alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Josie av Steely Dan

«Josie» er ein song skriven av Walter Becker og Donald Fagen og først gjeve ut av Steely Dan i 1977 på albumet deira Aja. Han vart òg gjeven ut som den tredje singelen frå albumet og selde forholdsvis bra. Han nådde 26. plassen på Billboard Hot 100 og 44. plassen på Easy Listening-lista det året. Han har sidan komen ut på fleire konsert- og samlealbum av Steely Dan. 

Becker speler ein gitarsolo på songen, ein av få på Aja. Fagen syng solovokal. Dei andre musikarane på songen er mellom andre Chuck Rainey på bassgitar, Victor Feldman på elektrisk piano og Larry Carlton og Dean Parks på guitar.  Trommeslagaren er Jim Keltner, som har fått god omtale av kritikaren Victor Aaron for trommene som startar songen på ny etter ein kort pause.

Medverkande
Donald Fagen – synthesizer, vokal
Walter Becker – gitarsoloar
 Victor Feldman – elektrisk piano
 Larry Carlton – gitar
 Dean Parks – gitar
 Chuck Rainey – bass
 Jim Keltner – trommer, perkusjon
Timothy B. Schmit – korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Josie (song)» frå ,  den 15. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Steely Dan-songar
Songar skrivne av Donald Fagen
Songar skrivne av Walter Becker
Songar produserte av Gary Katz
Songar frå 1977
Singlar frå 1978
ABC Records-singlar
FM (No Static at All)

«FM (No Static at All)» er ein song av det amerikanske jazzrockbandet Steely Dan, og tittelsongen til filmen FM frå 1978. Songen kom ut på singel og nådde topp 40 på den amerikanske Billboard-lista. Musikalsk er songen ein kompleks jazzrocksong driven av bass, gitar og piano, som var typisk for bandet på denne tida. Teksten er eit skeivt blikk på album-orientert rock-formatet som mange FM-radiostasjonar spelte på denne tida, i motsetnad til filmen som hyllar dette formatet.

«FM» var den første singelen Steely Dan gav ut på MCA Records (som hadde gjeve ut filmmusikkalbumet), og skjedde før MCA kort tid etter kjøpte opp ABC Records, som var selskapet til bandet fram til då. «FM» var blitt spelt inn under same innspelinga som albumet Aja, med somme av dei same studiomusikarane og teknikarane som spelte inn albumet, inkludert medlemmane og låtskrivarane Walter Becker og Donald Fagen. Blant musikarane var saksofonisten Pete Christlieb og trommeslagaren Jeff Porcaro; fleire medlemmar av Eagles song korvokal.  

Det var første gongen Becker og Fagen hadde skrive musikk for ein film sidan You've Got to Walk It Like You Talk It or You'll Lose That Beat i 1971, eitt år før debutalbumet til Steely Dan kom ut. «FM» inkluderer òg strykarar arrangert og dirigert av Johnny Mandel, som var andre gongen bandet hadde nytta strykarar på ein song. Det var òg den einaste gongen at Becker (bass og gitar) og Fagen (piano) spelte hovudtyngda av instrumenta på albumet sjølv. Lydteknikaren Roger Nichols vann Grammyprisen det året for beste lydinnspeling (ikkje-klassisk musikk) for arbeidet sitt på «FM», som var einaste gongen prisen vart gjeven for ein enkel song.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Medverkande
 Donald Fagen: vokal, piano
 Walter Becker: elektrisk gitar, bass
 Jeff Porcaro: trommer, perkusjon
 Victor Feldman: perkusjon
 Pete Christlieb: tenorsaksofon
 Glenn Frey, Don Henley, Tim Schmit: korvokal
 Johnny Mandel: strykearrangement

Andre versjonar
The Mountain Goats i 1995 på albumet deira Sweden.
3rd Bass sampla songen på «No Static At All» frå albumet deira Derelicts of Dialect i 1991
Nathan Haines og 2D 
Woody Herman i 1978 på albumet hans Plays Chick, Donald, Walter, and Woodrow.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «FM (No Static at All)» frå ,  den 15. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Steely Dan-songar
Singlar frå 1978
Songar skrivne av Donald Fagen
Songar skrivne av Walter Becker
MCA Records-singlar
Songar om radio
Songar frå 1977
Songar skrivne for film
Nummer-ein-singlar i Spania
Jay Graydon

Jay Graydon () er ein USA-amerikansk låtskrivar, plateartist, gitarist, songar, produsent, arrangør og lydteknikar. Han har vunne to Grammyprisar (R&B-kategorien) og vore nominert tolv gonger, mellom anna for årets produsent og beste lyd. Han har spelt innan mange sjangrar og stilartar, og innspelingane hans er blitt nytta på plate, film, fjernsyn og scene. 

Graydon spelte tidleg i bandet til Don Ellis før han frå seint i 1960-åra til seint i 1970-åra arbeidde som studiomusikar i Los Angeles. Her arbeidde han med artistar som Gino Vannelli, Barbra Streisand, Dolly Parton, Diana Ross, The Jackson Five, Alice Cooper, Cheap Trick, Al Jarreau, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Wayne Shorter, Olivia Newton-John, Albert King. Ein av dei mest kjende framføringane hans var gitarsoloen han spelte på Steely Dan-songen «Peg».

Som produsent har Jay Graydon arbeidd for Airplay, Air Supply, George Benson, Al Jarreau, DeBarge, El DeBarge, Sheena Easton, Art Garfunkel, The Manhattan Transfer, Johnny Mathis, Patti LaBelle, Lou Rawls, Dionne Warwick, Alan Sorrenti og på albumet They Don't Make Them Like They Used To av Kenny Rogers.

Han skipa sitt eige plateselskap, Sonic Thrust Records, i 2001.

Graydon har skrive over 200 songar, mellom anna for film og fjernsyn.

Diskografi

Soloalbum

Samarbeid

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jay Graydon» frå ,  den 15. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Musikarar frå California
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske gitaristar
Grammy-vinnarar
Smooth jazz-gitaristar
Buskhokko

Buskhokko (Ortalis guttata) er ein medlem av hokkofamilien som lever i vestlege til sørlege område av Amazonasbassenget i Sør-Amerika.

Skildring 
Dette er ein liten til mellomstor hokko, ca. 49-55 centimeter i kroppslengd. Fjørdrakta har brun overside som blir mørkare mot nakke og hovud, hals og bryst har små kvite flekker, undersida er lysare brun. Dei har ein raud naken hudsekk i strupeområdet. Nebbet er blåleg, beina er rosa. 

Utbreiingsområdet for nominatforma er i Colombia frå søraustlege Boyacá-departementet og sørover aust for Andesfjella, i Ecuador og Peru aust for Andes. Dessutan store delar av Bolivia nord for Cochabamba og i Amazonas i Brasil med nordgrense omtrent langs Rio Negro og Vaupés. Ein underart, O. g. remota finst i eit avgrensa isolert område sør i Brasil, i delstatane Mato Grosso do Sul, lengst aust, og i tilgrensande, nordre São Paulo.

Buskhokkoar lever i varierande typar av skog eller i utkanten av skog, og beitar ofte lågt i tre, skjult av lauvverk. Dei kan gå ned på bakken og meir sjeldan høgt opp i trekroner. Habitater er i lågland og for eksempel i Peru helst under 1700 moh. og under 1100 moh i Ecuador. I Ecuador er dei mest talrike med nærleik til vatn. Dei beitar i grupper på 4-6 fuglar og føda er ofte frukt.

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert, men arten er klassifisert som globalt livskraftig, LC. Nominatforma er vanleg i delar av utbreiingsområdet, i alle landa.

Kjelder  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

hokkofamilien
Verdscupen i langrenn 1998/Menn

Verdscupen i langrenn for menn i 1998-sesongen omfatta 12 individuelle tevlingar og 5 stafettar. Tevlingane tok til 22. november 1997 og vart avslutta 14. mars 1998. Dei 12 individuelle renna bestod av tre tevlingar over 10 kilometer, tre over 15 km, fire tremiler og ei femmil, samt eitt sprintrenn. Fire av stafettane var på 4 x 10 km, den siste stafetten gjekk over 18 km der to utøvarar veksla om å gå. Til skilnad mot tidlegare år, talde ikkje dei olympiske skirenna med i verdscupen. 

Renna fann stad på Beitostølen (2) og i Oslo i Noreg, Santa Caterina, Milano, Val di Fiemme (3) i Italia, Davos i Sveits, Kavgolovo i Russland, Ramsau am Dachstein (3) i Austerrike, Lahti (2) i Finland og Falun (2) i Sverige.

Thomas Alsgaard frå Noreg vann FIS-pokalen framom fjorårsvinnaren, landsmannen Bjørn Dæhlie. Alsgaard sigra i tre tevlingar, Dæhlie i fire. Fulvio Valbusa frå Italia, Mika Myllylä frå Finland, Vladimir Smirnov frå Kasakhstan og Aleksej Prokurorov frå Russland vann ei tevling kvar. I det einaste sprintrennet vann finske Ari Palolahti.

Individuelt

Kjelder
fis.ski

Nordiske greiner
1998
Så nær, så nær

Så nær, så nær er eit musikkalbum av Ole Paus saman med Bent Sæther, Hans Magnus Ryan, Thomas Järmyr og Reine Fiske frå Motorpsycho. Paus har skrive alle tekstene medan musikken er skriven av alle fem.

Sporliste
 Hvitt lys (Dolphins farvel) (5:12)
 Klaus og livet (4:43)
 Gud bevare landsbyen min (4:34)
 Vardøger (5:48)
 Ingenmannsland  (3:57)
 Helt tilfeldig (2:50)
 Fest i hovedstaden (4:37)
 Tvillingen (4:44)
 Blonde beist (2:08)
 Ruinbyen (13:28)

Kjelder

Musikkalbum frå 2020
Ole Paus-album
Hey Nineteen

«Hey Nineteen» er ein song av bandet Steely Dan frå albumet deira Gaucho (1980).

«Hey Nineteen» nådde tiandeplassen på Billboard Hot 100-lista tidleg i 1981, 11. plassen på Adult Contemporary-lista, og 68. plassen på R&B Singles-lista. Songen låg 19 veker inne på Billboard-lista, like lenge som «Hey Nineteen», «Peg» og «Rikki Don't Lose That Number».

Medverkande
 Donald Fagen – elektrisk piano, synthesizer (solo), vokal
 Walter Becker – bassgitar, gitar
 Hugh McCracken – gitar
 Rick Marotta – trommer
 Victor Feldman, Steve Gadd – perkusjon
 Frank Floyd, Zack Sanders – korvokal

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hey Nineteen» frå ,  den 16. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1980
Singlar frå 1980
MCA Records-singlar
Songar produserte av Gary Katz
Songar om alderdom
Songar om tenåringar
Songar skrivne av Donald Fagen
Songar skrivne av Walter Becker
Steely Dan-songar
Dave Tofani

Dave Tofani er ein USA-amerikansk saksofonist og treblåseinstrumentalist og komponist. Som studiomusikar har han spelt på over 500 jazz-, pop- og rockeinnspelingar, som klarinettsoloen på «Say Hello, Wave Goodbye» av Soft Cell.

Samarbeid 
 Closeup - Frankie Valli (1975)
 Good King Bad - George Benson (1976)
 Never Letting Go - Phoebe Snow (1977)
 Thighs and Whispers - Bette Midler (1979)
 Candi Staton - Candi Staton (1980)
 Naughty - Chaka Khan (1980)
 Double Fantasy - John Lennon, Yoko Ono (1980)
 Aretha - Aretha Franklin (1980)
 Gloria Gaynor - Gloria Gaynor (1982)
 The Nightfly - Donald Fagen (1982)
 Chaka - Chaka Khan (1982)
 I'll Keep On Loving You - Linda Clifford (1982)
 Pacific Fire - George Benson (1983)
 Passionfruit - Michael Franks (1983)
 No Sound But a Heart - Sheena Easton (1987)
 Bulletproof Heart - Grace Jones (1989)
 Am I Not Your Girl? - Sinéad O'Connor (1992)
 Kamakiriad - Donald Fagen (1993)
 Snowfall on the Sahara - Natalie Cole (1999)
 Songs from the Last Century - George Michael (1999)
 Nature Boy: The Standars Album - Aaron Neville (2003)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dave Tofani» frå ,  den 16. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske komponistar
Pat Rebillot

Pat Rebillot () er ein USA-amerikansk klaverspelar og studiomusikar. 

Han har spelt mykje med studiomusikarane Hugh McCracken, Tony Levin, Steve Gadd, Ray Barretto og Ralph MacDonald.

Han var i mange år medlem av dei forskjellige gruppene til Herbie Mann, der han òg var arrangør. Rebillot har òg spelt med John Klemmer, Steely Dan, Average White Band, Gloria Gaynor, Irene Worth, Bette Midler, Flora Purim, Hall & Oates, David Newman, Jon Faddis, Morrissey–Mullen og andre.

Diskografi

Som leiar
Free Fall - med Tony Levin på bass, Steve Gadd på trommer, Armen Halburian på perkusjon og Sam Brown på gitar. Produsert av Herbie Mann (1974) - Atlantic Records

Som sidemann 
Med Patti Austin
Live at the Bottom Line (CTI, 1978)
Med Warren Bernhardt
Manhattan Update (1980)
Med James Brown
Funky President (1974)
Med Kvitka Cisyk
Kvitka, Two Colors (1989)
Med Paul Desmond
From the Hot Afternoon (A&M/CTI, 1969)
Med Frank Foster
Soul Outing! (Prestige, 1966)
Med Gloria Gaynor
I've Got You (1976)
Med Mike Gibbs & Gary Burton
In the Public Interest (1973)
Med Hall & Oates
Abandoned Luncheonette (1973)
Med Jaroslav Jakubovic
Checkin' In (Columbia, 1978)
Med Robin Kenyatta 
Gypsy Man (Atlantic, 1973)
Med John Klemmer
Arabesque (1978)
Med Chuck Loeb
My Shining Hour (1988)
Med Charlie Mariano
Mirror (1972)
Med Herbie Mann
Hold On, I'm Comin' (Atlantic, 1973)
Turtle Bay (Atlantic, 1973) 
London Underground (Atlantic, 1973)
Reggae (Atlantic, 1973)
 First Light (Atlantic, 1974) as Family of Mann
Discothèque (Atlantic, 1975)
Waterbed (Atlantic, 1975)
Surprises (Atlantic, 1976)
Reggae II (Atlantic, 1973 [1976])
Gagaku & Beyond (Finnadar/Atlantic, 1974 [1976]) 
Brazil: Once Again (Atlantic, 1977)
Med Arif Mardin 
Journey (Atlantic, 1974)
Med David Matthews
Shoogie Wanna Boogie (1976)
Med Jimmy McGriff
Red Beans (Groove Merchant, 1976)
Tailgunner (LRC, 1977)
Outside Looking In (LRC, 1978)
Med Morrissey–Mullen
Up (1977)
Med Mark Murphy 
Bridging a Gap (Muse, 1972)
Med David Newman
Newmanism (Atlantic, 1974)
Mr. Fathead (Atlantic, 1976)
Concrete Jungle (Prestige, 1978)
Med Chico O'Farrill
Nine Flags (Impulse!, 1966)
Med Jimmy Ponder
All Things Beautiful (LRC, 1978)
Med Don Sebesky
The Rape of El Morro (CTI, 1975)
Med Steely Dan
Gaucho (MCA, 1980)
Med Joe Thomas
Masada (1975)
Feelin's From Within (1976)
Here I Come (1977)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pat Rebillot» frå ,  den 16. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske klaverspelarar
Folk frå Louisville i Ohio
Nipahvirus

Nipahvirus er eit virus i slekta Henipavirus som har fruktskinnvengjer i slekta Pteropus som reservoar. Hjå menneske valdar det nipahvirusinfeksjon og vert overført til menneske frå dyr, frå andre menneske og frå mat som  har vore ureina av infiserte dyr.

Nipahviruset vart fyrst oppdaga i 1999 etter eit utbrot av sjukdom hjå både griser og menneske i Malaysia og Singapore.

Kjelder 

Paramyxoviridae
Ashford & Simpson

Ashford & Simpson var eit USA-amerikansk ektepar og musikar duo som gav ut plater i lag, skreiv songar i lag og var produsentar. Duoen bestod av Nickolas Ashford (4. mai 1941 – 12. januar 2021) og Valerie Simpson (fødd 26. august 1946).

Ashford kom frå Fairfield i Sør-Carolina og Simpson frå Bronx i New York City. Sidan flytta familien hans til Ypsilanti i Michigan, der han vart medlem av Christ Temple Baptist Church. Medan han var der song han i ei gruppe kalla The Hammond Singers (kalla opp etter presten som skipa gruppa, James Hammond). Seinare gjekk Nickolas på Willow Run High School i Ypsilanti i Michigan, før han vart profesjonell musikar og møtte kona si, Valerie. Dei traff kvarandre i White Rock Baptist Church i Harlem i 1964. Etter å ha spelt saman som ein duo, fekk dei med seg Joshie Jo Armstead, som hadde vore medlem av Ikettes på plateselskapet Scepter/Wand, der songane deira vart spelte inn av Ronnie Milsap («Never Had It So Good»), Maxine Brown («One Step at a Time»), og The Shirelles og Chuck Jackson. Ein annan song, «Let's Go Get Stoned», gav Ray Charles ein førsteplass på R&B-lista i USA i 1966. Same året gjekk Ashford & Simpson til Motown, der dei mest kjende songane deira, som «Ain't No Mountain High Enough,» «You're All I Need to Get By,» «Ain't Nothing Like the Real Thing,» og «Reach Out and Touch (Somebody's Hand)», vart spelt inn. Ashford og Simpson skreiv mange andre hittar, som Chaka Khan-songen «I'm Every Woman» (1978) og Teddy Pendergrass sin «Is It Still Good to You?»

Som artistar var Ashford & Simpson mest kjend for songen «Solid» (1984) og «Found a Cure» (1979). Duoen vart innlemma i Songwriters Hall of Fame i 2002. Dei fekk òg Pionerprisen til The Rhythm & Blues Foundation, ASCAP Founders Award og Grammy Trustee Award. Rolling Stone rangerte dei på 19. plassen på lista si over dei 20 beste duoane gjennom tidene.

Diskografi

Studioalbum

Singlar

Soloinnspelingar

Valerie Simpson

Album

Singlar

Nick Ashford

Singlar
1966: «I Don't Need No Doctor»
1967: «When I Feel the Need» 
1968: «California Soul» 
1970: «Dead End Kids»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ashford & Simpson» frå ,  den 16. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Afroamerikanske musikkgrupper
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikkgrupper frå New York
Musikkgrupper skipa i 1964
USA-amerikanske plateprodusentar
Motown-artistar
USA-amerikanske rhythm and blues-grupper
USA-amerikanske discogrupper
USA-amerikanske dance-grupper
USA-amerikanske musikalske duoar
Discoduoar
Europameisterskapen på skeiser 1960

Europameisterskapen på skeiser 1960 vart avvikla  på Bislett stadion i Oslo helga 23. og 24. januar 1960. 29 utøvarar frå 9 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Knut Johannesen, Torstein Seiersten, Nils Aaness og Roald Aas. Deltakarane elles kom frå Danmark, Finland, Frankrike, Nederland, Sovjetunionen, Storbritannia, Sveits, Sverige.

Tittelforsvararen Knut Johannesen vann suverent, på andreplass kom Boris Stenin frå Sovjetunionen og norske Roald Aas vart tredjemann. Johannesen fekk bestetid 5 000 m og 1500 m, Sovjets Lev Zajtsev gjekk fortast på 500 meter og svenske Ivar Nilsson det same på 10 000 m.

Skeise-EM 1960 

Dato: 23./24. januar 1960

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Europees kampioenschap schaatsen 1960» frå ,  den 16. januar 2021.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1960
Idrettstilskipingar i Oslo
Nipahvirussjukdom

Nipahvirussjukdom er ein virussjukdom valda av nipahviruset. Sjukdomen drep  av dei som får han. Menneske kan smittast av dyr, andre menneske og mat som har vore ureina av infiserte dyr. Det har vore fleire utbrot av sjukdomen i Asia, der fruktskinnvengjer i slekta Pteropus, reservoaret til nipahviruset, lever.

Symptom på sjukdomen kjem vanlegvis mellom 4 og 14 dagar etter kontakt med viruset. Sjukdomen byrjar med feber og hovudverk, og ofte med teikn på luftvegssjukdom. Dette kan fylgjast av hjernebetennelse som snøgt kan føra til koma etter 24 til 48 timar.

Per januar 2021 er det ingen godkjende lækjemiddel for nipahvirussjukdom.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Virussjukdommar
Zoonosar
Chloroceryle



Chloroceryle er ei slekt av isfuglar som lever innanfor alle land i Mellom-Amerika og store delar av Sør-Amerika aust for Andesfjella. Alle fire artar er klassifiserte som livskraftige, LC, av IUCN.

Skildring 

Dette er isfuglar med den typiske isfuglforma, kort hale og langt kraftig rettpeikande nebb. Alle har fjørdrakt med iriserande grøn overside og mørk grønt hovud, strupe og ring mot nakken i kvitt eller oransje, og varierande grad av av raudbrun og kvit underside avhengig av art og kjønn.

Beiteteknikken er typisk for familien, dei sit på ei grein og stupdukkar direkte eller etter eit kort svev. Den litle bronseisfuglen kan snappe insekt i flukt. Den primære føda er fisk, men dei tar også krepsdyr og andre vassdyr. 

Chloroceryle-isfuglane hekkar ved elvebreidder i skog eller mangrovar, og grev ein lang horisontal tunell i vertikale jordskrentar fram til reirplassen. 

Alle fire artar har overlappande utbreiingsområde, og kan fiske i same vatn; likevel er vektforholdet mellom aenea, americana, inda,  amazona nesten nøyaktig 1: 2: 4: 8, noko som motverkar direkte konkurranse om føda. Ringisfugl, Megaceryle torquata, ein fjernare nærskyld, finst òg på ved dei same elvene, men er dobbelt så tung som den største Chloroceryle, amazonisfugl.

Fugleslekta Chloroceryle samlar fire av dei seks artane av isfuglar på det amerikanske kontinentet. Dei to andre artane er ringisfugl, frå Mexico til Eldlandet, og belteisfugl i Nord-Amerika med overvintring i Mellom-Amerika og nordlegaste Sør-Amerika. Begge dei to er medlem i slekta Megaceryle. Totalt er det ca. 117 artar i isfuglfamilien.

Artsliste 
Slekt Chloroceryle
 Amazonisfugl, Chloroceryle amazona, Amazon Kingfisher, Latham, 1790, (LC)
30 centimeter i kroppslengd. Hannar har eit breitt oransje brystband, hofuglen har grønt mot sidene, med eit kvitt sentralt felt i brystet.
Frå sørlege Mexico gjennom Mellom-Amerika til nordvestlege Colombia; det meste av Sør-Amerika aust for Andes sør til og med Uruguay.

 Bronseisfugl, Chloroceryle aenea, American Pygmy Kingfisher, Pallas, 1764, (LC)
13 cm, djup oransje bryst og flankar, kvit buk, hofuglar smalt grønt brystband
Frå sørlege Mexico sørover langs stillehavskysten til nordvestlege Ecuador. Over nordlege Colombia til Amazonasbassenget og sør til Paraguay og São Paulo. Trinidad.

 Grønisfugl, Chloroceryle americana, Green Kingfisher, Gmelin, 1788, (LC)
30 cm, hannar breitt, oransje brystband, hoer har mørkt grønt i brystet. 
Frå Texas og Arizona til sentrale Argentina. Trinidad og Tobago.

 Olivenisfugl, Chloroceryle inda, Green-and-rufous Kingfisher, Linné, 1766, (LC)
24 cm,	djup oransje underside. Hofuglen har eit brystband med fjører i grønt og kvitt.
Frå Nicaragua sørover langs stillehavskysten til nordvestlege Ecuador, Amazonasbassenget og Venezuela, atlanterhavskysten av sørlege Brasil.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «American green kingfisher» frå ,  den 17. januar 2021.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

isfuglfamilien
May Britt Myhr

May Britt Myhr () er ein norsk kjemikar og petroleumsforskar. 

Myhr er frå Langevåg på Sunnmøre. Ho studerte til ein cand. scient.-grad i analytisk organisk kjemi i Trondheim frå 1980 til 1985. Ho byrja å jobba i SINTEF Petroleumsforskning (dåverande IKU) i 1986, der ho blei forskingsleiar i 2000 og administrerande direktør i 2005. Ho var forskingssjef ved Seksjon for forsking og samlingar ved Naturhistorisk museum i Oslo. I 2015 vart ho instituttleiar ved Institutt for petroleumsteknologi ved Universitetet i Stavanger. Myhr blei tilsett som direktør i Noregs geologiske undersøking frå august 2018, som fyrste kvinne i stillinga.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «May Britt Myhr» frå ,  den 17. januar 2021.  
 

Norske kjemikarar
Folk frå Sula
Monika Fagerholm

Monika Fagerholm () er ein finlandsksvensk forfattar. 

Fagerholm debuterte som forfattar med novellesamlinga Sham i 1987 og fekk gjennombrotet sitt med romanen Underbara kvinnor vid vatten i 1994.

Ho mottok Nordisk Råds litteraturpris 2020 for romanen Vem dödade bambi? som har seksuell vold som tema.

Monika Fagerholm er utdanna psykolog og kandidat i litteratur frå Helsingfors universitet i 1987. Ho har også arbeida som omsetjar og som medredaktør på KLO, eit litteraturtidsskrift for unge. I dag er ho busett i den finske byen Ekenäs.

Bibliografi 
 1987: Sham (novellesamling)
 1990: Patricia
 1994: Underbara kvinnor vid vatten (roman), filmatisert 1998
 1998: Diva (roman) 
 2005: Den amerikanska flickan (roman). På norsk: Den amerikanske jenta (Oktober forlag) ISBN13 9788249508334
 2009: Glitterscenen (roman)
 2012: Havet
 2012: Lolauppochner (roman). På norsk: Lola oppned (Oktober forlag) ISBN13 9788249511617
 2019: Vem dödade bambi? (roman). På norsk: Hvem drepte bambi? (Oktober forlag) ISBN13 9788249522408

Utmerkingar 
 1995: Runebergprisen for Underbara kvinnor vid vatten
 1995: Takk for boken-medaljen for Underbara kvinnor vid vatten
 2005: Augustprisen for Den amerikanska flickan
 2005: Aniara-prisen
 2005: Göteborgs-Postens litteraturpris
 2020: Nordisk Råds litteraturpris for Vem dödade bambi?

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Monika Fagerholm» frå ,  den 17. januar 2021.

Bakgrunnsstoff 

 

Finlandssvenske forfattarar
Folk frå Helsingfors
Mottakarar av Nordisk Råds Litteraturpris
Knut H. Kallerud

Knut H. Kallerud () er ein norsk jurist og høgsterettsdommar. Han tiltredde i Høgsterett den 16. juli 2011.

Kallerud tok juridisk embetseksamen i 1983 og tok mastergrad i menneskerettslovgjeving ved Universitetet i Essex i England i 1998.

Kjelder 

 Knut H. Kallerud på nettstaden til Høgsterett. www.domstol.no.

Folk frå Kongsberg
Norske høgsterettsdommarar
Per Erik Bergsjø

Per Erik Bergsjø () er ein norsk jurist og høgsterettsdommar. Han tiltredde Høgsterett den 1. mars 2012.

Bergsjø tok juridisk embetseksamen i 1985.

Kjelder 

 Per Erik Bergsjø på nettstaden til Høgsterett. www.domstol.no.

Folk frå Levanger
Norske høgsterettsdommarar
Arne Ringnes

Arne Ringnes () er ein norsk jurist og høgsterettsdommar. Han tiltredde i Høgsterett  den 18. august 2014.

Ringnes tok juridisk embetseksamen i 1982.

Kjelder 

 Arne Ringnes på nettstaden til Høgsterett. www.domstol.no.

Folk frå Oslo
Norske høgsterettsdommarar