alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ole N. Strømme

Ole Nikolai Ingebrigtsson Strømme () var ein norsk lærar, gardbrukar, lensmann og politikar frå Sykkylven. Han var statsråd og sjef i Sosialdepartementet i Mowinckels tredje regjering.

Strømme var son til ein gardbrukar på matrikkelgarden Straume i Sykkylven. Etter mellomskuleeksamen i Volda i 1892, var han elev ved Stord seminar i tida 1893–95. Han var så lærar 1895-97 i Bremanger, og deretter folke- og framhaldsskulelærar i heimbygda Sykkylven fram til 1919. I 1907 kjøpte han eit småbruk på matrikkelgarden Straumgjerde i Sykkylven, og dreiv dette sidan. Frå sommaren 1919 var han lensmann i Ørskog.

Stortingsperioden 1931-33 representerte Strømme partiet Venstre og Møre fylke på Stortinget, der han var sekretær i Justiskomiteen. Den 3. mars 1933 vart han utnemnd til sosialminister i ei regjering leidd av Johan Ludwig Mowinckel, ein posisjon han hadde til 28. oktober same året. Tingbolken 1934-36 var Strømme fyrste varamann frå Møre fylke, og møtte på Tinget ei veke i mars 1935 i staden for Peter Syltebø, og frå januar 1936 i staden for avdøde Martin J. Strand. Han vart då nokså omgåande sjuk og døydde i Oslo.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Lokalhistoriewiki

Norske sosialministrar
Statsrådar i Regjeringa Mowinckel III
Venstrestatsrådar
Stortingsrepresentantar 1931-1933
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Ordførarar i Sykkylven
Venstreordførarar i Møre og Romsdal
Folk frå Sykkylven
Kratt

Kjerr, kratt eller snar viser til tettvaksne buskar eller småtre som kan danna landskap eller småskogar.

Krattskog finst mest i særskilde klima, gjerne der tre ikkje kan veksa. Ein finn han mykje i område som har middelhavsklima, det vil seia område med milde vintrar og tørre somrar. Slike område med sine særskilde vegetasjonstypar finn ein mellom anna rundt Middelhavet, med maquiskratt, i Sør-Afrika (fynbos), California (chaparral), Chile (matorral) og sør i Australia (mallee, kwongan). Ein finn også krattlandskap i halvtørre tropiske område, i kystlandskap og i stader med arktisk eller alpint klima.

Kratt i middelhavsklima ser ut til å ha utvikla seg frå ulike utgangspunkt til liknande endepunkt, typisk frå plantar tilpassa fuktige klima til mykje tørrare tilhøve.
Slike kratt veks typisk mellom 20. og 40. breiddegrad både nord og sør for ekvator, og kan opptre som eit belte mellom ørken på lågare og skogdekke på høgare breiddegrader.
Mange krattlandskap blir regelmessig utsett for eld som drep eller held tre i sjakk og ofte også hjelper krattvekstane til å formeira seg.

Menneskeleg påverknad kan også ha ført til vekst av krattskog, til dømes gjennom avskoging, beite eller eldbruk som forringer jordsmonnet. Kratt kan oppstå som del av attgroing på ein stad som tidlegare er blitt rydda for tre. I nokre få høve kan det også koma av innføring av invasive krattdannande planteartar.

Kjelder

 
Økosystem
Jørgen S. Lien

Jørgen Sigurd Lien () var ein norsk industrimann frå Bergen, som i si tid dreiv det stort med framstilling av reknemaskinar og kassaapparat.

Lien, som var son til ein målarmeister, gjekk handelsskule og arbeidde åra 1928-31 som seljar. I 1931 var han med å danne firmaet Jørgensen & Lien, eit firma som skifta namn til Jørgen S. Lien då han to år seinare vart eineeigar. Firmaet omsette importert kontorutstyr, så som møblar, maskinar og pengeskap. Under andre verdskrigen byrja det å lage eigne pengeskap og reknemaskinar, høvesvis Jøli og Regna, begge dei fyrste norskproduserte i sitt slag.

Etter verdskrigen satsa Lien stort på å take i bruk fyrsteklasses produksjonsteknologi. I 1950- og 60-åra ekspanderte firmaet mykje, til det i andre halvpart av 1960-talet nådde 1300 tilsette i inn- og utland, av dei om lag 700 ved fabrikken i Bergen. Lien la stor vekt på produktvikling, noko som var kostbart og gjorde at firmaet trong ein stor eksportmarknad. På verdsmarknaden var firmaet ein «betydelig spesialfabrikk for regnemaskiner og kassaapparater», men mangel på kapital gjorde at firmaet gjekk konkurs i 1971.

Sidan dreiv Lien nokre få år eit firma i same bransje, plassert i Irland, før han til sist hadde hand om eit agentur i heimbyen Bergen.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
Norsk biografisk leksikon

Norske industrifolk
Folk frå Bergen
Ben Massarella

Ben Massarella er ein amerikansk trommeslagar og perkusjonist. Han er mest kjend for arbeidet sitt med banda Califone og Red Red Meat. Han har òg jobba med oRSo. 

Massarella spela perkusjon på fire spor på albumet The Moon & Antarctica (2000) og på albumet Strangers to Ourselves (2015) av bandet Modest Mouse, og var på turné med dei.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ben Massarella» frå  den 19. mars 2017.

USA-amerikanske musikarar
PT-76

PT-76 (ПТ-76 Плавающий Танк) står for Plavajusjtjij Tank som tyder symjmande/amfibiestridsvogn.  PT-76 kom til i byrjinga av 1950-talet av Sovjetunionen og vart mykje brukt om oppklaringsvogn i den sovjetiske hæren og i warszawapaktlanda.

Historie 

Etter andre verdskrigen såg Sovjetunionen eit behov av et nytt og lett manøvrerbart amfibiekjøretøy. I åra etter krigen vart der difor utvikla ei ny stridsvogn under Zj. Ja. Kotin. Denne skulle på bestilling frå hæren ha amfibie-egenskapar. Kotin fekk fram PT-76, og i 1953 starta produksjonen i Volgograds traktorfabrikk.  I 1958 kom en ny variant, PT-76B, som vart produsert fram til 1963. 

Cirka 7 000 lette stridsvogner av typen PT-76 vart produserte, og av desse vart 2000 sende til andre Warszawapakt-land.

Sjå òg 
M551 Sheridan, som var USA:s "svar" på den russiske PT-76.

Kjelder 

 Foss, Christopher; Jane's AFV Recognition Handbook, Jane's, ISBN 0-7106-1043-2
Denne artikkelen bygger på «PT-76» frå ,  den 19. mars 2017.

Bakgrunnsstoff 

Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Tungt væpna pansra kampvogner
Joe Plummer

Joseph «Joe» E. Plummer er ein amerikansk trommeslagar og perkusjonist frå Portland i Oregon.

Han var perkusjonist og trommeslagar for indie rock-bandet Modest Mouse frå 2004 åt 2012 og spela på albumet We Were Dead Before the Ship Even Sank.

Før han vart med i Modest Mouse spela Plummer med indie rock-banda The Black Heart Procession og The Magic Magicians. Plummer var ein av dei 88 trommeslagarane som spela saman med dei japanske støyrock-pionerane Boredoms 88 Boadrum 8. august 2008..

I mai 2009 vart Plummer trommeslagar i bandet The Shins i staden for Jesse Sandoval. Han er òg medlem av Mister Heavenly, eit samarbeid med Honus Honus frå gruppa Man Man og Nicholas Thorburn frå gruppene Islands og The Unicorns. Bandet eksperimenterer med ein ny sjanger kalla «doom wop».
 
Plummer jobbar òg som frilans-komponist. Han laga musikk for komedien «Antarctic...huh?», regissert av Matt Hoyt.

10. november 2013, kunngjorde Orange County Register at Matt Aveiro hadde forlate Cold War Kids og at Plummer kom til å ta over plassen hans på ubstemt tid. 15. juli 2014 gav Cold War Kids ut den fyrste singelen, «All This Could Be Yours» frå det femte albumet deira «Hold My Home». I motsetning til tidlegare var Plummer og multiintrumentalist og songar Matthew Schwartz no oppgjeve som vanlege medlemer av bandet, ikkje turnémedlemer.

7. august 2015 vart prosjektet «Built in Sun» saman med Pall Jenkins og Richard Swift gjeve ut.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joe Plummer» frå  den 19. mars 2017. Den engelske artikkelen oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske musikarar
Folk frå Portland
AGS-17

AGS-17 Plamya (russisk Пламя; Flamme) er ein granatkastar utvikla og produsert i Sovjetunionen og Russland, og brukt i mange land.

Skildring
AGS-17 er eit støttevåpen for infanteriet på bataljonsnivå og vert operert frå trefot på bakken eller på eit køyretøy. AGS-17 skyt ut 30 mm granatar i direkte eller indirekte eldstøtte til infanteriet mot lettpansra eller upansra mål - òg som nedhaldande eld.

Ammunisjon
Standard ammunisjonsboks er 30 granatskot av typen VOG-17M høgeksplosiv med fragmentar (HE-FRAG), men òg VOG-30D med bedre verknad i målet vart teke i bruk i 2013

Sjå òg
AGS-30
Vektor Y3 AGL
SB LAG 40
GA-40 eit liknande våpen
HK GMG, eit liknande våpen
XM174 granatkastar, eit liknande våpen
Milkor MGL, ein annan sørafrikansk 40 mm granatkastar
Mk 19 granatkastar, eit liknande våpen
Type 87 granatkastar, brukt av Folkets frigjøringshær

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «AGS-17» frå ,  den 19. mars 2017.

Bakgrunnsstoff

Våpen frå Sovjetunionen
Falles

Falles (valensiansk Falles, eintal Falla, spansk Fallas er ei spansk høgtid til ære for den heilage Josef i Valencia og i området rundt. Ho blir halden årleg i fire dagar fram til 19. mars, helgendagen til Josef.
Hendinga blei teken med på UNESCO si liste over immateriell verdsarv den 30. november 2016.

Skildring
Josef frå Nasaret er vernehelgen for Valencia. Feiringa hans varer frå 15. til 19. mars, men allereie 1. mars byrjar feststemninga med kinaputtar og fyrverkeri.
Kvart nabolag i byen har ei gruppe som planlegg feiringa og organiserer innsamlingar som festar og paellamåltid. Kvar gruppe (casal faller eller comissió fallera) lager ein konstruksjon kalla ein falla som blir brend under høgtida.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Falles» frå , og «Les Falles» frå  den 19. mars 2017.  
 
Karneval
Valencia
Spansk kultur
Immateriell verdsarv
KPV

KPV (Krupnokalibernyj Pulemjot Vladimirova, russisk skrift Крупнокалиберный пулемёт Владимирова КПВ) er eit tungt maskingevær i kaliberet 14,5 mm. Det vart utvikla i Sovjetunionen på byrjinga av 1940-talet og var standardvæpning i Sovjetunionen fram til slutten av 1980-talet. Våpenet er framleis vanleg i den russiske hæren.  

Under andre verdskrigen vart KPV brukt som luft- og pansernedkjempingsvåpen av det sovjetiske infanteriet. Seinare er det brukt i fleire variantar:

 PKP: Maskingevær på lavett med hjul for infanteriet.
 KPV: i luftvernrolla.
 KPVT: Primært tårnskyts i ulike pansra køyretøy som  BRDM-2 og BTR-serien unnateke BTR-90

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «KPV» frå ,  den 19. mars 2017.  

Maskingevær
Våpen frå Sovjetunionen
BRDM-2

BRDM-2 (russisk Боевая Разведывательная Дозорная Машина, Bojevaja Razvedyvatelnaja Dosornaja Maschina, ordrett «rekognoserings-/patruljekampkøyretøy») er eit pansra oppklaringskjøretøy frå Sovjetunionen.  Det er framleis i bruk i Russland og minst 45 andre land.  Det er etterfølgjaren til BRDM-1, og var tenkt å ha betre amfibiske eigenskapar og væpning. BRDM-2 har ein vannjet for framdrift i vatnet. BRDM-2 vert driven av ein bakmontert motor på 140 hk, som òg er kraftkjelda til vassjeten.

Mannskapet på fire består av vognførar, kartlesar, vognkommandør og skyttar. Væpninga er den same 14,5 mm mitraljøse som på BTR-60 pansra personellkøyretøy, med ei 7,62 mm mitraljøse som sekundærvåpen. Pansringa vernar mot handvåpen og artillerisplintar.

Teknisk 
Køyretøyet har to ekstra par nedsenkbare hjul under buken, og eit sentralstyrt reguleringssystem for lufttrykket i dekka. Det har òg ein enkel vassjet for framdrift i vatn. I tilhøve til BRDM-1 så er denne større og meir firkanta. Mannskapet sit lenger framover i skroget, og motoren er montert bak. Den enklaste modellen har eit lite tårn montert midt på køyretøyet. Det er to lukar framme. Begge lukene har periskop. Motoren er noko større enn BRDM-1. Køyretøyet har ein infraraud lyskaster og køyrelys, og dessutan eit ABC-vernsystem..

Variantar 
Som BRDM har BRDM-2 fleire variantar. Dei første fire har same rollar som BRDM-1-variantane.
 BRDM-2
 Den enklaste varianten, berekna for oppklaring. Den har òg eit navigasjonssystem som mannskapet kan lesa av kartkoordinatar på.
 BRDM-2M
 Modernisert variant med sterkare motor - 136 hestkrefter.
 BRDM-2RKhb
 Oppklaringskjøretøy for atom- og biologiske truslar. Det har ein dispenser for å setja ut varselflagg rundt farlege område. Det har berre ein 7,62 mm mitraljøse som bevæpning.  
 BRDM-2U
 Kommandovogn, og har ikkje tårn. Den er utstyrt med eit aggregat og ekstra radioar.  Den har vore brukt i bataljonshovedkvarter og regimentshovudkvarter og artilleriavdelingar.
 9P122 BRDM-2
 Panservernsvariant utstyrt med 1x 9K11 Malutka (AT-3) panservernmissillsystem.
 9P133 BRDM-2
 Panservernsvariant tilsvarande 9P122 med oppgradert Malutka panservernmissillsystem.
 9P148 BRDM-2
 Panservernsvariant som kan nytta både 9M111 Fagot (AT-4 Spiral) og 9M113 Konkurs (AT-5 Spandrel).

Andre køyretøy på same chassis 
 SA-9 Gaskin
 Luftvernskøyretøy brukar drivverket frå BRDM-2.

Merknader 
BRDM-2 er ganske lik det ungarske oppklaringskøyretøyet OT-65 og det pansra personellkøyretøyet FUG-70, som har bakmonterte motorar, men doble vassjetar.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «BRDM-2» frå ,  den 19. mars 2017.

Bakgrunnsstoff 
 Skildring på fas.org (engelsk)

Militære køyretøy
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Paella

Paella er ein spansk rett av kokt ris med olivenolje og safran som kan vera iblanda skaldyr, blekksprut, fisk, fugl og grønsaker. Paella stammar frå Valencia-området og er eigentleg det valensianske namnet på steikepanna retten blir laga i.

Ei paellapanne er vid og ganske flat med to handtak. Ho har som regel ein diameter på minst 30 cm, til familiebruk typisk 50-60 cm, men han kan vera fleire meter på panner brukt til større serveringar.
Tradisjonelt lager ein retten over open eld, men i nyare tid er det blitt vanlegare å bruka gass som varmekjelde. Retten blir servert direkte frå panna.

Sjå òg 
 Arròs negre

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paella» frå ,  den 19. mars 2017.  
 

Spansk mat
Risretter
Sjømat
Regionen Valencia
Helgesteinen

«Helgesteinen» er eit gamalt heilagminne på garden Brekke i Ørsta. Det er ein nokså stor, rundvoren stein som ligg ved den gamle vegen som før i tida gjekk over Brekke.

I Noreg finst det mange segn og overleveringar frå tidleg kristen tid om religiøse samlingsstader ute i naturen, og vi har vitnemål om dette i namn som «Kyrkjesteinen», «Kyrkjehellaren» og liknande. I Ørsta er Helgesteinen ein slik stad, og truleg alt i katolsk tid (før 1537), vart han nytta som ein religiøs møteplass. Folk, det kunne vere ein eller fleire, samla seg ved steinen, kanskje på søndagane når det ikkje var gudsteneste i kyrkja, men truleg like ofte på fredagsmorgonane. Fredagen var fastedag frå gamalt av; då minnast folk Kristi liding og død. Eit gamalt seiande i Ørsta var: «Freidainn æ ’kje ørkjenne lik» (fredagen er ikkje yrkje(dagane) lik).

«Gudstenesta» ved helgesteinen gjekk gjerne føre seg slik at alle dei frammøtte knelte omkring steinen med folda hender, og ein av dei sa fram gudsord og bøn (væs) for dagen. Ei bøn til jomfru Maria, omtala som «Fredagsvessen», skal ha blitt nytta ved steinen, og etter Sivert Aarflot lydde ho slik:
 
I dai æ dæ fredain; gu nå os, mi ha ikie fasta, so mi må. I moriå æ dæ lourdain; da høyras klokå fyre himeriki slå.I yfi moriå æ dæ sondain, gu gii mi hånå mute up nå.Då kiome hain gulvararre mæ gulkåpinne sinå, han seiie ti moy Maria: qveim æ so stænd fram fyr signadi kneaå dinå.Då svara moy Maria: dæ æ signadi sånin minn: nagla giynå hand å nagla giynå fot å nagla giynå giarti rot.Å sæl æ dæin, so fredains væssein lesi kain tre reyse fredain fyr han fæ se mat.Dæ ræinie synda ta sælline likso hagla ta himila.Gus or å amen.''

Det skal ha stått eit kors oppe på helgesteinen, og det vart òg sagt at steinen snur seg rundt tre gonger kvar einaste julaftan.

Helgesteinen er varig freda etter kulturminneloven, kulturminne id: 92395-2 (sjå lenke til kulturminnesøk nedanfor).

Notar

Referansar

Bakgrunnsstoff 

  
  
  
 
 

Ørsta kommune
Kulturminne i Ørsta
Religiøse stader
Kristne bøner
Religiøs tru og skikk
Kjende steinar
Mitraljøse

Mitraljøse er i praksis det same som maskingevær, men mest brukt om dei tunge versjonane. Mitraljøse er automatisk skytevåpen med høg skottakt, tett skotstråle og stor presisjon. Allereie på 1300-talet fanst det såkalla orgelbøsser med opptil 144 piper, men først då bakladningssystemet og einingspatrona var oppfunne, fekk slike våpen militær betydning. Den automatiske, enkeltløpa mitraljøsa vart oppfunnen i 1884 av H.S. Maxim. Mitraljøsa vert montert på affutasje, er luft- eller vassavkjølt, vekt 30–75 kg, kaliber 6,5–15 mm, skottakt 400–600 skot/min, patrontilførsel fra band el.l. med opptil 250 patroner i bandet, praktisk skotvidde opptil 4000 m. Våpenet kan òg skyte med indirekte retning. Luftvernmitraljøser har ofte dobbeltaffutasje eller firling.

Noreg hadde tidlegare Hotchkiss mitraljøse (luftkjølt), avløyst av Coltmitraljøse vasskjølt, modell 1929, kaliber 7,62 mm. Norsk infanteri fekk seinare to typar Browning luftkjølt mitraljøse, ein lett M 1919 A4, kaliber 7,62 mm, og ein tung, kaliber 12,7 mm. Den lette M 1919 A4 er etter kvart erstatta med MG 3 (maskingevær) som i mitraljøseversjon vert montert på ein trefot. Den tunge mitraljøsa kan nyttast både mot bakkemål og mot luftmål ved skifte av affutasje. Tyngre mitraljøser høyrer med til væpningen i mange typer stridsvogner og fly. Dersom kaliberet er 20mm eller større, vert uttrykket maskinkanon nytta.

Etymologi
Ordet blir uttal mitraljˈøse. Det kjem frå fransk og er avleidd av mitraille, som tyder 'jarnskrap'

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Mitraljøse - Colt M/29 TUNG - Automat ved Kongsberg Våpenhistoriske Forening 

Maskingevær
Franske ord og uttrykk
Maskinkanon

Maskinkanon er ein kanon med kaliber 20 mm eller større som kan skyte automatisk eld.

Ammunisjonen til maskinkanon er normalt granatar, med ein tennsats og eit sprenglekam. Verknaden er med dette større enn for tunge maskingevær, som vanlegvis skyt heilmantla blyammunisjon. Maskinkanonar vart vanlege rundt andre verdskrig, og vert brukt i fly, på skip og på stormpanservogner. Dei vert brukt mot fly, infanteri og lettpansra køyretøy eller fartøy som mål. Ekstremt snøggskytande maskinkanonar har ei gatlingmekansime og er roterande kanonar med fleire løp.

Vanlege kaliber for maskinkanonar er 20, 23, 25, 30 og 40 mm.

Det norske forsvaret brukar 20 mm maskinkanon på stormpanservogna NM135, jagarflyet F-16 og som luftvern, 25 mm på  JSF F-35,  30 mm vert brukt på stormpanservognen CV9030N og 40 mm som luftvern.

Galleri

Sjå òg 
 Maskingevær

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maskinkanon» frå ,  den 19. mars 2017.  
 

Artilleri
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Arròs negre

Arròs negre er ein spansk matrett frå Valencia-regionen og Catalonia laga med blekksprut og ris. Retten liknar paella, men er farga grå eller svart av blekksprutblekket. Ein kan også ha andre typer sjømat i, som krabbe, muslingar eller reker. Retten blir tradisjonelt servert med allioli.

Arròs negre tyder 'svart ris' på katalansk og valensiansk, på spansk (kastiljansk) heiter retten arroz negro. Eit anna namn på retten er arroz de pobre, 'fattigmannsris'.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arròs negre» frå ,  den 19. mars 2017.  
 

Spansk mat
Regionen Valencia
Katalansk kultur
Risretter
Sjømat
Fulvio Valbusa

Fulvio Valbusa () er ein italiensk tidlegare langrennar frå Verona som vann sju VM-/OL-medaljar i tida 1995-2006, med OL-gull 2006 i stafett og VM-sølv 2005 på 15 km som dei fremste prestasjonane. Valbusa vann to enkeltrenn i verdscupen, og var den beste tredje beste langrennaren gjennom 1997-sesongen. Også den yngre systera Sabina Valbusa hevda seg i internasjonalt langrenn.

Aktiv
Valbusa overraska med ein fjerdeplass då han i januar 1992 i Cogne deltok i si andre tevling i verdscupen i langrenn. Men det skulle gå fleire sesongar før han tok steget opp i verdseliten. I mellomtida var han med å take stafettbronse under Ski-VM 1995 i kanadiske Thunder Bay, ein prestasjon han og Italia gjentok ved ski-VM i Trondheim to år seinare.

Vinteren 1996 kom Valbusa for fyrste gong på sigerspallen etter eit renn i verdscupen, fyrst i Seefeld in Tirol og ein månad seinare i Falun. I sesongen 1997 var han i sitt livs form, og etter tre pallplassar i verdscupen og ei rad gode prestasjonar i ski-VM, sikra han seg tredjeplassen i Verdscupen i langrenn 1997. Einast den suverene verdseinaren Bjørn Dæhlie og finske Mika Myllylä plukka fleire poeng.  

Den 16. desember 1997 vann Valbusa sin fyrste siger i eit verdscuprenn, ein 15 km i Val di Fiemme. Under Vinter-OL 1998 i Nagano tok han sølv på stafetten, og vart elles nummer fem i tre av dei individuelle tevlingane. Året etter starta han verdsmeisterskapen i Ramsau med å verte fjerdemann på 30 km, før han så tok bronsen på 15 km jaktstart og ein medalje av same valør med stafettlaget. Derimot makta han ikkje å hevde seg mot verdseliten dei etterfylgjande sesongane.

Valbusa tok sin andre og siste verdscuptriumf i franske La Clusaz den 6. februar 2004. Under VM 2005 i Oberstdorf overraska han, 36 år gammal, med å vinne sølvmedaljen i 15 km fristil. Landsmannen Pietro Piller Cottrer vann tevlinga. Eit siste og største høgdepunkt for Valbusa var gullmedaljen i 4 x 10 km stafett under vinterleikane 2006 i Torino. Etter at han sjølv tok seg av fyrsteetappen, syrgde Giorgio Di Centa, nemnde Cottrer og ankermann Cristian Zorzi for italiensk siger.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
Vinter-OL 1992 i Albertville: Nr 17 på 30 km
Ski-VM 1993 i Falun: Nr 11 på jaktstarten
Ski-VM 1995 i Thunder Bay: Bronsemedalje i 4 x 10 km stafett, nr 16 på 10 km
Ski-VM 1997 i Trondheim: Bronsemedalje i 4 x 10 km stafett, nr 5 på jaktstarten og tremila, nr 6 på 10 km
Vinter-OL 1998 i Nagano: Sølv i 4 x 10 km stafett, nr 5 både på jaktstart, 30 km og 50 km
Ski-VM 1999 i Ramsau: Bronse på jaktstarten og i 4 x 10 km stafett, nr 4 på 30 km
Ski-VM 2001 i Lahti: Nr 8 på 20 km skiathlon
Vinter-OL 2002 i Salt Lake City: Nr 18 på 20 km/skibyte
Ski-VM 2003 i Val di Fiemme: Nr 18 på femmila
Ski-VM 2005 i Oberstdorf: Sølvmedalje på 15 km
Vinter-OL 2006 i Torino: Gullmedalje i 4 x 10 km stafett, nr 13 på 15 km

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fulvio Valbusa» frå ,  den 20. mars 2017.  
 
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Italienske langrennsløparar
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Deltakarar under vinter-OL 2006
Olympiske meistrar for Italia
Hans Tausen

Hans Tausen () dansk luthersk teolog, biskop under reformasjonen i Danmark-Noreg. 

Han var munk i Antvorskov kloster, studerte i Rostock frå 1516, vart prestevigd og heldt fram studia sine i København frå 1521 og i Leuven frå 1522. Tausen studerte 1523 i Wittenberg under Martin Luther og vart snart ein trugen tilhengar av reformasjonen. I 1526 opptredde han som luthersk predikant i Viborg. Fredrik I tok han under vernet sitt. 

Frå 1529 verka Tausen i København. Han vart med på å utarbeide Kyrkjeordinansen i 1537. I 1538 vart han «lesemeister» (lektor) i teologi ved Københavns Universitet, og i 1541 biskop i Ribe. Han satt som biskop i Ribe til han døydde og er gravlagd i Ribe domkyrkje.

Omsetjinga hans av Mosebøkene, postillen og Psalmebog er utgjeve i faksimile (1932, 1934, 1944).

Kjelder 

 

Danske biskopar
Reformatorar
Bibelomsetjarar
Danske salmediktarar
Tilsette ved Københavns Universitet
Folk frå Kerteminde