alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Forretningsministerium

Eit forretningsministerium er ei regjering som sit mellombels eller inntil vidare, og som gjerne har levert inn ein søknad om få gå av. Dette kan vere fordi regjeringa har lide eit valnederlag, eller har fått eit mistillitsforslag mot seg i nasjonalforsamlinga. Det kan også vere ei regjering av embetsmenn som blir utnemnd for å stå for styringa av landet i ein situasjon der politikarane i nasjonalforsamlinga ikkje klarer å bli samde om ei ny regjering.

Eit forretningsministerium tar seg av alle løpande handlingar som er naudsynte for styringa av landet, til ei ny regjering kan bli utnemnd. Eit forretingsministerium er vanlegvis svært varsam med å gjere kontroversielle handlingar, sjølv om det formelt ikkje er noko i vegen for dette. 

Normalt sit eit forretningsministerium berre i nokre dagar eller eit par veker til ei ny regjering er danna og kan ta sete. Det finst likevel eksempel på langvarige forretningsministerium, til dømes var den belgiske statsminister Guy Verhofstadt leiar for eit forretningsministerium i 9 månader frå juni 2007 til mars 2008, fordi Yves Leterme si regjeringsdanning trekte ut i tid.

Kjelder 
Forretningsministerium hos SNL, vitja 7. november 2010
Denne artikkelen bygger på «Forretningsministerium» frå ,  den 7. november 2010.  
 

Politikk
Politisk terminologi
Jamuna

Jamuna, på bengali যমুনা Jomuna eller Djåmna, er namnet på hovudløpet av Brahmaputra gjennom Bangladesh. Denne delen av elva er rundt 150 km lang. Ho er ei av tre hovudelver i Bangladesh.

Jamuna flyt sørover etter at ho kjem inn i Nord-Bangladesh frå India. Ho renn saman med Ganga til Padma (Pôdda) nær Goalundo Ghat og med Meghna nær Chandpur. Dei dannar så Gangesdeltaet som munnar ut i Bengalbukta.

Elvesystemet Jamuna er deler Bangladesh på langs og utgjer eit transporthinder i landet. Tradisjonelt har ein brukt ferjer til å kryssa elva. Jamuna-brua, den femte lengste brua i Sør-Asia, opna for vegtrafikk over elva i 1998.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jamuna River» frå ,  den 7. november 2010.  
 

Elvar i Bangladesh
Gangesdeltaet
Takle kraftverk

Takle kraftverk er eit vasskraftverk i Gulen kommune i Vestland. Kraftverket vart opna i 2000 og utnyttar fallet på  frå Taklevatnet. Den opphavlege kraftstasjonen på Takle vart sett i drift i 1943 og stengd av tryggingsomsyn i 1993. Stasjonen gav opphavleg straum til innbyggjarane i Brekke kommune.

Nedbørfeltet er på , og årstilsiget er på . Installert effekt er  med ein francisturbin. Kraftverket har totalt ein midlare årsproduksjon på .

Anlegget blir ått og drifta av BKK.

Kjelder 
 BKK
 NVE

Kraftverk i Vestland
Byggverk i Gulen
Næringsliv i Gulen
Kraftverk skipa i 2000
Furdalselva

Furdalselva er ei elv i Gulen kommune i Vestland. Ho har utspring frå Holmevatnet nordvest for Verkland. Ho renn derfrå mot vest og ned i Furdalen, der ho fortset mot sørvest og gjennom Furdalsvatnet, deretter mot sør, til ho munnar ut i Yndesdalsvatnet rundt to km vest for Yndesdal. Elva er  lang, og har eit nedbørfelt på .

I likskap med mange andre vassdrag i området vart fiskebestandane i Furdalselva negativt påverka av sur nedbør, spesielt i tida 1960-1990. I Furdalsvatnet vart bestanden av aure sterkt redusert på 1980-talet medan bestanden av aure vart heilt utrydda. I 1993/94 vart det sett ut aure igjen i vatnet for å freiste å reetablere bestanden. I 1998 viste ei undersøking at aurebestanden var tynn og at rekrutteringa var variabel. Under prøvefisket vart det òg fanga ein aure på 8 år, noko som tyder på at vatnet hadde ein minimal restbestand òg før utsettingane i 1993/94.

Kjelder 

Elvar i Gulen
Keri Hulme

Keri Hulme () var ein newzealandsk forfattar som var best kjend for romanen The Bone People (norsk Margfolket).

Oppvekst 
Hulme vart fødd i Christchurch, på Sørøya på New Zealand. Foreldra var av engelsk, skotsk og maori- (Ngāi Tahu) avstamming. «Familien vår stammar frå ulike folk: Kai Tahu, Kāti Mamoe (maori iwi frå Sørøya), immigrantar frå Orknøyane, Lancashire, Færøyane og/eller Noreg», har Hulme fortald til magasinet Contemporary Women Poets. 

Hulme arbeidde som tobakksplukkar i Motueka etter at ho hadde fullført skulegangen. Ho byrja å studera jus ved University of Canterbury i 1967, men avbraut studiane etter fire terminar og vende attende til tobakksplukkinga. Elles arbeidde ho som kokk og posttilsett, men også med bygningsarbeid og fiske. 25 år gammal flytta ho inn i ein einsam bustad på vestkysten av New Zealand for å kunna skriva uforstyrra, lesa, måla og fiska. Ho bur no i Okarito i  West Coast.

Karriére 
I 1972 sette Hulme seg føre å skriva på full tid, men trass i støtte frå familien, vart ho nøydd til å venda attende til arbeidet ni månadar seinare. Ho heldt fram med skrivinga, og somme av arbeida hennar vart publiserte under psevdonymet Kai Tainui. På denne tida arbeidde ho med romanen The Bone People, som til slutt vart utgjeven i februar 1984. Boka vart refusert av fleire forlag før ho vart utgjeven av Spiral Collective. I 1984 vann boka New Zealand Book Award for Fiction og Bookerprisen i 1985.

Utmerkingar 
Katherine Mansfield Memorial Award 1975; 
New Zealand Literary Fund grant 1975, 1977 og 1979, 
Maori Trust Fund Prize 1978 
East-West Centre Award 1979 
Book of the Year Award 1984
Mobil Pegasus Prize 1985
Bookerprisen 1985
Scholarship in Letters 1990;

Verkliste

Romanar 
 The Bone People (1984)
 Bait og On the Shadow Side (in progress; referred to by Hulme as 'twinned novels')

Poesi 
 The Silences Between (Moeraki Conversations) (1982)
 Lost Possessions (1985)
 Strands (1992)

Noveller 
 Te Kaihau: The Windeater (1986)
 Te Whenua, Te Iwi/The Land and The People (1987)
 Homeplaces: Three Coasts of the South Island of New Zealand (1989)
 Stonefish (2004)

Sjå òg 
 Newzealandsk litteratur

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Keri Hulme sin blogg
 Hulme works on conservation of Okarito's coast
 Archived summary of  book review , Los Angeles Times, august 2005
 Bibliografi over Keri Hulme sitt arbeid, og bokoversyn , University of Auckland universitetsbiblioteket, oktober 2005.
 Keri Hulme Biography - Keri Hulme comments—Richard Corballis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Keri Hulme» frå ,  den 8. november 2010.  
 

Vinnarar av Bookerprisen
Newzealandske forfattarar
Maoriforfattarar
Stefan Wyszyński

Stefan Wyszyński () var kardinal, erkebiskop av Gniezno og Warszawa, og primas i Den katolske kyrkja i Polen mellom 1949 og 1981. Kardinal Wyszyński vart utsett for bakvasking og forfølging frå kommunistisk hald under den kalde krigen.

Liv 

Stefan Wyszyński tredde i 1920 inn i presteseminaret i Włocławek og vart prestevigd 3. august 1924 av biskop Wojciech Owczarek. Han studerte kyrkjerett og sosialøkonomi ved det katolske universitetet i Lublin frå 1925 til 1929 og tok så doktorgraden. Deretter gjorde han ei vitskapleg ferd gjennom Austerrike, Italia, Frankrike, Belgia, Nederland og Tyskland, for å bli kjent med fagrørslene og dei sosiale rørslene. Frå 1931 underviste han i sosialøkonomi ved presteseminaret i Włocławek og engasjerte seg i utdanningsarbeidet til dei kristne fagrørslene. Han var medlem av det sosiale rådet til den polske primasen frå 1937. Under andre verdskrigen virka han som prest for den polske undergrunnshæren.

Han vart i 1945 rektor ved presteseminaret i Włocławek. 25. mars 1946 utnemnde pave Pius XII han til biskop av Lublin, og han vart konsekrert den 12. mai same året av kardinal August Hlond. I 1948 vart han så utnemnd til erkebiskop av Gniezno og Warszawa, og samtidig polsk primas og formann for den polske bispekonferansen. 12. januar 1953 vart han utnemnd til kardinal, men sidan kommunistregimet på det tidspunktet hadde fengsla han kunne han først 18. mai 1957 ta imot kardinalhatten i Roma og ta tittelkyrkja si Santa Maria in Trastevere til seg.

Wyszyński deltok frå 1962 til 1965 på alle hovudforsamlingane under det andre Vatikankonsilet og freista å oppnå ein større kyrkjeleg vekt på jomfru Maria. Desse oppgåvene var likevel mislukka. Derimot vart han mot slutten av konsilet kjent for ei brevveksling mellom det polske og tyske episkopatet, som var av stor tyding for forsoninga mellom polakkar og tyskarar etter andre verdskrigen og den følgjande fordrivinga. Dei polske biskopane skreiv i brevet sitt at dei «tilgav og bad om tilgjeving». Kommunistregimet i Folkerepublikken Polen reagerte med forarging på dette brevet.

I september 1978 vitja Wyszyński med ein delegasjon av polske biskopar beståande av mellom andre den seinare paven Johannes Paul II Vest-Tyskland, etter invitasjon frå den tyske bispekonferanse.

Den polske primasen spelte òg frå 1980 ei avgjerande rolle som meklar mellom opposisjonsrørsla Solidarność og dei kommunistiske makthavarane. Han gjekk aktivt inn for arbeidarar og retten til bønder til å danne frie fagrørsler, og oppfordra samstundes opposisjonen til å roe seg.

Wyszyński symboliserer for mange den geistlege motstanden mot det kommunistiske regimet og vaktar av den polske kristne identiteten til folk i ei tid med undertrykking av kyrkja.

Wyszyński mottok i 1994 post mortem Ordenen til den kvite ørna frå presidenten i Polen.

Kjelder 
<div class="references-small">
 Denne artikkelen bygger på «Stefan Wyszyński» frå ,  den 8. november 2010. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Polske kardinalar
Polske katolske biskopar
Folk frå den kalde krigen
Den kvite ørn-ordenen
Spinnerokk

Spinnerokk eller rokk er ein reiskap for spinning av garn. Ein spinnerokk har eit spinnehjul som driv teinen rundt. Rokken var ei tids- og arbeidssparande nyvinning då han tok over for handtein. I Noreg skal dette ha skjedd utover på 1600-talet.

Sjå òg 
Spinnehjul

Bakgrunnsstoff

Bloggen Arkeologi i Nord om spinneside og sverdside

Spinning
Handarbeidsreiskapar
Vardøger

Vardøger er etter norsk folketru eit varsel som går i førevegen for ein person. Ofte kan ein berre høyre vardøgeret, og det varslar om at personen som har vardøger er på veg. Det skal vere gode menneske som har vardøger. Trua på vardøger har ei viss utbreiing også i dag.

Etymologi  
Vardøger kjem etter alt å døme av gammalnorsk *varðhygli, der første ledd er stammeforma av vǫrðr, som tyder «vaktar» eller «vaktmann», og der *-hygli er ei avleiing av hugr, som tydde 'hug, sinn, sjel, tanke, følgjeånd, vardøger' . Det ser ut til at vǫrðr kunne brukast synonymt med hugr, og dermed blir *varðhygli smør på flesk, men det er det mykje av i språket.

Referansar

Norsk folketru
Overnaturlege opplevingar
Miraflores

Distriktet Miraflores i Lima er eitt av 43 distrikt i provinsen Lima, setet for hovudstaden Lima i Peru. Distriktet er kjent for handlegater, blomstrande parkar og strender. Distriktet vart grunnlagt under namnet San Miguel de Miraflores 2. januar 1857. Etter slaget ved Miraflores under Stillehavskrigen fekk Miraflores nemninga 'Ciudad Heroica', «Den heroiske staden».

Geografi 
Landarealet i distriktet er oppgjeve til 9,62 km². Det administrative sentrum ligg 79 moh.

Nabodistrikt 
 Nord: San Isidro og Surquillo
 Aust: Surquillo og Santiago de Surco
 Sør: Barranco og Santiago de Surco
 Vest: Miraflores har strandlinje mot Stillehavet

Demografi 
Frå og med folketeljinga i 2002 har denne administrative eininga ein folkesetnad på 92 815 personar og ein folketettleik på 9 648,1 personar/km ². I 1999 var det 27 489 husstandar i distriktet.

Kultur og utdanning 
Distriktet er eit kulturelt sentrum, med teater, kinoar og kunstgalleri. Universidad Cientifica del Sur ligg i Miraflores.

Underhaldning 
Distriktet har mange kafear, pubar, restaurantar og butikkar, dette trekkjer til seg mykje av folkesetnaden i Lima på sundagar. Vidare finst loppemarknadar og kunstutstillingar i Parque Kennedy, det sentrale torget i Miraflores. Larcomar er eit kjøpesenter med utsikt over Stillehavet frå Miraflores, og er svært populær blant turistar, unge og folk i middels til øvre sosioøkonomiske klassar. Handlesenter har restaurantar, iskrembutikkar, arkadar, bowlingbaner, nattklubbar, barar og det mest moderne kinoen i heile Lima. 

Calle de las Pizzas i sentrum av Miraflores er ein favorittstad for tenåringar og unge vaksne i Lima. Det er mange pubar som er fulle kvar helg. 

Miraflores har òg blitt eit reisemål for turistar som ynskjer å sjå Lima. Surfing vart introdusert i Peru frå Miraflores. Carlos Dogny reiste til Hawaii på 1930-talet, såg folk som surfa der og innførte sporten til Peru. Saman med vennar skipa han den prestisjetunge Club Waikiki ved stranda i Miraflores.

Historie 

Distriktet har ein arkeologisk stad, Huaca Pucllana, ein førinka adobe- og leirpyramide frå ein før-inkaperiode, mellom 200 og 700 e.Kr. 

Under Stillehavskrigen kom bydelen til å bli åstaden for slaget ved Miraflores i 1881. 2000 menneske døydde, og distriktet vart plyndra og brent av chilenske invasjonsstyrkar.

Costa Verde 
Costa Verde-området, «den grøne kysten», har fleire strender som trekkjer til seg surfarar og strandfolk i sommarmånadene. Den steina strendene er likevel ikkje så populære blant badegjestene som dei store, sandstrender i sørlege Lima, til dømes Santa Maria del Mar, Punta Hermosa og Punta Negra.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Miraflores» frå , den 8. november 2010
 

Lima provins
Okarito Lagoon

Okarito Lagoon er ein lagune på kysten av regionen West Coast på Sørøya på New Zealand. Han ligg 130 km sør for Hokitika, og dekkjer eit område på om kring 12 km², som er det største urørte våtmarksområdet på New Zealand.

Fleire mindre elver renn ut i lagunen, som også er utløpet til innsjøen Lake Mapourika. Lagunen er tilhaldsstad for mange arter av vadefuglar, og den svært sjeldne hegren Kotuku, (Ardea modesta) (Eastern Great Egret), finst her, elles er fuglen utrydda over alt på New Zealand. Den sjeldnaste arten av kiviar, okaritokivi er også funnen nær busetnaden Okarito.

Ved sørenden til lagunen ligg den vesle busetnaden Okarito. 
Busetnaden byrja opphavleg kring 1865 som ein gullgravarby med på det meste over 1 500 innbyggjarar, men er no permanent bustad for berre om lag 30 menneske - mellom dei forfattaren og vinnaren av Bookerprisen, Keri Hulme, og landskapsfotografen Andris Apse.

Det er høve til fugletitting, økoturisme og kajakkturar i lagunen, og der er fleire lokale fotturruter i området.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Okarito Lagoon Om fuglelivet 
Vevside til Okarito lokalsamfunn

Denne artikkelen bygger på «Okarito Lagoon» frå ,  den 8. november 2010.  
 

Våtmarksområde på New Zealand
Westland District
La ciudad y lós perros

La ciudad y los perros er den første romanen av den peruanske forfattaren Mario Vargas Llosa. Han kom ut på spansk i 1962, og Vargas Llosa vart heidra med prisane 'Premio Biblioteca Breve' og 'Premio de la Critics' for romanen. Frå byrjinga gav forfattaren boka tittelen La morada del héroe. Handlinga føregår på krigsskolen Colegio Militar Leoncio Prado i Callao ved Lima i Peru. Den peruanske regissøren Francisco Lombardi har laga ein film av romanen.

Kontekst og innverknad 
Vargas Llosa skildrar skolen som eit peruansk mikrokosmos. Studentane var gutar frå alle sosiale klassar, det var gutar frå overklassen, sende dit for å bli tatt opp, gutar frå middelklassen som aspirerte til ein militær karriere. Takka vere ei stipendordning var der dessutan gutar frå lågare sosiale klassar. Vargas Llosa studerte i to år ved skolen. Den militære disiplinen og kjensla av å vere innestengt gjorde at han fann opphaldet uuthaldeleg, der var dessutan mobbing og brutalitet. Men han ser sidene av peruanske samfunnet som han som busett i Miraflores elles ikkje ville hatt høve til å møte, og det gav han stoff til denne vellykka romanen. 

Romanen fekk stor innverknad, sidan det var den første romanen i ei rekkje av moderne peruanske forteljingar. Saman med andre verk av ulike forfattarar frå Latin-Amerika, var dette byrjinga på den såkalla latinamerikanske oppblomstringa. Boka har vore utgjeve i fleire utgåver, og har blitt omsett til eit titals språk.

Handlinga 
Historia går føre seg i ein militær skole i Callao i Peru, der internatborna får utdanninga si og militær disiplin, og blir tvinga til å underordne seg regelverket til skolen. Boka fortel ulike historier om unge gutar som lærer å leve med ein merkeleg livsstil som ikkje tillèt dei å utvikle seg som menneske, og om deira undertrykking og audmjuking. Det hindrar ikkje at nokre av gutane finn den naudsynte styrken i dette systemet til å møte desse utfordringane. 

Vargas Llosa kritiserer livsstilen og den militære kulturen i denne internatskolen, der nokre eigenskapar som aggressivitet, mot, maskulinitet, seksualitet og så bortetter er verdsette, men som øydelegg den personlege utviklinga. Ein overflod av menneske med ulike livhistorier som kryssar kvarandre, vev saman historia i boka. Det sentrale poenget er tjuveri av eksamensoppgåver, som er utført av ein kadett med kallenamnet «Slaven», og som seinare døydde truleg årsaka av inngrep frå ein annan kadett kalla «Jaguar». Ein tredje kadett, «Poeten», prøver, men mislykkast i å melde «Jaguar» for lovbrotet. Alle desse hendingane handterar kadettane mellom seg sjølve og alle vert konfrontert med skolestyresmaktene, som òg er offiserar. Epilogen til romanen skildrar kva skolen har tydt for dei involverte: ein mellomstasjon som har danna eller deformert dei, til å integrere dei i det sivile samfunnet.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Staden_och_hundarna» frå , 8. november 2010.

Fotnotar 

Mario Vargas Llosa
Bøker frå 1962
Peruanske romanar
Thomas Christian Wyller

Thomas Christian Fredrik Wyller () var ein norsk statsvitar. Han var professor i statsvitskap ved Universitetet i Oslo, og forsk mykje på Stortinget si rolle i det norske samfunnet. Egil A. Wyller var bror hans.

Wyller sat store delar av andre verdskrig i Grini fangeleir og tok del i motstandskampen inne i leiren, boka W/25x fortel om motstandskampen og har teke namnet sitt frå dekknamnet til Wyller. Han vart i 2000 tildelt Fritt Ord-prisen.

I 1948 var han formann (titulert «Formand») av Det Norske Studentersamfund.

Kronikkar
 «Da Norges trone ble sikret» Aftenposten den 4/11 2005
 «Ingen på feil side?» Aftenposten den 15/1 2009

Bibliografi 
Vårt politiske system : en innføring (1970)
Ta plass! : NSB 1920-1980 (1982)
Vilje og visjon : ungdom 1945-46 (1989)
Skal folket bestemme? : folkeavstemning som politisk prosess (1992)
Demokratiet og miljøkrisen : en problemskisse (1999)
W/25X : motstandskampen på Grini (2002)
Verdikommisjonen : refleksjoner over et eksperiment (2005)
Hvem skal bestemme - Stortinget eller folket? (2006)
Ytringer (2007)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 8. november 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Bibliografi 1951-2006  utarbeidet av Bredo Berntsen

Norske statsvitskapsprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Folk frå Stavanger
Formenn av Det Norske Studentersamfund
Mottakarar av Fritt Ords Pris
Egil Anders Wyller

Egil Anders Wyller () var ein norsk filosof og professor emeritus ved Universitetet i Oslo. Han er særleg kjent for fleirbindsverket om henologi (einingslære) utvikla frå Platon. Han var son av Trygve Wyller, bror til Thomas Christian Wyller og far til Truls Wyller.

Wyller markerte seg politisk på slutten av 1980-talet ved å støtte aksjonane til dei to abortmotstandarane Børre Knudsen og Ludvig Nessa.

Bibliografi 
 Tidsproblemet hos Olaf Bull  (1958)
 Fra Homer til Heidegger (1959)
 Enhet og annethet (1981) 
 Tro - tanke. Bind 1-20 : henologisk skriftserie (2002)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Egil Anders Wyller» frå ,  den 8. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Egil A. Wyller i NRK Forfatter

Norske sakprosaforfattarar
Norske filosofiprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Medlemmar av Det Norske Akademi
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Folk frå Stavanger
Anders Platou Wyller

Anders Platou Wyller () var ein norsk litteraturforskar og humanist. Han var gift med Anne-Marie Strindberg, dotter av forfattaren August Strindberg og Harriet Bosse. 

Wyller var leiar av Det Norske Studentersamfund i 1925. Han budde lenge i Frankrike og var norsk lektor ved Sorbonne. Han vart dr. philos. i 1936 med avhandlinga Paul Claudel. En kristen diktar og dramaene hans. Han stifta Nansenskolen saman med Kristian Schjelderup og Henriette Bie Lorentzen i 1937.

Ved invasjonen 9. april 1940 melde Wyller seg til teneste og vart sendt til Nord-Noreg der han hovudsakleg jobba for NRK. Då kryssaren HMS «Devonshire» 7. juni forlét Tromsø med kurs for England var Wyller ombord saman med Kongen, Kronprinsen og fleire regjeringsmedlemmar. Han jobba ei kort tid for BBC i London før han vart diagnostisert med kreft. Han vart sendt med fly til Sverige der han fekk treffe familien før han døydde 2. oktober.

I boka Kjempande humanisme, som kom ut etter han døydde, presenterer han visjonane sine om menneskeverd og kristen humanisme.

Verk 
 Kjempende humanisme: artikler og taler. Aschehoug, Oslo (1947)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 8. november 2010.

Bakgrunnsstoff
  Helsingborgs bibliotek - Kataloginformasjon

Norske humanistar
Folk frå Stavanger
Formenn av Det Norske Studentersamfund
William Wyler

William Wyler, fødd Wilhelm Weiller, () var ein amerikansk regissør.

Han vann tre oscarprisar: For beste regi med filmane Mrs. Miniver (1942), The Best Years of Our Lives (1946) og Ben-Hur (1959). Han har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 8. november 2010.  
 

USA-amerikanske regissørar
Hollywood Walk of Fame
Oscarvinnarar
Andrew Wyeth

Andrew Newell Wyeth () var ein visuell kunstnar og ein realistisk målar. Han var ein av dei mest kjende amerikanske kunstnarane på midten av 1900-talet og vart stundom kalla «Målaren av folket» sidan han var så populær hos amerikanarane. 

I kunsten sin skildra Wyeth ofte landet og folket rundt han, både i heimbyen Chadds Ford i Pennsylvania og ved sommarhuset i Cushing i Maine. 

Eit av dei mest kjende bileta i amerikansk kunst på 1900-talet er Weyth-måleriet Christinas verd, som i dag finst på utstilling i Museum of Modern Art i New York City.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «» frå , den 8. november 2010. 
 

USA-amerikanske målarar
Folk frå Pennsylvania
Moderne målarar
Realistiske kunstmålarar