alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The River of Dreams

«The River of Dreams» er ein song av Billy Joel. Han er tittelsporet og den første singelen frå albumet River of Dreams frå 1993. Songen vart ein stor hit og nådde tredjeplassen i USA og Storbritannia, og ein åttandeplass i Noreg. Han vart den mest populære singelen til Joel frå 1990-åra. Han gjekk òg heilt til topps i Australia og Billboard Adult Contemporary-lista. Songen vart produsert av Joe Nicolo og Danny Korchmar.

I videoen, som vart filma på Providence & Worcester-brua over Connecticut River i Middletown i Connecticut, står Joel og tre koristar på vestsida av bruka.

Medan sonten tonar ut kan ein høyre Joel synge The Cadillacs sin versjon av «Gloria».

Det er gjeve ut minst fire versjonar av songen. To versjonar (gjeve ut fleire år seinare) inneheld eit mellomspelt på piano, som spelar melodien frå songen «Lullabye (Goodnight My Angel)», ein annan song frå same albumet. Desse versjonane finst i plateboksen My Lives og Complete Hits Collection: 1973-1999 - men sjølv desse to versjonane er forkjsllige, både i lengd og arrangement. Den første har til dømes meir perkusjon. Ein fjerde miks finst på den britiske singelutgåva av «River of Dreams» — ein «percapella mix» laga av Nicolo.

«The River of Dreams» vart nominert til Grammyprisen i 1993 til årets innspeling, men tapte for «I Will Always Love You» av Whitney Houston.

Under framføringa av songen under Grammyprisutdelinga i 1994, stoppa Joel i midten av songen for å protestere mot at TV-kanalen kutta Frank Sinatra sin takketale då han fekk Grammy Legend Award det året. Under pausen sa Joel at han kasta bort «verdifull reklametid».

Innhald

Britisk versjon 

 «The River of Dreams» – 4:05
 «The River of Dreams» (Percapella mix)
 «The Great Wall of China» – 5:45

Japansk versjon (3")

 «The River of Dreams» – 4:07
 «No Man's Land» – 4:49

Lister

Plassering

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «The River of Dreams» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
  / ⒞1993 Sony BMG channel
 

Songar frå 1993
Singlar frå 1993
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Alan Pascoe

Alan Peter Pascoe () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Portsmouth som spesialsierte seg i hekkeløp, fyrst på korthekken og sidan på langhekken. Han vann to EM-gull i 1974, eitt på 400 m hekk og det andre i den lange stafetten og 4x400 m med Storbritannia.

Aktiv
Pascoe fekk sitt gjennombrot i 1969-sesongen då han tok bronsemedaljen på tida 13,9 under EM i friidrett 1969 i Aten, Eddy Ottoz frå Italia vann tevlinga på 13,5 sekundar. I 1970 forbetra Pascoe den personlege rekorden til 13,6. Han tok sølvmedaljen i friidretts-EM 1971 i Helsingfors på tida 14,1, eitt tidelssekund bak vinnaren, favoritten Frank Siebeck frå Aust-Tyskland.

Under dei olympiske sommarleikane i 1972 i München vart Pascoe utslått i semifinalane på 110 m hekk. I lag med Martin Reynolds, David Hemery, David Jenkins vann han så OL-sølv i 4 x 400 m stafett. Etter OL-sesongen valde Pascoe å satse på 400 m hekk.

Vinteren 1974 imponerte Pascoe stort då han under Samveldeleikane i Christchurch vann langhekken på 48,8 sekundar. Utover i sommarsesongen tevla han sjeldan, og utan å overbevise. I europameisterskapen 1974 i Roma slo han derimot til og erobra gullmedaljen framom den sterke franskmannen Jean-Claude Nallet med ein margin på tolv hundredels sekund; 48,82 mot 48,94. Pascoe avslutta europameisterskapen med å springe tredjeetappen for det britiske laget som vann gullmedalje i 4 x 400 m stafett, dei andre på laget var Glen Cohen, William Hartley og David Jenkins.

Pascoe avslutta friidretts-karrieren i 1978 med Samveldeleikane i Edmonton, der han vart nummer tre på langhekken.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1969 i Aten: Bronsemedalje på 110 m hekk – 13,9
EM 1971 i Helsingfors: Sølvmedalje på 110 m hekk – 14,1, bakom Frank Siebeck (14,0)
OL 1972 i München: Sølvmedalje i 4 x 400 m stafett – 3.00,4. Utslått i semifinalane på 110 m hekk (14,24 = nr13)
EM 1974 i Roma: Gullmedaljar på 400 m hekk – 48,82, framom Jean-Claude Nallet, samt i 4 x 400 m stafett – 3.03,3

Pascoe sine personlege rekordar er 13,79 sekundar (elektronisk tid) på 110 m hekk, sett i Edinburgh i 1972, samt 48,59 på 400 m hekk, oppnådd i 1975 i Stockholm.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alan Pascoe» frå ,  den 2. september 2014.  
 

Britiske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Britiske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Britiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Britiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Karl Honz

Karl Honz () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som vart europameister på 400 meter for Vest-Tyskland i 1974.

Aktiv
Honz sette personleg rekord på 200 m med 20,8 i 1971. Same sesongen deltok han for Vest-Tyskland i europameisterskapen i Helsingfors, men med tida 21,5 vart han slått ut i forsøksløpet.

Året etter valde Honz å satse på 400 meter. I den vesttyske meisterskapen i München i slutten av juli månad 1972 sette han europarekord med tida 44,70, det nest beste 400 m-løpet i verda den sesongen. Han hadde ingen vanskar med å nå finalen på distansen under sommarleikane på same stadion vel ein månad etter, men i finalen sprang han ikkje opp mot sitt beste og vart nummer sju med 45,68. I 4x400 meter stafett kom Honz i mål til fjerdeplass for Vest-Tyskland på tida 3.00,8.

Honz opplevde sin store triumf under friidretts-EM 1974 i Roma. På den individuelle 400-meteren var han heilt suveren og vann gullmedaljen på tida 45,04, framom David Jenkins frå Storbritannia og med sin eigen landsmann Bernd Herrmann på tredjeplass. På avslutningsdistansen  i meisterskapen tok han sølv på 4x400 meter stafett for Vest-Tyskland, saman med Hermann Köhler, Horst-Rüdiger Schlöske og ankermann Rolf Ziegler, to tidels sekund bakom vinnarlaget frå Storbritannia.

Honz vart vesttysk meister på 400 m både i 1972 og 1973.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1971 i Helsingfors: Utslått i forsøket
OL 1972 i München: Nr 7 på 400 m – 45,68
EM 1974 i Roma: Gullmedalje 400 m – 45,04, framom David Jenkins (45,67). Sølvmedalje i 4x400 m stafett – 3.03,5.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karl Honz» frå ,  den 2. september 2014.  
 

Tyske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Arkhánes-Asteroúsia

Arkhánes-Asteroúsia (gresk Αρχάνες-Αστερούσια) er ein kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Arkhánes-Asteroúsia ligg sør for Iráklio. I sør ligg Libyahavet.

Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Arkhánes
 Asteroúsia
 Níkos Kazandzákis
Dei tre tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Arkhánes-Asteroúsia
Arkhánes-Asteroúsia
Arkhánes

Arkhánes (gresk Αρχάνες) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Arkhánes inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Arkhánes-Asteroúsia.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Arkhánes 5 042 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 3 969 innbyggjarar.

Referansar 

Arkhanes
Arkhanes
Arkhanes
Asteroúsia i Iráklio

Asteroúsia (gresk Αστερούσια) er ein tidlegare kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Asteroúsia inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Arkhánes-Asteroúsia.

Referansar 

Asterousia
Asterousia
Color Me Badd

Color Me Badd er ei R&B-vokalgruppe som vart danna i Oklahoma City i Oklahoma i USA. Dei originale medlemmane i gruppa var Bryan Abrams,  Mark Calderon, Sam Watters og Kevin Thornton. Gruppa selde 12 millionar plater i USA. 

Vokalkvartetten vart danna då medlemmane gjekk på high school i Oklahoma City, før dei flytta til New York. Dei skreiv både danselåtar og oppriktige balladar. Gruppa fekk kontrakt med Giant Records, og braut gjennom i 1991 med «I Wanna Sex You Up» på soundtracket til New Jack City. Songen vart gjeven ut som singel og nådde toppen av R&B-lista i USA og topp 5 på poplista, medan plata selde til dobbel platinaplate. Dei følgde opp med hitten «I Adore Mi Amor», som nådde toppen av både pop- og R&B-lista i USA. Debutalbumet deira, C.M.B., følgde, og selde over tre millionar plater og gav enno ein hitsingel, «All 4 Love», og topp 20-singlane «Thinkin' Back» og «Slow Motion». 

Den neste singelen til Color Me Badd var ein annan filmsong, «Forever Love» frå Mo' Money, den sjette singelen deira på rad som nådde topp 20 i USA. I 1992 vart dei berre bak Boyz II Men når det kom til popsinglar det året. Gruppa gav ut remixsamlinga Young, Gifted and Badd - The Remixes medan dei spelte inn eit nytt album. Albumet Time and Chance i november 1993. Det inneheld to singlar som nådde topp 20, tittelsporet og «Choose», men albumet selde elles skuffande etter den enorme suksessen til debutalbumet. 

Now & Forever kom i 1996 og gav Color Me Badd den siste topp 20-singelen deira med «The Earth, the Sun, the Rain», men albumet selde dårleg. Det siste albumet til bandet, Awakening, vart spelt inn for Sony Records, men etter dårleg sal vart gruppa oppløyst. 

Bandet har hatt nokre gjenforeiningar i seinare år.

Diskografi

Studio albums

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Color Me Badd» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 

USA-amerikanske hiphop-grupper
USA-amerikanske R&B-grupper
USA-amerikanske gutegrupper
New jack swing-grupper
Musikkgrupper skipa i 1987
Musikkgrupper oppløyste i 2000
Pýrgos i Iráklio

Pýrgos (gresk Πύργος) er ein landsby i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Pýrgos var hovudsete i den tidlegare kommunen Asteroúsia, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Arkhánes-Asteroúsia.

Referansar 

Pyrgos
Níkos Kazandzákis

Níkos Kazandzákis (gresk Νίκος Καζαντζάκης) er ein tidlegare kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Níkos Kazandzákis inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Arkhánes-Asteroúsia.

Referansar 

Nikos Kazandzakis
Nikos Kazandzakis
Pezá

Pezá (gresk Πεζά) er ein landsby i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas og hovudsete i kommunen Arkhánes-Asteroúsia.

Referansar 

Peza
Knut Børø

Knut Tore Børø () er ein norsk tidlegare langdistanseløpar og seinare bonde frå Hitra. Han vart nummer seks på 10 000 m under EM i friidrett 1974, og vart norsk meister på 5000 meter i 1973 og 1975, samt på 10 000 meter i 1973. Børø representerte Strindheim IL.

Aktiv
Børø slo gjennom i 1972-sesongen, før den tid var han heilt ukjend for eit norsk friidrettspublikum. Han sprang seg då inn noregseliten på 5000 m, og deltok på distansen under sommar-OL i München saman med landsmennene Per Halle og Arne Risa. I olympiaden gjorde Børø eit svakt løp og var langt unna ein finaleplass. Men eit par veker etter dei olympiske leikane presterte han 13.45,0 i Praha i september. Dermed hadde han forbetra si personlege bestenotering på distansen med tett på 40 sekundar, målt mot tidlegare år.

Midt i 1973-sesongen forbetra Børø den personlege rekorden på halvmila til 13.39,0. Deretter sprang han 10 000 m på 28.43,0, den beste tida på distansen av ein nordmann det året. Han vart norsk meister på både 5000 m og 10 000 m den sesongen, i begge tevlingane hadde han sterkast konkurranse frå Per Halle. 

Den 9. juli 1974, under ein landskamp mot Bulgaria, forbetra Børø den ferske norske rekorden på 10 000 m med nær ni sekundar til 28.14,6, den beste tida oppnådd av ein nordisk løpar i heile sesongen. I friidretts-EM 1974 i Roma knappe to månader seinare sprang han inn til sjetteplass på 10 000 m, og deretter vart han nummer 11 på 5000 m. Gjennom sesongen sprang han tre gongar under 13.30 på 5000, i det beste løpet kom han inn på tida 13.25.6.

Børø vann sitt tredje og siste NM-gull då han tok ein klar siger på 5000 m under NM i 1975 og fekk notert den goda tida 13.34,2, ein prestasjon han fekk kongepokalen for. Han deltok under sommar-OL 1976 i Montreal, men var langt unna å nå finalen.

Medaljar i norske meisterskap
1973: Gullmedaljar på 5000 m og 10000 m – 14.08,0 og 29.43,6; framom Per Halle (14.14.8 og 29.46,8)
1974: Sølvmedalje på 5000 m – 13.54,4, bakom Knut Kvalheim (13.48,6)
1975: Gullmedalje på 5000 m – 13,34,2, framom Knut Kvalheim (13.43,8)
1976: Sølvmedaljar på 5000 m og 10000 m – 13.42,4 og 29.10,8, bakom Knut Kvalheim (13.41,4 og 28.53,6)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Knut Børø» frå ,  den 2. september 2014.  
 
Friidrett.no

Norske langdistanseløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Kongepokalvinnarar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Norske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Folk frå Hitra
Charles Friedek

Charles Michael Friedek () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Gießen i Hessen. Han vann VM-gull i tresteghopp under VM i 1999 i Sevilla, same året vann han også innandørs-VM. Friedek var den fyrste svarte friidrettsutøvaren som vart verdsmeister for Tyskland. I 2002 fekk han sølv under EM 2002 i München.

Aktiv
Friedek deltok i dei olympiske leikane i 1996, 2000 og 2004, utan å hevde seg heilt i toppen. Best vart han i Sydney i 2000 med ein 12. plass. I 1998 gjekk han derimot til topps i trestegtevlinga i  verdscupen. Han vann trestegøvinga i verdsmeisterskapen innandørs i 1999, året etter vart han innandørs europameister.

Høgdepunktet for Friedek var verdsmeisterskapen 1999 i Sevilla. Med eit hopp på 17,59 m sikra han seg gullmedaljen, 10 cm lengre enn andremann i tevlinga. Tre år seinare fekk han ein sølvmedalje under friidretts-EM 2002 i München, der svensken Christian Olsson vann med 20 cm margin.

Friedeks siste store triumf kom då han vann tresteg i Europacupen for lag i 2005. Til sommar-OL 2008 i Beijing vart han ikkje teken ut, endå han hadde klart kvalfiseringskravet.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1996 i Atlanta: utslått 16,71 m – nr 14 
VM 1997 i Aten: Nr 11 – 16,86 m
EM 1998 i Budapest: Nr 6 – 17,04 m
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 17,59 m, framom Rostislav Dimitrov (17,49 m)
OL 2000 i Sydney: Nr 12
EM 2002 i München: Sølvmedalje – 17,33 m, bakom Christian Olsson (17,53 m)
VM i 2005 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa (15,75 m)
VM 2009 i Berlin: Uplassert

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charles Friedek» frå ,  den 2. september 2014.  
 

Tyske tresteghopparar
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Ira Newborn

Ira Newborn () er ein amerikansk musikar og komponist, mest kjend for filmmusikken han har komponert. 

Blant dei mange filmane Newborn har skrive musikk for, finn ein filmen Sixteen Candles, Weird Science, Ferris Bueller's Day Off, Uncle Buck, Planes, Trains and Automobiles, Mallrats, røykfull jazz i Into the Night, der han skreiv musikk for B.B. King, og Ace Ventura: Pet Detective. Han har ofte arbeidd med John Hughes. Han var òg musikalsk leiar og produsent for The Blues Brothers. Newborn hadde ei lita skodespelarrolle i Xanadu, der han er ein bandleiar frå 1940-åra. 
Newborn skreiv musikk for Naked Gun-serien med Leslie Nielsen. 

Newborn er òg professor ved New York University, der han sjølv tok bachelorgraden i 1972. 

Blant dei mange artistane Ira Newborn har arbeidd med, finn ein Ray Charles, Diana Ross, Billy Joel og The Pointer Sisters.

Filmar
The Blues Brothers (1980)
All Night Long (1981)
SCTV (1981) (TV)
48 Hrs. (1982)
Police Squad! (1982) (TV)
Sixteen Candles (1984)
Weird Science (1985)
Into The Night (1985)
Wise Guys (1986)
Ferris Bueller's Day Off (1986)
Amazon Women on the Moon (1987)
Dragnet (1987)
Planes, Trains and Automobiles (1987)
Caddyshack II (1988)
The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988)
Uncle Buck (1989)
My Blue Heaven (1990)
The Naked Gun 2½: The Smell of Fear (1991)
Brain Donors (1992)
Tales from the Crypt (1992) (TV)
Innocent Blood (1992)
Ace Ventura: Pet Detective (1994)
Naked Gun 33⅓: The Final Insult  (1994)
The Jerky Boys: The Movie (1995)
Mallrats (1995)
The Late Shift (1995) (TV)
High School High (1996)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ira Newborn» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Ira Newborn på IMDB
Diskografi på discogs.com

USA-amerikanske komponistar
Musikarar frå New York City
USA-amerikanske filmmusikkomponistar
Viánnos

Viánnos (gresk Βιάννος) er ein kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Viánnos ligg søraust for Iráklio og grensar i aust mot periferieininga Lasíthi. I sør ligg Libyahavet.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Viannos
Viannos
Áno Viánnos

Áno Viánnos (gresk Άνω Βιάννος) er ein landsby i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas og hovudsete i kommunen Viánnos.

Referansar 

Ano Viannos
Fantasies & Delusions

Fantasies & Delusions er det første (og så langt einaste) albumet med klassiske komposisjonar av Billy Joel, gjeve ut i 2001. Stykka vart framført av Richard Joo, ein ven av Joel. Albumet vart opphavleg spelt inn i Cove City Sound Studios i Glen Cove i New York, medn hjelp av produksjonskoordinator Bill Zampino og Richie Cannata.  Albumet vart spelt inn på ny i Wien i Austerrike, før det kom ut. 

Det var det 19. albumet til Joel som gjekk inn på Billboard 200, og nådde 83. plass i oktober 2001.

Innhald

Symphonic Fantasies
I 2003 møtte pianisten Jeffrey Biegel Joel for å bestille ein pianokonsert. Som eit alternativ føreslo Joel at Biegel kunne skape ein pianokonsert med stykka frå Fantasies and Delusions. Biegel gjorde dette, og nytta fire av stykka:  «Fantasy (Film Noir)», «Sorbetto», «Reverie (Villa d'Este)» og «Nunley's Carousel Waltz». Etter Biegel hadde skrive pianodelen, komponerte Philip Keveren orkesterdelane. Verket fekk tittelen «Symphonic Fantasies for Piano and Orchestra», og hadde premiere 24. juni 2006 i Greensboro i Nord-Carolina.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fantasies & Delusions» frå ,  den 3. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2001
Billy Joel-album
Sony Classical-album
Columbia Records-album
Instrumentalalbum
Klassiske musikkalbum
Songs in the Attic

Songs in the Attic er det første konsertalbumet til Billy Joel og kom ut i 1981. 

Då albumet kom ut var det første gong musikk frå det første albumet hans, Cold Spring Harbor, som kom i 1971, vart tilgjengeleg for eit større publikum. 

Songs in the Attic introduserte dei tidlegare songane til Joel for fansen som berre hadde kjend han sidan The Stranger. På dei første albuma hans brukte Joel mykje studiomusikarar, men frå slutten av 70-talet hadde han eit fast band som spelte med seg. 

To av songane på albumet, «Say Goodbye to Hollywood» og «She's Got a Way», vart gjevne ut som singlar, og begge nådde topp 25 i Australia. I Australia vart òg «You're My Home», men denne gjekk ikkje inn på lista.

Innhald
Alle songar skrivne av Billy Joel.
Side ein
«Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)» – 5:05
Performed June 1980 at Madison Square Garden, New York, NY
«Summer, Highland Falls» – 3:03
Performed July 1980 at Bijou, Washington, D.C.
«Streetlife Serenader» – 5:17
Performed July 1980 at St. Paul Civic Center, St. Paul, MN
«Los Angelenos» – 3:48
Performed July 1980 at Toad's Place, New Haven, CT
«She's Got a Way» – 3:00
Performed June 1980 at Paradise Rock Club, Boston, MA
«Everybody Loves You Now» - 3:08
Performed July 1980 at Bijou, Washington, D.C.
Side to
«Say Goodbye to Hollywood» – 4:25
Performed June 1980 at Milwaukee Arena, Milwaukee, WI
«Captain Jack» – 7:16
Performed July 1980 at Spectrum, Philadelphia, PA
«You're My Home» – 3:07
Performed July 1980 at Bijou, Washington, D.C.
«The Ballad of Billy the Kid» – 5:28
Performed June 1980 at Madison Square Garden, New York, NY
«I've Loved These Days» – 4:35
Performed July 1980 at The Horizon, Chicago, IL

Medverkande
Billy Joel – vokal, piano, synthesizer, munnspel
David Brown – elektrisk gitar (solo), akustisk gitar (solo)
Richie Cannata – saksofonar, fløyte, orgel
Liberty DeVitto – trommer, perkusjon
Russell Javors – elektrisk gitar (rytme), akustisk gitar (rytme)
Doug Stegmeyer – bassgitar

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Songs in the Attic» frå ,  den 3. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Phil Ramone
Billy Joel-album
Konsertalbum frå 1981
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Mobile Fidelity Sound Lab-album
Greatest Hits av Billy Joel

Greatest Hits er ei samleplate av Billy Joel, gjeven ut i to delar, med 12 års mellomromm. Den første samlinga består av to plater kalla Volume I og Volume II, og kom ut i 1985. Den andre, kalla Volume III, kom ut i 1997. Alle songane, utanom dei tre siste på Volume III, «To Make You Feel My Love», «Hey Girl» og «Light as the Breeze» var skrivne av Joel. «You're Only Human (Second Wind)» og «The Night Is Still Young» finst berre på den første plata. Dei andre songane kjem stort sett i kronologisk rekkefølgje og representerer generelt dei mest populære singlane til Joel. 

Greatest Hits – Volume I & Volume II har selt til dobbelt diamantalbum i USA, med over 11,5 millionar eksemplar (23 millionar einingar) og ligg i USA likt med The Wall av Pink Floyd og Led Zeppelin IV av Led Zeppelin som det tredje mest selde albumet i USA. Albumet nådde toppen av VG-lista i Noreg i 1994, og låg på toppen i fem veker i strekk. 

Greatest Hits Volume I & Volume II inneheld hittar frå 1973 til 1985 i kronologisk rekkefølgje, med eitt unntak. Albumet inneheld to spor som ikkje før var gjevne ut, «You're Only Human (Second Wind)» og «The Night Is Still Young» (som berre finst på denne samlinga, medan «You're Only Human» seinare finst på samleplata The Ultimate Collection som kom i 2000). Somme utgåver inneheld ikkje «Honesty» som den siste songen på side 2, og har i staden «Don't Ask Me Why» som den tredje songen på side 3.

LP-utgåva

Kassett-versjon 

Same som LP-versjonen, men sidan han berre bestod av ein kassett, er LP side 1 og 2 på side ein av kassetten og side 3 og 4 av LP-plata på den andre sida.

CD-utgåva

Greatest Hits Volume III 

Greatest Hits Volume III inneheld hittar frå 1983 til 1997. Tre spor som ikkje før var gjevne ut finst på albumet, «To Make You Feel My Love», «Hey Girl» og «Light as the Breeze».  Alle desse tre er coverversjonar. Joel spelte inn songen «Light as the Breeze» for eit hyllestalbum til Leonard Cohen, Tower of Song, som kom i 1995.

Kronologisk sett overlappar Greatest Hits Volume III noko med Volume II, sidan dei første to spora, «Keeping the Faith» og «An Innocent Man», først kom ut på albumet An Innocent Man.

Alle songar av Billy Joel utanom der anna er nemnt:

The Complete Hits Collection: 1973–1997 

Den 14. oktober 1997 vart ein plateboks med dei tre Greatest Hits-albuma, i tillegg til ein fjerde disk (kalla An Evening of Questions & Answers... & A Little Music) med konsertopptak og ein Q&A med Joel.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits (Billy Joel albums)» frå ,  den 3. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-album
Samlealbum frå 1985
Samlealbum frå 1997
Konsertalbum frå 1997
Columbia Records-album