alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The Glow av Bonnie Raitt

The Glow er det sjuande studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut i 1979. Det var eit av dei første albuma som vart spelt inn og miksa digitalt. 

Allmusic skreiv om albumet: «The Glow er ikkje eit perfekt album, men det er eit flott døme på musikken ho gjorde på eit vaklande tidspunkt i karrieren sin.»

Innhald

Medverkande
Henta frå plateomslaget:
 Bonnie Raitt – solovokal, slide elektrisk gitar (3, 8), nasjonal steelgitar (7)
 Danny Kortchmar – elektrisk gitar (1-4, 6, 7, 9), korvokal (7)
 Waddy Wachtel – elektrisk gitar (1, 3, 4, 6-10), harmonivokal (3), korvokal (7)
 Bill Payne – akustisk piano (1-4), elektrisk piano (8, 10), Oberheim synthesizer (9, 10)
 Don Grolnick – akustisk piano (5)
 Bob Glaub – bass (1-4, 6, 7, 9, 10)
 Bob Magnusson – bass (5)
 Freebo – bass (8)
 Rick Marotta – trommer (1-4, 6-10), kubjølle (1), perkusjon (6, 7, 8)
 John Guerin – trommer (5)
 Larry Williams – saksofon (2)
 Trevor Lawrence – saksofon (2)
 David Sanborn – altsaksofon solo (2)
 Steve Madaio – trompet (2)
 Paul Butterfield – munnspel (6)
 Rosemary Butler – korvokal (1, 9)
 Kenny Edwards – korvokal (1, 4, 9)
 Maxayn Lewis – korvokal (1, 9)
 J.D. Souther – korvokal (1, 9)
 Craig Fuller – korvokal (4)
 Peter Asher – korvokal (7)

Produksjon
 Produsent – Peter Asher
 Innspelt og miksa av Val Garay
 Assisterande lydteknikar – Niko Bolas og George Ybarra
 Mastering av Doug Sax på The Mastering Lab (Los Angeles).
 Kunstnarisk leiar og design – John Kosh 
 Foto på framsida – David Alexander
 Foto på omslaget – Jim Shea

Salslister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Singlar - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Glow av Bonnie Raitt» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bonnie Raitt-album
Musikkalbum frå 1979
Album produserte av Peter Asher
Warner Bros. Records-album
Trevor Lawrence

Trevor Lawrence er ein USA-amerikansk saksofonist (baryton- og tenorsaksofonar), komponist, arranger og plateprodusent.

Som studiomusikar har Lawrence spelt med mellom andre Rolling Stones og Paul Butterfield Blues Band.

Som arrangør samarbeidde Lawrence med Etta James i 1962 på det sjølvoppkalla albumet hennar og på Pointer Sisters-albumet So Excited! frå 1982, der han òg var medprodusent.

Diskografi

Som produsent/medprodusent 

1976: ...That's the Way It Is - Harry Nilsson
1982: So Excited! - Pointer Sisters

Som sidemann

1969: Keep On Moving - The Butterfield Blues Band
1972: Trouble Man - Marvin Gaye
1972: Talking Book - Stevie Wonder
1972: Guess Who - B.B. King 
1973: Ringo - Ringo Starr
1974: I Can Stand a Little Rain - Joe Cocker
1975: Duit on Mon Dei - Harry Nilsson
1975: Playing Possum - Carly Simon
1975: Jamaica Say You Will - Joe Cocker
1976: Sandman - Harry Nilsson 
1976: Songs in the Key of Life - Stevie Wonder<ref>Lundy, Zeth. [https://books.google.es/books?hl=es&id=bdmoAwAAQBAJ&dq=Trevor+lawrence+sax&q=trevor#v=snippet&q=trevor&f=false Stevie Wonder's Songs in the Key of Life, p. 67. Bloomsbury Publishing USA, 2007.] At Google Books. Henta 2. oktober 2020.</ref>
1976: Sweet Harmony - Maria Muldaur
1977: Reckless Abandon - David Bromberg
1979: The Glow - Bonnie Raitt
1981: Black & White - Pointer Sisters

KjelderDenne artikkelen bygger på «Trevor Lawrence» frå ,  den 2. oktober 2020.  oppgav desse kjeldene:''

USA-amerikanske jazzsaksofonistar
USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Green Light av Bonnie Raitt

Green Light er det åttande studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut i 1982.

Raitt sa om albumet i 1982: «Det eg ønskte denne gongen var ein kombinasjon av musikken eg nyleg lytta til. Billy Burnette, The Blasters, Rockpile og rockabilly New Wave-miljøet. Eg visste eg måtte kome meg bort frå den glatte stilen eg hadde med Peter Asher-plata. Eg vart litt såra av mangelen på respons på The Glow. Og eg var skuffa over at eg ikkje klarte å lage ei plate som høyrtest ut slik eg ønskte at ho skulle høyrast ut. I studioet Shangri-la ønskte eg å gå tilbake til røtene og til funk-stilen på dei tidlege platene mine, sjølv om eg ikkje var veldig nøgd med korleis dei høyrtest ut heller. Dei høyrdest ut som eg hadde det mykje kjekkare enn eg faktisk hadde. Green Light er det første albumet eg faktisk syns det var moro å lage.»

Green Light fekk betre kritikk enn Raitt hadde fått på fleire år, og kritikaren Robert Christgau skreiv at «på The Glow nektar den noverande kvinnelege tolkaren å døy, og ho gjer ho det betre. Styrken på Green Light går for djup til å stige opp og gripe deg med ein gong, så du kan byrje med 'Me and the Boys'.»

I følgje Raitt kom den meir hardrocka stilen på albumet overraskande på kollegaene hennar.

Innhald

Medverkande
 Bonnie Raitt – solovokal, gitar, slidegitar, korvokal (6, 7, 8)
The Bump Band
 Ian «Mac» McLagan – klaverinstrument
 Johnny Lee Schell – gitar, korvokal (1, 6, 7, 8), orgel (2), autoharpe (8), perkusjon (9)
 Ray Ohara – bass
 Ricky Fataar – trommer, perkusjon, korvokal (1)
med:
 Jackson Browne – korvokal (1)
 Melanie Rosales – korvokal (1)
 Richard Manuel – harmonivokal (2)
 Vince Gill – korvokal (7)
 Steve Raitt – korvokal (8)
 William D. «Smitty» Smith – orgel (5)
 Rick Vito – ekstra gitar (1, 8, 9, 10)
 Mac James – ekstra gitar (8)
 Rob Fraboni – perkusjon (3)
 David Woodford – saksofon (1, 3, 9)

Produksjon
 Produsent – Rob Fraboni
 Lydteknikar – Tim Kramer
 Ekstra lydteknikar – Terry Becker
 Assisterande lydteknikar – Thom Yuill
 Opphavleg mastra av Mike Reese i The Mastering Lab (Los Angeles, CA).
 Oversyn med ommastring – Ed Cherney
 Ommastring – Keith Blake og Gregg Geller
 Prosjektkoordinator – Jo Motta
 Kunstnarisk leiar – Tim Ritchie
 Design – Mac James
 Fotografi – John Livzey
 Management – Jeffrey Hersh og Dick Waterman

Salslister
Album - Billboard (Amerika)

Singlar - Billboard (Amerika)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Green Light (Bonnie Raitt album)» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bonnie Raitt-album
Musikkalbum frå 1982
Album produserte av Rob Fraboni
Warner Bros. Records-album
Album spelte inn i Shangri-La
Johnny Lee Schell

Johnny Lee Schell er ein USA-amerikansk gitarist og låtskrivar. Seint i 1960-åra spelte han først med produsenten Norman Petty i Group Axis. I 1970-åra vart han med i rockebandet Baby. Han har òg spelt med mange andre artistar, som Bonnie Raitt på albuma Green Light (1982) og Nick of Time (1989) og Renée Geyer på albumet hennar So Lucky (1981). 

I 2015 spelte Schell gitar på Karen Lovely-albumet Ten Miles of Bad Road og i 2016 på Annika Chambers-albumet Wild & Free.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Johnny Lee Schell» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Texas
USA-amerikanske gitaristar
Ricky Fataar

Ricky Fataar () er ein sørafrikansk multi-instrumentalist, som har spelt både som trommeslagar og gitarist. Han vart kjend som skodespelar i The Rutles: All You Need Is Cash, ein parodi på soga om The Beatles der han òg spelte som medlem av The Rutles. Han var òg ei kort tid medlem i The Beach Boys mellom 1971 og 1974. Fataar har òg arbeidd som plateprodusent og skrive musikk for film og fjernsyn.

Samarbeid 
Med Bonnie Raitt
 Green Light (Warner Bros. Records, 1982)
 Nick of Time (Capitol Records, 1989)
 Luck of the Draw (Capitol Records, 1991)
 Longing in Their Hearts (Capitol Records, 1994)
 Silver Lining (Capitol Records, 2002)
 Souls Alike (Capitol Records, 2005)
 Slipstream (Redwing Records, 2012)
 Dig In Deep (Redwing Records, 2016)

Med Tim Finn
 Escapade (Mushroom Records, 1983)
 Before & After (Capitol Records, 1994)

Med Peter Cetera
 Peter Cetera (Warner Bros. Records, 1981)

Med Etta James
 Seven Year Itch (Island Records, 1989)

Med Ryan Adams
 Love Is Hell (Lost Highway Records, 2004)

Med Jennifer Warnes
 Shot Through the Heart (Arista Records, 1978)

Med Boz Scaggs
 Some Change (Virgin Records, 1994)
 Fade Into Light (MVP Japan, 1996)
 Come on Home (Virgin Records, 1997)
 Out of the Blues (Concord Records, 2018)

Med Phoebe Snow
 Something Real (Elektra Records, 1989)

Med Robert Palmer
 Heavy Nova (Manhattan Records, 1988)

Med Elton John
 Duets (Geffen, 1993)

Med Steve Harley
 Hobo with a Grin (EMI, 1978)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ricky Fataar» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Durban
Sørafrikanske rockemusikarar
The Beach Boys-medlemmar
The Rutles-medlemmar
Sørafrikanske studiomusikarar
Sørafrikanske plateprodusentar
Rockegitaristar
Sørafrikanske trommeslagarar
Rob Fraboni

Rob Fraboni () er ein USA-amerikansk plateprodusent og lydteknikar, kjend for arbeidet sitt med Bob Dylan, The Band, Eric Clapton, The Rolling Stones, Tim Hardin, The Beach Boys, Joe Cocker og Bonnie Raitt, og som visedirektør i Island Records der han hadde ansvaret for ommastringa av heile katalogen til Bob Marley. Han produserte filmmusikken til Martin Scorsese-filmen The Last Waltz, med ei rekkje rockestjerner. Han bygde og designa det legendariske studioet Shangri-La i Malibu etter spesifikasjonane til Bob Dylan og The Band. Han vart omtalt som eit «geni» av Keith Richards i sjølvbiografien hans Life.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rob Fraboni» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 robfraboni.com 

USA-amerikanske plateprodusentar
Emilio Castillo

Emilio «Mimi» Castillo () er ein amerikansk saksofonist og komponist, mest kjend som grunnleggjar av bandet Tower of Power.

Det første bandet hans var Extension Five, som sidan vart The Gotham City Crime Fighters, før dei til slutt skifta namn til Tower of Power. Bandet spelte inn det første albumet sitt, East Bay Grease, i 1970. Castillo har vore med bandet sidan då.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Emilio Castillo» frå ,  den 2. oktober 2020.  

USA-amerikanske funksaksofonistar
USA-amerikanske saksofonistar
Tower of Power-medlemmar
Mexicansk-amerikanarar
Richard Elliot

Richard Elliot () er ein skotsk-amerikansk saksofonist. Han vart nominert for Grammyprisen for beste instrumentale popalbum for Summer Horns. Han var medlem av funkbandet Tower of Power i fem år i 1980-åra. Etter det var han medlem av The Yellowjackets. Han spelte òg på Stacy Lattisaw-albumet Take Me All the Way i 1986. Solokarrieren hans tok av då han laga ein ny versjon av Percy Sledge-songen «When a Man Loves a Woman».

Diskografi
 Initial Approach (ITI, 1984)
 The Power of Suggestion (Intima, 1988)
 Trolltown (Intima, 1986)
 Take to the Skies (Intima, 1989)
 What's Inside (Enigma, 1990)
 On the Town (Manhattan, 1991)
 Soul Embrace (Capitol/Manhattan, 1993)
 After Dark (Blue Note, 1994)
 City Speak (Blue Note, 1996)
 Jumpin' Off (Metro Blue, 1997)
 Chill Factor (Capitol/Blue Note, 1999)
 Crush (Verve/GRP, 2001)
 Ricochet (GRP, 2003)
 Metro Blue (Artizen, 2005)
 R n R (med Rick Braun) (Artizen, 2007)
 Rock Steady (Artistry Music, 2009)
 In the Zone (Artistry Music, 2011)
 Lip Service (Heads Up, 2014)
 Summer Madness (Hear Music, 2016)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Richard Elliot» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Tower of Power-medlemmar
Smooth jazz-saksofonistar
Skotske jazzsaksofonistar
Max Carl

Max Carl Gronenthal () er ein USA-amerikansk rocksongar, klaverspelar, gitarist og låtskrivar. Han er i dag ein av songarane i Grand Funk Railroad. I tillegg var han i fleire år klaverspelar og frontmann i southern rock-bandet 38 Special, som han skreiv og song hitsongen «Second Chance» for.

Solodiskografi

Som Max Gronenthal
Whistling in the Dark (1979)
Max (1980)

Som Max Carl
Circle (1985)

Max Carl and the Big Dance
One Planet – One Groove (1998)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Max Carl» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske rockesongarar
Grand Funk Railroad-medlemmar
38 Special-medlemmar
Musikarar frå Nebraska
Folk frå Norfolk i Nebraska
Ivan Neville

Ivan Neville () er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, songar og låtskrivar. Han er son av Aaron Neville og nevø av medlemmane i The Neville Brothers.

Han har gjeve ut fire soloalbum og hatt ein hit i USA med den første singelen sin, «Not Just Another Girl». Denne nådde 26. plassen på Billboard-lista. 

Neville har spelt på fleire av innspelingane til Neville Brother, i tillegg til faren sine soloplater. Han spelte med Bonnie Raitt frå 1985 til 1987, inkludert albumet Nine Lives. Han spelte òg klaverinstrument på to Rolling Stones-album, Dirty Work i 1986 og Voodoo Lounge i 1994, i tillegg til bandet til Keith Richards, The X-Pensive Winos.  

Han har i tillegg spelt med artistar som Don Henley, Bonnie Raitt, Robbie Robertson, Rufus, Paula Abdul og Delbert McClinton, og var medlem av Spin Doctors. 

I 2003 skipa han sitt eige band, Dumpstaphunk og spelte mellom anna på Late Show with David Letterman.

Solodiskografi
If My Ancestors Could See Me Now (1988)
Thanks (1994)
Saturday Morning Music (2002)
Scrape (2004)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ivan Neville» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske popsongarar
Afroamerikanske songarar
Musikarar frå New Orleans
Spin Doctors-medlemmar
The Neville Brothers-medlemmar
Blondie Chaplin

Terence William «Blondie» Chaplin () er ein sørafrikansk songar og gitarist frå Durban, der han spelte i bandet The Flames i midten og slutten av 1960-åra. Han vart internasjonal kjend tidleg i 1970-åra som songar og gitarist for The Beach Boys. Han har i mange år vore korvokalist, perkusjonist og akustisk rytmegitarist for The Rolling Stones på innspelingane og turneane deira over ein 15-årsperiode frå og med 1997. Han har gjeve ut to soloalbum.

Diskografi 

Andre album: 
 The Flames – That's Enough, 1967
 The Flames – Burning Soul!, 1967
 The Flames – Soulfire!!, 1968
 The Flames – The Flame, Brother Records, 1970
  The Beach Boys – Carl and the Passions – «So Tough», 1972
 The Beach Boys – Holland, 1973
 The Beach Boys – The Beach Boys in Concert, 1973
 David Johansen – Here Comes The Night, Blue Sky Records, 1981
 Paul Butterfield – The Legendary Paul Butterfield Rides Again, Amherst Records, 1986
 Bonnie Raitt – Nine Lives, 1986
 Anton Fig – «In The Groove», DVD, 1994
 Blondie Chaplin – Fragile Thread, ikkje gjeve ut offisielt, 2001
 Rick Danko – Cryin' Heart Blues, 2005
 Anton Fig – Figments, 2002 (med Brian Wilson på korvokal på «Hand on My Shoulder»)
 Lou Pallo of Les Paul's Trio – Thank You Les / Tribute to Les Paul, CD & DVD 2012
 Beth Hart og Joe Bonamassa – Seesaw, 2013
 Beth Hart og Joe Bonamassa – Live in Amsterdam, CD & DVD, 2014
 Brian Wilson – No Pier Pressure, 2015
 Ray Ohara – Picaresque, 1988 
 Two Faced -  Freida Parton 
 Renée Geyer – So Lucky og hennar sjølvoppkalla album
 Elliott Murphy – Change Will Come og Paris/New York
 Paul Shaffer – The World’s Most Dangerous Party
 The Parlor Dogs – Social Harem
 Sir Mack Rice – This What I Do
 Chris Whitley – Rocket House
 Marsha Hansen - My Soul Is a Witness 
 Timeless: Hank Williams Tribute
 Hubert Sumlin – About Them Shoes

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blondie Chaplin» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Sørafrikanske rockemusikarar
The Beach Boys-medlemmar
Sørafrikanske låtskrivarar
Sørafrikanske plateprodusentar
Sørafrikanske gitaristar
Sørafrikanske songarar
Sippie Wallace

Sippie Wallace () var ein USA-amerikansk songar-låtskrivar. Tidleg i karrieren song ho i teltshow, då ho fekk kallenamnet «The Texas Nightingale». Mellom 1923 og 1927 spelte ho inn over 40 songar for Okeh Records, mange skrivne av henne eller brørne hennar, George og Hersal Thomas. Ho er blitt akkompagnert av Louis Armstrong, Johnny Dodds, Sidney Bechet, King Oliver og Clarence Williams. Ho vart rekna blatn dei beste kvinnelege bluessongarane i si tid, i lag med Ma Rainey, Ida Cox, Alberta Hunter og Bessie Smith.

I 1930-åra slutta ho i show business og vart kyrkjeorganist, songar og kordirigent i Detroit og framførte berre sporadisk verdslege songar fram til 1960-åra, då ho tok opp att karrieren sin som artist. Wallace vart nominert til Grammyprisen i 1982 og vart innlemma i Michigan Women's Hall of Fame i 1993.

Diskografi

Album

78 RPM-singlar - Okeh Records

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sippie Wallace» frå ,  den 2. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Kvinnelege bluessongarar
Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå Houston
Jerry Lynn Williams

Jerry Lynn Williams () var ein rockesongar og låtskrivar. Han skreiv hittar som «Forever Man,» «See What Love Can Do,» «Something's Happening,» «Running on Faith» og «Pretending» for Eric Clapton. Han bidrog med to songar, «Real Man» og «I Will Not Be Denied» til Bonnie Raitt-albumet Nick of Time i 1989. Han hadde tidlegare skrive songar for Raitt på albumet Nine Lives. Han skreiv òg songar for Robert Plant, B.B. King, Stevie Ray Vaughan og Jimmie Vaughan. Som artistar gav han ut album på Warner Bros. Records og CBS Records i 1970-åra og fekk gjennombrotet sitt som låtskrivar då Delbert McClinton spelt einn ein song frå det andre albumet hans, «Givin' It Up for Your Love», som nådde topp 40 i USA.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jerry Lynn Williams» frå ,  den 3. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå Dallas
Lina Olsson Rosenberg

Lina Olsson Rosenberg () er ein svensk-norsk tidlegare handballspelar frå Norrköping. Ho spelte 145 landskampar for Sverige og 24 for Noreg. Frå 1991 til 2004 spelte den venstrehendte rykkromspelaren på Larvik HK sitt sigerrike lag.

Karriere

Klubbspel
Lina Olsson debuterte i den svenske eliteserien med Risbrinkspojkerna (RP) frå Linköping. I 1991 flytta ho til Noreg, til hardtsatsande Larvik Håndballklubb. Gjennom 13 sesongar i Larvik-klubben vann ho eit stort tal seriemeisterskap og fleire NM-pokalar. Olsson vart kåra til årets eliteseriespelar i 1996 og i 1997, i 1997 også kåra til årets svenske handballspelar.

Landslagsspel
Olsson fekk sin landslagsdebut i februar 1990. Ho deltok med det svenske landslaget både under VM 1993 i Noreg, EM 1994 i Tyskland, VM 1995 i Austerrike og EM 1996 i Danmark. Sidan vart det færre landskampar, den siste for Sverige i 1999. Totalt spelte ho 145 kampar og skåra 531 mål for Sveriges landslag.

Lina Olsson Rosenberg var norsk statsborgar i 2002. Ho takka ja til å spele på det norske landslaget. Under EM 2002, der Noreg tapte finalen mot arrangørlandet Danmark, var ho ein Noregs beste spelarar. Gjennom turneringa imponerte ho så mykje at ho fekk plass på «All star team». Fram til 2004 deltok ho i 24 av Noregs landskampar og skåra 92 mål.

Ho la opp i 2004, grunna ein akselskade.

Merittar
EM 2002: Sølvmedalje etter 22–25 mot Danmark

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lina Olsson Rosenberg» frå ,  den 3. oktober 2020.  

Svenske handballspelarar
Norske handballspelarar
Larvik HK-spelarar
Arthur Adams

Arthur Adams () er ein USA-amerikansk bluesgitarist frå Medon i Tennessee. han var inspirert av B.B. King og andre artistar frå 1950-åra, og spelte gospel før han gjekk på college. Han flytta til Los Angeles og i 1960- og 1970-åra gav han ut soloalbum og arbeidde som studiomusikar. I 1985 spelte han bassgitar på turné med Nina Simone, og han fekk eit comeback i 1990-åra med Back on Track. Han vart så bandleiar i klubbane til B.B. Kingi Chicago. 

Adams har skrive mange songar, med ein bluesstil som blandar inn mange andre sjangrar, ofte med ein funky, souldriven stil.

Diskografi

Albums

Singlar
 «You Got the Floor» (1981) – UK #38

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arthur Adams» frå ,  den 3. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske bluessongarar
Folk frå Madison County i Tennessee
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske soulgitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske soulsongarar
Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske rhythm and blues-gitaristar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske funkgitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Tennessee
USA-amerikanske gitaristar
Larvik HK

Larvik Håndballklubb er eit idrettslag, ein rein handballklubb, heimehøyrande i Larvik. Klubben vart stifta 31. mai 1990 etter at årsmøta i Larvik Turn og Halsen Idrettsforening begge vedtok å etablere ein frittståande elitestasingsklubb.

Soge
Larvik HK sitt kvinnelag rykte opp i eliteserien i 1992. Frå sist i 1990-åra til 2017 dominerte Larvik-mannskapet norsk handball, i mange sesongar heilt utan reell konkurranse frå andre lag. Gjennom denne lange perioden spelte eit stort fleirtal av norske landslagsspelarar for Larvik HK, i lange eller korte bolkar. Våren 2011 gjekk Larvik HK heilt til topps i meisterligaen.

Etter fleire år med økonomiske underskot vart det 25. februar 2019 innført betalingsstopp. Alle tilsette i Larvik HK vart stilt frie. Klubben fekk då ikkje eliteserielisens for 2019/20-sesongen og degradert til 1. divisjon. Allereie i 2020 rykte Larvik HK oppatt i eliteserien.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Larvik Håndballklubb» frå ,  den 3. oktober 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Idrettslag i Larvik
Idrettslag skipa i 1990
1990 i Noreg
Norske handballag
James Hutchinson

James «Hutch» Hutchinson () er ein USA-amerikansk bassist, mest kjend for arbeidet sitt med Bonnie Raitt. 

Hutchinson har spelt på hundrevis av innspelingar med artistar som Willie Nelson, Joe Cocker, Ryan Adams, Bryan Adams, Jackson Browne, Charles Brown, Al Green, B.B. King, Earl King, The Neville Brothers, The Doobie Brothers, Ringo Starr, Ziggy Marley og mange fleire.

Delvis diskografi
Med Bonnie Raitt
 Nick of Time (Capitol Records, 1989)
 Luck of the Draw (Capitol Records, 1991)
 Longing in Their Hearts (Capitol Records, 1994)
 Fundamental (Capitol Records, 1998)
 Silver Lining (Capitol Records, 2002)
 Souls Alike (Capitol Records, 2005)
 Slipstream (Redwing Records, 2012)
 Dig In Deep (Redwing Records, 2016)

Med Jackson Browne
 I'm Alive (Elektra Records, 1993)

Med Neil Diamond
 Melody Road (Capitol Records, 2014)

Med Etta James
 Seven Year Itch (Island Records, 1989)

Med Willie Nelson
 Across the Borderline (Columbia Records, 1993)

Med Joe Cocker
 Organic (550 Music, 1996)
 Across from Midnight (CMC International, 1997)

Med Bob Seger
 The Fire Inside (Capitol Records, 1991)

Med Ringo Starr
 Time Takes Time (Private Music, 1992)

Med Roy Orbison
 King of Hearts (Virgin Records, 1992)

Med Marc Cohn
 The Rainy Season (Atlantic Records, 1993)

Med Elton John
 Duets (Geffen, 1993)

Med Paul Young
 The Crossing (Columbia Records, 1993)

Med Boz Scaggs
 Some Change (Virgin Records, 1994)
 Fade Into Light (MVP Japan, 1996)
 Come on Home (Virgin Records, 1997)
 Out of the Blues (Concord Records, 2018)

Med Ivan Neville
 If My Ancestors Could See Me Now (Polydor Records, 1988)
 Thanks (Iguana Records, 1995)
 Saturday Morning Music (UpTop Entertainment, 2002)
 Scrape (Evangeline Recorded Works, 2004)

Med Linda Ronstadt
 We Ran (Elektra Records, 1998)

Med Maria Muldaur
 Meet Me at Midnite (Black Top Records, 1994)
 Fanning The Flames (Telarc, 1996)
 Southland Of The Heart (Telarc, 1998)

Med B.B. King
 Deuces Wild (MCA Records, 1997)

Med Eric Burdon
 My Secret Life (SPV, 2004)
 Soul of a Man (SPV, 2006)

Med Ryan Adams
 Love Is Hell (Lost Highway Records, 2004)

Med Jann Arden
 Happy (A&M Records, 1997)

Med Richie Sambora
 Undiscovered Soul (Mercury Records, 1998)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «James Hutchinson» frå ,  den 3. oktober 2020.  
 

USA-amerikanske bassistar
Folk frå Cambridge i Massachusetts
Musikarar frå Massachusetts
BK3-medlemmar
Copperhead-medlemmar