alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Collett & Leuch

Collett & Leuch var eit norsk handelshus i Christiania, skipa før 1716 av Peder Mortensen Leuch (1692–1746) og Peter Collett (1694–1740). Firmaet endra namn til Collett & Søn i 1786.

Handelshuset hadde store interesser i trelasteksport og åtte skogområde og sagbruk i tillegg til industri. Ved Akerselva dreiv dei mellom anna Glads mølle og Bentse Brug i åra 1748–1789/1798.

Firmaet var og med blant dei som gav pengar slik at det vart mogleg å skipa Det Kongelige Frederiks Universitet - Universitetet i Oslo.

Drifta ved Collett & Leuch opphøyrde i 1821.

Kjelder

 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 130, ISBN 978-82-573-1760-7
 Alf Collett: Familien Collett, efterretninger  digital utgave, bl.a. s.16 
  Alf Collett: En gammel Christiania-Slægt, Christiania, Cammermeyer 1888.
Denne artikkelen bygger på «Collett & Leuch» frå , den 17. mai 2014, revisjon

Tidlegare føretak i Oslo
Tidlegare norske føretak
Føretak nedlagde i 1821
1700-talet i Oslo
Glads mølle

Glads mølle eller Nedre papirmølle, er ein tidlegare fabrikkbygning som ligg ved Beyerbrua og Vøyenfossen, Akerselva i Oslo. Gateadressa er Sandakerveien 10. 

Bygninga er frå 1736 og blei reist av handelshuset Collett & Leuch som papirmølle, i åra 1748–98 
som ein del av Bentse Brug. 

I 1798 tok Frederik Glad over mølla og ho fekk namn etter han. Mot slutten av 1870-åra opphøyrde 
drifta og i 1880 vart ho tatt over av Hjula Væverier.

Glads mølle er rekna som Oslos eldste bevarte industribygning. Ho er bygd i panelt tømmer med høg underetasje av mur og høgt mansardtak med arker. Bygninga er freda.

Kjelder

 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 71 og 204, ISBN 978-82-573-1760-7
   
Denne artikkelen bygger på «Glads mølle» frå , den 17. mai 2014, revisjon

Bakgrunnsstoff

Tidlegare føretak i Oslo
Skipingar i 1736
Tidlegare norske føretak
Kulturminne i Oslo
Freda bygg i Oslo
Akerselva
Kjelsås Bruk

Kjelsås Bruk var ein stor spikar- og ståltrådfabrikk med kraftstasjon som vart skipa i 1855 ved det øvste vassfallet i Akerselva; Frysjafossen på Kjelsås i Oslo. Da var alle vassfall langs Akerselva nytta ut til industriproduksjon. Grunnleggjar og første eigar var kjøpmann
Johan Henrik Schmelck. 

Bedrifta blei kjøpt av O. Mustad i 1884. Mustad bygde eit valseverk og produserte mellom anna flatstål til spikerproduksjon.

Området rundt Kjelsås Bruk vart selt til Oslo kommune i 1971 og sjølve fabrikkbygninga inneheld no Frysja senter, rundt 70 atelier og verkstader for brukskunst.

Kjelder

 Kjelsås bruk frå Industrimuseum/Norsk Teknisk Museum
 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 187 og 373, ISBN 978-82-573-1760-7
  
''Denne artikkelen bygger på «Kjelsås Bruk» frå , den 17. mai 2014, revisjon

Akerselva
Tidlegare føretak i Oslo
Bydel Nordre Aker
Skipingar i 1855
Nedleggingar i 1884
1855 i Noreg
1884 i Noreg
Kulturminne i Oslo
Eugène Viollet-le-Duc

Eugène Emmanuel Viollet-le-Duc () var ein fransk arkitekt og arkitekturteoretikar. Viollet-le-Duc er særleg kjend for sine restaureringar av mellomalderbygningar, som Sainte-Madeleine-kyrkja i Vézelay, Notre-Dame i Paris, Mont Saint-Michel, Carcassonne og slotta Roquetaillade og Château de Pierrefonds. Han gjorde uvanleg djupt forskingsarbeid rundt bygningane han skulle restaurera, men er blitt skulda for å «overrestaurera» og forandra dei til å bli noko dei aldri var. Viollet-le-Duc er knytt til den nygotiske arkitekturen, ein stil som stod i sterk motsetnad til den klassistiske Beaux-Arts-arkitekturen som var populær i samtida.

Kjelder
«Viollet-le-Duc, Eugène (-Emmanuel)», dictionaryofarthistorians.org
Denne artikkelen bygger på «Eugène Viollet-le-Duc» frå , og «Eugène Viollet-le-Duc» frå  den 17. mai 2014.

Bakgrunnsstoff

«Viollet-le-Duc, Eugène (-Emmanuel)», dictionaryofarthistorians.org/

Franske arkitektar
Nygotiske arkitektar
Folk frå Paris
Gips

Gips er eit mjukt mineral danna av kalsiumsulfat, med formelen CaSO4·2H2O.

Gips blir særleg danna ved inndamping av sjøvatn. Det kan òg dannast ved vulkansk aktivitet (varmekjelder), ved oksidasjon av sulfidhaldig malm og som efflorescens i jord eller kalksteinsholer.

Velkrystallisert gips blir kalla selenitt. Ein fibrig variant blir kalla silkespat, medan tett, finkorna gips er kjend som alabast.

Det finst gips i Noreg i mindre mengder i sprekker i alunskifer i Oslofeltet og einskilde kisførekomstar i Løkken og Sulitjelma. Det finst òg i Søftestad gruver i Telemark. Ein finn også materialet [å Spitsbergen, der det er utbreidd i sedimentlag frå karbon og permtida.

I verda vert det produsert kring 90 millionar tonn gips per år. Dei største produsentane er USA, Canada, Iran, Kina og Japan.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

WebMineral
Mineralgalleri

 
Kalsiummineral
Sulfatmineral
Sedimentære bergartar
Evaporitt
Alkymistiske stoff
Monokline mineral
Nedre Vøiens Bomuldsspinderi

Nedre Vøiens Bomuldsspinderi eller Vøiens Bomuldsspinderi er ei tidlegare tekstilverksemd i Sagveien 21 på Sagene i Oslo. Verksemda kom i gang etter initiativ av Knud Graah og svogeren Niels O. Young i 1846. To år tidlegare hadde dei kjøpt fallrettane i Akerselva på Nedre Vøyen gard og i 1845 stod den toetasjes fabrikkbygninga klar. Spinneriet produserte tråd og stoff. 

Graah hadde vore i Manchester og andre plassar for å gjere seg kjend med industrien. Fabrikken vart bygd med teknologi og ekspertar frå England.

Den første tida hadde spinneriet 70 til 80 tilsette som arbeidde ved spinnemaskinane. Maskinane vart drivne av kraft frå eit vasshjul som tilhøyrde Akers Mekaniske Verksted.

I 1859 brann spinneriet ned og ei ny bygning etter teikningar av Oluf Nicolai Roll vart bygd. Det er den fabrikken som framleis står på staden. I 1895 kjøpte spinneriet opp fallrettane i den nederste delen av Vøyenfallene, kalla Våghalsen. Det blei ført opp fleire bygningar her.

Verksemda skifta eigarform og vart gjort om til aksjeselskap i 1906 under namnet A/S Knud Graah & Co.
I 1919 vart spinneriverksemda skilt ut i eiga selskap under det gamle namnet Vøyens Bomuldsspinderi, men spinneriet gjekk dårleg og vart nedlagd fire år seinare. Knud Graah & Co. held fram som veveri og i 1946 gjekk det inn i selskapet TEFAS saman med mellom anna Hjula Veveri. Produksjonen vart flytta til ein ny fabrikk på Frysja. Selskapet gjekk konkurs etter nokre år; i 1955.

Fabrikkbygninga i Sagveien blei rehabilitert i 1980 ved arkitekt Sigvart Pran.

Industrianlegget er kommunalt verna som kulturminne. I tillegg til sjølve fabrikkbygninga består kulturminnet av Spinnerimeisterboligen i Sagveien 21 og nybygget med adresse  Mølleparken 6.

Kjelder

Norske industriselskap
Skipingar i 1846
Tidlegare føretak i Oslo
Kulturminne i Oslo
Akerselva
1846 i Noreg
Ray Collins

Ray Collins () var ein amerikansk musikar. 

Collins voks opp i Pomona i California og song i skulekoret sitt. Han slutta vidaregåande skule for å gifte seg. 

Collins starta musikkarrieren sin med å synge falsett korvokal for forskjellige doo-wop-grupper i Los Angeles-området seint i 1950-åra og tidleg i 1960-åra, mellom andre Little Julian Herrera and the Tigers. I 1964 danna Collins, trommeslagaren Jimmy Carl Black, bassist Roy Estrada, saksofonisten Dave Coronado og gitaristen Ray Hunt The Soul Giants. Hunt vart etter kvart erstatta av Frank Zappa, og gruppa utvikla seg til Mothers of Invention. Collins var solovokalist på dei tidlege albuma deira, som Freak Out!, Absolutely Free og Cruising with Ruben & the Jets. I 1968 slutta Collins i The Mothers of Invention, men vart med på forskjellige Zappa-prosjekt utover 1970-åra. 

Collins budde i Claremont i California fram til han døydde julaftan 2012, 76 år gammal.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske songarar
The Mothers of Invention-medlemmar
Roy Estrada

Roy Estrada (), òg kjend som «Roy Ralph Moleman Guacamole Guadalupe Hidalgo Estrada» og «Orejón», er ein amerikansk musikar og korvokalist, mest kjend som bassgitarist med Frank Zappa og for å ha vore med å starte Little Feat, der han spelte på dei to første albuma.

Karriere
Med trommeslagaren Jimmy Carl Black og Ray Collins var Estrada det første medlemet i Frank Zappa sitt Mothers of Invention.

Tidlegare hadde Estrada fronta eit band kalla Roy Estrada and the Rocketeers. Gruppa gav ut minst ein singel på King-etiketten, «Jungle Dreams (Part 1)» med «Jungle Dreams (Part 2)» på andre sida.

I tillegg til å arbeide med Zappa var Estrada med å danne Little Feat med Lowell George i 1969, og spelte på dei to første albuma deira før han slutta i 1972 for å bli med i Captain Beefheart's Magic Band, der han fekk kallenamnet Orejón ('store øyre'). Han spelte òg bass for Zappa i 1976 i turnebandet på Zoot Allures-turneen. Og han song og var skodespelar i Zappa-filmen Baby Snakes frå 1979. Han song òg på Zappa-albuma You Are What You Is, Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch og The Man from Utopia.

Grande Mothers 
I 2002 slo Estrada seg saman med tidlegare bandkollega Don Preston og Napoleon Murphy Brock, og gitaristen Ken Rosser og trommeslagaren/perkusjonist Christopher Garcia, for å danne «The Grande Mothers», som spelte musikken til Zappa.

Fengsel
Estrada vart dømd for valdtekt av eit barn den 27. oktober 1977. Han var seks år i fengsel då han vart dømd for utukt med eit barn i Orange County i California i desember 1994. I januar 2012 vart han igjen dømd for utukt med barn med ein dom på 25 år i fengsel.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Roy Estrada» frå ,  den 17. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Discography at beefheart.com 

Musikarar frå California
USA-amerikanske songarar
Little Feat-medlemmar
The Mothers of Invention-medlemmar
The Magic Band-medlemmar
USA-amerikanske bassistar
Margaret Bingham

Margaret Bingham () var ein britisk målar og forfattar. Ho var hertuginne av Lucan i Irland.

Liv

Margaret var dotter av James Smyth. Ho var fødd i Devon som den yngste av to systrer. I 1760 gifta ho seg med Charles Bingham som blei utnemnd til baron Lucan i 1776 og den første jarlen (earl) av Lucan i 1795. Bingham døydde i 1814 ved St James's Place i London. Ho hadde fem overlevande barn: Lavinia, som gifta seg med den 2. jarl Spencer i 1781, Eleanor Margaret som gifta seg med Thomas Lindsay, Louisa og Anne, som døydde ugifte, og Richard, som arva jarletittelen.

Virke

Bingham byrja måla minatyrbilete om lag 1771. Ho måla hovudsakleg portrett av familiemedlemmer og kopiar av andre sine verk. Mange av desse tilhøyrde vener, som hertugen av Portland og kunstamlaren Horace Walpole. I Paris fekk ho tilgang til Palais-Royal der ho kunne kopiera kunst som tilhøyrde hertugen av Orléans. Hertuginna måla også landskap, stilleben og brukte seksten år på å illustrera dei historiske skodespela til Shakespeare.

Lady Margaret Bingham var også forfattar. Om lag 1778 gav ho ut Verses on the Present State of Ireland. Ho brukte løyndenamnet «Lady L—»n for Dublin-utgjevinga og «A Lady» i London.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Margaret Bingham» frå ,  den 18. mai 2014.

Bakgrunnsstoff
Lady Elizabeth Herbert and her son, Charles, by Margaret Bingham, Countess of Lucan , on card, inscribed & signed, circa 1777, after the 1775 original by Sir Joshua Reynolds from Elle Shushan Fine Portrait Miniatures
 Sir Philip Sidney (1554-1586), miniatyrportrett av Margaret Bingham ved mutualart.com

Britiske målarar
Britiske forfattarar
Miniatyrmålarar
Kvinnelege målarar
Målarar frå 1700-talet
Målarar frå 1800-talet
Britiske adelege
Målarar frå Devon
Målarar frå London
Forfattarar frå Devon
Forfattarar frå London
Britiske hertuginner
Brugata i Oslo

Brugata (1–19 og 6–24) er ei gate i Oslo som går frå Storgata til 
Vaterlands bru. Brugata ligg på grensa mellom bydelane Grünerløkka og Sentrum. Nummer 1–19 høyrer med til bydel Grünerløkka, nummer 6–24 høyrer med til Sentrum.

Brugata passerer Lilletorget, der Stenersgata tek av mot sørvest og Christian Krohgs gate mot nord. 
Den første delen av gata fungerer som gågate då stoppestaden Brugata som ligg ved butikksenteret Gunerius i Storgata der Brugata startar, er lagt som ei «sperre» og det er ikkje mogleg å køyre ut eller inn herfrå. Sør for austre del av gata ligg Vaterlandsparken. Den vestre delen av gata er idag dominert av serveringsstader, innvandrarbutikkar og butikksenteret Gunerius.

Saman med søre del av Storgata var Brugata Christianias innfartsveg frå aust og nord etter 
bygginga av Vaterlands bru i 1654, og heitte Vaterlands Storgade. Attmed vegen grodde det fram bondehandelsgardar som det fortsatt finst restar av. Bønder som kom inn til byen frå omlandet for å selje varer, tok inn på handelsgardane, der det gjerne også var skjenking av brennevin. Området låg utanfor byporten og var ikkje ein del av sjølve Christiania. 

Mange av dei store handelshusa i Christiania på 1800-talet hadde utspring i bondehandelen i området, mellom anna Jørgen Young, Christian Schou, Paul Olsen Thrane med fleire.

Også flere garvarar heldt til i Brugata.

Utvalde bygningar

Brugata 1 er ein bygard som ligg på hjørnet mot Storgata, tvers overfor Gunerius. Bygninga er på fem etasjar med butikkar i første etasje og kontor i dei øvrige. Garden er frå 1870-1900.I byrjinga av 1900-talet låg kinoen Folkekinematografen i bygningen.Nummer 1 er verna som kulturminne.

Brugata 3A er ein gamal bondehandelsgard. Den ligg i bakgarden og er samansett av ei svalgangsbygning 
i bindingsverk i to etasjar, samt ei sidebygning i mur. Handelsgarden er frå 1700-tallet og er freda. Brugata 3A er eit kulturminne og er sett saman av fleire bygningar; bondehandelsgarden, sidebygninga og bygningen som ligg ut mot sjølve gata. I bygninga mot gata ligg Teddy's Soft Bar som opna i 1958 med servering av brus og milkshake.Den har autentisk interiør frå 1950-talet.

Nummer 6 var ein bondehandelsgard reist av Arne Hansen Killerud i 1760-åra. Bygget var freda. 
Handelsgarden brann ned til grunnen i 1988.Målaren Wilhelm Peters har måla ei scene frå gardsrommet i 1906 og Brugata 6 er omtala av Hans Børli i novella Ti mil: 

Brugata 9 er ein toetasjes bygard frå 1700-talet. Frå rundt 1850 til 1920 var det bevertning her 
og staden gjekk under namnet «Rottefella». Garden brann i 1980 og blei bygd 
opp att. Den inneheldt i mange år restauranten Den Røde Mølle.

Fotnotar

Litteratur 
Ole Daniel Bruun: Arkitektur i Oslo: en veiviser til byens bygningsmiljø, Kunnskapsforlaget 1999, ISBN: 82-573-0948-6, digital utgåve
 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, ISBN 978-82-573-1760-7

Bakgrunnsstoff

Brugata hos Lokalhistoriewiki

Gater i Oslo
Bydel Grünerløkka
Oslo sentrum
Vaterland
Selevkid-dynastiet

Selevkiddynastiet (frå gresk Σελεύκεια, Seleύkeia) var ein gresk-makedonsk hellenistisk kongefamilie som herska over Selevkidriket som vart grunnlagt av Selevkos I Nikator då det veldige riket til Aleksander den store vart oppdelt etter han døydde i 323 f.Kr. 

Det siste hundreåret til selevkiddynastiet var prega av uro og dynastiske krigar som veikte og fragmenterte riket. Likevel heldt selevkidkongane fram  å styre ein stadig mindre stat frå Syria fram til den armenske kongen Tigranes I av Armenia invaderte og til riket endeleg  vart velta av den romerske hærføraren Pompeius i 64 f.Kr.

Satrapen av Babylonia, skjeringspunktet mellom aust og vest, var Selevkos I Nikator og ein formidabel administrator som snart bygde seg eit solid nettverk av lokale støttespelarar. Etter fleire krigar med den leiande diadoken Antigonos I Monofthalmos («den einøygde»), krona Selevkos seg sjølv til konge i Babylonia i år 306 f.Kr. I ein alder av 80 år vart Selevkos myrda av ein flyktande egyptisk prins, men trona gjekk vidare til Antiokos I Soter (281–261 f.Kr.), sonen hans med den persiske adelskvinna Apama, og deretter til sonen Antiokos II Theos (261–246 f.Kr.), som herska som store kongar frå Samarkand til Egearhavet.

Antiokos III den store var den siste som kravde den persiske tittelen storkonge. Han sigra over Egypt for deretter å kunne invadere det greske fastlandet, men mista folk og territorium i det katastrofale slaget om Magnesia i 190 f.Kr. Antiokos III drog austover for å skaffe seg ny inntekter, blant anna plyndra han tempelskattane, men det fekk han drepen i Luristan i det vestlege Persia (Iran) og skadde for alvor lojaliteten til dynastiet. 

Antiokos IV Epifanes (175-164 f.Kr.), kjent i historia for konflikten sin med jødane (oppstanden til makkabearane), starta ein innleiingsvis vellukka militærkampanje i Persia, men døydde på vegen. 

I 140 f.Kr. samla selevkidkongen Demetrios II Nikator alle ressursane han hadde for å stoppe framrykkinga til partarane. Han var sigrande innleiingsvis og fleire vasallar reiv seg laus frå Mithridates II. Partarane var derimot kjend for den defensive styrken sin i deira eige land og klarte snart å ta selevkidarméen i bakhald og ta Demetrios til fange.

Den siste krigsrunden kom etter at den dugelege Antiokos VII Sidetes, bror av Demetrios II, til slutt klarte å vinne borgarkrigane i leivningane av det selevkidiske riket. Han samla ein enorm hær av leigesoldatar og angreip partarane med stor iver. Etter tre sigrar hadde han frigjort Babylonia og det vestlege Iran og vart allereie samanlikna med Antiokos den store. Om vinteren blei likevel Antiokos VII omringa og drepen av partarkongen Fraates II i eit slag utanfor Hamadan. 

Dei siste gjenverande selevkidkongane kontrollerte berre dei stadig minkande områda til Syria. Det siste halve hundreåret deira var prega av endelause borgarkrigar inntil romarane gjorde Syria til ein romersk provins i 64 f.Kr.

Selevkidherskarane

Sjå òg
Iranske kongedøme

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Selevkide-dynastiet» frå ,  den 19. mai 2014.  

Selevkidriket
Skipingar i 312 fvt.
Nedleggingar i 63 fvt.
Kongefamiliar
Makedonske dynasti
Erik Must Angell

Erik Must Angell () var ein norsk jurist og politikar.

Angell tok gradene cand.theol. og cand.jur., begge med laud. Han blei borgarmeister i Throndhjem i 1774. I 1782 blei han medlem av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab. Han blei president ved «Trondhjems stiftsoverret» i 1788 og dommar i 1800. 

Frå 1804 til 1810 var Angell stiftamtmand (fylkesmann) for Søndre Trondhjems amt (dagens Sør-Trøndelag fylke).

Erik Must Angell var bror av stiftsprosten Jonas Angell. Han gifta seg med Anna Marie Lysholm (1757–1826) i 1780.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Erik Must Angell» frå ,  den 19. mai 2014.  
 
Folk frå Trondheim
Nordmenn frå 1700-talet
Nordmenn frå 1800-talet
Norske juristar
Fylkesmenn i Sør-Trøndelag
Vaterlands bru

Vaterlands bru er ei bru over Akerselva i Oslo sentrum. Brua bind saman gatene Brugata og Grønland, og strøka Vaterland og Grønland. Broa vart bygd i 1654 og seinare endra fleire gongar. 

Vaterlands bru var hovudinnfartsåre til byen frå nord og aust fram til bygginga av Nybrua i 1827. Bønder frå Romerike og Oppland kom køyrande her på veg til bondehandelsgardane i Brugata og Storgata. Når kongelege personar kom til byen vart dei møtte av ein velkomstportal og representantar for myndigheitene på vestsida av broa. Det skjedde mellom anna da Kristian Fredrik kom att til Christiania frå Eidsvoll 22. mai 1814 og da kronprins Karl Johan gjorde inntog 9. november same år.

Brua er eit kommunalt verna kulturminne.

Kjelder 
 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 610, ISBN 978-82-573-1760-7
Else M. Boye: Christiania 1814-1905 : byen og menneskene, Grøndahl forlag 1976, side 15 og 19, ISBN: 82-504-0171-9 

Bruer i Oslo
Bogebruer
Vaterland
Skipingar i 1654
Kulturminne i Oslo
Akerselva
Samferdslehistorie i Oslo
Den store moskeen i Hama

Den store moskeen i Hama (arabisk جامع حماة الكبير) er ein moske i Hama i Syria. Han ligg kring 400 meter vest for citadellet og vart bygd på 700-talet. Han vart hardt skadd i opprøret i 1982, men er i dag heilt restaurert.

Historie
Han vart bygd av omjadane tidleg på 700-talet etter modell av Omajademoskeen i Damaskus. Den store moskeen hadde vore ei kyrkje under Austromarriket som vart tilpassa islamsk bruk. Sjølve kyrkja er bygd der det ein gong stod eit romersk tempel. Somme av den austromerske strukturen finst framleis, men det meste av bygningen vart øydelagt under den austromerske gjenerobringa av det nordlege Syria i 986. At moskeen opphavleg var ein kristen basilika kan ein sjå i strukturen som har tre gangar, og at taket over bønehallen  består av fem kuplar, forma som ein kross. 

Den store moskeen har to minaretar. Den eine er firkanta og ligg like ved bønehallen og frå inskripsjonane på sida er han datert til 1124, men somme hevdar at foten av minareten har omjadisk opphav, medan andre meiner han vart bygd i 1153. Den andre minareten er åttekanta og vart bygd av mamelukkane i 1427. Ved sidan av den nordlege hovudgardsplassen er det ein mindre plass der gravene til to ayyubide-kongar frå 1200-talet ligg gravlagd. 

Moskeen vart nesten heilt lagt i grus under opprøret i Hama i 1982, men har sidan blitt bygd opp att. Begge minaretane vart øydelagde under opprøret. I 2001 var Den store moskeen heilt restaurert att i nesten kvar einaste detalj.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Great Mosque of Hama» frå ,  den 19. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
.
.

Bakgrunnsstoff
Great Mosque of Hama . Archnet Digital Library. 

Moskear frå 700-talet
Arabisk arkitektur
Omajade-ariktektur
Moskear i Hama
Sagene bydel

Sagene bydel eller Bydel Sagene er ein administrativ bydel i Oslo, namnsett etter eit av stroka i bydelen: Sagene. Den administrative bydelen dekkjer eit areal på på 3,1 km², og hadde i januar 2012 til saman 35 990 innbuarar.

Akerselva renn gjennom bydelen og gav i si tid kraft til fyrst å drive dei sagbruka som har gjeve stroket Sagene sitt namn, og frå midten av 18-hundretalet å drive og gje prosessvatn til ei mengd fabrikkar av ulike slag som kom i staden for sagbruka, og dessutan nokre møller. Bydelen har difor vore eit utprega industriområde med industriarbeidarbustader. Men frå siste halvdelen av 19-hundretalet og frametter har så godt som all industriverksemd vorte avvikla, og fabrikkbygningane har vorte teke i bruk til andre typer verksemder eller vorte rivne og erstatta med kontor- og bustadbygningar, slik at bydelen har endra karakter fullstendig. Langsetter Akerselva har det vorte opparbeid parkområde og vorte lagt turvegar.

Bydelen hadde i åra 1988 - 2003 dobbeltnamnet Sagene-Torshov. Men under bydelsreformen i 2004, som reduserte talet på bydelar i Oslo ved å slå saman eller endre grensene for fleire av dei, fekk bydelen namnet Sagene. Bydelen Sagene dekkjer det same geografiske området som bydelen Sagene-Torshov, slik at det her berre er tale om ei forenkling av namnet. Forenkling av bydelsnamna ved mellom anna å få bort slike dobbeltnamn som Sagene-Torshov, St. Hanshaugen-Ullevål og liknande, var òg eit av føremåla med bydelsreformen.

Livet i Sagene-Torshov-området i den tida då dette var prega av industri og industriarbeidarar, ikkje minst kvinnelege industriarbeidarar, er skildra av forfattaren Oskar Braaten i romanar, skodespel og forteljingar. Oskar Braaten vart fødd og budde på Sagene.

Bakgrunnsstoff

Internettsidene til Sagene Torshov Historielag. 
Internettsidene til Bydel Sagene.

Bydelar i Oslo