alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Feltleirar i Antarktis

Mange forskingsstasjonar i Antarktis gjev støtte til feltleirar som i hovudsakleg vert nytta om sommaren. Somme feltleirar består av permanente strukturar, medan andre berre består av teltleirar. Feltleirane vert nytta for mykje forskjellig, som logistikk (Sky Blu) til forskign (WAIS Divide Field Camp).

Liste

Sjå òg
Stasjonar i Antarktis
Demografi i Antarktis
Antarktiskekspedisjonar
Transport i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antarctic field camps» frå ,  den 15. mars 2014. 

Utpostar i Antarktis
Glyká Nerá

Glyká Nerá (gresk Γλυκά Νερά, tyder søte vatn) er ein tettstad og ein tidlegare kommune aust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Peanía i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Glyká Nerá 11 049 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.

Referansar 

Glyka Nera
Glyka Nera
Glyka Nera
Great Wall-stasjonen

Great Wall-stasjonen (kinesisk 长城站|t=長城站 Chángchéng Zhàn) er den første kinesiske stasjonen i Antarktis.

Han ligg på King George Island, 2,5 km frå den chilenske Frei Montalva-stasjonen og 960 km frå Kapp Horn.

Stasjonen ligg på ei isfri klippe, kring 10 meter over havet. Om sommaren er det opp til 40 personar her, om vinteren kring 14. 

Han vart opna den 20. februar 1985.

Sjå òg
Zhongshan-stasjonen
Det kinesiske polare forskingsinstituttet
MV Xue Long
Yellow River-stasjonen

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Official website Det kinesiske polare forskingsinstituttet 
 Official website kinesiske Arktis and Antarktis eidministration
 COMNAP Antarktis Facilities 
 COMNAP Antarktis Facilities Map 

Utpostar i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Kina og Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1985
1985 i Antarktis
Kunlun-stasjonen

Kunlun-stasjonen (kinesisk 昆仑站, 崑崙站, Kūnlún Zhàn) er ein av tre kinesiske stasjonar i Antarktis.

Han ligg 4087 moh., 7,3 km sørvest for Dome A og vart offisielt opna 27. januar 2009. Når han er ferdig utbygd vil han dekkje eit område på 558 m². Hovudbygningen, som dekker 236 m², vart reist i april 2009.

Staden er ein av dei kaldaste i verda med temperaturar stundom under −80 °C om vinteren. Satelittmålingar har indikert at stader i nærleiken kan nå verdsrekorden med -90 °C.

I april 2012 vart den første av tre antarktiske Schmidt-teleskop (AST#) reist ved Kunlun Station. Dei to andre vart installert i 2013 og 2014. Eit større optisk teleskop, Kunlun Dark Universe Survey Telescope (KDUST), er planlagt å vere ferdigbygd innan 2020.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antarctic Kunlun Station» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Det kinesiske polare forskingsinstituttet 

Utpostar i Antarktis
Kina og Antarktis
Busetnader grunnlagde i 2009
2009 i Antarktis
Utpostar i Princess Elizabeth Land
Antarctic Meteorological Research Center

Antarctic Meteorological Research Center (AMRC) er eit antarktisk forskingsprosjekt under National Science Foundation (NSF) med base i Space Science and Engineering Center (SSEC) ved University of Wisconsin. AMRC vart starta som eit samband mellom UW-Madison det automatiske vêrstsjonprosjektet (AWS) og Man computer Interactive Data Access System (McIDAS), som òg vert driven av UW-Madison.

Behovet for satellittbilete frå geostasjonære og polarbanesatellittar over Antarktis førte til at AMRC vart skipa. I dag skapar AMRC samansette satellittbilete og utfører forsking med desse bielta og andre observasjonar gjort av satellittane. I tillegg samlar AMRC inn og sender ut data frå Antarktis, i tillegg til å arkivere dei, og fremjer forsking i Antarktis gjennom utdanning. AMRC er ei av dei viktigaste kjeldene til vêrdata frå Antarktis og områda rundt.

Antarctic Meteorological Forecast Center (AMFC) ved UW-Madison vart starta opp samstundes og sender ut vêrvarsel for forskingsfartøy i nærleiken av Antarktis.

Sjå òg
United States Antarctic Program
klima i Antarktis

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Antarctic Meteorological Research Center» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Antarctic Meteorological Research Center og The Automatic Weather Stations Project
 The Space Science and Engineering Center
 McIDAS

Vitskap og teknologi i Antarktis
Zhongshan-stasjonen

Zhongshan-stasjonen er den andre kinesiske stasjonen i Antarktis og vart opna 26. februar 1989.

Han vart driven av Det kinesiske polare forskingsinstituttet (PRIC). Han ligg i Larsemannfjella i Prydzbukta i Aust-Antarktis, nokre kilometer frå den russiske Progress II-stasjonen og den rumenske Law-Racoviţă-basen.

Stasjonen vert kvart år vitja av den kinesiske fartøyet «Xue Long».

Stasjonen kan ta imot 60 personar om sommaren og 25 om vinteren. Han er base for forsking på marine, glasiologiske, geologiske og atmosfæriske vitskapar og for ekspedisjonar inland, such as to Kunlun-stasjonen ved Dome A.

Sjå òg
Great Wall-stasjonen
Det kinesiske polare forskingsinstituttet
MV «Xue Long»
Yellow River-stasjonen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antarctic Zhongshan Station» frå ,  den 15. mars 2014.

Bakgrunnsstoff
 Det kinesiske polare forskingsinstituttet 
 Kinesiske Arktis og Antarktis Adminsitrasjon 

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Princess Elizabeth Land
Kina og Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1989
1989 i Antarktis
Det kinesiske polare forskingsinstituttet
Anthoúsa

Anthoúsa (gresk Ανθούσα) er ein tettstad og ein tidlegare kommune aust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Pallíni i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Anthoúsa 2 132 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.

Referansar 

Anthousa
Anthousa
Anthousa
Anthon B. Nilsen

Anthon Bernhard Elias Nilsen () var ein norsk næringsdrivar, stortingsmann og forfattar frå Svelvik i Vestfold. Han var ein framståande Høgremann, som under psevdonymet Elias Kræmmer skreiv ei lang rekke populære underhaldningsbøker.

Liv og gjerning
Nilsen var son til ein skipper og reiste sjølv til sjøs i fire år, tok styrmannseksamen i 1872 og skippereksamen året etter. I 1874 byrja han arbeide på eit kontor i Drammen, frå 1876 var han styrar for sagbruket Nilsen & Mathisen i Fredrikstad. Seinare starta han sjølv opp med trelasthandel, sagbruk, høvleri, cellulosefabrikk og tresliperi, frå 1900 busett i Moss. Han var medlem av ulike kommunale styre, så som bystyre, hamnestyre og skulestyre. Formann i Fredrikstad «tømmerdirektion» og i Den norsk høvellastforening, samt representantskapen i Privatbanken. I tillegg var han styremedlem og -leiar i ei rad private aksjeselskap. I 1912 busette Nilsen seg i Kristiania, der han var sjef for firmaet Anth. B. Nilsen & Co. Ltd. 

Han engasjerte seg i politikken for Høgre-partiet og var formann i 'Smaalenenes amts konservative forening' og ei tid medlem av sentralstyret i «Høgre». Perioden 1895-97 representerte Nilsen byen Fredrikstad på Stortinget, der han i 1895 var permittert frå 24. juni, og i 1896 frå 30. mai. På tinget var han medlem av konstitusjonskomiteen, og i 1897 også av ein spesialkomite vedkomande «ihændehaveobligationer».

Som forfattaren Elias Kræmmer debuterte Nilsen i 1894 med Glade Borgere, «humørfylte skildringer frå småbylivet». Over dei neste 25 åra kom fem liknande samlingar, som alle vann eit stort publikum. Endå større suksess hadde han med fem humoristiske romanar som han gav ut i tidsrommet 1920 til -30. På 1930-talet kom tre band med erindringar; tekstar som vaker i grenselandet mellom faksjon og fiksjon. Eit tolvbands samleverk, Romaner og fortellinger», kom ut i 1949.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914''. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar for Østfold
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Folk frå Svelvik
Den norske Forleggerforening

Den norske Forleggerforening, og kalla Forleggerforeningen, er ein bransjeorganisasjon og medlemsforeining for norske forlag. Administrasjonen har tilhald i Øvre Vollgate 15 i Oslo. Foreininga vart skipa i 1895.

Foreininga har som oppgåve mellom anna å take vare på forlaga sine interesser andsynes både forfattarorganisasjonar og omsetjarorganisasjonar som Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening, Den norske Forfatterforening, foreininga Norske Barne- og Ungdomsbokforfattere, Norsk Oversetterforening (som organiserer omsetjarar av skjønnlitteratur) og fleire, og likeeins andsynes Bokhandlerforeningen (som ivaretek interessene til bokhandlarane). Foreininga yter òg juridisk hjelp og andre tenester til medlemane. Dessutan er foreininga talsorgan andsynes styresmakter, presse, kringkasting og liknande. 

Som medlemar i foreininga kan verte slike verksemder som har som næring å gje ut bøker, vitskaplege tidsskrift, ljodbøker, audiovisuelle læremiddel eller anna opphavsrettsverna materiale i elektronisk form. Verksemda må vere registret i Noreg. Både store og små forlag er medlemar i foreininga. Til saman står desse verksemdene for mesteparten av omsetjinga av bøker i Noreg.

Bakgrunnsstoff
Internettsidene til Den norske Forleggerforening.
Forelggerforeningens oversyn over medlemsforlaga.

Norske forlag
Norske interesseorganisasjonar
Skipingar i 1895
Henryk Arctowski-stasjonen

Henryk Arctowski-basen (polsk Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego) er ein forskingsstasjon på King George Island, utanfor kysten av Antarktis.

Historie
Han er kalla opp etter Henryk Arctowski (1871-1958), som var ein meteorolog som var med den belgiske oppdagaren baron Adrien de Gerlache på Belgica-ekspedisjonen 1897-1899. Dette var den første ekspedisjonen som overvintra i Antarktis. Han var den første som laga ein vindfaktor og hevda at vind kunne vere like skadeleg for menneskehud som kulde i harde klima. 

Stasjonen vart oppretta den 26. februar 1977. Han vart driven av Det polske vitskapsakademiet og hovudforskingsområda er marinbiologi, oseanografi, geologi, geomorfologi, glasiologi, meteorologi, klimatologi, seismologi, magnetisme og økologi.

Fordi han er lett tilgjengeleg og den polske besetninga er venleg, er han ein av dei mest vitja forskingstasjonane i Antarktis. Det vert dyrka ferske grønsaker i eit drivhus. Strendene nær stasjonen er dekt av mykje kvalbein fordi staden vart nytta til å handsame fangst til kvalfangarane i området i tidlegare tider. 

Stasjonen ligg pingvinkoloniar me tre forskjellige pingvinar (adeliepingvin, ringpingvin og bøylepingvin), og har status som ein stad med særskild vitskapleg interesse (SSI) i følgje Antarktistraktaten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henryk Arctowski Polish Antarctic Station» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Antarctica. Sydney: Reader's Digest i 1985, s. 130–133. 300.
 Child, Jack. Antarctica and South American Geopolitics: Frozen Lebensraum. New York: Praeger Publishers i 1988, p. 12.
 Lonely Planet, Antarctica: a Lonely Planet Travel Survival Kit, Oakland, CA: Lonely Planet Publications, 1996, p. 273.
 Stewart, Andrew, Antarctica: An Encyclopedia. London: McFarland & Company i 1990 (2 volumes, p. 37.
 U.S. National Science Foundation, Geographic Names of Antarctica, Fred G. Alberts, ed. Washington: NSF, 1980.

Bakgrunnsstoff
  Offisiell nettstad
 Offisiell nettstad på engelsk
 COMNAP 

Arctowski
Arctowski
Polen og Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1977
1977 i Antarktis
Artigas-basen

General Artigas-stasjonen (spansk Base Científica Antártica Artigas), òg kalla Artigasbasen, er ein liten uruguayansk forskingsstasjon i Antarktis. 

Artigasbasen vert driven av Det uruguayanske antarktiske instituttet og har vore i drift sidan 1984. Det har vorte forska på glasiologi, atmosfæren, oseanografi og geovitskapar. Basen kan ta imot opp til 60 personar om sommaren og ni om vinteren.

Bakgrunnsstoff
  Uruguayansk Antarktisinstitutt
  Antarkos 23. the 2007 Artigas Base Crew

Utpostar i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Uruguay og Antarktis
Ingebrigt Nordbye

Ingebrigt Nordbye () var ein næringsdrivar og stortingsmann frå Selbu i Sør-Trøndelag.

Nordbye var son til lensmannen i Selbu. Sjølv gjekk han realskulen i Trondheim, arbeidde så som kontorist hos futen i Strinda. Han overtok slektsgarden Kvello i Selbu i 1846, der han bygde ei kornmylne og dreiv landhandel. Dessutan var han skogvaktar og tømmermmerkar for ein trelasthandlar busett i Trondheim.

Han var ordførar i Selbu frå 1856 til -73 og kasserar i den lokale sparebanken 1859-73. I tillegg var han medlem av forlikskommisjonen 1864-73 og av matrikkel-kommisjonen  i Gauldal fogderi. Han deltok i kristenlivet som formann i misjonsforeininga i Selbu.

Nordbye representerte Søndre Trondhjems amt på Stortinget i 1868-69 og 1871-73, men var permittert i 1872-sesjonen. Heile tida han var tingmann sat han som medlem av justiskomiteen. Han døydde i hovudstaden, under stortingsopphaldet der, 45 år gammal.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Folk frå Selbu
Base Aérea Teniente Benjamín Matienzo

Base Aérea Teniente Benjamín Matienzo er ein stasjon i Antarktis styrt av det argentinske luftforsvaret. Basen er berre i bruk om sommaren. Årsmiddeltemperaturen på staden er −11,6 °C, den høgaste temperaturen som er målt er 13,1 °C og den lågaste er −44,4 °C.

Basen vart grunnlagd den 15. mars 1961 som eit samarbeid mellom Den argentinske hæren og luftforsvaret som Base Conjunta Teniente Matienzo, og den 15. november 1963 vart namnet endra til Destacamento Aeronáutico Teniente Matienzo og var berre driven av luftforsvaret. I 1965 fekk basen det noverande namnet sitt. Han vart nedlagd 1972–1973. og opna att 8. september 1974, så nedlagd igjen i 1984–1985, og han fekk då status som ikkje-permanent base.

Sonderakettar
To sonderakettarm Gamma Centauro, vart sendt opp frå basen i 1965.

Sjå òg 
 Argentinsk Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Base Aérea Teniente Benjamín Matienzo» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad Direccion Nacional del Antartico
   Base Matienzo Marambio Foundation site
 COMNAP 

Matienzo
Matienzo
Matienzo
Skipingar i 1961
1961 i Antarktis
Base Decepción

Base Decepción er ein argentinsk base på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane.

Stasjonen vart grunnlagd den 25. januar 1948 og var ein heilårsstasjon fram til desember 1967 då basen måtte evakuerast under eit vulkanutbrot. Sidan den gong har basen berre vore bemanna på sommaren. 

Øya har hatt fleire store vulkanutbrot i 1967, 1969 og 1970.

I 1950 vart det sett opp ein seismograf på basen  og i 1951 fekk han utstyr til å gjere målingar av ionosfæren. I 1993 vart det opna eit vulkanobservatorium.

Klima

Bakgrunnsstoff 
Denne artikkelen bygger på «Base Decepción» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 Base Decepción på Marambio.aq
 Direcciòn Nacional del Antartico
 COMNAP  

Desepcion
Utpostar i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Busetnader grunnlagde i 1948
1948 i Antarktis
lenkjetittel
Teo Otto

Teo Otto eller Theo Otto, eigenleg  Theodor Karl Otto (), var ein tysk scenograf og kunstmålar, fødd i  Remscheid i Tyskland og avliden i  Frankfurt am Main etter ei hjarteinfarkt. I løpet av livet hadde Teo Otto arbeidd med meir enn 800 teaterproduksjonar.

Teo Otto byrja som kunstmålar og hadde si fyrste utstilling med målarstykke under ein sommarfest på folkehøgskulen Volkshochschule Remscheid i Remscheid, der òg Käthe Kollwitz, Otto Pankok, Gert Wollheim og Christian Rohlfs var representerte. I tida 1923 til 1926 studerte han måleri og skulptur på kunstakademiet i Kassel hjå Ewald Dülberg (1888-1933), lagde scenedekorasjonar og hadde eit studieopphald i Paris. Han arbeidde saman med målaren Giorgio de Chirico,  den ungarskfødde målaren, fotografen og scenografen László Moholy-Nagy og målaren, bilethoggaren og scenografen Oskar Schlemmer, vart kjend med komponisten Igor Stravinskij og forfattaren Bertolt Brecht, og møtte den tysk-jødiske poeten Else Lasker-Schüler.

Men i 1933 fekk Teo Otto yrkesforbod av dei nazistiske styremaktene i Tyskland etter å ha gått ut mot dei offentleg, og emigrerte til Sveits. Her lagde han scenedekorasjonar for det legendariske teateret Zürcher Schauspielhaus i Zürich, som vart som ein tilfluktsstad for tyskspråklege teater i tida fram til den andre verdskrigen var over. På Zürcher Schauspielhaus kom han til å verte heilt fram til han avleidd i 1968. Han stod her mellom anna for scenografien til fleire uroppføringar av Bertolt Brechts skodespel, soleis i 1941 for skodespelet Mutter Courage und ihre Kinder (Mor Courage og borna hennar).

Etter krigen vart Teo Otto den mest etterspurde scenografen innanfor tyskspråkleg teater.  Han arbeidde mellom anna for Salzburger Festspiele og Wiener Burgtheater, men òg for scener i New York, Paris, London, Israel og fleire andre stader. Arbeida hans for skodespelaren, iscenesetjaren og intendanten Harry Buckwitz, namngjeten for sine oppsetjingar av Bertolt Brechts skodespel, vart ein rettesnor for den vest-tyske Brecht-tolkinga.

Teo Otto Theater (det tidlegare Stadttheater) i Remscheid i Tyskland fekk namn etter Teo Otto den 30. september 2001.

Bakgrunnsstoff
Kronologisk ordna opplysningar om Teo Otto på internettsidene til Teo Otto Theater i byen Remscheid, Tyskland. 

Sveitsiske scenografar
Sveitsiske målarar
Tyske scenografar
Tyske målarar
Base General Bernardo O'Higgins Riquelme

Base General Bernardo O'Higgins Riquelme eller Base Libertador General Bernardo O'Higgins Riquelme, forkorta Bernardo O'Higgins kalla opp etter Bernardo O'Higgins, er ein fast bemanna chilenske base i Antarktis og hovudstaden i kommunen Antártica. Han ligg 13 meter over havet, kring 30 km sørvest for Prime Head, det nordlegaste punktet på Den antarktiske halvøya. Han vart opna den 18. februar 1948 og er ein av basane i Antarktis som har vore lengst i kontinuerleg drift. Om vinteren er det 16 personar som heldt til på basen, og om sommaren vanlegvis kring 44, men han kan ta opp mot 60 personar. Basen vert driven av den chilenske hæren, og vert òg kalla Puerto Covadonga etter hamna han ligg ved.

Den tyske antarktiske mottakarstasjonen (GARS eller German Antarctic Receiver Station) vart oppretta ved O'Higgins i 1991 av DLR. Han er ein satellittbakkestasjon i Antarktis for å ta imot data frå satellittbaserte sensorar i sørpolområdet som elles ville gått tapt.

Klima
Bernardo O'Higgins-basen har eit kaldt arktisk klima (Köppen E). Årsmiddelnedbøren er 772 mm og er jamt fordelt utover året, typisk med eit lite maksimum om våren. Temperaturane er låge året rundt. Den varmaste månaden er januar med ein månadsmiddeltemperatur på 1 °C, medan den kaldaste månaden er juli med ein månadsmiddeltemperatur på -8 °C.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Base General Bernardo O'Higgins Riquelme» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Base General Bernardo O'Higgins 
 Instituto Antartico Chileno si offisielle side 
 Gecko2 Electric Boogaloo 
The O'Higgins Pingvin-kamera (bøylepingvinar; sesongbasert)
 COMNAP 

Chilensk Antarktis
Satellittbakkestasjonar
Utpostar i Graham Land
1948 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1948
Schauspielhaus Zürich

Schauspielhaus Zürich (Skodespelhuset Zürich)  eller Zürcher Schauspielhaus  er eit teater i  Zürich i Sveits, rekna som eit av dei viktigaste tyskspråklege teatera i Europa. Teaterbygningen vart reist i 1892.

Etter at nazistane kom til makta i Tyskland og Austerrike i 1933 og la sine restriksjonar på all kunstnarisk verksemd, emigrerte mange skodespelarar, iscenesetjarar og scenografar til den tyskspråklege luten av det nøytrale Sveits, og Schauspielhaus Zürich vart fristaden for mange av dei. Ved hjelp av dei fekk teateret ein stor oppsving, og kunne mellom anna skilte med fleire gode fyrsteoppsettingar av skodespela til den tyske forfattaren Bertolt Brecht. Soleis vart Schauspielhaus Zürich den største og viktigaste av dei tyskspråklege frie scenene fram til slutten av den andre verdskrigen. 

Jamvel etter krigen held dette teateret fram med å vere ei leiande tyskspråkleg scene ved å utmerke seg ved fyrsteoppsettingar av skodespel av fleire tyskspråklege forfattarar i verdsklasse, som Max Frisch, Friedrich Dürrenmatt, Carl Zuckmayer, Georges Schehadé, Botho Strauß og Yasmina Reza.

Bakgrunnsstoff
Internettsida til teatret. 

Teater i Sveits
Skipingar i 1892
Zürich
Base Melchior

Base Melchior er ein argentinsk stasjon i Antarktis som vart oppretta 3. mars 1947 på Île Anvers i Argentinsk Antarktis.

Han er den andre antarktisbasen til Argentia etter at Orcadas marineavdeling vart oppretta i 1904.

I 2014 var Melchior ein av 13 forskingsbasar i Antarktis som er driven av Argentina. Frå 1947 til 1961 var han ein permanent base, men sidan den gong har han berre var bemanna om sommaren.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Melchior Base» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Utpostar i Antarktis
Argentinsk Antarktis
Utpostar i Graham Land
1947 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1947
Base Presidente Eduardo Frei Montalva

Base Presidente Eduardo Frei Montalva er den viktigaste antarktisbasen til Chile. Han ligg på Fildes Peninsula, eit isfritt område, ved Fildes Bay (Maxwell Bay), vest på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Han ligg like ved Escudero-stasjonen og berre 200 meter frå den russiske Bellingshausen-stasjonen, 10 meter over havet. Basen ligg i den chilenske kommunen Antártica, som er Antarktis-området som Chile har gjort krav på (Chilensk Antarktis, Magallanes y la Antártica Chilena-regionen).

I nærleiken ligg òg basane Great Wall (Kina), General Artigas-stasjonen (Uruguay), King Sejong-stasjonen (Sør-Korea), Jubany (Argentina), Commandante Ferraz (Brasil), Henryk Arctowski (Polen) og Machu Picchu-basen (Peru). Lenger borte ligg Arturo Prat-basen, òg chilensk, 50 km i vest.

Skildring
Basen har ei 1300 meter lang flystripe (Teniente Rodolfo Marsh Martin Aerodrome, ICAO-kode SCRM, med 50 interkontinentale og 150 flyturar innan Antarktis kvar sesong, og tener mange av basane i området. Her ligg òg bustadområdet Villa Las Estrellas med sjukehus, ein skule, ein bank, ein liten butikk og meir. Om sommaren er det opp til 150 menneske her, og om vinteren kring 80.

Basen kom i drift i 1969 som Centro Meteorológico Eduardo Frei. Då installasjonane vart utvida fekk han namnet Base Teniente Rodolfo Marsh, medan vêrsenteret heldt det originale namnet. I løpet av 1990-åra fekk heile basen kalla Base Presidente Eduardo Frei Montalva, medan flystripa heldt namnet Teniente Rodolfo Marsh.

Klima
Området har eit tundraklima. Middeltemperaturen i juli er -6,3 °C; i januar 1,4°C, medan årsmiddeltemperaturen er -2,4°C. Årsmiddelnedbøren er 405 mm. Den våtaste månaden er mars med 62,5 mm og den tørraste er juli med 18,2 mm.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Base Presidente Eduardo Frei Montalva» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Official website Det chilenske antarktiske instituttet 
  Webkamera frå Tenente Martin-flyplassen 

Utpostar i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Flyplassar i Antarktis
Argentinsk Antarktis
Britisk Antarktis
Chilensk Antarktis
1969 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1969
Base Primavera

Base Primavera («Vår» på spansk) er ein argentinsk forskingsstasjonen oppretta i 1977 på sørsida av innløpet til Cierva Cove på Danco Coast i Antarktis. Namnet på basen var  
Base de Ejército Primavera fram til 1990 då det vart endra. 

Han er berre i bruk om sommaren, med ei vanleg besetning på seks argentinske forskarar, fire utanlandske og åtte militære.

Sjå òg 
 Argentinsk Antarktis

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Base Primavera» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Utpostar i Graham Land
Argentinsk Antarktis
Skipingar i 1977
1977 i Antarktis