alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
St. Louis to Liverpool

St. Louis to Liverpool er det sjuande studioalbumet og det tiande totalt av rock and roll-artisten Chuck Berry, utgjeve i 1964 på Chess Records. Det nådde 124. plassen på Billboard-albumlista, og var det første av Berry sine studioalbum som gjekk inn på denne lista. Musikkritikaren Dave Marsh kalla det «ei av dei beste rock and roll-platene som nokon gong er laga».

Innhald
Den 18. oktober 1963 slapp Berry ut av fengsel etter å ha sete inne i 20 månader for å ha transportert ein mindreårig over ei delstatsgrense for «umoralske føremål». Medan han sat i fengsel hadde fleire unge rockgrupper funne inspirasjon i musikken hans. Beach Boys hadde basert den store hitsingelen sin «Surfin' U.S.A.» på hans «Sweet Little Sixteen»; Beatles hadde spelt inn «Roll Over Beethoven» på det andre amerikanske albumet deira; debutsingelen i Storbritannia av Rolling Stones var ein versjon av «Come On» og dei hadde inkludert «Carol» på det første amerikanske albumet deira, England's Newest Hitmakers.

Berry og Chess Records ønskte å utnytte denne populariteten hans under den britiske bølgja, og gav ut dette albumet for å appellere til unge kjøparar. St. Louis to Liverpool inneheld fire av fem singlar han gav ut i 1964, det siste året han fekk fleire singlar inn på Billboard Hot 100: «No Particular Place to Go», «You Never Can Tell,» «Promised Land» og «Little Marie,» ein oppfølgjar til «Memphis, Tennessee». Dei fire b-sidene til desse singlane kom òg ut på albumet i tillegg til «Our Little Rendezvous», ei B-side frå 1960, «Merry Christmas Baby» som var eit alternativt opptak av julesingelen hans frå 1958 som ikkje var gjeven ut før, ein instrumental frå 1950-åra og «Liverpool Drive», som var ein nyare instrumental.

I 2004 gav Chronicles-avdelinga til Universal Music Group ut albumet på ny på CD med tre bonusspor.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry — vokal, gitarar
 Matt «Guitar» Murphy — elektrisk gitar på «Our Little Rendezvous»
 Johnnie Johnson — piano på «Our Little Rendezvous», «You Never Can Tell», «Things I Used to Do», «Merry Christmas Baby», «Fraulein», «O Rangutang», og «The Little Girl from Central»
 Lafayette Leake — piano på «Promised Land», «Night Beat» og «Brenda Lee»
 Paul Williams — piano på «No Particular Place to Go», «You Two» og «Liverpool Drive»
 Willie Dixon — bass på «Our Little Rendezvous», «Promised Land», «Night Beat», «Merry Christmas Baby» og «Brenda Lee»
 Odie Payne — trommer
 Fred Below — trommer på «Night Beat» og «Merry Christmas Baby»
 Ebby Hardy or Jaspar Thomas — trommer på «Our Little Rendezvous»
 Leroy C. Davis — tenorsaksofon på «Our Little Rendezvous», «You Never Can Tell», «Fraulein' og «O Rangutang»
 James Robinson — tenorsaksofon on på «You Never Can Tell», «Fraulein» og «O Rangutang»

Teknisk personell
 Andy McKaie — produsent for nyutgjeving
 Vartan — kunstnarisk leiar
 Mike Fink — design

Salslister
Album

Singel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St. Louis to Liverpool» frå ,  den 5. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1964
Album produserte av Phil Chess
Album produserte av Leonard Chess
Chess Records-album
Engelskspråklege album
Odie Payne

Odie Payne () var ein USA-amerikansk Chicago blues-trommeslagar. I løpet av den lange karrieren sin arbeidde han med mange musikarar, som Sonny Boy Williamson II, Muddy Waters, Jimmy Rogers, Eddie Taylor, Little Johnny Jones, Tampa Red, Otis Rush, Yank Rachell, Sleepy John Estes, Little Brother Montgomery, Memphis Minnie, Magic Sam, Chuck Berry og Buddy Guy.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Odie Payne» frå ,  den 5. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bluestrommeslagarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Rhythm and blues-trommeslagarar
Chicago blues-musikarar
Musikarar frå Chicago
Bluesmusikarar frå Illinois
Hagebønne

Hagebønne (Phaseolus vulgaris) er ein art i planteslekta bønner. Ho er den viktigaste bønnearten i matlaging, og finst i ei rekkje ulike variantar.

Bønna stammar frå Sør-Amerika, men blir no dyrka over heile verda.
I Noreg kan ei berre dyrka henne i varmare område.

Det finst mange ulike varietetar av hagebønna. Dei kan vera frå 20 cm til 3 meter høge. Alle varietetane har grøne eller lillafarga blad delt i tre ovale småblad som er 6-15 cm lange og 3-11 cm brede. Dei har blomar som er ca. 1 cm lange og kvite, rosa eller lilla. Belgane er 8-20 cm lange, 1-1,5 cm breie og grøne, gule, svarte eller lilla på farge. Kvar av dei inneheld 4-6 bønner. Bønnene er glatte, nyreforma og opptil 1,5 cm lange. Dei varierer mykje i farge og er ofte spetta i to eller flere fargar.

Høge variantar kan kallast stangbønner (P. vulgaris var. vulgaris) og låge dvergbønner, krypbønner eller buskbønner (P. vulgaris var. nanus).
Sortar ein hauster før skolmane er fullt utvikla blir kalla skolmebønner og omfattar sortar som aspargesbønne (små, runde), brekkbønne eller brytbønne (lange, runde), snittebønne (flattrykte) og voksbønne (gule). Sortar ein dyrker for frøa blir kalla frøbønner (t.d. prinsessebønne, brune og kvite bønner).

Hagebønner kan brukast hermetisert eller friske som grønsak. 
Hagebønner må kokast i minst 10 minutt før dei kan etast. Dei inneheld eit lektinstoff, fytohemagglutinin, som elles kan skapa uro i fordøyingssystemet. Dette lektinet finst i dei fleste av varietetane.

Galleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Belgfrukter
Bønner
Erteblomfamilien
Brekkbønne

Brekkbønne eller brytbønne er ei kulturform av hagebønne med lengre eller kortare belgar som er runde eller ovale i tverrsnitt. Belgane blir skorne opp i 3–5 delar eller snitta som snittebønner, og kan oppbevarast djupfrosne.

I Noreg skil ein vanlegvis mellom brekkbønner og aspargesbønner gjennom storleiken på skolmane. Brekkbønner er typisk større medan aspargesbønner er små og runde.
Tidlege sortar av brekkbønne kan dyrkast i innlandsstrok og nordover i Noreg.

Ein annan variant av brekkbønner med lange, tynne og mørkegrøne belgar som ein kan koka heile blir kalla delikatessebønner, haricots verts eller kenyabønner.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Brekkbønner ved frukt.no

Bønner
Aspargesbønne

Aspargesbønne er ei hagebønne der ein bruker heile skolmen medan han er grøn. Ho skil seg frå brekkbønne ved å ha ein liten, rund og kjøtfull skolm.

Bønnene blir som regel varmebehandla før ein et dei. Dei kan forvellast, smørdampast, kokast litt lengre eller tilsetjast i varme rettar.

Kjelder

Erter og bønner ved frukt.no
Aspargesbønner ved frukt.no

Bønner
Aspargesert

Aspargesert eller venjgeert (Tetragonolobus purpureus eller Lotus tetragonolobus) er ein eittårig urteplante i erteblomfamilien. Han har trekobpla blad og raude blomar. Dei firvengja belgane blir etne unge, som asparges.

Aspargesert blir mellom anna dyrka i Sør-Europa.

Kjelder

Belgfrukter
Tiriltungeslekta
Asparges

Asparges (Asparagus officinalis) er ein planteart i aspargesfamilien. Han er ein urteakti fleirårig plante i aspargesslekta. Dei nye skota om våren blir brukt som grønsak.

Aspargesplanten veks naturleg i det meste av Europa, nordlege Afrika og vestlege Asia.

Sjå òg
Aspargesert
Aspargesbønne

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Asparagus» frå ,  den 5. juli 2017.  
 

Grønsaker
Aspargesslekta
Linser

Linser (Lens culinaris) er ein eittårig planteart i erteblomfamilien som er ein utbreidd matplante. 

Linseplanten blir 20–40 cm høg. Han har bleikblå blomsar og lysebrune belgar med eitt eller to flate frø, linser. Det fins mange sortar med ulik farge: svarte, gule, grøne og raude. Linser har høgt proteininnhald og er ei viktig næringskjelde i områder med tørt klima. Dei er også ei viktig proteinkjelde i eit vegatabilsk kosthald. 

Linser er kjend frå steinalderen, og er nemnd i gamle egyptiske og romerske skrifter og i Bibelen.
India er det største produsentlandet for linser. Ein har også vært prøvd å dyrka planten i Noreg, og han finst av og til forvilla ved møller.

Kjelder

Belgfrukter
P=NP-problemet

P=NP-problemet er eit stort uløyst problem innan informatikken og matematikken og går ut på om dei to kompleksitetsklassene P og NP er like eller ikkje. Problemet er kjent som eit av dei sju millenniumsproblema innan matematikken med ein utlova dusør på 1 million dollar for ei løysing på problemet. Det finst fleire måtar å sjå problemstillinga på. Ei uformell skildring av problemet er følgjande; om det finst ein effektiv måte å sjekka om ei løysing er korrekt, finst det da òg ei effektiv måte å finna ei løysing på problemet. Problemet vart fyrst formulert av Stephen Cook i 1971. Trass mykje forsking på problemet finst det per dags dato inkje bevis for korkje at dei er like eller forskjellige.

Uløyste problem i matematikk
Informatikk
Chuck Berry in London

Chuck Berry in London er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1965 av Chess Records.

På denne tida hadde musikken til Berry aldri blitt meir kopiert og framført, hovudsakleg av banda i den britiske bølgja som kom til USA, men Berry sjølv fekk ikkje ein einaste singel eller lukurative konsertar i USA. Dette albumet består av ein del av hardare bluessongar, som «Why Should We End This Way» og «I Got a Booking», begge inspirert av Big Bill Broonzy, i tillegg til rockelåtar som «St. Louis Blues» og «I Want to Be Your Driver».

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry –  gitar, vokal
 Bill Armstrong –  korvokal
 Jules Blattner –  gitar
 Mike Boocock –  korvokal
 Howard Jones –  trommer
 Neil Carter –  korvokal
 Louis Cennamo –  bass
 Jeff Crivet –  gitar
 Roger Eagle –  korvokal
 Roger Fairhurst –  korvokal
 Rick Green –  korvokal
 Peter John Hogman –  munnspel
 Chick Kattenhorn – trommer
 Bob Scrivens –  piano
 Brian Hamilton –  tenorsaksofon
 Brian Smith –  korvokal
 Bill Bixler –  bass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chuck Berry in London» frå ,  den 5. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikkalbum frå 1965
Chuck Berry-album
Chess Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Leonard Chess
Album produserte av Phil Chess
Jamaica Farewell

«Jamaica Farewell» er ei jamaicansk folkevise (mento) om det gode livet på Jamaica som tek slutt. 
Songen kom først ut på Harry Belafonte-albumet Calypso. Songen nådde 14. plassen på Billboard Pop-lista. Teksten til songen vart skriven av Lord Burgess (Irving Burgie), ein amerikanskfødd, halvt barbadisk låtskrivar.

Tittelen på songne finst ikkje i songteksten, men han nemner Jamaica, Kingston og at forteljaren i songen er på veg vekk.
Linja «ackee, rice, saltfish is nice» refererer til ein jamaikansk nasjonalrett, «ackee and saltfish» laga av frukta ackee og salta torsk, som ein kan eta med ein annan nasjonalrett, «rice and peas».

Sjølv om mange, inkludert Belafonte sjølv, har sagt at songen var populær i Karibia lenge før Burgess, trur ein at Burgess henta inn og laga om songen frå mange brokkar av folkeviser. Burgess har sjølv sagt at melodien er frå ein annan mentosong, «Iron Bar».

The Kingston Trio, som leia folkevisebølgja seint i 1950-åra, tok namnet sitt frå at Kingston på Jamaica er nemnt i songen, men dei spelte sjølv først inn denne songen mange år seinare, i 2006.

Versjonar
Mange artistar har spelt «Jamaica Farewell», mellom anna:
 Brian Wilson
 Chuck Berry (med The Five Dimensions)
 Sir Lancelot
 Jimmy Buffett
 Sam Cooke
 Nina & Frederik
 Pat Rolle
 Carly Simon
 Caetano Veloso og Sting, medan han spelte melodien frå «Can't Stand Losing You / Reggatta de Blanc» då han framleis var i The Police i 1983
 Ray Conniff Orchestra, på albumet Happiness Is (1966)
 James Last Orchestra på albumet Music From Across The Way (1971)
 The Jukebox Band, på TV-showet Shining Time Station i episoden «Bully for Mr. Conductor»
 Desmond Dekker på Putamayo-albumet Caribbean Playground.

På andre språk
Songen er blitt omsett til mange andre språk. Til dømes finst det fleire versjonar på bengali. Songen vart spelt inn med svensk tekst av Schytts som «Jamaica farväl» og denne vart ein hit på Svensktoppen i 1979. Streaplers spelte inn ein annan svensk versjon av songen i 1967 kalla «Långt långt bort». Denne vart ein hit på Svensktoppen i 1968.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jamaica Farewell» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Songtekst

Songar frå 1957
Jamaicanske songar
Songar om Jamaica
Calypsosongar
Mento
Harry Belafonte-songar
Sam Cooke-songar
Chuck Berry-songar
Chubby Checker-songar
Hank Snow-songar
Patti Page-songar
James Last-songar
Lobo-songar
Arlo Guthrie-songar
Carly Simon-songar
Martin Denny-songar
Chet Atkins-songar
Ray Conniff-songar
Fresh Berry's

Fresh Berry's er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve av Chess Records i Storbritannia i november 1965 og i USA i april 1966 både i mono og stereo. Den amerikanske og britiske utgåva av albumet har litt forskjellig innhald, der «Welcome Back Pretty Baby» er erstatta av «Sad Day – Long Night».

Det var det siste albumet til Berry med nye songar for Chess Records før Back Home i 1970. Etter dette albumet spelte han inn fleire album for Mercury Records.

Innhald

Medverkande 
Chuck Berry –  gitar, vokal
Chuck Bernhard –  bass
Mike Bloomfield –  gitar
Paul Butterfield –  munnspel
Johnnie Johnson – piano
Jaspar Thomas –  trommer
Teknisk
Ron Malo - lydteknikar
Don S. Bronstein - plateomslag

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Fresh Berry's» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1965
Engelskspråklege album
Chess Records-album
Album produserte av Leonard Chess
Album produserte av Phil Chess
Vaya con Dios av Anita O'Day

«Vaya con Dios» er ein poplær song skriven av Larry Russell, Inez James og Buddy Pepper og først spelt inn av Anita O'Day i desember 1952. Les Paul og Mary Ford gjekk til topps på den amerikanske singellista med songen i 1953. Medlemmar av Western Writers of America valde songen som ein av dei 100 beste Western-songane gjennom tidene.

Bakgrunn

Den mest populære versjonen av songen vart spelt inn av Les Paul og Mary Ford. Denne innspelinga kom ut på Capitol Records med «Johnny (Is the Boy For Me)» på B-sida 19. mai 1953. Songen nådde toppen av Billboard Best Seller-lista den 13. juni 1953 og låg inne på lista i 31 veker, 11 av dei på toppen av lista. Songen gjekk òg til topps på Cash Box-lista, der han låg på toppen i fem veker.

Les Paul and Mary Ford-singelen nådde sjuandeplassen i Storbritannia, der B-sida var Les Paul-instrumentalen «Deep in the Blues».

I 2005 vart innspelinga til Les Paul and Mary Ford innlemma i Grammy Hall of Fame.

Andre innspelingar
Songen er òg blitt spelt inn av:

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vaya con Dios (song)» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:
Jacobson, Bob. Les Paul: Guitar Wizard. Madison, Wisconsin: Wisconsin Historical Society Press, 2012.
Shaughnessy, Mary. Les Paul: An American Original. New York: Morrow, 1993.
Wyckoff, Edwin Brit. Electric Guitar Man: The Genius of Les Paul. Genius at Work! Berkeley Heights, N.J.: Enslow Publishers, 2008.

Songar frå 1953
Songar på toppen av Billboard-lista
Capitol Records-singlar
Spanskspråklege songar
Les Paul & Mary Ford-songar
Bing Crosby-songar
Pat Boone-songar
Mel Tormé-songar
The Drifters-songar
Nat King Cole-songar
Freddy Fender-songar
Nana Mouskouri-songar
Connie Francis-songar
Emile Ford-songar
Cliff Richard-songar
The Shadows-songar
Julie London-songar
Al Martino-songar
The Lennon Sisters-songar
Chuck Berry-songar
Don Gibson-songar
Doris Troy-songar
The Platters-songar
Roger Whittaker-songar
Jeff Beck-songar
Hank Snow-songar
Chet Atkins-songar
Harry James-songar
Al Hirt-songar
Richard Clayderman-songar
Floyd Cramer-songar
Roland Cedermark-songar
Ron Malo

Ronald «Ron» Clements Malo () var ein amerikansk lydteknikar som arbeidde ved Chess Studios i Chicago frå 1959 til 1970. Han var lydteknikar på dei første innspelingane til The Rolling Stones i Chicago i USA i juni 1964 på songar («It's All Over Now», «I Can't Be Satisfied», «Look What You've Done», «Around and Around», «Down the Road a Piece» etc.) som kom ut på albuma 12 X 5, The Rolling Stones, Now! and December's Children (And Everybody's). 

Malo arbeidde med mange blues- og R&B-artistar som Bo Diddley, Etta James, Sonny Boy Williamson og Chuck Berry, i tilleggg til jazzartistar som Cannonball Adderley. Han arbeidde sidan med Muddy Waters, Howlin' Wolf, Buddy Guy og John Lee Hooker. I 1970-åra arbeidde ha med Billy Joel og Bobby Goldsboro.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ron Malo» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske lydteknikarar
Chuck Berry's Golden Hits

Chuck Berry's Golden Hits er eit musikkalbum av Chuck Berry, gjeve ut i 1967 av Mercury Records, det første for dette selskapet. Det består av nye innspelingar av songar han hadde spelt for Chess Records og ein ny song. Nyinnspelingane går stort sett i eit kjappare tempo og er spelt inn i stereo. Medan resten av Berry-albuma på Merury i dag er sjeldne, er Golden Hits framleis tilgjengeleg.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry –  gitar, vokal
 Ebby Hardy –  trommer
 Johnnie Johnson –  piano, elektrisk piano
 Quincy Macon –  rytmegitar
 Eugene Washington –  trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chuck Berry's Golden Hits» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1967
Mercury Records-album
Engelskspråklege album
Nadine av Chuck Berry

«Nadine» - òg kjend som «Nadine - Is It You?» er ein song skriven og framført av Chuck Berry. Han vart gjeven ut på singel i februar 1964 og var den første musikken Berry gav ut etter han hadde sete i fengsel ei stund.

Komposisjon

Etter at han i desember 1959 vart arrestert for brot mot Mann Act, vart Berry etter kvart dømd til eit og eit halvt år i fengsel, frå februar 1962 til oktober 1963. Han hadde ikkje gjeve ut ein singel sidan «Come On» i oktober 1961.

«Nadine» vart spelt inn i november 1963 i Chess studio i Chicago, som den første innspelinga etter han kom ut av fengsel. Ein annan song frå innspelinga, «You Never Can Tell», kom òg ut på singel.

Songen liknar den første hitten til Berry, «Maybellene», med ein liknande tekst om å følgje etter ei jente. «Nadine» blir forfølgd til fots og i ein taxi og ikkje i bil som i «Maybellene».

Lister
Songen kom ut i februar 1964 med B-sida «O Rangutang». Singelen nådde 23. plassen på Billboard Hot 100, sjuandeplassen på R&B-lista og 27. plassen på UK Singles Chart.

Andre versjonar
Songen er òg blitt spelt inn av mange andre artistar, som John Hammond jr., Waylon Jennings, Billy Boy Arnold, Dion, George Thorogood, New Riders of the Purple Sage, Juicy Lucy, Dire Straits, Michael Nesmith, Motörhead, Dicky Lee, Stan Ridgway og The Seldom Scene.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nadine (song)» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Chuck Berry-songar
Singlar frå 1964
Songar frå 1964
Chess Records-singlar
Songar skrivne av Chuck Berry
Chuck Berry in Memphis

Chuck Berry in Memphis er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1967 av Mercury Records.

Albumet vart spelt inn i løpet av tre dagar i mars 1967 i Memphis i Tennessee og er ei blanding av blues og rock and roll. Berry hadde med seg The Memphis Horns og fleire av dei beste studiomusikarane i byen.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry –  gitar, vokal
 Satch Arnold – trommer
 Tommy Cogbill –  bassgitar
 Bobby Emmons –  piano
 Andrew Love – tenorsaksofon
 Gene Miller –  trompet
 James Mitchell –  barytonsaksofon
 Reggie Young –  piano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chuck Berry in Memphis» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1967
Mercury Records-album
Engelskspråklege album
Ramblin' Rose

«Ramblin' Rose» er ein song frå 1962, skriven av brørne Noel Sherman og Joe Sherman og spelt inn av Nat King Cole.

Originalen

Innspelinga til Cole vart gjeven ut på Capitol Records. Ho nådde andreplassen på både Billboard- og Cash Box-lista, og selde over ein million eksemplar. I 1962 låg songen fem veker på toppen av Billboard Easy Listening-lista og den australske singellista, medan han på R&B-lista nådde sjuandeplassen. Han vart gjeven ut som singel frå albumet med same namn, som òg selde over ein milion. Songen vart nominert til Grammyprisen for årets singel.

Andre versjonar

Songen er blitt spelt av mange andre artistar, særleg countryartistar. Sonny James spelte inn songen i juli 1968 og gav han ut fem år seinare på albumet The Gentleman from the South i 1973.  Johnny Lee sin versjon nådde 37. plassen på Billboard country-lista i 1977. Året etter fekk Hank Snow sin versjon ein 93. plass på lista. I 1978 gav Johnny Rodriguez ut ein versjon av songen på albumet Love Me with All Your Heart.

Petula Clark gav ut ein fransk versjon i 1962, kalla «Les Beaux Jours». Versjonen hennar nådde tiandeplassen på den franske singellista i 1963.

Andre innspelingar av songen vart gjort av Charley Pride 1962, Roy Rogers 1962, Billy Vaughn, Louis Armstrong, Bobby Vinton, Engelbert Humperdinck, Paul Anka, Floyd Cramer, Chuck Berry 1967, George Benson, The Mills Brothers, Dean Martin 1973, Marvin Gaye 1976 og Slim Whitman.
 
Det finst ein annan song kalla «Ramblin' Rose». Denne vart spelt inn av Jerry Lee Lewis og MC5 i 1960-åra.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ramblin' Rose» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:
Hyatt, Wesley - 1999. The Billboard Book of #1 Adult Contemporary Hits - Billboard Publications

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1962
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Nummer-ein-singlar i Australia
Songar frå 1962
Songar med tekst av Noel Sherman
Songar skrivne av Joe Sherman
Nat King Cole-songar
Petula Clark-songar
Paul Anka-songar
Billy Vaughn-songar
Slim Whitman-songar
Pat Boone-songar
Marvin Gaye-songar
Sammy Davis jr.-songar
Chuck Berry-songar
Eddy Arnold-songar
Dean Martin-songar
Hank Snow-songar
Ray Price-songar
George Benson-songar
Ace Cannon-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Sellemembran

Sellemembranar eller plasmamembranar er biologiske membranar som omgjev ei selle. Dei er sette saman av eit dobbelt lipidlag med eit hydrofobt indre, og slepp ikkje inn ion og polare molekyl. Gram-negative-bakteriar har to sellemembranar, ein indre og ein ytre.

Sellemembranar kan ha mange protein knytte til seg, og det har vore estimert at 30 % av dei proteinkodande gena i menneskegenomet er integrale membranprotein. Mellom desse proteina er protein som kan sleppa inn og ut ion (ionekanalar), vatn (akvaporin) og andre molekyl (til dømes glukosetransportørar).

Kjelder 

Celleanatomi
Bobby Emmons

Bobby Gene Emmons () var ein USA-amerikansk klaverspelar og låtskrivar. Han ar aktiv som studiomusikar i Memphis i Tennessee for artistar som Elvis Presley, Willie Nelson og mange andre frå 1950-åra. Av songar han skreiv finn ein «Luckenbach, Texas (Back to the Basics of Love)», skriven med Chips Moman og innspelt av Waylon Jennings, og «Love Me Like You Used To», skriven i lag med Paul Davis og innspelt av både Johnny Cash og Tanya Tucker.
 
Blant innspelingane han deltok på i 1960- og 1970-åra finn ein Elvis Presley sin «Suspicious Minds» og «In the Ghetto», Dusty Springfield sin «Son of a Preacher Man» og Neil Diamond sin «Sweet Caroline». Han spelte òg på mange av albuma og turneane til Willie NElson og turnerte internasjonalt med The Highwaymen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bobby Emmons» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske klaverspelarar
Musikarar frå Memphis
Folk frå Corinth i Mississippi
Musikarar frå Mississippi
USA-amerikanske låtskrivarar
Iransk Aserbajdsjan

Iransk Aserbajdsjan (persisk Āzarbāyjān-e Irān) er ein region norvest i Iran som omfattar det historiske Aserbajdsjan-området (i motsetnad til staten Aserbajdsjan). 

Regionen har ein flatevidd på 106 000 km² og rundt 35 millionar innbyggjarar (2004). Innbyggjarane er hovudsakleg aserbajdsjansktalande 
aserbajdsjanarar, men det finst også ein kurdisk minoritet her. 

Regionen omfattar provinsane Ardabil, Austaserbajdsjan og Vestaserbajdsjan, av og til også provinsen Zanjan. Større byar er Tabriz, Urmia, Miandoab, Ardabil, Maragheh, Khoy, Maku, Marand og Zanjan.

Iransk Aserbajdsjan er også kjend som «Søraserbajdsjan», særleg i Aserbajdsjan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Iranska Azerbajdzjan» frå ,  den 6. juli 2017.  
 

Iransk geografi