alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tongariro-elva

Tongariro-elva er ei elv på Nordøya på New Zealand. Ho spring ut frå det sentrale platået på Nordøya, der ho får tilsig frå talrike sideelver, som til dømes Whitikau, Poutu og Mangamawhitiwhiti. Desse renn ned frå åsane omkring og frå fjell som Mount Ruapehu. Elva snor seg så nordetter, gjennom busetnaden Turangi, før ho renn ut i Tauposjøen via ei rekkje elvemunningar. Minimum vassføring i den nedre delen av Tongariro River varierer frå omkring 16 m³/s (målt oppe i elva ved Poutu Intake) til 21 m³/s (målt nede i elva ved Major Jones Pool). Desse voluma kan auka betydeleg under nedbør i omliggjande fjell og åsar.

Sportsfiske 
Tongariro-elva er den fiskerikaste elva på New Zealand, og dreg til seg sportsfiskarar frå heile verda, som kjem til Tongariro for å fiska etter regnbogeaure og aure, som kjem opp elva frå innsjøen i dei kjølige vintermånadane for å gyta. Om lag 75% av auren i Tongariro er regnbogeaure, og 25 % er aure.

Tongariro er rekna som ei av dei beste elvene i verda for aurefiske, mykje òg for at ho er lett tilgjengeleg. Riksvegen State Highway 1 følgjer elva fleire kilometer og gjev fiskarar lett tilkomst til dei talrike fiskehølane og stryka. Liksom mange elver på New Zealand, er Tongariro statseigd, ingen privatperson har eigarskap til noka strekning i elva. Ved å løysa fiskekort (Taupo Fishing Licence), kan kven som helst fiska i elva. Derfor er det ikkje uvanleg å sjå lokalfolk fiska side ved side med oversjøiske fiskarar eller kjende personar (dei sistnemnde oftast saman med guide).

Hølane i Tongariro-elva er vanlegvis kalla opp etter historiske personar som har fiska i elva (Major Jones Pool, Duchess Pool), eller den geografiske plasseringa deira (Birch Pool, Fence Pool, Redhut Pool). Flaumar har ført til store endringar i utsjånad og storleik på mange av desse hølane (som i 2004 då Breakaway Pool vart heilt borte etter at elveløpet vart endra), medan andre, som Major Jones Pool, har halde seg relativt uendra gjennom dei siste 50 åra.

Populære fiskemåtar i elva er mellom anna nymfefiske og våt- og tørrflugefiske. Ein særskild teknikk for flugefiske som liknar einhandskast, kalla «Tongariro roll cast», vart utvikla i denne elva. Namnet vart gjeve av Herb Spannagl som såg teknikken brukt i Tongariro, og som meinte han var tilstrekkeleg ulik andre kasteteknikkar til å få sitt eige namn. Tongariro roll cast vert brukt for å kasta ut eit flugesnøre på stader der det er hindringar bak fiskaren som ikkje let han bruka tradisjonelle kasteteknikkar.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 / Tongariro River webkamera
 Kart over Tongariro River
 Talsmenn for Tongariro River
 Hydrologisk informasjon om Major Jones pool 
 

Waikato
Elver på New Zealand
Undercover of the Night

«Undercover of the Night» er ein song av det engelske rockebandet the Rolling Stones frå 1983 og den første singelen frå albumet Undercover.

Inspirasjon og innspeling 

Songen er hovudsakleg skriven av Mick Jagger, og i omslaget til samleplata Jump Back seier gitarist Keith Richards at songen var Jagger sin og at han berre spelte gitar på han. Songen vart truleg skriven i Paris seint i 1982, der plata vart innspelt. 

Teksten omhandlar den då pågåande politiske korrupsjonen i Mellom- og Sør-Amerika. 

Jagger fortalte i omslaget til Jump Back at songen var kraftig påverka av Cities of teh Red Night av William Burroughs. Innspelinga av songen starta tidleg i 1983 og heldt fram seinare på sommaren i New York City. Songen vart spelt inn i to utgåve, ein med bassist Bill Wyman og ein annan med gjestebassist Robbie Shakespeare. Songen er rytmisk med rytmar av Sly Dunbar, Martin Ditcham, Moustapha Cisse og Brahms Coundoul, på forskjellige rytmeinstrument. Orgelet vert spelt av Chuck Leavell, som seinare vart fast pianist for Rolling Stones.

Utgjeving 

«Undercover of the Night» vart gjeven ut som den første singelen frå albumet 1. november 1983. Songen vart først godt motteke og nådde 9. plass i USA og 11. plass i Storbritannia, men songen forsvann raskt frå listene, kanskje på grunn av den valdelege teksten til Jagger. 

Ein gjennomarbeidd musikkvideo vart laga for songen der Jagger som kriminalbetjent hjelper ei ung kvinne å følgje etter nokre folk som har kidnappa kjærasten hennar. Richards er leiaren for kidnapparane og skyt til slutt Jagger.

Salslister

Årslister

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Undercover of the Night» frå , den 26. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten

Rolling Stones-songar
Songar frå 1983
Songar produserte av Chris Kimsey
Songar produserte av The Glimmer Twins
Songar skrivne av Jagger/Richards
Musikkvideoar regisserte av Julien Temple
Singlar frå 1983
She Was Hot

«She Was Hot» er ein song av det engelske rockebandet the Rolling Stones på albumet Undercover frå 1983.

Innspelinga av «She Was Hot» starta først seint i 1982. Han er skriven av Mick Jagger og Keith Richards som ein tradisjonell rock 'n' roll-song. Det er sagt at Jagger anten klagar over ein tapt kjærleik eller groupiar bandet møter på turne, og nemner fleire amerikanske byar i teksten: 

Både den originale Stones-pianisten Ian Stewart og erstatninga hans Chuck Leavell spelar på songen. B-sida til singelen var ei innspeling som ikkje vart nytta på Emotional Rescue, «I Think I'm Going Mad».

«She Was Hot» kom ut som singel 24. januar 1984 som den andre frå albumet. Han gjorde det ikkje særskild bra og nådde berre 44. plass i USA og 42. plass i Storbritannia. Det vart laga ein musikkvideo for songen med skodespelarinne Anita Morris som prøver seg på kvart enkelt bandmedlem. 

Bandet har spelt songen ein del på dei siste turnane og ei utgåve er gjeven ut på konsertalbumet Shine a Light frå 2008.

Salslister

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «She Was Hot» frå , den 26. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten

Rolling Stones-songar
Singlar frå 1984
Songar frå 1983
Songar skrivne av Jagger/Richards
Songar produserte av The Glimmer Twins
Musikkvideoar regisserte av Julien Temple
Dan Børge Akerø

Dan Børge Akerø () er ein norsk fjernsynsprogramleiar og journalist.

Utdanning og karriere
Han er utdanna ved Universitetet i Oslo, der han har ein cand.mag.-grad. Frå 1975 til 1980 arbeidde han som vitskapleg assistent og NAFV-stipendiat ved Institutt for fredsforskning. Spesialområdet hans var Latin-Amerika. I ungdommen sin spela han òg klubbfotball for Skeid og Viking FK.

Før Akerø gjorde ferdig mastergraden sin, byrja han mediekarrieren sin som utanriksreporter i NRK Radio i 1979. Han vart seinare forfremja til nyhendeanker i Dagsrevyen. I 1986 vart han programleiar for prateprogrammet SenFredag, det fyrste av sitt slag på norsk fjernsyn. Han følgde opp med LørDan, som gjekk frå 1987 til 1990. Frå 1990 til 1992 var han underdirektør for kultur og underhaldning i NRK.

I 1992, då NRK-rivalen TV 2 vart starta, vart Akerø rekruttert dit. Der var han programleiar for opningsprogrammet, i tillegg til andre underhaldningsprogram.

Seint på 1990-talet var han med på å starte netthasardføretaket Global Money Games. Styreleiaren i dette føretaket var den tidlegare politikaren Pål Atle Skjervengen. Føretaket vart etter kvart kjent som ei børsboble, men Akerø selde seg ut før føretaket gjekk dukken i 1998. Han har seinare starta eit lønsamt investeringsføretak med namnet Danpower International AS. Likevel tapte han ved eit høve 1 500 000 norske kroner personleg gjennom ei feilslått investering i hotellbransjen.

Akerø vende tilbake til NRK i 1999 og var deretter programleiar for Den store klassefesten. Mellom 2000 og 2005 hadde programmet mellom 986 000 og 1 411 000 sjåarar. For dette programmet fekk Akerø to Gullruten-prisar, i 2001 og 2003. Han er òg kjend som programleiar av musikkonkurransen Kjempesjansen, i tillegg til ei ny runde med LørDan. Han var òg programleiar for den årlege Idrettsgallaen og 2007- og 2008-versjonane av TV-aksjonen.

I 2011 og 2013 var han attende som programleier i NRK med sitt eigenutvikla konsept QuizDan.

Kjelder 
 Knut Olav Åmås [red.]: «Akerø, Dan Børge» i Hvem er hvem? (Aschehoug, 2008)

Fotnotar 

Norske programleiarar
Norske sosiologar
Programleiarar for NRK
Programleiarar for TV2
Melodi Grand Prix-programleiarar
Sharam Alghasi

Sharam Alghasi () er ein norsk-iransk sosiolog og doktorgradsstipendiat ved CULCOM – Kulturell kompleksitet i det nye Norge, eit forskingsprogram ved Universitetet i Oslo. Han har hovudfag (og dermed graden cand.polit) i sosiologi frå 1999 på same universitet, med hovudoppgåve om korleis norske debattprogram på fjernsyn i perioden 1987–1997 handsamar emna «innvandring» og «innvandrarar». Alghasi har tidlegare vore fyrstekonsulent i Utlendingsdirektoratet (UDI) og prosjektleiar for MiFA (Minoriteter i Fokus i Akademia) ved UiO.

Han var medredaktør for boka Mellom to kulturer (2006) og Paradoxes of Cultural Recognition (2009). I tillegg har han vore med på å arrangere fleire seminar om tema som innvandrarar og identitet. Som doktorgradsstipendiat ved CULCOM studerer han norsk-iranarane sine medievanar og korleis tilhøvet mellom dei og media påverkar identiteten og rolla deira i det norske samfunnet.

Bibliografi 
 2006: Mellom to kulturer (red. saman med Katrine Fangen og Ivar Frønes). Gyldendal akademisk, Oslo. ISBN 978-82-05-34002-2
 2009: Paradoxes of Cultural Recognition – Perspectives from Northern Europe (red. saman med Thomas Hylland Eriksen og Halleh Ghorashi). Ashagate, Farnham i Surrey. ISBN 978-0-7546-7469-6

Kjelder 
 Knut Olav Åmås [red.]: «Alghasi, Sharam» i Hvem er hvem? (Aschehoug, 2008)
 Sharam Alghasi si side hjå CULCOM

Fotnotar 

Norske sosiologar
Iranske sosiologar
Innvandring til Noreg
Going to a Go-Go

«Going to a Go-Go» er ein song og singel frå 1965 av The Miracles for Motown Records sitt Tamla selskap. Han kom ut i desember 194 og gjekk til 11. plass på Billboard Hot 100 i USA våren etter. I tillegg nådde andreplassen på Hot R&B Singles-lista og vart den femte plata til The Miracles som selde over ein million eksemplar.

Miracles-utgåva 
Smokey Robinson syng solovokal på «Going to a Go-Go», som han skreiv i lag med Pete Moore, Bobby Rogers og Marv Tarplin. Moore, Rogers, Ronnie White og kona til Smokey Robinson, Claudette Robinson, song korvokal på songen, som var ein livleg dansesong.

«Going to a Go-Go» kom òg ut på album med same namn, som vart det bestseljande albumet deira nokon gong. Albumet nådde Topp 10 tidleg i 1966.

Rolling Stones-konsertutgåve 

«Going to a Go-Go» var spelt av the Rolling Stones på turneen deira i 1982 og kom ut på konsertalbumet "Still Life" (American Concert 1981). Han vart òg gjeven ut som singel. Singelen nådde 26. plass på den britiske singellista og 25. plass i USA. Både singelen og albumet kom ut under den europeiske turneen til bandet dette året.

Medverkande

The Miracles-utgåva 

 Smokey Robinson: solovokal, produsent
 Bobby Rogers: korvokal
 Ronnie White: korvokal
 Pete Moore: korvokal, vokalarrangør
 Claudette Rogers Robinson: korvokal
 Marv Tarplin: gitar
 Andre instrument av The Funk Brothers:
 Benny Benjamin: trommer
 James Jamerson: bass
 Eddie Willis: rytmegitar
 Eddie "Bongo" Brown: perkusjon
 Jack Ashford: tamburin

The Rolling Stones-utgåva 
 Mick Jagger: solovokal, korvokal, munnspel
 Keith Richards: gitar, korvokal
 Charlie Watts: trommer
 Ronnie Wood: gitar
 Bill Wyman: bass

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Going to a Go-Go (song)» frå , den 26. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Hits Of The Sixties: The Million Sellers- av Demitri Coryton & Joseph Murrells (s. 131) .
 Motown/Universal DVD: Smokey Robinson & The Miracles:The Definitive Performances (1963-1987)

The Miracles-songar
Rolling Stones-songar
Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Singlar frå 1982
Motown-songar
Simon Usjakov

Simon (Pimen) Fjodorovitsj Usjakov () var ein leiande russisk ikon-målar i andre halvparten av 1600-talet. Saman med Fjodor Zubov og Fjodor Rozjnov vert han knytt til den omfattande reformeringa av den russisk-ortodokse kyrkja, leia av patriarken Nikon.

Ein veit knapt noko om Usjakovs yngre år. 22 år gammal vart han tilsett som kunstnar av Myntkammeret, knytt til tyhuset (depotet) Prikaz. Dei lyse, friske fargane og sirlege, krumma linene på dei proto-barokke ikonane hans vekte Nikon si interesse, som på si side gjorde tsar Aleksej Mikhailovitsj kjent med Usjakov. Han vart ein favoritt hos tsar-familien og vart i 1664 knytt til tyhuset i Kreml, drive av den lærde bojaren Bogdan Khitrovo.

Usjakov hadde ei mengd elevar og medhjelparar i si verksemd. Han publiserte ei kort avhandling om ikonmåling med tittelen Eit ord om kjærleg-grundig ikon-måling (1664). Nokre av dei meir konservative russiske prestane, til dømes erkepresten Avvakum, såg på ikonane hans for «vellystige verk av ein djevel». Framstillingane av dei heilage var for vestlege, menneskelike, etter deira smak. Avvakum hevda at Usjakov målte sine «kjøttfulle helgenar» etter sin eigen tjukkfalne utsjånad.

Usjakov utførte også oppdrag av verdsleg art, laga graveringar til bokillustrasjonar. Såleis var han ein av dei første verdslege kunstnarane i Russland. Nokre av ikonane hans vart framvist i Vest-Europa. Desse var avgjerande i å vekke interessa for russisk kunstmåling i sin tidlege fase.

Han døydde i Moskva.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Simon Ushakov» frå , den 26. mars 2009. 
 

Fødde i 1626
Døde i 1686
Russiske målarar
Ikonmålarar
Loen kyrkje



Loen kyrkje, òg kalla Lokyrkja, står i Loen i Stryn kommune i Vestland, og er ei tømra åttekantkyrkje frå 1838. 

Byggmeister for bygget var Elling Waldboe og noko arkitekt finst ikkje nemnd i samband med kyrkja. Kyrkjebygget er truleg inspirert av Innvik kyrkje oppført av eidsvollsmannen Elling Olsson Valbø.
Kyrkja er lite endra opp gjennom åra og ho er difor ei av dei som gjev ein best inntrykk av korleis det var i norske kyrkjer av denne typen på fyrste halvdel av attenhundretalet.

På kyrkjegarden ved kyrkja ligg dei som vart attfunne etter raskatastrofane som ramma dei inste bygdene ved Lovatnet i 1905 og 1936 gravlagde. 
Ved kyrkja står det minnesteinar med namna til dei omkomne i ulukkene, og inni kyrkja heng det ei minnetavle.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Referansar

Kjelder 
 Margrethe Henden Aaraas og Sigurd Vengen: «Loen kyrkje» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane

Bakgrunnsstoff 
 Om Loen kyrkje i Kyrkjebyggdatabasen
 Om Loen sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Eldre fotografi av kyrkja og frå kyrkjegarden på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Skanna kyrkjebøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Stryn kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Kyrkjer i Stryn
Kyrkjer i Nordfjord prosti
Norske kyrkjer frå 1838
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Stryn
Loen
Hindukalendrar

Hindukalendrar er ulike lunisolarkalendrar brukt innan hinduismen. Kalenderane finst med fleire regionale variasjonar. Ein av dei, den moderniserte Shaka Samvat, er indisk nasjonalkalender.

Året har typisk tolv månader på 29 eller 30 dagar som er parvis fordelt på seks årstider. I tillegg kjem ein trettande skotmånad som blir lagt til kvart andre eller tredje år for at året skal halda takt med årstidene.

{|
! Årstid || Månader
|-
| Vasanta (vår) || tsjaitra  vaisakha
|-
| Grisjma (varmetid, sommar) || djayesjta  asjadha
|-
| Varsja (regntid) || sjravana  bhadrapada
|-
| Sarad (haust) || ajsvina  asjvayudja/kartika|-
| Hemanta (vinter) || agrahajana  pausja|-
| Sisira (kuldetid) || magha  phalguna|}

Kvar månad er delt inn i ein lys (sjuklapaksja) og ein mørk (krisjnapaksja) halvdel som kvar er på femten dagar (tithi). I den lyse delen veks månen frå nymåne til ein lysande fullmåne, i den mørke minkar han. I ulike system byrjar månaden med ulike månefasar. I amanta eller mukhya mana-system, som er vanleg i Sør-India, byrjar månaden med nymåne og den lyse delen kjem dermed først. I purnimanta eller gauna mana-system, som er utbreidd i Nord-India, byrjar månaden ved fullmåne og den mørke delen kjem først. 

Den mest utbreidde nord- og vestindiske kalenderen er vikrama-kalenderen, medan sjalivahana- eller saka-kalenderen er den mest utbreidde månekalenderen i Sør-India. Her følgjer også nokre grupper den hinduiske solkalenderen.  I 1957 vart det vedtatt ein offisiell hindukalender, denne er basert på måne og sol, og blir brukt av både hinduar og sikhar. Kalenderen er på 12 månader av 30/31 dager, månadene blir delt i to. Kvar del inneheld 15 dagar. Ein slik månad blir kalla ein 'paksha'. Kvart tredje år er det skuddår, og då blir det sett inn ein ekstra månad. Religiøse festar fell alltid på fullmåne, nymåne, eller på månens mørkaste tid. Kalenderen har ingen faste heilagdagar, fordi kvar gud har sin heilagdag. 

Sjalivahana-kalenderen byrjar året i tsjaitra (mars) med høgtider som ugadi eller gudi padwa. I vikrama-kalenderen byrjar året i vaisakh (april), bortsett frå i Gujarat, der nyåret fell i kartak (oktober/november).

 Kjelder 
 "Calendar" The Concise Oxford Dictionary of World Religions''. Ed. John Bowker. Oxford University Press, 2000.
 Denne artikkelen bygger på «Hindu calendar» frå , den 26. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Forklaring av månekalenderen med diagram  på iskcon.com (engelsk)

Kalendrar
Hinduisme
Nedstryn kyrkje



Nedstryn kyrkje står på Kyrkjeeidet kring fire kilometer nordaust for Stryn sentrum i Stryn kommune i Vestland fylke, og er ei langkyrkje bygd i tre i 1859.

Teikningane til kyrkja vart laga av kaptein Ludolph Rolfsen. Han støtte seg på typeteikningane til Hans Ditlev Fransiscus Linstow i arbeidet.

Kyrkja er soknekyrkje i Nedstryn sokn i Nordfjord prosti. 
Ho erstatta ei tømra kyrkje frå 1600-talet. 
Gamlekyrkja vart riven og seld på auksjon i samband med bygginga av den noverande kyrkja. 
Det har vore kyrkje på staden sidan 1200-talet.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 Margrethe Henden Aaraas og Sigurd Vengen: «Nedstryn kyrkje» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Nedstryn sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Eldre fotografi av Nedstryn kyrkje på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Skanna kyrkjebøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Stryn kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Kyrkjer i Stryn
Kyrkjer i Nordfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Ludolph Rolfsen
Kulturminne i Stryn
1859 i Noreg
Oppstryn kyrkje



Oppstryn kyrkje står på Fosnes på sørsida av Oppstrynsvatnet i Stryn kommune i Vestland fylke, og er ei tømra langkyrkje frå 1863.

Kyrkja er, som nabokyrkja Nedstryn kyrkje, teikna av kaptein Ludolph Rolfsen med støtte i typeteikningane til Hans Ditlev Fransiscus Linstow. 

Oppstryn kyrkje er soknekyrkje i Oppstryn sokn i Nordfjord prosti. 
Kyrkja erstatta ei tømra kyrkje frå 1600-talet. 
Det har truleg vore kyrkje i Oppstryn sidan 1200-talet.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 Margrethe Henden Aaraas og Sigurd Vengen: «Oppstryn kyrkje» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Oppstryn sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Eldre fotografi av Oppstryn kyrkje på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Skanna kyrkjebøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Stryn kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Kyrkjer i Stryn
Kyrkjer i Nordfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Ludolph Rolfsen
Kulturminne i Stryn
1863 i Noreg
Arne Bendiksen

Arne Joachim Bendiksen () var ein norsk songar, låtskrivar og plateprodusent.

Han hadde på 1950- og 1960-talet stor påverknad innan norsk populærmusikk. Først var han kjend som medlem av gruppa The Monn Keys, og seinare som solist og låtskrivar for andre artistar.

I tillegg til å skrive eigne songar, omsette Arne Bendiksen mange utanlandske slagerar til norsk. Han har og delteke i Melodi Grand Prix ei rekkje gonger, både som artist, komponist og dirigent. I Eurovision Song Contest 1964 framførte han Noreg sitt bidrag; «Spiral». Då avstemminga var over, hadde han fått seks poeng og hamna på ein åttande plass av seksten deltakarar. 

I 1995 mottok han juryen sin heiderspris under Spelemannprisen og vann Gammleng-prisen i klassen veteran i 1992.

Han stod for lanseringa av kjende artistar som Wenche Myhre og Kirsti Sparboe.

I 1996 vart han tildelt Kongens fortenestmedalje i gull.

Kjende songar 

 «I dag har jeg brent mine kjærlighetsbrev»
 «Davy Crockett»
 «Intet er nytt under solen» (Åse Kleveland)
 «Jeg vil ha en blå ballong»
 «La meg være ung» (Wenche Myhre)
 «Oj, oj, oj så glad jeg skal bli» (Kirsti Sparboe)
 «Lykken er» (Hanne Krogh)

Filmografi 
 1968 Festival i Venedig (TV) Alex Bryan, Virginia sin manager
 1964 Operasjon Sjøsprøyt Amandus, maskinmann
 1962 Operasjon Løvsprett Kenny, umilitært individ

 

Norske songarar
Norske låtskrivarar
Musikarar frå Bergen
Kongens fortenestmedalje i gull
Vinnarar av Spellemannprisen
Norske Eurovision Song Contest-deltakarar
Melodi Grand Prix-vinnarar
Melodi Grand Prix 1964-deltakarar
Melodi Grand Prix-vinnarlåtskrivarar
Melodi Grand Prix 1966-låtskrivarar
Melodi Grand Prix 1969-låtskrivarar
Melodi Grand Prix 1971-låtskrivarar
Melodi Grand Prix 1973-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1964-deltakarar
Norske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1966-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1969-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1971-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1973-låtskrivarar
Melodi Grand Prix 1964-låtskrivarar
Fjasemikkel

Fjasemikkel er eit omgrep som blir brukt som kallenamn dersom ein person har gjort noko mindre intelligent. Uttrykket vert brukt på ytre søre Sunnmøre

Skjellsord
People for the Ethical Treatment of Animals

For SI-prefikset, sjå Peta

People for the Ethical Treatment of Animals (PETA) er ein internasjonal dyrevernsorganisasjon. 
Han blei grunnlagd i 1980 i Norfolk i den amerikanske delstaten Virginia av Ingrid Newkirk, som framleis er leiar, og Alex Pacheco.

Laget arbeider etter slagordet «dyra er ikkje til for at me skal å eta, ha dei på oss, eller bruka dei til underhaldning». Dei kjemper mot fire hovudsaker: Industrilandbruk, pelsoppdrett, dyreforsøk og dyr som underhaldning. Dei engasjerer seg og mot mishandling av kjæledyr, hjelp for lausdyr og drap av det som blir rekna som skadedyr. PETA driv kennelar for herrelause husdyr og føretek undersøkingar rundt behandling av dyr som dei så gjev ut, gjerne som reklame, oppfordrer til veganisme og utfører demonstrasjonar og markeringar. Nokre handlingar frå PETA-medlemmer har vore svært ekstreme, som trakassering av folk dei meiner står bak dyreplageri.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «People for the Ethical Treatment of Animals» frå , og «People for the Ethical Treatment of Animals» frå  den 27. mars 2009.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 People for the Ethical Treatment of Animals

Dyrevern
Skipingar i 1980
Internasjonale organisasjonar