alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Konstantin Stanislavskij

Konstantin Sergejevitsj Stanislavskij () var ein russisk regissør, skodespelar, teaterleiar og teaterpedagog. I dag underviser dei fleste teaterskular i den vestlege verda etter dei prinsippa og teknikkane som Stanislavskij la for skodespelaropplæringa. Han fornya teaterkunsten og har hatt svært stor innverknad på seinare teater- og filmhistorie.

Liv og gjerning

Stanislavskij vart fødd i Moskva og arbeidde heile livet innanfor teateret. Saman med kollegaen Vladimir Nemirovitsj-Dantsjenko danna han i 1898 Moskva kunstnarteater, som vart kjent gjennom oppsettingar av Anton Tsjekhov sine skodespel. Stanislavskij skapte ein praktisk metode og teori for skodespelarar som ville utvikle ein truverdig rollefigur «innanfrå» i motsetning til gjennom ytre, påtekne gestar.

I 1936 mottok Stanislavskij Leninordenen, Sovjetunionens høgste sivile utmerking.

Stanislavskijs metode for skodespelaropplæring
For Stanislavskijs var innleving eit særleg viktig prinsipp. Tidlegare hadde skodespelarkunsten vore prega av stive, maskeprega og stereotype framstillingar av kjensler og personlegdomar. Stanislavskij ville at utøvarane skulle finne fram til og uttrykke ekte kjensler og opplevingar. Skodespelarane skal gå så opp i rolla at dei kjenner seg som rollefigurane. Grunnlaget for ein slik rolleidentifikasjon er å analysere dramateksten og bestemme rollefiguren sin livssituasjon, bakgrunn og ynskje. I tillegg må skodespelaren klargjere kva og kven som hindrar rollefiguren i å oppnå målet sitt. Det heile må utviklast i samsvar med grunntanken i stykket. Slik vil hovudideen i stykket prege alle detaljar i framføringa. Mot slutten av livet var Stanislavskij særleg oppteken av fysiske handlingar som ein inngangsport til truverdig spel, samt improvisasjon. For Bertolt Brecht, den andre store teaterteoretikaren i det 20. hundreåret, var målet å få tilskodaren til å tenke framfor å føle.

Stanislavskij si metode vert ofte forveksla med Lee Strasberg si method acting, ein metode som vart utvikla på 1930-talet. Desse to systema har mange fellestrekk, men er også ulike på mange punkt.

Stanislavskij døydde i fødebyen Moskva i 1938.

Litteratur
 Stanislavskij, Konstantin: En skuespillers arbejde med sig selv. Nyt Nordisk forlag Arnold Busck, København 1998. ISBN 87-17-01062-4

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Konstantin Stanislavskij» frå ,  den 3. januar 2011.

Bakgrunnsstoff

Teater
Russiske skodespelarar
Folk frå Moskva
Stiftsstad

Ein stiftsstad er ein by som er sete for ein biskop. Staden har ei domkyrkje med domkapittel og domkyrkjeforsamling og utgjer dermed hovudsete for eit kyrkjeleg stift. Jamfør omgrepa residensstad og hovudstad.
Omgrepet vart innført etter reformasjonen.

Folkekyrkjene i dei nordiske landa

Danmark
Den danske folkekyrkja har stiftsstader i København, Helsingør, Roskilde, Odense, Maribo, Ribe, Haderslev, Viborg, Ålborg, Århus og i Nuuk (Godthåb) på Grønland.

Finland
Den evangelisk-lutherske kyrkja i Finland har stiftsstadene Åbo, Tammerfors, Uleåborg, S:t Michel, Borgå, Kuopio, Lapua, Helsingfors og Esbo.

Den finske ortodokse kyrkja har stiftsstadene Joensuu, Helsingfors og Uleåborg

Island
Den islandske kyrkja utgjer eit einaste stift med Reykjavik som stiftsstad.

Noreg
Den norske kyrkja hadde stiftsstader fram til 1. januar 1919 då omgrepet bispedømme erstatta stift. Fram til 1919 var Trondheim, Bergen, Oslo, Hamar, Kristiansand, Stavanger (fram til 1682 då Kristiansand overtok) og Tromsø (formelt frå 1844). I ein kort periode var Alstahaug (1804−1828) sete for biskopen, men var formelt sett ikkje eige stift og dermed heller ikkje stiftstad.

I dag er desse stadene bispesete med domkyrkje:
Trondheim, Bergen, Oslo, Bodø, Fredrikstad, Hamar, Kristiansand, Molde, Stavanger, Tromsø og Tønsberg.

Sverige
Den svenske kyrkja har som stiftsstader Uppsala, Linköping, Skara, Strängnäs, Västerås, Växjö, Lund, Göteborg, Karlstad, Härnösand, Luleå, Visby og Stockholm.

Kjelder

Byar
Kristendom
Tommy Fredvang

Tommy Fredvang () er ein norsk musikar, songar og låtskrivar. Han spelar gitar og vart kjent då han deltok i X Factor 2009 der han hadde Jan Fredrik Karlsen som mentor. Han klarte seg fint til han fekk problem med røysta. Han deltok i 2010 i TV 2-suksessen Skal vi danse der han dansa med Rakel Kristina Aalmo. 18. oktober 2010 vart debutalbumet hans From Now On utgjeve. Han enda på andreplass i den andre delfinalen i Melodi Grand Prix 2012 og gjekk vidare til finalen.

Diskografi 
Album
 2010: From Now On

Singlar
 2010: Wake Up Call
 2010: Wake Up Call (Ruben Nyborg remix)
 2010: Paralyzed
 2010: Easy Goodbye

Norske songarar
Norske Skal vi danse-deltakarar
Norske X Factor-deltakarar
Melodi Grand Prix 2012-deltakarar
Melodi Grand Prix 2012-låtskrivarar
Melodi Grand Prix 2021-deltakarar
Melodi Grand Prix 2021-låtskrivarar
Simen Staalnacke

Simen Staalnacke () er ein norsk gründer og designar frå Stryn. Han starta motehuset Moods of Norway i 2005 saman med Peder Børresen, og har hatt suksess i både Noreg og utlandet. 

Staalnacke har Bachelor of Marketing Management frå Hawaiian Pacific University i USA. 

I 2009 sat han i dommarpanelet i TV-serien Skaparen, og deltok i Zebra Grand Prix på lag med Kathrine Sørland. 

Staalnacke er busett i Oslo.

Folk frå Stryn
Norske moteskaparar
Forth

Forth (skotsk gælisk Uisge For eller Abhainn Dhubh, 'svart elv') er den største elva aust i Central Belt i Skottland. Ho er 47 km lang og munnar ut i estuaret Firth of Forth i Nordsjøen.

Elva har utspring i Loch Ard i Trossachs, ei fjellkjede vest for Stirling. Ho renn austover gjennom Aberfoyle og møter så elvane Duchray Water og Kelty Water. Deretter renn elva gjennom myrlandskapet Flanders Moss før elvane Teith og Allan renn inn i henne.

Forth går gjennom Stirling, der ho blir breiare. Frå Stirling har ho tidvatn. Ho renn så mot aust over Carse of Stirling og forbi byane Alloa og Airth. Ved Kincardine blir elva endå breiare og går over i Firth of Forth.

Elvetrafikk
Elva er farbar for båtar opp til Stirling, og blir i dag hovudsakleg brukt av fritidsbåtar. Forth & Clyde Canal set elva i samband med Firth of Clyde på vestsida av Skottland.

I mellomalderen var det mykje handelstrafikk på elva til Stirling, tidvis truleg også lenger, men mudder og auka storleik på fartøy gjer at det nå er lite slik trafikk over Kincardine.

Bruer

Over Stirling er elva smal og har ei rekkje bruer. Tidlegare kunne elvebreidden vera farleg, men moderne drenering av myrene har gjort brukonstruksjon uproblematisk. Det finst og vadestader over elva.

I Stirling har det vore bru over Forth minst sidan 1200-talet. Fram til opninga av ei bru ved Kincardine i 1936 var dette den astlegaste vegbrua over elva. Lenger nede i elva, ved Queensferry, blei den svingbare jernbanebrua Forth Bridge i 1890. 
Hengebrua Forth Road Bridge over sjølve Firth of Forth, for bilar, fotgjengarar og syklistar, opna i 1964. Clackmannanshire Bridge blei opna som ei avlastingsbru i 2008.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «River Forth» frå , og «Forth» frå  den 4. januar 2011.  
 
River Forth ved waterscape.com
The River Forth  stirling.gov.uk

Elvar i Skottland
Geografi i Stirling
Byen Djibouti

Djibouti (utt. dʒibˈu:ti) er hovudstaden og den største byen i republikken Djibouti i Aust-Afrika. Han ligg på ei halvøy mellom Tadjourabukta og Adenbukta nær innlaupet til Raudehavet. Folketalet i byen er usikkert, men under folketeljinga i 2009 vart det målt til  innbyggjarar.

Historie 

Byen Djibouti vart grunnlagd i 1888, og vart i 1892 gjort til hovudstad i Fransk Somaliland i staden for Tadjoura. Mellom 1967 og 1977 var byen hovudstad i det franske Afar- og Issar-området før han vart hovudstad i republikken Djibouti i 1977.

Transport 

Djibouti er ein viktig handelsby, og hamna har store anlegg for forsyningar og bunkring. Hamna vert også brukt til fiske og ferjeruter herifrå til Tadjoura og Obock. Det går også jarnbane frå byen til Addis Abeba i Etiopia, noko som er svært viktig for økonomien til byen. Den internasjonale lufthamna Ambouli ligg også i byen.

Anna 

I Djibouti finst også eit akvarium, ein stor marknadsplass, nasjonalstadionet Stade du Ville, presidentpalasset i landet og Hamoudi-moskéen.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Djibouti (city)» frå ,  den 4. januar 2011.

Bakgrunnsstoff 

Hovudstader i Afrika
Busetnader grunnlagde i 1888
Byar i Djibouti
Tiriltungeslekta

Tiriltungeslekta er ei planteslekt i ertefamilien. Bladet har endesmåblad, to par om lag jamstore finnar og ørsmå øyreblad. Plantane har halvt liggjande, om lag snau stengel. Gule blomstrar i hovud, og lang skolm. Fire artar veks i Noreg.
I slekta finn ein også aspargesert, som blir brukt som grønsak.

Norske artar 
 Tiriltunge (Lotus corniculatus)
 Strandtiriltunge (Lotus tenuis)
 Fortiriltunge (Lotus uliginosus)
 Småtiriltunge (Lotus angusstissimus)

Kjelder 

 Dansk Wikipedia.
 Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Plantar i Noreg
Erteblomfamilien
Bystasjonen haldeplass

Bystasjonen er ein haldeplass på linje 1 på Bybanen i Bergenhus bydel, og opna 22. juni 2010 saman med resten av haldeplassane på fyrste byggjesteget av Bybanen. Stasjonen ligg på Bystasjonen med tilkomst mellom anna gjennom Bergen Storsenter, òg kjend som Bergen busstasjon eller Busstasjonen. Jarnbanestasjonen Bergen stasjon ligg ikkje særleg langt frå haldeplassen. Men den næraste haldeplassen på bybanen for dei som skal skifte mellom tog og bybanen, er Nonneseter haldeplass, som ligg rett framfor den vestre inngangen til jarnbanestasjonen.

Stasjonar på Bybanen
Bergenhus
Samferdsle i Bergen
Jarnbanestasjonar opna i 2010
Suldalsosen

Suldalsosen er ein stad i Suldal kommune i Rogaland. Suldalsosen ligg ved den sørvestre delen av Suldalsvatnet, og var tidlegare eit sentralt utgangspunkt for ferdsla på vatnet. På Suldalsosen finn ein òg administrasjonen til Statkraft sitt Ulla-Førre-anlegg, og det er her den, etter kvart landskjente, Ungkarsfestivalen finn stad. Det finst to butikkar, bensinstasjon, skule, barnehagar, aldersheim og kyrkje på staden.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Suldalsosen» frå , den 4. januar 2011. 
 

Bygder i Suldal
Falukorv

Falukorv er ei svensk pølse som blir brukt i mange matretter. Namnet har vore verna sidan 1973. Falukorv må innehalde minst 40 prosent storfe- og svinekjøtt. Mange falukorver inneheld likevel meir kjøtt enn det.

Soge
Ved Falu koppargruva nytta ein liner av tvinna oksehud for å heise opp koparmalmen. Oksane kom mellom anna frå bland Småland i store konvoiar og vart slakta då dei kom fram til Falun. Kjøttet vart sidan salta og røukt. På 1500- og 1600-talet lærte tyskarane, som hadde stor innflytelse ved gruva, svenskane å laga god pølse av det røykte oksekjøttet.

På 1870-talet tok Anders Olsson, far til Melker Olsson, opp tradisjonen å røyka kjøtt i sitt enkle slakteri. Den røykte pølsa vart utvikla rundt 1890 til falukorv. Melkers er enno i dag aleine om å tilverke falukorv i Falun.

Namnevernet i EU, der falukorv vart godkjent som Garantert tradisjonell spesialitet (GTS), trødde i kraft i 2001 og erstatta det tidlegare svenske vernet.

Kultur
I samband med det årlege Falukalaset feirar ein «Falukorvens dag» i Falun.
I 1992 blei verdas lengste  falukorv på 82,6 meter stilt ut her.

Den svenske forfattaren Hasse Alfredsson har laga den kjende songen «Jag vill ha blommig falukorv till lunch, mamma!».

Sjå òg
 Lyoner

Bakgrunnsstoff
 GTS

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Falukorv» frå ,  den 4. januar 2011.  

 
Pølser
Svensk mat
Falun
Beskytta produktnemningar
Lyoner

Lyoner er ei finmalt pølse av kjøttfarse, som truleg har opphav i den franske byen Lyon. Namneforma Lyoner er tysk. Typisk er ringforma på pølsa, som i Tyskland er synonymt med lyoner, som har begge endane samanbunde. I Tyskland knyter ein pølsa til Saarland som ligg på grensa til Frankrike. Ein slaktar i Lyon skal ha vore den første til å farge pølseskinnet raudt, som då er kvifor pølsa kom til å bli kalla lyoner.

Pølsa skal vere  forbilde for falukorv.

I Tyskland vert pølsa altså kalla Lyoner og i Austerrike Extrawurst.
Servelat er same type pølse.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lyoner» frå ,  den 4. januar 2011.  
 

Pølser
Franske matrettar
Karakaraer

Karakaraer er ti fugleartar i fem biologiske slekter av rovfuglar i falkefamilien. Dei lever over store delar av Amerika. Utbreiinga av nordkarakara strekkjer seg så langt nord som til statane Arizona, Texas og Florida i USA. Lengst sør lever brungumpkarakara på Falklandsøyane og Tierra del Fuego, like utanfor kysten av den sørlegaste spissen av Sør-Amerika.

I motsetnad til falkane i Falco-slekta, same familie, er ikkje fuglane i dei fem aktuelle slektene raske luftjegerar, men er relativt langsame og ofte åtseletarar, eit unntak er raudstrupekarakara.

Artslista
Karakaraer i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
<div style="-moz-column-count:2; column-count:2;">

Slekt Daptrius
 Svartkarakara, Daptrius ater, Black Caracara, LC, Vieillot, 1816

Slekt Ibycter
 Raudstrupekarakara, Ibycter americanus, Red-throated Caracara, LC, Boddaert, 1783

Slekt Phalcoboenus
 Paramokarakara, Phalcoboenus carunculatus, Carunculated Caracara, LC, Des Murs, 1853
 Fjellkarakara, Phalcoboenus megalopterus, Mountain Caracara, LC, Meyen, 1834
 Kvitbrystkarakara, Phalcoboenus albogularis, White-throated Caracara, LC, Gould, 1837
 Brungumpkarakara, Phalcoboenus australis, Striated Caracara, NT, Gmelin, 1788

Slekt Caracara
 Nordkarakara, Caracara cheriway, Crested Caracara, LC, Jacquin, 1784
 Gribbkarakara, Caracara plancus, Southern Caracara, LC, Miller, 1777

Slekt Milvago
 Kremkarakara, Milvago chimachima, Yellow-headed Caracara, LC, Vieillot, 1816
 Brunkarakara, Milvago chimango, Chimango Caracara, LC, Vieillot, 1816

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Caracara» frå , den 4. januar 2011

Referansar 

Falkefamilien
Fuglar i den neotropiske regionen
Erteknappslekta

Erteknappslekta (Lathyrus) er ei planteslekt i erteblomfamilien. Plantene er eittårige eller fleirårige. Stengelen er oftast snau, kantete eller med vengkantar. Plantane har få par småblad og ikkje endesmåblad. Femten artar veks i Noreg, fleire av dei avgrensa til avfallsplassar.

Norske artar 
 Knollerteknapp (Lathyrus montanus)
 Svarterteknapp (Lathyrus niger)
 Vårerteknapp (Lathyrus vernus)
 Sveltskolm (Lathyrus inconspicuus)
 Blomsterert (Lathyrus odoratus)
 Skogskolm (Lathyrus sylvestris)
 Jordskolm (Lathyrus tuberosus)
 Forskolm (Lathyrus sativus)
 Lodneskolm (Lathyrus hirsutus)
 Purpurskolm (Lathyrus cicera)
 Myrskolm (Lathyrus palustris)
 Gulskolm (Lathyrus pratensis)
 Strandskolm (Lathyrus japonicus)
 Mølleskolm (Lathyrus aphaca)
 Bleikskolm (Lathyrus ochrus)

Kjelder

Dansk wikipedia.
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Plantar i Noreg
Erteblomfamilien
Giftige plantar
Andrej Belyj

Andrej Belyj (), psevdonym for Boris Bugajev, var ein russisk poet og romanforfattar, som vert rekna som ein av dei fremste russiske symbolistane. Belyj var son til ein matematikar og studerte sjølv matematikk.

Liv og gjerning 
Gjennom sine tekstar prøvde Belyj å fornye den russiske litteraturen. Han søkte ei tilnærming mot musikken, som for han var den fremste kunstarten. Han arbeidde til dømes med gjentakande motiv og uttrykk, og interesserte seg mykje for klangen i språklyden.

Koplinga til musikken kjem klart fram i titlane til Belyjs tidlege dikt. Han kalla dei for  symfoniar: Den første symfonien (også kalla Den nordiske symfonien) (1904), Den andre symfonien (1902), Den tredje symfonien (1905) og Den fjerde symfonien (1908).

Som romanforfattar merkar Belyj seg ut med romanen Sølvdua (1909), Petersburg (skriven 1913-14, utgjeven 1916) og Kotik Letajev (1917). I romanane legg Belyj for dagen stor interesse for kristen mystisisme og antroposofi. Dei tek opp spørsmålet om Russlands identitet som kløyvd mellom aust og vest. Petersburg, som handlar om ein revolusjonær senatorson som får i oppdrag å sprenge far sin i lufta, kan sjåast som ein allegori over revolusjonshandlingane i Russland anno 1905. Stilistisk har romanen vore jamført med James Joyce sin roman Ulysses.

Andrej Belyj-prisen er ein litterær pris innstifta i 1978.

Verk på norsk 
Petersburg. 2001
Sølvduen. 2008

Litteratur 
Lillian Jorunn Helle:Andrej Belyjs roman "Peterburg": et hovedverk innenfor den russiske symbolismens prosa. 1981
Lillian Jorunn Helle:Estetikk og verdensanskuelse i den russiske symbolismen: en studie av Andrej Belyjs symbolistiske prosjekt. 1992
Denne artikkelen bygger på «Andrej Belyj» frå , den 4. januar 2011. 
 

Russiske forfattarar
Forfattarar frå 1900-talet
Traneslekta

Traneslekta (Grus) er ei slekt av store fuglar i tranefamilien.

Artar 
Traneslekta i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010  med norske namn etter Norske navn på verdens fugler. 
Snøtrane, Grus leucogeranus
Kanadatrane, Grus canadensis
Sarustrane, Grus antigone
Brolgatrane, Grus rubicunda
Kvitnakketrane, Grus vipio
Trane, Grus grus
Kvithovudtrane, Grus monacha
Trompetertrane, Grus americana
Svarthalstrane, Grus nigricollis
Japantrane, Grus japonensis

Bakgrunnsstoff

Tranefuglar
Fugleslekter
Suva

Suva er hovudstaden og den største byen i Fiji. Byen ligg på søraust-kysten av øya Viti Levu.

Historie 

Suva var opphavleg ein landsby på Fiji-øyane. Fiji vart ein britisk koloni i 1874, og britane gjorde offisielt Suva til hovudstad i staden for Levuka i 1882. I oktober 1910 fekk Suva bystatus og vart med det den fyrste byen på Fiji. Suva har utvikla seg til å få mange forstader og har vorte eit større metropol-område. Suva er ein av dei største byane i Sør-Stillehavet.

Innbyggjarar 

Suva er den viktigaste hamnebyen på Fiji. Han eksporterer m.a. sukker og frukt. Folket i Suva er for det meste fjianarar og indo-fijianarar, men også europearar, kinesarar m.m.

Bygningar 

I Suva finst University of South Pacific, Fiji Museum, den botaniske hagen Thurston Gardens pluss eit stort shoppingsenter.

Transport 

Transportsystemet i Suva består for det meste av bussar og drosjar. Det går også ferjer herifrå til dei andre Fiji-øyane. På øya Viti Levu ligg også lufthamna Nausori International Airport.

Galleri

Kjelder 

 Suva i Store Norske Leksikon 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Suva» frå ,  den 5. januar 2011.  
 

Fiji
Hovudstader i Oseania
Honky Château

Honky Chateau er det femte studioalbumet til Elton John, gjeve ut i 1972. Albumet var det første Elton John-albumet som kom på fyrsteplass på albumlista i USA, og det første i ei rekkje av sju på rad som klarte dette. 

I 2012 kom albumet på 359. plass i musikkmagasinet Rolling Stone si liste over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Det selde til gullplate i juli 1972 og platina i oktober 1995. Det vart gjeve ut to singlar frå Honky Chateau, «Rocket Man» og «Honky Cat».

Albumet var det første til John sidan debutplata Empty Sky som var utan strykarar på nokon av songane, utanom fiolinisten Jean-Luc Ponty på «Mellow» og «Amy». Albumet markerte byrjinga på overgangen frå songar/låtskrivar-stilen til James Taylor, Leon Russell eller Carole King til ein stil nærare rock 'n roll, noko som kom tydlegare fram på album som Goodbye Yellow Brick Road, Caribou og Rock of the Westies.

Innhald

Medverkande
Elton John – vokal, piano (spor 2–6 og spor 8–10), akustisk og elektrisk piano (spor 1), orgel (spor 2, 4), harmonium (spor 6)
Davey Johnstone – gitar (spor 2–10), banjo (spor 1, 7), steelgitar (spor 7) mandolin (spor 9), korvokal (spor 3, 5, 6, 8, 10)
Dee Murray – bassgitar, korvokal (spor 3, 5, 6, 8, 10)
Nigel Olsson – trommer (spor 1–8 and spor 10), congatrommer (spor 7), tamburin, korvokal (spor 3, 5, 6, 8, 10)

Andre medverkande
Ivan Jullien – trompet (spor 1)
Jacques Bolognesi (fr.) – trombone (spor 1)
Jean-Louis Chautemps, Alain Hatot – saksofonar (spor 1)
Jean-Luc Ponty – elektrisk fiolin (spor 2, 8)
«Legs» Larry Smith – stepping (spor 3)
David Hentschel – ARP synthesizer (spor 5, 10) (omtalt som «David Henschel» på omslaget)
Ray Cooper – congatrommer (spor 8)
Gus Dudgeon – rhinofløyte og korvokal (spor 10)
Madeline Bell, Liza Strike, Larry Steel, Tony Hazzard – korvokal (spor 6)

Produksjon
Produsent: Gus Dudgeon
Lydteknikar: Ken Scott
Remastering: Tony Cousins
Blåsearrangement: Gus Dudgeon
Foto: Ed Caraeff
Notat i omslaget: John Tobler
Redigering: Gus Skinas
Digital overføring: Ricky Graham
Kringlyd: Greg Penny

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

}

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Honky Château» frå ,  den 26. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Honky Chateau på Allmusic

Elton John-album
Musikkalbum frå 1972
Album produserte av Gus Dudgeon
DJM Records-album
Uni Records-album
Album spelte inn i Trident Studios
 359
 251
Kim Gu

Kim Gu  () var ein koreansk nasjonalist og leiar for sjølvstenderørsla mot Japan. Han var president i Den provisoriske regjeringa i Korea frå 1927 til 1928 og frå 1940 til 1948 den siste, ettersom Sør-Korea blei oppretta etterpå. Han blei snikmyrda av Ahn Doo-hee.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kim Gu» frå ,  den 5. januar 2011.

Bakgrunnsstoff

Sørkoreanske politikarar
Sørkoreanske presidentar
Kim Kyu-sik

Kim Kyu-sik () var ein koreansk sjølvstendeleiar og politikar. Han var visepresident i Den provisoriske regjeringa i Korea frå 1940 til 1947.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kim Kyu-sik» frå ,  den 5. januar 2011.  
 

Sørkoreanske politikarar
Sørkoreanske visepresidentar
Rhee Syngman

Yi/Rhee Syngman eller Syngman Rhee () var ein sørkoreansk politikar. Han var president i Den provisoriske regjeringa i Korea frå 1919 til 1925 og president i Sør-Korea frå 24. juli 1948 til 26. april 1960 og var difor den fyrste presidenten i Sør-Korea etter at landet oppnådde sjølvstende.

Rhee innførte eit konservativt, antikommunistisk, pro-amerikansk diktatur.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 SyngmanRhee Memorial

Sørkoreanske politikarar
Sørkoreanske presidentar
Chang Myon

Chang Myon () var ein sørkoreansk politikar. Han var visepresident i Sør-Korea frå 1956 til 1960, og seinare statsminister i Sør-Korea.

Bakgrunnsstoff 
 Unsuk Changmyon Memorial 

Sørkoreanske politikarar
Sørkoreanske visepresidentar
Sørkoreanske statsministrar
St. George's

St. George's er hovudstaden på Grenada i det karibiske havet.

Historie 

Byen vart bygd av franskmennene i 1650. Han ligg på sørvest-kysten av øya Grenada, som er den største øya i landet. St. George's er omgjeven av eit vulkansk krater og ligg på ei hesteskoforma hamn. På siste halvdelen av 1700-talet vart byen råka av to store brannar. Midt på 1880-talet vart St. George's gjort til hovudstaden på dei britiske Windward-øyane. Seinare, på 1900-talet vart byen, saman med resten av Grenada, ein del av den vestindiske føderasjonen, som bestod av britiske koloniar i Karibia. I 1974 vart Grenada uavhengig frå Storbritannia, og St. George's vart gjort til hovudstad.

St. George's og Grenada er i dag ofte plaga med orkanar. I 2004 råka orkanen Ivan øya hardt, og skadde eller øydela 90 % av heimane på Grenada. Neste år kom orkanen Emily, som heldigvis ikkje råka øya like hardt.

Næringsliv 

Turisme er ein viktig del av økonomien til Grenada, og mange turistar kjem på vitjing til St. George's kvart år. Byen har også ein del eksport av kakao og muskat.

Fasilitetar 

I St. George's finst m.a. fleire sjukehus, ein medisinsk skule, ein romersk-katolsk katedral frå 1818, anglikansk kyrkje frå 1825, Fort George som vart bygd av franskmennene i 1705, marknadsplass, Grenada National Museum, badestrand og cricket-stadion Queen's Park som vart brukt under verdsmeisterskapen i cricket i 2007. Lufthamna Maurice Bishop International Airport ligg 8 km sørvest for byen.

Kjelder 

 Innbyggjartalet i byen er henta frå Store Norske Leksikon om Grenada - befolkning.
 Artikkelen er basert på Engelsk Wikipedia om St. George's, henta inn 5. januar 2011.

Hovudstader i Nord-Amerika
Grenada
Hovudstader i Karibia
Busetnader grunnlagde i 1650