alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Christian Gottfried Reinhardt

Christian Gottfried Reinhardt () var ein dansk-norsk hærmann som representerte Nordre Bergenhus på stortinga 1854 og 1857-58.

Reinhardt var son til ein oberstløytnant og fødd og oppvaksen i Danmark. Han vart offiser i 1818 og forfremja til premierløytnant i 1829. Frå 1839 til 1864 var han kaptein i Bergenske brigade, busett i Lavik i Sogn. Han var stortingsmann for Nordre Bergenhus amt i 1854, medlem i Militærkomiteen. Valkrinsen syrgde for at han vart attvald og møtte på stortinget 1857 og omframtstortinget 1858. Han var då medlem av Lagtinget både i 1857 og 1858, og elles Militærkomiteen i 1857 og Valkomiteen i 1858.

Reinhardt døydde på «Sven» i Sunnfjord.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1854-1856
Stortingsrepresentantar 1857-1858
Stortingsrepresentantar for Sogn og Fjordane
Norske offiserar
Rue du Vieux-Colombier

La rue du Vieux-Colombier er ein 220 meter lang gatestubb i 6. arrondissement i Paris i Frankrike, i kvarteret (området) Odéon – Notre-Dame-des-Champs. Gata er av interesse av di teateret le théâtre du Vieux-Colombier ligg i nummer 21. Dette teateret er ein av spelestadene for nasjonalteateret la Comédie-Française. Næraste metro-stasjon er Saint-Sulpice.  

Opphavleg hadde gata namnet rue du Colombier («gata med dueslaget») etter dueslaget som høyrde til munkeklosteret  Saint-Germain-des-Prés, og fekk namnet rue de Vieux-Colombier («gata med det gamle dueslaget») på 1600-talet. Gata har òg hatt andre namn, som rue du Puys (1360), chemin de Cassel eller rue Cassel, som vart omtalt som  rue du Colombier (1411-1453), rue de la Maladerie (1414), rue du Puys Mauconseil (1506-1514), grant rue Saint-Sulpice (1509-1524), rue Saint-Sulpice (1521) og rue des Champs (1509-1520-1524), og på eit kart over Paris frå 1615: rue de la Pelleterie.

Bakgrunnsstoff

Gater og plassar i Paris
6. arrondissement i Paris
Kristian Christiansen

Kristian Albert Christiansen () var ein norsk arbeidar frå Larvik som var stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet 1928-30 og 1934-45.

Far til Christiansen arbeidde på sagbruk, og sjølv byrja han 14 år gammal å arbeide på sagbruk tilhøyrande Treschow-Fritzøe. Seinare fekk han tilsvarande jobb på Norsk Impregneringskompani, også det sagbruket i heimbyen Larvik, der han frå 1942 var arbeidsformann.

Christiansen var medlem av bystyret i Larvik 1920-40, 1945-59. Mellom 1923 og 1953 var han fleire gongar varaordførar, før han 1954-55 var ordførar i Larvik. Elles var han styreformann i  Gassverket i Larvik og medlem i fattigstyret, folkebibliotekstyret og Den norsk-danske ferjekomiteen. Frå 1923 til -29 var han styreformann i bladet Nybrot.

I 1927 vart Christiansen vald til stortingsmann for dei fem kjøpstadene i Vestfold for Arbeidarpartiet. Då Arbeidarpartiet gjekk noko tilbake ved neste stortingsval, mista han tingsetet. Derimot lukkast verte vald på ny i 1933 og attvald i 1936. Han var i alle år på Stortinget medlem i Militærkomiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1928-1930
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar 1937-1945
Folk frå Larvik
Norske arbeidarar
Flyktninghjelpen

Flyktninghjelpen er ein humanitær organisasjon basert i Noreg som har som mål å hjelpa og støtta rettane til menneske på flukt. 
Flyktninghjelpen er religiøst og partipolitisk uavhengig og tilbyr hjelp, vern og ei røyst til flyktningar og internt fordrivne

Majoriteten av dei rundt 6000 medarbeidarane i organisasjonen er lokalt tilsette i om lag 30 konfliktområde (2017) i Afrika, Asia og Sør-Amerika. Hovudkontoret ligg i Oslo og har rundt 200 tilsette. I tillegg er organisasjonen representert i Brussel, Genève, Addis Abeba, Dubai og Washington.

Organisasjonen er ei vidareføring av Europahjelpen, som blei oppretta i 1946. Han heitte Det Norske Flyktningeråd fram til 1992 og  Flyktningerådet fram til 2005, då han fekk namnet Flyktninghjelpen.
På engelsk er han kjend som Norwegian Refugee Council, NRC.
Han har eit tett samarbeid med SN sin høgkommissær for flyktningar og fleire andre SN- og internasjonale bistandsorganisasjonar.

Verkeområde
Flyktninghjelpen har seks område som spesialfelt for å hjelpa folk som flyktar:

Mattryggleik
Tilgang på reint vatn   
Husly   
Leirdrift
Rettshjelp   
Utdanning

I tillegg ser organisasjonen seg som ein talsmann for flyktningar som kan gje informasjon og påverka politikken til støtte for flyktande sine rettar.

Organisasjonen driv eit dokumentasjonssenter om internt fordrivne, Internal Displacement Monitoring Centre (IDMC). Senteret blei skipa i 1998 og har base i Genève. Det kartlegg og rapporterte om situasjonen til menneske som er på flukt i eige land. 

Flyktninghjelpen driv også ein beredskapsstyrke, NORCAP, som bistår SN, andre internasjonale organisasjonar, regionale institusjonar og nasjonale styresmakter i samband med humanitære krisesituasjonar. Styrken omfattar rundt 1000 kvinner og menn som raskt kan reisa kvar som helst i verda. NORCAP er finansiert av det norske Utanriksdepartementet (UD).

Utdeling av prisar 
Kvart år deler Flyktninghjelpen ut Perspektivprisen til personar eller media som har utmerka seg ved å formidla internasjonale nyhende og kasta lys over internasjonale spørsmål. I 2011 vann Sidsel Wold, Midtausten-korrespondent i NRK, prisen. I 2012 gjekk han til VG-fotograf Espen Rasmussen og i 2013 til Aftenposten Junior.

Flyktninghjelpen bidreg også til å organisera seremonien rundt utdelinga av Nansenprisen (engelsk The Nansen Refugee Award), som blir delt ut årleg av SN sin høgkommissær for flyktningar for framifrå innsats for flyktningar.

Generalsekretærar i Flyktninghjelpen 

Knut Okkehaug 1953-1956 
Arne Fjellbu 1956-1960 
Wilhelm S. Bøe 1960-1980
Ruth Ryste 1980 
Eva Dunlop 1981-1990 
Trygve G. Nordby 1990-1994, 1995-1997 
Gunnar F. Andersen 1994-1995
Ola Metliaas 1997-1999  
Steinar Sørlie 2000-2002
Raymond Johansen 2002-2005 
Thomas Colin Archer 2006-2008
Elisabeth Rasmusson 2008-2013
Jan Egeland 2013-

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Flyktninghjelpen» frå ,  den 17. november 2017.

Bakgrunnsstoff
 

 NORCAP
 Internal Displacement Monitoring Centre (IDMC)
 The Nansen Refugee Award 
 UNHCR
 OCHA

Norske humanitære organisasjonar
Norske ideelle organisasjonar
Organisasjonar knytt til migrasjon
Kowloon

Kowloon (; , kantonesisk Gáulùhng) er eit byområde i Hong Kong som omfattar Kowloon-halvøya og Ny-Kowloon. Det har kyst mot Lei Yue Mun-sundet i aust og grenser til bustadfeltet Mei Foo Sun Chuen og den tidlegare øya Stonecutter's Island i vest. I nord ligg ei fjellkjede som omfattar Tate's Cairn og Lion Rock, og i sør ligg Victoria Harbour med overfart til Hong Kong-øya. Kowloon har ein folkesetnad på rundt 2 millionar og ein folketettleik på 43 033/km (2006), og er det folkerikaste byområdet i Hong Kong. Halvøya har ein flatevidd på rundt 47 km².

Ordsoge
Namnet «Kowloon» kjem frå omgrepet 'Ni drakar' som viser til åtte fjell og ein kinesisk keisar: Kowloon Peak, Tung Shan, Tate's Cairn, Temple Hill, Unicorn Ridge, Lion Rock, Beacon Hill, Crow's Nest og keisar Bing av Song.

Historie

Den delen av Kowloon som ligg sør for Boundary Street blei saman med Stonecutters Island overgjeve av Qing-dynastiet til Storbritannia under Pekingkonvensjonen av 1860. I ei årrekkje var området stort sett uutbygd, og blei hovudsakleg brukt av britane til tigerjakt.

Bygningar
Chungking Mansions

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kowloon» frå ,  den 17. november 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Geografi i Hongkong
Sabotasje

Sabotasje er ei handling som har til føremål å svekkje eller øydeleggje ei verksemd eller struktur - til dømes militær infrastruktur. Dei som driv med slikt, er sabotørar. Somme tider vil sabotøren dølja handlinga på grunn av konsekvensane dersom handlinga vert oppdaga.

Etymologi 

Det finst fleire hypotesar som freista forklåra kvar ordet kjem frå: 
At arbeidarar nytta treskorne for å sinke arbeidet (det franske ordet sabot  tyder 'tresko'). Ein version av historia fortel at misnøgde vevarar i Frankrike protesterte gjennom å kaste treskorne sine inn i mekanikken på automatiske vevstolar under den industrielle revolusjonen. (ein annan variant av historia fortel at det var vevarar i Nederland på 1500-talet).
Dei fleste treskorne var laga av selje eller poppel, dei same treslaga som vart brukte i vindmøllar, automatiske vevstolar og slikt.  I slike høve var det vanskeleg å påvisa sabotasjen, for det vart ofte uråd å skilja treskorestane frå resten av mekanikken når ein skulle finna årsaka til at systemet vart øydelagd.

Når ein gjer sabotasje på arbeidsplassen, er dette oftast ein medviten freistnad på å oppnå forandring i arbeidsforholda. Døme på dette kan vera å utføre arbeidet heilt etter arbeidsinstruksen sin bokstav, slik at arbeidet tek lang tid, eller lage «uhell».

Som stridshandling 

I krig er sabotasje eit vanleg kampmiddel. Tungtvassaksjonen, Operasjon Company i Eydehavn, sabotasjen mot DS «Donau» og sabotasjeaksjonane mot Thamshavnbanen er kjende sabotasjeaksjonar i Noreg under andre verdskrigen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sabotage» frå ,  den 17. november 2017.  
 
Lovbrot
Hærverk
Franske ord og uttrykk
Rue de la Grande-Chaumière

La rue de la Grande-Chaumière er ein 137 meter lang gatestubb på Montparnasse i området le quartier Notre-Dame-des-Champs i 6. arrondissement i Paris i Frankrike, ei sidegate til boulevard du Montparnasse. Gata vart opparbeidd i 1830, og hadde då namnet  rue Chamon. Det noverande namnet har gata fått etter ein utandørs danserestaurant som vart kalla bal de la Grande-Chaumière, opna i 1788, nedlagd i 1853, som låg litt lenger sør, langsetter sørsida av eit parti av den dåverande gata les  Boulevards du Midi som i dag er gata boulevard du Montparnasse.

Grande-Chaumière-gata har fått sin plass i kunstsoga ved at det i nummer 14 vart skipa ei privat kunstskule i 1904 av den sveitsiske Martha Stettler (1870-1945) som ho gav namnet l'Académie de la Grande Chaumière, og som vart vidgjeten på byrjinga av 1900-talet. Her vart det undervist i både målarkunst og skulptur av kjende kunstnarar som gjorde at skulen drog til seg elevar frå fleire land. Mange av dei vart med tida mellom dei mest framståande i eige land, og somme av dei jamvel internasjonalt. I 1957 vart undervisninga teke opp att i to atelier i regi av  l'Académie Charpentier, skipa av familien Charpentier, men huset og undervisninga går framleis under namnet l'Académie de la Grande Chaumière.

Bakgrunnsstoff
Internettsidene til dagens «Académie de la Grande Chaumière»

Gater og plassar i Paris
6. arrondissement i Paris
Boulevard du Montparnasse

Le boulevard du Montparnasse er ein 1 632 meter lang boulevard (særs brei gate, gjerne med ein allé mellom fortaua og køyrebana) som går så å seie i rett line nordvest-søraust langsetter grensene for 6., 14. og 15. arrondissement i Paris i Frankrike. På 1950-talet vart bolulevarden mykje endra ved at køyrebana vart utvida i breidda frå 13,5 til 21 meter på kostnad av fortaua langsetter gata. Den totale breidda på boulevarden er 39 meter.

Boulevarden går etter ein trasé som opphavleg var planlagt i 1704 av kong Louis (Ludvig) XIV som ein av fleire såkalla boulevards du Midi. Traseen vart stukke i 1714, men arbeidet i terrenget kom ikkje i gang før i 1761.

Namnet på boulevarden (og området Montparnasse) skriv seg frå ein kunstig haug av leivningar frå rivne bygningar som på 1600-talet vart kalla Mont de Parnasse. Dette var eit ironisk namn som refererte seg til dei studentane i grannelaget som nytta haugen som ein stad der dei deklamerte dikt. Mont de Parnasse, «Parnass-fjellet», låg ikkje  langt unna universitetet. Ettersom Parnasset ifylgje gresk mytologi var bustaden til dei kvinnelege skapnadene, musene, som  hadde med kunst og vitskap å gjere, høvde det bra å omtale haugen av rivingsmasser på dette viset. Boulevarden gjekk gjennom haugen, som vart jamna heilt ut på midten av 1700-talet.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff

Gater og plassar i Paris
Vinterjunko

Vinterjunko (Junco hyemalis) er ein amerikansk sporv som lever i Nord-Amerika, hekkar i nord og trekker til sørlegaste delar av utbreiingsområdet vinterstid. Arten syner fargevariasjonar, varierande storleik  og i varierande levevis blant populasjonane gjennom utbreiingsområdet.  Ca. 14-15 underartar er aksepterte. Vinterjunko er ein av fem artar i slekta Junco.

Skildring 
Vaksne vinterjunkoar har generelt grått hovud, hals og bryst, grå eller brun rygg og venger og ein kvit buk, men viser ei forvirrande mengd variasjonar i fargedetalj. Dei kvite ytre halefjørene blinkar tydeleg i flukta og medan dei hoppar på bakken. Nebbet er vanlegvis bleikrosa.

Hannane har ein tendens til å ha mørkare, meir iaugefallande markeringar enn hofuglane. Vinterjunko er 13 til 17,5 cm i kroppslengd og har eit vengespenn på 18 til 25 cm. Kroppsmassen kan variera frå 14 til 25 gram, Juvenilar har ofte bleike striper og kan til og med forvekslast med vespersporvar til dei får den ferdige fjørdrakta etter 2 til 3 månader. 

Desse fuglane beitar på bakken. Om vinteren samlast dei ofte i flokkar som kan innehalde fleire underartar. Dei et både animalsk og vegetabilsk føde, hovudsakleg er dette insekt og frø.

Vinterjunkoar hekkar frå kysten av Beauforthavet i det ekstreme nordlege Canada og i mykje av Alaska, sørover gjennom Canada til mykje av vestlege og nordaustlege USA. Overvintringa skjer i sørlegaste Canada, mest heile USA og nordlege Mexico. Dei har fråvære frå sørlegaste Florida og sørvestlegaste Texas.

Hekkemiljøet er nåletreskog eller blanda skogsområde over heile Nord-Amerika. Under elles optimale tilhøve utnyttar dei òg andre hekkehabitat, dei kan treffast i hagar og urbane parkområde. Om vinteren er vinterjunkoar kjende i og rundt byar, og mange stader er dei vanlegaste fuglane på foringsplassar. 

Reiret ligg i ei koppforma nedsenking i bakken, godt skjult av vegetasjon eller anna dekke, sjølv om reir nokon gonger finst i nedre greiner av ein busk eller eit tre. Reiret har ein ytre diameter på ca. 10 cm og er fôra med fint gras og hår. Normalt har paret to kull i hekkesesongen, kvart på vanlegvis fire egg. Dei lettglansa egga er grå eller bleikblåkvite og tydeleg flekte med ulike nyansar av brunt, lilla eller grått. Flekkene er konsentrert ved den store enden av egget. Hoa rugar egga i 12 til 13 dagar. Ungane forlèt reiret etter 9 til 14 dagar etter klekking. 

Vinterjunko er ein sjeldan streiffugl til Vest-Europa, fleirtalet av desse fuglane kjem til Storbritannia. Vinteren 2009 - 2010 heldt eit individ seg på ein foringsplass i Grimstad over ein periode på meir enn to månader.

Populasjonen er estimert til ca. 260 millionar og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dark-eyed Junco» frå ,  den 18. november 2017.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Amerikasporvfamilien
Streiffuglar i Noreg
Académie de la Grande Chaumière

L'Académie de la Grande Chaumière var ein privat kunstskule i nummer 14 i rue de la Grande-Chaumière, rett i nærleiken av Montparnasse i Paris i Frankrike. Skulen vart skipa i 1904 av den sveitsiske  kunstmålaren Martha Stettler. Ho vart fødd 25. september 1870 i  Bern som nummer to i raden av dei sju borna til arkitekten Eugen Stettler, som hadde utdanna seg hjå den franske arkitekten Charles Garnier på den tida då han stod for bygginga av l'Opéra Garnier i Paris. Martha Stettler døydde 16. desember 1945 i Châtillon sørvest for Paris.

l'Académie de la Grande Chaumière hadde opplæring i både kunstmåling og skulptur, og vart særs namngjeten på byrjinga av 1900-talet som fylgje av at viktige kunstnarar var lærarar. Mange elevar frå ulike land søkte seg difor til skulen, mellom dei fleire som vart nasjonalt eller internasjonalt kjende i ettertida. Det hadde nok òg sitt å seie at området le quartier du Montparnasse utvikla seg til eit kunstnarsentrum i Paris utover på denne tida. Sjølv om skulen ikkje låg i det geografiske sentrum for den aktiviteten, vart han likevel assosiert med den kunstnarlege verksemda og det kunstnarlivet som utfalde seg på Montmartre.

Undervisninga vart i 1957 teke opp att av familien Charpentier i to atelier i det same huset ved å skipe l'Académie Charpentier, men nyttar det gamle namnet  l'Académie de la Grande Chaumière på både huset og på skulen.

Académie Colarossi
Kunstskulen Académie Colarossi, som låg i nummer 10 i rue de la Grande-Chaumière, vart òg kalla «Académie de la Grande Chaumière». Denne skulen var skipa i 1870 av den italienske skulptøren Filippo Colarossi, og opphøyrde i 1930-åra. Kunstskulen som Martha Stettler opna i 1904 i nummer 14 vart såleis eit nytt (nouvelle) Académie de la Grande Chaumière.

Bakgrunnsstoff
Internettsidene til dagens «Académie de la Grande Chaumière»

Paris
Skipingar i 1904
Kunstakademi
Europahjelpen

Europahjelpen var ein humanitær organisasjon som blei danna i Noreg i mai 1946. Organisasjonen blei aldri formelt oppheva, men blei avvikla av Det Norske Flyktningeråd i 1953 (1992–2005 Flyktningerådet, frå 2005 Flyktninghjelpen).

Europahjelpen blei stifta som eit samarbeidsorgan mellom Raudekrossen og Norsk folkehjelp, men fungerte i prinsippet som ein paraplyorganisasjon for frivillige organisasjonar som var engasjert i flyktningsituasjonen i Europa etter andre verdskrigen. Europahjelpen hadde kontor i Hamburg og Wien, og var i direkte samarbeid med International Refugee Organisation (IRO) frå 1947 då denne avløste UNRRA.

Kjelder

Skipingar i 1946
Etterverknader av andre verdskrigen
Tidlegare norske organisasjonar
Organisasjonar knytt til migrasjon
Tidlegare humanitære organisasjonar
Frederik Baltazar Fraas

Frederik Baltazar Fraas () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann, fødd i Hafslo i Sogn. Han representerte Nordre Bergenhus amt på Stortinget 1892-1900.

Fraas var son til brukaren av garden Bjørnetun i Hafslo. Han var i nokre år handelsmann før han tok over farsgarden, eit bruk han få år seinare makeskifta mot garden Hillestad, som også ligg i Hafslo. I 1898 fekk han stilling som underkontrollør ved brennevins- og malttilverkinga på Hamar. Han selde Hillestad-garden i 1900 og årewt etter kjøpte han og dreiv storgarden Onsrud i Ullensaker. Ti år seinare kjøpte han ein annan storgard, Hovin i dåverande Østre Aker, der han døydde allereie i 1913.

Fraas representerte Nordre Bergenhus amt på Stortinget i tre etterfylgjande valperiodar, 1892-94, 1895-97 og 1898-1900, heile tida med sete i Tollkomiteen. Han sokna visstnok til Moderate Venstre.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Stortingsrepresentantar 1898-1900
Folk frå Luster
Frederik Fraas

Frederik Baltazar Fraas () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Hafslo i Sogn. Han representerte Nordre Bergenhus amt og Moderate Venstre på Stortinget 1903-05.

Fraas tok over farsgarden Sjøtun i Solvorn. «Garden hadde i mange år vore ringt styrt, og det var eit tungt tak for unge Fraas å få skikk på gardsdrifta. Det varde (..) ikkje så lenge før han hadde rudt opp garden, flytta og bygd nye tidhøvelege hus og planta og fått til ein gild frukthage, (..) eit mønsterbruk.»

Frå 1884 til 1913 var Fraas medlem i heradsstyret i Hafslo. Han var med i styret for Hafslo Sparebank frå 1887 til 1924, dei siste tolv åra som formann. Dessutan var han med i landbruksskulestyret i fylket, og ein av leiarane i lekmannsrørsla i Sogn. Valperioden 1903-06 møtte han på Stortinget, der han var medlem i Landbrukskomiteen. «Fraas var ein uvanleg dugande styresmann... Han tenkte før han gjekk i veg.»

Kjelder
Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane

Stortingsrepresentantar 1904-1906
Folk frå Luster
Jacob Pedersson Lindgaard

Jacob Pedersson Lindgaard () var ein norsk målar frå Sandefjord, aktiv i og i kring Vestfold.

Lindgaard var sjølvlærd i målarfaget. Han laga altartavler og utsmykka tolv kyrkjer, mellom dei i Stavern, Tjøme, Tjølling og Mariakyrkja i Tønsberg. Dei religiøse bileta Krossfesting og Himmelfarten i Stavernkyrkja, måla kring 1755, og Kristus i Getsemane frå 1772 i Mariakyrkja er mellom hans beste arbeid. Elles måla han minnebilete av døde personar til å henge opp i kyrkjene. Han portretterte òg mange frå den lokale borgarskapen i litt stive biletformer.

Kjelder 
Norsk kunstnerleksikon

Bakgrunnsstoff 
Norsk kunstnerleksikon

Norske målarar
Folk frå Sandefjord
Målarar frå 1700-talet
Johannes Müller

Johannes Marius Hartmann Müller () var ein norsk målar frå Ullensaker.

Müller var fødd i Ullensaker som son av soknepresten Jahn Collett M. (1826—1916) og Johanne Marie Edvardine Hartmann.

Han utdanna seg som målar på Krohg og Werenskiold sin målarskule i 1886, og studerte i Paris frå 1893 til 1895.

Müller vart frå slutten av 1880-åra lagt merke til gjennom sine vemodige kvelds- og nattstemningar, til dømes Kveld i august (1889), De siste solstråler (1892), Sommeraften i Eidsvåg (1894), Sommernatt på fjellet (1896) og Måneoppgang (1896), det siste kjøpt av kong Oscar II.

Müller fann mange motiv i Gudbrandsdalen. Måleriet Fra Vågå (1897) er i Nasjonalgalleriet i Oslo, medan Fjellbekk, eit høgfjellsmotiv frå same området og måla i 1907, høyrer til Bergen Billedgalleri. Seinare henta han også motiv frå kystnaturen på Aust- og Sørlandet.

Kjelder

Johannes Müller i Norsk kunstnerleksikon

Norske målarar
Målarar frå 1800-talet
Målarar frå 1900-talet
Folk frå Ullensaker
Antonio Bertali

Antonio Bertali () var ein italiensk komponist og fiolinist under barokken.

Leben 

Antonio Bertali var fødd i Verona og fekk si tidlege musikalske utdanning der av Stefano Bernardi. Truleg frå 1624 var han tilsett som hoffmusikar i Wien av keisar Ferdinand II. I 1649 etterfølhde Bertali Giovanni Valentini som Kapellmeister ved hoffet. Han døydde i Wien i 1669 og blei etterfølgd i stillinga av Giovanni Felice Sances.

Verk (utval) 
Bertali komponerte opera, oratorium og instrumentalmusikk. 

Vokal
 Weltliche und kirchliche Kantaten, Motetten, unter anderem Donna real (1631) für die Hochzeitsfeier 1631 des künftigen Kaisers mit der Infantin von Spanien, die seine erste nachweisbare Komposition ist.
 Le strage de gl'innocenti 
 Missa Ratisbonensis (1636)
 Lamento della regina d'Inghilterra
 Requiem pro Ferdinando II (1637)

Opera
L’Inganno d’amore; 1653, Regensburg
Theti favola dramatica; 13. Juli 1656, Wien
Il re Gilidoro favola; 19. februar 1659, Wien
La magia delusa; 4. juni 1660
Gli amori d'Apollo con Clizia; 1. mars 1661, Wien
Il Ciro crescente 3 Intermezzi zu Il pastor fido; 14. juni 1661, Park des Schlosses Laxenburg
La Zenobia di Radamisto; 18. november 1662
L'Alcindo; 20. april 1665 Wien
La contesa dell'aria e dell'acqua festa a cavallo; 24. januar 1667 Wien

Instrumentalmusikk
Sonata Leopoldus I.
Tausend-Gulden-Sonate
Ciaccona i C-Dur for fiolin og bass continuo

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antonio Bertali» frå , og «Antonio Bertali» frå  den 18. november 2017.

Bakgrunnsstoff
 
 
 Lebenslauf und Werke auf Musicologie.org

Barokkomponistar
Operakomponistar
Italienske komponistar