alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Virittäjä

Virittäjä er eit språkvitskapleg tidsskrift som kjem ut i Helsingfors fire gonger i året. Tidsskriftet er fagfellevurdert og blir redigert på finsk. Virittäjä er det leiande tidsskriftet for artiklar om finsk språk, men det publiserer også artiklar om austersjøfinske og samiske språk. I tillegg til dei fagfellevurderte artiklane publiserer Virittäjä også litteraturoversyn, språkvitskaplege debattinnlegg og bokmeldingar. Omfanget er rundt 650 sider i året.

Virittäjää vart grunnlagt i 1897 av Kotikielen Seura, "heimespråkforeininga". Tidsskriftet har ei heimeside, med oversyn over alle artiklar frå starten av, der artiklane frå og med 1944 er elektronisk tilgjengeleg, dei to nyaste årgangane bak ein betalingsmur. Redaktør er Hanna Lappalainen.

Ordet virittäjä kjem av verbet virittää, som tyder "å setje opp, å stemme (t.d. ein gitar, eller i denne samanhengen kanskje ein kantele)". Endinga -ja/-jä dannar handlarnomen, slik at namnet tyder "han eller ho som stemmer eller gjer klar".

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Virittäjä» frå ,  den 18. mars 2021.

Bakgrunnsstoff

 Nettstaden for Virittäjä
Finske tidsskrift
Finsk språk
Skipingar i 1897
Busse

Ein busse (busseskip) var eit langskip i norrøn tid med stor lasteevne og stort mannskap. Skipa vart bygde på slutten av vikingtida og eit stykke inn i mellomalderen. Skipstypen vart nytta som krigsskip, hadde dekk og var «høgborda». At krigarane om bord stor høgt oppe var ein føremon i strid, etter som dei då kunne skyta og kasta spyd ned på motstandarane i mindre båtar.

Ordet «busse» kjem av det latinske ordet bucia, eit stort breitt skip med fast dekk som vart skildra som «høgborda havskip». Etter kvart vart namnet ikkje bare bruka om hærskip, men vart meir og meir synonymt med storskip, seinare mest om store transport- eller handelsskip. Bussane som vart nytta som handelsskip på 1200-talet og inn på 1300-talet var rommelege skip med stor lasteevne.

Historiske bussar 
 Ormen Lange frå år 1000
 Tore Hund sin langskips-busse frå år 1025
 Harald Hardråde sin busse på 35 rom frå år 1062
 Øystein Magnusson sitt drakeskip frå år 1122 (truleg «Bøkesuden»)
 Bryggeskipet funne på Bryggen i Bergen frå 1248
 «Grandebussa» og «Vadabussa» som på byrjinga av 1300-talet dreiv frakt mellom Trøndelag og England.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Busse» frå ,  den 18. mars 2021.

Litteratur 
 

Båttypar
Krigsskip
Vikingskip
United States Libertarian Party

Libertarian Party («Det libertarianske partiet») var per 2020 det tredje største politiske partiet i USA framfor The Green Party.

Partiet blei grunnlagt av ei lita gruppe aktivistar leia av David Nolan den 11. desember 1971 i Colorado. Ved presidentvalet i 2016 oppnådde partiet 3,3 % av stemmene (over 4 millionar stemmer).

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «United States Libertarian Party» frå ,  den 18. mars 2021.  
 

Politiske parti i USA
Skipingar i 1971
Vessela Kristensen

Vessela Nedelcheva Kristensen () er professor og har forska på genetikk og brystkreft.

Ho er professor ved avdeling for klinisk molekylærbiologi ved Universitetet i Oslo, og leiar av forskningsgruppa Cancer Genome Variation ved Oslo universitetssykehus.

Ho vart medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi i 2020.

Prisar og utmerkingar
2012 – Dr. Ragnar Mørks forskningspris på 200 000 kroner
2018 – Kong Olav Vs Kreftforskningspris på 1 million kroner.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vessela Kristensen» frå ,  den 21. mars 2021.  
 

Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske kreftforskarar
Norske medisinprofessorar
Tone E. Solheim

Tone E. Solheim () er ein norsk forfattar. Ho er frå Jølster i Sunnfjord kommune. 

I 2021 debuterte ho som forfattar med ungdomsromanen Svarttrasta syng om natta, som vart gjeven ut på Det Norske Samlaget. Boka vart tildelt Nynorsk barnelitteraturpris.

Bibliografi

Bøker

Kjelder
Samlaget Henta 18.03.2021 

Norske barnebokforfattarar
Forfattarar frå Jølster
Nynorskforfattarar
Edmund I av England

Edmund I (angelsaksisk Ēadmund ), kalla «den eldre», «den rettvise» eller «den strålande», var konge over engelskmennene frå 939 til han døydde. Han var son av Edvard den eldre og halvbror til Æthelstan. Sistnemnde døydde den 27. oktober 939, og Edmund etterfølgde han som konge.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Edmund I av England» frå ,  den 18. mars 2021.  
 

Angelsaksiske monarkar
Engelske monarkar
Fødde i 920-åra
Strømpebukse

Strømpebukse er ettersitjade beinklede med buksedel og strømper i eitt. Dei dekker hoftene, underlivet, beina og føtene. Strømpebukser blir brukt som varmande undertøy mellom truse og ytterbukse eller som damestrømper saman med skjørt eller kjole. Tynne strømpebukser er ofte laga av nylon, medan tjukkare og varmare variantar kan vera av bomull, ull (gjerne blanda med lycra for å sikra god passform) eller akryl.

Historie 

Ein historisk forløpar for moderne strikka strømpebukser finn ein i samansydde hoser frå seinmellomalderen. Desse hosebrokane var populære blant menn på 1400-talet og utvikla seg sidan til blant anna tronge pantalongar som igjen kom på moten som ytterbukser kring 1800. 

Strømpebukser blei for fullt innført mot slutten av 1950-åra og byrjinga av 1960-åra, som ei erstatting for vanlege lange strømper og livstykke for å halda strømpene på plass. Dei blei først teke i bruk av damer og barn, men blei raskt òg teke i bruk av menn, særleg om vinteren.  

Strømpebukse blir hovudsakleg brukt som eit plagg for å halda varmen på beina, men blir òg ofte brukt som eit moteplagg, særleg av kvinner. Strømpebukse kan òg ha ein effekt i å auka blodsirkulasjonen i beina, og blir difor brukt av mange som har problem med dette.

Sjå òg 

 Tights
 Stillongs
 Hose
 Trikot

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Strømpebukse» frå ,  den 19. mars 2021.

Bakgrunnsstoff

 

Klede for underkroppen
Strømpe

Strømpe er eit ettersitjande klesplagg som dekker foten og delar av beinet. Dei kan vera i vove eller strikka stoff av mange slag tekstilmaterialar, men ull, bomull, silke og ulike nylonfibrar er vanlegast. Ankelstrømper eller -sokkar når til over ankelen, andre endar midt på leggen, medan knestrømper sluttar under knea og langstrømper kan gå opp mot skrittet. Korte strømper blir som oftast kalla sokkar. Strømper blir praktisk talt alltid laget og selt parvis. 

Strømpene blir trekt på beina og sit på plass ved eigen eller forsterka elastisitet. Dei kan òg haldast oppe med sokkehaldar, strømpeband (òg kalla hoseband), livstykke, korselett, strømpehaldar, hoftehaldar og på andre måtar. 

Forløparen til dagens strømper er hoser, som ein brukte i mellomalderen.

Andre typar strømper 
Ordet strømpe blir på norsk òg brukt om andre tynne, ettersitjande og tøyelege hylster, til dømes:

 Metallforsterka plastrøyr rundt ein bremsewire eller girwire.
 Eit røyr som sit utanpå eit anna kan setjast på som ein strømpe, vanlegvis til vern mot slitasje av mekanisk art.
 Eit bøyeleg, røyrforma hylster som ein trer utanpå ein elektrisk leidning for å isolera han eller skjerma dei elektriske signala mot uønska påverknad frå sterke signalkjelder som leidningen passerer.
 Ein røyrforma bit av eit material som krympar ved oppvarming og blir sett på elektriske leidningskoplingar for å hindra fukt.

Sjå òg 

 Sokk
 Strømpebukse
 Langstrømpe
 Hose
 Strømpeband

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Strømpe» frå ,  den 19. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 

 

Fottøy
Nevena Božović

Nevena Božović () er ein serbisk songar og låtskrivar. Ho debuterte musikalsk som 13-åring, då ho representerte Serbia i Junior Eurovision Song Contest 2007 med songen «Piši mi». Božović fekk likevel sitt store gjennombrot då ho vart nummer to i den TV-sende talenttevlinga Prvi glas Srbije i 2012–2013.

I 2013 var ho ein del av gruppa Moje 3 som representerte Serbia i Eurovision Song Contest 2013 med songen «Ljubav je svuda», men trioen vart slått ut i semifinalen. Božović representerte Serbia på ny i Eurovision Song Contest 2019, som soloartist med songen «Kruna». Ho var med det den første deltakaren som hadde delteke i både Eurovision Song Contest og Junior Eurovision Song Contest som soloartist.

Bakgrunn 
Božović vart fødd og vaks opp i Mitrovica i dåverande FR Jugoslavia, i dag ein del av Kosovo. Ho studerte musikk ved Kunstuniversitetet i Beograd.

I 2007 deltok Božović i songtevlinga Izbor za dečju pesmu Evrovizije, den serbiske finalen til Junior Eurovision Song Contest. Ho vann tevlinga med songen «Piši mi» (skriv til meg), og fekk dimed representere Serbia i den internasjonale finalen i Rotterdam i Nederland. Der enda ho på ein tredjeplass, noko som er den beste plasseringa til Serbia i tevlinga.

I 2012 deltok ho i den serbiske versjonen av The Voice og vart nummer to, berre slått av Mirna Radulović. Året etter utgjorde ho gruppa Moje 3, saman med Mirna Radulović og Sara Jovanović. Gruppa vann songtevlinga Beosong 2013 med songen «Ljubav je Svuda» ('kjærleiken er overalt'). Trioen fekk dimed representere Serbia i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö. Der enda dei på ein ellevteplass i sin semifinale og kvalifiserte seg ikkje til finalen.

I juli 2013 gav ho ut ein ny singel, «Pogledaj me» ('sjå på meg'). Ho var òg ein av fagdommerne i den serbiske juryen i Eurovision Song Contest 2015 i Wien. I 2019 fekk ho prisen for årets alternativ-/elektropop-song under den serbiske prisutdelingen Music Awards Ceremony for låten «Jasno mi je» ('det er opplagt for meg'). Same år deltok ho i Beovizija med songen «Kruna» ('krone'). Ho vann tevlinga og representerte dimed Serbia i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv.

Diskografi

Singlar 
 2007 — «Piši mi»
 2009 — «Ti»
 2013 — «Ljubav je svuda» (som del av gruppen Moje 3)
 2013 — «Pogledaj me»
 2013 — «Znam da noćas gubim te»
 2014 — «Bal»
 2015 — «Trebam tebe»
 2016 — «Čujem da dolaziš u grad»
 2016 — «Siesta»
 2017 — «Jasno mi je»
 2017 — «Dangerous Drug»
 2019 — «Kruna»

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Nevena Božović» frå , den 19. mars 2021.  

Serbiske songarar
Serbiske musikarar
Serbiske Junior Eurovision Song Contest-deltakarar
Junior Eurovision Song Contest 2007-deltakarar
Serbiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2013-deltakarar
Eurovision Song Contest 2019-deltakarar
Bernt Brendemoen

Bernt Brendemoen () er ein norsk turkolog og professor ved Universitetet i Oslo.

Brendemoen tok mellomfag i gresk og latin ved universitetet i Oslo, før han studerte tyrkisk ved universitetet i Istanbul og i Oslo. Han tok magistergraden i tyrkisk språkvitskap i 1977, og var deretter stipendiat ved universitetet i Oslo, før han vart utnemnd til amanuensis i 1982. Han var førsteamanuensis frå 1989 og vart dr. philos. i 2001 på ei avhandling om tyrkiske dialektar. Frå 2002 har han vore professor i turkologi.

Brendemoens interessefelt er tyrkisk språk, språkhistorie, dialektar og litteratur, og dessutan aserbajdsjansk. I 1980 utgav han ei tyrkisk-norsk ordbok saman med  Yasar Tanrikut, og i 1998 ei norsk-tyrkisk ordbok saman med Sinan Çorbacioǧlu. Han har dessutan omsett fleire bøker av den tyrkiske forfattaren Orhan Pamuk.

Bibliografi 

 The Turkish Dialects of Trabzon. Oslo: Unipub, 2001.

 Omsetjingar

 Orhan Pamuk: Svart bok. Oslo: Gyldendal, 1994. ISBN 82-05-22141-3
 Orhan Pamuk: Mitt navn er Karmosin. Oslo: Gyldendal, 2004. ISBN 978-82-05-32913-3
 Orhan Pamuk: Uskyldighetens museum. Oslo: Gyldendal, 2010. ISBN 978-82-05-37803-2

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bernt Brendemoen» frå ,  den 20. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 

 Nettstad ved Universitetet i Oslo

Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske omsetjarar
Norske filologar
Jan Terje Faarlund

Jan Terje Faarlund () er professor i nordisk språk ved Universitetet i Oslo.

Faarlunds vitskaplege karriere byrja med magistergradsavhandlinga Syntaksen til preposisjonsuttrykka i moderne norsk (1974), og han har òg seinare hovudsakleg jobba med grammatiske spørsmål i norsk. Eit av hans mest omfattande arbeid er som medforfattar av Norsk referansegrammatikk (1997).

Faarlund har tidlegare vore professor ved Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet. Han var gift med sosialantropologen Marianne Gullestad (1946–2008).

I 2013 vart han tildelt Gad Rausings Pris for framståande humanistisk forsking.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Jan Terje Faarlund» frå ,  den 20. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Østre Toten
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Professorar ved Universitetet i Oslo
Jan Ragnar Hagland

Jan Ragnar Hagland () var professor i norrønt språk ved NTNU. Han vart tilsett ved NTNU i 1972, og vart professor i 1986.

Hagland har omsett fleire islendingesoger til nynorsk (blant anna Landnåmabok, Njåls saga, Soga om Gisle Sursson), omsett Frostatingsloven til moderne norsk, og vore medforfatter av blant anna Handbok i norrøn filologi (2004) og Trøndersk språkhistorie (2008).

Han vart i 2017 utnemnt til riddar av Den islandske falkeordenen i samband med statsbesøket til Islands president i Noreg.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Jan Ragnar Hagland» frå ,  den 20. mars 2021.

Bakgrunnsstoff
 

Professorar ved NTNU
Geirr Wiggen

Geirr Wiggen () er ein norsk dr.philos. og sidan 1992 professor i nordisk språkvitskap ved Universitetet i Oslo, med vekt på fagdidaktikk. Han er busett i Oslo. Forskinga hans rettar seg i stor grad mot ulike emne innan anvend lingvistikk.

Wiggen var lektor og førsteamanuensis ved Elverum lærarhøgskule 1976-90 og leiar i bokmålsseksjonen i Norsk språkråd 1988-96. Han vart dr.philos. 1992 og er medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi og Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Geirr Wiggen» frå ,  den 20. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 

Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Professorar ved Universitetet i Oslo
Else Mundal

Else Olaug Mundal () er ein norsk historikar som var professor i norrønt ved Universitetet i Bergen. Ho hadde tidlegare vore professor ved Universitetet i Oslo.

Etter å ha gått ut frå Voss landsgymnas i 1964 vart Mundal i 1971 cand. philol. med hovudfag i historie ved Universitetet i Oslo. Deretter var ho stipendiat frå 1972 til 1976 og vart i 1977 dosent i norrøn filologi, framleis ved Universitetet i Oslo. Mundal vart professor i 1985. I 1994 fekk ho professorat i norrøn filologi ved Universitetet i Bergen. I 2003 vart ho knytt til Senter for middelalderstudier. 
Mundal er innvald som medlem i Det Norske Videnskaps-Akademi. Ho vart i 2017 utnemnt til riddar av Den islandske falkeordenen i samband med statsbesøket til Islands president i Noreg.

Bibliografi (utval) 

 Odd Einar Haugen, Bernt Øyvind Thorvaldsen og Jonas Wellendorf (red.): "Fjǫld veit hon frœða: Utvalde arbeid av Else Mundal", Oslo: Novus, 2012. ISBN 978-82-7099-706-0
 Else Mundal og Håkan Rydving (red.): Samer som «de andra», samer om "de andra". Identitet och etnicitet i nordiska kulturmöten, Umeå: Samiska studier, Umeå universitet, 2010. ISBN 978-91-7459-051-7
 Slavica Ranković, Leidulf Melve og Else Mundal: Along the oral-written continuum. Types of texts, relations and their implications, Turnhout: Brepols, 2010. ISBN 978-2-503-53407-7
 Jon Gunnar Jørgensen, Karsten Friis-Jensen og Else Mundal (red.): Saxo og Snorre, København: Museum Tusculanums Forlag, 2010. ISBN 978-87-635-3124-5
 Else Mundal og Jonas Wellendorf: Oral art forms and their passage into writing, København: Museum Tusculanum Press, 2008. ISBN 978-87-635-0504-8
 Else Mundal og Simonetta Battista (red.): Reykholt som makt- og lærdomssenter. I den islandske og nordiske kontekst, Reykholt: Snorrastofa, 2006. ISBN 9979-9649-2-8
 Else Mundal og Anne Ågotnes (red.): Ting og tekst, Bergen: Bryggens museum, 2002. ISBN 82-90289-80-4
 Else Mundal og Ingvild Øye (red.): Norm og praksis i middelaldersamfunnet, Bergen: Senter for europeiske kulturstudier, 1999. ISBN 82-91320-18-7
 Ann Christensson, Else Mundal og Ingvild Øye (red.): Middelalderens symboler, Bergen: Senter for europeiske kulturstudier, 1997. ISBN 82-91320-16-0
 Else Mundal: Legender frå mellomalderen. Soger om heilage kvinner og menn, Oslo: Samlaget, 1995. ISBN 82-521-4511-6
 Else Mundal: Sagadebatt, Oslo: Universitetsforlaget, 1977. ISBN 82-00-01376-6
 Eskil Hanssen, Else Mundal og Kåre Skadberg: Norrøn grammatikk. Lydlære, formlære og syntaks i historisk, Oslo: Universitetsforlaget, 1975. ISBN 82-00-01336-7
 Else Mundal: Fylgjemotiva i norrøn litteratur, Oslo: Universitetsforlaget, 1974. ISBN 82-00-08989-4

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Else Mundal» frå ,  den 20. mars 2021.  
 

Folk frå Vanylven
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Professorar ved Universitetet i Oslo
Professorar ved Universitetet i Bergen
Norske historikarar
Fredrik Otto Lindeman

Fredrik Otto Lindeman () er ein norsk språkforskar. Han er professor emeritus i samanliknande språkforsking ved universitetet i Oslo.

Lindeman arbeidde innafor indoeuropeistikken. Han har gjeve opphav til Lindemans lov, ein lydlov som liknar Sievers lov.

Saman med Harald Bjorvand utgav han i 2000 den over 1100 sider store Våre arveord, den første etymologiske ordboka for norsk sidan Hjalmar Falk og Alf Torps Etymologisk ordbog over det danske og det norske sprog (1903–06). Boka kom ut i ei revidert og utvida utgåve i 2007. Lindeman har omsett Sagaen om Cú Chulainns sykeleie og Emers skinnsyke frå gammalirsk og Vardan og armenernes krig frå gammelarmensk for Thorleif Dahls kulturbibliotek.

Bibliografi (utval) 

 Les origines Indo-Européennes de la "Verschärfung" Germanique (1964)
 Einführung in die Laryngaltheorie (1970)
 The triple representation of schwa in Greek and some related problems of Indo-European phonology (1982)
 Våre arveord (2000)

Omsetjingar 

 Sagaen om Cú Chulainns sykeleie og Emers skinnsyke (1985)
 Vardan og armenernes krig (1992)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Fredrik Otto Lindeman» frå ,  den 20. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 
 Fredrik Otto Lindeman på Bokhylla

Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Professorar ved Universitetet i Oslo
Helge Julius Jakhelln Dyvik

Helge Julius Jakhelln Dyvik () er ein norsk professor i språkvitskap.

Dyvik var fødd i Bodø. Etter å ha vorte cand.mag. frå Universitetet i Bergen i 1972, studerte han gammal- og mellomengelsk ved
Universitetet i Durham i 1973 og vart mag.art. i nordiske språk i 1976. I 1981 vart han dr.philos. med avhandlinga Grammatikk og empiri, ei avhandling innafor teoretisk lingvistikk.  I 1987 mottok han Fridtjof Nansens belønning for fremragende forsking. 

I 1983 vart Dyvik utnemnd til professor i allmenn lingvistikk ved Institutt for lingvistiske, litterære og estetiske studium ved Universitetet i Bergen. I 1995 vart han innvald i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab, i 1998 i Det Norske Videnskaps-Akademi, i 2015 i Academia Europaea, og i 2019 i Det Norske Akademi for Språk og Litteratur.

Han har hatt mange verv, blant anna som president i Nordic Association of Linguists. I 2000 vart han medlem i Norsk språkråd, og frå 2006 til 2013 var han leiar for Språkrådet sitt Fagråd for normering og språkobservasjon.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Helge Julius Jakhelln Dyvik» frå ,  den 20. mars 2021.  
 

Norske språkforskarar
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Folk frå Bodø
Professorar ved Universitetet i Bergen
Henning Bergenholtz

Henning Bergenholtz () er ein dansk leksikograf og lingvist. 

Bergenholtz har ein M.A. frå Technische Universität Berlin i 1973 og doktorgradar frå 1975 og 1978 frå Universität Essen.

Frå 1973 har han vore knytt til universita i Bonn, Essen, Køln, Kairo, Bochum og Stellenbosch. Frå 1996 til han vart pensjonist var han leiar av Center for Leksikografi ved Aarhus Universitet. Henning Bergenholtz er æresdoktor ved Universidad de Valladolid og medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi.

Publikasjonar 
Henning Bergenholtz har skrive mykje om grammatikk, leksikografi og språkpolitikk. Han har òg hatt ei fast spalte om språklege emne i nettavisa Den Korte Avis. I 1997 var han medforfatter på Nordisk leksikografisk ordbok som kom ut på Universitetsforlaget.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Henning Bergenholtz» frå ,  den 21. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Henning Bergenholtz si nettside på Aarhus Universitet sin nettstad

Bakgrunnsstoff

Folk frå København
Danske språkforskarar
Øivind Andersen

Øivind Andersen () er ein norsk professor i klassiske fag (gresk og latin) ved Universitetet i Oslo. 

Han vart cand. philol. i 1973 ved Universitetet i Oslo (med faga filosofi, latin og  gresk hovudfag). Han vart så dr. philos. i 1976 ved same stad med avhandlinga Paradeigmata. Beiträge zum Verständnis der Ilias om Iliaden.

I 1978–79 var han førsteamanuensis i antikkens historie ved Historisk institutt ved Universitetet i Oslo. Så  var han i perioden 1980–1996 professor i klassiske fag ved Historisk institutt ved Universitetet i Trondheim. Frå 1997 var han professor i klassisk filologi ved Universitetet i Oslo. Han var redaktør for tidsskriftet Symbolae Osloenses i perioden 2005–13.

Andersen er ein kjent formidlar av den antikke arven i den norske ålmenta i tillegg til dei faglege bidraga sine. Han var styrar for Det norske institutt i Athen frå 1989 til 1993.

Boka I retorikkens hage vart gjeven ut første gong i 1995, og er no komme i 5 opplag. Boka er òg omsett til tysk (ISBN 9788200219699).

Han er òg medlem av styret til Abelprisen.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Øivind Andersen» frå ,  den 20. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 

Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Professorar ved Universitetet i Oslo
Egil Kraggerud

Egil Kraggerud () er ein norsk filolog og professor.

Etter examen artium frå latinlinja ved Oslo katedralskole i 1957 studerte han klassisk filologi under Leiv Amundsen og Henning Mørland ved Universitetet i Oslo. Etter hovudfag i 1963 vart det gresk og i 1968 ein doktorgrad på avhandlinga Aeneisstudien.

Han var professor i same fag og ved same stad frå 1969 til han gjekk av i 2002.  Han var redaktør for Symbolae Osloenses 1972–94. Han mottok Fridtjof Nansens belønning for fremragende forsking 2018.

Egil Kraggerud er medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi fra 1974, Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab frå 1985, Academia Europaea frå 1989 og Det Norske Akademi frå 2001.

Bibliografi (utdrag) 

 Kraggerud, Egil (1968). Aeneisstudien. Osloae: Universitetsforlaget.  [dr.avhandling]
 Kraggerud, Egil (1981). Namensatz der taciteischen Germania. Oslo: Universitetsforlaget. ISBN 8200058719. 
 Klassisk og norsk. Oslo: Gyldendal. 1982. ISBN 8205130698. 
 Horaz und Actium. Studien zu den politischen Epoden (1984)
 Kraggerud, Egil (1995). 100 latinske tekster til oppgaver og øvelser. Oslo: Klassisk avd., KRI, Universitetet i Oslo. ISBN 8299269741. 
 Johanssen, J. (1841-1911) (1998). Latinsk-norsk ordbok. Oslo: Cappelen. ISBN 8202154995. 
 Catalina og Ibsen (2005)

 Omsetjingar

 Boëthius, Anicius Manlius Severinus (1981). Filosofiens trøst. Oslo: Aschehoug i samarbeid med Fondet for Thorleif Dahls kulturbibliotek og Det norske akademi for sprog og litteratur. ISBN 8203105130.  [Om Filosofiens trøst, De consolatione philosophiae]
 Vergil: Aeneiden (Aeneis. 7 bd., 1983–89)
 Vergilius Maro, Publius (1994). Georgica. Oslo: Solum. ISBN 8256009578.  [Handlar om Georgica av Vergil]
 Horatius Flaccus, Quintus (1994). Romerodene. Oslo: E. Kraggerud. ISBN 8299269725. 
 Platon: Faidon
 Platon: Epigrammer (2007)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Egil Kraggerud» frå ,  den 20. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Egil Kraggerud

Folk frå Aurskog-Høland
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av Det Norske Akademi
Professorar ved Universitetet i Oslo