alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Suarezbreen

Suarezbreen er ein isbre som flyt ut i ei lita vik mellom Skontorp Cove og Sturm Cove på vestkysten av Graham Land. Han vart først kartlagt av den skotske geologen David Ferguson i 1913-14. Han vart kartlagt på ny av den femte chilenske antarktisekspedisjonen (1950–51) og kalla opp etter kapteinløytnant Francisco Suarez V., som var operasjonsoffiser på transportskipet «Angamos».

Kjelder

Isbrear i Graham Land
Danco Coast
Sumnerbreen

Sumnerbreen er ein kort, brei sidebre som flyt nordaust til dei nedre delane av Weyerhaeuserbreen, like vest for Mount Solus, sør i Graham Land. Han vart skissert frå lufta av D.P. Mason frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i august 1947. Berre dei nedre delane vart kartlagte frå bakken av FIDS i desember 1958. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Thomas H. Sumner (1807–76), ein amerikansk sjømann som i 1837 innførte posisjonslinjemetoden for navigering, som sidan vart utvikla til standard praktisk til sjøs og i lufta.

Kjelder

Isbrear i Graham Land
Bowman Coast
Swithinbankbreen

Swithinbankbreen er ein isbre som flyt nord mot sørausthjørnet av Square Bay i Graham Land. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) frå landmålingar og flyfoto, 1946-59. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Charles W. Swithinbank, ein britisk glasiolog, som deltok på fleire britiske, newzealandske og amerikanske ekspedisjonar til Antarktis, 1949-62.

Kjelder

Isbrear i Graham Land
Fallières Coast
Talbotbreen

Talbotbreen er ein isbre som flyt ut i Etiennefjorden i Flandres Bay, på vestkysten av Graham Land. Han vart først kartlagt av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897-99. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter William H.F. Talbot (1800–77), ein engelsk oppfinnar av den første praktiske framkallingsmetoden av fotografi på papir i 1839-41.

Kjelder

Isbrear i Graham Land
Graham Coast
Talevbreen

Talevbreen (bulgarsk Талев ледник, ‘Talev Lednik’) er ein 4 km lang og 2,8 km brei isbre på Barison Peninsula på Graham Coast på vestsida av Den antarktiske halvøya, som ligg vest for Cadmanbreen og søraust for Butamyabreen. Han drenerer nordaustover og flyt ut i Beascochea Bay.

Isbreen er kalla opp etter den bulgarske forfattaren Dimitar Talev (1898-1966).

Kjelder

 Bulgarsk antarktisk stadnamnregister.  Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data  på engelsk)
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Isbrear i Graham Land
Bulgaria og Antarktis
Graham Coast
Templebreen

Templebreen er ein isbre som flyt inn i sørsida av Lanchester Bay på vestkysten av Graham Land. Han vart fotografert av Hunting Aerosurveys Ltd. i 1955-57 og kartlagt frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Felix Du Temple (1823–1890), ein fransk marineoffiser som i 1857 utforma det første motordrivne modellflyet som letta utan hjelp, flydde fritt og landa trygt.

Kjelder

Isbrear i Graham Land
Davis Coast
Toddbreen

Toddbreen er ein isbre som er 13 km lang og som flyt sørvest og ut i Calmette Bay, vest i Graham Land. Han vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947 og kartlagt av British Antarctic Survey (BAS), 1961-62. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Gertrude E. Todd i BAS, som var vitskapleg offiser og redaktør, tilsegg i London Office i 1950-63.

Kjelder

Isbrear i Graham Land
Fallières Coast
Tofanibreen

Tofanibreen er ein isbre som flyt nordaust til botnen av Solbergfjorden ved Bowman Coast, nord for Houser Peak. Breen vart fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service (USAS), 1940, U.S. Navy i 1966, og vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), 1946-48. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1977 etter dr. Walter Tofani som var stasjonslege ved Palmer-stasjonen i 1975.

Kjelder

Isbrear i Graham Land
Bowman Coast
Traffic Circle

Traffic Circle er ein isbredekt vidde som ligg 500 meter over havet, sør for Mount Ptolemy og midt på Den antarktiske halvøya mellom Marguerite Bay og Mobiloilfjorden. Hub Nunatak stig opp frå midten av Traffic Circle. 

Frå denne staden går fem isbredalar utover som eikene på eit hjul. Ein går nordover til Gibbsbreen og Nenybreen og vidare til Nenyfjorden. Ein annan går vestover til Lammersbreen og Windy Valley, og vidare til Mikkelsen Bay. Ein tredje, Colebreen, går sørvest langs Godfrey Upland mot Wordieisen. Den fjerde, Weyerhaeuserbreen, går sørover mot Wakefield Highland og knytt til isbrear som går vestover til  Wordie isbrem. Den femte, Mercator forlandsbre, får is frå Weyerhaeuser, Cole og Gibbsbreen, og breiar seg ut medan han går nedover og austover til enden av Mobiloilfjorden. Han vart oppdaga i 1940 av medlemmar av gruppa frå East Base frå U.S. Antarctic Service (USAS), 1939-41, som nytta desse dalane til å reise over høglandet, og kalla han derfor Traffic Circle, som tyder rundkøyring på engelsk.

Kjelder

Isbrear i Graham Land
Bowman Coast
Troozbreen

Troozbreen er ein isbre som er 3 km brei ved munningen og kring 28 km lang på Kiev Peninsula i Graham Land, som flyt vest og ut i norddelen av Collins Bay. Han vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen i 1908-10. Han er kalla opp etter J. de Trooz, belgisk innanriksminister, som spelte ei viktig rolle i å sikre midlar for publiseringa av dei vitskaplege resultata etter Belgica-ekspedisjonen, 1897-99. Namnet vart foreslått av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter at namnet Trooz var brukt to gonger, den andre for det som no er kjend som Cape Perez.

Kjelder
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Isbrear i Graham Land
Graham Coast
Vallotbreen

Vallotbreen er ein isbre som flyt nordvest til Laubeuffjorden like sør for Lewis Peaks på Arrowsmith Peninsula i Graham Land. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) frå landmålingar og flyfoto, 1948–59, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Joseph Vallot, ein fransk naturalist og glasiolog som først målte overflatesnøggleiken til ein isbre over ein lang periode, i Sveits 1891-99.

Kjelder

Isbrear i Graham Land
Loubet Coast
Isbrear på Heardøya

Isbrear dekte 79 prosent av Heardøya i 1947, som var 288 km2. I 1988 hadde dette falle 11 prosent til 257 km2. Isbreane er underlagt Antartic Environmental Gradient, som dekkjer 30 breiddegrader og omfattar ei rekkje makroklimatiske soner frå kaldtempererte øyar til det iskalde og tørre Antarktis.[Isbreane strekkjer seg frå 2745 moh til havnivået, og isen er opp til 150 meter djup. Den geologiske rørsla til isbreane kan vere rask sidan fjellsidene er bratte og nedbørsmengdene store, og dei er særleg sensitive mot klimasvingingar. Målingar mellom 1947 og 1980 synte at isbreane trekte seg attende, særleg på austsida, og dette hang saman med endringar i vêrmønstra.

Brownbreen vart redusert med 29 % frå 1947 til 2003. Vulkanen Big Ben, som alle breane flyt frå, har ikkje hatt noko endring i kor mykje geotermisk varme han slepp ut, så dette har ikkje vore årsaka til smeltinga. Samstundes skjedde det ei oppvarming på 1 grad Celsius. 

Forskarar frå Australian Antarctic Division vitja vulkanøya i 2009 og observerte at breane hadde trekt seg attende 50 meter på tre år.

Isbrear

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heard Island glaciers» frå ,  den 27. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:
Abbotsmithbreen

Abbotsmithbreen er ei veldefinert isbre, 4,5 km lang, som stig ned frå den isdekte vestsida av Big Ben på vestsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Isbreen ligg mellom Walsh og Henderson Bluff. Han vart kartlagt i 1948 av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) som namngav han etter John Abbotsmith, ingeniør i gruppa.

Sør for Abbotsmithbreen ligg Liedbreen, medan Allisonbreen ligg like i nord.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Abbotsmith Glacier» frå ,  den 27. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Isbrear på Heard- og McDonaldøyane
André Sehmisch

André Sehmisch () er ein tysk tidlegare skiskyttar som representerte DDR og seinare Tyskland. Han vart verdsmeister i stafett med DDR i 1987 og 1989. Individuelt vann han både sølv og bronse under VM i Oslo i 1986, samt ein bronse på 10 km i VM 1987. Sehmisch vann verdscupen i skiskyting 1986.

Aktiv
Sehmisch vart juniorverdsmeister på 15 km skiskyting både i 1983 og 1984. I sin fyrste sesong som senior gjekk han startetappen for DDR sitt stafettlag som tok sølv i VM 1985. Dernest opplevde han sin største sesong, 1986-sesongen. Han vann verdscupen i skiskyting og tok medaljar i alle tre tevlingane under VM 1986 i Oslo. I alle øvingane vart han slått av Valerij Medvedtsev, det store namnet under meisterskapen, men fekk sølv på 20 km og i stafett, og tok bronsen på 20 km.

Under VM 1987 tok Sehmisch ein individuell bronsemedalje bak to landsmenn, og gjekk med dei same to, Frank-Peter Roetsch og Matthias Jacob, pluss Jürgen Wirth, inn til gull på stafetten. Også i VM 1989 vart Sehmisch verdsmeister i stafett for DDR, da saman med Roetsch, Frank Luck og Birk Anders. I 1990 sikra han seg si siste internasjonale medalje, VM-bronsen var den femte på stafett og den åttande totalt.

Han la opp som skiskyttar i 1993 og starta eigen skiskule.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM i skiskyting 1985 i Ruhpolding: Sølvmedalje i stafett, nr 11 på 20 km
VM i skiskyting 1986 i Oslo: Sølvmedalje på 20 km, bronsemedalje på 10 km og sølvmedalje i stafett
VM i skiskyting 1987 i Lake Placid: Bronsemedalje på 10 km, gullmedalje i stafett
Vinter-OL 1988 i Calgary: Nr 5 på 10 km
VM i skiskyting 1989 i Feistritz: Gullmedalje i stafett, nr 15 på 10 km
VM i skiskyting 1990 i Kontiolax: Bronsemedalje i stafett
VM i skiskyting 1991 i Lahtis: Nr 11 på 10 km

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Tyske skiskyttarar
Austtyske skiskyttarar
Deltakarar under vinter-OL 1988
Paragenese

Paragenese er ei nemning i geologi for eit karakteristisk mineralselskap som opptrer i ein bestemd type førekomst, danna under dei same vilkåra. Det vert òg brukt om aldersrekkefølgja ved danning av mineral.

Nemninga vart innført av August Breithaupt i 1849.

Kjelder
Paragenese. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 1. desember 2013 frå http://snl.no/paragenese.

Petrologi
Pegmatitt

Pegmatitt er ein storkornet granittisk djup- eller gangbergart. Han finst ofte med minerala alkalifeltspat, plagioklas, kvarts og glimmer og ofte inneheld pegmatittar òg turmalin, topas, beryll og fleire andre meir sjeldne mineral. 

Det er to hovudtypar av pegmatittar, granittpegmatittar og nefelinsyenitt-pegmatittar, som omfram skilnader i hovedmineralogi òg skil seg med omsyn til innhaldet av sjeldne bimineral. Granitt-pegmatittar er særs utbreidd i Noreg, særleg i Østfold, i Bamble og langs sørlandskysten, i Tørdal, Iveland og Evje og i Tysfjord. Nefelinsyenitt-pegmatittane er særleg kjende ved Langesundsfjorden og elles i Vestfold, og på Grønland og Kola.

Namnet pegmatitt kjem av gresk pegma som tyder «binding» eller «nettverk».

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Pegmatitt» frå ,  den 28. desember 2013.  
 
Raade, Gunnar. (14. februar 2009). Pegmatitt. I Store norske leksikon. Henta 1. desember 2013 frå http://snl.no/pegmatitt.

Vulkanske bergartar
Økonomisk geologi
Peridotitt

Peridotitt er ein ultramafisk magmatisk bergart med eit særs høgt innhald av olivin. Andre vanlege hovudmineral er pyroksen, hornblende, ambifol granat, og ofte med spinell, særleg kromitt, som kan ha økonomisk tyding. 

Viktige bergartstypar innan denne gruppa er dunitt eller olivinstein (med meir enn 90 % olivin), harzburgitt (med vesentleg olivin og ortopyroksen), wehrlitt (med vesentleg olivin og klinopyroksen) og granatperidotitt (med rikelig granat). Han finst som som gangar eller isolerte kuppar og større massiv.

Peridotittar vert lett omdanna til serpentinitt. Truleg kjem mange av peridotittane opphavleg frå den øvre delen av mantelen til jorda, og er ført inn i jordskorpa under deformasjonar knytte til danninga av fjellkjeder. Neve- til hovudstore knollar av peridotitt finst dessutan som innesluttingar i basaltiske lavaer og kimberlittpluggar, som begge òg har opphavet sitt i den øvre mantelen til jorda.

I Noreg finst peridotittar som linser i gneis og skifer i vestre delar av landet mellom Sunnfjord og Troms, og som lag i gabbro i Jotunheimen og Troms/Vest-Finnmark. Dei er gjerne lett kjennelige ved rustbrun forvitringsfarge. Ven granatperidotitt er kjent frå Vanylven og Tafjord på Sunnmøre og frå Otterøya ved Molde.

Kjelder
Peridotitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 1. desember 2013 frå http://snl.no/peridotitt.

Ultramafiske bergartar
Djupbergartar
Perlitt

Perlitt er ein vulkansk glasbergart av ryolittisk samansetnad. Han syner konsentrisk oppsprekking på grunn av samantrekking av glasmassen ved avkjølig. Fenomenet kan vere så markert at bergarten synest å bestå av små kuler med konsentriske lag som lausnar som skal på ein lauk. Ved kunstig oppvarming blir bergarten til eit laust, lett pulver som kan brukast til isolasjonsmateriale.

Kjelder
Perlitt: geologi. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 1. desember 2013 frå http://snl.no/perlitt%2Fgeologi.

Bakgrunnsstoff
The Perlite Institute

Felsiske bergartar
Glasaktige bergartar
Byggestein
Granulære stoff
Petrografi

Petrografi er den delen av faget petrologi som omfattar skildring og klassifikasjon av bergartar. Mikroskopisk undersøking av tynne bergartssnitt (tynnslip) er ein viktig metode.

Bergartene klassifiserast for det første som anten sedimentære, metamorfe eller erruptive. Desse hovudtypane av bergarter har så eigne system for klassifikasjon. Bergartane består av mineral som kan identifiserast ved hjelp av mikroskop eller røntgen-metodar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Petrografi» frå ,  den 28. desember 2013.  
 
Petrografi. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 1. desember 2013 frå http://snl.no/petrografi.

Petrologi
Optisk mineralogi
Petrologi

Petrologi (frå gresk: πέτρα, petra, stein; og λόγος, logos, kunnskap) er eit fagområde innan geologi som omfattar læra om bergartar og danninga av dei. 

Studiet av bergartene omfattar feltrelasjonar, kva for mineral som er til stades og korleis desse er knytte til kvarandre (teksturelle tilhøve), kor store dei er (kornstørrelse) og dessutan den kjemiske samansetnaden av bergarten og dei einskilde minerala. Studiet av væskeinneslutningar er viktig for magmatiske og metamorfe bergartar. Saman med eksperimentelle data vil ein frå slike undersøkingar kunne utleie korleis bergartane oppstod. 

For ein magmatisk bergart er det av interesse frå kva slags magma han er danna og under kva for temperatur- og trykkforhold. For ein metamorf bergart ynskjer ein å avgjere utgangsmaterialet og dei temperatur- og trykkendringane bergarten har vore utsett for. For sedimentære bergartar er opplysningar om avsetningstilhøva og klima viktige.

Sjå òg
 petrogenese

Kjelder
Petrologi. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 1. desember 2013 frå http://snl.no/petrologi.

 
Petroleumsgeologi
Allisonbreen på Heardøya

Allisonbreen er ein isstraum på vestsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Allisonbreen flyt frå fjellmassivet Big Ben og ned til sjøen sør for Cape Gazert. Nord for Allisonbreen ligg Vahselbreen, med fronten i South West Bay, mellom Erratic Point og Cape Gazert. Like nord for Vahselbreen ligg Schmidtbreen med enden mellom Mount Drygalski og North West Cornice. Sør for Allisonbreen ligg Abbotsmithbreen, medan Cape Gazert er like vest.

Oppdaging og namngjeving
Allisonbreen vart kalla opp etter Ian Allison, ein glasiolog som utførte glasiologiske undersøkingar i området i 1971 for Australian Antarctic Division i løpet av Den fransk-australasiatiske antarktisekspedisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Allison Glacier (Heard Island)» frå ,  den 28. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Klikk her  for å sjå eit kart over Heard- og McDonaldøyane
Australian Antarctic Division
Australian Antarctic Gazetteer 
Composite Gazetteer of Antarctica
Australian Antarctic Names and Medals Committee (AANMC)
Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 

Isbrear på Heard- og McDonaldøyane
Baudissinbreen

Baudissinbreen er ein isbre på nordsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Han ligg kring 2 km vest for Challengerbreen og er 3 km brei. Han flyt ut i vestlege delen av Corinthian Bay. Fronten av Baudissinbreen ligg på vestsida av Corinthian Bay, ved Sealers Cove. Aust for Baudissinbreen ligg Challengerbreen, som endar på austsida av Corinthian Bay, like vest for Saddle Point. Sør for Baudissinbreen ligg Schmidtbreen og i nordvest Atlas Cove. Kildalkey Head ligg vest for Schmidtbreen. Sør for Schmidtbreen ligg Vahselbreen, som endar i South West Bay, mellom Erratic Point og Cape Gazert. Like sør for Vahselbreen ligg Allisonbreen.

Baudissinbreen vart først skissert i dei vitskaplege rapportane frå ekspedisjonen til HMS «Challenger» i 1874 langs nordsida av øya. Den tyske antarktisekspedisjonen under Erich von Drygalski i 1901–03 synte ein enkelt, stor isbre som flaut ut i Corinthian Bay og namngav denne etter admiral grev Friedrich Baudissin, ein sponsor for ekspedisjonen. I 1948 oppdaga ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) at det var meir enn ein isbre som munna ut i Corinthian Bay. Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) tilrådde i 1954 at Baudissinbreen vart nytta som namn på den vestlegaste og største av desse isbreane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Baudissin Glacier» frå ,  den 28. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Klikk her  for å sjå eit kart over Heard- og McDonaldøyane
Australian Antarctic Division
Australian Antarctic Gazetteer 
Composite Gazetteer of Antarctica
Australian Antarctic Names and Medals Committee (AANMC)
Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 

Isbrear på Heard- og McDonaldøyane
Brownbreen

Brownbreen er ein isbre like sør for Round Hill på austsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Brefronten stikk ut i Brown Lagoon. Nordvest for Brownbreen ligg Comptonbreen, som endar i Compton Lagoon, mellom Gilchrist Beach og Fairchild Beach. Søraust for Brownbreen ligg Stephensonbreen, som endar mellom Dovers Moraine og Stephenson Lagoon.

Brownbreen vart kartlagt av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1948. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter K.G. Brown, biolog i ANARE på Heardøya i 1951,

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brown Glacier» frå ,  den 28. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
A map of Heard- og McDonaldøyane , med alle store terrengdetaljar
Australian Antarctic Division
Australian Antarctic Gazetteer 
Composite Gazetteer of Antarctica
Australian Antarctic Names and Medals Committee (AANMC)
Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 
 

Isbrear på Heard- og McDonaldøyane
Challengerbreen

Challengerbreen er ein isbre på nordsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Han ligg kring 2 km aust for Baudissinbreen og er 1,5 km brei. Breen munnar ut på austsida av Corinthian Bay, like vest for Saddle Point. Aust for Challengerbreen ligg Downesbreen, som endar ' i Mechanics Bay, mellom Saddle Point og Cape Bidlingmaier. Vest for Challengerbreen ligg Baudissinbreen, som endar på vestsida av Corinthian Bay, nær Sealers Cove.

Isbreen vart truleg først kartlagt av Gauss-ekspedisjonen under Erich von Drygalski i 1901–03, som teikna han ned som ein enkelt stor isbre som flaut ut i Corinthian Bay. I 1948 fann Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) ut at det var meir enn ein isbre i Corinthian Bay og ANARE nytta namnet Challengerbreen om den austlegaste av desse breane til minne om den britiske Challenger-ekspedisjonen, 1873–76.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Challenger Glacier» frå ,  den 28. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Klikk her  for å sjå eit kart over Heard- og McDonaldøyane
Australian Antarctic Division
Australian Antarctic Gazetteer 
Composite Gazetteer of Antarctica
Australian Antarctic Names and Medals Committee (AANMC)
US Geological Survey, Geographic Names Information System (GNIS)
Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 
 

Isbrear på Heard- og McDonaldøyane
Comptonbreen

Comptonbreen er ein isbre, 5,5 km lang, som flyt nordaust frå den nedre delen av fjellmassivet Big Ben  på nordaustsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Brefronten ligg i Compton Lagoon, mellom Gilchrist Beach og Fairchild Beach. Nordvest for Comptonbreen ligg Ealeybreen, som endar like søraust for Cape Bidlingmaier. Søraust for Comptonbreen ligg Brownbreen, som endar i Brown Lagoon. Round Hill skil Comptonbreen frå Brownbreen.

Dei nedre delane av denne breen vart kartlagt og namngjeven Morgan's Iceberg på eit skissekart frå 1860 teikna av kaptein H.C. Chester, ein amerikansk selfangar som opererte i området på denne tida. Breen vart kartlagt i 1948 av Australian National Antarctic Research Expeditions, som gav han namnet Comptonbreen etter G.S. Compton, som var assisterande landmålar på ekspedisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Compton Glacier» frå ,  den 28. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Klikk her  for å sjå eit kart over Heard- og McDonaldøyane
Australian Antarctic Division
Australian Antarctic Gazetteer 
Composite Gazetteer of Antarctica
Australian Antarctic Names and Medals Committee (AANMC)
US Geological Survey, Geographic Names Information System (GNIS)
Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 

Isbrear på Heard- og McDonaldøyane
Deacockbreen

Deacockbreen er ein isbre like vest for Lavett Bluff på sørsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Brefronten ligg mellom Cape Labuan og Long Beach. Aust for Deacockbreen ligg Fiftyonebreen, som endar mellom Lavett Bluff og Lambeth Bluff. Vest for Deacockbreen ligg Gotleybreen, som endar mellom Cape Arkona og Cape Labuan.

Han vart kartlagt av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions), 1948-63, og namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter W. Deacock, eit medlem av ANARE på Heardøya i 1963.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deacock Glacier» frå ,  den 28. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Klikk her  for å sjå eit kart over Heard- og McDonaldøyane
Australian Antarctic Division
Australian Antarctic Gazetteer 
Composite Gazetteer of Antarctica
Australian Antarctic Names and Medals Committee (AANMC)
US Geological Survey, Geographic Names Information System (GNIS)
Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 

Isbrear på Heard- og McDonaldøyane
Downesbreen

Downesbreen er ein brei isbre på nordsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Han flyt nord på begge sider av Cape Bidlingmaier til nordkysten av Heardøya. Aust for Downesbreen ligg Ealeybreen, med fronten like søraust for Cape Bidlingmaier. Vest for Downesbreen ligg Challengerbreen, som endar på austsida av Corinthian Bay, like vest for Saddle Point. Saddle Point skil Downesbreen frå Challengerbreen.

Han vart kartlagt av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1948. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter M.C. Downes, ein biolog i ANARE på Heardøya i 1951 og 1963.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Downes Glacier» frå ,  den 28. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Klikk her  for å sjå eit kart over Heard- og McDonaldøyane
Australian Antarctic Division
Australian Antarctic Gazetteer 
Composite Gazetteer of Antarctica
Australian Antarctic Names and Medals Committee (AANMC)
US Geological Survey, Geographic Names Information System (GNIS)
Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 

Isbrear på Heard- og McDonaldøyane