alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Canicattì

Canicattì er ein by og ein kommune i provinsen Agrigento i regionen Sicilia i Italia. Kommunen har vel 35 000 ibuarar og har eit areal på 91,4 km². Byen ligg 465 meter over havet, 33 kilometer aust for provinshovudstaden Agrigento.

Landbruk, særleg fruktdyrking, er hovudnæring i Canicattì, ved sidan av handel og annan tenesteyting.

I Nord-Italia vert canicatti ofte nytta som nemning om ein stad som ligg langt unna, og som ein ikkje veit stort om.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Canicattì» frå ,  den 10. november 2013.  
 

Byar på Sicilia
Byar i Italia
24. serierunde i Tippeligaen 2013

24. serierunde i Tippeligaen 2013 starta fredag 20. september klokka 19 med Rosenborg mot Haugesund. Runden fortsette med to kampar laurdag 21. september. Lillestrøm mot Hønefoss klokka 15.30, og Brann mot Strømsgodset klokka 18. Runden avslutta med fem kampar søndag 22. september. Sarpsborg 08 mot Tromsø klokka 15.30, tre kampar klokka 18, og Viking mot Vålerenga klokka 19.

Fakta

24
25. serierunde i Tippeligaen 2013

25. serierunde i Tippeligaen 2013 starta fredag 27. september klokka 19 med Sogndal mot Strømsgodset. Runden fortsette med to kampar laurdag 28. september. Hønefoss mot Viking klokka 15.30, og Aalesund mot Brann klokka 18. Runden avslutta med fem kampar søndag 29. september. Haugesund mot Molde klokka 15.30, tre kampar klokka 18, og Sarpsborg 08 mot Rosenborg klokka 19.

Fakta

25
26. serierunde i Tippeligaen 2013

26. serierunde i Tippeligaen 2013 starta fredag 4. oktober klokka 19 med  mot . Runden fortsette med to kampar laurdag 5. oktober.  mot  klokka 15.30, og  mot  klokka 18. Runden avslutta med fem kampar søndag 6. oktober.  mot  klokka 15.30, tre kampar klokka 18, og  mot  klokka 19.

Fakta

26
27. serierunde i Tippeligaen 2013

27. serierunde i Tippeligaen 2013 starta fredag 18. oktober klokka 19 med  mot . Runden fortsette med to kampar laurdag 19. oktober.  mot  klokka 15.30, og  mot  klokka 18. Runden avslutta med fem kampar søndag 20. oktober.  mot  klokka 15.30, tre kampar klokka 18, og  mot  klokka 19.

Fakta

27
28. serierunde i Tippeligaen 2013

28. serierunde i Tippeligaen 2013 starter fredag 25. oktober klokka 19 med  mot . Runden fortsette med to kampar laurdag 26. oktober.  mot  klokka 15.30, og  mot  klokka 18. Runden avslutta med fem kampar søndag 27. oktober.  mot  klokka 15.30, tre kampar klokka 18, og  mot  klokka 19.

Fakta

28
30. serierunde i Tippeligaen 2013

30. serierunde i Tippeligaen 2013 vart spelt søndag 10. november klokka 18. Alle kampane vart spelt samstundes slik at ingen skulle få ein fordel av å spele seinare enn andre.

Fakta

30
29. serierunde i Tippeligaen 2013

29. serierunde i Tippeligaen 2013 vart spelt søndag 3. november klokka 18. Alle kampane vart spelt samstundes slik at ingen skulle få ein fordel av å spele seinare enn andre.

Fakta

29
Tore Lindmo

Tore Lindmo () er ein norsk fysikar. Han har arbeidd med biofysikk og leia eit større samarbeidsprosjekt mellom NTH og Radiumhospitalet frå 1989 til 1994 om utvikling av ein metode for å kjenne att og binde biologiske stoff basert på bruk av monodisperse kuler, såkalla ugelstadkuler.

Han tok utdanning som sivilingeniør ved NTH i 1972 og dr.philos. ved Universitetet i Oslo i 1982. Han var forskar ved Det norske Radiumhospital frå 1973 til 1983 og professor i fysikk ved NTH frå 1989.

Kjelder

Norske fysikarar
Norske sivilingeniørar
Norske fysikkprofessorar
Professorar ved NTH
Elevar ved NTNU
Elevar ved Universitetet i Oslo
Folk frå Steinkjer
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Jens Lothe

Jens Lothe () er ein norsk fysikar. Lothe er kjent for ei rekkje arbeid innan teoretisk faststoff-fysikk.

Han tok dr.philos. i 1968 og vart professor i faststoff-fysikk ved Universitetet i Oslo frå 1972. 

Han gjesta University of Bristol 1957-58, Carnegie Institute of Technology 1960-62 og Ohio State University 1965-66.

Verv
Det Norske Videnskaps-Akademi
Fridtjof Nansens belønning for fremragende forskning

Kjelder

Norske fysikarar
Vitskapsfolk frå Oslo
Norske fysikkprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Fysikarar på 1900-talet
Longitudinalbølgje

Longitudinalbølgjer er bølgjer der svingingane i eit stoff føregår i forplantingsretninga til bølgja, òg kalla langsbølgjer. Longitudinalbølgjer er karakterisert ved at det i bølgja oppstår fortettingar og fortynningar som breier seg i stoffet. Lydbølgjer er longitudinalbølgjer. 

Det motsette er transversalbølgjer.

Kjelder
Longitudinalbølger. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/longitudinalb%C3%B8lger. 

Bølgjemekanikk
Bølgjer
Theodore Maiman

Theodore Harold «Ted» Maiman () var ein amerikansk fysikar, som 16. mai 1960 demonstrerte prinsippet for laser for første gongen. Maiman arbeidde då ved Hughes Research Laboratories, og fekk laserlys (694 nm) ved å sende kraftige lyspulsar inn i ein rubinstav. 

Maiman tok mastergrad i fysikk ved Stanford University i 1951 og doktorgrad i 1955. Laseren blir rekna som ein av dei viktigaste oppfinningane innan fysikken etter andre verdskrigen, og Maiman har difor vore nominert til Nobelprisen i fysikk to gonger.

Kjelder
 Theodore Harold Maiman. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013.

USA-amerikanske fysikarar
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Elevar ved Stanford University
Elevar ved University of Colorado
Japanprisen
Wolfprisen i fysikk
Laserforskarar
Jødiske fysikarar
USA-amerikanske jødar
Medlemmar av United States National Academy of Engineering
Døde av mastocytose
Kvalvik i Lyngen

Sjå òg Kvalvik.
Kvalvik (kvensk Kolsevuopio) er ein tettstad i Lyngen kommune i Troms. Bygda ligg på vestsida av fjorden Lyngen, omtrent 7 kilometer sør for Lyngseidet og 7 kilometer nord for Furuflaten, like sør for utløpet til elva Myllyjoki. Fylkesveg 868 går gjennom bygda.

Kjelder
 Kvensk stadnamn  
 Stedsnavnfakta frå Kartverka til Staten

Bakgrunnsstoff
 Lyngen kommune
 NVE-rapport
 Værvarsel for Kvalvik 

Geografi i Lyngen
Magdeburgske halvkuler

Magdeburgske halvkuler var eit par store halvkuler laga av kopar med ein diameter på kring 50 cm, og slipt slik at dei passa akkurat til kvarandre. Kantane var smørt inn med feitt og lufta pumpa ut. Det vart då danna eit vakuum inni holrommet, og dei to halvkulene kunne ikkje dregast frå kvarandre, sjølv ikkje med åtte hestar som drog frå kvar si side.

Dei magdeburgske halvkulene vart oppfunnen av den tyske vitskapsmannen og borgarmeisteren i Magdeburg i Tyskland, Otto von Guericke. Det var i 1650 då han hadde funne opp ei luftpumpe. Det første kunstige vakuumet hadde vorte laga nokre år tidlegare av den italienske vitskapsmannen Evangelista Torricelli, og han inspirerte Guericke til å gjere dette eksperimentet. Det var den 8. mai 1654 den dramatiske demonstrasjonen fann stad, føre Riksdagen i Regensburg, med keisar Ferdinand III til stades. 30 hestar – 15 på kvar side – lukkast ikkje å dra halvkulene frå kvarandre. I 1656 gjentok han eksperimentet i Magdeburg – der han òg var borgarmeister – no med åtte hestar på kvar side. I 1663 (nokre kjelder seier 1661) gjentok han forsøket i Berlin, då med 24 hestar.

Krafta som held dei to halvkulene saman er lik trykket på det arealet avgrensa av samanføyinga av halvkulene, i dette tilfellet arealet av ein sirkel med diameter = 50 cm. Det er usikkert kor godt vakuumet var som Guericke laga, men vi må rekne med at luftpumpa hans neppe klarte å dra ut all luft. Likevel skulle trykket vere lik krafta som skal til for å løfte ein bil eller ein liten elefant.

Eksperimentet vart svært populært for å demonstrere prinsippet med lufttrykk, og mange mindre kopiar med magdeburgske halvkular vart laga, og blir òg brukt i dag. Eksperimentet har vorte brukt som motiv på i alle fall to tyske frimerke

Dei originale halvkulene er bevarte i Deutsches Museum i München.

I Magdeburg er det òg ein statue som viser eksperimentet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Magdeburgske halvkuler» frå ,  den 11. november 2013.

Bakgrunnsstoff

 Magdeburg Hemispheres

Magdeburg
Fysiske eksperiment
Historiske vitskaplege instrument
Matematisk fysikk

Matematisk fysikk er ei grein av fysikken der ein finn konsekvensar av fysiske teoriar ved hjelp av matematiske metodar. 

Feltet omfattar mellom anna undersøkingar av rørslene til lekamar i solsystemet, trelekamproblemet, matematisk analyse av svingerørsler, analyse av bølgjerørsle og utleingar av konsekvensane til relativitetsteorien.

Sjå òg 
 teoretisk fysikk

Kjelder
 Grøn, Øyvind. (2009, 14. februar). Matematisk Fysikk. I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/matematisk_fysikk. 

 
Fysikk
Materiebølgje

Materiebølgjer er ifølgje ein teori av Louis de Broglie frå 1924 eit fenomen som finst ved rørsle av materielle partiklar. I 1927 påviste Clinton Davisson og George Paget Thomson interferensfenomen ved elektronstrålar som vart reflekterte frå metalloverflater og stadfesta med det hypotesen til de Broglie. Teorien er vidareført i formuleringa til Erwin Schrödinger av kvantemekanikken. Ifølgje kvanteteorien kan all materie vise bølgjeegienskapar.

Kjelder
Materiebølger. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/materieb%C3%B8lger. 

Bølgjer
Materie
Kvantefysikk
Menisk i fysikk

Menisk er den boga, øvre væskeoverflata i eit røyr som stikk ned i ei væske. Han kan vere anten konkav eller konveks sidan væska fuktar eller ikkje fuktar røyret.

Menisk er òg nemning for boga brilleglas.

Kjelder
Menisk: fysikk. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/menisk/fysikk. 

Væskemekanikk
Mikrovekt

Ei mikrovekt er ei vekt der ein kan måle vektendringar på 10–6 gram eller 0,001 mg, når maksimalbelastninga ikkje overstig 20 g. For spesielle føremål er det konstruert vekter der ømfintligheita er så liten som 10–9 g.

Kjelder
 

Laboratorieutstyr
Måleinstrument for masse
Kronologi

Kronologi (frå gresk: χρόνος khrόnos, «tid» og λόγος logos, «fornuft» eller «lære») vil seia tidsrekkefølgje. Kronologi er også den vitskaplege læra om å rangera hendingar etter når dei fann stad i tida. Døme på dette er bruken av tidslinjer, eller hendingsrekkefølgjer. Kronologi er også "å bestemma den faktiske tidssekvensen av hendingar i fortida."

Kronologi er ein del av periodisering. Det er også ein del av fagfeltet historie, inkludert jordas historie, geofag og studiet av den geologiske tidsskalaen.

Joseph Scaliger (1540–1609) vert rekna for banebrytande i sitt arbeid når det gjeld moderne kronologi. Hans verk De emendatione temporum (1583) tok for seg mange spørsmål i samband med oldtidskronologi.

Relaterte fagfelt

Kronologi er vitskapen som tidfestar historiske hendingar. Ein føresetnad for kronologi er kronometri, også kjent som tidsmåling, og historiografi som undersøkjer historieskriving og bruk av historiske metodar. Karbondatering utreknar alderen på levande skapningar frå fortida ved å måla proporsjonen av karbon-14-isotopen i karboninnhaldet deira. Dendrokronologi, eller årringsdatering, reknar ut alderen på tre ut frå korrelasjon av dei ulike årringane i veden til dei kjende årlege referansesekvensane i regionen som gjenspeglar årleg klimatisk variasjon. Dendrokronologi blir i sin tur brukt som kalibreringsreferanse for karbondatering.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Chronology» frå ,  den 11. november 2013.  
 
Denne artikkelen bygger på «Kronologi» frå ,  den 11. november 2013.  
 

Tid
Kronologi
Historie
Abiogenese

Abiogenese eller abiogenesis (av gresk a, 'ikkje', bios, 'liv' og genesis, 'opphav') er teorien om korleis liv kan oppstå frå livlaus materie.

Frå antikken trudde ein at liv spontant kunne oppstå utan foreldreorganismar. ]Aristoteles hevda til døms at dyr kunne oppstå frå einkvar tørka lekam som blei fukta, eller ein fukta lekam som blei tørka. Først på 1800-talet viste vitskaplege eksperiment at slike organismar ikkje oppstod av seg sjølv. Louis Pasteur sine eksperiment frå 1862 var særleg viktige for å visa dette.

I dag er abiogenese rekna som ein vitskapleg hypotese der inorganisk materie spontant går saman og dannar organiske molekyl som er i stand til å kopiera seg sjølv.

Det finst fleire konkurrerande hypotesar, men den som har breiast vitskapelig støtte er RNA-hypotesen. Denne går kort ut på at RNA er det einaste kjende sambandet som kan fungera både som arvemateriale og enzym.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Monokromatisk

Monokromatisk syner til lys eller stråling som består av bølgjer med ein enkel frekvens eller bølgjelengd, svarande til ein bestemd farge. Monokromatisk lys vil ved bryting i eit prisme ikkje blir spalta i lys av fleire fargar.

Kjelder
Monokromatisk. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/monokromatisk.

Farge
Walther Nernst

Walther Hermann Nernst () var ein tysk fysikar og kjemikar. Han var ein av grunnleggjarane av den moderne fysiske kjemien, og bidrog innan elektrokjemi, termodynamikk og fotokjemi. Han er òg kjent for å ha oppdaga Nernst-likninga. Han fekk Nobelprisen i kjemi i 1920.

Liv 
Etter artium ved gymnasiet i Graudenz studerte han i Zürich, Berlin og Graz. Der samarbeidde han med Albert von Ettingshausen (Ettingshausen-Nernst-effekten) og Ludwig Boltzmann. Han tok doktorgraden i 1887 under rettleiing av Friedrich Kohlrausch i Würzburg. I 1889 habiliterte han under rettleiing av Wilhelm Ostwald i Leipzig. 1889 vart han assistent og privatdosent for Eduard Riecke i Göttingen.

1892 vart han gift med Emma Lohmeyer, dotter av ein medisinprofessor og kirurg frå Göttingen. I ekteskapet fekk han døtrene Hildegard, Edith og Angela og sønene Rudolf og Gustav. Begge sønene fall i første verdskrigen. 1899 skaffa Nernst seg den første privatbilen i Göttingen. Ein vidare lidenskap var jakt. Han slo seg ned i Berlin i 1905. I 1922 kjøpte han riddargodset Ober-Zibelle ved Muskau, der han etter eremiteringa si i 1933 trekte seg tilbake.

Verk 
 Theoretische Chemie vom Standpunkte der Avogadroschen Regel und der Thermodynamik. Stuttgart 1893
 mit A. Schönflies: Einführung in die mathematische Behandlung der Naturwissenschaften. München 1895
 Die theoretischen und experimentellen Grundlagen des neuen Wärmesatzes. Halle 1918

Litteratur 
 Hans-Georg Bartel: Walther Nernst. Teubner, Leipzig 1989, ISBN 3-322-00684-0

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walther Nernst» frå ,  den 11. november 2013.

Bakgrunnsstoff 

 
 
 

Tyske fysikarar
Tyske kjemikarar
Tyske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i kjemi
Elevar ved Humboldt-Universität zu Berlin
Folk frå Wabrzezno fylke
Folk frå provinsen Preussen
Termodynamikarar
Elevar ved Universitetet i Graz
Medlemmar av Royal Society
Elevar ved Universitetet i Würzburg
Nicolai Norman

Nicolai (Nico) Norman () var ein norsk fysikar. Han var professor ved Fysisk institutt ved Universitetet i Oslo frå 1964 til 1986.

Norman byrja å studere realfag ved UiO like før andre verdskrigen. Under krigen var han aktivt med på motstandsarbeid mot den tyske okkupasjonen. I 1947 fekk han cand.real.-graden, før han så vart stipendiat. I 1956 tok Norman dr. philos-graden, med avhandlinga «On the cylindrically symmetrical distribution method in X-ray analysis».

I 1950 hadde Norman forskingsopphald ved MIT, og i 1954 ved Brooklyn Polytechnic Institute. Etter han hadde tatt doktorgraden jobba han ved Sentralinstituttet for industriell forsking (det seinare SINTEF), før han gjekk tilbake til UiO som professor i faststoff-fysikk i 1964. 

I 1966 vart Norman innvalt i Det Norske Videnskaps-Akademi. Han var styrar ved Fysisk institutt frå 1976 til 1978.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nicolai Norman» frå ,  den 11. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
«Nekrolog: Nicolai Norman» Aftenposten Morgen (14. juli 2006)
 

Norske fysikarar
Norske fysikkprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Folk frå Trondheim
Johan Feyer

Johan Fredrik Feyer () var ein norsk industrileiar, fødd og død i Kristiania.

Feyer var son til ein sorenskrivar som frå 1834 hadde embete i Eigersund. Etter å ha avlagt ein dårleg eksamen artium i 1841, reiste Feyer til England og lærte seg å produsere leirvarer. I 1846 vende han tilbake til Eigersund og starta året etter opp ein fabrikk, Egersund Potteri, som laga brunt steinty. Alt frå 1850-åra var Feyer den fremste fabrikanten av steintøy i Noreg.
 
I 1865 danna han Egersund Fayancefabrik, og drifta vart innretta mot kvitt steintøy. Jamsides fabrikkdrifta var han heile tida på jakt etter nye skjerp og mineral. I 1870-åra fekk han pengevanskar, grunna det mislukka AS Stavanger Grubekompani, og vart slegen konkurs i 1876. Firmaet var selt av skifteretten til eit aksjeselskap. Men fajansefabrikken var likevel solvent, og Feyer vart boden disponent-stillinga. Han avslo tilbodet, valde i staden å flytte til hovudstaden, der han arbeidde som kontorist.

Feyer hadde store kunnskapar kva gjaldt teknikk og naturvitskap, men var mindre oppteken av forretningsdrift og økonomi.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. IV, bandet. 1952
Norsk Biografisk Leksikon

Norske industrigrunnleggjarar
Folk frå Eigersund
Folk frå Oslo
Negentropi

Negentropi er det motsette av entropi og tyder «negativ entropi». Omgrepet vart innført av Erwin Schrödinger i 1943 for å karakterisere prosessar, gjerne knytte til liv, som utviklar eit system i retning av auka struktur.

Eit nærskyldt omgrep er syntropi, som vart innført av den italienske matematikaren Luigi Fantappiè i 1942. Den andre termodynamikklova seier at naturlege prosessar skjer slik at at entropien i eit lukka system veks, og at dette er eit uttrykk for at strukturar vert brotne ned og informasjon går tapt, medan Fantappiè meinte at det eksisterer naturlege prosessar slik at struktur byggjast og syntropien veks. Omgrepet blir mellom anna nytta innanfor alternativ medisin.

Kjelder
 Grøn, Øyvind. (2009, 5. april). Negentropi. I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/negentropi.
Grøn, Øyvind. (2009, 12. mai). Syntropi. I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/syntropi.

Entropi
Erling Laugsand

Erling Emil Laugsand () var leiar i Senterungdomen frå 2013 til 2016. Han er oppvaksen i Averøy i Møre og Romsdal.

Utdanning 
Laugsand har studert sivilingeniør i industriell økonomi ved NTNU. Han har pause fra studiet på grunn av vervet som senterungdomsleiar.

Politisk karriere 
Erling Laugsand vart vald som ny leiar i Senterungdomen 9. november 2013 i Ålesund, på organisasjonen sitt 64. landsmøte. Han tok offisielt over etter Sandra Borch ved møteslutt dagen etter. Før han vart vald som leiar, var han styremedlem i sentralstyret.

Referansar 
 Erling Laugsand er ny leder i Senterungdommen , Senterungdomen 9. november 2013

Leiarar i Senterungdomen
Folk frå Averøy
Frognerkilen

Frognerkilen er ei smal bukt i Indre Oslofjord, i Oslo mellom Filipstad og Skillebekk i aust og Bygdøy i vest. Saman med Bestumkilen gjer Frognerkilen at Bygdøy er ei halvøy som er forbunde med fastlandet berre over eit smalt, lågt eide. I gamal tid, då havet stod høgare, var Bygdøy ei verkeleg øy.

I Frognerkilen er det båthamner for fridtidsfartøy. Ved innseglinga til Frognerkilen ligg på austsida klubbhuset til Christiania Roklub, kalla Kongen, på vestsida (Bygdøysida) ligg klubb- og selskapslokala til Kongelig Norsk Seilforening, kalla Dronningen. Båe husa ligg litt ut frå stranda, med brusamband inn til stranda. På vestsida lenger inn i bukta ligg lystslottet Oscarshall. Langsetter den austre stranda går den sterkt trafikkerte Europaveg 18, som her har namnet Frognerstranda, og mellom denne vegen og sjøen, ein gangveg og sykkelveg som er mykje nytta.

Vintrane i tida 1860–1900, når fjordisen hadde lagt seg, vart det laga til skeisebane på Frognerkilen. Mellom anna vart verdsmeisterskapen på skeiser 1900 arrangert på fjordisen her.

Bukta har namn etter storgarden Frogner hovedgård, som mellom anna eigde dei areala som Frognerparken ligg på, og som òg eigde grunn ned til Frognerkilen. Frognerkilen og Bestumkilen har tidlegare hatt namna Ladegårdsfjordene

Frognerkilen er eit freda kulturminne.

Fotnotar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frognerkilen» frå ,  den 11. november 2013.  
 
Norsk Allkunnebok. IV. bandet. 1953

Bakgrunnsstoff
 

Kulturminne i Oslo
Oslofjorden
Optimalisere

Optimalisere tyder å gjere noko så godt som mogeleg eller føre noko til eit optimum. Det kan vere ein prosess eller eit system under visse vilkår. Optimalisering går gjerne føre seg ved at ein skapar ein matematisk modell av prosessen eller systemet, og ved hjelp av datamaskinar undersøker under kva forhold modellen fungerer best når ein varierer ulike parameterar.

Sjå òg
Matematisk programmering

Kjelder
 Grøn, Øyvind. (2009, 11. desember). Optimalisere. I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/optimalisere.

Dataanalyse
Optisk modulator

Ein optisk modulator er eit apparat som vert nytta til å endre eigenskapane til ei lysstråle. Det kan til dømes vere retninga til lysstrålen, frekvensen, fasen eller lysintensiteten. 

Ofte er den lettaste måten å endre intensiteten til lyset på ved å endre straumen som driv lyskjelda, til dømes ein laserdiode. Denne måten å modulere lyset på vert kalla direkte modulasjon.

Kjelder
Grøn, Øyvind. (2009, 14. februar). Optisk Modulator. I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/optisk_modulator.

Modulator
Ikkje-lineær optikk
Oscillator

Ein oscillator, svingar eller svingekrets er eit system som utfører svingingar av kva for ein som helst art (mekaniske, akustiske, elektriske).

Mekanisk oscillator 
Ein mekanisk harmonisk oscillator oppstår når ein fri rørleg lekam påverkast av ei kraft som alltid er retta mot likevektsstillinga og er proporsjonal med avstanden til lekamen frå denne, til dømes elastiske svingninger ved små utslag. Den udempa harmoniske oscillatoren utfører reine sinussvingingar (harmoniske svingninger) omkring likevektsstillinga.

Elektriske oscillatorar 

Elektriske oscillatorar genererer udempa, periodiske elektriske spenningar av ulike former (oftast sinusforma), og inngår i mange typar elektronisk utstyr. 

I teoretisk fysikk skildrast atoma og rørslene deira, t.d. i krystallgitter, som elektriske oscillatorar. Studiet av desse oscillatorane og den strålinga (lys, varmestråling) dei skapar, har vore grunnleggjande for forståinga av oppbygginga til materien og for utviklinga av kvantemekanikken.

Kjelder
Oscillator. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/oscillator.

Oscillasjon
Mikael Foslie

Mikael Heggelund Foslie () var ein norsk botanikar frå Borge i Nordland, spesialist på havalgar. Han var far til Steinar Foslie.

Foslie var son til ein kyrkjesongar. I ungdomsåra arbeidde han som telegrafist  i telegrafverket. Han var interessert i naturhistorie og byrja studere det marine livet, særleg havalgar. Frå 1880 fekk han statsstipend og kunne dermed vie seg heilt til studiane. Perioden 1885 til 1892 var han konservator ved Tromsø museum. Sidan styrte han samlingane ved vitskapsselskapet i Trondheim til han døydde.

Han gav ei rekke verk om systematikk til havalgane. Særleg arbeidde han med kalkalgar og ytte grunnleggjande tilskot til den vitskaplege litteraturen på feltet. I sine siste leveår sysle han på eit stort verk om kalkalgane, men rakk ikkje å fullføre det. I privatarkivet etter Foslie, som finst ved NTNU Universitetsbiblioteket, Gunnerusbiblioteket, er korrespondansen han førte om botanikk og zoologi.

Foslie døydde i Trondheim.

Kjelder

Norsk Allkunnebok. IV, bandet. 1952
Denne artikkelen bygger på «Mikael Foslie» frå ,  den 11. november 2013.  

Norske botanikarar
Folk frå Vestvågøy
Physica Norvegica

Physica Norvegica er eit vitskapleg tidsskrift for fysikk, som etterfølgde Archiv for Mathematik og Naturvidenskab. Det vart utgjeve 1964–77 av Det Norske Videnskaps-Akademi i Oslo. I 1977 gjekk tidsskriftet inn i Physica Scripta, som då gjekk over frå å vere eit reint svensk til eit fellesnordisk tidsskrift for fysikk.

Kjelder
 Physica Norvegica. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/Physica_norvegica.

Vitskaplege tidsskrift
Det Norske Videnskaps-Akademi
Norske tidsskrift