alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Goin' to Memphis

Goin' to Memphis er det åttande studioalbumet til den amerikanske poprockgruppa Paul Revere & the Raiders. Albumet var produsert av Chips Moman, utanom ein song («Peace of Mind») som var produsert av Terry Melcher. Albumet kom ut i 1968 og nådde 61. plassen på den amerikanske albumlista.

Utgjeving

Goin' to Memphis var neste for eit soloalbum av Mark Lindsay å rekne. 
Lindsay skreiv seks av dei tolv songane på albumet, og var medlåtskrivar på ein sjuande, i tillegg til å skrive to songar som seinare kom ut som bonusspor. Paul Revere & the Raiders spelar berre på ein song - «Peace of Mind», sidan Chips Moman ikkje ville produsere albumet med mindre han fekk bruke det faste bandet sitt, som òg er tilskrive for jobben. Med unntaket «Peace of Mind», vart alle songane arrangerte av Chips Moman og Mark Lindsay. 

Goin' to Memphis var det siste Raiders-albumet der Terry Melcher produserte ei innspeling. Albumet kom ut i 1968 og var det siste albumet deira som kom ut i både mono og stereo. Albumet nådde 61. plassen på Billboard 200-lista. 

I ei melding i Billboard stod det at Memphis soul «passa naturleg» for bandet sidan «dei alltid har hatt eit snev av soul i songane sine». 
Allmusic og Bruce Eder kalla albumet «eit kraftig steg til sida, utan spor av garage punk eller pop-psykedelia frå dei tidlegare albuma deira, men det var òg ein forholdsvis stor suksess.» Han skildra vokalen til Lindsay, som «usedvanleg sterk og ru» og meinte at Goin' to Memphis kan ha inspirert Lindsay til å satse på ein solokarriere.

Albumet kom ut på ny med betre lyd den 1. februar 2000 på Sundazed Records med bonusspor.

Innhald

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Goin' to Memphis» frå ,  den 2. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
Columbia Records-album
Parlophone-album
Album produserte av Terry Melcher
Paul Revere & the Raiders-album
Album produserte av Chips Moman
Alias Pink Puzz

Alias Pink Puzz er eit studioalbum av Paul Revere and the Raiders frå 1969.

Bakgrunn
Tittelen vart meint som ein morosam referanse til taktikken deira med å sende det nye albumet til ein radiostasjon i Los Angeles under eit pseudonym. Det vart sendt på radio så lenge dei ikkje visste at «Pink Puzz» var Paul Revere and the Raiders. Albumet gjekk meir i ei folkrock-retning enn dei tidlegare albuma deira. Døme på dette er songane «Thank You», «Down in Amsterdam», «Original Handyman» og «Louisiana Redbone». «Freeborn Man» vart ein bluegrass-hit for Jimmy Martin i 1969, og vart seinare spelt av southern rock-bandet Outlaws i 1976.

På denne tida var gruppa vertar for fjernsynsprogrammet It’s Happening. Etter suksessen med singelen «Let Me», som var ein hardrocksong, og albumet Alias Pink Puzz, drog truppa på ein Europaturné med The Beach Boys på sommaren.

Albumet nådde 48. plassen på Billboard-lista i USA og 46. plassen i Canada.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alias Pink Puzz» frå ,  den 2. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Columbia Records-album
Paul Revere & the Raiders-album
Cupfinalen i fotball 1962/Menn

Cupfinalen i fotball 1962 var den 57. finalen i rekka av norske meisterskap i fotball for menn. Gjøvik-Lyn vart noregsmeister etter at laget vann 2–0 over Vard frå Haugesund. Finalekampen vart spelt 28. oktober 1962 på Ullevaal stadion i Oslo framfor 31 157 tilskodarar. Georg Dragvoll frå FK Brage dømde kampen, linjevakter var Oddvar Halvorsen frå Trondheims-Ørn og Rolf Lunde frå Tryggkameratene. Ingen av dei to laga hadde tidlegare spelt cupfinale.

Kampen
Gjøvik-Lyn tok leiinga i det 20. minutt då Rolf Bjørn Backe heada i mål frå 4-5 meters hald, etter forarbeid av Erik Johansen. 17 minuttar ut i den andre omgangen var dei same to på ferde att, Johansen spelte fri Backe som skåra sikkert.

Arbeiderbladet meinte det var ein «Jevn finale» der «Gjøvik-Lyn vant på mer metodisk spill og sin halfrekke». Særleg framheva avisa Knut Iversen «som organiserte det riktige spillet bak angrepet». Totalt sett var det ein «svak» kamp.

Laga
Gjøvik-Lyn sitt vinnarlag bestod av Stein Morris Mellum, Rolf Hagen, Odd Hermansen, Arne Amundsen, Håkon Skattum, Knut Iversen, Einar Opstad, Kjell Kolberg, Rolf Bjørn Backe, Erik Johansen og Knut Solbrekken.

Vard mønstra fylgjande mannskap: Reidar Olsen, Per Sønstabø, Hans Døsen, Arne Pensgård, Sigurd Odland, Jan Hessen, Øivind Sande, Harald Bersås, Øyvind Risanger, Egil Andersen og Karsten Nordtveit.

Kjelder 
Arbeiderbladet 29. oktober 1962

NM i fotball
Sport i Noreg i 1962
Idrettstilskipingar i Oslo
Noregsmeisterskap i 1962
Hans Jacob Meyer

Hans Jacob Meyer () var ein norsk skipsmeklar og skulptør frå Bergen. Han laga skulpturar i gips, leire, bronse og kleberstein, og ei byste i sement.

Meyer var son til ein skipper. Han studerte skulptur ved akademiet Maison Watteau i Paris under Adam Fischer og Charles Despiau. Etter han kom heim til Bergen i 1928 dreiv han vekselbruk mellom skipsmekling og skulpturarbeid fram til han frå 1962 berre var bilethoggar.

Meyer debuterte på Statens Høstutstilling i 1945. Borna hans stod ofte modell for arbeida hans. Hans mest kjende verk, Liggende dikter, vart laga i fleire eksemplar, eitt av dei er på Ole Bulls plass i Bergen, eit anna i Nasjonalgalleriet i Oslo. I seinare år arbeidde han mykje med menneskerettar som tema. Eitt av verka hans gav arvingane til Raftostiftelsen. Skulpturen Knelende kvinne er no sentralt plassert i Menneskerettighetenes Plass på Nygårdshøyden i Bergen.

I 1949 var Meyer formann i Bergen Kunstforening og etablerte då «Studieatelieret», ein forgjengar til den høgre kunstutdanninga i Bergen.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958
Denne artikkelen bygger på «Hans Jacob Meyer» frå ,  den 2. mai 2018.  
 

Norske bilethoggarar
Folk frå Bergen
Herman Wedel Major

Herman Wedel Major () var ein norsk lege frå Kristiansand som var ein pioner i utviklinga av psykiatrien i Noreg.

Major studerte medisin frå 1834 og vart cand.med. i 1842. Påverka av mellom anna faren sitt sjølvmord, byrja han lese psykiatri. Med statsstønad studerte han 1843–45 sinnslidingar i Tyskland og Frankrike. I 1846 la han fram ei vid undersøking av tilhøva for psykisk lidande menneske, Indberetning om Sindssyge-Forholdene i Norge. Major avdekte her mange forfærda forhold ved dei «dollhus» og «dårekister» som vart nytta til forvaring og innesperring av psykisk lidande. Undersøkinga la grunnen for at Stortinget 17. august 1848 vedtok ei lov om «Sindsyges pleie og behandling». Sinnssjuke-omsorga vart deretter ei oppgåve for helsestellet, skild frå både fattigforsorga og fengselsstellet. Den norske staten fekk så bygt Gaustad sjukehus i Christiania og seinare Eg sjukehus i Kristiansand, dei to fyrste psykiatriske sjukehusa i landet.

Frå 1847 var Major lege ved Oslo Sindssygeindretning, utnemnd til styrar i 1851. I 1854 utvandra han til Nord-Amerika, men under overfarten sokk «Arctic», skipet han reiste med, og både Herman Wedel Major og familien hans omkom.

Kjelder
Norsk biografisk leksikon

Norske legar
Norske psykiatrar
Folk frå Kristiansand
Halfdan Møller

Halfdan Fredrik Sibbern Møller () var ein norsk prest som gav ut fleire skrift på nynorsk.

Møller var fødd i Brønnøy, son til ein distriktslege. Sjølv vart han student 1880 og cand.theol. seks år seinare. Han var residerande kapellan i Volda frå 1887 og i Stavanger frå 1890. Frå 1891 til -98 var han reisesekretær i Norges kristelige ungdomsforbund. Sidan var han residerande kapellan i Sagene sokn i Kristiania. Frå 1918 til han døydde var han sokneprest i Ullern. Møller var mykje aktiv i kristelege og sosiale foreiningar og lag, så som Sagenes ungdomsforening, soldatheimen på Gardermoen og i Norsk søndagsskoleforening.

I 1899 gav Møller ut det nynorske skriftet Norsk huspostil: sundagstankar aat alle sundagar og festdagar i kyrkjeaaret og i 1902 Huspostil til dei gamle teksterne, også det på nynorsk. Elles omsette han utdrag frå norrøn litteratur, mellom anna fyrste delen av Kongsspegelen.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958
Denne artikkelen bygger på «Halfdan Møller» frå ,  den 3. mai 2018.  
 

Norske prestar
Nynorskforfattarar
Ole Hafnor

Ole Kristian Hafnor () var ein norsk næringsdrivar, redaktør og politikar frå Modum i Buskerud. Han representerte Arbeidarpartiet på Stortinget 1928-30.

Hafnor var son til ein hjulmakar og arbeidde frå 1896 til 1902 sjølv som hjulmakar hos vognfabrikant A. Andresen i Drammen. Dei neste åtte åra var han meistersvein på K. Knudsens vognfabrikk i Arendal. Frå 1910 til -22 dreiv han sin eigen vognfabrikk i Solum i Telemark. Sidan dreiv han Bøle bensinstasjon på Bøle ved Skien og frå 1930 til -44 var han i tillegg disponent  for Skiens Drosje- og Rutbileieres Indkjøpslag. Under 2. verdskrigen også knottfabrikant.

Hafnor engasjerte seg tidleg i politikken og var medlem 1907-10 i bystyret i Arendal, 1913-18 i heradsstyret i Solum og 1919-28 i bystyret i Skien. Både i Solum og i Skien var han ei tid varaordførar, i Skien også formann i skulestyret. På 1920-talet var han ein av dei i Arbeidarpartiet som fylgde fleirtalslina under partistridane i DnA. Frå 1926 til 1928 redigerte han den avisa som vart til Telemark Arbeiderblad. Etter å ha vorte vald til stortingsrepresentant for kjøpstadene i Telemark og Aust-Agder hausten 1927, møtte han på Tinget valbolken 1928-30, vald for Arbeidarpartiet. Heile tingperioden var han sekretær i Protokollkomiteen.

Kjelder
Stortingbiografi 

Stortingsrepresentantar 1928-1930
Folk frå Modum
Folk frå Skien
Hovudseriefinalen i fotball 1952

Hovudseriefinalen i fotball 1952 fann stad på Ullevål stadion i Oslo sundag 22. juni 1952, framfor 14 253 tilskodarar. Dei to finalistane, Fredrikstad Fotballklubb og Sportsklubben Brann frå Bergen, hadde vunne kvar si avdeling av Hovudserien 1951/52. Fredrikstad FK vart med finalesiffera 3-1 hovudseriemeister for tredje gong.

Brann kom best i gang og tok leiinga ved Olaf Pedersen eit kvarters tid ut i kampen. I slutten av den fyrste omgangen utlikna innbytaren Thorleif Larsen til 1-1 med ein lobb. Utover i den andre omgangen var FFK det førande laget og Bjørn Spydevold sende laget i føringa på eit frispark, før Lloyd Pettersen fastsette resultatet til 3-1.

Fredrikstad FK sitt vinnarlag bestod av Asbjørn Nilsen i mål, backane Helge Sveberg og Åge Spydevold, halfane Leif Pedersen, Erik Holmberg, Bjørn Spydevold og løparane Willy Olsen, Arne Pedersen, Lloyd Pettersen, Henry Johannessen og Erik Engsmyr. Thorleif Larsen vart byta inn for Olsen.

For Brann stilte mellom andre: Erik Sletten i mål, dei defensive spelarane Trygve Sigvaldsen, Oddvar Hansen og Rolf Vevle Eriksen, offensivt mønstra Bergens-laget Olaf Pedersen, Gunnar Skagen, Gunnar Røed og Otto Rasmussen.

Finn Åge Røed frå Drafn «dømte til meget godt».

Kjelder
Arbeiderbladet 1952

Fotball i Noreg i 1952
The Trashmen

The Trashmen var eit rockeband som vart skipa i Minneapolis i Minnesota i 1962. Den originale besetninga i gruppa bestod av Tony Andreason på sologitar og vokal, Dal Winslow på gitar og vokal, Steve Wahrer på trommer og vokal, og Bob Reed på bassgitar. Gruppa spelte surferock med element av garasjerock. I lag med det Colorado-baserte bandet The Astronauts vart dei kalla, «den beste surfegruppa i det kystfrie Midtvesten i 60-åra.»

«Surfin' Bird»
Den største hitten til The Trashmen var «Surfin' Bird» i 1963, som nådde fjerdeplassen på Billboard Hot 100 utpå året. Songen var ein kombinasjon av dei to R&B-hittane til The Rivingtons, «The Bird's the Word» og «Papa-Oom-Mow-Mow». Tidlege trykk av singelen hadde The Trashmen oppført som låtskrivarar, men etter trugsel om søksmål frå The Rivingtons, vart dette retta opp. Den tidlege singelen var berre tilskriven trommeslagaren (og songaren) Steve Wahrer. Songen vart seinare spelt inn av artistar som Ramones, The Cramps, Silverchair, The Psychotic Petunias, Pee-Wee Herman, Equipe 84 og thrashmetalbandet Sodom. Songen er nytta i filmar og fjernsynsseriar, mellom anna i Stanley Kubrick-filmen Full Metal Jacket, Vince Vaughn sin «Fred Claus», John Waters-filmen Pink Flamingos, Lyndall Hobbs-filmen Back to the Beach (der Pee-Wee Herman song han), i musikken til videospelet Battlefield Vietnam og David Frankel sin «The Big Year» som ringetoneen på mobiltelefonen til Brad Harris (karakteren som Jack Black spelte).

«Surfin' Bird» var tema i episoden «I Dream of Jesus» i den animerte TV-serien Family Guy, og sendte songen til åttandeplassen på iTunes Top 10 Rock songs-lita og 50. plassen på UK Singles Chart i 2009. I 2010 vart det lansert ein Facebook-kampanje for å få songen til topps på singelista til jul. Som med Rage Against the Machine sin «Killing in the Name» i 2009, var det ein protest mot at førsteplassen skule gå til vinnaren av The X Factor. Songen klarte å nå 3. plassen.

Seinare historie
The Trashmen fekk fleire hitsinglar. I 1964 nådde «Bird Dance Beat» 30. plassen på Billboard Hot 100 i USA. og nådde topp 10 i Canada. Fem andre Trashmen-singlar gjekk òg inn på singellista. Gruppa gav ut i alt fjorten singlar. Ein CD-boks på fire plater med alle innspelingane deira vart gjeven ut på Sundazed Records.

Gruppa vart oppløyst i 1967, men kom saman att i 1980-åra, og spelte i lag fram til Steve Wahrer døydde av kreft i 1989. Bror til Tony Andreason, Mark, erstatta Wahrer som trommelagar. Sonen til Reed, Robin, vart med som turnémedlem i 2009 på trommer og spelte for Mark Andreason.

Bandet spelte inn fire songar i Custom Recording Studios i Golden Valley i Minnesota med den langvarige tilhengjaren og gitaristen Deke Dickerson, for selskapet Major Label og gav dei ut på ein 7" EP, I'm a Trashman. Eit heilt album kom ut i april 2014, Bringing Back the Trash. Bandet trekte seg attende i 2016.

Diskografi

Album

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Trashmen» frå ,  den 3. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Trashmen i History of Rock

Musikkgrupper frå Minnesota
Surfegrupper
Musikkgrupper skipa i 1962
Musikkgrupper oppløyste i 1967
Here Are the Sonics

!!!Here Are The Sonics!!! er debutalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Sonics, gjeve ut i mars 1965 på selskapet Etiquette.

Det kom ut på nytt i 1999 i mono av Norton Records.

Mottaking

Cub Koda i AllMusic skreiv at albumet «syner eit live-band på sitt mest kraftfulle, klare til å køyre over all konkurranse utan å blunke» og kalla det «nok ein viktig del av rock and roll-historia i Seattle».

Albumet vart inkludert i boka til Robert Dimery kalla 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Ettermåle 
Here Are The Sonics!!! påverka seinare punkrocken.

Innhald

Medverkande
The Sonics

 Gerry Roslie – orgel, piano, solovokal
 Andy Parypa – bassgitar
 Larry Parypa – sologitar, vokal
 Rob Lind – saksofon, vokal, munnspel
 Bob Bennett – trommer

Teknisk
 Buck Ornsby – plateprodusent
 Kent Morrill – produksjon
 Kearney Barton – lydteknikar
 John L. Vlahovich – design
 Pete Ciccone/Immaculate Concepts – layout for plateomslaget
 Jini Dellaccio – fotografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Here Are the Sonics» frå ,  den 3. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Debutalbum frå 1965
The Sonics-album
Norton Records-album
Protopunk-album
The Witch

«The Witch» er ein song av det amerikanske garasjerockbandet The Sonics, skriven av vokalisten Gerry Roslie, og først gjeven ut som debutsingelen til bandet i november 1964. Songen kom sidan ut på debutalbumet til The Sonics, Here Are the Sonics. Det er blant dei mest støyande og tyngste innspelingane på den tida, og vert rekna som eit viktig steg i utviklinga av punkrock trass i at songen aldri vart ein nasjonal suksess. Songen kom ut på fleire samleplater, som Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968.

Bakgrunn
The Sonics vart skipa i 1960 og spelte hovudsakleg instrumental R&B med stadig skiftande besetning. Seint i 1963 stabiliserte gruppa seg og dei vart eit populært konsertband i det nordvestlege USA. Dei vart lagt merke til av John «Buck» Ormsby, som spelte bassgitar for The Fabulous Wailers. Han vart invitert til ei øving i garasjen til trommisen Bob Bennett i 1964, men Ormsby vart ikkje imponert over coverlåtane dei spelte. Ei tidleg utgåve av det som vart gitarriffet på «The Witch» vart spelt og overtydde Ormsby om å signere The Sonics til selskapet han var medeigar i, Etiquette Records.

Teksten på «The Witch» var opphavleg meint å vere om ein lokal dans, men vart omskriven til å handle om ei trulaus kvinne. Songen vart òg markert av ein hamrande, stopp-start-melodi og eit ubøyeleg, aggressivt tempo. Under innspelinga i Ormsby sitt Audio Recording Studio i Seattle, var The Sonics berre nøgd då VU-målarane heldt seg på raudt, noko som rysta lydteknikarane.

«The Witch» vart gjeven ut som debutsingelen til The Sonics i november 1964. Med ein versjon av Little Richard sin «Keep a'-Knockin'», var songen altfor progressiv for mange marknader, men vart etter kvart spelt på mindre radiostasjonar i Seattle. Songen klatra til andreplassen på ei singelliste i regionen og kom ut på ny tidleg i 1965  med «Psycho», ein annan original Sonics-song, som B-side for å unngå å betale honorar til Little Richard. I mars 1965 vart «The Witch» gjeven ut som debutalbuma til gruppa, Here Are the Sonics. 

Sjølv om «The Witch» aldri kom inn på den nasjonale hitlista, har ein plass i rockehistoria. Det er ein av dei tyngste songane frå denne tida og «The Witch» i lag med «Psycho» har inspirert mange punkrock-grupper i 1970-åra.  I tillegg er songen ein av tre av The Sonics (flest av noko band) som er med på samlealbumet Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968.

Få Sonics-songar vart spelte av andre band, men Syndicate of Sound spelte «The Witch» på albumet deira Little Girl.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Witch (song)» frå ,  den 3. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1964
Songar frå 1964
The Sonics-songar
NM i friidrett 1959

Noregsmeisterskapen i friidrett 1959, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Hamar stadion dagane 14.-16. august 1969. Arrangørar var Hamar Idrettslag og Hedmark Friidrettskrins. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner, for sistnemnde ei øving meir enn tidlegare då 400 meter var NM-øving for fyrste gong. 

Reidun Buer fekk kongepokal for å ha forbetra den norske rekorden på 200-meter med heile 0,7 sekund, medan Oddvar Krogh sikra seg kongepokal i aller siste omgangen av sleggjekastinga.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 15.8.1959
Arbeiderbladet 17.8.1959

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1959
Idrett i Hamar
Boom av The Sonics

Boom er det andre studioalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Sonics, utgjeve i februar 1966 på Etiquette.

Mottaking 

Cub Koda i AllMusic kalla albumet «like eksplosivt og innverknadstungt som debutplata».

Innhald

Medverkande
 The Sonics

 Gerry Roslie – klaverinstument, vokal
 Andy Parypa – bassgitar, vokal
 Larry Parypa – sologitar, vokal
 Rob Lind – saksofon, vokal
 Bob Bennett – trommer

 Teknisk

 Kent Morrill – produsent
 Buck Ormsby – produsent
 Bill Wiley -  lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Boom (The Sonics album)» frå ,  den 4. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Musikkalbum frå 1966
The Sonics-album
Norton Records-album
Hot rod

Hot rod er ein typisk gammal, klassisk amerikansk bil med store motorar ombygde for lineær fart. Opphavet til omgrepet «hot rod» er uvisst.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Hot rod» frå ,  den 4. mai 2018.

Bakgrunnsstoff 

National Hot Rod Association

Bilkultur
The Unrelated Segments

The Unrelated Segments var eit amerikansk garasjerockband frå Taylor i Michigan, aktive mellom 1966 og 1969. Gruppa var eit populært band i Michigan, og vart kjend i regionen for songen «Story of My Life».

Historie
Kjerna i Unrelated Segments vart leia av vokalisten Ron Stults, og sologitaristen Rory Mack. Dei hadde spelt i lag i eit kortvarig band kalla The Village Beaus. Stults og Mack byta mellom grupper då ein annan musikar, rytmegitaristen John Torok, inviterte dei to og bassisten Barry Van Engelen og trommeslagaren Andy Angellotti, til å spele i lag. Gruppa eksperimenterte med akkordmønster og gitarriff, medan dei spelte populære songar. På den andre øvinga deira i lag, skreiv Stults og Mack den mest suksessrike songen til bandet, «Story of My Life». To veker etter øvinga var bandet offisielt danna og byrja å spele lokalt.

Den 26. november 1966 gjekk dei inn i United Sound studio for å spele inn debutsingelen sin med «It's Unfair» på B-sida. Innspelinga vart fullført på tre og ein halv time. I februar 1967 vart «Story of My Life» gjeven ut på singel for HBR og vart ein massiv hit i Detroit-området. Dei vart òg mykje spelt andre lokale område i Midtvesten. Den avgrensa marknadsføringa og distribusjonen til selskapet deira gjorde at singelen aldri slo gjennom nasjonalt. Sommaren same året gjekk The Unrelated Segments i studio att for å spele inn singelen «Where You Gonna Go?», ein annan lokal hit. Dette gjorde at dei fekk vere oppvarmingsband for artistar som Spirit, Spencer Davis Group og Jeff Beck Group, The Who og MC5.

«Cry, Cry, Cry» kom ut sommaren 1968, men vart ikkje like populær som forgjengarane. Angellotti fekk kort tid etter sparken frå bandet og vart erstatta av Ron Fuller. Etter Van Engelen vart trekt ut til militærteneste i Vietnam tidleg i 1969 henta The Segments inn ny gitarist, Daryl Gore, og Torock flytta til bass. Etter å ha endra namn til berre The U.S. spelte dei inn nokre songar som selde dårleg før dei gav seg. Bandet oppstod på nytt og endra namn til Lost Nation og spelte inn for Motown-selskapet Rare Earth.

Diskografi
 «Story of My Life» med «It's Unfair» - HBR 514 (1967)
 «Where You Gonna Go» med «It's Gonna Rain» - Liberty 55992 (1967)
 «Cry, Cry, Cry» med «It's Not Fair» - Liberty 56052 (1968)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Unrelated Segments» frå ,  den 4. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Garasjerockgrupper frå Michigan
Musikkgrupper skipa i 1966
Musikkgrupper oppløyste i 1969
Protopunkgrupper
The Birdwatchers

The Birdwatchers var eit amerikansk garasjerock- og popband som var aktive i 1960-åra i Tampa-området i Florida. Bandet hadde ein Everly Brothers-liknande stil tidleg i karrieren og gav ut ein versjon av «Wake Up Little Susie» på, eit plateselskap frå Florida.

I 1966 og 1967 gav dei ut fem singlar på selskap Mala og Laurie, i tillegg til lokale utgjevingar på Tara, Marlin og Scott. Dei fleste av desse var med Sammy Hall på vokal. 

Trass i at dei deltok på tenåringsshow som Where The Action Is, klarte dei aldri å nå høgare på hitlista i USA enn 125. plassen i september 1966 med «I'm Gonna Love you Anyway». Ein annan av songane deira, «Girl I Got News for You», nådde den regionale Billboard-lista for Miami, med ein tredjeplass i april 1966.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Birdwatchers» frå ,  den 4. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Garasjerockgrupper frå Florida
Musikkgrupper frå Miami