alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
St. James's Park

St. James's Park er ein av dei kongelege parkane i City of Westminster, rett aust for Buckingham Palace og vest for Downing Street. St. James's Palace ligg i nord.

Parken er omslutta av The Mall i nord, Horse Guards Parade i aust og Birdcage Walk i sør. Parken har eit tjern, St. James's Park Lake, med to små øyar, Andeøya (oppkalla etter samling av vassfuglar i tjernet) og Vestøya. Ei bru som kryssar tjernet byr på utsikt til Buckingham Palace omgjeve av tre og fontenar.

Dei nærmaste undergrunnsstasjonane er St. James's Park og Westminster.

Parken blei arva som sumpmark av Henrik VIII, som fekk den omgjort til hjortereservat. Den blei opna for publikum av Karl II.

St. James's Park er den austlegaste av ein nesten uavbroten kjede av parkar som òg omfattar (vestover) Green Park, Hyde Park og Kensington Gardens.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «St. James's Park» frå , den 28. mai 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 

Parkar i London
Kensington Gardens

Kensington Gardens er ein av dei kongelege parkane i London. Han ligg i Kensington, like vest for Hyde Park. Det meste av parken ligg i City of Westminster, men ein liten seksjon i vest ligg i bydelen Kensington and Chelsea. Parken dekkjer eit område på 1,1 km².

Den blir iblant oppfatta som ein del av Hyde Park, men ringvegen West Carriage Drive utgjer ei klar grense mellom dei to.

Kensington Gardens dannar saman med Hyde Park, Green Park og St. James's Park ei nærmast samanhengande «grøn lunge» i hjartet av London mellom Notting Hill og Westminster.

Blant kjennemerka i parken er Albert Memorial (eit minnesmerke over ektemannen til dronning Victoria), Kensington Palace, ei bronsestatue av Peter Pan og kunstmuseet Serpentine Gallery.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Kensington Gardens» frå , den 28. mai 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 

Parkar i London
Kensington and Chelsea
Green Park

Green Park er ein av dei kongelege parkane i London. Parken dekkjer eit område på 16 hektar og er eit viktig bindeledd mellom Hyde Park og St. James's Park.

Til forskjell frå naboparkane har Green Park ingen bygningar, statuer, fontener eller tjern. Den består utelukkande av enger og tre. Parken er omkransa i sør av Constitution Hill, i aust av gangvegen Queen's Walk og i nord av Piccadilly. Den møter St. James's Park ved Queen Victoria Memorial rett ovanfor inngangen til Buckingham Palace.

Den nærmaste undergrunnsstasjonen er Green Park.

Parken blei oppteikna første gong i 1554. Parken blei inngjerda i 1668 av Karl II, som også flytta rådyr inn og bygde eit hus for oppsynsmannen. Parken var då kjent som Upper St. James's Park, men namnet blei endra til Green Park i 1746. Parken blei opna for alle i 1826.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Green Park» frå , den 28. mai 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside 

Parkar i London
London Eye

London Eye er eit stort pariserhjul som ligg like ved Themsen i London i England. Det var det største pariserhjulet i verda då det blei reist, med ei høgd på 135 meter. Til liks med andre slike store pariserhjul, er det laga for at passasjerane skal få eit panoramautsyn over byen. På ein klar solskinsdag er det mogleg å sjå 40 kilometer i alle retningar.

London Eye var laga for tusenårsskiftet 1999-2000, og opna i 1999. Pariserhjulet blei ein så stor turistattraksjon at det vart det ståande etter tusenårsskiftet. Det har 3,5 millionar vitjande kvart år.

Hjulet går vanlegvis kontinuerleg i låg fart, og passasjerane må gå om bord i gondolane medan hjulet går. Ein heil runde tar 30 minutt.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «London Eye» frå , den 28. mai 2008.

Bakgrunnsstoff 

Byggverk i London
Pariserhjul
Millennium Dome

Millennium Dome er ein bygnad i Greenwich i London. Han blei opna 31. desember 1999 og var deretter open for publikum i heile 2000. Til saman kom det over 6,5 millionar vitjande det året hallen var open. Ideen med hallen var at ein skulle profilere britisk næringsliv spesielt og Storbritannia generelt. 

Domen har det største samanhengande taket i verda, taket blir blant anna halde oppe av tolv støttetårn som representerer dei tolv månadane. Diameteren er 365 meter og symboliserer dagane i året. Høgda på Millennium Dome er 50 meter, men om ein reknar med støttetårna er den 100 meter. 

Etter tusenårsskiftet blei Domen tømt for innhald og fleire ulike forslag på alternativ blei drøfta. Den 31. mai 2005 opna fornøyingssentret The O2 i byggnaden.

 Denne artikkelen bygger på «Millennium Dome» frå , den 28. mai 2008. 
 

Byggverk i London
30 St Mary Axe

30 St Mary Axe, er ein svært karakteristisk bygning som også er kjend som Swiss Re Building og The Gherkin (Sylteagurken). Han ligg i City of London og er med sine 180 meter den nest høgaste bygningen i City of London, berre slått av Tower 42. Bygginga starta i 2001, og bygget stod ferdig i 2004. Arkitektane var Foster and Partners, medan konstruksjonsarbeidet blei utført av det svenske selskapet Skanska. 

Skyskraparar i England
Byggverk i London
Rosekrigane

Rosekrigane er eit namn på den periodevise borgarkrigstilstanden i England mellom 1455 og 1487. Kampen stod om trona til England, og hovudmotstandarane var huset York og huset Lancaster. Begge slekter stamma frå huset Plantagenet, idet dei kunne spore sine anar til Edvard III. Namnet Rosekrigane blei ikkje brukt i samtida. Det har sitt opphav i symbola som blei brukt av partane, ei kvit rose for York og ei raud for Lancaster. 

Krigane blei utkjempa av riddarar og føydalhærane deira. Lancaster hadde det meste av støtta si i nord og vest, medan York var sterke i sør og aust. Grunna dei store tapstala blant adelen var krigane ein sentral faktor i svekkinga av den føydale makta, noko som førte til at ein under huset Tudor fekk eit sterkt, sentralisert monarki.

Bakgrunn 
Striden mellom dei to husa byrja då Richard II blei styrta av Henry Bolingbroke, hertug av Lancaster, i 1399. Han var son av den tredje sonen til Edvard III, John of Gaunt, og hadde dermed eit svakt krav på trona. Ifølgje presedens skulle krona ha gått til ein mannleg etterkomar av Lionel av Antwerpen, som var Edvard III sin andre son. Richard II hadde sjølv nemnd Lionel sin soneson Roger Mortimer, 4. jarl av March som arving. Men Bolingbroke lét seg krona som Henrik IV, og fordi Richard II hadde vore ein upopulær konge blei han akseptert. 

Henrik IV døydde i 1413, og sonen hans blei krona som Henrik V. Han var ein stor soldat, og den militære framgangen hans mot Frankrike under Hundreårskrigen styrkte populariteten hans enormt. Han kunne dermed også styrka Huset Lancaster sitt krav på trona. Før slaget ved Agincourt blei det avslørt ein konspirasjon mot Henrik V, leia av Richard, 3. jarl av Cambridge. Richard, som var son av Edmund of Langley, blei avretta. Kona hans, Anne de Mortimer, hadde eit krav på trona, ettersom ho var dotter av Roger Mortimer, 4. jarl av March og dermed etterkomar etter Lionel av Antwerpen. Då Henrik V døydde i 1422 kom Henrik VI på trona. Han var ein svak konge, og det blei raskt klart at Richard Plantagenet, 3. hertug av York, som var son av Richard, hertug av Cambridge og Anne Mortimer, ville utfordra han.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rosekrigene» frå ,  den 2. januar 2017.

Bakgrunnsstoff 

Engelske krigar
Konfliktar på 1400-talet
Aldwych

Aldwych er eit område i City of Westminster i London, og namnet på ei gate som går i ein halvsirkel gjennom området frå Strand til Fleet Street.

Namnet kjem frå gamalengelsk eald og wic, som tyder «gamal avsidesliggjande gard». Staden er nemnt under namnet Aldewich i 1211. 

Aldwych undergrunnsstasjon er ikkje lenger i bruk. 

 Denne artikkelen bygger på «Aldwych» frå , den 28. mai 2008. 
 

City of Westminster
Reformasjonen i England

Reformasjonen i England var ei rekkje hendingar i England på 1500-talet som enda med at den engelske kyrkja blei riven laus frå den katolske kyrkja og pavestyret og i staden blei ei reformet anglikansk kyrkje.

Den engelske revolusjonen var ei religiøs omvelting som kom samstundes med reformasjonen i andre delar av Europa, men var likevel svært forskjellig i karakter og opphav. 

Han var først og fremst ei politisk og mindre ei teologisk omvelting. Reformasjonen hadde bakgrunn i kong Henrik VIII sitt sterke ønskje om å få paven til å erklæra ekteskapet hans med Katarina av Aragon som ugyldig. Den politiske usemja mellom England og Vatikanet lét teologiske skilnader veksa.
Fram til brotet med Roma råda paven og dei katolske kyrkjeråda over doktrine og kanonisk rett. Kyrkjeskatten blei betalt til Roma, og paven hadde siste ordet når det gjaldt utnemning av biskopar.

Ei rad lover vedtekne i parlamentet mellom 1532 og 1534 braut banda til Roma. «Act of Supremacy» frå 1534 erklærte kong Henrik som «overhovudet på jorda for den engelske kyrkja. Autoriteten til å ta avgjerder knytt til doktrine, kyrkjerett og utnemning av biskopar låg no hjå monarken, og pavestaten blei fråteken kyrkjelege eigedommar og inntekter. Frå 1536 oppløyste kongen alle kloster i landet og tok over eigedommane deira.

Då den unge sonen til Henrik, Edvard VI, kom på trona blei både teologien og liturgien i den engelske kyrkja markant meir protestantisk. Erkebiskop Thomas Cranmer la i stor grad føringa for desse endringane.

Den katolske halvsystera hans, dronning Maria I, tok opp att banda med Roma og gav avkall på tittelen som overhovud. Då halvsystera hennar att, Elisabet I, kom på trona gjeninnførte ho protestantismen på meir moderat vis. 

Reformasjonen var til tider særs valdeleg og brutal. Motsetningane i det britiske samfunnet førte til Den engelske borgarkrigen i 1642, men også Tudor-erobringa av Irland og Jakobittopprøra i Skottland. Den valdelege konflikten enda med «Den ærerike revolusjonen» i 1688 då den siste katolske monarken av England, Jakob II, blei avsett og Maria II og Vilhelm III blei innsette som sam-monarkar. Den engelske kyrkja blei ei stabil statskyrkje med fleire andre protestantiske «nonkonformistar» og katolikkar i ei veikare stilling. Katolisismen blei først tolerert i England att på 1800-talet, men ein katolikk kan framleis ikkje vera engelsk monark.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «English Reformation» frå ,  den 22. november 2015.  
 

Engelsk historie
Reformasjonen
Pesten i London 1665

Pesten i London 1665, på engelsk kjend som The Great Plague («Den store pesten») var ein brutal epidemi som i 1665 drap rundt 75 000–100 000 menneske i London, det vil seie omkring ein femtedel av folketalet. 

Det blir rekna at pesten var ei form for byllepest som kom frå pestbakterien Yersinia pestis, og at den blei spreidd av rotter. Det er også nemnt symptom på septisk pest og lungepest, som begge er variantar av byllepest. Sjølv om omfanget var langt mindre enn Svartedauen blir den i Storbritannia huska som «Den store pesten» fordi den var det siste store utbrotet av pest i Europa.

Utbrotet 

Det blir rekna at pesten kom til London med nederlandske skip som frakta bomull frå Amsterdam. Sjukdommen hadde funnest i Nederland sidan 1654, utan å ha utvikla seg til ein epidemi. I hamneområda i London, kor arbeidarane var stua saman under svært uhygieniske forhold, låg forholda til rette for at den skulle begynne å spreie seg. Ein av dei første stadene den braut ut var i soknet St. Giles-in-the-Fields, kor det blei rapportert om fleire dødsfall vinteren 1654/55. Dette var ein kald vinter, noko som kan ha hjelpt til å avgrense utbrotet. Våren og sommaren som følgde var uvanleg varme, og pesten byrja å spreie seg hurtig. Det vart ikkje ført oversikt over dødsfall blant dei aller fattigaste, så det første namngjevne dødsofferet kom først 12. april 1665, da Margaret Porteus bukka under. Innan juli 1665 hadde pesten kome til City of London. Kong Karl II og familien og hoffet hans flykta til Oxford, mens overborgarmeisteren og aldermennene blei i byen. Mange handelsmenn og handverkarar flykta frå byen, og ei stor mengd butikkar og verkstader vart difor stengde. Etter kvart som pesten herja stadig kraftigare utover sommaren kom stadig fleire overlevande seg ut av byen, og få andre enn geistlege, legar og apotekarar vart att. Pestlækjarar gjekk gjennom gatene og såg til dei ramma, mange av dei var ikkje utdanna som lækjarar, men gjorde det beste dei kunne.

Engelsk historie
Historia til London
Epidemiar
Hendingar i 1665
Bybrannen i London 1666

Bybrannen i London 1666 var ein brann som råka byen svært hardt. Søndag 2. september 1666 brøyt det ut brann i eit bakeri i Pudding Lane i City. Vind frå aust fekk brannen til å spreie seg raskt i dei tørre trehusa. Den einaste sjansen for å stoppe ein slik brann var å lage branngater ved å rive hus, men innsatsen var uorganisert og var ikkje vellukka. På tysdagen løya vinden noko, og på onsdagen tok brannen til å døy ut. Neste dag var den sløkt, men på kvelden brøyt det igjen ut brann i Temple. Denne gongen var ein forberedt, og fleire hus blei sprengt med krut for å lage ei branngate. Søyla The Monument blei reist til minne om brannen. I halvtanna hundreår hadde den ei innskrift som tilskreiv brannen til papistisk hysteri; i røynda starta den fordi ein bakar hadde gløymt å ta brøda ut av omnen.

Omkring 60 prosent av byen blei lagd i oske. Dette inkluderte St. Pauls katedral, 87 soknekyrkjer, 44 laugshallar og Royal Exchange. Tapet av menneskeliv var forbløffande lite, offisielt var det maksimalt seksten som omkom. Dette talet kan vere høgare, ettersom ein ikkje hadde den oversikt over folketalet som ein har fått i nyare tid. Uansett dreiar det seg om ein svært låg dødsprosent.

Bakgrunnsstoff 

London
Historia til London
Hendingar i 1666
Brannar
Krystallpalasset

Krystallpalasset (engelsk the Crystal Palace) var ein bygning av jern og glas i London. Den blei opphavleg bygga til verdsutstillinga i 1851, kor meir enn 14.000 utstillarar samla seg for å vise fram nyvinningar frå den industrielle revolusjonen. Bygningen blei teikna av Joseph Paxton og var 560 meter lang og 33 meter høg.

Etter utstillinga blei Krystallpalasset flytta frå Hyde Park til Upper Norwood, kor det blei utvida og stod frå 1854 til 1936. Sidan har Crystal Palace blitt definisjonen for denne delen av London.

 Denne artikkelen bygger på «Krystallpalasset» frå , den 28. mai 2008. 
 

Byggverk i London
Kensington Palace

Kensington Palace er eit kongeleg slott i Kensington Gardens i bydelen Kensington and Chelsea vest i London.

Bakgrunnsstoff

Byggverk i London
1337 Gerarda

1337 Gerarda er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 9. september 1934 av Hendrik van Gent ifrå Union Observatory i Johannesburg.

Kjelder 

 1337 Gerarda - baneparametrar hjå JPL Solar System Dynamics
 Oppdagarar og oppdagingsplassar i Engelsk Wikipedia sine asteroidelister. Listene baserer seg på Minor Planet Center - «Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets»

Gerarda
Gerarda
Hydrobates

Hydrobates er ei biologisk slekt og den einaste slekta i ein familie av stormsvaler. Dette er pelagiske sjøfuglar som er medlem av ordenen stormfuglar,  Procellariiformes. I ein periode, og framtil nyleg, var dette taksonet rekna som ein underfamilie av ein samla stormsvalefamilie, Hydrobatidae.

Skildring 
Sjå òg artikkelen om stormsvaler for utfyllande skildring av morfologi, levevis og leveområde
Artane i slekta Hydrobates har kroppslengd som spenner i området mellom 13 centimeter for dvergstormsvaler til 27 cm for hawaiistormsvaler. Kroppsvekta kan variere mellom 14 gram og over 100 gram høvesvis for dei to artane.
Alle har relativt lange venger og bein som er kortare enn halen i flukt. Mange, men ikkje alle, har gaffelforma eller sterkt kileforma halar. 8 av dei 17 nolevande artane 'manglar' kvit overgump. Dei øvrige artane er for det meste mørke i farga med varierande mengder av kvitt på overgumpen. Popuasjonar av arten stormsvale i Stillehavet manglar kvit overgump. To artar bryt med desse mønstra, ringstormsvala som har kvit underside og kvite markeringar i strupe og andlet, og gråstormsvala som har bleik, grå fjørdrakt. 

Artane i denne slekta hekkar og lever generelt på den nordlege halvkula, jamvel om nokre artar migrerer på lange trekk òg sør for ekvator. Perustormsvala hekkar sør for ekvator.

Artane havsvale og stormsvale hekkar på Røst i Noreg.

Truslar og vern 

Fleire artar i Hydrobates-slekta er trua av menneskeleg aktivitet. Av 17 artar er berre 8 klassifiserte som livskraftige, LC. Guadalupestormsvale  har ikkje blitt observert sidan 1906 og dei fleste autoritetar reknar arten som utdøydd.  Ein annan art, kaliforniastormsvale, er oppført som truga av IUCN på grunn av ein 42 % nedgang over tjue år, og fem andre artar er òg oppførte som sårbare eller verre. I tillegg er to artar så dårleg kjente at dei er oppførte som «mangelfulle data». Ein kjenner ikkje hekkestadane for ringstormsvale.

Stormsvalene i denne slekta står overfor dei same truslane som andre sjøfuglar, spesielt er dei trua av introduserte artar. Guadalupestormsvala vart driven til utrydding av villkattar, og slike introduserte rovdyr er òg årsak til nedgang blant andre artar. Habitatdegradering som avgrensar hekkeområda årsaka av introduserte geiter og griser er òg eit problem, spesielt viss det aukar konkurransen frå meir aggressive gravande petrellar.

Oversyn artar, status og hekkelokalitetar 
Slekta Hydrobates i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V12.1, 2022, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:

I tillegg kjem arten guadalupestormsvale, Hydrobates macrodactyla, som er rekna som utdøydd.

Kolonnar i tabellen over:
Status er arten sin kategori i den globale raudlista til Verdas naturvernunion, IUCN
Populasjon er estimert storleik på bestand av individ, inkludert ungfuglar
 *) berre kjønnsmodne individ

Kjelder 

 (2019). Hydrobatidae i del Hoyo, Carboneras, C., Jutglar, F. & Kirwan, G.M. (red.) Liste av artar i Hydrobatidae, 25. februar 2019 

Referansar

Bakgrunnsstoff 

stormsvalefamilien
fugleslekter
Veng

Ein veng, venge eller vengje er ein finne med ei form som skaper løft med hjelp av aerodynamiske krefter om han rører seg gjennom luft eller andre gassar, vatn eller andre væsker. Venger kan medvirke til å regulere høgdnivået på ein lekam, men berre når det er ein relativ fart i høve til gassen eller væska han omgjev seg med. 

'Veng' kjem frå frå det norrøne vængr. Gjennom fleire hundreår har omgrepet hovudsakleg vist til dei fremste lemmane på fuglar, men i dei siste hundreåra er tydinga til ordet utvida til å omfatte flymaskinar, ein flyveng. Propellvenger, òg propellblad, har til føremål å flytte luft eller vatn. Møllevenger er laga for å hente  mekanisk energi ut lufta som passerer. Racerbilar kan nytte venger til å skape ei nedkraft som hjelper til auka friksjon mot underlaget. 

Mange vassfuglar inkludert pingvinar, alkefuglar, skarvar, lirer, dukkpetrellar og ender som ærfugl er utmerkte dukkarar og nyttar vengene til framdrift gjennom vatn.

Den aerodynamiske kvaliteten til ein veng kan uttrykkjast som løft-til-drag forholdet. Løftet som ein veng genererer ved ein gjeven fart og angrepsvinkel kan vere ein til to storleiksordenar større enn det totale draget på vengen. Eit høgt forholdstal krev ein monaleg mindre skyvekraft for å drive vengene gjennom lufta med tilstrekkeleg løft.

Bruk av venger
I dyreriket finn vi venger hos fuglar, som utvikla flygeevne for 150 millionar år sidan, hos insekt, som utvikla flygeevne for  300 millionar år sidan), hos nokre krypdyr (dei utdøydde flygeøglane høyrer hit), hos nokre få pattedyr (flaggermus) og hos svevande flygefisk.  

Menneske har frå gammalt brukt venger i innretningar som bumerangar og drakar.  I moderne tid vert venger bruka  i  til dømes fly,  helikopter og  romferjer. 

Måten dyra brukar vengerørsler til å skape oppdrift og til å generere luftkvervlar er komplisert, og neppe fullt ut klarlagt. Lenge etter at flya var tekne i bruk til persontransport over verdshava kunne vitskapen ikkje forklare korleis ei humle kunne lette frå bakken og halde seg flygande. Først på 1990-talet har vi fått ein vitskapleg forklaring på korleis humla flyg

.

Dynamisk oppdrift 
For å gje dynamisk oppdrift, må ein veng bli passert av ein luftstraum.

Faste venger
Vengene på fly med eller utan motorkraft, og på dyr som praktiserer sveveflyging, leverer dynamisk oppdrift på følgjande måte:
Venger og evt. andre delar av flyet genererer dynamisk oppdrift, fordi de endrar retninga og/eller farten på luftstraumen.

Rørlege venger

Flygande dyr som f.eks. mange fuglar og insekt får framdrift ved å bevege vengene slik at dei ikkje berre gjev løftekraft, men òg framdrift. Desse gjentekne rørslene  kan minne om former for symjing.

Referansar

Aerodynamikk
Lemmar

no:Vinge
da:Vinge
bg:Крило
ca:ala (aeronàutica)
en:Wing
es:Ala (aeronáutica)
fr:Voilure
it:Ala (aeronautica)
ja:翼
zh:机翼
Krønike

Ei krønike (latin chronica frå gresk χρονικά, frå χρόνος, 'tid') er eit kronologisk oversyn over historiske hendingar. Ei krønike kan dekke ein viss periode eller ta for seg eit viss folkeslag eller område. Sjangeren var sæsrkild utbreidd i mellomalderen.

Krøniker skil seg frå mange andre historieverk ved at dei ikkje søker å finna bakgrunnar eller samanhengar i det som skjer, men berre oppteikner det skrivaren ser på som fakta.

Døme 

 Den angelsaksiske krønika
 Hamarkrønika

Sjå òg
Annal
Kronikk

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Krønike» frå , den 28. mai 2008. 

 
 
Litteratursjangrar
Latinske ord og uttrykk
Greske ord og uttrykk
Sandnes i Hadsel

Sandnes er ei bygd og ein tidlegare tettstad i Hadsel kommune i Nordland fylke. Staden ligg ved Langøysundet søraust på Langøya, like ovanfor Stokmarknes.

Geografi i Hadsel
Bygder i Nordland
Utgåtte tettstader
Gravdal

Gravdal er ein tettstad i Vestvågøy kommune i Nordland fylke. Staden har  og ligg på vestsida inne i Buksnesfjorden, sør på øya Vestvågøy. Gravdal ligg seks kilometers køyring frå kommunesenteret Leknes og om lag like langt frå Ballstad. I Gravdal ligg Nordlandssykehuset Lofoten, Vest-Lofoten videregående skole avd. Gravdal (tidlegare Nordland fiskerifagskole) og Buksnes kyrkje.

Geografi i Vestvågøy
Tettstader i Nordland
Mila Kunis

Milena Markovna Kunis () er ein amerikansk filmskodespelar fødd i Ukraina.

Roller (utval) 
1996: Santa with Muscles - Sarah (film)
1998–2006: That '70s Show - Jackie Burkhart (TV-serie)
1999 og vidare: Family Guy - Meg Griffin [stemme] (TV-serie)
2001: Get Over It - Basin (film)
2002: American Psycho II: All American Girl - Rachael (film)
2007: After Sex - Nikki (film)
2007: Moving McAllister - Michelle McAllister (film)
2008: Boot Camp - Sophie (film)
2008: Forgetting Sarah Marshall - Rachel Jansen (film)
 2008: Max Payne - Mona Sax (film)
 2009: Extract - Cindy (film)
 2010: The Book of Eli  - Solara (film)
 2010: Date Night  - Whippit (film)
 2010: Black Swan  -  Lily (film)
 2011: Friends with Benefits  -  Jamie (film)
 2012: Ted - Lori (film)
 2013: Oz: The Great and Powerful  - Theodora (film)
 2013: Blood Ties  - Natalie (film)
 2013: Third Person  - Julia
 2014: Two and a Half Men  - Vivian
 2014: The Angriest Man in Brooklyn (film)

Utmerkingar

Referansar 

Folk frå Tsjernivtsi
Kvinnelege skodespelarar frå 2000-talet
USA-amerikanske skodespelarar frå 1900-talet
USA-amerikanske skodespelarar frå 2000-talet
Ukrainsk-amerikanarar
Rubén Serrano

Rubén Serrano Calvo () er ein spansk forfattar og journalist fødd i Madrid. Han skriv hovudsakleg fantastiske forteljingar for barn, som han gir ut på eige forlag.

Serrano står bak kampanjen Literatura+Solidaridad, der litteratur blir brukt til å støtta veldedige organisasjonar, og har donert bøker til ulike slike.

Bibliografi 
 Ricardo, caballero del Rey, 1999
 El destino de Blanca Rosa, 2003
 Los Peque-cíclopes, 2004
 Los duendes de Navalcarnero, 2005
 Sueños entre las estrellas, 2005
 La Roca Maldita, 2008
 DisCuentos, 2009

Kjelder 
 Katalogen til Det spanske nasjonalbiblioteket
 «Publicado el segundo libro de la campaña "Literatura + Solidaridad"»  ved diarioDirecto
 «LECTURAS CONTRA LA ESCLEROSIS MÚLTIPLE» ved aedem.org
 «Ruben Serrano presenta una antología de cuentos» ved ADN

Bakgrunnsstoff 
 Bloggen til Rubén Serrano  (på spansk)

Spanske forfattarar
Barnebokforfattarar
Forfattarar av fantastisk litteratur
Science fiction-forfattarar
Spanske journalistar