alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
González Videla-basen

González Videla-basen var ein chilensk forskingsstasjon på det antarktiske fastlandet ved Waterboat Point i Paradise Bay, kalla opp etter den chilenske president Gabriel González Videla, som i 1940-åra vart den første statsleiaren som vitja Antarktis. Stasjonen var aktiv frå 1951–58 og ei kort stund tidleg i 1980-åra. Han er no ein «inaktiv» base, med brense og fyrsiningslager i bygningar for krisesituasjonar, eller i tilfelle basen vert nytta att i framtida. Han vert stundom vitja om sommaren av grupper frå Chile og turistar.

På nordsida av stasjon står eit skilt som syner at dette er Waterboat Point og ein offisiell historisk stad under Antarktistraktaten.

To menn overvintra her i eitt år og ein dag i 1921-1922. Dei to mennene, Thomas Bagshawe og M.C. Lester, var ein del av British Imperial Expedition, men prosjektet deira, der dei mellom anna skulle fly fleire fly til Sørpolen, vart skrinlagd. Likevel valde dei å vere her heile vinteren og søkte ly i ein gammal kvalbåt dei fann her. Bagshawe skreiv i løpet av året den første vitskaplege studien av hekkinga til pingvinar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «González Videla Antarctic Base» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 Antarctica. Sydney: Reader's Digest, 1985, pp. 230–231,
 Lonely Planet, Antarctica: a Lonely Planet Travel Survival Kit, Oakland, CA: Lonely Planet Publications, 1996.
 Stewart, Andrew, Antarktis: An Encyclopedia. London: McFarland and Co., 1990 (2 volumes), pp. 394, 1080.
 U.S. National Science Foundation, Geographic Names of Antarctica, Fred G. Alberts, ed. Washington: NSF, 1980.

Bakgrunnsstoff
 Official website Det chilenske antarktiske instituttet 
 COMNAP Antarktis Facilities 
 COMNAP Antarktis Facilities Map 

Utpostar i Graham Land
Chile og Antarktis
1951 i Antarktis
Skipingar i 1951
Rafína-Pikérmi

Rafína-Pikérmi (gresk Ραφήνα-Πικέρμι) er ein kommune på austsida av halvøya Attikí i Hellas, nordaust for Aten. Han høyrer til periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Administrativ inndeling 
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Rafína
 Pikérmi
Dei to tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Byar og tettstader
Byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Rafina-Pikermi
Rafina-Pikermi
Rafína

Rafína (gresk Ραφήνα) er ein landsby og ein tidlegare kommune aust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Rafína-Pikérmi i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí og hovudsete i kommunen.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Rafína 13 091 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 12 168 innbyggjarar.

Referansar 

Rafina
Rafina
Rafina
Pikérmi

Pikérmi (gresk Πικέρμι) er ein landsby og ein tidlegare kommune aust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Rafína-Pikérmi i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Pikérmi 7 175 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 2 009 innbyggjarar.

Referansar 

Pikermi
Pikermi
Pikermi
Saronikós

Saronikós (gresk Σαρωνικός) er ein kommune søraust for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Han høyrer til periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Administrativ inndeling 
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Anávyssos
 Kalývia Thorikoú
 Kouvarás
 Paleá Fókea
 Saronída
Dei fem tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Byar og tettstader
Byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Saronikos
Saronikos
Roskva Koritzinsky

Roskva Koritzinsky () er ein norsk forfattar. Ho debuterte i 2013 med novellesamlinga Her inne et sted, som ho vart nominert til Tarjei Vesaas' debutantpris for. I tillegg mottok ho Aschehougs debutantstipend for samlinga. 

Koritzinsky er oppvaksen i Fredrikstad og har ein bachelorgrad i sosialantropologi.

Bøker 
 2013 – Her inne et sted – Novellesamling
 2015 – Flammen og mørket – Roman

Prisar og utmerkingar 
 Nominert til Nordisk Råds litteraturpris 2018
 Aschehougs debutantpris 2013 for Her inne et sted
 Nominert til Norlis debutantpris 2013 for Her inne et sted
 Nominert til Tarjei Vesaas' debutantpris 2013 for Her inne et sted
 Nominert til NATT&DAG-prisen (tidl. Osloprisen) 2013 for Her inne et sted

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Roskva Koritzinsky  på nettstaden til Aschehoug
 Margunn Vikingstad: «Gjennom kjøtet» i Morgenbladet, 2. august 2013
 Audun Enger: «Roskva : Roskva Koritzinsky er månedens debutant» i Vinduet, 9. oktober 2013

Bokmålsforfattarar
Folk frå Fredrikstad
Forfattarar frå Østfold
Norske novelleforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2013
Vinnarar av Aschehougs debutantstipend
Victoria Kielland

Victoria Kielland () er ein norsk forfattar og teatervitar. Ho debuterte i 2013 med kortprosasamlinga I lyngen, som ho vart nominert til Tarjei Vesaas' debutantpris for.

Kielland er opphavleg frå Fredrikstad og er busett i Oslo. Ho har studert ved Høgskulen i Telemark (Forfattarstudiet i Bø) og Universitetet i Tromsø (Forfattarstudiet ved Kunstakademiet i Tromsø) og har ein mastergrad i teatervitskap frå Universitetet i København. Kielland er ein av initiativtakarane til skrivekollektivet A.K.R.O.N.Y.M.

Bøker 
 2013 – I lyngen – kortprosa, Kolon 
 2016 – Dammyr – roman, No Comprendo Press
 2021 – Mine menn  – roman, No Comprendo Press

Prisar og utmerkingar 
 Nominert til Tarjei Vesaas' debutantpris 2013 for I lyngen
 Nominert til Ungdommens kritikerpris 2016 for Dammyr
 Bokhandelens forfatterstipend (hovudstipend) 2017 for Dammyr
Stig Sæterbakkens minnepris 2021

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Presentasjon av Victoria Kielland på nettstaden til Kolon forlag
 Carina Beddari: «Kroppslig landskap» i Morgenbladet 3. oktober 2013
 Om romanen Mine menn Nettstaden til No Comprendo Press

Bokmålsforfattarar
Norske forfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2013
Forfattarar frå Østfold
Folk frå Fredrikstad
Vinnarar av Stig Sæterbakkens minnepris
Halley-stasjonen

Halley-stasjonen er ein stasjon driven av British Antarctic Survey på Bruntisen som flyt på Weddellhavet i Antarktis. Stasjonen vert nytta til å studere jordatmosfæren. Målingar frå Halley førte til at ozonholet vart oppdaga i 1985.

Historie
Halley vart opna i 1956, for Det internasjonale geofysiske året i 1957-58, av ein ekspedisjonen frå Royal Society. Bukta der ekspedisjonen valde å setje opp basen vart namngjeven Halley Bay, etter astronomen Edmond Halley. Namnet vart endra til Halley i 1977 sidan den opphavlege bukta hadde forsvunne etter endringa i isbremmen.

Bygningen
Det har vore fem Halley-basar så langt. Dei første fire vart alle gravlagd i snøen som samla seg opp og knust av isen, slik at dei ikkje lenger vart mogeleg å nytte. Forskjellige konstruksjonsmetodar er prøvd ut, frå uverna trehytter til ståltunnelar. Halley V har hovudbygningane bygde på stålplattformer som vert heva kvart år over overflata.

Ein arkitektkonkurranse vart utlyst av RIBA Competitions og British Antarctic Survey i juni 2004 for eit nytt design for Halley VI. Mange deltok og i juli 2005 vart vinnaren kåra, Faber Maunsell and Hugh Broughton Architects. Strukturen er heva opp på stålbein for å hindre snøoppsamling, men i motsetnad til Halley V har beina ski, som gjer at ein kan flytte bygningane på snøen.

Halley VI vart bygd i Cape Town i Sør-Afrika av eit sørafrikanske konsortium. Dei første seksjonane vart frakta til Antarktis i desember 2007 og han stod ferdig i desember 2011.

På grunn av ein stor sprekk i isen som truge med å avskjera stasjonen frå hovudisen avgjorde British Antarctic Survey at dei skulle flytta Halley VI til ein ny stad sommaren 2016-2017. 
Basen blei flytta 23 km lengre inn frå sprekka.

Ein ny sprekk oppdaga 31. oktober 2016 førte til vidare uro, og BAS annonserte at dei ville evakuera staben sin frå staden i mars 2017 og halda dei unna gjennom den antarktiske vinteren.

Miljø
Temperaturane stig sjeldan over 0 °C på Halley, og temperaturar kring -10 °C er vanlege på solrike sommardagar. Om vinteren er temperaturen typisk under -20 °C men stundom ned til kring -55 °C.

Vinden bles hovudsakleg frå aust og kraftig vind fører ofte til snøfokk som reduserer sikta til nokre få meter.

Skildring
Om vinteren held vanlegvis 15 personar til på basen. Gruppa er vanlegvis isolert frå omverda frå slutten av februar til dei første flya når fram tidleg i november. Om sommaren, frå seint i desember til seint i februar, er det opp til 70 personar på basen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Halley Research Station» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 British Antarctic Survey
 BAS om Halley-stasjonen 
 COMNAP 

Utpostar i Coats Land
Britisk Antarktis
Jinnah-stasjonen

Jinnah-stasjonen (JAS) er ein forskingsstasjon i Antarktis driven av Pakistan.
Han ligg i nærleiken av Sør-Rondane i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis.

Skildring og historie

Pakistan signerte Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) i 1991. Det antarktiske forskingprosjektet vart sett i gang av forskarar frå Det nasjonale oseanografiinstituttet, med full støtte frå departementet for vitskap og teknologi i den pakistanske regjeringa. Prosjektet vart leia av den pakistanske marinen som tok seg av all transporten under prosjektet. I 1991 vart Jinnah-stasjonen oppretta. Pakistan har to sommarstasjonar og ein vêrstasjon i nærleiken av Sør-Rondane. 

Anlegget vart raskt utvida av NIO. Rådgjevarar frå det pakistanske vitskapsdepartmenetet vitja ofte området. I 2001 vart basen knytt til Badr-B-satellitten, seom sender digitale bilete av regionen til hovudkvarteret til NIO. I 2002 vitja forskarar frå SUPARCO basen, der dei sette opp ein avansert superdatamaskin som vart driven av NIO og SUPARCO. I 2005 vart det bygd ei lita flystripe og eit kontrollrom for å overvake flygingar til og frå Pakistan. 

Pakistan og USA samarbeider ofte om forskinga i området.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jinnah-stasjonen» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: Pakistan & Antarktis - Polar Conservation

Bakgrunnsstoff
 Det nasjonale oseanografiinstituttet i Antarktis

Pakistan og Antarktis
Utpostar i Dronning Maud Land
Juan Carlos I-basen

Juan Carlos I-basen er ein stasjon kalla opp etter kongen av Spania, Juan Carlos I (spansk Base Antártica Española Juan Carlos Primero), og er ein sesongbasert stasjon (november til mars) driven av Spania. Basen opna i januar 1988. Han ligg på Hurd Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.

Basen ligg på kysten av Española Cove i South Bay, nord i forberga av Mount Reina Sofía og 2,7 km sør-sørvest for den bulgarske basen St. Kliment Ohridski. Dei to basane har samband via ei 5,5 km lang rute over Johnsonsbreen, Charrua Gap, Contellbreen og Krum Rock.

Sjå òg
 Livingston Island
 Camp Byers

Kjelder
 Ivanov, L. General Geography and History of Livingston Island. In: Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp. 17-28. ISBN 978-954-07-3939-7

Bakgrunnsstoff
 Marine Technology Unit: Juan Carlos I 
 COMNAP Antarktis Facilities 
 COMNAP Antarktis Facilities Map 

Geografi på Livingston Island
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Spania og Antarktis
King Sejong-stasjonen

King Sejong-stasjonen er ein forskingsstasjon driven av Sør-Korea kalla opp etter kong Sejong den store av Joseon. Han opna 17. februar 1988 og består av 11 bygningar og to observatorium på Barton Peninsula (King George Island). Området har eit relativt mildt klima og det er derfor eit rikt, ynglande dyreliv her om sommaren. Om sommaren kan stasjonen ta imot opp til 90 personar frå Koreansk polarinstitutt og gjesteforskarar frå andre institutt. Om vinteren er det att 17 ingeniørar og forskarar som held drifta av stasjonen i gang og rutinemessig samlar inn data (vêr, sjø), men hovudfoksuet deira er å spore generelle endringar i naturen. Forskarar frå Korea samarbeider med andre institutt i Antarktis og deltar i fleire forskingsprosjekt. 

Stasjonen får vanlegvis forsyningar kvart år frå RV «Onnuri» og ofte av fly som landar ved den argentinske Carlini-stasjonen eller den chilenske Eduardo Frei-basen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «King Sejong Station» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
http://www.kopri.re.kr/English_Web/index.aspx
http://pdf.comnap.aq/comnap/comnap.nsf/P/StationsByName/KRking

Bakgrunnsstoff
 Koreansk polarinstitutt
 COMNAP 

Utpostar på Sør-Shetlandsøyane 
Sør-Korea og Antarktis
Law-Racoviță-Negoiță-stasjonen

Law-Racoviță-Negoiță-stasjonen (rumensk Stația Law-Racoviță-Negoiță), tidlegare kalla Law-Racoviță-stasjonen, er den første permanente rumenske forskingsstasjonen i Antarktis, kalla opp etter den rumenske oppdagaren Emil Racoviță (og seinare òg forskaren Teodor Negoiță) og innvigd 13. januar 2006. Stasjonen vart opphavleg bygd av Australia i 1986 og så gjeven til Romania. Stasjonen ligg i Princess Elizabeth Land i Larsemannfjella, 2 km frå den kinesiske Zhongshan-stasjonen og den russiske Progress-stasjonen.

Law-Racoviță-Negoiță-stasjonen ligg på ei klippe kring 3 km frå Ingrid Christensen Kyst. Ein kjem til stasjonen med helikopter frå Davis-stasjonen, kring 80 km nordaust, eller over land frå Zhongshan- eller Progress II-stasjonen.

Historie

I 1986 bygde Australia Law-stasjonen for polarforsking om sommaren. Teodor Negoiță prøvde å danna ein rumensk base i Antarktis frå 1997. Etter fleire år med forhandlingar med medlemslanda i Antarktistraktaten fekk rumenarane løyve til å nytte den tidlegare australske basen. Den 20. februar 2006 vart stasjonen offisielt gjeven til Romania frå Australia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Law-Racovita Station» frå ,  den 16. mars 2014.

Bakgrunnsstoff
 Institutul Român de Cercetări Polare - Stația Law-Racoviță 
  Maria Bărbulescu, «Cercetătorul Teodor Negoiţă pleacă spre unica baza românească di Antarktis", Gândul, August 12, 2005
 COMNAP 

Utpostar i Princess Elizabeth Land
Skipingar i 2006
2006 i Antarktis
Leningradskaja-stasjonen

Leningradskaja-stasjonen var ein sovjetisk stasjon i Antarktis på nordkysten av Victoria Land ved Oates Coast). Han vart opna den 25. februar 1971 av medlemmar av Den 15. sovjetiske antarktisekspedisjonen. Stasjonen vart lukka i 1991. Medan han var i drift vart det drive forsking på meteorologi, jordmagnetisme, oseanografi og glasiologi.

I februar 2006 annonserte leiaren for Valerij Lukin, sjefen for den russisk antarktisekspedisjonen at det var planar om å opne fleire tidlegare lukka stasjonar, mellom anna denne.

Sjå òg
 Den sovjetiske antarktisekspedisjonen

Bakgrunnsstoff
 Arktisk og antarktisk forskingsinstitutt 
 AARI om Leningradskaja-basen
 COMNAP 

Utpostar i Ross Dependency
Sovjetunionen og Antarktis
Russland og Antarktis
Skipingar i 1971
1971 i Antarktis
Nedleggingar i 1991
SS «Fredensborg»

SS «Fredensborg» var ein fregatt og eit slaveskip bygt i København i 1752 eller 1753. Skipet forliste utafor Arendal 1. desember 1768. Det var bygt for eit dansk handelskompani og gjorde fleire turar i den såkalla trekanthandelen.

Skipet vart funne av dykkarar i 1974.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 

Kulturminne i Arendal
Seglskip
Slavehandel
Machu Picchu-basen

Machu Picchu-basen er ein peruansk forskingsstasjon i Antarktis, oppretta for å drive forsking i Antarktis på geologi, klimatologi og biologi. Meir spesifikt er hovudmålet å studere den geologiske fortida til kontinentet, potensielle sjøressursar, vindstyrkar, luftforureining og korleis dyr tilpassar seg kalde miljø. Basen er kalla opp etter den kjende verdsarvstaden Machu Picchu.

Machu Picchu-basen ligg på King George Island i Admiralty Bay, og utfører årlege forskingsekspedisjonar til Antarktis. Basen forskar mellom anna på krill og potensialet dette har som ei alternativ matkjelde for menneske. 

I 1976 gjorde Geographical Society of Lima krav på ein sektor i Antarktis mellom lengdegradane 81°20' W (svarar til Punta Pariñas) og 75°40' W (svarar til Rinconada South Beach). Kravet har aldri blitt offisielt anerkjent som eit kravområde i Antarktis. Peru signerte på Antarktistraktaten i 1981. I 1989, då Machu Picchu-basen vart skipa, fekk lander status som rådgjevande medlem i Antarktistraktaten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Machu Picchu-basen» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Official website INANPE Instituto Antàrtico Peruano
 COMNAP Antarktis Facilities 
 COMNAP Antarktis Facilities Map 
 

Machu Picchu
Peru og Antarktis
Macquarie Island-stasjonen

Macquariestasjonen, stundom berre forkorta til Macca, er ein permanent australsk forskingsbase på den subantarktiske Macquarieøya, som ligg kring halvvegs mellom Australia og Antarktis. Stasjonen ligg ved foten av Wireless Hill, mellom to bukter på eidet nord på øya.

Historie
Stasjonen vart opna i 1911 av Douglas Mawson då gruppa hans oppretta ein base for å sende radiomeldingar frå Antarktis til Hobart. Frå 1948 nytta Australian National Antarctic Research Expeditions til forskingsføremål. Han vert no driven av Australian Antarctic Division. Forskinga på øya fokuserer på biologi, geovitskapar, meteorologi, og korleis menneske påverkar miljøet. Fuglar som hekkar på Macquarieøya er ein viktig del av forskinga.

Sjå òg
Australsk Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Macquarie Island-stasjonen» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Macquarieøya på AAD

Macquarieøya
1948 i Australia
1948 i Antarktis
Forskingsstasjonar
Maitri

Maitri er den andre permanente stasjonen til India i Antarktis. Han vart bygd og stod ferdig i 1989, kort tid før den første stasjonen Dakshin Gangotri vart gravlagd i is og fråflytta i 1990–91. Maitri ligg i eit snøfritt fjellområde kalla Schirmacheroasen i Dronning Maud Land.

Anlegg
Stasjonen har moderne fasilitetar til å utføre forsking innan forskjellige område, som biologi, geovitskapar, glasiologi, atmosfæriske vitskapar, meteorologi, ingeniørfag i kalde miljø, kommunikasjon, fysiologi og medisin. Han har ein kapasitet til å ta imot 25 menneske om vinteren. Ferskvatn får basen frå Tannvatnet, som ligg føre Maitri.

Sjå òg
Dakshin Gangotri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maitri» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 National Centre for Antarctic & Ocean Research (NCAOR) 
 COMNAP 

Utpostar i Dronning Maud Land
India og Antarktis
Maldonado-basen

Maldonado-basen, òg kalla Pedro Vicente Maldonado-basen, er ein ecuadorsk forskingsbase i Antarktis som ligg ved Guayaquil Bay på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og som opna i 1990. Området vart ofte vitja tidleg på 1800-talet av engelske og amerikanske selfangarar som opererte frå nærliggande Clothier Harbour.

Basen er kalla opp etter den spansk-amerikanske astronom, topografen og geografen Pedro Vicente Maldonado (1704–1748) som var fødd i Riobamba, i dagens Ecuador.

Basen ligg 560 m sør-sørvest for Orión Point, 990 m sørvest for Spark Point, 1,16 km nord-nordvest for Serrano Point og 2,56 km aust-søraust for Agüedo Point.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
 Essy Santana and Jean Dumont. Granulometry of pebble beach ridges in Fort Williams Point, Greenwich Island, Den antarktiske halvøya; a possible result frå holocen climate fluctuations. U.S. Geological Survey and The National Academies; USGS OF-2007-1047, Short Research Paper 027, 2007.

Bakgrunnsstoff
 Programa Antártico Venezolano .

Ecuador og Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
1990 i Antarktis
Maudheim

Maudheim var ein overvintringsstasjon på Kronprinsesse Märtha Kyst i Dronning Maud Land, Antarktis. Stasjonen vart nytta av ein norsk-britisk-svensk ekspedisjon i 1949-52, den første internasjonale forskingsekspedisjonen til Antarktis. Maudheimstasjonen bestod av to hus, eit lager, radioanlegg med antenne og diverse meteorologiske installasjonar og låg åå isbremmen Quarisen.

Deltakarane i ekspedisjonen fekk Maudheimmedaljen, ei spesialutgåve av Kongens fortenstmedalje i sølv. 

Maudheim vart vitja av ein norsk antarktisekspedisjon åtte år seinare. Stasjonen var då heilt dekt av is. Berre to meter av det ti meter høge meteorologiske tårnet stakk opp av isen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maudheim» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Litteratur
 

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Dronning Maud Land
Norsk polarhistorie
1949 i Antarktis
Mawson-stasjonen

Mawson-stasjonen er ein av tre permanent australske basar i Australsk Antarktis i Aust-Antarktis. Han er kalla opp etter polfarararen sir Douglas Mawson og vert driven av Australian Antarctic Division (AAD). Han vart opna i 1954 og er den eldste autralske stasjonen i Antarktis stasjon og den eldste permanent busette staden i Antarktis stasjon sør for Den antarktiske polarsirkelen.

Føremål
Mawson-stasjonen er ein base for foringsprosjekt som omfattar underjordiske detektorar for kosmisk stråling, forskjellige langvarige studiar innan meteorologi, aeronomi og jordmagnetisme, i tillegg til pågåande studiar i bevaringsbiologi, særleg på dei nærliggande hekkestadane for keisarpingvinar og adeliepingvinar.

Mawson-stasjonen husar kring 20 personar om vinteren og opp til 60 om sommaren. Han er den einaste stasjonen i Antarktis som nytta vindturbinar til over 70% av energibehovet, og sparar slik over 600 000 liter diesel i året. Området er tilgjengeleg til sjøs i ein kort periode om sommaren, mellom februar og mars.

Historie
I 1946 gav utanriksminister H.V. Evatt støtte til Douglas Mawson om å opprette ein permanent australsk base i Antarktis. Det gjekk sju år før eit høvande skip, «Kista Dan», kunne leigast inn til å setje opp anlegget sør på kontinentet.

Staden vart vald ut i 1953 av Phillip Law, den første direktøren i AAD, som baserte seg på flyfoto tekne under den amerikanske Operasjon Highjump (OpHjp) i 1946-1947. Han valde ei stor naturleg hamn (Horseshoe Harbour) og dei isfrie klippene for å bygje bygningane. Stasjonen vart bygd i løpet av 1954. Somme små prefabrikkerte hyttar vart nytta dei første åra, men desse vart etter kvart erstatta av modulbaserte bygg med stålramer under ei stor ombygging i 1970-åra.

Geografi
Mawson-stasjonen ligg  i Holmevika i Mac. Robertson Land i Aust-Antarktis. Han ligg eit område som Mawson gjorde krav på som britisk territorium og som seinare vart Australsk Antarktis.

I nærleiken ligg Framnesfjella, som dannar eit dramatisk bakteppe ved Mawson-stasjonen. Framnesfjella vart namngjeven i 1930-åra av den norske skipsreiaren Lars Christensen.

Lenger i nordvest ligg Napier Mountains, som først vart vitja av eit landmålingslag frå ANARE frå Mawson-stasjonen i 1960.

Klima
Mawson-stasjonen har eit arktisk klima:

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mawson Station» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Australian Antarctic Division
 Australian Antarctic Division om Mawson-stasjonen
 Webkamera i Mawson-stasjonen
 Resstaurering av Biscoe Hut, ein av dei originale bygningane frå 1954
 COMNAP 

Australsk Antarktis
Utpostar i Mac. Robertson Land
Busetnader grunnlagde i 1954
1954 i Antarktis