alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Amundsen Bay

Amundsen Bay, òg kjend som Ice Bay, er ei 26,5 km brei bukt like vest for Tula Mountains i Enderby Land i Antarktis. Bukta vart sett som ei isfylt senking i kystlinja av sir Douglas Mawson den 14. januar 1930. Ho vart observert igjen av kaptein Hjalmar Riiser-Larsen, som leia ein norsk ekspedisjon under ein flytur den 15. januar, og kartlagd nærare den rette posisjonen av nordmennene. Bukta vart kartlagd i detalj under Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956 og igjen frå «Thala Dan» i februar 1958. Ho vart namngjeven av Mawson etter Roald Amundsen, som var første mann til Sørpolen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Amundsen Bay» frå ,  den 24. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Bukter i Enderby Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Oppkallingar etter Roald Amundsen
Casey Bay

Casey Bay er ei stor bukt i Antarktis langs kysten av Enderby Land mellom Tange Promontory og Dingle Dome. Vika vart observert under Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter Richard G. Casey (seinare Lord Casey) i Det australske utanriksdepartementet i 1951–60.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Casey Bay» frå ,  den 24. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter i Enderby Land
Khmara Bay

Khmara Bay er ei lita bukt som ligg like sør for Zubchatyy isbrem og Sakellari Peninsula i Enderby Land. Ho vart fotorgrafert under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956 og utforska av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1957. Ho vart namngjeven av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen etter traktorsjåør Ivan F. Khamara, som mista livet då traktoren hans gjekk gjennom isen ved Mirnyy Station i januar 1956.
 

Bukter i Enderby Land
Magnet Bay

Magnet Bay er ei grunn bukt, 11 km brei og 3 km lang, som ligg 15 km vest for Cape Davis på nordvestsida av Edward VIII Plateau i Antarktis. Kjerringa er ein isolatert fjelltopp med ei høgd på 1220 meter over havet og som ligg kring 13 km nord for Aker Peaks, 42 km vest for Magnet Bay, og 57 km nordaust for Mount Elkins i Napier Mountains i Enderby Land.

British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE), 1929–31, under Mawson, kartla Magnet Bay som ei større bukt som strekjte seg frå Cape Davis til Cape Borley, og namngav ho etter fartøyet «Magnet», som Peter Kemp nytta då han først oppdaga land i nærleiken i 1833. Seinare utforsking, særleg under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, har vist at bukta ikkje var så stor som ein først trudde. 

Bukter i Enderby Land
Wheeler Bay

Wheeler Bay er ei bukt nordvest for Magnet Bay. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Dei kalla denne bukta Brorvika og skjera ytst i bukta fekk namnet Brødrene. Området vart kartlagd på ny i 1956-57 av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) som gav bukta og skjera nytt namn etter G.T. Wheeler, som var verobservator ved Mawson Station i 1957. Namnet Wheeler vert i dag nytta om bukta, medan Brødrene vert nytta om skjera. 

Bukter i Enderby Land
Ainsworth Bay

Ainsworth Bay er ei isfylt bukt på kysten mellom Cape Bage og Cape Webb i Antarktis. Ho vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–14) under Douglas Mawson, og vart namngjeven av han etter George Ainsworth, eit ekspedisjonsmedlem som var leiar og meteorolog på Macquarieøya 1911–13.

Kjelder

Bukter i George V Land
Buckley Bay

Buckley Bay er ei bukt mellom austsida av Ninnis bretunge og fastlandet av Antarktis. Ho vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–1914) under Douglas Mawson, som namngav ho etter George Buckley frå New Zealand, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Buckley Bay» frå ,  den 24. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter i George V Land
Commonwealth Bay

Commonwealth Bay er ei open bukt kring 48 km brei mellom Point Alden og Cape Gray i Antarktis. Ho vart oppdaga i 1912 av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Douglas Mawson, som oppretta hovudbasen til ekspedisjon ved Cape Denison inst i bukta. Ho vart namngjeven av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen etter Det australske samveldet (commonwealth på engelsk).

Katabatiske vindar
Bukta er oppført i Guinness Rekordbok og den åttande utgåva av National Geographic Atlas som den mest vindfulle staden på jorda med vindar ofte over 240 kilometer i timen (66 m/s) og ein årleg middelvind på 80 km/t (22 m/s).

Dei kraftige vindane kjem av katabatisk vind, som er kaldluft som strøymer ned bratte, isdekte overflater mot sjøen. Luftstraumen her vert akselerert av den aukande hellinga til isoverflata og klippa ved Cape Denison. Om sommaren er det periodar med relativt rolege vindar, men vinterstormane kan vere særleg lange og kraftige, og kan både starte og slutte brått og uventa. Ein brå start og slutt på stormane kan kome i lag med kraftige virvelstraumar og skyer som flyttar seg raskt langs kysten.

Trass i det ekstreme veret er kysten av Commonwealth Bay eit viktig hekkeområde for antarktispetrellar, keisarpingvinar og adeliepingvinar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Commonwealth Bay» frå ,  den 24. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Life On Commonwealth Bay  by Reuters journalist Pauline Askin
Commonwealth Bay photographs on Flickr

Bukter i George V Land
Deakin Bay

Deakin Bay er ei brei, open bukt på kysten mellom Horn Bluff og Cape Freshfield. Bukta vart grovt skissert av den austlegaste arbeidsgruppa under Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–14) under sir Douglas Mawson, som namngav ho etter sir Alfred Deakin, statsminister i Australia i 1910. I somme historiske skildringar og kart har denne bukta vorte kalla «Peacocks Bay» av U.S. Exploring Expedition (1838–42) under løytnant Charles Wilkes i U.S. Navy.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deakin Bay» frå ,  den 24. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter i George V Land
Doolette Bay

Doolette Bay er ei bukt som ligg der vestsida av Ninnis bretunge møter fastlandet. Ho vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–14) under Douglas Mawson, som namngav ho etter G.P. Doolette frå Perth, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

Kjelder 

Bukter i George V Land
Fisher Bay

Fisher Bay er ei bukt kring 22 km brei mellom austsida av Mertz bretunge og fastlandet av Antarktis. Ho vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–14) under Douglas Mawson, som namngav ho etter Andrew Fisher, statsminister i Australia i 1911.

Kjelder 

Bukter i George V Land
Murphy Bay

Murphy Bay er ei bukt mellom Penguin Point og Cape Bage. Ho vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911-14) under Douglas Mawson, som namngav ho etter Herbert D. Murphy, eit ekspedisjonsmedlem.

Bukter i George V Land
Watt Bay

Watt Bay er ei bukt på kysten mellom Garnet Point og Cape De la Motte. Ho vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–14) under Douglas Mawson, som namngav ho etter W.A. Watt, ministeret i Victoria i 1911.

Bukter i George V Land
Brandy Bay

Brandy Bay er ei bukt på nordvestkysten av James Ross Island, vest for Bibby Point. Ho vart truleg oppdaga av Otto Nordenskjöld i 1903 og kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1945. FIDS vitja bukta igjen i 1952, og det var då ein diskusjon om ein skulle nytte brandy til å behandle eit hundebitt eller ikkje. Namnet kom som følgje av denne hendinga.

Kjelder 

Bukter på James Ross Island
Carlsson Bay

Carlsson Bay er ei firkanta bukt 3 nautiske mil nordvest for Cape Foster på sørvestsida av James Ross Island. Ho vart oppdaga og kartlagd i 1903 av Den svenske antarktisekspedisjonen under Otto Nordenskjöld, som namngav ho etter J. Carlsson frå Sverige som finansierte delar av ekspedisjonen. Bukta vart kartlagd på ny av Falkland Islands Dependencies Survey i 1952–53.

Kjelder 

Bukter på James Ross Island
Croft Bay

Croft Bay er ei bukt nord i sentrale delar av James Ross Island og utgjer sørsida av Herbert Sound, sør for nordaustenden av Den antarktiske halvøya. Ho vart oppdaga i 1903 av Den svenske antarktisekspedisjonen under Otto Nordenskjöld. Ho vart kartlagd i 1945 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), som namngav ho etter W.N. Croft, som var geolog i FIDS ved Hope Bay i 1946.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Croft Bay» frå ,  den 24. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter på James Ross Island
Hurst Bay

Hurst Bay er ei lita bukt på austsida av The Naze på James Ross Island i Antarktis. Etter sjømålingar i området frå HMS «Endurance», 1981–82, vart ho namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter kommandør William E. Hurst i Royal Navy, som var navigatør på skipet.

Kjelder

Bukter på James Ross Island
Markham Bay

Markham Bay er ei bukt som ligg mellom Ekelof Point og Hamilton Point på austsida av James Ross Island. Ho vart truleg oppdaga av ein britisk ekspedisjon under Ross, som utforska området i 1842-43. Ho vart først kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Nordenskjold, som namngav ho etter sir Clements Markham.

Bukter på James Ross Island
Rohss Bay

Rohss Bay er ei bukt mellom Cape Broms og Cape Obelisk på sørvestsida av James Ross Island i Antarktis. Ho vart oppdaga av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Nordenskjold, og vart namngjeven av han etter August og Wilhelm Rohss, som støtta ekspedisjonen.

Kjelder

Bukter på James Ross Island
Whisky Bay

Whisky Bay er ei bukt mellom Rink Point og Stoneley Point på nordvestsida av James Ross Island. Bukta vart nesten heilt sikkert oppdaga av Otto Nordenskjöld med Den svenske antarktisekspedisjonen i 1903 som grovt kartla området og synte små viker ved denne posisjonen. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1945 og 1952, og seinare kalla «Caleta Santa Eduvigis» i eit upublisert kart av Den argentinske antarktisekspedisjonen kring 1959. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1983 i samband med at ho ligg nær Brandy Bay.

Bukter på James Ross Island
Kjetil Mårdalen

Kjetil Mårdalen () var ein kombinertløpar og langrennar frå Tinn kommune, der han også døydde. Han vann bronsemedaljen i kombinert under verdsmeisterskapen i 1954 i Falun. Året etter gjekk han heilt til topps i Svenska skidspelen. Mårdalen representerte Tinn Skilag. Langrennaren Jon Mårdalen var far hans.

Aktiv
Kjetil Mårdalen kom på sjetteplass i kombinertrennet under ski-VM 1950 i Lake Placid i USA. Året etter tok han sølvmedaljen i noregsmeisterskapen; 4,5 poeng bakom Simon Slåttvik, men 1,4 poeng framom Sverre Stenersen.

I VM på ski i 1954 i Falun tok norske idrettsmenn dei fem fyrste plassane i kombinert; Sverre Stenersen vart verdsmeister framom Gunder Gundersen, med Mårdalen på bronseplass. Under den Svenska skidspelen for 1955 i Nässjö gjekk Mårdalen heilt til topps, nær fire poeng framom Eero Kemppainen frå Finland og nesten ti føre sin eigen landsmann, Arne Barhaugen. Mårdalen deltok for Noreg også i 1956 i Cortina d'Ampezzo og vart nummer 14 i det olympiske kombinert-rennet.

Han la opp i 1956.

Medaljar og esteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1949: Nr 4 i Holmenkollen
1950: Nr 6 i VM i Lake Placid. Nr 3 i Holmenkollen
1951: Nr 3 i Holmenkollen og i Lahti
1953: Nr 3 i Svenska skidspelen i Falun
1954: Bronsemedalje under ski-VM i Falun
1955: Vinnar i Svenska skidspelen i Nässjö
1956: Nr 5 i Holmenkollen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1950: Nr 4 i kombinert
Ski-NM 1951: Sølvmedalje i kombinert
Ski-NM 1953: Nr 4 i kombinert
Ski-NM 1954: Bronsemedalje i kombinert og nr 5 på 15 km langrenn på Kongsvinger
Ski-NM 1955: Nr 4 på Voss i kombinert

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kjetil Mårdalen» frå ,  den 24. november 2012.  
 
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff
Profil på FIS-Ski.com

Norske kombinertløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1956
Folk frå Tinn
Tøystampe

Tøystamper vart brukt til å valke ullstoff til vadmål. Tøystampa var ei mekanisering av valkinga. Stampemølle er ei anna nemning på tøystampe.

Verkemåte 
Tøystampa utnytta vasskrafta til å stampe tøyet ved at ein mekanisme drive av eit vasshjul eller ein kvernkall vekselvis løfta og slapp ned tunge stokkar på store ullstoff som ligg i trau med vatn i. Kraftutvekslinga gjekk føre seg på same måte som i andre tradisjonelle vassdrivne mekanismar, som til dømes kvernar. Vatnet frå ein bekk eller elv vert leia via eit slåk fram mot ein kvernkall som vert skufla rundt, og rotasjonen overført til ein liggande stokk som har innfelt fleire taggar som er montert med jamne mellomrom i rotasjonen. Mot desse taggane er det montert eit tilsvarande tal med tverrliggande stokkar som løfter opp store, tunge stokkar og slepp dei ned att i trau med vatn. Den harde, rytmiske stampinga tovar eller valkar stoffet saman til vadmål.

Utbreiing 
Det finst ei tøystampe i vassbruksmiljøet på Takle i Gulen i Sogn og Fjordane. Tøystampa inngår i eit heilt vassbruksmiljø med kvern, stampe og slipestein. Vassbruksmiljøet på Takle er restaurert og sett i stand.

Det finst også ei restaurert tøystampe ved Leirvik i Stord.

Bakgrunnsstoff 
 Videosnutt av tøystampe

Maskiner
Vasskraft
Handverk
Arne Barhaugen

Arne Barhaugen () var ein kombinertrennar frå Oslo, der han også døydde. Han representerte Nydalens Skiklub.

Barhaugen deltok for Noreg i kombinerttevlinga under ski-VM 1954, vinter-OL 1956, ski-VM 1958 og vinter-OL 1964. Beste plasseringane kom i Cortina d'Ampezzo i 1956 med femteplass, og ein noko overraskande sjetteplass i Innsbruck 1964. Gjennom sine tolv sesongar i noregseliten vann han ei einaste NM-medalje, bronsemedaljen i Rælingen i 1963. Åtte år tidlegare tok han sin einaste pallplass i eit større, internasjonalt renn; han vart då nummer tre i Svenska skidspelen i Nässjö.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1953: Nr 8 i Holmenkollen
1954: Nr 4 i Lahti og nr 8 under VM i Falun
1955: Nr 3 i Svenska Skidspelen i Nässjö
1956: Nr 5 OL i Cortina d'Ampezzo
1957: Nr 6 i Holmenkollen og i Lahti
1958: Nr 11 i VM i Lahti, og nr 7 i Holmenkollen
1959: Nr 9 i Lahti 
1960: Nr 10 i Holmenkollen
1962: Nr 8 i Holmenkollen
1963: Nr 7 i Holmenkollen
1964: Nr 6 i OL i Innsbruck og i Svenska Skidspelen i Kiruna

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1954: Nr 5 på Kongsvinger
Ski-NM 1955: Nr 6 på Voss
Ski-NM 1957: Nr 6 i Mo i Rana
Ski-NM 1958: Nr 4 i Oslo
Ski-NM 1959: Nr 4 på Gjøvik
Ski-NM 1961: Nr 4 på Røros og i Rælingen
Ski-NM 1962: Nr 5 i Skien
Ski-NM 1963: Bronsemedalje i Rælingen
Ski-NM 1964: Nr 4 på Voss
Ski-NM 1965: Nr 4 på Fåberg

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Arne Barhaugen» frå ,  den 24. november 2012.

Bakgrunnsstoff
Profil på FIS-Ski.com 

Norske kombinertløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1956
Kombinertløparar under vinter-OL 1956
Norske deltakarar under vinter-OL 1964
Kombinertløparar under vinter-OL 1964
Folk frå Oslo
Eilert Dahl

Eilert Manngaard Dahl () var ein norsk kombinertrennar og langrennsløpar, fødd i Oslo, død på Hønefoss. Han vann i 1950 bronsemedalje med det norske stafettlaget i langrenn under VM i Lake Placid. Frå noregsmeisterskapane fekk han med seg to sølvmedaljar i kombinertøvinga. Dahl var medlem av Fossekallen Idrettsforening.

Aktiv

Dahl deltok under vinter-OL for Noreg i 1948 i St. Moritz og fekk sjetteplass i kombinert og 27. plass på 18 km. To år seinare gjekk Dahl andreetappen på det norske laget som tok bronsen i 4x10 km stafett i VM på ski i 1950 i Lake Placid. Dei andre på laget var Martin Stokken, Kristian Bjørn og Henry Hermansen.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1948: Nr 6 i vinter-OL i kombinert, nr 7 i Holmenkollen
1950: Nr 5 i kombinert i Holmenkollen 
1952: Nr 6 på 18 km i Holmenkollen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
1946: Sølvmedalje i kombinert
1950: Sølvmedalje i kombinert
1952: Nr 6 på femmila, nr 7 i kombinert

Dahl fekk Kongepokalen i 1948 (liten pokal).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eilert Dahl» frå ,  den 24. november 2012.

Bakgrunnsstoff

Norske kombinertløparar
Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1948
Kombinertløparar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Folk frå Oslo
Folk frå Ringerike
Historia til Eurovision Song Contest

Historia til Eurovision Song Contest starta då Marcel Bezençon fekk ein idé i 1955, basert på italienske Festival della Canzone Italiana di Sanremo.

Den fyrste tevlinga fann stad 24. mai 1956 i den sveitsiske byen Lugano, der sju land deltok. Sidan den gong har fleire land delteke og på slutten av 90-talet har opp imot 40 land vore med samstundes. Det var slutten på den kalde kringen som fekk antalet deltakarland til å stige, då fleire og fleire austblokkland ville vere med. Dette fortsette fram til 2005, då Bulgaria og Moldova vart dei siste austblokklanda som meldte seg på.

Liechtenstein, Vatikanstaten og Kosovo er dei einaste europeiske landa som ikkje har delteke. I tillegg har ei rekkje ikkje-europeiske land delteke i tevlinga, mellom anna Israel og Marokko.

Tevlingshistorie

Etter år

1956
Eurovision Song Contest 1956 i Lugano i Sveits var den fyrste utgåva av tevlinga. Nederland, Sveits, Belgia, Vest-Tyskland, Frankrike, Luxembourg og Italia deltok med to songar kvar. Austerrike, Danmark og Storbritannia fekk ikkje vere med av di dei melte seg på for seint. Vinnaren var Sveits med «Refrain» av Lys Assia, røysta fram av ein jury bestående av to delegatar frå alle deltagerlanda, med unntak av Luxembourg, som lét delegatane frå Sveits røyste for seg. Dette vart stadfesta av Den europeiske kringkastingsunionen (EBU). Jurymedlemmane stod fritt til å røyste på dei songane dei likte best, òg songar frå sitt eige land. Røystegjevinga til juryen vart aldri presentert i programmet; ein talsmann kunngjorde ganske enkelt at Sveits hadde vunne. Det finst berre radioopptak av tevlinga, sjølv om det var fjernsynskameraer tilstades. Tevlinga varte i éin time og 40 minutt.

1957
Eurovision Song Contest 1957 i Frankfurt am Main i Vest-Tyskland var den andre utgåva av tevlinga. Vest-Tyskland vart vald som vertsland av di sedvanen der vinnaren tar på seg arrangementet året etter ikkje var skipa på dette tidspunktet. I staden var det meininga at arrangementet skulle gå på rundgang mellom landa, men ettersom stadig fleire land meldte seg på tevlinga, vart ei slik ordning upraktisk. Storbritannia, Austerrike og Danmark deltok i tevlinga for fyrste gong. Vinnaren var Nederland med «Net als toen» av Corry Brokken, røysta fram av ti jurymedlemmar frå kvart deltakarland. Jurymedlemmane kunne ikkje røyste på sitt eige land og resultata vart offentleggjort til slutt. Kvart land deltok berre med éin song kvar, noko som har vorte gjort sidan. Det var stort sprik i lengda på dei ulike bidraga til landa. Ytterpunkta var det italienske og britiske bidraget som varte i høvesvis fem minutt og ni sekund og eitt minutt og 52 sekund. Reglane antyda at bidraga ikkje burde overskride tre minutt. Italia vart likevel ikkje diskvalifisert, trass sterke protestar. Då Birthe Wilke og Gustav Winckler hadde sunge songen «Skibet skal sejle i nat», tungekyssa dei i heile elleve sekund, noko som er veldeg lenge for ein direktesending.

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
History by Year
Eurovision Song Contest: The Story
Sing Your Heart Out, Europe: The Eurovision Song Contest 

Eurovision Song Contest
E
Vasshjul

Vasshjul er nemninga for ei gamaldags innretning som var vanleg i tidlegare tider for å utnytte vasskrafta i bekkar og elver til å drive ymse maskineri, til dømes blåsebelgar i jarnverk og smiar, oppgangssager, kverner for å male korn til mjøl, stampeverk for å lage vadmål og mykje anna. Sjølve vasshjulet er eit hjul med skovler som er festa til ein horisontal aksel og plassert loddrett i vasstraumen, slik at kreftane i vasstraumen kan overførast gjennom akselen på vasshjulet til eit maskineri i nærleiken av hjulet.

Straumhjul og overfallshjul
   

Det finst i prinsippet to ulike verkemåtar for vasshjula. Anten kan hjulet plasserast med underkanten i vasstraumen i ei renne frå elva eller bekken, slik at straumen i vatnet driv hjulet rundt; slike vasshjul vert kalla straumhjul; eller vatnet kan leiast inn over hjulet som ein foss frå ei renne eller eit røyr over hjulet; slike vasshjul vert kalla overfallshjul. Straumhjul av store dimensjonar var vanlege i område der bekken eller elva renn i meir eller mindre flatt terreng, for då trengst det særs stor diameter på hjulet for å få stor nok fart og kraft på akselen som skal drive kverna eller kva det måtte vere.

Den typen av vasshjul som var vanleg i bekkekvernar kringom i Noreg, og som hadde skovlene plassert på skrå på ein vertikal aksling som var festa til ein horisontal kvernstein i eit kvernhus som stod rett over hjulet, har si eiga nemning og vert kalla kvernkall.

Sjå òg
Kvernkall

Vassenergi

es:Hidráulica#La rueda hidráulica
Bertodano Bay

Bertodano Bay er ei bukt mellom Bodman Point og Cape Wiman på nordsida av Seymour Island. Namnet finst på kart av den argentinske marinen frå 1957 til minne om J. Lopez de Bertodano, maskinsjef på argentinske korvetten «Uruguay» under redninga av den forliste svenske antarktisekspedisjonen i 1903.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bertodano Bay» frå ,  den 24. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter på James Ross-øyane
Erebus and Terror Gulf

Erebus and Terror Gulf er ei bukt ved søraustsida av tuppen av Den antarktiske halvøya, som i nordaust grensar til Joinville-øyane og i sørvest til James Ross-øyane. Ho vart kalla opp etter HMS «Erebus» og HMS «Terror», fartøya nytta av sir James Clark Ross i utforskinga av desse farvatna i 1842–43

Det finst store isfjell i området.

Kjelder 

Bukter på James Ross-øyane
Geografi i Joinville Island-gruppa‎
ARA «Uruguay»

ARA «Uruguay» er ein korvett bygt i England og var det største skipet i si tid i Armada de la República Argentina (den argentinske marinen) då det kom inn i teneste i september 1874. Som det siste skipet i den legendariske skvadronen til president Sarmiento, tok «Uruguay» del i revolusjonar, ekspedisjonar, bergingsoperasjonar og var det flytande hovudkvarteret til marineskulen. Frå 1874–1926 «Uruguay» kanonbåt, skuleskip, ekspedisjonsskip, i tillegg til bergingsskip, forsyningsskip for fiskeribasar og sjømålingsfartøy i Antarktis, og i dag eit museumsskip i Buenos Aires.
Dette skipet kan vere det eldste i Sør-Amerika og vart bygt i 1874 ved Laird Bros. (i dag Cammell Laird) skipsverft i Birkenhead i England for 32 000 pund. Skipet har eit barkrigga seglplan (tre master, der to har har kryssande sperrer) med eit stålskrog kledd i teak. 

Skipet er kalla opp etter ein tidlegare argentinsk skonnert som deltok i slaget ved Juncal i 1827.

Bilete

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «ARA Uruguay» frå ,  den 24. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  Offisiell museumsside 

Skip frå 1874
Skip sluttsegla i 1926
Argentinske korvettar
Argentinske seglskip
Argentinske museumsskip
Antarktisk utforsking
Museum i Buenos Aires
Bouquet Bay

Bouquet Bay er ei bukt som ligg mellom Île Liège og norddelen av Brabant Island i Antarktiske Arkipel. Ho vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, og vart namngjeven av Charcot etter Jean Bouquet de la Grye, ein franskhydrograf og medlem av rådet som publiserte dei vitskaplege resultata frå ekspedisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bouquet Bay» frå ,  den 25. november 2012.  
 

Bukter i Antarktiske Arkipel
Snøfte Smith

Snøfte Smith er ein amerikansk teikneserie som vert utgitt i Noreg som julehefte. Den første avisstripa kom på trykk i USA 17. juni 1919. Namnet var då Take Barney Google, F'rinstance. Skapar av teikneseien var Billy DeBeck. Etter kvart vart namnet endra til Barney Google, og etter at Snøfte Smith dukka opp i 1934, er det engelske namnet Barney Google and Snuffy Smith.

I Noreg vart Snøfte Smith utgitt som julehefte første gong i 1970.

Kjelder
Snøfte Smith, julen 2012

Bakgrunnsstoff
Snuffy Smith ved Toonipedia.com

Julehefte
USA-amerikanske teikneseriar