alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Life av Neil Young

Life er eit album av Neil Young & Crazy Horse som kom ut 6. juli 1987. Dette var det første albumet hans med Crazy Horse sidan Re-ac-tor i 1981 og det siste han gav ut på Geffen. Som med albumet Rust Never Sleeps frå 1979, bestod albumet av konsertopptak av berre nye songar. Unntaket var «Cryin' Eyes» og «We Never Danced», som vart spelte inn i studio. 

Dei første tre songane omhandla alle verdspolitikk og rolla til USA i verda. «Long Walk Home» føler til dømes med soldatar stasjonert utanlands. Sjølv om desse songane var eit svar til hendingar som Bombinga av Beirut i 1983 og Qaddafi, fann Young ny meining i desse songane etter krigen mot terror og okkupasjonen av Irak. Under «Freedom of Speech»-turneen sin etter Living with War, posta Young videoar av desse tre songane på nettsida si. Videoane til «Mideast Vacation» og «Long Walk Home» vart seinare gjevne ut på DVDen som følgde albumet Living with War: In the Beginning.  

Det meste av albumet vart spelt inn live på konsert i Universal Amphitheatre i Universal City i California den 18. og 19. november 1986. «Mideast Vacation», «Around The World» og «When Your Lonely Heart Breaks» vart spelte inn den 18., «Inca Queen», «Too Lonely» og «Prisoners Of Rock 'N' Roll» vart spelte inn den 19. «Long Walk Home» er ein miks frå begge dagane.

Songen «We Never Danced» var blitt nytta først i filmen Made in Heaven i 1987, i ein versjon sungen av Martha Davis frå The Motels. Young hadde ei lita rolle i filmen som lastebilsjåfør. 

Tittelen og omslaget syner Young som ein fange av sin eigen musikk. Nummer fem er skravert inn i veggen på fengselscella, det same talet på album som Young gav ut på Geffen Records.

Innhald

Medverkande
Neil Young - gitar, munnspel, keyboard
Crazy Horse
Poncho Sampedro - gitar, keyboard
Ralph Molina - trommer
Billy Talbot - bass

Teknisk
David Briggs – produsent (1-8)
Jack Nitzsche – produsent (9)
Bryan Bell – programmering, synth-bank
Michael Hoenig – programmering (9)
Niko Bolas – innspeling (1–6, 8, 9), miksing (1–4, 9) 
Coke Johnson – innspeling (7), miksing (5–8)
Tim Mulligan – lydteknikar
Richard Landers – lydteknikar
Brian Soucy – lydteknikar
Chris Bellman – mastering

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Life (Neil Young & Crazy Horse album)» frå ,  den 29. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum av Neil Young
Musikkalbum frå 1987
Album produserte av David Briggs
Album produserte av Jack Nitzsche
Geffen Records-album
Crazy Horse-album
Tårnseglar

Tårnseglar er ein fugleart i seglarfamilien. Tidlegare vart arten kalla tårnsvale på grunn av likskapen med svalene, som står fjernt med omsyn til biologisk slektskap.

Utsjånad 
Tårnseglaren er kring 18 cm lang og har eit vengespenn på meir enn 40 cm. Heile fuglen er brunsvart unnateke strupen som har ein kvit flekk. Vengene er lange og sigdforma. Fuglane er raske i lufta og kastar seg fram og attende på jakta si, eller når dei flyg rundt i flokk.

Læte 
Læte er eit karakteristisk skrikande sriii som fuglane stendig tek opp att.

Utbreiing 
Fuglen hekkar i store delar av Europa, med unntak av Island, og frå Nord-Afrika austover i eit breitt belte til Bajkal og det sentrale Kina. Sørgrensa går frå Palestina austover gjennom Iran og Kashmir vidare gjennom Mongolia langs Huang He til Gulehavet. Nominatforma apus hekkar i dei nordlege og vestlege delar av utbreiingsområdet. Underarten  pekingensis hekkar frå Iran og austover.

Førekomst i Noreg 
Arten er vanleg på Austlandet og nordover til Trøndelag, meir fåtalig i Nordland og på Vestlandet. I Troms og Finnmark er arten sjeldsynt, med unntak av Pasvik, der fuglen held til regelmessig.
Kjerneområdet til tårnseglaren ligg i folkesette område på Austlandet og i Trøndelag der han hekkar i alle typar holrom på bygningar. I byane og tettstadane i dette området finst fuglen talrik. På Vestlandet kan fuglen vere vanleg i somme fjordstrok. Utover mot kysten finst han sjeldnare, men hekkar gjerne i byane. I Pasvik hekkar fuglane i holrom i tre, og er dermed ikkje knytt til folkesetnaden.
Truleg hekkar mellom ti tusen og hundre tusen tårnseglarpar i Noreg.

Hekking 

Paret legg 2-3 egg i juni. Rugetida er om lag tre veker. Vêrtilhøva påverkar tilgangen på næring, som igjen avgjer korleis ungane veks. I gode år flyg ungane frå reiret etter om lag fem veker. Dårlege vêrtilhøve kan lenge reirtida med opp til tre veker.
Er vêret dårleg går ungane inn i ei slags dvale, der engergibruken er liten. Dei kan då overleve opp til ti dagar utan å verte mata. Foreldra kan flyge langt vekk i slike høve.

Føde 
Fuglane lever av små flygande insekt og edderkoppar, sokalla luftplankton. I hekketida samlar dei føda i små ballar på om lag eit gram. Dette fôrar foreldra ungane med. Slike ballar kan innehalde meir enn 1000  insekt og edderkoppar.

Trekktilhøve 
Tårnseglaren er ein trekkfugl, og ein av dei siste artane som kjem om våren. Dei første fuglane kjem til vanleg i slutten av mai i Sør-Noreg sjølv om ein og annan kjem allereie i slutten av april. Dei fleste kjem til landet dei to første vekene i juni.
Hausttrekket startar i september, men dei siste fuglane dreg ofte ikkje frå landet før i november.
Vinterkvarteret ligg i det sørlege Afrika. Fuglane flyg sørover om dagen, og då i stor høgde. Er vêret vanskeleg kan større grupper av fuglar finne holrom der dei legg seg tett saman og senkar kroppstemperaturen for å spare energi.

Kjelder 
Norsk fugleatlas, 1994.
 «Tornseglare» frå ,  og «Tårnseiler» frå ''

Fuglar i Noreg
Seglarfamilien
This Note's for You

This Note's for You er eit album av Neil Young som kom ut 11. april 1988 på Reprise. Det var opphavleg oppført som av «Young and the Bluenotes». 
Ein del av albumet omhandlar kommersialismen i rock and roll, og særleg kommersielle turnear. Tittelsporet er til dømes ein samfunnskommentar om sponsa konsertar. Albumet er prega av blues og rock med bruk av blåsarar. Det var òg det første albumet hans attende på Reprise, etter å ha vore på Geffen det meste av 80-åra. 

I 2015 gav Young ut eit konsertalbum frå turneen etter albumet, kalla Bluenote Café.

Utgjeving
Videoen for tittelsporet inneheldt ein Michael Jackson-dobbeltgjengar som får håret sitt i brann. Videoen er ein parodi på musikkindustrien, kravet om reklame og særleg Michael Jackson. Videoen vart først bannlyst av MTV etter at advokatane til Michael Jackson trua med søksmål. Etter at videoen vart ein hit på kanadiske MuchMusic, ombestemte MTV seg og spelte etter kvart videoen mykje, og til slutt vann videoen pris for årets beste musikkvideo på MTV for 1989. Videoen vart regissert av Julien Temple og skriven av Charlie Coffey. Han vart òg nominert til ein Grammy for beste konseptvideo, men tapte for «Weird Al» Yankovic sin Michael Jackson-parodi av «Bad», «Fat».

Albumet er tilskriven Neil Young & the Blue Notes, men då Harold Melvin, som grunnla R&B-gruppa Harold Melvin and the Blue Notes, saksøkte Young for å bruke «Bluenotes»-namnet, er albumet no tilskriven Neil Young som eit soloalbum. Backingbandet for albumet endra sidan namnet sitt til «Ten Men Workin'». 

Albumet fekk betre kritikk enn dei føregåande Young-albuma på 80-talet hadde fått, men selde dårleg.

Innhald

Medverkande
Neil Young - vokal, gitar
Chad Cromwell - trommer
Rick Rosas - bass
Frank Sampedro - keyboard
Steve Lawrence - tenorsaksofon
Ben Keith - altosaksofon
Larry Cragg - baritonsaksofon
Claude Cailliet - trombone
John Fumo - trompet
Tom Bray - trompet

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «This Note's for You» frå ,  den 29. oktober 2010.  
 

Musikkalbum frå 1988
Neil Young-album
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Niko Bolas
Eldorado av Neil Young

Eldorado er ein EP av Neil Young som berre kom ut i Japan og Australia i 1989. Young var akkompagnert av The Restless, som bestod av Chad Cromwell og Rick Rosas.

Plata inneheld andre miksar av tre songar som like etter kom ut på Freedom, «Don't Cry», «On Broadway» og «Eldorado», samt to songar som ikkje finst på andre innspelingar, «Cocaine Eyes» og «Heavy Love».

«Don't Cry» på Eldorado er lengre enn versjonen som kom ut på Freedom, der noko av gitarsoloen vart kutta ned.

Innhald

Medverkande
Neil Young - Gitar, vokal
Chad Cromwell - trommer
Rick «The Bass Player» Rosas - Bass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eldorado (EP)» frå ,  den 29. oktober 2010.  
 

EP-ar frå 1989
Neil Young-album
Reprise Records-EP-ar
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Frank Sampedro
Alfred Radcliffe-Brown

Alfred Reginald Radcliffe-Brown () var ein britisk sosialantropolog, verksam ved universiteta i Cape Town, Sydney, Oxford og Chicago.

Gjerning
Radcliffe-Brown grunnla den "britiske skulen" innan antropologien. Han utførte i 1908 etnografisk feltarbeid på Andamanane, men hans viktigaste innverknad på faget kjem frå hans arbeid som teoretikar. Han var sterkt inspirert av Émile Durkheim og vart den fremste pioneren for den såkalla strukturfunksjonalistiske retninga innan antropologien. Dei viktigaste teoretiske artiklane hans er samla i boka Structure and Function in Primitive Society frå 1952. Der utvikla han funksjonalismen som system, og la fram læra om korleis samfunn er integrert, og korleis samfunnsinstitusjonar i samspel forsterkar kvarandre og bidreg til at samfunnet vert vidareført.

Sine vitskaplege ideal henta han frå naturvitskapen. Han hyste forventningar om å kunne utvikle "allmenne samfunnslover", lover som  i presisjon kunne jamførast med lovene innanfor fysikken og kjemien.

Kritikk
Radcliffe-Browns naturvitskapleg inspirerte program har i ettertid vorte forlate av dei fleste antropologar, noko som og gjeld strukturfunksjonalismen i reinodla form. Men mange av dei problemstillingar som dagens antropologar stiller seg, særskilt i Europa, vart opphavleg stilt av Radcliffe-Brown.

Han vert ofte kritisert for ikkje å ha oppfatta historisk endring i dei samfunna han studerte, i særleg grad slike forandringar som fylgde av kolonialismen. Likevel vert han saman med Bronislaw Malinowski rekna som ein av fedrane til den moderne sosialantropologien.

Ingen av verka til Radcliffe-Brown har vore omsett til norsk. Thomas Hylland Eriksen presenterte dei viktigaste teoriane hans i læreboka Små steder - store spørsmål : innføring i sosialantropologi, ei bok som har kome i fleire utgåver etter ho fyrst vart utgjeven i 1998.

Verk i utval    
The Andaman Islanders, 1922
The Social Organization of Australian Tribes, 1931
On Joking Relationships, 1940
African Systems of Kinship and Marriage (Med Daryll Forde), 1950
Structure and Function in Primitive Society, 1952
A Natural Science of Society, 1957

Litteratur 
Eriksen, Thomas Hylland, Små steder - store spørsmål : innføring i sosialantropologi, 1998.

Storbritannia
Britiske sosialantropologar

Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 29. oktober 2010.
Freedom av Neil Young

Freedom er eit studioalbum av Neil Young som kom ut 2. oktober 1989.

Freedom sprøyta nytt liv inn i karrieren til Neil Young etter at det meste av 1980-åra hadde vore mislukka kommersielt sett. Etter mykje krangling og eit søksmål forlet Young Geffen Records og gjekk tilbake til det opphavlege plateselskapet Reprise, i 1988 med This Note's for You. Freedom, derimot, vart ein stor suksess både kritikarmessig og salsmessig, på liknande vis som det klassiske Rust Never Sleeps hadde vore i 1979. Begge albuma inneheld konsertopptak der lyden av publikum er fjerna. Freedom inneheld songen «Rockin' in the Free World», der ei akustisk utgåve opnar albumet og ei elektrisk utgåve avsluttar det, på liknande vis som på Rust Never Sleeps. «Rockin' in the Free World» inneheld tekstlinjer som var kritiske mot den dåverande president George H. W. Bush og vart ein slags hymne for fallet til kommunismen (særleg fallet til Berlinmuren), som skjedde ein månad etter albumet kom ut, særleg på grunn av refrenget der «Keep on Rockin' in the Free World» vert gjenteke om att og om att.

Ein forkorta versjon av «Rockin' in The Free World» vart nytta over rulleteksten til Michael Moore-filmen Fahrenheit 9/11, og songen vart gjeven ut på ny som singel samstundes med filmen. 

Stilmessig er albumet eit av dei mest varierte Young har gjeve ut, og varierer frå akustiske kjærleikssongar til tunge rockesongar. Tre av songane på Freedom («Don't Cry», «Eldorado» og «On Broadway») var tidlegare gjeven ut i Japan og Australia som EPen Eldorado og representerte på eit vis Young sin reaksjon på Grunge-miljøet, med tunge bølgjer av forvrengt gitar og feedback (ofte side om side med rolegare parti). To av songane hadde blåsarar, noko som var uvanleg for Young om ein ser bort i frå det førre albumet This Note's For You.

Innhald

Medverkande
 Neil Young - vokal, gitar, piano på 9
 Chad Cromwell - trommer
 Rick «The bass player» Rosas - bass
 Frank Sampedro - gitar på 2 5 (som «Poncho Villa») 9 12, keyboard på 5 7, mandolin på 11, vokal på 12
 Ben Keith - altosaksofon på 2 7, pedalsteelgitar på 2,6,11, keyboard på 10 12, vokal på 11

Andre medverkande
 Linda Ronstadt - vokal på 4 & 6
 Tony Marsico - bass på 10
 Steve Lawrence – tenorsaksofon på 2 7
 Larry Cragg – baritonsaksofon på 2 7
 Claude Cailliet – trombone på 2 7
 John Fumo – trompet på 2 7
 Tom Bray – trompet på 2 7

Salslister

Vekeslister

Singlar

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Freedom (Neil Young album)» frå ,  den 29. oktober 2010.  
 

Neil Young-album
Musikkalbum frå 1989
Reprise Records-album
Album produserte av Niko Bolas
Album produserte av Neil Young
Kristianiaposten

Kristianiaposten var ei avis som kom ut i Kristiania tre gongar for veka i tida 1885 til 1896. Avisa var eit framhald av dei samanslegne bladtiltake Demokraten, Nordmanden og Samfundet. Mons Monsen Mjelde var redaktør 1885-87 og vart etterfylgd 1887-91 av Per Sivle. Dei siste fem åra avisa kom ut, hadde ho anonyme redaktørar.

Kjelder 
 Norsk Allkunnebok. VII. bandet, 1956

Norske aviser etter namn
Tidlegare norske aviser
Aviser skipa i 1885
Aviser nedlagde i 1896
1885 i Noreg
1896 i Noreg
Dines Jensen

Dines Jensen () frå Skjervøy kommune i Troms, var den andre formannen for Landsorganisasjonen i Noreg. Han var medlem av Norsk Trearbeiderforbund som var mellom dei opphavlege LO-forbunda, der han var formann mellom 1895 og 1903. Dobbeltvervet medførte nokre lojalitetsproblem, og då fleirtalet i sekretariatet i samband med møbelsnikkarstreiken i 1900-01 vedtok ikkje å gripe inn, trekte han seg.

Kjelder
Frifagbevegelse.no 

Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 29. oktober 2010.  
 

Folk frå Skjervøy
Norske fagforeiningsleiarar
LO-leiarar
Rockin' in the Free World

«Rockin' in the Free World» er ein song av Neil Young frå albumet Freedom frå 1989. To versjonar av same song vart gjeven ut på albumet, på liknande vis som songen «Hey Hey, My My (Into the Black)» på Rust Never Sleeps. Songen opnar med ei akustisk utgåve og avsluttar med ei elektrisk.

Bakgrunn 
Songen vart først framført på konsert den 21. februar 1989 i Seattle med bandet The Restless.

Boka Shakey av Jimmy McDonough hevdar at songen oppstod då Young var på turne seint i 1980-åra. Han og Frank «Poncho» Sampedro såg bilete i ei avis av liket til Ayatollah Khomeini som var bore til grava si og dei sørgjande som brende det amerikanske flagget i gatene. Sampedro sa, «Uansett kva vi gjer, så bør vi ikkje dra nær Midtausten. Det er truleg best at me berre held fram å rocke i den frie verda». Young spurte om Sampedro hadde tenkt å nytte dette som grunnlaget for ein song, og då Sampedro ikkje hadde slike planar, nytta Young ideen i staden for. Dødsfallet til Khomeini skjedde derimot fleire månader etter den første konsertframføringa av songen.

Teksten kritiserer George H. W. Bush-adminsitrasjonen og samfunnsproblema i USA, med ein direkte referanse til Bush i linja «thousand points of light», som Bush talte om i innsetjingstalen sin.

Ein forkorta versjon av songen vart nytta over rulleteksten i Michael Moore-filmen Fahrenheit 9/11. Uttrykket «That's one more kid that’ll never go to school / Never get to fall in love, never get to be cool» («Der er enda ein gut som aldri får gå på skulen, aldri får verte forelska, aldri får verte kul»), som opphavleg omhandla forlatne barn, vert i dag nytta som ein referanse til amerikanske soldatar drepne i Irak.

Songen er rangert på 214. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.

Andre utgåver
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Pearl Jam, Xavier Rudd, The Alarm, Local H, Queensrÿche, Maroon 5, Bon Jovi, Indigo Girls og K's Choice, Drivin N Cryin, Big Country, Joe Satriani, Steve Vai og Yngwie Malmsteen , Leningrad Cowboys, Hayseed Dixie, Pidżama Porno, Jeffrey Walker, The Almighty, Atomic Garden, Suzi Quatro, Simple Minds, Joe Perry Project og New Model Army.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Rockin' in the Free World» frå ,  den 29. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Tekstanalyse av «Rockin' in the Free World»

Songar frå 1989
Protestsongar
Songar om USA
Neil Young-songar
Songar skrivne av Neil Young
Musikkvideoar regisserte av Julien Temple
Reprise Records-singlar
Songar produserte av Neil Young
Songar produserte av Niko Bolas
 216
Simple Minds-songar
Suzi Quatro-songar
Adolf Pedersen

Adolf Pedersen () frå Oslo, var formann for Landsorganisasjonen i Noreg mellom 1901 og 1904, og igjen mellom 1905 og 1906, og er dermed så langt den einaste som har hatt dette vervet i to periodar. Han var parallelt med dette formann for Malerforbundet, og konfliktar dette førte med seg bidrog til begge gongene han gjekk av.

Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 29. oktober 2010.  
 

LO-leiarar
Folk frå Oslo
Norske fagforeiningsleiarar
Joh. Johansen

Joh. Johansen () var LO-leiar frå 1904 til 1905. Han var leiar mellom at Adolf Pedersen gjekk av og kom attende som LO-leiar.

Kjelder
frifagbevegelse.no

LO-leiarar
Norske fagforeiningsleiarar
Folk frå Kristiansand
Ole O. Lian

Ole Olsen Lian () var ein norsk Arbeidarparti-politikar og formann for LO frå 1906 til han døydde. Det var medan Lian var leiar at LO vart ein masseorganisasjon.

Lian var fødd i Tønsberg og var utdanna typograf. Han vart først politisk engasjert i det anarkistiske miljøet rundt Kristofer Hansteen og Anarkistisk-Communistisk Gruppe «Libertas», men kom etter kvart i kontakt med både fagrørsla og Arbeidarpartiet. I 1905 vart han nestformann i LO og året etter vart han vald til formann. Lian var mellom dei kreftene i partiet og fagrørsla som brukte mykje tid og krefter på å kjempe ned Fagopposisjonen av 1911, og han var sterkt medverkande til at denne straumninga ikkje vann fleirtal i leiinga i LO, slik den gjorde i Arbeidarpartiet.

Han valde likevel å bli i partiet då mindretalet gjekk ut og danna Norges Socialdemokratiske Arbeiderparti, først og fremst fordi han ville halde arbeidarrørsla samla. Politisk var han framleis ein eksponent for høgrefløyen, noko som mellom anna medførte eit forsøk frå Komintern på å få han ekskludert. Etter kvart som motsetningane mellom Komintern og Tranmæl-fløyen tiltok i 1922-23 førte dette han inn i ein allianse med Tranmæl.

Ole Lian var nestformann i Arbeidarpartiet mellom 1912 og 1918 og stortingsrepresentant mellom 1916 og 1921.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 29. oktober 2010.

Bakgrunnsstoff 
Ole Olsen Lian: Før de vældige vandmasser ind i turbinrør!

LO-leiarar
Folk frå Tønsberg
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar for Oslo
Stortingsrepresentantar 1916-1918
Stortingsrepresentantar 1919-1921
Ragged Glory

Ragged Glory er det 21. albumet til Neil Young og Crazy Horse, gjeve ut på Reprise Records den 9. september 1990.

Innspeling

Ragged Glory vart spelt inn i april 1990 på ranchen til Young, Broken Arrow. Bandet spelte eit sett med songar to gonger om dagen i eit par veker (og repeterte aldri same songen i eitt sett), gjekk så attende og valde ut dei beste versjonane. I følgje Young tok denne tilnærmingsmåten «analysen» ut av innspelinga, og gjorde at dei kunne spele utan å tenkje for mykje.

Musikk og tekst

Albumet har ein liknande hardrockstil som Young spelte med Crazy Horse på Everybody Knows This Is Nowhere og Zuma. Den dominerande lyden på albumet var den støyande gitaren til Young, medan Crazy Horse heldt songane i eit livleg tempo. Trass i volumet er songane i følgje Allmusic fengande med sterke melodiar og gode refreng. Dei første to songane er songar som Young og Crazy Horse opphavleg skreiv og spelte i 1970-åra og «Country Home» vart mellom anna spelt på turneen deira i 1976. «Farmer John» er ein coverversjon av ein 60-talslåt, skriven og framført av R&B-duoen Don and Dewey og garagebandet The Premiers. Young innrømde at songen «Days that Used to Be» er inspirert av Bob Dylan sin «My Back Pages». Songen «Mother Earth (Natural Anthem)» er folkesongen «The Water is Wide» med ny tekst om miljøvern. Albumet inneheld mange lange gitarsoloar og to songar er meir enn ti minuttar lange, og heile plata varer over ein time fordelt på berre ti songar.

Utgjeving
Albumet nådde 31. plass på den amerikanske albumlista.

CD-singelen frå albumet, «Mansion on the Hill», inneheld ein song som ikkje kom ut andre stader, «Don't Spook the Horse» (7:36). «F*!#in' Up» vart ofte spelt av Pearl Jam live.

Ragged Glory II
I desember 2018 fortalte Young på nettsida si at i prosessen med å ommastre albumet, så oppdaga lydteknikaren John Hanlon 38 minuttar med musikk frå innspelingane som ikkje var gjevne ut før. Desse songane, kalla Ragged Glory II, er venta å kome ut i 2019.

Innhald

Medverkande
Neil Young - gitar, vokal
Frank Sampedro - gitar, vokal
Billy Talbot - bassgitar, vokal
Ralph Molina - trommer, vokal

Salslister
Album

Singel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ragged Glory» frå ,  den 29. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Neil Young-album
Album produserte av David Briggs
Musikkalbum frå 1990
Reprise Records-album
Kanadiske hardrockalbum
Album produserte av Neil Young
Crazy Horse-album
Weld av Neil Young

Weld er eit konsertalbum og ein konsertvideo av Neil Young & Crazy Horse som kom ut i 1991. Det består av innspelingar frå turneen etter albumet Ragged Glory. Det vart opphavleg gjeven ut som ein avgrensa trippel-CD kalla Arc-Weld, med Arc som ein enkel disk som berre består av lydkulissar med gitarstøy og feedback, utan tvil inspirert av at Young hadde Sonic Youth som oppvarmingsband. Arc har sidan vorte gjeven ut som eit eige album. 

Weld består av rockesongane til Young og Crazy Horse og sju av dei hadde alt vorte spelt på anten Rust Never Sleeps eller Live Rust 12 år tidlegare. Young hadde brukt mesteparten av 80-talet med å eksperimentere med andre stilartar enn hard rock, og var no tilbake i rockesjangeren. Young spelte mellom anna Bob Dylan sin «Blowin' in the Wind», med lyden av flysirener som lydeffekt. 

Neil Young hevdar at han permanent øydela høyrsla si under miksinga av albumet.

Videoen av turneen vart berre gjeven ut på VHS, ikkje DVD, og er i dag ut av opplag. I følgje boka Shakey laga David Briggs ein annan lydmiks for videoen, som var både hardare i kantane og betre.

Innhald

Medverkande
 Neil Young – gitar, vokal
 Ralph Molina – trommer, vokal
 Frank «Poncho» Sampedro – gitar, Univox Stringman synthesizer, vokal
 Billy Talbot – bass, vokal

Salslister
Album

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Weld (album)» frå ,  den 29. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av David Briggs
Konsertalbum av Neil Young
Konsertalbum frå 1991
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Billy Talbot
Crazy Horse-album