alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The Haunted frå Canada

The Haunted var eit kanadisk garasjerockband frå Montreal. Bandet vart skipa av Jurgen Peter (gitar) i 1965 og spelte inn fleire plater før dei vart oppløyste i 1971. Dei vart blant dei første kanadiske banda som fekk ei viss suksess innan denne sjangeren.

Historie
I 1965 slo Jurgen Peter seg saman med Bob Burgess (vokal), Al Birmingham (sologitar), Glenn Holmes (bass) og Peter Symes (trommer) og danna The Haunted. Utanom Peter var det berre Birmingham som var konstant medlem. Bande er mest kjende for songen «1-2-5», som vart spelt inn med Birmingham (sologitar), Peter (rytmegitar), Burgess (vokal), Mason Shea (bass) og Dave Wynne (trommer).

Det første gjennombrotet deira kom etter dei vann ein Battle of the Bands-konkurranse i Montreal i 1965, og slo konkurrentar som David Clayton-Thomas og The Shays. Førsteprisen var studiotid for Quality Records, som dei brukte til å spele inn dei to songane på den første singelen deira, «1-2-5» med B-sida «Eight O'Clock This Morning». Sjefane i Quality Records likte godt «1-2-5», men ville ha den originale teksten endra, så ein «rein» versjon med ny tekst vart òg spelt inn. Singelen (med «rein» tekst) kom ut på Quality tidleg i 1966. Det første opplaget av plata feilstava namnet deira som «The Hunted.»

Singelen vart ein stor suksess lokalt, og fekk så eit gjennombrot nasjonalt. Songen vart òg lagt merke til i USA, der de originale «usensurerte» versjonen kom ut. Bandet spelte inn fleire singlar og eit album over dei neste to åra, og populariteten deira auka. Den siste singelen deira, «Vapeur mauve» er ein franskspråkleg versjon av Jimi Hendrix sin «Purple Haze».

Bandet vart eit av dei mest etterspurtte banda i Canada i starten av 1970-åra. Då Peter valde å leggje ned bandet i 1971 hadde dei avtalar for eit år fram i tid, og måtte betale dyt for å kome ut av desse.

Diskografi

Studioalbums

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Haunted (Canadian band)» frå ,  den 4. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Haunted

Kanadiske garasjerockgrupper
Musikkgrupper frå Montreal
Protopunkgrupper
Musikkgrupper skipa i 1965
Musikkgrupper oppløyste i 1971
Pat Crerand

Patrick Timothy Crerand () er ein skotsk tidlegare fotballspelar frå Glasgow som med Manchester United vart FA-cupvinnar, to gongar ligameister og i 1968 vinnar av europacupen. I tida 1961-65 spelte han 16 landskampar for Skottland. Crerand var i alle år ein defensiv midtbanespelar, taklingssterk og med ein presis pasningsfot.

Klubbspel
Crerand var Celtic-spelar frå hausten 1957 til han 6. februar 1963 vart overført til Manchester United. Med Celtic spelte han den skotske cupfinalen 1961, ein kamp som enda med tap 0-2 i omkampen mot Dunfermline. Allereie våren 1963 vann Crerand sin fyrste pokal med Manchester United då han var med å vinne FA-cupfinalen mot Leicester City med 3-1. Både i 1965 og 1967 hadde han ei viktig rolle då United lukkast gå til topps i den engelske ligaen. Den 29. mai 1968 kom høgdepunktet for Crerand og Manchester United, klubben vann då europacupfinalen på Wembley stadion i London med 4-1 over Benfica frå Lisboa. Ved sesongslutt i mai 1971 la han fotballskoa på hylla, etter 304 ligakampar for Manchester United.

Landslagsspel
Crerand landslagsdebuterte 3. mai 1961. I 1962 var han sterkt delaktig då Skottland vann den britiske landslagsmeisterskapen. Sidan fekk han få landslagsoppdrag og tok på seg den mørkeblå landslagtrøya for 16. og siste gongen 13. oktober 1965 då Skottland tapte 1-2 mot Polen på Hampden Park. Han vart verande utan landslagsmål.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pat Crerand» frå ,  den 5. mai 2018.  
 

Skotske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Celtic-spelarar
Tony Dunne

Anthony Peter Dunne, kjend som Tony Dunne (), er ein irsk tidlegare fotballspelar frå Dublin som med Manchester United vart FA-cupvinnar, to gongar ligameister og i 1968 vinnar av europacupen. Frå 1962 til 1975 spelte han 33 landskampar for Irland. Kortvaksne Dunne spelte nesten alltid venstreback.

Klubbspel
Dunne spelte på heimlege Shelbourne frå hausten 1958, og var med å vinne den irske cupfinalen 1960 med 2-0 over Cork. Sommaren 1960 vart han overført til Manchester United og var gjennom mange år fast venstreback. Våren 1963 vann han sin fyrste pokal med Manchester United då klubben vann FA-cupfinalen mot Leicester City med 3-1. I 1965 vart Dunne ligameister med United, ein triumf han og klubben lukkast gjenta to år seinare. Den 29. mai 1968 kom høgdepunktet for Dunne då Manchester United vann europacupfinalen på Wembley stadion i London med 4-1 over Benfica frå Lisboa, i ei turnering der Dunne spelte alle United-kampane. Sidan vart det ingen triumfar på Dunne og i 1973 gjekk han vidare til Bolton og spelte i 2. dvisjon til 1978, då klubben rykte opp til 1. divisjon att. Her vart det færre kampar på Dunne og han la opp i 1979. Gjennom sine 21 år med seriespel skåra han einast tre mål, eitt for Shelbourne og to for Manchester United.

Landslagsspel
Dunne fekk sin landslagsdebut 8. april 1962 heime mot Austerrike, ein kamp som enda med tap 2-3. Fram til 1975 deltok han i 33 landskampar, i fire av dei som kaptein for laget. I sin siste kamp, 29. oktober 1975, var han med å vinne 4-0 over Tyrkia i ein EM-kvalfiseringskamp, også det heime i Dublin.

Trenar
Tony Dunne var i 1982-83 trenar for Steinkjer Fotballklubb i norsk 2. divisjon.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tony Dunne» frå ,  den 5. mai 2018.  
 

Irske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Bolton-spelarar
Wayne Kramer

Wayne Kramer () er ein amerikansk gitarist, songar, låtskrivar, produsent og filmmusikkomponist.

Kramer vart kjend som tenåring i 1967 då han var med å starte rockegruppa MC5 (Motor City 5) i Detroit. Gruppa var kjende for dei kraftfulle konsertane sine og eit venstreorientert politisk syn. MC5 vart oppløyst i 1972 på grunn av krangling, dopmisbruk og personlege problem. For Kramer førte dette til at han i fleire år sleit med dopmisbruk før han klarte å kvitte seg med problem og kome attende til musikken i 1990-åra. 

Rolling Stone har rangert han på 92. plassen på lista si over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

Utvald diskografi

Med MC5
 Kick Out the Jams (1969)
 Back in the USA (1970)
 High Time (1971)

Solo
 Death Tongue (1991) Progressive
 The Hard Stuff (1995) Epitaph Records
 Dangerous Madness (1996) Epitaph Records
 Dodge Main (1996) Alive
 Gang War (1996) Sonic
 Citizen Wayne (1997) Epitaph Records
 LLMF (Live Like a Mutherfucker) (1998) Epitaph Records
 Mad for the Racket (2001) MuscleTone
 The Return of Citizen Wayne (2002) MuscleTone
 Adult World (2002) MuscleTone
 More Dangerous Madness (2004) Diesel Motor

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wayne Kramer (guitarist)» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad 

Protopunk-artistar
USA-amerikanske punkrockgitaristar
Mudhoney-medlemmar
MC5-medlemmar
Sologitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
Musikarar frå Detroit
Fred «Sonic» Smith

Frederick Dewey Smith (), med scenenamnet Fred «Sonic» Smith, var ein amerikansk gitarist, mest kjend som medlem av det innverknadstunge og politiske rockebandet MC5 frå Detroit. 31 år gammal gifta han seg og stifta familie med rockemusikaren Patti Smith. Dei samarbeidde musikalsk og fekk to barn i lag. 

Etter MC5 stifta Smith bandet Sonic's Rendezvous Band, som gav ut ein singel, «City Slang», medan Smith levde. I 1988 samarbeidde han med Patti Smith på albumet hennar Dream of Life.

Fred Smith døydde i Detroit i 1994 etter eit hjarteinfarkt.

Ettermæle
I 2003 rangerte magasinet Rolling Stone Smith på 93. plassen på lista deira over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

Bandet Sonic Youth tok namnet sitt etter kallenamnet til Smith.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fred "Sonic" Smith» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 
 

USA-amerikanske punkrockgitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Protopunk-artistar
MC5-medlemmar
Patti Smith Group-medlemmar
Rytmegitaristar
Musikarar frå Vest-Virginia
Musikarar frå Michigan
Rob Tyner

Robert W. Derminer (), kjend som Rob Tyner, var ein USA-amerikansk musikarar, mest kjend som songar i proto-punkbandet MC5 frå Detroit. Han tok scenenamnet sitt etter jazzpianisten McCoy Tyner. Det var Tyner som ropte «kick out the jams, motherfuckers» på konsertane til MC5, noko som skapte kontroversar då opptak av det kom ut på plate.  Tyner byrja opphavleg i bandet som bassist, men bandet forstod at han passa betre som solovokalist.

Biografi

Tyner vart med i det som kom til å bli MC5 i 1964. Han prøvespelte som bassist, men vart etter kort tid flytta over til solovokal. Han vart verande med bandet til dei vart oppløyst i 1972. 

I 1977 samarbeidde Tyner med Eddie & the Hot Rods på ein singel og ein turné i Storbritannia. Samstundes starta han «The New MC5» i USA, som seinare skifta namn til Rob Tyner Band og la grunnlaget for «Rob Tyner & the National Rock Group», som aldri gav ut nokre innspelingar. 

17. september 1991 døydde Tyner av eit hjarteattak i setet på den parkerte bilen sin i heimbyen Berkley i Michigan. Han vart teken til Beaumont Hospital i Royal Oak, der han døydde, og etterlet kona Becky og tre barn.

Diskografi

MC5
Album
 Kick Out the Jams (1969)
 Back in the USA (1970)
 High Time (1971)

Robin Tyner & The Hot Rods
 «Till the Night Is Gone (Let's Rock) / Flipside Rock» (1977)

Solo
 Blood Brothers (1990)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rob Tyner» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske punkrocksongarar
MC5-medlemmar
Protopunk-artistar
Musikarar frå Detroit
Michael Davis

Michael Davis () var ein USA-amerikansk bassist, songar, låtskrivar og produsent. Han var mest kjend som medlem av MC5 frå 1964 til 1972.

Han spelte bass på dei tre originale albuma til MC5, inkludert debutplata Kick Out the Jams. I 1975-1976 sat Davis fengsel i Kentucky for dopmisbruk. 

Då han kom ut av fengsel spelte Davis i det Ann Arbor-baserte kunststøybandet Destroy All Monsters. Sidan spelte han i Blood Orange. 

Davis døydde av leversvikt 17. februar 2012, 68 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michael Davis (bassist)» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske plateprodusentar
MC5-medlemmar
Protopunk-artistar
USA-amerikanske punkrock-bassistar
Musikarar frå Detroit
Dennis Thompson

Dennis Thompson () er ein USA-amerikansk trommeslagar, mest kjend som medlem av proto-punk/hardrockgruppa MC5 frå Detroit. 

Thompson fekk kallenamnet «Machine Gun» på grunn av den kjappe stilen sin, som påverka punk, metal og hardcore punk.

Etter MC5 vart oppløyst i 1972, vart Thompson i 1975–1976 medlem av The New Order, i 1981 i New Race og sidan i The Motor City Bad Boys og The Secrets.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dennis Thompson (drummer)» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske punkrocksongarar
MC5-medlemmar
Protopunk-artistar
USA-amerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske punkrocktrommeslagarar
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Musikarar frå Detroit
The New Order-medlemmar
Richard Manitoba

Richard «Handsome Dick» Manitoba () er ein USA-amerikansk punkrocksongar og radiovert, mest kjend som songar i The Dictators frå New York City.

I 2005 vart Manitoba vokalist i MC5, der han erstatta den originale songaren Rob Tyner, som døydde i 1991. Bandet vart oppløyst då bassisten Michael Davis døydde i 2012.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Richard Manitoba» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Manitoba's Ein bar driven av Manitoba.

USA-amerikanske punkrock-songarar
MC5-medlemmar
Folk frå Bronx
Musikarar frå New York City
Jødisk-amerikanske musikarar
Songen Kick Out the Jams

Kick Out the Jams er ein song av MC5 gjeven ut på singel i mars 1969 av Elektra Records. Songen var skriven av heile bandet. 

B-sida til singelen var songen «Motor City Is Burning» av Fred «Sonic» Smith.

Medverkande
Musikarar
 Michael Davis – bassgitar, korvokal
 Wayne Kramer – elektrisk gitar, korvokal
 Fred «Sonic» Smith – elektrisk gitar, korvokal
 Dennis Thompson – trommer
 Rob Tyner – solovokal

Teknisk
 Bruce Botnick – produsent, lydteknikar
 Jac Holzman – produsent

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kick Out the Jams (song)» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1968
Singlar frå 1969
Elektra Records-singlar
MC5-songar
Songar produserte av Bruce Botnick
Songar produserte av Jac Holzman
Songar skrivne av Fred «Sonic» Smith
Rage Against the Machine-songar
Blue Öyster Cult-songar
Afrika Bambaataa-songar
The Presidents of the United States of America-songar
Monster Magnet-songar
Jeff Buckley-songar
David Sadler

David Sadler () er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå Kent fylke. Han vart to gongar ligameister med Manchester United og var i 1968 med å vinne Europacupen i fotball.

Klubbspel
Sadler fekk sin ligadebut for Manchester United 24. august 1963 mot Sheffield Wednesday. Den fyrste tida i United spelte han både på midtbana og i angrepet, men vart etter kvart mest nytta som midtstoppar jamsides rutinerte Bill Foulkes. Både i 1965 og 1967 var Sadler med å sikre ligatittelen for Manchester-laget. Den 29. mai 1968 stod Sadler og Manchester United for ei historisk bragd då klubben vart den fyrste engelske vinnaren av Europacupen i fotball, etter å ha slått Benfica med 4-1 i finalen på Wembley stadion i London. 8. november 1973 vart Sadler overført til 2. divisjonslaget Preston North End, som vart trena av Bobby Charlton, hans tidlegare lagkamerat i United. Ved sesongslutt i 1977 la Sadler opp, grunna skade.

Landslagsspel
Hausten 1967 spelte Sadler to kampar i Englands landslagsdrakt, det same gjorde han i året 1970.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «David Sadler (footballer)» frå ,  den 5. mai 2018.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Preston-spelarar
Brian Kidd

Brian Kidd () er ein ein engelsk tidlegare fotballspelar frå Manchester som i 1968 var med å vinne Europacupen i fotball for Manchester United. Midtspissen fekk to opptredenar i Englands landslagsdrakt våren 1970.

Klubbspel
Kidd ligadebuterte på Manchester United i sesongopninga i august 1967. På 19-årsdagen i 1968 skåra han det tredje målet då Manchester-laget tok heim den fyrste europacup-pokalen gjennom finalesiger 4-1 over Benfica på Wembley stadion i London.

Etter at Manchester United våren 1974 rykte ned i 2. divisjon, vart Kidd overført til Arsenal. Etter to sesongar i London-laget gjekk turen tilbake til Manchester, då til spel med Manchester City. I mars 1979 signerte han for Everton, der han vart verande til han sommaren 1980 vart overført til Bolton og spel i 2. divisjon i halvtanna år. På tampen av karrieren tente han peng hos fleire USA-amerikanske lag.

Langdslagsspel
Kidd deltok i to landskampar for England i april-mai 1970. Han spelte heile kampen då Nord-Irland vart slått i London, medan han var innbytar mot Ecuador i Quito der han skåra det andre målet i ein kamp som enda med siger 2-0.

Sidan han la opp som spelar, har Kidd arbeidd i fleire ulike fotballklubbar, mellom andre Manchester United 1988-98 og Manchester City 2009-dags dato.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brian Kidd» frå ,  den 5. mai 2018.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Manchester City-spelarar
Arsenal-spelarar
Everton-spelarar
Bolton-spelarar
Back in the USA av MC5

Back in the USA er det første studioalbumet (og det andre totalt etter konsertalbumet Kick Out the Jams i 1969) av det amerikanske rockebandet MC5. Det kom ut i 15. januar 1970.

Bakgrunn

Det sentrale fokuset på albumet gjekk bort frå den rå og skarpe stilen frå det første albumet deira, Kick Out the Jams (1969). Dette kom delvis av at produsenten Jon Landau misikte den røffe psykedelisk rock-rørsla og føretrekte ein meir beintfram rock and roll-stil. 

Landau, som opphavleg skreiv for magasinet Rolling Stone, var på utkikk etter å bli meir involvert i faktisk musikkproduksjon. Han vart nær ven med sjefen i Atlantic Records, Jerry Wexler, og fekk sjansen til å produsere MC5, som nettopp var blitt droppa frå Elektra Records i 1969.

Songar 

Opningssporet er ein versjon av den klassiske hitten «Tutti Frutti» av Little Richard. «Let Me Try» er ein ballade. «The American Ruse» går til åtak til det kvintetten frå Detroit såg som den hyklersk ideen til den amerikanske staten om fridom, og «The Human Being Lawnmower» uttrykkjer motstand mot Vietnamkrigen. Den siste songen på albumet, tittelsporet, er ein versjon av Chuck Berry sin «Back in the U.S.A.»

Utgjeving og mottaking 

Sjølv om albumet vart rekna som ein flopp i starten og mangla kommersiell suksess, vart det seinare rekna som eit viktig album som synte kjernen i stilen til MC5. 

I ei seinare melding skreiv Jason Ankeny i AllMusic «Sjølv om det manglar den monumentale innverknaden til Kick Out the Jams, er det andre albumet til MC5 i mange sine auge det beste og mest innverknadstunge».

Ettermæle 

I 2011 vart albumet rangert på 451. plassen på lista til magasinet Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. NME sette albumet på 490. plass på ei liknande liste.

Innhald

Medverkande
MC5
 Rob Tyner – vokal
 Wayne Kramer – gitar, korvokal, vokal på første og tredje refrenget av «Back in the USA», gitarsoloar på «Tutti Frutti», «Teenage Lust» og «Looking at You»
 Fred «Sonic» Smith – gitar, korvokal, gitarsolo på «The American Ruse», solovokal på «Shakin' Street» og det andre refreenget på «Back in the USA»
 Michael Davis – bass
 Dennis Thompson – trommer

 Andre medverkande

 Danny Jordan – klaverinstrument
 Pete Kelly – klaverinstrument

 Teknisk

 Jon Landau – produsent
 Jim Bruzzese – lydteknikar
 Stephen Paley – kunstnarisk leiar, fotografi
 Joan Marker – design

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Back in the USA (album)» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Musikkalbum frå 1970
MC5-album
Album produserte av Jon Landau
Atlantic Records-album
 446
High Time av MC5

High Time er det andre studioalbumet (og det tredje totalt) av det amerikanske rockebandet MC5, gjeve ut i 1971 på Atlantic Records.

Utgjeving 

High Time kom ut 6. juli 1971 på Atlantic Records. Dave Marsh skreiv i plateomslaget til ei utgåve frå 1992:

Mottaking 

High Time har generelt fått god kritikk av kritikarane. 

Lenny Kaye skreiv for Rolling Stone og kalla albumet «den første plata som kjem nær soga om det legendariske ryktet og den tilstadeverande karismaen deiera». Mark Deming for AllMusic kalla det «det mest tilgjengelege albumet deira, men framleis særs særeige med mange velskrivne, solide låtar. Det er mindre skingrande politisk enn dei tidlegare albuma deira, men er musikalsk like kompromisslaust som alt dei hadde gjeve ut til då.»

Innhald

Medverkande

 MC5

 Michael Davis – bass, vokal, ka (spor 7), produsent
 Wayne Kramer – gitar, vokal, piano (spor 2 og 3), produsent
 Fred «Sonic» Smith – gitar, vokal, munnspel (spor 1), orgel (spor 1), sandpapir (spor 2), produsent, plateomslag (som Frederico Smithelini)
 Dennis Thompson – trommer, vokal (spor 1), tamburin (spor 1, 2 and 7), perkusjon (spor 2, 4, 5, 8), produsent
 Rob Tyner – vokal, munnspel (spor 1), maracas (spor 1), rockas (spor 2), kastanjettar (spor 6), conga (spor 8), produsent, illustrasjonar

 Andre medverkande

 Pete Kelly – piano på «Sister Anne»
 Dan Bullock – trombone på «Skunk»
 Ellis Dee – perkusjon på «Skunk»
 Lil' Bobby Wayne Derminer – wizzer på «Future/Now»
 Merlene Driscoll – vokal på «Sister Anne»
 Rick Ferretti – trompet på «Skunk»
 Dave Heller – perkusjon på «Skunk»
 Leon Henderson – tenorsaksofon på «Skunk»
 Joanne Hill – vokal på «Sister Anne»
 Larry Horton – trombone på «Sister Anne»
 Skip «Van Winkle» Knapé – orgel på «Miss X»
 Brenda Knight – vokal på «Sister Anne»
 Kinki Le Pew – perkusjon på «Gotta Keep Movin»
 Charles Moore – flygelhorn, vokal på «Sister Anne», trompet, blåsearrangement på «Skunk»
 Dr. Dave Morgan – perkusjon på «Skunk»
 Scott Morgan – perkusjon på «Skunk»
 Butch O'Brien – basstromme på «Sister Anne»
 David Oversteak – tuba på «Sister Anne»
 Bob Seger – perkusjon på «Skunk»

 Teknisk

 Geoffrey Haslam – produsent, lydteknikar
 Mark Schulman - kunstnarisk leiar
 Francis Ing - fotografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «High Time (MC5 album)» frå ,  den 5. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Musikkalbum frå 1971
MC5-album
Atlantic Records-album
Alex Stepney

Alexander Cyril Stepney () er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå London. Han var målvakt i Manchester United i over ti år og vart ligameister 1967, vinnar av europacupen i 1968 og FA-cupen 1977 med Manchester-klubben.

Klubbspel
Stepney vakta målet til 2. divisjonsklubben Millwall FC frå 1963 til -66. I mai 1966 vart han overført til Chelsea FC, men allereie tre månader seinare overført til Manchester United, ein klubb han tente dei neste tolv åra. I sin fyrste sesong som burvaktar for United var han med å vinne den engelske ligaen. Året etter stod Manchester United for ei historisk bragd då laget vart det fyrste engelske som gjekk til topps i europacupen, då Benfica vart slått 4-1 på Wembley stadion i heimbyen til Stepney. Både i 1976 og 1977 var Stepney sisteskansen til United i FA-cupfinale, den fyrste enda med eit overraskande tap for Southampton, den andre med triumf mot Liverpool FC.

Landslagsspel
Ei veke før europacupfinalen i 1968 stod Stepney i mål for England mot Sverige i ein vennskapslandskamp på Wembley stadion. Hans einaste opptreden i landslagdrakta enda med siger 2-0.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alex Stepney» frå ,  den 6. mai 2018.  
 

Engelske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Millwall-spelarar
Folk frå London
Spelarar i Fotball-EM 1968
Spelarar i Fotball-VM 1970
Shay Brennan

James Seamus Anthony Brennan, kjend som Shay Brennan, () var ein irsk fotballspelar fødd i Manchester i Storbritannia. Med Manchester United vart han to gongar ligameister og vinnar av europacupen i 1968, med Waterford FC i Irland vann han to seriemeisterskap somm spelande trenar.

Klubbspel
Brennan debuterte på Manchester United i ein FA-cupkamp mot Sheffield Wednesday 19. februar 1958, klubbens fyrste kamp etter flyulukka i München der 8 spelarar omkom. Brennan var vengspelar og skåra to av målå då United vann 3-0. Etter nokre sesongar i anprepsrekka flytta trenaren Matt Busby han ned på høgrebackplass i 1961. Brennan fekk ikkje plass mellom dei utvalde 11 til FA-cupfinalen 1963, men var fast i laget då Manchester United tok heim ligatittelen i 1965 og på ny i 1967. Høgdepunktet kom då United, med Brennan på plass, slo Benfica i europacupfinalen 1968 på Wembley stadion og vart det fyrste engelske laget som triumferte i serievinnarcupen. 

Etter han hadde falle utom fyrsteellevaren i United flytta Brennan i 1970 til Waterford FC i Irland. Dei fire åra fram til 1974 var han spelande trenar for laget, som både i 1972 og 1973 vart irsk seriemeister.

Landslagsspel
Brennan spelte 19 kampar på Irlands landslag i åra 1965-66 og 1969-70. Han debuterte med ein heimesiger mot Spania, men sidan opplevde han einast to sigrar med landslaget og kom aldri på skåringslista.

Brennan døydde av hjertesvikt i Waterford, 63 år gammal, medan han spelte golf.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Shay Brennan» frå ,  den 6. mai 2018.  
 
eu-football

Irske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Folk frå Manchester