alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Cimetière marin de Saint-Paul

Cimetière marin de Saint-Paul er ein gravlund i byen Saint-Paul på breidda av baie de Saint-Paul («Sankt Paulus-bukta») på øya La Réunion, ein fransk kommune og region i Indiahavet. Gravlunden ligg særs vakkert til ovanfor ei strand med svart sand, og med vidt utsyn over havet. Gravlunden med inventar vart freda som  Monuments historiques 26. januar 2012.

Gravlunden har tent som siste kvilestad for mange sjørøvarar (piratar), mellom anna den vidgjetne Olivier Levasseur, kalla «La Buse» (eller «La Bouche»). Han herja i Indiahavet på 1700-talet, og ein freistar framleis å finne fram til skattane han har etterlate seg. Men nemninga cimetière marin tyder ikkje at gravlunden (le cimetière) er reservert for sjøfolk, men at gravlunden ligg open mot havet. Den cimetière marin  i sjølve Frankrike som er mest kjend for sin venleik og sitt utsyn ligg i Sète, sør i landet. Diktaren Paul Valéry har skrive om denne gravlunden i diktet Le cimetière marin, og songaren Georges Brassens syng at «mon cimetière soit plus marin que le sien» («min gravlund vil verte meir marin enn hans») i songen Supplique pour être enterré à la plage de Sète («Bøneskrift om å få verte gravlagt på stranda i Sète»).

Den franske poeten Leconte de Lisle, som var fødd i Saint-Paul i 1818 og døydde i Frankrike i 1894, vart i 1977 overført og jordfesta på nytt på Cimetière marin de Saint-Paul etter fyrst å ha vore jordfesta på gravlunden cimetière du Montparnasse i Paris. Overføringa skjedde i samsvar med dei ynska han sjølv hadde uttrykt i dikta sine, «Le Manchy» og «Si l'Aurore». På Cimetière marin de Saint-Paul ligg òg den franske poeten Eugène Dayot og kunstmålaren Arthur Grimaud gravlagde.

Bakgrunnsstoff

Gravstader i Afrika
Gravstader i Frankrike
Réunion
Lewis Boogie

«Lewis Boogie» er ein song skriven av Jerry Lee Lewis i 1956 og gjeven ut på singel i juni 1958 på Sun Records. B-sida til singelen var «The Return of Jerry Lee».

Bakgrunn
«Lewis Boogie» vart spelt inn sommaren 1957 i Sun Records studios i 706 Union i Memphis i Tennessee. Medverkande på innspelinga var Jerry Lee Lewis på vokal og piano, Roland Janes på gitar og Jimmy Van Eaton på trommer. 

Jerry Lee Lewis spelte inn eit konsertopptak av songen med det britiske bandet The Nashville Teens på konsertalbumet Live at the Star Club, Hamburg i 1964. 

«Lewis Boogie» vart nytta i biografifilmen om Johnny Cash, Walk the Line, der han vart framført av Waylon Payne.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lewis Boogie» frå ,  den 30. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Jerry Lee Lewis-songar
Songar frå 1956
Singlar frå 1958
Sun Records-singlar
Det fyrste slaget på Re

Det fyrste slaget på Re stod i 1163 og var det fyrste av to slag på Re i Vestfold i mellomalderen. Slaget stod mellom Erling Skakke på vegner av sonen kong Magnus Erlingsson, og Sigurd Hallvardsson på vegner av kongsemnet Sigurd Markusfostre. Slaget endte med siger for mennene til Erling Skakke, og hærføraren Sigurd og seksti andre menn falt.

Slaget er skildra i Magnus Erlingssons saga i Heimskringla.

Referansar

Litteratur 
 Snorre Sturlason: Soga um Magnus Erlingsson. Omsett ved Steinar Schjøtt , 1900
 Re hjå Store norske leksikon

Slag i Noreg
Hendingar på 1100-talet
Borgarkrigstida
1163
Golden Hits of Jerry Lee Lewis

The Golden Hits of Jerry Lee Lewis er eit studioalbum av Jerry Lee Lewis, gjeve ut på Smash Records i 1964. Det var det første albumet Lewis gav ut etter å ha forlate Sun Records.

Bakgrunn
Etter å ha gifta seg med det då 13 år gamle syskenbarnet Myra i mai 1958, vart Lewis svartelista frå radio i USA og singlane hans slutta å selje. I 1963 fekk han ein liten hit med Ray Charles-songen «What'd I Say», men han var frustrert over at Sam Phillips i Sun Records hadde mista interessa for han, og signerte for Smash i staden.  Smash (ei underavdeling av Mercury Records) kom opp med «I'm On Fire», ein song dei meinte ville høve perfekt for Lewis. Mercury meinte dei hadde funne comeback-hitten til Lewis, og det kunne ha skjedd om ikkje The Beatles hadde slått igjennom i Amerika på denne tida og endra spelelistene til radiostasjonane over natta. Mercury visste ikkje kva dei skulle gjere med Lewis etter det, og spelte inn eit album med songar frå Sun-tida. Dette kan ha kome av at ein i Europa framleis synte stor interesse for rock and roll.

Mottaking
Sjølv om albumet var kompetent, fekk det mykje kritikk sidan det mangla råskapen ein fann i originale. Innspelinga vart gjort med ein mykje reinare lyd som mange meinte ikkje høvde for desse songane, noko Joe Bonomo skriv om i boka Jerry Lee Lewis: Lost and Found. 

The Golden Hits of Jerry Lee Lewis kom ut 1. januar 1964 og var ei kort tid inne på salslistene, og klarta til ein 40. plass, før det forsvann.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Golden Hits of Jerry Lee Lewis» frå ,  den 30. juli 2017.  
 

Jerry Lee Lewis-album
Musikkalbum frå 1964
Smash Records-album
End of the Road av Jerry Lee Lewis

«End of the Road» er ein song skriven og framført av Jerry Lee Lewis. Songen vart spelt inn i 1956 og gjeven ut på singel i desember det året på Sun Records. B-sida til singelen var Ray Price-songen «Crazy Arms».

Bakgrunn
«End of the Road» vart spelt inn i november 1956 i studioet til Sun Records i 706 Union i Memphis i Tennessee. Med på innspelinga var Jerry Lee Lewis på vokal og piano, Roland Janes på gitar og Jimmy Van Eaton på trommer.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «End of the Road (Jerry Lee Lewis song)» frå ,  den 30. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:
Bonomo, Joe (2009). Jerry Lee Lewis: Lost and Found. New York: Continuum Books.
Tosches, Nick (1982). Hellfire. New York: Grove Press.
Gutterman, Jimmy (1991). Rockin' My Life Away: Listening to Jerry Lee Lewis. Nashville: Rutledge Hill Press.
Gutterman, Jimmy (1993). The Jerry Lee Lewis Anthology: All Killer, No Filler. Rhino Records.
Lewis, Myra; Silver, Murray (1981). Great Balls of Fire: The Uncensored Story of Jerry Lee Lewis. William Morrow/Quill/St. Martin's Press.

Jerry Lee Lewis-songar
Songar frå 1956
Kirtharfjella

Kirtharfjella  er ei fjellkjede i dei pakistanske provinsane Balutsjistan og Sind. Fjellkjeda går sørover frå Mula-elva i austleg-sentrale Balutsjistan i rundt 31 mil før ho ender opp ved Cape Monze og Arabiahavet. Delar av landskapet i Sind er verna som Kirthar nasjonalpark.

Kirtharfjella dannar grensa mellom den nedre Indussletta (i aust) og sørlege Balutsjistan (i vest). Dei omfattar ei rekkje parallelle åsryggar med høgder frå 1200 m i sør til nær 2400 m i nord. Fjella har ein enkel struktur av folda antiklinal type, med dei skarpaste bogane i nord og vest og mindre i sør og mot Indusdalen.

Kirthar har ein enkel fjellstruktur av folda antiklinal type, med dei skarpaste bogane i nord og vest og mindre i sør og mot Indusdalen.
Folkesetnaden i fjella er hovudsakleg brahui-, sindhi- og balotsjistammar som tradisjonelt livnærer seg gjennom dyrehald.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kirthar Mountains» frå ,  den 30. juli 2017.  

Fjellkjeder i Pakistan
Balutsjistan i Pakistan
Sind
Ingerid Ragnvaldsdotter

Ingerid Ragnvaldsdotter (fødd ca. 1105) var dronning i Noreg i 1130-åra, da ho var gift med kong Harald Gille (norsk konge 1130-1136). Ingerid var dotter av den svenske stormannen Ragnvald Ingesson, som kan ha høyrt til den kongelege Stenkilætta.

Ingerid var gift med og hadde forhold til fleire framståande skandinaviske menn, og ho fekk minst ti born. Blant borna hennar vart to av dei kongar, to jarlar, to hertugar og ein biskop.

Biografi 
Ingerid vart fyrst gifta med Henrik Skadelår, soneson av den danske kongen Svein Estridsson. Med Henrik fekk Ingerid sonene Magnus Henriksson (svensk konge 1160-1161), Ragnvald Henriksson (svensk riksjarl), Knut Henriksson og Buris Henriksson (begge hertugar av Slesvig). Ekteskapet kan ikkje ha vore lukkeleg, for Ingerid freista å rømme frå mannen, men vart avsløra. Henrik Skadelår døydde i 1134, og same år gifta Ingerid seg med den norske kongen Harald Gille. Med Harald fekk Ingerid sonen Inge Krokrygg (norsk konge 1136-1161). Året etter at sonen var fødd vart Harald drepen av den norske tronkrevaren Sigurd Slembe. Etter mannens død fekk Ingerid sonen Inge og stesonen Sigurd Munn (Haralds son med ei frille) godkjente som norske tronfølgjarar, og var politisk rådgjevar for sonen. Eit par år etter mannens død fekk ho sonen Orm Ivarsson med ein høvding frå Opplanda, Ivar Sneis. Ho vart seinare gift med den norske lendmannen Ottar Birting, men dei fekk ingen born. Den siste ektemannen hennar var enda ein norsk lendmann, Arne på Stårheim. Med Arne fekk Ingerid mellom anna sonen Nikolas Arnesson, biskop i Oslo og ein av leiarane for baglarane, og dottera Margret. Margret vart seinare mor til baglarkongen Filippus Simonsson.

Etter at sonen Inge vart drepen i eit slag utanfor Oslo i 1161, forlét Ingerid Noreg. Ho døydde truleg omkring 1170.

Kjelder 
 Nils Petter Thuesen: Ingerid Ragnvaldsdatter, artikkel i Norsk biografisk leksikon
 Snorre Sturlasson: Soga um Inge, omsett av Steinar Schjøtt, 1900

Norske dronningar
Folk frå borgarkrigstida
Kvinner frå mellomalderen
Madeleine

Madeleine er eit kvinnenamn som er ei fransk form av Magdalena, eit namn som tyder 'frå Magdala'. Madeleine har svensk namnedag den 22. juli.

Madeleine var noko brukt i Noreg før det fekk eit kraftig oppsving i populariteten på 1980-talet. I 2017 var det  2 051 norske kvinner som hadde Madeleine som førenamn.

I Sverige blei det eit populært namn på 1970-talet, men popularitetsbølgja dalte mot slutten av 1980-talet. 31. desember 2009 hadde totalt 21 768 svenskar førenamnet Madeleine. I tillegg hadde andre variantar som Madelein, Madelene, Madelen, Madeléne og Madelén, totalt 10 864 personar. 

Madeleinekake, eller berre madeleine, er også namnet på eit fransk bakverk.

Kjende namneberarar
 Madeleine Albright (f. 1937), amerikansk politikar og utanriksminister
 Madeleine Peyroux (f. 1974), amerikansk jazzsongar
 Madeleine av Sverige (f. 1982), svensk prinsesse
 Madeleine Giske (f. 1987), norsk fotballspelar

 Madeleine Béjart, fransk skodespelar
 Madeleine Boullogne, fransk målar
 Madeleine Brès, fransk lege
 Madeleine Carroll, brittisk skodespelar
 Madeleine Gustafsson, svensk forfattar
 Madeleine Leijonhufvud, svensk professor i strafferett
 Madeleine L'Engle, amerikansk forfattar
 Madeleine McCann, forsvunnen jente
 Madeleine de Puisieux, fransk forfattar og feminist
 Madeleine Pyk, svensk kunstnar
 Madeleine de Scudéry, fransk forfattar
 Madeleine Stowe, amerikansk skodespelar
 Sophie Madeleine, britisk ukulele-artist

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Madeleine» frå , og «Madeleine» frå  den 30. juli 2017.  
 

Franske førenamn
Kvinnenamn
The Greatest Live Show on Earth

The Greatest Live Show on Earth er eit konsertalbum av pianisten og rock and roll-pioneren Jerry Lee Lewis. Det vart gjeve ut på Smash Records i 1964.

Innspeling
Lewis hadde alt gjeve ut eit konsertalbum i Europa på Philips i 1964 - det kritikarroste Live at the Star Club, Hamburg - men Philips hadde ikkje avtale med Smash og på grunn av juridiske restriksjonar kom ikkje albumet ut i USA. Produsenten Shelby Singleton valte å spele inn eit konsertalbum for Smash og The Greatest Live Show on Earth vart sett saman av konsertar frå Municipal Auditorium i Birmingham i Alabama føre 18 000 fans. Lewis fortalte i boka til Joe Bonomo, Jerry Lee Lewis: Lost and Found at «Shelby hadde mikrofonar over heile scenen. Det var første gongen nokon hadde teke opp eit konsertalbum på den måten. Me fekk eit bra moment og alt måtte gjerast i eitt opptak. Berre eitt forsøk. Eg trur Shelby tok bort noko av pratinga, men det var det.» Lewis vart akkompagnert av det nye turnébandet sitt som etter kort tid vart kjend som The Memphis Beats.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Greatest Live Show on Earth» frå ,  den 30. juli 2017.  
 

Konsertalbum frå 1964
Jerry Lee Lewis-album
Musikkalbum produserte av Jerry Kennedy
Smash Records-album
Gp350

Gp350 er eit glykoprotein i virusmembranen på Epstein-Barr-viruset (EBV) og i membranen til seller viruset har infisert. Det er det mest talrike glykoproteinet i båe desse membranane. Det bind seg til komplementreseptor 2 (CR2) på yta av B-seller og fører slik til opptak inn i B-sella. Det er sterkt konservert mellom ulike variantar av EBV og  har vore studert med tanke på å utvikla ein vaksine mot viruset.

Kjelder 
 

Epstein-Barr-virus
Glykoprotein
Lord Burgess

Irving Louis Burgie (), betre kjend som  Lord Burgess, er ein barbadisk-amerikansk musikar og låtskrivar fødd i Brooklyn i New York. 
Han er særleg kjend for songane «Jamaica Farewell» og «Day-O (The Banana Boat Song)», men skreiv også nasjonalsongen til Barbados, «In Plenty and In Time of Need».

Bakgrunn
Burgie si mor var frå Barbados medan faren var frå Virginia i USA.

Han var soldat under andre verdskrigen, og tente i Kina, Burma og India i nesten tre år.
Takka vere G.I. Bill kunne han studera som veteran etter krigen, og studerte musikk ved Juilliard School of Music, University of Arizona og University of Southern California. Opphavleg song han klassisk musikk som lieder og opera, men i takt med oppsvinget for folkemusikk fatta han interesse for sine eigne musikalske røter. Han byrja synga og spela i klubbar i New York og Chicago under artistnamnet «Lord Burgess». I 1954 blei han høyrd av ein tekstforfattar for fjernsynsprogrammet til Harry Belafonte, og dei to fekk eit fruktbart samarbeid.

Virke
Burgie skreiv 34 songar for Belafonte, mellom dei åtte av dei elleve songane på Belafonte-albumet Calypso (1956), som nådde førsteplassen på Billboard-lista. 

Ein av desse var «Jamaica Farewell», ein mentosong inspirert av jamaikansk folkemusikk. Songen er blitt spelt inn av Harry Belafonte, Jimmy Buffett, Carly Simon og andre. «Day-O (The Banana Boat Song)» var inspirert av arbeidssongane han høyrde frå jamaikanske hamnearbeidarar.
I 1955 skreiv Burgie og William Attaway ein versjon av teksten til «Banana Boat Song» for Colgate Comedy Hour. Denne blei framført av Belafonte, og er truleg den best kjende versjonen av songen. 

Burgie skreiv også tekstar for Kingston Trio, som «The Seine», «El Matador» og «The Wanderer», og for andre artistar.

Burgie skreiv tekst og musikk til Off-Broadway-musikalen Ballad for Bimshire i 1963. Han var også medforfattar av boka med Loften Mitchell.  Oppsettinga hadde debut på Mayfair Theater 15. oktober 1963 og hadde 74 førestillingar.

Sjølv om Burgie ikkje slutta å framføra musikk, konsentrerte han seg mest om låtskrivinga.
Han spelte først inn eit eige heilt album i 1996, Island in the Sun.

Totalt er det selt over 100 millionar kopiar av songar skrivne av Burgess.
Han blei teken inn i Songwriters Hall of Fame i 2007.

Familie 

I 1956 gifta han seg med Elizabeth Turner (1930-2003) frå Virginia. Paret fekk to søner, Irving Jr. og Andrew.

Diskografi
Island in the Sun: The Songs of Irving Burgie, Angel 52222, 1996
The Father Of Modern Calypso, VLT-15170, 2003

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lord Burgess» frå ,  den 30. juli 2017.

Bakgrunnsstoff
 Day-O!!! The Autobiography of Irving Burgie (XLibris, 2007, ) 
 Irving Burgie  at the Internet Off Broadway Database

Låtskrivarar frå New York
Musikarar frå New York City
Barbadisk-amerikanarar
Songwriters Hall of Fame
Nadine

Nadine er eit fransk kvinnenamn danna som ein variant av Nadja eller Nadia.

Kjende namneberarar

 Nadine Gordimer (f. 1923), sørafrikansk forfattar og nobelprisvinnar
 Nadine Conner (1914–2003), amerikansk sopran
 Nadine Lambert (1926–2006), amerikansk psykologi- og utdanningsprofessor
 Nadine Trintignant (f. 1934), fransk forfattar
 Nadine Blacklock (1953–1998), amerikansk naturfotograf
 Nadine Dorries (f. 1957), britisk politikar
 Nadine Garner (f. 1970), australsk skodespelar
 Nadine Strossen (f. 1950), leiar i ACLU (American Civil Liberties Union)
 Nadine George (f. 1968), vestindisk cricketspelar
 Nadine Ernsting-Krienke (f. 1974), tysk landhockeyspelar
 Nadine Labaki (f. 1974), libanesisk skodespelar og regissør
 Nadine Kleinert (f. 1975), tysk kulestøytar og olympisk sølvmedaljevinnar
 Nadine Neumann (f. 1975), australsk symjar
 Nadine Angerer (f. 1978), tysk fotballspelare
 Nadine Salameh (f. 1979), palestinsk skodespelar
 Nadine Dwek (f. 1983), meksikansk-argentinsk skodespelar
 Nadine Kirschon (f. 1984), svensk skodespelar
 Nadine Samonte (f. 1988), tysk-filippinsk skodespelar
 Nadine Beiler (f. 1990), austerriksk R&B-songar

Annan bruk
 Nadine av Chuck Berry, ein song frå 1964 av Chuck Berry

Sjå òg 
 Nadja
 Nadeschda

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nadine» frå ,  den 31. juli 2017.  
 
Kvinnenamn
Franske førenamn
Together Again av Buck Owens

«Together Again» er ein song frå 1964 av den amerikanske countrysongaren og gitaristen Buck Owens.

Songen er best kjend som B-sida til Owen-hitten «My Heart Skips a Beat», og enda den vekelange plasseringa til denne songen på toppen av countrylista i USA. Steelgitaristen Tom Brumley sin steelgitarsolo på «Together Again» vert rekna som «ein av dei beste steelgitarsoloane i countryhistoria» i følgje Country Music Television; og inspirerte Jerry Garcia til å lære seg instrumentet.

Andre versjonar
Ray Charles gav ut songen i 1966, og han nådde 19. plassen på Billboard pop-lista og toppen av adult contemporary-lista. På soul-lista nådde versjonen tiandepassen.
Glen Campbell på albumet Burning Bridges
Farhad Mehrad, ein persisk songar
Nora Aunor med Tirso Cruz III på debutalbumet Dream Come True i 1971 for Vicor Records
Countrysongaren Emmylou Harris spelte inn songen i 1975 for albumet Elite Hotel. Versjonen hennar gjekk til topps på Billboard Hot Country Singles-lista i april 1976 med B-sida «Here, There and Everywhere», ein versjon av Beatles-songen, som òg vart ein liten pophit. I 1979 spelte Owens og Harris inn ein duett kalla «Play Together Again, Again», som var ei hyllest til songen. 
I 1983 gav Kenny Rogers og Dottie West ut ein duettversjon av songen og denne nådde 19. plassen på Hot Country Singles-lista.
Elisabeth Andreasson spelte songen i 1981 på countryalbumet Angel of the Morning.
Dwight Yoakam spelte inn ein versjon av songen i 2007 for hyllestalbumet til Buck Owens, Dwight Sings Buck.
Mark Lanegan spelte inn ein versjon av songen i 1999 for albumet I'll Take Care of You.
Den svenske songaren Jill Johnson spelte inn songen i 2009 for coveralbumet Music Row II.
Vince Gill gav ut ein versjon av songen i 2012 på albumet med steelgitaristen Paul Franklin, Bakersfield

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Together Again (Buck Owens song)» frå ,  den 31. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1964
Singlar frå 1964
Singlar frå 1976
Songar skrivne av Buck Owens
Buck Owens-songar
Emmylou Harris-songar
Elisabeth Andreassen-songar
Kenny Rogers-songar
Dottie West-songar
Deryl Dodd-songar
Glen Campbell-songar
Songar på toppen av Billboard Hot Country Songs-lista
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Jill Johnson-songar
Capitol Records-singlar
Reprise Records-singlar
Liberty Records-singlar
Songar produserte av Brian Ahern
Jerry Lee Lewis-songar
Skeeter Davis-songar
Bobby Bare-songar
Ray Price-songar
Ray Charles-songar
Kitty Wells-songar
Al Martino-songar
Johnny Paycheck-songar
Wanda Jackson-songar
Dean Martin-songar
Hank Williams jr.-songar
The Flying Burrito Brothers-songar
Jools Holland-songar
Wenche Myhre-songar
Dwight Yoakam-songar
Chris Hillman-songar
Vince Gill-songar
Charlie McCoy-songar
The Return of Rock

The Return of Rock er eit studioalbum av Jerry Lee Lewis som kom ut på Smash i 1965.

Bakgrunn
Dette var det første studioalbumet på Smash med nye songar av Lewis, etter at det første albumet inneheld nyinnspelingar av gamle hittar Lewis hadde spelt inn for Sun Records på Golden Hits of Jerry Lee Lewis året før.  Lewis hadde ikkje hatt mykje salssuksess etter han vart svartelista av musikkindustrien då han gifta seg med det 13 år gamle syskenbarnet sitt i 1958, men hadde hatt ein lojal fanbase i Europa, som viste stor interesse for dei ville konsertane hans.

Innspeling
Albumet inneheld «Baby, Hold Me Close», ein song skriven av Jerry Lee Lewis og Bob Tubert. «Baby, Hold Me Close» vart gjeven ut på singel med «I Believe in You» som B-side. Dette var den einaste singelen frå albumet. Singelen nådde 129. plassen på Billboard Bubbling Under the Hot 100-lista. Jerry Lee Lewis framførte songen på musikkshowet Shindig! i 1965. 

Albumet inneheld tre songar av Chuck Berry, «Maybellene», «Roll Over Beethoven» og «Johnny B. Goode». Sjølv om dei to rock and roll-ikona hadde vore rivalar i tidlegare år, hadde dei gjensidig respekt for kvarandre og Lewis spelte fleire gonger inn Berry-songar gjennom karrieren sin. I ein dokumentar frå 1987 kalla Hail! Hail! Rock 'n' Roll! sa Lewis, «Han er kongen av rock and roll. Sjølv mor mi sa det.» Lewis spelte òg Big Joe Turner-songen «Flip, Flop and Fly» og den gamle bluessongen «Corrine, Corrina» i boogie-woogie-stil. Framføringa av Hank Ballard sin «Sexy Ways» var særleg vågal for den tida, med linjer som «Come on darlin', now, I want you to get on your knees one time and shake for Jerry Lee Lewis, honey - yeah!»

Mottaking
Albumet kom ut 4. juni 1965 og nådde 121. plassen på albumlista i USA. I 2014 skreiv biografiforfattaren Rick Bragg «Problemet var som alltid materialet, ikkje teknikken.»  I boka Jerry Lee Lewis: Lost and Found hylla Joe Bonomo «Maybellene» og «Sexy Ways» og skreiv at albumet kom ut samstundes «som Barbra Streisand, Herman's Hermits, The Supremes og Herb Alpert and the Tijuana Brass klatra på Billboard-lista. Det palettbesette, kommersielle taket var raskt på veg ned.»  Plateomslaget hjelpte ikkje på inntrykket om at Lewis ikkje passa inn i tida, som Bonomo skreiv: «The Return of Rock er nesten ferdig før stiften nådde plata på grunn av eit frykteleg plateomslag: med ein mumifisert paisleydress og rysjeskjorte, eit bleikt smil, så ser Jerry Lee ut som den sjuke, yngre broren til Liberace, medan eit par tenåringar dansa som om dei hadde blitt teleportert inn frå settet til Shindig!''»

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Return of Rock» frå ,  den 31. juli 2017.  
 

Jerry Lee Lewis-album
Musikkalbum frå 1965
Smash Records-album
Ingrid Hjelmseth

Ingrid Hjelmseth () er ein norsk fotballspelar frå Skjetten i Akershus. Målvakta har pr 31.7.2017 spelt 115 landskampar for Noreg. Hjelmseth spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

Hjelmseth spelte på heimlege Skjetten SK til 1999. Same året melde ho seg inn i Trondheims/Ørn og vakta målet til trønderklubben fram til 2006. Frå 2007 har ho vore aktiv i Asker Skiklubb og etterfylgjaren Stabæk IF. Frå 1998 til 2013 var ho med å vinne til saman seks NM-pokalar og fem seriegull.

Hjelmseth fekk sin landslagdebut i 2003, men ettersom Bente Nordby lenge hadde burt på landslagsplassen vart det få landskampar på henne før 2009-sesongen. I 2005 var ho med i troppa då Noreg tapte EM-finalen mot Tyskland, heile meisterskapen såg ho frå reservebenken. Sidan var ho norsk fyrstemålvakt under Fotball-EM 2009, 2013 og 2017, samt under Fotball-VM 2015. Hjelmseth vakta målet då Noreg i EM-finalen 2013 mislukkast i å skåre på to straffespark, og i staden tapte 0-1 mot Tyskland.

Merittar
EM-sølv: 2005 og 2013
EM-semifinalist: 2009
Noregsmeister (6): 1999, 2001, 2002 med Trondheims/Ørn, og 2011, 2012, 2013 med Stabæk IF
Seriemeister (5): 2000, 2001, 2003 med Trondheims/Ørn, og 2010, 2013 med Stabæk IF

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ingrid Hjelmseth» frå ,  den 31. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Folk frå Skedsmo