alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
System

Eit system er ei gruppe av mindre einingar som utgjer ein samordna eller samverkande heilskap. 

Nokre døme på system:

Fonologiske system
 Det endokrine systemet, styrer kroppens hormonproduksjon
 Informasjonssystem, et system for behandling av informasjon
 Operativsystem, eit grunnleggjande program på ei datamaskin
 PA-system, eit lydanlegg
 Periodesystemet, ein tabell over alle kjente grunnstoff
 Solsystem, planetar og andre himmellekamar i bane rundt ei stjerne
 Systematikk, læra om det biologiske mangfoldet og dets ordning
 Biologisk systematikk, ei ordna oppstilling av delgruppene av ei organismegruppe
 Systemutvikling, metode for å løysa problem ved hjelp av en modell
 Systemdynamikk, eit sett med konseptuelle verktøy som gjer det mogleg å forstå strukturen og dynamikken i komplekse system
 Sosialt system

System
Rongshui

Rongshui er eit sjølvstyrande kinesisk fylke i Guangxi-regionen. Det har eit areal på 4 665 km² og 470 000 innbyggarar. Rundt 40 % av dei høyrer til miao-minoriteten.

Elva Rong (kinesisk Rongjiang eller Rongshui) renn gjennom fylket. 
I 2009 førte flaum til at 70 000 innbyggarar måtte dra frå heimane sine.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Rongshui» frå ,  den 23. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad  (kinesisk)

Fylke i Guangxi
Peter Hount

Peter Ulrik Magnus Hount () var ein dansk-norsk prest, eidsvollsmann og stortingsmann.

Hount kom til verda i Igens på øya Als i Danmark, der far hans var prest. Då han var eitt år gamal flytta familien til Søgne i Vest-Agder, der far hans var sokneprest. Frå 1783 var han elev ved Kristiansands latinskule. Claus Pavels var mellom medelevane hans, i sin Autobiographi omtalar han Hount som «den kjæreste af alle min tidligere Ungdoms Venner». År 1786 gjorde han seg ferdig på skulen og var student. Studerte deretter ved Københavns universitet og vart cand. theol. i 1791.

Etter ei tid som alumnus saman med Claus Pavels ved 'Ehlers kollegium' i København vart han i 1793 residerande kapellan på Voss. Her arbeidde han for å forbetre fattig- og skulestellet. Grunna sjukdom flytta han i 1800 til laglegare klima, då han vart sokneprest i Moss. Allereie året etter vart han i staden sokneprest i Berg, og samstundes prost i Nedre Borgesyssel. Hount var ein utprega rasjonalistisk prest, med målsetting om å gjere innbyggjarane til nyttige samfunnsborgarar. Saman med trelasthandlar Jøgen S. Jørgensen stifta han i 1810 'Bergs Agerdyrknings- og Industri-Selskab'.

Hount fekk i 1809 prenta artikkelen «Norges retfærdige og billige Ønsker» i avisa Tiden. Her fremja han krav om eigen norsk bank, universitet og kornmagasin. I 1814 vart han vald til utsending til riksforsamlinga på Eidsvoll frå Smålenene. Han høyrde til unionspartiet. Tilbake i Smålenene opplevde Hount det norske felttoget hausten 1814. I lag med Carsten Tank overbringa han 7. august Karl Johans fredsforslag i det norske hovudkvarteret.

På det overordentlege Stortinget i 1814 vart han sett på med mistillit grunna sine kontaktar med den svenske kronprinsen. Til dette kom at han kom frå den delen av Østfold som var okkupert av svenske styrkar, valet til stortinget vart godkjent mot 14 stemmer, 59 stemte for. Mistilliten vart ikkje mindre då Hount 7. januar 1815 vart tildelt Nordstjerneordenen. Han var innvald på Stortinget i 1815, døydde berre nokre dagar etter tinget kom saman. Gravlagd på Vår Frelsers gravlund i Oslo.

Kjelder
Halvorsen, Jens Braage: Norsk Forfatter-Leksikon 1814–1884, bd. 2, s. 770f. Kristiania: Den norske Forlagsforening, 1888.
Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
Thrap, D.: «Hount, Peter Ulrich Mangus», i Dansk biografisk Lexikon, VIII. Bind, s. 127–28. Kjøbenhavn: Gyldendal, 1894.

Bakgrunnsstoff 

Eidsvollmenn
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar for Smaalenenes amt
Norske prestar
Folk frå Søgne
Anetta Garathun

Anetta Garathun () var ein norsk forleggjar og mediekvinne. Ho dreiv Garathuns Forlagsbokhandel i dåverande Kristiania i seks år, mellom 1894 og 1902.

Garathun stod for utgjevinga av 8 bøker på landsmål i tida ho dreiv forlag og bokhandel. Ho stod òg for utsendingar for Det norske Samlaget og tidsskriftet Syn og Segn. Seinare var ho tilsett som annonsesamlar for Vor Tid.

Kjelder 

Norske forleggjarar
Folk frå Rauma
Målfolk
Carl Dahl

Carl Adolph Dahl ()  var ein norsk embetsmann, eidsvollsmann og stortingsrepresentant. Carl Theodor Dahl var sonen hans.

Dahl var frå Sokndal i Rogaland. Han vart eksaminert jurist i 1791, deretter sorenskrivarfullmektig i Idd og Marker. År 1797 viserådmann i Fredrikshald, 1798-1804 byfut og byskrivar i Tønsberg. Frå 1803 var han byfut og auksjonforvaltar i Fredrikshald, samt sorenskrivar i Idd og Marker. I 1810 vart han i tillegg by- og rådstuskrivar i Fredrikshald.

Dahl var utsending frå Fredrikshald til riksforsamlinga på Eidsvoll. Han var innvald til Stortinget 1818, men grunna sjukdom møtte han ikkje. Han døydde i Fredrikshald.

Kjelder
Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914.  B. 1 D. 1 : Biografier A-K  side 181, digital utgåve
 Carl Adolph Dahl frå Eidsvoll 1814

Eidsvollmenn
Stortingsrepresentantar for Fredrikshald
Stortingsrepresentantar 1818-1820
Dannebrogordenen
Norske juristar
Folk frå Halden
Folk frå Sokndal
Johan Collett

Johan Collett () var ein norsk embetsmann og stortingsmann.

Collett var fødd i Prestø på Sjælland i Danmark. Han vart cand. jur. i 1793. Arbeidde i åra 1796-1802 i det danske rentekammeret. Frå 1802 var han fut i Buskerud, 1814 utnemnd til amtmann i same. Han var amtmann der til han døydde.

Collett var utsending frå Buskerud amt på riksforsamlinga i 1814. På Eidsvoll var han ein av dei fremste talsmennene for sjølvstendepartiet. Han vart vald til stortingsrepresentant fire gongar. Fyrste gongen til det overordentlege storting 1814, der han var medlem av Lagtinget og var med i tre komitear. Neste gongen, 1818, var han visepresident i Lagtinget. Han var då medlem i 15 komitear, formann i ti av dei. Mellom anna var han formann i komiteen om bank- og pengevesenet. År 1824 sat han på stortinget for tredje gong. Han var då formann i komiteen om jordbruk og fedrift, og i komiteen om kjøpstadskatten. Også på det neste stortinget, 1827, var han formann i jordbruk og fedrifts-komiteen, samt komiteen og berg- og skogvesen. Som i 1818 var han visepresident i Lagtinget.

Johan Collett døydde i Kristiania under stortingssamlinga i 1827, og vart gravlagd på Vår Frelsers gravlund. Han var bror av Jonas Collett og far til Peter Jonas Collett.

Collett var innehavar av Vasaordenen og Nordstjerneordenen.

Kjelder 
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. B. 1 D. 1 : Biografier A-K  side 175-176, digital utgåve

Bakgrunnsstoff 
 Slektstreet til Johan Collett på Geni.com

Eidsvollmenn
Stortingsrepresentantar for Buskerud
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar 1818-1820
Stortingsrepresentantar 1824-1826
Stortingsrepresentantar 1827-1829
Norske amtmenn
Fylkesmenn i Buskerud
Vasaordenen
Nordstjerneordenen
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Svend Aschenberg

Svend Aschenberg () var ein norsk prest og stortingsmann. Han var svigerfar til Knud Olsen.

Liv og gjerning
Aschenberg var fødd i Molde. Han gjekk på Trondheims latinskule og vart student i 1787. Teologisk eksamen tok han i 1791. 30. mai 1794 vart han utnemnd til sokneprest til Mo i Øvre Telemark. Ei tid var han attåt prost i Øvre Telemark prosti. Han vart, 28. mars 1806, utnemnd til sokneprest til Røros. Aschenberg fekk avskjed i nåde frå embetet 15. februar 1845, etter 39 års teneste. Seks veker seinare døydde han.

«Aschenberg var en av de mest særpregede prester som Bergstaden har hatt, og fortellinger om gammelprosten lever i folkeminnet og litteraturen den dag i dag. Det blir bl.a. sagt at Johan Falkberget baserte romankarakteren Benjamin Sigismund i boka Den Fjerde Nattevakt på Aschenberg.» (Lars Geithe).

Aschenberg var stortingsmann for Søndre Trondhjems amt i 1815-16. Han var då medlem av sju komitear. I 1830 vart han vald til 1. varamann (suppleant), men møtte på stortinget då den valde representanten, Anders Rambech, sa frå seg valet. Aschenberg var medlem av Lagtinget og av komiteen for næringsvegane.

Han var riddar av Nordstjerneordenen, 1818.

Kjelde
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff 
 Lars Geithe: Presten Svend Aschenberg
Svend Aschenberg  
Bernt Moe: Biographiske Efterretninger om Eidsvolds-Repræsentanter og Storthingsmænd i Tidsrummet 1814-1845

Norske prestar
Stortingsrepresentantar for Sør-Trøndelag
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar 1830-1832
Nordstjerneordenen
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Folk frå Molde
Răzvan Raț

Răzvan Dincă Raț () er ein rumensk fotballspelar. Han har spela for Sjakhtar Donetsk i den ukrainske fotballigaen, og for det rumenske landslaget. Han har vore med på å vinna den rumenske ligaen to gonger med Rapid Bucuresti (1999 og 2003), og den ukrainske ligaen tre gonger med Sjakhtar Donetsk (2005, 2006 og 2008).

Rumenske fotballspelarar
Rapid Bucuresti-spelarar
Bacău-spelarar
Sjakhtar Donetsk-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2008
Spelarar i Fotball-EM 2016
Hans Haslum

Hans Haslum () var ein norsk eidsvollsmann som også var soldat, gardbrukar, lensmann, postopnar og ordførar.

Haslum var frå Bærum i Akershus, der far hans var gardbrukar. Han vart dragonkorporal i 1805. 1807 gjekk han over i artillerikorpset, og var i 1814 sersjant ved 10. artillerikompani. Han deltok i krigen mot Sverige hausten 1814, var med i kampane ved Kjølberg bru.

Tidlegare i 1814 var han med i riksforsamlinga på Eidsvoll som representant for artillerikorpset.

I 1816 avlutta Haslum militærtenesta, då han vart gardbrukar på bruket Nordre Ås i Ås i Akershus. Han var mellombels lensmann 1821-23 og ordførar 1838-42, den fyrste ordføraren i Ås. Året etter, 1843, vart han gardbrukar på Oppsal i Kråkstad i Akershus. Han busette seg i 1848 hos ein son i Aker. Frå 1857 var han oppsynsmann for Eidsvollsbygninga med ei løn på kr 600,-. I 1864 var Haslum ein av fire eidsvollsmenn som på Eidsvoll tok del i feiringa av 17. mai 1814.

Han døydde på Eidsvold Værk.

Kjelder
Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff 

Eidsvollmenn
Ordførarar i Ås
Norske offiserar
Norske gardbrukarar
Folk frå Bærum
James Milner

James Philip Milner () er ein engelsk fotballspelar. Han spelar for Liverpool (2020).

I 2014 spela han for Manchester City i engelsk Premier League og for det engelske fotballandslaget. Han var seriemeister i England med Manchester City i 2012 og 2014. I 2010 vart han kåra til årets unge spelar i England.

Engelske fotballspelarar
Leeds-spelarar
Swindon-spelarar
Newcastle-spelarar
Aston Villa-spelarar
Manchester City-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-EM 2012
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-EM 2016
Liverpool-spelarar
Logaritme

Logaritme er eit matematisk omgrep. Logaritmen med grunntal b til et tal a er den eksponenten c grunntalet må vera opphøgd i for å gi talet: 

 

Grunntalet vert òg kalla basis for logaritmen. Talet a er antilogaritmen. Logaritmar med grunntal lik eulertalet e vert kalla naturlege logaritmar, medan briggske logaritmar har grunntalet 10. Grunntal 2 er òg vanleg.

Desimaltala i ein logaritme vert kalla mantissen, medan heiltalsverdien vert kalla karakteristikken. For ein logaritmeverdi lik 3,2727 er karakteristikken lik 3 og mantissen er 0,2727. 

For eit fast grunntal kan ein sjå på logaritmen som ein funksjon av argumentet x, og vert då kalla logaritmefunksjonen:

.
 
Denne funksjonen er ein av dei elementære grunnfunksjonane og har stort bruksområde i mange delar av matematikken og fysikken. For reelle positive verdiar vert logaritmefunksjonen definert som den inverse funksjonen til eksponentialfunksjonen. Definisjonen av funksjonen kan òg utvidast slik at han gjeld også for komplekse verdiar av argumentet.

Før innføringa av lommereknaren var logaritmar viktige for å kunna forenkla mange praktiske reknestykke: Rekneuttrykk som berre inneheld multiplikasjon og divisjon kan ved hjelp av logaritmar forenklast til uttrykk som berre inneheld addisjon og subtraksjon. Trykte logaritmetabellar var i mange år eit viktig hjelpemiddel for komplekse utrekningar. Charles Babbage utvikla forløparen til dagens reknemaskinar nett for å kunna generera logaritmetabellar. Reknestaven er basert på bruk av logaritmar.

Adjektivet logaritmisk vert brukt for å visa ei tilknyting til logaritmar, til dømes at ein verdi varierer logaritmisk. I ein logaritmisk skala er eit avstand langs skalaen mellom talet 1 og eit tal a proporsjonalt med logaritmen til a. Ein logaritmisk spiral er ei kurva der vinkelen til eit punkt er proporsjonal med logaritmen til radien til punktet.

Notasjon 
Logaritmen med grunntal b til eit tal a vert normalt skriven logb a, men dersom grunntalet er underforstått vert det gjerne forenkla til log a. Standarden ISO 31-11 tilrår slik notasjon:

For logaritmar med grunntal 2:

For briggske logaritmar: 

For naturlege logaritmar:

Logaritmen vert som regel skriven utan parentes rundt argumentet a, som vist i døma. Antilogaritmen vert skriven

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Logaritme» frå , den 23. april 2010. 
 

 
Logaritmiske skalaer
Anne Karin Torheim

Anne Karin Torheim () er ein norsk forfattar, litteraturkritikar, omsetjar og skodespelar. Ho voks opp i Eid kommune i Sogn og Fjordane, og er i dag busett i Stavanger.

Ho debuterte med diktsamlinga Tida er verken ute eller inne i 1990, og sidan har ho gjeve ut to diktsamlingar til, éi prosabok og éin roman. Dessutan er ho representert i antologiar for både vaksne og born, og i læreverk for både grunnskulen og vidaregåande skule. Torheim har også omsett Alice Sebold-romanane Nesten evig (2008) og Alle min kjære (2004) til nynorsk.

Som skodespelar har ho hatt engasjement ved Den Nationale Scene, Sogn og Fjordane Teater, Riksteatret og Rogaland Teater.

Torheim sat i Det litterære Råd i Den norske Forfatterforening i seks år.

Bibliografi

Bøker

2020 -  Morgon i det nedbrende huset (Oslo: Fanfare). ISBN  978-82-93509-30-1 (Forfattar Margaret Atwood; gjendikting ved Anne Karin Torheim

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Digitaliserte bøker av Anne Karin Torheim hjå Nasjonalbiblioteket

 Om Anne Karin Torheim i Allkunne.no
 Om Anne Karin Torheim i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Norske lyrikarar
Norske omsetjarar
Norske skodespelarar
Nynorskforfattarar
Folk frå Bergen
Folk frå Eid
Forfattarar frå Eid
Norske romanforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Riksvåpenordenen

Riksvåpenordenen (estisk: Riigivapi teenetemärk) er ein estisk orden. Han vart innstifta 7. oktober 1936 til minne om den estiske sjølvstendeerklæringa av 24. februar 1918. Riksvåpenordenen er rangert som nummer to av ordenane i Estland, etter Den estiske fridomskrossen, som vert tildelt for innsats i krig. Han er den mest fornemme av dei sivile utmerkingane i landet. Riksvåpenordenen vart ikkje tildelt i dei åra då Estland var innlemma i Sovjetunionen. Tildelinga vart gjenoppteken i 1995, etter at Estland på nytt hadde vorte sjølvstendig. Ordenen vart sist revidert ved lov i 2007. Presidenten er stormeister for Riksvåpenordenen.

Inndeling 

Riksvåpenordenen er inndelt i éin særklasse og fem ordinære klassar. Desse er kjede og 1.–5. klasse.

Insignium 
Ordensteiknet for Riksvåpenets orden omfattar det estiske riksvåpenet, det vil seie tre blå leopardar i eit gullskjold. Skjoldet er omgjeve av eikegreiner. Ordensteiknet er i gull og blå emalje. Baksida ber innskrifta «24. II 1918». Ordensteiknet er likt for alle klassar, men vert bore på ulik måte i band av ulik utforming. Ordensbandet er blått, med den same blåfargen som i det estiske flagget. Ordensstjerna har åtte taggar og er i gull for kjedeklassen, og i sølv for 1. og 2. klasse. Ho ber det estiske riksvåpenet i midtmedaljongen.

Tildeling 
Presidenten ber kjedet av Riksvåpenordenen som embetsteikn. Denne klassen er aldri tildelt andre. Dei andre klassane er i hovudsak tildelte estiske statsborgarar for fortenester av staten. 1. klasse i ordenens vart i perioden 1995 til 2008 berre tildelt sju personar, 2. klasse 50. I det same tidsrommet er det til saman er det gjort 478 tildelingar når ein reknar med alle klassane. Tildelinga skjer ved presidenten. Vanlegvis vert ordenen tildelt på den estiske sjølvstendedagen, 24. februar, men kan i særskilde tilfelle også skje på andre datoar.

Bakgrunnsstoff

Nettstader 
The Order of the National Coat of Arms, den estiske presidenten.
Decorations Act, Passed 19 December 2007, den estiske presidenten.
Statistika teenetemärkide andmisest Eestis, Riigikantselei.

Litteratur 
 : «Estonia» i Guy Stair Sainty og Rafal Heydel-Mankoo: World Orders of Knighthood and Merit, andre bind, Buckingham: Burke's Peerage, 2006, s. 1101–1103.

Diplomati
Estiske ordenar og medaljar
Skipingar i 1936
Triosonate

Ein triosonate er ei musikkform som var særleg populær på 1600- og 1700-talet. 

Ein triosonate er skriven for to soloinstrument og generalbass, tre instrument i alt og derfor namnet triosonate. Sidan generalbassen vanlegvis består av minst to instrument (typisk ein cello eller bassgambe og eit tangentinstrument som cembalo), vert triosonatar likevel ofte framført av minst fire musikarar. 

Melodiinstrumenta som vert nytta er ofte to fiolinar. Eit kjent døme er triosonaten i Johann Sebastian Bachs Musikalisches Opfer , som er for fiolin og fløyte. 

Johann Sebastian Bachs triosonatar for orgel (BWV 525-530) kombinerer tre delar av orgelet. Som regel tar høgrehanda, venstrehanda og pedalane kvar sin del og skapar slik same tekstur som i ein trio. Desse seks triosonatane er transkribert for fire musikarar i nyare tid. Ei anna nyskaping som Bach kom med var det som strengt tar ein verkeleg triosonate, med ein concertante (obligato) cembalo og eit melodisk instrument, altså for to musikarar. Kjende døme er dei seks sonatane for cembalo og solofiolin (BWV 1014-1019), tre sonatar for cembalo og gambe (BWV 1027-1029) og dei tre sonatane for cembalo og tverrfløyte (BWV 1030-1032)

Døme 
 Tomaso Albinoni 12 sonatas da chiesa op.1 og 12 sonatas da camera op.8
 Arcangelo Corelli 24 sonatas da chiesa op.1 og op.3, 24 sonatas da camera op.2 og op.4.
 Henry Purcell Tolv sonater i tre delar, 1683, ti sonatar i fire delar, 1697 (begge for fiolinar og generalbass)
 Johann Sebastian Bach, triosonatane BWV 1036–1039. Somme av desse er av tvilsamt opphav, men er alle typiske for barokk kammermusikk. Dei er skrivne for generalbass og to fiolinar, bortsett frå 1039 som er skriven for to fløyter og generalbass.
 Dieterich Buxtehude, Op. 1, Seks triosonatar og Op. 2, sju triosonatar. For fiolin, gambe og generalbass. Desse var Buxtehude sine einaste verk som vart publiserte medan han levde. 
 George Frideric Handel triosonatar op.2 og op.5
 Georg Philipp Telemann rundt 150 triosonatar, hovudsakleg i Corelli-stil.
 Johann Pachelbel, Musikalische Ergötzung, inneheld seks triosonatar for to fiolinar og basso continuo. 
 Antonio Vivaldi, 12 triosonatar da camera op.1 og to sonatar op.5.
 Jan Dismas Zelenka, seks trio (eller kvartett) sonatar, ZWV 181. For to oboar, fagott og basso continuo. Desse er teknisk vanskelege stykke som krev ekstremt mykje av fagott- og obo-delane.

Litteratur 
 Allsop, Peter. The Italian «Trio» Sonata, From Its Origins Until Corelli, Oxford University Press 1992  ISBN 0-19-816229-4 (en)
 Hogwood, Christopher. La sonata a tre, Edition BBC 1976 (en) 
 Kamien, Roger. Music an Appreciation, Edition Sixth Brief (en)
 Schenk, Erich. Die Triosonate 1970 et 2005, Laaber Verlag ISBN 3-89007-623-8 (de)
 Apel, Willi. Italian fiolin Music of the Seventeenth Century . ISBN 0253306833 (en)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Trio sonata» frå ,  den 23. april 2010.  
 

Sonatar
Preludium

Preludium (tyder forspel) og er eit kort musikkstykke og forma kan variere frå stykke til stykke. I barokken vart til dømes eit preludium nytta som innleiinga til eit verk som vanlegvis var langt og komplekst, men i romantikken vart det òg nytta som musikkstykke aleine. Det består generelt av nokre få rytmiske og melodiske tema som går igjen gjennom stykket. Stilmessig er preludia ofte imporiviserande. Preludium kan òg vise til ein ouverture, særleg i samband med ein opera eller eit oratorium.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Prelude (music)» frå ,  den 23. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Klassiske musikkstilar
Fantasi og fuge i c-moll, BWV 537

Fantasi og fuge i c-moll, BWV 537 er eit stykke for orgel skriven av Johann Sebastian Bach. Det vart komponert medan han budde i Weimar.

Historie
Gjennom livet sitt hadde Bach to tenesteperiodar i den vesle byen Weimar i dagens Tyskland. Byen hadde då kring 5000 innbyggjarar, men det var ein sterk kulturell tradisjon i byen. Her vart han tilsett i 1709 av hertugen i Weimar, Wilhelm Erst, som organist og medlem i hofforkesteret. Han vart særleg oppfordra til å nytte det unike talentet sitt på orgel. Og det var nettopp i denne perioden at han komponerte mange av dei største orgelverka sine, som Toccata og fuge i D-moll, BWV 565 og Preludium og fuge i E-dur, BWV 566. I denne perioden hans i Weimar vart han kjend som organist og han fekk besøk av studentar som kom får lære av teknikkane hans. Hans Fantasi og fuge i C-moll vart komponert den siste halvdelen av tenestetida hans i Weimar, men ein er ikkje sikker på kva år det var, truleg kring 1723, då Bach var Kappelmeister i Köthen etter den politiske uroa som oppstod i Weimar i 1717.

Analyse
Den samla lengda til fantasi i musikk og fugen er om lag åtte minuttar, og han er skriven i 6/4-takt. Fantasien i stykket er ganske svulstig og særs utsmykka, og består av to ulike halvdelar som begge er basert på den same musikalske ideen. Eit interessant trekk med fantasien er at han i motsetnad til mange fantasiar på denne tida ikkje har ein kadens-liknande passasje, der musikaren kan vise fram virtuositeten sin. Fugen nyttar eit stødig tema fire gonger på rad og som er lett gjenkjenneleg kvar gong det dukkar opp på ny. Den totale lengda til fugen er 130 kontrapunktiske taktstrekar.

Sjå òg
Orgelverk av Johann Sebastian Bach

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fantasia and Fugue in C minor, BWV 537» frå ,  den 23. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Orgelverk av Johann Sebastian Bach
Gareth Barry

Gareth Barry () er ein engelsk fotballspelar. Han har spela for Manchester City i engelsk Premier League og for det engelske fotballandslaget. Barry spelte for Aston Villa i tolv år, og var klubbkaptein i to av dei. Han er gift og har ein son og ei dotter.

Engelske fotballspelarar
Aston Villa-spelarar
Manchester City-spelarar