alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jevgenij Baratynskij

Jevgenij Abramovitsj Baratynskij () var ein russisk offiser, skribent og lyrikar.

Baratynskij var fødd i Mara i Tambov guvernement (Tambov oblast). 
Under eit opphald i Finland gav Baratynskij i 1824-26 ut det lyriske verket Eda, deretter stadfesta han sitt ry med Ballet (1825–28). I 1842 kom Sigøynerska, hovudverket hans som er ei skildring av elitesjiktet i det russiske samfunnet. Diktinga til Baratynskij er prega av romantiske motiv som kjærleikssvik, sjalusi og selvmord. Han skreiv i ein nøktern stil og skildringa av ulike miljø er røyndomsnær.

Han døydde i Napoli under ei lengre utanlandsreise.

Litteraturvitaren Geir Kjetsaa kom i 1977 ut med boka Jevgenij Baratynskij. Stjernen, der han skriv om forfattaren og sjølv har gjendikta eit tjuetals lyriske arbeid.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Jewgeni Abramowitsch Baratynski» frå ,  den 19. oktober 2019.  
 

Russiske diktarar frå 1800-talet
John Mayne

John Mayne () var ein skotsk forleggjar, journalist og diktar fødd i Dumfries. Verka hans påverka diktaren Robert Burns og blei beundra av Walter Scott.

Mayn flytta med familien til Glasgow i 1782, der han lærte seg trykking, og slo seg ned i London i 1787. Her var han mellom anna eigar og medredaktør i avisa The Star. Han trykte fleire av dikta sine i denne avisa, men også andre stader, som i Gentleman's Magazine.

I 1780 blei diktet hans «The Siller Gun» trykt i si opphavlege form i Ruddiman's Magazine, som blei gjeve ut av Walter Ruddiman i Edinburgh. Det er eit humoristisk dikt om ein gammal skikk i Dumfries om eit wapenshaw der ein tevla om å vinna eit kanonløp av sølv. Mayne skreiv også eit dikt om halloween, «Hallowe'en», i 1780. Dette påverka  Robert Burns sitt dikt «Halloween» frå 1785. 

«Logan braes» frå 1789 inspirerte Burns til å skriva eit dikt med same namn, og ta med to linjer frå Mayne sitt verk. Han skal ha trudd at det var ein eldre folkesong.

Mayne skreiv også diktet «Glasgow» i 1783, det patriotiske stykket «English, Scots, and Irishmen» i 1803, og ein versjon av balladen «Helen of Kirkconnel»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Mayne» frå ,  den 19. oktober 2019.

Bakgrunnsstoff

Skotske diktarar
Forfattarar frå 1700-talet
Joutseno

Joutseno er ein by i landskapet Södra Karelen i Finland, sidan 2009 slått saman i nye Lappeenranta kommune. Joutseno kommune dekte ved samanslåinga ei flatevidd på 498,8 km², 187,7 km² av arealet dekt av vatn. Folketalet i kommunen låg på knapt 11 000. Kommunen grensar i aust mot Russland.

Kombinertrennaren Paavo Korhonen var frå Joutseno.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Joutseno» frå ,  den 19. oktober 2019.  
 

Byar i Finland
The Star (1788)

The Star var ei dagsavis som kom ut om kvelden i London frå 3. mai 1788, opphavleg under tittelen The Star and Evening Advertiser. Avisa var den første daglege kveldsavisa i verda.

Avisa blei gjeven ut av Peter Stuart med støtte frå forleggjaren William Lane frå Minerva Press. Andrew Macdonald var redaktør. Avisa kom ut klokka 3 kvar ettermiddag, og blei levert ved hjelp av det nye effektive postvesenet. 

The Star blei ein leiande støttespelar for whigpartiet. Stuart forlét avisa i februar 1789 etter usemje Lane, som ville at han skulle støtta William Pitt i alt.

Avisa kom ut fram til 1831, då ho blei teken opp i The Albion.

Kjelder 

Aviser på 1700-talet
Aviser frå London
Skipingar i 1788
Nedleggingar i 1831
Tidlegare britiske aviser
Aviser nedlagde i 1830-åra
The Star (1888)

The Star var ei engelsk kveldsavis skipa i 1888. Ho blei start av Thomas Power O'Connor, og var den første britiske avisa som tok i bruk moderne amerikanske journalistiske metodar. Avisa støtta William Ewart Gladstone i den irske Home Rule-striden, og opponerte mot den allmenne stemninga i England under den andre boarkrigen. Avisa blei nedlagd i 1960.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «The Star (London)» frå ,  den 19. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:  
 

Tidlegare britiske aviser
Skipingar i 1888
Nedleggingar i 1960
Finnefondet

Finnefondet var eit sentralt instrument i den norske staten sin fornorskingspolitikk mellom 1852 og 1921. Fondet var dei første åra ei løyving over statsbudsjettet for å finansiera ei rekkje tiltak innan skuleverket i Finnmark og Troms til assimilering av samar: «at bibringe Lapperne undervising i det Norske Sprog». Budsjettposten vart omtalt av Stortinget som «Til foranstaltninger til udbredelse af kjendskab til det Norske sprog blandt lapper og kvæner».

Midla frå fondet vart i byrjinga brukt til belønning av lærarar som viste effektivitet i å læra samiske og kvenske born norsk. Mot slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet vart løyvingane trappa betydeleg opp og fordobla opp mot første verdskrigen. Årsaka var eit ønske om å effektivisera fornorskingsarbeidet gjennom skiping av statlege skuleinternat for samiske og kvenske barn. I 1921 vart namnet på Finnefondet endra til det litt mindre kontroversielle «Særbidrag til folkeskolane i Finmark landdistrikt» etter ein gradvis veksande motstand mot den norske assimileringspolitikken, mellom anna i form av det første samiske landsmøtet 6. februar 1917.

Referansar 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Finnefondet» frå ,  den 19. oktober 2019.  
 

Samisk historie
Norsk samepolitikk
The Star

The Star kan visa til:

Aviser 
 The Star i Sør-Afrika, ei engelskspråkleg avis utgjeven i Sør-Afrika
 The Star i Tinley Park, ei engelskspråkleg avis gjeven ut i Chicago-regionen i USA
 The Star (1788), engelsk avis gjeven ut frå 1788
 The Star (1888), engelsk avis gjeven ut frå 1888 til 1960
 The Star i Hong Kong, ei engelskspråkleg avis gjeven ut i Hong Kong frå 1965 til 1984
 The Star i Malaysia, ei engelskspråkleg avis gjeven ut i Malaysia frå 1971
 The Star i Pakistan, ei engelskspråkleg kveldsavis gjeven ut i Pakistan frå 1953
Språkreir

Språkreir er ein barnehage eller stad som fungerer som barnehage der små barn via språkbad lærer eit språk og ein kultur. Dei vaksne som arbeider i språkreiret snakkar dette språket, og bruker det ovafor ungane. I Noreg er språkreir i bruk for sørsamisk, lulesamisk, nordsamisk og kvensk. I Finland er det i bruk for enaresamisk og skoltesamisk, i Estland for võro og i Russland for karelsk.

Språkreir som metode 

Språkreir som metode kjem frå  maoriane sitt arbeid frå og med 1982 i New Zealand, der maori var i ferd med å bli assimilert av engelsk. Ordet språkreir er ei omsetjing av det maoriske ordet kōhanga reo. 

Språkreiret skil seg frå tidlegare tiders fornorskingspolitikk ved at ungane får lov til å snakke sitt eige morsmål, og at dei vaksne rundt dei også forstår og reagerer på språket deira, ikkje berre på språket i språkreiret.

Språkreir for ulike språk 

For enaresamisk starta Kielâpiervâl, det enaresamiske språkreiret, i Enare i 1997, i ein situasjon der berre eit par familiar snakka enaresamisk med barna sine. Som ei oppfølgjing av dette vart enaresamisk gjort til undervisningsspråk i skolen i Enare i 2000. Sidan oppstarten har rundt 100 barn gått på enaresamisk språkreir.

I følgje Annika Pasanen er erfaringa frå det enaresamiske språkreiret er at barna får ei passiv språkforståing i språkreiret i løpet av eit par månader. Kor lang tid det tar barna å ta språket i aktiv bruk varierer i langt større grad. Nokre barn snakkar tidleg og blandar språket frå starten av, mens andre tar språket sjølv seint i bruk, og snakkar i større grad enaresamisk utan finsk. For alle barna er det i enaresamisken stor påverknad frå finsk.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 kōhanga reo -aktivitetar på New Zealand
 Vähemmistökielten elvytys harppaa eteenpäin
 Karjalan heimo numero 9-10
 Mii lea giellabeassi?

Samiske språk
Språklæring
Malin Ewerlöf

Malin Ewerlöf () er ein svensk tidlegare friidrettsutøvar frå Gävle. Ho vann sølvmedaljen på 800-meteren under Friidretts-EM 1998 i Budapest.

Aktiv
Ewerlöf sprang inn til siger i juniorklassa både i VM i terrengløp 1989 og på 1500 meter ved EM 1991. Ho lukkast ikkje ta seg til meisterskapsfinale i seniortevling før 1997. Den sommaren sette ho personleg rekord på 1500 meter med 4.05,4 ved eit stemne i Luzern. Under verdsmeisterskapen 1997 i Aten enda ho på tiandeplassen på distansen. Ved europameisterskapen 1998 i Budapest sette Ewerlöf med tida 1.59,44 svensk rekord i semifinalane. I finalen overraska ho med å ta sølvmedaljen, over sekundet bak den suverene vinnaren frå Russland.

Perioden 1990-99 vann Ewerlöf 1500-meteren i sju svenske meisterskap og 800-meteren i seks. Ho sikra seg elles fire SM-gull i terrengløp og sigra i 2005 i SM i maratonløping.

Medalje og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1994 i Helsinki: Utslått i semifinalane på 800 m (2.02,28=nr 15)
VM 1995 i Göteborg: Utslått i forsøka på 800 m (2.02,28=nr 23)
OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvalifiseringa på 1500 m (4.13,8=nr 18) og i forsøka på 800 m (2.01,61=nr 22)
VM 1997 i Aten: Nr 10 på 1500 m – 4.08,6
EM 1998 i Budapest: Sølvmedalje på 800 m – 1.59,61, bakom Jelena Afanasjeva (1.58,50) 
VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa på 1500 m (4.07,6=nr 18)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Malin Ewerlöf» frå ,  den 20. oktober 2019.  
 

Svenske friidrettsutøvarar
Ludvig Nielsen

Ludvig Nielsen () var ein norsk organist, toneskapar og kor-dirigent	frå Borge i Østfold.

Nielsen tok organisteksamen ved Musikkonservatoriet i Oslo i 1923. Sidan debuterte han som organist i 1926 og pianist i 1930. Etter år som organist i Høvik og deretter Ris kyrkje, tok han i 1935 over som kantor i Nidarosdomen, ei stilling han skjøtta i 41 år. Han dirigerte 1936-70 Olavskoret, 1946-76 Nidaros domkor og 1948-72 Nidarosdomens guttekor.

Nielsen komponerte «ei rad korverk i streng, kyrkjeleg stil», mellom andre «Gud rike» i 1944, «Te deum» i 1945 og «Messe på Olavsdagen» i 1949. Han skreiv fleire orgelverk og bidrog med over 100 orgelkoralar i Norsk Koralbok.

Kjelder
Store norsk leksikon

Norske organistar
Norske komponistar
Folk frå Fredrikstad
Eberndorf

Eberndorf er ein kommune i Distriktet Völkermarkt i forbundslandet Kärnten i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 67,8 km² og i kring 5 900 ibuarar. Landsbyen Eberndorf ligg 476 meter over havet i Jauntal.

9% av ibuarane har slovensk morsmål.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Eberndorf» frå ,  den 20. oktober 2019.  
 

Kommunar i Kärnten
Østre Porsgrunn kyrkje

Østre Porsgrunn kyrkje er ei kyrkje i Porsgrunn kommune i Vestfold og Telemark. Kyrkja erstatta ei kyrkje frå 1760 som vart tend på og brann ned til grunnen natt til 11. april 2011.

Bakgrunn 
Det var ulike oppfatningar i Porsgrunn om kyrkja burde byggjast opp som ein kopi av gamlekyrkja eller som ei moderne kyrkje ut frå behov og funksjonar. Det gjekk ein aksjon over fleire år for å få oppført ein rekonstruksjon av kyrkja som brann, men mellom aktive medlemmar i kyrkjelyden ønska dei fleste ei moderne kyrkje. Dette vart òg vedteke av Porsgrunn kyrkjelege fellesråd, som hadde ansvar for bygging av ny kyrkje.

Kyrkjebygg 
Den nye kyrkja  vart teikna av arkitekt Espen Surnevik og Trodahl arkitekter. Bygget vert gjerne omtala som «porselenskyrkja», ettersom ho skulle kles utvendig med fliser som skulle minne om porselen. Tor Entreprenør vart tildelt byggjeoppdraget, og arbeidet byrja i desember 2017. Det nye kyrkjebygget stod ferdig hausten 2019 og vart innvigd den 15. september 2019.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Ørnulf Paulsen: «Oppstandelseskirke med lyset som tema» og «Inspirert av lyset», i Kirkeblad for Porsgrunn  nr. 4/2019, s. 12–14
 Christian Aarhus: Arkitekten tror skeptikerne vil snu - nye Østre Porsgrunn kirke reiser seg (Byggeindustrien, 11. april 2019)
 Porsgrunn menighet: Bilder fra prosessen mot ny kirke 
 Vår Land mener: Nye Østre Porsgrunn kirke er storslått og fascinerende (Vårt Land 15. september 2019)
 Åpner my og moderne kirke etter brannen — Jeg nekter å sette mine bein i den nye kirka (NRK 13. september 2019)

Kyrkjer i Porsgrunn
Kyrkjer i Skien prosti
Norske kyrkjer frå 2019
Pave Gregor IV

Gregor IV () var pave frå slutten av år 827 til han døydde i 844.

Liv og virke

Bakgrunn
[[Fil:Gregory-IV_Raban-Maur.jpg|mini|venstre|Pave Gregor IV (midten) tek imot boka Liber de laudibus Sanctae Crucis frå Rabanus Maurus. Framstilling frå Codex Vindoboniensis, ca. 831–840.]]

Gregor var fødd i Roma og var av fornem romersk byrd. Far hans heitte Johannes. Før han blei pave var Gregog kardinalprest av Sankt Markuskiyrkja, som han lét smykka med mosaikkar. Han blei prestevigd av pave Paschalis I.

Pave
Då Gregor blei vald til pave i 827 ville han først ikkje akseptera utnemninga, fordi han rekna seg som uverdig. Pavevalet kan ha vore eit av de første der den sekulære romerske adelen hadde reell makt ved valet av pave, noko som skulle fortsetja i lang tid framover.

I byrjinga av pontifikatet var Gregor sterkt avhengig av støtte frå den frankiske kongemakta, og opptredde seinare på oppmoding av kong Lothar I som meklar mellom den tysk-romerske keisaren Ludvig den fromme og sønene hans, utan å lukkast. Konflikten oppstod først og fremst ved det at Ludvig prøvde å tilerkjenna Karl herskarmakta over Pippin sitt område Aquitania; dette førte i 833 til at dei tre eldste sønene gjorde opprør. Pave Gregor reiste over Alpane og prøvde forgjeves å få i stand ei minneleg løysing. I slutten av juli 833 stod hærane til dei ulike partane oppstilt mot kvarandre på Rothfeld ved Colmar, men utan at det kom til kamp. Pave Gregor IV førte keisaren ut av leiren til sin hær for å forhandla med sønene, som på si side samtidig klarte å vinna over den eine etter andre av keisaren sine støttespelarar til si side. Lothar I, den eldste sonen til Ludvig, klarte å vinna over paven sjølv. Ludvig blei avsett, og paven fortstod til slutt at han var blitt brukt som ein marionett.

Gregor utnemnde Ansgar til erkebiskop i 832 og paveleg legat i det nordlege og austlege Europa. Erkebiskop Ansgar drog så til Skandinavia, og dette representerte byrjinga på romerske misjonsverksemd i dei nordiske land. Ansgar er blitt kjend som «Nordens apostel». Han verka i Danmark og Sverige, men ikkje i Noreg.

Paven sende palliumet til erkebiskopssetene i Salzburg, Canterbury og Grado. For å blidgjera Ludvig utdanna han prestar i musikk i Roma. Pave Gregor utferdiga ei bestemming til Ludvig om å feira allehelgensdag i heile riket.

Pave Gregor blei gravlagd i Peterskyrkja.

KjelderDenne artikkelen bygger på «Gregor IV» frå ,  den 20. oktober 2019.  oppgav desse kjeldene: 
 Horace Mann: Pope Gregory IV. In: The Catholic Encyclopedia. Band 6, Robert Appleton Company, New York 1909.
 Cornelia Scherer: Der Pontifikat Gregors IV. (827–844). Vorstellungen und Wahrnehmungen päpstlichen Handelns im 9. Jahrhundert.'' Hiersemann, Stuttgart 2013, ISBN 978-3-7772-1308-8. (Fachbesprechung)
Artikkelen bygger på oversatt materiale fra Catholic Encyclopedia, Volume VI (1909)

Bakgrunnsstoff

 

Pavar
Italienske pavar
Folk frå Roma
Folk frå 800-talet
Hems

Ein hems eller hemse er eit lite soveloft i ei stove eller ei hytte, som er ope ut mot hovudrommet i bygningen. Han kan fungere som ein billeg og enkel måte å utvide arealet og sengekapasiteten på i ein overnattingsstad. 

Ein hems blir typisk ikkje nytta heile tida under eit hytteopphald, men fungerer som eit utfyllande element i gamle og nye hytter. Hemsar med låg takhøgd kan nyttast av barn til leik og sporadisk overnatting, medan hemsar med større takhøgd kan nyttast til meir varig overnatting eller som opphaldsrom. Ein hems bør ha luftevindauge, både fordi det kan bli særs varmt oppunder taket og for å ha rømmingsveg i tilfelle brann.

Namnet «hems» er ei forkorta form av hemsedal, brukt om soveloft, etter stadnamnet Hemsedal.

Kjelder 

Bygningsdetaljar
Rørleg merkedag

Bevegeleg eller rørleg merkedag er ein merkedag eller heilagdag som fell på ulike datoar frå eit år til eit anna. Fleire kristne høgtider rører seg på denne måten, som påskedag og alle merkedagane som er avhengige av denne. 

Påskedag blir fastlagd etter påskeformelen, og er som regel den første søndagen etter første fullmåne etter 21. mars. Oskeonsdag er den 46. dagen før påskedag. Kristi himmelfartsdag er den 40. dagen etter påskedag og pinsedag er den 50. dagen etter påskedag.

Nokre merkedagar skal falla på ein viss vekedag, og er dermed rørlege. Helgemesse er til dømes lagd til første søndag i november, medan første søndag i advent er den søndagen som ligg nærast 30. november. 

Mange andre merkedagar ligg fast i høve til kalenderen, og blir markerte på same dato kvart år. I nokre høve kan ein også flytta på fastlagde merkedagar for at dei ikkje skal falla saman med ein viktigare bevegeleg merkedag. I den armenske apostoliske kyrkja finst eit uvanelg døme på ein rørleg helgendag, ettersom  markeringa for Sargis generalen fell på den 63. dagen før påske.

Religionar med eigne kalendrar kan også ha merkedagar som flytter seg i høve til den gregorianske kalenderen, men desse ligg som regel fast i høve til sin kalender.

Betaling for arbeid på bevegelege helligdager
I Noreg finst inga lovpålagd minsteløn, og loven regulerer dermed ikkje ulike former for «helilagdagsgodtgjering» og liknande. All løn må vera avtalt, anten i arbeidskontrakt eller tariffavtale. Normalt blir det ikkje gjeve løn for dagar ein ikkje arbeider på. Dei fleste tariffavtaler har likevel eigne reglar for godtgjering ved bevegelege heilagdagar. I verksemder med tariffavtale vil tilsette såleis få løn eller ekstra godtgjering for arbeid i månader med mange bevegelege heilagdagar.

Sjå òg
Kyrkjeåret

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Moveable feast» frå , og «Bevegelige merkedager» frå  den 20. oktober 2019.  
 

Merkedagar
Kristne høgtider
Kyrkjeåret
Colcannon

Colcannon (irsk cál ceannann) er ein tradisjonell irsk matrett som hovudsakleg består av potetstappe og kokt kål. I tillegg blandar ein gjerne inn smør og mjølk eller krem. 

For å laga retten koker ein potetene og moser dei med mjølk. Ein tek så finhakka kål (grønkål eller kvitkål) som kan vera kokt på førehand og blandar det saman. Det går også an å tilsetja andre grøne urter. Til slutt tilset ein smør, salt og pepar. Ein vanleg måte å servera retten på er med eit smørauge i midten. 

Vanlegvis blir retten eten anten for seg sjølv eller med kokt skinke eller ryggflesk. Ettersom ingrediensane er billege og retten mettande har han vore ein viktig del av den irske husmannskosten.

Ein irsk halloweentradisjon går ut på å servera colcannon med gjenstandar oppi, som ein ring, eit fingerbøl og myntar. 
Ein annan tradisjon for ugifte kvinner gjekk ut på å henga ein sokk med litt colcannon oppi på døra; den første mannen som gjekk gjennom kom til å bli ektemannen deira.

Champ er ein liknande irsk rett som blir laga med vårlauk. Colcannon kan også liknast med dei skotske rettane clapshot og rumbledethumps og den nederlandske stamppot. Colcannon kan steikast opp att til bubble and squeak.

Song
Songen «Colcannon» eller «The Skillet Pot» er ei irish folkevise som er blitt spelt inn av ei rekkje artistar, mellom anna Mary Black. Han byrjar slik:

Did you ever eat Colcannon, made from lovely pickled cream?
With the greens and scallions mingled like a picture in a dream.
Did you ever make a hole on top to hold the melting flake
Of the creamy, flavoured butter that your mother used to make?

Refreng:
Yes you did, so you did, so did he and so did I.
And the more I think about it sure the nearer I'm to cry.
Oh, wasn't it the happy days when troubles we had not,
And our mothers made Colcannon in the little skillet pot.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Colcannon» frå ,  den 20. oktober 2019.  
 

Irsk mat
Potetretter
Kålretter
Starless

«Starless» er ein song av det britiske progrockbandet King Crimson. Det er den siste og lengste sporet på albumet Red som kom ut i 1974, etter at bandet var oppløyst.

Dei originale akkordane og melodien for «Starless» vart skrivne av John Wetton, som hadde planlagt songen som tittelsporet på det førre albumet deira, Starless and Bible Black. Robert Fripp og Bill Bruford likte ikkje først songen og ville ikke ha han med på albumet. I staden valde gruppa ein improvisert instrumental som tittelspor. Men «Starless» vart henta fram att, med ein annan tekst og ein lang instrumental del (basert på eit bassriff av Bruford) i tillegg. Han vart framført på konsertar mellom mars og juni 1974. For innspelinga av Red vart teksten endra litt igjen (med bidrag frå Richard Palmer-James). Introtemaet vart opphavleg spelt av David Cross, og så teken over av gitar, der Fripp gjorde nokre mindre endringar i melodien. Sidan tittelen «Starless and Bible Black» alt var brukt, vart den originale tittelen korta ned til «Starless».

Musikalsk innhald
Stykket er 12 minuttar og 15 sekundar langt, den lengste på Red. Han byrjar med mellotronstrykarar, elektrisk gitar og saksofon. Desse introduserer vokalsegmentet i eit vanleg vers-refreng-struktur.

Den midtre delen av songen er ein dynamisk oppbygging i 13/4. Han byrjar med bassen til John Wetton, før Bill Bruford kjem inn på treblokker og cymbalar. Han veks gradvis og aukar før heile trommesettet vert nytta. Gitaren til Robert Fripp repeterer enkle tonar som gradvis går oppover i tone, medan bassen vert stadig høgare og meir forvrengd. Trommene til Bruford vert samstundes meir kaotiske og komplekse. Tempoet i heile denne delen er konstant.

Den siste delen av songen byrjar med ein brå overgang til ein rask, jazzaktig saksofonsolo med forvrengde gitarar og bass, trommer og ei dobling av tempoet og ei taktendring til 13/8. Variasjonar av basslinja frå den midtre delen er spelt under dei lagvise og forvrengde gitarpartane til Fripp. Saksofonen kjem inn og spelar vokalmelodien, før den siste delen er repetert. Songen endar med ein reprise av opningsmelodien, spelt på saksofon i staden for gitar.

Sjølv om linja «Starless and Bible Black» er sungen i refrenget og er tittelen på ein instrumental på det førre albumet, Starless and Bible Black, er det ingen tilsynelatande likskapar mellom dei to stykka.

Medverkande
Robert Fripp – gitar, Mellotron
John Wetton – vokal, bass
Bill Bruford – trommer, perkusjon

med:

Mel Collins – sopransaksofon
Ian McDonald – altsaksofon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Starless» frå ,  den 20. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

King Crimson-songar
Songar frå 1974
Rockeballadar
Songar skrivne av Bill Bruford
Songar skrivne av Robert Fripp
Songar skrivne av John Wetton
Songar skrivne av Richard Palmer-James
Parentalia

Parentalia eller dies parentales (’forfedredagane’) var ei ni dagar lang romersk høgtid halden for å æra forfedrane til familien. Høgtida byrja 13. februar.

Sjølv om parentalia var ei høgtid etter den romerske kalenderen, blei ho hovudsakleg markert innan familien. Sidan familien var så viktig for den romerske staten blei det likevel halde offentlege seremoniar på opningsdagen, ides av februar, då ei vestalinne utførte ein rite for det kollective di parentes av Roma ved grava til Tarpeia.

Høgtida enda med feralia den 21. februar. Denne dagen utførte kvar familie ofringar ved gravene til forfedrane sine.

Sjå òg
Lemuralia

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Parentalia» frå ,  den 20. oktober 2019.  
 
Romerske høgtider
Februar
Dødsmarkeringar
Tarpeia

Tarpeia er ei kvinne i romersk mytologi som skal ha levd i den romerske kongetida.

Ifølgje soga var Tarpeia ei vestalinne som var dotter av den romerske leiaren Spurius Tarpeius. Ho opna porten til forskansinga av Kapitol for sabinarkongen Tatius og hans menn, som ville hemna sabinarinnerovet som Romulus hadde stått bak. Som straff blei Tarpeia ifølgje ein tradisjon kasta ut frå Kapitolhøgda, og gav dermed namn til staden der det skjedde, Den tarpeiske klippa.  Ifølgje ei anna soge døydde ho under vekta av dei mange skjolda som sabinarane sjølv la oppå henne. Ho var nemlig blitt lova det sabinarane hadde på armen - og tenkte då på dei vakre gullarmbanda deira - men blei i staden lessa ned med skjold. Deretter skal kroppen hennar ha blitt kasta ut frå klippa (Rupes Tarpeia).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tarpeia» frå ,  den 20. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
 
 Propertius, IV.4

 Referansar

Romersk mytologi
Vestalinner