alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kjell Gunnar Finstad

Kjell Gunnar Finstad () er ein norsk bedrageridømt forretningsmann og tidlegare gründer i m.a. oljebransjen. Investeringsselskapet hans, Norex, der han var dagleg leiar og einestyrar, gjekk i 2002 konkurs med krav i buet på 363 millionar kroner. Ifylgje revisor si sluttberetning beløp dei melde bruttokrava i buet seg til 820 millionar kroner. I 2010 vart han dømt for grov økonomisk utruskap, brot på straffelova, verdipapirhandelslova, regnskapslova og aksjelova. Han slapp likevel å sona bedrageridommen i fengsel, fordi etterforskningen tok så lang tid. Fire styremedlemmar, som alle er i familie med Finstad, auka formuane sine med over 150 millionar kroner rett før konkursen i 2002.. I etterkant av konkursen vart òg Ernst & Young granska for sin revisjon av Finstads selskap.

Finstad åtte ei periode Ekebergrestauranten i Oslo.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kjell Gunnar Finstad» frå ,  den 11. juni 2017.

Referansar 

Folk som er nemnde i Panamapapira
Norske forretningsfolk
Salami

Salami eller salamipølse  er ein type røykjepølse som er krydra og lett speka. Ho er gjerne kjenneteikna av raudt kjøt med kvite feittbitar i. 

Salami er særleg rekna som ein italiensk mattype, men slike pølser er vanlege over store delar av Europa. Ordet salami er den italienske fleirtalsforma av salame, av vulgærlatin salamen, 'salta'.

Salami er typisk laga av grovhakka svinekjøt eller storfekjøt med kvitt spekk, salt og kvitlauk. 
Ein kan også bruka andre typar kjøt, som sau, geit, gås, kalkun, hest og esel.
Andre vanlege ingrediensar er ulike krydder, særleg kvit pepar, urter, eddik og vin.

Salamipølse blir typisk eten etter å ha blitt skoren i tynne skiver. Ho er vanleg å bruka som pålegg eller som spekemat. Salami kan også vera ingrediens i mange ulike matretter, som i panini og på pizza. 

Nokre kjende salamitypar er kryddersalamiane pepperoni (Italia/USA) og chorizo (Spania/Portugal). Ein regional salami i Italia er finocchiona frå Toscana, som er smakssett med fennikel.

Sjå òg
Spekepølse

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Salami» frå , og «Salami» frå  den 11. juni 2017.  
 

Spekemat
Pølser
Pålegg
Svineretter
Storferetter
Skinke

Skinke viser vanlegvis til låret av svin og tilreidde former av dette, som kokt skinke, salt og/eller røykt skinke.
Det kan også visa til bjørneskinke.

Skinke kan tilreiast fersk og serverast som til dømes skinkesteik eller skinkerull. Ho kan reinskjerast og kokast og deretter som pålegg med namnet kokt skinke. 

Skinke er ei ettertrakta matvare, og mange stader finst strenge reglar for kva som kan kallast dette. Fleire produkt har også geografisk namnevern, som parmaskinke (Prosciutto di Parma) i Europa og Smithfield ham i USA.

Skinke i kunsten

Nokre skinketypar

 Spekeskinke
 Ibéricoskinke
 Jinhuaskinke
 Parmaskinke
 Serranoskinke
 Svensk julskinka

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Skinke» frå , og «Ham» frå  den 11. juni 2017.  
 

 
Svinekjøt
Svineretter
Petro Porosjenko

Petro Oleksijovytsj Porosjenko () er ein ukrainsk forretningsmann og politikar. Han var i perioden 2014-19 Ukrainas femte president. Porosjenko har òg vore utanriksminister, næringsminister og representant i Ukrainas parlament for Vårt Ukraina, eit valforbund som støtta president Viktor Jusjtsjenko. Porosjenko var i følgje Tidsskriftet Forbes den sjuande rikaste mannen i Ukraina i 2012. Han er òg den første presidenten i Ukraina som meistrar engelsk

Byen Vinnytsia er det geografiske sentrumet for Porosjenko si politiske verksemd. Han vart innvald i Ukrainas parlament i 1998 og slutta seg til sosialdemokratane (Det ukrainske parti). Etter to år danna han i 2001 sitt eige parti - Solidarnost. Dette vart same år slege saman med ytterlegare fire parti til Regionpartiet med Mykola Azarov som leiar og Porosjenko som nestleiar. I desember 2001 gjekk Porosjenko ut av partiet og slo seg med Solidarnost saman med Vårt Ukraina. Han vart verdsett som ein nær medarbeider til Viktor Justsjenko og som ein viktig økonomisk bidragsytar til Oransjerevolusjonen.

Då Julija Tymosjenko vart statsminister vart Porosjenko i 2005 leiar av Ukrainas tryggingsråd. Han vart i 2006 attvald inn i parlamentet for Vårt Ukraina og vart leiar av finanskomiteen. Porosjenko vart i 2007 styreleiar i nasjonalbanken og frå 2009 til 2010 utanriksminister. Han vart 7. juni 2014 offisielt innsett som presidenten i landet.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Petro Porosjenko» frå ,  den 11. juni 2017.  
 
Folk som er nemnde i Panamapapira
Ukrainske politikarar
Ukrainske presidentar
Panamapapira

Panamapapira (engelsk: Panama Papers), Panama-dokumenta, Panama-avsløringane eller Panama Papers-lekkasjen, er ei offentliggjering av omtrent 11,5 millionar dokument som vart leke ut frå advokatfirmaet Mossack Fonseca i Panama. Dokumenta, som vart leke ut 3. april 2016, viste at advokatfirmaet hadde hjelpt ei stort mengd rike og kjende personar verda over i plassering av pengar og eigarskap i såkalla skatteparadis. Dokumenta namngjev over 500 bankar, 214 000 verksemder og fleire statsoverhovud, politikarar og milliardærar, inkludert rundt 200 norske kundar.

Dokumenta vart først leke ut av ein varslar til to journalistar, Bastian Obermayer og Frederik Obermaier i den tyske avisa Süddeutsche Zeitung. Dei to journalistane delte seinare opplysningane med International Consortium of Investigative Journalist (ICIJ). Den 3. april 2016 vart saka offentleggjort samstundes i 109 aviser, online-medium og fjernsynsstasjonar i 76 land. Det har ikkje vorte gjort kjent korleis dokumenta har vorte skaffa fram, men Mossack Fonseca har omtalt det som eit datainnbrot.

Dokumenta har avslørt informasjon som har hjelpt til at éin statsminister sa opp stillinga si, og at Panama «har avgjort å innføra internasjonale skatterapporteringsstandarder».

Panama Papers-prosjektet fekk Pulitzer-prisen i 2017.

Offentliggjeringa

Innhald 

Lekkasjen av 11,5 millionar dokument er frå det Panama-baserte advokatfirmaet Mossack Fonseca. Totalt 2,6 terabyte data namngjev 140 selskap med tette band til offentlege styresmakter.  Leiar i organisasjonen International Consortium of Investigative Journalist uttala at lekkasjen vil vera det største slaga skatteparadis-næringa nokon gong har teke  med tanke på breidda av dokumenta.

Samarbeidande medieføretak 
Under granskinga av Panama Papers deltok fram til offentliggjeringa 376 journalistar i 109 medieorganisasjonar frå 76 land. Blant medieføretaka som samarbeidde var:

Afrika 
 Senegal: Ouestaf News

Amerika 
 Argentina: La Nación, Canal 13
 USA: The Miami Herald

Asia 
 India: The Indian Express
 Japan: Asahi Shimbun

Midtausten 
 Israel: Haaretz

Europa 
 Tyskland: Süddeutsche Zeitung, WDR, NDR (Rechercheverbund NDR, WDR und Süddeutsche Zeitung)
 Austerrike: Falter, ORF
 Sveits: SonntagsZeitung

 Belgia: Le Soir
 Canada: CBC Radio One, Toronto Star
 Danmark: Politiken
 Frankrike: Le Monde, Premières Lignes

 Irland: The Irish Timest

 Italia: Espresso
 Nederland: Trouw, Het Financieele Dagblad
 Noreg: Aftenposten
 Polen: Gazeta Wyborcza
 Russland: Novaja Gaseta, Vedomosti
 Storbritannia: The Guardian, Panorama, BBC
 Spania: La Sexta, El Confidencial

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Panama-dokumentene» frå ,  den 11. juni 2017.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
Dokumentlekkasjar
Hendingar i 2016
Nils Ebbessøn Astrup

Nils Ebbessøn Astrup () var ein norsk skipsreiar frå Oslo.

Etter cand.jur. 1924 vart han i 1931 medeigar i Fearnley & Eger som morfaren Thomas Fearnley (1841–1927) hadde grunnlagt i 1869.  Det vart vidareført av sonen Thomas Fearnley (1880–1961), altså onkelen til Nils. Ved dødsfallet til onkelen i 1961 overtok Nils Astrup leiarstillinga.  Elles skaffa han seg Verjedalsbruket i Numedal og investerte i oljeindustrien.

Han var son av Cecilie Fearnley (1878–1902) og Ebba Carsten Morten Astrup (1876–1955). Nils E. Astrup vart i 1925 gift med Hedvige Stang (1904–1978), dotter av skipsreiar Jørgen Breder Stang. Dei fekk fire søner som gjekk inn i firmaet. Då Nils Ebbessønn Astrup døydde i 1972, overtok sonen Nils Jørgen Astrup (1925–2005) leiarskapet. Dårlege tider (shippingkrise) på 70-talet leidde til slutt til konkurs i 1991.

Nils Astrup  var ein av H. P. L'Oranges viktigaste støtter i førebuingane til Det norske institutt i Roma (innvigde 1959). Sonen Hans Rasmus Astrup (fødd 1939) er ein kjend samlar av moderne kunst som i 1993 opna Astrup Fearnley Museet for Moderne Kunst.

Verv og utmerkingar 
 Oslo nye rederiforening, leier 1938–40
 Noregs rederiforbund, visepresident 1940–45 og president 1963–63
 Det internasjonale rederiforbundet, leier 1966–69
 St. Olavs Orden: Kommandør i 1969

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Nils Ebbessøn Astrup» frå ,  den 11. juni 2017.  
 
Norske skipsreiarar
St. Olavs Orden
Agalatovo

Agalatovo  (russisk skrift Агала́тово) er ein russisk landsby med namn frå finsk Ohalatva som tyder 'Øvre Okhty'. Landsbyen er administrativt senter i kommunen med same namn i Vsevolozjsk region i Leningrad oblast

Leningrad oblast
Det perifere nervesystemet

Det perifere nervesystemet er den delen av nervesystemet som overfører impulsar mellom sentralnervesystemet (hjerne og ryggmerg) og andre delar av kroppen, som organ og musklar. Hjå ryggradsdyr er det perifere nervesystemet og sentralnervesystemet dei to hovuddelane av nervesystemet.

Kjelder 

Nervesystemet
Nevroanatomi
Tsjornaja Retsjka

Tsjornaja Retsjka  (russisk skrift  Чёрная ре́чка) er ein russisk landsby i Vsevolozjsk region i Leningrad oblast.

Leningrad oblast
Studioscene

Studioscene, svart boks eller (engelsk) black box, er nemningar på ein type teaterscene utforma som eit rom med svarte veggar og tak og utan faste innretningar, slik at teateret fritt kan operere med kva scenografi som helst, gjerne av det minimalistiske slaget. Når scena er svart, er det til dømes lettare for skodespelarane å visualisere for publikum ting og tilhøve som ikkje er til stades på scena som konkrete rekvisittar eller kulissar, eller til stades berre som enkle symbol. Ei slik svart boks-scene kan sjølvsagt òg utstyrast med rekvisittar og kulissar i større omfang.

Teaterlokale som er bygde for å kunne leigast ut eller for å nyttast til gjestespel av frie teatergrupper, har gjerne ei scene utforma som ein «svart boks».

Teater
Scene

Scene eller sene  er den delen i eit teater, i ein konsertsal eller ei avgrensa flate utandørs, der det vert framført skodespel, opera, konsert, dans og liknande for eit publikum som har tilhald framfor eller ikring scena. Ordet scene vert òg nytta om kvart av dei avsnitta i eit skodespel, ein opera, ein film og liknande som gjeld den same hendinga. Dessutan vert ordet scene nytta som synonym for teater.

Ordet «scene» kan elles verte nytta om eit opptrinn, eit syn, eit bilete, eller om staden der ei hending går føre seg.

Jordoppservasjonssatelittar
I samband med jordobservasjonssatellittar vert ordet scene nytta om det avgrensa geografiske området som den einskilde satellitten dekker med sin innhenting av data.

Etymologi
Ordet «scene» har opphav i gresk σκήνη, skene, som tydar telt eller overdekka plass, og var opphavleg nytta om den bygningen i amfiteateret som tente som kulisse attom staden der skodespelarane var i aksjon.

Fotnotar

Teater
Jordobservasjonssatellittar
Greske ord og uttrykk
Science circus

Science Circus er eit mobilt vitensenter som har vore ei avdeling av Jærmuseet sidan 2002. Det hadde då drive som eiga stifting som Teknoteket Science Circus sidan 1986. Det hadde sitt utspring frå Teknoteket, Noregs eldste vitensenter, som var førløparen til Vitensenteret Teknisk Museum. 

Jærmuseet Science Circus reiser i hovudsak rundt til skulane i Rogaland, men har òg vore på turné både i Agder-fylka, på Island og på Færøyane. Målet er få born og ungdom til å verte nyfiken og undrande i høve til naturvitskap og matematikk, og stimulere interessa for desse faga innanfor alle delar av skulesamfunnet. Skulane vert vitja med show, interaktive eksperiment i matematikk, naturfag og astronomi, og undervisning av elevar. Science Circus held òg lærarkurs. Alle elementa er bygd opp etter hovudmåla i Kunnskapsløftet.

Vitensenter i Noreg
Teknoteket i Norsk Teknisk Museum i Oslo var det fyrste vitensenteret i Noreg, skipa i 1986. Dette var ei eiga stifting fram 1. januar 2002, då Teknoteket fusjonerte med museet. I åra etter skipinga av Teknoteket i Norsk Teknisk Museum har vitensenter vorte ein viktig faktor i utdanninga fleire stader i Noreg, med store regionale og mindre, meir lokalprega vitensenter spreidde over heile landet

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
 Science Circus - Eit omreisande vitensenter på hjul!

Kultur i Rogaland
Jærmuseet
Vitskapsformidling
Aplysia californica

Aplysia californica er ein sjøhare. Han har eit nervesystem med kring 20 000 store nerveseller samla i 10 store gangliar. A. californica er ein modellorganisme for minnedanning, der ein har sett på refleksen for attendetrekking av gjeller og trakter.

A. californica kviler stort sett berre om natta, og ser då ut til å gå inn i søvn.

Kjelder 

Sniglar
Modellorganismar
Vokk

Vokk eller wok  (frå kantonesisk) er ein halvkuleforma gryte eller steikepanne laga av tynn jarnplate, av støypejarn eller av keramikk. Ho vert nytta til å steike på ein gong alle ingrediensane i ein matrett, skorne i småbitar, i løpet av stutt tid under høg temperatur i lite feitt eller olje. Ein vokk har gjerne eit par handtak som på ei gryte, eller eitt langt handtak som på ei steikepanne, og er forma for særleg å nyttast over eld, til dømes ei gassflamme. Denne typen gryter er mykje nytta i kinesisk og søraust-asiatisk matlaging, og har fått innpass i europeisk matlaging i den seinare tida.

I motsetnad til europeiske gryter og panner er det altså ikkje noka skilje mellom botn og vegg i ein vokk. Dette gjer det lettare snøgt å vende eller røre i maten under steikinga, så alle ingrediensane i retten får same temperatur og ikkje vert svidd. Den stutte steiketida gjer at vitamin, mineral, fibrar, farge og smak i matvarene vert teke godt vare på.

Snøggsteiking i ein vokk vert i Noreg ofte kalla å vokke eller wokke.

Kjøkenutstyr
Kinesiske ord og uttrykk
Kinesisk matlaging
BTR-82

BTR-82 er ei russisk stormpanservogn, ei modernisering av BTR-80 som vart utplassert til stridande avdelingar i Russland i 2013. 
Vogna har ein 8-sylindra V-forma firtakts-dieselmotor av typen KAMAZ-740 med 300 hestekrefter. Våpena er 14,5mm maskingevær av typen KPVT og eit koaksialt maskingevær i BPPU-modulen.

Våpensystemet er elektrisk drive og den to-plan, digitale stabilisatoren er kombinert med eit sikte av typen TKN-4GA som kan brukast både dag og natt. Siktet har eigen visuell stabilisator og ein kontroll for fjernstyring av granatar.

Variantar 
 BTR-82А — modifisering med 30 mm maskinkanon type 2A72 og BPPU-modul
 BTR-82V — variant for Den russiske nasjonalgarden.

Referansar

Stormpanservogner
BPPU-modul

BPPU-modul (russisk: башенная пулемётная установка) står for "basjennaja pusjetsjno-pulemjotnaja ustanovka" som tyder tårn med maskinkanon og/eller maskingevær, og produserast i ein og same modul

Referansar

Militær terminologi
Sumpeitermaur

Sumpeitermaur (Myrmica gallienii) er ein eitermaur som byggjer bol heilt i vasskanten. Arbeidarar vert 4–5,5 millimeter og både dronningar og hannar 5,5–6 millimeter. I Noreg vart arten funnen for fyrste gongen i 2017 i Hof i Vestfold.

Bola til sumpeitermaur slepp ikkje inn vatn, slik at dei toler flaum. Maurindivid utsette for flaum vil flyta på vassyta og hengja seg på kvarandre og vegetasjon.

Sumpeitermaur lever på ulike typar sumpmark og strender, både i innlandet og langs kysten.

Arten liknar på hageeitermaur, skogeitermaur, småeitermaur og noko på ribbeeitermaur.

Kjelder 
 

Maur
Stormpanservogn

Stormpanservogn er eit beltegåande militært køyretøy meint for å transportera og gje støtte til infanteri i kamp.

Ei stormpanservogn liknar eit pansra personellkøyretøy (PPK), som er meint berre for å transportera infanteriet. Stormpanservogna har tyngre væpning for å gje støtteeld under kamp, ofte skyteskår slik at infanteristane kan bruka handvåpen inne frå vogna og ofte tyngre pansring.

Ei typisk stormpanservogn har plass til rundt åtte infanteristar, eit tårn på toppen med ein 20–30 mm maskinkanon og nokre gonger panservernsmissil.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Stormpanservogn» frå , den 12. juni 2017.  
 
 oppgav desse kjeldene:
 Steeds, Will (red.); Forces 89, Ian Allan Ltd, ISBN 0-7110-1828-6

 
Pansra kampvogner
Skogeitermaur

Skogeitermaur (Myrmica ruginodis) er ein eitermaur som finst i mange ulike naturtypar og den einaste som finst i lukka skog. Han er òg den vanlegaste eitermauren i Noreg.

I tillegg til i lukka skog finst skogeitermaur på meir open mark i ulike kantsoner og på myr, men er ikkje so vanleg på sterkt kulturpåverka mark. Han dannar ofte koloniar i særs morken ved av stubbar, stokker og røter, men òg i mose og porøs jord.

Skogeitermaur kan leva i samfunn med ei einskild stor dronning eller med fleire mindre dronningar. Samfunna med fleire dronningar er mindre aggressive og finst gjerne i meir stabile leveområde. Samfunn med éi dronning er større og finst gjerne i meir mellombels leveområde.

Skogeitermaur liknar ein del på hageeitermaur, og på småeitermaur og sumpeitermaur.

Kjelder 
 
Referansar

Maur
Hilmar Stigum

Hilmar Eliseus Stigum () var ein norsk folkelivsgranskar (etnolog) og museumsmann, fødd i Meløy i Nordland, død i Oslo. Han vart tilsett ved Norsk Folkemuseum i Oslo i 1923, der han vart understyrar og leiar av bygdeavdelinga i 1940. Frå 1961 var han professor II i folkelivsgransking (etnologi) ved Universitetet i Oslo samstundes som han var tilsett ved Norsk Folkemuseum fram til 1967, då han gjekk av ved oppnådd aldersgrense.

Stigum reiste ikring i heile Noreg for å auke samlingane ved  Norsk Folkemuseum. Han var særleg oppteke av handverksfag, husflidsteknikkar og eldre jordbruksmetodar som var i ferd med å døy ut. Han var ikkje berre oppteke av sjølve gjenstandane han samla inn, men òg av den kulturelle samanhengen dei stod i og fungerte innanfor. Det var viktig for han å dokumentere på eit forståeleg vis for ettertida  korleis gjenstandane vart brukt. Han tok difor fotografi og film til hjelp i tillegg til skriftlege nedteikningar, og vart med det ein pioner i si tid på dette fagfeltet. Med dette arbeidet fekk han eit framifrå godt kjennskap til arbeidslivet og levetilhøva i dei tradisjonelle bygdesamfunna og til laugstilhøva i byane.

Stigum tok fatt i ei lang rad historiske og etnologiske emne frå det norske bondesamfunnet, og gav eit samla oversyn i samlingsverket Norsk kulturhistorie (1938–39), og saman med Kristofer Visted (1873-1949) i verket Vår gamle bondekultur (2 band, 1951–52), med utgangspunkt i Visteds verk Vor gamle Bondekultur frå 1907, 2. utgåva i 1923.

Utvalde skrifter
Plogen, i Bidrag til bondesamfunnets historie, band 1, 1933
Fra sekstenhundre-årene til nyere tid, i Det norske håndverks historie, band 2, 1936
Gården, i Norsk kulturhistorie, band 1, 1938
I utmarken og på setren,  i Norsk kulturhistorie band 2, 1939
Laftet som grunnlag for datering av tømmerhus, i By og bygd, band 3, 1944
'The study of man'. Evolusjonstanken og det historiske forløp, i By og bygd, band 4, 1946
Ingeniøroppfatningen av tilværelsen og den konservative idé, i By og bygd, 1947
Vår gamle bondekultur, saman med Kristofer Visted, 2 band, 1951–52 (3. utgåva 1971)

Kjelder
Pedersen, Ragnar. (30. desember 2014). Hilmar Stigum. I Norsk biografisk leksikon. Henta 12. juni 2017.

Norske professorar
Norske museumsfolk
Norske etnologar
Schwann-selle

Schwann-seller er gliaseller i det perifere nervesystemet. Myeliniserande Schwann-seller står står for myeliniseringa av nerveseller i det perifere nervesystemet. Alle Schwann-seller utviklar seg frå føregjengarseller i nevrallisten.

Kjelder 
 

Nevrofysiologi
Gliaceller
Kristofer Visted

Kristofer Visted () var ein  norsk kulturhistorikar og museumsmann, fødd i Åkra i Skånevik i Hordaland, død i Oslo. Då han var tre år gamal flytta familien til Bergen, der han tok artium i 1892 ved Bergen katedralskole, og året etter annaneksamen ved universitetet i Kristiania (Oslo). Han studerte tysk, historie og etnografi.

Kristofer Visted var i åra 1901–06 tilsett som konservator ved Bergens Museum, der han arbeidde med folkekunstsamlinga. I åra 1912–16 var han styrar av Fylkesmuseet for Telemark og Grenland i Skien, og utvikla museet etter profesjonelle museologiske prinsipp. Han var tilsett som konservator ved Etnografisk museum i Kristiania i åra 1919–23, og i åra 1929–30 knytt til Olavsjubileet (900-årsjubileet i 1930 for Heilag-Olav) i Trondheim.

I lange periodar levde Visted av oppdragsverksemd for bokforlag. Som forlagskonsulent var han biletredaktør for Aschehougs første store noregshistorie, Norges historie fremstillet for det norske folk, Kristiania 1909-1917. Han var redaktør av trebindsverket Kulturens historie : i populær fremstilling ved norske forfattere, som kom ut på Aschehoug forlag i 1917, der han sjølv hadde skrive eit par kapittel om byggeskikk og ættesamfunn. Verket hadde ei tverrvitskapeleg orientering, med mange tema som skulle dekkjast, og som Visted knytte til seg ein rad yngre og relativt ukjente forskarar ved ulike museum og ved universitetet for å gjennomført. Mange av dei vart sentrale innanfor norsk vitskap seinare.

Kristofer Visted er framfor alt namngjeten for boka  Vor gamle Bondekultur som han gav ut i 1908 på Cappelen forlag, og som kom i fleire opplag og utgåver seinare, i ny og utvida utgåve i 1923. Her presenterte han norsk bondekultur i eit historisk perspektiv, og tok for seg  materielle, sosiale, samfunnsmessige og andelege sider ved levemåten til bøndene, som byggeskikk, drakt, kunst og handverk, «aaret og dets fester» og «livets store begivenheter». For Visted var «skikken» eit viktig analytisk omgrep og ein tilnærmingsmåte til å forstå tenkemåten og verdiane til bøndene. I ein viss mon er det ein underliggjande nasjonalistisk haldning i framstillinga: Det er bonden som har skapt kjernen i norsk kultur. For si tid var bokverket særs rikt utstyrt med illustrasjonar, jamvel i fargar, og var i det store og heile eit pionerarbeid som sette sitt preg på norsk etnologi i den tidlegaste fasen og verka inn på innsamlingsprofilen og styrkte legitimasjonsgrunnlaget til mange museum.

 Vor gamle Bondekultur kom ut i ny redigert utgåve som Vår gamle bondekultur i to band med bidrag av etnologen Hilmar Stigum (1897-1976)  i 1951-1952, i tredje utgåve i 1971.

Kjelder
Pedersen, Ragnar. (13. februar 2009). Kristofer Visted. I Norsk biografisk leksikon. Henta 13. juni 2017.

Norske museumsfolk
Norske sakprosaforfattarar
Norske etnografar
Myelin

Myelin er eit isolerande lag av lipid og protein som ligg kring aksona til nerveseller både i sentralnervesystemet og det perifere nervesystemet. Isoleringa gjer at aksjonspotensialet kan gå snøggare langs aksonet. I sentralnervesystemet er det oligodendrocyttar som lagar myelinet, medan det er Schwann-seller i det perifere nervesystemet. Båe desse selletypane dannar store mengder plasmamembran som pakkar inn aksona til nervesellene.

Myelin finst hjå mange ulike grupper organismar (til dømes hjå ledmakkar og krepsdyr), men er mest utvikla hjå ryggradsdyra. Myelin finst òg hjå alle ryggradsdyra utanom kjevelause fiskar.

Kjelder 
 

Nervevev