alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Buenaventura

Buenaventura er ein hamneby i Valle del Cauca-departementet i Colombia. Buenaventura, spansk for 'lukke', er den viktigaste hamna på den colombianske stillehavskysten.

Buenaventura er ein by med ein folkesetnad på 292 947 etter folketeljinga i 2005, og det meste av arealet av kommunen er landleg med spreidde små landsbyar. Folkesetnad er hovudsakleg av afrikansk avstamming (85 %) med 10 % blanda europeisk og urfolk og 5 % av spansk avstamming.

Byen vart grunnlagt 14. juli 1540. På den tida levde buscaja-indianarar i området og byen vart øydelagt av indianarar før 1600 og seinare gjenbygd. Buenaventura blomstra etter opninga av Panamakanalen i 1914. Per 2011 var byen prega av fattigdom og vald, og rekna som eit senter for kokainhandel i Colombia.

Buenaventura har ein av dei største hamnene på kontinentet, står for om lag halvparten av all colombiansk import og eksport over havet, og ca. 80 % av all kaffieksport frå landet går over hamna. Men  byen har vore hemma av gjengrelatert aktivitet slåst om kontroll av hamna, noko som gjer han til ein av dei farlegaste og fattigaste byane i Colombia.

Buenaventura har historisk rykte for å vere plaga av dei colombianske væpna konfliktane, narkotikahandel, vald, og nærvere av gerilja og paramilitære grupper. På grunn av valden i Buenaventura skreiv New York Times ein artikkel med tittelen Cocaine Wars Make Port Colombia’s Deadliest City .

Buenaventura ligg ca. 30 kilometer frå den vestlege cordilleraen av Andes og langs bilveg ca. 145 kilometer frå den store byen Cali, hovudstaden i Valle del Cauca-departementet. Buenaventura er ein av dei mest regnfylte byane i verda med 6000-7000 mm årleg nedbør. Middeltemperaturen over døgnet varierer lite gjennom året og ligg på ca. 26 °C.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Buenaventura, Valle del Cauca» frå , den 8. mai 2015

Fotnotar 

Byar i Colombia
Busetnader grunnlagde i 1540-åra
Kvitryggskjeggfugl

Kvitryggskjeggfugl (Capito hypoleucus) er ein sårbar fugleart i den biologiske familien amerikaskjeggfuglar, Capitonidae. Han er endemisk til Colombia der han lever i små, fragmenterte habitat.

Skildring 
Kvitryggskjeggfuglar har kroppsform typisk for skjeggfuglar: litt rund kroppsbygging med relativt stort hovud, kraftig nebb, kort hals, relativt liten hale og ei kroppslengd på totalt ca. 18 til 19 centimeter. Dei skil seg ut frå andre skjeggfuglar i Capio-slekta ved at nebbet er bleikt, hornfarga med mørkare blåleg tupp, der andre har einsfarga nebb. Fjørdrakta åt kvitryggskjeggfuglar har grovt rekna mørk, blåsvart overside og lys underside og mørkeraud panne. Arten har namn etter det kvite feltet sentralt på hovudet og bakover sentrale nakke, skuldrer og framrygg. Andletet er svart, strupen heilt kvit og undersida elles kvitgul. Dei har eit brungult brystband som kan vere særs diffust, og ungfuglar manglar bandet heilt. Det finst små skilnader i fjørdrakta mellom dei tre underartane og mellom kjønna. Lætet er eit langt hest skrik som blir gjentatt i litt stigande tempo.

Utbreiingsområdet er i hovudsak todelt, eit i langs austre dalsida av sentrale Andes, frå Antioquia til Tolima. Det andre området er vestsida av austre Andes innanfor departementa Boyacá og Cundinamarca. I desse to områda lever dei i meir lågtliggande, fuktig skogflekker, i gjenreist skog, plantasjar og frukthagar, helst mellom 700 og 2000 moh., men dei kan gå så lågt som 200 moh. Tidlegare levde dei òg i mindre habitat lengre nord, men her er dei rekna som sannsynleg utrydda.

Føda for denne arten er som typisk for familien: Frukt, bær og insekt. Dei kan beite i små familieflokkar, somme tider i fleirartsflokkar. Dei kan flytte seg over korte distansar under beiting, elles er dei standfuglar.

Storleiken på populasjonen er estimert til ein stad mellom 2500 og 10 000 individ, og er minkande. Raudlistestatusen hos IUCN har blitt endra frå truga til sårbar.

Kjelder 
 Short, L.L. & Horne, J.F.M. (2002). White-mantled Barbet (Capito hypoleucus) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 9. mai 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Capito hypoleucus . Henta frå http://www.birdlife.org den 9. mai 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Skjeggfuglar
Fuglar endemiske til Colombia
Alberto Cova

Alberto Cova () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Inverigo i Como-provinsen. Han vart både europmeister (to gongar), verdsmeister og olympisk meister på 10 000 meter i tida 1982-86.

Aktiv
Langdistanseløparen Cova vart kjend for sine spurteigenskapar. Under friidretts-EM 1982 i Aten overraska han stort då han vann over Werner Schildhauer frå DDR. Året etter var  det klart for den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i finske Helsingfors, der Cova var ein av dei fremste medaljekandidatane. 10000-meteren gjekk lenge føre seg i eit roleg tempo, og då klokka ringde for siste runde var heile 13 løparar med i tetfeltet. 30 meter før mål låg Cova på femteplass, men på dei siste meterane sprang han seg forbi alle, og atter viste han Schildhauer til andreplassen.

Milløpet under Sommar-OL 1984 i Los Angeles gjekk lenge i eit endå rolegare tempo enn løpet i Helsingfors. Fyrst etter kring 7000 meter auka finske Martti Vainio farta, og einast Cova makta å halde fylgje. Vainio greidde ikkje å halde tempo heilt til mål, så på sisterunda tok Cova seg rimeleg enkelt forbi til OL-gull. Vainio vart elles i ettertid frådømt sølvmedalja, grunna doping.

Under EM i friidrett 1986 i Stuttgart vart Cova teken att og passert på sisterunda på 10000-meterløpet, og det av sin eigen landsmann Stefano Mei. På 5000 meteren enda Cova som nummer åtte. Han deltok på 10000 meter under sommarleikane i Seoul i 1988, der vart han slått ut i kvalfiseringsa.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Gullmedalje - 27.41,0, framom Werner Schildhauer (27.41,2)
VM 1983 i Helsingfors: Gullmedalje - 29.01,0, framom Werner Schildhauer (28.01,1)
OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje - 27.47,5, framom Mike McLeod (28.06,2)
EM 1986 i Stuttgart: Sølvmedalje - 27.57,9, bakom Stefano Mei (27.56,7)
OL 1988 i Seoul: Utslått i kvalifiseringa (28.43,8)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alberto Cova» frå ,  den 9. mai 2015.  

Italienske friidrettsutøvarar
Italienske langdistanseløparar
Deltakarar under sommar-OL 1984
Deltakarar under sommar-OL 1988
Olympiske meistrar for Italia
Alessandro Lambruschini

Alessandro Lambruschini () er ein italiensk tidlegare hinderløpar frå Fucecchio i provinsen Firenze. Han vart europameister på 3000 meter hinder i 1994 og vann elles ein sølvmedalje og tre bronsemedaljar i ulike EM, VM og olympiske leikar i tida 1990-98.

Aktiv
Lambruschini var gjennom ein tiårsperiode ein av dei aller beste europeiske hinderløparane. Han fekk sitt gjennombrot då han vann øvinga i mellomhavsleikane 1987 i Latakia i Syria, fire år seinare forsvarte han meistertittelen i Aten. I 1987 sette han elles personleg rekord på 1500 m med 3.35,2, ei tid som viste hans framifrå fartseigenskapar.

Både under sommarleikane 1988 og 1992 vart Lambruschini nummer fire på 3000 meter hinder, før han så i 1996 vann ein bronsemedalje under Sommar-OL i Atlanta. Det var tredje bronsmedaljen i ein internasjonal meisterskap. I 1990 vart han nummer tre under EM, og same plassen på sigerspallen fekk han i VM 1993 i Stuttgart. Med tida 8.08,7 sprang han i Stuttgart sitt aller snøggaste hinderløp nokon gong. I alle desse nemnde OL- og VM-tevlingane vart han slått einast av kenyanske løparar.

I 1994 vann Lambruschini gullmedaljen på 3000 n hinder då EM i friidrett fann stad i Helsingfors. Fire år seinare tok han ein ny EM-sølv, tyske Damian Kallabis vann ein greis siger.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Nr 9 – 8.24,2
OL 1988 i Seoul: Nr 4 – 8.12,1
EM 1990 i Split:  Bronsemedalje – 8.15,8
OL 1992 i Barcelona: Nr 4 – 8.15,5
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 8.08,7
EM 1994 i Helsingfors: Gullmedalje – 8.28,6, framom Angelo Carosi (8.29,1)
VM 1995 i Göteborg: Nr 10 – 8.22,6
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje – 8.11,2
VM 1997 i Aten: Braut i semifinalen
EM 1998 i Budapest: Sølvmedalje – 8.16,7, bakom Damian Kallabis (8.13,1)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alessandro Lambruschini» frå ,  den 9. mai 2015.  
 

Italienske friidrettsutøvarar
Hinderløparar
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 1996
Potetkake

Potetkake kan visa til ulike potetrettar forma som kaker. 
Det kan til dømes vera flate brød eller kaker laga med kokt potet i deigen, eller potetpannekaker av rivne poteter eller ulike typar omelett med potet.

Potetkaker i ulike tradisjonar
I Noreg kan «potetkake» vera eit anna namn for lompe, men kan også visa til fleire typer steikte kaker av potet. Dei kan brukast som tilbehøyr til hovudrettar som fisk eller saltmat eller som hovudrett med fyll som smør, ost, rømme, sukker eller anna. I tidlegare tider var potetkaker mykje etne til kvardags.

I Sverige er ei pannesteikt potetkake av riven potet, mjøl og mjølk kjend som raggmunk og rekna som landskapsrett i Östergötland. Dei kan etast med tyttebærsyltetøy og bacon. Ein variant steikt i langpanne er kjend som lufsa på Öland og  råriven pannkaka i Småland.

Liknande rettar er mellom anna kjende i ulike mattradisjonar som tysk Kartoffelpuffer, jødiske latkes, russisk, kviterussisk og ukrainsk draniki, ungarsk tócsni, bulgarsk patatnik eller patetnik, som kan lagast med lauk og urter som mynte eller sar, og tsjekkisk bramborák eller cmunda, som kan lagast med kvitlauk, merian og karve. Draniki er ein kviterussisk nasjonalrett. Den sveitsiske nasjonalretten rösti eller röschti er kjenneteikna av at han ikkje inneheld egg eller mjøl.

I Australia og sentrale England er frityrsteikte potetkaker vanlege i fish and chips-sjapper. Dei er kjende som scallops, potato scallops, potato cakes, potato fritter eller potato pie.
Små kaker laga av malne, rivne eller hakka poteter er kjende som hash browns i Storbritannia og Nord-Amerika.
Flate, takkesteikte potetkaker er kjende som potato scones eller tattie scones i Skottland, fadge eller farls på Irland eller Lancashire potato cakes i England. Desse kan serverast til frukost eller som ein smårett, og kan serverast saman med margarin, kvitlaukssmør, ketchup, baked beans eller eggerøre.
I Irland finst potetkake (potato cake, potato bread eller spid bread)  laga av potetstappe og mjøl eller bakepulver og boxty, poundy eller potato bread laga av finriven rå potet.

Spansk tortilla de patatas er ein omelett laga med potet. Denne typen potetkake er også kjend i Italia som ei form for frittata.

Indisk aloo paratha er eit flatt brød laga ved å kjevla ut parathadeig med kokt potet inni.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Potato cake» frå , og «Potato pancake» frå  den 10. mai 2015.

Bakgrunnsstoff
Kari sine potetkaker. Oppskrift ved NRK.no 
Potetretter
Sar

Sar eller sommarsar (Satureja hortensis) er ein eittårig plante i leppeblomfamilien som blir brukt som krydderurt.

Planten blir 10–20 cm høg. Han har greinete stengel, smale blad og små, raudlege, lilla eller kvite blomar. Blada er sterkt aromatiske. Dei blir mellom anna brukt som krydder i pølser og andre kjøtvarer.

Sar stammar fra Asia, frå aust i Middelhavsområdet og område ved Svartehavet. Han blir dyrka som mat- og medisinplante i Europa og Nord-Amerika.

Sjå òg
Vintersar

Kjelder

«Sar» (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Fri artikkel henta 10. mai 2015.

Bakgrunnsstoff
 Grieves, A Modern Herbal

Urter
Leppeblomfamilien
Fabrizio Donato

Fabrizio Donato () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar som i hovudsak tevla i tresteghopp, men også i lengdehopp. Han vart europameister i tresteghopp i 2012, og tok OL-bronse same sesongen. Donato har den italienske rekorden i tresteg både utandørs, 17,60 meter, og innandørs (17,73 m).

Aktiv
I juni 2000 sette Donato italiensk rekord med 17,60 meter under eit stemne i Milano, han forbetra dermed Paolo Camossi sin gamle landsrekord med 31 cm. Om hausten same året deltok han i sine fyrste sommarleikar i Sydney, men var langt unna ein plass i finalen. Året etter vann han trestegtevlinga under Mellomhavsleikane med eit hopp på 17,05 m.

I 2002 vart Donato nummer fire under europameisterskapen med 17,15 meter, to cm bak hans årsbeste. Korkje under friidretts-VM 2003 eller OL 2004 nådde han finalen i spesialøvinga.

Han vann tresteg-tevlinga ved Europacupen i friidrett i 2006, med 16,99 meter. Men han klarte ikkje å kome mellom dei tolv EM-finalistane i Göteborg same sesongen. Han deltok både ved Sommar-OL 2008 og VM 2009, begge gongane utan å nå finalen. I 2009 vann han EM innandørs i Torino. Her hoppa han 17,59 meter, ny meisterskapsrekord, og slo toaren Viktor Jastrebov med 34 cm. Ved innandørs-EM 2011 i Paris hoppa Donato heile 17,73 meter, ny italiensk rekord. Med det hoppet sikra han seg sølvmedaljen, franske Teddy Tamgho sette ny innandørs verdsrekord med 17,92 m.

2012-sesongen vart ein jubelsesong for 36 år gamle Donato. Han vann eit suverent EM-gull i Helsingfors med eit vinnarhopp på 17,63, og fem veker seinare tok han i London bronsen i OL-tevlinga etter å ha landa på 17,48 m. 

Donato har vunne 13 italienske mestertitlar i friidrett.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (16,34 m – nr 25)
EM 2002 i München: Nr 4 – 17,15 m
VM i 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa (16,63 m -nr 13)
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (16,45 m -nr 21)
EM 2006 i Göteborg:  Utslått i kvalifiseringa (16,66 m -nr 16)
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (16,20 m -nr 32)
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (16,70 m – nr 21)
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (15,81 m -nr 41)
EM 2010 i Barcelona: Nr 9 – 16,54 m
VM 2011 i Daegu: Nr 10 – 16,77 m
EM 2012 i Helsingfors: Gullmedalje – 17,63 m, framom Sheryf El-Sheryf (17,28 m)
OL 2012 i London: Bronsemedalje – 17,48 m, bakom Will Claye (17,62 m)
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (16,53 m -nr 15)
EM 2014 i Zürich: Nr 7 – 16,66 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fabrizio Donato» frå ,  den 10. mai 2015.  
 

Italienske friidrettsutøvarar
Tresteghopparar
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Deltakarar under sommar-OL 2012
Radio New Zealand

Radio New Zealand (maori ) er ein allmennkringkastar av radio på New Zealand. Den noverande organisasjonen blei skipa som ein Crown entity  (statleg organisasjon) i 1995.

Kanalar
Hovudkanalen Radio New Zealand National når nesten kvar innbyggjar i New Zealand, og blir send døgnet rundt. Kanalen omfattar nyheiter, samfunns- og kulturstoff, medrekna drama og musikk. Hovudspråket er engelsk, men nokre av sendingane er på maori.

Radio New Zealand International (RNZI) sender nyheiter og informasjon på kortbølgje i Sørstillehavet.

Radio New Zealand News er ein rein nyheitskanal. Parliamentary Broadcasts sender frå møte i Det newzealandske parlamentet.

Radio New Zealand Concert har rundt 85 % musikkinnhald, med hovudvekt på klassisk musikk i tillegg til jazz, samtids- og verdsmusikk.

Alle kanalane er tilgjengelege på Internett.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Nettstaden til Radio New Zealand

Newzealandske media
Allmennkringkastarar
Radiokringkastarar
Skipingar i 1995
Statlege verksemder på New Zealand
Statlege kringkastingsselskap
Popkorn

Popkorn (frå engelsk popcorn) er ein matrett laga av rista maiskorn (corn er den USA-amerikanske nemninga for mais). Retten vert laga ved at korn frå puffmais (Zea mays var. microsperma) vert varma i matolje i ei gryte, eller i ein mikrobølgjeomn. Maiskorna har eit tjukt, hardt skal, men inni dei er det stivelsesrikt materiale og litt vatn. Når kornet vert varma opp, går vatnet inne i det over til damp, som får kornet til å vida seg ut til det sprekk, samstundes som stivelsen vert gjort om til skum som størknar i varmen. Somme typar mais passer betre til å lage popkorn av enn andre.

Popkorn er ei gamal oppfinning, laga av folket i Amerika allereie for mange tusen år sidan.

Sjå òg
Caramel corn

Kjelder

«Popcorn» (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Fri artikkel henta 11. mai 2015.

 
Snøggmat
Kornprodukt
Maisretter
Engelske ord og uttrykk
Gjærsag

Gjærsag er ei sag med utstyr til å kappe lister og anna smådimensjonert virke i nøyaktige vinklar for å kunne sette to delar saman som eit hjørne i høve til kvarandre. Dette kallast å gjære.

Det same kan gjerast ved hjelp av ei sag og ei gjærkasse. Men den spesielle gjærsaga har den føremonen at ein ikkje er bunden til å kappe i vinklar som er fastsette på førehand, slik ein er tvungen til når ein nyttar ei gjærkasse. Ei motordriven gjærsag har dessutan sjølvsagt større kapasitet enn ei handsag.  

Snikkarsager
Cairn terrier

Cairn terrier er ein kortbeina liten terrierrase med opphav frå Skottland. Hunderasen  oppstod   i Dei skotske høglanda og Isle of Skye. Han har vore brukt som jakthund på rotter og  til småviltjakt og som vakthund ved hus. Hunden er kjenneteikna av stri og grov pels som kan vera svart, gyllen, grå, brun eller brindle i ulike fargar, men ikkje kvit. Pelsen må trimmast regelmessig. Halen er gulrotforma og står loddrett opp.

Cairn terrier er kjend for å vere ein sunn hunderase med gjennomsnittleg levealder er 12-17 år.  Hundane har høgt aktivitetsnivå og treng mykje mosjon. Terrieren er  brukt både som brukshund og kjæledyr. Rasen er hardfør og er rekna som intelligent, men er ikkje kjend for å vere særleg lett trenbare.

Kjelder 

Hunderasar
Britiske husdyr
Asteridae

Asteridae er ein biologisk underklasse som historisk er blitt brukt for å klassifisera blomsterplantar i klassen Rosopsida. I det nyare APG III-systemet for plantetaksnomi er gruppa hovudsakleg erstatta av kladen asteridar.

Per definisjon omfatta Asteridae alltid korgplantefamilien, Asteraceae.
I det utbreidde Cronquist-systemet er underklassen teken med og inneheld desse ordenane:

 Gentianales
 Solanales
 Lamiales
 Callitrichales
 Plantaginales
 Scrophulariales
 Campanulales
 Rubiales
 Dipsacales
 Calycerales
 Asterales

Mange av desse gruppene er blitt dramatisk endra i ettertid grunna systematiske molekylærstudiar.

Bakgrunnsstoff
Asteridae i Cronquist-systemet
Phylogeny and the evolution of flower symmetry in the Asteridae
The Phylogeny of the Asteridae sensu lato Based on Chloroplast ndhF Gene Sequences (link to abstract)
Phylogeny of the Asteridae s. str. based on rbcL sequences, with particular reference to the Dipsacales (link to abstract)

Tidlegare plantegrupper
Tofrøbladingar
Kildekompasset

Kildekompasset er ein norsk nettportal om korleis ein bør bruke kjelder. Kildekompasset syner eksempel på ulike referansestilar, gjer rede for lovgiving om mellom anna opphavsrett, personvern, patent og varemerke, og gir råd om korleis ein kan forholde seg kjeldekritisk til ulike dokumenttypar.

Kildekompasset var eit samarbeid mellom Høgskulebiblioteket i Telemark og Universitetsbiblioteket i Agder i perioden 2010-2012. I perioden 2014-2015 vart delen om kjeldekritikk utvikla, då også i samarbeid med Universitetsbiblioteket i Stavanger.

Bakgrunnsstoff 
Kildekompasset
Høgskolebiblioteket i Telemark 
Universitetsbiblioteket i Agder
Universitetsbiblioteket i Stavanger

 Kunnskap
 Utdanning
 Viten
 Vitskap
Duster Bennett

Anthony «Duster» Bennett () var ein britisk bluessongar og musikar. Med base kring London gav han ut det første albumet sitt Smiling Like I'm Happy der han spelte alle instrumenta sjølv, med basstromme på foten, munnspel og ein gitar som han fekk i 1968 av Peter Green. I lag med kjærasten Stella Sutton og det originale Fleetwood Mac på tre songar fekk albumet god kritikk. Han vart verande populær i det lokale blues-miljøet fram til han døydde i ei bilulukke i 1976. 

Han turnerte òg med John Mayall's Bluesbreakers i 1970.

Utvald diskografi
 1975: Fingertips   (på Toadstool Records)
 1970: 12dbs (på Blue Horizon Records)
 1969: Justa Duster (på Blue Horizon Records)
 1969: Bright Lights (live session), «I'm gonna wind up ending up or I'm gonna end up winding up with you» (45rpm single)
 1968: Smiling Like I'm Happy (på Blue Horizon Records)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Duster Bennett» frå ,  den 12. mai 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Welshpool
Britiske bluessongarar
Country blues-musikarar
Døde i trafikkulukker
Britiske munnspelspelarar
Santamartaflorkrone

Santamartaflorkrone (Anthocephala floriceps) er ein sårbar kolibriart i underfamilien Lesbiinae. Saman med den nyleg anerkjente utsplitta arten tolimaflorkrone, Anthocephala berlepschi, utgjer dei slekta Anthocephala. Han er endemisk til Colombia der han har utbreiing i eit lite leveområde i Sierra Nevada de Santa Marta.

Skildring 
Santamartaflorkrone måler 8,4 cm i kroppslengd, og har grønleg overside som slår over i oransje mot overgumpen, undersida er gråbrun og vengene mørke. Dei har ein liten, kvit panneflekk og raudleg krone, meir brun hos hofuglar. Halen er rektangulært forma, og syner ein lys tupp på halefjørene. Nebbet er svart og rettpeikande.

Habitatet er i våte og tørrare eldre gjenvekste skogar i høgder mellom 600 og 1700 moh. i Sierra Nevada de Santa Marta. Dei søkjer føde på blomar relativt lågt i undervegetasjonen.

Storleiken på populasjonen for slekta Anthocephala er estimert til ein stad mellom 2500 og 10 000 individ, og er trudd å minke langsamt grunna tap av habitat.

Systerarten tolimaflorkrone har eit større leveområdet  mellom 1200 og 2300 moh. i sentrale Andes innanfor tre departement, Quindío, Tolima og Huila.

Kjelder 
 Züchner, T., de Juana, E., Boesman, P. & Sharpe, C.J. (2015). Blossomcrown (Anthocephala floriceps) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 12. mai 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Anthocephala floriceps. Henta frå http://www.birdlife.org den 12. mai 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske til Colombia
Steve Gregory

Steve Gregory () er ein engelsk jazzsaksofonist og komponist. Han speler tenor-, alt-, sopran- og barytonsaksofon, i tillegg til fløyte.

Han byrja karrieren i The Alan Price Set og vart mykje nytta som studiomusikar, og arbeidde for folk som Screamin' Jay Hawkins, Fleetwood Mac og andre. I lag med Bud Beadle spelte han saksofon på «Honky Tonk Women» for The Rolling Stones i 1969. Han spelte òg med Georgie Fame og Geno Washington, Ginger Baker's Air Force, Gonzalez, Linda Lewis, Boney M. og Rocky Sharpe and The Replays. Han var ei stund i Nigeria og spelte med Fela Kuti i hans Africa Shrine.

I 1980-åra vart Gregory frilansar og spelte saksfonlinja på George Michael-hitten «Careless Whisper», og arbeidde med artistar som Bryn Haworth, Chris Rea, Alison Moyet, Freddie King, Maxi Priest, China Crisis, Queen (solo på «One Year of Love») og Amazulu. Han var òg medlem av The Animals på turneen deira i 1983-1984.

I 1990-åra spelte Gregory med Wet Wet Wet, Van Morrison, før han vart med i Dennis Bovell Dub Band og turnerte verda over med Linton Kwesi Johnson. Han gav ut det første soloalbumet sitt, Bushfire, på LKJ Records med Georgie Fame og John Deacon frå Queen.

Diskografi
Bushfire, (1994) LKJ Records: LKJ CD 011

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steve Gregory» frå ,  den 12. mai 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske jazzsaksofonistar
Engelske jazzfløytistar
Engelske jazzkomponistar
Engelske studiomusikarar