alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Erling Gjelsvik

Erling Torstein Gjelsvik () er ein norsk forfattar, dramatikar, journalist og omsetjar.

Gjelsvik arbeider som journalist og skribent i BA. Han romandebuterte i 1978 med Dødt løp.

Bibliografi 
 Dødt løp – roman (1978)
 Den som lever ved sverd – roman (1981)
 Stormsvalene – roman (1986)
 Brenningen – skuespill (1986)
 Nordahl i våre hjerter – musikal over Nordahl Griegs liv (1990)
 Den sjette dag – skuespill (1994)
 Bergens mysterier – kriminalroman (1995) (sammen med Bernhard Roggen, Willy Dahl og Gunnar Staalesen)
 Veier til Vestlands-maten – sakprosa (1995) (illustrert av Lasse Berntzen)
 Jakten på Gjest Baardsen – biografi over Gjest Baardsen (2000)
 Panorama Bergen – bilder av Oddbjørn Monsen til tekst ved Gjelsvik (2001)
 Fisketorget anbefaler – matoppskrifter (2001) (illustrert med foto av Oddbjørn Monsen)
 Ludvig Holberg – biografi samt Ludvig Holbergs egne tekster (2004)
 Kongen må dø – roman, utgitt som miniatyrbok (2006)

Romanen Bergens mysterier blei byrja av Bernhard Roggen under pseudonymet Leonard og gjeven ut i 1845. I 1995 blei han fullført av Gjelsvik saman med Willy Dahl og Gunnar Staalesen.

Drama 
 Brenningen – skuespill, Den Nationale Scene (1986)
 Nordahl i våre hjerter – musikal over Nordahl Griegs liv, musikk ved Knut Skodvin, Den Nationale Scene (1990)
 Blodig bokmerke – hørespill, NRK (1990)
 Den sjette dag – skuespill, Den Nationale Scene (1994)
 Enhjørningen – musikal for ungdom (1994)
 Aischylos – Orestien – gjendiktning, Den Nationale Scene (2002)
 Året Michelsen – gallaforestilling i forbindelse med 100-årsjubileet for Unionsoppløsningen, Grieghallen (2005)
 Harald Hårfagre – historisk spill, Stiftelsen Harald Hårfagre, Møllebukta, Stavanger (2007)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Erling Gjelsvik» frå ,  den 3. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
 Presentasjon av Erling Gjelsvik i Forfattarkatalogen på nettstaden til Forfattersentrum

Bakgrunnsstoff 
 Aftenposten: Forfatterprofil Erling T. Gjelsvik
 Vestlandsforfattere: Erling T. Gjelsvik 

Norske dramatikarar
Norske romanforfattarar
Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Bergen
Got Me Under Pressure

«Got Me Under Pressure» er ein song av ZZ Top frå 1983 på albumet Eliminator. Songen vart produsert av manageren Bill Ham, og spelt inn og miksa av Terry Manning. Songen kom ut på singel og nådde 18. plassen på  Mainstream Rock Tracks-lista i USA.

Salslister

Medverkande
Billy Gibbons - gitar, vokal
Dusty Hill - bass
Frank Beard - trommer
Linden Hudson - preproduksjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Got Me Under Pressure» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1983
Singlar frå 1983
ZZ Top-songar
Songar skrivne av Frank Beard
Songar skrivne av Dusty Hill
Songar skrivne av Billy Gibbons
Warner Bros. Records-singlar
Sharp Dressed Man

«Sharp Dressed Man» er ein song av ZZ Top frå 1983 på albumet Eliminator.  Songen vart produsert av manageren til bandet Bill Ham, og spelt inn og miksa av Terry Manning. Linden Hudson var involvert i pre-produksjonen av innspelinga.

Under VH1 Rock Honors i 2007 spelte Nickelback songen som ei hyllest.

Musikkvideo
Videoen til «Sharp Dressed Man» held fram i same stil som «Gimme All Your Lovin'», som kom ut tidlegare i 1983. Ein attraktiv mann (Peter Tramm) er frustrert over ein keisam jobb og prøver å få merksemda til svært vakre og noko mystiske kvinner som køyrer rundt i den raude signaturbilen til ZZ Top. Videoen var regissert av Tim Newman.

Andre versjonar
 Songen er blitt spelt av Lucyfire, Brad Paisley, Chrome Division, Dragonette, Deborah Harry, «Weird Al» Yankovic, Alvin and the Chipmunks, Clifton Chenier , Ilse DeLange, 8½ Souvenirs, Charlie Daniels Band, The M.O.B. og The Beards
 Songen vart spelt ved Bang Bang Bar i episode 15 av sesong 3 av Twin Peaks.

Salslister

Årslister

Medverkande
 Billy Gibbons – vokal, gitar
 Dusty Hill – bass, klaverinstrument
 Frank Beard – trommer
 Linden Hudson – førproduksjon
 Terry Manning – lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sharp Dressed Man» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1983
Singlar frå 1983
ZZ Top-songar
Songar skrivne av Frank Beard
Songar skrivne av Dusty Hill
Songar skrivne av Billy Gibbons
Warner Bros. Records-singlar
Brad Paisley-songar
Weird Al-Yankovic-songar
Alvin and the Chipmunks-songar
Molly Hatchet-songar
Legs

«Legs» er ein song av bandet ZZ Top frå 1983 på albumet Eliminator. Songen kom ut på singel i 1984 og nådde då åttandeplassen på Billboard Hot 100 i USA. Dance mix-versjonen av songen nådde 13. plassen på dance-lista i USA.

Alle dei tre medlemmane av ZZ Top står oppført som musikarar på innspelinga, men det var i røynda berre Gibbons som spelte. Lydteknikaren Terry Manning stod for resten av musikken utanom sologitaren. 

Singelmiksen av «Legs» er meir synthesizer-driven enn albumversjonen. Sjølv om ein kan høyre synthesizeren på albumversjonen òg, er han tona ned.

Musikkvideo
Musikkvideoen til «Legs» var den tredje og siste i Eliminator-serien av videoar der bandet nytta Ford-modellen frå 1933, og «Eliminator-jenter». Alle dei tre musikkvideoane var regisserte av Tim Newman.
Videoen vann MTV-prisen for årets beste gruppevideo i 1984. Dette var det første året prisen vart gjeven ut.

Andre versjonar
Nickelback spelte inn songen i 2011 på ZZ Top: A Tribute from Friends
Tina Turner spelte songen på konsertane sine og ein versjon kom ut på The Collected Recordings – Sixties to Nineties.
Trace Adkins spelte sin versjon av songen i 2002 på albumet Sharp Dressed Men: A Tribute to ZZ Top.
Kid Rock spelte inn songen i 2002 på albumet WWF Forceable Entry.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Medverkande
Billy Gibbons – gitar, solovokal
Dusty Hill – bass, klaverinstrument , korvokal
Frank Beard – trommer, perkusjon
Terry Manning – lydteknikar, miks, programmering
Linden Hudson – før-produksjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Legs (song)» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1983
Singlar frå 1984
ZZ Top-songar
Songar skrivne av Billy Gibbons
Songar skrivne av Dusty Hill
Songar skrivne av Frank Beard
USA-amerikanske synthpop-songar
Warner Bros. Records-singlar
Nickelback-songar
Tina Turner-songar
Kid Rock-songar
TV Dinners

«TV Dinners» er ein song av det amerikanske bandet ZZ Top from their 1983 album Eliminator. It was produced by band manager Bill Ham, og spelt inn og miksa av Terry Manning. Songen er ein enkel, rytmedriven melodie med tekst om ferdigmiddagarar. Songen kom ut på singel og nådde 38. plassen på Billboard Top Rock Tracks-lista. Robert Palmer spelte inn «TV Dinners» for studioalbumet sitt Drive frå 1983.

Medverkande
Billy Gibbons – gitar, vokal
Dusty Hill – klaverinstrument
Frank Beard – trommer
Linden Hudson – førproduksjon
Terry Manning – lydteknikar

Salslister

Musikkvideo
Marios Pinzer regisserte musikkvideoen til songen, som brukte både levande bilete og animasjonar med leirfigurar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «TV Dinners (song)» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

ZZ Top-songar
Songar frå 1983
Singlar frå 1983
Songar skrivne av Frank Beard
Songar skrivne av Dusty Hill
Songar skrivne av Billy Gibbons
Warner Bros. Records-singlar
Robert Palmer-songar
Nederlaget

Nederlaget er eit skodespel av den norske forfattaren Nordahl Grieg, utgjeve i 1937.

Handlinga er lagt til Pariskommunen i 1871, og stykka følgjer langt på veg dei historiske hendingane rundt dette revolusjonære opprøret. Hovudrolla er den pasifistiske lærerinna Gabrielle Longevin, men har òg historiske skikkelsar som Gustave Courbet og president Thiers i rollene.

Den grunnleggjande problemstillinga til stykket er i kva grad det vonde kan kjempast mot med vondt. I stykkjet tapar dei gode kreftane, då opprørarane mot slutta av stykket vert avretta.

I samtida vart stykket oppfatta i lys av Franco-diktaturet og den spanske borgarkrigen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nederlaget» frå ,  den 1. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

 Digital utgåve (PDF) hjå Nasjonalbiblioteket

Norske skodespel
Kultur i 1937
1937 i Noreg
Nordahl Grieg
Afterburner av ZZ Top

Afterburner er det niande studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top, gjeve ut i 1985. Afterburner vart ein stor salssuksess og selde til fleire gonger platinaplate med fleire hitsinglar. Den mest suksessrike singelen var «Sleeping Bag» som nådde toppen av Mainstream Rock Tracks-lista og åttandeplassen på Billboard Hot 100.

I Storbritannia vart dette det andre albumet deira som selde til gullplate. I 1990 hadde det seld til platinaplate der. 

Songen «Can't Stop Rockin'» vart nytta i filmen Teenage Mutant Ninja Turtles III i 1993. Songen «Velcro Fly» var eit element i Stephen King sin The Dark Tower III: The Waste Lands.

Innhald

Medverkande
Billy Gibbons – gitar, solo- (1-4, 6-9) og korvokal
Dusty Hill – bassgitar, kor- og solovokal (5, 10), klaverinstrument
Frank Beard – trommer

Produksjon
 produsent – Bill Ham
Lydteknikarar – Joe Hardy, Bob Ludwig
Kunstarisk leiar – Jeri McManus
Design – Jeri McManus
Plateomslag – Barry E. Jackson

Salslister
Album – Billboard (USA)

Singlar – Billboard (USA)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Afterburner (album)» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

ZZ Top-album
Musikkalbum frå 1985
Album produserte av Bill Ham
Warner Bros. Records-album
Recycler av ZZ Top

Recycler er det tiande studioalbumet til det amerikanske bluesrockbandet ZZ Top, gjeve ut i 1990.

Bandet hadde ei rolle i filmen Tilbake til fremtiden III i 1990 der dei spelte ein «old west»-versjon av «Doubleback» i lag med somme lokale musikarar. Den vanlege versjonen av songen vert spelt over rulleteksten. Musikkvideoen til «Doubleback» nytta òg klipp frå filmen. Det var tre hitsinglar frå albumet - «Doubleback» (førsteplassen på Album Rock Tracks i fem veker), «Concrete and Steel» (toppen av Album Rock Tracks i fire veker) og «My Head's In Mississippi» (toppen av Album Rock Tracks i seks veker).

Det vart òg laga musikkvideoar for «My Head's in Mississippi», «Burger Man» og «Give It Up».

I Storbritannia vart albumet det tredje for bandet som selde til sølvplate.

Albumet nådde sjetteplassen på Billboard 200, åttandeplassen på UK Albums Chart og 27. plassen på den australske albumlista.

Innhald

Medverkande
Billy Gibbons – gitar, vokal
Dusty Hill – bass, klaverinstrument, vokal
Frank Beard – trommer, perkusjon

Produksjon
Produsent – Bill Ham
Lydteknikar – Terry Manning
Plateomslag - Barry E. Jackson

Salslister
Album

Singlar – Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Recycler (album)» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

ZZ Top-album
Musikkalbum frå 1990
Album produserte av Bill Ham
Warner Bros. Records-album
Antenna av ZZ Top

Antenna er det 11. studioalbumet til det amerikanske bluesrockbandet ZZ Top, gjeve ut i 1994. Det var det første albumet bandet gav ut på RCA. Det var òg første gongen ZZ Top hadde ein song med albumtittelen i namnet sitt («Antenna Head»). Opningssporet og første singelen frå albumet, «Pincushion», nådde toppen av Mainstream Rock Tracks-lista i USA.

Innhald

Medverkande
 Billy Gibbons – gitar, solo- og korvokal
 Dusty Hill – bassgitar, klaverinstrument, korvokal, solovokal (3, 6, 11)
 Frank Beard – trommer, perkusjon

Produksjon 
 Produsentar – Billy Gibbons, Bill Ham
 Lydteknikarar – Joe Hardy, Tom Harding
 Miksing –  Joe Hardy
 Mastering –  Bob Ludwig
 Fotografi –  Bill Bernstein, Barbara LaBarge
 Tekst i omslaget–  Jim Bessman

Salslister 
Album - Billboard (USA)

Singlar - Billboard (USA)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antenna (ZZ Top album)» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

ZZ Top-album
Musikkalbum frå 1994
Album produserte av Billy Gibbons
Album produserte av Bill Ham
RCA Records-album
Rhythmeen

Rhythmeen er det tolvte studioalbumet til det amerikanske bluesrockbandet ZZ Top, gjeve ut i 1996. Det var det første ZZ Top-albumet som hadde eit tittelspor, som var opningssporet på albumet. Det var òg det siste albumet deira som vart produsert av Bill Ham, som til då hadde produsert alle albuma deira.

Albumet nådde 29. plassen på Billboard 200 og 32. plassen på UK Albums Chart.

Innhald

Bonusspor [Japan]

Medverkande
Billy Gibbons – gitar, vokal
Dusty Hill – bassgitar, klaverinstrument, korvokal, solovokal på «Loaded»
Frank Beard – trommer, perkusjon
James Harman - munnspel på «What's Up With That»

Teknisk
Produsentar – Billy Gibbons, Bill Ham
Lydteknikar – Joe Hardy
Assisterande lydteknikarar – Lizzie Harrah, Gary Moon
Miksing – Joe Hardy
Mastering – Bob Ludwig
Leiar – Douglas Biro
Kunstarisk lear – Sean Mosher-Smith
Design – Billy Gibbons, Sean Mosher-Smith
Fotografi – James Bland
Studio - John Moran's House of Funk eller Digital Services Recording

Salslister
Album – Billboard (USA)

Singles – Billboard (USA)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rhythmeen» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

ZZ Top-album
Musikkalbum frå 1996
Album produserte av Billy Gibbons
Album produserte av Bill Ham
RCA Records-album
XXX av ZZ Top

XXX er det 13. studioalbumet til det amerikanske bluesrockbandet ZZ Top, gjeve ut i 1999. Albumtittelen syner til at det var 30 år sidan bandet vart skipa. Konsertopptaket av songen «Sinpusher» er ein alternativ versjon av songen deira «Pincushion» frå 1994, med ein annan tekst og eit noko tyngre gitarriff. Albumet nådde 100. plassen på Billboard 200. Det var det første albumet deira utan Bill Ham som produsent.

Innhald

Japansk sporliste

Medverkande

ZZ Top
Billy Gibbons – gitar, vokal
Dusty Hill – bassgitar, klaverinstrument, korvokal, solovokal på «(Let Me Be) Your Teddy Bear»
Frank Beard – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Jeff Beck – vokal på «Hey Mr. Millionaire»

Teknisk
Produsent: Billy Gibbons
Lydteknikar: Joe Hardy
Assisterande lydteknikar: Gary Moon
Miksing: Joe Hardy
Mastering: Bob Ludwig
Digital redigering: Brad Blackwood
Innspeling: Joe Hardy
Kunstnarisk leiar: Bill Narum

Salslister
Album – Billboard

Singlar – Billboard

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «XXX (ZZ Top album)» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

ZZ Top-album
Musikkalbum frå 1999
Album produserte av Billy Gibbons
RCA Records-album
Norsk Tidend (1940–1945)

Norsk Tidend var ei norsk avis som fungerte som informasjonsavisa til den norske eksilregjeringa i London under under andre verdskrigen. Avisa vart gjeven ut to gonger i veka frå 30. august 1940 til 23. mai 1945, berre med eit opphald då trykkeriet vart bomba. Avisa vart først utgjeven av Utanriksdepartementet, men vart overført til informasjonskontoret til regjeringa i oktober 1940.

Redaktørar var først Jacob Vidnes (august-oktober 1940), så Sigvard Andreas Friid (1940–1942) og til sist Jonas Schanche Jonasen (1942–1945).
Blant andre bidrog Arne Skouen  under namnet Bjørn Stallare, med skildringar frå det okkuperte Oslo. Ein av journalistane var Albert Henrik Mohn. Pedro (Salo Grenning) var avisteiknar i avisa i perioden 1944-45.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Norsk Tidend (1940–1945)» frå ,  den 1. oktober 2018.  
 

Norske aviser etter namn
Skipingar i 1940
Aviser nedlagde i 1945
Tidlegare norske aviser
Noreg under andre verdskrigen
Mescalero av ZZ Top

Mescalero er det 14. studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top. Det kom ut i september 2003 som den siste utgjevinga deira for RCA Records. Albumet er framleis tufta på bluesrock, men Mescalero utforska òg sjangrar som country og tejano. Innspelingane fann stad i Foam Box Recordings i Houston, med Billy Gibbons som plateprodusent.

Albumet nådde 57. plassen på Billboard 200.

Innhald

Bonusspor

Medverkande
Billy Gibbons – gitar, vokal, plateprodusent
Dusty Hill – bassgitar, korvokal, solovokal på «Piece»
Frank Beard – trommer, perkusjon
Marimbas de Chiapas – marimba
Dan Dugmore – pedalsteelgitar
James Harman – munnspel

Tknisk
Joe Hardy – lydteknikar, miksing
Gary Moon – mastering
Steve Ralbovsky – A&R
Ryk Maverick – Design av plateomslaget
Mike Waring – fotografi

Salslister
Album – Billboard (USA)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mescalero (album)» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

ZZ Top-album
Musikkalbum frå 2003
Album produserte av Billy Gibbons
RCA Records-album
La Futura

La Futura er det 15. studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top, gjeve ut i september 2012. Det var det første albumet deira på ni år, etter Mescalero.

La Futura vart spelt inn i The Foambox Recordings i Houston i Texas og var produsert av Rick Rubin. 

Stephen Thomas Erlewine frå Allmusic hylla albumet og meinte det var det beste albumet deira sidan Eliminator i 1983.

Innhald

Medverkande
Billy Gibbons – solovokal, gitar, piano
Dusty Hill – bassgitar, korvokal, solovokal på «Drive by Lover»
Frank Beard – trommer
James Harman - munnspel
Dave Sardy and Joe Hardy - piano, Hammond B3-orgel

Teknisk
Rick Rubin, Billy Gibbons - produksjon
Cameron Barton, Ryan Castle - lydteknikarar
Gary Moon, Joe Hardy, Eric Lynn, Jason Lader, Sean Oakley - assisterande lydteknikarar
Dave Sardy - miksing
Vlado Meller, Mark Santangelo - mastering
Ross Halfin, Pedro Chapouris - fotografi
Joe Spix - kunstnarisk leiar og design

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «La Futura» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2012
Album produserte av Rick Rubin
Album produserte av Billy Gibbons
American Recordings-album
ZZ Top-album
Southern rock

Southern rock er ein undersjanger av rock og ein sjanger innan americana. Han utvikla seg i Sørstatane i USA ut frå rock and roll, country og blues, og fokuserer generelt på elektrisk gitar og vokal. Sjølv om opphavet til omgrepet «southern rock» er ukjend «meiner mange at desse bidragsytrarane til utviklinga av rock and roll har blitt undervurdert i rockehistoria».

The Allman Brothers Band spelte southern rock med lange jammar. The Marshall Tucker Band var òg kjend for å bruke jazzinstrument som fløyte og saksofon i jammane sine.  Laust tilknytt den første bølgja av southern rock-artistar var Barefoot Jerry og Charlie Daniels. Tidleg i 1970-åra kom ei ny bølgje meir hardrock-prega southern rock-grupper. Desse la vekt på boogie-rytmar, kjappe gitarsoloar og tekstar som omhandla det ofte utsvevande livet til arbeidarklasseungdommar i Sørstatnae, ikkje ulikt outlaw country-rørsla. Sjølve musikken var tungt inspirert av rockemusikken frå slutten av 1960-åra.

I 1990-åra dukka det òg opp southern rock-artistar. The Black Crowes, som kom frå Atlanta i Georgia, blanda stilen til band som Led Zeppelin og The Rolling Stones med southern rock-stilen til The Allman Brothers Band. I tillegg har alternativ rock-grupper som Kings of Leon kombinert southern rock med garagerock, alt-country og bluesrock. Fleire av dei tidlege southern rock-gruppene frå 1970-åra er framleis aktive, som Lynyrd Skynyrd, The Marshall Tucker Band, Molly Hatchet, ZZ Top og Wet Willie.

Sjå òg
Countryrock
Heartland rock
Rootsrock
Swamprock
Tulsa Sound

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Southern rock» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 The Rolling Stone Illustrated History of Rock & Roll, Random House, 1980. "Southern Rock" entry by Joe Nick Patoski; .
 Kemp, Mark. Dixie Lullaby: A Story of Music, Race and New Beginnings in a New South, New York, New York: Free Press/Simon & Schuster, 2004, s. 17; .

Sjangrar innan rockemusikk
Sjangrar innan country
Rock
Psykedelisk musikk

Psykedelisk musikk (stundom berre kalla psykedelia) er ei lang rekkje av sjangrar og former for popmusikk påverka av den psykedeliske subkulturen i 1960-åra, der folk brukte psykedeliske narkotika som LSD, fleinsopp, meskalin og DMT for å få visuelle og lydmessige hallusinasjonar, synestesi og endra medvitstilstand. Psykedelisk musikk har som mål å forsterke opplevingane ved å bruke desse dopmidla. 

Psykedelisk musikk oppstod i 1960-åra blant vise- og rockeband i USA og Storbritannia, som skapte undersjangrane psykedelisk folk, psykedelisk rock, acidrock og psykedelisk pop før stilen vart mindre populær tidleg i 1970-åra. Mange musikksjangrar bygde vidare på den psykedeliske musikken i dei påfølgjande tiåra, som progressiv rock, krautrock og heavy metal. Sidan 1970-åra har den psykedeliske musikken hatt populære periodar att med psykedelisk funk, neo-psykedelia og psykedelisk hiphop, i tillegg til psykedelisk, elektronisk musikk som acid house, trance og new rave.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Psychedelic music» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Popsjangrar
Motkulturen i 1960-åra
Pat Travers

Patrick Henry Travers () er ein kanadisk rockegitarist, klaverspelar og songar som byrja karrieren sin på Polydor Records i midten av 1970-åra. Pat Thrall, Nicko McBrain, Clive Edwards, Mick Dyche, Tommy Aldridge, Peter «Mars» Cowling, Barry Dunaway, Jerry Riggs, Gunter Nezhoda, Carmine Appice, Michael Shrieve, Rodney O'Quinn er somme av musikarane som har vore medlemmar i Pat Travers Band gjennom åra. Kirk Hammett i Metallica har ofte omtalt han som ein av favorittgitaristane sine.

Diskografi
  1976 Pat Travers
  1977 Makin' Magic
  1977 Putting It Straight
  1978 Heat in the Street
  1978 The Pat Travers You Missed Mini-Album (EP)
  1979 Live! Go for What You Know (Live at Opry House 1979)
  1980 Crash and Burn
  1981 Radio Active
  1982 Black Pearl
  1984 Hot Shot
  1990 School of Hard Knocks
  1991 Boom Boom (live 1990)
  1992 BBC Radio 1 Live in Concert (live 1977 & 1980) (rereleased in 2000)
  1992 Blues Tracks
  1993 Just a Touch
  1994 Blues Magnet
  1995 Halfway to Somewhere
  1996 Lookin' Up
  1997 King Biscuit Flower Hour (live 1984)
  1998 Blues Tracks 2
  2000 Don't Feed the Alligators
  2000 Boom Boom – Live at the Diamond Club 1990 (CD & DVD)
  2003 Etched in Stone (2-CD live 2002)
  2003 P.T. Power Trio (also called Power Trio)
  2003 From the Front... Live! (DVD-Audio live 1984)
  2005 PT=MC2
  2006 P.T. Power Trio 2
  2007 Boom Boom (Out Go the Lights) (live)
  2008 Stick with What You Know – Live in Europe (live 2007)
  2009 Travelin' Blues
  2010 Fidelis
  2012 Blues on Fire
  2013 Live at the Bamboo Room (live CD & DVD)
  2013 Can Do
  2015 Live at the Iridium NYC
  2015 Retro Rocket
  2015 Feelin' Right (The Polydor Albums 1975-1984 Remastered)

Travers & Appice-album
  2004 It Takes a Lot of Balls  2005 Live at the House of Blues  2005 Bazooka  2016 The Balls Album''

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pat Travers» frå ,  den 1. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Kanadiske rockesongarar
Kanadiske hardrockgrupper
Kanadiske heavy metal-songarar
Kanadiske rockegitarstar
Kanadiske gitaristar
Kanadiske songarar
Musikarar frå Toronto
Ján Čapkovič

Ján Čapkovič () er ein slovakisk tidlegare fotballspelar frå Bratislava som i 1969 var med om å vinne cupvinnarcupen i fotball med Slovan Bratislava. Angrepsspelaren deltok i 20 landskampar for Tsjekkoslovakia. Også tvillingbroren Jozef Čapkovič spelte landskampar for Tsjekkoslovakia.

Klubbspel
Ján Čapkovič spelte på Slovan Bratislava frå 1967 til -77. Laget vann den tsjekkoslovakiske cupen i 1968 og tok seg sesongen etter heilt til finalen i den europeiske cupvinnarcupen. På St. Jakob-stadion i Basel den 21. mai 1969 skåra Čapkovič lagets tredje mål då Slovan vann 3-2 mot FC Barcelona i ein underhaldande kamp. Dei komande åra frå 1970 til 1975 sanka Čapkovič og Slovan Bratislava fire tsjekkoslovakiske meistertitlar og triumferte i tre slovakiske cupturneringar. Tida 1977-83 var Čapkovič aktiv på ČH Bratislava.

Landslagsspel
Čapkovič spelte 20 landskampar i åra frå 1968 til 1974, skåra seks mål. I oktober 1968 var han med i det mannskapet Tsjekkoslovakia brukte under Sommar-OL 1968 i Mexico. Han deltok i den siste VM-kampen til Tsjekkoslovakia i VM i fotball 1970.

Merittar
Vinnar av cupvinnarcupen: 1969 med Slovan Bratislava
Tsjekkoslovakisk seriemeister: 1970, 1974, 1975 med Slovan Bratislava
Tsjekkoslovakisk cupmeister: 1968 og 1974 med Slovan Bratislava
Slovakisk cupmeister: 1970, 1972, 1974 med Slovan Bratislava

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ján Čapkovič» frå ,  den 1. oktober 2018.  
 
eu-football

Slovakiske fotballspelarar
Slovan Bratislava-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1970
Folk frå Bratislava