alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bob Babbitt

Robert Andrew Kreinar (), kjend som Bob Babbitt, var ein ungarsk-amerikansk bassist som spelte R&B, pop og funk. Babbitt var mest kjend som medlem av studiobandet til Motown Records, Funk Brothers, frå 1966 til 1972, i tillegg til tida hans som ein del av MFSB for Philadelphia International Records etter det. I 1968 skipa han òg bandet Scorpion i lag med Mike Campbell, Ray Monette og Andrew Smith, som varte til 1970. Han vart rangert som den 59. beste bassisten gjennom tidene av magasinet Bass Player.

Babbitt spelte på innspelingar med Frank Sinatra, Barry Manilow, Gloria Gaynor, Robert Palmer og Alice Cooper medan han arbeidde i New York, og på denne tida spelte han òg på «Midnight Train to Georgia» av Gladys Knight & the Pips og  «The Rubberband Man» av The Spinners.

Andre kjende songar Babbitt spelte bass på var mellom andre «Signed, Sealed, Delivered I'm Yours» av Stevie Wonder og nyinnspelinga av «We Can Work It Out», «War» av Edwin Starr, «The Tears of a Clown» av Smokey Robinson & the Miracles, «Mercy Mercy Me (The Ecology)» og «Inner City Blues» av Marvin Gaye, «Cool Jerk» av The Capitols, «Band Of Gold» av Freda Payne, «Give Me Just a Little More Time» by Chairmen of the Board, «Ball of Confusion (That's What the World Is Today)», «Just My Imagination (Running Away with Me)» og «Masterpiece» av The Temptations og «Just Don’t Want to Be Lonely» av The Main Ingredient.

Han deltok på hundrevis av andre hittar, som «Little Town Flirt» av Del Shannon, «I Got a Name» av Jim Croce og «Scorpio» av Dennis Coffey & the Detroit Guitar Band. Han spelte på Jimi Hendrix-albumet Crash Landing, med Phil Collins på det Motown-aktige albumet hans, Going Back.

Diskografi
Med Tom Rush
Ladies Love Outlaws (CBS, 1974)
Med Bonnie Raitt
Streetlights (1974)
Med Herbie Mann
Surprises (Atlantic, 1976)
Med Jimmy McGriff
Red Beans (Groove Merchant, 1976)
Med Lonnie Smith
Keep on Lovin' (Groove Merchant, 1976)
Med Stanley Turrentine
The Man with the Sad Face (Fantasy, 1976)
Med Rodriguez
Cold Fact (Sussex, 1970)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bob Babbitt» frå ,  den 29. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske rhythm and blues-bassistar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske funk-bassistar
Folk frå Pittsburgh
The Funk Brothers-medlemmar
Døde av hjernesvulst
Ungarsk-amerikanarar
Musikarar frå Pennsylvania
Motown-artistar
Johannes kyrkje

Johannes kyrkje eller St. Johannes kyrkje eller Johanneskyrkja var ei kyrkje i Oslo som vart bygd i 1874–78 og riven i 1928–29. Kyrkja vart teikna av arkitekten Georg Andreas Bull.

Historie 
Kyrkja låg ved Christiania torv, mellom Akersgata og Øvre Slottsgate, og vart innvigd i 1878. Grunnen under kyrkja bestod av leire, og etter Osloskjelvet, som ramma store delar av det sørlege Noreg 23. oktober 1904, oppstod store sprekkar i muren, og kyrkja vart stengd i fleire år før det vart fatta rivevedtak. Dette vart gjennomført i 1928.

Kjelder skildrar utsmykkinga i kyrkja som svært enkel, men kyrkja hadde ei altartavle med eit krossfestingsbilete måla av Eilif Peterssen. Under krigen (altså etter at kyrkja var riven) vart dette biletet visstnok sendt til Tyskland og er ikkje sett sidan. Bildet er kopiert til fleire andre norske kyrkjer: Aremark, Stavsjø, Hov i Sunndal, Eina, Kvernes, Gaupne, Solvorn og Lundring.

Før kyrkja vart riven, hadde målaren Per Krohg sitt atelier her. Orgelet frå kyrkja vart overført til Grønland kyrkje og klokkene til Torshov kyrkje. Kyrkjelyden var da overført til Vår Frelsars kyrkje.

Etter at kyrkja  vart riven, vart den gule mursteinen lagra og seinere brukt til bygging av eit forretningsbygg på Jar, Jarhuset.

Kjelder 
 Johannes kirke i Oslo byleksikon
 
 
 
 Geir Tandberg Steigan: Arc! – Johannes kirke, Akersgaten 2 (Arkitekturhistorie.no)

Bakgrunnsstoff 
 

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Oslo
Kulturminne i Oslo
Akershus fengselskyrkje

Akershus fengselskyrkje er ei kyrkje oppført i 1866–67 på Akershus festning i Oslo. Arkitektar var Heinrich Ernst Schirmer og Wilhelm von Hanno.

Bygget har to etasjar, og det er kyrkjesal i 2. etasje. Opphaveleg var det eigne skulelokale i same etasje, men dei er sidan integrert i kyrkjesalen, som vart restaurert i 1968. Bygget vart rehabilitert i 1998–99 og blir brukt av Forsvarets skoletjeneste.

Kjelder 
 Geir Tandberg Steigan: Fra Det gamle Christiania: Fengselskirken, bygning 9, Akershus slott og festning (Arkitekturhistorie.no)
 Forsvarsbygg: 0009 Fengselskirken

Denne artikkelen bygger på «Akershus fengselskirke» frå ,  den 29. september 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Oslo
Kulturminne i Oslo
Lou Courtney

Lou Courtney () er ein USA-amerikansk soulsongar og låtskrivar, som hadde fleire hittar i 1960- og 1970-åra, både som artist og låtskrivar. 

Som Lew Courtney spelte han inn den første plata si for Imperial Records i 1962. Han arbeidde òg i New York City som låtskrivar med fødenamnet sitt, Louis Pegues, og skreiv for Chubby Checker i tillegg til Mary Wells-hitten «Ain't It the Truth» frå 1964. Med Dennis Lambert var han medlåtskrivar for popsongane «Find My Way Back Home» for The Nashville Teens, «Do the Freddie» for Freddie and the Dreamers og «Up and Down» av The McCoys. 

I 1966 fekk han kontrakt hos Riverside Records, og som Lou Courtney spelte han inn fleire dansebaserte songar. Den første hitten hans, «Skate Now», nådde 13. plassen på Billboard R&B-lista og 71. plassen på Hot 100 i 1967, og vart følgd av «Do the Thing» (nr. 17 R&B, nr. 80 pop). 

I 1970-åra gav han ut eit album, I’m In Need of Love, og gav ut Bonnie Raitt-albumet Streetlights i 1974, som Ragovoy produserte.

Han skipa eit band, Buffalo Smoke, som gav ut fleire singlar, inkludert ein funkversjon av «Stubborn Kind of Fella», og eit album på RCA Records i 1976.  I 1978 var Courtney ei kort stund medlem av The 5th Dimension.

Diskografi

Singlar

Album
 Skate Now - Shing-A-Ling (Riverside, 1967)
 I’m In Need of Love  (Epic, 1974)
 Buffalo Smoke  (RCA, 1976)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lou Courtney» frå ,  den 29. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  Diskografi

Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske songarar
Folk frå Buffalo i New York
Musikarar frå New York
Krosskyrkja i Oslo

Krosskyrkja var ei lita kyrkje for den nordlege delen av Oslo i mellomalderen. Ruinane av kyrkja er i Ruinparken i Gamlebyen.

Det finst ikkje sikker kunnskap om når kyrkja vart bygd. At kyrkja ikkje er nemnd i kjeldene om kampane i Oslo i 1240 mellom kong Håkon Håkonsson og Skule Bårdsson, tyder på at ho er yngre. I 1989 vart det funne ein runepinne, datert til første halvdelen av 1200-talet, der ein finn namnet Krosskyrkja, og det tyder på at kyrkja kan vere eldre enn 1240. Då kyrkja vart bygd, låg ho heilt nord i den tette byen, for bymessig busetnad nord for kyrkja kom i andre halvdelen av 1200-talet og på 1300-talet.

Krosskyrkja hadde inngang frå vest, frå kyrkjegarden. I tillegg fanst ein inngang direkte til koret frå sørsida. Ruinen inneheld dei nedste delane av sørportalen i koret, og ein kan sjå restar av det opphavelege altarfundamentet. Rundt kyrkja finst restar av kyrkjegardsmuren. 

Området med ruinen var ein del av St. Halvards plass inntil 1918, då bystyret vedtok å anleggje Minneparken (opna i 1932, òg kalla Ruinparken). Arkitekt og arkeolog Gerhard Fischer leia utgravingar på 1920-talet, der Krosskyrkja vart avdekt i 1922.

Kjelder  
 
 

Denne artikkelen bygger på «Korskirken (Oslo)» frå ,  den 29. september 2020.

Bakgrunnsstoff 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Oslo (Riksantikvaren, 2015), s. 11
 
 Oslo byleksikon

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Oslo
Kulturminne i Oslo
Bassisten Richard Davis

Richard Davis () er ein USA-amerikansk jazzbassist. Blant dei mest kjende bidraga hans er mellom anna Eric Dolphy sitt Out to Lunch!, Andrew Hill sitt Point of Departure og Van Morrison sitt Astral Weeks, som kritikaren Greil Marcus (i The Rolling Stone Illustrated History of Rock and Roll) skreiv om «Richard Davis spelte den beste bassen som nokon gong er høyrt på eit rockealbum.»

Davis byrja den musikalske karrieren sin med brørne sine og song bass i ein familietrio. Han var medlem av Chicago Youth Symphony Orchestras og spelte i den første framføringa til orkesteret i Chicago den 14. november 1947. 

I 1957 flytta han og pianisten Don Shirley til New York City der dei spelte i lag fram til 1956, då Davis byrja å spele med Sauter-Finegan Orchestra. I 1957 vart han ein del av rytmeseksjonen til Sarah Vaughan og spelte med ho fram til 1960. 

I 1960-åra var Davis etterspurt i forskjellige musikkrinsar. Han arbeidde med mange små jazzgrupper på denne tida, inkludert dei leia av Eric Dolphy, Jaki Byard, Booker Ervin, Andrew Hill, Elvin Jones og Cal Tjader. Frå 1966 til 1972 var han medlem av The Thad Jones/Mel Lewis Orchestra. Han har òg spelt med Don Sebesky, Oliver Nelson, Frank Sinatra, Miles Davis, Dexter Gordon og Ahmad Jamal.

Davis spelte med pop- og rockemusikarar i 1970-åra, og spelte på Laura Nyro sitt Smile, Van Morrison sitt Astral Weeks og Bruce Springsteen sine Greetings From Asbury Park, N.J. og Born to Run. Davis har òg spelt klassisk musikk me ddirigentane Igor Stravinsky, Leonard Bernstein, Pierre Boulez, Leopold Stokowski og Gunther Schuller.

I 1977 flytta Davis til Wisconsin og vart professor ved University of Wisconsin–Madison, der han lærte bass, jazzhistorie og improvisasjon. Av studentane hans finn ein William Parker, David Ephross, Sandor Ostlund, Hans Sturm og Karl E H. Seigfried.

Diskografi
 Heavy Sounds (Impulse!, 1967) med Elvin Jones
 Muses for Richard Davis (MPS, 1969)
 The Philosophy of the Spiritual (Cobblestone, 1971)
 Epistrophy & Now's the Time (Muse, 1972)
 Dealin' (Muse, 1973)
 As One (Muse, 1976)
 Fancy Free (Galaxy, 1977)
 Divine Gemini (SteepleChase, 1978) med Walt Dickerson
 Harvest (Muse, 1977 [1979])
 Way Out West (Muse, 1977 [1980])
 Tenderness (SteepleChase, 1977 [1985]) med Walt Dickerson
 Persia My Dear (DIW, 1987)
 Body and Soul (Enja, 1989 [1991]) med Archie Shepp
 The Bassist: Homage to Diversity (Palmetto, 2001)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Richard Davis (bassist)» frå ,  den 29. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Musikarar frå New York City
Folk frå Madison i Wisconsin
Hard bop-kontrabassistar
Jazzfusion-kontrabassistar
Mainstream jazz-kontrabassistar
Post-bop-kontrabassistar
Tilsette ved University of Wisconsin–Madison
USA-amerikanske jazzkontrabassistar
Jazzmusikarar frå New York
Mingus Dynasty-medlemmar
The Thad Jones/Mel Lewis Orchestra-medlemmar
Creative Construction Company-medlemmar
Orchestra U.S.A.-medlemmar
Arthur Jenkins

Arthur Eugene Jenkins jr. () var ein USA-amerikansk klaverspelarar, komponist, arrangør og perkusjonist, som arbeidde med mange popikon som John Lennon, Harry Belafonte, Bob Marley og Chaka Khan.

Jenkins spelte i starten av karrieren i New York på klubben Blue Moracco, der han det første året spelte for songaren Irene Reid og det andre for Nancy Wilson. Dei neste ni åra var han musikalsk leiar for songaren Johnny Nash, mellom anna på hitten «I Can See Clearly Now».  Medan han var med Nash reiste Jenkins til Jamaica, der han òg spelt einn musikk med Bob Marley og Peter Tosh.

Jenkins vart ein etterspurt studiomusikar og arrangerte musikk for Harry Belafonte, som han òg både var i studio og på turné med. Han gjorde mykje det same for Patti Austin og Lena Horne.

Jenkins hamna hos Antisia Publishing (der Ralph MacDonald og William Salter var eigarar), og samarbeidde mykje med MacDonald, som førte til fleire hitinnspelingar som «The Hustle» med Van McCoy, «Where Is the Love» med Roberta Flack og Donny Hathaway og «Just The Two of Us» med Grover Washington Jr. og Bill Withers.

Jenkins spelte så med Yoko Ono på Feeling the Space og så med John Lennon på han Mind Games og alle seinare Lennon-album.

Jenkins arbeidde òg på Broadway-teater og spelte i populære reklamefilmar for McDonald's, Chemical Bank og andre. Han gav ut to plater med sitt eige materiale, Alone With Arthur og Alone With Arthur Again.

Diskografi
Med Ron Carter
Anything Goes (Kudu, 1975)
Med Ronnie Foster
Two Headed Freap (Blue Note, 1972)
Med Dizzy Gillespie, Sonny Rollins, Sonny Stitt
Sonny Side Up (Verve, 1957)
Med Rahsaan Roland Kirk
The Case of the 3 Sided Dream in Audio Color (1975)
Other Folks' Music (1976)
Med David «Fathead» Newman
Mr. Fathead (Warner Bros., 1976)
Med Bonnie Raitt
Streetlights (Warner Bros., 1974)
Med Marlena Shaw
From the Depths of My Soul (1973)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arthur Jenkins (musician)» frå ,  den 29. september 2020.  
 

USA-amerikanske jazzperkusjonistar
Musikarar frå New York
Afroamerikanske pianistar
USA-amerikanske pop-pianistar
USA-amerikanske pianistar
Rhythm and blues-pianistar
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske soul-klaverspelarar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Folk frå the Bronx
USA-amerikanske studiomusikarar
Plastic Ono Band-medlemmar
Jazzmusikarar frå from New York
Leon Pendarvis

Leroy Leon Pendarvis () er ein amerikansk studiomusikar. Han speler klaverinstrument og han har arbeidd som korvokalist. Han har stundom òg vore gitarist. Pendarvis har gjennom åra spelt med Bonnie Raitt på hennar Streetlights i 1974, Van McCoy på albumet Disco Baby i 1975, Barbra Streisand på Songbird i 1978, Eric Clapton på August i 1986, Don Johnson på Let It Roll i 1989, Avril Lavigne på Keep Holding On i 2007, og mange fleire. Han var ein gong medlem av gruppa Passion. Han er òg musikalsk direktør og dirigent på  Saturday Night Live. Sidan 1986 har han vore medlem av The Blues Brothers.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leon Pendarvis» frå ,  den 29. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Discogs: Leon Pendarvis
 Imdb: Leon Pendarvis

USA-amerikanske klaverspelarar
Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske organistar
Saturday Night Live Band-medlemmar
The Blues Brothers-medlemmar
Sharon Redd

Sharon Redd () var ein USA-amerikansk songar frå New York City. Ho var halvsyster til R&B-songaren Penny Ford.

Ho byrja karrieren sin med fire singlar i 1968 for United Artists. Redd vart populær i Australia med ei oppsetjing av rockemusikalen Hair. 

I midten av 1970-åra vart Redd ein av korsongarane til Bette Midler. 

I 1979 spelte Redd inn discohitten «Love Insurance». Det første studioalbumet hennar kom ut u 1980, kalla Sharon Redd, etterfølgd av to til — Redd Hott (1982) og Love How You Feel (1983). Etter desse vende Redd attende til ein suksessrik karriere som korvokalist, mellom anna i gruppa Soirée, der òg Luther Vandross og Jocelyn Brown var medlemmar. 

Midt under det som skulle bli eit comeback tidleg i 1990-åra, døydde Redd av lungebetennelse den 1. mai 1992. Magasinet Dance Music Report rapporterte om at dødsfallet var knytt til AIDS.

Diskografi

Album

Singlar

‡ Syner til spor frå albumet Redd Hot.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sharon Redd» frå ,  den 29. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske boogie-musikarar
USA-amerikanske discomusikarar
USA-amerikanske housemusikarar
Afroamerikanske songarar
Folk frå Norfolk i Virginia
Døde av lungebetennelse
Døde av aids
Harlettes-medlemmar
USA-amerikanske kvinner i elektronisk musikk
NM i orientering 1966

Noregsmeisterskapen i orientering 1966 vart arrangert 18. september i Hatlestrand i Kvinnherad, med Bergens Turnforening som arrangør. Menn og kvinner tevla i det som kunne kallast normalprogram. Stafettane, kalla NM i bodstikke, fann stad i juni månad.

Menn

13,5 km

Kvinner

6,3 km

Kjelder
Bergens Arbeiderblad 19. september 1966

Noregsmeisterskap i 1966
Idrettstilskipingar i Vestland
Noregsmeisterskap i orientering
Kvinnherad kommune
Bidun

Bidun (arabisk ) er i den arabiske verda ei nemning for personar utan statsborgarskap. Namnet kjem frå arabisk bidūn jinsiyya (), som tyder 'utan nasjonalitet'. Nemninga blir særleg brukt i  Kuwait, som har eit stort tal bidun-innbyggjarar, og i Bahrain. Sjølv om dei fleste bidun-folk også er beduinar, har dei to orda altså ikkje same tyding. Ein kan også ha bidun-status om ein er innvandrar eller har innvandrarfar, eller ein kan bli fråteken statsborgarskapet av styresmaktene som straff for opposisjonell verksemd.

I Kuwait 
Bidun-innbyggjarane i golfstaten tel rundt  personar. Dei er verken rekna som kuwaitarar eller utlendingar. Dei fleste er fødde i Kuwait eller har vore busette der i lang tid. Dei stammar anten frå folk som ikkje blei registrerte som statsborgarar då landet fekk sjølvstende, eller av seinare innvandrarar. Dei har ingen politiske rettar og har heller ikkje tilgang til graits utdanning eller helsetenester slik kuwaitiske statsborgarar har. For å kjøpa eigedom, få arbeid eller reisa utanlands må dei bli sponsa av ein kuwaitisk statsborgar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bidoune» frå ,  den 30. september 2020.  
 

Arabiske ord og uttrykk
Kuwait
Bahrain
Saudi-Arabia
Qatar
NM i orientering 1976

Noregsmeisterskapen i orientering 1976 vart avikla 11. og 12. september i Namsos i Nord-Trøndelag. Menn og kvinner tevla i såkalla normalprogram og i stafett.

Menn

12,7 km

Stafett

Kvinner

6,7 km

Stafett

Kjelder
Glåmdalen 13. september 1976

Noregsmeisterskap i 1976
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Noregsmeisterskap i orientering
Idrett i Namsos
Shah Jahan

Shahab-ud-din Muhammad Khurram, kjend under herskarnamnet Shah Jahan {Sjah Djahan,   var den femte herskaren av Mogulriket frå 1627 til 1658. 

Shah Jahan (persisk ) tyder 'Kongen av verda'. Han er rekna som ein av dei største mogulherskarane. Under hans styre nådde Mogulriket eit høgdepunkt. Han var ein røynd militærleiar, men er truleg best kjend for byggverka sine. Styretida hans byrja gullalderen imogularkitektur. Av dei mange monumenta Shah Jahan bygde er det best kjende Taj Mahal i Agra, som var gravstaden til favorittkona hans Mumtaz Mahal.

Liv 
Då faren Djahangir døydde i 1627 var Deccan i ope opprør. Shah Jahan blei anerkjend som keisar 1628 og fekk fleire slektningar som tevla med han om trona drepne.

Shah Jahan og sonen hans erobra Kandahar frå safavidane i 1638. Dette førte til eit brot i banda til den persiske herskaren Abbas II, som gjenerobra byen i 1649. I 1636 erobra Shah Jahan riket Ahmednagar i Deccan og vann tributt frå Bijapur og Golconda. Frå 1637 blei makta hans skaka av valdsame marathaopprør. 

Jahan hadde eit overdådig hoffliv, som mellom anna blei skildra av den franske juveleren Jean-Baptiste Tavernier, og lét oppføra ei mengd storslagne praktbygningqr, som mausoleet Taj Mahal til favorittkona si Mumtaz Mahal, moskeen Moti Masjid i Agra og dessutan 'Den store moskeen' (Jama Masjid) i Delhi. 

Stormogulen blei avsett i 1658 av sonen sin Aurangzeb, og levde dei siste åra av livet som statsfange på Det raude fortet i Agra.

Han var far til keisar Aurangzeb, kronprins Dara Shikoh, Jahanara Begum og Roshanara Begum.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Shah Jahan» frå  og «Shah Jahan» frå ,   den 1. oktober 2020.  
 oppgav desse kjeldene:
 
 NE: Shah Jahan 
 

Stormogular
Folk frå Lahore
Verdsmeisterskapen i orientering 1976

Verdsmeisterskapen i orientering 1976, den sjette i sitt slag, vart avvikla i Aviemore i skotske Highland i Storbritannia dagane frå 24. til 26. september.

Med fem (2-2-1) medaljar vart Sverige mestvinnande land, framom Noreg og Finland som begge vann ein medalje i alle tre valørane.

Menn

Stafett

Kvinner

Stafett

Kjelder
Sportsboken 76. Dreyerbok Stavanger. 1976.

Verdsmeisterskap i orientering
Idrettstilskipingar i Storbritannia
Orienteringsløp
Sport i 1976
Ulrikke Brandstorp

Ulrikke Brandstorp () er ein norsk songar og musikalartist. Ho deltok i Idol  i 2013 og vart nummer to i Stjernekamp i 2018. Ho har òg delteke i Melodi Grand Prix 2017 med songen «Places» og deltok på nytt i 2020 og vann med låten «Attention». Brandstorp skulle ha representert Noreg i Eurovision Song Contest 2020, men tevlinga vart avlyst på grunn av koronavirusutbrotet i 2020. I desember same år vann ho den fyrste sesongen av NRK-tevlinga Maskorama. Der deltok ho som figuren «Trollet».

Bakgrunn 
Brandstorp har drive med song og musikk sidan ho var barn. Ho spelte i fleire lokale oppsetjingar av Pippi Langstrømpe og Reisa til Julestjernen. I 2011–2013 var ho òg på noregsturné med showa The Show Must Go On II» og The Thrill of Michael Jackson.

Talenttevlingar og musikalar 
Brandstorp deltok i Idol i 2013, og sidan i The Voice i 2015, med Hanne Sørvaag som mentor. Der vart ho slått ut i semifinalen. Brandstorp deltok sidan i Stjernekamp hausten 2018. Der enda ho på andreplass, kun slått av Ella Marie Hætta Isaksen.

I 2019 spela ho rolla som Liesl, den eldste dottera i Von Trapp-familien, i Sound of Music på Folketeateret i Oslo. Same sommar fekk ho viss merksemd i Noreg då ho song «Shallow» saman med Ben Adams på Allsang på Grensa.

Melodi Grand Prix 
Brandstorp har delteke i Meldodi Grand Prix to gongar.  I 2017 deltok ho med songen «Places» og enda på fjerdeplass. I 2020 deltok ho med låten «Attention» og vann. Gjennom sigeren i Melodi Grand Prix skulle Brandstorp ha representert Noreg i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlysa tevlinga for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19.

Maskorama 
Hausten 2020 sendte NRK sin fyrste sesong av underhaldningsprogrammet Maskorama. I programmet syng kjende personar, mens dei er ikledd kostyme og masker. Ingen veit kva for ein kjendis som gløymer seg bak maska, og eit kjendispanel skal saman med sjåarane gjette seg fram til kva for nokre kjendisar som deltek. Tevlinga fekk stor merksemd, og Brandstorp vart hyppig trukket fram som ein mogleg deltakar. Etter seks veker gjekk finalen av stabelen 12. desember. Vinnaren vart «Trollet», som viste seg å vere Ulrikke Brandstorp. Dette var andre gongen på under eitt år at Brandstorp vann ei NRK-tevling.

Diskografi

Singlar 

 «Play With» (2017)
 «Places» (2017)
 «Sick of Love» (2017)
 «Careless» (2018)
 «Time is Precious» (2018)
 «Cry» (2019)
 «Shallow» (2019) (med Ben Adams)
 «Attention» (2020)
 «What Would You Do for Love» (2020)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ulrikke Brandstorp» frå ,  den 1. oktober 2020.

Bakgrunnsstoff 

 

Folk frå Sarpsborg
Melodi Grand Prix-deltakarar
Melodi Grand Prix 2017-deltakarar
Melodi Grand Prix 2020-deltakarar
Melodi Grand Prix-vinnarar
Norske Idol-deltakarar
Norske songarar
Norske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2020-deltakarar
Ikkje-deltakande Eurovision Song Contest-artistar