alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Justo Villar

Justo Wilmar Villar Viveros () er ein paraguayansk fotballspelar og keeper for Paraguay sitt landslag og Estudiantes i Argentina.

Villar begynte karrieren sin i klubben Club Sol de América i hovudstaden Asunción. I 2001 gjekk han til den større hovudstadsklubben Club Libertad, der han vart seriemeister to år på rad i 2002 og 2003. Han vart kåra til årets spelar i Paraguay i 2004. Same året gjekk han til klubben Newell's Old Boys i Argentina. I første sesongen sin der vart han kåra til årets keeper i Argentina.

14. juli 2008 vart Villar presentert som Real Valladolid-spelar, og flytta til Europa og spansk 1. divisjon. I den første sesongen sin der spelte han i 15 ligakampar.

Villar fekk den første A-landskampen sin i 1999. Han var med i troppen til fotball-VM i 2002 som reserve for den legendariske José Luis Chilavert. I fotball-VM i 2006 spelte han frå start i Paraguay sin første kamp mot England, men etter sju minutt vart han skada, og var ute resten av turneringa.

Kjelder
Denne artikkelen begynte med ei omsetjing frå engelsk wikipedia 14. mars 2010.

Paraguayanske fotballspelarar
Real Valladolid-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2002
Spelarar i Fotball-VM 2006
Spelarar i Fotball-VM 2010
Scapa Flow

Scapa Flow er eit sund på Orknøyane sør for Mainland og nord for Hoy og South Ronaldsay. Sundet ligg verna til og er veleigna som naturleg hamn. Den britiske marinen brukte Scapa Flow som flåtehamn under både første og den andre verdskrigen. Marinebasen vart nedlagt i 1956.

Den første verdskrigen 
Som følgje av det tyske nederlaget i den første verdskrigen vart den tyske keisarlege flåten halden tilbake i Scapa Flow i påvente av utfallet av fredsforhandlingane i Versailles. Skipa kom til Scapa Flow i november 1918 og vart ein attraksjon for øybuarane. 21. juni 1919 gav den tyske admiralen Ludwig von Reuter ordre om å senke alle skipa for å hindre at skipa skulle kome på britiske hender som ein del av fredsavtalen. 64 skip vart søkkte og 9 sjømenn mista livet, dei siste omkomne i første verdskrigen.

Ti slagskip vart søkkte: SMS «Bayern», SMS «Kronprinz Wilhelm», SMS «Markgraf», SMS «Großer Kurfürst», SMS «Prinzregent Luitpold», SMS «Kaiser», SMS «Kaiserin», SMS «Friedrich der Große», SMS «König Albert» og SMS «König». SMS «Baden» gjekk på grunn og vart ikkje søkkt.

I tillegg vart fem slagkryssarar, fem kryssarar og førtifire torpedobåtjagarar søkkte. 

Skipsvraka er i dag eit populært dykkemål for sportsdykkarar.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Scapa Flow» frå , den 14. mars 2010. 
 

Sund i Storbritannia
Geografi på Orknøyane
Sergio Romero

Sergio Germán Romero () er ein argentinsk fotballspelar og keeper som i 2018 spelar for Manchester United i engelsk Premier League og for det argentinske landslaget.

Romero begynte fotballkarrieren sin hjå Racing Club i Argentina. Han vart seld til AZ i Alkmaar i Nederland for 1,5 millionar euro i 2007. Frå 2008/09-sesongen har han vore førstekeeperen til klubben. I mars 2009 knekte han hand i frustrasjon etter eit tap i kvartfinalen i cupen og var ute med skade i ein månad. Klubben vart seriemeister i Nederland i 2008/09-sesongen.

Romero har representert Argentina på diverse aldersbestemte landslag. I 2008 var han med å vinna fotballturneringa under sommar-OL. Han var første gong med i A-landslagstroppen som unytta reservekeeper då Argentina tapte 2-1 mot Noreg på Ullevaal 22. august 2007. I 2008 debuterte han for Argentina sitt A-landslag og hausten 2009 stod han i mål under dei tre siste, avgjerande kampane til Argentina i kvalifiseringa til fotball-VM i 2010. Sidan Argentina vann dei to siste kampane, kvalifiserte dei seg til fotball-VM.

Kjelder
Denne artikkelen begynte med ei omsetjing frå engelsk wikipedia med tilleggsstoff frå nederlandsk wikipedia 14. mars 2010.

Argentinske fotballspelarar
AZ-spelarar
Sampdoria-spelarar
Monaco-spelarar
Manchester United-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-VM 2014
Fernando Muslera

Néstor Fernando Muslera Micol () er ein uruguayansk fotballspelar og keeper som i 2018 spelar for Galatasaray i den tyrkiske fotballigaen og for Uruguay sitt landslag.

Klubbkarriere 
Muslera begynte proffkarrieren sin hjå Montevideo Wanderers i 2004, etter å ha vore ein del av klubben sitt ungdomssystem før det. I 2006 gjekk han på lån til ein annan Montevideo-klubb, Nacional.

Før 2007/08-sesongen flytta Muslera til Europa og italiensk serie A, då han vart selt til Lazio for 3 millionar euro. Han var tenkt som førstekeeper då han vart kjøpt inn og debuterte for Lazio i ein heimesiger 3-1 over Cagliari 16. september 2007. I den femte kampen han starta, tapte Lazio 1-5 heime mot AC Milan og Muslera fekk skulda for fire av måla. Han hamna så på benken, til fordel for 44 år gamle Marco Ballotta. Resten av sesongen var han Lazio sin reservekeeper. I januar 2009 vann han tilbake plassen som førstekeeperen til Lazio. Han spelte resten av sesongen, og var med på å vinna den italienske cupen. I finalen redda han to straffar i den avgjerande straffesparkkonkurransen. I 2011 vart han kjøpt av den tyrkiske klubben Galatasaray. Han vart seriemeister i Tyrkia med dei i 2012, 2013 og 2015. Han vart kåra til årets keeper i Tyrkia i 2012.

Landslagskarriere 
Muslera fekk den første landskampen sin for Uruguay 10. oktober 2009, i den nest siste kampen i gruppespelet for kvalifisering til fotball-VM i 2010, ein bortesiger 2-1 over Ecuador. Han spelte òg den siste gruppekampen, då Uruguay tapte 0-1 heime mot Argentina, og begge dei to avgjerande playoff-kampane mot Costa Rica, som førte til at Uruguay kvalifiserte seg til VM. I sjølve VM-turneringa spelte han alle Uruguay sine sju kampar då laget nådde semifinalen og kom på fjerdeplass i turneringa. Han var òg med på å vinna Copa América med Uruguay i 2011.

Kjelder 

Denne artikkelen begynte med ei omsetjing frå engelsk wikipedia 15. mars 2010.

Uruguayanske fotballspelarar
Lazio-spelarar
Galatasaray-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-VM 2018
Philip Newth

Philip Newth () er ein engelsk-norsk forfattar og illustratør som har skrive meir enn 50 barne- og ungdomsbøker. Han har òg skrive fleire høyrespel. 

Newth er busett på Rykkinn i Bærum og er gift med forfattaren Mette Newth.

Bibliografi
Den aller største kanonen – barnebok (1970) 
Stories from Norway – (1974) (illustrert av Mette Newth)
Benjamins borg – barnebok (1976) (saman med Mette Newth) 
Massemediene og vi – lærebok (1976) (saman med Mette Newth 
Rulle på eventyr – biletbpl for blinde (1977) 
Beano, Fatty, Ludo og jeg – barnebok (1979)
Verdens viktigste O – biletbok for blinde (1980)
Mammaen min er så høy som stjernene – barnebok (1980) (saman med Mette Newth) 
Ball-sprett – barnebok (1980) (saman med Mette Newth)
Røtter i Kastanjegata – barnebok (1980) 
Opp mot veggen  – barnebok (1981)
Roboten er løs! – barnebok (1982) 
Fy katte!  – barnebok (1982) 
I bakgården til Rosa og Fred – barnebok (1983) (saman med Mette Newth) 
Robot i rommet – barnebok (1984)
Pass på Lillebror! – barnebok (1984) 
Soldreperen – barnebok (1985) (saman med Mette Newth) 
Ettersøkt: Roboten Matilda  – barnebok (1986)
Turen til Kathmandu – sakprosa (1987) 
Voooosj! Matildas bok – barnebok (1987) 
UFO – barnebok (1987)
Stemmen – barnebok (1987) 
Huset som ikke ville dø! – barnebok (1987)
For et svin! – barnebok (1988)
Bacon og Egg mot tegneserieheltene – barnebok (1988) 
Mamma! Mia! – barnebok (1989) (saman med (Hege Newth)
Drusilde – barnebok (1990) 
Ikaros igjen – barnebok (1991) 
Hmm? Agenten fra SKuRRk – barnebok (1992) 
Legg bi og plystre etter vinden  – barnebok (1993) 
Robinson Crusoe Larsen – barnebok (1994)
Gjengen fra Kastanjegata – barnebok (1994) 
Bedre å bo under en stein i skogen – barnebok (1994) 
Min venn Kong – barnebok (1995)
Roboten Matilda og Camillamysteriet – barnebok (1995) 
Barn av Universet – barnebok (1995)
Pytonslanger i eddik og stekte elefantsnabler. Matens historie – sakprosa (1996) 
Som ingenting på denne jord – barnebok (1997) 
Spook : en spøkelseshistorie – barnebok (1998) 
Flammenes herre  – sakprosa (1998) (saman med Iraj Nouri) 
Kjeltringer på klosteret – barnebok (1999)
Den utvalgte – barnebok (2000)Matilda, litt av en robot – (2002)Så kom englene – barnebok (2004)Fra margbein til spretne tomater – sakprosa (2005)Hannah Snell – historisk roman, lettlesen bok (2006)Barnesoldatene – historisk roman, lettlesen bok (2008)Ein annleis dag (2009) (saman med Birgitta Ahlén)Au! : den grusomme tannpinens historie (2011)

Prisar (utval)
Kultur- og kirkedepartementets tegneseriepris 1976, for Bruse (saman med Mette Newth)
Kultur- og kirkedepartementets pris for pionerarbeid innen barne- og undomslitteratur 1977
Prix Amade 1980
Skolebibliotekarforeningens litteraturpris 1983, for samla forfattarskap
Sarpsborgprisen 1983 (saman med Mette Newth)
Kritikerprisen for årets beste barne- eller ungdomsbok 1985, for Soldreperen'' (saman med Mette Newth)
 Teskjekjerringprisen , (saman med Mette Newth)
Aschehougs reisestipend 2000

Bakgrunnsstoff 

Philip Newths offisiell nettstad 

Norske forfattarar
Norske illustratørar
Folk frå Bærum
Vinnarar av Kritikerprisen
Norske barnebokforfattarar
Vinnarar av Teskjekjerringprisen
Søre-Vartdal

Søre-Vartdal er ein matrikkelgard i Ørsta kommune. Han ligg ved Vartdalsfjorden, ned mot utlaupet av Storelva. Innmarka til Vartdal-garden grensar mot matrikkelgardane Sætre, Øyane og Remen. Bytelinene mellom Øyane og Søre-Vartdal vart endeleg fastsett i 1798.

Garden, som til dagleg vert kalla Vartdal, men skriven for Søre-Vartdal for å skilje han frå den andre Vartdal-garden (Nøre-Vartdal), er nemnd fyrste gongen i 1520. Garden er likevel mykje eldre. I 1603 hadde garden tre brukarar. På 1600-talet og 1700-talet hadde Søre-Vartdal fire, og tidvis fem, bruk. Etter 1800 var garden delt i fire. Garden vart utskift i 1824. Innmarka vart då delt i 44 teigar, og fordelt på dei fire bruka.

I fyrste delen av 1700-talet tok Søre-Vartdal seterhamning i Skorgedalen, og Skorgestøylen vart bygd. Denne var i drift til 194?

Klyngjetunet i Vartdal stod der Pegarden ligg. Natta mellom 11. og 12. desember 1877 brann klyngjetunet. Berre ei løe og ei kårstove stod att. Ei utskifting hadde teke til same sommaren og vart fullførd året. Tre av dei fire bruka flytta til nye tufter. På alle bruka vart det bygd nye hus.

All busetnaden låg tidlegare vest for Storelva som renn gjennom Årsetdalen. Ein del av bømarka til Vartdal-garden låg (og ligg) på austsida av Storelva, og frå 1910-talet kom busetjing i gang på denne. I dag er det fleire bustadhus i Vartdal-garden aust for Storelva, enn vest for.

I 1900 hadde Vartdal-garden seks bruk. Ut gjennom mellomkrigstida kom fem bruk til, slik at det ei tid var elleve bruk i drift i Søre-Vartdal. I 2010 er eit av gardbruka i drift som jordbrukseigedom.

Folketal: 
 1801: 27 – (5 heimar)
 1865: 37 – (4 heimar)
 1900: 55 – (5 heimar)

Kjelder 
 Buset, Johannes: Vartdalssoga. Første bandet. 1964
 Grøvik, Ivar: Vartdalssoga. II. 1983
 Folketeljingar for 1801, 1865 og 1900

Matrikkelgardar i Ørsta
Diego Lugano

Diego Alfredo Lugano Moreno () er ein uruguayansk fotballspelar som fram til 2014 spelte som midtstoppar for West Bromwich Albion i engelsk Premier League og er kaptein på Uruguay sitt landslag. Han vart seriemeister i Uruguay med Nacional i 2000 og 2001, i Brasil med São Paulo i 2006 og i Tyrkia med Fenerbahçe i 2007 og 2011. Han var med på å vinna Copa América med Uruguay i 2011.

Uruguayanske fotballspelarar
Fenerbahçe-spelarar
Paris Saint-Germain-spelarar
Málaga-spelarar
West Bromwich-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-VM 2014
Luis Suárez

Luis Alberto Suárez Díaz () er ein uruguayansk fotballspelar som i 2018 spela som angrepsspelar for Barcelona i spansk La Liga, og på Uruguay sitt landslag. Han vart seriemeister i Uruguay med Nacional i 2006 og i Nederland med Ajax i 2011. I 2011 var han òg med på å vinna Copa América med Uruguay og vart kåra til beste spelar i turneringa.

Suárez vart kåra til årets spelar i Nederland i 2009/10-sesongen og vart òg toppskårar i den nederlandske toppdivisjonen same sesongen. I 2013/14-sesongen vart han kåra til årets spelar i Premier League og vart òg toppskårar. Han vart kåra til årets Ajax-spelar i 2008/09- og 2009/10-sesongen og i Liverpool i 2012/13- og 2013/14-sesongen. Han var Liverpool sin toppskårar i serien i alle dei tre sesongane han spelte der, frå 2011/12-sesongen av. I Barcelona vart han spansk seriemeister i 2015 og 2016, vann Meisterligaen i 2015 og VM for klubblag i 2015. Han er den som har skåra flest mål for Uruguay sitt landslag.

Bakgrunnsstoff 
 

Uruguayanske fotballspelarar
Groningen-spelarar
Ajax-spelarar
Liverpool-spelarar
Barcelona-spelarar
Uruguayanske deltakarar under sommar-OL 2012
Fotballspelarar under sommar-OL 2012
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-VM 2018
Saas-Fee

Saas-Fee er den største landsbyen i Saastal eller Saasdalen, og er ein kommune i distriktet Visp i kantonen Valais i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 1800 meter over havet. 

Kommunen grensar til Saas-Almagell, Saas-Grund og Saas-Balen.

Turisme er viktigaste næringa i Saas-Fee. Nærleiken til breane på dei store fjella Dom og Allalinhorn opnar for ulike skiaktivitetar og ein lang skisesong.

Alexander Burgener og Matthias Zurbriggen var frå Saas-Fee.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Saas-Fee» frå ,  den 15. mars 2010.

Bakgrunnsstoff
www.saas-fee.ch

Kommunar i Valais
Vintersportstader i Sveits
Randa

Randa er ein kommune i distriktet Visp i kantonen Valais i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 1406 meter over havet. Han ligg mellom Weisshorn og Dom, og mellom Visp og Zermatt (9 km unna) og er den tredje øvste kommunen i dalen Mattertal. 

Lågaste punktet i kommunen er 1 270 meter, på grensa mot grannekommunen St. Niklaus. Høgste punktet er toppen av fjellet Dom på 4 545 meter over havet.

Han består av landsbyen Randa og grendene Lerch, Wildi og Attermänze.

Ulukker

Fleire store naturkatastrofar har heimsøkt fjellandsbyen Randa, både i 1636, 1720, 1737 og 1819. Siste store ulukka hende i april-juni 1991. To store steinras i april og mai 1991 stengde vegen gjennom dalen og demde opp elva, som braut gjennom med stor styrke i juni og sette delar av landsbyen under vatn. Sju hestar og 35 småfe strauk med i rasa, og ei mengd hytter og feriehus. Om lag 33 millionar kubikkmeter steinmasse rausa ut.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Randa» frå ,  den 15. mars 2010.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Kommunar i Valais
Emile Robins belønning

Emile Robins belønning vert gjeve til mannskap redningsskøyter som har gjort ein særleg innsats. Utmerkinga har namn etter Emile Robins (1819-1915). Han var ein fransk cognacprodusent som var visepresident i det franske sjøredningselskapet Société centrale de sauvetage des naufragés. Han gav gåver til redningsselskap i fleire land. Redningsselskapet i Noreg fekk og tildelt midlar. 

Emile Robins legat I frå 1899 vart investert i norske statspapir. Avkastninga vart brukt til Emile Robins belønning. Denne heidersutmerkinga vart utdelt dei fleste åra mellom 1905 og 1977. Dei første åra vart prisen utdelt for innsatsen gjennom ein heil sesong. Seinare vart det påskjøning for ei redning der det vart vist offervilje. Lenge var heidersprisen 150 kroner, som vart delt mellom skøytemannskapet. Frå 1961 vart det utdelt sølvmedaljar.

Redningsselskapet fekk og seinare gåver frå Emile Robin.

Emile Robind fond frå 1902 vart brukt til støtte til skøyteførarar som måtte slutte på grunn av høg alder eller sjukdom.

Emile Robins legat II vart brukt til bryllaupsgåve til mannskap på redningsskøytene, og til døtrer av mannskap som gifte seg med sjømenn. Gåva var ein fint innbunden bibel og eit veggur. 

Emile Robins legat III vart brukt til konfirmasjonsgåver til døtrer og dotterdøtrer av mannskap på redningsskøytene. Gåva var ein svart ullkjole og ein liten sølvkross.

Emile Robins legat IV vart brukt til påskjøning av skøytemannskap med lang tenestetid.

Etter 1980 vart ikkje desse gåvene utdelt. Avkastinga frå legata har vorte brukt til julehelsing til pensjonerte sjøfolk.

Redningsselskapet
Norske utmerkingar
Stalden

Stalden er ein kommune i distriktet Visp i kantonen Valais i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 795 meter over havet. Han ligg ved foten av Mischabelhörner og Dom (4545 moh).
Kommunen ligg i the Visp distrikt, at the branching of the Matter og Saasdalens. Han består av three formerly independent villages Stalden Dorfmark, Chinegga (since 1805) og Niederrusen (since 1817, now called Neubrück).

Fjelldalane Saastal og Mattertal møtest ved Stalden. Talrike bruer frå ulike tidsepokar kryssar elva Vispa i og ved Stalden.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stalden» frå ,  den 15. mars 2010.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)

Kommunar i Valais
Gabriel Heinze

Gabriel Iván Heinze () er ein argentinsk fotballspelar som har spela som forsvarsspelar for Roma i italiensk Serie A, og på Argentina sitt landslag.

Argentinske fotballspelarar
Real Valladolid-spelarar
Sporting-spelarar
Paris Saint-Germain-spelarar
Manchester United-spelarar
Real Madrid-spelarar
Marseille-spelarar
Roma-spelarar
Riedgletscher

Riedgletscher er ein dalbre i nordskråninga av Mischabel, eit fjellmassiv i Wallis-Alpane i kantonen Wallis i Sveits. Isbreen er 6,3 km lang, og i den øvre delen opptil 2 km brei. I 1973 hadde han eit areal på 8,22 km².

Riedgletscher har utgangspunktet sitt i 4 200 meters høgde på den snødekte nordsida av Nadelhorn. Over eit stup flyt breen nordover og breier seg ut, i ei høgde på kring 3 400-3 600 meter over havet, i eit vidt dalsøkk , avgrensa av Dürrenhorn i vest og Balfrin i aust. Vidare sig Riedgletscher mot nordnordvest i ein dal med Breithorn i vest og Färichhorn i aust. Bretunga smalnar fort inn og endar på rundt 2 100 m. Smeltevatnet frå breen renn ned i elva Riedbach, som munnar ut i elva Vispa ved Sankt Niklaus i dalen Mattertal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Riedgletscher» frå ,  den 15. mars 2010.

Bakgrunnsstoff

Isbrear i Valais
Feegletscher

Feegletscher er ein 4,7 km lang isbre i fjellmassivet Mischabel i Wallis-Alpane i kantonen Wallis i Sveits. I hadde breen ei flatevidd på 7,5 km², men har sidan minka i storleik. Breen ligg mellom fjella Dom i nord og Allalinhorn i sør.

Breen er lett tilgjengeleg via kabelbana Mittelallalin og er mykje nytta til alle slags skiaktivitetar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Feegletscher» frå ,  den 15. mars 2010.  
 

Isbrear i Valais
Ramstein-ulukka

Ramstein-ulukka fann stad den 28. august 1988 på Ramstein Air Base under ei flyoppvising ved Ramstein i den vesttyske forbundsstaten Rheinland-Pfalz. 67 tilskodarar og tre pilotar døydde og 346 vart hardt skada då tre fly kolliderte og eitt styrta blant publikum.

Flyulukker i 1988
1988 i Vest-Tyskland
Flyulukker i Tyskland
Ramstein-Miesenbach

Ramstein-Miesenbach er ein by i Rheinland-Pfalz i Tyskland. Han er mest kjend for den amerikanske NATO-støtta flybasen Ramstein Air Base og
katastrofen som 28 august 1988 kravde 70 liv og skadde 346 personar då tre fly kolliderte under ei flyopppvising.

Byar i Rheinland-Pfalz
Waimate

Waimate er ein by og eit distrikt på Sørøya på New Zealand. Det ligg 45,7 km sør for Timaru, i den sørlege delen av regionen Canterbury, 20 km nord for Waitakielva.

Folketalet i Waimate District var 7 206 innbyggjar ved folketeljinga i 2006. Waimate hadde i 2006 det lågaste talet på maoriinnbyggjarar av alle distrikt på New Zealand, med 375 menneske. Flatevidda er 3 582,19 km².

Waimate er godt kjend for bestanden av ei art wallaby, Bennett's wallabies (Macropus rufogriseus). Desse pungdyra vart innførte frå Australia og lever no vilt i områda kring byen. Det vert også drive lokal avl av desse dyra, og dei vert stundom eksporterte til zoologiske hagar.

Historie 
Frå 1877 til 1966 hadde Waimate jarnvegssamband gjennom ei sidelinje sju km austover mot Studholme med Main South Line. Då sidelinja vart lagd ned i 1966, vart Waimate den første større byen på New Zealand som miste jarnvegssambandet.

Geografi 
Waimate District grensar til Waitakielva i sør, Pareoraelva i nord og Hakataramea Valley i vest. Distriktet er eit svært produktivt jordbruksområde med ei blanding av beitemarker, dyrking av plantevekstar, mjølkeproduksjon, frukt- og grønsaksdyrking.

Waihaoelva, som har nedslagsområdet sitt i Hunter Hills, renn austover på sørsida av byen og går saman med Waimate Creek. Båe tømmer seg til slutt svært nær sjøen i Wainono Dead Arm, som så renn ut i Wainono Lagoon nær Studholme.

Bygder 
 Glenavy
 Hook
 Hunter
 Ikiwai
 Makikihi
 Morven
 Otaio
 St. Andrews
 Studholme
 Waihao Downs
 Waihaorunga
 Waituna

Økonomi 
Liksom mange landlege distrikt på New Zealand, vart òg Waimate råka av den økonomiske nedgangen i 1980-åra, med nedlegging av meieriverksemda og ei rekkje sagbruk. I det siste tiåret av 1900-talet var dei største arbeidsgjevarane i distriktet to møbelfabrikkar, ein fabrikk som produserte vegetabilske produkt og ein fabrikk som laga pommes frites og andre potetprodukt, alle i Makikihi. Alle, utanom den sistnemnde, vart nedlagde i løpet av dei første åra av 2000-talet. Ei nyoppretta stor trelastverksemd, og bygging av ein stor mjølkepulverfabrikk har, saman med auka velstand i det mjølkeproduserande landbruket og ein lokal byggeboom, skapt ny optimisme i Waimate.

Venskapsbyar 
  Bourail i Frankrike
  Milton-Freewater i Oregon i USA

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Waimate» frå ,  den 15. mars 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Heimesida til Waimate District Council .
 An Encyclopedia of New Zealand 1966: Waimate
 Kyrkjer Waimate.
 Uoffisiell Waimate-side Bilete og lenkjer.

Busetnader i Canterbury på New Zealand
Byar på New Zealand
Sion i Sveits

Sion (tysk Sitten, Latin Sedunum) er hovudstade i den sveitsiske kantonen Valais. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 500 meter over havet.

Historie 
Arkeologiske utgravingar har vist at området har vore busett sidan steinalderen. Då det keltiske Wallis vart erobra av romarar i år 15 f.Kr. oppstod kolonien Sedunum. I 580 vart Sedunum sete for biskopen av Martigny, og frå 999 var biskopen også verdsleg herskar over området.

Demografi 
Tradisjonelt har byen vore tospråkleg (fransk og tysk), over 50 % snakka tysk i 1870, I nyare tid har fransk språk i stor grad fortrengt tysk. Omkring 70 % av innbyggjarane snakkar i dag fransk, 5 % tysk og 5 % italiensk, resten snakkar utanlandske språk.

Attraksjonar

Museum 
I Sion er det fleire museum, mellom andre eit naturhistorisk museum og eit arkeologisk museum. Musée de Valère stiller ut våpen, uniformer med meir.

Bygningar 
Karakteristisk for Sion er eit mellomaldersk bybilete, omgitt av klippene Valère (621 m) med valfartskyrkja Notre-Dame de Valère (1200-1300-talet) og Tourbillon med ruinen av det tidlegare biskops-slottet frå det 13. hundreåret.

I gamlebyen ligg katedralen Notre-Dame-du-Glarier, bygd i det 15. hundreåret, med eit romansk tårn frå det 12. hundreåret.

Sørvest for katedralen ligg kyrkja St-Théodule. Bygginga tok til i 1516 i seingotisk stil, og varte i to hundreår. Lenger aust i byen ligg rådhuset, bygt mellom 1657 og 1665 i renessansestil.

Vindyrking 
Sion har eit mildt klima, og er etter Satigny og Chamoson det viktigaste vinområdet i Sveits. Den største vindyrkarsamanslutninga i Sveits, 'Provins', har sitt hovedsete i Sion.

Transport 
Sion ligg ved jarnbanelinja Lausanne-Brig og ved den ein gong viktige alpe-transittstrekninga Lausanne-Simplon-Domodossola. Byen har ein liten flyplass, som ligg eit stykke vest for byen.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Sion i Sveits» frå , den 15. mars 2010.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad (tysk) (fransk)
Turistguide

Kommunar i Valais
Byar i Sveits
Stader ved Rhône