alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Cort Adelers gate i Oslo

Cort Adelers gate (17-41, 2-30) er ei gate i bydel Frogner i Oslo. Ho har namn etter den norsk-danske admiralen Cort Adeler. Gata går frå Henrik Ibsens gate til Munkedamsveien, der Dokkveien fortset ned Aker Brygge.

Bygningar
 Oslo Handelsgym
 Oslo ingeniørhøyskole
 KNA-hotellet

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cort Adelers gate (Oslo)» frå ,  den 12. juli 2020.

Litteratur
 

Vegar i Oslo
Ruseløkka
Bydel Frogner
Heartbreakers av Tangerine Dream

Heartbreakers er det 25. albumet og det sjuande filmusikkalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream. Det kom ut i april 1985 på Virgin Records.

Musikken vart nytta i filmen Heartbreakers, regissert av Bobby Roth med Peter Coyote, Nick Mancuso og Carole Laure i rollene. Det var den første av seks filmar regissert av Roth som Tangerine Dream skreiv musikk for. 

Albumet kom berre ut i Tyskland og vart ein av dei sjeldnare utgjevingane deira for Tangerine Dream-samlarar då det gjekk ut av trykk nokre få år seinare.

Innhald

Medverkande
 Edgar Froese – klaverinstrument, elektronisk utstyr, gitar
 Christopher Franke – synthesizer, elektronisk utstyr, elektronisk perkusjon
 Johannes Schmoelling – klaverinstrument, elektronisk utstyr

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Heartbreakers (1984 film)» frå ,  den 12. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Filmmusikkalbum frå 1985
Filmmusikkalbum av Tangerine Dream
Blomqvist Kunsthandel

Blomqvist Kunsthandel, ofte berre kalla Blomqvist, er eit norsk auksjonshus basert i Oslo. Blomqvist blei grunnlagt i 1870 som ein av dei første kunsthandlarane i Norden av Christian Walfrid Blomqvist. I dag er Blomqvist den største og eldste formidlar av kunst, antikvitetar, moderne design, sølv, smykkar, klokkar, glas, porselen, vin og meir i Noreg. Blomqvist held 6 auksjonar i året og har sidan 2006 halde separate nettauksjonar med meir enn 20 000 hammarslag per år.

Firmaet har i fleire periodar vore ein viktig utstillings- og omsetnadsstad for norsk biletkunst, både gjennom auksjonar og sal frå galleri. Mange norske kunstnarar har hatt separatutstillingar her, blant andre Thomas Fearnley, Christian Skredsvig, Johan Fredrik Eckersberg, Hans Gude, Mathias Stoltenberg, Olaf Isachsen, Johan Christian Dahl, Adolph Tidemand og August Cappelen. Edvard Munch har hatt elleve separatutstillinger hos Blomqvist.

Historie 
Blomqvist blei skipa i 1870 i Christiania av svenskfødde Christian Walfrid Blomqvist som rammemakeri og forgyllingsverkstad. Butikken heldt først til i Øvre Slottsgate 11. Han  flytta til Toldbodgaten 22 i 1879 og innreia ein utstillingshall i andre etasje. Firmaet flytta til Karl Johans gate i 1883, og nevøen til Blomqvist, Walfrid Wasteson, overtok som leier i 1884. Han døydde i 1920, og sonen Thorleif Wasteson tok over leiinga. Frå 1914 har Blomqvist hatt dei noverande lokale sine i Tordenskiolds gate 5.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blomqvist Kunsthandel» frå ,  den 12. juli 2020.

Bakgrunnsstoff 

1870 i Noreg
Kultur i Oslo
Norsk kunst
Skipingar i 1870
Norsk kunstnerleksikon

Norsk kunstnerleksikon er eit vitskapleg leksikon over biletkunstnarar, arkitektar og kunsthandverkarar i Noreg. Leksikonet blei gjeve ut på papir av Universitetsforlaget; det redaksjonelle ansvaret hadde Nasjonalgalleriet med underavdeling hjå Riksantikvaren. Verket kom ut i fire bind; bind éin  i 1982, bind to i 1983 og bind tre og fire kom ut i 1986. Verket tilhøyrer no Nasjonalgalleriet. Ei digital utgåve av bind éin og to er publisert på nett av foreininga Store norske leksikon.

Innhald 
Målet har vore å gje ut eit fullstendig leksikon over norske kunstnarar frå reformasjonen fram til utgjevinga. Leksikonet omfattar målarar, bilethoggarar, grafikere og teiknarar. Folkekunst er representert med rosemålarar og treskjerarar. Frå eldre tid er bilethoggarar og gullsmedar tekne med, og frå nyare tid arkitektar, kunsthandverkarar, tekstilkunstnarar og eit utval interiørarkitektar og designerar.

Arkitektar 
Leksikonet gjev det mest omfattande oversynet over norske arkitektar. Riksantikvaren har vore ansvarleg for registreringa av arkitektar verksame før 1940. Arkivet for denne delen av leksikonet er teken vare på hjå Riksantikvaren. Det har vore eit mål å få størst mogleg dekning etter ca. 1850, då arkitektyrket blei meir spesialisert, fram til andre verdskrigen. For arkitektar verksame etter 1940 har Norsk arkitekturmuseum med hjelp frå biblioteket til Norske arkitekters landsforbund samla inn og skrive artiklane. Ein komité nedsett av styret for Norsk arkitekturmuseum var rådgjevande for utveljinga, og det blei gjort eit særs avgrensa utval blant samtidige, aktivt praktiserande arkitektar.

Digitalisering 
På 1990-talet blei leksikoninnhaldet omforma til SGML-standardisert format med tanke på framtidig digital tilgjengeleggjering. Dette arbeidet blei ikkje sluttført. I 2007 samla Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design saman alt eksisterande filmateriale og starta eit prosjekt for å publisera ein nettversjon av leksikonet. Dåverande ABM-utvikling (no Norsk kulturråd) gjekk inn som samarbeidspartnar for prosjektet. Nettpubliseringa byrja i oktober 2013 på plattforma til Store norske leksikon AS med bind 1 og 2 (A-M).

I løpet av 2012 blei Norsk kunstnarleksikon skanna og gjort digitalt tilgjengeleg gjennom nettstaden til Nasjonalbiblioteket. Bøkene blei publiserte som bidtefiler der, men teksten er søkbar gjennom den interne søkemotoren til Nasjonalbiblioteket.

Verket 

 1982 – bind éin ISBN 82-00-05689-9
 1983 – bind to ISBN 82-00-06535-9
 1986 – bind tre ISBN 82-00-06810-2
 1986 – bind fire ISBN 82-00-18323-8

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Norsk kunstnerleksikon» frå ,  den 12. juli 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Norsk kunstnarleksikon bind 1 og 2 på kunstnarleksikon.no
 Norsk kunstnarleksikon i Bokhylla.no (skanna)

Bøker frå 1982
Norske oppslagsverk
Blå brennmanet

Blå brennmanet (Cyanea lamarckii) er ei skivemanet som finst i Nordsjøen. I lag med den vanlege raude brennmaneta er ho ein av to artar brennmanet som finst i Noreg. Ho finst langs kysten av Vestlandet i perioden mai til september.

Blå brennmanet vert sjeldan større enn 20 centimeter i diameter. Ho har like stor brennande effekt som brennmaneta.

Kjelder 

Maneter
Vasabladet

Vasabladet er ei svenskspråkleg regional dagsavis i Österbotten i Finland med hovudsete i Vasa. Med eit opplag på rundt 23 700 eksemplar er ho den nest største svenskspråklege avisa i Finland. Avisa vert karakterisert som uavhengig liberal. 

Vasabladet vart grunnlagt i 1856, og første eksemplar utkom den 7. mai. Avisa er dermed Finlands nest eldste enno eksisterande avis. 

Frå 2004 har avisa komme ut sju dagar i veka. Nyhenda vert òg publiserte på nettsida til avisa.
Vasabladet har HSS Media Ab som eigar, som på si side har Harry Schaumans Stiftelse som eigar.

Sjefredaktør frå 2009 er Lars Rosenblad.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Vasabladet» frå ,  den 12. juli 2020.

Bakgrunnsstoff

 Vasabladet på nettet
 Historiska tidningsbiblioteket: Vasabladet (1856-1900)
 Uppslagsverket Finland, Vasabladet
Finske aviser
Semb Hovedgård

Semb Hovedgård er ein norsk herregard som ligg ved Borrevannet i Horten kommune i Vestfold og Telemark.

Garden ligg ved riksveg 19, rundt 3 km sørvest for Horten sentrum. Hovudbygningen blei bygd i 1910 med Herman Backer som arkitekt.

Garden blei utvida då industrigründeren Sam Eyde kjøpte han saman med fleire naboeigedomar i 1916. 

I 1990 blei Borre Golfbane etablert på eigedomen. I tillegg blei garden pussa opp og det blei bygd stutteri og nytt tennisanlegg.

I 2011 la eigaren Einar Nagell-Erichsen eigedommen på 1760 mål ut for sal til ei prisantyding på 170 millionar kroner.
Han fekk gjort om garden til aksjeselskap, og la han ut for sal på nytt i juni 2020 med ei prisantyding på 95 millionar kroner.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Semb Hovedgård» frå ,  den 12. juli 2020.

Bakgrunnsstoff
 Semb Hovedgård . Historie av Liv Eyde Bø.

Herregardar i Noreg
Byggverk i Horten
Gardar i Vestfold og Telemark
OGAE Second Chance Contest 2010

OGAE Second Chance Contest 2010 (OGAE SCC 2010) var den tjuefjerde gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i København i Danmark, etter at Danmark vann tevlinga i 2009, med songen «Someday» av Hera Björk.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2010, måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2010; men om eit bidrag hadde vunne ein nasjonal finale, kunne ikkje bidraget deltake i OGAE Second Chance Contest.

Tjueto land deltok i tevlinga. Armenia, Aserbajdsjan og Bulgaria (for OGAE Rest of the World) deltok i tevlinga for fyrste gong, medan Kypros, Malta, Russland og Tyskland returnerte til tevlinga. Andorra, Estland, Moldova, Nederland og Slovakia, som deltok i 2009, deltok ikkje i 2010-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Sverige vann OGAE Second Chance Contest for trettande gong, med songen «Kom» av Timoteij.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2010
 Junior Eurovision Song Contest 2010

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «OGAE Second Chance Contest 2010» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2010
Jakobstad

Jakobstad (finsk Pietarsaari) er ein by og kommune i landskapet Österbotten i Finland. Kommunen har ein folkesetnad på 19 431, og eit areal på 122,9 km², der 87,8 km² er land. Jakobstad grensar til kommunane Nykarleby, Pedersöre og Larsmo.

Jakobstad er ein tospråklig kommune med svensk som majoritetsspråk (56,3 %) og finsk som minoritetsspråk.

Byen vart grunnlagd 1652 av Ebba Brahe, enke etter Jacob De la Gardie, som namnet Jakobstad kjem av. Det finske namnet på byen, Pietarsaari ('Petersøya'), er ei lydhermande omsetjing av namnet på omlandskommunen, Pedersöre.

Jakobstad har ein lang tradisjon innan skipsbygging og sjøfart. I sentrum av byen ligg ein botanisk hage, Skolparken. Nær parken ligg Skata, eit trehusområde med smale gater.

Den finske nasjonalskalden Johan Ludvig Runeberg var fødd i Jakobstad.

Venskapskommunar 

  Asker i Noreg
  Eslöv i Sverige
  Rudersdal i  Danmark
  Garðabær på Island
  Jamestown i New York i USA
  Jūrmala i Latvia
  Söderhamn i Sverige

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Jakobstad» frå ,  den 12. juli 2020.  

Busetnader grunnlagde i 1652
Kommunar i Finland
Larsmo

Larsmo (finsk Luoto) er ein kommune i landskapet Österbotten i Finland. Kommunen har ein folkesetnad på 4 409 og eit areal på 170 km², der 138,7 km² er land. Larsmo grensar til kommunane Jakobstad, Pedersöre, Kronoby og Karleby.

Larsmo er ein einspråkleg svensk kommune – svensk er morsmål for 92,8 % av folkesetnaden.

Larsmo består av over 360 øyar, der Larsmo og Eugmo er dei største. Disse er forbunde med Karleby i nord og Jakobstad i sør via de sju broarnas väg.  Båtbyggeri er ein viktig næringsveg i kommunen. Her finst blant anna Baltic Yachts som byggjer seglbåtar i karbonfiber, og Bella boats som byggjer motorbåtar i glasfiber.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Larsmo» frå ,  den 12. juli 2020.

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Österbotten
Pedersöre

Pedersöre (finsk Pedersören kunta) er ein kommune i landskapet Österbotten i Finland. Kommunen har ein folkesetnad på 10 406 og eit areal på 824 km², der 790 km² er land. Pedersöre grensar til kommunane Nykarleby, Kauhava, Evijärvi, Kronoby, Larsmo og Jakobstad. 

Pedersöre er ein tospråkleg kommune med svensk som majoritetsspråk (90 %) og finsk som minoritetsspråk (9 %).

Kommunesenteret ligg i Bennäs, men den største tettstaden er Kållby. Pedersöre er eit av dei eldste sokna i Österbotten. Byen Jakobstad, som vart grunnlagt på område til Pedersöre i 1652, har det finske namnet sitt Pietarsaari etter Pedersöre. Pedersöre kyrkje, soknekyrkja som vart bygd på 1300-talet eller seinast 1400-talet, ligg i det som i dag er nabokommunen Jakobstad.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Pedersöre» frå ,  den 12. juli 2020.

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i Österbotten
Östermark

Östermark (finsk Teuva) er ein kommune i landskapet Södra Österbotten i Finland. Kommunen har cirka 6 000 innbyggjarar og eit areal på 555,44 km² der 0,25 km² er vatn. Östermark er ein finskspråkleg kommune som grensar til kommunane  Bötom, Kauhajoki, Kristinestad, Kurikka og Närpes.

Östermark er eit sentrum for . Det kommunale utdanningssenteret TEAK er det største i Norden innan utdanning for møbelproduksjon.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Östermark» frå ,  den 12. juli 2020.  
 

Kommunar i Södra Österbotten
Maxmo

Maxmo (finsk Maksamaa) er ein tidlegare kommune i landskapet Österbotten i Finland. Kommunen hadde 1 049 innbyggjarar i 2004. Maxmo var ein tospråklig kommune med svensk som majoritetsspråk (88,3 % svensktalende i 2005). Før 2003 var Maxmo einspråkleg svensk.

Kommunane Maxmo og Vörå vart slått saman til den nye kommunen Vörå-Maxmo 1. januar 2007. Denne blei igjen til Vörå kommun i 2011.

Øygruppa Mickelsöarna i Maxmo ligg i Kvarkens skärgård er den første og einaste UNESCO-verdsnaturarvstaden i Finland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Maxmo» frå ,  den 12. juli 2020.

Bakgrunnsstoff
 

Tidlegare kommunar i Finland
Nedleggingar i 2007
Vörå
NM i friidrett 1946

Noregsmeisterskapen i friidrett 1946 vart avvikla på Skansemyren Idrettsplass i Bergen helga 7. og 8. og 9. september 1946 med Bergens Friidrettskrins som arrangør. Meisterskapen var den fyrste sidan 1939, og den siste utan kvinnelege deltakarar.

Haakon Tranberg vart tildelt kongepokalen for vinnarløpet på 100 meter.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

1000 m stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 9. september 1946

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1946
Idrettstilskipingar i Vestland
Idrett i Bergen
Velykyj Kujalnik

Velykyj Kujalnik (), eller Bolshoj Kujalnik () er ei elv i Podilsk, Ananjiv, Sjyrjajeve og Ivanivka rajon i Odesa oblast i Ukraina. Munningen er Kujalnikestuaret i Svartehavet. Elva er rundt 150 km lang, og har eit nedslagsfelt på 1860 km². Busetnadane Sjyrjajeve og Ivanivka ligg ved breidden av Velykyj Kujalnik.

Historisk har elva vore farbar, og saman med Dnestr blei ho brukt til å transportera varer til Svartehavet, utanom stryka i Dnjepr. I 2007-2008 bygde ulovlege sandhaustarar ein demning ved munningen av elva, slik at Velykyj Kujalnik ikkje rann ut i havet meir. Demningen blei ikkje riven, slik at estuaret tørka ut.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Velykyi Kuyalnik» frå ,  den 13. juli 2020.  

Elvar i Ukraina
Odessa oblast
Nedslagsfelt for Svartehavet
Stanley Matthews

Sir Stanley Matthews, CBE () var ein engelsk fotballspelar som spelte på høgrevingen. Han vert ofte rekna som ein av dei største britiske fotballspelarane gjennom tidene, og er den einaste som har vorte adla medan han enno var aktiv. Matthews hadde ein særs lang fotballkarriere, og spelte sin siste kamp på klubbnivå i ein alder av femti år. Han var kjend for sin makelause teknikk og presise høgrefot, og fekk tilnamnet «The Wizard of the Dribble».

Matthews spelte for Stoke City F.C. i til saman 19 år over to periodar (1932-1947 og 1961-1965), og for Blackpool F.C. i 14 år (1947-1961). Der vart han mellom anna kjend for ein framifrå prestasjon i FA-cupfinalen i 1953, som i ettertid har vore kjend som «Matthews-finalen». I 1956 vart han den fyrste mottakaren av Gullballen (Ballon d'Or).

Matthews spelte 54 landskampar for England mellom 1934 og 1957, og deltok i VM i fotball 1950 og VM i fotball 1954.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Stanley Matthews» frå ,  den 13. juli 2020.

Fotnotar 

Engelske fotballspelarar
Blackpool-spelarar
Stoke-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1950
Spelarar i Fotball-VM 1954
Fødde i 1915
Døde i 2000
Natalia Rodríguez

Natalia Rodríguez Martínez () er ein spansk tidlegare mellomdistanseløpar frå Tarragona. Ho vann bronsemedaljen på 1500 meter både i EM 2010 og VM 2011.

Aktiv
Rodríguez sprang inn til sjetteplassen på 1500-meteren både under verdsmeisterskapen 2001, europameisterskapen 2002, verdsmeisterskapen 2005 og dei olympiske sommarleikane 2008. 

I VM-finalen 2009 i Berlin la Rodríguez alle konkurrentane på 1500 m bak seg på oppløpssida og braut målsnøret fyrst. Nokså omgåande vart ho diskvalifisert, etter som ho tidleg i siste sving dytta tetløparen Gelete Burka slik at den etiopiske utøvaren fall.

På spansk heimebane i 2010 sikra Rodríguez seg bronsemedaljen på 1500 m i EM, landskvinna Nuria Fernández vann løpet. Også i VM 2011 lukkast spurtsterke Rodríguez vinne bronsemedaljen på spesialdistansen.

Rodríguez sette sin personlege rekord på 3.59,5 i eit stemne i Rieti 28. august 2005.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (4.22,8=nr 37)
VM 2001 i Edmonton: Nr 6 – 4.07,1
EM 2002 i München: Nr 6 – 4.06,1
VM 2003 i Paris: Utslått i semifinalane (4.08,8=nr 17)
OL 2004 i Aten: Nr 10 – 4.03,0
VM 2005 i Helsinki: Nr 6 – 4.03,0
OL 2008 i Beijing: Nr 6 – 4.03,1
VM 2009 i Berlin: Nr 10 – diskvalifisert i finalen
EM 2010 i Barcelona: Bronsemedalje – 4.01,3
VM 2011 i Daegu: Bronsemedalje – 4.05,8
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (4.16,1=nr 32)
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (4.09,1=nr 20)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Natalia Rodríguez» frå ,  den 13. juli 2020.  
Denne artikkelen bygger på «Natalia Rodríguez (athlete)» frå ,  den 13. juli 2020.  
 

Spanske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Spanske OL-deltakarar
Folk frå Tarragona
William Van Dijck

William Van Dijck () er ein belgisk tidlegare 3 000-meter-hinderløpar som i 1987 vann bronsemedaljen i verdsmeisterskapen og i 1994 ein medalje av same valør i europameisterskapen.

Aktiv
Van Dijck sette i 1983 sin fyrste belgiske rekord på 3 000 meter hinder. Same året vann han den fyrste av ni belgiske meistertitlar i øvinga. Ved europameisterskapen 1986 i Stuttgart vart han femtemann med tida 8.20,1. Ei veke seinare sprang han i Brussel inn til siger på 8.10,0, hans åttande og siste landsrekord.

Under verdsmeisterskapen 1987 i Roma sette italienaren Francesco Panetta avgarde i høgt tempo og sprengde feltet. Favorittane frå Kenya la seg lenger bak og nådde ikkje fram til innspurten. Austtyske Hagen Melzer kom i mål nest Panetta og tok sølvmedaljen, medan Van Dijck med 8.12,1 sikra seg bronsen.

I sin siste store meisterskap, europameisterskapen 1994, spurta Van Dijck inn til ein ny bronsemedalje. Einast italienarane Alessandro Lambruschini og Angelo Carosi sprang fortare.

Van Dick la opp i 1997.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Utslått i semifinalane (8.39,0=nr 22)
OL 1984 i Los Angeles: Utslått i semifinalane (8.23,0=nr 14)
EM 1986 i Stuttgart: Nr 5 – 8.20,1
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje – 8.12,1
OL 1988 i Seoul: Nr 5 – 8.13,9
EM 1990 i Split: Nr 5 – 8.21,7
VM 1991 i Tokyo: Nr 9 – 8.30,4
OL 1992 i Barcelona: Nr 9 – 8.22,5
EM 1994 i Helsinki: Bronsemedalje – 8.24,8

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «William Van Dijck» frå ,  den 14. juli 2020.  
 

Belgiske friidrettsutøvarar
Hinderløparar
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1984
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1988
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Awarua Wetland

Awarua Wetland er eit 20 000 hektar stort våtmarksområde i regionen Southland på New Zealand. Staden, som opphavleg hadde eit areal på om lag 3 500 hektar, vart utpeika til å vera av internasjonal interesse etter Ramsar-konvensjonen, og oppretta som ramsarstad i  1976, under namnet Waituna Wetlands Scientific Reserve.

Dette våtmarksområdet er unikt på New Zealand, då det også omfattar privateigd grunn (familiane Gamble, Nicol og Rance).

I det nordaustlege hjørnet til Toetoes Wetlands ligg eit område med naturleg buskvokster på om lag 25 hektar, som saman med andre kratt-tilvaksne område i nærleiken er tillagt verneorganisasjonen QEII Trust (Queen Elizabet II National Trust) av familien Nicol. Sjølv om dette området eigentleg ikkje er «ekte» våtmark, er det eit område med naturleg vegetasjon, der ein umodifisert bekk renn frå våtmarka gjennom dette upåverka området inn i Mataura-elva. Det er ein liten fristad for den minkande førekomsten av naturleg ferskvassfisk.

Intensivt landbruk i i tilsigsområdet til våtmarka har ført til uro for at Waituna Lagoon, som er ein del av våtmarksområdet, snart kan koma til å lida under eutrofiering.

Sjå òg 
Våtmarker på New Zealand
Washdyke Lagoon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Awarua Wetland» frå ,  den 14. juli 2020.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Awarua Wetlands hjå Department of Conservation
Waituna hjå Environment Southland

Ramsarstader på New Zealand
Southland på New Zealand
Våtmarker på New Zealand
Dartryfjella

Dartryfjella (engelsk Dartry Mountains, irsk  er ei fjellkjede nordvest på Irland, nord i Sligo og Leitrim. Dei ligg mellom Lough Melvin, Lough Gill og Lough MacNean. Det høgaste punktet er Truskmore som er . Andre viktige toppar er Benbulbin på , Benwiskin på  og Tievebaun på .

Fjella har namn etter den gamle túath-inndelinga Dartraighe, som tilhøyrde kongedømet Bréifne. Fjella er svært nær Breifnefjella, som ligg i søraust.

Fjellkjeda er danna av eit stort oppdelt kalksteinplatå. Brear har skore ut dei særskilde formene i fjellkjeda. Ho omfattar dalane  Glencar, Glenade og Gleniff.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dartry Mountains» frå ,  den 14. juli 2020.  
 
Fjell på Irland
Sligo
Leitrim
Legend av Tangerine Dream

Legend er det 28. albumet og det åttande filmmusikkalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream. Det kom ut i 1986 for den nordamerikanske filmen Legend. Albumet kom berre ut i USA og Canada. Filmen var skriven av William Hjortsberg, med Tom Cruise, Mia Sara og Tim Curry i rollen, og var regissert av Ridley Scott for Universal Studios. Albumet kom ut på CD 15. august 1995 på Varese Sarabande.

Bakgrunn
Etter ei skuffande testframvising med orkestermusikken Jerry Goldsmith skreiv for filmen, valde Scott å gjere endringar på filmen. Sidney Sheinberg, direktør i MCA (eigarane til Universal på den tida), meinte at musikken til Goldsmith ikkje appellerte til ungdomen og la press på Scott for å få ny musikk. Tangerine Dream fekk jobben med å skrive eit nytt, meir moderne lydspor - ein jobb dei fullførte på tre veker. Fram til 2002 kunne europeiske publikum berre sjå Legend med musikken til Goldsmith.

Musikk
«Loved by the Sun» er ein vokal versjon av «Unicorn Theme» med tekst skriven og sungen av Jon Anderson frå Yes. Vokalen vart lagt til eter Tangerine Dream hadde komponert musikken. Han vart opphavleg spelt inn med vokal av Susanne Pawlitzki basert på eit William Blake-diktet «The Angel», men vart avvist til fordel for versjonen til Jon Anderson. «Unicorn Theme» er blitt framført på fleire konsertar i forskjellige variantar. 

«Is Your Love Strong Enough?», som vart spelt under rulleteksten, er skriven og sungen av Bryan Ferry med David Gilmour (frå Pink Floyd) på gitar, Guy Pratt på bass og Iain Ballamy på saksofon. Alle dei andre spora er instrumentale spor av Tangerine Dream. 

Tangerine Dream hadde spelt inn eit anna stykke som ikkje kom med på det offisielle albumet, men som var med i filemn. Denne finst berre på piratkopiplater. Denne fekk tittelen «Prologue» eller «Once Long Ago».

Mottaking
Daevid Jehnzen frå AllMusic gav albumet 4,5 av 5 stjerner, og hylla det «atmosfæriske, elektroniske lydlandskapet» på albumet. Men han meinte òg at det ikkje heilt nådde opp til dei tidlegare albuma deira, og kritiserte popsongane til Bryan Ferry og Jon Anderson. Keyboard roste albumet for at det var brukt mørkare spor, og meinte at det synte at dei «hadde meir ballar enn noko T. Dream har gjort før», men kritiserte albumet for å bruke for mykje av shakuhachi-lyden frå Emulator II-synthesizeren.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Legend (Tangerine Dream soundtrack)» frå ,  den 14. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Filmmusikkalbum frå 1986
Filmmusikkalbum av Tangerine Dream
MCA Records-album