alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Electric Savage

Electric Savage er det andre studioalbumet til det engelske jazzfusionbandet Colosseum II, utgjeve i juni 1977 på MCA Records. 

To medlemmar i bandet slutta før innspelinga av dette albumet. Bassisten Neil Murray vart erstatta av John Mole, og vokalisten Mike Starrs fekk sparken. Alle spora på albumet er derfor instrumentale, utanom «Rivers», som er sungen av Gary Moore.

Innhald

Medverkande
Gary Moore - gitar, vokal (3)
Don Airey - Fender Rhodes piano, flygel, Hammondorgel, Minimoog, ARP Odyssey, Solina String Ensemble, Clavinet
John Mole - bass
Jon Hiseman - trommer, perkusjon, cymbalar, gong, bjøller

Teknisk
 Jon Hiseman - produsent
 Monty Babson - leiande produsent
 Dave Harris - lydteknikar
 Chris Tsangarides og Nick Cook - assisterande lydteknikarar
 John Pasche - design
 Martin Levan, Peter Smith - fotografi på baksida
 Phil Jude - fotografi på framsida

Kjelder

Colosseum II-album
Musikkalbum frå 1977
MCA Records-album
Album produserte av Jon Hiseman
War Dance

War Dance er det tredje og siste studioalbumet til det engelske jazzfusionbandet Colosseum II, utgjeve i november 1977 på MCA Records. Det var det andre albumet dei gav ut dette året. 

Alle spora er instrumentale, utanom «The Scorch» som er sungen av Gary Moore. 

Allmusic skreiv om albumet: «Sjølv om songane er teknisk imponerande og er ein interessant miks av jazz, hardrock og klassiske element, mislykkast ofte bandet i gjere dei forvrengde riffa meiningsfulle, og etterlet eit inntrykk av det viktigaste fortrinnet til songane er at dei er ekstremt vanskeleg å spele. Tittelsporet og «Major Keys» er unntak som er bygd kring enklare riff, som er utvikla gjennom songen, i staden for å gå tapt i den spansk-aktige trommestilen Hiseman likte så godt.»

Innhald

Medverkande
Gary Moore - gitar, vokal (4)
Don Airey - Fender Rhodes piano, flygel, Hammondorgel, Minimoog, ARP Odyssey, Solina String Ensemble, Clavinet, røyrbjøller
John Mole - bass, piano
Jon Hiseman - trommer, perkusjon, cymbalar, gong

Teknisk
 Monty Babson - leiande produsent
 Jon Hiseman - produsent
 Martin Levan - produsent, lydteknikar
 Nigel Green - assisterande lydteknikar
 Geoff Halpin - design
 Paul Wakefield - fotograf

Kjelder

Colosseum II-album
Musikkalbum frå 1977
MCA Records-album
Album produserte av Jon Hiseman
Album produserte av Martin Levan
Bread and Circuses av Colosseum

Bread & Circuses er eit studioalbum av Colosseum gjeve ut i 1997. Det var det første studioalbumet deira på 27 år og det første etter sameininga deira i 1994.

Innhald

Medverkande 
Chris Farlowe - solovokal (alle utanom 6)
Dick Heckstall-Smith - saksofon
Dave «Clem» Clempson - gitar, korvokal
Dave Greenslade - synthesizer, piano, hammondorgel
Mark Clarke - bass, korvokal, solovokal (6)
Jon Hiseman - trommer, cymbal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bread and Circuses (album)» frå ,  den 8. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1997
Colosseum-album
Album produserte av Jon Hiseman
Tomorrow's Blues

Tomorrow's Blues er det sjette studioalbumet til den engelske jazzrockgruppa Colosseum, gjeve ut i 2003.

Albumet var det andre dei gav ut etter sameininga i 1994, og det siste albumet dei spelte inn med Dick Heckstall-Smith, som døydde året etter.

Innhald

Medverkande 
Chris Farlowe - solovokal (alle utanom 9)
Dick Heckstall-Smith - saksofon
Dave «Clem» Clempson - gitar, korvokal
Dave Greenslade - synthesizer, piano, hammondorgel
Mark Clarke - bass, korvokal, solovokal (9)
Jon Hiseman - trommer, cymbal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tomorrow's Blues» frå ,  den 8. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2003
Colosseum-album
Album produserte av Jon Hiseman
Album produserte av Dave Greenslade
Album produserte av Clem Clempson
Mønje

Mønje er ei kjemisk sambinding mellom bly og oksygen, med kjemisk formel Pb(IV)O2•2Pb(II)O. Det er eit raudt stoff som blir brukt til pigment i måling, særleg rustvernande måling til skip. Industrimønje til måling av skip og bommar kan òg vera sølvgrå. 

I mønje finst det bly med to ulike oksidasjonstal: +II og +IV, og formelen for mønje kan skrivast som Pb(IV)O2•2Pb(II)O. Denne samansetjinga er stadfesta av den krystallinske strukturen til stoffet, og av at mønje reagerer kjemisk som ei blanding av Pb(IV)O2 og 2Pb(II)O. T.d. er mønje oksiderande nok til å oksidera i svært sur væske Mn2+-ion til permanganat-ion, MnO4-.

Fram til mellomalderen blei mønje (minium) brukt i illuminerte bøker, og har gjeve namn til miniatyrmåleri, ein bilettype som først blei måla med mønje.

Mønje er svært giftig, som dei fleste blysamband. Difor har ein brukt stoffet som botnmåling på skip for å hindra alge- og rurvekst på kjølen. Dette har medført at mange hamnebasseng er ureina med tungmetallet bly, til dømes Oslo hamn, som har restar av botnstoff brukt ved m.a. Akers mekaniske verksted.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mønje» frå ,  den 9. januar 2021.  
 

Blysambindingar
Oksid
Blågulara

Blågulara (Ara ararauna) er ein stor søramerikansk papegøye med for det meste blå overside og sterk gul underside. Han er medlem av den store gruppa av neotropiske papegøyar kjent som araer. Habitatet er skog og savannar i tropisk del av Sør-Amerika. Blågularaer er populære som burfuglar på grunn av dei slåande, kontrastrike fargene, vokale evner, tilgjenge på marknaden og nær tilknyting til menneske.

Skildring 

Blågularaer kan nå ei kroppslengde på 81–86 centimeter inkludert halen og kan vege 0,9–1,4 kg, noko som gjer dei til ein av dei større familiemedlemmene. Dei er iaugefallande med lyse, vassblå oversida av hovud, nakke, rygg og hale. Panna er grønleg, gradvis over til blått mot oversida av hovudet. Det fjørlause andletet er kalkfarga med svarte tynne stripevise fjører framføre auga. Undersida har rik djup gul farge. Nebbet deira er svart, så vel som fjørene i strupeområdet. Føtene er gråfarga, bortsett frå svarte klør. Irisane er bleikt lysegule. Det finst ingen underartar av blågularaen og ein finn minimalt med variasjonar av utsjånaden.

Levealderen er frå 30 til 35 år i naturen, og dei når seksuell modenhet i alderen 3 til 6 år.

Utbreiingsområdet er todelt, eit samanhengande hovudområde er over regnskogen i Amazonas med randsoner og inkluderer vide territorium av Brasil, delar av landa Colombia, Peru, Venezuela, Ecuador, Bolivia, og det meste av Guyana, Surinam og Fransk Guyana. Eit mindre område ligg i nordvestlege Colombia og litt inn i Panama. Mellom 1999 og 2003 vart ville blågularaer omplasserte frå Guyana til Trinidad. Ein liten avlspopulasjon som stammar frå introduserte fuglar, finst i Puerto Rico.

Blågulara dannar livslange par. Dei hekkar nesten utelukkande i daude palmar, og dei fleste reir er i Mauritia flexuosa-palmar. Hoa legg vanlegvis to eller tre egg. Hoa rugar egga i omtrent 28 dagar. Ein av ungane i kullet er dominerande og får mesteparten av maten; dei andre omkjem i reiret. Ungen flyktar frå reiret omtrent 97 dagar etter klekking. Farga til hannfuglen signaliserer beredskap for hekking. Jo lysare og kraftigare fargar, jo større er sjansen for å finne ein make.

Blågulara er utrydda på Trinidad, var moglegvis tidlegare tilstades i vestlege Ecuador og i Paraguay, men han er framleis utbreidd og ganske vanleg i ein stor del av Sør-Amerika. Trenden for storleiken og utbreiinga av populasjonen er likevel minkande, i underkant av 30 % nedgang over 30 år. Arten er oppført som livskraftig (LC) av BirdLife International. Han er verna av konvensjonen om internasjonal handel med trua artar av vill fauna og flora, CITES, oppført i vedlegg II for avgrensing av handelen.

Galleri

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Blue-and-yellow macaw» frå ,  den 9. januar 2021.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

parakittar
Time On Our Side

Time On Our Side er det sjuande og siste studioalbumet til den engelske jazzrockgruppa Colosseum, gjeve ut i 2014.

Albumet kom ut elleve år etter det førre albumet, Tomorrow's Blues i 2003. Det var det første albumet deira med Barbara Thompson på saksofon. Ho tok over for Dick Heckstall-Smith, som døydde i 2004, og var kona til trommeslagarne og bandleiaren Jon Hiseman.

Innhald

Medverkande 

 Mark Clarke - bassgitar, vokal
 Jon Hiseman - trommer
 Dave Greenslade - Hammondorgel, klaverinstrument
 Clem Clempson - gitar, vokal, klaverinstrument
 Barbara Thompson - saksofon
 Chris Farlowe - vokal

Gjesteartist
 Ana Gracey - vokal (spor 2)

 Teknisk
 Clem Clempson, Dave Greenslade, Jon Hiseman - produsent
 Ana Gracey - kunst, design

Kjelder

Musikkalbum frå 2014
Colosseum-album
Album produserte av Jon Hiseman
Album produserte av Dave Greenslade
Album produserte av Clem Clempson
Initial

Initial er ein bokstav som står først i eit ord, namn eller tekst. 
Ordet kjem frå latin initialis, som betyr «står i byrjinga». 

Ein slik bokstav er ofte ein majuskel, eller stor bokstav. I ein del dokument kan han også vera mykje større enn resten av tekst, og rikt pryda. Ein initial som er fargelagt eller forgylla i eit handskrift blir kalla illuminert.

Førstebokstavane i namnet til ein person blir kalla initialane hans. Ord sette saman av initialar frå ei rekkje ord blir kalla initialord eller bokstavord. Om bokstavane blir lesne saman som eit ord blir det kalla akronym.

Initialar i typografien 
Innan typografi viser initial til ein litt større bokstav brukt i innleiinga til ein skriven eller trykt tekst. I den tidlegaste perioden av trykking ville ein typograf gjerne setja til side den nødvendige plassen til at ein målar eller ein teiknar kunne laga ein initial. Historiske initialar var ofte dekorerte med ornament eller motiv som kunne referera til teksten.

Forbokstavar i namn 
Initialar kan også visa til dei første bokstavane i eit namn. Personar kan omtalast med berre initialar, til dømes er John Fitzgerald Kennedy ofte blitt omtalt som berre «JFK».

Ein eller fleire initialar brukte som dekorativt merke og kjenneteikn blir ofte kalla monogram. Då kan initialane vera stilt saman med tal (dei norske kongane med H 7, O V eller 5 og H 5) og krone (særleg rangkronene til kongefamilien).

Bumerke består ofte av runeinitialar frå personnamn skrivne med runer, så som ei samanfletting av dei to første runebokstavane i eit fornamn.

Initialar er vanlege i norske personsegl, dels som underordna figurmotiv, dels som einaste figur. Initialane i segla er ofte forbokstavar i fornamn og i farsnamn, eventuelt i fast slektsnamn. Ved farsnamn er det ofte initialen til faren sitt fornamn og i tillegg også bokstaven S for endinga sønn/son/sen. Dei tre bokstavane står ofte over dei sentrale motiva til segla som kan vera bumerke, våpenskjold, allegoriske figurar og anna.

Sjå òg 
 Typografi – versal
 Manuskript – illuminasjon
 Forkorting
 Monogram

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Initial» frå ,  den 9. januar 2021.

Bakgrunnsstoff 

Typografi
Symbol
Britisk jazz

Britisk jazz er ei musikkform som kom frå amerikansk jazz. Det nådde Storbritannia gjennom innspelingar og artistar som vitja landet då det var ein relativt ny sjanger, kort tid etter slutten av første verdskrigen. Britiske musikarar byrja å spele jazz i 1930-åra, og det spreidde om seg i 1940-åra, ofte i danseband. Frå seint i 1940-åra byrja  britisk «moderne jazz», sterkt inspirert av amerikansk dixieland-jazz og bebop, å vekse fram og var leia av musikarar som Kenny Ball, Chris Barber, John Keating, John Dankworth og Ronnie Scott, medan Ken Colyer, George Webb og Humphrey Lyttelton la vekt på trad jazz frå New Orleans. Frå 1960-åra byrja britisk jazz å utvikle meir individuelle særpreg og absorbere ei rekkje inspirasjonskjelder, som britisk blues, i tillegg til både europeisk musikk og verdsmusikk. Ei rekkje britiske musikarar vart internasjonalt kjende, sjølv om sjangeren i seg sjølv har hatt relativt liten interesse i Storbritannia i seg sjølv.

Bøker
Ron Brown with Digby Fairweather (2005), Nat Gonella: A Life in Jazz. London: Northway. .
Ian Carr (2008), Music Outside: Contemporary Jazz in Britain. 2nd ed. London: Northway. 
John Chilton (2004), Who's Who of British Jazz. 2nd ed. London: Continuum. 
Roger Cotterrell (ed.) (1976), Jazz Now: The Jazz Centre Society Guide. London: Quartet. 
Roger Cotterrell,‘Postscript: Thirty Years On’, in Ian Carr, Music Outside: Contemporary Jazz in Britain, 2nd edn. London: Northway, 2008, 163-80.
Digby Fairweather (2002), Notes from a Jazz Life. London: Northway. 
Michael Garrick (2010), Dusk Fire: Jazz in English Hands. Earley: Springdale Publishing. 
Jim Godbolt (2005), A History of Jazz in Britain, 1919 – 50. Revised edn. London: Northway. 
Jim Godbolt (1989), A History of Jazz in Britain, 1950 – 70. London: Quartet. 
Harry Gold (2000), Gold, Doubloons and Pieces of Eight London: Northway. 
Coleridge Goode og Roger Cotterrell (2002), Bass Lines: A Life in Jazz. London: Northway. 
Peter King (2011), Flying High: A Jazz Life and Beyond. London: Northway. 
George McKay (2005), Circular Breathing: The Cultural Politics of Jazz in Britain. Durham NC: Duke University Press. 
Catherine Parsonage (2005), The Evolution of Jazz in Britain, 1880 - 1935. Aldershot, Hampshire: Ashgate. 
Alan Robertson (2011), Joe Harriott: Fire in His Soul. 2nd edn. London: Northway. 
Ronnie Scott med Mike Hennessey (2013), Some of My Best Friends are Blues. 2nd edn. London: Northway. 
Simon Spillett,The Long Shadow of The Little Giant - The Life, Work and Legacy of Tubby Hayes. Equinox Publishing. 
 Jason Toynbee et al., eds. 2014. Black British Jazz: Routes, Ownership and Performance, Farnham: Ashgate.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «British jazz» frå ,  den 9. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:
Europameisterskapen på skeiser 1951

Europameisterskapen på skeiser 1951 vart avvikla på Bislett stadion i Oslo helga 27. og 28. januar 1951. Einast 16 utøvarar frå 5 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Hjalmar Andersen, Sverre Haugli, Henry Wahl og Roald Aas. Deltakarane elles kom frå Finland, Nederland, Storbritannia, Sverige.

Tittelforsvarar Hjalmar Andersen vart europameister, over 3,5 tidspoeng føre nederlendaren Wim van der Voort, norske Henry Wahl kom på tredjeplass. Om laurdagen vann Hjallis Andersen både 500 meter og 5000 m, sundagen sigra Wim van der Voort på 1500 m. I siste par på 10 000 m fall Andersen etter vel 4000 m og øydela ei skeise. Fallet kom etter ein blitzlampe på indre bane vart utløyst og blenda løparen på veg inn i svingen. Andersen fekk høve til å gå eit nytt milløp, eit løp som enda med at han fekk bestetid på distansen.

Skeise-EM 1951 

Dato: 27./28. januar 1951

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Europees kampioenschap schaatsen 1951» frå ,  den 9. januar 2021.  
 
Arbeiderbladet 29. januar 1951

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1951
Idrettstilskipingar i Oslo
Europameisterskapen på skeiser 1952

Europameisterskapen på skeiser 1952 vart avvikla i Östersund i Sverige helga 2. og 3. februar 1952. 26 utøvarar frå 8 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Hjalmar Andersen, Yngvar Karlsen, Ivar Martinsen og Roald Aas. Deltakarane elles kom frå [[Austerrike, Finland, Italia, Nederland, Storbritannia, Sverige, Ungarn.

Tittelforsvarar Hjalmar Andersen vart europameister, over 4 tidspoeng føre nederlendaren Kees Broekman. Hjallis Andersen var bestemann både på 5000 meter og 10000 m. Lassi Parkkinen gjekk fortast av alle på 500 m og Wim van der Voort stod for bestetida på 1500 m.

Skeise-EM 1952 

Dato: 2./3. februar 1952

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Europees kampioenschap schaatsen 1952» frå ,  den 9. januar 2021.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1952
Idrettstilskipingar i Sverige
Rekursivt akronym

Rekursivt akronym er eit akronym (initialord) der delar av akronymet viser til seg sjølv. Som regel nyttar det sjølve akronymet som første ord i frasen det er sett saman av. 

Omgrepet blei innført av Douglas Hofstadter i 1979 som recursive acronym i bok Gödel, Escher, Bach: An Eternal Golden Braid, der han fann opp akronymet GOD med tydinga 'GOD Over Djinn' for å forklara uendelege seriar.

Rekursive akronym er ofte ein humoristisk definisjon av eit produkt eller eit føretak, og er i vid bruk i miljø for open kjeldekode.

Døme 
 GNU: GNU’s Not Unix
 JACK: JACK Audio Connection Kit
 LAME: LAME Ain’t an MP3 Encoder
 LiVES: LiVES is a Video Editing System
 VISA: Visa International Service Association
 Wine: Wine Is Not an Emulator
 PHP: PHP Hypertext Preprocessor

Sjå òg 
 Rekursjon
 Drosteeffekten

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rekursivt akronym» frå , og «Recursive acronym» frå  den 9. januar 2021.

Bakgrunnsstoff 
 Hill, Emerald (5. november 2011): «Gamle ord og uttrykk», Gamleord

Recursive
Ord og uttrykk
Akronym
Språkleik
Hatrið mun sigra

«Hatrið mun sigra» (norsk omsetjing 'hatet vil sigra') er ein islandsk song frå 2019 av performance-bandetHatari. Songen er skriven av dei tre bandmedlemmane Einar Hrafn Stefánsson, Klemens Nikulásson Hannigan og Matthías Tryggvi Haraldsson. Laurdag 2. mars 2019 vann songen Söngvakeppnin 2019, den islandske uttakinga til Eurovision Song Contest. Songen var det islandske bidraget i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel, der han kom på tiandeplass i finalen.

Om songen 
Bandet Hatari er kjend for sine samfunnskritiske performance-aktige liveframsyningar og BDSM-inspirerte scenekostyme. Hatari skildrar seg sjølve som ein «anti-kapitalistisk-, BDSM-, techno- og performancekunst-gruppe». Tittelen «Hatrið mun sigra» kan omsetjast til «Hatet vil sigra» på norsk. Bandet har uttalt at dei har som mål å avskaffa kapitalismen, og at den samfunnskritiske teksta er eit «ledd i denne planen».

Teksta tek òg opp framveksten av høgreradikalisme i Europa og falske nyhende på internett. Delar av teksta går som følgjer: «Hatrið mun sigra. Evrópa hrynja, vefur lyga. Rísið úr öskunni, sameinuð sem eitt» (Hatet vil sigra. Europa kollapsar, nettet lyg. Stig opp frå oska, sameinte som eitt).

Eurovision Song Contest 
I januar 2019 vart Island trekt til å deltake i semifinale 1 av Eurovision Song Contest. Semifinalen vart arrangert i Expo Tel Aviv i Israel tysdag 14. mai, og Island hadde startnummer 13. «Hatrið mun sigra» vart blant dei ti beste i semifinalen og kvalifiserte seg dimed til finalen laurdag 18. mai. I finalen kom songen på tiandeplass av 26 bidrag.

Listeplasseringar

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Hatrið mun sigra» frå ,  den 10. januar 2021.  
 

Eurovision Song Contest 2019-songar
Islandske Eurovision Song Contest-songar
Islandskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Islandske songar
Destiny Chukunyere

Destiny Chukunyere (), også kjend som berre Destiny, er ein maltesisk songar. I 2015 vann ho Junior Eurovision Song Contest for Malta med songen «Not My Soul». Ho deltok seinare i sesong 11 av Britain's Got Talent, men vart slått ut i semifinalerunden. I 2020 vann ho den andre sesongen av X Factor Malta og fekk dimed representere Malta i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. 9. mars same år vart det kunngjort at ho skulle deltake med songen «All of My Love». 18. mars 2020 avlyste EBU tevlinga på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. Ho skal i staden representere Malta i Eurovision Song Contest 2021.

Bakgrunn 
Destiny er fødd og oppvaksen i Birkirkara på Malta. Faren er ein tidlegare fotballspelar frå Nigeria, av igbofolket, medan mora er maltesisk. Ho har to yngre sysken, systera Melody og broren Isaiah.

Som barn deltok ho i fleire lokale songtevlingar på Malta og i Italia, og i 2015 representerte ho Malta i Junior Eurovision Song Contest. Chukunyere framførte songen «Not My Soul», skriven saman med Elton Zarb og Muxu. Chukunyere vann tevlinga med 185 poeng, og slo dimed den førre poengrekorden, sat av spanske María Isabel på Lillehammer i 2004. For sigeren vart ho og låtskrivarane same år heidra med den maltesiske fortenestemedaljen Midalja għall-Qadi tek-Repubblika.

I 2017 deltok ho i den ellevte sesongen av talenttevlinga Britain's Got Talent, der ho song «Think» av Aretha Franklin. Ho hausta ros frå dommarane Simon Cowell og Joseph Calleja. Ho kvalifiserte seg til semifinalerundane, men hamna til slutt på sjetteplass i sin semifinale og vart dimed slått ut av tevlinga.

I 2019 var Chukunyere støttevokalist for Michela Pace og songen «Chameleon» under Eurovision Song Contest 2019. Songen kvalifiserte seg til finalen der den hamna på 14. plass med 107 poeng. Året etter fekk ho sjølv moglegheita til å deltake i Eurovision Song Contest, etter å ha vunne andre sesong av X Factor Malta. Ho skulle ha delteke i den fyrste semifinalen tysdag 12. mai 2020 i Rotterdam med songen «All of My Love», men på grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 så EBU seg nøydd til å avlyse tevlinga for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19. Den maltesiske kringkastaren TVM vedtok at Destiny i staden skulle representere Malta i Eurovision Song Contest 2021.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Destiny Chukunyere» frå ,  den 10. januar 2021.  
 

Maltesiske songarar
Maltesiske Junior Eurovision Song Contest-deltakarar
Junior Eurovision Song Contest 2015-deltakarar
Junior Eurovision Song Contest-vinnarar
Maltesiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2020-deltakarar
Eurovision Song Contest 2021-deltakarar
Kryssfiner

Kryssfiner er ein type konstruksjonsvirke som er laga ved at tynne lag av finer er limt lagvis saman. Til vanleg slik at fibrane i kvart lag ligg 90 grader på kvarandre. Oftast er det og med eit odde tal lag, slik at plata får best mogleg eigenskapar mot å slå seg. Dermed kjem også fibrane i dei ytste laga normalt til å ligge parallelt. Platene vert limde saman, oftast med eit fenol-formaldehydlim under stort trykk.  Dette gjer kryssfiner til eit slags komposittmateriale.

Ei vanleg grunngjeving for å bruke kryssfiner i staden for heiltre eller stavlimt heiltre, er evna til å motstå sprekking, krymping og vriding. Ofte er også kryssfiner sterkare enn heiltre.

Bruk
Kryssfiner vert brukt i mange samanhengar der ein treng ei sterk plate som kan motstå sprekking, krymping og vriding. Kryssfiner kan og inngå som berande element som til dømes i ytterflata på ei flyveng. Kryssfiner kan framstillast med dobbelkrumme flater og vere heilt sjølvberande som i skroget på ein sculler. Kryssfiner har vore brukt i båt- og flyindustrien sidan andre verdskrigen. Eit kjent døme er det britiske bombeflyet De Havilland Mosquito som i all hovudsak var laga i tre.

Sjå og 
 Sponplate
 MDF

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kryssfiner» frå , den 9. januar 2021

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 APA – The Engineered Wood Association (formerly known as the American Plywood Association)
 Canadian Plywood Association – Plywood Manufacturing Process, Grades and Specifications, Engineering Design Values, Technical Literature, Mill Contact Info, Environmental Practices, International Certification, Hobby Ply-Plans 
 Sellers, Terry. 1985. Plywood and Adhesive Technology. New York: Dekker. ISBN 0-8247-7407-8
 Yahoo about Article On Plywood Grades
 Handbook of Finnish Plywood

Skogbruksprodukt
Trevirke
Komposittmateriale
Diskografien til Steely Dan

Diskografien til det amerikanske jazzrockbandet Steely Dan består av ni studioalbum, 21 singlar, eitt konsertalbum, ein konsert på DVD, sju samleplater i USA, ein plateboks og fleire andre. Bandet har selt meir enn 40 millionar album verda over.

Album

Studioalbum

Konsertalbum

Samlealbum

Singlar

Hyllestalbum
The Hoops McCann Band - Plays the Music of Steely Dan (1988)
Ymse artistar - No Static at All: An Instrumental Tribute to Steely Dan (2000)
Ymse artistar - The Royal Dan - A Tribute to the Genius of Steely Dan (2006)
Ymse artistar - Maestros of Cool: A Tribute to Steely Dan (2006)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steely Dan discography» frå ,  den 9. januar 2021.  
 

Diskografi
Steely Dan