alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sergej Tarasov

Sergej Borisovitsj Tarasov () er ein russisk, tidlegare skiskyttar frå Staroalejskoje i Altaj kraj, som representerte Sovjetunionen og seinare Russland. Gjennom 1990-talet var han ein av dei aller beste skiskyttarane i verda, og sanka desse åra fire OL-medaljar og sju VM-medaljar.

Aktiv
Tarasov fekk ein sølvmedalje med Sovjetunionen sitt stafettlag då han i 1991 deltok i sitt fyrste verdsmeisterskap. To år seinare fekk han med heim til Russland to sølvmedaljar og ein bronsemedalje frå VM i skiskyting i Borovets. Under vinter-OL 1994 på Lillehammer skaut han på seg tre tilleggsminuttar, men med dagens beste langrennstid vann han likevel gullmedaljen; 3,4 sekundar føre toaren Frank Luck som representerte Tyskland. Seinare i leikane fekk Tarasov sitt tredje stafett-sølv, og i tillegg ein bronsemedalje på 10 km.

Under VM i skiskyting 1996 i Ruhpolding vart Tarasov verdsmeister både på 20 km og i 4 x 7,5 km stafett. Sidan tok han i 1997 eit VM-sølv på 12,5 km jaktstart, og i 1998 ein OL-bronse i stafett.

Perioden 1991-97 stod Tarasov fire gongar på toppen av sigerspallen etter verdscuprenn, og like mange gongar på høvesvis andre- og tredjeplass. Han tok sin fyrste verdscupsiger på ein 10 km i Ruhpolding i 1991, dei andre tre sigrane kom på 20 km, inkludert då han vann OL-gull i 1994 og VM-gull i 1996. I sin beste sesong i verdscupen i skiskyting, 1996, vart han totalt nummer seks.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM i skiskyting 1991 i Lahti: Sølvmedalje i stafett og nr 10 både på 10 km og 20 km
VM i skiskyting 1993 i Borovets: Sølvmedalje på 20 km, bronsemedalje på 10 km og sølvmedalje i stafett
Vinter-OL 1994 på Lillehammer: Gullmedalje på 20 km, bronsemedalje på 10 km og sølvmedalje i stafett
VM i skiskyting 1996 i Ruhpolding: Gullmedalje på 20 km og i stafett
VM i skiskyting 1997 i Osbrlie: Sølvmedalje på jakstarten, nr 5 på 10 km
Vinter-OL 1998 i Nagano: Bronsemedalje i stafett

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
IBU-resultat

Sovjetiske skiskyttarar
Russiske skiskyttarar
Olympiske meistrar for Russland
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Jurij Kasjkarov

Jurij Fjodorovitsj Kasjkarov () er ein russisk, tidlegare skiskyttar frå Khanty-Mansijsk som representerte Sovjetunionen og seinare Russland. Han vart individuell verdsmeister på 20 km i 1985. Mellom 1983 og 1991 vann han med Sovjetunionen sju medaljar i stafett-tevlingar i VM og OL, fire i gull og tre i sølv.

Aktiv
Kasjkarov fekk sin VM-debut som 19-åring i 1983. Etter eit godt løp på 20 km fekk han plass på Sovjetunionen sitt stafettlag, eit lag som vart verdsmeistrar. Året etterpå, i 1984, var han med på det sovjetrussiske stafettlaget som gjekk til topps i vinter-OL i Sarajevo. Han gjorde så sin beste sesong i 1985, då han vann gullmedaljar på 20 km og i stafett under VM i Ruhpolding. Same sesongen kom han på andreplassen i verdscupen i skiskyting, bakom verdscup-sigraren Frank-Peter Roetsch som representerte DDR. I VM 1986 tok Kasjkarov si fjerde strake gullmedalje i stafett-øvinga, året etter fekk han sitt fyrste VM-sølv i stafett, ein prestasjon han og lagkameratane gjentok i 1989 og 1991. Under VM 1989 i Feistritz vann han si andre individuelle VM-medalje, ein bronse, slått av vinnaren Frank Luck frå DDR og norske Eirik Kvalfoss.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM i skiskyting 1983 i Antholz: Gullmedalje i stafett, nr 7 på 20 km
Vinter-OL 1984 i Sarajevo: Gullmedalje i stafett, nr 10 på 10 km
VM i skiskyting 1985 i Ruhpolding: Gullmedalje både 20 km og i stafett
VM i skiskyting 1986 i Oslo: Gullmedalje i stafett, nr 6 på 20 km
VM i skiskyting 1987 i Lake Placid: Sølvmedalje i stafett, nr 5 på 20 km
Vinter-OL 1988 i Calgary: Nr 5 på 20 km
VM i skiskyting 1989 i Feistritz: Bronsemedalje på 10 km og sølvmedalje i stafett
VM i skiskyting 1990 i Minsk: Nr 4 på 20 km
VM i skiskyting 1991 i Lahti: Sølvmedalje i stafett, nr 12 på 10 km

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Sovjetiske skiskyttarar
Russiske skiskyttarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1984
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1984
Skiskyttarar under vinter-OL 1984
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1988
Skiskyttarar under vinter-OL 1988
Antti Tyrväinen

Antti Eerikki Tyrväinen () var ein finsk skiskyttar frå Ylöjärvi i Birkaland. Han var ein av dei beste skiskyttarane i verda i fyrste halvdelen av 1960-åra, vann tre sølvmedaljar og ein bronsemedalje i den årlege, internasjonale meisterskapen i skiskyting i tida 1960-65.

Aktiv
Tyrväinen vann den olympisk sølvmedaljen i skiskyting under vinter-OL 1960 i Squaw Valley. På 20 km, den einaste skikytingsøvinga i leikane, vart han einast slått av Klas Lestander frå Sverige. Under VM i skiskyting 1962 på finsk heimebane i Tavastehus tok han eit nytt sølv på 20 km, Vladimir Melanjin frå Sovjetunionen vart verdsmeister. Dei same to karane vart nummer ein og to i VM 1963, også då vart det sølv på Tyrväinen. Han tok si tredje og siste VM-medalje, den fyrste i bronse, då Olav Jordet vart verdsmeister på 20 km på norsk heimebane i Elverum, framom Sovjets Nikolaj Puzanov og Tyrväinen.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
Vinter-OL 1960 i Squaw Valley: Sølvmedalje på 20 km
VM i skiskyting 1961 i Umeå: Nr 5 på 20 km
VM i skiskyting 1962 Tavastehus: Sølvmedalje på 20 km
VM i skiskyting 1963 Seefeld: Sølvmedalje på 20 km
Vinter-OL 1964 i Innsbruck: Nr 13 på 20 km
VM i skiskyting 1965 på Elverum: Bronsemedalje på 20 km
VM i skiskyting 1966 i Garmisch-Partenkirchen: Nr 5 i stafett

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Finske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Finland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Finske deltakarar under vinter-OL 1960
Skiskyttarar under vinter-OL 1960
Finske deltakarar under vinter-OL 1964
Skiskyttarar under vinter-OL 1964
Tavastehus

Tavastehus (finsk: Hämeenlinna) er ein by og ein kommune i Kanta-Häme i Finland. Kommunen, som har over 67 000 ibuarar, har ei flatevidd på 2 031,5 km² fordelt på to åtskilde landområde. Byen ligg 98 km nord for Helsingfors, og 75 km søraust for Tammerfors.

Finsk språk er heilt dominerande i kommunen.

Soge
Tavastehus vart formelt sett ein by i 1639, under Per Brahe den yngre si tid som Sveriges generalguvernør over Finland. I 1778 vart byen flytta ein kilometer sørover, der bysentrum framleis er.

Etter ein brann i 1831 vart Tavastehus oppattbygt etter ein heilskapleg byplan med breie gater. Byen fekk jarnbanesamband med Helsingfors i 1862, langs Finlands første jarnbanestrekning.

Ymse
Jean Sibelius var frå Tavastehus.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tavastehus» frå ,  den 30. november 2013.  
 

Byar i Finland
Kommunar i Finland
Pompadur

Pompadur er ei poseforma dameveske som vanlegvis er sydd av tøy og rynka saman øvst med snor eller band. Veska kom på moten i siste delen av 1700-talet. Ho er kalla opp av markisa av Pompadour, ei fransk hoffkvinne og offisiell kongeleg elskarinne, som var ein trendsetjar i rokokkotida. Pompadurar var laga av silketøy med blomstermønster som også hadde fått namn etter henne.

Døme

Kjelder

Pompadur (14. februar 2009), Store norske leksikon. Henta 30. november 2013.

Bakgrunnsstoff

Pompadur. Søk ved digitaltmuseum.no

Vesker
Rokokko
Mote på 1700-talet
Mote på 1800-talet
Teologisk tidsskrift

Teologisk tidsskrift er eit norsk fagtidsskrift som vert utgjeve av Det teologiske fakultet ved Universitetet i Oslo, Det teologiske menighetsfakultet og Universitetsforlaget. Teologisk tidsskrift vart grunnlagt i 2012, gjennom ei samanslåing av Norsk teologisk tidsskrift (1900-2011) og Tidsskrift for teologi og kirke (1930-2011).

Målgruppa er teologar, prestar og lærarar og lektorar i kristendomskunnskap. Tidsskriftet er klassifisert som forskingstidsskrift.

Vitskaplege tidsskrift
Skipingar i 2012
Norske tidsskrift
Norskspråklege tidsskrift
Gjel

Ei ravine, kløft, eit gjel eller juv er ein trong dal med bratte sider som har oppstått ved at ei elv har grave seg ned i berggrunnen.  

Ein canyon eller eit elvegjel vert skapt når ein V-dal elles ville ha blitt skapt. I staden for at lausmateriale rasar ned som i ein typisk V-dal så vil erosjonen berre skje i elvebotnen. Eit stort gjel vert gjerne kalla ein canyon, medan eit djupt gjel vert kalla eit juv.

Eit av dei mest spesielle gjela i Noreg er Helvete i Gausdal.

Andre kjente gjel:

 Sautso i Altaelva
 Jutulhogget i Østerdalen
 Jutulhogget i Rondane
 Gudbrandsjuvet i Valldal

Sjå òg
Geil

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gjel» frå ,  den 30. november 2013.  
 

Erosjonslandformer
Fluviale landformer
Skråningslandformer
Dalar
Rekurrensflate

Ei rekurrensflate er ei grenseflate mellom eit sterkt formulda og eit mindre nedbrote lag i ei torvmyr. Ei slik flate reflekterer ei klimaendring.

Kjelder
Rekurrensflate. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/rekurrensflate.

Pedologi
Rullestein

Ein rullestein er ein kule- eller eggforma stein som er skapt av rørslene til havet. Han er oftast av ein hard steinsort som gneis eller granitt, som er finkorna nok til at ingen større innslag av hardare krystall stikk ut.

Rullesteinar dannast vanlegvis der havet står rett på ei større samling av istidsmorener med stein i passande storleik til at dei blir liggjande og rugle/rugge og gnisse mot naboen og samstundes bli snudd litt etter litt til alle sider er rørt mange gonger. Prosessen tek truleg nokre hundre år.

Rullestein dannast fleire stader i Noreg, mellom anna på Jæren, Herdla og i Åna-Sira.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rullestein» frå ,  den 30. november 2013.  
 

Stein
Sedimentologi
Granulære stoff
Byggestein
Naturlege stoff
Skagerrakbreen

Skagerrakbreen var ei bretunge som i den nest siste istida, Saale-istida, trong fram frå Austersjøen langs kysten av Noreg og grov ut Norskerenna. Breen vart først skildra av Amund Helland.

Kjelder
Skagerrakbreen. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/Skagerrakbreen.

Isbrear i Noreg
Norsk geologi
Nordsjøen
Strandlinje

Ei strandlinje eller vasslinje er ei skjeringslinje mellom land og ei vassflate i havet eller i innsjøar. På grunn av erosjon frå bølgjeslaga, såkalla abrasjon, i kaldt klima òg frostsprenging og iserosjon, kan det dannast innhakk i landoverflata som markerer strandlinjer.

Viss havet stig eller søkk i tilhøve til landoverflata, kan desse innhakka vernast som merkar etter tidlegare havnivå.

Eit diagram som syner havnivået til ulike tider vert kalla strandforskyvingskurve.

Kjelder
Strandlinje. (2012, 5. oktober). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/strandlinje.
Bryhni, Inge. (2011, 20. oktober). Strandforskyvningskurve. I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/strandforskyvningskurve.

Kyst- og havlandformer
Kystgeografi
Strengmyr

Ei strengmyr er ei myr der langstrekte, svakt heva parti vekslar med flate og våte parti. Dei heva partia vert kalla strenger og dei djupare og våte vert kallar flarkar. Strengane ligg på tvers av fallretninga i hellande terreng. Strengmyrer blir lettast danna i kontinentalt klima med tele, og finst i høgareliggande område under skoggrensa. I Troms og Finnmark finn ein òg slike myrer ut mot kysten. I særleg kalde område blir det danna palsmyr.

Kjelder
Mæhlum, Lars. (2009, 20. juli). Strengmyr. I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/strengmyr.

Myr
Akvatisk økologi
Terra rossa

Terra rossa (italiensk for «raud jord») er ei raudbrun forvitringsjord. Ho vert danna i område med kalksteinsberggrunn og middelhavsklima, mellom anna i karstområda rundt Adriahavet, men finst òg andre stader som på Prince Edward Island i Canada.

Samanlikna med anna leirhaldig jord har terra rossa-jord overraskande god drenering. Dette gjer han til ein populær jordtype for vinproduksjon. Av vinområde finn ein denne jorda i La Mancha i Spania og Coonawarra i Australia.

Kjelder
Terra rossa. (15. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/terra_rossa.

Jordtypar
Pedologi
Italienske ord og uttrykk
Terrengdekkande myr

Terrengdekkande myr eller teppemyr er eit myrområde som dannar eit samanhengande dekke i terrenget, både over høgdedrag, flatar og skråningar. Dei vert danna i fuktig klima. 

Det finst teppemyrer fleire stader på den nordlege halvkula, med veldokumenterte døme i Irland og Storbritannia. Store delar av tundraen i Russland og Nord-Amerika kvalifiserer også som teppemyr. I Noreg finst dei i kyst- og fjordstrøk frå Agder til Troms. Attverande teppemyrer blir rekna som ei sterkt truga landskapsform i Noreg.

På den sørlege halvkula er teppemyrer mindre utvikla ettersom store delar av landmassen her ligg på låge breiddergarder. Miljøtypen er likevel rapportert frå Patagonia, Falklandsøyane og New Zealand. På den subantarktiske Macquarieøya finst det teppemyrer kalla «dundyner» (featherbeds) på heva landområde som kan vera opptil 5 m djupe. Dei skjelv når ein går på dei, og kan vera farlege å kryssa.

Teppemyrer og menneske

I nokre delar av Europa har ein kopla utbreiinga av teppemyrer med avskoging utført av førhistoriske kulturar.

Torv frå myrer har fleire stader vore brukt som brensle og til andre føremål. Store uttak av torv kan truga teppemyrene, og fleire av dei er no verna. Sliabh Beagh og Bellacorick på Irland og Airds Moss i Skottland er døme på verna teppemyrer.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blanket bog» frå ,  den 24. februar 2017.  

Myr
Torvgeologi

Torvgeologi er ei grein av kvartærgeologien som handsamar lagdelinga i torvmyrene, og som med utgangspunkt i samansetnaden i torvlaga og fossilinnhald gjev opplysningar om klima og naturforhold etter istida. Etter kvart er pollenanalysen vorte det viktigaste hjelpemidlet for torvgeologien.

Kjelder
Torvgeologi. (15. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/torvgeologi.

Geologi
Myr
Øye kyrkje i Vang

Øye kyrkje er ei langkyrkje i Vang kommune i Innlandet. Kyrkja avløyste Øye stavkyrkje. Sjølve kyrkja er lafta (med gavlar i bindingsverk), medan sakristiet i bindingsverk er frå 1900.

Ved ei vøling i 1935 fann ein 156 delar frå stavkyrkja under kyrkjegolvet. Med utgangspunkt i desse vart stavkyrkja rekonstruert på 1950-talet etter planar av Ole Øvergaard.

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 Øye kyrkje i «Norges kirker»
 
 

Kyrkjer i Vang
Kyrkjer i Valdres prosti
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1747
Kulturminne i Vang
Hans B. Wergeland

Hans Bergersson Wergeland () var ein norsk gardbrukar og politikar frå Masfjorden.

Wergeland var fødd på garden Løveid i Masfjorden. I yngre år gjekk han i to år på overkonstabel-skulen i Bergen, og sidan eitt år på artilleribrigaden sin underoffisersskule. Han overtok så slektsgarden i 1885, og dreiv denne i lang tid.

Han var medlem av heradsstyret i Masfjorden frå 1887 og ordførar i heradet i 15 år; 1902 til 1916. I tillegg var han ordførar i forstandarskapet til Masfjorden Sparebank i tida 1902-07 og styreformann i Lindaas-Masfjorden dampskibsselskap frå 1902.

Wergeland vart vald inn på Stortinget ved stortingsvalet 1906 for krinsen Nordhordland, og vart attvald i 1909. I den fyrste stortingsperioden representerte han Samlingspartiet, i den andre Høgre. Han hadde heile stortingstida sete i vegkomiteen, i den andre perioden som nestformann. Bolken 1910-12 var han også medlem av reguleringskomiteen.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1907-1909
Stortingsrepresentantar 1910-1912
Stortingsrepresentantar for Hordaland
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar frå Samlingspartiet
Ordførarar i Masfjorden
Norske gardbrukarar
Folk frå Masfjorden
Ludvig Zwilgmeyer

Ludvig Daae Zwilgmeyer () var ein norsk sokneprest og stortingsmann for Høgre frå Trondheim. Peter Gustav Zwilgmeyer var far hans og Dagfinn Zwilgmeyer son hans. Barnebokforfattaren Dikken Zwilgmeyer var syster hans.

Liv og gjerning
Zwilgmeyer vart cand. theol. i 1877, og vart tilsett som skulestyrar i Flosta året etter. Frå 1879 arbeidde han som kapellan i Dypvåg, stiftskapellan i Kristiansand stift 1883-85. Deretter var han kapellan i Høyland prestegjeld, før han vart sokneprest i Kopervik i 1888. Sidan var han sokneprest i Sauherad frå 1896, i Hisøy frå 1901 og til sist i Barbu frå 1905 til han døydde.

Alle stadene han budde tok han på seg kommunale verv som til dømes forlikskommissær og formann i skulestyret. I mange år var han formann i «Agdesidens kreds av kristelig forening for unge». 

Zwilgmeyer vart vald til stortingsrepresentant for Arendal og Grimstad for stortingsperioden 1910-12. Han var medlem av kyrkjekomiteen, men vart permittert allereie 8. april 1910 og døydde i Kristiania kort etter.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1910-1912
Norske prestar
Folk frå Trondheim
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Vanda-elva

Vanda-elva (svensk Vanda å, finsk Vantaanjoki) er ei elv i Södra Finlands län. Ho blei tidlegare kalla Helsingeån, etter Helsinge sokn. Vanda er ein by i landskapet Nyland.

Vanda-elva har kjelde i Hausjärvi ved Salpausselkäåsen og munnar ut i Gammelstadsfjärden i Helsingfors. Elva er 101 kilometer lang og nedslagsfeltet dekker 1685 km² i kommunane Helsingfors, Vanda, Tusby, Nurmijärvi, Hyvinge, Riihimäki, Hausjärvi, Loppis, Mäntsälä, Vichtis, Träskända, Kervo, Sibbo og Esbo. Viktige sideelvar er Palojoki frå venstre, Luhtabackaån frå høgre, Tusby å frå venstre og Kervo å frå venstre. 

Fossar mellan Vanda og Helsingfors er Långfossen, Nackbölefossen og Grotens fors. I Helsigfors ligg Lillfossen og Gammelstadfossen. Sistnemnde har gjeve nammn til byen Helsingfors. I Vanda ligg Vandafossen. Fossar i Hyvinge er Vanhanmyllynkoski, Vakkurinkoski, Koskipirtinvirta, Åvikinkoski og Kittelänkosket. 

Vanda-elva blei tidlegare brukt som drikkevasstilførsel i hovudstadsregionen i Finland fram til 1982, då ein tok i bruk Päijännetunnelen. Ein kan framleis bruka elvevatnet ved reparsjonsarbeid i tunnellen.
På 1700-talet låg det flere sagbruk langs elva. Frå 1960-åra byrja ein setja ut fisk i elva, og i 1984 blei det bygd ei laksetrapp her. Ho er no mykje brukt av fritidsfiskarar.

Sjå òg
Rutiån

Bakgrunnsstoff

Kjelder
 Vanda å  i Uppslagsverket Finland
Denne artikkelen bygger på «Vanda å» frå , og «Vanda å» frå  den 1. desember 2013.  
 

Elvar i Finland
Vanda
Helsingfors
Arabiastranden

Arabiastranden (finsk Arabianranta) er ein ny bydel i Helsingfors som blei påbyrja i 2000. Arabiastranden strekker seg frå utløpet av Vanda-elva og sørover langs Gammelstadsviken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arabiastranden» frå , og «Arabiastranden» frå  den 1. desember 2013.

Bakgrunnsstoff

Helsingfors
Peter Gustav Zwilgmeyer

Peter Gustav Zwilgmeyer () var ein norsk jurist, embetsmann og stortingsmann frå Ås i Akershus. Han var far til Dikken og Ludvig Zwilgmeyer. Kona hans var syster til statsråd Ludvig Daae.

Zwilgmeyer var son til ein språklærar innvandra frå Tyskland. Sjølv vart han student i 1830 og cand.jur. i 1834. Deretter var han fullmektig hos sorenskrivar i fem år, før han vart prokurator ved underretten i Romsdal 1841 og Tønsberg 1843. Han arbeidde som kopist 1849-51, sidan var han justissekretær ved stiftsoverretten i Trondheim fram til 1860. Tida 1860 til 1878 var han byfut i Risør.

Zwilgmeyer var Østerrisør sin representant på Stortinget 1865-66, der han var sekretær i kyrkjekomiteen. Dei neste tre stortingsperiodane var han varamann til Stortinget.

Han var busett i hovudstaden frå 1878 og døydde der i 1887.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1865-1867
Folk frå Ås
Kronohagen

Kronohagen (finsk Kruununhaka) er ein bydel i Helsingfors og ein del av Estnäs distrikt. Kronohagen ligg i sentrum av Helsingfors. Namnet kjem frå ei eng der hestar som tilhøyrde krona beita, ved noverande Fredsgatan. Kronohagen har vore administrativt sentrum for Helsingfors sidan byen blei flytt dit i 1640 frå Gammelstaden 

I Kronohagen ligg fleire viktige stader, særleg Senatstorget med hovudbygningen til Helsingfors universitet, Helsingfors domkyrkje og Statsrådsborgen. I Kronohagen ligg også det finske presidentpalasset, rådhuset, Finlands bank, Ständerhuset og Riddarhuset. Helsingfors universitet har fleire institusjonar i Kronohagen.

Bakgrunnsstoff 
Statistisk informasjon 

Helsingfors
Per Brahe

Per Brahe den yngre () var ein svensk greve og riksdrott frå 1640 til han døydde.

Per Brahe blei utnemnd til riksråd av kong Gustav II Adolf av Sverige i 1630. I 1637 blei han generalguvernør over Finland, og i 1641 blei han utnemnd til den fremste embetsmannen i riket som riksdrott. I 1650 blei han forlena med friherreskapet Kajana i Finland, etter at han tidlegare hadde hatt det såkalla Braheslott len i Savolax.

Som guvernør over Finland bidrog Brahe til grunnlegginga av byane Tavastehus og Nyslott (1639), Brahestad, Kristinestad, Kristina og Villmanstrand (1640), Kajana (1651) og Brahea i nordre Karelen og Veckelax Nystad (1653). Han medverka også til at Helsingfors blei flytta nærare havet. 

I 1640 var Brahe med på å skipa Kungliga akademien i Åbo, i dag vidareført som Helsingfors universitet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Per Brahe» frå , og «Per Brahe» frå  den 1. desember 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Svenske grevar
Svenske riksrådar
Svenskar på 1600-talet
Finland på 1600-talet
Finske generalguvernørar
Ole Røsholm

Ole Røsholm () var ein norsk næringsdrivar og politikar frå Hole i Buskerud.

Røsholm var son til ein gardbrukar i Hole. Sjølv arbeidde han som handelsbetjent i Kristiania frå 1855, og starta eiga forretning på Hønefoss i 1860. Frå 1872 eigde og dreiv han garden Hof i Norderhov, der han overtok krutverket og fekk bygt tresliperi i 1882 og papirfabrikk i 1891.

Han var fyrst varaordførar i Norderhov frå 1886, og sidan ordførar i tida 1894-1901. Perioden 1907-09 var han stortingsrepresentant for einmannskrinsen Ringerike og for Samlingspartiet. På Stortinget var han medlem av Lagtinget og av justiskomiteen. I 1907 var han permittert frå tinget frå 10. juli, i 1908 frå 17. august.

Røsholm var styreformann i Ringerike Sparebank i mange år, og tok del i styringa av mange industriverksemder.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1907-1909
Stortingsrepresentantar frå Samlingspartiet
Stortingsrepresentantar for Buskerud
Ordførarar i Norderhov
Norske gardbrukarar
Folk frå Hole
Folk frå Ringerike
Ringsaker prosti

Ringsaker prosti er eit tenestedistrikt i Hamar bispedømme i Den norske kyrkja. Det femner Ringsaker kommune. Ringsaker kyrkje er prostikyrkje, og prosten er samlokalisert med Ringsaker kyrkjelege fellesråd i Moelv kyrkjesenter. 

Prostiet vart oppretta i 2007 då sokna i Ringsaker vart skilde ut frå Hamar domprosti.

Sokn
Prostiet er inndelt i sokn. Soknet er grunneininga i Den norske kyrkja. Dei som arbeider i kyrkja er anten tilsette av soknet gjennom kyrkjeleg fellesråd, eller dei er tilsette i prostiet. Dei fleste prestane er tilsette i prostiet, og har tenesta si knytt til eitt eller fleire sokn.

Sjå òg		
 Kyrkjer i Noreg etter kommune
 Kyrkjer i Noreg etter prosti
 Prosti i Den norske kyrkja

Referansar

Bakgrunnsstoff 		
 Om Ringsaker prosti på nettstaden til Den norske kyrkja

Hamar bispedømme
 
Prosti i Noreg
Hedmark fylke
Skipingar i 2007
2007 i Noreg
Heensåsen kyrkje

Heensåsen kyrkje er ei langkyrkje frå 1902 i Vang kommune i Innlandet. 

Kyrkjegarden på nedsida av fylkesveg 293 vart innvigd i 1895. Bårehuset nordvest for kyrkja vart oppført i 1977.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Heensåsen kyrkje i «Norges kirker»
 
 

Kyrkjer i Vang
Kyrkjer i Valdres prosti
Kulturminne i Vang
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1902