alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Shake a Hand

«Shake a Hand» er ein song frå 1953 skriven av trompetisten og bandleiaren Joe Morris og opphavleg framført av Faye Adams. Denne versjonen låg på toppen av R&B-lista i ni veker. Songen har ei sterk gospelkjensle og omhandlar ein ny kjæraste som kjem med lovnader. «Just give me a chance, I'll take care of everything.»

Andre versjonar
Red Foley (#6 country, 1953)
Johnnie Ray (1956)
Pat Boone (på albumet Pat i 1957)
Little Richard, the Mike Pedicin Quintet (#71 pop, 1958)
LaVern Baker (#13 R&B, 1960)
Jackie Wilson og Linda Hopkins (#21 R&B, #42 pop, 1963) 
Freddie Scott (i 1967 på albumet Are You Lonely for Me;)
Magic Sam (1968, på det posthume albumet Give me Time frå 1993)
Elvis Presley (i 1975 på albumet Today)
Lou Ann Barton (i 1989 på albumet Read My Lips)
Paul McCartney (i 1999 på albumet Run Devil Run)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Shake a Hand» frå ,  den 25. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1953
Singlar frå 1953
Faye Adams-songar
Red Foley-songar
Jackie Wilson-songar
LaVern Baker-songar
Little Richard-songar
Paul McCartney-songar
Johnnie Ray-songar
Elvis Presley-songar
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Fairytale av Pointer Sisters

«Fairytale» er ein song av The Pointer Sisters frå mai 1974. Songen kom ut på albumet That's a Plenty og vart skriven av gruppemedlemmane Anita Pointer og Bonnie Pointer. «Fairytale» vart den andre av tre hittar på topp 40 skriven av The Pointer Sisters i den originale utgåva av bandet, som kvartett. Anita Pointer song solovokal på alle desse tre hittane.

Historie
Anita Pointer har fortalt at ho skreiv denne kjærleiksbrotssongen frå personleg erfaring. Før ho vart kjend me The Pointer Sisters, hadde ho skrive reklamar for radio og ho vart kjæraste med ein DJ frå stasjonen KSAN. Han var alt gift. «Han laug til meg og då eg fann ut at han var gift kom songen til meg». «Fairytale» vart skriven medan The Pointer Sisters var på ein av dei første turneane sine, i lag med Dave Mason.

«Fairytale» var ein heilt annan type song enn det som var vanleg for The Pointer Sisters. Songen hadde ein smak av country og vart derfor ikkje vald ut som den første singelen deira. I juni 1974 kom «Fairytale» ut på singel og vart spelt på ein del countrystasjonar. Systrene fekk framføre «Fairytale» på Grand Ole Opry, som den første afroamerikanske vokalgruppa som spelte der. «Fairytale» bådde til slutt 39. plassen på countrysingel-lista i USA, men klatra til 13. plassen på poplista. I Australia nådde singelen 21. plassen og i Canada 42. plassen.

The Pointer Sister vann Grammy-prisen med «Fairytale» for beste countrysong av ein duo eller ei gruppe i 1974. Ei anna ære var då songen vart spelt inn av Elvis Presley den 10. mars 1975 for eit av albuma hans.

Medverkande
Solovokal av Anita Pointer
Korvokal av The Pointer Sisters: Ruth Pointer, Bonnie Pointer og June Pointer
Produsert av David Rubinson og skriven av Anita og Bonnie Pointer

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fairytale (Pointer Sisters song)» frå ,  den 25. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Songar skrivne av Anita Pointer
Songar skrivne av Bonnie Pointer
The Pointer Sisters-songar
Elvis Presley-songar
Blue Thumb Records-singlar
OLIG2

OLIG2 eller oligodendrocytt-transkripsjonsfaktor 2 er ein basisk heliks-lykkje-heliks (bHLH)-hovudtranskripsjonsfaktor og repressor som styrer utviklinga av oligodendrocyttar. Til liks med OLIG1 dannar han sterke homodimerar og veike heterodimerar med bHLH-proteina E12 og E47. OLIG2 dannar òg kompleks med bHLH-transkripsjonsfaktoren neurogenin 2.

OLIG2-genet finst hjå pattedyr, krypdyr, fuglar, amfibium, ekte beinfiskar og bruskfiskar. Det er ukjent om OLIG2 og andre OLIG-protein finst hjå kjevelause fiskar.

Kjelder 

Transkripsjonsfaktorar
Elvis: A Legendary Performer Volume 2

Elvis: A Legendary Performer Volume 2 er eit samlealbum av Elvis Presley. Som med den første plata i serien, som kom i 1974, var samlinga ei blanding av tidlegare utgjevingar og songar som ikkje tidlegare var gjevne ut. 

På denne plata gav RCA Records ut «Harbor Lights»  for første gong, ein ballade Presley spelte inn under den første innspelinga si for Sun Records i juli 1954. Dette markerte første gongen sidan 1965 og albumet Elvis for Everyone med Sun-innspelinga «Tomorrow Night» at RCA gav ut «nye» songar frå arkiva til Sun Records. Andre songar som ikkje var gjevne ut før var eit alternativt opptak frå 1956 av «I Want You, I Need You, I Love You», fleire opptak frå TV-sendinga på NBC 1968, songen «A Cane and a High Starched Collar» frå filmen Flaming Star i 1960 og eit alternativt opptak av «Such a Night» frå 1960. Her var òg nokre tidlegare intervju som ikkje var gjevne ut før. Albumet selde til gullplate 25. oktober 1977 og platina og dobbelt platina 15. juli 1999 av RIAA.

Legendary Performer-serien fortsette med Elvis: A Legendary Performer Volume 3, som kom ut i 1979, to år etter Presley døydde.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elvis: A Legendary Performer Volume 2» frå ,  den 25. juni 2017.  
 

Elvis Presley-album
Samlealbum frå 1976
RCA Records-album
Regjeringa Knudsen I

Regjeringa Knudsen I, Gunnar Knudsen si første regjering var ei norsk regjering som sat frå 19. mars 1908 til 2. februar 1910. Regjeringa vart utnemnd i statsråd 18. mars 1908 samstundes med at Regjeringa Løvland vart innvilga avskjed. 

Regjeringa var ei mindretalsregjering gått ut frå Venstre med støtte frå Arbeiderdemokratene. Ho søkte avskjed 27. januar 1910,  dette vart innvilga i statsråd 1. februar og regjeringsskiftet fann stad 2. februar, da Regjeringa Konow tiltredde.

Statssekretær (regjeringsråd) Nils Otto Hesselberg var konstituert statsråd fleire gonger hausten 1909.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gunnar Knudsens første regjering» frå ,  den 25. juni 2017, revisjon 14686106

Fotnotar 

 
Knudsen 1
Harbor Lights

«Harbor Lights» er ein populær song av Hugh Williams (pseudonym for Will Grosz) med tekst av Jimmy Kennedy. Denne songen vart opphavleg sungen av Frances Langford i 1937, og vart gjeven ut igjen i 1950.

Versjonar
Songen er blitt spelt av mange artistar, og artistar med versjonar på salslistene er Sammy Kaye, Guy Lombardo, Bing Crosby, Ray Anthony, Ralph Flanagan, Elvis Presley, The Platters (åttandeplassen på Billboard-lista i 1960) og Ken Griffin. Andre versjonar vart spelt inn av The Ink Spots, Lawrence Welk, Willie Nelson, Jerry Lee Lewis, Vera Lynn, Clyde McPhatter, Arthur Tracy og Jon Rauhouse. Ein polsk versjon kalla «Portowe światła», med tekst av Herold (pseudonym for Henryk Szpilman), vart spelt inn i 1938 av Mieczysław Fogg (gjeven ut som Syrena Electro 2035), kort tid etter andre verdskrigen av Tadeusz Miller, og av Irena Santor i 1966.

Den bestseljande versjonen vart spelt inn av Sammy Kaye orchestra. Denne gjekk først inn på Billboard-lista 1. september 1950 og låg der i 25 veker, mellom anna nådde han toppen av lista.

Guy Lombardo orchestra spelte inn songen 24. august 1950 for Decca Records. Denne låg 20 veker på Billboard-lista frå 6. oktober 1950 og nådde andreplassen.

Bing Crosby spelte inn songen 5. september 1950 for Decca Records. Denne låg 11 veker på Billboard-lista frå 3. november 1950 og nådde tiandeplassen.

Ray Anthony orchestra spelte inn songen for Capitol Records. B-sida var «Nevertheless». Denne versjonen gjekk inn på Billboard-lista 20. oktober 1950, låg der i 15 veker i alt og nådde ein 15. plass.

Ralph Flanagan gav ut ein versjon for RCA Victor Records. Denne låg fem veker på Billboard-lista frå 27. oktober 1950 og nådde 27. plassen.

Ken Griffin spelte inn songen for Columbia Records. Denne vrsjonen låg ei veke på Billboard-lista frå 20. oktober 1950, med ein 27. plass.

Marco T. y Los Gatos Montañeros gav ut ein versjon av songen 14. september 1987.

Songen vart spelt inn av Pat Boone i 1957 på albumet Howdy!

Rudy Vallée spelte inn ein versjon av songen i 1937.

I seinare år spelte Ace Cannon inn ein instrumental versjon i 1994 for albumet Entertainer.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Harbor Lights» frå ,  den 25. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1937
Songar med tekst av Jimmy Kennedy
Songar med musikk av Wilhelm Grosz
Columbia Records-singlar
Canadian-American Records-singlar
Decca Records-singlar
Capitol Records-singlar
RCA Records-singlar
Mercury Records-singlar
Songar på toppen av Billboard-lista
Bing Crosby-songar
Elvis Presley-songar
The Platters-songar
Willie Nelson-songar
Vera Lynn-songar
Ray Anthony-songar
Ferrante & Teicher-songar
Santo & Johnny-songar
Nikka Costa-songar
Connie Talbot-songar
Mynteslekta

Mynteslekta (Mentha) er ei planteslekt i leppeblomfamilien. Ho omfattar fleire artar og hybridar som blir brukt til mat og oljeproduksjon, som engmynte, grønmynte, gråmynte og peparmynte. Desse blir ofte berre kalla mynte.

I tillegg til plantane i mynteslekta finst det også fleire artar i andre slekter som har mynte-namn, slik som bakkemynte, kattemynte og sårmynte.

Artar 
Mynteslekta omfattar 13-25 forskjellige artar. Desse dannar lett hybridar seg imellom, og saman med ulike kultivarar finst det dermed eit utal ulike mynteplantar.

Lista under inneheld dei artane det er vanleg å rekna med i botanikken i dag. Engelsk namn står i kursiv etter artsnamnet om ikkje norsk namn er oppgjeve.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mynteslekta» frå ,  den 25. juni 2017.  
 
Denne artikkelen bygger på «Mentha» frå ,  den 25. juni 2017.

Litteratur 

 Lid, Johannes og Lid, Dagny Tande (2005): Norsk flora. 7. utg. Redigert av Elven Reidar. Samlaget, ISBN 978-82-05-32563-0, s. 673-678
 Stenberg, Lennart og Mossberg, Bo: Gyldendals store nordiske flora. Gyldendal 2007. ISBN 82-521-6029-8, s. 520-521
 Høeg, Ove Arbo, red.; Christphersen, Anne Sofie Wyller; Faarlund, Torbjørn; Lauritzen, Eva Mæhre; Løkken, Sverre; Røssberg, Bjørn Olav; Salvesen, Per H. og Sævre, Rune (1984): Våre medisinske planter, Det Beste A/S, ISBN 82-7010-156-7, s. 216-217
 Grey-Wilson, Christopher; Blamey, Marjorie (1992): Teknologisk forlags store illustrerte flora for Norge og Nord-Europa, oversatt og tilpasset til norsk av Faarlund, Torbjørn; Sundig, Per. Teknologisk forlag. ISBN 82-512-0355-4, s. 344-345
 Nielsen, Harald; Sivertsen, Bente (1979): Giftplanter, J.W. Cappelens forlag. ISBN 82-02-04225-9, s. 115

Bakgrunnsstoff

 Artskart 
 Artsdatabanken
 Den virtuella floran, Linnaeus

Leppeblomfamilien
Urter
The Sun Sessions

The Sun Sessions er eit samlealbum av Elvis Presley med innspelingar i Sun Studios i 1954 og 1955. Det vart gjeve ut av RCA Records i 1976, og vart òg gjeve ut som The Sun Collection i Storbritannia året før. Teksten i omslaget er skriven av Roy Carr frå New Musical Express.

Albumet
Albumet inneheld dei fleste songane Presley spelte inn i Sun Studio hos Sam Phillips. Phillips signerte Presley etter å ha høyrt ein song han hadde spelt inn for mora på bursdagen sin. Albumet inneheld «That's All Right», som er ein av kandidatane til «den første rock and roll-songen.»

Elvis spelte inn meir enn 20 songar i Sun Studio, inkludert somme private innspelingar. Av desse er 15 med på albumet. 

Songane som manglar er:
«Harbor Lights»
«Tomorrow Night»
«When It Rains It Really Pours»
«I Got a Woman» (lydband tapt)
«Satisfied» (lydband tapt)
Dei tidlegare private innspelingane

I 1987 gav RCA ut «The Complete Sun Sessions» som inneheld 16 originale songar i tillegg til «Harbor Lights», «Tomorrow Night», «When It Rains It Really Pours», i tillegg til tre alternative opptak av «I Love You Because» og seks alternative opptak «I'm Left, You're Right, She's Gone (My Baby's Gone)».

The Sun Sessions kom ut i mars 1976 og nådde 76. plassen på poplista og andreplassen på countrylista. 

Singelen «Baby, Let's Play House» i lag med «I'm Left, You're Right, She's Gone» nådde femteplassen på countrylista i 1955.

Innhald

Medverkande 
Elvis Presley - vokal, akustisk gitar, piano on «Trying to Get to You»
Scotty Moore - elektrisk gitar
Bill Black - kontrabass
Jimmie Lott - trommer på «I'm Left, You're Right, She's Gone» (feilaktig oppgjeve som D.J. Fontana)
Johnny Bernero - trommer på «I Forgot to Remember to Forget» og «Trying to Get to You» (feilaktig oppgjeve som D.J. Fontana)

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Sun Sessions» frå ,  den 25. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Elvis Presley-album
Samlealbum frå 1976
RCA Records-album
Album produserte av Sam Phillips
Musikkalbum spelte inn i Sun Studio
 078
Nygotikk

Nygotikk er ei stilretning innanfor arkitekturen som tek utgangspunkt i eller er inspirert av den gotiske arkitekturen frå mellomalderen. Nygotikken kan seiast å vere opptakten til historismen, og oppstod som resultat av den veksande interessa på 1700-talet for byggekunsten i mellomalderen, næra av ei bølgje av skjønnlitteratur som la handlinga til mellomalderen. Nygotikken kan ha arta seg som beinveges kopiering av gotisk stilelement, eller meir som ein inspirasjon som ikkje gjev seg så utprega utslag. Nygotikkens blømingsperiode i Noreg var på siste halvparten av 1800-talet.

Arkitektoniske periodar
From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee

From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee er eit album av Elvis Presley, gjeve ut i 1976 på RCA Records. Det vert ofte mistolka som eit konsertabum sidan det står på omslaget at songane vart «spelte inn live». Sjølv om dette er sant, vart songane spelte inn live i eit platestudio heime hos Presley, i Graceland, og ikkje føre eit publikum. To songar som vart spelte inn under innspelinga, «Moody Blue» og «She Thinks I Still Care», vart gjevne ut året etter på det siste albumet hans, Moody Blue. From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee var det fjerde albumet til Presley som gjekk til topps på Billboard si country-liste dei siste fire åra.

«Hurt» vart gjeven ut på singel og nådde topp 10 på både country- og adult contemporary-lista, medan «For the Heart» stoppa på 45. plassen på countrylista. Sistnemnde nådde så vidt topp 30 på poplista. Begge songane gjekk igjen inn på countrylista i 1980-åra – «For the Heart» vart den første singelen til The Judds i 1983, medan Juice Newton tok sin versjon av «Hurt» til topps i 1986.

From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee selde til gullplate den 10. oktober 1977 hos RIAA. I 2000 vart songane på albumet lagt til Moody Blue som ei utvida utgåve av det sistenemnde albumet. I 2012 vart ei utvida utgåve av sjølve From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee gjeven ut på Follow That Dream.

Innhald

Original LP-utgåve

CD-utgåve frå 2002

Follow That Dream-utgåva frå 2012

Salstrofé

Medverkande 
Elvis Presley - vokal, gitarar, bass på «Blue Eyes Crying In The Rain» 
J.D. Sumner & The Stamps, Kathy Westmoreland, Myrna Smith - korvokal 
Bergen White - strykar- & blåsearrangement 
James Burton - sologitar 
John Wilkinson - rytmegitar 
Jerry Scheff - bass 
David Briggs - klaverinstrument 
Ronnie Tutt - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee» frå ,  den 26. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Rareelvispresley.com 

Musikkalbum frå 1976
Elvis Presley-album
Album produserte av Felton Jarvis
RCA Records-album
Hurt av Roy Hamilton

«Hurt» er ein song frå 1954 av Jimmie Crane og Al Jacobs. «Hurt» vart først framført av Roy Hamilton, og versjonen hans nådde åttaneplassen på R&B Best Seller-lista og låg i alt sju veker inne på lista. Songen vert rekna som ein signaturlåt for Timi Yuro, som nådde fjerdeplassen på Billboard pop-lista i 1961. Juice Newton sin versjon frå 1985 gjekk til topps på countrylista.

Andre versjonar

I 1961 gjekk Timi Yuro sin versjon av «Hurt» opp til fjerdeplassen på Billboard Hot 100, andreplassen på Billboard Easy Listening-lista og 22. plassen på R&B-lista.
I 1964 spelte Little Anthony and the Imperials inn ein versjon på albumet deira «Goin' Out Of My Head». Denne versjonen vart ein liten hit og nådde 51. plassen på Billboard Hot 100, to år seinare (1966).
I 1964, Alain Barriere - «Ma vie» (fransk versjon).
I 1967, Dalida - «A qui»; (Hurt).
I 1967 fekk den italienske songaren Fausto Leali ein personleg triumf med ein lokal versjon kalla «A chi» som vart den bestseljande singelen i Italia det året. 
I 1973 gav Bobby Vinton ut ein versjon av «Hurt». Vinton sin versjon gjekk til topps i Flamsk Belgia, og tredjeplassen i Nederland, og 40. plassen på Billboard Easy Listening-lista. Songen kom ut i 1974 på albumet hans With Love.
I 1976 spelte Elvis Presley inn songen. Presley sin versjon nådde 28. plassen på Billboard Hot 100, og sjuandeplassen på Billboard Easy Listening-lista, sjetteplassen på Billboard Hot Country Singles-lista, og 37. plassen UK Singles Chart.
I 1976 spelte The Manhattans inn songen for albumet The Manhattans. Versjonen deira nådde 10. plassen på Billboard R&B-lista og fjerdeplassen på den britiske singellista.
I 1981 spelte Carly Simon inn songen for Torch og vart gjeven ut som den einaste singelen frå albumet. 
I 1986 fekk Juice Newton den tredje countryhitten sin på toppen av lista me sin versjon av «Hurt.»
I 2003 song den italienske songaren Francesco De Gregori «A chi», ein versjon av «Hurt» på albumet Mix.
I 2015 spelte Patrizio Buanne inn songen i ein italiensk-engelsk versjon kalla «A Chi (Hurt)» for albumet hans Viva la Dolce Vita.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hurt (Roy Hamilton song)» frå ,  den 26. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1954
Singlar frå 1954
Singlar frå 1961
Singlar frå 1973
Singlar frå 1976
Singlar frå 1985
Songar på toppen av Billboard Hot Country Songs-lista
Little Anthony and the Imperials-songar
Bobby Vinton-songar
Elvis Presley-songar
The Manhattans-songar
Carly Simon-songar
Juice Newton-songar
Epic Records-singlar
RCA Records-singlar
Songar produserte av Richard Landis
Songar skrivne av Jimmie Crane
Songar skrivne av Al Jacobs
Dinah Washington-songar
Dag Spantell-songar
New Jordal Swingers-songar
Connie Francis-songar
Helmut Lotti-songar
Christer Sjögren-songar
Fotball-EM 1987

Europameisterskapen i fotball 1987 var den andre europameisterskapen i fotball for kvinner. Noregs lag vart europameister på heimebane.

Meisterskapen vart avvikla dagane 11.-14. juni 1987 i Oslo, Moss og Drammen. Dei fire deltakarlanda Noreg, tittelforsvarar Sverige, England og Italia var kvalifiserte som gruppevinnarar gjennom EM-kvalifiseringa 1984-86. I semifinalane vann Noreg 2-0 over Italia på Ullevaal stadion etter mål av Trude Stendal og Heidi Støre, medan Sverige i Moss sikra finalebillett med siger 3-2 over England etter ekstraomgangar. To dagar seinare tok Italia bronsemedalje ved å vinne 2-1 mot England i Drammen.  

Finalen mellom Noreg og Sverige fann stad på Ullevaal stadion i Oslo den 14. juni framfor 8 470 tilskodarar. Dei såg at midtspiss Trude Stendal gav Noreg leiinga i det 28. minutt og at ho la på til 2-0 i det 72. minutt. Sverige reduserte omgåande til 1-2 ved Lena Videkull, men meir nettsus vart det ikkje.

Noregs meisterlag bestod av: Janne Andreassen, Toril Hoch-Nielsen, Liv Strædet, Bjørg Storhaug, Mariann Mortensen, Ellen Scheel, Tone Haugen, Heidi Støre, Trude Stendal, Gunn Nyborg og Kari Nielsen. Hege Ludvigsen tok plassen til Nielsen frå det 78. minutt. Erling Hokstad var norsk landslagssjef.

Dommar var Eero Aho frå Finland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 1987» frå ,  den 26. juni 2017.  
 
Denne artikkelen bygger på «1987 European Competition for Women's Football» frå ,  den 26. juni 2017.  
 

Europameisterskapar i fotball
Fotball i 1987
The Last Farewell

«The Last Farewell» er ein song frå 1971 av den britisk-kenyanske visesongaren Roger Whittaker. Whittaker leia eit radioshow i Storbritannia i 1971, der han vart akkompagnert av fullt orkester med arrangement av Zack Lawrence. Whittaker sa at han «fekk ein ide der eg inviterte lyttarane til å sende inn dikt eller tekstar og at skulle lage songar av dei. Me fekk ein million svar, og eg gjorde ein kvar veke i eit halvt år». Ron A. Webster, ein sølvsmed frå Birmingham i England, sende Whittaker eit dikt kalla «The Last Farewell», og denne vart vald ut for radioshowet. Songen vart sidan spelt inn og gjeven ut i 1971 på albumet New World in the Morning (A Special Kind of Man i USA og Canada). Sjølv om songen ikkje gjekk inn på salslistene då, er det ein av mindre enn førti singlar som har seld meir enn 10 millionar (eller meir) singlar verda over.

Popularitet
I følgje Whittaker skal kona til ein programsjef for ein radiostasjon i Atlanta i Georgia ha vore på reise i Canada og høyrt den då fire år gamle Whittaker-songen på radio i 1975. Då ho kom heim til USA, bad ho mannen sin spele songen på stasjonen. Etter han hadde spelt songen eit par gonger, byrja lyttarane å ringe inn for å finne ut meir om songen og songaren, og kort tid etter klatra «The Last Farewell» på listene. Singelen gjekk inn topp 20 på Billboard Hot 100, på ein 19. plass i juni 1975, den einaste singelen til Whittaker som klarte å kome inn på Hot 100. Songen gjekk òg til topps på Billboard adult contemporary-lista. Responsen i Amerika førte til at singelen fekk suksess i andre delar av verda òg, som i Storbritannia, der han no klatra til andreplassen på UK Singles Chart. Han vart halde frå førsteplassen i Storbritannia av Rod Stewart sin «Sailing». «The Last Farewell» nådde toppen av salslistene i 11 andre land og skal ha selt kring 11 millionar eksemplar verda over, og det er blitt den best jende Whittaker-songen.

«The Last Farewell» opnar med ein valthornsolo som vart arrangert av Lawrence for den første framføringa i radioshowet. Whittaker har sagt at den klassisk-aktige starten på songen er det som har gjeve songen appell.

Andre versjonar
Songen har sidan blitt spelt av mange andre artistar. I 1976 spelte Elvis Presley inn «The Last Farewell» på albumet sitt From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee. Denne versjonen vart gjeven ut som ein posthum singel i Storbritannia i 1984, der han nådde 48. plassen i desember.

Ein versjon som gjekk inn på den britiske singellista var ein versjon med The Marine Band of HMS Ark Royal, like før hangarskipet vart teke ut av drift av Royal Navy i desember 1978. Denne nådde 41. plassen i januar 1979.

Gitaristen Chet Atkins spelte inn ein instrumentalversjon i 1986 på albumet Street Dreams.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Last Farewell» frå ,  den 26. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1971
Singlar frå 1975
Roger Whittaker-songar
Elvis Presley-songar
Chet Atkins-songar
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Had a Dream (For the Heart)

«Had a Dream (For the Heart)» er ein song skriven av Dennis Linde. Han vart først spelt inn av Elvis Presley som «For the Heart» i 1976 på albumet From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee. Presley sin versjon vart gjeven ut som B-sida til singelen «Hurt», og denne klatra til 45. plassen på Hot Country Songs-lista det året.

The Judds spelte inn songen og gav han ut som debutsingelen sin i desember 1983, frå albumet Wynonna & Naomi. Songen nådde 17. plassen på same liste.

Lister

Elvis Presley

The Judds

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Had a Dream (For the Heart)» frå ,  den 26. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1984
Debutsinglar
The Judds-songar
Songar skrivne av Dennis Linde
RCA Records-singlar
Curb Records-singlar
Songar produserte av Brent Maher
Elvis Presley-songar
Songar frå 1976