alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Meine Seel erhebt den Herren

Meine Seel erhebt den Herren, BWV 10, er ein kantate av Johann Sebastian Bach.

Han vart skriven i Leipzig for Maria besøksdag og vart først framført den 2. juli 1724. Store delar av tekste er teken frå magnificaten, Lukasevangeliet 1:46-55 og melodien nytta i salmen som er tilknytt magnificaten.

Stykket er skriven for to oboar, trompet, strykarar (fiolinar, bratsjar og basso continuo), songsolistar og kor. Det består av sju satsar, i g-moll bortsett frå der anna er nemn: 

Kor: «Meine Seel erhebt den Herren» - ei korutgåve av salmemelodien. Altane, tenorane og bassane syng frie kontrapunkt, medan sopranen syng salmemelodien reint med lange tonar. Om lag halvvegs ut i satsen, byter sopranane og altane roller. 
Arie: «Herr, der du stark und mächtig bist» - for sopran, oboar, strykarar og continuo (H-dur).
Resitativ: «Des Höchsten Güt und Treu» - for tenor og continuo (g-moll modulert til d-moll).
Arie: «Gewaltige stößt Gott vom Stuhl» - for basstemme og continuo (F-dur).
Duet: «Er denket der Barmherzigkeit» - for alt, tenor, oboar, trompet og continuo (d-moll). Oboane og trompetane speler berre salmemelodien i lange tonar
Resitativ: «Was Gott den Vätern alter Zeiten» - for tenor, strykarar og continuo.
Koral: «Lob und Preis sei Gott dem Vater» - siste verset av koralen, sunge og spelt av heile ensemble.

Media
Cantata 10 på youtube (Ton Koopman).

Bakgrunnsstoff
  
Songpartitur for stykket
Tysk tekst med engelsk omsetjing 
Forskjellige kommentarar om stykket

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Meine Seel erhebt den Herren, BWV 10» frå ,  den 7. april 2010.  
 

Musikk i 1724
Lobet Gott in seinen Reichen

Lobet Gott in seinen Reichen, òg kalla «Himmelfahrts-Oratorium», BWV 11, er eit oratorium av Johann Sebastian Bach. Det vart truleg komponert i 1735, med tekst truleg skriven av Picander. I Bach-Gesamtausgabe (BGA) er verket inkludert som ein del av kantatene (derfor det låge BWV-talet) og i Bach Compendium har det nummeret BC D 9 og er ein del av oratoria. Det er basert på bibelske tekstar og derfor inneheld det resitativ av ein evangelist og andre personar. Bach markerte det som «Oratorium In Festo Ascensionis.» Dette todelte verket omfatta 11 nummer med ei framføringstid på om lag ein halv time. 

 Koral — «Lobet Gott in seinen Reichen» (etter ein høgtidskoral frå ein kantate frå 1732)
 Evangelist (Tenor) — «Der Herr Jesus hub seine Hände auf»
 Resitativ (Bass) — «Ach, Jesu, ist dein Abschied schon so nah?»
 Arie (Alt) — «Ach, bleibe doch, mein liebstes Leben» (musikalsk imitasjon av ein tidlegare, tapt bryllaupskantate som òg er opphavet til Agnus Dei frå Messe i  H-moll)
 Evangelist (Tenor) — «Und ward aufgehoben zusehends»
 Koral — «Nun lieget alles unter dir»
 Evangelists (Tenor og Bass) — «Und da sie ihm nachsahen gen Himmel fahren»
 Resitativ (Alt) — «Ach ja! so komme bald zurück»
 Evangelist (Tenor) — «Sie aber beteten ihn an»
 Arie (Sopran) — «Jesu, deine Gnadenblicke» (begge fløytear spelar i samklang, det same gjer obo 1 og fiolinane og bratsjane)
 Koral — «Wenn soll es doch geschehen»

Instrumentering
To fløyter, to oboar, tre trompetar, paukar, strykarar, continuo, fire songsolistar (SATB) og kor.

Bakgrunnsstoff
  
Tysk tekst med engelsk omsetjing 
Forskjellige kommentarar om stykket

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lobet Gott in seinen Reichen, BWV 11» frå ,  den 7. april 2010.  
 

Musikkverk av Johann Sebastian Bach
Musikk i 1735
Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen

Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen, BWV 12, er ein kantate av Johann Sebastian Bach. Kantaten spring ut frå Weimar-perioden til Bach. Han vart først framført i hoffkapellet i Weimar den tredje sundagen etter påske, den 22. april 1714. Ein trur teksten, som skildrar sorga til dei kristne, må vere skriven av Salomon Franck, hoffdiktaren i Weimar.

Kantaten er skriven for sopran, alt, tenor, bass, obo, trompet, fagott, to fiolinar, to gambe og basso continuo.  Det er sju satsar, i f-moll, bortsett frå der anna er nemnt:

 Sinfonia – for obo, to fiolinar, to bratsjar da gamba og basso continuo med ein fagott. So for mange av dei tidlege kantatane til Bach opnar verket med ein kort instrumentalpassasje, merka som adagio assai, med ein utrykksfull og enkel solo-obo.
 Koral «Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen» – for sopran, alt, tenor, bass, to fiolinar, to bratsjar da gamba og basso continuo med ein fagott. Openingskoralen er bygt på ein basso ostinato, i ein gammaldags 3/2 passacaglia. Orda vert kvar for seg uttalt med ein annan vokaldel, som overlappar den neste. Den midtre delen har ein noko meir festleg kjensle og modulerer til Ess-dur.
 Resitativ  «Wir müssen durch viel Trübsal» – for alt, to fiolinar, to bratsjar da gamba og basso continuo med ein fagott, dette er den einaste resitativen i kantaten, som stadfester at dette er ein gammaldags kantate. (c-moll)
 Arie «Kreuz und Kronen sind verbunden» - for alt, obo og basso continuo. (c-moll)
 Arie «Ich folge Christo nach» ("I follow after Christ") – for bass, to fiolinar og basso continuo. (Ess-dur)
 Arie «Sei getreu, alle Pein» – For tenor, trompet og basso continuo. Samstundes med tenorlinja, spelar trompeten koralmelodien Jesu, meine Freude, ein komposisjonsteknikk frå det sentrale Tyskland på 1600-talet. (g-moll)
 Koral «Was Gott tut, das ist wohlgetan» (B-dur)

Bach skreiv om materialet frå den første koralen og danna Crucifixus-satsen i Credo i Messe i H-moll.

Media
Eit minutts utdrag av kvar sats på Classical.com

Bakgrunnsstoff
  
Original tekst og omsetjing 
Songpartitur
Tysk tekst med engelsk omsetjing

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen, BWV 12» frå ,  den 7. april 2010.  
 

Musikk i 1714
Passacaglia

Passacaglia, passacaille eller pasacalle (spansk pasar una calle, 'spasere gatelangs') var opphavleg ein spansk folkedans. På 1500-talet kom dansen til Frankrike og Italia der han vart oppført scenisk.

Som musikkform er passacagliaen ofte, men ikkje alltid, basert på ein bass-ostinat i tredelt takt, vanlegvis med ein alvorleg og mollprega karakter.

Den mest kjente passacaglia frå barokken er Johann Sebastian Bach sin Passacaglia i c-moll for orgel (BWV 582). Òg Crucifixus frå Messe i h-moll er bygd opp som ein passacaglia.

Sidan seinromantikken vart det under innverknad av Bach skrive mange orgelpassacagliar, ofte med ein påfølgjande fuge. Òg nyklassisistiske komponistar nyttar seg gjerne av forma. Viktige døme er:
Johann Nepomuk David: Introduktion und Passacaglia über „Wach auf, wach auf du deutsches Land“
Sigfrid Karg-Elert: Passacaglia und Fuge über B-A-C-H op. 150
Flor Peeters: Passacaglia e Fuga e-Moll op. 42
Max Reger: Introduktion, Passacaglia und Fuge e-Moll op. 127
Georg Schumann: Passacaglia und Finale über B-A-C-H op. 39, Verlag F. E. C. Leuckart, Leipzig 1905 (Erstdruck)
Richard Wetz: Passacaglia und Fuge d-Moll op. 55

Dmitrij Sjostakovitsj skreiv nokre langsame satsar i større verk på passacaglia-forma: 2. klaversonate, 8. symfoni, 2. klavertrio, 1. fiolinkonsert. Vidare er Passacaglia d-moll op. 1 av Anton Webern og 4. sats av Johannes Brahms' 4. symfoni kjente orkesterpassacaglier.

Sjå òg 
 Chaconne: ei musikkform som er nærast identisk med passacagliaen

Danseformer i klassisk musikk
Barokkdans
Barokkmusikk
Meine Seufzer, meine Tränen

Meine Seufzer, meine Tränen, BWV 13, er ein kantate av Johann Sebastian Bach. Han vart skriven for den andre sundagen etter trettande dag jul.  Den avsluttande koralen er ei harmonisering av salmen O Welt, ich muss dich lassen.

Han er instrumentert for to blokkfløyter, obo da caccia, strykarar (to fiolinar, bratsj og basso continuo), songsolistar og kor og er i seks satsar: 

Arie (Tenor): Meine Seufzer, meine Tränen (D-moll)
Resitativ (Alt): Mein liebster Gott läßt mich annoch (H-dur)
Koral (Alt): Der Gott, der mir hat versprochen (F-dur)
Resitativ (Sopran): Mein Kummer nimmet zu (F-dur)
Arie (Bass): Ächzen und erbärmlich Weinen (G-moll)
Koral (Kor): So sei nun, Seele, deine (H-dur)

Bakgrunnsstoff
Tysk tekst med engelsk omsetjing 
 
Kommentarar om stykket

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Meine Seufzer, meine Tränen, BWV 13» frå ,  den 7. april 2010.  
 

Musikk i 1726
Blokkfløyte

Ei blokkfløyte er eit treblåseinstrument. Ho har fått namnet sitt på grunn av ein plugg som vert sett inn i eit hol i munnstykket. Ho er vanlegvis laga i tre eller plast. Norske variantar av fløyta er tussefløyte og sjøfløyte som begge vert brukt i folkemusikksamanheng.

Blokkfløytefamilien 
 Pikkoloblokkfløyte (i C)
 Sopranblokkfløyte (i C)
 Altblokkfløyte (i F)
 Tenorblokkfløyte (i C)
 Bassblokkfløyte (i F)

Fløyter
Barokkinstrument
Historiske musikkinstrument
Tutti

Tutti er eit italiensk ord som tyder 'alle' eller 'i saman'.

Som eit musikalsk uttrykk vert det nytta på forskjellig vis:

 Det kan vise til ein orkesterpassasje der alle medlemmene i orkesteret (eller delar av eit orkester) spelar samstundes. I eit konsertstykke indikerer det delar for heile orkesteret, i motsetnad til delar for solistane. Det vert nytta på liknand vis i kormusikk, der heile seksjonar eller heile koret syng samstundes.
 Ein som orkestrerer eit stykke kan spesifisere at ein musikar i orkesteret skal spele aleine, medan resten av seksjonen er stille under soloen. Det står då skrive solo på partituret der soloen startar, og tutti der heile seksjonen starta å spele att. 
 I orgelmusikk indikerer det fullt orgel: alle pipene vert opna. Dette vert stundom skrive på partitur som .

Sjå òg
Solo
Ripieno

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tutti» frå ,  den 7. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
 Apel, Willi, red., Harvard Dictionary of Music, Second Edition, Revised og Enlarged. The Belknap Press of Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts, 1969. SBN 674375017

Musikknotasjon
Musikkterminologi
Italienske ord og uttrykk
Herr Gott, dich loben wir

Herr Gott, dich loben wir, BWV 16, er ein kantate av Johann Sebastian Bach, først framført i Leipzig 1. januar 1726.  Instrumenteringa er to oboar, valthorn da caccia, obo da caccia og strykarar (to fiolinar, bratsj, violetta og basso continuo).

Verket er i seks satsar, i C-dur bortsett frå der anna er nemnt. 

Kor: Herr Gott, dich loben wir
Resitativ (Bass): So stimmen wir bei dieser frohen Zeit
Arie (Bass) & Kor: Laßt uns jauchzen, laßt uns freuen
Resitativ (Alt): Ach treuer Hort (E-moll)
Arie (Tenor): Geliebter Jesu, du allein (F-dur)
Koral: All solch dein Güt wir preisen (A-moll)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Herr Gott, dich loben wir, BWV 16» frå ,  den 7. april 2010.

Bakgrunnsstoff
  
Tysk tekst med engelsk omsetjing 
Kommentarar om verket

Musikk i 1726
Gleichwie der Regen und Schnee vom Himmel fällt

Gleichwie der Regen und Schnee vom Himmel fällt, BWV 18, er ein kyrkjeleg kantate by Johann Sebastian Bach.  Han vart komponert for seksagesima, åttande sundag før påske, basert på ein tekst av Erdmann Neumeister skriven i 1711 for hoffet Eisenach. Teksten siterer Esaias og Salme 118.

Verket er ein av dei tidlege kantatane Bach skreiv, og vart truleg komponert for 24. februar 1715, truleg eit år og to tidlegare. Verket er instrumentert for kor, to blokkfløytear, fagott, bratsjar I-IV, fiolonsell og bass continuo.

Instrumenteringa liknar Brandenburgkonsert n°6, som òg er utan fiolinar. I tillegg nyttar den andre (Leipzig) utgåva av denne kantaten berre midtre og låge strykarar, utan blokkfløyter.

Satsar
Stykket er delt inn i fem satsar: 
Sinfonia, 
 Komponert i 6/4-takt i G-moll. Som fleire av kantatane til Bach — særleg dei tidlege— startar dette verket med ein instrumental sinfonia. Forma er på ein fleksibel chaconne, broten ned i episodar i ei da capo-form. 
Resitativ (Bass): Gleichwie der Regen und Schnee vom Himmel fällt
Resitativ og koral (litani) (Sopran, Tenor, Bass, Kor): Mein Gott, hier wird mein Herze sein
Arie (Sopran): Mein Seelenschatz ist Gottes Wort
Koral: Ich bitt, o Herr, aus Herzens Grund

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gleichwie der Regen und Schnee vom Himmel fällt, BWV 18» frå ,  den 7. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
  
Tekst på tysk og engelsk 

Musikk i 1715
Idar Norstrand

Idar Olav Norstrand (), fødd i Bergen, var ein norsk politikar for Arbeidarpartiet, fagforeiningsleiar og tenestemann. 

Han arbeidde som postmann frå 1934 til 1941, og seinare som sjef for personalavdelinga i Postdirektoratet, frå 1957 til 1982. Frå 1941 til 1945, under den tyske okkupasjonen av Noreg, måtte han flykte til Sverige. Der arbeidde han i den norske legasjonen i Stockholm. Frå 1946 til 1951 var han formann for Norsk Postforbund.

Regjering 
20. januar 1964 - 12. oktober 1965: Statsråd og sjef for Løns- og prisdepartementet (Løns- og prisminister) i Regjeringa Gerhardsen IV.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Idar Norstrand» frå ,  den 7. april 2010.  
 
 

Norske løns- og prisministrar
Ap-statsrådar
Statsrådar i Regjeringa Gerhardsen IV
Norske fagforeiningsleiarar
Folk frå Bergen
Basilica di San Francesco d'Assisi

Basilica di San Francesco i byen Assisi i Regione Umbria i Italia er ei kyrkje som er samansett av to bygningar, underkyrkja (Basilica Inferiore), som vart bygd mellom 1228 og 1230, og  overkyrkja (Basilica Superiore), som vart bygd  i gotisk stil oppå underkyrkja mellom 1230 og 1253. Klokketårnet (kampanilen) er bygd i romansk stil. Komplekset, som er gravkyrkje for helgenen og skiparen av fransiskanarordenen, Frans frå Assisi, vart i år 2000 innskrive på verdsarvlista til UNESCO.

Pave Gregor 9, som var i Assisi i 1228  for å heilagkåre (kanonisere) Sankt Frans, fremja då eit ynske overfor bror Elie de Cortone (leiar av fransiskanarordenen i tida 1232 til 1239) om at det straks vart sett i gang bygging av ei kyrkje med krypt for å hyse lekamen til den heilage Frans. Underkyrkja var ferdig 25. mai 1230, og leivningane etter Sankt Frans kunne leggjast i stor løyndom så godt skjult i krypten (av redsle for bortføring av relikviane) at dei ikkje vart oppdaga att før i 1818. Utan avbrot vart byggjearbeidet på overkyrkja sett i gang, og dette gjekk føre seg fram til 1253, då pave Innocent 4 kunne vigsle den fullt ferdige kyrkja som «hovud og mor for Dei små brørnes orden». 

Skipet i overkyrkja er i heile lengda dekorert med freskomålarstykkje av målaren Giotto, som i 28 tablå skildrar livet til Sankt Frans. Også andre av dei fremste meistrane i Italia har utsmykka kyrkja; Cimabue, Duccio di Buoninsegna, Pietro Lorenzetti, Simone Martini og fleire. Dei mange freskane i kyrkja er rekna som epokegjerande ved å representere innleiinga til renessansen i den italienske biletkunsten.

Ved eit jordskjelv 26. september 1997 vart det gjort skader på byen Assisi, og kyrkja vart råka; noko av kvelven i overkyrkja fall ned og drap fire personar, og freskar av Cimabue vart øydelagt. To år gjekk med til reparasjonar og forsterkingar av kvelvane og renovering og restaurering av freskane.

Bakgrunnsstoff 

Kyrkjer i Italia
Verdsarv i Italia
Michèle Pierre-Louis

Michèle Duvivier Pierre-Louis () er ein haitisk politikar som var statsminister i Haiti frå september 2008 til november 2009. Ho var den andre kvinnelege statsministeren i Haiti, etter Claudette Werleigh, som sat frå 1995 til 1996.

Pierre-Louis har vore dagleg leiar for Knowledge and Freedom Foundation (FOKAL), ein ideell organisasjon som er finansiert av George Soros, sidan 1995. I juni 2008 vart jo utnemnd til statsminister av president René Préval, etter at to andre framlegg frå Préval hadde vorte avslegne av deputertkammeret i nasjonalforsamlinga. Deputertkammeret godkjende henne 17. juli 2008, med 61 stemmer for, éi mot og 20 blanke. Vedtaket vart godkjent i senatet 31. juli, med 12 stemmer for, 5 blanke og ingen imot. I tillegg måtte det politiske programmet og regjeringa hennar godkjennast i deputertkammeret og senatet.

Préval kunngjorde samansetnaden av den nye regjeringa 25. august 2008, og ved sidan av Pierre-Louis sjølv, var det 17 ministrar, der sju av dei vart med vidare frå den tidlegare regjeringa til Jacques-Édouard Alexis. Pierre-Louis vart utpeikt til minister for rettferd og offentleg tryggleik, i tillegg til statsministerposten. Regjeringa skulle ha vorte innsett 26. august, men dette vart forseinka grunna den tropiske syklonen «Gustav».

Ho vart etterfølgd som statsminister av Jean-Max Bellerive i 2009.

Kjelder 
«Michèle Pierre-Louis» på Wikipedia på engelsk, innhenta 21. mars 2010.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
«The Elites Are Like a Huge Elephant Sitting on Haiti », intervju med Michèle Pierre-Louis av Michael Deibert hjå Inter Press Service.

Haitiske politikarar
Haitiske statsministrar
Alfagras

Alfagras, halfa eller esparto (Stipa tenacissima) er ein urteart i grasfamilien. Det er ei flierårig plante som er mest utbreidd på steppene i Nord-Afrika og Sør-Spania. Ho har lange blad som er røyrforma og sammanrulla. Bladfibrane vert mellom anna brukt som råmateriale for snøre og tau, og til korgfletting. Skotypen espadrille vert laga av alfagras.

Papirproduksjon 
Alfagrasfibrar vert også brukte i papirproduksjon. Fibrane vert vanlegvis blanda med 5–10 % tremasse. Dei gjev eit papir av høg kvalitet som er vanleg i bøker. I Storbritannia vart dette teke i bruk i 1850.

Kjelder 
«Espartogräs» på Wikipedia på svensk, innhenta 7. april 2010.
«Alfagress» hjå Store norske leksikon, innhenta 7. april 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Bakgrunnsstoff 
 

Grasfamilien
Haitialmiqui

Haitialmiqui (Solenodon paradoxus) er ein furespissmusart som berre er funnen på Hispaniola. Han vart oppdaga i 1833, då Johann Friedrich von Brandt skildra han. Det fanst også ein annan art på øya, Soledonon marcanoi, men denne døydde ut etter den fyrste koloniseringa.

Kjelder 

 «Hispaniolan Solenodon» på Wikipedia på engelsk, innhenta 7. april 2010.
 «Solenodonten» på Wikipedia på dansk, innhenta 7. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Solenodon paradoxus hjå Animal Info.
 Solenodon paradoxus  i Taxonomicon.

Furespissmus
Arioso

Ein arioso er i klassisk musikk ein type operasong for solist mellom ein resitativ og ein arie. Bokstavleg tyder arioso luftig. Uttrykket dukka opp på 1500-talet i lag med dei andre nemnde typane og monodi. Han vert ofte forveksla med resitativ accompagnato.

Arioso liknar ein resitativ på grunn av den frie strukturen og bøyingane, som ligg tett opp til talen. Han har derimot ein annan rytme. Arioso liknar ein arie på den melodiske forma, og begge er nærare song enn resitativ; men dei har forskjellig form og i ein arioso har ein sjeldan gjentakingar.

Døme på ariosoer er finalen i første akt av Mozarts Tryllefløyta og starten på kantaten Ich steh mit einem Fuß im Grabe av Johann Sebastian Bach.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Arioso» frå ,  den 8. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Omsett frå Arioso ''

Sjå òg
kantate
oratorium

Bakgrunnsstoff
 Bachs Arioso spelt av cellisten Julian Lloyd Webber

Operaterminologi
Songformer
Italienske ord og uttrykk
Zinke

Ein zink (òg zinke eller sink, italiensk cornetto, engelsk cornett) er eit historisk musikkinstrument med blomstringstid tidleg på 1600-talet. Han vart vanlegvis laga av tre, sjeldnare av elfenbein, var åttekanta og med skinnovertrekk og hadde seks fingerhol og eit tommelfingerhol. Han vert i dag klassifisert som eit messingblåseinstrument. 

Ofte vert zinken sett på som ein mellomting mellom blokkfløyte og trompet. Frå 1400-talet til midten av 1600-talet var zinken eit av dei viktigaste musikkinstrumenta med ry på seg til å kunne imitere den menneskelege stemma.

Byggemåtear 
Zinken vert vanlegvis stemt i middeltone temperering og derfor er litteraturen vanlegvis avgrensa til toneartar opp til to forteikn.

Til grunn for ein zinkekonstruksjon ligg eit konisk røyr med sju hol. Ulike typar er:
krum zinke (cornetto curvo), lett krumma utført i to uthola, samanlimte og lærovertrekte halvdelene, vanlegvis i følgjande storleikar: 
i eit normalt sopranleie (cornetto) – djupaste tone er a. G-grep.
den mindre diskant- eller kvartzinken (cornettino) i eit høgare toneleie.
tenorzinke i eit djupare toneleie, lengre og vanlegvis krumma i s-form.
rett zinke (cornetto diritto) er sjeldne.
stille zinke (Cornetto muto) er rette og laga i eit stykke tre med utfrest munnstykke som ikkje kan takast av. Volumet er lågare og tonen mindre skarp enn for dei andre variantane
serpent er ei bassform av instrumentfamilien.

Komponistar som har skrive for zinke 
Heinrich Schütz
Michael Praetorius
Claudio Monteverdi
Johann Sebastian Bach
Giovanni Gabrieli

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zink» frå ,  den 8. april 2010.  
 

Massingblåseinstrument
Historiske musikkinstrument
Odd Sagør

Odd Georg Sagør (), fødd i Meldal, var ein norsk politikar for Arbeiderpartiet. 

Frå 16. oktober 1973 til 15. januar 1976 var Odd Sagør statsråd og sjef for Forbrukar- og administrasjonsdepartementet (Forbrukar- og administrasjonsminister) i Trygve Bratteli si andre regjering.

Odd Sagør var ordførar i Trondheim frå 1963 til 1970, finansrådmann frå 1970 til 1973, og rådmann i Trondheim frå 1976 til 1986. Han var også medlem i Trondheim bystyre frå 1946 til 1970.

Kjelder 
Stortinget.no - Biografi, vitja 8. april 2010

Norske forbrukar- og administrasjonsministrar
Ap-statsrådar
Statsrådar i Regjeringa Bratteli II
Ordførarar i Trondheim
Ap-ordførarar i Sør-Trøndelag
Rådmenn
Folk frå Meldal
Frederik Moltke Bugge

Frederik Moltke Bugge () var ein norsk skulemann. Han var rektor ved Trondhjems katedralskole 1833-51. Bugge var ordførar i Trondheim i to år. Peder Bugge var far hans, Wilhelm Bugge sonen hans.

Liv og gjerning
Bugge var fødd i Trondheim, der far hans var biskop. Han avla artiumseksamen i 1823, og i 1829 filologisk embetseksamen frå universitetet i Kristiania (Oslo). 1831 var han ei kort tid overlærar ved Kristiania katedralskole, før han same året vart styrar av den lærde skulen i Stavanger.

I 1833 vart Bugge rektor ved katedralskulen i heimbyen Trondheim. 1836-37 hadde han stipend for å studere dei høgare skulane i Tyskland og Frankrike. I perioden 1840-42 var han medlem av ein kommisjon som skulle kome med forslag til revideringar av undervisingsplanen for dei høgare skulane. Kommisjonsarbeidet hadde stor innverknad på utviklinga innanfor norsk skule.

Bugge var 2. varamann (suppleant) til Stortinget 1839. Han deltok i styret av Trondheim, sat nokre år i bystyret og var ordførar 1844-45.

I si tid som rektor i Trondheim var Bugge sentral i Kongelige Norske Videnskabers Selskab. Fleire år var han preses i selskapet, mellom anna då Ivar Aasen i 1842 av selskapet fekk stipendet som sette han i stand til å reise land og strand rundt, for å granske dei norske dialektane.

Bugge flytta til Bergen då han gjekk av som rektor. Han døydde der etter berre to år.

Kjelde
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914, Kristiania 1914

Norske pedagogar
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Ordførarar i Trondheim
Folk frå Trondheim
Es ist nichts Gesundes an meinem Leibe

Es ist nichts Gesundes an meinem Leibe, BWV 25, er ein kantate komponert av Johann Sebastian Bach. Han vart først framført den 29. august 1723 for den fjortande sundagen etter treeiningssundag. Teksten er laust basert på evangeliet etter Lukas, der Jesus lækjer ti spedalske (Lukas 17:11-19) og frå Paulus’ brev til galatarane 5: 16-24. Kven som har skrive teksten er ukjend. 

Kantaten er skriven for sopran, alt, tenor, bass, zinke, tre tromboner, tre blokkfløyter, to oboar, to fiolinar, bratsj og basso continuo.

 Koral «Es ist nichts Gesundes an meinem Leibe» - For sopran, alt, tenor, bass, zinke, tre trombone, tre blokkfløyter, to oboar, to fiolinar, bratsj og basso continuo. 
 Resitativ «Die ganze Welt ist nur ein Hospital» - For solotenor og basso continuo.
 Arie «Ach, wo hol ich Armer Rat?»- For solobass og basso continuo.
 Resitativ «O Jesu, lieber Meister» - For solosopran og basso continuo.
 Arie - «Öffne meinen schlechten Liedern» - For tre blokkfløyter, to oboar, to fiolinar, bratsj og basso continuo.
 Koral - «Ich will alle meine Tage» - For sopran, alt, tenor, bass, tre blokkfløyter, zinke, to oboar, to fiolinar, bratsj, tre tromboner og basso continuo.

Bakgrunnsstoff
  
Original tekst
Vokalpartitur
Tysk tekst med engelsk omsetjing 
Innnspelingar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Es ist nichts Gesundes an meinem Leibe, BWV 25» frå ,  den 8. april 2010.  
 

Musikk i 1723