alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Novembergrunnlova

Novembergrunnlova var ein versjon av den norske grunnlova som vart vedtatt av den grunnlovsgjevande forsamlinga i Noreg den 4. november 1814. Stortinget valde den svenske kongen som norsk konge same dag. Denne lova var gjeldande grunnlov i Noreg fram til Stortinget vedtok ny grunnlov i samband med unionsoppløysinga i 1905.

Tabellen nedanfor viser teksten i alle paragrafane i 17. mai-grunnlova. og November-grunnlova

Referansar 

Norsk historie
1814 i Noreg
Noregs dokumentarv
Vigelandmuseet

Vigelandmuseet er eit museum vigd skulptøren Gustav Vigeland og kunsten hans, i tillegg til annan skulptur. Det ligg i Nobels gate 32 i Oslo, i nærleiken av Frognerparken med Vigelandsanlegget.

Museet opna for publikum i 1947, og har som hovudoppgåve å take vare på og presentere arven etter Vigeland (1869–1943). Så godt som heile hans kunstneriske verksemd er å sjå i salane i museet og i husværet i tredje høgda, der Gustav Vigeland budde. Men Vigelandmuseet skal i tillegg òg ha skiftande utstillingar av annan tredimensjonal kunst, det vil seie skulptur, installasjon og videobasert kunst, som vert presentert i størst mogleg breidd med omsyn til kunstnarskapar, nasjonalitet, periodar og teknikkar.

Med få unnatak har Vigelandmuseet alt av det som Gustav Vigeland lagde, om lag 1 600 skulpturar, 12 000 teikningar og 400 tresnitt. I samlinga finst skulpturar i gips, bronse, granitt og marmor, og dessutan teikningar, pastellar, tresnitt, smijarnsarbeid og treskjerararbeid. Her er mellom anna dei originale gipsane til Vigelands vidgjetne personmonument og bystar, og dessutan modellane i gips til dei monumentale bronse- og granittskulpturane i Vigelandsanlegget i Frognerparken. 

Samlinga av Vigelands kunst er resultatet av ei avtale frå 1921 mellom Gustav Vigeland og Oslo kommune om at Oslo by skulle få alt han hadde skapt, og kom til å skape av kunst mot at kommunen reiste denne bygningen som både atelier for han, og som komande museum for kunsten hans. Avtalen hadde samanheng med at han skulle lage den skulpturparken i Frognerparken som no er kjend som Vigelandsanlegget eller Vigelandsparken, og mesteparten av modellane til skulpturane i denne skulpturparken er teken vare på og stilt ut i museet. 

Bygningen er teikna av arkitekten Lorentz Harboe Ree (1888-1962), og vart reist i 1920-åra, med eit husvære for Gustav Vigeland i tredje høgda. Kring ein indre open plass med fontene, søylegangar og skulpturar  ligg til saman 13 utstillingssalar. I denne bygningen, som er rekna for å vere eit av dei finaste døma på nyklassistisk arkitektur i Noreg, budde og arbeidde Gustav Vigeland fram til han døydde i 1943.

Vigeland-museet vart freda av Riksantikvaren i 2015.

Kjelder

 Vigeland-museets internettsider.

Bakgrunnsstoff
 
 

Museum i Oslo
Kulturminne i Oslo
Freda bygg i Oslo
Bydel Frogner
Museum skipa i 1940-åra
Skipingar i 1947
1947 i Noreg
Kirkeveien i Oslo

Kirkeveien er ei gate i Oslo, frå Frogner plass på Frogner, over Majorstua, Marienlyst, Fagerborg, Adamstua, Lindern og til området ved Ullevål sykehus, der gata går over i Griffenfeldts gate i krysset med Geitmyrsveien og Kierschows gate. Gata er ei strekning av det samanhengande gatesystemet som på trafikkskilt og bykart har nemninga Ring 2 (ofte omtalt som Kirkeveiringen), den 9,7 kilometer lange trafikkåra  i Oslo mellom Skøyen i vest og Lodalen i aust.

På den fyrste strekninga går Kirkeveien langsetter Frognerparken, og den monumentale  hovudinngangen til Vigelandsanlegget ligg til denne gata. Den aksa som Vigelandsanleggets skulpturgrupper ligg langsetter, går rettvinkla ut frå Kirkeveien.

Kirkeveien var opphavleg ein bygdeveg mellom Skarpsno attmed Frognerkilen og Ullevål gård, som låg der Ullevål sykehus ligg no. I 1855 vart vegen  opparbeidd som gate i samband med at Vestre Aker kyrkje (i nærleiken av noverande Ullevål sykehus) vart bygd, og namnet Kirkeveien, som gata fekk same året, refererer seg til denne kyrkja.

Gater i Oslo
Vegar i Oslo
Alf Harbitz

Alf Harbitz () var ein norsk forfattar, journalist og omsetjar, kjend som ein samfunnskritikar i samtida si. 

Alf Harbitz var fødd i Flekkefjord. Som journalist jobba han for ei rekkje aviser, mellom anna Verdens Gang, Aftenposten og Morgenbladet. Han var også med på å redigera tidsskriftet Kringsjaa, som kom ut i Kristiania mellom 1893 og 1910.
Harbitz døydde i Oslo.

Harbitz var formann for Riksmålsforbundet frå 1936 til 1937.

Verk 

Digte, Aschehoug (1905).
Gjengjældelse, Aschehoug (1906).
Rakels hjem, Steen (1908).
Novelletter, Aschehoug (1910).
Boken om de menneskelige svakheter, Steenske (1922).
Vennerne, Aschehoug (1923).
Motgift, Steenske (1927).
Bundet, Aschehoug (1930).
Blod og blekk, Gyldendal (1934).
Mannen fra den annen verden, Gyldendal (1941).
Tre komedier om kunst, kapital og kjærlighet, Gyldendal (1946).
Skyggen, Gyldendal (1949).
Det brenner i natten, Gyldendal (1950).

Omsetjingar 
(omsetjingsår i parentes):

Erik Menveds barndom av Bernhard Severin Ingemann (1929). 
Boken om San Michele av Axel Munthe (1931).
Engelbrekt Engelbrektsson av Carl Georg Starbäck (1935). 
Gullhalsbåndet av Carl Georg Starbäck (1935). 
Kongekronen av Carl Georg Starbäck (1935). 
Testamentet av Carl Georg Starbäck (1935). 
Tre kamerater av Erich Maria Remarque (1937). 
Wilhelm Meisters læreår av Johann Wolfgang von Goethe (1938). 
Forsytesagaen av John Galsworthy (1941). Saman med Esther Stang, Dorothea Schrøder, Aimée Sommerfelt og Margrethe Kjær
Den afrikanske farm av Karen Blixen (1948). 
Ulvehunden av Jack London (1952).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alf Harbitz» frå ,  den 30. april 2014.  
 

Norske romanforfattarar
Norske lyrikarar
Norske novellistar
Norske journalistar
Folk frå Flekkefjord
Jesuittordenen

Jesuittordenen (latin Societas Jesu (S.J.), 'Jesu selskap') er ein katolsk orden grunnlagd i 1534. Ordenen har som målsetnad å spreia trua og verka for rettferd. Ordenen har ikkje faste kloster og munkane i han er ikkje stadbunden, men munkar som er på same stad skal bu saman. Ordenen er direkte underordna paven og er dermed teoretisk fri for ordrar frå lokale biskopar. 

Jesuittane spelte ei viktig rolle under motreformasjonen og i den katolske heidningemisjonen. Ei tid var ordenen ein av dei mektigaste organisasjonane i den katolske kyrkja. Den misjonariske, tidvis elitistiske og offensive stilen til ordenen har gjennom tidene ført til kraftige motreaksjonar og kritikk. Paven forbaud ordenen frå 1773 til 1814, og adgang til Noreg for jesuittar var forbode gjennom grunnloven frå 1814 til 1956. Den første jesuitten som blei vald til pave var pave Frans i 2013.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jesuittordenen» frå ,  den 30. april 2014.  
 
Halvorsen, Per Bjørn. «Jesuittordenen» (14. februar 2009), Store norske leksikon. Henta 30. april 2014.
Arbeidermuseet

Arbeidermuseet ligg i Sagveien 28 på Sagene  i Oslo og er ei avdeling av Oslo Museum. Museet syner industri- og arbeidarsoga frå dei tidlegare industriområda langsetter Akerselva i Oslo, som var eit særs viktig område for den byrjande industrialiseringa av Noreg i 1840-åra, med vatnet frå dei mange fossane nedetter Akerselva som kraftkjelda. Museet ligg sentralt til i dette området, der mykje av det gamle bygningsmiljøet er teke vare på, mellom anna bygningane til to store tekstilfabrikkar. Men til liks med desse to tekstilfabrikkane og dei andre fabrikkane i grannelaget til museet, er dei aller fleste industriverksemdene langs Akerselva vorte nedlagde og bygningane teke i bruk til andre føremål, eller rivne og erstatta med nybygg.

Arbeidermuseet opna i juni 2013, og er innreia i lokale som ligg i den såkalla Apotekergården. Dette huset er i pussa teglstein i to og ein halv etasje, bygd i 1869-70 for apotekar Nicolai Lindgaard.

Muset har òg til framsyning for publikum eit 21 rutemeter stort husvære innreia etter skikken frå om lag 1920 i ein tømmerbygning frå 1848 i Sagveien 8, som foreininga Oslo Byes Vel eig. Dette huset vart bygd som arbeidarbustader for dåverande Graahs spinneri like i nærleiken.

Fabrikkjentene
Dei store tekstilfabrikkane som låg i nærleiken av det som no er Arbeidermuseet, sysselsette i si tid mange kvinner og jenter, og dette er eit av dei tema som Arbeidermuseet har teke for seg. Forfattaren Oskar Alexander Braaten (1881–1939), som budde på den andre sida av Akerselva i dette området, og skildra arbeidarmiljøet i Oslo i si samtid, er vidgjeten særleg for skildringane sine av livet til dei kvinnelege tekstilarbeidarane i veveria og spinneria i denne luten av byen.

Bakgrunnsstoff

Internettsidene til Arbeidermuseet. 

Museum i Oslo
Kulturhistoriske museum i Noreg
Skipingar i 2013
Museum skipa i 2013
2013 i Noreg
Antonello Carozza

Antonio Carozza (), betre kjend som Antonello Carozza, er ein italiensk songar, låtskrivar, komponist, musikkprodusent, pianist og røystpedagog.

Eurovision

Evrovidenie-2010
Carozza deltok i Evrovidenie-2010, den russiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2010 i Bærum i Noreg, med songen «Senza respiro». Han deltok under namnet Antonello Carozza, og songen vart framført på italiensk. Bidraget enda på åttandeplass.

OGAE Second Chance Contest 2010
Bidraget i den russiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2010 vart vald ut av medlemmar i OGAE Russland til å representere Russland i OGAE Second Chance Contest 2010 i Køpenhavn i Danmark. Bidraget enda på 15. plass med 11 poeng; fem frå Malta, tre frå Aserbajdsjan, to frå Armenia og eitt frå Andorra.

Junior Eurovision Song Contest 2013
Saman med Massimiliano Messieri, Michele Perniola og Piero Romitelli skreiv han det sanmarinske bidraget i Junior Eurovision Song Contest 2013 i Kiev i Ukraina. Songen, «O-o-O Sole intorno a me», vart vald av Radiotelevisione della Repubblica di San Marino, og framført på italiensk av Perniola. Carozza deltok denne gongen under fødenamnet Antonio Carozza. San Marino enda på tiandeplass med 42 poeng; fire frå Armenia og Russland, tre frå Kviterussland og Georgia, to frå Aserbajdsjan, Malta, Moldova, Sverige og Nederland og eitt frå Ukraina. San Marino fekk i tillegg fem poeng frå barnejuryen og kvart land fekk tolv bonuspoeng for å unngå at nokon ville ende opp utan poeng. Det var fyrste gongen San Marino deltok i ein Eurovision-finale.

Junior Eurovision Song Contest 2014
Han skreiv «Breaking My Hearts» for San Marino til Junior Eurovision Song Contest 2014 i Marsa på Malta. Songen vart skriven saman med Luca Medri, Chris Lapolla og The Peppermints. The Peppermints framførte songen i finalen, og enda på 15. plass med 21. poeng; åtte frå Italia og eitt frå Malta. I tillegg fekk alle landa tolv poeng for at ingen land skulle stå att utan poeng.

Diskografi

Album
 2006: L'amore è un'equazione

Singlar
 2006: Capirò Crescerai
 2006: L'amore è un'equazione av Antonello Carozza|L'amore è un'equazione
 2009: 27 angeli
 2010: Senza respiro
 2012: Meraviglia Italiana

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antonello Carozza» frå ,  den 30. april 2014.  
 

 Fotnotar

Bakgrunnsstoff
 

Italienske songarar
Italienske låtskrivarar
Italienske pianistar
Italienske musikkprodusentar
Junior Eurovision Song Contest 2013-låtskrivarar
Sanmarinske Junior Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Deltakarar i OGAE Second Chance Contest
Ordkalotten

Ordkalotten - Tromsø internasjonale litteraturfestival, ofte berre kalla Ordkalotten, er ein årleg litteraturfestival i Tromsø. Arrangementet vart første gong halde i 2000. Mønstringa omfattar norske og internasjonale forfattarar og andre og finn stad i september eller oktober.

Tema for festivalen
 Ordkalotten 2000: 13.-16. september: Lars Levi Læstadius
 Ordkalotten 2001: 3.-8. september: War and peace og Lars Berg-seminar
 Ordkalotten 2002: 4.-7. september: Forfattar og multikunstnar: Nils Aslak Valkeapää
 Ordkalotten 2003: 10.-14. september: Cora Sandel - Tromsø-Paris tur/retur.
 Ordkalotten 2004: 8.-11. september: Når ordet er trua
 Ordkalotten 2005: 7.-11. september: Polarisert
 Ordkalotten 2006: 5.-8. oktober: KOKORO [kåkårå] Fokus på Japan
 Ordkalotten 2007: 26.-30. september: Russland - Når nord blir sentrum
 Ordkalotten 2008: 1.-5. oktober: Over grenser
 Ordkalotten 2009: 30.9-4. oktober: vald
 Ordkalotten 2010: 6.-10.oktober: Karavane
 Ordkalotten 2011: 5.-9. oktober: Havet, døden og kjærleiken
 Ordkalotten 2012: 1.-7. oktober: Søppel

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Nettsted for ordkalotten

Litteraturfestivalar i Noreg
Kultur i Tromsø
Skipingar i 2000
Festivalar i Noreg
Fíli gia pánta

«Fíli gia pánta» er ein song frå 2003, skriven og framført av Nikólas Ganópoulos.

«Fíli gia pánta» var eit av bidraga i Eurovision Junior 2003, den greske uttakinga til Junior Eurovision Song Contest 2003 i København i Danmark. Songen vart framført på gresk av Nikólas Ganópoulos. Bidraget vann tevlinga med 5 009 røyster.

I den fyrste utgåva av Junior Eurovision Song Contest, Junior Eurovision Song Contest 2003, debuterte Hellas med «Fíli gia pánta», framført på gresk av Nikólas Ganópoulos. Reglane var òg slik at ein måtte skrive songen sjølv. «Fíli gia pánta» av Nikólas Ganópoulos var det fyrste bidraget som vart framført i Junior Eurovision Song Contest, og det fyrste bidraget som vart framført på gresk. Hellas enda på åttandeplass med 53 poeng; tolv frå Kypros, sju frå Kroatia, Noreg og Storbritannia, fem frå Lativa og Romania, tre frå Sverige og eitt frå Kviterussland, Makedonia, Polen, Danmark og Nederland.

Fotnotar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Junior Eurovision Song Contest 2003» frå ,  den 1. mai 2014.  

Junior Eurovision Song Contest 2003-songar
Greske Junior Eurovision Song Contest-songar
Greskspråklege Junior Eurovision Song Contest-songar
Nikólas Ganópoulos-songar
Songar skrivne av Nikólas Ganópoulos
Nikólas Ganópoulos

Nikólas Ganópoulos () er ein gresk songar og låtskrivar.

Eurovision

Eurovision Junior 2003
Ganópoulos med songen «Fíli gia pánta» i Eurovision Junior 2003, den greske uttakinga til Junior Eurovision Song Contest 2003 i København i Danmark. Songen vart framført på gresk, og vann til slutt tevlinga med 5 009 røyster.

Junior Eurovision Song Contest 2003
I den fyrste utgåva av Junior Eurovision Song Contest, Junior Eurovision Song Contest 2003, debuterte Hellas med «Fíli gia pánta», framført på gresk av Nikólas Ganópoulos. Reglane var òg slik at ein måtte skrive songen sjølv. «Fíli gia pánta» av Nikólas Ganópoulos var det fyrste bidraget som vart framført i Junior Eurovision Song Contest, og det fyrste bidraget som vart framført på gresk. Hellas enda på åttandeplass med 53 poeng; tolv frå Kypros, sju frå Kroatia, Noreg og Storbritannia, fem frå Lativa og Romania, tre frå Sverige og eitt frå Kviterussland, Makedonia, Polen, Danmark og Nederland.

Fotnotar

Greske songarar
Greske låtskrivarar
Junior Eurovision Song Contest 2003-deltakarar
Junior Eurovision Song Contest 2003-låtskrivarar
Greske Junior Eurovision Song Contest-deltakarar
Greske Junior Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Capitol

Capitol er møtestaden til kongressen i USA og ligg på Capitol Hill i Washington, D.C. Bygningen blei oppført frå 1793 av William Thornton i nyklassisistisk stil. Han blei seinare utvida med foajé for Senatet og Representanthuset, og avslutta i 1863 med fullføringa av den store kuppelen over sentralpartiet. 

Capitol ligg i eit parkområde kalla Capitol Grounds, med National Mall i vest. Ein fontene, Bartholdi Fountain, og ein dam, Reflecting Pool, er delar av parken.

Namnet «Capitol» blei gjeve av Thomas Jefferson då utforminga av Washington som hovudstad blei planlagd. Det stammar frå Kapitol i Roma. Lovgjevande forsamlingsbygg i fleire delstatar i USA blir også kalla «Capitol».

Kjelder

Capitol Building, aoc.gov
«Capitol» (7. mars 2011), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 1. mai 2014.

Bakgrunnsstoff
 http://www.capitol.gov/
 http://www.aoc.gov/us-capitol-building

Byggverk i Washington, D.C.
Turistmål i Washington, D.C.
Scott 2

Scott 2 er det andre soloalbumet til Scott Walker.

Oversyn
Scott 2 følgjer same formelen som debutplata til Walker med ei blanding av samtidige coverversjonar («Black Sheep Boy», «The Windows of the World») Jacques Brel-tolkingar («Jackie», «Next», «The Girls and the Dogs»), filmsongar («Wait Until Dark», «Come Next Spring») og originale songar («The Amorous Humphrey Plugg», «The Girls from the Streets», «Plastic Palace People», «The Bridge»). Hans eigne og Brel sine songar var langt meir vågale enn på Scott, der «Jackie», «Next» og «The Girls from the Streets» handlar om seksuelle tema og ein dekadent livsstil.

I følgje Jonathan King som skreiv teksten i omslaget til Scott 2, skal Walker ikkje lenge etter albumet var ferdig ha skildra det som «verket til ein lat, njotingssjuk mann». Han la til «no må visvaset stoppast og det seriøse byrje». King skriv vidare om Walker: «Eg tvilar ikkje på at om mange år frå no, over ein romaldermiddag av vitamin så vil han sei: 'Vel, dei siste femti åra var kjekke, men no må me gjere noko skikkeleg.' Og han kjem til å meine det.»

Utgjeving og mottaking
Albumet, som kom ut på Philips Records i mai 1968, nådde førsteplassen i ei veke og låg inne på UK Albums Chart i 18 veker. Før albumet kom singelen «Jackie» seint i 1967. Singelen vart kontroversiell i Storbritannia på grunn av tekstlinjer som «authentic queers and phony virgins» og narkotikareferansar. Songen vart bannlyst av BBC og ikkje framført på BBC TV eller radiokanalar. Songen nådde etter kvart 22. plass.

Innhald

Lister

Medverkande
Wally Stott - arrangement og dirigent (spor 1, 2, 12)
Reg Guest - arrangement og dirigent (spor 3, 4, 9)
Peter Knight - arrangement og dirigent (spor 6, 4)
Peter Olliff - lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Scott 2» frå ,  den 1. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Scott Walker-album
Musikkalbum frå 1968
Engelskspråklege album
Philips Records-album
Smash Records-album
Fontana Records-album
Album dirigerte av Wally Stott
Album arrangerte av Wally Stott
Album dirigerte av Peter Knight
Album arrangerte av Peter Knight
Jacky av Jacques Brel

«Jacky» (La chanson de Jacky) er ein song skriven av den belgiske songar-låtskrivaren Jacques Brel og Gérard Jouannest. Brel spelte inn songen den 2. november 1965 og gav han ut på albumet Ces Gens-Là i 1966. Songen vart omsett frå fransk til engelsk og kalla «Jackie».

Songen har blitt spelt inn av mange andre artistar, særleg i Europa. I USA vart songen populær då han vart nytta (som «Jackie») i off-Broadway-revyen Jacques Brel is Alive and Well and Living in Paris, som opna den 22. januar 1968.

Scott Walker

«Jackie» vart spelt inn og gjeven ut av den amerikanske songar-låtskrivaren Scott Walker som den første solosingelen hans i 1967. Walker spelte inn omsetjinga til Mort Shuman. Akkompagnementen vart dirigert av Wally Stott.

Singelen vart kontroversiell i Storbritannia på grunn av tekstlinjer som «authentic queers and phony virgins» og narkotikareferansar. Songen vart bannlyst av BBC og ikkje spelt på TV eller radio. Songen vart framført på andre kanalar som Frankie Howerd-programmet Howerd's Hour, der Walker dansa komisk under framføringa. 

«Jackie» vart ein moderat hit og låg ni veker på UK Singles Chart med 22. plass som høgste plassering i januar 1967. Året etter vart han nytta som opningsspor på Walker-albumet Scott 2.

Singelen inneheld den einaste B-sida til Walker som ikkje finst på noko album. Akkompagnementet for «The Plague» vart dirigert av Peter Knight i eit uvanleg arrangement med gitar og kvinnelege koristar.

Innhald

Andre innspelingar

I 1977 vart Jacky (kalla «Jackie») spelt inn av Peter Straker på albumet hans This One's On Me, som vart samprodusert i lag med den nære venen hans Freddie Mercury. Han har sidan spelt inn songen ein gong til i 2012 og for sceneshowet Brel.

I mai 1986 gav Momus it ein versjon av songen, kalla «Nicky» etter fornamnet til songaren, som tittelsporet på ein EP med tre songar av Brel.

I 1991 spelte Marc Almond inn ein versjon av Brel-songen for albumet Tenement Symphony, og gav han ut som ein singel som nådde 17. plass i Storbritannia og 14. plass i Irland.

I 2012 samarbeidde Secret Chiefs og Mike Patton under namnet Traditionalists på ei innspeling av denne songen for etiketten Mimicry.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jacky (song)» frå ,  den 1. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Jacques Brel-songar
Songar skrivne av Jacques Brel
Franskspråklege songar
Songar frå 1965
Singlar frå 1967
Singlar frå 1991
Scott Walker-songar
Scott 3

Scott 3 er det tredje soloalbumet til songaren og låtskrivaren Scott Walker.

Då det kom ut i 1969 selde det tregare enn dei førre albuma hans, sidan pop-publikummet strevde med å henge med på eksperimenta til Walker. Dei fyldige strykearrangementa til Wally Stott verka å skape ein Vegas-aktig atmosfære som smørsongar på bar, men med hint av surrealistiske tonar og ein snert av dissonans. 

Sidan det kom ut har det vert rekna som favorittalbumet til mange Walker-fans. Tittelen på samleplata Fire Escape in the Sky: The Godlike Genius of Scott Walker er henta frå teksten i songen «Big Louise», og dokumentaren frå 2006, Scott Walker: 30 Century Man, er kalla opp etter etter «30 Century Man».

Ein coverversjon av «30 Century Man» av Jigsaw Seen vart nytta i animasjonsfilmen Futurama: Bender's Big Score.

Dei siste tre spora på albumet er innspelingar av songar av Jacques Brel.

Innhald

Den originale amerikanske Smash-utgåva hadde ikkje med «30 Century Man», og erstatta denne med «Lights of Cincinnati», som ikkje var med på den britiske versjonen av albumet. Dei to utgåvene hadde òg forskjellig plateomslag.

Medverkande
Scott Walker - vokal
Wally Stott - Arrangert og dirigerte alt utanom  «30 Century Man» og «Funeral Tango»
Peter Knight - Arrangerte og dirigerte «Funeral Tango»

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Scott 3» frå ,  den 1. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Scott Walker-album
Musikkalbum frå 1969
Engelskspråklege album
Philips Records-album
Fontana Records-album
Album dirigerte av Wally Stott
Album arrangerte av Wally Stott
Album dirigerte av Peter Knight
Album arrangerte av Peter Knight