alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Peckforton Hills

Peckforton Hills er ein sandsteinsrygg som går om lag frå nordaust-sørvest vest i det engelske grevskapet Cheshire. Dei danner ein vesentleg del av den lengre Mid Cheshire Ridge som strekkjer seg sørover frå Frodsham mot Malpas. 

Bulkeley Hill ligg i sørenden og ryggen heldt fram sørpver med Bickerton Hill. Det høgaste punktet er Peckforton Point (203 moh), like nord for Bulkeley Hill og Stanner Nab (200 moh), som ligg mot nordenden av ryggen. 

Av busetnader kring åsen finn ein Burwardsley i vest, Beeston i nord, Peckforton i aust og Bulkeley i sør.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peckforton Hills» frå ,  den 22. mars 2011.

Bakgrunnsstoff 

Åsar i Cheshire
Site of Special Scientific Interest i England
Shining Tor

Shining Tor er ein ås i Peak District i England, mellom byane Buxton og Macclesfield, på grensa mellom Derbyshire og Cheshire. Toppen er det høgaste punktet i Cheshire med ei høgd på 559 meter over havet. Ordet tor tyder ei høg klippe og kjem frå gammalengelsk. 

Ein kan nå toppen langs mange sitar, men det er vanlegast å starte frå Goytdalen ved Errwood-reservoaret. Toppen er forholdsvis flat, så sjølv om toppen er høg, er det ikkje like godt utsyn i alle retningar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shining Tor» frå ,  den 22. mars 2011.  
 

Åsar i Cheshire
Fjell og åsar i Derbyshire
Shutlingsloe

Shutlingsloe er ein ås nær landsbyen Wildboarclough, aust i grevskapet Cheshire. Han ligg sør for Macclesfield Forest, i utkanten av Peak District og innanfor Peak District nasjonalpark.

Åsen har bratte sider og ein særeigen profil, stundom skildra som 'Cheshire sitt Matterhorn'. Det er det tredje høgaste punktet i grevskapet etter Shining Tor og Whetstone Ridge med ei høgd på 506 meter over havet. Ein har flott utsyn over Cheshire frå toppen. 

Namnet kjem frå det gammalengelske 'Scyttel's hlaw' som tyder 'Åsen til Scyttel (eit namn)'.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shutlingsloe» frå ,  den 22. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Åsar i Cheshire
Tegg's Nose

Tegg's Nose er ein ås aust for Macclesfield i Cheshire i England. Han har ein kort rygg med det høgaste punktet på 380 meter over havet. Han ligg vest i Peak District, men utanfor nasjonalparken. Mykje av åsen ligg innanfor Tegg's Nose Country Park, styrt av Cheshire East Council Countyside Management Service. 

Tidlegare vart det hogd ut møllesteinar her og består i dag av fleire miljø som lyngheilandskap, enger, jordbruksland, lauvskog og eit rikt dyreliv. Åsen er ein del av eit fritidsområde som vert nytta til fotturar, orientering, hesteriding, sykling, fjellsykling, fjellklatring, sledekøyring og fritidsfiske.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tegg's Nose» frå ,  den 22. mars 2011.

Bakgrunnsstoff

Åsar i Cheshire
Turistmål i Cheshire
Bodmin Moor

Bodmin Moor (kornisk Goen Bren) er ei lynghei av granitt nordaust i Cornwall i England. Det dekkjer eit område på 208 km² og oppstod i karbontida. 

Bodmin Moor er ein av fem djupbergartar av granitt i Cornwall som utgjer ein del av kornubisk batolitt.

Namnet 'Bodmin Moor' er forholdsvis nytt, og vart namngjeven av Ordnance Survey i 1813. Tidlegare var område kjend som Fowey Moor etter River Fowey som spring ut her.

Dramatiske granittklipepr stig opp frå det bølgjande lyngheilandskapet. Den mest kjend er Brown Willy, det høgaste punktet i Cornwall med ei høgd på 417 meter over havet. og Rough Tor på 400 meter over havet. I søraust er Kilmar Tor og Caradon Hill dei mest prominente åsane. Store området av landskapet er dårleg drenert og består av myrer (som på varme somrar kan tørke inn). Resten av lyngheilandskapet er hovudsakleg grove enger som er overgrodd av røsslyng eller anna låg vegetasjon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bodmin Moor» frå ,  den 22. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Weatherhill, Craig (1995) Cornish Place Namns & Language Wilmslow: Sigma Leisure ISBN 1850584621

Bakgrunnsstoff
 Cornwall AONB

Åsar i Cornwall
Brown Willy

Brown Willy (frå kornisk Bron Wennyly som tyder 'svaleåsen') er ein ås i Cornwall i Storbritannia. Toppen er det høgaste punktet i Bodmin Moor og heile Cornwall.

Åsen er kjend for Brown Willy-effekten, eit meteorologisk fenomen som skapar kraftige regnbyer. Dette kjem av at Cornwall, ei halvøy som strekkjer seg vestover, ofte fører til at vind frå sør og vind frå nord vert avbøygd langs kysten, slik at vindane konvergerer over Brown Willy. Dette medfører til hevinga av luftmassane og påfølgjande skyer og regn. Solgangsbrisen forsterkar denne effekten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brown Willy» frå ,  den 22. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Weatherhill, Craig (1995) Cornish Place Namns and Language

Åsar i Cornwall
What Is and What Should Never Be

«What Is and What Should Never Be» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå Led Zeppelin II frå 1969. Han vart skriven av Jimmy Page og Robert Plant.

Det var ein av dei første songane som Page nytta Gibson Les Paul-gitaren på ein innspeling, som han seinare skulle verte kjend for å bruke. Det vart nytta ein liberal bruk av stereo, sidan gitarane flyt fram og tilbake mellom kanalane. På vokalen til Robert Plant vart det nytta phaser på versa. 

Dette er ein av dei første songane som vart spelt inn der Robert Plant var tilskriven som låtskrivar. I følgje rockjournalist Stephen Davis, forfattar av Led Zeppelin-biografien Hammer of the Gods: The Led Zeppelin Saga, omhandlar teksten ein romanse Plant hadde med den yngre systera til kona si.

«What Is and What Should Never Be» vart spela på konsertane til Led Zeppelin mellom 1969 og 1972. Eit opptak frå the Royal Albert Hall i 1970 er å sjå på Led Zeppelin DVD.

Songen har inspirert til namn på ein episoden i tenåringsdramaet One Tree Hill, og ein episode av Supernatural, samt ein episode av komiserien That 70s Show og ein frå actiondramaet Covert Affairs. 

Plateprodusent Rick Rubin har sagt om songen: «Det fallande riffet er utruleg. Det er som ein boge vert spent, og så sleppt. Rytmen i vokalen er nesten som ein rap. Det er sinnsjukt - ein av dei mest psykedeliske songane deira.»

Andre versjonar
 1989: Helen Keller Plaid (The Song Retains the Name)
 1994: Page and Plant («Gallows Pole»-singel)
 1995: Dread Zeppelin (No Quarter Pounder)
 1996: Urszula (Biała droga)
 1997: Jason Bonham Band (In the Name of My Father - The Zepset)
 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (Live at the Greek)
 2002: The Section (The String Quartet Tribute to Led Zeppelin)
 2002: Powder (Sonic Machine)
 2004: Benjamin Levine (Chamber Maid: The Baroque Tribute to Led Zeppelin)
 2005: Tracy G (Hip Hop Tribute to Led Zeppelin)
 2005: Franck Tortiller (Early Dawn)
 2006: Zepparella (Live at 19 Broadway [2005])
 2007: Boys from County Nashville (Celtic Tribute to Led Zeppelin: Long Ago and Far Away)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «What Is and What Should Never Be» frå ,  den 22. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Bakgrunnsstoff
«What Is and What Should Never Be» på ledzeppelin.com 

Led Zeppelin-songar
Songar frå 1969
Jimmy Page-songar
Robert Plant-songar
The Lemon Song

«The Lemon Song» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin, frå albumet deira Led Zeppelin II i 1969. Han vart innspelt i Mystic Studios i Hollywood då bandet var ute på den andre nordamerikanske turneen sin. 

«The Lemon Song» inneheld mange seksuelle antydingar, og er ein av Led Zeppelin sine mest blues-aktige songar. Han vart spelt inn meir eller mindre live i studio, og det vart ikkje nytta elektroniske effektar for å skape ekko på vokalen til Robert Plant, berre akustikken frå studioet.

Eit anna aspekt ved songen er den funky og kompliserte bassgangen til John Paul Jones. Under intervju sidan har han sagt at han improviserte gjennom heile songen. 

«The Lemon Song» vart framført på dei tre første turneane til bandet (på den første turneen som «Killing Floor»), før dei droppa han frå setlista si seint i 1969. «Squeeze my lemon»-partiet vart derimot nytta som ein del av ein medley i «Whole Lotta Love» og andre stader.

Songen låner frå Howlin' Wolf sin «Killing Floor», som var ein song Led Zeppelin ofte spelte under den første turneen sin i USA. For dei neste turneane hadde songen utvikla seg til «The Lemon Song» der Plant ofte improviserte teksten på scenen. 

Andre tekstar, som «squeeze (my lemon) 'til the juice runs down my leg», kan sporast attende til Robert Johnson sin «Travelling Riverside Blues». Truleg lånte Johnson denne tekstlinja sjølv frå ein song spelt inn same år (1937) kalla «She Squeezed My Lemon» (av Arthur McKay). Songen låner òg frå Albert King sin «Cross-Cut Saw».

I desember 1972 saksøkte Arc Music, eigaren av opphavsretten til songane til Howlin' Wolf, Led Zeppelin for brot på opphavsretten med «The Lemon Song». Partane vart samde i retten, men beløpet vart aldri kjend. Wolf fekk ein sjekk på $45 123 frå Arc Music like etter søksmålet. 

Jimmy Page spelte songen på turne med The Black Crowes i 1999, og ein versjon av dette finst på albumet Live at the Greek.

Medverkande
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1993: DMZ (Feel the Power! [live 1984])
 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (Live at the Greek)
 2000: Dread Zeppelin (De-jah Voodoo)
 2006: Zepparella (Girls Got Rhythm!)
 2006: Bill Roberts (Raw Material)
 2006: Studio 99 (Led Zeppelin: A Tribute)
 2007: Dread Zeppelin (Many Faces of Led Zeppelin)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Lemon Song» frå ,  den 22. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7
 

Songar frå 1969
Led Zeppelin-songar
Jimmy Page-songar
John Paul Jones-songar
John Bonham-songar
Robert Plant-songar
Trehytte

Trehytte er ein bygning som er heva over bakken, og som er bygd i eller rundt eitt eller fleire tre. Trehytter kan verte nytta til leik eller friluftsliv, til bustadføremål eller som observasjonsplattform.

Bruk og føremål 
Trehytter gjer det mogleg å byggje øko-venlege hus i fjerne skogstrok, sidan dei ikkje krev fjerning av skog. Ville skapningar, klima og lystilhøve kan gjere bakkenivået i tett skog ueigna for menneskeleg busetjing. tett skog. I nokre delar av tropane vert vanlege bustadhus bygde i trea eller på stolpar for å sleppe unna farar på bakkeplan, eller for å halde folk og matlager unna rovdyr. 

Korowai-folket frå Papua-provinsen på Ny-Guinea lever i trehytter. Hyttene er opptil 40 meter over bakken, og er meint som vern mot citak-folket som lever i same området.

Materialval 
Trehytter kan byggast av mange ulike materiale. Treverk er vanleg i struktuelle deler og kledning, sidan det er stekt, lett og billig. Stål vert ofte brukt til forsterking og til delar som held konstruksjonaen saman. Gjenbruksmateriale vert ofte nytta, både av miljøgrunnar og økonomiske grunnar.

Førekomst 
Sidan midt på 90-talet har trehusbygging vorte meir vanleg i mange delar av Europa og i USA. Grunnar til dette er mellom anna betre personleg økonomi, betre byggjeteknologi og auka fokus på miljø og berekraft. Oppsvingen har i sin tur ført til auka etterspurnad etter tenester som har med trehyttebygging å gjere. Det er no over 30 selskap i Europa og USA som spesialiserar seg på trehyttebygging- og design, frå enkle hytter for barn til trehytter med bustadhusstandard.

Byggjeforskrifter 
Mange stader er bygging av trehytter ei gråsone utan klare reglar. Dette kan føre til forvirring og konfliktar mellom styresmaktene og dei som byggjer trehytter.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tree house» frå ,  den 22. mars 2011.  

 Referansar

Bakgrunnsstoff 
 The Treehouse Guide 
 Elevated Living Tree Houses 
 Tree House Holidays 

Hus
Bustader
Skog
Tre
Coenraad Jacob Temminck

Coenraad Jacob Temminck () var ein nederlandsk adelsmann og zoolog, særleg kjend for arbeidet sitt med fuglar.
Gjennom fleire år var verket hans Manuel d'ornithologie (1815) standardreferanseverket for europeiske fuglar. Temminck var den første intendenten av naturhistoriske museum i Leiden frå 1820 og fram til han døydde. 

Frå faren, som arbeidde på Det nederlandske austindiakompaniet hadde Temminck fått eit stort tal fugleeksemplar i arv. 
I tillegg til Manuel d'ornithologie, ou Tableau systematique des oiseaux qui se trouvent en Europe (1815) er andre viktige verk av Temminck Histoire naturelle générale des Pigeons et des Gallinacées (1813-1817), Nouveau Recueil de Planches coloriées d'Oiseaux (1820-1839). Han bidrog og til avsnittet om pattedyr i Philipp Franz von Siebold sin Fauna japonica (1844-1850).

Mange fuglar og pattedyr har i det minste i vitskaplege og vanlege namn fått oppkalling etter Temminck. Mellom slike Ancistrus temminckii, Aulacocephalus temminckii, Calidris temminckii (temmincksnipe på norsk), Catopuma temminckii, Cirrhilabrus temminckii, Coracias temminckii, Coracina temminckii, Cursorius temminckii, Dendrocopos temminckii, Ditrema temminckii, Eurostopodus temminckii, Hypoatherina temminckii, Lamiopsis temminckii, Macrochelys temminckii, Manis temminckii, Molossops temminckii, Orthonyx temminckii, Picumnus temminckii, Ptilinopus superbus temminckii, Tragopan temminckii og Zacco temminckii. På engelsk finn ein Temminck's Stint, Temminck's Courser, Temminck's Lark, Temminck's Cormorant, Temminck's Pangolin, Temminck's Babbler, Temminck's Tragopan, Temminck's Sunbird, Temminck's Seedeater og Temminck's Roller.

Han var første klasses medlem av Det kongelege nederlandske vitskapsakademiet (innvalt til føregjengaren Det kongelege nederlandske instituttet), og leiar av fleire utlandske vitskaplege samfunn, mellom anna det svenske Kungliga Vetenskapsakademien (1831) og det franske vitskapsakademiet (1832).

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Coenraad Jacob Temminck» frå ,  den 22. mars 2011.  
 

Nederlandske biologar
Ornitologar
Folk frå Amsterdam
Borås

Borås er ein svensk by og centralort i Borås kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde byen  innbyggjarar. 

Borås fekk bystatus i 1621 av Gustav II Adolf. Han er venskapsby med Molde.

Biletgalleri

Sjå òg 
IF Elfsborg

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Borås stad 

Borås kommun
Byar i Sverige
Tettstader i Västra Götalands län
Busetnader grunnlagde i 1621
Ulricehamn

Ulricehamn er ein svensk by og centralort i Ulricehamns kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde byen  innbyggjarar. 

Ulricehamn ligg ved utløpet til elva Ätran i innsjøen Åsunden. Byen ligg cirka 32 kilometer aust for Borås og 49 kilometer vest for Jönköping. Byen er oppkalla etter Ulrika Eleonora av Sverige, den heitte tidlegare Bogsund.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Ulricehamns kommun

Ulricehamns kommun
Byar i Sverige
tettstader i Västra Götalands län
Åmål

Åmål er ein svensk by i Västra Götalands län, i landskapet Dalsland. Han er administrasjonssenter for Åmåls kommun. I år 2000 hadde byen 9 355 innbyggjarar. Åmål er den einaste byen i Dalsland og ligg på begge sider av Åmålselva («Åmålsån») som renn gjennom byen og ut i Vänern.

Åmål fekk bystatus 1. April 1643 av dronning Kristina si formyndarregjering. Byen vart grunnlagd mellom anna for å ha eit utgangspunkt for å regulere og kontrollere handelen, særleg tømmerhandelen med Noreg, og stoppe smuglinga i området, utan at dette lukkast heilt. Nærleiken til byen til grensa til Danmark-Noreg gjorde han utsett for åta gjennom hundreåra. Første gongen var i 1645, då han vart nesten fullt øydelagd, og igjen i 1676 og 1679 («Duncan-Kriget»). Siste gongen var i 1788 då han vart okkupert av danske troppar i ein periode.

Han har vorte råka av bybrannar i 1777, 1809, 1846 og i 1901. Ved brannen i 1901 vart 1 000 menneske huslause og ca Ein tredjedel av byen vart øydelagd, særleg nord for Åmålån. Det som i dag er gamlebyen på den andre sida av elva, med torget til byen Plantaget, klarte seg og består av trehusbusetnad frå 1700-talet. Som følgje av den store brannen, bygde byen ein ny brannstasjon i 1902, men denne vart riven på slutten av 1970-talet. Etter brannen i 1901 vart byen bygd opp med breiare gater og større bygningar, hovudsakleg i jugendstil.

Byen arrangerer årleg ein større bluesfestival.

E45 passarar forbi byen, og denne ligg rundt 377 km frå Stockholm, 175 km frå Göteborg, 75 km frå Karlstad og 190 km frå Oslo. Byen har tog- og bussamband til Karlstad og Göteborg. Næraste flyplass er i Karlstad.

Filmen Fucking Åmål av Lukas Moodysson utspelar seg her (han vart eigentleg filma i Trollhättan), og viser det relativt kjedelege livet for ein gjeng ungdomar i ein «normal» svensk småby.

Venskapsbyar 
Åmål har sju venskapsbyar:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Åmål» frå ,  den 29. juni 2012.  
 

Byar i Sverige
tettstader i Västra Götalands län
Åmåls kommun
Chateau Neuf

Chateau Neuf er eit samlings- og kulturhus på Majorstua i Oslo for Det Norske Studentersamfund, ei foreining for studentane ved Universitetet i Oslo og andre lærestadar. Huset er teikna av arkitektane Kjell Lund og Nils Slaatto, og stod ferdig i 1970.

Chateau Neuf  skulle vere eit palass for ordskifte og akademisk diskusjon, og bygningen inneheld eit stort lokale, Storsalen, der dei folkerike laurdagsmøta skulle gå føre seg, medan det i Lillesalen, på Teaterscenen og i Biblioteket skulle haldast mindre debattar og foredrag.

Namnet på huset, som tyder «Det nye slott» og skal uttalast «Sjatå nøff», var vald på bakgrunn av at Det Norske Studentersamfund har ein orden som heiter «Hans Majestet Den Gyldne Gris' Orden» under «H M Grisen», men har òg å gjere med at studentsamfunnet med dette fekk sitt eige nye hus etter alle åra med tilhald i ulike lokale kring i byen, som i Uranienborgveien 11 (ikkje langt frå Slottsparken) og i det nedlagde teatret Dovrehallen i Storgata.

Studentersamfundet hadde ikkje økonomi til å eige og drive Chateau Neuf, og solte våren 1998 bygningen til Universitetet i Oslo, som på si side stilte huset vederlagsfritt til disposisjon for Studentersamfundet. Det er Studentersamfundet som forvaltar bygningen, som hyser mange studentforeiningar av ulike slag.

Bakgrunnsstoff 
Det Norske Studentersamfunds offisielle hjemmeside

Det Norske Studentersamfund
Byggverk i Oslo
Kulturminne i Oslo
Schoutenøyane

Schoutenøyane eller Biak (Kepulauan Schouten) er ei øygruppe utanfor Ny-Guinea vest i Stillehavet. Øyane høyrer til Indonesia.

Geografi
Schoutenøyane ligg utanfor kysten i provinsen Papua, ved den nordaustlege delen av Cenderawasih Bay (Geelvink-baai). Geografisk ligg øyane i Melanesia.

Øygruppa dekker eit areal på om lag 3 100 km², fordelt på dei større øyane
 Biak, hovudøya, ca 2 600 km²
 Num, ca 84 km²
 Numfoor, ca 335 km²
 Supiori, ca 660 km²
 Yapen (Korridu), ca 2 424 km²
 samt ei rad mindre øyar.

Hovudøya har i kring 70 000 innbyggarar. Største staden er Biak City på sørkysten av øya. Høgste fjelltoppen er i kring 1 400 moh og ligg på Yapen.

Historie
Den spanske sjøfararen Álvaro de Saavedra var truleg den fyrste europearen som såg Schoutenøyane. I 1528 kalla han øyane for Isla de Oro. Ein annan spanjol, Yñigo Ortiz de Retez, var der i 1545. Nederlendarane Willem Schouten og Jacob Le Maire «nyoppdaga» øyane i 1616 under deira ekspedisjon i Stillehavet.

Øygruppa var nederlandsk koloni, som Indonesia elles.

Under andre verdskrigen okkuperte Japan øya Biak frå 1942 til 1944.

Bakgrunnsstoff
 om Biak

Melanesia
Øyar i Indonesia

Denne artikkelen bygger på «Schoutenöarna» frå ,  den 22. mars 2011.
Jacob Le Maire

Jacob Le Maire () var ein nederlandsk sjøfarar og oppdagar som mellom anna oppdaga Kapp Horn og Tongaøyane.  

Le Maire var fødd i Antwerpen i Nederlanda. Han var son til Isaac Le Maire, ein rik kjøpmann med franske anar. Faren grunnla seinare Australische Compagnie, ein konkurrent til Det nederlandske austindiakompaniet.

Ekspedisjonen til Stillehavet

Le Maire deltok åra 1615 til 1617 saman med Willem Schouten i ei verdsomsegling. Målet med ferda var å omgå Det nederlandske austindiakompaniet sitt monopol på handel med Nederlandsk Austindia. Ein sikta på å finne ein ny veg til Stillehavet, då austindiakompaniet hadde handelsmonopol på rutene rundt Kapp det gode håp, og Magellansundet. Ekspedisjonen kom i stand på initiativ frå Le Maires far og Australische Compagnie.

Ekspedisjonen la ut frå øya Texel den 14. juni 1615 med to fartøy, «Eendracht» under Le Maires kommando, og «Hoorn» under Schouten. Dei nådde Patagonia i desember der dei stogga for å vøle fartøya, under arbeidet tok «Hoorn» fyr og brann opp.

Dei runda Kapp Horn i 1616, som dei gav namn etter Schouten sin heimby. Dei følgde seinare dei nordlege kystane av Niu Ailan (New Ireland) og Ny-Guinea og oppdaga nærliggande øygrupper som  Le Maireøyane, Schoutenøyane, Admiralitetsøyane, Wallis- og Futunaøyane, samt Tongaøyane som dei fann i mai 1616. Dei nådde Java i oktober 1616 og handla krydder. I november vart dei arrestert i 'Batavia' (dagens Jakarta) for brot mot handelsmonopolet, ingen trudde på den nyfunne ruta til Stillehavet. Le Maire og Schouten vart sende som fangar heim til Europa. Le Maire døydde under reisa på veg tilbake til Amsterdam.

Etterrakst
Isaac Le Maire gjekk til domstolane og fekk etter tre år oppreisning og kompensasjon for tapet. Jacob Le Maire skildra verdsomseglinga i dagboka si, som vart publisert postumt i Amsterdam 1622 og i 1770 av Alexander Dalrymple i London.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jacob Le Maire» frå ,  den 22. mars 2011.  
 

Nederlandske oppdagarar
Oppdagarar i Oseania
Oppdagarar i Sør-Amerika
Oppdagarar i Stillehavet
Jordomseglarar
Oppdagarar på 1600-talet

Fødde i 1580-åra
Skara

Skara er ein svensk by og centralort i Skara kommun i Västra Götalands län i landskapet Dalsland. I 2005 hadde byen  innbyggjarar. 

Skara er ein av dei eldste byane i Sverige og domkyrkja er truleg frå cirka år 1000.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Skara kommun

Skara kommun
Byar i Sverige
tettstader i Västra Götalands län
Stader frå norrøn tid
Skövde

Skövde er ein svensk by og centralort i Skövde kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde byen  innbyggjarar. 

Skövde ligg mellom dei store innsjøane Vättern og Vänern og er fjerde størst i Västra Götalands län. Staden var opphavleg ein førkristent kultstad, seinare valfartsstad til St. Elins kyrkje frå 1100-talet, og no garnisons- og industriby med bl.a. motorfabrikk for Volvo.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Skövde» frå ,  den 3. august 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Ulricehamns kommun

Skövde kommun
Byar i Sverige
tettstader i Västra Götalands län
Hjo

Hjo er ein svensk by og centralort i Hjo kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde byen  innbyggjarar. 

Hjo er ein liten by med trehusbusetnad som ligg ved vestsida av Vättern.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Ulricehamns kommun

Hjo kommun
Byar i Sverige
tettstader i Västra Götalands län
Telekommunikasjon

Telekommunikasjon er eit omgrep som vert nytta om teknologien som ligg til grunn for fjernkommunikasjon som radio, telefon, Internett og liknande. Telekommunikasjon er basert på elektronikk, informasjonsteori og signalhandsaming. Nemninga telekommunikasjon er sett saman av det greske ordet τηλε (tele), som tyder fjern, eller lang avstand, og det latinske ordet communicare, som tyder å dela. 

Elektronikk
Telekommunikasjon
Tidaholm

Tidaholm er ein svensk by og centralort i Tidaholms kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde byen  innbyggjarar. 

Tidaholm fekk bystatus 1910.

Sjå òg
 Tidaholm Bruk

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Tidaholms kommun

Tidaholms kommun
Byar i Sverige
tettstader i Västra Götalands län
Falköping

Falköping er ein svensk by og administrasjonssenter i Falköpings kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde byen  innbyggjarar.

Folk frå Falköping
Jonas Thern, landslagsspelar i fotball til 1997

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Falköpings kommun

Falköpings kommun
Byar i Sverige
tettstader i Västra Götalands län