alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nedslagskrater i Antarktis

Dette er ei liste over nedslagskrater i Antarktis og omfattar berre ikkje-stadfesta teoretiske nedslagsfelt i Antarktis og farvatnet kring i Sørishavet. Det er enno ingen stadfesta nedslagskrater i Antarktisk i følgje Earth Impact Database.

Ikkje-stadfesta nedslagskrater 

Dei følgjande kratera er er offisielt rekna som «ikkje-stadfesta» fordi dei ikkje er ført opp i Earth Impact Database. På grunn av strenge krav til bevis og publiserte fagfellevurderingar vil det ofte ta tid før nyleg oppdaga krater, eller dei som er vanskeleg tilgjengeleg, blir rekna som stadfesta.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «List of impact craters in Antarctica» frå ,  den 8. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjå òg 
 Nedslagskrater
 Bolidar og meteorittar
 Earth Impact Database – hovudkjelde

Bakgrunnsstoff 
 Earth Impact Database – List of confirmed earth impact sites at the Planetary and Space Science Centre, University of New Brunswick
Amal Aden

Amal Aden () er pseudonymet til ein kvinneleg norsk-somalisk forfattar, føredragshaldar og samfunnsdebattant. Ho har vore fast spaltist i Dag og Tid sidan 2013.

Bakgrunn 

Amal Aden er fødd i Somalia. I ei av bøkene sine fortel ho om oppveksten sin i heimlandet, der ho levde som gatebarn. Ho kom til Noreg i 1996 som flyktning, men opplevde at norske instansar som barnevernet ikkje makta å hjelpa henne. Etter ei stund hamna ho i rusmiljøet i Oslo og har også levd på gata i byen.

I 2008 debuterte Amal Aden som forfattar med Se oss  - bekymringsmelding fra en norsksomalisk kvinne. Ho har seinare skrive mykje om korleis det er å leva som innvandrar i Noreg, om integrering, likestilling og rettane til homofile, særleg homofile innvandrarar.

Forfattaren er sjølv open om at ho er lesbisk og har måtta tola å bli trua for meiningane sine. Etter at ho deltok på homoparaden i Oslo, vakna ho til 146 drapstruslar på telefonsvararen ifølgje henne sjølv.

Bøker 

 2008: Se oss  - bekymringsmelding fra en norsksomalisk kvinne 
 2009: ABC i integrering. 111 gode råd om hvordan alle kan bli fullverdige borgere av det norske samfunnet 
 2009: Min drøm om frihet 
 2011: Det skal merkes at de gråter – Om likestilling blant somaliere i Norge 
 2012: Om håpet glipper er alt tapt. Homofile flyktninger.

Prisar og utmerkingar 

 2010: Zola-prisen 
 2010: Buskerud fylkeskommunes likestillingspris
 2011: Sentralstyret i YS sin likestillingspris
 2012: Lesbetoppen av Gaysir
 2012: Amnesty-prisen

Kjelder

Fotnotar 

Nordmenn av somalisk opphav
Norske forfattarar
Sakarias Ansok

Sakarias Ansok () var ein norsk lokalhistorikar og gardbrukar fødd på Stranda.

Bakgrunn
Sakarias Ansok var fødd og oppvaksen på garden Ansok ved Storfjorden. Medan garden Ansok fekk bilveg i 1953 opplevde Sakarias Ansok samstundes at mange av fjell- og strandgardane på Indre Sunnmøre blei fråflytt. Gjennom intervju med dei siste brukarane av desse gardane dokumenterte Ansok natur, miljø og menneskja som livnærte seg på dei fråflytte bustadane. Ansoks arbeid med å samle miljø og menneskeskildringane kom etter initiativ frå redaktør Magne Flem i Sunnmørsposten. Den første artikkelen publiserte Ansok i Sunnmørsposten i 1965 og totalt har han skrive meir enn 60 artiklar i Sunnmørsposten og lokalavisa Sunnmøringen. Artiklane blei etterkvart samla, omarbeidd og utgjeve i tre bøker.

Prisar og utmerkingar 

Sakarias Ansok har fått følgjande utmerkingar for sitt historiske arbeid:

 1976: Fylkeskulturprisen frå Møre og Romsdal fylke.
 1982: Heidersmedlem i Storfjordens Venner.
 1983: Kulturprisen frå Stranda kommune

Bibliografi

Bibliografien syner berre hovudverka

 1970, 1977, 1985: Eld som slokna: artiklar om fråflytte fjell- og strandgardar ved Geirangerfjorden, Sunnylvsfjorden, Norddalsfjorden og Tafjorden.
 1977: Far etter folk.
 1980: Menneske vi møtte : artiklar og miljøskildringar

Folk frå Stranda
Norske folkeminnesamlarar
Norske lokalhistorikarar
Norske journalistar
Elephant Flats

Elephant Flats er ei slamflate i Antarktis, langs kysten mellom Cemetery Bay og Marble Knolls på austsida av Signy Island. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter elefantselar som ofte ligg på flata.

Kjelder 

Våtmarker i Antarktis
Geografi på Sør-Orknøyane
Mirounga Flats

Mirounga Flats er eit lite, delvis lukka tidvassområde i nordvesthjørnet i Borge Bay på Signy Island i Sør-Orknøyane. I aust ligg Thule Islands, i nord og vest ligg Signy Island. Tidvassområdet vert tørrlagt ved fjøre sjø. Området vart grovt kartlagt i 1933 av eit lag frå Discovery Investigations og kartlagt på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det fekk dette namnet av dei fordi elefantselane er her under håravfellinga (moulting på engelsk).

Kjelder

Våtmarker i Antarktis
Geografi på Sør-Orknøyane
Ellsworth-stasjonen

Ellsworth-basen (spansk Estación Científica Ellsworth) var ein base i Antarktis oppretta av USA i 1957 under Det internasjonale geofysiske året. Basen vart raskt gjeven vidare til Argentina og forlaten og dekt av is i 1962.

Historie

Han var kalla opp etter den amerikanske oppdagaren Lincoln Ellsworth og vart plassert på vestkysten av Weddellhavet på Filchner-Ronne-isen. Basen skulle opphavleg plasserast på Cape Adams, men då terrenget viste seg å vere upraktisk på grunn av store isklipper, valte ein ei ny plassering i Gould Bay.

Stasjonen vart bygt av marinepersonnell kommandert av kaptein Finn Rønne, med støtte frå isbrytarane USS «Staten Island» og USS «Wyandot». Basen vart utrusta den 11. februar 1957 og gjeve over til argentinske Instituto Antártico Argentino den 17. januar 1959. Dei amerikanske styresmaktene gav då bygnignar, fasilitetar og det som var att av matforsyninganem medan Argentina forplikta seg til å gjere det som var naudsynt for å drive basen vidare. Forskarar frå begge land kunne arbeide saman på basen. 

I løpet av tida basen var i drift vart det gjort mange eksperiment og observasjonar innan meteorologi, stråling, målingar av karbondioksid frå lufta, ionosfæriske observasjonar av kosmisk stråling, og studiar av Filchnerisen.

Den 6. januar 1962 flydde kaptein Hermes Quijada frå den argentinske marinen frå denne basen til Sørpolen. Den 30. desember 1962 vart basen nedlagd og etter kvart tok isen over og han forsvann.

Klima

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ellsworth-stasjonen» frå ,  den 8. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Ellsworth at Marambio.aq

Argentinsk Antarktis
United States Antarctic Program
Utpostar i Queen Elizabeth Land
1957 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1957
Nedleggingar i 1962
South Ice

South Ice var ein britisk støttebase 560 km frå Sørpolen ved 82°05'S, 30°00'W i Queen Elizabeth Land i Antarktis under Det internasjonale geofysiske året der tre mann overvintra under den antarktiske vinteren i 1957. Same vinteren overvintra menneske for første gongen ved Sørpolen.

Namnet på stasjon står i kontrast til North Ice som var ein britisk forskingsstasjon på Grønland.

Sjå òg
 Antarktiske feltleirar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «South Ice» frå ,  den 8. mars 2014.  
 

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Queen Elizabeth Land
Union Glacier Camp

Union Glacier Camp er den einaste private, sesongbaserte leiren i Antarktis. Han ligg i Heritage Range i Ellsworth Mountains på Unionbreen, som har gjeve namn til leiren. Han vert driven av Antarctic Logistics & Expeditions LLC (ALE), eit selskap som driv ekspedisjonar og turar til det indre av Antarktis.

Leiren ligg nær Union Glacier Blue-Ice Runway SCGC ein sjeldan, naturleg stålisrullebane som gjer at jetfly med hjul (og ikkje berre meiar) kan lande der. Det russiske Ilyushin Il-76-flyet transporterer regelmessig utstyr og personell til leiren. 

From Union Glacier Camp går transport til Sørpolen, Vinson Massif, Herculesfjorden og andre stader med eit Twin Otter eller Basler BT-67 med meiar. 

I løpet av månadane frå november til januar, då vêret er på det beste, vert charterturar frå Punta Arenas i Chile arrangerte til leiren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Union Glacier Camp» frå ,  den 8. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Adventure Network International ANI

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Ellsworth Land
Almirante Brown-basen

Almirante Brown-basen er ein argentinsk base i Antarktis kalla opp etter admiral Guillermo Brown, som danna den argentinske marinen. Den original stasjon låg i Paradise Bay, men brende ned i 1984. Basen vart delvis bygd opp att, men er berre i bruk om sommaren.

Sjå òg
Argentinsk Antarktis

Kjelder
Antarctica. Surry Hills, NSW: Reader's Digest, 1985, p 131,
Jack Child, Antarctica and South American Geopolitics: Frozen Lebensraum. New York: Praeger, 1988.

Bakgrunnsstoff
 Fundaciòn Marambio page Almirante Brown-basen
 COMNAP Antarctic Facilities 
 COMNAP Antarctic Facilities Map 

Utpostar i Graham Land
Argentinsk Antarktis
Danco Coast
1951 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1951
Esperanza-basen

Esperanza-basen (spansk Base Esperanza) er ein argentinsk forskingsbase i Hope Bay på Trinityhalvøya på Den antarktiske halvøya. Han er den einaste av berre to sivile busetnader i Antarktis; den andre er den chilenske Villa Las Estrellas.

Basen vart bygd i 1952 og husar 55 personar om vinteren, inkludert 10 familiar og to lærarar. Skulen #38 «Julio Argentino Roca» vart skipa i 1978 og fekk usjølvstendig status i 1997. LRA 36 Radio Nacional Arcángel San Gabriel er ein radiostasjon som starta å sende i 1979.

Middeltemperaturen er -5,5 ºC og varierer gjennom året frå -10,8 ºC om vinteren til 0,2 ºC om sommaren. Sidan ein middeltemperaturen ein av månadane så vidt er over frysepunktet vert klimaet klassifisert som arktisk tundraklima i Köppen-systemet. Temperaturtrenden sidan 1948 er +0,0315 °C/år, +0,0413 °C/år om vinteren og +0,0300 °C/år om sommaren. 

Dei 42 bygningane på stasjonen har eit samla areal på 3744 kvadratmeter, 18 000 liter med brenser vert nytta kvart år i fire generatorar som produserer straum for stasjonen. Det vert forska innan glasiologi, seismologi, oseanografi, kystøkologi, biologi, geologi og limnologi. 

Esperanza-basen er noko kjend fordi han er fødestaden til Emilio Marcos Palma, den første personen som vart fødd i Antarktis. Basen har turistfasilitetar og vert vitja av kring 1100 turistar årleg. 

Ein vindturbin vart sett opp i 2008.video

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Esperanza-basen» frå ,  den 8. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Antarctica. Sydney: Reader's Digest, 1985, p. 156-157.
Child, Jack. Antarctica and South American Geopolitics: Frozen Lebensraum. New York: Praeger  Publishers, 1988, p. 73.
Lonely Planet, Antarctica: a Lonely Planet Travel Survival Kit, Oakland, CA: Lonely Planet Publications, 1996, 302-304.
Stewart, Andrew, Antarctica: An Encyclopedia. London: McFarland and Co., 1990 (2 volumes), p. 469.
U.S. National Science Foundation, Geographic Names of Antarctica, Fred G. Alberts, ed. Washington: NSF, 1980.

Bakgrunnsstoff 
Council Of Managers Of National Antarctic Programs: Base Esperanza 
Temperaturar
 Den argentinske hæren om basen
 Offisiell nettstad for Direccion Nacional del Antartico
 Fundaciòn Marambio Esperanza-basen
 COMNAP 

Argentinsk Antarktis
Utpostar i Graham Land
Busetnader grunnlagde i 1975
Trinityhalvøya
Palmer-stasjonen

Palmer-stasjonen på Île Anvers er den einaste forskingsstasjonen til USA i Antarktis som ligg nord for Den antarktiske polarsirkelen. Han vart først bygd ferdig i 1968. Stasjonen vert driven av United States Antarctic Program (USAP).

Skildring 

Stasjon er kalla opp etter Nathaniel B. Palmer, som vert rekna som den første amerikanarane til å sjå Antarktis. Palmer-stasjonen kan huse opp til 46 personar. Om sommaren er det normalt kring 40 personar på stasjonen. Palmer-stasjonen er i drift året rundt, men berre 15-20 personar er her om vinteren for vedlikehald. 

Den noverande stasjonen er den andre Palmer-stasjonen. «Gamle Palmer» låg kring 1,5 km mot nordvest, nær basen til British Antarctic Survey «Base N», bygd i midten av 50-åra. Denne staden ligg på det som i dag vert kalla Amsler Island. Gamle Palmer vart bygd kring 1965, og tente som base for dei som bygde «nye» Palmer, som opna i 1968. Gamle Palmer vart nytta som naudstasjon om noko skulle skje med den nye stasjonen. Gamle Palmer vart riven ned og rydda opp av National Science Foundation i 1990-åra.

Forsking 

Mesteparten av forskinga ved Palmer-stasjonen dreiar seg om marinbiologi. Stasjonen husar eit årleg overvakingsustyr for eit globaltseismisk, atmosfærisk og UV-overvakingsnettverk, i tillegg til heliofysikk. Det står òg ein radiomottakar på Palmer som fangar opp lynnedslag på den vestlege halvkula.

Anna forsking vert gjort frå forskingsfartøyet (R/V) «Laurence M. Gould». Denne forskinga dekkjer fysisk oseanografi, maringeologi og marinbiologi. Skipet fraktar òg feltgrupper til forskjellige stader kring Den antarktiske halvøya for å studere glasiologi, geologi og paleontologi.

På film 
Den japanske filmen Fukkatsu no hi (Virus) frå 1981 går føre seg kring Palmer-stasjonen der dei siste overlevande etter eit dødleg virus samlar seg. I filmen spelar George Kennedy admiral Conway, øvstkommanderande på stasjonen, medan Glenn Ford er presidenten av USA.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Palmer-stasjonen» frå ,  den 8. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Uoffisielt nettsted
 Palmer Station National Science Foundation
 Long term ecological research on Palmer Station National Science Foundation
 NSF Ultraviolet (UV) Monitoring Network with picture  National Science Foundation
 Stanford Very Low Frequency Research at Palmer Station

Utpostar i Graham Land
Flyplassar i Antarktis
United States Antarctic Program
Argentinsk Antarktis
Britisk Antarktis
Chilensk Antarktis
Antarktiske Arkipel
1968 i Antarktis
Petrel-basen

Petrel-basen er ein argentinsk forskingsstasjon i Antarktis på Dundee Island i Joinville-øyane.

Han vart permanent opna 22. februar 1967, men var i bruk no og då som base sidan 30. november 1961.

Sjå òg
 Argentinsk Antarktis

Bakgrunnsstoff
 Marambio Foundation

Argentinsk Antarktis
Joinville Island-gruppa
Utpostar i Graham Land
1967 i Antarktis
Rothera-stasjonen

Rothera forskingsstasjon er ein base for British Antarctic Survey (BAS) på Den antarktiske halvøya, som ligg ved Rothera Point på Adelaide Island. Rothera er òg administrasjonsstad for Britisk Antarktis. 

Rothera-stasjonen er det logistiske senteret for BAS i Antarktis og fleire godt utrusta biologiske laboratorium og fasilitetar for ei rekkje forskingsområde ligg her. Stasjonen ligg på ei klippe og ein standvoll heilt sør i Wormald forlandsbre, søraust på Adelaide Island. Stasjonen har ein 900 meter lang rullebane av grus og ein tilknytt hangar og tankar for drivstoff, i tillegg til ein kai for lossing av last frå forsyningsskipa. Dei fleste forskarane og besetninga ved Roterha kjem her med skip eller eit Dash-7-flyet frå Falklandsøyane.

Historie og noverande aktivitet
Rothera stasjon vart oppretta i 1975 for å erstatte Adelaide-stasjonen (1961-1977) der landingsplassen hadde vorte dårleg. Etter byrjinga og fram til sommaren 1991-92 nytta Twin Otter-flyet til BAS ein 300 meter lang landingsplass på snø oppom stasjon på Wormald forlandsbre. Bygginga av ein grusrullebane og ein hangar starta i 1991-92 for at flyoperasjonane skulle verte meir påliteleg. Det er stort sett Twin Otter-fly som evrt nytta til å fly sør for Rothera, via eit nettverk av drivstoffdepot, som stort sett er bemanna. Sørover frå Rothera er det første stoppet ved Fossil Bluff, så Sky Blu. Dash 7-flyet fyk kring 20 turar om sommaren frå Stanley på Falklandsøyane  og fører forskarar, tenestefolk, mat og utstyr. Flyet kan òg fly til Sky Blu og lande på stålisbanen der. 

Opninga av Bonner Laboratory i 1996-97 markerte starten på nye former for forsking på Den antarktiske halvøya. Dette omfattar dykking og eksperiment utført på Bonner Laboratory året rundt. Det første Bonner Lab brende ned vinteren 2001 etter ein elektrisk feil, men vart bygd opp att og opna i desember 2003. 

Meterologisk forsking nyttar satellittdata som er henta ned ved bakkestasjonen på Rothera. 

Feltarbeidet vert drive om sommaren frå november til mars. Feltgruppene nyttar beltevogner og hundesledar i opp til fire månader om gongen og er i dagleg kontakt med Roterha ved hjelp av radio. 

Stasjonen har kring 130 folk om sommaren, medan kring 22 overvintrar om vinteren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rothera Research Station» frå ,  den 8. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad for British Antarctic Survey
 Rothera-stasjonen si side
  Kart frå BAS
 Webkamera 
 COMNAP 

Busetnader grunnlagde i 1975
Utpostar i Antarktis
Utpostar i Graham Land
Flyplassar i Antarktis
Argentinsk Antarktis
Britisk Antarktis
Chilensk Antarktis
Adelaide Island
Félicien Rops

Félicien Rops () var ein målar frå Namur i Belgia. Han er særleg kjend for sine framifrå, erotiske raderingar og sitt nære samband med litteratur- og kunstrørslene symbolisme og dekadanse, to kulturretningar som sette sitt preg på dei siste tiåra av 1800-talet.

Liv og gjerning
Rops byrja tidleg å lage karikaturteikningar. Han studerte fyrst ved jesuitt-colleget i heimbyen Namur, der han vart utvist. Seinare studerte han kunst ved Athénée i same byen. Faren døydde 1849 og farbroren Alphonse tok då ansvar for den unge Félicien. År 1851 skreiv han seg inn på det frie universitetet i Brussel, for å studere filosofi og jus. Ved universitetet teikna han for ulike studentblad, og grunnla i 1856 eit tidsskrift for debatt om kunst og litteratur, i lag med Charles de Coster.

Rops var ein overbevist forkjempar for den frie kunsten, og var i 1868 med på danninga av Société libre des beaux-arts. I det selskapet deltok han, saman med mellom andre Louis Artan, Theodore Baron og Constantin Meunier, under den såkalla belgiske realismen sitt høgdepunkt.

Rops byrja tidleg å reise til Paris, der han budde fleire månader om året. Han interesserte seg mykje for raderingsteknikken, som han småningom fullkome lærde seg. Mellom 1854 og 1871 vart publisert 34 verk illustrerte av Rops, der i mellom Charles Baudelaire sitt berømte Les Fleurs du Mal, men også verk av Stéphane Mallarmé og Paul Verlaine. Sidan byrja han å reise rundt i Europa og USA for å gjere kunsten sin vidare kjend. 55 år gammal byrja han å arbeide med venen Rassenfosse, dei to fann i fellesskap opp ein mjuk lakk-type som dei kalla for ropsenfosse.

Rops stod i kontakt med mange av dei fremste litterære namna i samtida, folk som Théophile Gautier, Alfred de Musset, Stéphane Mallarmé, Jules d’Aurevilly og Joséphin Péladan. Han høyrde til i det dekadente «fin-de-siècle»-miljøet med sin undertrykte erotikk, og fascinasjon for det vonde og det forbodne; ein finn til dømes spor av satanisme i kunsten hans.

Dei fleste av Rops sine oljemåleri kan klassifiserast som realistiske. Han laga landskapsmåleri av høg kvalitet, men det er teikningane, litografia og raderingane hans som best gjev uttrykk for hans særeigne evner. I desse kunstformene skapte han det typisk «ropsiske» nakenbiletet, som mange hevda var lett foredla pornografi, men som også kan oppfattast som ei demaskering av hykleriet i det kringverande samfunnet, med sin dulde attrå. Samtidig finst det ei skarp psykologisk innsikt i verka; Sigmund Freud priste framstillinga av Antonius si freisting og fann den absolutt korrekt i psykoanalytiske termar. Kvinnegestaltane til Rops er forførarande, sterkt erotiske og tvitydige; både madonnaa og hora skimtar ein i uttrykket, ei på mange vis klar spegling av den moralske stemninga på 1800-talet.

Ettertida er delt i synet på Rops. Det er ikkje uvanleg å finne han redusert til dei useriøse kunstnarane sitt selskap. Men ingen er i tvil om hans framifrå tekniske dugleik.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Félicien Rops» frå ,  den 8. mars 2014.  

Belgiske målarar
Symbolistiske målarar
Dikka Møller

Dikka Møller () var ein norsk pasifist og aktivist. Ho var ein pioner innan den kvinnelege fredsrørsla i Noreg frå 1890-åra da arbeidet kom i organiserte former.

Familie 

Dikka Møller var dotter av grosserar Peter Martin Anker (1801–1863) og Cathrine (Thrine) Olava Nicoline Gløersen (1814–1902). Ho vart fødd på Rød herregard i Halden og høyrde til slekta Anker. Ho var syster av skulemannen Herman Anker (1839–1896) og industrimannen Christian August Anker (1840–1912). 

Ho gifta seg med Edvard Johannes Møller til Thorsø i Fredrikstad i 1857. Dei blei foreldre til Kai Møller, som gifta seg med kvinnesakskvinna Katti Anker Møller.

Fredsarbeid 
I familien til Dikka Møller var ein levande oppteken av samfunnsspørsmål og politikk og ho sjølv var oppteken av rettane til kvinner, grundtvigianismen og især fredsarbeid. Ho hadde nær kontakt med Bjørnstjerne Bjørnson som ofte vitja ho.

I 1894 var ho med på å gje ut Det Norske Fredsblad i samarbeid med Bernhard Hanssen, Bjørnstjerne Bjørnson, Arne Garborg og Fredrik Bajer.

Seinare stifta ho Kvindernes Fredsforening. Ho var formann i Norges Fredsforening, som var stifta i 1885, i perioden 1898–1900.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 

Norske godseigarar
Pasifistar
Folk frå Halden
Slottsplassen

Slottsplassen i Oslo er den tilnærma trekanta, opne plassen framfor Det kongelege slottet. Plassen er avgrensa av fasaden på Slottet og av Slottsparken på dei andre sidene, og strekker seg som ein slags trekant ned til ein gangveg som går tvers gjennom Slottsparken mellom Wergelandsveien (i krysset med Holbergs gate) og Henrik Ibsens gate. Her går plassen over i Karl Johans gate.

Frå øvre parten av Slottsplassen går det ein køyreveg ned til Henrik Ibsens gate, og på sida av Slottet er det her er ein port inn til den inngjerda parten av Slottsparken som har namnet Dronningparken. På Slottsplassen, attmed denne porten til Dronningparken, står det ein statue i granitt av Dronning Maud, laga av Ada Madsen (1917- 2009), avduka av kong Olav V i 1959.

Vaktstova for den avdelinga av Hans Majestet Kongens Garde som har vakt ved Slottet ligg attmed Slottsplassen på nordsida, med inngangen mot plassen. Huset er bygd av tre i sveitserstil. Elles går det her gangvegar attmed slottet rett gjennom Slottsparken til Parkveien og diagonalt gjennom parken til krysset mellom Wergelandsveien og Parkveien, og til krysset mellom Uranienborgveien og Parkveien.

Slottsplassen ligg i helling frå Slottet nedetter mot Karl Johans gate, og er dekt med raud sand som i 2013 vart festa til den asfalterte flata med eit kunststoff for å hindre at regnskyll dreg sanden nedetter. På plassen er det bygd ein halvsirkelforma terrasse med balustrade ikring og ei brei trapp ned til arealet nedanfor. På denne terrassen, midt framfor Slottet, står ein ryttarstatue som syner kong Karl III Johan (1763-1844, regjerte frå 1818), som bilethoggaren Brynjulf Bergslien har utforma.

Namnet Slottsplassen skriv seg frå tida då arkitekt Hans Ditlev Franciscus von Linstow planla Slottet og plassen framfor det. Sjølv om namnet Slottsplassen har vore i vanleg bruk i alle åra deretter, vart ikkje namnet formelt vedteke før i 2012. Då vart adressa til Slottet endra frå å vere Henriks Ibsens gate 1 til å verte Slottsplassen 1 (postadressa er berre postnummeret: 0010 Oslo).

Bakgrunnsstoff
 Oslo Kommune, byarkivet, Forslag til navnsetting av plass - gjer greie for avgrensinga av Slottsplassen og for namnsettinga.
 Om Slottsplassen på internettsidene til Det norske kongehuset.
 Omtale av statuane kring Slottet på internettsidene til Det norske kongehuset.
 

Torg i Oslo
Kulturminne i Oslo