alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Children, Go Where I Send Thee

«Children, Go Where I Send Thee» er ein tradisjonell julesong kjend frå USA som er bygd opp som ei telleregle med kristent innhald. Han er også kjend som «Children, Go Where I Send You», «The Holy Baby», «Little Bitty Baby», «Born in Bethlehem» og andre variasjonar. 

Songen blir gjerne rekna som ein afroamerikansk variant av den engelske folkesongen «Come and I will sing you» (eller «Green grow the rushes, oh», «The Twelve Apostles», «Carol of the twelve numbers» og fleire), som er funnen i store delar av Nord-Amerika. Begge typane har Roud-nummeret 133.

Han er eit kjent nummer innan gospelmusikk, men er blitt framført i ei rekkje stilar. Blant musikarar som har spelt han inn er Mary Chapin Carpenter, Nina Simone, Natalie Merchant, The Weavers, The Kingston Trio, the Blind Boys of Alabama,  Peter, Paul and Mary, Mandisa, Johnny Cash, Mahalia Jackson, Tennessee Ernie Ford, Mormon Tabernacle Choir, Scala & Kolacny Brothers, Hall and Oates, REO Speedwagon og Nick Lowe.

Tekst
Songen finst i fleire variantar. Den under blei samla inn av Jean Ritchie ved ein afroamerikansk baptistskule i Kentucky.

Første vers:
Children, go where I send thee 
How shall I send thee?
I'm gonna send thee one-by-one
One for the little bitty baby
Wrapped in swaddling clothing
Lying in the manger
Born, born oh, born in Bethlehem.

Andre vers:
Children, go where I send thee
How shall I send thee?
I'm gonna send thee two-by-two
Two for Paul and Silas
One for the little bitty baby
Wrapped in swaddling clothing
Lying in the manger
Born, born oh, born in Bethlehem.

I dei neste versa blir det lagt til eitt nytt tal før ein tel nedover att:
Three-by-three: Three for the three men riding...
Four-by-four: Four for the four that were knocking at the door.... 
Five-by-five: Five for the Five that came back alive....
Six-by-six: Six for the six that never got fixed.... 
Seven-by-seven: Seven for the seven that all went to Heaven
Eight-by-eight: Eight for the eight that stood at the gate....
Nine-by-nine: Nine for the nine that stood in the line....
Ten-by-ten: Ten for the Ten Commandments....
Eleven-by-eleven: Eleven for the eleven deriders....
Twelve-by-twelve: Twelve for the Twelve Apostles.

Kjelder

Add: Children, go where I send thee, joe-offer.com
Search the Roud Folksong Index 
Children, Go Where I Send Thee, hymnsandcarolsofchristmas.com

Denne artikkelen bygger på «Children, Go Where I Send Thee» frå ,  den 13. desember 2013.

Bakgrunnsstoff
Children Go Where I send Thee, from Family Christmas Online™
Noter og tekst ved joe-offer.com

USA-amerikanske folkeviser
Afroamerikansk musikk
USA-amerikanske julesongar
Engelskspråklege julesongar
Reglesongar
Marin grense

Marin grense, forkorta MG, er det høgaste nivået havet har hatt på ein stad etter at det vart fritt for is ved slutten av siste istida. Ho vert avgjort ved høgda av strandhakk, strandlinjer og breelvdelta, ofte med restar etter marine dyr.

Årsaka til at havet stod høgare ved slutten av istida er at heile landplata vart pressa ned ved vekta av ismassane. Straks isen smelta frå kystområda, rykte havet inn. Den beste landbruksjorda i Noreg er sand- og leiravleiringar danna under den marinen grensa.

Regional variasjon 
Landhevinga var størst der der isdekket var tjukkast, men grensa i innlandet ligg ofte lågare enn ein skulle vente fordi området vart isfritt først etter at landhevinga hadde kome godt i gang. På kartet kan ein trekkje linjer gjennom stader med same verdi for den marinen grense, og resultatet for Skandinavia er ei rekkje kurvar omkring eit hevningssentrum i nordre delar av Bottenvika. Her ligg grensa på nesten 290 meter over dagens havnivå, medan den er 221 meter i Skådalen ved Oslo (den høgaste målte MG i landet) og nær 0 langs kysten ved Jæren, Lista og i Danmark. Etter at havet nådde det maksimale nivået sitt og isen smelta etter siste istida, heva landa seg særs raskt; for Oslo-området kan stranda ha falle så mykje som 10 meter per 100 år den første tida

Sjå òg
 strandforskyvingskurve

Kjelder 
Marin grense. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 1. desember 2013 frå http://snl.no/marin_grense.

Den siste istida
Geomorfologi
Fikentre

Fikentre (Ficus carica) er eit tre i fikenslekta som er kjent for frukta fiken. Fikentre blir særleg dyrka i middelhavsland og andre område med middelhavsklima. Treet blomstrar tre gonger i året og kan bli 5-6 meter høgt. 

Fikenar er dropeforma med små frø, og kan etast heile. Dyrkinga har vore kjent sidan oldtida, og fikenbladet er kjend for å ha dekt til kjønnsorgana til Adam og Eva i mange kunstnariske framstillingar.

Bakgrunnsstoff 

Morbærfamilien
Plantar i middelhavsområdet
Astrolabebreen

Astrolabebreen er ein isbre 6,5 km brei og 16 km lang, som flyt nord-nordaust frå innlandsisen og som endar ved kysten i ei kjend tunge ved austsida av Archipel de Pointe Géologie. Han vart oppdaga i 1840 av den franske ekspedisjonen under kaptein Jules Dumont d'Urville, sjølv om det ikkje vart nedteikna nokre brear på kartet til d'Urville over denne kysten. Isbreen vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operasjon Highjump i januar 1947. Han vart kartlagt av Den franske antarktisekspedisjonen i 1949–51, og kalla opp etter flaggskipet til d'Urville, «Astrolabe».

Astrolabe bretunge er ein markant bretunge kring 4,5 km brei og 6,5 km lang som strekkjer seg nordaust frå Astrolabebreen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Astrolabe Glacier» frå ,  den 13. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
}}

Isbrear i Adélie Land
Barrébreen

Barrébreen er ein kanalisbre kring 5 nautiske mil brei and 5 nautiske mil lang, som flyt nord frå innlandsisen til kysten like aust for Cape Pepin. Han vart skissert frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Michel Barré, leiaren for Den franske antarktisekspedisjonen som overvintra i 1951–52 i Antarktis og som undersøkte kysten heilt vest til denne breen.

Kjelder 

Isbrear i Adélie Land
Sot

Sot er forbrenningsrestar som vert danna  når det er  overskott av karbon (brensel) i forhold til oksygen (luft). Sot består 80-90 % av i hovudsak amorft karbon, resten er  hydrogen.
Sot vert danna gjennom ein prosess i fleire steg. Fyrst skjer det ein nedbryting av brenselet til alkyner. Desse vert polymerisert til polyaromatiserte hydrokarboner (PAH). Deretter kondenserer partiklane og mister ytterlegare hydrogen, for til slutt å bli agglomerert til sotpartiklar.
Det finst fleire grensverdiar for den tilatna mengde sot, både når det gjeld avgass-utslepp og konsentrasjon i lufta. EU-direktiv har definert grenseverdien for sot i lufta til 50 µg/m3.

Karbon
Andreas Zingerle

Andreas Zingerle () er ein italiensk tidlegare skiskyttar frå Antholz. Han vart verdsmeister på 20 km under VM 1993 i Borovets i Bulgaria, og tok elles to VM-gull i stafett; 1990 og 1993.

Aktiv
Zingerle opplevde eit førebels høgdepunkt under Vinter-OL 1988 i Calgary, der han fekk ein bronse med Italia sitt lag på 4 x 7,5 km stafett. To år seinare vann Italia VM-stafetten med Zingerle, Wilfried Pallhuber, Pieralberto Carrara og Johann Passler på laget. Dei same fire skiskyttarane gjentok bragda under VM i skiskyting 1993, ein meisterskap der Zingerle toppa karrieren med å verte verdsmeister på 20 km.

I sin beste sesong i verdscupen i skiskyting, 1990/91, kom Zingerle samanlagt på tredjeplass. Han la opp i 1995.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM i skiskyting 1982 i Minsk: Nr 12 på 10 km
VM i skiskyting 1983 i Antholz: Nr 9 på 20 km
Vinter-OL 1984 i Sarajevo: Nr 9 på 20 km
VM i skiskyting 1985 i Ruhpolding: Nr 9 på 10 km
VM i skiskyting 1986 i Oslo: Nr 9 på 20 km
VM i skiskyting 1987 i Lake Placid: Nr 11 på 20 km 
Vinter-OL 1988 i Calgary: Bronsemedalje i stafett, nr 14 på 10 km
VM i skiskyting 1989 i Feistritz: Nr 5 på 20 km
VM i skiskyting 1990 i Kontiolax og Minsk: Gullmedalje i stafett, nr 5 på 20 km
VM i skiskyting 1991 i Lahtis: Nr 4 på 10 km
Vinter-OL 1992 i Albertville: Nr 7 på 20 km
VM i skiskyting 1993 i Borovets: Gullmedalje på 20 km og stafett
Vinter-OL 1994 i Lillehammer: Nr 6 på 20 km

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Italienske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under vinter-OL 1984
Skiskyttarar under vinter-OL 1984
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Italienske deltakarar under vinter-OL 1988
Skiskyttarar under vinter-OL 1988
Italienske deltakarar under vinter-OL 1992
Skiskyttarar under vinter-OL 1992
Italienske deltakarar under vinter-OL 1994
Skiskyttarar under vinter-OL 1994
Johann Passler

Johann Passler () er ein italiensk tidlegare skiskyttar frå Antholz. Han vart verdsmeister med Italia sine stafettlag i 1990 og 1993. Individuelt vann han to bronsemedaljar; fyrst på 10 km i VM 1985 og så på 20 km under vinter-OL i Calgary i 1988.

Aktiv
Passler fekk sitt internasjonale gjennombrot då han under VM i skiskyting 1985 erobra bronsemedaljen på 10 km, slått einast av av verdsmeister Frank-Peter Roetsch og av norske Eirik Kvalfoss. Tre år seinare, under dei olympiske vinterleikane i Calgary i 1988 tok han to bronsemedaljar, fyrst på 20 km og så på stafetten. Same sesongen enda han på tredjeplassen i verdscupen i skiskyting. Passler vann tre sigrar i individuelle verdscuprenn.

Italia sitt stafettlag, beståande av Wilfried Pallhuber, Pieralberto Carrara, Andreas Zingerle og Passler, overraska stort under VM 1990. Meisterskapen vart avslutta i finske Kontiolahti, der dei fire italienarane vann landets fyrste gullmedalje i stafettøvinga. Dei same fire utøvarane kopierte prestasjonen tre år seinare, då det under VM i skiskyting 1993 også vart gull på 4 x 7,5 km stafett.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM i skiskyting 1982 i Minsk: Nr 5 i stafett
VM i skiskyting 1983 i Antholz: Nr 6 på 10 km
Vinter-OL 1984 i Sarajevo: Nr 5 i stafett
VM i skiskyting 1985 i Ruhpolding: Bronsemedalje på 10 km
VM i skiskyting 1986 i Oslo: Nr 4 på 10 km
Vinter-OL 1988 i Calgary: Bronsemedalje på 20 km og i stafett
VM i skiskyting 1989 i Feistritz: Nr 4 på 10 km
VM i skiskyting 1990 i Kontiolahti: Gullmedalje på stafetten
Vinter-OL 1992 i Albertville: Nr 7 på 20 km
VM i skiskyting 1993 i Borovets: Gullmedalje på stafetten, nr 11 på 10 km
Vinter-OL 1994 i Lillehammer: Nr 13 på 10 km

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Italienske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under vinter-OL 1984
Skiskyttarar under vinter-OL 1984
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Italienske deltakarar under vinter-OL 1988
Skiskyttarar under vinter-OL 1988
Italienske deltakarar under vinter-OL 1992
Skiskyttarar under vinter-OL 1992
Italienske deltakarar under vinter-OL 1994
Skiskyttarar under vinter-OL 1994
Ada Lovelace

Augusta Ada Byron King, grevinne av Lovelace () var ein engelsk matematikar og datapionér. Ho er blitt kalla den første programmeraren ettersom ho skreiv eit program for Charles Babbage sin digitale teljemaskin (computer).

Bakgrunn og familie

Ada var fødd i London som dotter av den kjende diktaren Lord Byron og Anna Isabel Milbanke, ei velutdanna og sjølvstendig kvinne. Foreldra var gifte ei kort tid då Ada vart fødd, men skilte lag kort tid seinare. Lord Byron forlét England og møtte aldri dotter si att. Augusta Ada var kalla opp etter halvsystera til Byron, Augusta Leigh.

I 1835 gifta Ada Byron seg med baronen William King, som blei utnemnd til earl i 1838. Ho blei då grevinne av Lovelace. Dei hadde tre barn: Byron, fødd 12. mai 1836, Annabella (Lady Anne Blunt), fødd 22. september 1837, og Ralph Gordon, fødd 2. juli 1839. Dei siste åra av livet var Lovelace plaga av sjukdom, og ho døydde berre 38 år gammal.

Virke
Ada Lovelace fekk den omfattande utdanninga si gjennom huslærarar og sjølvstudium. Matematikkprofessoren Augustus De Morgan ved Universitetet i London rådgav henne i vidarekomne studiar. På denne tida var universiteta stengd for kvinner.

Ada fekk hjelp og støtte av den samtidig vitskapskvinna Mary Somerville, og det var gjennom henne at ho på 1830-talet fekk høyra om dei «analytiske maskinane» til Charles Babbage. I 1843 omsette ho ein artikkel om maskinen hans skriven av Luigi Federico Menabrea, «Notions sur la machine analytique de Charles Babbage». I sin artikkel kom ho med detaljerte merknader til teksten, mellom anna skildra ho korleis den tenkte maskinen kunne programmerast til å rekna ut Bernoulli-tal. Ho føreslo også at ein slik «computer» ville kunna skapa musikk og grafikk, og brukast til fleire praktiske og vitskaplege føremål.

Ada Lovelace brevveksla med Charles Babbage over lang tid. Ho var også i kontakt med David Brewster, Charles Wheatstone, Charles Dickens og Michael Faraday.

Ettermæle

Ettertida har tilkjend Ada Lovelace ein viktig plass i datahistoria. I 1979 byrja det amerikanske forsvaret utvikla eit nytt programmeringsspråk for å gje instruksar til datamaskinar. Resultatet var programmeringsspråket Ada, kalla opp etter Ada Lovelace.

Kjelder

Lovelace, Ada King, countess of.  (2011). Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite.  Chicago: Encyclopædia Britannica.
Ada Byron, Lady Lovelace, Biographies of Women Mathematicians, agnesscott.edu.

Delar av denne artikkelen bygger på «Ada Lovelace» frå ,  den 13. desember 2013.

Bakgrunnsstoff

Engelske vitskapsfolk
Datapionerar
Folk frå London
Britiske adelsfolk
Commandant Charcotbreen

Commandant Charcotbreen er ein markant isbre kring 3 nautiske mil brei and 12 nautiske mil lang, som flyt nord-nordvest frå innlandsisen til enden inst i Victor Bay. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47. Den franske antarktisekspedisjonen, 1950–1952, under Mario Marret, køyrde slede vestover langs kysten til Victor Bay, like aust for denne breen i desember 1952, og vart namngjeven av dei etter polarskuta «Commandant Charcot» som transporterte den franske ekspedisjonen til området, 1948–1952.

Kjelder 

Isbrear i Adélie Land
Cake to Bake

«Cake to Bake» (engelsk for Kake å bake) er ein song skriven av Guntis Veilands. Sidan 2. desember 2013 var songen tilgjengeleg på Internett, framført av ein ukjend songar. «Cake to Bake» var eit av bidraga i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.

Kjelder

 
 
 

Dziesma 2014-songar
Songar skrivne av Guntis Veilands
Eurovision Song Contest 2014-songar
Latviske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Breathe Slow

«Breathe Slow» (engelsk for Pust sakte) er ein song frå 2014 skriven av Edgars Viļums og Anete Volmane.

«Breathe Slow» var eit av bidraga i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.

Kjelder
 
 
 

Dziesma 2014-songar
Songar skrivne av Edgars Viļums
Songar skrivne av Anete Volmane
Engelskspråklege songar
I Need A Soul-Twin

«I Need A Soul-Twin» er ein som var tilgjengeleg på Internett 2. desember 2013. Songen er skriven av Mārtiņš Kits.

Eurovision

Dziesma 2014
«I Need A Soul-Twin» var eit av bidraga i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.

Kjelder
 
 
 

Latviske songar
Dziesma 2014-songar
Songar skrivne av Mārtiņš Kits
Engelskspråklege songar
What If It Was

«What If It Was» (engelsk for Kva om det var) er ein song frå 2014. Sidan 2. desember 2013 har songen vore tilgjengeleg på Internett, framført av ein ukjend songar. Songen er skriven av Rolands Ūdris.

«What If It Was» var eit av bidraga i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.

Kjelder
 
 
 

Dziesma 2014-songar
Songar skrivne av Rolands Ūdris
Dejo tā

«Dejo tā» er ein song av dei latviske songarane DJ Dween og Sabīne Berezina frå 2014. Songen er skriven av Kaspars Dvinskis og Sabīne Berezina.

«Dejo tā» var eit av bidraga i den fyrste semifinalen i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.

Kjelder
 
 
 
 

Dziesma 2014-songar
Sabīne Berezina-songar
Songar skrivne av Kaspars Dvinskis
Songar skrivne av Sabīne Berezina
Take Away

«Take Away» er ein song som var eit av bidraga i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Frå 2. desember 2013 var songen tilgjengeleg på Internett. Songen er skriven av Tomass Kleins og Guntars Račs.

Kjelder
 
 
 

Songar frå 2014
Latviske songar
Dziesma 2014-songar
Songar skrivne av Tomass Kleins
Songar skrivne av Guntars Račs
Engelskspråklege songar
Sabayon

Sabayon eller sauce sabayonne, også kalla fransk eggedosis, er ein fransk saus som byggjer på den italienske desserten zabaione. I utgangspunktet er han laga av eggeplomme og kvitvin og smaksett med sukker eller salt. Ein piskar eggeplomma og væska, som også kan vera vatn, over vassbad.

Sabayon kan lagast likt zabaione og serverast som ein dessert. Det kan serverast med bær, frukt eller bakverk.
Ofte kan ein tilsetja litt sitronsaft, vanilje eller krydder som kanel eller anis.

Sabayon som ikkje er søt kan brukast som saus til fisk og skaldyr.

Kjelder

What is sabayon?, cookthink.com
Sabayon, ibiblio.org

Bakgrunnsstoff
Oppskrifter
Sauce sabayonne , smag-behag.dk
Le sabayon au champagne, yves.huot-marchand.pagesperso-orange.fr

«Appelsinsabayonne med lune skogsbær» , gilde.no
Jennys fristelse, nrk.no
APPLE CAKE WITH SABAYONNE , Sons of Norway (sofn.com)
Dessertsausar
Fransk mat
Eggeretter
Running

«Running» (engelsk for 'Springing') er ein song framført av den amerikansk-ungarske songaren András Kállay-Saunders frå 2014. Songen vart skriven av András Kállay-Saunders, Krisztián Szakos og István Tabár. «Running» var vinnarbidraget i A Dal 2014, den ungarske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark, og fekk dermed representere landet i tevlinga.

Kjelder

 

A Dal 2014-songar
András Kállay-Saunders-songar
Songar skrivne av András Kállay-Saunders
Songar skrivne av Krisztián Szakos
Songar skrivne av István Tabár
Eurovision Song Contest 2014-songar
Ungarske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Françaisbreen

Françaisbreen er ein isbre i Antarktis som er 4 nautiske mil brei og 12 nautiske mil lang. Breen flyt nord-nordaust frå innlandsisen til kysten av Antarktis like vest for Ravin Bay. Sjølv om ingen isbrear vart nemnde av kaptein Jules Dumont d'Urville på karta hans av denne kysten, er han nært knytt hans «Baie des Ravins» og skildringa av ei vik på kysten nær munningen av denne breen og dette indikerer at han først vart sett av Den franske antarktisekspedisjonen, 1837–40. I løpet av desember 1912 slo medlemmar av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (AAE) leir i fjellsida like aust for breen, men dei refererte ikkje til breen i AAE-rapportar, sjølv om breen var godt synleg mot nordvest. Han vart skissert frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47. Den franske antarktisekspedisjonen under Mario Marret i 1952–53 drog med slede vest på isen til isklippene like aust for breen. Han vart kalla opp etter «Français», ekspedisjonsskipet til Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under dr. Jean-Baptiste Charcot.

Kjelder

Isbrear i Adélie Land
Liotardbreen

Liotardbreen er ein kanalisbre kring 3 nautiske mil (6 km) brei and 6 nautiske mil (11 km) lang, som flyt nord-nordaust frå innlandsisen og endar i ei lita tunge kring 4 nautiske mil (7 km) vest for Helene Island. Han vart skissert ned frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Andre-Frank Liotard, leiaren for Den franske antarktisekspedisjonen i 1949-51, som fullførte den første kartlegginga av kysten så langt vest som til denne breen.

Kjelder

Isbrear i Adélie Land
Marretbreen

Marretbreen er ein kanalisbre kring 4 nautiske mil (7 km) brei and 4 nautiske mil (7 km) lang, som flyt nordaust frå innlandsisen til kysten like aust for Cap Robert. Han vart skissert ned frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Mario Marret, leiaren for Den franske antarktisekspedisjonen i 1952-5, som rekognoserte kysten fram til vestsida av Victor Bay.

Kjelder

Isbrear i Adélie Land
Elmaradt pillanatok

«Elmaradt pillanatok» (ungarsk for Tapte augeblink) er ein song av den ungarske songaren Bálint Gájer, som vil verte gjeven ut i 2014. Songen er skriven av Áron Romhányi, Bálint Gájer og Tamás Orbán.

Eurovision

A Dal 2014
«Elmaradt pillanatok» er eit av bidraga i A Dal 2014, den ungarske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 2014
Ungarske songar
A Dal 2014-songar
Bálint Gájer-songar
Songar skrivne av Áron Romhányi
Songar skrivne av Bálint Gájer
Songar skrivne av Tamás Orbán
Ungarskspråklege songar
Miért ne higgyem

«Miért ne higgyem» (ungarsk for Kvifor ikkje tru) er ein song av den ungarske musikkgruppa Belmondo frå 2014. Songen er skriven av Zoltán Czutor.

«Miért ne higgyem» var eit av bidraga i A Dal 2014, den ungarske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.

Kjelder
 

A Dal 2014-songar
Belmondo-songar
Songar skrivne av Zoltán Czutor
Zeleebreen

Zeleebreen er ein isbre kring 5 km brei og 10 km lang, som flyt nord-nordvest frå innlandsisen langs vestsida av Lacroix Nunatak og endar i ei kjend tunge på vestsida av Port Martin. Han vart truleg oppdaga i 1840 av den franske ekspedisjonen under kaptein Jules Dumont d'Urville, sjølv om ingen isbrear vart nemnde på kartet til d'Urville av denne kysten. Han vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47. Han vart kartlagt av Den franske antarktisekspedisjonen under Liotard, 1949-51, og kalla opp etter «Zelee», korvetten som segla med flaggskipet til d'Urville, «Astrolabe».

Tilknytt til isbreen er Zelee bretunge , ein 11 km lang bretunge som er kring 3 km brei. Han strekkjer seg ut i sjøen frå Zeleebreen. Han vart skissert ned frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47.

Kjelder

Isbrear i Adélie Land
Christensenbreen

Christensenbreen er ein isbre som flyt til sørkysten av Bouvetøya, 1 nautisk mil aust for Catoodden. Han vart først kartlagt i 1898 av den tyske ekspedisjonen under Carl Chun, og kartlagt på ny i desember 1927 av ein norsk ekspedisjon under kaptein Harald Horntvedt. Han vart namngjeve av Horntvedt etter Lars Christensen, som finansierte ekspedisjonen.

Kjelder 

Isbrear i Bouvetøya
Horntvedtbreen

Horntvedtbreen er ein liten isbre som flyt til nordkysten av Bouvetøya, like aust for Kapp Circoncision. Han vart først kartlagd i 1898 av den tyske ekspedisjonen under Carl Chun, og kartlagd på ny i desember 1927 av ein norsk ekspedisjon som namngav han etter Harald Horntvedt, kapteinen på ekspedisjonsskipet «Norvegia».

Kjelder

Isbrear i Bouvetøya
Stader på Bouvetøya kalla opp etter nordmenn
We All

«We All» er ein song av den ungarske musikkgruppa Bogi frå 2014. Songen er skriven av Zoltán Tóth G. og Péter Halász.

«We All» var eit av bidraga i A Dal 2014, den ungarske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.

Kjelder
 

A Dal 2014-songar
Bogi-songar
Songar skrivne av Zoltán Tóth G.
Songar skrivne av Péter Halász
Posadowskybreen

Posadowskybreen er ein isbre som flyt til nordkysten av Bouvetøya, 1 nautisk mil (1,9 km) aust for Kapp Circoncision. Han vart først kartlagt og vart namngjeven av Gauss-ekspedisjonen under Erich von Drygalski, som vitja øya i februar 1902.

Posadowskybreen vart kalla opp etter grev Arthur von Posadowsky-Wehner, innariksminster i Det tyske riket, som var avgjerande i å få statleg støtte til ekspedisjonen.

Kjelder

Isbrear i Bouvetøya
Blaiklockbreen

Blaiklockbreen er ein isbre 16 nautiske mil lang, som flyt nord frå Turnpike Bluff, så nordvest til Mount Provender og Mount Lowe vest i Shackletonkjeda. Han vart først kartlagt i 1957 under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (CTAE), og kalla opp etter Kenneth V. Blaiklock, leiaren for ei fremre gruppe under CTAE i 1955–56 og landmålar med gruppa som kryssa polen i 1956–58.

Kjelder 

Isbrear i Coats Land