alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Landtoning

Landtoning er eit omgrep som vert brukt innan navigasjon. Ein landtoning er eit bilete av korleis silhuetten av landet ser ut, sett frå eit punkt på sjøen. Eldre sjøkart og bøker for navigasjon har ofte illustrasjonar som viser landtoning, til dømes kartet til Lucas Janszoon Waghenaer som viser norskekysten. Busetnad og særleg større bygningar er ofte ein del av landtoningen.

Ein landtoning vil endra seg med lystilhøva og etter årstidene. 

Eit lett gjenkjennelig parti i ein landtoning vert gjerne kalla ei landkjenning. Når eit skip har landkjenning, då har navigatøren ombord sett land og han har identifisert landet ved hjelp av ei landkjenning.

I Henrik Ibsen-dikt Terje Vigen vert ein slik situasjon skildra. Terje ror frå Jylland og heim til Grimstad. Ein morgon ser han fjell med tindar og skar i horisonten - og så ser han «Imenæssadlen brei og blaa. Da kjendte han, hvor han var». Imenessadelen er ein stor og karakteristisk ås ved garden Imenes innanfor Grimstad. 

Jomåsknutene er ein anna mykje brukt landkjenning på Skagerrakkysten. Dette er tre lett kjennelige åsar i Froland. Dei er synlege 12 mil frå land, og er avmerka på hollandske sjøkart frå 1500-talet. 

Fjære kyrkje og Tromøy kyrkje vart òg brukt som sjømerke. 

Risørflekken er ein kvitkalka fjellknaus i Urheia over Risør hamn. Ein skal kunna sjå denne 12 mil frå land.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Landtoning» frå ,  den 8. mai 2020.

Litteratur 

 [Norges sjøkartverk]: Kystens historie i kart og beskrivelser. Norges sjøkartverk 1932 - 1982. 

Maritim navigasjon
Navigasjonssatellitt

Ein navigasjonssatellitt er ein kunstig satellitt som sender signal til primærplaneten til bruk i navigasjon.

Alle dagens navigasjonssatellittsystem består av konstellasjonar av mange satellittar. NAVSTAR Global Positioning System (dette systemet vert omtalt i daglegtalen som «GPS») består av kring 27 operative satellittar. Desse sender signal samstundes slik at ein får krysspeila posisjonen sin på jorda. Systemet har opphavet sitt i det amerikanske militæret, men har no flest sivile brukarar. Det russiske systemet Glonass nyttar eit system som er svært likt GPS. Den siste av dei 24 satellittane i GLONASS vart skoten opp frå Plesetsk kosmodrom 3. oktober 2011. GPS og Glonass krinsar i 20 000 km høge banar. 

Galileo-satellittane er eit sivilt europeisk program. Dei 30 satellittane krinsar i 23 222 km høge banar. Dei to første operasjonelle satellittane vart skotne opp i oktober 2011.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Navigasjonssatellitt» frå ,  den 8. mai 2020.  

 
Satellittnavigasjon
Satellittar
Peiling

Peiling er i navigasjonsamanheng, «det å ta sikte på noko» – eller med andre ord det å finna retninga til noko ved hjelp av eit kompass eller anna dertil eigna peileinstrument. Radar kan til dømes brukast til å finna både peiling og avstand, eller ein kan peila via ein azimutspegel, som er montert på ein gyrorepeater eller kompassrepeater. Omgrepet vert helst nytta i navigasjon, der ein ofte peilar fastpunkt, som landtoningar (fjelltoppar, dalar, jarnbaneknutepunkt etc.), fyrtårn eller mot andre fartøy – det vera seg fly eller båtar. 

Ein peiling kan vera relativ eller sann. Sistnemnde tyder at ein nyttar nord som referanse, og dermed har eit fast punkt å navigera etter. Ei peiling kan dessutan vera krysspeiling, eller ei enkeltpeiling. Ei krysspeiling er ein peiling som har minst to avlesingar, slik at ein kan avgjera posisjonen sin i tilhøve til to fastpunkt. Fastpunkt er objekt med kjend posisjon.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Peiling (navigasjon)» frå ,  den 8. mai 2020.  
 

 Hans L. Dragsnes og Norvald Kjerstad: Navigasjon og navigasjonsmiddel – fordypning i nautiske fag og fiskerifag – Gyldendal yrkesopplæring 2000. ISBN 978-82-00-45040-5
Navigasjon
Landmåling
Satref

Satref (Satellittbasert referansesystem) er det nasjonale systemet til Statens kartverk for nøyaktig posisjonsavgjerd basert på GPS (Global Positioning System). SATREF består av eit nettverk av basestasjonar over heile landet, og eit kontrollsenter. SATREF leverer ulike tenester for nøyaktig navigasjons- og posisjonsavgjerd.

Geodesidivisjonen ved Statens kartverk driftar systemet og tenestene.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Satref» frå ,  den 8. mai 2020.  
 

Kartografi
Satellittnavigasjon
Sekstant

Sekstant er eit vinkelmålingsinstrument til å mæla vinkelen mellom ein himmellekam, vanlegvis sola, og horisonten. Saman med astronomiske tabellar og ei nøyaktig klokke kan ein no avgjera breiddegraden. Utan nøyaktig klokke, må ein avgjera middagshøgda, den høgaste stillinga til sola på himmelen ved gjentekne målingar og samanlikna med tabellane. 

Med tabellar i kombinasjon med ei nøyaktig klokke kan ein òg avgjera lengdgraden sin. 

Instrumentet vert nytta av navigatørar innan sjø- og luftfart til stadavgjerd. Med dagens satellittnavigasjonssystem, som GPS og andre, vert sekstanten stadig mindre brukt. Dei fleste langturseglarar vil likevel ha det ombord som ei reserveløysing.
Minisekstant har òg vorte brukt for navigasjon over Grønlandsisen. For å skaffa ein «horisont» vart det brukt eit beger med kvikksølv som dannar ein vassrett spegel. Ein siktar mot spegelen og må etterpå halvera den mælte høgda. I realiten har ein ikkje lenger nokon horisont, men to bilete av sola, eitt direkte mot sola og eitt mot spegelbiletet til sola som ligg i same vinkel under horisonten som den verkelege sola ligg over. 

Sekstanten, som vert meint teke i bruk i 1767, er ei vidareutvikling av oktanten, som ein meiner vart oppfunnen av engelskmannen John Hadley i 1731.

Omtrent samstundes kom amerikanaren Thomas Godfrey med ei tilsvarande oppfinning. 

Instrumentet er innretta slik at det kan haldast i handa utan stativ, noko som er naudsynt både ombord i skip og i luftfartøy.

Sekstanten består av ei ramme på 60 gradar (ein sjettedel av ei sirkelskive), og er forsynt med ein gradinndelt skala) med nonius, og dessutan ein bevegeleg radial arm, (alhidaden)  med ein spegel og ved limbus ei rute med avlesningsmerke. Nyare sekstantar har finavlesninga ved hjelp av mikrometerskrue i staden for nonius. Denne er gradert direkte i vinkelminutt og ein brukar då ofte nemninga «trommelsekstant». Dessutan er det på rama montert ein fast spegel, optisk tilbehøyr og farga glas til å verna mot sollyset.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sekstant» frå ,  den 8. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Utførleg historikk over sekstanten
Navigasjonsinstrument
Astronomisk navigasjon
Introduksjonar i 1731
Astronomiske instrument
Navigatør

Ein navigatør er personen ombord på eit skip eller fly som er ansvarleg for navigasjonen. Hovudoppgåva til navigatøren er å følgja med på posisjonane til skip og fly til kvar og ei tid. Andre ansvarsområde inkluderer å planleggja turen, gje råd til skipsføraren eller flykommandøren om estimert tid til destinasjon når ein er i rute, og å unngå farlege situasjonar.

Sjå òg 

 Mannskap

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Navigatør» frå ,  den 8. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Navigatør (Utdanning i Forsvaret) (arkivert nettstad)
Yrke
Navigasjon
Horten Verft

Horten Verft A/S (på folkemunne kjend som Verven) var eit verft i Horten kommune i Vestfold. Skipsverftet vart opphavleg anlagt i 1820, først som orlogsstasjon, frå 1850 som hovudverftet til marinen. I 1854 fekk det namnet Karljohansvern verft.

I 1968 overtok staten og gjorde om Karljhansvern til eit statseigd aksjeselskap under namnet Horten verft.  Selskapet gjekk konkurs i 1987 og aktiviteten opphøyrde då. Verftområdet har sidan vorte omgjort til næringspark, og heiter i dag Horten Industripark as (HIP).

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Horten Verft» frå ,  den 8. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Horten kommune
Sjøfart i Vestfold og Telemark
Næringsliv i Vestfold og Telemark
Tidlegare norske skipsverft
1820 i Noreg
Føretak skipa i 1820
Føretak nedlagde i 1987
«Aaron Manby»

«Aaron Manby» er det første dampdrivne stålskipet i verda. Det vart bygd i England i 1821 ved Rotherhithe på Themsen. Offiseren Charles Napier hadde ein visjon om ei rekkje dampdrivne skip på elva Seinen, og sette i verk bygginga av skipet.

Dei ulike skipsdelane vart laga ved Horseley Ironworks i Tipton i Staffordshire etter eit design utforma av kaptein Napier, ingeniøren Aaron Manby og sonen hans Charles. Delane vart deretter sende til Rotherhithe og sette saman der. Skipet fekk namn etter Aaron Manby, som var leiaren forHorseley Ironworks.

«Aaron Manby» var det første av i alt seks slike skip som trafikkerte Seinen på 1800-talet. Føremålet ved turane på Seinen var i all hovudsak av kommersiell art, anten det var frakt av passasjerar eller reine fornøyelsesturer. Det har vorte hevda at skipa var det første dampdrivne skipet til å kryssa Den engelske kanalen. Dette er feilaktig, sidan fleire dampdrivne trebåter hadde gjort den same bragden før «Aaron Manby». Skipet var derimot det første stålskipet til å segla ut i open sjø. 

Skipet var ei kjempe på den tida, med ei vekt på 116 tonn og ei lengd på 120 fot. Motoren og padlehjula var designa av Henry Bell, ein oppfinnar og ingeniør som hadde skaffa seg ry etter designen av den dampdrivne trebåten «Comet». Padlehjula var 12 fot i diameter.

Etter at Charles Napier gjekk konkurs i 1827, fekk skipet franske eigarar og frakta til elva Loire, der det segla fram til 1855.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på ««Aaron Manby»» frå ,  den 8. mai 2020.  

Skip bygde i England
Sjøfart i Frankrike
Britiske dampskip
Skip frå 1821
Skip kalla opp etter britar
Akterspegel

Akterspegel er den plane eller svakt konvekse flata på tvers av lengderetninga heilt akter på mange båt- eller skipsskrog.

Akterspegelen er vanlegvis nesten like breitt som tverrsnittet til båten på det breiaste. Nokre speglar er i tillegg nesten like djupe som båten på det breiaste, medan andre båtar har eit lot akter, eller ein nederdel av ein akterstemn.  Spegelen byrjar difor ganske høgt oppe, og undervassskroget går heilt ut i ein spiss som på spiss-stemna båtar.

På ein del tradisjonelle båtar langs norskekysten vert  båtar med spegel gjerne kalla gavlbåtar, fordi akterspegelen på ein båt òg vert kalla gavl (sml. gavl på hus). Dette er nesten utan unntak båtar der spegelen (gavlen) byrjar ganske høgt oppe.  

Enkelte båttyper har spegel både føre og bak:  Ein del flatbåtar er ganske kasseforma, med flat botn, rette sider og dei to speglane tilnærma) like store. Prammane har rund botn både på langs og på tvers, og har ein liten spegel føre, medan spegelen i akterenden er større og går heilt ned til båtbotnen. Nokre stadar vert båtar med pramfasong kalla ferje.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Akterspeil» frå ,  den 8. mai 2020.  
 

Skipsterminologi
Skipskonstruksjon
Albertkanalen

Albertkanalen er ein kanal i det nordlege Belgia oppkalla etter Albert I av Belgia. Kanalen knyter saman byane Antwerpen og Liège og elvene Maas og Schelde. Kanalen har ei seglingsdjupne på 3,40 meter, fri seglingshøgd på 6,70 meter og ei total lengd på 129,5 kilometer. Den maksimale kapasiteten til kanalen er ein lekter på 10 000 tonn. Kanalen vart konstruert i åra 1930-39 og vart første gong brukt i 1940.

Ved utbrotet av andre verdskrigen danna kanalen eit viktig forsvarsverk for Belgia mot eit tysk åtak mot landet. I 2005 vart kanalen nytta av i alt 34 117 fartøy med total last på 22,5 millionar tonn.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Albertkanalen» frå ,  den 8. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 
 Arkivert nettstad for Albertkanalen (nederlandsk)
Kanalar i Belgia
MT «Amoco Cadiz»

«Amoco Cadiz» var ein supertankar som grunnstøytte ved Portsall Rocks den 16. mars 1978 tre sjømil utanfor Frankrike og vart klove i to delar. Ulukka resulterte i det femte største oljeutslippet gjennom tidene. Kysten av Bretagne vart sterkt forureina av olje.

Skipsvraket ligg på 25 meters djupn og er vorte eit ynda dykkeobjekt.

Sjå òg 

 Forureining

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «MT «Amoco Cadiz»» frå ,  den 8. mai 2020.  
 

Skip frå 1974
Forlis i 1978
Skip bygde i Spania
USA-amerikanske oljetankarar
Forlis i Den engelske kanalen
Forlis i Frankrike
Ananias Dekke

Ananias Christopher Hansen Dekke () var ein norsk skipskonstruktør, i si tid den viktigaste byggjaren av treskip i landet. 

Som ung lærte han å måla og som far sin, å baka. Han gjekk ved Bergen katedralskole 1844, men i 1848 byrja han ved Brunchorst & Bredal, eit skipsverft ått av familien Brunchorst  sidan skipinga i 1784 (sjå Verftet i Bergen. Dekke gjekk i 1852 eitt år i lære hos McKay i Boston. Han gifta seg i 1864 med Rebekka Arloug Stoltz som han fekk åtte barn med. Dei budde i Kalfarveien 53. 

Attende i Bergen kjøpte han halve verftet og dreiv det under namnet Brunchorst & Dekke fram til han døydde i 1892. Dei bygde 41 seglskip og 14 dampskip og dokken heitte Dekkedokken eller Dikkedokken. Enkja og sønene overtok.

Dekke sat i bystyret 1859-72, 1877-92 og formannskapet 1865-69, og var suppleant til Stortinget 1880-82.  
Ananias Dekke var morfar til skipsreiar Erling Dekke Næss og filosofen Arne Næss.
Den store kunstsamlinga til Dekke vart seld til Rasmus Meyer i 1905.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ananias Dekke» frå ,  den 8. mai 2020.  
 

Folk frå Bergen
Vararepresentantar til Stortinget
Lokalpolitikarar i Bergen
Norske forretningsfolk
Norske båtbyggjarar
Norske kunstsamlarar
Anda fyr

Anda fyr er eit fyr i Øksnes kommune i Nordland. Fyret ligg på den vesle øya Anda, ca. 5 km nord for nordspissen av Langøya og vest for Andøya. Fyret vart bygt i åra 1931–1933, og tent første gong hausten 1932. Det vart automatisert og avfolka i 1987. Den bemanna fyrstasjonen på fyret var den siste som vart oppretta i Noreg.

Anda er eit viktig hekkeområde for lundefugl. I tillegg hekkar òg krykkje, alke, toppskarv, gråmåke, svartbak og teist på Anda. Det er òg ein stor selkoloni ved øya. 

Anda naturreservat vart oppretta i 2002, og vart Ramsarområde i 2013.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anda fyr» frå ,  den 8. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Norsk Fyrhistorisk Forening si side om Anda fyr
 
 

Freda bygg i Nordland
Kulturminne i Øksnes
Byggverk ferdigstilt i 1933
Byggverk i Øksnes
Fyr i Nordland
Samferdsel i Øksnes
Anders Wilhelmsen

Anders Arnt Wilhelmsen () var ein norsk skipsreiar.

Wilhelmsen byrja yrkeskarrieren hos  Wilh. Wilhelmsen, før han etter kort tid gjekk til over Ivarans Rederi. Han var hos Ivarans frå 1916 til like etter andre verdskrigen, dei siste åra som disponent og einebestyrar. Ved sida av dette hadde han starta sitt eige reiarlag i 1939, Skips A/S Awilco. Det første skipet til dette reiarlaget, MS «Segundo», forliste under krigen, men Wilhelmsen klarte å byggja selskapet opp att som tankreiarlag etter krigen var over. Sønene Gjert og Arne Wilhelmsen vart tidleg tekne inn som medeigarar i konsernet til faren, som seinare vart drive under Awilhelmsen-namnet.

Han var styremedlem i Norges Rederforbund og i Skipsfartens Arbeidsgiverforenings råd. Han sat òg i styret i Norsk Sjøfartsmuseum.

I sine yngre dagar var Wilhelmsen aktiv som konkurranseroar, skiløpar og pistolskyttar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Anders Wilhelmsen» frå ,  den 8. mai 2020.  

 

Norske skipsreiarar
Folk frå Tjøme
Andreas Ugland

Andreas Kjell Lund Ugland () var ein norsk sivilingeniør, investor og skipsreiar.

Liv og virke

Bakgrunn 
Ugland var son av skipsreiaren Johan Milmar Ugland (1881–1960) og Sara «Sarita» Lund (1892–1981). Han gifta seg med Aud Oda Thompson (1925–2014) i 1952, og fekk tre søner, Johan Benad, Andreas Ove og Knut Axel.

Karriere 
Ugland vart sivilingeniør i 1949 på King's College i Newcastle. I 1951 byrja han å arbeida i Uglands Rederi, som faren åtte. Då faren døydde i 1960, overtok han Uglands Rederi som hovudaksjonær saman med broren Johan Jørgen Ugland med 26 prosent av aksjane kvar. I 1966 oppretta han reiarlaget Ugland Management Co. Han gjekk ut av reiarverksemda i 1996, og han og kona delte formuen med dei tre sønene sine.

Han sat i styret i Det Norske Veritas, Lloyd's of London og American Bureau of Shipping. Han var òg visepresident i Norges Rederiforbund, og president i organisasjonen Intertanko.

Heidersteikn 

 Riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden (1984)
 Sjøfartsdirektoratets plakett (1991)
 Kommandør av Republikken Italias fortenstorden
 Æresborgar av byen Numakuma i Japan
 Æresdoktor ved John B. Lacson Foundation Maritime University, Filippinane (2008)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Andreas Ugland» frå ,  den 8. mai 2020.

Litteratur 

 Birger Dannevig: Ugland. Skipsbyggere – skipsførere – skipsredere gjennom 200 år, Grimstad 1973
 Gunnar Nerheim; Kristin Øye Gjerde: Uglandrederiene, verdensvirksomhet med lokale røtter, Grimstad 1996

Bakgrunnsstoff 

 Om Andreas Kjell Lund Ugland frå Norsk biografisk leksikon

Folk frå Grimstad
St. Olavs Orden
Norske skipsreiarar
Norske investorar
Ankerspel

Eit ankerspel er ei vinsjinnretning som held igjen og handterer ankerkjettingen eller tau på ein båt, som gjer at ankeret kan hevast eller senkast via eit tannhjul. Ein brems er òg montert for å auka kontrollen over ankeret/tauet, og ankerspelet vert normalt drive av ein elektrisk eller hydraulisk motor som køyrer via eit girsp.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ankerspill» frå ,  den 8. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 

Vassfartøykomponentar
Bardun

Ein bardun er eit tau eller ein vaier som har til føremål å skapa støtte og stabilitet til høge lekamar ved hjelp av strekkrefter. Døme er ei mast i telt eller telefonstolpar. På større seglfartøy støttar bardunane den øvste delen av masta i sideretning. Lågare tverrskipsstøtte vert kalla vant og alle langskip sine vert kalla stag.

Ein bardun kan lagast av ein metallisk vaier. For å kunna stramma opp og justera strekkreftene i bardunen vert det ofte sett på strekkfiskar i den eine enden av bardunen, for med denne kunne kompensera for forandringa i «lengda til bardunen». 

Dømet til høgre viser ein bardun som held ein telefonstolpe. Denne bardunen vert fest i bakken med eit jordanker eller direkte i fjell.

Sjå òg 

 Stag
 Vant

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bardun» frå ,  den 8. mai 2020.  
 

Kablar
Rumensk i Junior Eurovision Song Contest

Rumensk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det rumenske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på rumensk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2003 då Romania debuterte med «Tobele sunt viața mea» av Bubu. Sidan den gong har to land delteke med til saman elleve ulike bidrag som har vorte framført på rumensk; sju frå Romania og fire frå Moldova. Av landa som kan delta er rumensk offisielt språk i Romania, Moldova og Vojvodina i Serbia.

Bidrag

Sjå òg 
 Rumensk i Eurovision Song Contest

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 5. mai 2020.  
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.

Språk i Junior Eurovision Song Contest
Rumensk språk
Portugisisk i Junior Eurovision Song Contest

Portugisisk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det portugisiske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på portugisisk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2006 då Portugal debuterte med «Deixa-me sentir» av Pedro Madeira. Sidan den gong har Portugal delteke med til saman seks ulike bidrag som har vorte framført på portugisisk. Av landa som kan delta er portugisisk offisielt språk i Portugal.

Bidrag

Sjå òg 
 Portugisisk i Eurovision Song Contest

Kjelder
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.
Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 5. mai 2020.  
 

Språk i Junior Eurovision Song Contest
Portugisisk språk
Ukrainsk i Junior Eurovision Song Contest

Ukrainsk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det ukrainske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på ukrainsk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2006 då Ukraina debuterte med «Khloptsjyk rock 'n' roll» av Nazar Sljusartsjuk. Sidan den gong har Ukraina delteke med til saman seksten ulike bidrag som har vorte framført på ukrainsk. Av landa som kan delta er ukrainsk offisielt språk i Ukraina, Krimhalvøya og Transnistria i Moldova.

Bidrag

Sjå òg 
 Ukrainsk i Eurovision Song Contest

Kjelder
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.
Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 5. mai 2020.  
 

Språk i Junior Eurovision Song Contest
Ukrainsk språk
Fransk i Junior Eurovision Song Contest

Fransk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det franske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på fransk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2004 då Frankrike debuterte med «Si on voulait bien» av Thomas Pontier. Sidan den gong har ni land delteke med til saman fjorten ulike bidrag som har vorte framført på fransk; fem frå Frankrike, to frå Belgia og eitt frå Albania, Georgia, Irland, Israel, Kasakhstan, Russland og Serbia. Av landa som kan delta er fransk offisielt språk i Belgia, Frankrike, Luxembourg, Monaco, Sveits og Valle d'Aosta i Italia.

Bidrag

Sjå òg 
 Fransk i Eurovision Song Contest

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 5. mai 2020.  
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.

Språk i Junior Eurovision Song Contest
Serbisk i Junior Eurovision Song Contest

Serbisk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det serbiske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på serbisk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2006 då Serbia debuterte med «Učimo strane jezike» av gruppa Neustrašivi učitelji stranih jezika. Sidan den gong har to land delteke med til saman fjorten ulike bidrag som har vorte framført på serbisk; tretten frå Serbia og eitt frå Albania. Av landa som kan delta er serbisk offisielt språk i Serbia, Bosnia-Hercegovina og Kosovo.

Bidrag

Sjå òg 
 Serbisk i Eurovision Song Contest

Kjelder
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.
Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 5. mai 2020.  
 

Språk i Junior Eurovision Song Contest
Serbisk språk
Bobby Colomby

Robert Wayne Colomby () er ein USA-amerikansk jazzrock-trommeslagar, plateprodusent og TV-programleiar. Han er mest kjend som orgiginalt medlem i gruppa Blood, Sweat & Tears, som han var med å skipe i 1967. Han har òg spelt med ei rekkje andre artistar. 

I 1976 var han blitt det einaste opphavlege medlemmet att i Blood, Sweat & Tears, og vart i røynda eigaren av namnet. Han produserte debutalbumet til Jaco Pastorius i 1976, og comeback-albumet til The Jackson 5, Destiny i 1978.

Eit par år seint i 1980-åra var han reporter på TV-programma Entertainment Tonight og CBS This Morning. Han var òg programleiar for In Person from the Palace.

I 2000 skipa Colomby og Richard Marx plateselskapet Signal 21 Records. Dei gav berre ut eitt album, Richard Marx sitt Days in Avalon, før det vart lagt ned att.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bobby Colomby» frå ,  den 9. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå New York
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske plateprodusentar
Blood, Sweat & Tears-medlemmar
USA-amerikanske trommeslagarar