alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Horndukkar

Horndukkar (Podiceps auritus) er ein fugl i dukkarfamilien. Horndukkaren er hekkefugl i Nord-Amerika og Eurasia, og hekkar også i Noreg.

I Noreg er horndukkaren er vanlegast frå Trøndelag og nordover, men han hekkar òg spreitt på Austlandet. Han føretrekker tjern eller myrområder med open vasspegel, og dessutan skjerma parti av større innsjøar og elvar. Vaksne horndykkarar i sommerdrakt har rustbrune kroppssider, bryst og strupe, svart rygg og hodekrage. Frå nebbrota, gjennom auga og bak på nakken har horndykkaren gule "horn". Han overvintrar i hovudsak langs kysten av Sør-Noreg. På menyen står særleg vassinsekt og småfisk.

Raudlistevurdering 

Handlingsplanen for horndukkar (Direktoratet for naturforvaltning 2009) oppgir ei rekke potensielle trusselfaktorar, med utsetjing og spreiing av fisk som konkurrerer om føde, predasjon frå mink, og predasjon frå kråke- og rovfuglar som dei aller viktigaste. I Sverige blir det peika på at fjerning eller fullstendig gjengroing av smådammer, drenering og vasstandsendringar, og dessutan forureining (oljeutslepp) er negativt for arten. Fråvær av tidlegare hettemåkekoloniar kan medføra auka risiko for reirpredasjon.

Konklusjon: Horndukkar blir vurdert til raudlistekategori sårbar VU, på bakgrunn av observasjonar og basert på kriteriet C1 (< 10 000 reproduserande individ og 10-20 % bestandsnedgang siste tre generasjonar).

Kjelder 
Referansar

Dukkarfamilien
Fuglar i Noreg
Ringnebbdukkar

Ringnebbdukkar (Podilymbus podiceps) er ein fugl i dukkarfamilien. Utbreiingsområdet for arten er store delar av Amerika frå Canada sørover til og med Brasil. Han er ein sjeldan gjest i Europa og Noreg.

Dukkarfamilien
Streiffuglar i Noreg
Toppdukkar

Toppdukkar (Podiceps cristatus) er den største dukkararten i Europa. Toppdukkaren finst tvers over Europa og Asia.

Toppdukkar hekkar i Noreg vanleg på Jæren og søraustlege delar av Austlandet. Nokon få par hekkar dessutan på Lista, og hekking er registrert òg i Nord-Trøndelag. Arten føretrekker store og opne vatn i jordbruksområde med beskytta bukter med takrøyrskogar. I Oslo og Akershus har større næringsrike innsjøar i lavlandet vore brukt i størst grad.

Føda består hovudsakleg av fisk. Toppdykkaren overvintrar langs kysten av Sør-Noreg frå Jæren til Østfold og dessutan i Trondheimsfjorden, men mange toppdykkarar synest å halda til vinteren i Nederland.

Shimmings og Øien nemner fleire moglege påverknadsfaktorar, som til dømes endringar i vasstanden som kan medføra oversvømmelse av reir, forstyrringar i hekketiden, hypereutrofiering av ferskvatn frå omkringliggande jordbruksland (kan forårsaka fiskedød), og dessutan oljesøl i overvintringsområder.

Raudlistevurdering 
Konklusjon: Toppdukkar blir vurdert til rødlistekategori nær trua NT, på bakgrunn av bestandsestimater og basert på kriteriet D1 (1000-2000 reproduserande individ).

Arten blir nedgradert til livskraftig LC° grunna solid og aukande bestand i Sverige. Dette gir moglegheit for reetablering dersom arten i periodar skulle forsvinna frå Noreg. Årsaka til endring av kategori frå Rødlista 2015, der toppdykkar vart nedgradert frå sårbar VU til nær trua NT°, er ein reell bestandsauke.

Kjelder 
Referansar

Dukkarfamilien
Fuglar i Noreg
British Museum

British Museum er eit av dei største og mest berømte musea i verda. Det ligg på Great Russell Street i Camden i London, og blei grunnlagd i 1753 av sir Hans Sloane. Museet opna 15. januar 1759. British Museum eig om lag 7 millionar gjenstandar, blant anna Rosettasteinen og verk av Albrecht Dürer.

British museum er det eldste, største, og mest populære museum i England. Det er ein stor oppbevaringsstad for skattar frå heile verda, deriblant egyptiske mumiar, samuraisverd, vikingvåpen og greske statuer. Mange av samlingane kjem frå legen Sir Hans Sloane.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «British Museum» frå ,  den 27. mai 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

 
Turistmål i London
Museum i London
Skipingar i 1753
Museum skipa i 1750-åra
Vitskap i 1750-åra
London Wall

London Wall er den gamle bymuren i London, opphavleg bygd av romarane til forsvar av den strategisk viktige hamna ved Themsen, Londinium. Delar av bymuren er framleis synleg fleire stader i City of London.

London Wall er òg namnet på ei gate i London. Den er ei aust-vestgåande gate i City mellom Bishopsgate og Aldersgate.

Historia til London
Byggverk i London
Guildhall

Guildhall er ein bygning i City of London, like ved Bank og Monument undergrunnsstasjonar. I over 800 år har Guildhall tent som sete for bystyret i City of London, Corporation of London. Namnet kjem frå geld («penger»), fordi Guildhall var staden som kravde inn skattar og oppbevarte skattepengar. 

Bygningen i dag er bygd over hvelva av ein tidlegare guildhall frå mellomalderen, som igjen var bygd på tuftene av eit romersk amfiteater - det største i Britannia. Den eldste delen av Guildhall i dag er steinbygningen frå 1411, som var det einaste som overlevde bybrannen i 1666. Ein omfattande restaurering og ombygging skjedde i 1866 ved arkitekten Horace Jones. Guildhall fekk store skadar under den tyske bombinga av London i desember 1940. I 1954 var bygningen slik den framstår i dag ferdig restaurert, ved arkitekten Giles Gilbert Scott.

I tidlegare tider blei Guildhall også brukt til rettssaker, og mange berømte engelskmenn fekk dommen sin her - blant anna diktaren Henry Howard, Gunpowder-konspiratøren Henry Garnet, samt Lady Jane Grey og ektemannen Lord Guildford Dudley.

På slutten av 1800-talet hadde den nye, folkevalde forsamlinga for Stor-London, London County Council, møta sine i Guildhall. Dette flytta i 1922 til County Hall. Guildhall blir i dag brukt mest i seremonielle samanhengar, etter at Corporation of London flytta kontora sine til moderne bygningar like ved. Den britiske litteraturprisen Booker-prisen blir delt ut i Guildhall. I 1990-åra opna Guildhall Art Gallery, og bygningen husar også Clockmakers' Museum og eit offentleg bibliotek som har spesialisert seg på litteratur og media om London.

Bakgrunnsstoff 
 Heimesida til Corporation of London

 Denne artikkelen bygger på «Guildhall» frå , den 27. mai 2008. 
 

Byggverk i London
Leadenhall Market

Leadenhall Market er ei overbygd marknadsgate i City of London. Den ligg eit par kvartal aust for Bank undergrunnsstasjon med inngang frå Leadenhall Street og Gracechurch Street.

Leadenhall Market ligg på gamal historisk grunn; her låg rådhuset i romarane sitt Londinium. Etter at romarane trekte seg ut av Britannia fall denne delen av byen tilbake til jordbruksland. I mellomalderen blei det bygd ein herregard på staden; denne hadde tak dekt med blyplater og blei kalla Leaden Hall. På 1300-talet oppstod ein marknad for matvarer, tekstilar og jernvarer på garden. Markedet fekk etter kvart fjørfe og ost som sine spesialitetar - seinare også fisk, kjøtt og korn. I 1408 festa borgarmeisteren i byen, Dick Whittington, eigedommen Leaden Hall. Hovudbygningen blei øydelagd i brann i 1484, og i 1666 gjekk heile marknaden med i den store bybrannen.

Etter brannen fortsette marknaden å eksistere i skiftande bygningar fram til 1881, då dagens bygning blei innvia. Den overdådige støypejernskonstruksjonen er teikna av Sir Horace Jones, som også er ansvarleg for marknadane ved Smithfield og Billingsgate. 

Bygningen gjekk gjennom ein totalrenovering i 1991, og har fått tilbake sitt originale, fargeglade interiør. I dei seinare åra er Leadenhall blitt invadert av motebutikkar, men ein einsleg slaktar og ein fiskehandlar held stadig stand.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Leadenhall Market» frå , den 27. mai 2008. 
 

City of London
Movatn

Movatn er ein tettstad i Maridalen i Oslo kommune, som ligg 19 kilometer nord for Oslo sentrum og like ved kommunegrensa mot Nittedal. Han er den einaste tettstaden i kommunen Oslo utanfor tettstaden Oslo og har .

Movatn er mest kjent som ein haldeplass på Gjøvikbanen med Movatn stasjon. Bygda er mykje brukt som utgangspunkt til utfartar i Oslomarka. Både Nordmarka og Lillomarka er godt tilgjengelege herfrå både sommar og vinter.

Kjelder 

Tettstader i Oslo
Sothøne

Sothøne (Fulica atra) er ein fugl i riksefamilien. Han held helst til i grunne vassområde med takrøyr, siv og flytande planter. Føda er mest plantekost. Han et og insekt og sniglar.

Fuglen er utbreidd frå Sentral- og Aust-Europa og Nord-Afrika til Sibir og Australia. I Noreg er han vanlegast ved Oslofjorden, på Jæren og i Trøndelag. Ein reknar at det hekkar 270-475 par i Noreg.

Sothøna er delvis trekkfugl. Ho dreg truleg til Dei britiske øyane og Mellom-Europa. Ein del fuglar overvintrar langs den sørlege del av norskekysten.

Sothøna er svart. Nebb og panne er kvit. Beina er grønaktige. Dei har symjelappar. Ungfuglane har lysare strupe og fremre del av brystet. Dunkyllingane har oransjeraudt hovud.

Sothøna byggjer reir i tett vegetasjon. Reira er ofte store og flytande. Hofuglen legg 6-10 grågule egg med mørke prikkar. Båe fuglane rugar. Ungane forlet reiret etter 3-4 dagar, og kan flyge når dei er 7-8 veker gamle.

Kjelder 
 Norsk RingmerkingsAtlas. Volum 2. Stavanger 2006. ISBN 82-90054-65-3

Bakgrunnsstoff

Fuglar i Noreg
Riksefamilien
St. Albans

St. Albans (engelsk skrivemåte St Albans) er ein by i Hertfordshire i England, omkring 35 km nord for London. Han er administrasjonssenter og største by i distriktet St. Albans. I romersk tid låg byen Verulamium på den same staden; dette var ein av dei viktigaste romerske byane på dei britiske øyane. 

Namnet til byen kjem frå den første kjende kristne martyren på dei britiske øyane, St. Alban. Katedralen som er via til han er eit av dei viktigaste landemerka i byen.

Historie 

Sjå òg Verulamium.

Før romarane kom hadde den keltiske stammen catuvellaunarane ei busetjing på Prae Hill omkring halvannan kilometer frå sentrumet til byen. Den romerske byen Verulamium vart anlagt nær denne, ved elva Ver, og strekte seg inn mot dagens sentrum.

I mellomalderen voks byen oppover i åssida der katedralen ligg, ved staden der St. Alban vart halshogd ein gong før 324.

Fleire store kyrkjebygg og kloster har vore på staden, og byen voks sakte men sikkert på grunn av tilstrauminga av pilegrimar. Det er mange restar etter bygningar frå både romersk tid og mellomalderen, og byen er difor ein stor turistattraksjon. Det er dyrt og bu der, og det er ein populær stad blant engelskmenn og britar.

Under den engelske borgarkrigen vart det utkjempa to slag i St. Albans.

I mellomkrigstida vart han eit viktig senter for elektronikkindustrien. Etter andre verdskrigen har han vakse mykje på grunn av folkeflyttinga som skjedde. Med moderne kommunikasjonsmiddel ligg han godt innanfor området som er attraktivt for pendlarar til London.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «St. Albans» frå , den 11. juli 2011. 
 

Byar i Hertfordshire
Katinka

Katinka eller Kathinka er kvinnenamn av russisk opphav, avleidd som kjælenamn av (E)Katerina, som tyder 'rein'. Namnedagen i Noreg er 27. mai.

I Noreg heiter rundt 360 kvinner Katinka og oppunder 260 Kathinka (SSB, 2008).

Bruk
«Katinka» var namnet på det nederlandske bidraget til internasjonale Melodi Grand Prix i 1962.
«Kathinkas Gesang als Luzifers Requiem» (Kathinkas song som Lucifers rekviem) er ein song i operaserien Licht av Karlheinz Stockhausen.

Kjende namneberarar
Kathinka Zitz-Halein (1801-1877), tysk forfattar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Katinka» frå ,  den 27. mai 2008.

Bakgrunnsstoff

Kvinnenamn
Førenamn av russisk opphav
Marsvin

Marsvin (Cavia porcellus) er eit husdyr i marsvinslekta (Cavia), og er eit utbreidd kjæledyr. Namnet marsvin kjem frå tysk og tyder 'svin frå havet' eller 'oversjøisk svin', etter at marsvin blei frakta til Europa over havet frå Sør-Amerika. 

Marsvinet har ein viktig rolle i fleire søramerikanske kulturar, særleg som matkjelde, men også innan folkemedisin og i religiøse ritual. Forsking tyder på at tammarsvinet er danna som ein hybrid av nærskulde artar som Cavia aperea, C. fulgida eller C. tschudii.

Skildring 
Marsvin er store gnagarar som kan vega mellom 700 og 1200 gram og ha ei lengd på mellom 20 og 25 centimeter. 

Marsvinpels finst i ulike typar og fargar. Marsvin kan vera einsfarga, to- eller trefarga. Brun, oransje, svart og kvit farge er vanleg. Dei vanlegaste pelstypane er korthåra, abyssinar der håra er ordna i rosettar, og langhåra peruanar. Det finst òg ulike framavla pelsvariantar, som texel, merino, sheltie og rex.

Levevis 
Dyra er drektige i rundt 9 veker, og har som regel kull på tre ungar. Dei kan forplanta seg frå dei er rundt ein månad. 

Marsvin blir vanlegvis 4-5 år gamle, men ein del blir opptil 8 år. Verdas eldste marsvin ifølgje Guinness rekordbok frå 2006 blei 14 år og 10,5 månader gammalt.

Kjelder 
 

 www.norskmarsvinklubb.com 
 Denne artikkelen bygger på «Guinea pig» frå , den 10. februar 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Norsk Marsvinklubb (NMK) 
 Veiledning om hold av marsvin, mattilsynet.no (PDF)

Marsvinfamilien
Kjæledyr
Modellorganismar
Takson namngjevne av Carl von Linné
Misvær

Misvær er ei bygd og ein tidlegare tettstad i Bodø kommune i Nordland fylke. Bygda ligg inst i Misværfjorden, ein fjordarm til Skjerstadfjorden.

Kjelder 

Geografi i Bodø
Bygder i Nordland
Utgåtte tettstader
Leland

Leland er ein tettstad i Leirfjord kommune i Nordland fylke med . Bygda ligg på nordsida av Leirfjorden og er administrasjonssenter i kommunen. Leirfjord kyrkje ligg på Leland.

Geografi i Leirfjord
Tettstader i Nordland
Kommunesenter i Nordland
Sørvågen

Sørvågen er eit fiskevær og ein tettstad i Moskenes kommune i Nordland fylke. Tettstaden ligg på sørsida av Moskenesøya og har . Dei viktigaste næringane er fiske og turisme.

Geografi i Moskenes
Tettstader i Nordland
Fiskevær i Nordland
Ostri

Ostri eller Åstre er ei elv i Innlandet fylke. Elva har utspring i Breheimen og renn gjennom Bråtådalen før ho renn ut i Ottaelva ved Dønfoss i Skjåk.

Bråtådalen er utgangspunkt for fotturar i Breheimen og Jostedalen.

Elva er freda gjennom Verneplan IV for vassdrag

Kjelder 
 NOU 1991:12A Verneplan for vassdrag IV

Elvar i Innlandet
Geografi i Skjåk
Verneplan IV for vassdrag
Skjøli

Skjøli er ei elv i Innlandet og Vestland. Elva har utspring i Jotunheimen og renn gjennom kommunane Luster, Lom og Skjåk. Elva renn gjennom Lundadalen før ho renn ut i elva Otta ved Skjåk.

Elva er freda gjennom Verneplan IV for vassdrag

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 NOU 1991:12A Verneplan for vassdrag IV

Elvar i Innlandet
Elvar i Vestland
Verneplan IV for vassdrag
Geografi i Lom
Geografi i Luster
Geografi i Skjåk
Tromsa

Tromsa er ei elv i Innlandet. Elva har utspring i Austfjellet (Ringebufjella) sør for Rondane, og renn gjennom kommunane Øyer og Ringebu. Elva renn ut i vatnet Losna i Gudbrandsdalslågen ved Fåvang.

Elva er freda gjennom Verneplan IV for vassdrag.

Kjelder 
 NOU 1991:12A Verneplan for vassdrag IV

Elvar i Innlandet
Verneplan IV for vassdrag
Geografi i Ringebu
Geografi i Øyer
Bleik

Bleik er ein tettstad og fiskevær i Andøy kommune i Nordland fylke. Staden ligg på nordvestsida av Andøya, om lag ti kilometer frå Andenes. Tettstaden har .

Namnet kjem truleg frå gammalnorsk bleikr - ljos, etter den ljose sandstranda, eller av blikk - den blikkstille som kan vere inne ved Bleik sjølv om nordausten står på ute i havet.

Bleik har ein særprega klyngebusetnad og næringsgrunnlaget er hovudsakleg fisketilverking og fiskeindustri, mekanisk verkstad. I 1925 vart store delar av husa øydelagt i ein storstorm. Ein gammal gardshaug kan sporast tilbake til 600 e. Kr og har ei djubde på 6 m. 

Det kjente fuglefjellet Bleiksøya ligg rett utanfor Bleik, innanfor ligg Bleiksmorena naturreservat.

Bleik var den første staden i Vesterålen som tok i bruk eit vasskraftverk til straumproduksjon. Bleikselva vart demt opp, og kraftverket vart sett i drift 9. oktober 1904. Det leverte frå starten av 25 kW, nok til ljos til ca. 50 husstandar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Andøy Historielag om Bleik 
 Presentasjon av Bleik

Tettstader i Nordland
Geografi i Andøy
Fiskevær i Nordland
Fryken

Fryken er tre sjøar i Värmland i Sverige; Nedre Fryken, Mellanfryken og Övre Fryken. 

Sjøane er skilde av to sund, Nilsbysundet mellom Nedre Fryken og Mellanfryken, og sundet ved tettstaden Sunne mellom Mellanfryken og Övre Fryken. Sjøane ligg i Kils, Sunne og Torsby kommunar i Fryksdalen i Värmland. 

Norsälven renn frå Nedre Fryken til Vänern.

Innsjøar i Värmland
Strand i Sortland

Strand er ein tettstad i Sortland kommune i Nordland fylke. Staden ligg vest på Hinnøya, ved Sortlandsundet like ovanfor tettstaden Sortland. Sortlandsbrua fører Europaveg 10 over sundet ved Strand.

Geografi i Sortland
Tettstader i Nordland
Sigerfjord

Sigerfjord er ein tettstad i Sortland kommune i Nordland fylke. Staden ligg på nordsida av Sigerfjorden på Hinnøya.
 

Geografi i Sortland
Tettstader i Nordland
Alsvåg

Alsvåg er ein tettstad i Øksnes kommune i Nordland fylke. Staden ligg nordaust på Langøya, innom dei mindre øyene Meløya og Instøya på vestsida av Gavlfjorden.

Sjå òg 
 Alsvåg kyrkje
 Alsvågvatnet

Geografi i Øksnes
Tettstader i Nordland
Straume i Vesterålen

Straume er ein tettstad i Bø kommune i Nordland fylke. Staden er administrasjonssenter i kommunen og ligg vest på Langøya.

Geografi i Bø i Nordland
Tettstader i Nordland
Kommunesenter i Nordland
The Clements Checklist of Birds of the World

The Clements Checklist of Birds of the World er ei bok som lister opp fugleartane i verda, opphavleg autorisert av Jim Clements. Ho er brukt som ein av fleire autoritative referansar innan taksonomi av fuglar. Boka vert gjeven ut av Cornell University Press og finst i ei sjette utgåve frå 2007. Eldre utgåver kom ut på Ibis Publishing. 

Eit føremål med boka har vore å gje fagfolk og lekfolk høve til å følgje med på skiftingane i lista over anerkjende fugleartar i verda og plasseringa i taksonomien. Cornell Lab of Ornithology har gjeve årlege oppdateringar sidan då, vanlegvis i august, og den nyaste versjonen er tilgjengeleg online i fleire format. Desse oppdateringane gjenspeglar dei pågåande endringane i fugletaksonomi basert på publisert forsking.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «The Clements Checklist of Birds of the World» frå , den 28. mai 2008. 

 Forord til 6. utgåve, engelsk

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Oppslag i lista på nettstad hos Avibase 
 Norske namn på verdas fuglar etter Clements si liste

Vitskaplege oppslagsverk
USA-amerikanske bøker
Systematisk biologi
Bøker frå 2007
Ornitologi
Ethelred II av England

Ethelred II (), med tilnamnet «den rådville», var konge av England frå 978 til 1013 og 1014 til 1016. Han arva trona då han var omkring ti år gamal, etter mordet på halvbroren hans, Edvard martyren. 

Ifølge William av Malmesbury gjorde Ethelred frå seg i døypefonten då han blei døypt, noko som skal ha ført til at St. Dunstan profeterte at det engelske monarkiet ville bli styrta under styret hans. Denne historia er høgst sannsynleg ein seinare fabrikasjon. 

Den engelske forma av kallenamnet «den rådville» er «the Unready», eit ord som i dag tyder «den som ikkje er klar». Men på gamalengelsk tyder det «den som er utan råd», og det er også eit ordspel på namnet Ethelred, som tyder «den som har eit godt råd». 

Ethelred fekk minst seksten barn gjennom to ekteskap. Det første var med Ælfgidu, som var dottera til ein ealdorman frå Northumbria, og det andre, inngått i 1002, med Emma av Normandie, som var grandtanta til Vilhelm erobraren. Vilhelm brukte seinare denne slektskapen då han gjorde krav på den engelske trona. 

I Snorre Sturlason sine norske kongesoger vert Ethelred kalla «kong Adalråd».

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Ethelred den rådville» frå , den 28. mai 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Olav den Hellige i London

Engelske regentar
Fødde i 960-åra
Døde i 1016
Alfred den store

Alfred den store () var konge av Wessex frå 871 og til han døydde. Han var også den mektigaste kongen i England, og sjølv om han aldri herska over heile det som i dag er England blir han likevel gjerne rekna som konge av landet. Alfred blir rekna som ein av dei mest sentrale personane i samlinga av England og i forsvaringa av riket mot danane, og han har derfor fått tilnamnet «den store». Han var også den første kongen som hadde tittelen «konge av England» i levetida si. I motsetjing til andre tidlege engelske kongar veit ein mykje om livet hans, ettersom Asser, biskopen av Sherborne, skreiv ein biografi om han.

Bakgrunnsstoff

Kongar av Wessex
Engelske monarkar
Fødde i 840-åra
Døde i 890-åra
Angelsaksarar
Straume

Det heiter Straume fleire stader:

 Straume på Sotra i Fjell kommune i Hordaland.
 Straume i Vaksdal i Vaksdal kommune i Hordaland.
 Straume i Vesterålen i Bø kommune i Vesterålen i Nordland.

Sjå òg 
 Straumen
Edmund II av England

Edmund II «jernside»(fødd ca. 989, død 30. november 1016) var konge av England frå 23. april 1016 og fram til døden eit drygt halvår seinare. Han var sonen til Ethelred den rådville og Ælfgifu av York. Edvard vedkjennaren var halvbroren hans. Ifølgje den angelsaksiske krønika fekk tilnamnet «isen-healf» ('jernside') på grunn av sine militære bragder mot dei invaderande danane.

I 1015 gifta Edmund seg med enkja etter ein dansk herskar i England som truleg heitte Ealdgyth. Han gjorde dette på trass av ordre frå faren, som ville ha henne plassert i Malmesbury kloster. Etter at faren døydde blei Edmund vald til konge av rådmenn og borgarar i London. Rivalen hans, Knut den store, hadde større støtte enn han i resten av landet, og blei vald til konge av eit råd (witan) i Southampton.

Edmund blei slått av danane ved slaget i Assandun i 1016, og gjekk med på ein fredsavtale med Knut den mektige. Han fekk lov av Knut den store til å halde på Wessex, mot at det var klart at den av dei som overlevde den andre skulle herske over heile England. Kort tid etter denne semja døydde Edmund, noko som gjorde at Knut kunne bli einekonge og blei sett på som særs mistenkeleg. I ettertid er det blitt fortald ei rekkje versjonar av korleis han døydde, til dømes at han skal ha blitt stukke i enden mens han var på do. Det finst likevel ikkje noko prov på at døden hans var noko anna enn naturleg.

Edmund II blei gravlagt i Glastonbury kloster. Han hadde to barn som er kjende for ettertida: Edvard Aetheling (1016–1057) og Edmund (fødd ca. 1017).

Kjelder

«Edmund II» (2011). Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite.  Chicago: Encyclopædia Britannica.
“They don’t like it up ‘em…” Revisiting the sordid deaths of Edmund Ironside, Edward II, Kenneth II and James I of Scotland, allkindsofhistory.wordpress.com
 Denne artikkelen bygger på «Edmund II av England» frå , den 28. mai 2008. 
 

Engelske regentar
Fødde i 980-åra
Døde i 1016
Hyde Park i London

Hyde Park er ein av dei kongelege parkane i London, og ligg i City of Westminster. Parken har eit flateinnhald på 1,4 km². Parken som ligg ved sida av, Kensington Gardens, blir av mange rekna som ein del av Hyde Park, men dette er ei feiltaking.

Parken blei arva av Henrik VIII frå munkane i Westminster Abbey i 1536. Den var då ei privat jaktmark for monarken og hoffet hans inntil Jakob I tok trona og opna for avgrensa tilgang for folk flest. Det var Karl I som gjorde parken fritt tilgjengeleg for alle i 1637.

Hyde Park er nesten delt i to av innsjøen Serpentine, som blei laga i 1730 og inneheld ender, gjæser og svanar og utleige av robåtar.

Krystallpalasset (Crystal Palace) blei reist i Hyde Park for verdsutstillinga i 1851. Palasset blei seinare øydelagt i brann den 30. november 1936. Hyde Park har også vore arena for ei rekkje berømte rockekonserter, inkludert The Rolling Stones i 1969, Pink Floyd i 1970, Queen i 1976 og ikkje minst Live 8 i 2005.

Blant kjennemerka i Hyde Park er den majestetiske hovudinngangen, Speaker's Corner, Hyde Park Corner og minnesmerket over Diana, prinsesse av Wales.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside 

Parkar i London