alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Syndicat National de l'Édition Phonographique

Syndicat National dei l'Édition Phonographique (norsk omsetjing: nasjonalt syndikat for lydutgjevingar), forkorta SNEP, er eit fransk samvirke beståande av medlemmar frå musikkbransjen i Frankrike. SNEP vart grunnlagt i 1922 og består av 48 medlemsorganisasjonar. Føremålet er å verna interessene til den franske musikkbransjen, på same måte som norske TONO vernar den norske musikkbransjen. 

SNEP er ansvarleg for å krevja inn og fordela royaltyar og innbetalte avgifter for bruk av musikk- og lydproduksjonar medlemsorganisasjonane i radio, fjernsyn, filmar, sceneproduksjonar og andre plattformer. Samanslutninga jobbar òg for å hindra piratkopiering og ulovleg deling av verka til medlemmane.  

Olivier Nussa er styreleiar for SNEP per 2018.

Hitlister og salstrofé 
SNEP tildeler òg salstrofé i musikkbransjen og utarbeider og publiserer vekentleg offisielle hitlister over dei meste populære singela og musikkalbuma i Frankrike. 

I november 1984 starta SNEP med å utarbeida ein topp 50-liste over dei meste selde musikksinglane i landet. Sidan hausten 2002 har dei offisielle listene vore som følgjer:

 Topp 100 over singlar
 Topp 150 over musikkalbum selt til full pris
 Topp 40 over samlealbum
 Topp 40 over musikkalbum selt til nedsett pris

Før 1984 vart dei franske hitlistene utarbeidd av Institut français d'opinion publique (IFOP).

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Syndicat National de l'Édition Phonographique» frå ,  den 14. juni 2020.  
 

Hitlister
Fransk musikkbransje
Siti Nurhaliza

Siti Nurhaliza binti Tarudin (), kjend som Siti Nurhaliza, er ein malaysisk songar og forretningskvinne.

Diskografi
 Siti Nurhaliza 1 (1996)
 Siti Nurhaliza 2 (1997)
 Cindai (1997)
 Adiwarna (1998)
 Seri Balas (1999)
 Pancawarna (1999)
 Sahmura (2000)
 Safa (2001)
 Sanggar Mustika (2002)
 E.M.A.S (2003)
 Anugerah Aidilfitri (2003)
 Prasasti Seni (2004)
 Transkripsi (2006)
 Hadiah Daripada Hati (2007)
 Lentera Timur (2008)
 Tahajjud Cinta (2009)
 All Your Love (2011)
 Fragmen (2014)
 SimetriSiti (2017)
 ManifestaSITI2020 (2020)

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 Offisiell nettstad 

Songarar
Skodespelarar
Knockalongy

Knockalongy (irsk Cnoc na Loinge, 'leirplass-åsen') er ein ås på 544 m (1 785 fot) i County Sligo på  Irland. Det er den høgaste toppen i Oxfjella. Den næraste landsbyen er Skreen.

Det finst mange megalittiske gravstader på sletta mellom Knockalongy og Sligo Bay i nord. Der er også to små loughar ved foten av åsen — Lough Aghree og Lough Minnaun.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Knockalongy» frå ,  den 14. juni 2020.  

Fjell på Irland
Sligo
Ára

Ára er eit svensk, samisk band skipa i 2009, som syng på nordsamisk. Medlemene i gruppa kjem frå ulike stader i Sverige, og den einaste samiske medlemen er Simon Issát Marainen som kjem frå Nedre Soppero i Kiruna kommun.

Det fyrste albumet deira, O – også kalla Ára – kom ut i 2010. Der var den samiske artisten Sofia Jannok med som gjestesongar. Sidan har dei gjeve ut Vuoste virdái i 2014 og Girkásit i 2017. Vuoste virdái er laga for å heidre 60- og 70-talsgenerasjonen, som byrja å lære borna sine samisk att. Girkásit er laga til minne om dei to brørne til Marainen som omkom i ei ulukke i 2014, og vart produsert av Georg Buljo.

Medlemer
 Simon Issát Marainen (joik og vokal)
 Axel Olle Sigurd Andersson (gitar og tangentar)
 Frida Johansson (tangentar, fiolin og vokal)
 Johan Asplund (trompet, flygelhorn og vokal)
 Daniel Wejdin (kontrabass)
 Christian Augustin (trommer og klarinett)

Diskografi
 O (2010)
 Vuoste virdái (2014)
 Girkásit (2017)

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Kjelder

Svenske musikkgrupper
Samiske musikkgrupper
Endometrium

Endometriet (endometrium, av gresk endon, ‘inne i’, og metra, ‘livmor’) utgjer slimhinna på den indre overflata av livmora. Det blir òg kalla livmorslimhinne. Det er her det befrukta egget normalt festar seg og veks vidare i graviditeten. 

I løpet av follikkelfasen av menstruasjonssyklusen stimulerer østrogen til at endometriet veks og blir tjukkare. Etter eggløysinga sørger progesteron for at veksten stoppar opp, samstundes som sekresjonen aukar og endometriet blir meir mottakeleg for eventuell implantasjon av det befrukta egget. Dersom dette uteblir, fell progesteronnivået, og mesteparten av endometriet blir støytt ut gjennom menstruasjon. 

Ved endometriose finst det endometrivev utanfor livmora. Kreft i endometriet blir ofte kalla korpuskanser, og er ei relativt vanleg kreftform. Underlivsblødingar etter menopause er eit symptom på endometrikreft, og må alltid greiast ut. Bruk av p-piller i over 10 år har vist seg å redusera førekomsten av endometrikreft med opp mot 50 %.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Endometrium» frå ,  den 15. juni 2020.  
 
Gynekologi
Seksualanatomi
Greske ord og uttrykk
The Logical Song

«The Logical Song» er ein song av det engelske rockebandet Supertramp, gjeven ut som den første singelen frå albumet Breakfast in America i mars 1979. Han var skriven av Roger Hodgson, som baserte teksten på opplevingar han hadde hatt ved å bli sendt bort på kostskule i ti år. Songen vart den største hitten til Supertramp og nådde sjuandeplassen i Storbritannia og sjetteplassen på den amerikanske Billboard-lista. Ein versjon frå 2001 av Scooter tok songen inn att på topp 10 i mange land i Europa.

Medverkande
Roger Hodgson – solo- og korvokal, Wurlitzer elektrisk piano, elektrisk- og 12-strengs akustisk gitar
Rick Davies – Elka og Oberheim-synthesiser, piano, Hammondorgel, Hohner Clavinet med wah-wah, korvokal
John Helliwell –  altsaksofon, sirene, korvokal, pusting i introen
Bob Siebenberg – trommer, kastanjettar, timbales, kubjølle, treblokker
Dougie Thomson – bass

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Årslister

Sal og salstrofé

Scooter-versjonen

«Ramp! (The Logical Song)», eller berre «The Logical Song» i somme område, var ein singel frå 2001 av det tyske techno-bandet Scooter, på den andre samleplata deira med singlar, Push the Beat for This Jam (The Singles 98–02). Versjonen brukar mange samplingar frå originalen til Supertramp og har tekstreferansar til det britiske house-bandet The KLF.

Singelen nådde toppen av singellistene i fleire europeiske land, mellom andre Noreg og Irland, og i 2002 i Australia. Han nådde andreplassen i Storbritannia og vart den høgaste plasseringa til bandet der.

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Andre versjonar
«The Logical Song» er blitt spelt av andre artistar, som Brad Mehldau og At Vance. The Hee Bee Gee Bees laga ein parodi av songen kalla «The Scatological Song» og The Barron Knights laga ein parodi kalla «The Topical Song». Det var òg ein versjon av det tyske bandet Rave Allstars i 2007. 

Songen er blitt nytta i TV-show som The Simpsons («I Married Marge»), History Rocks og siste scenen av The United States of Tara, i tillegg til i filmen Magnolia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Logical Song» frå ,  den 15. juni 2020.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1979
Singlar frå 1979
Songar skrivne av Roger Hodgson
Supertramp-songar
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Singlar frå 2001
Singlar frå 2002
Metasongar
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Irland
Scooter-songar
A&M Records-singlar
Rockeballadar
Goodbye Stranger

«Goodbye Stranger» er ein song av det engelske rockebandet Supertramp, først gjeven ut på det sjette studioalbumet deira, Breakfast in America (1979). Songen vart gjeven ut på singel, og gjorde det ikkje særskild bra i heimlandet, men vart ein stor hit andre stader, og nådde topp 20 i USA og Canada, der han nådde høvesvis 15. og 6. plass. Songen var skriven av Rick Davies.

Salslister

Medverkande
 Rick Davies – Wurlitzer elektrisk piano, Hammondorgel, solo- og korvokal
 Roger Hodgson – elektrisk gitar, korvokal 
 John Helliwell – korvokal, plystring
 Bob Siebenberg – trommer
 Dougie Thomson – bassgitar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Goodbye Stranger» frå ,  den 15. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Supertramp-songar
Songar frå 1978
Singlar frå 1979
Songar skrivne av Rick Davies
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
A&M Records-singlar
Songen Breakfast in America

«Breakfast in America» er tittelsporet på Supertramp-albumet med same namn frå 1979. Songen vart ein liten hit då han kom ut i USA, men nådde topp 10 i Storbritannia. Teksten handlar om ein person som aldri har vore i USA og fantaserer om det. Roger Hodgson og Rick Davies står begge registrert som låtskrivarar.

Etter at Supertramp byrja å spele songen på ein turné utan Roger Hodgson, tok Hodgson æra for å ha skrive songen, og fortalte journalistar at Davies i starten «hata» songen, og trudde ikkje at Davies spelte på innspelinga i det heile. I andre intervju har derimot Hodgson sagt at Davies skapte linja «What's she got? Not a lot.» Hodgson spelte songen på verdsturneen sin i 2010.

Medverkande
Roger Hodgson: piano, solovokal, korvokal, harmonium, elektrisk gitar
Rick Davies: korvokal
John Helliwell: klarinett, korvokal (?)
Dougie Thomson: bass, korvokal (?)
Bob Siebenberg: trommer og orkestersymbal
 Ukjend : spikerpiano, klokkespel
Slyde Hyde: trombone, tuba

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Breakfast in America (song)» frå ,  den 15. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 

Supertramp-songar
Singlar frå 1979
Songar frå 1979
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Songar skrivne av Rick Davies
A&M Records-singlar
Songar om USA
Take the Long Way Home av Supertramp

«Take the Long Way Home» er ein song av Supertramp frå albumet Breakfast in America i 1979. Det var den fjerde og siste singelen frå albumet, og den siste songen skriven for albumet. 

Singelen nådde tiandeplassen på den amerikanske singellista.

Salslister

Medverkande
Roger Hodgson — vokal, piano, elektrisk gitar
Rick Davies — munnspel, Hammondorgel, synthesizer
Dougie Thomson — bassgitar
Bob C. Benberg — trommer, tamburin
John Helliwell — synthesizer, klarinettsolo

Andre versjonar
 Trixter spelte ein versjon av songen i 1994 på albumet Undercovers. 
 Det alternative rockebandet Lazlo Bane spelte inn songen i 2007 for coveralbumet Guilty Pleasures.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Take the Long Way Home (Supertramp song)» frå ,  den 15. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1979
70-talsballadar
Supertramp-songar
Songar skrivne av Roger Hodgson
Rockeballadar
A&M Records-singlar
Orknøysk

Orknøysk er ei dialekt av øy-skotsk, som sjølv er ein skotsk dialekt. Dialekta kjem frå låglandsskotsk med innverknadar frå norn. Orknøysk vert tala på Orknøyane, nord for Fastlands-Skottland.

Sjå også 

 Bungi-kreol
 Shetlandsk

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Orcadian dialect» frå ,  den 16. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 

 The Orkney Dictionary
 Orkneyjar.com

Orknøyane
Norn
Skotsk språk
Olav Vik

Olav Berner Vik () var ein norsk lyrikar frå Etne.

Alt som syttenåring skreiv han forteljingar både på vers og prosa, og debuterte med diktsamlinga Hjartemål i 1941. Til saman gav han ut 4 diktsamlingar, og skreiv elles mellom anna i Unglyden, Nynorsk Vekeblad og Haugesunds Avis, både dikt og prosa. Han har tala på mange markeringar i bygda og omegn, og mange av prologane og helsingane hans er samla i festskriftet Etne mållag laga i samband med 70-årsdagen hans i 1980, I lyd og lag med Olav Vik.

Han har jobba som revisor i Etne Sparebank og var tilsett som skogreisingsleiar i Etne 1947-1958. Han tok over familiegarden på Osnes i Etne i 1957. Han fekk etter kvart omregulert området til friluftsområde og ved sin død testamenterte han eigedommane sine på Osnes til friluftsformål gjennom Olav Vik-stiftelsen.

Bibliografi 
 1941 – Hjartemål (Oslo: Fonna. Diktsamling)
 1948 – Tuva og tårnet (Oslo: Fonna. Diktsamling)
 1978 – På ei strand (Oslo: Fonna. Diktsamling)
 1979 – Når ufødde talar (Oslo: Fonna. Diktsamling)

Kjelder 
 På ei strand av Olav Vik (Oslo: Fonna Forlag, 1978).
 I lyd og lag med Olav Vik. Festskrift til 70-årsdagen 12. januar 1980 (Etne mållag, 1980).
 «Friluftsområdet Osnes » hjå Olav Vik-stiftelsen, innhenta 16. juni 2020.

Nynorskforfattarar
Forfattarar frå Hordaland
Norske lyrikarar
Folk frå Etne
Norske skjønnlitterære debutantar i 1941
Norske gardbrukarar frå 1900-talet
Britisk Amerika

Britisk Amerika viser til dei engelske, og seinare britiske, territoria i Nord-Amerika og Karibia. Desse besittalsane blei formelt kalla for Britisk Amerika og Britisk Vestindia.

Britisk Nord-Amerika i 1775 
Dei tretten koloniane som danna Dei sameinte amerikanske statane:

  Koloniar i Ny-England
 Provinsen Massachusetts Bay
 Provinsen New Hampshire
 Kolonien Rhode Island og Providenceplantasjen
 Connecticut-kolonien

 Midt-koloniane
 Provinsen New York
 Provinsen New Jersey
 Provinsen Pennsylvania
 Delawarekolonien

 Sørlege koloniar (Virginia og Maryland kan òg delast inn som Chesapeake Bay-koloniar)
 Provinsen Maryland
 Virginia-kolonien
 Provinsen Nord-Carolina
 Provinsen Sør-Carolina
 Provinsen Georgia

Stader som blei verande britiske etter 1783 

 Britisk Nord-Amerika
 Ny-Skottland
 Newfoundland-kolonien (Labradorforbundet med Newfoundland år 1763)
 Provinsen Quebec
 Prins Edwards øy
 Ruperts land

 Ulike delar av Colony of the Leeward Islands
 Sankt Christopher (de facto hovudstad)
 Antigua
 Barbuda
 Dei britiske Jomfruøyane
 Montserrat
 Nevis
 Anguilla

 Jamaica med underlydande område
 Jamaica-kolonien
 Britisk Honduras
 Mosquitokysten
 Bahíaøyane
 Caymanøyane

 Andre britiske eigedommar i Britisk Vest-India
 Bahamas
 Bermuda
 Barbados
 Grenada
 Saint Vincent og Grenadinane (skilde frå Grenada i 1776)
 Tobago (skild frå Grenada i 1768)
 Dominica (skild frå Grenada i 1770)

Andre britiske regjeringstru eigedommar som seinare danna USA 
Områada tilhøyrte Storbtiannia frå 1763 til 1783, då dei blei overlatne til Spania.

 Provinsen Aust-Florida
 Provinsen Vest-Florida
 Provinsen Quebec (1763—91) 

Kronojord som for det meste ikkje var kolonisert:

 Ifølgje avtalen frå 1763 avsett for indianarar, alt eller ein del av (av nybyggjarar av europeisk avstamning): 
 Nordvestterritoriet
 Kentucky
 Tennessee
 Alabama
 Mississippi
 Nordbreidda av Dei store sjøane
 Delar av nordlege Quebec som ikkje lenger var rekna som del av Ruperts land.

Sjå òg
 Britisk kolonisering av Amerika
 Det britiske herredøme
 Britisk kolonisering av Amerika
 Dei tretten koloniane
 Britisk Nord-Amerika
 Britiske oversjøiske territorium

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brittiska Amerika» frå ,  den 16. juni 2020.  
 

Tidlegare engelske koloniar
1700-talet i Nord-Amerika
1600-talet i Nord-Amerika
Tidlegare monarki
Tidlegare land i Nord-Amerika
Britisk Nord-Amerika

Britisk Nord-Amerika viser til områda Storbritannia kontrollerte på kontinentale Nord-Amerika etter at landet anerkjende USA i 1783. Nemninga blei først nytta uformelt i 1783, men var generelt uvanleg før Report on the Affairs of British North America (1839), også kalla Durham-rapporten. Desse territoria utgjer i dag Canada og Pacific Northwest (stillehavskysten i nordvest) i USA.

Ved den amerikanske revolusjonen i 1775 kontrollerte Storbritannia tjue koloniar nord for Mexico. Ved Parisavtalen i 1783 fekk dei tretten amerikanske koloniane anerkjend sjølvstendet, og Florida (Austflorida og Vestflorida) blei overgjevne til Spania. Dei gjenverande britiske koloniane slutta seg etterkvart saman i staten Canada. Unntaket var Newfoundland, som ikkje blei del av Canada før i 1949.

Koloniane i Britisk Nord-Amerika 
Koloniane som eksisterte før signeringa av Oregon-traktaten i 1846:

Provinsen Canada (tidlegare Øvre Canada og Nedre Canada)
Newfoundland
Nova Scotia
New Brunswick
Prince Edward Island
Rupert's Land
Columbia-distriktet/Oregon Country (delt med USA)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Britisk Nord-Amerika» frå ,  den 16. juni 2020.  
 

Nordamerikansk historie
Tidlegare britiske koloniar
Skipingar i 1783
Nedleggingar i 1907
Britisk Vestindia

Britisk Vestindia (engelsk British West Indies) var eit omgrep for øyane i Det karibiske havet som var del av Det britiske imperiet. Det kan tidvis også inkludera Britisk Honduras og Britisk Guyana på det amerikanske fastlandet.

Frå og med 1912 var Britisk Vestindia delt inn i åtte koloniar: Bahamas, Barbados, Britisk Guyana, Britisk Honduras, Jamaica (med dei då underlagte områda Turks- og Caicosøyane og Caymanøyane), Trinidad og Tobago, Windward- og Leewardøyane. Mellom 1958 og 1962 var alle øyregionar bortsett frå Dei britiske Jomfruøyane, Bahamas, Britisk Honduras og Britisk Guyana organiserte i Den vestindiske føderasjonen. Dei fleste av territoria, og alle dei større, er no sjølvstendige som separate land med medlemskap i dei fleste internasjonale forum som Organisasjonen av amerikanske statar, Association of Caribbean States, Verdshandelsorganisasjonen, Dei sameinte nasjonane, CARICOM, Samveldet og Caribbean Development Bank med fleire. Resten er britiske oversjøiske territorium. Alle dei tidlegare nasjonane i Britisk Vestindia bortsett frå Dominica, Guyana og Trinidad og Tobago er samveldeland.

Territorium 

Områda som inngjekk i Britisk Vestindia var (dato for sjølvstendet, der det finst, i parentes):

 Anguilla (britisk oversjøisk territorium)
 Antigua og Barbuda (1981)
 Bahamas (1973)
 Barbados (1966)
 Belize (tidlegare Britisk Honduras; 1981)
 Bermuda (britisk oversjøisk territorium)
 Dei britiske jomfruøayane (britisk oversjøisk territorium)
 Caymanøyane (britisk oversjøisk territorium)
 Dominica (1978)
 Grenada (1974)
 Guyana (tidlegare Britisk Guyana; 1966)
 Jamaica (1962)
 Montserrat (britisk oversjøisk territorium)
 Saint Kitts og Nevis (1983)
 Saint Lucia (1979)
 Saint Vincent og Grenadinane (1979)
 Trinidad og Tobago (1962)
 Turks- og Caicosøyane (britisk oversjøisk territorium)

Sjå òg
Britisk Amerika
Britisk Nord-Amerika

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brittiska Västindien» frå ,  den 16. juni 2020.  
 

 
Tidlegare land i Karibia
Tidlegare britiske koloniar
Karibisk geografi
Skipingar i 1674
Paris av Supertramp

Paris er eit konsertalbum av det engelske rockebandet Supertramp, gjeve ut i 1980. Det vart spelt inn på Breakfast in America-turneen deira under ein konsert i Paris i Frankrike, og dei fleste songane var spelte inn 29. november 1979 i Pavillon de Paris, ein spelestad som ein gong var eit slakteri. Albumet skulle opphavleg få tittelen Roadworks. Paris nådde åttandeplassen på Billboard 200-lista i USA seint i 1980 og selde raskt til gullplate. Konsertutågva av songen «Dreamer» vart gjeve ut på singel og nådde topp 20 i USA.

Innhald
Alle songane skrivne av Rick Davies og Roger Hodgson.

Medverkande
 Rick Davies – solo- og korvokal, akustisk og Wurlitzer-piano, Hammondorgel, Elka- og Oberheim-synthesizer, Hohner Clavinet, munnspel, tamburin;
 Roger Hodgson – solo- og korvokal, akustisk og elektrisk gitar, piano, synthesizer, bjøller;
 John Helliwell – saksofon, klarinett, synthesizer, perkusjon, korvokal, snakking mellom songane;
 Dougie Thomson – bass, korvokal på «Fool's Overture», «Bloody Well Right» og «Two of Us»;
 Bob Siebenberg (som Bob C. Benberg) – trommer, perkusjon, korvokal på «Two of Us».

Produksjon
 Produsentar: Peter Henderson, Russel Pope
 Lydteknikarar: Bernie Grundman, Peter Henderson, Russel Pope
 Miksing: Bernie Grundman
 Mastering: Bernie Grundman
 Ommastering: Greg Calbi, Jay Messina
 Produksjonsmanager: «Spy» Matthews
 Lys: Ken Allardyce, Tony Shepherd
 Monitorar: Ian Lloyd «Biggles» Bigsley
 Lydsystem: Norman Hall, David Farmiloe, Mick Berg, Chris «Smoother» Smyth
 Lyssystem: Patrick O'Doherty, Roger Grose, Tam Smith 
 Scenesystem: Patrick Ampe, Van Annonson, Steve Dabbs
 Pianoteknikar: Edd Kolakowski
 Projeksjon: Gus Thomson
 Rigging: George Packer, Jade Dearling
 Kunstnarisk leiar: Mike Doud
 Design: Mike Fink
 Illustrasjonar på omslaget: Cindy Marsh
Fotografi: Mark Hanauer, Steve Smith
Notat i omslaget: David Margereson

Salslister

Album

Singlar

DVD

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paris (Supertramp album)» frå ,  den 16. juni 2020.  
 

Konsertalbum frå 1980
Supertramp-album
A&M Records-album
Konsertalbum spelte inn i Paris
Nummer-ein-album i New Zealand
It's Raining Again

«It's Raining Again» er ein song av det engelske rockebandet Supertramp frå albumet deira …Famous Last Words… frå 1982. Han er oppført som skriven av Rick Davies og Roger Hodgson, men som plateomslaget indikerer, er han i røynda skriven av Hodgson. Slutten av songen nyttar ein del av ei gammal barneregle, «It's Raining, It's Pouring».

All vokalen på studioutgåva av songen er Hodgson. 

Songen vart gjeven ut på singel. Songen nådde 11. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100 i november 1982, og gjorde det òg godt i Europa med topp 10-plasseringar i Austerrike, Nederland, Tyskland, Noreg og Sveits, og ei topplassering i Frankrike. Det var den siste topp 40-hitten deira i Storbritannia. 

Musikkvideoen vart regissert av den framtidige Highlander-regissøren Russell Mulcahy med konsept av Keith Williams.

Innhald

7"-singel

Salslister

Medverkande

Roger Hodgson – grand piano, solo- og korvokal
Dougie Thomson – bassgitar
Bob Siebenberg – trommer
Rick Davies – ekstra synthesizer, melodica-solo
John Helliwell – baryton- (midten av songen) og tenorsaksofon, synthesizer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «It's Raining Again» frå ,  den 16. juni 2020.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1982
Singlar frå 1982
Supertramp-songar
Songar om einsemd
Songar skrivne av Rick Davies
Songar skrivne av Roger Hodgson
Musikkvideoar regisserte av Russell Mulcahy
A&M Records-singlar
Songar baserte på barnesongar
My Kind of Lady

«My Kind of Lady» var den andre singelen frå Supertramp-albumet …Famous Last Words… frå 1982. Songen er ein mellomrask kjærleiksballade. Han nådde 16. plassen på den amerikanske Billboard Adult Contemporary-lista og 31. plassen på poplista. Solo- og korvokal var sungen av Davies. 

Songen er oppført som skriven av både Rick Davies og Roger Hodgson, men som plateomslaget òg indikerer, så var det Davies som i røynda skreiv songen. På liknande vis som John Lennon og Paul McCartney og Mick Jagger og Keith Richards, delte Davies og Hodgson all låtskrivarkreditering frå 1974 til 1983.

Songen var den siste singelen bandet gav ut med Hodgson i bandet.

Innhald

7"-singel

Salslister

Medverkande

Rick Davies – solo- og korvokal, piano
Roger Hodgson – gitar
Dougie Thomson – bassgitar
John Helliwell – barytonsaksofon, altsaksofon, synthesizer
Bob Siebenberg – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «My Kind of Lady» frå ,  den 16. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Supertramp-songar
Songar frå 1982
Singlar frå 1983
Rockeballadar
Songar skrivne av Rick Davies
Songar skrivne av Roger Hodgson
A&M Records-singlar
Ann Wilson

Ann Dustin Wilson () er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som frontkvinne og låtskrivar for rockebandet Heart. Wilson vart oppført som ein av dei beste heavy metal-vokalistane gjennom tidene av magasinet Hit Parader i 2006.

Diskografi

Studioalbum
 Hope & Glory (2007)
 Immortal (2018)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ann Wilson» frå ,  den 16. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad  

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske fløytistar
Kvinnelege rockesongarar
Musikarar frå San Diego
Musikarar frå Seattle
Heart-medlemmar