alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Felden

Felden er eit 1272 meter over havet høgt fjell i Volda kommune på Sunnmøre. Fjellet ligg mellom Dalsfjorden i vest og Bjørkedalen i aust. Toppen ligg på ei ganske stor flate. Mot sør er høge flog, frå aust og vest er det godt framkomeleg.

På toppflata har det vore reist eit lite steinhus. I 1823 gav Jakob Persson Bjørkedal ei utgreiing om Felden til bispen i Bergen, Jacob Neumann. Bjørkedal og fleire andre voldingar føretok det året ein tur til topps på Felden. Han fortel at det oppmura steinhuset har vore seks alner langt og fire alner breitt, og har vore tekt av steinheller. Bjørkedal antok at steinhuset kan ha vore eit "Bedehus, hvor man i hedenske Tider tilbad sine Guder og Gudinder, hvilken Formodning ligesom stadfestes ved givne Navne paa de nærmeste staaende Klippetopper. Øst for Felden staar Freiahornet, og i sydøst staar Store- og Lille Toren". Han fortel at tre voldingar besteig Felden bortimot 80 år tidlegare, altså omkring 1745. Den gongen hadde huset stått, men taket hadde falle ned. Desse tre karane, Pål Hesteflot, Rasmus Rangsæter og Ola Sollid undersøkte staden. Dei fann "eendel Folkehaar og Negler, hvorved de betoges af Frygt" og forlet deretter staden omgåande. Bjørkedal fortel at sidan gjekk ingen til topps før enn i 1817. Nokre unggutar gjekk då opp, og "rev meget av Huusets Steene".

Christopher Andreas Holmboe, professor i austerlandske språk, støtta Bjørkedal sine vurderingar i eit foredrag halde i Kristiania i 1870. Han viser til at både buddhistar, hinduar, mongolar og arabarar i tidlegare tider tok vare på hår og neglar. Også Holmboe ser på fjellnamna, og antek at Felden i si tid har vore helga til guden Odin. Og "Asalæren byder til at klippe Neglene paa Liig for at forhale Forfærdigelsen af Skibet Naglefar der gjøres af døde Mænds Negler. Naar det nemlig blev færdigt skulde Verden forgaae".

Kjelder
 Dalsfjord. Volda, 1967.

Geografi i Volda
Fjell på Sunnmøre
Siciliansk

Siciliansk er eit romansk språk som vert mest nytta på øya Sicilia i Italia, på delar av Calabria, Apulia og Salerno sør i Italia, og litt på Malta. Siciliansk har ikkje status som offisielt språk i noko land, ikkje eingong i Italia. 

Språket har sterk påvirknad frå gresk, italiensk, latin, arabisk, fransk, og fleire andre språk. Det blir rekna at om lag 4,8 millionar snakkar siciliansk. Dei fleste av desse snakkar også italiensk.

Døme 
Under er eit døme på fleire former for skriftleg siciliansk i bøna Fader vår. Bøna er også vist på italiensk og latin for samanlikning.

Lu Patri Nostru

Bakgrunnsstoff 

 www.linguasiciliana.org
  www.linguasiciliana.it
  Arba Sicula Ein organisasjon med mål om å bevare det sicilianske språket
  Ethnologue-rapport om siciliansk
  Siciliansk–engelsk ordbok

Fotnotar 

Romanske språk
Einskildspråk
Språk i Italia
Språk på Malta
Petsjorahavet

Petsjorahavet (russisk Печорское море eller Petsjorskoje more) er eit havområde nordvest for Russland og den søraustlegaste delen av Barentshavet. Havet grenser i vest til øya Kolgujev og i aust til vestkysten av Vajgatsjøya og Jugorskijhalvøya. I nord grenser havet til sørenden av Novaja Zemlja. 

Petsjorahavet er grunt og i snitt berre 6 meter djupt. Det djupaste punktet er 210 meter. Søri havet går den austlege Kolgujevstraumen. Det er nokre få øyar nær kysten og den største av desse er Dolgijøya.

Petsjorahavet er blokkert av is frå november til juni. Den største elva som munnar ut i Petsjorahavet er Petsjoraelva.

Historie 
Petsjorahavet fekk namn før Barentshavet fekk dagens namn. Resten av det som i dag er Barentshavet vart då kalla «Murmanskhavet» (Murmanskoje Morye). 

Petsjorahavet var ofte utgangspunkt for utforskingar av då ukjende havområde lenger aust. Den første reisa ein kjenner til over Petsjorahavet gjennom Jugorskijsundet vart gjort av den russiske utforskaren Uleb frå Nizjnij Novgorod. Uleb reiste inn i Karahavet i 1032. 

Russiske pomorar, innbyggjarar ved kysten av Kvitsjøen, utforska havområdet og kysten av Novaja Zemlja sidan 1000-talet. Den første arktiske skipsruta, Den store Mangazearuta, frå Kvitsjøen til elva Ob og Jenisejbukta, starta frå siste halvdel av 1500-talet. Denne linja opna vegen til rikdommane i Sibir og var i drift til 1619, då han vart lagt ned av militære og politiske årsaker og frykt for at europearane skulle trenge inn i Sibir. 

I dag vert det drive noko boring etter olje i Petsjorahavet ved oljefelta Dolginskoje og Prirazlomnoje. Dei negative økologiske følgjene av den industrielle utforskinga av kysten av Petsjorahavet har vore stor.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Pechora Sea» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Encyclopedia Britannica 
 Bental fauna & 
 Oljefelt
 Isryggar
 Menneskeleg påverknad på Petsjorahavet
 Leonid Sverdlov, Russian naval offisers and geographic exploration in northern Russia. C. Raymond Beazley, The Russian Expansion Towards Asia og the Arctic in the Middle Ages (to 1500). The American Historical Review
 

Nenetsia
Barentshavet
Havområde i Nordishavet
Hav i Russland
Aust-Sibir-havet

Aust-Sibir-havet er eit randhav i Nordishavet. Det ligg mellom Kapp Arktis i nord, kysten av Sibir i sør, Nysibirøyane i vest og Kapp Billings, nær Gytkhelen i Tsjukotka og Wrangeløya i aust. Havet grensar til Laptevhavet i vest og Tsjuktsjarhavet i aust.

Havet dekkjer  og 70 % av det er ikkje djupare enn 50 meter. Det djupaste punktet er 155 meter. Kysten er stort sett flat i vest, opp til munningen av elva Koljma og fjellkledd i aust. Middeltemperaturen i lufta er 0-2 °C (4 °C i sør) om sommaren og om vinteren ned mot -30 °C.

Det er ingen øyar sentralt i Aust-Sibir-havet og berre nokre få øyar langs kysten, som Ajonøya og Medvjezjiøyane.

Sidan det ligg så langt nord er Aust-Sibir-havet dekt av is det meste av året. 

Av store elvar som renn ut i Aust-Sibir-havet finn ein Indigirka, Alazeja, Ujandina, Kolyma, Rautsjua, Tsjaun og Pegtymel. 

Dei største hamnebyane er Pevek og Logasjkino.

Historie 
Havet vart segla av russiske sjøfararar frå ein elvemunning til den neste i kotsjar så tidleg som 1600-talet. I 1648 segla Semjon Dezjnev og Fedot Alekseev langs kysten av Aust-Sibir-havet frå Kolyma til Anadyrelva i Beringhavet. Systematisk utforsking og kartlegging av havet og kysten vart utført i fleire ekspedisjonar i 1735-42, 1820-24, 1822, 1909 og 1911-14.

Sjå òg 
 Nordaustpassasjen
 Eduard Toll

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «East Siberian Sea» frå , den 7. august 2008.

Bakgrunnsstoff 

 
Havområde i Nordishavet
Hav i Russland
Sibir
Fjørekoll

Fjørekoll eller strandnellik (Armeria maritima) er ein 10-25 cm høg fleirårig strandplante med grov jordstengel og lysraud blomsterkvast. Blada sit i ein tuveforma rosett. 

Fjørekollen veks langs havstrender og på tørre enger og knausar over det meste av Skandinavia nord til Karlsøy i Troms og Gästrikland i Sverige. Planten veks elles i Mellom- og Vest-Europa, Island og Grønland. Med nærståande underartar er planten cirkumpolar.

Når planten veks i sprekker på svaberga, kiler han seg fast i bergsprekkane slik at det ser ut som han veks på snaue berget. På stader der måsar plar sitje og halde utkik, vert det gjenom åra danna store tuver av strandnellik som får næring av fugleekskrementa. Fjørekollen veks òg i forskjellige engsamfunn.

Synonym 
Planten har fleire vitskaplege namn, forutan A. maritimia er han kalla A. vulgaris Willd., Statice armeria L.. 

Fjørekollfamilien vert òg kalla hinnebegerfamilien.

Kjelder 

 Johannes Lid Norsk og svensk flora Det Norske Samlaget 1974 ISBN 82-521-0297-2
 Knut Fægri: Norges planter Cappelens forlag 1960
 C.A:M. Lideman Nordens Flora Gyldendal Norsk Forlag 1977 ISBN 82-05-08681-8

Bakgrunnsstoff 

Hinnebegerfamilien
Viltveksande plantar i Noreg
Laptevhavet

Laptevhavet (russisk море Лаптевых, more Laptevykh) er eit randhav i Nordishavet. Det ligg mellom austkysten av Sibir, Tajmyrhalvøya, Severnaja Zemlja og Nysibirøyane. I nord grenser havet til ei linje som går frå Kapp Arktis ved 79°N og 139°E til Kapp Anisij. Karahavet ligg i vest og Aust-Sibir-havet i aust. Laptevhavet har eit areal på om lag  og seglbart i august og september då det er mindre is enn resten av året. 

Laptevhavet er kalla opp etter dei russiske utforskarane Dmitrij Laptev og Khariton Laptev. Tidlegare vart havområdet kalla Nordenskjoldhavet eller Nordenskiöldhavet (russisk море Норденшельда; More Nordensjelda), etter den svenske polforskaren Adolf Erik Nordenskiöld.

Elva Lena, med det store deltaet sitt, og Olenjok munnar ut i Laptevhavet.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Laptev Sea» frå , den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Økologi 
 Publiseringar frå Alfred Wegner institutt (AWI) Berichte zur Polar- und Meeresforschung .

 
Havområde i Nordishavet
Hav i Russland
Kvitsjøen

Kvitsjøen (russisk Белое море, Beloje More; finsk Vienanmeri) er ei bukt i Barentshavet på nordvestkysten av Russland. Ho er omgjeven av Karelia i vest, Kolahalvøya i nord og Kaninhalvøya i nordaust. 

Hamnebyen Arkhangelsk ligg ved Kvitsjøen. Gjennom store delar av russisk historie har dette vore det største senteret for internasjonal sjøhandel i Russland, utført av dei såkalla pomorane frå Kholmogory. I moderne tider har området vore ein viktig sovjetisk marine- og ubåtbase. Kvitsjø-Austersjø-kanalen går frå Kvitsjøen til Austersjøen.

Heile Kvitsjøen er under russisk kontroll og vert rekna som russisk indre farvatn. 

Det er fire store bukter i Kvitsjøen. Frå vest til aust er desse Kandalakshabukta, Onegabukta, Dvinabukta og Mezenbukta.

Øyar 
Det er særs mange øyar i Kvitsjøen, men dei fleste av dei er små. Den største øygruppa i Kvitsjøen er Solovetskijøyane, som ligg nesten midt i området. Kijøya i Onegabukta er historisk viktig på grunn av klosteret som står her. Velikijøya, som ligg nær kysten, er den største øya i Kandalakshabukta.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «White Sea» frå ,  den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering

Bakgrunnsstoff 
 Portrait of the Whitehavet offered by the Baltichavet Portal 

 
Barentshavet
Scott Hansen-øyane

Scott Hansen-øyane (russisk Острова Скотт-Гансена, Ostrova Skott-Gansena) er ei gruppe på tre små øyar i Karahavet i Russland. Dei er dekte av tundravegetasjon og ligg om lag 20 km frå enden av Mikhailovhalvøya på kysten av Sibir. 

Den vestlegaste øya er større enn dei to andre, men likevel berre om lag 3 km lang. Dei forskjellige øyane har ikkje eigne namn på fleste kart og vert derfor omtalt som ei gruppe. Havet omkring øyane er dekt av pakkis med noko polynia om vinteren. Det er òg mykje isfjell om sommaren. 

Scott Hansen-øyane høyrer til Krasnojarsk kraj og er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. 

Øygruppa er kalla opp etter Sigurd Scott Hansen, ein norsk løytnant som hadde ansvar for astronomiske og meteorologiske observasjonar under Framekspedisjonen til Fridtjof Nansen i 1893. På mange kart står namnet oppført som Scott-Gansen-øyane, som er ein transkripsjon av det russiske namnet på øyane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 http://worldmaps.web.infoseek.co.jp/Russland_guide.htm
 http://pubs.aina.ucalgary.ca/arctic/Arctic27-1-2.pdf
 Naturreservat

Sjå òg 
 Karahavet
 Fridtjof Nansen

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Sjøløveskjeret

Sjøløveskjeret (russisk Сивучий Камень, Sivutsjij Kamen) er ei klippe i Kommandørøyane nær Kamtsjatkahalvøya i Russland.

Enkelte personar i USA meiner at USA bør gjere krav på denne øya, i lag med Mednijøya og Havoterskjera, sidan dei meiner dei var med på kjøpet av Alaska. Dei amerikanske styresmaktene har derimot aldri gjort krav på øyane og anerkjenner dei som russiske territorium..

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sea Lion Rock» frå , den 8. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Russland
Beringhavet
Havoterskjera

Havoterskjera (russisk Камни Бобровые, Kamni Bobrovyje) er nokre skjer i Kommandørøyane i Russland og Beringhavet.

Enkelte i USA meiner at USA bør gjere krav på denne øya, i tillegg til Mednijøya og Sjøløveskjeret, sidan dei meiner dei var med på kjøpet av Alaska. Dei amerikanske styresmaktene har derimot aldri gjort krav på øyane og anerkjenner dei som russiske territorium.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sea Otter Rocks» frå , den 8. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Russland
Beringhavet
Serykh Gusej-øyane

Serykh Gusej-øyane (russisk Ostrova Serykh Gusej) er ei øygruppe i Tsjuktsjarhavet nordvest for Koljutsjinskajabukta i Tsjukotka i Russland. Øyane ligg i området ved Beljakatangen, som lukkar Koljutsjinbukta og skil ho frå Tsjuktsjarhavet. 

Serykh Gusej-øyane ligg på linje frå nord til sør og er i snitt 5 km frå kysten av Tsjukotkahalvøya. Juzjnyjøya er den største av dei og er om lag 12 km lang. Området er prega av sandflater, strender og tørr tundra med krekling. Grusstrendene glir over i flate, torvsletter. Juzjnyjøya har mange små vatn med brakkvatn.

Havområdet omkring øyane er isdekt 9-10 månader av året, så dei er landfaste det meste av tida.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Serykh Gusey Islands» frå , den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Kart frå Encarta

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Tsjuktsjarhavet
Tsjukotka
Sjalaurova

Sjalaurova (russisk Ostrov Sjalaurova) er ei lita øy aust i Aust-Sibir-havet i Tsjukotka i Russland. Ho ligg nær kysten, berre 1,2 km frå eit nes ved estuaret til elva Pegtymel. Ho ligg om lag midt mellom Kapp Sjelgaskij og Kapp Billings. 

Øya er berre 800 meter lang. 

Sjalaurova må ikkje forvekslast med Kapp Sjalaurova som ligg lenger vest langs kysten.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Shalaurova» frå , den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Aust-Sibir-havet
Tsjukotka
Sjantarøyane

Sjantarøyane (russisk Острова Шантарские; Ostrova Sjantarskije) er ei gruppe på femten øyar i Udabukta sørvest i Okhotskhavet i Khabarovsk kraj i Russland. Øyane ligg utanfor kysten av Sibir. Dei fleste øyane er kuperte klipper og det høgaste punktet i øygruppa er 720 meter over havet. 

Den største øyane i Sjantarøyane er Bolsjoj Sjantar (). Ho er 72 km lang og 49 km brei. Her ligg ein stor brakkvassjø (Bolsjojesjøen) i nord som er knytt til resten av havet via eit smalt sund. Det finst nors i denne sjøen.

Andre øyar i øygruppa er Feklistovaøya (372 km²), Maly Sjantar, (100 km²), Prokofjeva, Sakharnaja Golova, Belitsjij, Kusova, Ptitsjij, Utitsjij, Juzjnyj og Medvezjij, som ligg like utanfor kysten.

Økologi
Det er ingen permanente busetnader på Sjantarøyane, men dei vert ofte vitja av kommersielle fiskarar som nyttar dei som base. Andre økonomiske føretak på øya er pelsjakting, samt tømmerhogst, som tidlegare ofte vart utført ulovleg. Det er granskogar på dei største øyane. Andre tre i taigaen på øyane er sibirsk furu og fjellfuru. 

Sjølv om det er få spor etter menneskeleg påverknad er økosystemet på Sjantarøyane truga. Det er mange utryddingstruga dyreartar på øyane, inkludert nordfiskeugle, fiskeørn, svartstork, gråstrupedykkar, jaktfalk, eremittsnipe, stellerhavørn og sibirrype. 

Brunbjørn, sobel og mår er vanlege på Sjantarøyane.

Havområdet rundt øyane er isdekt om lag åtte månader av året, så dei er landfaste det meste av tida. Storkobbe, grønlandskval og gråkval er vanlege i farvatnet utanfor øyane. 

Den største trugselen til miljøet på Sjantarøyane er eit foreslått tidvasskraftverk, som ein for tida ikkje har god nok økonomi for å byggje.

Historie
Den første dokumenterte utforskinga av Sjantarøyane var i april 1640 då den russiske utforskaren Ivan Moskvitin visstnok segla til munningen av elva Amur med ei gruppe kosakkar og fekk auge på Sjantarøyane på veg tilbake. Moskvitin rapporterte oppdaginga til fyrst Sjtsjerbatov, ein voivode frå Moskva i Tomsk. Basert på nedteikningane til Ivan Moskvitin vart det første russiske kartet av Det fjerne austen teikna i mars 1642. 

Sjantarøyane vart utforska av russarar mellom 1711 og 1725.

Det er planar om å erklære Sjantarøyane nasjonalpark i 2010.

Nærliggande øyar
Mensjikovøya (Остров Меньшикова; Ostrov Mensjikova)  ligg 71 km aust for Kusovøya. Ho er 7 km lang og 1,6 km på det breiaste. 
Rejnekeøya (Остров Рейнеке; Ostrov Rejneke)  ligg 45 km søraust for Mensjikovøya. Ho ligg nær eit nes ved kysten. Ho må ikkje forvekslast med Rejnekeøya nær Russkijøya i Vladivostokbukta.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shantar Islands» frå ,  den 8. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Fugleliv 
Khabarovsk kraj

Øyar i Russland
Okhotskhavet
Khabarovsk kraj
Sjelonskijøyane

Sjelonskijøyane (russisk Шелонские острова, Sjelonskije Ostrova) er ei øygruppe i Laptevhavet i republikken Sakha i Russland. Ho ligg ved kysten av Janabukta, aust for munningen av elva Jana. 

Sjelonskijøyane er myrlendte og flate. 
 Den største øya er Vostotsjnyj Sjelonskij, som ligg nord for Manykohalvøya. Øya er 17 km lang og opp mot 7,2 km brei. Vostotsjnij har mange mindre innsjøar og er smalare i aust enn i vest. Aust for øya ligg ei djup vik som strekkjer seg sørover. 
 Zapadnyj Sjelonskij er mykje mindre og berre 2,5 km lang. Ho ligg vest for Vostotsjnyj og mellom dei ligg eit 2 km smalt sund. 
 Juzjnyj Sjelonskij ligg eit stykke unna resten av øyane, om lag 20 km lenger vest, og nordaust for øya Jarok. Ho er 3 km lang og 700 meter brei. 
 Det er eit par andre øyar i gruppa, alle av dei nær Vostotsjnyj, men desse har ikkje fått namn.

Janadeltaet, som øyane ligg i nærleiken av, er eit omfattande våtmarksområde. Området er utsett for det harde arktiske vêret med mange snøstormar og streng kulde. Lenger nord er havet isdekt om lag åtte månader av året, slik at øyane er landfaste det meste av tida.

Referansar

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Shelonsky Islands» frå , den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Geografiske data
 Plassering
 Permafrost og danninga av termokarstsjøar''

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Laptevhavet
Sakha
Sjiasjkotan

Sjiasjkotan (russisk Шиашкотан) er ei øy i Kurilane i Russland. Ho er danna av to vulkanske øyar som er knytt saman av ei smal landtunge.

Sjiasjkotan ligg ved .

Administrativt høyrer øya til Sakhalin oblast.

Bakgrunnsstoff 
 Sakhalin oblast

Kurilane
Vulkanar i Russland
Sakhalin oblast
Øyar i Russland
Sjokalskijøya

Sjokalskijøya (russisk Остров Шокальского; Ostrov Sjokalskogo) er ei øy i Karahavet i Russland. Ho ligg aust for munningen av elva Ob, utanfor nordvestsida av Gydanhalvøya. Ho er skild frå land av eit smalt sund fullt av holmar kalla Gydanskij Proliv.

Sjokalskijøya har eit areal på 428 km² og er dekt av tundra. Havet omkring øyane er dekt av pakkis om vinteren og det er mykje isfjell sjølv om sommaren, slik at ho ofte heng saman med Gydanskijhalvøya. 

Øya høyrer til Jamalo-Nenetsk, som er den nordlege delen av Tjumen oblast. Øya er òg ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. 

Øya er kalla opp etter den russiske kartografen Julij Sjokalskij.

Sjokalskijøya må ikkje forvekslast med den vesle øya med same namn som ligg vest for Vajgatsjøya i Barentshavet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Naturreservat

Sjå òg 
 Karahavet

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Tjumen oblast
Sjumsju

Sjumsju (russisk Шумшу) er den nordlegaste øya i Kurilane i Russland. Ho ligg berre 11 km sør for Kapp Lopatka på Kamtsjatkahalvøya og har eit areal på 388 km². Øya er den lågaste av alle øyane i øygruppa og det høgaste punktet er 189 meter over havet. Terrenget på den lågtliggande øya er dekt av mange innsjøar og myrområde. 

Sidan ho ligg nær Kamtsjatka var Sjumsju den første av Kurilane som kosakkane kom til dei første åra av 1700-talet. Det frå denne basen at russiske pelsjegerar og kjøpmenn gradvis flytta seg til dei andre øyane i øygruppa og Sakhalin. Byen Bajkovo (Kataoka) er den største busetnaden og det administrative senteret på Sjumsju.

I 1945 var øya åstad for det siste slaget under den andre verdskrigen mellom Sovjetunionen og Japan. Slaget starta 18. august, tre dagar etter at keisar Hirohito hadde bede om overgjeving. 

Administrativt høyrer øya til Sakhalin oblast.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Shumshu» frå , den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Plassering

Bakgrunnsstoff 
 Bilete
 Sakhalin oblast

Kurilane
Vulkanar i Russland
Sakhalin oblast
Øyar i Russland
Sibirjakovøya

Sibirjakovøya (russisk Остров Сибирякова, Ostrov Sibirjakova), òg kalla Kuzkinøya (Кузькин остров), er ei øy på 800 km² i Karahavet i Russland. Ho er 38 km lang og 27 km brei og dekt av tundravegetasjon. 

Øya ligg nord for estuaret til Jenisej, berre 35 km frå kysten.

Havet omkring Sibirjakovøya er fylt av pakkis om vinteren og sjølv om sommaren er det mykje isfjell. Sundet mellom Sibirjakovøya og fastlandet vert kalla Vostotsjnyj Proliv.

Øya høyrer til Krasnoyarsk kraj og er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. 

Øya er kalla opp etter Aleksandr Mikhajlovitsj Sibirjakov, ein gullgruveeigar i Russland. Sibirjakov finansierte ekspedisjonar til Sibir, som dei Adolf Erik Nordenskiöld tok del i.

Nærliggande øyar 
12 km nord for Sibirjakovøya ligg ei lita gruppe på tre øyar kalla Nosokøya.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sibiryakov Island» frå , den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Naturreservat
 Encyclopædia Britannica.

Sjå òg 
 Karahavet

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Simusjir

Simusjir (russisk Симушир, japansk 新知島) er ei vulkansk øy i Kurilane i Russland

Ei rekkje vulkanar (opp til 1539 moh) dannar øya, som er 59 km lang og 12 km brei med eit areal på 227,6 km². Ein kaldera på 7,5 km i diameter ligg nordaust på øya og delvis under vatn. Midt på øya ligg Prevotoppen og i sørvest ligg Zavaritskij kaldera med tre kalderaer inni kvarandre. 

Administrativt høyrer øya til Sakhalin oblast.

Historie 
Den russiske sjøfararen Gerasim Izmailov var stranda på Simusjir tidleg i 1770-åra. Han var her eit heilt år og levde av «musling, gras og røter».

Ainufolket og aleutarar busette seg på Simusjir på 1800-talet. 

Nordaust på øya ligg Broutonbukta som den sovjetiske marinen nytta som ein hemmeleg ubåtbase mellom 1987 og 1994. Restane av basen kan ein sjå tydeleg på satellittbileta. I dag er ikkje øya busett og fleire sovjetiske landsbyar, som Kraternyj er forlatne.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 8. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Global Volcanism Program
 Simusjir ubåtbase

Bakgrunnsstoff 
 Sakhalin oblast

Kurilane
Kalderaer i Russland
Kratersjøar
Vulkanar i Russland
Sakhalin oblast
Øyar i Russland
Blått auga-galaksen

Blått auga-galaksen (katalogisert M64 og NGC 4826) er ein spiralgalakse som ligg rundt 17 millionar lysår unna i stjernebiletet Berenike sitt hår. Galaksen er kjend for det spesielle mørke bandet av støv framfor galaksen sin kjerne som har gjeve han namnet. Galaksen er òg spesiell ved at interstellar gass i dei ytre regionane roterer i motsett retning av resten av galaksen.

Aktiv stjernedanning føregår i skiljet mellom rotatsjonsretningane då gassen der blir komprimert og trekkjer seg saman til nye stjerner. Det er teorisert at den motsette rotasjonen til gassen skyldast at Blått auga-galaksen for rundt éin milliard år sidan absorberte ein mindre galakse som den kolliderte med. Denne galaksen er no nesten fullstendig øydelagd, men teikn på kollisjonen eksisterer framleis i form av den bakoverroterande gassen.

Kjelder 

Spiralgalaksar
Messierobjekt
NGC-objekt
Berenike sitt hår