alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Post-punk

Post-punk er ein mangfaldig variant av rock som dukka opp i kjølvatnet av punken i 1970-åra, der artistane 
gjekk bort frå råskapen i punken og i staden eksperimenterte langt meir musikalsk. I eit forsøk på å bryte med rocketradisjonen, brukte post-punk-artistane  elektronisk musikk, svarte dansestilar og det avantgarde, i tillegg til ny innspelingsteknologi og produksjonsteknikkar. Rørsla blanda òg ofte musikken med kunst og politikk, og artistane var inspirerte av kjelder som modernistisk litteratur, kritisk teori, film og performance art. I lag med desse utviklingane innan musikken var det samfunn som produserte visuell kunst, multimedia-performance, sjølvstendige plateselskap og fanziner.

Post-punk var nært knytt til utviklinga av underordna sjangrar som gotisk rock, no wave og industriell musikk. Tidlege grupper innan sjangeren var Siouxsie and the Banshees, Wire, Public Image Ltd, Devo, Joy Division, Talking Heads, The Pop Group, Gang of Four, Throbbing Gristle og The Contortions. I midten av 1980-åra hadde mykje av rørsla forsvunne, men gjeve drivkraft for New Pop-rørsla og den påfølgjande alternative og sjølvstendige musikken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Post-punk» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Post-punk på AllMusic
 Post-punk-essay og sampler av Julian Cope

 
Pønksjangrar
Britiske musikkstilar
USA-amerikanske musikkstilar
Musikk i 1970-åra
Musikk i 1980-åra
Britpop

Britpop er ein undersjanger av poprock og alternativ rock som oppstod i Storbritannia i 1990-åra. Han skildrar den musikalske og kulturelle rørsla i midten av 1990-åra som la vekt på «det britiske» i musikken og haldningane, og skapte ein lys, fengande pop som var ein reaksjon til den USA-dominerte grunge-musikken og den britiske shoegazing-musikken. Dei mest suksessrike banda innafor sjangeren er Oasis, Blur, Suede og Pulp. Desse gruppene vart kjend som «dei fire store». Sjølv om britpop vart rekna som eit marknadsføringsreiskap, og meir ei kulturell rørsle enn ein musikkstil eller sjanger, er det musikalske former og påverknader som britpop-banda hadde til felles. Dette var til dømes element frå britisk popmusikk frå 1960-åra, glamrock og punkrock i 1970-åra, og indiepop i 1980-åra, som gjekk att i musikken, haldningane og kleda. Mange av dei var særleg inspirerte av The Smiths der songaren Morrissey ofte hadde eit nostalgisk syn på Storbritannia. Britpop var eit mediadrive fokus på band som dukka frå det sjølvstendige musikkmiljøet tidleg i 1990-åra - og var assosiert med Cool Britannia som kalla fram minner om Swinging Sixties og den britiske gitarpopen frå 1960-talet. 

Då amerikanske grunge-band invaderte Storbritannia, stilte nye britiske grupper, som Blur og Suede seg opp som motståande musikalske krefter, og refererte til britisk gitarmusikk frå tidlegare tider og skreiv om typiske britiske tema og saker. Desse banda fekk etter kort tid med seg Oasis, Pulp, The Verve, Supergrass, Cast, Placebo, Space, Sleeper og Elastica.

Britpopband førte britisk alternativ rock ut til dei store massane og danna ryggraden i ei større britisk kulturrørsle kalla Cool Britannia. Det oppstod ein konkurranse mellom Blur og Oasis om å kome høgast på salslistene, kalla «The Battle of Britpop», som gjorde at britpopen fekk mykje mediaomtale i britisk presse i 1995. Innan 1997 hadde interessa byrja å minke, og mange av artistane sleit eller vart oppløyst. Populariteten til popgrupper som Spice Girls var medverkande til at det var dalande interesse for britpopen.

Band assosiert med britpop
Ash
Black Grape
The Bluetones
Blur
The Boo Radleys
Cast
The Divine Comedy
Dodgy
Echobelly
Elastica
Gene
Heavy Stereo
Marion
Me Me Me
Menswear
My Life Story
Northern Uproar
Oasis
Ocean Colour Scene
Powder
Pulp
Salad
Shed Seven
Sleeper
Strangelove
Suede
Supergrass
These Animal Men
Thurman
Whiteout

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Britpop» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
 Harris, John. Britpop!: Cool Britannia and the Spectacular Demise of English Rock. Da Capo Press, 2004. ISBN 0-306-81367-X.
 Harris, John. "Modern Life is Brilliant!" NME. 7 January 1995.
 Live Forever: The Rise and Fall of Brit Pop. Passion Pictures, 2004.
 Till, Rupert. "In my beautiful neighbourhood: local cults of popular music". Pop Cult. London: Continuum, 2010.

Britpop
Sjangrar innan alternativ rock
Britisk popmusikk
Raprock

Raprock er ein musikksjanger som blandar dei vokale og instrumentale elementa frå hiphop med forskjellige former av rock. Dei mest populære undersjangrane av raprock er rap metal og rapcore, som inneheld element av heavy metal og hardcore punk. Eit av dei tidlegare døma på rap rock er «The Magnificent Seven» av The Clash, som blanda new wave, hip hop og funk.

Historie

Kanskje det aller tidlegaste dømet på rapping i rock er «Year of the Guru» av Eric Burdon and the Animals, ein psykedelisk rockesong frå 1968 der Eric Burdon, i følgje AllMusic, «tok rolla til ein moderne rapper». I 1983 gav KISS ut songen «All Hell's Breakin' Loose» på albumet Lick It Up der songaren Paul Stanley rapper versa. I 1986 samarbeidde Run–D.M.C. med Aerosmith på ei nyinnspeling av Aerosmith-songen «Walk This Way», som først kom ut i 1975. Suksessen til «Walk This Way» var med å føre hiphop ut til eit større kvitt publikum, etter ein tidlegare eksperimentell song av rapparen LL Cool J, «Rock the Bells», der han hadde brukt ein vanleg rap-tekst over eit hardrock-arrangement. Beastie Boys, tidlegare ei hardcore punk-gruppe, byrja å arbeide med hip hop-sjangeren. Debutalbumet deira, Licensed to Ill, er stort sett basert på ein rockestil. Dei tre nemnde artistane samarbeidde alle med produsenten Rick Rubin, som har fått æra for å ha skapt raprock-sjangeren. I 1989 kom Tone-Lōc sin «Wild Thing» frå debutalbumet Lōc-ed After Dark og denne nådde toppen av Billboard 200. I 1991 samarbeidde thrash metal-bandet Anthrax med den politiske hip hop-gruppa Public Enemy på ein versjon av «Bring the Noise», der det Anthrax-vokalisten Scott Ian og Public Enemy-rapparen Chuck D begge rappa over eit tungt gitarriff. Public Enemy-songen «She Watch Channel Zero?!» består av Chuck D som rappar over eit riff frå Slayer-songen «Angel of Death».

Raprock byrja å nå ut til eit større publikum i 1990-åra. Amerikanske rockeband som 311, 24-7 Spyz, Faith No More og Rage Against the Machine blanda rock og hip hop. Samstundes gjorde britiske band som Pop Will Eat Itself og Senser noko liknande i Europa. Filmmusikken til filmen Judgment Night frå 1991 inneheld 11 samarbeid mellom hiphop- og rockeartistar. Urban Dance Squad blanda funk, heavy metal, hip hop og punk. Biohazard, som samarbeidde med hardcore hiphop-gruppa Onyx på songen «Judgement Night» frå albumet med same namn, vert rekna som banebrytande innafor sjangeren.

Andre populære raprock-band i 1990-åra var Bloodhound Gang Kid Rock og Limp Bizkit.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rap rock» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Musikk i 1980-åra
Musikk i 1990-åra
Musikk i 2000-åra
USA-amerikanske musikkstilar
Fusionsjangrar
Hiphopsjangrar
Sjangrar innan rockemusikk
Rap metal

Rapmetal er ein undersjanger av raprock og alternativ metal som kombinerer hip hop med heavy metal. Musikken består vanlegvis av heavy metal-gitarriff, element av funk metal, rappa vokal og stundom bruk av turntable. Omgrepet rapcore har òg blitt brukt om rapmetal.

Anthrax var først ute med å blande thrash metal og rap i 1987 med den komiske singelen «I'm the Man». I 1990 fekk Faith No More gjennombrotet sitt med singelen «Epic», ofte rekna som den første verkeleg suksessrike kombinasjonen av heavy metal og rap. Dette bana veg for suksessen til eksisterande band som 24-7 Spyz og Living Colour, og nye artistar som Rage Against the Machine og Red Hot Chili Peppers, som alle blanda rock og hip hop. Ein meir metallisk stil - nu metal - vart forfølgd av band som Limp Bizkit, Korn og Slipknot. Seinare på tiåret gav denne stilen, som var ei blanding av grunge, punk, metal og platescratching, ei bølgje med suksessrike band som Linkin Park, P.O.D. og Staind, som ofte vart klassifiserte som rap metal eller nu metal.

Sjå òg
Nu metal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rap metal» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Fusionsjangrar
Heavy metal-sjangrar
Alternativ metal-sjangrar
Hiphopsjangrar
Raprock
Musikk i 1980-åra
Musikk i 1990-åra
Musikk i 2000-åra
USA-amerikanske musikkstilar
Post-punk revival

Post-punk revival (òg kalla new wave revival, garagerock revival eller den nye rockerevolusjonen) er ein sjanger innan alternativ rock og indierock som utvikla seg seint i 1990-åra og tidleg i 2000-åra, inspirert av den originale stilen og estestikken til garagerock i 1960-åra og new wave og post-punk i 1980-åra. Band som fekk gjennombrotet sitt verda over tidleg i 2000-åra med denne stilen var mellom andre The Strokes, Interpol, The White Stripes, The Hives og The Vines, som vart etterfølgd av fleire etablerte og nye artistar. Mot slutten av tiåret hadde dei fleste av desse banda forsvunne, gått vidare til andre prosjekt, eller hadde ein lengre pause, men somme band gjekk attende til å spele inn musikk og turnere i 2010-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Post-punk revival» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjangrar innan alternativ rock
Postpunk
Rocker

Rockerar er medlemmar av biker-subkulturen som oppstod i Storbritannia i 1950-åra. Han var hovudsakleg sentrert kring britisk caféracer-motorsyklar og rock 'n' roll-musikk. I 1965 vart òg omgrepet greaser nytta i Storbritannia og sidan den gongen har omgrepa greaser og rocker blitt synonyme på Dei britiske øyane, men ofte ikkje i Nord-Amerika og andre stader.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rocker (subculture)» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Britisk ungdomskultur
Subkulturar
Hippie

Ein hippie (eller hippy) er eit medlem av ein liberal motkultur, opphavleg ei ungdomsrørsle som byrja i USA og Storbritannia midt i 1960-åra og spreidde seg til land verda over. Ordet hippie kjem frå hipster, og vart først nytta til å skildre beatniks som hadde flytta til Greenwich Village i New York City og Haight-Ashbury-området i San Francisco. Omgrepet hippie vart først popularisert i San Francisco av Herb Caen, som var journalist for San Francisco Chronicle. Opphavet til omgrepa hip eller hep er meir uvisse, men begge vart ein del av afroamerikansk slang i 1940-åra og tydde «sofistikert», «moteriktig» eller «moderne». Beat-poetane byrja å bruke omgrepet hip og tidlege hippiar tok over språket og motkulturverdiane til Beat-generasjonen. Hippiar skapte sine eigne samfunn, lytta til psykedelisk musikk, omfamna den seksuelle revolusjonen og brukte dop som cannabis, LSD, peyote og fleinsopp for å endre medvitstilstanden sin. 

I januar 1967 populariserte Human Be-In i Golden Gate Park i San Francisco hippie-kulturen og det førte til Summer of Love på Vestkysten i USA og Woodstockfestivalen i 1969 på Austkysten. Hippiar i Mexico, som vart kalla jipitecas, skipa La Onda og samla seg i Avándaro, medan nomadiske campingbileigarar på New Zealand parktiserte ein alternativ levestil og fremja berekraftig energi i Nambassa. I Storbritannia i 1970 samla mange seg på den enorme Isle of Wight-festivalen med eit publikum på kring 400 000. I seinare år oppstod mobile «fredskonvoiar» av New Age-reisande som reiste rundt om sommaren til gratisfestivalar ved Stonehenge og andre stader. I Australia samla hippiane seg i Nimbin i 1973 for Aquarius-festivalen og den årlege cannabilslovreformen eller MardiGrass. Piedra Roja-festivalen var ein stor hippiefestival i Chile i 1970.

Hippiemotar og verdiar hadde ein stor effekt på kulturen, og påverka populærmusikken, fjernsyn, film, litteratur og kunst. Sidan 1960-åra har mange sider ved hippiekulturen glidd inn i storsamfunnet. Det religiøse og kulturelle mangfaldet som hippiane forfekta har blitt vidt akseptert og spirituelle konsept har nådd ut til mange folk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hippie» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Subkulturar
Mote i 1960-åra
Mote i 1970-åra
 
Motkultur
Motkulturen i 1960-åra
Kultur i California
Den seksuelle revolusjonen
Pønkkultur

Punk- eller pønkkulturen er ein subkultur som er sentrert kring punkrock-musikk, og omfattar ei lang rekkje ideologiar, motar og uttrykksformer, som visuell kunst, dans, litteratur og film. Subkulturen er stort sett kjenneteikna ved eit anti-etablissement-syn og fremjing av individuell fridom. Punkkulturen er sentrert kring ein høglydt, aggressiv rockesjanger, punkrocken. Han vert vanlegvis spelt av små band som består av ein vokalist, ein eller to gitaristar, ein bassist og ein trommeslagar. 

Sjølv om punkarane ofte har venstreorienterte eller progressive syn, har punkpolitikken dekt heile det politiske spekteret. Vanlege punksynspunkt har vore anti-etablissement, ein gjer-det-sjølv-etikk, unngå konformitet, direkte aksjon og unngå å bli for kommersielle. 

Det finst ei lang rekkje punkmotar med klede (som T-skjorter med støytande motiv eller tekst, skinnjakkar, Doc Marten-støvlar etc.), frisyrar (som hår med sterke fargar, piggsveis og hanekam etc.) kosmetikk, tatoveringar, smykke og endringar av kroppen. Tidleg punkmote bestod ofte av kvardagslege ting som t-skjorter, skinnjakke (ofte dekorert med ein måla bandlogo, pins og merke og naglar) og skotøy som Converse-sko, skatesko, creepers eller Dr. Martens-støvlar. Hardcore punk-fans hadde ein enklare stil med t-skojrte, jeans, kampstøvlar eller sneakers og crewcut-frisyre. Kvinner i hardcore-miljøet gjekk som regel med maskuline klede.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Punk subculture» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Subkulturar
 
Stereotypar
Britisk ungdomskultur
Goth-kultur

Goth-kulturen er ein moderne subkultur som finst i mange land. Han byrja i England tidleg i 1980-åra kring gothic rock-miljøet, ei sidegrein av post-punk-sjangeren. Kjende post-punk-grupper som leia fram mot den gotiske rocken var Siouxsie and the Banshees, Joy Division og Bauhaus. Goth-kulturen har overlevd lengre enn mange andre frå same tida og har fortsett med å bli meir mangfaldig. Utsjånaden og dei kulturelle tendensane er påverka av gotisk litteratur frå 1800-talet og skrekkfilmar.

Goth-kulturen har liknande musikksmak, estetikk og mote. Musikken innan goth-kulturen omfattar ei rekkje forskjellige stilartar, som gothic rock, industriell, deathrock, post-punk, darkwave, ethereal wave og nyklassisk. Klesstilane innan kulturen har variert frå deathrock-, punk- og viktoriansk stil, eller kombinasjonar av alle, som regel med mørke klede (ofte svart), bleik andletssminke og svart hår. Miljøet byrja å trekkje til seg store publikum fleire tiår etter kulturen først dukka opp. I Vest-Europa finst det store årlege goth-festivalar, hovudsakleg i Tyskland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Goth subculture» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Ungdomskultur
Undergrunnskultur
Motehistorie
Mote i 1980-åra
Mote i 1990-åra
Mote i 2000-åra
Mote i 2010-åra
Subkulturar
Stereotypar
Forbrukarsamfunn

Forbrukersamfunn er eit uttrykk som oftast vert nytta for å skildra samspelet mellom einskildindivid (forbrukar) og samfunn i ein vekstøkonomi. Uttrykket vert både nytta i positiv og negativ tyding.

Økonomi 
Innan mikroøkonomi vert omgrepet vanlegvis nytta for å skildra fremjing av interessene til forbrukaren. Samfunnet er avhengig av forbruk, og med grunnlag i denne avhengnaden til den enkelte forbrukaren tilskrive påverknadskrafta, og i nokre tilfelle rettar. Grunnleggjande refererer dette til teorien om at forbrukaren sitt val avgjer den økonomiske strukturen til samfunnet.
Makroøkonomisk vert omgrepet normalt nytta som ein referanse til tesen om at auka forbruk er økonomisk og samfunnsmessig ønskeleg.

Kritisk teori 
Innan kritisk teori vert omgrepet ofte nytta for å skildra eit samfunn der materielt forbruk har teke over for andre verdiar som sentralt lukkeberande element. Dette verdiskiftet vert skildra som øydeleggjande både for einskildindividet og for samfunnet i sin heilskap, både på eit psykisk og fysisk plan. Noko av denne kritikken kan sjåast igjen i framvoksteren av rørsler som Simple living og Buy nothing day.

Miljøvern 
Miljørørsla har alltid stått for ein skarp kritikk av forbrukarsamfunnet, og med Brundtlandkommisjonen sin introduksjon av omgrepet berekraftig utvikling i 1987 fekk synspunkta til miljøvernsrørslene òg meir gehør innan økonomisk planlegging.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Forbrukersamfunn» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Økonomiske ideologiar
Miljøvern
Økonomisk sosiologi
Salman av Saudi-Arabia

Salman bin Abdulaziz, eller Salman av Saudi-Arabia () er konge av Saudi-Arabia. Han har òg vore forsvarsminister sidan 2011, og var tidlegare guvernør av provinsen Ar Riyad frå 1963 til 2011. 

Salman vart konge av Saudi-Arabia 23. januar 2015, etter at halvbroren Abdullah døydde.

Tilhøve til utlandet og organisasjonar i utlandet

OPEC 
Salman har vidareført endringar som vart vedtekne i høve til OPEC mot slutten av 2014. Tidlegare har Saudi-Arabia saman med OPEC hatt som mål å halda oljeprisen rundt 100 USD per fat råolje (159 liter), medan dei no utvidar felta og vinn ut alt dei har. Som følgje av dette gjekk oljeprisen kraftig ned.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Salman av Saudi-Arabia» frå ,  den 25. september 2016.  
 

 Referansar 

Kongar av Saudi-Arabia
Saudiarabiske politikarar
Gitarforsterkar

Ein gitarforsterkar er ein elektronisk forsterkar som forsterkar det svake elektriske signalet frå ein pickup på ein elektrisk gitar, bassgitar eller akustisk gitar slik at det vert produsert lyd gjennom ein eller fleire høgtalarar, ofte husa i eit kabinett. Ein gitarforsterkar kan vere eit frittståande tre- eller metallkabinett som berre inneheld kretsar for kraftforsterkaren (og forforsterkaren), men ein må då ha ein eigen høgtalar. Mange gitarforsterkar er derimot ein «combo», ein kombinert forsterkar og høgtalar. Gitarforsterkarar kjem i mange storleikar med forskjellige effekt, frå små, lette «øvingsforsterkarar» med ein enkel 8" høgtalar, til tunge, kombinerte forsterkarar med fire 10" høgtalarar og ein kraftig forsterkar, høg nok til å kunne brukast i ein nattklubb eller bar. 

Gitarforsterkar kan òg endre sjølve tonen til instrumentet ved å framheve, eller tone ned, visse frekvensar ved hjelp av equalizerkontrollar, på liknande vis som bass- og diskant-knappane på ein heimestereo, og legge til elektroniske effektar som forvrenging (òg kalla «overdrive») og klang. Inngangen til moderne gitarforsterkarar er ein 1/4" jack, som får eit signal frå ein elektromagnetisk signalfangar (frå ein elektrisk gitar) eller ein piezoelektrisk pickup (vanlegvis frå ein akustisk gitar) med ei koplingssnor, eller sidan 2000-åra ein trådlaus sendar. For elektriske gitaristar spelar valet av gitarforsterkar og innstillingane dei brukar på forsterkaren ein viktig del av tonen eller lyden frå gitaren deira. Somme gitaristar har ofte brukt ein spesifikk modell eller merke over lang tid. Mange gitaristar nyttar i tillegg effektpedalar for å endre lyden før han når gitarforsterkaren, som til dømes ein wah wah-pedal og chorus-pedal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Guitar amplifier» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Elektriske gitarar
Instrumentforsterkarar
Elektrisk blues

Elektrisk blues syner til forskjellige former for blues som vert framført med elektrisk forsterka musikkinstrument. Gitaren var det første instrumentet som vart forsterka og brukt av tidlege pionerar som T-Bone Walker seint i 1930-åra og John Lee Hooker og Muddy Waters i 1940-åra. Stilen deira utvikla seg til West Coast-blues, Detroit-blues og etterkrigstida sin Chicago-blues, som skilde seg frå den tidlegare, hovudsakleg akustiske bluesen. Tidleg i 1950-åra spelte Little Walter bluesmunnspel inn i ein liten handheldt mikrofon, som sendte signala inn i ein gitarforsterkar. Sjølv om det tok litt lengre tid, tok den elektriske bassgitaren gradvis over for kontrabassen innan starten av 1960-åra. Elektriske orgel og andre klaverinstrument vart seinare mykje nytta i elektrisk blues.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Electric blues» frå ,  den 23. september 2016.  
 

Musikksjangrar innan blues
Sologitar

Sologitar (ofte òg omtalt med det engelske lead guitar) er ein gitarpart der det vert spelt melodilinjer, instrumentale fill-passasjar, gitarsoloar, og stundom somme riff i ein songstruktur. Sologitaren spelar vanlegvis linjer av enkeltonar eller dobbelstopp.
I rock, heavy metal, blues, jazz, punk, fusion, noko pop, og andre musikkstilar vert sologitarlinjer vanlegvis akkompagnert av ein annan gitarist som spelar rytmegitar medakkompagnerande akkordar og riff.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lead guitar» frå ,  den 23. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Gitarteknikkar
Gitarar
Melodi Grand Prix 1991

Norsk Melodi Grand Prix 1991 skulle ha vore den 31. utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs uttaking til Eurovision Song Contest. Finalen var planlagt til laurdag 16. mars, men NRK avlyste tevlinga månaden før. Årsaka var at juryen meinte at ingen av dei 140 innsende songane var gode nok. I staden handplukka NRK gruppa Just 4 Fun og låten «Mrs. Thompson» til å representere Noreg i Eurovision Song Contest 1991 i den italienske hovudstaden Roma. Songen enda på ein 17. plass med 14 poeng.

Bakgrunn 
Sundag 17. februar opplyste NRK at dei avlyste Melodi Grand Prix 1991, som var planlagt til 16. mars. Juryformann Pål Veiglum forsvarte avgjerda med låg kvalitet og manglande originalitet blant dei 140 innsende bidraga: «De siste tre årene har kvaliteten på Grand Prix-bidragene sunket jevnt. Nå var tiden moden for å gripe inn», sa Veiglum til Aftenposten. Dåverande tv-underhaldningssjef, Totto Osvold, avviste at avlysinga var ei dramatisk avgjerd: «Nei, jeg synes ikke det. Dette er rett og slett et forsøk på å komme skikkelig på talefot med det norske musikkmiljøet», sa Osvold. 

Avgjerda skapte harme bland dei avviste låtskrivarane og blant tidlegare deltakarar og låtskrivarar som Arne Bendiksen og Philip A. Kruse. Trass krisemøte og kraftige forsøk frå musikkbransjen, stod NRK fast på avgjerda om å avlyse finalen. Eit av dei refuserte bidraga var Torhild Nigars «I evighet». Denne songen vann Melodi Grand Prix fem år seinare og sikra Noreg ein 2. plass i Eurovision Song Contest 1996.

Noregs bidrag 
Som ein motreaksjon stabla TV3 og Robert Aschberg raskt ein alternativ Melodi Grand Prix-finale på beina. Kanalen inviterte fleire av dei refuserte bidraga og sende finalen laurdag 23. februar – berre dagar etter at avlysinga blei kjend. Vinnaren blei oslojenta Heidi Halvorsen med låten «Et liv». Dei andre deltakarane var Nick Borgen, Mari Maurstad, Anita Bogen, Kristin Svendsen, Kitty Bumbulucz og Harald Tønsager. NRK avviste TV3-vinnaren, sidan kanalen ikkje var medlem av EBU, noko som er eit krav for å kunne delta i Eurovision Song Contest. I staden blei det norske bidraget «Mrs. Thompson» laga på bestilling frå NRK.

Som eit plaster på såret for den avlyste finalen, sende NRK i staden tv-showet Bare for gøy!. Programmet blei leia av Jahn Teigen og sendt frå NRK Marienlyst same kveld som finalen eigentleg skulle ha vore sendt. Noregs bidrag ble avslørt under sendinga, og fleire tidlegare Melodi Grand Prix-artistar som Nora Brockstedt, Inger Lise Rypdal, Jørn Hoel og Elisabeth Andreassen framførte tidlegare vinnarlåtar.

Fotnotar 

Melodi Grand Prix
Hendingar i 1991
1991 i Noreg
Hula

Hula er ei rekkje rituelle, pantomimiske dansar frå Polynesia, særleg kjende frå Hawaii. Dei byggjer på uttrykksfulle arm-, hand- og overkroppsrørsler. Dansane blir gjerne utført i sitjande, knelande eller ståande stilling. Dei er ledsaga av song og rytmeinstrument.

Kjelder

Dans
Polynesisk kultur