alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bjørn Tore Godal

Bjørn Tore Godal () i Skien er ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet.

Statsråd 
Han er kjend som statsråd i tre departement og tre norske regjeringar:
 15. november 1991 - 24. januar 1994: Statsråd i Utanriksdepartementet (sjef for handelsavdelinga) (handelsminister) i Gro Harlem Brundtland si tredje regjering.
 13. januar 1994 - 24. januar 1994: Fungerande sjef for Utanriksdepartementet (fungerande Utanriksminister) etter at Johan Jørgen Holst døydde.
 24. januar 1994 - 25. oktober 1996: Sjef for Utanriksdepartementet (utanriksminister) i Gro Harlem Brundtland si tredje regjering 
 25. oktober 1996 - 17. oktober 1997: Utanriksminister i Thorbjørn Jagland si regjering. 
 17. mars 2000 - 19. oktober 2001: Sjef for Forsvarsdepartementet (forsvarsminister) i Jens Stoltenberg si første regjering.

Utdanning og karriere 
Bjørn Tore Godal har handelsgymnas frå 1964 og blei cand.mag. frå Universitetet i Oslo 1969 med faga statsvitskap, sosiologi og historie. 

Godal var sekretær i AUF 1970-71 og formann i AUF 1971-73, utgreiar i Arbeidarpartiet 1973-80, sekretær i Oslo Arbeidarparti 1980-82, leiar i Oslo Arbeidarparti 1982-90 og medlem av DNA sitt sentralstyre frå 1983 til 1990. 

Han var stortingsrepresentant i Stortingsperiodane 1985-1989, 1989-1993, 1993-1997 og 1997-2001. Den første perioden var han fast møtande vararepresentant medan Gro Harlem Brundtland var statsminister.

Mellom 2003 og 2007 var han Noreg sin ambassadør til Tyskland. 2007 blei Godal tildelt den nyoppretta stilinga som spesialrådgjevar i internasjonale energi- og klimaspørsmål i Utanriksdepartementet.

Som AUF-leiar 1971-73 var Godal førande i den indre opposisjonen i Arbeidarpartiet mot norsk EF-medlemskap.

Han var seniorrådgjevar ved Institutt for statsvitenskap, Universitetet i Oslo 2002-03. Han er gift med Gro Balas, og var tidlegare gift med Sissel Rønbeck.

Kjelder 
 

Norske utanriksministrar
Norske handelsministrar
Norske forsvarsministrar
Statsrådar i Regjeringa Brundtland III
Statsrådar i Regjeringa Jagland
Statsrådar i Regjeringa Stoltenberg I
Ap-statsrådar
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar for Oslo
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1993-1997
Stortingsrepresentantar 1997-2001
Norske ambassadørar
Leiarar i AUF
Folk frå Skien
Valentin Falsen

Carl Valentin Falsen () var ein norsk embetsmann og stortingsmann. Han var stortingspresident i 1822, 1833, 1845 og -48.

Falsen var fødd i Kristiania. Student vart han i 1803, og cand. jur. i 1806. Han arbeidde så i den norske regjeringskommisjonen og som justissekretær i overkriminalretten, sidan regimentskvartermeister og auditør ved 2. akerhusiske regiment frå 1807. I 1813 vart han by- og rådstueskrivar i Trondheim, og frå 1822 byfut attåt. 1826 utnemnd til sorenskrivar i Eiker, Modum og Sigdal. Frå 1839 var han amtmann i Bratsberg, og til sist 1846-52 stiftamtmann i Kristiansand samt amtmann for Lister og Mandals amt.

Falsen deltok frå 1818 på fylgjande storting: 1818, 1821 og 1822 som representant frå Trondheim, 1830 og alle ting til og med 1839 representerte han Buskerud, 1842 og 1845 frå Bratsberg og 1848 frå Kristiansand. På 1818-tinget var han formann i fem av dei tjue komiteane han var med i. I 1821 vart han vald til president i Lagtinget, på det overordentleg storting 1822 var han stortingspresident. Han var i 1821 med i 17 komitear, formann i seks av dei. På tinget i 1822 var han formann i komiteen om statsrevisjonens merknader til eldre reknskap. I 1830 var han både stortingspresident og president i Odelstinget, samt formann i justiskomiteen. Også i 1833 var han stortingspresident, og formann i konstitusjonskomiteen. Tre åre seinare var han visepresident i stortinget og odelstingspresident, pluss formann i justiskomiteen. Dei same verva hadde han også på omframstortinget 1836-37. Same presidentposisjonane kledde han i 1839, men var då formann i bankkomiteen. På tinget i 1842 var han odelstingspresident og leia to komitear, valkomiteen og justiskomiteen. Under båe sesjonane 1845 og 1848 var Falsen stortingspresident og formann i valkomiteen. I 1845 var han i tillegg formann i justiskomite nr 1, medan han i 1848 var formann i fullmaktskomiteen og i konstitusjonskomiteen.

Falsen var medlem av riksretten mot Herman Wedel Jarlsberg og Thomas Fasting i 1821-22.

Han vart i 1847 utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden. I 1822 hadde han motteke Nordstjerneordenen.

Valentin Falsen var son av justitiarius Envold de Falsen og ein yngre bror av Christian Magnus Falsen. Han døydde i Kristiansand, tre månader etter han fekk avskjed frå amtmannsembetet.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania 1914, side 234-235, digital utgåve
Den Kongelige norske Sankt Olavs orden 1847-1947, utgitt av ordenskanselliet ved O. Delphin Amundsen, Grøndahl & Søns Forlag, Oslo, 1947

Stortingspresidentar
Stortingsrepresentantar for Trondheim og Levanger
Stortingsrepresentantar for Buskerud
Stortingsrepresentantar for Telemark
Stortingsrepresentantar for Kristiansand
Stortingsrepresentantar 1818-1820
Stortingsrepresentantar 1821-1823
Stortingsrepresentantar 1830-1832
Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar 1842-1844
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar 1848-1850
St. Olavs Orden
Nordstjerneordenen
Norske amtmenn
Fylkesmenn i Telemark
Fylkesmenn i Vest-Agder
Politikarar frå Oslo
Bacary Sagna

Bacary Sagna () er ein fransk fotballspelar med senegalesisk opphav. Han har spela for Manchester City i engelsk Premier League, og for det franske landslaget.

Sagna spelte alle Frankrike sine tre kampar under fotball-VM i 2010. Under VM i 2014 var han igjen med i troppen og spelte då éin av Frankrike sine kampar.

Franske fotballspelarar
Auxerre-spelarar
Arsenal-spelarar
Manchester City-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-EM 2016
Ulrik Cappelen

Ulrik Frederik Cappelen () var ein norsk jurist, embetsmann og stortingsmann. Han var fødd i Skien og døydde i Larvik.

Cappelen gjekk ut med laud frå Københavns universitet i 1814 og vart juridisk kandidat med same karakteren ved Universitetet i Oslo i 1817. 23. juni 1819 vart han over- og underrettsprokurator, frå 1823 var han fullmektig i kyrkjedepartementet. År 1825 vart han fut og sorenskrivar i Vestfinnmark. 2. juni 1829 vart han amtmann i Finmarkens amt og fire år seinare, 17. juli 1833, amtmann i Jarlsbergs og Laurvigs amt. Dette embetet styrte han til han gjekk av 24. september 1864.

Cappelen var stortingsmann frå Finmarkens amt i 1833, då formann i tollkomiteen. På stortinget av 1848 representerte han Larvik og Sandefjord og var då medlem av tollkomiteen.

Han var medlem av fleire kongelege kommisjonar, mellom anna i 1843 om ordninga av tilhøvet mellom samane på grensa mot Russland. Tidlegare var han med kommisjonen som såg på veglova, 1840, og han var fast medlem av reguleringskommisjonane for fisketienda. 

Cappelen var bror av Nicolai Cappelen og Jørgen W. Cappelen.

Kjelder 
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 Erik Andreas Thomle: Familien (von) Cappelen i Norge og Danmark, Christiania 1896
 Lambrecht Haugen: Cappelen-slekten 1627-2008, Rosendal 2008
 

Fylkesmenn i Finnmark
Fylkesmenn i Vestfold
Stortingsrepresentantar for Finnmark
Stortingsrepresentantar for Larvik og Sandefjord
Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1848-1850
Norske juristar
Folk frå Skien
Julien Escudé

Julien Escudé () er ein fransk fotballspelar. Han har spela for Sevilla i den spanske toppdivisjonen, Primera Division, og for det franske landslaget. Han debuterte for landslaget i ein 5-0-siger over Færøyane 11. oktober 2006.

Franske fotballspelarar
Cannes-spelarar
Rennes-spelarar
Ajax-spelarar
Sevilla-spelarar
Georg Bull

Georg Bull () var ein norsk jurist, embetsmann og politikar. Han var høgsterettsjustitiarius frå 1836 til 1854. Far hans, Johan Bull, var den fyrste høgsterettsjustitiarius i Noreg.

Bull var fødd i Kristiania og vart student i 1802. Cand. jur. vart han i 1805. Han var 1806-09 fungerande sorenskrivar i Sunnhordland, deretter byfut i Bergen frå 1810 til 1821. I 1821 utnemnd til amtmann i Jarlsberg og Larvik amt. Dette embetet hadde han til han i 1829 vart amtmann i Søndre Bergenhus amt. Han var amtmann der i fem år, dei to åra 1834-36 var han statssekretær. Deretter var han i atten år (1836-54) leiar av Noregs høgsterett.

Bull var representert på to påfylgjande storting. I 1821 og på det overordenlege stortinget året etter representerte han Bergen, medan han i 1824 var representant for Laurvik og Sandefjord. I 1821 var han medlem av 18 komitear, formann i fem av dei. På tinget i 1824 var han formann i justiskomiteen og i komiteen om odelslova.

Bull var med i riksretten i 1845, i eigenskap av høgsterettsjustitiarius.

Han døydde i fødebyen Kristiania.

Kjelder 
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff 
Regjeringen.no: Statsrådsekretær 1814-

Stortingsrepresentantar for Bergen
Stortingsrepresentantar for Larvik og Sandefjord
Stortingsrepresentantar 1821-1823
Stortingsrepresentantar 1824-1826
Norske høgsterettsjustitiariusar
Norske amtmenn
Fylkesmenn i Vestfold
Fylkesmenn i Hordaland
Politikarar frå Oslo
Ole Holck

Ole Elias Holck () var ein norsk offiser, eidsvollsmann og stortingsmann.

Familie og bustad
Holck var fødd i bygda Leirvik i Hyllestad kommune. Foreldra var kaptein Hans Henrik Horneman Holck og Margrete Tostrup, og han var nummer tre i ein søskenflokk på 14. I 1812 gifta Holck seg med Karen Hansen, dotter til Kirsten Finde Harberg Leganger som arva futegarden Alvera i Lavik i namnet åt mannen, og Simon Hansen som var fut. 

Holck tok over som eigar av Alvera i 1822 etter svigerfaren. Han dreiv garden og var ein høgt akta mann som gjorde ein stor innsats for å ta vare på "Oldsager og Documenter til Historien henhørende". Holck budde med familien på Alvera fram til han døydde i 14. juli 1842.

Karriere
Som sin far gjekk Holck tidleg inn i militæret. Han var fenrik ved Det bergenhusiske regiment i 1789, sekondløyntnant i 1790 og premierløyntnant i 1800. I 1808 var han tilsett i regimentet i København før han i 1808 var tilbake i Det bergenhusiske regiment som kompanisjef. I 1815 vart Holck oberstløyntnant og i 1818 vart han sjef for Det søndfjordske musketerkorps. I 1828 vart han utnemnd til oberst og 1834 generaladjutant. Han tok i 1841 avskjed med full gasje i pensjon.

Politikk
I 1814 vart Holck vald som 1. utsending for regimentet sitt til riksforsamlinga på Eidsvoll. Han slutta seg der til sjølvstendepartiet. Seinare representerte han Nordre Bergenhus amt på stortinga 1818, 1824 og 1839. I 1818 var han medlem av Lagtinget og medlem av 12 komitear. Same året var han elles med i stortinget sin deputasjon til Carl Johans svenske kroning. På 1824-tinget var han formann i komiteen om utreiarlova, samt medlem i fire andre stortingskomitear. På det siste stortinget, 1839, var han medlem av militærkomiteen.

Under diskusjonane om statsforma 16. april 1814 tok Holck til orde for at landet ikkje berre skulle vere eit «innskrenket og arveligt monarki», men også at regenten skulle ha tittelen «konge». Ei slik formulering ville langt på veg fastslå at Noreg skulle vere eit uavhengig kongerike. Framlegget til Holck førte til heftig debatt i forsamlinga, og for første gong kom skilnaden mellom sjølvstendepartiet og opposisjonen fram.

Dagboka hans frå Eidsvoll 1814 er trykt i Historiske Samlinger, bind II.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Søgnen, Sverre (2001) Futebustaden Alvera i Kulturhistorisk leksikon 
Kleppa, Hermund (2000) Minnestein over Eidsvoll-mannen Ole Elias Holck i Kulturhistorisk leksikon

Eidsvollmenn
Stortingsrepresentantar 1818-1820
Stortingsrepresentantar 1824-1826
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar for Sogn og Fjordane
Norske offiserar
Folk frå Gulen
Akne

Akne, òg kalla filipensar, kviser eller kveiser, er ein betennelsessjukdom i huda. Akne oppstår i hårsekkane. Tilstanden har ein karakteristisk utsjånad, og det er av den grunn enkelt å stille diagnosen. Den vanlegaste forma vert kalla acne vulgaris (vanleg akne).

Acne vulgaris er svært vanleg, særleg i vestlege samfunn. Akne oppstår vanlegvis i puberteten, og ein går ut i frå at hormonelle endringar er grunnen til at det oppstår. Tilstanden betra seg som regel over fleire år, og kan hjå mange forsvinne heilt. Det er vanskeleg å seie når, eller kor fort denne normaliseringa skjer. Somme kan vere plaga i mange tiår. Aknelesjonane går over, men etterlet seg ofte varige arr. Ved kraftige tilfelle av akne med arrdanning kan det vera aktuelt med medikamentbehandling.

Bakgrunnsstoff 
 Norsk helseinformatikk 

Sjukdommar i hud og underhud
Pasjonsmusikk

Pasjonsmusikk eller berre pasjon er i kyrkjemusikk evangelietekstar som dekkjer Jesu liding sett til musikk, vanlegvis, i det minste delvis, korbasert. Forteljinga fører fram til krossfestinga av Jesus og legg vekt på lidinga hans. Dei spesielle katolske gudstenestene dei siste tre dagane i påskeveka vert kalla Tenebrae og det finst mange som har sett musikk til tekstane frå desse tenestene.

Døme på pasjonsmusikk
 Johannespasjonen av Johann Sebastian Bach
 Matteuspasjonen av Johann Sebastian Bach
 Lukaspasjonen (1963) av Penderecki
 Passio Domini Nostri Jesu Christi secundum Joannem (1982) av Arvo Pärt. 

Nyare døme er The Passion According to St. Matthew (1997), av Mark Alburger og The Passion According to the Four Evangelists av Scott King.  Andrew Lloyd Webbers Jesus Christ Superstar (tekst av Tim Rice) og Stephen Schwartzs Godspell inneheld begge element frå tradisjonell pasjonsmusikk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Passion (music)» frå ,  den 21. april 2010.
Amphoe

Amphoe (thai อำเภอ, uttalt ) er namnet på ein type administrative område i Thailand. Amphoe er det andre administrative nivået i det thailandske forvaltningshierarkiet, underlagt provinsane, såkalla changwat. Ordet amphoe vert vanlegvis omsett med distrikt. Amphoe vert igjen delt inn i underdistrikt kalla tambon.

Det finst 878 amphoe-distrikt. Dette talet inkluderer ikkje dei 50 khet-distrikta i hovudstaden Bangkok.

Kjelder

 
Administrative einingar i Thailand
Thailand
Si Racha

Si Racha eller Siracha (thai ศรีราชา) er ein bykommune i Chonburi-provinsen aust i Thailand. Han ligg ved kysten aust i Thailandbukta.
Kommunen har rundt 19 500 innbyggjarar (2007).

Si Racha eller Sri Racha er også kjend som opphavsstaden til chilisausen med namn etter byen, sriracha.

Kjelder

byar i Thailand
Chonburi
Maptaphut

Maptaphut (thai มาบตาพุด, engelsk Map Ta Phut/Maptaput) er eit tambon-distrikt i Thailand. Det blir administrert av  amphoe-distriktet Mueang Rayong, som igjen er underlagt provinsen Rayong. I 2006 var innbyggjartalet i Maptaphut 19 746.

Industri
Maptaphut er ein viktig industrisone i Thailand, særleg for petrokjemiske stoff. På 1990- og 2000-talet opplevde innbyggjarane i området fleire døme på forureining, utan at fabrikkane eller politikarane såg ut til å gjera noko med det. Etter protestar frå innbyggjarar i kommunane Mapthaphut og Ban-chang blei ny utbygging av industriområde i Rayong stansa av dei thailandske styresmaktene i juni 2009, «inntil de lokale myndigheter har laget en utviklingsplan for hvordan de håndterer forurensning i fremtiden».

Kjelder

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Map Ta Phut. Om industrikonflikten i Maptaphut ved lexology.com.
 Map Ta Phut Power Plant, Thailand ved power-technology.com.

Thailand
Lukaspasjonen av Bach

Lukaspasjonen er ein pasjon som tidlegare var tilskriven Johann Sebastian Bach. Han vart oppført i katalogen hans som BWV 246. Verket er i dag tilskriven Johann Melchior Molter

Historie
Det finst eit manuskript av Lukaspasjonen frå kring 1730, som er delvis skriven av Bach, men forskarar trur at musikken ikkje er skriven av han sjølv. Visstnok framførte Bach verket, eller hadde planar om å framføre det, i Leipzig. C. P. E. Bach og Agricola kan ha trudd det var eit av Bach sine eigne verk og teke det med i oppteljinga deira.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «St Luke Passion (Bach)» frå ,  den 22. april 2010.

Bakgrunnsstoff
Struktur og tekst
Notar 
 

Pasjonar og oratorium av Johann Sebastian Bach
Pasjonar
Markuspasjonen av Bach

Markuspasjonen (tysk Markuspassion), BWV 247, er ein tapt pasjon av Johann Sebastian Bach. Sjølv om musikken til Bach er tapt finst libretto til Picander og ut frå denne har det til ein viss grad vore mogeleg å rekonstruere musikken. I motsetnad til dei andre pasjonane til Bach, var Markuspasjonen truleg ein parodi - der eksisterande satsar frå andre verk er nytta om att. Markuspasjonen ser ut til å nytte nesten heile Trauer Ode (BWV 198) i lag med to ariar frå BWV 54. I tillegg vart to koralar frå Markuspasjonen nytta i Bachs juleoratorium. Dermed manglar berre eit par ariar, som er tekne frå andre Bach-verk når ein prøver å rekonstruere verket. Sidan resitativa til Bach er tapt, nyttar dei fleste utgåvene i dag resitativ komponerte av Reinhard Keiser, eit verk Bach sjølv framførte minst to gonger. 
Bachs Markuspasjonen vart først framført i Leipzig på langfredag 23. mars 1731. Teksten er skriven av Picander, Christian Friedrich Henrici, og finst i ei poesisamling frå 1732. I tillegg til kapittel 14 og 15 i Evangeliet etter Markus er det berre åtte fri ariar og 16 salmesatsar i tillegg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «St Mark Passion (Bach)» frå ,  den 22. april 2010.

Bakgrunnsstoff
Markuspasjonen BWV 247

Pasjonar og oratorium av Johann Sebastian Bach
Pasjonar
Musikk i 1731
Bachs påskeoratorium

Påskeoratoriet (tysk Oster-Oratorium), BWV 249, er eit oratorium av Johann Sebastian Bach, Kommt, eilet und laufet, først framført i Leipzig i 1725.

Historie 
Den første utgåva av verket vart komponert som ein kantate for første påskedag i Leipzig den 1. april 1725, då under tittelen Kommt, gehet und eilet. Han vart kalla eit «oratorium» og fekk den nye tittelen etter ei omarbeiding i 1735. I ei seinare utgåve i 1740-åra vart den tredje satsen utvida frå ein duett til ein firedelt koral. Verket er basert på ein verdsleg kantate, den såkalla «Gjetarkantaten», Entfliehet, verschwindet, entweichet, ihr Sorgen, som no er tapt, bortsett frå teksten. Tekstforfattaren er Picander, som truleg òg skrive teksten til oratoriet. Verket opnar med to instrumentale satsar som truleg er teken frå ein konsert i Köthen-tida. Truleg er den tredje satsen basert på avsluttinga i konsertstykket.

Struktur
Oratoriet skil seg frå Bachs juleoratorium ved at det ikkje er ein forteljar, men fire karakterar til kvar av dei fire stemmene: Simon Peter (tenor) og apostelen Johannes (bass), som dukkar opp i den første duetten på veg til grava til Jesus, der han finn ho tom. Her møter han Maria Magdalena (alt) og «den andre Maria», Maria Kleofas (sopran). Koret var opphavleg berre med på den siste satsen, fram til framføringane i 1740-åra då opningsduetten delvis vart omskrive for fire stemmer. Musikken er instrumentert for høgtida med tre trompetar, pauker, to oboar, obo d’amore, fagott, to blokkfløyter, tverrfløyte, fiolinar og basso continuo.

Musikk
Oratoriet opnar med to motsetjande instrumentale satsar, ein Allegro concerto grosso med fullt orkester og soloseksjonar for fiolin og oboar og ein Adagio obo-melodi over «Seufzer»-motiva (sukk) i strykarane.

Den første duetten til disiplane vart sett til koret i ei seinare utgåve, men den midtre delen vart verande ein duett.

Saget, saget mir geschwinde, arien til Maria Magdalena, er basert på teksten frå Høgsongen, der det vert spurt etter den elska, som ho utan er «ganz verwaiset und betrübt» (heilt foreldrelaus og einsam). Teksten liknar opninga på del to i Matteuspasjonen.

Den siste satsen i to motsetjande seksjonar liknar Sanctus komponert for jul 1724 og som seinare vart ein del av Messe i h-moll.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Easter Oratorio» frå ,  den 22. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
Easter Oratorio BWV 249 på bach-cantatas
Tysk tekst og engelsk omsetjing  - Emmanuel Music, Boston

Pasjonar og oratorium av Johann Sebastian Bach
Musikk i 1725
Southland District

Southland District er eit distrikt på Sørøya på New Zealand. Southland District omfattar størsteparten av landområdet til regionen Southland, sjølv om regionen også omfattar Gore District, Invercargill City og tilliggjande territoriale havområde. Flatevidda er 30 400,94 km², då er innsjøar som til dømes Te Anau-sjøen, Manapourisjøen og Haurokosjøen ikkje medrekna.

I Southland District ligg byane Winton, Riverton, Lumsden og Te Anau, og øyene sør for Foveaux-sundet:
Solander Islands
Stewart Island/Rakiura
Ruapuke Island

Setet til distriktsstyret ligg i Invercargill, som ikkje er ein del av Southland District, men ei eiga sameint styresmakt.

To av dei største nasjonalparkane på New Zealand ligg innanfor grensene til Southland District:
 Fiordland nasjonalpark og
 Rakiura nasjonalpark (som omfattar det meste av Stewart Island/Rakiura).

Venskapsbyar 
 Cinque Terre, i Italia
 Wyong Shire i New South Wales i Australia

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Southland District» frå ,  den 22. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
Nettstad for Southland District.

Southland på New Zealand
Distrikt på New Zealand
Koralar av Johann Sebastian Bach

Denne lista over koralar av Johann Sebastian Bach består av 189 koralar av Johann Sebastian Bach som har fått numra 250–438 i Bach-Werke-Verzeichnis (BWV), Bach-katalogen av Wolfgang Schmieder. Det er mange koralharmoniseringar i kantatane, motettane og pasjonane til Bach og i samlinga hans Anna Magdalena Bachs notebok, men verka i denne lista er ikkje knytte til ei større verk eller større verk som er gått tapt. Nesten alle melodiane i desse koralane er ikkje komponerte av Bach, men går attende til eldre kjelder. 

Ei anna velkjend samling av koralmelodiar er Schemellis Gesangbuch (Schemellis salmebok), eller Geistliche Lieder (heilage songar), publisert i 1736 av Georg Christian Schemelli (ca. 1678–1762). Desse er ikkje firdelte harmoniseringar som dei ein finn i denne lista, men koralmelodiar og ein basso continuo. Igjen er nesten ingen av desse melodiane heller komponerte av Bach. 

Komponisten og musikkforskaren Johann Kirnberger (1721–1783) samla ei liste over koralpreludium, sjå BWV 690–713.

Historie
C.P.E. Bach publiserte med Breitkopf frå 1784 til 1787 ei firebindssamling av koralane til J.S. Bach, tilsynelatande 371 i alt, men i røynda 348. Om lag halvparten av dei har opphav i andre verk av Bach; den andre halvparten er presentert i tabellen under. 

Før denne publikasjonen vart det gjeven ut fleire andre samlingar, mellom anna 100 koralar i 1765 av F.W. Birnstiel i Berlin, redigert av C.P.E. Bach. Eit andre bind av 100 koralar vart gjeven ut av same person i 1769, redigert av J.F. Agricola, som vart kraftig kritisert av C.P.E. Bach. I 1777 møtte Johann Kirnberger Breitkopf for å publisere eit samla sett med koralharmoniseringane. Manuskriptet som vart nytta høyrte ein gong til C.P.E. Bach, som selde det via Kirnberger til prinsesse Anna Amalia av Preussen. Etter Kirnberger døydde i 1783, vart C.P.E. Bach redaktøren til Breitkopfs for desse koralane, som han så publiserte i fire bind.

Koralar (BWV 250–438)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «List of chorale harmonisations by Johann Sebastian Bach» frå ,  den 22. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Johann Sebastian Bach's Werke (BGA), Bach-Gesellschaft Leipzig, ed. Franz Wüllner, Breitkopf & Härtel, vol 39 (1892) og Schlußband (final volume) (1899).
Bach — 371 Harmonized Chorals and 69 Choral Melodies with Figured Bass, red. Albert Riemenschneider, G. Schirmer, NY, 1941.
Johann Sebastian Bach, 389 Chorals, Kalmus K06002, Belwin Inc, 15800 NW 48th Ave, Miami, FL 33014
J.S. Bach, Four-Part Chorals, Editio Musica Budapest, 1982, red. Imre Sulyok
The Bach Chorals av Margaret Greentree

Bakgrunnsstoff
Thomas Braatz: «The History of the Breitkopf Collection of J. S. Bach’s Four-Part Chorals", september 2006
Notar i Capella-format 

Musikkverk av Johann Sebastian Bach