alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Angiosperm Phylogeny Group

Angiosperm Phylogeny Group er ei gruppe botanikarar som arbeider med fylogenien til blomsterplantane. Gruppa har gjeve ut klassifikasjonar og botanisk systematikk som skal gje meir objektive og moderne resultat enn tidlegare system, som Cronquistsystemet og Takhtajansystemet. Dei gav ut sin første systematikk i 1998.

Utgjevingar 

 APG-systemet (1998), av: Arne A. Anderberg, Anders Backlund, Birgitta Bremer, Kåre Bremer, Barbara G.Biggs, Mark W. Chase, Peter K. Endress, Michael F. Fay, Peter Goldblatt, Mats H.G. Gustafsson, Sara B. Hoot, Walter S. Judd, Mari Källersjö, Elizabeth A. Kellogg, Kathleen A. Kron, Donald H. Les, Cynthia M. Morton, Daniel L. Nickrent, Richard G. Olmstead, Robert A. Price, Christopher J. Quinn, James E. Rodman, Paula J. Rudall, Peter F. Stevens, Vincent Savolainen, Douglas E. Soltis, Pamela E. Soltis, Kenneth J. Sytsma, Mats Thulin.

 APG II-systemet (2003), av: Arne A. Anderberg, Birgitta Bremer, Kåre Bremer, Mark W. Chase, Michael F. Fay, Peter Goldblatt, Walter S. Judd, Mari Källersjö, Jesper Kårehed, Kathleen A. Kron, Johannes Lundberg, Daniel L. Nickrent, Richard G. Olmstead, Bengt Oxelman, J. Chris Pires, James L. Reveal, James E. Rodman, Paula J. Rudall, Douglas E. Soltis, Pamela S. Soltis, Peter F. Stevens, Vincent Savolainen, Kenneth J. Sytsma, Michelle van der Bank, Kenneth Wurdack, Jenny Q.-Y. Xiang, Sue Zmarzty.

 APG III-systemet (2009), av: Birgitta Bremer, Kåre Bremer, Mark W. Chase, Michael F. Fay, James L. Reveal, Douglas E. Soltis, Pamela S. Soltis, Peter F. Stevens, Arne A. Anderberg, Michael J. Moore, Richard G. Olmstead, Paula J. Rudall, Kenneth J. Sytsma, David C. Tank, Kenneth Wurdack, Jenny Q.-Y. Xiang, Sue Zmarzty

 APG IV-systemet (2016), av: James W. Byng, Mark W. Chase, Maarten J. M. Christenhusz, Michael F. Fay, Walter S. Judd, David J. Mabberley, Alexander N. Sennikov, Douglas E. Soltis, Pamela S. Soltis, Peter F. Stevens, Barbara Briggs, Samuel Brockington, Alain Chautems, John C. Clark, John Conran, Elspeth Haston, Michael Möller, Michael Moore, Richard Olmstead, Mathieu Perret, Laurence Skog, James Smith, David Tank, Maria Vorontsova, Anton Weber

APG-gruppa må ikkje forvekslast med presentasjonen på AP-nettstaden, som berre blir halden ved like av professor Peter F. Stevens.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Angiosperm Phylogeny Group» frå ,  den 4. november 2018.

Bakgrunnsstoff 
 Oversikt over APG-systemet, fra Universitetet i Hamburg (1998).
 Abstrakt av APG II-systemet (2003).
 HTML  – fulltekst av APG II-systemet. Publisert i Botanical Journal of the Linnean Society, 2003, Nr. 141, side 399–436.
 PDF – fulltekst av APG II-systemet. Kladiogram på side 401. Systematisk klassifisering (taksonomisk oversikt) fra side 416.

Botanikk
Plantesystematikk
Restless Farewell

«Restless Farewell» er ein song av Bob Dylan, gjeve ut på det tredje studioalbumet The Times They Are a-Changin' i 1964. Han er basert den irske folkevisa «The Parting Glass». I 1995 framførte Dylan songen på TV-sendinga Sinatra: 80 Years My Way i høve 80-årsdagen til Frank Sinatra. 

I 1968 spelte Joan Baez songen på det doble Dylan-albumet hennar, Any Day Now. De Dannan spelte inn ein versjon i 1991 på albumet Half Set in Harlem. Robbie O'Connell framførte songen som medlem av Clancy, O'Connell, and Clancy i 1997 på albumet med same namn. På samlealbumet Chimes of Freedom: The Songs of Bob Dylan Honoring 50 Years of Amnesty International frå 2012, vart songen framført av Mark Knopfler.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Restless Farewell» frå ,  den 4. november 2018.  
 

Songar skrivne av Bob Dylan
Bob Dylan-songar
Songar frå 1964
Songar produserte av Tom Wilson
Joan Baez-songar
Mark Knopfler-songar
Jacques Labillardière

Jacques-Julien Houtou de Labillardière () var ein fransk botanikar. 
Forkortinga Labill. blir brukt om takson som blei vitskapleg skildra av Jacques Labillardière.

Labillardière utførte lange reiser i Sør-Europa og Syria. I 1791 blei han med på Joseph-Antoine Raymond de Bruny d'Entrecasteaux sin ekspedisjon for å leita etter Pérouse-ekspedisjonen til Oseania. Her fann han mange nye plantar, og gav ut den første floraen for regionen.

I 1816 blei han vald inn som utanlandsk medlem i Det svenske vitskapsakademiet i Stockholm.

Bibliografi 
 Icones plantarum Syriæ rariorum (1791-1812, med 58 koparstikk)
 Novæ Hollandiæ plantarum specimen (1804-06, med 265 koparstikk)
 Sertum austro-caledonicum (1824-25)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jacques-Julien Houtou de Labillardière» frå ,  den 4. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene: Ja

Bakgrunnsstoff
 Edward Duyker Citizen Labillardière: A Naturalist’s Life in Revolution and Exploration (1755—1834), Miegunyah/Melbourne University Press, Melbourne, 2003, , Paperback reprint, 2004, 

Franske botanikarar
Medlemmar av Kungliga Vetenskapsakademien
Botanikarar på 1700-talet
Botanikarar på 1800-talet
Folk från Alençon
Aloefamilien

Aloefamilien, også kalla dagliljefamilien og asfodillfamilien, er ein plantefamilie i aspargesordenen. I APG III- og APG IV-systemet er familien utvida i høve til eldre systematikk ved at tre eldre familiar Asphodelaceae (aloefamilien i snever tyding), Xanthorrhoeaceae og Hemerocallidaceae (dagliljefamilien) er slått saman. I APG III-systemet blir den nye familien kalla Xanthorrhoeaceae, men i APG IV er namnet endra til Asphodelaceae.

Artane i familien er fleirårige urter, buskar og tre. Dei er utbreidde i Afrika, Eurasia, Australia, New Zealand, stillehavsøyane og i vestlege Sør-Amerika. Ingen av artane veks naturleg i Noreg, men ein del av dei finst som hageplanter og nokre av desse finst av og til forvilla.

Kjelder  
Denne artikkelen bygger på «Aloefamilien» frå ,  den 4. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
Aspargesordenen
Plantefamiliar
Sport i botanikk

Sport i botanikk og hagebruk er ein del av ein plante som avvik morfologisk frå resten av planten. Det kan omfatta avvikande farge eller form på greiner, blad eller blomar.

Sportar med eigenskapar ein ønskjer å ta vare på kan ein ta stiklingar av og dyrka nye sortar med desse eigenskapane. 
Slike plantar har ofte ein tendens til å  revertera, det vil seia å venda tilbake til den opphavlege forma.

Nektarinar, i det minste nokre variantar, oppstod som ein knopp-sport frå fersken. Andre vanlege frukter som har oppstått frå sportar er pæra D'Anjou og 'Pink Lemonade'-sitronen, som oppstod som ein sport frå 'Eureka'-sitronen.

Roser 
Mange roser har opphav i sportar.  Varianten 'Mme A. Meilland' eller 'Peace' er til dømes opphav til sportane 'Climbing Peace' (Kordes 1951), 'Chicago Peace' (Johnston 1962) og 'Kronenbourg' (syn. 'Flaming Peace', McGredy 1966).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sport (botany)» frå , og «Rosa Peace» frå  den 4. november 2018.  

Botanikk
Mast

Mast (frå lågtysk mast, 'stong') er ei vertikal stong, opphavleg mynta på å bera segl på fartøy.
Ei mast blir nytta til å halde opp segl, leidningar, antenner, kablar eller andre ting som blir montert oppe i masta. I motsetnad til ein stolpe er masta så høg at ho må bardunerast eller ha så stor flate ved sokkelen at ho ikkje vil blåse ned i sterk vind eller ho må tåle stor last. I slike tilfeller snakkar ein om t.d. ei høgspentmast, lysmast, mobilmast, radiomast, taubanemast, osb.

På store seglskip med høg rigg består ei mast av fleire delar - ei undermast og to (av og til tre) stenger over denne. Ho blir halden i stilling av ein ståande rigg (vant, bardunar og stag).

Master var opphavleg laga av trestammar. Ei pålemast vert laga av eitt tre. Moderne lasteskip kan ha master i form av stålrøyr opp til ca. 3 m diameter for lastebomar. Både undermast og stenger kan vera av stål, som då er hole. Master til seglbåtar blir no laga som ekstrudert aluminiumsprofil med aerodynamisk form og spor til forlik på storseglet. Høgspentmaster er gjerne konstruert ved å sette saman aluminiumsprofilar slik masta får profil av eit tårn med stort tverrsnitt ved sokkelen.

Krigsfartøy har master som hovudsakleg blir brukt til å bera antenner for radio og radar og andre viktige sambandsmiddel.

Kjelder

Skipsterminologi
Ord frå lågtysk
Rigg og segl
Banjo Paterson

Andrew Barton Paterson (), mest kjend under namnet «Banjo Paterson», var ein australsk forfattar, journalist og jurist. Han vart fødd på ein sauefarm i nærleiken av den vesle byen Orange i delstaten New South Wales i Australia. 

Banjo Paterson skreiv viser og dikt om livet og levevilkåra til dei som hadde tilhald i dei landlege områda i Australia, medrekna dei tørre og avsidesliggjande indre områda. Folket i distriktet kring Binalong i New South Wales, der han budde mykje av barndomstida, var mellom dei som gav inspirasjon til diktinga hans.

Han har fått ord på seg for å vere ein «bush-poet» av di han nytta stil og tema som var kjent frå slike tradisjonelle folkeviser og folkemusikk som skildra folket og landskapet i den australske «bushen», det vil seie på den australske landsbygda. Framfor alt er han namngjeten for dikt som «Waltzing Matilda» frå 1895, «Clancy of the Overflow» frå 1889 og «The Man from Snowy River» frå 1890.

Litteratur
Richard Hall, 2012, Banjo Paterson : His poetry and prose, Allen & Unwin, ISBN 1-74343-312-3

Bakgrunnsstoff
Tekstar av og om Banjo Paterson

Australske diktarar
NM i alpine greiner 1964

Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1964 fann stad i Hemsedal i Buskerud dagane 3.-5. april 1964. Arild Holm vart tildelt kongepokalen for sin prestasjon i storslalåm.

Det var fyrste gongen den alpine noregsmeisterskapen vart avvikla i Hemsedal.

Menn

Slalåm 

Dato: 5. april

Storslalåm 

Dato: 4. april

Utfor 

Dato: 3. april

Kombinasjon

Kvinner

Slalåm 

Dato: 5. april

Storslalåm 

Dato: 4. april

Utfor 

Dato: 3. april

Kombinasjon

Kjelder
Sportsboken 1964.

Noregsmeisterskap i 1964
Noregsmeisterskap i alpine greiner
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Hemsedal
Idrettslaget Brodd

Idrettslaget Brodd er eit idrettslag heimehøyrande i Stavanger kommune. Laget vart skipa 25. april 1913 og er aktivt med i badminton, fotball, handball og innebandy. Brodd spelar i horisontalt grøn-og-kvitstripa trøyer og grøne bukser.

Fotball
Herrelaget spelar i 3. divisjon avdeling 3 (2020). Brodd sine fotballag har heimebane på Midfjord idrettspark.

Kjelder
heimeside

Idrettslag i Stavanger
Fotballag i Stavanger
Skipingar i 1913
Erdal Idrettslag

Erdal Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i Erdal i Askøy kommune. Laget vart skipa 26. juni 1944 og er aktivt med i fotball og kampsport. Erdal spelar i raude og blå drakter.

Erdal IL si heimebane er Erdal Idrettspark.

Kjelder 
 fotball.no

Idrett i Askøy
Idrettslag i Vestland
Bobby Gregg

Robert J. «Bobby» Gregg () var ein USA-amerikansk musikar som spelte trommer og var plateprodusent. Som trommeslagar og bandleiar spelte han inn eitt soloalbum og fleire singlar, inkludert ein singel på topp 40 i USA i 1960-åra. Han er meir kjend som trommeslagar for andre artistar i 1960-åra, og spelte mellom anna på Bob Dylan sin «Like a Rolling Stone», inkludert det kjende skarptrommeslagar som opnar songen, og Simon and Garfunkel sin «The Sound of Silence». Han var òg ei kort stund medlem av The Hawks, som seinare vart kjend som The Band.

Gregg arbeidde med Bob Dylan på den elektriske sida av Bringing It All Back Home i 1965. Han deltok òg på innspelinga av Highway 61 Revisited

Andre artistar Gregg spelte for var mellom andre Peter, Paul and Mary og John Cale og Terry Riley på albumet deira Church of Anthrax.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bobby Gregg» frå ,  den 4. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Philadelphia
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske trommeslagarar
Paul Griffin

Paul Griffin () var ein USA-amerikansk pianist og studiomusikar som spelte med hundrevis av musikarar frå 1950- til 1990-åra. 

Griffin var fødd i Harlem i New York og byrja å turnere som pianist med King Curtis og arbeidde sidan med Bob Dylan, Steely Dan, Don McLean, The Isley Brothers, Van Morrison, The Shirelles og Dionne Warwick. Han er kanskje mest kjend for arbeidet sitt på albuma Highway 61 Revisited, Blonde on Blonde og Aja. Han spelte òg på Don McLean-songen «American Pie».

Innspelingar

B. J. Thomas
Raindrops Keep Fallin' On My Head
Bob Dylan
Like a Rolling Stone (gospelpiano)
Just Like Tom Thumb's Blues (spikerpiano)
Queen Jane Approximately (piano)
Positively Fourth Street (piano)
Sitting on a Barbed Wire Fence (piano)
Can You Please Crawl Out Your Window? (piano)
One of Us Must Know (Sooner or Later) (piano)
It Takes a Lot to Laugh, it Takes a Train to Cry (piano)
The Isley Brothers
Twist And Shout
Chuck Jackson
Any Day Now
Dionne Warwick
Walk On By
George Benson
Goodies (Verve, 1968)
Hank Crawford
Mr. Blues Plays Lady Soul (Atlantic, 1969)
John Denver
Rhymes & Reasons
The Eagle And The Hawk
Richard Davis
Dealin' (Muse, 1973)
Dizzy Gillespie
It's My Way (Solid State, 1969)
Cornucopia (Solid State, 1969)
Bobbi Humphrey
Dig This! (Blue Note, 1972)
Herbie Mann
Latin Fever (Atlantic, 1964)
Glory of Love (CTI, 1967)
Brother Jack McDuff
Who Knows What Tomorrow's Gonna Bring? (Blue Note, 1970)
 Jimmy McGriffTailgunner (LRC, 1977)
Don McLean
American Pie (1971)
David Newman
The Many Facets of David Newman (Atlantic, 1969)
Laura Nyro
Eli's Comin' (1968)
Houston Person
Houston Express (Prestige, 1970) 
Bernard Purdie
Soul Is... Pretty Purdie (Flying Dutchman, 1972) 
Marlena Shaw
Marlena (Blue Note, 1972)
Paul Simon
Tenderness frå There Goes Rhymin' Simon 
Peter, Paul and Mary
Weep for Jamie (pumpeorgel)
The Shirelles
«Will You Still Love Me Tomorrow»
Steely Dan
«The Fez» (medlåtskrivar, elektrisk piano, The Royal Scam, 1976)
«Sign in Stranger» (The Royal Scam, 1976)
Peg (elektrisk piano, Aja, 1977)
Sonny Stitt
Little Green Apples (Solid State, 1969)
Come Hither (Solid State, 1969)
Stanley Turrentine
The Man with the Sad Face (Fantasy, 1976)
Nightwings (Fantasy, 1977)
Cal Tjader
Soul Bird: Whiffenpoof (Verve, 1965)
Charles Williams'Stickball (Mainstream, 1972)
Kai WindingSoul Surfin' (Verve, 1963)The In Instrumentals (Verve, 1965)More Brass (Verve, 1966)
Jimmy WitherspoonBlues Around the Clock'' (Prestige, 1963)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paul Griffin» frå ,  den 4. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Minneord i New York Times

Afroamerikanske pianistar
USA-amerikanske rockepianistar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Steely Dan-medlemmar
Folk frå Harlem
John P. Hammond

John Paul Hammond () er ein USA-amerikansk songar og musikar. Han er son av plateprodusenten John H. Hammond og vert stundom kalla John Hammond jr.

Som soloartist har Hamond berre hatt moderat suksess. Han hadde mange kjende musikarvener, som Jimi Hendrix, Eric Clapton, The Hawks (seinare kjend som Band), Dr. John og Duane Allman, og han har fått æra for å introdusere The Band for Bob Dylan.

Diskografi
 1963 John Hammond (Vanguard)
 1964 Big City Blues (Vanguard)
 1965 So Many Roads (Vanguard)
 1965 Country Blues (Vanguard)
 1967 Mirrors (Vanguard)
 1967 I Can Tell (Atlantic)
 1968 Sooner or Later (Atlantic)
 1970 Southern Fried (Atlantic)
 1970 Source Point (Columbia)
 1970 The Best of John Hammond (Vanguard)
 1971 Little Big Man (Columbia)
 1972 I'm Satisfied (Columbia)
 1973 Triumvirate (med Mike Bloomfield og Dr. John)
 1975 Can't Beat the Kid (Acadia)
 1976 John Hammond Solo (Vanguard)
 1978 Footwork (Vanguard)
 1979 Hot Tracks med The Nighthawks (Vanguard)
 1980 Mileage (Rounder)
 1982 Frogs for Snakes (Rounder)
 1983 Live (Rounder)
 1984 Spoonful (Edsel)
 1988 Nobody but You (Flying Fish)
 1992 Got Love if You Want It (Charisma)
 1993 You Can't Judge a Book by the Cover (Vanguard)
 1994 Trouble No More (Point Blank)
 1996 Found True Love (Virgin)
 1998 Long As I Have You (Point Blank/Virgin)
 2001 Wicked Grin (Point Blank/Virgin)
 2003 At the Crossroads (Vanguard)
 2003 Ready for Love (Back Porch)
 2005 In Your Arms Again (Back Porch)
 2006 Live in Greece (Dynamic)
 2007 Push Comes to Shove (Back Porch)
 2009 Rough & Tough (Chesky)
 2014 Timeless (Palmetto)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John P. Hammond» frå ,  den 4. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske bluesmunnspelspelarar
Slidegitaristar
Musikarar frå New York City
Blues Hall of Fame
Grammy-vinnarar
Bill Lee

William James Edwards «Bill» Lee III () er ein amerikansk musikar. Han har spelt bass for mange artistar, inkludert Chris Anderson, Cat Stevens, Harry Belafonte, Chad Mitchell Trio, Gordon Lightfoot, Aretha Franklin, Odetta, Simon and Garfunkel, Ian & Sylvia, Tom Rush, Burt Bacharach, Peter, Paul and Mary, Arlo Guthrie, Tom Paxton, Carolyn Hester, John Lee Hooker, Josh White, Duke Ellington, Malvina Reynolds, Eric Bibb, The Clancy Brothers og Bob Dylan.  På den originale utgåva av «It's All Over Now, Baby Blue» er det berre Bob Dylan og Lee (på bassgitar) som spelar. Han er far til filmskaparen Spike Lee.

Diskografi

Som sidemann
Ray Bryant: Con Alma (Columbia, 1960); Dancing the Big Twist (Columbia, 1961)
Chris Anderson: My Romance (Vee-Jay, 1960 [1983]), Inverted Image (Jazzland, 1961) 
The Descendants of Mike and Phoebe: A Spirit Speaks (Strata-East)
The Brass Company: Colors (Strata East)
Stanley Cowell: Regeneration (Strata-East, 1976)
Richard Davis: The Philosophy of the Spiritual (Cobblestone, 1971), Fancy Free (Galaxy, 1977) and Harvest (Muse, 1977 [1979])
The Warm Voice of Billy «C»: Where have you been Billy Boy (Strata East)
John Handy: No Coast Jazz (Roulette, 1960)
Clifford Jordan: Glass Bead Games (Strata-East, 1974); The Adventurer (Muse, 1978)
Chuck Loeb og Andy LaVerne: Magic Fingers (DMP, 1989) 
Peter, Paul & Mary: Album (Warner Bros.)
Harold Mabern: A Few Miles from Memphis (Prestige), Rakin' and Scrapin' (Prestige)
The New York Bass Violin Choir - The New York Bass Violin Choir (Strata-East)
Pat Martino: Starbright (Warner Bros., 1976)
Ian and Sylvia: First Ian & Sylvia Album
Johnny Griffin: Change of Pace (Riverside, 1961)
Gordon Lightfoot: Lightfoot! (United Artists, 1966)
Bob Dylan: Bringing It All Back Home (Columbia Records, 1965)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bill Lee (musician)» frå ,  den 4. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Afroamerikanske komponistar
Afroamerikanske jazzkomponistar
Afroamerikanske jazzmusikarar
Afroamerikanske skodespelarar
USA-amerikanske dirigentar
USA-amerikanske jazzbassistar
USA-amerikanske jazzkontrabassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Alabama
Kenny Rankin

Kenny Rankin () var ein USA-amerikansk popsongar og låtskrivar frå Washington Heights i New York City.

Rankin gav ut fleire populære album i 1970-åra og fleire av dei gjekk inn på topp 100 på albumlista i USA.

Diskografi

Studioalbum
 Mind-Dusters, (Mercury, 1967)
 Family, (Mercury, 1970)
 Like a Seed, (Little David, 1972)
 Silver Morning, (Little David, 1974)
 Inside, (Little David, 1975)
 The Kenny Rankin Album, (Little David, 1976)
 After the Roses, (Atlantic, 1980)
 Hiding in Myself, (Cypress, 1988)
 Because of You, (Chesky, 1991)
 Professional Dreamer, (Private Music, 1994)
 Here in My Heart, (Private Music, 1997)
 A Christmas Album (1999)
 A Song for You, (Verve, 2002)
 Like a Seed, (Rankin, 2007)
 The Bottom Line Archive Series, (Bottom Line, 2015)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kenny Rankin» frå ,  den 4. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettside

Minneord i LA Times

Folk frå Manhattan
USA-amerikanske jazzsongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå New York City
Døde av lungekreft
John Sebastian

John Benson Sebastian  () er ein USA-amerikansk singer-songwriter, gitarist og munnspelspelar, som er mest kjend for å ha starta The Lovin' Spoonful, eit band som vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2000 og for konsertframføringa si på Woodstockfestivalen i 1969;. I 1976 gjekk han til topps på den amerikanske singellista med «Welcome Back».

Etter The Lovin' Spoonful vart oppløyst i 1969, starta Sebastian ein solokarriere.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Sebastian» frå ,  den 4. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske countrymunnspelspelarar
USA-amerikanske visesongarar
USA-amerikanske folkegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske bluesmunnspelspelarar
USA-amerikanske munnspelspelarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
Musikarar frå New York
Folk frå Greenwich Village
Rock and Roll Hall of Fame
The Lovin' Spoonful-medlemmar
Eels-medlemmar
Songwriters Hall of Fame
Armenarar

Armenarar er ei folkegruppe frå Sør-Kaukasus med armensk som morsmål. Dei har eit kjerneområde i Armenia, der dei i dag utgjer rundt 98 prosent av folkesetnaden med litt over 3 millionar menneske (2017). Med diasporaen reknar ein med at finst rundt 8 millioner armenarar.

Kjelder 

Armenarar
Armenia
Folk frå Kaukasus
Asiatiske folkegrupper
Otto Morgenstierne

Otto Christopher Von Munthe Af Morgenstierne () var ein norsk jurist og antroposof. Han var ein pioner i arbeidet med å opprette lære- og verneheimar for unge lovbrytarar. Jamsides var han sentral i det tidlege antroposofiske miljøet i Noreg.

Liv og gjerning
Morgenstierne voks opp i Kristiania og tok eksamen artium i 1902. Han studerte jus ved universitetet i Kristiania og vart cand.jur. 1909, same året fekk han autorisasjon som overrettssakførar. Etter ei tid som sorenskrivarfullmektig, var han 1912-16 sekretær i Justisdepartementet.

Etter ei studiereise i USA i 1912 gav Morgenstierne ut skriftet Grundtrækkene i det amerikanske forbedringssystem. Der hevda han at straffelova må byggje på forbetringsprinsipp, ikkje på å gjere opp for urett. I 1917 presenterte han En plan for behandling av forsømt og forbrydersk ungdom. Her kom han med framlegg om ein oppdragaranstalt for ungdom under 21 år. Anstalten skulle vere  mildare enn eit fengsel, strengare enn ein skuleheim. Målsettinga var oppseding. I 1921 kom Lærehjemmet i drift på Bredtvet i dåverande Aker kommune, ein institusjon staten tok ansvaret for etter kort tid.

Morgenstierne praktiserte frå 1923 som overrettssakførar og eigedomsmeklar i Oslo i meir enn 40 år.

I 1918 kom Morgenstierne i kontakt med Det antroposofiske selskap og var sidan oppteken av Rudolf Steiner sin idé om samfunnet delt i tre område: kulturliv (åndsliv), rettsliv (politisk liv) og næringsliv. År 1928 publiserte Morgenstierne skriftet Sann erkjennelse av ånds-virkeligheten. Fem år etter oppretta Morgenstierne 'Eurythmeum, Institutt for Goetheanum-kunst og vitenskap' i Oslo, eit selskap han leidde fram til 1937. Frå 1952 var Morgenstierne sekretær for den norske avdelinga av Det almene antroposofiske selskap.

Kjelder
Norsk biografisk leksikon

Norske juristar
Antroposofi
Folk frå Oslo