alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Lars Nyre

Lars Nyre () er ein norsk professor i medievitskap ved Institutt for informasjons- og medievitskap ved Universitetet i Bergen. Nyre er fødd i Bergen og vaks opp på Voss.

I 2003 tok han doktorgraden på ei avhandling om opplevinga av radio- og musikklyd i Vesten frå 1870 fram til i vår tid. I 2008 gav han ut boka Sound Media, som er delvis basert på doktoravhandlinga. Frå 2004 har Nyre vore forskningsleiar av europeisk format, og etablerte blant anna forskningsnettverket DRACE, som forsker på det digitale radiolandskapet. 

Eit viktig område i Nyre sitt arbeide er måten medieutvikling skaper endring i samfunnet, og korleis demokratisk deltaking kan førast vidare i digitaliseringa av samfunnet. Han studerer samspelet mellom teknologi og samfunn, og har ei brei tilnærming til dette som inkluderer teknologifilosofi, persepsjonsteori og mediedesign.

Nyre har arbeidd med vitskapsteoretiske emner, og dei senere åra har arbeidet hans dreidd seg mot praktiske og empiriske tema. Han har utforska foreininga mellom forskning og utvikling av ny medieteknologi. I 2005 utførte han det redaksjonelle eksperimentet Demostasjon ved Høgskulen i Volda. I 2008 utvikla han i samarbeid med informasjonsvitarar og studentar Lokanytt, ein GPS basert teknologi for å skapa journalistikk med mobiltelefonen. I dag (2018) leier han TekLab, eit akademisk nettverk for teknologiutvikling som er støtta av Universitetet i Bergen og lokalisert i Media City Bergen.

Nyre er lærebokforfattar og har blant andre samarbeidd med Linda Eide om radiojournalistikk. Han er ein kommentator til medieutviklinga i Noreg og har vore fast kommentator i blant anna Bergens Tidende.

Bibliografi 
(utval)

Forfattar

Redaktør - bidragsytar

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Lars Nyre i BIBSYS
larsnyre.no

Norske professorar
Folk frå Voss
Folk frå Bergen
The Manfred Mann Album

The Manfred Mann Album er den amerikanske debutplata til den britiske R&B/popgruppa Manfred Mann. Ascot Records gav ut albumet i USA den 17. september 1964 for å utnytte den massive suksessen til singelen «Do Wah Diddy Diddy». Albumet består hovudsakleg av coverversjonar av kjende R&B-songar som «Smokestack Lightning» av Howlin' Wolf, «Hoochie Coochie Man» av Muddy Waters og «Down the Road a Piece» av Will Bradley.

I meldinga si for AllMusic skreiv Richie Unterberger at  albumet var eit av dei sterkaste dei gav ut og «heilt klart eit av dei sterkare albuma i den britiske bølgja i 1964, då det var mange album å konkurrere med.»

Innhald

Medverkande
Frå plateomslaget:
Manfred Mann – orgel, piano
Paul Jones – solovokal, munnspel
Mike Vickers – gitar, altsaksofon, fløyte
Tom McGuinness – bass
Mike Hugg – trommer, vibrafon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Manfred Mann Album» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Album spelte inn i Abbey Road Studios
Musikkalbum frå 1964
Manfred Mann-album
Debutalbum
The Five Faces of Manfred Mann

The Five Faces of Manfred Mann er det første studioalbumet til den britiske beat/R&B-gruppa Manfred Mann. Det vart først gjeve ut i Storbritannia den 11. september 1964 på His Master's Voice. Seint i oktober/tidleg i november kom albumet ut i Canada på Capitol Records. Den kanadiske sporlista var nesten den same som den britiske, men tok med «Do Wah Diddy Diddy» i staden for «I've Got My Mojo Working». Innspelinga har blitt kalla «eit av dei beste bluesbaserte albuma i den britiske invasjonen; det er eit hitt, rockande album med dugande musikarar».

Den amerikanske versjonen av albumet (det andre albumet deira i USA etter The Manfred Mann Album) kom ut i februar 1965 på Ascot Records (ein etikett under United Artists) med eit heilt anna innhald. Denne versjonen er meir pop-prega enn den britiske versjonen av The Manfred Mann Album, med songane «Sha-La-La», «Come Tomorrow», og «Hubble Bubble (Toil and Trouble)»; og songar srivne av frontmannen Paul Jones i tillegg til den tradisjonelle amerikanske folkevisa «John Hardy». Det inneheld òg ein mindre del av R&B- og jazzsongar.

Innhald

På den kanadiske versjonen er «I Got My Mojo Working» byta ut med «Do Wah Diddy Diddy» (Jeff Barry, Ellie Greenwich).

Amerikansk versjon 
I følgje Sundazed-utgåva:

Medverkande
Musikar
 Manfred Mann – piano, orgel
 Mike Vickers – gitar, fløyte, saksofon
 Mike Hugg – trommer, vibrafon
 Paul Jones – vokal, munnspel, maracas
 Tom McGuinness – bassgitar

Teknisk
 John Burgess – plateprodusent
 Norman Smith – lydteknikar

Salslister 
The Five Faces of Manfred Mann nådde tredjeplassen på UK Albums Chart og er den høgaste plasseringa bandet fekk på denne lista. Den amerikanske verjsonen av albumet nådde berre 141. plassen på Billboard 200 og låg fire veker på lista.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Five Faces of Manfred Mann» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1964
Musikkalbum frå 1965
Manfred Mann-album
EMI Records-album
Capitol Records-album
United Artists Records-album
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Musikaren Manfred Mann

Manfred Mann () er ein sørafrikansk-britisk klaverspelar, gitarist og vokalist, mest kjend som opphavleg medlem av Manfred Mann, Manfred Mann Chapter Three og Manfred Mann's Earth Band.

Karriere

Lubowitz voks opp i ein jødisk familie i Johannesburg i Sør-Afrika, som son av David Lubowitz og Alma Cohen. Han studerte musikk ved University of the Witwatersrand, og arbeidde som jazzpianist ved fleire nattklubbar i Johannesburg. Mellom 1959 og 1961 spelte han og barndomsvenen Saul Ozynski inn to album som The Vikings - det første rock and roll-bandet i Sør-Afrika. 

Lubowitz var sterkt i mot apartheidsystem i heimlandet, og flytta til Storbritannia i 1961 og byrja å skrive for «Jazz News» under pseudonymet Manfred Manne (etter jazztrommeslagarenShelly Manne), men dette vart etter kort tid korta ned til Manfred Mann. Året etter møtte han trommeslagaren og klaverspelaren Mike Hugg i Clacton Butlins Holiday Camp og i lag danna dei eit stort blues-jazz-band kalla The Mann-Hugg Blues Brothers. Dette utvikla seg til eit fem mann stort mann og dei fekk platekontrakt med EMI i 1963, under etiketten HMV. 

Dei endra namn til Manfred Mann etter ønske frå plateprodusenten, og frå 1964 til 1969 fekk dei ei rekkje hittar («Do Wah Diddy Diddy», «Sha La La», «Pretty Flamingo», «Mighty Quinn»). Gruppa vart oppløyst i 1969 og Mann danna like etter eit anna band med Mike Hugg, Manfred Mann Chapter Three, eit eksperimentelt jazzrockband. Dei vart oppløyst etter to album, men Mann fortsette med nok eit nytt band i 1971, Manfred Mann's Earth Band, som framleis er aktive i dag. Dei hadde fleire hittar, mellom anna med tre Bruce Springsteen-songar, «Spirits in the Night», «For You» og «Blinded by the Light», «Runner», «Davy's on the Road Again», «You Angel You», «All Through the 80's» og «Joybringer».

Manfred Mann spelte som jazzpianist i Jesús Franco-filmen Venus in Furs frå 1969 og framførte musikken for filmen. 

Mann har òg gjeve ut musikk i soloprosjekt som «Manfred Mann's Plain Music» og «Manfred Mann '06.»

Gjestemusikar
Manfred Mann spelte minimoogsolo på Uriah Heep-song, «July Morning». Han spelte klaverinstrument på Trevor Rabin-albumet Wolf.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Manfred Mann (musician)» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
 Manfred Mann's Earth si offisielle side

Britiske plateprodusentar
Manfred Mann-medlemmar
Manfred Mann's Earth Band-medlemmar
Musikarar frå Johannesburg
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Engelske jazzpianistar
Engelske rockeklaverspelarar
Engelske plateprodusentar
Britiske jazzklaverspelarar
Engelske rockepianistar
Sørafrikanske jazzpianistar
Sørafrikanske jødar
Jødiske rockemusikarar
Mike Vickers

Michael «Mike» Vickers () er ein britisk musikar som vart kjend som gitarist, fløytist og saksofonist i 60-talsbandet Manfred Mann.

Han var fødd i Southampton i England og spelte opphavleg fløyte og saksofon, men etter kvart som gitaren vart meir populær, vart det avgjort at Manfred Mann burde han ein gitarist i besetninga si. Vickers melde seg frivillig for rolla, men han var alltid mest nøgd med å spele blåseinstrument. Fløytespelinga hans på harde bluessongar som «Without You» skjedde fem år før Ian Anderson i Jethro Tull vart kjend for fløytespelet sitt. Han var medlåtskrivar på fleire av dei tidlege hitsinglane deira, og medverka òg med songar til albuma deira, som «The Abominable Snowmann» og «You're for Me». Bandkollegaen Tom McGuinness skildra han som «den snillaste i gruppa...snill nesten heile tida» og la til «han samlar saksofonar - som me kjøper til han».

Etter kvart byrja Vickers å spele med sitt eige orkester og mot slutten av 1965 slutta han i Manfred Mann. Det første soloalbumet hans, I Wish I Were a Group Again, kom ikkje ut før i 1968. Omtrent samstundes dirigerte han orkesteret for liveinnspelinga av The Beatles sin «All You Need Is Love», som vart vist på TV verda over via satellitt.

Vickers har halde fram karriere som komponist og arrangør for innspelingar, fjernsynsshow og filmar. Han komponerte «Pegasus», kjenningsmelodien til TV-serien The Adventures of Don Quick i 1970, og ein av dei mest kjende TV-komposisjonane hans er «Jet Set» for gameshowet Jackpot i 1974-75. Han komponerte musikk for filmar som The Sandwich Man (1966), Press for Time (1966), My Lover, My Son (1970), filmversjonen av Please Sir! (1971), Dracula A.D. 1972 (1972), The Sex Thief (1973) og fantasifilmane At the Earth's Core (1976) og Warlords of Atlantis (1978).

Instrumentalstykket «Visitation» vart spelt inn i 1971 og nytta i den polske TV-serien «Sonda» som gjekk mellom 1977 og 1989.

Frå 1992 til 1999 var han medlem av The Manfreds, ei utgåve av Manfred Mann og med både Paul Jones og etterkomarane hans Mike d'Abo på vokal. Vickers spelte då berre blåseinstrument.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mike Vickers» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Engelske rockegitaristar
Engelske saksofonistar
Rockefløytistar
Engelske multi-instrumentalistar
Folk frå Southampton
Britiske filmmusikkomponistar
Manfred Mann-medlemmar
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Mike Hugg

Michael John «Mike» Hugg () er ein engelsk musikar (trommer, vibrafon, vokal, klaverinstrument, låtskrivar) som vart kjend som opphavleg medlem av 60-talsbandet Manfred Mann.

Biografi
Hugg var fødd i Gosport i Hampshire i 1942. Foreldra hans gjekk med på at han spelte jazztrommer, så lenge han fortsette å ta pianotimar. Han ønskte ein karriere innan jazz og møtte Manfred Mann medan han arbeidde som musikar i Butlin's Clacton, og dei danna eit sju mann stort band i lag. The Mann-Hugg Blues Brothers henta inn Paul Jones og seinare Tom McGuinness. Då dei fekk kontrakt med HMV Records endra produsenten deira, John Burgess, namnet deira til Manfred Mann.

Hugg er ein kompetent pianist og vibrafonspelar, men hovudrolla hans i Manfred Mann var som trommeslagar. Han spelte derimot inn fleiree vibrafonsoloar med bandet (t.d. på «I'm your Kingpin») og brukte instrumentet på hittar som «Oh No Not My Baby». Han var medlåtskrivar på fleire av dei tidlege hittane til bandet og medverka med solokomposisjonar så lenge bandet eksisterte, mellom anna jazzaktige instrumentalar («Bare Hugg») og vemodig syrepop («Funniest Gig», «Harry the One Man Band»). Han vart ein stadig meir stødig låtskrivar gjennom karrieren til gruppa, men Hugg vart stadig meir misnøgd med den kommersielle sida til bandet og skildra singelen «Ha! Ha! Said the Clown» i eit intervju med Melody Maker som ein av dei fem verste songane han nokon gong hadde høyrt.

Han og broren komponerte «Mister, You're a Better Man Than I» som vart spelt inn av The Yardbirds i 1965. Hugg skreiv òg dei fleste songane for Paramount-filmenn Up the Junction som bandet spelte på. På denne tida byrja Hugg å bruke stadig meir tid på filmmusikk. Etter å ha skrive for Up The Junction, skreiv han musikk for eit BBC-skodespel i Wednesday Play, og medverka med musikk til Jesús Franco-filmen Venus in Furs i 1969, i lag med Manfred Mann. Han skreiv kjenningsmelodien til BBC-komiserien Whatever Happened to the Likely Lads i 1972 og det same for filmutgåva frå 1976. 

Då han og Manfred Mann skipa det meir progressive Manfred Mann Chapter Three, etter inspirasjon frå Doctor John og frijazz, flytta Hugg over til elektrisk piano og vokal. I følgje han sjølv var den einaste årsaka til at han vart vokalist fordi det ikkje var betre alternativ. Ein av melodiane til gruppa vart nytta i ein reklamefilm for sigarar. Hugg gav ut to soloalbum, og eit album med bandet Hug in the 1970s.

I seinare år har han spelt klaverinstrument i The Manfreds, ei gjenforeint utgåve av 60-talsbandet (utan Manfred Mann), og i jazztrioen PBD.

Diskografi
Solo
 1972 Somewhere
 1973 Stress & Strain

Manfred Mann Chapter Three
 1969 Manfred Mann Chapter Three
 1970 Manfred Mann Chapter Three Volume Two
 1971 Manfred Mann Chapter Three Volume Three (ikkje utgjeve)

Hug
 1975 Neon Dream

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mike Hugg» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 PBD Jazz Trio
 

Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Engelske rocketrommeslagarar
Engelske rockeklaverspelarar
Engelske låtskrivarar
Manfred Mann-medlemmar
Tom McGuinness

Thomas John Patrick «Tom» McGuinness () er ein britisk gitarist, låtskrivar, forfattar, musikk- og TV-produsent. Han er mest kjend som gitarist i Manfred Mann og The Blues Band. I 1986 skreiv han boka So You Want To Be a Rock and Roll Star.

Karriere
Etter ein kort periode i det kortvarige bandet Roosters med Eric Clapton, vart McGuiness med i 60-talsgruppa Manfred Mann som bassist, og spelte i ei besetning med Paul Jones. Då bandet ønskte å meir R&B enn jazz, tok han over rolla som bassist frå Dave Richmond og var medlåtskrivar på fleire av dei tidlege songane til gruppa. 

Då Mike Vickers og så Paul Jones slutta i bandet, tok McGuinness over rolla som gitarist og Jack Bruce spelte bass fram til han vart erstatta av Klaus Voormann. McGuinness sin National Steel-gitar vart ein viktig del av stilen til bandet og vart spelt på hittar som «Pretty Flamingo». Han komponerte eit par songar for gruppa, som «L.S.D» og «One Way», og Mighty Garvey! sin surrealistiske «Cubist Town».

Etter Manfred Mann vart oppløyst i 1969 skipa han McGuinness Flint med Hughie Flint. Dette vart oppløyst i 1975. Seinare vart han med Paul Jones og Gary Fletcher i The Blues Band og var framleis aktiv i dette bandet i 2016.  McGuinness har òg spelt med The Manfreds, ein avleggjar av Manfred Mann som oppstod i 1990-åra, utan Mann.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tom McGuinness» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske låtskrivarar
Engelske rockegitaristar
Engelske rockebassistar
Engelske plateprodusentar
Engelske fjernsynsprodusentar
Musikarar frå London
Manfred Mann-medlemmar
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Britiske bluesmusikarar
IGN

IGN, tidlegare Imagine Games Network, er ein amerikansk nettstad som mellom anna gjev ut nyhende og omtalar knytte til dataspel, filmar og TV-seriar.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Skipingar i 1996
USA-amerikanske nettstader
Eurogamer

Eurogamer er ein nettstad som gjev ut nyhende og omtalar knytte til dataspel. Sida vart grunnlagd i 1999 av Rupert og Nick Loman i Brighton, England.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Britiske nettstader
Skipingar i 1999
Dataspelnettstader
Eventyrspel

Eventyrspel er ein generell sjanger innan dataspel som er sterkt prega av historieforteljing. I slike spel har spelaren rolle som hovudperson i ei interaktiv forteljing prega av utforsking og problemløysing. Fokuset på forteljing gjer at slike spel ofte byggjer på andre narrative sjangrar, som litteratur og film. Eventyrspel kan vera tekst- eller grafikk-baserte, eller ei blanding av desse. Ofte er dei laga for ein einskild spelar, ettersom fokuset på forteljing og figur gjer det vanskeleg å utforma eit fleirspelarspel. Det tekstbaserte Colossal Cave Adventure frå 1976 er ofte rekna som det første eventyrspelet, medan nokre andre kjende slike spel er Zork, King's Quest, The Secret of Monkey Island og Myst.

Kjelder

Bibliografi
 
 

Denne artikkelen bygger på «Adventure game» frå ,  den 16. september 2019.

Bakgrunnsstoff 

Dataspelsjangrar
Ōkamiden

Ōkamiden er eit action-eventyrspel utgjeve av Capcom til Nintendo DS. Spelet vart utgjeve i Japan den 30. september 2010, i Nord-Amerika den 15. mars 2011 og i Europa den 18. mars 2011. Det er ein direkte oppfølgjar til  Ōkami , eit spel som opphavleg vart utgjeve i 2006 til PlayStation 2, og som sidan er utgjeve på ei rekkje andre plattformer.

Ōkamiden handlar om Chibiterasu, ein guddommeleg liten ulv fødd av Amaterasu, hovudkarakteren i Ōkami. Spelet har mange felles spelmekanikkar som forgjengaren, mellom anna Celestial Brush, som lèt spelaren stanse tida i spelet og teikne figurar eller mønster ved hjelp av peikeskjermen, som fører til ulike effektar i spelverda.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell japansk nettstad 

Action-eventyrspel
Dataspel frå 2011
Nintendo DS-spel
Mann Made

Mann Made er det andre studioalbumet til den britiske beat/R&B-gruppa Manfred Mann, gjeve ut på His Master's Voice i oktober 1965. Den same tittelen vart nytta for det fjerde amerikanske albumet og det tredje kanadiske albumet deira. Den amerikanske versjonen kom ut på Ascot, 5. november 1965, og inneheld dei same songane, men i ei anna rekkjefølgje enn den britiske utgåva. Den kanadiske utgåva kom ut på Capitol den 6. juni 1966, og erstatta «I Really Do Believe» og «Hi-Lili Hi-Lo» med «She Needs Company» og hitten «Pretty Flamingo».

Det var færre R&B-songar på Mann Made enn på The Five Faces of Manfred Mann og meir pop. Mike Vickers og Paul Jones slutta i gruppa etter dette albumet.

Innhald

Britisk og amerikansk versjon

Kanadisk versjon

Medverkande

Musikarar
 Manfred Mann – klaverinstrument
 Paul Jones – solovokal, munnspel
 Mike Hugg – trommer, vibrafon
 Mike Vickers – gitar (alle utanom «Pretty Flamingo»), fløyte (alle utanom «Pretty Flamingo»), saksofon (alle utanom «Pretty Flamingo»)
 Tom McGuinness – bass, korvokal (alle utanom «Pretty Flamingo»), gitar («Pretty Flamingo»)
 Jack Bruce – bass, korvokal («Pretty Flamingo»)
 Lyn Dobson – fløytesolo («Pretty Flamingo»)

Teknisk
John Burgess –  produsent
Norman «Hurricane» Smith – lydteknikar
 Tom McGuinness – tekst i plateomslaget
 Nicholas Wright – fotografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mann Made» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Album spelte inn i Abbey Road Studios
Musikkalbum frå 1965
Manfred Mann-album
His Master's Voice-album
United Artists Records-album
Pretty Flamingo

«Pretty Flamingo» er ein song skriven av Mark Barkan, og vart ein hit i 1966 då Manfred Mann gav songen ut på singel. Singelen nådde toppen av UK Singles Chart on 5. mai 1966. Manfred Mann si innspeling vart ein mindre hit i USA der han låg åtte veker på Billboard 's Hot 100-lista med ein 29. plass som høgaste plassering veka 6. august 1966. Songen var òg ein suksess i Irland, der han låg på toppen av lista i fire veker og heldt The Rolling Stones sin «Paint It Black» på andreplassen.

Den framtidige Cream-bassisten Jack Bruce, som var med i bandet ein kort periode i 1965, spelte bass på innspelinga.

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pretty Flamingo» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Manfred Mann-songar
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar skrivne av Mark Barkan
Gene Pitney-songar
The Everly Brothers-songar
Mel Tormé-songar
Gerry and the Pacemakers-songar
Tommy Roe-songar
The Vanguards-songar
The Sandpipers-songar
Rod Stewart-songar
Paul Weller-songar
Bruce Springsteen-songar
Lyn Dobson

Lyn Dobson er ein britisk musikar, kjend som jazzrock-fløytist og saksofonist. Han spelte med Georgie Fame and the Blue Flames og Manfred Mann i midten av 1960-åra, og så med Soft Machine og Keef Hartley, i tillegg til album av Nick Drake og John Martyn. Dobson spelte fløytesoloen på Manfred Mann sin «Pretty Flamingo».

Han gav ut eitt album, Jam Sandwich, på Fresh Air Records i 1974.

Etter 1970-åra har han arbeidd i teater, dans, drama, multimedia, musikklærar og musikkterapi. I 1990-åra spelte Dobson inn to album med Third Ear Band.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lyn Dobson» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske jazzsaksofonistar
Britiske jazzfløytistar
Britiske rockefløytistar
Britiske studiomusikarar
Britiske folkrockmusikarar
Fast eigedom

Fast eigedom er i juridisk samanheng grunn, og dessutan eventuell busetnad som finst på denne. Utvinnbare naturressursar, som mineralførekomstar, er også rekna som del av den faste eigedomen fram til dei vert utvunne og dermed går over til å verta lausøyre.

Norske lovar
Etter norsk lov skal alle faste eigedomar skal matrikulerast, det vil seia tildelast eit gardsnummer og bruksnummer, slik at dei kan identifiserast.

Rettar til fast eigedom, som til dømes eigedomsrett, panterett eller eit servitutt, kan registrerast (tinglysast) på bladet til eigedomen i grunnboka. Ulike måtar ein fast eigedom kan registrerast som er mellom anna grunneigedom, festetomt eller som ein seksjon. Fast eigedom vil registrerast med ein eller fleire heimelshavarar.

Referansar

Denne artikkelen bygger på «Fast eiendom» frå ,  den 3. april 2018.

Bakgrunnsstoff 
 Statens kartverk, tinglysingen
 «jøp av fast eiendom – dine rettighete», frå forbrukerportalen.no

Grunneigedom
Tingsrett
Matrikkellova
Delingslova
As Is

As Is er eit popalbum frå 1966 av Manfred Mann. Det var det fjerde albumet deira totalt, men det første for Fontana Records og det første med dei nye medlemmane Mike d'Abo og Klaus Voormann. Albumet var produsert av Shel Talmy og kom ut i Storbritannia den 21. oktober 1966.

Oversyn
Dei tolv songane på albumet inkluderte den første singelen til denne besetninga, ein versjon av Bob Dylan sin «Just Like a Woman» som nådde topp 10 i Storbritannia, og ein kort cool jazz-versjon av «Autumn Leaves», som minna om Modern Jazz Quartet med Mike Hugg på vibrafon og kontrabass frå den tidlegare bassisten i bandet, Dave Richmond. d'Abo og Mike Hugg skreiv tre songar kvar til albumet.

Innhald

Medverkande

Musikarar
 Manfred Mann – klaverinstrument
 Michael D'Abo – vokal, piano
 Tom McGuinness – gitar
 Klaus Voormann – bass, gitar, blokkfløyte, 
 Dave Richmond – kontrabass
 Mike Hugg – trommer, vibrafon

Teknisk
 Shel Talmy – produsent
 Klaus Voormann – plateomslag
 Tom McGuinness – tekst i omslaget

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «As Is» frå ,  den 2. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1966
Manfred Mann-album
Fontana Records-album
Album produserte av Shel Talmy
Plateomslag av Klaus Voormann
Dataspelet Celeste

Celeste er eit plattformspel utvikla og utgjeve av dei canadiske spelutviklarane Matt Thorson og Noel Berry. Spelet var opphavleg utvikla som ein prototype i løpet av fire dagar under ein game jam, og blei seinare utvida til ei komplett utgjeving. Celeste blei utgjeve i januar 2018 til Microsoft Windows, Nintendo Switch, PlayStation 4, Xbox One, macOS, og Linux.

I Celeste kontrollerer spelaren ei jente ved namnet Madeline, som er i ferd med å klatre opp eit fjell samtidig som ho må unngå ei rekkje dødelege hindringar. I tillegg til å kunne hoppe og klatre opp vegger, kan Madeline gjere ein rykk medan ho er i lufta, som gjev ho større rekkjevidde. Denne rørsla kan berre gjerast ein gong og blir lada opp når Madeline landar på jorda eller råkar visse objekt.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Dataspel frå 2018
Linux-spel
Macintosh-spel
Nintendo Switch-spel
Plattformspel
PlayStation 4-spel
Windows-spel
Xbox One-spel