alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The Nice

The Nice var eit engelsk progressivt rockeband som var aktivt i slutten av 1960-åra. Det blanda rock, jazz og klassisk musikk, og var det første kommersielt suksessrike bandet med klaverspelaren Keith Emerson.

Gruppa vart skipa i 1967 av Emerson, Lee Jackson, David O'List og Ian Hague for å akkompagnere soulsongaren P.P. Arnold. Etter at Hague vart erstatta av Brian Davison byrja gruppa for seg sjølv og fekk raskt eit trufast publikum. På scenen fekk Emerson vist seg fram som showmann der han spelte og misbrukte Hammondorgelet sitt med radikale omarrangement av klassiske musikktema og Bob Dylan-songar.

Bandet fekk størst suksess med ein instrumental versjon av Leonard Bernstein sin «America», før O'List slutta i gruppa. Dei attverande medlemmane fortsette som ein trio, og gav ut fleire album, før Emerson valde å slutte i bandet tidleg i 1970 for å skipe Emerson, Lake & Palmer. Gruppa kom saman for ei kort tid i 2002 og spelte fleire konsertar.

Medlemmar
Keith Emerson (fødd 2. november 1944, Todmorden, Yorkshire – død 11. mars 2016) – orgel, piano, vokal (1967–1970, 2002)
Keith «Lee» Jackson (fødd 8. januar 1943, Newcastle upon Tyne) – bass, gitar, vokal (1967–1970, 2002)
David «Davy» O'List (fødd 13. desember 1948, Chiswick, London) – gitar, vokal (1967–1968)
Ian Hague – trommer, perkusjon (1967)
Brian «Blinky» Davison (fødd 25. mai 1942, Leicester, Leicestershire – død 15. april 2008) – trommer, perkusjon (1967–1970, 2002)

Diskografi

Studioalbum
 The Thoughts of Emerlist Davjack (Immediate, 1968)
 Ars Longa Vita Brevis (Immediate, 1968)
 Nice (òg kalla Everything As Nice As Mother Makes It) (Immediate, 1969) - [UK #3]
 Five Bridges (Charisma, 1970) - [UK #2 US #197]

Konsertalbum
 Elegy (Charisma, 1971) - [UK #5]
 America – The BBC Sessions (Receiver, 1996)
 The Swedish Radio Sessions (late 1967) (Sanctuary, 2001)
 BBC Sessions (Sanctuary, 2002)
 Vivacitas (Sanctuary, 2003)
 Live at the Fillmore East December 1969 (Virgin, 2009)

Singlar
 «The Thoughts of Emerlist Davjack» / «Azrial (Angel of Death)» (Immediate IM 059, November 1967)
 «America» / «The Diamond Hard Blue Apples of the Moon» (Immediate IM 068, 21. juni 1968) - [UK #21]
 «Brandenburger» / «Happy Freuds» (Immediate IM 072, 8. november 1968) - [UK / Europe]
 «Hang on to a Dream» / «Diary of an Empty Day» (Immediate, 1969) - [Europe]
 «Country Pie» / «One of Those People» (Charisma, 1969)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Nice» frå ,  den 3. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Nice-nettside

Kunstrockgrupper
Britiske progrockband
Musikkgrupper skipa i 1967
Musikkgrupper oppløyste i 1970
Symfoniske rockegrupper
Constantius Gallus

Flavius Claudius Constantius Gallus (fødd kring 325, død 354), var ein romersk keisar frå det konstantinske dynastiet. Han var brorson av Konstantin den store.
Gallus var konsul i tre år, frå 352 til 354. 

Gallus var son av Julius Constantius og den første kona hans Galla. Besteforeldra hans på farssida var keisar Konstantius Khlorus og den andre kona hans, Flavia Maximiana Theodora. Julius Constantius var halvbror av keisar Konstantin den store, slik at sonen hans Constantius Gallus var halv-syskenbarn av sønene til Konstantin – Konstantin,  Konstans og Konstantius.

Gallus hadde tre sysken: Ei eldre syster ein ikkje kjenner namnet på som var gift med Konstantius, ein eldre bror ein ikkje kjenner på som døydde i blodbadet etter at Konstantin den store døydde, og ein yngre bror frå faren sitt andre ekteskap, Flavius Claudius Iulianus, som vanlegvis er kjend som Julianus Apostata eller Julian den fråfalne.

Ifølgje historikaren Ammianus Marcellinus var Gallus svært ven å sjå på, med mjukt blondt hår.

Gallus overlevde saman med Julianus Apostata som dei einaste slektningane av Konstantin den store etter at han hadde døydd, då sønene hans befesta kravet sitt på makta gjennom eit blodbad.

I 350 hadde Magnentius gjort opprør, drepe keisar Konstans og teke keisartittelen. Konstantius II førebudde seg på å slå ned tronrøvaren, men trengde ein sendemann i aust. Han sende bod på Gallus om å koma til Sirmium, der han opphøgde han til cæsar 15. mars 351 og gav han namnet «Constantius». Bandet dei imellom blei også styrka ved at Gallus fekk gifta seg syster til Konstantis, Constantina. Ekteparet busette seg i Antiokia, for å styra den austlege delen av Romarriket og stå imot trugsmålet frå Persarriket. Her blei Gallus etterkvart upopulær, og slo ned eit kuppforsøk med avrettingar av ei rekkje folk, som også skal ha omfatta uskuldige. I 354 sende Constantius bod etter Gallus, som i staden sende kona si for å møta bror sin og tala for han. Undervegs døydde Constantina  plutseleg av høg feber i Caeni Gallicani i Bithynia. 
I 354 blei Gallus dømd til døden av Konstantin II, og avretta.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Constantius Gallus» frå , og «Constantius Gallus» frå  den 3. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
 Svensk uppslagsbok, Malmö 1932

Bibliografi

Flavii
Fødde på 300-talet
Døde i 330-åra
Det konstantinske dynastiet
Romarar på 300-talet
Romerske keisarar
The Thoughts of Emerlist Davjack

The Thoughts of Emerlist Davjack er debutalbumet til det engelske rockebandet The Nice, gjev ut i 1968. Det vert ofte rekna som eit av dei første albuma innan progressiv rock.

Namnet Emerlist Davjack er eit pseudonym skapt ved å kombinere etternamna til dei fire medlemmane i gruppa: Keith Emerson, David O'List, Brian Davison og Lee Jackson.

Albumet vart marknadsført med ein sampler med kommentarar av John Peel, som sa følgjande: «1967 var eit rart år for popmusikken med grupper som eksperimenterte med nye lydar og hoppa av og på vogna i svimlande fart. Dei kalla seg sjølv latterlegee namn og angra på det eter kort tid. The Nice kom saman i eit tomrom og vil vere her når dei andre er i pantomime i Wolverhampton.»

Plateomslaget vart fotografert av Gered Mankowitz, og syner bandmedlemmane utan skjorter, men innpakka i cellofan.

Bakgrunn
På den originale plata vart alle komposisjonane tilskrivne «Emerlist Davjack»; medan spesifikke låtskrivarar seinare var oppførte på seinare utgåver.

På Windsor Jazz & Blues Festival i 1967 sa songaren Jackson at songen «Flower King of Flies» handla om Beatles-medlemmen Paul McCartney. «The Thoughts of Emerlist Davjack» vart nytta som bakgrunnsmusikk for barne-TV-serien «The Tyrant King», regissert av Mike Hodges og skriven av Trevor Preston for Thames Television, frå London Transport-boka til Aylmer Hall. Serien var i seks delar og inneheldt òg musikk av The Rolling Stones, The Moody Blues og Pink Floyd.

«Rondo» inneheld eit kort utdrag frå Johann Sebastian Bach sitt Toccata & fuge i d-moll, i tillegg til eit lengre utdrag frå Dave Brubeck Quartet sin «Blue Rondo à la Turk». «The Cry of Eugene», som seinare vart spelt inn på ny av gruppa til Jackson, Jackson Heights, refererer til «Harlequin & Columbine».

Albumet vart av magasinet Classic Rock plassert på lista over «50 album som bygde progrocken».

Innhald

Medverkande
The Nice
Keith Emerson - orgel, piano, cembalo, vokal
Lee Jackson - bass, gitar, vokal, pauker
David O'List - gitar, trompet, fløyte, vokal (solovokal på «Flower King of Flies»)
Brian Davison - trommer, røyrbjøller, pauker
med:
Billy Nicholls - ikkje oppført harmonivokal på «Thoughts of Emerlist Davjack»
Teknisk
Derek Burton og Gered Mankowitz - plateomslag

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Thoughts of Emerlist Davjack» frå ,  den 3. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1968
The Nice-album
Immediate Records-album
Lee Jackson

Lee Jackson () er ein engelsk bassist, songar og låtskrivar, kjend som medlem i The Nice, som var eit engelsk, progressivt rockeband. Etter The Nice skipa han sitt eige band, Jackson Heights, og til slutt Refugee i lag med Nice-trommeslagaren Brian Davison og den sveitsiske klaverspelaren Patrick Moraz.

Diskografi 

The Nice

 1967 : The Thoughts of Emerlist Davjack (Immediate)
 1968 : Ars Longa Vita Brevis (Immediate)
 1969 : Nice (Immediate)
 1970 : Five Bridges (Charisma)
 1971 : Elegy (Charisma)

Jackson Heights

 1970 : King Progress (Charisma UK CAS 1018, CAS.1018 - Mercury US SR-61331)
 1972 : The Fifth Avenue Bus (Vertigo – 6360 067)
 1972 : Ragamuffins Fool (Vertigo – 6360 077)
 1973 : Bump n' Grind (Vertigo – 6360 092)

Refugee

 1974 : Refugee - Charisma Label 
 2007 : Refugee Live in concert. Newcastle City Hall 1974, Voiceprint label.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lee Jackson (bassist)» frå ,  den 3. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Engelske bluesgitaristar
Engelske bluessongarar
Engelske boogiemusikarar
Engelske rockebassistar
Engelske rockesongarar
Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Musikarar frå Newcastle upon Tyne
Folk frå Northampton
The Nice-medlemmar
Refugee-medlemmar
David O'List

David «Davy» O'List () er ein engelsk rockegitarist, vokalist og trompetist.
Han har spelt i musikkgruppene The Attack, The Nice, Roxy Music (før han vart erstatta av Phil Manzanera) og Jet (erstatta av Ian Macleod). Han var ei kort stund vikar i Jethro Tull og Pink Floyd.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «David O'List» frå ,  den 3. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad 
[ Davy O'List] på Allmusic

Engelske rockegitaristar
Engelske studiomusikarar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Chiswick
Glamrock-musikarar
The Nice-medlemmar
Roxy Music-medlemmar
Brian Davison

Brian Davison (), med kallenamnet «Blinky», var ein britisk trommeslagar, mest kjend som medlem av The Nice. 

Etter The Nice vart oppløyst skipa han det kortvarige Brian Davison's Every Which Way. Han vart så med Lee Jackson frå The Nice og klaverspelaren Patrick Moraz i Refugee. Davison spelte så i Gong før han gav seg med musikken for ei stund.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brian Davison (drummer)» frå ,  den 3. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske rocketrommeslagarar
Britiske trommeslagarar
Folk frå Leicester
Musikarar frå Leicestershire
Progressive rocketrommeslagarar
The Nice-medlemmar
Refugee-medlemmar
Billy Nicholls

William Morris Nicholls jr. () er ein engelsk songar, låtskrivar, komponist, plateprodusent og musikalsk leiar. Han vart fødd inn i ein musikalsk familie og faren, Billy Nicholls (sr.) var kontrabassist og storbandsongar,. Nicholls vart først kjend i 1960-åra medan han framleis var tenåring med eit Pet Sounds-aktig album, Would You Believe, gjeve ut på Immediate Records.

Nicholls sine songar er blitt mykje spelt av andre artistar. Den første suksessen kom i 1977 då Leo Sayer spelte «I Can't Stop Loving You (Though I Try)» som nådde sjuandeplassen på UK Singles Chart. Nicholls skreiv fleire songar for filmen McVicar (med Roger Daltrey), mellom andre songen «Without Your Love», som vart ein suksess i USA.

Diskografi

Solo

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Billy Nicholls» frå ,  den 3. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
Billy Nicholls på Soundcloud

Engelske låtskrivarar
Engelske rockesongarar
Engelske popsongarar
Engelske songarar
Musikarar frå London
The Incredible String Band

The Incredible String Band (stundom forkorta ISB) var eit britisk psykedelisk folk-band skipa av Clive Palmer, Robin Williamson og Mike Heron i  Edinburgh i 1966. Bandet fekk mange tilhengjarar, særskild i den britiske motkulturen med albuma The 5000 Spirits or the Layers of the Onion, The Hangman's Beautiful Daughter og Wee Tam and the Big Huge.  Dei vart pionerar innan psykedelisk folk og gjennom å bruke ei lang rekkje tradisjonelle musikkformer og instrument, i utviklinga av verdsmusikken.   

Etter Palmer slutta i bandet etter kort tid, fortsette Williamson og Heron som ein duo, og fekk seinare med seg andre musikarark. Bandet vart oppløyst i 1974. Dei kom saman att i 1999 og fortsette å spele i lag fram til 2006.

Medlemmar

Mike Heron (1965-1974, 1999-2006)
Robin Williamson (1965-1974, 1999-2003)
Clive Palmer (1965-1966, 1999-2006; død 2014)
Christina «Licorice» McKechnie (1968-1972)
Rose Simpson (1968-1971)
Malcolm Le Maistre (1971-1974)
Stan Schnier (1972-1974)
Jack Ingram (1972-1974)
Gerard Dott (1972-1973)
Graham Forbes (1973-1974)
John Gilston (1974)
Lawson Dando (1999-2006)
Bina Williamson (1999-2003)
Claire «Fluff» Smith (2003-2006)

Besetningar

Diskografi

Album

Studioalbum

Singlar (Storbritannia)
«Way Back in the 60s» / «Chinese White» (Elektra EKSN 45013 1967)
«Painting Box» / «No Sleep Blues» (Elektra EKSN 45028, mars 1968)
«Big Ted» / «All Writ Down» (Elektra EKSN 45074, oktober 1969)
«This Moment» / «Black Jack Davy» (Elektra 2101 003, april 1970)
«Black Jack David» / «Moon Hang Low» (Island WIP 6145, november 1972)
«At The Lighthouse Dance» / «Jigs» (Island WIP 6158, februar 1973)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Incredible String Band» frå ,  den 3. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Side med omfattande diskografi og omtale
[ Allmusic]

Psykedeliske folkemusikkgrupper
Skotske folkemusikkgrupper
Skotske rockegrupper
Musikkgrupper frå Edinburgh
Musikkgrupper skipa i 1966
Musikkgrupper oppløyste i 1974
Mike Heron

James Michael Heron () er ein skotsk songar, låtskrivar og multiinstrumentalist, mest kjend for arbeidet sitt med Incredible String Band i 1960- og 1970-åra.

Etter å ha spelt fleire forskjellige instrument i britiske beat-grupper, var Heron med å skipe det psykdeliske folkebandet Incredible String Band med Robin Williamson og Clive Palmer. Det første soloalbumet til Heron, Smiling Men with Bad Reputations, kom ut i 1971 på Island Records, med gjesteartistar som The Who og John Cale. Etter at The Incredible String Band vart oppløyst i 1974, skipa Heron Mike Heron's Reputation. Dette bandet var meir rockeprega, men gav berre ut eitt sjølvtittulert album på Neighbourhood Records. Heron gav ut mange fleire soloalbum på forskjellige album, men ingen av dei fekk den same suksessen han hadde hatt i lag med Williamson i ISB.

I 1997 kom dei to tidlegare kollegaene saman for eit utval av konsertar og ein av desse vart teken opp og kom ut på Bloomsbury 1997. Palmer kom med to år seinare for ei rekkje Incredible String Band-konsertar i Storbritannia i Europa.

Solodiskografi
Smiling Men with Bad Reputations (1971)
Mike Heron's Reputation (1975)
Diamond Of Dreams (som Heron)  (1977)
Mike Heron (1979)
The Glen Row Tapes (1988)
Where the Mystics Swim (1996)
Conflict Of Emotions (1998)
Futurefield (2002)
Echo Coming Back (2005)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mike Heron» frå ,  den 3. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Skotske popmusikarar
Elevar ved University of Edinburgh
Musikarar frå Edinburgh
Skotske songarar
Skotske låtskrivarar
The Incredible String Band-medlemmar
Kasusstyring

Kasusstyring er når eit verb, ein preposisjon eller eit adjektiv styrar kasusen til det etterfølgjande substantivet. Kasus uttrykkjer grammatisk funksjon samstundes som verb, adjektiv og preposisjonar endrar den grammatiske funksjonen til det etterfølgjande substantivet. Altså vert det sagt at desse styrar kasusen til det etterfølgjande substantivet. Det er særs sentralt i språk med fleire kasus, til dømes russisk, islandsk og finsk.

Kasusstyring på norsk 
Kasussystemet på norsk er i stor grad kvorve vekk, men det finst framleis fleire frosne uttrykk som i røynda er restar av kasusstyring. Uttrykket i live er eit frose uttrykk som kjem frå at preposisjonen i styrte dativen, samstundes som dativsforma av liv er live. Til fjells er ennå eit døme på eit frose uttrykk med kasusstyring. Preposisjonen til styrte genitiv på norrønt medan genitiv av substantivet fjell er fjells.

Kasusstyring på tysk 
Kasusstyring har ei særs sentral rolle i tysk grammatikk. Til dømes vil verbet helfen (hjelpe) styre dativ, altså tek verbet alltid eit dativsobjekt.

 Kannst du mir helfen? («Kan du hjelpe meg?», meg er i dativ)

Kjelder

Grammatikk
Kasus
Pannekakesetning

Ei pannekakesetning er eit fenomen som oppstår i skandinaviske språk og refererer til særskilde høve av samsvarsbøying som ikkje følgjer konvensjonelle lingvistiske mønster. Uttrykket «pannekakesetning» vart først introdusert av den norske språkforskaren Hans-Olav Enger i den vitskapelege artikkelen Scandinavian pancake sentences as semantic agreement. I artikkelen skildrar Enger pannekakesetningar som særskilde setningar med eit predikatadjektiv som ikkje samsvarar med subjektet sitt . Pannekakesetningar oppstår ofte når subjektet i setninga ikkje er i bunden form, som i døma nedanføre.

Døme frå skandinaviske språk

Fleirtalssubjekt 

 Pannkakor är gott (svensk)
 Pannekaker er godt (bokmål/nynorsk)

Om setningane skulle følgt vanlege samsvarsbøyingsmønster ville adjektivet godt verte samsvarsbøygt til gode, altså «pannekaker er gode» ettersom subjektet pannekaker er i fleirtal. Men i staden står adjektivet i inkjekjønnsforma godt, sjølv om pannekaker er står i eintal og er hokjønn. Normale samsvarsbøyingsmønster ville vore at adjektivet og substantivet samsvarar i både kjønn og tal.

Eintalssubjekt 

 Programmering er kult (bokmål/nynorsk)

Ordet programmering er hokjønn og er i eintal, men vert samsvarsbøygt med inkjekjønnsform av adjektivet; kult. Dei konvensjonelle lingvistiske mønstera for samsvarsbøyning ville gjort at det eigentleg skulle vore «programmering er kul» men dette vert ugrammatisk på norsk.

Om subjektet er i bunden form vert normale samsvarsbøyingsreglar følgde; «programmeringa er kul» (bokmål/nynorsk).

Partisipp i nynorsk 
Fenomenet gjeld òg for perfektum partisipp:

 Parkering er forbode

Skulle vanlige samsvarsbøyningsmønster verte følgt ville det vore «parkering er forboden» ettersom parkering er eit hokjønnsord medan forboden er hokjønnsforma av adjektivet. forbode er inkjekjønnsform og skal ikkje samsvare med eit hokjønnssubstantiv.

Om subjektet er i bunden form vert normale samsvarsbøyingsreglar følgde; «parkeringa er forboden».

Referanse 

Grammatikk
Norsk språk
Uralsk språkhistorie

Uralsk språkhistorie er historia til språka i den uralske språkfamilien, korleis dei er relatert til kvarandre og til det felles uralske urspråket som dei ulike uralske språka har utvikla seg frå. Ingen av dei uralske språka har skriftlege kjelder som går meir enn eit millennium attende i tid, så uralsk språkhistorie kviler på komparativ språkforsking.

Det uralske urspråket 

Dei ulike uralske språka går attende til det uralske urspråket.

Det finst ulike teoriar om kor langt attende i tid den uralske språkfamilien går. 

Eitt estimat, av Juha Janhunen er at ururalsk, går ca. 5000 år attende i tid. Estimatet til Juha Janhunen er lingvistisk basert: med åtte språklege forgreiningar attende i tid, og ca. 500 år per språklege forgreining, frå år 1000 (uraustersjøfinsk) og attende, kjem han fram til 5000 år. Dette estimatet passar også med tilsvarande estimat for urindoeuropeisk, uralsk har fleire lånord frå dei eldste fasane av det indoeuropeiske urspråket. Arkeologar (som Carpelan og Parpola) går inn for ei eldre datering, basert på at dei vil samanføre urspråket med arkeologiske funn i den neolittiske kamkeramiske kulturen (6-7 tusen år gammal). Det fellesuralske ordforrådet tyder på eit mesolittisk samfunn, med ord for jakt og fiske (‘boge’ (*yïngsi) og ‘pil’ (*nyïxli), ‘ski’ (*suksi), og ‘ro’ (*suxi-). Andre fellesuralske ord som viser til ein fangstkultur er ‘fisk’ (*kala), ‘egg’ (*muna), ‘reir’ (*pesa), og ordet for ‘jage’ (*nyoxi-), det einaste ordet som eventuelt viser til seinare kultursteg, ordet for ‘tam’ *ïnyi, kan også vise til hundehald.

Området for talarane av det ururalske språket har tradisjonelt vorte halde for å vere vestsida av Uralfjella, sør for den store svingen i Volga. Eit anna, nyare syn, er at det har vorte snakka i eit stort område frå Ural til Baltikum (dette gjeld særleg skolen rundt Kalevi Wiik og Ago Künnap, jf. , dette synet har ikkje fått gjennomslag i uralistkrinsar). Juha Janhunen argumenterer for ein urheim ikkje langt unna det opphavlege området til talarane av den uralske språkgreina som skilde seg først ut, nemleg samojedisk, dvs. i Minusinsk-området ved øvre Jenisej.

Typologisk er uralsk ein del av eit uralsk-tyrkisk-mongolsk-tungusisk-jukagirsk-koreansk-japansk Sprachbund, dvs. desse språkfamiliane har mange felles grammatiske og typologiske eigenskapar. Dette er også argument for å plassere det uralske opphavet i aust. Derimot er det umogleg å postulere eit felles leksikon av arveord for desse språka, vi har m.a.o. ikkje grunnlag for å hevde at dei skal vere genetisk beslekta.
 
Også ungarske forskarar har argumentert for ein urheim aust for Uralfjella, på grunnlag av etymologiske faktorar.

Fotnotar

Litteratur 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 *
Språkhistorie
Uralske språk
Lineært tidsinvariant system

Eit lineært tidsinvariant system (også kjent som eit LTI-system) er eit lineært og tidsinvariant system.

LTI-system er skildra ved impulsresponsen i tidsplanet og transferfunksjonen, òg kalla systemfunksjonen, i s-planet eller Z-planet. Folding mellom impulseresponsen til eit LTI-system og eit signal i tidsplanet, svarar til multiplikasjon av transferfunksjonen til LTI-systemet.

Eigenfunksjon og eigenverdiar for eit tidsdiskret LTI-system 
Eigenfunksjonen for eit LTI-system er ein funksjon som fører til at utgangssignalet frå systemet er den same same eigenfunksjonen, skalert med ein konstant. Dette kan uttrykkast
,
der f er  eigenfunsjonen og  er eigenverdien (ein konstant).

Eksponentialfunksjonen  er eigenfunksjonen til ein linær tidsinvariant operator,  er ein tidsindeks,  er sampelintervalet og . Dette kan synast med eit enkelt bevis.

Gå ut frå at . Utgangssignalet frå eit system med impulserespons  er da

,

som ved hjelp av den kommutative eigenskapen til foldningsoperatoren kan uttrykkast

,
der

berre er avhengig av parameteren z.

Så  er ein eigenfunksjon til eit LTI-system av di esponsen  til systemet er den same som inngangssignalet multiplisert med konstanten .

Eigenskapar

Kausalitet 
Eit lineært tidsinvariant system er kausalt om det oppfyller fylgjande for impulsresponsen  til systemet:

 .

Eit kausalt system kan med andre ord ingen respons på utgangen før det er tilført ein eksitasjon (signal) på inngangen.

Stabilitet 
Føresetnaden for at eit LTI-system er stabilt et når amplituden på inngangssignalet er avgrensa er òg amplituden på utgangen avgrensa (går ikkje mot uendeleg). Dette vert kalla BIBO-stabilt. I praksis må amplituden til utgangssignalet avgrensar mellom maksimum- og minimunverdiar. Utgangen på ein spenningsforsterkar til dømes kan ikkje overstiga veridane til forsyningsspenningane

Stabilitet av tidskontinuerlege system 
Føresetnaden for at eit tidskontinuerleg LTI-system er BIBO-stabilt er at impulsresponsen   er absolutt integrerbar, dvs.  at -rommet eksistrerer:

 .

Stabilitet av tidsdiskrete system 
Føresetnaden for at eit tidsdiskter LTI-system er BIBO-stabilt er at impulsresponsen er absolutt summerbar, dvs. at -rommet eksistrerer:

.

Lineære system
Digital signalhandsaming
Shy Limbs

The Shy Limbs var eit engelsk psykedelisk rockeband frå Bournemouth i slutten av 1960-åra. Det var bandet Greg Lake spelte i før han vart med i den første utgåva av King Crimson. 

Lake skipa bandet i september 1968 og spelte sjølv gitar og song. Med seg i bandet hadde han John Dickenson på klaverinstrument og vokal, Malcolm Brasher på bass og vokal og Andrew McCulloch på trommer. Lake og Dickenson hadde tidlegare spelt i lag i bandet The Shame. 

The Shy Limbs gav berre ut to singlar før dei gav seg. Desse var «Reputation» med B-sida «Love». På sistnemnde så var Robert Fripp gjesteartist på sologitar. Den andre singelen var «Lady in Black» med B-sida «Trick or Two». The Shy Limbs var utan tvil inspirert av Procol Harum og songen «A Whiter Shade of Pale» då dei spelte in «Reputation», som er ein psykedelisk rockesong driven av eit orgel som kan minne om den meir kjende songen til Procol Harum. 

Etter berre fem månader i lag, slutta Lake i bandet i januar 1969 for å bli med i det nye bandet til Robert Fripp, King Crimson. 

Dei tre andre fortsette då som trio, før dei henta inn Allan Bowery (òg kjend som Alan Barry) som erstatta for Lake, men bandet varte ikkje lenge og dei gav seg i løpet av 1969.

Kjelder

Engelske psykedeliske rockegrupper
Musikkgrupper skipa i 1968
Musikkgrupper oppløyste i 1969
Musikarar frå Bournemouth
Greg Lake