alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nordlege Nordsjøen

Nordlege Nordsjøen er den nordlege delen av Nordsjøen som ligg mellom 58 og 62 ºN på grensa mellom Noreg og Storbritannia.

Nordlege Nordsjøen er eit sedimentasjonsbasseng mellom Vestlandet i Noreg og Shetlandsplattforma.

Berggrunnen består av pre-devonske bergartar som er metamorfosert både gjennom den kaledonske orogenesee og tidlegare orogenesar. Nordlege Nordsjøen vart danna i slutten av permtida og inneheld ein lagpakke av marine sediment som mellom anna høyrer til Kimmeridge Clay-formasjonen, Brentgruppa og Krittgruppa.

Området er eit viktig petroleumsområde og i 2012 var det 25 felt i produksjon her, mellom anna Visundfeltet, Kvitebjørnfeltet, Osebergfeltet, Snorrefeltet, Trollfeltet, Gullfaksfeltet, Bragefeltet, Statfjordfeltet og Brentfeltet

Kjelder
Askheim, Svein. (8. februar 2012). Nordlege Nordsjøen. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Nordlege_nordsj%C3%B8ein. 

Nordsjøen
Sedimentbasseng i Europa
Pikhåggrottene

Pikhåggrottene er eit grottesystem i Glomdalen i Nordland.

Dei ligg nær Svartisen og består av nettverk i fleire nivå med ei samla lengd på meir enn 2000 meter.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2011, 1. april). Pikhåggrottene. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Pikh%C3%A5ggrottene.

Grotter i Nordland
Ramsåfeltet

Ramsåfeltet er eit geologisk felt på Andøya og den einaste førekomsten av kol i Noreg utanfor Svalbard. Det er dessutan einaste området på det norske fastlandet med sedimentære bergartar frå jura- og krittida. Feltet ligg nord for Dverberg, mellom Ramså og Skarstein. Lagrekkja omfattar mellom anna kol og oljeskifer, og er òg rik på fossil av planter, muslingar og fiskeøgler.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 19. juni). Ramsåfeltet. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/C-EN%til RAM3%A5feltet. 

Geologi i Nordland
Andøy kommune
Geologiske felt i Noreg
Ringkøbing–Fyn-ryggen

Ringkøbing–Fyn-ryggen er ein geologisk struktur i Nordsjøen som skil Nordlege Nordsjøen og Sørlege Nordsjøen. Ringkøbing-Fyn-ryggen strekkjer seg frå Møn over Fyn og Ringkøbingfjorden til Sentralgraben.

Ringkøbing-Fyn-ryggen består av forkastingsblokker av prekambriske bergarter. Forkastingane vart danna i slutten av perm og i triastida. Høgda er gjennoskoren av nord-sør-orienterte tråg som til dømes Horngraben.

Kjelder
Askheim, Svein. (13. juli 2009). Ringkøbing Fyn Ryggen. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Ringk%C3%B8bing-Fyn_ryggen. 

Geologi i Nordsjøen
Dansk geologi
Forkastingar i Europa
Ringvassøy grønsteinsbelte

Ringvassøy grønsteinsbelte er eit 10 km breitt og 30 km langt bergartskompleks på nordlege delen av Ringvassøy i Tromsø.

Grønsteinen består av ulike felsiske til mafiske metavulkanske bergarter av tholeiitisk til kalsium-alkalisk affinitet. U-Pb zirkon-alderen er på 2849 millionar år og 2835 millionar år. Grønsteinene er gjennomskrogen av utalde mafiske gongar.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 19. juni). Ringvassøy Grønnsteinsbelte. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Ringvass%C3%B8y_gr%C3%B8nnsteinsbelte. 

Geologi i Troms og Finnmark
Karlsøy kommune
Tromsø kommune
Rissaraset

Rissaraset var eit ras som gjekk i tidlegare Rissa kommune (no Indre Fosen kommune) i Trøndelag den 29. april 1978. Kvikkleireraset var det største som råka Noreg på 1900-talet då over 20 hus og gardsbruk vart teke av raset og ein person omkom.

Om raset

Raset starta laurdag klokka 14.10 på ettermiddagen då det skulle gravast til eit utbygg på driftsbygningen på garden Fissøya. Raset gjekk ned til strandkanten i brakkvasspollen Botn. Fire minutt seinare rasa nye massar ut heilt opp til garden Rokseth. Folk i området byrja å bli klår over situasjonen og fleire starta evakuering. Etter 25 minutt gjekk eit nytt ras. Fem minutt etter gjekk hovudraset som tok med seg den gamle grendaskulen og gardane Fossan, Halten, Fossum, og deler av Rabben.

Fem minutt seinare gjekk det siste store raset som tok med seg gardane og eigedomane Fissrønning Ytre, Fissrønning, Rydningen, Nylund, Trøen, Stensli og Åslund. Seinare forsvann eigedomen Stensli i eit av dei mange etterrasa. Sjølve raset var over klokka 14.55, 45 minutt etter at det starta.

Øydeleggingar
5–6 millionar kubikkmeter leire rasa ut frå eit område på 330 mål og etterlét ein raskant på 1,5 kilometer. Åtte gardsbruk på over 50 dekar, sju bruk på under 50 dekar, to bustadeigedomar, ei hytte og eit grendehus forsvann heilt eller delvis i leirmassane. I alt mista 32 personar alt dei åtte i leirraset, medan 32 år gamle Solvor Halten Eriksson omkom i raset.

Raset gjorde òg store materielle skadar på tettstaden Leira på motsett side av Botnen, då ein tre meter høg tsunami slo inn kort tid etter at hovudraset gjekk.

Film av raset
Smalfilmamatørane Kjell Karlsen og Knut Singstad filma raset, som var første gongen i historia at eit kvikkleiresras vart festa til film. Karlsen drog ned til Botnen då det byrja å rase, medan Singstad stod i åskanten på motsett side. Etter kvart som raset utvikla seg, sprang Karlsen for livet med raskanten like etter. Filmane blir brukt av NGI i deira rasførebyggande arbeid og til opplysing, og blir framleis vist på ulike fjernsynskanalar verda over.

Minnesmerke for Rissaraset i 1978
I samband med markeringa av at det i 2003 var 25 år sidan raskatastrofen, vart det reist eit minnesmerke i rasgropa. Informasjonstavle står òg ved Reins kloster. Ved riksvegen gjennom Reinsgrenda og ved Rein kyrkje er det sett opp vegvisarar til minneområdet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rissaraset» frå ,  den 10. februar 2014.

Bakgrunnsstoff
Rissaraset (Rissa kommune) 
NRK Gull med radioklipp om Rissaraset (raset i Rissa)

Ras i Noreg
Indre Fosen kommune
Historie i Trøndelag
Ras i 1978
1978 i Noreg
Ritland

Ritland er ein gard i Hjelmeland kommune i Rogaland.

Ritlandskrateret er eit nedslagskrater som vart danna for 500-600 millionar år sidan. Krateret er 2500 meter breitt, 350 meter djupt og danna av ein meteoritt.

Kjelder
 Askheim, Svein. (28. januar 2012). Ritland. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Ritland.

Gardar i Hjelmeland
Rockallbassenget

Rockallbassenget er eit sedimentasjonsbasseng frå mesozoikum vest for Irland og Storbritannia. Det er 800 km langt og 150 km breitt. Riftbassenget vart utvikla frå slutten av trias- til krittida. Rifta tilhøyrer same system som Færøy-Shetland-bassenget, Mørebassenget og Vøringsbassenget.

Rockallbassenget har to oljeførekomstar: Benbeculafeltet og Dooishfeltet.

Kjelder
 Askheim, Svein. (19. juni 2009). Rockallbassenget. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Rockallbassenget. 

Sedimentbasseng i Europa
Irsk geologi
Skotsk geologi
Russågrotta

Russågrotta eller Jarbrugrotta er ei grotte i kvit marmor ved elva Russåga på Jarbrufjellet i Saltdalen i Nordland.

Elva Russåga går under jorda i éin kilometer og danner Jarbrugrotta. Mesteparten av grotta står under vatn. Grotta er meir enn ein kilometer lang. I 2011 klarte dykkarar å ta seg gjennom grotta og finne ein opning til terrenget i den andre enden.

Kjelder
 Askheim, Svein. (5. oktober 2011). Russågrotta. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Russ%C3%A5grotta.

Grotter i Nordland
Geografi i Saltdal
Sleipnerformasjonen

Sleipnerformasjonen er ein geologisk lagpakke av sand og kol som vart avsett i fluvialt miljø i midtre juratida i sentrale delar av Nordsjøen. Typeområde er Sleipnerfeltet. Kolet er kjeldebergart for naturgass i den oveeligaende Huginformasjonen.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 13. juni). Sleipnerformasjonen. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Sleipnerformasjonen. 

Geologiske formasjonar i Europa
Geologi i Nordsjøen
Statfjordformasjonen

Statfjordformasjonen er ein geologisk lagpakke av sand med innslag av kol i Nordlege Nordsjøen, frå 170 m til meir enn 250 m tjukke alluviale-, sump- og kanalavsetningar frå tidleg juratida. Han er ein viktig kjeldebergart for olje og typeområdet er Statfjordfeltet.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 13. juni). Statfjordformasjonen. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Statfjordformasjonen. 

Geologiske formasjonar i Europa
Geologi i Nordsjøen
Tampenområdet

Tampenområdet er ein fiskebanke og eit olje- og gassfelt nordaust for Shetlandsøyane i nordlege Nordsjøen med ei djupne på kring 200 meter. 

Olje- og gassfelta i Tampenområdet er Snorrefeltet, Sygnafeltet, Gullfaksfeltet, Statfjordfeltet, Tordisfeltet, Gullfaks Sør, Statfjord Nord, Vigdisfeltet, Kvitebjørnfeltet, Statfjord Øst og Visundfeltet. På britisk sokkel ligg Murchisonfeltet som òg strekkjer seg inn på Tampenområdet.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 10. september). Tampenområdet. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Tampenomr%C3%A5det. 

Nordsjøen
Norske olje- og gassfelt
Tees-Exelinja

Tees-Exelinja er ei imaginær linje som kan trekkast over Storbritannia som grovt skil låglands- og høglandsregionane i landet.

Linja går frå munningen til elva Tees mellom Redcar og Hartlepool nordaust i England til munningen av elva Exe i Devon i sørvest. Låglandet dominerer aust for linja, og høgland i vest. Områda vest for linja tenderer òg til å ha eit våtare klima enn dei i sør og aust. 

Vest og nord for denne linja består berggrunnen av eldre, harde bergartar, i det alt vesentlege tilhøyrande dei kaledonske og hercynske foldesonene frå oldtida itl jorda. Landskapet her er høgare og meir kupert enn i dei søraustre delane av landet, som er bygd opp av blaute, relativt flattliggande sedimentære bergarter frå mellomalderen til jorda og tertiær. Landskapet her er meir ope og høgdeskilnadane langt mindre enn i nordvest.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 1. mai). Tees-Exe-linjen. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Tees-Exe-linjen.

Engelsk geologi
Teufelshöle Pottenstein

Teufelshöle Pottenstein (tysk for Djevelgrotta) er ei drypsteinsgrotte ved Pottenstein i Fränkische Schweiz i Bayern i Tyskland.

Ho er ei av dei største dryppsteinsgrottene i Europas og er kring 3 km lang med digre stalagmittar og stalaktittar.

Kring 800 meter av grotta er open for publikum. Grotta har elektrisk lys og vart opna for publikum i 1923, etter at ho vart oppdaga året før.

Kjelder
 Askheim, Svein. (27. april 2011). Teufelshöle Pottenstein. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014.

Grotter i Tyskland
Turistmål i Bayern
Bayersk geografi
Tonnesgrotta

Tonnesgrotta eller Hellerhulen er ei grotte i Tonnes i Lurøy kommune i Nordland. Tonnesgrotta er 180 meter lang og har underlag av raud sand.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2011, 1. april). Tonnesgrotta. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Tonnesgrotta.

Bakgrunnsstoff
Lurøy kommune: Eit besøk i «Tonnes-hølæ» 

Grotter i Nordland
Geografi i Lurøy
Trikolorgranitt

Trikolorgranitt er ein bergart som er ein variant av trysilgranitt. Trikolorgranitt består av raud alkalifeltspat, grønleg plagioklas og blåleg kvarts. Bergarten er knapt 1700 millionar år gammal og høyrer til det transskandinaviske intrusivbeltet.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 9. juni). Trikolorgranitt. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/trikolorgranitt

Granittar
Upper Greensand

Upper Greensand er ein glaukonitt-haldig grønsand som vart avsett i Londonbassenget i England under grunnmarine tilhøve i nedre krittida (Alb). Han høyrer til Gault-formasjonen. Upper Greensand vart avsett i eit kystnært, bølggepåverka avsetningsmiljø og går gradvis over i den marinen Gault Clay utover i Londonbassenget. Upper Greensand finst vest for Dunstable og Tatsfield, medan Gault Clay finst på austsida. Upper Greensand er blottlagt ved Blackdown Hills, East Devon Plateau og Haldon Hills.

Kjelder
Askheim, Svein. (2. mai 2009). Upper Greensand. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Upper_greensand. 

Sedimentære bergartar
Sandstein
Valdresskifer

Valdresskifer er ein fyllittskifer. Han er grå/grøn av farge. Der er førekomstar fleire stader, særleg i Øystre Slidre, mellom anna med gruver i Rogne. Det er over 50 gruver i området. Skifer herfrå har vorte brukt særleg til taktekking, heller og gravsteinar.

Skiferdrift var ein omfattande industriell verksemd i Valdres frå 1810, men uttak av skifer er kjent tilbake til 1600-talet. I 1893 var 100 personar sysselsett med produksjon av skifer. Valdres Skiferbrudd vart stifta 1899 og omkring 1910 var 150 personar tilsett. Det var stor eksport til utlandet bl.a England, Belgia, Nederland og Italia. I mellomkrigstida fall produksjonen av skifer, og drifta vart lagt ned i 1953. Frå 1960 har Fjellhammar bruk (seinare Icopal) produsert knust skifer til å strø over takpapp.

Valdres Skiferbrot er i dag museum.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Valdresskifer» frå ,  den 10. februar 2014.  
 

Skifer
Geologi i Innlandet
Valdres
Vest-Troms grunnfjellskompleks

Vest-Troms grunnfjellskompleks er eit grunnfjellskompleks som finst på øyane langs vestkysten av Troms og Finnmark fylke.

I nordaust finst tonalittiske til anorthosittiske og gabbroiske migmatittiske gneisar. Desse gneisane er overlagra tektonisk av det ca. 10 km breie og 30 km lange Ringvassøy grunnfjellsområde, som består av ulike felsiske til mafiske metavulkanske bergarter av tholeiitisk til kalsium-alkalisk affinitet. Ei prøve av den tonalitiske gneisen gav ein arkeisk U-Pb-zirkon-alder på 2 841 +/- 3 millionar år. Både gneisane og bergartene frå dei overliggande grønsteinsbeltet i nordlege delen av komplekset er gjennomskore av utalde mafiske gonger. Arkeiske tonalitter, granittar og mafiske gonger som varierer i alder frå 2880 til 2670 millionar år har òg vorte identifisert på dei andre øyane i Vest-Troms grunnfjellskompleks.

Den sentrale og sør-vestlege delen av komplekset består av granittiske bergarter og migmatittar. Ein av dei største granittkroppane i komplekset er Ersfjordgranitten på Kvaløya nord for Tromsø, som har intrudert omkringliggande gneisar diskordant. Ersfjordgranitten består av tonalitt og tonalittisk gneis som består av plagioklas og kvarts. Dei eldste bergartane er 2880 millionar år gamle, og dette området er spesielt ved at bergartene er lite påverka av metamorfose og dei har altså unngått den kaledonske fjellkjedefoldinga.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 9. juni). Vest-Troms grunnfjellskompleks. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Vest-Troms_grunnfjellskompleks. 

Geologi i Troms og Finnmark
Geologiske felt i Noreg
Vikgrotta

Vikgrotta (også kjent som Vikhola) er ei grotte ved Rognan i Saltdal kommune. Vikgrotta er ei av fleire i området og har ein smal inngang som ein må krabbe gjennom for å kome inn i grotta. Deretter opnar grotta seg med både elvar og fossar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vikgrotta» frå ,  den 10. februar 2014.

Sjå òg  
 Russågrotta på Jarbrufjell

Geografi i Saltdal
Grotter i Nordland
Visnes Eklogitt

Visnes Eklogitt er eit bergverk for eklogitt på Visnes i Eide kommune på Nordmøre.

Visnes Eklogitt eksporterer tung bergartsmjøl. Iver Rasmussen Eide starta uttak av marmor frå Visnes til blokkproduksjon i 1904. I nyare tid blir det overliggande laget utnytta for uttak av eklogitt.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 26. september). Visnes Eklogitt. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Visnes_eklogitt.

Bakgrunnsstoff
 Heimeside 

Norske industriselskap
Bergverk i Noreg
Næringsliv i Møre og Romsdal
Eide kommune
Skipingar i 1904
Visnes Kalk

Visnes Kalk AS er eit bergverk på Visnes på Eide på Nordmøre. Bedrifta eig og driv eit dagbrot der det vert henta ut marmor.

Visnes kalk eksporterer blokker av marmor til prydstein og foredlar den krystallinske marmoren til spesielle tunge og kvite produkt.

Iver Rasmussen Eide starta uttak av marmor fra Visnes til blokkproduksjon i 1904. Bedrifta vert i dag driven av etterkomarane hans. I dag går produksjonen utelukkende til spesialråstoff for annaen industri som malt, rein og kvit kalk. 

Ei systerbedfrit er Visnes Eklogitt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Visnes Kalk» frå ,  den 10. februar 2014.

Bakgrunnsstoff
Heimeside

Norske industriselskap
Bergverk i Noreg
Næringsliv i Møre og Romsdal
Eide kommune
Skipingar i 1904
Vredefortkrateret

Vredefort-krateret er det største stadfesta meteorittkrateret på jorda. Det ligg i Free State-provinsen i Sør-Afrika, nær byen Vredefort, som han har namn etter. Krateret vert òg kalla Vredefort-domen, eller Vredefort impact structure. 

Asteroiden som trefte Vredefort er ein av dei største som har treft jordoverflata og det er rekna ut at han han ha hatt ein diameter på meir enn 10 km. Krateret har ein diameter på ca. 300 km og vart danna for 2 023 millioner år, i den paleoproterozoiske tidsalderen, noko som gjer krateret til det nest eldste på jorda, etter Suavjärvi-krateret i Karelia.

Vredefortkrateret er eit av få krater med mange ringar, ei form som er vanlegare andre stader i solsystemet, som til dømes Valhalla-krateret på  Jupitermånen Callisto. Dei fleste fleir-ringforma kratera på jorda er øydelagde av erosjon eller platedrift.

Sjå òg 

 Kosmisk nedslag

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vredefort-krateret» frå ,  den 10. februar 2014.

Bakgrunnsstoff 

 unep-wcmc.org: faktaark
 Earth Impact Database
 Hartebeesthoek Radio Astronomy Observatory: faktaark
 Satellite image of Vredefort crater from Google Maps

Krater i Sør-Afrika
Krater frå proterozoikum
Masseutryddingar
Geografi i Free State
Verdsarv i Sør-Afrika
Zechsteinhavet

Zechsteinhavet var eit grunnt havområde som eksisterte i midtre og øvre permtida. 

Zechsteinhavet dekte Nordsjøen og dei lågareliggande delane av Storbritannia, Tyskland og Polen. Området hadde i permtida varmt og tørt klima og det vart danna tjukke lag av evaporittar ved inndampning av Zechsteinhavet. Evaporitt-bergartene utgjer Zechsteingruppa.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2011, 4. august). Zechsteinhavet. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Zechsteinhavet. 

Historiske hav
Permtida
Eiríksmál

Eiríksmál er eit norrønt skaldekvad om fallet til Eirik Blodøks i 954. Det har ukjend opphavsmann, men skal ha vore dikta på oppfordring av enkja hans, dronning Gunnhild. Den einaste delen av kvadet som er kjend er byrjinga, som er teke med i Fagrskinna. Denne delen skildrar korleis Eirik blir motteken av Odin i Valhall. Versemålet er det gamle ljodahått. Øyvind Skaldespille har etterlikna «Eiríksmál» i «Hákonarmál».

Bakgrunnsstoff
Eiríksmál på norrønt ved «Kulturformidlingen norrøne tekster og kvad»
To utgåver av diktet  ved hi.is

Kjelder

Eiríksmál (30. september 2011), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 10. februar 2014.

Skaldekvad
Litteratur på 900-talet
Christmas Cliffs

Christmas Cliffs er nokre sørvendte klipper med to markante klippeframspring, 3,5 km sør-søraust for Pillsbury Tower i Jones Mountains. Dei vart kartlagte av ei gruppe frå University of Minnesota, 1960–61 og dei fekk dette namnet av grupap fordi klippene vart vitja on juledag, 25. desember 1960.

Kjelder 

Klipper i Ellsworth Land
Craddock Crags

Craddock Crags er nokre bratte ulendte fjellknausar som stig til kring 1450 moh like aust for Beitzel Peak i Marble Hills i Heritage Range i Ellsworth Mountains. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (2004) etter John P. Craddock, ein geolog i US Antarctic Research Program 1979–80 under utforskinga av Ellsworth Mountains.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Craddock Crags» frå ,  den 10. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Klipper i Ellsworth Land
Hamilton Cliff

Hamilton Cliff er ein stor fjellvegg med ei høgd på meir enn 600 meter i Ford Massif i Thiel Mountains i Antarktis. Namnet vart foreslått av Peter Bermel og Arthur B. Ford, begge leiarar for gruppa frå US Geological Survey (USGS) som kartla Thiel Mountains i 1960–61 og klippa vart kalla opp etter Warren B. Hamilton frå USGS som leia dei geologiske undersøkingane i McMurdo Sound 1958–59.

Kjelder

Klipper i Ellsworth Land
King Cliffs

King Cliffs er nokre isdekte klipper, med mange klippeframspring, på sørsida av den større, nordlege armen av Morganfjorden på Thurston Island. Klippene vart først undersøkt av geologar under U.S. Navy Bellingshausen Sea Expedition i februar 1960. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Charles E. King, ein geolog som deltok i landmålinga av Ellsworth Land og som arbeidde ved desse klippene i 1968-69.

Kjelder

Klipper i Ellsworth Land
Litz Bluff

Litz Bluff er ein isdekt fjellskrent 3,5 km vest for Mount Borgeson i Walker Mountains på Thurston Island. Klippeframspring markerer skrenten. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter fenrik M. Eugene Litz, ein navigatør og andrepilot på PBM Mariner-flyet i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av denne skrenten og nærliggande kystområde kring Thurston Island, 1946-47.

Kjelder

Klipper i Ellsworth Land
Long Bluff

Long Bluff er ein markant fjellskrent på vestsida av Longbreen søraust på Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter W.A. Long som var sjefsfarmasøyt i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47. 11. januar 1947 var han med i flyet som leita etter vraket av eit sjøfly av typen PBM Mariner på Noville Peninsula. Han var den første til å oppdage flyet og dei overlevande vart berga.

Kjelder

Klipper i Ellsworth Land
Miller Bluffs

Miller Bluffs er ei linje med bratte, austvendte skrentar kring 28 km lange som strekkjer seg vest-nordvest frå munningen av Newcomerbreen i Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Nordenden av skrentane vart fotografert av Lincoln Ellsworth på den transantarktiske flyturen hans den 23. november 1935. Klippene vart kartlagte av US Geological Survey (USGS) i 1961 frå flyfoto tekne av U.S. Navy-skvadron VX-6 i 1959. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter George P. Miller, tidlegare styreleiar i House Science and Astronautics Committee, som interesserte seg i Antarktis og var med på å sikre at USA gjennomførte forsking på kontinentet i perioden 1958-72.

Kjelder

Klipper i Ellsworth Land
Miller Crag

Miller Crag er ein fjellknaus som ligg 5 km vest-sørvest for Sutley Peak heilt vest i Jones Mountains. Han vart kartlagt av ei gruppe frå University of Minnesota som vitja Jones Mountains, 1960–61. Dei namngav klippa etter Thomas P. Miller, ein geolog i gruppa.

Kjelder

Klipper i Ellsworth Land
Mills Cliff

Mills Cliff er ei isolert klippe nord i sentrale delen av Lofgren Peninsula på Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter flymaskinist William H. Mills, som deltok i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.

Kjelder

Klipper i Ellsworth Land
Morris Cliff

Morris Cliff er ei bratt, austvendt klippe mellom Marble Hills og Independence Hills i Heritage Range i Ellsworth Mountains. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Harold M. Morris i U.S. Navy som var pilot på eit LC-47-fly, og som omkom i ein styrt på Rossisen, 2. februar 1966.

Kjelder

Klipper i Ellsworth Land
Peeler Bluff

Peeler Bluff er ein markant fjellskrent langs midten av vestkysten av McNamara Island. Øya ligg langs nordkanten av Abbotisen, og Peeler Bluff er eit kjenneleg sjømerke frå sjøen. Området vart utforska av mannskapet på USS «Glacier» og «Staten Island» i februar 1961. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant James C. Peeler i U.S. Navy som slo leir her 7.-9. februar i 1961 og fekk posisjonsdata for skrenten og andre punkt i nærleiken.

Kjelder

Klipper i Ellsworth Land