alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Johann Adolf Hasse

Johann Adolf Hasse () var ein tysk komponist.

Han starta som operasongar, tenor, i Hamburg i 1718 og Braunschweig i 1721, og debuterte i 1721 i operaen Antiochus. Frå 1722 studerte han komposisjon hos Nicola Porpora og Alessandro Scarlatti i Napoli. Operaen hans Sesostrate hadde premiere i 1726 og vart ein så stor suksess at han vart ein kjend komponist i heile Italia. Året etter, i 1727, vart han kapellmeister ved konservatoriet i Venezia. I 1730 gifta han seg med songarinna Faustina Bordoni, og han skreiv sidan alltid primadonnapartia i operaene sine for ho. 

I 1731 vart paret tilsett ved hoffoperaen i Dresden, han som kapellmeister og ho som songar. Før 1740 var han mest i Italia der han skreiv fleire operaer og dominerte scenen. I 1733 kom han til London for å sette opp operaen sin Artaserse og konkurrere med Georg Friedrich Händel, men gav ganske snart opp konkurransen. Av økonomiske årsaker vart han og hustrua avsette frå tenestene deira i Dresden i 1763. Han reiste då først til Wien der han komponerte for hoffoperaen, og til slutt til Venezia. 

Hasse skreiv over 70 operaer, 14 oratorium, 5 Te Deum, fleire messer, eit rekviem, diverse misererer, litanier, motettar, salmar, kantatar, klaverkonserter og sonatar, fløytekonserter med meir. Han sette opp nesten alle librettoane til Pietro Metastasio, fleire av dei meir enn ein gong. 

Få komponistar som var så kjende i levetida si har vorte så grundig gløymd som Hasse. Årsaka er nok at han for det meste skriv for smaken som rådde på denne tida, den han kjente og kunne tilfredsstille. Paret Hasse danna ein spydspiss for den italienske operaen både kompositorisk og når det gjaldt utføring. Operakomponisten Christoph Willibald Gluck avviste seinare denne smaksretninga som han meinte bestod av endelause ariar komponert etter same mal for å vise dugleiken til songarinna, med einsformige moduleringar og slett orkestrering, men på den andre sidan òg med elegant flytande melodiar som viste songstemma sine mogelegheiter.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Johann Adolf Hasse» frå , den 16. juli 2010. 
 

Operakomponistar
Barokkomponistar
Tyske komponistar
Folk frå Hamburg
Primadonna

Primadonna (italiensk «førstedame») eller prima donna, opphavleg nytta i operaselskap, er den leiande songarinna i operahuset, den personen som dei viktigaste rollene ville vorte gjeven til. Primadonnaen var normalt, men ikkje nødvendigvis ein sopran. Den tilsvarande omgrepet på den mannlege hovudrolla (nesten alltid ein tenor) er «primo uomo».

Desse primadonnaene (prime donne på italiensk) vart ofte rekna som egoistiske, urimelege og irritable, med ein ganske høg oppfatning av seg sjølv som ikkje vart delt av andre. Om dei verkeleg er meir forfengelege eller meir temperamentsfulle enn andre songarar (eller andre folk i operahus) er ikkje underbygt; omgrepet skildrar ofte ein forfengeleg, motbydeleg og temperamentsfull person som ein trass irritasjon ikkje kan vere for utan.

Kjente primadonnaer har ofte fått operaentusiastar til å dele seg inn i rivaliserande «klubbar» som støtter ein songar over ein annan. Rivaliseringa mellom dei respektive fans av Maria Callas og Renata Tebaldi, til dømes, var ein av dei mest kjende, trass i venskapet mellom dei to songarane.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Primadonna» frå ,  den 16. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Litteratur 
 Rupert Christiansen, Prima Donna: A History, Viking, 1985. ISBN 0-670-80482-7

Operaterminologi
Italienske ord og uttrykk
Kvinnelege songarar
Johann David Heinichen

Johann David Heinichen () var ein tysk barokkkomponist og musikkteoretikar.

Far til Johann David Heinichen, Michael Heinichen, hadde studert musikk ved den prestisjetunge Thomasschule Leipzig, og var kantor i Pegau og pastor ved landsbykyrkja i Krössuln. Johann David gjekk òg på Thomasschule i Leipzig der han studerte musikk med Johann Schelle og seinare tok orgel- og cembaloleksjonar hos Johann Kuhnau.

Frå 1702 studerte Heinichen jus ved universitet i Leipzig, og vart jurist i 1705-1706. Tidleg på 1700-talet var jus-studiet ein vanleg utdanningsveg for komponistar, òg Kuhnau, Graupner og Georg Philipp Telemann var juristar. Heinichen praktiserte som jurist i Weissenfels til 1709, men var framleis interessert i musikk og komponerte samstundes operaer. I 1710 publiserte han den første utgåva av avhandlinga si om generalbass. Han budde i Italia, stort sett i Venezia, i sju formative år.  

I 1717 vart han kollega med Johann Sebastian Bach ved hoffet til Prins Leopold av Anhalt-Köthen, seinare  kapellmeister ved det saksiske hoffet i Dresden der lutheranaren Heinichen komponerte mykje katolsk kyrkjemusikk. I 1721 gifta Heinichen seg i Weissenfels og det einaste registrerte barnet hans vart fødd i januar 1723.

Heinichen leid av tuberkulose og hadde i sine siste år særs dårleg helse slik at kollegaene hans Jan Dismas Zelenka og Giovatni Alberto Ristori (1692-1755) ofte måtte utføre oppgåvene hans. 

I sine siste år underviste han Johann Georg Pisendel og Johann Joachim Quantz i komposisjon og arbeida på avhandlinga si om generalbass. Dette verket er ein av dei viktigaste kjeldene til musikkteorien på 1700-talet.

Musikken til Heinichen opplever fornya interesse, nokre av messene hans og det siste verket hans, eit Magnificat, er vorte spelt inn på CD.

Sjå òg 
Kvintsirkelen vart først publisert av Heinichen i Der General-Bass in der Composition (1728).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johann David Heinichen» frå ,  den 16. juli 2010.

Bakgrunnsstoff
 Biografi på classical.net
 Deutsche Grammophons katalog over Heinichen CD 
 Urtext av instrumentalmusikk frå Prima la musica!

Folk frå Dresden
Barokkomponistar
Tyske komponistar
Tyske musikkteoretikarar
Pitta


Pitta er ei biologisk slekt av fuglar i familien Pittidae som lever i eit belte frå Afrika gjennom India, søraustlege Asia, Ny-Guinea og til Australia. Dette er sky, fargerike fuglar som beitar på skogbotnen. Dei er langbeinte og korthala med avrunda venger. Begge foreldra tar del i reirbygging, ruging og oppseding av ungane. Rugetida er rundt 17 dagar, og ungane er nakne og hjelpelause ved klekking.

Ei gruppe av ca. 50 artar neotropiske fuglar, maurpittaer, liknar pittaer med sin hoppande gangart, åtferd i løynd, med lange bein og korte halar.

Artslista

Slekta Pitta inneheld 14 artar, fordelt frå Afrika til Australia, gjennom sørlege, austlege og søraustlege Asia, Ny-Guinea, og Salomonøyene. Dette var tidlegare den einaste slekta i familien, som då innehelt 31 artar. Men etter ein studie frå 2006 blei to andre slekter, Erythropitta og Hydrornis, skilde ut, sjølv om alle medlemmer av familien heldt fram å vere kjente som pittaer.

Slekta Pitta i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.9 frå august 2014 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Praktpitta, Pitta angolensis, African Pitta, LC, Vieillot, 1816
 Grønbrystpitta, Pitta reichenowi, Green-breasted Pitta, LC, Madarász, 1901
 Indiapitta, Pitta brachyura, Indian Pitta, LC, Linné, 1766
 Båvengpitta, Pitta moluccensis, Blue-winged Pitta, LC, Müller, 1776
 Nymfepitta, Pitta nympha, Fairy Pitta, VU, Temminck & Schlegel, 1850
 Hettepitta, Pitta sordida, Hooded Pitta, LC, Müller, 1776
 Asurpitta, Pitta steerii, Azure-breasted Pitta, VU, Sharpe, 1876
 Palettpitta, Pitta versicolor, Noisy Pitta, LC, Swainson, 1825
 Kvitbrystpitta, Pitta maxima, Ivory-breasted Pitta, LC, Müller & Schlegel, 1845
 Elegantpitta, Pitta elegans, Elegant Pitta, LC, Temminck, 1836
 Salomonpitta, Pitta anerythra, Black-faced Pitta, VU, Rothschild, 1901
 Mangrovepitta, Pitta megarhyncha, Mangrove Pitta, NT, Schlegel, 1863
 Satengpitta, Pitta superba, Superb Pitta, EN, Rothschild & Hartart, 1914
 Irispitta, Pitta iris, Rainbow Pitta, LC, Gould, 1842

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pitta» frå ,  den 20. oktober 2014.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

pittafamilien
Fugleslekter
Johann Kuhnau

Johann Kuhnau () var ein tysk komponist og organist. Han var forgjengaren til Johann Sebastian Bach som organist og kantor i Thomaskyrkja i Leipzig. 

Kuhnau var son av ein møbelsnekkar i Geisling. Han fekk stipend for å gå på den kjende Kreuzschule i Dresden og studerte deretter både filosofi og jus i Leipzig før han tiltredde ei stilling som kantor i Zittau. Slike studium hadde vore det normale for kantorar heilt sidan reformasjonen. Han vart sett på som universalgeni blant musikarar i samtida si. Johan Adlung skreiv om han: «Eg veit ikkje nokre i ordenen til tonekunstnarane som hadde meir lærdom enn han. Han hadde studert teologi, jus, retorikk, diktarkunst, framande språk, matematikk og musikk.»

I 1682 vendte han tilbake til Leipzig og to år etter fekk han ei stilling som organist i Thomaskyrkja. Frå 1701 etterfølgde han Johann Schelle som Thomaskantor og hadde stillinga til han døydde. Frå same år hadde han òg embetet som universitetsmusikkdirektør. Fleire av elevane hans vart komponistar, mellom andre Johann David Heinichen og Christoph Graupner. 

Kuhnau var særleg kjent for komposisjonane sine for klaverinstrument. Hans «bibelske historier for cembalo» kan reknast som tidlege døme på programmusikk. Hans Neue Clavierübung har òg påverka etterfølgjaren hans, Bach. I kyrkjemusikken sin var Kuhnau mindre innovativ, og står meir nær seint 1600-tal enn 1700-talet. Men ved den mangfaldige  og viktige personlegdomen sin må Kuhnau ha gjort eit sterkt inntrykk på sine samtidige.

I seinare  år har det vorte hinta om at Kuhnau kan ha skrive julekantaten som tidlegare var tilskriven Johann Sebastian Bach som BWV 142, noko som har ført til at han ikkje lenger er spelt inn eller framført like ofte som før.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Johann Kuhnau» frå , den 17. juli 2010.

Bakgrunnsstoff 
  
 

Barokkomponistar
Tyske komponistar
Tyske organistar
Folk frå Sachsen
Kantor

Tittelen kantor (av latinsk canere, «synge») vert innan kristendommen rekna som ein leiar for eit kyrkjekor

Den norske kyrkja 
I Den norske kyrkja har ein kantor det overordna musikalske ansvaret i kyrkjelyden. Tenesteordninga seier at kyrkjemusikktenesta har som føremål å gje kyrkjelyden eit musikalsk uttrykk i gudsteneste og øvrig kyrkjelydsliv. Kantorane til kyrkja er forplikta på dei plan og prioriteringar kyrkjelydsrådet set ned i samråd med kyrkjeleg fellesråd. For å verte kantor i Den norske kyrkje vert det kravd 4 års kyrkjemusikalsk utdanning. Det skjer derimot ofte at søkarar på ei kantorstilling ikkje har kantorutdanning. Då kan det tilsettast andre kvalifiserte søkarar, som får tittelen organist. Ansvarleg for kor og musikk i ei domkyrkje har stillingstittel domkantor.

Jødedommen 
I jødisk samanheng er ein kantor ein vanlegvis profesjonell forsongar eller solist i synagogen (synonym: hazzán).

Bakgrunnsstoff  
 Utdanning.no sin yrkesskildring av kantor

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kantor» frå ,  den 17. juli 2010.  
 

Religiøse yrke
Kristen musikk
Liturgi
Programmusikk

Programmusikk er (klassisk) musikk som representerer eit program – det vere seg ein scene, eit dikt, ei hending eller noko anna ikkje-musikalsk. Det motsette av programmusikk er absolutt musikk. Eit typisk døme på programmusikk er tonediktet.

Omgrepet 

I programmusikk snakkar vi om eit program eller ein idé som ligg utanom det musikalske verket – det kan vere ein litterær eller historisk referanse, ein sjeletilstand etc.  Programmusikk har slik sett ein referanse i menneskeleg erfaring som lèt seg skildre verbalt.

Omgrepet er nesten utelukkande nytta om den europeisk klassiske musikken, og særskild innan romantisk musikk. Det vert vanlegvis berre nytta om instrumentalmusikk, ikkje om viser eller opera.

Døme 
Beethovens 6. symfoni, den såkalla Pastoralesymfonien, «fortel» ei historie om livet på landet, og dei ulike pastorale scenene kan kjennast att i formspråket til musikken. Eit døme på norsk programmusikk er dei fem symfoniske dikta av komponisten Hjalmar Borgstrøm der diktet Hamlet, skriven for orkester og klaver, vert rekna å vere hovudverket hans.

Kritikk 

Ein annan komposisjon av Beethoven, den såkalla «Måneskinnssonaten», er nytta for å framstille denne måten å oppfatte musikk på som upåliteleg og tilfeldig.  Det vert hevda at Beethoven ikkje tenkte i programmusikalske banar i det heile tatt då han skreiv denne komposisjonen, som i røynda har namnet «Pianosonate nr. 14 i ciss-moll quasi una Fantasia». Tilnamnet Måneskinnssonaten stammar frå musikkjournalisten Rellstab etter ein båttur på Vierwaldstätter See, fleire år etter Beethoven døydde. Fantasien gir lyttaren lov til å fantasere og assosiere.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Programmusikk» frå ,  den 17. juli 2010.  
 

Musikkformer
Musikkterminologi
Kyrkjemusikk

Kyrkjemusikk er musikk som vert nytta i gudstenesta. I vidare forstand vert omgrepet òg nytta om musikk til alminneleg kyrkjeleg bruk, ikkje berre til gudstenestebruk. Kyrkjemusikken samlar eit andeleg og eit musikalsk siktemål. Kyrkjemusikken tolkar og formidlar kristen tru. Den er kyrkjelyden sitt felles svar på Guds tale til menneska, støttar og gir næring til det andelege livet i kyrkjelyden. 

Kyrkja er ein stad der ein syng og spelar for den treeinige Gud. Kyrkjemusikken kjem til
uttrykk på ulike måtar: i gudstenester og kyrkjelege handlingar, i kor og konsertar, i
heimen og i ulik pedagogisk verksemd.

To hovudgrupper 
Kyrkjemusikk kan delast inn i to hovudgrupper:

Kyrkjemusikk knytt til song 
Dei viktigaste formene er hymne, kantate, koral, motett, messe, oratorium, pasjon, rekviem og lovsong.

Kyrkjemusikk som står aleine 
Nokre viktige former er bryllupsmarsj, interludium, preludium, postludium, sørgemarsj.

Tidleg kyrkjemusikk 
Her finn vi omgrep som gregoriansk song og kyrkjetoneartar. Inntil renessansen skreiv komponistane nesten berre kyrkjemusikk. I Noreg finst døme på musikk frå mellomalderen i Olavsmusikken.

Store komponistar 
Johann Sebastian Bach, Dietrich Buxtehude, Georg Friedrich Händel, Girolamo Frescobaldi, og Palestrina er nokre av dei mest kjente komponistane. Men òg dei store komponistane av klassisk musikk skreiv kyrkjemusikk.

Norske kyrkjemusikarar 
Av norske kyrkjemusikarar kan ein nemne Ludvig Mathias Lindeman, Ludvig Nielsen, Arild Sandvold, Knut Nystedt, Egil Hovland, Bjarne Sløgedal og Eilert Hægeland.

Sjå òg
Ceciliaprisen

 

sv:Kristen musik
en:Christian music
it:Musica sacra
nl:Christelijke muziek
Henry Lawes

Henry Lawes () var ein engelsk musikar og komponist.

Han vart fødd i Dinton i Wiltshire, og fekk musikkutdanninga si frå John Cooper, som er betre kjend under det italienske pseudonymet sitt Giovanni Coperario, ein kjend komponist i dei dagar. I 1626 vart Lawes ein av herrane i det kongelege kapellet, og heldt denne stillinga til Det engelske samveldet sette ein stoppar for kyrkjemusikk. Lawes heldt likevel fram som komponist, og den kjende samlinga hans av vokal musikk, Ayres and Dialogues for One, To and Three Voyces, vart publisert i 1653 og to bøker til med same tittelen følgde i 1655 og 1658. Under restaurasjonen av monarkiet i 1660, kom Lawes attende til det kongelege kapellet, og komponerte hymnene til kroninga av kong Karl II. Han vart gravlagd i Westminster Abbey.

Lawes er kjend utanom musikalske krinsar på grunn av venskapen sin til John Milton. Lawes skreiv musikk til maskespelet Comus av Milton, som først vart framført i 1634. Diktaren gjengjeldte dette med å udødeleggjere venen i den kjende sonetten, der Milton skildrar dugleiken til Lawes. 

Henry Lawes var bror til William Lawes, som òg var komponist.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 17. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Barokkomponistar
Engelske komponistar
Jean-Marie Leclair

Jean-Marie Leclair l'aîné, òg kjend som Jean-Marie Leclair den eldre, () var ein fiolinist og ein komponist i barokken. Han vert rekna som grunnleggaren av den franske fiolinskulen. Brørne hans Jean-Marie Leclair den yngre (1703–77), Pierre Leclair (1709–84) og Jean-Benoît Leclair (1714-etter 1759) var òg musikarar.

Biografi 
Leclair forlet heimbyen Lyon og studerte dans og fiolin i Torino. I 1716 gifta han seg med Marie-Rose Casthanie, ei dansarinne, som døydde kring 1728. Leclair reiste attende til Paris i 1723, der han spelte Concert Spirituel, den viktigaste halvoffentlege musikkserien. Av verka hans finn ein mange sonatar for fløyte og generalbass.

I 1730 gifta Leclair seg for andre gong. Den nye kona var gravøren Louise Roussel, som førebudde trykkinga av alle verka hans frå Opus 2 og frametter. Han vart kalla ordinaire de la musique av Ludvig XV i 1733, men Leclair sa opp i 1737 etter ein krangel med Guidon over kontrollen over musique du Roy.

Leclair vart så tilsett av prinsessa av Orange – som var ein flink cembalist og tidlegare student under Händel – og frå 1738 og fram til 1743 tente han tre månader årleg i hoffet hennar i den Haag som ein privat maestro di cappella. Han reiste attende til Paris i 1743. Den einaste operaen hans, Scylla et Glaucus, vart framført for første gong i 1746 og har vorte sett opp i moderne tider. Frå 1740 og fram til han døydde tente han hos hertugen av Gramont.

Leclair var ein kjend fiolinist og komponist. Han tok til seg alle dei nasjonale stilartane i Europa. Mange av suitane, sonatane og konsertane hans, samt operaen hans, har overlevd, medan nokre vokale verk, ballettar og anna scenemusikk er gått tapt.

Mord 
I 1758, etter at han skilde seg frå den andre kona si, kjøpte Leclair eit lite hus i eit farleg nabolag i Paris, der han vart funnen knivdrepen i 1764. Sjølv om mordet av han er eit mysterium, er det mogeleg at eks-kona hans var involvert for å få pengane hans, men den største mistanken er retta mot nevøen hans, Guillaume-François Vial.

Om det var slektningane hans som ikkje tilgav at han hadde forlate familien, eller andre, så vart han knivstukken i ryggen rundt den 23. oktober 1764. Han var då så isolert frå omverda at han først vart funnen to månader seinare. Han vart funnen på golvet på rommet sitt og heldt den raude Stradivariusen sin inn til brystet. På overflata av fiolinen frå 1721 etterlet han seg ein mørk flekk.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jean-Marie Leclair» frå , den 17. juli 2010. 
 

Franske komponistar
Barokkomponistar
Franske fiolinistar
Politisk økonomi

Politisk økonomi var den opphavlege termen for studiet av produksjon, handlingar som kjøp og sal, samt tilhøvet til lova og til styresmaktene. 

Termen vart brukt allereie på 1700-talet om studiet av økonomien til ein stat. Nokre politiske økonomar støtta arbeidsverditeorien. Blant dei mest kjende tilhengarane av denne teorien finn ein personar som John Locke, Adam Smith og Karl Marx). Deira utgangspunkt var at det var arbeidet som skapte grunnlaget for verdiane i samfunnet. Mange politiske økonomar var også opptekne av utviklinga innan teknologien, ei utvikling som gjekk stadig hurtigare og som fekk ei stadig viktigare rolle innan sosiale og økonomiske forhold. 

Seint på 1800-talet blei termen politisk økonomi erstatta av termen samfunnsøkonomi (på engelsk «economics»), ein term som blei brukt av dei som forsøkte å gje studiet av økonomi eit meir matematisk grunnlag. 

I dag blir termen politisk økonomi brukt om fleire ulike, men nærskylde tilnærmingar til studiet av økonomisk og politisk åtferd. Politisk økonomi tek mellom anna for seg samspelet mellom politikk og økonomi nasjonalt og internasjonalt. Modellar og metodar hentast frå både samfunnsøkonomi og statsvitskap. Politisk økonomi arbeider både med «økonomisk» åtferd i den politiske prosessen og med «politisk» åtferd i markedet.

Statsvitskap
Økonomi
Rick Riordan

Rick Riordan () er ein amerikansk forfattar frå San Antonio i Texas. Han er mest kjend for å ha skrive fantasyserien om Percy Jackson, som omfattar fem bøker.

Kjelder

 Henta inn frå engelsk wikipedia, 17. juli 2010.

USA-amerikanske forfattarar
Folk frå San Antonio
Samfunnsøkonom

Ein samfunnsøkonom er ein person med eksamen på hovudsfagsnivå i samfunnsøkonomi, grada cand.oecon. Tittelen var tidlegare sosialøkonom. Både embetseksamen og hovudfagseksamen i økonomi gav tittelen samfunnsøkonom. Embetseksamen innebar et studieløp i økonomi på 5 år, medan hovudfagseksamen kravde 4 år. For hovudfagseksamen var det i tillegg eit krav om halvtanna års studiar i andre fag i tillegg til økonomistudia.

Bakgrunnsstoff 
 Utdanning.no si yrkesbeskriving av samfunnsøkonom

Titlar
Samfunnsøkonomi

nb:Samfunnsøkonom
Matthew Locke

Matthew Locke () var ein engelsk barokkomponist og musikkteoretikar.

Som gut fekk Locke lære i koret i Exeterkatedralen, under Edward Gibbons, bror til Orlando Gibbons. 18 år gammal reiste Locke i Nederland, og vart mogelegeins konvertert til katolisismen medan han var der.

I lag med Christopher Gibbons (son til Orlando), komponerte Locke musikken til Cupid and Death, eit maskespel frå 1653 av James Shirley. Musikken deira er den einaste musikken for eit dramatisk verk frå Caroline-tida som har overlevd fram til i dag. Locke var ein av fem komponistar som skreiv musikk for The Siege of Rhodes (1656), ein opera av Sir William Davenant. Dei andre fire var Henry Lawes, George Hudson, Henry Cooke og Charles Coleman. Locke skreiv musikk for fleire operaer av Davenant, The Cruelty of the Spaniards in Peru (1658) og The History of Sir Francis Drake (1659). Han skreiv musikk for prosesjonsmarsjen i samband med kroninga av Karl II.

I 1673 publiserte Locke Melothesia, eit musikkteoretisk verk. Framsida skildrar han som «Komponist for Hans Majestet og organist i kapellet til hennar Majestet.», —altså Karl II og Katrine av Braganza. Locke tente òg hos kong Karl som komponist for blåsarar («musikk for kongen sine sackbutar og kornettar») og komponist for fiolinar. Etterfølgjaren hans i denne stillinga var Henry Purcell og Locke har vorte skilra som mentor for Purcell.  I 1675 komponerte han musikk for Psyche av Thomas Shadwell.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Matthew Locke (composer)» frå ,  den 17. juli 2010. 
  oppgav desse kjeldene:
 Baker, Christopher Paul, red. Absolutism og the Scientific Revolution, 1600–1720: A Biographical Dictionary. London, Greenwood Press, 2002.
 Caldwell, John. The Oxford History of Music: From the Beginnings to C. 1715.  Oxford, Oxford University Press, 1999.
 Harding, Rosamund E. M. A Thematic Catalogue of the Works of Matthew Locke with a Calendar of the Main Events of his Life. Oxford, Alden Press, 1971.

 Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Engelske komponistar
Barokkomponistar
Engelske musikkteoretikarar
Folk frå Exeter
Fødde i 1620-åra
Aust-Telemark

Aust-Telemark er ein kommuneregion aust i det tidlegare Telemark fylke som er samansett av dei seks kommunane Nome, Bø, Sauherad, Notodden, Hjartdal og Tinn. Regionen har om lag 36200 innbyggjarar og til saman eit landareal på kring 4800 kvadratkilometer.

Dei største sentra i Aust-Telemark er Bø, Notodden og Rjukan.

Kommunar 

Til Aust-Telemark reknast seks kommunar:

Kommunane Bø, Nome og Sauherad profilerer seg som Midt-Telemark.
Søre del av Nome kommune, tidlegare Holla kommune vart rekna til Grenland.

Telemark fylke
Haute-contre

Haute-contre er ei sjeldan form for ei høg tenorstemme, som var dominerande i fransk barokkmusikk og klassisk opera fram til siste halvdel av 1700-talet. Stemma vart hovudsakleg sungen av menn i soloroller, typisk helte- og elskovsroller. 

Røyster
Operaterminologi
Barytenor

Barytenor er eit musikalsk uttrykk som er ei blanding av orda «baryton» og «tenor». Han vert nytta for å skildra både bariton- og tenorrøyster. I Webster's Third New International Dictionary er røysta definert som ei «barytonrøyst som i røynda har stemmevidda til ein tenor». Uttrykket vart derimot òg definert seint på 1800-talet og tidleg på 1900-talet i musikalske oppslagsverk som «ei låg tenorrøyst, nesten baryton»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Baritenor» frå ,  den 17. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Thurner, Dick, Portmanteau Dictionary: Blend Words in the English Language, McFarland & Co., 1993. ISBN 0899506879
Hubbard, William L., The American History and Encyclopedia of Music, originally published in 1910 ISBN 1417902000

Referansar

Røyster
Operaterminologi
Tone