alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rocca Islands

Rocca Islands er ei gruppe småøyar og skjer 3 nautiske mil (6 km) aust for Avian Island, utanfor sørenden av Adelaide Island. Dei vart oppaga i 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av Charcot etter Monsieur Rocca, ein person dei kjende i Punta Arenas. Ho vart kartlagd på ny av British Royal Navy Hydrographic Survey Unit i 1963.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 

Øyar ved Adelaide Island
Sillard Islands

Sillard Islands  er ei gruppe små, isdekte øyar som ligg nær Cape Mascart, nordaustneset på Adelaide Island. Ho vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Charcot, og kalla opp etter direktør Sillard i French Montevideo Co i Montevideo i Uruguay. Selskapet hans reparerte skipet til Charcot, «Pourquoi Pas».

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar ved Adelaide Island
Islote Solitario

Islote Solitario er ei lita øy som ligg 3 nautiske mil (6 km) sør for Îlots de Guébriant, utanfor sørenden av Adelaide Island i Antarktis. Namnet finst på argentinske kart frå 1957 og syner til at øya ligg for seg sjølv.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Solitario
Sorge Island

Sorge Island er ei øy som ligg like sør for The Gullet i Barlas Channel, like aust for Adelaide Island. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) frå landmålingar og flyfot, 1948-59. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Ernst F.W. Sorge, ein tysk glasiolog som gjorde dei første seismiske undersøkingane av isen på Grønland 1929–31, og utvikla ein teori om samanpressing av firn.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar ved Adelaide Island
Steinemann Island

Steinemann Island er ei øy utanfor nordaustkysten av Adelaide Island, kring 10 nautiske mil (18 km) sørvest for Mount Velain. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) (1947–48) og Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) (1956–57). Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Samuel Steinemann, ein sveitsisk fysikar som gjorde laboratorieundersøkingar av isstraumar.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar ved Adelaide Island
Ward Islands

Ward Islands er ei gruppe på to småøyar og skjera kring sør i Amiot Islands, utanfor sørvestdelen av Adelaide Island. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Herbert G.V. Ward, maskinsjef på RRS «John Biscoe», 1948–1962, som vart nytta av Royal Navy Hydrographic Survey Unit under kartlegginga av denne gruppa i 1963.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar ved Adelaide Island
Webb Island

Webb Island er ei klipperik øy i Antarktis, som er 1,5 nautiske mil (2,8 km) lang og som ligg i Laubeuf Fjord kring 3 nautiske mil (6 km) sør for innløpet til Stonehouse Bay, nær Adelaide Island. Ho vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen under Jean Baptiste Charcot, 1908–10, og vart namngjeven av han etter kaptein (seinare admiral) Richard C. Webb i Royal Navy, kommanderande offiser på ein engelsk kryssar i argentinsk farvatn på den tida.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar ved Adelaide Island
Jean-Baptiste Charcot

Jean-Baptiste Étienne Auguste Charcot () var ein fransk lege og polfarar.

Charcot var sjef for nerveklinikken ved La Salpêtrière-hospitalet ved det medisinske fakultetet i Paris og var tilsett ved Pasteurinstituttet.

Han leia den franske antarktisekspedisjonen som i perioden 1903–1905 utforska vestkysten av Graham Land med skonnerten «Français». Ekspedisjonen nådde Adelaide Island i 1905 og fotograferte Antarktiske Arkipel og Loubet Coast.

På ein ny ekspedisjon frå 1908 til 1910 med barken «Pourquoi-Pas?» utforska han Bellingshausenhavet og Amundsenhavet og oppdaga Loubet Land, Marguerite Bay og øya Charcotøya, som han kalla opp til ære for far sin.

Frå 1925 til 1936 forska han i austre Grønland og Svalbard.

Han var son av nevrologen Jean-Martin Charcot.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «nb:» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Jean-Baptiste Charcot: Le «Pourquoi pas?» dans l'Antarctique 1908-1910, Arthaud, Paris, 1996, ISBN 2-7003-1088-8 
 Robert K. Headland: Chronological List of Antarctic Expeditions and Related Historical Events, 1989, ISBN 0521309034

Bakgrunnsstoff 

  Jean-Baptiste Charcot. south-pole.com

Franske oppdagarar
Franske antarktisfararar
Arktisfararar
Folk frå Neuilly-sur-Seine
Graham Land
Rayman Legends

Rayman Legends er eit plattformspel som er utvikla av Ubisoft Montpellier og gjeve ut av Ubisoft. Det er det femte spelet i Rayman-serien og ein direkte oppfølgjar til Rayman Origins frå 2011. Det kom ut på Microsoft Windows og spelkonsollane PlayStation 3, Wii U og Xbox 360 den 30. august i Europa og 3. september i Nord-Amerika. Utgåva til PlayStation Vita vart noko forsinka og kom ut 13. september 2013 i Europa. Spelet kom i 2014 ut på PlayStation 4 og Xbox One. Ei utgåve av spelet kjem på Nintendo Switch i 2017.

Spelmekanikkar 
Rayman Legends bygger på spelmekanikkane frå Rayman Origins, der opp til fire spelarar kan delta samtidig på fleire ulike banar. Det er også mogleg å kontrollere ein grøn fe på enkelte banar, der han kan manipulere omgjevnadene slik at dei andre figurane lettare kan kome seg fram. På Wii U og PlayStation Vita kan ein kontrollere feen med peikeskjerm, på dei andre utgåvene flytter feen seg automatisk og ein trykkjer på ein knapp på kontrollen for å påverke omgjevnadene.

Spelet har over 120 banar, inkludert 40 oppussa banar frå Rayman Origins, som kan låsast opp gjennom å finne lykkekuppongar i spelet. I tillegg er det ulike nettbaserte konkurransar som varer ein dag eller ei veke, der spelarar kan vinne premiar dersom dei slår rekorden til andre. Eit lokalt fotballspel, Kung Foot, følgjer også med.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Dataspel frå 2013
Nintendo Switch-spel
Plattformspel
PlayStation 3-spel
PlayStation 4-spel
PlayStation Vita-spel
Wii U-spel
Windows-spel
Xbox 360-spel
Xbox One-spel
Jules Dumont d'Urville

Jules Sébastien César Dumont d'Urville () var ein fransk oppdagar, marineoffiser og kontreadmiral på 1800-talet. Han utforska sørlege og vestlege delar av Stillehavet, Australia, New Zealand og Antarktis. Som botanikar og kartograf sette han merke etter seg og har gjeve namn til fleire sjøvekster, planter og kratt og stader som D'Urville Island.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dumont d'Urville» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Franske oppdagarar
Franske admiralar
Folk frå Calvados
Oppdagarar i Oseania
Oppdagarar i Stillehavet
Franske antarktisfararar
Oppdagarar på 1800-talet
Æreslegionen
Graham Land
UK Antarctic Place-Names Committee

UK Antarctic Place-Names Committee (eller UK-APC) er eit offentleg utval Storbritannia som er ein del av Foreign and Commonwealth Office og som er ansvarleg for å anbefale namn for geografiske stader i Britisk Antarktis (BAT)og Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane (SGSSI). Slike namn vert formelt godkjend av kommisærane for dei to områda og publisert i BAT Gazetteer og SGSSI Gazetteer som vert opprettheldt av komiteen. Namna vert så publiserte i det internasjonale Composite Gazetteer of Antarctica som vert vedlikehalde av SCAR.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «UK Antarctic Place-Names Committee» frå ,  den 18. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff
 UK-APC

Storbritannia og Antarktis
Stadnamn i Antarktis
Ronne Antarctic Research Expedition

Ronne Antarctic Research Expedition (RARE) var ein ekspedisjon til Antarktis i 1947-48 som utforska området rundt Den antarktiske halvøya. Norsk-amerikanaren Finn Rønne leia RARE, den siste privatfinansierte amerikanske forskingsekspedisjonen. Ekspedisjonen hadde base på Stonington Island og utforska og kartla den siste ukjende kyststrekning på jorda og fastslo at Weddellhavet ikkje var forbunde med Rosshavet. Ekspedisjonen tilbakela 5 800 kilometer på ski og hundesledar – meir enn nokre andre i historia. Det vart òg gjort rekognoseringsturar og omfattande fotografering frå fly.

Hustrua til Rønne, Edith deltok som historikar og nyhendekorresponent for North American Newspaper Alliance. Ho og hustrua til sjefspiloten, Jennie Darlington, var dei første kvinnene som overvintra i Antarktis.

Sjå òg 
Antarktisekspedisjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ronne Antarctic Research Expedition» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Litteratur 
Rønne, Finn (1950) Erobring i Antarktis – Historien om Rønne-ekspedisjonen 1946-1948, Oslo, Gyldendal (oversatt av Jakob R. Sverdrup)

Bakgrunnsstoff 
Ekspedisjonskart south-pole.com

Antarktiske ekspedisjonar
Den antarktiske halvøya
USA og Antarktis
1947 i USA
1947 i Antarktis
1948 i Antarktis
USA-amerikanske ekspedisjonar
Rayman Origins

Rayman Origins er eit plattformspel utvikla og utgjeve av Ubisoft på PlayStation 3, Wii, Xbox 360, PlayStation Vita, Nintendo 3DS og Microsoft Windows. Spelet kom ut 15. november 2011 i Nord-Amerika og 25. november 2011 i Europa på PlayStation 3, Xbox 360 og Wii. Det vart seinare gjeve ut på PlayStation Vita, Microsoft Windows og Nintendo 3DS. Handlinga i spelet fylgjer Rayman og vener medan dei slåst mot vonde fiendar som har teke over verda dei bur i. Ein oppfylgjar til spelet, Rayman Legends, kom ut i 2013.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rayman Origins» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Dataspel frå 2011
Plattformspel
Nintendo 3DS-spel
PlayStation 3-spel
PlayStation Vita-spel
Wii-spel
Windows-spel
Xbox 360-spel
British Graham Land Expedition

British Graham Land Expedition (BGLE) var ein forskingsekspedisjon til Graham Land i Antarktis som vart gjennomført i perioden 1934–1937. Under leiing av John Riddoch Rymill var ekspedisjonen to år i Antarktis. BGLE utnytta ein kombinasjon av tradisjonelle og moderne utforskingsmetodar og nytta både hundesledar, motorsledar og eit éinmotorsfly (de Havilland Fox Moth) for å kome seg fram. Reisa til Antarktis føregjekk med den eldre, tremasta seglskuta «Penola», som hadde ein upåliteleg hjelpemotor. Ekstra forsyningar vart frakta med skipet «Discovery II».

Ekspedisjonen var ein av dei siste privatfinansierte antarktiskekspedisjonane; berre ein liten del av utgiftene vart dekt av britiske styresmakter. Sjølv om ekspedisjonen hadde eit veldig lite budsjett, var det vitskaplege utbyttet vellukka. 1600 kilometer av kysten av Antarktishalvøya vart flyfotografert og kartlagt, og det vart fastslått at Graham Land var ei halvøy, ikkje eit arkipel. Sledeparti nådde 72° sørleg breidde ved George VI Sound. Observasjonar og undersøkingar innan meteorologi, tidvatn, geologi, glasiologi og biologi inngjekk i det vitskaplege arbeidet.

Vinterkvarter den første sesongen vart etablert på den vesle øya Winter Island i øygruppa Argentine Islands. Ei gruppe på ni menn overvintra i ei hytte som vart oppført på øya, medan sju menn overvintra ombord i ekspedisjonsfartøyet «Penola». Vinteren 1936 var ni mann på Barry Island, medan «Penola» segla til Falklandsøyane og Sør-Georgia for ornitologiske undersøkingar.

Alle dei seksten medlemmane som overvintra mottok Polarmedaljen. Éin av deltakarane på BGLE, Brian Birley Roberts, medverka seinare til å utarbeide Antarktistraktaten.

Sjå òg 
Antarktisekspedisjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «British Graham Land Expedition» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Skildring av ekspedisjonen Scott Polar Research Institute

Antarktiske ekspedisjonar
Graham Land
1934 i Storbritannia
1934 i Antarktis
1935 i Antarktis
1936 i Antarktis
1937 i Antarktis
Storbritannia og Antarktis
Britiske ekspedisjonar
Adolph Islands

Adolph Islands er ei gruppe småøyar og skjer nordvest for Watkins Island i Biscoe Islands. Ho vart kartlagd frå flyfoto under Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) (1956–57). Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter amerikanske Edward F. Adolph, professor i fysiologi ved University of Rochester, 1948–60, sp, spesialiserte seg på korleis menneske reagerer på kulde.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Biscoe Islands
Barcroft Islands

Barcroft Islands er ei gruppe småøyar og skjer som strekkjer seg over 5 nm og som ligg nær sør for Watkins Island i Biscoe Islands. Dei vart kartlagde frå flyfoto under Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (1956–57), og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Sir Joseph Barcroft, ein pioner innan forsking på dei fysiologiske verknadane av stor høgd og kulde.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Barcroft Islands» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Biscoe Islands
Bates Island

Bates Island er ei smal øy som er nær 3 nautiske mil lang og som ligg 3 nautiske mil aust for Jurva Point på Renaud Island i Biscoe Islands. Ho vart først kartlagd nøyaktig av argentinske styresmakter i 1957, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 etter Charles C. Bates, ein amerikanske oseanograf som har spesialisert seg på havisstudiar.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Biscoe Islands
Bazett Island

Bazett Island er ei lita øy like sør for vestenden av Krogh Island i Biscoe Islands. Ho vart kartlagd frå flyfoto under Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (1956–57), og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Henry C. Bazett (1885–1950), ein amerikansk fysiolog og pioner innan studiet av korleis mennesket reagerer på forskjellige temperaturar.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bazett Island» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Biscoe Islands
Bedford Island

Bedford Island er ei øy kring 1 nautiske mil lang og som ligg ved sørenden av Barcroft Islands i Biscoe Islands. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (1956–57), og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Thomas Bedford, ein engelsk fysikar som spesialiserte seg på målingar av det fysiske miljøet menneske lever i.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Biscoe Islands
Belding Island

Belding Island er ei øy som er 3 nautiske mil lang og som ligg vest for sørenden av Watkins Island i Biscoe Islands. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (1956–57), og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Harwood S. Belding, ein amerikanske fysiolog som var leiar for Climatic Research Laboratory i Department of the Army i Lawrence i Massachusetts, og som sette i gang ei omfattande forsking på klede i kaldt klima.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Biscoe Islands
Bernal Islands

Bernal Islands er ei gruppe på fire snødekte øyar og mange skjer som ligg i Crystal Sound, kring 10 nautiske mil aust for sørenden av Lavoisier Island i Biscoe Islands. Dei vart kartlagde frå landmålingar av Falkland Islands Dependencies Survey (1958–59) og frå flyfoto teken under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (1947–48), og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter John D. Bernal, ein britisk fysikar som i lag med Sir Ralph Fowler skreiv ein klassisk artikkel om strukturen av is, som indikerte korleis hydrogenatoma låg, i 1933.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Biscoe Islands
Büdel Islands

Büdel Islands er ei øygruppe som ligg mellom Laktionov Island og Schule Island, utanfor austsida av Renaud Island i Biscoe Islands. Ho vart først nøyaktig kartlagd av argentinske styresmakter i 1957 og vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 for Julius Büdel, ein tysk spesialist på havis.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Büdel Islands» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Biscoe Islands
Clements Island

Clements Island er ei øy som er 1 nautiske mil lang og som ligg like sør for Rabot Island i Biscoe Islands. Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under Jean-Baptiste Charcot, gav ho namnet Ile Clements Markham etter Sir Clements Markham, president i Royal Geographical Society, 1893–1905. Charcot nytta dette namnet om ei øy som ikkje var ferdig kartlagd nordaust for Renaud Island, i det som i dag er Pitt Islands. Det noverande namnet er basert på eit kart av British Graham Land Expedition, 1934–37, som kartla området meir nøyaktig.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Biscoe Islands
Decazes Island

Decazes Island er ei øy som er 0,5 nm lang og som ligg 1,5 nm sørvest for Belding Island heilt sørvest i Biscoe Islands. Øya er ei av dei største av mange små øyar og skjer som ligg langs nordsida av Matha Strait. Området i nærleiken vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot, som nytta namnet «Pointe Decazes» om sørenden av øya. Seinare har dette namnet vorte nytta om heile øya.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Decazes Island» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Biscoe Islands
Cornet Island

Cornet Island er ei øy som ligg 1,5 nautiske mil nordaust for Milnes Island langs vestsida av Grandidier Channel i Biscoe Islands. Ho vart først kartlagd av British Graham Land Expedition under Rymill, 1934–37. Namnet vart gjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 etter forma øya har frå lufta.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Biscoe Islands
DuBois Island

DuBois Island er ei av Biscoe Islands, som ligg 1 nautisk mil (2 km) vest for Krogh Island nær sørenden av øyane. Ho vart kartlagd frå flyfoto under Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (1956–57), og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Eugene F. DuBois, ein amerikanske fysiolog som speisaliserte seg på målingar av stoffskiftet og kroppstemperatur hos mennesket.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Biscoe Islands
Fizkin Island

Fizkin Island er ei øy som ligg 2,5 nautiske mil søraust for Pickwick Island i Pitt Islands i Biscoe Islands. Ho var med på eit argentinsk kart frå 1957, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 etter Horatio Fizkin ein figur i Charles Dickens sin The Pickwick Papers.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Biscoe Islands
Oppkallingar etter Charles Dickens
Foote Islands

Foote Islands er ei lita gruppe snødekte øyar og fleire skjer, ligg 12 nautiske mil søraust for Cape Leblond på Lavoisier Island i Crystal Sound. Dei vart kartlagde frå flyfoto under  Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (1947–48) og landmålingar av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) (1958–59). Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter Brian L.H. Foote, ein radiomekanikar ved Arthur Harbour (1957) og ein landmålar ved Detaille Island (1958), som gjorde landmålingar i områda kring Crystal Sound.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Biscoe Islands
Garde Islands

Garde Islands er ei lita øygruppe som ligg 5 nautiske mil vest-nordvest for Lively Point, utanfor sørvestsida av Renaud Island i Biscoe Islands. Dei vart først nøyaktig vist på eit argentinsk kart frå 1957, og ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 etter Vilhelm Garde, ein dansk oseanograf som i 1899 starta eit internasjoanlt prosjekt med å kartlegge havis i Arktis.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Biscoe Islands
Guile Island

Guile Island er ei øy som ligg 1 nautiske mil sørvest for Duchaylard Island i Biscoe Islands i Antarktis. Ho vart kartlagd av British Graham Land Expedition under Rymill, 1934–37, og ho fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 fordi at sjølv om det ser ut til at det er mange landgangsplassar på denne øya, så er det mange grunner som gjer det farleg å nærme seg seg øya, så ein må derfor bruke list (engelsk guile) for å kome seg i land.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Biscoe Islands
Songen Abacab

«Abacab» er ein song av det britiske rockebandet Genesis, som kom ut 14. august 1981 som singel. Songen er skriven av Tony Banks, Phil Collins og Mike Rutherford, og vart gjeven ut på Genesis-albumet med same namn. Songen var den andre singelen frå albumet i USA og nådde 26. plassen på Billboard Hot 100 tidleg i 1982. Han låg inne på Topp 40 i 6 veker. Han nådde 9. plassen i Storbritannia.

Tittelen er henta frå stukturen til ein tidlegare versjon av songen. Gitarist Mike Rutherford forklarte i eit intervju at dei kalla dei forskjellige delane av songen A, B og C og at på eit tidspunkt, når dei forskjellige delane var sett saman, så vart dette A-B-A-C-A-B. Rutherford sa vidare at songen ikkje lenger følgde dette formatet. 

Songen vart mykje spelt på Abacab-turneen til bandet i 1981 og kom ut på Three Sides Live i 1982. Han vart òg spelt på konsertar utover i 1980-åra.

Salslister

Medverkande
Phil Collins – solo- og korvokal, trommer, perkusjon
Tony Banks – klaverinstrument
Mike Rutherford – elektrisk gitar, basspedalar
EWF blåsarar (ikkje tilskriven) – lydar frå blåseinstrument

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Abacab (song)» frå ,  den 18. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1981
Singlar frå 1981
Genesis-songar
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Mike Rutherford
Atlantic Records-singlar
Charisma Records-singlar
Virgin Records-singlar
No Reply at All

«No Reply at All» er ein song av det britiske bandet Genesis, frå albumet deira Abacab.

Struktur
Det vert mykje blåsarar på songen, slik Phil Collins hadde gjort på solosongen «I Missed Again», som vart spelt inn omtrent samstundes. Blåsarane vart arrangerte av Tom Tom 84 (Thomas Washington som arrangerte for Earth, Wind & Fire) og spelt av musikarane i det bandet. Songen tar eit steg i retning popmusikken som Genesis laga mykje av i 80-åra, men inneheld òg element frå fortida deira med komplekse, melodiske bassriff og synthesizer.

Songen vart gjeven ut som den første singelen frå Abacab i USA og nådde Topp 30 hausten 1981. 

Songen vart framført live av Phish som ei hyllest til Genesis under innsetjingsseremonien i Rock and Roll Hall of Fame 2010.

Musikkvideo
Musikkvideoen består berre av bandet. Kamera går kring bandet medan dei spelar delane sine på ei øving.

Medverkande

 Phil Collins: trommer, solo- og korvokal
 Tony Banks: Yamaha CP-70 elektrisk piano, Prophet 5
 Mike Rutherford: elektrisk gitar og bass 
 Phenix Horns: blåsarar

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «No Reply at All» frå ,  den 18. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1981
Singlar frå 1981
Genesis-songar
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Mike Rutherford
Charisma Records-singlar
Virgin Records-singlar
Atlantic Records-singlar