alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nattsvermarugle

Nattsvermarugle (Ninox novaeseelandiae) er funnen over heile New Zealand, Tasmania, over det meste av fastlandet av Australia og i Timor, sørlege Ny-Guinea og nærliggjande øyar. Denne fuglearten er den minste ugla i Australia og er kontinentet sin mest utbreidde og vanlege ugleart.

Skildring 
Nattsvermarugla er litt større enn ei perleugle, om lag 29 centimeter og 175 gram. Ho er mørkebrun med gulbrune flekker.

Denne arten lever i dei fleste habitat med tre, alt frå djupe tropiske skogar til i utkanten av tørre soner, landbruksområde, alpine grassletter og tettstader, men er mest vanleg i temperert skog. Dei er vanlegvis sett einskildvis, i par eller i små familiegrupper av eit vakse par og opp til tre ungfuglar.

Hovudsakleg er dei nattaktive, nokre gonger òg aktive i grålysninga og skumringa. Den viktigaste jakttida er kveldar og morgonar, med korte innslag av aktivitet gjennom heile natta. På mørke netter kviler dei ofte nokre midnattstimar, og særleg viss vêret er dårleg, då jaktar dei i dagslys i staden.

Sjølv om den viktigaste jaktteknikken deira er å sitje stille i eit tre, lokalisere byttet og så åtake, er dei òg smidige fuglar som med ei snøgg, hønsehaukliknande flukt har evna til å manøvrere snøgt og forfølgje byttet i lufta. Nattsvermarugler tek nesten alle byttedyr i passande storleik, spesielt store insekt som møll, grashopper og på New Zealand, wetaer. Dei tek òg småfuglar og små pattedyr. 

Storleiken av bestanden er ikkje kjend, han blir ikkje rekna som trua, og er stabil. To underartar, på Lord Howe-øya og Norfolkøya høvesvis, er begge utrydda.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Southern Boobook» frå , den 7. oktober 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Uglefamilien
Fuglar i den australske regionen
Thomas Myhre

Thomas Myhre () er ein tidlegare norsk fotballspelar frå Sarpsborg. I tida mellom 1998 og 2006 var Myhre i fleire år fast målvakt på det norske landslaget, i alt spela han 56 landskampar for Noreg. Han spela for heile fjorten klubbar i si tid som aktiv, som varte frå 1990 til 2010. Flest kampar spela han for Viking FK, der han var i to periodar; 1993-97 og 2007-09. Til saman stod han 116 gongar i Vikings mål.

Klubbspel
Myhre debuterte for Rygge i 1990-sesongen. Dei to neste sesongane spela han på andredivisjons-klubben Moss, der han utmerka seg og etter kvart fekk sjansen på U21-landslaget til Noreg. Frå 1993 stod han i mål for toppklubben Viking. Ein kneskade gjorde at Myhre mista heile 1996-sesongen, men han kom tilbake for fullt sesongen etter.

Ved sesongslutt hausten 1997 vart Myhre overført til den engelske fotballklubben Everton. Han gjorde ein god jobb mellom stengene i Everton, og spela samtlege ligakampar for Everton i 1998/99-sesongen. Tidleg i sesongen vart han skadd, og mista plassen i startellevaren. Frå seinhaustes 1999 spela han på klubbane Birmingham, Tranmere Rovers, skotske Rangers og danske FC København, i alle klubbane var han på sakålla utlån. For København spela han ti kampar og var med å sikre klubben seriegullet for 2000/01. 

Sommaren 2001 vart Myhre kjøpt av den tyrkiske klubben Beşiktaş. Etter ein sesong i Tyrkia returnerte han til England og signerte for Sunderland. Dei to fyrste sesongane sat han mykje på benken og var ei tid målvakt fro Crystal Palace. I 2004/05-sesongen var han fast burvaktar for Sunderland, som ved sesongslutt var klar for opprykk til Premier League.

Myhre si kontrakt med Sunderland gjekk ut våren 2005. Ei kort tid var han i Fredrikstad, før han i august månad signerte for London-klubben Charlton Athletic FC. I februar 2007 gjekk han tilbake til Viking, nærmare ti år etter han reiste utanlands. Han spela for Viking fram til og med 2009. I sin siste sesong, 2010, stod han i mål for Kongsvinger, som då spela på nivå to i Noreg.

Landslagsspel
Myhre fekk sin landslagsdebut for Noreg i ein privatlandskamp mot Danmark i april 1998. Same året var han reservemålvakt i den norske VM-troppen. Under EM i fotball 2000 spela han i alle dei tre kampane Noreg deltok i.

På landslaget var Myhre jamnast stabil. Fleire store tabbar i viktige landskampar mot Bosnia og mot Tyrkia førte til at Noreg tapte viktige poeng, noko som vart avgjerande for at laget ikkje makta kvalifisere seg til EM 2008. Etter desse to kampane vart Myhre erstatta av Håkon Opdal.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thomas Myhre» frå ,  den 7. oktober 2012.  
 

Norske fotballspelarar
Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-EM 2000
Norske landslagsspelarar i fotball
Viking-spelarar
Everton-spelarar
Folk frå Sarpsborg
Moss-spelarar
Birmingham-spelarar
Tranmere-spelarar
Rangers-spelarar
FC København-spelarar
Besiktas-spelarar
Sunderland-spelarar
Crystal Palace-spelarar
Fredrikstad-spelarar
Charlton-spelarar
Kongsvinger-spelarar
Rygge-spelarar
Målvakter i fotball
Rune Jarstein

Rune Almenning Jarstein () er ein norsk fotballspelar som har spela på det norske herrelandslaget i fotball sidan 2007. Sidan 2010 er han målvakt for tyske Hertha Berlin. I perioden 2007 til juni 2020 har han spela 65 landskampar for Noreg.

Han vann Gullballen (Kniksenprisen) i 2018. Dette åre blei han også rangert som den beste keeperen i tysk Bundesliga.

Klubbspel
Jarstein debuterte for Skiens-klubben Herkules Idrettsforening på nivå fire i norsk fotball. Han gjekk over til naboklubben Odd i 2002, der han i løpet av 2005-sesongen etter kvart vart fyrsteval på målvaktsplassen. Dei tre sesongane 2007-09 stod han i mål for toppklubben Rosenborg BK. Etter ujamne prestasjonar vart han overført til Viking, der han har spela sidan 2010.

Landslagsspel
Jarstein fekk sin debut for det norske landslaget den 22. august 2007, då han spela dei siste 45 minuttane av privatlandskampen på Ullevaal mot Argentina. Noreg vann kampen 2-1. I dei påfylgjande sesongane var han jamnt aktuell for målvaktsjobben for Noreg, og fekk inn i mellom spele ein heil del kampar. Pr 1. oktober 2012 har han vakta  det norske målet 30 gongar.

Merittar
Seriemeister med Rosenborg 2009

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rune Jarstein» frå ,  den 7. oktober 2012.  

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Odd Grenland-spelarar
Rosenborg-spelarar
Viking-spelarar
Hertha Berlin-spelarar
Folk frå Skien
Club alpin français

La Fédération française des clubs alpins et de montagne (FFCAM), ofte kjend under det tradisjonnelle namnet Club alpin français (CAF), er ein fransk føderasjon av klubbar knytt til bruk og vern av fjell.

Club alpin français blei grunnlagd i 1874. Han fekk namnet «Fédération des Clubs Alpins Français» i 1996 og «Fédération Française des clubs alpins et de montagne» i 2004. Føderasjonen er medlem av Union internationale des associations d'alpinisme og Club Arc Alpin.

Det er 285 underorganisasjonar med i Club alpin français. Dei driv med aktivitetar som klatring, turgåing, canyoning, holeutforsking, fjellsykling, hanggliding, paragliding og ulik bruk av ski og truger. Organisasjonen driv 128 fjellhytter og -senter.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Kjelder

Fjellorganisasjonar
Friluftsorganisasjonar
Sportsorganisasjonar
Franske organisasjonar
Skipingar i 1874
Sigbjørn Slinning

Sigbjørn Slinning () er ein tidlegare fotballspelar frå Stavanger. Han spela i alle år for Viking, i perioden 1961-82 spela han 523 kampar for klubben, einast Svein Kvia spela fleire kampar for klubben. Dei fyrste åra var Slinning angrepsspelar, men vart etterkvart fast på venstre backplass. Han spela fast på Vikings gull-lag i perioden 1972–75.

Slinning debuterte for Noregs landslag på heimebana Stavanger stadion den 3. juli 1969. Dei neste sesongane spela han jamt fast på landslaget, og fram til 1976 aksla han den norske landslagstrøya i totalt 42 landskampar og skåra eitt landslagsmål.

Merittar
Norsk seriemeister med Viking i 1972, 1973, 1974 og 1975
NM-sølv 1974 med Viking

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sigbjørn Slinning» frå ,  den 7. oktober 2012.  
 

Norske fotballspelarar
Viking-spelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Folk frå Stavanger
Fôrutleggar

Fôrutleggar eller fôringsvogn er ei vogn som går på hjul inne i fjøset og deler ut gras gjennom botnen av vogna. Graset kjem som regel frå silo eller rundballe. Vogna går på straum frå kabel som vert rulla ut frå trommel, og som vert rulla inn på trommelen att når vogna går attende. Føraren av fôrutleggaren står på eit stigbrett bak på vogna som først går baklengs ut i fôrgangen i kufjøset. På tilbakevegen går vogna framlengs medan føraren ruller ut gras ved hjelp av ein annan knapp enn den som styrer rørslene til vogna. Mengda som vert lagt ut vert regulert av vognføraren.

Jordbruksmaskinar
1. divisjon fotball for menn 1979

1. divisjon 1979 starta 22. april og slutta 14. oktober.

Det vart spelt 22 rundar. Dei tre nedste laga rykte ned. Det vart gjeve to poeng for siger og eitt poeng for uavgjort.

Endeleg tabell

Lag
Vikings serievinnarlag bestod av Svein Kvia, Tonning Hammer, Tor Reidar Brekke, Bjarne Berntsen, Erik Johannessen (målvakt), Isak Arne Refvik, Per Henriksen, Svein Fjælberg, Torbjørn Svendsen, Inge Valen, Trygve Johannessen, Finn Krogh, Rolf Bjørnsen.

Moss sitt sølvlag bestod av Einar Aas, Odd Skauen (målvakt), Geir Henæs, Kurt Tunheim, Per Heliasz, Stein Kollshaugen, Ole Jonny Henriksen, Jan E. Fredriksen, Roar Breivik, Morten Olsen, Jon Pettersen, Ivar Listerud, Arild Jacobsen.

Start sitt bronselag bestod av Roy Amundsen (målvakt), Trond Pedersen, Svein Mathisen, Audun Myhre, Stein Thunberg, Cay Ljosdahl, Jan Sigurd Ervik, Thorgny Svenssen, Preben Jørgensen, Helge Haugen, Jarle Ødegaard, Thor Einar Andersen, Helge Breilid, Reidar Flaa, Helge Skuseth.

Toppskårarar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Seriemeisterskapen i fotball 1979» frå ,  den 7. oktober 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «1. Divisjon 1979» frå ,  den 7. oktober 2012.  
 
Sportsboken 79/80.

Bakgrunnsstoff
rsssf.no – alle resultat 

1. divisjon fotball for herrar (nivå 1)
Fotball i Noreg i 1979
President Hotel Athens

President Hotel Athens er eit hotell i Ambelókipi i Hellas. Det er det høgaste hotellet i Hellas med ein høgde på 68 meter. Hotellet har 317 rom fordelt over 22 etasjar. I toppetasjen finst det restaurant med live jazzmusikk og på taket er det eit symjebasseng og ein bar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «President Hotel Athens» frå ,  den 7. oktober 2012.  
 

Hotell i Hellas
Byggverk i Aten
Der Standard

Der Standard er ei austerriksk landsdekkjande dagsavis som kjem ut i Wien. 

Der Standard vert trykka på karakteristisk rosa papir. Ho blei grunnlagd av Oscar Bronner som ei forretningsavis. Avisa vart fyrst selt på gata den 19. oktober 1988. Bronner er framleis utgjevar og sjefredaktør for avisa, ilag med Alexandra Föderl-Schmid, som er den fyrste kvinnelege sjefsredaktøren. Politisk skildrar avisa seg som liberal og uavhengig. Der Standard er ei landsdekkkande avis, men har hovudfokus på Wien.

Ifølgje den austerrikske medieundersøkninga frå 2004 hadde Der Standard 366 000 lesarar i Austerrike.

Internettutgåven av avisa vart starta opp februar 1995.

Bakgrunnsstoff 
 Der Standards heimeside

Austerrikske aviser
Wien
Skipingar i 1988
Daily Express

Daily Express er ei britisk tabloidavis med eit opplag på 761 637 (per februar 2007).

Avisa, som politisk er konservativ, blei grunnlagd i 1900. Søndagsutgåva, Sunday Express, vart lansert i 1918. Daily Express tilhøyrer Richard Desmond, og er flaggskipet i avisgruppa Express Newspapers, som òg gjev ut Daily Star.

Daily Express har hatt eit fallande opplag over dei siste 25 åra.

Den redaksjonelle linja er overvegande sensasjonsprega, og ho har sidan prinsesse Diana døydde i 1997 fleire gonger lagt fram konspirasjonsteoriar kring dødsfallet hennar som framsidestoff. Dette har medført at avisa er blit omtalt som Daily Ex-Princess og Diana Express

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Daily Express

Britiske aviser
Skipingar i 1900
Daily Mail

Daily Mail er ei britisk morgonavis som blir gjeven ut i London. 

Daily Mail blei grunnlagd i 1896 av Alfred Harmsworth. Den var prega av moderne trykkteknikk og nyhendejournalistikk, og vart på 1920-talet den største morgonavisa i Storbritannia. Redaksjonen i avisa har tradisjonelt vore konservativ, og Daily Mail var før ei mellomformatsavis med eit redaksjonelt innhald som låg mellom kvalitetsavisene, som vart trykt i fullformat, og den skandaleprega tabloidpressa. Avisa kjem no ut i hendig tabloidformat. Med eit opplag på over 2,3 millionar daglege eksemplar er Daily Mail den nest største avisa i Storbritannia, etter The Sun. Ho er òg den tredje største i Europa, og nummer elleve på verdsbasis.

Britiske aviser
Skipingar i 1896
Daily Mirror

The Daily Mirror, òg kalla The Mirror, er ei av dei større avisene i Storbritannia. Ho vart grunnlagd den 2. november 1903 av Alfred Harmsworth (seinare Lord Northcliffe), som på den tida også var eigar av Daily Mail, som «the first newspaper for gentlewomen». Avisa hadde kvinneleg redaktør, og innhaldet hadde minimalt med nyhende. Satsinga på damer vart ein stor fiasko, og avisa blei omlansert som The Daily Illustrated Mirror i 1904 med ein mannleg redaktør. På den tida låg hovudkvarteret til avisa i Carmelite Street i London.

Avisa tilsette fotojournalistar som oppsøkte dramatiske hendingar med ordre om å senda biete heim til London uansett kostnad og hindringar. Etter kvart fekk avisa rykte på seg som ei sterk nyhendeavis med særs god dekning med bilete, men vart også kritisert for sine journalistiske metodar. I 1914 passerte opplaget 1 million.

Tydinga til avisa minka under leiinga til Lord Rothermere, bror av grunnlegjaren, som i mellomkrigstida støtta fascistiske rørsle i Storbritannia. Mot slutten av 1930-talet overtok Harry Bartholomew som direktør, og profilen til avisa vart omlagt til «sex, krim og sport». Under krigen markerte avisa si støtte til den meinige soldat og husmora, og næra seg idologisk Labour Party. Etter krigen gjekk avisa gjennom ein ny gullalder, med over 4 millionar eksemplar i 1949. Under styret til Cecil Harmsworth King gjekk avisa nye vegar i typografi og layout, framleis med stor vekt på bilete, sterke overskrifter og slåande framsider. King sørgde òg for å styrke avisa gjennom å bli medlem i medieselskapet International Publishing Corporation (IPC).

På 1970-talet prøvde avisa å ta opp konkurransen med Rupert Murdochs nyoppstarta The Sun, og bytta ut mykje av nyhendejournalistikken med tabloidinnhald om kongehuset og såpeseriar. Etter kvart vart avisa skydd av seriøse skribentar og lesarar. I 1991 flytta avisa hovudkvarteret ut av sentrum, til Isle of Dogs. Avisa har framleis den tabloide uttryksmåten, men har etter tusenårsskiftet i større grad prioritert dekning av politikk og utanriksstoff enn på 1900-talet.

Britiske aviser
Skipingar i 1903
The Daily Telegraph

The Daily Telegraph vart grunnlagd i 1855 og er ei av dei to siste britiske avisene i storformat, saman med The Financial Times.  Søndagsutgåva til Daily Telegraph, The Sunday Telegraph, vart grunnlagd i 1961. I november 2005 var The Daily Telegraph den mestseljande avisa i storformat i Storbritannia, med eit dagleg sal på 904&mnsp;955, samanlikna med 692 581 for The Times, 261 193 for The Independent og 378 618 for The Guardian. I følge ei undersøkning i 2004 var 61 % av lesaranae til avisa tilhengjarar av det konservative partiet i Storbritannia.

Avisa har vore så nært knytt til det konservative partiet, eller toryane, at ho har fått tilnamnet «The Torygraph». Blant avisas kjente skribentar finn ein folk som Winston Churchill, då han deltok i felltoget i North West Frontier Province sendte han artiklar til The Daily Telegraph. Før fyrste verdskrigen gjorde avisa eit berømt intervju med keisar Wilhelm II, som var sterkt negativ til Storbritannia.

Nettavis
Nettavisa som er knytt til papirutgåva finst på Telegraph.co.uk. Denne inkluderer artiklar frå papirutgåva til The Daily Telegraph og The Sunday Telegraph, i tillegg til «breaking news», «features», «picture galleries» og bloggar.

Nettavisa vart kåra til «UK Consumer Website of the Year 2007» av the Association of Online Publishers.

Nettstaden blir overvåka av Edward Roussel, den digitale redaktøren for eigarselskapet, Telegraph Media Group, og Marcus Warren. I redaksjonsstabben er også Shane Richmond, Ian Douglas og Chei Amlani.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til avisa (engelsk)
 Guardian om The Daily Telegraph (engelsk)
 BBC om The Daily Telegraph (engelsk)

Daily Telegraph, The
Skipingar i 1855
Dikemark Jernverk

Dikemark Jernverk var eit jarnverk som vart skipa i 1697 på Dikemark i Asker kommune av generalauditør Frants Henrich Schade etter at det sist på 1600-talet var funne jarnmalm i åsane i nærleiken. Men etter at verket var kome i gang, vart desse førekomstane kjapt tømde, og seinare vart malmen henta frå gruver på Sørlandet. Verket vart lagd ned  i 1804.

Verket, som vart opna i 1699 og hadde ein 13 meter høg masomn, låg med bygningane på både sider av Verkenselva nedanfor fossen ved utløpet frå Verkensvannet, slik at vatnet i fossen kunne drive vasshjula som skulle halde mekaniske hamrar og blåsebelgar i gang. Det vart produsert rujarn, stangjarn og støypegods som omnar, gryter og gravstøttar, og dessutan stål i ein periode på 4 – 5 år frå 1754. Etter at masomnen og hovudbygningen brann ned i 1804, vart verket lagt ned, og slagghaugane som låg att etter det, vart i 1912 selde til Tyskland. I dag er det ikkje andre spor etter Dikemark Jernverk enn dei 468 kølabonnane (stader der det vart brent trekol til verket) som finst i skogane i Kjekstadmarka og vestre luten av Vestmarka; trekolet frå resten av Vestmarka gjekk hovudsakleg til jarnverket Bærums Verk ved elva Lomma i Bærum kommune.

Men fossen i Verkenselva gav grunnlag for ny verksemd, og på 1800-talet kom det her ei stor kornmølle, stampemølle, sagbruk og reiparbane (innretning nytta til å tvinne reip, tau og trosser). Denne verksemda vart kombinert med gardsdrifta på garden Dikemark, som vart etablert som ein stor gard ved at grannegardar vart kjøpte opp og slegne saman. I 1898 vart denne garden kjøpt av Kristiania (Oslo) kommune, som bygde eit sinnsjukehus her som framleis er i drift som psykiatrisk sjukehus, men vart statleg etter omorganiseringa av sjukehusvesenet i Noreg i 2002. Fossen i Verkenselva dreiv frå 1899 dette sjukehuset sitt eige elektrisitetsverk.

Kjelder 
Borgen, Per Otto. 2006.  Asker og Bærum leksikon, side 121. Drammen: Forlaget for by- og bygdehistorie. ISBN 82-91649-10-3
Kulturminneåret 2009 i Asker, kulturminnekalender utarbeida av folk frå Asker og Bærum Historielag, Asker Turlag og Asker velforbund, med stønad frå Asker museum og Asker kommune.

Jernverk
Historie i Asker
Næringsliv i Asker
Skipingar i 1697
7
1690-åra i Noreg
Nedleggingar i 1804
Tidlegare norske føretak
Fjelkenbakken

Fjelkenbakken var namnet på tre hoppbakkar som på slutten av 1800-talet vart laga til om vintrane i sørskråningane på garden Skaugums grunn attmed husmannsplassen Øvre Fjelken i Asker kommune. Desse hoppbakkane kan reknast som ein av dei stadene der hoppsporten i Noreg vart til og fekk eit ålment publikum.

Hoppbakkane låg i eit område nedover frå hovudbygningen på garden Skaugum (som no er bustad for kronprinsparet) og mot vår tids Kirkeveien på strekninga mellom kryssa med Semsveien og Vakåsveien. Den største av dei tre hoppbakkane heitte Storfjelken, med tilløp heilt oppe ved gamle Skaugum, og vart sett på som ein av dei brattaste og vanskelegaste bakkane i Oslo-området. 

Skiløparen og skisportpioneren Laurentius Urdahl, som i 1889 tok initiativ til å skipe Asker Skiklubb og var formann i den nyskipa klubben i åra 1890-93, budde på Øvre Fjelken. Han fekk til ein klubbmeisterskap i hopp i Storfjelken i 1891. I denne meisterskapen var det ei eiga klasse for kvinner, vunne av Hanna Aars. Prins Carl frå Sverige (som Noreg var i union med), stod for utdelinga av premiar han sjølv hadde sett opp; prinsen hadde vorte æresmedlem i Asker Skiklubb i 1890. Fleire enn tusen tilskodarar skal ha vore til stades på dette rennet. Under klubbrennet året etter, tok tretti hopparar del i konkurransen, og eit par tusen såg på.

I 1893 fekk Urdahl lagt landsrennet for menn til Fjelkenbakken for fyrste gongen. Det fyrste landsrennet i Noreg for kvinner, og truleg òg det fyrste skirennet i heile verda for kvinner, gjekk føre seg i Fjelkenbakken i 1896. Men i denne fyrste tida «låma» kvinnene berre, det vil seie at dei stod ned hoppbakken utanom hoppet. Sjølv med dei små hopplengdene det var tale om i dei dagane, kan ein lett skjøne at kvinnene gjorde best i å «låme» når ein ser kva slags klede dei hadde på seg når dei gjekk på ski, skildra av kunstmålaren Gustav Wentzel (1859-1927) i eit måleri av skirenn i Fjelkenbakken.

Kjelder
Borgen, Per Otto. 2006.  Asker og Bærum leksikon, side 38 om Asker Skiklubb. Drammen: Forlaget for by- og bygdehistorie. ISBN 82-91649-10-3
Kulturminneåret 2009 i Asker, kulturminnekalender utarbeida av folk frå Asker og Bærum Historielag, Asker Turlag og Asker velforbund, med stønad frå Asker museum og Asker kommune.

Idrett i Asker
Sport på 1800-talet
Historie i Asker
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 2004

Noregsmeisterskapen i fotball for menn 2004 var ei norsk fotballturnering som vart arrangert i 2004. Det var den 99. Noregsmeisterskapen i fotball. Brann vart noregsmeister etter å ha slått Fotballklubben Lyn i finalen, som vart spelt søndag 7. november på Ullevaal Stadion i Oslo. Brann vann dermed noregsmeisterskapen for sjette gong.

Brann kom til finalen ved å slå Åkra, Norheimsund, Hødd, Bodø/Glimt, Bryne og Stabæk. 

Lyn kom til finalen ved å slå Salangen, Østsiden, Frigg, Vard Haugesund, Hamarkameratene og Lillestrøm.

1. runde

2. runde

3. runde

4. runde

Kvartfinalar

Brann – Bryne 3-2
Lillestrøm – Rosenborg 3-2
FC Lyn Oslo – Ham-Kam 3-1
Sandefjord – Stabæk 3-4

Semifinalar

FC Lyn Oslo – Lillestrøm 1-0
Stabæk – Brann 1-3 e.e.o.

Finale  

2004
Fotball i Noreg i 2004
Fotball for herrar
Alexandroúpoli internasjonale lufthamn, Demokrit

Alexandroúpoli internasjonale lufthamn, Demokrit (, ) er ein flyplass som ligg sju kilometer frå Alexandroúpoli i Hellas, opna i 1944. I 1955 fekk lufthamna status som internasjonal lufthamn, og i 1975 vart ho bygd ut. Lufthamna er kalla opp etter filosofen Demokrit.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alexandroupolis International Airport» frå , og «Διεθνές Αεροδρόμιο Αλεξανδρούπολης «Δημόκριτος»» frå  den 8. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: HCAA, World Aero Data
 

Flyplassar i Hellas
Évros
Skipingar i 1944
Reiparbane

Reiparbane (truleg av tysk opphav, Reiferbahn, seinare Reeperbahn) er nemninga for ein fabrikk eller ei innretning der fiber vert tvinna saman til  tau, reip og trosser. Tidlegare var dei vanlegaste fibra hamp og sisal, no vert det for det meste nytta kunstfiber. Trosser kan vere tvinna saman av to kordelar (toslått), tre (treslått, som er det vanlegaste), eller fleire. Fibra vert tvinna saman så fast at tvinninga ikkje gjekk så lett opp att etter at tauet var ferdig. Dei eiskilde linene som tauet vert tvinna av, kordelane, er òg tvinna, og prinsippet for tauproduksjon kan i det store og heile samanliknast med framgangsmåten som vert nytta når vert laga tråd til klede av ull, linfiber eller anna fiber. 

I tidlegare tider vart arbeidet med å slå tau gjort for hand. Men med tida vart det utvikla innretningar eller maskinar med tannhulsdrev som sytte for at tvinninga vart jamn. Bygningane som vart nytta til reiparbanar i seilskutetida er særs lange, då det vart kravd ei strekning på om lag 400 meter å strekkje ut kordelane på for å få eit langt nok ferdig tau. I land der vêrtilhøva gjorde det mogleg, har det òg vore reiparbanar som stod i friluft.

Produksjon
Handverk