alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Flick of the Wrist

«Flick of the Wrist» er ein song av det britiske rockebandet Queen, gjeven ut som ei dobbel A-side med «Killer Queen». Han vart skriven av Freddie Mercury i 1974 for Sheer Heart Attack.

Bakgrunn
Freddie Mercury forklarte aldri om den ubehagelege personen i songen var basert på ein verkeleg person. Det har blitt spekulert i om teksten skildrar manageren Norman Sheffield, sidan songen «Death on Two Legs (Dedicated to...)», vart skriven året etter, og som det vart stadfesta handla om Sheffield og det Mercury meinte var urettvis handsaming av gruppa. Medan «Death on Two Legs (Dedicated to...)» vart skriven etter kontrakten til bandet med Sheffield og Trident Studios var over, vart «Flick of the Wrist» skriven og spelt inn midt under det vanskelege forholdet. Freddie Mercury syng oktav-vokal gjennom versa og refrenget består av eit kall- og svar-aprti mellom solovokalen og korvokalen. Då Brian May kom attende i studio etter å ha vore sju av hepatitt, hadde han ikkje høyrt songen før han spelte inn gitar og korvokal.

Albumversjonen
På albumet er «Flick of the Wrist» den midtre songen av ei rekkje på tre songar som glir over i kvarandre: «Tenement Funster», «Flick of the Wrist» og «Lily of the Valley». Kvar song vart spelt inn separat og seinare miksa i lag. Desse tre songane vart somme stader gjeve ut på singel i lag.

BBC Version
Den 16. oktober 1974 spelte Queen inn ei BBC-innspeling ved Maida Vale 4 Studios i London i England. Ein av songane var «Flick of the Wrist». Denne nytta delar av det originale akkompagnementet frå albumversjonen med ny vokal av Freddie Mercury og ein ny gitarsolo av Brian May, som er heilt annleis den på albumet.

Medverkande 
Freddie Mercury - solo- og korvokal, piano
Brian May - elektrisk gitar, korvokal
Roger Taylor - trommer, perkusjon, korvokal
John Deacon - bassgitar

Andre versjonar
Dream Theater spelte inn heile den tre songar lange suiten («Tenement Funster», «Flick of the Wrist» og «Lily of the Valley») for spesialutgåva av albumet Black Clouds & Silver Linings.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Flick of the Wrist» frå ,  den 10. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Tekst på den offisielle nettsida til Queen

Queen-songar
Singlar frå 1974
Songar skrivne av Freddie Mercury
Songar produserte av Roy Thomas Baker
EMI Records-singlar
Elektra Records-singlar
Hollywood Records-singlar
Songar frå 1974
Dream Theater-songar
Lily of the Valley

«Lily of the Valley» er ein song av det britiske rockebandet Queen frå det tredje studioalbumet deira Sheer Heart Attack i 1974. Mercury spelar piano og syng all vokal på «Lily of the Valley». Songen har ein referanse til «Seven Seas of Rhye» i linja «messenger from Seven Seas has flown to tell the King of Rhye he's lost his throne». «Lily of the Valley» vart gjeven ut på singel året etter 1975, men gjekk inn på listene noko stad. B-sida til singelen var «Keep Yourself Alive». Songen er ein av få langsame balladar på albumet.

Andre versjonar
Lily of the Valley vart spelt inn i 1980-åra av bandet Game Theory.

Songen vart spelt i lag med «Tenement Funster» og «Flick of the Wrist» av Dream Theater på bonusplata til albumet deira, Black Clouds & Silver Linings.

Medverkande 
Freddie Mercury - solo- og korvokal, piano
Brian May - elektrisk gitar
Roger Taylor - trommer
John Deacon - bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lily of the Valley (song)» frå ,  den 10. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Queen-songar
Songar frå 1974
Songar skrivne av Freddie Mercury
Rockeballadar
EMI Records-singlar
Elektra Records-singlar
Hollywood Records-singlar
Singlar frå 1975
Songar produserte av Roy Thomas Baker
In the Lap of the Gods... Revisited

«In the Lap of the Gods... Revisited» er ein song av det britiske rockebandet Queen, skriven av frontmannen Freddie Mercury. Han er den siste songen på albumet deira Sheer Heart Attack frå 1974. Han inneheld eit mektig anthem-aktig refreng og vert rekna som ein føregangar til «We Are the Champions». Songen finst òg på samlealbuma Deep Cuts, Volume 1 (1973-1976) og Queen Forever.

Sjølv om han har liknande namn som ein annan song frå same albumet, er det få likskapar mellom dei to.

Bakgrunn
Mercury var i eit forhold med Mary Austin, men hadde byrja å stille spørsmål ved den seksuelle legninga si tidleg til midten av 1970-åra. I desember 1974, då han vart spurt, «Så korleis er det å vere skeiv?» i eit intervju med New Musical Express, svarte han, «La oss ei det slik; det var gonger då eg var ung og grøn. Det er ein sak skulegutar går gjennom. Eg har min del av gutestrekar. Eg går ikkje inn i fleire detaljar enn det.» Homoseksuelle handingar mellom vaksne menn over 21 var blitt avkriminalisert i Storbritannia i 1967. Bandkollegaen Brian May har spelulert i om songen var Mercury sin måte å uttrykke frustrasjon om å ikkje kunne vere open homofil.

Musikalsk struktur
Byrjinga av songen er strukturert som ein ballade kring pianoet til Mercury, med bass og trommer, og langsamt glir det over eit tungt refreng dominert av elektrisk gitar og sungen med solovokal. Etter det første refrenget, går han over i eit rolegare andre vers, før han går over i eit kjent refreng (no sungen med korharmoniar) og dette vert repetert seks gonge til songen endar med eksplosjonsaktige lydar.

Konsertversjonar 
Songen vart nytta som avslutningslåt frå og med Sheer Heart Attack-turneen i 1974 fram til A Day at the Races-turneen i 1977. På desse konsertane vart det nytta spesialeffektar for å skape teateratmosfæren bandet ønskte. Røyk dekte scenen under det første refrenget og songen enda med pyroteknikk.  Ein forkorta versjon med gitararrangement var spelt på den siste turneen til bandet med Mercury i 1986.

I nyare tid spelte Queen songen med Adam Lambert i 2014. Songen var då del av ein medley med «Seven Seas of Rhye».

Konsertopptak 
Live at Wembley '86 / Live at Wembley Stadium (1992)
Hungarian Rhapsody: Queen Live in Budapest ’86 (2012)
Live at the Rainbow '74 (2014)
A Night at the Odeon – Hammersmith 1975 (2015)

Medverkande 
Freddie Mercury - solo- og korvokal, piano
Brian May - elektrisk gitar, korvokal
Roger Taylor - trommer, korvokal
John Deacon - bassgitar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «In the Lap of the Gods... Revisited» frå ,  den 10. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Queen-songar
Songar frå 1974
Songar skrivne av Freddie Mercury
Songar produserte av Roy Thomas Baker
Hardrock-balladar
Now I'm Here

«Now I'm Here» er ein song av det britiske rockebandet Queen. Det er den sjette songen på det tredje albumet deira, Sheer Heart Attack, han vart skriven av gitaristen Brian May, medan han var på sjukehus med hepatitt. Songen er kjend for dei harde riffa og vokalharmoniane. I Storbritannia nådde singelen 11. plassen då han kom ut i 1975. Songen vart ein populær konsertlåt, og vart spelt på så godt som alle konsertane deira frå seint 1974 til 1986.

Detaljar
Songen omhandlar dei gode minnene til May frå den amerikanske turneen til bandet, då dei var oppvarmingsband for Mott the Hoople, tidlegare i 1974. Mott the Hoople er nemnt spesifikt i teksten, Down in the city, just Hoople and me.

Songen vart gjeven ut i 1981 på samlealbumet Greatest Hits, og i 1997 på Queen Rocks. I mars 2005 sette magasinet Q «Now I'm Here» på 33. plassen på lista si over dei 100 beste gitarlåtane.

Konsertversjonar 
«Now I'm Here» var fast på setlista til Queen og vart spelt på alle konsertane frå 1974 til den siste turneen deira i 1986. Han vart først framført på Sheer Heart Attack-turneen i Manchester den 30. oktober 1974. Songen var første gongen der QUeen nytta delay på vokalen til Mercury. 

Under Sheer Heart Attack-turneen, song Mercury linja «Now I'm here» på den eine sida av scenen i mørkret og tørris, og nokre få takter seinare, song han igjen «Now I'm there», men då på andre sida av scnene, ein illusjon skapt av ein identisk kledd scenearbeidar. 

Brian May fortsette å spele songen som soloartist etter at Mercury døydde i 1991. Han vart nytta som opningslåt under Queen + Adam Lambert Tour 2014–2015.

Lister

Medverkande 
Freddie Mercury - solo- og korvokal, hammondorgel
Brian May - elektrisk gitar, piano, korvokal
Roger Taylor - trommer, korvokal
John Deacon - bassgitar

Konsertopptak 
Live Killers (1979)
Concerts for the People of Kampuchea (1979) (innspelt på julekonserten deira i Hammersmith Odeon i London)
Queen Rock Montreal (1981)
Queen on Fire - Live at the Bowl (1982)
Live at Wembley '86 / Live at Wembley Stadium (1986)
Hungarian Rhapsody: Queen Live in Budapest ’86 (1986)
The Freddie Mercury Tribute Concert (1992) (med Def Leppard og Brian May)
Live at the Brixton Academy (Brian May-album) (1993)
Live at the Rainbow '74 (2014)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Now I'm Here» frå ,  den 10. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell YouTube-video: original musikkvideo, Live at the Bowl (and reprise), Live at the Bowl: «Dragon Attack"/"Now I'm Here» (reprise)
 Tekst på den offisielle nettsida til Queen

Queen-songar
Singlar frå 1975
Songar skrivne av Brian May
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Songar produserte av Roy Thomas Baker
Songar om New York
EMI Records-singlar
Elektra Records-singlar
Hollywood Records-singlar
Songar frå 1974
Brekken

Brekken (sørsamisk Prahke) er ei fjellbygd 700 moh., nær svenskegrensa, i Røros kommune. Brekken ligg 35 km frå Røros og 40 km frå Funäsdalen i Sverige.

Brekken var tidligere kommunesenter for Brekken kommune. Kommunen vart skilt ut frå Røros kommune 1. januar 1925, og 1. januar 1964 vart han samanslegen med bergstaden Røros, Røros landsogn og Glåmos til Røros kommune.

Bygda har barnehage, skule (1-10), butikk, bensinstasjon, post, bank, ungdomshus, kyrkje og skistadion med klubbhus. Skysstasjon Skottgården ligg i bygda og historielaget driv eit bygdemuseum. Brekken flyplass vart åpna i august 2009.

Fjella i Brekken er lett tilgjengelige og gjev varierende turmuligheiter både sumar og vinter, gode fiskemuligheter og tilgang på sopp og multer. Sølendet naturreservat har eit rikt planteliv og 12 registrerte orkideartar. Fleire område er av interesse for botanikarar, geologar og ornitologar.

Tamneshalvøya, som har mange hytteområde, ligg nokre kilometer frå Brekken sentrum.

Bygder i Trøndelag
Geografi i Røros
Hornsherred

Hornsherred er ei halvøy som går frå sør mot nord i innlandet på Sjælland i Danmark, danna av dei sørgåande fjordane Roskilde Fjord på austsida og Isefjorden på vestsida. Den nordlege og største parten av halvøya høyrer til Frederikssund kommune, medan den syndre parten av halvøya høyrer til Lejre kommune. I perioden frå 1970 til 2006 var det tre kommunar på halvøya, Jægerspris, Skibby og Bramsnæs kommunar.

Halvøya har namnet etter det tidlegare Horns Herred på den nordlige parten av halvøya. Den søndre parten låg då i Voldborg Herred. Horns Herred vart ved kommunalreforma i 1970 til dei to kommunane Skibby og Jægerspris, som ved kommunalreforma i 2007 gjekk inn i Frederikssund Kommune.

Dansk geografi
Frederikssund kommune
Lejre kommune
Kulhuse

Kulhuse er eit lite tettbygd område med feriehus og 918 fastbuande heilt nord på halvøya Hornsherred  i Frederikssund kommune nord på Sjælland i Danmark.

Namnet Kulhuse har sin bakgrunn i at kong Christian 4. tilsette ein mann som var trekolbrennar til å halde oppsyn med utskipinga av tømmer frå staden. Det vart bygd eit hus, Kulhus («Kolhus»), for denne oppsynsmannen, og dette vart opphavet til namnet. For å få utnytta tømmeret frå den såkalla Nordskoven («Nordskogen») nord i Horns Herred på halvøya, hadde kong Christian 4. fastsett i 1633 at det skulle byggjast ei brygge på nordspissen av Hornsherred for utskiping av tømmer, ved og trekol, og det var utskipinga av dette som kolbrennaren skulle halde auge med.

Området mellom Kulhuse og Jægerspris er i dag militært øvingsområde for Jægersprislejren.

Byar i Region Hovedstaden
Vikingskipshuset

Vikingskipshuset, som òg vert kalla Vikingskipsmuseet i daglegtale, er eit kulturhistorisk museum på Bygdøy i Oslo. Museet høyrer inn under Kulturhistorisk museum som ligg til Universitetet i Oslo, og er eit spesialmuseum for dei skipa og det gravgodset som vart funne i gravhauger frå vikingtida i Østfold og Vestfold. Her er teke vare på  funn frå  Tune, frå Gokstadhaugen i Sandefjord, Oseberghaugen og Borrehaugane, både gjenstandar og dei tre skipa, som i vår tid har fått namna Tuneskipet, Gokstadskipet og Osebergskipet.

Utgravingane av desse gravhaugane vart gjort på slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet.  Skipa og det rikhaldige gravgodset vart teke hand om av Universitetets Oldsaksamling ved Universitetet i Oslo. Gokstadskipet og Osebergskipet måtte mellombels verte plassert i lite høvelege skur bak Universitetsbygningane, og spørsmålet om kvar og korleis dei skulle stillast ut permanent,  engasjerte mange. Leiaren av  Universitetets Oldsaksamling, professor  professor Gabriel Gustafson, meinte at ein bygning for vikingskipsfunna burde danne kjerna i eit stor arkeologisk museum på grannetomta til Norsk Folkemuseum på Bygdøy, og i 1916 gjorde Stortinget vedtak om å byggje eit vikingskipshus på Bygdøy som fyrste byggjesteg i realiseringa av ein slik plan. Ein arkitektkonkurranse vart utlyst og vunne av arkitekt  Arnstein Arneberg. Hallen for Osebergskipet vart bygd med løyvingar frå Stortinget, og  i 1926 kunne skipet flyttast frå skuret attom Universitetsbygningane i sentrum og ut i denne hallen. I 1932 var fløyene som skulle hyse Gokstadskipet og Tuneskipet ferdig, men den siste fløya for dei mange fine gjenstandane frå Oseberghaugen var ikkje ferdig før i 1957 på grunn av ei utsetting til å byrje med, og deretter som fylgje av krigen og den tyske okkupasjonen av Noreg under den andre verdskrigen i 1940-1945.

Vikingskipshuset har fått ei innvendig utforming som langt på veg kan karakteriserast som sakral. Arkitekturen vekker den kjensla i publikum som bør fylgje av at skipa og utstyret har vore plassert i gravhaugar. På sitt vis poengterer den arkitektoniske utforminga av utstillingshallane at utstillinga har å gjere med tru og sedvane i førkristen tid, ikkje utelukkande om skip og sjøfart.

Utvidingsplanar for museet
Statsbygg inviterte i 2015 til open konkurranse om planar for nytt vikingtidsmuseum på Bygdøy knytt til Vikingskipshuset. Vikingskipshuset er freda som ein del av Bygdøy kulturmiljø, og Riksantikvaren har difor vore rådgjevar i prosessen. Vinnar av konkurransen vart framlegget «Naust» av det danske arkitektfirmaet AART architects, som synar eit sirkelforma utbygg mellom to av fløyene på det som  riksantikvaren omtalar som «Arnstein Arnebergs ikoniske museumsbygning».

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
 Vikingskipshuset

Museum i Oslo
Arkeologiske museum i Noreg
Sjøfartsmuseum i Noreg
Vikingskip
Skipingar i 1926
1926 i Noreg
Museum skipa i 1920-åra
EM i fotball 2004

Europameisterskapen i fotball 2004 var den tolvte europameisterskapen i fotball for menn. Meisterskapen vart avvikla i Portugal i tida 12. juni til 4. juli 2004. Hellas vart europameister etter finalesiger 1-0 mot vertslandet Portugal. Dei 31 kampane vart spelt på ti arenaer i åtte byar; Aveiro, Braga, Coimbra, Faro-Loulé, Guimarães, Leiria, Lisboa og Porto. 50 land deltok i kvalifiseringa til meisterskapen.

Portugal tapte opningskampen mot Hellas, men vann likevel gruppe A. Gruppe C var den jamnaste med tre lag på fem poeng, Italia rauk ut med dårlegare målskilnad enn Sverige og Danmark. Med tre rake sigrar imponerte Tsjekkia mest av alle laga i gruppespelet.

I kvartfinalane feia Tsjekkia det danske laget av bana med 3-0 i målprotokollen. Både Portugal og Nederland gjekk vidare til semiifinale etter straffeskyting mot høvesvis England og Sverige. Portugal slo ut Frankrike med gjerrig spel og 1-0. Også i semifinalen mot Tsjekkia vann Hellas med 1-0, medan Portugal eliminerte Nederland etter ein 2-1-siger.

Milan Baroš frå Tsjekkia vart toppskårar i meisterskapen med sine fem nettkjenningar.

Gruppespelet 
 Alle tidene er norsk tid (UTC+1).

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

Sluttspelet

Kvartfinalar

Semifinalar

Finalen

 
Finalen fann stad på Estádio da Luz i Lisboa 4. juli 2004, framfor 62 865 tilskodarar. På sett og vis vart finalen mellom Portugal og Hellas ei reprise på opningskampen i meisterskapen mellom dei same to laga, som hadde enda med ein overraskande siger til Hellas med 2-1. I finalekampen vann Hellas med same siffera som i kvart- og semifinale; 1-0. Det einaste målet i oppgjeret kom etter 57. minutts spel, og vart ekspedert av den høgreiste spissen Angelos Kharisteas. Hellas stod dermed for den største overraskinga i noko fotballmeisterskap for menn. Laget skåra einast sju mål på dei seks kampane det spelte.

Hellas sitt vinnarlag bestod av: Antonios Nikopolidis, Georgios Seitaridis, Traianos Dellas, Michalis Kapsis, Panagiotis Fyssas, Angelos Basinas, Konstantinos Katsouranis, Thodoris Zagorakis, Stelios Giannakopoulos, Angelos Charisteas, Zisis Vryzas og Zisis Vryzas. Stylianos Venetidis erstatta Giannakopoulos i det 76. minutt og Dimitrios Papadopoulos kom inn i staden for Vryzas då det var ti minuttar att av kampen.

Portugal: Ricardo Pereira, Miguel Monteiro, Jorge Andrade, Ricardo Carvalho, Nuno Valente, Maniche, Costinha, Deco, Luís Figo, Pauleta og Cristiano Ronaldo. Utover i kampen tok etter tur både Monteiro, Costinha og Pauleta plass på benken, inn på bana kom høvesvis Paulo Ferreira, Rui Costa og Nuno Gomes. 

Markus Merk frå Tyskland dømde kampen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft 2004» frå ,  den 10. juni 2016.  
 

 
Europameisterskapar i fotball
Fotball i 2004
Pérgamos

Pérgamos (gresk Πέργαμoς, tyrkisk Beyarmudu)) er ein distriktsby på Kypros og ein lokalstyrd busetnad i distriktet Lárnaka i Republikken Kypros.

Etter den tyrkiske invasjonen i 1974 har det meste av busetnaden vore utanfor kontroll frå styresmaktene. Frå 1983 er den nordlege delen administrert av Den tyrkiske republikken Nord-Kypros som ein kommune i distriktet Gazimağusa.

Ved folketeljinga i 2011 hadde den delen av busetnaden som framleis er under kontroll av republikken Kypros 193 innbyggjarar. Den delen av busetnaden som er administrert av Nord-Kypros hadde i 2011 1 196 innbyggjarar, medan kommunen med same namn hadde 4 125 inbyggjarar, fordelt på busetnadene:
Beyarmudu (Pérgamos) (1 196 innbyggjarar)
Çayönü (Kalopsída) (660 innbyggjarar)
İncirli (Makrásyka) (384 innbyggjarar)
Köprülü (Koúklia) (192 innbyggjarar)
Türkmenköy (Kontéa) (782 innbyggjarar)
Güvercinlik (Akherítou) (911 innbyggjarar)

Referansar 

Pergamos
Pergamos
Pergamos
Åkersongar

Åkersongar (Acrocephalus agricola), er ein kjerrsongar som for tida er klassifisert i den nyleg skildra familien Acrocephalidae. Han hekkar hovudsakleg i temperert klima i Sentral-Asia, er flyttfugl som overvintrar grovt rekna i søraustlege Pakistan og i India.

Skildring 
Dette er ein brun til beigefarga songar med lysare underside, noko mindre enn slektningen som er vidt utbreidd  i Noreg, sivsongar. Fjørdrakta til åkersongaren er jamt farga utan strekar, bortsett frå den lyse augebrynstripa. Fjørene er utsett for slitasje og bleiking gjennom hekkesesongen. Kroppslengda er ca. 13 centimeter og han har ei vekt på mellom 8 og 11 gram.

Åkersongar hekkar i ei rekkje av hovudsakleg fuktige habitat, ofte ved innsjøar og elvar. Habitata i vinterkvarteret er både lågtliggande og i fjelldalar, gjerne fuktige område med høge vekstar av busker, sukkerrøyr, takrøyr, ris eller starr. Her lever dei av insekt, inkludert artar av fluger, vårfluger, døgnfluger, maur, augestikkarar og biller, dessutan meitemark. Åkersongarane kan sitje både høgt og lågt i vegetasjonar medan dei snappar byttet, og kan gå ned til vassflata for å ta insekt.

Dei har ein mjuk melodiøs song som ofte er etterlikningar av andre artar. Kall for varsling og kontakt er meir skarpe og harde. 

Ein vestleg bestand som lever litt inn i Europa hekkar  i vestlege Kasakhstan og vestover til sørlege Ukraina, Romania og Bulgaria. Desse fuglane overvintrar frå søraustre Iran til vestlege India. Elles finn ein arten i Sentral-Asia med overvintring på det indiske subkontinentet. Streiffuglar kjem sporadisk til Noreg, i perioden frå 2000 til 2015 var det rapportert i underkant av 20 observasjonar, dei fleste i Rogaland.  

Storleiken på den globale populasjonen er ikkje kjent, men er rekna som minkande. Den europeiske bestanden er estimer til i ligge mellom 1,4 og 2,6 millionar individ.

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kjerrsongarar
Fuglar i den palearktiske regionen
Fuglar i den orientalske regionen‎
Streiffuglar i Noreg
Willetsnipe

Willetsnipe (Tringa semipalmata) er ein stor vadefugl i snipefamilien med hekkeområde i sentrale Nord-Amerika og har overvintring langs amerikanske kystar sør til Chile og Uruguay.

Skildring 

Dette er den største Tringa-snipa, ho har ei kroppslengd på mellom 33 og 41 centimeter, og vekta kan variere så mykje som frå 175 til 375 gram.

Vaksne har blåleg, grå bein og eit langt, rett, mørk og kraftig nebb med blåskjær ved nebbrota. Kroppen er mørk gråbrun på oversida og lys under. Halen er kvit med eit mørkt band på slutten. Det karakteristiske svartkvite mønsteret på vengene er eit vanleg syn langs mange nordamerikanske kyststrender. Lætet er oftast eit 'kip-kip-kip', og fuglane kan opptre støyande.

Det finst ein vestleg og ein austleg underart. Den austlege hekkar frå Nova Scotia til Mexico og i Karibia. Dei overvintrar på den atlantiske kysten av Sør-Amerika. Den vestlege underarten hekkar ved ferskvatn på præriemyrar i det vestlege Nord-Amerika. Dei overvintrar på begge kystar, frå dei midtatlantiske USA-statar sørover til Brasil på atlanterhavskysten, og frå kysten av staten Oregon sørover til Peru og Chile på stillehavskysten.

Willetsnipa lagar reiret på bakken, vanlegvis på godt skjulte stadar med kort gras, ofte i koloniar. Desse fuglane beitar på mudderbankar eller på grunt vatn, søkjer, eller plukkar opp føde ved hjelp av synet. Dei et hovudsakleg insekt, krepsdyr og marine ormar, men òg noko planteføde.

Populasjonen fall kraftig på grunn av jakt på slutten av 1800-talet og tidleg på 1900-talet. Seinare har han auka og er no rekna som stabil. Ein trur det finst ca. 250 000 individ totalt av begge underartar. Arten er klassifisert som livskraftig av IUCN.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Willet» frå ,  den 11. juni 2016.  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Fuglar i den neotropiske regionen
Fuglar i den nearktiske regionen‎
Jakob N. Vik

Jakob Nilsson Vik () var ein norsk gardbrukar, meieristyrar og politikar frå Øystese i Hordaland. Han var sosialminister frå 1931 til 1933, og var stortingsrepresentant frå Hordaland i tida 1928 til 1945. Vik var medlem av Bondepartiet.

Vik utdanna seg ved Stend landbruksskule i Fana (1903) og Statens meieriskule i Brandbu (1906). Ved sidan av arbeidet som gardbrukar på farsgarden Vik i Kvam herad var han i åra 1906-13 og 1923-28 styrar av det lokale meieriet. Ei tid var han styreformann i Hardanger Meieribolag og styremedlem i Norske Melkeprodusenters Landsforbund.

Vik var medlem i Kvam heradsstyre frå 1919, ordførar 1922 til 1931. Frå 1928 representerte han Hordaland fylke og Stortinget, og vart attvald ved dei neste tre stortingsvala. Han var medlem i høvesvis Skog- og vassdragskomiteen, deretter i Finans- og tollkomiteen, Sosialkomiteen og Militærkomiteen. Våren 1931 vart Vik sett til å styre Sosialdepartementet i Kolstad-regjeringa, og heldt fram i posten då Jens Hundseid tok over som statsminister i mars 1932. Regjeringa vart felt eitt år seinare, og Vik tok på nytt sete i Stortinget. Han hadde stortingsplass til 1945.

Etter den tyske invasjonen i Noreg i april 1940 vart det ei samlingsregjering stabla på beina. Vik vart utnemnd til å representere Bondepartiet i regjeringa, men fekk ikkje bod om utnemninga før det var for seint å slutte seg til Nygaardsvold-regjeringa som var på flukt nordover i Noreg.

Vik døydde på Oppdal Turisthotel.

Bakgrunnsstoff
 disnorge
 

Norske sosialministrar
Statsrådar i Regjeringa Kolstad
Statsrådar i Regjeringa Hundseid
Senterpartistatsrådar
Stortingsrepresentantar 1928-1930
Stortingsrepresentantar 1931-1933
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar 1937-1945
Stortingsrepresentantar frå Sp
Stortingsrepresentantar for Hordaland
Ordførarar i Kvam
Sp-ordførarar i Hordaland
Folk frå Kvam