alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Runa

Runa er eit kvinnenamn som kan ha to ulike opphav. I nordisk samanheng stammar det frå norrønt runi, 'løynd [kunnskap]', knytt til riting av runer og i slekt med mannsnamna Rune og Runar. Namnet er òg brukt i Sør-Asia, og kan ha tydinga 'raud' eller 'Laksjmi'

Runa har namnedag i Noreg den 2. juni.

Namneberarar 
 Runa (1870–1928), pseudonym for den svenske forfattaren Elisabeth Beskow
 Runa Førde (f. 1933), norsk illustratør
 Runa Laila (f. 1955), bangladeshisk songar
 Runa Islam (f. 1970), bangladeshisk-britisk kunstnar
 Runa Barli (f. 1988), norsk fotballkeeper

Kvinnenamn
Førenamn av norrønt opphav
Nordiske førenamn
Sørasiatiske personnamn
Harald Stanghelle

Harald N. Stanghelle () er ein norsk journalist og redaktør. 

I perioden 1995 til 2000 var han ansvarleg redaktør i Dagbladet. I 2001 vart han tildelt Den Store Journalistprisen. I 2007 vart han politisk redaktør i Aftenposten.

Kjelder 

Norske journalistar
Norske redaktørar
Journalistar i Aftenposten
Redaktørar for Dagbladet
Journalistar i Dagsavisen eller forlauparar
Journalistar i Dag og Tid
Journalistar i norske lokalaviser
Folk frå Vaksdal
Runar

Runar er eit nordisk mannsnamn sett saman av norrønt rún (fl. rúnar, rúnir), 'løynd [kunnskap]' og etterledet -ar, kanskje 'krigar'. 

Runar har namnedag i Noreg den 2. juni.
Namnet er i slekt med Runa og Rune.

Namneberarar 
 Runar Schildt (1888–1925) finlandssvensk forfattar
 Runar Patriksson (f. 1944), svensk politikar
 Runar Borge (f. 1946), norsk dansar, koreograf og regissør
 Runar Tafjord (f. 1957), norsk valthornspelar
 Runar Bålsrud (f. 1962), ordførar i Hurdal
 Runar Sjåstad (f. 1968), norsk politikar
 Rúnar Kristinsson (f. 1969), islandsk fotballspelar
 Runar Berg (f. 1970), norsk fotballspelar 

Mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Nordiske førenamn
Todor Zjivkov

Todor Hristov Zjivkov (bulgarsk Toдор Xpиcтoв Живков) () var ein bulgarsk politikar og partisjef for det kommunistiske partiet i Bulgaria, og seinare president i Bulgaria.

Han var medlem av sentralkomiteen i Kommunistpartiet i 1948 og av politbyrået i 1951. I 1954 vart han partisjef, og frå 1962 til 1971 sat han som statsminister. I 1971 vart han president i Bulgaria fram til han vart avsett i 1989. Han vart då sett under tiltale og i 1992 dømd til sju års fengsel.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Todor Zhikov» frå ,  den 31. mai 2009.  
 
 

Bulgarske presidentar
Bulgarske statsministrar
Kommunistleiarar
Andrej Zjdanov

Andrej Aleksandrovitsj Zjdanov () var ein sovjetisk politikar. Han var frå og med 1939 medlem av politibyrå i kommunistpartiet og under den andre verdskrigen general og medlem av Leningradfrontens militærråd. Frå og med 1944 var han sekretær i sentralkommiteen med ansvar for ideologiske spørsmål, der han gjennomførte ei ekstrem antivestleg linje innanfor sovjetisk kulturliv og vitskap, kjend som zjdanovismen. I 1946 utløyste han bølgja av forfølgjingar mot fleire sovjetiske forfattarar, vitskapsmenn og komponistar. Sidan 1934 fronta han kravet om sosialistisk realisme i den sovjetiske litteraturen. Zjdanov var ein av dei mest trufaste mennene til Stalin og vart sett på som ein mogeleg «tronarving» etter sistnemnte.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Andrej Zjdanov» frå , den 31. mai 2009. 

Sovjetiske politikarar
Bolsjevikar
Ukrainarar i andre verdskrigen
Personar frå Donetsk oblast
Jan Žižka

Jan Žižka z Trocnova a Kalicha eller berre Jan Žižka () var ein tsjekkisk general og ein av dei leiande tilhengjarane til Jan Hus og opprøret hans mot katolisismen. Tilnamnet «Žižka» tyder 'einøygd', og viser til at han som barn tilsynelatande mista synet på det eine auget etter eit slagsmål.

Jan Žižka delto i slaget ved Tannenberg i 1410, men vart for alvor kjend under hussittarkrigane frå 1419. Det var for ein stor del Žižka si forteneste at hussittarane hadde militær suksess. Han prøvde å invadere Ungarn, men måtte gje dette opp då ungararane var talmessig overlegne. Under tilbaketrekkinga viste han nokre handlingane som har gjeve han rykte som ein av dei største tsjekkiske hærførarane gjennom tidene. Under borgarkrigen i Böhmen vann han klare sigrar over dei Tabor-baserte motstandarane sine omkring Praha, og han på veg til å innta hovudstaden i juni 1424, da det vart inngått fred. Dei samla partane vart då einige om å gå til åtak på Mähren med Jan Žižka i spissen, men undervegs døydde Žižka av pest. Fiendane hans frykta han så mykje at dei i samband med dødsfallet hans omtalte han som «han som ingen dødeleg hand kan øydeleggje vart utsletta av Guds finger».

Jan Žižka var ein uortodoks og nyskapande militærtaktikar. Han utnytta dei individulle evnene til troppane sine til det perfekte og fann opp vognfortet, som òg er kjend frå det ville vesten, der ein stiller vognene opp tett mot kvarandre og på den måten skapar eit mobilt fort med vern for folk og hestar. Samstundes gav det høve for nok tid til å lade om gevær, som slik for første gong vart ein suksess i krigssituasjonar.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Jan Žižka» frå , den 31. mai 2009.

Bakgrunnsstoff 

Hussittar
Tsjekkiske militære
Zirkon

Zirkon (også hyasint eller gul zirkon) er eit mineral som høyrer til gruppa nesosilikatar. Det kjemiske namnet er zirkoniumsilikat og den kjemiske formelen er ZrSiO4. Hafnium er nesten alltid til stades i mengder frå 1 til 4%. Krystallstrukturen til zirkon er eit tetragonal krystallsystem. Den naturlege fargen til zirkon varierer mellom fargelaus, gul-gyllen, raud, brun og grøn. Dei fargelause artane har kvalitetar som edelsteinar og er populære erstatningar for diamantar. Desse vert òg kalla «Maturadiamant». Mineralet må ikkje forvekslast med kubisk zirkonia, eit syntetisk stoff med ei heilt anna kjemisk samansetjing. 

Namnet kjem anten frå det arabiske ordet zarqun, som tyder sinober, eller frå det persiske zargun, som tyder gyllen-farga. 

Zirkon er eit usedvanleg mineral og finst nesten alle stader i jordskorpa og i alle slags bergartar, men store krystallar er sjeldne. På grunn av dette er zirkon er det viktigaste mineralet for datering av bergartar. Zirkon inneheld alltid noko uran eller thorium, som er radioaktivt og vert brote ned over tid til bly. Alderen kan derfor reknast ut ved å undersøke forholdet mellom bly og uran.

Zirkon er det eldste mineralet ein kjenner til, 4406±8 millionar år gammalt.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Zircon» frå , den 31. mai 2009.

Andre kjelder 

Nesosilikat
Edelsteinar
Eldfaste material
Zirkoniummineral
Tetragonale mineral
Nikolaus Ludwig von Zinzendorf

Nikolaus Ludwig von Zinzendorf () var ein tysk greve, embetsmann og prest, regjeringsråd i Dresden. Han var biskop for Brødreforsamlinga i Herrnhut og grunnla herrnhutismen. I tillegg var han salmediktar.

Bakgrunnsstoff 

Tyske teologar
Tyske salmediktarar
Tyske biskopar
Sfinks

Sfinks (utt. svings eller svinks) er eit fabeldyr med kropp som ei løve og hovud av eit menneske eller eit anna dyr. Sfinksar er særleg kjende frå det gamle Egypt, særleg gjennom sfinksen i Giza. Vesenet blei seinare teke opp i gresk mytologi, der det tok opp trekk frå ein annan skikkelse. I seinare europeisk kultur blei sfinksen teke opp i kunst frå renessansen. Ein finn også sfinks-aktige figurar i andre kulturar frå middelhavslanda og Asia. 

Den egyptiske sfinksen stammar frå Det gamle riket (2000-talet f.Kr.). Den vanlegaste framstillinga av sfinksen er som ei liggande løve med menneskehovud, men ein finn også sfinksar med falk-, hauk- eller vêrhovud. På denne tida var det vanleg å laga skulpturar av løver med hovudet til guddomen knytt til området dei blei laga, eller som var viktig i landet då. Sfinksen var knytt til solguden Sekhmet og blei seinare symbol for sola, farao og landet Egypt. Han verna mot vondt, og blei sett opp for å verna graver og tempel.

I det gamle Hellas hadde sfinksen gjerne ørnevinger, og kunne i tillegg ha bryst som ei kvinne og slangehale. Denne sfinksen er best kjend for å ha vakta Theben ved å stilla alle som gjekk forbi ei gåte, og derette kvela og sluka dei som ikkje kunne svara. Sogehelten Ødipus løyste gåta, og sfinksen kasta seg ned frå klippa han stod på og døydde.

Sfinks i seinare europeisk kunst 

Frå renessansen tok ein til å framstilla greske sfinksar i europeisk kunst. «Manierisme-sfinksen» eller «den franske sfinksen» er framstilt dels som ei tiltrekkande ung kvinne, dels som ei naturtru løve. Dei nye sfinksane var inspirerte av keisar Nero sitt hus Domus Aurea, som ein fann på slutten av 1400-talet. Ein loggia ved Vatikanpalasset som blei utsmykka av Rafael i 1510-åra inneheldt mellom anna sfinksar. Sfinksane kom til Frankrike først gjennom Fontainebleauskulen, og spreidde seg til resten av Europa. Dei blei mellom anna mykje nytta til å pynta slottsparkar på 1700-talet, mellom anna  Belvedereparken i Wien, Sanssouci i Potsdam, La Granja i Spania, Branickislottet i Białystok og i seinrokokkostil ved det portugisiske nasjonalslottet Queluz, med pipekrage og ein liten kep over brystet.

Med nyklassisismen gjekk ein noko tilbake til den ukledde og uflidde klassiske sfinksen i europeisk utsmykking. Også i romantikken og symbolismen avbilda ein sfinksen, hovudsakleg med peik til den greske mytologien heller enn den egyptiske, sjølv om desse sfinksane ikkje alltid hadde vinger.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Sfinks» frå ,  den 1. juni 2009.

Bakgrunnsstoff 

Det gamle Egypt
Egyptisk mytologi
Gresk mytologi
Fabelvesen med menneskehovud
Fabelvesen med venger
Hybride fabelvesen
Mytologiske løver
Tonari no Totoro

Tonari no Totoro (となりのトトロ), kalla Min nabo Totoro på norsk, er ein japansk anime-film frå 1988. Filmen er regissert av den japanske anime-regissøren og manga-teiknaren Hayao Miyazaki, og laga ved Studio Ghibli.

Norske stemmer 
 Hanne Dancke
 Reidun Berntsen
 Agnes Fasting
 Tommy Karlsen
 Lena Meieran
 Hedda Munthe
 Amalie Reitan
 Christoffer Staib
 Rut Tellefsen
 Inger Teien

Bakgrunnsstoff 
 
 Filmpresentasjon på Nausicaa.net

Japanske filmar
Anime-filmar
Barnefilmar
Filmar frå 1988
Generalkonsul

Ein generalkonsul er ein offisiell representant for ein stat i eit anna land, og leiar av eit generalkonsulat. Dei typiske oppgåvene for konsulata er å assistere og beskytte borgarane frå staten dei representerer i mottakarstaten, medan dei i liten grad representerer sendarstaten sine styresmakter i forhold til mottakarstaten. Desse oppgåvene blir varetatt av ambassader. Utferding av visum og nødpass har vore blant oppgåvene til konsulat og generalkonsulat.

Tittelen generalkonsul rangerar over konsul og visekonsul.

Konsulatvesenet består først og fremst av valde honorære generalkonsular, konsular og visekonsular. Dette er ofte privatpersonar med anna arbeid eller næringsverksemnd, som utfører konsuloppgåvene gratis eller mot eit beskjedent vederlag. Desse kan vere borgarar frå sendarstaten, borgarar frå mottakarstaten eller frå eit tredjeland. Vedkomande blir ikkje diplomat. Tidlegare blei desse også kalla «konsularagent».

Her er dessutan ein del generalkonsulat som er styrt av ein fast tilsett i utanrikstenesta, og med bemanning elles etter behov. Noreg har pr. juni 2009 11 slike generalkonsulat. Desse er alle i store byar i store land, land som Noreg har mykje handelssamkvem med.

Bakgrunnsstoff 
 Noreg sine faste utanriksstasjonar, mellom anna dei 11 generalkonsulata leia av ein fast tilsett i den norske utanrikstesta. Vitja 1. juni 2009

Embetstitlar
Diplomatyrke
Konsulat
June

June er eit personnamn som kjem frå engelsk og kan brukast som kvinnenamn og noko sjeldnare som mannsnamn. June har norsk namnedag den 1. juni, saman med Juni.

Namnet blei teke i bruk på 1800-talet. 
Kvinnenamnet kjem frå det engelske namnet på månaden juni, som igjen stammar frå den romerske gudinna Juno. Det kan òg vera ei kortform av namn som Junius, Junious, Junio og Juniper.

June var eit svært vanleg jentenamn og ein del brukt som gutenamn tidleg på 1900-talet i USA. Som jentenamn nådde det ein topp i 1925 som det 39. mest populære namnet i landet, men blei så gradvis mindre brukt og forsvann frå lista av dei 1000 mest populære namna i 1987. Seinare har bruken teke seg nokoo opp att, og i 2018 var det nummer 241 på lista.

Som gutenamn var June på sitt mest populæer i 1922 med ein 697. plass, men gjekk så tilbake og forsvann frå topp 1000-lista i 1939.

I Noreg var namnet mest brukt frå rundt 1985 til rundt 2000. I 2009 var det 2498 norske kvinner som heitte June.

Namneberarar 
June Mathis (1892–1927), manusforfattar i Hollywood på 1920-talet
 June Caprice (1895–1936), USA-amerikansk stumfilmskodespelar
June MacCloy (1909–2005), USA-amerikansk skodespelar
June Marlowe (1903–1984), USA-amerikansk skodespelar
 June Black (1910–2009), newzealandsk keramikar og målar
 June Whitfield (1925–2018), engelsk skodespelar
 June Nash (f. 1927), USA-amerikansk antropolog
 June Carter Cash (1929–2003), USA-amerikansk countryartist, gift med Johnny Cash
 June Anderson (f. 1952), USA-amerikansk sopran

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «June» frå , og «June (personal name)» frå  den 1. juni 2009. 
 behindthename.com

Kvinnenamn
Engelske førenamn
Namn knytte til tid
Juni
Namnet Juni

Juni er eit kvinnenamn som viser til månaden juni. Det er også ei finsk kortform av Johanna.

Juni har norsk namnedag den 1. juni, saman med June.

I 2009 var det 351 norske kvinner som heitte Juni.
I 2016 var det 399.

Namneberarar
Juni Palmgren (f. 1949), finsk-svensk epidemiolog og matematikar 
Juni Dahr (f. 1953), norsk skodespelar

Etternamn
Juan de Juni (fransk Jean de Joigny; ca. 1507–1577), fransk-spansk bilethoggar, målar og arkitekt

Annan bruk
Juni Anker-Hansen er ein rollefigur i TV-serien Hotel Cæsar på TV2.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Juni (navn)» frå ,  den 1. juni 2009.  

Kvinnenamn
Kortnamn
Namn knytte til tid
Juni
Bjørn Jacobsen

Bjørn Jacobsen () i Sandnessjøen, Nordland) er ein norsk politikar (SV). Han blei innvald på Stortinget frå Møre og Romsdal i 2001.

Jacobsen tok Vefsn folkehøgskule 1976-1977, agronomutdanning ved Kalnes jordbruksskule 1978-1979, 
allmennfag ved Hegdehaugen vidaregåande skole 1988 og Ex.phil., Universitetet i Oslo 1989.

Jacobsen var landbruksvikar i Malvik kommune 1977, skogsarbeidar Sør-Trøndelag Skogeigarlag 1977, gardsbestyrar/forpaktar ved Røkenes Gård 1979-1983, pleieassistent ved Dikemark/Ullevål sjukehus 1985-1989 (deltid), bistandsarbeidar i Forum Syd Nicaragua 1991-1993 og fylkesleiar i Miljøheimevernet/Grøn Kvardag 1993-2001.

Stortingskomitéar
2005–2009 medlem av Forsvarskomitéen og den norske delegasjonen til Europarådets parlamentarikarforsamling.
2005–2009 medlem av Den utvida utanrikskomitéen.
2005–2009 varamedlem av Valkomitéen.
2001–2005 medlem av Utanrikskomitéen.
2001–2005 medlem av Den utvida utenrikskomitéen.
2001–2005 varamedlem av Valkomitéen.

Bakgrunnsstoff 
Stortinget.no - Biografi

Kjelde 
Bokmålswikipediaen, 1. juni 2009. 

Jacobsen, Bjørn
Jacobsen, Bjørn
Jacobsen, Bjørn
Jacobsen, Bjørn
Jacobsen, Bjørn
Jacobsen, Bjørn
Jostein Krokvik

Jostein Krokvik () var ein norsk forfattar, redaktør og målmann. Han vart fødd i Vanylven på Sunnmøre, og utdanna seg til tannlækjar. Etter å ha arbeidd i dette yrket i fleire år, var han redaktør i Norsk Barneblad i ei tid. Seinare sette han i gang bladet Vestmannen i samarbeid med Vestmannalaget, der han var bladstyrar i nærast 20 år. Han var ein verksam forfattar, og gav ut fleire romanar, noveller og ungdomsbøker. Han skreiv attåt dette ogso mange målpolitiske bøker og skrifter.

Utvalde verk 
Fangevaktaren (1969).
Utgrend (1974).
Fenris ulven (1976).
Åne smeller til (1977).
Nett no (1977).
Jenta i den gule kjolen (1978).
Hovudet høgt (1979). 
Mistanken (1979).
Benken ved alperosene (1980).  
Opprør (1980).
Den vesle fangen (1982).
Den tøffe silkepus (1983).
Kjettarord um norsk målalkymi - essayistisk debattbok (1985).
I grenseland (1986).
Alt i alt (1986).
Det andre rommet (1987).
Rømlings fotefar (1988).
Det gåtefulle tårnhuset (1989).
Galgiholm (1990).
Mål og vanmæle (1991).
Ny Hungrvekja og Jan Prahl (1993).
Luftspeglingars brotstykk (1994).

Bakgrunnsstoff 
Kjerland, Kjell, Askeland, Jon: Ein heilhuga målmann ; Norsk tidend, april 2007, s. 22.
Jostein Krokvik - (Forfatter). Kulturnett.no

Norske forfattarar
Norske redaktørar
Målfolk
Folk frå Vanylven
Norske tannlegar
Lomsdal-Visten nasjonalpark

Lomsdal-Visten nasjonalpark, sørsamisk namn Njaarken varjelimmiedajve, er ein nasjonalpark som omfattar land i kommunane Brønnøy, Grane, Vefsn og Vevelstad kommunar i Nordland fylke. Det verna området strekkjer seg frå Vesterfjella til Lomsdalen og Visten. Nasjonalparken vart oppretta i 2009.

Vern og bruk 
Formålet med vernet av nasjonalparken er å ta vare eit stort, tilnærma urørt naturområde. Spesielt er det lagt vekt på geologiske førekomstar, herunder grotter og karstlandskap, og kulturminne knytt til landbruk og reindrift. Saman med eit landskapsvernområde i indre Visten skal nasjonalparken sikre eit variert kystlandskap frå fjord til fjell på Helgeland. 

Naturgrunnlaget innanfor nasjonalparken er viktig for samisk kultur og næring. Området skal kunne brukast til reindrift.

Turmål 
Området har ein rik kulturhistorie, og det ligg til rette for eit enkelt friluftsliv. Det inneheld nokre opne hytter og gammar, og nokre av farleiene er varda frå gammalt av.

Bakgrunnsstoff 
 Verneforskrifta
 Direktoratet for naturforvalting, informasjon om Lomsdal-Visten nasjonalpark. 
 PDF-kart

Nasjonalparkar i Noreg
Verneområde oppretta i 2009
Verneområde i Nordland
Brønnøy kommune
Grane kommune
Vefsn kommune
Vevelstad kommune
Visum

Visum (frå latin, avleidd av videre, 'sjå') er eit løyve til å reise inn i eit land og opphalde seg der. Mange land krev at ein del statsborgarar frå skal ha eit slikt løyve saman med passet sitt før dei får kome inn i landet. Somme land krev også utreisevisum. Visum blir gjevne ved utanriksstasjonar som ambassadar og konsulat, eller på grensa.

I mange tilfelle finst det avtalar mellom to land om at dei to landa sine statsborgarar får reise til det andre landet utan visum. I nokre tilfelle blir det kravd (turist)visum berre for statsborgarane i det eine landet. For eksempel krev Australia at svenske statsborgarar har visum, medan Sverige ikkje krev visum av australske statsborgarar. Sverige krev at mauritianske statsborgarar har visum, medan Mauritius ikkje krev visum av svenske statsborgarar. Det finst også multilaterale avtalar, som Schengenavtalen.

Vanlege visumtypar 
Normalt gjeld det at dei som skal vitje eit anna land må ha ein plan for besøket og ordna overnatting.
 Turistvisum. Dei besøkande bur på hotell eller liknande. Dei kjem for å vitje fornøyingsparkar, gjere forretningar, få legehandsaming, osb.
 Besøksvisum. Dei besøkande bur hos venner eller slektningar.
 Forretningsvisum. Dei besøkande er på tenestereise og skal besøke eit foretak eller ein organisasjon.
 Transittvisum. Dei besøkande skal berre passere landet og skal ikkje overnatte.
 Arbeidsvisum. Dei besøkande skal utføre løna arbeid i landet.
Lista varierer mellom landa.

Visumet gjeld ei viss tid, gjerne tre månader, men ein del land gir berre visum for planlagd reisetid.

Eit visum gjeld normalt for ei inn- og utreise. Men ein kan også få visum for fleire innreiser (multiple-entry), noko som gir rett til eit fritt tal med reiser i ei gitt tid.

Å søke visum 
Korleis ein søker visum varierer, men normalt kontaktar ein ambassade eller konsulat til landet ein vil vitje. I visse tilfelle er det enkelt, for eksempel for Australia der ein søker via reisebyrå eller internett og ikkje treng oppgje reiseplanar mm. Ofte er det vanskelegare, for eksempel for Russland har det vore slik at ein har måtta søke og seinare hente visumet personleg på ambassaden og vise fram reiseplanen dag for dag og vise fram eventuelle hotellbookingar.

Politikk 
Motiveringa for å ha krav om visum er at styresmaktene i eit land vil ha kontroll over kven som kjem til landet. Særskilt uroar ein seg for at utlendingar skal gjere lovbrot eller søke asyl. For statsborgarar frå ein del land med låg status er det nesten umogleg å få visum til dei fleste europeiske land, inkludert Noreg, med mindre ein velrenommert organisasjon går god for deira ærlege hensikter og garanterer for opphaldskostnadar. For eksempel kan idrettsmenn få kome om eit norsk idrettsforbund garanterer for dei.

Kjelder 
Bahus, Vegard Bø. «Visum» (2012, 28. desember), Store norske leksikon. 

 Denne artikkelen bygger på «Visum» frå , den 1. juni 2009.

Bakgrunnsstoff

Utlendingsrett
Reisedokument
Ærestittel

Ein ærestittel eller honorær tittel (av honorær fransk honoraire, frå latin honorarius, ære) er ein tittel som blir gitt for å ære eller heidre nokon, utan at det følgjer med løn eller vesentlege tenesteplikter. Eit eksempel er honorær konsul.

Honorære titlar blir no for tida ofte gitt nokon som i lang tid har utført noko som samfunnet oppfattar som særleg verdifullt, utan at formelle krav til titlane er oppfylt. Eit eksempel er utnemning av æresdoktorar. Dette skjer utan at noka doktoravhandling er levert. Dette blir kalla doctor honoris causa, forkorta dr h c. I den akademiske verda finst det detaljerte reglar om korleis æresdoktorar skal nominerast, veljast og utnemnast. Det finst også eksempel på at det har blitt delt ut honorære professorat.

I tidlegare tider var det vanleg at ein kunne kjøpe honorære titlar. I somme land er dette framleis mogleg.

Fotnotar 

Titlar
Titlar
Kvæfjord kyrkje

Kvæfjord kyrkje ligg på Rå på Borkenes i Kvæfjord kommune i Troms og Finnmark. Kyrkja er ei langkyrkje i tømmer. Ho vart innvigd i 1867 og har 550 sitjeplassar. Arkitekten til kyrkja var Jacob Wilhelm Nordan.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Om Kvæfjord kyrkje på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Troms» på nettstaden til Arkivverket 
 

Kyrkjer i Trondenes prosti
Kyrkjer i Kvæfjord
Byggverk i Kvæfjord
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Jacob Wilhelm Nordan
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Kulturminne i Kvæfjord
1867 i Noreg
Piltastar

Piltastane er knappar på eit tastatur på ei datamaskin.

Det er typisk fire tastar (som vist på biletet til høgre) som peikar til kvar si retning: venstre, høgre, opp og ned. Det finst òg andre variantar av tastar med tilsvarande funksjon som til dømes WASD, som har same struktur. Forskjellen mellom desse to er at ein vanlegvis brukar høgre hand på piltastane, medan ein brukar venstre hand på bokstavknappane.

Tastar
Heidi

Heidi er eit kvinnenamn laga som ei tysk kortform av namn som byrjar eller sluttar på heid, ein namnedel som kjem frå gammaltysk haidu, 'glans'. Opphav kan vera Adelheid, Heidrun, Heidelinde og Heidemarie. 

Heidi har norsk namnedag den 4. juni og tysk den 16. desember.

Namnet er kjend i Noreg frå 1800-talet. Heidi var blant dei mest brukte namna for nyfødde jenter i Noreg frå rundt 1960 til rundt 1980.

Namneberarar
Heidi Biebl (f. 1941), tysk alpinist
Heidi Bonde (f. 1954), norsk forfattar
Heidi Støre (f. 1963), norsk fotballspelar
Heidi Grande Røys (f. 1967),norsk politikar
Heidi Zurbriggen (f. 1967), sveitsisk alpinist
Heidi Zeller-Bähler (f. 1967), sveitsisk alpinist
Heidi Sørensen (f. 1970), norsk politikar
Heidi Marie Kriznik (f. 1970), norsk forfattar
Heidi Nordby Lunde (f. 1973), norsk politikar 
Heidi Tjugum (f. 1973), norsk handballmålvakt
Heidi Gjermundsen Broch (f. 1975), norsk skodespelar
Heidi Løke (f. 1982), norsk handballspelar
Heidi Weng (f. 1991), norsk langrennar

Annan bruk

 Namnet er særleg kjend frå boka om Heidi av Johanna Spyri frå 1880 og seinare dramatiseringar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heidi» frå , og «Heidi (navn)» frå  den 2. juni 2009.  
 

Kvinnenamn
Kortnamn
Tyske førenamn
Namn knytte til lys

fr:Heidi
pl:Heidi
Heid

Heid er eit kvinnenamn som kjem frå norrønt Heiðr, 'klar, lys'. Det er i slekt med det tyske namnet Heidi, og begge har norsk namnedag den 4. juni.

Namnet er nemnd i Voluspå, der det kan visa til volva som spår eller Gullveig som er nemnd like før.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Heiðr» frå , den 2. juni 2009. 
 
 

Kvinnenamn
Førenamn av norrønt opphav