alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Pipin den yngre

Pipin den yngre () var konge av frankarane frå 751. Han var far til Karl den store, og første konge av karolingarætta.

Bakgrunn
Karolingarane hadde alt sete med major domus-stillinga ei tid då Pipin kom til makta i 741. Den første av dei var farfaren Pipin av Heristal. Pipin og bror hans, Karloman, fekk råderett i kvar sin lut av frankarriket: Karloman i Austrasia, og Pippin i Neustria under Childeric III. I 747 gjekk Karloman i kloster, og Pipin fekk råderett som major domus over heile det frankiske riket.  

På denne tida sat major domus med den reelle makta, medan kongen, Childeric, berre var konge i namnet som ein konstitusjonell monark. Dette vart snart til ein vits mellom vanlege folk. Pipin sende bod til pave Sacharias, med ønske om formalisering av kongetittelen: Kven var kongen? Han med namnet, eller han med råderetten? Paven støtta Pipins krav, og Pipin sytte for å setja kong Childeric i kloster, etter å ha klipt han snau.  

Det endelege skiftet kong gjennom avgjerd på det frankiske tinget, der Pipin vart hylla som konge av dei førande hovdingane i riket. Han vart salva av Bonifatius biskop i Mainz. Halvbroren Grifo stødde ikkje Pipin, men vart drepen i 753.

Styre

I Pipins kongetid auka frankarriket i omfang, og med støtte frå paven, Stefan II, fekk Pppin råderett over Italia. Dette tydde at han laut kue langobardarane og kongen deira, Desiderius. Langobardarriket vart lagt under Franken i 757. Som takk for stønad gav Pipin store landområde til paven i 759, ei landstripe som vart grunnlaget for Pavestaten. 

Pipin sytte og for at sonen hans, Karl (seinare den store) vart salva som arving, slik at arverekkjefølgja var klår. Han døydde under felttog i 768, og sønene hans, Karl og Karloman fekk kongeriket saman. 

Pipin la grunnlaget for det seinare tysk-romerske riket, og sytte for å gje frankarane ein framståande posisjon i Europa.

Familie
Han vart gift med Bertrada av Laon i 741. Saman hadde dei følgjande born:

 Karl den store
 Karloman
 Gisela
 Pipin (daud liten)
 Chrotais (daud ung)
 Adelais (daud ung)
 to døtrer som døydde tidleg

Tilnamn

Det er usemje om Pipin i røynda var «stutt» eller liten. Tilnamnet skriv seg frå hundreåra etter han, og han er ofte og kalla «Pipin den minste» eller «den yngre». «Le bref» kan tyde både 'liten' og 'ung'. Det er og hevda at han fekk dette tilnamnet av di han var «mindre» enn sonen, Karl «den store». Han er og kalla «den tredje», for å skilja han frå farfaren, Pipin av Heristal, og tippoldefaren Pipin av Landen. Namnet Pipin (Pèpin) er avstutting av «peregrin» ('pilegrim'). Pipin av Heristal var ofte kalla «Pipin den mellomste», sidan han var «den andre» på lina. Den tredje var då naturleg nok «den yngste».

Kjelder
Engelsk Wikipedia, tysk wikipedia, begge vitja 1. mars 2010.

 frankiske herskarar
Forbrukarombodet

Forbrukarombodet er eit norsk statleg organ som fører tilsyn med at marknadsføringa av varer og tenester skjer i samsvar med marknadsføringslova. Ombodet blei oppretta i  1973 med Inger Louise Valle som det første Forbrukarombodet. 

Forbrukarombodet handsamar meir enn 7 000 saker årleg, både av eige tiltak, og på grunnlag av klager frå forbrukarar og næringsdrivande. Forbrukerombodet sine avgjerder kan påklagast til Marknadsrådet.

Forbrukaromboda 
 Inger Louise Valle: 1973–1981
 Hans Petter Lundgaard: 1981–1986
 Kjersti Graver:  1986–1994
 Torfinn Bjarkøy: 1995–2000
 Bjørn Erik Thon: 2000–2010
 Gry Nergård: 2010–2016
 Elisabeth Lier Haugseth: 2016–2017

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Forbrukarombodet» frå ,  den 1. mars 2010.  
 

 
Skipingar i 1973
Norske forbrukarombod
1973 i Noreg
Karen Grønn-Hagen

Karen Grønn-Hagen (), fødd i Tynset, var ein norsk politikar frå Senterpartiet og gardbrukar frå Tynset.

Ho var stortingsrepresentant for Hedmark 1955-57 og 1961-65. I den første perioden var ho vald som vararepresentant, men møtte som fast representant etter at Einar Frogner døydde  10. juli 1955. Ho var statsråd og sjef for Familie- og forbrukardepartementet (familie- og forbrukarminister) i John Lyng si regjering i 1963.  Ho var den første kvinnelege stortingsrepresentanten for Senterpartiet, den første kvinnelege statsråden i ei borgarleg regjering, og den fjerde kvinnelege statsråden i Noreg. 

Karen Grønn-Hagen hadde artium frå 1922 og husmorskule. Ho arbeidde som budeie, lærarvikar, husmor og som bonde frå 1929. Ho er mor til Senterparti-politikaren Per N. Hagen.

Bakgrunnsstoff 
 
forskningsradet.no  Ingunn Norderval: Politisk-biografisk artikkel om Grønn-Hagen og tre andre kvinnelege statsrådar

Norske familie- og forbrukarministrar
Senterpartistatsrådar
Statsrådar i Regjeringa Lyng
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar frå Sp
Stortingsrepresentantar for Hedmark
Folk frå Tynset
Norske samferdsleministrar

Norske samferdsleministrar er ei oversikt over statsrådar som har vore medlem av regjeringa og sjef for Samferdsledepartementet, frå dette vart oppretta i 1946. 

Det er eigenleg berre statsministeren og utanriksministeren som har tittelen minister. Men i daglegtale blir minister brukt om alle statsrådane.

Den første samferdsleministeren i Noreg var Nils Langhelle frå Arbeidarpartiet, som medlem i Einar Gerhardsen si andre regjering frå 1946 til 1952. Han er per i dag den  samferdselsministeren som har sete nest lengst, like bak Kjell Opseth, også frå Arbeiderpartiet.

Oversikta viser kva periode statsråden hadde posisjonen, kva parti statsråden representerte og i kva regjering statsråden var medlem.

Bilete av nokre av samferdsleministrane

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
Samferdselsdepartementet si heimeside

Samferdselsdepartementet
Pabbay ved Harris

Pabbay (skotsk-gælisk Pabaigh) er ei folketom øy i Ytre Hebridane i Skottland. Ho ligg i Sound of Harris mellom Harris og North Uist. Namnet kjem frå Papey, som er norrønt «Paparøya», papar var munkar frå Irland og Skottland. 

Øya var ein gong særs frodig og det budde over 100 innbyggjarar på øya. Det vart eksportert korn og ulovleg whisky. Dei fleste statthaldarane på St. Kilda kom frå Pabbay. Alle innbyggjarane vart driven bort under Highland clearances og erstatta med sauer i 1846.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pabbay, Harris» frå ,  den 1. mars 2010.  
 

Øyar i Ytre Hebridane
Stadnamn av norrønt opphav i Skottland
North Rona

Rona (skotsk-gælisk Rònaigh) er ei isolert øy nordvest for Skottland. Rona vert ofte kalla North Rona for å skilja ho frå South Rona i Indre Hebridane. Ho har eit areal på 109 hektar og det høgaste punktet på øya ligg 108 meter over havet.

Øya ligg 71 km nord-nordaust for Butt of Lewis og 18 km aust for Sula Sgeir. Ho er meir isolert enn St Kilda og er den mest fjerntliggjande øya i Dei britiske øyane som nokon gong har vore permanent busett. Ho er òg den øya som ligg nærast Færøyane. Sidan ho ligg så langt til havs og er så pass lita, vert ho ofte ikkje teikna inn på kart over Storbritannia.

Historie
Rona skal ha vore bustaden til St. Ronan på 700-talet. Øya var busett fram til heile folkesetnaden på 30 døydde kort tid etter 1685, då øya vart plaga med rotter, truleg arten svartrotte, etter eit skipsforlis på øya. Rottene øydela kornlagra på øya og det er mogeleg at innbyggjarane svalt i hel, men pest kan òg ha vore ei medverkande årsak. Rottene svalt etter kvart òg i hel, sidan dei kraftige dønningane på øya hindra dei i å jakta langs svaberga.

Øya vart folkesett på ny, men vart igjen avfolka rundt 1695 etter ei slags båtulukke. Etter dette budde nokre gjetarar og familiane deira på øya fram til 1844, då ho vart folketom igjen. Sir James Matheson, som kjøpte Lewis i 1844, tilbaud regjeringa øya for at dei kunne plassera kriminelle der. Tilbodet vart avslege. 

Bøndene på Lewis har nytta Rona som beiteområde for sauene sine sidan den gong, men ho har ikkje vorte busett på ny, bortsett frå ein kort periode i 1884–85. I juni 1884 kom to menn frå Lewis, Malcolm MacDonald og Murdo Mackay, til øya. Dei kom i strid med den lokale kyrkja og reiste til Rona for å sjå etter sauene der. I august same året fekk dei tilbod om å verta med eit skip heimatt, men avslo. I april året etter vart dei funne omkomne på øya etter at dei hadde vorte sjuke i løpet av vinteren. 

Keltiske ruinar av kapellet til St. Ronan står framleis på øya. Ho er i dag ått av Scottish Natural Heritage og styrt som eit naturreservat. Øya er ein viktig ynglestad for gråsel og hekkande sjøfuglkoloniar. Av fuglar her finn ein havsvale og den større stormsvala. Rona og Sula Sgeir er dei mest fjerntliggjande nasjonale naturreservata i Storbritannia.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «North Rona» frå ,  den 1. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Boyd, John Morton (1986) Fraser Darling's Islands. Edinburgh University Press. ISBN 0-85224-514-9
 Fraser Darling, F. & Boyd, J.M. (1969) Natural History in the Highlands and Islands. London. Bloomsbury.
 Gleaves, Albert (1921). A History of the Transport Service: Adventures and Experiences of United States Transports and Cruisers in the World War. New York: George H. Doran Company. OCLC 976757. http://books.google.com/books?id=_7lDrNswDnoC.
 Haswell-Smith, Hamish (2004). The Scottish Islands. Edinburgh: Canongate. ISBN 1841954543

Bakgrunnsstoff
 North Rona - Special Area of Conservation
 Rona og Sula Sgeir - Skottland's National Nature Reserves
 Charles Tait Photographs of North Rona 

Øyar i Ytre Hebridane
Naturreservat i Skottland
Ronay

Ronay (skotsk-gælisk Rònaigh) er ei øy i Ytre Hebridane i Skottland, som ligg like aust for Grimsay.

Geografi
Ronay har ein forreven kyst med Bàgh nan Uamh som den høgaste toppen i nordvest. Fleire mindre øyar ligg rundt Ronay, som Eilean na Cloiche i søraust, Eilean an Fhèidh i aust, Flodaigh Mòr i nordaust, Haunaray i nord og Garbh Eilean Mòr mellom Ronay og Grimsay.

Den nordlege delen av øya er ei halvøy kalla Rònaigh Beag, eller Vesle Ronay. Sentralt på øya ligg meir enn sju vatn. 

Heile øya er kupert med mange frambrot og knausar, som delvis kan ha vorte eroderte av overbeiting. Det er tre åstoppar på øya, Beinn Rodagraich (99 moh) i sør, Beinn a' Chàrnain i aust (115 moh) med Cnoc Mòr og Beinn an t-Sagairt og Ronaigh Beag (74 moh).

Historie
Som mange skotske øyar har Ronay tilknyting til den gamle keltiske kyrkja. Nordvest på øya ligg neset Rubha og fjellet (Beinn) til prestane (an t-sagairt) og i sørvest ligg Rubha na Manach («munkeneset»). Martin Martin nemner òg eit kapell på øya. Dette kapellet var frå tida før reformasjonen. Namnet på øya kan kanskje vise til St. Ronan, slik namnet til North Rona gjer. 

I 1826 levde det 180 menneske på øya, men i 1831 vart heile folkesetnaden tvungne bort under Highland clearances for å gje plass til sauebeite. I 1841 vart det derimot på ny registret ni menneske her, som kan ha flytta attende. I 1931 vart øya forlaten for godt.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ronay» frå ,  den 1. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Ytre Hebridane
St Kilda

St Kilda (skotsk-gælisk Hiort) er ei isolert øygruppe, 64 km vest-nordvest for North Uist i Nord-Atlanteren. Ho omfattar dei vestlegaste øyane i Ytre Hebridane i Skottland. Den største øya er Hirta, som har dei høgaste kystklippene i Storbritannia. Øyane høyrer administrativt til Comhairle nan Eilean Siar.

St Kilda var permanent busette i minst to tusen år, men det har truleg aldri vore meir enn 180 menneske busette her (og ikkje meir enn 100 etter 1851). Heile folkesetnaden vart evakuert i 1930. I dag er det berre militære personell som held til på øya.

Opphavet til namnet St Kilda er ukjend. Første gong øyane vart nemnde i skriftlege kjelder var seint i mellomalderen. Mellomalderlandsbyen på Hirta vart bygd opp att på ny på 1800-talet. Sjukdom som kom med auka turisme og den første verdskrigen førte til at øyane vart evakuerte i 1930. 

Heile øygruppa er eigd av National Trust for Scotland. Øyane vart ein av dei fem verdsarvstadane i Skottland i 1986 og ein av få i verda som har denne statusen både basert på natur og kultur. Øyane er hekkestad for mange viktige sjøfugl, mellom anna havsule, lundefugl og havhest.St. Kilda-gjerdesmett og St. Kilda-markmus er endemiske underartar. Frivillige nyttar sommaren til å restaurere dei mange forfalne husa på øyane. Dei deler øya med ein liten militærbase som vart oppretta her i 1957.

Bakgrunnsstoff 
 1930 - evakueringa av St Kilda
 abandonedcommunities.co.uk
 St Kilda  - culturehebrides.com.
 St Kilda - National Trust for Skottland.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «St Kilda, Scotland» frå ,  den 1. mars 2010. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Fleming, Andrew (2005) St. Kilda and  the Wider World: Tales of an Iconic Island, Windgather Press ISBN 1905119003
 Maclean, Charles (1977) Island on the Edge of the World: the Story of St. Kilda, Edinburgh, Canongate ISBN 0903937417
 Steel, Tom (1988) The Life and  Death of St. Kilda, London, Fontana ISBN 0006373402
 

Øyar i Ytre Hebridane
Naturreservat i Skottland
Site of Special Scientific Interest i Skottland
Verdsarv i Skottland
Det straumlinja systemet for translitterasjon av bulgarsk

Det straumlinja systemet for translitterasjon av bulgarsk (bulgarsk Обтекаема система, engelsk Streamlined System) vart skapt av Lyubomir Ivanov i matematisk institutt ved det bulgarske vitskapsakademiet i 1995. 

Systemet vart offisielt vedteke av regjeringa i 2000 og 2006, og la grunnlaget for den bulgarske translitterasjonslova av 2009.

Det straumlinja systemet vart vedtatt brukt også av SN i 2012, og til offentlig bruk i USA og Storbritannia, etter BGN og PCGN i 2013. Ivanov har foreslått å bruka si tilnærming til translitterasjon også for andre kyrilliske alfabet, spesielt det russiske alfabetet. 

Det direkte systemet liknar det tidlegare systemet til BGN/PCGN frå 1952 for translitterasjon av bulgarsk, som som var offisielt i USA og Storbritannia til 2013. Hovudforskjellen er at BGN/PCGN translitterer kyrilliske bokstavar Х, Ь og Ъ med KH, ’ (apostrof) og Ŭ, medan det straumlinja systemet brukar H, Y og A.

Illustrasjon
 Døme. (Artikkel 1 i menneskerettsfråsegna):

Bruk av systemet for å få bulgarsk tekst att

Systemet går ikkje to vegar fordi А, Ж, Й, Ц, Ш, Щ, Ю, Я translitterer på høvesvis same måten som Ъ, ЗХ, Ь, ТС, СХ,ШТ, ЙУ, ЙА.  Ein hjelpevariant av systemet som går to vegar er foreslått av L. Ivanov, D. Skordev og D. Dobrev. Dette kan nyttast i spesielle tilfelle.

Sjå òg 
 Translitterasjon
 Bulgarsk
 Det kyrilliske alfabetet

Referansar 

Det kyrilliske alfabetet
Det latinske alfabetet
Bulgarsk samfunn
Scalpay i Ytre Hebridane

Scalpay (skotsk-gælisk Sgalpaigh og Sgalpaigh na Hearadh) er ei øy i Ytre Hebridane i Skottland.

Geografi
Scalpay er om lag 4 km lang og har ei høgd på 104 meter over havet ved Beinn Scorabhaig. Den næraste naboøya til Scalpay er Harris om lag 300 meter på den andre sida av Caolas Scalpaigh. Det vart bygt bru mellom dei to øyane i 1997. Hovudbusetanden på øya ligg i nord, nær brua, ved An Acairseid a Tuath (North Harbour).

Øya har mange små vatn. Det største av desse er Loch an Duin, som har ei lita øy i seg med ruinane av ei gammal festning. 

I 2001 hadde øya 322 innbyggjarar og hovudnæringa var hovudsakleg fiskeoppdrett og rekefiske. Øya har eit areal på 6,53 km². 

Eilean Glas er ei lita halvøy på austsida av Scalpay. Her var det første fyret i Ytre Hebridane bygt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Scalpay, Outer Hebrides» frå ,  den 1. mars 2010.  
 

Øyar i Ytre Hebridane
Harris
Torild Skogsholm

Torild Skogsholm () i Bodø, Nordland er ein norsk politikar frå Venstre. Ho er utdanna sosialøkonom med mellomfag i spansk frå Universitetet i Oslo og grunnfag i kristendom frå Menighetsfakultetet.

Ho var direktør for samfunnskontakt i teleselskapet NetCom frå 1999 til 2001. Frå 19. oktober 2001 til 17. oktober 2005 var ho statsråd i Samferdsledepartementet (samferdsleminister) i regjeringa Bondevik II.

Ho har vore nestleiar i Oslo Venstre, organisasjonssekretær Norges Unge Venstre, sentralstyremedlem i Norges Unge Venstre og leiar i Venstrekvinnelaget.

1. februar 2006 overtok Skogsholm som administrerende direktør i Oslo Sporvognsdrift som tek seg av trikkeverksemnda til Kollektivtransportproduksjon.

I 2005 blei ho utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden.

Norske samferdsleministrar
Venstrestatsrådar
Statsrådar i Regjeringa Bondevik II
St. Olavs Orden
Folk frå Bodø
Månaden ala

Ala (arabisk علاء, ‘alá’) er den nittande og siste månaden i bahaiåret, og er ein fastemånad. Månaden kjem etter dei innskotne dagane ayyám-i-há og varer frå 2. til 20. mars etter den vestlege kalenderen. Namnet på månaden tyder noko slikt som «høgheit». Fastetida er kjend som «nittendagarsdasta».

Fastemånaden er kjend frå babismen, forløparen til bahai. Bahaullah vidareførte fasten, men endra fleire av reglane.

Under fasten skal ein ikkje eta eller drikka frå soloppgang til solnedgang.
Bahaiar skal halda fasten frå dei er femten til dei er sytti. Det finst unntak, til dømes for sjuke, reisande, folk som gjer hardt kroppsarbeid og gravide, ammande eller menstruerande kvinner.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bahá'í calendar» frå ,  den 1. mars 2010.  
 
Delar av denne artikkelen bygger på «Nineteen-Day Fast» frå ,  den 5. april 2018.  
 

bahai
månader
faste
Inger Koppernæs

Inger Koppernæs (), fødd i Gjøvik, Oppland, var ein norsk næringslivsleiar og politikar frå  Høgre.

Regjering 
 Inger Koppernæs var statsråd i Samferdsledepartementet (samferdsleminister) i Kåre Willoch si regjering i tida 14. oktober 1981 – 8. juni 1983.

Stortingsrepresentant 
Inger Koppernæs blei vald inn på Stortinget frå Møre og Romsdal i periodane 1981-1985 og 1985 til 1989. Ho var vararepresentant i periodane 1973-1977 og 1977-1981.

Stortingskomitéar
1985–1989 medlem i Energi- og industrikomitéen
1981–1985 medlem i Samferdselskomitéen
1981–1985 medlem i Justiskomitéen

Bakgrunnsstoff 
 

Norske samferdsleministrar
Høgrestatsrådar
Statsrådar i Regjeringa Willoch
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Folk frå Gjøvik
Folk frå Ålesund
Jakob Pettersen

Jakob Martin Pettersen () var ein norsk kjemikar og politikar (Ap) frå Odda. Han var statsråd og sjef for Samferdsledepartementet (samferdsleminister) i Oscar Torp si regjering frå 1952 til 1955. 

Pettersen var stortingsrepresentant for Arbeiderpartiet i valperiodane frå 1945 til 1965, og var vara- og visepresident i Odelstinget.

I Odda arbeidde han som kjemikar ved Odda Smelteverk frå 1924. Han blei med i formannskapet i 1932 og var ordførar frå 1945 til 1947.

Kjelder 
 

Norske samferdsleministrar
Statsrådar i Regjeringa Torp
Ap-statsrådar
Stortingsrepresentantar 1945-1949
Stortingsrepresentantar 1950-1953
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar for Hordaland
Ordførarar i Odda
Ap-ordførarar i Hordaland
Norske kjemikarar
Folk frå Odda
Folk frå Bergen
Yoshi

Yoshi er ein fiktiv dinosaur, kjent frå Nintendo-spel. Han debuterte som bifigur i spelet Super Mario World på Super Nintendo Entertainment System, med ei beskjeden rolle som Mario sitt ridedyr, men har seinare fått sine eigne spelseriar, som Yoshi's Story på Nintendo 64. Yoshi har sidan vore med i spel som Mario Kart, Mario Tennis og Mario Party.

Kjenneteikn 
Det særeigne med Yoshi er salen, tunga, evna til å lage egg og hoppeevna. Yoshi var fyrst eit ridedyr for Mario og Luigi, men han har òg på seg salen i spel kor han spelar andre roller. Det er lett å tru at salen er eit skjelpaddeskal og difor ta Yoshi for å vere ein skjelpadde i slekt med Koopa Troopa-ar og liknande Nintendo-figurar, men dette er ikkje meir enn ei vanleg mistolking.

Den lange, klissete tunga til Yoshi har ei nykelrolle i fleire spel. Tunga si nyttar Yoshi til å få tak i frukt, fiendar, myntar osv. på avstand. Kva han gjer med det han får tak i varierer frå spel til spel, men i hovudsak kan svelgde fiendar nyttast til å lage egg, som Yoshi seinare kan kaste. Yoshi kan sjeldan ha med seg meir enn seks egg med seg på ein gong.

I dei fleste spel kor Yoshi spring om kring og kan hoppe, kan han halde seg flygande ei lita stund ved å spinne med beina. I nokre spel kan Yoshi gjere dette igjen og igjen, men søkke litt lågare for kvar gong, i andre spel er det avgrensa til eitt slikt sprang mellom kvar gong han røyrer bakken.

Bakgrunnsstoff 
 Artikkel på nintendo.wikia.com

Dataspelfigurar
Scarp

Scarp er ei folketom øy i Ytre Hebridane i Skottland, vest for Hushinish på Harris. Øya var tidlegare busett og det vart utført fleire mislukka forsøk med postrakettar, som sidan har medverka til to filmar.

Geografi
Scarp har eit areal på 10,45 km². Det meste av øya er steinete og ikkje mogeleg å dyrke, og ho er dominert av to åsar. Den høgaste er 308 meter over havet. Det ligg eit lite lågtliggande område med dyrkbar mark i det søraustlege hjørnet av øya, og det var her innbyggjarane ein gong budde. I 1881 hadde Scarp 213 innbyggjarar, og så seint som i 1940-åra budde det over 100 menneske her. Scarp var ei av fleire skotske øyar, i lag med mellom anna St Kilda og Handa, der alle mennene på øya samla seg kvar morgon for avgjere kva arbeid som skulle gjerast denne dagen. Slike møte varte ofte fleire timar og medførte at det ikkje vart gjort noko arbeid den dagen, bortsett frå av kvinnene på øya. 

I 1950- og 1960-åra fall folketalet på øya. Skulen vart stengd i 1967 og i 1971 var det berre 12 innbyggjarar att. Mot slutten av 1971 måtte dei siste innbyggjarane flytte til Harris. Eit par av husa på øya vert i dag nytta som feriebustader.

Kommunikasjon
Den tyske oppfinnaren Gerhard Zucker gjorde eit forsøk der han prøvde å levere posten på øya som rakettpost. I juli 1934 gjorde Zucker to mislukka forsøk på å skyte opp postraketten mellom Scarp og Harris. Ein kan framleis sjå signerte konvoluttar frå den eksploderte raketten på museum på øya.

Rakettposteksperimentet har vore opphav til to filmar, The Rocket Post, frå 2002, filma på Taransay, og ein annan film med same namn frå 2006, som var laust basert på denne hendinga.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Scarp, Scotland» frå ,  den 2. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Ytre Hebridane
Seaforth Island

Seaforth Island (skotsk-gælisk Eilean Shìphoirt/Shìophoirt eller Mulag) er ei folketom øy i Ytre Hebridane i Skottland.  I motsetnad til andre øyar i Ytre Hebridane, som hovudsakleg ligg mot ope hav, ligg Seaforth Island i fjorden Loch Seaforth, 8 km frå ope farvatn ved the Minch. Av dei to gæliske namna på øya, kjem det eine frå norrønt, som skildrar den geografiske plasseringa til øya, og det andre frå Francis MacKenzie, Lord Seaforth, som arva øya i 1783.

Øya har skrinn jord som berre kan nyttast som beitemark.

Historie
Ein trur ikkje øya har vore busett i tidlegare tider, men fjordområdet har likevel vore ein del av ein grensestrid på 1800-talet. I 1851 vart dette løyst på uvanleg vis ved å la heile øya høyre til både Ross and Cromarty og Inverness-shire. Slik var grensa fram til grevskapa vart omorganiserte i 1975.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Seaforth Island» frå ,  den 2. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Ytre Hebridane
Sgarabhaigh

Sgarabhaigh (tidlegare anglisert som Scaravay) er ei lita folketom øya aust i Sound of Harris i Ytre Hebridane i Skottland.

Ho er om lag 16 hektar stor og her finst mykje sjøfugl, oter og gråsel.  Sgarabhaigh og naboøyane Grodhaigh og Bhatam, Lingeigh og Gilsaigh vert i lag kalla Pabach Islands, sidan innbyggjarane på Pabbay henta ut torv på desse øyane på 1800-talet.

Bakgrunnsstoff
Vener av Sgarabhaigh

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sgarabhaigh» frå ,  den 2. mars 2010.  

Øyar i Ytre Hebridane
Sgeotasaigh

Scotasay (skotsk-gælisk Sgeotasaigh) er ei folketom øy i Ytre Hebridane i Skottland. Ho ligg 1 km aust for Harris og ligg slik at ferjekaien i Tarbert ligg i le.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sgeotasaigh» frå ,  den 2. mars 2010.  
 

Øyar i Ytre Hebridane