alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Angelokhóri

Angelokhóri (gresk Αγγελοχώρι) er ein landsby i periferieininga Imathía i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Angelokhóri var hovudsete i den tidlegare kommunen Irinoúpoli, som no er ei kommunaleining i kommunen Náousa.

Referansar 

Angelokhori
Carl Johansen

Carl Johansen () er ein norsk forfattar og politikar frå Sunndalsøra. 

Han romandebuterte i 2011 med romanen Skinn på forlaget Vigmostad & Bjørke. I 2020 gav han ut romanen Ferguson. A Novel på engelsk. Han har bidrege med noveller i ei rekke antologiar, og dessutan skrive manus for TV. Tekstane til Johansen er omsett til kinesisk, polsk og latvisk, og nytta som pensum i VGS.

Johansen har studert statsvitskap og idéhistorie ved Universitetet i Oslo, og gått Forfattarstudiet i Bø. Han er folkevald til fylkestinget i Møre og Romsdal for Miljøpartiet Dei Grøne.

Utgjevingar 
Antologien til Forfatterstudiet i Bø (2005)
25 episodar av Hotel Cæsar (2008–2010)
«Lonely is the word, essay (Vinduet 4/2010)
Noveller i antologiane Tapt og funnet, Pilot, Det er bare å lukke øya og Jakten på tirsdag (Cappelen Damm 2005–2013)
Skinn, roman (Vigmostad & Bjørke 2011)
Grünerløkka, forteljingar (Vigmostad & Bjørke 2017)
Kynismer, aforismar og dikt (Vigmostad & Bjørke 2018)
«Rattus norvegicus», Intertekst VG1 (Fagbokforlaget 2020, fyrst publisert i Grünerløkka)
 Ferguson. A novel (Grey Slate Press 2020)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Carl Johansen i BIBSYS

Bokmålsforfattarar
Folk frå Sunndal
Forfattarar frå Møre og Romsdal
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2011
Sandra Lillebø

Sandra Lillebø () er ein norsk forfattar og journalist. Ho debuterte i 2011 med diktsamlinga Navnet på den ensomme er frigitt. 

Lillebø er frilansjournalist og litteraturkritikar i avisa Klassekampen.
I 2021 fekk ho Bjørnsonstipendet.

Bibliografi 
 2011 – Navnet på den ensomme er frigitt – diktsamling
 2016 – Alt skal skinne og blø – diktsamling
 2020 – Tingenes tilstand – roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Sandra Lillebø på nettstaden til Forlaget Oktober
 Utgjevingar av Sandra Lillebø i BIBSYS Ask

Folk frå Oslo
Folk frå Ålesund
Forfattarar frå Møre og Romsdal
Forfattarar frå Oslo
Norske forfattarar
Norske journalistar
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2011
Vinnarar av Bjørnsonstipendet
Didrik Morits Hallstrøm

Didrik Morits Hallstrøm () er ein norsk forfattar. Han debuterte i 2011 med romanen Du er ikke død før jeg slutter å elske deg.

Hallstrøm er busett i Volda der han driv design- og reklamebyrået Kibs & Morits med sambuaren. Han er opphavleg frå Ekeberg i Oslo og er utdanna art director frå Westerdals School of Communication i Oslo.

Bøker 
 2011 – Du er ikke død før jeg slutter å elske deg – Roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bloggen til Didrik Morits Hallstrøm
 Utgjevingar av Didrik Morits Hallstrøm i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2011
Forfattarar frå Oslo
Anna Kathrine av Brandenburg

Anna Kathrine av Brandenburg () var dronning av Danmark-Noreg gjennom ekteskap med Kristian IV. Ho var fødd i Wolmirstedt i Sachsen-Anhalt og var dotter av Joakim Frederik av Brandenburg og Katarina av Küstrin.

Anna Kathrine blei gift med Kristian på Haderslevhus 27. november 1597. 

Ein kjenner ikkje stort til Anna Kathrine, men ho har neppe gjort forsøk på å påverka politikken. Ho var med ektefellen til Noreg på ei lengre vitjing i 1602 og ho var også med under hyllinga av sonen Kristian i 1610.

Anna Kathrine og Kristian fekk seks born; Frederik – 15. august 1599–9. september 1599, Kristian den udvalgte prins Christian i 1603, Sofie – 4. januar 1605–7. september 1605, Elisabeth – 16. mars 1606–24 oktober 1608, Fredrik i 1609 (seinare Fredrik III) og Ulrik i 1611.

Referansar

Litteratur 
 Lars Roar Langslet: Christian IV : konge av Danmark og Norge, 1997. som E-bok

Norske dronningar
Danske dronningar
Huset Hohenzollern
Gravlagde i Roskilde domkyrkje
Demian Vitanza

Marco Demian Vitanza () er ein norsk forfattar. Han debuterte i 2011 med romanen Urak.

Vitanza er halvt italiensk og har vakse opp i Halden. Han har ein master frå London School of Economics og har tidlegare arbeidd som scenekunstnar.

Bøker 
 2011 – Urak – roman
 2012 – Londinium – skodespel
 2014 - Sub rosa - roman
 2017 - Dette livet eller det neste - roman
 2018 - Tyngde  –  skodespel

Prisar og utmerkingar 
 2012 – Aschehougs debutantstipend for Urak
 2019 – Ibsenprisen for Tyngde

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Demian Vitanza i BIBSYS

Bokmålsforfattarar
Folk frå Halden
Forfattarar frå Østfold
Norske dramatikarar
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2011
Norsk-italienarar
Vinnarar av Aschehougs debutantstipend
Vinnarar av Ibsenprisen
Olav Løkken Reisop

Olav Løkken Reisop () er ein norsk forfattar. Han debuterte i 2011 med boka Pastisj.

Reisop er frå Kløfta, er utdanna arkitekt og litteraturvitar.

Bøker 
 2011 – Pastisj – prosa
 2015 – Grandiosa – roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgevingar av Olav Løkken Reisop i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Folk frå Ullensaker
Forfattarar frå Akershus
Norske forfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2011
Joseph de Maistre

Joseph-Marie, comte de Maistre () var ein fransktalande, savoyansk diplomat, jurist, filosof og forfattar. De Maistre var ein framståande representant for den politiske, religiøse og filosofiske reaksjonen i kjølvatnet av Den franske revolusjonen.

Liv og verksemd

Livssoge 
Som ung blei han tilsett i ei embetsstilling på Sardinia. Han arbeidde seg sakte oppover i byråkratiet, og når franskmennene hærtok Savoie i 1792 sat han i ei høgare dommarstilling. Grunna okkupasjonen reiste De Maistre i eksil, og han skreiv det første verket sitt, Considérations sur la France (1795) i Lausanne. i boka uttrykker han vreide overfor revolusjonen. I 1803 blei han av utnemnd til diplomatisk sendemann i St. Petersburg på vegne av den sardinske krona, ei stilling han sat på fram til 1817. I denne perioden skreiv han ei rad verk på fransk. Etter at han kom attende sat han i ei ministerstilling fram til han døydde.

Lære 
De Maistre såg på revolusjonen som eit produkt av opplysningstida, og var sterkt kritisk til filosofar som til dømes John Locke. Samstundes meinte han at bakgrunnen til revolusjonen kunne sporast attende til reformasjonen, som i følgje de Maistre hadde skapt ein kultur grunnlagt på protestar og misnøye. Han sette vitskapen i samanheng med religiøs skeptisisme og politiske reformer, meinte at vitskapen måtte vere underordna religionen, og brukte Det gamle testamente i polemikk mot revolusjonære. Politisk støtta han ei attervending til før-revolusjonære tilstandar og la vekt på viktigheita av autoritetar; først kyrkja, så det absolutte kongedømmet. Trass den uforsonlege motstanden mot revolusjon og opplysning fekk tankane hans utbreiing, og Isaiah Berlin har til dømes synt korleis tankane hans påverka Leo Tolstoj.

Utvald bibliografi 
Considérations sur la France, 1795
Essai sur le principe génératuer de constitutions politiques et des autres institutions humaines, 1814
Du pape, 1819
Soirées de St. Petersbourg, 1821
De l'Église gallicane, 1821
Examen de la philosophie de Bacon, 1836

Kjelder 
Denne artikkelen baserer seg delvis på det danske Salmonsens konversationsleksikon 2. utgåve (1915–1930). «Maistre, Joseph de»
Hampson, Norman: The Enlightenment. London: Penguin Books, 1990. ISBN 978-0-14-013745-3

italienske diplomatar
italienske juristar
italienske forfattarar
italienske filosofar
franskspråklege forfattarar
 folk frå Chambéry
Sondre Midthun

Sondre Midthun () er ein norsk forfattar frå Ørnes. Han debuterte i 2011 med romanen Kom aldri nærmere.

Bøker 
 2011 – Kom aldri nærmere – roman
 2017 – Farvel til alt dét – roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Sondre Midthun i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Folk frå Meløy
Forfattarar frå Nordland
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2011
Albis

Albis er ei åsrekkje i kantonen Zürich i Sveits, som strekkjer seg 19 km frå Sihlbrugg i sør til Waldegg nær Zürich i nord. Rekkja dannar mellom anna grensa mellom distrikta Affoltern og Horgen. Dei mest kjende åsane er Uetliberg på 870 moh, oppfor byen Zürich.  Andre stader er Albishorn (909 moh), Bürglen (òg kalla Bürglenstutz, det høgaste punktet på 914,6 moh), Schnabelburg, eit observasjonstårn, Albis-passet, den vesle byen Buechenegg, og den store skogen, Sihlwald, på begge sider av elva Sihl. Sihldalen grensar til Albisåsane langs heile austsida. På vestsida grensar Albis til forskjellige elvar, som Reppisch, og innsjøen Türlersee.

Åsane er stort sett skogkledde, men har òg nokre store sletter. Nokre av dei er oppdyrka og vert nytta som beitemarker for kyr og sau. Sidan området ligg nær Zürich er det mykje vitja, særleg i nord, der det ligg fleire restaurantar langs toppane (frå Uetliberg til Albishorn), mange stiar og skogsvegar, ein jernbane (Uetlibergbahn) frå Zürich, og ei kabelvogn (Felseneggbahn) frå Adliswil til Felsenegg.

Albis vart danna som den venstre morenen til breen som danna Zürichsjøen. Jordsmonnet er hovudsakleg konglomerat av grus og løss. Dei ofte bratte sidene i Albis vert ofte utsett for små steinras. Generelt er austsida (mot Zürichsjøen) brattare enn vestsida.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Albis» frå , den 5. februar 2012. 
 

Fjell i Zürich
Fjellkjeder i Sveits
Heilag lund

Ein heilag lund er eit skogholt som vert tillagd ei særskild religiøs tyding. Heilage lundar spelte ei viktig rolle i kultpraksis og mytologiske landskap knytt til dei polyteistiske religionane i det førhistoriske Europa, antikken i Hellas og Roma, og det nære Austen. 

Tacitus skildrar heilage lundar hjå germanske stammer fleire stader i Germania.  I norrøn religion er dei sett i samanheng med blót og menneskeoffer; Adam av Bremen skriv på tusentalet om den heilage lunden i Gamle Uppsala at  lik av ofra dyr og menneske vert hengde opp i trea.

Både dei gamle grekarane og romarane hadde heilage lundar. Den best kjende frå Hellas var eikelunden til Dodona, der raslinga i lauvet blei tolka som orakelutsegner.
I Romarriket hadde Diana Nemorensis ('Diana frå skogane') ein viktig heilag lund der byen Nemi ligg i dag. Bak Vestatempelet i Roma fanst òg ein heilag lund fram til den store bybrannen i år 64.

Av heilage lundar som framleis finst er verdsarvstaden Osun-Osogbo i Nigeria eit døme. Det finst også heilage lundar i heile India, hovudsakleg haldne heilage av hinduar. I Japan har fleire shintotempel tilknytte heilage lundar, tre og skogar.

Sjå òg  
 Naturreligion
 Nerthus

Fotnotar

Referansar 
Orchard, Andy (1997). Dictionary of Norse Myth and Legend. Cassell. ISBN 0-304-34520-2

Denne artikkelen bygger på «Sacred grove» frå ,  den 6. februar 2012.  
 
arkeologi
heidenske religionar
norrøn religion
Alpstein

Alpstein er ei undergruppe av Appenzelleralpane i Sveits. Alpstein-massivet ligg i Appenzell Innerrhoden, Appenzell Ausserrhoden og St. Gallen.

Trass i at fjellkjeda er relativt låg samanlikna med andre fjell i Alpane - det høgaste fjellet er Säntis på 2502 moh - er Alpstein, fordi dei ligg langt mot nord og berre kort veg frå Bodensjøen (om lag 30 km) relativt høge samanlikna med dei omliggande områda. Fjellkjeda omfattar òg Altenalp Türm som den nordlegaste toppen over 2 000 meter i Sveits.

Skildring 

Geologisk skil Alpstein-massivet set frå dei hovudsakleg granittiske sentrale Alpane. Alpstein er hovudsakleg eit kalksteinsmassiv og er dermed ein vestleg del av dei austlege fjellkjedene som går mellom Tyskland og Austerrike. 

På grunn av erosjon finn ein mange sprekker, grotter og slukhol i kalksteinen. To av tre innsjøar har ikkje noko drenering frå overflata. Vatnet frå Fälensees renn langs fjellryggen sørvestover og inn i Rhinen.

Morfologisk er det tre tektoniske foldar som går frå sørvest til nordaust. Berre Lisengrat, knutepunktet mellom dei to toppane Säntis Altman går vinkelrett til hovudryggen. 

Fjellkjeder i  Sveits
Appenzelleralpane

Appenzelleralpane er ei fjellkjede i Sveits på nordsida av Alpane. Dei strekkjer seg inn i kantonane Appenzell Ausserrhoden, Appenzell Innerrhoden og St. Gallen og grensar til Glarus-Alpane i vest og Rätikon i søraust.

Delar 
Fjellkjeda er delt inn i seks delar: 
 Alpstein, sentral gruppe, høgaste punkt: Altmann, 2 435 m
 Alpstein, nordleg gruppe, høgaste punkt: Säntis, 2 502 moh 
 Alpstein, sørleg gruppe, høgaste punkt: Roslen- eller Saxerfirst, 2 151 m
 Alviergruppe, høgaste punkt: Gamsberg, 2 385 m
 Churfirsten, høgaste punkt: Hinterrugg, 2 306 m
 Speer - Mattstock, høgaste punkt: Speer, 1 950 m

Geografi

Høgaste toppar 
Dei høgaste toppane i Appenzelleralpane er:
 Säntis, 2 502 m
 Girenspitz, 2 448 m
 Altmann, 2 436 m
 Gamsberg, 2 385 m
 Fulfirst, 2 384 m
 Wildhuser Schafberg, 2 373 m
 Wisswand, 2 346 m
 Alvier, 2 343 m
 Hinterrugg, 2 306 m
 Brisi, 2 279 m
 Frümsel, 2 267 m
 Zuestoll, 2 235 m
 Margelchopf, 2 163 m
 Silberplatten, 2 158 m
 Schibestoll, 2 136 m
 Leistchamm, 2 101 m
 Gamser Rugg, 2 076 m
 Kreuzberge, 2 065 m
 Lütispitz, 1 987 m
 Speer, 1 950 m
 Mattstock, 1 936 m
 Schäfler, 1 924 m
 Federispitz, 1 865 m
 Gonzen, 1 830 m
 Hoher Kasten, 1 795 m
 Gulmen, 1 789 m
 Stockberg, 1 781 m
 Kronberg, 1 663 m
 Ebenalp, 1 640 m
 Hochalp, 1 521 m

Andre toppar 
 Tanzboden, 1443 m
 Chrüzegg, 1314 m
 Gäbris, 1247 m
 Hörnli, 1133 m
 Köbelisberg, 1131 m
 Bachtel, 1115 m

Galleri

Sjå òg 
Dei sveitsiske Alpane

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Appenzell Alps» frå , den 5. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 
The Appenzelleralpane on SummitPost

Fjell i Appenzell Ausserrhoden
Fjell i Appenzell Innerrhoden
Fjell i St. Gallen
Fjellkjeder i Alpane
Fjellkjeder i Sveits
Walter Tresch

Walter Tresch () frå Bristen i Silenen er ein sveitsisk, tidlegare skirennar. Han var ein allsidig alpinist, som mellom anna kom på pallen i samtlege fire øvingar i den dåverande verdscupen i alpint. I 1972 fekk han VM-sølv i den alpine kombinasjonen i 1972, medan han vart nummer fem i i sin beste sesong i verdscupe, 1976-sesongen.

Aktiv
Tresch markerte seg første gongen i verdscupen vinteren 1970. Han kom då på sjetteplass i eit storslalåmrenn i Kranjska Gora, medan han på Voss, i det siste slalåmrennet for sesongen, vart nummer fem. Sin første verdscupsiger fekk han vinteren 1971 i utfor, den øvinga han gjorde det best i den sesongen.

OL-sesongen 1972 var Tresch som best nummer tre i to verdscuprenn, eitt i utfor og eitt i storslalåm. Han deltok for Sveits i alle tre spesialøvingane under OL 1972 i Sapporo og var som best nummer seks i utfortevlinga. Med dei jamt gode resultata kom han på andreplass i kombinasjonsøvinga, ei øving som ikkje var del av det olympiske programmet, men vart rekna som ei VM-øving. Resultatlista i øvinga var basert på utfortevlinga og slalåmtevlinga som vart arrangert som separate OL-øvingar. 

1973-sesongen var Tresch klart best i slalåm i verdscupen. Han kom på andreplass i Wengen og tredjeplass i det påfølgjande rennet i Megeve. Ein fjerdeplass i slalåm på Voss var hans beste prestasjon i verdscupen 1974. Under VM i alpint 1974 i St. Moritz vart han nummer fem i slalåmtevlinga. Ferda nedover på resultatlistene heldt fram i 1975, då han som best vart nummer seks, denne gongen i utfor.

Tresch beste samanlagtplassering i verdscupen i alpint kom i 1976. Han kom då på femteplass, trass i at han ikkje ein einaste gong stod på pallen i eit enkeltrenn i korkje slalåm, storslalåm eller utfor. Men han hadde fleire gode renn, mellom anna kom han gjennom sesongen inn mellom dei seks beste i kvar dei tre spesialøvingane som då stod på verdscup-programmet. Og han vann den alpine kombinasjonen i Kitzbühel. Under vinter-OL 1976 i Innsbruck kom han på fjerdeplassen i slalåm og sjuandeplassen i utfor.

I 1977 kom Tresch i verdscupen som best på ein tredjeplass i slalåm, før han vann kombinasjonen i Wengen.

Tresch la opp i 1977, etter å ha vunne fire renn i verdscupen i alpint. Fjorten gongar stod han på pallen, flest gongar (6) etter kombinasjonsøvingar.

Verdscupsigrar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Walter Tresch» frå ,  den 5. februar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1972
Alpinistar under vinter-OL 1972
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1976
Alpinistar under vinter-OL 1976
Chablais-Alpane

Chablais-Alpane er ei fjellkjede i dei vestlege Alpane. Dei ligg mellom Genfersjøen og Mont Blanc-massivet. Col des Montets skil dei frå Mont Blanc-massivet i sør og Rhônedalen skil dei frå Bern-Alpane i aust. 

Chablais-Alpane består av to tydelege delar, skilde av Val d'Illiez: Dents du Midi-massivet i sør med dei høgaste toppane, og dei alpine lågberga i nord.

Fjelltoppar 

Dei største fjelltoppane i Chablais-Alpane er:

Sjå òg 
Dei sveitsiske Alpane
Dei franske Alpane

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chablais Alps» frå ,  den 5. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Alpane
Fjellkjeder i Sveits
Fjellkjeder i Frankrike
Fjell i Valais
Københavns slott

Københavns slott var eit kongeslott som i åra fra rundt 1370 til 1731 låg på Slotsholmen i København på same plassen som Christiansborg slott ligg i dag. Københavns slott blei reist på same plass som Absalons borg som reivst ned av Hansaen i 1369. 

Det markante tårnet låg mellom riddarsalen og portbygninga. Då Kristian IV blei krona i 1596 endra han noko på slottet og sette mellom anna spir med kopartak på tårnet. Opp gjennom åra endra dei fleste kongane på slottet slik at det etter kvart fekk vanskar med å bere si eiga vekt. Etter at Fredrik IV stod for store endringar i 1720-åra sprakk murane og bygningen var ikkje lenger formålstenleg som kongebolig. I 1731 avgjorde Kristian VI at slottet skulle rivast. 

Ruinane av Københavns slott ligg under Christiansborg og blei funne av arkeologar i 1902. I 1917 vert ruinane gravne ut og det har vore offentleg tilgang til dei frå 1924.

Kjelder 
 Christiansborg Slot fra de ældste Tider til vore Dage - Eremit.dk
 Om ruinane hos Slots- og Ejendomsstyrelsen

Bakgrunnsstoff

Slott i Danmark
Byggverk i København
Heathcote-elva

Heathcote-elva (maori Ōpawaho) er ei elv som  ligg innanfor bygrensene til Christchurch på New Zealand. Ho får tilførsle frå kjelder nær Templetons Road, og i tillegg nedbørsvatn så langt vest frå som Pound Road. Ho snor seg kring foten av Port Hills frå vest til søraust.

Elveløp 
Tilsigsområdet til Heathcote-elva strekkjer seg til forstaden Yaldhurst. Elva renn gjennom Wigram, Hillmorton (der hovudkjeldene er lokaliserte), Hoon Hay, Spreydon, Cracroft, Cashmere, Beckenham, St Martins, Opawa, Woolston og Ferrymead. 

Elva renn ut i Avon Heathcote-estuaret før ho tømmer seg i Pegasus Bay.

Før-europeisk busetjing og namngjeving 
Det opphavlege namnet til denne elva var Ō-pa-waho, som tyder «staden til den framskotne pāen», eller «utposten», og viser til denne pāen som ein utpost (maori waho) til Kaiapoi. Pāen var bygd i høgreliggjande lende, like nedstraums for den noverande brua, Opawa Road Bridge. Han var ein kvilestad for Ngāi Tahu-folk som reiste mellom Kaiapoi og Horomaka (Banks Peninsula). Området omkring var ein viktig stad for matsanking (mahinga kai), ei kjelde for mengder av føde, særleg tuere (slimål) (Eptatretus cirrhatus) og kanakana (niauga).

Historisk slynga elva seg gjennom utbreidde våtmarker, før urbaniseringa tok til. Historiske oppmålingskart frå midten av det 19. hundreåret, dei såkalla «Black Maps», viser at landet som elva rann gjennom var rikt på plantar som Phormium tenax (harakeke), Cortaderia fulvida(toetoe), Typha orientalis (raupo), Coriaria (tutu) og bregnar og var oversådd med australdakelilje (Cordyline australis, ti kouka).

Elvefaret var lågtliggjande og svært vått. Når Waimakaririelva steig og fløymde over slettene, vart endå høgareliggjande land utsett for flaum. Gjennom mange hundreår der elva vart brukt både som kjelde for mat og transportveg, fekk iwiane Waitaha, Kāti Mamoe og Ngāi Tahu eit nært tilhøve til denne ressursen. Sumpskogen langs elva var tilhaldsstad for sjø- og skogsfugl. Feller vart regelmessig sett ut etter inanga (fiskeyngel), pātiki (flyndre), og ferskvassål (Anguilla dieffenbachii).

Heathcote-elva har fått namn etter sir William Heathcote, sekretær i Canterbury Association.

Litteratur

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Heathcote River» frå ,  den 5. februar 2012.  
 

 Christchurch
Canterbury på New Zealand
Heathcote River
Freden i Lübeck

Freden i Lübeck 12. mai 1629 avslutta Keisarkrigen, eller den danske-norske medverknaden i Trettiårskrigen. Dei keisarlege katolikkane aksepterte å gje det erobra Jylland tilbake til Danmark mot ei betaling på 2 millionar riksdalar og avstå Holstein i 10 år. Avtalen vert undertekna av Kristian IV og Albrecht von Wallenstein i Lübeck 22. mai 1629 og av Ferdinand II av Det tysk-romerske rike 7. juni. 

Tross eit rimeleg utfall av fredsforhandlingane hadde nederlaget hans Kristian IV i krigen vore total og Danmark-Noreg mista stillinga som den leiande stormakta i Norden til Sverige.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Freden i Lübeck» frå ,  den 5. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Trettiårskrigen
Danske fredsavtalar
Avtalar i 1629
Tysk-romerske avtalar
Dansk-norske avtalar
Dei nordaustsveitsiske Alpane

Dei nordaustlege sveitsiske Alpane er ein del av Alpane og Pré-Alps som ligg nordaust i Sveits. Denne regionen grensar til Vierwaldstättersjøen i sørvest, Klausenpasset, øvre Linthdalen og Walensjøen i sør, Rhindalen i aust og Bodensjøen i nord.

Fjelltoppar 
Dei største fjella i dei sveitsiske foralpane, nord for Klausenpasset, er:

Sjå òg 
 Dei sentrale Alpane
 Glarus-Alpane

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «North-Eastern Swiss Alps» frå , den 5. februar 2012. 
 

Fjellkjeder i Sveits
Fjellkjeder i Alpane
Fjell i St. Gallen
Fjell i Schwyz
Pfannenstiel i Zürich

Pfannenstiel på er eit skogkledd fjell 853 moh. i området nær Zürichsjøen og Zürcher Oberland i kantonen Zürich i Sveits. 

Området ligg om lag 15 km søraust for byen Zürich og grensar til Greifensee og Zürcher Oberland i nordaust, Zürichsjøen i sørvest og området kring kommunen Hombrechtikon i aust.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Pfannenstiel (Zürich)» frå ,  den 5. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Fjell i Zürich
Fjellkjeder i Sveits
Regionar i Sveits