alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bydgoszcz

Bydgoszcz (tysk Bromberg, litauisk Bydgoščius, latinsk Bydgostia) er ein by nord i Polen ved elvane Brda og Wisła. Med om lag 365 000 innbyggjarar er han den åttande største byen i landet. Han er i dag hovudstad i Kujaviskpommerske voivodskap og var tidlegare (1947-1998) hovudstad i Bydgoszcz voivodskap og (1945-1947) Pommerske voivodskap. 

Bydgoszcz er ein del av storbyområdet Bydgoszcz-Toruń i lag med Toruń, som berre ligg 45 km unna, med totalt 850 000 innbyggjarar. I Bydgoszcz ligg Kazimierz Wielki Universitet, Teknologi- og biovitskapsuniversitetet og eit konservatorium. Bydgoszcz har ein kjend konserthall (Filharmonia Pomorska), operahuset Opera Nova. Frå Bydgoszcz Ignacy Jan Paderewski lufthamn er det ruter til Warszawa, London, Dublin, Liverpool, Berlin, Katowice, Wien, København og Düsseldorf-Weeze, samt charterruter til Antalya, Kreta og Tunis. Sidan han ligg mellom elvene Wisła og Oder ved Bydgoszcz-kanelen, er byen eit viktig knutepunkt i vassvegsystem langs Noteć, Warta, Oder, Elbe og Rhinen til Rotterdam.

Historie 

Byen fekk byrettar i 1346 av Kasimir III den store. På 1400- og 1500-talet var han ein viktig stad for kornhandel. 

I 1772 vart Bydgoszcz annektert av Det kongelege Preussen under den første delinga av Polen og seinare inkorporert i Vest-Preussen. I 1807 var tbyen del av Storhertugdømet Warszawa. I 1815 kom han igjen under prøyssisk styre som del av det autonome Storhertugdømet Poznań. Etter 1871 vart byen ein del av Det tyske keisardømet og provinsen Posen. Etter den første verdskrig og det storpolske opprøret i 1919 kom Bydgoszcz tilbake til Polen. 

Under andre verdskrig – frå 1939 til 1945 – vart byen annektert og okkupert av Nazi-Tyskland. I 1939 kom det til uro mellom polakker og tyske partisanar støtta av lokale tyskarar (mellom anna medlemmer av Hitlerjugend), med tap på begge sider. Hendinga vart utnytta som nazistisk propaganda, og etter at Wehrmacht hadde rykt inn i byen byrja represjonar på den polske folkesetnaden. Fleire vart avretta eller sendt til tyske konsentrasjonsleirar. Under andre verdskrig mista 37 000 av innbyggjarane i byen livet her.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Bydgoszcz» frå , og «Bydgoszcz» frå  den 12. juni 2008.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Polen
Kujaviskpommerske voivodskap
Mellom-Amerika

Mellom-Amerika eller Sentral-Amerika byrjar ved den sørlege grensa av Mexico (i Nord-Amerika) og den nordlege grensa til Colombia (i Sør-Amerika).
Geografisk strekkjer Mellom-Amerika seg frå Tehuantepeceidet i nord til Panamaeidet i sør, der ein også finn Panamakanalen. Normalt blir heile Panama rekna med i Mellom-Amerika.
Ein reknar ofte dei meksikanske delstatane Campeche, Chiapas, Tabasco, Yucatán og Quintana Roo som ein geografisk del av Mellom-Amerika.

Området omfattar desse suverene nasjonane:

Belize
Guatemala
Honduras
El Salvador
Nicaragua
Costa Rica
Panama

Det totale innbyggjartalet for Mellom-Amerika er ca. 42 millionar. Om ein ikkje reknar med dei fem meksikanske delstatane til Mellom-Amerika, blir folketalet ca. 41,5 millionar.

Geografi
Dei fleste landa i Mellom-Amerika har kyst mot både Stillehavet og Atlanterhavet (Det karibiske havet), bortsett frå El Salvador, som berre har stillehavskyst, og Belize, som berre har atlanterhavskyst. Breidda av land mellom Stillehavet og Det karibiske havet er frå rundt 560 km til rundt 50 km.

Det meste av Mellom-Amerika er fjellandskap. Vulkanske foldefjell går i aust–vestleg retning, og er høgast mot Stillehavet. Det finst over 80 vulkanar i området, rundt 40 av dei er aktive. Dei høgaste vulkanane er Tajumulco og Tacana (begge over 4000 moh.). Yucatánhalvøya og låglandet sør og aust for denne er bygd opp av kalkstein i horisontale lag.

Klima

Langs atlanterhavskysten er klimaet varmt og fuktig. Her gjev nordaustpassaten mykje nedbør, over 3000 mm årlig. I høglandet er det mindre nedbør og lågare temperatur. Stillehavskysten ligg i regnskugge for nordaustpassaten, men har to regntider.  Ein skil mellom ei tropisk låglandssone, tierra caliente eller 'den tempererte sona' mellom 700 og 1800 moh., tierra templada eller 'den kjølige sona' frå 1800 moh. og opp til dei høgaste toppane, tierra fria.

Natur
I den heite sona finst det tropisk regnskog på austkysten, og det veks mellom anna mahogni, gummitre og kakao her. I den tempererte sona dyrker ein kaffi og sukkerrøyr. I den kalde sona kan ein dyrka kveite, potet og frukt. Tregrensa ligg på ca. 4000 m, like nedanfor denne finst det furuskog og gress i den kjølige sona.

Kjelder

 
Amerika
Wladimir Köppen

Wladimir Peter Köppen (russisk: Владимир Петрович Кёппен) () var ein russiskfødd geograf, meteorolog, klimatolog og botanikar. Etter studiane sine i St. Petersburg, der han vart fødd, studerte han i Heidelberg og Leipzig, og levde og arbeida det meste av livet sitt i Tyskland og Austerrike. Det viktigaste arbeidet han gjorde var å utvikle klassifiseringsystemet for klima, som framleis vert nytta i dag, med visse omformingar. 

Frå 1879 var han leiar av den meteorologiske avdelinga ved Deutsche Seewarte i Hamburg.

I tillegg til klassifiseringssystemet konstruerte han mellom anna drakar til å utføre meteorologiske observasjonar i høge luftlag, noko som fekk tyding for utviklinga av aerologien. Vidare utarbeidde han vindkart for verdshav, som i tillegg til at dei var viktige for skipsfarten, var viktige bidrag til forståinga av den atmosfæriske sirkulasjonen. Köppen var ei drivande kraft i arbeidet med å legge grunnlaget for den meteorologiske sikringstenesta for luftfarten over hava.

Av utgjevingar innan klimaarbeida hans finn ein Klassifikation der Klimate der Erde (1923), Die Klimate der geologischen Vorzeit (1924), saman med A. Wegener Grundriss der Klimakunde (1931) og i saman med R. Geiger Handbuch der Klimatologie i fem bind (1930). 

Köppen nedla òg eit stort arbeid for utbygging av eit internasjonalt meteorologisk samarbeid.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Wladimir Köppen» frå , den 12. juni 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Allaby, Michael (2002). Encyclopedia of Weather and Climate. New York: Facts On File, Inc. ISBN 0-8160-4071-0.
 

Folk frå St. Petersburg
Russiske meteorologar
Tyske meteorologar
Klimatologar
Esperantistar
Lublin

Lublin er den største byen aust i Polen og hovudstaden i Lublin-voivodskapet med om lag 355 000 innbyggjarar. Han er den niande største byen i landet.

Historie 
Byen vart fleire gonger angripe på folkegrupper i området på 1200- og 1300-talet. I 1317 fekk han byrettar av Kasimir den store. Byen fekk viktige handelsprivilegia av kong Władysław Jagiełło og etter Polen og Litauen kom i fred med kvarandre, utvikla byen seg til eit handelssentrum. Den største marknaden i Det polsk-litauiske samveldet vart halde i Lublin. 

På 1600-talet gjekk det nedover med byen på grunn av invasjonar frå Sverige under Karl Gustav-krigane. Etter den tredje delinga av Polen i 1795 vart Lublin ein del av Det austerrikske riket, og sidan 1809 ein del av Hertugdømet Warszawa. I 1815 kom byen under russisk styre som ein del av Kongress-Polen.

Under den andre verdskrigen var byen tysk hovudkvarter for Operasjon Reinhardt, det største forsøket til Tyskland på å utrydde jødane i det okkuperte Polen. Jødane i byen vart plassert i ein ghetto før om lag 26 000 av dei, størsteparten, vart deportert til dødsleiren Bełżec våren 1942. 24. juli 1944 vart byen frigjeve av den raude arméen og han vart mellombels hovudstad i den sovjetiskstyrte kommunistiske polske komiteen for nasjonal frigjering. Hovudstaden vart flytta til Warszawa i januar 1945.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lublin» frå , den 12. juni 2008. 
 

Byar i Polen
Lublin-voivodskapet
Matakanaøya

Matakana er ei øy som ligg vest i Bay of Plenty på Nordøya på New Zealand. Øya er lang og flat, 20 km lang, men knapt meir enn tre kilometer brei. Øya har vore busett kontinuerleg i fleire hundre år av ulike maori-iwiar (stammar) som for det meste har slektskap med Ngāi Te Rangi. Øya er delt i to delar, 20 km² landbruks- og hagebruksland kring den indre hamna, der dei fleste innbyggjarane er busette, og ei skogkledd kyststripe som dekkjer 40 km².

Ved folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet 225, og øya er det tynnast busette området i den vestlege delen av Bay of Plenty. Der var ved teljinga berre 84 bustadar i bruk.

Øya gir ly til innløpet til hamna i Tauranga, og strekkjer seg frå Athenree til Mount Maunganui. Ho er for ein stor del dekt av furuskog.

Dei lange, kvite sandstrendene på øya er populære blant surfarar. Dei kjem hit enten ved å ta taxibåt frå Mount Maunganui, eller ved å padla til øya over munningen til Tauranga Harbour, dersom det er vêrtiløve til det.

Stillehavssida til Matakana er hekkeplass for ei stor mengde sjøfuglar, mellom dei den trua arten rustbuklo (Charadrius obscurus).

I 2007 kartla og estimerte fiskeritilsynet (New Zealand Fisheries Management Research Database) at det var 325 piggrokker i estuarfarvatnet mellom Matakana Island og naboøya Rangiwaea Island.

Referansar 

 Denne artikkelen bygger på «Matakana Island» frå , den 12. juni 2008. 
 

Øyar på New Zealand
Bay of Plenty
Feøy skole

Feøy skule er ein tidlegare barneskule på Feøy i Karmøy kommune.

Feøy var ein fådelt skule med berre eit klasserom. Skuleåret 2008/2009 hadde skulen 4 elevar. I tillegg hadde skulen kontor, datarom, kjøkken, gymsal og bibliotek.

Desember 2009 vedtok kommunestyret i Karmøy at Feøy skole skulle leggjast ned. 
Han blei lagt ned i 2010, og skulebygget blei halde ved like av Feøy Velforening. I 2016 vedtok Karmøy formannskap å gje skulebygget til velforeininga, som fekk i oppdrag å driva bygningen som grendahus.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Arkivert nettside for skulen

Karmøy kommune
Tidlegare skular i Rogaland
Nedleggingar i 2010
Ngāi Te Rangi

Ngāi Te Rangi (også skrive Ngāiterangi) er ein maori-iwi (stamme), som held til i Tauranga. Dei reknar seg som etterkomarar av innvandrarane som kom til New Zealand (Aotearoa) i kanoen (waka) Mataatua.

Referanse

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside til Ngāi Te Rangi 

Iwiar og hapuar
Bay of Plenty
Sigurd Kolsrud

Sigurd Kolsrud () var ein norsk filolog og målføregranskar som verka som professor ved Universitetet i Oslo i over tretti år (1923-1957).

Kolsrud var fødd på Østre-Toten, og var bror til kyrkjehistorikaren Oluf Kolsrud.

Den første arbeidsplassen til Kolsrud var Riksarkivet, og han heldt fram med å dyrke dei arkivariske interessene sine da han fekk skipa Norsk Målførearkiv i 1936. Samstundes var han ein av dei første styrarane av Norsk Ordbok.

Som professor i nynorsk skreiv han om norske målføre, særleg på Austlandet, og gav ut kjeldeskrifter til målsoga og kultursoga elles.

Det har vorte innvendt at Kolsrud var noko av ein tradisjonalist og at han hadde eit konservativt fagleg syn. Dette blir mellom anna brukt til å forklare kvifor det junggrammatiske teorigrunnlaget fekk eit lengre liv innanfor den norske målføregranskinga enn det gjorde i mange andre land.

Litteratur 
 Maal og maalgransking (1922)
 Nynorsken i sine målføre (1951)
 Målet i Sørum (1961)

Om han
 Kjell Venås. Sigurd Kolsrud. (2005)

Norske filologar
Folk frå Østre Toten
Professorar ved Universitetet i Oslo
Aftansong

Aftansong eller vesper, av latin vesperae, 'aftan', er dagens nest siste tidebøn, eller ei gudsteneste halden om kvelden, med liturgi som byggjer på den katolske vesperen. 

I den katolske kyrkja vert feiringa av dei kyrkjelege høgtidene innleia med vesperen den føregåande dagen.

Liturgi 
Aftansongen har fått plass i Gudstenestebok for den norske kyrkja. Liturgien for aftansongen inneheld følgjande ledd:
 Innleiing
 Kveldssalme	
 Bibelske salmar – ein, to eller tre bibelske salmar; ein av dei kan vere henta frå lovsongane i Det nye testamentet
 Tekstlesing
 Preike eller tekstmeditasjon
 Marias lovsong – dette leddet er spesielt for aftansongen
 Bøn
 Herrens bøn
 Slutningssalme
 Avslutning – lovprising, velsigning og evt postludium.

I anglikansk tradisjon har evensong ein seintral plass.

Musikk 
Delar av vesperen vart alt i mellomalderen framført fleirstemmig, spesielt «Marias lovsong» (Magnificat). Kjende tonsetjingar er Monteverdis «Mariavesper» (1610) og Mozarts «Vesperae soleennes de confessore» (1781). 

Innan luthersk tradisjon er det komponert festvesper med rike musikalske innslag, men med lausare tilnyting til den opphavlege vesperen.

Sjå òg 
 Den sicilianske aftansongen

Kjelder 
 Cappelens musikkleksikon (1980) ISBN 82-02-03690-9
 Gudstenestebok for Den norske kyrkja del I Gudstenester ISBN 82-543-0507-2
 www.katolsk.no

Kristen liturgi
Kristne gudstenester
Motutapu Island

Øya Motutapu Island (eller berre Motutapu) ligg i Haurakigolfen noraust for Auckland på New Zealand. Ho er ein del av det verna området Hauraki Gulf Maritime Park. 

Det fulle namnet til øya — som sjeldan vert nytta — erTe Motutapu a Taikehu, «Den heilage øya til Taikehu». Taikehu skal ha vore ein tohunga (stammeprest) i Tainuiiwien. Motutapu, som tyder «heilag» eller «heilagdom», er ei nemning som vert nytta om fleire ulike øyer i polynesiske kulturar.

Geografi 

Øya er no bunden saman med den mykje yngre vulkankjegla til øya Rangitoto Island med ei kunstig landbru. Før utbrotet til vulkanen, hadde øya vore busett av māoriar i meir enn 100 år. Utbrotet, som fann stad for om lag 700 år sidan, øydela busetnadane deira, men der er indisie på at somme av innbyggjarane kan ha kome unna utbrotet, truleg i waka (kanoar). Av dei mange arkeologiske utgravingane som er gjorde, viser ein fotspor frå menneske i forsteina oske. Dei har vore verna frå erosjon av eit oskelag frå det neste utbrotet.

Vulkanoska vart til eit nytt lag med grøderik jord, og busetnadane vart snart bygde opp att. Mange av dei arkeologiske funna tyder på at sjøfuglar og skaldyr var ein viktigare del av kosthaldet enn det som vart dyrka på land. Der er leivningar av fleire pa på øya.

Under den andre verdskrigen var øya ein viktig del av kystforsvaret. Militære tunellar og bunkerar er enno å sjå på øya. Landbrua, som er ganske brei, vart bygd på denne tid for å letta sambandet mellom Motutapu og Rangitoto.

I dag manglar øya skog, slik det finst på naboøya Rangitoto Island, og det meste av jorda er grasmarker og marskland. Det er få store tre på øya.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 New Zealand Geographic artikkel om Rangitoto
 Motutapu Restoration Trust
 Motutapu Outdoor Education Camp Trust — ein friluftsleir
 Frå Miljødepartementet - Motutapu Island Recreation Reserve

 Denne artikkelen bygger på «Motutapu Island» frå , den 13. juni 2008. 
 

Auckland
Øyar på New Zealand
Morgonsong

Morgonsong, ottesong (norrønt óttusǫngr) eller laudes, latin for 'lovprisingar', er ei av morgonens tidebøner, eller ei gudsteneste halden om morgonen.

Den  katolske tidebøna har namnet laudes.  Tidebøna har namn etter opningsorda i salmane 148-150, som opnar med orda Lovsyng Herren. 
I den katolske kyrkja er laudes og vesper dei viktigaste tidebønene.

I Den norske kyrkja blir det halde ottesong på førstedagane i dei store høgtidene i visse kyrkjelydar, særleg i byane. Gudstenesta består av ein forkorta høgmesseliturgi.

Liturgi 
I den katolske kyrkja vert laudes lesen på latin. Morgonsongen har i norsk form fått plass i Gudstenestebok for den norske kyrkja. Liturgien for morgonsongen inneheld følgjande ledd:
 Innleiing
 Morgonsalme	
 Bibelske salmar – ein, to eller tre bibelske salmar; anten frå Salmane eller ein annan bibelsk salme i bunden form
 Tekstlesing
 Preike eller tekstmeditasjon
 Sakarjas lovsong (Benedictus) – dette leddet er høgdepunktet i laudes
 Bøn
 Herrens bøn
 Slutningssalme
 Avslutning – lovprising, velsigning og eventuelt postludium.

Referansar 

Kristne gudstenester
Kristen liturgi
Sakarjas lovsong

Sakarjas lovsong, eller, etter opningsorda Benedictus Dominus («Lova vere Herren»), er ein bibelsk salme som står i opningskapittelet i Evangeliet etter Lukas.

Sakarja var ifølgje Bibelen gift med Elisabeth og far til Johannes døyparen.

Benedictus Dominus er høgdepunktet i laudes, tidebøna om morgonen. Tidleg i mellomalderen var Benedictus Dominus lesen eller sungen på den staden i den franske messa der Gloria in Excelsis deo seinare fekk fast plass.

Mange komponistar har skrive musikk til Benedictus Dominus.

Benedictus kan òg vise til Benedictus qui venit, Mark. 11.9.

Kjelder 
 Kristen sang og musikk Runa forlag 1962

Referansar 

Det nye testamentet
Bibelske salmar
Kyrkjemusikk
Mehamn kyrkje

Mehamn kyrkje, tidlegare kalla Mehamn kapell, er ei langkyrkje frå 1965 i Mehamn i Gamvik kommune i Troms og Finnmark.

Byggverket er i betong og er bygd med 203 plassar. Arkitekt for kyrkja var Hans Magnus.

Atkomst til staden er via Fv263 og Rv888.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Arkitekturguide for Nord-Norge og Svalbard
 
  Kyrkjer i Noreg (Kirchen in Norwegen) (bilete)

Kyrkjer i Gamvik
Kyrkjer i Hammerfest prosti
Norske kyrkjer frå 1965
Kulturminne i Gamvik
Hans Magnus
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Måsøy kyrkje

Måsøy kyrkje er ei langkyrkje frå 1953 i Måsøy kommune i Troms og Finnmark.

Byggverket er i betong og er bygd med 120 plassar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Måsøy
Kyrkjer i Hammerfest prosti
Norske kyrkjer frå 1953
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Kulturminne i Måsøy
Eyvind Moestue
Neiden kapell

Neiden kapell er ei langkyrkje frå 1902 i Neiden i Sør-Varanger kommune i Finnmark fylke. Kapellet er bygd i tre i drakestil og er raudmåla med kvitmåla listeverk. Det ligg ved ein sidearm til Neidenfjorden. 
 
I 1898 vende 26 familiefedrar i Neiden seg til Kyrkje- og undervisningsdepartementet og spurde om å få oppført ei kyrkje med kyrkjegard i Neiden. Berre fire år seinare stod kyrkja ferdig. Ynsket til dei fastbuande nordmennene i området om å få ei kyrkje fall saman med ynsket til styresmaktene om å tryggje grenseområda mot finsk-russisk ekspansjon. Arkitekt Karl Norum var særs interessert i stavkyrkjer, og han lagde eit byggverk som skulle vere eit uttrykk for norsk kultur og nasjonal samkjensle i eit grenseområde. Kapellet fekk 155 sitjeplassar og vart levert av ferdighusfirmaet Jacob Digre i Trondheim. Det vart vigsla sjuande sundag etter trinitas, 13. juli 1902. 

Inventaret i kapellet er frå byggeåra eller seinare.

Ei systerkyrkje er Buksnes kyrkje i Buksnes i Vestvågøy.

Ein kan koma til staden er via Fv352 og E6/Rv893.

Kjelder 
 Arkitekturguide for Nord-Noreg og Svalbard

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Om Sør-Varanger sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirker og kapeller» på nettstaden til Sør-Varanger kyrkjelyd 
 NFI rapport for eit forskingsprosjekt
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Finnmark» på nettstaden til Arkivverket 

Kyrkjer i Sør-Varanger
Bygningar i Finnmark og Nord-Troms frå før 1944
Kyrkjer i Varanger prosti
Norske kyrkjer frå 1902
Karl Norum
Kulturminne i Sør-Varanger
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Nesseby kyrkje

Nesseby kyrkje er ei langkyrkje frå 1858 i Nesseby kommune i Troms og Finnmark.
Byggverket er i tre og er bygd med 250 plassar.Arkitekt for kyrkja var Christian Heinrich Grosch.

Dette er den andre kyrkja på staden, den fyrste var gamle Kiberg kyrkje som blei flytta til Nesseby i 1746. Denne kyrkja blei rive da noverande kyrkje vart reist.

Kyrkja blei ståande uskada under nedbrenninga av Finnmark og Nord-Troms under andre verdskrigen.
 
Delar av inventaret er gåver til kyrkja gjevne på 1600-1700 talet og noko er frå andre kyrkjer. Altartavla er i barokk 
og frå gamle Kiberg kyrkje. I midtpartiet er det måla ei framstilling av nattverden og ho er omkransa av to store utskorne figurar. Altartavla er frå rundt 1720 og laga av bilthugger Georg Christoffer Schauer.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
  
  
  Kyrkjer i Noreg (Kirchen in Norwegen)

Kyrkjer i Nesseby
Bygningar i Finnmark og Nord-Troms frå før 1944
Kyrkjer i Indre Finnmark prosti
Christian H. Grosch
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Kulturminne i Nesseby
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
1858 i Noreg
Nuvsvåg kyrkje

Nuvsvåg kyrkje er ei kyrkje som står i Nuvsvåg i Loppa kommune i Troms og Finnmark.

Kyrkja er bygd som langkyrkje i treverk og er frå 1961.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Loppa
Kyrkjer i Alta prosti
Norske kyrkjer frå 1961
Kulturminne i Loppa
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Polmak kyrkje

Polmak kyrkje er ei langkyrkje frå 1853 i Tana kommune i Finnmark fylke. Kyrkja ligg i bygda Polmak ved Tanaelva, under ein kilometer i luftlinje frå finskegrensa. Riksveg 895 går like ved kyrkja.

Byggverket er i tre og er bygd med 180 sitjeplassar.Den blei sannsynlegvis reist etter teikningar laga lokalt og med merknadar frå Johan Henrik Nebelong.

Kyrkja er langstrakt og sett saman av fire delar og midtpartiet som inneheld skipet og koret er den eldste.

Kyrkja var i dårleg forfatning etter andre verdskrig. I samarbeid med Riksantikvaren stod Trond Dancke for ei utviding og restaurering av kyrkja i 1959. Inngangspartiet blei fornya og kyrkjeskipet forlenga. Kyrkja fekk òg eit galleri.

Referansar

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Fotografi av kyrkja teke av Knud Knudsen i perioden 1895-1905
 

Kyrkjer i Tana
Bygningar i Finnmark og Nord-Troms frå før 1944
Kyrkjer i Indre Finnmark prosti
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Kulturminne i Tana
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
1853 i Noreg
Kanfen

Kanfen er ein by og kommune nordaust i Frankrike i departementet Moselle i Lorraine. Kommunen har om lag 766 innbyggjarar.

Moselle
Byar i Frankrike
Byar i Lorraine