alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jurij Litujev

Jurij Nikolajevitsj Litujev () var ein russisk friidrettsutøvar frå Irbit som representerte Sovjetunionen. Han vann EM-gull på 400 meter hekk i 1958, samt to EM-sølv og eitt OL-sølv i same øvinga i tida 1950-56.

Liv
Litujev, som deltok som soldat i den store fedrelandskrigen fram til 1945, var frå 1950 ein av dei aller beste langhekkløparane i verda. I 1950 vart han nummer to på 400 m hekk då friidretts-EM fann stad i Brussel. To år seinare vann han ein ny sølvmedalje under Sommar-OL 1952 i Helsinki. Året efter slo han Glenn Hardin sin 19 år gamle verdsrekord då han 20. august 1953 i Budapest sprang på 50,4 sekundar, hans livs kjappaste løp. Rekorden stod seg eitt år til Glenn Davis forbetra den.

Ved EM i friidrett 1954 i Bern tok Litujev si tredje rake sølvemedalje, noko overraskande måtte han gje tapt for landsmannen Anatolij Julin. Under dei olympiske leikane 1956 i Melbourne enda Litujev på fjerdeplassen, slått av tre karar frå USA.

Litujev sin store triumf kom i hans siste store meisterskap, EM i friidrett 1958 i Stockholm. Med tida 51,1 sekundar vann han ein klar siger framom Per-Owe Trollsås frå arrangørlandet.

Åra 1950-55 og 1957-58 vart Litujev sovjetmeister på 400 m hekk, i 1959 vart han nummer to.

Han var gift med Valentina Bogdanova.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1950 i Brussel: Sølvmedalje - 52,4, bakom Armando Filiput (51,9)
OL 1952 i Helsinki:Sølvmedalje - 51,3, bakom Charles Moore (50,8)
EM 1954 i Bern: Sølvmedalje - 50,8, bakom Anatolij Julin (50,5)
OL 1956 i Melbourne: Nr 4 - 51,7, bakom Josh Culbreath (51,6)
EM 1958 i Stockholm: Gullmedalje - 51,1, framom Per-Owe Trollsås  (51,6)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Juri Nikolajewitsch Litujew» frå ,  den 9. august 2015.  
 

Sovjetiske hekkeløparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Rundetårn

Rundetårn (eldre staving Runde Taarn) er eit tårn som vart bygt på 1600-talet i København i Danmark. Tårnet er ein del av Trinitatisanlegget, som som vart byd for å gje  datidas elever og studenter eit astronomisk observatorium, eit universitetsbibliotek og ei studentkyrkje, Trinitatis kyrkje (Treeiningskyrkja).

Rundetårn er ein av Københavns mest kjende bygninger. Tårnet vart bygd på oppdrag frå kong Kristian IV og vart teikna av arkitekt Hans van Steenwinckel den yngre. Grunnsteinen vart lagt ned 7. juli 1637 og tårnet vart ferdig i 1642. Trinitatis kyrkje vart ikkje ferdig før i 1656, og biblioteket i 1657.

Tårnet er 36 meter høgt og 15 meter i diameter. Det har ikkje trapper, men har i staden ei 5,6 meter bred, spiralforma gang som leier opp til observasjonsplattformen på taket. Peter den store reid i 1716 opp til toppen av tårnet, og gemalen hans, Katarina tok same vegen med fire hester.

Galleri

Bakgrunnsstoff
 Offisiell heimeside 

Tårn i Danmark
Byggverk i København
Trapp

Trapp (av mellomnedertysk trappe) er ein bygningsdel danna av fleire vassrette trinn i gradvis ulike høgder som ein kan gå mellom ulike plan på. Trapper kan brukast inni bygningar og fartøy til å forbinda ein etasje med ein annan, eller utomhus, både utanpå bygningar, i gater og i landskapet.

Trapper finst i ulike storleiker og utformingar. Dei kan ha rett, bøygd, svingande eller korketrekkarforma løp - sistnemnde type blir kalla vindeltrapp. Konstruksjonen kan vera ei massiv oppbygning av murverk eller ein open, frittberande konstruksjon.

Utforming

Ei enkel trapp kan følgja ei rett line frå eit plan til eit anna. Ho kan også svinga ein eller fleire gonger i rette eller bogande svingar. Trapper kan også følgja landskapet, som ein skråning eller fjellside. Trappene kan stå fritt, følgja ein vegg eller ha veggar på begge sider. Breidda på trapper kan variera frå å vera så smale at berre ein person kan passera, til så breie at fleire folk kan gå eller sitja i dei.

Trappetrinna i ei trapp har gjerne jamn storleik, med eventuelle svingande trinn breiare på bortsida. Ein kan også ha oppbrot i avsatsar eller reposar. I nokre trapper er det nedste trinnet større enn dei andre, mellom anna slik at nedre delen av rekkverket kan festast her. Enkelte trapper kan ha ei pyramideaktig form slik at dei nedre trinna er mykje breiare enn dei øvre.

Bratte eller lange trapper kan ha gelender som hindrar fall i eller frå trappa. Gelenderet kan vera festa til ein vegg eller bygd opp som eit gjerde eller rekkverk med loddrette balustrar. Kortare eller slakare trapper treng ikkje ha gelender.

Inntrinnet og trinnhøgda (opptrinnet) på ei trapp bestemmer stigingsvinkelen hennar. Ei vanleg trapp kan ha inntrinn på 240–270 mm og trinnhøgd på 150–180 mm, noko som gjev ein behageleg gangrytme.

Ifølge norske bygningsforskrifter må stiginga ikkje overstiga 45° målt langs midtlinja av trappa. Ein regel for gunstig stigingsforhold seier at summen av trinnbreidda og to gongar trinnhøgda skal utgjera 63–64 cm. Er den totale nivåforskjellen stor, kan trinna i trappa avbrytast av ein eller fleire kvileplassar (reposar) som overgang til nytt retningsforløp.

Sjå òg
Ghat
Laksetrapp
Rulletrapp

Kjelder

«Trapp: bygningsdel» (15. februar 2009). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 17. juli 2015.

Bygningsdetaljar
Opp- og nedstiging
Wim Slijkhuis

Willem Frederik Slijkhuis, kjend som Wim Slijkhuis, () var ein nederlandsk friidrettsutøvar frå Leiden som vart europameister på 1500 meter i 1950 i Brussel.

Aktiv
Slijkhuis tok sølvmedaljen på 5000 m då EM i friidrett 1946 vart avvikla på Bislett stadion i Oslo på tida 14.14,0, hans endelege personbeste på distansen. To år seinare deltok han i dei olympiske leikane 1948 i London. Her vann han to bronsemedaljar, fyrst på 5000 meter og fire dagar seinare på 1500 meter. På halvmila kom han i mål ei ni sekundar bak dei to som kjempa om sigeren, men på 1500 meter kjempa han drabeleg om gullmedaljen mot svenskane Henry Eriksson og Lennart Strand. Eriksson vann på 3.49,8, Strand og Sljikhuis var begge seks tidels sekund bakom, men Strand vart dømd fyrst.

I 1949 forbetra Slijkhuis den nederlandske rekorden på 1500 m til 3,43,8, einast åtte tidels sekund bakom verdsrekorden. Under EM i friidrett 1950 vann han gullmedaljen på 1500 m, seks tidels sekund framom franske Patrick El Mabrouk.

Slijkhuis vart slått ut i forsøket på 1500 m under Sommar-OL 1952 i Helsinki, og la opp i 1954.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Willem Slijkhuis» frå ,  den 10. august 2015.  
 

Nederlandske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Nederland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Nederlandske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Gaston Reiff

Gaston Étienne Ghislain Reiff () var ein belgisk langdistanseløpar frå Braine-l'Alleud i Vallonsk Brabant. Han vart olympisk meister på
5000 meter i 1948, den aller fyrste frå Belgia som vann OL-gull i friidrett.

Reiff vart sjettemann på 5000 meter då EM i friidrett 1946 fann stad i Oslo. Han store stund kom med 5000-meteren under Sommar-OL 1948 i London. Han og Emil Zátopek frå Tsjekkoslovakia hadde lagt alle bakom seg, då spurten tok til. Ingen av dei ville gje seg, men Reiff trekte lengste strået og vann på tida 14.17,6, to tidels sekund framom Zátopek. To år seinare spurta Reiff om sølvmedaljen på halvmila då friidretts-EM vart avvikla i heimlandet, og måtte gje tapt for franske Alain Mimoun; Zátopek var då i ein klasse for seg.

Reiff deltok også under Sommar-OL 1952 i Helsinki, der han braut han 5000-meterløpet.  Si beste tid på 5000 m, 14.10,8, oppnådde han i 1951. Han la opp i 1958.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gaston Reiff» frå ,  den 10. august 2015.  
 

Belgiske friidrettsutøvarar
Langdistanseløparar
Olympiske meistrar for Belgia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Valentina Litujeva

Valentina Mikhailovna Litujeva, fødd Bogdanova, () var ein sovjetisk friidrettsutøvar frå Leningrad.

Bogdanova vann lengdehopp-tevlinga under europameisterskapen 1950 i Brüssel med eit hopp på 5,82 meter. Ho hadde 19 centimeter til gode på sølvvinnaren Wilhelmina Lust frå Nederland.

Etter at ho hadde gifta seg med hekkeløparen Jurij Litujev, enda ho som Valentina Litujeva på ellevteplass i lengdehopp med 5,65 m då Sommar-OL 1952 fann stad i Helsinki. Same sesongen vart ho sovjetisk meister i lengdehopp etter å ha landa på 5,98 m, hennar einaste nasjonale tittel.

Ved EM i friidrett 1958 i Stockholm nådde ho 6,00 meter og berga sølvmedaljen med kanpp margin, to andre utøvarar stoppa på 5,99 m. To veker etter europameisterskapen gjorde ho i Moskva sitt livs lengste lengdehopp; 6,10 meter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walentina Michailowna Litujewa» frå ,  den 10. august 2015.  
 

Sovjetiske lengdehopparar
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Okeanider

Okeanider (Okeanos-døtrene) er ei gruppe hav- eller vassnymfer i gresk mytologi. Dei er døtrer av titanane Okeanos, ei lekamleggjering av urstraumen som omsluttar verda, og Tethys, opphavet til ferskvatn.

Okeanidene er ein type undriner - kvinnelege, menneskeforma vesen som lever i hav og vatn. 
Ifølgje Hesiod finst det 3000 av dei, og dei finst over heile verda og i havdjupnene. Andre opprekningar gjev lågare tal; Hyginus nemner til dømes berre 17. Brørne deira er også mange i talet og er vernegudar for elver.

Mange av okeanidene er knytt til havguden Poseidon. Det blir fortald at på dagar med solskin kunne ein få glimt av okeanider på havflata. Dei køyrde i skumsprutande vogner trekte av hippokamposar og pynta med blomar og kransar.

Det var vanleg for sjøfolk å tilbe okeanider med offer for å verna seg mot uvêr og ulukke på havet. Argonautane ofra mjøl, olje, honning og okser til dei før dei la ut på ferda si for å henta det gylne skinnet.

Okeanider i nyare tid
Den finske komponisten Jean Sibelius skreiv eit orkesterverk kalla Aallottaret (Okeanidene) i 1914.

Enkeltokeanider
Amfitrite, kona til Poseidon, blir nemnd anten som ei okeanide eller ei nereide.
 Asia, kona til Iapetos og mor til Atlas, Promethevs, Epimethevs og Menoitios.
 Doris, gudinne for rikdommen frå havet
Evrynome, ei elvegudinne og tredje kona til Zevs
 Kalypso, som er kjend frå Odysseen
 Klymene, kona til Iapetos
 Metis, ei visdomsgudinne og den første kona til Zevs
 Nemesis
 Pleione, mor til Pleiadane 
 Rhode, Rhodea eller Rhodia, gudinne for Rhodos
 Telesto, ei havgudinne som lekamleggjorde gudesigning og suksess
 Tyche, ei lukkegudinne
 Styx, knytt til elva i underverda

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Nymfer
Havgudar
Stripehovudstifthale

Stripehovudstifthale (Cranioleuca hellmayri) er ein fugl i omnfuglfamilien som er endemisk til Colombia  med utbreiing avgrensa til eit lite område lengst nord i landet, Sierra Nevada de Santa Marta. Utanom dette området er det kjent eitt funn i Perijá, nordvestre Venezuela.

Skildring 
Stripehovudstifthalen er ein liten omnfugl med kroppslengd på rundt 14 centimeter og masse på ca. 15 gram. Han arvar typiske trekk i morfologi for slekta Cranioleuca; har relativt kortare hale enn somme andre stiftehaleslekter, og halen endar i ein dobbel tupp. Oversida er brun, der venger og hale er meir raudbrune enn ryggen. Undersida er lys gråbrun, strupen nær kvit. 

Det karakteristiske for arten er hovudet som har kastanjeraud krone med gråsvarte striper. Han har ei smal, lang og nær kvit augebrynstripe.

Han lever helst i skog og gjenreist skog mellom 1520 og 3000 moh. Her beitar dei på leddyr frå midten av trekroner og opp mot toppen. Dei beitar gjerne parvis i fleirartsflokkar.

Reiret er fletta av gras og hengt opp i ei grein. Hekketida er i september til november. 

Storleiken på populasjonen er rekna som stabil, men han er ikkje estimert. Arten er skildra som vanleg i utbreiingsområdet, og IUCN har kategorisert han som livskraftig, LC.

Kjelder 
 Remsen, J.V., Jr (2003). Streak-capped Spinetail (Cranioleuca hellmayri) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 10. august 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Cranioleuca hellmayri. Henta frå http://www.birdlife.org den 10. august 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
Bilete av stripehovudstifthale på flickr.com

omnfuglfamilien Fuglar endemiske til Sierra Nevada de Santa Marta
Brungumptapakulo

Brungumptapakulo (Scytalopus latebricola) er ein fugl i tapakulofamilien, endemisk til Colombia med utbreiing avgrensa til eit lite område lengst nord i landet, Sierra Nevada de Santa Marta.


Skildring 
Dette er ein mellomstor tapakulo, ca. 11,5 centimeter, fjørdrakta til vaksne fuglar er mørk brungrå på oversida, reinare brun lengst bak, og undergump og halefjører er gulbrune. Brungumptapakuloar lever i underskog, fuktig skog og gjenreist skog, frå 2000 til 3660 moh.

Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som livskraftig.

Om tapakuloar generelt 
Tapakuloar lever i tett vegetasjon på eller nær bakkenivå og finst hovudsakleg i fjellområda i utbreiingsområdet sitt. Dei kan vere særs krevjande å observere ettersom dei spring i underskogen på ein musaktig måte. Artane er terrestriske, har korte venger og fuglane har derfor dårlege flygeevner. Dei har kraftige bein, godt egna til livet på grassletter og i underskog. Stjerten er oppreist. Dei vert enklast oppdaga og identifisert med hjelp av kjenneteikn i songen.

Kjelder 
 Krabbe, N.K. & Schulenberg, T.S. (2003). Brown-rumped Tapaculo (Scytalopus latebricola) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 10. august 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Scytalopus latebricola . Henta frå http://www.birdlife.org den 10. august 2015
Referansar

tapakulofamilien Fuglar endemiske til Sierra Nevada de Santa Marta
Moldova i Eurovision Song Contest

Moldova debuterte i Eurovision Song Contest i 2005 i Kyiv i Ukraina med songen «Boonika Bate Doba», framført på engelsk og rumensk av gruppa Zdob și Zdub. Bidraga vert valde gjennom den nasjonale finalen O Melodie Pentru Europa, arrangert av av den moldovske kringkastaren TeleRadio-Moldova.

I 2007, ville TRM trekkje seg frå tevlinga, grunna dårleg resultat i 2006. Men etter press frå TV-sjåarane, ombestemte TRM seg og fylte ut søknad om å delta. Bidraget vart valt internt av TRM, og Natalia Barbu og songen «Fight» vart valde ut til å delta for Moldova.

Landets beste plassering kom i 2017 då songen «Hey, Mamma!», framført på engelsk av gruppa SunStroke Project, enda på 3. plass med 374 poeng. Landets dårlegaste plassering kom i 2014 då songen «Wild Soul», framført på engelsk av Cristina Scarlat, enda på sisteplass i den fyrste semifinalen med 13 poeng.

Bidraga

Røystehistorikk (2005–2019)

Finalane

Semifinalane

Galleri

Sjå òg
 Moldova i Junior Eurovision Song Contest

Kjelder

Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
Moldova i Eurovision Song Contest

Denne artikkelen bygger på «Moldova in the Eurovision Song Contest» frå ,  den 10. august 2015.  

Land i Eurovision Song Contest
 
Moldovske Eurovision Song Contest-songar
Moldovske Eurovision Song Contest-deltakarar
Moldovske songar
Moldovske songarar
Moldova
Pasvik folkehøgskole

Pasvik folkehøgskole er ein kristen folkehøgskule som ligg i Svanvik i Sør-Varanger i Finnmark. Skulen tar årleg imot om lag 60 elevar og er eigd av Finnmark fylkeskommune.

Linjefag ved skolen i 2015: 
 Foto og reise
 Friluftsliv Finnmark
 Jakt og fiske
 Hest
 Hundekjøring og villmarksliv
 Norsk språk og kultur

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Folkehøgskular i Troms og Finnmark
Skipingar i 1970
Skular i Sør-Varanger
Skogn folkehøgskole

Skogn folkehøgskole er ein frilyndt folkehøgskule som ligg på Skogn i Levanger kommune i Trøndelag. Skulen vart grunnlagd i 1904, har plass til 90 elevar i året og er eigd av Sør-Inntrøndelag Høgskolelag.

Linjefag ved skulen i 2015: 
 Blues Rock USA
 Håndball Brasil
Jakt og fiske i Norge og USA
 Kickboxing & Fitness
 Livslinja Thailand
 USA film, foto og friluftsliv

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Folkehøgskular i Trøndelag
Levanger kommune
Skipingar i 1904
Friidrett under Sommar-OL 1980

Friidrettsøvingane under Sommar-OL 1980 i Moskva vart avvikla i tida 24. juli til 1. august 1980. Det vart tevla i 38 øvingar, 24 for menn og 14 for kvinner. 50 kilometer kappgang var tilbake på OL-programmet i høve til sommarleikane 1976, dermed var friidrettsøvingane dei same som under Sommar-OL 1972 i München.

959 utøvarar frå 70 land deltok i tevlingane. Tevlingane fann stad på Leninstadion, eit anlegg som den gongen tok mot 103 000 tilskodarar.

Desse ni OL-dagane vart det sett seks nye verdsrekordar, tre for kvinner og tre for menn. Fyrste dagen på friidrettsbana oppnådde arrangørlandets Nadezjda Tkatsjenko 5 083 poeng. Tre dagar seinare forbetra namnesystera Nadezjda Olizarenko, også ho frå arrangørlandet, verdsrekorden på 800 meter til 1.53,43. Den 30. juli vann polske Władysław Kozakiewicz stavhopptevlinga og forlenga deretter lista lagt på verdsrekordhøgda 5,78 m, og svinga seg over. Dagen etter slengde Sovjetunionens eigen Jurij Sedykh sleggja 81,80 meter. Avslutningsdagen sette austtyskaren Gerd Wessig verdsrekord i høgdehopp med 2,36 m, og fire av landskvinnene hans verdsrekord på 4 x 100 meter stafett; tid 41,60 sekundar.

Ingen norske deltok då Norges Idrettsforbund valde å boikotte leikane.

Menn

100 m 

Finale 25. juli

200 m 

Finale 28. juli

400 m 

Finale 30. juli

800 m 

Finale 26. juli

1500 m 

Finale 1. august

5000 m 

Finale 1. august

10 000 m 

Finale 27. juli

Maraton 

1. august

20 km kappgang 

24. juli

50 km kappgang 

30. juli

110 m hekk 

Finale 27. juli

400 m hekk 

Finale 26. juli

3000 m hinder 

Finale 31. juli

4 × 100 m stafett 

Finale 1. august

4 × 400 m stafett 

Finale 1. august

Høgdehopp 

Finale 1. august

Stavhopp 

Finale 30. juli

Lengdehopp 

Finale 28. juli

Tresteghopp 

Finale 25. juli

Kulestøyt 

Finale 30. juli

Diskoskast 

Finale 28. juli

Sleggjekast 

Finale 31. juli

Spydkast 

Finale 27. juli

Tikamp 

25./26. juli

Kvinner

100 m 

Finale 26. juli

200 m 

Finale 30. juli

400 m 

Finale 28. juli

800 m 

Finale 27. juli

1500 m 

Finale 1. august

100 m hekk 

Finale 28. juli

4 × 100 m stafett 

Finale 1. august

4 × 400 m stafett 

Finale 1. august

Høgdehopp 

Finale 26. juli

Lengdehopp 

Finale 31. juli

Kulestøyt 

Finale 24. juli

Diskoskast 

Finale 1. august

Spydkast 

Finale 25. juli

Femkamp 

24. juli

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 1980/Leichtathletik» frå ,  den 10. august 2015.  
 

Sommar-OL
Sommar-OL 1980
Friidrett under Sommar-OL
Moskva
1980 i Sovjetunionen
Chasma Boreale

Chasma Boreale er ei stor kløft i nordpolområdet til Mars. Ho er om lag 2 kilometer djup, 580 kilomter lang og 100 kilometer brei.

Kjelder 
 Mars’ northern polar regions in transition - ESA

Bakgrunnsstoff 

Dalar og kløfter på Mars
Nordpolområdet til Mars

Nordpolområdet til Mars eller Planum Boreum har til ei kvar tid område dekte av vassis. Andre tider av året ligg det òg eit dekke av karbondioksid-is i området.

Mars Reconnaissance Orbiter observerte ved eit høve fleire snøskred i området.

Sjå òg 
 sørpolområdet til Mars

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 IAU-kart over området med namn

Marsgeografi
Anker for fartøy

Anker er reiskapar av ulike utformingar nytta til å halde fartøy (skip eller båtar), bøyar, flytebrygger og andre flytande innretningar fast på ein og same plassen på sjøen ved å feste fartøyet eller innretninga til sjøbotnen med eit tau eller ein kjetting som ankeret heng i enden av. Er ankeret lite, vert det helst kalla dregg, særleg når det er av ein type som kan faldast saman når det ikkje er i bruk.

Eit drivanker er ei poseliknande innretning som ein let drive i eit tau etter ein båt eller eit skip for å bremse på farta, eller for å halde stamnen på båten eller skipet opp mot bylgjer og vind når skipet ikkje har motorkraft, eller ikkje har framdrift av andre årsaker.

Ulike ankertypar
Eit anker kan vere meint til permanent fortøyning av til dømes flytebrygger, for å halde på plass bøyer som er lagde ut for å fortøye skip eller båtar til, eller for å halde flytande oljeboringsplattformar på plass. Slike anker vert ofte kalla moringar, og dei kan vere av mange ulike slag og materiale, særleg når det gjeld moringar for småbåtar og flytebrygger. Dei har ofte det til felles at det er tyngda som fester dei til sjøbotnen, og til dømes jarnskrap, gamle motordelar, støypte betongklumpar og anna kan gjere nytta som moringar.

Skip og båtar har anker og dreggar som er meint for mellombels fortøying. Slike anker vert sleppte ut når det trengs, og deretter heiste opp og teke med på ferda vidare. Ein talar om at skipet kastar anker, ligg for anker, letter eller heiser anker.

Stokkanker er namn på ein type anker med ein stokk i toppen, plassert vinkelrett på dei to klørne som fester ankeret til sjøbotnen. Stokken legg ankeret i posisjon og får det til å feste seg betre. Dette er det tradisjonelle skipsankeret.
Ploganker er eit anker som har form som ein plog.
Bruce-anker og andre variantar som går under nemning kloanker eller flukanker, vart konstruert av Peter Bruce på 1970-talet som ei betring av plogankeret.
Danforth-anker er eit anker med hengsla spissar som grev seg ned i vinkel i botnen og er eigna for bruk der botnen er av sand.
Plett er eit anker forma som ei litt konkav skive.

Bakgrunnsstoff

Tilbehøyr i båt
Vassfartøykomponentar
Ting av metall
Think About Me

«Think About Me» er ein song av det britisk-amerikanske rockebandet Fleetwood Mac, som kom ut i mars 1980. Songen vart skriven av Fleetwood Mac-medlemmet Christine McVie.

Songen nådde 20. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og 24. plassen på den kanadiske RPM Top 100 Singles-lista.

«Think About Me» vart rekna som ein liten hit og var ikkje med på samlealbumet Greatest Hits i 1988, men var med på The Very Best of Fleetwood Mac i 2002.

Det kanadiske indierockbandet The New Pornographers spelte inn ein versjon av songen i 2012 for samlealbumet A Tribute to Fleetwood Mac. 

Lindsey Buckingham syng solo på songen med McVie på refrenget.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Think About Me» frå ,  den 11. august 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1979
Singlar frå 1980
Fleetwood Mac-songar
Warner Bros. Records-singlar
Songar skrivne av Christine McVie