alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hjerneskalle

Hjerneskallen, hjernekassen eller nevrokraniet (lat. neurocranium) er den delen av hovudskallen som omgjev hjernen. Han er samansett av eit skålforma skalletak (calvaria eller kalotten), som er utgjord av dei øvre delane av pannebeinet, bakhovudbeinet og issebeina. Den skil seg frå skallebasis, og andletsskjelettet, som er den delen av hovudskalen som utgjer andletet.

Dei åtte knoklane som utgjer hjerneskallen er:
 bakhovudbeinet os occipitale
 issebeina (2) os parietale
 pannebeinet os frontale
 tinningbeina (2) os temporale
 kilebeinet os sphenoidale (stundom rekna som ein del av andletsskjelettet)
 silbeinet os ethmoidale (stundom rekna som ein del av andletsskjelettet)

Galleri

Sjå òg 
 skallebasis

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Neurocranium» frå ,  den 7. desember 2014.  
 

Knoklar i hovud og hals
Digitale lærevanskar

Digitale lærevanskar er eit omgrep som blir nytta om problematiske sider ved den aukande bruken av digitale læremiddel i utdanninga. Det blir hevda at elevar og studentar les meir overflatisk på ein skjerm enn i ei bok.

Anne Mangen ved Universitetet i Stavanger har forska på bruken av digitale læremiddel i fleire år, og ho peikar mellom anna på følgjande negative sider ved å bruka digitale tekstar, også kalla hypertekst, framfor trykte tekstar i bokform:
 Ei bok er meir fysisk nærverande, vi kan ta på ho og vi veit intuitivt kvar vi er i teksten. Derimot har vi eit fjernare forhold til den digitale teksten, som er «inne i pc-en ein stad». Vi kan berre nå teksten via datamus eller tastatur, og vi har mykje lettare for å gå oss vill i den digitale teksten.
 Fleire studiar syner at vi les meir overflatisk på ein skjerm enn i ei bok. Vi «skannar» teksten, og dette gjer oss mottakelege for distraksjonar. Hyperteksten gjer det råd å klikka seg bort, og vi må stadig gjera eit aktivt val: skal vi klikka oss vidare eller ikkje. Dette svekkjer konsentrasjonen og innlevinga i teksten.
 Studiar syner at det å skriva for hand aktiverer einskilde område i hjernen sterkare enn bruk av tastatur, og dette er område som er sentrale for språkbruken. Rørsla med handa når ein skriv let etter seg eit minne som gjer det lettare å kjenna att bokstavane når vi skal lesa. Denne sansemotoriske sida ved lesing og skriving har blitt oversett, meiner Mangen.

Ein annan som har åtvara mot den aukande bruken av digitale læremiddel er Nicholas Carr med boka The Shallows. Han hevdar at vi står i fare for å missa den viktige evna til konsentrasjon og djupare tenking.

Bakgrunnsstoff 
 Norsk forskning på problemene med lesing og digitale medier vekker oppsikt internasjonalt - Digitale lærevansker. Artikkel av Bjørn Vassnes i Klassekampen torsdag 14. oktober 2010.
 Hvorfor leser vi dårligere på skjerm? Artikkel frå Lesesenteret i Stavanger.
 I screen, you screen, we all screen Artikkel om Anne Mangens leseforsking i The Boston Globe.

Pedagogikk
Hue

Hue eller huve, òg kalla lue eller luve, er eit mjukt hovudplagg som, til skilnad frå hatt, ikkje har brem, men kan ha skugge. Huer finst i ei mengd variantar for born og vaksne, kvinner og menn, både historiske, seremonielle og moderne. Før vart huer særleg brukt som varmande og vernande plagg av arbeidsfolk, sjuke, kvinner og barn, noko som gjorde at hua hadde lågare status enn hatten.

Moderne huer 
Enkle strikkehuer finst i dag i ulike fargar, merke, snitt og material. Mens huer tidlegare nesten berre var ytterklede, kan ein i dag også bera dei som moteplagg innendørs. Marknadsføringa av huer av merke som DC, Burton og Volcom rettar seg fyrst og fremst mot den store marknaden for ungdomsmotar, særleg snowboard- og hiphop-miljø. Andre populære huemerke i Noreg er Kari Traa, Dæhlie, Ulvang, Helly Hansen og andre. Dei siste åra har topphue med ball hatt ein renessanse. Det store utvalet er rekna på både kvinner og menn, vaksne og barn. Prisar på nye huer ligg til vanleg mellom 100 til 300 kroner.

Sjå òg 
 Baskarhue
 Finlandshette
 Frygisk hue
 Nissehue
 Natthue
 Skjermhue

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lue» frå , den 14. oktober 2010.

Bakgrunnsstoff

Hovudplagg
Ørske

Ørske eller svimmelheit er ei førekjensle av et ein sjølv eller omgjevnadene roterer. Ordet vert også brukt meir ålment om ei forbigåande kjensle av vanmakt og vert ofte fylgt av at det svartnar for augo eller at ein kjenner seg svært desorientert. I medisin vert det rekna som eit uspesifikt omgrep, og kan visa til anten vertigo, presynkope eller disekvilibrium.

Fenomenet heng ofte saman med augerørsler i rykk (nystagmus), kvalme og sveittetokter. Anfall av ørske der ein kjenner at ein byrjar å dåna, skjer ved uro i blodtrykket eller sirkulasjonen, hjernesvulstar, hjernebetennelse, forkalking av hjernekara, talrike forgiftingar (me.a. gjennom rusing og bruk av medikament) og ei rekkje andre plager.

Årsaker 
Gyratorisk ørske oppstår som eit normalt fenomen når ei rask dreierørsle (t.d. når ein køyrer karusell) plutseleg stoppar opp. Rørsla set i gang adaptive responsar i balanserelaterte nervebanar som varer etter at rørsla stoppar, slik at ein opplever ei innbilt rørsle i motsett retning etterpå. Gyratorisk ørske er eit vanleg symptom ved plager i det indre øret, likevektsnerven og hjernen/hjernestammen.

Nokre menneske får kortvarige aningar av avmakt når dei reiser seg brått frå sitjande eller liggande til ståande stilling. Dette kjem av eit mellombels fall i blodtrykket i hjernen og er ofte normalt.

Ørske kan også oppstå ved angstplager som generalisert angstplage, panikkplage, og ulike former for depressive plager (bipolar plage). Ørske ved høgde er vanleg dersom det er snakk om store høgder. Ørska går då vekk ved å lukke augo. Likevel kan invalidiserande ørske også oppstå ved relativt små høgder saman med sterk angst som ikkje går vekk sjølv om ein lèt att augo. Då står det som regel ein fobi bak, kalla høgdeskrekk.

Gjentakande anfall av lettare ørske bør ein alltid frå undersøkt.

Kjelder 
 «Svimmelhet» Store Norske Leksikon
 «Svimmelhet» av Jan Jansen Store Medisinske Leksikon

Symptom
Diskografien til The Byrds

Diskografien til The Byrds vart opphavleg gjeven ut på grammofonplater, som heile album, kortare EP-ar og singlar.  Sidan 1960-åra har katalogen til bandet vorte gjeven ut på lydband, kassett, 8-sporsband, CD, MiniDisc og i nyare tid som digital nedlasting. Mellom 1965 og 1969 kom albuma til The Byrds både ut i mono og [[stereofoni>stereo]], og Ballad of Easy Rider var det første albumet deira som berre vart gjeven ut i stereo.  Dei fleste av albuma deira vart gjeven ut på Columbia Records eller underselskap av desse, bortsett frå det siste studioalbumet deira, som kom ut på Asylum Records. I tillegg gav bandet ut ein singel under namnet The Beefeaters i oktober 1964 på Elektra Records (Pye Records i Storbritannia), før dei signerte ein platekontrakt med Columbia.

Studioalbum

Konsertalbum

Samleplater

EP
CBS Records gav ut to Byrds-EPar i Storbritannia i 1966 med songar frå dei første tre albuma. I 1971 gav Columbia Records og Scholastic Books ut ein EP i USA samstundes med Bud Scoppa sin biografi om The Byrds. Tre andre EPar vart gjeven ut i Storbritannia mellom 1983 og 1990 på forskjellige selskap.

Singlar

Fotnotar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Byrds discography» frå ,  den 15. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Bibliografi
 
 
 
 
 
 
 

Diskografi
Diskografiar
Roger McGuinn

James Roger McGuinn (profesjonelt kjend som Roger McGuinn, tidlegare Jim McGuinn og fødd James Joseph McGuinn III () er ein amerikansk songar, låtskrivar og gitarist. Han er mest kjend som frontmann i The Byrds. Han er medlem av Rock and Roll Hall of Fame for arbeidet sitt med The Byrds.

Med tolvstrengsgitaren sin vart Roger McGuinn ein viktig del av lydbiletet til gruppa. Eit av varemerka hans var rektangelforma solbriller som han alltid hadde eit stykke ned på nasa. Då Gene Clark forlét The Byrds i 1966 tok McGuinn over som leiande vokalist og komponist i gruppa.

Nokre av dei mest kjende songane hans frå denne tida er «It Won't Be Wrong», «5D (Fifth Dimension)», «Mr. Spaceman», «So You Want To Be A Rock 'n' Roll Star», «Ballad Of Easy Rider» og «Chestnut Mare». Han var òg den drivande krafta bak dei populære arrangementa av Bob Dylan-songar som «Mr. Tambourine Man» og «All I Really Want To Do» og dessutan versjonane av Pete Seeger sine «The Bells Of Rhymney» og «Turn! Turn! Turn!».

McGuinn stod for musikk til filmen Easy Rider frå 1969.

Diskografi 
 Roger McGuinn (1973)
 Peace On You (1974)
 Roger McGuinn & Band (1975)
 Cardiff Rose (1976)
 Thunderbyrd (1977)
 Back From Rio (1991)
 Live From Mars (1996)
 Treasures From the Folk Den (2001)
 Limited Edition (2004)
 The Folk Den Project (2006) 4 cd-boks

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Roger McGuinn» frå ,  den 15. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Roger McGuinn - Offisiell heimeside

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske visesongarar
The Byrds-medlemmer
Folk frå Chicago
Storby

Storby eller metropol er omgrep for byområde med innbyggjartal over ei viss mengd, visse institusjonar eller ein særskild status. Definisjonen varierer mellom land, og langt frå alle skil mellom «by» og «storby». Det er ikkje berre folketalet som er viktig for kva ein reknar som storby, men også oppfatningar av slike byar som nasjonale eller internasjonale sentrum, og ein viss arkitektur, infrastruktur og levesett. I kulturen er storbyar blitt knytte til kjensler av framandgjering, men også moglegheiter og multikulturalisme.

Definisjonar 

I Noreg reknar ein byar med over  innbyggjarar som storbyar. I Storbymeldingen frå Stortinget i 2003 var Oslo, Bergen, Trondheim, Stavanger, Kristiansand og Tromsø omtalte som storbyar. Rundt halvparten av nordmenn bur i ein av desse byane.

Nederland har ikkje nokon offisiell definisjon for storby, men reknar også gjerne byar med over  innbyggjarar som dette (stad) medan  mindre byar kan kallast småbyar (kleine stad eller stadje). I Tyskland reknar ein byar med over  innbyggjarar som storbyar (Großstadt). 

I britisk samanheng har kva som er rekna som byar (town) og storbyar (city) vore knytt til offisiell status. Byar er blitt grunnlagde gjennom kongelege bybrev, og storbyar har vore dei byane som hadde domkyrkje eller særskild kongeleg tilknyting. Dette har ført til nokså ujamn statusfordelingar gjennom tidene, der den vesle byen Ripon hadde status som city lenge før mykje større folkesamlingar som Birmingham, Leeds og Sheffield hadde det.

I den tidlegare britiske kolonien USA varierer skilnaden mellom town og city frå stat til stat, slik at alle bustader med «bybrev» i til dømes Nord-Dakota blir rekna som city same kor mange innbyggjarar dei har. Samstundes finst det også svært store byar som framleis blir kalla town, til dømes Town of Hempstead i New York med eit folketal på  i 2004.

Portugal har tradisjonelt skild mellom byar (vila) og storbyar (cidade). Skilnaden er nedfelt i lovverket. Ein storby må ha minst   veljarar (rundt   innbyggjarar) og minst halvparten av desse tenestene: Sjukehus, apotek, brannvesen, teater/kulturhus, museum, bibliotek, hotell, barne- og ungdomsskule, offentleg transport, parkar. Byar med særskilde historiske, kulturelle eller arkitektoniske særmerke kan få storbystatus sjølv om dei ikkje oppfyller alle krava. I den tidlegare portugisiske kolonien Brasil har ein derimot ikkje ei slikt skilje. Byar som er administrasjonssentrum for ein kommune (município) er rekna som cidade sjølv om dei skulle vera svært små.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «City» frå ,  den 15. oktober 2010.  

Tor Selstad, Indikatorer for storbyutvikling ved ssb.no 20. januar 2005
St.meld. nr. 31 (2002-2003) Storbymeldingen. Om utvikling av storbypolitikk.
Leppeblomfamilien

Leppeblomfamilien (Lamiaceae) er ein plantefamilie med tofrøbladingar. Plantene har firkanta stengel og motsette blad. Blomstrane veks i kransar (samandregne kvastar) oppetter stengelen. Dei har to, fem eller ti begertenner. Krona har røyr og fire-fem flikar, dei tre nedre er underlepene, den eine eller dei to øvre er overlepene. Oftast har dei to korte og to lange mjølberar. Plantane får frukt med fire smånøtter.

Slekter
Slekter som finst i Noreg:
 Jonsokkollslekta (Ajuga)
 Blåkollslekta (Prunella)
 Dåslekta (Galeopsis)
 Skjoldberarslekta (Scutellaria)
 Krossknappslekta (Glechoma)
 Kransmynteslekta (Satureja)
 Kungslekta (Origanum)
 Mynteslekta (Mentha)
 Tvitannslekta (Lamium)
 Salvieslekta (Salvia)
 Svinerotslekta (Stachys)
 Timianslekta (Thymus)

Kjelder 

 Svensk Wikipedia.
 Johannes Lid, Norsk-svensk-finsk flora, Det Norske Samlaget, 1985.

 
Plantar i Noreg
Tofrøbladingar
Norvagisering

Norvagisering vil seie å gje importerte lånord ei skriveform etter mønster frå norsk språk, som «teip» for «tape» og «pønk» for «punk».

Heilt tilbake til 1800-talet har det vore arbeidd aktivt for å norvagisere ulike lånord. På tidleg 1900-tal var det først og fremst lånord frå romanske språk som braut med norsk skriftmønster og som det var tenleg å norvagisere. Følgjande retningsliner vart følgde:

u  → y  (bureau  → byrå)
qu  →  qv (qualificere  → kvalifisere)
eau  → å (bureau  → byrå)
stum e forsvinn (ceremonie  → seremoni)
eu  → ø eller øy (chauffeur  → sjåfør, neutral  → nøytral)
ph  → f (philosoph  → filosof)
nasal n  → ng (terrain  → terreng)
ge, ch og j  → sj (sergeant  → sersjant, chauffeur  → sjåfør, jaloux  → sjalu))
c, q, x og z  → s og/eller k etter uttalen (citron → sitron)

Eit alternativ til norvagisering kan vere tilnærma bokstavrett uttale av lånordet, som når engelsk «jungle» vert uttalt «jungel». Den norvagiserte skriveforma «djungel», som vart forsøkt introdusert i mellomkrigstida, har derfor ikkje fått gjennomslag i norsk. Eit døme på ein kombinasjon av norvagisering og avløysarord er det norske «girkasse», frå engelsk gear box.

I dag er nordmenn flest så fortruleg med engelsk språk at dei reagerer negativt på norvagisering av engelske ord. Framlegg om norvagisering av ord som «guide» til «gaid» og «service» til «sørvis» har derfor fått lite gjennomslag. Derimot dominerer skriveforma «streit» over den engelske forma straight..

Sjå òg
Avløysarord

Kjelder
Aftenposten 15.10.2010

Norsk språk
Avløysarord

Avløysarord er ord som vert nylaga av innarbeidde norske ord, for å avløyse framande importord.

Døme på avløysarord som er laga i nyare tid kan vere «kollisjonspute» for «airbag» og «nettlesar» for «web browser».

Ordet  «e-mail» er foreslått avløyst både av «straumbrev» og «e-brev», men det kan verke som 
«e-post» har fått best gjennomslag.

Sjå òg
Norvagisering

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Liste over avløysarord ved Sprakradet.np

Norsk språk
Ord
Fylkesveg 32 (fleirtyding)

Fylkesveg 32 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 32 (primær fylkesveg i Buskerud, Vestfold og Telemark)
Fylkesveg 32 i Akershus
Fylkesveg 32 i Aust-Agder
Fylkesveg 32 i Nord-Trøndelag
Fylkesveg 32 i Rogaland
Fylkesveg 32 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 32 i Sør-Trøndelag
Fylkesveg 32 i Vest-Agder

Fylkesveg 032
Bladsongarfamilien

Bladsongarfamilien, Phylloscopidae, er ein nyleg skildra biologisk familie av små insektetande sporvefuglar tidlegare plassert i songarfamilien, Sylviidae. Medlemmene finst i Eurasia, i Afrika og lappsongar hekkar aust i Alaska. Dei fleste lever i skog og kratt og fangar ofte føda i flukt. 

Artane har ofte fjørdrakt som er grønleg over med gult på undersida, eller meir avdempa med grågrøne til gråbrune farger. Fargene varierande lite med årstidene eller ikkje i det heile. Halane er ikkje veldige lange, og inneheld 12 fjører. 

Frå 2019 er alle 77 artane i familien plasserte inn i den eine slekta Phylloscopus, etter eBird/Clements Checklist v2019 Før 2019 gjorde 11 artar ut for eit eiget takson på slektsnivå, med namnet Seicercus.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Phylloscopidae» frå , den 16. oktober 2010
 

Sporvefuglar
Seicercus



Seicercus var ei biologisk slekt av små insektetande fuglar klassifisert i bladsongarfamilien, Phylloscopidae, og før det i familien Sylviidae. 
Frå 2019 er desse songarane omklassifisert og plassert inn i slekta Phylloscopus, etter eBird/Clements Checklist v2019
Artane i slekta er distribuert i austlege og sørlege Asia frå nordlege Kina til Timor. Mange av dei meir nordlege artane er trekkfuglar, hekkar i temperert klima og overvintrar i tropane, andre er høgdmigrantar, trekkjer ned frå fjellet om vinteren. Nokre få artar er trekkfuglar i delar av utbreiingsområdet og standfuglar i andre delar. 

Seicercus-songarar er små sporvefuglar som varierer i lengd frå 9,5 til 12 centimeter og dei veg rundt 4-9 gram. Alle artar har grøne venger og gul buk, dei fleste har gult bryst òg. Hovudet er enten grått, grønt eller brunt til brungult, og alle artar har striper på krona eller i andletet, og dessutan ein gul eller kvit augering. Kjønna er like kvarandre. 

Seicercus-songarar lever av insekt som dei vanlegvis plukkar opp eller fangar med korte, kjappe flygingar. Nokre få arter søkjer føde i fleirartsflokkar. Ulike artar beitar i ulike delar av skogen, nokre, som brunkronesongar finn føda i trekroner, medan sundasongar føretrekkjer underskog og lågare delar av trekroner.

Artslista 
Artslista for slekta Seicercus var, etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
 Gulbrillesongar, Seicercus burkii, Golden-spectacled Warbler, LC, E. Burton, 1836
 Gråkronesongar, Seicercus tephrocephalus, Gray-crowned Warbler, LC, Anderson, 1871
 Systersongar, Seicercus soror, Plain-tailed Warbler, LC, Alström & Olsson, 1999
 Sitronsongar, Seicercus omeiensis, Martens's Warbler, LC, Martens, Eck, Päckert & Sun, 1999
 Himalayasongar, Seicercus whistleri, Whistler's Warbler, LC, Ticehurst, 1925
 Mosesongar, Seicercus valentini, Bianchi's Warbler, LC, E. Hartert, 1907
 Kvitbrillesongar, Seicercus affinis, White-spectacled Warbler, LC, Hodgson, 1854
 Gråkinnsongar, Seicercus poliogenys, Gray-cheeked Warbler, LC, Blyth, 1847
 Brunkronesongar, Seicercus castaniceps, Chestnut-crowned Warbler, LC, Hodgson, 1845
 Brunhovudsongar, Seicercus montis, Yellow-breasted Warbler, LC, Sharpe, 1887
 Sundasongar, Seicercus grammiceps, Sunda Warbler, LC, Strickland, 1849

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Seicercus» frå , den 16. oktober 2010

Referansar 

bladsongarfamilien
Fylkesveg 19

Fylkesveg 19 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 19 i Buskerud
Fylkesveg 19 i Finnmark
Fylkesveg 19 i Hedmark
Fylkesveg 19 i Hordaland

Fylkesveg 019

nb:Fylkesvei 19 (andre betydninger)
Fylkesveg 23

Fylkesveg 23 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 23 i Buskerud
Fylkesveg 23 i Hordaland
Fylkesveg 23 i Nord-Trøndelag
Fylkesveg 23 i Oppland
Fylkesveg 23 i Vest-Agder

Fylkesveg 023

nb:Fylkesvei 23 (andre betydninger)
Fylkesveg 30 (fleirtyding)

Fylkesveg 30 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 30 (primær fylkesveg i Hedmark og Sør-Trøndelag)
Fylkesveg 30 i Akershus
Fylkesveg 30 i Buskerud
Fylkesveg 30 i Finnmark
Fylkesveg 30 i Hedmark
Fylkesveg 30 i Nord-Trøndelag
Fylkesveg 30 i Telemark
Fylkesveg 30 i Vest-Agder
Fylkesveg 30 i Vestfold

Fylkesveg 030
Fylkesveg 31 (fleirtyding)

Fylkesveg 31 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 31 (primær fylkesveg i Sør-Trøndelag)
Fylkesveg 31 i Akershus
Fylkesveg 31 i Aust-Agder
Fylkesveg 31 i Buskerud
Fylkesveg 31 i Finnmark
Fylkesveg 31 i Nordland
Fylkesveg 31 i Rogaland
Fylkesveg 31 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 31 i Telemark

Fylkesveg 031
Fylkesveg 34 (fleirtyding)

Fylkesveg 34 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 34 (primær fylkesveg i Oppland)
Fylkesveg 34 i Akershus
Fylkesveg 34 i Aust-Agder
Fylkesveg 34 i Buskerud
Fylkesveg 34 i Hedmark
Fylkesveg 34 i Hordaland
Fylkesveg 34 i Nordland
Fylkesveg 34 i Nord-Trøndelag
Fylkesveg 34 i Rogaland
Fylkesveg 34 i Sør-Trøndelag
Fylkesveg 34 i Telemark

Fylkesveg 034
Fylkesveg 503 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 503 (fleirtyding)

Fylkesveg 503 i Telemark går mellom Straume i Vinje kommune og Nutheim i Seljord kommune. Vegen er 29,8 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Straume

 frå Bråten til Langlim (11,1 km)
 Nutheim

Bakgrunnsstoff

 503
Vegar i Seljord
Vegar i Vinje
Fylkesveg 504 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 504 (fleirtyding)

Fylkesveg 504 i Telemark går mellom Bråten og Langlim i Seljord kommune. Vegen er 11,1 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Bråten
Endepunkt Langlim

Bakgrunnsstoff

 504
Vegar i Seljord
Fylkesveg 801 i Telemark

Fylkesveg 801 i Telemark går mellom Ofte i Tokke kommune og Nystad i Vinje kommune. Vegen er 27,4 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Ofte

 frå Øyfjell til  Hylland (13,2 km)
 frå Straume til  Nutheim i Seljord
 Nystad

Bakgrunnsstoff 

 801
Vegar i Tokke
Vegar i Vinje
Fylkesveg 854 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 854 (fleirtyding)

Fylkesveg 854 i Telemark går mellom Hylland og Øyfjell i Vinje kommune. Vegen er 13,2 km lang.

Kommunar og knutepunkt 

 Hylland
 Øyfjell

Bakgrunnsstoff 

 854
Vegar i Vinje
Fylkesveg 806 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 806 (fleirtyding)
Fylkesveg 806 i Telemark går mellom Liosvingen i Tokke kommune og Vinjesvingen i Vinje kommune. Vegen er 24,9 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Liosvingen

 Vinjesvingen

Bakgrunnsstoff 

 806
Vegar i Tokke
Vegar i Vinje
Fylkesveg 851 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 851 (fleirtyding)
Fylkesveg 851 i Telemark går mellom Arabø og Varland i Vinje kommune. Vegen er 12,2 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Arabø
Endepunkt Varland

Bakgrunnsstoff 

 851
Vegar i Vinje
Fylkesveg 852 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 852 (fleirtyding)
Fylkesveg 852 i Telemark går mellom Neslandsvingen og Haddeland i Vinje kommune. Vegen er 4,6 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Neslandsvingen
 Haddeland

Bakgrunnsstoff 

 852
Vegar i Vinje
Fylkesveg 501 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 501 (fleirtyding)
Fylkesveg 501 i Telemark går mellom Sandnes i Seljord kommune og Kilen i Kviteseid kommune. Vegen er 15,4 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Sandnes
Gåsdalen

 Kilen

Bakgrunnsstoff

 501
Vegar i Seljord
Vegar i Kviteseid
Fylkesveg 156 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 156 (fleirtyding)
Fylkesveg 156 i Telemark går mellom Sanda i Bø kommune og Flatland i Seljord kommune. Vegen er 21,0 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Sanda

Ulveneset

 frå Sandnes til  Kilen i Kviteseid kommune (15,4 km)
 Flatland

Bakgrunnsstoff

 156
Vegar i Midt-Telemark
Vegar i Seljord
Chris Hillman

Christopher Hillman () var eit av dei opphavlege medlemmene i The Byrds. I lag med Gram Parsons, som han ofte samarbeidde med, var Chris Hillman ein nøkkelfigur i utviklinga av countryrock, og definerte i røynda sjangeren gjennom arbeidet sitt i The Byrds og The Flying Burrito Brothers. Seinare vart han frontmannen i countrybandet Desert Rose Band.

Hillman vart i 1964 medlem i The Byrds, etter å tidlegare ha spelt i ulike ukjente grupper. Han fekk oppgåva som bassist, sjølv om han eigentleg då berre kunne spele mandolin. Men han lærte seg raskt bass og spelte med The Byrds under den mest framgangsrike perioden deira. I 1968 forlet han The Byrds og starta gruppa The Flying Burrito Brothers i lag med Gram Parsons. Her heldt han fram vidareutviklinga av countryrocken og spelte her fram til 1972.

Han hadde seinare nokre mindre countryprojekt utover resten av 1970-talet. Han starta bandet The Desert Rose Band i 1986 og opplevde då den mest framgangsrike perioden sin som artist etter The Byrds. Gruppa vart oppløyst i 1994.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Chris Hillman» frå ,  den 16. oktober 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell heimeside

The Byrds-medlemmer
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songarar
Folk frå Los Angeles
USA-amerikanske countryrockartistar
The Flying Burrito Brothers-medlemmar
Souther–Hillman–Furay Band-medlemmar
USA-amerikanske mandolinistar