alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The Clairvoyant

«The Clairvoyant» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden. Det er den 19. singelen til bandet og den tredje frå albumet Seventh Son of a Seventh Son (1988). Singelen, som òg kom på klår vinyl, gjekk rett inn på sjetteplassen på den britiske singellista. Han inneheld tre konsertopptak frå konserten til Maiden på Monsters of Rock-festivalen i Donington Park.

Musikkvideoen til songen består av klipp frå konserten i Donington.

Oversyn
Songen starta i førsteperson, men endar i tredjepersonen då hovudpersonen i songen er død. I følgje Steve Harris var songen inspirert av dødsfallet til den synske Doris Stokes, då han lurte på om ho ikkje burde ha klart å føresjå sitt eige dødsfall. 

Gitarsoloen i songen vert spelt av Dave Murray.

Innhald
 «The Clairvoyant» (Live) (Steve Harris) – 4:24
 «The Prisoner» (Live) (Adrian Smith; Harris) – 6:07
 «Heaven Can Wait» (Live) (Harris) – 7:08

Medverkande 
Henta frå singelomslaget.
Iron Maiden
Bruce Dickinson – solovokal
Dave Murray – gitar
Adrian Smith – gitar, korvokal
Steve Harris – bassgitar, korvokal
Nicko McBrain – trommer
Andre musikarar
 Michael Kenney – klaverinstrument
Produksjon
Martin Birch – produsent
Tony Wilson – produsent
Derek Riggs – illustrasjon
Ross Halfin – fotografi

Versjonar

Lister

Fotnotar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Clairvoyant (song)» frå ,  den 29. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Iron Maiden-songar
Singlar frå 1988
Songar skrivne av Steve Harris
Songar frå 1988
EMI Records-singlar
Steinfrukt

Steinfrukt (latin drupa) er ein frukttype kjenneteikna av ein hard «stein» i midten som innheld det einaste frøet til frukta. Steiner er som regel omgjeve av eit lag med saftig fruktkjøt.

Kjente døme på steinfrukter finst til dømes i kirsebærslekta, men frukttypen finst også hos mange andre plantegrupper som kokosnøtt og delfruktene (dvs. enkelteiningane i heile frukta) til bringebær og bjørnebær.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steinfrukt» frå ,  den 29. august 2016.  
 

Frukt
Holy Smoke av Iron Maiden

«Holy Smoke» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden. Det var den første singelen deira med gitaristen Janick Gers, som kom med i bandet i 1990. Singelen kom ut berre få veker før albumet No Prayer for the Dying, og singelen nådde tredjeplassen på UK Singles Chart.

Oversyn
Songen handlar om dei mange televangelist-skandalane som fann stad i USA seint i 1980-åra, og nemner mellom anna «Jimmy the Reptile» (ein referanse til Jimmy Swaggart), «The TV Queen» (ein mogeleg referanse til Tammy Faye Bakker), Noah og «plenty of bad preachers for the Devil to stoke.» I motsetnad til kva mange trudde, er ikkje songen retta mot kristendomen i seg sjølv, men folk som misbrukar religionen til å gagne seg sjølv. Dette er ein av særs få Iron Maiden-songar med bannord i teksten (til dømes «Flies around shit/bees around honey» og «I've lived in filth/I've lived in sin/and I still smell cleaner than the shit you're in»), som vart erstatta av skot i sensurerte versjonar. 

Songen er atypisk for bandet og er kort og beintfram. Han har ein vanleg pop-rock-struktur med ein intro, vers, refreng, vers, refreng, solo, vers og eit refreng som avslutning. Den første soloen vert spelt av Janick Gers og den andre av Dave Murray.

Bandet spelte inn ein humoristisk musikkvideo til sogen, der bandet vert filma på garden til Steve Harris i Sheering, og spelar fotball og køyrar traktor. Bruce Dickinson hoppar kring i ein kålrotåker ikledd ei rosa t-skjorte, Dave Murray spelar gitar i ein bekk, og Janick Gers spelar ein leiketøysgitar i eit symjebasseng. Ein kan òg sjå produsenten på plata, Martin Birch, i videoen ikledd eit slags sadomasokistisk kostyme. Videoen vart regissert av Harris sjølv.

B-sida til singelen var versjonar av Stray-songen «All in Your Mind» og Golden Earring-songen «Kill Me Ce Soir».

Innhald
 «Holy Smoke» (Dickinson, Harris) – 3:47
 «All in Your Mind» (Stray-song; Del Bromham) – 5:58
 «Kill Me Ce Soir» (Golden Earring-song; George Kooymans, Barry Hay, John Fenton) – 7:03

Medverkande 
Henta frå singelomslaget.
Iron Maiden
Bruce Dickinson – solovokal
Janick Gers – gitar
Dave Murray – gitar
Steve Harris – bassgitar
Nicko McBrain – trommer
Produksjon
Martin Birch – produsent, lydteknikar, miksing
Derek Riggs – illustrasjon
Ross Halfin – fotografi

Versjonar

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Holy Smoke (song)» frå ,  den 29. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Iron Maiden-songar
Songar frå 1990
Singlar frå 1990
Songar skrivne av Steve Harris
Songar skrivne av Bruce Dickinson
EMI Records-singlar
Zams

Zams er ein kommune i Oberinntal i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 125 km² og har 3 400 ibuarar. Landsbyen Zams ligg 770 meter over havet i  dalføret Inntal, nær der elvane Inn og Sanna møtest. Kommunen grensar opp mot dei nordlege Kalk-Alpane og dei såkalla Sentral-Alpene. Zams har lite nedbør og er lite utsett for kjølege vindar.

Zams er frå gammalt eit trafikalt knutepunkt. Vegane til og frå Vinschgau, Engadin, Bayern og Bodensjø-området passerer staden.

Folket Zams lever av ulike næringar; både turisme, industri, handverk, handel og andre tenesteytande næringar. Jordbruk er stort sett binæring.

Soge
Under ein brann i 1911 brende halvparten av landsbyen og kyrkja ned, kyrkjetårnet stod uskadd. Den nye kyrkja vart bygd 50 meter unna den gamle, og det frittståande kyrkjetårnet er i dag det fremste kjennemerket for Zams.

Skirennaren Mario Matt er frå Zams.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zams» frå ,  den 29. august 2016.  
 

Kommunar i Tirol
Fließ

Fließ er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 47,6 km² og har i kring 3 000 ibuarar. Kommunen består av landsbyen Fließ, som ligg på et lite platå 200 meter over Inntal, og åtte mindre landsbyar/grender fordelt utover i dalsidene på begge sider av elva Inn.

Fließ og grannekommunen Zams deler eit lite skiområde. Ein del av kommunen er omfatta av naturparken Kaunergrat.

Soge
Ei av ferdselsårane til romarane over Alpane, Via Claudia Augusta, gjekk forbi Fließ, og talrike funn viser at staden spelte ei viktig rolle i romartida. Grunnmurane til kyrkja i Fließ er frå 500-talet og er det eldste provet på kyrkjebygging i Landeck-distriktet. Kyrkja i Fließ står på ein liten bakketopp, 1093 meter over havet.

Ein storbrann i 1933 la mykje av landsbyen i oske.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fließ» frå ,  den 29. august 2016.  
 

Kommunar i Tirol
Kappl

Kappl er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 97,5 km² og har 2 600 ibuarar. Dei aller fleste, ca 2100, bur i landsbyen Kappl, 1258 meter over havet, medan resten fordelar seg på dei høgtliggjande grendene Langesthei og See.

Kappl ligg mellom Verwallfjella i nord og Samnaunfjella i sør. Landskapet består i hovudsak av beitemarker. Årsmiddeltemperaturen i kommunen er 0°C. August er varmaste månaden med  11°C, januar den kaldaste med sine -14°C. Årsnedbøren er på 1730 millimeter. Mest regn kjem i juni med i gjennomsnitt 211 mm, mars er med 78 mm den turraste månaden.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kappl» frå ,  den 29. august 2016.  
 

Kommunar i Tirol
Bandalos Chinos

Bandalos Chinos er eit argentinsk electropopband frå bydelen San Isidro i Buenos Aires. Bandet, som kom saman i 2009, har gitt to album der dei kombinerer psykedelisk rock med element frå funk og electropop.

Medlemer 
Salvador Colombo – synthesizer
Goyo Degano – vokal og keyboard 
Tomas Verduga – gitar og kor
Iñaki Colombo – gitar 
Nicolás «El Lobo» Rodriguez – bass 
Matias Verduga – perkusjon og slagverk

Diskografi

Album 
Bandalos Chinos (2012)
BACH (2018)

EP-ar 
Nunca Estuve Acá (2015)
En el aire (2016)

Singlar 
«El Verano» (23. desember 2015)
«Isla» (2. august 2016)
«Vámonos de viaje» (17. mai 2018)
«Demasiado» (6. juli 2018)

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Bandalos Chinos på YouTube

Argentinsk musikk
Rockegrupper
Skipingar i 2009
Tor Rune Raabye

Tor Rune Raabye () er ein norsk generalmajor som har vore Generalinspektør for Heimevernet sidan 14. november 2013. I perioden 2002-2004 var han sjef for Hans Majestet Kongens Garde. Raabye har mellom anna gjennomført United States Marine Corps Command & Staff College der han oppnådde den akademiske graden Master of Military Science Distinguished Graduate.

Utmerkingar
 Forsvarsmedaljen
 Forsvarets medalje for internasjonale operasjoner
 Forsvarets operasjonsmedalje for Afghanistan
 NATOs operasjonsmedalje
 Italias Afghanistanmedalje
 Det polske offiserskorset 2.​ klasse
 Fortjenstordenen, Portugal​

Referansar 

Norske generalar
Forsvarsmedaljen
Liu Xiang

Liu Xiang () er ein kinesisk tidlegare friidrettsutøvar frå Shanghai som internasjonalt tevla på 110 meter hekk. Han vart olympisk meister 2004 og verdsmeister 2007 i øvinga, og sette i 2006 verdsrekord med tida 12,88 sekundar.

Aktiv
I 2002 slo Liu gjennom ved å vinne 110 meter hekk i det fyrste IAAF Grand Prix-stemnet i Lausanne med asiatisk rekord på 13,12. Same året vann han øvinga under Asia-meisterskapen i Busan, ein prestasjon han gjentok i 2006 og 2010.

Liu tok bronsen på 110 meter hekk under friidretts-VM 2003. I mai 2004 slo han verdsmeisteren Allen Johnson i samløp ved eit IAAF-stemne i Osaka, og forbetra asia-rekorden til 13,06. Under dei olympiske leikane 2004 i Aten var han heilt suveren og vann gullmedaljen i 110 meter hekk på tida 12,91 sekundar, tangering av Colin Jackson sin elleve år gamle verdsrekord. OL-gullet var det fyrste vunne av ein mannleg kinesar i friidrett.

I 2005 kom Liu på sølvplassen på 110 meter hekk under VM i Helsinki, ein hundredels sekund bak franske Ladji Doucouré og to hundredelar framom Allen Johnson. Den 11. juli 2006 sette Liu ny verdsrekord med tida 12,88 sekundar under eit stemne i Lausanne. Rekorden stod i tett på to år, til dess kubanske Dayron Robles kom i mål på 12,87 i eit stemne i Ostrava.

Under VM i friidrett 2007 i Osaka gjorde Liu eit av sine beste hekkeløp og vann VM-gullet på tida 12,95, med USA-amerikanarane Terrence Trammel og David Payne hakk i hæl. Dei neste sesongane var han plaga med skadar. Den 18. august 2008 møtte han likevel til start i Sommar-OL i Beijing, men ein skade i akillessenen gjorde det håplaust å springe, så han trekte seg ved start.

I 2011 fekk Liu sølvmedaljen på 110 meter hekk under friidretts-VM i Daegu, etter at fyrstemann Dayron Robles vart diska for å ha hindra ein konkurrent. I OL-sesongen 2012 fekk Liu notert 12,87 i Prefontaine-stemnet i byen Eugene, men tida vart ikkje godkjend som verdsrekordtangering, då det var vel mykje medvind. Han fall i kvalifiseringa under OL i London.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM i 2003 i Paris: Bronsemedalje – 13,23
OL 2004 i Aten: Gullmedalje – 12,91, framom Terrence Trammell (13,18)
VM i 2005 i Helsinki: Sølvmedalje – 13,08, bakom Ladji Doucouré (13,07)
VM 2007 i Osaka: Gullmedalje – 12,95, framom Terrence Trammell (12,99)
OL 2008 i Beijing: Trekte seg ved start
VM 2011 i Daegu: Sølvmedalje – 13,27, bakom Jason Richardson (13,16)
OL 2012 i London: Braut forsøksløpet etter fall

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liu Xiang (athlete)» frå ,  den 30. august 2016.  
 

Kinesiske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Olympiske meistrar for Kina
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Deltakarar under sommar-OL 2012
Reuben Kosgei

Reuben Seroney Kosgei () er kenyansk tidlegare hinderløpar frå Kapsabet i Marakwet-distriktet som vart olympisk meister i 3000 meter hinder i 2000 og verdsmeister i 2001.

Aktiv
Kosgei vann 3000 meter hinder då juniorverdsmeisterskapen 1998 fann stad i Annecy. To år seinare sprang han inn til gullmedalje i hinderløpet under dei olympiske leikane 2000 i Sydney. Sommaren 2001 sette han personleg rekord med tida 7.57,2 under eit stemne i Brussel, og han vann 3000 meter hinder i verdsmeisterskapen i Edmonton.

Ved VM 2003 i Paris kvalifiserte Kosgei seg til finalen i hindertevlinga, ein finale han ikkje fullførte. I 2006 kom han tilbake i eit stort meisterskap og tok tredjeplassen i 3000 m hinder ved samveldeleikane i Melbourne, slått i spurten av landsmennene Ezekiel Kemboi og Wesley Koech.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 8,21,4, framom Wilson Boit Kipketer (8.21,7)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 8.15,1, framom Ali Ezzine (8.16,2)
VM 2003 i Paris: Braut finalen – nr 14

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Reuben Kosgei» frå ,  den 30. august 2016.  
 

Kenyanske langdistanseløparar
Kenyanske hinderløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Kenya
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Anke Behmer

Anke Behmer, fødd Anke Vater, () er ein tysk friidrettsutøvar frå Stavenhagen i Mecklenburg-Vorpommern som repesenterte Aust-Tyskland og tevla internasjonalt i mangekamp. Ho vart europameister i sjukamp i 1986, og sikra seg bronsemedaljar i øvinga i VM 1983 og OL 1988.

Aktiv
I 1980 vann Anke Vater den fyrste meisterskapen i sjukamp i Aust-Tyskland. Ho kom på fjerdplass i sjukampen og forbetra seg både kva gjaldt poeng og plassering ved friidretts-EM 1983, då ho tok bronsemedaljen bak landskvinnene Ramona Neubert og Sabine Paetz. I 1984 boikotta Aust-Tyskland Sommar-OL 1984 i Los Angeles, så sjukampen vart då ei tevling utan dei austtyske favorittane.

Som Anke Behmer vann ho i 1986 gullmedaljen i europameisterskapen etter å han sanka 6 717 poeng. Året etter vart ho nummer fire i VM i Roma. I 1988 gjorde ho sin aller beste sjukamp og stoppa med 6 858 poeng, men måtte likevel nøye seg med bromsemedaljen, i ei tevling der Jackie Joyner-Kersee sette verdsrekord med heile 7 291 poeng, ein rekord som i 2016 framleis gjeld.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 4 - 6390 poeng, bak Sabine Everts (6418)
VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje - 6532 poeng
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje - 6717 poeng, framom Natalja Sjubenkova (6645)
VM 1987 i Roma: Nr 4 - 6460 poeng, bakom Jane Frederick (6502)
OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje 6858 poeng, bak Sabine John (6897)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anke Behmer» frå ,  den 30. august 2016.  
 

Austtyske idrettsutøvarar
Tyske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Deltakarar under sommar-OL 1988
Be Quick or Be Dead

«Be Quick or Be Dead» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden, gjeven ut som den første singelen frå albumet Fear of the Dark frå 1992.

Oversyn
Songen handlar om fleire politiske skandalar som fann stad på denne tida, inkludert bankskandalen med Robert Maxwell, kræsjet i den europeiske aksjemarknaden og BCCI-saka. Singelen kom ut ein månad før albumet og nådde andreplassen på den britiske singellista. Songen er kjappare og tyngre enn dei fleste Iron Maiden-songane, og var den første singelen til bandet som var skriven i lag med Janick Gers.

B-sida består av to offisielle songar og eit løynd spor, inkludert ein original bluessong («Nodding Donkey Blues») og ein Montrose-song («Space Station No. 5»), og den ulista «Bayswater Ain't a Bad Place to Be».
Den siste er eit munnleg, komisk stykke av Bruce Dickinson (akkompagnert på akustisk gitar av Janick Gers) der han imiterer og gjer narr av Maiden-manageren Rod Smallwood.

Songen vart nytta i videospelet Carmageddon 2.

Innhald
 «Be Quick or Be Dead» (Bruce Dickinson, Janick Gers) – 3:24
 «Nodding Donkey Blues» (Iron Maiden) – 3:11
 «Space Station #5» (Montrose cover; Ronnie Montrose, Sammy Hagar) – 3:47
 «Bayswater Ain't a Bad Place to Be» (Dickinson, Gers) – 8:05 (løyndspor på tilfeldige britiske versjonar)

Medverkande 
Henta frå singelomslaget:
Iron Maiden
Bruce Dickinson – solovokal
Dave Murray – gitar
Janick Gers – gitar
Steve Harris – bassgitar, produsent
Nicko McBrain – trommer
Produksjon
Martin Birch – produsent
Derek Riggs – illustrasjon på omslaget
Mike Prior – fotografi
George Chin – fotografi

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Be Quick or Be Dead» frå ,  den 31. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Iron Maiden-songar
Songar frå 1992
Singlar frå 1992
Songar skrivne av Bruce Dickinson
Songar skrivne av Janick Gers
EMI Records-singlar
Olga Bryzjina

Olga Arkadjevna Bryzjina, fødd Vladykina, () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Krasnokamsk i Perm kraj som representerte Sovjetunionen til 1991 og sidan Ukraina. Ho vart verdsmeister på 400 meter i 1987 og olympisk meister i 1988, dessutan vann ho sølvmedaljar på same distansen ved EM 1986 og OL 1992. Ved OL 1988 og 1992, samt VM 1991 deltok ho på dei sovjetiske laga som vann gull i 4 x 400 m stafett. Bryjzina sin personlege rekord på 48,27 sekundar gjev henne fjerdeplass på verdsstatistikken.

Aktiv
Olga Vladykina fekk sitt gjennombrot då Marita Koch 6. november 1985 i Canberra sette den gjeldande verdsrekorden på 400 meter med 47,60 sekundar. Vladykina var den einaste som heldt fylgje halvvegs, og ho tok andreplassen i tevlinga med personleg rekord på 48,27. Året etter var ho sjanselaus på å fylgje Koch under friidretts-EM i Stuttgart, men kapra sølvmedaljen.

Olga Bryzjina tok si fyrste gullmedalje då ho vann 400 m i Roma-VM 1987, med tida 49,38 var ho over eit halvt sekund føre austtyske Petra Müller på sølvplassen. På den lange stafetten sprang Bryzjina Sovjetunionen inn til sølv, eit lite sekund på vinnarlaget frå Aust-Tyskland. Under sommarleikane 1988 var Bryzjina i ei eiga klasse då ho vann 400 m og sette olympisk rekord på 48,65 sekundar, atter fekk Müller sølvmedaljen, 0,80 sekund bak Bryzjina. I 4 x 400 m stafett sprang Bryzjina ankeretappen for Sovjetunionen og etter ein tett strid med USA si ankerkvinne, Florence Griffith-Joyner, passerte ho målstreken på 3,15,17, verdsrekord også i 2016. Dei andre på vinnarlaget var Tazzjana Lajovskaja, Olga Nazarova og Marija Pinigina.

I friidretts-VM 1991 i Tokyo hamna Bryzjina utanfor pallen på 400 m, 0,04 sekund etter bronsemedaljøren Sandra Meyers som representerte Spania. Derimot vann ho eit nytt stafettgull, saman med Ljadovskaja, Ljudmila Dzjigalova og Nazarova. I sitt siste store meisterskap, Sommar-OL 1992 i Barcelona, vann Bryzjina sølvmedaljen på 400 m, med tida 49,05 var ho 0,22 sekund etter den olympiske meisteren, franske Marie-José Pérec. Avslutningsdagen fekk Bryzjina gleda av å springe seg og lagkameratane Jelan Rusina, Dzjigalova og Nazarova i mål til olympisk gull, hennar tredje.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Sølvmedalje på 400 – 49,67, bakom Marita Koch (48,22)
VM 1987 i Roma: Gull på 400 m – 49,38, sølv i 4 x 400 m stafett
OL 1988 i Seoul: Gullmedaljar på 400 m – 48,65 og i 4 x 400 m stafett (3.15,17)
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje i 4 x 400 m stafett (3.18,4). Nr 4 på 400 m – 49,82
OL 1992 i Barcelona: Sølv på 400 m – 49,05, gull i 4 x 400 m stafett (3.20,2)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olha Bryshina» frå ,  den 31. august 2016.  
 
Denne artikkelen bygger på «Olha Bryzhina» frå ,  den 31. august 2016.  
 

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske sprintarar
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1992
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Jeremy Wariner

Jeremy Mathew Wariner () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Irving i Texas. Han vart olympisk meister på 400 meter under Sommar-OL 2004 og vart verdsmeister på same distansen både i 2005 og 2007. Frå 2004 til 2009 vann han fem gullmedaljar i 4 x 400 m stafett med USA sitt mannskap, to i olympiske leikar (2004 og 2008) og tre i verdsmeisterskap i friidrett (2005, 2007 og 2009).

Aktiv
Wariner slo gjennom i 2004-sesongen. Under dei olympiske sommarleikane i Aten vann han gull på såvel 400 meter som i 4 x 400 meter stafett. I finalen på 400 meter sette han personleg rekord med tida 44,00. Året etter kopierte Wariner prestasjonane i Aten ved VM i Helsinki og sigra både på 400 meter og i stafett. Også ved det høvet forbetra han den personlege rekorden på 400 meter, då til 43,93. I 2006 var han med på å dele fyrstepremien i Gyllen-serien (Golden League). Han vann også den etterfylgjande IAAF-finalen i Roma på nytt personbeste, 43,62 sekundar.

I friidretts-VM 2007 lukkast Wariner å forsvare meistertittelen både på 400 meter og i stafett. Vinnartida 43,45 var ikkje berre ny personleg rekord, men førte han opp på tredjeplass på 400-meterstatistikken. Einast verdsrekordhaldar Michael Johnson og den tidlegare verdsrekordhaldaren Butch Reynolds hadde sprunge snøggare.

I 2008 vann Wariner fire av fem tevlingar i Gyllen-serien, men hamna likevel litt i skuggen av landsmannen LaShawn Merritt. Han tapte for Merritt både ved det avsluttande IAAF-stemnet i Berlin, og i OL-finalen i Bejing. I Beijing sprang Merritt nesten eitt sekund fortare, 43,75 sekundar mot Wariners 44,74. Begge to var, saman med David Neville og den olympiske meisteren på 400 meter hekk, Angelo Taylor, med i stafettlaget som på 4 x 400 meter vann gull på ny olympisk rekord, 2.55,39.

Også i VM 2009 stod gullstriden på 400 meter mellom Wariner og Merritt. Nett som i OL året i førevegen, var det Merritt som vann gullet medan Wariner vart andremann. Den siste konkurransedagen vart begge verdsmeistrar i stafett over 4 x 400 meter, og Wariner vann sitt femte VM-gull.

Wariner var med i OL-troppa til London i 2012, men ein skade gjorde at han trekte seg frå stafettlaget. Skadar førte også til at han var sjanselaus å kvalifisere seg til friidretts-VM 2013 og Sommar-OL 2016.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2004 i Aten: Gullmedaljar på 400 m - 44,00, og 4 x 400 m stafett (2.55,9)
VM 2005 i Helsinki: Gullmedaljar på 400 m – 43,93, og 4 x 400 m stafett (2.56,9)
VM 2007 i Osaka: Gullmedaljar på 400 m – 43,45, og 4 x 400 m stafett (2.55,5)
OL 2008 i Beijing: Sølv på 400 m – 44,74, og gull på 4 x 400 m stafett (2.55,3)
VM 2009 i Berlin: Sølv på 400 m – 44,60, og gull på 4 x 400 m stafett (2.57,8)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jeremy Wariner» frå ,  den 31. august 2016.  
 

Friidrettsutøvarar frå USA
Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Stanisław Grędziński

Stanisław Grędziński () er ein polsk tidlegare friidrettsutøvar frå landsbyen Ostrzyca i Krasnystaw fylke, som vart europameister på 400 meter og i 4 x 400 m stafett i 1966.

Aktiv
Grędziński overraska med å vinne 400 m under EM i friidrett 1966 i Budapest. Han sette personleg rekord med 46,0 og viste den største favoritten, landsmannen Andrzej Badeński til andreplass, to tidels sekund bak. Tre dagar seinare var dei to saman om gje Polen sitt lag i 4 x 400 m stafett sigeren; etter at Jan Werner, Edmund Borowski og Grędziński hadde gjort unna dei fyrste etappane, sprang Badeński inn til ny meisterskaprekord på tida 3.04,5, med Vest-Tyskland 0,3 sekund bakom.

Grędziński var med i OL-troppa til Sommar-OL 1968 i Mexico-byen. Han vart vraka til 400-meterstevlinga, men sprang ein av etappane i 4 x 400 m stafett, der Polen enda på fjerdeplassen.

Under EM i friidrett 1969 i Aten kjempa Grędziński hardt for å forsvare EM-tittelen på 400 meter og kom i mål til personleg rekord på 45,83 sekundar. Med det hamna han på bronseplassen, høvesvis to og seks hundredels sekund bak sølv- og gullvinnar. Landsmannen Jan Werner vann løpet. I 4 x 400 m stafett var dei to og lagkameratane deira tre hundredels sekund for seint ute til å vinne bronse.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stanisław Grędziński» frå ,  den 1. september 2016.  
 

Polske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Polske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968