alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
St Erth

St Erth (kornisk Lannudhno) er ein landsby og eit civil parish i Cornwall i England.

Historie
St Erth har namn etter st. Erc, ein av dei mange irske helgenane som førte kristendommen til Cornwall i mellomalderen. Han ligg ved ein gammal vadestad over elva Hayle. Det korniske namnet på staden kjem frå st. Uthinoch, som ein veit lite om. Kyrkja i St Erth stammar frå 1400-talet, men det skal ha stått ei eldre kyrkje på St Erth Hill med utsyn over landsbyen. 

St Erth jernabenstasjon ligg 0,75 miles unna landsbyen, i  Rose-an-Grouse. Stasjonen ligg på Cornish Main Line frå London Paddington til Penzance. Han er også stasjon på den sceniske ruta St Ives Bay Line.

Landsbyen ligg fire miles (6,5 km) søraust for St Ives og seks miles (10 km) nordaust for Penzance. Parishet grensar til Ludgvan i vest, Hayle i nord og St Hilary i sør.

Den gamle skyssvognvegen gjekk gjennom landsbyen, før det blei bygd ein veg langs kanten av Hayle-estuaret i 1825. Før dette måtte alle som ønskte å dra frå Hayle til St Ives eller Penzance kryssa sandområdet i Hayle-estuaret, eller ta ein betydeleg omveg for å kryssa Hayle-elva ved den gamle St Erth Bridge. The Star Inn, i midten av St Erth, er ein gammal skysstasjon frå 1300- eller 1400-talet som no er verna under Grade II.

I St Erth var det lenge eit stort meieri drive av United Dairies som handsama mykje av mjølka produsert i Penwith.

Historiske byggverk 
Trewinnard Manor er eit herskapshus frå tidleg 1700-tal, bygd på ein annan stad enn mellomalderheimen til familien Hawkins. Trelissick Manor er eit mellomalderhus som blei ombygd i 1688 for jakobitten James Paynter, igjen på 1700-talet og utvida på 1800-talet. Tredrea Manor er eit hus frå 1600-talet som store delar blei gjenoppbygga av rundt 1856. Framsida har fem karnappar i ashlar-stein.

Soknekyrkja er vigd St. Erc (latin Ercus), og er truleg frå 1300-talet. Kyrkja blei restaurert i 1874.

Det er seks korniske krossar i soknet. To står i kyrkjegarden og dei andre er i kyrkjebyen (churchtown) og ved Battery Mill, Tregenhorne og Trevean.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «St Erth» frå ,  den 29. desember 2022.

Bakgrunnsstoff

Landsbyar i Cornwall
Civil parish i Cornwall
Litauen under vinter-OL 2022

Litauen deltok under Vinter-OL 2022 i Beijing i Kina i perioden 4. til 20. februar 2022.

Den litauiske troppen bestod av tretten idrettsutøvarar: to alpinistar, fire langrennsløparar, to kunstløparar og fem skiskyttarar. Deividas Kizala og Paulina Ramanauskaitė var flaggberarar for Litauen under opningsseremonien, medan Modestas Vaiciulis var flaggberar under avslutningsseremonien.

Alpine greiner

Kunstløp

Langrenn
Distanse

Sprint

Skiskyting

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Litauen under vinter-OL 2022» frå , den 28. desember 2022.

Nasjonar under Vinter-OL 2022
2022
2022 i Litauen
Agence spatiale canadienne

Agence spatiale canadienne (ASC) (fransk), òg kjend som Canadian Space Agency (CSA) (engelsk), er den offentlege canadiske etaten for verdsrommet. Etaten vart skipa den 1. mars 1989. Direktøren rapporterer til industriministeren i Canada. Hovudkontoret ligg ved Centre spatial John H. Chapman i  Longueuil i Québec.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Agence spatiale canadienne» frå ,  den 29. desember 2022.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad

Romfartsorganisasjonar
Kanadiske styresmakter
Romsdalsmuseets kapell

Romsdalsmuseets kapell er ei lita langkyrkje frå 1952 i Molde kommune i Møre og Romsdal. Ho er plassert sentralt på Romsdalsmuseets område, og er ein del av friluftsmuseet. Kapellet var vigsla 22. mai 1952 av biskop Arne Fjellbu.

Bygget er av tre og har 80 sessar. Kapellet vart teikna  av Jon Villa (1919-2014)  og bygd av gammalt tømmer frå fleire eldre bygningar. Det er bygd i gammal stil. I første omgang var det meint å vere eit utstillingskapell for museets kyrkjeinventar, men det skulle og  kunne brukast til kyrkjelege handlingar, som  vigsel og dåp.
     
Kapellet har vakkert inventar frå 1600-tallet.  På altaret stod i flere år to 46 cm høge lysestakar i dreia tre. Dei var opphaveleg frå Hustad kyrkje i Fræna.

Fotnotar

Litteratur 
 Amdam, Per. «Romsdalsmuseet og dets skaper gjennom 50 år.» Romsdalsmuseets Årbok 1961. pdf
 Sanden, Jarle. «Romsdalsmuseet – tilbakeblikk på 100 år.» Romsdalsmuseets Årbok 2012. pdf
 Terje Thingvold. «Romsdalsmuseet i 100! – Smakebiter fra museets samlinger gjennom 100 år.» Romsdalsmuseets Årbok 2012. pdf

Denne artikkelen bygger på «Romsdalsmuseets kapell» frå ,  den 29. desember 2022.  

Kyrkjer i Molde
Kultur i Molde
Norske kyrkjer frå 1952
Bulgaria under vinter-OL 2022

Bulgaria deltok under Vinter-OL 2022 i Beijing i Kina i perioden 4. til 20. februar 2022.

Den bulgarske troppen bestod av femten idrettsutøvarar: tre alpinistar, ein akar, ein kunstløparar, ein skihoppar, åtte skiskyttarar og ein snøbrettkøyrar. Marija Zdravkova og Radoslav Jankov var flaggberarar for Bulgaria under opningsseremonien, medan ein friviljug var flaggberar under avslutningsseremonien.

Aking

Alpine greiner

Kunstløp

Skihopping

Skiskyting
Menn

Kvinner

Mikslag

Snøbrett

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Bulgaria under vinter-OL 2022» frå , den 28. desember 2022.

Nasjonar under Vinter-OL 2022
2022
2022 i Bulgaria
Tzolk'in

Tzolk'in (mayansk uttale: [t͡sol ˈkʼin]) er namnet gjeve av mayanistar på den 260 dagar lange mesoamerikanske kalenderen som stammar frå mayasivilisasjonen under det prekolumbianske Mesoamerika.

Tzolk'in, grunnsyklusen til mayakalenderen, er ein framståande komponent i samfunnet og rituala til dei gamle og moderne mayaene. Tzolk'in er framleis brukt av flere mayasamfunn i det guatemalske høglandet. Medan bruken har spreidd seg i denne regionen, er denne praksisen motarbeidd av evangelikale kristne konvertittar i nokre mayasamfunn.

Ordet tzolkʼin, som tyder «inndeling av dagar», er ein vestleg neologisme frå språket yukatansk maya. Moderne mayagrupper som har oppretthalde ei uavbrote teljing i over 500 år i tzolk'in, nyttar andre omgrep i språka sine. Til dømes nyttar kʼiche-folket omgrepet Aj Ilabal Qʼij [aχ ilaɓal ʠiχ] eller Rajilabal Kʼij [ɾaχ ilaɓal ʠiχ], 'sansen for dagen' eller 'omgangen av dagane' og kaqchikel-folket nyttar omgrepet Chol Qʼij [tʃol ʠiχ], 'organiseringa av tid'. Namna på denne kalenderen hjå dei prekolumbianske mayaene er ikkje allment kjende. Den tilsvarande postklassiske aztekarkalenderen vart kalla tonalpohualli på nahuatl.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tzolkʼin» frå ,  den 30. desember 2022.  

Mayakalender
Mayasivilisasjonen
Haab'

Haabʼ (Mayansk uttale: [haːɓ]) er ein del av det mayanske kalendersystemet. Det var ein kalender på 365 dagar nytta av mange av dei prekolombianske kulturane i Mesoamerika.

Mayakalender
Verdscupen i skiskyting 1991

Verdscupen i skiskyting 1991 tok til 13. desember 1990 og vart avslutta 17. mars 1991. Turneringa omfatta 12 individuelle tevlingar. Renna fann stad i Albertville i Frankrike, Ruhpolding og Oberhof i Tyskland, Antholz i Italia, Oslo i Noreg og Canmore i Canada.

Dei mannlege utøvarane tevla i seks 20 km og like mange 10-kilometerar, òg kalla normalprogram og sprint. I tillegg vart det arrangert fire stafettar over 4 x 7,5 km og to mannskapstevlingar på 20 km. Sovjetunionens Sergej Tsjepikov sigra i den totale verdscupen for menn for andre året i rad. På andre- og tredjeplass kom Mark Kirchner som no representerte det samla Tyskland og Andreas Zingerle frå Italia.

Dei kvinnelege utøvarane tevla i 15 km og 7,5 km, seks renn over kvar av distansane. Dessutan i fire stafettar med tre på laget og i to mannskapstevlingar med fire på kvart landslag. Svetlana Davidova vann IBU-pokalen, Canadas Myriam Bédard og norske Anne Elvebakk kom på andre- og tredjeplass samanlagt.

Menn

Individuelt

Kvinner

Individuelt

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Biathlon-Weltcup 1990/91» frå ,  den 30. desember 2022.  

Skiskyting i 1991
1991
Estela 1 de La Mojarra

Estela 1 de La Mojarra er ein mesoamerikansk utskoren stein (stele) frå det andre hundreåret. Stelen vart oppdaga i 1986 ved Aculaelva nær den arkeologiske funnstaden La Mojarra i delstaten Veracruz i Mexico, ikkje langt frå den arkeologiske funnstaden Tres Zapotes. Monumentet er av basalt, som er ein magmatisk bergart av vulkansk opphav, veg fire tonn, og er kring 1,4 meter breitt og 2,0 meter høgt.

Steinen inneheld 535 hieroglyfar i isthmisk skrift. Dette er eit skriftsystem som var i bruk ved Isthmus av Tehuantepec frå år 500 f.Kr. til 500 e.Kr. 

På høgre side av steinen er det skore ut ein mann med ein stor hovudpryd. På kroppen viser det seg ei drakt. Over figuren er det 12 kolonnar med glyfar. Blant desse glyfane er det to mesoamerikanske langtidskalenderdatoar som svarer til mai 143 e.Kr og juli 156 e.Kr. Monumentet er eit døme på den typen stelar som seinare vart eit felles minne om kongane frå mayaområda i klassisk tid. Estela 1 de La Mojarra er oppbevart på Museo de Antropología i Xalapa de Enríquez i den meksikanske delstaten Veracruz.

Tolkninga av hieroglyfskrifta på stelen har vore omstridd.

Galleri

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
  * La Mojarra Stele 1 tegning

Førkolumbiske kulturar i Mexico
Mesoamerika
Veracruz
Mesoamerikanske språk

Mesoamerikanske språk er ein språkbunt som omfattar alle dei indianske språka frå det mesoamerikanske kulturområdet, som dekker det sørlege Mexico, heile Guatemala og Belize og deler av Honduras og El Salvador. Området blir karakterisert av stor lingvistisk variasjon og har fleire hundre ulike språk fordelt på sju familiar, men språka i området har på grunn av relativt tett kontakt utvikla ei rekke fellestrekk.

Dei mesoamerikanske språka var blant dei første til å utvikla eiga skrift. Dei eldste tekstane stammar frå rundt år 1000 f.Kr. Etter den spanske erobringa frå slutten av 1500-talet byrja dei å skriva dei mesoamerikanske språka med det latinske alfabetet. Mange av språka er i dag utdøydde eller trua, men andre, mellom anna nahuatl, mayiske språk, mixtekisk og zapotekisk, har fleire hundre tusen talarar og lever i beste velgåande.

Språk 
Blant dei mesoamerikanske språka finn vi språk frå desse språkfamiliane:

 Uto-aztekisk
 Otomangueansk
 Mixe-zoqueansk
 Totonakisk
 Mayisk
 Chibchansk
 Misumalpansk

Trekk 
Dei mest representative trekka som er felles for dei fleste mesoamerikanske språka, er dei følgjande:

 avstemming av sonorante konsonantar i slutten av ord
 stemming av obstruenter etter nasalar
 vokalharmoni
 fast og føreseieleg stavingstrykk
 markering av eigarskap av typen «hans-substantiv1 substantiv2», med tydinga «substantiv2s substantiv1».
 bruk av relasjonelle substantiv som spatiale markørar
 tjuetalssystem
 ingen verb-finale språk
 fråvær av «switch reference»
 lokativar avleidde frå kroppsdelar
 inkorporering av substantiv
 ei rekke utbreidde importord

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mesoamerikanske språk» frå ,  den 30. desember 2022.  

Mesoamerikanske språk
Tarahumara

Tarahumara (rarámuri) er eit uto-aztekisk språk som blir snakka av rundt 70 000 tarahumaraer i delstaten Chihuahua i det nordlege Mexico.

Det er fem hovuddialektar av tarahumara: sentral- (55 000 talarar,  10 000 einspråklege), låglands- (15 000 talarar), nordleg (300 talarar), søraustleg (inga estimat) og sørvestleg (under 100 talarar) tarahumara.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tarahumara (språk)» frå ,  den 30. desember 2022.

Litteratur 

 Burgess, Donald H. (1984) «Western Tarahumara»,‭ Studies in Uto-Aztecan grammar 4: Southern Uto-Aztecan grammatical sketches. Red. Ronald W. Langacker. Summer Institute of Linguistics Publications in Linguistics 56. Dallas: Summer Institute of Linguistics and the University of Texas at Arlington. Ss. 1–149.
 Gorney, Cynthia. «Tarahumara People». National Geographic November 2008
 Hilton, K. Simon. Diccionario Tarahumara. Tucson, AZ: Instituto Linguistico de Verano, 1993.

Bakgrunnsstoff 
 

Agglutinerande språk
Språk i Mexico
Uto-aztekiske språk
Guarijio

Guarijio (macurawe), også kjent som huarajío, varihío eller warihío, er eit uto-aztekisk språk som blir snakka av rundt 2 840 menneske i delstatane Chihuahua og Sonora i det nordlege Mexico. Dei fleste av talarane er einspråklege.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Guarijio» frå ,  den 30. desember 2022.

Bakgrunnsstoff 
 

Agglutinerande språk
Språk i Mexico
Uto-aztekiske språk
Språket cora

Cora (naáyarite) er eit språk i den uto-aztekiske språkfamilien som blir snakka av folkegruppa cora, som sjølv kallar seg naáyaritefolk. Folkegruppa held til i fjella nord i den meksikanske delstaten Nayarit. Cora er eit mesoamerikansk språk og har mange av trekka som er typiske for dette språkområdet. I den meksikanske «Lova om lingvistiske rettar» blir cora definert som eit nasjonalspråk med same «verdi» og rettar som spansk og resten av dei opphavlege språka i Mexico.

Det er to hovudvariantar av cora. Den eine vert kalla cora del Nayar eller cora meseño, og vart i 1993 snakka av om lag 9 000 menneske. Den andre varianten vert kalla cora de Santa Teresa, og vart snakka av rundt 7 000 menneske.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cora» frå ,  den 30. desember 2022.  

Agglutinerande språk
Uto-aztekiske språk
Mesoamerikanske språk
Språk i Mexico
Huichol

Huichol er eit utryddingstruga uto-aztekisk språk som blir snakka i delstatane Jalisco, Nayarit og Durango i Mexico. Ifølge Mexico si folketeljing i 2010 vart språket snakka av 44 788 menneske. Språket har tre hovuddialektar.

Huichol er eit tonespråk og har grunnordstilling SOV. Det blir skrive med det latinske alfabetet.

Fonologi

Konsonantar 
{| class="wikitable" style="text-align:center"
! rowspan="2" |
! rowspan="2" |Labial
! rowspan="2" |Dental
! rowspan="2" |Alveolar
! rowspan="2" |Palatal
! colspan="2" |Velar
! rowspan="2" |Glottal
|-
|Norm.
|Labialisert
|-
|Klusil
|p
|t
|
|
|k
|kʷ
|ʔ
|-
|Frikativ
|
|
|
|
|
|
|h
|-
|Affrikat
|
|ts
|
|
|
|
|
|-
|Nasal
|m
|
|n
|
|
|
|
|-
|Tremulant
|
|r
|
|
|
|
|
|-
|Flapp
|
|
|ɾ
|
|
|
|
|-
|'Approksimant
|
|
|
|j
|
|w
|
|}
Kjelde:

 Vokalar 

Kjelde

 Leksikon 
Talord 1-10 på huichol:

 Kjelder Denne artikkelen bygger på «Huichol» frå ,  den 30. desember 2022.''  
 

Språk i Mexico
Uto-aztekiske språk
Einskildspråk
Dvergflugesnappar

Dvergflugesnappar (Ficedula parva) er ein fugl i flugesnapparfamilien.

Biologi 
Av utsjånad minner fuglen om ein liten raudstrupe og er litt mindre enn den svartkvite flugesnapparen. Hannen har raud strupe og raudt bryst. Fuglen overvintrar i India og Pakistan, og opptrer sume stadar i Europa. Hekking i Noreg førekjem svært sjeldan. Fuglane likar gammal, fuktig lauvskog og lever av flygande insekt. Dvergflugesnapparen legg 4-6 egg i mai-juni.

Dvergflugesnappar vart observert første gong i Noreg på Utsira av James Lawrence Chaworth-Musters på 1930-talet.

Dvergflugesnappar er på raudlista til IUCN.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Dvergfluesnapper» frå , den 30. desember 2022

Bakgrunnsstoff 

Flugesnapparfamilien
Arne Fjellbu

Arne Fjellbu () var ein norsk teolog. Han var biskop i Nidaros bispedømme fra 1945 til 1960. Som domprost i Trondheim vart han i 1942 avsett og forvist av Vidkun Quisling. Etter å ha flykta til Sverige vart han i 1944 konstituert biskop for Den norske kyrkja i dei frigjorde områda i Nord-Noreg.

Liv og virke

Bakgrunn
Arne Fjellbu var fødd i USA, der faren Karl Anton Fjellbu var prest. Han kom til Noreg ti år gammal. Begge foreldra kom opphavleg frå Kråkstad i Akershus.

Arne Fjellbu vart cand.theol. i 1914.

Prest
I fleire år var han sekretær i Norges kristelige studentforbund. Eit  år var han luthersk prest i Berlin. Etter to år som prest i Borge i Østfold vart han i 1921 student- og hjelpeprest i Nidarosdomen, fra 1937 domprost i Nidaros.

Fjellbu var og aktivt med i kyrkjekampen  før 1. februar 1942. I samband  med at Quisling skulle innsettast som ministerpresident hadde Kyrkjedepartementet gitt ordre om at det skulle haldast ei særskild festgudsteneste i Nidarosdomen. Fjellbu kunngjorde då at den vanlege høgmessa vart utsett til kl. 14. Medan festgudstenesta stort sett berre hadde samla NS-medlemar, strøymde folk til domkyrkja for å høyre Fjellbu. Men ein halvtime før gudstenesta skulle ta til, greip politiet inn, stengde alle inngangar til kyrkja og jaga vekk dei som var på veg inn. Gudstenesta gjekk likevel sin gong, og på plassen utanfor samla det seg etter kvart fleire tusen menneske, som spontant tok til å synge salmar.

Den 19. februar 1942 vart Fjellbu avsett frå embetet, og frå 1. mai 1942 fekk han forbod mot å opphalde seg i Nidaros bispedømme. Under forvisinga var han mellom anna i Hvitsten, og frå juni 1943 på Andøya. Hausten 1944 flykta han til Sverige.

Biskop
Den 15. desember 1944 vart  han utnemnd til konstituert biskop for dei frigjorde områda  av Noreg og deltok i frigjeringa av Finnmark.

I november 1945 ble han utnemnd til biskop i Nidaros og vart vigsla i Nidarosdomen den 13. januar  1946. Han var biskop av Nidaros fram til 1960. Fjellbu  stod for signinga av Olav V i Nidarosdomen den 22. juni 1958. Biskop Fjellbu var frimurar.

Fjellbu i ettertid 
På Nardo (Vestlia/Steinan) i Trondheim er ein veg,  Arne Fjellbus vei, oppkalla etter han.

I 2017 oppretta Nidaros bispedømmeråd Biskop Arne Fjellbus kirke- og samfunnspris. Prisen vart skapt for «å hedre personer eller organisasjoner som i biskop Arne Fjellbus ånd, gjennom sitt mot og klarsyn, har bidratt til å rette oppmerksomhet mot og bevisstgjøre betydningen av kristne og humanistiske verdier i samfunns- og kulturliv».

Prismottakarar
2017 Jan Egeland
2020 Gerd Fleischer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arne Fjellbu» frå ,  den 30. desember 2022.  

Norske  biskopar
Veståskapellet

Veståskapellet eller Veståsen fjellkyrkje er ei kyrkje i kvadratisk form frå 1968 i Sør-Aurdal kommune i Innlandet fylke. Kyrkja ligg på Skrikkarvollen, ein gammal setervoll ved overgangen mellom Bagn og Herad i Hallingdal.

Byggherre var ein komité med medlemmar frå Bagn og Reinli og midlane som gjorde bygginga mogleg, kom frå innsamlingar. Tomt til kyrkja vart gjeven av Aslaug og Svein Bratterud. Arkitekt var Harald Hille, og Edvard Bergli var byggmeister.

Kyrkjebygget, som er bygd i tre og halde i ein seterstil, var ferdig og vart innvigd 11. august 1968. Bygget har plass til 80 personar. Det er eigd av kyrkjelydane i Bagn og Reinli.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Veståskapellet» frå ,  den 31. desember 2022.  

 Veståsen fjellkirke i Norges Kirker

Bakgrunnsstoff 
 

Kyrkjer i Sør-Aurdal
Kyrkjer i Valdres prosti
Kulturminne i Sør-Aurdal
Norske kyrkjer fra 1968
Quetzalcoatlus

Quetzalcoatlus var ei flygeøgle i underordenen Pterodactyloidea som levde i Nord-Amerika for 65–75 millionar år sidan. Det var eit av dei største dyr som nokon gong har floge, truleg det aller største, med eit vengespenn på om lag 12 meter, og som når dyret sat på marka målte kring 3 meter. Quetzalcoatlusen sine fingrar, som sat på vengane, balanserte både kroppsvekta og vengane samstundes. Trass i at Quetzalcoatlus var ein flygeøgle så fann dyret det meste av maten på marka.

Utsjånad 
Quetzalcoatlus var ei svært stor flygeøgle, med eit vengespenn på 10–12 meter. Når dyret stod på marka målte det 3 meter, noko som sidestiller det med Ornithocheirus. Quetzalcoatlus var elles ei typisk flygeøgle, med vengar som bestod av særs lange fingrar med hudhinner utspende imellom. I det ytre likna dyret Pteranodon på fleire vis, men hadde ikkje like lang hovudkam som denne. Quetzalcoatlus sin hovudkam bestod av bein som var dekte av ei mjuk fargerik hinne, truleg brukt til å imponere. Munnen var utforma som ein lang og tannlaus nebb, lik storken sin. Dyret hadde pelsliknande bust på kroppen samt ein kort svans. Quetzalcoatlus var varmblodig.

Galleri

Namn 
Det vitskaplege slektsnamnet Quetzalcoatlus er inspirert av Quetzalcóatl, namnet på ein slangegud i aztekarane sin religion.

Sjå og 
Argentavis magnificens
Pelagornis sandersi

Quetzalcoatlus i populærkulturen 
Quetzalcoatlus var med i det siste avsnittet av BBC-serien Dinosaurenes tid frå 1999. Ho er også med i Discovery Channel sitt TV-program When Dinosaurs Roamed America (2001) og i Dinosaur Planet (2003).

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Quetzalcoatlus» frå , den 6. desember 2022. 

Flygeøgler
Pterosauria
Verdscupen i skiskyting 1992

Verdscupen i skiskyting 1992 tok til 19. desember 1991 og vart avslutta 22. mars 1992. Turneringa omfatta 12 individuelle tevlingar. Renna fann stad i Hochfilzen i Austerrike, Ruhpolding i Tyskland, Antholz i Italia, Oslo og Fagernes i Noreg og Novosibirsk i Russland.

Dei mannlege utøvarane tevla i seks 20 km og like mange 10-kilometerar, òg kalla normalprogram og sprint. I tillegg vart det arrangert fire stafettar over 4 x 7,5 km og to mannskapstevlingar på 20 km. Jon Åge Tyldum frå Noreg vann IBU-pokalen med klar margin til svenske Mikael Löfgren på andreplass og sin eigen landsmann, Sylfest Glimsdal, på tredjeplass. Ingen av dei fire beste samanlagt vann i ei individuell tevling. Aleksandr Popov og Jens Steinigen sigra derimot i to enkeltrenn kvar. 

Dei kvinnelege utøvarane tevla i 15 km og 7,5 km, seks renn over kvar av distansane. Dessutan i fire stafettar med tre på laget og i to mannskapstevlingar med fire på kvart landslag. Russiske Anfisa Reztsova vann fire av dei individuelle tevlingane og sigra med god margin til nummer 2 og 3, høvesvis Anne Briand frå Frankrike og Petra Schaaf frå Tyskland.

Menn

Individuelt

Kvinner

Individuelt

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Biathlon-Weltcup 1991/92» frå ,  den 31. desember 2022.  

Skiskyting i 1992
1992
Søre Midøy kapell

Søre Midøy kapell er eit kapell i den tidligare Midøy skule, som vart opna i 1956 og lagd ned i 2008. Frå 2009 vert skulen driven vidare som montessoriskule. Skulen med kapellet ligg på Midøya i tidlegere Midsund kommune, frå 2020 ein del av Molde kommune.

Det har på 2010-tallet vore halde tre–fire gudstenester årleg i kapellet.

På Midøya er òg ein gravplass noko lengre sørvest.

Fotnotar 

Kyrkjer i Molde
Språket fon

Fon (fon fon gbè, utt.  ) er eit gbe-språk i kwa-gruppa av voltakongo-språk i niger-kongofamilien. Fon blir snakka av 1 435 000 av fonfolket, av dei bur 1,4 millionar  i Benin og resten i Togo. Til liks med andre gbe-språk er fon eit isolerande SVO-språk.

Fonologi 

Fon har fjorten vokalfonem, fordelt på sju orale og sju nasale vokalar.

Sjølv om  og  er eigne fonem blir dei alltid realisert som  og  og .

Referansar 

Språk i Togo
Språk i Benin
Niger-kongospråk
Tetum

Tetum er eit austronesisk språk som blir snakka på øya Timor, og er offisielt i landet Aust-Timor. Nokre av dialektane er særs påverka av portugisisk, det andre offisielle språket i Aust-Timor, både i ordforråd og grammatikk.

Referansar 

Språk i Aust-Timor
Språk i Indonesia
Hunstad kyrkje

Hunstad kyrkje er ei kyrkje frå 2013 i Bodø, i Innstranden sokn. Kyrkja er ei av få kyrkjer i Noreg som er bygd integrert i eit bygningskompleks. Ho har 400 sitjeplassar og er utsmykka av kunstnaren Tor Lindrupsen.

Hunstad kyrkje vart teikna av U2 arkitekter og hadde eit budsjett på 84 millionar då ho stod ferdig i 2013. I same komplekset som kyrkja er det ungdomsskole, bibliotek, kafé og fritidssenter, noko som gjer kyrkja spesiell i norsk samanhang.

Kyrkja fekk orgel i 2018.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hunstad kirke» frå ,  den 31. desember 2022.

Fotnotar 

Kyrkjer i Bodø
Kyrkjer i Bodø Domprosti
Norske kyrkjer frå 2013
Gwich'in

Gwichʼin (Dinju Zhuh Kʼyuu) er eit nordathabaskisk språk som blir snaka av folket Gwich'in i Canada og USA. Språket er òg kjent i eldre publikasjonar som Kutchin, Takudh, Tukudh og Loucheux. Gwich'in blir primært snakka i byane Inuvik, Aklavik, Fort McPherson og Tsiigehtchic i nordvestterritoria og Old Crow i Yukon. I Alaska blir Gwichʼin snakka i Beaver, Circle, Fort Yukon, Chalkyitsik, Birch Creek, Arctic Village, Eagle, og Venetie.

Referansar 

Athabaskiske språk
Einskildspråk
Språk i Canada
Språk i USA