alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
I Love You Because

«I Love You Because» er ein song frå 1949 skriven og spelt inn av Leon Payne. Songen har blitt spelt av mange artistar gjennom åra, mellom andre hitversjonar av Al Martino i 1963 og Jim Reeves i 1964.

Leon Payne-versjonen
Originalversjonen til Leon Payne frå 1949 nådde fjerdeplassen på Billboard Country & Western Best Seller-lista og låg to veker på toppen av Country & Western Disk Jockey List, totalt 32 veker på lista.  «I Love You Because» var den einaste songen til Payne som nådde couintrylista.

Al Martino-versjonen

I 1963 gav Al Martino ut den mest suksessrike versjonen av songen og nådde tredjeplassen på Billboard Hot 100-lista og nådde toppen av Middle-Road-lista (eller Easy Listening) for to veker i mai det året.

Jim Reeves-versjonen
I 1964 spelte den amerikanske countrysongaren Jim Reeves inn songen og nådde femteplassen i Storbritannia og heilt til topps i Noreg. I 1976 vart songen tittelsporet på eit posthumt album av Jim Reeves, som nådde 24. plassen på den amerikanske countrylista. Singelversjonen nådde 54. plassen i USA det året.

Lister

Vekeslister

Andre versjonar
I 1950 spelte Ernest Tubb og Clyde Moody inn kvar sin versjon av songen, og begge gjekk inn på topp 10 på Country & Western-lista. 
Ein versjon av Johnny Cash nådde 20. plassen på singellista i 1960. 
Carl Smith-versjonen nådde 14. plassen i 1969.
I 1983 fekk Roger Whittaker ein liten hit på countrylista med songen.
Andre artistar som har spelt inn songen er Elvis Presley, Hank Locklin, Matt Monro, Slim Whitman, Jerry Lee Lewis, George Jones, Willie Nelson, Jean Shepard, Harry James og Ray Price. Presley-innspelinga er frå 1954 og er ei av dei tidlegare innspelingane hans som vart gjeven ut av RCA Records i levetida hans (tidlegare demoar og andre spor vart gjevne ut etter han døydde i 1977).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Love You Because (song)» frå ,  den 29. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1949
Singlar frå 1963
Songar skrivne av Leon Payne
Al Martino-songar
Johnny Cash-songar
Carl Smith-songar
Jim Reeves-songar
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Ernest Tubb-songar
Leon Payne-songar
Elvis Presley-songar
Roger Whittaker-songar
Jerry Lee Lewis-songar
George Jones-songar
Willie Nelson-songar
Ray Price-songar
Nummer-ein-singlar i Irland
Songar på toppen av VG-lista
Just Because av Nelstone's Hawaiians

«Just Because» er ein song skriven av  Joe Shelton, Sydney Robin og Bob Shelton og opphavleg spelt inn av Nelstone's Hawaiians (Hubert Nelson og James D. Touchstone) i 1929 og seinare av The Shelton Brothers i 1933. Som kjelder seier at Sydney Robin skreiv songen aleine og at dei to Shelton-brørne la til namnet sitt då dei spelte han inn.

Andre versjonar
Songen har blitt spelt mange gonger, særleg etter Shelton Brothers-innspelinga. I 1933 gav RCA Victor ut ein versjon av songen av The Lonestar Cowboys. Nelstone's Hawaiians Victor V40273 (1929)

Songen har òg blitt spelt inn av Frankie Yankovic i ei innspeling som kom ut i 1948.

Elvis Presley spelte inn songen 10. september 1954 i Sun Studios. Songen vart aldri gjeven ut på Sun og kom med på debutalbumet hans, Elvis Presley, etter at han fekk kontrakt med RCA. Paul McCartney spelte inn songen seinare i ein liknande stil som Presley sin versjon på albumet Choba B CCCP.

Al Hirt gav ut ein versjon i 1964 på albumet Beauty and the Beard.

«Just Because» er kjenningsmelodien til Peninsula Banjo Band i San Jose i California. Dei har opna med denne songen på alle konsertane sine sidan 1966. 

Jorma Kaukonen gav ut ein versjon i 2002 på albumet Blue Country Heart.

Songen vart spelt inn av Brian Setzer i 2005 for Rockabilly Riot Vol. 1: A Tribute To Sun Records.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Just Because (Nelstone's Hawaiians song)» frå ,  den 29. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1933
Elvis Presley-songar
Paul McCartney-songar
Al Hirt-songar
Brian Setzer-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Duane Eddy-songar
Gerdt Meyer Bruun

Gerdt Henrik Meyer Bruun () var ein norsk fabrikkeigar frå Bergen, aktiv politikar i partiet Høgre.

Bruun var son til ein fabrikkeigar. Etter han gjekk ut frå Hambros skole i heimbyen var han sjømann i tida 1889-91. Frå 1892 arbeidde han på eit forretningskontor på Tyskebryggen i Bergen. Året etter vart han tilsett hos far sin, som dreiv reipslageri og drevfabrikk med meir. Han tok i 1897 over faren sine forretningar, og flytta i 1899 verksemda til Minde i Årstad i 1899. Styreformann i AS Gerdt Meyer Bruun til vinteren 1945.

Bruun var varaordførar i Årstad kommune 1902-07, deretter ordførar 1908-15. Ved stortingsvalet hausten 1918 vart han vald til å representerte einmannskrinsen Nygård og partiet Høgre på Stortinget. Brunn var då medlem i Lønningskomiteen til han sommaren 1920 fekk posten som handelsminister i den fyrste Halvorsen-regjeringa, ein posisjon han hadde i ganske nøyaktig eitt år. Seinare var han formann 1922-23 i Bergens Handelsforening og 1923-35 visepreses i Selskabet for de norske Fiskeriers Fremme.

Bruun eigde Villa Solhaug på Minde fram til skipsreiar Erik Grant Lea kjøpte eigedommen i 1915. I 1922 fekk Bruun bygt Storhaugen i Kirkeveien 62 på Paradis i Bergen, etter arkitekt Ole Landmark sine teikningar.

Kjelder

Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1919-1921
Folk frå Bergen
Lars Hansson Lindsø

Lars Hansson Lindsø () var ein norsk gardbrukar og treskjerar på Dovre. Han var av Budsjordsætta på Dovre, og er særleg kjend for utsmykkingar på seletøy, såkalla Budsjord-selar. Han skar også ut ornament på mjølkebollar og liknande kjerald.

Han var far til Hans L. Bergseng.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957

Folk frå Dovre
Norske treskjerarar
Hall in Tirol

Hall in Tirol er ein kommune i distriktet Innsbruck Land i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen er 5,54 km² vid og har i kring 13 700 ibuarar. Byen Hall ligg i Inndalen om lag 10 km aust om Innsbruck, på nordbreidda av elva Inn, 574 meter over havet. 

Hall har både sjukehus, distrikts-tinghus og eit privatuniversitet som syslar med helsevitskap og medisinsk-teknisk forsking. FELDER-gruppe, eit firma som lagar maskinar til trevarefabrikkar, held også til byen.

Soge
Hall spelte ei viktig rolle på 1200-talet, grunna ei saltgruve nord for byen. Saltet vart eksportert til store delar av Europa. Hall fekk byrettar i 1303 og var frå 1477 også setet for Tirol sitt myntverk. Byen hadde eit av myntverka i Austerrike-Ungarn heilt fram til byrjinga av 1900-talet. Alt dette gjorde Hall til ein av dei viktigaste handelsstadene i Tirol. Saltgruva vart lagd ned i 1967.

Mange bygningar frå stordomstida på 1500- og 1600-talet er i god stand, trass i at eit jordskjelv i 1670 gjorde stor skade. Bybiletet er prega av fleire kloster i renessanse- og barokkstil, mange kyrkjer i til dømes gotisk stil, borga Hasegg med Münzerturm (myntverkstårnet), samt bustad og butikkvartal i tronge, mellomalderprega smau.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hall in Tirol» frå ,  den 29. september 2016.  
 

Kommunar i Tirol
Merkesmann

Merkesmann (norrønt merkismaðr) var i mellomalderen den personen i hirda som bar merket til kongen i strid. 

Merkesmannen var ein del av hirda. Hirda bestod av unge menn frå gode ætter, som skulle vera lojale mot kongen. Merkesmannen var ein av dei med høgast rang i hirda, etter stallaren. Merkesmannen vert omtalt allereie på Harald Hårfagre si tid. I strid skulle merkesmannen ta vare på merket til kongen, ei fane eller eit banner med symbolet til kongen på. I fredstid vart merkesmannen truleg nytta som rådgjevar for kongen.

Merkesmannen var ein del av den inste krinsen rundt kongen, og frå høgmellomalderen var merkesmannen ein del av riksrådet, den rådgjevande forsamlinga av adel og geistlige som gav kongen råd om styringa av landet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Merkesmann» frå ,  den 30. september 2016.  
 
 Referansar 

 Litteratur 
 Jon Vidar Sigurdsson, Norsk historie 800-1300. Det norske samlaget, Oslo 1999

Norsk mellomalder
Militærhistorie
Tittelen sira

Sira  (gammalfransk sire, «herre») er ein tittel som i gammalnorsk språk vart brukt om prestar. På 1200-talet vart tittelen brukt om kannikar, frå 1300-talet også om sokneprestar.

På Island blir tittelen sira brukt framom fornamnet ved tiltale av prestar.

Sira har same opphav som den engelske tittelen sir.

Kjelder

Kyrkjelege titlar
I'm Gonna Sit Right Down and Cry (Over You)

«I'm Gonna Sit Right Down and Cry (Over You)» er ein popsong skriven i 1953 av Joe Thomas og Howard Biggs. Sidan den gongen har han blitt ein liten popstandard. Han er mest kjend i versjonen på debutalbumet til Elvis Presley, og for ei framføring av songen av The Beatles (finst på Live at the BBC). The Beatles spelte òg songen på Star-Club i Hamburg på nyårsaftan 31. desember 1962, under den femte og siste perioden deira i Hamburg. Versjonen deira finst på albumet Live! at the Star-Club in Hamburg, Germany; 1962.

The Beatles-versjonen
The Beatles spelte inn sin versjon 16. juli 1963 i BBC Paris Studio i London for radioshowet Pop Go The Beatles. Innspelinga vart først gjeve ut i 1994 på Live at the BBC.

The Beatles-ersjonen skil seg frå Presley-versjonen og er meir rock 'n' roll, medan Presley sin versjon er meir rockabilly-country-aktig.

Dette er ein av tre Presley-songar som Beatles spelte inn for BBC, i lag med «I Forgot to Remember to Forget» og «That's All Right».

Medverkande 
 John Lennon  - vokal, sologitar
 Paul McCartney  - vokal, bass
 George Harrison  - rytmegitar
 Ringo Starr  - trommer

Andre artistar som har spelt songen
Andy Anderson
Link Wray
The Prowlers
Toots & the Maytals
The Swinging Blue Jeans
Shakin' Stevens
Del Shannon
Thee Milkshakes
Elvis Presley
Hi-Fives
Roy Hamilton
The Four Lads
The Beatles
Glen Glenn
Johnny Hallyday
Les Vote
Chris Isaak

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'm Gonna Sit Right Down and Cry (Over You)» frå ,  den 30. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1953
Rockabilly-songar
Elvis Presley-songar
The Beatles-songar
Chris Isaak-songar
Chris Isaak-songar
Link Wray-songar
I'll Never Let You Go

«I'll Never Let You Go (Little Darlin')» er ein song av Jimmy Wakely, gjeven ut av Elvis Presley på debutalbumet hans i 1956. Songen vart òg gjeven ut på singel same året.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'll Never Let You Go» frå ,  den 30. september 2016.

Bakgrunnsstoff
 

Elvis Presley-songar
Singlar frå 1956
Songar frå 1954
RCA Records-singlar
Money Honey av Clyde McPhatter and The Drifters

«Money Honey» er ein song skriven av Jesse Stone, og gjeven ut i september 1953 av Clyde McPhatter akkompagnert for første gongen av det nye bandet Drifters. Røysta til McPhatter, men ikkje namnet, var blitt kjend som songaren for Billy Ward and the Dominoes. Songen vart raskt ein hit og låg på rhythm and blues-lista i USA i 23 veker, der han nådde toppen. Rolling Stone rangerte songen på 252. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene.  Innspelinga hadde i 1968 seld over to millionar eksemplar.

Innspeling
Songen vart spelt inn 9. august 1953 i Atlantic Studios med Clyde McPhatter (solovokal), Bill Pinkney (baryton), Andrew «Bubba» Thrasher (andretenor), Gerhart «Gay» Thrasher (høg tenor) og Willie Ferbie (bass). Walter Adams var gitaristen på innspelinga.

Andre som var med på innspelinga var Mickey Baker på gitar og Sam «the Man» Taylor på tenorsaksofon. Arrangementet startar med ein sekkepipe-liknande tone frå Drifters, før det vert sett i gang ein shufflerytme. Røysta til McPhatter er klår og lys, og midt i saksofonsoloen gjev han eit høgt skrik.

Andre versjonar
I 1956 vart songen spelt inn av Elvis Presley for debutalbumet hans Elvis Presley. 
Songen vart spelt inn av Eddie Cochran på konsert i 1959 og denne vart gjeven ut i 1999 på albumet The Town Hall Party Shows.
The Hollywood Flames gav ut ein versjon som B-sida til singelen deira «My Heart's on Fire» frå 1960.
Clyde McPhatter spelte inn songen på ny for Mercury og albumet Lover Please i 1962. 
Little Richard spelte inn songen for his 1964 Vee-Jay Records album, Little Richard Is Back (And There's a Whole Lotta Shakin' Goin' On!)
Gitaristen Davy Graham spelte inn melodien i 1966 på albumet Midnight Man.
The Jackson 5 spelte songen for Motown i 1971 - 1975. Songen vart sidan gjeven ut i plateboksen Soulsation! i juni 1995. 
Songen vart spelt av Ry Cooder i 1972 på albumet Into the Purple Valley.
Gary Glitter spelte inn songen i 1973 for albumet Touch Me.
The Sensational Alex Harvey Band spelte inn songen i 1974 på albumet The Impossible Dream.
The Coasters gav ut ein versjon av songen.
Kristin Berglund gav ut songen på det andre albumet sitt, Long Distance Love (1979).
Aaron Neville spelte inn «Money Honey» for albumet My True Story frå 2013.
38 Special spelte inn songen i 1980 på albumet «Rockin' Into The Night».

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Money Honey (Clyde McPhatter song)» frå ,  den 30. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1953
Singlar frå 1953
Songar skrivne av Jesse Stone
Clyde McPhatter-songar
The Drifters-songar
Eddie Cochran-songar
The Hollywood Flames-songar
Elvis Presley-songar
Little Richard-songar
The Jackson 5-songar
Gary Glitter-songar
The Coasters-songar
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Grammy Hall of Fame Award
Atlantic Records-singlar
 254
Bob Dylan-songar
Ry Cooder-songar
.38 Special-songar
Rosetta av Vangelis

Rosetta er eit studioalbum av den greske komponisten og musikaren Vangelis, gjeve ut den 23. september 2016 av Decca Records. Det er dedisert til romsonden «Rosetta», som vart send opp i verdsrommet i 2004.

Oversyn
Prosjektet er eit resultat av ein videokonferanse frå 2014 mellom ESA-astronauten André Kuipers og Vangelis, medan Kuipers var ombord på International Space Station. Etter samtalen deira vart Vangelis inspirert til å skrive eit album dedisert til romsonden Rosetta. I november 2014 vart tre videoar med tre komposisjonar gjevne ut på den offisielle YouTube-kanelen for å feire det første forsøket på å lande på ein komet. Desse tre var «Arrival», «Philae's Journey» og «Rosetta's Waltz».

Det er eit av fleire verk av Vangelis som var inspirert av romreiser (Albedo 0.39), eller produsert i samarbeid med romoppdrag (Mythodea).

Vangelis dediserte albumet til alle som hadde gjort Rosetta-oppdraget mogeleg hos ESA, og «Rosetta's Waltz» var særleg dedisert til arbeidsgruppa.

Carl Walker frå ESA sa: «Då me sette bileta frå sonden i lag med musikken, tenkte med at dette fanga korleis folk ville ha kjent det om dei hadde sett kometen så nær på verkeleg. Med musikk kan du skape kjensler og skape minne: Eg trur at det Vangelis ønskte å gjere her var å dele eit varig minne av Rosetta gjennom musikken sin».

Utgjeving
Albumet er tilgjengeleg for digital nedlasting, strøyming, CD, og vinyl.

Innhald

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rosetta (Vangelis album)» frå ,  den 30. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Musikkalbum frå 2016
Vangelis-album
I Was the One

«I Was The One» er ein song av Elvis Presley, skriven av Aaron Schroeder, Bill Peppers, Claude Demetrius og Hal Blair.

Presley spelte songen inn i RCA Studios i Nashville den 11. januar 1956. Songen vart gjeven ut som B-sida til «Heartbreak Hotel» i 1956. Produsenten var Steve Sholes.

Andre versjonar
Det svenske bandet Streaplers spelte òg inn songen. Han vart gjeven ut på albumet Speed i 1978.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I Was the One» frå ,  den 30. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Elvis Presley-songar
Songar frå 1956
Songar skrivne av Aaron Schroeder
Songar skrivne av Claude Demetrius
Songar produserte av Stephen H. Sholes
Songar skrivne av Hal Blair
Rip It Up av Little Richard

«Rip It Up» er ein song skriven av Robert Blackwell og John Marascalco. Han vart først gjeven ut av Little Richard i juni 1956. Bill Haley and his Comets gav òg ut ein versjon av songen det året. Little Richard-versjonen nådde førsteplassen på R&B Best Sellers-lista i to veker og nådde 17. plassen på poplista. Bill Haley and the Comets-innspelinga nådde 25. plasen på poplista og fjerden plassen på den britiske singellista. Bill Haley and the Comets framførte òg sin versjon av songen i filmen Don't Knock the Rock i 1956, der Little Richard òg deltok.

Medverkande 
Little Richard – vokal, piano
Lee Allen – tenorsaksofon
Alvin «Red» Tyler – barytonsaksofon
Frank Fields – bass
Earl Palmer – trommer
Edgar Blanchard – gitar

Andre versjonar
Songen vart òg spelt inn av Elvis Presley, Chuck Berry, Buddy Holly, Gerry and the Pacemakers og Gene Vincent.

The Everly Brothers spelte inn ein versjon av songen i 1957, og denne nådde 57. plassen på singellista i Australia. 

Under Get Back-innspelinga i 1969, spelte The Beatles inn songen som ein del av ein medley med «Shake, Rattle and Roll» og «Blue Suede Shoes». Denne vart gjeven ut i 1996 på albumet Anthology 3. Songen vart spelt i 1975 av John Lennon på albumet hans Rock 'n' Roll, i ein medley med songen «Ready Teddy».

Commander Cody and His Lost Planet Airmen spelte inn songen på albumet Hot Licks, Cold Steel & Truckers Favorites i 1972.

I 1978 gav Billy «Crash» Craddock ut ein versjon av Turning Up And Turning On.

I 1987 spelte Los Lobos inn songen som ein del av filmen La Bamba.

Little Richard song òg songen på PBS-programmet Doo Wop 51.

Alvin and the Chipmunks spelte inn songen for «Film Flam,» ein episode av TV-serien deira.

Den engelske instrumental gruppa The Tornados spelte songen i 1964 alle albuma Away from it All.

Wanda Jackson spelte songen i 2011 på albumet The Party Ain't Over. 

Cliff Richard spelte ein versjon av songen på det 100. albumet sitt, The Fabulous Rock 'n' Roll Songbook.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rip It Up (Little Richard song)» frå ,  den 30. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1956
Little Richard-songar
Elvis Presley-songar
John Lennon-songar
Chuck Berry-songar
The Beatles-songar
Billy «Crash» Craddock-songar
Gene Summers-songar
Bill Haley-songar
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Songar skrivne av Robert Blackwell
Songar skrivne av John Marascalco
Songar frå 1956
Specialty Records-singlar
Love Me av Leiber/Stoller

«Love Me» er ein sentimental song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og popularisert av Elvis Presley i 1956.

Skildring
Songen vart laga som ein parodi av countrymusikk. Han vart opphavleg spelt inn av R&B-duoen Willy and Ruth i 1954 (Spark 105), og vart omtalt i Billboard den 14. august. Willie Headen var frontmannen i ei vokalgruppe, The Honey Bears og Ruth var kona til eit anna gruppemedlem. Denne plata vart raskt følgd opp same året med versjonar av Georgia Gibbs, Connie Russell, Billy Eckstine, Kay Brown, The Four Escorts, The Billy Williams Quartet, The Woodside Sisters og The DeMarco Sisters, og i januar 1955 av Jimmie Rodgers Snow. Dei fleste av desse singlane selde bra, men ingen av dei vart ein hit.

Elvis Presley spelte inn songen den 1. september 1956 for det andre albumet sitt, Elvis (RCA Victor, LPM-1382), gjeve ut 19. oktober. Han vart òg gjeven ut på EP-en Elvis Vol. 1 (RCA Victor, EPA-992). Han klatra til andreplassen på Billboard Top 100 i USA, som var første gongen for ein song som ikkje kom frå ein singel. «Love Me» nådde sjuandeplasssen på R&B-lista. «Love Me» vart ikkje gjeve ut på singel for å unngå at salet av Presley sin «Love Me Tender» vart svekka. Presley song «Love Me» den 28. oktober 1956 på Ed Sullivan Show. Elvis song òg songen i 1968 på Comeback Special, og spelte ofte songen på konsertane sine i 1970-åra, mellom anna på den siste turneen hans i juni 1977.

Johnny Burnette spelte inn «Love Me» i 1960 i ein stil som likna på Presley sin, for albumet Dreamin'.

I 1977, berre fem månader før Presley døydde, framførte ein populær Elvis-imitator, Andy Kaufman, denne songen og «Heartbreak Hotel» på The Tonight Show with Johnny Carson.

Ein versjon vart spelt inn av countryartisten Davis Daniel i 1991 på debutalbumet Fighting Fire with Fire.

Det amerikanske countrybandet The Little Willies spelte inn songen i 2006 for albumet The Little Willies.

Ein konsertversjon av songen vart gjeven ut av countrysongaren Billy «Crash» Craddock i 2009 på Live -n- Kickin'.

Songen vart med i musikalen Smokey Joe's Cafe, som ein medley med «Don't».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Me (Leiber/Stoller song)» frå ,  den 30. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1954
Davis Daniel-songar
Elvis Presley-songar
Billy «Crash» Craddock-songar
Singlar frå 1954
Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
When My Blue Moon Turns to Gold Again

«When My Blue Moon Turns to Gold Again» er ein song skriven av Wiley Walker og Gene Sullivan i 1940. Dei spelte først inn songen i 1941. Songen er òg blitt spelt av Cindy Walker, Cliffie Stone, Elvis Presley, Sammi Smith, Statler Brothers, Hank Thompson, Emmylou Harris, Eddy Arnold, Jim Reeves, Bill Monroe og Merle Haggard, blant fleire.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «When My Blue Moon Turns to Gold Again» frå ,  den 30. september 2016.

Bakgrunnsstoff
 Innspeling frå 1941 

Songar frå 1940
Elvis Presley-songar
Merle Haggard-songar
Emmylou Harris-songar
Hank Thompson-songar
Eddy Arnold-songar
Bill Monroe-songar
Jim Reeves-songar
Paralyzed av Elvis Presley

«Paralyzed» er ein song frå 1956 av Elvis Presley for albumet Elvis. Songen vart spelt inn 2. september 1956 og har fått mykje god omtale av moderne musikkritikarar. Songen vart hovudsakleg skriven av Otis Blackwell, men Elvis vart oppført som låtskrivar for bidraga sine til den endelege songen. Det var sjeldan Elvis Presley vart oppført som låtskrivar, men stundom omarbeidde han songane nok til at dette skjedde.

Lister
«Paralyzed» nådde 59. plassen på Billboard pop-lista i 1956. Songen vart gjeven ut på ein EP i USA kalla Elvis Volume 1 den 19. oktober 1956.

I Storbritanna nådde «Paralyzed» 8. plassen i august 1957 og låg ti veker inne på lista.

Album

Elvis Presley framførte songen 1956 under Million Dollar Quartet-innspelinga og på konsertar i 1956. Eit konsertopptak finst i plateboksen The Young Man with the Big Beat og på samleplatene The Million Dollar Quartet og The Complete Million Dollar Quartet. Songen vart framført 16. desember 1956 på Louisiana Hayride.

Medverkande 

Songen vart spelt inn i Radio Recorders i Hollywood i California, og var produsert av Steve Sholes med lydteknikaren av Thorne Nogar.

Musikarar:

Gitar: Elvis Presley
Gitar: Scotty Moore
Bass: Bill Black
Drums: D.J. Fontana
Piano: Elvis Presley
Korvokal: The Jordanaires: Gordon Stoker; Neal Matthews; Hoyt Hawkins; Hugh Jarrett

Andre innspelingar
Dave Edmunds spelte inn songen i 1986 på konsertalbumet I Hear You Rockin'. Ronnie McDowell, Graham Parker, Johnny Earl and The Jordanaires, Alan Merrill og Billy Fury har òg spelt inn songen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paralyzed av Elvis Presley» frå ,  den 30. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene: 
Victor, Adam. The Elvis Encyclopedia. Overlook Duckworth; 2008. ISBN 1-58567-598-9.
Wadey, Paul. «Jake Hess». The Independent. 8. januar 2004 [cited 28. desember 2009].
Warwick, Neil; Kutner, Jon; Brown, Tony. The Complete Book of the British Charts: Singles & Albums. 3rd ed. Omnibus Press; 2004. ISBN 1-84449-058-0.
Waters, Lindsay. «Come Softly, Darling, Hear What I Say: Listening in a State of Distraction—A Tribute to the Work of Walter Benjamin, Elvis Presley, and Robert Christgau». Boundary 2. Spring 2003.
Whitburn, Joel. Billboard Top 1000 Singles 1955–1992. Billboard Books; 1993. ISBN 0-7935-2072-X.
Whitburn, Joel. The Billboard Book of Top 40 Hits. 8th ed. Billboard Books; 2004. ISBN 0-8230-7499-4

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1956
Elvis Presley-songar
Songar skrivne av Otis Blackwell
Songar skrivne av Elvis Presley