alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fotball-EM 2009

Europameisterskapen i fotball 2009 var den tiande europameisterskapen i fotball for kvinner og vart for fyrste gong arrangert i Finland. Tittelforsvarar Tyskland vart europameister med finalesiffera 6-2 mot England den 10. september 2009 i Helsinki. Det var femte gong på rad Tyskland vann EM-finalen.

Meisterskapsturneringa fann stad i Finland i tida 23. august til 10. september 2009. Kampane vart avvikla på fem arenaer i fire byar; Helsinki, Tampere, Lahti og Turku.

Gruppespelet
Dei tolv kvalifiserte deltakarlanda var delt i tre grupper à fire lag. Omframt vertslandet Finland deltok Danmark, England, Frankrike, Island, Italia, Nederland, Noreg, Russland, Sverige, Tyskland og Ukraina. Frå gruppespelet til kvartfinalane gjekk dei to beste laga i gruppene og dei to tredjeplasserte med flest poeng, eventuelt målskilnad.

Kvartfinalar og semifinalar
Frå kvartfinalane gjekk England, Tyskland, Noreg og Nederland vidare til semifinalane, sistnemnde etter straffesparktevling mot Frankrike. Noreg slo ut Sverige med 3-1. I semifinalane vann England 2-1 over Nederland etter ekstraomgangar, medan Tyskland eliminerte Noreg med sigerssifra 3-1.

Finalen
Finalen mellom Tyskland og England vart spelt på Olympiastadion i Helsinki 10. september 2009 framfor 15 877 tilskodarar. Birgit Prinz opna målprotokollen i det 20. minutt og Melanie Behringer la på til 2-0 for Tyskland to minuttar seinare. Etter nye to minuttar reduserte Karen Carney til pausestillinga 1-2. Kim Kulig auka Tysklands leiing i det 50. minutt før Kelly Smith reduserte til 2-3 fem minuttar seinare. To mål av Inka Grings i det 62. og 73. minutt auka den tyske leiinga til tre mål, medan Birgit Prinz fastsette sluttresultatet til 6-2 i favør Tyskland i det 76. minutt.

Tysklands vinnarlag bestod av: Nadine Angerer, Babett Peter, Annike Krahn, Saskia Bartusiak, Linda Bresonik, Melanie Behringer, Simone Laudehr, Kim Kulig, Kerstin Garefrekes, Birgit Prinz og Inka Grings. Célia Okoyino da Mbabi og Fatmire Bajramaj vart slept ut på bana i det 60. og 83. minutt, av bana gjekk høvesvis Behringer og Garefrekes.

England stilte med: Rachel Brown, Casey Stoney, Faye White (kaptein), Anita Asante, Alex Scott, Eniola Aluko, Fara Williams, Kate Chapman, Karen Carney, Kelly Smith og Jill Scott. Etter 80 og 84 minuttars spel vart Aluko og Chapman bytta ut, inn kom Lianne Sanderson og Emily Westwood.

Dommar var Dagmar Damkova frå Tsjekkia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2001» frå ,  den 3. juli 2017.  
 

Europameisterskapar i fotball
Fotball i 2009
AADACL3

Arylacetamid-deacetylase-lik 3 er eit protein som hos menneske er koda for av genet AADACL3. Genet er knytt til sjukdommen norsk skabb (scabies norvegicus) og infestasjon av ektoparasittar. Ein nemneverdig paralog av dette genet er AADACL4.

Kjelder 

Gen på kromosom 1
Kopervik kyrkje

Kopervik kyrkje er ei kyrkje i Karmøy kommune i Rogaland fylke. Kyrkja vart vigsla den 23. april 2017 og avløyste ei tidlegare kyrkje som brann ned i 2010.

Kyrkja har om lag 500 sitjeplassar.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Arkitektgruppen Lille Frøen om kyrkja

Kyrkjer i Karmøy prosti
Kyrkjer i Karmøy
Haugalandet
Norske kyrkjer frå 2017
Nyfossum

Nyfossum i nærleiken av Åmot på Modum er eit herskapshus i empirestil som i si tid var familiebustaden for den tekniske direktøren på Blaafarveværket, Friedrich Roscher (1791-1859). Bustaden ligg på eit gardstun om lag ein kilometer unna sjølve verket, og alt saman er no gjort om til eit museum som høyrer inn under museumsstiftinga Blaafarveværket og er tilgjengeleg for publikum. I stover, soverom og barnerom i bustadhuset heng det bilete laga av kunstmålaren Ida Lorentzen med interiøra i huset som motiv.

Friedrich Roscher var tilsett ved Blaafarveværket i åra 1820-1840, og teikna sjølv dette herskaplege huset, som har vore nytta som direktørbustad etter hans tid òg. Etter at verksemda ved verket gradvis vart avvikla og til sist opphørte mot slutten av 1800-talet, kjøpte Modum kommune verket med alle eigedomar i 1919, og selde Nyfossum som eit småbruk i 1930. I 1980 kjøpte Stiftelsen Blaafarveværket eigedomen. Huset vart restaurert, og så langt det har vore mogleg, vorte ført attende til slik det opphavleg var på 1840-talet. Det faste inventaret på kjøkenet, inklusive den store eldstaden og den «løynde» trappa for tenarane opp til dei fine stovene i andre høgda, til fru Roschers opphaldsrom, er intakt. Her er òg familien Rochers private rom, barnerom og soverom med flotte himmelsenger.

Ikring herskapshuset er det ein vakker hage, med urter, roser, lysthus og andedam, og i tømmerlåven vert det presentert ei ny kunstutstilling kvart år.

Bakgrunnsstoff
Blaafarveværket om Nyfossum 
Utstillinga i tømmerlåven på Nyfossum  

Kulturminne i Modum
Byggverk i empirestil
Okra

Okra (Abelmoschus esculentus) er ein planteart i kattostfamilien. Han stammar truleg frå tropisk Afrika, men blir i dag dyrka i ei rekkje tropiske, subtropiske og tempererte område.
Okra blir brukt som grønsak, til tauverk og til medisinske føremål.

Skildring

Okraplanten er ein urteaktig plante som blir opptil 3 m høg. Blada er store og breie. Kapselfruktene har femkanta eller sylindrisk tverrsnitt. Dei er gråaktig grøne med kvitt fruktkjøt og kvite frø. Okra blir brukt i salatar eller som grønsak.

Bruk

Heile planten kan etast om ein ser bort frå dei vedaktige stilkane. 
Det er vanlegvis frukta som blir brukt til mat, men også blad, blomar, spirer og frø kan brukast i matlaging. I afrikansk matlaging blir både fersk og tørka, molen okra brukt.
Okra kan kokast, steikast, forvellast eller marinerast. 

Fibrane i stengelen kan brukas til framstilling av tauverk.

Næringsinnhald

Okra inneheld ca. 21 mg vitamin C, 303 mg kalium, 3,2 g kostfiber, 90 % vatn, 0,1 g fiett og 138 kJ tilført energi per 100 g eten vare.

Namn

Ordet «okra» kjem frå igbo . 
Andre namn på okra er «grønsakhibisk».
På engelsk er han også kjend som gumbo, som også er namnet på ein cajunrett der ein bruker planten, og lady's finger. På ulike bantuspråk er namnet (ki)ngombo eller ein variant, og dette kan vera opphavet til namnet gumbo, via spansk/portugisisk quingombo.

Okra blir gjerne kalla gombo på fransk, men er kjend som cabo eller lalo på Réunion, Haiti og Mauritius og calou i Fransk Guyana.

Han er kjend som bamya i Hellas, Tyrkia og Sudan, gnawia eller ganaouia i Algerie, Tunisia og Marokko, mloukhia i Marokko, darraba på lokal arabisk i Tsjad, nkui i Kamerun, dongó dongó i Folkerepublikken Kongo, fétri på ewe i Togo og poût barang (ពោត​បារាំង) 'fransk mais' i Kambodsja.

På hindi og nærskylde språk er grønsaken kjend som bhindi.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Okra» frå ,  den 3. juli 2017.  

Grønsaker
Kattostfamilien
Tropisk jordbruk
Tropiske grønsaker
Søren Ve

Søren Ve () var ein norsk lærar, rektor og lokalhistorikar. Han var frå Øvre Årdal i Årdal kommune. Etter eksamen ved Stord lærarskule arbeidde Ve som lærar i 15 år i Luster, Oslo, Rjukan og Bergen. Ve tok matematisk-naturvitskapleg embetseksamen i 1930 med botanikk som hovudfag og i 1941 tok han doktorgraden i botanikk om treslag i indre Sogn. Han arbeidde som lektor ved fleire skular i Bergen: ved Tanks skole 1931-1939, ved Lungegården skole 1939-1942 og frå 1941 ved U. Pihls skole, der han vart rektor seinare. Ved sida av arbeidet jobba han med vitskapeleg arbeid, særleg om treslaga og høgdegrensene for treslaga i indre Sogn. 
Ve var med å skipa Årdal sogelag i 1949 og han stod sentralt i arbeidet med bygdebøkene for Årdal.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane

Bakgrunnsstoff
 Om Søren Ve i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
 

Norske sakprosaforfattarar
Norske lærarar
Forfattarar frå Årdal
Fotball-EM 2013

Europameisterskapen i fotball 2013 var den 11. europameisterskapen i fotball for kvinner. For tredje gong fann meisterskapen stad i Sverige. Tittelforsvarar Tyskland vart europameister etter siger 1-0 over Noreg den 28. juli 2013 i Solna. Det var sjette gong på rad Tyskland vann EM-finalen.

Meisterskapsturneringa vart arrangert i Sverige i tida 10.-28. juli 2013. Kampane vart avvikla på sju ulike stader; Göteborg, Norrköping, Halmstad, Kalmar, Linköping, Växjö og Solna.

Gruppespelet
Dei tolv kvalifiserte deltakarlanda var delt i tre grupper à fire lag. Omframt vertslandet Sverige deltok Danmark, England, Finland, Frankrike, Island, Italia, Nederland, Noreg, Russland, Spania og Tyskland. Spania var med i sitt fyrste europameisterskap, elles var dei elleve andre deltakarlanda også med i det forrige EM i 2009. Frå gruppespelet til kvartfinalane gjekk dei to beste laga i gruppene og dei to tredjeplasserte med flest poeng, eventuelt målskilnad.

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Sluttspelet

Kvartfinalar

Semifinalar

Finalen
Finalen mellom Tyskland og Noreg vart spelt på Friends Arena i Solna 28. juli 2013 framfor 41 301 tilskodarar. Dei fekk sjå Tysklands målvakt Nadine Angerer stoppe eit dårleg plassert straffespark frå Trine Rønning i det 29. minutt. Innbytar Anja Mittag vart matchvinnar for Tyskland i det 49. minutt, ettersom Angerer redda eit nytt norsk straffespark då kampen var ein time gammal, denne gongen eit heller svakt skot frå Solveig Gulbrandsen.

Vinnarlaget frå Tyskland mønstra: Nadine Angerer (kaptein), Leonie Maier, Annike Krahn, Saskia Bartusiak, Jennifer Cramer, Nadine Keßler, Lena Goeßling, Lena Lotzen, Dzsenifer Marozsán, Simone Laudehr, Célia Okoyino da Mbabi. Anja Mittag vart bytta inn frå pausen og Bianca Schmidt i det 77. minutt, høvesvis Lotzen og Laudehr var då ferdigspelte.

Noregs lag bestod av: Ingrid Hjelmseth, Maren Mjelde, Trine Rønning, Marit Fiane Christensen, Toril Akerhaugen, Ingvild Stensland (kaptein), Solveig Gulbrandsen, Cathrine Dekkerhus, Caroline Graham Hansen, Ada Hegerberg og Kristine Hegland. Elise Thorsnes, Ingvild Isaksen og Leni Kaurin tok plass i Noregs mannskap frå det 68., 76., og 85. minutt, ut gjekk etter tur Gulbrandsen, Stensland og Christensen. 

Dommar var Cristina Dorcioman frå Romania.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2013» frå ,  den 4. juli 2017.  
 
Denne artikkelen bygger på «UEFA Women's Euro 2013» frå ,  den 4. juli 2017.  
 

Europameisterskapar i fotball
Fotball i 2013
Regjeringa Halvorsen I

Regjeringa Halvorsen I, Otto Bahr Halvorsen si første regjering var ei norsk regjering som sat frå 21. juni 1920 til 22. juni 1921. Regjeringa var ei mindretalsregjering mellom Høgre og Frisindede Venstre.

Ho søkte avskjed i statsråd 18. juni 1921 etter at statsminister Otto B. Halvorsen hadde stilt kabinettspørsmål i Stortinget og fått fleirtalet mot seg.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Otto B. Halvorsens første regjering» frå , den 4. juli 2017, revisjon 14802441''

 
Halvorsen 1
Rasmus Tønder Nissen

Rasmus Tønder Nissen () var ein norsk skulemann frå Melhus som var sjef i Kyrkje- og undervisningsdepartementet 1874-82.

Nissen var son til ein prest. Etter han vart student frå katedralskulen i Trondheim i 1839, studerte han teologi og vart cand.theol. frå universitetet i Christiania i 1843. Same året byrja han undervise ved Hartvig Nissens latin- og realskole i hovudstaden, frå 1850 inspektør og 1852 styrar av skulen. Frå 1854 var han lektor ved universitetet, professor frå 1866.

Den 28. november 1874 vart Nissen utnemnd til statsråd og sjef for Kyrkje- og undervisningsdepartementet, ein posisjon han hadde til han døydde, med unnatak for dei to periodane han sat i den norske statsrådsavdelinga i Stockholm.

Nissen var medlem 1857 i kommisjonen om nytt artiumsreglement og undervisningsplan for realskulane, og 1865 i kommisjonen som vurderte Magnus Brostrup Landstad sitt utkast til kyrkjesalmebok.

Nissen forfatta fleire verk om kyrkjehistorie og teologi.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske skulefolk
Norske statsrådar 1814-1884
Norske kyrkje- og undervisningsministrar
Folk frå Melhus
August Christian Manthey

August Christian Manthey () var ein norsk embetsmann fødd i Rakkestad. Han var son til Samuel Manthey og svigerson til forretningsmannen Jacob Nielsen.

August Manthey vart student frå katedralskulen i Christiania i 1829 og vart cand.jur. i 1835. Han var i 1830 kopist i Finansdepartementet og ei kort tid sorenskrivarfullmektig i Indre Sogn. Frå 1838 arbeidde han som fullmektig i Finansdepartementet, deretter byråsjef i same departement frå 1841. I 1845 vart han ekspedisjonssekretær i det som skulle verte Indredepartementet. Han var amtmann i Hedmark frå 1849. Den 30. april 1856 vart han utnemnd til statsråd og veksla mellom å vere sjef i Revisjons-, Finans-, Justis- og Indredepartementet. Han tok avskjed frå statsråd 29. juli 1874, samstundes som han vart utnemnd til stiftamtmann i Kristiania.

Manthey var Noregs kommissær under forhandlingane om Øresundstollen. Elles sat han i styret for fleire privatbankar og forsikringsselskap.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske statsrådar 1814-1884
Norske finansministrar
Norske justisministrar
Norske revisjonsministrar
Medlemmar av Statsrådavdelinga i Stockholm
Norske juristar
Norske amtmenn
Fylkesmenn i Hedmark
Folk frå Rakkestad
Wiktor A. Martinsen

Wiktor Asbjørn Martinsen () var ein norsk statssekretær, redaktør og sakprosaforfattar. Han var frå Årdal kommune og var busett i Oslo. 

Martinsen har vore m.a. gruppesekretær i Stortinget, medarbeidar på Statsministeren sitt kontor, redaktør i Arbeiderbladet (nå Dagsavisen) og informasjonssjef i Statoil i åtte år. 

Han var personleg rådgjevar ved Statsministerens kontor i Regjeringa Nordli og personleg rådgjevar og statssekretær i Regjeringa Brundtland I.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Norske og nordiske tidsskriftartikler (Norart)

Kjelder

Norske sakprosaforfattarar
Norske redaktørar
Politiske rådgjevarar frå Ap
Statssekretærar frå Ap
Statssekretærar i Regjeringa Brundtland I
Forfattarar frå Årdal
Einar Løchen

Einar Løchen () var ein norsk embetsmann fødd i Vang i Hedmark. Han var justisminister 1898-1900 og leiar av Høgsteretten 1900-08. Arne Løchen var tvillingbror hans. 

Løchen var son til ein «overkontrollør». Han vart student i 1869 frå katedralskulen i hovudstaden og cand.jur. i 1876. Åra frå 1877 til 1879 praktiserte han sakføraryrket i Trondheim og frå 1880 i Kristiania. Frå 1886 var han høgsterettsadvokat. Han var statsadvokat i Oslo frå 1893.

Den 17. februar 1898 vart Løchen utnemnd til justisminister i Steen II-regjeringa, var medlem i den norske statsrådsavdelinga i Stockholm til 31. mai 1899. I november 1900 gjekk han ut av regjeringa då han samstundes vart utnemnd til høgsterettsjustitiarius. Løchen døydde i hovudstaden 58 år gammal.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske høgsterettsjustitiariusar
Norske justisministrar
Dermatopontin

Dermatopontin er eit matricellulært protein som hos menneske er koda for av genet DPT. Det er gjort framlegg om at proteinet styrer åtferda til TGF-β gjennom vekselverknader med dekorin. Proteinet er bygd opp av 201 aminosyrer og har ei molekylvekt på 24 kilodalton. Kvartærstrukturen samhandlar med TGF-β1, dekorin og kollagen. Dermatopontin har fleire angiogenesefremjande eigenskapar som kan vere nyttige i behandling av kroniske sår og kreft. Proteinet fekk namnet sitt av di det kan binde seg til både celler og dermatansulfatproteoglykan i huda, som ein analogi til osteopontin, som bind seg til integrin og hydroksyapatittkrystallar i beinvev.

Virvellause dyr har homologar av dermatopontin som i hovudsak har til føreloge å feste seg til eller klumpe seg saman med andre celler.

Genet er knytt til sjukdommane leiomyom, keloidar og aniseikoni.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dermatopontin» frå ,  den 4. juli 2017.

Bakgrunnsstoff 

Gen på kromosom 1
Ekstracellulære matriksprotein
Sialinsyre

Sialinsyrer er substituerte nevraminsyrer (mannose med ei aminogruppe og pyruvat fest på) som finst som komponentar i glykoprotein i sekret i respirasjonsvegane, i meltekanalen og i kjønnsorgana.

Kjelder 

Karbohydratkjemi
Sukkersyrer
Monosakkarid
Tussefløyte

Tussefløyte eller tysfløyte (kanskje avleia av ordet tyskfløyte eller tyskarfløyte) er ein norsk blokkfløytesort (sopranfløyte) som er i slekt med sjøfløyta.

Tussefløyta har særs kjegleforma boring og har den største opninga mot munnstykket. Denne boringa, saman med at fløyta vert laga av mjuke treslag, gjev ho ein rundare klang enn det som er vanleg for andre blokkfløyter. Eit anna særtrekk ved tussefløyta er at den har ein skala der visse trinn er litt høgare eller litt lågare enn på den tempererte skalaen, til dømes halvhøg sekst og lys kvart.

Egil Storbekken og tussefløyta
Tussefløyta blei særleg gjort kjent av folkemusikaren Egil Storbekken (1911-2002) frå Tolga. Det skal ha vore han som i 1950-åra utvikla tussefløyta som ein eigen variant av den tradisjonelle trefløyta, og som gav fløyta namnet tussefløyte. Dette namnet bygde på dei eldre nemningane tyskfløyte og tyssefløyte. Etter at Storbekken debuterte i radio i 1952 med musikk framført på tussefløyte, vart det etter kvart så mange som vende seg til han om dette instrumentet at han tok til med produksjon av tussefløyter og andre folkemusikkinstrument for sal.

Sjå òg
Sjøfløyte

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tussefløyte» frå ,  den 4. juli 2017.  
 

Fløyter
Norske folkemusikkinstrument
Regjeringa Halvorsen II

Regjeringa Halvorsen II, Otto Bahr Halvorsen si andre regjering var ei norsk regjering som sat frå 6. mars 1923 til 30. mai 1923. Ho var ei samarbeidsregjering mellom Høgre og Frisindede Venstre. 

Regjeringa vart oppløyst da Otto B. Halvorsen døydde 23. mai 1923, og Christian Fredrik Michelet fungerte som statsminister fram til Regjeringa Berge tiltredde 30. mai.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Otto B. Halvorsens andre regjering» frå , den 4. juli 2017, revisjon 14802443''

 
Halvorsen 2
Hjerne-ryggmergsvæske

Hjerne-ryggmergsvæske, cerebrospinalvæske eller berre spinalvæske er ei klår og fargelaus væske som finst i sentralnervesystemet. Ho vert i hovudsak danna i koroid pleksus. Strøyming av hjerne-ryggmergsvæske er driven av innanding,  hjarteslag og kroppshaldning.

Hjerne-ryggmergsvæska gjev oppdrift til hjernen og kan ta opp i seg energien frå støyt. Ho kan òg frakta næring og avfallsstoff til og frå hjernen.

Parasittar kan finnast i hjerne-ryggmergsvæska, som Trypanosoma brucei som valdar sovesjuke. Artar i denne slekta, Trypanosoma, kan lett øksla seg i hjerne-ryggmergsvæska.

Kjelder 

Kroppsvæsker
Hjernen
Nevrologi
Abelmoskusslekta

Abelmoskusslekta (Abelmoschus) er ei planteslekt i kattostfamilien (Malvaceae) som omfattar 15 eittårige artar i tropane.

Slekta stammar opphavlegg frå tropisk Asia. Abelmoskus (Abelmoschus moschatus) blir dyrka som prydplante i tropiske og subtropiske strøk på grunn av sine vakre blomar som kan bli opptil 10 cm i diameter. Dei er oftast gule med rosa midtparti. Frøa av abelmoskus blir kalla bisam- eller moskuskorn. Dei blei tidlegare brukt til medisinen, men no berre som tilsetjing til tobakk og parfyme. 

Ein nær slektning, okra (A. esculentus), har kapselfrukter og blad ein kan eta. Flerie Abelmoschus-artar har seige bastfiber og har derfor blitt brukt til tauverk og spinnemateriale.

Kjelder

kattostfamilien
Planteslekter
Lasiognathus amphirhamphus

Lasiognathus amphirhamphus er ein djupvassmarulk i familien Thaumatichthyidae.

Individet som gav opphav til skildringa av arten vart fanga på trål midtaust i Atlanterhavet, sørvest for Madeira på ei djupn mellom 1200 og 1305 meter. Arten skil seg frå andre artar i slekta Lasiognathus mellom anna gjennom at han har to beinete krokar i agnet i staden for tre (berre hofiskar i slekta er skildra), og det vitskaplege namnet speglar dette. Av artane i slekta liknar han mest på Lasiognathus saccostoma

Kjelder 
 

Marulkar
Fisk i Atlanterhavet
Haakon Ditlef Lowzow

Haakon Ditlef Lowzow () var ein norsk general frå Kristiania som var forsvarsminister 1908-09. 

Lowzow var son ein oberst. Han var sjølv offiser i kavaleribrigaden frå 1876, med rang av rittmeister frå 1891 og oberstløytnant frå 1904. Den 11. april 1908 vart han utnemnd til ny forsvarsminister i den ferske regjeringa leia av Gunnar Knudsen. I regjeringa hadde han til hovudoppgåve å gjennomføre ei ny hærordning. Han møtte stor motstand i Stortinget, noko som førte til at han tok avskjed 20. august 1909. Der etter vart han forfremja til generalmajor og var generalinspektør for kavaleriet til han døydde i 1915.

Lowzow gav ut fleire «krigshistoriske og militærpolitiske skrifter». Mellom anna skreiv og gav han i 1896 og -97 ut verka Minder fra Norges krige og Norges Forsvar.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske generalar
Norske forsvarsministrar
Folk frå Oslo
Carl Arnoldus Müller

Carl Arnoldus Müller () var ein norsk skulemann og politikar frå Trondheim. Han var stortingsmann 1871-73.

Müller var son til ein apotekar. Han vart student frå katedralskulen i heimbyen i 1837 og underviste ved Møllers institut 1838-40. Dei to neste åra var han huslærar i Christiania og så lærar ved Hartvig Nisssens latin- og realskole 1843-51. I 1844 tok han cand.mag.-eksamen. Frå 1851 til 1874 var han rektor ved katedralskulen i Trondheim, sidan i tilsvarande stilling ved katedralskulen i Christiania.   

Müller var medlem i Trondheim bystyre i fleire år og visepreses i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab. I 1865 var han medlem i ein kommisjon som såg på «de høiere skoler» og i 1884 var han formann i «undervisningseksepeditionen». Perioden 1871-73 møtte han på Stortinget som fyrste varamann frå valkrinsen Trondheim og Levanger, då den valde Frederik Lorck sa frå seg valet. Han var sekretær i Gasje- og pensjonskomiteen.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske skulefolk
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Stortingsrepresentantar for Trondheim og Levanger
Ordførarar i Trondheim
Folk frå Trondheim
Regjeringa Blehr II

Regjeringa Blehr II, Otto Blehr si andre regjering var ei norsk regjering som sat frå 22. juni 1921 til 6. mars 1923. Ho var ei rein Venstreregjering. 

Regjeringa søkte avskjed da ho fekk fleirtal mot seg i Stortinget i ei sak om å auke vin- og brennevinimporten frå Spania og Portugal.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Otto Blehrs andre regjering» frå , den 4. juli 2017, revisjon 14802458

 
Blehr 2
Rockin' at the Hops

Rockin' at the Hops er det fjerde studioalbumet til rock and roll-pioneren Chuck Berry, utgjeve i juli 1960 på Chess Records. Med unntak av fire spor, «Down the Road a Piece», «Confessin' the Blues», «Betty Jean» og «Driftin' Blues», var songane tidlegare gjevne ut på singlar.

Songar
Den første singelen frå Rockin' at the Hops var «Childhood Sweetheart» i lag med «Broken Arrow», som kom ut i september 1959. Den andre singelen var «Let It Rock» i lag med «Too Pooped to Pop», utgjeve i januar 1960; A-side nådde 64. plassen på Billboard Hot 100, og B-sida nådde 42. plassen på Hot 100 og 18. plassen på R&B Singles-lista. Dei to siste singlane - «Bye Bye Johnny» med «Worried Life Blues» (utgjeven i mai) og «I Got to Find My Baby» med «Mad Lad» (utgjeven i august) — gjekk ikkje inn på listene.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry — vokal, gitarar
 Matt «Guitar» Murphy — elektrisk gitar
 Johnnie Johnson — piano
 Willie Dixon—  bass
 Fred Below, Ebbie Hardy — trommer
 The Ecuadors — korvokal
 L. C. Davis — tenorsaksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rockin' at the Hops» frå ,  den 4. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Musikkalbum frå 1960
Chuck Berry-album
Album produserte av Phil Chess
Album produserte av Leonard Chess
Chess Records-album
Engelskspråklege album