alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Starring Rosi

Starring Rosi er eit eksperimentelt rockealbum av det tyske krautrockbandet Ash Ra Tempel frå 1973. Det vart spelt inn i Studio Dierks i Stommeln av Dieter Dierks. 

Albumet vert generelt rekna som eit vendepunkt for Manuel Göttsching og inneheld langt meir strukturerte og kortare songar enn dei lange musikkstykka bandet hadde spelt inn før. I tillegg er dette det første albumet etter at Hartmut Enke slutta. Göttsching spelar sjølv dei fleste instrumenta med Harald Großkopf på trommer.

Innhald

Medverkande
Manuel Göttsching – gitar, vokal, akustisk gitarar, bass, elektrisk piano, mellotron, synthesiser, congatrommer
Rosi Müller – vokal, vibrafon, harpe, tekstar (omtalt som 'Rosi')
Harald Großkopf – trommer
Dieter Dierks - bass, arrangement, lydmann
Heiner Friesz - assisterande lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Starring Rosi» frå ,  den 11. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Ash Ra Tempel-album
Musikkalbum frå 1973
Irrlicht

Irrlicht er det første albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1972 og vart spelt inn utan synthesizer, som Schulze seinare var kjend for å bruke mykje. På Irrlicht nyttar Schulze borduntonar spelt på orgel.

Oversyn
Den fulle tittelen på albumet er Irrlicht: Quadrophonische Symphonie für Orchester und E-Maschinen. Den atomsfæriske borduntonen minnar om Tangerine Dream-albumet Zeit (som kome same månad) sidan begge har opphav i same ideen. Schulze og Edgard Froese klarte ikkje å bli samde over korleis dei skulle gå fram, og Schulze slutta i bandet. 

Schulze nytta hovudsakleg eit øydelagd og modifisert orgel, ei innspeling av eit klassisk orkester, spelt baklengs, og ein øydelagd forsterkar til å filtrere og endre lydane han hadde miksa på eit lydband. Av dette laga han ein symfoni på tre satsar.

Irrlicht vart gjeve ut på det prestisjefyllte krautrock-selskapet Ohr. Fordi Schulze hadde signert kontrakt med dei medan han var medlem av Tangerine Dream, meinte selskapet at soloalbuma hans høyrte til dei òg. Rekasjonen til Schulze var «eg var berre glad for at Irrlicht vart gjeve ut i det heile. Alle andre selskap ville truleg ha avslått albumet».

Innhald

På vinylutgåva vart «Ebene» og «Gewitter» kombinert til eit enkelt 29 minuttar langt spor.

Medverkande
 Klaus Schulze – «E-machines», orgel, gitar, perkusjon, zither, stemme, og meir 
 Colloquium Musica Orchestra (4 førstefiolinar, 4 andrefiolinar, 3 bratsjar, 8 celloar, 1 bass, 2 horn, 2 fløyter, 3 oboar) – innspelt som råmaterial så handsama og filtrert på lydband.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Irrlicht (album)» frå ,  den 11. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Irrlicht CD booklet, 2006, Revisited Records, SPV 304962 CD

Bakgrunnsstoff
 Irrlicht på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Debutalbum frå 1972
Ohr-album
Electronica-album
Cyborg av Klaus Schulze

Cyborg er eit album frå 1973 og det andre albumet til Klaus Schulze. Albumet er eit dobbeltalbum, men inneheld berre fire musikkstykke, eit stykke per side på den originale vinylplata. 

Albumet består av elektroniske eksperimenteringar med tette lag av rytmar og syntetiske tonar som smeltar saman i eit flytande lydlandskap av melodi, rørsle og effektar.. Allmusic skriv om albumet at det står i dag som eit av dei mektigaste døma på ambient puls-musikk som nokon gong er laga, «eit monumentalt dobbeltalbum med kosmisk musikk»

CD-utgåva frå 2006 har i tillegg med eit bonusspor, «But Beautiful». Det var eit konsertopptak frå Brussel, ved Cathédrale St-Michel den 17. oktober 1977.

Innhald
Disk 1

Disk 2

Medverkande
 Klaus Schulze – orgel, synthesizer, vokal, perkusjon
 Colloquium Musica Orchestra

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Cyborg av Klaus Schulze» frå ,  den 11. april 2013.

Bakgrunnsstoff
 Cyborg på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Musikkalbum frå 1973
Electronica-album
Blackdance

Blackdance er eit album frå 1974 og det tredje albumet til Klaus Schulze. 

Dette var første gongen Schulze brukte «verkelege» synthesizers og song. Ernst Walter Siemon syng på «Voices of Syn». På grunn av feiltrykk på plateomslaget trudde ein i mange år at dette var det fjerde albumet til Schulze, men biografen og talsmannen til Schulze, Klaus D. Müller, oppdaga gjennom mykje leiting at Picture Music, som ein trudde var det tredje albumet, vart spelt inn etter Blackdance. Trass i dette har nyutgjevingar merka Blackdance som det fjerde albumet til Schulze.

Innhald

Medverkande 
 Klaus Schulze – synthesizer, orgel, piano, perkusjon, 12-strengs akustisk gitar
 Ernst Walter Siemon: song på «Voices of Syn»

Bakgrunnsstoff
 Blackdance på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Musikkalbum frå 1974
Electronica-album
Harry Hestad

Harry Asbjørn Hestad () er ein norsk tidlegare fotballspelar, -trenar og kulturarbeidar frå Fræna og Molde. Han vann seriesølv med Molde Fotballklubb og cupsølv med nederlandske ADO Den Haag. Hestad spela 31 landskampar for Noreg i tida 1969-86. Både han og broren Stein Olav Hestad spela for Molde FK.

Klubbspel
Hestad voks dei fyrste åra opp i Søre Fræna, men familien flytta til Molde få år etter andre verdskrigen. Han debuterte for Molde FK i 1961 og spela for klubben fram til 1970. Desse åra spela klubben i Møre-avdelinga av 3. divisjon. Sommaren 1970 fekk Hestad kontrakt med nederlandske ADO Den Haag, samstundes med Harald Berg. Klubben kom i deira fyrste sesong på tredjeplass i den nederlandske toppserien, året etter enda FC den Haag, som klubben då hadde endra namn til, på fjerdeplassen i serien. I den sesongen, 1971/72, nådde klubben den nasjonale cupfinalen. Her møtte dei Europas beste fotballag, Ajax Amsterdam, og tapte 2-3 på stadion i Rotterdam.

Landslagsspel
Hestad debuterte for Noreg landslag i fotball i mai 1969 mot Mexico. Hausten 1969 skåra han to av måla då Noreg slo Guatemala 3-1 i ein såkalla vennskapslandskamp på bortebane. Då Noreg i september 1973 møtte Nederland i ein kvalifiseringskamp til VM 1974, skåra Hestad Noregs mål i ein kamp som enda med 2-1 til Nederland. I tida fram til 1976 deltok han i 31 landskamper og skåra fem mål.

Trenar og yrkesliv
Hestad var spelande trenar for Molde saman med Torkild Brakstad i fleire periodar. Åra 1986-89 var han hovudtrenar for laget, saman med Åge Hareide. Klubben vann både sølvmedaljar og bronsemedaljar i serien i den perioden.

Haestad var revisor fram til 1970, dreiv sportsbutikk 1973-83 og var kultursjef i Fræna frå 1984 til han vart pensjonist.

Merittar
Nederlandsk seriebronse 1971 med ADO Den Haag
Nederlandsk cupsølv 1972 med ADO Den Haag
Seriesølv 1974 med Molde

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Molde-spelarar
Folk frå Fræna
Folk frå Molde
Norske fotballtrenarar
Kjetil Osvold

Kjetil Osvold () er ein tidlegare fotballspelar frå Ålesund som hadde størst suksess då ha spela for klubbane IK Start og Lillestrøm Sportsklubb. Osvold, som spela på midtbanen, var kjent for sin slepne teknikk og sine eigenskapar som playmaker. Mellom 1984 og 1989 spela han 37 landskampar for Noreg og skåra tre mål.

Etter at han la opp som fotballspelar har Osvold arbeidd som seljar i ulike bransjar, mellom anna som fotballagent.

Klubbspel
Osvold spela på tredjedivisjons-klubben Skarbøvik Idrettsforening frå 1978 til 1980. Klubben var nær ved å rykke opp i 2. divisjon, men mislukkast i kvalifiseringskampar. Sesongane 1981-84 spela han på den norske toppklubben Start, klubben kom på tredjeplass i serien både i 1983 og 1984. Deretter spela han for Lillestrøm i to sesongar. I den fyrste sesongen for Lillestrøm vann klubben cupmeisterskapen, i den andre sesongen gjekk klubben til topps i kampen om seriegullet.

I desember 1986 vart Osvolda overført til den engelske toppserieklubben Nottingham Forest for 90 000 engelske pund, eit lag leia av Brian Clough. Osvold debuterte 27. april 1987, men klarte aldri spele seg inn på laget. Han spela så ein månad  for Leicester City, totalt vart det berre 11 kampar i England. 1988-sesongen spela han for den svenske klubben Djurgården, sesongen etter for den greske toppklubben PAOK Saloniki.

Frå våren 1990 var Osvold atter i Lillestrøm, der han spela tre sesongar. I sin siste sesong som fotballspelar, 1993, var han kaptein for Oslo-klubben Skeid som berga plassen i 2. divisjon.

Landslagsspel
Osvold debuterte for Noreg 17. desember 1984 i ein privatlandskamp mot Egypt i Kairo. Kampen enda med norsk siger 1-0. Gjennombrot på landslaget fekk han fyrst i 1986-sesongen. I sin sjette A-landskamp, den 30. april 1986, tok han på Ullevål stadion ein «tunnel» på Argentinas legandariske spelar Diego Maradona og vart matchvinnar då han skåra kampens einaste mål. For Argentina var landskampen ein treningskamp i forkant av VM i fotball 1986, ein meisterskap som enda med at Argentina vart verdsmeister.

Osvold skåra to mål i kvalfiseringskampar til VM 1990. Begge måla kom i kampar mot Kypros, fyrst i bortekampen i Limassol hausten 1988 og så i heimekampen våren 1989. Begge kampane enda med norsk siger. Han spela sin siste landskamp 22. august 1989 på Ullevål stadion, då det vart 0-0 mot Hellas.

Merittar
Seriebronse 1983 og 1984 med Start
Seriesølv 1985 med Lillestrøm
NM-gull 1985 med Lillestrøm
Seriemeister 1986 med Lillestrøm
NM-sølv 1986 med Lillestrøm

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Leicester-spelarar
Lillestrøm-spelarar
Nottingham Forest-spelarar
Start-spelarar
Folk frå Ålesund
Picture Music

Picture Music er det fjerde albumet med elektronisk musikk av den tyske musikaren Klaus Schulze. Det vart spelt inn seint i 1974 og kom ut i januar 1975 på Brain Records. Dette er det einaste soloalbumet til Klaus Schulze der ein kan høyre han spele trommer. TIdlegare i karrieren sin hadde han spelt trommer i banda Ash Ra Tempel og Tangerine Dream. På seinare album spelte ofte Harald Großkopf frå Wallenstein trommer. Som mange av albuma til Schulze, inneheld det eit langt musikkstykke på kvar side.

Innspeling og utgjeving
Tidlegare trudde ein at Picture Music var det tredje albumet til Schulze, og at det kom før Blackdance (1974), på grunn av feiltrykk på plateomslaget som sa at det vart spelt inn i 1973. Sidan vart det oppdaga at albumet ikkje vart spelt inn før i 1974.

Innhald

Medverkande
 Klaus Schulze – EMS VCS3 synthesizer, ARP Odyssey synthesizer, ARP 2600 synthesizer, Farfisa Professional Duo orgel, trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Picture Music» frå ,  den 11. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Klaus Schulze-album
Musikkalbum frå 1975
Timewind

Timewind er det femte albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1975 og var det første soloalbumet til Schulze der han nytta ein sekvensar.

Oversyn
Albumet består av to spor, eit på kvar side av den originale vinylutgåva. Timewind har vorte kalla ein elektronisk versjon av ein indisk raga. Det minnar på mange måtar om Tangerine Dream-albumet Phaedra frå 1974 og det Berlinskulen gjorde. Føremålet med Timewind var å framkalle ein tidlaus tilstand hos lyttaren. 

Titlane på dei to spora refererer til komponisten Richard Wagner. Bayreuth er byen i Bayern der Wagner hadde eit operahus bygd for den første framføringa den massive Ringsyklusen hans. Wahnfried er namnet på heimen til Wagner i Bayreuth. 

«Bayreuth Return» vart improvisert fram med ein tospors lydbandopptakar på eitt forsøk. Rytmen er eit enkelt analog sekvenser-mønster, som vert transponert og manipulert i sanntid. «Wahnfried 1883» er på den andre sida eit langsamt stykke som vart komponert på førehand og spelt inn med fleire lydspor oppå kvarandre.

Innhald

Disk 1

Disk 2

Heile disk to er bonusspor på CD-utgåva.

Medverkande
 Klaus Schulze – ARP 2600, ARP Odyssey, EMS Synthi-A, Elka String Synthesizer, Farfisa Professional Duett Orgel og Piano, Sequencer.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Timewind» frå ,  den 11. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Timewind på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Musikkalbum frå 1975
Moondawn

{{Infoboks musikkalbum 
 | tittel        = Moondawn |
 | format        = Studioalbum
 | artist      = Klaus Schulze |
 | utgjeve    = 16. april 1976 |
 | innspeling    = Januar 1976 |
 | sjanger       = Elektronisk musikk, Berlinskulen |
 | lengd      = 52:37 |
 | selskap       = Brain Records |
 | produsent    = Klaus Schulze |
 | førre  = Timewind(1975)
 | kronologi = ja  = Moondawn(1976) |
 | neste  = Body Love(1977) |
}}Moondawn''' er det sjette albumet av Klaus Schulze. Det kom ut i 1976, og igjen i 1995 og 2005 med bonusspor. Moondawn'' er det første albumet til Schulze som vart spelt inn i same stil som Berlinskulen.

Innhald

Medverkande 
 Klaus Schulze – Elektroniske instrument
 Harald Grosskopf – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Moondawn» frå ,  den 11. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Moondawn på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 Moondawn: The Original Master på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Musikkalbum frå 1976
Body Love

Body Love er det sjuande albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1977, og på ny i 2005 med ekstra bonusspor. 

Musikken vart laga til ein pornofilm med same namn av Lasse Braun.

Innhald

Medverkande
 Klaus Schulze – elektroniske instrument
 Harald Grosskopf – trommer

Bakgrunnsstoff
 Body Love på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Filmmusikkalbum frå 1977
Electronica-album
Mirage av Klaus Schulze

Mirage er det åttande albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1977 og igjen i 2005 med bonusspor. Bonusspor, eit utdrag frå «In cosa crede chi non crede?» vart tidlegare gjeven ut på samleplata Trailer (1999) for å marknadsføre plateboksen til Schulze, The Ultimate Edition (2000), som inneheldt heile 50 plater.

Albumet består av to stykke: «Velvet Voyage» og «Crystal Lake». Kvart stykke har seks satsar med eksperimentelle lydar og attvendande tema. I følgja allmusic har albumet ein kald og is-aktig struktur som tar lyttaren til vintersolkverv.

Innhald

Medverkande
 Klaus Schulze – Elektroniske instrument

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mirage (Klaus Schulze album)» frå ,  den 11. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Mirage på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Musikkalbum frå 1977
Body Love Vol. 2

Body Love Vol. 2 er det niande albumet til Klaus Schulze. Det kom ut første gong i 1977 og sidan i 2007 med eitt bonsusspor. Albumet inneheld meir musikk laga for pornofilmen med same namn av Lasse Braun.

Innhald

Medverkande 
 Klaus Schulze – Elektroniske instrument
 Harald Grosskopf – trommer

Bakgrunnsstoff
 Body Love Vol. 2 på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Musikkalbum frå 1977
Electronica-album
X av Klaus Schulze

X er det tiande albumet av Klaus Schulze. Det vart først gjeve ut i 1978 og på ny i 2005 med bonusspor. 

Albumet er eit konseptalbum  som består av seks «musikalske biografiar» av personar som inspirerte Schulze: Friedrich Nietzsche, Georg Trakl, Frank Herbert, Friedemann Bach, Ludwig II av Bayern og Heinrich von Kleist. Verka er frå den klassiske perioden i  Berlinskulen.

På to av spora, «Friedemann Bach» og «Ludwig II. von Bayern» (i tillegg til dei første minutta av «Heinrich von Kleist») brukte Schulze berre eit styrkeorkester og lagde bandsløyfer av opptaka. Han hadde gjort det same i 1972 på det første soloalbumet sitt, Irrlicht, men denne gongen filtrerte han ikkje orkesteret på same måte. Blandinga av klassisk musikk og utanomjordisk elektroniske lydar har gjeve X ein langt meir organisk stil enn noko av Schulze sine samtidige dreiv. 

«Objet d'Louis», bonusspor på 2005-utgåva, er ein konsertversjon av «Ludwig II. von Bayern».

Innhald

Disk 1

Disk 2

Medverkande
 Klaus Schulze – Elektroniske instrument, perkusjon (på «Friedemann Bach» og «Heinrich von Kleist»)
 Harald Grosskopf – trommer
 Wolfgang Tiepold – cello (på «Heinrich von Kleist»), dirigent (på «Ludwig II. von Bayern» og «Objet d'Louis»)
 B. Dragic – solo fiolin (on «Friedemann Bach»)
 Lite strykeorkester frå Orchester des Hessischen Rundfunks (på «Ludwig II. von Bayern»)
 Stort strykeorkester av unge belgiske musikarar (på «Objet d'Louis»)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «X (Klaus Schulze album)» frå ,  den 11. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 X på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Musikkalbum frå 1978
Gustav Strømsvik

Gustav Strømsvik () var ein norsk arkeolog som er kjend for å ha leia utgravingar og arbeidet med å restaurera mayamonument i Copán i Honduras .

Strømsvik var fødd i Tjongsfjorden i Nordland og reiste til sjøs som 17-åring. Etter nokre år som fyrbøtar hoppa han over bord og sumde i land i Mexico. Han vart då illegal innvandrar i Mexico og enda opp i Chicén Itzá, der han fekk arbeid. Etter å ha konstruert fleire maskinar som letta arbeidet fekk han jobb med å leia utgravingane og restaureringa av mayaruinane i Copán i Honduras . Strømsvik studerte arkeologi og arbeidet hans førte til auka forståing av mayakulturen .

Under 2. verdskrig tenestegjorde han som sjømann og var med under invasjonen i Normandie. Etter krigen reiste han attende til Copán. Strømsvik var sjølvlært innan arkeologi og hadde inga formell utdanning. Dette førte til at han vart pressa ut av arbeidet av akademikarar frå USA og i 1948 forlet han Copán og reiste attende til Tjongsfjorden, der han budde resten av livet.

Referansar 

Norske arkeologar
Folk frå Rødøy
Dune av Klaus Schulze

Dune er det elevte albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1979 og på ny i 2005 med ekstra bonusspor. Arthur Brown syng på «Shadows of Ignorance» med tekst skriven av Schulze.

Biletet på omslaget vart teken av Schulze sjølv, som la svarte bokstavar på ein fjernsynsskjerm og tok biletet under ein scene av den sovjetiske science fiction-filmen Solaris.

Innhald

Medverkande
 Klaus Schulze – Elektroniske instrument
 Arthur Brown – vokal (på «Shadows of Ignorance»)
 Wolfgang Tiepold – cello

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dune av Klaus Schulze» frå ,  den 11. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Dune på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Musikkalbum frå 1979
...Live....

...Live... er det 12. albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1980 og igjen i 2007 med bonusspor. Albumet inneheld opptak frå konsertar i Berlin i 1976 (i følgje omslaget, men er i røynda eit studioopptak frå 1977), og Amsterdam og Paris i 1979. På CD-versjonen har «Sense» vorte forlenga og strekkjer seg der over 50 minuttar. Arthur Brown syng på «Dymagic».

Innhald

Medverkande
 Klaus Schulze – synthesizerar
 Harald Grosskopf – trommer (på «Sense»)
 Arthur Brown – vokal (på «Dymagic»)

Bakgrunnsstoff
 ...Live... på den offisielle nettsida til Klaus Schulze
 

Klaus Schulze-album
Konsertalbum frå 1980
Larmorpresesjon

Larmorpresesjon er presesjonen til det magnetiske momentet til elektron, atomkjernar og atom kring eit ytre magnetfelt. Magnetfeltet utøver eit dreiemoment på det magnetiske momentet

der  er dreiemomentet,  er det magnetiske dipolmomentet,   er vinkelmomentvektoren,  er det ytre magnetfeltet,  symboliserer kryssprodukt, og  er gyromagnetisk forhold som gjev proporsjonalitetskonstanten mellom det magnetiske momentet og vinkelmomentet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Larmor precession» frå ,  den 11. april 2013.  
 

Presesjon
Elektromagnetisme
Atomfysikk
Léon Rosenfeld

Léon Rosenfeld () var ein belgisk fysikar. 

Han var professor i teoretisk fysikk i Liège 1937, i Utrecht 1940, ved universitetet i Manchester 1947 og frå 1958 professor ved Nordisk institut for teoretisk atomfysik (NORDITA) i København. Rosenfeld skreiv ei rekkje avhandlingar om teoretisk atomfysikk og kjernefysikk, om kvanteelektrodynamikk, om tolkinga til kvantefysikken og om vitskapshistorie.

Kjelder
Léon Rosenfeld. I Store norske leksikon. 

Belgiske fysikarar
Folk frå Charleroi
Fysikarar på 1900-talet
Levetid i fysikk

Levetid for eit fysisk system vil sei den tida det tar frå systemet er danna til det endar. Som regel vil like eller nær like system ha ulike levetider. Ein kan då ha ei gjennomsnittleg levetid for systemet kalla systemet sitt middelliv eller middellevetid. Ein snakkar òg om eit halvlivv eller ei halveringstid som er den tida det i snitt tek for at mengda av ei stor mengd like system skal bli halvert.

Kjelder
 levetid. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/levetid

Radioaktivitet
Lymanserien

Lymanserien er ein ultrafiolett spektrallinjeserie i spektrumet til hydrogenatomet, gjeve ved 

der n er eit naturleg tal større enn eller lik 2 (t.d. n = 2,3,4,...). 

Serien vart oppdaga av den amerikanske fysikaren Theodore Lyman i 1906.

Kjelder
 lymanserien. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/lymanserien

Emisjonsspektroskopi
Hydrogenfysikk
Lyskvant

Eit lyskvant er den minste energimengda ein kan forbinde med ljos som blir sendt ut med ein bestemd frekvens. Energien til eit lyskvant er hν, , der h er Planckkonstanten og ν er ljosfrekvensen. Lyskvant blir brukt til dels òg i same tyding som foton, det vil sei om dei partiklane som ein tenkjer seg ljoset består av.

Kjelder
 lyskvant. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/lyskvant

Lys
Kvanteelektrodynamikk
Asprángeli

Asprángeli (gresk Ασπράγγελοι) er ein landsby i periferieininga Ioánnina i Ípiros i Hellas og hovudsete i kommunen Zagóri.

Referansar 

Asprangeli
Eleoúsa

Eleoúsa (gresk Ελεούσα) er ein distriktsby i periferieininga Ioánnina i Ípiros i Hellas og hovudsete i kommunen Zítsa.

Referansar 

Eleousa
PPT

PPT kan tyde:

 Pedagogisk-psykologisk teneste
 Microsoft PowerPoint
 Pikslar per tomme, ei fornorsking av dpi (eng.: dots per inch)

Trebokstavsforkortingar
Forkortingar
Ajía Kyriakí i Ioánnina

Ajía Kyriakí (gresk Αγία Κυριακή) er ein landsby i periferieininga Ioánnina i Ípiros i Hellas og hovudsete i kommunen Dodóni.

Referansar 

Ajia Kyriaki
Lysspreiing

Lysspreiing er ei form for spreiing der lys er energiforma som vert spreidd. Ein kan tenkje seg lysspreiing som ei form for avbøying av ei stråle som går langs ei rett linje, til dømes av ujamnheiter i mediet det forplantar seg gjennom, eller i grenseflata mellom to medium. Avvik frå refleksjonslova på grunn av ujamnheiter på overflata vert òg vanlegvis rekna å vere ei form for spreiing. Når desse ujamnheitene vert rekna å vere tilfeldig og tett nok til at effekten av kvar av dei vert midla ut, vert denne forma for spreiingsrefleksjon rekna som som diffus refleksjon.

Dei fleste lekamar ein kan sjå er synlege fordi lys vert spreidd frå overflata av lekamen. Dette er ein av dei viktigaste mekanismane innan fysisk observasjon.
Spreiing av lys er avhengig av bølgjelengda ellerfrekvensen til lyset som vert spreidd. Sidan synleg lys har bølgjelengd med ein orden kring ein mikrometer, kan ein ikkje sjå lekamar som er mykje mindre enn dette, sjølv ved hjelp av mikroskop. Finfordelte partiklar så små som 1 µm er direkte observert i vassoppslemming.

Transmisjon av forskjellige lysfrekvensar er viktige innan alt mogeleg frå vindaugsglas til optiske fiberkablar og infraraud (IR) varmesøkjande missil-system. Lys som forplantar seg gjennom eit optisk system kan dempast av absorpsjon, refleksjon og spreiing.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Light scattering» frå ,  den 12. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Glasfysikk
Spreiing
Spreiing og absorpsjon
Magneton

Magneton er ein fysisk konstant for magnetisk moment. Éit magneton, μ, er

der e er den elektriske elementærladninga, h er Planckkonstanten og m er massen av ein partikkel, vanlegvis anten eit elektron, svarande til eininga bohrmagneton, eller proton, svarande til kjernemagneton. 

Bohrmagneton blir brukt for å angje det magnetiske momentet til eit atom, og kjernemagneton for å angje det magnetiske momentet til atomkjernar. Eit bohrmagneton er 9,27 ·10-24 ampere ·m² og eit kjernemagneton er 5,05 ·10-27 ampere ·m². Det magnetiske momentet til elektronet er særs nær -1 bohrmagneton, protonet sitt er ca 2,8 og nøytronet sitt ca -1,9 kjernemagneton.

Kjelder
 magneton. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/magneton

Magnetisme
Fysiske konstantar