alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
OGAE Second Chance Contest 2018

OGAE Second Chance Contest 2018 (OGAE SCC 2018) var den trettiandre gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Eskilstuna i Sverige, etter at Sverige vann tevlinga i 2017 med songen «A Million Years» av Mariette.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2018 måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2018; men om ein hadde vunne ein nasjonal finale kunne ein ikkje deltake i OGAE Second Chance Contest.

27 land deltok i tevlinga. Tsjekkia og San Marino (for OGAE Rest of the World) deltok for fyrste gong i OGAE Second Chance Contest, medan Armenia, Frankrike, Romania, Serbia og Sveits returnerte til tevlinga. Georgia og Hellas, som deltok i 2017, deltok ikkje i 2018-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Italia vann OGAE Second Chance Contest for tredje gong, med songen «Il mondo prima di te» av Annalisa.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2018
 Junior Eurovision Song Contest 2018

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «OGAE Second Chance Contest 2019» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2018
Markusplassen

Markusplassen (italiensk Piazza San Marco eller berre La Piazza) er det største opne torget i Venezia. Markuskyrkja, Dogepalasset og Biblioteca Marciana står ved Markusplassen.

Venezia
Dogepalasset

Dogepalasset (italiensk Palazzo Ducale) er eit kjend byggverk i Venezia. Bygget har fungert som regjeringsbygg og rettslokale. Det var også bustad for dogen og forvaltingssentrum og herskarresidens for Republikken Venezia. Dogepalasset er eit av dei viktigaste profane bygga i gotisk stil.

Palasset ligg ved sida av Markuskyrkja ved Markusplassen. Bak palasset fører ei av dei best kjende bruene i Venezia – Sukkas bru – til fengselet. Mot sør vender palasset ut mot Canal Grande, berre skild av eit breitt fortorg.

Historie 
Den første dogen som er historisk bekrefta blei innsett i 726, og bygginga av palasset byrja på 800-talet under dogane Angelo og Giustiniano Participazio, då i bysantinsk stil oppå eksisterande romerske murar. Det blei øydelagd av brann fleire gonger, og bygd opp att.

Den eldste delen av palasset er den som ligg nærast vatnet.

Først rundt 1340 byrja bygningen å få si noverande form med venetiansk marmor og kalkstein frå Istria. Arkitekten er ukjend, men Proto Enrico, Pietro Baseio og steinhoggaren Filippo Calendario var med på å bidra. Fasadane blei til mellom 1400 og 1424.

Palasset gjekk gjennom ei omfattende ombygging på 1440-talet ved dei tre brørne Bon. Den kjende porten Porta della carta blei oppført og utsmykka av Giovanni og Bartolomeo Bon i 1442. Etter ein brann i 1483 måtte palasset byggast om. Dette arbeidet blei først leia av Antonio Rizzo og seinare av Pietro Lombardo fram til 1511.

Den indre, austlege lengda fekk eit fullstendig renessansepreg med ein praktfull gard og ei fritrapp, Scala de' giganti. Den indre hovudtrappa, Scala d'oro, og andre parti blei pryda med arbeid av Jacopo Sansovino og Alessandro Vittoria. Taka fekk ei rik stuccoutsmykking og blei rikt måla. Desse takmåleria og dessutan mange veggmåleri blei utførte av Tintoretto og fleire andre av dei fremste meisterane i Venezia.

To brannar på 1500-talet øydela mange av romma i palasset; den første den 11. mai 1574 og den andre den 20. desember 1577. Dei ødela mange av verka som var blitt skapte fram til då av kunstnarar som Gentile da Fabriano, Pisanello, Gentile Bellini, Alvise Vivarini, Vittore Carpaccio, Tiziano og Paolo Veronese. Restaureringa som følgde var leia av Antonio da Ponte og blei avslutta i 1580.

Rundt år 1600 bygde Antonio Contin eit fengsel inntil palasset som ein når over ein kanal via Brua av sukk. Det var også fengselsceller inne i sjølve palasset, men dei var berre for statsfangar og høgforrædarar.

I mai 1797 blei Venezia kringsett av Napoléon Bonaparte, og delar av palasset blei øydelagde.

Først i 1874, etter at Venezia var blitt del av det sameinte Italia, blei det utført ei ny restaurering. Embetskontora som var i palasset, bortsett frå Soprarintendenza per i Beni Ambientali e Architettonici di Venezia e Laguna, som framleis held til der (2015), blei flytta ut til andre stader i byen.

Dogepalasset blei gjort om til museum i 1923.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dogepalasset» frå ,  den 5. juli 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Venezia
Arkitektur frå 1300-talet
Arkitektur frå 1400-talet
The Island of the Fay

The Island of the Fay er det 127. albumet totalt og det 51. studioalbumet til den tyske electronicagruppa Tangerine Dream, utgjeve mars 2011. 

Det er den første utgjevinga deira med fiolinisten Hoshiko Yamane som bandmedlem. Albumert markerte byrjinga på den nye «Sonic Poems»-serien til bandet. Albumet var meint som «Ei ikkje-verbal musikalsk utgåve» av Edgar Allen Poe-romanen med same namn. 

For første gongen sidan 2008 bidrog Thorsten Quaeschning med somme komposisjonar på eit Tangerine Dream-album. Tre av dei åtte spora er komponerte av han, medan dei fem andre er komponerte av Edgar Froese.

Innhald

Medverkande
Tangerine Dream
Edgar Froese - klaverinstrument, gitar
Thorsten Quaeschning - klaverinstrument, elektroniske trommer, e-bow, mellotron
Linda Spa - fløyte
Iris Camaa - perkusjon
Bernhard Beibl - akustisk gitar
Hoshiko Yamane - fiolin

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Island of the Fay» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2011
Tangerine Dream-album
OGAE Second Chance Contest 2017

OGAE Second Chance Contest 2017 (OGAE SCC 2017) var den trettifyrste gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Warszawa i Polen, etter at Polen vann tevlinga i 2016, med songen «Cool Me Down» av Margaret.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2017, måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2017; men om eit bidrag hadde vunne ein nasjonal finale, kunne ikkje bidraget deltake i OGAE Second Chance Contest.

22 land deltok i tevlinga. Georgia (for OGAE Rest of the World) og Hellas, Island og Portugal returnerte til tevlinga. Austerrike, Belgia, Israel, Romania og Sveits, som deltok i 2016, deltok ikkje i 2017-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Sverige vann OGAE Second Chance Contest for femtande gong, med songen «A Million Years» av Mariette.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2017
 Junior Eurovision Song Contest 2017

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «OGAE Second Chance Contest 2019» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2017
OGAE Second Chance Contest 2016

OGAE Second Chance Contest 2016 (OGAE SCC 2016) var den trettiande gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Siena i Italia, etter at Italia vann tevlinga i 2015, med songen «Fatti avanti amore» av Nek.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2016 måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2016; men om eit bidrag hadde vunne ein nasjonal finale, kunne ikkje bidraget deltake i OGAE Second Chance Contest.

Tjuetre land deltok i tevlinga. Belgia, Israel, Polen, Spania, Storbritannia, Ukraina og Ungarn (for OGAE Rest of the World) returnerte til tevlinga. Romania deltok også i tevlinga, til trass for at Romania vart diskvalifisert frå å deltake i Eurovision Song Contest i 2016. Hellas, Irland, Moldova, Portugal og Serbia, som deltok i 2015, deltok ikkje i 2016-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Polen vann OGAE Second Chance Contest for fyrste gong, med songen «Cool Me Down» av Margaret.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2016
 Junior Eurovision Song Contest 2016

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «OGAE Second Chance Contest 2019» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2016
Vasily Arkhipenko

Vasily Albertovitsj Arkhipenko () er ein ukrainsk tidlegare friidrettsutøvar som spesialister seg i 400 meter hekk og som representerte Sovjetunionen.

Arkhipenko tok bronsemedaljen i 400 meter hekk ved europameisterskapen 1978 i Praha, med tida 49,77 sekund kom han i mål fem hundre dels sekund bak lagkameraten Dmitrij Stukalov, begge to var over sekundet bak den suverene vinnaren, vesttyske Harald Schmid. Den 5. august 1979 sprang Arkhipenko sitt livs løp i Torino der han vart andremann på 48,34, vinnaren Schmid sette europarekord med 47,85 sekund.

Under dei olympiske sommarleikane 1980 i Moskva vann Arkhipenko sølv på langhekken, med tida 48,86 enda han 0,16 sekund bakom Volker Beck frå Aust-Tyskland. I sitt siste store meisterskap, EM i friidrett 1982, kom han med tida 48,68 på fjerdeplass, fattige 0,04 sekund etter bronsemedaljøren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wassyl Archypenko» frå ,  den 6. juli 2020.  
 

Hekkeløparar
Sovjetiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske OL-deltakarar
Barmen

Barmen kan visa til
Barmen på Barmøy
Barmen i Risør
Barmen på Nerlandsøya
Barmen i Tyskland
Barmen-Elberfeld i Tyskland
Peis

Ein peis (av lågtysk pisel) er ein mura, open eldstad med røykfang, vanlegvis oppført i stein eller tegl og plassert innandørs.

Peisen avløyste åra som eldstad i stovene på Austlandet og i Trøndelag i 1600- og 1700-åra. I ei årestove var åra eit ope bål midt på golvet, og eit hol i taket, ljoren, slapp røyken ut og lyset inn. Peisestovene fekk skorstein til over tak, og på grunn av steinen i sjølve peisen blei mykje av varmen magasinert. I peisestovene låg peisen oftast i eit hjørne, og han tente både til matlaging, som varmekjelde og som lyskjelde. Då stover fekk peis i staden for åre blei ljoren i taket stengd for å hindra uønska varmetap. Dette medførte at denne lyskjelda forsvann, og stovene måtte få lys frå vindauge i veggane. 

I løpet av 1800-åra blei peisen avløyst av jarnomnen til oppvarming, og av komfyren til matlaging.

Kring 1900 blei det moderne å skaffa peis for hygge, først i hyttene til byfolk på landet, seinare òg i stoverom i bymiljø. Moderne peisar kan plasserast både i eit hjørne eller som båspeis på ein flat vegg. Ofte blir eldstaden og pipekonstruksjonen lagt inne i og bak veggen (eller utanfor huset om det er ein yttervegg). Ein vanleg type peis har ein innsats av støypejarn og er omgjeven av luftekanalar som trekkjer kald luft inn gjennom ventilar nede ved golvet og slepp oppvarma luft ut øvst.

I seinare tid er det òg laga utepeisar, som ein kan bruka er til hyggebrenning på terrassar og liknande.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peis» frå ,  den 6. juli 2020.  
 

Eldstader
Ord frå lågtysk
Heino Puuste

Heino Puuste () er ein estisk tidlegare friidrettsutøvar som i 1982 vann EM-sølv i spydkast som representant for Sovjetunionen.

Aktiv
Puuste høyrde med i verdseliten i spydkasting frå 1980 til 86. 29. mai 1980 sette han personbeste i Helsinki med eit kast 89,32 meter. To månader seinare kasta han spydet 86,10 meter under OL-finalen og vart fjerdemann i tevlinga. Sist i juni 1982 forbetra Puuste seg i Cottbus til 90,32 m då Aust-Tyskland møtte Sovjetunionen til landskamp. Seinare i same sesongen sikra han seg sølvmedaljen ved europameisterskapen i Aten.

Under landskampen mellom Storbritannia og Sovjetunionen i Birmingham den 5. juni 1983 sletta Puuste den sovjetiske spydrekorden då han vann spydtevlinga. Med eit kast på 94,20 meter forbetra han landsrekorden til Jānis Lūsis med 40 cm. I den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i Helsinki i august månad enda Puuste på fjerdeplass. OL-sesongen 1984 kasta Puuste 91,86 m som best, men deltok ikkje i Los Angeles då Sovjetunionen boikotta leikane.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Nr 4 – 86,10 m
EM 1982 i Aten: Sølvmedalje – 89,56 m, bakom Uwe Hohn (91,34 m)
VM 1983 i Helsinki: Nr 4 – 84,56 m
EM 1986 i Stuttgart: Nr 5 – 80,34 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Heino Puuste» frå ,  den 6. juli 2020.  
 

Estiske spydkastarar
Sovjetiske spydkastarar
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
OGAE Second Chance Contest 2015

OGAE Second Chance Contest 2015 (OGAE SCC 2015) var den tjueniande gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Stockholm i Sverige, etter at Sverige vann tevlinga i 2014, med songen «Survivor» av Élena Paparízou.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2015 måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2015; men om eit bidrag hadde vunne ein nasjonal finale, kunne ikkje bidraget deltake i OGAE Second Chance Contest.

Atten land deltok i tevlinga. Austerrike, Italia, Latvia, Moldova og Serbia returnerte til tevlinga. Belgia, Frankrike, Island, Israel, Romania og Spania, som deltok i 2014, deltok ikkje i 2015-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Italia vann OGAE Second Chance Contest for tredje gong, med songen «Fatti avanti amore» av Nek.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2015
 Junior Eurovision Song Contest 2015

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «OGAE Second Chance Contest 2019» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2015
Solvang & Skåredalen Skolekorps

Solvang & Skåredalen skolekorps er eit skulemusikkorps i Haugesund i Rogaland.

Historie 
Korpset stammar frå Breidablikk skolekorps, stifta 1912, men då skulen vart lagd ned, flytta drifta over til Solvang skule som stod klår i 1960. Korpset heitte då Solvang skulekorps. Då Skåredalen skule stod klår i 2003 vart ein del av elevane på Solvang skule flytta over til Skåredalen skole. Skulane valde difor å danna eit felles korps framfor to individuelle, sidan mange av medlemmane som flytta over til Skåredalen allereie gjekk i Solvang skulekorps.  

Korpset talte rundt 35 medlemmar hausten 2009, men omstende førde til at korpset talte 12 medlemmar neste år. Styret gjekk då ut med melding at om ingen tok over drifta, ville korpset leggjast ned. I ein periode var det berre 9 medlemmar. Eit nytt styre tok så over, og det vart sett i verk eit aktivt rekrutteringsarbeid. Våren 2016 talde korpset 53 medlemmar, fordelt over eit hovudkorps og eit juniorkorps som starta opp våren 2016.

Konkurransar

Rogalandsmesterskapet i korps 
Korpset deltek årleg på Rogalandsmesterskapet i skulekorps (RM), og har dei siste åra vist stor fremgang. Frå 2016 deltek korpset i 3. divisjon, og frå 2018 i 2. divisjon.

Norgesmesterskap for skulekorps 
Etter sigeren i 3. divisjon i Rogalandsmesterskapet 2017 vart det bestemt at korpset skulle delta i NM for skulekorps i 2018. Korpset valde då å stilla i 3. divisjon under NM.

Stavanger Open 
Stavanger Open er ein skulekorpskonkurranse som vert arrangert kvar haust. Korpsa vert dømt på to ulike måtar: I ferdighieter og skodespel

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Solvang & Skåredalen Skolekorps» frå ,  den 7. juli 2020.  
 
Skulekorps
Kultur i Haugesund
Christina Lathan

Christina Lathan, fødd Brehmer, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Altdöbern i Brandenburg som tevla for Aust-Tyskland. Ho vann OL-gull 1976 og EM-gull 1978 i 4 x 400 m stafett og OL-sølv 1976, EM-sølv 1978 og OL-bronse 1980 på 400 meter.

Aktiv
Brehmer forbetra i slutten av april 1976 den austtyske rekorden på 400 meter til 50,10 sekund ved eit stemne i Sotsji i Sovjetunionen. Den 10. mai sette ho verdsrekord i Dresden, ho vart då klokka i mål på tida 49,77. Verdsrekorden vart berre seks veker gammal, til dess polske Irena Szewińska sprang distansen på 49,75 sekund. I OL-finalen i Montreal den 29. juli kneip Brehmer sølvmedaljen på 400-meteren, slått med over sekundet av Szewińska som forbetra verdsrekorden til 49,29. To dagar sprang Brehmer Aust-Tyskland inn til OL-gull og verdsrekord i 4 x 400 m stafett, etter Doris Maletzki, Brigitte Rohde og Ellen Streidt og Doris Maletzki hadde teke seg av dei tidlegare etappane.

I europameisterskapen 1978 kneip Brehmer på ny ein sølvmedalje på 400 m, to hundredels sekund føre Irena Szewińska, begge to vart for statistar å rekne mot Marita Koch som flytta verdsrekorden til under 49 sekund. Meisterskapen i Praha vart avslutta med EM-gull i 4 x 400 m stafett, saman med Christiane Marquardt, Barbara Krug og Marita Koch.

Under Sommar-OL 1980 forbetra ho som Christina Lathan sitt personbeste på 400 meter til 49,66 sekund og fekk bronsen, Marita Koch vart olympisk meister og Jarmila Kratochvílová tok sølv. I 4 x 400 stafett fekk Lathan sølv i lag med Gabriele Löwe, Barbara Krug og Marita Koch.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1976 i Montreal: Sølv på 400 m – 50,51, bakom (49,29). Gull i 4 x 400 m (3.19,2)
EM 1978 i Praha: Sølv på 400 m – 50,38, bakom Marita Koch (48,94). Gull i 4 x 400 m (3.21,2)
OL 1980 i Moskva: Bronse på 400 m – 49,66. Sølv i 4 x 400 m (3.20,3)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Christina Lathan» frå ,  den 7. juli 2020.  
 

Tyske sprintarar
Austtyske idrettsutøvarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Rendille

Rendille (formene rendile og randile er også i bruk) er eit afroasiatisk språk som blir snakka av rendillefolket i det nordlege området av Kenya. Rendille er ein del av den kusjittiske språkgreina i den afroasiatiske språkfamilien.

Alfabet
Rendille blir skrive med det latinske alfabetet. Bokstavane og digrafane er::

Rendille markerer høg tone med akutt aksent. Låg tone er umarkert.

Fonologi

Konsonantar

Vokalar

Tone 
Rendille er eit tonespråk, og har høg og låg tone.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rendille language» frå ,  den 7. juli 2020.

Fotnotar

Referanselitteratur 

 Antoinette Oomen.  1981.  "Gender and Plurality in Rendille," Afroasiatic Linguistics 8:35-75.
 Steve Pillinger & Letiwa Galboran.  1999.  A Rendille Dictionary, Including a Grammatical Outline and an English-Rendille Index.  Cushitic Language Studies Volume 14.  Cologne:  Rüdiger Köppe Verlag.
 Günther Schlee. 1978. Sprachliche Studien zum Rendille. Hamburger Philologische Studien 46. Hamburg: Helmut Buske Verlag.
 Ronald J. Sim.  1981.  "Morphophonemics of the Verb in Rendille," Afroasiatic Linguistics 8:1-33.

Språk i Kenya
Kusjittiske språk
Einskildspråk
Dotar

Dotara eller dotar (, , 'to strengar') er eit strengeinstrument frå Sør-Asia som kan ha to, fire eller i nokre høve fem strengar
Instrumentett har opphav i Bengal og Nordaust-India; Bangladesh, Assam, Vest-Bengal og Bihar. Den tidlegaste referansen til instrumentet er i Saptakanda Ramayana frå 1300-talet. Seinare blei det teke i brukt av vandrande asketar kjende som baular og fakirar.

Sjå òg 
 Ektar
 Dutar
 Sarod

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dotara» frå ,  den 7. juli 2020.

Bakgrunnsstoff
 

Bangladeshiske musikkinstrument
Indiske musikkinstrument
Klimpreinstrument
Kenmare

Kenmare (irsk  'det litle reiret') er ein liten by sør i County Kerry på Irland. 
Han har  innbyggjarar (2016).
Namnet «Kenmare» er ein anglisert versjon av Ceann Mara, 'toppen av sjøen', som viser til at byen ligg inst i Kenmare Bay.

Kenmare ligg inst i Kenmare Bay, som også blir kalla Kenmare River, der elva Roughty (An Ruachtach) renn ut i havet. Han ligg mellom halvøyane Iveragh og Beara. Busetnader i nærleiken er Tuosist, Ardgroom, Glengarriff, Kilgarvan, Killarney, Templenoe og Sneem.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kenmare» frå ,  den 8. juli 2020.

Bakgrunnsstoff

 

 
Busetnader i County Kerry
Waituna Lagoon

Waituna Lagoon ligg på sørkysten til Sørøya på New Zealand og dannar delar av våtmarka Awarua Wetland, ein Ramsarstad som vart oppretta i 1976.

Lagunen er eit viktig habitat for både stadbundne fuglar og flyttfuglar, og 73 ulike artar er oppdaga her. Den auka utbreiinga i lagunen av plantearten Leptocarpus som har vore observert gjennom ein 50-års periode, har vorte tilskrive kunstige opningar mellom lagunen og havet, og auka mengde sediment.

Lagunen er i stor grad upåverka av menneskeleg aktivitet, men der er for høge næringsnivå og sedimentering, noko ein ottast vil føra til eutrofiering.
Det har også vore oppblomstringar av potensielt giftige algar i lagunen .

Rekreasjonsbruk 
Waituna Lagoon er ein kjend stad for fiske og fuglejakt. Der er gode førekomstar av aure i lagunen og i tilførsleelvene, men der er ei fangstgrense på to fiskar pr person pr dag. Fiskesesongen er frå 1. oktober til 30. april.

Der er godt utval av jaktbare fuglar i lagunen, med stokkender som den viktigaste arten. Av andre fugleslag det vert jakta på i sesongen er sigdskeiand (maori kuruwhengi), kanadagås (innført til New Zealand i 1905 for jakt, no sett på som ei uønska art), maorirustand (maori pūtangitangi) og svartsvane (som sjelden vert skoten på av jegrar)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Waituna Lagoon» frå ,  den 8. juli 2020.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
http://www.waituna.org.nz , Environment Southland
Awarua Wetland - Waituna Lagoon Department of Conservation
https://www.wetlandtrust.org.nz/get-involved/visit-wetlands/wetlands-you-can-visit-in-the-southland-region/ National Wetland Trust of New Zealand

Landform i Southland på New Zealand
Lagunar på New Zealand
Foveaux-sundet
Ramsarstader på New Zealand
NM i friidrett 1947

Noregsmeisterskapen i friidrett 1947 vart avvikla over to helgar i august månad på Bislett stadion i Oslo, med unnatak for 10 000 meteren. 

Den aller fyrste noregsmeisterskapen for kvinner vart arrangert laurdag 9. og sundag 10. august. Helga etter, frå fredag 15. til sundag 17. august, gjekk meisterskapen for menn føre seg på same bana. Ein noregsmeister på 10 000 meter vart kåra i Odda sundag 21. juli.  Kvinnene tevla i 9 øvingar, mennene i 19  øvingar.

Martin Stokken vart tildelt kongepokalen for prestasjonen på 3 000 meter hinder.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

60 m

100 m

200 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 11. august 1947
Arbeiderbladet 18. august 1947

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1947
Idrettstilskipingar i Vestland
Idrettstilskipingar i Oslo
Nafkam

Nasjonalt forskningssenter innen komplementær og alternativ medisin (NAFKAM) er ei eining under det helsevitenskapelige fakultet (Helsefak) ved UiT Norges arktiske universitet. NAFKAM stimulerer til, utfører og koordinerer norsk forsking innen komplementær og alternativ behandling. Forskningssenteret vart oppretta i 2000 etter initiativ frå Noregs forskningsråd.

Senteret har frå 2002 ført eit register over eksepsjonelle forløp knytta til sjukdom og alternativ behandling (RESF).

NAFKAM opna i 2007 Nasjonalt informasjonssenter for alternativ behandling (nifab.no) på oppdrag frå Helse- og Omsorgsdepartementet, leia av Vinjar Fønnebø. Frå 1. april 2020 var professor Miek Jong leiar for senteret.

Bakgrunnsstoff

UiT Noregs arktiske universitet
Alternativ behandling
Skipingar i 2000
Tyskland i Junior Eurovision Song Contest

Tyskland debuterte i Junior Eurovision Song Contest i 2020 i Warszawa i Polen. Artisten vart vald gjennom den nasjonale uttakinga Dein Song für Warschau, medan songen vart vald internt av den tyske kringkastaren KiKA.

Bidrag i Junior Eurovision Song Contest

Røystehistorikk

Sjå òg
 Tyskland i Eurovision Song Contest

Kjelder

Bakgrunnstoff 
 Tyskland i Junior Eurovision Song Contest

Land i Junior Eurovision Song Contest