alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bassbaryton

Bassbaryton er ei røyst som ligg mellom baryton og bass. Bassbarytonen syng ofte både baryton- og bassroller. 

Omgrepet voks fram seint på 1800-talet for å skildra den særskilde typen røyst ein trengde for å synga tre Wagner-roller: Hollenderen i Der fliegende Holländer, Wotan/Vandraren i Ring-syklusen og Hans Sachs i Die Meistersinger von Nürnberg. Wagner kalla desse rollene Hoher Bass ('høg bass', sjå fach for meir).
Mange klassiske barytonroller i operaer av Mozart, som Don Giovanni, Figaro og Gugliemo, blir i dag typisk framført av bassbaritonar sjølv om dei blei skrivne før omgepet «baryton» kom i bruk.
Gilbert and Sullivan sine Savoy-operaer hadde ofte ein komisk bassbaryton-figur for å nytta Richard Temple, eit av medlemmene av D'Oyly Carte-kompaniet.

Nokre kjende bassbarytonar er Ian Curtis, Bryn Terfel, Ulf Lundmark, Erik Saed, Bengt Krantz, Arne Hasselblad, James Morris, Ferruccio Furlanetto og Samuel Ramey.

Repertoar
Nokre operaroller som ofte blir utført av bassbaryton (nokre gonger av høge bassar):

 Don Pizarro, Fidelio av Ludwig van Beethoven
 Golaud, Pelléas et Mélisande av Claude Debussy
 Olin Blitch, Susannah av Carlisle Floyd
 Méphistophélès, Faust av Charles Gounod
 Leporello, Don Giovanni av Wolfgang Amadeus Mozart 
 Don Alfonso, Così fan tutte av Wolfgang Amadeus Mozart
 Figaro, Figaros bryllup av Wolfgang Amadeus Mozart

Grunnleggjande bassbarytonroller i opera:

 Escamillo, Carmen av Georges Bizet
 Igor, Prins Igor av Aleksandr Borodin (også sunge av vanlege barytonar)
 Porgy, Porgy and Bess av George Gershwin
 Dei fire skurkane, Les contes d'Hoffmann av Jacques Offenbach
 Scarpia, Tosca av Giacomo Puccini (også sunge av vanlege barytonar)
 Dutchman Der fliegende Holländer av Richard Wagner
 Hans Sachs Die Meistersinger av Richard Wagner
 Wotan Der Ring des Nibelungen av Richard Wagner
 Amfortas Parsifal av Richard Wagner

 Bassbarytonroller i verk av Gilbert and Sullivan:

 Trial by Jury: Usher
 The Sorcerer: Sir Marmaduke Pointdextre
 H.M.S. Pinafore: Dick Deadeye
 The Pirates of Penzance: The Pirate King
 Patience: Colonel Calverley
 Princess Ida: King Hildebrand
 The Mikado: The Mikado of Japan
 Ruddigore: Sir Roderic Murgatroyd
 The Yeomen of the Guard: Sergeant Meryll
 The Gondoliers: Don Alhambra del Bolero

Andre bassbarytonroller:

 Roméo et Juliette av Hector Berlioz
 Syfhoni No.15 av Rued Langgaard
 Cantabile, symphonic suite av Frederik Magle
 Songs and Dances of Death av Modest Mussorgskij
 Gurre-Lieder av Arnold Schoenberg

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bass baritone» frå ,  den 24. november 2016.  

Røyster
Operaterminologi
Bass
Baryton

Baryton er ei røyst for menn som ligg mellom tenor og bass.

Barytonrøysta kan vidare delast inn i ulike typar, særleg når musikken krev trente stemmer som opera, musikalar og klassisk kyrkjemusikk. 

I musikkteater (opera) deler ein barytonrøysta i ulike roller etter den personlege tonen, fysikken og utstrålinga til songaren: 
 Lyrisk baryton (Papageno, Figaro, etc.)
 Kavaljerbaryton (Don Juan, Onegin, etc.)
 Karakterbaryton (Rigoletto, Escamillo, etc.)
 Heroisk baryton (Macbeth, Wotan, etc.)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Baryton» frå ,  den 21. juli 2010.  
 
The art of Auditioning av Anthony Legge. Rhinegold Publishing Limited 1988.
Kungliga Operan i Stockholm. Biografier.

Røyster
Operaterminologi

he:קולות (מוזיקה)#בריטון
L'Olimpiade av Vivaldi

L'Olimpiade er ein dramma per musica i tre akter som vart komponert av Antonio Vivaldi. Operaen vart skriven for ein italiensk libretto av Pietro Metastasio som opphavleg vart skriven for operaen til Antonio Caldara frå 1733 med same namn. Vivaldi si utgåve hadde premiere i Venezia ved Teatro Sant'Angelo den 17. februar 1734.

Roller

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «L'Olimpiade (Vivaldi)» frå ,  den 21. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Libretto

Musikk i 1734
Operaer av Antonio Vivaldi
Operaer frå 1700-talet
Bajazet av Vivaldi

Bajazet, òg kalla Il Tamerlano er ein italiensk opera av Antonio Vivaldi frå 1735. Librettoen vart skriven av Agostino Piovene. Premieren var i Verona, under karnevalet her dette året. Operaen har tre akter med ein tre satsar lang sinfonia som introduksjon. Soga omhandlar lagnaden til Bajazet (kjend som Beyazid I) etter han vart fanga av Tamerlane (Timur Lenk). Den kjende arien «Sposa son disprezzata» er frå denne operaen.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bajazet (opera)» frå ,  den 21. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Frédéric Delaméa (2005). The Noble Death-Pangs of Vivaldian Opera. In Vivaldi: Bajazet. Virgin Classics

Fotnotar

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1735
Operaer frå 1700-talet
Griselda av Vivaldi

Griselda er ein dramma per musica i tre akter av Antonio Vivaldi. Operaen nyttar ei revidert utgåve av ein italiensk libretto frå 1701 av Apostolo Zeno som var basert på Giovanni Boccaccio sin Dekameronen (X, 10, «Den tolmodige Griselda»). Librettisten Carlo Goldoni vart hyrt inn til å tilpasse librettoen for Vivaldi. Operaen vart først framført i Venezia ved Teatro San Samuele den 18. mai 1735.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Griselda (Vivaldi)» frå ,  den 21. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Audio: Cecilia Bartoli syng arien til Costanza Agitata da due venti

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1735
Operaer frå 1700-talet
Tolv triosonatar, Op. 2

Tolv triosontar, opus 2 er ei samling sonatar skriven av Antonio Vivaldi i 1709.

Sonate nr. 1 i G-moll, RV 27
Sonate nr. 2 i A-dur, RV 31
Sonate nr. 3 i D-moll, RV 14
Sonate nr. 4 i F-dur, RV 20
Sonate nr. 5 i B-moll, RV 36
Sonate nr. 6 i A-dur, RV 1
Sonate nr. 7 i C-moll, RV 8
Sonate nr. 8 i G-dur, RV 23
Sonate nr. 9 i E-moll, RV 16
Sonate nr. 10 i F-moll, RV 21
Sonate nr. 11 i D-dur, RV 9
Sonate nr. 12 i A-moll, RV 32

Musikkverk av Antonio Vivaldi
Musikk i 1709
L'estro Armonico

L'Estro Armonico, Op. 3, («Harmonisk inspirasjon» på italiensk) er ei samling av tolv solokonsertar ein, to og fire fiolinar skriven av Antonio Vivaldi og publisert i Amsterdam i 1711. Dette var den første solokonsertsamlinga til Vivaldi og eit av dei viktigaste verka frå denne tida, som inspirerte mange komponistar, som lagde tusenvis av imitasjonar på første halvdel av 1700-talet. Samlinga la i røynda grunnlaget for solokonsert-formatet på 1700-talet. Ho forsterka ryet til Vivaldi som Il Prete Rosso (Den raude presten). Vivaldi-forskaren Michael Talbot gjekk så langt som å seie at «verka er kanskje den viktigaste samlinga av instrumental musikk som kom på heile 1700-talet».  

Samlinga vart stort sett sett saman i kronologisk rekkefølgje. Desse konsertane vert ofte kalla concerti grossi sidan det vert nytta eit concertino-aktig ensemble (solocello er ofte nytta).

Samlinga var tileigna storhertug Ferdinand av Toscana.

Konsertane 

Verka har følgjande satsar

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 1 i D-dur for fire fiolinar og strykarar, RV 549:
 Allegro
 Largo e spiccato
 Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 2 i G-moll for to  fiolinar, cello og strykarar, RV 578:
 Adagio e spiccato
 Allegro
 Larghetto 
 Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 3 i G-dur for fiolin og strykarar, RV 310:
 Allegro
 Largo
 Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 4 i E-moll for fire  fiolinar og strykarar, RV 550:
 Andante 
 Allegro assai 
 Adagio 
 Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 5 i A-dur for to fiolinar og strykarar, RV 519:
 Allegro
 Largo
 Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 6 i A-moll for fiolin og strykarar, RV 356:
 Allegro
 Largo
 Presto

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 7 i F-dur for fire fiolinar, cello og strykarar,  RV 567:
 Andante 
 Adagio 
 Allegro - Adagio
 Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 8 i  A-moll for to fiolinar og strykarar, RV 522:
 Allegro 
 Larghetto e spiritoso
 Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 9 i D-dur for fiolin og strykarar, RV 230:
 Allegro
 Larghetto
 Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 10 i H-moll for fire fiolinar, cello og strykarar, RV 580:
 Allegro 
 Largo - Larghetto
 Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 11 i D-moll for to fiolinar, cello og strykarar, RV 565:
 Allegro - Adagio e spiccato - Allegro
 Largo e spiccato
 Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 12 i E-dur for fiolin og strykarar, RV 265:
 Allegro
 Largo e spiccato
 Allegro

Transkripsjonar 
Johann Sebastian Bach transkriberte seinare seks konsertar frå denne samlinga. Konsertane nr. 3, 9 og 12 vart arrangert for klaver og er katalogisert som BWV 978, 972 og 976. Konsertane nr. 8 og 11 vart solokonsertar for orgel, BWV 593 og 596. I tillegg vart dei konsert nr. 10 omarbeidd til Konsert for fire cembalo og strkarar, BWV 1065.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «L'estro Armonico» frå ,  den 21. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
  
 More on L’estro Armonico
 Partitur for dei tolv konsertane - PDF og CFT(DMuse Viewer) format

Fiolinkonsertar
Musikkverk av Antonio Vivaldi
Musikk i 1711
La stravaganza

La stravanganza («Den ekstraordinære») er ei samling solokonsertar, op. 4, skriven av Antonio Vivaldi i 1712-1713. Samlinga vart først publisert i 1714 og var tileigna Vettor Delfino.  Alle konsertane vart skrivne for solofiolin, strykarar og basso continuo; men i nokre av satsane krev det ekstra soloistar (som ein andrefiolin eller ein solocello).

Konsertane
Verka har følgjande satsar:

La Stravaganza, Op. 4,  konsert nr.  1 i B-dur, RV 383a:
Allegro]
Largo e Cantabile
Allegro

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 2 i E-moll, RV 279:
Allegro
Largo 
Allegro

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 3 i G-dur, RV 301:
Allegro
Largo
Allegro Assai

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 4 i A-moll, RV 357:
Allegro
Grave e sempre piano 
Allegro

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 5 i A-dur, RV 347:
Allegro
Largo
Allegro (moderato)

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 6 i G-moll, RV 316a:
Allegro
Largo
Allegro

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 7 i C-dur, RV 185:
Largo 
Allegro (molto) 
Largo
Allegro

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 8 i  D-moll, RV 249:
Allegro 
Adagio - Presto - Adagio
Allegro

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 9 i F-dur, RV 284:
Allegro
Largo
Allegro

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 10 i C-moll, RV 196:
Spirituoso
Adagio
Allegro

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 11 i D-dur, RV 204:
Allegro
Largo
Allegro assai

La Stravaganza, Op. 4, konsert nr. 12 i G-dur, RV 298:
Spirituoso e non presto
Largo
Allegro

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «La stravaganza» frå ,  den 21. juli 2010.  

Fiolinkonsertar
Musikkverk av Antonio Vivaldi
Musikk i 1714
Opusnummer

Opus er eit uttrykk nytta i musikk og arkitektur. Ordet tyder verk i tydinga noko som er vorte utført, gjort. 

I musikk vert ofte utrykket nytta med eit nummer bak. Nummeret viser då til rekkefølgja musikkstykka til ein komponist er vorte publisert i. 

Dei aller fleste verka til komponistane er opusnummerert. Unntak finst: Johann Sebastian Bach har fått eigen katalogisering: «Bach-Werk-Verteichnis» BWV og Mozart har ei tilsvarande lang lang liste oppkalla etter katalogmakaren Keuchel. I begge tilfelle har det dukka opp til no ukjente verk, som har gjeve ugreie med den opphavlege nummereringa.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Opus» frå , den 21. juli 2010. 
 

Musikkterminologi
Seks fiolinsonatar, Op. 5

Seks fiolinsonatar, Opus 5 er ei samling av sonatar skriven av Antonio Vivaldi og publisert i 1716.

Sonate nr.  1 i F-dur, RV 18
Preludio
Corrente
Sarabanda
Giga
Sonate nr.  2 i A-dur, RV 30
Preludio
Corrente
Gavotta
Sonate nr.  3 i B -dur, RV 33
Preludio
Allemanda
Corrente
Gavotta
Sonate nr.  4 i H-moll, RV 35
Preludio
Allemanda
Corrente
Sonate nr.  5 i B -dur, RV 76
Preludio
Allemanda
Corrente
Sonate nr.  6 i G-moll, RV 72
Preludio
Allemanda
Air
Menuett

Musikkverk av Antonio Vivaldi
Seks fiolinkonsertar, Op. 6

Seks fiolinkonsetar, opus 6 er i samling av solokonsertar for fiolin av Antonio Vivaldi som vart publisert i 1717.

Konsert nr. 1 i G-moll, RV 324
Allegro
Grave
Allegro
Konsert nr. 2 i Ess-dur, RV 259
Allegro
Largo
Allegro
Konsert nr. 3 i G-moll, RV 318
Allegro
Adagio
Allegro
Konsert nr. 4 i D-dur, RV 216
Allegro
Adagio
Allegro
Konsert nr. 5 i E-moll, RV 280
Allegro
Largo
Allegro
Konsert nr. 6 i D-moll, RV 239
Allegro
Largo
Allegro

Musikkverk av Antonio Vivaldi
Tolv solokonsertar, Op. 7

Tolv solokonsertar, Op. 7 er ei samling solokonsertar, Op. 7, av Antonio Vivaldi frå 1716-1717. Ti av dei er for fiolin og dei to andre for obo.

Konsert nr. 1 for obo, strykarar og basso continuo i H-dur, RV 465
Konsert nr. 2 for fiolin, strykarar og basso continuo i C-dur, RV 188
Konsert nr. 3 for fiolin, strykarar og basso continuo i G-moll, RV 326
Konsert nr. 4 for fiolin, strykarar og basso continuo i A-moll, RV 354
Konsert nr. 5 for fiolin, strykarar og basso continuo i F-dur, RV 285a
Konsert nr. 6 for fiolin, strykarar og basso continuo i H-dur, RV 374
Konsert nr. 7 for obo, strykarar og basso continuo i H-dur, RV 464
Konsert nr. 8 for fiolin, strykarar og basso continuo i G-dur, RV 299
Konsert nr. 9 for fiolin, strykarar og basso continuo i H-dur, RV 373
Konsert nr. 10 for fiolin, strykarar og basso continuo i F-dur, "Il Ritiro", RV 294a
Konsert nr. 11 for fiolin, strykarar og basso continuo i D-dur, RV 208a
Konsert nr. 12 for fiolin, strykarar og basso continuo i D-dur, RV 214

Vivaldi 07
Vivaldi 07
Musikkverk av Antonio Vivaldi
Musikk i 1717
Il cimento dell'armonia e dell'inventione

Il cimento dell'armonia e dell'invenzione (Konkurransen mellom Harmoni og Nyskaping) er ei samling på tolv solokonsertar skrivne av Antonio Vivaldi mellom 1723 og 1725 og publisert i 1725 som Op. 8. Alle er for fiolin, strykarar og basso continuo. 

Gøymd i denne større samlinga finn ein dei mest kjende av alle solokonsertane frå barokken, Dei fire årstidene (Le quattro stagioni) med «Våren», «Sommaren», «Hausten» og «Vinteren». Kvar av dei er innleia av ein sonett, truleg skriven av Vivaldi sjølv, som skildrar kva som skjer i dei fire konsertane. Om ein følgjer sonnetten medan ein høyrer til musikken, kan ein sjå kor detaljert skildringa til Vivaldi er, som at nokon mister fotfeste på isen og fell på baken, noko som skil seg frå andre titlar i barokken, der tittelen berre gjev eit hint om den generelle stemninga. 

Fleire av dei andre konsertane i opus 8 er like detaljerte, noko som kan tyde på at Vivaldi eller ein annan kompilator meinte dei høyrte saman. Mellom anna er «La caccia» ('Jakta') og «La tempesta di mare» ('Havstormen') liknande Dei fire årstidene.

Konsertar

Konsert nr. 1 i E-dur, «La primavera» (Våren), RV 269
Konsert nr. 2 i G-moll, «L'estate» (Sommaren),  RV 315
Konsert nr. 3 i F-dur, «L'autunno» (Hausten),  RV 293
Konsert nr. 4 i F-moll, «L'inverno» (Vinteren), RV 297
Konsert nr. 5 i Ess-dur, «La tempesta di mare» (Havstormen), RV 253
Konsert nr. 6 i C-dur, «Il piacere» (Nyting), RV 180
Konsert nr. 7 i D-moll, RV 242
Konsert nr. 8 i G-moll, RV 332
Konsert nr. 9 i D-moll, RV 236
Konsert nr. 10 i H-dur, «La caccia» (Jakten), RV 362
Konsert nr. 11 i D-dur, RV 210
Konsert nr. 12 i C-dur, RV 178

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Partitur for Vivaldi Op.8

Fiolinkonsertar
Musikkverk av  Antonio Vivaldi
Musikk i 1725
La Cetra av Vivaldi

La Cetra, op. 9 er ei samling av fiolinkonsertar av Antonio Vivaldi som vart publisert i 1727. Alle av dei var skrivne for solofiolin, strykarar og basso continuo, bortsett frå nr. 9 i B, som er skriven for to fiolinar. Samlinga vart tileigna keisar Karl VI.

 Konsert nr.1 i C-dur, RV 181a
 Konsert nr.2 i A-dur, RV 345
 Konsert nr.3 i g-moll, RV 334
 Konsert nr.4 i E-dur, RV 263a
 Konsert nr.5 i a-moll, RV 358
 Konsert nr.6 i A-dur, RV 348
 Konsert nr.7 i H-dur, RV 359
 Konsert nr.8 i d-moll, RV 238
 Konsert nr.9 i H-dur, RV 530
 Konsert nr.10 i g-moll, RV 300
 Konsert nr.11 i c-moll, «Il sospetto», RV 198a
 Konsert nr.12 i h-moll, RV 391

Fiolinkonsertar
Musikkverk av Antonio Vivaldi
Musikk i 1727
Seks fløytekonsertar, Op. 10

Seks fløytekonsertar, Op. 10 er ei samling av seks solokonsertar av Antonio Vivaldi som vart publisert i 1728.

Fløytekonsert nr. 1 i F-dur, RV 433 «La tempesta di mare»
Allegro 
Largo 
Presto 
Fløytekonsert nr. 2 i G-moll, RV 439 «La notte»
Largo
Presto (Fantasmi) 
Largo 
Presto 
Largo (Il sonno) 
Allegro 
Fløytekonsert nr. 3 i D-dur, RV 428 «Il gardellino»
Allegro
Cantabile
Allegro
Fløytekonsert nr. 4 i G-dur, RV 435
Allegro
Largo
Allegro
Fløytekonsert nr. 5 i F-dur, RV 434
Allegro ma non tanto
Largo e cantabile
Allegro 
Fløytekonsert nr. 6 i G-dur, RV 437
Allegro
Largo
Allegro
Blokkfløytekonsert i C-dur, RV 443
Allegro
Largo
Allegro molto
Blokkfløytekonsert i A-moll, RV 445
Allegro
Larghetto
Allegro 

Musikk i 1728
Musikkverk av Antonio Vivaldi
Vivaldi 10
Seks solokonsertar, Op. 11

Seks solokonsertar, Op. 11 er ei samling av solokonsertar av Antonio Vivaldi som vart publisert i 1729.

Konsert nr. 1 i D-dur, RV 207
Konsert nr. 2 i E-moll, «Il favorito», RV 277
Konsert nr. 3 i A-dur, RV 336
Konsert nr. 4 i G-dur, RV 308
Konsert nr. 5 i C-moll, RV 202
Konsert nr. 6 i G-moll, RV 460

Musikkverk av Antonio Vivaldi
Musikk i 1729
Seks fiolinkonsertar, Op. 12

Seks fiolinkonsertar, Op. 12 er ei samling av seks solokonsertar for fiolin av Antonio Vivaldi, publisert i 1729.

Konsert nr. 1 i G-moll, RV 317
Konsert nr. 2 i D-moll, RV 244
Konsert nr. 3 i D-dur, RV 124
Konsert nr. 4 i C-dur, RV 173
Konsert nr. 5 i B -dur, RV 379
Konsert nr. 6 i B-dur, RV 361

Musikkverk av Antonio Vivaldi
Ryom-Verzeichnis

Ryom-Verzeichnis eller Répertoire des oeuvres d'Antonio Vivaldi (begge ofte forkorta RV) er i dag standardkatalogiseringa av musikken til Antonio Vivaldi skapt av Peter Ryom.  Katalogen vert ofte nytta til å identifisere verka til Vivaldi med eit enkelt nummer, til dømes vert konserten La Pastorella kalla RV 95. 

Tidlegare katalogar over verka til Vivaldi finst òg. Av desse finn ein Rinaldi (publisert i Roma, 1944) og Pincherle (Paris, 1948). Då ein komplett katalog vart gjort ferdig av Antonio Fanna (Milano, 1968), hadde Ryom alt starta på arbeidet med katalogen sin.

Bakgrunnsstoff
 Repertoire des oeuvres d'Antonio Vivaldi, vol. 1: Les Compositions instrumentales av Peter Ryom, review by Eleanor Selfridge-Field in Notes, 2nd Ser., Vol. 45, No. 1 (Sep., 1988), s. 69-72
 Antonio Vivaldi: Thematisch-systematisches Verzeichnis seiner Werke (RV), av Peter Ryom (2007), melding av Eleanor Selfridge-Field (2008) i "Notes", 2nd ser., Vol. 65, No. 2. 
 Electronic Ryom-Verzeichnis  (fransk, men lett å bruke)

Sjå òg 
Musikkverk av Vivaldi
Opusnummer

Musikkatalogar
Helge Sunde

Helge Sunde () er ein norsk pressefotograf og forfattar. 

Han har vore fotograf i Dagbladet i perioden 1973-1984, deretter i Bergens Tidende frå 1984. 

Ved sida av arbeidet som pressefotograf har han gjennomført ei rekkje sjølvstendige fotoprosjekt. Helge Sunde er spesielt kjent for bileta sine frå natur og lokalsamfunn på Vestlandet og bilete som syner utviklinga av samferdsle og kommunikasjon i landsdelen. Fotoprosjekta er presenterte i fleire bøker. 

Helge Sunde vann pressefotografane sine Årets Bilete-konkurranse i 1977. Han er knytt til biletbyrået Samfoto.

Bibliografi 
 Elva skal leve (1980)
 Altabilder (1981)
 Åsane, frå bygd til bydel (1986)
 Hardanger (1985)
 Båtane på Vestlandsfjordane (med Asbjørn Kristoffersen), Samlaget (1985) ISBN 82-521-2427-5
 Fjordhesten (1987)
 Stølsheimen (1987)
 Båtane i nord (med Gunnar Grytås, Samlaget (1987) ISBN 82-521-2937-4 / ISBN 978-82-521-2937-3
 Epos Boka om bokbåten (med Stig Holmås), Nord 4 Bokverksted (1988) ISBN 82-7326-012-7
 Ta plass, lukk dørene! Jernbanen i tekst og bilete (med Trond Børrehaug Hansen), Samlaget (1989) ISBN 82-521-3190-5
 Frå fjord til Fonn (1989)
 Smeltedigelen (1989)
 Vestafjells (1990)
 Fjordhesten - menneskevennen, Samlaget (1990) ISBN 978-82-521-5098-8 
 Regnbyen (med Oddleiv Apneseth, Stig Holmås og Gunnar Staalesen) (1991)
 Flåmsbana (1992)
 Vill, vakrere Vestland (1993)
 Kulturhistorisk vegbok Hordaland (1993)
 Turløyper i Bergensområdet (1994)
 Hurtigruten, sjøveien mot nord (1997)
 Historien om Finse (1998)
 Vestland, Vestland (med Ove Eide og Jardar Skaadel), Samlaget (1999) ISBN 82-521-5495-6
 Ei reise i Hardanger (1999)
 Kvamskogen (2000)
 Steinbyen Bergen (2000)
 Åsane i hundre (2004)
 Vilt, vått og vakkert, Bergen Turlag (2005)

Norske fotografar
Folk frå Bergen
Opphavleg omsett med Apertium
Torbjørn Tandberg

Torbjørn Tandberg () er ein norsk fotograf busett i Drammen. 

Tandberg har bakgrunn frå Telenor, der han i mange år jobba med teknisk montasje. Han byrja med fotografering i 1978, og på 2000-talet har han hatt dette som leveveg. Bileta hans er publisert i ei rekkje tidsskrift og bøker. 

Tandberg er ein av dei mest premierte konkurransefotografane i landet, og har mellom anna vorte prisa som «Årets fotograf» i Noreg tre gonger, i Sverige fire gonger. I ulike fototevlingar har han òg vunne mange reiser rundt i verda, blant anna til Nepal, USA, Frankrike, Thailand og India. Han er knytt til biletbyrået Samfoto.

Utmerkingar 
 1988 Gull i Landskonkurransen i Norsk Selskap For Fotografi. 
 1990 «Årets fotograf» i Noreg, Bladet Fotografi. 
 1990 «Årets bilde», A-magasinet. 
 1992 «Årets fotograf» i bladet Foto, Sverige. 
 1993 Sølv i Landskonkurransen i Norsk Selskap For Fotografi. 
 1994 «Årets fotograf» i bladet Foto, Sverige. 
 1995 Gull i Landskonkurransen i Norsk Selskap For Fotografi. 
 1995 Sølv i Landskonkurransen i Norsk Selskap For Fotografi. 
 1995 «Årets fotograf» i Bladet Fotografi. 
 1997 Sølv i Landskonkurransen i Norsk Selskap For Fotografi. 
 1998 «Årets fotograf» i bladet Foto, Sverige. 
 1999 Vinnar av Kodaks skandinaviske fotokonkurranse. 
 2001 «Årets fotograf» i bladet Fotografi. 
 2001 «Årets fotograf» i bladet Foto, Sverige.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Torbjørn Tandberg 

Norske fotografar
Opphavleg omsett med Apertium
Juan Crisóstomo Arriaga

Juan Crisóstomo Jacobo Antonio de Arriaga y Balzola () var ein baskisk-spansk komponist. Han vart kalla «den spanske Mozart» etter han døydde, fordi han, som Wolfgang Amadeus Mozart, var eit vedunderbarn og ein dyktig komponist som døydde ung.

Liv 
Juan Crisóstomo Arriaga vart fødd i Bilbao i Bizkaia, på det som ville ha vore 50-årsdagen til Mozart. Faren og den eldre bror hans lærte han musikk. Han studerte så fiolin under Pierre Baillot, og kontrapunkt og harmoni under François-Joseph Fétis ved Paris Conservatoire. Han var så talentfull at han snart vart ein lærarassistent i klassen til Fétis. Han døydde i Paris, berre 19 år gammal av ein lungesjukdom eller utmatting, kanskje av begge.

Musikk 
Det er ikkje mykje musikk etter Arriaga som har overlevd fram til i dag, sidan han døydde så ung. Av det ein har finn ein:

 Opera: Arriaga skreiv ein opera, Los esclavos felices («Dei lukkelege slavane»), i 1820 då han vart 13. Denne vart framført med suksess i Bilbao, men berre overturen og nokre små delar av han finst i dag. 
 Symfoni: Arriaga komponert ein Symfoni i D—som nyttar D-dur og d-moll likt, slik at han er i verken den eine eller andre nøkkelen. 
 Strykekvartettar: Arriaga skreiv tre gnistrande og idiomatiske strykekvartettar då han var 18. Desse strykekvartettane er dei einaste verka hans som vart publiserte medan han levde. 
 Andre verk: I tillegg til dei som alt er nemnde skreiv Arriaga: 
 Ein oktett (Nada y Mucho)
 Noko kyrkjemusikk (ei messe (tapt), Stabat Mater, Salve Regina, Et vitam venturi saeculi (tapt)), kantatar (Agar, Erminia, All' Aurora, Patria, La Hungara) 
 Instrumentalverk (ein nonette, Tres Estudios de Caracter for piano, og mange romansar).

Musikken til Arriaga er skildra som «elegant og fullendt og kjend for den harmoniske varmen» (New Grove Concise Dictionary of Music). Det er ikkje noko særskild spansk eller baskisk i musikken til Arriaga. Han er heller internasjonal (europeisk) frå perioden seint i klassisismen frå Mozart til tidleg i romantikken og den unge Beethoven.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Juan Crisóstomo Arriaga» frå ,  den 21. juli 2010.

Bakgrunnsstoff 

 
 Juan Crisóstomo Arriaga
 The Gramophone om Arriaga i The Grove Concise Dictionary of Music (1994) Oxford University Press, Inc.

Baskiske musikarar
Klassisistiske komponistar
Romantiske komponistar
Spanske komponistar