alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tore Bjonviken

Tore Bjonviken () er ein norsk tidlegare langrennsløpar som representerte Fossum Idrettsforening.  I verdscupen var hans fremste individuelle prestasjonar to andreplassar i sprint og to tredjeplasser i 15 km klassisk.

Karriere
Første plasseringa i verdscupen kom i Sunne 11. mars 1997, der sprinten vart avvikla i klassisk. Tre år seinare, 28. februar 2000, fekk han same plasseringa i eit sprintrenn i klassisk stil, arrangert i Stockholm. Bjonviken kom i sesongen 2000/01 på tredjeplass i verdscuprennet over 15 km på Beitostølen, bak Odd-Bjørn Hjelmeset og Thomas Alsgaard. Nordmenn la beslag på dei sju fyrste plassane på resultatlista i rennet, som var opningsrenn i verdscupen det året. Sidan i same sesongen kom han på delt tredjeplass med landsmannen Kristen Skjeldal på 15 km i Falun, bak vinnaren Mikhail Ivanov og Frode Estil. Bjonviken vann sølvmedaljen på tremil fellesstart under noregsmeisterskapen i 2000 og NM gull i sprint fristil i 2002 foran OL-mester Tor Arne Hetland. I alt vart det eitt gull, to sølv og 3 bronsje i NM på ulike distanser. Han vant også Skarverennet i 2002 framfor heile den norske langrenns- og skiskyttereliten.

Bjonviken representerte Noreg under Ski-VM 2003 i Val di Fiemme, då han med dårleg opplading på kort varsel vart sett inn på 15 km klassisk og enda på 44 plass. Han var elles med å vinne tre WC seire for Noreg i stafett i 1996, 2000 og 2002, og han vann scandinavisk cup samanlagt i 1999.

Besteplasseringar i internasjonale renn
1997  Nr 2 i sprint klassisk i Sunne
2000 Nr 3 på 15 km på Beitostølen 
2000 Nr 2 på sprint klassisk i Stockholmn
2001 Nr 3 på 15 km klassisk i Falun

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap 
Ski-NM 2000: Sølvmedalje på 30 km i Vang
Ski-NM 2001: Nr 4 på 50 km i Steinkjer
Ski-NM 2002: Bronsemedalje på 15 km fristil i Høydalsmo. Gull i sprint fristil på Vang
Ski-NM 2003: Nr 5 på 10 km i Molde. Sølv på 15 km med skibyte i Trondheim
Ski-NM 2004: Bronsemedalje på jaktstart 15 km fristil på Bardufoss
Ski-NM 2005: Nr 8 på 50 km på Lillehammer

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar og Arne Bjonviken som har retta opp i feil og rot

Bakgrunnsstoff
Tore Bjonviken i fis-ski.com

Norske langrennsløparar
Håvard Skorstad

Håvard Skorstad () er ein tidlegare norsk langrennsløpar. Han markerte seg som langrennar fyrst i 1998-sesongen, då han vann bronsemedaljen på 10 km under noregsmeisterskapen, mindre enn åtte sekundar bak vinnaren Anders Eide og vel to sekund bak Tor Arne Hetland. Seinare same sesongen debuterte han i verdscupen på femmila i Holmenkollen med 51. plass. Dei neste åra vart det få startar i verdscupen, fyrst i 2001 vart det fleire renn på han. Ein 11. plass i Holmenkollen var største prestasjonen. 2002-sesongen vart Skorstads beste sesong, med sølvmedalje på NM-tremila bak Odd-Bjørn Hjelmeset, og ein femteplass i Birkebeinerrennet, som det året var verdscuptevling. Han gjekk sitt siste verdscuprenn i Kuusamo, seint i 2004. Seinare satsa han mest på dei verkeleg lange løpa, har fleire gongar hevda seg i Vasaloppet. På topplan tevla han for Ski- og fotballklubben Lyn og for Rustad Idrettslag.

Besteplasseringar i internasjonale renn 
 2001: Nr 11 på 50 km i Holmenkollen
 2002: Nr 5 på 58 km, Rena-Lillehammer

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap 
Ski-NM 1998: Bronsemedalje på 10 km i Alta
Ski-NM 1999:
Ski-NM 2000: Nr 5 på 30 km i Vang
Ski-NM 2001: Nr 6 på 30 km, Steinkjer
Ski-NM 2002: Sølvmedalje på 30 km i Høydalsmo

Kjelder 
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
Håvard Skorstad i fis-ski.com

Norske langrennsløparar
Lineært likningssystem

Eit lineært ligningssystem er eit matematisk system av to eller fleire lineære likningar som inneheld dei same variablane.
Døme:

er eit likningssystem med tre variablar: ,  og . 

Ei løysing på eit lineært likningssystem er gitt ved at ein gjev kvar og ein av variablane ein verdi, slik at alle likningane er oppfylte samtidig. Ei løysing på likningssystemet over er gitt ved 

der alle dei tre likningane er oppfylte samtidig.

Innan matematikk er teorien om lineære ligkingssystem del av greinene algebra og lineær algebra, og ein viktig del av moderne matematikk. Metodar og algoritmer for numerisk løysing av lineære likningssystem speler ein viktig rolle innan fysikk, kjemi, ingeniørvitskap, informatikk og økonomi. Når matematisk modellering eller datasimulering blir brukte for å løysa komplekse system kan eit system av ikkje-lineære likningar ofte tilnærmast ved eit lineært likningssystem ved at ein nyttar lineærisering.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lineært ligningssystem» frå , den 31. januar 2011. 
 

Lineær algebra
Meijirestaurasjonen

Meijirestaurasjonen (japansk 明治維新 meiji ishin) var ei rad hendingar som fann stad i Japan frå 1866 til 1869, med 1868 som det mest avgjerande året. Han innleidde det historiske tidsrommet kjend som Meiji ('opplyst styre') i Japan, og førte til ei rekkje endringar i dei politiske og sosiale strukturane i landet. Keisaren som kom til makta under Meijirestaurasjonen fekk det posthume namnet  Meiji Tenno.

Keisarstyre
Den eigentlege «restaurasjonen» fann stad då den siste shogunen, Tokugawa Yoshinobu, gav makta attende til keisaren av Japan den 9. november 1867 og sa frå seg embetet sitt ti dagar seinare. Dette markerte slutten på Edo-perioden, som hadde vart frå 1600.

I januar 1868 braut Boshinkrigen ut der den tidlegare shogunen sine styrkar blei nedkjempa av hærane frå Chōshū og Satsuma. Etter dette kunne den tidlegare shogunen fråtakast all makt som så i namnet blei tilbakeført til keisaren.

Meijirestaurasjonen førte med seg at tidlegare føydale klassar (daimyoar og samuraiar) blei avskaffa til fordel for eit nytt oligarki. Han gjorde også ei rask industrialisering av Japan mogleg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Meijirestaurasjonen» frå ,  den 31. januar 2011.  
 
Denne artikkelen bygger på «Meiji Restauration» frå ,  den 31. januar 2011.  
 

Japansk historie
Hendingar på 1800-talet
Meiji
Meiji

Meiji var det offisielle namnet på regjeringstida til keisar Mutsuhito i Japan, og varte frå Meijirestaurasjonen i 1867 til keisaren døydde i 1912. Under denne perioden blei føydalsystemet avskaffa i Japan, og landet gjekk over til å bli ei moderne industrialisert stormakt. 

Keisar Mutsuhito fekk etter døden det personlege namnet Meiji Tenno.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Meiji
japansk historie
Flamenco

Flamenco er ein spansk folkekunstart uttrykt gjennom song, dans og akkompagnement, typisk gitarspel og rytmisk klapping og knipsing. Genren er knytt til Sør-Spania, særleg Andalucia, meno også andre stader som Extremadura og Murcia. Spanske sigøynarar (gitanos), maurarar og sefardiske jødar har òg vore med på å påverka forma, og seinare har også kulturutveksling med Latin-Amerika, særleg Cuba, vore med på å vidareutvikla henne. Flamenco er rekna som immateriell verdsarv av UNESCO.

Dans 
Flamencodans finst i mange versjonar, frå ein turistifisert og lett tilgjengeleg versjon, til den ballettaktige fastlagde forma, og ei meir «opphavleg», folkeleg form ein kan finna på såkalla peñas og ved ulike festar, høgtider og festivalar.

Flamencodans blir tradisjonelt utført etter tur av éin og éin dansar. Tradisjonelt er det stor skilnad på kvinne- og mannsdans. Mannen dansar med stram stil, medan kvinna uttrykkjer seg med mjuke arm- og handrørsler, hofterørsler og bøyeleg overkropp. Begge dansar med stolt kroppshaldning. Det blir også gjerne brukt særs raske dansesteg.

Dansen er sterkt påverka av dansen til spanske sigøynarar (gitanos), og viser òg påverknad frå arabisk dans.

Musikk 

Ulike flamencomusikkstilar blir kalla palo, og skil seg frå kvarandre gjennom rytmemønster, toneart, motiv og verseforma brukt i songen. Det finst over femti ulike paloar, men ikkje alle blir framført like ofte. Nokre typar blir sunge utan akkompagnement, andre kan ha gitar- eller anna akkompagnement. Nokre blir tradisjonelt framført av menn, andre av kvinner, medan andre paloformer igjen ikkje er kjønnsdelte. Nokre blir dansa til og andre ikkje.

Flamenco i verda 
Frå 1970-talet har flamenco spreidd seg over hele verden, og er blitt brukt av mange artistar, som songaren Carmen Linares eller gitaristen Paco de Lucia og av Ojos de Brujo i såkalla «crossover»-stil. Carlos Saura sine kjende filmar som Blodbryllypet, Carmen og Flamenco har gjort kunstforma kjend for publikum i ei rekkje land. I den seinare filmen Volver av Pedro Almodovar framførte songaren Estrella Morente ein flamencosong med same namn som også nådde ut til eit stort publikum.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Flamenco» frå , og «Flamenco» frå  den 31. januar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Centro de flamenco
 Flamenco Trondheim

Spanske dansar
Andalucia
Extremadura
Murcia
Latinamerikansk kultur
Cubansk kultur
Immateriell verdsarv
Spansk musikk
Bilsport

Bilsport er ein motorsport der ein bruker bilar til å kappkøyra på ulike vis.
Bilsport er internasjonalt organisert gjennom Fédération Internationale de l'Automobile (FIA).

Historie 

Kappkøyring med bil tok til snart etter at ein hadde utvikla den første bensindrivne bilen, og før dette hadde ein allereie tevla i hestedregne bilar. Det første billøpet som blei lyst ut fann stad den 28. april 1887 mellom Pont de Neuilly og Bois de Boulogne (2 km), og blei halde av sjefredaktøren for Le Vélocipède, Monsieur Fossier. Løpet blei vunne av den einaste deltakaren Georges Bouton, i ein bil han hadde bygd saman med Albert de Dion. Den 22. juli 1894 blei den første verkelege tevlinga med fleire deltakarar arrangert av tidskriftet Le Petit Journal, og gjekk mellom Paris og Rouen. Igjen var Albert de Dion  først i Rouen med sin bil, men ein Panhard et Levassor blei vinnar etter at andre tilhøve var tekne med.

Vanlege bilsportgreiner 
Bakkeløp er ei tevlingsform der førarar køyrer ei fastlagd løype oppover raskast mogleg. Underlaget og kor bratt ho er varierer. Ein kan bruka ulike typar bilar til denne greina: Rally-, rallycross-, reserbilar og andre, som lastebilar.

I bilorientering bruker ein kart til å køyra ein ukjend veg på ei bestemt tid. Tevlingsforma er særleg utbreidd i Norden.

Crosskart går ut på å køyra fortast mogleg på ein bane, oftast med grusunderlag, med ein liten, rask spesialbygd bil.

Dragracing går ut på at ei fargreie frå ståande start skal køyra ei kort lengd raskast mogleg. 
Drifting er bilsport der føraren utfører kontrollert sladding på ein bane. Utføringa blir stildømt.

Bilcross er ei form for lågkostnadsløp der ein køyrer vanlege bilar på grus- eller asfaltbane i høgst 80 km/t. Etter kvart løp blir løpsbilane selde til ein fastsett pris.

Gokart blir utført på asfaltbane i ein liten, rask spesialbygd bil. 

Offroad går ut på å køyra i terrenget. Ulike former for offroad er Formula Offroad, biltrial og terrengrally.

Billøp eller baneløp er langvarige løp på asfalterte banar for formelbilar, personbilar eller sportsbilar.

Radiostyrt bilsport går ut på at radiostyrte modellbilar tevler mot kvarandre på ulike banar eller i terreng.

 Rally er personbilløp over lengre strekningar, ofte over fleire dagar. Ofte køyrer ein rally på vanlege vegar som er stengde for annan trafikk. Til forskjell frå andre billøp har sjåføren med seg ein passasjer som kartlesar.

 Rallycross går ut på å køyra raskast mogleg med spesialutrusta bilar på bane med grus- og asfaltunderlag. Banen er rundt 1 km lang.

Bakgrunnsstoff 
 Fédération Internationale de l'Automobile (FIA)
 Motorsportkanalen.se - nyheter och webb-tv om bilsport

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bilsport» frå ,  den 31. januar 2011.  
 

 
Motorsport
Here and There

Here and There er eit konsertalbum av Elton John. Albumet vart gjeve ut i 1976 og vart produsert av Gus Dudgeon. Tittelen viser til opptak frå to konsertar: «Here» frå 18. mai 1974 i Royal Festival Hall i London, og «There» den 27. november 1974 i Madison Square Garden i New York City.

I 1995 vart det gjeve ut ei dobbel CD-utgåve miksa av Gus Dudgeon med nesten heile setlistene frå begge konsertane. «Take Me To The Pilot» og «Your Song» er med på begge diskane, men dette vart gjort med vilje fordi begge versjonane av kvar song er ganske forskjellig frå kvarandre. 

I USA selde albumet til gullplate i 1976 og platina i 1998. 

På «There»-plata spelar Elton John og bandet hans med John Lennon på tre songar. Desse var ikkje med på den originale utgåva, men «I Saw Her Standing There» vart gjeven ut som B-sida til singelen «Philadelphia Freedom»., og alle tre songane vart sidan gjeven ut på ein EP på DJM. 

Albumet vart òg gjeven ut som Here and Now og London & New York.

Innhald

1995/1996-utgåve

Medverkande
Elton John – Piano, vokal
Ray Cooper – Tamburin (CD #1 spor 4, 6, 7, 8, 10, 12; CD #2 spor 1, 2, 4, 7, 9-13), congatrommer (CD #1 spor 2, 3, 5, 6, 7, 8, 12; CD #2 spor 3, 5, 6, 8), bjøller (CD #1 spor 6; CD #2 spor 9), vibrafon (CD #1 spor 7; CD #2 spor 2), andefløyte på «Honky Cat», orgel på «Crocodile Rock»
Lesley Duncan – vokal («Love Song»)
Davey Johnstone – Gitarar (bortsett CD #1 spor 1, 2, 11), korvokal (bortsett: CD #1 spor 1, 2, 5, 8, 9, 11; CD #2 spor 5-8, 9, 12-13), mandolin på «Honky Cat»
John Lennon – Gitar, vokal (CD #2, berre spor 8–10)
Dee Murray – Bass (bortsett CD #1 spor 1, 11), korvokal bortsett: CD #1 spor 1, 2, 5, 8, 9, 11; CD #2 spor 5-8, 9, 12-13)
Nigel Olsson – Trommer (bortsett CD #1 spor 1, 11), korvokal (bortsett: CD #1 spor 1, 2, 5, 8, 9, 11; CD #2 spor 5-8, 9, 12-13)

Kjelder
''Denne artikkelen bygger på «Here and There» frå .

Bakgrunnsstoff 
Here and There på Allmusic

Elton John-album
Konsertalbum frå 1976
Album produserte av Gus Dudgeon
Suverenitet

Suverenitet, sjølvråderett eller sjølvstyre viser til det å ha sjølvstendig makt over eit visst sjølvstendig område. Tradisjonelt viste omgrepet til den øvste makta til ein fyrste, seinare gjekk det over til den upersonlege statsmakta, og under opplysingstida oppstod tanken om folkesuverenitet, der viljen til folket skal ha suverenitet.

Suveren stat
Ein kan rekna ein stat for å ha folkerettsleg suverenitet om dei statlege organa kan handla direkte med andre statar, inngå traktatar og ha ansvarstilhøve ved rettsbrot.

Kjelder

Samfunnsteori
Det internasjonale samfunnet
Ingeborg Sundrehagen Raustøl

Ingeborg Sundrehagen Raustøl () er ein norsk skodespelar, oppvaksen i Prinsdal på Nordstrand i Oslo. Ho var tidlegare programleiar saman med Bowler, Jørn Kolsrud, i Kykelikokos på NRK, og sidan 2004 har ho vore ein av hovudpersonane i Hotel Cæsar på TV 2. Ho har også spelt ei hovudrolle i musikalen Buddy Holly. No er ho aktuell som stemme til Zoe, i det norskproduserte spelet Drømmefall: Den Lengste Reisen. Ho var dessutan med på Melodi Grand Prix 2011 som kordame.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ingeborg Sundrehagen Raustøl» frå ,  den 10. oktober 2010.  
 
 Dittoslo.no: "Sjenert rockejente". Intervju med Raustøl om Buddy Holly.

Norske skodespelarar
Folk frå Oslo
Eurovision Song Contest 1956

Eurovision Song Contest 1956 (ESC 1956), offisielt 1. Gran Premio Eurovisione della Canzone Europea, var den fyrste gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Teatro Kursaal i Lugano i Sveits. Finalen fann stad torsdag 24. mai 1956. Sveits vann tevlinga med songen «Refrain», framført av Lys Assia.

Historie
På eit møte med Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) i Monaco i 1955 kom det oppe ein ide om å arrangere ein europeisk musikktevling basert på den italienske festivalen Festival della Canzone Italiana di Sanremo.

Den sveitsiske byen Lugano vart vald som vertsby for arrangementet som vart arrangert eitt år seinare. Lohengrin Filipello var programleiar for tevlinga som varte i éin time og 40 minutt. Dei sju deltakarlande deltok med to songar kvar. Pausenummeret vart forlengja under tevlinga på grunn av forsinkingar med røystinga.

Vinnaren vart kåra av ein jury bestående av to delegatar frå alle deltagerlanda, med unntak av Luxembourg, som lét delegatane frå Sveits røyste for seg. Jurymedlemmane stod fritt til å røyste på dei songane dei likte best, òg songar frå sitt eige land. Røystegjevinga til juryen vart aldri presentert i programmet; ein talsmann kunngjorde ganske enkelt at Sveits hadde vunne. Dette var fyrst og fremst ein radiotevling. Sjølv om det fanst fjernsynskamera i studioet, finst det ikkje lenger nokon fjernsynsopptak av tevlinga, berre radioopptak.

Berre enkeltartistar fekk delteke i tevlinga, ikkje duoar eller grupper. Danmark, Storbritannia og Austerrike meldte seg på etter at tidsfrista var gått ut og vart dimed diskvalifisert. Bidraga frå Frankrike og Belgia vart ikkje spelt inn av artistane som song songane i Eurovision Song Contest.

Finalen
Finalen vart halden 24. mai 1956 i Teatro Kursaal i Lugano. Sveits vann tevlinga for fyrste gong. Kvart land deltok med to songar kvar, det var fyrste og siste gongen det vart gjort slik. Under vinnarframføringa av songen «Refrain» gløymte Lys Assia teksten, så ho og orkesteret måtte starte på nytt. Det er fyrste og siste gong i historia at det har hendt.

Vinnarsongen heit opphavleg «Refrains», men den siste bokstaven vart fjerna frå tittelen før Eurovision Song Contest.

Kommentatorar
  – Janine Lambotte (INR) og Nand Baert (NIR)
  – Gunnar Hansen (Statsradiofonien TV)
  – Michèle Rebel (RTF)
  – Bianca Maria Piccinino (Programma Nazionale)
  – Jacques Navadic (Télé-Luxembourg)
  – Piet te Nuyl (NTS)
  – Wilfred Thomas (BBC Television Service)
  – Georges Hardy (TSR)
  – Wolf Mittler (Deutsches Fernsehen)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «ESC 1956» frå  og VG.no,  den 1. februar 2011.  

 eurovision.tv/resultattavle

Eurovision Song Contest etter år
Musikktevlingar i 1956
 
1956 i Sveits
Tipplers Tales

Tipplers Tales er eit album av Fairport Convention frå 1978. Det vart spelt inn på berre ti dagar, og var det siste albumet bandet spelte inn for Vertigo. Simon Nicol skreiv seinare 
«Vi fekk oss ein avtale med Vertigo, den som enda med at dei betalte oss for å ikkje lage fleire album. det virka som ei nyhende, som Marx Brothers-linka: 'Kor mykje skal du ha få å IKKJE øve?' 'Åh, det har du ikkje råd til'. Vi gjorde Bonny Bunch og Tipplers Tales og ikkje dei fire andre albuma som var i kontrakten.»

Dave Pegg sa seinare:
«Det var ikkje så mykje pengar. Det var kring £30 000. Det var førte gong me hadde tent så mykje pengar på musikken. Me fekk noko slikt som £7000 kvar. Det var meir penga enn me nokon gong hadde hatt før. Dette var i 78 og det gjorde at me kunne avslutte bandet.»

Tipplers Tales vart av Allmusic skildra som «ikkje eit konseptalbum, sjølv om alkohol går mykje igjen i dei tradisjonelle songane», men likevel «gjer det bandet kan best, ta nokre fine, gamle tradisjonelle engelske jiggar, reels og tradisjonelle soger og set sitt eige folkrockmerke på dei». Etter Tippler's Tales gjekk det sju år før neste Fairport-album kom ut, Gladys' Leap i 1985.

Fleire tradisjonelle folkeviser hadde tidlegare vorte spelt inn av A.L. Lloyd i lag med Dave Swarbrick. Versjonen av «John Barleycorn» ligg nær versjonen som Traffic spelte inn, sidan Steve Winwood hadde lært songen av The Watersons. Melodien er basert på «Wir Pflügen» av Johann Schultz, betre kjend som «We Plough the Fields and Scatter», ein gammal engelsk hausttakkefest-song.

Innhald

Personnel
Dave Swarbrick - fele, mandolin, mandocello, vokal
Simon Nicol - elektrisk og akustisk gitar, vokal, dulcimer, piano
Dave Pegg - bassgitar, gitar, mandolin, vokal
Bruce Rowland - trommer, perkusjon, elektrisk piano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tipplers Tales» frå ,  den 1. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fairport Convention-album
Musikkalbum frå 1978
John Barleycorn

«John Barleycorn» er ei engelsk folkevise. Karakteren John Barleycorn i songen er ei personifisering av den viktige kornavlinga bygg og alkoholdrykkene som vert laga av han, øl og whisky. I songen vert John Barleycorn råka av fleire åtak, dødsfall og skammeleg handsaming i dei forskjellige fasane av bygg-dyrking, som innhausting og malting.

Innhald

Barleycorn, personifiseringa av bygg, møter mykje liding før han til slutt døyr ein ubehageleg død. Følgjene av døden hans er at ein kan lage brød. Derfør døyr Barleycorn for at andre skal få leve. Til slutt vert kroppen hans eten som brødet. Ein populær hymne, «We Plough the Fields and Scatter», vert ofte sungen på hausttakkefestar til same melodi.

Versjonar og variantar
Det finst mange versjonar av songen. Ein versjon av songen finst i Bannatyne Manuscript frå 1568, og engelske skillingsviseversjonar frå 1600-talet er vanlege. Den skotske nasjonaldiktaren Robert Burns gav ut sin versjon i 1782, og det finst fleire moderne versjonar.

Nyare innspelingar

Det er spelt inn mange versjonar av songen, mest kjend av Traffic, som har kalla opp albumet deira John Barleycorn Must Die etter songen. Songen er òg spelt av Fire + Ice, Gae Bolg, Bert Jansch, The John Renbourn Group, Pentangle, Finest Kind, Martin Carthy, Roy Bailey, Martyn Bates i samarbeid med Max Eastley, the Watersons, Steeleye Span, Jethro Tull, Fairport Convention, The Minstrels of Mayhem, Oysterband, Frank Black, Chris Wood, Woody Lissauer, Quadriga Consort, Maddy Prior, Heather Alexander, Tim van Eyken og mange andre artistar. Songen er òg ein sentral del av The Imagined Village-prosjektet til Simon Emmerson. Martin og Eliza Carthy spelte songen i lag med Paul Weller på albumet The Imagined Village.

Tolkingar og bruk i andre kulturuttrykk
Forskaren Kathleen Herbert har trekt linjer mellom Beowa (ein mytisk figur frå angelsaksisk heidendom som dukkar opp tidleg i angelsaksiske kongelege slektstavler. Namnet tyder «bygg») og figuren John Barleycorn. Herbert seier at Beowa og Barleycorn er ein og same, og merkar seg at folkevisa skildrar lidinga, døden og oppstoda til Barleycorn, men feirar òg «den lækjande effekten av å drikke blodet hans»

Jack London gav tittelen John Barleycorn til sjølvbiografien sin frå 1913, som fortel om kampen hans mot alkoholisme.

Sjå òg
Barleycorn

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Barleycorn» frå ,  den 1. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Herbert, Kathleen (2007). Looking for the Lost Gods of England. Anglo-Saxon Books. ISBN 1-898281-04-1
Vaughan Williams, Ralph and A.L. Lloyd (1959). The Penguin Book of English Folk Songs. Penguin.
Wood, Pete. «John Barleycorn: The Evolution of a Folk-Song Family», Folk Music Journal, Vol. 8, pp 438-455, 2004  
Wood, Pete. «John Barleycorn revisited: Evolution and folk-song», Article 232, Musical Traditions 

Engelske folkeviser
Balladar
Traffic-songar
Fairport Convention-songar
Jethro Tull-songar
Songar om alkohol
Songar om mat
Steeleye Span-songar
Farewell Farewell

Farewell, Farewell er eit konsertalbum frå avslutningsturneen til bandet i 1979. Det vart det siste Fairport-albumet med felespelaren og mandolinisten Dave Swarbrick. Songane er henta frå tre konsertar våren 1979, ved Birmingham University, Southampton University og Derby Assembly Rooms. Dei fleste songane er kjende songar frå tidlegare album. 

I 1997 for å markere 30-årsjubileet til Fairport Convention vart albumet nymastra og gjeve ut på nytt som «Encore Encore». Denne utgåva inneheldt singelen «Rubber Band» frå 1980, samt tre andre songar spelt inn under turneen i 1979: «The Hens March Through the Midden/Four Poster Bed», «Flatback Caper» og «Dirty Linen».

Innhald

Medverkande
Simon Nicol – vokal, gitar, bratsj 
Dave Swarbrick – vokal, fiolin, mandolin
Dave Pegg – vokal, bassgitar, fiolin,  mandolin
Bruce Rowland – trommer, perkusjon, bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Farewell Farewell» frå ,  den 1. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fairport Convention-album
Konsertalbum frå 1979