alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jacob Zuma

Jacob Gedleyihlekisa Zuma () er ein sørafrikansk politikar og president i Sør-Afrika sidan 9. mai 2009.

Zuma er fødd i Inkandla i KwaZulu-Natal i Sør-Afrika. Han var visepresident i Sør-Afrika frå 1999 til 2005 men måtte gå av etter skuldingar om valdtekt og korrupsjon. Han vart vald til leiar av African National Congress (ANC) i 2008. I desember i 2008 vart han på nytt tiltalt for korrupsjon.

I motsetnad til den dåverande presidenten i Sør-Afrika, Thabo Mbeki som Zuma slo i kampen om å bli leiar for ANC, har Zuma hatt ei kritisk haldning til situasjonen i nabolandet Zimbabwe.

Sørafrikanske presidentar
Pesaro

Pesaro er ein by ved Adriahavet i Italia. Han er hovudstad i provinsen Pesaro og Urbino i regionen Marche og har om lag 90 000 innbyggjarar.

Hovudnæringane er fiske, møbelproduksjon og turisme.

Historie 
Byen vart grunnlagd som Pisaurum av romarane i 184 fvt. som ein koloni i området til Piceni, folket som levde i Marche i jernalderen. Ein busetnad som høyrte til denne stamma er funne nær Novilara. Dei nordlege områda av Piceni vart invadert på 300-talet fvt. vart invadert av galliske senonarar og då romarane kom til dette området vart folkesetnaden ei blandinga av desse to gruppene. 

Under romarane vart Via Flaminia bygd ved Pesaro, som vart eit handels- og handverkssentrum. Etter fallet til Vestromarriket vart Pesaro okkupert av austgotarar og øydelagd av Vitigis (539) under gotarkrigen. Han vart bygd opp att på berre fem år etter at austromarane gjenerobra området og danna ein del av den såkalla Pentapolis, ein del av Eksarkatet Ravenna. Etter at langobardar og frankarar erobra byen vart Pesaro ein del av Kyrkjestaten. 

Under renessansen vart han styrt av familiane Malatesta (1285-1445), Sforza (1445-1512) og Della Rovere (1513-1631). Under sistnemnde, som gjorde byen til hovudstad i hertugdømet sitt, hadde Pesaro ein gullalder der det vart bygd mange flotte offentlege og private bygg. 

11. desember 1860 gjekk troppar frå Piemonte inn i byen og Pesaro vart så annektert til det nye Kongedømet Italia.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pesaro» frå ,  den 30. desember 2007 k.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Marche
Byar i Italia
Fano

Fano er ein by i provinsen Pesaro og Urbino i regionen Marche i Italia. Han er ein ferieby med om lag 60 000 innbyggjarar og ligg ved Adriahavet, 12 km søraust for Pesaro. Han er den tredje største byen i regionen etter Ancona og Pesaro.

Historie
Byen vart i antikken kalla Fanum Fortunae etter tempelet til Fortuna som låg her. Han vart først nemnd i skriftlege kjelder i 49 fvt. då Julius Cæsar hadde byen, i tillegg til Pisaurum og Ancona. Cæsar Augustus oppretta ein koloni og bygde ein bymur, som det framleis finst restar av. I år 2 evt. bygde Augustus òg ein boge (som framleis står) ved inngangen til byen. 

Fano vart øydelagd av Vitiges sine austgotarar i 538 og vart bygd opp att av austromarane. Han vart då hovudstad i bygruppa Pentapolis («Fem byar») som òg inkluderte Rimini, Pesaro, Senigallia og Ancona. I 754 vart han gjeven bort til Kyrkjestaten av dei frankiske kongane. 

Malatesta-familien vart herrar i byen i 1356 med Galeotto I Malatesta, som formelt var ein statthaldar for paveane. Mellom anna budde Pandolfo III i byen. Under sonen hans, den kjende condottiero Sigismondo Pandolfo Malatesta vart Fano omleira av paven sine troppar under Federico III da Montefeltro og kom tilkbake til Kyrkjestaten. Han vart seinare ein del av den kortvarige staten Cesare Borgia, og så ein del av hertugdømet til Della Rovere-familien i Marche.

Under napoleonskrigane vart byen hardt råka. Han hadde ei aktiv rolle i Risorgimento. Under den første verdskrigen vart byen fleire gonger bombardert av den austerriksk-ungarske marinen. Under den andre verdskrigen vart han kraftig bombardert av dei allierte på grunn av dei strategiske jerbane- og vegbruene som kryssa elva Metauro.

Kjende personar frå Fano
 Pave Klemens VIII, fødd Ippolito Aldobrandini (1536–1605)
 Giovanni Tonucci (f. 1941), apostolisk nuntius til Norden

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fano» frå ,  den 30. desember 2007.  
 

Byar i Marche
Byar i Italia
Urbino

Urbino er ein by i provinsen Pesaro og Urbino i regionen Marche i Italia med om lag 15 000 innbyggjarar. Han ligg sørvest for Pesaro og er ein verdsarvstad som er kjend for kulturen frå renessansen. Byen ligg i ei åsside og har bevart den vakre, mellomalderske utsjånaden. I byen finn ein Universitetet i Urbino frå 1506 og han er sete for erkebiskopen av Urbino. 

Av bygg finn ein Palazzo Ducale, bygd om av Luciano Laurana.

Historie 
Den vesle romerske byen Urvinum Mataurense vart ein strategisk viktig stad under gotarkrigen på 500-talet og vart erobra frå gotarane i 538 av den austromerske keisaren Belisarius. Pippin den yngre gav Urbino til Kyrkjestaten, men han var stort sett sjølvstyrt fram til rundt 1200 då han kom inn under Huset Montefeltro. Dei hadde ikkje direkte kontroll over byen, men pressa kommunen til å velje dei til podestà som Bonconte di Montefeltro klarte i 1213. Dette førte til at innbyggjarane gjorde opprør og danna ein allianse med den sjølvstendige kommunen Rimini (1228), og i 1234 styrte dei igjen byen sin på eiga hand. I kampane mellom ghibellinarar og guelfarar var Montefeltro-herrane i Urbino på 1200- og 1300-talet leiarar for ghibellinarane i Marche og i Romagna.

Det mest kjende medlemet av Montefeltro-familien var Federico, herre i Urbino 1444 til 1482 og var ein særs suksessrik condottiere. Han var ein dyktig diplomat og ein entusiastisk kunst- og litteraturelskar. Han hadde flotte kunstnarar og forfattarar hos seg, som Piero della Francesca, Francesco di Giorgio Martini som skreiv Trattato di architettura her og Rafael sin far Giovanni Santi skreiv fleire dikt her. 

Cesare Borgia kasta ut Guidobaldo da Montefeltre, hertug av Urbino, og Elisabetta Gonzaga i 1502, med støtte frå pave Aleksander VI, men dei kom tilbake i 1503 då Aleksander døydde. Etter at Medici-paven Leo X gjorde eit forsøk på å innsette ein ung Medici som hertug, vart Urbino styrt av Della Rovere-familien. 

I 1626 innlemma pave Urban VIII hertugdømet i Kyrkjestaten for godt. Det omfattande biblioteket vatr flytta til Roma og lagt til Det vatikanske biblioktet i 1657. Den seinare historia til Urbino følgjer Kyrkjestaten fram til 1870, og så Italia etter dette.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Urbino» frå ,  den 30. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Urbino e Provincia

Byar i Marche
Byar i Italia
Verdsarv i Italia
Campobasso

Campobasso (campobassisk dialekt Kambuàš) er ein by i Italia. Han er hovudstad i både provinsen Campobasso og i regionen Molise og har om lag 50 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Biferno og er omgjeve av fjella Sannio og Matese.

Campobasso har vore kjend for produksjonen av knivar (og sakser) sidan 1300-talet. Han er òg kjend for produksjon av pærer og osten scamorza.

Historie

Ein er ikkje sikker på korleis Campobasso vart grunnlagd, men han vart grunnlagd før 700-talet som ein festing for langobardane på ein bratt ås der det står ei borg. Det opphavlege namnet var Campus vassorum som tyder at byen opphavleg var setet for ein vasall under Hertugdømet Spoleto.

Etter normannarane erobra Sør-Italia mista Campobasso statusen som ein strategisk stad og vart i staden eit senter for handel og administrasjon.

Frå 1330 til 1745 vart byen styrt av Monforte-Gambatesa-familien, som bygde borga og fekk løyve til å prege eigne myntar. Seinare vart han styrt av familiane Di Capua, Gonzaga, Vitagliano, Carafa og Romano.

I 1763 forlet innbyggjarane gamlebyen og slo seg ned lenger nede i dalen. Den noverande byen vart utvia i 1814 av kongen av Napoli Joachim Murat, ogg ligg på Campo Basso («Den nedre sletta»).

I oktober og november 1943 var Campobasso åstad for kampar mellom dei allierte og tyskarane. Fleire bygningar og fabrikkar vart øydelagd og 38 sivile mista livet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Campobasso» frå ,  den 30. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Molise
Byar i Italia
Riskrem

Riskrem, òg kjend som risalamande (dansk pseudofransk nydanning frå *riz à l’amande, ‘ris med ein mandel’) eller ris à la Malta (svensk, truleg ei forvansking av det danske namnet), er ein type rispudding basert på kald risgraut rørt saman med piska kremfløyte og litt sukker/vaniljesukker eller mandeldråpar. Ofte er det òg ein heil mandel eller fleire hakka mandlar i, særleg i Danmark og Sverige. Riskrem blir oftast servert med raudsaus og er ein vanleg juledessert. I følgje «Opplysningskontoret for meieriprodukter» har 44 % av nordmennene riskrem til dessert på julaftan.

Dersom ein nyttar berre ein heil mandel i riskremen er det mange plassar tradisjon for at han eller ho som finn han vinn ein marsipangris eller sjokoladenisse.

Kjelder
«1 av 2 spiser riskrem på julaften»

julemat
mjølkemat
Risretter
Krem
Mandlar
Snaps

Snaps (frå lågtysk eller tysk 'munnfull, slurk') er eit omgrep som på norsk har same tyding som dram, altså ein liten porsjon brennevin. Denne kan serverast i eit lite glas i lag med eit måltid, gjerne med øl. I skandinavisk tradisjon, særleg blant danskar og svenskar, er det vanleg å synga drikkeviser i takt med at ein drikk snaps.

Liknande ord
På dansk viser ordet «snaps» helst til brennevin laga av korn eller potet (akevitt).

Det tyske ordet Schnaps kan omfatta all brennevin eller berre visa til fruktbrennevin.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Snaps» frå , og «Snaps» frå  den 18. januar 2008.  
Delar av denne artikkelen bygger på «Schnapps» frå ,  den 18. januar 2008.  

alkoholdrikkar
Skandinavia
tyske ord og uttrykk
ord frå lågtysk
Isernia

Isernia er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen Isernia i regionen Molise og har om lag 20 000 innbyggjarar.

Byen ligg på ein rygg mellom elvane Carpino og Sordo. Isernia er eit senter for produksjon av pasta, gråsteinsmurar og broderi.

History 
Ein har funne spor etter menneske ved Isernia som er minst 700 000 år gamle, og i følgje magasinet Science er dette eit av dei eldste teikna på bruk av eld hos mennesket.

Aesernia var ein by i Samnium og ein del av området til stamma Pentri. Han vart først nemnd i skriftlege kjelder i 295 fvt. Etter at samnittane var underlagt av romarane vart det oppretta ein koloni her med latinske rettar i 264 fvt. Byen vart nemnd igjen i 209 BCE som ein av 18 koloniar som var trufast mot Roma under den tøffaste tida under den andre punarkrigen. Under forbundsfellekrigen støtta han Roma og vart forsvart mot samnittargeneralen Vettius Cato av Marcus Claudius Marcellus, men måtte gje tapt i 90 fvt. etter ei lang omleiring. Romarane tok byen tilbake i 84 fvt. og vart så hardt råka at Strabo omtalar byen som fullstendig forlaten. 

Både Julius Cæsar og Augustus sende koloniar til staden, men utan suksess før Nero koloniserte staden på ny. I dag kan ein framleis sjå ruinane av ein akvedukt og ei romersk bru. 

Etter fallet til Romarriket vart Isernia fleire gonger rasert. Han vart øydelagd av sarsenarane i 800, plyndra av Markward av Anweiler, greve av Molise, i 1199, og sett i brann i 1223 av soldatane til Fredrik II. I 1519 vart han frigjort av Karl V av Det tysk-romerske riket og vart ein fri by.

Jordskjelv i 847, 1349, 1456 og 1805 førte til store øydeleggingar.  

På grunn av bruene over elva i byen vart byen bombardert under den andre verdskrigen. 

I 1970 vart Isernia hovudstad i provinsen med same namn, etter at provinsen vart oppretta frå delar av provinsen Campobasso.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 

Byar i Molise
Byar i Italia
Slaget ved Salla

Slaget ved Salla vart utkjempa mellom finske og sovjetiske troppar nær Salla i Nord-Finland under Vinterkrigen. Dei sovjetiske troppane hadde ordre om å forsere Salla til Kemijärvi og Sodankylä, og derifrå til Rovaniemi på to veker. Deretter skulle dei gå mot Torneå og kløyve Finland i to. Dei finske styrkane greidde å stoppa den sovjetiske framrykkninga aust for Kemijärvi. Under dei siste februardagane 1940 vart dei finske styrkane erstatta av svenska og norske frivillige.

Slagordning

Finland 
Då krigen braut ut, var det berre eit fåtal finske troppar i området. Den 17. bataljonen (Er.P 17) eller "Salla Battalion" vart mobilisert, i hovudsak samansett av eit grensevaktkompani. Dei finska troppane var del av Lapin Ryhmä som vart leia av generalmajor Kurt Martti Wallenius.

Sovjetunionen 
Sovjetunionen gjekk til åtak med to divisjonar, den 122. og den 88. divisjonen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Slaget vid Salla» frå ,  den 30. desember 2007.  
 

Vinterkrigen
Sovjetiske slag
Finske slag
Hendingar i 1939
Hendingar i 1940
Lorens Berg

Lorens Berg () var ein norsk lærar og lokalhistorikar.

Lorens Berg var fødd i Kodal i tidlegare Andebu kommune. Han var gjetargut, gardsgut og sjømann, før han blei lærar i 1881. Han var lærar på Prestbyen i Kodal frå 1891 til 1899. 

I 1905 gav Berg ut boka Andebu - en vestfoldbygds historie i 1600-aarene, og innleia med denne eit lokalhistorisk forfattarskap som kom til å bli banebrytande i Noreg, bygd på arkivstudie og ei sikker, metodisk framstillingsform. I løpet av mindre enn 20 år gav han ut bygdebøker om Brunlanes, Hedrum, Tjølling, Sandeherred (Sandar), Tjøme, Nøtterøy og Stokke. Han blei statsstipendiat i 1911.

Lorens Berg døydde i Kristiania 14. september 1924. Han blei gravlagt på Kodal kyrkjegard 19. september 1924, der det er reist eit minnesmerke ved grava. I 1952 blei det avduka ein statue av Lorens Berg laga av Hans Holmen ved Prestbyen i Kodal.

Bakgrunnsstoff 
 Kodal bygdeleksikon biografi 
 vestfoldportalen  biografi og bibliografi
 Andebu - en vestfoldbygds historie i 1600-aarene fulltekst

Norske lokalhistorikarar
Norske sakprosaforfattarar
Statsstipendiatar
Folk frå Sandefjord
Artsdanning

Artsdanning er prosessen som fører til at ein ny biologisk art oppstår. Dette kan skje kunstig, gjennom føremålsretta avl, eller naturleg gjennom at bestandar vert delt opp geografisk eller økologisk. Me skil mellom fire hovudmodellar for naturleg artsdanning; allopatrisk, peripatrisk, parapatrisk og sympatrisk artsdanning.

Evolusjon
Økologi
Kremfløyte

Fløyte er den feittrike delen av mjølka, framstilt ved separering av heilmjølk frå ku. Fløyte med høgt feittinnhald kan piskast til krem, og blir kalla kremfløyte.

Kremfløyten vert pasteurisert før han kjem i handelen, men han vert ikkje homogonisert.

Fløyte vert bruka i mellom anna supper, sausar, gryterettar og dessertar. Fløyten kan brukast som han er til frisk frukt og bær. Ein kan òg piske kremfløyte til krem.

Næringsinnhald 

I Noreg inneheld kremfløyten 38 % feitt. Andre land kan ha lettare piskefløyte, med feittinnhald på 32 %, eller «dobbel kremfløyte» som inneheld 48 % feitt. 

100 g Tine kremfløyte gjev om lag:
 1491 kJ (362 kcal) energi 
 2,1 g protein
 2,9 g karbohydrat
 38,0 g feitt
 75 mg kalsium 
 0,14 mg riboflavin (vit. B2) 
 530 mg vitamin A

Ordsoge 
Ordet fløyte kjem frå norrønt flautir, 'noko som flyt oppå'. Ordet krem kjem frå gallisk via fransk, der ordet tyder fløyte.

Kjelder 

 Tine 
 Matvareguiden
 Nynorskordboka

Bakgrunnsstoff 

Mjølkeprodukt
Alessandria

Alessandria (piemontesisk Lissandria) er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen Alessandria i regionen Piemonte og har om lag 90 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Tanaro, om lag 90 km søraust for Torino. 

Alessandria er eit stort knutepunkt for jernbanelinjer i området. Forfattaren og filosofen Umberto Eco vart fødd i Alessandria i 1932.

Historie 
Alessandria vart grunnlagd i 1168 som ein tilfluktsstad for Det lombardiske forbundet, som forsvarte fridomen til mellomalderkommunane i Nord-Italia mot Det tysk-romerske riket sine styrkar under Fredrik Barbarossa. Alessandria låg i området til markien Monferrato, ein trufast alliert til keisaren, og han var truleg kalla opp etter pave Alexander III som var hovudfienden til keisaren. I 1174–75 la keisaren ei omleiring på byen, men byen stod imot. Ei segn fortel at det var ein bonde kalla Gagliaudo som redda byen. Han gav kua si dei siste restane av korn som var igjen i byen og tok ho med seg ut til keisaren sin leir. Her vart han fanga og kua vart slakta slik at dei kunne ete ho. Då fann dei ut at magen til kua vart fylt med korn og dei spurte Gagliaudo om kvifor han kasta bort så verdifullt kost på kua. Han svarte at det var fordi det var så mykje korn i byen at det ikkje var plass nok til å lagre det og at han derfor vart tvunge til å mate kua med korn. Keisaren frykta dermed at omleiringa kunne ta særs lang tid og forlet staden med styrkane sine. Malaria var truleg den eigentlege årsaka til at han drog. I dag står ein statue av Gagliaudo ved domkyrkja i byen. Alessandria fekk rettar som fri kommune i 1198, men kom i konflikt med eldre kommunar i området, særleg Asti.

I 1348 fall Alessandria til Visconti-familien og seinare vidare til familien Sforza. Byen følgde stort sett same historie som Milano, der familiane hadde hovudkvarter, fram til 1707 då han vart avstått til Huset Savoie og så danna ein del av Piemonte.

Etter at Napoleon sigra i slaget ved Marengo i 1800 kom byen inn under Frankrike og vart hovudstad i departementet Marengo. I denne perioden vart det bygd eit fort på nordsida av byen, som framleis vert nytta som militært hovudkvarter og lagerplass. Frå 1814 gjekk Alessandria tilbake til Savoie som ein del av Kongedømet Sardinia. 

Under åra med Risorgimento var Alessandria eit aktivt senter for dei liberale partane. 

Alessandria var den første hovudstaden i ein italiensk provins som vart styrt av ein sosialist. Urmakaren Paolo Sacco vart vald til sindaco i juli 1899.

På grunn av jernbaneknutepunktet i Alessandria vart han utsett for kraftige bombeåtak under den andre verdskrigen. Det mest alvorlege åtaket fann stad 30. april 1944 der 238 vart drepne og fleire hundre skada. 5. april 1945 kom eit nytt åtak der 160 mista livet, mellom anna 60 born på ein barneheim. 

6. november 1994 førte Tanaro til storflaum i byen og skapte store øydeleggingar, særleg i bydelen Orti.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Alessandria» frå ,  den 31. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 

 Guide til Alessandria
 Reiseguide

Byar i Piemonte
Byar i Italia
Ivars Godmanis

Ivars Godmanis () er ein latvisk politikar, og var statsminister i Latvia frå 7. mai 1990 til 3. august 1993, og igjen frå 20. desember 2007 til 12. mars 2009]]. Han leiar det liberale partiet Latvijas Ceļš ('Den latviske vegen').

Godmanis vart fødd i Riga. Han var den første ikkje-kommunistiske statsministeren i Latvia etter den sovjetiske okkupasjonen då han tok over vervet i 1990, som medlem av Den latviske folkefronten (Latvijas Tautas Fronte), den breie sjølvstenderørsla. Han vart òg den første statsministeren i det sjølvstendige Latvia då landet forlet Sovjetunionen i 1991. Han var seinare finansminister frå 1998 til 1999, etter å ha blitt med i Latvijas Ceļš i 1997.

Ved parlamentsvalet 7. oktober 2006 fekk Latvijas Ceļš 8,6 % av røystene, og vart med i ei koalisjonsregjering saman med det konservative Tautas Partija (Folkepartiet) og to andre parti, under statsminister Aigars Kalvītis. Godmanis vart innanriksminister. I november 2007 måtte Kalvītis gå av, og Godmanis vart ny statsminister i desember, i ei koalisjonsregjering basert på dei same partia. Tidleg i 2009 måtte han gå av som ei følgje av den internasjonale finanskrisa, som råka Latvia hardt.

Folk frå Riga
Latviske statsministrar
Biella

Biella (latin Bugella) er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen Biella i regionen Piemonte og har om lag 43 733 innbyggjarar. Han ligg om lag 80 km nordaust for Torino og om lag 100 km nordvest for Milano. 

Byen ligg ved foten av Alpane i Bofjella nær Mucrone og Camino, som er eit område med mange småelvar og innsjøar. Elvo renn vest for byen, Oropa og Cervo renn i aust. Det ligg fleire skisenter i nærleiken og byen er eit populært turistmål. Pilegrimar kjem til 
Sacro Monte di Oropa, det heilage fjellet Oropa, som i 2003 vart inskrive på UNESCO si verdsarvliste. 

Biella er eit senter for produksjon av ull og tekstilar. Det ligg ein liten flyplass i den nærliggande kommunen Cerrione som tener byen.

Historie 

Dei første innbyggjarane ein kjenner til i området var ligurarar og keltarar som levde nær elvane og innsjøane som fiskarar og jegerar, og seinare gjetarar. Ei ligurisk stamme, Victimuli, slo seg ned på Biellasletta og utnytta gullårene nær Elvo. Leiting etter gull i området haldt fram til tidleg i mellomalderen, og sjølv i dag er gullgraving ein lokal hobby. 

Namnet Bugella dukka for første gong opp i eit dokument frå 826 der det stod at Ludvig den fromme, son til Karl den store, gav byen til grev Busone. Eit anna dokument frå 882 fortel om byte av nokre av landområda til Karl den tjukke mot kyrkja i Vercelli. 

På 900-talet var byen busett av alemannarar, langobardar og frankarar, som bygde dei første bymurane for å forsvare seg mot barbarane. Restar frå denne perioden i dag er den langobardiske dåpskapellet og den tilhøyrande kyrkja S. Stefano, som byen voks opp rundt. I dag fungerer kyrkja som domkyrkje, men den opphavleg frå 400-talet vart øydelagd i 1872.

Biskop Uguccione si borg vart øydelagd under eit opprør i 1377 som førte til at Biella vart underlagd Huset Savoie. 

På 1300- og 1400-talet kjempa Visconti-familien mot Savoie om styringa over Biella-området. På 1600-talet var det liknande kampar mellom franskmennene og spanjolane, og Biella vart okkupert i 1704.

I 1798 vart nok ein gong okkupert av Frankrike og etter slaget ved Marengo vart Biella formelt annektert av Frankrike. Etter Wienerkongressen gjekk byen tilbake til Savoie. 

I 1859 vart Biella omleira av austerrikarar, men Garibaldi gjorde slutt på omleiringa og byen vart ein del av provinsen Novara, og mista statusen som regionshovudstad, som han hadde fått på 1600-talet av Karl Emanuel av Savoy. I 1927 vart han overført til provinsen Vercelli i 1927. 

I 1992 vart den nye provinsen Biella oppretta ut av dei nordvestlege områda av provinsen Vercelli.

Bakgrunnsstoff 
 ATL
 Ullvegen 
 Museo del territorio/Ecomusei
 Biella Uoffisiell portal
 Heilage fjell i Europa

Kjelder 

Byar i Piemonte
Byar i Italia
Cuneo

Cuneo (piemontesisk Coni) er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen Cuneo i regionen Piemonte og har om lag 56 009 innbyggjarar.

Han ligg ved foten av Dei maritime Alpane ved elva Stura di Demonte der ho renn ut frå Valle Stura. Nabokommunane er Boves, Cervasca, Vignolo, Beinette, Peveragno, Castelletto Stura, Caraglio og Tarantasca.

Bakgrunnsstoff 
 Informasjon om Cuneo
 Parco Fluviale Gesso e Stura

Kjelder 

Byar i Piemonte
Byar i Italia