alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Titan teaterskole

TITAN Teaterskole (Det Internajonale Teater Akademi Norge) var ein dramaskule som heldt til på Lilleborg i Oslo. Skulen vart starta i 2004 av Jim Hart. TITAN var den fyrste skulen som tilbaud teaterutdanning som kombinerte kunst og entreprenørskap, og ein av få skular i Noreg som tilbaud profesjonell skodespelarutdanning godkjent av staten. Han blei avvikla i 2014.

Studentane fekk opplæring i skodespelarkunst, leiing, skriving og produksjon. Skulen hadde eit internasjonalt fokus og undervisinga gjekk føre seg på engelsk og norsk.

Grunnleggjar og rektor på TITAN, Jim Hart, bygde utdanninga for å fylla det han såg på som eit hòl i både europeisk og amerikansk teatertrening. Ifylgje Hart har «utdanningane ved dei kunstfaglege utdanningsinstitusjonane med få unntak eit reint fokus på det kunstfaglege og lite eller inga undervising i kunnskapar om det å driva eit føretak. Konsekvensen vert at mange kunstnarar veit korleis dei skal laga kunst, men har vantar naudsynt kunnskap om korleis dei skal leva av kunsten. Dette fører til myter som ’den sveltande kunstnaren’ og ’skodespelarar er eigentleg servitørar’. Kunstnarar ynskjer å leva av kunsten sin og bør få opplæring i korleis.»

Alle lærarane ved TITAN Teaterskole var profesjonelle kunstnarar som var utøvande innan faget sitt.

TITAN Teaterskole var eit to års fulltidsstudium og var godkjent av NOKUT og Statens lånekasse for utdanning. Skulen bygde på filosofien bak The Hart Technique.
 

Tidlegare skular i Oslo
Teaterutdanning
Skipingar i 2004
Nedleggingar i 2014
Trompe-l'œil

Trompe-l'œil eller trompe l'oeil, (fransk for «å narre auget») er ei internasjonalt nytta kunstfagleg nemning for dekorative bilete eller -målingar som er utforma og plasserte slik i bygningar at dei skal få folk til å tru at dei i staden for eit flatt målarstykke ser verkelege tredimensjonale gjenstandar, arkitekturdetaljar, personar og andre ting gjennom opningar inn til andre rom, til området utanfor huset osb.

Skal målestykka ha så sterkt illusjonsskapande verknader, er det mellom anna viktig å få fram på eit realistisk vis kontrasten mellom det som er nærmast og det som er lenger burte. Slike målarstykke kunne fyrst kome i stand etter at det i renessansen var utvikla særs stor dugleik i å nytte dei verkemidla som nye kunnskapar om å skape perspektiv i bileta gav høve til. Nemninga trompe-l'œil er såleis framfor alt knytt til fenomen i europeisk målarkunst frå renessansen og framover. Men truleg har òg målarane i antikkens Hellas lagt vinn på å gje tilskodarane ei kjensle av realisme ved å nytte metodar som gav inntrykk av perspektiv i bileta. Sjølv om det no ikkje finst målarstykke frå Hellas frå denne tida (om ein ikkje reknar med dei måleria som dekorerer vasar og urner i hopetal), kan intensjonar i den lei sporast på bakgrunn av teknikken i dei veggmåleria i gresk tradisjon som ein framleis kan sjå i byane Pompeii og Herculaneum i Italia etter at dei er grove fram or all oska som utbrotet frå vulkanen Vesuv i år 79 e.Kr. gøymde dei under.

Trompe-l'œil er ofte små målarstykke meint som spøk og demonstrasjon av fagleg dugleik, men kan òg vere store tak- eller veggmåleri med ein alvorleg bodskap. Til dømes finst det i kyrkjer  takmåleri som gjev inntrykk av at ein ser rakt opp i sjølvaste himmelen og på dei som har tilhald der, framstilt slik at det ser ut til at dei sit, står eller svever med beina i retning av jorda. På den måten vert kyrkjebygningen og det som går føre seg der, kopla saman på overtydande vis ved hjelp av trompe-l'œil med det himmelske livet som ventar dei som trur det rette og skikkar seg vel.

Sjå òg
Anamorfose

Kunst
Mille-fleurs

Mille-fleurs, millefleurs, (fransk for «tusen blomar») er ein type veggteppe, biletteppe, (tapisserie à mille fleurs) frå slutten av mellomalderen. Desse biletteppa karakteriserast ved at eit  hovudmotiv med ulike figurar har ein bakgrunn av mengder av små blomar eller av små plantar i bløming, i somme høve med innslag av dyr og  fuglar.

Den italienske nemninga med referanse til «tusen blomar», millefiori, vert nytta annleis, og gjeld anten ein særleg type glasvare med fleirfarga mønster, eller ein type tøy med mønster i form av ei mengd mangefarga småblomar.

Kunst
Millefiori

Millefiori, frå italiensk for 'tusen blomar', er glasgjenstandar pryda med mønster og figurar som vert laga ved at oppkutta, tynne stavar av glas i ulike fargar vert smelta saman på eit vis som gjer at tverrendene av stavane dannar mønster i sjølve glaset som gjenstandane er laga av. Teknikken er kjend frå gamal tid i Egypt og frå Romarriket, hadde ei blømingstid i Venezia på 1500-talet, og vart populær att på 1800-talet.

Millefioriteknikken vart kjend i Skandinavia i jarnalderen i form av importerte glasperler til halsband. Det er gjort mange funn av slike perler i Noreg, tidfesta til perioden frå om lag år 700 og fram i vikingtida. I den seinare halvparten av jarnalderen og i vikingtida vart perler i millefiori   laga her i nord òg, ikkje berre importert, slik det er stadfesta ved arkeologiske funn av materialar og reiskap i Lundeborg sør på Fyn i Danmark, i Åhus i Sverige og på eit landbruksområde i nærleiken av byen Larvik i Vestfold, der Kaupang i Skiringssal låg i si tid.

«Millefiori» er ei nemning som òg vert nytta om ein type tøy med mønster i form av ei mengd mangefarga småblomar. Men mille-fleurs, 'tusen blomar' på fransk, er nemninga for ein særskild type biletvevnad (veggteppe) frå slutten av mellomalderen.

Bakgrunnsstoff

Glaskunst
Kunsthandverk
Italienske ord og uttrykk
Arkeologiske funntypar
Skansenbrua

Skansenbrua er ei jernbanebru i Trondheim. Den lèt Dovrebanen komme over Vestre kanalhavn og over på den kunstige øya Brattøra, som Trondheim sentralstasjon ligg på. Skansenbrua er ei klaffebru; det vil seie at bruspennet kan hevast slik at høge båtar kan passere under.

Brua blei tatt i bruk for jernbanetrafikk 22. mars i 1918 og er den første av denne typen i Noreg. Seglingshøgda under brua når den ikkje er heist opp er 4,0 meter.

Med sine 52 meter er dette det største bevegelege bruspennet i Noreg. 

Motvekta på brua henge over jarnbaneskjenene, og er av armert betong. Betongen er støypt om eit tetraedrisk romfagverk som overfører betongvekta til bereveggane, som heng i eit stangparallellogram. Elektromotorar og tannhjul lyftar og senkar klaffen på brua. Løftemaskineriet er plassert i eit maskinhus.

Skansenbrua vart bygd i samband med bygginga av Dovrebanen, og avløyste den gamle smalspora brua som stod der tidlegare. Brua har to spor, men berre det eine blir brukt regelmessig. Brua er konstruert av Joseph Baermann Strauss (1870–1938), som var ein vidgjeten USA-amerikansk ingeniør og konstruktør. Han stod òg for konstruksjonen av den verdskjente brua Golden Gate Bridge i San Francisco.

Skansenbrua er den einaste i sitt slag i Noreg, og ei av dei få som er att i verda av bruer som vart konstruerte på dette viset. I 2005 blei brua freda med verknad frå 26. januar 2006. Fredinga gjeld heile brua, både konstruksjonen og det tekniske utstyret. Bruvakthytta og trafobygningen som ligg attmed brua, er òg freda, saman med brukara. Skjenegangen, signal- og kontaktleidningssystemet på brua er ikkje freda.  

Gruppa Adamseplene har lagd ein song med tittelen «Skansenbrua».

Fotnotar

Litteratur 
 Bratberg, Terje T. V. (2008) Trondheim byleksikon, s. 479 – Kunnskapsforlaget, Oslo. ISBN 978-82-573-1762-1

Bakgrunnsstoff 
Riksantikvaren om Skansen jernbanebru, freda 26. januar 2006

Klaffebruer
Jarnbanebruer i Noreg
Jarnbane i Trøndelag
Kulturminne i Trondheim
Dovrebanen
Trondheim kommune
Bruer i Trondheim
Bruer opna i 1918
1918 i Noreg
Kystmaure

Kystmaure er ei plante i maurefamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing.
Planta vert kring 5 cm høg, og har krypande stengel med fire-blada kransar som sit tett saman, og korte opprette skott med seks-blada kransar. Blomsteren er 2-3 mm brei. Frukta har små vorter. Planta svartnar når den turkar. Kystmark blømer kring juni månad i lyngmark og småskog, ofte saman med einer. 

Arten veks i Noreg frå Aust-Agder til Nord-Trøndelag. Han er funnen opp til 1000 m i Odda.

Galleri

Kjelder
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Galium saxatile» frå ,  den 20. september 2010.  
 

Plantar i Noreg
Maurefamilien
Jernbanebru

Jernbanebru eller jarnbanebru er ei bru utforma slik at jernbanetog kan køyre over. 

Denne typen bruer set ekstra krav til stivheit i konstruksjonen. Fordi sjølve toga veg mykje meir enn bilar må materiala tole stort trykk og store strekkkrefter.

Gjennomgåande ballast 
På moderne bruer blir det lagt gjennomgåande ballast av gradert pukk. Dette fordi at det skal vere ein fjørande verknad langs heile jenbanetraseen. Ein vil då kunne hindre at det blir endringar i underlaget på grunn av ujamnskapar (rykk og vindskjeivheiter). Ein vil då kunne køyre høgfartstog over bruene utan å måtte redusere farten.

Jernbanebruer i Danmark 

Mellom dei mest kjende danske jernbanebruene er den gamle Lillebæltsbro og Storstrømsbroen som begge er kombinerte veg- og jernbanebruer.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jernbanebro» frå ,  den 8. april 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Europas jernbanebroer undersøkes 

Jarnbane
Bruer
Tekniske byggverk
Klaffebru

Klaffebru er ein type bevegeleg bru med ei motvekt eller kontravekt som kontinuerleg balanserer bruspennet, klaffen, som kan lyftast opp i loddrett eller nesten loddrett posisjon. På dette viset kan klaffebruer opnast for gjennomgåande skipstrafikk i den elva eller kanalen brua går over, slik at skip og båtar høgare enn brubana kan passere. Klaffebruer kan såleis byggjast på stader der det ikkje er mogleg eller ynskeleg å byggje ei bru med tilstrekkeleg seglingshøgd.

Moderne klaffebruer er som oftast mekanisert, med elektrisk styring.
 
Denne type bruer har vore i bruk sidan eldgamle tider. Men det var ikkje før i 1850 at ein kom fram til konstruksjonar som gjorde det mogleg å opne relativt lange og tunge spenn på ein snøgg og effektiv måte. Nikolajevskijbrua i Sankt Petersburg var den første store klaffebrua, ferdig i 1850.

Skansenbrua i Trondheim, som er ei jernbanebru for Dovrebanen, vart bygd som klaffebru og teke i bruk 22. mars i 1918. Denne klaffebrua har ei motvekt laga av armert betong støypt om eit tetraedrisk romfagverk som overfører betongvekta til bereveggane, opphengt i eit stangparalellogram. Klaffen på brua vert lyfta og senka av motorar og tannhjul. Brua er konstruert av Joseph B. Strauss, som òg var ansvarleg for den verdskjente brua Golden Gate Bridge i San Francisco. Brua er den første av sin type i Noreg.

Nokre klaffebruer
Slettafossen

Slettafossen er ein foss i elva Rauma, litt sør for (ovanfor) Verma i Romsdalen i Møre og Romsdal. Fossen renn i eit juv, i eit smalt parti av elva. 

Det er parkeringsplass med rasteplass like ved. Fossen kan ein sjå frå fleire utkikksstader og i frå brua som går over fossen.

Bildegalleri

Bakgrunnsstoff 
 Wasserfälle - Slettafoss 

Fossar i Møre og Romsdal
Geografi i Rauma
Marte Teigen

Marte Teigen (fødd 12.juli 1991) er tidlegare nestleiar i Raud Ungdom. Ho vart vald inn i sentralstyret på landsmøtet våren 2010. Ho var før det leiar i Bergen Raud Ungdom i perioden 2009-2010. Teigen er opphavleg frå Sædalen i Bergen, men bur no i Oslo. Ho studerte media og kommunikasjon ved Laksevåg VGS og var seinare sentral i Raud Ungdom si nye mediaprofil. I 2009 gjekk Teigen inn som vararepresentant i representantskapet til stiftinga Bergen Mediaby.

Kjelder
Sentralstyret ved sosialisme.no

Raud Ungdom
Norske ungdomspolitikarar
Rebell

Rebell var Raud Ungdoms eksterne magasin fram til 2004, då det vart lagt ned av landsstyret til organisasjonen etter ein mislukka nylansering to år tidlegare.

I august 2009 vart bladet gjeve ut att, då som eit spesialnummer i høve stortingsvalet. Karna Buggeland Sælebakke var redaktør for denne utgjevinga.

Bladet hadde tidlegare namna Ungsosialisten, Røde Garde og Rute 80, fram til det tidleg på 90-talet fekk det noverande namnet.

På 70-talet gav Raud Ungdom også ut bladet Uredd, retta mot ungdomsskoleelevar.

Tidlegare redaktørar:
 Karna Buggeland Sælebakke (2009)
 Per Waage (2002-2004)
 Jørgen Strickert (1999-2002)
 Magnus Marsdal (1995-1999)
 Elling Borgersrud

Norske aviser etter namn
Norske partiaviser
Raud Ungdom
Skipingar i 1963
Nedleggingar i 2004
Elva Aura

Aura er ei elv i Molde kommune i Møre og Romsdal. Ho startar frå Aursjøen og renn først mot vest, deretter mot nordvest gjennom bygda Eikesdalen, og munnar ut lengst sør i Eikesdalsvatnet. Ved Finnset dannar Aura fossen Aurstaupet, som no er tørrlagt mesteparten av året. Elva er  lang, og har eit nedbørfelt på . 

I naturleg tilstand har elva ei middelvassføring ved munningen på ., men dette er i dag sterkt redusert grunna kraftutbygging. Både hovudelva og dei fleste sideelvane vart på 1950-talet overført til Aura kraftverk i Sunndal. På 1970-talet vart òg den største attverande sideelva, Bruåa, ført bort frå Aura i samband med utbygginga av naboelva Mardøla til Grytten kraftverk i Rauma.

Referansar 

Elvar i Møre og Romsdal
Geografi i Molde
Batnfjordelva

Batnfjordelva er ei elv i Gjemnes kommune i Møre og Romsdal. Ho har utspring frå Botnvatnet og renn mot aust og seinare mot nordaust til ho munnar ut inst i Batnfjorden ved Batnfjordsøra. Tidlegare vart elva òg kalla Barkna, i samband med at ho rann ut i Barknafjordur (Batnfjorden).

Elva er  lang, og har eit nedbørfelt på . Middelvassføringa ved munningen er .

Referansar 

Elvar i Møre og Romsdal
Geografi i Gjemnes
Eira

Eira er ei elv i Molde kommune i Møre og Romsdal. Ho renn ut frå Eikesdalsvatnet og munnar ut i Eresfjorden ved Nauste. Sjølve Eira er berre  lang. Elva er samtidig òg nedste del av eit større vassdrag, som mellom anna omfattar elva Aura på Nesset, og som i alt er  langt, med eit nedslagsfelt på . Den naturlege middelvassføringa ved munningen er ,, men store delar av dette er ført bort frå nedslagsfeltet til Eira i samband med utbygginga av Aura kraftverk på Sunndalsøra og Grytten kraftverk ved Åndalsnes.

Referansar 

Elvar i Møre og Romsdal
Geografi i Molde
Istra i Romsdal

Istra er ei sideelv til Rauma med ei lengde på 17 km.

Elva har sitt utspring i Reinheimen og renn nordover gjennom Isterdalen til ho munnar ut i Rauma om lag 3 km før utløpet i Isfjorden ved Veblungsnes nær Åndalsnes.

Istra har ei lakseførande strekning på 10 km og er ei sjøaureelv.

Elva vart verna i Verneplan III, seinare vart Raumavassdraget verna i Verneplan IV.

Etymologi 
Ifølge moderne språkforsking kan opphavet til elvanamnet vere eit hypotetisk indoeuropesk språkrot der es eller is tydde vatn, òg flytande, men at ordet seinare fekk den snevrare tydinga «vatn i fast form».

Andre europeiske elvenamn som kan ha same språklege opphav:
 Istra (Russland)
 Eisack eller Isarco (Sør-Tirol, Italia )
 Iser (Tsjekkia), Izera (Polen)
 Isère (Frankrike)
 Isel (Austerrike)
 Isar (Tyskland)
 IJssel (Nederland)
 Ister (nedre del av Donau)

Referansar

Litteratur 
 Egon Kühebacher, Die Ortsnamen Südtirols und ihre Geschichte, bd. 2, Bozen 1995, s. 59-61 (med språkhistoriske forklaringer, utdypende litteratur og dokumentbelegg).

Elvar i Møre og Romsdal
Geografi i Rauma
Grytavatnet

Grytavatnet er ein innsjø som ligg i Ålesund kommune, Møre og Romsdal. Det var det største vatnet i tidlegare Ørskog kommune, dersom ein ser bort frå Svartløkvatnet, som ligg i tre kommunar: Ørskog, Skodje og Vestnes.

Grytavatnet ligg lengst fram i Vagsvika og er omkransa av fleire høge fjell, som for eksempel Sandegga (1364 moh.), Storbotnshornet (1370 moh.), Grytavasstinden (1328 moh.) og Lauparen (1434 moh.).

Grytavatnet ligg 664 moh. og er med det det tredje høgast liggande vatnet i Ørskog kommune, etter Litlebotnsvatnet (841 moh.) og Isvatnet (935 moh.).

Innsjøar i Ålesund
Eolisk prosess

Eoliske prosessar er prosessar skapt av vinden, eller meir presist evna vinden har til å forme ei overflate. Vind kan erodere, transportere og avsetje stoff og er ein viktig faktor i område med sparsam vegetasjon og store mengder lause sediment. Sjølv om vatn er langt viktigare når det gjeld å forme eit landskap, er eoliske prosessar viktige i tørre miljø som ørkenar. 

Vind eroderer jordoverflata ved deflasjon (lause og fine partiklar som vinden flyttar), ved turbulens og abrasjon. Område med intens og vedvarande erosjon vert kalla deflasjonssoner. Nesten halvparten av ørkenområda i verda er steinete deflasjonssoner. 

Partiklar vert transportert av vinden i lufta, ved saltasjon og kryping. Små partiklar, mindre enn 0,2 millimeter i diameter, kan løftast opp i lufta og fraktast av stad. Saltasjon skjer når små partiklar mindre enn 1 cm i diameter vert løfta opp frå bakken av vinden og gjer eit lite hopp framover. Partikkelen kan treffe andre partiklar når han landar, og desse kan halde fram saltasjonen. Partikkelen kan òg treffe andre partiklar som er for store til å løftast, men desse kan sakte krype framover når dei vert skubba på av saltasjonspartiklar. Slik kryping ved overflata utgjer så mykje som 25 % av partikkelrørsla i ein ørken. 

Stoff som er avsett av vinden kan gje signal om noverande og tidlegare vindretningar og vindstyrkar. Dette kan hjelpe til med å forstå det noverande klimaet og kreftene som formar det. Vindavsette sandformasjonar framtrer som sanddekker, rifler og sanddyner. Sanddekkene er flate og inneheld korn som stort sett er for store til saltasjon. Dei utgjer om lag 40 % av vindavsettingane. Sanddekke Selima sør i Egypt og nord i Sudan dekkjer 60 000 km² og er eit av dei største sanddekka i verda.

Sjå òg
Eolisk landform
Asiatisk støv
Bagnoldformelen
Barchan
Blowout
Kryss-sjikting
Dreikanter
Sanddyne
Médanos i geology
Saltasjon
Sandås
Sediment
Sedimenttransport
Ventifakt
Yardang

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aeolian processes» frå ,  den 21. september 2010.  
 

Ørkenar
Geologiske prosessar
Geomorfologi
Pedologi
 Eolisk prosess
Sedimentologi
Degradering i geologi

Degradering i geologi er ei avsliping og utjamning av jordoverflata ved forvitring og erosjon. Det er det motsette av aggradasjon. Degradering er karakteristisk for kanalnettverk der ein har anten grunnfjellserosjon eller system med lite sediment slik at det forsvinn meir material enn det som vert avsett.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Degradation (geology)» frå ,  den 21. september 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Geologiske prosessar
Sedimentologi
Geomorfologi
Pyramidetak

Pyramidetak er slike tak på bygningar som er forma som ein regulær pyramide med kvadratisk grunnflate. Det er ei anna nemning på den typen tak som elles vert kalla telttak, som har ei form som liknar telt med ei einaste, sentralt plassert stong til å halde duken oppe. Nemninga pyramidetak vert helst nytta om dei telttaka som er forma som ein regulær pyramide med kvadratisk grunnflate, altså tak som er konstruerte på den måten at fire einsforma takflater med trekanta form dannar ein spiss. Difor er det bygningar eller bygningsdelar med ei kvadratisk grunnflate som har pyramidetak, til dømes tårn på kyrkjer eller tårn på andre bygningar.

Då nemninga telttak på sett og vis er internasjonal ved å verte nytta på same måte i fleire språk med vedkomande språk sine eigne ord, som til dømes tälttak på svensk, Zeltdach på tysk og tented roof på engelsk, kan det sjå ut til at denne nemninga er i ferd med å erstatte nemninga pyramidetak.

Sjå òg
Telttak

Kjelder

Tak
Bygningsdetaljar
Aasmund Nordstoga

Aasmund Nordstoga () er ein norsk songar frå Vinje i Telemark. Han debuterte i 2009 med albumet Ein visefugg.

Familie 
Aasmund Nordstoga kjem frå ein musikalsk familie. Mora Ellen er folkesongar og faren Olav Nordstoga er tekstlesar og kåsør. Saman gav dei ut plata Livet er godt med tekster av Aasmund Olavsson Vinje. Aasmund er storebroren til den kjente musikaren Odd Nordstoga. Han er også i slekt med Kåre Nordstoga, musikar frå Notodden.

Saman med broren Odd fekk han prisen Årets nynorskbrukar frå Nynorsk kultursentrum i 2014.

Diskografi 
 2009 Ein visefugg
 2010 Friaren

Bakgrunnsstoff 
 Heimesida til Aasmund Nordstoga
 

Norske folkemusikarar
Norske visesongarar
Folk frå Vinje
Terje Håkonsen

Terje Håkonsen () er ein norsk profesjonell snøbrettkøyrar.

Håkonsen dominerte fristilkøyring i 1990-åra, og vann verdsmeisterskapen i halfpipe tre gonger på rad, i 1993, 1995 og 1997. Han har også vunne fem europameisterskapar i halfpipe (1991, 1992, 1993, 1994, 1997) og den opne amerikanske meisterskapen i halfpipe tre gonger (1992, 1993 og 1995).

Då halfpipe vart introdusert som olympisk øving under Vinter-OL 1998 i Nagano, boikotta Håkonsen kvalifiseringi. Håkonsen og mange andre snøbrettkøyrarar var misnøgde med IOC, spesielt fordi ein valde det internasjonale skiforbundet (FIS) til å arrangere kvalifiseringi i staden for snøbrettkøyraranes eige forbund, ISF.

Han var også med i dokumentaren First Decent saman med fire andre leiande snøbrettkøyrarar, Shawn Farmer, Nick Perata, Hannah Teter og Shaun White.

The Arctic Challenge 
Saman med Daniel Franck starta Håkonsen snøbrettkonkurransen The Arctic Challenge.

I 2007 sette han verdsrekord med eit hopp på 9,8 meter i quaterpipe under The Arctic Challange som vart skipa i Midtstubakken i Oslo.

Bakgrunnsstoff 
 Artikkel i Time Magazine om Håkonsens OL-boikott (arkivert nettstad)
 Official site of First Descent, med trailerar, intervju and nedlastingar
 Terje Haakonsen intervju i frequency Snowboard Journal
 Postar tagga 'Terje Haakonsen' hjå SuperStoker

Folk frå Vinje
Norske snøbrettkøyrarar
Impossible Princess

Impossible Princess er det sjette albumet frå den australske songaren Kylie Minogue, utgjeve av Deconstruction Records 23. mars 1998 i Storbritannia til blanda kritikkar. Albumet vart ein suksess i Australia, men vart ein kommersiell flopp i Storbritannia og selde berre 44 000 eksemplar i 1998.

Sporliste

Medverkande 
 Kylie Minogue – vokal, bakgrunnsvokal, synthesizer
 Steve Anderson – keyboard, piano, gitar, programmering
 James Dean Bradfield – gitar, bassgitar
 Greg Bone – gitar 
 Steve Walters – bassgitar
 Neil Sidwell – trombone
 Simon Clarke – saksofon, fløyte
 Sean Moore – tromme
 Andy Duncan – perkusjon

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Impossible Princess» frå .

Bakgrunnsstoff 
 Impossible Princess på Allmusic

Musikkalbum frå 1997
Kylie Minogue-album
Klengjemaure

Klengjemaure er ei plante i maurefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing.
Planten vert kring 50 cm høg. Stengel og blad har nedvende broddar slik at planten klengjer seg til andre plantar. Kvit krone. Krokpiggane på frukta 1-2 mm lange og med klump ved grunnen. Klengjemaure blomstrar kring juni månad på havstrender, i urer og åkrar, og på avfallsplassar. Arten finst i Noreg nord til Finnmark.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Snärjmåra» frå ,  den 21. september 2010.  

 Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Bakgrunnsstoff

Plantar i Noreg
Maurefamilien