alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Too Much Love Will Kill You

«Too Much Love Will Kill You» er ein song skriven av den britiske gitaristen Brian May frå Queen, Frank Musker og Elizabeth Lamers. Songen var inspirert av faren til May som var dødssjuk av kreft. Det var den første innspelinga av Queen kring 1988 eller før som var meint for albumet The Miracle i 1989, men kom ikkje med på albumet på grunn av juridiske problem med at bandet valde at alle songane på albumet skulle tilskrivast heile bandet, og ikkje dei individuelle låtskrivarane. Etter Freddie Mercury døydde i 1991, arrangerte May ein soloversjon, som han framførte på the Freddie Mercury Tribute Concert i 1992, og sidan på soloalbumet Back to the Light same året. Songen vart gjeven ut på singel og nådde femteplassen på UK Singles Chart i Storbritannia. Fordi han vart først framført på The Freddie Mercury Tribute Concert, var det mange som trudde at han vart skriven som ei hyllest til Freddie Mercury.

Songen kom òg ut på samlealbumet Now That's What I Call Music! 33.

Salstrofé

Queen-versjonen
I 1995 valde dei attverande Queen-medlemmane å ta med originalinnspelinga av «Too Much Love Will Kill You», med Mercury på vokal, for albumet Made in Heaven. Albumet kom ut fire år etter at Mercury døydde. Queen-versjonen er ein powerballade typisk for seint i 1980-åra, med mykje klaverinstrument og elektrisk gitar. Han nådde 15. plassen på den britiske singellista i 1996, og vart ikkje den same salsuksessen som soloversjonen til May hadde vore. Queen-versjonen har sidan blitt rekna som den definitive versjonen då han vann prisen «Best Song Musically and Lyrically» under Novello Awards i 1997.). Songen vart då òg gjeven ut på Queen-albumet Greatest Hits III.

Musikkvideo 

Videoen til Brian May-versjonen av songen var regissert av David Mallet og består av May som syng føre kamera med klipp frå forskjellige heimevideoar. Videoen til Queen-versjonen vart regissert av DoRo og består av mange forskjellige klipp frå konsertar og andre musikkvideoar av bandet.

Medverkande 
Originalversjonen
Brian May – solo- og korvokal, elektrisk piano, klaverinstrument, akustisk og elektrisk gitar

Queen-versjonen
Freddie Mercury – solovokal
Brian May – elektrisk gitar, piano, korvokal
Roger Taylor – trommer
John Deacon – bassgitar
David Richards – klaverinstrument, synth-programmering

Andre versjonar
I 2003 framførte Queen og Luciano Pavarotti ei utgåve av «Too Much Love Will Kill You», ved den veldedige konserten til tenoren i Modena i Italia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Too Much Love Will Kill You» frå ,  den 31. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisielle YouTube-videoar frå Queen-versjonen: musikkvideo basert på kortfilmen «Heart-Ache», ved Freddy Mercury Tribute Concert
 Tekst på den offisielle nettsida til Queen

Queen-songar
Songar skrivne av Brian May
Brian May-songar
Songar skrivne av Frank Musker
Rockeballadar
Softrocksongar
Hollywood Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av David Mallet
A Winter's Tale av Queen

«A Winter's Tale» er ein song av Queen, frå albumet Made in Heaven, som kom ut i 1995 etter Freddie Mercury døydde i 1991. Han vart skriven etter innspelinga av Innuendo var over, og Mercury fekk inspirasjon til songen då han kikka ut vindauga på sjukehuset sitt ved Genfersjøen i Sveits. Songen har ei psykedelisk, draumeaktig kjensle, og skildrar det Mercury såg utafor vindauga. 

Mercury skreiv songen og spelte inn vokal og klaverinstrument. I dokumentarfilmen «Queen - Champions of the World» vert det sagt at dette var, om ikkje den første så i alle fall eit av dei særs få gongane Mercury spelte inn heile songen i eit forsøk i studio. Det vart sagt i filmen at Mercury alltid insisterte på å lage musikken før dei byrja på vokalarrangementet, men innsåg at han hadde lite tid att og at det ikkje var tid til å gjere det på noko anna måte. 

Songen vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet. I Storbritannia var singelen òg tilgjengeleg i eit avgrensa CD-omslag med grønt papir, som likna ei julegåve.

Medverkande 
Freddie Mercury - solo- og korvokal, klaverinstrument
Brian May - elektrisk gitar, klaverinstrument, korvokal
Roger Taylor - trommer, korvokal
John Deacon - bassgitar

Musikkvideo
Musikkvideoen, som vart skapt etter han døydde, var ein epitaf, der dei skriftlege merknadane Mercury hadde til songen, vart vist ved sidan av tidlegare bilete og klipp av Mercury.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «A Winter's Tale (Queen song)» frå ,  den 31. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 Tekst på den offisielle nettsida til Queen

Singlar frå 1995
Queen-songar
Parlophone-singlar
Psykedeliske rockesongar
Rockeballadar
Hollywood Records-singlar
Songar frå 1995
Songar skrivne av Freddie Mercury
Atle Kvåle

Atle Kvåle () er ein norsk lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Han er ordførar i Fusa kommune i Hordaland frå valet i 2015.

Kjelder 

Ap-ordførarar i Hordaland
Ordførarar i Fusa
Josh Macrae

Joshua J. Macrae () er ein engelsk trommeslagar og plateprodusent. Han var trommeslagar i bandet til Roger Taylor, the Cross. Han var medprodusent på somme av soloalbuma til Taylor, og spelte trommer på solokonsertane til Queen. Han arbeidde òg i studio med Queen nokre gonger etter 1992.

Utvald diskografi
 The Cross: Shove It (1988)
 The Cross: Mad, Bad and Dangerous to Know (1990)
 The Cross: Blue Rock (1991)
 Queen+: The Freddie Mercury Tribute Concert (DVD, 2002; perkusjon)
 Queen: Queen Rock Montreal (2007)
 Queen: Hungarian Rhapsody: Queen Live in Budapest (2012)
 Queen: Live at the Rainbow '74 (2014)
 Queen: Queen Forever (2014)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Josh Macrae» frå ,  den 31. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske trommeslagarar
Engelske plateprodusentar
Paul Rodgers

Paul Bernard Rodgers () er ein engelsk songar, låtskrivar og musikar, mest kjend for suksessen i 1960- og 1970-åra som vokalist i Free og Bad Company. Han bur i dag i Canada og er kanadisk borgar. Etter periodar i to mindre suksessrike band i 1980- og 1990-åra, The Firm og The Law, vart han soloartist. Han har i nyare år turnert og spelt inn musikk med Queen. Rodgers har blitt kalla «The Voice» av fansen sin. Ei undersøking i musikkmagasinet Rolling Stone rangerte han på 55. plassen på lista over dei 100 beste songarane gjennom tidene. I 2011 fekk Rodgers Ivor Novello-prisen for eineståande bidrag til britisk musikk.

Rodgers har vore omtalt som ei stor inspirasjonskjelde for mange rockesongarar, som David Coverdale, John Waite, Steve Overland, Lou Gramm, Jimi Jamison, Eric Martin, Steve Walsh, Joe Lynn Turner, Paul Young, Bruce Dickinson, Robin McAuley, Jimmy Barnes, Richie Kotzen og Joe Bonamassa. I 1991 kalla John Mellencamp Rodgers «den beste rockesongaren gjennom tidene». Freddie Mercury, den originale Queen-vokalisten, likte særleg Rodgers og den aggressive stilen hans.

Diskografi

Solo
Cut Loose (1983)
Muddy Water Blues: A Tribute to Muddy Waters (1993)
The Hendrix Set (live EP, 1993)
Paul Rodgers and Friends: Live at Montreux (1994, edited 2011)
Live: The Loreley Tapes (live album, 1996)
Now (1997)
Now and Live (2CD compilation, 1997)
Electric (2000)
Extended Versions (live album, 2006) (10 of the 13 Loreley Tapes in different order)
Live in Glasgow (2007)
Live at Hammersmith Apollo 2009 (2010)
The Royal Sessions (2014)

med Free
Tons of Sobs (1969)
Free (1969)
Fire and Water (1970)
Highway (1970)
Free Live! (live album, 1971)
Free at Last (1972)
Heartbreaker (1973)
The Free Story (1973)
The Best of Free (1991)

med Bad Company
Bad Company (1974)
Straight Shooter (1975)
Run With the Pack (1976)
Burnin' Sky (1977)
Desolation Angels (1979)
Rough Diamonds (1982)
The Original Bad Company Anthology (1999)
In Concert: Merchants of Cool (2002)
Hard Rock Live (2010)
Live at Wembley (2011)

med The Firm
The Firm (1985)
Mean Business (1986)
The Firm Live at Hammersmith 1984 (DVD, 1984)
Five From the Firm (DVD, 1986)

med The Law
The Law (1991)

med Queen + Paul Rodgers
Konsertalbum
Return of the Champions (CD/LP/DVD, 2005)
Super Live in Japan (DVD, 2006; Japan)
Live in Ukraine (CD/DVD, 2009)
Studioalbum
The Cosmos Rocks (CD, 2008)
Singlar
Rock Therapy  «Reaching out» (med Brian May+ Single 1996)
«Reachin' Out» / «Tie Your Mother Down» (CD-singel, 2005, Europa)
«Say It's Not True» (Nedlastbar/CD-singel, 2007)
«C-lebrity» (Nedlastbar/CD-singel, 2008)
Andre album
The A-Z of Queen, Volume 1 (berre to DVD-spor)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paul Rodgers» frå ,  den 31. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
  MSS Magazine interview 

Engelske bluessongarar
Engelske songarar
Engelske multi-instrumentalistar
Engelske rockesongarar
Engelske songar-låtskrivarar
Engelske låtskrivarar
Free-medlemmar
Bad Company-medlemmar
The Firm-medlemmar
Folk frå Middlesbrough
C-lebrity

«C-lebrity» er den andre singelen frå albumet The Cosmos Rocks av Queen + Paul Rodgers. Han vart spelt live første gongen under siste sendinga av Al Murray's Happy Hour. Songen fortel soga om ein gryande kjendis, som ikkje lèt mangel på talent halde seg attende. Singelen kom ut 8. september 2008 på CD, 7" vinyl og som digital nedlasting. Taylor Hawkins frå Foo Fighters syng korvokal. Brian May spelar bassgitar på songen.

Den 4. august 2008 vart songen spelt for første gongen på radioshowet til Ken Bruce på BBC Radio 2. Songen nådde toppen av UK Rock Singles Chart.

Lister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «C-lebrity» frå ,  den 31. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 Tekst på den offisielle nettsida til Queen

Singlar frå 2008
Queen + Paul Rodgers-songar
Songar skrivne av Roger Meddows-Taylor
Songar frå 2008
EMI Records-singlar
Parlophone-singlar
Say It's Not True

«Say It's Not True» var den første singelen til Queen + Paul Rodgers, gjeven ut på Verdas AIDS-dag 1. desember 2007. Songen var tilgjengeleg som gratis nedlasting frå QueenOnline.com. Songen var skriven av trommeslagaren Roger Taylor med alle dei tre medlemmane på vokal. Songen vart framført live på verdsturneen til Queen + Paul Rodgers i 2005-2006, men då som ein akustisk song med berre Taylor på vokal. Då songen vart framført på Rock the Cosmos-turneen, vart songen sungen av Taylor, May og Rodgers slik som på singelen.

Songen vart skriven for Nelson Mandela sin AIDS-organisasjon, «46664», og vart derfor framført av Queen den 29. november 2003 med Roger Taylor på gitar og David A. Stewart på gitar. 

Den 31. desember 2007 vart songen gjeven ut på CD-singel, og alle inntektene frå salet gjekk til «46664».

Konsertopptak 
 Return of the Champions CD/LP/DVD (2005)
 Super Live in Japan DVD (2006) (berre Japan)
 Live in Ukraine CD/DVD/DOWNLOAD (2009)

Lister
Sidan singelen var tilgjengeleg gratis på nettet gjorde han det ikkje så bra på salslistene.
 #5 (Italia, radio/nedlasting) 
 #62 (Nederland)
 #68 (Romania) 
 #75 (Frankrike)
 #82 (Tyskland)
 #90 (Storbritannia)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Say It's Not True» frå ,  den 31. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisielle YouTube-videoar: live video, Roger Taylor og Jeff Beck på Wintershall Estate (juni 2011)
 Tekst på den offisielle nettsida til Queen

Queen + Paul Rodgers-songar
Songar frå 2007
Singlar frå 2007
Rockeballadar
Songar skrivne av Roger Meddows-Taylor
Taylor Hawkins

Oliver Taylor Hawkins () var ein USA-amerikansk musikar som var mest kjend som trommeslagaren i rockebandet Foo Fighters. Før han vart med i bandet i 1997 turnerte han med Alanis Morissette på Jagged Little Pill og Can't Not-turneen, i tillegg til i det progressive, eksperimentelle bandet Sylvia. Syskenbarnet hans, Kevin Harrell, introduserte han for Dave Grohl etter å ha vore på campingtur med han i fleire veker i the Ozarks. Hawkins vart etter kvart trommeslagaren i bandet til Grohl, Foo Fighters. Han vart kåra til beste rocketrommis i 2005 av det britiske trommemagasinet Rhythm.

I 2004 skipa Hawkins sitt eige sideprosjekt, Taylor Hawkins and the Coattail Riders, der han spelte trommer og song.

Diskografi

Foo Fighters
 There is Nothing Left to Lose – (1999)
 One by One – (2002)
 In Your Honor – (2005)
 Echoes, Silence, Patience & Grace – (2007)
 Wasting Light – (2011)
 Sonic Highways – (2014)
 Saint Cecilia (EP) – (2015)

Taylor Hawkins and the Coattail Riders

 Taylor Hawkins and the Coattail Riders – (2006)
 Red Light Fever – (2010)

The Birds of Satan

 The Birds of Satan – (2014)

Coheed and Cambria

 Good Apollo, I'm Burning Star IV, Volume Two: No World for Tomorrow – (2007)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Taylor Hawkins» frå ,  den 31. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
taylorhawkins.com
Hawkin's Poor Brain – ei samling av intervju med Taylor
 Grohl og Hawkins Interview på The Hour med George Stroumboulopoulos

USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Foo Fighters-medlemmar
Grammy-vinnarar
Musikarar frå Los Angeles
Folk frå Topanga i California
Folk frå Fort Worth
Live in Ukraine

Live in Ukraine er eit dobbelt konsertalbum og den siste utgjevinga til det britiske rockesamarbeidet Queen + Paul Rodgers. Det vart spelt inn i september 2008 under Rock the Cosmos-turneen på Fridomsplassen i Kharkiv i Ukraina og vart gjeve ut 15. juni 2009. 

Den historiske Fridomsplassen i Kharkiv er så stor at fly brukte å lande her under andre verdskrigen. Over 350 000 ukrainarar kom for å sjå dei spele.

Innhald

Plate 1

Plate 2

Bonusspor for digital nedlasting

«A Kind of Magic» - 5:43
«Radio Ga Ga»  - 6:15

Medverkande 
Brian May: Gitar, arrangement, vokal
Roger Taylor: Trommer, perkusjon, vokal.
Paul Rodgers: Vokal, gitarar, piano.
Spike Edney: Klaverinstrument, perkusjon, vokal.
Jamie Moses: Gitar, vokal.
Danny Miranda: Bassgitar, akustisk gitar, vokal.

Format
 DVD Amaray Box
 Limited Edition (2CD Album + DVD)
 Tin Box (2CD Album + DVD + T-shirt) 
 Digital nedlasting (berre lyd)

Bakgrunnsstoff
 
 Den offisielle nettsida til Queen: Diskografi: Live in Ukraine

Queen + Paul Rodgers-album
Konsertalbum frå 2009
Hollywood Records-album
Parlophone-album
Jamie Moses

Jamie Moses () er ein engelsk-amerikansk gitarist. 

Han var med å starte Tex-Mex-bandet Los Pacaminos i 1993, leia av Paul Young og har vore andregitarist for Brian May og Queen sidan 1992.

Mellom 2005 og 2008 var han rytmegitarist og korvokalist for Queen + Paul Rodgers. Jamie er òg medlem av The SAS Band med Spike Edney, Hiding In Public, og festbandet The World Famous Red Sox. Moses har òg i mange år turnert med Tom Jones.

Utvald diskografi
 Merlin: Merlin (album 1974)
 Eric Burdon: I Used to Be an Animal (album 1988)
 Judy Cheeks: No Outsiders (album 1988)
 Bob Geldof: The Happy Club (album 1993)
 SAS Band: SAS Band (album 1994)
 Paul Young: Acoustic Paul Young (EP CD 1994)
 The Brian May Band: Live at the Brixton Academy (album/video, 1994)
 Paul Young: Paul Young (album 1997)
 Tony Hadley: Tony Hadley (album 1997)
 Roger Chapman: A Turn Unstoned? (album 1998)
 Brian May: Another World (sologitar på «Slow Down») (album 1998)
 Mike + The Mechanics: Mike & the Mechanics Live (album 1999)
 SAS Band: The Show (album 2000)
 Robbie McIntosh: Wide Screen (album 2001)
 Los Pacaminos: Los Pacaminos (album 2002)
 Various Artists: Nelson Mandela 46664 Concert, Amandla (album 2002)
 Rock Kids: Kids Will Rock You (album 2003)
 Drew Barfield: Deep Water Terminal (album 2004)
 Hiding in Public: Silent Exchange (album 2005)
 Queen + Paul Rodgers: Return of the Champions (CD/DVD, 2005)
 Queen + Paul Rodgers: Super Live in Japan (DVD, 2006, Japan only)
 Los Pacaminos: Los Pacaminos Live (album 2006)
 Hiding in Public: What Lies Ahead (album 2007)
 Broken English: The Rough With the Smooth (album 2007)
 Los Pacaminos: «A Fistful Of Statins» (album 2014) 
 Samantha Horwill: Figure of 3 (album 2007)
 Queen + Paul Rodgers: Live in Ukraine (DVD 2009)
 Hiding in Public: Worlds Away, Yards Apart (album 2009)
 Melissa Israel: Ghost of a Girl (album 2009)
 Charlotte Gordon Cumming: «The Brave Songs» (album 2010)
 Mike & the Mechanics: The Road» (album 2011)
 Hiding In Public: «Inner Anarchist» (album 2012)
 Band of Sisters: «Issues» (album 2013) 
 Zididada: «Fix Your Heart» (album 2013)
 Los Pacaminos: A Fistful of Statins (album 2014)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jamie Moses» frå ,  den 31. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 Biography frå BrianMay.com

Engelske rockegitaristar
Folk frå Ipswich
Diskografien til Queen

Queen debuterte i 1973 med Queen. Albumet Greatest Hits frå 1981 er det mestseljande albumet i britisk historie med 6 millionar selde eksemplar i 2014. Samelalbumet Greatest Hits II frå 1992 er òg eit av dei mestseljande albuma gjennomt idene med 3,8 millionar eksemplar.

Album

Studioalbum

Konsertalbum

Samlealbum

 Merknadar
 A: Nyutgjeving av Greatest Hits.
 B: Nyutgjeving av Greatest Hits II.

Plateboksar

Singlar

1970-åra

1980-åra

1990-åra

2000-åra

2010-åra

EPar

Som gjesteartist

Videospel

Musikkvideoar
«Keep Yourself Alive» (1973)
«Liar» (1973)
«Seven Seas of Rhye» (1974)
«Killer Queen» (1974)
«Now I'm Here» (1974)
«Bohemian Rhapsody» (1975)
«You're My Best Friend» (1976)
«Somebody to Love» (1976)
«Tie Your Mother Down» (1977)
«Good Old-Fashioned Lover Boy» (1977)
«We Are the Champions» (1977)
«We Will Rock You» (Fast live version) (1977)
«We Will Rock You» (1978)
«Spread Your Wings» (1978)
«Bicycle Race» (1978)
«Fat Bottomed Girls» (1978)
«Don't Stop Me Now» (1979)
«Love of My Life» (live) (1979)
«Crazy Little Thing Called Love» (1979)
«Save Me» (1979)
«Play the Game» (1980)
«Another One Bites the Dust» (1980)
«Flash» (1980)
«Under Pressure» (with David Bowie) (1981)
«Body Language» (1982)
«Las Palabras de Amor (The Words of Love)» (1982)
«Calling All Girls» (1982)
«Staying Power» (live) (1982)
«Back Chat» (1982)
«Radio Ga Ga» (1984)
«I Want to Break Free» (1984)
«It's a Hard Life» (1984)
«Hammer to Fall» (1984)
«One Vision» (1985)
«One Vision» (extended version) (1985)
«A Kind of Magic» (1986)
«Princes of the Universe» (1986)
«Friends Will Be Friends» (1986)
«Who Wants to Live Forever» (1986)
«I Want It All» (1989)
«Breakthru» (1989)
«The Invisible Man» (1989)
«Scandal» (1989)
«The Miracle» (1989)
«Innuendo» (1990)
«I'm Going Slightly Mad» (1991)
«Headlong» (1991)
«The Show Must Go On» (1991)
«These Are the Days of Our Lives» (1991)
«Somebody to Love» (live) (Queen + George Michael) (1992)
«Heaven for Everyone» (1995)
«A Winter's Tale» (1995)
«I Was Born to Love You» (1995)
«Too Much Love Will Kill You» (1996)
«Let Me Live» (1996)
«You Don't Fool Me» (1996)
«Mother Love» (1996)
«My Life Has Been Saved» (1996)
«The Show Must Go On» (live) (Queen + Elton John) (1997)
«No-One but You (Only the Good Die Young)» (1997)
«Another One Bites the Dust» (Small Soldiers remix) (1998)
«Under Pressure» (Rah mix) (1999)
«Let Me In Your Heart Again» (William Orbit mix) (2014)
«Let Me In Your Heart Again» (Queen version) (2014)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Discography of Queen» frå ,  den 31. juli 2016.

Bakgrunnsstoff
 Diskografien til Queen på den offisielle nettsida deira

Diskografi
Queen
Hayabusa 2

Hayabusa 2 er ein japansk romsonde på veg til asteroiden 162173 Ryugu. Han har ei liknande utforming som den fyrste Hayabusa-sonden og vart skoten opp frå Tanegashima romsenter 3. desember 2014. Han er venta å nå Ryugu i 2018.

Hayabusa 2 ber med seg landaren MASCOT, som er utforma som ein boks med ein storleik på . MASCOT veg 10 kg og har eit kamera, eit infraraudt radiometer, eit magnetometer og eit spektrometer. Han har evna til å hoppa omkring på asteroideyta.

Namn
Hayabusa (隼) er japansk for «falk», deriblant vandrefalk.

Sjå òg 
 Hayabusa

Kjelder 
 Sida til NSSDC om Hayabusa 2

JAXA-sondar
Asteroidesondar
Skipingar i 2014
Deon Hemmings

Deon Hemmings () er ein jamaicansk tidlegare friidrettsutøvar frå Saint Ann Parish som i 1990-åra og tidleg 2000-tal tilhøyrde verdseliten på 400 meter hekk. Åra 1992-2001 kvalifiserte ho seg til alle åtte OL- og VM-finalane på langhekken. Ho vart olympisk meister i 1996, og tok òg OL-sølv, VM-sølv og to VM-bronsar i øvinga. Dessutan vann ho OL-sølv og VM-bronse i 4 x 400 m stafett med Jamaica.

Aktiv
Hemmings kom på andreplass på 400 m hekk i Samveldeleikane 1994 i Victoria i Australia, britisk-engelske Sally Gunnell sigra. I 1995 vann Hemmings si fyrste VM-medalje, ein bronsemedalje på 400 meter hekk i Göteborg.

Høgdepunktet for Hemmings kom under dei olympiske leikane 1996 i Atalanta, der ho lukkast vinne langhekken på ny olympisk rekord, 52,82 sekundar, framom Kim Batten og Tonja Buford-Bailey, begge frå USA. Det var den aller fyrste olympiske gullmedaljen vunne av ei kvinne frå Jamaica. I VM 1997 var ho nær ved å sikre seg nok ein gullmedalje, men måtte gje tapt for Nezha Bidouane frå Marokko. Ho fekk også ein bronsemedalje i same meisterskapen då ho sprang den tredje etappen for Jamaica sitt lag i 4 x 400 meter stafett. To år seinare tok ho i Sevilla si tredje strake VM-medalje i 400 m hekk, ein bronse.

Eit sterkt løp av russiske Irina Privalova hindra Hemmings å forsvare OL-gullet på langhekken då sommarleikane 2000 fann stad i Sydney. Med 53,12 sekundar i sluttid viste ho Hemmings til sølv på tida 53,45. Også i 4 x 400 meter stafett fekk Hemmings ein sølvmedalje for sin og lagkameratane sin innsats.

Ho la opp etter 2001-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Utslått i forsøka (nr 18 – 57,13)
OL 1992 i Barcelona: Nr 7 på 400 m hekk – 55,58
VM 1993 i Stuttgart: Nr 6 på 400 m hekk – 54,99
VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje på 400 m hekk – 53,48
OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje på 400 m hekk – 52,82
VM 1997 i Aten: Sølv på 400 m hekk – 53,09. Bronse i 4 x 400 m stafett
VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje på 400 m hekk – 53,16
OL 2000 i Sydney: Sølvmedaljar på 400 m hekk – 53,45, og i 4 x 400 m stafett
VM 2001 i Edmonton: Nr 7 på 400 m hekk – 55,83

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deon Hemmings» frå ,  den 31. juli 2016.  
 

Jamaicanske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Olympiske meistrar for Jamaica
Mr. Bad Guy

Mr. Bad Guy er det første soloalbumet til Queen-songaren Freddie Mercury. Albumet kom ut i 1985 i ei tid då Queen tok ein pause i studio. Det inneheld elleve songar, alle skrivne av Mercury. Albumet vart dedisert til «katten min Jerry—og Tom, Oscar og Tiffany, og alle katteelskarar i universet - alle andre kan dra til helvete».

Musikken på albumet er inspirert av disco og dansemusikk. Det skilde seg frå typiske Queen-album, som var meir rockeprega. Albumet tok nesten to år å spele inn, sidan Mercury måtte samle nok songar, samstundes som han var oppteken med bandet. I starten var det meininga at albumet skulle ha med duettar mellom Mercury og Michael Jackson. Dei spelte inn «There Must Be More to Life Than This», men Mercury avslutta samarbeidet då han syns det ukomfortabelt å arbeide medan lamaen til Jackson var i studio. Innspelinga var krevjande for Mercury sidan han tok del i alt frå innspelinga til å vere lydteknikar for å få den ønska effekten. Mercury brukte syntheziserar og orkestrerte kvart spor.

Songen «Living on My Own» vart gjeven ut på ny i 1993 i ein remixa versjon av No More Brothers, medan «I Was Born to Love You» og «Made in Heaven» seinare vart omarbeidde av dei tre attverande Queen-medlemmane og gjevne ut på Made in Heaven. Albumet til Mercury skulle opphavleg heite Made in Heaven.

Innhald

Medverkande 
Freddie Mercury – vokal, piano, synthesiser
Fred Mandel – meir piano, synthesiser, gitar
Paul Vincent – sologitar
Curt Cress – trommer
Stephan Wissnet – bassgitar
Jo Burt – bandlaus bass på «Man Made Paradise»
Rainer Pietsch – arrangement for «Mr. Bad Guy»
Mack og Stephan Wissnet – Fairlight CMI, trommeprogrammering
Mack, assisted by Stephan Wissnet – lydteknikar
The Artful Dodger – plateomslag
A. Sawa – fotografi

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mr. Bad Guy» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Freddie Mercury-album
Debutalbum frå 1985
Album produserte av Reinhold Mack
Columbia Records-album