alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Velibor Vasović

Velibor Vasović () var ein jugoslavisk-serbisk fotballspelar og -trenar frå Požarevac. Han var med å vinne Europacupen for Ajax Amsterdam i 1971, etter å ha tapt europacupfinalane 1966 og 1969 med høvesvis Partizan Beograd og Ajax Amsterdam. Langt seinare var han sjef for Raude Stjerne Beograd-mannskapet som vart jugoslavisk seriemeister i 1988.

Klubbspel
Vasović spelte på Partizan frå 1958 til 1996, bortsett frå eit halvår i 1963 då han gjorde teneste i Raude Stjerne. Som Partizan-spelar var han med å vinne den jugoslaviske seriemeisterskapen fire gongar. Den 11. mai 1966 gav han Partizan leiinga 1-0 då laget møtte Real Madrid i Europacupfinalen, ein kamp som enda med Partizan-tap 1-2. Frå hausten 1966 til han la opp i 1971 var Vasović midtstoppar i nederlandske Ajax. Våren 1969 skåra han på straffespark då klubben frå Amsterdam for fyrste gong spelte europacupfinale, der det vart tap 1-4 mot AC Milan. To år seinare var Vasović kaptein for eit Ajax-mannskap som vann Europacupfinalen 1971 med 2-0 over Panathinaikos. Med Ajax vann han tre nederlandske seriemeisterskap.

Landslagsspel
Vasović deltok i tida 1961-66 i 32 landskampar for Jugoslavia og skåra 2 mål. Det siste landslagsmålet kom i landskampen mot Noreg på heimebane hausten 1965, ein kamp som enda 1-1 etter ei tidleg norsk skåring ved Ole Stavrum. Vasović var også med då det norske landslaget overraskande vann 3-0 over Jugoslavia i Oslo den 16. juni 1965.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Velibor Vasović» frå ,  den 21. mai 2020.  
 
eu-football

Jugoslaviske fotballspelarar
Ajax-spelarar
Partizan-spelarar
Raude Stjerne-spelarar
Can't Slow Down av Foreigner

Can't Slow Down er det niande studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Foreigner og det siste albumet deira til no. Det var det første studioalbumet deira med songaren Kelly Hansen og bassisen Jeff Pilson og det første nye studioalbumet sidan Mr. Moonlight i 1994. I USA vart albumet først berre til sals hos Wal-Mart, som hadde einerett på salet.

Marti Frederiksen og stesonen til gitaristen Mick Jones, Mark Ronson, var medprodusentar på albumet.

Mottaking

Can't Slow Down gjekk inn på 29. plassen på Billboard 200. Dei første to singlane frå albumet «When It Comes to Love» og «In Pieces» gjekk begge inn på Billboard's Adult Contemporary-lista.

I 2010 hadde albumet selt til gullplate hos Independent Music Companies Association, som indikerte minst 100 000 selte eksemplar i Europa.

Innhald
Alle songar skrivne av Mick Jones, Kelly Hansen og Marti Frederiksen, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Foreigner

 Kelly Hansen – solovokal
 Mick Jones – sologitar, piano, korvokal
 Thom Gimbel – gitar, saksofon, korvokal
 Michael Bluestein – klaverinstrument, korvokal
 Jeff Pilson – bassgitar, korvokal
 Brian Tichy – trommer, perkusjon

Andre musikarar

 Marti Frederiksen – gitar, klaverinstrument, perkusjon, korvokal
 Russ Irwin – klaverinstrument på «Too Late»
 Jason Bonham – trommer på «Too Late»
 Ryan Brown – trommer på «Lonely»
 Jason Paige – korvokal
 Suzie McNeil – korvokal

Produksjon
 Produsentar – Marti Frederiksen og Mick Jones (spor 1-12); Mark Ronson (spor 13).
 Innspelt av Marti Frederiksen
 Ekstra lydteknikar – Jason Paige
 Miksing – Anthony Focx and Marti Frederiksen
 Redigering og mastering av Anthony Focx
 Kunstnarisk leiar – Hackmart, Inc.
 Fotografi – Bill Bernstein

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Can't Slow Down (Foreigner album)» frå ,  den 21. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2009
Foreigner-album
Album produserte av Mark Ronson
Album produserte av Marti Frederiksen
Björn Otto

Björn Otto () er ein tysk tidlegare stavhoppar som i 2012 vann OL-sølv og EM-sølv og i 2013 VM-bronse i øvinga.

Aktiv
Otto sigra i stavtevlinga under Universiaden 2005 i Izmir då han smaug seg over 5,80 m. To år seinare vart han femtemann ved Osaka-VM med eit hopp på 5,81. Etter nokre år med svakare prestasjonar kom Otto tilbake i verdstoppen i 2012-sesongen. Han vart såleis nummer to i innandørs-VM i Istanbul, men imponerte meir då han ved EM i Helsinki tok sølv med 5,92 meter og personbeste. I begge desse tevlingane møtte han sin overmann i franske Renaud Lavillenie, som seinare i sesongen også vart olympisk meister i London. I dei olympiske leikane vann Otto sølvmedalje nummer tre for året, gjennom færre riv på 5,91 enn landsmannen Raphael Holzdeppe. Fire veker etter sette Otto tysk rekord i Aachen med 6,01 meter, hans livs høgste stavhopp. Under verdsmeisterskapen i Moskva i 2013 kneip Otto bronsemedaljen, takk vere færre riv enn to av dei sterkaste konkurrentane.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2007 i Osaka: Nr 5 – 5,81 m
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (5,55 m=nr 16)
EM 2012 i Helsinki: Sølvmedalje – 5,92 m 
OL 2012 i London: Sølvmedalje – 5,92 m 
VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje – 5,82 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Björn Otto» frå ,  den 21. mai 2020.  
Denne artikkelen bygger på «Björn Otto» frå ,  den 21. mai 2020.  
 

Tyske stavhopparar
Henriette-Julie de Castelnau de Murat

Henriette-Julie de Castelnau de Murat () var ein fransk forfattar frå aristokratiet seint på 1600-talet og tidleg på 1700-talet. Ho skreiv romanar og eventyr.

Henriette-Julie de Castelnau var fødd i Brest som dotter av marki Michel de Castelnau, som var guvernør i byen og son av marskalken av Frankrike Jacques de Castelnau, og Louise-Marie Foucault de Daugnon, som var dotter av marskalken av Frankrike Louis de Foucault de Saint-Germain Beaupré. Faren døydde då ho var seks år gammal, og ho arva tittelen som markise av Castelnau.

Ho blei gift med oberst Nicolas de Murat, greven av Gibertès, i 1691, då ho var 21 år gammal. Eit år seinare fekk ho ein son, César de Murat. Men kort tid seinare forlét ho ektemannen, som skal ha vore forderva og vondskapsfull, og slo seg ned i Paris. Her blei ho del av det litterære livet, og vitja salongen til markisa av Lambert i rue de Richelieu. Der møtte ho litterære personlegdommar som Marie-Catherine d'Aulnoy, som ho verdsette særs mykje, Catherine Bernard og kusina hennar Charlotte-Rose de Caumont La Force. 
Inspirert av d'Aulnoy gav ho ut sine eigne eventyr, Contes de fées og Les Nouveaux Contes de Fées i 1698 og deretter Histoires sublimes et allégoriques og Voyage de campagne i 1699.

Samstundes levde ho eit skandaleombrust liv, og blei skulda for lesbisk og lausliva oppførsel av politisjefen Marc-René de Voyer de Paulmy d'Argenson. Ho blei persona non grata ved hoffet, og blei nøydd til å forlata Paris og selja marki-setet i Castelnau til Claude Forcadel i 1699. Året etter drog ho til Limousin, der ho truleg budde med elskaren sin Madame de Nantiat. I 1702 blei ho arrestert og fengsla i slottet i Loches. 

Etter å ha forsøkt å rømma blei ho overført til slottet i Saumur i 1706 og til slottet i Angers i 1707. Seinare blei ho ført tilbake til Loches der ho fekk tilgang til det gode selskap att under streng kontroll. I 1709 blei ho endeleg lauslaten på visse vilkår av Louis Phélypeaux, comte de Pontchartrain. Då Philippe d’Orléans blei regent blei ho fullstendig frigjeven.

Under dei sju åra i fangenskap skreiv ho ikkje. Etter å ha blitt fri byrja ho skriva att, men fekk ikkje same suksess som før. Ho gav ut Histoire de la courtisane Rhodope i 1708 og Histoires galantes des habitants de Loches i 1709. Det siste verket hennar kom ut i 1710, Les Lutins du château de Kernosy.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Henriette-Julie de Castelnau de Murat» frå ,  den 21. mai 2020.

Bakgrunnsstoff

Henriette-Julie de Castelnau de Murat ved Internet Archive

Eventyrforfattarar
Franske forfattarar
Forfattarar frå 1600-talet
Forfattarar frå 1700-talet
Alan Paterson

Alan Sinclair Paterson () var ein britisk friidrettsutøvar frå Glasgow som vart europameister i høgdehopp 1950.

Paterson vart andremann i høgdetevlinga då Friidretts-EM 1946 vart avvikla i Oslo. Den 3. august 1947 sette han landsrekord med 2,02 meter ved eit stemne i heimbyen Glasgow, på same høgda som vinnaren Bill Vessie frå USA. Under dei olympiske sommarleikane 1948 i London enda Paterson på sjuandeplass. To år seinare var han den einaste som hoppa over 1,96 m ved EM i Brussel og vann dermed gull framom den allsidige svenske utøvaren Arne Åhman.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1946 i Oslo: Sølvmedalje – 1,96 m, bakom Anton Bolinder (1,99 m)
OL 1948 i London: Nr 7 – 1,90 m
EM 1950 i Brussel: Gullmedalje – 1,96 m, framom Arne Åhman (1,93 m)
OL 1952 i Helsinki: Nr 24 – 1,80 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alan Paterson» frå ,  den 21. mai 2020.  
 
Arbeiderbladet 4.8.1947

Europameistrar i friidrett
Britiske høgdehopparar
Folk frå Glasgow
DS «Divina»

DS «Svane» (kallesignal LCJK) var eit dampskip bygt i 1922 som lasteskip for Bergen Lloyd.  

Etter berre eitt år vart skipet kjøpt av Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab A/S, som var eigd av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS), og omdøypt DS «Dvina». I 1928 vart det kjøpt av sovjetarane, som hadde skipet fram til det vart kondemnert etter ein brann i 1959.

Historie
Skipet vart bygt ved Ouse Shipbuilding Co. Ltd. i Goole i Storbritannia og vart levert i januar 1922. Skipet gjekk i trampfart og den første turen tok skipet frå Hull til Rotterdam. I april 1922 segla «Svane» med 9 000 tønner sild, 1400 tønner tran og 400 kassar hermetikk til Russland, der det på denne tida var hungersnaud. 

I desember 1923 vart skipet kjøpt av Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab A/S, som var eigd av Det Bergenske Dampskibsselskab og fekk i januar 1924 namnet «Dvina». Det gjekk dei første månadane til Austersjøen. I mai 1924 byrja det i trelastfarta til Kvitsjøen og Russland med anløp i Murmansk og Arkhangelsk, og på vinterstid fortsette det i trampfart. Vinteren 1925 var det mellom anna i Svartehavet og Odessa, før det hadde to turar mellom Frankrike og Dakar i Senegal. 

28. november 1926 var skipet i kollisjon med den danske damparen «Alexandra» i Kielkanalen. «Dvina» fekk noko skade men vart mellombels reparert og kunne halde fram reisa si. 18. mars 1927 var skipet i ein ny kollisjon, denne gongen med bolverket ved Eastham Locks i Manchester. Skipet fekk skade på styrbord side der to naglar var avrive og to plater og tre dekksbjelkar vart bøygd. Skipet var lasta med bomull og ull. 
 
Sommaren 1927 var «Dvina» med på ein handelsekspedisjon til Karahavet, mellom andre med systerskipet . Ekspedisjonen samla seg i Tromsø og segla derifrå til Matotsjkinsundet på Novaja Zemlja der dei låg og venta i seks dagar på meldingar om istilhøva. 19. august kunne dei gå inn Karahavet og fekk hjelp av isbrytaren «Malygin» då dei møtte iskanten. Dei brukte ni timar fram til øya Belyj. Her skilde ekspedisjonen lag og «Dvina» og tre andre skip segla opp elva Ob eit par døgns seglas. Her lossa dei lasta si og «Dvina» tok imot trelast for London. 

I mars 1928 vart Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab oppløyst og dei russiske medinteressene brukte seg av opsjonen sin til å overta nokre av skipa. «Dvina» var eitt av dei og det vart overført til russisk flagg og den sovjetiske handelsflåten Sovtorgflot i Leningrad. I 1932 vart heimehamna flytta til Vladivostok. 

I oktober 1959 var det brann i maskinrommet på skipet og det vart kondemnert.

Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 772 brt, 1 026 nrt og lasteevna var 2 450 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 3 659 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Earle's SB & Eng Co. Ltd. i Hull.  Oppgjeven yting var 220 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 12 knop.

Sjå òg
Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

Kjelder

Norske dampskip
Norske lasteskip
Sovjetiske dampskip
Sovjetiske lasteskip
BDS-eigde fartøy
Skip bygde i Goole
Skip frå 1922
Skip sluttsegla i 1959
MS «Alert» (1919)

MS «Alert» var ein taubåt bygt i 1919 for ein privateigar i Stavern. 

I 1924 vart båten kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) som hadde det fram til 1957. Den vidare lagnaden er ukjend.

Historie
Skipet vart bygt i tre i Kragerø i 1919 for ein ukjend eigar.

I november 1923 vart båten lagt ut for sal i eit dødsbo. 

I 1924 vart slepebåten kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab for 20 000 kroner, i tillegg til ein reparasjon på 14 545 kroner.

20. april 1944 under eksplosjonen på Vågen låg «Alert» ved Søndre Tolbodkai. Kapteinen og maskinisten stod i døra då dei såg at det kom flammar opp frå Festningskaien. Maskinisten meinte det såg alvorleg ut og at dei burde kom seg i dekning. Dei var ikkje kome meir enn ti meter då eksplosjonen oppstod. Det vart heilt mørkt og det hagla med gjenstandar gjennom lufta. Dei høyrde så rop frå sjøen og fann dekksmannen som låg i sjøen og heldt seg til ein båt medan han blødde sterkt frå hovudet. Kapteinen fekk han seinare opp i ein motorbåt. Familien til kapteinen budde i nærleiken, så han ville gå og sjå etter dei. Då han seinare kom attende for å sjå etter «Alert», kom han ikkje fram på grunn av sperringane. Då han endeleg kom fram var «Alert» søkkt. 
 
Båten vart selt i 1957, men den vidare lagnaden er ukjend.

Sjå òg
Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

Kjelder

Norske taubåtar
BDS-eigde fartøy
Skip bygde i Vestfold og Telemark
Skip frå 1919
Byfjorden ved Tønsberg

Byfjorden er ein fjord i Tønsberg kommune i Vestfold og Telemark. Han utgjer den inste delen av Tønsbergfjorden, som igjen er ein sidefjord i Oslofjorden, og går mellom Kanalen i Tønsberg, Tønsberghus og Jarlsberg travbane. Inst i fjorden ligg Iljane våtmarksområde og naturreservat, skipa i 1985. Ved kanalen ligg Kanalbrua, ei vippebru for biltrafikk opna i 1957, og i Ollebukta er det ei småbåthamn. Mellom restaurantane, mediehuset og gjestehamna på brygga i byen og Kaldnes på Nøtterøy-sida går Kaldnes bru, ei gangbru som opna i 2005. På området etter Kaldnes Mekaniske Verkstad, eit skipsverft i drift frå 1899 til 1984, er det reist høge bygg med leilegheiter.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Byfjorden (Tønsberg)» frå ,  den 22. mai 2020.  

Geografi i Tønsberg
Fjordar i Vestfold og Telemark
Madame de Sévigné

Marie de Rabutin-Chantal, marquise de Sévigné (), kjend som Madame de Sévigné, var ein kjend fransk brevskrivar. Dei fleste av breva hennar var stila til dottera, som ho brevveksla med i nesten 30 år.

Liv og virke

Marie de Rabutin-Chantal var dotter av Celse Bénigne de Rabutin, baron de Chantal, og Marie de Coulanges. Ho var den einaste av dei tre barna til paret som voks opp.  
Far hennar var ein offiser frå ei gammal, men ikkje særleg velståande burgundisk adelsslekt. Han døydde i strid under omleiringa av La Rochelle i 1627. Mora kom frå ein nyadeleg bankierfamilie; ho døydde i 1633. Marie fekk deretter ei høg utdanning under vernet til først mora sine foreldre og deretter av morbroren Christophe de Coulanges, abbé de Livry. 

I 1644 blei ho gift med marki Henri de Sévigné frå Bretagne. Henri var stadig utru og sløsa med pengar, men morbroren til Marie hadde ordna ekteskapskontrakten slik at det meste av hennar formue blei halden fråskild frå den til mannen. 4. februar 1651 blei Henri de Sévigné dødeleg såra i ein duell med chevalier d'Albret, og døydde to dagar etter. Madame de Sévigné blei enkje 24 år gammal, og giftet seg aldri opp att.

Ho delte tida si mellom godset til ektemaken i Bretagne og Paris, der hun ofte vitja Nicolas Fouquet sin salong. Ho var også nær ven av La Rochefoucauld og Madame de La Fayette.

Dottera hennar Françoise gifta seg i 1669 med François Adhémar de Monteil, greven av Grignan. Etter at svigersonen var blitt guvernør i Provence og drog dit med kona si, byrja Madame de Sévigné den kjende brevvekslinga si med dottera, som varte frå 1671 fram til de Sévigné døydde. Frå 1673 blei breva hennar sirkulerte i kopiar.

Då sonen gifta seg i 1684 delte ho opp eigedommane sine mellom barna og heldt berre på ei privat inntekt for seg sjølv. Ho døydde i 1696 med ein feber, kanskje influensa eller lungebetennelse.

Ei samling av breva hennar blei gjeven ut i 1725 av dotterdotter hennar Pauline de Simiane, som gav ut fleire utgåver i 1734-1737 og 1754.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marie de Rabutin-Chantal, marquise de Sévigné» frå ,  den 22. mai 2020.  
 

Folk frå Paris
Franske adelege
Franske forfattarar
Franskmenn frå 1600-talet
Forfattarar frå 1600-talet
Brevskrivarar
Luis Miguel Martín

Luis Miguel Martín Berlanas () er ein spansk tidlegare friidrettsutøvar frå Madrid som tilhøyrde europatoppen i hinderløping i tida 1998-2004.

Martín var opphavleg mellomdistanseløpar. Frå 1998 satsa han på 3 000 meter hinder. I sin fyrste sesong som hinderløper vart han iberoamerikansk meister i øvinga og nummer fire då europameisterskapen vart avvikla i Budapest, halvtanna sekund bak bronsevinnar Jim Svenøy. Året etter sette Martín landsrekord med 8.11,1, den fyrste av fire forbetringar av den spanske rekorden. Men i Friidretts-VM 1999 i Sevilla rauk han ut i forsøket.

År 2000 vart Martín spansk meister og femtemann i Sydney-OL. Deretter sprang han inn til fjerdeplass under verdsmeisterskapen i Edmonton i 2001, før han i 2002 vann bronsemedaljen ved europameisterskapen i München. Den 30. august 2002 flytta Martín den spanske rekorden til 8.07,4 ved eit stemne i Brussel, hans livs beste prestasjon i hinderløpinga. Sidan vart han nummer seks ved verdsmeisterskapen 2003 i Saint-Denis og nummer fem under Sommar-OL 2004 i Aten. Han tevla i friidrett til 2011.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Nr 4 – 8.20,5
VM 1999 i Sevilla:  Utslått i forsøket (8.17,7=nr 13)
OL 2000 i Sydney: Nr 5 – 8.22,7
VM 2001 i Edmonton: Nr 4 – 8.18,8
EM 2002 i München: Bronsemedalje – 8.24,7
VM 2003 i Paris: Nr 6 – 8.13,5
OL 2004 i Aten: Nr 5 – 8.11,6
VM 2005 i Helsinki: Nr 11 – 8.22,1

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Luis Miguel Martín» frå ,  den 22. mai 2020.  
Denne artikkelen bygger på «Luis Miguel Martín» frå ,  den 22. mai 2020.  
 

Hekkeløparar
Folk frå Madrid
Spanske friidrettsutøvarar
Steve Walsh

Steve Walsh () er ein USA-amerikansk musikar, songar og låtskrivar, mest kjend som langvarig medlem i det progressive rockebandet Kansas. Han trekte seg attende frå bandet i 2014. Han syng solo på fire av dei mest kjende hittane til Kansas: «Carry On Wayward Son,» «Dust in the Wind», «Point of Know Return» og «All I Wanted». Dei to sistnemnde var han òg medlåtskrivar på.

Diskografi

Solo
 (1980) Schemer-Dreamer
 (2000) Glossolalia
 (2005) Shadowman
 (2007) Dark Day & Faule Dr Roane (digital singel)
 (2017) Black Butterfly

Streets
 (1983) 1st
 (1985) Crimes in Mind
 (1997) King Biscuit Flower Hour Presents Streets eller Live-Shakedown

Bidrag
 (1978) Steve Hackett – Please Don't Touch
 (1980) Kerry Livgren – Seeds of Change
 (1983) Paul Barrére – On My Own Two Feet
 (1990) Blonz – Blonz
 (1993) Jeff Watson – Around the Sun
 (2000) Vince DiCola – In-Vince-ible!
 (2000) Christmas Collection with Father Rodgers – Remember the One
 (2001) Seventh Key – Seventh Key
 (2001) Trent Gardner – Leonardo - The Absolut Man
 (2001) The December People – Sounds Like Christmas
 (2002) Explorers Club – Raising the Mammoth
 (2002) Daniele Liverani – Genius - A Rock Opera
 (2003) Saint James Parish – Come Home for Christmas
 (2003) Khymera – Khymera
 (2006) Moonstone Project - Time to Take a Stand
 (2010) Joel Kosche –  Fight Years
 (2010) Roswell Six – Terra Incognita: A Line in the Sand
 (2014) Radioactive - F4UR

Kansas

Studioalbum
 (1974) Kansas
 (1975) Song for America
 (1975) Masque
 (1976) Leftoverture
 (1977) Point of Know Return
 (1979) Monolith
 (1980) Audio-Visions
 (1986) Power
 (1988) In the Spirit of Things
 (1995) Freaks of Nature
 (1998) Always Never the Same
 (2000) Somewhere to Elsewhere

Konsertalbum
 (1978) Two for the Show
 (1992) Live at the Whisky
 (1998) King Biscuit Flower Hour Presents Kansas
 (2002) Device, Voice, Drum (CD/DVD)
 (2009) There's Know Place Like Home (CD/DVD)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steve Walsh» frå ,  den 22. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside for Kansas

USA-amerikanske rockeartistar
Kansas-medlemmar
Folk frå St. Joseph i Missouri
Musikarar frå Kansas
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske rockepianistar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske perkusjonistar
USA-amerikanske vibrafonistar
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske munnspelspelarar
Explorers Club-medlemmar
Kerry Livgren

Kerry Allen Livgren () er ein USA-amerikansk musikar og låtskrivar, mest kjend som eit av dei originale medlemmane og viktigaste låtskrivarane i musikkgruppa Kansas.

Diskografi

Med Kansas
 1974 Kansas
 1975 Song for America
 1975 Masque
 1976 Leftoverture
 1977 Point of Know Return
 1978 Two for the Show live
 1979 Monolith
 1980 Audio-Visions
 1982 Vinyl Confessions
 1983 Drastic Measures
 1992 Live at the Whisky live (guest appearance only)
 2000 Somewhere to Elsewhere
 2009 There's Know Place Like Home live (guest appearance only)

Solo, AD, Proto-Kaw
 1980 Seeds of Change
 1984 Time Line (Kerry Livgren/AD)
 1985 Art of the State (AD)
 1986 Reconstructions (AD)
 1988 Prime Mover (Kerry Livgren/AD)
 1989 One of Several Possible Musiks
 1995 When Things Get Electric (Kerry Livgren og Corps de Pneuma) 
 1997 Odyssey into the Mind's Eye - filmmusikk
 2000 Collector's Sedition 
 2002 Early Recordings from Kansas 1971–1973 (Proto-Kaw)
 2004 Before Became After (Proto-Kaw)
 2006 The Wait of Glory (Proto-Kaw)
 2011 Forth (Proto-Kaw)

Bøker
 1980 Seeds of Change: The Spiritual Quest of Kerry Livgren, med Kenneth Boa; utvida i 1991, 
Proto-Kaw

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kerry Livgren» frå ,  den 22. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske kristenmusikk-utøvarar
Musikarar frå Kansas
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
Sologitaristar
Kansas-medlemmar
Folk frå Topeka i Kansas
Explorers Club-medlemmar
Robby Steinhardt

Robert Eugene «Robby» Steinhardt () er ein rockefiolinist og songar, mest kjend som medlem av gruppa Kansas, der han var dels solovokalist og frontmann i lag med Steve Walsh, frå 1973 til 1982 og frå 1997 til 2006. Han og Steve Walsh er dei einaste original medlemmaen i bandet som ikkje kjem frå Topeka.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Robby Steinhardt» frå ,  den 22. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockecellistar
USA-amerikanske rockefiolinistar
USA-amerikanske rockebratsjistar
Kansas-medlemmar
USA-amerikanske fiolinistar
Musikarar frå Kansas
Rich Williams

Richard John «Rich» Williams () er ein USA-amerikansk gitarist, mest kjend som medlem av Kansas, der han vore medlem sidan debuten i 1974. Williams mista det høgre auget sitt som barn i ei fyrverkeriulukke. I mange år gjekk han med glasauge, men har i dag ein lapp over auget i staden. 

I byrjinga delte Williams gitarspelinga med Kerry Livgren. Seint i 1980-åra spelte han og Steve Morse sologitar i bandet. Etter forskjellige besetningsendringar i Kansas, var Williams den einaste gitaristen i bandet, fram til Zak Rizvi kom inn i bandet i 2016. Williams og Phil Ehart er dei einaste to som har vore medlem i Kansas heile vegen og spelt på alle albuma deira.

Diskografi 
Kansas (1974)
Song for America (1975)
Masque (1975)
Leftoverture (1976)
Point of Know Return (1977)
Two for the Show (1978)
Monolith (1979)
Audio-Visions (1980)
Vinyl Confessions (1982)
Drastic Measures (1983)
The Best of Kansas (1984)
Power (1986)
In the Spirit of Things (1988)
Live at the Whisky (1992)
Freaks of Nature (1995)
Always Never the Same (1998)
King Biscuit Flower Hour Presents Kansas (1998)
Somewhere to Elsewhere (2000)
Device, Voice, Drum (2002)
There's Know Place Like Home (2009)
The Prelude Implicit (2016)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rich Williams» frå ,  den 22. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Kansas
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Kansas-medlemmar