alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
BHLHb4

BHLHb4 eller bHLHe23 er ein basisk heliks-lykkje-heliks (bHLH)-transkripsjonsfaktor. Han er naudsynt for mogning av bipolare stavseller i netthinna og er òg uttrykt i bukspyttkjertelen og hjernen.

Det er gjort framlegg om at BHLHb4 har same opphavet som BHLHb5, og vidare OLIG1, 2, 3 og 4.

Kjelder 

Transkripsjonsfaktorar
Little Richard's Greatest Hits

Great Hits (eller His Greatest His) er eit album av Little Richard frå 1964 der han spelte inn att fleire av songane sine på ny. Det kom ut på Vee-Jay Records i 1965. Det består av oppdaterte versjonar av tolv av dei mest kjende songane hans frå 1950-åra. Somme av nyinnspelingane nyttar forskjellige musikalske arrangement, med uvanleg synkopering, tamburin og jazz-blåsarar.

Bakgrunn
Little Richard spelte inn 46 songar for Vee-Jay Records, men nesten halvparten av dei kom aldri ut, då selskapet gjekk konkurs i januar 1966. Etter kvart vart dei gjevne ut på forskjellige album som Mr. Big (1971), Friends from the Beginning - Little Richard and Jimi Hendrix (1972), Rip It Up (1973) og Talkin' 'Bout Soul (1974).  

Jimi Hendrix er kjend for å ha spelt gitar på somme av songane og Eskew Reeder (òg kjend som Esquerita) spelte piano på minst ni av songane.

Mottaking
I følgje biografiforfattaren til Little Richard, Charles White, vart innspelingane og den sjølvparodiske personlegdomen til Richard på denne tida rekna som eit botnpunkt i karrieren hans «blinda av kommersielle omsyn, skunda Vee-Jay seg med å få i stand innspelinga utan omsyn til kvalitet. Resultatet vart forferdeleg.»  AllMusic-skribenten William Ruhlmann skreiv «Little Richard har ei mykje røffare røyst enn då han song originalane, men han er framleis ein energisk artist. Berre ikkje kjøp dette albumet om du trur du får hitversjonane av desse songane!»

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Little Richard's Greatest Hits» frå ,  den 21. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Little Richard-album
Musikkalbum frå 1965
Vee-Jay Records-album
Send Me Some Lovin'

«Send Me Some Lovin'» er ein rockesong frå 1950-åra skriven av John S. Marascalso og Leo Price. Songen vart først spelt inn av Little Richard for det andre studioalbumet hans. Songen vart òg spelt inn av The Crickets i 1957 for debutalbumet The «Chirping» Crickets, og av andre artistar som Sam Cooke, Buddy Holly, Brenda Lee, Stevie Wonder, Hank Williams jr., Otis Redding og John Lennon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Send Me Some Lovin'» frå ,  den 21. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1957
Songar skrivne av John Marascalco
Little Richard-songar
Sam Cooke-songar
Buddy Holly-songar
Brenda Lee-songar
Stevie Wonder-songar
Hank Williams jr.-songar
Otis Redding-songar
John Lennon-songar
Gene Vincent-songar
Dean Martin-songar
The Incredible Little Richard Sings His Greatest Hits - Live!

The Incredible Little Richard Sings His Greatest Hits – Live! var det første av to album Little Richard gav ut på Modern Records. Det var eit konsertopptak frå fleire konsertar på Domino Club i Atlanta.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Incredible Little Richard Sings His Greatest Hits - Live!» frå ,  den 21. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Little Richard-album
Konsertalbum frå 1967
Modern Records-album
The Wild and Frantic Little Richard

The Wild and Frantic Little Richard var det andre og siste albumet Little Richard gav ut på Modern Records. Det var ei blanding av studio- og konsertopptak, og inneheld òg songar spelte inn for Vee-Jay. Somme av songane vart gjevne ut på singlar, var kortare eller lengre, med eller utan blåsarar og overdubbingar. Konsertopptaka er frå 1. desember 1965 i Domino Club i Atlanta i Georgia.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Wild and Frantic Little Richard» frå ,  den 21. juli 2017.

Bakgrunnsstoff
 

Musikkalbum frå 1966
Little Richard-album
Engelskspråklege album
Modern Records-album
The Explosive Little Richard

The Explosive Little Richard er det første albumet Little Richard gav ut på Okeh. Det var produsert av den gamle venen hans, Larry Williams og Johnny «Guitar» Watson og reflekterte den dåverande soul-stilen og Motown. Albumet var ei blanding av coverversjonar og orignalar, men inneheld ingen songar skrivne av Richard sjølv. Trass i den nye retninga, gjekk ikkje albumet inn på salslistene.

Innhald

Medverkande
Little Richard – vokal, piano 
Johnny «Guitar» Watson – gitar 
Arthur Wright - orkesterarrangement
Reg Guest - arrangement på «Get Down With It»
Stu Phillips - produksjonsoversyn

Dei andre musikarane er ikkje identifiserte.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Explosive Little Richard» frå ,  den 21. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1967
Little Richard-album
Engelskspråklege album
Okeh Records-album
Arthur G. Wright

Arthur George Wright () var ein USA-amerikansk R&B-studiogitarist, arrangør, plateprodusent og vokalist, stundom omtalt som Art Wright.

Han spelte i banda til artistar som Roy Milton, Sam Cooke, Don Julian og Johnny Otis.

Frå 1960-åra arbeidde han som studiogitarist i Los Angeles, og spelte på Diana Ross sin «Love Hangover» og Thelma Houston sin «Don't Leave Me This Way». Han samarbeidde ofte med produsenten Hal Davis, og arbeidde med mange andre Motown-artistar i ein periode på meir enn tjue år, inkludert Smokey Robinson, The Supremes, The Jackson 5, Stevie Wonder, Marvin Gaye og The Temptations, i tillegg til andre musikarar som Ray Charles, Friends Of Distinction, The Righteous Brothers, Mel Brown, Jerry Butler, Donna Summer, Ike & Tina Turner og Billy Preston. Det er estimert at han som musikar eller arrangør har medverka på over 5000 innspelingar totalt.

Han var medlem av studiobandet Afrique seint i 1960-åra.   1978 leia han sitt eige band, The Wright Brothers Flying Machine, som gav ut eit album på Casablanca Records.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arthur G. Wright» frå ,  den 21. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske soulgitaristar
Stu Phillips

Stuart Phillips ()) er ein amerikansk komponist som skreiv mange kjenningsmelodiar for film og fjernsyn. Han var òg dirigent og plateprodusent. Han er kanskje mest kjend for å ha skrive musikken til fjernsynsseriane Knight Rider og Battlestar Galactica.

Filmar

Filmmusikk

 Mad Dog Coll (1961)
 The Man from the Diner's Club (1963)
 Ride the Wild Surf (1964)
 Dead Heat on a Merry-Go-Round (1966)
 Hells Angels on Wheels (1967)
 The Name of the Game Is Kill (1968)
 Angels from Hell (1968)
 Savage Intruder (1969)
 2000 Years Later (1969)
 Run, Angel, Run! (1969)
 Follow Me (1969)
 The Gay Deceivers (1969)
 Venus in Furs (ikkje omtalt, 1969)
 Beyond the Valley of the Dolls (1970)
 Nam's Angels (1970)

 The Curious Female (1970)
 The Red, White, and Black (1970)
 Revenge Is My Destiny (1971)
 Simon, King of the Witches (1971)
 The Seven Minutes (1971)
 Jud (1971)
 Pickup on 101 (1972)
 Throw Out the Anchor! (1974)
 How to Seduce a Woman (1974)
 Macon County Line (1974)
 The Meal (1975)
 Buck Rogers in the 25th Century (1979)
 Fast Charlie... the Moonbeam Rider (1979)
 Hollywood Goes to the Bowl 2004 (2004)

Fjernsynsmusikk

GL syner til ein Glen Larson-produksjon. 
 The Donna Reed Show (1958)
 Rockabye the Infantry (1963)
 The Monkees (54 episodar, 1966–1968)
 The Six Million Dollar Man: Wine, Women and War (1973) GL
 Get Christie Love! (1974) GL
 Switch (2 episodar, 1975) GL
 McCloud (8 episodar, 1974–1976) GL
 Benny and Barney: Las Vegas Undercover (1977)
 The Hardy Boys/Nancy Drew Mysteries (14 episodar, 1977) GL
 Quincy, M.E. (17 episodar, 1976–1977) GL
 The Amazing Spider-Man (1978)
 Evening in Byzantium (1978)
 Battlestar Galactica (TV-film, 1978) GL
 Buck Rogers in the 25th Century (1979) GL
 Battlestar Galactica (21 episodar, 1978–1979) GL
 The Misadventures of Sheriff Lobo (1980–1981) GL
 Conquest of the Earth (1980) GL
 Galactica 1980 (1980) GL

 B. J. and the Bear (1 episode, 1980) GL
 Battles: The Murder That Wouldn't Die (1980) GL
 Waikiki (1980)
 Midnight Lace (1981)
 Buck Rogers in the 25th Century (5 episodar, 1979–1981) GL
 The Fall Guy (1981) GL
 Chicago Story (1982)
 Terror at Alcatraz (1982)
 Rooster (1982)
 Automan (4 episodar, 1983) GL
 Masquerade (1 episode, 1983) GL
 Knight Rider (14 episodar, 1982–1984) GL
 Half Nelson (1985) GL
 In Like Flynn (1985)
 The Highwayman (1987-1988) GL
 The Road Raiders (1989)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stu Phillips (composer)» frå ,  den 21. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 stuwho.com, offisiell nettstad
 

USA-amerikanske filmmusikkomponistar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske dirigentar
Little Richard's Greatest Hits: Recorded Live!

Little Richard's Greatest Hits - Recorded Live! er det andre og siste albumet Little Richard spelte inn for Okeh. Det vart spelt inn som eit konsertalbum i CBS Studios i Hollywood .

Historie
Etter utgjevinga av albumet sa Richard sjølv «Eg var inne i det andre året hos Okeh og det var framleis ikkje ein hit. Så eg reiv sundt kontrakten. Kontrakten gav meg ikkje løyve til å avgjere songane eg skulle spele inn eller kva som skulle gjevast ut. Larry Williams var den verste produsenten i verda. Han ønskte at eg skulle kopiere Motown og eg var ikkje ein Motown-artist. Okeh-songane selde ikkje i det heile tatt, fordi Okeh var eit R'n'B-selskap - eit svart selskap. Eg burde ha spelt inn for Epic, fordi eg er ikkje hovudsakleg ein svart artist. Det ville ha blitt mykje betre.»

Etter innspelinga av dette albumet, spelte Richard inn tre songar til for Okeh den 17. mai 1967. Ein av dei kom ut i 2004 («Golden Arrow»), og dei to andre er aldri gjevne ut. Han spelte så inn seks spor i New York, Los Angeles og Chicago for Brunswick Records seint i 1967 og i 1968. Brunswick-songane vart gjevne ut mellom desember 1967 og september 1968, men ingen av dei vart hittar. 

Richard tok så ein pause frå platestudioet og kom først attende i mars 1970 for Reprise Records.

Innhald

Medverkande
Little Richard – vokal, piano 
Billy Preston - orgel
Eddie Fletcher - bass
Glenn Willings - gitar
Johnny «Guitar» Watson – gitar

Trommeslagaren er ikkje identifisert.

Lister
Album

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Little Richard's Greatest Hits: Recorded Live!» frå ,  den 21. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Little Richard-album
Konsertalbum frå 1967
Okeh Records-album
Musikkalbum produserte av Larry Williams
Autokrati

Autokrati er ei styreform der all makt er samla på éi hand eller hjå ei gruppe, utan konstitusjonelle eller institusjonelle avgrensingar. Termen har opphav i den gammalgreske nemning for eit eineveldig styre. Det er vanleg å skilja mellom autoritære og totalitære autokrati eller diktatur.

Kjelder

Mæhlum, Lars & Skatvik, Frida. (2. juni 2014). Autokrati. I Store norske leksikon. 

Greske ord og uttrykk
Styresett
Jelena Jelesina

Jelena Borisovna Jelesina () er ein russisk tidlegare høgdehoppar frå Tsjeljabinsk. Ho vart olympisk meister i øvinga under Sommar-OL 2000 med 2,01 m, ein centimeter under den personlege rekorden.

Jelesina vann i 1989 høgdetevlinga ved junior-EM. I 1990 forbetra ho den personlege rekorden til 2,02 m under eit stemne i Seattle i USA og tok bronsen i EM i Split med eit hopp på 1,96 m. Året etter vann ho sølvmedaljen under VM 1991 i Tokyo og vinteren 1992 enda ho på tredjeplass ved innandørs-EM.

Skadar og barnefødsel gjorde at Jelesina ikkje kom tilbake i verdseliten før enn 1998-sesongen. Under verdsmeisterskapen 1999 var ho ein av dei tre utøvarane som tok seg over 1,99 meter, noko som for henne enda med sølv ettersom ukrainske Inha Babakova klarte høgda før henne. I den olympiske høgdefinalen 30. september 2000 i Sydney stoppa Jelesina og sørafrikanske Hestrie Cloete opp på vinnarhøgda 2,01 meter, men her gjekk gullmedaljen til Jelesina. Så seint som vinteren 2003 tangerte Jelesina innandørs sitt personbeste på 2,02 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Bronsemedalje – 1,96 m, bakom Biljana Petrović (1,96 m)
VM 1991 i Tokyo: Sølvmedalje – 1,98 m, bakom Heike Henkel (2,05 m)
VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 1,99 m, bak Inha Babakova (1,99 m) og framom Svetlana Lapina (1,99 m)
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 2,01 m, framom Hestrie Cloete (2,01 m)
VM 2001 i Edmonton: Utslått i kvalifiseringa (1,88 m =nr 13)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jelena Borissowna Jelessina» frå ,  den 22. juli 2017.  
 

Russiske høgdehopparar
Sovjetiske høgdehopparar
Olympiske meistrar for Russland
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
The Rill Thing

The Rill Thing var eit studioalbum av Little Richard og det første albumet hans på tre år. Det hadde ein ny stil og er stort sett eit swamp rock-album med den største singelen til Little Richard etter Specialty Records-tida med «Freedom Blues». Denne singelen nådde Billboard topp 50. Ein mindre suksessrik oppfølgjar, «Greenwood, Mississippi», nådde topp 90 på Billboard-lista og 56. plassen på Cashbox Black Singles-lista. Tittelsporet er ein ti minuttar lang instrumental skriven av Richard. Trass i suksessen til dei to singlane  og to coverversjonar, gjekk ikkje sjølve albumet inn på nokre lister.

Historie
Mellom utgjevinga av The Rill Thing og det førre albumet til Little Richard, Little Richard's Greatest Hits: Recorded Live! (1967) kom det ut fleire album, men dette var berre nyutgjevingar av eldre songar.

Albumet kom ut mindre enn eit år etter Richard hadde spelt på Atlantic City Pop Festival, og med «Freedom Blues» hadde han den største hitten sin på 13 år. Denne perioden var kort tid før det vart rapportert at han brukte kokain og konsertane for å marknadsføre albumet var stadig meir ujamne, men han hadde ein minneverdig konsert i Madison Square Garden i oktober 1970. Då albumet ikkje gjekk inn på listene, valde Richard å gå i studio att i mai 1971 for å produsere oppfølgjaren for Reprise, med ein meir «tenåringsstil».

Innhald

Medverkande

Spor 1,4,7
Little Richard – vokal, piano
Resten av musikarane er ikkje identifiserte.

Spor 3,5,7,8,9
Little Richard – vokal, piano
Harrison Callay - trompet
Ronnie Eader - barytonsaksofon
Harry Thompson - tenorsaksofon
Charles Rose - trombone
Clayton Ivey - piano
Jerry Masters - bass
Travis Womack - gitar
Albert Lowe - gitar
Roger Hawkins - trommer
Eddie Fletcher - bass
Jesse Boyce - elektrisk bass
Wade Jackson - tenorsaksofon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Rill Thing» frå ,  den 22. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Little Richard-album
Reprise Records-album
Engelskspråklege album
Jim Hines

Jim Hines, fullt namn James Ray Hines () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar som i 1968 sette verdsrekord på 100 meter med 9,9 og 9,95 sekundar og vart olympisk meister på distansen under Sommar-OL 1968 i Mexico-byen.

Hines, som var fødd i Dumas i Arkansas og vaks opp i Oakland i California, tangerte i 1967 verdsrekorden på 100 meter, lydande 10,0. På 220 yards sette han same året personleg rekord med 20,2 sekundar. Under den amerikanske meisterskapen (AAU) i Sacramento i juni 1968 vart Hines fyrstemann under 10 sekundar på hundremeteren. I den fyrste semifinalen vann han på tida 9,9 sekundar, ei tid som vart tangert av Charlie Greene i det andre semfinaleheatet. Finalen vart vunnen av Greene og Hines fekk sølv, begge to og fire andre løparar fekk den manuelle sluttida 10,0. Elektronisk tidtaking viste elles at i semfinalane sprang Hines på 10,02 og Greene 10,09 sekundar, medan Greenes vinnartid i finalen var 10,11r, to hundredels sekund fortare enn Hines.

I oktober månad 1968 var det klart for olympiske sommarleikar i Mexico. Hines vann der den fyrste semifinalen og Greene den andre, begge fekk 10,0 i manuell tid. Finaleløpet 14. oktober vart vunne av Hines på offisielt 9,9 sekundar, Lennox Miller frå Jamaica tok sølvet og Charlie Greene fekk bronsen, begge fekk 10,0 i sluttid. Elektronisk tidtaking viste 9,95 sekundar og ny verdsrekord for Hines, ein verdsrekord som vart ståande i 15 år inntil landsmannen Calvin Smith fekk notert 9,93 sekundar i 1983. Hines vann også olympisk gullmedalje i 4 x 100 meter stafett då han var ankermann på USA sitt lag som vann finalen, 0,1 sekund framom Cuba. Dei andre gullvinnarane var Charlie Greene, Mel Pender og Ronnie Ray Smith.

Hines mislukkast fullstendig då han etter Sommar-OL prøvde seg i amerikansk fotball.

Kjelder
Friidrott 69. Halmstad, 1968.

Friidrettsutøvarar frå USA
Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Marija Lasitskene

Marija Aleksandrovna Kutsjina, sidan 2017 gift Lasitskene (), er ein russisk høgdehoppar frå Prokhladnyj som dominerte i øvinga i perioden 2015-21. Ho vart då verdsmeister tre gongar og tok EM-gull i 2018 og OL-gull i 2021. I tillegg gjekk ho til topps i høgdehopp i Diamantserien (DL) sesongane 2014, 2015, 2017, 2018, 2019 og 2021.

Aktiv
Kutsjina vann junior-EM 2011 i Tallinn då ho tok seg over 1,95 m. To år seinare vart ho nummer to i unversiaden i Kazan med 1,96 m, det same som vinnaren Kamila Stepanjuk stoppa på. I mars 2014 delte dei same to utøvarane sigeren under innandørs-VM i polske Sopot, Stepanjuk då under namnet Lićwinko. Dei hadde like mange hopp og riv i tevlinga og stoppa på 2,00 m, same høgda som bronsevinnar Ruth Beitia. Under friidretts-EM Zürich seinare på året enda derimot Kutsjina på andreplass med 1,99 m, medan Beitia smaug seg over 2,01 m og vart europameister. Jamt over var likevel Kutsjina den beste kvinnelege høgdehopparen i 2014 og ho gjekk til topps i Diamantserien med siger i tre av dei sju DL-stemna.

I 2015 vann Kutsjina innandørs-EM og ho enda på andreplass i Diamantserien. Høgdepunktet kom då ho vann VM-tevlinga i Beijing føre kroatiske Blanka Vlašić og med si eiga landskvinne Anna Tsjitsjerova på tredjeplass. Ale tre utøvarane svinga seg over 2,01 meter, avgjerande for gullstriden vart det at Vlašić måtte ha to forsøk på 1,92 m og Tsjitsjerova ikkje tok 2,01 før enn i andre forsøk. Kutsjina fekk ikkje delta i Sommar-OL 2016, ettersom Russlands friidrettsøvarar var utestengde frå leikane.

Nygift som Marija Lasitskene hadde ho stor framgang i 2017-sesongen og sette personleg rekord med 2,06 meter då ho vann eit stemne i Diamantserien i Lausanne den 6. juli. Under verdsmeisterskapen i London forsvarte ho VM-tittelen, med di ho var den einaste som hoppa 2,03 m. Året etter vann ho EM-gull i Berlin og i 2019 VM-gull. I begge desse meisterskapane sigra ho ved å ta vinnarhøgda i forsøket før sølvmedaljevinnarane, som begge hoppa like høgt som Lasistskene gjorde.

Under dei olympiske sommarleikane i Tokyo 2021 tok Lasitskene gullmedaljen med 2,04 meter og eige årsbeste.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap 
EM 2014 i Zürich: Sølvmedalje – 1,99 m, bakom Ruth Beitia (2,01 m)
VM 2015 i Beijing: Gullmedalje – 2,01 m, framom Blanka Vlašić (2,01 m)
VM 2017 i London: Gullmedalje – 2,03 m, framom Julija Levtsjenko (2,01 m)
EM 2018 i Berlin: Gullmedalje – 2,00 m, framom Mirela Demireva (2,00 m)
VM 2019 i Doha: Gullmedalje – 2,04 m, framom Jaroslava Mahutsjikh (2,04 m)
OL i 2021 i Tokyo: Gullmedalje – 2,04 m, framom Nicola McDermott (2,02 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mariya Lasitskene» frå ,  den 22. juli 2017.  

Russiske høgdehopparar
Folk frå Prokhladnyj
Olympiske meistrar for Russland
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett
Proteom

Proteomet er den totale mengda av protein som vert uttrykt i eit biologisk system eller avgrensa delar av dette, som ein organisme, ei selle, eit virus eller eit vev. Omgrepet femnar òg om posttranslasjonelle modifikasjonar, der proteinet er endra etter omsetjing frå bodberar-RNA. Proteom varierer med ulike faktorar, som miljø, selletype og vevstype. Forsking på proteom er kalla proteomikk.

Ordet proteom vart funne opp av Marc Wilkins i 1994.

Sjå òg 
 genom
 transkriptom

Kjelder 

 Adams, J. (2008) The Proteome: Discovering the Structure and Function of Proteins. Nature Education 1(3):6
 Proteome - Nature.com

Protein
Heggholmen

Heggholmen er ei om lag 40 daa stor øy i Indre Oslofjord i Oslo,  vest for Gressholmen og bunde til Gressholmen med eit smalt eid i form av ei steinfylling. Øya var klostergods i mellomalderen, og har til liks med Gressholmen, vore eigd av staten etter reformasjonen.

Namnet på øya kjem av treet hegg, norrønt heggr.

Lilleborg Fabriker flytta på 1800-talet såpekokeriet sitt til øya, då stanken frå produksjonen var til plage for omgjevnadene på Sandaker inne i Oslo, der kokeriet hadde lege fram til då. Kokeriet vart nedlagd i 1965. Både fabrikkbygningen i teglstein, eit svalgangshus i to høgder som vart bygd som husvære for arbeidarane, og eit hus i sveitserstil som vart bygd som bustad for disponenten, er teke vare på, og er no nytta som ferieheim for verksemda.

På byrjinga av 1900-talet vart det òg bygd ein måling- og lakkfabrikk på øya, Christiania Damoljemølle, som la eit jarnbanespor på øya til bruk i drifta. Leivningane av sporet er framleis å sjå. Heggholmen fyr på nordspissen av øya, ut mot Skipsløpet, hovudleia inn til hamnene søraust i Oslo, er det eldste fyret i Indre Oslofjord. Både fyret og leivningane av industrianlegga på øya er freda som kulturminne.

Heile Heggholmen med unnatak av areala der det står private hytter, vart 27. juni 2008 freda som naturreservat saman med sjøområda utanfor, etter at det var gjort registreringar og restaureringar av naturområda. Heggholmen naturreservat grenser til Gressholmen-Rambergøya naturreservat, som dekkjer det meste av Gressholmen og heile Rambergøya med tilhøyrande sjøområde.

Fotnotar

Kjelder
Oslo byleksikon, femte utgåva, side 238.

Øyar i Oslo
Oslofjorden
Verneområde i Oslo
Rambergøya

Rambergøya er ei 0,125 km² stor øy i Indre Oslofjord i Oslo, sør for Gressholmen, og med samband til Gressholmen over eit smalt eide i sørvest. Det høgste punktet på øya ligg ifylgje kartet 37 meter over havet.

Namnet har øya etter fuglearten ramn (korp), slik at det er tale om ei øy med eit ramneberg. Norskfilologen Gustav Indrebø skriv at «"Ramberg" er gn. *(H)rafnaberg, Ramneberget. Dette namnet høyrer eigenleg ein bergkoll ute paa øyi til. Kollen fell bratt ned mot sjøen på utsida. Ifraa berget hev dei ført namnet yver paa sjølve øyi. Ein kan jamføra med øynamnet "Kollen" i Rygge. Det er vel truleg at det eigenlege øynamnet, Rambergøyi, hev vore noko i bruk ved sida av heile tidi.»

Rambergøya var klostergods i mellomalderen, og har etter reformasjonen vore i statens eige. No er øya friluftsområde, og har vore kommunal badeplass sidan 1934. Saman med  mesteparten av Gressholmen vart Rambergøya med tilhøyrande sjøområde eit naturreservat frå 2. oktober 1992 under namnet Gressholmen-Rambergøya naturreservat.

Bukta mellom Rambergøya og Gressholmen heiter Rambergbukta, og er eit viktig element i naturreservatet. Sundet mellom Rambergøya og Langøyene i Nesodden kommune heiter Rambergsundet, og ei flu i fjorden sørvest for Rambergøya og nordvest for Langøyene heiter Rambergskårflua.

Kjelder
Oslo byleksikon, femte utgåva, side 460

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
Rambergøya på norgeskart.no
Gressholmen-Rambergøya i Miljøverndepartementes naturdatabase

Øyar i Oslo
Oslofjorden
Verneområde i Oslo