alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rio Tirón

Tirón er ei elv nord i sentrale område av Spania og ei av sideelvane til Ebro. Ho er 65 km lang og spring ut i Sierra Fresnada. Elva renn gjennom provinsen La Rioja, og munnar ut i i Ebro i nærleiken av Cerro de la Mota. 

Elvar i Spania
Tormes

Tormes er ei elv i Spania. Ho spring ut i Prado Tormejón i Gredosfjella i Navarredonda de Gredos i provinsen Ávila. Ho renn gjennom provinsane Avila og Salamanca, og munnar ut i Duero i kommunen Villarino of Airs. Elva er 284 km lang. På grunn av dei varierande nedbørmengdene i området tørka elva tidlegare inn om sommaren, og mot slutten av 1960-åra vart det derfor dammen Santa Teresa bygd. Denne har ein kapasitet på 496 millionar kubikkmeter vatn som gjer at elva har vatn om sommaren og hindrar flaum i elva om vinteren. 

I tillegg finst dammane Villagonzalo og Almendradammen.

Stader langs elva 
Frå nord til sør: 
 Salamanca
 Santa Marta de Tormes
 Guijuelo
 Navamorales 
 Losar
 Avila
 Navacepeda de Tormes

Sideelvar 
 Zurguén
 Corneja 
 Almar 
 Aravalle 
 Becedillas 
 Caballeruelo 
 Alhándiga

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «River Tormes» frå , den 11. mai 2009. 
 

Elvar i Spania
Tajuña

Tajuña (frå latinsk Tagonius) er ei elv sentralt i Spania, som renn gjennom provinsane Guadalajara og Madrid. Ho er ei av sideelvane til Jarama som igjen er ei av sideelvane til Tajo. Ho spring ut nær byen Maranchón (Guadalajara) ved ein stad kalla Fuente del Carro nær landsbyen Clares. Nær kjelda renn ho gjennom eit landskap som består av høge lyngheier, gjennom djupe dalar som består av leire, mergel og dolomitt. Det ligg eit reservoar i elva, La Tajera, nær Cifuentes. Ho renn gjennom landsbyane Brihuega og Renera i Guadalajara og renn inn i provinsen Madrid ved Ambite. Ho renn så nær Orusco, Carabaña, Tielmes, Perales de Tajuña og Morata de Tajuña før ho munnar ut i Jarama nær Titulcia.

Klima 
Nedslagsfeltet har middelhavsklima og vert tørrare nær Jarama. Det meste av nedbøren i området kjem om hausten og vinteren.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Tajuña River» frå , den 11. mai 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Den spanske utgåva av artikkelen
 

Elvar i Spania
Tumbafrailes

Tumbafrailes er ei kort elv i Spania. Ho renn gjennom sentrale område av provinsen Salamanca og er ei av sideelvane til Huebra, som igjen er ei av sideelvane til Duero. Tumbafrailes renn gjennom landsbyane Buenamadre og Boadilla.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Río Tumbafrailes» frå ,  den 11. mai 2009.  
 

Tumbafrailes
Aboño

Aboño er ei elv nord i Spania som renn gjennom den autonome regionen Asturias. Kjelda til elva ligg i Llanera og ho munnar ut i Biscayabukta etter berre 10 km. 

Elvar i Asturias
Aller i Asturias

Aller er ei elv nord i Spania som renn gjennom den autonome regionen Asturias. Aller er ei av sideelvane til Rio Nalón. Ho spring ut i Dei kanatabriske fjella. Elva er 42 km lang og har eit nedslagsfelt som dekkjer 280 km².

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Río Aller» frå , den 11. mai 2009. 
 

Elvar i Asturias
Rio Cubia

Cubia er ei elv nord i Spania som renn gjennom den autonome regionen Asturias. Elva er ei av sideelvane til Rio Nalón frå venstre og spring ut i fjella Sierra de Porcabezas, 1300 meter over havet. Elva er 41 km lang og drenerer eit område med areal på 210 km².

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Río Cubia» frå , den 11. mai 2009. 
 

Cubia
Leitzaran

Leitzaran eller Leizaran er ei elv og ein dal i Baskarland i Spania. Ho er ei av sideelvane til Oria frå høgre. 

Leitzaran har kjelde i kommunen Leitza i Navarra og er 42 km lang. Ho renn inn i Guipuscoa ved Urto. Elva drenerer kommunane Areso, Berastegi, Elduain, Villabona, Urnieta og Andoain og har eit nedslagsfelt på 124,02 km², der 69,72 km² av dette høyrer til Guipuscoa.

Valle de Leizaran 
I Gipuzkoa vert nedslagsfeltet hennar kalla Valle de Leizaran (Leitzarandalen) og er stort sett forma av Macizo de Cinco Villas, som hovudsakleg er skifer og kalkstein frå karbontida. Leitzaran er meanderande.

Verna biotop 
Breidda av Leitzaran og sideelvane Ubaran (Ubane) og Malo har vore ein verna biotop sidan 29. september 1995. Det totale arealet 0,74 km². Det finst ingen busetnader i dette området, men likevel mange spor etter menneske frå førhistorisk tid.

Industri 
Utanfor dei verna områda finn ein noko industri, mellom anna masomnar som har nytta seg av elva. I sjølve dalen finst mineral. Tidlegare har det vore vassmøller i drift ved elva og det finst i dag eit par små vasskraftverk.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Leitzaran» frå , den 11. mai 2009. 
 

Elvar i Spania
Onyar

Onyar er ei elv nordaust i Spania som renn gjennom den autonome regionen Catalonia. Ho spring ut i Guilleries (Pyreneane) og munnar ut i Ter ved byen Girona.

Elva er 34 km lang og har eit nedslagsfelt som dekkjer 340,7 km².

Sideelvar 
 Riera Gotarra 
 Bogantó 

Onyar
Urdaibai

Urdaibai er eit estuar og eit biosfærereservat i Bizkaia i regionen Baskarland i Spania. Estuaret vert òg kalla Mundaka- eller Gernikaestuaret

Urdaibai ligg ved kysten av Biscayabukta nord i Spania. Urdaibai dekkjer eit område på 220 km² og området har om lag 45 000 innbyggjarar, dei fleste av dei i byane Bermeo og Gernika. Området har mange små elvar som munnar ut i dei salte myrområda som er omgjeve av høge klipper. Det omliggande landområdet består av beitemark, treklynger med eik, lauvskog og plantasjar med barskog. Kystlandskapet er dekt med steineik og jordbærtre. 

Det er dokumentert 615 artar karplanter og 318 virveldyr, 245 av desse fuglar, i Urdaibai.

I området finst spor frå førhistorisk tid romartida og mellomalderen. Mellom anna ligg Santimamiñegrotta her, med funn frå moustérienkulturen til jernalderen.

Økonomien i området er basert på metallurgi, fiske, jordbruk og skogbruk. Det finst òg ein viktig turistsektor, hovudsakleg sentrert rundt dei lokale strendene. Mundaka trekker òg til seg mange surfarar frå heile verda.

Kart

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Urdaibai» frå ,  den 11. mai 2009. 
 oppgav desse kjeldene:
Official Urdaibai biosfærereservat
Offisiell side for Bizkaia

Estuar i Spania
Biosfæreservat i Spania
Bilbaoestuaret

Bilbaoestuaret (spansk Ría de Bilbao, baskisk Bilboko Itsasadarra) er eit estuar danna av elvane Nervion, Ibaizabal og Cadagua, som drenerer det meste av Bizkaia og delar av Alava i regionen Baskarland i Spania. Det er eit stort estuar som er 16 km langt og strekkjer seg frå Bilbao til Bilbao Abra-bukta. Dette gjer at det er mogeleg for havgåande skip å nå hamna i Bilbao, men dei siste åra har hamna i sjølve Bilbao vorte ombygd til bustadområde, medan ein har bygd ei ny hamn heilt ute ved kysten ved Santurtzi og Zierbena. 

Nedanfor Bilbao deler estuaret storbyområdet til Bilbao. På venstresida ligg Barakaldo, Sestao, Portugalete og Santurtzi og på høgresida ligg Erandio, Leioa og Getxo.

Bakgrunnsstoff 

 Bilbao Ria 2000

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Estuary of Bilbao» frå ,  den 11. mai 2009.  
 

Estuar i Spania
Alfabiafjella

Alfabiafjella er ei fjellkjede på Mallorca som ligg i kommunen Fornalutx. Det høgaste punktet i fjellkjeda er 1067 meter over havet. Fjellkjeda skil byane Sóller og Burnyola

Geografi på Mallorca
Fjellkjeder i Spania
Eiksund

Eiksund er ei bygd i Ulstein kommune. Bygda ligg på sørenden av Hareidlandet.

Frå 1837 var Eiksund ein del av Herøy kommune. Den 1. januar 1964 vart Eiksund flytta til Ulstein saman med øya Eika, som ligg rett sør for Eiksund. Eika og Eiksund hadde då 222 innbyggjarar til saman.
. Pr 01.01.2014 var innbyggjartalet 316. 

Fylkesveg 653 mellom Europaveg 39 i Furene i Volda og Garnes i Ulstein går gjennom Eiksund. Fram til 23. februar 2008 var Eiksund ferjestad for ferjesambandet til Rjånes i Ørsta. Då vart ferjesambandet nedlagt, og samferdsleminister Liv Signe Navarsete opna Eiksundsambandet til fastlandet med mellom anna verdas djupaste vegtunnel, Eiksundtunellen, som har lågaste punkt 287 meter under havoverflata.

Eiksund skule vart nedlagt i 2007. Barneskuleelevane går no ved Haddal skule. 

Eiksund har eige postnummer, 6068 EIKSUND.

Fotnotar 

Geografi i Ulstein
Bygder i Møre og Romsdal
Sierra de Ancares

Sierra de Ancares er ei fjellkjede i Spania som strekkjer seg sørvestover frå Dei kantabriske fjella i Asturias.

Ancares dannar grensa mellom dei autonome regionane Galicia og León. Ein av kommunane i Galicia i Os Ancares er kalla opp etter fjella. 

Det høgaste fjellet er Cuiña (1987 moh).

I dette området av Spania finst fleire isolerte samfunn som var heilt avskorne frå resten av omverda fram til det vart bygd vegar hit på midten av 1900-talet. Typiske byggverk i området vert kalla palloza.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sierra de Ancares» frå , den 11. mai 2009. 
 

Ancares
STS-125

STS-125, også kjend som HST-SM4 (Hubble Space Telescope Servicing Mission 4), er ei romferd med romferja Atlantis som vart skoten opp den 11. mai 2009. Målet for romferda er det aldrande romteleskopet Hubble som får sitt femte og siste vedlikehald, før James Webb-teleskopet vert skoten opp tidlegast 2013.

Dette var den trettiande erda til romferja Atlantis. Den førre var STS-122, som i februar 2008 frakta den europeiske Columbus-modulen til den internasjonale romstasjonen. STS-125 er den einaste bemanna romferda sidan Columbia-ulykka som ikkje går til konstruksjonen av romstasjonen.

Romteleskopet Hubble 

Astronautane om bord på Atlantis skulle over 5 planlagde romvandringar installere nye instrument og reparere eksisterande instrument om bord, i tillegg til å skifte batteri og innstallere nye gyroar. Servicing Mission 4 (SM4), var det siste vedlikehaldet for romteleskopet Hubble.

STS-400 Launch On Need 

Dette er første gongen sidan 2001 at to romferjer står på oppskytingsplatform 39-A og 39-B samstundes. Romferja Endeavour vil stå klargjord på 39-B, medan Atlantis er i verdsrommet.
Skulle det skje noko med Atlantis som hindrar mannskapet i å returnere til jorda med romferja, kan ein ikkje søkje naudhamn i den internasjonale romstasjonen, ettersom den går i ei anna bane.
Difor står romferja Endeavour klargjord til utskyting. Oppdagast det skadar på Atlantis som gjer det umogleg for mannskapet å returnere trygt attende til jorda, kan mannskapet evakuerast over til Endeavour. Vert ein slik redningsaksjon naudsynt, får den ferda tildelt namnet STS-400. Går alt som normal, så vil Endeavour istaden flytte til plattform 39A for den neste planlagde ferda til den internasjonale romstasjonen.

IMAX-film 
I samarbeid med Warner Bros. Pictures og IMAX Corporation har NASA hatt med eit IMAX 3D kamera med på romferja . Denne skal opp til Hubble for å filme vedlikehaldet av teleskopet. IMAX har lagd ei rekkje filmar som handlar om verdsrommet, som Destiny in Space frå 1994 som og inneheld klipp frå Hubble.

Mannskap på STS-125 
Talet i parantes viser talet på romferder for kvar astronaut, denne romferda inkludert.

 Scott D. Altman (4) - Kommandør
 Gregory C. Johnson (1) - Pilot
 Michael T. Good (1) - Ferdspesialist
 K. Megan McArthur (1) - Ferdspesialist
 John M. Grunsfeld (5) - Ferdspesialist
 Michael J. Massimino (2) - Ferdspesialist
 Andrew J. Feustel (1) - Ferdspesialist

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 STS-125/HST-SM4 side hjå NASA.GOV
 Hubble Servicing Mission 4 på ESA/Hubble side

STS-125
Romutforsking i 2008
Sierra de Aralar

Sierra de Aralar er ei fjellkjede nord i Spania som grovt sett skil provinsane Gipuzkoa og Navarra. Fjellkjeda er populært for turgåing og andre utandørsaktivitetar. 

Ho dekkjer eit areal på 208 km² og består av eit karstmassiv med mange forskjellige steinformasjonar, raviner og grotter som er kjelde til mange baskiske segner, folketru og soger. Mange av desse sogene vart samla av antropologen Jose Miguel Barandiaran, som vart fødd i området i byen Ataun. Kalksteinformasjonane dannar mange holrom og kammer fylte med vatn, og nokre av desse er opne for turistar, som Mendukillo-grotta ved landsbyen Astitz. 

I tillegg finst mange små dolmenar, steinsirklar og andre førhistoriske spor i området, 17 i Gipuzkoa og 44 i Navarra. Desse har støtta opp om den mytiske karakteren området har hatt for det baskiske folket. 

Helgenskrinet Aralarko San Migel Santutegia (Santuario de San Miguel de Aralar på soansk) frå 900-talet, husar ein kjend statuett av St. Mikael, og ligg i sørenden av massivet nær byen Uharte-Arakil.

Fjelltoppar 
Dei viktigaste fjelltoppane er: 

 Aldaon (1411 moh)
 Artubi (1262 moh)
 Artxueta (1343 moh)
 Balerdi (1195 moh)
 Beoain (1359 moh)
 Ganboa (1412 moh)
 Irumugarrieta (1431 moh)
 Pardarri (1393 moh)
 Putterri (1299 moh)
 Uarrain (1346 moh)
 Txindoki eller Larrunarri (1346 moh). Dette er det mest kjende og mest vitja fjellet i fjellkjeda.

Plante- og dyreliv 
Vegetasjonen i området består hovudsakleg av bøk og er typisk for atlanterhavssida av Den iberiske halvøya. 

Av dyreliv finn ein bisamspissmus, lammegribb, alpekråke, ringdue, salamander, snømarkmus og svartspett.

Delen av fjellkjeda som ligg i Gipuzkoa har vore ein del av eit naturreservat sidan 1994. Det dekkjer eit område på 10,97 km².

Bakgrunnsstoff 
 Informasjon om fjella på navarra.com.
 Artikkel om turistiar i Aralarfjella

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Aralar Range» frå , den 11. mai 2009. 
 

Navarra
Fjell i Baskarland
Fjellkjeder i Spania
Identitet

Identitet, av det latinske pronomenet idem, som tyder 'den same', er eit omgrep for å karakterisere likskap. 

Omgrepet vert bruka om absolutt likskap: Å fastslå identitet mellom to omgrep vil seie å prove at to omgrep er fullstendig like; å fastslå identiteten til ein person vil seie å prove at personen er den same som ein person vi veit kven er. Personar kan bruke pass eller legitimasjon for å prove sin eigen identitet. 

Omgrepet vert òg bruka meir relativt om ein sum av element som gjev ein person, ein organisasjon eller eit samfunn eigenart (særhått).

Bakgrunnsstoff

Identitet (Thomas Hylland Eriksen)

Ord av latinsk opphav
Filosofi
Psykologi
Tranefuglar

Tranefuglar (Gruiformes) er ein biologisk orden med over 150 fugleartar samla i fem familiar. Artane er morfologisk mangfaldige med geografisk spreiing.
 
Tradisjonelt har Gruiformes samla ei rekkje vadefuglar og terrestriske familiar som ikkje synast å passe inn i andre ordenar. I ein kjerne kjem 14-15 artar av store traner, over 130 artar mindre rikser, samt familiar med ein til tre artar som symjeriksene, og trompetfuglane. Ei rekkje andre fuglar har vore plassert her mest av omsyn til ein plass å ha dei, dette har ført med seg at den utvida ordenen Gruiformes har mangla karakteristisk apomorfi. Nyare studiar indikerte at desse sære medlemmene ikkje var knytt til traner og andre kjerneartar i ordenen. Derfor har mesittar og trappar vorte løfta til sine eigne respektive biologiske ordenar, springvaktlar er sett inn i Charadriiformes, vade-, måse- og alkefuglar.

Familiar 
 Riksefamilien, Rallidae: ca. 135 artar små til mellomstore fuglar med kort og rund kropp.
 Dunrikser, Sarothruridae: ni artar små rikseliknande fuglar med korte halar, degraderte, lette, dunaktige fjører. Lever i Afrika sør for Sahara og på Madagaskar.
 Symjeriksefamilien, Heliornithidae: tre artar tropiske fuglar i tre ulike verdsdelar, Afrika, Asia og Amerika høvesvis. Dei liknar rikser.
 Riksetranefamilien, Aramidae: ein vassfugl som ser ut som ei stor rikse, men er skjelettmessig nærare traner. Arten finst hovudsakleg i våtmarker i varme delar av Amerika,
 Trompetfuglfamilien, Psophiidae: Dei tre artane av trompetfuglar liknar tamhøns i storleik. Dei er runde i kroppsforma. Nebbet er kort og kraftig, hals og føter er lange. Leveområde er skogshabitat i Orinocobassenget og Amazonasbassenget.
 Tranefamilien, Gruidae: Traner er 15 artar langhalsa fuglar spreidd på alle kontinent unntatt Sør-Amerika og Antarktis.

Kjelde 

Fuglar etter klassifisering
Baskarfjella

Baskarfjella er ei lita fjellkjede nord i Spania. Ho vert vanlegvis rekna som den austlege delen av Dei kantabriske fjella. Fjellkjeda går gjennom regionen Baskarland og dei vestlege områda av Navarra.

Geografi 

Baskarfjella er ein overgangssone mellom to større fjellkjede, Dei kantabriske fjella i vest og Pyreneane i aust. Geologar kallar området «Den baskiske terskelen» og somme reknar Dei kantabriske fjella og Pyreneane som ei enkel, stor fjellkjede, og Baskarfjella som ein del av begge. 

Baskarfjella består av to parallelle ryggar som går frå vest til aust, ein indre og ein ute ved kysten. Mellom dei ligg eit 500 meter høgt platå kalla Llanada Alavesa (Alavaslettene) der Vitoria-Gasteiz ligg. Aust for Llanada ligg den smale dalen Burunda og Barranca (eller Sakana på baskisk) mellom dei to ryggane. Urbasa-Andia ligg i sør og Sierra de Aralar ligg i nord. I dalen ligg gjennomfartsårer mellom Vitoria-Gasteiz og Pamplona.

Klima 

Ryggen som ligg nærast kysten er ein del av vasskiljet mellom Middelhavet og Atlanterhavet, og klimaet nord for fjella er mildare og meir maritimt, typisk for det såkalla grøne Spania, medan områda sør for kystfjella og langs den indre ryggen er kalde og snørik, og om sommaren tørrare og varmare enn dei nordlege fjella. Generelt har dei baskiske kommunane sør for denne fjellkjeda eit meir kontinental middelhavsklima med mindre nedbør og mykje kaldare vintrar enn kommunane ved kysten nord for fjellkjeda. 

Snødekket er uregelmessig gjennom vinteren. Frå november til april kan ein ha snødekke i Baskarfjella over 700 meter over havet, men dei varierande vêrtilhøva i Biscayabukta kan både føre til stort snøfall og brå temperaturstigingar på grunn av fønvind der snøen smeltar på få dagar. Den brå snøsmeltinga kan føre til flaum, særleg på slettene nord i Alava.

Massiv 

Fjellkjeda har moderate høgder. Aitxuri (1551 moh) i Aitzkorrimassivet er det høgaste punktet. 
 Dei største massiva i den indre fjellkjeda er frå vest til aust: 
 Sierra Salbada (Orduña)
 Fjella i Gasteiz, det viktigaste er Kapildui (1177 moh)
 Izki
 Urbasa, eit 1000 meter høgt platå
 Andía, med det imponerande Beriain (1493 moh)
 I kystfjella er dei største massiva frå vest til aust: 
 Gorbea (Gorbeia) 1481 moh, det høgaste punktet i Bizkaia.
 Urkiola, Anboto (1331 moh) er den høgaste toppen. 
 Elgea
 Aitzkorri
 Altzania, Aratz er den høgaste toppen (1442 moh).
 Aralar, den mest kjende toppen er Txindoki (1346 moh)
Andre viktige fjell nærare kysten er Ganekogorta, Oiz, Sollube ,Arrate, Kalamua og Hernio

Natur 
Fjellkjeda består nesten heilt av kalkstein, men ein finn òg enkelte andre bergartar. Fjellsidene er heller slake, men det finst fleire bratte kalksteinsklipper der ein finn gribbar. 

Området har ein rik vegetasjon med bøk, eik og bjørk, og andre tresortar som den kantabriske steineika og Montereyfuru. Sistenmnde er kunstig innført for plantasjar.

Bakgrunnsstoff 
 Fjell i Baskarland

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Basque Mountains» frå , den 11. mai 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Spania
Fjell i Baskarland
Symjerikser

Symjerikser Heliornithidae, er ein biologisk familie av tre artar tropiske fuglar i ordenen tranefuglar, Gruiformes. Dei tre artane flekksymjerikse, gulnebbsymjerikse og dvergsymjerikse finst i tre ulike verdsdelar, Afrika, Asia og Amerika høvesvis. Dei liknar rikser.

Skildring 
Desse fuglane har hudlappar på tærne slik som dukkarar og lommar har, dei har lang hals, slank kropp, brei hale og eit tynt rettpeikande nebb. Til skilnad frå lommar kan symjeriksene gå bra på bakken, til og med flytte seg fort til fots. Det er ikkje ofte ein kan høyre rop frå dei, men dei har eit utval av lydar i repertoaret. Storleiken varierer frå 28—31 cm for dvergsymjeriksa til 45–66 cm for flekksymjeriksa.

Symjerikser er vassfuglar som lever i mange habitat i tropane der det finst vatn og skjul. Det er uklårt kvifor skjul er så vektig for symjerikser, men dei er særs sky og vert ofte oversett. Leveområde strekkjer seg frå bekker ved kysten til bekker i høgland med straum, oftast finn ein dei på vatn som berre renn sakte. Dei nyttar også vatn i sumpar, i siv, mangrovar og skogsområde. Symjerikser er territoriale, mest sannsynleg gjennom heile året, og heilt sikkert i hekketida. Ein trur ikkje dei gjennomfører regelbundne migrasjonar, men somme fuglar spreier seg regelmessig, og dei er raske til å kolonisere nye område av eigna habitat.

Symjerikser beitar på et breitt utval av mat, insekt av ulike slag er oftast observert som diett. Det finst lite presis informasjon om kosthaldet, men det er gjort registreringar av følgjande ingrediensar i dietten: blautdyr, krepsdyr, edderkoppar, froskar, fisk og nokre blad og frø. Dei vil ikkje dukke for å skaffe mat slik som dukkarar gjer, i staden plukkar dei bytte på vassoverflata.

Forplanting 
Alle tre artane har ein tendens til å hekke etter regntida, nøyaktig tidspunkt vil avhenge av det lokale klimaet. Hekkevanane til den asiatiske gulnebbsymjeriksa er nesten heilt ukjente. Alle tre artane syner endringar i utsjånaden før hekketida, gulnebbsymjeriksa utviklar ein kjøttfull utvekst ovanfor nebbet, og fjørdrakta til hannfuglen av den afrikanske flekksymjeriksa og til hoa av den amerikanske dvergsymjeriksa vert òg endra. Det er variasjonar innanfor denne familien i fleire aspekt av hekkinga, hos dvergsymjeriksa deler kjønna på oppgåvene ved reirbygging og ruging, hos flekksymjeriksa er det berre hofuglen som rugar. Reiret til alle tre artane er ei lite forseggjort skål av pinnar, kvister og siv skjult av overhengjande vegetasjon ved vatn.

Artar

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger dels på «Heliornithidae» frå , den 17. oktober 2009.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar med symjerikser hos Internet Bird Collection

 
Tranefuglar
Tararuafjella

Tararuafjella (engelsk Tararuas, Tararua Range eller Tararua Ranges) er ei av fleire fjellkjeder på Nordøya på New Zealand, som dannar eit høgdedrag som går parallelt med austkysten på øya, mellom East Cape og Wellington.

Fjellkjeda er mest markert på den sørlege delen av øya, der ho dannar Rimutaka-, Ruahine- og Tararuafjella.

Tararua går i nordaustleg-sørvestleg retning i 80 km frå nærleiken av Palmerston North til dei øvre delane av Hutt Valley, der den nordlege enden til Rimutaka Range byrjar. I nord er fjellkjeda skild frå den sørlege enden til Ruahine Range av Manawatu Gorge.

Den høgaste toppen i Tararua er Mitre (som ikkje må forvekslast med Mitre Peak), som er 1570 meter høg.

Vegar 
Den einaste vegen over fjellkjeda som er open i all slag vêr, er Pahiatua Track mellom Palmerston North og Pahiatua. Denne som er mykje brukt når vegen gjennom Manawatu Gorge er stengd.

Rekreasjon 
Området er mykje i bruk som turområde for folk frå Wellington, og mellom dei ulike fotturane er den kjende «Southern Crossing» som går frå Otaki Forks i vest, over Mount Hector og endar ved Kaitoke.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tararua Range» frå ,  den 11. mai 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Tararua Range i frå Te Ara: The Encyclopedia of New Zealand.

 Fjellkjeder på New Zealand
 Regionen Wellington
Geografi i Manawatū-Whanganui