alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Steve Nieve

Steve Nieve () er ein engelsk musikar og komponist. I ein karriere på over 40 år har Nieve vore medlem av Elvis Costello og The Attractions, The Imposters og Madness. Han har òg vore særs aktiv som studiomusikar og spelt med ei rekkje andre artistar. 

I 2003 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Elvis Costello and the Attractions.

Blant andre artistar Nieve har spelt for finn ein The Neville Brothers, Hothouse Flowers, Graham Parker, Squeeze, Tim Finn, Kirsty MacColl, Nick Heyward og David Bowie). I 1986 skipa Nieve si eiga gruppe, Perils of Plastic med den tidlegare Deaf School-songaren Steve Allen, og gav ut tre singlar i Storbritannia i 1986 og 1987. 

Nieve har òg gjeve ut fleire soloalbum, og det første, Keyboard Jungle, kom ut i 1983.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steve Nieve» frå ,  den 25. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 Offisiell nettstad

Elvis Costello & the Attractions-medlemmar
Engelske rockeklaverspelarar
Engelske studiomusikarar
Elevar ved Royal College of Music
Musikarar frå London
Engelske punkrock-musikarar
Engelske new wave-musikarar
Alternative rockeklaverspelarar
Britiske alternative rockemusikarar
Britiske post-punk-musikarar
Engelske klassiske musikarar
Engelske filmmusikkomponistar
Johnny and Mary

«Johnny and Mary» er ein song skriven og framført av Robert Palmer. Palmer sin versjon vart spelt inn i 1980 i Compass Point Studios i New Providence på Bahamas. Songen kom ut på Clues (1980).

«Johnny and Mary» nådde 44. plassen på UK Singles Chart, og gjekk inn på topp 40 i Canada, Australia, New Zealand, Sør-Afrika og fleire land i Europa. I Tyskland gjekk songen heilt til sjuandeplassen på singellista og låg i alt 23 veker inne på topp 20. I Spania gjekk songen til topps på den spanske singellista.

Sjølv om songen ikkje gjekk inn på Hot 100-lista i USA, nådde han 18. plassen på Billboard's Club Play Singles chart.

«Johnny and Mary» vart nytta som signaturmelodi i reklamefilmar for Renault-bilar gjennom 1980- og 1990-åra. Dei første reklamefilmane nytta originalversjonen til Palmer, medan ei rekkje spesialinnspelingar innan forskjellige stilar i 1990-åra, mellom anna ei akustisk tolking av Martin Taylor, som han gav ut på albumet sitt Spirit of Django. Taylor spelte inn ein alternativ versjon for Renault. I 2021 spelte Hanna Hägglund inn ein ny versjon av songen, igjen nytta av Renault i ein TV-reklame for å lansere den nyaste versjonen av modellen Clio.

AllMusic meinte at «Johnny and Mary» var inspirasjonen for Rod Stewart sin seinare hit «Young Turks».

Salslister

Vekeslister

Årslister

Todd Terje- og Bryan Ferry-versjonen

Den norske DJ-en Todd Terje laga ein versjon av «Johnny and Mary» for debutalbumet sitt It's Album Time. Han fekk med seg den engelske musikaren Bryan Ferry på vokal. Todd Terje sin versjon kom ut på singel 7. april 2014 digitalt og nådde 185. plassen på Den franske singellista. Songen kom same året ut på det fjortande studioalbumet til Ferry, Avonmore.

Innhald

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Johnny and Mary» frå ,  den 25. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Singlar frå 1980
Songar frå 1980
Island Records-singlar
Robert Palmer-songar
Songar skrivne av Robert Palmer
Britiske synth-pop-songar
Britiske new wave-songar
Nummer-ein-singlar i Spania
Bryan Ferry-songar
Todd Terje-songar
Paul Turner

Paul Turner () er ein engelsk bassist som er medlem av jazz-funk-bandet Jamiroquai.

Han har vore medlem av Jamiroquai sidan 2005 og har òg spelt mykje med Annie Lennox sidan 2002, i tillegg til at han har spelt med artistar som Tina Turner, Bryan Ferry, Tom Jones og George Michael og boybandartistar som Take That, Gary Barlow og 911.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paul Turner (bassist)» frå ,  den 26. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske rockebassistar
Folk frå Sunderland
Musikarar frå London 
Engelske låtskrivarar
Britiske jazzbassistar
Jamiroquai-medlemmar
Fuglekoloni

Fuglekoloni er ei stor samling av ein eller fleire artar av fuglar som lever, lagar reir og/eller ynglar tett samen. Dersom fuglane hekkar i store mengder på ein stad kan ein kalla kolonien ein hekkekoloni.
Ein kan finna fuglekoloniar på innsjøar, strender, grasslette,et våtmarksområde eller fuglefjell. Dei kan vera viktige område for mange fuglar under fugletrekke. 

Artar som ikkje forsvarar eit territorium med omsyn til føde, som havfuglar og seglarfuglar, ynglar ofte i koloniar. Dette blir rekna for å gje dei vern mot predatorar. Kolonirugande fuglar forsvarar berre sjølve reirplass, og konkurransen mellom og innan artane om desse reirplassane kan vera kjempestor.
Nokre døme på kolonirugande fuglar er måkar, skarvar alkefuglar og albatrossar, pingvinar, hegrar, kornkråker og sandsvaler.
Hekkekoloniene gjenoppstår som regel kvart år på dei same stadane, så lenge habitatet held seg, næringstilgangen er god og fuglane ikkje  blir forstyrra.

Nokre store hekkekoloniar i Noreg er dei store samlingane med lunde (Fratercula arctica) som trekker inn mot kysten frå havet for å hekka i fuglefjell. På Røst i Lofoten hadde kolonien av lundar opp mot  par på sitt mest talrike i 1979.

Sjå òg 

 Fuglefjell

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Fuglekoloni» frå , og «Fuglekoloni» frå  den 26. juli 2021.  
 
Ornitologi
Lü Huihui

Lü Huihui () er ein kinesisk spydkastar frå Xinxiang. Ho vann sølvmedaljen i VM 2015 og bronsemedaljen i så vel VM 2017 som VM 2019.

Aktiv
Lü kom på femteplass i spydtevlinga ved dei olympiske leikane i London 2012, med eit finalekast på 63,70 m. Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing sette ho i femte finaleomgang asiarekord med 66,13 meter. Dermed gjekk ho opp i leiinga, men i sjette og siste omgang slengde tyske Katharina Molitor spydet 67,69 meter og tok gullmedaljen, Lü fekk sølvet.

Med personleg årsbeste på 64,04 m vart Lü nummer 7 i Sommar-OL i Rio de Janeiro. I kvalifiseringa til VM-finalen 2017 i London forbetra ho asiarekorden til 67,59 meter. I sjølve finalen nådde ho 65,26 m og fekk bronsen. 26. mai 2018 flytta ho asiarekorden til 67,69 m ved eit stemne i Halle an der Saale.

Våren 2019 vart Lü asiameister i Doha, vinnarkastet på 65,83 meter var meisterskapsrekord. Den 2. august forbetra ho asiarekorden til 67,98 meter i Shenyang. Under verdsmeisterskapen 2019 vann ho som sist bronsemedaljen, Kelsey-Lee Barber frå Australia og hennar eiga landskvinne Liu Shiying vart nummer 1 og 2.

Doping
27. april 2013 testa Lü positivt på hydroklortiazid og vart utestengt i 12 månader for brot på dopingreglane.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2012 i London: Nr 5 – 63,70 m
VM 2015 i Beijing: Sølvmedalje – 66,13 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 7 – 64,04 m
VM 2017 i London: Bronsemedalje – 65,26 m
VM 2019 i Doha: Bronsemedalje – 65,49 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lü Huihui» frå ,  den 26. juli 2021.  
 

Denne artikkelen bygger på «Lü Huihui» frå ,  den 26. juli 2021.  
 

Kinesiske friidrettsutøvarar
Spydkastarar
Albertinerifta

Albertinerifta utgjer den vestlege greina av Den austafrikanske riftdalen, som igjen dannar den austlege greina av Riftdalen. Ho strekkjer seg frå Albertsjøen (nordlegaste delen) i sør til Tanganyikasjøen (sørlegaste delen) i nord, og ein reknar både dalen og dei omliggande fjella til å vera med i regionen. Albertinerifta husar fleire artar enn nokon annan del av Afrika. Det er registrert 125 endemiske arter i regionen, mellom anna fjellgorilla og gullape. Ein stor del av desse høyrar heime i tåkeskogar, som ein blant anna kan finna i Ruwenzorifjella, Bwindiskogane, Virungafjella, Nyungweskogen, Kahuzifjellet og Itombwefjella.

Albertinerifta og fjella rundt er danna av tejordskorperørsler som sakte skil den somaliske plata frå resten av det afrikanske kontinentet.

Området dekker fleire unike og viktige økoregionar. Ifølgje WWF si inndeling er fjellskogen i Albertinerifta, Rwenzori-Virunga-lyngheiene og dessutan skog-savannemosaikken i Victoriabassenget heilt eller delvis innanfor Albertinerifa.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Albertinerifta» frå ,  den 26. juli 2021.  
 

Tanzaniansk geografi
Burundisk geografi
Rwandisk geografi
Kongolesisk geografi
Riftdalen
34°E
9°S
Jacob Quistgaard

Jacob Quistgaard (kjend som Quist) er ein dansk gitarist, med base i Los Angeles. Quist er mest kjend som sologitarist for den britiske songaren Bryan Ferry. Han har turnert med Ferry sidan 2014 og spelte på albumet hans Avonmore som kom ut det året. Han har òg spelt med Little Mix, Stooshe, Valerie June, Jamie Cullum, T.M. Stevens, Alison Moyet, Waddy Wachtel og den nederlandske songaren Boris Titulaer.

Diskografi

Album

Gjesteartist

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jacob Quistgaard» frå ,  den 26. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Danske gitaristar
Folk frå København
Ronnie Spector

Veronica Spector Greenfield (), opphavleg Veronica Yvette Bennett, var ein USA-amerikansk songar som skipa jentegruppa The Ronettes i 1957 med den eldre systera Estelle Bennett og syskenbarnet deira Nedra Talley. Bennett fronta gruppa medan plateprodusentem Phil Spector produserte det meste av det dei gav ut. Dei to gifta seg i 1968 og skilde seg i 1972. 

Bennett song solo på ei rekkje av hittane til The Ronettes første halvdel av 1960-åra, som «Be My Baby» (1963), «Baby, I Love You» (1963) og «The Best Part of Breakin' Up» (1964). I 1964 lanserte ho ein solokarriere med singelen «So Young». Sidan 1980 har Bennett gjeve ut fem studioalbum: Siren (1980), Unfinished Business (1987), Something's Gonna Happen (2003), Last of the Rock Stars (2006) og English Heart (2016). I 1986 fekk ho eit comeback i karrieren sin då ho var med på Eddie Money-songen «Take Me Home Tonight».

Bennett har blitt kalla den opphavlege «bad girl of rock and roll». I 2007 vart ho innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av The Ronettes.

Diskografi

The Ronettes
 Presenting the Fabulous Ronettes Featuring Veronica, 1964
 The Ronettes Greatest Hits – Volume 1, 1981
 The Ronettes Greatest Hits – Volume 2, 1981
 The Best of The Ronettes, 1992

Soloalbum

Solosinglar

 1964: «So Young» (Phil Spector 1)
 1964: «Why Don't They Let Us Fall In Love» (Phil Spector 1)
 1971: Try Some, Buy Some (Apple 1832)
 1975: «You'd Be Good For Me» (Tom Cat YB-10380)
 1976: «Paradise» (Warner Spector SPS 0409)
 1977: «Say Goodbye To Hollywood» (Epic 8-50374)
 1978: «It's A Heartache» (Alston 3738)
 1980: «Darlin'» (Polish PR-202)
 1987: «Who Can Sleep» (Columbia 38-07082)
 1987: «Love On A Rooftop» (Columbia 38-07300)

Bøker
 Be My Baby: How I Survived Mascara, Miniskirts og Madness (1990)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ronnie Spector» frå ,  den 26. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikarar frå New York City
USA-amerikanske songarar
Afroamerikanske songarar
Afroamerikanske rockemusikarar
USA-amerikanske rockesongarar
The Ronettes-medlemmar
Phil Spector
USA-amerikanske plateprodusentar
Hanne Hukkelberg

Hanne Hukkelberg () er ein norsk songar, komponist og produsent. Hukkelberg byrja å synga og spela instrument i ein alder av tre år. I ungdomen var ho vokalist for ulike band og konstellasjonar i sjangrar som jazz, rock og frijazz. Medan ho gjekk på vidaregåande skule var ho medlem av doom metal-bandet Funeral, der ho bidrog med vokal på det andre albumet deira, In Fields of Pestilent Grief.

Hukkelberg vart uteksaminert frå Noregs musikkhøgskule i 2003 og etablerte seg som vokalist, komponist og multiinstrumentalist. I tillegg til å synga, spelar ho slagverk, piano og gitar. Kåre Chr. Vestrheim produserte den første EP-en til Hukkelberg, Cast Anchor (2003), og året etter debutplata hennar Little Things (2004). I 2006 gav Hukkelberg ut sitt andre album Rykestrasse 68, som fekk Spellemanprisen 2006 i open klasse. I 2007 mottok Hukkelberg Gammleng-prisen. 

Etter omfattande turnering, inkludert ein Europa-turné med Wilco, og ein gjesteopptreden med José González på The Bowery Ballroom i New York, gav Hukkelberg ut Blood From a Stone (2009). Hukkelberg skreiv deretter ein av songane på lydsporet til filmen «Legenden om Narnia – Prins Caspian». Songen heiter «Lucy», etter ein av hovudkarakterane i filmen. 

Etter å ha flytta til New York gav Hukkelberg ut det fjerde albumet sitt Featherbrain i 2012. I åra 2014 til 2016 arbeidde Hukkelberg med ei rekkje bestillingsverk, inkludert eit samarbeid med Todd Terje og Bryan Ferry på låten Johnny og Mary.

I  2017 gav ho ut eit album som inneheldt singlane «The Whip», «IRL» og «Emroidery».

I 2018 komponerte Hukkelberg filmmusikken til dokumentarfilmen Røverdatter. Soundtracket vart utgjeve på Hukkelberg Music. Hukkelberg gav òg ut singelen «Stardust» på Brilliance Records. Låten vart skriven i Los Angeles i samarbeid med Victoria Zaro (USA), Halie (No) og Brittany B (USA).

Diskografi

Album

EP-ar

Prisar og nominasjonar 

 Spellemannprisen 2006 i open klasse for Rykestrasse 68
 Nominert til Alarmprisen 2007 i klassa jazz for Rykestrasse 68
 Nominert til Spellemannprisen 2009 i klassa kvinneleg artist for Blood from a Stone
 Radka Toneff Minnepris 2013
 Gammleng-prisen 2017 i open klasse
 Edvard-prisen 2020 i klassa populærmusikk for Birthmark

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hanne Hukkelberg» frå ,  den 26. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad

Norske filmmusikkomponistar
Folk frå Kongsberg
Vinnarar av Spellemannprisen
Norske låtskrivarar
Norske jazzsongarar
Norske popsongarar
Doom metal-musikarar
Funeral-medlemmar
Todd Terje

Todd Terje er artistnavet til Terje Olsen (), eit norsk DJ og produsent innan elektronisk dansemusikk. Artistnamnet er ein hyllest til den amerikanske produsenten og DJ-en Todd Terry. Saman med blant anna Hans-Peter Lindstrøm og Prins Thomas er han del av den såkalla «Oslo-disco»-scena. Sidan 2012 har han drive plateselskapet Olsen. Todd Terje er opphavleg frå Mjøndalen, men er i dag busett i Oslo. Han er bror av Bigbang-trommeslagaren Olaf Olsen.

I 2004 vart singelen «Eurodans» gjeve ut på det britiske plateselskapet Soul Jazz Records. Rykta seier at berre 60 kopiar vart trykt før han avbraut avtala med plateselskapet på grunn av usemjer i avtalevilkåra. Året etter vart «Eurodans» relansert på det norske plateselskapet Full Pupp.

Frå midten av 2000-åra gjorde han seg notert i klubbmiljøa med sine «disco edits», ein teknikk der ein plukkar gamle låtar frå kvarandre og set dei saman att på ein meir dansegolv-orientert måte. I 2014 kåra nettstaden Pitchfork hans femten beste «disco edits».

I 2012 fekk han sitt internasjonale gjennombrot som produsent med klubb-hitten «Inspector Norse», førstesporet på EP-en It's the Arps. Same år vart han kreditert som medkomponist for Robbie Williams-songen «Candy», som inneheld ei sampling frå låta «Eurodans».

I 2014 gav han ut debutalbumet It's Album Time, til god kritikk frå musikkpressa verda over. Han vart den norske vinnaren av den europeiske EBBA-prisen for 2015, ein europeisk pris som vert til delt ut framstormande artistar eller grupper frå ulike land som har nådd publikum utanfor sit eige land for første gong.

Diskografi

Studioalbum

Samlealbum

EP-ar

Singlar

Vinyl-singlar

Remiksar

Edits
Todd Terje har mange uoffisielle utgjevinga av «disco-edits» under ulike pseudonym.Lista under består berre av dei offisielle.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Todd Terje» frå ,  den 26. juli 2021.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Folk frå Nedre Eiker
Norske elektronika-musikarar
Norske plateprodusentar
Norske DJ-ar
Nu-disco-musikarar
Naja annulata

Naja annulata (tidlegare Boulengerina annulata),  på engelsk kjend som banded water cobra eller ringed water cobra, er ein vasskobraart frå Vest- og Sentral-Afrika. Han er ein av to artar av vasskobra (Naja) i verda, den andre er Kongo-vasskobra eller Naja christyi.

Skildring 
Vasskobraen er ein stor, tung slange med eit kort, breitt og flatt hovud med ein utydeleg kantus (augevinkel) og eit tydeleg skilje frå nakken. Han har mellomstore mørke auge med runde pupillar. Kroppen er sylindrisk; halen er lang. Skjela er glatte og blanke, og sit i 21-23 rader ved midten av kroppen. Vaksne slangar blir i gjennomsnitt  lange, men dei kan oppnå ei maksiksmallengd på . Dei glatte skjela spegler at dette er ein vasslevande art. Han kan breia ut ei smal, men likevel imponerande hette. Kroppsfargar er for det meste skinnande brune, gråbrune eller raudbrune med svarte band langs heile kroppen. Magen er svakt gul, medan halen er heilt svart.

Utbreiing og leveområde 
Arten finst i delar av sentrale og vestlege Afrika, i Burundi, Kamerun, Den sentralafrikanske republikken, Den demokratiske republikken Kongo, Kongo-Brazzaville, Equatorial Guinea, Gabon, Rwanda og Cabinda-provinsen i Angola, så vel som langs dei burundiske, tanzanianske og zambiske breiddene av Tanganyikasjøen. Han er i stor grad ein vasslevande art og finst sjeldan langt borte frå vatn. Slangen finst langs innsjøar og elvar i skogkledd og godt tredekt savanneterreng der han har tilstrekkeleg ly, som oftast langs skogkledde, buska eller skogkledde breidder av innsjøar, elvar og bekkar.

Levesett 
Vasskobraen gøymer seg gjerne vekk, og møter sjeldan menneske. Han er aktiv om dagen og om natta, men er vanlegvis meir aktiv om dagen. Slangen er i stor grad akvatisk, og held til mesteparten av tida i vatnet. Han er ein særs god symjar og er i stand til å bli verande under vatn i opptil 10 minutt og dykka til djupner på 25 meter. Han rører seg sakte på land, og har ein tendens til å gøyma seg blant steinar, i hol eller overhengande trerøter ved strandlinja. Han gjer òg bruk av menneskeskapte strukturar, som bruer og brygger, for å gøyma seg. Slangen er generelt ikkje aggressiv, og viss ein nærmar seg han i vatn, vil han symja raskt vekk. Møter ein han på land vil han prøve å rømma til vatnet. Om han blir trua på land, vil han reisa seg opp og spreia den smale, men framtredande hetta, og han kan kvesa høgt, men har ikkje ein tendens til å gjera nokre rørsle framover. Han vil berre bita om han blir provosert.

Slangen jaktar nesten berre på fisk. Han kan også ta froskar, padder og andre amfibium.

Gift 
Gifta til denne arten er ikkje godt studert, men ein går ut frå at ho er ei farleg nervegift, som for dei fleste store giftsnokar. Giftene til vasskobraene er blitt analyserte for døyelegheit, proteolytisk aktivitet og proteininnhald. Naja annulata og Naja christyi (ein liknande art) gift innheldt i gjennomsnitt 89 % protein og hadde ikkje proteolytisk aktivitet.

Taksonomi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Naja annulata» frå ,  den 26. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Mark O'Shea, Tim Halliday, Reptiles and amphibians ()
 

Giftsnokar
Bitter-Sweet av Bryan Ferry

Bitter-Sweet er det sekstande studioalbumet til den engelske songaren Bryan Ferry, offisielt gjeve ut under namnet Bryan Ferry and his Orchestra.

Bakgrunn
Albumet består av nyinnspelingar av eldre songar av Ferry og Roxy Music på same vis som albumet hans frå 2012, The Jazz Age. 
Albumet var inspirert av at Ferry deltok i serien Babylon Berlin, eit tysk periodedrama basert på bøker av Volker Kutscher, sett til 1920-åra. Medan The Jazz Age utelukkande bestod av instrumentalar, inneheld Bitter-Sweet åtte spor med song. Albumet omfattar ragtime, blues og jazz. Seks av songane på albumet, «Alphaville», «Reason or Rhyme», «Bitter-Sweet», «Dance Away», «Chance Meeting» og «Bitters End» var alle nytta i lydsporet til Babylon Berlin.

Det vart òg gjeve ut ei luksusutgåve på CD med ei 18 sider bok og ei avgrensa vinylutgåve på 180-grams svart vinyl. 

Plateomslaget var designa i same stil som perioden musikkstilen var inspirert av.

Mottaking
Allmusic skreiv om albumet: «Som arrangert av Good og Fery, er dette alle smarte og romantiske produksjonar som framkallar den røykfylte stemninga i Babylon Berlins Weimar-republikk. Andre stader forvandlar Ferry den sofistikerte new-wave-stilen på «While My Heart Is Still Beating» frå Avalon frå 1982 til ei glatt, delvis tildekka kravling, og på liknande vis vert pop-eksotikken på tittelsporet «Boys and Girls» frå 1985 gjort om til ein saktebrennande flamenco-feberdraum. Særskild overtydande er Ferry og orkesteret hans i den kjappe utgåve av «Sign of the Times» frå The Bride Stripped Bare frå 1978, der dei drivande gitarlinjene på det originale sporet blir transponert til trompet. Dette er stemningsskapande jazz dryssa med det gylne støvet frå den glitrande rockefortida til Ferry.»

Innhald

Medverkande
Bryan Ferry - vokal
 Colin Good - piano og harmonium
 Richard White - sopran-, alt og bass-saksofon, klarinett og bassklarinett
 Robert Fowler - tenorsaksofon og klarinett
 Alan Barnes - barytonsaksofon og klarinett
 Enrico Tomasso - trompet
 Malcolm Earle Smith - trombone
 Ian Bateman - trombone
 Martin Wheatley - banjo og gitar
 John Sutton - trommer
 Marc Easener - trombone og susafon
 Frank Ricotti - perkusjon
 Marina Moore - bratsj og fiolin
 Roe Stephens - fiolin og bratsj
 Julian Rowlands - trekkspel og piano
 Emma Parker - fiolin
 Sarah Chapman - bratsj
 Emma Owens - bratsj
 Katy Cox - cello
 Charlie Woof-Byrne - piano
 Camilla Pay - harpe
 Chris Laurence - kontrabass
 Sam Becker - kontrabass
 Karen Street - trekkspel
 Bobbie Oldham (Gordon) - vokal

Teknisk
 Rhett Davies og Bryan Ferry - produsent
 Colin Good og Bryan Ferry - arrangement
 Simeon Willey og Rhett Davis - innspeling og miksing

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bitter-Sweet (Bryan Ferry album)» frå ,  den 26. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2018
Bryan Ferry-album
Album produserte av Rhett Davies
Skotørkar

Ein skotørkar er ei maskin som tørkar skor ved at ein plasserer slangar nedi skorne og blæs luft gjennom dei. Luftgjennomstrøymninga fører til at skorne tørkar raskare. Lufta kan vera oppvarma for endå snøggare tørking. Skotørkarar kan vera særleg nyttige dersom ein ofte har våte skor, til dømes dersom ein har små born eller ofte ferdast i skog og mark. Skotørkarar har ofte eit tidsur. Det finst òg skotørkarar som består av ei oppvarma rist som skorne vert sett oppå og som ikkje blæs luft.

Tryggleik 
Skotørkarar med varme kan føra til brannfare dersom dei står lenge på, og bør difor berre brukast under oppsyn. Mange skotørkarar skapar òg sjenerande støy.

Referansar 

Kvitvarer
Fottøyutstyr
Arild Remmereit

Arild Remmereit () er ein norsk dirigent frå Brattvåg på Sunnmøre. Han har dirigert fleire av verdas mest kjente orkester. Han har studert song, piano (jazz og klassisk) og komposisjon ved Noregs musikkhøgskole. Remmereit har studert direksjon under Karl Österreicher ved Hochschule für Musik und Darstellende Kunst i Wien i Austerrike og under Leonard Bernstein ved Orchestra dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia i Roma i Italia.

I åra 1988-1992 var han sjefsdirigent for Wiener Residens-Orchester. Han har vore kunstnerisk leiar ved operaen i Kharkov. 
Han har gjestedirigert m. a. ved Mozarteum-orkesteret i Salzburg, Tsjekkias filharmoniske orkester (Česká filharmonie), Tokyo symfoniorkester (Tōkyō Firuhāmonī Kōkyō Gakudan) og Radioorkesteret i Hannover (NDR Radiophilharmonie).

Diskografi
CD:
Raposas e Coiotes Maria João, Mário Laginha, NDR Radio Philharmonic Orchestra Hannover (PolyGram (Pt)/Verve, 1999)
Knut Nystedt: Apocalypsis Joannis, Oslo filharmoniske orkester og kor. (Simax classics, 2003)

Kjelder

Norske dirigentar
Folk frå Ålesund