alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Chapel Island

Chapel Island er ei kalksteinsøy i Leven-estuaraet i Morecambe Bay i England, om lag 1 km frå kysten ved Bardsea i området Ulverston Sands. Øya høyrer til Furnessøyane i grevskapet Cumbria og det historiske området Lancashire. Øya er om lag 400 meter lang og om lag 100 meter brei med eit areal på 3 hektar. 

Chapel Island vart kalla Harlesyde Isle i 1593 og fekk det noverande namnet sitt i 1795. På 1300-talet bygde cisterciensarmunkar frå Conishead kloster i nærleiken eit kapell på øya for å tene reisande og fiskarar i området. Det er ingenting att av dette kapellet i dag, men Thomas West skreiv at ruinane framleis var synlege i 1774. I 1821 bygde derimot oberst Thomas Richard Gale Braddyll noko som skulle likne ruinar av kapellet på øya. Desse er framleis synlege og vert stundom feilaktig rekna som dei opphavlege. 

Det finst flotte strender på Chapel Island og bortsett frå eit lite området lengst nord er ho neste overgrodd av bjørnebær. Ein kan gå til øya ved lågvatn, men Morecambe Bay er berykta for kvikksand og som regel renn Ulverston-kanalen mellom øya og fastlandet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Chapel Island» frå ,  den 26. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
 A Story of the Growth of Ulverston, av Dorothy Ashburner. Utgjeve 1993.

Furnessøyane
Foulney Island

Foulney Island er ei låg, grass- og gruskledd øy søraust for Roa Island, utanfor sørenden av Furnesshalvøya i Cumbria i England. Foulney Island er ei av Furnessøyane i Morecambe Bay, nord i England. Øya høyrer til Barrow-in-Furness og har eit areal på 16 hektar. Ho heitte tidlegare Fowle Island.

Øya er landfast via ein grus- og steinbanke bygd i victoriatida som vern mot tidvatnet. På det høgaste er øya berre 3 meter over høgvatn. Når tidvatnet har maksimalt utslag kan nesten heile øya ligge under vatn ved flo sjø. Det er ikkje fast busetnad på øya. 

Foulney er eit stort fuglereservat og har status som Site of Special Scientific Interest (SSSI, stad av særleg vitskapleg interesse). Om sommaren passar ein oppsynsmann på øya og det er ikkje lov for publikum å gå nær hekkeområda. Av fuglar på øya finn ein splitterne, dvergterne, raudnebbterne, makrellterne, rosenterne (sjeldan), tjeld, sandlo, heilo, tundralo, ringgås, siland, toppdukkar, svartand, raudstilk,heipiplerke, ærfugl, myrsnipe, polarsnipe, sandløpar, storspove, småspove og andre spovar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Foulney Island» frå ,  den 26. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene: Lost Lancashire av A.L.Evans (ISBN 1-85284-052-8).
 

Furnessøyane
Site of Special Scientific Interest i England
Piel Island

Piel Island er ei øy som ligg 1 km utanfor sørenden av Furnesshalvøya i Cumbria i England. Ho er ei av Furnessøyane nord i Englnad og er kjend for Piel Castle som ligg her.

Øya er eigd av innbyggjarane i Barrow-in-Furness, som ligg på fastlandet på andre sida av Pielsundet. Piel har eit areal på kring 20 hektar. Normalt er dei einaste innbyggjarane på øya verten på Ship Inn og familien hans.

Historie

I mellomalderen vart Piel kalla Fowdray (eller Fouldrey). Dette namnet kom av det norrøne fouder, som tyder «fôr» og ay eller oy som tyder øy. I 1127 gav kong Stefan øya til munkane frå Savignac for at dei skulle bygge eit kloster. Då Savignac var tein del av cisterciensarordenen seinare på 1100-talet kom øya under det nærliggande Furness kloster. Tidleg på 1200-talet nytta cisterciensarane Piel som ein tilfluktsstad og bygde eit lager for oppbevaring av korn, vin og ull. Nokre av varene vart frakta til Irland. Munkane bygde festningsverk på øya, først eit tretårn med ei grøft og palisadar rundt, og så i 1327 bygde dei eit motte-and-bailey-fort. Denne strukturen var på denne tida den største i sitt slag i Nordvest-England. Ho vart truleg bygd som eit befesta lagerhus for å verne det mot sjørøvarar og andre tjuvar, men ser òg ut til å ha husa tollmennene i bukta, for det var omfattande smugling i området på denne tida, og klosteret var kjend for å ha vore involvert. I 1423 vart til og med abbeden i Furness skulda for å ha smugla ull ut av landet. Då klostera vart nedlagde i 1537 kom Piel Island og borga her inn under kongen. Festninga vart forsterka då den spanske armadaen herja, men frå den tid og fram til den engelske borgarkrigen skjedde det ikkje noko på øya. Under borgarkrigen var festninga ein skanse for parlamentarikarane. 

Piel Island vart ein viktig handelsstasjon på 1700-talet og tollmennene oppheldt seg her permanent. På andre halvdel av 1700-talet utvikla det seg ein jernmalmhandel på Furnesshalvøya og dette var viktig for den lokale økonomien i området. 

Piel Island vart etter kvart ein av eigedomane til hertugen av Buccleuch. Han gav ho til folket i Barrow-in-Furness i 1920 som eit minnesmerke over den første verdskrigen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Piel Island» frå ,  den 26. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene: Barrow and District av Fred Barnes, Barrow-in-Furness Corporation, Barrow-in-Furness (Lancashire) 1968

Bakgrunnsstoff

Furnessøyane
Roa Island

Roa Island er ei øy om lag 1 km sør for landsbyen Rampside utanfor sørenden av Furnesshalvøya i  Cumbria i England. Ho er ei av Furnessøyane heilt nord i Englnad og har ein storleik på kring 3 hektar. Roa Island ligg inn under kommunen Barrow-in-Furness og har kring 100 innbyggjarar. Dette gjer ho til den 16. mest folkerike øya i England. 

I 1847 vart det bygd ei vegfylling frå fastlandet til øya, slik at det vart mogeleg å ta seg tørrskodd over til øya. Samstundes vart det bygd ein kai som tok imot dampskip som segla til Fleetwood. Kaien vart knytt til Furness-banen til Kirkby via Furness kloster og nytta vegfyllinga.

Bilete

Bakgrunnsstoff
 Barrow RNLI

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Roa Island» frå ,  den 26. januar 2010.  
 

Furnessøyane
Sheep Island i England

Sheep Island er ei graskledd øy på rundt 6 hektar, like utanfor Walney Island og Snab Point i Furnessøyane. Ho høyrer til kommunen Barrow-in-Furness i Cumbria nordvest i England. 

Det er mogeleg å gå til fots over til øya ved lågvatn frå både Walney og Piel Island, ein avstand på kring 1,5 km. Øya er ikkje busett. Mellom 1892 og 1922 låg det eit lite isolert sjukehus på øya, men det vart sjeldan brukt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sheep Island (England)» frå ,  den 26. januar 2010.  

Furnessøyane
Møllebakken skole

Møllebakken skole er ein privat grunnskule i Bergen som vert driven med statstøtte og er eigd av Sjuandedags Adventistsamfunnet (SDA).

Historie 

Skulen vart etablert i 1951 under namnet «Adventkirken skole». Dei fyrste 20 åra vart den drive i ein leigegard i Sigurds gate i Bergen sentrum, før skulen vart flytta til kyrkjelyden sitt lokale på Kronstad i 1975, slik at den vart liggjande i tett tilknyting til kyrkjebygget til SDA. Midt på 1990-talet skifta skulen namn til «Adventkirkens grunnskole». Dette namnet vart ståande fram til 2008, då skulen skifta namn til Møllebakken skole, grunngjeve med at skulen ligg ovanfor Møllendal.

Tilknyting 

SDA er eit kyrkjesamfunn med fokus på utdanning og helsearbeid over store delar av verda. SDA Norge driv 10 grunnskular og ein vidaregåande skule, i Moss, Oslo, Sandefjord, Mjøndalen, Hønefoss, Sauar, Stavanger, Bergen, Trondheim og Tromsø.

Bakgrunnsstoff 

 Møllebakken skoles heimesider
 SDA i Norge

Kristne skular i Noreg
Skular i Bergen
Skipingar i 1951
Walney Island

Walney Island eller Isle of Walney er den åttande største øya i England. Ho ligg i Irskesjøen, vest for Furnesshalvøya i det nordvestlege England. Fram til 1974 var både øya og halvøya ein del av Lancashire, men i dag høyrer dei til Cumbria. Øya høyrer til kommunen Barrow-in-Furness og er landfast via Walney Bridge, som vart bygd i 1908.

Ho har i dag kring 13 000 innbyggjarar og har vore busett i minst 3000 år. Namnet Walney kjem frå det norrøne «valna ey», som tyder «den britiske øya». Namnet vart gjeven av vikingane som busette seg her. Landsbyen Biggar Village har vore busett sidan minst 1000-talet og vart nemnd i Domesday Book som Hougenai. Dette namnet kjem av det norrøne haugr som tyder haug. 

Øya er 18 km lang og 1,5 km på det breiaste, med eit areal på 13 km². Det er fire grunnskular på øya og ein golfbane. Øya har òg ein liten flyplass. 

Øya er sagt å vere den mest vindfulle staden i det engelske låglandet. Nyleg vart det bygd ein vindmøllepark i havet, 7 km vest for øya. Parken består av 30 vindturbinar på 3 MW kvar og med ei høgd på 90 meter. Parken kom i drift i september 2006. Det er planar om å utvide parken med ytterlegare 100 vindturbinar. 

Dei fem største landsbyane på øya er: 
Biggar
North Scale
North Walney
South Walney
Vickerstown

Bakgrunnsstoff
Walney Isle i ord og bilete
Nettsida til Walney Island
Informasjon om kystartilleriet på øya
Walney fugleobservatorium

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Walney Island» frå ,  den 26. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Furnessøyane
Stadnamn av norrønt opphav i England
Canvey Island

Canvey Island er ei øy i Themsen-estuaret i Essex i England. Ho er 18,45 km² stor og har 37 479 innbyggjarar.). Øya er eit eige verdsleg sokn. Mellom øya og fastlandet går eit nettverk av småelvar. Øya er gjenvunne land og ligg under havnivå. Ho er derfor utsett for flaum i periodar med særleg høg vasstand, men har likevel vore bsuett sidan romarane invaderte Storbritannia. 

Øya var stort sett jordbruksland fram til 1900-talet, då ho vart den raskast veksande badestaden i Storbritannia mellom 1911-1951. Nordsjøflaumen i 1953 tok 58 menneskeliv på øya og førte til at 13 000 vart evakuerte. Canvey er i dag verna av eit 24 km langt dike. 

Canvey er òg tilknytt petrokjemisk industri. Øya var første staden i verda som mottok LNG-gass, som vart lagra her.

Bakgrunnsstoff
 Canvey Views
 The Canvey Community Archive

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Canvey Island» frå ,  den 26. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Essex
Øyar i Themsen
Byar i Essex
Tørre område under havnivå
Polderar
Hønefoss kyrkje (1862–2010)

Hønefoss kyrkje var ei langkyrkje frå 1862 i Ringerike kommune, Viken. Kyrkja brann ned til grunnen 26. januar 2010.

Kyrkjetomta ligg midt i Hønefoss, som er kommunesentrum i Ringerike kommune. Kyrkja er prostesete i Ringerike prosti og har eigen gravlund, gravkapell, krematorium og eit moderne forsamlingslokale kalla «Kirkestua».

Bygningshistorie 

Da Hønefoss fekk bystatus i 1852, vart det viktig å arbeide for at byen skulle få si eiga kyrkje. Til å begynne med var det ein viss debatt om ein skulle ha ei kyrkje av stein eller tre, men av økonomiske grunnar valde ein ei trekyrkje. I 1858 vart den kjende kyrkjearkitekten Christian Heinrich Grosch engasjert til å teikne kyrkja, som han gjorde i første delen av 1859. Kyrkja vart vigsla 10. desember 1862. Eit nytt kapell til kyrkja vart vigsla 21. juli 1894.

Kyrkja vart ombygd i  åra 1950-1952. I mange år var ho kvitmåla, som er den vanlegaste kyrkjefargen i Noreg,  men i 1998 vart ho måla i dei opphavlege fargane att.

Brann
To år før det planlagde 150-årsjubileet til Hønefoss kyrkje, den 26. januar 2010, oppstod det brann i kyrkja. Frå brannen blei varsla gjekk det ti minutt til bygningen var overtent. Kyrkja brann ned til grunnen.
Berre døypefatet og noko av kyrkjesølvet vart redda frå kyrkja. Årsaka til brannen var feil på det tekniske anlegget.

Ei ny kyrkje stod ferdig i 2017 og vart vigsla 10. desember.

Konstruksjon 
Kyrkja var bygd som ei einskipa langkyrkje av tre med saltak. Skipet hadde vesttårn og kor i same breidde som skipet. I vesttårnet hang det to kyrkjeklokker, begge støypte av A. O. Holte på Toten. Skipet hadde dessutan vestportal og ein utradisjonell nordportal.

Interiør 
Kyrkja fekk orgel frå ho var ny. Dette vart bygd av orgelbyggjar A. Gomnæs. Gomnæsorgelet vart skifta ut med eit nytt orgel frå J. H. Jørgensen i 1889. Det nye orgelet hadde 10 stemmer og 459 piper. I 1940 vart orgelet igjen bytt ut med eit nytt, som hadde 22 stemmer og 1359 piper. Dette orgelet vart restaurert i 1998.

Galleri

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Hønefoss kirke» frå , den 26. januar 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Den norske kyrkja på Ringerike
 Hønefoss menighet om kyrkja 
 
  Kirker i Norge (Kirchen in Norwegen)

Kyrkjer i Ringerike
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Hønefoss
Kulturminne i Ringerike
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Langkyrkjer i Tunsberg bispedømme
Christian H. Grosch
Kyrkjebrannar i Noreg
Cindery Island

Cindery Island er ei øy ved munningen til Brightlingsea Creek (utanfor byen Brightlingsea) på austkysten av England i grevskapet Essex.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cindery Island» frå ,  den 26. januar 2010.  

Øyar i Essex
Cobmarsh Island

Cobmarsh Island er ei øy som ligg utanfor Mersea Island i Essex i England.

Cobmarsh Island ligg utanfor seglsportsenteret West Mersea, og det går mange seglasar rundt øya.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cobmarsh Island» frå ,  den 26. januar 2010.

Bakgrunnsstoff 
The Mersea Island Community 

Øyar i Essex
Foulness

Foulness er ei øy utanfor austkysten av Essex i England. Mellom øya og fastlandet går ei smal elv. Øya hadde 212 innbyggjarar i folketeljinga i 2001, og dei fleste bur i Churchend og Courtsend nord på Foulness. Øya har ei kyrkje, ein butikk og postkontor. Namnet kjem av orda fowl, som tyder 'fuglevilt', og ness, som tyder 'nes'.

Foulness er hovudsakleg jordbruksland og er verna frå havet av eit dike. På sjøsida av dika er det eit vidstrekt marskland med mykje vadefugl, mellom anna klyde. Dette området er ein ramsarstad, og ein kan derfor berre dra til øya om ein har fått spesiell løyve til det. 

Sidan 1926 har øya vore landfast via fleire bruer. Under nordsjøflaumen i 1953 vart nesten heile øya lagt under vatn og to menneske mista livet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Foulness» frå ,  den 26. januar 2010.

Bakgrunnsstoff
 Informasjon om Foulness 

Øyar i Essex
Ramsarstader i England
Site of Special Scientific Interest i England
Havengore Island

Havengore Island er ei låg, myrlendt øy i Essex i England. Ho er landfast via bruer til fastlandet og til New England Island og vidare til Foulness. Søraustsida vender ut mot Nordsjøen og langs sørvestsida er det bygd dike.

Øya har aldri hatt mange innbyggjarar og no står eit fåtal bygningar langs den einaste vegen på øya.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Havengore Island» frå ,  den 26. januar 2010.

Bakgrunnsstoff
Historia til Havengore Island (arkivert nettside)

Øyar i Essex
Lower Horse

Lower Horse er ei lita øy utanfor kysten av England i Themsen-estuaret mellom Canvey Island og Stanford-le-Hope. Ho består hovudsakleg av marskland og er ei av fleire øyar som braut sundt frå kysten i mellomalderen.

Øya er ein del av Thurrock sameinte styresmakt og grensa mot Essex går mellom øya og Canvey Island.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lower Horse» frå ,  den 26. januar 2010.  

Øyar i Essex
Øyar i Themsen
Mersea Island

Mersea Island (tidlegare Mersey Island) er den austlegaste busette øya i Storbritannia, og ligg like utanfor kysten av Essex i England, 14 km søraust fro Colchester. Ho ligg i estuaret til elvane Blackwater og Colne og har eit areal på kring 18 km². Namnet 'Mersea' kjem frå det gammalengelske meresig som tyder «øya i sjøen». 

Øya har kring 11 000 innbyggjarar. Ho er landfast via ei vegfylling, kalla The Strood. Vegen vert vanlegvis lagt under vatn når det er springflo. Øya ligg nær Ray Island. Det er to busetnader på øya, den vesle byen West Mersea og landsbyen East Mersea, og ei lita grend ved Barrow Hill nord for West Mersea. 

Hovudnæringa på Mersea er jordbruk, fiske (mellom anna østers) og industri knytt til båtliv.
Øya har sine eigne aviser, Newsround og Mersea Island Courier.

Bakgrunnsstoff 
http://www.west-mersea.co.uk
http://www.mersea-island.com
Webkamera frå Mersea Island og The Strood

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mersea Island» frå ,  den 26. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Øyar i Essex
Stadnamn av angelsaksisk opphav
New England Island

New England Island er ei folketom øy i Essex i England. Det går ein veg over øya med bruer til Foulness og fastlandet via Havengore Island.

Tidlegare vart ho nytta som beitemark for sau og ho er verna frå havet ved hjelp av dike. Øya har tilhøyrd Forsvarsdepartementet i Storbritannia sidan 1915.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «New England Island» frå ,  den 26. januar 2010.  

Øyar i Essex
Nomadisk husdyrhald

Nomadisk husdyrhald er ein levemåte der ein held husdyr som ein flyttar mellom ulike område. Dyreeigarane dyrkar ikkje jorda, men driv flokkane sine til nye beite, til dømes vinter- og sommarbeite. Dei tek vare på dyra og gjer nytte av produkt frå dei. 

I dag driv ein hovudsakleg med nomadisk husdyrhald i marginale område, til dømes arktiske strøk, fjell, stepper, ørken og halvørken, som har særs tørt eller kaldt klima. Levemåten krev store område og kan føra til konflikt med fastbuande. På den andre sida kan husdyrnomadar også ha gode tilhøve med fastbuande, eller sjølv vera delvis fastbuande. 

Husdyrnomadar kan ha flokkar med éin eller ulike typar dyr. Vanlegvis held ein flokklevande hovdyr (til dømes geiter, hestar, kamelar og storfe). I tillegg kan ein ha hjelpedyr som hund til å gjeta dei.

Historie

Ein teori som oppstod i opplysingstida var at nomadisk husdyrhald var eit mellomtrinn på utviklinga frå jakt og sanking til fastbuande jordbrukssamfunn. No reknar ein gjerne med at nomadisk husdyrhald oppstod etter at jordbruket oppstod og ein domestiserte dyr. Nomadisk husdyrhald kan derimot gjerne vera ei form for spesialisering som utvikla seg vekk frå spesialiseringa til dei som blei bufaste.

Til tider har nomadiske grupper vokse seg store og mektige, og danna rike som Skytia, Mongolriket, Hunarriket og Det osmanske riket.

Område med nomadisk husdyrhald

(Lista er ikkje fullstendig)
Andes (alpakka, lama)
Nordkalotten (reinsdyr, sjå reindrift)
Sahel (esel, geit,  kamel, kyr)
Sentral-Asia (hest, jak, kamel, sau)

Sjå og
Setring

Kjelder

Husdyrhald
Nomadar
Bykle kyrkjebygd

Bykle kyrkjebygd, eller berre Bykle, er ein tettstad og administrasjonssenteret i Bykle kommune i Agder fylke med .

Tettstaden har ein grunnskule, bibliotek, symjehall og idrettsplass. Her er også to bygdetun.


Sjå òg 
 Tettstader i Aust-Agder

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Nettsidene til Bykle kommune

Geografi i Bykle
Tettstader i Agder
Kommunesenter i Agder
Henry J. Kaiser

Henry John Kaiser () var ein USA-amerikansk industrimann som vart kjend far til skipsbygginga i USA. Kaiser starta som entreprenør ved veganlegg og baserte verksemda si på arbeidssparande maskiner og transportmiddel. Han etablerte Kaiser Shipyard som bygde libertyskip under den andre verdkrigen, og deretter starta han Kaiser Aluminum og Kaiser Steel. Kaiser organiserte også Kaiser Permanente, som gav helsetenester til dei tilsette og familiane deira. Namnet «Permanente» kjem frå bekken som rann gjennom området til sementfabrikken hans i California.

Han etablerte Kaiser-Frazer saman med Joe Frazer i 1945, etterfølgt av Kaiser Motors. Desse bilprodusentane vart kjende for trygge bilar. Kaiser var i tillegg involvert i store byggjeprosjekt som kultursenter og demningar, og han investerte i eigedom. For å gje vekk noko av rikdommen sin, oppretta han velgjerdsorganisasjonen Kaiser Family Foundation.

Kjelder 
«Henry J. Kaiser» på Wikipedia på engelsk, innhenta 26. januar 2010.
«Henry John Kaiser», innhenta 26. januar 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Bakgrunnsstoff 
 Henry J. Kaiser Family Foundation
 Detaljert biografi
 Historia til Kaiser Aluminum
 Det siste libertyskipet til Kaiser  (video)
 «Henry J.'s Pink Hawaii », artikkel i Time Magazine frå 24. oktober 1960
 Biletsamling om Henry J. Kaiser hjå The Bancroft Library

USA-amerikanske forretningsfolk
USA-amerikanske filantropar
Folk frå California
Kajakk

Kajakk (av kalaallisut qajaq) er eit lite fartøy med dekk som vert padla med ei dobbel padleåre. Padlaren sit i ei opning i dekket som vert kalla sitjebrønnen, og denne har ofte eit spruttrekk som hindrar at det kjem inn vatn i kajakken. Storleiken på sitjebrønnen varierer – medan havkajakkar har god plass til føtene inne i skroget, har dei mindre flattvasskajakkane, som er bygde for fart, ikkje komfort og stabilitet, svært avgrensa plass, noko som medfører at padlaren ikkje kan sitje i kajakken med utstrekte føter. Den mest vanlege kajakktype er til éin person, men det finst utgåver med både to og fire roarar.

Kajakkar er oftast laga av glasfiber, karbonfiber eller kevlar, men finst også i utgåver laga i tre, ofte dekte av eit lag glasfiber som vert gjord gjennomsiktig under lamineringa. I sjeldne tilfelle er kajakken berre laga av tre. Ein del av dei meir hardføre havkajakkane vert dessutan laga i rein plast.

Opphavleg var ein qajaq ein fangstbåt frå dei arktiske områda i Nord-Amerika og på Grønland. Qajaq tyder «mannebåt» eller «jegerbåt». Tilsvarande fanst det ein «kvinnebåt» som ein kalla umiaq. Baidarka er ein liknande båt for 2–3 personar frå Aleutane i Alaska som fyrst og fremst vart brukt til transport.

Kjelder 
«Kajakk» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 27. januar 2010.
«Kajak» på Wikipedia på dansk, innhenta 27. januar 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Norges padleforbund
 Qajak.no
 Kajakknett.no
 Magasinet padling

Padling
Robåtar
Inuittiske ord og uttrykk
Kristin Kajander

Kristin Kajander () er ein norsk skodespelar. Ho har hatt ei rekkje roller ved ulike teater, i tillegg til at ho har hatt roller i både film og fjernsyn.

Ho er utdanna ved Statens Teaterhøgskole (1984). Frå 1986 til 1991 var ho tilsett ved Den Nationale Scene i Bergen. Der spela ho mellom anna hovudrolla i det omdiskuterte Norvald Tveit-stykket I Satans vald, Nina i Måken av Anton Tsjekhov og Rebekka West i Rosmersholm av Ibsen. Vidare arbeidde ho frå 1992 til 1993 ved Nationaltheatret, og spela mellom anna i fleire Ibsen-stykke, som Eline i Fru Inger til Østråt, Regine i Gengangere og Anitra i Peer Gynt. Sommaren 1994 var ho med på den store framsyninga Bibel ’94 i Helsingfors, om kvinnene i Bibelen. Sidan då har ho arbeidd frilans ved ulike teater. I tillegg har ho vore med som skodespelar og songar på to bestillingsverk av Lars Saabye Christensen og Ole Henrik Giørtz for Jazzfestivalen i Molde.

Filmgjennombrotet hennar kom med hovudrolla i Sølve Skagen-suksessen Hard asfalt (1986). Ho hadde også hovudrolla i Brun Bitter (1987), og har elles spela i filmar som Ballen i øyet (2000) og Jeg er Dina (2002).

Filmografi

Fjernsynsroller

Kjelder 
«Kajander, Kristin» ved Rogaland Teater, innhenta 27. januar 2010.
«Kristin Kajander» av Trond Olav Svendsen hjå Store norske leksikon, innhenta 27. januar 2010.
«Kristin Kajander» på IMDb.com, innhenta 27. januar 2010.
«Kristin Kajander» på Filmfront.no, innhenta 27. januar 2010.

Kajander, Kristin
USS «George Washington» (CVN-73)

USS «George Washington» (CVN-73) er eit hangarskip av Nimitz-klassa. Skipet er kalla opp etter George Washington, som vart den første presidenten i USA. Skipet vart sjøsett i 1990 og er framleis i aktiv teneste. I august 2017 gjekk skipet inn i ein fireårig overhaling av brenselsystemet (Refueling and Complex Overhaul, RCOH), med forventa avslutting i august 2021.

Kjelder

USA-amerikanske hangarskip
Skip frå 1990
USS «Abraham Lincoln» (CVN-72)

USS «Abraham Lincoln» (CVN-72) er eit amerikansk hangarskip i Nimitz-klassa med heimebase på marinebasen Everett i Washington. Det er det andre skipet til å bli kalla opp etter den tidlegare presidenten Abraham Lincoln.

Abraham Lincoln
Skip frå 1988
USA-amerikanske skip frå den kalde krigen
USS «Constellation» (CV-64)

USS «Constellation» var eit amerikansk hangarskip i Kitty Hawk-klassa. Skipet vart sett i teneste den 27. oktober 1961 og har mellom anna gjennomføyrd oppdrag i forbinding med Vietnamkrigen, Operasjon Enduring Freedom og Operasjon Iraqi Freedom.

USS «Constellation» vart teken ut av teneste i 2003, etter 41 års teneste.

USA-amerikanske hangarskip
Skip frå 1961
USA-amerikanske skip frå den kalde krigen
USA-amerikanske skip frå Vietnamkrigen
USS «Ronald Reagan» (CVN-76)

USS «Ronald Reagan» (CVN-76) er eit amerikansk hangarskip i Nimitz-klassa som har heimebase på marineflybasen North Island i California.
Skipet er kalla opp etter den tidlegare presidenten i USA Ronald Reagan.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til USS «Ronald Reagan» 

USA-amerikanske hangarskip
Skip frå 2001