alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Viasat Explorer

Viasat Explorer er ein fjernsynskanal frå MTG-eigde Viasat som viser dokumentarfilmar og program om ville dyr, ekstremsport, eventyr med meir. Kanalen vart i byrjinga lansert i Finland, Noreg, Danmark og Sverige, men sidan 1. november 2003 har han òg vore å sjå i Russland, Kasakhstan, Baltikum, Moldova, Kviterussland, Ungarn, Polen, Romania og Bulgaria.

Bakgrunnsstoff 
 http://explorer.viasat.no/ 

Viasat
Skipingar i 2003
Viasat History

Viasat History er ein fjernsynskanal frå Viasat som viser historiske program, kulturprogram med meir. Kanalen sender frå klokka 06.00 til 24.00. I Aust- og Sentral-Europa starta kanalen sending i mai 2004. I november 2004 starta sendingane i Norden.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 

Viasat
Skipingar i 2004
Svenske fjernsynskanalar
Norske fjernsynskanalar
Danske fjernsynskanalar
Viasat Nature/Crime

Viasat Nature/Crime er ein kanal frå Viasat som vert sendt i Norden. Kanalen heitte tidlegare Viasat Nature/Action & TV6 Nature/Action. Frå 18.00 til 21.00 sender kanalen natur- og dyreprogram og heiter Viasat Nature, og frå 21.00 til 24.00 sender kanalen actionseriar, filmar og krim.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.nature.viasat.no 
 http://www.action.viasat.no 

Viasat
Skipingar i 2005
TV3+

TV3+ er ein kanal frå Viasat som vert distribuert over heile Norden, men berre med dansk tale eller undertekstar. Kanalen vart starta i 1995. Kanalen sender fakta/aktualitetsprogram, seriar og sport.

Viasat
Skipingar i 1995
Georg Steller

Georg Wilhelm Steller () var ein tysk vitskapsmann og oppdagar som arbeidde i Russland. Steller har fått fleire dyreartar kalla opp etter seg. Grunnen til dette er at han deltok på Vitus Bering si andre oppdagingsferd frå Kamtsjatka, og oppdaga fleire dyreartar ingen vitskapsmenn hadde skildra før.

Liv og virke
Steller var fødd i Windsheim nær Nürnberg og studerte ved Universitetet i Wittenberg. Han fekk så ei stilling ved St. Petersburg-akademiet for naturvitskap, og reiste til Russland i I 1734.

I 1738 blei han utnemnd til vitskapsmann på Bering-ekspedisjonen, som skulle utforska kysten av Sibir og leita etter ein austleg veg til Nord-Amerika, og etter to års reise kom han fram til Okhotsk i 1740. Her møtte han Bering for første gong.

I september det året drog ekspedisjonen til Kamtsjatkahalvøya og overvintra i Bolsjeretsk, der Steller hjelpte til ved ein lokal skole. Deretter blei han med Vitus på veg mot Amerika. Dei gjekk i land Kajakkøya i Alaska i juli 1741. Her blei Steller den første europeiske vitskapsmannen som skildra fleire nordamerikanske dyr og plantar, mellom anna furuskrike, som har det latinske namnet Cyanocitta stelleri etter han.

På tilbakevegen gjekk skipet deira på grunn på øya me nå kjenner som Beringøya, og mannskapet måtte overvintra i vanskelege tilhøve. Plaga av dårleg helse og matmangel døydde Bering og halve mannskapet her, som regel av skjørbuk. Steller overlevde, og brukte tida på å skildra naturlivet i området, til dømes nordleg pelssel, Stellers sjøløve, Stellerand og dei no utdøydde artane Stellers sjøku og brilleskarv.

Om våren klarte restane av ekspedisjonen å utrusta eit nytt fartøy og drog tilbake til Okhotsk. Dei to neste åra brukte Steller til å utforska Kamsjatkahalvøya. Han blei kalla tilbake til St. Petersburg, men fekk feber på reisa og døydde i Tjumen. 

Nedteikningane til Steller kom likevel fram, og blei utgjevne av Peter Simon Pallas. Dei blei brukte av seinare reisande i Nord-Atlanteren, mellom anna kaptein James Cook.

Tyske botanikarar
Tyske zoologar
Tyske oppdagarar
Russiske oppdagarar
Oppdagarar på 1700-talet
Vitskapsfolk på 1700-talet
Vitus Bering

Vitus Jonassen Bering () var ein danskfødd sjøoffiser og oppdagar for Russland. Han var kaptein-kommandør i den russiske marinen, der han var kjend under namnet Ivan Ivanovitsj.

Liv og gjerning
Bering var fødd i Horsens på Jylland. Etter ei reise til Karibia blei han med i den russiske marinen i 1703, og deltok i den store nordiske krigen i Austersjøen og i krigen mellom Russland og Tyrkia i Azovsjøen. Han gifta seg med ei russisk kone og vitja heimbyen sin ein siste gong i 1715.

Som ledd i den store russiske utforskinga av det nordlege Asia drog Bering til Kamtsjatka i 1725. Der bygde han eit skip, «Sviatoi Gavriil» ('heilage Gabriel'), og sette ut med det i 1728 til han ikkje lenger kunne sjå land i nord, og heller ikkje noko i aust. Det neste året gjorde han ei ny reise der han leita etter fastland i aust, og fann Ratmanovøya, som Semjon Dezjnev tidlegare hadde oppdaga.

I 1730 drog Bering så tilbake til St. Petersburg. I løpet av den lange reisa døydde fem av barna hans, og Bering blei sjølv òg alvorleg sjuk. Han fekk eit nytt utforskingsoppdrag, og drog tilbake til Okhotsk på Kamtsjatka i 1735. Han fekk bygd to nye skip, «Svjatoj Pjotr» (heilage Peter) og «Svjatoj Pavel» (heilage Paulus). I desse drog han til Petropavlovsk, der han grunnla ei busetjing, og vidare mot Amerika i 1741. Dei to skipa blei skilde i eit uvêr. Skipet til Bering kom til Kajakkøya, der dei kunne sjå fastlandet Alaska. Det andre skipet, leia av Aleksei Tsjirikov, fann Aleksander-øyriket i Alaska.

Dårleg vêr gjorde at Bering snart måtte dra tilbake. Ekspedisjonen oppdaga nokre av Aleutane, der dei måtte gravlegga ein av sjømennene. Sjumaginøyane er kalla opp etter han. Også Bering var blitt sjuk, og då han ikkje kunne styra skipet lenger, søkte dei ly på ei av Kommandørøyane. Her døydde Vitus Bering, saman med 28 av mannskapet. Øya er blitt kalla Beringøya etter oppdagaren. Beringsundet og Beringhavet har òg fått namn etter han.

Bakgrunnsstoff 

Danske oppdagarar
Russiske oppdagarar
Russiske polfararar
Døde av skjørbuk
Beringhavet
Folk frå Horsens
Tangentfjøl

Ei tangentfjøl er eit elektronisk tangentinstrument som skil seg frå eit piano ved at tonane varer så lenge tangenten er trykt ned, mens tona på eit piano berre varer ei kort stund, alt etter krafta i anslaget. 

Tidlege tangentfjøler var ikkje følsomme for anslag, men produserte ei tone med same volum sjølv om tangenten vart slått an på ein hard eller mjuk måte. Eksempel på typar tangentfjøler er synthesizere og MIDI-tangentfjøler (som berre er ei rekkje tangentar som er kopla til ein MIDI-modul).

Tangentinstrument
Elektroniske tangentinstrument
Ostehøvel

Ein ostehøvel er eit hjelpemiddel til å skjere ost med som vart oppfunnen av Thor Bjørklund frå Lillehammer i 1925,  og patentert 27. februar 1927. Bjørklund, som var snikkar av yrke, tok utgangspunkt i ein vanleg snikkarhøvel og laga ein mindre versjon for ost. Produksjonen av ostehøvlar starta på Lillehammer i 1927, og fabrikken var Noregs einaste ostehøvelprodusent, til han gjekk konkurs i september 2009. Produksjonen av ostehøvlar vart deretter halde fram av Gudbrandsdal Industrier AS, GIAX, som same året tok over varemerket Bjørklund ostehøvler.

Det finnst òg ostehøvlar som skjer ost ved hjelp av ein stram og tynn stålstreng, mest egna for blautare ostar.

Bakgrunnsstoff

 Thor Bjørklund & Sønner AS
 Konkurs - GD
Gudbrandsdal Industrier AS

etereiskapar
Norske oppfinningar
Veda

Vedaene er eldgamle religiøse skriftsamlingar, ein del av den skriftlege hovudkjernen i hindusimen. Dei inneheld hymne og historier om dei vediske gudane, filosofiske tankar om Gud og universet, og skildrar dessutan ei rekke ritual som skal utførast av prestar. Vedaene har inspirert mange seinare tradisjonar, som yoga, vedanta, tantra og bhaktirørsla

Ordet ved kjem frå sanskrit og tyder kunnskap, og er i slekt med det norske ordet visdom. I kronologisk rekkefølgje er dei fire vedaene Rigveda, Jadjorveda, Samaveda og Atharvaveda.

Skriftene blei til mellom 1.200 og 500 f.Kr., men før dette var innhaldet i dei blitt overført i munnleg tradisjon i lang tid. Mange forskarar meiner den eldste, samhita-delen i Rigveda, blei til mellom 1.800 og 800 f. Kr. Ein del hinduar meiner at alle vedaene blei til på same tid som verda blei til, og er blitt vidareformidla sidan den tid. Andre hevder at dei eksisterte i opptil åtte tusen år før dei blei skrivne ned.

Oppdeling 
Kvar veda er delt inn i fire delar.

 Samhita inneheld mantra og hymner
 Brahmana fortel korleis ein skal utføra ritual
 Aranyaka er ein forteljande og mediterande del
 Upanisjadane kommenterer samhitaene og gjev ei indre meining til dei ytra orda

Vedaene blei skrivne ned på sanskrit, og blir endå lesne på dette språket. Delar av dei er òg omsette til fleire vestlege språk.

Hinduskrifter
Gresk mytologi

Gresk mytologi er forteljingane om greske gudar, heltar og monster. Mytologien har mange trekk til felles med andre indoeuropeiske tradisjonar, men òg sine særtrekk. Han har mellom anna ei rekkje tragediar, der menneske som set seg opp mellom skjebnen eller gudane til slutt opplever sorg og fortaping. 

Den greske mytolgien har inspirert eit utal kunstnarar, både i si eiga tid og seinare. Ei rekkje greske skaldar, med Homer i spissen, har fortald legendene i song og rim. Romerske diktarar, som Ovid, fortsette med same tema, og det gjorde òg seinare europeiske diktarar og komponistar.

Skikkelsar frå mytologien dukkar opp på greske vasar og fresker, og som naturtru greske statuar, som seinare romerske, italienske og andre europeiske bilethoggararar skulle gjera sitt beste for å kopiera.

Dei greske gudane 

Dei greske gudane me kjenner best er dei olympiske gudane: Zevs, Hera, Poseidon, Ares, Hermes, Hefaistos, Afrodite, Atene, Apollon og Artemis, med Hestia, Demeter, Dionysos og Hades nokre gonger medrekna. Det fanst òg andre gudar som hadde sine inderlege tilbedarar visse stader i det gamle Hellas, og gudar som ikkje blei tilbedne noko særleg, ettersom dei berre var personleggjeringa av ei naturkraft eller ein eigenskap: Jorda Gaia, himmelen Uranos, havet Okean og natta Nyx er døme på dette.

Dei greske gudane føyer seg fint inn i den større indoeuropeiske gudeslekta, som mellom anna omfattar dei norrøne og dei vediske gudane. Etter kvart som Romarriket voks til, såg romarane sambandet mellom si eiga gudelære og den greske, og tok til seg mange forteljingar og nokre gudar frå grekarane.

Dei greske heltane 

Heltar var menneske eller halvgudar - ungar til gudar og menneske - som gjorde store dådar, og anten blei belønna eller straffa for det. Herakles er truleg den største av dei, kjend for tolv stordådar. Orfevs var ein helt innan musikken, medan Prometevs var ein mann som røpte løyndene til gudane, og blei hardt straffa.

Svært viktig i mange av dei greske legendene var skjebnen. Dersom eit orakel spådde at noko ville skje, måtte det gå slik, same kva menneska prøvde å gjera for å stoppa det. Ødipus er ein kjend tragisk figur dette hende med, ein annan er Tessevs.

Overnaturlege vesen 
I tillegg til gudar og menneske fanst ei rekkje vesen av ulik karakter i den greske mytologiske verda. Dei fleste tinga i naturen hadde personlegdommar, som dryader i trea og najader i vatn. Det fanst mange vesen som var sett saman av ulike verkelege vesen, som kentaurar og faunar. Ein hadde vidunderlege vesen, som Pegasus, og forferdelege monster, som Medusa og minotaurosen.
Gryte

Ei gryte er eit djupt kar brukt til å koka, steika eller varma mat og vatn i. Ein kan også bruka dei som serveringskar. Gryter har ofte lokk og handtak eller hankar. 

Gryter finst i mange ulike storleikar, og er i dag som oftast laga av metall. Tidlegare, som i vikingtida lagde ein ofte gryter av stein, gjerne kleberstein. Ordet gryte kjem av norrønt grjot, som tyder stein. Ein har òg brukt mindre varmetolande leirkar som gryter.

Gryter kan varmast ved hjelp av ei kokeplate, levande eld frå bål eller gass, eller ved at ein legg varme steinar oppi dei.

Anna 
Ei gryte kan òg vera eit stort eller lite søkk i lendet, som Oslogryta eller ei jettegryte.

Sjå òg 
 Gryterett
 Steikepanne

Kjøkenutstyr
Kokekar
Ilåt
Ord frå norrønt
Jettegryte

Ei jettegryte er ei grop i fast berg som mellom anna finst mange plassar i Noreg. Jettegrytene kan vera berre små, på storleik med ei vanleg gryte, og vidare alle variantar opp til fleire meter i diameter.

Ein finn dei fleste jettegrytene på stader som har vore dekte av isbrear, som Skandinavia, USA og Alpane. Ei velkjend jettegrytesamling er
Gletscher-Garten i Lucerne, som har heile 32 gryter. Den største jettegryta i Nord-Europa ligg i Helvete i opplandskommunen Gausdal. Ho har ein diameter på 40 meter.

Opphav 
Dei vanlege jettegrytene blir danna under isbrear av ein prosess som blir kalla kavitasjon. Dette er noko som skjer når flytande vatn inne i breen under høgt trykk treffer berggrunnen under breen. Da vil vatnet fordampe i det det treffer berget og ein får eit enda større trykk som grev fjell. Ei stor jettegryte kan gravast ut med denne prosessen i løpet at eit par vekers tid. 

Før trudde ein at det var stein sett i rørsle av vatn som danna jettegryter, men denne teorien er forlaten. Kavitasjon er også eit kjent problem i vasskraftverk der vatnet eroderer vekk skålene i turbinane.

Det finst au mange lokale legender om korleis jettegrytene har blitt danna. Ofte er det troll, jettar, inne i bildet.

Geomorfologi
Glasiologi
David Halberstam

David Halberstam () var ein amerikansk journalist og forfattar, fødd i New York by. Han var son av ein kirurg og ein lærar. 13 av bøkene hans vart bestseljarar.

Halberstam fullførte journalistikkstudiane ved Harvard-universitetet i 1955, og byrja karrieren sin med å skriva for avisa Daily Times Leader i West Point i Mississippi. Mot slutten av 1950-åra og tidleg i 1960-åra dekte han byrjinga på borgarrettsrørsla for avisa Nashville Tennesseean.

I midten av 1960-åra dekte han Vietnamkrigen for New York Times, der reportarverksemda hans leidde den amerikanske presidenten John F. Kennedy til å be om at han vart overført til eit anna byrå. Han vann Pulitzer-prisen for internasjonal reportasje i 1964.

Seinare i karrieren skreiv Halberstam om emne innan historie og sport. Han har også arbeidd med ei bok om Koreakrigen.

Bøker 
 The Unfinished Odyssey of Robert Kennedy, 1965
 The Making of a Quagmire: America and Vietnam during the Kennedy Era, 1965
 Ho, 1971
 The Best and the Brightest, 1972
 The Powers That Be, 1979
 The Amateurs: The Story of Four Young Men and Their Quest for an Olympic Gold Medal, 1985
 The Reckoning, 1986
 Summer of '49, 1989
 The Next Century, 1991
 The Fifties, 1993
 October Nineteen Sixty-Four, 1994
 Freedom Riders, 1998
 The Children, 1999
 Playing for Keeps: Michael Jordan and the World He Made, 1999
 Sports on New York Radio: A Play-By-Play History, 1999
 War in a Time of Peace: Bush, Clinton, and the Generals, 2001
 Firehouse, 2002
 The Teammates, 2003

Bakgrunnsstoff 

 Biografi 

USA-amerikanske journalistar
Politiske skribentar
Folk frå New York City
Norman Mailer

Norman Kingsley Mailer () var ein amerikansk forfattar.

Mailer er fødd i Long Branch i New Jersey og voks opp i bydelen Brooklyn i New York. Fram til han vart innkalla til militærteneste studerte han byggjeteknikk ved Harvard-universitetet.

Erfaringane han gjorde som soldat ved stillehavsfronten i den andre verdskrigen tok han føre seg i den første romanen sin, The Naked and the Dead. I seinare verk er vilje til å nytte vald og seksuelle nevrosar sentrale tema. Mailer høyrte til den amerikanske politiske venstresida, og vart med tida ein skarp kritikar av det amerikanske samfunnet. For reportasjen om den amerikanske protestrørsla mot Vietnamkrigen; Armies of the Night fekk han i 1969 Pultizer-prisen. I 1980 fekk han igjen prisen for The Executioner's Song, ein «sak-roman» om avrettinga av ein mordar.

Mailer gav i 1973 ut ein biografi om Marilyn Monroe. Biografien var i utgangspunktet planlagd som eit essay, men utvikla seg til ein slags romanbiografi samansett av dels fakta dels fiksjon. Seinare gav han ut biografiar om Pablo Picasso og Lee Harvey Oswald.

Utover dette har Mailer vore kanditat til stillinga som borgarmeister i New York i 1969, og til tider leiar for den amerikanske delen av skribentsambandet Pen-Club på 1980-talet. Han har òg regissert fire filmar.

Norman Mailer har vore gift seks gongar, og har ni born. Han var busett i Provincetown i Cape Cod.

Verk (utval)

Romanar 
 1948 - The Naked And The Dead
 1951 - Barbary Shore
 1955 - The Deer Park
 1957 - The White Negro
 1965 - An American Dream
 1968 - Armies Of The Night
 1971 - Maidstone
 1974 - Watching My Name Go By
 1976 - Genius And Lust
 1980 - Of A Small And Modest Malignancy
 1980 - Of Women And Their Elegance
 1981 - Black Messiah
 1982 - After The White Negro
 1983 - Ancient Evenings
 1984 - Tough Guys Don't Dance
 1991 - Harlot's Ghost
 1997 - The Gospel According To The Son

Biografiar 
 1973 - Marilyn: Biography Of Marilyn Monroe
 1994 - Marilyn: The Classic Films
 1994 - Portrait Of Picasso As a Young Man
 1995 - Oswald's Tale

Ymse 
 1967 - Why Are We In Vietnam?
 1971 - The Prisoner Of Sex
 1971 - Of A Fire On The Moon
 1979 - The Executioner's Song
 1985 - Huckleberry Finn: Alive at 100
 2003 - Why Are We At War?

Filmar 

Regi og manus
 1968 - Wild 90
 1968 - Beyond the Law
 1970 - Maidstone
 1987 - Tough Guys Don't Dance

Bakgrunnsstoff 
 Nekrolog i Washington Post

Folk frå New Jersey
USA-amerikanske forfattarar
Pulitzerpris-vinnarar
Døde av nyresvikt
Ayn Rand

Ayn Rand (), fødd som Алиса Зиновьевна Розенбаум, Alisa Zinovjevna Rozenbaum, var ein russiskfødt amerikansk forfattar og filosof. Ho vert rekna som grunnleggjaren av den filosofiske retninga ho kalla objektivisme, som er i nær slektskap med libertarianismen og liberalismen. I tillegg til dei filosofiske arbeida har Ayn Rand skrive ei rad skjønnlitterære verk, mellom anna romanane The Fountainhead og Atlas Shrugged; bokmålsutgåvene av desse er Kildens utspring (1949) og De som beveger verden (2000).

Rand var fødd i Petrograd (no St. Petersburg) i det dåverande tsarriket Russland. Ho voks opp i ein borgarleg apotekarfamilie. Ein nær ven var dottera til forfattaren Vladimir Nabokov. Etter Den russiske revolusjonen i 1917 mista faren apoteket, og familien flykta til Krimhalvøya for ei tid.
Etter borgarkrigen flytta dei tilbake fødebyen, som no heitte Leningrad.

Rand byrja som student ved universitetet i Leningrad i 1921. Ho tok ein grad i historie i 1924, og studerte deretter film ved ein nyoppretta statleg filmskule.  I 1926 drog ho til New York med påskot om at ho ville vitja slektningar, men ho  blei verande i landet livet ut. Rand busette seg i Los Angeles og arbeidde i Hollywood med ulike oppdrag som manusforfattar og statist. Ho møtte skodespelaren Frank O’Connor, som ho kom til å gifta seg med, på eit filmsett. Rand blei amerikansk statsborgar i 1931.

Bibliografi 
(norske omsettingar fyrst)
We the Living (1936)
Høysang. Original: Anthem (1938; bokmål 1984) 
Kildens utspring. Original: The Fountainhead (1953; bokmål 2000) 
De som beveger verden. Original: Atlas Shrugged (1957; bokmål 2000)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Fornuft, egoisme, kapitalisme: essays om Ayn Rand (Kontekst forlag, 2003) av Vegard Martinsen. 

Russiske forfattarar
Russisk-amerikanarar
Jødiske sekulære filosofar
Askenasiske filosofar
USA-amerikanske filosofar
Objektivisme
701

701 (romartal DCCI)

Hendingar

Utlandet 
 30. oktober: Utnemninga av Pave Johannes VI

Noreg

Fødde 
 Keisar Shomu av Japan
 Li Po, kinesisk diktar

Døde 
 8. september: Pave Sergius I
702

702 (romartal DCCII)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
703

703 (romartal DCCIII)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
704

704 (romartal DCCIV)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
705

705 (romartal DCCV)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde 
 Johannes VI, pave 701-705
706

706 (romartal DCCVI)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
707

707 (romartal DCCVII)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
708

708 (romartal DCCVIII) var eit skotår som byrja på ein sundag i den julianske kalenderen.

Hendingar

Utlandet 

Det eldste dokumenterte vulkanutbrotet til Sakurajima på Kyushu i Japan fann stad.

Noreg

Fødde 
Yuthog Yontan Gonpo, lama av Tibet

Døde 
Abd-Allah ibn Ibadh, muslimsk jurist

Kjelder
709

709 (romartal DCCIX)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
710

710 (romartal DCCX)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
712

712 (romartal DCCXII)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
713

713 (romartal DCCXIII)

Hendingar

Utlandet 
 3. juni: Anastasius blei keisar av Bysantinarriket etter at Philippikos blei avsett.
 Keisar Xuanzong av Tang fekk makta i Kina.
 Den første avisa kom ut i Beijing.
 Bygginga av kjempebuddhaen i Leshang tok til.
 Teodomiro, visigotisk herskar over austdelen av den iberiske halvøya, overgav riket til muslimske erobrarar i ein avtale som framleis gav noko sjølvstyre.
 Aelfwald blei konge av East Anglia etter Aldwulf (uviss dato).

Noreg

Fødde

Døde 
 Ali Zain al-Abidin (Ali ibn Husayn), den fjerde sjiaimamen
 Huineng, kinesisk chan-munk
 I Ching, kinesisk munk og pilegrim
714

714 (romartal DCCXIV)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
715

715 (romartal DCCXV)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde 

Artiklar utan brødtekst
716

716 (romartal DCCXVI)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
717

717 (romartal DCCXVII)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
718

718 (romartal DCCXVIII)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
719

719 (romartal DCCXIX)

Hendingar

Utlandet

Noreg

Fødde

Døde
720

720 (romartal DCCXX) var eit skotår som byrja på ein måndag i den julianske kalenderen.

Hendingar

Utlandet 
Omajjaderiket fortsette erobringa av Sørvest-Europa. Guvernør-general al-Samh gjorde Narbonne til hovudstad i provinsen Septimania og byrja ei langvarig kringsetjing av festningsbyen Carcassonne.

Noreg

Fødde 
Baizhang Huaihai, kinesisk zenlærar

Døde 
31. januar: Kalif Omar II av Omajadane
13. februar: Chilperik II av frankarane
Omajjadegeneralen Tariq ibn Ziyad
Ardo, den siste kongen av visigotane (eller 721)