alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hama-distriktet

Hama-distriktet (arabisk منطقة حماة) er eit distrikt (mantiqah) i Hama guvernement i Syria. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 644 445. Senteret i distriktet er byen Hama.

Inndelingar
Distriktet Hama er delt inn i fire underdistrikt eller Nāḥiyas (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Hama nahiyah (ناحية حماة): folketal 467 254.
Suran nahiyah (ناحية صوران): folketal 90 654.
Hirbnafsah nahiyah: (ناحية حربنفسه) folketal 54 592.
Al-Hamraa nahiyah: (ناحية الحمراء) folketal 32 604.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hama District» frå ,  den 11. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Hama-distriktet
Geijer

Geijer var eit norsk bilmerke, produsert i rundt 25 eksemplar 1923-1930 av selskapet C. Geijer & Co.s Bilfabrik A/S. Adressa var St. Halvards gate 35-39 i Kristiania/Oslo.

A/S C. Geijer & Co vart grunnlagd av svenske Carl Axel Geijer i Kristiania i 1869 for å drive engroshandel med jarn og andre metall. Firmaet byrja etter kvart med å produsere gjerdar og portar og dessutan seinare bildeler og bilar.

Verksemda omfatta hovudsakleg produksjon av alle slags ståltrådgjerder, piggtråd og portar. Fabrikken var blant Noregs leiande i bransjen. Ved sida av sal av gjerdematerialer genom forhandlarar over heile riket, leverte A/S C. Geijer & Co i stor utstrekking ferdig oppsette gjerdar til stat og kommunar og dessutan til private og industrielle føretak.

I 1908 skapte Carl Axel Geijer selskapet Den Norske Jernsengfabrik A/S. Dette firmaet byrja i 1918 òg å produsere bil- og busskarosserier og reservedelar til bilar. I 1923 bytte selskapet namn til C. Geijer & Co.s Bilfabrik AS. Same år starta det arbeidet med å lage ein eigen bilmodell. Den første prototypen vart presentert for offentligheita i slutten av 1923.

Motoren var ein amerikansk, firesylindra frå firmaet Hershell-Spillmann, og hadde 34 hestekreftar. Han hadde ei girkasse frå Mechanics Machine Co. med tre fartar framover og revers. Han hadde berre bremsar på bakhjula. Teknisk var bilen bygd nokså lik amerikanske bilar frå den tida, men han var noko tyngre og kraftigare.

Fabrikken bygde rundt fem bilar av denne typen 1923-1926. Flesteparten vart nytta som drosjer i Kristiania/Oslo. Sjølv om det var ein beskjeden bilproduksjon gjekk det betre med produksjonen av busskarosserier. Om lag 300 busskarosserier skal ha vorte produserte 1918-1930.

Hausten 1926 presenterte Geijer ein ny og forbetra bilmodell, som første gong vart vist på utstellinga «Noregs Varemesse» i Oslo. Bilen var utstyrd med ein sekssylindra motor frå det amerikanske selskapet Lycoming og hadde hydrauliske bremsar på alle fire hjula. Sistnemnde var uvanleg moderne i 1926. I 1928 vart òg ein modell med åttesylindret Lycoming-motor vist fram på ei bilutstilling på Frogner stadion. Det skal ha vorte produsert 25 bilar med Lycoming-motorar 1926-1930.

Bilproduksjonen stansa dust våren 1930. Grunnen var at Oslo kommune eksproprierte ein del av tomta til fabrikken i St. Halvards gate 35-39. All produksjon av bilar og busskarosserier måtte innstillast, og fabrikken gjekk tilbake til den gamle, mindre plasskrevende produksjonen av gjerdar og portar. Bilproduksjonen var uansett aldri særskilt lønnsam. Det var vanskeleg å konkurrere med amerikanske bilar med høge produksjonstall og lågare prisar.

Ifølgje arkiva til Vegdirektoratet vart det registrert 24 Geijer i Noreg. Når ein føyer til prototypen frå 1923 vart det dermed sannsynlegvis produsert 25 bilar i alt. Ein kjenner ikkje til at det har overlevd nokre komplette bilar til i dag, men det finst nokre delar hos ulike veteranbilentusiastar.

Kjelder 
Industrimuseum.no
Denne artikkelen bygger på «Geijer» frå ,  den 11. mai 2014.  
 

Tidlegare norske bilprodusentar
Skipingar i 1869
Nedleggingar i 1930
Bharatiya Janata-partiet

Bharatiya Janata-partiet (engelsk Bharatiya Janata Party, BJP, 'Indias folkeparti') er eit politisk parti i India. Det blei stifta i 1980 og blei i løpet av 1990-åra blitt det andre store nasjonale partiet i indisk politikk, ved sidan av Kongresspartiet. Partiet er knytt til høgresida og hindutva, «hindunasjonalisme». Partisymbolet er ein lotusblom.

BJP blei grunnlagd i 1980 som ein etterfølgjar til Bharatiya Jana Sangh. Det voks kraftig, og blei det nest største partiet ved valet i 1991. Ved valet til Lok Sabha i 1996 gjekk BJP sterkt fram og blei det største partiet i underhuset, utan å få fleirtal åleine. Partiet danna regjering under Atal Bihari Vajpayee, men klarte ikkje å mønstra fleirtal og måtte gå av etter tretten dagar. Etter nyval i 1998 danna Vajpayee på nytt regjering i ein koalisjon kalla National Democratic Alliance. Denne tapte fleirtal i 1999, men kom styrkt tilbake etter nyval og blei sitjande heile valperioden ut, til 2004. Partiet har deretter vore i opposisjon på riksplan.

BJP under Vajpayee førte ein liberal økonomisk politikk og landet som heilskap opplevde sterk økonomisk vekst. India utførte atomprøvesprengingane Pokhran-II i 1998, men betra seinare det spente tilhøvet til Pakistan. Partiet var likevel knytt til indre strid mellom religiøse grupper som blussa opp på 1990-talet med Ayodhya-konflikten og såg fleire dødelege opptøyar. Narendra Modi, som var øvsteminister for delstaten Gujarat under opptøyane der i 2002, blei vald som statsministerkandidat for partiet ved valet i 2014.

Kjelder

Kristiansen, Knut & Filseth, Gunnar. Indias samtidshistorie (30. desember 2013), Store norske leksikon. Henta 11. mai 2014.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad 

Hindutva
Indiske politiske parti
Skipingar i 1980
1980 i Asia
Det indiske kommunistpartiet (marxistisk)

Det indiske kommunistpartiet (marxistisk) (engelsk Communist Party of India (Marxist), CPI(M) eller CPM; hindi  Bhārat kī Kamyunisṭ Pārṭī (Mārksvādī)) er eit   marxist-leninistisk politisk parti i India. Partiet finst i fleire delar av landet, men har hovudbasen sin i Vest-Bengal og Tripura nordaust i landet og Kerala i sørvest. Prakash Karat har vore partileiar sidan 2005.

Det indiske kommunistpartiet (marxistisk) blei danna som eit utbrytarparti frå det indiske kommunistpartiet (CPI) i 1964. Splittinga kom av motsetningar i partiet mellom ein fraksjon som ville ha gode band til det regjerande Kongresspartiet og Sovjetunionen på den eine sida, og ein annan som meinte dette svekka klassekampen og ville nærma seg det kinesiske kommunistpartiet i staden, trass i krigen mellom India og Kina i 1962. Den sistnemnde gruppa danna CPI(M) «for å forsvare dei vitskaplege og revolusjonære grunntankane til marxist-leninismen og bruken av han i dei konkrete indiske tilhøva». I 2011 oppgav partiet ein medlemsmasse på over 10 millionar.

Partiet vann 16 sete ved valet til Lok Sabha (det indiske underhuset) i 2009, og hadde i same periode 11 medlemmer i Rajya Sabha (overhuset). Partiet leiar delstaten Tripura som medlem av Left Front, og har hatt lange periodar ved makta i Vest-Bengal i same allianse, og i Kerala som del av Left Democratic Front. 

Fleire andre parti er blitt danna som utbrytarar frå CPI(M), mellom anna CPI(ML) (som igjen danna grunnlag for Communist Party of India (Marxist-Leninist) Liberation), Marxist Communist Party of India, Marxist Coordination Committee i Jharkhand, Janathipathiya Samrakshana Samithy, Communist Marxist Party og BTR-EMS-AKG Janakeeya Samskarika Vedi i Kerala, Party of Democratic Socialism i Vest-Bengal, People's Democratic Front i Tripura, Ram Pasla-gruppa i Punjab og Orissa Communist Party i Orissa.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Communist Party of India (Marxist)» frå ,  den 11. mai 2014.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad

Det indiske kommunistpartiet (marxistisk)
Kommunistiske parti
Indiske politiske parti
Skipingar i 1964
Ioulída

Ioulída (gresk Ιουλίδα) er ein by på øya Kéa i øygruppa Kykladane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas og hovudsete i kommunen Kéa i periferieininga Kéa-Kýthnos.

Referansar 

Ioulida
Ioulida
Matthias Conrad Peterson

Matthias Conrad Peterson () var ein danskfødd kjøpmann og pressemann som virka i Trondheim. Han er kjent som den første som feira grunnlovsdagen 17. mai offentleg.

Peterson var son av ein skomakar og vaks opp i enkle kår. I 1782 kom han med skip til Trondheim og 
her blei han resten av livet. I starten arbeidde han ved ymse handelsverksemder fram han i 1818 fekk eige handelsløyve. Peterson tok aktivt del i forretningslivet i Trondheim; han var initiativtakar til byens børsliv og fekk plats i direksjonen i Noregs Bank da den vart stifta i 1816. I tillegg leverte han stadig artiklar til Adresseavisen. Han blei tilsett som redaktør i avisa i 1795.

17. mai-feiring 
I 1815 tok Peterson initiativ til feiring av 17. mai i Trondheim. Han ville gjere 17. mai til ein stor nasjonal festdag. I 1824 skreiv han i Adresseavisen: 
«Hvor viktig maa ikke Anledningen til saadan en aarlig Fest blive for den tilvoxende Ungdom!» 
I 1826 gjekk tusenvis i tog frå Ilevollen i Trondheim, og toget vart òg eit høgdepunkt i feiringa i 1827.

Kjelder 

Norske journalistar
Norske kjøpmenn
Folk frå Schleswig-Holstein
Folk frå Trondheim
Iraklídes

Iraklídes (gresk Ηρακλείδες) er ein tidlegare kommune på øya Kos i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Iraklídes inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Kos i periferieininga Kos.

Referansar 

Iraklides
Iraklides
Sea of Flags

«Sea of Flags» er ein singel av Jessica Mauboy, gjeven ut 8. mai 2014. Songen er skriven av Jessica Mauboy, Ilan Kidron og Stuart Crichton.

Eurovision

Eurovision Song Contest 2014
26. mars 2014 vart det annonsert at Jessica Mauboy var vald ut av Special Broadcasting Service til å «representere» Australia i Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Dette var ein gjesteopptreden, og ei gåve til det australske folket som lenge har fulgt med på Eurovision Song Contest. Tittelen på songen, «Sea of Flags», vart presentert 6. mai 2014 av Auspop. Mauboy framførte songen i den andre semifinalen 8. mai 2014 som ein del av det australske pausenummeret, og vart dimed den fyrste ikkje-europeiske soloartisten som deltok i eit pausenummer i Eurovision Song Contest. I showet deltok mellom anna ein astronaut med eit tosidig australsk og aboriginalsk flagg, som avslutta showet med å seie: «Eitt lite steg for Europa, eitt stort sprang for Australia!» «Sea of Flags» vart gjeven ut på iTunes like etter framføringa, både i Australia og Europa.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sea of Flags» frå ,  den 12. mai 2014.  
 

 Fotnotar

Australske songar i Eurovision Song Contest
Engelskspråklege songar i Eurovision Song Contest
Jessica Mauboy-songar
Songar skrivne av Jessica Mauboy
Songar skrivne av Ilan Kidron
Songar skrivne av Stuart Crichton
Eurovision Song Contest 2014
Australia i Eurovision Song Contest
Andimákhia

Andimákhia (gresk Αντιμάχεια) er ein landsby på øya Kos i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Andimákhia var hovudsete i den tidlegare kommunen Iraklídes som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Kos i periferieininga Kos.

Referansar 

Andimakhia
Díkeos

Díkeos (gresk Δίκαιος) er ein tidlegare kommune på øya Kos i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Díkeos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Kos i periferieininga Kos.

Referansar 

Dikeos
Dikeos
Zipári

Zipári (gresk Ζηπάρι) er ein landsby på øya Kos i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Zipári var hovudsete i den tidlagre kommunen Díkeos, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Kos i periferieininga Kos.

Referansar 

Zipari
Mandráki

Mandráki (gresk Μανδράκι) er ein landsby på øya Nísyros i øygruppa Dodekanesane i Hellas og hovudsete i kommunen Nísyros i periferieininga Kos i periferien Dei sørlege egeiske øyane..

Referansar 

Mandraki
Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder

Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder fra vikingtid til reformasjonstid,  som ofte  berre vert kalla i stutt form for Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder, var eit nordisk samarbeidsprosjekt som resulterte i eit kulturhistorisk oppslagsverk som var skrive på både norsk, svensk og dansk og kom ut i 22 band i åra frå 1956 til 1978, og i nytt opplag i 1980-1982. På svensk har verket namnet Kulturhistoriskt lexikon för nordisk medeltid från vikingatid till reformationstid, og på dansk Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder fra vikingetid til reformationstid. 

Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder skulle framfor alt vere eit oppslagsverk til bruk på bibliotek, i museum og i arkiv, og tene både til folkeopplysning og som kunnskapskjelde i samband med forsking. Verket inneheld alfabetisk ordna artiklar om ei mengd ulike emne som har med mellomalderen i Norden å gjere, skrive av ein rad høgt kompetente fagfolk innanfor arkeologi, historie, kunsthistorie, filologi og andre fag. Kvar artikkel er signert av forfattaren for artikkelen, og er skrive på forfattarens eige språk når det gjeld norsk, dansk eller svensk, medan dei islandske bidraga vart skrivne på dansk og dei finske bidraga på svensk. Leksikonet har vorte eit ofte nytta referanseverk i forsking og undervisning, og vert då som oftast berre referert til med avstyttingane KLNM eller KLMN. Ved bruk av verket som referansar i vitskapleg samanheng skal det synast til namnet på forfattaren og tittelen på artikkelen, ikkje berre til det aktuelle bandet og sidetalet i Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder.

Styringa av prosjektet var lagt til redaksjonskomitear (presidium) med ein redaktør i brodden frå kvart av landa. Med frå Danmark var Johannes Brøndsted, Bernt Hjejle, Lis Jacobsen, Peter Skautrup og John Danstrup (redaktør), frå Island Kristján Eldjárn, Þorkell Jóhannesson, Magnús Már Lárusson (redaktør) og Ólafur Lárusson, frå Noreg Trygve Knudsen, Hallvard Lie, Johan Schreiner, Didrik Arup Seip og Finn Hødnebø (redaktør), frå Sverige Ingvar Andersson, John Granlund (redaktør), Dag Strömbäck, Bengt Thordeman og Elias Wessén, og frå Finland Gunvor Kerkkonen (redaktør), Aarno Maliniemi og Carl Axel Nordman.

Forlaget i Noreg for bokverket var Gyldendal i Oslo, i Danmark forlaget Rosenkilde og Bagger i København, som òg stod for nyutgåva i 1980-1982, i Sverige forlaget  Allhem i Malmö.

Kjelder

Arkeologiske publikasjonar
Sakprosabøker
Historiske oppslagsverk
Vitskaplege oppslagsverk
Nordisk historie
Bøker frå 1956
Bøker frå 1978
Apollonía

Apollonía (gresk Απολλωνία) er ein landsby på øya Sífnos i øygruppa Kykladane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas og hovudsete i kommunen Sífnos i periferieininga Mílos.

Referansar 

Apollonia
Rahul Gandhi

Rahul Gandhi () er en indisk politikar for Kongresspartiet.

Rahul Gandhi er fødd  i Delhi som son av Rajiv Gandhi og Sonia Gandhi. Han er fjerde generasjon i det indiske Nehru-Gandhi-dynastiet. 

Rahul Gandhi studerte økonomi i Storbritannia og har mastergrad i utviklingsøkonomi frå Trinity College i Cambridge. Etter å ha arbeidd ei tid i London, vende han tilbake til India i 2002.

Gandhi engasjerte seg i politikken for Kongresspartiet i 2004. Han blei innvald til Lok Sabha frå valkrinsen Amethi i Uttar Pradesh, som  tradisjonelt har vore representert av medlemmer frå hans familie. I 2009 vann han gjenval.

Rahul Gandhi blei vald til  generalsekretær i Kongresspartiet i 2007, og i januar 2013 blei han nestleiar i partiet der mora er leiar. Ved valet i India i 2014 fekk han ansvar for valkampen til partiet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rahul Gandhi» frå ,  den 13. mai 2014.  
 

Indiske politikarar
Kongresspartiet
Folk frå Delhi
Ølflaumen i London

Ølflaumen i London var ei ulukke som fann stad i St. Giles i London den 16. oktober 1814. 

Flaumen byrja i sekstida om kvelden då ein 22 fot (6,7 m) høg øltank ved Horse Shoe Brewery på Tottenham Court Road, som inneheldt rundt 610 000 liter (135 000 gallon) porter under lagring, rivna. Hendinga førte til at dei andre tankane i bygningen eksploderte, og over ein million liter øl fløymde ut i gata og oversvømte bygningar i nærleiken.
Flaumen raste ned to husvære like ved bryggeriet, og ein vegg i puben Tavistock Arms. Pubarbeidaren Eleanor Cooper blei fanga under den nedraste veggen. Ho døydde seinare av skadane. George Street og New Street nær bryggeriet blei oversvømde i løpet av kort tid. Ølet fløymde gjennom fleire bygningar, mellom anna inn i fleire fattige kjellarleilegheiter. I alt omkom 9 menneske av flaumen eller skadar dei fekk i han.

Bryggeriselskapet Meux and Company Brewery blei stemna for ulukka, men ho blei dømd til å ha vore eit hendeleg uhell («Act of God») utan nokon ansvarlege.
Selskapet hadde store økonomiske tap på grunn av øltapet, men unngjekk konkurs gjennom å få parlamentet til å betala tilbake avgifta dei allereie hadde betalt for ølet. Ofra for ulukka fekk inga erstatning, men det blei gjort lokale innsamlingar for dei.

Ølflaumen var med på å snu trenden mot å laga stadig større tretankar for lagring av øl. Seinare på 1800-talet laga større bryggeri tankar av sement i staden.

Bryggeriet blei rive i 1922. I dag står Dominion Theatre på deler av tomta. Ein lokal pub, Holborn Whippet, byrja i 2012 å markera hendinga med ein særskild brygga porter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «London Beer Flood» frå ,  den 13. mai 2014.

Bakgrunnsstoff
 «Beer Flood Claims Nine Souls», Alan Bellows, Damninteresting.com (September 28, 2005)
 «The London Beer Flood of 1814», London Fun Tours 
 «The London Beer Flood of 1814», BBC h2g2

Hendingar i 1814
England i 1814
London på 1800-talet
Ulukker i London
Historie i Camden
Øl
Atlungstad Brenneri

Atlungstad Brenneri er eit spritbrenneri ved Mjøsa på Stange i Innlandet. Det vart grunnlagt i 1855 av ei gruppe gardbrukarar. Den regelmessige brenninga tok slutt i 2000, men det har seinare vore gjennomført prøveproduksjonar. Brenneriet har sidan 2012 vore oppført på Riksantikvarens liste over tekniske og industrielle kulturminne, og har fått omkring 7 millionar kroner til å settast i stand slik det ein gong var.  Atlungstad Brenneri AS som tok over eigarskapet i 2011. I oktober 2013 skreiv eigarane under på ein samarbeidsavtale med selskapet Arcus om at det igjen skal produserast akevitt regelmessig på Atlungstad Brenneri.

Historie
Atlungstad Brenneri vart etablert i 1855, då ei rekkje gardbrukarar slo seg saman i eit andelslag, og det erstatta fleire mindre brennerier i området. Fordi vatn var viktig for mange av brenneriets prosessar, vart det anlagt ved utløpet til Fjetreåa på Nedre Atlungstad ved Mjøsa. Bygningane vart oppført av raud teglstein, som er typisk for industriarkitekturen frå slutten av 1800-tallet, og dei fekk også ei smie og eit fjøs. Karakteristiske trekk ved konstruksjonen er den 15 meter høge spritkolonna og den 30 meter høge fabrikkpipa. Bygningane inneheld mellom anna potetmottak, sprit- og destillasjonsapparat og akevittlager. Brenneriet brann i 1864, men det vart bygd opp igjen to år seinare med dei samme veggane. Det vart utvida i 1911, og i 1954 vart det bygd eit nytt frørenseri.

I 1920 vart Atlungstad Finspritfabrik oppløyst, og den lagra spriten vart delt ut til aksjonærane. Det vart oppretta eit nytt selskap, Stange Brænderi, få dagar seinare. I 1925 tok Vinmonopolet over finspritdestillasjonen, og året etter fekk selskapet namnet Stange Brænderi & Frøforretning. I 1957 gjekk det saman med Tangen og Romedal brenneriet og danna Hedmark Frøforretning og Brenneri. I 1995 vart det kjøpt opp av Hoff Norske Potetindustrier.

Den regelmessige brenninga ved Atlungstad Brenneri vart avslutta i 2000, og det vart gjort om til eit såkalla reservebrenneri som var i drift kun når det var behov for det. I 2008 tok også det slutt, men i 2011 vart det kjøpt opp av Atlungstad Brenneri AS, som byrja med prøveproduksjon same haust. I 2013 signerte selskapet ein avtale med Arcus om igjen å produsere akevitt på fast basis.

Referanser

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad
Atlungstad Brenneri hos Riksantikvaren

Atlungstad Brenneri  hos Akevittruten
Atlungstad Brenneri  hos Norske Akevitts Venner

Tekniske og industrielle kulturminne i Noreg
Kulturminne i Stange
Freda bygg i Innlandet
Byggverk i Stange
Sjølingstad Uldvarefabrik

AS Sjølingstad Uldvarefabrik er ein ullvarefabrikk frå 1894 som i dag er ein levande museumsfabrikk. Sjølingstad Uldvarefabrik ligg i Lindesnes kommune cirka åtte kilometer vest for Mandal.

Historie
AS Sjølingstad Uldvarefabrik vart konstituert som eit uansvarleg aksjeselskap 15. september 1893. Grunnleggjaren til fabrikken var August Hoven (1852–1911). Han kom frå Hoven i Halse og var utdanna lærar. Hoven kjøpte sitt første vannfall på Sjølingstad rundt 1890, og etablerte i 1891 Fredli Shoddyfabrik. Denne dreiv han parallelt med ullvarefabrikken heilt fram til 1940-talet.

Produksjonen ved Sjølingstad Uldvarefabrik starta i september 1894, med August Hoven som disponent. I 1910 måtte Hoven trekkje seg tilbake på grunn av sjukdom. Sonen, Andreas Hoven (1879–1949), tok da over som disponent. Han hadde tidlegare hatt meisterstillingar både i spinneriet og i veveriet. Andreas Hoven var også blant dei som hadde formell tekstilutdanning frå John Lennings vävskole i Norrköping. I 1949 døydde Andreas Hoven og sonen August d.y. tok over som fabrikkens disponent, ei stilling han hadde heilt fram til 1983.

Rundt fabrikken voks det fram eit lite industrisamfunn med arbeidarbustader, skule, butikk og ikkje minst disponentbustad. Desse bygga vitnar i dag saman med fabrikkbygningane om kor viktig industristaden var.

Styret valde i 1984 etter nesten 90 års drift å innstille den ordinære drifta på fabrikken.

Museumsdrift
Sjølingstad Uldvarefabrik fungerer i dag som ein levande museumsfabrikk. Etter at den ordinære drifta vart lagt ned, voks ideen om å bevare staden som industrimuseum fram. På slutten av 1980-talet opna fabrikken som museum, men med produksjon på dei gamle maskinane som eit viktig ledd i formidlinga av industrihandverk og industrihistorie. Sjølingstad Uldvarefabrik er ein avdeling av Vest-Agder-museet IKS.

Bakgrunnsstoff 

 Vest-Agder-museet
 Hovudoppgåve: Birgitte Sørensen ”Det sviver bra på Sjølingstad” Økonomiske og sosiale utfordringer ved AS Sjølingstad Uldvarefabrik 1920-1940 
 Digitalt fortalt: «Til fargeriet med stamp og vask» (av Birgitte Sørensen, Vest-Agder-museet Sjølingstad Uldvarefabrik) (besøkt 16. februar 2012)
 Katalog til arkiv etter Sjølingstad Uldvarefabrik hjå Statsarkivet i Kristiansand

Lindesnes kommune
Museum i Agder
Tekniske og industrielle kulturminne i Noreg
Neptun sildeoljefabrikk

Neptun sildeoljefabrikk er eit anlegg som ligg på Melbu i Vesterålen. 

Fabrikken vart sett i drift i 1910 og er i dag rekna som eit kulturminne. Lenge var produksjonen basert på sild, men da det ikkje lenger var tilgang på sild som råstoff vart det satsa på lodde. I 1980-åra svikta også tilgangen på dette råstoffet, og fabrikken vart lagt ned i 1986. 

Frå 1991 er bygningane forvalta og formidla som ein del av Norsk Fiskeindustrimuseum som  vart oppretta våren 1991. Norsk fiskeindustrimuseum er landsdekkjande på sitt fagområde og har ein nasjonal funksjon. 

Neptun sildeoljefabrikk står på Riksantikvarens liste over prioriterte tekniske og industrielle kulturminne. Denne lista omfattar 14 anlegg, og er basert på eit omfattande registreringsarbeid.

Litteratur 
Inger Anne Hovland: "Havets sølv som ble Melbus gull". Museumsnytt 2002: 5-6.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Byggverk i Hadsel
Kultur i Hadsel
Historie i Hadsel
Næringsliv i Hadsel
Tekniske og industrielle kulturminne i Noreg
Norske fabrikkar