alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sileshi Sihine

Sileshi Sihine () er ein etiopisk langdistanseløpar som i tida 2003-08 vann fem sølvmedaljar og ein bronsemedalje i ulike verdsmeisterskap og olympiske sommarleikar.

Aktiv
Sihine sprang inn til bronsemedalje på 10 000 meter under verdsmeisterskapen 2003 i Paris, slått med over ti sekundar av landsmennene Kenenisa Bekele og Haile Gebrselassie. Dei neste milløpa i alle dei store meisterskapane fram til 2009 måtte Sihine sjå seg slått av den fabelaktig gode landsmannen Kenenisa Bekele, men av ingen andre. Såleis sprang Sihine inn til sølvmedalje på 10 000 meter både under OL 2004, VM 2005, VM 2007 og OL 2008. Under verdsmeisterskapen 2005 i Helsinki vann han dessutan også sølvmedaljen på 5 000 meter, etter eit løp i moderat tempo vart han andremann i innspurten bakom Benjamin Limo frå Kenya.

Sihine sine personlege rekordar på 5 000 m og 10 000 meter er begge frå OL-sesongen 2004. Den 31. mai vann han milløpet ved eit internasjonalt stemne i Hengelo på 26.39,6, knappe to sekundar føre Gebrselassie. Den 2. juli i Roma kom Sihine på andreplass på 5 000 m i eit GL-stemne med sluttida 12.47,0. Verdsmeister Eliud Kipchoge frå Kenya vann løpet på personbeste 12.46,5, der Marius Bakken sette norsk rekord med 13.06,3.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2003 i Paris: Bronsemedalje på 10 000 m  – 27.01,4
OL 2004 i Aten: Sølvmedalje på 10 000 m – 27.09,3, bakom Kenenisa Bekele (27.05,1)
VM 2005 i Helsinki: Sølvmedalje på 5 000 m – 13.32,8, og på 10 000 m – 27.08,8
VM 2007 i Osaka: Sølvmedalje på 10 000 m – 27.09,0, bakom Kenenisa Bekele (27.05,9)
OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje på 10 000 m – 27.02,7, bakom Kenenisa Bekele (27.01,1)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sileshi Sihine» frå ,  den 5. september 2019.  
 

Etiopiske langdistanseløparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Etiopia
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
UEFA-cupfinalen i fotball 1994

UEFA-cupfinalen i fotball 1994 stod mellom italienske FC Inter frå Milano og Casino Salzburg frå Salzburg i Austerrike og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 26. april på Ernst-Happel-Stadion i Wien med 47 500 på tribunane, returkampen vart avvikla 11. mai på San Siro i Milano framfor 80 326 tilskodarar. Inter vann, med 2 mål mot 0, UEFA-cupen for andre gong.

Kampane

I Wien vart midtbanespelaren Nicola Berti matchvinnar for gjestane med ein fulltreffar i det 35. minutt.

Også på San Siro i Milano enda det med 1-0 til Inter, ei skåring av Wim Jonk 17 minuttar ut i den andre omgangen etterlet liten tvil om at pokalen skulle til pokalsamlinga til Inter.

Laga
Inter-mannskapet bestod av Walter Zenga, Giuseppe Bergomi (kaptein), Sergio Battistini, Antonio Paganin, Alessandro Bianchi, Antonio Manicone, Wim Jonk, Nicola Berti, Angelo Orlando, Dennis Bergkamp, Rubén Sosa, Davide Fontolan, Riccardo Ferri, Francesco Dell'Anno, Massimo Paganin.

Casino Salzburg møtte med: Otto Konrad, Thomas Winklhofer, Christian Fürstaller, Heribert Weber (kaptein), Leo Lainer, Peter Artner, Martin Amerhauser, Franz Aigner, Heimo Pfeifenberger, Marquinho Santos, Hermann Stadler, Wolfgang Feiersinger, Adi Hütter, Nikola Jurčević, Michael Stiner, Damir Mužek.

Dommarar
Kim Milton Nielsen frå Danmark var kampleiar i Wien, på San Siro i Milano var det Jim McCluskey frå Skottland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1994 UEFA Cup Final» frå ,  den 5. september 2019.  
 

Fotball i 1994
UEFA-cupfinalen i fotball
UEFA-cupfinalen i fotball 1997

UEFA-cupfinalen i fotball 1997 stod mellom tyske Schalke 04 frå Gelsenkirchen og italienske FC Inter frå Milano og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 7. mai på Parkstadion i Gelsenkichen med 56 824 på tribunane, returkampen vart avvikla 21. mai på San Siro i Milano framfor 81 675 tilskodarar. Finalen enda med 1-1 etter all ordinær tid var ute og vart avgjort med straffesparktevling. Her mislukkast to av tre Inter-eksekutørar, så då Marc Wilmots sette inn Schalke 04 si fjerde strake straffe, hamna pokalen i Tyskland.

Kampane

I Gelsenkirchen vann heimelaget 1-0 etter ei skåring frå Marc Wilmots i det 70. minutt.

Også i Milano stod det 1-0 til heimelaget ved full tid, 120 spelte minuttar, gjennom Iván Zamorano sin fulltreffar i det 84. minutt. I straffeskytinga var Schalke-spelarane sikre frå 11-meteren; etter tur plasserte Anderbrügge, Thon, Max og Wilmots ballen i mål bak Inter-målvakta og sikra tysk siger med 4-1 på straffene, totalt 5-2.

Laga
Finalevinnarane til Schalke 04 heitte Jens Lehmann, Yves Eigenrauch, Johan De Kock, Thomas Linke, Michael Büskens, Andreas Müller, Olaf Thon, Jiří Němec, Radoslav Látal, Marc Wilmots, Martin Max, Ingo Anderbrügge, Oliver Held. 

Inter-mannskapet bestod av Gianluca Pagliuca, Giuseppe Bergomi (kaptein), Massimo Paganin, Salvatore Fresi, Fabio Galante, Alessandro Pistone, Javier Zanetti, Ciriaco Sforza, Aron Winter, Maurizio Ganz, Iván Zamorano, Paul Ince, Youri Djorkaeff, Jocelyn Angloma, Nicola Berti.

Dommarar
Marc Batta frå Frankrike var kampleiar i Gelsenkirchen, på San Siro i Milano var det José García-Aranda frå Spania.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1997 UEFA Cup Final» frå ,  den 5. september 2019.  
 

Fotball i 1997
UEFA-cupfinalen i fotball
Novum

Novum er det tolvte studioalbumet til Procol Harum, gjeve ut 21. april 2017. Det var det første albumet deira på 14 år, og det første utan tekst av Keith Reid.

Innhald
Musikk av Gary Brooker og Josh Phillips, utanom der andre er nemnde. Tekstar av Pete Brown, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 Gary Brooker – piano, trekkspel, vokal 
 Josh Phillips – orgel, vokal
 Geoff Whitehorn – gitar
 Matt Pegg – bassgitar
 Geoff Dunn – trommer
 Pete Brown – tekstar
 Dennis Weinreich – produsent

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Novum (album)» frå ,  den 5. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad for albumet 

Procol Harum-album
Musikkalbum frå 2017
Eagle Rock Entertainment-album
DS «Hector»

DS «Hector» (kallesignal MBQJ) var eit dampskip bygt i 1903 som lasteskip for Det Bergenske Dampskibsselskab ved William Dobson & Co. i Newcastle i Storbritannia. Skipet vart levert i juli 1903.

Historie

Skipet gjekk i fart på Nordsjøen og var på reise frå Bergen til Hull med saltsild då det vart torpedert og søkkt den 23. mai 1917 under første verdskrigen av den tyske ubåten «U88» kring 110 nautiske mil frå kysten av Skottland, aust for Edinburgh. Fartøyet vart stogga av ubåten då det vart skoten på, og mannskapet gjekk i livbåtane. Skipet vart så torpedert. Ubåten forlangte så å få skipsdokumenta før han forsvann. Den eine livbåten vart plukka opp av ein britisk jagar etter 55 timar, medan den andre nådde inn til Craster Castle etter 63 timar.

Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 146 bruttoregistertonn og 695 nettoregistertonn og lasteevna var 1 445 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 2 133 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av John Dickison & Sons i Sunderland. Oppgjeven yting var 700 iHk (indikerte hestekrefter) og 133 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 10 knop.

Sjå òg
Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

Kjelder
 

Norske dampskip
BDS-eigde fartøy
Skip bygde ved William Dobson & Co
Skip frå 1903
Krigsforlis i 1917
Forlis i Nordsjøen
Skip søkkte av tyske ubåtar
Bessbrook

Bessbrook er ein landsby i County Armagh i Nord-Irland. Han ligg om lag 5 km nordvest for Newry. Dagens landsby omfattar tre townlandområde — Maghernahely, Clogharevan og Maytown. Bessbrook ligg nær Newry jernbanestasjon.

Historie 
Bessbrook er kalla opp etter Elizabeth eller Bess Nicholson. Ho var gift med Joseph Nicholson, og familien hans hadde drive med linindustri i området frå 1806 til 1845. Namnet «brook» viser til ein bekk som renn forbi landsbyen.

Landsbyen blei grunnlagd av John Grubb Richardson i 1845 som ein «modell-landsby», med vide gater og plassar rundt ein stor linfabrikkk eigd av kvekarfamilien Richardson.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bessbrook» frå ,  den 5. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:
 

 NI Conflict Archive on the Internet
 Culture Northern Ireland

Landsbyar i Nord-Irland
County Armagh
Newry

Newry (irsk An tIúr) er ein by i Nord-Irland. Han ligg dels i Armagh og dels i Down, og er administrasjonssenter for distriktet Newry, Mourne and Down.

Historie
Byen oppstod kring eit cisterciensarkloster som blei grunnlagd i 1144. Han fekk etterkvart status som marknadsby, og det blei lagt ein garnison der. I 1742 blei den første kanalen på Irland, Newrykanalen, opna mellom Lough Neagh og Newry. I samband med Elisabeth II av Storbritannia sitt gulljubileum som dronning i 2002 fekk han status som city i lag med Lisburn.

Dei mest fremtredande bygningane er den katolske domkyrkja og rådhuset. Newry-elva renn under rådhuset, som er bygd over ei bru. Katedralen har nokså normal utssjånad på utsida, men inne er han rikt dekorert med mosaikkar som kan minna meir om austlege kyrkjer enn tradisjonell irsk kyrkjekunst. To av dei eldste kyrkjene på Irland står i Newry. 

Det irske namnet på byen, An tIúr, 'barlind-lunden', er ei moderne, sammantrekt form av eit eldre namn, An Iubhir Chinn Traha, som betyr 'barlinden ved enden av stranda'. Dette skal visa til soga om at heilage Patrick skal ha planta ei barlind på staden på 400-talet.

Folkesetnad
Ved folketeljinga i 2011 hadde Newry 26 967 innbyggjarar, 1,49 % av alle i Nord-Irland..

Av desse var:
 21,46 % yngre enn 16 år og 12,74 % over 65 år
 51,02 % kvinner og 48,98 % menn
 88,27 % høyrde til eller var oppdregne innanfor katolisismen medan 8,47 % høyrde til eller var oppdregne innanfor prostestantiske eller andre kristne retningar
 56,12 % med ein irsk nasjonal identitet, 27,27 % med ein nordirsk nasjonal identitet og 12,65 % med ein britisk nasjonal identitet (fleire val var moglege)
 19,60 % hadde noko kjennskap til irsk og 2,37 % hadde noko kjennskap til ulsterskotsk

Merknadar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Newry» frå  og «Newry» frå , den 5. september 2019.  
 

Byar i County Armagh
Byar i County Down
Byar i Nord-Irland
Lavik prestegard

Lavik prestegard ligg i Høyanger kommune i Vestland i nærleiken av Lavik kyrkje. Hovudbygningen og Bispestova på garden er freda av Riksantikvaren.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Lavik prestegård» frå ,  den 5. september 2019.  
 
 
 Lavik prestebustad – Opplysningsvesenets fond

Bakgrunnsstoff 
 

Kulturminne i Høyanger
Prestegardar i Noreg
Gardar i Vestland
Byggverk i Høyanger
Freda bygg i Vestland
UEFA-cupfinalen i fotball 1998

Finalen i UEFA-cupen fotball 1998 fann stad på Parc des Princes i Paris 6. mai 1998 framfor 44 412 tilskodarar. Oppgjeret stod mellom to italienske klubbar, FC Inter frå Milano og SS Lazio frå Roma. Med siger 3-0 sikra Inter seg sin tredje triumf i UEFA-cupen.

Kampen
Etter fem minuttars spel vart chilenaren Iván Zamorano spelt fri med ei langpasning frå Inters banehalvdel, han sende ballen forbi Lazio-målvakta og i mål. Då kampen var ein time gammal la argentinaren Javier Zanetti på til 2-0 med ein susar frå 18-20 meter i retning krysset. Ti minuttar seinare fastsette brasilianaren Ronaldo sluttresultatet til 3-0, etter å ha runda målvakta og plasserte ballen i det tome målburet. Tre minuttar før full tid vart Lazio-innbytaren Matías Almeyda tildelt gult kort nummer to og utvist.

Antonio López Nieto frå Spania var dommar.

Laga
Vinnarlaget til Inter bestod av Gianluca Pagliuca, Francesco Colonnese, Salvatore Fresi, Taribo West, Javier Zanetti, Aron Winter, Zé Elias, Youri Djorkaeff, Diego Simeone, Ronaldo Lima, Iván Zamorano og innbytarane Benoît Cauet, Francesco Moriero, Luigi Sartor.

Lazio mønstra: Luca Marchegiani, Alessandro Grandoni, Alessandro Nesta, Paolo Negro, Giuseppe Favalli, Diego Fuser, Giorgio Venturin, Vladimir Jugović, Pavel Nedvěd, Pierluigi Casiraghi, Roberto Mancini, Matías Almeyda, Guerino Gottardi.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1998 UEFA Cup Final» frå ,  den 6. september 2019.  
 

Fotball i 1998
UEFA-cupfinalen i fotball
Jakob Gavlen

Jakob Karstein Olsen Gavlen () var ein norsk skreddar og kjøpmann frå Bjørnskinn i Nordland som var stortingsmann 1928-30 for Arbeidarpartiet og heimfylket.

Gavlen var son til ein fiskar. Sjølv gjekk han i skreddarlære på Langenes frå 1901. Frå 1906 dreiv han eiga skreddarforretning i Skjoldehavn i Bjørnskinn, i 1914 flytta han verksemda til Sigerfjord i Sortland herad. I yngre år arbeidde han på skreddarverkstader i Trondheim, så vel som i Oslo. Gavlen fekk handverkarstipend i 1912, og stipend til studiereiser i Sverige og Danmark i 1919 og i 1923. Jamsides skreddarforretninga dreiv han handel i konfeksjon. Ei tid frå 1917 hadde han òg oppgåver som betjent i Tolloppsynet.

I tida 1922-28 var Gavlen med i formannskapet i Sortland. Valperioden 1928-30 representerte han Nordland og Arbeidarpartiet på Stortinget, der han var medlem i Protokollkomiteen. Deretter var han 1932-34 varaordførar i Sortland herad. Han var i Sortland elles til sine tider medlem i skulestyret, likningsnemnda og den kommunale husbanknemnda. Frå 1932 var han òg gjeldsmeklingsmann i Sortland.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1928-1930
Folk frå Andøy
Folk frå Sortland
Neunkirchen i Saarland

Neunkirchen er ein by i Landkreis Neunkirchen i delstaten Saarland i Tyskland. Byen har 46 000 ibuarar og ligg ved elva Blies, ikring 20 kilometer nordaust om Saarbrücken.

Næringslivet i Neunkirchen var tidlegare prega av koldriving og tungindustri, smelteverket vart stengt i 1982. Sidan den gongen har byen vorte endra til ein handels- og administrasjonsby.

Statsleiaren Erich Honecker var frå Neunkirchen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Neunkirchen (Saar)» frå ,  den 6. september 2019.  
 

Byar i Saarland
Erich Honecker

Erich Honecker () var ein tysk politikar, fødd i Neunkirchen i Saarland, som  frå 1971 til 1989 var de facto statsleiar i Aust-Tyskland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Erich Hoencker» frå ,  den 6. september 2019.  
 

Tyske politikarar
Austtysk historie
Olav Totland

Olav Totland () var ein norsk prest og politikar frå Bergen. Han representerte Bergen og Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1967 til 1973.

Arbeidarsonen Totland tok eksamen frå handelsgymnas i 1922. Dei neste seks åra arbeidde han på kontor. Der etter studerte han teologi, ferdig utdanna cand.theol. i 1934. I delar av studietida var han klokkar i St. Olav kyrkje i Bergen. Perioden 1934-40 var han sekretær i Bjørgvin bispedømme og hjelpeprest i St. Olav. Etter å ha vore hjelpeprest 1940-48 i Årstad kyrkje, røkta han sokneprest-stillinga i Bruvik i Hordaland i tida fram til 1958. Frå 1959 var han sokneprest i Nykirken i Bergen til han gjekk av i 1970.

Gjennom tre valperiodar; 1960-63, 1964-67 og 1968-71, var Totland bystyremedlem i Bergen. Frå 1965 var han 1. varamann til Stortinget frå Bergen, så då Nils Langhelle døydde i 1967 rykte Totland inn på Tinget med fast plass frå sist i august. Hausten 1969 vart han attvald og representerte Arbeidarpartiet ut perioden 1969-73. Alle seks åra på Stortinget hadde han sete i Justiskomiteen.

Totland var med i hovudstyret til Kristne Arbeideres Forbund frå 1961, formann 1969-72. Han engasjerte seg òg i Blå Kors, både som medlem i Hordaland krinsstyre, og i styret for sosialbygg og tilsynsheimar. Frå 1971 til 1987 var han medlem i det statleg oppnemnde Ekteskapslovutvalet.

Kjelder
Stortinget.no

Norske prestar
Stortingsrepresentantar 1965-1969
Stortingsrepresentantar 1969-1973
Folk frå Bergen
Free av Iggy Pop

Free er det attande studioalbumet til den amerikanske rockesongaren Iggy Pop, utgjeve på Caroline International og Loma Vista Recordings den 6. september 2019. Av musikarane på plata finne in Noveller og Leron Thomas. Tittelsporet vart gjeven ut på singel samstundes med at albumet vart annonsert 18. juli 2019. Ein musikkvideo for den andre singelen, «James Bond», kom ut 14. august 2019.

Bakgrunn
Albumet er blitt skildra å «reflektere utmattinga etter ein turné er over» og «unikt melankolsk og tankefullt» av Iggy Pop, som òg kalla det «eit album der andre artistar taler for meg, men eg låner røysta mi». Han sa vidare at etter turneen for Post Pop Depression, kjende han seg «tom» og ønskte å vere «fri», slik at albumet «berre på eit vis skjedde for meg, og eg let det skje».

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Free (Iggy Pop album)» frå ,  den 6. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2019
Iggy Pop-album
Loma Vista Recordings-album
Tina Svensson

Tina Svensson Grønlund () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Verdal som vart verdsmeister med Noreg i 1995, to år etter ho vann EM-pokalen. Ho vann også VM-sølv i 1991 og OL-bronse i 1996.

Klubbspel
Tina Svensson var sentral på Verdal IL sitt kvinnelag i fotball til juni 1985. Ho flytta då til Asker i Akershus fylke og melde seg inn i Asker SK. Det neste tiåret var ho ein viktig forsvarsspelar eit klubblag som i perioden 1988-92 vann fire av fem seriepokalar og to gongar sigra i NM-finalen. Ved sesongslutt i 1996 la ho vekk fotballskorne.

Landslagsspel
Svensson var aktiv på landslaget frå 1990 til -96. Ho deltok i 1991 både i EM-finalen og VM-finalen, begge enda med norsk tap. I 1993 var ho med om å vinne europameisterskapen. To år seinare kom høgdepunktet då ho som venstreback for Noreg lukkast verte verdsmeister i Sverige. Under Sommar-OL 1996 i Atlanta var ho innbytar i bronsefinalen. Svensson spelte i 57 landskampar og skåra 11 mål.

Merittar
Verdsmeister: 1995 for Noreg
Europameister: 1993 for Noreg
VM-sølv: 1991 for Noreg
EM-sølv: 1991 for Noreg
OL-bronse: 1996 for Noreg
Seriemeister: 1988, 1989, 1991 og 1992 med Asker SK
Noregsmeister: 1990 og 1991 med Asker SK

Kjelder
Norges Fotballforbund

Norske landslagsspelarar i fotball
Asker Skiklubb
Rottweil

Rottweil er ein by med 25 000 ibuarar i delstaten Baden-Württemberg, sørvest i Tyskland. Byen ligg mellom Schwabisk Alb og Schwarzwald, 599 meter over havet.

Byen Rottweil vart bygd under Romarriket frå hundreåret før Kristi fødsel. Frå 771 til 1268 var Rottweil fri keisarby. Byen var frå 1463 i eit laust forbund med Sveits-konføderasjonen til Napoleonskrigane.

Hunderasen Rottweiler har namn etter staden.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rottweil» frå ,  den 6. september 2019.  
 

Byar i Baden-Württemberg
Ølkanne

Ølkanne er ulike kannetypar ein kan bruka til skjenking og drikking av øl.

I Noreg byrja ein bruka ølkanner som drikkekar på 1500- og 1600-talet, truleg inspirert av skikkar lenger sør i Europa. I byar brukte ein gjerne kanner av tinn eller keramikk, medan ein på landsbygda laga trekanner som kunne etterlikna desse.

Sjå òg drikkekanne, krus, nebbkanne, seidel, tutekanne og tankar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Søk etter ølkanne i DigitaltMuseum

Drikkekar
Øl
Beremeis

Meis, også kalla bakmeis, beremeis, byrdemeis og børemeis, er ei innretning til å ha på ryggen for å bera ei last.

Tradisjonelt var ein meis ei vidjekorg eller eit nett ein kunne bruka til kløvsal eller ha på ryggen. Han kunne til dømes brukast til å bera høy i.
Det kunne også vera ei bereramme for ein ryggsekk. 
Seinare har ein utvikla spesiallaga meisar, til dømes til å bera småbarn i.

Galleri

Kjelder

Bereutstyr
Gloppen prestegard

Gloppen prestegard i bygda Vereide er eit kulturminne og bustad for soknepresten i Gloppen. Prestegarden vert forvalta av Opplysningsvesenets fond.

Prestegardseigedomen var omfattande, men er sidan delt opp og fordelt til mindre bruk på og rundt Vereide. Sjølve gardsdrifta til prestegarden er forpakta burt på langtidskontrakt.

På prestegarden låg tidlegare Vereide kapell, som òg har status som offisielt kulturminne.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Gloppen prestegård» frå ,  den 6. september 2019.

Bakgrunnsstoff

Fotnotar 

Gardar i Gloppen
Kulturminne i Gloppen
Prestegardar i Noreg
Melhus prestegard

Melhus prestegard ligg ved Melhus kyrkje. Våningshuset er ei trønderlån som vart bygd i 1720–22. I 1744 vart låna påbygd i begge endar.

I 1878 vart våningshuset omfattande oppgradert. Det fekk delvis ny grunnmur, ompaneling, omtekking, utskifting av vindauge og fornying av golv. Ombygginga vart leia av arkitekt Johan P. Digre.

Dei ulike prestane som budde i huset, klaga til Riksantikvaren om trekk og for store rom, og dette vart opptakta til ei større restaurering etter teikningar av den unge arkitekten Roar Tønseth i 1922. På grunn av problem med finansieringa vart ikkje restaureringa gjennomført før i 1929. Restaureringa innebar å føre bygningen attende til slik han var før ombygginga til sveitserstil i 1878.

Bygningen var prestebustad fram til 1962. I 1980-åra var det behov for å utvide kyrkjegarden, og det kom forslag om å rive våningshuset. Dette førte til at samskipnaden Prestegårdslånas Venner vart stifta i 1985. I 1996 vart våningshuset og hagen freda av Riksantikvaren.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Melhus prestegård» frå ,  den 6. september 2019.  
 
 Mette Bye: Hundre år med vern gjennom bruk, i Fortidsminneforeningens Årbok 2011 Vol. 165, s. 117–136.
 Tonte Hegard (1986): Fredede hus og anlegg. 4: Trøndelag, s. 273–75.

Bakgrunnsstoff 
 
 Stiftelsen Prestegårdslåna i Melhus 

Kulturminne i Melhus
Prestegardar i Noreg
Gardar i Trøndelag
Nøtterøy prestegard

Nøtterøy prestegard er ein prestegard på Nøtterøy i Færder kommune i Vestfold og Telemark. Garden er knytt til Nøtterøy kyrkje og ligg like vest for denne, i Prestegårdsskogen, på motsett side av Kirkeveien. Garden stammar frå 1800-talet og er eit freda kulturminne. Hovudbygningen er eit kvitt, toetasjes hus. I tillegg er stabburet og forpaktarbustaden freda. Ved garden ligg òg Prestegårdsdammen.

Presten i Nøtterøy har i dag ein ny bustad.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Nøtterøy prestegård» frå ,  den 6. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Nøtterøy prestegård i Nøtterø – en bygdebok

Fotnotar 

Prestegardar i Noreg
Nøtterøy
Kulturminne i Færder
Gardar i Vestfold og Telemark
Byggverk i Færder
Freda bygg i Vestfold og Telemark
Vestre Slidre prestegard

Vestre Slidre prestegard (gnr. 42) ligg nordvest for Vestre Slidre kyrkje (ofte kalla Slidredomen).

Det har vore prestegard ved sida av kyrkja sidan mellomalderen. Dagens hovudbygning er oppført i 1816–18. Det er eit laftebygg i to etasjar med ståande panel og saltak. Stilen er empire. På tunet står òg eit stabbur som ein trur er oppført på 1600-talet. Det er lafta og har open sval i begge etasjane.

Både hovudbygning og stabbur er freda.

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Opplysningsvesenets fond: Vestre Slidre prestebolig
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Vestre Slidre
Gardar i Innlandet
Byggverk i Vestre Slidre
Freda bygg i Innlandet
Gjerpen prestegard

Gjerpen prestegard eller Gjerpen store ligg like søraust for Gjerpen kyrkje i Skien kommune i Vestfold og Telemark. Historia til prestegarden og kyrkja går attende til 1100-talet.

Hovudbygningen vart oppført i 1750 i barokk stil med valmtak. Bygningen vart noko forlenga og endra omkring 1850 og i 1890. Stilmessig vart han endra mot sveitser, og han fekk to arker under det høge valmtaket. Desse vart fjerna ved ei restaurering i 1971–72, då utsjånaden vart ført attende mot det opphavlege. Prestebustaden vart totalrenovert i 2015.

Stabburet er frå omkring 1900. Det er lafta og har ståande panel. Både hovudbygningen og stabburet er freda. Det er dessutan oppført eit kyrkjelydshus på prestegardseigedomen.

Gjerpen prestegard var barndomsheimen til P.A. Munch. Familien Quisling budde dessutan her i ei årrekke. Jon Lauritz Qvisling (far til Vidkun Quisling) var prost i Gjerpen og skreiv mykje om lokalhistorie og kyrkjehistorie.

Kjelder 
 
 Opplysningsvesenets fond

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Skien
Gardar i Vestfold og Telemark
Byggverk i Skien
Freda bygg i Vestfold og Telemark