Wilhelmus van Nassouwe

Wilhelmus van Nassouwe (og kjend som Het Wilhelmus) er Nederland sin nasjonalsong. Han er og verdas eldste nasjonalsong.

Teksten 

 1. (Eerste couplet)
 Wilhelmus van Nassouwe
 ben ik, van Duitsen bloed,
 den vaderland getrouwe
 blijf ik tot in den dood.
 Den Prinse van Oranje
 ben ik, vrij onverveerd,
 den Koning van Hispanje
 heb ik altijd geëerd.

 2. (Tweede couplet)
 In Godes vrees te leven
 heb ik altijd betracht,
 daarom ben ik verdreven,
 om land, om luid gebracht.
 Maar God zal mij regeren
 als een goed instrument,
 dat ik zal wederkeren
 in mijnen regiment.

 3. (Derde couplet)
 Lijdt u, mijn onderzaten
 die oprecht zijt van aard,
 God zal u niet verlaten, 
 al zijt gij nu bezwaard.
 Die vroom begeert te leven,
 bidt God nacht ende dag,
 dat Hij mij kracht zal geven,
 dat ik u helpen mag.

 
 4. (Vierde couplet)
 Lijf en goed al te samen
 heb ik u niet verschoond,
 mijn broeders hoog van namen
 hebben 't u ook vertoond:
 Graaf Adolf is gebleven
 in Friesland in den slag,
 zijn ziel in 't eeuwig leven
 verwacht den jongsten dag.

 
 5. (Vijfde couplet)
 Edel en hooggeboren,
 van keizerlijken stam,
 een vorst des rijks verkoren,
 als een vroom christenman,
 voor Godes woord geprezen,
 heb ik, vrij onversaagd,
 als een held zonder vreden
 mijn edel bloed gewaagd.

 6. (Zesde couplet)
 Mijn schild ende betrouwen
 zijt Gij, o God mijn Heer,
 op U zo wil ik bouwen,
 Verlaat mij nimmermeer.
 Dat ik doch vroom mag blijven,
 uw dienaar t'aller stond,
 de tirannie verdrijven
 die mij mijn hart doorwondt.

 7. (Zevende couplet)
 Van al die mij bezwaren
 en mijn vervolgers zijn,
 mijn God, wil doch bewaren
 den trouwen dienaar dijn,
 dat zij mij niet verrassen
 in hunnen bozen moed,
 hun handen niet en wassen
 in mijn onschuldig bloed.

 7. (Achtste couplet)
 Als David moeste vluchten
 voor Sauel den tiran,
 zo heb ik moeten zuchten
 als menig edelman.
 Maar God heeft hem verheven,
 verlost uit alder nood,
 een koninkrijk gegeven
 in Israël zeer groot.

 9. (Negende couplet)
 Na 't zuur zal ik ontvangen
 van God mijn Heer dat zoet,
 daarna zo doet verlangen
 mijn vorstelijk gemoed:
 dat is, dat ik mag sterven
 met eren in dat veld,
 een eeuwig rijk verwerven
 als een getrouwen held.

 10. (Tiende couplet)
 Niet doet mij meer erbarmen
 in mijnen wederspoed
 dan dat men ziet verarmen
 des Konings landen goed.
 Dat u de Spanjaards krenken,
 o edel Neerland zoet,
 als ik daaraan gedenke,
 mijn edel hart dat bloedt.

 11. (Elfde couplet)
 Als een prins opgezeten
 met mijner heires-kracht,
 van den tiran vermeten
 heb ik den slag verwacht,
 die, bij Maastricht begraven,
 bevreesde mijn geweld;
 mijn ruiters zag men draven
 zeer moedig door dat veld.
 

 12. (Twaalfde couplet)
 Zo het den wil des Heren
 op dien tijd had geweest,
 had ik geern willen keren
 van u dit zwaar tempeest.
 Maar de Heer van hierboven,
 die alle ding regeert,
 die men altijd moet loven,
 en heeft het niet begeerd.

 
 13. (Dertiende couplet)
 Zeer christlijk was gedreven
 mijn prinselijk gemoed,
 standvastig is gebleven
 mijn hart in tegenspoed.
 Den Heer heb ik gebeden
 uit mijnes harten grond,
 dat Hij mijn zaak wil redden,
 mijn onschuld maken kond.

 14. (Veertiende couplet)
 Oorlof, mijn arme schapen>
 die zijt in groten nood,
 uw herder zal niet slapen,
 al zijt gij nu verstrooid.
 Tot God wilt u begeven,
 zijn heilzaam woord neemt aan,
 als vrome christen leven,-
 't zal hier haast zijn gedaan.
 

 15. (Vijftiende couplet)
 Voor God wil ik belijden
 en zijner groten macht,
 dat ik tot genen tijden
 den Koning heb veracht,
 dan dat ik God den Heere,
 der hoogsten Majesteit,
 heb moeten obediëren
 in der gerechtigheid.

Nasjonalsongar