alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Crosstown Traffic

«Crosstown Traffic» er ein song skriven av Jimi Hendrix. Han var den andre singelen frå albumet Electric Ladyland av The Jimi Hendrix Experience i 1968. Han nådde 52. plass på den amerikanske singellista og 37. plass i Storbritannia. 

I motsetnad til mange av songane på albumet inneheld denne songen alle medlemmane i the Experience med Hendrix, Noel Redding og Mitch Mitchell. Hendrix spelar òg ein heimelaga kazoo med kam- og papir, samstundes med sologitaren. Redding og Dave Mason syng korvokal. 

Mange andre artistar har spela inn songen, som Gil Evans, Charlie Daniels, Hed s.E., Red Hot Chili Peppers, Living Colour, Ariya Astrobeat Arkestra og fleire andre.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Crosstown Traffic» frå ,  den 16. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
 Songfacts

Songar frå 1968
Singlar frå 1968
Jimi Hendrix-songar
Red Hot Chili Peppers-songar
Voodoo Child (Slight Return)

«Voodoo Child (Slight Return)» er det siste sporet på det tredje og siste albumet til the Jimi Hendrix Experience, Electric Ladyland frå 1968. Songen er kjend for den tunge gitarspelinga med wah-wah. Songen vart plassert på 101. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største rocke ongane gjennom tidene.

Songen vart spelt inn i 1968, og vart gjeve ut på ny som singel etter Hendrix døydde i 1970. Singelen inneheldt tre songar, og nådde førsteplassen i Storbritannia. Dei to andre songane var «Hey Joe» og «All Along the Watchtower».

Opphav og innspeling
Opphavet til songen var i all hovudsak songen «Voodoo Chile», ein lang bluesjam med Steve Winwood på orgel. Den 3. mai 1968 (dagen etter «Voodoo Chile» vart spela inn), filma eit mannskap frå ABC Jimi Hendrix Experience medan dei spela songen. 

Songen vart ein av songane Hendrix spelte mykje på konsertane sine og kunne variere i lengd frå 7 til 18 minuttar. Han spelte mellom anna songen på Woodstockfestivalen og i Royal Albert Hall i 1969.

Medverkande
Gitar, vokal, perkusjon: Jimi Hendrix
Bass: Noel Redding
Trommer, perkusjon: Mitch Mitchell

Ettermæle 
Soloen til Hendrix vart kåra til den 11. beste gitarsoloen nokon gong i Guitar World nr. 46. Hendrix var på Topp 100-lista seks gonger, meir enn noko andre på lista. 

Joe Satriani kommenterte songen: 

«Det er berre ein av dei beste elektriske gitarverka som nokon gong er spelt inn. Faktisk kan heile songen reknast som ein heilag gral av gitaruttrykk og teknikk. Han er eit landmerke av menneskelegheit.»

Kenny Wayne Shepherd:
«Dette er meir eller mindre gitarhymnen over alle. Frå det fantastiske opningsriffet til måten han bryt det ned i midten og vert funky, det heile er heilt utruleg. Det er ting Jimi gjorde på gitar som menneske berre ikkje kna. Du kan prøve heile dagen, og sjølv om du spelar dei riktige notane, så blir det ikkje det same. Det verkar definitivt som han kom frå ein høgare stad når han spela.»

Andre versjonar
Andre artistar som har spela songen er mellom andre: Joe Satriani, Steve Vai og Yngwie Malmsteen, Buddy Guy, Ben Harper, Pearl Jam, Angélique Kidjo, Gabriel Ríos, Kenny Wayne Shepherd, Rob Thomas, Stevie Ray Vaughan, Top of the Poppers, John Mayer, Stevie Winwood og Eric Clapton.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Voodoo Child (Slight Return)» frå ,  den 16. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: Experience Hendrix: The Best Of Jimi Hendrix (Liner notes), Experience Hendrix, 1997.
 

Jimi Hendrix-songar
Songar frå 1968
Singlar frå 1970
Stevie Ray Vaughan-songar
Eric Clapton-songar
Buddy Guy-songar
 102
Band of Gypsys

Band of Gypsys var eit bluesrockband leia av Jimi Hendrix i lag med Billy Cox og Buddy Miles. Hendrix danna bandet etter at The Jimi Hendrix Experience vart oppløyst. Band of Gypsys er òg det einaste albumet bandet spelte inn, eit konsertalbum spelte inn 31. desember 1969 og 1. januar 1970 i Fillmore East. Det kom ut berre tre månader før han døydde i 1970 og var det siste albumet han sjølv autoriserte, samt det einaste Hendrix-albumet som kom ut på Capitol Records (i USA).

Albumet var produsert av Hendrix og nådde femteplassen i USa og sjetteplassen i Storbritannia. I Noreg nådde det 9. plass.

Historie
Etter at Hendrix oppløyste the Jimi Hendrix Experience tidleg i 1969, danna han Gypsy Sun and Rainbows for å fullføre kontrakten for the Experience om å spele Woodstockfestivalen. Bassist Billy Cox (som hadde spela med Hendrix då dei var i hæren i lagy) hadde øvd og spela med Hendrix sidan APril, men bandet vart kortvarig.

Med Cox og trommeslagarvenen Buddy Miles, danna Hendrix så Band of Gypsys, denne gongen for å fullføre kontrakten med Ed Chalpin om eit nytt album. Dei spelte inn singelen «Stepping Stone» for Reprise, som raskt vart trekt attende. Dei spelte òg inn nokre songar i studio, og fleire ferdige spor. Nokre av desse vart gjevne ut på First Rays of the New Rising Sun og andre stader. Dei heldt den første konserten sin i Fillmore East nyårsaftan 1969, og spelte der fire konsertar over to kveldar.

Fillmore East-konsertane bestod stort sett av nye songar, sidan songane for albumet Band of Gypsys måtte vere nye for å ikkje bryte med kontrakten. Konsertane vart fanga på både lydband og film.

Hendrix valde seg to Buddy Miles-songar og tre av sine eigne for albumet, og ønskte ikkje å gje bort fleire av sine eigne songar enn han måtte. For å fylle konsertane spelte bandet mange songar frå Experience-tida.

Etter ein katastrofal konsert i Madison Square Garden den 28. januar 1970, der Hendrix fornærma ei kvinne i publikum, berre spelte to songar før han gjekk av scenen, vart Band of Gypsys oppløyst.

Ein dokumentar kalla Band of Gypsys: Live at the Fillmore East kom ut på DVD i 1999.

Innhald

Medverkande
Jimi Hendrix – gitar, vokal
Billy Cox – bass,
Buddy Miles – trommer, vokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Band of Gypsys» frå ,  den 16. mars 2011.

Konsertalbum frå Fillmore East
Jimi Hendrix-album
Konsertalbum frå 1970
The Cry of Love

The Cry of Love er det fjerde studioalbumet til Jimi Hendrix, det kom ut i februar 1971 og var det første Hendrix-albumet som kom ut etter han døydde. Det vart miksa og sett saman av Eddie Kramer og Mitch Mitchell.

Oversyn
The Cry of Love og Rainbow Bridge inneheld dei fleste songane Hendrix hadde tenkt å gje ut som det neste albumet sitt, eit dobbeltalbum anten kalla First Rays of the New Rising Sun eller Strate Ahead. Alle songane var skrivne av Hendrix og spelte inn frå seint i desember 1969 og gjennom sommaren 11970, bortsett frå «My Friend». At Mitchell og Kramer var involvert gav albumet truverde, og det vart godt motteke av både tilhengjarar og kritikarar. Albumet nådde tredjeplasen i USA og andreplassen i Storbritannia. Det svert rekna som den mest nøyaktige tilnærminga til det siste albumet til First Rays of the New Rising Sun kom ut i 1997. «Freedom» vart gjeven ut som singel i USA, men nådde berre 59. plass. I Storbritannia vart «Angel» gjeven ut som singel, men denne nådde ikkje ein gong lista.

Innhald

Medverkande
Jimi Hendrix – solovokal, gitarar, korvokal, piano
Billy Cox – bass
Mitch Mitchell – trommer 
Juma Sultan – Perkusjon 
Buddy Miles – trommer på song 3
Noel Redding – bass på song 5

Andre musikarar
The Ghetto Fighters – korvokal på spor 1
Buzzy Linhart – vibrafon på spor 2
Billy Armstrong – perkusjon på spor 3
Steve Winwood – korvokal på spor 3
Chris Wood – korvokal på spor 3
Kenny Pine – 12-strengsgitar på spor 5
Jimmy Mayes – trommer på spor 5
Stephen Stills – piano på spor 5
Paul Caruso – munnspel på spor 5
Emeretta Marks – korvokal på spor 9

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Cry of Love» frå ,  den 16. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Musikkalbum frå 1971
Jimi Hendrix-album
Rainbow Bridge

Rainbow Bridge er det femte studioalbumet til Jimi Hendrix, gjeven ut i oktober og november 1971. Det var det andre albumet som kom ut etter Hendrix døydde og vart miksa og sett saman av Eddie Kramer, John Jansen og Mitch Mitchell. Det har aldri vorte gjeven ut på CD på denne forma.

Oversyn
Rainbow Bridge i lag med The Cry of Love utgjer mesteparten av songane som Hendrix hadde planar om å gje ut som det neste albumet sitt, eit dobbeltalbum kalla First Rays of the New Rising Sun. Alle songane var skrivne av Hendrix, bortsett frå «The Star-Spangled Banner», og spelte inn mellom 1969 og 1970, utanom «Look Over Yonder», som vart spelt inn i 1968. Albumet var det andre som produsent Kramer og Mitchell, med hjelp av Jansen, sette saman, og det vart igjen godt motteke. Det nådde 15. plass i USA og 16. plass i Storbritannia. «Dolly Dagger» vart gjevne ut som singel i USA, men nådde berre 74. plass. Fire songar frå Rainbow Bridge finst på samlinga First Rays of the New Rising Sun frå 1997. To andre songar finst på South Saturn Delta frå 1997.

Innhald

Medverkande
Jimi Hendrix – gitar, solovokal, korvokal 
Mitch Mitchell – trommer 
Billy Cox – bass 
Juma Sultan – congatrommer, perkusjon
Albert Allen – korvokal på spor 1
Buddy Miles – trommer på spor 2  og spor 4, korvokal på spor 2
The Ronettes (Veronica Bennett, Estelle Bennett, Nedra Talley) – korvokal på spor 2
Noel Redding – bass på spor 6

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rainbow Bridge (album)» frå ,  den 16. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Musikkalbum frå 1971
Jimi Hendrix-album
Knut Lavard

Knud eller Knut Lavard () kjend som Heilage Knut, var ein dansk kongsson og opphav til kongeslekta valdemarane. Han blei drepen av mennene til danskekongen, onkelen sin, og seinare utropt til helgen etter oppfordring frå sonen sin, Valdemar I av Danmark. Tilnamnet «Lavard» tyder 'herre' på saksisk og andre germanske språk (jf. engelsk lord), med den opphavlege tydinga «brødgjevar».

Liv
Knut var son av Erik Eigegod og Bodil Thrugotsdotter. Han blei utnemnd av kong Niels til jarl av Sønderjylland i 1115, ei stilling han nytta til å føra erobringskrigar mot det vendiske folket i Holstein, obodritane. Desse tok han så til konge. Dette fjerna ei kjelde til uro i Det tysk-romerske riket, og Knut blei utnemnd til hertug av Holstein. Han tok same tittel for sitt danske len, som heretter blei kjend som Hertugdømet Slesvig. Knud Lavard har meir eller mindre indirekte vore årsaka til stridane om Slesvigområdet i 1848 og 1864, ved å vera underlagt den danske kongen og den tyske keisaren samstundes.

Knud Lavard var gift med Ingeborg av Kiev (Ingeborg Haraldsdotter), og med henne fekk han fire barn: Margret, gift med Stig Hvitelær (=Hvide) i Skåne, Kristin, gift med Magnus Blinde av Noreg, Katarina (Karin), og den seinare kong Valdemar den store, som blei fødd få dagar etter at faren døydde.

Under eit familiebesøk i Haraldsted blei Knut Lavard drepen av fetteren sin, kong Niels sin son Magnus den sterke, som såg han som ein farleg konkurrent til trona. Etter drapet braut det ut ein blodig borgarkrig som varte i 28 år, fram til Valdemar den store kom på trona.

Helgen
Der Knut blei drepen skal det etter sogene ha sprunge fram ei kjelde der graset heldt seg grønt sjølv om vinteren. Kroppen hans blei teken med til Ringsted kyrkje, og der kista hans stod skal det òg ha sprunge fram ei kjelde. Etter dette blei Ringsted kongsstad og gravstad for Valdemar-slekta.

I 1169 fekk Valdemar den store paven til å oppta Knud Lavard som helgen. Festdagen hans er dødsdatoen, den 7. januar. Denne dagen er i Noreg mellom anna kjend som Sankt Knut, Avfaredagen og Eldbjørgdag. Han er markert på primstaven, nokre gonger med ein kross, andre goner med ei klokke, etter rimet «Sankte Knut ringar jula ut.» Over heile Norden vart denne dagen rekna som den siste i juletida. Dagen er seinare blitt flytt til 13. januar, kjend som tjuandedagen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Knut Lavard» frå ,  den 16. mars 2011.  
 

hertugar av Holstein
hertugar av Slesvig
danske adelsfolk
danske kongelege
danske helgenar
nordiske helgenar
Folk frå Roskilde
Eldbjørgdagen

Eldbjørgdagen, også kalla eldbergingsdag, St. Knut, avfaredag og englefaredag, er ein merkedag på primstaven den 7. januar. Dagen er til minne om hertug Knut Lavard, som blei drepen på denne datoen i 1131. Datoen kan markerast med ein kross eller ei klokke.

Det norrøne namnet på dagen var eldsdagr jóla; på Island heiter han i dag eldbjargarmessa. 
«Eldbjørg» tyder eigentleg 'eldberging', men er tidvis blitt oppfatta som namnet på ein helgen, Eldbjørg (i Bohuslän Eldborg).

Dagen blei over heile Norden rekna som den siste i juletida, slik ein til dømes ser i rimet «Sankt Knut ringer jula ut». Fleire stader blei han kalla «avfaredagen» fordi gjester skulle reisa heim denne dagen.

På denne dagen kunne ein drikka «eldbjørgminne», ei rituell handling der ein fann varsel om framtida i drikkekaret. Ein del forskarar har meint at dette viser restar av eit tidlegare drikkoffer til åreelden, som hadde brent gjennom heile jula og som ein no ville berga for det komande året. Som bevis for dette har ein teke eldsbøner som blei brukte når ein slo øl i varmen under elbgjørgminne.

Kjelder

Primstaven
Juletradisjonar
Nordiske skikkar
Januar
Qiang

Qiang (羌族, [pinyin]] qiāngzú) er nanmnet på eit av dei 55 offisielle minoritetsfolka i Folkerepublikken Kina. Folketeljinga i 2000 registrerte vel 306 000 menneske som qiang. Dei fleste av dei bur i Sichuan. Nesten 200 000 lever i fylka Mao, Wenchuan, Li, og Heishui, alle i det autonome prefekturet Ngawa for tibetanarar og qiangfolk, samt i fylket Beichuan i naboprefekturet Mianyang.

Historie 
Folk med namnet Qiang figurerte i inskripsjonar på orakelbein allereie under Shang-dynastiet si tid. Dei var spreidd over vestlege område, heilt frå Yunnan i sør til Gansu i nord. Dei tidlegaste må ha vore gjetarar og nomadar, skriftteiknet for namnet deira svarar til teiknet for sau. Dei heldt også oksar, hestar, esel og kamelar. Seinast frå de stridande rikas tid utvikla dei jordbruk og vart fastbuande.

Sjølv om dei var i kontakt med xiongnuane og tidleg allierte seg med dei mot Han-dynastiet, danna qiangfolk aldri noko større rike eller føderasjon. Tvert imot var det mykje intern splid mellom dei, skal ein tru kinesiske kjelder. Qiangfolket ordna seg etterkvart inn under Han-styret. Nokre gongar tvinga av Han-riket, andre gongar frivillig. Under borgarkrigen mot Wang Mang og dei første tiåra av det austlege Han flytta mange qiang nordvestover inn i Gansu. Då Guangwu gjenerobra Gansu for Han-riket fann han store område som var kontrollert av qiang. Han-styret prøvde seg med tvangsflytting, og nokre qiang hamna til og med nær den gamle hovudstaden Chang'an i år 35 og 50. Qiangfolk svara med oppstandar, og ein periode vurderte Han-riket å gje opp områda rundt sin gamle hovudstad. 

Han-riket let qiang-grupper danne eigne «indre» smårike, innanfor grensene til Han-riket. Det første vart oppretta allereie i år 60. Hundre år seinare var det slike rike i Ordos, Gansu og Sichuan.

Qiangfolket spela ei viktig rolle mot slutten av Han-dynastiet si tid. Qiang-opprør var med på å svekke Han-riket, som etter ei tid braut saman. 

Etterkomarar av det gamle tangutfolket, som danna sitt eige keisarrike i det nordvestre Kina på 900-talet og herska over det i 250 år, var ein del av qiang-folket. I dag er dei fleste tangutar assimilert inn i den kinesiske befolkninga.

Bakgrunnsstoff 
 The Qiang wars

Folkegrupper i Kina
Offisielt godkjende folkegrupper i Kina
Den autonome regionen Tibet

Den autonome regionen Tibet (TAR) er ein region i Folkerepublikken Kina, skipa i 1965. Området er omstritt, ettersom Kina og India ikkje er samde om kvar grensene for regionen går. I tillegg kjempar mange tibetanarar, leidde av den fjortande Dalai Lama for sjølvstende for Tibet etter dei historiske grensene. Desse omfattar mykje av Qinghai, delar av Gansu, den vestlege halvdelen av Sichuan og det nordvestlege Yunnan i tillegg til regionen Tibet.

Geografi 
Den autonome regionen Tibet grensar til Xinjiang i nord, Qinghai i nordaust, Yunnan og Sichuan i aust, India i vest og sør, Nepal og Bhutan i sør og Myanmar i søraust. Hovudstaden er Lhasa, både etter tibetansk og kinesisk syn.

Regionen omfattar eit område på  km2 og har om lag 2,9 millionar innbyggjarar. Han har med det lågast folketal av alle dei kinesiske provinsane og regionane. Mykje av grunnen til dette er barskt og ulendt terreng; då regionen har ei gjennomsnittshøgd på 4000 moh. Styreleiar for regionen er Padma Choling.

Administrasjon 

Regionen er inndelt i 7 prefektureiningar:
1. Ngari 
2. Nagqu  
3. Qamdo
4. Xigazê
5. Lhasa
6. Shannan
7. Nyingchi

Desse sju er inndelt i til saman 73 fylke, og fylka er inndelt i til saman 692 kommunar; anten bykommunar, kommunar, etniske kommunar eller subdistrikt.

Kjelder og referansar 

* Bokmålswikipedia og Engelsk Wikipedia om den autonome regionen Tibet, henta inn 16. mars 2011.

Tibet
Omstridde område i Kina
Autonome regionar i Kina
Baudouin I av Belgia

Kong Baudouin I av Belgia () var konge av Belgia frå 1951 til 1993. Han var eldste son til kong Leopold III, og mora hans var prinsesse Astrid av Sverige. Det nederlandske namnet hans er Boudewijn, medan Baudouin er det franske, som er mest brukt utanfor Belgia.

Baudouin blei konge då faren abdiserte den 16. juli 1951.

Han gifta seg 15. desember 1960 med Doña Fabiola Fernanda Maria de las Victorias Antonia Adelaïda Mora y Aragon, ein tidlegare sjukepleiar og barnebokforfattar. Han og dronninga fekk ingen born.

Kong Baudouin var ein svært religiøs mann. Då det belgiske parlamentet vedtok ein lov for abort, nekta han å underskrive (den kongelege underskrifta er eigentleg rekna som ein formalitet). Det enda med at regjeringa den 4. april 1990 erklærte han ueigna til å styre, og alle regjeringsmedlemene underteikna lova. Dagen etter erklærte dei han eigna til å styre att.

Kong Baudouin I blei etterfølgd av den yngre broren Albert II som konge.

Baudouin blei i 1960 tildelt storkors med kjede av St. Olavs Orden.

Belgiske kongelege
Belgiske monarkar
Elefantordenen
Honningbarna

Honningbarna er eit norsk rock/punk/hardcore band frå Kristiansand. Dei er kjend for norskspråklege tekstar med politiske tema. På scena er dei kjende for at kvart medlem har ei eiga drakt, i tillegg til eit forrykande liveshow der medlemmane like gjerne befinn seg blant publikum som på scena. Valberg sin bruk av cello er òg eit kjenneteikn som gjer at dei skil seg ut frå andre band i tilsvarande sjanger.

Noko anna som skil Honningbarna frå andre band er haldningane deira til eigne konsertar. Dei spelar gjerne ein ekstra konsert tidlegare på kvelden for personar under atten år. Dei inntek heller aldri alkohol før og under konserten. Eit av krava deira til arrangøren er at summen som normalt ville gått til alkohol til bandet i staden skal gå til eit veldedig formål.

Medlemma i gruppa er: 
 Edvard Haraldsen Valberg (vokal og cello)
 Christoffer Trædal (gitar og koring)
 Simen Følstad Nilsens (gitar)
 Nils Jørgen Nilsen (trommer og koring)
 Lars Anfrido Emmelthun (bass og koring)

Trommeslagaren Anders Eikås omkom i ei bilulukke 31. januar 2012. Eikås vart erstatta av Nils Jørgen Nilsen som fyrst kom inn som reservetrommeslagar før han etterkvart vart offisielt medlem.

Diskografi 

 2010: Honningbarna EP
 2011: La alarmane gå
 2013: Verden er enkel
 2015: Opp De Nye Blanke

Utmerkingar 

 Honningbarna vann Årets Urørt i 2011.
 I 2012 vann Honningbarna Spellemannprisen 2011 i klassen rock.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Årets Urørt

Norske musikkgrupper
Kultur i Kristiansand
Vinnarar av Spellemannprisen
Musikkgrupper skipa i 2010
Knossos

Knossos (gresk Κνωσός) er den største arkeologiske funnstaden på Kreta, og truleg det seremonielle og politiske senteret til den minoiske kulturen. Det ligg i nærleiken av den noverande byen Iráklio.

Knossos er eit populært turistmål i dag. Delar av det har vorte «oppattbygd», noko som gjer det tilgjengeleg for tilfeldige vitjande på ein måte som eit arkeologisk felt av umerka ruinar ikkje er. Denne måten å rekonstruere ruinar på har ein i arkeologien gått vekk frå. Grunnen til det er mellom anna at rekonstruksjonen er basert på ein usikker teori om korleis det ein gong har sett ut.

Bakgrunnsstoff 

 Hellenic Ministry of Culture
 British School at Athens Knossos Pages . Onteraktiv omvising gjennom palasset
 Aegean Prehistory Online at Dartmouth
 Knossos på Wikimapia
 Project on the Palace of Knossos  Collegeprosjekt om Knossos

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Knossos» frå ,  den 16. mars 2011.  
 

Gresk bronsealder
Kreta
Periferieininga Iráklio
Gresk bronsealder
Arkeologiske funn i Hellas
Air Force One

Air Force One er kallesignalet som vert nytta over radioen når presidenten i USA er ombord på eit av det amerikanske flyvåpenet sine luftfartøy. Når presidenten oppheld seg ombord på eit av fartøya til flyvåpenet, er dette fartøyet altså per definisjon «Air Force One».

Omgrep
Tilsvarande vert omgrepet «Navy One» nytta om det fartøyet som presidenten er til stades i dersom det høyrer til marinen, «Marine One» om det høyrer til marineinfanteriet, «Army One» om det høyrer til hæren og «Coast Guard One» om det høyrer til kystvakta.

Når uttrykket «Air Force One» ofte vert knytt til eit bestemt fly, skuldast det at presidenten normalt reiser rundt med eit av flyvåpenet sine to ombygde Boeing 747-fly. Desse flya er stasjonert på Andrews Air Force Base. Dei er tufta på modellen 747-200B, med den militære nemninga VC-25A. Det eine flyet har nummeret 28000 måla på halen, og det andre har nummeret 29000 måla på halen.

Besøk i Noreg
Air Force One var på besøk i Noreg ved den dåverende amerikanske presidenten Bill Clinton sitt besøk 1. november 1999.
Flyet «29000» var på Gardermoen 10. og 11. desember 2009. Då mottok USA sin president Barack Obama, Nobels fredspris i Oslo.

Det USA-amerikanske luftvåpenet
Presidentskapet i USA
Militære luftfartøy
Passasjerfly
Transport for statsleiarar
Samsvarsbøying

Samsvarsbøying eller kongruensbøying er det forholdet at eit ord vert bøygt i samsvar med kjønn, tal, binding og kasus hos eit anna ord. 

Norsk har samsvarsbøying for adjektiv og perfektum partisipp av verb.

Samsvarsbøying av adjektiv
Som mønster for vanleg samsvarsbøying i norsk kan ein sjå på orda stor og liten, der stor følgjer eit typisk mønster, mens liten følgjer eit avvikande mønster.

Ein stor gut – ein liten gut
Ei stor jente – ei lita jente
Eit stort barn – eit lite barn
Den store jenta – den litle (eller vesle) jenta
Fleire store gutar – fleire små gutar

Samsvarsbøying av perfektum partisipp
Svake og sterke verb har ulike endingar i perfektum partisipp, og dei vert derfor bøygde etter ulike mønster. Verba har samsvarbøying etter verba vere, verte og bli:

Protokollen er kjøpt – protokollen er seld – protokollen er skriven
Boka er kjøpt – boka er seld – boka er skriven 
Brevet er kjøpt – brevet er selt – brevet er skrive
Den kjøpte boka – den selde boka – den skrivne boka
Mange kjøpte bøker – mange selde bøker – mange skrivne bøker

Bokmål har ikkje full samsvarsbøying av verb. Klassisk nynorsk hadde eigne former for sterke hokjønnsord. Etter rettskrivinga av 2012 har nynorsk obligatorisk samsvarsbøying av sterke verb, valfri samsvarsbøying av svake verb. Korte partisippformer av sterke verb, som blitt, fått, gitt, sett, tatt, skal ikkje ha samsvarsbøying.

Kjelder
Olav T. Beito Nynorsk grammatikk  Det Norske Samlaget 1986 ISBN 82-521-2801-7
Norsk Språkråd

Bakgrunnsstoff
Språkrådet: Øving i samsvarsbøying av verb

Lingvistisk morfologi
Partille

Partille er ein svensk tettstad og centralort i Partille kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden  innbyggjarar. Partille er ein del av tettstaden Göteborg. Gjennom Partille går motorvegen Europaveg 20 på strekninga mellom Gøteborg og Stockholm, og dessutan den sterkt trafikkerte hovudjarnbanelina mellom Gøteborg og Stockholm, Västra stambanan, der stasjonsbygningen på Partille stasjon danna modell for fleire andre svenske stasjonsbygningar i si tid.

Partille har vakse fram kring Partille kyrkje, ei steinkyrkje frå 1200-talet, og Partille herregard, som ligg i nærleiken av kyrkja og er kjend allereie i kjelder frå mellomalderen. I det området av Partille som vert kalla Paradiset, tidlegare Partille villastad, ligg det einebustader i nasjonalromantisk stil. Elles er tettstaden dominert av eit stort kjøpesenter, Allum.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Partille kommun

Partille kommun
tettstader i Västra Götalands län