alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bobby Harrison

Robert Leslie «Bobby» Harrison () er ein engelsk trommeslagar. Han var medlem i Procol Harum frå starten av, men kort tid etter at den store hitsingelen deira «A Whiter Shade of Pale» kom ut i 1967 forlet han og gitarist Ray Royer gruppa for å danne bandet Freedom. Han har òg arbeidd med fleire andre medlemmar av Procol Harum på andre prosjekt. 

Han spelar i dag i det kristne rockebandet Journey.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bobby Harrison» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 
Bobby Harrison-side på Procolharum.com

Engelske trommeslagarar
Procol Harum-medlemmar
Musikarar frå London
Robin Trower

Robin Leonard Trower () er ein engelsk gitarist og vokalist som vart kjend med Procol Harum i 1960-åra og sidan som bandleiar i sin eigen powertrio.

I 1962 danna Trower gruppa som vart The Paramounts, som etter kvart fleire framtidige medlemmar i Procol Harum spelte i. The Paramounts vart oppløyst i 1966. Trower vart med i Procol Harum etter den store suksessen deira med singelen «A Whiter Shade of Pale» i 1967 og vart verande i bandet på fem album fram til 1971. 

Før han starta sitt eige band, vart han med songar Frankie Miller, bassist James Dewar og tidlegare Jethro Tull-trommis Clive Bunker i det kortvarige bandet Jude.  

Med seg i sitt eige band beheldt Trower Dewar som bassist og tok med seg trommeslagar Reg Isidore (seinare erstatta av Bill Lordan). 

Trower var ein gitarist som inspirerte andre gitarheltar som Robert Fripp 
	
Tidleg i 1980-åra slo Trower seg saman med tidlegare Cream-bassist Jack Bruce og dei tidlegare trommeslagarane sine Lordan og Isidore, for to album, BLT (Bruce, Lordan, Trower) og Truce (Trower, Bruce, Isidore).   

Tretten album seinare kom albumet Living Out of Time (2003), med Dave Bronze på bass, vokalist Davey Pattison (tidlegare med Ronnie Montrose sitt band Gamma) og Pete Thompson å trommer.

I 2007 spelte Trower inn eit tredje album med Jack Bruce, Seven Moons, med Gary Husband på trommer.

Han held framleis på med turnelivet.

Diskografi

Med Procol Harum
 1967  Procol Harum
 1968  Shine on Brightly 
 1969  A Salty Dog
 1970  Ain't Nothin' to Get Excited About (medlemmar av Procol Harum, som Liquorice John Death)
 1970  Home
 1971  Broken Barricades
 1991  The Prodigal Stranger
 1995  The Long Goodbye

Med Robin Trower Band
 1973  Twice Removed from Yesterday  - Certified Gold by RIAA
 1974  Bridge of Sighs  - Selde til gull i USA
 1975  For Earth Below  - Gullplate i USA
 1976  Robin Trower Live
 1976  Long Misty Days  - Gullplate i USA
 1977  In City Dreams  - Gullplate i USA
 1978  Caravan to Midnight
 1979  Victims of the Fury
 1983  Back It Up
 1985  Beyond the Mist
 1987  Passion
 1988  Take What You Need
 1990  In the Line of Fire
 1991  Essential Robin Trower
 1992  Live in Concert
 1994  20th Century Blues
 1996  In Concert
 1996  King Biscuit Flower Hour Presents Robin Trower
 1997  Someday Blues
 1999  This Was Now '74-'98
 2000  Go My Way
 2004  Living Out of Time
 2005  Living Out Of Time: Live (Note: Also available on DVD)
 2005  Another Days Blues 2008  RT@RO.08 2009  What Lies Beneath 2010 The Playful Heart 2011 Robin Trower at The BBC 1973-1975Med Bryan Ferry 
 1993  Taxi (Bryan Ferry)
 1994  Mamouna (Bryan Ferry)
 2007  Dylanesque (Bryan Ferry)

Med Jack Bruce
 1981  B.L.T. 1981  Truce 1989  No Stopping Anytime (samleplate)
 2008  Seven Moons 2009  Seven Moons Live'' (konsert)

Sjå òg
Procol Harum
The Paramounts
Jack Bruce

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Robin Trower» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 TrowerPower.com - Offisiell nettstad

Procol Harum-medlemmar
Engelske gitaristar
Sologitaristar
Chris Copping

Chris Copping () er ein engelsk musikar og låtskrivar som var medlem av Procol Harum i 1970-åra. Han har òg skrive musikk for film og fjernsyn. Han spelar hovudsakleg orgel, piano og bassgitar.

I 1960-åra var han med i bandet The Paramounts som gitarist, men forlet dei i desember 1962 for å studere kjemi. I 1969 vart han invitert av Robin Trower til å overta for Matthew Fisher på orgel og David Knights på bass i Procol Harum. På dette tidspunktet bestod bandet berre av tidlegare Paramounts-medlemmar.

Mellom 1969 og 1977 spelte Copping inn sju album med Procol Harum. Copping skifta mellom å spele bassgitar og hammondorgel etter kvart som andre musikarar kom med i bandet. Etter albumet Something Magic forlet han bandet og vart erstatta av Dee Murray for den påfølgjande turneen, før bandet gav seg. 

I 1978 flytta han til Australia der han framleis spelar musikk og skriv songar. I nyare år har han arbeidd med musikarar som Mark Hilton, JoJo Leslie og Astrid Munday.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chris Copping» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Procol Harum.com om Chris Copping
Heimeside 

Procol Harum-medlemmar
Folk frå Stor-Manchester
Engelske klaverspelarar
Engelske bassistar
Dave Ball

David J. Ball () var ein engelsk gitarist kjend som Dave Ball. 

I 1971 vart han medlem av Procol Harum, og erstatta Robin Trower som hadde slutta for å starta sitt eige band. Ball svarte på ei annonse i Melody Maker. Han er med på det bestseljande konsertalbumet Procol Harum Live with the Edmonton Symphony Orchestra, men forlét gruppa under innspelinga av albumet Grand Hotel i 1973. Han starta gruppa Bedlam med broren Dennis og trommeslagaren Cozy Powell, som gav ut eit album på Chrysalis Records, men gruppa vart oppløyst etter kort stund. Han spelte òg i lag med Long John Baldry på Baldry-albumet  Good to be Alive i 1973. Ball døde av kreft i 2015.

Kjelder 
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Dave Ball (musician)» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Procol Harum.com biography of Dave Ball
Dave Ball's Website

Procol Harum-medlemmar
Engelske gitaristar
Folk frå Birmingham
Alan Cartwright

Alan George Cartwright () var ein engelsk bassist som mellom anna spelte iProcol Harum.

Cartwright var fødd i London i England.
Han vart medlem av Procol Harum i 1972 og før den tid hadde han spelt i Freddie Mack Show i lag med Harum-medlem B.J. Wilson og Roger Warwick. Då Cartwright kom med i bandet kunne Chris Copping konsentrere seg om berre å spele orgel. Det første albumet deira han var med på var konsertalbumet Procol Harum Live with the Edmonton Symphony Orchestra. Han turnerte med bandet og var med på innspelinga av det nest siste albumet deira Procol's Ninth, før han gav seg i 1976.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Alan Cartwright» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Procol Harum.com om Alan Cartwright

Engelske bassistar
Procol Harum-medlemmar
Peter Solley

Peter «Pete» Solley () er ein organist, pianist og ein Grammy-nominert plateprodusent. Han har spelt inn musikk med Eric Clapton, Al Stewart og Whitesnake samt produsert plater for Ted Nugent, Oingo Boingo, Motörhead, The Romantics, Peter Frampton, The Sports, Wreckless Eric og mange andre. 

I 1960-åra spelte han i The Thunderbirds, gruppa til vokalisten Chris Farlowe, og i bandet til songaren Terry Reid.

Kring 1970 starta Solley det britiske progrockbandet Paladin. Etter at dette bandet vart oppløyst i 1973, slo bassist Peter Beckett seg saman med Steve Kipner og Steve Groves i popbandet Tin Tin. 

Etter å ha avslått medlemskap i fleire grupper, vart Solley i 1977 he medlem av Procol Harum der han spelte synthesiser (slik at Chris Copping kunne ta over på bassgitar). Han var med på eitt album med bandet, Something Magic, og den lange turneen etter. Bandet vart kort tid etter dette oppløyst. 

I 1980-åra byrja Solley å skrive TV-jinglar for klientar som British Airways, BMW og Coca Cola, og han vart plateprodusent. Mellom anna produserte han hitalbuma for dei australske banda Sports (Don't Throw Stones) og Jo Jo Zep & The Falcons (Screaming Targets, Hats Off Step Lively). Det mest kjende produksjonsverket hans er singelen «What I Like About You» av The Romantics. Han produserte òg det Grammy-nominerte albumet 1916 av Motörhead.

I 1997 vart han ei kort stund gjenforeint med Procol Harum for ein konsert i Redhill og i 2004 spelte han med frontmannen deira Gary Brooker på ein konsert i Guildford. 

Solley har besteforeldre frå Romania.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Peter Solley» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Procol Harum.com om Peter Solley
Heimeside

Procol Harum-medlemmar
Engelske klaverspelarar
Engelske plateprodusentar
Whitesnake-medlemmar
Mark Brzezicki

Mark Brzezicki () er ein engelsk trommeslagar, mest kjend som medlem av Big Country. Han har òg vore medlem av The Cult, Ultravox og Procol Harum og han har arbeidd med Pete Townshend, Roger Daltrey, The Crazy World Of Arthur Brown, Midge Ure, Fish, The Pretenders og mange andre. Han var trommeslagar på Shine, det andre og siste engelskspråklege albumet til Frida frå ABBA. 

Brzezicki er son av ein polsk krigsveteran og har engelsk mor. Med Tony Butler (frå Big Country) er dei kjend som 'Rhythm for Hire'. Brzezicki forlet Big Country i juli 1989, men kom attende i 1993. I lag med Butler, no vokalist, og gitarist Bruce Watson, starta Big Country å spele att i 2007. 

Brzezicki er for tida med i Thunderclap Newman, som er mest kjend for 60-tals hitten «Something in the Air».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mark Brzezicki» frå ,  den 12. mai 2012.

Bakgrunnsstoff
Myspace-side
[ Biografi på allmusic.com]
Biografi på Drummerworld
Big Country-side
Beyond the Pale (Procol Harum-side)

Engelske trommeslagarar
Big Country-medlemmar
Procol Harum-medlemmar
The Cult-medlemmar
Ultravox-medlemmar
Paracas-halvøya

Paracas-halvøya er ei ørkenhalvøy innanfor grensene av Paracas naturreservat, eit marint reservat som strekkjer seg ca. 100 kilometer sørover langs kysten. 

Halvøya ligg innanfor Paracas-distriktet i Pisco-provinsen i Ica-regionen, på sørkysten av Peru. Denne uvanlege halvøya er kanskje best kjent for Paracas candelabro, ein 183 meter høg geoglyf på nordsida av halvøya. Funn av eit pottemakeri i nærleiken er datert til 200 f.Kr., plassert innanfor paracaskulturen. Opphavet til geoglyfen og hensikten har inspirert til mange teoriar.

Ei hamn vart bygd langs den nordlege halvøya, der djupare vatn tillèt større lasteskip og cruiseskip å ankre opp. Turistar kan få tilgjenge til Paracas naturreservat, eit verna marint område, medan skipa er verna mot bølgjer og straum. Halvøya har raude sandstrender danna frå sanden som er erodert frå nærliggande klipper.

Det er bygd ein veg frå fastlandet til hamna, dels gjennom naturreservatet. Eit museum har fleire gamle gjenstandar frå paracaskulturen. Museet gjev òg detaljert informasjon og tolking om flora og fauna innanfor reservatet, inkludert det rike fuglelivet.

Paracas naturreservat er det einaste marine naturreservatet i Peru, det er utpeikt til plass på UNESCO si verdsarvliste.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Paracas Peninsula» frå , den 12. mai 2012

Referansar 

Peruansk geografi
Ica-regionen
Nederlandsk i Eurovision Song Contest

Nederlandsk i Eurovision Song Contest gjev oversyn over nytta av det nederlandske språket i Eurovision Song Contest. Den fyrste songen som vart framført i den fyrste utgåva av Eurovision Song Contest i 1956, «De vogels van Holland», vart framført på nederlandsk av Jetty Paerl. Sidan den gong har 59 bidrag vorte framført på nederlandsk av til saman tre ulike land; 40 frå Nederland, 18 frå Belgia og eitt frå Noreg. Nederland har i tillegg vunne tevlinga tre gongar med ein song framført på nederlandsk. Av landa som deltek er nederlandsk offisielt  språk i Nederland og Belgia.

Sjå òg 
 Nederlandsk i Junior Eurovision Song Contest

Kjelder
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.

Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Eurovision Song Contest» frå ,  den 12. mai 2012.  
 

Språk i Eurovision Song Contest
Nederlandsk språk
Dave Bronze

David Eric «Dave» Bronze () er ein engelsk bassist. Han har arbeidd med musikarar som Robin Trower, Dr. Feelgood, The Hamsters, Eric Clapton, Nik Kershaw, Belinda Carlisle, Barbara Dickson, Art of Noise, Bryn Haworth og Ray Davies.

I 1991 vart Bronze medlem av det gjenforeinte Procol Harum og kan høyrast på The Prodigal Stranger og The Long Goodbye I 1993 forlet han bandet og vart erstatta av Matt Pegg.

Bronze spelte bass på Eric Clapton-albumet From the Cradle i 1994 og den påfølgjande turneen. Han spelte med Eric Clapton fram til 1996. 

Frå 1999 til 2004 spelte han med Eric Bibb. 

I 2008 turnerte Bronze med Andy Fairweather-Low, som han tidlegare hadde spelt med Clapton i lag med. I 2011 spelte han på albumet til Bryn Haworth One Way Ticket.

Diskografi

Med Dr. Feelgood
 Doctor's Orders (1984)
 Primo (1991)
 Down at the Doctors (1995)
 On the Road Again (1998)
 Feelgood Factor (1999)
 Chess Masters (2000)
 Finely Tuned (2002)
 Wolfman Calling: The Blues of Lee Brilleaux (2003)

Med Eric Bibb (og Leon & Eric Bibb)
 Home to Me (2000)
 Painting Signs (2001)
 Natural Light (2003)
 Livin', Lovin' and Doin'  (2005)
 Diamond Days (2006)
 An Evening with Eric Bibb (2007)
 Family Affair (2004)

Med Eric Clapton
 From the Cradle (1994)
 Pilgrim (1998)
 Complete Clapton (2007)

Med Nik Kershaw
 15 Minutes' (1999)
 To Be Frank (2002)

Med Procol Harum (og the Gary Brooker Ensemble)
 Prodigal Stranger (1991)
 The
Long Goodbye (1995)
' 'One More Time – Live in Utrecht 1992 (2005)
' 'Secrets of the Hive (2007)
 Within Our House (1998)

Med Robin Trower
 Back It Up(1983)
 Beyond the Mist (1985)
 Passion (1987)
 Take What You Need(1988)
 Living Out Of Time (2004)
 Another Days Blues (2005)
 Living Out Of Time: Live (2005)

Med The Art of Noise
 Re-Works of Art of Noise (1986)
 In No Sense? Nonsense! (1987)

Med andre artistar
 Blues 'N' Trouble Blues Graffiti: The Hat Trick Era (2000)
 Colin Blunstone Out of the Shadows (2002)
 Paul Carrack Beautiful World (1997)
 Bo Diddley Man Amongst Men (1996)
 Chris Farlowe and the Thunderbirds Born Again (1986)
 Andy Fairweather Low Sweet Soulful Music (2006)
 Bryn Haworth One Way Ticket (2011)
 Jane Close Up and Real (2003)
 Tom Jones Praise & Blame (2010)
 Kursaal Flyers Mixed Up Shook Up Girl (2006)
 Mikey Melody Monday Morning Blues (2003)
 Jay Owens Movin' On (1995)
 SAS Band Show (2001)
 Leo Sayer Voice in My Head'' (2005)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dave Bronze» frå ,  den 12. mai 2012.

Bakgrunnsstoff
www.davebronze.com
Procol Harum.com om Dave Bronze
Steve's Place Dave Bronze

Engelske bassistar
Folk frå Billericay
Procol Harum-medlemmar
Jerry Stevenson

Jerry Stevenson (frå Kent i England) er ein gitarist og mandolinspelar som har arbeidd med Barbara Dickson, Procol Harum og i dag er medlem av Be Sharp.

I 1991 vart han med Procol Harum då dei vart gjenforeinte og spelte inn albumet The Prodigal Stranger med dei.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jerry Stevenson» frå ,  den 12. mai 2012.

Bakgrunnsstoff
Jerry Stevenson-side ved procolharum.com
Be Sharp-diskografi

Engelske gitaristar
Procol Harum-medlemmar
Graham Broad

Graham Broad () er ein engelsk trommeslagar som har vore profesjonell musikar sidan han var femten, etter å ha gått på Royal College of Music i 1970.

Han har arbeidd med musikarar som Roger Waters, Tina Turner, The Beach Boys, Jeff Beck, Van Morrison, Bryan Adams, Bill Wyman, Tony Banks og George Michael.

Han var ein av dei mest produktive trommmeslagarane i 1980-åra og medverka på hittar for Bucks Fizz, Dollar, Tina Turner, Bardo, Go West, Five Star, ABC og Wham!.

Broad har hovudsakleg spelt med tidlegare Pink Floyd-medlem Roger Waters sidan 1987, då han spelte på albumet Radio KAOS og den påfølgjande turneen. I 1990 spelte Broad med Waters på The Wall Concert in Berlin. I 1992 spelte han på Waters-albumet Amused To Death. I 1999 inviterte Waters han med på In the Flesh-turneen som varte frå 1999 til 2002. Broad har òg spelt med Waters på seinare turnear. Seinast i 2010.

Diskografi
 Mike Oldfield - Five Miles Out
 Tony Banks - Still
 Roger Waters - Radio K.A.O.S.
 Roger Waters - The Wall – Live in Berlin
 Roger Waters - Amused to Death
 Roger Waters - In the Flesh – Live
 Roger Waters - The Wall Tour

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Graham Broad» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske rocketrommeslagarar
Engelske studiomusikarar
Musikarar frå London
Henry Spinetti

Henry Anthony George Spinetti () er ein walisisk trommeslagar som har spelt med mange artistar. Han er den yngre broren til skodespelaren Victor Spinetti.

Spinetti starta å spele med bandet Scrugg, før han vart med i The Herd og Judas Jump, som mellom anna spelte på Isle of Wight Festival 1970.

Han spelte på Gerry Rafferty-singelen «Baker Street», og på minnekonserten for George Harrison, «The Concert For George».

Innspelingar
Spinetti har spelt på følgjande innspelingar: 
Joan Armatrading
Show Some Emotion
To the Limit
Andy Bown
Unfinished Business
Eric Clapton
Just One Night
Another Ticket
August
The Blues
Old Sock
Roger Daltrey
Ride a Rock Horse
Bob Dylan
Down in the Groove
Joe Egan
Out of Nowhere
Andy Fairweather Low
Mega Shebang
George Harrison
Gone Troppo
Bryn Haworth
Keep the Ball Rolling
Slide Don't Fret
Alexis Korner
Just Easy
Paul McCartney
Choba B CCCP
Katie Melua
Call off the Search
Piece by Piece
Pictures
The House
Procol Harum
The Prodigal Stranger
Gerry Rafferty
Can I Have My Money Back?
Cliff Richard
Dick Rivers
authendick
Justin Sandercoe
Small Town Eyes
Leo Sayer
Silverbird
Chris Spedding
Gesundheit!
Pete Townshend
Rough Mix

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Henry Spinetti» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Walisiske trommeslagarar
Walisiske studiomusikarar
Mugglenet

Mugglenet er ei av dei største Harry Potter-fansidene i verda, skipa av Emerson Spartz i 1999. Nettstaden omfattar mellom anna nyheiter, redaksjonelle artiklar og diskusjonsfora om Harry Potter-bøkene og filmane og fan fiction.

Sjå òg
 Harry Potter-fandom

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mugglenet» frå ,  den 12. mai 2012.  
 

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 MuggleNet

Nettstader
Harry Potter-nettstader
The Leaky Cauldron

The Leaky Cauldron er ei Harry Potter-fanside med noværande leiar Melissa Anelli.

Nettstader
Harry Potter-nettstader
Clés des Ducs

Clés des Ducs er ein armagnac produsert i Panjas i vindistriktet Bas-Armagnac i Gascogne i Frankrike. Den har vore produsert sidan 1774 og er rekna for å vere verdas eldste noverande druebrennevin.

Typar
 Clés des Ducs VSOP - ei blanding som er lagra i gjennomsnitt i 7 år
 Clés des Ducs Napoleon - ei blanding som er lagra i gjennomsnitt i 11 år
 Clés des Ducs XO - ei blanding som er lagra i gjennomsnitt i 15 år

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Clés des Ducs

Franske brennevin
Druebrennevin
Eckersbergmedaljen

Eckersbergmedaljen (dansk: Eckersberg Medaillen) er ei dansk utmerking  som kvart år blir delt ut av Det Kongelige Akademi for de Skønne Kunster. Medaljen blir tildelt kunstnarar som har ytt ein innsats av høg kunstnarisk kvalitet innanfor den frie eller den bundne kunsten.

Eckersbergmedaljen er i bronse og vart innstifta i 1883 etter at Akademiet på hundreårsdagen for fødedagen til kunstmålaren og professoren C.W. Eckersberg (2. januar 1783) hadde vedteke å slå ein medalje til minne om han. Medaljen vart utført av medaljør Harald Conradsen i 1888.

Første utdelinga fann stad i 1889. Det blir delt ut ei varierande mengd medaljar kvart år i april månad i samband med årsfesten til akademiet.

Inntil 1922 kalla ein medaljen for Aarsmedaillen og inntil 1923 kunne han òg tildelast i sølv.

Medaljen kan no berre mottakast éin gong. Inntil 1922 kunne ein motta han opp til to gonger.

Mottakarar - utval
 1892 Joakim Skovgaard - kunstmålar
 1892 og 1896 - Ludvig Brandstrup - skulptør
 1926 Kay Fisker - arkitekt  
 1936 Arne Jacobsen - arkitekt

Kjelder 

 Akademiraadet - Medaljer
 Mottakarar av medaljen

 
Dansk kunst
Danske kulturprisar
1883 i Danmark
Prisar og utmerkingar skipa i 1883
Det Kongelige Akademi for de Skønne Kunster
Vidrek

Vidrek (Virak) er ei lita bygd i Narvik kommune. I 2010 er det ca. 70 fastbuande. Staden ligg på sørsida av Ofotfjorden, ca. 23 km sør for Narvik sentrum. Bygda ligg på ei halvøy mellom Skjomen mot aust og grensa mot Ballangen kommune i vest. Bebygginga har form som ein tradisjonell nordnorsk randbebygging langs fjorden. Mens kombinasjon av jordbruk og fiske var hovudnæring i tidlegare tider, er dagens næringsbilde meir variert, da bygda ligg innanfor dagpendlaravstand til både Narvik og Ballangen.

Bakgrunnsstoff 
 Bygda si eiga nettside

Busetnader i Narvik
Bygder i Nordland
Isle of Wight-festivalen

Isle of Wight-festivalen er ein årleg musikkfestival som blir halden på den engelske øya Wight (Isle of Wight). Han blei opphavleg halden frå 1968 til 1970 på høvesvis garden Ford (nær Godshill), Wootton og Afton Down (nær Freshwater). Festivalen i 1970 var så langt den største og mest berømte av desse tidlege festivalane. Blant dei som opptrådte var The Who, Jimi Hendrix, Miles Davis, The Doors, Ten Years After, Emerson Lake and Palmer, Joni Mitchell, The Moody Blues, Melanie, Donovan, Free, Chicago, Richie Havens, John Sebastian, Leonard Cohen, Jethro Tull, Taste og Tiny Tim.

Det store talet frammøtte, mange av dei utan billett, tydde at dei lokale styresmaktene og festivalarrangørane ikkje kunne forhalde seg til mengdene eller garantera tryggleiken deira. Slike suter førte til at det britiske parlamentet året etter vedtok ein eigen lov, «Isle of Wight Act», med forbod mot forsamlingar på meir enn 5 000 menneske på øya utan eige løyve.

Festivalen blei gjenoppliva i 2002 ved Seaclose Park, ein fornøyelsesspark ved utkanten av Newport. Festivalen har sidan blitt halde her kvart år, og gradvis strekt seg nordover frå parken til den austlege Medina-dalen. Mange kjente musikarar har opptredd på den gjenoppliva festivalen, mellom anna The Rolling Stones, Muse, Donovan, Ray Davies, Robert Plant, David Bowie, Manic Street Preachers, The Who, R.E.M., Coldplay, The Proclaimers, Bryan Adams og The Police.

Opptak frå festivalen 
DVD:
Various Artists (Special Edition) - The Message of Love. Live at the Isle of Wight Festival 1970.
Jimi Hendrix: Blue Wild Angel. Live at the Isle of Wight Festival 1970.
Jethro Tull: Nothing is Easy. Live at the Isle of Wight Festival 1970.
The Who: Listening to You. Live at the Isle of Wight Festival 1970.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Isle of Wight-festivalen» frå ,  den 13. mai 2012.

Bakgrunnsstoff 
Isle of Wight Festival
Isle of Wight County Press gallery of Festival pictures 
Isle of Wight Festival 2007 Official MySpace

Information on the Original IOW Festivals 
Programsider for 1968-festivalen
Programsider for 1969-festivalen
 Programsider for 1970-festivalen

Musikkfestivalar i Storbritannia
Skipingar i 1968
Isle of Wight
Altamont-festivalen

Altamont-festivalen, på engelsk  Altamont Speedway Free Festival eller Altamont Free Concert, var ein rockekonsert som blei halden laurdag 6. desember 1969 ved Altamont Speedway nord i California. Festivalen blei organisert av The Rolling Stones, som spelte med Santana, Jefferson Airplane, The Flying Burrito Brothers og Crosby, Stills, Nash & Young.  Grateful Dead skulle også ha spelt, men nekta å gå på scena på grunn av den aukande valden ved konserten. Festivalen er best kjend for denne valden, som omfatta drap på ein publikummar på scena av eit Hells Angels-medlem, som var blitt hyra inn som vaktar. Det fann også stad tre dødsulukker, fleire skader, tjuveri og vandalisme. Det blei fødd fire barn under festivalen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Altamont Free Concert» frå ,  den 13. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

1969 i USA
Rockefestivalar
Musikkfestivalar i USA
Musikk i 1969