alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Pjotr Svidler

Pjotr Venjaminovitsj Svidler eller Peter Svidler ( i Leningrad) er ein russisk sjakkspelar, stormeister i sjakk. Han har vunne den russiske meisterskapen i sjakk heile seks gongar, i 1994, 1995, 1997, 2003, 2008 og 2011. Han har også ein delt andreplass i VM i sjakk 2005.

VM-deltaking 
Han delte andreplassen med Viswanathan Anand i FIDE-VM i sjakk i 2005 med 8,5 poeng på 14 parti, 1,5 poeng etter vinnaren Veselin Topalov. Denne andreplassen gav han ein plass i VM i sjakk 2007. Der vart han nummer 5 av åtte deltakarar, med 6,5 poeng av 14 moglege.

Sjakk-karriere - nokre resultat 
Svidler lærte å spele sjakk då han var seks år. I 1992 delte han førsteplassen med Ragim Gasimov i Den opne Sovjetmeisterskapen for juniorar. 

Han blei stormeister i 1994. 

Han delte førsteplassen med Vladimir Kramnik og Michael Adams i Dortmund i 1998.

Han vann Biel internasjonale sjakkfestival i 2000.

I 2001 nådde han semifinalen i FIDE-VM i sjakk 2002. Han tapte semifinalekampen mot den seinare verdsmeisteren Ruslan Ponomarjov.

I 2006 vart han nummer to etter Alexander Grisjtsjuk ved Verdsmeisterskapen i lynsjakk i Rishon Lezion, Israel, med 10,5 poeng på 15 parti. 

Han delte førsteplassen med Vladimir Kramnik i Dortmund i 2006.

Chess960 
Svidler er sterk i såkalla Fischer Random Chess, også kalla Chess960. Han vann den første utgåva av Chess960 Open i Mainz, Tyskland.  I Mainz Chess Classic i 2003 vart han verdsmeister i Chess960 ved å slå Péter Lékó i ein tvikamp over åtte parti.  Han forsvarte denne tittelen to gongar, ved å slå Levon Aronian i 2004 og Zoltán Almási i  2005, før han tapte mot Aronian i 2006.

Rating 
Topp FIDE-rating for Pjotr Svidler var 2765, i januar 2006. Han hadde per 1. mai 2010 ein FIDE-rating på 2735, noko som gir ein 15. plass på verdsrankinga til FIDE.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
Offisiell heimeside for Pjotr Svidler
Peter Svidler sine sjakkparti hos Chessgames.com
Ratingkort for Peter Svidler hos FIDE  
Intervju med Pjotr Svidler frå 2005 

Folk frå St. Petersburg
Stormeistrar i sjakk
Russiske sjakkspelarar
Holly Madison

Holly Sue Cullen (), meir kjent som Holly Madison, er ein amerikansk fotomodell, skodespelar og fjernsynspersonlegdom. Ho er best kjend for å ha delteke i reality-serien The Girls Next Door.

Biografi 
Madison vart fødd i Astoria i Oregon, og er den eldste av tre sysken. Ho har ein yngre bror, Joseph, og ei yngre syster, Stephanie. Faren reiste rundt på grunn av tømmerarbeid, og frå ho var to til elleve, budde ho difor i Alaska. Familien hennar flytte deretter heim til Oregon. Madison gjekk på Portland State University i to år og studerte begge teater og psykologi.

Karriere 
I 1999 flytte Madison til Los Angeles. Ho vart seinare ein fotomodell og jobba på Hooters. Ho vart lagt merke til og tok til å motta invitasjonar til Playboy Mansion. Etter å ha vitja herskapshuset i meir enn eit år vart Madison invitert til å bu der. Ho vart ein av dei sju offisielle kjærastane til Hugh Hefner i august 2001.

Madison vart i 2005 vist på framsida av, og inne i nummeret av tidsskriftet Playboy, for å fremje serien The Girls Next Door. Ho vart framsidejente på nytt i september 2006, mars 2008 og februar 2009-utgåvene av Playboy.

Madison er ein dyreelskar og byrja å skrive artiklar om dyr i 2006 for tidsskrifta til ein ven. I april 2007 var Madison avbilda naken i ein anti-pels annonse frå PETA med sitatet «I'd Rather Go Naked Than Wear Fur». 

Madison er òg stjerne i sin eigen reality-serie med namnet Holly's World. Serien hadde opphavleg tittelen Planet Holly, og dreier seg om livet hennar på Planet Hollywood i Las Vegas. Serien byrja med ein forhåndsvisning episode 6. desember 2009 og hadde to sesongar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Holly Madison» frå  den 13. mai 2010.
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettside
 

USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske modellar
Folk frå Oregon
Playboy
Novellesamlinga Svartsnær

Svartsnær er ei novellesamling av Ingeborg Refling Hagen som kom ut i 1921 på Steenske forlag i Oslo. Novellesamlinga var den andre Hagen fekk utgjeve.

Innhald

Samlinga inneheld fire noveller av ulik lengd, som skildrar livet på bygdene ved Mjøsa. Dei fire novellene er:

 «Skårbrok», som skildrar trette under skuronna, og er mykje av ei miljøskildring med sosialt tilsnitt.
 «Eiterkveise», ei lita forteljing om to born som er einsame på ein husmannsplass ein sommardag, og korleis dei tergar kvarandre.
 «Svartsnær», tittelnovella i samlinga, ei skildring av legdsjenta Gunhild, som blir sett bort til ein storgard og slepper vitet.
 «Rau'e Århanen spelle», ei skildring av skogangst og døkke drifter hjå to ungjenter.

Stilistisk skuldar desse forteljingane mykje til Hans E. Kinck. Særskilt dei to siste er meir psykologiske i tonen, og skildrar det undermedvetne i menneskehugen.

I tre av novellene kjem det inn ei jente som er kalla «Raufjøringen fra Angerset». Ho er og hovudpersonen i Eiterkveise. Denne jenta er bestemor til Ingeborg Refling Hagen, Johanne Angelset frå Ringsaker.

Bøker frå 1921
Ingeborg Refling Hagen
Rau'e Århanen spelle

«Rau'e århanen spelle» er ei novelle som Ingeborg Refling Hagen skreiv i 1921. Novella er nytta i novellesamlinga Svartsnær, og seinare oppatt i Livsfrisen frå 1949.

Hovudpersonane i boka er ungjentene Ymgjerd og Åshild, ei gardjente og ei husmannsjente. Dei har fått høyre ei rad med soger og segner av legdkjerringa på heimegarden, og mykje om dei mystiske haukakarane, som ingen veit kvar kom frå, men som er glupe spelemenn. Tittelen på novella er eit rop som kjem i det det bryt laus skogbrann, og heile bygda lyt hjelpe til. Haukafolket kjem nedetter til hjelp, etter at brannen er sløkt, og syner ei haldning som er mest avvisande og kynisk. Dei dreg jentene til seg med haldninga si og med spelet sitt. Først reiser Ymgjerd på skogen ei toreverskveld, og ingen finn ho att. Året etter blir Åshild bergteken av haukafela, reiser til skogs, og blir nærast valdteken av Gedron, sonen til gamlehauken.

Tema 
Novella handlar mykje om driftar og lengt. Ingeborg Refling Hagen freista seinare å klårgjera kva fare dragninga mot haukafolket kunne tyde, og samanstilde brannen med røynsler frå andre verdskrigen. I eit seinare perspektiv kan ein slik lesa inn åtvaringar mot fascismen i denne forteljinga. Samstundes er det og eit folkeminneperspektiv i novella, der haukafolket mest er framstild som underjordiske eller varulvar. Hundemetaforikken heng ved dei novella gjennom, og Ymgjerd tek over dette "bikkjesmilet" før ho vert borte i skogen. Stilistisk kan denne soga minne mykje om tilsvarande forteljingar av Hans E. Kinck.

Norske noveller
Ingeborg Refling Hagen
Jonas Rein

Jonas Rein () var ein norsk prest og eidsvollsmann.

Rein var fødd i Øksendal på Nordmøre, der far hans var sokneprest. Han vart student i 1777 og cand. theol. i 1780. År 1781 var han huslærar hos ein godseigar i Buskerud, åra 1783-85 budde han i Drammen. Deretter budde han ei tid på Kongsberg og hos far sin på Jevnaker. År 1786 gav han ut skodespelet «Hagen og Axel». Året etter reiste han til København for å søkje embete, både som prest og lærar. Her var han i dei komande åra, som i studentida 1777-80, aktiv i Det Norske Selskab.

I 1791 vart Rein utnemnd til sokneprest i Kautokeino. På veg dit møtte han eigaren av storgarden Hafslund. Denne hadde kallsrett til Skjeberg og Rein fekk då stilling der i 1792 som kallskapellan. År 1799 var han atter i København og søkte embete, fekk i 1800 stillinga som sokneprest i Eidanger. Sju år seinare var han på ny i København, og i 1808 vart han sokneprest til Nykirken i Bergen.

Rein var utsending frå Bergen by på riksforsamlinga på Eidsvoll 17. mai 1814. Han var visepresident 25. april til 2. mai, og medlem av konstitusjonskomiteen. På Eidsvoll viste han seg som ein med framifrå talegåver. Særleg kjend for talen om den såkalla Eidsvollsgarantien. Heilhuga sjølvstendemann.

I 1816 var Rein innstilt til ny biskop i Bergen av den norske regjeringa. Embetet gjekk til Claus Pavels, som var innstilt som nummer 2. Rein vart truleg vraka av kongen for si rolle under riksforsamlinga.  

Rein var forfattar og medredaktør i dei fyrste fem årgangane av Den Norske tilskuer, frå 1817 til 1821. Han gav elles ut tre diktsamlingar i perioden 1802-10. Lyrikken hans er romantisk med drag av tysk nyklassisime; eit pessimistisk livssyn kjem klårt til syne.

Han døydde i Bergen og vart gravlagd i kjellaren på Nykirken. Tidleg på 1900-talet vart alle lika i kjellaren lagde i ei fellesgrav på Assistents-kyrkjegarden.

I 1882 vart ei gate på 'Nygård i Bergen' kalla opp etter Rein.

Kjelder
Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914, side 707, digital utgåve

Bakgrunnsstoff 
 Tale av Jonas Rein 19.04.1814
 Tale av Jonas Rein 13.05.1814
 Jonas Rein Kalliope

Eidsvollmenn
Norske prestar
Norske lyrikarar
Folk frå Sunndal
Fortunet

Fortunet er ein gard i Fana i Bergen kommune søraust for Kalandsvatnet.

Det er framleis gardsdrift på garden. 

Europaveg 39 går over garden.

Namn 
Namnet kan ha kome av at han var den ytste garden ut mot Os

Historie 
Garden høyrte til Lyseklostergodset og kom i sjølveige frå 1873.

Geografi 
Garden ligg søraust for Kalandsvatnet like sør for Kalandseidet og vest for Eidatjørna i Osvassdraget. Garden strekkjer seg bort frå europavegen og busetnadane og sørvestover mot Grønlia og Vardahaugane (309 moh)

Garden grensar til Kaland i nord, Bahus i aust og sør, og Kismul i vest.

Kjelder 
 
 Bergenskart - stednavnskart

Bakgrunnsstoff 

Gardar i Fana
Fortunbakkane

Fortunbakkane er ein veg i Fana bydel i Bergen kommune. Vegen ligg på Fortunet ved Kalandseidet og er eit blindvegsystem. Vegen er litt over 500 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1988.

Knutepunkt 
  Osvegen
 Sideveg mot vest (60 m)
 Sideveg mot vest (180 m)
 Sideveg mot sør (100 m)
 Sideveg mot nord (140 m)
 Sidegveg sørover (100 m) til Bahustræet. 
 Sideveg mot sørvest (100 m)
  Endepunkt

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Bahustræet

Bahustræet er ein veg i Fana bydel i Bergen kommune. Vegen ligg på Bahus ved Kalandseidet og er eit blindvegsystem. Vegen er om lag 300 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1986.

Knutepunkt 
  Osvegen
 Sideveg mot nord (150 m) til Fortunbakkane. 
 Sideveg mot nordvest (100 m)
 Sideveg mot aust (60 m)
  Endepunkt

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Bahusstraumen

Bahusstraumen er ein veg i Fana bydel i Bergen kommune. Vegen ligg på Bahus og Lyngbø ved Kalandseidet og er ein blindveg austover over Straumen, ei saktegåande elv mellom Bahusvatnet og Røyenesvatnet. Vegen er 600 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1986.

Knutepunkt 
  Osvegen
 Sideveg austover (100 m)
 Sideveg nordover (110 m)
  (35 m) over Straumen
 Avkjørsel Engevikvegen
 Sideveg nordaustover (160 m)
 Sideveg austover (110 m)
 Sideveg søraustover (170 m)
  Endepunkt

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Bahus

Bahus er ein gard i Fana i Bergen kommune på sørsida av Kalandseidet mellom Eidatjørna og Røykenesvatnet på grensa til Os kommune. 

Europaveg 39 kryssar garden. Det er framleis gardsdrift her.

Namn 
Namnet skal vere i oppkalling etter den gamle grensefestninga Bohus (Båhus) i Sverige.

Historie 
Garden er første gong nemnt i 1603 og høyrte lenge til Lyseklostergodset. Sidan 1873 har garden vore i sjølveige.

Geografi 

Garden ligg sør for Kalandseidet og grensar til Os kommune i sør. I aust ligg fjellet Nordhordlandskulten (389 moh), i søraust Røykenesvatnet og i nordaust Bahusvatnet. Desse vatna og Straumen, som går mellom dei er ein del av Oselvo. 

Utanom Os kommune i sør og aust, grenser garden til Lyngbø i nordaust, Kaland i nord og Fortunet i vest.

Kjelder 
 
 Bergenskart - stednavnskart

Bakgrunnsstoff 

Gardar i Fana
Språket sjona

Sjona (sjona ) er eit bantuspråk i nigerkongo-familien. Over 10 millionar menneske i Zimbabwe snakkar dette språket, og dessutan 30 000 i Zambia og 10 000 i Botswana. Folkegruppa som snakkar sjona, vert kalla shonaer. Sjona er saman med ndebele og engelsk offisielt språk i Zimbabwe.

Klassifisering
Sjona er del av sone S.10 i Malcolm Guthrie si klassifisering av bantuspråk; dette er eit dialektkontinuum av nærskylde språk, mellom dei manyika, nambya og ndau i Zimbabwe og sentrale Mosambik, tawara og tewe i Mosambik og ikalanga i Botswana.

Moderne sjona er basert på dialektane til karangafolket i provinsen Masvingo rundt Store Zimbabwe og zezerufolket i nordlege og sentrale Zimbabwe.

Skrift
Sjona har eit skriftspråk med latinske bokstavar. Ortografi og grammatikk vart utarbeidd på 1900-talet og stabilisert på 1950-talet. Den første romanen på sjona, Fesol av Solomon Mutswairo, vart utgjeven i 1957. Det vert undervist i sjona på skular, men det vert ikkje brukt som undervisningsspråk. Det finst litteratur på sjona, og språket er skildra i fleire ordbøker, både eittspråklege og tospråklege (då for det meste sjona–engelsk).

Kjelder 

 Omsett frå Wikipedia på bokmål, innhenta torsdag 13. mai 2010, klokka 14:16.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Sjona-ordbok frå Allex-prosjektet

Bibliografi
 Biehler, E. (1950) A Shona dictionary with an outline Shona grammar (revised edition). The Jesuit Fathers.
 Brauner, Sigmund (1995) A grammatical sketch of Shona : including historical notes. Köln: Rüdiger Koppe.
 Carter, Hazel (1986) Kuverenga Chishóna: an introductory Shona reader with grammatical sketch (2nd edition). London: SOAS.
 Doke, Clement M. (1931) Report on the unification of the Shona dialects. Stephen Austin Sons.
 Mutasa, David (1996) The problems of standardizing spoken dialects: the Shona experience, Language Matters, 27, 79
 Lafon, Michel (1995), Le shona et les shonas du Zimbabwe, Harmattan éd., Paris

Bantuspråk
Språk i Botswana
Språk i Zambia
Språk i Zimbabwe
Opphavleg omsett med Apertium
Einskildspråk
Samoansk

Samoansk er eit  austronesisk språk som hovudsakleg blir snakka på Samoa og Amerikansk Samoa. Det er til saman ca.  426 000 talarar av samoansk, halvparten av dei bur på Samoa.

Klassifisering 
Samoansk høyrer til den malayopolynesiske gruppa inna for den austronesiske språkfamilien. Nære slektningar er tuvalu og tokelau.

Alfabet 
Samoisk bruker 14 bokstavar. Vokalsymbol:

 a,  e, i, o, u

Konsonantsymbol:

f, g, l, m, n, p, s, t, v

Bokstaven k blir også brukt i visse språk.

Dialektar 
Samoansk har ikkje geografiske dialektskilnader i vanleg forstand, men det er stor skilnad mellom tale- og skriftspråket.

Grammatikk

Determinativ 
Samoisk har to determinativar,  le og se. Determinativen le kan bli brukt både som bunden og ubunen determinativ, se er alltid ubunden. Determinativane er ikkje i bruk i fleirtal.

Talord 
Frå ein til ti er talorda:

 tasi (1)
 lua (2)
 tolu (3)
 fa (4)
 lima (5)
 ono (6)
 fitu (7)
 valu (8)
 iva (9)
 sefulu (10)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Samoan» frå ,  den 4. juli 2010.

Bakgrunnsstoff 

 Samoisk-engelsk ordbok
 Samoisk grammatikk

Malayopolynesiske språk
Språk på Samoa
Språk i USA
Einskildspråk
Adalbert av Bremen

Adalbert () var erkebiskop av Hamburg-Bremen, eit bispedøme som omfatta Skandinavia og størstedelen av Nord-Tyskland, frå 1043. Han stod høgt i kurs hjå keisar Henrik III, som han følgde gjennom fleire krigstog. Han sende misjonærar til dei nordiske landa, Grønland og Orknøyane. Han var i si tid den mektigaste kyrkjeleiaren i Nord-Europa, og freista å gjera kyrkjeprovinsen sin til eit nord-europeisk patriarkat, mest mogleg uavhengig av paven. 

Adalbert var formyndar for Henrik IV då han i 1056 vart konge i Tyskland, seks år gamal. Adalbert hadde såleis den reelle makta i Tyskland i perioden fram til Henrik IV vart myndig. Også som vaksen såg Henrik på han som sin fremste rådgjevar, og løna han godt med store gåver frå krongodset. Maktstillinga til Adalbert vart etter kvart upopulær mellom fyrstane og dei andre stormenna i riket at keisaren måtte fjerna han frå hoffet i 1066. Alt i 1069 kalla keisaren han attende, men Adalbert støtte no på sterk motstand både hjå paven og i dei nordiske rika.

Adalbert er gravlagd i domkyrkja i Bremen. Livet hans er skildra av Adam av Bremen.

Kjelder

snl.no

Det tysk-romerske riket
Erkebiskopar
Engevikvegen

Engevikvegen er ein veg i Fana bydel i Bergen kommune. Vegen ligg på Engevik og Lyngbø ved Kalandseidet og er ein blindveg nordover frå Bahusstraumen, på austsida av Bahusvatnet og Hauglandsvatnet. Vegen er 1,8 km lang. 

Namnet vart vedteke i 1986.

Knutepunkt 
 Bahusstraumen
 Sideveg nordover (290 m)
 Sideveg vestover (100 m)
 Sideveg nordaustover (110 m)
 Bom
  Endepunkt ved Miljøsenteret Seletun

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Adam og Eva

Adam og Eva er i dei abrahamittiske religionane dei første menneska Gud skapte, og alle menneske er etterkomarar av dei.

Adam er hebraisk og tyder menneske eller mann. Han var det første mennesket, og dermed, etter skapingssoga, alle menneske. I 1. mosebok 2.4 er det fortalt at Gud « skapte mannen av mold frå marka og bles livsande inn i nasen hans, så mannen vart til ein levande skapning.» Seinare skapte Gud Eva av Adam sitt ribbein. Adam vart sett til å passa og dyrka Edens hage, men vart driven ut etter syndefallet.

Den gamle Adam er eit uttrykk Martin Luther brukte om det syndige mennesket.

Eva er eit hebraisk kvinnenamn frå Første Mosebok i Bibelen, Chawwa, som vart omsett til Eva i den greske bibelomsetjinga Septuaginta. Namnet kan komme frå det hebraiske omgrepet for liv, chai, men etymologien er usikker.

Kjelder 
  caplex.no

Bakgrunnsstoff

Personar i Den hebraiske bibelen
Første Mosebok
Engevik i Bergen

Engevik er ein gard i Fana i Bergen kommune på søraustsida av Hauglandsvatnet

Miljøsenteret Seletun ligg på staden.

Namnet kjem frå det norrønt.

Historie 
Garden høyrte tidlegare til Lyseklostergodset, og kom i sjølveige frå 1873.

Geografi 
Garden ligg på søraustsida av Hauglandsvatnet, som er ein del av Osvassdraget, heilt søraust i Bergen kommune. Vatnet går langs heile vestsida av garden. I aust ligg Raudlifjellet (396 moh), som òg vert kalla Ørnhaugane fordi det finst havørn der. 

Garden ligg skjerma til og grensar til utmarka til Øvre Sandven i nord og Indre Hamre i sør. Begge desse gardane ligg fleire kilometer lenger vest, ved Kalandsvatnet. I aust ligg Os kommune og i vest ligg Kaland i sørvest, Austevoll i vest og Haugland i nordvest.

Kjelder 
 
 Bergenskart - stednavnskart

Bakgrunnsstoff 

Gardar i Fana
Seletun

Miljøsenteret Seletun er eit kurs- og konferansesenter på Fana i Bergen kommune. Det ligg på Engevik på ei halvøy i Hauglandsvatnet. 

Seletun er eigd av Noregs Miljøvernforbund og vert skildra som det mest miljøvennlege kurs- og konferansesenteret i Europa. Byggmeister var Kurt Oddekalv. Staden består i stor grad av fleire eldre bygningar, der det eldste er frå 1800 talet.

Eigarane har lagt stor vekt på miljøvennlege løysingar på Seletun. Mellom anna er leverandørane nøye utvald med fokus på økologi- og miljøvennlegheit, samt miljøkrav. Seletun er eit visingsenter for ressurs og energivennlege løysingar med seks forskjellige energikjelder, mellom anna varmepumpe og solfangarar. Alt avfall vert kjeldesortert, vatn og avløp vert reinsa i eit eige reinsanlegg, inkludert gråvatn, som er vatn frå kjøken, servantar og dusjar.

Seletun har overnattingsplassar til 30 personar, som skal utvidast til 50.

Fotnotar

Hotell i Bergen
Byggverk i Fana
Lyngbø i Fana

Lyngbø  er ein gard i Fana i Bergen kommune på austsida av Bahusvatnet ved kommunegrensa til Os. 

Det er framleis gardsdrift på garden.

Historie 
Garden høyrte til Lyseklostergodset og vart i sjølveige frå 1873.

Geografi 
Garden ligg på austsida av Bahusvatnet, som er ein del av Osvassdraget. I aust ligg Nordhordlanskulten (389 moh) og i sør Røykenesvatnet. 

Garden grensar til utmarka til Indre Hamre i nord, Kaland lengst nord, Bahus i vest og Os kommune i sør og aust.

Kjelder 
 
 Bergenskart - stednavnskart 

Gardar i Fana
Bahusvatnet

Bahusvatnet er eit langstrekt vatn i Bergen kommune i Vestland. Det ligg ved Kalandseidet i Fana mellom Bahus og Fortunet i vest og Lyngbø i aust. Vatnet er kring 500 meter langt og opp mot 100 meter breitt. Vatnet ligg 53 meter over havet, nesten like høgt som Hauglandsvatnet, som ligg oppfor, og Røykenesvatnet som ligg nedanfor. 

Alle desse vatna høyrer til Osvassdraget

Frå Bahusvatnet strekkjer Eidatjørna seg austover mot sjølve Kalandseidet. Mellom Bahusvatnet og Hauglandsvatnet ligg eit stykke som vert kalla Straumane, medan Straumen går mellom Bahusvatnet og Røyekensvatnet.

Kjelder
Bergenskart - stednavnskart 

Innsjøar i Fana
Paul Winsnes

Paul Winsnes () var ein norsk prest og stortingsmann frå Drammen.

Winsnes var fødd i Drammen, der faren hans var kjøpmann. Han vart student i 1812, og cand. theol. to år seinare. I 1814 var han lærar på ein skule i København, reiste heim til Drammen i desember det året. 1816 var han lærar ved Drammen lærde skule, til han same året vart kateket ved 'Vår Frelsars kyrkje' i hovudstaden Kristiania. Frå 1818 var han i tillegg inspektør ved borgar- og realskulen i byen.

År 1819 var Winsnes residerande kapellan i Vang i Hedmark, 1820-22 sokneprest i Trysil. Frå 1822 til 1827 hadde tilsvarande stilling i Hurdal, medan han 1827-30 var sokneprest i Nord-Aurdal. Perioden 1830 til -44 var han sokneprest i Brunlanes; 1838 vart han vald til fyrste ordføraren i Brunlanes. Til sist var han frå 1844 sokneprest i Vang. Medan han var i Vang vart han frå 1864 også stiftsprost i Hamar stift.

Winsnes var stortingsrepresentant frå Jarlsberg og Larviks amt både i 1839, 1842 og 1845. Det siste valet vart godkjent mot 12 røyster (han hadde flytta frå amtet før tingsamlinga kom i gang). I 1839 var han medlem av gasje- og pensjonskomiteen, på dei to neste stortinga var han formann i same komiteen. Han var medlem av Lagtinget i 1842 og 1845. Ved det siste høvet, 1845, var han medlem av riksretten.

Winsnes tok avskjed frå prestestillingane i 1873. Han busette seg då i fødebyen Drammen, der han døydde i 1889.

Winsnes var gift med forfattarinna Hanna Winsnes. Han var brorson av Joachim Winsnes.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar for Vestfold
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar 1842-1844
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Ordførarar i Brunlanes
Norske prestar
Folk frå Drammen
Joachim Winsnes

Joachim Frederik Winsnes () var ein norsk embetsmann og stortingsmann.

Winsnes var fødd i Stange i Hedmark, der faren hans var sokneprest. Han vart cand. jur. i 1787 og arbeidde som kopist i finanskollegiet sitt sekretariat i København. Frå 1794 var han byfut og byskrivar på Bragernes i Drammen. I 1800 vart han i tillegg med i magistraten.

Han var vald til Stortinget 1815-16 som 2. representant for Drammen. Men han døydde på Bragernes kort etter tinget var opna.

Winsnes var farbror til Paul Winsnes.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske embets- og tenestefolk
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar for Drammen
Folk frå Stange