alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Lov om kulturminner

Lov om kulturminner, òg kalla Kulturminneloven, er ei lov frå 1978 som fastsett reglar for vern av kulturminne og kulturmiljø i Noreg.  Alle spor etter menneskeleg verksemd i det fysiske miljøet, mellom anna stader som det knyter seg historiske hendingar, tru eller tradisjon til, er å rekne som kulturminne. Kulturmiljø er eit geografisk område der kulturminne inngår som del i ein større heilskap eller samanheng.

Meir eller mindre faste kulturminne i terrenget
Kulturminne frå oldtida og mellomalderen, det vil seie frå dei tidlegaste tidene og fram til 1537 e.Kr. (fram til reformasjonen), er automatisk freda, altså freda utan at det trengs gjerast vedtak i kvart einskild høve. Dessutan er kulturminne og kulturmiljø som kan definerast som samiske kulturminne, automatisk freda dersom dei er 100 år eller eldre. Likeeins er byggverk frå perioden 1537-1649 automatisk freda dersom dei er erklært som ståande byggverk. For andre kulturminne og kulturmiljø kan kompetent styresmakt gjere vedtak om freding.

Utan løyve frå rett styresmakt må det ikkje vert sett i gang tiltak som kan skade, øydeleggje, grave ut, flytte, endre, dekkje til, skjule eller på anna vis utilbørleg skjemme automatisk freda kulturminne eller framkalle fare for at dette kan skje. Ved planlegging av offentlege og større private tiltak plikter den ansvarlege leiaren eller det ansvarlige forvaltingsorganet å undersøke om tiltaket vil virke inn på automatisk freda kulturminne.

Etter at grunneigar eller brukar er varsla, har kompetent styresmakt rett til å søke etter, registrere, avbilde, halde i stand, restaurere, byggje opp att, flytte og gjerde inn automatisk freda kulturminne og gjere dei tiltaka som trengs for å pleie og  gjere dei synlege og skjønelege, mellom anna å rydde området ikring.  Kulturminne kan òg granskast ved utgraving eller på annan måte etter avgjerd av rett styresmakt. Etter granskinga skal kulturminnet setjast i stand eller takast var på dersom det ikkje vert gjort vedtak om noko anna av vedkomande styresmakt.

Lause kulturminne
Lause kulturminne som kjem for dagen tilfeldig, ved funn, ved utgravingar eller på annan måte er statens eigedom når det ser ut til å vere klart at det på rimelig vis ikkje lenger er mogleg å finne ut om det er nokon eigar, eller kven som er eigar, og det gjeld slike ting frå oldtida og mellomalderen (inntil år 1537) som våpen, reiskap, kultiske gjenstandar og steinar, trestykke eller gjenstandar av anna materiale med innskrifter eller bilete, bygningsrestar som ikkje høyrer saman med bygningar eller rester av bygningar, innbu, kyrkjeinventar, smykke, arkivsaker, skjelett, skjelett-leivningar og liknande. For samiske gjenstandar gjeld dette slik som er eldre enn 100 år, og for myntar slike som er frå før år 1650.

Lovteksten
Teksten til Lov om kulturminner (kulturminneloven).

Sjå òg
Kulturminne

Norske lover
Kulturminnevern
Kulturminne i Noreg
Ain Dara i Libanon

Ain Dara er ein landsby kring 30 km frå Beirut, i Libanonfjella guvernement i Aley distrikt. Ain Dara kommune dekkjer 25,86 kvadratkilometer og har kring 8000 innbyggjarar. Det var 3 874 registrerte veljarar her i 2010.

Ain Dara ligg i sørsida av ein furuskogkledd dal, kring 1300 meter over havet. Han ligg nær fjellet Barouk, som er kjend for sederskogane sine. Høgda gjer at somrane er kjølige og vintrane kalde med mykje snø. 

Kjende stader kring Ain Dara er Hammana og Mdeirej i nord, Al Azzounieh og Bmahray i sør, Dahr-el-Baydar i aust og Sawfar i vest. Ain Dara er kjend for slaget ved Ain Dara som fann stad i 1711. Det var reit historisk slag som endra Libanon på den tida. 

Ain Dara har fem kyrkjer og fire skular.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ain Dara, Lebanon» frå ,  den 20. august 2014. 
 

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Aytat

Aitat eller Aytat er ein landsby som ligg 5 km vest for byen Aley i Aley distrikt i det libanesiske guvernement Libanonfjella. Det var ein strategisk stad under den libanesiske borgarkrigen (1975–1990) på grunn av utsynet mot Beirut.

Aitat har vore åstad for fleire tragiske hendingar, særleg under den brutale syriske invasjonen. Den siste hendinga var to rakettar som vart avfyrt frå landsbyen og råka dei sørlege forstadane av Beirut. Åtaket var knytt til syriske terroristar som eit svar til Hizbollah.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Aytat» frå ,  den 20. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Aley distrikt
Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley

Aley er ein by i Libanonfjella som ligg kring 17 km frå Beirut. Han er administrasjonssenter i Aley distrikt i Libanonfjella guvernement.
Ordet «aley» kjem frå arameisk og tyder «høg stad», og syner til høgda byen ligg over havet.

Demografi
Aley kan hevda å vere den største drusiske byen i verda. Av dei kring 65 000 innbyggjarar, er dei fleste drusarar, men her er òg kristne melkittar, ortodokse og maronittar. Mange utlendingar, særleg frå arabarlanda kring Persiabukta, har feriehus i Aley, der dei kjem seg unna den verste varmen i sitt eige land.

Historie

Aley voks då jernbanen kom fram hit mellom 1892 og 1895. Jernbanen gjekk mellom den libanesiske hovudstaden Beirut og den syriske hovudstaden Damaskus. Dette gjorde Aley til ein populær stad om sommaren på grunn av det behagelege klimaet. Byen var ei stund sommarresidensen til dei osmanske guvernørane i Libanonfjella. Det var tidelgare eit jødisk samfunn i byen. I 2001 byrja Aley kommune å renovere sentrumsområdet, særleg den historiske marknaden (souk) og byen vart raskt ein viktig turiststad.

Turisme
Aley er ein viktig turiststad i Libanon og Midtausten. Plasseringa og klimaet tiltrekkjer mange turstiar, særleg rike arabarar frå landa kring Persiabukta. Souk Aley er ein relativ lang bulevard med palmetre. Her finst mange steinhus med raude tak på austsida av gata, medan gatekafear, utandørsrestaurantar og pubar ligg på vestsida. I tillegg finst her mange antikvitetsbutikkar og detaljbutikkar, som dannar hjartet i Aley. Aley har òg eit velkjent kasino.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aley» frå ,  den 20. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Heimeside 
Turistguide for Aley

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Turistmål i Libanon
Aramoun

Aramoun er ein landsby i Aley distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aramoun» frå ,  den 20. august 2014. 
 

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Basateen i Libanon

Basateen er ein landsby i Aley distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon.

Basateen ligg i Chahaar-området ovanom Beirut, kring 600 meter over havet. Frå her har ein utsyn over Middelhavet og Beirut.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Basateen, Lebanon» frå ,  den 20. august 2014. 
 

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Bdadoun

Bdadoun (arabisk بدادون, òg skrive Bdadun, Bde'doun, Bdādūn, Bidadun og Bidadūn) er ein by i Libanonfjella og ein av 70 byar og landsbyar i distriktet Aley. Landsbyen har kring 3000 innbyggjarar. Han ligg 490 meter over havet og 15 km from hovudstaden Beirut. Han er ein feriestad om sommaren.

Etymologi
Namnet Bdadoun kjem frå fønikisk. Bd-Adoun (بِد-اَدون ) Beit Adoun eller Huset Adoun, den kanaanittiske solguden Adoun. Adonis (Άδωνις) på gresk.

Historie
I 1144 braut det ut kampar mellom kristne i det nordlege Libanon i regionane Jbeil og Keserwan. Kongen Barquq (الملك الظاهر برقوق) nytta høvet og gav ordre om ein invasjon av dette kristne området. Dette førte til at dei kristne flytta sørover og slo seg ned i Chouf distrikt. Denne regionen (særleg områda kring Beirut) vart styrt av Tannoukhi-dynastiet (التنوخيّون). Tanukh-familien (òg kalla Buhtur) var dei drusiske arveherrane av Gharb (området kring Beirut). Buhtur-familiane vart erstatta av Ma'an då osmanarane erobra området tidleg på 1500-talet. Området kring Bdadoun vart verande under osmanarane fram til slutten av fyrste verdskrigen.

Jordbruk

Dei første innbyggjarane i Bdadoun kom frå maronittiske bondefamiliar i Nord-Libanon. Dei fann eit barskt landskap som hovudsakleg bestod av eit steinlendt landskap med eik, ville fiken, vindruer og somme oliventre. Innbyggjarane bygde steinterrassar og planta frukttre som aprikos, mandel, pære, eple, granateple og plommer. Staden er mest kjend for ganerikplommene og det vert halde ein årleg plommefestival kvart år i mai.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bdadoun» frå ,  den 20. august 2014. 

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Ingjald Nissen

Ingjald Nissen () var ein norsk psykolog, filosof og statsstipendiat som er best kjend for boka Psykopatenes diktatur (1945).

Nissen var fødd i Kristiania (Oslo) og høyrte til ei norsk grein av den danske slekta Nissen frå Sønderjylland. Han blei student i 1915 og tok magistergrad i filosofi i 1925. Deretter studerte han psykologi, sosiologi og filosofi utanlands, og kom mellom anna i kontakt med den austerrikske filosofen Alfred Adler sin «individualpsykologi». Nissen praktiserte som psykoanalytikar i Oslo, med konsesjon frå 1939. Allereie i 1938 blei han statsstipendiat, og kunne bruka tid på forfatterskapen. 

Nissen har mellom anna skrive Sjelelig forsvar: mindreverdighetsfølelse, seksualhemning og maktstreben (1930), der han gjer reie for Adler sine teorier; Sjelelige kriser i menneskets liv: Henrik Ibsen og den moderne psykologi (1931), der han bruker Adler sine teoriar på Ibsen sine drama Vildanden, Rosmersholm og Hedda Gabler; Psykologisk-analytisk teknikk: Praktiske retningslinier (1936); Psykologiske motiver i Gustav Vigelands kunst i Kunst og Kultur 1951; og det oppsummereade verket Menneskelige oppgaver og utveier: Ledende idéer i mitt forfatterskap (1966). 

Det best kjende verket hans Psykopatenes diktatur (1945) analyserer den psykologiske strukturen til Nazi-Tyskland. Nissen sin hypotese var at nazismen er samfunnsforma til det psykopatiske mennesket. Han meinte det hadde herska ein påfallande passivitet i høve til nazismen i dei vestlege demokratia i tida før andre verdskrigen, likt korleis psykopatiske individ kan driva normale menneske inn i ein fortvilt tilstand der de overtek eller tilpassar seg psykopatens idéar for å overleva. I denne boka innførte Ingjald Nissen omgrepet «hersketeknikk». Dette emnet tok han også opp i 1966 i Menneskelige oppgaver og utveier. 

Nissen verka også ei tid som litteraturmeldar i Arbeiderbladet. Han var ein nær ven av målaren Alfred Hagn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ingjald Nissen» frå ,  den 21. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:  
 

Atle Kittang. «Ingjald Nissen» I: Norsk biografisk leksikon. 2. utg. Bd 6. 2003
Karlsen, Øivind. Ingjald Nissens forfatterskap. Universitetsforlaget, 1971. (Bibliografi)
sambok 33 bøker av Nissen

Norske psykologar
Norske filosofar
Norske litteraturhistorikarar og kritikarar
Statsstipendiatar
Folk frå Oslo
Hyasint

Hyasint (H. orientalis) er ein fleirårig laukplante i hyasintslekta som er mykje brukt som prydplante. Blomane har sterk, søt lukt, og det finst ulike varietetar med mange ulike blomefargar. Hyasint har namn etter den greske sogefiguren Hyakinthos. Planten er også kjend som svibel.

Hyasint stammar frå Sørvest-Asia, og har vore dyrka i flere hundreår. Han kan veksa på friland eller dyrkast i potter, særskide glas og liknande. Han er knytt til feiringa av persisk nyttår (navroz), der han ofte blir brukt til å pynta haft sin-bordet. I vestlege land som Noreg er det vanleg å driva han fram innandørs slik at han blomstrar ved juletider. 

Allereie i 1768 var det kjend ca. 1800 sortar av hyasint. Særleg i Nederland har ein drive storstilt dyrking av planten, og landet er kjend for å produsera gode laukar. 

Hyasinter er rekna som giftige, og plantesafta deira kan vera irriterande. Den sterke lukta dei gjev frå seg kan også skapa allergiske reaksjonar.

Bilete

Kjelder

Sissel Alvestad, «Hyasinter« , vea-fs.no
«Hyasint» (30. desember 2013), Store norske leksikon. Henta 21. august 2014.
«Jamshed Navroz Traditions», festivals.iloveindia.com
«Navroz Mubarak! Nourouz Norouz Nawroz - Eid Mubarak!», amaana.org

Bakgrunnsstoff

Juleplantar
Hyasintslekta
Hyasintfamilien
Laukplantar
Giftige plantar
Hyasintslekta

Hyasintslekta (Hyacinthus), også kjend som sviblar, er ei planteslekt i hyasintfamilien som igjen høyrer til aspargesordenen. 
Plantane i familien er laukvekstar med klokkeforma blomar som sit i ein klase i enden av stilken. 
Slekta har namn etter den greske sogefiguren Hyakinthos. 

Det finst rundt 3 hyasintartar som veks vilt i Eurasia, særleg middelhavslanda, og Afrika. Hyasintar er mykje brukt som hageplantar, der arten H. orientalis, vanleg hyasint, er best kjend og finst i ei rekkje varietetar med ulike blomefargar og former.

Alle hyasintar inneheld oksalsyre, som er giftig for folk og dyr. Plantesafta kan verka irriterande på huda.

Artar 
Hyasintslekta omattar desse artane:
 Hyacinthus litwinovii ()
 Hyacinthus orientalis ()
 Hyacinthus orientalis subsp. orientalis
 Hyacinthus orientalis subsp. chionophilus ()
 Hyacinthus transcaspicus ()

Sjå òg
Planteslekta Hyacinthoides
Førenamnet Hyacinth, Hyazinth eller Hyacinthe

Kjelder

«Hyasint» (30. desember 2013), Store norske leksikon. Henta 21. august 2014.

Bakgrunnsstoff

 
Hyasintfamilien
Giftige plantar
Byantikvarens gule liste

Byantikvarens gule liste er eit oversyn som Byantikvaren i Oslo har laga over registrerte verneverdige kulturminne og kulturmiljø i Oslo. Registeret gjev opplysningar om kvar det ligg føre av erkjente og prioriterte verneinteressar innanfor grensene til Oslo kommune. Det er registrert flest bygningar og bygningsmiljø i Gul liste, men lista inneheld òg ei særs mangfaldig samling andre kulturminne.

Gul liste vert oppdatert fortløpande, både med tilføyingar og strykingar, men gjev aldri det fulle og heile oversynet over kulturarven i Oslo. Lista må i alle høve ikkje nyttast som om det berre er dei registrerte kulturminna og kulturmiljøa på lista som er antikvarisk verneverdige.

Det er tre hovudkategoriar av vernetypar på dei kulturminna som er oppført på lista: 1) kulturminna er formelt freda etter Kulturminnelova, 2) dei er formelt verna ved regulering etter Plan- og bygningslova,  eller 3) dei er berre kommunalt listeført som verneverdige, utan å vere formelt verna. Dersom ein eigedom er registrert i Gul liste, vil Plan- og bygningsetaten i Oslo oversende Byantikvaren alle byggjesaker som vedkjem eigedomen, slik at Byantikvaren skal kunne gje ei rådgjevande fråsegn. Saka vert deretter send attende til Plan- og bygningsetaten for endeleg førehaving og avgjerd.

Sjå òg
Byantikvaren i Oslo
Lov om kulturminner

Bakgrunnsstoff
Internettsidene til Byantikvaren i Oslo
Kart over listeførte kulturminne på Byantikvarens Gul liste.

Styresmakter i Oslo
Bechamoun

Bchamoun er ein landsby i Aley distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon. Han ligg frå 40 til 580 meter over havet, 12 km frå flyplassen og Beirut. Bechamoun har kring 15 000 innbyggjarar. 

Han var den første landsbyen som heiste det libanesiske flagget etter sjølvstendet til Libanon.

Arkeologi
Det vart oppdaga ein arkeologisk funnstad 6 km aust for Khalde av V. Hankey i 1963. Det vart funne fleire potteskår attende til tidleg bronsealder av Maurice Dunand. Av keramikk vart det funne eit skår av ein sylinder med mønster av marsjering, geiter og løver som minna om figurar sett Byblos, Megiddo] og andre palestinske og syriske stader frå tidleg bronsealder. Liknande funn vart oppdaga ved Jaita I, Kaffer Jarra Roueisse, Nahr Damour, Aramoun og Khallet-el-Khazen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bechamoun» frå ,  den 21. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Arkeologiske funn i Libanon
Den fruktbare halvmånen
Byar i antikken
bronsealderen
Bhamdoun

Bhamdoun (arabisk بحمدون) er ein by i Libanon 23 km frå Beirut på hovudvegen til Damaskus og i forstadane til turistbyen Aley, 1100 meter over havet oppom Lamartinedalen. To fråskildre landsbyar utgjer byen, Bhamdoun-el-mhatta (tyder bokstavleg «Bhamdoun stasjonen») og Bhamdoun-el-day'aa («Bhmadoun landsbyen»). Ein jernbane brukte å knyte Bhamdoun og Beirut saman og togstasjonen var ein viktig del av byen i mange år. Stasjonen og jernbanen vart etter kvart nedlagt då bilane tok over. Folkesetnaden er hovudsakleg ortodokse kristne.

Før den libanesiske borgarkrigen var Bhamdoun ein av dei mest populære feriestadane om sommaren. I dag er turistindustrien igjen på veg opp i byen med fleire hotell og restaurantar. Turistar, særleg frå landa kring Persiabukta som ein gong vitja Bhamdoun, kjem attende her i sommarferiane sine. Mange har ògg kjøpt feriehus her.

Han har fem kyrkjer, to moskéar og ei synagoge frå 1910. Synagoga var ein av dei tre store synagogene i Libanon, men vart lagt ned kort tid før borgarkrigen. 

I 2000 byrja vingarden Chateau Belle-Vue å dyrke vindruer, noko som skapte nokre få jobbar i landsbyen. Vinproduksjonen starta i 2003. Vinen «Renaissance 2003» frå her vann ein internasjonal vinpros i 2005 og er i dag tilgjengeleg i restaurantar og hotell på tre kontinent..

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bhamdoun» frå ,  den 21. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Bmahray

Bmahray (òg kalla Bmohray) er ein landsby i Aley distrikt i Libanon. Han ligg 41 km søraust for Beirut i ei høgd på 1215 meter over havet.

Demografi
Innbyggjarane i Bmahray er hovudsakleg  maronittisk med grupper av drusarar og gresk-katolikkar. I kommunevalet i 2010 var det registrert 1018 veljarar., I landsbyen står St. Georg maronittiske kyrkje og ein drusisk khalwa.

Geografi
Bmahray ligg på vestsida av Libanonfjella. I følgje det nasjonale utviklingssenteret (Localiban) hadde landsby eit totalt kommuneareal på 23,6 kvadratkilometer.

Arkeologi

Bmahray har ruinar av romerske monument og ein steinsarkofag.

Økonomi

Før den libanesiske borgarkrigen var hovudnæringsvegen til landsbyen hagebruk, særleg epledyrking. Mangelen på vatn til kunstig vatning har gjort at dette ikkje har vore mogeleg å ta opp att desse næringsvegane.

Miljø
Bmahray var ein av dei første landsbyane som vart ein del av Shouf seder biosfærereservat. Her finst ein million kvadratmeter med sedertre og minst tre millionar kvadratmeter med furutre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bmahray» frå ,  den 21. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Bsous

Bsous er ein landsby i Aley distrikt i Libanonfjella med kring 6 000 innbyggjarar. Han ligg 200 til 730 meter over havet og 14 km frå hovudstaden, Beirut. Han er ein feriestad om sommaren. Namnet «Bsous» kjem frå assyrisk.

Det vert dyrka fiken, aprikos og oliven i området. Landsbyen har to kyrkjer. 

Bsous grensar til Aley, Kahale, Ain El Remaneh, Bdadoun, Wadi Chahrour og Qmatiyeh.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bsous» frå ,  den 21. august 2014. 
 

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Shemlan

Shemlan (òg skrive Chemlane og Shimlan) er ein landsby i Aley distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon, kring 25 km frå Beirut.

Historie 
Shemlan er først nemnt i historiebøker så tidleg som på 1100-talet. Shemlan var ein del av landområdet som høyrte til familien Shehab. På 1800-talet vart landområdet donert til Antonine-munkane.

Den strategiske plasseringa til Shemlan med utsyn over Beirut internasjonale lufthamn og innbyggjarar frå mange politiske sider, gjorde Shemlan til ei slagmark under borgarkrigen i 1958 og den israelske invasjonen av Libanon.

I 1947 opna britiske styresmakter Midtaustensenteret for arabiske studiar i Shemlan. Denne skulen fekk rykte på seg for å vere ein «spion skule» fordi mange av elevane arbeidde for C.I.A. eller det britiske utanriksdepartementet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shemlan» frå ,  den 21. august 2014.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad 

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Kahale

Kahale (arabisk الكحالة) er ein fjellandsby i Aley distrikt (Caza Aley) i Libanon, 13 km frå Beirut. Han har kring 13 000 innbyggjarar, alle maronittiske katolikkar.

Det er tre kyrkjer i landsbyen.

Etymologi
Namnet Kahale kjem frå assyrisk og arameisk, frå kah (verbet tyder «pusta»); al eller el (namnet på den kaananittiske guden El, som vert rekna som far til Gud og menneskeheita).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kahale» frå ,  den 21. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Abi Khalil, Charbel. (1997). Historie of the Kahale. Beirut: The Arabic Press.

Bakgrunnsstoff
http://www.kahale.net 

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Kaifun

Kaifun (òg skrive Kafun eller Kaifoun) er ein mellomstor landsby i Libanonfjella guvernement i Aley distrikt i Libanon. Han ligg like sør for landsbyen Souk El Gharb. Frå her er det flott utsyn over Beirut og Middelhavet frå vestsida og fjella i aust. Keifoun ligg kring 700 meter over havet og 26 km frå sentrum av Beirut. Keifoun er kjend som ein feriestad om sommaren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kaifun» frå ,  den 21. august 2014. 
 

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Torkell Mauland

Torkell Tønnesson Mauland () var ein lærar,  folkeminnesamlar og historikar frå Time i Rogaland.

Mauland var odelsgut til garden Mauland. 14 år gammal gjekk han i lærarskule hos Velle Vellesen og var deretter lærar i heimbygda i tre år. Arne Garborg var ein av elevane hans. Mauland gjekk på Holt seminar 1867-69 og arbeidde sidan som lærar i Høyland, i Stavanger og frå 1875 til -91 var han styrar ved amtsskulen i Ryfylke. Han var så lærar ved Klæbu seminar eitt år, deretter lærar i Aure 1892-97 og til sist i Kristiania.

Frå 1913 vigde han seg til innsamling av folkeminne og skriving av historiske artiklar og verk.
Mauland fekk årlege statsstipend frå 1914. Han arbeidde mykje i Riksarkivet med kjelder frå Rogaland. Allereie i 1911 gav han ut boka Trolldom, om hekseprosessar i fylket. Han skreiv om lensmenn og prestar og noko slektshistorie; mellom anna om Garborg-ætta, prenta i Syn og Segn 1911. Etter han døydde vart tre band folkeminne frå Ryfylke utgitt av Norsk Folkeminnelag: Folkeminne fraa Rogaland I-III (1928–35).

Mauland var vararepresentant til Stortinget for Venstre 1886-88. Han var styremedlem for Det Norske Samlaget 1906-16 og deltok aktivt som kyrkjesongar ved dei nynorske gudstenestene i hovudstaden 1903-21. For Samlaget gjekk han saman med Alexander Seippel gjennom bibelomsetjinga.

Han døydde i Asker i 1923, der han hadde budd sidan 1912.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958
Denne artikkelen bygger på «Torkell Mauland» frå ,  den 21. august 2014.  
 

Norske historikarar
Statsstipendiatar
Norske folkeminnesamlarar
Folk frå Time
Matn distrikt

Matn (arabisk قضاء المتن, Qaḍāʾ al-Matn), stundom skrive Metn, er eit distrikt (qadaa) i Libanonfjella guvernement i Libanon, aust for hovudstaden Beirut. Administrasjonssenteret er Jdeideh.

Matn er eit av dei mest populære områda i Libanon med vakker natur og utsyn over Middelhavet. Folkesetnaden i Matn er nesten utelukkande kristen, med somme drusarar og sjia-muslimar i regionen.

Matn distrikt vert ofte òg kalla Nord-Matn distrikt (arabisk قضاء المتن الشمالي, Qaḍāʾ al-Matn aš-Šimālī) og må ikkje forvekslast med Sør-Matn (arabisk المتن الجنوبي, al-Matn al-Janūbī) som er ein del av Baabda distrikt og Øvre Matn (arabisk المتن الأعلى, al-Matn al-ʾAʿlā) som er ein del av Aaley distrikt.

Kommuanr

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Matn District» frå ,  den 21. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

 
distrikt i Libanon
Edvard Johannessen Meisfjord

Edvard Martinus Johannessen Meisfjord () var ein norsk fiskar og gardbrukar frå Leirfjord i Nordland.

Meisfjord tok over farsgarden og dreiv denne. I tillegg dreiv han fiske og var ein føregangsmann i fiskeria. Saman med Erik Iversen Flatmo framskapte han over tid ein ny seglbåttype som fekk mykje å seie i utviklinga av den moderne fiskekutteren. Meisfjord vert også rekna som han som fann opp og konstruerte garnspelet.

Gardbrukaren Meisfjord arbeidde iherdig for skogsaka i heimbygda.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

Norske gardbrukarar
Norske fiskarar
Folk frå Leirfjord