alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Eigenspinn

Eigenspinn er spinn som kjem av rotasjon om ein akse gjennom eige massesenter. Med spinn meiner ein her momentet til rørslemengda (massefarten) om aksen. Ein planet som roterer om seg sjølv, som til dømes jorda, har eit eigenspinn om sin eigen akse gjennom døgnrotasjonen, samt eit banespinn om ein akse gjennom sola. 

Eigenspinn spelar ei stor rolle i skildringa av atomære fenomen.

Kjelder
egenspinn. () I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/egenspinn

Rotasjon
Eigentilstand

Eigentilstand er eit omgrep nytta i kvantefysikk for å skildre eit fysisk system ved hjelp av eigenfunksjonar som svarar til særskilde eigenverdiar av dei fysiske storleikane ein skal avgjere, som energi og spinn. 

Om eit system er heilt ut skildra med ein enkel eigenfuksjon, slik at dei tilsvarande storleikane kvar har ein særskild eigenverdi, seier ein av systemet er i ein eigentilstand.

Kjelder
egentilstand. () I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/egentilstand

Kvantefysikk
Egil Andersen Hylleraas

Egil Andersen Hylleraas () var ein norsk fysikar. Hylleraas vart internasjonalt kjend for arbeida sine den tida då den moderne kvantefysikken vart utforma, og han var den første som underviste systematisk i kvantefysikk i Noreg. Han er òg kjend for arbeidet sitt med tilnærma løysing av Schrödingerlikninga for to-elektron-atom  (He, H-, Li+, Be++) på slutten av 20-talet. Han samarbeidde med og vart rettleia av stordomar som Max Born og Hans Bethe.

I 1931 vart han vald til medlem av Chr. Michelsens Institutt i Bergen. Han var professor i teoretisk fysikk ved Universitetet i Oslo frå 1936 til 1965.

Egil Hylleraas skreiv kring 75 vitskaplege avhandlinga og fleire hundre artiklar av populærvitskapeleg, filosofisk, historisk og biografisk innhald. Eit utval av det vitskaplege arbeidet hans vart gjeve ut i to bind etter han døydde. Hylleraas gav ut ei omfattande lærebok i teoretisk fysikk og ei populær bok, Atomene, forskningens vei mot ukjent land i 1947. I 1939 starta han tidsskriftet Fra fysikkens verden og var redaktør for dette til 1956.

Han var medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi (1930), Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab (1955) og fleire utanlandske vitskapsselskap. Han mottok Gunnerus-medaljen frå DKNVS i 1960 og vart utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden i 1964.

Kjelder

Norske fysikkprofessorar
Norske fysikarar
Norske sakprosaforfattarar
Norske lærebokforfattarar
Kvantefysikarar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
St. Olavs Orden
Folk frå Engerdal kommune
Fysikarar på 1900-talet
Folk tilknytte CERN
Chelone

Chelone eller skjoldblomslekta (alt. duehovudslekta) (eng. turtlehead ) er ei slekt med 4 artar av  fleirårige, urteaktige plantar i maskeblomfamilien som veks naturleg i austre del av Nord-Amerika. Dei har opprett vekst og motsette, heile blad. Alle artane har alle ilk form på blomen som kan variere i farge frå kvit til raud, purpur eller lilla.  C. cuthbertii, C. glabra og C. lyonii er diploide og C. obliqua er anten tetraploid eller hexaploid.
Blomane er samla i endestilte blomsterstandar. Dei einskilde blomane er 5-tallige og sterkt uregelmessige med samanvaksne, oppblåste kroner. Fruktene er todelte kapslar med mange frø.

Etymologi
Sidan dei har alle ilk form på blomen har gitt namn som duehovud på nordiske språk sidan blomen skal likne på eit hovudet til ei due. På engelsk er namnet turtlehead av det blomen liknar på hovudet (head) på ei skjelpadde (turtle).

Slektskap til andre plantar
Dei næraste slektene til Chelone er Chionophila og Nothochelone frå det vestlege Nord-Amerika.  Den er òg nærare i slekt med Collinsia enn andre slekter i maskeblomfamilien enn slekter som Antirrhinum, Plantago, and Digitalis.

Artar
 Chelone glabra har størst utbreiing av artane i slekta: frå Georgia til Newfoundland og frå Mississippi til Manitoba; medan dei andre tre finst i meir avgrensa område.

 Chelone lyonii finn ein i Blue Ridge i Tennessee, North Carolina og South Carolina.

 Chelone cuthbertii finn ein i to område: Blue Ridge i North Carolina og coastal plain i Virginia.

 Chelone obliqua finn ein som tetraploid i Blue Ridge, eller hexaploid i to område: Tennessee til Arkansas og Michigan, eller Atlantic coastal plain frå South Carolina til Maryland.

Slektskapen mellom dei ulike populasjonane er komplisert og det ser ut til at C. obliqua faktisk har oppstått fleire gongar frå diploide forfedre av dei andre tre artane..  Dei fire artane ser ut til å ha skilt lag ganske nyleg.

Bakgrunnsstoff 
Wildflowers of the Southeastern United States - Chelone

Referansar

Plantaginaceae
Flora of the United States
Egil Lillestøl

Egil Sigurd Lillestøl () var ein norsk fysikar. 

Lillestøl vart professor på Institutt for fysikk og teknologi ved Universitetet i Bergen i 1984. Han arbeida mykje med å popularisere fysikkforsking, særleg for ungdom. Han oppheldt seg ved CERN i Sveits kvart vårsemester der han var ansvarleg for den europeiske og for den latinamerikanske skule i partikkelfysikk. Lillestøl var i seinare år  opptatt av globale energispørsmål og ei mogeleg løysing på dei globale energiproblema i form av ein akseleratordriven kjernereaktor basert på thorium. Lillestøl tok til orde for å etablere bruk av atomkraft for å løyse den internasjonale energikrisa, og særleg gjekk han inn for at Noreg skulle bygge ein prototype på ein thoriumreaktor. Han hadde og forskingsopphald ved College de France i Paris og DESY i Tyskland. 

Han dreiv mykje med populariseringsarbeid i form av radio- og fjernsynsprogram, avisartiklar og foredrag. Han var med å skreiv den populærvitskapelege boka The Search for Infinity (1994, norsk omsetjing, Ferden mot det uendelige, 1995).

Utmerkingar
I 2007 vart han tildelt Norges forskningsråds formidlingspris for «formidling av grunnleggande fysikk til skuleelevar og publikum».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Egil Lillestøl» frå ,  den 15. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
	

Slåss for norsk kjernekraft 
Gjesteforelesingar, Egil Lillestøl

Norske fysikarar
Norske fysikkprofessorar
Norske sakprosaforfattarar
Professorar ved Universitetet i Bergen
Partikkelfysikarar
Norges Forskningsråds formidlingspris
Vitskapsfolk frå Bergen
Fysikarar på 1900-talet
Folk tilknytte CERN
Egyptisk blå

Egyptisk blå eller kalsiumkoparsilikat (CaCuSi4O10 eller CaO·CuO·4SiO2), er eit pigment nytta av egyptarane i tusenvis av år. Det vert rekna for å vere det første syntetiske pigmentet. Pigmentet vart av romarane kalla caeruleum. Vitruvius skildrar i verket sitt De architectura korleis det vart produsert ved å male sand, kopar og natron og varme opp blandinga, forma som små kuler, i ein omn. Ein treng òg kalk i produksjonen, men truleg nytta egyptarane kalkrik sand. Etter romartida vart ikkje egyptisk blått nytta lenger og korleis ein framstilte det vart gløymd.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Egyptian blue» frå ,  den 15. august 2012.  
 

Blå
Uorganiske pigment
Silikat
Kalsiumsambindingar
Koparsambindingar
Egypt
Eimer

Eimer er ei eldre tysk måleining for volum for flytande varer. 

I Hamburg var 1 eimer lik 29,0 liter, og elles mellom 55 og 70 liter. Ordet er det same som norsk ember, amber, treholk eller spann med hank på midten av loket. På dansk er eininga kalla emmert.

Kjelder
eimer. () I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/eimer

Måleiningar for volum
Gamle måleiningar
Einar Klaumann Broch

Einar Klaumann Broch () var ein norsk fysikar. Han utførte mange undersøkingar av matematisk-fysisk art innan krystallstruktur, relativitetsteori og kvantefysikk.

Han tok dr.philos. i 1946 og vart dosent i fysikk ved Universitetet i Oslo i 1946. Han var professor i teoretisk fysikk  same stad frå 1963 til 1972.

Kjelder

Norske fysikarar
Norske fysikkprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Kvantefysikarar
Einstein–de Haas-effekt

Einstein–de Haas-effekt er eit fenomen som viser at magnetisk polarisasjon gjev eit mekanisk dreiemoment. Effekten ytrar seg til dømes som aksial rotasjon av ein stav av magnetiserbart stoff når han vert utsett for eit magnetfelt parallelt med aksen. Effekten vart påvist eksperimentelt i 1915 av Albert Einstein og Wander Johannes de Haas.

Kjelder
Einstein–de Haas-effekt. () I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Einstein%E2%80%93de_Haas-effekt

Eksperimentell fysikk
Kvantemagnetisme
Blue Ridge Mountains

Blue Ridge Mountains er ei av dei parallelle stratiografiske fjellkjedene som utgjer Appalachane i det austlege USA. Ho består av granitt og noko gneis, og strekker seg opp til 2037 meter over havet.

Fjellkjeda omsluttar elvedalen i Shenandoah- og Potomac-elvene, og strekker seg gjennom delstatane Georgia, Sør-Carolina, Nord-Carolina, Virginia, Vest-Virginia, Maryland og Pennsylvania. Kittatinny Mountains og Shawangunk Ridge i respektivt New Jersey og New York er framhaldet av fjellkjeda nordover.

I dagleg tale nyttar ein namnet Blue Ridge Mountains primært om den austlegaste kjeda i Appalachane, men geologisk omfattar fjella òg Great Smoky Mountains, Great Balsams med fleire, i tillegg til ein del av Shenandoah Valley.

Fjellkjeda er ei av verdas eldste fjellkjeder, somme delar meir enn ein milliard år gamle. Fjella er hovudsagleg granitt og omdanna (metamorfisk) vulkansk materiale (gneis). I den delen av fjellkjeda som går gjennom Virginia, finn ein òg ein del kalksteinsformasjoner med eit stort tal større og mindre holekompleks, som Luray Caverns, Grand Caverns, Endless Caverns, Shenandoah Caverns.I North Carolina finn ein berre eit enkelt holekompleks, nemleg dei forholdsvis små Linville Caverns.

I den sørlege delen av Blue Ridge Mountains finn ein størsteparten av dei høgaste fjella i Appalachane. Såleis er det berre i North Carolina og Tennessee 39 fjell på meir enn 1.800 meter, medan det i den nordlege delen av Appalachane berre er eit enkelt fjell over 1 800 meter. Fjellkjedas høgste fjell er Mount Mitchell i North Carolina med sine 2 037 moh., medan Grandfather Mountain, òg i North Carolina, med 1 817 meter er det høgste fjellet i den austlegaste delen av kjeda.

Gjennom den sørlege delen av fjellkjeda går Blue Ridge Parkway, ein 750 km lang, naturskjønn veg som knyter saman dei to nasjonalparkane Great Smoky Mountains National Park i North Carolina og Shenandoah National Park i Virginia.

Fjellkjeder i USA
Carel Fabritius

Carel Fabritius () var ein nederlandsk kunstmålar, ein av dei mest talentfulle elevane til Rembrandt. Også to av brørne hans var målarar; Barent Fabritius som var aktiv i Amsterdam og Johannes Fabritius som var aktiv i Hoorn.

Liv og gjerning

Fabritius var son til ein skulelærar og voks opp i Beemster. Nitten år gammal gifta han seg med syster til den lokale presten, ekteparet flytta straks til Amsterdam. Truleg byrja han omgåande å arbeide i verkstaden til Rembrandt. Anten fekk han plass som elev, noko han eigenleg var for gammal til, eller så tok han til som medarbeidar til meisteren.

Fabritius var den einaste som utvikla ein sjølvstendig stil av dei som arbeidde under Rembrandt. Til skilnad frå Rembrandt og hans markerte kontrastar, er Fabritius sin portrett delikat opplyst mot lysfarga, strukterte bakgrunnar. Han fjerna seg frå renessansen sitt fokus på ikonografi og var i staden meir oppteken av dei tekniske sidene ved måling. For å få meir lys i bileta sine, nytta han seg av kjølige fargeharmoniar.

Etter kona hans døydde i 1643 kom Fabritius i alvorleg pengeknipe. Han opparbeidde gjeld, noko som forfylgde han livet ut. Etter ein del år i Amsterdam, flytta han til Delft, der han i 1652 vart medlem av Sint-Lucasgildet.

Fabritius var også interessert i komplekse og romlege effektar, noko ein ser i det overdrivne perspektivet i måleriet Utsyn i Delft, med buda til ein seljar av musikkinstrument frå 1652. Han synte framifrå evner i å måle med ein pensel full av måling, som i Stillits frå 1654. Alle desse elementa finst i arbeid av dei to målarane i Delft med størst ry; Johannes Vermeer og Pieter de Hooch. Det er sannsynleg Fabritius hadde sterk innverknad på målarstilen deira.

12. oktober 1654 eksploderte eit krutlager i Delft. Store delar av byen vart øydelagd og fleire menneske omkom, mellom dei Carel Fabritius som arbeidde like i nærleiken av krutlageret. Eksplosjonen og dei påfylgjande brannane førte til at fleire av måleria hans brann opp. Ein kjenner til einast 14 bevarte måleri etter han.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carel Fabritius» frå ,  den 15. august 2012.
Denne artikkelen bygger på «Carel Fabritius» frå ,  den 15. august 2012.

Notar

Bakgrunnsstoff

Nederlandske målarar
Den nederlandske gullalderen
Målarar frå 1600-talet
Johann Wilhelm Schirmer

Johann Wilhelm Schirmer () var ein tysk landskapsmålar og grafikar frå Jülich. I Noreg er han kjend som ein av dei førande for dei såkalla düsseldorfarane, fleire norske målarar gjekk i lære hos han.

Liv og gjerning

Mellom 1821 og 1824 gjekk Schirmer i bokbindarlære i verkstaden til faren. Ved sidan av byrja han gjennom sjølvstudiar å lære seg å måle, før han i 1826 tok til ved kunstakademiet i Düsseldorf. Der var han elev av Wilhelm von Schadow og Heinrich Kolbe. Etter påverknad frå Carl Friedrich Lessing utdanna Schirmer seg til landskapsmålar.

Frå 1834 til -39 arbeidde Schirmer som hjelpelærar ved Düsseldorf kunstakademi, der han og Lessing var dei viktigaste målarane bak framveksten av Düsseldorfskulen, kva gjeld landskapsmåleriet. Ei reise i Normandie i 1838 førte til at han la meir vekt på å få fram verknaden av farge og lys, og mindre vekt på teikninga i biletet. Denne stilendringa kjem til syne i måleri som Haustlandskap, Wetterhorn og Jungfrau i Sveits. Ei Italia-reise i 1840 førte til at landskapsmålinga hans vart endå meir stilisert og idealisert, og rett ofte med bibelske motiv.

År 1854 vart Schirmer utnemnd til rektor for det nyskipa, statlege kunstakademiet i Karlsruhe av prinsregenten, den seinare storhertugen Friedrich I av Baden.. Her arbeidde Schirmer som lærar for mellom andre Hans Thoma, Rudolf Epp og Anton von Werner.

I sine seinare verk dominerte religiøse tema i Schirmers kunst, medan dei aller siste bileta ikkje lengre høyrde til noko bestemt retning. Dei er allmenne uttrykk for stemningar eller tankar og syner noko som kan nærme seg ein impresjonistisk stil.

Schirmers grafiske trykk, rundt 30 blad, er lite kjende. I sine ungdomsår og opptil 1840-åra var dei av stort verde for kunstnaren. Han likte radering best, men arbeidde også med litografi. I 1829 laga han i Düsseldorf si fyrste radering; Den bedande nonna. Atten år seinare, 1847, presenterte han samlemappa Åtte original-raderingar av landskap, med blad av ulik årgang.

Han døydde i Karlsruhe hausten 1863, 56 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johann Wilhelm Schirmer» frå ,  den 15. august 2012.

Bakgrunnsstoff

Tyske målarar
Målarar frå 1800-talet
Hellandsnuten

Hellandsnuten er eit fjell i Suldal kommune i Rogaland. Det har ei høgd på 747 moh, og utsikt over mange fjordar i indre Ryfylke. Det vanlegaste er å gå frå Eide på Sand.

Sjå òg 
 Fjell i Rogaland

Fjell i Rogaland
Fjell i Suldal
Naziksjøen

Naziksjøen (tyrkisk Nazik; armensk Նազիկ) er ein ferskvassinnsjø i provinsen Bitlis, aust i Tyrkia. Han ligg i nærleiken av Vansjøen, 1816 meter over havet. Han har eit areal på 44,5 km² og den største djupna er 50 meter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lake Nazik» frå ,  den 16. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Sports Activities at the Republic of Tyrkia Ministry of Culture and Tourism Site

Bakgrunnsstoff

Nazik
Nemrutsjøen

Nemrutsjøen (tyrkisk Nemrut Gölü; armensk Նեմրութ) er ein innsjø på vulkanen Nemrut i provinsen Bitlis, aust i Tyrkia. Han ligg nær Vansjøen, 2247 meter over havet. Han har eit areal på 12,36 km² og den største djupna er 176 meter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lake Nemrut» frå ,  den 16. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Awarded "EDEN - European Destinations of Excellence" non traditional tourist destination 2010

Nemrut
Provinsen Bitlis
Kratersjøar
Paradeniz

Paradeniz (tyder «halvsjøen») er ein lagune langs kysten av Middelhavet i Tyrkia. Han er ein del av eit lagunesystem som består av fire innsjøar. 

Paradeniz ligg i distriktet Silifke i provinsen Mersin, i deltaet til elva Göksu. Han ligg på vestsida av deltaet, sørvest for byen Arkum, nord for neset İncekum og aust for byen Taşucu.

Austsida av innsjøen ligg meir eller mindre parallell til kysten av Middelahvet. I snitt er innsjøen mindre enn 50 meter frå sjøen og i nrodaust er det ein smal kanal ut til sjøen. Saltinnhaldet i lagunen er 19 ‰, som er mindre enn saltinnhaldet i Middelhavet. Lagunen dekkjer kring 4 km² og middeldjupna er kring 1,5 meter.

Økologi 
Paradeniz er i lag med omliggande område eit viktig område for hekkande og overvintrande vassfugl. Ein har tald 302 forskjellige fugleartar kring Paradeniz Det vert òg fiska i Paradeniz. Ved å kontrollere den smale kanalen ut til sjøen, vert fiskane fanga. Mest kjend er Paradeniz for fangsten av blåkrabbe.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paradeniz» frå ,  den 16. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Provinsen Mersin
Innsjøar i Tyrkia
Saldasjøen

Saldasjøen er ein mellomstor kratersjø sørvest i Tyrkia, i distriktet Yeşilova i provinsen Burdur, og ligg kring 50 km vest for byen Burdur.  

Innsjøen har eit areal på 43,70 km² og er 196 meter på det djupaste, noko som gjer han til ein av dei djupaste i heile Tyrkia, om ikkje den djupaste. 

Han er eit populært fritidsområde, særleg på grunn av mineralet hydromagnesitt som finst langs breidda av innsjøen og som ein trur kan kurere visse hudsjukdomar. Kring breidda veks det svartfuru, som òg er populære som jaktområde. 

Det ligg ei lita bygd sørvest ved innsjøen, som òg heiter Salda. Det lokale senteret i området er Yeşilova, som ligg kring 4 km frå innsjøen. 

Den sære morfologien til innsjøen har gjort at det er utført mange studiar av Saldasjøen. Det uvanleg høge basiske innhaldet gjer at innsjøen er ein av få stader der dei eldgamle stromatolittalgane framleis veks.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lake Salda» frå ,  den 16. august 2012.  
 

Innsjøar i Tyrkia
Kratersjøar
Provinsen Burdur
Sapancasjøen

Sapancasjøen (tyrkisk Sapanca Gölü) er ein ferskvassinnsjø i Tyrkia, mellom İzmitbukta og Adapazarıenga. Innsjøen har eit tilsigsområde på 251 km², og ei flatevidd på 45 km². Den største djupna er 52 meter. Sapancasjøen ligg i eit tektonisk søkk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lake Sapanca» frå ,  den 16. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Sapanca
Suğlasjøen

Suğlasjøen (tyrkisk Suğla Gölü) er ein stor innsjø i provinsen Konya, sørvest i Tyrkia. Han har eit areal på 25 til 80 km² og vassnivået i innsjøen varierer mykje gjennom året. Suğlasjøen er eit viktig våtmarksområde for fugl.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lake Suğla» frå ,  den 16. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Lake Suğla at BirdLife International
 

Sugla
Sugla
Tuzsjøen

Tuzsjøen (tyrkisk Tuz Gölü, tyder «saltsjøen») er den nest største innsjøen i Tyrkia med eit areal på  og ein av dei største hypersalte innsjøane i verda. Han ligg i regionen Sentral-Anatolia, 105 km nordaust for Konya, 150 km sør-søraust for Ankara og 57 km nordvest for  Aksaray.

Geografi

Innsjøen ligg i eit tektonisk søkk på det sentrale platået i Tyrkia og får vasstilførsel frå to større elvar, grunnvatn og avrenningsvatn, men har ikkje eit eige utløp. Brakkvassmyrer har oppstått der kanalar og elvar renn ut i innsjøen. Ein finn åkerland kring innsjøen, utanom i sør og sørvest der ein finn vidstrekte saltstepper, som til somme tider av året vert underlagt vatn. 

Det meste av året er innsjøen særs grunn, kring 0,4 meter i snitt. Om vinteren løyser saltet seg opp i ferskvatn som vert tilført innsjøen via nedbør eller avrenning (32,9% salinitet). Om sommaren tørar innsjøen inn og etter let seg eit 30 cm tjukt saltlag i august. På denne tida av året vert det henta ut salt frå innsjøen. Tre gruver oprerer ved innsjøen og desse produserer kring 60 % av alt saltet som vert konsumert i Tyrkia.

I 2001 vart Tuzsjøen erklært eit verneområde, inkludert heile vassoverflata og dei omliggande breiddene og somme viktige steppeområde. Ein finn den største hekkande kolonien i Tyrkia av storflamingoen ved innsjøen. Andre fuglar som hekkar her er tundragås og raudfalk.

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lake Tuz» frå ,  den 16. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Tuz
Endorheiske innsjøar i Asia
Sentral-Anatolia
Uluabatsjøen

Uluabatsjøen (tyrkisk Uluabat Gölü og Apolyont Gölü) er ein innsjø i nærleiken av Bursa i Tyrkia. Han er ein stor innsjø med eit areal på mellom 135 og 160 km², avhengig av vassnivået, men er særs grunn og er berre 3 meter på det djupaste. Innsjøen har åtte øyar og ei øy som stundom er ei halvøy når vassnivået er lågt. Den største øya heiter Halilbey. I sørvest får innsjøen vasstilførsel frå Mustafakemalpaşa, som har danna eit slamhaldig delta. Utløpet frå innsjøen er elva Ulubat, som renn vestover og når Marmarahavet via elva Susurluk. 

Det meste av breidda er dekt av vassplanter og ein finn dei mest omfattande plantebeda med kvit nøkkerose i Tyrkia. Innsjøen er ein av stadane den utryddingstrua dvergskarven hekkar. Andre fuglar som hekkar her er natthegre, topphegre og skjestork.

Det alternative namnet Apolyontsjøen kjem frå det antikke namnet Apolloniatis, kalla opp etter Apollonia ad Rhyndacum (dagens Gölyazı), som var ein gresk by ved breidda av innsjøen i antikken.

St. Konstantin
St. Konstantin er ei lita øy i innsjøen. I austromartida stod St. Konstantin kloster på øya. I dag er ikkje øya lenger busett, men klosteret overlevde den osmanske erobringa av Vesleasia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lake Uluabat» frå ,  den 16. august 2012.  
 

Innsjøar i Tyrkia
Ramsarstader i Tyrkia
Uzungöl

Uzungöl (tyder langsjøen) er ein innsjø sør for byen Trabzon i Tyrkia. I løpet av åra har han vorte ein stor turistattraksjon. Det er òg namnet på ein nærliggande landsby. Innsjøen ligg 99 km frå Trabzon og  19 km frå Çaykara. Innsjøen oppstod då eit jordras blokkerte elva her og danna ei naturleg demning i Haldizendalen..

Området er kjent for den vakre naturen med høge fjell omkring. I nyare år er det bygt fleire hotell, restaurantar og suvernirbutikkar i området. Vegane til området er òg vorte kraftig utbetra.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Uzungöl» frå ,  den 16. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Uzungöl
 Bilete av Uzungöl

Provinsen Trabzon
Innsjøar i Tyrkia
Turistmål i provinsen Trabzon