The Bells

The Bells er det niande albumet til den amerikanske musikaren Lou Reed, gjeve ut på Arista Records i april 1979. Det er spelt inn i binaural lyd i Delta Studios i Wilster. Innspelinga var produsert av Reed i lag med Michael Fonfara. Tre av ni songar på albumet kom frå ein kort periode då Lou Reed skreiv songar i lag med Nils Lofgren. Fleire av songane deira enda òg opp på Lofgren-albumet Nils i 1979. Lofgren gav ut sin versjon av «Stupid Man» som «Driftin' Man» på Break Away Angel (2001).

Albumet inneheld bidrag frå Ellard «Moose» Boles, Don Cherry, Marty Fogel og Michael Suchorsky. Albumet nådde 13. plassen i New Zealand, 44. plassen i Sverige, 58. plassen i Australia og 130. plassen i USA. 

«City Lights» er ei hyllest til Charlie Chaplin. «Disco Mystic» er meint å vere ein discosong og teksten består berre av tittelen repetert om att og om att. «Families» er ei personleg bøn til foreldra og systera hans med den avsluttande linja «Families that live out in the suburbs often make each other cry» (Familiar som bur i forstadane får ofte kvarandre til å gråte). «I Want to Boogie With You» har ein doo-wop-liknande stil. Tittelsporet vert sagt å vere ein av favorittsongane til Lou Reed.

Innspeling
Reed sa: «Eg meistra innspelingskunsten kjend som 'fang den spontane augneblinken og la det vere med det'. The Bells vart gjort slik. Tekstane der vart berre oppdikta der og då og dei er heilt utrulege. Eg er veldig flink til å dikte opp heile historiar med rim, utspel, vitsar».

Mottaking 

I ei melding for Rolling Stone skreiv kritikaren Lester Bangs «Med The Bells, meir enn på Street Hassle, og kanskje enno meir enn musikken hans med The Velvet Underground, oppnår Lou Reed det han ofte uttalte som ambisjonen sin - om å bli ein stor låtskrivar i litterær forstand». The Village Voice-kritkaren Robert Christgau sa: «Lou er like sarkastisk som alltid – blykuttet heiter 'Stupid Man', og i eit typisk surt rim knyt han saman 'capricious' ('lunefull') og 'death wish' ('dødsønske'). Men delvis på grunn av den jazza tilnærminga og det varme tradisjonelle rock and roll-grunnlaget (spesiell takk til Marty Fogel på saksofon) høyrest han òg godt avrunda ut, meir enn på Street Hassle. Vitsane virkar sjenerøse, bitterheita empatisk, smerta er tydeleg, omheita meir enn ei flyktig stemning. Og spora som ikkje fungerer – det er minst tre eller fire – virkar som gjennomtenkte eksperiment, eller enkle feil, snarare enn noko som er raska saman. Eg har ikkje funne han så sympatisk siden The Velvet Underground.»}}

I ei mindre entusiastisk melding skreiv magasinet Select at «The Bells såg musikken hans forsvinne ned i sluket ... Han oppnår nesten berre så vidt å vere sjølvparodisk på desse halvdårlege songane spelt av ein gjeng med sløvingar, og Lou som høyrest smerteleg uinspirert ut».

Innhald

Medverkande
Lou Reed – solovokal og korvokal, elektrisk gitar, gitarsynthesizer, bass-synthesizer (spor 8), blåsararrangement (spor: 1-3, 5-9), plateprodusent
Ellard «Moose» Boles – 12-strengs elektrisk gitar (spor 8), bassgitar, bass synthesizer, korvokal
Michael Fonfara – piano, Fender Rhodes, synthesizer, korvokal, produsent
Don Cherry – afrikansk jaktgitar, trompet, blåsararrangement (spor 4)
Marty Fogel – ocarina, sopran- og tenorsaksofon, Fender Rhodes (spor 9), blåsararrangement
Michael Suchorsky – perkusjon

Teknisk
René Tinner – lydteknikar
Manfred Schunke – miksing
Ted Jensen – mastering
Donn Davenport – kunstnarisk leiar, design
Howard Fritzson – kunstnarisk leiar, design
Garry Gross – fotografi

Salslister

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «The Bells (album)» frå ,  den 7. oktober 2011 og 7. april 2022 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1979
Lou Reed-album
Binaurale innspelingar
Arista Records-album
Album produserte av Lou Reed