alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Top of the World av The Carpenters

«Top of the World» er ein song frå 1972 av The Carpenters. Han vart opphavleg spelt inn og gjeven ut av duoen i 1972 på albumet A Song for You. Singelen toppa Billboard Hot 100-lista i USA seint i 1973 og vart den andre av tre nummer-ein-singlar for duoen, etter «(They Long to Be) Close to You» og før «Please Mr. Postman.» Opphavleg var songen berre meint for albumet, men countrysongaren Lynn Anderson spelte inn songen og var den første som gav han ut på singel. Versjonen hennar nådde andreplassen av countrylista i USA. Karen Carpenter spelte inn songen på ny for det første samlealbumet til duoen, sidan ho ikkje var heilt nøgd med originalinnspelinga.

I Japan vart songen nytta som kjenningsmelodi for den japanske dramaserien Miseinen i 1995. Han er òg nytta i filmen Shrek Forever After i 2010.

Medverkande
Karen Carpenter - Solo- og korvokal
Richard Carpenter - korvokal, klaverinstrument (Wurlitzer elektrisk piano)
Joe Osborn - bassgitar
Hal Blaine - trommer
Buddy Emmons - pedalsteelgitar

Lister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er Þuríður Sigurðardóttir, Vikingarna (på svensk som «På världens tak» i 1974, den første songen deira som nådde toppen av Svensktoppen), Claude Valade (på fransk som «Au bout du monde», Ami Aspelund (på finsk), Mark O'Connor, Stikky, Dana Winner, The Sugarcubes, Shonen Knife, Bourbon Gautier, Naomi & Goro, Mona Gustafsson og Me First and the Gimme Gimmes.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Top of the World (The Carpenters song)» frå ,  den 4. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1972
Singlar frå 1973
Carpenters-songar
Lynn Anderson-songar
Vikingarna-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Sverige
Songar med tekst av John Bettis
Songar skrivne av Richard Carpenter
Columbia Records-singlar
A&M Records-singlar
Picabo Street

Picabo Street () er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Idaho som vart verdsmeister i utfor ved VM i alpine greiner 1996, og olympisk meister i super-G under Vinter-OL 1998. I alt vann ho fem VM- og OL-medaljar i tida 1993-98.

Aktiv
Street tok sølvmedaljen i kombinasjonen i VM i alpine greiner 1993 i Morioka. Året etter sikra ho seg ein ny sølvmedalje då ho i Kvitfjell vart nummer to i utforrennet under dei olympiske leikane på Lillehammer. På Kvitfjell vart ho slått av tyske Katja Seizinger, to år seinare var rollene omsnudd. Under verdsmeisterskapen 1996 i Sierra Nevada i Spania vann Street utforrennet framfor Seizinger, i tillegg fekk den amerikanske kvinna bronsemedaljen i super-G-øvinga. Under vinterleikane 1998 i Nagano vann Street olympisk gullmedalje i super-G med minst mogleg margin, ho fekk tida 1.18,02 medan austerrikske Michaela Dorfmeister vart klokka inn på 1.18,03. I OL-utforen vart Street nummer seks.

Street vann ni renn i verdscupen i alpine greiner, alle saman i utfor. Alle sigrane kom i tida desember 1994-februar 1996, den siste kom i Narvik og på skotårsdagen. Begge desse sesongane, 1995 og 1996, vann ho FIS-pokalen som beste kvinnelege utforrennar.

Ho heldt det gåande til Vinter-OL på amerikansk grunn i 2002, utan å oppnå suksess.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Picabo Street» frå ,  den 4. februar 2015.  
 

Alpinistar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Eva Twardokens

Eva Twardokens () er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Reno i delstaten Nevada som vann bronsemedaljen i storslalåm under alpint-VM 1985.

Aktiv
Twardokens overraska stort då ho rann inn til bronse i storslalåm under VM i alpine greiner 1985 i Bormio. I dei komande verdsmeisterskapane og vinterleikane 1992 og 1994 plasserte ho seg stadig vekk mellom dei ti beste i enkelttevlingar, ikkje mindre enn ti gongar var ho mellom dei ti beste. 

Også i verdscupen i alpine greiner makta ho berre sjeldan å sikre seg plass på sigerspallen. Andreplassar i super-G i 1985 og i storslalåm i 1991 var det beste ho oppnådde.

Twardokens la opp i 1995.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Eva Twardokens» frå ,  den 4. februar 2015.  
 

Alpinistar frå USA
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Steve Mahre

Steve Mahre () er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Yakima i Washington som vart verdsmeister i storslalåm i 1982 og tok OL-sølv i slalåm i 1984, bak broren Phil Mahre.

Aktiv
Steve Mahre vann ni renn i verdscupen i alpine greiner i tida 1978-83. Bortsett frå ein slalåmsiger i heimlandet 4. mars 1978, kom dei andre triumfane i sesongane 1981-83. Omframt ein kombinasjonssiger i februar 1982, og to sigrar i storslalåm månaden etterpå, vann Mahre seks renn i yndlingsgreina slalåm. I 1982-sesongen enda han på tredjeplass i verdscupen i alpine greiner. 

Mahre deltok i vinterleikane 1976 og 1980, begge gongane heilt utan suksess. Under VM i alpine greiner 1982 i Schladming nådde han toppen som aktiv alpinist då han vann VM-gull i storslalåm og viste svenske Ingemar Stenmark til sølvplassen. To år seinare stod han og tvillingbroren for ei sjeldan bragd ved å ta dobbeltsiger i slalåm under Vinter-OL 1984 i Sarajevo, Phil Mahre rann 21 hundredels sekund fortare enn Steve Mahre. Dei la begge opp ved sesongslutt.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Alpinistar frå USA
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1976
Alpinistar under vinter-OL 1976
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1980
Alpinistar under vinter-OL 1980
Medaljevinnarar under vinter-OL 1984
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1984
Alpinistar under vinter-OL 1984
Tvillingar
Ted Ligety

Theodore Sharp Ligety, kjend som Ted Ligety () er ein USA-amerikansk alpin skirennar fødd i Salt Lake City i Utah, oppvaksen på vintersportsstaden Park City i same delstaten. Han vann gullmedaljen i kombinasjonen under Vinter-OL 2006, samt gull i storslalåm under vinterleikane 2014. Ligety sikra seg sitt fyrste VM-gull i storslalåm i 2011 og heile tre gullmedaljar under VM i alpine greiner 2013 i Schladming. Storslalåmspesialisten Ligety har vunne 24 renn i verdscupen i alpine greiner i tida 2006-14, alle i storslalåm, på eitt nær. Han vann FIS-pokalen i storslalåm både i 2008, 2010, 2011, 2013 og 2014.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ted Ligety» frå ,  den 4. februar 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Alpinistar frå USA
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 2006
Alpinistar under vinter-OL 2006
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 2010
Alpinistar under vinter-OL 2010
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 2014
Alpinistar under vinter-OL 2014
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 2018
Alpinistar under vinter-OL 2018
Hamaam

Hamaam (arabisk حمام, hebraisk חַמָּם) eller Wadi Hamam er ein beduinlandsby nær Genesaretsjøen og Har Arbel nord i Israel. Han er den austlegaste delen i al-Batuf regionale kommune. Her finst ein forholdsvis moderne moské og utgangspunktet for stigen opp det bratte fjellet Har Arbel. I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå hadde landsbyen eit folketal på 1 300 ved slutten av 2005.

Sjå òg
 Arabiske stader i Israel
 Al-Khisas

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hamaam» frå ,  den 4. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Arabiske landsbyar i Israel
Al-Batuf regionale kommune
Busetnader i Det nordlege distriktet i Israel
Rumana i Israel

Rumana (arabisk رمانة, hebraisk רֻמָּנָה, רומאנה) er ein arabisk landsby i nord i Israel. Han ligg nær Nasaret og er ein del av al-Batuf regionale kommune. I 2011 hadde han eit folketal på 1 034.

Historie
Ein meiner at Rumana kan ha vore Romette, ein casuale som høyrte til Maltesarordenen i krossfarartida.

I 1596 var Rumana oppført i osmanske skattelister som ein del av Tabariyya nahiya i Safad liwa. Han hadde eit folketal på ni hushaldningar, all muslimar. Innbyggjarane betalte skatt for kveite, bygg, frukttre, bomull, geiter og bikubar.

Bibelforskaren Edward Robinson passerte landsbyen i 1852 og rekna med at det var den gamle Rimmon som høyrte til Sebulon-stamma. Den franske oppdagaren Victor Guérin skildra landsbyen i 1870-åra som liten og verna frå utsida av ein samanhengande mur, og hekkar av kaktus. Han fann mange fine restar frå tidlegare tider og spekulerte i om det var den bibelske staden Rimon, som er nemnt i Josvas bok. (Josva 19:13) I «Survey of Western Palestina» frå 1881 vart landsbyen (kalla Rummaneh) skildra som: Ein liten landsby bygd av stein og busett av kring 70 muslimar. Han ligg på ein låg rygg oppom ei slette, og her finst nokre oliventre. Vassforsyninga kjem frå cisterner og ein brunn.

I ei folketeljing i 1922 utført av Dei britiske mandatstyresmaktene hadde Rummaneh eit folketal på 37, der 33 var muslimar og fire kristne, medan i folketeljinga i 1931 hadde Rummana 36 busette hus og eit folketal på 197 med to kristne og 195 muslimar. I 1945 var folketalet 590 og det totale landområdet var 1 493 dekar, i følgje ei offisiell landmåling. Av dette var 28 dekar for plantasjar og irrigert land, 796 for korn, medan 5 dekar var klassifisert som utbygde område.

I 1948 vart landsbyen erobra av det israelske forsvaret under Operasjon Dekel, 15-18. juli. Han vart verande i unntakstilstand fram til 1966.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rumana i Israel» frå ,  den 4. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

 

Robinson, Edward, Eli Smith (1856): Later Biblical researches in Palestine, and in the adjacent regions: A journal of travels in the year 1852Velde van de, Carel Willem Meredith (1854): Narrative of a journey through Syria and Palestina in 1851 and 1852, transl (1854) VOL II. (p. 404)

Bakgrunnsstoff
Velkomen til Rummana

Arabiske landsbyar i Israel
Al-Batuf regionale kommune
Busetnader i Det nordlege distriktet i Israel
Rumat al-Heib

Rumat al-Heib (arabisk رُمة الهـَيـْب, hebraisk רומת אל-הייב) er ein beduinlandsby nord i Israel. Han ligg nær Nasaret i Nedre Galilea og høyrer til al-Batuf regionale kommune. I 2011 hadde han eit folketal på 1 710. Landsbyen vart grunnlagd i byrjinga av 1920-åra av arabarar frå al-Heib-stamma, og vart opphavleg kalla opp etter familien. Det noverande namnet fekk landsbyen i 1968.

Al-Heib-beduinane var ein av fleire beduinar som var allierte med jødiske militære styrkar under den israelsk-arabiske krigen i 1948, og som aktivt deltok i å forsvare nedre Galilea og Beth Shean-dalen mot palestinsk-arabiske paramilitære og den arabiske frigjeringshæren. Al-Heib-soldatane danna sidan kjernen i Minoritetseininga til det israelske forsvaret. Fram til i dag er framleis mange menn frå al-Heib i teneste i forsvaret. 

I 2007 var det spaningar mellom landsbyen og den nærliggande moshaven Tzippori, då beduinane vart skulda for kvegtjuveri.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rumat al-Heib» frå ,  den 4. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Arabiske landsbyar i Israel
Al-Batuf regionale kommune
Busetnader i Det nordlege distriktet i Israel
Uzeir

Uzeir (arabisk عزير, hebraisk עֻזֵיר) er ein arabisk landsby nord i Israel. Han ligg nær Nof HaGalil i Nedre Galilea og høyrer til al-Batuf regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 2 600.

Historie
Det er gjort funn frå romersk, bysantinsk og tidleg islamsk tid i landsbyen.

Seint i osmansk tid, i 1875, vitja den franske oppdagaren Victor Guérin landsbyen og skildra han som ein stad med 20 hus i ei åsside. Nokre få gamle søyler stod att frå antikken. Ein muslimsk maquam med to små kuplar, tileigna «Neby A'ouzeir» låg i nærleiken. I «Survey of Western Palestina» i 1881 vart landsbyen (kalla El Azeir) skildra som: Ein steinlandsby ved foten av åsen. Sletta i nord er oppdyrka med bomull, kornsorten bygg, etc. Det bur kring 150 muslimar i landsbyen. Vassforsyninga er cisterner i landsbyen og ein tank.

I folketeljinga i 1922 utført av britiske styresmakter hadde 'Uzair eit folketal på 70, alle muslimar, medan Uzeir  i folketeljinga i 1931 hadde 15 busette hus og eit folketal på 88, alle muslimar. I 1945 var folketalet 150 medan det totale landområdet var 766 dekar, i følgje ei offisiell landmåling. Av dette var 737 dekar nytta for korn, medan 7 dekar var klassifisert som utbygde område.

I 1948 vart Uzeir erobra av det israelske forsvaret under den andre delen av Operasjon Dekel, 15-18. juli. Landsbyen vart verande i unntakstilstand fram til 1966.

Sjå òg
 Arabiske stader i Israel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Uzeir» frå ,  den 5. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene: 

Cinamon, Gilad (2012): ‘Uzeir, West, Hadashot Arkheologiyot – Excavations and Surveys in Israel, No. 124.

Bakgrunnsstoff
Velkomen til 'Uzeir

Arabiske landsbyar i Israel
Al-Batuf regionale kommune
Busetnader i Det nordlege distriktet i Israel
Ein HaNatziv

Ein HaNatziv (hebraisk עֵין הַנְּצִי"ב, tyder «Natzivkjelda») er ein kibbutz i Bet She'andalen i Israel. Han ligg kring tre kilometer sør for den eldgamle byen Beit She'an, kring 130 meter under havnivå. Kibbutzen, som høyrer til den religiøse kibbutzrørsla, har eit folketal på 700. Han ligg i Emeq ha-Ma'ajanot regionale kommune.

Historie
Namnet kjem frå initialane til rabbien Naftali Zvi Yehuda Berlin som var ein av dei store rabbiane i Russland på slutten av 1800-talet. Kibbutzen vart oppretta 17. januar 1946 på ein stad som tidlegare vart kalla «el Wakwaka», av ei gruppe ungdomar frå Bnei Akiva-rørsla frå Tyskland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ein HaNatziv» frå ,  den 5. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Kibbutzar
Busetnader grunnlagde i 1946
Busetnader i Det nordlege distriktet i Israel
Koto

Koto (kanji 筝) er eit tradisjonelt japansk musikkinstrument, ein langsiter med 13-strengar. Strenginstrumentet kom til Japan frå Kina på 700-tallet, opphavleg som del av hoffmusikken gagaku. Gjennom mange hundreår utvikla det seg ei særeigen musikktradisjon for instrumentet, kotomusikken (sokyoku 筝曲), uavhengig frå orkesteret gagaku. Den klassiske kotomusikken i dag går attende til 1600-talet. Det finst også eit stort utval nyskapande samtidsmusikk for koto i dag. Koto er i slekt med andre austasiatiske langsitarar, som kinesisk guzheng, koreansk kayagum/gayageum og den vietnamesiske langsitaren đan trành.

Instrumentet er laga av treet paulownia og er om lag 180 cm lang. Det er utforma som ein boga langsitar med 13 strengar som går over 13 flyttbare stolar. Ulike skalaer kan stemmast ved å flytte på stolane. Tradisjonelt klimprar ein strengane med fingerplektrar på høgre tommel, peikefinger og langfinger. Halv- og heiltonar over strengens tone og vibrato får ein fram ved å presse strengen ned med venstre hand, på venstre sida av stolen.

Bakgrunnsstoff 
Johnson, H. (2004). The Koto: A Traditional Instrument in Contemporary Japan. Amsterdam: Hotei.
Lande, Liv. (2007). «Innovating Musical Tradition in Japan: Negotiating Transmission, Identity, and Creativity in the Sawai Koto School». Ph.D. dissertation, University of California Los Angeles. 
 

Klimpreinstrument
Siterinstrument
Japanske musikkinstrument
It's Going to Take Some Time

«It's Going to Take Some Time» er ein song skriven av Carole King og Toni Stern for albumet Music av King i 1971. Han vart innspelt av the Carpenters i 1972 for det fjerde albumet deira A Song for You. I følgje Richard Carpenter måtte han velje ut songar å spele inn og det var ein haug med singlar han måtte lytte gjennom. Då han kom til «It's Going to Take Some Time» visste han at det kom til å bli ein hit. Songen nådde 12. plassen på Billboard Hot 100. Tim Wessburg spelte fløyte på songen. 

King har sagt at det fyldige arrangementet med strykarar og fløytesolo har fått hennar eigen versjon til å høyrest ut som ein demo.

Bandet Dishwalla spelte songen i 1994 på hyllestalbumet If I Were a Carpenter.

Medverkande
Karen Carpenter - Solo- og korvokal
Richard Carpenter - korvokal, klaverinstrument
Joe Osborn - bassgitar
Hal Blaine - trommer
Bob Messenger - fløyte
Tim Weisberg - fløyte

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «It's Going to Take Some Time» frå ,  den 5. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1971
Singlar frå 1972
Carole King-songar
Carpenters-songar
Songar skrivne av Carole King
Songar skrivne av Toni Stern
Goodbye to Love

«Goodbye to Love» er ein song skriven av Richard Carpenter og John Bettis. Han vart gjeven ut av The Carpenters i 1972. I dokumentarfilmen Close to You: Remembering The Carpenters sa Tony Peluso at dette var ein av dei første powerballadane, om ikkje den aller første, som hadde ein fuzzgitarsolo.

Då Richard Carpenter var i London såg han ein Bing Crosby-film frå 1940 kalla Rhythm on the River. Carpenter la merke til at rollefiguren stadig snakka om ein flott song han heldt på å skrive på, «Goodbye to Love». Han sa «Du får aldri høyre songen i filmen, dei berre stadig referer til han.» Carpenter såg så for seg korleis songen kunne gå. 

Medan the Carpenters spelte inn songen, meinte Carpenter at dei burde ha med ein fuzzgitarsolo. Gitaristen Tony Peluso vart då kalla inn for jobben. 

Singelen kom ut 19. juni 1972 og nådde sjuandeplassen på Billboard Hot 100. Det var den første songen skriven av Carpenter og Bettis som nådde topp 10 i USA. Mange fans skreiv hatefulle brev til the Carpenters fordi dei mislikte fuzzgitarsoloen på slutten av ein kjærleiksballade. Somme Adult Contemporary (AC)-radiostasjonar nekta å spele songen på grunn av soloen. 

«Goodbye to Love» har blitt skildra som prototypen på ein powerballade.

Medverkande
Karen Carpenter - Solo- og korvokal
Richard Carpenter - korvokal, klaverinstrument
Joe Osborn - bassgitar
Tony Peluso - gitar
Hal Blaine - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Goodbye to Love» frå ,  den 5. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Carpenters-songar
Singlar frå 1972
Songar med tekst av John Bettis
Rockeballadar
Bless the Beasts and Children

«Bless the Beasts and Children» av ein song av The Carpenters som var temasongen for filmen Bless the Beasts and Children i 1971. Han vart gjeven ut som B-sida til singelen «Superstar». B-sida gjekk inn på Billboard Hot 100-lista i USA og nådde 67. plassen. The Carpenters framførte songen på fjernsynsshowet sitt Make Your Own Kind of Music. Han vart i 1972 nominert til Oscarprisen for beste song, men tapte for Isaac Hayes sin «Theme from Shaft».

Det originale filmmusikkalbumet inneheld to forskjellige versjonar av «Bless the Beasts and Children». Den andre er ein orkesterinstrumental arrangert av komponistane Barry DeVorzon og Perry Botkin jr.

Ein noko anna versjon vart gjeven ut på albumet A Song for You den 13. juni 1972. Den originale versjonen hadde med ein vibrafon som spelte melodien i introduksjonen, medan albumversjonen hadde ein obo i starten.

Medverkande
Karen Carpenter - Solo- og korvokal
Richard Carpenter - korvokal, klaverinstrument
Joe Osborn - bassgitar
Hal Blaine - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bless the Beasts and Children» frå ,  den 5. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Carpenters-songar
Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Songar skrivne av Barry De Vorzon
Songar skrivne av Perry Botkin jr.
A&M Records-singlar
Shirley Bassey-songar
I Won't Last a Day Without You

«I Won't Last a Day Without You» er ein song med tekst av Paul Williams og musikk av Roger Nichols. Williams gav ut sin versjon som singel i 1973, men fekk berre mindre suksess. Maureen McGovern spelte inn songen og gav han ut som singel i 1973 og på albumet The Morning After), med liknande resultat som Williams. Han vart ein hitsingel for The Carpenters i 1974, då han nådde 11. plassen på Billboard Hot 100 og toppen av easy listening-lista.  «I Won't Last a Day Without You» var den niande førsteplassen til The Carpenters på Easy Listening-lista.

Kort tid etter høyrde Diana Ross songen og tok han med på albumet Touch Me in the Morning. I 1974 spelte Barbra Streisand songen for albumet ButterFly. Andy Williams gav ut sin versjon i 1974 på albumet  The Way We Were. Mel Torme song òg ein versjon av songen, og enda songen med ein av dei mest langvarige notane i historia, seks og ein halv takt lang (ca. 20 sekundar).

Medverkande
Karen Carpenter - Solo- og korvokal
Richard Carpenter - korvokal, klaverinstrument
Joe Osborn - bassgitar
Tony Peluso - gitar
Hal Blaine - trommer

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Won't Last a Day Without You» frå ,  den 5. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Singlar frå 1974
Songar skrivne av Paul Williams
Songar skrivne av Roger Nichols
Maureen McGovern-songar
Carpenters-songar
Barbra Streisand-songar
Andy Williams-songar
Diana Ross-songar
Mel Torme-songar
Softrocksongar
A&M Records-singlar
Now & Then av Carpenters

Now & Then er det femte studioalbumet til The Carpenters, gjeve ut 16. mai 1973. På årslista til Cash Box får 1973 låg Now & Then  på 20. plass. Det var mora til Richard og Karen, Agnes Carpenter, som føreslo tittelen på albumet.

Eldre songar var byrja og bli populære kring 1973, så B-sida av albumet inneheldt ein medley av gamle songar. Medleyen starta med Carpenters sin eigen «Yesterday Once More». Tony Peluso, gitaristen til the Carpenters, har stamma som radiopratar gjennom medleyen, som inkluderer songane «The End of the World», «Dead Man's Curve», «Johnny Angel» og «One Fine Day». Fleire «lyttarar» ringar òg inn i medleyen. Ein av desse er Mark Rudolph, eit syskenbarn av the Carpenters.

Bilen på framsida av omslaget, ein Ferrari 365 GTB/4 («Daytona») frå 1973 var eigd av Richard Carpenter.

Innhald

Lister

Vekeslister

Årlister

Tiårslister

Medverkande
Musikarar
Richard Carpenter – klaverinstrument, solo- og korvokal
Karen Carpenter – trommer (utanom «Jambalaya»), solo- og korvokal
Hal Blaine – trommer på «Jambalaya»
Joe Osborn – bass
Bob Messenger – fløyte, tenorsaksofon
Doug Strawn – barytonsaksofon
Tom Scott – blokkfløyte
Tony Peluso – solo- og rytmegitar, DJ på «Yesterday Once More"
Gary Sims – rytmegitar
Buddy Emmons – steelgitar
Jay Dee Maness – steelgitar
Earl Dumler – obo, bassobo/engelsk horn
The Jimmy Joyce Children's Chorus – korvokal på «Sing»

Andre
Produsentar: Richard og Karen Carpenter
Arrangement og orkestrering: Richard Carpenter
Lydteknikar: Ray Gerhardt, Assistant: Roger Young
Mastering: Bernie Grundman
Kunstarisk leiar: Roland Young
Fotografi (framside): Jim McCrary
Illustrasjonar: Design Maru (framside); Len Freas (innside)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Now & Then (The Carpenters album)» frå ,  den 5. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
The Carpenters-album
A&M Records-album