alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ole Bærøe

Ole Ludvig Bærøe () var ein norsk gardbrukar, agronom og politikar frå Våle i Vestfold. Han var landbruksminister 1926–28, kyrkje- og undervisningsminister 1927–28 og formann i Høgre 1937–40. Periodane 1928-30 og 1934-43 var han stortingsrepresentant for høvesvis Hedmark og Akershus.

Liv og gjerning
Ole Bærøe var fødd i Undrumsdal i Våle, faren var amtsagronom og gardbrukar. Sjølv tok han eksamen ved Jarlsberg og Larviks amts landbruksskule på Fossnes i 1897, samt eksamen ved jordbruksavdelinga på Norges landbrukshøgskole i 1899. Åra 1900-04 var han stipendiat ved landbrukshøgskulen.

Bærøe var gardsfullmektig på Skog i Brøttum i 1900, landbrukslærar på Rikheim i Lærdal 1903/04, forvaltar av storgarden Tomb 1904–09, amtsagronom i Hedmark 1909–10, forvaltar av Jarlsberg hovudgard i Sem 1910–17. Frå 1917 til -26 var han styrar av Jønsberg landbruksskole og sidan 1929 driftsleiar ved Norges landbrukshøgskole. Gjennom mange år redigerte han landbrukssidene i Aftenposten.

Bærøe var medlem av Sem heradsstyre 1913–16 og deretter medlem av Romedal heradsstyre 1919–28. Han var statsråd i Landbruksdepartementet i Lykke-regjeringa frå 5. mars 1926 til 27. januar 1928. Tingbolken 1928-30 representerte han Hedmark og Høgre på Stortinget, der han var medlem av landbrukskomitéen. Frå 1934 til -40 var han atter stortingsmann, då innvald frå Akershus fylke, medlem av finans- og tollkomitéen.

Frå 1928 var Bærøe medlem av sentralstyret i Høgre. Då maktkampen i Høgre mellom stortingspresident Carl Joachim Hambro og formann Johan H. Andresen enda med at sistnemnde i 1937 trekte seg frå vervet, vart den «lojale og noe bleke» nestformannen gjennom tre år, Ole Bærøe, vald til ny partiformann i Høgre.

I juni 1940 deltok Bærøe i riksrådsforhandlingane med den tyske okkupasjonsmakta. Den 17. juni nekta han å underskrive ei «henstilling til kongen om å abdisere». Han var også avvisande til å vere med på å kalle saman «Stortinget i en situasjon der landet var okkupert av en fiendtlig makt».

Notar

Kjelder
Rolf Danielsen: Borgerlig oppdemmingspolitikk. 1984

Norske landbruksministrar
Norske kyrkje- og undervisningsministrar
Statsrådar i Regjeringa Lykke
Høgrestatsrådar
Stortingsrepresentantar 1928-1930
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar 1937-1945
Leiarar for Høgre
Lokalpolitikarar i Romedal
Lokalpolitikarar i Sem
Folk frå Re
Norske agronomar
Chicago XXVI: Live in Concert

Chicago XXVI: Live in Concert er eit konsertalbum av det amerikanske bandet Chicago, det 26. albumet deira totalt, gjeve ut i 1999.  Det var det andre konsertalbumet deira som kom ut i USA og det første sidan Chicago at Carnegie Hall i 1971 og Live in Japan i 1972, sjølv om bandet hadde gjeve ut fleire VHS-konsertar tidleg i 1990-åra.

Bakgrunn
Chicago XXVI: Live in Concert består hovudsakleg av mange av hittane deira, i tillegg til tre nye studioinnspelingar på slutten av albumet. Den eine er Jackie Wilson sin «(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher», med Michael McDonald på solovokal.

Albumet kom ut på deira eige Chicago Records og vart det første nye Chicago-albumet som ikkje gjekk inn på salslista.

Albumet fekk blanda mottaking. Mange likte at den nyare besetninga endeleg kom med eit konsertalbum. Andre likte òg at innspelinga hadde god lyd og bandet fekk ros for den reine, presise framføringa. 

Noko av kritikken av albumet var at Michael McDonald song solo på ein av songane, når Chicago hadde fleire kapable songarar. I tillegg la bandet på vokal og blåsarar i studio for å betre lyden på albumet (noko som er vanleg på mange konsertalbum). Songutvalet på albumet vart òg noko kritisert. Somme kritiserte mangelen på songar frå tida etter 1984.

Innhald

Medverkande
Bill Champlin - klaverinstrument, gitar, solo- & korvokal
Keith Howland - akustisk gitar,  elektrisk gitar, korvokal
Tris Imboden - trommer, perkusjon
Robert Lamm - klaverinstrument, akustisk gitar, perkusjon, solo- & korvokal
Lee Loughnane - trompet, flygelhorn, perkusjon, korvokal
James Pankow - trombone, perkusjon, korvokal
Walter Parazaider - saksofonar, fløyte, klarinett, korvokal
Jason Scheff - elektrisk bass, solo- & korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chicago XXVI: Live in Concert» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Roy Bittan
Chicago-album
Konsertalbum frå 1999
Lars Bærøe

Lars Randby Bærøe () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Hobøl i Østfold. 

Bærøe kom til verda på garden Bærø i Hobøl, ein storgard han vart eigar av i 1829. Frå 1838 til 1851 var han den fyrste ordføraren i Hobøl, forlikskommissær 1839-70 i bygda.

Bærøe var 3. representant på Stortinget frå Smaalenenes amt i 1836 og på det overordentlege storting 1836/37, medlem av militærkomiteen. Etter å ha vore varamann ved dei to neste stortingssamlingane, kom han tilbake på Stortinget i 1845 som fyrste representant frå amtet i 1845. Både då og i 1851 var han medlem av næringskomite nr 2, i 1851 også av Lagtinget.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar 1851-1853
Stortingsrepresentantar for Østfold 
Ordførarar i Hobøl
Norske gardbrukarar 
Folk frå Hobøl
Michael McDonald

Michael McDonald () er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar. McDonald er kjend for den sjelfulle tenoren og barytonstemma si, og den rike stemma hans på dei høgare tonane. Tidleg i karrieren song han mellom anna med Steely Dan, og seinare med The Doobie Brothers i 1976. Han har vunne fem Grammy-prisar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michael McDonald (singer)» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske softrockartistar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske soulklaverspelarar
USA-amerikanske soulsongarar
Blue-eyed soul-songarar
Grammy-vinnarar
Musikarar frå Missouri
Folk frå St. Louis i Missouri
Steely Dan-medlemmar
The Doobie Brothers-medlemmar
The Very Best of: Only the Beginning

The Very Best of Chicago: Only the Beginning er eit dobbelt samlealbum av det amerikanske bandet Chicago, det 27. albumet deira totalt. Det kom ut i 2002 på Rhino Entertainment.

I Europa vart samlealbumet gjeve ut som The Chicago Story: Complete Greatest Hits med eit noko anna innhald. 

The Very Best of Chicago: Only the Beginning inneheld dei mest populære songane frå heile karrieren til Chicago. Det inneheld songar frå alle studioalbuma deira utanom Chicago 13 frå 1979 og Chicago XIV frå 1980. Fleire av songane er korta ned, som «I'm a Man», som manglar trommesoloen til Danny Seraphine og «Dialogue (Part I & II)», som nyttar den kortare singelversjonen.

Innhald

Disk ein

Disk to

Innhald (Europa)

Disk ein

Disk to

Medverkande

Musikarar
Dawayne Bailey – gitar, vokal
Peter Cetera – vokal, bass; gitar på «Wishing You Were Here»
Bill Champlin – vokal, klaverinstrument, gitar
Donnie Dacus – gitar, vokal på «Alive Again» og «No Tell Lover»
Bruce Gaitsch – gitar på «Sing, Sing, Sing»
Tris Imboden – trommer på «Sing, Sing, Sing»
Terry Kath – vokal, gitar, perkusjon; bass på «Happy Man» og «Wishing You Were Here»
Robert Lamm – vokal, klaverinstrument, perkusjon
Lee Loughnane – trompet, flygelhorn, perkusjon, vokal
Laudir de Oliveira – conga, perkusjon, vokal
James Pankow – trombone, perkusjon, vokal, arrangement
Walter Parazaider – treblåseinstrument, perkusjon, vokal
Chris Pinnick – gitar
Jason Scheff – vokal, bass
Danny Seraphine – trommer, perkusjon, vokal

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Very Best of: Only the Beginning» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Rhino Records-album
Album produserte av Bruce Fairbairn
Album produserte av James William Guercio
Album produserte av Phil Ramone
Album produserte av David Foster
Album produserte av Ron Nevison
Chicago-album
Samlealbum frå 2002
Nummer-ein-album i Sverige
Chicago XXX

Chicago XXX er det 20. studioalbumet og det 30. i alt av det amerikanske bandet Chicago, gjeve ut 21. mars 2006. Det var det første albumet til Chicago med nye songar sidan Twenty 1 i 1991.

Bakgrunn
Albumet vart spelt inn i Nashville i Tennessee med blåsarane innspelt inn i Los Angeles i California sommaren 2005. Albumet vart produsert av Jay DeMarcus frå countrygruppa Rascal Flatts, som kom til prosjektet gjennom venskapen med Chicago-bassisten og songaren Jason Scheff. DeMarcus brukte fleire studiomusikarar på albumet. 

Chicago XXX nådde 41. plassen på den amerikanske albumlista og gav dei mindre hittane «Feel» and «Love Will Come Back».

Innhald

Medverkande
 Robert Lamm: akustisk piano, Wurlitzer elektrisk piano, vokal, hornarrangement på «Come To Me, Do»
 Lee Loughnane: trompet, flygelhorn, pikkolofløyte trompet
 James Pankow: trombone, horn arrangement
 Walt Parazaider: saksofonar, fløyter
 Bill Champlin: Hammond B3 organ, akustisk piano, Fender Rhodes, vokal, vokalarrangement
 Jason Scheff: bassgitar, vokal, vokalarrangement
 Tris Imboden: trommer
 Keith Howland: gitarar

Andre musikarar:
Steve Brewster: trommer på «Caroline», «Why Can't We»
John Brockman: trommer på «King of Might Have Been», «Long Lost Friend»
Tom Bukovac: akustisk & elektrisk gitarar
Dean DeLeo: gitar på «Better»
Jay DeMarcus: klaverinstrument, gitarar, loopar, programmering, akustisk piano på «King of Might Have Been», arrangement
Shelly Fairchild: vokal på «Why Can't We»
Dann Huff: gitar på «Caroline», «Why Can't We», «Love Will Come Back», «90 Degrees And Freezing», «Already Gone», «Lovin' Chains»
Bobby Kimball: korvokal på «Caroline»
Jack Kincaid: gitar på «Long Lost Friend»
James Matchack: klaverinstrument, loops, sequencing, arrangement
Yankton Mingua: gitar på «Long Lost Friend»
Rascal Flatts (Gary LeVox, Jay DeMarcus & Joe Don Rooney): vokal på «Love Will Come Back»
Lee Thornburg: trompet
Joseph Williams: korvokal på «King of Might Have Been»

Produksjon
Produsert av Jay DeMarcus
Produksjonskoordinator: Mike «Frog Griffith
Innspeling av Jeff Balding, Ben Fowler, James Matchack, Sean Neff & Chas Sanford
Assisterande lydteknikarar: David Frick Jay Goin, Jedd Hackett, Jody Sappington, Aaron Walk & Tony Zeller
Spor #1,2,7-13 miksa av Jeff Balding, assistert av Jedd Hackett
Spor #3-6 miksa av James Matchack
Digitalredigering: Jedd Hackett & Sean Neff
Mastra av Bob Ludwig
Fotografi av Jimmy Katz & Hugh Brown, assistert av Andy Strauss
Design av Hugh Brown, assistert av Andy Strauss

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Singlar - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chicago XXX» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2006
Chicago-album
Rhino Records-album
Tom Bukovac

Tom Bukovac () er ein USA-amerikansk studiomusikar og produsent. Han vart fødd i Cleveland i Ohio og voks opp i forstaden Willowick.

Bukovac byrja å spele gitar seriøst då han var ti år gammal. Han var blitt eksponert for musikk gjennom ein bar mora dreiv og frå den eldre broren sin, Doug, som lærte han nokre enkle gitargrep. Systera Joyce introduserte han for musikkk som The Beatles. Som trettenåring spelte han med fleire lokale band.

Han flytta til Nashville i 1992, der han byrja å spele for Tanya Tucker, Lionel Cartwright og andre. Han turnerte òg med Wynonna Judd, men i 1999 valde Bukovac å slutte turnélivet og spele som studiomusikar. Han er nominert ei rekkje gonger til prisar hos Country Music Association og Academy of Country Music. Han vann mellom anna ACM sin pris som årets gitarist i 2008 og 2010.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tom Bukovac» frå ,  den 9. november 2015.

Bakgrunnsstoff
[ AllMusic.com Recording Credits page]

USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske countrygitaristar
Musikarar frå Nashville
Musikarar frå Ohio
Dean DeLeo

Dean DeLeo () er ein USA-amerikansk gitarist kjend som medlem i rockebandet Stone Temple Pilots. Dean har òg spelt i Talk Show og Army of Anyone. Han er den eldre broren til Robert DeLeo, som spelar bass i STP.

DeLeo er ein kritikarrost gitarist. Det andre albumet til STP, Purple frå 1994, er rangert på 73. plassen på lista til Guitar World over dei 100 beste gitaralbuma gjennom tidene.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dean DeLeo» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Sologitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
Grungemusikarar
Folk frå Montclair i New Jersey
Musikarar frå New Jersey
Stone Temple Pilots-medlemmar
Slidegitaristar
Jay DeMarcus

Stanley Wayne «Jay» DeMarcus jr. () er ein USA-amerikansk bassgitarist, harmonivokalist, pianist, plateprodusent og låtskrivar, mest kjend som medlem i countrygruppa Rascal Flatts.

Biografi
DeMarcus var fødd i Columbus i Ohio, der han gjekk på Tree of Life Christian School. Seinare gjekk han på Lee College i Cleveland i Tennessee frå 1990 til 1992. På den tida reiste han og spelte klaverinstrument med den kristne musikkgruppa New Harvest, leia av Danny Murray.

DeMarcus var med å starte opp den kristne musikkgruppa East to West og flytta til Nashville i 1993. I 1997, etter at East to West vart oppløyst, tok han kontakt med tremenning sin, Gary LeVox, som han spelte med då dei var yngre, og fekk han til å kome til Nashville for å synge harmonivokal på Michael English-albumet Gospel, som han produserte på den tida. Dei spelte inn albumet for English i lag og akkompagnerte han på albumet. 

I tillegg produserte han album for James Otto, Jo Dee Messina, Austins Bridge og andre. I 2006 produserte han Chicago-lbumet  Chicago XXX. 

I 2010 var DeMarcus og bandkollegaene hans gjestestjerner på CSI: Crime Scene Investigation, der dei spelte seg sjølv.

Diskografi utanom Rascal Flatts

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jay DeMarcus» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske countrybassistar
Musikarar frå Ohio
Folk frå Columbus i Ohio
Rascal Flatts-medlemmar
USA-amerikanske plateprodusentar
Shelly Fairchild

Shelly Fairchild () er ein USA-amerikansk songar. 

Ho gav ut debutalbumet sitt, Ride tidleg i 2005. Denne inneheldt singelen «You Don't Lie Here Anymore», som nådde 35. plassen på Billboard Hot Country Singles & Tracks (no Hot Country Songs) og er den einaste singelen ho har hatt på lista.

Biografi
Shelly Fairchild var fødd i Clinton i Mississippi i ein musikalsk familie. Ho byrja å spele i tidleg alder i kyrkja og seinare i kor på skulen. Fairchild studerte kommunikasjon, teater og musikk ved Mississippi College og spelte i lokale musikalar som Grease og Always Patsy Cline. Ho reiste og med det nasjonale turnéselskapet for Beehive: The 60's Musical.

I 2004 fekk Fairchild kontrakt med Columbia Records. Debutalbumet Ride, kom ut tidleg i 2005. Ho turnerte med albumet som oppvarmingsartist for Rascal Flatts.

Diskografi

Studioalbum

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shelly Fairchild» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå Mississippi
Folk frå Clinton i Mississippi
Dann Huff

Dann Huff () er ein USA-amerikansk musikar, studiomusikar, songar-låtskrivar og produsent. For arbeidet hans som produsent innan countrymusikk har han fått fleire prisar, som årets musikar i 2001 og 2004 ved Country Music Association Awards og årets produsent i 2006 og 2009 ved Academy of Country Music. Han er far til musikaren Ashlyne Huff.

Biografi 
Huff byrja karrieren sin i det kristne rockebandet White Heart der han spelte med broren David Huff, og seinare i det melodiske hardrockbandet Giant. Han har sidan vore ein aktiv studiogitarist og produsent både innan rock og country. I 1980-åra spelte Huff på album for Michael Jackson, Scritti Politti, Whitesnake, Roger Hodgson, Steven Curtis Chapman, Doro Pesch, George Benson, debutalbumet til Whitney Houston Whitney Houston, Barbra Streisand, Kenny Rogers og andre. Sidan 1990-åra har Huff arbeidd som produsent for forskjellige band og artistar som Faith Hill, Megadeth, Rebecca St. James og Rascal Flatts.

Somme songar Huff har spelt på:
«Danger Zone»-Kenny Loggins
«Begin Again», «Starlight» & «Red» - Taylor Swift
«Man in the Mirror» & «I Just Can't Stop Loving You» - Michael Jackson
«My Heart Will Go On» - Celine Dion
«I Could Fall in Love» - Selena
 «Toulouse to win» - Claude Nougaro
«Here I Go Again» (US radioversjon 1987) - Whitesnake
«Rhythm of the Night» - DeBarge
«The Glory of Love» - Peter Cetera
«Next Time I Fall» - Peter Cetera med Amy Grant
«I Keep Prayin» - Whitecross
«One Sweet Day» & «All I Want for Christmas Is You» - Mariah Carey
«Straight Up» & «Cold Hearted» - Paula Abdul
«I Found Someone» - Michael Bolton
«The Heart Is a Lonely Hunter» - Reba McEntire
«On My Own» - Michael McDonald & Patti LaBelle
«Go West Young Man» - Michael W. Smith

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dann Huff» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Diskografi

USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske countrygitaristar
Musikarar frå Tennessee
USA-amerikanske plateprodusentar
Folk frå Nashville
Bobby Kimball

Robert Troy «Bobby» Kimball () er ein amerikansk songar, mest kjend som originalt medlem i Toto.

Biografi

Kimball voks opp i Vinton i Louisiana. Han vart interessert i musikk så tidleg som fem år gammal og byrja å syngje. Seinare lærte han seg piano og lytta mykje til Dixieland jazz. Seinare vart han inspirert av R&B, og særleg Ray Charles, seinare òg Aretha Franklin og Otis Redding. Den britiske bølgja vart òg avgjerande for den seinare retninga han tok. Han byrja på medisinstudiar tidleg i 1970-åra og spelte på fritida med grupper som the Levee Band i New Orleans.

Kimball valde å prøve lukka i musikkindustrien og flytta til Los Angeles i 1974. Her møtte han tilfeldigvis Floyd Sneed, Joe Schermie og Mike Allsup, tidlegare medlemmar i Three Dog Night. I lag danna dei gruppa SS Fools, som spelte inn eit album for Columbia Records, men bandet vart oppløyst etter den første turnéen. Det var på denne tida Kimball møtte Jeff Porcaro og David Paich, to studiomusikarar i Los Angeles.

18 månader etter SS Fools vart nedlagd, spurte Paich og Porcaro om Kimball ønskte å bli songar i det nye bandet deira, Toto. Han fortalte seinare at dei hadde blitt avvist av Michael McDonald og Kenny Loggins, som var for opptekne av sine eigne karrierer. Toto vart raskt populære og fekk stor suksess, særleg utover i 1980-åra. Kimball var med i bandet fram til 1984. Han hadde på den tida utvikla eit alvorleg narkotikaproblem som gjorde det umogeleg å fortsette i bandet. Han valde å legge seg inn på avrusing og flytta til Tyskland. Solokarrieren gjekk treigt, men han byrja etter kvart å syngje som studiomusikar. Han kom òg attende til Toto ved nokre høve

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bobby Kimball» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Folk frå Orange i Texas
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske popsongarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske softrockartistar
USA-amerikanske songarar
Toto-medlemmar
Rascal Flatts

Rascal Flatts er ei USA-amerikansk countrypop-gruppe skipa i Columbus i Ohio i 1999. Bandet består av Gary LeVox (solovokal), tremenningen Jay DeMarcus (bassgitar, klaverinstrument, korvokal) og Joe Don Rooney (elektrisk gitar, korvokal). DeMarcus er svogeren til countrysongaren James Otto, og tidlegare eine halvdelen til den kristne musikkduoen East to West.

Frå 2000 til 2010 spelte dei for Disney Music Group sitt Lyric Street Records. For dette selskapet gav dei ut sju album, som alle selde til minst platina. Desse er Rascal Flatts (2000), Melt (2002), Feels Like Today (2004), Me and My Gang (2006), Still Feels Good (2007), Greatest Hits Volume 1 (2008) og Unstoppable (2009). Etter Lyric Street vart nedlagd i 2010, flytta dei til det sjølvstendige Big Machine Records, der dei gav ut ytterlegar tre album: Nothing Like This (2010), Changed (2012) og Rewind (2014).

Studioalbuma deira har gjeve meir enn 25 singlar og 12 av dei har nådd toppen av Billboard Hot Country Songs og/eller Country Airplay. Den største hitten deira har vore ein versjon av Marcus Hummon sin «Bless the Broken Road», som låg fem veker på toppen av lista i 2005. I 2005-2006 var «What Hurts the Most» på toppen av både country- og Adult Contemporary-lista og nådde sjetteplassen på Billboard Hot 100.

Diskografi
Rascal Flatts (2000)
Melt (2002)
Feels Like Today (2004)
Me and My Gang (2006)
Still Feels Good (2007)
Unstoppable (2009)
Nothing Like This (2010)
Changed (2012)
Rewind (2014)

Singlar på toppen av countrylista i USA
«These Days» (2002) (3 veker)
«Mayberry» (2004)
«Bless the Broken Road» (2005) (5 veker)
«Fast Cars and Freedom» (2005) (3 veker)
«What Hurts the Most» (2006) (4 veker) 
«My Wish» (2006)
«Stand» (2007)
«Take Me There» (2007) (3 veker)
«Here» (2009) (2 veker)
«Here Comes Goodbye» (2009)
«Why Wait» (2010) (2 veker)
«Banjo» (2012)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rascal Flatts» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske countryband
Musikkgrupper skipa i 1999
Grand Ole Opry-medlemmar
Lee Thornburg

Lee Thornburg er ein trompetist som har spelt med mange artistar og vore medlem i Supertramp og Tower of Power. Thornburg spelte òg med Wayne Cochran og C.C. Riders i 1970-åra.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lee Thornburg» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske trompetistar
Joseph Williams

Joseph Stanley Williams () er ein amerikansk rockesongar og filmmusikkomponist, mest kjend for arbeidet med rockebandet Toto. Han er son av filmkomponisten John Williams og skodespelarinna/songar Barbara Ruick og barnebarn av jazztrommeslagaren Johnny Williams og skodespelarane Melville Ruick og Lurene Tuttle.

Joseph Williams var solovokalist med Toto i midten og slutten av 1980-åra og var med på albuma Fahrenheit (1986) og The Seventh One (1988) før han slutta på grunn av personlege problem. Han er òg med på Toto-albumet Falling in Between i 2006. I 2010 kom Williams med som fast songar i Toto igjen.

Williams gav ut det første soloalbumet sitt i 1982 og etter han slutta i Toto kom fleire album. Mange av medlemmane i Toto har spelt på soloprosjekta hans. 

Joseph Williams har òg skrive musikk til mange filmar og fjernsyn, som «Roswell» og «The Lyon's Den» med Rob Lowe. I 2003 vart han nominert til ein Emmypris for kjenningsmelodien til serien Miracles. 

Som studiomusikar har Williams arbeidd med Peter Cetera, Jay Graydon, Jon Anderson og Chicago.

I animasjonsfilmen Løvenes konge song han stemma til den vaksne Simba på songane «Hakuna Matata» og «Can You Feel the Love Tonight».

Diskografi

Toto-album
1986: Fahrenheit
1988: The Seventh One
1998: Toto XX 
2006: Falling in Between 
2014: 35th Anniversary - Live in Poland
2015: Toto XIV

Soloalbum
1982: Joseph Williams (re-released 2002)
1996: I Am Alive
1997: 3
1999: Early Years
2003: Vertigo
2006: Two of Us
2006: Vertigo 2
2007: Smiles og Tears
2008: This Fall
2011: Williams/Friestedt

Gjestevokal (utdrag)
1983: Lapti Nek (Urth)
1984: Which One Of Us Is Me (Jay Gruska)
1985: Save The Night (Goonies soundspor)
1985: Sleepess Nights (Alan Gorrie)
1988: In The City of Angels (Jon Anderson)
1989: My Heart In Red (Ijiima Mari)
1990: Tatsuro Songs from L.A. (samleplate)
1990: Toy Matinee (Toy Matinee)
1991: Tatsuro Songs from L.A. 2 (samleplate)
1991: Fade In Love (samleplate)
1992: Re-Import (samleplate)
1992: Goody's (samleplate)
1992: The Radical Light (Vonda Shepard)
1993: Airplay for the Planet (Jay Graydon)
1993: L.A. Cowboys / Endless Summer (samleplate)
1994: Love Stories 3 (samleplate)
1994: The Lion King (Original Movie Soundtrack)
1997: California Dreamin''' (West Coast All Stars)
1998: Naturally (West Coast All Stars)
1999: ELT Songs From L.A. (samleplate) 
1999: In A Dream (Lionel's Dad)
2002: LA Project (Peter Friestedt)
2006: Avalon (The Richie Zito Project)
2008: LA Project II (Peter Friestedt)
2008: Holy God (Brian Doerksen)
2014: My Kind O' Lovin' '' (Intelligent Music Project II)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joseph Williams (musician)» frå ,  den 9. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske filmmusikkomponistar
Musikarar frå California
Toto-medlemmar