alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Light Lake

Light Lake er ein liten innsjø 400 meter aust for Thulla Point, vest på Signy Island. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Jeremy J. Light i British Antarctic Survey (BAS) som var limnolog og sjef ved Signy Island i 1970-72.

Kjelder

Innsjøar på Sør-Orknøyane
Maivatn

Maivatn er ein innsjø nær enden av Maiviken nord på Thatcher Peninsula på Sør-Georgia. Med 39 m er han den største og djupaste av fleire små vatn i Maiviken-området. Innsjøen vart namngjeven Maivatn av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1990 i samband med Maiviken.

Kjelder

Innsjøar på Sør-Georgia
Midge Lake

Midge Lake er den største av fleire innsjøar på den isfrie Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Han  strekkjer seg 5,5 km frå sørvest til nordaust og er 1,5 km brei, nedanfor Chester Cone i søraust og har utløp via ei 2 km lang elv nord-nordaustover til Baba Tonka Cove.

Innsjøen kjem frå myggarten chironomidae Belgica Antarctica, ein sjeldant og lokalt insekt på Sør-Shetlandsøyane.

Innsjøen som er 860 m nordvest for Chester Cone og 1,19 km søraust for President Hill.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Geografi på Livingston Island
Innsjøar på Sør-Shetlandsøyane
Organic Lake

Organic Lake er ein innsjø i Vestfold Hills aust i Antarktis. Han vart danna for 6 000 år då havnivået var høgare og er ein isolert, heller grunn (7,5 m) meromiktisk innsjø, som er nokre få hundre meter i diametr og har ekstremt salt vatn. Han inneheld den høgaste registrerte konsentrasjonen av dimetylsulfid i ein naturleg innsjø.

I 2011 vart ein virofag (eit virus som lever på andre virus) oppdaga i Organic Lake. Denne vart namngjeven Organic Lake Virophage. Han er ein parasitt av ein phycodnaviridae, eit stort virus som infiserer algar og høyrer til nukleocytoplasmatiske store DNA-virus.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Organic Lake» frå ,  den 23. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Innsjøar i Princess Elizabeth Land
Meromiktiske innsjøar
Moss Lake

Moss Lake er den sørlegaste innsjøen i Paternoster Valley på Signy Island. Han fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) fordi eit tjukt moselag dekkjer dei djupare delane av innsjøen.

Kjelder

Innsjøar på Sør-Orknøyane
Moutonnee Lake

Moutonnee Lake er ein subglasial innsjø som ligg i Moutonnee Valley ved George VI-isen, 7 km sør for Ablation Point på austkysten av Aleksanderøya i Antarktis. Innsjøen får store ismassar tilført frå den nærliggande George VI-isen i George VI Sound, slik at det ikkje er mogeleg med liv i innsjøen. Etter limnologiske studiar av British Antarctic Survey (BAS) frå 1971, fekk han dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter at det vart funne rundsva ved breidda. Innsjøen har noko tilknyting til Ablation Lake og [[Hodgson Lakesidan alle ligg ved George VI-isen og tar imot store ismassar, som fyller heile innsjøen. Desse innsjøane ligg alle på austkysten av Aleksanderøya på vestsida av Palmer Land.

Kjelder

Innsjøar i Palmer Land
Geografi på Aleksanderøya
Nostoc Lake

Nostoc Lake er ein innsjø som ligg 2 km sørvest for Mount Provender vest i Shackletonkjeda. Han vart først kartlagt i 1957 under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og gjeven det generiske namnet etter ferskvassalgar som veks i innsjøen.

Kjelder

Innsjøar i Coats Land
Passel Pond

Passel Pond er eit tjern av smeltevatn som ligg ved sørvestfoten av Mount Passel i Denfeld Mountains i Ford Ranges i Marie Byrd Land. Tjernet vart først kartlagt av U.S. Antarctic Service (USAS), 1939-41, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i samband med Mount Passel.

Kjelder

Innsjøar i Marie Byrd Land
Lake Profound

Profound Lake eller Lake Profound er ein innsjø som ligg 400 meter nordvest for Jasper Point nordaust på Fildes Peninsula på King George Island. Han vart kalla «Ozero Glubokoje» (Djupsjøen) av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen som arbeidde ved Bellingshausen-stasjonen frå 1968, men dette namnet var alt i bruk i Antarktis. UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) endra namnet i 1979 for å unngå forveksling.

Han er òg kjend som Lago Uruguay eller Uruguay Lake og er den innsjøen som ligg nærast den uruguayanske forskingsstasjon Artigasbasen og vert derfor nytta som vasskjelde for stasjonen.

Kjelder

Geografi på King George Island
Profound
Pumphouse Lake

Pumphouse Lake er den sørlegaste innsjøen i Three Lakes Valley på Signy Island. Han fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) på grunn av eit nedlagt pumpehus og røyrleidning på austsida av innsjøen som vart bygt av kvalfangarar.

Kjelder

Innsjøar på Sør-Orknøyane
Radok Lake

Radok Lake er ein innsjø av smeltevatn som er kring 7 km lang og markert av ei tynn isbretunge som flyt ut i innsjøen frå vest. Han ligg 5 km sørvest for Beaver Lake og 24 km søraust for Aramis Range i Prince Charles Mountains. Han vart kartlagt av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) frå flyfoto tekne under RAAF Antarktis Flight i 1956. Han er kalla opp etter Uwe Radok, ein meteorologilærar ved University of Melbourne, som assisterte Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i utviklinga av glasiologiforskinga deira. Radok Lake er den djupaste (362 moh) kjende innsjøen på kontinentet og den einaste kjende ferskvassjøen som har ei flytande istunge. Han har utløp via den 5 km lange Pagodroma Gorge til Beaver Lake.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Radok Lake» frå ,  den 23. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Innsjøar i Mac. Robertson Land
Relict Lake

Relict Lake er ein liten innsjø som ligg søraust for Pendulum Cove på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Han fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1957 fordi då løytnant E.N. Kendall kartla Deceptionøya i januar-mars 1829, strekte Pendulum Cove seg innover mot denne innsjøen, som sidan har vorte avskoren frå sjøen.

Kjelder

Innsjøar på Sør-Shetlandsøyane
Richardson Lakes

Richardson Lakes er ei lita gruppe innsjøar av smeltevatn ved foten av Mount Riiser-Larsen på nordvestsida, like aust for Amundsen Bay. Dei vart fotograferte i 1956 av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) og først vitja i november 1958 av eit lag frå ANARE leia av G.A. Knuckey. Dei er kalla opp etter A.K. Richardson i RAAF, som i 1958 var ved Mawson-stasjonen.

Kjelder

Innsjøar i Enderby Land
Sea Lion Tarn

Sea Lion Tarn er eit tjern med eit areal på 0,3 hektar som ligg mellom Sea Lion-breen og nordvestsida av Atlantic Club Ridge på Hurd Peninsula aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Innsjøen har utøp vestover gjennom ein 100 m lang bekk til South Bay.

Innsjøen har fått namn etter den nærliggande Sea Lion-breen.

Bakgrunnsstoff
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Geografi på Livingston Island
Innsjøar på Sør-Shetlandsøyane
Secret Lake

Secret Lake er ein innsjø av smeltevatn 3,5 km vest for Ares Cliff, nær austkysten av Aleksanderøya i Antarktis. Innsjøen ligg i ein dalbotn og får vasstilførsel frå eit område av stagnert is. Han ligg 100 m oppom austkanten av Marsbreen og er berre synleg frå dalbotnen eller frå lufta. Innsjøen vart først kartlagt av Directorate of Overseas Surveys frå satellittbilete av NASA i samarbeid med U.S. Geological Survey. Namnet vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee og syner til den avsidesliggande plasseringa.

Sjå òg
 Ablation Lake
 Lake Hodgson
 Moutonnee Lake

Kjelder

Innsjøar i Palmer Land
Geografi på Aleksanderøya
Slalom Lake

Slalom Lake er ein liten innsjø 500 meter nord for Ardley Cove på Fildes Peninsula på King George Island. Han ligg bør den sovjetiske Bellingshausen-stasjonen, reist i 1968, og vart av dei namngjeven «Ozero Slalomnoje» (Slalomsjøen). Den omsette forma er godkjend.

Kjelder

Innsjøar på Sør-Shetlandsøyane
Smith Lake

Smith Lake er ein innsjø som er 2 km lang, i Bunger Hills, på den austlege halvdelen av halvøya mellom Booth og Countess Peninsula. Han vart først kartlagt frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47. Namnet «Smith Ridge» vart gjeve til halvøya i 1956 av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) men vart seinare droppa. Innsjøen har i staden vorte kalla opp etter Kenneth R. Smith, ein flymatros på sjøflyet under U.S. Navy Operasjon Highjump kommandert av D.E. Bunger som landa i området og tok fly- og bakkefoto i februar 1947.

Kjelder

Innsjøar i Wilkes Land
Sombre Lake

Sombre Lake er den nordlegaste innsjø i Paternoster Valley nord på Signy Island. Han fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) på grunn av den dystre omgjevnaden og nærleiken til Stygian Cove.

Kjelder

Innsjøar på Sør-Orknøyane
Teardrop Pond

Teardrop Pond er eit tjern av smeltevatn 2 km sørvest for Greegor Peak i Denfeld Mountains i Ford Ranges i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959-65. Det skildrande namnet, gjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN), skildrar forma til innsjøen (tåreforma).

Kjelder

Innsjøar i Marie Byrd Land
Lake Thomas

Lake Thomas er ein innsjø av smeltevatn som i nordvest og nordaust grensar til Robertson Ridge og Clarkbreen i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert H. Thomas, som deltok i US Antarctic Research Program (USARP) i dei glasiologiske undersøkingane av Rossisen i 1973–74 og 1974–75.

Kjelder

Thomas, Lake
Scott Coast
Twisted Lake

Twisted Lake er ein innsjø 200 meter nordaust for Cummings Cove vest på Signy Island. Han fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) på grunn av den særs ujamne kystlinja.

Kjelder

Innsjøar på Sør-Orknøyane
Nedresjøen i Dronning Maud Land

Nedresjøen (tysk Untersee) er den største innsjøen i det indre av Gruberfjella sentralt i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis. Han ligg 90 km sørvest for Schirmacheroasen. Innsjøen er kring 6,5 km lang og 2,5 km brei, med eit areal på 11,4 km2, og ei største djupne på 169 m. Innsjøen er permanent isdekt og grensar delvis til isbrear. 

Nedresjøen er ein uvanleg innsjø med ein pH mellom 9,8 og 12,1, med opplyst oksygen i eit nivå på 150 prosent overmetting og særs låg primærproduksjon i vassøyla. Trass id et høge oksygeninnhaldet, er det eit lite område i sørenden som er oksygenfattig der sedimenta har ein høgare konsentrasjon av metan enn nokon annan kjend innsjø på jorda. Mykje av primærproduksjonen er i mikrobesamfunn som veks på botnen av innsjøen som stromatolittar. Vasstemperaturen varierer mellom 0,5 ºC og 5 ºC og isen som dekkjer innsjøen er 2-6 meter tjukk. Isdekket kan ha vart i over 100 000 år og somme klimaforskarar fryktar store miljømessige endringar i samband med global oppvarming dei neste tiåra.

Geografi

Nedresjøen ligg i det indre av Gruberfjella sentralt i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis, og ligg på kring same lengdegrad som Huab i Skeleton Coast National Park på nordkysten av Namibia. Han ligg 90 km sørvest for Schirmacheroasen.

Innsjøen er kring 6,5 km lang og 2,5 km brei og har eit areal på 11,4 km2. Den strøste djupna er 169 m. Han er permanent isdekt og er demd opp av Anuchinbreen og smeltevatn frå Anuchinbreen er hovudvasskjelda.  Innsjøen har ingen utløp. Vatnet forsvinn gjennom sublimasjon og ablasjon frå isdekket. Innsjøen er kategorisert som ein ultra-oligotrofisk innsjø.

Historie
Innsjøen vart oppdaga av Den tyske antarktisekspedisjonen i 1938–39. Etter det har fleire ekspedisjonar studerte eigenskapane i innsjøen. Den første studien av innsjøen vart utført av N.G. Kosenko og D.D. Kolobov tidleg i 1969, og sidan fleire studiar av russiske og tyske forskarar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nedresjøen i Dronning Maud Land» frå ,  den 23. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

QuickTimevideo frå 2008 av ekspedisjonen til Nedresjøen

Innsjøar i Dronning Maud Land
Sabine-elva på New Zealand

Sabine-elva ligg på Sørøya på New Zealand. Ho renn gjennom Nelson Lakes National Park.

Elva har to sidegreiner, East Sabine og West Sabine. West Sabine renn ut or innsjøen Lake Constance, og Blue Lake. Dei to elveløpa møter kvarandre i Sabine Forks, og renn inn i Rotoroasjøen. Bortsett frå øvst, der elva renn gjennom ope tussockland og krattskog, renn ho gjennom naturleg oppvaksen bøkeskog. Elva er ikkje farbar på grunn av dei steinute fossefalla gjennom mesteparten av elveløpet.

Det går ei tur-rute langs elva, og ho dannar den vestlege greina av turruta Travers-Sabine tramping circuit. Denne ruta startar vanlegvis frå Saint Arnaud ved nordenden av Rotoitisjøen, og følgjer løpet til Travers-elva, går over det subalpine fjellpasset Travers Saddle (1787 moh.), derfrå nedetter East Sabine Valley og Sabine Valley til Rotoroasjøen. Ei rute går også oppetter West Sabine til Blue Lake. Denne ruta held fram over Waiau Pass, og bind seg til slutt saman med Saint James Walkway og Lewis Pass.

Tre villmarkshytter ligg i Sabine Valley: Sabine Hut (på breidda til Lake Rotoroa, nær munningen til Sabine); West Sabine Hut (nær Sabine Forks) og Blue Lake Hut.

Økologi 
Der er eit variert plante- og fugleliv i Sabine River Valley.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Sabine River (New Zealand)» frå , og «Sabine River (Neuseeland)» frå  den 23. februar 2014.  

Sabine River på New Zealand
Sabine River på New Zealand
Henrik Kristoffersen

Henrik Kristoffersen () er ein norsk alpinist frå Rælingen. Han fekk bronsemedaljen i slalåm under dei olympiske vinterleikane i Sotsji i 2014. Tidlegare i same sesongen vann han i Schladming eit slalåmrenn i verdscupen i alpint. Kristoffersen er medlem av Rælingen skiklubb.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henrik Kristoffersen» frå ,  den 23. februar 2014.  
 

Norske alpinistar
Norske deltakarar under vinter-OL 2014
Folk frå Rælingen
Jørgen Graabak

Jørgen Nyland Graabak () er ein norsk kombinertrennar frå Melhus. Han vann to olympiske gullmedaljar under vinterleikane i Sotsji i 2014, fyrst i ei individuell tevling og deretter som ankermann på Noregs firemannslag i lagøvinga. I 2013 gjekk han for Noregs kombinertlag som tok sølvmedaljen i lagtevlinga under ski-VM i Val di Fiemme. Graabak er medlem av Byåsen IL og tilslutta treningsgruppa Granåsen Skiteam.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jørgen Graabak» frå ,  den 23. februar 2014.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske kombinertløparar
Verdsmeistrar i kombinert
Noregsmeistrar i kombinert
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Norske deltakarar under vinter-OL 2014
Kombinertløparar under vinter-OL 2014
Medaljevinnarar under vinter-OL 2018
Norske deltakarar under vinter-OL 2018
Kombinertløparar under vinter-OL 2018
Medaljevinnarar under vinter-OL 2022
Norske deltakarar under vinter-OL 2022
Kombinertløparar under vinter-OL 2022
Deltakarar under Ski-VM 2015
Folk frå Melhus
Magnus Krog

Magnus Krog () er ein norsk kombinertrennar frå Tokke. Han tok sølvmedaljen i den fyrste individuelle tevlinga under vinterleikane i Sotsji i 2014. Sidan i leikane var han med på Noregs firemannslag som vann OL-gull i lagøvinga. Også i 2013 gjekk han for Noregs kombinertlag, eit lag som tok sølvmedaljen i lagtevlinga under ski-VM i Val di Fiemme. Krog er medlem av Høydalsmo Idrottslag og tilslutta treningsgruppa Granåsen Skiteam.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Magnus Krog» frå ,  den 23. februar 2014.  
 

Norske kombinertløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 2014
Olympiske meistrar for Noreg
Folk frå Tokke
Carl Gustaf Armfeldt

Carl Gustaf Armfeldt () var ein svensk militær, general og friherre som tok del i den store nordiske krigen. 

Armfeldt var son av Anna Elisabet Brakel og oberstløytnant Gustaf Armfelt, som blei adla i 1648. Han blei korporal som syttenåring ved Nylands kavaleri.

I 1685 drog Carl Gustaf Armfeldt til Frankrike for å fortsetja utdanninga si ved regimentet til prins Ferdinand av Fürstenberg. Etter tolv år vende han tilbake til Sverige som kaptein, og kom til den finske hæren som generaladjutant i 1701. Der blei han verande under den store nordiske krigen,  (1700–1721). Han blei utnemnd til øvstkommanderande for den finske hæren i 1713. Under den langvarige krigen utmerkte Armfeldt seg ved fleire høve, særleg under forsvaret av Helsingfors i 1713 og i slaget ved Storkyro i 1714, som likevel ende med nederlag.

Armfeldt blei utnemnd til generalløytnant i 1717 og overtok kommandoen over hæren som året etter angreip Noreg for å innta Trondheim. Angrepet på sjølve Trondheim by kom aldri, og felttoget blei kjent for sin sørgjelege utgang. Under tilbaketoget til Sverige tok soldatane den næraste vegen over fjellet, og i dagane frå  til  i 1719 kom dei ut for ein snøstorm mellom Tydal og Handöl i Sverige. Mange gjekk seg vill, og mesteparten av hæren fraus ihel i ei hending som er blitt kalla den karolinske dødsmarsjen.

I 1719 blei Armfeldt utnemnd til landshøvding i Viborgs län, men tiltredde aldri embetet.
Han blei friherre i 1731 og general for infanteriet i 1735. Armfeldt døydde  på herregarden sin Liljendal i Pernå sokn i Finland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carl Gustaf Armfeldt» frå ,  den 23. februar 2014.

Litteratur 
Hansson, Anders (1995): Karolinernas dödsmarsch. Östersund.
Kjørmo, Torbjørn (1999): Etter kongens ufravikelig ordre. Huitfeldt forlag.
Korstad, Reidar (1984): Armfeldt og Karolinernes innfall i Trøndelag 1718. Stjørdal. ISBN 82-7358-000-8
Nilsson-Tannér, Per (1969): Dødens drabanter. I Armfeldtskarolinernas spår genom Tröndelagsbygderna. Østersund.
Nilsson-Tannér, Per (1968): Karolinernes Dødsmarsj. Trondheim.
Rolseth, P. O. (1950): General Carl Gustaf Armfeldst hærtog mot Norge. Utgitt i samarbeid mellom forfatteren og Selbu og Tydals Historielag. Oslo. 
Schenström, F. (1890): Armfeltska karolinernas sista tåg. – Gamla minnen från jämtlanska og norska fjällbygder. Stockholm.
Øverland, O. A. (1891-1895: Norges historie. Femte bind. Kristiania. (Se sidene 738 – 758.)

Bakgrunnsstoff 
 Om Carl Gustaf Armfeldt i Nordisk familjebok (2 opplag, 1919)

Folk frå den store nordiske krigen
Folk frå Leningrad oblast
Svenske generalar
Ingvild Østberg

Ingvild Flugstad Østberg () er ein norsk langrennsløpar frå Gjøvik som representerer Gjøvik Skiklubb. Ho vart olympisk meister under vinterleikane i Sotsji i 2014 i den såkalla lagsprinten, saman med Marit Bjørgen, og tok sølvmedaljen i den individuelle sprinten i same leikane. Fire år seinare gjekk ho startetappen på det norske laget som vann 4 x 10 km stafett, dei andre på laget var Astrid U. Jacobsen, Ragnhild Haga og Marit Bjørgen.

 I 2009 overraska Østberg stort og vart norsk meister på 15 km, berre 18 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ingvild Flugstad Østberg» frå ,  den 23. februar 2014.  
 

Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 2014
Olympiske meistrar for Noreg
Folk frå Gjøvik
Cagnes-sur-Mer

Cagnes-sur-Mer er ein by og ein kommune i fransk, kommunen høyrer til departementet Alpes-Maritimes og regionen Provence-Alpes-Côte d'Azur. Cagnes-sur-Mer ligg på den fransk rivieraen/kysten i bukta Baie des Anges, der også Antibes, Villeneuve-Loubet, St Laurent-du-Var og Nice ligg. Cagnes-sur-Mer har i kring 47 000 ibuarar (2011), fordelt på 17,9 km2.

Cagnes-sur-Mer er i dag ein forstad til Nice i aust, dit det er mindre enn 15 kilometers veg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cagnes-sur-Mer» frå ,  den 23. februar 2014.  
 

Byar i Frankrike
Provence-Alpes-Côte d'Azur
Star Wars Episode III: Sithene tar hevn

Star Wars Episode III: Sithene tar hevn (opph. Revenge of the Sith) er ein amerikansk science fiction-film frå 2005, regissert av George Lucas. Filmen er den sjette Star Wars-filmen som har blitt laga, men omhandlar del tre i sagaen. Filmen er derfor den avsluttande delen på forlaupar-trilogien. Den har Hayden Christensen, Ewan McGregor og Natalie Portman i hovedrollane som  Anakin, Obi-Wan og Padmé. Blant utanlandske fans blir filmen oftast omtalt som ROTS eller Revenge.

Handlinga i filmen går føre seg tre år etter klonekrigen, og jediridderne er spedt ut i galaksen, i kamp mot separatistane. Då det ser ut som om den ljose sida skal vinne krigen, fell demokratiet i den galaktiske republikken saman, og det mørke imperiet si tid startar, under leiing av den vonde sithherren Darth Sidious. Filmen portretterar ogso unge Anakin Skywalker, som går frå den ljose til den mørke sida, og blir omskapt frå ein jediridder til sithherren Darth Vader, som er sentral i den originale trilogien.

I motsetning til Den skjulte trussel og Klonene angriper fekk filmen god kritikk båe av kritikarar og fans då den kom ut den 19. mai 2005. Den slo ogso ei rekkje rekordar når den hadde tent 200 000 000 amerikanske dollar berre åtte dagar etter premièren. Filmen blir rekna som ein av dei mest suksessrike innanfor Star Wars-sagaen, sidan den er den mest tente etter Den skjulte trussel og hadde flest billetter selt etter Den skjulte trussel, og Jediridderen vender tilbake.

Kjelder
 Star Wars Episode III: Sithene tar hevn på bokmål wikipedia.

Filmar frå 2005
Amerikanske science-fiction-filmar
Episke filmar
Filmar spelt inn i Australia
Filmar spelt inn i Kina
Filmar spelt inn i Italia
Filmar spelt inn i Thailand
Filmar spelt inn i Sydney
Star Wars-filmar
Andrews Creek

Andrews Creek er ei elv av smeltevatn som flyt sør langs austenden av Canadabreen og ut i vestenden av Lake Fryxell i Taylor Valley i Victoria Land. Namnet vart foreslått av hydrologen Diane McKnight, leiaren for eit lag frå US Geological Survey (USGS) som gjorde omfattande studiar av hydrologien og geokjemien i elvar og tjern i Lake Fryxell-vassdraget i 1987–94. Elva er kalla opp etter hydrologen Edmund Andrews, eit medlem av feltgruppa som studerte isbrehydrologi i 1987–88 og 1991–92.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Andrews Creek» frå ,  den 23. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Elvar i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Ball Stream

Ball Stream er ei elv av smeltevatn 3,5 km vest for Marble Point på kysten av Victoria Land. Han flyt frå fronten av Wilson forlandsbre og flyt nordaust til Surko Stream like vest for der denne møter Arnold Cove. Elva vart undersøkt av Robert L. Nichols, ein geolog for ingeniørane Metcalf and Eddy i Boston, som gjorde tekniske studiar her for U.S. Navy i 1957–58 og vart namngjeven av Nichols etter Donald G. Ball ein jordfysikar i Metcalf and Eddy.

Kjelder 

Elvar i Victoria Land
Scott Coast
Bohner Stream

Bohner Stream er ei elv av smeltevatn, 3 km lang, og som flyt nord frå sørenden av Sollasbreen til Priscu Stream i Taylor Valley i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1996 etter kapteinløytnant Robert T. (Beez) Bohner i U.S. Navy som var helikopterpilot i skvadron VXE-6 og som var på oppdrag i Antarktis frå 1986. Han var tilknytt National Science Foundation i 1989–91 og organiserte den første WINFLY-helikopterflyturen til McMurdo Dry Valleys i 1991.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bohner Stream» frå ,  den 23. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Elvar i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Bowles Creek

Bowles Creek er ei elv av smeltevatn i Antarktis. Ho er ca. 0,5 km lang og som flyt aust frå Maria Creek og ut i sørvestenden av Lake Fryxell, like vest for Green Creek i Taylor Valley i Victoria Land. Namnet vart foreslått av hydrologen Diane McKnight, leiaren for eit lag frå US Geological Survey (USGS) som gjorde omfattande studiar av hydrologien og geokjemien til elvar og tjern i området kring Lake Fryxell, 1987–94. Elva er kalla opp etter hydrologen Elizabeth C. Bowles i USGS, som var med feltgruppa i 1987–88 som studerte organisk geokjemi i elvane som strøymer ut i Lake Fryxell.

Kjelder 

Elvar i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Bulwark Stream

Bulwark Stream er ei elv av smeltevatn frå Koettlitzbreen på austsida av The Bulwark, eit fjell outlier sør for Walcott Bay på Scott Coast. The stream flows nord ogn west, following the perimeter av Bulwark to enter Trough Lake og Alph River system. Han vart namngjeven av New Zealand Geographic Board i 1994, i samband med The Bulwark.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bulwark Stream» frå ,  den 23. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Elvar i Victoria Land
Scott Coast