alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Delilah av Queen

«Delilah» er ein song av det britiske rockebandet Queen. Songen er skriven og sungen av Freddie Mercury og vart opphavleg gjeven ut på det fjortande studioalbumet til Innuendo i 1991. Songen vart gjeven ut på singel den 14. desember 1991, men berre i Thailand.

Komposisjon
«Delilah» er ein song som Mercury skreiv om favorittkatten sin, som heitte Delilah. Det var ein av dei første songane som var ferdig for albumet. Brian May spelte inn soloen i songen med ein talk box. Roger Taylor likte visstnok ikkje songen og måtte overtydast av Mercury for at songen skulle kome med på albumet.

Medverkande 
Freddie Mercury – solo- og korvokal, piano, klaverinstrument, trommeprogrammering
Brian May – gitar
John Deacon – bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Delilah (Queen song)» frå ,  den 29. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Queen-songar
Songar frå 1991
Singlar frå 1991
Songar om dyr
Songar skrivne av Freddie Mercury
Parlophone-singlar
Hollywood Records-singlar
Svelthette

Svelthette (Mycena oligophylla) er ein særs liten hettesopp (hatt 0,7–2,3 mm på tvers) som veks djupt nede i tuver av knappsiv. Ho er so langt berre funnen på typestaden på Tjøme i Vestfold, der ho vart samla regelmessig i fleire år. Ho er funnen om hausten, ofte i lag med sivsokkelhette og stundom saman med lutvranghette.

Svelthette liknar påfallande mykje på vranghetter og kan lett takast for å vera ein art i denne slekta, men svelthette har derimot amyloide sporar.

Kjelder 

 

Hettesoppar
Transiting Exoplanet Survey Satellite

Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS) er eit NASA-romteleskop. Det har som mål å opppdaga jordliknande eksoplanetar kring stjerner på avstandar på opptil hundrevis av lysår. Det vart skote opp 19. april 2018 frå Cape Canaveral Air Force Station av ein Falcon 9-rakett.

Kjelder 

Romobservatorium
NASA
George Cohen

George Reginald Cohen () var ein engelsk fotballspelar frå London, verdsmeister for England i 1966.

Karriere
Cohen fekk kontrakt med Fulham FC i 1956 og var aktiv i London-klubben til han la opp i 1969. Gjennom alle desse åra spelte han 459 klubbkampar og skåra seks mål, så å seie alltid på høgrebacken. Han debuterte på det engelske landslaget 6. mai 1964 då Uruguay vitja Wembley stadion og måtte reise vidare med tap 1-2. Dei neste tre åra var Cohen fast på Englands høgreback. Under fotball-VM 1966 på engelske heimebaner spelte han alle kampane, også finalen då Vest-Tyskland vart slått på Wembley med 4-2 etter ekstraomgangar. Den 22. november 1967 spelte han sin 37. og siste landskamp, utan nokon gong å ha funne vegen til nettmauskane.

Merittar
Verdsmeister 1996 med England

Kjelder
George Reginald Cohen i eu-football.info
Denne artikkelen bygger på «George Cohen» frå ,  den 30. juli 2016.  
 

Engelske fotballspelarar
Fulham-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1966
Jackie Charlton

John Charlton (), kjend som Jack eller Jackie Charlton, var ein engelsk fotballspelar og -trenar frå Ashington i Storbritannia. Han vart verdsmeister for England i 1966, og både seriemeister, FA-cupvinnar, ligacupvinnar og to gongar Messebycup-vinnar med Leeds United. Han deltok i 629 ligakampar, fleire enn nokon annan Leeds-spelar, og skåra 70 mål. Bobby Charlton er bror hans.

Spelar

Klubbspel
Jackie Charlton debuterte på Leeds United 25. april 1953, men det var fyrst hausten 1955, etter å ha gjennomført militærtenesta, han vart Leeds-spelar på rett. Dei neste 18 sesongane var han fast midtstoppar på laget, som fram til 1964 var eit ordinært klubblag i vekselvis 2. og 1. divisjon. I 1965 kom Leeds på andreplass i serien og tapte finalen i FA-cupen mot Liverpool FC etter ekstraomgangar. Også i 1966 vart Leeds serietoar, og i 1967 tapte laget finalekampane mot Dinamo Zagreb i Messebycupen. Året etter, i 1968, kunne Charlton for fyrste gong heve ein vinnarpokal då Leeds i byrjinga av mars sigra med 1-0 over Arsenal FC i ligacupen. Seks månader vann han pokal nummer to då Leeds heldt Ferencvaros til 0-0 på bortebane i Budapest i den andre og siste finalekampen i Messebycupen, heime vann Leeds 1-0.

Eit høgdepunkt for Charlton og Leeds var ligameisterskapen 1969, då laget sette poengrekord for 1. divisjon med 67 av 84 moglege poeng, og vann med heile seks poengs margin til Liverpool FC. Dei neste tre sesongane hamna Leeds på andreplass i ligaen, både i 1971 og 1972 enda laget eitt poeng bak ligameisterlaget. I 1970 måtte Leeds også sjå seg slått i FA-cupfinalen, medan laget i 1971 sigra i Messebycupen og i 1972 i FA-cupen.

Landslagsspel
Charlton debuterte på det engelske landslaget i april 1965, ein månad før han fylte 30 år. Han spelte alle kampane under fotball-VM 1966 på heimebaner, som enda med VM-tittel etter siger 4-2 mot Vest-Tyskland på Wembley stadion. Åra 1967-68 spelte han berre tre landskampar, men deltok i fleire kampar. Han var med i troppa til VM i fotball 1970 i Mexico, der han fekk  vere med på 1-0 over Tsjekkoslovakia, hans 35. og siste landskamp. Seks gongar i landslagsdrakta fekk han nettkjenning.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jack Charlton» frå ,  den 30. juli 2016.  

eu-football

 

Engelske fotballspelarar
Engelske fotballtrenarar
Leeds-spelarar
Folk frå Ashington
Spelarar i Fotball-VM 1966
Spelarar i Fotball-EM 1968
Spelarar i Fotball-VM 1970
Roger Hunt

Roger Hunt () er ein britisk-engelsk tidlegare fotballsspelar som vart verdsmeister med England i 1966, ligameister 1964 og 1966 med Liverpool FC og vinnar av FA-cupen 1965.

Klubbspel
Midtspissen Hunt debuterte på Liverpool FC i september 1959 og skåra 245 ligamål på 404 kampar dei neste ti åra. Einast Ian Rush har skåra fleire mål for Liverpool. Hunt vart toppskårar då Liverpool vann ligaen 1964 og atter i 1966, og han var fyrste målskårar då Liverpool vanne med 2-1 over Leeds United i FA-cupfinalen 1965.

I desember 1969 vart han overført til Bolton Wanderers i 2. divisjon. Fram til han la opp i 1972 spelte han 76 kamapar og skåra 24 for klubben.

Landslagsspel
Hunt fekk sin debut på det engelske landslaget i 1962, men det var fyrst frå 1964 han var i fremte rekke når dei 11 utvalde skulde takast ut. Han spelte alle seks kampane då England vann verdsmeisterskapen 1966 på heimebaner, og skåra tre av England sine fire mål i gruppespelet. Hunt var også med då England vann 2-0 over Sovjetunionen i bornsefinalen under fotball-EM 1968 i Italia. Han spelte sin 34. og siste landskamp 15. januar 1969. Til saman skåra han 18 mål for England, fire av dei då England hausten 1964 slo heimelaget USA 10-0 i ein vennskapskamp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roger Hunt» frå ,  den 30. juli 2016.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Liverpool-spelarar
Bolton-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1962
Spelarar i Fotball-VM 1966
Spelarar i Fotball-EM 1968
Order of the British Empire
Nobby Stiles

Norbert Peter Stiles (), kjend som Nobby Stiles, var ein britisk-engelsk fotballspelar frå Manchester som vart verdsmeister 1966 med England, europacupvinnar 1968, ligameister 1965 og 1967, alt med Manchester United.

Aktiv

Klubbspel
Stiles debuterte på Manchester United hausten 1960 og fekk snøgt plass i ei defensiv rolle på midtbana. Dei neste elleve sesongane spelte han 311 ligakampar og skåra 17 mål for United. Han var vraka då Manchester United vann FA-cupen 1963 med 3-2 over Leicester City. Då United vann ligaen i 1965, og på ny i 1967, deltok han i nesten alle seriekampane. Han var med då Manchester United den 29. mai 1968 vart det fyrste engelske laget som vann Europacupen, etter siger over Benfica frå Lisboa. Ved sesongslutt i mai 1971 vart Stiles overført til andredivisjonslaget Middlesbrough for 20 000 pund. Etter to sesongar i Nord-England avslutta han med to sesongar, 1973-75, i Preston North End.

Landslagsspel
Stiles debuterte på det engelske landslaget 10. april 1965, samstundes med Jackie Charlton og Barry Bridges, då England og Skottland spelte uavgjort 2-2- på Wembley stadion. Dei neste to åra var han fast på Englands lag. Den 23. februar 1966 skåra han det einaste målet i kampen, og han einaste landslagsmål, då Vest-Tyskland vitja Wembley, fem månader før dei same to landslaga møttest til VM-finale på same bana. Under fotball-VM 1966 på heimebane spelte han alle seks kampane og vart framheva for innsatsen i både semifinalen mot Portugal, og i finalen mot Vest-Tyskland, som vart slått med 4-2 etter ekstraomgangar. Etter våren 1967 fekk Stiles få kampar i landslagsdrakta, men tok del då England vann bronse i fotball-EM 1968 i Italia med 2-0 over Sovjetunionen. Han var med i troppa til VM i fotball 1970 i Mexico, utan å kome på bana. I april 1970 hadde han allereie gjort unna sin siste landskamp, den 28. i rekka, som i debutkampen eit uavgjort-oppgjer mot Skottland.

Merittar
Verdsmeister: 1966 med England
Ligameister: 1965 og 1967 med Manchester United
Vinnar av europacupen: 1968 med Manchester United
EM-bronse 1968: med England

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nobby Stiles» frå ,  den 30. juli 2016.  

Engelske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Middlesbrough-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1966
Spelarar i Fotball-EM 1968
Spelarar i Fotball-VM 1970
Made in Heaven av Freddie Mercury

«Made in Heaven» er ein song av Freddie Mercury frå albumet Mr. Bad Guy frå 1985. Songen vart noko korta ned og gjeve ut som den tredje singelen frå albumet, med «She Blows Hot and Cold», som B-sida, skildra på plateomslaget som «ein heilt ny song». Singelen nådde 57. plassen på den britiske singellista.

Etter at Mercury døydde, gav songen tittelen på Queen-albumet Made in Heaven frå 1995. Denne songen og «I Was Born to Love You», vart begge spelt inn på ny for albumet, men med den tidlegare vokalen til Mercury.

Medverkande 
Originalversjonen
Freddie Mercury - solovokal, piano, synthesiser
Fred Mandel - piano, synthesiser, gitar
Paul Vincent - sologitar
Curt Cress - trommer
Stephan Wissnet - bassgitar, Fairlight CMI
Reinhold Mack - Fairlight CMI

Queen-versjonen
Freddie Mercury - solovokal, piano, klaverinstrument
Brian May - sologitar
Roger Taylor - trommer, perkusjon
John Deacon - bassgitar

Utgjeving
Singelen kom ut i 7" og 12" format. 

7" singel

7"-singelen vart gjeve ut på ei forma biletplate.

12" singel

Musikkvideo
Videoen til songen vart filma av David Mallet, som tidlegare hadde laga videoen til «I Was Born to Love You», og fem andre Queen-songar. Det vart bygd ein kopi av Royal Opera House i eit lager i Nord-London, der Mercury ønskte å gjenskape ein scene frå Igor Stravinskij sitt Vårofferet og Dante sin Inferno. Det mest merkverdige elementet er truleg ei 67 fot høg roterande kule, som songaren står på i siste delen av videoen. Kostymet som Mercury har på seg i musikkvideoen liknar på kostymet han hadde i musikkvideoen til Queen-songen «Radio Ga Ga».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Made in Heaven (song)» frå ,  den 30. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Tekst på den offisielle nettsida til Queen

Songar frå 1985
Songar frå 1995
Singlar frå 1985
Freddie Mercury-songar
Queen-songar
Rockeballadar
Songar skrivne av Freddie Mercury
Songar produserte av Reinhold Mack
poprock-songar
Musikkvideoar regisserte av David Mallet
Let Me Live

«Let Me Live» er ein song av Queen frå albumet Made in Heaven. Freddie Mercury, Roger Taylor og Brian May syng alle solovokal på songen, der Mercury syng første verset, Taylor syng andre verset og mellomspelet, og May syng siste verset. I refrenga syng alle tre, i lag med eit kor. Dette gjev songen ein gospelliknande stil som minnar om singelen «Somebody to Love» frå 1976. Singelen nådde niandeplassen på den britiske singellista.

Historie
Freddie Mercury sa i eit intervju at denne songen opphavleg vart spelt inn med Rod Stewart i 1983. Det gjekk rykte om at songen var meint for Queen-albumet The Works i 1984. Ein del av teksten måtte endrast på grunn av opphavsrettproblem, på grunn av ei linje frå «Piece of My Heart». Dei første meksikanske og nederlandske trykka av albumet hadde med den originale versjonen.

Innhald

CD-versjon

Alternativ versjon

Medverkande 
Queen
Freddie Mercury - solovokal, piano
Brian May - solo- og korvokal, elektrisk gitar, orgel
Roger Taylor - solo- og korvokal, trommer, perkusjon
John Deacon - bassgitar

Andre musikarar
Rebecca Leigh-White - korvokal
Gary Martin - korvokal
Catherine Porter - korvokal
Miriam Stockley - korvokal

Alternativ versjon
Made in Heaven – The Film's Edit (0:29) (berre på DVD-en på 'Song Select'-skjermen)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Let Me Live» frå ,  den 30. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 Tekst på den offisielle nettsida til Queen

Queen-songar
Singlar frå 1996
Parlophone-singlar
Rockeballadar
Songar skrivne av Brian May
Songar skrivne av John Deacon
Songar skrivne av Roger Meddows-Taylor
Songar skrivne av Freddie Mercury
Hollywood Records-singlar
Gospel-songar
Per Lerøy

Per Lerøy () er ein norsk lokalpolitikar  for Arbeidarpartiet. Han er ordførar i Austrheim kommune i Hordaland frå valet i 2011.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Per Lerøy» frå , den 30. juli 2016, revisjon 15763357 

Ap-ordførarar i Hordaland
Ordførarar i Austrheim
Siri Klokkerstuen

Siri Klokkerstuen () er ein norsk lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Ho er ordførar i Etne kommune i Hordaland frå valet i 2015. I perioden 2009—13 var ho sjette vararepresentant til Stortinget for Arbeidarpartiet i Hordaland.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Siri Klokkerstuen» frå , den 30. juli 2016, revisjon 15496090 

Ap-ordførarar i Hordaland
Ordførarar i Etne
Stian Herøy

Stian Herøy () er ein norsk lokalpolitikar for Høgre. Han er ordførar i Fedje kommune i Hordaland frå valet i 2015.

Kjelder 

Høgreordførarar i Hordaland
Ordførarar i Fedje
Marianne Sandahl Bjorøy

Marianne Sandahl Bjorøy () er ein norsk lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Ho er ordførar i Fjell kommune i Hordaland frå valet i 2015.

Kjelder 

Ap-ordførarar i Hordaland
Ordførarar i Fjell
Mother Love

«Mother Love» er ein song av Queen frå 1995 på albumet Made in Heaven, gjeven ut etter Freddie Mercury døydde i 1991. Han var skriven av Brian May og Mercury. Songen er den aller siste Mercury spelte inn, i mai 1991, seks månader før han døydde.

Detaljar
«Mother Love» var den siste songen skriven i lag av Mercury og Brian May og det var aller siste gongen Mercury song i studio. Vokalen til Mercury vart spelt inn mellom 13. og 16. mai 1991, etter innspelinga av Innuendo. Under innspelinga, før dei nådde det siste verset, sa Mercury til May at han måtte kvile seg litt, men at han skulle kome attende og avslutte songen. Han kom aldri attende, og May måtte syngje det siste verset. 

På slutten av songen kan ein høyre ein sample frå eit konsertopptak frå den kjende konserten til Queen på Wembley Stadium, og ein sample frå introen av studioversjonen av «One Vision» og «Tie Your Mother Down». 

Mot slutten av songen finst òg eit par sekundar langt klipp av alle songane Queen spelte inn, sett i saman av særs korte klipp. 

Songen har òg ein sample av ein versjon av «Goin' Back», ein song skriven av Carole King og Gerry Goffin, som Mercury song i 1972. Versjonen vart gjeven ut som B-sida til «I Can Hear Music», ein song av Ronettes som Larry Lurex spelte inn og gav ut kort tid før debutalbumet til Queen kom ut. Mot slutten av songen kan ein høyre eit spedbarn som gret.

Medverkande 
Freddie Mercury - solovokal, trommemaskin
Brian May - solovokal, gitarar, klaverinstrument
Roger Taylor - trommer
John Deacon - bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mother Love (Queen song)» frå ,  den 30. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Queen-songar
Songar frå 1995
Songar skrivne av Freddie Mercury
Songar skrivne av Brian May
Flekksnipe

Flekksnipe (Actitis macularius) er ein liten vadefugl i snipefamilien. Ho er ein systerart til strandsnipe, liknar strandsnipa i utsjånad, men har vanlegvis ikkje overlappande utbreiing. Dei er klassifiserte som dei to einaste medlemmene i den biologiske slekta Actitis. Flekksnipa hekkar i Nord-Amerika, og er ein trekkfugl som overvintrar i Mellom-Amerika, Karibia og i Sør-Amerika.

Skildring 
Flekksnipa når ei kroppslengd på 18 til 20 centimeter. Vengespennet er på 37 til 40 cm. Vekta varierer mellom 19 og 76 gram. 

I hekketida er oversida av vaksne fuglar grønleg brun med mørke tverrstriper. Nebbet er oransje med svart tupp. Vidare har fjørdrakta kvit augebrynstripe over ei mørkare stripe som går frå nebbrota gjennom auget til øyredekkarane. Strupen, brystet og undersida er kvit. I hekkedrakta med iaugefallande store, brune flekker. I vinterdrakta har undersida ingen flekker, berre på sidene av brystet er det utvaska, gråbrune flekker. Oversida er jamt brun og nebbet er brunt. Dei unge fuglane liknar vaksne fuglar i vinterdrakt.

Denne arten hekkar over mykje av Canada og USA, frå Alaska på tvers av kontinentet til Newfoundland, den sørlege grensa er omtrent gjennom sørlege California, søraustre Arizona og vestlege New Mexico, derfrå austover til Nord-Carolina. Overvintringsområdet ligg i aller sørlegaste USA inkludert Florida, gjennom Mellom-Amerika og Karibia til Sør-Amerika inkludert Galápagosøyane. Sørgrensa går gjennom nordlege Argentina. I Chile til meir enn 42 ° sør. Streiffuglar kjem til Europa, i få tilfelle kjem einslege flekksniper òg til Noreg.

Habitatet i hekkesesongen er ofte breidder av elver og innsjøar, hekking kan skje heilt opp til 4700 moh.  Utanom hekketida lever ho òg i kystsona. Flekksnipa et hovudsakleg virvellause dyr, som ho plukkar frå bakken. Viss ho forfølgjer eit byte, kan ho minne om ein liten hegre i måten ho går fram på: tar først ei litt krum haldning og deretter plutseleg hakke etter bytet. På kysten er flekksnipa først og fremst på strandeng eller tangvoll og plukkar føde av det som er vaska opp av bølgjene ved kysten. Overvintrande fuglar kan òg ete småfisk og krabbar.

I vintermånadene kan flekksniper tidvis danne små flokkar, men hekkinga skjer individuelt i par. Paret dannar eit monogamt eller polyandrisk tilhøve som eksisterer berre ein hekkesesong. Det uvanlege med denne arten er at hofuglar konkurrerer om hannar. Reiret er ein grunn senking i bakken med tilpassa plantematerialar. Hannen lagar vanlegvis fleire slike reirplassar som hoa kan velje blant. Kullet består vanlegvis av fire (3-5) egg. Ved monogame tilhøve vil begge foreldre vere involvert i ruging, i polyandirelasjonar hannane åleine. Rugetida er 21 til 22 dagar.

Storleiken på populasjonen er estimert til 640 000 individ, er minkande, men arten har status som livskraftig, LC.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Drosseluferläufer» frå ,  den 31. juli 2016.  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Fuglar i den neotropiske regionen
Fuglar i den nearktiske regionen‎
Streiffuglar i Noreg
Allen Johnson

Allen Kenneth Johnson () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Washington, D.C., som spesialiserte seg på 110 meter hekk. Han vart verdsmeister i øvinga fire gongar i tida 1995-2003, og olympisk meister i 1996.

Aktiv
Johnson vann 60 meter hekk ved innandørs-VM 1995 i Barcelona på tida 7,47. Seinare same året sette han personleg rekord med 12,98 sekundar på 110 m hekk, og vart så verdsmeister på 110 m hekk då han i Göteborg sprang på 13,00. Året etter vann han gullmedaljen i same øvinga under sommarleikane i Atlanta på ny olympisk rekord, 12,95. Elles i OL-sesongen forbetra han den personlege rekorden til 12,92 sekundar, ein hundredels sekund bak Colin Jackson sin verdsrekord, ei tid han oppnådde både i Atlanta i juni (før OL) og i Brussel i august.

Under VM 1997 i Aten forsvarte Johnson meistertittelen på 110 meter hekk då han vann på tida 12,93. Dei neste sesongane vart han utan medaljar, i 1999 vart slått ut i kvartfinalane i Sevilla-VM og i dei olympiske leikane 2000 i Sydney enda han på fjerdeplass.

I 2001 tok Johnson sitt tredje VM-gull på 110 meter hekk, 0,03 sekund føre Anier García frå Cuba. To år seinare vann Johnson 60 meter hekk i innandørs-VM i Birmingham, ein prestasjon han kopierte i Budapest i 2004. Sommaren 2003 forsvarte Johnson ein VM-tittel på 110 m hekk for andre gong, vinnartida 13,12 sekundar var den svakaste han vann eit VM-gull med.

Under Sommar-OL 2004 i Aten snubla Johnson i ein hekk under kvartfinalen og braut tevlinga. Ved verdsmeisterskapen i Helsinki i 2005 fekk han bronsemedaljen, med tida 13,10 kom han inn tett bakom Ladji Doucouré på 13,07 og Liu Xiang på 13,08. Hausten 2006 sprang han for ellevte gong under 13 sekundar på 110 m hekk, då han i Aten vart klokka inn på 12,96 sekundar. Johnsons siste meisterskap var innandørs-VM 2008 i Valencia, der han vart andremann på 60 m hekk etter Liu.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 13,00, framom Tony Jarrett (13,04)
OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje – 12,95, framom Mark Crear (13,09)
VM 1997 i Aten: Gullmedalje – 12,93, framom Colin Jackson (13,05)
OL 2000 i Sydney: Nr 4 – 13,23
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 13,04, framom Anier García (13,07)
VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 13,12, framom Terrence Trammell (13,20)
OL 2004 i Aten: Utslått i kvartfinalane (nr 30)
VM 2005 i Helsinki: Bronsemedalje – 13,10

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Allen Johnson» frå ,  den 31. juli 2016.  
 

Hekkeløparar frå USA
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Olympiske meistrar for USA
Svetlana Masterkova

Svetlana Aleksandrovna Masterkova () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar som vart olympisk meister både på 800 meter og 1500 m i 1996, europameister 1998 og verdsmeister 1999 på 1500 meter.

Aktiv
Masterkova, som var frå Atsjinsk i Sibir, fekk sitt gjennombrot då ho i 1991 vart sovjetmeister på 800 meter. Ho tok seg same året til finalen på 800 meter i Tokyo-VM, men enda på åttande og sisteplass.

Dei neste sesongane hadde ho lite suksess, med andreplassar på 800 m i innandørs-VM 1993 og i verdscupen same året, som det beste. Ho sleit tidvis med skadar, og ho fødde ei dotter i 1994.

Våren 1996 vart Masterkova nummer tre på 800 m i innandørs-EM i Stockholm. Same året byrja ho å delta også på 1500 meter, og i den russiske friidrettsmeisterskapen vann ho både 800 m og 1500 m. Ho vart likevel ikkje rekna med mellom favorittane på 800 m under Sommar-OL i Atlanta, der ein forventa eit oppgjer mellom Maria Mutola og Ana Fidelia Quirot. Masterkova tok leiinga frå start, og heldt sidan alle konkurrentane bak seg til målstreken var passert, Quirot vart nummer to, 0,38 sekund bak. Fem dagar seinare vann Masterkova også gullmedaljen på 1500 m etter same oppskrifta, sju tidels sekund føre Gabriela Szabo. Dermed hadde ho kopiert Tatjana Kazankina sin dobbeltriumf på dei same distansane, tjue år tidlegare.

Masterkova deltok i VM 1997, men ein akhilles-skade førte til at ho braut forsøka på 1500 meter. Derimot toppa ho ein stor 1998-sesong med siger på 1500 m under europameisterskapen. I 1999 deltok ho på ny på begge mellomdistansane i verdsmeisterskapen. På 800 m måtte ho sjå Ludmila Formanová, 1.56,68, og Maria Mutola, 1.56,72, eit par tidels sekund framfor seg, men på 1500 meter vann ho med romsleg margin, 0,82 sekund, til Regina Jacobs frå USA. Året etter var Masterkova på plass i Sydney-OL, der ho braut sitt 1500-meterheat.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Nr 8 på 800 m – 2.02,9
OL 1996 i Atlanta: Gull på 800 m – 1.57,73, og 1500 m – 4.00,8
VM 1997 i Aten: Utslått i semifinalane på 1500 m (nr 24 – 4.22,7)
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje på 1500 m – 4.11,9, framom Carla Sacramento (4.12,6)
VM 1999 i Sevilla: Gull på 1500 m – 3.59,5, bronse på 800 m – 1.56,93
OL 2000 i Sydney: Braut forsøket på 1500 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Svetlana Masterkova» frå ,  den 31. juli 2016.  
 

Russiske friidrettsutøvarar
Russiske mellomdistanseløparar
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Olympiske meistrar for Russland