alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6

You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6 er den siste av seks doble samleplater med konsertopptak av Frank Zappa innspelt mellom 1970 og 1988. Alle songane på den første plata har eit seksuelt tema. Det kom ut den 23. oktober 1992 på Rykodisc.

Innhald

Medverkande
Frank Zappa – gitar, vokal, synthesizer, produsent
Mark Volman – vokal
Howard Kaylan – vokal
Denny Walley – slidegitar, vokal
Ike Willis – gitar, vokal
Bobby Martin – klaverinstrument, vokal
Adrian Belew – gitar, vokal
Ray White – gitar, vokal
Warren Cuccurullo – gitar
Steve Vai – gitar
Mike Keneally – gitar, synthesizer, vokal
Patrick O'Hearn – bassgitar
Jeff Simmons – bassgitar
Arthur Barrow – bassgitar
Scott Thunes – bassgitar
Tom Fowler – bassgitar
Bob Harris – klaverinstrument, vokal
Lisa Popeil - vokal
Peter Wolf – klaverinstrument
Allan Zavod – klaverinstrument
George Duke – klaverinstrument
Tommy Mars – klaverinstrument
Ian Underwood – klaverinstrument, altsaksofon
Albert Wing – tenorsaksofon
Michael Brecker - Tenor saksofon on Black Napkins
Napoleon Murphy Brock – saksofon, vokal
Paul Carman – altsaksofon, sopransaksofon, barytonsaksofon
Bruce Fowler – trombone
Walt Fowler – flygelhorn, synthesizer, trompet
Kurt McGettrick – kontrabassklarinett, bass saksofon, barytonsaksofon
L. Shankar - Fiolin
Jean-Luc Ponty – fiolin
Ralph Humphrey – trommer
Vinnie Colaiuta – trommer
Aynsley Dunbar – trommer
Terry Bozzio – trommer
Chad Wackerman – trommer, elektronisk perkusjon
Ed Mann – elektrisk perkusjon, perkusjon, korvokal, marimba
Lady Bianca - klaverinstrument, vokal på «Wind up Workin' in a Gas Station»
George Douglas – lydteknikar
Bob Stone – lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6» frå ,  den 24. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Tekstar og informasjon

Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1992
Rykodisc-album
Konsertalbum frå Fillmore East
Aserbajdsjan i Junior Eurovision Song Contest

Aserbajdsjan debuterte i Junior Eurovision Song Contest i 2012 i Amsterdam, Nederland med songen «Girls and Boys (Dünya Sənindir)» , framført på aserbajdsjansk og engelsk av Omar Sultanov og Suada Alekberova. Bidraget vart vald i den nasjonale finalen Junior 2012, arrangert av den aserbajdsjanske kringkastaren İctimai Television. I 2013 vart bidraget vald internt av İctimai Television.

Etter å ha sist ha deltake i tevlinga i 2013, vart det den 25. juli 2018 presentert at Aserbajdsjan ville returnere til tevlinga igjen. Bidraget vart vald internt av den aserbajdsjanske kringkastaren, som valde Fidan Hüseynova og låta «I Wanna Be Like You» til å representere landet.

Bidraga i Junior Eurovision Song Contest

Røystehistorikk

Galleri

Sjå òg
 Aserbajdsjan i Eurovision Song Contest

Fotnotar

Kjelder
 Aserbajdsjan i Junior Eurovision Song Contest

Denne artikkelen bygger på «Azerbaijan in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 24. august 2014.  

 
Land i Junior Eurovision Song Contest
Achernar

Achernar (α Eri, α Eridani eller Alfa Eridani) er den mest lyststerke stjerna i Floda (Eridanus) og den tiande mest lyssterke stjerna på nattehimmelen. Ho har blåkvit farge og storleiksklasse 0,5.

Av dei ti tilsynelatande lysaste stjernene på nattehimmelen, er Achernar den varmaste og blåaste, og har spektralklasse B. Ho ligg heilt sør i Floda og roterer uvanleg raskt, slik at ho har ei flattrykt form. Achernar er i røynda ei dobbelstjerne, og den andre stjerna vert kalla Achernar B. Den andre stjerna er mindre og krinsar rundt Achernar A i ein avstand på kring 12 astronomiske einingar (AU). Achernar B høyrer til spektralklasse A.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Achernar» frå ,  den 25. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Achernar at solstation.com
Surface temperatur and synthetic spectral energy distributions for rotationally deformed stars

Eridani, Alpha
Hovudseriestjerner klasse B
Floda
010144
007588
0472
Stjerner med eigennamn
Objekt mindre enn 1000 lysår frå jorda
Potte

Potte  (norrønt pottr) er eit runda kar som både er vidt og djupt. Potter er typisk laga av brent leire, men kan også vera av metall, plast og liknande. Ilåta kan brukast til å halda på væsker, mat, plantar eller som pynt utan noko oppi.

Ordet «potte» stammar kanskje opphavleg frå latin pottus, 'drikkebeger'. Ordet går igjen i nemninga «pottemakar», ein handverkar som lager potter og andre leireprodukt.

Bruk
Ein kan bruka potter til ei rekkje føremål, som å laga, lagra og servera mat og drikke. I eldre tid var til dømes «pottøl» nemninga på ein type billig og svakt øl som blei seld i potter. 

Spesialiserte potter har fått eiga utforming og føremål, som blomsterpotte og nattpotte. 
I nyare tid er «lydpotte» eller «eksospotte» blitt nemningar om potteaktige kammer som dempar lyden laga av motorkjøretøy. 

Potter og potteskår frå tidlegare tider er viktige leivningar i arkeologi som kan gje informasjon om levesett og tidsperiode.

Potte som mål
Pott har same opphav som potte, og er eit eldre holmål. Ein dansk-norsk pott var fastsett til 9,65 dl på 1800-talet, og blei sett til å tilsvara ein liter ved innføringa av metersystemet.

Sjå òg
 Krukke
 Urne
 Vase
 Ølbolle

Kjelder 

 «Pott: mål» (14. februar 2009), Store norske leksikon.

Denne artikkelen bygger på «Potte» frå ,  den 25. august 2014.  

Ilåt
Ting av keramikk
Krukke

Krukke (norrønt krukka, frå lågtysk eller gammalengelsk) er typisk eit sylinderforma kar av leire, porselen, glas og anna. Dei kan ha løftehankar (øyre) i sidene eller lok. Krukker blir særleg brukt til lagring av mat og drikke som syltetøy, rømme, krydder, pasta og vatn. 

Krukker har også andre bruksområde, til dømes som blåseinstrument (jug) eller rytmeinstrument (t.d. ghatam). Dei speler ei rolle i fleire hinduritual og -tradisjonar, som dansen garba.

Krukkelaging i Norden
Allereie i romersk jernalder blei det produsert keramikkkrukker av høg kvalitet i Norden. I perioden 1000–1600 ser det ikkje ut til å ha vore nokon keramikkproduksjon i Noreg. Først mot slutten av 1600-talet blei pottemakarfaget meir synlig, og utover på 1700-talet fann det stad ei stor oppblomstring med pottemakarar som slo seg ned både i byar og på landsbygda.

På 1800-talet blei det utvikla glaskrukker som kunne forseglast hermetisk, slik at mat kunne lagrast svært lenge utan å rotna. Norgesglaset blei først produsert av Drammen Glassverk, og blei særs populært i Noreg på 1900-talet.

Sjå òg
 Potte
 Urne
 Tine

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Krukke (oppbevaringskar)» frå ,  den 25. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:  
 

Litteratur
 Cederlund, Carl Olof (1963): «Keramik». Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder, Bd.8, sp. 381-387, Oslo.
Opstad, Lauritz(1990): Norsk pottemakeri 1600-1900. Oslo. ISBN 82-521-3507-2
 Østby, Jon Birger(1984): Nomenklatur for melkestell. Med tegninger av Torill Sand. Oslo.

May Tove Nyrud, «Trodde du at norgesglasset var norsk?», digitaltfortalt.no

Bakgrunnsstoff 
 Se krukker i DigitaltMuseum

Ilåt
Steintøy
Ting av glas
Lady Bianca

Bianca Thornton med artistnamnet Lady Bianca () er ein amerikansk elektrisk bluessongar, låtskrivar og arrangør. Ho har arbeidd som studiomusikar og gjeve ut seks soloalbum, der tre av desse vart nominert til ein Grammy Award.

Lady Bianca er hovudsakleg ein bluesvokalist, men vart først kjend som songar for ei rekkje artistar som Van Morrison, Frank Zappa og Merle Haggard. Som barn vart ho påverka av gospel og studerte ved San Francisco Conservatory of Music før ho spelte rolla som Billie Holiday i ein musikal av Jon Hendrick kalla Evolution of the Blues tidleg i 1980-åra. Ho song på fleire plater av Van Morrison, som Beautiful Vision og Inarticulate Speech of the Heart, og for blueslegender som John Lee Hooker og Willie Dixon. Seint i 1980-åra slo Bianca seg saman med låtskrivaren Stanley Lippitt og dei skreiv fleire songar i lag. Dette skaffa ho merksemd hos Joe Louis Walker som gjorde at ho fell platekontrakt. Ho gav ut den første soloplata si i 1995 med Best Kept Secret. Seks år seinare følgde ho opp med Rollin.

Diskografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lady Bianca» frå ,  den 25. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

USA-amerikanske bluesartistar
USA-amerikanske bluespianistar
USA-amerikanske klaverspelarar
Folk frå Missouri
Elektrisk blues-musikarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Playground Psychotics

Playground Psychotics er eit dobbelt konsertalbum av Frank Zappa og The Mothers of Invention. Det vart først gjeve ut i 1992 via postordreselskapet hans, Barking Pumpkin og så på ny i 1995 på Rykodisc. Albumet består av innspelingar av Zappa og bandet hans, the Mothers of Invention, kring filminga av filmen 200 Motels. Konsertopptaka på Playground Psychotics kjem innimellom utdrag av samtalar mellom bandmedlemmane på turneen. Plata inneheld òg tre konseptuelle delar: A Typical Day on the Road, Part 1, ei samling av samtalar som opnar den første plata; A Typical Day on the Road, Part 2, som opnar den andre plata, og The True Story of 200 Motels, som kjem på slutten av den andre plata. Albumet inneheld òg ein konsertjam med John Lennon og Yoko Ono — ein alternativ miks av det som finst på Lennon sitt Some Time in New York City (1972).

Innhald

Disk ein
Ein alternativ miks av spor 22 til 26, stundom med andre titlar, finst på John Lennon- og Yoko Ono-albumet Sometime in New York City.

Disk to

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Playground Psychotics» frå ,  den 25. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Utgjeving

Konsertalbum frå Fillmore East
Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1992
Barking Pumpkin Records-album
Ahead of Their Time

Ahead of Their Time er eit konsertalbum av The Mothers of Invention. Det vart innspelt ved Royal Festival Hall i London i England den 25. oktober 1968 og gjeve ut i 1993 på CD av Barking Pumpkin. Det vart gjeve ut på ny av Rykodisc i 1995.

Framføringar
Den første delen av settet var ei framføring av ein musikal som sidan fekk namnet Progress? med BBC Symphony Orchestra. Stykket vart berre framført denne eine gongen. Delar av denne framføringa vart tidlegare gjeve ut på Mystery Disc som følgde med den andre boksen av «The Old Masters» og Honker Home Video-utgåva av Uncle Meat. Mykje av humoren og historia forsvann på grunn av primitive teknikkar og fordi ein ser det som skjer på scenen. Zappa skreiv derfor ei omfattande forklaring i plateomslaget. 

Resten av settet er ein rockekonsert av Mothers of Invention.

Innhald

Medverkande 
 Frank Zappa - gitar, vokal
 Ian Underwood - altsaksofon, piano
 Bunk Gardner - tenorsaksofon, klarinett
 Roy Estrada - bassgitar, vokal
 Euclid James «Motorhead» Sherwood - barytonsaksofon, tamburin
 Don Preston - elektrisk piano, merkeleg støy 
 Arthur Dyer Tripp III - trommer, perkusjon
 Jimmy Carl Black - trommer, vokal
 BBC Symphony Orchestra

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 25. august 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Tekstar og informasjon

Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1993
Barking Pumpkin Records-album
The Mothers of Invention-album
Civilization Phaze III

Civilization Phaze III er det 63. albumet til Frank Zappa, gjeve ut posthumt som eit dobbeltalbum den 31. oktober 1994.

Albumet markerer den tredje delen av ein konseptuell kontinuitet som starta med We're Only in It for the Money (1968), medan den andre delen er den redigerte versjonen av albumet Lumpy Gravy frå 1967. Soga på Civilization Phaze III involverer ei gruppe folk som lever inne i eit piano og den truande røyndomen i verda utafor. Temanet på albumet er personleg isolering og nasjonalisme. 

Mykje av den improviserte dialogen var opphavleg spelt inn som ein del av innspelinga for We're Only in It for the Money og Uncle Meat, som består av noko dialog av dei same personane og noko av dialogen på dette albumet finst òg på den redigerte versjonen av Lumpy Gravy som kom i 1968. Ny dialog vart spelt inn av Zappa i 1991 og består av ein liknande improvisert dialog av medlemmmar i Ensemble Modern, dottera til Zappa, Moon Unit og skodespelaren Michael Rapaport.

Civilization Phaze III har blitt hylla som eit av dei beste verka til Zappa, særleg for den utfordrande og komplekse musikken framført på Synclavier.

Utgjeving 

Frank Zappa døydde etter at albumet var ferdig. Det vart gjeve ut posthumt på Barking Pumpkin Records den 31. oktober 1994, først som eit postordrealbum, utan marknadsføring. Rykodisc fekk høvet til å distribuere albumet nasjonalt, men valte å ikkje gjere dette. 

Albumet vart heller ikkje gjeve ut saman med dei andre platene til Zappa under nyutgjevinga av katalogen hans i 2012.

Mottaking 

Albumet vart godt motteke som eit av dei beste verka til Zappa. Allmusic sin François Couture skreiv, «Det høyrer til den 'seriøse musikken' hans [...] Det originale omslaget og innpakninga er makelaust og luksuriøst, noko som passar musikken, som er noko av det beste Zappa skreiv utafor rocke-verda». Somme kritikarar meinte likevel at «piano people»-soga var for tynt for eit dobbeltalbum.

Innhald

Medverkande 
 Frank Zappa – produsent, dirigent
 Ensemble Modern – orkester

 Stemmer frå 1967
 Spider Barbour
 All-Night John
 Frank Zappa
 Euclid James «Motorhead» Sherwood
 Roy Estrada
 Louis «The Tyrkia» Cuneo
 Monica
 Gilly Townley
 Unknown Girl #1
 Unknown Girl #2

 Stemmer frå 1991
 Moon Unit Zappa
 Michael Rapaport
 Ali N. Askin
 Catherine Milliken
 Walt Fowler
 Todd Yvega
 Michael Svoboda
 Michael Gross
 William Formann
 Uwe Dierksen
 Stefan Dohr
 Daryl Smith
 Franck Ollu
 Hermann Kretzschmar
 Dweezil Zappa

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Civilization Phaze III» frå ,  den 25. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1994
Konseptalbum
Frank Zappa-album
Barking Pumpkin Records-album
John French

John Stephen French () er ein amerikansk trommeslagar og musikar. Han spelte på Captain Beefheart sitt Trout Mask Replica og forskjellige andre Beefheart-innspelingar. Beefheart kalla han Drumbo.  Under Trout Mask Replica-innspelinga transkriberte French dei musikalske ideane Beefheart spelte for han på piano for resten av bandet. 

French kom med i the Magic Band seint i 1966, då han erstatta Paul Blakely. Han spelte på Safe as Milk (1967), Strictly Personal (1968) og Mirror Man (1968, men ikkje gjeve ut før 1971). Kort tid før Trout Mask Replica var ferdig, vart French kasta ut av bandet. French vart ikkje oppført på omslaget til Trout Mask Replica. French vart invitert attende kort tid etter og spelte på dei kritikarroste albuma Lick My Decals Off, Baby og The Spotlight Kid, der han spelte perkusjon i lag med Art Tripp. Seint i 1972 slutta han igjen i bandet. I 1976 var han igjen med i bandet og spelte på Bat Chain Puller, som på grunn av søksmål om opphavsrett ikkje vart gjeve ut før i 2012. 

Andre band og artistar French har arbeidd med er Mallard og French Frith Kaiser Thompson.

Diskografi

1967 Safe as Milk
1968 Strictly Personal
1969 Trout Mask Replica
1970  Lick My Decals Off, Baby
1971 Mirror Man
1972  The Spotlight Kid
1976 Bat Chain Puller
1980 Doc at the Radar Station
1982 Crazy Backwards Alphabet
1987  French Frith Kaiser Thompson
1990 Invisible Means
1994 Waiting on the Flame
1998 O Solo Drumbo
2000 Grow Fins
2004 Back to the Front
2005 21st Century Mirror Men
2008 City Of Refuge

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John French (musician)» frå ,  den 25. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske trommeslagarar
Folk frå San Bernardino
The Magic Band members
Frank Zappa Plays the Music of Frank Zappa: A Memorial Tribute

Frank Zappa Plays the Music of Frank Zappa: A Memorial Tribute er eit samlealbum av Frank Zappa som kom ut i 1996. 

I følgje teksten i omslag skreiv sonen til Zappa, Dweezil at han snakka med faren kort tid før han døydde om kva songar han hadde skrive som kom til å verte rekna som signaturlåtane hans. Desse var «Zoot Allures», «Black Napkins» og «Watermelon in Easter Hay". Albumet inkluderer desse tre stykka, i lag med eit alternativt opptak, eit konsertopptak og sporet «Merely a Blues in A», ein bluesimprovisasjon frå Paris i 1974. Det vart gjeve ut av The Zappa Family Trust og er berre tilgjengeleg på nett via postordre på zappa.com.

Innhald

Medverkande 
 Frank Zappa – sologitar, vokal
 Terry Bozzio – trommer
 Napoleon Murphy Brock – tenorsaksofon, vokal
 Norma Bell – vokal
 André Lewis – klaverinstrument, vokal
 Roy Estrada – bassgitar, vokal
 Chester Thompson – trommer
 Tom Fowler – bassgitar
 George Duke – klaverinstrument, vokal
 Dave Parlato – bassgitar
 Ruth Underwood – marimba
 Lou Anne Neill – harp
 Patrick O'Hearn – bassgitar
 Tommy Mars – klaverinstrument
 Ed Mann – perkusjon
 Adrian Belew – rytmegitar
 Vinnie Colaiuta – trommer-optometric abandon
 Arthur Barrow – bass
 Peter Wolf – klaverinstrument
 Warren Cuccurullo – rytmegitar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Frank Zappa Plays the Music of Frank Zappa: A Memorial Tribute» frå ,  den 25. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Tekst og detaljar

Samlealbum frå 1996
Frank Zappa-samlealbum
Barking Pumpkin Records-album
Have I Offended Someone?

Have I Offended Someone? er eit samlealbum av Frank Zappa, gjeve ut posthumt i 1997. Som tittelen indikerer («Har eg støytt nokon?») består albumet av songar av Zappa som vart rekna som særleg støytande, og ofte satiriske eller parodiske. Dei fleste av songane i samlinga var gjeve ut tidlegare, men nesten alle er i remixa form. Konsertopptaket av «Dumb All Over» er ikkje tidlegare gjeven ut. 1984-innspelinga av «Tinsel Town Rebellion» hadde tidlegare vore gjeve ut på heimevideoen Does Humor Belong in Music?.

Omslaget var teikna av Ralph Steadman.

Innhald 
Alle songar av Frank Zappa, utanom der andre er nemnde.
 «Bobby Brown Goes Down» – 2:43 /  remiksa Sheik Yerbouti-versjon
 «Disco Boy» – 4:23 / rekonstruert & remiksa frå Zoot Allures-versjon
 «Goblin Girl» – 4:19 / remiksa & langsamare You Are What You Is-versjon
 «In France» – 3:30 / remiksa Them Or Us-versjon
 «He's So Gay» – 2:45 / remiksa Thing-Fish-versjon
 «SEX» – 3:44 / The Man From Utopia-versjon
 «Titties 'n Beer» – 4:37 / redigert Zappa In New York-versjon
 «We're Turning Again» – 4:56 / remiksa Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention-versjon
 «Dumb All Over» – 5:43 / konsertopptak ikkje tidlegare gjeve ut
 «Catholic Girls» – 3:51 / redigert Joe's Garage-versjon
 «Dinah-Moe Humm» – 7:14 / remiksa & edited Over-Nite Sensation-versjon
 «Tinsel Town Rebellion» – 4:24 / Does Humor Belong In Music? videoversjon
 «Valley Girl» – 4:50 (Frank Zappa/Moon Unit Zappa) Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch-versjon
 «Jewish Princess» – 3:15 Sheik Yerbouti-versjon
 «Yo Cats» – 3:32 (Frank Zappa/Tommy Mariano) / remiksa Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention-versjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 25. august 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Gjennomgang spor for spor

Frank Zappa-samlealbum
Samlealbum frå 1997
Rykodisc-album
Nadesjda Tsjisjova

Nadesjda Vladimirovna Tsjisjova (russisk: Надежда Владимировна Чижова) () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Usolje-Sibirskoje i Irkutsk oblast i Russland. Ho tevla for Sovjetunionen og vart både olympisk og firfaldig europeisk meister i kulestøyt.

Aktiv
Tsjisjova dominerte kulestøyt-øvinga frå midten av 1960-talet til midt i 1970-åra. Ho forbetra verdsrekorden ni gongar og vart europameister fire gongar på rad; 1966, 1969, 1971 og 1974.

Under dei XIX. olympiske sommarsleikane 1968 i Mexico-byen fekk ho bronsemedaljen bakom dei to austtyskarane Margitta Gummel, gullmedaljør, og Marita Lange på sølvplass. Fire år seinare var Tsjisjova i toppform og tok OL-gullet i kulestøyt under OL 1972 i München, framom Margitta Gummel (sølv) og bulgarske Ivanka Khristova (bronse). I 1976 avslutta ho si tid som aktiv med å ta ein sølvmedalje under dei XXI. olympiske sommarleikane i Montréal, gullet gjekk til Khristova med Helena Fibingerová frå Tsjekkoslovakia fekk bronse.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nadeschda Wladimirowna Tschischowa» frå ,  den 25. august 2014.  
 

Sovjetiske kulestøytarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Ruth Fuchs

Ruth Fuchs, fødd Ruth Gamm, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar og seinare politikar frå Egeln i Sachsen-Anhalt. Ho tevla for Aust-Tyskland då ho var verdas beste kvinnelege spydkastar gjennom 1970-åra. I tida 1972-78 vann han to olympiske og to europeiske meisterskap i øvinga. Perioden 1990-2009 var ho aktiv politikar for det austtyske sosialistpartiet (PDS) og seinare venstrepartiet Die Linke.

Idrett
Fuchs fekk bronsemedaljen i EM i friidrett 1971. Året etter tok ho gullmedaljen under sommarleikane i München. I 1974 vart ho europameister i Roma med verdsrekordkastet 67,22 m og slo sølvvinnaren med over fem meter. Ho forsvarte OL-gullet i 1976 og EM-tittelen i 1978.

Politikk
Gjennom vel eit halvår i 1990, til dess dei to tyske statane vart samla 2. oktober 1990, representerte Fuchs sosialistpartiet PDS i den austtyske nasjonalforsamlinga Folkekammeret. Etter samlinga sat ho i den tyske forbundsdagen til 20. desember 1990. Frå 1992 til 2000 var ho forbundsdagmedlem for PDS, mista plassen i parlamentet då partiet kom under sperregrensa på 5% ved valet hausten 2002. Etter å ha vore medlem av landdagen (delstatsforsamlinga) i Thüringen perioden 2004-09 for Die Linke, trekte ho seg frå politikken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ruth Fuchs» frå ,  den 25. august 2014.  
 

Tyske spydkastarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar i spydkast
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Irena Szewińska

Irena Szewińska, tidlegare Irena Kirszenstein, () var ein polsk friidrettsutøvar, fødd i Leningrad i Sovjetunionen. I tida frå 1964 til 1978 vann ho tre OL-gull og fem EM-gull i sprintøvingane og i lengdehopp. Til saman sikra ho seg 17 medaljar, ti i EM og sju i OL. Sidan 2004 er ho medlem av den Internasjonale olympiske komiteen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Irena Szewińska» frå ,  den 25. august 2014.  
 

Polske sprintarar
Polske lengdehopparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Polen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Polen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Polen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Polske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Polske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Polske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Polske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medlemmar i Den internasjonale olympiske komitéen