alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Joan Didion

Joan Didion () var ein amerikansk forfattar og journalist. Ho blei rekna for å vere ein av dei største samtidsforfattarane i USA, og er blitt omtalt som førstedame i amerikansk journalistikk. Ho skreiv fleire romanar, filmmanus og sjølvbiografiske verk, og var kjend for evna si til å gjere det personlege universelt.

Mest kjend er ho vorten som ein av representantane for den såkalla New Journalism-sjangeren som blei danna på 1960–1970-talet, der ein tok i bruk skjønnlitterære verkemiddel i sakprosa. Det var ein metode som fleire andre forfattarar nytta seg av, blant andre Truman Capote, Norman Mailer, Hunter S. Thompson og Tom Wolfe. Sistnemnde gav i 1973 ut antologien The New Journalism, der Didion sin tekst Some Dreamers of the Golden Dream – først publisert i The Saturday Evening Post i 1966, seinare i boka Slouching Towards Betlehem – er blant døma på det Wolfe altså kalla New Journalism.

I 2017 blei Didion portrettert i Netflix-dokumentaren The Center Will Not Hold, regissert av nevøen Griffin Dunne.

Bibliografi

Skjønnlitteratur 

 Run, River (1963)
 Play It as It Lays (1970)
 A Book of Common Prayer (1977)
 Democracy (1984)
 The Last Thing He Wanted (1996)

Sakprosa 

 Slouching Towards Bethlehem (1968)
 The White Album (1979)
 Salvador (1983)
 Miami (1987)
 After Henry (1992)
 Political Fictions (2001)
 Where I Was From (2003)
 Fixed Ideas: America Since 9.11 (2003; forord av Frank Rich)
 Vintage Didion (2004; utvalgte utdrag av tidlegare arbeid)
 The Year of Magical Thinking (2005). Norsk omsetting av Halvor Kristiansen De magiske tankers år (2007)
 We Tell Ourselves Stories in Order to Live: Collected Nonfiction (2006)
 Blue Nights (2011)
 South and West: From a Notebook (2017)

Filmmanus 

 The Panic in Needle Park (1971)
 Play It as It Lays (1972) (basert på romanen hennar)
 A Star Is Born (1976)
 True Confessions (1981)
 Up Close & Personal (1996)
 As it Happens (2012) (med Todd Field)

Skodespel 

 The Year of Magical Thinking (2007) (basert på boka med same tittel)

Kjelder

USA-amerikanske forfattarar
USA-amerikanske journalistar
Folk frå Sacramento
Ingvild Lothe

Ingvild Lothe () er ein norsk forfattar. I 2016 bokdebuterte Lothe med diktsamlinga Hvorfor er jeg så trist når jeg er så søt. Boka var ein suksess med eit femte opplag planlagd i 2019, noko som er uvanleg for diktsamlingar i Noreg. I 2019 kom hennar første roman, Havfruehjerte, ut.

Bakgrunn
Ingvild Lothe kjem frå Stord og er utdanna ved forfattarstudiet i Bø og masterprogrammet i Litterär Gestaltning ved universitetet i Gøteborg. Ho har også skrive kritikk for Natt & Dag.

Resepsjon 
Lothe har fått merksemd for sitt forfattarskap utanfor Norge. I Danmark har ho blitt samanlikna med danske poetar som Caspar Eric, Sofie Diemer og Maja Mittag, som er kjent for å knytte det kjenslemessige og kroppslege til det sosiale. Hvorfor er jeg så trist når jeg er så søt hausta god omtale i den danske avisa Information – sjølv om boka ikkje var omsett til dansk. I 2018 blei bokdebuten omsett til tysk og svensk.

Då Hvorfor er jeg så trist når jeg er så søt kom ut i 2016, meinte Morgenbladet at Lothe utleverar si eiga samtid meir enn ho utleverar seg sjølv, noko mange forfattarar i hennar generasjon (mellom anna Kenneth Moe og Linnéa Myhre) gjerne blir skulda for å gjere.

Bergens Tidende gav Hvorfor er jeg så trist når jeg er så søt fire av seks hjarte, og anbefalte boka for «den blyge lærer som trenger et alibi i seksualundervisningen». 

Dikta til Lothe har blitt hyppig delt av sine lesarar i sosiale medium som Instagram.

Bibliografi 

 Når jeg blir stor vil jeg bli åtte år (2014; chapbook)
 Litt lyst til å pule, litt lyst til å dø (2015; chapbook)
 Hvorfor er jeg så trist når jeg er så søt (2016; dikt)
 Havfruehjerte (2019; roman)

Priser 

 2017: Gode Føremåls-prisen

Kjelder 

Norske forfattarar
Robin Lane Fox

Robin James Lane Fox () er ein engelsk historikar og hageskribent. Perioden hans er antikken og oldtida, og han er kjend for verka sine om Aleksander den store. Lane Fox er Emeritus Fellow ved New College i Oxford og Reader i oldtidshistorie ved University of Oxford. Han var Fellow og Tutor i oldtidshistorie ved New College frå 1977 til 2014, og er Garden Master og Extraordinary Lecturer in Ancient History ved både New College og Exeter College. Han har også undervist i gresk og latinsk litteratur og tidleg islamsk historie. Han er Fellow of the Royal Society of Literature.

Lane Fox var elev ved Eton College og studerte ved Magdalen College i Oxford.

Han var historisk rådgjevar for filmregissøren Oliver Stone ved innspelinga av filmen Alexander. 

Lane Fox er også hagekorrespondent for Financial Times.

Han er far til internettentreprenøren Martha Lane Fox, grunnleggjaren av Lastminute.com.

Utgjevingar
(Utval)
Alexander the Great (London: Allen Lane, 1973, and New York: E. P. Dutton, 1974) (awarded Duff Cooper Prize and James Tait Black Memorial Prize) 
The Search for Alexander (London: Viking, 1981) 
Pagans and Christians: In the Mediterranean World from the Second Century AD to the Conversion of Constantine (London: Viking, 1986; Penguin Books Ltd re-issue, 2006) 
Better Gardening (London: R. & L., 1982)
Variations on a Garden (London: R. & L., 1986)
The Unauthorised Version: Truth and Fiction in the Bible (1991; new edition, Penguin Books, 2006)  
The Long March: Xenophon and the Ten Thousand (Yale University Press, 2004)
The Making of "Alexander": The Official Guide to the Epic Alexander Film (London: R. & L., 2004)
The Classical World: An Epic History from Homer to Hadrian (London: Allen Lane, 2005)
Page, Russell, The Education of a Gardener (New York Review of Books reprint, 2007), preface by Robin Lane Fox
Travelling Heroes: Greeks and Their Myths in the Epic Age of Homer (London: Allen Lane, 2008)
Thoughtful Gardening: Great Plants, Great Gardens, Great Gardeners (London: Particular Books, 2010)
Augustine: Conversions and Confessions (London: Allen Lane, 2015), vann Wolfson History Prize)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Robin Lane Fox» frå ,  den 29. juli 2019.  
 

Engelske historikarar
Engelske sakprosaforfattarar
Folk utdanna ved Eton College
Utdanna ved Magdalen College i Oxford
Hamar Idrettslag

Hamar Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande sentralt i byen Hamar. Idrettslaget vart stifta 1. desember 1887 og har vore aktivt med i bandy, fotball, friidrett, roing, skeiseløp, skyting, stuping, symjing, tennis og turn. Fotballaget spelar i vertikalstripete trøyer beståande av dei norske flaggfargane, med ein blå stolpe i midten, og elles i blå bukser og kvite strømper.

Spydkastaren Egil Danielsen, symjaren Irene Dalby, skeiseløparane Dag Fornæss og Amund Sjøbrend har alle vore medlem i Hamar Idrettslag.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hamar Idrettslag» frå ,  den 29. juli 2019.  
 

Idrettslag i Hamar
Idrettslag skipa i 1887
1887 i Noreg
Sigrid Sollund

Sigrid Sollund () er ein norsk journalist og forfattar, mest kjend som programleiar i debattprogrammet Dagsnytt 18 på NRK.

Sollund vaks opp på Skullerud i Oslo. Ho har studert psykologi ved Universitetet i Oslo, produktdesign ved Høgskulen i Oslo og Akershus og journalistikk ved Høgskulen i Volda.

Sidan ho starta som student i praksis i Austlandssendinga i 2001, har ho jobba i Alltid Nyheter, i NRK P2 og i NRK2. Ho har vore reporter og programleiar for Politisk kvarter og Ukeslutt, og har leia partileiarutspørjingar ved fleire stortingsval og debattprogrammet Dagsnytt 18.

I 2017 kom Sollund med boka Hersketeknikker: Nyttige og nådeløse, om bruk av hersketeknikkar i politikken, media, familie- og arbeidsliv.

Referansar 

 Artikkelen er basert på bokmålsartikkelen om Sigrid Sollund slik den var 29. juli 2019 klokka 13:11.

NRK-journalistar
Norske radiojournalistar
Norske programleiarar
Ragnhild Brochmann

Ragnhild Brochmann () er ein norsk kunst- og motehistorikar og journalist, kjent for mange som Estetikeren i Morgenbladet.

Ho har ein mastergrad i estetiske studium frå Universitetet i Oslo. Brochmann er medredaktør i den uavhengige motepublikasjonen Tableau Paper og har fartstid som film- og scenekunstmeldar og moderator for ulike debattforum. Ho har tidlegare jobba som journalist og programleiar for NRK Skole.

I juli 2019 var ho gjest i radioprogrammet Sommer i P2. Der fortalte ho om korleis det å vere ein håplaus estetikar blei den store redninga for ho då livet blei snudd på hovudet etter ho som 26-åring blei skadd ved eit uhell då ho skulle klatre over eit gjerde.

Hausten 2019 gir ho ut si første bok, Gulliver Blitz og mysteriet med Professor Uglehus.

Kjelder 

Norske journalistar
Skonnertbark

Skonnertbark, eller barkentine, er eit seglskip med minst tre master, med råsegl på fokkmasta og gaffelsegl på dei andre mastene. Det var òg tre stagsegl. Skonnertbarkar var gode kryssarar og kunne segla med etter måten lite mannskap. Dei var difor økonomiske og var populære i perioden 1800 til 1900.

Seglskip
Kutter

Kutter er eit mellomstort segl- eller motorfartøy. Ein kutter kunne ha ei eller to master. Dei fyrste norske kutterane vart kjøpte frå England, sist på 1800-talet. Til skilnad frå dei fleste seglskip, som vert klassifiserte etter riggen, syner «kutter» til forma på skroget; vertikal stamn og rund utoverhengande hekk. Kutterar hadde gaffelsegl, og ofte toppsegl, på stormasta. Dei hadde òg eit par stagsegl.

Motorkutter 
Mange kutterar vart utstyrte med motor, og vart då kalla «motorkutter». Kutterar vart svært populære, spesielt på Vestlandet og motorkutterar var i bruk til langt ut på 1960-talet. Det oppstod betegnelsar som «mørekutter» og «hardangerkutter».

Bakgrunnsstoff

Seglskip
Robert John Lynn

Robert John Lynn () var ein nordirsk journalist og redaktør og dessutan framståande politikar for Ulster Unionist Party som vart vald til både underhuset i Westminster og underhuset i Belfast-parlamentet. Lynn var og medlem i Orangeordenen.
Lynn vart teken opp i riddarstanden i 1924.

Barndom, familie og oppvekst

Han gifta seg med Florence Emily Moss i Belfast 20. oktober 1896.

Politikar, journalist og redaktør

Robert John Lynn var journalist i Northern Whig frå 1903, og seinare vart han både redaktør (1913-1928) og administrerande direktør. Perioden hans i den regionale medieeliten fall
saman med perioden då han var på toppen av si politiske karriere.

Rett etter påskeopprøret i Dublin i 1916 skreiv han brev til general John Maxwell, på brevpapiret til Northern Whig, der han sterkt frårådde at den britiske hæren skulle avvæpna Ulster Volunteer Force. I brevet argumenterte han med at avvæpning ville vera ein fåre for den offentlege ro og orden og at det ville verta rekna som eit foræderi.

Lynn var vald både til underhuset i London og til underhuset i Belfast. Til Westminster var han vald som representant for Ulster Unionist Party frå valkrinsen Woodvale i Belfast i 1918, 
seinare frå Vest-Belfast i 1922. Han sat i dette parlamentet til 1929. Samstundes var han vald frå valkrinsen Belfast Central (1921-1929) og Nord-Antrim (1929-1945) til underhuset i regionalparlamentet - 
Northern Ireland House of Commons (Stormont). I 1945 vart han attvald til Stormont berre kort tid føre han døydde.

Lynn hadde tradisjonelle unionistfordomar mot allt som kunne smaka irsk-nasjonalt: Lynn was not altogether open-minded or tactful in matters involving the cultural patterns of the Roman Catholics. Mellom anna meinte han at det ikkje burde brukast offentlege midlar på skuleopplæring i irsk språk i Nord-Irland.  Det er og hevda at Robert John Lynn deltok i overvaking og sosial kontroll av katolikkar tilsette i offentlege stillingar og offentlege tenestemenn som var gidt med katolikkar, og at Lynn, saman med kabinettsektrær
Charles Blackmore var ærendsgutar for Orangeordenen på dette området. I det nye Belfastparlamentet i 1921 gjekk Lynn so langt at han delte folkesetnaden i Irland i to slik: 
There are two peoples in Ireland, one industrious, law-abiding and God-fearing, and the other slothful, murderous and disloyal.

I utdanningspolitiske kontroversar

Referansar

Nordirske journalistar
Nordirske politikarar
Medlemmer i Orangeordenen
Ulster Unionist Party
Marija Vergova-Petkova

Marija Dimitrova Vergova-Petkova () er ein bulgarsk tidlegare diskoskastar frå Plovdiv. Ho vann sølvmedaljen i øvinga både under Sommar-OL 1976, Sommar-OL 1980 og EM 1982 og bronsemedaljen i VM 1983.

Aktiv
Etter ha vorte nummer fire i sin internasjonale meisterskapsdebut i EM 1974, tok Marija Vergova andreplassen i diskoskastinga under dei olympiske sommarleikane i Montreal i 1976, einast Evelin Schlaak frå Aust-Tyskland kasta lengre. Den 13. juli 1980 i Sofia, straks føre Sommar-OL 1980 i Moskva, sette ho som Maria Vergova-Petkova ny verdsrekord med eit kast på 71,80 meter. I OL-finalen i Moskva eit par veker seinare vann ho OL-sølv nummer to, som i førre OL klart slått av austtyske Evelin Jahl,  olympiameisteren sitt nye namn. Verdsrekorden stod elles i nesten tre år, til dess sovjetiske Galina Savinkova kasta 73,26 meter.

Under EM 1982 i Aten sikra Vergova-Petkova seg enno ein sølvmedalje, like framom Savinkova og 40 cm etter si eiga landskvinne Tsvetanka Khristova. Året vann Vergova-Petkova bronsemedaljen under verdsmeisterskapen i Helsinki, 2,5 meter bakom gullvinnar Martina Opitz og meteren bak sølvmedaljøren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Nr 4 – 61,92 m
OL 1976 i Montreal: Sølvmedalje – 67,30 m, bakom Evelin Schlaak (69,00 m)
OL 1980 i Moskva: Sølvmedalje – 67,90 m, bakom Evelin Jahl (69,96 m)
EM 1982 i Aten: Sølvmedalje – 67,94 m, bakom Tsvetanka Khristova (68,34 m)
VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje – 66,44 m

Kjelder

Bulgarske diskoskastarar
Deltakarar under sommar-OL 1976
Deltakarar under sommar-OL 1980
Andrew Bonaparte-Wyse

Andrew Reginald Nicholas Gerald Bonaparte-Wyse () var ein irskfødd tenestemann i den britiske koloniadministrasjonen i Dublin, og katolsk unionist. 
Ved kløyvinga av Irland vart han overflytta til teneste i Belfast. Han var den einaste katolske tenestemannen i det nordirske regjeringsapparatet som steig i gradene til Permanent Secretary 
(øvste ikkje-politiske tenestemann, det vil seia tilsvarande departementsråd i eit norsk departement) før slutten av 1960-talet.

Bakgrunn

Andrew Bonaparte-Wyse vart fødd i Limerick i Irland, faren William Bonaparte-Wyse, var poet. Oldefaren var Lucien Bonaparte (fødd Luciano Buonaparte), den siste presidenten for rådet av dei femhundre mot slutten av den franske revolusjonen. Han var dessutan eldre bror av den langt meir kjende Napoleon Bonaparte

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andrew Bonaparte-Wyse» frå ,  den 24. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:  
 Wyse, Andrew Reginald Nicholas Gerald Bonaparte- i Oxford Dictionary of National Biography
 
Folk frå Limerick
Utdanna ved University of London
Maltesiske riddarar
Nordirske embets- og tenestefolk
Katolske unionistar
Uraustersjøfinsk

Uraustersjøfinsk (finsk myöhäiskantasuomi, tysk urostseefinnisch, engelsk Proto Finnic) er det rekonstruerte urspråket for  dei austersjøfinske språka, eitt av dotterspråka til ururalsk. På bakgrunn av felles germanske lånord i alle dei austersjøfinske språka kan vi tidfeste oppsplittinga av uraustersjøfinsk til etter byrjinga av tidsrekninga vår. Den første oppsplittinga ser ut til å ha vore ei todeling i sørestisk mot alle dei andre austersjøfinske språka, desse har seinare delt seg i hovudgreinene livisk, sentralaustersjøfinsk (votisk og nordestisk) og nordleg austersjøfinsk. Språkfamilien som heilskap har ei utbreiing frå dei sørlegaste delane av Finland via områda rundt dagens St. Petersburg og til Latvia. 

Austgrensa til språkfamilien kom etter oppsplittinga av urspråket, med russisk ekspansjon nordover rundt 800-talet og seinare. Denne ekspansjonen assimilerte dei uralske språka aust for vepsisk, dvs. merja og muroma, språk som er kjend berre frå russiske 800-talskjelder og frå stadnamn på merja og muroma i det som i dag er russiskspråklege område. 

Sjå Austersjøfinsk språkhistorie for ei framstilling av utviklinga frå uraustersjøfinsk til dei moderne austersjøfinske språka.

Kjelder

Fotnotar 

Austersjøfinske språk
Uralske urspråk
Rekonstruerte urspråk
United Irishmen

United Irishmen, The Society of United Irishmen eller The United Irish Society (skipa 1791), var den fyrste nasjonalistiske, antibritiske, og republikanske organiseringa i Irland. Dei stod bak det irske opprøret i 1798.

Irske organisasjonar
Skipingar i 1791
Irsk historie
Irske republikanske militante grupper
Ljudmila Rogatsjova

Ljudmila Vasiljevna Rogatsjova () er ein sovjet-russisk tidlegare mellomdistanseløpar frå Lad Balka i Stavropol kraj. Ho vart i 1994 europameister på 1500 meter og vann elles i tida 1990-94 OL-sølv på same distansen i 1992 og VM-bronse 1991, dessutan EM-bronse 1994 på 800 meter.

Aktiv
Rogatsjova sette sommaren 1988 personleg rekord på 800 meter med tida 1.56,82 under eit stemne i Pärnu i dagens Estland. Spesialdistansen hennar vart likevel 1500 meter. Etter fjerdeplass på 1500 m i EM 1990, vann ho 1500-meteren ved innandørs-VM 1991 i Sevilla. Seinare same året vart ho bronsemedaljør på distansen i verdsmeisterskapen i Tokyo. I dei olympiske sommarleikane 1992 sprang Rogatsjova sitt livs fortaste 1500-meter då ho vart klokka inn på 3.56,91 og til sølv, ho var heilt sjanselaus mot Hassiba Boulmerka.

Under Friidretts-EM 1994 i Helsinki tok Rogatsjova bronsen på 800 m, hakk i hæl med landskvinna Ljubov Gurina og Natalja Dukhnova frå Kviterussland. Fire dagar seinare spurta ho inn til gullmedalje på 1500 meter, i eit finaleløp som lenge gjekk i joggetempo.

Rogatsjova deltok internasjonalt opp til Sommar-OL 2000, utan sidan å gjere seg gjeldande i medaljestrid.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Nr 4 på 1500 m – 4.10,0
VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje på 1500 m – 4.02,7
OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje på 1500 m – 3.56,9, bakom Hassiba Boulmerka (3.55,3)
VM 1993 i Stuttgart: Nr 13 på 1500 m – 4.12,1
EM 1994 i Helsinki: Gullmedalje på 1500 m – 4,18,9, bronsemedalje på 800 m – 1.58,69
VM 1995 i Göteborg: Nr 9 på 1500 m – 4.07,8
VM 1999 i Sevilla: Utslått i forsøka på 1500 m (4.05,72=nr 13)
OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane på 1500 m (4.09,18=nr 16)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ljudmila Wassiljewna Rogatschowa» frå ,  den 30. juli 2019.  

Russiske mellomdistanseløparar
Sovjetiske mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett
Zinovjev-brevet

Zinovjev-brevet frå 1924, ogso kjend i Det sameinte kongeriket (Storbritannia) som the Red Letter - det raude brevet - er ein kommunikasjon med tvilsam autentisitet mellom Grigorij Zinovjev, den fyrste presidenten i den Kommunistiske Internasjonalen Komintern i Moskva og det britiske kommunistpartiet. Brevet tok til orde for væpna kamp mot kapitalismen og revolusjonær agitasjon blant styrkane i det britiske militærapparatet. Brevet vart publisert 25. oktober 1924, fire dagar føre det skulle vera paralamentsval i Det sameinte kongeriket. Mange meiner at det var eit viktig bidrag til at Ramsay MacDonald (1866-1937) ikkje vann dette parlamentsvalet.

Kopiar av brevet hadde nådd både det britiske utanriksdepartementet og avisa Daily Mail, og det vart publisert saman med ein diplomatisk protest til Sovjetunionen. Labourleiarar meinte det var planta for å sverta partiet og sikra attval for Det konservative partiet. Det liberale partiet trekte kring 100 valkandidatar for å sikra samla front mot det oppfatta raude trugsmålet. Lenge i ettertid har The Guardian hevda at brevet var eit MI5 eller MI6-påfunn som vart gjeve i «lekkasje» til det konservative partiet. Brevet er no ålment akseptert som ein fabrikasjon.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Zinoviev letter» frå ,  den 24. mai 2020.

Bakgrunnsstoff

Historiske brev
Hendingar i 1924
Politiske kontroversar i Storbritannia
NM i symjing 1995

Noregsmeisterskapen i symjing 1995 vart avvikla i Namsos dagane frå 20. til 23. juli 1995. Meisterskapen omfatta 28 individuelle tevlingar og 6 stafettar, likt fordelt på menn og kvinner.

Menn

50 meter fri

100 meter fri

200 m fri

400 m fri

1500 m fri

50 m rygg

100 m rygg

200 m rygg

50 m bryst

100 m bryst

200 m bryst

50 m butterfly

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kvinner

50 meter fri

100 meter fri

200 m fri

400 m fri

800 m fri

50 m rygg

100 m rygg

200 m rygg

50 m bryst

100 m bryst

200 m bryst

50 m butterfly

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kjelder
Sportsboken 95-96. Chr. Schibsteds Forlag. 1995.

Noregsmeisterskap i 1995
Noregsmeisterskap i symjing
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Idrett i Namsos
Dayton

Dayton er en ein by i Montgomery County i delstaten Ohio i USA. Byen, som vart grunnlagd i 1795, hyser om lag 140 000 ibuarar. I storbyområdet Greater Dayton lever i kring 800 000 menneske.

Våpenindustrien, luftfartsindustrin og sjukehus-næringa er alle sentrale inntektskjelder for Dayton.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dayton, Ohio» frå ,  den 30. juli 2019.  
 

Byar i Ohio
Nadine Müller

Nadine Müller () er ein tysk diskoskastar frå Leipzig. Ho vann sølvmedaljen i øvinga i VM 2011 og EM 2012, VM-bronsen i 2015 og EM-sølvet i 2018

Aktiv
Müller kom på andreplass i diskostevlinga under VM 2011, same plasseringa fekk ho ved EM 2012. Der etter vart ho nummer fem i London-OL 2012 og nummer fire i Moskva-VM 2013, før ho i Beijing-VM 2015 kneip bronsen med ein margin på 7 cm. Sidan enda ho på fjerdeplassen i EM 2016 og på sjetteplass i så vel Sommar-OL 2016 som verdsmeisterskapen 2017. Frå europameisterskapen 2018 på tysk heimegrunn reiste ho trass moderate 63,00 m heim med sølvmedalje, slått med bortimot 5 meter av den suverene vinnaren, Sandra Perković frå Slovenia.

Müller sin personlege diskosrekord på 68,89 meter er frå 2012-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (55,98 m=nr 24) 
VM 2009 i Berlin: Nr 6 – 62,04 m
EM 2010 i Barcelona: Nr 8 – 57,78 m
VM 2011 i Daegu: Sølvmedalje – 65,97 m, bakom Li Yanfeng (66,52 m)
EM 2012 i Helsinki: Sølvmedalje – 65,41 m, bakom Sandra Perković (67,62 m)
OL 2012 i London: Nr 5 – 65,94 m
VM 2013 i Moskva: Nr 4 – 64,47 m
VM 2015 i Beijing: Bronsemedalje – 65,53 m
EM 2016 i Amsterdam: Nr 4 – 62,63 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 6 – 63,13 m
VM 2017 i London: Nr 6 – 64,13 m
EM 2018 i Berlin: Sølvmedalje – 63,00 m, bakom Sandra Perković (67,62 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nadine Müller (Leichtathletin)» frå ,  den 31. juli 2019.  
 

Tyske diskoskastarar
Folk frå Leipzig