alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nansenøya i Frans Josefs land

Nansenøya (russisk Остров Нансена; Ostrov Nansena) er ei øy i Frans Josefs land i Russland. Ho ligg ved 80° 30' N og 54° 10' E

Nansenøya er delvis dekt av is og har eit areal på 164 km². Det høgaste punktet på øya er 372 meter over havet.

Nansenøya ligg midt i ei gruppe øyar med om lag same storleik og med smale sund i mellom seg. Kanalen sørvest for denne øygruppa er Allen-Jung-sundet, i søraust ligg Sidorovasundet, kanalen i nordaust er Markamasundet og i vest ligg Britanskijkanalen.

Mys Artura er det nordlegaste neset på øya. I sørvest ligg neset Mys Usjakova, kalla opp etter den russiske polforskaren Georgij Usjakov og det sørlegaste punktet heiter Mys Tejlora (Kapp Taylor).

Nansenøya er kalla opp etter den norske polfararen Fridtjof Nansen, som utforska Frans Josefs land i 1896.

Øya må ikkje forvekslast med Nansenøya i Karahavet mellom skjera rundt Tajmyrøya.

Nærliggande øyar 
 Ostrov Ketlitsa (Остров Кетлица), Koetlitzøya er ei lang øya som ligg nordvest for Nansenøya. Ho er isdekt og har ei høgd på 158 meter over havet. Neset lengst nord heiter Mys Poljarnogo Sijanija og det sørlegaste heiter Mys Giujs. Sundet mellom desse øyane vert kalla Proliv Roberta Pilija. Koetlitzøya er kalla opp etter geologen på Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen til Frans Josefs land i 1894-1897, Dr. Reginald Koetlitz.
 Ostrov Uiltona (Остров Уильтона), Wiltonøya er ei lita øy nordaust for Nansenøya. Mellom dei ligg eit 1 km smalt sund. Ho er kalla opp etter den skotske polfararen David W. Wilton, som òg deltok på Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen. Wilton budde nokre år i Nord-Russland før han vart med på ekspedisjonen. 
 Ostrov Bromidzj (Остров Бромидж), Bromwichøya ligg aust for Nansenøya og er dekt av ein iskalott, men har nokre få isfrie område ved kysten. Ho har ei høgd på 392 meter over havet. 
 Ostrov Brajsa (Остров Брайса), Briceøya ligg sør for Bromwichøya. Det er ein isbre midt på øya, men store landområde er isfrie i nord og sørvest. På det høgaste er øya 409 meter over havet. Øya er kalla opp etter Arthur Montefiore Brice, sekretæren under Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen. 
 Ostrov Prittsjetta (Остров Притчетта), Pritchettøya ligg sør for Nansenøya. Ho er forholdsvis stor og har nokre få isfrie område. Det høgaste punktet ligg 401 meter over havet. Namnet på øya er truleg ei omforming av namnet til Karl Weyprecht. Weyprecht var ein av to leiarar under den austerriksk-ungarske nordpolekspedisjonen i lag med Payer, som har ei øy kalla opp etter seg lenger nordaust i same øygruppe. 
 Ostrov Blissa (Остров Блисса), Blissøya ligg sør for Pritchetøya. Ho er delvis isfri. 
 Ostrov Dzjeffersona (Остров Джефферсона), Jeffersonøya er ei mykje mindre øy som ligg sørvest for Nansenøya. Øya er kalla opp etter Thomas Jefferson av Baldwin-Ziegler-ekspedisjonen i 1901.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nansen Island (Franz Josef Land)» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 http://islands.unep.ch/CEO.htm 
 Plassering
 Ekspedisjonar 
 Russiske stadnamn
 David W. Wilton

Øyar i Frans Josefs land
Prosjekt Gutenberg Australia

Prosjekt Gutenberg Australia (eller Project Gutenberg Australia) er ei internettside som var grunnlagt i 2001 av Colin Choat. Sida er vert for frie elektroniske bøker og tekstar som er i det offentlege domenet i Australia. Innhaldet vert lagt inn av frivillige. Dette er ei søsterside til Prosjekt Gutenberg, men det er ingen formell kontakt mellom dei to organisasjonane. 

Grunna forskjellige lover innan kopirett i Australia og USA, har Prosjekt Gutenberg Australia ein del verk som ikkje er tilgjengeleg i det amerikanske Prosjekt Gutenberg. Mellom anna arbeid av Margaret Mitchell, George Orwell, H. P. Lovecraft og Dylan Thomas. 

Med introduksjonen av ein handelsavtale mellom USA og Australia, vil alle arbeid som var på sida når avtalen kom i kraft, framleis vere i det offentlege domene og vist på denne nettsida. Arbeid av forfattarar som døydde etter desember 1954 vil no først bli offentleg domene tidlegast i 2024.

Sjå òg 
 Prosjekt Gutenberg
 Prosjekt Runeberg

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Prosjekt Gutenberg Australia si heimeside

Bibliotek i Australia
Digitale bibliotek
Nansenøya i Karahavet

Nansenøya (russisk Остров Нансена; Ostrov Nansena) er ei lang og smal øya ved kysten av Karahavet i Krasnojarsk kraj i Russland. Ho er 21 km lang og i snitt om lag 2,5 km brei. Øya ligg i eit område med mange skjer, like utanfor kysten av Tajmyrhalvøya. Det smale sundet mellom Nansenøya og kysten av Sibir (Framsundet) er i snitt 2,5 km breitt. 
 
Kysten av Nansenøya og nokre av dei større naboøayne, som Tajmyrøya, Bonevi og Pilota Makhotkina er innskore med mange bukter og viker. Sunda mellom denne øya og naboøyane har derfor eit labryintpreg over seg. Geologisk er alle desse øyane ei fortsetjing av Nordenskiöldøyane som ligg lenger nord og stundom vert Nansenøya rekna som ein del av øygruppa. Ostrov Vkhodnoj er 750 meter lang og ligg like vest for Nansenøya. 

Havet omkring Nansenøya er dekt av pakkis med noko poljnia gjennom den lange, harde vinteren og det er mykje isflak i havet om sommaren. 

Øya er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 
I oktober 1900 under Baron Eduard von Toll sin skjebnesvangre siste ekspedisjon vart vinterforlegninga til Toll sitt skip «Zarja» sett til Nabljudenijøya og ein forskingsstasjon vart bygd der. Dette er ei lita granittøya søraust for Nansenøya i ei bukt som Baron Toll kalla Colin Archer-bukta.

Under den andre verdskrigen var det mykje militæraktivitet nær Nansenøya, særleg under Operasjon Wunderland.

På enkelte kart står Nansenøya berre oppført som Nansena. Øya må ikkje forvekslast med den russiske øya Nansenøya, som er ein del av Frans Josefs land, i Nordishavet. Begge øyane er kalla opp etter den norske polfararen Fridtjof Nansen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nansen Island (Kara Sea)» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Plassering
 William Barr, Baron Eduard von Toll’s Last Expedition, 1900-1903. 
 Tajmyrøya og nærliggande øyar 
 Naturreservat
 Nansen sine ekspedisjonar
  og Hendingar under andre verdskrigen nær Nansenøya

Sjå òg 
 Karahavet

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Nedorazumenija

Nedorazumenija (russisk Остров Недоразумения; Ostrov Nedorazumenija) er ei øy i Okhotskhavet i Magadan oblast i Russland. Ho ligg i Amakhtonbukta (russisk Амахтонский залив; Amakhtonskij Zaliv) utanfor Nagajevbukta (russisk Бухта Нагаева; Bukhta Nagajeva) eller vest for hamna til Magadan, som ligg på nordsida, om lag 20 km frå byen.

Nedorazumenija ligg 3 km utanfor kysten og er om lag trekanta. Ho er 3,5 km lang og er 2 km på det breiaste.

På nordaustsida av Nedorazumenija ligg busetnaden Ribatsjij.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Nedorazumeniya Island» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Location 
 Geographical data for Nedorazumeniya Island
 Hamradio 

Øyar i Russland
Okhotskhavet
Magadan oblast
Arnhild

Arnhild er eit kvinnenamn sett saman av arn-, norrønt for 'ørn', og '-hild', 'krigar'. Det er noko i slekt med andre namn som byrjar med arn-, som Arna og Arne, og namn som sluttar med -hild, som Alvhild.

Arnhild har norsk namnedag den 4. august.

Bruk 
I 2008 hadde 1 580 norske kvinner namnet Arnhild. Namnet blei særleg gjeve i tida frå 1920- til 1950-talet, då rundt 0,15 % av nyfødde jenter blei kalla Arnhild.

Kjende namneberarar 
 Arnhild Baukhol (f. 1950), ordførar i Ringebu
 Arnhild Dyrhaug Odfjell (f. 1970), norsk forretningskvinne
 Arnhild Lauveng (f. 1972), psykolog og forfattar
 Arnhild Skre (f. 1952), forfattar
 Arnhild Myklebust Eggen, programleiar

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

Kvinnenamn
Førenamn av norrønt opphav
Namn knytte til fuglar
Namn knytte til strid
Aretha Franklin

Aretha Louise Franklin () var ein amerikansk soul- og R&B-songar, kjend som The Queen of Soul og eit av dei største kvinnenamna innan dennen sjangeren.

Franklin var fødd i Memphis i den amerikanske delstaten Tennessee. Ho tok tidleg til med å synga gospel og gav ut si første plate som 14-åring, The Gospel Soul of Aretha Franklin, i 1956. På andre halvdelen av 1960-talet gjorde ho ei rekke soul-innspelingar som er blitt klassikarar, til dømes «Respect», «I Never Loved a Man» og «You Make Me Feel Like a Natural Woman». Ho fekk to songar på førsteplass på Billboards Topp 100: «Respect» i 1967 og «I Knew You Were Waiting (For Me)», ein duett med George Michael, i 1987.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Aretha Franklin» frå , den 5. august 2008.

Bakgrunnsstoff 
 sodamnhappy.com, offisiell nettstad
 bbc.co.uk Artikkel om Franklin
 rollingstone.com  biografi

USA-amerikanske songarar
Soulsongarar
Folk frå Tennessee
Aretha Franklin
Afroamerikanske musikarar
Hollywood Walk of Fame
MusiCares Person of the Year
Daudvatn

Daudvatn er eit sjømannsuttrykk for eit fenomen som oppstår når eit lag med fersk eller brakkvatn ligg over eit lag med tyngre saltvatn, utan at dei to laga blandar seg saman. Eit skip som seglar under slike tilhøve kan vere vanskeleg å manøvrere eller sakke så mykje av at det nesten står i ro. Årsaka til dette er at mykje av energien frå framdriftsmekanismen til skipet berre går med til å skape bølgjer (såkalla indre bølgje) eller turbulens mellom dei to laga i vatnet, slik at skipet berre klarar opp mot 20 % av den normale farten sin. 

Fenomenet vart først skildra av den norske polfararen Fridtjof Nansen under Framekspedisjonen i august 1893 ved Nordenskiöldøyane nær Tajmyrhalvøya:
«Når «Fram» hamna i daudvatn er det som om ei mystisk kraft held ho tilbake og ho lystrar ikkje alltid roret. I stille vêr med lett last klarte «Fram» 6-7 knops fart. I daudvatn klarte ho ikkje ein gong 1,5 knop. Vi gjorde store svingar langs ruta vår, stundom svinga me heilt rundt, for å prøve å gå klar av det, men til særs lita nytte.»

Fenomenet er observert der smeltevatn frå isbrear renn ut i sjøen og legg seg over det saltare vatnet utan at dei to laga blandar seg, slik som i ein fjord.

Gamle metodar 
Gamle sjømenn trudde at fenomenet kom av ei «skorpe» av ferskvatn som festa seg til skroget og at skipet på den måten vart hindra. Tidlegare trudde ein òg at fisk som festa seg til skroget gjorde at skipet flytta seg tregare. Ein brukte forskjellige metodar for å prøve å kome seg ut av daudvatnet, som t.d. å la mannskapet om bord samstundes springe fram og tilbake på skipet, skyte kanoneld i vatnet, ause store mengder sjøvatn på dekk, dra ein slepar frå baugen til akterspegelen under skroget på skipet, svinge rora raskt fram og tilbake, eller slå i vatnet ved sidan av skipet med årer og andre reiskapar. Mannskapet på taubåtar oppdaga at når dei kom ut for daudvatn var det enklaste å stoppe i eit par minutt slik at bølgjene la seg, og så halde fram for full maskin.

Sjå òg 
 Indre bølgje
 Nordenskiöldøyane

Bakgrunnsstoff 
 Kort film som viser fenomenet med ein modell 
 Forklaring av daudvatn

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Dead water» frå , den 5. august 2008. 
 
 Skildring av daudvatn

Skipsterminologi
Havbølgjer
Northbrookøya

Northbrookøya (russisk Остров Нортбрук; Ostrov Nortbruk) er ei øy heilt sør i Frans Josefs land i Russland. Det høgaste punktet på øya er 344 meter over havet. 

Northbrookøya er ei av dei mest tilgjengelege i øygruppa og vart derfor ofte nytta som hovudbase for polekspedisjonar seint på 1800-talet og tidleg på 1900-talet. 

Øya er kalla opp etter jarlen av Northbrook, som var president i Royal Geographical Society mellom 1890 og 1893.

Historie 
Kapp Flora er eit isfritt område sørvest på Northbrookøya (79°57′N 50°05′E) og er historisk viktig. Den britiske seglaren og utforskaren Benjamin Leigh Smith forliste ved Kapp Flora i 1881. I 1896 møttest tilfeldigvis utforskaraneFridtjof Nansen og Frederick George Jackson her. Jackson var leiar for Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen og hadde base ved Kapp Flora, då møtet skjedde 17. juni 1896.

Eit nes nord på øya, ved 80°55'N, heiter Kapp Bruce etter William Speirs Bruce, ein skotsk zoolog og oseanograf som hadde vore medlem av Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen.

I 1904 vart det vunne ut kol om lag 150 meter opp i fjellsida av utforskarar frå den amerikanske Ziegler-Fiala-ekspedisjonen som måtte overvintre her etter at skipet deira sokk ved Rudolføya. 

Etter ein særs strabasiøs eldprøve kom sjømennene Valerian Albanov og Aleksander Konrad, som dei einaste overlevande etter den mislukka ekspedisjonen til «Svjataja Anna», til Kapp Flora i 1914. Albanov og Konrad vart redda i tide av «St. Foka», medan dei gjorde seg klar for å overvintre.

Nærliggande øyar 
 Ostrov Robertsona (Остров Робертсона), Robertsonøya er ei lita øy aust for Northbrookøya, nær det austlegaste neset. Øya er kalla opp etter den skotske polforskaren kaptein Thomas Robertson frå den skotske nasjonale antarktiske ekspedisjonen i 1904 til Sør-Orknøyane på skipet «Scotia».
 Ostrov Novyj ligg mindre enn 2 km sørvest for Robertsonøya, nærare kysten. Begge øyane er mindre enn 1 km lang.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Northbrook Island» frå , den 5. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Speak, Peter: William Speirs Bruce NMS Publishing, Edinburgh 2003 ISBN 1-901663-71-X
 Plassering
 Valerian Albanov. In the Land of White Death Kaptein Thomas Robertson: ,   & 
 

Øyar i Frans Josefs land
Robertsonøya

Robertsonøya er ei isdekt øy, som ligg ved austenden av Seal Nunataks utanfor austkysten av Den antarktiske halvøya. Kaptein Carl Anton Larsen oppdaga Robertsonøya frå «Jason» den 9. desember 1893, Han var nysgjerrig på å finne ut om vulkanen på øya var aktiv og gjekk på ski til toppen frå nordsida av øya, og kalla seinare fjellet Christensenfjellet etter partnaren og eigaren av «Jason», Christen Christensen. Larsen kalla ho Robertson Øy etter William Robertson, ein medeigar i Woltereck und Robertson i Hamburg som sende han til Antarktis.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robertson Island» frå ,  den 22. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Graham Land
Oscar II Coast
Communic

Communic er ei heavy metal-gruppa frå Kristiansand. Gruppa spelar progressiv metal og er samansett av Oddleif Steinsland på gitar og vokal, Tor Atle Andersen på trommer og Erik Mortensen på bass. Gruppa vart stifta i 2003 og har gjeve ut tre album.

Norske heavy metal-band
Musikkgrupper skipa i 2003
Sahg

Sahg er ei heavy metal-gruppa frå Bergen. Dei høyrer til undersjangeren doom metal. Gruppa har gjeve ut dei to albuma Sahg 1 og Sahg 2 på Swedish Regain Records. Medlemane i gruppa er King ov hell på bass, Olav på vokal, Thomas på gitar og Tor på trommer. Medlemane har bakgrunn frå mellom anna grupper som Gorgoroth, Audrey Horne og Manngard.

Sahg har turnert i USA og Canada som oppvarmingsband for gruppa Celtic Frost. Dei har i tillegg spelt på fleire festivalar i Europa.

Kjelde: Gruppa si MySpace-sida

Norske heavy metal-band
Musikkgrupper skipa i 2004
Blender

Blender er eit fritt 3d-modellering, animasjon og rendering-program. Det er tilgjengeleg til alle dei viktigaste operativsystema og vert gjeve ut under GNU General Public License. Det kan konkurrere med dyre kommersielle programpakker som Maya og 3D Studio Max. Den siste versjonen er 2.45, som ikkje kom med nye verktøy, berre feilrettingar.

Blender er under rask utvikling og får heile tida nye forbedringar ved kvar oppdatering. Opdatringen 2.44 har ført med seg skulpteringsmodellering som kan samanliknast med Zbrush og Mudbox. Blender inneheld blant anna animasjonsverktøy, spelmotor, fysikksimulasjon av væske og faste stoffer, partikkelsystem, filmredigeringsverktøy og digitalt biletebehandling.

Blender vart nytta til å lage verdas første opne film, Elephants Dream.

Historie 

Blender vart opphavleg utvikla som eit innahus verktøy av det nederlandske animasjonsføretaket NeoGeo og Not a Number Technologies (NaN). NaN vart etablert i 1998 av hovudutviklaren av Blender, Ton Roosendaal, med tanke på vidareutvikling og distribusjon. Fram til konkursen i 2002 vart Blender distribuert som shareware. Etter konkursen vart programvara frigjeve under ei dobbellisens, både GNU GPL og ei Blender lisens. Denne eigne lisensen vart ikkje handheva og forsvann i 2005. Blender vert no utvikla som fri programvare av stiftinga Blender Foundation.

Bakgrunnsstoff 
  
 Norsk Blender-samfunn 
 Aktivt brukarforum 
 Nyheiter om Blender 
 Den offisielle Blender-wikien

Kjelder

Fri programvare
Dataanimasjon
3D-modellering
Ognennyj Ostrov

Ognennyj Ostrov (russisk Огненный остров, tyder «Eldøya») er ei lita øy i ein innsjø sentralt i Russland i Vologda oblast der det står eit kloster, som er omforma til eit høgrisikofengsel for fangar dømd til dødsstraff. Ognennyj Ostrov ligg om lag 400 km nord for Moskva i Novozerosjøen.

Det russisk-ortodokse klosteret vart grunnlagd på denne øya i 
1517 av St. Kirill av Novozero etter å ha sett ei «søyle av eld» som trefte øya. Klosterbygningane vart nytta som bakgrunn for Vasilij Sjuksjin sin film Raude roser frå 1973 og i nokre av historiene til den russiske forfattaren Aleksandr Jasjin. 

Etter Oktoberrevolusjonen i 1917 vart klosteret omgjort til eit fengsel for «fiendar av revolusjonen». I 1930- og 1940-åra fungerte klosteret som ein straffekoloni for offera i den store utreinskinga til Josef Stalin. Etter Stalin døydde i 1953 vart det omgjort til eit vanleg fengsel for ikkje-politiske farlege kriminelle. 

I 1997 vart til slutt fengselet berre for fangar som soner livstidsdommar. Etter 1996 vart 
alle dødsdommar omgjort til livstidsdommar og mange av desse sit i dette fengselet. Det er rundt 193 innsette i fengselet, som tidlegare vart kalla fengsel No. OE 256/5 – og «Pjatak» av dei innsette etter det siste talet i det formelle namnet.

Bakgrunnsstoff 
 Livstidsdom på Eldøya
 Livstidsdom på Eldøya . Moscow Times
 Google Maps.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ognenny Ostrov» frå , den 5. august 2008. 
 

Øyar i Russland
Fengsel i Russland
Vologda oblast
Kjerringtinden

Kjerringtinden er namn på fleire fjell i Noreg:
 Kjerringa i Ørsta
 Kjerringtinden ved Mistfjorden i Bodø
 Kjerringtiden ved Fustvatnet i Vefsn

Fjell i Noreg
Mayall-objektet

Mayall-objektet (katalogisert Arp 148; kjend òg som VV 032 og MCG+07-23-019) er restane av to galaksar som har kollidert. Objektet ligg rundt 450 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Den store bjørnen.

Kollisjonen mellom dei to galaksane forårsaka ein sjokkbølgjeeffekt som først drog materie inn mot sentrum av den eine galaksen og deretter blåste materien utover til ein ring.

Sjå òg 
 Vekselverkande galakse

Kjelder 

Den store bjørnen
Arp-objekt
Vekselverkande galaksar
Olenij

Olenij (russisk Остров Олений; Ostrov Olenij) er ei øy i Karahavet berre nokre kilometer frå kysten av Sibir i Russland. Ho ligg nord for ein av armane av Gydanhalvøya. Ho er dekt av tundravegetasjon og myrer, er 53 km lang og i snitt om lag 27 km brei. Øya har eit areal på 1197 km². 

Havet omkring Olenij er dekt av pakkis om vinteren og det er mykje isflak sjølv om sommaren, så ho er som regel landfast med Gydanhalvøya, som det berre går eit 2 km smalt sund mellom. 

Olenij høyrer til Jamalo-Nenetsk autonome okrug som ligg nord i Tjumen oblast. Olenij er òg ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. 

Øya må ikkje forvekslast med andre øyar med same namn. Ei av desse ligg i Karahavet i Plavnikovijeøyane, medan dei andre ligg i Barentshavet og Kvitsjøen.

Nærliggande øyar 
 Sørvest for Olenij ligg tre små øyar kalla Prokljatyjeøyane (Проклятые острова; Prokljatyje ostrova) ved 72° 15' N og 77° 05' E.
 Rovnyjøya ligg nær kysten, eit par kilometer aust for Prokljatujeøyane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Oleniy Island» frå , den 5. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Plassering
 Naturreservat

Sjå òg 
 Karahavet

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Tjumen oblast
Olkhon

Olkhon (russisk Ольхон) er den fjerde største øya i ein innsjø i verda. Ho er den klart største øya i Bajkalsjøen aust i Sibir i Russland med eit areal på 730 km².

Geografi 

Olkhon har eit variert terreng og mange arkeologiske landemerke. Langs austsida er det bratte fjell og Zjima er det høgaste fjellet på 1276 meter over havet og 818 meter over Bajkalsjøen. Øya er stor nok til å ha eigne innsjøar og består av ei blanding av taiga, steppe og til og med ein liten ørken. Eit djupt sund skil øya frå land. 

Øya har oppstått som følgje av millionar av år med tektonisk rørsle, som har skapt det djupe sundet kalla Det vesle sjøsundet og steinblokker som har danna øya. Dei bratte fjellsidene viser den vertikale hevinga av jordoverflata.

Innbyggjarar 

Øya har om lag 1500 innbyggjarar som hovudsakleg består av burjatar, det innfødde folket på øya.

Det er fleire busetnader og fem landsbyar på øya: Jalga, Malomorets, Khuzjir, Kharantsi og Ulan-Khusjin. Landsbyen Khusjir er det administrative senteret på Olkhon og har om lag 1200 innbyggjarar og eit lokalt museum.

Økonomi 
Dei fleste innbyggjarane er fiskarar, bønder og kvegbønder. På grunn av aukande turisme frå heile verda arbeider òg ein del i denne sektoren og turisme har vorte ein viktig del av økonomien på Olkhon.

Kultur 

Dei innfødde burjatane meiner at øya er ein andeleg stad og på vestkysten, nær Khuzjir ligg Bajkal sitt mest kjende landemerke, Sjamanka eller Sjamanklippa. Dei innfødde trur at Burkhan, ein moderne religiøs kultfigur frå altajfolket, lever i grotta i denne klippa. Museet på Olkhon har utstillingar frå naturen og etnografien på øya, inkludert piper og samovarar. 

Olkhon er eit heilag sjamanistsenter og vert òg rekna som senter for Kurumtsjinskajkulturen frå 700-1000-talet.

Historie 

Øya har ei lang historie. Dei opphavlege innfødde folkegruppene var kurykanar, forfedrane til burjatane og jautkane.

Russiske utforskarar vitja staden første gong på 1600-talet.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Olkhon» frå , den 5. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Øyar i Russland
Øyar i innsjøar
Irkutsk oblast
Lyngheisenteret

Lyngheisenteret er eit museum på øya Lygra i Alver kommune i Vestland som tek vare på og held i hevd eit gamalt lyngheilandskap. Museet vert drive som ein gard med utgangarsau og lyngbrenning i tillegg til museumsdrifta. Eit informasjonssenter med restaurant, auditorium og permanent utstilling vart opna i 2000.

Bakgrunnen for lyngheisenteret
Senteret vart til som følgje av Lindåsprosjektet i 1970-åra, eit tverrfagleg forskingsprosjekt i regi av Botanisk institutt ved Universitetet i Bergen med føremål å undersøke lyngheilandskapet i Nordhordland, særleg i kommunane Lindås og Austrheim, for særleg finne ut om lyngheilandskapa eigenleg var skapte ved menneskeleg aktivitet i gamal tid,ikkje eit resultat klimatiske endringar. Ein kom fram til at skogen hadde vore fjerna av menneske i gamal tid for å skape beiteland for husdyr, og at det opne lyngheilandkapet som oppstod, deretter hadde vore halde i hevd som beiteland ved stendig nedbrenning av lyngen. Lyngheilandskapa som før hadde kjenneteikna så mykje av kystområda i Vest-Europa, er såleis mest truleg eit resultat av slik menneskeleg aktivitet.

Lyngheisenteret vart skipa i 1999 av Universitetet i Bergen, Hordaland fylkeskommune, Lindås kommune, og Regionrådet i Nordhordland og Gulen i samarbeid med grunneigarane på Lygra. I 2001 fekk Lyngheisenteret UNESCO sin globale kulturlandskapspris, etterfølgd av Europa Nostra sin kulturlandskapspris i 2005.

Lyngheiane er opne for turgåarar heile året gjennom, medan sjølve museet, informasjonsbygget, er berre ope i sumarhalvåret.

Bakgrunnsstoff 
 

Museum i Vestland
Byggverk i Alver
Skipingar i 1999
Kultur i Alver
1999 i Noreg
Museum skipa i 1990-åra