alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Test i norsk - høgare nivå

Test i norsk – høgare nivå, som òg er kalla Bergenstesten, er ein prøve på dugleiken i norsk språk for ein som har norsk som sitt andre språk. Testen måler språkferdigheiter som svarer til nivåa B2 og C1 i Det felles europeiske rammeverket for språk. Det finst både ein skriftleg og ein munnleg test. Dette er separate testar som kan takast uavhengig av kvarandre. Ein kan ta testen både på bokmål og nynorsk.

Testen blir utvikla ved Norsk språktest, som er eit samarbeid mellom Studieforbundet Folkeuniversitetet og Universitetet i Bergen. 

Hovudmålgruppa for Test i norsk – høgare nivå er innvandrarar som treng å dokumentera språkferdigheiter i norsk på høgare nivå for å kunne søka arbeid eller opptak til studium i Noreg. Test i norsk – høgare nivå er ein av fleire norskprøver som gjev opptaksgrunnlag til norske universitet og høgskular.

Fotnotar

Språktileigning‎
Utdanning i Noreg
Fatima Whitbread

Fatima Whitbread () er ein britisk tidlegare spydkastar frå London som vart europameister 1986 og verdsmeister 1987. Ho vann elles to OL-medaljar og ein VM-medalje i tida 1983-88.

Aktiv
Whitbread fekk sitt internasjonale gjennombrot i 1983-sesongen, då ho tok sølvmedaljen under verdsmeisterskapen i finske Helsinki, vel halvannan meter bak heimefavoritten Tiina Lillak. Året etter fekk Whitbread bronsen under sommarleikane i Los Angeles.

Åra 1986-87 kasta Whitbread på eit nivå ingen annan hadde gjort før henne. I kvalifiseringa under EM i friidrett 1986 gjorde ho sitt livs lengst kast på heile 77,44 meter, to meter over verdsrekorden. I finalen fylgde ho opp med 76,32 meter og ein soleklar siger. Året etter vann ho gullmedaljen under verdmeisterskapen i Roma, vinnarkastet på 76,64 m var nær fem meter lengre enn det sølvvinnaren Petra Felke oppnådde. Under den olympiske leikane i 1988 var rollene omsnudd, Felke kasta då lengre enn tidlegare medan Whitbread ikkje heldt det høge nivået frå 1986-87-sesongane. Whitbread tok likevel OL-sølvet med stor margin.

Skadar førte til at ho la opp i 1990.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (nr 18 – 49,74 m)
EM 1982 i Aten: Nr 8 – 65,10 m
VM 1983 i Helsinki: Sølvmedalje – 69,14 m, bakom Tiina Lillak (70,82 m)
OL 1984 i Los Angeles: Bronsemedalje – 67,14 m
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje – 76,32 m, framom Petra Felke (72,52 m)
VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 76,64 m, framom Petra Felke (71,76 m)
OL 1988 i Seoul:  Sølvmedalje – 70,32 m, bakom Petra Felke (74,68 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fatima Whitbread» frå ,  den 15. juli 2016.  

Britiske spydkastarar
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Storbritannia
Britiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Britiske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Britiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Vinnarar av Bislett-medaljen
Staņislavs Olijars

Staņislavs Olijars () er ein latvisk tidlegare friidrettsutøvar, fødd i Tsjeljabinsk i dåverande Sovjetunionen. Han tevla i 110 meter hekk og vart europameister i øvinga i 2006, og fekk sølv i EM 2002. Dessutan fekk han bronsemedaljar i 60 m hekk i innandørs-EM 2002 og innandørs-VM 2007.

Aktiv
Olijars vart juniorverdsmeister på 110 meter hekk i 1998. Både under friidretts-EM 1998 i Budapest, VM 1999 i Sevilla og dei olympiske sommarleikane 2000 i Sydney rauk han ut or korthekk-tevlinga i semifinalane.

Våren 2002 vart Olijars nummer tre på 60 meter hekk i innandørs-EM i Wien. Seinare det året tok han sølvmedaljen på 110 m hekk under EM i München på glitrande 13,22 sekundar, einast verdsrekordhaldaren Colin Jackson sprang fortare. Den 13. juli 2003 gjorde Olijars sitt livs snøggaste løp på 110 meter hekk då han i eit stemne i Lausanne fekk notert 13,08 sekundar. I 2004 sprang han seg til finaleplass på korthekken under OL i Aten, sluttida hans på 13,21 sekundar heldt til ein femteplass.

Olijars største stund på friidrettsbana kom under EM i Göteborg 2006, der han vann gullmedaljen på tida 13,24, langt førr nestemann. I 2007 vart han bronsemedaljør i innandørs-VM i Valencia på 60 meter hekk, etter Liu Xiang og Allen Johnson.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Utslått i kvartfinalane (nr 22 – 13,62)
EM 1998 i Budapest: Utslått i semifinalane (nr 16)
VM 1999 i Sevilla: Utslått i semifinalane (nr 14 – 13,70)
OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane (nr 11 – 13,50)
EM 2002 i München: Sølvmedalje – 13,22, bakom Colin Jackson (13,11)
VM i 2003 i Paris: Braut forsøksløpet
OL 2004 i Aten: Nr 5 – 13,21
VM i 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane (nr 11 – 13,53)
EM 2006 i Göteborg: Gullmedalje – 13,24, framom Thomas Blaschek (13,46)
VM 2007 i Osaka: Utslått i semifinalane (nr 22 – 13,78)
VM 2009 i Berlin: Utslått i semifinalane (nr 17 – 13,50)
EM 2010 i Barcelona: Braut forsøksløpet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Staņislavs Olijars» frå ,  den 15. juli 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Staņislavs Olijars» frå ,  den 15. juli 2016.  
 

Latviske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Eremittsnipe

Eremittsnipe (Tringa solitaria) er ein liten fugl i snipefamilien som hekkar tvers over Nord-Amerika nord for USA, og elles lever i Amerika grovt rekna sør for USA.

Skildring 
Denne arten måler 18-21 centimeter, med eit vengespenn på opptil 59 cm og ein kroppsmasse på 31-69 gram. Eremittsnipa framstår som ei kort og stump Tringa-snipe, ho har mørk brun rygg, lysegrått hovud og bryst med tette, brune spragler og elles kvit underside. I flukt kan ein observere mørk underside av vengene samt mørk overgump. Ikkje-hekkedrakta syner meir gråleg hovud, nakke og overside. 

Denne snipa har eit svært vidtrekkande utbreiingsområde som dekker det meste av Alaska, Yukon og vestlegaste Nordvestterritoria, nordlege og vestlege Britisk Columbia og tvers over provinsane i Canada, sørom Hudsonbukta, til Labrador. Overvintringsområdet er Sentral- og Sør-Amerika, spesielt i Amazonas-bassenget, og i Karibia. Han er ein veldig sjeldan streiffugl til Vest-Europa. Ein kjend observasjon i Noreg er gjord ved Longyearbyen, Spitsbergen i 2010.

Eremittsnipa er ingen sosial art, ho blir vanlegvis sett åleine under trekket, men nokre gonger i små grupper samla i eigna beiteområde. Ho er i stor grad knytt til ferskvatn, og er ofte funne i område sjeldan nytta av andre vadarar. Dette inkluderer isolerte grøfter og små vassdammar, ofte nær menneske. I hekketida òg opne område med spreidde tre. 

Eremittsnipa legg mest vanleg 4 (3-5) egg i reir gjort av sporvefuglartar oppe i eit tre, til dømes eit gamalt trastreir. Ungane må finne føda sjølv og må hoppe ned på bakken kort tid etter klekking.

Føda er små virvellause dyr, som grashopper, vasslevande insekt, larvar, og nokre gonger små froskar som fuglen søkjer fram og plukkar i gjørma på vandringa langs vasskanten.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Solitary Sandpiper» frå ,  den 15. juli 2016.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

snipefamilien
Fuglar i den neotropiske regionen
Fuglar i den nearktiske regionen‎
Astrofestivalen

Astrofestivalen var eit gratis årleg astronomiarrangement på Blindern i Oslo i perioden 1998–2008. Festivalen vart nedlagd etter at Oslo kommune valde å kutta støtta til arrangementet, trass i at SN tidlegare har erklært 2009 som Astronomiåret, med føremål om å feira og astronomi som vitskap. Etter tre års pause vart Astrofestivalen arrangert for siste gong den 13. november 2011.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Astrofestivalen» frå ,  den 15. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Astrofestival.no

Norske festivalar
Skipingar i 1998
Nedleggingar i 2008
Astronomer Royal

Astronomar Royal er eit embete i det kongelege hushaldet i Storbritannia. Det finst to embetsinnehavarar, ein Astronomar Royal og ein Astronomar Royal for Scotland. 

Embetet vart oppretta av Karl II av England den 22. juni 1675. Han hadde den 4. mars same år utnemnt John Flamsteed til «Kongens astronomiske observatør», og i juni beordra han bygginga av Royal Observatory Greenwich og oppretta det nye embetet formelt. Det skotske embetet vart oppretta i 1834.

Fram til 1972 var Astronomar Royal ex officio direktør for Royal Observatory Greenwich. Han får eit stipend på 100 pund i året; ein betydeleg sum då Flamsteed vart utnemnt men no berre ein symbolsk sum. Etter at ein fjerna direktørstillinga frå embetet har det først og fremst vore eit æresembete, rett nok med svært høg prestisje som vert tildelt den fremste britiske astronomen. 

Det fanst tidlegare òg ein Royal Astronomar of Ireland.

Liste over Astronomers Royal

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Astronomer Royal» frå ,  den 15. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene: 

Astronomers Royal
Britiske astronomar
Britiske embete
Beatrice Tinsley

Beatrice Tinsley () var ein newzealandsk-amerikansk astronom. 

Ho var professor ved Yale University 1975–1981. Ho er særleg kjent for arbeida sine over den kjemiske utviklinga til galaksane, opphavet til dei ulike typane av supernovaer og relasjonen deira til stjerneutvikling og nukleosyntese, og over kosmologi.

Kjelder

 

Kosmologar
Newzealandske astronomar
Kvinnelege astronomar
Elevar ved University of Canterbury
Astronomar på 1900-talet
Bonner Durchmusterung

Bonner Durchmusterung (BD) eller Durchmusterung er det allmenne namnet på tre omfattande astronomiske stjernekatalogar over heile himmelen. Durchmusterung er eit tysk ord som vert brukt om ei systematisk kartlegging av objekt eller data.

Den opphavlege Bonner Durchmusterung er den katalogen som vart sett saman ved observatoriet ved Universitetet i Bonn i perioden 1852–1862, under leiing av Friedrich Wilhelm August Argelander. Katalogen omfattar stader for nesten  stjerner frå Nordpolen til 2° sørleg deklinasjon, alle av dei kjende stjernene ned til niande, og mange av dei tiande, storleiksklassene.

I 1875 vart Argelander etterfølgd av Eduard Schönfeld som leiar av Bonn-observatoriet. I perioden 1875–1881 utvida han Bonner Durchmusterung sørover med ytterlegare  stjerner, observerbare frå Bonn.

I perioden 1892–1914 vart katalogen utvida til òg å omfatta den sørlege stjernehimmelen gjennom ein samanstilling gjort ved observatoriet i Córdoba i Argentina. Córdoba-Durchmusterung inneheld rundt  stjerner.

Til saman dannar dei tre Durchmusterung ein systematisk katalog med over éin million stjerner ned til niande, og delvis tiande, storleiksklasse.

BD-stjernenummer vert brukt den dagen i dag, og gjer det mogleg å korrelere dette verket med moderne prosjekt. BD-nummer vert skrive på formatet «BD deklinasjon løpenummer», eksempelvis har Betelgeuse nummer BD+7°1055 (den 1055. stjerna på 7° nordleg deklinasjon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bonner Durchmusterung» frå ,  den 15. juli 2016.  
 

Astronomiske katalogar
Christian Holberg Gran Olsen

Christian Holberg Gran Olsen () var ein norsk instrumentmakar og oppfinnar, kalla «Kikkert-Olsen». Han vart utdanna i Bergen og Hamburg og opna eigen verkstad i Oslo i 1861. Han vann snart internasjonalt ry, og konstruerte mellom anna eit telegrafapparat som vart løna med gullmedalje både ved verdsutstillinga i Paris 1878 og den internasjonale elektriske utstillinga same stad i 1881. Han bygde i 1885 den største astronomiske kikkerten i Norden, og oppretta eit stjerneobservatorium for publikum i Slottsparken i Kristiania, «Kikkertpaviljongen», som var det første folkeobservatoriet i Europa.

Kjelder

 

Norske oppfinnarar
Vitskaplege instrumentmakarar
Folk frå Sveio
Tyskarbrakke

Tyskarbrakke er ei nemning som folk flest nytta og nytter  om dei brakkene som vart bygde i Noreg for den tyske okkupasjonsmakta si rekning under den andre verdskrigen. Brakkane kunne vere meint for å hyse tyske soldatar i militærleirar, eller utanlandske krigsfangar og norske politiske fangar i ulike fangeleirar, men òg verte sett opp andre stader der det var trong for husrom eller kontorlokale av ymse slag. Vanlegvis var  det norske byggmeistrar og entreprenørfirma med norske tilsette som bygde brakkane,  og dei kunne gjere etter måten gode pengar på denne verksemda. Dei mest aktive vart mellom folk flest omtalt i nedlatande ordelag for å vere «brakkebaronar».

Brakkane hadde ulik standard, alt etter føremålet med dei, og det er ei kjend sak at krigsfangar som var sett i arbeid med å byggje ut til dømes jarnbanelina Nordlandsbanen, budde i stor naud i leirane dei vart haldne fanga i. Men jamt over var kjenneteiknet ved tyskarbrakkane den enkle og uniformerte konstruksjonen, materialbruken og utsjånaden som gav dei eit sterkt preg av å vere bygningar av mellombels karakter. Dei var langstrekte, kjellarlause låge trehus i ei høgd, med saltak tekka av tjørepapp eller bylgjeblekk.

Mange av tyskarbrakkene vart likevel teke vare på etter krigen, då det skorta på det meste, ikkje minst på hus og husvære, og nytta i lange tider etterpå, ofte til andre føremål enn det dei var bygde for.

Bygningar
Noreg under andre verdskrigen
Cerro Tololo interamerikanske observatorium

Cerro Tololo interamerikanske observatorium (CTIO) er eit astronomisk observatorium liggjande på Cerro Tololo i Atacamaørkenen i det nordlege Chile med tilleggsfasilitetar liggjande på Cerro Pachón ca. 10 km sørvest. Teleskopet ligg i Coquimboregionen og ca. 80 km austom La Serena der støttefasilitetane ligg. Staden vart identifisert av eit lag av forskarar frå Chile og USA i 1959 og vart endeleg vald i 1962. Bygginga starta i 1963, og vanlege observasjonar følgde i 1965 .  Bygginga av dei store bygningane på Cerro Tololo vart ferdig med fullføringa av Victor M. Blanco Telescope i 1974, men mindre fasilitetar har vorte bygd i ettertid. Cerro Pachón er framleis under utvikling med ytterlegare to teleskop innvigd sidan 2000 og eitt er i tidleg fase av bygginga.

Oppdagingar

Galleri

Sjå òg 
 Paranal-observatoriet
 La Silla-observatoriet
 Very Large Telescope

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Cerro Tololo Inter-American Observatory Heimeside 
 SOAR Telescope
 Gemini Observatory
 Small and Moderate Aperture Research Telescope System (SMARTS)

Astronomiske observatorium i Chile
1962 i Chile
Byggverk ferdigstilt i 1962
Krigsskadeerstatning

Krigsskadeerstatning er i norsk innanlandsk samanheng ei erstatning for skade på norsk eigedom i Noreg, inklusive Svalbard, Jan Mayen og bi-landa, dersom skaden er ein beinveges følgje av at Noreg er i krig eller krigstilstand, utan at det vanlegvis er avgjerande korleis skaden vart valda. Både for skade på fast gods, lausøyre eller økonomiske interesser kan det krevjast skadebot. Nærare reglar om dette er fastsett i Lov om erstatning for krigsskade på eiendom og interesse (krigsskadeerstatningsloven), og føresegner i medhald av denne lova.

Krigserstatning
Skadebotoppgjer mellom land eller statar etter krig mellom dei, som gjerne vert fremja som eit diktat frå den sigrande parten overfor den tapande parten, vert kalla krigserstatning.

Bakgrunnsstoff
Lov om erstatning for krigsskade på eiendom og interesse (krigsskadeerstatningsloven).
Forskrift for behandlingen av saker om krigsskader og krigsskadeerstatning i kommunene.

Norske lover
Krigserstatning

Krigserstatning er oppgjerd i pengar eller naturalia mellom statar eller land etter ein krig. Det er den sigrande parten i krigen som krev skadebot frå den tapande parten for å kompensere for skadane og tapa som krigen har ført til for den sigrande parten, slik det er fleire døme på i dei siste hundre åra. Etter den fransk-tyske krigen i 1870–71 vart såleis Frankrike pålagt å betale fem milliardar gullfrancs i krigserstatning til Tyskland, og Versailles-traktaten etter den fyrste verdskrigen fastsette at Tyskland skulle erstatte all skade og tap som dei sivile i dei okkuperte landa hadde lidt.  I 1945 vart det i Potsdamavtalen fastsette at Sovjetunionen og Polen skulle få i krigserstatning etter den andre verdskrigen industrielt utstyr frå den sovjetiske okkupasjonssona i Tyskland, og i tillegg somt industrielt utstyr og visse typar varer frå dei okkupasjonssonene som dei vestlege landa hadde i Tyskland.

Sjå òg
Krigsskadeerstatning

Kjelder
snl.no:Krigserstatninger

Krig
Roger Bambuck

Roger Bambuck () er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar, fødd på Guadeloupe, som deltok på sprintdistansane. Han vann tre medaljar under friidretts-EM 1966, to av dei i gull, og ein OL-bronse i 1968.

Aktiv
Bambuck presterte i 1964-sesongen 20,7 sekundar på 200 m, ei europeisk topptid som gav han plass i den franske troppa til Tokyo-OL. Her tok han seg til semifinalane, der han med tida 21,0 var eitt tidels sekund for seint ute til å sikre seg finaleplass. På 100 m vart han slått ut i kvartfinalane etter ha kome i mål på tida 10,5. Han fekk ikkje plass på det franske laget som vann bronse på 4 x 100 m stafett.

Under EM i friidrett 1966 i Budapest vann Bambuck tre medaljar; to gull- og ein sølvmedalje. Han vann 200 meter på tida 20,9 og sprang sisteetappen på det franske stafettlaget som vann 4 x 100 meter stafett. Marc Berger, Jocelyn Delecour og Claude Piquemal var dei andre gullvinnarane. På 100 meteren var Bambuck ein av fire mann som fekk sluttida 10,5, og vart dømt som nummer to, bak polske Wiesław Maniak. Året etter forbetra Bambuck europarekorden på 200 m til 20,4 sekundar.

I dei olympiske leikane hausten 1968 i Mexico-byen enda Bambuck på femteplass på 100 m med tida 10,18, i semifinalen fekk han noterte 10,11. To dagar seinare vart han nummer fem også på 200 m, tid 20,51, også her sprang han fortare i semfinalen, 20,47 var tangering av hans eigen europarekord. Han avslutta satsinga på friidrettsbana med å springe det franske stafettlaget inn til tredje plass på 4 x 100 meter stafett for menn, høvesvis 0,19 sekund bak USA, som sette verdsrekord med 38,24 og 0,03 sek bak Cuba. Dei andre franskmennene var Jocelyn Delecour, Claude Piquemal og Gérard Fénouil.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1964 i Tokyo: Utslått i semifinalane på 200 m (nr 11 – 21,0) 
EM 1966 i Budapest: Gull på 200 m og 4 x 100 m stafett, sølv på 100 m
OL 1968 i Mexico-byen: Bronsemedalje i 4 x 100 m stafett, nr 5 på 100 m og på 200 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roger Bambuck» frå ,  den 16. juli 2016.  
 
Friidrott (svensk), aktutelle årgangar

Franske friidrettsutøvarar
Franske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Frankrike
Franske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Franske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Wiesław Maniak

Wiesław Jan Maniak () var ein polsk friidrettsutøvar frå Lviv som deltok på sprintdistansane. Han vart europemister på 100 meter i 1966.

Aktiv
Maniak deltok i dei olympiske sommarleikane 1964 i Tokyo. På 100-meteren vart han nummer fire og beste europear på tida 10,4. Han sprang òg den andre etappen for det polske laget i 4 x 100 meter stafett, eit lag som etter målfoto vann sølv på tida 39,3 sekundar. Andrzej Zieliński, Marian Foik og Marian Dudziak sprang dei hine etappane. I 1965-sesongen sette Maniak polsk rekord med eit løp på 10,1 sekundar, ein rekord som stod seg i 19 år.

Under europameisterskapen 1966 i Budapest stadfesta Maniak sitt ry som den beste sprintaren i Europa. Med 10,5 sekundar vann han gullmedaljen på same tid som dei andre medaljevinnarane, franskmennene Roger Bambuck og Claude Piquemal.

Maniak rauk rett ut or forsøka på 100-meter då Sommar-OL 1968 fann stad i Mexico-byen, og det polske stafettlaget gjorde eit heller svakt finaleløp og enda på åttande og siste plass med sine 39,22 sekundar. Også ved EM i friidrett 1971 i Helsinki rauk han ut or forsøka på 100 meter.

Maniak døydde i Kursjatov i Kursk oblast i Russland, i dåverande Sovjetunionen, der han var med å byggje eit kraftverk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wiesław Maniak» frå ,  den 16. juli 2016.  
 

Polske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Polen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Polske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Polske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Charles Piazzi Smyth

Charles Piazzi Smyth () var ein britisk astronom og son av William Henry Smyth.

Smyth utførte spektroskopiske undersøkingar og skreiv mykje om Kheopspyramiden. Han førte med seg eit teleskop opp på Teide på Tenerife og studerte himmellekamane derfrå i fleire månader for å undersøkje fordelane ved observasjon i store høgder. På grunn av dette har fjella Piton og Teide på Tenerife begge fått namn namn knytt til ringfjell på månen.

Kjelder

 

Apokalyptikarar
Engelske astronomar
Tilsette ved University of Edinburgh
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Royal Society of Edinburgh
Elevar ved University of Edinburgh
Medlemmar av Royal Astronomical Society
Astronomar på 1800-talet
Folk frå Napoli
Edyta Górniak

Edyta Anna Górniak () er eim polsk songar.

Verkliste

Album 
Dotyk (1995)
Edyta Górniak (1997)
Kiss me, feel me (1997)
Live '99 (1999)
Perła (2002)
Invisible (2003)
E.K.G (2007)
Zakochaj się na Święta w kolędach (2008)
My (2012)

Singlar 
To nie ja (1994)
Jestem kobietą (1994)
Dotknij... (1995)
Będę śniła (1995)
Pada śnieg (+ Krzysztof Antkowiak, 1995)
Kolorowy wiatr (1995)
Love Is on the Line (1995)
To Atlanta (1996)
When You Come Back To Me (1997)
Hope For Us (+ José Carreras, 1997)
Lustro (1998)
Dumka na dwa serca (+ Mietek Szcześniak, 1998)
Anything (1998)
Stop! (1999)
One and One (1999)
Linger (1999)
Hunting High And Low (2000)
Pieśń Julii (2000)
To nie ja (remix) (2000)
Jak najdalej (2001)
Nie proszę o więcej (2002)
Słowa jak motyle (2002)
Perła (2002)
Impossible (2002)
As If / Sit Down (2003)
The Story So Far (2003)
Whatever It Takes (2003)
Make It Happen (2003)
Nieśmiertelni (2003)
Krople chwil (2004)
Loving You (2006)
List (2007)
Dziękuję Ci (2008)
To nie tak jak myślisz (2008)
Mizerna cicha (2008)
Teraz – tu (2011)
On the Run (2011)
oj... KOTKU (2011)
Nie zapomnij (2012)
Co tylko chcesz (2012)
Consequences (2012)
Sens-Is (2013)
Your High (2014)
Glow On (2014)
Oczyszczenie (2015)
Grateful (2016)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Edyta Górniak» frå ,  den 16. juli 2016.  
 

Polske songarar
Polske Eurovision Song Contest-deltakarar
Christen Sørensen Longomontanus

Christen Sørensen Longomontanus () var ein dansk astronom. 

Han var den mest dugande eleven og medarbeidaren til Tycho Brahe frå 1589 til 1597, først på Ven, seinare i Praha. Longomontanus vart professor i København i 1605, der han grunnla observatoriet i Rundetårn. Han skreiv fleire bøker om astronomi og matematikk, mellom anna Astronomia Danica (1622), der han gjev ei framstilling av verdssystemet til Tycho Brahe.

Kjelder

 

Danske astronomar
Astronomar på 1500-talet
Astronomar på 1600-talet
Rektorar ved Universitetet i København
Folk frå Lemvig
Christoph Scheiner

Christoph Scheiner  () var ein  jesuittprest, fysikar og astronom i Ingolstadt. Han vert rekna som ein av oppdagarane av solflekkar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christoph Scheiner» frå ,  den 16. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Daxecker, Franz; The Physicist and Astronomer Christoph Scheiner: Biography, Letters, Works, Veröffentlichungen der Universität Innsbruck 246 (2004).
 

Tyske astronomar
Optikarar
Tyske fysikarar
Tyske jesuittar
Tyske oppfinnarar
Tyske katolske prestar
Astronomar på 1600-talet
Elevar ved Universitetet i Ingolstadt
Tilsette ved Universitetet i Ingolstadt
Tyske sakprosaforfattarar