alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Steve Perry

Stephen Ray Perry () er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar. Han er mest kjend som frontmann og songar i rockebandet Journey i den mest populære perioden deira frå 1977 til 1987, og igjen frå 1995 til 1998. Perry har òg hatt sukses som soloartist, først mellom midten av 80-talet og midten av 90-talet, og sporadiske konsertar etter 2000. 

Røysta til Perry har fått ros hos andre musikarar og i musikalske publikasjonar. Han vart kalla «The Voice» av Jon Bon Jovi. Rolling Stone rangerte han som den 76. beste vokalisten gjennom tidene. Perry er innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Journey den 7. april 2017.

Diskografi

Album

Solo

Samlealbum
Perry's Coming (1995)
Greatest Hits + Five Unreleased (1998)
Playlist: The Very Best of Steve Perry (2009)
Oh Sherrie: The Best of Steve Perry (2010)

EP-ar
Silver Bells (2019)

Med Journey
Infinity (1978)
Evolution (1979)
Departure (1980)
Escape (1981)
Frontiers (1983)
Raised on Radio (1986)
Trial by Fire (1996)

Solosinglar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steve Perry» frå ,  den 27. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
Journey-medlemmar
Folk frå Hanford i California
Musikarar frå California
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
Andy Turner

Andrew Steven Malcolm Turner (), kjend som Andy Turner, er ein engelsk tidlegare friidrettsutøvar som vart europameister på 110 meter hekk i 2010 og fekk bronse i øvinga både ved EM 2006 og VM 2011.

Aktiv
I mars 2006 kom Turner på tredjeplassen på korthekken under samveldeleikane i Melbourne, same plassen kom han på ved europameisterskapen i Göteborg i august. To månader føre Göteborg-EM sette han personbeste med 13,38 sekund i eit stemne i Kassel. I forsøksløpet under Friidretts-EM 2007 i Osaka sette Turner personleg rekord med 13,27 sekund, men rauk ut or tevlinga i semifinalane etter eit løp på 13,38.

År 2010 vann Turner gullmedaljen på 110 meter hekk både ved europameisterskapen i Barcelona, og under samveldeleikane i New Delhi. I Barcelona gjorde han årsbeste med tida 13,28. Den 30. juni 2011 sette Turner livsrekord på 110 meter hekk med 13,22 sekund ved eit DL-stemne i Lausanne. Seinare i 2011-sesongen kneip han bronsemedaljen under verdsmeisterskapen i Dageu, på same moderate tid som fjerdemann i løpet, David Oliver frå USA.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2004 i Aten: Utslått i forsøket (13,75=nr 36)
EM 2006 i Göteborg: Bronsemedalje – 13,52
VM 2007 i Osaka: Utslått i semifinalane (13,38=nr 11)
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvartfinalane (13,53=nr 17)
VM 2009 i Berlin: Utslått i forsøket (13,73=nr 32)
EM 2010 i Barcelona: Gullmedalje – 13,28, framom Garfield Darien (13,34)
VM 2011 i Daegu: Bronsemedalje – 13,44
OL 2012 i London: Utslått i semifinalane (13,42=nr 13)
EM 2014 i Zürich: Utslått i semifinalane (13,58=nr 14)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andy Turner (hurdler)» frå ,  den 28. mai 2020.  
 

Britiske friidrettsutøvarar
Britiske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett
KV «Bison»

KV «Bison» er eit skip som vart bygd i 2014 som ankerhandteringfartøy.

Det blei leigd inn av Kystvakta frå Boa Offshore for fem år frå byrjinga av 2020, saman med KV «Jarl».

Fartøyet har eit mannskap på 14 sivile/militære per skift, og ei vernepliktig besetning på til saman 18.

Tekniske data 

 Type: AHTS/ROV
 Klasse: DNV-GL 1A1 Ice 1C Tug Supply Vessel Oilrec SF E0 Fire fighter -I+II Dynpos- AUTR Clean Design Naut- OSV COMF-V(3) C(3) T- MON BIS DK(+) HL (2.8)
 AH Winch: 600 t/500 t/500 t
 BP: 267 t
 Undervassdrone (ROV): Oceaneering Magnum work ROV Tophat TMS 3,000 m max working depth

Kjelder

Norske kystvaktskip
Evolution av Journey

Evolution er det femte studioalbumet av den amerikanske rockegruppa Journey. Albumet kom ut i mars 1979 på Columbia Records, og var det første albumet deira med trommeslagaren Steve Smith.

Det var det mest suksessrike albumet deira til då, og selde tre millionar eksemplar i USA med ein 20. plass på Billboard 200. Igjen var det Roy Thomas Baker (mest kjend for samarbeidet med Queen) som var produsent, men trommeslagaren Aynsley Dunbar var byta ut med Steve Smith, tidlegare i bandet til Ronnie Montrose.

Evolution inneheld den første hitsingelen deira, «Lovin', Touchin', Squeezin'», som var inspirert av den klassiske Sam Cooke-hitten, «Nothin' Can Change This Love» og nådde 16. plassen på singellista i USA. Den originale solovokalisten Gregg Rolie song på «Just the Same Way» i lag med Steve Perry.

Innhald

Medverkande
Bandmedlemmar
 Steve Perry – solovokal
 Neal Schon – elektrisk og akustisk gitar, korvokal og gitarsynthesizer
 Gregg Rolie – klaverinstrument, korvokal og solovokal (8) vokal
 Ross Valory – bassgitar, korvokal, basspedalar
 Steve Smith – trommer, perkusjon, korvokal

Produksjon
 Roy Thomas Baker – produsent, miksing
 Geoff Workman, George Tutko – lydteknikar

Salslister
 

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Evolution (Journey album)» frå ,  den 28. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1979
Journey-album
Columbia Records-album
Album produserte av Roy Thomas Baker
Lovin', Touchin', Squeezin'

«Lovin', Touchin', Squeezin'» er ein song av den amerikanske rockegruppa Journey, gjeve ut på singel i 1979 frå albumet Evolution. Det vart den første topp 40-hitten til Journey i USA då songen nådde 16. plassen på Billboard Hot 100 i november det året. Utafor USA nådde«Lovin', Touchin', Squeezin'» 12. plassen i Canada og 37. plassen i New Zealand.

Andre versjonar
«Lovin', Touchin', Squeezin'» vart spelt av det progressive metal-bandet Dream Theater på EP-en deira A Change of Seasons, i 1995.

Musikkvideo
I juli 1979 vart det laga ein musikkvideo til songen. Denne vart regissert av Bruce Gowers, mest kjend for videoane sine for Queen, Michael Jackson og Prince.

Medverkande
Steve Perry – solovokal
Neal Schon – gitar, korvokal
Gregg Rolie – klaverinstrument, korvokal
Ross Valory – bassgitar, korvokal
Steve Smith – trommer, korvokal

Andre medverkande
Greg Werner – korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lovin', Touchin', Squeezin'» frå ,  den 28. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1979
Singlar frå 1979
Journey-songar
Songar skrivne av Steve Perry
Songar skrivne av Neal Schon
Songar produserte av Roy Thomas Baker
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Columbia Records-singlar
Departure av Journey

Departure er det sjette studioalbumet av det amerikanske rockebandet Journey. Det kom ut 29. februar 1980 på Columbia Records.

Departure var det bestseljande Journeyalbumet til då og det var første gongen dei nådde topp 10 på Billboard 200-lista, med ein åttandeplass. Albumet inneheld «Any Way You Want It», den første singelen på albumet, som nådde 23. plassen på singellista.

Albumet hadde ein skarpare lyd, delvis takka vere at songane vart spelte inn «live i studio». Bandet drog til studioet The Automatt i San Francisco med 19 songar, og gav til slutt ut 12 av dei.

Departure var det siste fulle studioalbumet med det opphavlege medlemmet  Gregg Rolie, og den nest siste innspelinga hans med bandet. Dei siste bidraga hans kom ut på Dream, After Dream, eit filmmusikkalbum til ein japansk film med same namn, som òg kom ut i 1980. Rolie var blitt lei turnélivet og valde å slutte i bandet etter å ha vore med å finne sin eigen erstattar, Jonathan Cain, som då hadde spelt i The Babys. Rolie song solovokal på ein av songane på Departure, balladen «Someday Soon».

I 1986 gav Columbia ut Departure på CD i USA og Europa. Albumet vart ommastra i 1996. BMG/Columbia gav ut ei ny ommastra utgåve av Departure igjen i 2006, og la til bonusspora «Natural Thing» og «Little Girl».

Innhald

Medverkande
Bandmedlemmar
Steve Perry - solovokal
Neal Schon - gitar, solovokal på spor 4, korvokal
Gregg Rolie - klaverinstrument, munnspel, solovokal på spor 3, korvokal
Ross Valory - bassgitar, korvokal
Steve Smith - trommer, perkusjon, korvokal

Produksjon
Geoff Workman - produsent, lydteknikar, miksing
Kevin Elson - produsent
Ken Kessie - lydteknikar
Jim Welch - kunstnarisk leiar

Salslister 
 

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Departure (Journey album)» frå ,  den 28. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1980
Journey-album
Columbia Records-album
Album produserte av Kevin Elson
Any Way You Want It

«Any Way You Want It» er ein song av det amerikanske rockebandet Journey. Han kom ut i februar 1980 som den første singelen frå det sjette studioalbumet deira, Departure. Han var skriven av songaren Steve Perry og gitaristen Neal Schon, og nådde 23. plassen på US Billboard Hot 100-lista. 

Songen er med på alle dei fire konsertalbuma til bandet (Captured, Greatest Hits Live, Live in Houston 1981: The Escape Tour og Revelation på DVD).

Musikkvideoen var regissert av Kim Paul Friedman og hadde premiere i mars 1980.

Medverkande
Steve Perry – solovokal
Neal Schon – solo- & rytmegitar, korvokal
Ross Valory – bassgitar, korvokal
Gregg Rolie – mellotron, orgel, korvokal
Steve Smith – trommer

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Any Way You Want It» frå ,  den 28. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
«Any Way You Want It»
«Any Way You Want It» (United States Access)

Singlar frå 1980
Journey-songar
Songar skrivne av Steve Perry
Songar skrivne av Neal Schon
Songar om seksualitet
Songar frå 1980
Columbia Records-singlar
Geoff Workman

Geoff Workman () var ein engelsk plateprodusent og lydteknikar, mest kjend som produsent og lydteknikar på album av The Cars, Queen, Journey, Foreigner, Drivin N Cryin, Toto, Mötley Crüe og Twisted Sister. Seint i 1970-åra var han lydteknikar på fleire album i lag med Roy Thomas Baker, før han i 1980-åra vart fulltids-produsent.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Geoff Workman» frå ,  den 28. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske plateprodusentar
Engelske lydteknikarar
Dream, After Dream

Dream, After Dream er eit filmmusikkalbum av det amerikanske rockebandet Journey for den japanske fantasifilmen Yume, Yume No Ato regissert av motedesigneren Kenzo Takada. Albumet kom ut i desember 1980 på Columbia Records og var det sjuande albumet deira. Filmusikken overskugga sjølve filmen og var eit kraftig steg til sides frå arenarocken bandet hadde spelt på dei tre førre albuma sine. Her gjekk dei attende til dei progressive rockerøtene sine og baserte seg på kompleks, musikalsk dugleik og instrumentalar. 

Dream, After Dream har tre spor med vokal av ni spor i alt, «Destiny», «Sand Castles» og «Little Girl». «Little Girl» kom seinare ut som B-side til singelen «Open Arms» og var med på samleplata Time3. Han var òg bonusspor på 2006-utgåva av Departure og 2011-utgåva av Greatest Hits 2. «Destiny» er den lengste songen bandet spelte inn. 

Det var det siste albumet med det opphavlege medlemmet Gregg Rolie.

Mottaking

AllMusic skreiv om albumet at det var «eit av dei mest oversedde albuma i katalogen til Journey. Dream, After Dream er eit fint døme på kor undervurderte Journey var som musikarar og kan tilrådast for fans av bandet.» Dave Marsh, som var ein ivrig motstandar av bandet, var enno meir entusiastisk og skildra albumet som «det beste bandet spelte inn i 1980-åra».

Innhald

Medverkande
Bandmedlemmar
Steve Perry – solovokal, produsent
Neal Schon – gitar, vokal, produsent
Gregg Rolie – klaverinstrument, piano, munnspel, vokal, produsent
Ross Valory – bassgitar, vokal, produsent
Steve Smith – trommer, perkusjon, produsent

Andre medverkande
Eiji Arai, Yasuo Hirauchi, Tadataka Nakazawa, Sumio Okada - trombone
Toshio Araki, Yoshikazu Kishi, Kenji Yoshida, Takatoki Yoshioka - trompet
Takashi Fukumori, Hachiro Ohmatsu, Kiyoshi Ohsawa, Masatsugu Shinozaki - fiolin
Hiroto Kawamura, Kazuo Okamoto - cello
Masayuki Yamashiro - horn
Strykarar og horn arrangerte og dirigerte av Matthew A. Schon

Produksjon
Kevin Elson - produsent, lydteknikar, miksing
Akira Fukada, Geoff Workman - lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dream After Dream» frå ,  den 28. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Filmmusikkalbum frå 1980
Journey-album
Album produserte av Kevin Elson
Columbia Records-album
Captured av Journey

Captured er det første konsertalbumet til Journey. Det vart spelt inn under Departure-turneen deira og kom ut 30. januar 1981 på Columbia Records. Albumet nådde niandeplassen på Billboard 200-lista og selte to millionar eksemplar. 

Spor 1 til 4 var henta frå konserten deira i The Forum i Montreal i Canada den 8. august 1980. Spor 5 & 6 var frå konserten deira mot slutten av turneen i Koseinenkin Hall i Shinjyuku i Tokyo i Japan den 13. oktober 1980 og spor 7 til 16 kom frå to konsertar i Cobo Hall i Detroit den 4. og 5. august 1980. Songen «Dixie Highway» var ikkje tidlegare spelt inn for noko studioalbum av Journey. Til slutt på albumet vart det plassert eit studioopptak av songen «The Party's Over (Hopelessly in Love)», som kom ut på singel. 

I notata i omslaget var albumet dedisert til AC/DC-songaren Bon Scott, som omkom i februar 1980. 

Dette var det siste Journey-albumet med klaverspelaren og grunnleggjaren Gregg Rolie.

Innhald

Medverkande
Bandmedlemmar
Steve Perry - solovokal
Neal Schon - gitar, vokal
Gregg Rolie - klaverinstrument, vokal
Ross Valory - bass, vokal
Steve Smith - trommer, perkusjon

Andre medverkande
Stevie «Keys» Roseman - akustisk piano og klaverinstrument på «The Party's Over (Hopelessly in Love)»

Produksjon
Kevin Elson - produsent, lydteknikar, miksing
Clifford Bonnell, Daniel Aumais, Guy Charbonneau, Akira Fukuda, Tom Suzuki - assisterande lydteknikarar
Wally Buck - assisterande lydteknikar for studioinnspeling
Bob Ludwig - mastering

Salslister 
 

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Captured (Journey album)» frå ,  den 28. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Journey-album
Konsertalbum frå 1981
Columbia Records-album
Album produserte av Kevin Elson
Torvhund

Torvhund, eller torvmosehund, (Canis lupus palustris, Canis familiaris palustris), av og til òg kalla torvspitz, var ein prehistorisk tamhund som av type var særs like dagens nordlege spisshundtypar og pariahhundar. Han er no utdøydd.

Det er gjort arkeologiske funn av torvhundar over store delar av Europa, Asia og Nord-Afrika. Slike funn er som oftast gjort på eller like ved buplassar som er daterte til oldtida. Det første funnet vart gjord i eit såkalla pælebygningskulturlag i Tirol. Typen har difor òg gått under namnet pælebygningsspiss. I Noreg er funnet av den kring 7 000 år gamle varangerhunden det eldste beviset vi har for tamhundar her i landet.

Ein trur at torvhunden har livnært seg som pariahhund i byrjinga, men seinare meir og meir som ein hund ått av mennesket.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Torvhund» frå ,  den 29. mai 2020.  
 

Hunderasar
Europacupfinalen i 2001

Europacupfinalen i fotball i 2001 vart spelt mellom Bayern München og Valencia på stadionet San Siro.

Det tyske laget vann 5-4 etter straffekonk.

Spelarne var m.a. John Carew.

Fotballkampar
Fotball i 2001
FA-cupfinalen i fotball 1991

FA-cupturneringa i fotball 1991 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 18. mai 1991. Framfor 80 000 tilskodarar sikra London-laget Tottenham Hotspur seg klubbens åttande FA-pokal etter siger 2-1 mot Nottingham Forest.

Målvakta til Tottenham, Erik Thorstvedt, vart då den fyrste norske fotballspelaren som vann ein FA-pokal.

Kampen
Forsvarsspelaren Stuart Pearce sende Nottingham Forest i leiinga i det 16. minutt, då han skåra på frispark gjennom eit hol i forsvarsmuren til Tottenham. Etter ein halvtimes spel fekk Tottenham straffespark, ei dårleg plassert straffe som Nottingham-målvakta Mark Crossley stoppa. Ti minutt stod det uavgjort 1-1 etter Paul Stewart skåra med eit skot frå 10-11 meters hald i motsett hjørne. Kampen gjekk til ekstraomgangar og vart avgjort då ein av forsvarsspelarane til Nottingham Forest skalla ballen i vinkelen i eige mål i det 94. minutt, hardt pressa av ein Tottenham-spelar. 

Tottenham sitt vinnarlag bestod av: Erik Thorstvedt, Pat Van Den Hauwe, Steve Sedgley, Gary Mabbutt (kaptein), Justin Edinburgh, Paul Allen, David Howells, Paul Gascoigne, Vinny Samways, Paul Stewart, Gary Lineker. Gascoigne gjekk av bana allereie i det 17. minutt etter å ha skada seg, inn kom Nayim. 81 minutt ut i finalen måtte Samways vike plass for Paul Walsh.

Nottingham Forest mønstra: Mark Crossley, Gary Charles, Stuart Pearce (kaptein), Des Walker, Steve Chettle, Roy Keane, Gary Crosby, Garry Parker, Nigel Clough, Lee Glover og Ian Woan. Midtvegs i annen omgang kom Steve Hodge innpå for Ian Woan og tre minutt ut i annen ekstraomgang kom Brian Laws innpå for Lee Glover.

Dommaren heitte Roger Milford

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1991 FA Cup Final» frå ,  den 8. september 2020.  
 

Fotball i 1991
FA-cupfinalar
Lucyna Langer-Kałek

Lucyna Langer-Kałek () er ein polsk tidlegare hekkeløpar som vart europameister på 100 meter hekk i 1982 og tok bronsen i øvinga under Sommar-OL 1980.

Aktiv
Langer sprang under 13 sekundar på korthekken fyrste gongen i 1978, tid 12,89. Året etter forbetra ho seg til 12,62, ei tid oppnådd då ho sigra i øvinga ved universiaden i Mexico-byen. Då landskvinna Grażyna Rabsztyn den 13. juni 1980 sette verdsrekord med 12,36 sekund, fylgde Langer opp med 12,44, ei tid som plasserte henne på andreplassen på verdsstatistikken. Under dei olympiske sommarleikane i Moskva nokre veker seinare tok ho bronsen i øvinga, med tida 12,65 kom ho i mål to hundredels sekund attom Johanna Klier og eitt hundredels sekund framom Kerstin Knabe, begge utøvarane representerte Aust-Tyskland.

Som Lucyna Langer-Kałek vann ho i 1982 EM-gull på 100 meter hekk i Aten. Vinnartida på 12,45 sekund var den nest beste i verda det året, einast Jordanka Donkova frå Bulgaria, som tok sølvmedaljen i EM, presterte betre med sine 12,44. Vinteren 1984 triumferte Langer-Kałek på 60 meter hekk ved hall-EM i Göteborg etter eit løp på 7,96 sekund. Den 19. august 1984 forbetra ho livsrekorden sin på 100 meter hekk til 12.43 sekund ved eit stemne i Hannover, årsbeste i verda gjennom OL-sesongen. Ettersom Polen boikotta sommarleikane i Los Angeles deltok Langer-Kałek ikkje der.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Nr 5 på 100 m hekk – 12,98
OL 1980 i Moskva: Bronsemedalje på 100 m hekk – 12,65. Nr 7 i 4 x 100 m stafett (44,49) 
EM 1982 i Aten: Gullmedalje på 100 m hekk – 12,45, framom Jordanka Donkova (12,54)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lucyna Kałek» frå ,  den 29. mai 2020.  
Denne artikkelen bygger på «Lucyna Kałek» frå ,  den 29. mai 2020.  
 

Polske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Polen‎
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Polske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Gravebier

Gravebier (Andrenidae) er ein familie av bier. Familien har nærare 3000 artar og er kjend frå alle verdsdelane. I Noreg er det kjent 41 artar frå familien, dei fleste sandbier (Andrena), men òg to sumarbier (Panurgus) og bringebærbia (Panurginus romani).

Gravebier kan skiljast frå andre bier ved at dei har stutt og kvass tunge, at dei har to loddrette saumar under kvart antennefeste, og at hoene har ei matt fordjuping (fovea) innanfor augo. Familien vert delt inn i fire underfamiliar. Alle gravebier har reir i bakken og femnar mellom anna om mange av artane som flyg tidleg på våren for å henta pollen og nektar frå selje og vier.

Kjelder
Det vietnamesiske herrelandslaget i fotball

Vietnam sitt herrelandslag i fotball er det mannlege landslaget i fotball for Vietnam. Det representerer landet i internasjonale fotballturneringar, og vert regulert av Liên Đoàn Bóng Đá Việt Nam. Landslaget spelte sin fyrste internasjonale kamp som Vietnam i 1991, og deltok i sin fyrste meisterskap i 1991.

Resultat i internasjonale turneringar
Resultata som er vist under er berre turneringar der Vietnam har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.

Asiameisterskapen 
     2007: 8.-plass
  2019: 8.-plass

Asialeikane 
  1998: 17.-plass

AFF-meisterskapen 

  1996: 3.-plass
  1998: 2.-plass
  2000: 4.-plass
   2002: 3.-plass
   2004: 6.-plass

   2007: 3.-plass
   2008: 1.-plass
   2010: 3.-plass
   2012: 6.-plass

   2014: 3.-plass
   2016: 3.-plass
 Søraust-Asia 2018: 1.-plass
  2020: 3.-plass

Referansar

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettside 
Profil på nettstaden til FIFA

Landslag i fotball
Armstrong Whitworth

Sir W G Armstrong Whitworth & Co Ltd var eit større britisk produksjonsføretak i byrjinga av 1900-talet. Det hadde hovudkvarter i Elswick i Newcastle, og laga bilar, fly, lokomotiv, skip og våpen.

Føretaket blei stifta av William Armstrong i 1847, og blei gjennom fusjonar etterkvart til Armstrong Mitchell og  Armstrong Whitworth. I 1927 fusjonerte det med Vickers Limited til Vickers-Armstrongs, med bil- og fly-verksemda kjøpt opp av J D Siddeley.

Historie
I 1847 skipa ingeniøren William George Armstrong ein verkstad ved Elswick i  Newcastle. Dei laga hydraulisk maskineri, kranar og bruer, og etterkvart også artilleri, der særleg Armstrong-kanonen som den britiske hæren brukte under Krimkrigen er velkjend. I 1882 blei selskapet slått saman med selskapet til skipsbyggjaren Charles Mitchell og fekk namnet  Armstrong Mitchell & Company. På denne tida strekte verkstaden seg over over ei mile (ca. 2 km) langs breidden av elva Tyne.

Armstrong Mitchell fusjonerte igjen med ingeniørføretaket til Joseph Whitworth i 1897. Selskapet utvida til å laga bilar og lastebilar i 1902, og skipa ei avdeling for luftfartøyi 1913. Denne blei til dotterselskapet Armstrong Whitworth Aircraft i 1920.

I 1927 fusjonerte føretaket med Vickers Limited til Vickers-Armstrongs.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Armstrong Whitworth» frå ,  den 31. mai 2020.  
 

Tidlegare britiske føretak
Det samiske herrelandslaget i fotball

Det samiske herrelandslaget i fotball.

Spelarar 

1. Anton Sarri, målvakt (juni 2019)
2. Joona Lahdenmäki, forsvar (juni 2019) 
3. Kristoffer Edvardsen, forsvar (juni 2019) 
5. Dan Michael Randa, forsvar (juni 2019) 
6. Asgeir Eliasen, midtbane (juni 2019) 
7. Jirijoonas Kanth, forsvar (juni 2019) 
8. Benjamin Zakrisson, midtbane (juni 2019) 
9. Rickard Ellingsen, (juni 2019) 
10. Stein Arne Mannsverk,  (juni 2019)
11. Tuomas Leppäkangas,  (juni 2019)
12. Jari Bars,  (juni 2019)
13. Mika Holmen Haetta, midtbane (juni 2019) 
14. Johan Ante Eira, midtbane (juni 2019) 
15. Samuli Laitila, midtbane (juni 2019) 
16. John Mahtte Gaup, (juni 2019)
17. Jarkko Lahdenmäki, forsvar (juni 2019) 
18. Mikael Jannok, forsvar (juni 2019) 
20. Alexander Ellingsen, keeper (juni 2019) 

Trenar og ass. trenar er høvesvis Jon Steinar Eriksen og Jonas Kurak Ass (sommaren 2019).

Klubblaget til dei einskilde spelarane 
Klubblaga til dei einskilde spelarane er (2019) Björnevatn IL,
Gällivare/Malmberget FF,
Ishavsbyen,
Kautokeino IL,
Kirkenes IL,
FC Kiffen,
Laasansalo PS,
Rovaniemi PS,
Sollentuna FF,
Täfteå IK,
Tverrelvdalen IL

Referansar

Landslag i fotball
Akhaltsikhe

Akhaltsikhe ( , bokstaveleg tyding 'nyborg'; tidlegare kalla Lomsia) er ein liten by sørvest i Georgia. Han er regionshovudstad for Samtskhe-Dzjavakheti. Byen ligg ved begge breidder av Potskhovi, ei lita elv som skil gamlebyen i nord frå den nyare busetjinga i sør.

I gamlebyen ligg den store Rabatiborga, som blei bygd av osmanarane rundt ein moské, og ei kyrkje vigd den heilage Marine.
I åsane i nærleiken ligg Sapara-klosteret frå 900- til 1300-talet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Akhaltsikhe» frå ,  den 31. mai 2020.

Bakgrunnsstoff

Samtskhe-Dzjavakheti
Byar i Georgia
Osurgeti

Osurgeti (georgisk , uttala ) er ein by sørvest i Georgia. Han er regionshovudstad for Guria. Byen er eit regionalt senter for te- og hasselnøttproduksjon. Han var tidlegare kjend som Makharadze, kalla opp etter Filipp Makharadze.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ozurgeti» frå ,  den 31. mai 2020. 
 

Guria
Byar i Georgia