alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mirabito Range

Mirabito Range er ei smal fjellkjede mellom den øvre delen av Lilliebreen og Greenwellbreen nord i Victoria Land i Antarktis. Ho er 64 km lang og 6 km brei, Fjellkjeda er ein del av Concord Mountains.

Fjellkjeda vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av US Navy, 1960-63. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter løytnant John A. Mirabito i US Navy som var meteorolog på fire Deep Freeze-operasjonar, 1955-59.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
Pennell Coast
Morozumi Range

Morozumi Range er ei fjellkjede som strekkjer seg 40 km nordvest til søraust og ligg oppom Gressittbreen og Rennickbreen. Ho vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Henry M. Morozumi, ein polarlysforskar ved Amundsen-Scott-stasjonen, 1960, og forskingssjef ved Byrd-stasjonen, 1963.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
Pennell Coast
Olympus Range

Olympus Range er ei hovudsakleg isfri fjellkjede i Victoria Land med toppar på over 2000 moh, mellom Victoria og McKelvey Valleys i nord og Wright Valley i sør. Ho vart kartlagd av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE), 1958–59, og kalla opp etter den mytologiske heimstaden til dei greske gudane. Fjella i fjellkjeda er kalla opp etter figurar i gresk mytologi.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Posey Range

Posey Range er ei fjellkjede aust i Bowers Mountains, som grensar til Smithson, Graveson, Lillie og Champnessbreen. Ho vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-62. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Julian W. Posey, som var meteorolog og forskingssjef ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1959.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
Pennell Coast
Quartermain Mountains

Quartermain Mountains er ei gruppe eksponerte fjell i Antarktis, som strekkjer seg over 30 km ved McMurdo Dry Valleys i Victoria Land, sør for Taylorbreen ved Finger Mountain, Mount Detdsley, Mount Feather og Tabular Mountain. Andre fjell i fjellkjeda er Knobhead, Terra Cotta Mountain, New Mountain, Beacon Heights, Pyramid Mountain, Arena Valley, Kennar Valley, Turnabout Valley og fleire dalar og ryggar i Beacon Valley.

Fjella vart vitja av dei britiske ekspedisjonane leia av Robert Falcon Scott (1901-04 og 1910-13) og Ernest Shackleton (1907-09), som gav fleire namn til området. Denne fjellkjeda vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) i 1977 etter Lester Bowden Quartermain, ein antarktisk historikar frå New Zealand.

Fjell 
 Mount Benninghoff er eit stort sett isfritt fjell (1965 moh), 2,8 km søraust for Terra Cotta Mountain. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1993 etter William S. Benninghoff (1918-93), som var botanikkprofessor ved University of Michigan, 1957-88, og som vitja Antarktis fleire gonger i 1968, 1976, 1977 og 1989. Han var sidan medlemm av Polar Research Board under National Academy of Sciences, 1966-86.
 Mount Feather er eit massivt fjell, 3010 moh, med ein vid, flat topp, heilt sør i Quartermain Mountains. Det er kalla opp etter Thomas A. Feather, sm var båtsmann på «Discovery» i løpet av Discovery-ekspedisjonen (1901-04), som var med Scott på reisa hans vestover i området i 1903.
 Finger Mountain er eit langstrekt fjell på 1920 moh på nordsida av Turnabout Valley. Det fekk dette namnet av Discovery-ekspedisjonen (1901-04) fordi ei lang tunge med doleritt mellom eit sandsteinlag som såg ut som ein finger.
 Pyramid Mountain er eit fjell som ser ut som ein pyramide, på 2120 moh, mellom Turnabout Valley og munningen av Beacon Valley. Namnet dukka først opp på kart etter Terra Nova-ekspedisjonen (R.F. Scott), 1910-13, men fjellet vart nesten garantert oppdaga under den første ekspedisjonen til Scott, 1901-04.
 Tabular Mountain er ei breitt fjell med flat topp, 2740 moh, kring 10 km nord-nordvest for Mount Feather. Det skildrande namnet vart gjeve av Discovery-ekspedisjonen, 1901-04.
 Terra Cotta Mountain er eit fjell mellom Windy Gully og Knobhead, på sørsida av Taylorbreen. Det skildrande namnet vart nytta av Discovery-ekspedisjonen, 1901-04.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Quartermain Mountains» frå ,  den 27. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Saint Johns Range

Saint Johns Range er ei halvmåneforma fjellkjede i Victoria Land som er kring 35 km lang. Ho grensar i nord til Cotton-, Miller- og Debenhambreen, og i sør til Victoria Valley og Victoria Upper og Victoria Lower-breen. Ho vart namngjeven av New Zealand Northern Survey Party under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, 1956–58, som kartla fjella i fjellkjeda i 1957. Fjellkjeda er kalla opp etter St. Johns College i Cambridge i England, som fleire medlemmar av Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13) var tilknytte til då dei skreiv dei vitskaplege rapportane sine etter ekspedisjonen.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Salamander Range

Salamander Range er ei særeigen fjellkjede mellom Canham- og Blackbreen i Freyberg Mountains i Antarktis. Ho vart namngjeven av den nordlege gruppa til New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1963-64, frå kallenamnet som Lord Freyberg fekk av sir Winston Churchill, etter øgla som tåler eld.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
Pennell Coast
Saxby Range

Saxby Range er ei brei fjellkjede, med toppar opp mot 2450 moh, i Victory Mountains i Victoria Land. Ho grensar til Jutlandbreen, Tuckerbreen, Pearl Harborbreen og Midwaybreen. Ho vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) i 1982 etter Eric Saxby, som var lagleiar og koordinator for New Zealand under International Northern Victoria Land Project, 1981-82.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Southern Cross Mountains

Southern Cross Mountains er ei fjellkjede i Antarktis som ligg mellom Mariner- og Priestleybreen i Victoria Land. Sjøsida av området vart først sett av Ross i 1841 og seinare ekspedisjonar leia av Borchgrevink, Scott, Shackleton og Byrd. Ho vart nøyaktig kartlagd frå U.S. Navy flyfotografi og landmålingar av New Zealand og USA i 1950- og 1960-åra. Ho vart namngjeven av det nordlege laget til NZGSAE, 1965-66.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Usarp Mountains

Usarp Mountains er ei stor fjellkjede i Antarktis, som ligg vest for Rennickbreen og som går 190 km frå nord til sør. Fjellkjeda grensa i nord til Pryorbreen og Wilson Hills. Dei viktigaste delane av fjellkjeda er Welcome Mountain, Mount Van der Hoeven, Mount Weihaupt, Mount Stuart, Mount Lorius, Smith Bench, Mount Roberts, Pomerantz Tableland, Daniels Range, Emlen Peaks, Helliwell Hills og Morozumi Range.

Delar av desse fjella vart oppdaga og først fotografert frå fly av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47. Dei vart sett på ny og vitja av U.S. Victoria Land Traverse 1959-1960 (VLT), og den første klatringa av Mount Welcome vart gjort av John Weihaupt (U.S.), Alfred Stuart (U.S.), Claude Lorius (Frankrike) og Arnold Heine (New Zealand) frå denne reisegruppa. Fjella vart kartlagd av USGS frå VLT-rapportar, flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–63, og ytterlegare landmålingar. Namnet er eit akronym av US Antarctic Research Program (USARP), og vart nytta av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) til ære for alt forskingsprogrammet hadde gjort i Antarktis.

Av fjell i fjellkjeda finn ein Emlen Peaks, Helliwell Hills, Mount Shields (1170 moh), Ship Nunatak, Mount Simmonds (1885 moh) og Mount Theaker (1685 moh).  Andre geologiske kjennemerke i fjellkjeda er Armstrong Platform, Helfferichbreen, Pomerantz Tableland og Robilliardbreen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Usarp Mountains» frå ,  den 27. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Victoria Land
Oates Land
Pennell Coast
Victory Mountains

Victory Mountains er ei stor gruppe fjell i Victoria Land i Antarktis, kring 160 km lang og 80 km brei, som hovudsakleg grensar til Mariner- og Tuckerbreen og Rosshavet. Skiljet mellom desse fjella og Concord Mountains (mot nordvest) er ikkje nøyaktig fastsett, men er tilsynelatande sett til nærleiken av Thomson Peak.

Fjella som vender mot Rosshavet vart først sett av dei tidlege britiske ekspedisjonane til Ross, Borchgrevink, Scott og Shackleton. Dei indre delane av fjella vart kartlagd frå flyfoto tekne under U.S. Navy og landmålingar gjort av grupper frå New Zealand og USA i 1950- og 1960-åra. Det fekk dette namnet av NZGSAE 1957-58, på grunn av nærleiken til  dette Admiralty Mountains og at fleire fjell i kjeda er kalla opp etter sigrar, særleg sigrar i sjøslag.

Sjå òg
Cartographers Range

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Victory Mountains» frå ,  den 27. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Victoria Land
Borchgrevink Coast
West Quartzite Range

West Quartzite Range er ei fjellkjede, og den vestlege av to parallelle kvartsittfjellkjeder, som ligg ved austsida av Houlistonbreen i Concord Mountains i Antarktis. Ho vart namngjeven av den nordlege gruppa til NZFMCAE, 1962–63, etter dei geologiske formasjonane i fjella.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
Pennell Coast
Wilkniss Mountains

Wilkniss Mountains er ei markant fjellgruppe, som strekkjer seg kring 15 km frå nord til sør, 14 km aust-søraust for Mount Feather i Quartermain Mountains i Victoria Land i Antarktis. Fjella er kring 5 km breie i nord der Mount Blackwelder (2340 moh) og Pivot Peak (2450 moh) stig opp frå isfrie dalar. Den sørlege delen består hovudsakleg av mindre isdekte fjelltoppar. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1992 etter Peter E. Wilkniss, ein kjemikar som frå 1975 hadde forskjellige stillingar i National Science Foundation.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
Scott Coast
Willett Range

Willett Range er ei fjellkjede som strekkjer seg 37 km nordover frå Mistake Peak og er ei høg hlyle langs kanten av kontinentalisen til Mackaybreen i Victoria Land. Fleire isbrear bryt gjennom fjellkjeda austover frå platået. Ho vart namngjeven av New Zealand Northern Survey Party av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) etter R.W. Willett, som var direktør i New Zealand Geological Survey, som støtta ekspedisjonen.

Kjelder

Fjellkjeder i Victoria Land
Scott Coast
Olav L. Hannisdal

Olav L. Hannisdal () er ein norsk forfattar,  og tidlegare redaktør, lærar, rektor og lokalpolitikar (KrF). Han var ein av skiparane av avisa Strilen og mangeårig redaktør. I 2005 fekk han Kongens fortenestemedalje i sylv for innsatsen sin.

Attåt arbeidet som lærar og rektor i Lindås var Hannisdal redaktør for Strilen frå 1961 til 1977. Han har sete i kommunestyret og på fylkestinget for Kristeleg Folkeparti og vore aktiv i Lindås og Nordhordland indremisjon, Motorførernes Avholdsforbund, Lindås fråhaldslag og Lindås mållag. Hannisdal har òg skrive tre romanar og nokre sakprosabøker. Han debuterte som skjønnlitterære forfattar med Sand i eit timeglas i 1978.

Bøker 
 1978 – Sand i eit timeglas – Roman
 1980 – Medaljen – Roman
 1987 – Honning or berg – Roman

Prisar og utmerkingar 
 1978 – Kulturprisen til Lindås kommune
 2005 – Kongens fortenestemedalje i sylv

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Olav L. Hannisdal digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 Om Olav L. Hannisdal på nettstaden til Bergen Offentlige Bibliotek 
 Utgjevingar av Olav L. Hannisdal i BIBSYS Ask

Folk frå Lindås
Forfattarar frå Hordaland
Kongens fortenestemedalje
Norske lærarar
Norske journalistar
Norske redaktørar
Norske rektorar
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1978
Nynorskforfattarar
Alf Haveland

Alf Kåre Haveland () er ein norsk lærar og forfattar.

Haveland har undervist i grunnskulen og ved Folkeuniversitetet. Han debuterte som forfattar med diktsamlinga Vridd kyst i 1978 og har sidan gjeve ut fleire diktsamlingar og ei barnebok.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval 
Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Alf Haveland digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 Utgjevingar av Alf Haveland i BIBSYS Ask
 Om Alf Haveland i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Norske barnebokforfattarar
Norske lyrikarar
Norske lærarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1978
Nynorskforfattarar
Forfattarar frå Gulen
Folk frå Gulen
Knut Huse

Knut Huse () var ein norsk forfattar og skipper.

Huse debuterte som forfattar i 1976 med romanen Det flør og det fjørar.

Huse budde det meste av livet i Aukra kommune.

Bøker 
 1976 – Det flør og det fjørar Del 1: Kånkårja – Roman
 1977 – Det flør og det fjørar Del 2: I motgang og medgang – Roman
 1978 – Hustadvika – Roman
 1982 – Gje meg livet – Diktsamling
 1985 – Den tapte krig : møringar i strid på land og sjø 1940-45 – Sakprosa, redaktør
 1988 – Hav og kyst, liv og lagnad – Lyrikk og prosa
 1992 – ''Syng for meg hav. Det susar i skogen. – Diktsamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Knut Huse digitaliserte hjå Nasjonalbiblioteket
 Utgjevingar av Knut Huse i BIBSYS Ask

Folk frå Aukra
Folk frå Sandøy
Forfattarar frå Møre og Romsdal
Norske lyrikarar
Norske romanforfattarar
Norske sakprosaforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1976
Nynorskforfattarar
Bossa nova

Bossa nova er ein musikktype som utvikla seg i Rio de Janeiro på slutten av 1950-talet. «Bossa nova» eller 'ny måte' viser til at stilen er ein ny måte å spela brasiliansk samba på; samba med jazztonar. Stilarten blei svært populær også i enkelte amerikanske jazzmiljø. Frank Sinatra og Ella Fitzgerald er kjente representantar for stilen. 

Det store gjennombrotet for bossa nova kom med låten «Garota de Ipanema», også kjent som «Girl from Ipanema» i 1962. I dag er det verdas andre mest spelte låt (etter «Yesterday» av the Beatles).

 
Brasilianske musikkstilar
Portugisiske ord og uttrykk
Odd Kåre Rabben

Odd Kåre Rabben () vart kjend som ein av dei fyrste i Noreg som stod offentleg fram som HIV-positiv etter at han hadde blitt smitta gjennom eit infisert blodprodukt som han trong fordi han hadde hemofili (blødarsjuke).

Rabben hadde tre eldre brør og to av dei var også blødarar akkurat som Odd Kåre. Det fanst ingen medisinar mot HIV/AIDS på denne tida. Odd Kåre Rabben blei diagnostisert med HIV i mai 1985, og i september 1989 hadde han fullt utvikla AIDS. Den 18. september 1990 stod Rabben offentleg fram som HIV-positiv. På denne tida blei HIV/AIDS vanlegvis forbunde med homofili, og var ei tabubelagt liding. 

6. februar 1992 blei Odd Kåre Rabben invitert på vitjing til kongen og dronninga på Slottet. Rabben sat også i ein jury som plukka ut den norske Melodi Grand Prix-melodien i 1992. Rabben døydde før han rakk å fylle sytten år. Før han døydde, spelte Rabben inn ein kassett med songar og han var med på å opprette Odd Kåres støttefond til HIV-forskning på Rikshospitalet som alle inntektene frå kassetten gjekk til. Mor hans, Vigdis Rabben, gav seinare ut boka Ei hand å holde i om sonens liv og hans kamp mot HIV og AIDS. Boka blei publisert på Lunde forlag.

Norske velgjerarar
Hiv/aids-aktivisme
Lambertseterbanen

Lambertseterbanen er ei av linjene i T-banenettet i Oslo, og har Bergkrystallen stasjon på Lambertseter sør i Oslo som endestasjon. Banen opna i 1966 som T-bane på strekninga frå Bergkrystallen til Brynseng T-banestasjon, der banen er kopla til tunnelen som då var nybygd fram til Jernbanetorget i Oslo sentrum, men som seinare vart lengd og gjort om til ei fellesstrekning for T-banane gjennom Oslo sentrum. Lambertseterbanen går parallelt med T-banelinja Østensjøbanen mellom Brynseng stasjon og til eit stykke etter at jarnbanelinja Hovedbanen er kryssa i bruer over jarnbanelinja. Då banane har kvar sine spor og perrongar på Brynseng stasjon, er denne stasjonen utforma annleis enn det som er vanleg for T-banestasjonane i Oslo.

Lambertseterbanen var opphavleg bygd som forstadsbane for bytrikk frå Brynseng til Bergkrystallen, opna i 1957, i samband med den store drabantbyutbygginga på Lambertseter i 1950-åra, og ombygd til T-banestandard seinare. Den noverande T-banelinja Østersjøbanen var likeeins ein forstadsbane for bytrikk på denne tida, knytt til trikkenettet i Oslo ved ei linje over Etterstad, og Lambertseterbanen vart bygd som ei sidelinje til Østensjøbanen. Til å byrje med gjekk trikkane på Lambertseterbanen i ei rute mellom Kjelsås og Bergkrystallen via Torshov - Storgata - Etterstad, men frå 1960 berre mellom Jernbanetorget framfor jernbanestasjonen Oslo Ø og Bergkrystallen.

Bakgrunnsstoff

T-banen i Oslo
Samferdsle i Oslo
Bandet Steppenwolf

Steppenwolf er ein kanadisk-amerikansk rockeband som var mest kjend seint i 1960-åra. Gruppa vart danna i 1963 i Los Angeles av songaren John Kay, gitaristen Michael Monarch, bassisten Rushton Moreve, klaverspelaren Goldy McJohn og trommeslagaren Jerry Edmonton etter oppløysinga av Toronto-gruppa The Sparrows. The Sparrows vart danna av John Kay tidleg i 1960-åra, og berre Moreve hadde ikkje vore medlem i dette bandet.

Bandet har seld meir enn 25 millionar plater verda over og gjeve ut åtte album som har selt til gullplate og tolv singlar som nådde Billboard Hot 100 i USA. Tre av desse singlane nådde Topp 10: «Born to Be Wild», «Magic Carpet Ride» og «Rock Me». Steppenwolf hadde suksess verda over frå 1968 til 1974, men interne motsetnader gjorde at gruppa så vart oppløyst. Gruppa har kome saman att fleire gonger etter det, men i dag er John Kay den einaste originale medlemmen som er att og har vore songaren for bandet i 50 år sidan 1963.

Musikarar

John Kay - Vokal, rytmegitar (1963–1972; 1974–1977; 1980 til i dag)
Michael Wilk - klaversinstrument (1982 til i dag)
Gary Link - bass (1982–1984; 2009 til i dag)
Ron Hurst - trommer (1984 til i dag)
Danny Johnson - sologitar, korvokal (1996 til i dag)

Diskografi
Steppenwolf (1968)
The Second (1968)
At Your Birthday Party (1969)
Monster (1969)
Steppenwolf 7 (1970)
For Ladies Only (1971)
Slow Flux (1974)
Hour of the Wolf (1975)
Skullduggery (1976)
Wolftracks (1982)
Paradox (1984)
Rock & Roll Rebels (1987)
Rise & Shine (1990)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steppenwolf (band)» frå ,  den 28. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Den offisielle nettsida til Goldy McJohn
Den offisielle nettsida til Michael Monarch
Den offisielle nettsida til Nick St. Nicholas
Den offisielle nettsida til Bobby Cochran
Steppenwolf 1977-1980

USA-amerikanske hardrockgrupper
Kanadiske hardrockband
Furusetbanen

Furusetbanen er ei av linjene i T-banenettet i Oslo. Banen vart bygd med T-banestandard som ei sidelinje frå T-banelinja Østensjøbanen på Hellerud i Oslo, og går gjennom dei tettfolka områda langs sørsida av Groruddalen. Endestasjonen Ellingsrudåsen i Oslo ligg ikkje langt frå kommune- og fylkesgrensa mot Lørenskog kommune og Akershus fylke. Mykje av linja, og fleire av stasjonane, ligg under jorda.

Furusetbanen vart opna mellom Hellerud og Haugerud i 1970, lengd til Trosterud i 1974, til Furuset i 1978 og til Ellingsrudåsen i 1981. Det er lagt til rette for at banen kan lengjast inn i Lørenskog kommune, men vedtak om dette er ikkje gjort.

T-banen i Oslo
Samferdsle i Oslo
Vørterøl

Vørterøl er ein type næringsrikt øl utan alkohol, laga av malt, humle og vatn, og til liks med mange andre leskedrykkar, tilsett gassen karbondioksid (CO2), ofte kalla kolsyre.

Vørterølet vart oppfunne i 1903 av Schous Bryggeri i Oslo.

Kornprodukt
Matvarer
Ålvundeid kyrkje

Ålvundeid kyrkje er ei kyrkje med åttekanta grunnplan på Ålvundeid i  Sunndal kommune i Møre og Romsdal fylke, Møre bispedømme. 

Kyrkja er frå  1848, restaurert i 1955, bygd i tre, og har 230 plassar. Arkitekt var Ole Pedersen Tøfte (kalla «Tøftinj» og «Gammeltøftinj» - kyrkjebyggaren i Sunndal),  ein smed, handverkar og bonde som òg stod bak bygginga av Romfo kyrkje i Sunndal.

Fotnote

Bakgrunnsstoff
 Om Ålvundeid kyrkje i Den norske kyrkjas Kyrkjebyggdatabase

Gamle fotografi som gjeld Ålvundeid kyrkje

Kyrkjer i Sunndal
Norske kyrkjer frå 1848
Kulturminne i Sunndal
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Indre Nordmøre prosti
Kleive kyrkje

Kleive kyrkje er ei åttekantkyrkje (kyrkje med åttekanta grunnplan) i empirestil på Kleive i Molde kommune, vigsla i 1858.
    
Kyrkja, som er i tre og har om lag 270 plassar, vart bygd etter standardteikningar som arkitekt Christian H. Grosch hadde utarbeidd. Byggmeister var Bottolv Groven frå Kleive. Riksantikvaren har registret kyrkja på lista over verneverdige bygningar.

Kleive kyrkjes forgjengarar 
I Trondhjems Reformats 1589, ein kommisjonsrapport over den lokalkyrkjelege økonomien i Trondhjems stift, er det tale om ei stavkyrkje på Kleive. Denne stavkyrkja var riven i 1697 og erstatta same året av ei krosskyrkje bygd i tømmer.  I 1857 vart korskyrkja riven og erstatta av den kyrkja som står på staden no.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 

Kyrkjer i Molde
Norske kyrkjer frå 1858
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Molde
Jon P. Enlid

Jon Pedersen Enlid () var ein norsk diktar og gardbrukar frå Budal i Trøndelag.

Enlid debuterte som forfattar i 1969 med diktsamlinga Utkantgrend. Før det hadde han hatt småstykke, dikt, artiklar og forteljingar på trykk i ulike blad, aviser og julehefte og medverka i antologiane Trøndsk lyrikk 1966 og 1967.
Han arbeidde på farsgarden frå konfirmasjonsalderen og tok sjølv over garden frå kring 1950. Attåt gardsarbeidet hadde han fleire kommunale verv og var mellom anna formann og sekretær i skulestyret, og sat òg i kommunestyret og formannskapet.

Bøker 
 1969 – Utkantgrend – Diktsamling
 1977 – Grend – Diktsamling
 1985 – I Morgedalane – Diktsamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Jon P. Enlid digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 
 Utgjevingar av Jon P. Enlid  i BIBSYS Ask

Folk frå Midtre Gauldal
Forfattarar frå Sør-Trøndelag
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1969
Nynorskforfattarar
Adams Mountains

Adams Mountains er ei lita, men veldefinert fjellgruppe i Queen Alexandra Range i Antarktis som grensar til Beardmore-, Berwick-, Moody- og Bingleybreen. Det vart oppdaga av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09) og namngjeve Adams Mountains etter løytnant Jameson B. Adams, nestkommanderande på ekspedisjonen. Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13) avgrensa namnet til Mount Adams om eit høgt fjell i gruppa, men det originale namnet vart flytta attende til heile fjellkjeda seinare.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Adams Mountains» frå ,  den 28. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Ross Dependency
Shackleton Coast
Barton Mountains

Barton Mountains er ei fjellkjede i Ross Dependency i Antarktis. Ho består av Mount Usher, Graphite Peak, Tricorn Mountain og Mount Clarke, og ligg sør for Commonwealth Range og Hughes Range og grensar til Keltiebreen, Brandaubreen, Leigh Huntbreen og Snakeskinbreen i Dronning Maudfjella. Dei vart kartlagde av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfotografi teken av U.S. Navy , 1958–63.

Fjella vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant Walter H. Barton i US Navy, øvstkommanderande i skvadron VXE-6 ved Beardmore South Camp i 1985–86. Barton utvikla, koordinerte, og utførte den logistiske planen for denne store og avsidesliggande leiren. Planen tok 78 dagar å utføre og kravde over 800 flytimar frå Beardmorebreen-området.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Barton Mountains» frå ,  den 28. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjellkjeder i Ross Dependency
Dufek Coast
Britannia Range

Britannia Range er ei antarktisk fjellkjede avgrensa av Hatherton- og Darwinbreen i nord og Byrdbreen i sør, vestover av Rossisen. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04) under Scott.

Fjellkjeda er kalla opp etter HMS «Britannia», eit fartøy som vart nytta som sjøkrigsskule i England, der fleire av offiserane på ekspedisjonen til Scott hadde gått på.

Sjå òg
Pritchard Peak

Kjelder

Fjellkjeder i Ross Dependency
Hillary Coast