alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Girondins Bordeaux

{{Infoboks fotballklubb
|klubbnamn = Girondins de Bordeaux
|fullt namn = Football Club Girondins de Bordeaux
|kort namn =
|kallenamn = Les Girondins «Girondarane»Le club au scapulaire «Klubben med Chevron»Les marine et blanc «De marineblåe og kvite»
|grunnlagd = 1. oktober 1881
|heimebane = Malmut Atlantique
|kapasitet = 42,115
|leiartittel = President
|styreleiar = Joseph DeGrosa
|trenar = Paulo Sousa
|liga = Ligue 1
|anna =
|sesong = 2018/19
|plassering = 14. plass i Ligue 1
|nettstad = girondins.com
|mønster_va1 = _bordeaux1920h
|mønster_k1 = _bordeaux1920h
|mønster_ha1 = _bordeaux1920h
|mønster_sh1 = _bordeaux1920h
|mønster_so1 = _bordeaux1920h
|venstrearm1 = FFFFFF
|kropp1 = FFFFFF
|høgrearm1 = FFFFFF
|shorts1 = 00002F
|sokkar1 = 00002F
|mønster_va2 = _bordeaux1920a
|mønster_k2 = _bordeaux1920a
|mønster_ha2 = _bordeaux1920a
|mønster_sh2 =_bordeaux1920a
|mønster_so2 = _bordeaux1920a
|venstrearm2 = FFFFFF
|kropp2 = FFFFFF
|høgrearm2 = FFFFFF
|shorts2 = FFFFFFF
|sokkar2 = FFFFFFF
|mønster_va3 = _bordeaux1920t
|mønster_k3 = _bordeaux1920t
|mønster_ha3 = _bordeaux1920t
|mønster_sh3 = _bordeaux1920t
|mønster_so3 = _bordeaux1920t
|venstrearm3 = FFFFFF
|kropp3 = FFFFFF
|høgrearm3 = FFFFFF
|shorts3 = 880000
|sokkar3 = 880000
}}
Football Club des Girondins de Bordeaux, til dagleg Girondins Bordeaux eller einast Bordeaux er ein fotballklubb i Bordeaux i Aquitaine-regionen i Frankrike. Klubben, som vart skipa i 1881, spelar i Ligue 1, toppdivisjonen i fransk fotball. Han hadde si stordomstid i 1980-åra.

Girondins Bordeaux vart grunnlagt som eit idrettslag der det vart drive i ulike idrettsgreiner. Fotballklubben er ein av dei mest suksessrike i Frankrike, med seks seriemeistertitlar, den siste i 2009. Bordeaux har også vunne tre nasjonale cupmeisterskap (Coupe de France). I 1996 spela klubben seg fram til finalane i UEFA-cupen, der det vart tap i begge kampane mot Bayern München.

Bordeaux spelar heimekampane på Stade Chaban Delmas, eit tribuneanlegg frå 1938 med plass til 34 694 tilskodarar. Laget spelar i mørkeblå drakter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «FC Girondins de Bordeaux» frå ,  den 27. mai 2013.  
 

Franske fotballag
Fotballag skipa i 1881
Bordeaux
SC Bastia

Sporting Club de Bastia, til dagleg omtala som Bastia, er ein fotballklubb i byen Bastia på øya Korsika i Frankrike. Klubben, som vart stifta i 1905, splear i Ligue 1, den øvste divisjonen i det fransk fotballsystemet.

Høgdepunktet i klubbsoga kom då Bastia nådde finalen i UEFA-cupen 1978, der det vart tap 0-3 i heime-/bortekamp mot den nederlandske klubben PSV Eindhoven. Bastia har aldri gått til topps i den franske toppserien. Derimot vann Bastia den nasjonale cupmeisterskapen, Coupe de France i 1981.

SC Bastia spelar heimekampane på Stade Armand Cesari, der det er plass til 16 480 tilskodarar. Laget spelar i mørkeblå drakter med kvite tverstriper over brystet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «SC Bastia» frå ,  den 27. mai 2013.  
 

Franske fotballag
Skipingar i 1905
Korsika
Geomagnetisk pol

Dei geomagnetiske polane er motsette punkt der aksane til ein teoretisk dipol bryt jordoverflata. Denne dipolen er som ein kraftig magnet i sentrum av jorda, og det er denne teoretiske dipolen som er det næraste ein kjem ei forklaring på det magnetiske feltet ved jordoverflata. I røynda er ikkje dei magnetiske polane to motsette punkt - det vil sei at dei ligg ikkje på ei linje som går gjennom sentrum av jorda. 

På grunn av væskerørsle i den ytre kjernen til jorda flyttar dei geomagnetiske polane seg heile tida. I tusenvis av år har retninga deira i snitt omtrentleg følgd rotasjonsaksen til jorda, men med nokre millionar års mellomrom bytar polane plass (nord byter plass med sør). 

Sidan den magnetiske nordpolen trekkjer til seg nordpolen på ein magnet, er han fysisk sett i røynda ein sørleg magnetisk pol. I 2010 låg den magnetiske nordpolen omtrent ved , på Ellesmere Island.

Dei geomagnetiske polane flyttar seg på grunn av smelta jernlegeringar som rører seg i den ytre kjernen av jorda. Dei siste 150 åra har polane flytta seg vestover med kring 0,05° to 0,1° per år, og lite nord og sør.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Geomagnetic pole» frå ,  den 28. mai 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Jordmagnetisme
Andírio

Andírio (gresk Αντίρριο) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Andírio inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Navpaktía.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Andírio 2 598 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 018 innbyggjarar.

Referansar 

Andirio
Andirio
Andirio
Apodotía

Apodotía (gresk Αποδοτία) er ein tidlegare kommune i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Apodotía inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Navpaktía.

Referansar 

Apodotia
Apodotia
Áno Khóra i Eteloakarnanía

Áno Khóra (gresk Άνω Χώρα) er ein landsby i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Áno Khóra var hovudsete i den tidlegare kommunen Apodotía, som no er ei kommunaleining  i kommunen Navpaktía.

Referansar 

Ano Khora
Plátanos i Etoloakarnanía

Plátanos (gresk Πλάτανος) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Plátanos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Navpaktía.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Plátanos 1 611 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 207 innbyggjarar.

Referansar 

Platanos
Platanos
Platanos
Pylíni

Pylíni (gresk Πυλήνη) er ein tidlegare kommune i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Pylíni inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Navpaktía.

Referansar 

Pylini
Pylini
Símos

Símos (gresk Σίμος) er ein landsby i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Símos var hovudsete i den tidlegare kommunen Pylíni, som no er ei kommunaleining i kommunen Navpaktía.

Referansar 

Simos
Khálkia

Khálkia (gresk Χάλκεια) er ein tidlegare kommune i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Khálkia inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Navpaktía.

Referansar 

Khalkia
Khalkia
Tríkorfo

Tríkorfo (gresk Τρίκορφο) er ein landsby i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Tríkorfo var hovudsete i den tidlegare kommunen Khálkia, som no er ei kommunaleining i kommunen Navpaktía.

Referansar 

Trikorfo
Xirómero

Xirómero (gresk Ξηρόμερο) er ein kommune i periferieininga Etoloakarnanía i periferien Vest-Hellas i Hellas. Xirómero ligg vest for Agrínio og nordvest for Mesolóngi. I vest ligg Det joniske havet.

Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Astakós
 Alyzía
 Fytíes
Dei tre tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Xiromero
Xiromero
Astakós

Astakós (gresk Αστακός) er ein distriktsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Astakós inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Xirómero og er hovudsete i kommunen.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Astakós 6 578 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 2 696 innbyggjarar.

Referansar 

Astakos
Astakos
Astakos
Alyzía

Alyzía (gresk Αλυζία) er ein tidlegare kommune i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Alyzía inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Xirómero.

Referansar 

Alyzia
Alyzia
Kandíla i Etoloakarnanía

Kandíla (gresk Κανδήλα) er ein landsby i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Kandíla var hovudsete i den tidlegare kommunen Alyzía, som no er ei kommunaleining i kommunen Xirómero og er hovudsete i kommunen.

Referansar 

Kandila
Fytíes

Fytíes (gresk Φυτείες) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Fytíes inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Xirómero.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Fytíes 2 154 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 210 innbyggjarar.

Referansar 

Fyties
Fyties
Fyties
Magnetisk storm

Ein magnetisk storm eller geomagnetisk storm er eit romværsfenomen i magnetosfæren til jorda, skapt av ei sjokkbølgje i solvinden, som i sin tur er skapt av ei form for solaktivitet, vanlegvis eit koronamasse-utbrot eller solstorm. Vanlegvis varar stormen i éit eller nokre få døgn.

Dei eigenlege magnetiske stormane kan observerast samstundes over heile jorda og varar i fleire dagar. Meir kortvarige magnetiske stormar, substormar, finst spesielt i polarlysovalen. Forstyrringane av magnetfeltet kan under kraftige stormar kome opp i 10 % av den totale feltstyrken.

Effektar 

Blant effektane av geomagnetiske stormar kan det nemnast:
Nordlys langt sørover. Når magnetosfæren trykkjast saman av sjokkbølgja i solvinden, utvidast polarlysovalane slik at nordlyset synst lengre sørover og sørlyset lengre nordover enn vanleg.
Høgare strålingsnivå. Stormen fører til at ion og elektron i magnetosfææren akselerer til høge energiar, og strålingsnivåa aukar difor både i magnetosfæren (først og fremst i strålingsbelta) og i den øvre atmosfæren. Det kan ha stor påverknad på satellittar, men har ingen effekt nede på jorda.
Elkraftproblem. Når magnetfeltet til jorda endrast induserast elektrisk straum i kraftleidningar på overflata til jorda, noko som kan føre til overbelastning i transformatorar med skadar og/eller store elektriske avbrot som følgje. Saman med risikoen for satellittar er dette den største økonomiske risikoen med geomagnetiske stormar. I ein studie frå det amerikanske vitskapsakedemiet, National Academy of Sciences, er konklusjonen at elkraftnettet framleis (2009) er sårbare, og at ein uvanleg sterk geomagnetisk storm kan få konsekvensar som i økonomiske omgrep vil kunne samanliknast med orkanen Katrina sine herjingar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Geomagnetisk storm» frå ,  den 28. mai 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Artikkel om solvind og geomagnetisk storm frå nettstaden forskning.no 

Jordmagnetisme
Solfenomen
Romforsking
Jordmagnetisme

Jordmagnetisme eller geomagmetisme er det magnetfeltet som finst på jorda. Magnetfeltet er omtrentleg ein magnetisk dipol med den eine polen nær den geografiske nordpolen og den andre polen nær den geografiske sørpolen. Ei tenkt linje mellom ei to magnetiske polane ville helle med cirka 11,3° mot rotasjonsaksen til jorda. 

Reint fysisk er den magnetiske polen som finst nær nordpolen ein magnetisk sørpol, sidan ein magnetisk nordpolen vert dradd mot denne. Av same årsak ligg i fysisk samanheng den magnetiske nordpolen til jorda nær sørpolen. I daglegtale meiner ein derimot magnetpolen ved nordpolen når ein snakkar om den magnetiske nordpolen og magnetpolen ved sørpolen når ein snakkar om den magnetiske sørpolen. Sett utanfrå vil ein kunne sjå jorda som ei magnetisert kule, der mange kraftlinjer, eller feltlinjer, strålar ut frå eitt område, den magnetiske sørpolen, og vert trekt inn mot eit anna, den magnetiske nordpolen. Retninga til feltet og variasjonane i styrken like nær jorda er særs lik det ein ville få om ein plasserte ein stavmagnet, ein magnetisk dipol, med magnetisk moment på 7,91 · 1022 Am², i sentrum av jorda. Feltet som strekkjer seg kring jorda kallar ein eit dipolfelt. 

Feltstyrken ved polane er den dobbelte av styrken ved ekvator, høvesvis ca. 60 000 nT (nanotesla) og 30 000 nT ved jordoverflata. Forflyttar ein seg utover frå jorda, vil feltet minke med tredje potensen av avstanden (1/R³).

At feltet eksisterer kan truleg forklarast med dynamoteori. Det magnetiske feltet strekkjer seg titusentals av kilometer ut i rommet og dannar der magnetosfæren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jordens magnetfelt» frå ,  den 28. mai 2013.  
 
jordmagnetisme. (28.02.2013) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/jordmagnetisme

 
Geofysikk
Magnetisme
Gordon Miller Bourne Dobson

Gordon Miller Bourne Dobson () var ein britisk fysikar og meteorolog som gjorde viktig forsking på ozon. 

Han var professor i Oxford og er kjent for dei grunnleggjande undersøkingane sine av ozon i atmosfæren. Ved hjelp av sitt fotospektrometer påviste han i 1920-åra hovudtrekka i variasjonen av ozonet med årstida og med lufttrykket, seinare òg den vertikale fordelinga av ozonet i atmosfæren. Dobsoninstrumentet fekk utstrekt bruk verda over, og einskilde målestasjoner har måleserier på 50 år. Nå blir òg ozonmålingane gjort ved hjelp av satellitt. Dobson har òg gjeve namn til måleininga dobsoneinig.

Kjelder
Gordon Millar Bourne Dobson. (28.02.2013) I Store norske leksikon.

Engelske fysikarar
Engelske meteorologar
Medlemmar av Royal Society
Fysikarar på 1900-talet
Inklinometer

Inklinometer er eit apparat til måling av den magnetiske inklinasjonen. 

Eit nålinklinometer består av ei magnetnål som kan dreie seg i eit vertikalplan om ein akse gjennom tyngdepunktet til nåla. Når omdreiingsaksen blir stilt vinkelrett på den magnetiske meridianen på vedkomande stad, kan inklinasjonen lesast av på ein sirkelforma graddelt skala.

Kjelder
 inklinometer. (28.02.2013) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/inklinometer

Inklinometer
Magnetisme
Klinometer

Eit klinometer er ein hellingsmålar, det vil seie eit instrument for måling av vinklar i vertikalplanet. Eit klinometer kan brukast til å måle blant anna:

 Skipskrenging.
 Hellingsvinklar på bergartslag.
 Høgder på tre og bygningar.

Enkel metode
For å rekne ut høgda på ein lekam, til dømes eit tre eller ei flaggstong ved hjelp av klinometer og måleband nyttar ein denne formelen: 

H = ((l*tan v)+a) der

v = vinkel lesen av på klinometeret.
l = lengda fram til lekamen
a = avstand frå auget loddrett ned på bakken.
H = høgda til lekamen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Klinometer» frå ,  den 28. mai 2013.  
 

Inklinometer
Landmålingsinstrument
Dimensjonsinstrument
Skogbruk
Andravída-Kyllíni

Andravída-Kyllíni (gresk Ανδραβίδα-Κυλλήνη) er ein kommune i periferieininga Ilía i periferien Vest-Hellas i Hellas. Andravída-Kyllíni ligg nord for Pýrgos og grensar i aust mot periferieininga Akhaía. I nordvest ligg Det joniske havet.

Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Andravída
 Vouprasía
 Kástro-Kyllíni
 Lekhená
Dei fire tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Andravida-Kyllini
Andravida-Kyllini
Ionosfærestraum

Ionsfærestraumar er elektriske straumar som ein særleg finn kring 100 til 120 km over jordoverflata, i ionosfæren. Desse straumsystema dekkjer heile jorda, men vert intensivert i belte kring dei magnetiske polane og i områda kring ekvator, såkalla elektrojet-straumar. Variasjonar i straumane skapar forstyrringar i magnetfeltet til jorda.

Kjelder
 ionosfærestrømmer. (28.02.2013) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/ionosf%C3%A6restr%C3%B8mmer

Jordmagnetisme
Romfysikk
James Van Allen

James Alfred Van Allen () var ein amerikansk fysikar.

Som leiar av ei forskingsgruppe ved Johns Hopkins University i Maryland (1946–51) og deretter som professor og leiar av Fysisk institutt ved University of Iowa (1951–85), kom han til å spele ei stor rolle ved utviklinga av instrumenterte rakettar og satellittar for utforsking av verdsrommet. Van Allen var ansvarshavande for det amerikanske satellittprogrammet under Det internasjonale geofysiske året, IGY (juli 1957–des. 1958). Målingar frå dei to første satellittane til USA, Explorer 1 og 3, høvesvis januar og mars 1958, førte til oppdaginga av at jorda er omgjeve av eit belte med energirike, elektrisk ladde partiklar (Van Allen-beltet). Dette var den første store oppdaginga som vart gjort av satellittar i verdsrommet. Han utførte seinare viktige undersøkingar av partiklar i magnetosfæren til jorda og andre planetar. Forskingsgruppa hans i Iowa var involvert i dei første vitskaplege satellittane til planetane Venus, Mars, Jupiter, Saturn, Uranus og Neptun. Han fekk i 1989 Crafoordprisen for oppdaginga av strålingsbelta til jorda og pionerinnsatsen sin i utforsking av andre planetar.

Kjelder
 James Alfred Van Allen. (28.02.2013) I Store norske leksikon.

USA-amerikanske fysikarar
USA-amerikanske kjernefysikarar
Guggenheim Fellows
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
National Medal of Science
Folk frå Iowa
Jordstraum

Jordstraum eller tellurisk straum er ein elektrisk straum som går gjennom jordskorpa eller gjennom sjøen. Jordstraum kjem både av naturlege årsaker og menneskeleg aktivitet, og den diskrete straumen vekselverkar i kompliserte mønster. Straumane er ekstremt lågfrekvente og flyttar seg over store område ved og like nær jordoverflata. 

Han blir danna ved at elektrisk ladning forflyttar seg for å utjamne ulikt elektrisk potensial eller spenningsskilnader mellom ulike stader i jordskorpa. Slike spenningsskilnader vil òg drive straumar i lange tele-, data- og kraftlinjer, i røyrleidningar og andre elektrisk leiande samband. Den sterkaste delen av straumen er rein likestraum, men det finst òg vekselstraumskomponentar over eit breitt frekvensområde.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Telluric current» frå ,  den 28. mai 2013.  
 
jordstrøm. (28.02.2013) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/jordstr%C3%B8m

Geofysikk
Kosmisk fysikk

Kosmisk fysikk er eit samleomgrep på kosmisk geofysikk og astrofysikk, men som regel vert det nytta i tydinga kosmisk geofysikk.

Kjelder
 kosmisk fysikk. (28.02.2013) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/kosmisk_fysikk

Romforsking
Fysikk
Kosmisk geofysikk

Kosmisk geofysikk er ei grein innan romforsking der ein studerer geofysiske fenomen, tilhøve og prosessar i den øvre jordatmosfæren og magnetosfæren. I engelsk språk finn ein òg namnet Solar-Terrestrial Physics ('sol-jord-fysikk') for fagområdet. Dette viser til at det er sola som er energikjelda, og for å få heilskapen må ein òg inkludere denne.

Forskingsområde innan kosmisk geofysikk er koplinga og energioverføringa mellom solvind, magnetosfære, ionosfæren, atmosfæren og ned til jorda. Område innan kosmisk geofysikk er mellom anna jordmagnetisme, fysikken i den øvre atmosfæren, polarlysfysikk og ionosfære- og magnetosfærefysikk.

Kjelder
 kosmisk geofysikk. (28.02.2013) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/kosmisk_geofysikk

Romforsking
Geofysikk
Lars Vegard

Lars Vegard () var ein norsk fysikar og polarlysforskar.

Han er særleg kjent for arbeidet med å kartlegge fargespektrumet til nordlyset. Spektralfordelinga gjev igjen opplysningar om samansetnaden av atmosfæren i nordlyshøgda. Vegard var den første som påviste at nordlysspektra inneheld informasjon om temperaturen til den gassen som sender ut lyset.

Vegard var den første som eksperimentelt påviste at òg hydrogen-emisjonar opptrer i nordlyset. Dette skjedde i 1939 etter fysiske observasjonar. I 1948 fann han dopplereffekten i hydrogenlinjene til nordlyset. Han publiserte 180 vitskaplege arbeid før han døydde. 

Vegard tok examen artium i 1899 ved Ragna Nielsens skole og vart cand. real. i 1905 ved Det Kongelige Frederiks Universitet i Oslo. I 1906 og 1907 var han assistent for Kristian Birkeland og hjelpte til med å handsame resultat frå nordlysobservasjonane til Birkeland. I 1908 fekk han forskingsstipend og studerte elektrisitet hos J. J. Thompson i Cambridge. Hausten 1909 drog han vidare til Leeds og studerte røntgenstråling hos William Henry Bragg. I 1910 vart han amanuensis ved universitetet i Oslo. I 1911 drog han til Würzburg og Wilhelm Wien, som same haust vart tildelt nobelprisen i fysikk. I Würzburg eksperimenterte Vegard med anodestrålar (positive stråler) og skreiv avhandlinga Über die Lichterzeugung in Glimmlicht und Kanalstrahlen. Han vart dr. philos. på avhandlinga i Oslo i 1913. Same år vart han utnemnd til dosent ved universitetet, ei stilling han hadde til 1918 då han overtok professoratet i fysikk etter Kristian Birkeland. Vegard heldt på professoratet til 1952, då det vart overtatt av Roald Tangen.

Vegard var òg lokalpolitikar og representerte Venstre i Aker kommunestyre. Det står ei byste av han ved Vegårshei Sparebank. Eit portrett av han, måla av Henrik Sørensen, henger i foajeen i fysikkbygningen på universitetet i Oslo.

Verv og utmerkingar 
Det Norske Videnskaps-Akademi, innvalt 1914
Initiativtakar til opprettinga av nordlysobservatoriet i Tromsø 1928
Det norske institutt for kosmisk fysikk i Oslo, styreformann 1928–35 og 1939–55
Den internasjonale fysiske union, visepresident 1932–40
Fridtjof Nansens belønning for fremragende forskning, 1934
Dekan mat.nat.-fakultetet, 1937-41
St. Olavs Orden, 1952

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lars Vegard» frå ,  den 28. mai 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Norske fysikarar
Norske fysikkprofessorar
St. Olavs Orden
Professorar ved Universitetet i Oslo
Folk frå Vegårshei
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Lokalpolitikarar i Aker
Venstrepolitikarar i Akershus
Vegard Skogheim

Vegard Skogheim () er ein norsk fotballtrenar, og tidlegare fotballspelar. Han er hovudtrenar for HamKam, og har tidlegare vore trener hos Kongsvinger, FF Lillehammer og Brumunddal. Kallenamnet er «Skogen». Han har totalt 316 kampar for Ham-Kam, 76 kampar for Viking og fem for Werder Bremen. Han fekk òg 13 kampar for , og skåra eitt mål. Han debuterte mot  i 1984. Han var aktuell for troppen som skulle til VM i USA, men vart langtidsskadd hausten 1993.

Karrieren som fotballspelar
Som utøvar spelte han for Hamarkameratene, Viking Fotballklubb og Werder Bremen. Han spelte for Hamar-laget frå 1983 til 1995, med eit kort Tysklandsopphald i 1988. Han drog saman med Rune Bratseth, men vart ikkje ein like stor suksess som Bratseth og vendte snart tilbake til Ham-Kam. Han takka nei til eit tilbod frå Rosenborg i 1993. Då Ham-Kam rykte ned frå Tippeligaen i 1995, ønskte Skogheim å prøve eit anna lag, og gjekk til Viking, der han spelte til 1998. Etter sesongen la han opp fotballkarrièren og gjekk over i jobb som sportsjournalist i Hamar Dagblad.

I 1998 rykte Ham-Kam ned til 2. divisjon, og sesongen 1999 starta ikkje som venta. Tapet for Grei på Briskeby gressbane i andre serierunde vert jamleg nemnt av supporterane som den største nedturen i den nyare historia til klubben. Ein pressa Skogheim valde å finne fram fotballskoa att og gjorde comeback mot Årvoll 13. juni. HamKam vann 6–1, og Skogheim skåra to mål. Av dei 12 kampane med Skogheim i 2. divisjon vann laget sju, spelte to uavgjort, og tapte tre. Sesongen enda med opprykk etter play-off mot Vidar. Skogheim spelte òg for HamKam i 2000 i 1. divisjon, før han la opp for godt.

Skogheim fikk med seg 13 , 18 kamper for ungdomslandslaga, åtte for junior- og tre for guttelandslaget.

Karrieren som fotballtrenar
Skogheim var trenar i Brumunddal Fotball i 2001, og i Faaberg Fotball Lillehammer i 2002. Deretter fortsette han i Kongsvinger i 2003, og førte laget opp frå 2. divisjon til 1. divisjon i denne første sesongen. Han opplevde suksess blant anna gjennom å satse på unge lokale talent framfor å hente inn dyre spelarar utanfrå. Òg 2004-sesongen vart ein opptur, da Kongsvinger sikra tredjeplassen i divisjonen og spelte, men tapte, kvalifisering om opprykk mot Bodø/Glimt. Hausten 2006 fekk Skogheim beskjed om at han ikkje lenger var aktuell som trenar for Kongsvinger, og vart seinare på hausten tilsett som spelarutviklar og assistenttrenar i Ham-Kam på ein pressekonferanse den 13. november 2006. Den 11. juni 2009 overtok Skogheim som hovudtrenar i HamKam etter Arne Erlandsen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vegard Skogheim» frå ,  den 28. mai 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
HamKam.no – Spillerprofilen til Vegard Skogheim

Norske landslagsspelarar i fotball
Norske fotballtrenarar
Ham-Kam-spelarar
Werder Bremen-spelarar
Viking-spelarar
Fotballtrenarar for Kongsvinger IL
Fotballtrenarar for Hamarkameratene
Norske fotballspelarar i Tyskland
Folk frå Hamar