alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Spisse

Spisse er ein liten og lett bruksbåt som har vorte bygd i Nordland sidan slutten av 1800-talet. Då hadde båttypar frå Sør-Noreg, som listerbåtar og møringar, vore i bruk under fiskeria i Nord-Noreg. Båtbyggjarar nordpå prøvde etter kvart å bygge båtar med liknande eigenskapar. 
Den første ranaspissa vart konstruert og bygd av Mikael Nordås frå Drevvatnet i Elsfjord. Han fekk teke nokre mål av ein båt ombord i hurtigruta då ho låg i Hemnesberget. Den båten var frå Færøyane. Ut frå måla han tok, skapte han ein spissbåt, som synte seg å verte vellukka. Snart var det fleire som ville ha denne båten. Andre båtbyggjarar i distriktet tok etter og bygde liknande båtar. 

Spissa vart ein praktisk og rimeleg bruksbåt. Ho vart mykje nytta til heimefiske og til lokal transport, og utkonkurerte nordlandsbåten på dette området. Ho fylte og eit nytt bruksområde. Dei større, ofte motoriserte fiskefartøya som no kom i bruk, låg ute på hamna i utfar når dei var i land. Spissa egna seg godt til skyss til og frå båtane på hamna. Ho var kraftigare enn jolla. Den korte kjølen gjorde at ho lettare kunne manøvrerast på tronge hamner enn nordlandsbåten. Spissa var rimeleg. Til bygging av ein nordlandsfæring gjekk det med mange røter. Dei vart det mindre bruk for ved spissebygging. I tillegg kunne borda vere smalare, og dermed enklare å skaffe.

Konstruksjon 
Samanlikna med nordlandsfæringen var overgangen mellom kjøl og stamn slakkare. For å sleppe å bruke å bruke ved med særleg krumning, vart stamnane samansett av fleire deler som vart laska eller limte saman. Ein slutta å bruke lòt. Stamnen vart sett rett på kjølen.

Det vert brukt både fastband og lausband i spissene, men ikkje betar. Fastbanda vart samansett av fleire deler; botnband og opplengarar. Fastbanda i skutane er heile, uthogde av rotemne. Dei tynnanre lausbanda, som ligg i romma mellom fastbanda, vert laga av selje. Ho er langfibra og lett å bøye. I toftene er det hakk som passar ned på fastbanda. Framtofta, og kanskje ei av dei andre , er festa med tofteknektar til ripbordet. Dette for å stive av båten når ein ikkje brukar betar. Dette er om lag same måten som ein festar tofter på på austlandsbåtar og strandebarmarar.

Ripa var i førstninga vanleg Rana-rip. På 1950 talet gjekk mange over til å bygge med Trongmo-rip. Båtbyggjarane hadde og sine individuelle løysingar på ripkonstruksjonen. 

I Rana har spissa vorte bygd av gran. Spisser som har vorte bygde i Saltdal, er bygde av furu. På saltdalspissene vert det brukt lòt mellom stamn og kjøl. Kjølen er kortare og meir avrunda. Det gjer at spisser frå Saltdal er lettare å svinge, men dei er mindre retningsstabile ved roing og segling.

Spisser har vorte bygde med 2 rom, 2 1/2 rom og 3 rom. Dei siste har då 3 par keipar.

Kjelder 
 Ulf Mikalsen:Trebåtbygging - Bygging av spissbåt i Rana, Båtbyggerens forlag, 2006

Bakgrunnsstoff 
Fotoalbum for ulf.no

Norske båttypar
Årdalen

Årdalen er ein veglaus gard i Stad kommune. Garden ligg sørvend med utsyn mot klosterøya Selja. Årdalen vart fråflytta i 1957. Det har aldri vore maskinell drift på garden, og mykje er som det var i gamal tid. I 2006 vart det skipa eit venelag, Aardalens Venner, som tek vare på bygningar og kulturlandskap. Garden er i privat eige, medan Aardalens Venner har bruksrett. I 2009 vart strekninga Hoddevik - Liset, der Årdalen ligg vald ut som eitt av 20 særskilt verdfulle norske kulturlandskap.

Bakgrunnsstoff
Aardalens Venner 
Selje Kommune om Årdalen
Hoddevik - Liset eit av 20 utvalde kulturlandskap i jordbruket

Gardar i Vestland
Byggverk i Stad
Handtein

Handtein er ein reiskap til spinning. Ein handtein er vanlegvis sett saman av ein lang, kvass pinne og eit relativt tungt, rundt spinnehjul som til dømes kan vere av kleberstein. 

Reiskapen har vore i bruk i svært lang tid. Spinnehjulet skal ha kome i bruk i yngre romartid, kring år 200 e.Kr. Spinnehjul frå handtein er nokså vanlege arkeologiske funn. På fleire spinnehjul frå vikingtid finn ein runeinnskrifter med namnet på eigaren. Ei stor overvekt av kvinnenamn på desse spinnehjula vitnar om at spinning på handtein var kvinnearbeid den gongen. Handteinen vart etterkvart fortrengd av rokken eller spinnerokken, som gjorde sitt inntog utover på 1600-talet.

Bakgrunnsstoff 
 Bloggen Arkeologi i Nord om spinneside og sverdside

Handverk
Handarbeidsreiskapar
Asseim

Asseim (også skrive Asheim) er ei bygd i Gulen kommune i Vestland. Ho ligg på austsida av Risnefjorden, rett overfor Brekke på vestsida. Europaveg 39 går gjennom bygda.

Kjelder 

Bygder i Gulen
Gardar i Gulen
Dharma

Dharma (sanskrit) eller dhamma (pali) er eit grunnleggjande prinsipp i indisk tenking og i hinduismen, buddhismen, djainismen og sikhismen. Omgrepet har ei brei tyding som omfattar berande prinsipp, fast ordning, moral, lov og religion.

Hinduisme 

I vedisk tradisjon er dharma den faste, moralske verdsordenen som gudane Varuna og Mitra opprettheld. I seinare hinduisk lovtradisjon nyttar ein «dharma» særleg om retten, loven, slik han kviler på ei evig verdsordning. Denne retten vart tidleg utforma i korte leietrådar, dharmasutra, og seinare i meir systematiske lærebøker, dharmashastra. Den mest kjende av desse er Manavadharmashastra som skal ha blitt skrive av Manu, stamfaren til menneska. Boka er truleg utforma mellom 200-talet f.Kr og 200-talet e.Kr.

Dharma er personleggjort som Jama, dødsguden. I eposet Mahabharata tek dharma skikkelse som Vidura. Dharma er også far til ein av heltane, Judhisjthira, som heile livet prøver å følgja dharma framfor alt anna.

I læra om fire tidsaldrar (yuga) står dharma, symbolisert av ein okse, støtt på fire føter i den første tidsalderen (satyayuga). Desse fell gradvis bort slik at i den siste tidsalderen (kaliyuga) står dharma berre på ein fot.

Buddhisme 
I buddhismen viser dharma til sjølve læra, og er ein av «Dei tre juvelane» ved sidan av Buddha og munkeordenen. Dharma viser òg til elementa som utgjer heile vera.

Dharmahjulet (dharmachakra eller dhammacakka) symboliserer dharma og har vore eit viktig bilde sidan dei tidlegaste tidene innan buddhismen.

Sikhisme 
I sikhismen blir dharm brukt om 'den rette vegen'. Denne vegen blir forklart i den heilage boka Guru Granth Sahib og er noko ein kvar sikh bør følgja.

Kjelder 
 
 Denne artikkelen bygger på «Dharma» frå ,  den 7. november 2010.  
 

Hinduisme
Buddhisme
Djainisme
Sikhisme
Øyrelva i Gulen

Øyrelva er ei elv i Gulen kommune i Vestland. Ho er  lang, og har eit nedbørfelt på . Middelvassføringa ved munningen er .

Elva har utspring frå nokre små vatn på Lindelifjellet, og renn derfrå i vestleg, seinare sørvestleg retning ned mot grenda Verkland. Elva blir her kalla Storelva, og renn saman med sideelvane Botnelva og Fossedalselva. Lengre ned blir dalen flatare, og elva renn gjennom myrlendte område ved Nylona og Verlonene. Ho møter her sideelvane Tynningestølselva og Sulelva. Sulelva, som er den største av sideelvane, kjem frå Sulevatnet, som ligg på kommunegrensa mellom Gulen og Masfjorden. Etter samløpet med Tynningestølselva og Sulelva skiftar elva namn til Øyrelva og renn vidare mot vest den siste kilometeren til ho munnar ut i Yndesdalsvatnet like søraust for grenda Yndesdal. 

Fv2 går langs vassdraget frå Ynnesdalsvatnet til forbi Verkland. 

I likskap med mange andre vassdrag i området vart fiskebestandane i Furdalselva negativt påverka av sur nedbør, spesielt i tida 1960-1990. I dei tre Dauremålsvatnan døydde auren ut allereie på 1960-talet.

Kjelder 

Elvar i Gulen
Hogganviksteinen

Hogganviksteinen er ein runestein som er funnen på garden Hogganvik i Mandal kommune. Steinen har 61 teikn, så runeinnskrifta er uvanleg lang. Då steinen vart funnen i september 2009 var det rundt 60 år sidan sist det vart gjort eit liknande funn i Noreg. Steinen er datert til folkevandringstid eller yngre romartid, frå 200- til 500-talet. 

Det var Arnfinn og Henrik Henriksen som fann steinen, som låg med skriftsida ned i hagen deira. Etter alt å døme har steinen lege med skriftsida ned sidan kort etter at runene vart rissa. Runene har difor ikkje vore utsette for vêr og vind, og dei er særs lite forvitra. I dag er steinen reist på funnstaden, slik han truleg opphavleg har stått.

Innskrifta og tolkinga 

Innskrifta er tolka av professor og runolog James Knirk i samarbeid med runologane Jonas Nordby og Terje Spurkland, og professor i germansk filologi, Harald Bjorvand.

Innskrifta 
[s]kelbaþewas s^tainaR aasrpkf

aarpaa inana naloR/naboR/(nawoR)

ek naudigastiR

ek erafaR

Tolkinga 
Skelba-þewaR’s [“Skjelvande-tenar sin”] stein [=(grav-) minne].

[Bokstavmagi:] aaasrpkf aarpaa

Innanfor/innanifrå ?navet/?novet [eller: ?nåla].

Eg [=runerissaren] [heiter] NaudigastiR [=”Naud-gjest”];

Eg [kallast] Jerven.

Bakgrunnsstoff 

 Frans-Arne Stylegar med ei førebels oppsummering 
 The Hogganvik Runestone - Arkeologi i Nord
 Middelaldernett om Hogganviksteinen
 Arkeologi i Nord: Innskrifta er tolka

Arkeologiske funn i 2009
Runesteinar i Noreg
Kulturminne i Lindesnes
Yndesdal

For sida om den fråflytta garden i Luster, sjå Yndesdal i Luster.
 
Yndesdal (også skrive Yndesdalen og Ynnesdal) er ei jordbruksbygd i Gulen kommune i Vestland. Ho ligg ved austenden av Yndesdalsvatnet, på ei sørvendt slak li under Husefjellet (631 moh). Fv2 går gjennom bygda. Like søraust for bygda munnar Øyrelva ut i Yndesdalsvatnet.

Kjelder 

Bygder i Gulen
Spinning

Spinning er ein handverksteknikk som går ut på å trekke ut fibrar og tvinne dei saman til garn. Ein kan spinne for hand med handtein eller spinnerokk, eller ved hjelp av maskiner. Det er mogleg å spinne garn av dyrefibrar som ull og silke, eller ein kan nytte plantefibrar som lin og bomull. I våre dagar kan ein også nytte ulike kunstfibrar. Kunsten å spinne har vore kjend i særs lang tid.

«Spinning» (frå engelsk) er òg ei vanleg nemning på kondisjonstrening utført på spesiallaga, stilleståande syklar innandørs, såkalla spinningsyklar.

Bakgrunnsstoff 

 
Handverk
Verkland

Verkland er ei grend i Gulen kommune i Vestland. Ho ligg øvst i dalen som fører opp frå austenden av Yndesdalsvatnet. Fv2 går gjennom bygda.

Matrikkelgarden Verkland er slektsgarden til Wergeland-slekta. I 1975 vart det reist ein bauta på Verkland til minne om Henrik Wergeland.

Basert på førstelekken kan namnet ifølgje Oluf Rygh tyde «Land, hvorpaa der er lagt meget arbeide». I si utgreiing under avdukinga av Wergeland-bautaen nemnde Hans Wergeland at viss ein ser namnet i samanheng med to andre stadnamn på garden, Smedsdalen og Ulsterhaugen («ulster» = «blåster» eller «trekk») kan førstelekken «verk» ha samanheng med utvinning av jarn, noko som igjen kan tyde på at det i tidlegare tider har vore drive utvinning og tilverking av jarn på Verkland.

Kjelder 

Bygder i Gulen
Manfred Wörner

Dr. jur. Manfred Wörner () var ein tysk konservativ politikar (CDU) og diplomat. Han var forsvarsminister i Tyskland frå 1982 til 1988, og generalsekretær i NATO frå 1988 til han døydde i 1994. Slutten på den kalde krigen fann stad innanfor embetsperioden hans. Han fekk kreftdiagnose under tida si som generalsekretær, men han valde å bli verande i posten til få dagar før han døydde av sjukdomen.
Mange syntest dei fekk eit glimt av mennesket bak generalsekretærrollen då han gretande kommenterte bortgangen den norske utanriksministeren Johan Jørgen Holst i januar 1994 - berre nokre månader før han sjølv gjekk bort.

Wörner var barneborn av Luftwaffe-generalen Hermann Aldinger, sjef for 1. tunge luftvernbatteri i Legion Condor under den spanske borgarkrigen. Han voks opp i huset til bestefaren i Stuttgart-Bad Cannstatt og gjekk på Johannes-Kepler-gymnasiet der. Etter at han tok sin Abitur i 1953 studerte han jus i Heidelberg, Paris og München. Han tok sin første juridiske statseksamen i 1957 og den andre i 1961, og vart same år dr. jur. med eit arbeid innan internasjonal rett. Han gjorde deretter karrière som embetsmann, og var dessutan jagarpilot og reserveoffiser i Luftwaffe. Han vart innvald i det tyske parlamentet i 1965, og var viseformann for den konservative fraksjonen og dessutan formann for forsvarskomitéen. I 1982 vart han utnemnd til forsvarsminister i regjeringa til Helmut Kohl. Han gjekk av som forsvarsminister den 18. mai 1988 og vart generalsekretær i NATO den 1. juli same år.

Sidan 1996 har det tyske forsvarsministeriet utdelt ein Manfred Wörner-medalje til offentlege personar som har gjort ein særleg innsats for fred og fridom i Europa. Mottakarar av medaljen inkluderer Richard Holbrooke, Ewald von Kleist, Javier Solana, Christian Schwarz-Schilling, Martti Ahtisaari og Klaus Naumann.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 7. november 2010.

Referansar

Bakgrunnsstoff
http://www.nato.int/docu/review/2004/issue3/norwegian/history_pr.html 

CDU-politikarar
Tyske føderale ministrar
Tyske diplomatar
Tyske forsvarsministrar
Generalsekretærar i NATO
Folk frå Stuttgart
Einar Wøhni

Einar Joachim Wøhni () var ein norsk politikar for Ap. Han var landbruksminister i den tredje regjeringa til Einar Gerhardsen 1960–63 og stortingsrepresentant frå Troms 1961–1965.

Wøhni var utdanna frå Finnmark landbruksskole og Statens småbrukslærerskole. Han arbeidde som herredsagronom og lærer, før han vart direktør i Direktoratet for vilt og ferskvassfisk 1965-1976. Frå 1977 til 1987 var han fylkeskartsjef i Nordland.

Verv 
 1955–1959 medlem i Kvæfjord kommunestyre
 1958–1960 formann i Sør-Troms Arbeidarparti
 1957–1961 medlem i landsstyret til Arbeidarpartiet

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Einar Wøhni» frå ,  den 7. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 

 

Norske landbruksministrar
Ap-statsrådar
Statsrådar i Regjeringa Gerhardsen III
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar for Troms
Norske embets- og tenestefolk
Folk frå Lebesby
Friedrich Wöhler

Friedrich Wöhler () var ein tysk kjemikar, mest kjend for syntesen sin av urea (urinstoff) 1828. Dette var det første organiske stoffet som vart laga syntetisk frå heilt ikkje-organiske utgangsstoff. Dette førte til at ein gjekk bort frå teorien om at ein trong ei særleg «livskraft» (vitalitetsprinsippet) for å skape karbonsambindingar. Wöhler var òg først til å isolere mange av grunnstoffa.

Wöhler vart fødd i Eschersheim, i dag eit distrikt i Frankfurt am Main. I 1823 avslutta Wöhler medisinstudiane sine i Heidelberg ved laboratoriet i Leopold Gmelin som arrangerte eit høve for Wöhler å arbeide hos Jöns Jakob Berzelius i Stockholm. Frå 1825 til 1831 var Wöhler lærar ved yrkesskulen i Berlin, frå 1828 med tittelen professor. Frå 1831 til 1836 var han professor ved den høgare yrkesskulen (Polytechnikum) i Kassel. Etter Friedrich Stromeyer døydde i 1835 vart Wöhler i 1836 etterfølgjaren hans i professoratet i medisin, kjemi og farmasi ved Universitetet i Göttingen og arbeidde der til han døydde i 1882.

Wöhler var medlem av Vitskapsakademiet i Göttingen og vart i 1834 innvalt som utanlandsk medlem av den svensken Kungliga Vetenskapsakademien.

Priser og utmerkingar (utval) 
1872 – Copleymedaljen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Friedrich Wöhler» frå ,  den 7. november 2010.

Bakgrunnsstoff 

Tyske kjemikarar
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Folk frå Frankfurt am Main
Per Wästberg

Per Wästberg () er ein svensk skjønnlitterær forfattar, litteraturkritikar og journalist.

Wästberg debuterte som forfattar i 1949. Han vart i 1953 journalist i avisa Dagens Nyheter, seinare òg kulturredaktør. Frå 1976 til 1982 var Wästberg sjefredaktør for Dagens Nyheter. I 1997 vart Wästberg innvald som medlem i Svenska Akademien, der han har stol nummer 12.

Politisk engasjement

Wästberg har òg utmerkt seg ved eit sterkt politisk engasjement knytt til ytringsfridom og menneskerettar. I 1964 var han medstiftar av den svenske avdelinga av Amnesty International.  I 1967 vart han leiar for den svenske PEN-klubben.  Seinare var han òg leiar for International PEN frå 1979 til 1986. Etter reiser i Afrika voks det fram eit aukande engasjement retta mot kolonialisme og raseskiljepolitikken i Rhodesia og Sør-Afrika. I 1959 vart han utvist frå Rhodesia, året etter òg frå Sør-Afrika. Han utgav i 1960 to bøker om dei to landa, Förbjudet område og På svarta listan, som fekk tyding for kampen mot apartheid.

Prisar og utmerkingar (utval)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Per Wästberg» frå ,  den 7. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Medlemmar av Svenska Akademien
Svenske forfattarar
Folk frå Stockholm
Wärtsilä

Wärtsilä er eit finsk industrikonsern som lagar komplette kraftforsyningssystem og smarte teknologiløysingar til marine- og energimarknadane. Wärtsilä-konsernet har operasjonar på over 200 lokasjonar i over 70 land, og har rundt 18 000 tilsette. I 2020 omsette konsernet, som er leia av Håkan Agnevall, for 4,6 milliardar euro.

I Noreg
Wärtsiläs hovudaktivitetar i Noreg er utvikling og sal av framdriftssystem, elektro- og automasjonssystem og navigasjonssystem for skip og offshoreinstallasjonar til kundar over heile verda. Verksemda omfattar òg ei rekke servicetenester til norske kundar som opererer fartøy og boreriggar heime eller i utlandet. Vidare utviklar og tilbyr Wärtsilä i Noreg ei rekke miljøløysingar, for eksempel reinseanlegg for eksosgass og miljøombyggingar, og er leiande innan ulike system for gasshandtering i både marin og landbasert industri.

Den norske delen av Wärtsilä er blant anna ein pådrivar i ZEEDS, der fleire selskap jobbar saman for å utvikla framtidas løysing for produksjon og distribusjon av utsleppsfri energi til skipsfarten. Vidare er Wärtsiläs «norske» gass- og hybridteknologiar sentrale i Eidesvik Offshores banebrytande forskingsprosjekt for å gjera «Viking Energy» til verdas første utsleppsfrie forsyningsskip, samt i Teekays serie med nye, klimavenlege bøyelastarar.

Wärtsilä har fire dotterselskap i Noreg, med til saman rundt 1000 ansatte:

Wärtsilä Norway AS har hovudaktiviteten sin i nabokommunane Stord og Bømlo, med hovudkontor i sistnemnde. Selskapets verksemd omfattar elektriske framdriftsløysingar for alle typar skip, engineering til propellanlegg, samt omfattande servicetenester til norske skips- og riggkundar.

Wärtsilä Gas Solutions Norway AS i Asker tilbyr system og løysingar innan ei rekke gass-segment, inkludert marine lastesystem for flytande naturgass (LNG) og petroleumsgass (LPG), marine gassdrivstoffsystem, gassterminalar på land og biogass-system.

Wärtsilä Moss AS utviklar og tilbyr inertgass-system som sikrar lastetankar om bord i alle typar tankskip og flytande installasjonar for olje- og gassproduksjon, samt løysingar for eksosgassreinsing til alle typar skip.

Wärtsilä Valmarine AS, med hovudsete i Drammen, er ein global leverandør av skipsautomasjon og navigasjonssystem – med fokus på cruiseskipindustrien.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wärtsilä» frå ,  redigert den 12. mars 2021.

Bakgrunnsstoff

I Norge

Finske føretak
Skipingar i 1834
Gunn Wærsted

Gunn Wærsted () er tidlegare konserndirektør i Nordea Bank. Wærsted er fødd i Vråliosen i Kviteseid kommune, men flytte til Drammen som seksåring og voks opp der. Wærsted er utdanna siviløkonom ved Handelshøgskolen BI. I 2008 og 2009 vart ho av VG kåra til Noregs mektigaste næringslivskvinne og kom i 2008 på 9. plass i kåringa til Kapital over Noregs 100 mektigaste kvinner.

Karriere

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 7. november 2010.  
 

NBL-artikkel om Wærsted, skriven av Gunnar Stavrum.

Bakgrunnsstoff
Store norske Leksikon - Biografi

Norske konsernsjefar
Norske siviløkonomar
Nordea
Folk frå Drammen
Folk frå Kviteseid
Elin Wägner

Elin Matilda Elisabet Wägner () var ein svensk forfattar, journalist og feminist.

Dei skjønnlitterære bøkene til Elin Wägner handlar om kvinnerettar, kvinneleg røysterett, fredsspørsmål, sosiale spurnader og miljøspørsmål. Feminismen ho representerer kallast normalt for særartsfeminisme. Ho blir normalt rekna som ein av dei såkalla «tiotalsförfattarna» og var ein del av Fogelstadsgruppa. Wägner er mest kjend for engasjementet sitt for kvinneleg røysterett og for at ho var med og grunnla Redd Barna i 1919.

Wägner vart medlem av Samfundet De Nio i 1937 og av Svenska Akademien i 1944. Ho var aktiv skribent i tidsskriftet Tidevarvet i perioden 1923–1936.

Ho var dotter av rektor og fil. dr. Sven Wägner og Anna Mathilda Elisabeth Ekedahl, prestedotter frå Tolg i Småland. Ho var syster til journalisten Harald Wägner, tante til Ria Wägner og gift med litteraturvitaren John Landquist i perioden 1910–1922.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 7. november 2010.  
 

Svenske forfattarar
Svenske journalistar
Medlemmer av Svenska Akademien
Folk frå Lund i Sverige
Storbynatt

Storbynatt er eit norsk talkshow med Bård Tufte Johansen og Harald Eia som gjekk på NRK i 2010. Første sending gjekk av stabelen 2. november 2010 på NRK1.

Programmet hadde gode sjåartal på premieren (550 000 som såg på), men utover sesongen miste det mange sjåarar. 

Duoen fekk lunken mottaking av kritikarar. Ein del av kritikken var at humoren i programmet var for føreseieleg.

Sendingar

I tillegg vart det sendt ein spesialepisode den 30. desember med klipp frå dei andre episodane.

Referansar

Fjernsynsseriar frå 2010-åra
Norske fjernsynsprogram
Fjernsynsprogram frå NRK
Steinsdalelva

Steinsdalelva er ei elv i Gulen kommune i Vestland. Ho er ei sideelv til Frøysetelva og er  lang, med eit nedbørfelt på . Middelvassføringa ved munningen er .

Elva har utspringet sitt i fjellområda søraust for Austgulen, som ei rekkje små bekker som renn saman i Austgulstølvatnet (389 moh). Derfrå renn ho mot sør-sørvest gjennom den 5 km lange Steinsdalen, der ho mottek fleire sidebekker. Rundt ein kilometer før munningen snur elva brått mot aust, deretter mot sør, før ho munnar ut i Vetlevatnet, like vest for Yndesdalsvatnet.
 
Avløpet frå Austgulstølvatnet er overført til Klyvtveitvatnet for å bli nytta i kraftproduksjon i Kløvtveit kraftverk. Overføringa tilsvarar rundt 40% av Steinsdalelvas naturlege vassføring ved munningen i Vetlevatnet.

I likskap med mange andre vassdrag i området vart fiskebestandane i Steinsdalelva negativt påverka av sur nedbør, spesielt i tida 1960-1990. Aurebestanden i Austgulstølsvatnet vart på 1970-talet sterkt redusert. Men utviklinga har sidan snudd noko og i 2003 var bestanden av aure i Austgulstølvatnet relativt god. og bestanden av aure har teke seg opp noko, til trass for at vatnet ikkje har vore kalka og det ikkje har vore sett ut fisk.

Kjelder 

Elvar i Gulen
Kløvtveit kraftverk

Kløvtveit kraftverk er eit vasskraftverk i Gulen kommune i Vestland. Kraftverket utnyttar eit fall på om lag 380 meter frå Klyvtveitvatnet til Austgulfjorden. Nedbørfeltet er på 10,9 km² og årstilsiget på 50 millionar m³. Kraftverket har installert ein peltonturbin med yting på 8,9 MW. Midlare årsproduksjon er på 41,8 GWh.

Kraftverket vert ått og drifta av BKK og vart ferdig utbygd i 2006.

BKK inngjekk i samband med utbygginga avtale i 2001 om å innbetala 250.000 kroner til eit kommunalt fiskefond i Gulen, som nyttast til å vedlikehalde og styrkje innlandsfisket i kommunen. Fiskarar grunneigarar og foreiningar som fremjar fiske kan søkje prosjektmiddel frå fondet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 BKK

Kraftverk i Vestland
Byggverk i Gulen
Næringsliv i Gulen
Kraftverk skipa i 2006