alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Susurluk

Susurluk er ein liten by og eit distrikt i provinsen Balıkesir nordvest i Tyrkia. Han er kjend for produksjonen av såpe og mjølkeprodukt. Vegen mellom İstanbul og İzmir passerer gjennom Susurluk. Byen har kring 25 000 (2010) innbyggjarar. 

I 1996 var det ei bilulukke i byen, der fire personar miste livet. Dei omkomne var eit varamedlem for paralmentet, ein kjend høgreekstremistisk leiar, ein tidlegare venleiksdronning og ein overbetjent. Resultatet vart ein politisk skandale og sosial uro sidan det vart rekna som det endeleg beviset på at det var eit samband mellom politikk, organisert kriminalitet og byråkratig, på tyrkisk kalla derin devlet den djupe staten. Fleire personar vart arresterte og dømde etter ulukka.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Susurluk» frå ,  den 28. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Balıkesir
Akçakale

Akçakale er ein by og eit distrikt i provinsen Şanlıurfa søraust i Tyrkia. Han grensa til grenseovergangen langs vegen frå Şanlıurfa til Tall Al Abyad i Syria.

I oktober 2012 vart byen treft av syriske rakettar og fem tyrkarar mista livet. Tyrkarane svara med å skyte attende mot mål i Syria.

Klima 

<div style="width:75%">

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Akçakale» frå ,  den 28. august 2012. 

 

Den syrisk-tyrkiske grensa
Busetnader i provinsen Şanlıurfa
Byar i Tyrkia
Harbiye

Harbiye (i antikken Dafne) er ein by i provinsen Hatay i Tyrkia og har kring 25 000 innbyggjarar (2011). 

Harbiye ligg kring 7 km sør for Antakya og ligg i Asidalen med ei snitthøgd på 240 meter over havet. 

Dafne var ein ferieby i Selevkidriket, kjend for fossefalla sine og tysbast (ei plante som òg vert kalla daphne). Dei antikke bygningane vart derimot øydelagde av fleire jordskjelv.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Harbiye» frå ,  den 28. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i provinsen Hatay
Selevkidriket
Byar i Tyrkia

en:Harbiye
İdil

İdil (syrisk ܒܝܬ ܙܒܕܐ Beṯ Zabday eller  ܐܙܟ Āzaḵ, kurdisk Hezex, tyrkisk Azekh) er eit distrikt i provinsen Şırnak i Tyrkia. Byen har kring 25 000 innbyggjarar (2008).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «İdil» frå ,  den 28. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i provinsen Şırnak
Tur Abdin
Byar i Tyrkia
Ardeşen

Ardeşen (lazisk Artaşen) er ein by og eit distrikt i provinsen Rize i Svartehavsregionen i Tyrkia, 48 km langs kystvegen frå byen Rize.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ardeşen» frå ,  den 28. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  Offisiell nettstad
 Bilete av Ardeşen 

Busetnader i provinsen Rize
Hamnebyar i Tyrkia
Byar i Tyrkia
Kystbusetnader i Tyrkia
Dalaman

Dalaman er eit distrikt og ein by på sørvestkysten av Tyrkia i provinsen Muğla. Han har kring 25 000 innbyggjarar. 

Dalaman er kjend for den internasjonale lufthamna som tek imot mange turistar til denne delen av Tyrkia kvart år. 

I 1906 vart ein togstasjonen som skulle byggast i Alexandria feilaktig bygd i Dalaman. Bygningen finst her framleis. Året før bygginga hadde Abbas Hilmi Pasha (då khedive av Egypt) kjøpt ein stor del av sletta ved Dalaman og skulle byggje ein plantasje her. Han bestilte planane og material for det planlagde huset hos arkitektane sine i Frankrike. Dette skjedde samstundes med at planane og material for ein togstasjon i Alexandria i Egypt vart bestilt. Dei to sendingane vart forveksla og materiala for huset hans hamna i Egypt, medan materiale for togstasjonen i Alexandria enda i Dalaman. Sidan det vart for dyrt å flytte alt til rett stad, vart stasjonen likevel bygd i Dalaman. Det vart til og med bygd nokre kilometer med jernbanespor som ikkje går nokon stad.

Klima
Dalaman har eit varme middelhavsklima. Somrane er lange og tørre, medan vintrane er korte og kjølige. Dalaman er ein solrik stad året rundt.

Sjå òg
 Dalaman lufthamn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dalaman» frå ,  den 28. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Tyrkia
Den tyrkiske rivieraen
Busetnader i provinsen Muğla
Onedinlinjen

Onedinlinjen (engelsk: The Onedin Line) var ein britisk dramaserie produsert av BBC. Serien gjekk på kanalen frå 1971 til 1980, og vart selt til rundt 20 land. Onedinlinjen vart også sendt på NRK frå 1974-1975. 

Serien blei skapt av Cyril Abraham, og i hovudrollene spelte Peter Gilmore, Howard Lang og Jessica Benton. Serien handla om skipsreiarmiljø i Liverpool på slutten av 1800-talet. Hovudfokuset i serien var Onedinlinja, etablert av kaptein James Onedin. Den karakteristiske kjenningsmelodien til serien var basert på Adagio for Frygia og Spartakus frå balletten Spartakus av Aram Khatsjaturjan.

Handling 

Den ambisiøse kapteinen James Onedin vil bli skipsreiar. Han vil ha andre til å sigla for seg, slik at han sjølv får fortenesta. Han høyrer snakk om at seglskuta «Charlotte Rhodes» skal seljast. Eigaren, den gamle, alkoholiserte kapteinen Joshua Webster, er uvilleg innstilt mot Onedin. Men dét er ikkje dottera til kapteinen, Anne. Hun tek mot til seg og føreslår at viss han giftar seg med henne, skal han få skipet i medgift. James Onedins einaste, ærgjerrige tanke er at han ved dette ekteskapet sikrar seg «Charlotte Rhodes» og at han dermed kan etablera sitt eige reiarlag, Onedinlinja. Men Onedin endrar innstillinga til Anne etter at dei er blitt gifte. Han tek til å visa omtanke mot henne, og etter nokre månader oppstår det ekte kjærleik og forståing mellom dem.

Den norske seglskuta SS «Christian Radich» medverka i ein av episodane, med Harald Tusberg i ei lita birolle. Andre skip som vart nytta er SS «Statsraad Lehmkuhl», «Sagres», «Soren Larsen» og «Skoleskibet Danmark».

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Onedinlinjen» frå ,  den 28. august 2012.

Bakgrunnsstoff 

Britiske fjernsynsseriar
Fjernsynsseriar frå 1970-åra
Anfinnsbrue

Anfinnsbrue, Anfinnsbrua eller Arnfinnsbrua ligg ved Dovregubbens Hall nær Vålåsjø på Dovrefjell. Brua vart bygd rundt 1820 over osen mellom Vålåsjøen og Avsjøen, Anfinns-osen, og er ein del av den gamle Trondheimsvegen. Brua er ei steinkvelvbru, og ansvarleg for bygginga var Paul Paulsson Tofte, brukaren på Tofte på Dovre. Paul Paulsson var ansvarleg for bygginga også av Steinkvelvbrua over elva Jora mellom Lesja og Dovre, og over elva Ula i Sel. Begge desse bruene vart sprengde under siste krigen. 
Prefikset Anfinn på brua og elveosen, kjem av at det på 1700-talet var ein person med dette namnet som prøvde å busette seg i dette området.

Bakgrunnsstoff 
 Dittdistrikt.no om brua 
 Visitnorway.no om brua

Samferdsle i Dovre
Turistmål i Innlandet
Bruer i Innlandet
Reinheim

Reinheim var opphavleg ei privat turisthytte bygd ved foten av Snøhetta i 1880-åra. DNT overtok hytta i 1922 og dreiv den fram til 1952 da den nye DNT-hytta Reinheim vart opna som DNTs «flaggskip», og den gamle hytta vart riven. I 1959 overtok Forsvaret hytta som ein del av skytefeltet på Dovrefjell. Hytta skifta da namn til Snøheim. Ei ny hytte, som sjølvbetjeningshytte, vart opna i 1961 i Stroplsjødalen, og denne hytta fekk namnet Reinheim. I 2010 vart Snøheim ført attende til DNT i samband med at skytefeltet vart nedlagt. Snøheim vart gjenopna som DNT-hytte sommaren 2012.

Bakgrunnsstoff 

 Reinheim på ut.no

Turisthytter i Trøndelag
Oppdal kommune
Semantisk rolle

Semantisk rolle er i språkvitskap ei beskriving av den semantiske strukturen til ein deltakar i ei handling eller ein situasjon som blir beskriven av eit verb eller ein annan predikator. Til dømes beskriv verbet kaste ei handling med to deltakarar, einkvan som kastar og noko som blir kasta. Den første rolla, den som kastar, kan beskrivast som agens, medan det som blir kasta, kan beskrivast med rolla patiens. Semantiske roller blir definerte uavhengig av syntaktiske funksjonar som subjekt og objekt ettersom desse funksjonane kan ha fleire ulike semantiske roller.   

I språk med morfologisk kasus så kan semantiske roller bli markerte med kasusendingar på substantiv medan andre språk vil heller markere semantiske roller gjennom ulike preposisjonar eller ordstilling. Norsk bruker typisk ordstilling og preposisjonar for å markere desse sematiske rollene, medan andre språk som til dømes islandsk, russisk og tysk typisk bruker kasus for å markere dei same semantiske rollene. Semantiske roller går tilbake til Jeffrey S. Grubers tematiske roller (thematic relations) og Charles J. Fillmores kasusroller. Det finst ikkje noko allment godteke sett av roller, og semantiske roller har ulik status i ulike grammatiske modellar. Semantiske roller blir òg kalla deltakarroller, tematiske roller, thetaroller eller kasusroller.

Nokre vanlege semantiske roller
 Agens: den som medvite utfører ei handling (t.d. Ho sparka ballen)
 Opplevar (experiencer): den som sansar noko eller opplever noko (t.d. Han såg bilen)
 Patiens: den som blir påverka av handlinga (t.d. Hamaren knuste steinen) 
 Instrument: noko som blir brukt for å utføre handlinga (t.d. Han klipte snora med saks)
 Mottakar (recipient): den som mottek noko eller kjem i eigarskap av noko (t.d. Ho sende dei ei gåve)
 Benefaktiv: den som dreg nytte av handlinga (t.d. Han kjempa for kongen)

Referansar
 Fillmore, Charles J. 1968. The case for case. I Emmon Bach & Robert T. Harms (red.), Universals in linguistic theory, 1-88. New York: Holt, Rinehart, and Winston.
 Gruber, Jeffrey Steven. 1965. Studies in lexical relations.  MIT, Cambridge, Mass.

Semantikk
Syntaks
Transitivitet

Transitivitet viser i språkvitskap til at eit verb tek eit direkte objekt. Eit verb som tek eit direkte objekt, er såleis eit transitivt verb, t.d. kaste i ei setning som Ho kastar ballen, der ballen er det direkte objektet. Transitive verb står i motsetnad til intransitive verb, som ikkje tek direkte objekt. Verb som tek eitt objekt, blir kalla monotransitive, medan verb som tek to objekt, t.d. gje, blir kalla ditransitive (Ho gav dei ballen). Omgrepet transitiv kjem frå latin transire 'overføre' og viser til at noko blir overført frå ein deltakar til ein annan i den handlinga verbet uttrykker. Til dømes skjer det ei overføring av kraft mellom ho og ballen i Ho kastar ballen. Overføringa skjer typisk frå ein deltakar med den semantiske rolla agens til ein deltakar med den semantiske rolla patiens, og overføringa har typisk ein verknad på patiens-deltakaren. Eit vanleg kriterium for å rekne eit verb som transitivt er at det direkte objektet kan bli subjekt i ei tilsvarande passivsetning, t.d. svarar den aktive setninga Ho kastar ballen til den passive setninga Ballen blir kasta (av henne). Transitivitet er nærskyldt med omgrep som valens og subkategorisering, men refererer berre til direkte objekt, og ikkje til andre typar av verbkomplement.

Transitivitet knytt til setningar
Tradisjonelt blir transitivitet rekna som ein eigenskap ved verb, men transitivitet har òg vorte knytt til setningar som heilskap. Hopper & Thompson (1980) dekomponerte transitivitet i ulike komponentar og tok til orde for at transitivitet er eit graduelt fenomen knytt til setningar. I deira transitivitetsomgrep svarar høg og låg grad av transitivitet til høg og låg grad av følgjande komponentar:

 Deltakarar (to eller fleire deltakarar gjev høg grad av transitivitet, éin deltakar gjev låg grad)
 Rørsle (kinesis, større grad av rørsle gjev høgare grad av transitivitet)
 Aspekt (teliske prosessar er meir transitive enn ateliske)
 Punktualitet (punktuelle prosessar er meir transitive enn ikkje-punktuelle)
 Viljekraft (volitionality, viljestyrte prosessar er meir transitive enn ikkje-viljestyrte)
 Polaritet (affirmation, positive setningar er meir transitive enn negerte)
 Modus (modusen realis er meir transitiv enn modusen irrealis)
 Agentivitet (høgt handlingspotensiale hjå subjektet gjev høg grad av transitivitet)
 Verknad på objektet (større grad av verknad på objektet gjev høgare grad av transitivitet)
 Individualisering av objektet (meir individualisert objekt gjev høgare grad av transitivitet)

Referansar
Hopper, Paul & Sandra A Thompson. 1980. Transitivity in grammar and discourse. Language 56(2), 251-299.

Syntaks
Semantikk
Subkategorisering i lingvistikk

Subkategorisering viser i språkvitskap til kategorisering av ord med omsyn til kva for andre ledd ordet kan kombinerast med. Eit transitivt verb som kaste blir t.d. kombinert med eit direkte objekt i form av ein NP (substantivfrase) i ei setning som Han kastar ballen. Denne eigenskapen skil dette verbet frå intransitive verb, som ikkje tek direkte objekt, og kravet om direkte objekt plasserer transitive verb i ein subkategori (ei undergruppe) av verb. Eit transitivt verb har eit direkte objekt i form av ein NP som ein del av subkategoriseringsramma til verbet.  Subkategorisering er nærskyldt med syntaktisk valens, men subkategorisering er nært knytt til generative frasestrukturgrammatikkar, medan valens er nærare knytt til dependensgrammatikk. Til skilnad frå valens, som alltid omfattar subjektet, blir ikkje subjektet alltid rekna som ein del av subkategoriseringsramma til eit verb.

Referansar 
Chomsky, Noam. 1965. Aspects of the theory of syntax.  Cambridge, Massachusetts: M.I.T. Press.

Syntaks

ru:Модель управления
Seleksjon i lingvistikk

Seleksjon i språkvitskap viser til ein eigenskap ved ein predikator til å bestemme den semantiske strukturen til andre ledd ordet kan kombinerast med. Verbet ete vil til dømes normalt bli kombinert med eit animat subjekt, det vil seie eit subjekt som refererer til eit levande vesen, og med eit konkret, eteleg objekt, som i setninga Han et graut. Seleksjon er såleis eit omgrep som viser til semantisk struktur, og det står i motsetnad til subkategorisering, som refererer til syntaktisk struktur. Seleksjon er nærskyldt med semantisk valens, og blir gjerne uttrykt i form av semantiske roller.

Referansar 
 Chomsky, Noam. 1965. Aspects of the theory of syntax.  Cambridge, Massachusetts: M.I.T. Press.

Semantikk
Filmen Caligula

Caligula er ein kontroversiell italiensk/USA-amerikansk spelefilm frå 1979, regissert av italienaren Tinto Brass. Caligula handlar om den romerske keisaren med same namn og korleis karrieren hans stig oppover for så å styrta i grus. Caligula var den fyrste filmen som brukte kjende skodespelarar og samtidig pornografiske scener, og er framleis bannlyst i fleire land. I hovudrollene speler Malcolm McDowell, Teresa Ann Savoy, Helen Mirren, Peter O'Toole og John Gielgud.

Handling 

Caligula (McDowell) skal ta over den romerske trona etter den halvgalne, syfilissjuke keisar Tiberius (O'Toole) som bur på øya Capri. Han får beskjed om å melda seg på øya, og vil helst ikkje dra, men systera Drusilla (Savoy) overtyder han likevel. 

Etter at ein nær ven av keisar Tiberius tek livet sitt, får keisaren slag. Dermed prøver Caligula og hjelparen Macro å framskunda keisarskiftet. Dei snik seg inn i soverommet til Tiberius for at Caligula skal ta livet av han, men det blir Macro som til slutt må gjera ugjerninga. 

Som keisar gjer Caligula systera Drusilla til sin like, og vil gifta seg med henne, men ho nektar. Han ligg med kvinna Caesonia (Helen Mirren), men då det blir klårt at ho er gravid med hans barn, blir Caligula alvorleg sjuk. Drusilla pleier han til han kjem til krefter att. Nett då føder Caesonia ein arving til han; eit jentebarn som han kallar Julia Drusilla. Caligula bestemmer seg no for å gifta seg med Caesonia. Under bryllaupsfesten kollapsar Drusilla av same sjukdommen som han sjølv hadde, og Caligula må sjå henne døy. Caligula sørgjer på grensa til galenskap, fell i djup depresjon og sit ei stund i fengsel før han proklamerer seg sjølv som gud og går til ei rekkje absurde åtak på senatorane fordi han hatar dei. Filmen endar i djup tragedie for Caligula og hans nærmaste.  

Filmen inneheld musikk av Sergej Prokofjev, Aram Khatsjaturjan og Bruno Nicolai.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Caligula (film)» frå ,  den 28. august 2012.  

Filmar frå 1979
Italienske filmar
Filmar frå USA
Istid 2

Istid 2 (engelsk Ice Age: The Meltdown) er ein USA-amerikansk 3D-animasjonsfilm frå 2006. Filmen er nummer to i Istid-serien, og dyra frå Istid lever no i ei verd der isen smeltar. Dei må no leggja ut på vandring for å unngå å bli tekne av storflaum.

Filmar frå 2006
Animasjonsfilmar
Filmar frå USA
Elektromagnetisk induksjon

Elektromagnetisk induksjon er eit fenomen der det i ein elektrisk krins oppstår elektrisk spenning når ein endrar magnetfeltet omslutta av krinsen eller ved å flytte på krinsen i eit magnetfelt. Elektromagnetisk induksjon knyter dermed saman elektrisitet og magnetisme og er særs viktig innan fleire bruksområde, som i generatorar, transformatorar og elektroniske komponentar.  Prinsippet vart oppdaga av Michael Faraday i 1831.

Formelen for indusert spenning i ein elektrisk leiar med éi vinding i eit magnetfelt er gjeven ved Faradays induksjonslov

der  er elektromotorisk spenning (ems) og ΦB er magnetisk fluks.

Dette betyr i praksis at elektrisk spenning vil oppstå i ein elektrisk leiar dersom den magnetiske fluksen gjennom leiaren vert endra. Om leiaren er slutta vil han danne ein krins og det vil gå straum igjennom denne på grunn av den induserte spenninga. Storleiken på straumen er avhengig av resistansen til krinsen i samsvar med Ohms lov. Dette gjeld sjølv om sjølve styrken på magnetfeltet vert endra, eller om sjølve leiaren til dømes roterer i magnetfeltet, og på den måten endrar den magnetiske fluksen gjennom leiaren.

Induksjonsprinsippet ligg til grunn for dei fleste elektriske apparat, og er òg årsaka til at straum kan produserast ved hjelp av generatorer.

Døme 

Ein spole med éin vinding og med radius 0,20 meter roterer i eit homogent magnetfelt med styrken 2,0 tesla. Spolen byrjar å rotere i det arealvektoren står 0° på feltlinjene, og vert dreidd opp slik at arealvektoren står 90° på feltlinjene. Det vil sei at spolen startar med å stå slik at arealvektoren er parallell med feltet og at han vert vippa til han er vinkelrett på magnetfeltet, slik at ingen feltlinjer går gjennom spolen. Det tar 0,20 sekunder å rotere spolen.

Først må ein rekne ut endringa i den magnetiske fluksen gjennom spolen. Endringa i magnetisk fluks finn ein ved å subtrahere fluksetter frå fluksfør. Formelen for magnetisk fluks er 
 
der A er arealet av spolen, B er styrken på magnetfeltet og  er vinkelen mellom arealvektoren og feltlinjene til magnetfeltet.

Cosinus til 90° er 0, så fluksetter må vere lik 0. Når ingen feltlinjer går gjennom spolen, er den magnetiske fluksen gjennom han lik null.

Me reknar ut fluksfør:

Endring i fluks blir dermed 0,25 Wb.

Indusert spenning blir då 

Det vil induserast ein spenning på -1,25 Volt i spolen. Det negative forteiknet viser retninga til den induserte straumen, sjå Lenz-lova. Om leiaren er lukka vil det gå ein straum gjennom han og dette er òg korleis induksjon vert utnytta i generatorar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elektromagnetisk induksjon» frå ,  den 28. august 2012.  
 

Elektrodynamikk
Michael Faraday
Kvithalsflekkskarv

Kvithalsflekkskarv (Phalacrocorax punctatus) er ein medlem av  skarvfamilien og endemisk til New Zealand.

Kvithalsflekkskarvar er ca. 70 centimeter i gjennomsnittleg lengd og veg om lag 1,2 kilogram. Dei skil seg frå andre typiske skarveartar med slank kroppsform og gjennomgåande lyse farger, der lys brungrått er dominerande farge. Fjørene på rygg og venger har små, markerte svarte flekker. I hekkedrakta har dei framoverbøygd dobbel fjørtopp. Hale, overgump og undergump og området frå tarsen og opp er svart. Dei har ei brei, klår, kvit stripe på kvar side av halsen og opp til oversida av auget. Den nakne huda i andletet er i grønt. Ikkje-hekkedrakta manglar fjørtoppane, undersida blir bleikare og den kvite stripa langs halsen er smalare og utydeleg. Nebbet er alltid brunt og føtene gule. Ungfuglar har bleikare farger i fjørdrakta og manglar heilt den kvite stripa på halsen. 

Kvithalsflekkskarvar hekkar på eit lite utval av stader langs kysten av både Nordøya og Sørøya. Dette inkluderer Haurakigolfen og Wellington Harbour på Nordøya. Dei hekker dessutan i Marlborough-sundet og sørover kysten til Banks Peninsula. Vidare frå North Otago ned til The Catlins på søraustre hjørne av Sørøya. På vestkysten av Sørøya, i Foveaux-sundet og rundt Stewart Island/Rakiura er hekkeplassane meir spreidde. 

Denne skarvarten dannar både små og store koloniar, frå 10 til 700 par, men deler ikkje kolonien med andre skarveartar. Hekketida varierer mykje med hekkelokaliteten, samla sett er det så og seie året rundt. Kvithalsflekkskarvar legg typisk tre egg i kullet, rugetida er i gjennomsnitt 31 dagar og ungane treng ytterlegare mellom 57 og 71, typisk 62 dagar til dei er flygedyktige. Dei kan nå levealder på 10 år. 

Utanom hekkesesongen kan dei trekkje over lange strekningar langs kysten for å søkje føde, opp til 500 kilometer er registrert for ein ringmerkt ungfugl. Beitande kvithalsflekkskarvar kan danne flokkar på opp til 2000 individ. Dei beitar på djupt vatn opp til 15 kilometer frå land. 

Føda består hovudsakleg av opp til 15 centimeter lange fiskar og marine virvellause dyr, dette inkluderer små sovekutlingar, morider, brisling og blekksprutar. Mest vanleg varer dukka i 30 sekund med pausar på 15 sekund, men dei kan vere under vatn i 70 sekund.

IUCN reknar denne arten som livskraftig. Populasjonen er estimert til 10 000-50 000 hekkande par og er truleg aukande.

Kjelder 
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
BirdLife International (2012) Species factsheet: Phalacrocorax punctatus . Henta frå http://www.birdlife.org den 28. august 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av kvithalsflekkskarvar hos Internet Bird Collection 

Skarvfamilien
Fuglar endemiske til New Zealand
Bronseskarv

Bronseskarv (Phalacrocorax chalconotus) er ein sjeldan skarveart som er endemisk til New Zealand, han har utbreiing avgrensa til kysten lengst søraust på Sørøya og rundt Stewart Island/Rakiura. 

Bronseskarvar er ca. 68 centimeter i lengd og veg om lag 2,5 kilogram. Det finst to fargeformer, morfar, ei bronsefarga form og ei svartkvit form. Desse formene lever saman og kryssar, men bronsefarga individ dominerer i nord og svartkvite i sørlege delen av utbreiingsområdet. Den svartkvite forma liknar fjørdrakta åt vorteskarv, med kvit underside frå strupen til undergumpen og svart overside med kvitt band på vengen. Den bronsefarga forma er mørk brun til svart med grøn og blå metallglans. Felles for begge er lyseraude bein, naken, oransje hudfold ved nedre del av nebbrota, naken lilla hud i andletet. I hekketida får dei ein lang, svart fjørtopp på framhovudet og spreidde, utydelege kvite striper på hovudet. 
Ungfuglar har lysare brunt i staden for svart og brunt med mindre farger i andletet.

Hekkeområdet strekkjer seg frå North Otago, Otago-halvøya i nord, sørover langs kysten til Foveaux-sundet mellom Sørøya og Stewart Island/Rakiura og rundt Stewart Island. Hekkeperioden er frå august til mars, dei hekkar i koloniar nær sjøkanten. 

Føda består av fisken Gobiomorphus cotidianus av sovekutlingar og flyndrer, og fleire former for marine virvellause dyr som blekksprutar og krabbar. Dei kan fangste opp til 15 kilometer frå land og dukke ned til 30 meter. 

Verdspopulasjonen var estimert til 5000-8000 individ inklusive ungfuglar i 1994, og er vurdert å vere minkande.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Phalacrocorax chalconotus . Henta frå http://www.birdlife.org den 28. august 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av bronseskarvar hos Internet Bird Collection

Skarvfamilien
Fuglar endemiske til New Zealand