alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mount Cortés

Mount Cortés er eit hovudsakleg isdekt fjell, 1490 moh, på sørvestsida av Gibbsbreen sør i Graham Land. Det er skild frå Hadley Upland av eit skard som ligg 1300 moh. Fjellet vart fotografert av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i november 1947. Det vart kartlagd frå bakken av Falkland Islands Dependencies Survey i desember 1958 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Martín Cortés de Albacar, den spanske forfattaren av Arte de Navegar (Sevilla, 1551), som var ein viktig navigasjonsmanual.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mount Cortés» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjell i Graham Land
Fallières Coast
Crookes Peak

Crookes Peak er eit fjell ved austsida av Widmark forlandsbre, halvvegs mellom Stair Hill og Rugg Peak på vestkysten av Graham Land. Det vart kartlagd av British Graham Land Expedition i 1934-37 under Rymill og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 etter sir William Crookes, ein engelsk kjemikar og fysikar som arbeidde på optiske eigenskapar i farga glas i 1909–13 som førte til dei første gode snøbrillene som kunne hindre snøblinde.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Crookes Peak» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjell i Graham Land
Graham Land
Malcolm Mooney

Malcolm Mooney er ein amerikansk songar, diktar og kunstnar, truleg mest kjend som den første vokalisten for det tyske krautrockbandet Can.

Biografi
Mooney starta å synge på high school og var medlem av ei acappella-vokalgruppe kalla Six Fifths. Han vart kjend som bilethoggar i New York, før han flytta til Tyskland, der han vart ven med Irmin Schmidt ig Holger Czukay, som var i gang med å starte eit band. Mooney vart med som solovokalist. Bandet vart opphavleg kalla Inner Space, men Mooney kom opp med The Can, som seinare vart korta ned til berre Can.

Dei spelte inn eit album, opphavleg kalla Prepared To Meet Thy Pnoom, men det var ingen plateselskap som ville gje det ut. Can byrja på eit nytt album, som var debutplata deira, Monster Movie. Albumet gjorde det bra i det tyske undergrunnsmiljøet på den tida og kombinerte ein Velvet Underground-påverka rock med Mooney si blanding av paranoide skråling og James Brown-aktig vokal funk. Prepared To Meet Thy Pnoom kom ut i 1981 som samlealbumet Delay 1968, og forskjellige andre songar som Mooney spelte inn med bandet i denne periodne kom ut på Soundtracks og samlinga Unlimited Edition.

Mooney slutta i Can i 1970 etter råd frå psykiateren sin og reiste attende til USA sidan ein meinte dette var bra for den mentale helsa hans. 

Han vart med Can att i 1986 for å spele inn albumet Rite Time. Han har òg gjeve ut to album med San Francisco-bandet Tenth Planet. På det første albumet av desse spelte dei inn ein ny versjon av songen «Father Cannot Yell» frå Monster Movie.

Diskografi
Malcolm Mooney er med på følgjande album:

med Can:

 Monster Movie (1969)
 Soundtracks (1970)
 Unlimited Edition, med alle songane frå det tidlegare samlealbumet Limited Edition (1976)
 Delay 1968 samleplate (1981)
 Rite Time (1989)

Med Tenth Planet:

 Malcolm Mooney and the Tenth Planet (1998)
 Hysterica (2006)

Med Andy Votel:

 All Ten Fingers (2002)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Malcolm Mooney» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
http://www.malcolmmooney.com/

USA-amerikanske songarar
Afroamerikanske songarar
Can-medlemmar
Rosko Gee

Rosko Gee er ein jamaicansk bassist som har spelt med det engelske bandet Traffic på albuma When the Eagle Flies (1974) og The Last Great Traffic Jam (2005), med supergruppa Go i lag med Stomu Yamashta, Steve Winwood, Michael Shrieve, Klaus Schulze og Al Di Meola, og med det tyske bandet Can, i lag med tidlegare perkusjonist i Traffic, Rebop Kwaku Baah, på albuma Saw Delight, Out of Reach og Can. Han turnerte med Can i 1977. Han song òg på nokre av songane til bandet i denne perioden. 

I 1983 spelte han inn eit album med Zahara, ei gruppe med fleire kjende medlemmar, som Reebop Kwaku Baah (perkusjon), Paul Delph (klaverinstrument) og Bryson Graham (trommer).

Sidan 1995 har han spelt i livebandet til Harald Schmidt i forskjellige fjernsynsshow på tysk fjernsyn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rosko Gee» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Jamaicanske bassistar
Can-medlemmar
Traffic-medlemmar
Rebop Kwaku Baah

Anthony «Rebop» Kwaku Baah () var ein ghanesisk perkusjonist som kanskje er mest kjend for arbeidet sitt i 1970-åra med rockegruppene Traffic og Can.

Biografi
I 1969 spelte Rebop på Randy Weston-albumet African Rhythms før han vart medlem av det engelske bandet Traffic frå 1971 til 1974, etter å ha møtt dei i Sverige under ein turné i 1971. Han er med på albuma Welcome to the Canteen, The Low Spark of High Heeled Boys, Shoot Out at the Fantasy Factory og On the Road.

I 1973 spelte han på Eric Clapton's Rainbow Concert i lag med Eric Clapton, Pete Townshend, Rick Grech, Jim Capaldi, Ronnie Wood, Jimmy Karstein og Steve Winwood.

Etter at Traffic vart oppløyst, spelte han på Steve Winwood sitt debutalbum som soloartist, som kom ut i 1977. I 1977 vart han òg medlem av det tyske bandet Can i lag med tidlegare Traffic-bassist Rosko Gee, og spelte med dei til bandet vart oppløyst i 1979. Han er med på albuma deira Saw Delight, Out of Reach og Can.

I 1983 spelte han inn eit album med Zahara, ei gruppe med fleire kjende medlemmar som Paul Delph (klaverinstrument), Bryson Graham (trommer) og Rosko Gee (bass).

Rebop døydde av hjerneblødning under ein konsert i Sverige i 1983. Han hadde opphavleg reist der som ein del av turnebandet til Jimmy Cliff. Det siste albumet hans, Melodies in a Jungle Mans Head, kom ut i uferdig stand.

Rebop må ikkje forvekslast med den nigerianske trommeslagaren Remi Kabaka. Reebop og Remi var begge med på Jim Capaldi-albumet Short Cut Draw Blood frå 1975. Dei spelte òg begge med Steve Winwood til forskjellige tider.

Diskografi

Solo

 1972 Reebop
 1973 Anthony Reebop Kwaku Baah (1973)
 1977 Trance (1977)
 1983 Melodies in a Jungle Mans Head (1983)

med Traffic

1971  Welcome to the Canteen
1971 The Low Spark of High Heeled Boys
1973 Shoot Out at the Fantasy Factory
1973 On the Road

med Can

1977 Saw Delight
1978 Out of Reach
1979 Can

med andre

 1969 Randy Weston, African Cookbook
 1972 Jim Capaldi, Oh How We Danced
 1973 Eric Clapton, Eric Clapton's Rainbow Concert
 1973 Rolling Stones, Goats Head Soup
 1975 Jim Capaldi, Short Cut Draw Blood
 1977 Steve Winwood, Steve Winwood
 1983 The Unknown Cases, Masimbabele (12" 45)
 1984 Wally Badarou, From the CD "Echoes" - Jungle

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rebop Kwaku Baah» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
[ Rebop Kwaku Baah] at Allmusic

Perkusjonistar
Can-medlemmar
Traffic-medlemmar
Ghanesiske musikarar
Monster Movie

Monster Movie er debutalbumet til det tyske rockbandet Can, spelt inn og gjeve ut i 1969. På albumet fører dei saman element av psykedelisk rock, blues, frijazz, verdsmusikk og andre stilar, påverka av Velvet Underground noko som er særleg tydeleg på opningssporet «Father Cannot Yell». Dei nytta improvisasjon, eksperimentering, klipping og fleire lag av lydar og sette standarden for påfølgjande album av Can tidleg i 1970-åra, som var viktige i den avantgarde musikkstilen som vart kalla «krautrock» av britisk musikkpresse. 

Etter at dei hadde gjeve ut dei første singlane sine i 1968, spelte Can inn eit album kalla Prepared to Meet Thy Pnoom, men det var ingen plateselskap som ville gje det ut. Dette albumet kom etter kvart ut i 1981 som ein del av Delay 1968). Med Monster Movie prøvde Can å lage eit noko meir tilgjengeleg album. På plateomslaget kan ein sjå ein gigant andletslaus figur av Marvel Comics-figuren Galactus. Bandet er omtalt som «The Can», eit namn som vart føreslått av vokalisten Malcolm Mooney og som vann ei avstemming i bandet. Tidlegare hadde bandet kalla seg Inner Space, som seinare vart namnet på platestudioet dei bygde sjølv. Somme eksemplar av plata hadde undertittelen «Made in a castle with better equipment», og synte til Schloss Nörvenich, eit slott frå 1300-talet i Nordrhein-Westfalen der bandet spelte inn albumet i 1968-1969. 

Den 20 minuttar jam'en «Yoo Doo Right» vart kutta ned frå eit seks timar langt lydopptak, medan Mary, Mary So Contrary er basert på Mary, Mary, Quite Contrary, eit populært engelsk barnerim. 

Monster Movie var det einaste Can-albumet med Malcolm Mooney på vokal før Rite Time, 20 år seinare.

Innhald

Medverkande 
 Irmin Schmidt – klaverinstrument
 Jaki Liebezeit – trommer
 Holger Czukay – bass
 Michael Karoli – gitar
 Malcolm Mooney – vokal

Kjelder 

Debutalbum frå 1969
Can-album
United Artists Records-album
Kristian August

Kristian August, Christian August av Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg () var ein dansk prins som fekk viktige posisjonar i Noreg og seinare Sverige.

Han var norsk general, leiar av den norske regjeringskommisjonen, statthaldar i Noreg, blei vald til svensk kronprins i 1809 og adoptert av den svenske kongen Karl II året etter. Som svensk tronarving tok han namnet Carl August.

Kjelder

Danske adelsmenn
Huset Augustenburg
Norske statthaldarar
Dannebrogordenen
Elefantordenen
Serafimerordenen
Folk frå Sønderborg
Døde av hjerneslag
Saligkåring

Saligkåring eller beatifikasjon er ei paveleg fråsegn der ein avdød vert erklært «salig» og vert tillaten gjort til gjenstand for liturgisk feiring i avgrensa omfang, det vil seie innanfor eit bispedøme eller eit ordenssamfunn.

Før ei saligkåring vert den som skal saligkårast fyrst erklært «Guds tenar» og livet til personen vert undersøkt for å kunne slå fast om det er særleg prega av kristne dyder. Dersom dette stemmer, fylgjer ein prosess ved Vatikanets kongregasjon for heilagkåring som erklærer vedkomande «ærverdig» (venerabilis). Dersom paven samtykker at Gud har gjort eit mirakel på forbønn av den «ærverdige», kan personen erklærast «salig». I tilfelle martyrar er mirakel ikkje påkravde.

Kjelder 

Katolisisme
  

ca:Beat
es:Beato
gl:Beato
Peter Anker

Peter Anker () var ein norsk diplomat og guvernør i Trankebar. Han var son av kjøpmann Erik Anker og Anne Cathrine Tank og bror av Carsten Anker.

Peter Anker var med på stormannsmøtet på Eidsvoll den 16. februar 1814.

Referansar

Norske diplomatar
Dannebrogordenen
Stormannsmøtet på Eidsvoll
Folk frå Halden
Nordmenn frå 1700-talet
Nordmenn frå 1800-talet
The Entertainer

«The Entertainer» er ein ragtimemelodi for piano skriven av Scott Joplin. Han vart laga rundt 1902 og gjeven ut. «The Entertainer» blei brukt i den prisvinnande filmen The Sting frå 1973.

Bakgrunnsstoff

Musikk i 1902
Ragtime
Solopianostykke
Musikkverk av Scott Joplin
Stepanakert

Stepanakert (armensk Ստեփանակերտ) eller Xankändi (aserbajdsjansk Xankəndi, Khankendi) er den største byen i Nagorno-Karabakh og hovudstad i denne de facto sjølvstendige republikken som internasjonalt framleis er rekna som del av Aserbajdsjan. Byen ligg i ein dal ved austkanten av fjellkjeda Karabakh, på venstre elvebreidd av Qarqarçay.

Byen er eit regionalt senter for kultur og utdanning. Han husar Artsakh universitet, musikkskular og eit kulturpalass. Næringslivet byggjer på tenesteindustri og har ulike verksemder, som fødevareindustri, vinmaking og silkeveving er dei viktigaste. I 2021 hadde Stepanakert rundt 75 000 innbyggjarar.

Styresmakter og politikk
Under Sovketunionen var Stepanakert hovudstad for Nagorno-Karabakh sjølvstyrande oblast i Den aserbajdsjanske sosialistiske sovjetrepublikken, frå 1923 til 1991. Då Artsakh erklærte sjølvstende i 1991 heldt Stepanakert fram i stillinga som politisk og kulturelt senter i den sjølverklærte republikken. Byen husa alle nasjonalinstitusjonane - regjeringsbygget, nasjonalforsamlinga, presidentpalasset, konstitusjonsretten, alle departementa, tinghusa og andre statlege verksemder.

Galleri

Kultur

Vahram Papazyan dramateater i Stepanakert blei skipa i 1932. I 1967 blei det monumentale komplekset Vi er våre fjell reist nord for Stepanakert. Det er vidt rekna som eit symbol på den armenske arva til den historiske regionen Artsakh. Kulturpalasset i byen har namn etter Charles Aznavour. Artsakh statsmuseum i Stepanakert har ei viktig samling av oldtidsgjenstandar og kristne manuskript.

Kyrkja i byen frå 1800-talet blei riven på 1930-talet for å byggja Stepanakert dramateater. I resten av sovjettida var det ikkje nokre tradisjonelle kyrkjer i Stepanakert, sjølv om dei fleste innbyggjarane tilhøyrde den armenske apostoliske kyrkja.

I 2007 opna ei kyrkje vigd Surp Hakob (Heilage Jakob). Ho var den einaste opne kyrkja i byen til 2019. Ein byrja bygga Domkyrkja til den heilage Guds mor 19. juli 2006. Bygginga gjekk sakte på grunn av manglande økonomiske ressursar. Kyrkja opna endeleg i 2019.

Kjelder

Xankändi (28.02.2013) i Store norske leksikon.

Denne artikkelen bygger på «Stepanakert» frå ,  den 26. mai 2022. 
 oppgav desse kjeldene: 
Bibliografi

Bakgrunnsstoff

Nagorno-Karabakh
Byar i Aserbajdsjan
Even Meldal Schjelderup Cormontan

Even Meldal Schjelderup Cormontan () var ein norsk prest, son av prest Hans Nicolai Cormontan og Nicoline Meldal. Han tok teologisk eksamen 1824. Cormontan var kapellan i Undal, der faren var sokneprest, og så sokneprest i Stranda kyrkje i Stranda, Beitstaden og Arendal frå 1847 tuk 1882. 

Alle barna til Cormonant utvandra til Amerika, og som pensjonist flytta han sjølv dit.

Kjelder

Norske prestar
Solayoh

«Solayoh» var det kviterussiske bidraget i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, framført på engelsk av Alena Lanskaja. Songen er skriven av Marc Paelinck og Martin King.

Lanskaja vann Eurofest 2013 og vart vald ut til å representere Kviterussland. Ho vann med songen «Rhythm of Love», men 5. mars 2013 annonserte Nayjanalhaja dziarzjaunaia teleradyjokampanija Respubliki Belarus (NDTRK RB) at songen vart bytta ut med «Solayoh». Kviterussland vart tildelt ein plass i den fyrste semifinalen 14. mai 2013 i Malmö Arena.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Solayoh» frå ,  den 6. mars 2013.

Fotnotar

Eurovision Song Contest 2013-songar
Kviterussiske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Mount Matin

Mount Matin er eit massivt, hovudsakleg snødekt fjell som ligg oppom Hotinebreen på Kiev Peninsula, på vestsida av Graham Land. Det vart først kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, leia av Jean-Baptiste Charcot, som namngav det etter avisa Le Matin, som bidrog økonomisk til ekspedisjonen.

Mount Matin vart klartra den 5. desember 2010 og så rend på ski ned att via sørvestryggen av Phil Wickens, Derek Buckle, Mike Fletcher, Dave Wynne-Jones og Richmond MacIntyre under Alpine Club Antarctic Expedition.

Kjelder
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Kjelder

Fjell i Graham Land
Graham Coast
Empirestil

Empirestil, òg kalla keisarstil, er ei kunsthistorisk stilretning på byrjinga av 1800-talet innanfor kunst, arkitektur, møbel- og klesmote, kjenneteikna av klassisistiske drag. Stilen vart utvikla i Frankrike under keisar Napoléon Bonaparte, der denne stilen gjorde seg gjeldande i perioden frå om lag 1800 til 1820. I Noreg reknast stilen til perioden frå om lag 1810 til 1840.

Stil

Stilen er altså klassisistisk, det vil seie at han byggjer på arven frå antikken, anten arven frå det gamle Romarriket eller det gamle Hellas. I Frankrike har det vore ei meir eller mindre sterk og samanhengande romerskklassisistisk retning frå renessansen og framover, sjølv i tider då andre stilretningar òg gjorde seg gjeldande. Som eit resultat av både den entusiasmen for den romerske antikken som utgravingane frå 1748 og framover i ruinbyen Pompeii gav opphav til, og som ein  reaksjon på den overdådige, særs dekorative og lite «naturlege» rokokkostilen som hadde utvikla seg i Frankrike frå 1720 – 1730-åra, vart det under kong Louis XV (Ludvig XV) (1710 – 1774) ei stendig sterkare interesse for ei klassisistisk stil, som til slutt vart einerådande. 

Det enkle og fornuftige som ein meinte å sjå i antikkens borgarlege samfunn, ikkje minst i det gamle Roma, vart no ein tonegjevande idé som resulterte i ein sterk dyrking av dei antikke stildraga.  I åra frå 1804 til 1814 nådde denne antikkprega stilen høgdepunktet. Aldri før hadde antikken vorte etterlikna så ivrig og konsekvent; Arc de Triomphe (Triumfbogen) i Paris vart til dømes reist etter førebilete av keisar Titus' boge i Roma,  Vendômesøyla i Paris etter førebilete av Trajansøyla i Roma, og kvinnene tok til å kle seg i antikkliknande drakter med høg livline. 

Denne franske utgåva av empirestilen gjorde seg òg gjeldande i Italia og Russland, og dessutan i Sverige, især etter at den franske Bernadotte hadde vorte kronprins i Sverige i 1810.  Men ikkje berre den romerske antikken, men òg den greske gav førebilete til stilutviklinga i denne tida, særleg i Storbritannia, der stilen har nemninga  regency, og i Tyskland, der særleg K. F. Schinkel stod attom denne greskinspirerte retninga, som fekk stor innverknad. Kong Ludwig I i Bayern ynskte til dømes å gjere München til eit nytt Athen. I Noreg vart stilutviklinga mykje den same som i Tyskland, med arkitekten  Christian H. Grosch som ein viktig pådrivar. Det same galdt Danmark, der den tonegjevande arkitekten var Christian Frederik Hansen.  

Kunsthistorie
Kulturhistorie
Stilartar
D'Urville Monument

D'Urville Monument er eit kjenneleg kjegleforma fjell, 575 moh, ved sørvestenden av Joinville Island, utanfor Den antarktiske halvøya. Det vart oppdaga av ein britisk ekspedisjon under James Clark Ross mellom 1839 og 1843. Det vart namngjeve av han etter kaptein Jules Dumont d'Urville.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «D'Urville Monument» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjell i Graham Land
Geografi i Joinville Island-gruppa‎
Dagger Peak

Dagger Peak er eit bratt fjell kring 90 moh ved vestenden av Comb Ridge, like i nærleiken av The Naze på James Ross Island, like sør for Trinityhalvøya. Området vart først utforska i 1902 av Den svenske antarktisekspedisjonen under Otto Nordenskjöld. Fjellet vart kartlagd og gjeven det skildrande namnet av Falkland Islands Dependencies Survey i 1945. Dagger er eit engelsk ord for dolk.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dagger Peak» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjell i Graham Land
Geografi på James Ross Island
Daggoo Peak

Daggoo Peak er eit klipperik peak, 905 moh, ved nordsida av munningen av Flaskbreen, 35 nautiske mil vest-sørvest for Tashtego Point på austsida av Graham Land. Det vart kartlagd og fotografert av Falkland Islands Dependencies Survey i 1947, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1956 etter harpunéren til Flask i Herman Melville-romanen Moby-Dick.

Kjelder 

Fjell i Graham Land
Oscar II Coast
Dallmeyer Peak

Dallmeyer Peak er eit fjell, 1105 moh, som ligg 2 nautiske mil sørvest for Steinheil Point på sørsida av Andvord Bay, på vestkysten av Graham Land. Fjellet finst på eit argentinsk kart frå 1952. Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 etter John H. Dallmeyer, ein engelsk (tidlegare tysk) optikar som utvikla ei «rettlinja» fotografisk linse.

Kjelder 

Fjell i Graham Land
Danco Coast
Darzalas Peak

Darzalas Peak er eit stort sett isfritt fjell med ei høgd opp mot 1300 moh sør i forberga av Detroit Plateau på Nordenskjöld Coast i Graham Land i Antarktis, som ligg mellom Bombardier- og Dinsmoorbreen.

Fjellet er kalla opp etter den thrakiske guden Darzalas.

Darzalas Peak ligg 11,28 km sørvest for Trave Peak, 6,16 km nord for Mount Elliott, 7,17 km aust-nordaust for Kavlak Peak og 29,87 km søraust for Mount Ader i grenseområdet mellom Davis Coast og Danco Coast.

Kjelder

 Darzalas peak. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Fjell i Graham Land
Bulgaria og Antarktis
Nordenskjöld Coast
Mount Dater

Mount Dater er eit markant kystfjell med flat topp med fleire klippeutspring og bratte klipper, med ei høgd opp mot 1200 moh sør for Millfjorden ved Foyn Coast i Graham Land. Fjellet vart grovt kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1947, og fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947, og U.S. Navy i 1963. Sidan vart kartlegginga fullført av British Antarctic Survey i 1963–64. Stader i området vart kalla opp etter antarktiske historikarar, så dette fjellet vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter Henry M. Dater (1909–74), ein amerikanske marinehistorikar som var medlem av U.S. Advisory Committee on Antarctic Names frå 1962–72 og styreleiar 1973–74. Han var medforfattar (med E. Schulthess og George J. Dufek) av Anarctica, Zurich, 1959.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mount Dater» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjell i Graham Land
Foyn Coast
Mount Dedo

Mount Dedo er ein kjenneleg tind på 695 moh. i Antarktis. Dedo ligg sør for Orne Harbour på vestkysten av Graham Land. Fjellet vart kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache i 1897–99. Namnet finst på eit argentinsk kart frå 1954 og er skildrande - dedo tyder 'finger' på spansk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mount Dedo» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Graham Land
Danco Coast
Mount Deeley

Mount Deeley er eit fjell i Antarktis på 2150 moh. Det ligg på Pernik Peninsula ved Loubet Coast i Graham Land, som ligg 6 nautiske mil nordaust for Salmon Cove. Fjellet vart kartlagd frå flyfoto tekne av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition i 1956–57, og vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter Richard M. Deeley, ein britisk geolog som gjorde viktige funn i strukturen og rørsla til isbrear.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mount Deeley» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
 
 

Fjell i Graham Land
Loubet Coast
Mount Demaria

Mount Demaria er eit fjell i Antarktis med stupbratte sider og ei høgd på 635 moh. Det  ligg like søraust for Cape Tuxen på vestkysten av Graham Land. Det vart truleg oppdaga av Belgica-ekspedisjonen i 1897–99. Fjellet vart kartlagt av Den franske antarktisekspedisjonen i 1903–05 og vart namngjeve av Jean-Baptiste Charcot etter Demaria-brørne, franskmenn som utvikla ei anastigmatisk linse som vart nytta på ekspedisjonen.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Mount Demaria» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Fjell i Graham Land
Danco Coast
Mount Denucé

Mount Denucé er eit avrunda fjell i Antarktis på 1535 moh. Det ligg mellom Mount Hulth og Mount Haskell på sørvestsida av Cabinetfjorden, på austkysten av Graham Land. Fjellet vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) og fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i desember 1947. Det vart namngjeve frå FIDS etter Jean Denucé, ein belgisk polar bibliograf.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mount Denucé» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Graham Land
Foyn Coast
Deschanel Peak

Deschanel Peak er eit isolert, delvis isdekt fjell, 750 moh, ved sørsida av ein isbre like søraust for Cape Berteaux på vestkysten av Den antarktiske halvøya. Det godkjende namnet kjem frå «Sommet Deschanel» gjeve av J.B. Charcot, leiaren av Den franske antarktisekspedisjonen i januar 1909.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deschanel Peak» frå ,  den 6. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Graham Land
Fallières Coast
Mount Dewey

Mount Dewey er eit fjell, 1830 moh, som ligg 8 nautiske mil søraust for Mount Cheops på vestkysten av Graham Land. Det vart kartlagd av British Graham Land Expedition i 1934–37 under Rymill, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 etter Melvil Dewey, amerkanaren som var opphavet til deweydesimalsystemet.

Kjelder 

Fjell i Graham Land
Graham Coast
Dobson Dome

Dobson Dome er eit markant snødekt, kuppelforma fjell på 950 moh mellom Rohss Bay og Croft Bay, nord på James Ross Island. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1958–61, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Alban T.A. Dobson (1885–1962), ein britisk embetsmann som var sekretær i Den internasjonale kvalfangstkommisjonen frå 1949–59 og direktør i International Council for the Exploration of Sea frå 1952–55.

Kjelder 

Fjell i Graham Land
Geografi på James Ross Island