alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Stine Kufaas

Stine Kufaas () er ein tidlegare norsk friidrettsutøvar frå Buvika i Skaun kommune. Ho vart norsk meister i høgdehopp i 2006 og 2008-10. I 2008 var ho i tillegg med på Trondheim sitt vinnarlag på 1000 m stafett. Dei personlege rekordane i høgdehopp og i høgdehopp utan tilløp er høvesvis 1,93 meter og 1,53 m. Kufaas var medlem av Trondheim friidrett fram til 2008, sidan 2009 var ho med i IL BUL i Oslo.

Aktiv 
Kufaas erobra sin fyrste NM-medalje då ho med eit hopp på 1,76 meter vann bronsen under NM i friidrett 2003 i Fredrikstad, jamt med sølvvinnaren, men heile 14 centimeter bak noregsmeisteren Anne Gerd Eieland. Same sesongen sette ho personleg rekord med 1,78 m. 

To år seinare forbetra Kufaas sin personlege rekord til 1,81 m under noregsmeisterskapen og ho fekk sitt fyrste NM-sølv, bak gullvinnar Eieland. Året deretter, 2006, vart ho noregsmeister med eit hopp på 1,83 m og slo sølvmedaljevinnar Eieland med to centimeter. Tidlegare i sesongen hadde ho persa til 1,85 m. I juni 2007 forbetra ho den personlege rekorden til 1,86 m under eit stemne i Stjørdalshalsen. Seinare i sesongen bytta Kufaas og Eieland atter ein gong plass på pallen under noregsmeisterskapen i friidrett; Eieland vann NM-gullet med 1,84 m, medan Kufaas stoppa på 1,81 m.

Åra 2008-10 vann Kufaas alle dei tre påfølgjande noregsmeisterskapane. Ho sette personleg rekord med 1,87 m då ho vann NM-gullet i 2008. Under same meisterskapen var ho på Trondheim friidrett sitt vinnarlag på 1000 meter stafett. I 2009 forbetra Kufaas den personlege rekorden til 1,91 m og ho vann høgdetevlinga under B-ligaen for europeiske friiidrettslandslag på Fana stadion. Under NM i friidrett 2009 vann ho gullet med same sluttresultatet som året før; 1,87 m. Ho deltok i VM i friidrett 2009 i Berlin, men likte ikkje underlaget på olympiastadion og stoppa på 1,85 m i kvalifiseringa. I 2010 gjekk ho over 1,93 på Lillehammer og kvalifiserte seg til EM i friidrett 2010 i Barcelona. Ho klarte 1,90 m i kvalfiseringa under europameisterskapen, to centimeter for lågt til å få plass i finalegruppa. Seinare i sesongen vann ho NM 2010 med 1,89 m, same høgda som også sølvvinnaren Øyunn Grindem klarte.

I 2011 var Kufaas plaga med nakkeskade og lukkast ikkje å kome over 1,90 m i noko stemne. Under noregsmeisterskapen i Breim tok ho sølvmedaljen med 1,86 m, same høgda som noregsmeisteren Tonje Angelsen. Ho opna 2012-sesongen med 1,85 m under eit stemne i Los Angeles i USA. Skadeplagene melde seg deretter for fullt og ho valde seint i 2012 å slutte med friidrett.

Medaljar i norske meisterskap 
 Høgdehopp
 Gull: 2006, 2008-10
 Sølv: 2005, 2007 og 2011
 Bronse: 2003
 1000 m stafett
 Gull: 2008

Personlege rekordar og årsbeste i høgdehopp

Bakgrunnsstoff 
 Kufaas klarte VM-kravet , Adresseavisen, 6. februar 2010
 Trønderjente klar for VM , Adresseavisen, 21. juni 2009
 Rekordhøyt av Stine, Norges Fri-idrettsforbund, 28. februar 2009
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Folk frå Skaun
Norske friidrettsutøvarar
Anton Sauflokkli

Anton Sauflokkli er eit pseudonym og ein revyfigur skapt av læraren Oddvar Steinrud (). Han vart lansert under revyen «Noill» på scena i Mosjøen kino mars 1980, og styrkte posisjonen sin etter revyen «Petre» året etter. Figuren er inspirert av oppvoksteren hans Oddvar Steinrud i Vikdalen i Vefsn. Figuren parodierer heimstaddiktaren, og sidan Steinrud under pseudonymet Anton Sauflokkli var produktiv ved skrivebordet, har dikta hans kasta glans over mange tilstelningar, spesielt i Vefsn og på Helgeland.

Diktsamlinga Husfauel'n min kom ut i eit opplag på 1000 eksemplar hausten 1981, og vart snart utseld. Samlinga har sidan kome i nytt opplag.

Bibliografi: 
 Anton Sauflokkli: Husfauel'n min : Utvalde dikt Joh. Petersens Bokhandels Forlag ISBN 82-90349-02-5

Bakgrunnsstoff: 
 Dikt publiserte digitalt: på Drevja.com

Sauflokkli, Anton
Sauflokkli, Anton
Sauflokkli, Anton
Virvlingslikninga

Virvlingslikninga er ei viktig prognostisk likning i atmosfærevitskap. Virvling er ein vektor og består derfor av tre komponentar. Virvlingslikninga skildrar den materialderiverte (dvs. den lokale endringa på grunn av lokale endringar med tid og adveksjon) av virvling, og kan derfor uttrykkast i anten ei relativ eller ei absolutt form. 

Den meir kompakte utgåva er for den absolutte virvlinga, komponenten , ved å nytte trykksystemet: 

Her er  tettleik, u, v og  er vindkomponentar i dei to horisontale og den vertikale retninga, og  er den todimensjonale (t.d. berre den horisonatale komponenten) nablaen.

Uttrykket på høgresida syner positiv eller negativ skaping av absolutt virvling ved luftdivergens, vriding av rotasjonsaksen og baroklinitet.

Væskedynamikk 

Virvlingslikninga skildrar utviklinga av virvling  av eit væskeelement som flyttar på seg. Virvlingslikninga kan utleiast frå likningane for bevaring av rørslemengd. På den generelle vektorforma kan likninga uttrykkast slik: 

der  er fartsvektoren,  er tettleiken,  er trykket,  er den viskøse stresstensoren og  er lekamkrefter.

Med tensor-notasjon vert likninga: 

der vi har nytta Einstein-notasjon og  er Levi-Civita-symbolet.

Fysisk tolking 

 Uttrykket  er den materialderiverte av virvlingsvektoren . Han skildrar endringsraten av virvlinga for ein væskepartikkel (eller med andre ord vinkelakselerasjonen til væskepartikkelen). Denne kan endrast på grunn av ustasjonære faktorar i straumen skildra ved  (det utasjonsære leddet) eller på grunn av rørsla til væskepartikkelen når han flyttar seg frå eit punkt til eit anna,  (konveksjonsleddet).

 Det første leddet på høgresida av virvlingslikninga, , skildrar strekkinga eller hellinga av virvlinga på grunn av fartsgradientar. Merk at dette er ein tensor med ni ledd. 

 Det neste leddet, , skildrar virvlingsstrekking på grunn av kompressibiliteten til straumen. Stundom er det negativet forteiknet inkludert i leddet. 

 Det tredje leddet,  er det barokline leddet. Det utgjer endringar i virvilinga på grunn av tettleiks- og temperaturflater som kryssar kvarandre. 

  utgjer virvlingsdiffusjon på grunn av viskøse effektar. 

  utgjer endringar på grunn av lekamkrefter.

Forenklingar 
 For bevarte lekamkrefter er .
 For ei barotrop væske er . Dette gjeld òg for ei væske med konstant tettleiksfelt der .
 For ikkje-viskøse væsker er .

Så for ei ikkje-viskøs, barotrop væske med bevarte lekamkrefter vert virvlingslikninga forenkla til
 

For ei inkompressibel, ikkje-viskøs væske med bevarte lekamkrefter vert likninga

Fotnotar

Sjå òg 
 Virvling
 Den barotrope virvlingslikninga

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Vorticity equation» frå , den 23. juni 2009. 
 

Likningar frå væskedynamikk
Balletten Petrusjka

Petrusjka (russisk: Петрушка) er ein ballett komponert av Igor Stravinskij for Serge Djagilevs Ballets Russes. Balletten hadde urpremiere i Paris den 13. juni 1911. 

Balletten handlar om Petrusjka, ei tradisjonell russisk dokka laga av strå, som etter kvart kjem til live og utviklar kjensler. Historia minnar om Pinocchio-forteljinga, men har kanskje meir til felles med den om Frankenstein.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Balletten Petrusjka» frå , den 23. juni 2009. 
 

Ballettar
Petrusjka
Pikkolofløyte

Pikkolofløyte (frå det italienske flauto piccolo, 'lita fløyte') er ei lita tverrfløyta i treblåsfamilien. Ho er halvparten så stor som ei tverrfløyte, og har sitt normale toneregister ein oktav over denne. Pikkolofløyta har det høgaste toneomfanget i symfoniorkesteret, frå tostroken d og heilt opp til femstroken c. I det høge registeret er fløyta vanskeleg å overdøyva. I tillegg til i symfoniorkesteret blir ho ofte brukt i janitsjarkorps og i militærmusikk.

Pikkolofløyta blei konstruert på slutten av 1700-talet, og tok over som diskantfløyta etter flageoletten. Klaffane er sidan 1800-talet ordna på same måte som den moderne tverrfløyta, og grepet er likt på begge fløytetypane. Ein person som kan spela tverrfløyta kan derfor forholdsvis enkelt læra seg å spela pikkolofløyta. Blåseteknikken er like på dei begge, men luftstraumen må konsentrerast meir på pikkolofløyta. Små endringar i blåsinga gir svært stor variasjon i lyden, noko som gjer pikkolofløyta til eit fleksibelt instrument.

Verk med viktige pikkolofløytepassasjar 

 Bartók: Konsert for orkester; sats III, Elegia
 Beethoven: Symfoni nr. 9 i D-moll
 Carlisle Floyd: The Sojourner and Mollie Sinclair
 Puccini: Suor Angelica (opningsscenen)
 Rossini: Overturane til Semiramide, La gazza ladra, La scala di seta
 Sousa: «Stars and Stripes Forever» (Grandioso) 
 Shostakovich: Symfoniane 5, 6, 7, 8, 9 ,10
 Tchaikovsky: Symfoni nr. 4 i F-moll

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Pikkolofløyte» frå , den 23. juni 2009. 
 Denne artikkelen bygger på «Pikkolofløyte» frå , den 23. juni 2009. 
 

Treblåseinstrument
Potensiell kvervling

Potensiell kvervling (PV) er ein storleik som er proporsjonal til prikkproduktet av kvervling og lagdeling som for ein pakke med luft eller vatn, berre kan endrast av diabatiske prosessar eller friksjon. Det er ein nyttig storleik for å forstå skapinga av kvervling i syklogenese (skapinga og utviklinga av ein syklon), særleg langs polarfronten, og for å analysere havstraumar. 

Han er òg nyttig for å spore inntrenging av luft frå stratosfæren inn i troposfæren nær område der jetstraumen er sterkast. Han fungerer òg som ein metode for å følgje havstraumar og kan nyttast til å forklare kvifor fjellkjeder som Andesfjella kan føre til at dei øvre vestavindane dreier mot ekvator og tilbake att. 

Baroklin instabilitet krev ein potensiell kvervlingsgradient der bølgjer forsterkar seg under syklogenese.

Bevaring av potensiell kvervling 
Matematisk kan ei form av potensiell kvervling skildrast som: 

der  er væsketettleiken,  er absolutt kvervling og  er potensiell temperaturgradient. Det kan visast gjennom ein kombinasjon av den første termodynamikklova og bevaring av rørslemengd at potensiell kvervling berre kan endrast ved diabatisk oppvarming (som frigjering av latent varme frå kondensasjon) eller friksjonsprosessar. Denne bevaringa er den atmosfæriske utgåva av tregleik. Ein roterande kunstløpar med armande strekt ut til sides kan akselerere rotasjonen ved å trekke armane til seg. På liknande måte vil ei brei luftsøyle rotere sakte, men når lufta konvergerer vil vindstyrken auke for å bevare den potensielle kvervlinga. Divergens for kvervelen til å verte breiare, og rotasjonsfarten minkar.

Sjå òg 
 Kvervling

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Potential vorticity» frå , den 23. juni 2009. 
 

Atmosfærisk termodynamikk
Rossby deformasjonsradius

Rossby deformasjonsradius er ein lengdeskala i meteorologi og fysisk oseanografi der rotasjonseffektar vert like viktige som oppdrift og tyngdebølgjer under utviklinga til ein straum rundt ei forstyrring. 

For eit barotropt hav: 
 , der  er tyngdekrafta,  er vassdjupna og  er coriolisparameteren ved ei viss breiddegrad. 

For barokline straumar: 
 , der  er Brunt-Väisälä-frekvensen og  er skalahøgda.

Den tilknytte dimensjonslause parameteren er rossbytalet. Begge er kalla opp etter Carl-Gustav Rossby.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Rossby radius of deformation» frå , den 23. juni 2009. 
 

Atmosfærisk dynamikk
Fysisk oseanografi
Ronny Espedal

Ronny Espedal ()  er ein norsk fotballspelar frå Randaberg som spelar for Sandnes Ulf. Han spelar midtbane og har draktnummer 3.
Ronny kom til Bryne frå Haugesund før 2004 sesongen. Han har også spelt for Vidar og Randaberg.

Tidlegare klubber
Randaberg
Vidar FK
FK Haugesund

Bakgrunnsstoff 
Spelarprofil på www.b-gjengen.com 
Profil på altomfotball.no

Espedal, Ronny
Bryne-spelarar
Folk frå Randaberg
Sandnes Ulf-spelarar
Fagott

Fagott er eit treblåseinstrument som gir ein djup tone. Ein speler på fagotten med eit dobbelt røyrblad. Ulike tonar blir til ved at ei opnar eller tettar fingerhol og klaffar. Fagotten er eit ganske stort instrument, ca 1,3 meter høgt. Det har stort toneomfang, 3,5 oktavar, og det finst òg ein kontrafagott som kling ein oktav djupare enn ein fagott, men har nesten same omfang. I undervisninga av barn kan ein nytta ein fagottino, ein liten fagott, som enten er stemt ein kvart, ein kvint eller ein oktav høgare enn ein vanleg fagott.

Fagotten har utvikla seg frå eit instrument som blei kalla «curtal» eller «dulcian». Ein har veldig lite konkret kunnskap om opphavet til instrumentet. Ein trudde lege at den fyrste fagotten blei konstruert på 1400-talet under namnet bombard, men ein har seinare funne ut at dette var ei slags sekkepipa. Det er i alle fall klart at forgjengarane til dagens instrument kom til Europa med tyrkarane, som organiserte militærkorps der musikarane blei kalla janitsjarar.

Dei fleste fagottistar produserer sine eigne røyrblad. Emnet blir trekt i vatn, fasongskore og høvla før det blir vika saman og bunde opp i fuktig tilstand (fukta gjer at ein unngår sprekkdanningar). Til slutt må ein skrapa eller pussa røyrblada og justere wirane slik at røyrblada får passe motstand og passar fagottistens personlege klangideal og spelestil. Det tar minst 2-3 dagar å spela inn eit nytt røyrblad, og ein kan bruka det intensivt i 1-3 veker.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Fagott» frå , den 23. juni 2009.

Bakgrunnsstoff

Treblåseinstrument
Kløvheim Skulekorps

Kløvheim skulekorps er eit skulekorps som blei stifta 13. februar 1968. Det har medlemsgrunnlaget sitt i Kløvheim skule i Alver kommune.

Det går ca 35 elever fordelt på sju klassetrinn på Kløvheim skule i dag (2015).

Sidan 2002 har Kløvheim Skulekorps vist ein klar framgang. Ved NM i 2003 deltok dei i 3. divisjon, og fekk ein 2. plass etter samarbeid med Lindås Skulekorps. I 2009 fekk korpset ein 6. plass i 1. divisjon.

Kjelder

Kultur i Alver
Skulekorps
Skipingar i 1968
1968 i Noreg
Devonøya

Devonøya er den nest største av Elisabetøyane i Nunavut-territoriet i Canada, og den største folketomme øya på jorda.
Devonøya har eit flateinnhald på 55,247 km², og består av prekambrisk gneis og paleozoisk siltstein og leirskifer. Høgste punktet er Devon-iskulen på 1920 m, som ligg i den arktiske cordilleraen (Gfjellrekka). Devonøya har fleire mindre fjellrekker, så som Treuter-fjella, Haddington-fjellrekka og Cunningham-fjella.

Natur 
Ettersom øya ligg langt mot nord og mykje av øya ligg heller høgt over havet, finst det næring til berre ein mager bestand av moskusokse, små fuglar og pattedyr. Øya hyser samfunn av hypolittiske organismar, som held til under grus og stein. Dyrelivet er konsentrert om Truelove Lowland-området, som har eit relativt gjestmildt mikroklima med ganske frodig arktisk vegetasjon. Temperaturane i den korte (40 til 55 døgn) vekstsesongen går sjeldan over 10 °C, og om vinteren kan temperaturen falle til så lågt som −50 °C. Med ein polar ørken-økologi får Devonøya svært lite av nedbør.

Cape Liddon er eit fuglereservat kjent for sine bestandar av teist og havhest. Også eit anna fuglereservat, Cape Vera, er kjent for sin havhest-bestand.

Midt på Devonøya ligg Haughton-krateret. Krateret vart danna for om lag 39 millionar år sidan då ein meteoritt på ca 2 km i diameter kolliderte i det som den gong var ein skog. Han etterlet seg eit krater, om kring 23 km vidt, som var ein innsjø i fleire millionar år.

Historie 
Ein utpost vart bygd i Dundas Harbour (74°31′N 82°23′V / 74.517°N 82.383°V) i august 1924, som del av styresmaktene sitt forsøk på å ta kontroll over utanlandsk kvalfangst og annan aktivitet. Utposten vart utleigd til Hudson's Bay Company i 1933.

Eit kraftig fall i prisane på pelsverk, og trongen for å kutte naudhjelps-kostnadene førte til forflyttinga av 53 inuittfamiliar frå Baffinland til Devonøya i 1934. Flyttinga vart sett på som ei ulykke grunna vindtilhøva og det mykje kaldare klimaet, og inuittane valde å forlate staden i 1936. Utposten vart atterbefolka seint på 1940-talet for å drive vaktteneste, men vart på nytt stengd i 1951 grunna isvanskar.

Berre ruinane av nokre få bygningar finst i dag i Dundas Harbour.

Vitskaplege granskingar 
I 2007 vart det funne fossil av sel-stamfaren Enaliarctos (Puijila darwin) på Devonøya.

Haughton-krateret er i dag rekna for å vere ein av dei best eigna stadene til Mars-forsking. Om somrane føregår eit samansett forskingsprogram, NASAs Haughton Mars Project. HMP har årleg sidan 1997 utført geologiske, hydrologiske, botaniske og mikrobiologiske studiar i dette strenge miljøet.

Forskarar og journalistar har i åra frå 2004 budd i det nakne, sterile miljøet i periodar opptil fire månader. Dette har vore gjort for å simulere korleis det er å leve og arbeide i eit Mars-likt miljø, med tanke på framtidige opphald på den raude planeten.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Devon Island» frå , den 24. juni 2009. 

Øyar i Nunavut
Tilgangsknute i kognitiv grammatikk

Tilgangsknute (en. access node) i kognitiv grammatikk er ein entitet som blir utpeika av ei symbolsk eining i kognitiv grammatikk. Ein tilgangsknute er eit tilgangspunk til eit nettverk i kognitiv grammatikk.

Kognitiv grammatikk
Atemporal relasjon i kognitiv grammatikk

Ein atemporal relasjon (eng.  atemporal relation) er i kognitiv grammatikk ein relasjon som manglar ein positiv temporal profil. Jamfør òg profil.

Kognitiv grammatikk
Polytonalitet

Polytonalitet er bruken av fleire toneartar samstundes innan musikk. Når det er snakk om akkurat to toneartar samstundes, nyttar ein ofte nemninga bitonalitet. Eit velkjent eksempel på dette finn ein i balletten Petrusjka av Igor Stravinskij. I den andre delen blir det spelt ein fanfare der fyrsteklarinetten speler ein melodi på tonane i ein C-durakkord, medan andreklarinetten speler den same melodien på tonane i ein F#-durakkord. Her let det dissonerande, men polytonalitet kan i andre tilfelle òg konsonera.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Polytonalitet» frå , den 24. juni 2009. 
 

Musikalske teknikkar
Pierre Monteux

Pierre Monteux () var ein fransk dirigent. Han dirigerte ved Ballets Russes i Paris. Han jobba òg med Metropolitan Opera og Boston symfoniorkester, og med Koninklijk Concertgebouworkesteret i Amsterdam. Han grunnla i 1930 Orchestre Symphonique de Paris, og blei i 1961 leiar på livstid for London Symphony Orchestra.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Pierre Monteux» frå , den 24. juni 2009. 
 

Franske dirigentar
Folk frå Paris
Pianola

Pianola er eit felles namn for automatiske piano. Pianola var eigentleg eit namn på ein modell frå ein av dei store fabrikantane av automatiske piano. På caféar, pubar, skøytehallar og den slags publikumslokale fanst det pianola med myntinnkast som underhaldning. Myntinnkastet starta maskinen som då spelte ein melodi, og fungerte dermed som den tidas jukeboxar. Då myntane som blei brukte, ofte var av nikkel, så blei dei òg kalla Nickelodeon.

Det fanst dessutan fleire ulike variantar av piano- eller orgelbaserte musikkautomatar med fleire instrument. Desse blei ofte kalla orchestrion. Felles for dei er at automatikken som oftast var basert på vakuum-prinsippet som kraftkjelde og med ei perforert papirremse som styring for avspelinga. Avanserte instrument kunne variere både tempo og anslag ved hola i den koda papirrullen. Musikk til papirrullane blei ofte koda manuelt frå noter, men på starten av 1900-talet hadde ein konstruert innspelingspianoet som gjorde det råd å la berømte pianistar og komponistar spela inn sine eigne tolkingar av musikken. Dei blei sidan perforert og då kunne pianoet spela opp tolkinga til pianisten med ein forbausande kvalitet. Det finst dokumentasjon som fortel at eit av desse innspelingspianoa blei transportert frå Tyskland til Bergen og enda opp på Troldhaugen der Edvard Grieg spelte inn nokre av sine eigne komposisjonar. Pianoa som kan ta opp denne typen rullar blir ofte kalla reproducing piano eller reproducers.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Pianola» frå , den 24. juni 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Pianola Forum 
 Pianolaens heim på internett
 Ein demonstrajon av moglegheitene med eit automatisk piano 
 Ein amerikansk organisasjon for automatiske piano 
 Themodist.com rolls + information 
 Player Piano Group : UK

Musikkinstrument
Halsnøybåten

Halsnøybåten er namnet som vert brukt på ein båt som det i 1896 vart funne restar av på Halsnøy i Kvinnherad i Vestland. Båtrestane vart funne i ei myr. Dei låg under nokre store steinar. Av det som vart funne vart to bord, ein keip og eit band tekne vare på. Dette er no på Bergen Sjøfartsmuseum. Halsnøybåten ser ut til å hatt mykje felles med Nydambåten. Han har vorte C14-datert til 400-talet. 

Så langt ein kan sjå av funnmaterialet har båten vore ein færing på 17-18 fot, vel fem meter. Båten har vore av furu. Han har hatt eit breitt botnbord og to bordomfar over det. Borda er tilhogne av kvartkløyvde stokkar. Ein finn klampar for å surre banda til borda. Borda er sauma saman med tæger som går gjennom to millimeter store hol. Det har og vore trekilar i hola for å tette båten og å hjelpe til i samanbindinga. 

Bernhard Færøvik, tok i 1934 for seg restane etter funnet, som var under oppbevaring på Oldsaksamlinga ved Universitet i Bergen. Han målte opp og laga teikningar av dei resterande delane. Med grunnlag i desse teikningane starta Johannes G.Eide i 2005 opp arbeidet med å få laga ein rekonstruksjon av båten i sammarbeid med båtbyggjaren Knut Arne Sørnes, det vart bygd ein modell 1:4 (2006).
Ein fullskala kopi av Halsnøybåten blei bygd 2007-2008.

Kjelder 

 Vikingskip og norske trebåter

Bakgrunnsstoff 
 Valderøybåten og Halsenøybåten - gamle funn i nytt lys 

Norsk kystkultur
Arkeologiske funn i Noreg
Kvinnherad kommune
Trebåtar
Partitur

Eit partitur er eit notehefte som inneheld alle stemmane i eit musikkverk. Alle stemmane er stilte opp under kvarandre slik at taktstrekane følgjer ei rett loddrett linje. Ordet kan i prinsippet gjelda kva slags musikalsk sats som helst, berre han blir skriven på fleire enn eitt system, men vanlegvis blir omgrepet nytta om verk for fleire enn to-tre musikarar — strykekvartettar, symfoniorkester, kor og liknande. I eit orkester er det vanlegvis berre dirigenten som har partitur, musikarane har berre dei notane dei sjølv spelar for at dei skal sleppa å bla så mykje.

Partituroppsett til ulike orkester

Barokkorkester 
Kva instrument som er med i eit barokkorkester varierer; oppsettet nedanfor er eit eksempel:
 1-2 fløyter
 1-3 oboar
 1-2 fagottar
 1-3 trompetar
 1 pauke
 1-2 kontrabassar
 2-4 fyrstefiolinar
 2-4 andrefiolinar
 2 celloar
 1 kontrabass
 1-2 cembaloar

Klassisk orkester 
Eit wienerklassisk orkester (det vil seia slik som Haydn, Mozart og Beethoven skreiv for) pleier å ha følgjande stemmar i partituret. Stemmane er vanlegvis ordna i denne rekkjefølgja.
 1-2 fløyter
 2 oboar
 2 klarinettar
 2 fagottar
 2 valthorn
 2 trompetar
 1 trombone
 1 tuba (noko sjeldan)
 Strykeseksjonen:
 6 fyrstefiolinar
 6 andrefiolinar
 4 bratsjar
 3 celloar
 3 kontrabassar

Romantisk orkester/Stort moderne orkester

Stor orkester for Der Ring des Nibelungen 
Partituret til Richard Wagners Der Ring des Nibelungen eksemplifiserer eit større orkester. Partituret gir notasjon for:
 4 fløyter
 3 oboar
 1 engelsk horn
 3 klarinettar
 1 bassklarinett
 3 fagottar
 2 paukar
 3 trompetar
 1 basstrompet
 3 trombonar
 1 basstrombone
 8 valthorn
 5 wagnertubaer
 8 harper
 Strykeseksjon med:
 16 fyrstefiolinar
 16 andrefiolinar
 12 bratsjar
 12 celloar
 8 kontrabassar
pluss kor og vokalistar. 

Til saman er det då noter for 110 medverkande i orkesteret.

Normalstort orkester 
Der Ring des Nibelungen-orkesteret er eit større orkesteret enn vanleg. Eit partitur for ein vanleg besetning gir noter for:
 3 fløyter
 1 pikkolofløyte (der ein fløytist alternerer mellom fløyte og pikkolofløyte)
 3 oboar
 1 engelsk horn (der ein oboist alternerer mellom obo og engelsk horn)
 3 klarinettar
 1 bassklarinett (der ein klarinettist alternerer mellom klarinett og bassklarinett)
 2 fagottar
 1 kontrafagott
 4 valthorn
 3 trompetar
 3 trombonar
 1 tuba
 1 pauke
 3 slagverkarar
 1 harpe
 strykeseksjon med:
 16 fyrstefiolinar
 14 andrefiolinar
 12 bratsjar
 10 celloar
 8 kontrabassar

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Partitur» frå , den 24. juni 2009. 
 

Notasjon