alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Songen Ooh La La av Faces

«Ooh La La» er ein song frå 1973 av bandet Faces, skriven av Ronnie Lane og Ronnie Wood. Songen var tittelsporet på det siste studioalbumet deira, Ooh La La. 

Songen vart sungen av Wood, som ikkje skjedde så ofte i dette bandet, sidan det stort sett var Rod Stewart som var songar, eller stundom Ronnie Lane. Stewart og Lane song inn vokal for songen, før produsenten føreslo at Wood skulle få prøve seg, og det vart denne versjonen som vart nytta. 

Lane spelte inn sin eigen versjon av songen etter han slutta i Faces i 1973 med den nye gruppa si, Slim Chance. 

Wood framførte songen på solokonsertane sine frå 1987 til 2012.

Medverkande
Ronnie Wood – vokal, akustisk sologitar
Ronnie Lane – bass, resonator rytmegitar, tamburin
Ian McLagan – piano, orgel, Mellotron
Kenney Jones – trommer, maracas

Andre versjonar
Rod Stewart spelte sjølv inn songen i 1998 for soloalbumet When We Were the New Boys som ei hyllest til den nyleg avdøde Lane. Det var den første singelen frå albumet og nådde Topp 40 i USA og Topp 20 i Storbritannia. 

Indierock bandet Silkworm spelte inn songen i 2000 for albumet Lifestyle.  Banjospelaren Danny Barnes spelte inn songen i 2003 på albumet Dirt on the Angel. Songen vart spelt av Counting Crows som ei B-side til singelen «If I Could Give All My Love (Richard Manuel Is Dead)» i 2003. Punkrockaren Tim Armstrong, mest kjend som frontmann i Rancid, spelte inn ein ska-aktig versjon av songen under namnet Tim Timebomb and Friends.  Det amerikanske indierockbandet Manchester Orchestra framførte ein versjon av songen i juli 2013 for The A.V. Club.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ooh La La (Faces song)» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1998
Faces-songar
Rod Stewart-songar
Songar skrivne av Ronnie Lane
Songar produserte av Glyn Johns
Songar skrivne av Ronnie Wood
Counting Crows-songar
Cindy Incidentally

«Cindy Incidentally» er ein song og singel av den britiske rockegruppa Faces, skriven av Rod Stewart, Ronnie Wood og Ian McLagan. Innspelinga vart produsert av Glyn Johns.

Singelen vart gjeven ut i Storbritannia i 1973 på Warner Bros. Records. Singelen nådde andreplassen på den britiske singellista i 1973 og låg ni veker på lista og vart den største hitten deira i heimlandet. AllMusic skildra songen som «ein av dei deira beste».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cindy Incidentally» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Songar skrivne av Rod Stewart
Songar skrivne av Ronnie Wood
Singlar frå 1973
Faces-songar
Songar produserte av Glyn Johns
Warner Bros. Records-singlar
Songar skrivne av Ian McLagan
Pool Hall Richard

«Pool Hall Richard» er ein song og singel av den britiske gruppa Faces og skriven av Rod Stewart og Ronnie Wood. Han vart produsert av Mike Bobak.

Han vart gjeven ut i Storbritannia i 1973 på Warner Brothers med Motown-songen «I Wish It Would Rain» som B side. Singelen nådde åttandeplassen på den britiske singellista i 1973 og låg 11 veker på lista. AllMusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine skildra songen som «lite merkverdig». Trass i at han er på biletet på omslaget, spelte ikkje Ronnie Lane bass eller song korvokal på nokre av songane, etter at han slutta i bandet før dei vart spelte inn.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pool Hall Richard» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Songar skrivne av Rod Stewart
Songar skrivne av Ronnie Wood
Singlar frå 1973
Faces-songar
Warner Bros. Records-singlar
You Can Make Me Dance, Sing or Anything (Even Take the Dog for a Walk, Mend a Fuse, Fold Away the Ironing Board, or Any Other Domestic Shortcomings)

«You Can Make Me Dance, Sing or Anything (Even Take the Dog for a Walk, Mend a Fuse, Fold Away the Ironing Board, or Any Other Domestic Shortcomings)» er ein song av det britiske rockebandet Faces som vart gjeven ut som den siste singelen deira i 1974. Songen kom seinare ut på samlealbumet Snakes and Ladders / The Best of Faces i 1976.

Singelen kom ut under gruppenamnet Rod Stewart and the Faces og nådde 12. plassen på UK singles chart jula 1974. Songen har rekorden for det lengste songtittelen for ein song på den britiske singellista.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «You Can Make Me Dance, Sing or Anything (Even Take the Dog for a Walk, Mend a Fuse, Fold Away the Ironing Board, or Any Other Domestic Shortcomings)» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1974
Faces-songar
Songar skrivne av Rod Stewart
Songar frå 1974
Warner Bros. Records-singlar
Songar skrivne av Ronnie Wood
Songar skrivne av Ian McLagan
Sing It Again Rod

Sing It Again Rod er det første samlealbumet til Rod Stewart, gjeve ut i 1973. Albumet er kjend for det Peter Corriston-designa utstansa plateomslaget (forma som eit whiskeyglas som ein kan sjå ein smilande Stewart gjennom).

Innhald
 «Reason to Believe» (Tim Hardin)
 «You Wear It Well» (Rod Stewart, Martin Quittenton)
 «Mandolin Wind» (Rod Stewart)
 «Country Comfort» (Elton John, Bernie Taupin)
 «Maggie May» (Rod Stewart, Martin Quittenton)
 «Handbags and Gladrags» (Mike D'Abo)
 «Street Fighting Man» (Mick Jagger, Keith Richards)
 «Twistin' the Night Away» (Sam Cooke)
 «Lost Paraguayos» (Rod Stewart, Ron Wood)
 «(I Know) I'm Losing You» (Norman Whitfield, Eddie Holland, Cornelius Grant)
 «Pinball Wizard» (from the rock opera Tommy, 1914–1984) (Pete Townshend)
 «Gasoline Alley» (Rod Stewart, Ron Wood)

Salsliter

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Sing It Again Rod» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 

Samlealbum frå 1973
Rod Stewart-album
Mercury Records-album
Plateomslag av Peter Corriston
Nummer-ein-album i Storbritannia
Torri Edwards

Torri Edwards () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå California som i 2004 vart kåra til verdsmeister på 100 meter for 2003, og vann VM-gull i 4 x 100 m stafett i 2007.

Aktiv
Edwards deltok i tre øvingar under Sommar-OL 2000. Ho makta ikkje å kvalifisere seg til finalane på 100 m og 200 m, derimot var ho med på det USA-amerikanske laget som fekk bronse på den korte stafetten.

Den 11. juli 2003 sprang Edwards sitt livs fortaste 200 meter i eit stemne i Roma, klokka inn på 22,28 sekundar. Under verdsmeisterskapen i Paris nokre veker etter vart Edwards tildelt sølvmedalje på 100 m og bronsemedalje på 200 m, begge tevlingane vart vunne av landskvinna Kelli White. Då White året etter vart dømd for bruk av dopingmidlar, vart Edwards tilkjend VM-sigeren på 100-meteren og sølvplassen på 200 m. Under sjølve meisterskapen i Paris sprang Edwards USA inn til sølvmedalje i 4 x 100 m stafett, fem hundredels sekund bakom laget frå Russland.

Etter å ha vore utestengd frå friidretten i 2004-05 kom Edwards sterkt tilbake. Under VM 2007 i Aten måtte ho ta til takke med fjerdeplassen på 100 m så vel som på 200 meter. I 4 x 100 m stafett lukkast ho som ankerkvinne å springe USA sitt lag, som elles bestod av Lauryn Williams, Allyson Felix og Mikele Barber, inn til gull, 0,03 sekund framom Jamaicas Veronica Campbell.

I 2008 flytta Edwards den personlege rekorden på 100 meter til 10,78 sekundar i semifinaleløpet då USA heldt OL-uttak, der ho i finalen vart nummer to. Under sommarleikane i Beijing enda ho på åttandeplassen i 100-metersfinalen.

Doping
Edwards vart i juli 2004 dømd for doping og utestengt i to år. I november 2005 vart utestenginga korta ned til 15 månader, etter at det forbodne stoffet Nikethamide vart nedgradert av WADA.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Bronse i 4 x 100 m stafett. Utslått i semifinalane på 200 m (23,06 =nr 10) og i kvartfinalane på 100 m  (11,32 =nr 17)
VM 2003 i Paris: Gull på 100 m – 10,93, sølv på 200 m – 22,47, og i 4 x 100 m stafett 
VM 2007 i Osaka: Gull i 4 x 100 m stafett. Nr 4 på 100 m – 11,05, og på 200 m – 22,65
OL 2008 i Beijing: Nr 8 på 100 m – 11,20. Utslått i forsøket på 4 x 100 m stafett

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Torri Edwards» frå ,  den 31. mai 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2008
Madeline Manning

Madeline Manning () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Cleveland som vart olympisk meister på 800 meter i 1968.

Aktiv
Manning slo gjennom i 1967-sesongen, 19 år gammal, då ho vann 800 meter både under dei panamerikanske leikane i Winnipeg og universiaden i Tokyo. Hausten 1968 deltok ho i dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen og vann ein suveren siger på 800-meteren. 

Under Sommar-OL 1972 i München vart Manning slått ut or 800-tevlinga i semfinalane, seinare i leikane sprang ho den andre etappen for USA sitt stafettlag i 4 x 400 m stafett, eit lag som fekk sølvmedalje, slått med over to sekundar av Aust-Tyskland.

I 1976 sette Manning personleg rekord på 800 meter med den sterke tida 1.57,90. Ho tok seg greitt til semifinalane på distansen i OL i Montreal, men gav opp å kome vidare frå semifinaleløpet.
 
Manning var aktiv i friidrett til 1981 og vann i alt 10 nasjonale meisterskapsgull.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1968 i Mexico-byen: Gullmedalje på 800 m – 2.00,9, framom Ileana Silai (2.02,5)
OL 1972 i München: Utslått i semifinalane på 800 m (2.02,39 =nr 10). Sølv i 4 x 400 m stafett
OL 1976 i Montreal:  Utslått i semifinalane på 800 m (2.07,25 =nr 16)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Madeline Manning» frå ,  den 31. mai 2018.  
 

Mellomdistanseløparar frå USA
Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1972
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1976
Ginka Zagortsjeva

Ginka Zagortsjeva-Bojtsjeva (bulgarsk: Гинка Загорчева-Бойчева) () er ein bulgarsk tidlegare friidrettsutøvar frå Rakovski, som vart verdsmeister på 100 meter hekk i 1987, etter tidlegare å ha vunne bronsemedalje i VM 1983 og EM 1986.

Aktiv
Zagortsjeva tok seg til finalen på 100 m hekk då Friidretts-EM 1982 fann stad i Aten, der ho enda sist etter fleire dårlege hekkepasseringar. Året etter sikra ho seg bronsemedaljen i øvinga under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, langt bak dei austtyske utøvarane som vann gull og sølv.  Tre år seinare vann ho i europameisterskapen 1986 ein ny bronsemedalje på korthekken, i eit løp der landskvinna Jordanka Donkova tok ein suveren fyrsteplass.

Den 8. august 1987 sette Zagortsjeva verdsrekord på 100 meter hekk i Dráma i Hellas med tida 12,25 sekundar. Dermed seglde ho opp som den største favoritten i øvinga i Roma-VM ein månad etter. Med eit løp på 12,34 sekundar innfridde ho og tok gullmedaljen, eitt tidels sekund framom to austtyske utøvarar.

Verdsrekorden til Zagortsjeva gjaldt til Jordanka Donkova forbetra rekorden sommaren 1988. Zagortsjeva la opp etter ho vart nummer seks i korthekktevlinga under 1990-EM i Split.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 8 på 100 m hekk – 13,14
VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje på 100 m hekk – 12,62
EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje på 100 m hekk – 12,70. Sølvmedalje i 4 x 100 m stafett
VM 1987 i Roma: Gullmedalje på 100 m hekk – 12,34, framom Gloria Siebert (12,44)
OL 1988 i Seoul: Braut forsøksløpet
EM 1990 i Split: Nr 6 på 100 m hekk – 13,02

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ginka Sagortschewa» frå ,  den 31. mai 2018.  

Bulgarske friidrettsutøvarar
Verdsmeistrar i friidrett
Bulgarske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Smiler av Rod Stewart

Smiler er det femte soloalbumet til Rod Stewart og det siste han gav ut for Mercury Records, gjeve ut i 1974. Det var den første albumet til Rod Stewart som soloartist som fekk dårleg omtale av kritikarane. Sjølv om det gjekk til topps på den britiske albumlista, nådde det berre 13. plassen i USA. Albumet vert stort sett rekna for å vere lite spanande og meir av det han alt hadde gjeve ut før, inkludert coverlåtar av Chuck Berry, Sam Cooke og Bob Dylan, i tillegg til ein duett med Elton John på John-songen «Let Me Be Your Car». Stewart spelte òg Carole King sin «(You Make Me Feel Like) A Natural Woman» der 'Woman' var byta ut med 'Man'. Denne songen vart særleg latterleggjort av kritikarane. Utgjevinga av albumet vart heldt attende fem månader på grunn av kontraktsproblem mellom Mercury Records og Warner Bros. Records. 

Musikarane som spelte på albumet var medlemmar frå bandet til Stewart, Faces, og samarbeidspartnarar han hadde spelt ein del med før, Martin Quittenton (gitar), Pete Sears (bass & klaverinstrument) og Mickey Waller (trommer).

Innhald

Ei CD-samling frå 1991 kalla Back 2 back – 2 for 1 kombinerte Smiler med Gasoline Alley, men spor 2, 9 og 10, mangla då frå denne samlinga.

Medverkande
Rod Stewart – vokal
Elton John – vokal, piano (på «Let Me Be Your Car»)
Ronnie Wood – akustisk & elektrisk gitar, bass
Paul McCartney – korvokal (på «Mine for Me»)
Pete Sears – piano, cembalo, Celeste
Rick Grech – fiolin
Ray Jackson – mandolin
Ian McLagan – organ
The Memphis Horns
Irene Chanter – korvokal
Ray Cooper – perkusjon
Spike Heatley – bass
Andy Newmark – trommer
Dick Powell – fiolin
Martin Quittenton – akustisk gitar
Tropic Isles Steel Band – steeltrommer
Micky Waller – trommer
Willie Weeks – bass
Kenney Jones – trommer
Chris Barber's Jazz Band

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Smiler av Rod Stewart» frå ,  den 1. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Rod Stewart-album
Mercury Records-album
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Rick Grech

Richard Roman «Ric» Grech () var ein britisk rockemusikar og multi-instrumentalist.

Grech vart kjend i Storbritannia som bassgitarist i den progressive rockegruppa Family. Han vart med i bandet medan det stort sett var eit bluesband i Leicester kalla The Farinas. Våren 1969 trengde den tidlegare Cream gitaristen Eric Clapton og den tidlegare Traffic-frontmannen Steve Winwood ein bassist til supergruppa Blind Faith og valde Grech. Grech fortalte ikkje dette til Chapman og Whitney i Family før kvelden dei skulle spele Fillmore East i USA. Attende i England spelte Grech på debutalbumet til Blind Faith med Clapton, Winwood og trommeslagaren Ginger Baker. Dei spelte berre inn dette albumet. Grech og Winwood vart verande med Baker og skipa Ginger Baker's Air Force, ei supergruppe med Denny Laine (tidlegare i Moody Blues) på gitar, Chris Wood (tidlegare Traffic) på saksofon og fløyte, og fleire andre musikarar. Då denne gruppa vart nedlagd, skipa Winwood Traffic igjen med Wood og Jim Capaldi, og Grech vart med dei som bassist. Han spelte på to album med dei, før dei måtte gje han sparken på grunn av dop-problem.

Grech vart verande aktiv som studiomusikar og spelte med Rod Stewart, Ronnie Lane, Vivian Stanshall, Muddy Waters, Rosetta Hightower, The Crickets, Bee Gees og Gram Parsons.  I 1973 gav han ut det einaste albumet under sitt eige namn, kalla The Last Five Years.  Det inneheld songar Grech skreiv og spelte inn med Family, Blind Faith, Traffic, Ginger Baker's Airforce og andre mellom 1968 og 1973.

I 1974 vart Grech med i bandet KGB med Mike Bloomfield, Carmine Appice, Barry Goldberg og Ray Kennedy. Dei gav ut eitt album.

Grech trekte seg frå musikken i 1977 og flytta til Leicester, der han visstnok vart teppeseljar. I 1990 døydde han nyresvikt, 43 år gammal, som følgje av alkoholisme.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rick Grech» frå ,  den 1. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

[ AMG article on The Last Five Years]

Folk frå Bordeaux
Engelske rockebassistar
Family-medlemmar
Ginger Baker's Air Force-medlemmar
Blind Faith-medlemmar
Traffic-medlemmar
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Pauline Davis-Thompson

Pauline Elaine Davis-Thompson () er ein bahamansk tidlegare friidrettsutøvar som i 2009 vart ho kåra til olympisk meister år 2000 på 200 meter, tidlegare hadde ho vunne VM-gull 1999 og OL-gull 2000 i 4 x 100 meter stafett med Bahamas.

Aktiv
Pauline Davis deltok internasjonalt frå 1983. Fyrst i 1991 makta ho kvalifisere seg til ein stor meisterskapsfinale på ein av dei to kortaste sprintdistansane, ho enda då på sjuandeplass på 200 m i verdsmeisterskapen. Frå 1995 satsa ho òg på 400 m og lukkast vinne sølvmedaljen på distansen då VM 1995 fann stad i Göteborg. Under dei olympiske sommarleikane i Atlanta i 1996 var ho med på stafettlaget til Bahamas som vann sølvmedaljen i 4 x 100 meter stafett, dei andre på laget var Eldece Clarke, Chandra Sturrup og Sevatheda Fynes.

I verdsmeisterskapen 1999 sprang Davis-Thompson den tredje etappen då Debbie Ferguson på den fjerde sprang Bahamas inn til gull i 4 x 100 m stafett, framfor Frankrike og Jamaica. Førnemnde Fynes og Sturrup sprang dei to fyrste etappane for Bahamas.

Eitt år seinare vann den same kvartetten olympisk gull for Bahamas då dei vann den korte stafetten under Sommar-OL 2000, med Jamaica og USA på dei andre medaljeplassane. Tidlegare i sommarleikane i Sydney vart Davis-Thompson nummer to på 200 meter, einast USA-amerikanske Marion Jones sprang fortare. Fleire år seinare vedgjekk Jones bruk av dopingmidlar og 8. desember 2009 tilkjende Den internasjonale olympiske komiteen (IOK) Davis-Thompson sigeren og gullmedaljen på 200 meter for Sommar-OL 2000.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Utslått i kvartfinalane på 100 m og 200 m
OL 1984 i Los Angeles: Utslått i semifinalane på 100 m (11,70 =nr 14) og 200 m (23,02 =nr 12)
VM 1987 i Roma: Utslått i semifinalane på 200 m (22,89 =nr 9) og kvartfinalane på 100 m 
OL 1988 i Seoul: Utslått i semifinalane på 100 m (11,12 =nr 11) og 200 m (22,67 =nr 11)
VM 1991 i Tokyo: Nr 7 på 200 m – 22,90 og utslått i semifinalane på 100 m (11,19 =nr 9)
OL 1992 i Barcelona: Utslått i semifinalane på 100 m (11,34 =nr 10) og 200 m (22,62 =nr 11)
VM 1993 i Stuttgart: Utslått i semifinalane på 100 m (11,21 =nr 9) og 200 m (22,94 =nr 12)
VM 1995 i Göteborg: Sølv på 400 m – 49,96, nr 4 i 4 x 100 m stafett
OL 1996 i Atlanta: Nr 4 på 400 m – 49,28, sølv i 4 x 100 m stafett 
VM 1997 i Aten: Nr 7 på 400 m – 50,68, utslått i kvartfinalane på 200 m
VM 1999 i Sevilla: Gull i 4 x 100 m stafett
OL 2000 i Sydney: Gull på 200 m – 22,27, og 4 x 100 m stafett

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pauline Davis-Thompson» frå ,  den 1. juni 2018.  
 

Bahamanske idrettsutøvarar
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Vera Komisova

Vera Jakovlevna Komisova () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Leningrad som tevla for Sovjetunionen og vart olympisk meister på 100 meter hekk i 1980.

Komisova vart sovjet-meister på 100 m hekk i 1979. Året etter vann ho den olympiske gullmedaljen i øvinga då dei olympiske sommarleikane 1980 fann stad i Moskva, framfor europameisteren Johanna Klier. Fire dagar etter gulløpet på hekken sprang Komisova den fyrste etappen for Sovjetunionen i 4 x 100 m stafett, ei tevling som enda med sølvmedalje for Komisova og lagveninnene, eit halvt sekund bak Aust-Tyskland. Den 5. august, berre åtte dagar etter OL-sigeren, sette Komisova personleg rekord på korthekken med tida 12,39 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Gullmedalje på 100 m hekk – 12,56, framom Johanna Klier (12,63). Sølv i 4 x 100 m stafett
EM 1982 i Aten: Nr 6 – 12,92

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wera Jakowlewna Komissowa» frå ,  den 1. juni 2018.  
 

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske hekkeløparar
Sovjetiske sprintarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Amy Mbacké Thiam

Amy Mbacké Thiam () er ein senegalesisk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 400 meter i 2001 og fekk bronsen på same distansen i 2003.

Aktiv
Thiam forbetra den nasjonale rekorden på 400 m til 50,21 sekundar då ho vann semifinalen under verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton. I finalen gjorde ho sitt livs løp og tok gullmedaljen med tida 49,86, to hundredels sekund framom Lorraine Fenton frå Jamaica og ni hundredelar framom meksikanske Ana Guevara. To år seinare presterte Thiam eit nytt toppløp ved VM i Paris og kneip med tida 49,95 bronsemedaljen, klart slått av verdsmeister Guevara og av sølvvinnar Fenton. 

Etter 2003 var Thiam ikkje i stand til å nå finalen i dei største internasjonale meisterskapane. I 2006 vart ho afrikameister på 400 meter etter eit løp på 52,22 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Utslått i semifinalane (50,77 =nr 13)
OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane (51,60 =nr 12)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje på 400 m – 49,86, framom Lorraine Fenton (49,88)
VM 2003 i Paris: Bronsemedalje på 400 m – 49,95
OL 2004 i Aten: Utslått i forsøka (52,44 =nr 29)
VM 2005 i Helsinki: Nr 8 – 52,22
VM 2007 i Osaka: Utslått i forsøka (54,31 =nr 38)
VM 2009 i Berlin: Utslått i semifinalane (51,70 =nr 14)
OL 2012 i London: Utslått i forsøka (53,23 =nr 21)
VM 2013 i Moskva: Utslått i semifinalane (52,37 =nr 20)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Amy Mbacké Thiam» frå ,  den 1. juni 2018.  
 

Senegalesarar
Senegalesiske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2012
Farewell av Rod Stewart

«Farewell» er ein song skriven av Martin Quittenton og Rod Stewart. Stewart gav han ut i 1974 på albumet Smiler. Musikarar som spelte på innspelinga var mellom andre Ray Jackson frå Lindisfarne på mandolin og Ric Grech på fiolin.

Då songen kom ut på singel i Storbritannia i september 1974 nådde han sjuandeplassen på lista som ein del av ei dobbel A-side i lag med medleyen «Bring It On Home to Me/You Send Me». I USA vart songen gjeven ut på singel, men det var B-sida «Mine For Me» som gjekk inn på lista der.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Farewell (Rod Stewart song)» frå ,  den 1. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1974
Rod Stewart-songar
Songar skrivne av Rod Stewart
Songar skrivne av Martin Quittenton
Songar frå 1974
Mercury Records-singlar
Mine for Me

«Mine for Me» er ein song skriven av Paul og Linda McCartney. Han vart spelt inn av Rod Stewart som ein song for albumet Smiler i 1974. Då han kom ut på singel det året, vart songen ein liten hit i USA, der han nådde 91. plassen på Billboard Hot 100.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mine for Me» frå ,  den 1. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1974
Rod Stewart-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar frå 1974
Mercury Records-singlar
Nuorgam

Nuorgam (nordsamisk Njuorggán) er ei finsk bygd som ligg i Utsjok kommune ved Tanaelva.

Den finske grensevakta har ein stasjon i bygda.

Næringsliv
I bygda finst det byggvareutsal, bilverkstad, klesbutikk og gåvebutikk. Flere firma leier ut overnattingsstader.

Galleri

Kjelder

Utsjok kommune
USA-kommandoen for Indiahavet og Stillehavet

United States Indo-Pacific Command (USINDOPACOM) er ein unified combatant command i dei væpna styrkane til USA.

Det tidligere namnet, United States Pacific Command (USPACOM), vart endra i 2018.

Kommandoen styrer over  omlag 375 000 personar, skreiv nettstaden til USINDOPACOM i 2018.

Kjelder

Militæreiningar og formasjonar i USA