alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Trosvik Verksted

Trosvik Verksted A/S var eit skipsverft i Brevik, skipa av Ola Jacobsen (fødd 1881 i Larvik).

Historie
Trosvik Verksted vart skipa av Ola Jacobsen i 1916 under namnet Trosvik Slip & Verksted. I 1918 vart verkstaden selt til eit konsortium, og gjekk så over til eit å bli eit aksjeselskap kalla Trosvik mekaniske Verksted A/S. I 1925 vart det overteke av eit familieselskap og kalla Trosvik Verksted A/S, der familien Jacobsen eigde alle aksjane og Ola Jacobsen var direktør. 

Kring 1950 hadde føretaket vokse til å bli ein moderne verkstad og dekka eit område på 16 mål. Etter andre verdskrigen fekk verftet moderne utstyr og ein verkstadhall på kring 1 000 kvadratmeter. Verkstaden hadde ein bedding for bygging av skip på 2 000 daudvekttonn og ein opphalingsslipp for båtar på opp til 250 daudvekttonn. 

Trosvik Verksted var det første verftet i landet som hadde elektrisk sveising i 1921. I 1941 kjøpte verkstaden eit røntgenapparat for å undersøke sveisa stålkonstruksjonar. 

Kring 1950 var det kring 250 mann tilsette i bedrifta. 

Etter 1983 hadde verkstaden store tap og våren 1986 gjekk det konkurs. Seinare etablerte Aker Brevik seg på det gamle verftsområdet.

Skip bygde ved Trosvik Verksted A/S

, 1 250 tdw. overteke av Det Bergenske Dampskipsselskap under namnet . 
, 830 tdw, overteke av Det Bergenske Dampskipsselskap under namnet «Columbia».
, 2 050 tdw, for Stavanger Støperi og Dok, seinare hos Fred Olsen & Co. 
, tankbåt kjøpt av Norsk Brændselolje A/S.
, 490 brt. passasjerbåt for Det Vesterålske Dampskibsselskab. 
, 1 100 dwt
, for Det Bergenske Dampskibsselskab. 
, muldringsfartøy for A.S Høyer-Ellefsen. 
 kombinert slepebåt og isbrytar for Tinfos Papirfabrik. 
 for Tinfos Papirfabrik. 
, passasjerbåt for Finnmark Fylkesrederi.

I tillegg til disse skipa bygde verkstaden lekterar og spesialfartøy, som kranfartøy, oljeriggar og ferjene i ruta Brevik-Stathelle. I tillegg dreiv verkstaden reperasjonar av skip.

Annan produksjon
Verftet leverte etter kvart olje- og bensintankar frå 500 liter til 10 millionar liter, gruvevogner og kjemisk apparatur i både syrefast stål, kopar og vanleg stål.

Arkiv
Arkivet etter Trosvik Verksted er ordnet ved Telemark Museum. Oversikten over arkivet kan studeres på arkivportalen.

Kjelder
Lokalhistoriewiki om Trosvik Verksted
Oppføring på arkivportalen. 
Sætherskar, Johs. (red.), Det Norske Næringsliv 4: Telemark Fylkesleksikon, Bergen, 1949. 

Skipsverft i Vestfold og Telemark
Næringsliv i Porsgrunn kommune
Føretak skipa i 1916
Nedleggingar i 1986
Brevik
Lekter

Lekter (av nedertysk, nederlandsk lichter, lichten som tyder 'lette') er ein lastepram som kan reknast som ei flytande plattform eller (laste)kasse utan eige drivverk. Moderne lekterar finst derimot både med og utan motor, med og utan ror, og med og utan kjøl. Dette er ein flatbotna båttype. Lengd i tilhøve til breidd varierer med bruksområde og farvatn. Eldre lektertypar, som lørje (butt i begge ender) og pram, var gjerne korte og breie. Moderne lekterar er derimot gjerne lange (og smale i forhold til lengda).

Elvelekterar finst på alle større elver i Europa der fallshøgda ikkje er for bratt. Dei vart opphavleg trekt av menn eller hestar. Ned elvene dreiv dei gjerne av seg sjølv, medan besetninga styrte, anten med tau frå breiddene eller med ein styreinnretning. I dag vert dei dytta eller trekt av bukserbåtar. Nokre er òg utstyrte med ror og eigen motor, som er sterk nok til å transportera lekteren på kanalane og opp og ned elvene for eiga maskin. Skrogforma er typisk flatbotna, noko som gjer dei nyttige i stille sjø og på grunt vann.

Sidan store delar av Europa er knytte saman av eit kanalsystem, finst det mange lekterar, og til tider er det tett trafikk.

Flytande hotell og restaurantbåtar som ein finn ein del av i elver og kanalar, er bygd på same typen skrog.

Lørjer og prammar vert nytta i avgrensa utstrekking i Noreg i dag, men er i bruk som muddersamlarar og transport til undervassdeponi, då assistert av små slepebåtar. Flytande arbeidsplattformer vert gjerne montert på lekterar.

Sjå òg 

 Holk
 Lørje
 Pram

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lekter» frå ,  den 19. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 

Båttypar
Nederlandske ord og uttrykk
Lørje

Ei lørje, eller lorje, er ein større, enkel og flatbotna pram (ein type lekter) som typisk er butt i begge ender. Det er eit tilnærma firkanta fartøy som gjerne følgde med andre båtar (fraktebåtar, slepebåtar osv.) og vart brukt som landgangsfartøy for folk og fe og/eller som ein eller fleire ekstra frakteplattformer. Det er òg skildra slike farkostar/lørjer som var spisse i endane, men det er uklart om typen då kan kallast ei lørje. Ein slepebåt kunne slepa fleire lørjer samstundes. Båttypen vart nytta såvel på elver og innsjøar, som langs kysten.

Etymologien til ordet er ukjend. Uttrykket er likevel òg brukt om båtar som er i særs dårleg forfatning (som med nemninga holk).

Sjå òg 

 Pram
 Lodje

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lørje» frå ,  den 19. mai 2020.  
 

Båttypar
Linjefart

Linjefart er ei form for skipsfart der skip følgjer ei fast rute mellom ulike hamner.

Til den tidlege linjefarten høyrde atlanterhavskryssarane.  I dag er det danske reiarlagkonsernet A.P. Møller-Mærsk den største aktøren med containerskip i linjefart.  Det norske reiarlaget Wilh. Wilhelmsen er ein av dei største aktørane i verda med bilskip i linjefart.

Det motsette av linjefart er lausfart eller trampfart.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Linjefart» frå ,  den 20. mai 2020.  
 

Sjøfart
Gjersjøelva

Gjersjøelva er ei elv i Nordre Follo kommune i Viken som renn frå Gjersjøen og nordover ut i Bunnefjorden. Ho har eit samla fall på 40 meter. Elveløpet vekslar mellom stilleflytende parti og dammar, små stryk og fossar. I elva finst rik vass- og vasskantvegetasjon. Det nedste stykket dannar elva grensa mot Oslo kommune.

Fiskeslag i elva er gjedde, abbor, gjørs, mora, brasme, sørv, ål og ørekyt. I nedre del av elva går det laks og sjøaure. Fiske etter laks og sjøaure er tillate frå 15. juni til 30. september unntatt 1. til 14. juli.

Ei av dei første vassagene i Noreg låg ved Gjersjøelva (like etter 1500). Som del av garden Hvitebjørn blei ho kjøpt i 1529 av Henrik Krummedike. Gjersjøelva heitte tidlegare Hvitebjørnselven.

Ved elva var det òg både salpeterverk og krutmølle, som var i drift i perioden 1750-1869.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Gjersjøelva» frå ,  den 20. mai 2020.  
 
Elvar i Oslo
Elvar i Nordre Follo
Fylkesveg 2730

Fylkesveg 2730 er ein fylkesveg i Viken som går mellom Rosenktrantzgata og Gulskogen i Drammen.

Strekninga blei fastlagd i 2019, og består av ei delstrekning av tidlegare fylkesveg 42.
Før 1. januar 2010 hadde Fv42 nemninga fylkesveg 37.

Kommunar og knutepunkt

 Landfalløybrua (Drammenselva, 154 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fylkesvei 2730» frå ,  den 20. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 
 Vegvesenets vegkart 
 

 2730
Vegar i Drammen
Agent Provocateur av Foreigner

Agent Provocateur er det femte studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Foreigner, utgjeve 7. desember 1984. Albumet var det første og einaste albumet deira som gjekk til topps på albumlista i Storbritannia, og det nådde topp 5 i USA. Sjølv om albumet selde dårlegare enn dei tidlegare albuma deira i USA, inneheldt det den største hitsingelen deira, «I Want to Know What Love Is», som var den einaste singelen deira som gjekk til topps i Storbritannia og USA. Oppfølgjaren, «That Was Yesterday», vart òg ein ganske stor hit og nådde 12. plassen i USA. Albumet selde til platinaplate i Storbritannia og 3x platina i USA.

Mottaking 
Då Agent Provocateur kom ut fekk Foreigner ofte hard medfart i musikkpressa. Ei melding i Creem sa: «På denne plata, den siste reisa deira inn i gapet av pulveriserande middelmåtigheit, held gutane våre framleis på å kjempe med ei altfor pompøs identitetskrise - klarar dei framleis ikkje bestemme seg for om å det er dummare å aspirere til å vere eit fattigmanns Led Zeppelin eller slå seg til ro med å vere ein tyngre versjon av Chicago. Litt av eit val, kva? Uansett tapar dei og denne plata er rett og slett full av keisame nederlag etter kvarandre.»

Innhald

Medverkande
 Lou Gramm – solovokal, perkusjon
 Mick Jones – gitar, korvokal, klaverinstrument, synthesizer, bass
 Rick Wills – bass, korvokal
 Dennis Elliott – trommer

Andre medverkande 
 Wally Badarou – analog og digital synthesizer
 Tom Bailey – synthesizer på «I Want to Know What Love Is»
 Brian Eddolls – synthesizer
 Larry Fast – synthesizer
 Don Harper – korvokal på «I Want to Know What Love Is»
 Jennifer Holliday – korvokal og arrangement på «I Want to Know What Love Is»
 Dave Lebolt – synthesizer
 Ian Lloyd – korvokal
 Bob Mayo – synthesizer, piano, korvokal
 New Jersey Mass Choir of the GMWA – korvokal på «I Want to Know What Love Is»
 Mark Rivera – saksofon, korvokal
 Jack Waldman – synthesizer
 Thompson Twins – korvokal

Produksjon 
 Produsentar – Mick Jones og Alex Sadkin
Trevor Horn arbeidde opphavleg som produsent på albumet, før han forlet prosjektet
 Sjefslydteknikar – Frank Filipetti
 Ekstra lydteknikarar – Josh Abbey, Larry Alexander, Jason Corsaro, Joe Ferla og Howie Lindeman.
 Assisterande lydteknikar – Bobby Cohen, Tim Crich og Scott Mabuchi.
 Original mastering og digital ommastring –  Ted Jensen i Sterling Sound, NYC.
 Kunstnarisk leiar og design – Bob Defrin
 Management – Bud Prager, E.S.P. Management Ltd.

Salslister og salstrofé

Salslister 
Album

Singlar

Salstrofé 
Album

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Agent Provocateur (album)» frå ,  den 20. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Foreigner-album
Musikkalbum frå 1984
Album produserte av Alex Sadkin
Album produserte av Mick Jones
Atlantic Records-album
That Was Yesterday av Foreigner

«That Was Yesterday» er den andre singelen frå albumet Agent Provocateur av bandet Foreigner. Songen kom ut i fire forskjellige versjonar, som ein om-miksa singel, ein forlenga miks, ein orkesterversjon og originalmiksen. Songen var skriven av Lou Gramm og Mick Jones, og B-sida var «Two Different Worlds». Singelen nådde 12. plassen på Billboard Hot 100-lista, fjerdeplassen på Billboard Mainstream Rock-lista og 24. plassen på Adult Contemporary-lista. Songen nådde òg topp 40 i Storbritannia (28. plassen), Nederland (19. plassen), Sveists (29. plassen) og Tyskland (31. plassen).

Den lengre miksen hadde ekstra tekst i introen. 

AllMusic-kritikaren Bret Adams kalla seinare songen «ein særs bra hitsingel med fengjande refreng og kjekk synthesizer.»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «That Was Yesterday (Foreigner song)» frå ,  den 20. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1985
Singlar frå 1984
Foreigner-songar
Songar frå 1984
Songar skrivne av Mick Jones
Songar skrivne av Lou Gramm
Atlantic Records-singlar
NM i friidrett 1948

Noregsmeisterskapen i friidrett 1948, hovudmeisterskapen, fann stad i høvesvis i Trondheim, for menn, og på Lillestrøm, for kvinner. Alle øvingane vart avvikla helga 21.-22. august 1948, med unnatak for 10 000-meteren. Friidrettskrinsane i Trondheim og i Sør-Trøndelag elles arrangerte meisterskapen på Trondheim, medan IF Minerva tok seg av arrangementet på Vigernes i Lillestrøm. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 10 for kvinner. 

Martin Stokken vart tildelt kongepokalen for noregsrekorden på 3 000 meter hinder. Grete Werner vart tildelt Friidrettsforbundet sin pokal for beste resultat av kvinnene.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

60 m

100 m

200 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 23.8.1948 

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1948
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Idrett i Trondheim
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Lillestrøm
Tom Bailey

Thomas Alexander Bailey () er ein engelsk songar, låtskrivar, komponist, musikar og plateprodusent. Bailey vart kjend tidleg i 1980-åra som songar i new wave-bandet Thompson Twins, som gav ut fem hitsinglar i Storbritannai i 1980-åra: «Love On Your Side», «We Are Detective», «Hold Me Now», «Doctor! Doctor!» og «You Take Me Up». Frå 1994 var Bailey òg medlem i ei seinare utgåve av Babble, og gav ut to studioalbum som selde dårleg.

Han har i seinare år arbeidd med filmmusikk. Han spelar og framfører dub-musikk under namnet International Observer og indisk-fusion-musikk med The Holiwater Project.

Diskografi

Soloalbum
Science Fiction (2018)

med Thompson Twins
A Product of ... (Participation) (1981)
Set (1982)
Quick Step and Side Kick (1983)
Into the Gap (1984)
Here's to Future Days (1985)
Close to the Bone (1987)
Big Trash (1989)
Queer (1991)

med Babble
The Stone (1994)
Ether (1996)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tom Bailey» frå ,  den 20. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Holiwater - offisiell nettstad
Bailey-Salgado Project (BSP) - offisiell nettstad

Britiske synth-pop new wave musikarar
Engelske songarar
Engelske popsongarar
Engelske new wave-musikarar
Engelske plateprodusentar
Engelske rockebassistar
Engelske rockesongarar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Halifax i West Yorkshire
Thompson Twins-medlemmar
Jennifer Holliday

Jennifer Yvette Holliday () er ein USA-amerikansk songar og skodespelarinne. Ho starta karrieren på Broadway i musikalar som Dreamgirls (1981–83), Your Arms Too Short to Box with God (1980–81) og vart seinare ein suksessrik plateartist. Ho er mest kjend for debutsingelen sin, ein song frå Dreamgirls kalla «And I Am Telling You I'm Not Going», som ho vann ein Grammypris for i 1983. Ho vann òg ein Tony Award for Dreamgirls.

Diskografi

Studioalbum

Singlar

Teater

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jennifer Holliday» frå ,  den 20. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske house-musikarar
USA-amerikanske popsongarar
USA-amerikanske soulsongarar
USA-amerikanske gospelsongarar
USA-amerikanske stemmeskodespelarar
Grammy-vinnarar
Tony Award-vinnarar
Folk frå Houston
Musikarar frå Texas
Afroamerikanske skodespelarinner
Aleksandr Barysjnikov

Aleksandr Georgijevitsj Barysjnikov () er ein sovjet-russisk tidlegare kulestøytar frå Khabarovsk kraj som representerte Sovjetunionen. Han vann bronsemedaljen i øvinga både under OL 1976 i Montreal, EM 1978 i Praha og sølvmedaljen i OL 1980 i Moskva.

Aktiv
Barysjnikov melde seg på i verdstoppen i 1972-sesongen med eit bestestøyt på 20,54 m, men mislukkast heilt ved Sommar-OL i München. Den 25. august 1974 i Moskva overraska han stort då han forbetra seg med over ein meter og sette europarekord med eit støyt på 21,70 meter, også årsbeste i verda. Prestasjonen vart ein framskuv for rotasjonsteknikken, ein teknikk nokre få kulestøytarar hadde byrja utprøve i dei fyrste 1970-åra. Under europameisterskapen i Praha like etter måtte han nøye seg med 20,13 m og fjerdeplass.

I dei olympiske sommarleikane 1976 vart Barysjnikov tredjemann med 21,05 m som best, 2 cm bak sølvmedaljøren Jevgenij Mironov og 5 cm kortare enn gullvinnar Udo Beyer frå Aust-Tyskland. To år seinare fekk Barysjnikov ein ny bronse ved Praha, også då med Beyer og Mironov som sine overmenn. Under Sommar-OL 1980 i Moskva støytte Barysnjnikov 21,08 m og kneip sølvmedaljen framom Beyer, dei begge kunne lite gjere med Vladimir Kiseljov som støytte kula 21,35 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1972 i München: Utslått i kvalifiseringa (18,65 m =nr 22)
EM 1974 i Roma: Nr 4 – 20,13 m
OL 1976 i Montreal: Bronsemedalje – 21,05 m
EM 1978 i Praha: Bronsemedalje – 20,68 m
OL 1980 i Moskva: Sølvmedalje – 21,08 m, framom Udo Beyer (21,06 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alexander Georgijewitsch Baryschnikow» frå ,  den 21. mai 2020.  
 

Sovjetiske kulestøytarar
Say You Will av Foreigner

«Say You Will» er ein song av British-amerikanske rockebandet Foreigner. Det var den første singelen som kom frå albumet Inside Information (1987), og var skriven av Lou Gramm og Mick Jones. Singelen nådde sjetteplassen på Billboard Hot 100 og vart den fjerde førsteplassen deira på Billboard Hot Mainstream Rock Tracks-lista, der han låg i fire veker.

«Say You Will» var ein av dei to siste topp 10-hittane til Foreigner i USA, etterfølgd i 1988 av «I Don't Want to Live Without You» (som nådde femteplassen på Hot 100-lista). SOngen vart òg den tredje største hitten deira i Tyskland, der han nådde 22. plassen, men gjorde det betre i Sveite, Nederland og særskild i Noreg, der han nådde fjerdeplassen. Videoen til songen var regissert av David Fincher, og nådde toppen av Topp 20-lista til MTV i februar 1988.

Salslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Say You Will (Foreigner song)» frå ,  den 21. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Foreigner-songar
Singlar frå 1987
Songar på toppen av Billboard Mainstream Rock-lista
Songar skrivne av Mick Jones
Songar skrivne av Lou Gramm
Musikkvideoar regisserte av David Fincher
Atlantic Records-singlar
I Don't Want to Live Without You

«I Don't Want to Live Without You» er ein song frå poprockbandet Foreigner. Det kom ut i 1987 på albumet Inside Information.

Songen vart gjeven ut som oppfølgjaren til songen «Say You Will», og nådde femteplassen på Billboard Hot 100-lista i mai 1988. Det var den 16. og så langt siste singelen deira på Topp 40 på Billboard-lista. På Billboard Hot Adult Contemporary Tracks-lista vart songen den einaste av Foreigner som gjekk til topps på lista.

Salslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I Don't Want to Live Without You» frå ,  den 21. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1988
Foreigner-songar
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Songar skrivne av Mick Jones
Songar frå 1987
Atlantic Records-singlar
Unusual Heat

Unusual Heat er det sjuande studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Foreigner, gjeve ut 14. juni 1991 på Atlantic Records. Det vart spelt inn i fleire studio i New York og Englnad og produsert av Terry Thomas og Mick Jones. Det er det einaste albumet deira med songaren Johnny Edwards. Han erstatta den originale songaren Lou Gramm etter at Gramm slutta i bandet i 1990. Unusual Heat var det siste albumet deira med bassisten Rick Wills, som kom inn i bandet i 1979, og trommeslagaren Dennis Elliott, som hadde vore med å skipe bandet. 

Unusual Heat vart kommersielt mislukka og nådde berre 117. plassen på Billboard 200-lista – ein brå nedgang i salstal samanlikna med alle tidlegare album dei gav ut, som alle nådde topp 20 og selde minst til platinaplate for ein million selde eksemplar. Ingen av dei to singlane frå albumet gjekk inn på Billboard Hot 100, men, «Lowdown and Dirty» nådde fjerdeplassen på Mainstream Rock-lista.

Innhald

Medverkande

Foreigner
 Johnny Edwards – solovokal, korvokal, sologitar (på «Mountain of Love»)
 Mick Jones – sologitar, gitar, klaverinstrument, korvokal
 Rick Wills – bass, korvokal
 Dennis Elliott – trommer

Andre medverkande
 Richard Cottle – klaverinstrument
 Tommy Mandel – klaverinstrument
 Terry Thomas – klaverinstrument, korvokal, ekstra gitar
 Tony Beard – elektronisk perkusjon
 Felix Krish – ekstra bass
 Ian Lloyd – korvokal
 Mark Rivera – korvokal
 Rachele Cappelli – korvokal
 Angela Cappelli – korvokal
 Lani Groves – korvokal
 Vaneese Thomas – korvokal

Produksjon
 Produsentar – Mick Jones og Terry Thomas
 Lydteknikarar – Rafe McKenna (spor 1, 3, 5-8 & 10); Andrew Scarth (spor 2, 4 & 9).
 Assisterande lydteknikar – Bruce Calder, Ellen Fitton, Michael Gilbert, Lolly Grodner, John Herman, Jon Mallison og Bernhard Speyer.
 Miksing – Mick Jones and Terry Thomas (All spor); Rafe McKenna (spor 1, 3, 5-8 & 10); Andrew Scarth (spor 2, 4 & 9).
 Mastering av Ted Jensen at Sterling Sound (New York, NY).
 Kunstnarisk leiar – Reiner Design Consultants
 Fotografi – Timothy White
 Kunstnarisk leiar for band fotografi – Bob Defrin
 Management – Bud Prager for E.S.P. Management, Inc.

Salslister

Album

Singlar
«Lowdown and Dirty»

Kjelder

Foreigner-album
Musikkalbum frå 1991
Atlantic Records-album
Album produserte av Mick Jones
Johnny Edwards

John Douglas «Johnny» Edwards er ein USA-amerikansk rockesongar som song for gruppene Buster Brown, Montrose, King Kobra, Wild Horses, Northrup, Royal Jelly og er kanskje mest kjend som den andre vokalisten i rockebandet Foreigner.

Diskografi
Med Buster Brown
Loud and Clear (1984)
Sign of Victory (1985)

Med Montrose
Mean (1987)

Med King Kobra
King Kobra III (1988)

Med Foreigner
Unusual Heat (1991)

Med Royal Jelly
Royal Jelly (1994)

Med JK Northrup
JK Northrup (2001)

Med Shortino/Northrup
Afterlife (2004) (vokal på to songar)

Med JK Northrup
Wired In My Skin (2007) (vokal på tittelsporet)

Med Bleu Phonque
Bleu Phonque (2018)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Johnny Edwards» frå ,  den 21. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Foreigner-medlemmar
King Kobra-medlemmar
Montrose-medlemmar
USA-amerikanske rockesongarar
Folk frå Louisville i Kentucky
Wild Horses frå USA-medlemmar
Musikarar frå Kentucky
Mr. Moonlight av Foreigner

Mr. Moonlight er det åttande studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Foreigner, gjeve ut av Arista Records i Europa 23. oktober og av BMG Entertainment i Japan den 23. november 1994. I USA og Canada kom albumet ut tidleg i 1995 på Rhythm Safari. Plata vart spelt inn i sju forskjellige studio i USA og vart produsert av Mick Jones, Lou Gramm og Mike Stone, med ekstra produksjon av Phil og Joe Nicolo. Det var det siste studioalbumet til Foreigner før Can't Slow Down (2009).

Albumet var det første sidan Inside Information (1987) og det siste heile albumet med den originale songaren Lou Gramm, som hadde slutta i gruppa i 1990, men kome attende to år seinare. Før dei byrja å arbeide på Mr. Moonlight, hadde Gramm vore solovokalist på tre nyinnspelte songar for samlealbumet The Very Best ... and Beyond (1992). Mr. Moonlight var òg det første albumet på femten år utan bassisten Rick Wills, som kom inn i bandet i 1979 og trommeslagaren Dennis Elliott, som var med å skipe bandet.

Mr. Moonlight skulle vere eit comeback for Foreigner, men selde skuffande og nådde berre 136. plassen på Billboard 200-lista, og er det Foreigner-albumet som har selt dårlegast. Balladen «Until the End of Time» vart ein liten hit og nådde 42. plassen på Billboard Hot 100 og åttandeplassen på Adult Contemporary-lista.

Innhald

Medverkande

Foreigner
Mick Jones – gitar, piano, korvokal; produsent
Lou Gramm – solovokal, korvokal, perkusjon; produsent
Bruce Turgon – bassgitar, korvokal
Jeff Jacobs – piano, orgel, klaverinstrument, korvokal
Mark Schulman – trommer, korvokal

Andre medverkande
Duane Eddy – sologitar (på «Until the End of Time»)
Ian Lloyd – korvokal
Scott Gilman – saksofon, korvokal
Luis Enriques – perkusjon (på «Real World» og «Running the Risk»)
Billy Bremner – ekstra gitar (på «All I Need to Know»)
Tawatha Agee – korvokal (på «I Keep Hoping»)
Paulette McWilliams – korvokal (på «I Keep Hoping»)
Robin Clark – korvokal (på «I Keep Hoping»)
Randy Cantor – ekstra gitar og klaverinstrument (på «White Lie» og «Rain»)

Teknisk
Mike Stone – produsent, miksing (i Bearsville Studios i Bearsville i New York, og Soundtrack Studios i New York), lydteknikar
 Phil og Joe Nicolo – ekstra produksjon, miksing («White Lie» og «Rain», i Studio 4 i Philadelphia i Pennsylvania)
David Bianco – miksing («Real World»)
Mark Stebbeds – miksing («Big Dog», i Track Record Studios i North Hollywood i California)
Ted Jensen – mastering (i Sterling Studios i New York)
Danny Clinch – fotografi
John Pitter – illustrasjonar
Red Herring Design – design

Salslister

Album

Singles

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mr. Moonlight (album)» frå ,  den 21. mai 2020.  
 

Foreigner-album
Musikkalbum frå 1994
Arista Records-album
Album produserte av Mike «Clay» Stone
Album produserte av Mick Jones