alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Denwick

Denwick er ein liten landsby og civil parish (kommune) i Northumberland i England. Han har 267 innbyggjarar (2011).
Staden ligg rundt 2 km nordaust for Alnwick.

Namnet Denwick kjem frå gammalengelsk denu, 'dal' og wīc, 'busetnad' eller 'gard'. Uttalen av namnet i dag er Dénnick.

Historie 
Landsbyen blei planlagd og bygd på 1800-talet, ei tid med auka velstand i Northumberland, på eigedommen til hertugen av Northumberland. Det er funne spor etter busetnad frå staden frå bronsealderen.

Kapellet i Denwick blei påkosta av Algernon George Percy, 6. hertugen av Northumberland i 1872, og held framleis jamleg gudstenester. Dei fleste bygningane i landsbyen er eldre, mellom anna Denwick House, som blei bygd i 1808 og no er verna som ein grade II-bygning.

Geografi 
Kommunen er delt i to. Sjølve landsbyen Denwick ligg i hovuddelen av kommunen, nord for elva Aln, i lag med størstedelen av Hulne Park. Den fråskilde sørdelen av soknet går så langt sør som Newton on the Moor.

Denwick Burn, ei sideelv til Aln, renn forbi landsbyen i nord.

Det finst fleire verna bygningar i soknet, mellom anna Denwick Bridge, Heiferlaw Tower, Brizlee Tower og Hulne Priory. Fleire bustadhus er også verna med grade II.

Denwick ligg på ruta til buss 418 bus, driven av Travelsure. Denne ruta går mellom Alnwick og Belford.

Hovudvegen gjennom landsbyen er B1340, som går direkte til Alnwick. Veggkrysset i Denwick mellom B1340 og A1 blei bygd på 1980-talet.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Denwick» frå ,  den 16. august 2021.  
 
Landsbyar i Northumberland
Civil parish i Northumberland
Friidrett under Sommar-OL i 2021

Friidrettsøvingane under Sommar-OL i 2021 i Tokyo vart avvikla i tida 31. juli til 8. august 2021. Det vart tevla i 48 øvingar, 24 for menn og 23 for kvinner, dessutan i ein 4 x 400 meter stafett med 2 menn og 2 kvinner på laget. Alle dei 43 baneøvingane fann stad på olympiastadion, medan dei fem gatetevlingane; tre i kappgang og to i maraton, vart avvikla i Sapporo.

Tre verdsrekordar såg dagens lys i leikane. Karsten Warholm forbetra sin eigen ferske verdsrekord i 400 meter hekk til fabelaktige 45,94 sekund, same dag 1. august sletta Yulimar Rojas frå Venezuela den 27 år gamle verdsrekorden i tresteg for kvinner då ho i sjette og siste omgang klemte til med 15,67 meter. Også i 400 m hekk for kvinner vart det ny verdsrekord då Sydney McLaughlin frå USA flytta sin fem veker gamle rekord til 51,46 sekund. I tillegg til desse olympiske rekordane, vart det også sette fem andre olympia-rekordar. Mellom desse fem må ein nemne Jakob Ingebrigtsen sitt 1500-meterløp på 3.28,32, Damian Warner frå Canada med 9 026 poeng i tikamp og Jamaicas Elaine Thompson-Herah med 10,61 sekund på 100 meter.

Noregs utøvarar sanka to gullmedaljar og ein sølvmedalje, den beste norske medaljehausten i nokon sommarolympiade. Nemnde Karsten Warholm og Jakob Ingebrigtsen vann gull, sleggjekastaren Eivind Henriksen forbetra den norske rekorden i øvinga til 81,58 meter og vann sølv.

Menn

100 meter 

Finale: 1. august

200 m 

Finale: 4. august

400 m 

Finale: 5. august

800 m 

Finale: 5. august

1500 m 

Finale: 8. august

5000 m 

Finale: 7. august

10 000 m 

30. juli

Maraton 

8. august

110 meter hekk 

Finale: 6. august

400 m hekk 

Finale: 1. august

3 000 meter hinder 

Finale: 2. august

4 × 100 meter stafett 

Finale: 6. august

4 × 400 m stafett 

Finale: 7. august

20 km kappgang 

5. august

50 km kappgang 

6. august

Høgdehopp 

Finale: 1. august

Stavhopp 

Finale: 3. august

Lengdehopp 

Finale: 2. august

Tresteghopp 

Finale: 5. august

Kulestøyt 

Finale: 5. august

Diskoskast 

Finale: 31. juli

Sleggjekast 

Finale: 4. august

Spydkast 

Finale: 7. august

Tikamp 

4. og 5. august

Kvinner

100 meter 

Finale: 31. juli
>

200 m 

Finale: 4. august

400 m 

Finale: 7. august

800 m 

Finale: 4. august

1500 m 

Finale: 7. august

5 000 m 

Finale: 3. august

10 000 m 

7. august
>

Maraton 

7. august
>

100 meter hekk 

Finale: 3. august

400 m hekk 

Finale: 5. august

3 000 meter hinder 

Finale: 5. august

4 × 100 meter stafett 

Finale: 7. august

4 × 400 m stafett 

Finale: 8. august

20 km kappgang 

Finale: 6. august
>

Høgdehopp 

Finale: 7. august

Stavhopp 

Finale: 5. august
>

Lengdehopp 

Finale: 3. august

Tresteghopp 

Finale: 1. august

Kulestøyt 

Finale: 2. august

Diskoskast 

Finale: 3. august

Sleggjekast 

Finale: 3. august
>

Spydkast 

Finale: 6. august

Sjukamp 

4. og 5. august

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 2020/Leichtathletik» frå ,  den 17. august 2021.  

Sommar-OL
Sommar-OL 2020
Friidrett under Sommar-OL
Tokyo
AAAAA naturskjønne område i Kina

AAAAA (5A) er ei utnemning gjeven til dei viktigaste og best ivaretekne naturskjønne turistmåla i Kina. Det er det høgaste nivået i klassifiseringa brukt av det kinesiske kultur- og turismedepartementet. I 2020 var det 279 attraksjonar klassifiserte som 5A.

Opphavet til vurderingssystemet for turistattraksjonar er basert på kriterium som først blei sett opp i 1999 av den nasjonale turismeadministrajsonen i Kina (forgjengaren til det noverande kultur- og reiselivsdepartementet) og revidert i 2004. Kriteria inkluderer kvalitets- og styringsfaktorar som transportsamband, tryggleik, rensemd og liknande, og tar òg omsyn til kor særeige og kjent staden er. Turistattraksjonar blir rangerte etter kriterium på ein skala som opphavleg gjekk frå A til AAAA med AAAAA eller 5A lagt til seinare som den høgaste karakteren. Ei gruppe på 66 turistattraksjonar blei sertifiserte som den første gruppa AAAAA-rangerte turistattraksjonar i 2007. Den første omgangen inkluderte mange av dei mest ikoniske historiske stadene i Kina, som Den forbodne byen og Sommarpalasset. Fleire grupper blei lagt til seinare, inkludert 20 nye 5A-område i februar 2017 Ved sjelnde høve har nokre stader blitt nedgraderte frå den høgaste kategorien på grunn av manglar i turistopplevinga.

Liste

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «AAAAA Tourist Attractions of China» frå ,  den 16. august 2021.

Bakgrunnsstoff 

 Complete list of AAAA tourist attractions (Chinese) at the website of the central government of the People's Republic of China

Turisme i Kina
Nilåbor

Nilåbor (Lates niloticus) er ein stor ferskvassfisk frå Afrika som høyrer til nilåborfamilien. Han kan bli nesten to meter lang og 200 kg tung.

Skildring 
Fisken er sylvfarga med eit blått skin. Han har karakteristiske svarte auge med ein klar gul ring rundt. Arten er ein av dei største ferskvassfiskane, og kan bli opptil to meter lang og 200 kg tung.

Nilåbor er ein fisk som veks rakst, og blir kjønnsmogen når han er tre til fire år gammal. Hofiskar kan gyta 1-12 millionar egg. Desse klekkar raskt, og yngelen lever av dyreplankton i pelagiske område. Større fiskar held seg nærare stranda, der dei lever dei fyrste åra av livet. Vaksne dyr trekker så tilbake til den pelagiske sona. Mellomstore individ på 20–75 centimeter kan eta fisk, reker og botndyr. Dei største fiskane lever berre av annan fisk.

Menneske og økosystem 

Nilåbor har vore ein ettertrakta matfisk i lang tid. Både egyptarane og romarane heldt arten i dammar. I Tsjadsjøen har ein lenge drive fiske etter arten.

På 1950-talet blei fisken innført til Victoriasjøen for å erstatta synkande bestandar av lokale matfiskar. På 1980-talet voks denne bestanden kraftig. Dette fekk katastrofale følgjer for den lokale fiskefaunaen. Nilåboren er ein rovfisk, og utrydda fleire hundre arter av ciklidar som var stadeigne for denne sjøen. Dette er blitt kalla den største masseutryddinga av virveldyr i moderne tid.  Liknande kollapsar av lokal fisk etter innføring av nilåbor har også funne stad i andre sjøar i området, som i Kyoga- og Nabugabosjøen.

Utsettinga av nilåbor fekk òg store følgjer for samfunna rundt sjøen i Uganda, Tanzania og Kenya. Det har utvikla seg ein stor eksportindustri, der det i 2003 blei eksportert nilåbor til EU for 169 millionar euro. Fisken var blitt for dyr til at lokale folk hadde råd til å eta han, og ujamn fordeling av inntektene har ført til sosial uro. Sterk beskatting av nilåbor har ført til at bestanden har gått tilbake i Victoriasjøen, og nokre av dei lokale artane har teke seg opp att.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nilabbor» frå ,  den 16. august 2021.

Bakgrunnsstoff
 
 Lates niloticus i FAO FishFinder
 issg Database: Ecology of Vert late niloticus

Åborfiskar
Halsvendarar

Halsvenderar (Pleurodira) er ein av to nolevande underordnar av skjelpadder. Halsvendarane kan som namnet tydar på ikkje trekka hovudet rett inn under skalet som halsgøymarar, men snur det til sida og legg i eit holrom framfor eit forbein for å verna det mot eventuelle farar.

Dei fleste halvsendarane lever i ferskvatn. Dei finst i Afrika, Madagaskar, Seychellane, Australia, Ny-Guinea og Sør-Amerika.

Gruppa omfattar tre familiar, der den største er slangehalsskjelpadder.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Halsvendere» frå ,  den 17. august 2021.

Bakgrunnsstoff

Skjelpadder
Nordisk meisterskap i orientering 1977

Nordisk meisterskap i orientering 1977, den ellevte i sitt slag, vart avvikla 3. og 4. september 1977 ved Joensuu i Finland.

Karar

Klassisk-distanse 14,6 km/18 postar

Stafett

Kvinner

Klassisk-distanse 8,5 km/10 postar

Stafett

Kjelder
Sportsboken 77-78. Dreyerbok Stavanger. 1977.

Nordisk meisterskap i orientering
Idrettstilskipingar i Finland
Sport i 1977
Live Nassau Coliseum '76

Live Nassau Coliseum '76 er eit konsertalbum av David Bowie spelt inn 23. mars 1976 under Isolar-turneen for å marknadsføre albumet Station to Station. Innspelinga vart først gjeven ut i september 2010 som ein del av spesial- og luksusutgåvene av Station to Station. Albumet vart gjeve ut separat den 10. februar 2017.

To av spora frå denne konserten, «Word on a Wing» og «Stay», var blitt gjevne ut som bonusspor på 1991-utgåva av Station to Station.

Mottaking

Forfattaren Nicholas Pegg sildra albumet som  «eit glimrande minne av ein av dei beste turneane til Bowie, med høgdepunkt som den majestetiske ‘Word On A Wing’, ein über-kul ‘Waiting For the Man’, og opprørske, spanande utgåver av ‘Stay’ og ‘The Jean Genie’» med «Bowie og det strålande bandet hans frå 1976 i gnistrande form.»

Innhald

Medverkande
 David Bowie – vokal
 Carlos Alomar – gitar
 Stacey Heydon – gitar
 George Murray – bass
 Tony Kaye – klaverinstrument
 Dennis Davis – trommer
Teknisk
 Dave Hewitt – lydteknikar, 1976
 Harry Maslin – produsent, miksing lydteknikar
 Miksa i Sweetersongs East Studios, Santa Monica, California, USA i februar 2009.
 Brian Gardner – mastering
 Andrew Kent – fotografi, 1976
 Scott Minshall – plateomslag

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Live Nassau Coliseum '76» frå ,  den 17. august 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 2017
Konsertalbum av David Bowie
Parlophone-album
Hjalmar Johnssen

Hjalmar Johnssen () var ein norsk målar og illustratør.

Johnssen var son av hamnefogd Konrad Johnssen og Margrethe Petrea Blankenborg Prydtz Bang, og bror av forfattaren Peter Rosenkrantz Johnsen.
Han var fødd i Stavanger og voks opp i Bergen. Etter å ha fullført latinskulen drog han til sjøs, og blei etterkvart styrmann. I 1875 gjekk han i land og slo seg ned i Christiania, der han var tilsett hjå ein skipsmeklar. Han hadde tileigna seg ein del kunstkunnskapar, og prøvde å livnæra seg som kunstnar  frå 1879. Vinteren 1880 var han elev hjå Johan Jacob Bennetter i Stavanger. Han hadde planlagd å studera hjå marinemålaren Vilhelm Melbye i København, men denne døydde før han kunne gjera det. I staden fekk han ein kort studietur til Paris og nokre månader som elev hjå Frits Thaulow i Kragerø i 1882. Johnssen bidrog til å undermåla fleire av verka til Thaulow, som berømte gatepartiet frå Bjørnborgbakken med ungar på kjelke. Sjølv måla han landskapsmåleri og eit portrett av Frits Thaulow under opphaldet. I seinare år var han fleire somrar ved Fredriksvern (Stavern) og i Skudeneshavn på Karmøy.
Hjalmar Johnssen måla ei rekkje motiv frå skip, hamner og skjergarden. Han verka også som illustratør, mellom anna i Folkebladet.

I 1890-åra var han formann i Bildende kunstneres fagforening.

Han var gift med Lydia Eugenie Olsen (f. 1848).

Galleri

Kjelder

Norske biletkunstnarar
Målarar frå 1800-talet
Folk frå Stavanger
Joe the Lion

«Joe the Lion» er ein song skriven av David Bowie i 1977 for albumet “Heroes”. Han vart produsert av Bowie og Tony Visconti med sologitar av Robert Fripp. 

Songen er dels ein hyllest til performancekunstnaren Chris Burden, som var kjend for å krossfeste seg sjølv til ein Volkswagen i 1974 («Nail me to my car and I'll tell you who you are») og for å ha ein assistent skyte seg i armen i eit kunstgalleri i 1971 («Guess you'll buy a gun / You'll buy it secondhand»). «Joe the Lion» vert òg rekna for å gjenspegle kampen til Bowie for å overvinne den kjenslemessige nummenheita som såg ut til å gjennomsyre det førre albumet hans Low («You get up and sleep»).

Bowie øvde inn songen for Isolar II-turneen i 1978, men songen vart ikkje framført på ein Bowie-konsert før i 1983 under Serious Moonlight-turneen og i 1995 på Outside-turneen. Han vart òg vurdert for, men ikkje framført på Glass Spider-turneen turneen.

«Joe the Lion» er av kritikaren Chris O'Leary blitt skildra som «fenomenal» og «ein av dei beste Bowie-songane frå seint i 70-åra».

Andre utgjevingar
 Songen kom ut som B-side til den amerikanske versjonen av «John, I’m Only Dancing (Again)» i desember 1979.
 Han er komen ut på samlealbumet:
 Golden Years (1983)
 plateboksen Sound + Vision  (1989)
 Ein remiska versjon der dei forvrengde gitarane og trommene på originalen vart byta ut med lydar som reflekterte produksjonsverdiane frå slutten av 1980-åra. Denne kom ut på Rykodisc-versjonen av “Heroes” i 1991.
Eit ikkje tidlegare utgjeven opptak frå ei øving under ein lydsjekk for Isolar II-turneen kom ut i februar 2020 som ei biletplate i lag med eit konsertopptak av «Alabama Song».
 Momus framførte ein versjon av «Joe the Lion» i 2015 på albumet Turpsycore.

Konsertopptak
 Eit konsertopptak frå 1995 under Outside-turneen kom ut på konsertalbumet Ouvre le Chien (Live Dallas 95) (2020).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Joe the Lion» frå ,  den 18. august 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

David Bowie-songar
Songar frå 1977
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av David Bowie
Songar produserte av Tony Visconti
Momus-songar
Andy Williams

Andy Williams () var ein popsongar frå USA. Williams spelte inn 44 album i løpet av karrieren og var programleiar for The Andy Williams Show frå 1962 til 1971. The Moon River Theatre i Branson i Missouri er oppkalla etter songen han er mest kjend for: «Moon River» av Johnny Mercer og Henry Mancini.

Williams gjekk til topps på hitlista Billboard Hot 100 i USA med singelen Butterfly i 1957. Han fekk òg førsteplassar på Billboards Adult Contemporary chart med singelane «Can't Get Used To Losing You» (1963), «In The Arms Of Love» (1966), «Happy Heart» (1969) og «(Where Do I Begin?) Love Story» (1971).

Andy Williams gav ut ei mengd album frå 1948, då han var med på singelen Jubilee til Williams Brothers saman med Kay Thompson. Han spelte inn sitt fyrste soloalbum, Andy Williams Sings Steve Allen, åtte år seinare, og blei verande aktiv i musikkindustrien gjennom dei følgjande 56 åra. Han spelte inn 43 studioalbum, og gav i tillegg ut samlealbum og anna.

Verk

Studioalbum 

 Andy Williams Sings Steve Allen (1956)
 Andy Williams Sings Rodgers and Hammerstein (1958)
 Two Time Winners (1959)
 To You Sweetheart, Aloha (1959)
 Lonely Street (1959)
 The Village of St. Bernadette (1960)
 Under Paris Skies (1960)
 Danny Boy and Other Songs I Love to Sing (1962)
 Moon River and Other Great Movie Themes (1962)
 Million Seller Songs (1962)
 Warm and Willing (1962)
 Days of Wine and Roses and Other TV Requests (1963)
 The Andy Williams Christmas Album (1963)
 The Wonderful World of Andy Williams (1964)
 The Academy Award-Winning "Call Me Irresponsible" and Other Hit Songs from the Movies (1964)
 The Great Songs from "My Fair Lady" and Other Broadway Hits (1964)
 Andy Williams' Dear Heart (1965)
 Merry Christmas (1965)
 The Shadow of Your Smile (1966)
 In the Arms of Love (1966)
 Born Free (1967)
 Love, Andy (1967)
 Honey (1968)
 Happy Heart (1969)
 Get Together with Andy Williams (1969)
 Raindrops Keep Fallin' on My Head (1970)
 The Andy Williams Show (1970)
 Love Story (1971)
 You've Got a Friend (1971)
 Love Theme from "The Godfather" (1972)
 Alone Again (Naturally) (1972)
 Solitaire (1973)
 The Way We Were (1974)
 Christmas Present (1974)
 You Lay So Easy on My Mind (1974)
 The Other Side of Me (1975)
 Andy (1976)
 Let's Love While We Can (1980)
 Greatest Love Classics (1984)
 Close Enough for Love (1986)
 I Still Believe in Santa Claus (1990)
 Nashville (1991)
 We Need a Little Christmas (1995)
 I Don't Remember Ever Growing Up (2007)

Filmar 

 1944: Janie
 1944: Kansas City Kitty
 1947: Ladies' Man
 1947: Something in the Wind
 1960: The Man in the Moon
 1964: I'd Rather Be Rich
 1999: Dorival Caymmi (dokumentar)
 2009: Sebring (dokumentar)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andy Williams» frå  og «Andy Williams» frå , den 19. august 2021.

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske songarar
Musikarar frå Iowa
Songarar frå 1900-talet
Tradisjonell pop-songarar
Nordisk meisterskap i orientering 1980

Nordisk meisterskap i orientering 1980, den tolvte i sitt slag, vart avvikla helga 6. og 7. september 1980 ved Borlänge i Sverige.

Karar

Klassisk-distanse

Stafett

Kvinner

Klassisk-distanse

Stafett

Kjelder
Drammens Tidende og Buskeruds Blad 8. september 1980

Nordisk meisterskap i orientering
Idrettstilskipingar i Sverige
Sport i 1980
Karlheinz Stockhausen

Karlheinz Stockhausen () var ein tysk komponist. Han blir rekna som ein av dei viktigaste komponistane i etterkrigstida på 1900-talet. Han er særleg kjend som ein pioner innan elektronisk musikk, eller elektronische Musik, og gav ut over 300 verk. Han var òg aktiv som dirigent. I 1986 fekk han Ernst von Siemens' musikkpris.

Bakgrunn
Stockhausen studerte musikkteori, musikkpedagogikk og klaver ved Musikhochschule Köln frå 1947 til 1951, og dessutan musikkvitskap, germanistikk og filosofi ved Universität zu Köln. Frå 1950 verka han som komponist. Han blei sterkt påverka av eit verk av Olivier Messiaen, Mode de valeurs et d’intensités, som han fekk høyra i 1951. Han fekk ei innføring i dei serielle prinsippa som låg bak komposisjonen av Karel Goeyvaerts, som hadde studert under Messiaen. Året etter drog Stockhausen til Paris for å studera under Messiaen og Darius Milhaud. Her blei han kjend med Pierre Boulez, som også studerte under Messiaen.

Virke
Eit av dei viktigaste verka innanfor electronische Musik er Stockhausen sin komposisjon Studie I (1954). Her har Stockhausen laga klokke- eller bjølleliknande lydar ved å la kvar lyd bestå av fem sinustonar. Han har rekna ut frekvenstilhøvet mellom kvar sinustone ved å la avstanden vera konstant, n * 25√5 Hz. Deretter blei lydsløyfene med desse sinustonane spelte i eit klangkammer med ei etterklangstid på ca. 10 sek. Sjølve lydsløyfa blei så klipt bort, slik at berre etterklangen blei brukt, i original eller reversert versjon.

Gesang der Jünglinge (1955–56) er eit av dei sentrale verka til Stockhausen, og inneheld overgangar mellom elektronisk lyd (elektronisk genererte sinustonar) og stemmelyd (ein gutesopran). Denne blandinga av elektroniske signal og akustiske opptak inneber ei blanding av dei to stilartene elektronische musik og musique concrète. Serialismen er  markant i dette stykket og det er serielt strukturert i dei fleste parametrar, som til dømes i tonehøgd og varigheit. Stockhausen var tidleg ute med spatialisering då han urframførte stykket i fem kanalar (men kanoniserte det i fire). Dei elektroniske stykka hans (også versjon med instrumentsspelarar) Kontakte er ambient kvadrafonisk lyd, der lydane rører seg omkring i lydpanoramaet og endrar klangfargane sine.

Både innan elektronische Musik og musique concrète er den metriske takta frå tradisjonell musikk heilt fråverande.
Stockhausen påverka både samtidsmusikk i den klassiske tradisjonen, og populærmusikken i samtida si.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Karlheinz Stockhausen» frå ,  den 19. august 2021.

Bakgrunnsstoff

Tyske komponistar
Komponistar frå 1900-talet
Sigurd Dæhli

Sigurd Dæhli () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar frå Løten i Hedmark. Han vart nordisk meister i 1977 og verdsmeister i stafett 1981, under VM 1983 vann han bronsemedaljen.

Kjelder

Sigurd Dæhli i Store norske leksikon

Norske orienteringsløparar
Folk frå Løten
Morten Berglia

Morten Berglia () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar frå Hokksund i Buskerud. Han vart verdsmeister i 1983 og vann også gullmedaljar i stafett med Noregs mannskap i 1983, 1985 og 1987. Elles vart han noregsmeister på klassisk-distansen i 1981 og 1983, samt nordisk meister i stafett 1982, 1984, 1986. Berglia var medlem i Eiker Orienteringslag.

Kjelder
Morten Berglia i Store norske leksikon

Norske orienteringsløparar
Folk frå Øvre Eiker
Øyvin Thon

Øyvin Thon () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar frå Drammen. Han vart verdsmeister i 1979 og 1981, dessutan var han med om å vinne fem VM-gull i stafett i rad i tida 1981-89 og fire stafett-gull i nordisk meisterskap perioden 1980-86, også det i rad. Thon, som fyrst vart medlem i IF Sturla og seinare Bækkelaget SK, vart norsk meister på klassisk-distansen i 1980 og på langdistansen i 1981, 1983 og 1986.

Kjelder
Store norske leksikon

Norske orienteringsløparar
Folk frå Drammen
Anne Berit Eid

Anne Berit Eid () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar frå Oslo. Ho vart verdsmeister i 1978 og noregsmeister på klassisk-distansen i 1979 og 1980, i 1980 vann ho også langdistansen i noregsmeisterskapen. I 1977 sprang ho ankeretappen for det norske mannskapet som vart nordisk meister i stafett. Eid var medlem i Romerikslaget og seinare Oppsal IF.

Kjelder
Anne Berit Eid i Store norske leksikon

Norske orienteringsløparar
Folk frå Oslo
Eystein Weltzien

Eystein Weltzien () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar og langrennar frå Holmestrand. Han vart nordisk meister i orientering 1973, noregsmeister 1974 på klassisk-distansen og 1972, 1974, 1975 på langdistansen. I 1971 vann han stafett-gull ved den nordiske meisterskapen. Langrennaren Weltzien var 1972-76 med om å sikre IL BUL fem strake NM-gull i stafett.

Kjelder
Eystein Weltzien i Store norske leksikon

Norske orienteringsløparar
Norske langrennsløparar
Folk frå Holmestrand
Sons of the Silent Age

«Sons of the Silent Age» er ein song skriven av David Bowie i 1977 for albumet “Heroes”. I følgje Brian Eno var dette den einaste songen på albumet som var komponert før innspelinga kom i gang. Alle dei andre songane vart improviserte fram i Hansa by the Wall studio. Bowie sjølv indikerer at Sons of the Silent Age på eit stadium kunne ha blitt tittelen på albumet, i staden for “Heroes”.

Biografen David Buckley merka seg «dommedagsaktige saksofon-drivne vers sett upassande ved sidan av cheesy refreng». Teksten er tolka å på ny utforske psykotisk tilbaketrekking, som Bowie hadde utforska på Low («Pacing their rooms just like a cell’s dimensions»), i tillegg til at han refererer til karakterar frå songen «The Supermen» frå 1970 («They never die they just go to sleep one day») på albumet The Man Who Sold the World. Forfattaren Nicholas Pegg spekulerte i om linja «platforms, blank looks, no books» synte til nazi-regimet.

Andre utgjevingar

 Bowie framførte songen på Glass Spider-turneen i 1987 og opptak finst på albumet og videoen Glass Spider. På denne versjonen av songen er refrenget sungen av sologitaristen i bandet, Peter Frampton
 Songen kom ut i plateboksen Sound + Vision (1989)

Andre versjonar

 Philip Glass – “Heroes” Symphony (1996)
 Danny Michel – Loving the Alien: Danny Michel Sings the Songs of David Bowie (2004)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sons of the Silent Age» frå ,  den 19. august 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

David Bowie-songar
Songar frå 1977
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Tony Visconti
Songar produserte av David Bowie