We'll Bring the House Down

We'll Bring The House Down er det niande studioalbum av den britiske rockegruppa Slade. Det kom ut 13. mars 1981 og nådde 25. plassen på den britiske albumlista. Albumet album vart produsert av Slade, utanom «My Baby's Got It» som vart produsert av Chas Chandler. Albumet var det første studioalbum dei gav ut etter at dei hadde fått stor suksess på Readingfestivalen i 1980. For å utnytte den nye populariteten sette Slade raskt saman dette nye albumet, som bestod av somme nye songar og somme resirkulerte songar, hovudsakleg henta frå albumet Return to Base frå 1979.

Bakgrunn
Sidan dei kom tilbake frå USA i slutten av 1976, hadde Slade slite med å kome seg inn på salslistene i Storbritannia. Uansett fortsette bandet å spela inn musikk og turnera. Turneen deira i 1977, som følgde det mislykka albumet Whatever Happened to Slade, hadde fallande publikumstal. Bandet måtte etter dette finne seg i å spela små konsertar, inkludert universitet og klubbar. Turneane deira gjekk ofte med tap, og dei møtte ta med seg sitt eige PA-anlegg og lysshow, medan det nye materialet deira, utgjeve gjennom manager Chas Chandler sitt Barn Records, selde lite.

Etter den kommersielle fiaskoen med EP-en Six of the Best i mai 1980, hadde bandet nesten kasta inn årene. Likevel endra lukka deira då dei vart tilbodne å spele på Readingfestivalen i august 1980, etter at Ozzy Osbourne hadde avlyst i siste liten. Konserten til bandet føre det 65 000 mann store publikummet såg Slade tilbake i ålmenta. Musikkpressa byrja å interessera seg for bandet igjen, medan heavy metal-fans òg byrja å sjå på bandet som kult. I september gav bandet ut EP-en Alive at Reading, som inneheldt tre songar spelt inn på festivalen. Denne nådde 44. plassen på albumlista, og det var første gongen på fleire år at bandet klarte å gå inn på lista. Det tidlegare selskapet deira Polydor brukte ikkje lang tid på å hoppa på den nyoppdaga suksessen til bandet heller, og gav ut samlinga Slade Smashes! i november. Dette nådde 21 plassen og oppnådde etter kort tid gullstatus i desember for å ha selt over 200 000 eksemplar.

I januar 1981 gav Slade ut singelen «We'll Bring the House Down» som nådde tiandeplassen i Storbritannia. I mars kom albumet med same namn ut og nådde 25. plassen. Albumet bidrog til å halda oppe momentumet til bandet, medan dei òg kunne byrja å spela på større arenaer igjen. Ein andre singel, «Wheels Ain't Coming Down», vart òg gjeven ut i mars og nådde 60. plassen.

Utgjeving

Kort tid før albumet kom ut, forklarte gitaristen Dave Hill i eit fanklubbintervju kvifor albumet hovudsakleg brukte spor som allereie var gjevne ut: «Mange av fansen som har kjøpt Return to Base, Six of the best og ein eller to andre ting - dei kjem tydelegvis til å ha mykje av dette materialet. Men det er ei samleplate av mykje av materialet som vi har spelt inn dei siste 18 månadene, som fansen alt kjenner til, men som mange andre aldri har høyrt. Det er verkeleg til fordel for den nye fansen som ikkje har noko av det gamle materialet. Det vil ikkje vera det same som Return til Base, då det vil ha nokre av spora, men òg mange nye spor, noko som utgjer eit meir rocka album. Det vil i utgangspunktet bestå av konsertsongane våre for augneblinken, så alle som likar konsertane våre burde lika albumet.»

Plateomslaget inneheldt ein ny Slade-logo designa av Chandler. I følgje bandet skulle 'knyttneven' som slår gjennom skjoldet på omslaget vise til «fire kongelege jævelar».

Songar 
«We'll Bring the House Down» vart den første første hitsingelen til Slade sidan 1977. Han vart skildra av AllMusic som «ein song du absolutt må høyre». «Night Starvation» dukka opphavleg opp på Six of the Best og vart òg gjeven ut som singel i Storbritannia i løpet av 1980. «When I'm Dancin 'I Ain't Fightin'», henta frå Six of the Best, vart av av AllMusic skildra som «rein klassisk Slade». «Dizzy Mamma» var opphavleg B-sida til den mislykka singelen «Ginny, Ginny» frå 1969. For å bli inkludert på We'll Bring the House Down, vart songen remiksa av bandet i Portland Studios. «Nuts Bolts and Screws» kom frå Return to Base, og var den andre songen som vart remiksa i Portland Studios for albumet.

«Lemme Love into Ya» hadde òg vorte omarbeidd til songen «Poland», som Lea spelte inn som ein solosong. Versjonen hans vart gjeven ut som singel i 1982 på Speed ​​Records under namnet Greenfields of Tong. «Lemme Love into Ya» vart kåra til den neste beste av dei tre beste Slade-albumspora i Slade Fan Club Poll i 1979.

Mottaking

Ved utgjevinga skildra Daily Star albumet som «den same gamle Slade-stilen - dunkande, seriøs, høglydt rock».  Record Mirror uttalte: «Det er vanskeleg å rettferdiggjera ei plate som dette på sine eigne premissar. Slade er i hovudsak eit konsertband, og på vinyl er den viktige ingrediensen i sølt øl veldig sakna. Men alt som blir sett på som fordelane veg opp for ulempene.»  Sounds skreiv albumet var ein «suksess, full av sjølvtillitt og ekspertise som ikkje har falma med tida». Dei konkluderte med: «We'll Bring The House Down er både ein monumental triumf for bandet og ein skikkeleg godbit for ungdomen som har rørt seg uforbeholdent bak dei.»
 
Melody Maker meinte albumet berre «så vidt oppfylte ein funksjon», og la til at utover tittelsporet «har dei komme med minst fire langt betre spor for å sikra at opphaldet ikkje blir kortvarig.» London Trax sa: «Med ein kikk på den forferdelege, infantile, metallistiske symbolikken på omslaget, er We Bring the House Down litt overraskande litt av ein tøffing. Det florerer av potensielle singlar. For å oppsummera har Slade gjeve ut ei flott popplate og har meir enn tilstrekkeleg tatt tilbake territoriet som låg ope, sidan den tidlege bortgangen deira. Dei har gjenoppliva legenda utan å kvela ho.» Smash Hits følte at albumet levde opp til ei «frykta Heavy Metal-vekking» i staden for å halda oppe si «naturlege popkjensle» . Dei konkluderte med: «Dei høyrest like rå og livleg ut som alltid, og Noddy Holder har framleis eit unikt sett med stemmeband, men samanliknar ein dette med Greatest Hits, er det verkeleg ingen konkurranse. Dei kan gjera det betre enn dette.»

AllMusic uttalte: «Slade kom med ei kraftfull utsegn med We'll Bring the House Down: 'We are back'. Det bandet gjorde var å ta dei fem beste songane frå Return to Base og blanda dei inn med flott nytt materiale til eit mordaralbum som ikkje ville ta æver å laga. Enkel logikk vil syne deg at når du blir kvitt dei verste songane og erstattar dei med flotte songar, blir albumet mykje betre. Det er tilfellet her.» Joe Geesin frå webzinen Get Ready to Rock! skildra albumet som ei «blanding av metal, rock 'n' roll og new wave-pop som fungerte oppsiktsvekkande bra.»

Innhald

Salslister

Medverkande
Slade
Noddy Holder -  solovokal, rytmegitar, produsent
Dave Hill - sologitar, korvokal, produsent
Jim Lea - bass, klaverinstrument, synthesizer, korvokal, produsent
Don Powell - trommer, produsent

Andre medverkande
Chas Chandler - produsent (spor 8)
Andy Miller - lydteknikar
Dave Garland, Mark O'Donoughue - assisterande lydteknikarar
George Peckham - mastering 
Laurie Richards - kunstnarisk leiar
Chas Chandler - konsept for omslaget

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «We'll Bring the House Down» frå ,  den 15. oktober 2021.  
 

Slade-album
Musikkalbum frå 1981
Album produserte av Chas Chandler
Album produserte av Noddy Holder
Album produserte av Jim Lea
Album produserte av Dave Hill
Album produserte av Don Powell