alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Språkskifte

Språkskifte (engelsk language shift) er ein prosess der eit språksamfunn går over frå å bruka eit språk til å bruka eit anna. Ofte er det nye språket forbunde med høgare prestisje enn det andre. Skiftet av språk medfører derfor ofte òg ei endring av kultur og veremåte. Prosessen der samfunnet først blir tospråkleg og så gradvis går heilt over til det nye språket blir kalla for assimilasjon. Prosessen kan strekka seg over to eller tre generasjonar.

Frå sørlege Slesvig kjenner ein språkskiftet frå dansk og frisisk til tysk omgangsspråk. Andre døme er angelsaksarane si erobring av Storbritannia og fortrenginga av keltiske språk, og overgang frå nederlandsk til fransk i Brussel/Belgia.

Sjå òg
Språkdød

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sprogskifte» frå ,  den 12. mai 2022.

Bakgrunnsstoff 

 Sørdansk Universitet : Sydslesvig-det slesvigske Babylon  25. februar 2014 hos  
 Language Shift in Australia and Canada

Historisk lingvistikk
Sosiolingvistikk
Språkdød

Språkdød vil seia at eit språk ikkje lenger er i vanleg bruk som eit levande språk, men er eit døydt språk utan språkleg utvikling. Det er vanleg å rekna med at dette skjer når det ikkje lenger finst morsmålsbrukarar av språket. Frå denne augneblinken går ikkje språket lenger gjennom ei naturleg utvikling, men stivnar fast i eit uforanderleg og stivt stadium. 

I moderne tid (ca. 1500 til no, etter utviklinga av kolonialisme) ha språkdød typisk funne stad som følgje av kulturell assimilering som fører til språkskifte og at ein gradvis går vekk frå innfødde språk til fordel for eit utanlanlandsk lingua franca, typisk eit språk frå Europa. I 2010 meldte UNESCO at rundt 2 500 språk var truga av utrydding. Dei siste tre generasjonane har 250 språk døydd ut.

Sjølv om eit språk er dødt betyr ikkje det at det ikkje lenger finst. Eit dødt språk kan vera godt dokumentert, lærast bort som framandspråk, og i nokre samanhengar òg bli vidareført både som skrift- og talespråk. Latin er eit godt døme på dette – språket er dødt, men blir framleis brukt i fleire samanhengar, og det er mange som beherskar språket sjølv om ingen har det som morsmål. Døde språk kan òg gjenopplivast, med visse fonologiske avgrensingar. Eit godt døme på dette er dei keltiske språka kornisk og manx, som begge er blitt kalla utdøydde, men som i dag igjen blir lærte bort til barn som morsmål.

Det er fleire grunnar til at språkdød finn stad. Ein grunn kan vera at alle brukarane av eit språk døyr. Den største grunnen er likevel eit språkskifte der brukarane går over til andre språk. Dette kan koma av at større eller mektigare språk trenger seg på, og at brukarane av dei døyande språka meir eller mindre frivillig går over til desse språka, fordi det gir meir prestisje, eller fordi det gir dei fleire moglegheiter i samfunnet.

Kjelder 
 Referansar 

 

Denne artikkelen bygger på «Språkdød» frå ,  den 12. mai 2022.  

Sosiolingvistikk
Nordisk Samisk Institutt

Nordisk Samisk Institutt (NSI) var ein nordisk kultur- og forskingsinstitusjon i Kautokeino oppretta i 1973. Instituttet er no underlagt Sámi allaskuvla/Samisk høgskole og har som formål å styrka og utvikla samisk språk, kultur og samfunnsliv i eit allsamisk perspektiv.

Instituttverksemda blir delvis finansiert av Nordisk ministerråd, Utdannings- og forskingsdepartementet i Noreg, Utbildingsdepartementet i Sverige og Undervisnings-ministeriet i Finland. Tidlegare Nordisk Samisk Institutt er i dag samlokalisert med resten av Samisk høgskole i eit felles vitskapsbygg i Kautokeino, Diehtosiida.

Instituttet blei skipa i 1973 som ein forskings- og allmennkulturell institusjon og ein del av organisasjonen til Nordisk ministerråd. Etter kvart blei verksemda endra til samisk forsking som hovudaktivitet. I dag er det kring tjue seniorforskarar og forskarar her som gjennomfører forskingsprosjekt innan samisk språk, samfunns- og rettsforsking. Forskinga blir driven fram gjennom samarbeid med andre forskings- og utdanningsinstitusjonar med eit allsamisk og internasjonalt utgangspunkt. 

Samisk forsking er av avgjerande tyding for å utvikla det samiske samfunnet for framtida. Eit kvart urfolkssamfunn har behov å bygga opp eigen kunnskap og kompetanse. Å bidra til utvikling av internasjonal urfolksforsking er ei viktig målsetjing for instituttet.

Språkforsking 
Bruk av samiske språk i forskinga er vesentleg for Nordisk Samisk institutt. Språkforskinga til instituttet er retta mot den lingvistiske strukturen til språket og vilkåra for bruk av språket. Sosiolingvistiske forskingsprosjekt gir kunnskap til nytte for tilrettelegging for bruk av samiske språk i samfunnet.

Rettsforsking 
Rettsforskinga til instituttet har hatt som siktemål å undersøka den historiske og eksisterande rettsstillinga til samar. Auka press på bruken av samiske område har bidratt til at instituttet har prioritert rettar til land og vatn. Rettsforskinga omfattar internasjonal folkerett, samerett og rettshistorie.

Samfunnsforsking 
Samfunnsforskinga til instituttet omfattar sosiale, kulturelle, politiske og økonomiske vilkår for samisk samfunnsliv, inkludert endringsprosessar og individet og samfunnet sine måtar å forhalda seg til desse prosessane på. Sentrale tema i samfunnsforskinga er forvaltning av naturressursar, samisk natur- og landskapspraksis og samiske primærnæringer. Reindriftsforskinga ved NSI er tverrdisplinær med tilknytingar til forsking ved andre institusjonar.

Publikasjonar 
Forskinga til instituttet blir publisert primært gjennom skriftserien Dieđut. Sámi dieđalaš áigečála er eit tidsskrift som blir utgitt gjennom eit samarbeid mellom Samisk høgskole, Senter for samiske studiar ved Universitetet i Tromsø og Nordisk Samisk Institutt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nordisk samisk institutt» frå ,  den 12. mai 2022.  

Skipingar i 1973
Norsk forsking
Samisk kultur
Samisk høgskole
Motorheart

Motorheart er det sjuande studioalbumet til det britiske hardrockbandet The Darkness, gjeve ut 19. november 2021 på Canary Dwarf.

Bakgrunn
Under covid-19-pandemien spelte kvartetten i The Darkness inn eit nytt album. Det var inspirert av AC/DC og Guns n' Roses, med somme hint av Van Halen og Mötley Crüe.

Mottaking

Albumet fekk generelt positive meldingar. På Metacritic, som gjev ein normert karakter opp til 100 basert på tilgjengelege meldingar frå ulike media, har albumet ein score på 70, basert på fem meldingar. 

I følgje Neil Yeung på Allmusic: «Det er eit slankt album på ni spor som ikkje dveler ved noko djupare enn basale ønsker eller enkle gleder. Ei morosam og bombastisk utgiving som speler på styrkane deira som teknisk dyktige, men utsvevande narrar i den britiske rockeverda. Songar som stikk seg fram er den monstrøse 'Motorheart', ein arenaimploderende ode til ein sexrobot; den rullande 'Nobody Can See Me Cry'; og den synthvaska grooveren 'Speed ​​​​of the Nite Time', ei fin tempoforandring for bandet som opplever at dei tar ei meir polert tilnærming til tilbedinga til 80-talet. Resten av settet avvik ikkje for mykje frå formelen: sjølv når sekkepipene dukkar opp på 'Welcome Tae Glasgae', består Motorheart av riff og falsettskrik designa for å gløyma verkelegheita og draumen om folkemengder fullpakka med headbanging, øl-gjennomvåte hedonistar som syng med på dei same songane.»

Innhald

Medverkande
Justin Hawkins – vokal
Dan Hawkins – gitar, korvokal
Frankie Poullain – bass, korvokal
Rufus Tiger Taylor – trommer, korvokal

Salslister

Kjelder

Musikkalbum frå 2021
The Darkness-album
Tinntråd

Tinntråd er ein metalltråd laga av tinn som blir nytta til tinntrådbroderi. Dette er eit gammalt samisk kunsthandverk. I mange delar av verda nyttar ein tråd av gull, sylv, koppar og bronse for å smykka klede, men tinntråd verker berre å ha blitt nytta til dette føremålet i Norden. Dei eldste funna ein kjenner er frå omlag 1000-talet.

Mellom 1850 og 1900 forsvann tinntrådbroderia nesten totalt fordi den utbreidde læstadianske vekkingsrørsla fordømte slikt utstyr. Tinntrådsløyden blei gjenoppliva på byrjinga av 1900-talet, særleg gjennom Andreas Wilks i Dikanäs.

Tinntråd blir tilverka i to steg, tråddraging følgd av tvinning. I dag er det mogleg å kjøpa ferdig tinntråd. Tråden kan brukast til broderi.

Tråddraging 

Tinntråd blir tilverka gjennom å dra tjukk tinntråd gjennom såkalla dragskiver av horn med stadig mindre hòl. Den tjukke tinntråden blei tidlegare laga gjennom å støypa tinnstenger i trepinnar der margen var fjerna, men i dag kjøper ein tinn som tjukk tråd med ein diameter på ca. 2 mm. Dragskivene blir leverte med fleire hòl i ulike storleikar, ofte oppimot 60 ulike storleikar. Tråden blir dratt gjennom stadig mindre hòl og blir derved strekt meir og meir til han blir så fin ein ønsker, ofte med diameter i området 0,25-0,5 mm.

Dragskivene blir som oftast laga av hornmateriale fordi dette materialet har ein viss elastisitet. Ein har prøvt å bruka skiver av metall, men dette gjev problem ettersom tråden lettare set seg fast i hola under draginga. Hola i dragskiva blir noko utvida på dei eine sida så dei blir litt koniske.

Tinn er ein ganske mjukt metall, men draginga blir helst utført i eit varmt miljø (25-30°C) for å få så gunstige tilhøve som mogleg fordi tinnet då er meor strekkbart enn ved lågare temperaturar. For eit godt treng ein bruka tinn av høg kvalitet. Ein unngår loddetinn eller tinn med eit visst blyinnhald.

For å gi tråden lengre haldbarheit og gje han meir glans blir det i dag ofte blanda 5-10 % sølv som legering med tinnet.

Tvinning 
Etter tråddraginga må tråden tvinnast. Dette gjer ein ved å legga tinntråden i ein spiral på ein innertråd ved hjelp av ein øyenstikker. Tidligere brukte ein sener som innertråd, men i dag kan ein også bruka tjukk sytråd. Til slutt skal tinntråden dekka heile den indre tråden.  

Innertråden bør ha omtrent same diameter som tinntråden, elles fell han lett av.

Tinntrådbroderi 
Ved brodering med tinntråd blir tråden sydd fast på underlaget med tynn sytråd eller nylontråd. Stinga må leggjast ganske tett og sytråden må strammast så hardt at han legg seg mellom spiralane i den spunne tinntråden og blir skjult.

Tinntrådbroderi blir brukt som dekorasjon på tradisjonelle klede og utstyr. Tinntråd kan også brukast i rein kunstnarisk samanheng. Rose-Marie Huuva, som er spesialist på tinntrådarbeid, har til dømes utforma store applikasjonar av klede med framtredande tinntrådinnslag.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tenntråd» frå ,  den 12. mai 2022. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Åke Bark og Kurt Kihlberg: Samesløyd, LT:s forlag, Stockholm, 1981, .

Duodji
Ting av metall
Trådarbeid
Guksi

Guksi (finsk kuksa, svensk kåsa) er ein type drikkekar som tradisjonelt er blitt laga av samar av utskorne kåter frå bjørk. Det er ei form for duodji, eller samisk kunsthandverk.

Kåten ein skal bruka får ei grovutforming og blir så omhyggeleg tørka for å hindra treet frå å sprekka. Deretter blir han utforma i tråd med lokal tradisjon. Bjørkekåteguksiar varer lengre enn dei som er laga av vanleg bjørkeved. Opphavleg blei desse kara brukt som personlege drikkekar, og ein vellaga guksi kunne vara eit heilt liv.

Guksiar blei tradisjonelt berre skylde med regnvatn og tørka med eit klede etter bruk. Ein bruker tradisjonelt ikkje såpe, sidan mange meiner dette vil skada guksien.

I dag har nye materiale som glas, keramikk og metall i stor grad fortrengd treguksien, og kåter kan vera vanskeleg å få tak i sidan dei sjeldan blir hausta i moderne skogsindustri. Guksiar kan framleis lagast som hobby eller som kunsthandverk.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Guksi» frå ,  den 12. mai 2022. 
 oppgav desse kjeldene: 
http://www.jonsbushcraft.com/Kuksa%20tutorial.htm

Bakgrunnsstoff 

 bushcrafter carving out of a piece of Oak Burl not using any power tools

Drikkekar
Duodji
Suovas

Suovas (nordsamisk og lulesamisk for 'røykt') eller soeves (sørsamisk) er lettsalta, kaldrøykt reinkjøt. Dette er ein konserveringsmetode som har vore brukt av samar i generasjonar. Framleis er røyking av reinkjøt ein konserveringsmetode som er aktuell blant samar, særleg blant reindriftssamar som er lange periodar i fjellet under enkle kår. 

Suovas blir laga ved at ein tørrsaltar og kaldrøyker kjøtet. Ein strør grovsalt over kjøtet og let det ligga i rundt eit døgn. Eventuelt kan det liggja same tid i 10 % saltlake. Røykinga blir gjerne gjort med seljeved, noko som gjev kjøtet ein mild røyksmak.

Produsentar  
Fleire samiske verksemder som vidareforedlar reinkjøt til ein større marknad. Lett kaldrøykt reinkjøt finst under fellesnamnet suovas som ein spesialitet. Suovas blei kåra til årets reinkjøtprodukt i 2017 av Innovasjon Norge.

Tilreiing 
Kjøtet kan skavast i tynne skiver og steikast lett i smør/margarin like før servering. Suovas har mange bruksområde. Det kan serverast med potet/potetmos eller berre med brød. Ein kan også ha det  i pitabrød, wraps og på pizza. Suovas blir ofta servert ved festivalar og liknande arrangement, i pitabrød med salat til.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Suovas» frå , og «Suovas» frå  den 13. mai 2022.  

Kjøtretter
Samisk kultur
Samiske ord og uttrykk
Fjellsamar

Fjellsamer er ei tidlegare nemning for samar som dreiv reindrift på snaufjell i delar av året. Dette var til forskjell frå skogsamar, som verka heile året i skogområde, og kystsamar, som verka kring kystane i Nord-Noreg og Kolahalvøya.

Historie 
Fjellsamar er nemnde i skattelister på 1500-talet. I 1585 skreiv lappfogden i Lule og Pite lappmarker, Olof Andersson Burman: «Men de andra som ingen fisk ränta förmältes i årliga längden kallas fjällappar, havande det namnet därav att de bo uppe i fjällen uti bergsskrevor, och komma till inga sjöar med mindre deras nabor granlapparna vele godvilligt efterlåta dem fiska med sig.» Granlappar var det gamle ordet for skogsamar.

Tidleg på 1600-talet kunne omgrepet fjällapp også brukast om samane som betalte skatt til både Sverige og Noreg, ettersom dei var aktive på fjellryggen mellom dei to landa, medan granlappar berre betalte skatt i Sverige.

I prestemeldingar frå 1670-åra som blei sende til Johannes Schefferus i Uppsala og fungerte som kjeldemateriale for verket Lapponia, finn ein den eldste meir detaljerte informasjonen om livet til fjellsamane. Samuel Rheen skreiv om korleis fjellsamane levde «allena under tjäll och pauluner, dem de föra vart de vilja, och uppslå dem där deras boskap kunna bekomma föda och bete» (modernisert staving). Fjellsamane var altså nomadar utan fast bustad. Rheen spesifiserer også at desse tjäll eller telta var av kalveskinn, og at rike fjellsamar også hadde et innertelt av blaggarn (linrottekstil).

I ei anna prestemelding skreiv Nicolaus Lundius at fjellsamane i Ume Lappmark reiste til marknadsplassen i Lycksele rundt trettandedag. For å koma dit måtte dei passera områda til granlapparna (skogsamane), og ba så om løyve til å jakte villreinen der og la tamreinen beita i skogane. Ifølge Lundius tok mange skogsamar inn ti fjellsamar, som fikk bli der til vårfrudagen.

Ifølgje Lundius hadde fjellsamane stor rikdom i form av både rein, sølv og kopar, i motsetning til dei fattige skogsamane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fjellsamar» frå , og «Fjällsamer» frå  den 13. mai 2022.  

Samar
Saamelaismuseo Siida

Siida er det samiske museet i Finland. Det ligg i Enare kommune i Finland. Museet omfattar også eit naturhistorisk informasjonssenter. 

Museet blei skipa i 1959 av den samiske foreininga Sámii Litto som Anára sámemusea (Enare samemuseum). Dette friluftsmuseet fekk sitt fyrste hus i 1960, og opna for publikum i 1963. Stiftinga Saamelaismuseosäätiö blei danna i 1986. Det nye museumsbygget, teikna av Juhani Pallasmaa, opna i 1998. 

Museet har også ansvar for samiske kulturminne andre stader i Finland. I Inari ligg også Det finske sametinget. Namnet «Siida» kjem frå den tradisjonelle samiske samfunnsorganiseringa siida.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Siida (museum)» frå ,  den 13. mai 2022.

Bakgrunnsstoff

Museum i Finland
Samiske museum
Friluftsmuseum i Finland
Enare
Skipingar i 1959
Joar Nango

Joar Nango () er ein norsk samisk kunstnar og arkitekt frå Alta.

Joar Nango er son av Nils-John Nango frå Masi. Han utdanna seg ved Nansenskolen på Lillehammer 1998–1999, på Asker Kunstskole i Oslo 1999–2001 og til arkitekt 2002–2008 på Noregs teknisk-naturvtskaplege universitet i Trondheim, som han gjekk ut frå i 2007. 
Han studerte også skulptur og biletkunst på Kunsthochschule Berlin-Weissensee 2005–2006.

Seinare busette Nango seg i Tromsø. Han var med på skipa arkitekturkollektivet FFB i 2010. Det blei nominert av Norsk Form til prisen for yngre arkitektar i 2012.

Verket til Nango tek for seg møte mellom kunst, design og arkitektur. Han har særleg fatta interesse for evna til improvisasjon og kreativitet som er knytt til nomadisme og uformelle konstruksjonar i nord.

Han deltok i documenta 14 i Aten og Kassel 2017 med installasjonen og performanceverket European Everything.

Offentlege verk i utval
 Fijfere, Vanás, Giedgi, eller Vril, Båt, Sten, bjørkekåter, gråstein, gammal trebåt, njalla, lyd, 2018, Giella förskola, Jokkmokk (saman med lydkunstnaren Anders Rimpi, fødd 1973)
 Girjegumpi, 2018, nomadisk konsturksjon med bibliotek og arkiv, vist i Harstad i 2018, vintermarknaden i Jokkmokk, National Museum of Canada, Festspelutstillinga i Bergen Kunsthall og stasjonert ved Samisk senter for samtidskunst i Karasjok.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Joar Nango» frå ,  den 13. mai 2022. 
 oppgav desse kjeldene: 
Om Joar Nango ved documenta 14
Om Joar Nango och Anders Rimpi  på Statens konstråds webbplats, 2018
21. desember – Joar Nango på www.kunstkritikk.se

Norske kunstnarar
Samiske kunstnarar
Norske arkitektar
Samiske arkitektar
Folk frå Alta
Stjernelue

Stjernelue eller firevindslue (nordsamisk čiehgahpir eller sávká) er ei tradisjonell samisk mannslue. Ho er kjenneteikna av ein fylt luepose med fire utstikkande spissar øvst, og har sylinderform nedst. Lueposen er fylt med dun, slik at spissane står ut som på ei stjerne.

Dette er ein type lue som har vore utbreidd blant samiske grupper i eit stort område.
Lua blei truleg utvikla av samar på Varangerhalvøya etter førebilde av luer brukte av russiske handelsreisande på byrjinga av 1800-talet. Opphavleg var lua fyrkanta, men spissane blei snart forlenga, litt ulikt på ulike hald. Frå kysten av Nordishavet spreidde lua seg og blei vanleg blant samar i Nord-Noreg og Finland. Ho blei ført til Karesuando og Jukkasjärvi i Nord-Sverige då samar frå Kautokeino flytta dit, men er seinare berre blitt brukt i Karesuando. 

Stjernelua kom i bruk i Karasjok rundt 1800–1850. Historisk har lua utvikla seg til ein høgare, meir markert brem. Spissande er også blitt meir markerte med tida.

Luene kan ha ulike grunnfargar, som raudt eller naturkvitt, men i dag er blått mest vanleg. Den vanlege Karasjok-lua er blå med raude og gule kantar.

Vinterlua har brem av mår- eller oterskinn, og har duskar på sida. Sommarlua er utan skinn eller duskar.

Karesuandovarianten er ei vinterlue som kan ha ei varmande pute fylt med reinhår eller dun på innsida. Dette er den einaste varianten av stjernelua som har skjerm.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «De fyra vindarnas mössa» frå ,  den 13. mai 2022.  

Hovudplagg
Samiske klede
Diskografien til Carole King

Diskografien til Carole King består av 17 studioalbum, fire konsertalbum, sju samlealbum, eit lydsporalbum og 33 singlar som artist. 

King har selt over 75 millionar plater verda over.

Album

Studioalbum

Konsertalbum

Samlealbum

Filmmusikkalbum

Singlar

Som soloartist

Samarbeid

Videoalbum

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carole King discography» frå ,  den 13. mai 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

King, Carole
Diskografi
Nansenfondet

Nansenfondet er eit norsk fond.  Det vart etablert i 1897, under leiing av Waldemar Christopher Brøgger og andre forskarar. Dei ynskte å  forsterke nasjonen Noreg si evne til vitskapleg forskning. Fondet fekk midlar ved diverse frivillige gåver, og premieobligasjonslån frå Stortinget på ein halv million kroner.

Før etableringa av Norges forskningsråd, etter andre verdskrigen, var Nansenfondet den viktigaste kjelda for pengepremiering innanfor norsk vitskap. Hovedprisen som Nansenfondet delar ut er Fridtjof Nansens belønning for fremragende forskning, med to underklasser:  Historisk-filosofisk (sidan 1903) og matematisk-naturvitenskapelig (sidan 1907).  I 1961 fikk vi Fridtjof Nansens belønning for yngre forskere; etter initiativ fra Norsk Varekrigsforsikringsfond. Denne prisen vart utdelt av Nansenfondet frå 1974.

Nansenfondet er tilknytta Det Norske Videnskaps-Akademi som og gir ei årleg Nansen minneforelesning.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nansenfondet» frå ,  den 13. mai 2022.

Bakgrunnsstoff
 Nansenfondet
 Det Norske Videnskaps-Akademi

Det Norske Videnskaps-Akademi
NM i symjing 2001

Noregsmeisterskapen i symjing 2001 vart avvikla på Hamar i Hedmark dagane frå 12. til 15. juli 2001. Meisterskapen omfatta 32 individuelle tevlingar og 6 stafettar, likt fordelt på menn og kvinner. 

Morten Nystrøm vart tildelt kongepokal for si tangering av den norske rekorden på 100 meter bryst, også Terrie Miller fekk kongepokal for prestasjonen i 100 meter bryst.

Menn

50 meter fri

100 meter fri

200 m fri

400 m fri

1500 m fri

50 meter rygg

100 m rygg

200 m rygg

50 meter bryst

100 m bryst

200 m bryst

50 meter butterfly

100 m butterfly

200 m butterfly

200 meter medley

400 m medley

Kvinner

50 meter fri

100 meter fri

200 m fri

400 m fri

800 m fri

50 meter rygg

100 m rygg

200 m rygg

50 meter bryst

100 m bryst

200 m bryst

50 meter butterfly

100 m butterfly

200 m butterfly

200 meter medley

400 m medley

Kjelder
Rogalands Avis 13. juli 2001
Dagsavisen 16. juli 2001

Noregsmeisterskap i 2001
Noregsmeisterskap i symjing
Idrettstilskipingar i Innlandet
Fonnes

Fonnes er ein tettstad, ei bygd i Austrheim kommune i Hordaland. Tettstaden vender mot nord ut Fensfjorden.
Ved nyår 2020 hadde 969 menneske 5953 Fonnes til adressse.

Tidlegare var her hermetikkfabrikk. I dag er næringslivet mykje vendt mot oljenæringa.

Kjelder
erikbolstad.no

Bygder i Vestland
Austrheim kommune
Foldøyna

Foldøyna er ei 1,11 km² vid øy i Suldal kommune i Rogaland. Øya har båtsamband med Ommundsholmen i nord og Jelsa i aust. Her er to matrikkelgardar, Breivik og Austbø. Sør på øya er Foldøy verneområde, eit sjøfuglreservat.

Folketalet var i 1910 på 94, hundreår seinare budde færre enn 20 menneske på øya.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Foldøyna» frå ,  den 14. mai 2022.  

Bygder i Rogaland
Suldal kommune