alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Håkon Anton Fagerås

Håkon Anton Fagerås () er ein norsk billethoggar. Han bur og arbeider i Oslo og Pietrasanta i Italia. Han er ein av få norske bilethoggarar som arbeider i marmor.

Fagerås er utdanna ved Statens håndverks- og kunstindustriskole (1996-1997) og Statens Kunstakademi (1997-2001).

Han har hatt utstillingar hjå mellom anna Blomqvist og Kunstnarforbundet.

I 2011 vart monumentet hans over Roald Amundsen og den første ekspedisjonen til Sørpolen avduka. Han har gjort mange utsmykkingsoppdrag, mellom anna for St. Olavs hospital i Trondheim. Av portrettoppdrag kan Henrik Ibsen, Fridtjof Nansen og Barack Obama nemnast.

Fagerås mottok i 2011 Wesselprisen som vert delt ut av Norske Selskab.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Håkon Anton Fagerås» frå ,  den 23. november 2019.

Bakgrunnsstoff
 Nettstad

Norske bilethoggarar
Simensbråten

Simensbråten er eit strøk i bydel Nordstrand og namnet på grunnkrets 3503 i Oslo. Området utgjer den nordlegaste delen av åsen som strekkjer seg frå Brattlikollen og nesten ned til blokkene Oslo Panorama. Simensbråten tilhøyrde i gammal tid Ryen. I vest grensar området til Lille Ekeberg.

Historie 

I tidlegare tider var Simensbråten nærast å rekna for eit hytteområde på landet. I dag er det stort sett villabusetnad med ymse innslag av småblokker. Det gjekk trikk på Simensbråtenlinja, ein sidebane av Ekebergbanen frå Jomfrubråten fram til Simensbråten haldeplass til 28. oktober 1967. Simensbråten er òg namn på busshaldeplassen like austom Ekeberg skule. 

Våningshus og uthus på plassen Simensbråten vart selde og rivne i 2004. Simensbråten var tidlegare husmannsplass under Ryen gard, men han vart skild ut som eige bruk i 1845.

Tidlegare postkontor.
Inntil Oslo òg fekk postnummer så hadde adressene som høyrde til dåtidas Simensbråten postkontor postadresse Simensbråten og ikkje Oslo 6 eller Oslo 11 som dei omliggjande områda. Simensbråten postkontor låg opphavleg i Vårveien 12 før det vart flytta til nyare lokale i Olleveien 1.

Postkontoret vart på midten av 1990-talet føreslege nedlagt, men etter protestar vart det vedteke i bystyret 27. november 1996 (sak 773/96) at det ikkje skulle leggjast ned.

I 1999 var det kroken på døra for Simensbråten postkontor. Etter 9 ran sidan 1971 avgjorde Posten å leggja ned kontoret av omsyn til tryggleiken for dei tilsette.

Kultur 

Simensbråten IL
Simensbråten IL vart stifta 24. januar 1933. Klubben er primært kjend for fotball, men har tidlegare òg drive med mellom anna friidrett og langrenn. Simensbråten stilte i 2014 eit seniorlag i 6. divisjon, og dessutan ein old boys-lag og eit veteranlag, begge i 2. divisjon. Både seniorlaget og veteranlaget rykte opp frå avdelingane sine, slik at seniorlaget i 2015 skal spela i 5. divisjon.

Kjende personar på Simensbråten var søskenparet Enok Abrahamson, som var lyrikar, og Birgit Abrahamson, som var målar. 

Simensbråten har i dag ei eiga og aktiv velforening med nærare 300 medlemmar: Simensbråten vel.

Referansar 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Simensbråten» frå ,  den 23. november 2019.

Bakgrunnsstoff

 Nettstaden til Simensbråten IL 
 Nettstaden til Simensbråten Vel

Bydel Nordstrand
Inga Ravna Eira

Inga Ravna Eira () er ein norsk samisk forfattar, omsetjar, lærar og forlagskonsulent. Ho skriv på nordsamisk.

Eira har skrive lyrikk, noveller og barnebøker. Ho har også arbeidd med performance-førestillingar i lag med andre kunstnarar. Dette har mellom anna ført fram til forteljinga Gilši – Skilful, som kom ut på CD i 2012, om kvinnene sin situasjon i reindrift.

Under kulturuka i Karasjok fekk Eira «årets kulturpris» i 2006. Ho er med i Samisk forfatterforening, som ho også har leia, og har særleg vore engasjert i arbeidet for samisk språk og for det samiske i skulen. 

Diktsamlinga hennar Ii dát leat dat eana («Dette er ikke den jorda», 2018) har form av ein monolog der morgudinna Uksáhkká taler til menneske i notida om naturvern. Boka blei nominert til Nordisk råds litteraturpris.

Bibliografi 
 Guovdageainno mánát mainnastit, redaktør, barnebok (1979)
 Savdnjiluvvon nagir, antologi med lyrikk av tre samiske forfattarar, illustrert av Aage Gaup (1989)
 Mellet, barnebok (1992) illustrert av Iver Jåks; omsett til norsk av Inger Seierstad
 Sámi dáiddárleksikona/Samisk kunstnerleksikon (1994). Redaktør: Synnøve Persen. Omsett til samisk av Inga Ravna Eira, illustrert av Johan Turi
 Lieđážan, lyrikk, Davvi Girji (1997) illustrert av Maj-Lis Skaltje
 Eadni ganjaldii mu fuolppuid, lyrikk, Davvi Girji (2009)
 På norsk: Mor gråt over mine skjørt, Davvi Girji (2011)
 Jidnes skálkošeapmi, lyrikk for barn og ungdom, Davvi Girji (2014)
 Ii dát leat dat eana, lyrikk, Davvi Girji (2018)
 På norsk: Dette er ikke den jorda, Davvi Girji (2019)

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Inga Ravna Eira» frå ,  den 23. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
 Presentasjon av Inga Ravna Eira i Forfatterkatalogen på Forfattersentrums nettsider

Samiske forfattarar
Norske lyrikarar
Norske barnebokforfattarar
Folk frå Karasjok
Elgesem

Elgesem er ein grunnkrins som ligg på Haukerød i Sandefjord kommune i Vestfold. Området ligg langs raet som går gjennom Vestfold. 

Her finst det eit gravfelt som er eit av Sandefjords mest framtredande fornminne. Funn i gravfeltet viser at det har vore busetjingar frå minst år 500 f.Kr. her. Gravfeltet slik det framstår i dag, består av 8 gravhaugar og ei 45 meter lang skipsforma steinsetting. 

Gravfeltet vart arkeologisk utgrave av Nicolay Nicolaysen i 1870, og freda same år.

Feltet har sannsynlegvis opphavleg innehalde mellom 20 og 30 gravhaugar. I tillegg er det òg funne ei mengd umerka graver i området. Mange av desse er forsvunne som ei følgje av busetnad, dyrking og vegbygging. Gravene som er undersøkt har avdekt funn frå ca. år 500 f.Kr. til ca. år 1000 e.Kr, altså frå jernalderen.

Blant tinga som vart funne, var ein runestein med inskripsjonen «alu» som kan tyda 'øl'. Dette er det vanlegaste ordet på runesteinar, og det viser sannsynlegvis til rolla øl spelte i ulike ritual i fortida, til dømes gravøl og barsel («barns-øl»). Runesteinen i granitt er 172 cm høg, 90 cm brei og ca. 18 cm tjukk. Han er datert til første halvdel av 400-talet e.Kr. Steinen er no i Vikingskipshuset på Bygdøy.

Steinsettinga er 40 meter lang og 7 meter brei, og består av 21 steinar av opphavleg 38. Steinane i stamnane er 1,85 meter og 2,5 meter høge.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Elgesem» frå ,  den 23. november 2019.

Bakgrunnsstoff 

 Elgesem-steinen, artikkel hos Store norske leksikon
 Runene: det første skriftspråket, om runer og runesteinar, artikkel hos Norgeshistorie.no
 Vilhelm Møller: Gravfeltet og steinkretsen på Elgesem, artikkel hos Sandefjord bibliotek/Sandar historielag
Kulturminne i Sandefjord
Runesteinar i Noreg
Historie i Vestfold
Kultur i Vestfold og Telemark
Flatdalsteinen

Flatdalsteinen er ein runestein frå Flatdal kyrkje i Seljord kommune i Telemark. Steinen låg på kyrkjegarden, rett utanfor kordøra. Han er første gong skildra i presten Hans A. Wille sin sjølvbiografi frå 1765. Innskrifta vart avteikna av M.A. Arendt i 1804. Steinen vart overteken av Foreningen til norske Fortidsminnesmerkers Bevaring, som i 1864 gav han til Universitetets Oldsaksamling. I dag er steinen magasinert ved Kulturhistorisk museum.

Innskriften er:

 ok mote ræistrunarþesar uktbiþrþørsalmakankuþ at hantake uiþsalmakas er þese stein likribir

På norrønt vert det:

Ogmundr reist rùnar þessar, ok biđr þess almàtkan Guđ, at hann taki viđr sàl Gamals, er þessi steinn liggr yfir.

Og på moderne norsk:

«Ogmund rista desse runene, og ber den allmektige Gud at han vil ta imot Gamals sjel, han som denne steinen ligg over.»

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Flatdalsteinen» frå ,  den 23. november 2019.

Litteratur 

 
Runesteinar i Noreg
Kulturminne i Seljord
Runesteinen frå For kyrkje

Runesteinen frå For kyrkje er ein likstein frå mellomalderen frå Stod i Steinkjer kommune i Trøndelag.

Steinen er skildra av Ole Worm i 1643. Seinare vitja Gerhard Schøning For kyrkje i 1775, og Lorentz Diderik Klüwer i 1823. Begge freista å finna att steinen, men utan resultat. Men i 1863 vart ein av bygningane på prestegarden riven, og då kom steinen til rette att. Han hadde vore brukt i grunnmuren på huset. Steinen er i dag på NTNU Vitskapsmuseet i Trondheim.

Steinen er ca. 190 cm lang og er ornert med eit krossmotiv i midten. Innskrifta er ført på langs kanten. Aslak Liestøl si tolking er:

 her:huil
 r sra .l. metter:prester:faþer:ma
 rgar...
 ... þsallæ iui rani akku biþir
 ter fi - rrits - olhan
 þorsstain gerþemi

På norrønt vert det: Hèr hvilir Sira Klemetr prestr, fađur Margar(eta). ... Biđiđ Pater Noster fyrir sàl hans. þorstain gerđi mik.

På moderne norsk vert det: «Her kviler Sira Klemet prest, far til Margareta ... Be fadervår for hans sjel. Torstein gjorde meg».

Sjå også
For kyrkje

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Runesteinen frå For kyrkje» frå ,  den 23. november 2019.

Litteratur 

 
Kulturminne i Steinkjer
For
Verdipapir

Verdipapir er dokument som representerer eit økonomisk verd. Aksjar, obligasjonar og derivat er døme på verdipapir.

Kjelder
Just Ear-rings

Just Ear-rings er debutalbumet til det nederlandske Nederbeat-bandet The Golden Earrings, utgjeve i 1965.

På denne tida heitte bandet The Golden Earrings, med både ein artikkel i starten og ein ekstra s til slutt. Plata består av beatmusikk liknande gruppene i den britiske bølgja med påverknad frå The Who, The Rolling Stones, The Kinks, The Zombies og The Hollies. I følgje Allmusic tok dei bitar av stilartane til desse banda og skapte ein stil som var kraftfull, melodiøs og fengjande. The Golden Earrings skreiv nesten alle songane sine sjølv, på ei tid då britiske band ofte spelte mange coverversjonar. 

George Kooymans og Peter De Ronde spelte begge gitar, medan Rinus Gerritsen spelte bass og Jaap Eggermont trommer. Vokalisten i bandet på denne tida var Frans Krassenburg.  Allmusic skreiv òg at «om Just Earring berre hadde blitt spelt inn av eit britisk band, er sjansane gode for at gruppa hadde fått sin første hitt i Amerika mykje tidlegare - albumet er sanneleg på nivå med det meste av det dei britiske banda som storma dei amerikanske listene på den tida, og om det tok lengre tid for Amerika å varme opp til rock and roll, er dette morosame saker som svingar i alle slags tidssonar».

Innhald
Alle songane er skrivne av Gerritsen og Kooymans utanom der andre er nemnde.

Medverkande

Musikarar
George Kooymans - gitar, vokal
Rinus Gerritsen - bass, klaverinstrument
Jaap Eggermont - trommer
Frans Krassenburg - vokal
Peter de Ronde - rytmegitar

Teknisk
Fred Haayen - produsent
mostremarkable (Almere) - design

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Just Ear-rings» frå ,  den 23. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Debutalbum frå 1965
Polydor Records-album
George Kooymans

George Jan Kooymans () er ein nederlandsk gitarist og songar. Han er mest kjend for arbeidet sitt med den nederlandske rockgruppa Golden Earring, som vart skipa av Kooymans då han var berre 13 år gammal i 1961 i lag med venen Rinus Gerritsen. Kooymans skreiv «Twilight Zone», den einaste topp 10-singelen deira på amerikanske Billboard Hot 100. Songen gjekk òg til topps på Billboard Top Album Tracks-lista.<ref>Whitburn, Joel (2010). The Billboard Book of Top 40 Hits',' 9th Edition (Billboard Publications), page 259.</ref> 

Kooymans skreiv og produserte òg for andre artistar. I 2017 og 2018 gav han ut to album som medlem av Vreemde Kostgangers, ei nederlandskspråkleg supergruppe han skipa med Henny Vrienten (bassist i Doe Maar) og visesongaren Boudewijn de Groot. 

Diskografi
SoloalbumJojo (1971)Solo (1987)On Location (som Kooymans-Carillo med Frank Carillo) (2010)

Singlar
«Lovin' and Hurtin'» / «For Gail» 1971
«Lost For Love» / «The Devil Rides Again Tonight» 1987
«The Beat Goes On» / «Again» 1987
«World of Our Own» / «All Things Are Light» 1987

Kjelder

<div class="references-small">Denne artikkelen bygger på «George Kooymans» frå ,  den 23. november 2019.  oppgav desse kjeldene:''

Nederlandske rockegitaristar
Golden Earring-medlemmar
Musikarar frå Haag
Rinus Gerritsen

Marinus Gerritsen () er ein nederlandsk bassist mest kjend som medlem av Golden Earring, som han var med å skipe i lag med venen George Kooymans i 1961. Han har òg vore produsent for artistar som Herman Brood. 

Steve Harris i Iron Maiden reknar Gerritsen som ei viktig insspirasjonskjelde.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Rinus Gerritsen» frå ,  den 23. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Nederlandske rockebassistar
Golden Earring-medlemmar
Musikarar frå Haag
Jaap Eggermont

Jacobus Johannus «Jaap» Eggermont () er ein nederlandsk musikar og produsent. Han er mest kjen som produsent for Stars on 45-prosjektet.

Frå 1965 til 1969 var han trommeslagar i det nederlandske rockebandet Golden Earrings. Etter han slutta i bandet vart namnet på bandet endra til Golden Earring, Eggermont vart så plateprodusent. Han har arbeidd med artistar som Sandy Coast, Earth and Fire og Livin' Blues.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Jaap Eggermont» frå ,  den 23. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Nederlandske trommeslagarar
Nederlandske plateprodusentar
Musikarar frå Haag
Golden Earring-medlemmar
Winter-Harvest

Winter-Harvest er det andre studioalbumet til det nederlandske beatbandet Golden Earrings, gjeve ut i 1967.

Alle dei 14 songane på albumet var originalar, hovudsakleg skrivne av bassisten Rinus Gerritsen og gitaristen George Kooymans og utforska musikalske retningar dei ikkje hadde prøvd ut før. Gerritsen byrja å spele klaverinstrument i tillegg til bass på denne plata.. 

Allmusic skreiv: «The Golden Earrings hadde tydelegvis sjølvtillit til å prøve nye ting då dei spelte inn Winter Harvest, og med god grunn -- dei høyrdest bra ut på Just Ear-rings, men dei var strammare og skarpare her, og trefte ein meir konsistent groove og gjorde det meste ut av mogelegheitene i studio.»

Innhald
Alle songar skrivne av Gerritsen and Kooymans.

Medverkande
Frans Krassenburg - vokal
George Kooymans - gitar, vokal
Rinus Gerritsen - bass, piano
Jaap Eggermont - trommer

Andre medverkande
Cees Schrama - piano, orgel, vibrafon
Fred Haayen - produsent

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Winter-Harvest» frå ,  den 23. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1967
Polydor Records-album
Samiske stadnamn i Russland

Samiske stadnamn i Russland er stadnamn i Russland som har ei samisk form som skil seg frå den russiske eller norske. Nokre av stadnamna kan visa til geografiske område som også dekker område utanfor Russland.

Stadar

Kjelder

Samiske stadnamn
Russland
Verdscupen i alpine greiner 1975/Kvinner

Verdscupen i alpine greiner for kvinner i 1975-sesongen tok til 4. desember 1974 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 25. mars 1975 i Gherdëina i Italia. Turneringa omfatta 23 renn og 26 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 7 slalåmrenn, 7 storslalåmrenn, 8 utforrenn, 1 parallellrenn og 3 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.

Annemarie Moser-Pröll frå Austerrike var i ei klasse for seg og vann verdscupen på suverent vis. Hanni Wenzel frå Liechtenstein vart nummer 2 og Rosi Mittermaier frå Vest-Tyskland nummer 3.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm

Utfor

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1974/75» frå ,  den 24. november 2019.  
 

Alpine greiner
Sport i 1975
Verdscupen i alpine greiner 1975/Menn

Verdscupen i alpine greiner for menn i 1975-sesongen tok til 5. desember 1974 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 23. mars 1975 i Gherdëina i Italia. Turneringa omfatta 24 renn og 27 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 7 slalåmrenn, 7 storslalåmrenn, 9 utforrenn, 1 parallellrenn og 3 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.

Gustav Thöni frå Italia sikra seg FIS-pokalen framom «nasa» på Ingemar Stenmark frå Sverige og Franz Klammer frå Austerrike.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm

Utfor

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1974/75» frå ,  den 24. november 2019.  
 

Alpine greiner
Sport i 1975
Miracle Mirror

Miracle Mirror er det tredje studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, gjeve ut i 1968. 

Rytmegitaristen Peter De Ronde hadde slutta i gruppa innan dette albumet vart spelt inn, og frontmannen og songaren Frans Krassenburg var blitt erstatta av Barry Hay. Som dei to førre albuma deira, Just Earrings og Winter Harvest reflekterte Miracle Mirror tydeleg det som gjekk føre seg i det britiske musikkmiljøet på denne tida med mykje preg av psykedelisk rock, og til dels folkrock i musikkstilen deira.

Mottaking
Allmusic skreiv om albumet: «Om du kan nemne ei lydmessig nyskaping frå 1967, så var det truleg ein stad på Miracle Mirror, men det som ikkje hadde endra eg for The Golden Earrings var den solide låtskrivinga til bassisten Rinus Gerritsen og gitaristen George Kooymans og den solide jobben dei gjorde i studio. Sjølvtilliten og kjensla av eventyrlyst som var på dei to første albuma, var i full blomst her, og om det er augneblink på Miracle Mirror som høyrest noko pretensiøse ut i dag, var instinkta til Golden Earrings stort sett heilt riktig det meste av tida, og dette albumet har klart tidstesten betre enn mange andre verk frå den første syre-tida.»

Innhald
Alle songane er skrivne av Gerritsen og Kooymans.

Medverkande
George Kooymans — gitar, vokal
Rinus Gerritsen — bass, klaverinstrument
Barry Hay — gitar, fløyte, vokal
Jaap Eggermont — trommer

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Miracle Mirror» frå ,  den 24. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1968
Polydor Records-album
Barry Hay

Barry Andrew Hay () er ein nederlandsk musikar, mest kjend som solovokalist og frontmann i det nederlandske rockebandet Golden Earring.

Biografi
Hay vart fødd i Faizabad i India til ei nederlandsk-jødisk mor, Sofia Maria fødd Sluijter og ein skotsk offiser, Philipp Aubrey Hay. Han flytta til Nederland åtte år gammal for å bu med mora og voks opp i Amsterdam og seinare Haag, og gjekk på ein engelsk kostskule. 

Etter han var ferdig på skulen tok han fag på Det kongelege kunstakademiet i Haag. Sommaren 1967 vart han med i Golden Earrings og erstatta Frans Krassenburg. Hay skapte somme av plateomslaga til bandet. 

Han gav òg ut tre soloalbum. Only Parrots Frogs and Angels (1972) og Victory of Bad Taste (1987) selde begge dårleg. The Big Band Theory (2008) finst berre på nettet. 

I 1994 song han solovokal og spelte fløyte på Ayreon-songen «Sail Away to Avalon,» ein singel frå debutalbumet deira, The Final Experiment. 

I 2001 flytta Hay frå Haag og attende til Amsterdam, men var òg mykje på Curaçao der han hadde sitt eige radioprogram. I 2000-åra hadde Hay den nederlandske stemma til Rock Zilla i teikneserien til Gene Simmons, My Dad The Rock Star og deltok i ein reklamefilm for solbriller.. 

I 2016 gav Hay ut eit album med sideprosjektet Flying V Formation og ein sjølvbiografi.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Barry Hay» frå ,  den 24. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Nederlandske rockesongarar
Nederlandske songarar
Golden Earring-medlemmar
Folk frå Faizabad
Musikarar frå Haag
On the Double

On the Double er det fjerde studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, gjeve ut som eit dobbeltalbum i 1969. 

Det var det siste albumet dei gav ut under namnet Golden Earrings, før dei droppa s-en i namnet, og det siste med trommeslagaren Jaap Eggermont, som slutta i bandet for å bli plateprodusent.

Mottaking
Allmusic skreiv om albumet: «Det er berre vanleg, sein 60-tals rock, men absolutt betre enn dei fleste andre ikkje-engelsktalande land gjorde på den tida. Det skil seg derimot ikkje særskild mykje ut. Det er nokre riff-prega songar som hintar om retninga dei kom til å ta inn i 1970-åra. Her er akustiske viser, folkrock, hardrockande poprock, pompøs rock med element av klassisk musikk, soulpop og ein sjølvmedviten varieté-parodi.»

Innhald
Alle songane er skrivne av Kooymans utanom der andre er nemnde.

Medverkande
George Kooymans - gitar, vokal
Rinus Gerritsen - bass, klaverinstrument
Barry Hay - fløyte, rytmegitar, vokal
Jaap Eggermont - trommer

Andre medverkande
Fans Mijts - orkesterarrangement
Cees Schrama - klaverinstrument
Niko Venneker - saksofon 

Teknisk
 Fred Haayen - produsent
Gerard Beckers - lydteknikar
 Bary Hay - design 
Ronnie Herts og Claude van Heye - fotografi

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «On the Double (album)» frå ,  den 24. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1969
Polydor Records-album
Eight Miles High av Golden Earring

Eight Miles High er det femte studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, gjeve ut i 1969. Det var det første albumet dei gav ut med det nye namnet Golden Earring (tidlegare Golden Earrings) og det einaste albumet deira med trommeslagaren Sieb Warner. 

Tittelsporet på albumet, «Eight Miles High», er ein song av The Byrds frå 1966. Denne er drege ut til 19 minuttar og tar opp heile side to av plata. På somme konsertar i USA kunne denne songen vere heile 45 minuttar lang. Det er uansett det lengste sporet Golden Earring gav ut. Musikalsk er plata prega av acid rock og psykedelisk rock. Songen «Song of a Devil's Servant» var alt gjeve ut på føregangaren On the Double (1969), men har her ei meir psykedelisk kjensle. 

Albumet vart spelt inn i løpet av fem dagar i Olympic Studio i London.

Innhald
Alle songane er skrivne av Kooymans utanom der andre er nemnde.

Medverkande
George Kooymans – gitar, vokal
Rinus Gerritsen – bass, klaverinstrument
Barry Hay – fløyte, rytmegitar, vokal
Sieb Warner – perkusjon, trommer

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Eight Miles High (album)» frå , og «Eight Miles High (album)» frå  den 24. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1969
Polydor Records-album
Atlantic Records-album