alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Berlinkonferansen

Berlinkonferansen var ein internasjonal konferanse som blei halden i Berlin i 1884–85 og som delte opp Afrika mellom europeiske kolonimakter. Konferansen er rekna som høgdepunktet i det imperialistiske kappløpet om Afrika.

Alle europeiske statar blei invitert til å delta i konferansen av den tyske kanslaren Otto von Bismarck. Dei europeiske landa Tyskland, Austerrike-Ungarn, Belgia, Danmark, Frankrike, Storbritannia, Italia, Nederland, Portugal, Russland, Spania, Sverige-Noreg og Det osmanske riket (Tyrkia) deltok på konferansen. I tillegg sende USA og Etiopia delegatar.

Avtalen blei underteikna 26. februar 1885. Berlinkonferansen trekte opp grensene for besittelsane til kolonimaktene i Afrika. Då koloniane seinare fekk sjølvstende, følgde dei nye landa i hovudsake desse grensene.

Kjelder

«Berlinkonferansen» (26. mars 2015). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 17. juli 2015.

Afrikansk historie
Berlin
Kolonihistorie
Hendingar i 1884
Hendingar i 1885
Meroe

Meroe (meroittisk Medewi eller Bedewi; arabisk مرواه, Meruwah og مروى, Meruwi; gammalgresk Μερόη, Meróē) er ein oldtidsby ved austbreidda av Nilen i Sudan. Han var hovudstad i Kusjriket i fleire hundreår. Byen ligg rund 6 km nordaust for Kabushiya stasjon ved Shendi, rundt 200 km nordaust for Khartoum. Nær staden ligg ei landsbyklynge som heiter Bagrawiyah. 
Pyramidane, tempel og slott og restar etter keramikk- og jernproduksjon ber vitne om eit rikt og mektig rike.
I 2011 blei Meroe teke med på UNESCO si liste over verdsarv.

Meroe blei grunnlagd på 700-talet f.Kr. Han blei kongeleg bustad på 600-talet f.Kr.
På 500-talet blei hovudstaden for kongeriket flytta hit frå Napata lengre nord.
Grunnar kan vera  trugsmålet frå Egypt i nord, eller dei rike jernførekomstane ved Meroe. 
Frå 200-talet f.Kr. blei dei fleste kongelege i Kusjriket gravlagde her, fleire av dei i pyramidar. 
I 335 blei Meroe erobra og øydelagd av kong Ezana av Aksum.

Byen hadde ein omfattande jernproduksjon. Ved ruinane ligg høge slagghaugar som framleis vitnar om ein av dei største jernprodusentane i oldtida.

Galleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Verdsarv i Afrika
Sudansk historie
Kusjriket
Arkeologiske funn i Sudan
Bare Trees

Bare Trees er det sjette studioalbumet til det britiske rockebandet Fleetwood Mac, gjeve ut i 1972. Dette er det siste albumet med Danny Kirwan, som vart sparka under turneen etter albumet. Etter bandet slo igjennom i USA i midten av 1970-åra, klatra dette albumet til 70. plass på albumlista i USA og selde til gullplate i 1976. Seinare selde det over ein million eksemplar og fekk platinastatus. 

Albumet inneheld den originale versjonen av «Sentimental Lady», som seinare vart spelt inn på ny av Bob Welch, som skreiv songen, akkompagnert av Mick Fleetwood, Christine McVie og Lindsey Buckingham) for soloalbumet French Kiss. «Spare Me a Little of Your Love» vart spelt fast på konsertane til bandet frå 1972 til 1977. 

«Trinity» er ein song av Danny Kirwan som ikkje kom med på albumet, men sidan vart gjeven ut i 1992 i plateboksen 25 Years – The Chain. Songen hans «Sunny Side of Heaven» var ein populær instrumental i Ventures-stil. 

Teksten til Kirwan-songen «Dust» var henta frå eit dikt av Rupert Brooke.

«Spare Me a Little of Your Love» vart òg spelt inn av Johnny Rivers på studioalbumet hans New Lovers and Old Friends i 1975, same året som Fleetwood Mac fekk gjennombrotet sitt i USA med Fleetwood Mac.

«Thoughts on a Grey Day» er eit dikt lese av ei eldre kvinne, Mrs. Scarrott, som budde nær heimen til bandet i Sør-England.

Innhald

Medverkande
Fleetwood Mac
Danny Kirwan – gitar, vokal
Bob Welch – gitar, vokal
Christine McVie – klaverinstrument, vokal
John McVie – bassgitar
Mick Fleetwood – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Mrs Scarrott som les eit dikt. 

Produksjon
Produsent: Fleetwood Mac
Lydteknikar: Martin Birch
Remiks-lydteknikar: Bob Hughes
Remastering: Lee Herschberg
Biletomslag av John McVie

Spelt inn i DeLane Lea Music Centre
Miksa på ny i Record Plant Studios

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bare Trees» frå ,  den 17. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Fleetwood Mac-album
Musikkalbum frå 1972
Reprise Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Christine McVie
Album produserte av Bob Welch
Album produserte av Danny Kirwan
Album produserte av Martin Birch
Album produserte av Mick Fleetwood
Album produserte av John McVie
Sentimental Lady

«Sentimental Lady» er ein song skriven av Bob Welch. Songen vart ført spelt inn av Fleetwood Mac i 1972 på albumet Bare Trees, men vart spelt inn på ny av Welch for det første soloalbumet hans, French Kiss, i 1977. «Sentimental Lady» er ein romantisk song som opphavleg vart skriven for den første kona til Welch.

Historie og utgjeving
Songen vart opphavleg skriven av Welch på det tidlegare Gorham Hotel på 55th Street i New York City.

Den originale versjonen av songen på Bare Trees var kring fire og eit halv minutt lang med korvokal av Christine McVie. Originalen hadde to vers med ein reprise av det første verset etter det instrumentale mellomspelet. 

Nyinnspelinga i 1977 er truleg den mest kjende versjonen av songen, og vart ein hit for Welch. Singelen kom ut ein månad før albumet, French Kiss, som kom ut 18. november 1977, og nådde topp 10 i USA. Singelen låg inne på topp 20 i fleire månader.

Mick Fleetwood vart invitert med til å spele trommer på innspelinga til Welch i 1977. Nyinnspelinga av songen hadde òg med Christine McVie og Lindsey Buckingham frå Fleetwood Mac som korsongarar og produsentar, men i motsetnad til originalen som hadde to vers, hadde Welch sin versjon berre eitt vers og songen var korta ned til kring tre minuttar.

Popkultur 

Songen er nytta i filmane Grown Ups og About Schmidt.

I 2009 vart songen spelt inn av Valley Lodge på det andre albumet Semester at Sea.

Songen vart òg nytta som avslutning i ein episode av serien Cold Case i sesong 6, episode 4 kalla «Roller Girl».

Medverkande

Fleetwood Mac-versjonen
Mick Fleetwood - trommer
John McVie - bassgitar
Christine McVie - piano, orgel, korvokal
Bob Welch - rytmegitar, solo- og korvokal
Bob Weston - sologitar, slidegitar

Bob Welch-versjonen
Bob Welch - gitarar, bassgitar, solo- og korvokal
Mick Fleetwood - trommer
Lindsey Buckingham - gitarar, korvokal
Christine McVie - korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sentimental Lady» frå ,  den 17. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Fleetwood Mac-songar
Songar frå 1972
Singlar frå 1977
Songar skrivne av Bob Welch
Softrocksongar
Lee Kuan Yew

Lee Kuan Yew, opphavleg Harry Lee Kuan Yew, () var ein politikar i republikken Singapore. Han var den fyrste statsministeren i bystaten Singapore, og styrte bystaten frå 1959 til 1990. Frå 1990 til 2004 var han med i regjeringa til etterfylgjaren Goh Chok Tong som «Senior Minister». Deretter heldt han fram til 2011 som «Minister Mentor» i regjeringa til sonen sin, Lee Hsien Loong, den tredje statsministeren i Singapore. Begge desse ministerpostane vart laga spesielt for Lee Kuan Yewn. Etter at regjeringspartiet PAP ved parlamentsvalet 2011 gjorde sitt slettaste val sidan 1963, trekte Lee seg tilbake etter samnhengande 52 år i regjering.

Lee Kuan Yew var både fødd og døydde i Singapore.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lee Kuan Yew» frå ,  den 17. juli 2015.  
 

Singapore
Singaporske politikarar
Singaporsk historie
Penguin av Fleetwood Mac

Penguin er det sjuande studioalbumet til det britiske rockebandet Fleetwood Mac, gjeve ut i 1973. Det var det første Fleetwood Mac-albumet etter at Danny Kirwan slutta i bandet, det første med Bob Weston og det einaste med Dave Walker.

Bakgrunn
I september 1972, etter at Kirwan fekk sparken under turneen etter Bare Trees, henta bandet inn gitaristen Bob Weston og vokalisten Dave Walker, tidlegare frå Savoy Brown og Idle Race. Weston var kjend som slidegitarist og hadde kjend bandet sidan dei turnerte i lag med Long John Baldry. Fleetwood Mac leigde òg turnémanagaren til Savoy Brown, John Courage. 

Den påfølgjande turneen gjekk bra og Penguin vart den største salssuksessen til bandet i USA fram til då, og nådde så vist topp 50. Under innspelinga av det neste albumet, Mystery to Me, vart bandet samde om at vokalstilen og haldninga til Walker ikkje passa inn med Fleetwood Mack og innan juni 1973 hadde han slutta.

Innhald

Medverkande
Fleetwood Mac
Bob Welch – gitar, vokal, bassgitar på «Revelation» (ikkje oppført)
Bob Weston – sologitar, slidegitar på spor 1, banjo og munnspel på spor 5, harmonivokal på spor 7
Christine McVie – klaverinstrument, vokal
Dave Walker – vokal på spor 4 og 5, munnspel på spor 4
John McVie – bassgitar
Mick Fleetwood – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Steve Nye – orgel på spor 8
Ralph Richardson  – steeltrommer
Russell Valdez – steeltrommer
Fred Totesant – steeltrommer
Peter Green – sologitar på spor 8 (ikkje oppført)

Produksjon
Produsent: Fleetwood Mac og Martin Birch
lydteknikar: Martin Birch
Plateomslag: Modula / Chris Moore
Foto av Barry Wentzell

Innspelt i Hampshire med Rolling Stones Mobile Studio
Miksa i AIR Studios i London

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Penguin av Fleetwood Mac» frå ,  den 18. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Fleetwood Mac-album
Musikkalbum frå 1973
Album produserte av Martin Birch
Reprise Records-album
Engelskspråklege album
(I'm a) Road Runner

«(I'm a) Road Runner» er ein song av Junior Walker & the Allstars frå albumet Road Runner frå 1966. Songen er skriven av låtskrivarlaget Holland–Dozier–Holland og vart gjeven ut på Tamla (Motown) i 1966 og nådde topp 20 i USA og Storbritannia.

Walker spelar ein markant tenorsaksofonsolo, akkompagnert av Mike Terry på barytonsaksofon og Willie Woods på gitar. Under produksjonen av innspelinga, vart det oppdaga at Walker berre kunne spele songen i to toneartar, så då Walker song songen i ein toneart han ikkje kunne spele i, vart saksofonen spelt inn i ein annan toneart, og sidan auka dei tempoet på lydbandet, slik at saksofonen hamna i rett toneart.

Andre utgåver
James Taylor spelte songen i første episode av andre sesong av Saturday Night Live. Taylor spelte òg inn songen i 2008 på albumet Covers 

Den britisk-amerikanske rockegruppa Fleetwood Mac spelte inn songen med Dave Walker på solovokal i 1973 for albumet Penguin.

Jerry Garcia Band framførte songen i 1975, sidan gjeven ut på The Jerry Garcia Collection, Vol. 2: Let It Rock.

Peter Frampton spelte songen i 1977 for albumet I'm in You.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «(I'm a) Road Runner» frå ,  den 18. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Motown-singlar
Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Songar skrivne av Holland–Dozier–Holland
Junior Walker-songar
James Taylor-songar
Fleetwood Mac-songar
Peter Frampton-songar
Jerry Garcia-songar
Fiesole

Fiesole er ein by og ein kommune i provinsen Firenze i regionen Toscana i Italia. Kommunen har 14 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 42,2 km². Byen ligg 295 meter over havet på ei høgde ovanom provinshovudstaden Firenze, åtte kilometer i nordaust.

Fiesole (etruskisk: Viesul, Viśl, Vipsul) vart truleg grunnlagd i det niande eller åttande hundreåret før Kristi fødsel. Byen er nemnd fyrste gongen i 283 f.Kr. då han vart erobra av romarane. 

Tidleg i mellomalderen var Fiesole i fleire hundre år ein bystat, like mektig som Firenze i dalen under. Dei to byane kriga mot kvarandre fleire gongar, både i 1010 og 1025 vart Fiesole plyndra av Firenze. År 1125 vart Fiesole erobra av Firenze, og folka frå dei mektigaste slektene i Fiesole vart tvinga til å busetje seg i Firenze.

I dag ser ein restar av etruskiske murar, romerske bad og eit romersk teater, samt ei kyrkje frå 1028 i toskansk-romansk stil. 

Toneskaparen Francesco Landini og fotballspelaren Andrea Barzagli vart fødde i Fiesole.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fiesole» frå ,  den 18. juli 2015.  
 

Byar i Toscana
Byar i Italia
Pavullo nel Frignano

Pavullo nel Frignano er ein by og ein kommune i provinsen Modena i regionen Emilia-Romagna i Italia. Kommunen har i kring 17 500 ibuarar og dekker ei flatevidd på 143,7 km². Byen Pavullo ligg 682 meter over havet, inne mellom Appenninane. 

Mellomalderborga Castello di Montecuccolo vart byrja bygt frå 1000-talet. Hærføraren Raimondo Montecuccoli vart fødd i borga  i 1609.

Landbruk er hovudnæring i kommunen, som sidan 1927 har hatt flyplassen Aeroporto di Pavullo nel Frignano. 

Fotballspelaren Luca Toni vart fødd i Pavullo nel Frignano.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pavullo nel Frignano» frå ,  den 18. juli 2015.  
 

Byar i Emilia-Romagna
Byar i Italia
Dave Walker

David Walker () er ein songar og gitarist som har spelt i fleire band, mellom andre Savoy Brown og Fleetwood Mac. Han korta ned namnet sitt til Dave Walker. Han starta karrieren sin tidleg i 1960-åra med bandet The Redcaps, i lag med broren Mick Walker. Andre band har spelt i er Beckett, Idle Race, Hungry Fighter, Raven, Mistress og Black Sabbath.

Biografi

Walker vart med i the Redcaps som rytmegitarist tidleg i 1963, og tok etter kvart over som vokalist då Ronnie Brown slutta. Besetninga bestod då av gitaristane Mick Blythe og Roy Brown, bassisten Mike Walker, trommeslagaren Alan Morley og saksofonisten Mac Broadhurst, og the Redcaps fekk kontrakt med Decca, der dei spelte inn tre singlar. Ingen av singlane gjorde det bra og the Redcaps vart oppløyst.

Walker byrja så å spele i Beckett, eit lokalt band frå Birmingham som aldri klarte å slå gjennom. Dei gav seg i 1969 utan å ha spelt inn noko som helst. Walker fekk då tilbod om å overta for Jeff Lynne i Idle Race. Med Idel Race spelte dei inn eit nytt album. Ein versjon av Mungo Jerry sin «In the Summertime» vart ein stor hit i Argentina sommaren 1970. Han fekk så tilbod om å synge i Savoy Brown, og frå der gjekk han vidare til Fleetwood Mac. For Fleetwood Mac var han berre med på innspelinga av Penguin i 1973, og då berre på to songar. Musikalske skilndar var årsaka til han vart beden om å slutte i bandet etter kort tid. 

I 1974 slo han seg saman med Danny Kirwan, som òg hadde spelt i Fleetwood Mac, og danna Hungry Fighter. Alt utstyret deira vart øydelagd i ei bilulukke, og bandet vart oppløyst kort tid etter. 

Walker flytta til San Francisco i 1975. Der danna han Raven i lag med John Cipollina, gitaristen Greg Douglas frå Steve Miller Band og bassisten Skip Olson. Då Cipollina slutta starta dei andre bandmedlemmane bandet Mistress. Han fekk så telefon frå Tony Iommi om å bli med i Black Sabbath og i november 1977 drog han til England. Walker skulle erstatte Ozzy Osbourne, som nettopp hadde fått sparken, men bandet henta inn att Osbourne og Walker måtte dra. Black Sabbath spelte aldri inn noko musikk medan Walker var i bandet, men dei spelte ein gong på fjernsyn, der dei framførte «Junior's Eyes» i januar 1978 på BBC. Walker reiste attende til USA, og det neste prosjektet hans, Dave Walker Band blømde ei kort tid, før han gav seg med musikken det neste tiåret. Han starta opp att i 1986 i ei ny besetning av Savoy Brown. Dei spelte inn tre album dei neste fire åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dave Walker» frå ,  den 18. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Dave Walker Band 
Savoy Browne

Engelske rockesongarar
Engelske heavy metal-songarar
Engelske songarar
Fleetwood Mac-medlemmar
Black Sabbath-medlemmar
Folk frå Walsall
Camposampiero

Camposampiero er ein by og ein kommune i provinsen Padova i Veneto-regionen i Italia. Kommunen har i overkant av 12 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 21,1 km². Byen Camposampiero ligg om lag 18 kilometer nordnordaust om provinshovudstaden Padova, og i kring 33 kilometer nordvest om Venezia.

Fotballspelaren Dino Baggio er frå Camposampiero.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Camposampiero» frå ,  den 18. juli 2015.  
 

Byar i Veneto
Byar i Italia
Donato Bramante

Donato Bramante, eigentleg Donato di Pascuccio d’Antonio, () var ein italiensk arkitekt frå Fermignano i dagens Marche-region. Saman med Michelangelo og Rafael vert han rekna som grunnlegjar av høgrenessanse-arkitekturen.

Han utdanna seg til arkitekt hos Luciano Laurana i Urbino. I 1476 reiste Bramante til Milano, året etter arbeidde han som fasademålar i Bergamo. Han var så byggmeister for fyrste gong i 1479, eit byggeoppdrag som Sforza-familien i Milano kosta. Han arbeidde i Milano dei neste tjue åra.

Bramante flytta til Roma i 1499. Der studerte han ruinane av bygningar frå antikken, og utvikla ein byggestil i retning den såkalla høgrenessansearkitekturen, som han altså vert rekna som medgrunnleggjar av. Han fekk fleire oppdrag av pave Julius II, mellom andre rundtempelet Tempietto i klostergarden til San Pietro in Montorio-kyrkja på Janiculum-høgda i Roma, bygt i 1502. Bygninga består av eit podium og eit kuppeldekt rom, omgjeve av seksten toskanske søyler.

Klostergarden ved kyrkja Santa Maria della Pace var Bramantes fyrste store verk i Roma, reist frå 1504. Han har harmoniske proporsjonar, arkadar med murpillarar og pilastrar opp mot ein mindre overetasje.

I 1506 gav paven oppdrag med å byggje ein ny Peterskyrkje til Donato Bramante. Med ettersom Bramante døydde i 1514, finst lite att av hans arkitektur i det som vart den Peterskyrkja som stod ferdig eit hundreår seinare.

Bramante var også aktiv målar, men berre få verk er bevart.

Han døydde i Roma.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Donato Bramante» frå ,  den 18. juli 2015.  
 

Italienske arkitektar
Renessansearkitektar
Renessansekunstnarar
Furnes

Furnes er ei bygd i Ringsaker kommune i Innlandet. Fram til 1964 var Furnes ein eigen kommune.
 
I bygda er Furnes kyrkje frå 1707. Bygda har elles ungdomsskule og tre barneskular; på høvesvis Kirkenær, Stavsberg og Kylstad.

Alf Frydenberg, Ove Røsbak og Anders Baasmo Christiansen var/er alle frå Furnes.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Furnes» frå ,  den 18. juli 2015.  
 

Geografi i Ringsaker
Historie i Ringsaker
Tidlegare kommunar i Hedmark
Norske kommunar skipa i 1838
Norske kommunar nedlagde i 1964
Hundebitbot

Hundebitbot var ein gamal tradisjon som gjekk ut på at om ein mann vart biten av ein hund, så hadde han rett til å ta ein mæling jord i bot av hundeeigaren.

Refreransar 

Landbrukshistorie
Straff
Hypnotized av Fleetwood Mac

«Hypnotized» er ein song skriven av Bob Welch. Songen vart gjeven ut av Fleetwood Mac i 1973 på albumet Mystery To Me, og sidan som B-side på singelen «For Your Love». Songen er skildra som «strålande med ein god tekst» og ofte trekt fram som den beste på albumet.

Bakgrunn og stil
Songen tar form som eit mystisk, draumeaktig stykke med eit rytmemønster av triolar på trommene av Mick Fleetwood kombinert med akustisk gitar og elektrisk elektrisk klaverinstrument som gjev eit jazzaktig tøtsj til songen. Welch nytta jazzakkordar på songen, som er spelt i moll, og han inneheld ein gitarsolo av gitaristen Bob Weston.

Teksten referer til hypnose og draumar «'Cause what matters most is the feeling you get when you're hypnotized... and it seems like a dream, they got you hypnotized.» Welch referer til stader som Mexico og Nord-Carolina. I følgje Welch var den mystiske atmosfæren i songen kraftig påverka av bustaden hans i Benifold Mansion i Hampshire i England, som han skildra som «heller skummel og rar sjølv på sommaren».

I 1978 vart songen spelt inn av Pointer Sisters på albumet deira Energy, og av Sweet Baby J'ai i 2003 på albumet Evolution.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hypnotized (Fleetwood Mac song)» frå ,  den 18. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Fleetwood Mac-songar
The Pointer Sisters-songar
Songar frå 1973
Songar skrivne av Bob Welch
Angel av Fleetwood Mac

«Angel» er tittelen på to songar skrivne og framførte av Fleetwood Mac. 

Den første songen vart skriven av Bob Welch og vart gjeven ut i 1974 på albumet Heroes Are Hard to Find. Ein coverversjon av songen vart fast på konsertane til Jonathan Wilson.

Den andre songen er meir kjend og vart skriven av Stevie Nicks for albumet Tusk i 1979. Nicks sa at songen syner til soga om Rhiannon i walisisk mytologi. Songen vart gjeven ut som den fjerde singelen frå Tusk i Nederland, men selde dårleg.

Medverkande

Heroes Are Hard To Find-versjonen
Mick Fleetwood - trommer, perkusjon
John McVie - bassgitar
Christine McVie - klaverinstrument, korvokal
Bob Welch - gitar, solovokal

Tusk-versjonen
Mick Fleetwood - trommer, perkusjon
John McVie - bassgitar
Christine McVie - klaverinstrument, korvokal
Lindsey Buckingham - gitarar, korvokal
Stevie Nicks - solo- og korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Angel av Fleetwood Mac» frå ,  den 18. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Fleetwood Mac-songar
Songar skrivne av Stevie Nicks
Songar produserte av Ken Caillat
Songar produserte av Richard Dashut
Songar frå 1974
Songar frå 1979
Singlar frå 1980
Songar skrivne av Bob Welch
Heroes Are Hard to Find

Heroes Are Hard to Find er det niande studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Fleetwood Mac, gjeve ut i 1974. Albumet er det siste med Bob Welch, som slutta mot slutten av 1974 og vart erstatta av Lindsey Buckingham og Stevie Nicks. Det var det første Fleetwood Mac-albumet som vart spelt inn i USA og det første som gjekk inn på topp 40 på albumlista i USA. Tittelsporet vart gjeven ut som singel, men nådde ikkje listene.

Innhald

Medverkande
Fleetwood Mac
Bob Welch – gitar, vokal, vibrafon
Christine McVie – klaverinstrument, vokal, ARP String Ensemble
John McVie – bassgitar
Mick Fleetwood – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Sneaky Pete Kleinow – pedalsteelgitar på «Come a Little Bit Closer» og «She's Changing Me»

Produksjon
Produsentar: Fleetwood Mac, Bob Hughes
Lydteknikarar: Doug Graves, Bob Hughes
Assisterande lydteknikar: Doug Graves
Remastering: Lee Herschberg
Blåsearrangement: Nick DeCaro
Strykearrangement: Nick DeCaro
Design: Desmond Strobel

Lister
Album – Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heroes Are Hard to Find» frå ,  den 18. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Fleetwood Mac-album
Musikkalbum frå 1974
Reprise Records-album
Engelskspråklege album
Tethys

Tethys kan syna til:

 saturnmånen Tethys
 kjempa Tethys
 Tethyshavet
Edelmetall

Edelmetall er metall som er kjemisk lite reaktive, særleg med vatn og oksygen, men også av fortynnande syrer. Dette gjer dei lite utsette for korrosjon og oksidasjon. Edelmetall finst gjerne i fri tilstand i naturen.

Døme på edelmetall er gull, sølv, platina og andre platinametall (ruthenium, palladium, osmium og iridium).
Kvikksølv er rekna som eit halvedelt metall, medan aluminium, jern og sink er døme på uedle metall.

Ein kan måla kor edelt eit metall er gjennom reduksjons- eller oksidasjonspotensiala deira. Jo meir positivt reduksjonspotensial eit metall har, jo edlare er det. Gull er det edlaste av alle metall.

Kjelder

«Edelmetaller» (14. februar 2009). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 19. juli 2015.

 
Metall
Veroli

Veroli er ein by og ein kommune i provinsen Frosinone i regionen Lazio i Italia. Kommunen har i kring 21 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 120 km². Byen Veroli ligg 594 meter over havet, 13 kilometer nordaust om provinshovudstaden Frosinone.

Landskap
Gamlebyen i Veroli med sine 3 500 ibuarar ligg på ein åstopp mellom elvane Sacco og Liri. Flesteparten av ibuarane i kommunen bur i dalen mellom gamlebyen og klosteret Casamari.  Kommunen strekker seg frå slettelandet Ciociaria til Monte del Passeggio, 2066 meter over havet.

Soge
Det antikke Verŭlae var frå 8. hundreåret før Kristi fødsel ein viktig by for hernikarane. Dei var i forbund med Roma og gjekk straks inn Romarriket då dette vart danna.

Frå 743 har Veroli vore biskopssete. I 877 vart byen plyndra av sarasenarar. I striden mellom pave Gregor IX og keisar Fredrik II stilte Veroli seg på paven si side og var sidan nært knytt til Vatikanet. Byen vart sterkt skadd av eit jordskjelv i 1350.

På 1500-talet vart Veroli erobra av spanske styrkar. Men etterpå vart kontakta med paven fornya, og byen vart deretter styrt av kardinalar. I 1870 vart byen innlemma i kongeriket Italia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Veroli» frå ,  den 19. juli 2015.  
 

Byar i Lazio
Byar i Italia