alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Edward Mills Purcell

Edward Mills Purcell () var ein amerikansk fysikar og Nobelprisvinnar.

Han mottok Nobelprisen i fysikk i 1952 saman med Felix Bloch for utviklinga deira av nye metodar for kjernemagnetiske presisjonsmålingar og dei oppdagingane som kom med denne metoden.

Han var professor ved Harvard University frå 1945 til 1980.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Edward Mills Purcell» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Nobelprisen i fysikk
Nobelprisvinnarar frå USA
USA-amerikanske fysikarar
Folk frå Illinois
Eksperimentelle fysikarar
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Frits Zernike

Frederik (Frits) Zernike () var ein nederlandsk fysikar.

Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1953 for utviklinga og oppdaginga av fasekontrast, ein optisk teknikk som gjer det mogeleg å studere særs fine strukturar i levande celler gjennom mikroskop. Zernike gjorde oppdaginga i 1930, men først i 1941 vart fasekontrastmikroskopet sett i produksjon i Tyskland. Teknikken har hatt og har framleis stor tyding innan medisinsk forsking, og vert òg nytta mellom anna til rutineundersøkingar av bakteriar, protozoar og vev.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frits Zernike» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff
Nobelprize.org - Fasekontrastmikroskopet

Nederlandske fysikarar
Nederlandske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Amsterdam
Fysikarar på 1900-talet
Nederlandske oppfinnarar
Max Born

Max Born () var ein tysk matematikar og fysikar. Han fekk Nobelprisen i fysikk i 1954.

Max Born studerte matematikk under David Hilbert og tok doktorgraden i 1906 i Göttingen. Han vart ekstraordinær professor i teoretisk fysikk i Berlin, der han samarbeidde med Max Planck i Albert Einstein og Walther Nernst.

Frå 1921 til 1933 var han professor i Göttingen. Her utvikla han saman med Wolfgang Pauli i Werner Heisenberg og Pascual Jordan store delar av den moderne kvantemekanikk. Til dei viktigaste resultatat høyrer den såkalla Born-Oppenheimer-approksimeringa, som i 1928 førte til orbitalmodellen.

I 1933 vart Max Born på grunn av den jødiske herkomsten sin og til kona si fråteken professoratet sitt og han emigrerte til Edinburgh der han arbeidde som dosent, fram til han i 1954, same år som han fekk Nobelprisen, vendte tilbake til heimlandet. Her virka han til han døydde.

Ved sidan av det vitskaplege arbeidet sitt dreiv han med filosofiske og politiske tema. Han argumenterte mellom anna mot atomopprustning.

To gymnasium er kalla opp etter han, i Germering ved München og i Backnang ved Stuttgart. Det same er Max-Born-Institut i Berlin.

Barnebarnet hans var songaren Olivia Newton-John.

Prisar (utval) 
 – Hughesmedaljen

Utvalde verk
 Dynamik der Kristallgitter (1915)
 Die Relativitätstheorie Einsteins (1920)
 Vorlesungen über Atommechanik (1925)
 Experiment und Theorie in der Physik
 Der Luxus des Gewissens (medforfattar) (1969)
 Optik : ein Lehrbuch der elektromagnetischen Lichttheorie (1933)
 Principles of Optics (med Emil Wolf) (1959)
 Physik im Wandel meiner Zeit
 Von der Verantwortung des Naturwissenschaftlers

Litteratur 
Nancy Thorndike Greenspan: Max Born - Baumeister der Quantenwelt. Eine Biographie. 2005. Spektrum Akademischer Verlag. ISBN 3-8274-1640-X

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Max Born» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Tyske fysikarar
Tyske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Wroclaw
Fysikarar på 1900-talet
Jødiske fysikarar
Jødiske nobelprisvinnarar
Medlemmar av Royal Society of Edinburgh
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det prøyssiske vitskapsakademiet
Kvantefysikarar
Optiske fysikarar
Teoretiske fysikarar
Max Planck-medaljen
Walther Bothe

Walther Wilhelm Georg Bothe () var ein tysk fysikar. Han er kjent for undersøkingar av kosmisk stråling og for arbeid innan kjernefysikk. Han utvikla koinsidensmetoden som gjer det mogleg å påvise at to partiklar blir samstundes sende ut frå ein atomkjerne, ein metode som dannar grunnlaget for kjernespektroskopien. Bothe fekk for dette halve Nobelprisen i fysikk i 1954 saman med Max Born.

Han var professor i Berlin i 1929, i Giessen i 1930, i Heidelberg  i1932 og frå 1934 direktør for Kaiser Wilhelm Institut (no Max Planck Institut) for fysikk i Heidelberg.

Publikasjonar
 Bothe, W. og Hans Geiger, "Experimentaler Teil". 1921.
 Bothe, W., "Bemerkung yur vorstehenden Arbeit". 1921.
 Bothe, W., "Remarks on the Leipziger DÒ attempt". 1941.
 Bothe, W., "The distribution of velocity of the neutrons in a braking means". 1942.
 Bothe, W., "The vermehrung of fast neutrons in uranium and some other work from the KWI Heidelberg".
 Bothe, W., "Over radiation protection walls".
 Bothe, W. og W. Fuenfer, "Layer attempts with variation of the u and DÒ thicknesses".

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walther Bothe» frå ,  den 22. februar 2012.  
 Walther Wilhelm Georg Bothe. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Walther_wilhelm_georg_bothe
 

Tyske fysikarar
Tyske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Oranienburg
Tyske oppfinnarar
Tyskarar frå første verdskrigen
Medlemmar av Det prøyssiske vitskapsakademiet
Æreslegionen
Max Planck-medaljen
Fysikarar på 1900-talet
Atomvåpenprogrammet til Nazi-Tyskland
Willis Lamb

Willis Eugene Lamb () var ein amerikansk fysikar som vann Nobelprisen i fysikk i 1955 «for oppdagingane hans vedrørande finstrukturen i spektrumet til hydrogenet». Lamb var professor ved University of Arizona College of Optical Sciences.

Biografi
Han mottok ein Bachelor of Science i kjemi frå University of California, Berkeley i 1934 og i 1938 mottok han ein filosofisk doktorgrad i fysikk for det teoretiske arbeidet hans med spreiing av nøytron med krystall, under rettleiing av Robert Oppenheimer. Han var frå 1945 til 1951 professor ved Columbia University, og frå 1951 til 1955 ved Stanford University i California. Frå 1956 til 1962 var han professor i fysikk ved Oxford University i England, og frå 1962 til 1974 professor ved Yale University i Connecticut, og frå 1974 professor ved University of Arizona. 

Under andre verdskrigen arbeidde han vesentleg med radar og mikrobølgjeteknikk, og seinare med mikrobølgjespektroskopi. Han undersøkte mellom anna energitilstandene i hydrogen og påviste ei oppsplitting i finstrukturen som var ulikt frå det ein skulle vente ifølgje teorien til Paul Diracs. Kjennskapen til dette avviket, Lamb-forskyvninga, har vore av grunnleggjande tyding for den seinare utviklinga av kvanteelektrodynamikken. Lamb fekk i 1955, saman med Polykarp Kusch, Nobelprisen i fysikk for denne oppdaginga. Han er òg kjent for ei rekkje andre viktige arbeid både av eksperimentell og teoretisk art innan kjernefysikk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Willis Lamb» frå ,  den 22. februar 2012.  
Willis Lamb. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Willis_lamb
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Los Angeles
Fysikarar på 1900-talet
Kvantefysikarar
Optiske fysikarar
Eksperimentelle fysikarar
National Medal of Science
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Polykarp Kusch

Polykarp Kusch () var ein amerikansk fysikar og nobelprisvinnar. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1955 for sine presisjonsmålingar av elektronets magnetiske moment. Han delte prisen med Willis Eugene Lamb som fekk prisen for oppdagingane deira vedrørande finstrukturen i spektrumet til hydrogenet. 

Han fekk ein Bachelor of science i fysikk ved Case Western Reserve University i 1931. I 1933 fekk han ein mastergrad ved University of Illinois og i 1936 ein filosofisk doktorgrad ved same stad. Store delar av karrieren sin var han professor ved Columbia University i New York, og fungerte som prost på universitet i mange år før han flytta over til det nyoppretta University of Texas i Dallas. I si tid ved Columbia var han doktorgradsrettleiar for Gordon Gould, oppfinnaren av laseren

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Polykarp Kusch» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Sachsen-Anhalt
Tysk-amerikanarar
Tyske fysikarar
Tyske nobelprisvinnarar
Fysikarar på 1900-talet
William Shockley

William Bradford Shockley () var ein amerikansk fysikar.

I 1956 mottok han Nobelprisen i fysikk, saman med John Bardeen og Walter Houser Brattain, for å ha oppfunne transistoren.

Han var tilsett ved Bell Telephone Co. sitt laboratorium frå 1936 til 1942 og frå 1945 til 1955, då han vart direktør for Shockley-laboratoriet for elektriske halvleiarar ved Beckman Instruments, Inc., California, og frå 1963 til 1975 professor ved Stanford University. Shockley har gjeve viktige bidrag til forståinga av fysikalske tilhøve i elektriske halvleiarar. Han var leiar av den forskingsgruppa ved Bell-laboratoria som utvikla den første transistoren (spisskontakt-transistoren) i 1947 og flatekontakt-transistoren i 1951.

Shockley er òg kjend for undersøkingar av ferromagnetisme og av metall sine plastiske eigenskapar. Han har utgjeve mange vitskaplege og tekniske publikasjonar. Mest kjend er boka Electrons and Holes in Semiconductors.

Kjelder

William Shockley. I Store norske leksikon.
Delar av artikkelen bygger på «William Shockley» frå ,  den 22. februar 2012.  

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå London
Folk frå Palo Alto
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
USA-amerikanske oppfinnarar
Eksperimentelle fysikarar
Kvantefysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Minda Ramm

Minda Mathea Olava Ramm ()
var ein norsk forfatter som i alt skreiv fire romanar og nokre noveller.

Liv og forfattarskap 
Minda Ramm gjekk på privat artiumkurs i Kristiania saman med blant andre Betzy Børresen og Anna Bugge. I studieåra var Ramm kvinnesakforkjempar og aktiv innom studentlaget Skuld, ein forløpar for Norsk Kvinnesaksforening, men seinare blei ho meir kritisk til kvinnesaksrørsla. Ho tok Cand.real.-eksamen i 1890 og i 1893 gifta ho seg med forfattaren Hans E. Kinck som ho fekk to born med. 

Debutboka Lommen (1896) vekte merksemd for si skildring av korleis tidas unge intellektuelle kvinner ikkje makta å leve opp til det gjengse kjønnsrollemønsteret om dei tok val som gav dei intellektuell vekst.  Kvinnesaksrørsla i Kristiania tolka boka som antifeministisk, og profilerte medlemar sa seg lei for at ei utdanna kvinne dei hadde rekna for ei av sine eigne skreiv slikt. Men sjølv motstandarar av meiningsinnhaldet måtte medgje at boka var vellukka reint kunstnarleg. Den blei òg rekna som erotisk djerv, og kvinner i det akademiske miljøet i Kristiania oppfatta verket som ein nøkkelroman. 

Den neste romanen, Overtro. Skildringer fra ottiårene (1898), er mindre vellukka og fekk lite merksemd. I 1909 kom den tredje romanen, Valgaar, ei satirisk skildring av livet i eit lite samfunn.

Den fjerde og siste romanen til Minda Ramm, Fotfæstet (1918), blir rekna som den beste boka hennar. Romanen har eit sivilisasjonskritisk drag ved at den skildrar korleis menneska kløyvest mellom natur og kultur, og deira strev med å finne ein idebasert ståstad i livet.

Bibliografi

Bøker

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på artikkelen Minda Ramm frå Wikipedia på svensk, den 22. februar 2012. Artikkelen oppgjev som kjelde:
Lorenz, Astrid: «Natura demonia est: om Minda Ramm», 1996 i Nordisk kvinnolitteraturhistoria, band 3, Höganäs : Wiken, Cop. 1996, side 75-76
 Tidsskrift. Nummer 26. Utgjeve av Historielaget for Sogn. Dikting og diktarar frå Sogn. Ved Andreas Bjørkum og Jarle Bondevik Kaupanger : Historielaget, 1978

 Referansar

Bakgrunnsstoff 
Minda Ramm i Store norske leksikon

Norske forfattarar
Norske kvinnesaksfolk
Folk frå Sogndal
Forfattarar frå Sogndal
Norske romanforfattarar
John Bardeen

John Bardeen () var ein amerikansk fysikar og den einaste som har fått nobelprisen i fysikk to gonger.

Far til Bardeen var professor i anatomi og dekan på ein medisinsk høgskole.

Bardeen vart Bachelor of science i 1928 og Master of science i 1929 i elektroteknikk ved universitetet i Wisconsin (Madison). i 1936 avla han doktorgraden sin i matematisk fysikk ved Princeton-universitetet. Han jobba ved universitetet i Minnesota frå 1938 til 1941. I andre verdskrigen var han fysikar ved den amerikanske marinens laboratorium i Washington D.C.. 

Som fysikar ved Bell telefonlaboratorium i Murray Hill i New Jersey frå 1945 til 1951 høyrte han til den arbeidsgruppa som 1947 oppdaga transistoreffekten. 1948 offentleggjorde dei den første transistoren, noko som utløyste ein elektronisk revolusjon. For dette arbeidet vart han tildelt nobelprisen i fysikk i 1956 saman med to av kollegaene sine, William B. Shockley og Walter Brattain.

Frå 1951 til 1975 var Bardeen professor for elektroteknikk og fysikk ved Illinois universitet.

1972 mottok han saman med Leon N. Cooper og John R. Schrieffer nok ein gong nobelprisen i fysikk. Dei hadde kome med ein teori som forklarte superleiareigenskapen, den såkalla BCS-teorien, kalla opp etter initialane til oppdagane. Alt i 1930-åra hadde Bardeen forska på fenomenet og han kom i 1950-åra fram til ei teoretisk forklaring. I og med sin andre nobelpris vart han den første vitskapsmannen som fekk nobelprisen to gonger i same kategori, og han er framleis den einaste som har fått prisen to gonger i fysikk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Bardeen» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Alumni frå Princeton University
Folk frå Madison
USA-amerikanske elektroingeniørar
Kvantefysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Medlemmar av Royal Society
Chen Ning Yang

Chen Ning Franklin Yang (楊振寧 pinyin: Yáng Zhènníng) () er ein kinesisk-amerikansk fysikar.

Yang er kjend for teoretiske undersøkingar av symmetriprinsipp og for arbeid innan statistisk mekanikk. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1957 saman med Tsung-Dao Lee for teoriane deira om at den svake vekselverknaden ikkje hadde paritetssymmetri (speglsymmetri). Chien-Shiung Wu stadfesta teorien eksperimentelt.

Han tok utdanninga si i Kunming. Frå 1946 studerte han hos E. Fermi ved University of Chicago, og vart i 1949 knytt til Institute for Advanced Study ved Princeton. Frå 1955 til 1965 var han professor same stad, og sidan 1966 Albert Einstein-professor ved State University of New York i Stony Brook.

Prisar og utmerkingar (utval) 
 – Albert Einstein-medaljen
 – Nobelprisen i fysikk

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chen Ning Yang» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Kinesiske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Albert Einstein-medaljen
Folk frå Hefei
Kinesiske nobelprisvinnarar
Kinesisk-amerikanarar
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
USA-amerikanske fysikarar
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Det pavelege vitskapsakademiet
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Partikkelfysikarar
Teoretiske fysikarar
Anastacia

Anastacia () er ein amerikansk songar, låtskrivar og dansar fødd i Chicago. Ho utfører pop, soul, dance og R&B-musikk.

Album  
 1999 - Not That Kind 
 2001 - Freak of Nature
 2004 - Anastacia 
 2005 - Pieces of a Dream 
 2008 - Heavy Rotation

 1993: One More Chance
 1993: Forever Luv (duett med David Morales)
 1998: Mi Negra, Tu Bombón (duett med Omar Sosa)
 1998: Not That Kind
 1999: Tienes Un Solo (duett med Omar Sosa)
 1999: I'm Outta Love
 2000: Saturday Night's Alright for Fighting (duett med Elton John)
 2001: Let It Be (duett med Paul McCartney, Anastacia other artists)
 2001: I Ask of You (duett med Luciano Pavarotti)
 2001: What More Can I Give (duett med Michael Jackson and other artists)
 2001: Love Is Alive (duett med Vonda Shepard)
 2001: 911 (duett med Wyclef Jean)
 2001: Cowboys And Kisses
 2001: Made For Lovin' You
 2001: Paid My Dues
 2002: One Day in Your Life
 2002: Boom
 2002: Why'd You Lie To Me
 2002: You'll Never Be Alone
 2002: I Thought I Told You That (duett med Faith Evans)
 2002: You Shook Me All Night Long (duett med Celine Dion)
 2002: Bad Girls (duett med Jamiroquai)
 2003: Love Is a Crime
 2003: We Are the Champions, We Will Rock You, Amandla (duett med Queen, Beyoncé, Bono, Cast og David A. Stewart)
 2004: Left Outside Alone
 2004: Sick And Tired
 2004: Welcome To My Truth
 2004: Heavy On My Heart
 2004: I Do (duett med Sonny Sandoval)
 2005: Everything Burns (duett med Ben Moody)
 2005: Pieces Of A Dream
 2006: I Belong To You (duett med Eros Ramazzotti)
 2007: Sing (duett med Annie Lennox and other artists)
 2008: I Can Feel You
 2008: Absolutely Positively
 2009: Holding Back the Years (duett med Simply Red)
 2009: Defeated
 2009: Stalemate (duett med Ben's Brothers)
 2010: Safety (duett med Dima Bilan)
 2010: Burning Star (duett med Natalia Druyts)
 2011: What Can We Do (A Deeper Love) (duett med Tiësto)
 2012: If I Was Your Boyfriend (duett med Tony Moran)
 2012: Dream on
 2012: Best Of You

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske musikarar
Folk frå Chicago
Folk frå New York City
Tsung-Dao Lee

Tsung-Dao Lee (李政道 Pinyin: Lǐ Zhèngdào) () er ein kinesisk-amerikansk fysikar. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk som 30-åring i 1957 saman med Chen Ning Yang «for den gjennombrytande undersøkinga deira av dei såkalla paritetlovene som hadde førte til viktig oppdagingar om elementærpartiklar». 

Lee er den yngste nobelprisvinnararen etter andre verdskrigen og den tredje yngste i historia etter William Lawrence Bragg (som vann prisen i ein alder av 25, saman med far sin William Henry Bragg og Werner Heisenberg (som vann prisen i 1932, òg i ein alder av 30). Lee og Yang vart dei første kinesiske nobelprisvinnarane. Som amerikansk statsborgar frå 1962 vart Lee òg den yngste amerikanaren som nokon gong har vunne Nobelprisen.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Tsung-Dao Lee» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:  

USA-amerikanske fysikarar
Kinesiske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Kinesisk-amerikanarar
Kinesiske nobelprisvinnarar
Medlemmar av Academia Sinica
Medlemmar av Det pavelege vitskapsakademiet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Nankai universitet
Teoretiske fysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Elevar ved University of Chicago
Folk frå Shanghai
Pavel Aleksejevitsj Tsjerenkov

Pavel Aleksejevitsj Tsjerenkov (russisk: Павел Алексеевич Черенков) () var ein sovjetisk fysikar som vann Nobelprisen i fysikk i 1958 «for oppdaginga og tolkinga av tsjerenkoveffekten». 

I 1934 observert Tsjerenkov eit utslepp av blått lys frå ein flaske med vatn som var blitt utsett for radioaktiv stråling. Dette fenomenet som var knytt til atomære partiklar som flytta seg med snøggleik større enn lysfarten i det lokale mediet, viste seg å vere av stor tyding i seinare eksperimentelt arbeid innan atomfysikk, og for studiar av kosmisk stråling. Dette vart seinare kalla Tsjerenkov-effekten og er blitt ein del av standardutstyret i atom-forskinga for å observere eksistensen og snøggleiken til høgsnøggleikspartiklar.

Pavel A. Tsjerenkov har òg deltatt i utviklinga og bygginga av elektron-akseleratorer, og i undersøkingar av foto-kjernefysisk og foto-meson-reaksjonar. 

Han vart tildelt ei rekke prisar i Sovjetunionen. Den første prisen fekk han i 1946, og han fekk ytterlegare to prisar i 1952 og 1977. I 1958 vart han tildelt Nobelprisen i fysikk for oppdaginga av Tsjerenkov-effekten. Han vart òg tildelt medalje og vart utnemnd som Helt av Sovjetunionen for det sosialistiske arbeidet sitt i 1984.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pavel Aleksejevitsj Tsjerenkov» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Sovjetiske fysikarar
Russiske fysikarar
Russiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Sovjetiske nobelprisvinnarar
Fysikarar på 1900-talet
Eksperimentelle fysikarar
Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet
Partikkelfysikarar
Russiske oppfinnarar
Stalinprisen
Kommunistiske politikarar
Fysikarar på 1900-talet
Ilja Frank

Ilja Mikhajlovitsj Frank () var ein sovjetisk vinnar av Nobelprisen i fysikk i 1958 saman med sine medforskarar Pavel Tsjerenkov og Igor Tamm, som òg var frå Sovjetunionen. Han mottok Nobelprisen for sitt inngående arbeid med å forklare fenomenet tsjerenkovstråling.

Frank vart ferdig uteksaminert frå Statsuniversitetet i Moskva i 1930. Forskaren Pavel Tsjerenkov oppdaga i 1934 at lyset vert sleppt ut av ladde partiklar som reiser i særs høg snøggleik gjennom vatn. Frank og Tamm gav ut den teoretiske forklaringa på denne effekten, som oppstår når partiklar reiser gjennom eit optisk transparent medium med snøggleik som er større enn lyssnøggleiken i dette mediet. 
Denne oppdaginga resulterte i ei utvikling av stadig nye metodar for å oppdage og måle farten til kjernefysiske partiklar av høg snøggleik og vart av stor tyding innan forsking på kjernefysikk. Tsjerenkovstråling er eit omgrep som framleis blir mykje brukt innan biomedisinsk forsking for deteksjon av radioaktive isotopar.

Arbeidet til Frank omfatta òg samarbeid med Tsjerenkov og Tamm når det gjaldt forsking på elektronisk stråling. Frank hadde òg spesialisert seg på studiet av gammastråling og nøytronstråler. Han vart seinare leiar for avdelinga for fysikk ved Moscow State University i 1944 og han vart utnemnd til medlem av Det sovjetiske vitskapsakademiet i 1946. Frank var den eine sonen til den kjende russiske matematikeren Mikhail Frank og han var ein nevø av den kjende kristne filosofen Semen Frank.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ilja Frank» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Russiske fysikarar
Russiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Sovjetiske fysikarar
Sovjetiske nobelprisvinnarar
Eksperimentelle fysikarar
Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet
Jødiske fysikarar
Jødiske nobelprisvinnarar
Elevar ved Moskva statsuniversitet
Russiske jødar
Stalinprisen
Den sovjetiske statsprisen
Emilio G. Segrè

Emilio Gino Segrè () var ein italienskfødd amerikansk fysikar. Det viktigaste arbeidet hans har vore innan kjernefysikk, kjernekjemi og elementærpartikkelfysikk. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1959 saman med Owen Chamberlain for oppdaginga av antiprotonet og saman med Perrier oppdaga han i 1936 grunnstoffet technetium, det første kunstig framstilte grunnstoffet. Seinare var han med på oppdaginga av grunnstoffet astat. I 1940 påviste han saman med Kennedy, Seaborg og Wahl plutoniumisotopen 239Pu og gjorde greie for fisjonseigenskapane til stoffet. 

Han tok doktorgrad i Roma i 1928 og var elev av Enrico Fermi. Frå 1932 var han professor ved universitetet i Roma 1932, og 1936–38 professor og direktør for fysikklaboratoriet ved universitetet i Palermo. I 1938 mista han stillinga si og flytta til USA. Frå 1938 til 1943 var han forskar ved University of California, Berkeley, og 1943–46 var han gruppeleiar ved Los Alamos laboratoriet under Manhattanprosjektet. Frå 1946 og fram til 1972 var han professor i fysikk i Berkeley.

Kjelder
Emilio Segrè. () I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Emilio_Segr%C3%A8

Folk frå provinsen Roma
Italienske fysikarar
Italienske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk tilknytte Manhattanprosjektet
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Italiensk-amerikanarar
Grunnstoffoppdagarar
Eksperimentelle fysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Italienske jødar