alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hildegunn

Hildegunn er eit kvinnenamn av norrønt opphav. Det er sett saman av hildr og gunn, som begge tyder 'strid'. Det har namnedag den 17. september.

Namnet har variantar som Hilgunn, Hillgunn og Hildegunna. Ein finn også dei to namneledda i motsett rekkefølge, i namna Gunnhild og Gunnhilde.

Bruken av namnet i Noreg auka frå 1930-åra, og hadde eit høgdepunkt frå midten av 1940-talet til byrjinga av 1980-talet. Bruken låg då på mellom 0,10 og 0,16 %.

I 2009 var det 1 915 norske kvinner som heitte Hildegunn. 142 heitte Hildegun, 25 heitte Hillgunn og 11 heitte Hildgunn.

Namneberarar 
 Hildegunn Eggen (f. 1953), norsk skodespelar
 Hildegun Riise (f. 1958), norsk skodespelar
 Hildegunn Øiseth (f. 1966), norsk jazzmusikar
 Hildegunn Gjengedal (f. 1968), norsk journalist og statsvitar
 Hildegunn Mikkelsplass (f. 1969), norsk skiskyttar
 Hildegunn Dale (f. 1974), norsk diktar
 Hildegunn Garnes Reigstad (f. 1984), norsk musikar i duoen Garness

 Hildegunn Moltubakk er også namnet på ei fiktiv trebarnsmor frå Ulsteinvik, spelt av komikaren Fredrik Steen.

Kjelder 

Kvinnenamn
Førenamn av norrønt opphav
Namn knytte til strid
Sjur Hansson Halkjelsvik

Sjur Hansson Halkjelsvik () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Volda på Sunnmøre. Han var på stortinget i sesjonane 1830, 1845 og 1848. Han var den fyrste ordføraren i Volda (1838-39), ordførar på ny i perioden 1842-45.

Liv og gjerning 
Halkjelsvik var fødd Sjur Hansson Eide og kom frå den einbølte garden Eide i Austefjorden i Volda. Han var systerson av Rasmus Jakobsson Vassbotn og Per Jakobsson Bjørkedal. Då Sivert Aarflot i 1803 opna ein sundagsskule der det var undervist i skriving, rekning, historie, geografi, naturkunne og astronomi var Sjur ein av elevane. I åra frå 1805 til 1812 var han omgangsskulelærar i Volda.

I 1812 gifta Sjur Hansson Eide seg med jordatausa i Skjervagarden i Halkjelsvik i Volda, Anne Helene Pålsdotter Halkjelsvik. Sidan var han gardbrukar i Skjervagarden. Attåt hadde han fleire tillitsombod i Volda. Viktigast var arbeidet i forlikskommisjonen der han virka frå 1821 og heilt fram til han døydde. Han var vaksinatør (mot koppar) i perioden 1819-46.

Halkjelsvik var den som i 1814 reiste med eidsdokumentet frå Volda til avlevering hos amtmannen i Molde. Sidan var han mange gonger valmann til samlinga som valde stortingsmenn frå Romsdals amt. Sjølv var han mellom suppleantane (varamennene) til stortinga 1818, 1833, 1845 og 1851. Han var stortingsmann i 1830, då medlem av justiskomiteen. Til stortinget 1845 var han fyrste suppleant, men møtte då Rasmus S. Aarflot døydde før stortingssesjonen tok til. Attvald i 1848, sat då i kyrkjekomite nr. 1, nett som i den føregåande sesjonen. I 1848 hadde han plass i Lagtinget og. Han treivst visst ikkje i stortinget og gjorde heller lite av seg.

I 1837 vart Halkjelsvik vald til ordførar i Volda, den fyrste etter innføringa av formannskaplovene. I til saman seks år var han ordførar, og sat jamnt i heradsstyret. Han var byggjeleiar og oppsynsmann då den fyrste lærarskulen i Volda, Voldens høiere Almenskole, var oppført i 1860.

Halkjelsvik sitt samfunnssyn oppsummerer historikaren Jostein Nerbøvik i uttrykket Enigheds Kraft. Halkjelsvik var «overtydd om at vekslinga og skifteverknaden mellom ”Fællesarbeidet” og det vanlege individuelle arbeidet ville fremje samhald og samfunn i det heile». Samfunnet skulle tuftast på eit samvirke av «dugnad, samnøyte og moraløkonomi».

På 80-årsdagen i 1867 vart Halkjelsvik tildelt borgardådsmedaljen i sølv, etter innstilling frå formannsskapet i Volda.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og statsraadet 1814-1914, 1ste bind. Kristiania 1914
 Nerbøvik, Jostein: Myndige møringar 1740-1870. Volda 2004
 

Stortingsrepresentantar 1830-1832
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar 1848-1850
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Ordførarar i Volda
Norske gardbrukarar frå 1800-talet
Folk frå Volda
Pierre Bonnard

Pierre Bonnard () var ein fransk kunstmålar, grafikar og illustratør.

Bonnard vart fødd i Fontenay-aux-Roses, far hans hadde ei høg stilling i krigsministeriet. Sjølv byrja han tidleg å interessere seg for latin, gresk og filosofi, men òg i teikning og fargar. Etter farens ynske studerte han jus og arbeidde som jurist fram til 1891. Samstundes med jusstudia studerte han på L'Académie Julian, ein privat skule i målarkunst og skulptur i Paris. Han fekk plass på l'École des Beaux-Arts, der han møtte målaren Édouard Vuillard og elles vart kjend med kunsten til mellom andre Paul Gauguin, Edgar Degas, Claude Monet og Paul Cézanne.

Bonnard slutta seg til kunstnargruppa Les Nabis, ei postimpresjonistisk avantgardrørsle med intellektuelle og spirituelle ambisjonar, med mellom andre Vuillard, Maurice Denis, Félix Vallotton som deltakarar; kunstnarleg la rørsla stor vekt på å sublimere det daglegdagse, forenkle formene og skape intensitet i fargane. Bonnard var interessert i japansk kunst, og påverka av denne kunsten i så stor mon at han fekk tilnamnet «Nabi japonard». Han var dessutan sterkt påverka av ideane til Paul Gauguin.

I 1893 møtte han Maria Boursin som kalla seg Marthe De Meligny. Ho vart modellen hans og seinare kona hans. Martha døydde i 1942. Sjølv døydde han fem år seinare i Le Cannet ved kysten av Middelhavet.

Måleri i utval

Bakgrunnsstoff 
 - Réunion des musées Nationaux
 Tate Online med bilete av Bonnard 

Franske kunstnarar
Franske målarar
Postimpresjonisme
Dyngelandsvegen

Dyngelandsvegen er ein veg på Dyngeland og Milleshaug i Fana bydel i Bergen kommune. Han går nordaustoover frå Totlandsvegen til Hardangervegen på vestsida av Dyngelandsvatnet. Vegen er om lag 3,1 km lang og endar i nokre bratte, krappe svingar før krysset ved Hardangervegen. 

Namnet vart vedteke i 1947.

Knutepunkt 
 Fv183 Totlandsvegen
 Sideveg mot nordaust (80 m)
 Sideveg mot nordvest (270 m)
 Sideveg mot nord (360 m) til Milleshaug
 Avkjørsel Dyngelandseidet. 
 Sideveg mot nordvest (90 m)
 Sideveg mot nord (330 m)
 Sideveg mot nord (200 m)
 Sideveg mot aust (80 m)
 Sideveg mot vest (130 m)
 Sideveg mot nord (140 m)
 Sideveg mot nord (80 m)
 Sideveg mot vest (90 m)
 Sideveg mot aust (80 m)
 Sideveg mot sørvest (160 m)
 Sideveg mot sørvest (250 m)
 To avkjørslar til sideveg mot aust (450 m)
 Sideveg mot nordaust (110 m)
 Sideveg mot vest (80 m)
 Sideveg mot vest (170 m)
 Sideveg mot aust (100 m)
 Sideveg mot aust (150 m)
 Sideveg mot nord (120 m)
  Gamle Bergensbanen
  (7 m)
  Hardangervegen

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Dyngelandseidet

Dyngelandseidet er ein blindveg på Dyngeland i Fana bydel i Bergen kommune. Han går austover frå Dyngelandsvegen ved Milleshaug mellom Dyngelandsvatnet og Myrdalsvatnet. Vegen er om lag 400 meter lang og har grusdekke. 

Namnet vart vedteke i 1987.

Knutepunkt 
 Dyngelandsvegen
  Dyngelandsvegen 45

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Sengebu

Sengebu (også sengjabu eller berre bu) er eit gardsbygg som kom i bruk på Vestlandet i mellomalderen. Hustypen vart meir vanleg på 16- og 1700 talet. Sengebu var gjestestove på dei største gardane. Etterkvart fekk og huset funksjon som lagerhus for klede. Kvar person i huset hadde gjerne si kiste der. Sjølv om sengebuda vart nytt til kleslager var her og gjestsenger. Om plassen tillet det var her og sommarsenger for gardsfolket. 

Det er liten skilnad på sengebu og stabbur. Det er gjerne berre stabbane som skil.

Kjelder 
 Sengabud frå Vanylven. Gavlen nr 1 1990 Sunnmøre Museum og Sunnmøre museumslag
 
 «Bu» i lokalhistoriewiki.no, frå Norsk historisk leksikon 2. utgave, 3. opplag (2004)

Bakgrunnsstoff 
 Sengebu frå Voss med bildedøme.

Gammal norsk trearkitektur
Gjestehus
Folkegrupper i Kina

Folkegrupper i Kina er eit oversyn over større og mindre folkegrupper som lever i Kina, det vil seia i Folkerepublikken Kina og Republikken Kina (Taiwan). Han-kinesarar er den største folkgruppa, som omfattar rundt 1,2 milliardar menneske, knapt 92 % av innbyggjarane i Folkerepublikken Kina. Her opererer ein vidare med 55 nasjonale minoritetar, som er offisielt anerkjende folkegrupper. Det er semje om at landet i alle fall har kring 15-20 etniske grupper som ikkje er offisielt anerkjende (til dømes sherpaer).

Det er semje om at den offisielle definisjon av nasjonale grupper i si tid var noko unøyaktig og dels uheldig, men så langt (2008) er det ikkje noko som tyder på noko offisiell revisjon av oversikta er å vente. 

Minoritetsfolka utgjer samla godt over 100 millionar menneske i Kina. I 2010 utgjorde medlemmene av alle minoritetane til saman 8,49 % av innbyggjarane i Kina.

Dei tradisjonelle busetjingsområda deira dekker meir enn 60 % av territoriet til Folkerepublikken Kina. Berre 18 av dei nasjonale minoritetane har ei befolkning som overskrid milliongrensa.

Dei viktigare minoritetsfolka er, etter storregion:

 Nord-Kina: Mandsjuar, mongolar, evenkar, daur
 Nordvest-Kina: Uigurar, kasakar, kirgisarar
 Sørkina: Zhuang, miao, yi, dong, yao, bai, hani, naxi, tujia
 Den autonome regionen Tibet og Qinghai: Tibetanarar, salarar, tu.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kinesiske nasjonaliteter» frå ,  den 17. september 2009.  
 

Folkegrupper i Kina
Zhuang

Zhuang er eit tai-kadai-språk som vert tala av zhuangfolk i regionane Guangxi og Lianshan i Folkerepublikken Kina av til saman rundt 14 000 000 menneske. Zhuang, som er eit tai-språk, og dermed i slekt med språk som thai og laotisk, er offisielt språk i begge desse regionane. Standardisert zhuang er basert på dialekten vert brukt i Wumeng fylke. Zhuang dannar eit dialektkontinuum med buyei.

Tonespråk 
Zhuang er eit tonespråk med seks tonar i opne stavingar.

Språket har to tonar (høg og låg) i lukka stavingar.

Skriftsystem 
I over tusen år vart zhuang skrive med logogram kalla sawndip, som vart lånt frå kinesisk skrift. I 1957 vart ein versjon av det latinske alfabetet med nokre spesialbokstavar teke i bruk for det nye, standardiserte zhuangspråket. Ei rettskrivingsreform i 1986 erstatta spesialbokstavane med vanlege bokstavar for å gjere det lettare å trykka tekstar på zhuang, og å bruke språket på datamaskinar.

Tabellane under samanliknar stavinga før og etter reforma i 1986.

Sjå og 
 Zhuangfolk
 Språk i Kina

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Zhuang (språk)» frå , den 17. september 2009.

Litteratur 
 Wéi Qìngwěn 韦庆稳(黄现璠的学生), Tán Guóshēng 覃国生: Zhuàngyǔ jiǎnzhì 壮语简志 (Beijing, Mínzú chūbǎnshè 民族出版社 1980).
 Huang Xian Fan 黄现璠:Zhuang heile historie 壮族通史(Nanning, Guǎngxī mínzú chūbǎnshè 广西民族出版社 1988,ISBN 7-5363-0422-6/K-13.) 
 Tán Xiǎoháng 覃晓航: Xiàndài Zhuàngyǔ 现代壮语 (Beijing, Mínzú chūbǎnshè 民族出版社 1995).
 Tán Guóshēng 覃国生: Zhuàngyǔ fāngyán gàilùn 壮语方言概论 (Nanning, Guǎngxī mínzú chūbǎnshè 广西民族出版社 1996).
 Liáng Tíngwàng 梁庭望 (ed.): Gǔ Zhuàngzì wénxiàn xuǎnzhù 古壮字文献选注 (Tiānjīn gǔjí chūbǎnshè 天津古籍出版社 1992).
 Zhāng Yuánshēng 张元生: Zhuàngzú rénmín de wénhuà yíchǎn – fāngkuài Zhuàngzì 壮族人民的文化遗产——方块壮字. In: Zhōngguó mínzú gǔ wénzì yánjiū 中国民族古文字研究 (Beijing, Zhōngguó shèhuì kēxué chūbǎnshè 中国社会科学出版社 1984).
 Lín Fāng 林方: Tán lìyòng gǔ Zhuàngzì yánjiū Guǎngxī Yuèyǔ fāngyán 谈利用古壮字研究广西粤语方言. In: Mínzú yǔwén 民族语文 2004.3:16–26.
 Gǔ Zhuàngzì zìdiǎn 古壮字字典 (Nanning, Guǎngxī mínzú chūbǎnshè 广西民族出版社 1989). Ordbok med gamle zhuang-tegn; inneheld 4 900 teikn og meir enn 10 000 variantar.
 Zhuàng-Hàn cíhuì 壮汉词汇 (Nanning, Guǎngxī mínzú chūbǎnshè广西民族出版社 1984).

Taispråk
Språk i Kina
Zhuangfolk
Tonespråk
Fangchenggang

Fangchenggang er eit byprefektur i den autonome regionen Guangxi i Folkerepublikken Kina.

Fangchenggang er ein kystby i det sørlege Guangxi, ved grensa til Vietnam. Arealet er på 6181 km², 120 km² av dette er bymessig.

Administrasjon 
Fangchenggang har to distrikt, eitt byfylke og eitt fylke.

Distrikt:
 Gangkou (港口区)
 Fangcheng (防城区)
By på fylkesnivå:
 Dongxing (东兴市)
Fylke:
 Shangsi (上思县)

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Fangchenggang» frå ,  den 17. september 2009.  
 

Byprefektur i Guangxi
Byar i Guangxi
Qinzhou

Qinzhou  er eit byprefektur ved Tonkinbukta i Guangxi i Folkerepublikken Kina. 

Området høyrde til den tidlegare provinsen Guangdong. Qinzhou har eit folketal på 944 000.

Administrative eningar 
Qinzhou består av to bydistrikt og to fylke:

 Bydistriktet Qinnan - 钦南区 Qīnnán Qū ;
 Bydistriktet Qinbei - 钦北区 Qīnběi Qū ;
 Fylket Lingshan - 灵山县 Língshān Xiàn ;
 Fylket Pubei - 浦北县 Pǔběi Xiàn.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Qinzhou» frå , den 17. september 2009. 
 .

Byprefektur i Guangxi
Dongguan

Dongguan er eit byprefektur i provinsen Guangdong i Folkerepublikken Kina. Byen ligg på kysten mot Sørkinahavet. 

Byen ligg nær Shenzhen og Hongkong og tar del i den sterke økonomiske veksten i området rundt Perlefloda. 

Namnet Dongguan kjem frå «guancao», eit grasslag som det er mykje av i området. Historia til Dongguan går tilbake til Zhide-styret under Tang-dynastiet (757). Her står det meir enn tusen år gamle Xichen-tårnet, og her er Ke-hagen som er ein av dei fire vidgjetne hagane i Guangdong-provinsen. Dongguan har og sjøfartsmuseum, Weiyuan-batteriet, og Humenbrua over Perlefloda. Det var ved Humen at keisaren sin kommissær Lin Zexiu brann konfiskert opium i 1839, ei hending som utløyste første opiumskrig.

Næringsliv 

Dongguan er prega av lettindustri. Dei mange fabrikkane gjer at byprefekturet vert sett som det mest produktive i Kina. Det vert framfor alt produsert elektrisk utstyr, farmasøytiske produkt, matvarer, tekstilar og sko. Dongguan har kring 2000 skofabrikkar; i dei fire produksjonssentra til den største skoprodusenten, Pou Chen, arbeider kring 160 000 arbeidarar (2007). Dongguan har også stor dataindustri. 

Ut over dette er området rikt på wolfram, tinn og kopar.

Administrative eningar 
Byprefekturet Dongguan er administrativt oppstykka litt annleis enn systemet elles er i Folkerepublikken. Delar av prefekturet femner tre distrikt:

Dongcheng (东城区)
Wanjiang (万江区)
Nancheng (南城区)

Men byprefekturet styrer også 25 storkommunar som ikkje er organisert i distrikt eller fylke. Dei storkommunane som ligg rett under byprefekturet er:
Mayong (麻涌镇)
Shilong (石龙镇)
Humen (虎门镇)
Daojiao (道滘镇)
Shijie (石碣镇)
Hongmei (洪梅镇)
Liaobu (寮步镇)
Dalingshan (大岭山镇)
Dalang (大朗镇)
Huangjiang (黄江镇)
Zhangmutou (樟木头镇)
Fenggang (凤岗镇)
Tangxia (塘厦镇)
Qingxi (清溪镇)
Changping (常平镇)
Qiaotou (桥头镇)
Hengli (横沥镇)
Dongkeng (东坑镇)
Qishi (企石镇)
Shipai (石排镇)
Chashan (茶山镇)
Chang'an (长安镇)
Gaobu (高埗镇)
Shatian (沙田镇)
Wangniudun (望牛墩镇)
Xiegang (谢岗镇)
Zhongtang (中堂镇)
Houjie (厚街镇)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dongguan» frå ,  den 17. september 2009.  
 

Byprefektur i Guangdong
Byar i Guangdong
Den fyrste opiumskrigen

Den fyrste opiumkrigen braut ut i 1839 og varte til 1842. Det var ein handelspåverka krig mellom Storbritannia og Qing-dynastiet i Kina. Han vert ofte sett på som starten på Europa sitt imperialistiske overherredøme mot Kina.

Tidleg på 1800-talet var frakt frå Kina til europearar ekstremt lukrativt. Men samhandelen med Kina leid av det faktum at Kina mangla interesse i utanlandske produkt, slik at det var vanskeleg å finna varer Kina ville kjøpa. Sølv var ei av dei. Britane fann at opium var ei anna mogleg handelsvare, og ville bruka den narkotiske effekten i økonomisk vinning. 

Mellom åra 1821 og 1837 vart importen av narkotika femdobla.

Dei kinesiske statsmaktene prøvde å få ein slutt på denne handelen, på grunn av at helsa til brukarane vart øydelagt. Det var til å byrja med vellukka etter at Charles Elliott måtte overgjeva det gjenverande lageret med opium i mai 1839 til Lin Zexu for destruksjon. Det vart brent på stranda ved Humen, ein by ved Perlefloda sin munning.

Men berre to månadar seinare tok to britiske sjømenn livet av ein kinesisk mann og vart stilt for retten under eit britisk organ, kalla «ekstraterritorialitet». Dei vart dømde i ein britisk rett i Kanton (Guangzhou). Kinesarane derimot kravde at dei britane skulle overgje dei to mennene til kinesisk varetekt.

Då britane nekta, vart dei jaga bort frå Kina. Då dei seinare budde seg til krig, angreip og tok dei Hongkongøya og brukte henne som base. Krigen slo ut i juli då HMS «Volage» og HMS «Hyacinth» sigra og øydela 29 kinesiske skip. 

I midten av 1842 hadde britane sigra over kinesarane ved munningen av deira andre største handelselv, Yangtze, og hadde okkupert Shanghai. Krigen enda i august 1842 Nanjingtraktaten. Sir Anthony Blaxland Stransham leia den kongelege marinen gjennom opiumskrigen som ung offiser, og vart tildelt to riddarskap av dronning Victoria.

Nanking-traktaten batt Kina til fri handel, inkludert opiumshandel. Hong Kong vart overlaten til Storbritannia, og Guangzhou, Amoy (Xiamen), Foochow (Fuzhou), Shanghai og Ningpo vart «traktatshamner» som vart opna for alle handelsmenn. Reparasjonar vart betalt av kinesarane.

Sjå og 
Den andre opiumskrigen

Bakgrunnsstoff 
Bakgrunn for opiumskrigane (dansk)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Første opiumskrig» frå ,  den 17. september 2009.  
 

Opiumkrig1
Opiumkrig1
Opiumkrig1
Konfliktar i 1830-åra
Konfliktar i 1840-åra
Fyrste opiumskrigen
Smugling
Opiumskrigar
Karl Straume

Karl Olav Straume () var ein norsk kunstmålar frå Hovdebygda i Ørsta. Han fornorska etternamnet sitt frå Strømme til Straume.

Foreldra var fanejunker Ola R. Strømme (1842-1908) og Ane Petrine, fødd Hovden, som var syster til Anders Hovden. Karl Straume var farbror til kunstmålaren Olav Strømme.

Karl Straume tok lærarutdanning og arbeidde i skulen i 3 år, før han bestemte seg for å bli kunstnar. Han utdanna seg ved Kunstakademiet under Chr. Krohg og Halfdan Strøm og seinare Acedemie Moderne under Friesz i Paris. Han debuterte i Aalesunds kunstforening i 1910, og var representert på Haustutstillinga i 1914. Karl Straume arbeidde mest med oljemåleri, men laga også tresnitt og arbeidsteikningar til biletvev.

Karl Straume var med å starte Møre kunstnerlag i 1931 og var formann i foreininga i 15 år. Møre kunstnerlag heiter no Bildende kunstnere Møre og Romsdal.
Straume var formann i styret for Ivar Aasen-museet frå 1946 til 1967.

Straume skreiv dikt, og fekk i 1967 gitt ut diktsamlinga Lilja i dalen på Lunde forlag.

I 1961 fekk Karl Straume Kongens fortenestmedalje i gull.

Kjelder 

 Ivar Aasen-tunet - Straume, Karl
 Kulturnett.no om Karl Straume

Norske målarar
Norske lyrikarar
Målfolk
Kongens fortenestmedalje i gull
Folk frå Ørsta
Midtunbrekka

Midtunbrekka er ein veg på Midtun i Fana bydel i Bergen kommune. Han går nordaustover frå Ulsmågvegen til Midtunlia, men gjennomkøyring til Midtunlia er forbode. Vegen er 350 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1982. Vegen var tidlegare ein del av det som vart kalla Liabakken.

Knutepunkt 
 Fv184 Ulsmågvegen
 Sideveg mot aust (70 m)
 Sideveg mot aust (130 m)
 Sideveg mot søraust (80 m)
 Sideveg mot nord (70 m)
 Midtunlia

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Midtunlia

Midtunlia er ein blindveg på Midtun i Fana bydel i Bergen kommune. Han går nordover frå Ulsmågvegen. 

Namnet vart vedteke i 1982.

Knutepunkt 
 Fv184 Ulsmågvegen
 Avkjørsel til sideveg av Ulsmågvegen. 
 To sidevegar mot søraust (180 m)
 Sideveg mot vest (80 m)
 Sideveg mot nordvest (250 m)
 Avkjørsel til Midtunbrekka, men gjennomkjørsel er forbode. 
 Sideveg mot søraust (150 m)
 Sideveg mot nordaust (100 m)
 Sideveg mot nord (50 m)
  Midtunlia 57

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Ulsmågvegen

Ulsmågvegen er ein veg på Midtun og Ulsmåg i Fana bydel i Bergen kommune. Han går søraustover frå Hardangervegen til Totlandsvegen og er ein del av fylkesveg 184. Vegen er ein kilometer lang. 

Det ligg fleire næringsbygg langs vegen. 

Namnet vart vedteke i 1947.

Knutepunkt 
   Hardangervegen
  Midtunbrekka
  Ulsmågskaret
 Sideveg mot sør (100 m)
 Sideveg mot nord (90 m)
  Midtunlia
 Sideveg mot nordaust (280 m) til Midtunlia
 Sideveg mot sørvest (100 m)
 Sideveg mot søraust (200 m)
 Sideveg mot sørvest (70 m)
 Sideveg mot søraust (70 m)
 Sideveg mot nordaust (70 m)
 Sideveg mot aust (50 m)
 Sideveg mot vest (70 m) til Totlandsvegen
  Engesetvegen
  Fv183 Totlandsvegen

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Ulsmågskaret

Ulsmågskaret er ein blindveg på Midtun og Ulsmåg i Fana bydel i Bergen kommune. Han går søraustover og sørover frå Ulsmågvegen. Vegen er om lag 500 meter lang. Den siste delen av vegen er ein gangveg oppover skaret til Totlandsvegen. Den nedste delen av vegen er prega av næringsbygg på begge sider. 

Namnet vart vedteke i 1978. Før dette heitte vegen Skarvegen.

Knutepunkt 
 Fv184 Ulsmågvegen
 Sideveg mot sørvest (90 m)
 Sideveg mot aust (70 m)
  mot vest Totlandsvegen (170 m) 
  til Totlandsvegen

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Riksveg 22

Riksveg 22 (Rv22) går mellom Hvam i Skedsmo kommune og Kirkelund i Rakkestad kommune. Vegen har ei lengd på 78,2 km, av dette 35,8 km i Akershus og 42,4 km i Østfold.

Trasé: Hvam - Kjeller - Lillestrøm - Vinsnes - Fetsund der han passerer Glåma - vidare sørover langs austsida av Øyeren - Båstad - Skjønhaug - Mysen - Rakkestad.

Før 1. januar 2010 gjekk vegen mellom Gjelleråsen og riksgrensa i Halden kommune, sjå fylkesveg 22.

Kommunar og knutepunkt

Trondheimsveien
    Hvam
   Hvam
   Nordbyveien, Hvam
  Kjellerholen bru
   Trondheimsveien frå Kjellerholen til Sorknes →  →  i Sørum
Fetveien
    Kirkeveien, Kjeller, felles trasé til Storgata
  Storgata
   Rolf Olsens Vei til Nybråten
   Sørumsgata frå Vigernes til  Solheimsgata (1,3 km)
   Vigernes
  Borgen bru (68 m)

Fetveien
  frå Borgen til Fetsund
  Engaveien
  Fetveien
  Gamle Fetvei
  Fetsund bru (595 m) (Glomma)
   Fetsund bro,  Kirkeveien til Bjanes (2,9 km)
   Løken
  Fjellsrud

Båstadveien
  frå Krokedal til fylkesgrensen (1,9 km) →  (Akershus) til  Solum i Aurskog-Høland
  frå Krokedal til Sæter (2,0 km)
  frå Heiås til  Sentvedt
  frå Olberg til Sand (3,6 km)
  frå Olberg skole til Løken (4,0 km)
  frå Berger til  Ringstad (2,1 km)
  Løken
Kirkeveien
  Skjønhaug, felles trasé til Trøgstad kirke
  Trøgstad kirke
Trøgstadveien
  frå Tveiten til  Langseter
  frå Vollene til  Askim
  frå Stensrud til  Momarken (5,6 km)
  frå Mansrud til  Haugskrysset i Eidsberg
   Laslett, felles trasé til Momarken, ca. 600 m

    Momarken
Vandugbakken
   frå Mysen til  Lekum
Smedgata
  Bruberg
Trømborgveien
  Hæra
  frå Hagen til  Folkenborg (2,3 km)
  Trømborg
  frå Sviu til Brattefoss (2,1 km)
  frå Berg til  Dingtorp

Mysenveien
  Lund
  Strømfossveien, felles trasé til Storgata
  Storgata
  Sarpsborgveien
Haldenveien
   Kirkelund

Bakgrunnsstoff 

Riksvegar
Vegar i Viken
Vegar i Lillestrøm
Vegar i Indre Østfold
Vegar i Rakkestad
Calonectris

Calonectris er ei slekt av tre store lirer i stormfuglfamilien. Artane i denne gruppa er langvenga fuglar med mørk brun eller svart overside, og hovudsakleg kvit på undersida. Dei er pelagiske utanfor hekkesesongen og lever mest vanleg i tempererte og kalde farvatn. Akkurat som Puffinus flyg Calonectris-lirer med stive venger og nyttar ein «klippe»-teknikk for å segle over bølgjefrontar med eit minimum av aktiv flyging. Men fluktbildet ligg nærare albatrossar enn Puffinus-artane.

Calonectris-lirer er langdistansemigrantar. Kvitpannelira spreier seg frå austasiatiske hekkeøyar gjennom heile det vestlege Stillehavet og inn i det austlege indiske havet.

Dei lever av fisk, blekksprut og liknande oseanisk mat og kan følgje fiskebåtar for å ta utkast.

Artar 
Taksonomi for Calonectris-lirer er omdiskutert og kappverdelire er nyleg splitta ut frå gulnebblire. Det finst ei anna lireslekt, Puffinus, som omfattar om lag tjue små til mellomstore lirer. Procellaria, med fem andre store artar er vanlegvis kalla petrellar, sjølv om ein trur dei er nærare knytt til lirer enn til «eigentlege petrellar». 
 Kvitpannelire, Calonectris leucomelas
 Gulnebblire, Calonectris diomedea
 Kappverdelire, Calonectris edwardsii

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger dels på «Calonectris» frå , den 17. september 2009

Bakgrunnsstoff

Stormfuglfamilien
Sjøfuglar
Fugleslekter