alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mikalaj Statkjevitsj

Mikalaj Viktaravitsj Statkjevitsj ) er ein belarusisk politikar, politisk fange og leiar i Det belarusiske sosialdemokratiske partiet (Folkeforsamlinga) (Bjelaruskaja satsyjal-demakratytsjnaja partyja (Narodnaja Hramada)). Statkjevitsj var kandidat ved presidentvalet i Belarus 2010. 

Statkjevitsj fekk ei militær ingeniørutdanning i Minsk og gjorde teneste i det sovjetiske militæret i arktisk Russland. Han var medlem av Det sovjetiske kommunistpartiet, men melde seg ut i 1991 i protest mot bruken av militærmakt mot demonstrantar i Vilnius i Litauen. Han vart leiar av det sosialdemokratiske partiet i 1995. Etter at han var med å organisera demonstrasjonar mot valfusk i 2004, vart han dømd til tre års fengsel i 2005. Amnesty International adopterte han som samvitsfange i 2006. Han slapp ut av fengsel i 2007.

Statkjevitsj stilte som kandidat ved presidentvalet i Belarus 19. desember 2010. Ifølgje dei offisielle resultata kom han på åttande plass med 1,0 % av røystene, men valet vart ikkje rekna som fritt og rettferdig av internasjonale observatørar. Statkjevitsj vart arrestert etter å ha teke del i demonstrasjonar i Minsk mot måten valet vart gjennomført på same kvelden, saman med fem av dei andre presidentkandidatane, og tiltalt for å ha "forårsaka masseuro". Menneskerettsorganisasjonen Amnesty International rekna han som ein samvitsfange. Under rettssaka mot han i mai 2011 hevda aktoratet at Statkjevitsj var hovudmannen bak demonstrasjonane etter valet, og skulda han for å ville storma regjeringsbygningen i Minsk. Han vart dømt til seks års fengsel. 

I januar 2012 vart soningstilhøva hans innskjerpa, då leiinga i straffekolonien meinte at han var «innstilt på å halda fram den kriminelle livsstilen sin». Ifølgje kona fekk han sleppa ut av cella éin time om dagen og får ta imot eitt besøk og éi pakke i året.

I august 2014 foreslo Statkjevitsj at opposisjonen burde samla seg bak éin presidentkandidat ved presidentvalet i 2015, noko som ikkje vart noko av. Statkjevitsj vart lauslaten frå fengselet i 2015. Han var med på å organisera demonstrasjonar i samband med presidentvalet i 2015 og parlamentsvalet i 2016. I 2019 kunngjorde han at han ville stilla som kandidat ved presidentvalet i 2020, men kandidaturet hans vart ikkje godkjend av styresmaktene. I staden støtta han kandidaturet til Svjatlana Tsikhanowskaja og dreiv valkamp for henne. Han vart arrestert for dette under valkampen sommaren 2020.

Kjelder

Denne artikkelen begynte med ei omsetjing av stoff frå Russisk Wikipedia den 18. mai 2011.

Fotnotar

Belarusiske politikarar
Aljes Mikhaljevitsj

Aljes (Aljaksiej Anatoljevitsj Mikhaljevitsj, belarusisk Алесь (Аляксей) Анатольевіч Міхалевіч, russisk Ales (Aleksej) Anatoljevitsj Mikhalevitsj () er ein belarusisk jurist og politikar. Han var uavhengig kandidat ved presidentvalet i Bellarus 19. desember 2010. Ifølgje dei offisielle resultata kom han på niande plass med 1,0 % av røystene, men valet vart ikkje rekna som fritt og rettferdig av internasjonale observatørar. Mikhalevitsj vart arrestert etter å ha teke del i demonstrasjonar mot måten valet vart gjennomført på same kvelden, saman med fem av dei andre presidentkandidatane, og tiltalt for å ha "forårsaka masseuro". Menneskerettsorganisasjonen Amnesty International adopterte han som samvitsfange i januar 2011. 19. februar 2011 vart han slept ut av fengselet. På ein pressekonferanse hevda han at han, og fleire av dei andre som vart arrestert etter presidentvalet, vart utsette for tortur medan dei var fengsla. 24. mars 2011 melde russiske aviser at Mikhaljevitsj hadde fått innvilga asyl i Tsjekkia. Belarusiske styresmaktar freista å etterlysa han gjennom Interpol, men Interpol avviste dette som politisk motivert. Mikhajlevitsj har i eksil jobba med å vekkja merksemd om politiske fangar i Belarus. I 2013 forsvarte han ein doktorgrad i statsvitskap ved Det polske vitskapsakademiet.

I 2015 vende han tilbake til Belarus. Han vart arrestert då han kom til Minsk, men vart kort tid etter sleptt laus att.

Han er gift og har to døtrer.

Fotnotar

Belarusiske politikarar
Dzmitry Us

Dzmitry Ivanavitsj Us () er ein belarusisk jurist og politikar. Han var uavhengig kandidat ved presidentvalet i Belarus 19. desember 2010. Ifølgje dei offisielle resultata kom han på tiande og siste plass med 0,5 % av røystene, men valet vart ikkje rekna som fritt og rettferdig av internasjonale observatørar. Us vart arrestert etter demonstrasjonar mot måten valet vart arrangert på same kvelden, men vart slept fri dagen etter. Han vart likevel tiltalt for å ha «forårsaka masseuro». I mai 2011 vart han dømd til fem og eit halvt års fengsel for rolla si i demonstrasjonane. Han vart benåda og lauslaten i oktober 2011. 

Us er gift og har éin son.

Fotnotar

Belarusiske politikarar
Folk frå Minsk
Lars Øvernes

Lars Øvernes () er ein norsk fotballspelar. I 2011-sesongen var han keeper i Haugesund i Eliteserien. Han har tidlegare spelt for Etne. Ved starten av 2011-sesongen var han Haugesund sin andrekeeper.

Kjelder
Spelarprofil på Haugesund sine nettsider

Fotnotar

Norske fotballspelarar
Haugesund-spelarar
Joakim Våge Nilsen

Joakim Våge Nilsen () er ein norsk fotballspelar som spelar for Haugesund i Eliteserien (2020).

I 2011-sesongen spelar han i forsvar for Haugesund i Eliteserien. Han har tidlegare spelt for Bremnes. Han kom til Haugesund i 2007 og vart fast på laget i 2009-sesongen då Haugesund rykte opp frå 1. divisjon. I 2010-sesongen i Tippeligaen spelte han òg fast på laget.

Fotnotar

Kjelder
Spelarprofil på Haugesund sine nettsider

Norske fotballspelarar
Haugesund-spelarar
Folk frå Stord
Are Tronseth

Are Tronseth () er ein norsk fotballspelar. I 2011-sesongen spelar han i forsvar for Haugesund i Eliteserien.

Dei første klubbane til Tronseth var Remyra og Stjørdals/Blink. Han vart teken opp i A-stallen til Rosenborg sommaren 2000 etter salet av Bjørn Otto Bragstad til Derby County. Der fekk han den første A-lagskampen sin i mai 2001 mot Bossekop i første runde av cupen, der han også skåra. Han blei seinare omskulert til spiss og gjorde eit positivt inntrykk for Rosenborg sitt andrelag. 

Tronseth blei henta til Hamarkameratene før 2003-sesongen av trenar Ståle Solbakken, på utleige frå Rosenborg. Her spelte Tronseth midtstoppar og var eit vesentleg bidrag til at Hamarkameratene i 2003 rykkte opp til Tippeligaen. Seinare same året blei overgangen gjort permanent, og Tronseth fekk fast kontrakt, samtidig som han også fekk totalt åtte U21–landskampar for Noreg. Han debuterte for U21–landslaget under ei turnering i Qatar mot Brasil i januar 2003.

Før 2005-sesongen blei han likevel lånt ut til Hønefoss, og før 2006-sesongen meldee han overgang til Fredrikstad. Tronseth spelte deretter i Sarpsborg Sparta, før han i september 2008 signerte ein treårskontrakt med FK Haugesund. Han var fast på laget til Haugesund då klubben rykte opp frå 1. divisjon i 2009, og under 2010-sesongen i Tippeligaen.

Denne artikkelen starta med ei omsetjing frå Bokmålswikipediaen 19. mai 2011.

Fotnotar

Kjelder
Spelarprofil på Haugesund sine nettsider 

Norske fotballspelarar
Haugesund-spelarar
Rosenborg-spelarar
Ham-Kam-spelarar
Fredrikstad-spelarar
Hønefoss-spelarar
Sarpsborg 08-spelarar
Folk frå Trondheim
Trygve Nygaard

Trygve Nygaard () er ein norsk fotballspelar. I 2011-sesongen spelar han på midtbanen for Haugesund i Eliteserien.

Nygaard gjekk frå Haugesund til Viking i 1999. Han blei aldri nokon stjernespelar i Viking, men han var elska av publikum på grunn av innsatsviljen og lojaliteten sin. Han var heller ikkje nokon goalgettar, men han hadde eit tungt skot, som han viste fram ved enkelte høve. Best blir han hugsa for målet sitt mot Austria Wien i 2005, som sikra Viking gruppespel i UEFA-cupen.

Etter å ha spelt fast på Viking, sleit Nygaard med å få speletid i 2007, og han bestemte seg for å flytte heim til Haugesund. Sommeran 2007 stranda ein overgang til FK Haugesund på Viking sine krav, men 23. oktober gjekk overgangen til slutt i orden.

Denne artikkelen begynte med ei omsetjing frå bokmålswikipediaen 19. mai 2011.

Fotnotar

Kjelder
Spelarprofil på Haugesund sine nettsider

Norske fotballspelarar
Haugesund-spelarar
Viking-spelarar
Folk frå Haugesund
Jarle Steinsland

Jarle Steinsland () er ein norsk fotballspelar. I 2011-sesongen spelar han på midtbanen for Haugesund i Eliteserien. Han kom til Haugesund frå Bryne før 2008-sesongen.

Fotnotar

Kjelder
Spelarprofil på Haugesund sine nettsider

Norske fotballspelarar
Haugesund-spelarar
Rosenborg-spelarar
Hønefoss-spelarar
Bryne-spelarar
Juska Savolainen

Juska Savolainen () er ein finsk fotballspelar. I 2011-sesongen spelte han på midtbanen for Haugesund i den norske Eliteserien.

Savolainen drog til SC Heerenveen i Nederland som 18-åring, men vende tilbake til Finland i 2003 utan å ha fått nokon kampar for førstelaget. Dei neste åra spelte han for fleire klubbar i den finske toppdivisjonen. Han var med på å vinna den finske serien to år på rad, i 2006 og 2007, med Tampere United. Før 2008-sesongen fekk han kontrakt med Rosenborg i Noreg.  Han debuterte for Rosenborg i serieopninga mot Lyn, men dn 19. mai blei det kjent at han hadde rive av ei sene under foten. Den 10. juni blei det kjent at han måtte operera foten og truleg ville vere ute resten av sesongen. Han klarde aldri å bryta gjennom i trondheimsklubben, og våren 2009 vart han lånt tilbake til Tampere United. Før 2010-sesongen fekk han kontrakt med Haugesund.

Fotnotar

Kjelder
Spelarprofil på Haugesund sine nettsider

Finske fotballspelarar
Haugesund-spelarar
Rosenborg-spelarar
Maria Antonia av Austerrike

Maria Antonia av Austerrike () var den eldste dottera og det einaste overlevande barnet til keisar Leopold I og Margarita Teresia av Austerrike. 

Maria Antonia var ein del av innavlen som gjekk føre seg i huset Habsburg, sidan faren Leopold var onkelen hennar på morssida, medan far hennar var syskenbarn til mora hans. Besteforeldra hennar på morsida var òg onkel og niese. Frå barndommen av var Maria Antonia ei intelligent og danna jente, og delte foreldra sin lidenskap for musikk. 

Den siste spanske habsburgaren, Karl II, var barnlaus. I følgje arvefølgjelovene hadde Maria Antonia rett til å arve den spanske krona, fordi ho var det einaste overlevande barnet etter keisarinne Margaret Theresia, syster til Karl II. Likevel vart det sidan ho var fødd bestemt at ho skulle gifte seg med onkelen på morssida, den spanske kongen, men dette vart det aldri noko av på grunn av politiske årsaker. 

Ho var òg ein kandidat for ekteskap med Victor Amadeus II av Sardinia, men dette vart heller ikkje noko av. Maria Antonia gifta seg med kurfyrste Maximilian II av Bayern i 1685 i Wien. Ekteskapet deira var ulukkeleg, men dei fekk tre born. Ingen av borna voks opp. Ein av dei, Josef Ferdinand av Bayern (1692-1699), var særleg viktig for europeisk politikk mot slutten av 1600-talet. Då såg dei europeiske maktene etter ein arving som kunne ta over trona i Spania då Habsburg-greina i landet døydde utt. Josef Ferdinand døydde derimot som seksåring, og dette utløyste den spanske arvefølgjekrigen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maria Antonia of Austria» frå ,  den 19. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Friedrich Weissensteiner: Liebeshimmel und Ehehöllen - Heyne Taschenbuchverlag 1999 - ISBN 3-453-17853-X
 

Huset Habsburg
Folk frå Wien
Huset Wittelsbach
Bøhmiske prinsesser
Austerrikske erkehertuginner
Ungarske prinsesser
Bayerske kurfyrstinner
Margaret Theresia av Spania

Margaret Theresia av Spania (spansk Margarita Teresa, tysk Margarete Theresia) () var tysk-romersk keisarinne, tysk dronning, erkehertuginne av Austerrike og dronninggemalinne av Ungarn og Böhmen. Ho var dotter til kong Filip IV av Spania og den andre kona hans Mariana av Austerrike.  Ho var den eldste systera til Karl II den forheksa, den siste spanske Habsburgaren. Ho er den sentrale figuren i det kjende Las Meninas av Diego Velázquez og tema i mange av dei seinare måleria hans. 

Av politiske årsaker gifta ho seg med Leopold I av Det tysk-romerske riket som var onkel til mora og syskenbarn av faren. Trass i aldersskilnaden på 11 år var dei lukkelege i lag, og delte ei interesse i teater og musikk. Ho kalla han «onkel» sjølv etter dei var gift, og han kalla ho «Gretl». Etter å ha fødd fire barn, og svekka av fleire spontanabortar, døydde Margarita Teresa berre 21 år gammal. Det einaste overlevande barnet hennar var erkehertuginne Maria Antonia av Austerrike, framtidig kurfyrstinne av Bayern. 

Ein av diamantane til Margarita Teresia vart auksjonert bort på Christie's i desember 2008. Han vart då kalla Wittelsbach-diamanten, og vart gjeven til ho av faren, kong Filip IV av Spania som ein del av medgifta då ho gifta seg med Leopold I 15 år gammal. Diamenen på nesten 36 karat vart seld for $24,3 millionar, som er den høgaste prisen for ein diamant seld på ein auksjon.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Margarita Teresa of Spain» frå ,  den 19. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Huset Habsburg
Tysk-romerske keisarinner
Italienske dronninggemalinner
Tyske dronninggemalinner
Bøhmiske dronninggemalinner
Ungarske dronninggemalinner
Austerrikske erkehertuginner
Hertuginner av Teschen
Folk frå Madrid
Haag-traktaten i 1698

Haag-traktaten eller den første delingsavtalen vart signert 11. oktober 1698 mellom England og Frankrike. Avtalen prøvde å løyse problemstillinga om kven som skulle arve den spanske trona og foreslo hertug Josef Ferdinand av Bayern som arvingen. Avtalen fastsette derimot òg at Louis, le Grand Dauphin, skulle få Napoli, Sicilia og Toscana og den tysk-romerske keisaren Karl VI skulle få Nederlanda. Hertug Leopold av Lorraine skulle få Milano mot at han avstod Lorraine og Bar til dauphinen. 

Den første delingsavtalen vart ugyldig då Josef av Bayern døydde. Det vart gjort forsøk på ein andre delingsavtale i 1699, som erkehertug Karl avslo fordi Italia ikkje vart gjeven til Austerrike. Kong Karl II av Spania godtok ikkje avtalen, sidan avtalen delte opp Det spanske imperiet, og han testamenterte alle områda sine til den andre sonen til dauphinen, Filip, hertugen av Anjou. Då Karl døydde, gav kong Ludvig XIV av Frankrike opp denne avtalen, testamentet vart motarbeidd (med tvang) og ein lang og kostbar krig som involverte heile Europa, den spanske arvefølgjekrigen, starta i 1701.

Sjå òg
London-traktaten i 1700, den andre delingsavtalen

Haag
Haag
Avtalar i 1698
London-traktaten i 1700

London-traktaten, signert den 25. mars 1700 og stundom kalla den andre delingsavtalen, var eit forsøk på gjeninnføre den pragmatiske sanksjonen etter at hertug Josef Ferdinand av Bayern døydde. Dette hadde gjort den første delingsavtalen, Haag-traktaten i 1698, ugyldig.

Sjå òg
Haag-traktaten i 1698, den første delingsavtalen-

London 1700
London 1700
London (1700)
Avtalar i 1700
Karl av Berry (1686–1714)

Karl av Frankrike, hertug av Berry (Charles de France, Duc de Berry) () var ein soneson av Ludvig XIV av Frankrike. Han var son av Ludvig, le Grand Dauphin og Victoria av Bayern.

Sjølv om han var barnebarn av Ludvig XIV, var han rangert som fil si de France («son av Frankrike»), i staden for petit-fil si de France («soneson av Frankrike»), sidan han var sonen til tronarvingen. Han var òg arving til trona av Spania i sju år (1700-1707).

Han vart gift med Marie Louise Élisabeth av Orléans 6. juli 1710. Ho var slektningen hans, dotter av Filip II av Orléans og Françoise-Marie de Bourbon. Ekteskapet vart ikkje særleg lukkeleg, og dei fekk berre born som døydde tidleg.

Han døydde etter at han pådrog seg indre skader ein gong han var på jakt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karl, hertug av Berry» frå ,  den 19. mai 2011.  
 

Franske fyrstar
Huset Bourbon
Hertugar av Berry
Hertugar av Alençon
Hertugar av Angoulême
Grevar av Ponthieu
Ordenen av det gylne skinnet
Folk frå Versailles
Jean-Baptiste Colbert de Torcy

Jean-Baptiste Colbert, marki av Torcy (), generelt kalla Colbert de Torcy, var ein fransk diplomat, som forhandla nokre av dei viktigaste avtalane mot slutten av regjeringstida til Ludvig XIV, mellom anna avtalen (1700) som førte til den spanske arvefølgjekrigen (1701-1714), der den døyande Karl II av Spania utpeikte barnebarnet til Ludvig XIV, Philippe, duc d'Anjou, som arvingen til den spanske trona, og grunnla den spanske Bourbon-linja.

Allereie i ungdomen sin vart det avgjort at Colbert skulle inn på den diplomatiske bana, og dei neste 20 åra vitja han mesteparten av Europa for å bli kjent med dei og perfeksjonere språkkunnskapane sine. 1689 vart han utnemnd til etterfølgjaren til faren sin, og tok ein stadig viktigare del i det diplomatiske arbeidet, men vart først i 1699 utnemnd som utanriksminister. Han støtta testamentet til Karl II av Spania som medverka til den spanske arvefølgjekrigen. Det alvorlege militære tilbakeslaget i Frankrike gjorde det lenge umogleg med vellykka diplomati, men Colbert brukte Tory-sigeren i England i 1710 for å opne separate forhandlingar. Han utnytta alle mogelege omstende klarte slik å oppnå uventa gunstig vilkår for Frankrike i freden i Utrecht i 1713. Etter Ludvig XIV døydde, vart Colbert skild frå forvaltninga av utanrikspolitikken, men stillinga hans som generalpostmeister fram til 1721 gjorde at Colbert var godt informert med sjølv dei mest hemmelege forhandlingane, og han utøvde enno ei tid seinare, bak kulissane, ein ganske stor innverknad. På byrjinga av 1720-talet trekte han seg heilt attende til privatlivet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jean-Baptiste Colbert, markis de Torcy» frå ,  den 19. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Svensk uppslagsbok. Malmö 1931.
 

Folk frå Paris
Franske diplomatar
Franske utanriksministrar
Haag-traktaten i 1701

Haag-traktaten vart signert 7. september 1701 mellom England, Det tysk-romerske riket og Dei sameinte Nederlanda. Avtalen vart forhandla fram av Vilhelm III av England og signert av keisar Leopold I og delegatar frå Dei sameinte Nederlanda. Basert på vilkåra i avtalen, vart Filip V anerkjend som konge av Spania, medan England og Nederlanda fekk halde handelsrettane sine i Spania. I tillegg fekk Austerrike dei spanske territoria i Italia, i tillegg til Dei spanske Nederlanda, som verna området frå fransk kontroll. Samstundes danna partane ein forsvarsallianse mot Frankrike.

Sjå òg
Storalliansen
Den spanske arvefølgjekrigen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Treaty of The Hague (1701)» frå ,  den 19. mai 2011.  
 

Haag(1701)
Haag(1701)
Haag(1701)
Avtalar i 1701
Jakob II av England

Jakob VII av Skottland og Jakob II av England () vart skotsk, engelsk og irsk konge den 6. februar 1685. I engelskspråklege land er han kjend som James.

Han var den siste katolikken som var regjerande monark i desse landa. Mange av undersåttane hans hadde sterk mistru til religionspolitikken hans og påståtte eineveldige ambisjonar, noko som førte til at han vart avsett gjennom den ærerike revolusjonen.

Etter at han vart avsett i 1689 vart han etterfylgd av dotter si, Maria II og hennar protestantiske mann Vilhelm III i staden for den katolske son sin, James Francis Edward, som vart kjend som The Old Pretender.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Jakob II av England» frå ,  den 19. mai 2011.  

Engelske monarkar
Jakob 02
Kongelege frå London
Hosebandsordenen
Engelske hertugar
Skotske hertugar
Hertugar av Albany
Hertugar av York
Hertugar av Albany
Irske jarlar
Jarlar av Ulster
Jakobittar i den vilhelminske krigen i Irland
Skotske monarkar
Engelske pretendentar til den franske trona
Freden i Ryswick

Freden i Ryswick vart signert den 20. september 1697 og kalla opp etter Ryswick (i dag Rijswijk) i Dei sameinte Nederlanda. Avtalen avgjorde niårskrigen, der Frankrike kriga mot Storalliansen til England, Spania, Det tysk-romerske riket og Dei sameinte Nederlanda.

Forhandlingane starta i mai. Franske representatar hadde hovudkvarteret sitt i Haag og dei allierte var baserte i Delft: konferansen fann stad mellom dei to byane i Huis ter Nieuwburg i Ryswick.

Dei kom ikkje fram til noko som helst dei første vekene, så i juni utpeikte dei to hovudpersonane i kampen, Vilhelm III av Oranien og Ludvig XIV av Frankrike, kvar ein representant som møttest privat. Dei to utvalde var William Bentinck, jarl av Portland og marskalk Boufflers, og dei kom snart fram til vilkåra i avtalen, som den tysk-romerske keisaren Leopold I og Karl II av Spania ikkje godtok. Kort tid etter gav Spania etter, og den 20. september vart ein fredsavtale signert mellom Frankrike og dei tre statane England, Spania og Dei sameinte Nederlanda. Vilhelm overtalte så Leopold til å gjere fred, og ein avtale mellom Frankrike og Det tysk-romerske riket vart signert 30. oktober. 

Grunnlaget for freden var at alle byane og områda som var erobra sidan Nijmegen-traktaten (1679) skulle gjevast attende. Frankrike overgav så Freiburg, Breisach og Philippsburg - til Det tysk-romerske riket, men heldt sjølv Strasbourg. På den andre sida fekk franskmennene Saint-Domingue (seinare Haiti) og fekk attende Pondicherry (etter å ha betalt nederlendarane ein sum av 16 000 pagodas) og Nova Scotia, medan Spania fekk attende Catalonia og grensefestningane Mons, Luxembourg og Kortrijk. Hertugdømet Lorraine, som i mange år hadde vore underlagt Frankrike, vart gjeven attende til Leopold Josef, ein son av hertug Karl IV av Lorraine, og nederlendarane fekk løyve til å legge hovudfestningane i Dei spanske Nederlanda i garnison, inkludert Namur og Ypres. Ludvig måtte respektere Vilhelm III som konge av England, og lovde å ikkje støtte Jakob II av England vidare i kampen om den engelske trona. Han sa òg frå seg kravet om Kurfyrstedømet Köln. 

Niårskrigen vart òg utkjempa i Nord-Amerika, der han vart kalla Kong Vilhelm-krigen. Dei franske koloniane Acadia og Ny-Frankrike (Canada), i lag med deira indianske allierte (hovudsakleg abenaki, pennacook og huron), kjempa med dei nordengelske koloniane og deira indianske allierte (mellom anna irokesarane og mohawk). Freden i Ryswick sette tilbake grensene slik dei hadde vore før krigen (status quo ante bellum). Irokesarane gav opp engelskmennene som sine allierte, og heldt fram å krige mot dei franske koloniane fram til 1701.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Treaty of Ryswick» frå ,  den 19. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Haitisk historie
Niårskrigen
Engelske fredsavtalar
Nederlandske fredsavtalar
Spanske fredsavtalar
Franske fredsavtalar
Tysk-romerske avtalar
Avtalar i 1697
Avtalar med Dei sameinte Nederlanda
Jakob Edvard Stuart

Jakob Edvard Stuart, engelsk James Francis Edward Stuart eller Stewart () var den jakobittiske tronpretendenten til den skotske og engelske trona frå 16. september 1701 til han døydde. Stuart vart ofte kalla The Old Pretender. Jakobittane refererte til han som Jakob III av England og Jakob VIII av Skottland.

Han var son av Jakob II av England (Jakob III av Skottland), som vart avsett som konge av Vilhelm III av England. Han gjorde derfor krav på tittelen som konge av England, Skottland og Irland då faren døydde i 1701. Han vart då mellom anna anerkjend som den rettmessige kongen av Ludvig XIV av Frankrike, syskenbarnet sitt. 
Han prøvde utan hell å invadera Skottland i 1708. I 1714 prøvde jakobittane å lansera Jakob som eit bedre kongsemne enn hannoveraren Georg, men dette var umogleg i det reformerte Storbritannia ettersom  Jakob heldt fast på den katolske trua si. 

Då han døydde vart sonen Karl Edvard Stuart, òg kalla Bonnie Prince Charlie og The Young Pretender, den jakobittiske tronpretendenten.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «James Francis Edward Stuart» frå ,  den 19. mai 2011.  

Huset Stuart
Prinsar av Wales
Hertugar av Cornwall
Hertugar av Rothesay
Engelske prinsar
Skotske prinsar
Jakobittiske tronpretendentar
Kongelege frå London