alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Makar-øya

Makar (russisk Остров Макар; Ostrov Makar) er ei øy i Laptevhavet i republikken Sakha i Russland. Ho ligg i bukta der Jana munnar ut, om lag 30 km frå kysten i sør og 21 km nord for Sjelonskijøyane.

Makar er flat og myrlendt. Ho har nokre små innsjøar og ei landtunge som peikar austover. Ho har ei lengd på 11 km og er 6 km på det breiaste. Øya, som Muostakhøya lenger vest i Buor-Khaja-bukta, er utsett for kraftig erosjon.

Janabukta er utsett for det harde arktiske klimaet med mange stormar og snøstormar. Havet i bukta er dekt av tjukk is om lag åtte månader av året. 

I 1986 vart det funne bisonbein frå kvartærtida av Ju. A. Jarlykov på Makar.

Det ligg ein russisk polarstasjon på Makar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Makar Island» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Geografiske data
 Plassering
 Bilete av Makar
 Bilete av polarstasjonen på Makar. 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Laptevhavet
Sakha
Malyj Begitsjev

Malyj Begitsjev (russisk Малый Бегичев) er ei øy i Laptevhavet i Russland. Ho har eit areal på 15 km². Øya er 5,4 km lang og ligg i Khatangabukta (russisk Хатангский залив).

Berre 8,5 km lenger aust ligg den større Bolsjoj Begitsjev. Ho er mykje større og har eit areal på 1764 km². Grensa mellom Krasnojarsk kraj og republikken Sakha går mellom dei to øyane og Malyj Begitsjev høyrer til førstnemnde. 

Begge øyane er kalla opp etter den russiske polarutforskaren Nikifor Begitsjev.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 William Barr, The First Soviet Convoy to the Mouth of the Lena.
 http://www.erlib.com/Владлен_Троицкий/Записки_Харитона_Лаптева
 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Krasnojarsk kraj
Laptevhavet
Malyj Tajmyr

Malyj Tajmyr (russisk Малый Таймыр eller «Vesle Tajmyr») er ei øy i Laptevhavet i Russland. Ho ligg søraust for Severnaja Zemlja og nordaust for Tajmyrhalvøya. Like nordvest fors eg ligg den mindre Starokadomskijøya. 

Malyj Tajmyr har eit areal på 232 km² og ligg ved . Vilkitskijsundet går sør for Malyj Tajmyr og er dekt av pakkis gjennom den lange og harde vinteren. Det er òg mykje isflak i havområdet rundt øya gjennom den korte sommaren mellom juni og september. 

Malyj Tajmyr høyrer til Krasnojarsk kraj og er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatetet i Russland og Europa. 

Malyj Tajmyr var oppdaga av Boris Vilkitskij i 1913. Tidlegare vart øya kalla Tsarevitsj Aleksej-øya eller berre Aleksejøya, etter son til tsar Nikolaj II av Russland. Men etter oktoberrevolusjonen i 1917 vart ho gjeven namnet Malyj Tajmyr. I 2005 vart det framsett eit forslag av styresmaktene i Krasnojarsk kraj om å gjenninføre det opphavlege namnet på øya. 

Nord for Malyj Tajmyr ligg ei øy kalla Ostrov Oktiabrenok.

Malyj Tajmyr må ikkje forvekslast med Tajmyrøya i Karahavet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Maly Taymyr Island» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Naturreservat
 Tidlegare namn:   &
 Laptevhavet 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Laptevhavet
Krasnojarsk kraj
Øyar i Severnaja Zemlja
Markgama

Markgama eller Markhamøya (russisk Остров Маркгама) er ei lita, isolert øy sør i Karahavet utanfor Sorevnovanijabukta i Krasnojarsk kraj i Russland. Øya har berre spreidd tundravegetasjon og er dekt av snø det meste av året. Kysten av Tajmyrhalvøya ligg 15 km mot søraust. 

Øya er berre 2 km lang og 1,5 km brei. Havet omkring er dekt av pakkis med noko poljnia gjennom den lange vinteren og det er isflak i havet sjølv om sommaren. 

Markgama er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 
Området rundt Markgama vart utforska av Otto Sverdrup på skipet «Eklips» i 1914, medan han leita etter Brusilov og Rusanov. Øya vart kalla opp etter den britiske polarforskaren Albert Hastings Markham, men er stort sett kjend under den russiske stavinga av namnet Markham, Markgama.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Markgama» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Plassering
 http://pubs.aina.ucalgary.ca/arctic/Arctic27-1-2.pdf
 Naturreservat
 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Matua

Matua (russisk Матуа) eller Matsuwa er ei øy sentralt i Kurilane i Sakhalin oblast i Russland. Ho ligg ved  og har eit areal på 52 km².

Nordvest på øya står Sarytsjev med ei høgd på 1496 meter over havet. Han er ein av dei mest aktive vulkanane i Kurilane og har regelmessige utbrot. Toppen har hatt minst 14 utbrot sidan 1765. Det største av desse skjedde i 1924 og det siste store utbrotet kom i 1960.

Historie 
Under den andre verdskrigen hadde japanarane hadde ei flybase på øya. I 1944 vart dei japanske installasjonane på øya bombardert av amerikanske styrkar. Fleire japanske transportskip vart søkt nær øya og ved hamna. 1. juni 1944 skaut eit batteri på land USS «Herring» (SS-233) i senk.

Bakgrunnsstoff 
 Matua — Oceandots.
 Dei sentrale Kurilane — Volcano World.
 Sarytsjev
 Sakhalin oblast

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Matua Island» frå , den 4. august 2008. 
 

Kurilane
Vulkanar i Russland
Sakhalin oblast
Øyar i Russland
Mjuk trafikant

Mjuk trafikant er samlenemninga for umotoriserte trafikantar, det vil seie fotgjengarar, syklistar, skigåarar, barnevogn-, rullestol-, sparkbrukarar og så bortetter.
Nemninga mjuk refererer til at mjuke trafikantar er spesielt utsette for trafikkuhell gjennom motoriserte («harde») trafikantar (bilar, motorsyklar osv.).

Nemninga blir òg ofte brukt i samanhengar med miljøkonsekvensane til trafikken, sidan mjuke trafikantar verken bidreg til drivhuseffekten eller sur nedbør.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Myk trafikant» frå , den 4. august 2008. 
 

Vegtransport
Mednyj

Mednyj (russisk о́стров Ме́дный), stundom kalla Koparøya, er den nest største øya (etter Beringøya) i Kommandørøyane aust for Russland. Dei andre øyane i øygruppa er langt mindre. 

Øya vart ikkje busett før tidleg på 1900-talet då aleutarar kom frå Attu Island i Aleutane til Mednyj.

Øya er 56 km lang og mellom 5 og 7 km brei. Ho har eit areal på 186 km². Det høgaste punktet på øya er 640 meter over havet. Den årlege middeltemperaturen er 2,8 °C. Om lag 100 meter nordvest for øya ligg Beversteinane (Бобровые камни på Russisk), to småøyar som er knytt saman av eit eid og som har ei total lengd på 1 km. 

Øya vart utforska av Vitus Bering under ekspedisjonen hans i 1741. Mot slutten av 1800-talet vart busetnaden Preobrazjenskij grunnlagd av aleutarane som flytta hit frå Attu Island.

I 1867 var øya ein del av salet av Alaska til USA, men Russland heldt seinare på kontrollen over øya. I 1970 vart alle innbyggjarane på øya flytta til naboøya Beringøya. Fram til 2001 var det ein militær grensepost på øya og sidan den gong har øya vore utan innbyggjarar. Kvart år vert det halde vitskaplege undersøkingar av dyre- og plantelivet på øya.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Medny Island» frå , den 4. august 2008. 
 

Kamtsjatka kraj
Øyar i Russland
Aleutane
Medvezjiøyane

Medvezjiøyane eller Bjørnøyane (russisk Медвежьи острова; Medvezji ostrova) er ei øygruppe i Aust-Sibir-havet i republikken Sakha i Russland. Dei er dekte av tundravegetsajon og er ikkje busett. Øyane ligg om lag 100 km nord for munningen av elva Kolymaelva. Kysten av Sibir ligg 35 km sørvest for den største øya, som er 15 km lang. Øyane ligg omkring 70° 51' N og 161° 32’ E.

Havet omkring Medvezjiøyane er isdekt om vinteren og klimaet er hardt. Sjølv om sommaren er det pakkis rundt øyane, og på denne tida vert det drive kommersielt fiske her. 

3. september 1878 noterte Adolf Erik Nordenskiöld at han segla nær Bjørnøyane med dampskipet «Vega». Dette var under den kjende ekspedisjonen då heile Nordaustpassasjen vart segla for første gong i historia. 

Øyane må ikkje forvekslast med den norske Bjørnøya som ligg mellom Noreg og Svalbard. Det finst òg to andre mindre russiske øyar kalla Ostrova Medvezji i Karahavet utanfor Dikson og utanfor sørenden Novaja Zemlja. Bortsett frå desse er det fleire småøyar i Kvitsjøen, Austersjøen og i elvar og innsjøar forskjellige stader i Russland som heiter Ostrov Medvezji.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Medvezhyi Islands» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 Den arktiske hydrografiske ekspedisjonen1910-1915 
 Albert Hastings Markham. Arctic Exploration, 1895

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Aust-Sibir-havet
Sakha
Mezjdusjarskij

Mezjdusjarskij (russisk остров Междушарский) er den tredje største øya i øygruppa Novaja Zemlja nord i Russland. Ho ligg i Barentshavet vest for den mykje større Juzjnyjøya. Mezjdusjarskij har eit areal på 742 km²..

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mezhdusharskiy Island» frå , den 4. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Novaja Zemlja
Barentshavet
Øyar i Russland
Mininaskjera

Mininaskjera (russisk Шхеры Минина; Sjkhery Minina) ligg i Karahavet på nordvestkysten av Sibir i Kranojarsk kraj i Russland. Dei strekkjer seg frå Mikhailovhalvøya til munningen av elva Pjasina. Dei ligg mellom 74° og 75° N og mellom 84° og 87° 30' E.

Desse skjera er eit innvikla system av øyar, kanalr og små halvøyar langs den forblåste tundrakysten på Tajmyrhalvøya. Vintrane er lange og bitre, så kysten og øyane er knytt saman av isen det meste av året. Smeltinga på sommaren varerer vanlegvis berre to månader i snitt. 

Mininaskjera inkluderer Kolosovykhøyane, Kolosovykhhalvøya og Plavnikovijeøyane, i tillegg mange mindre øyar og bukter. 

Mininaskjera har eit variert dyreliv og heile området er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 
Dette kalde området vart først utforska av Fridtjof Nansen og så i meir detalj av Baron Eduard von Toll på den siste reisa han under den russiske polarekspedisjonen i 1900-1903 på skipet «Zarja». Eduard Toll og kapteinen på «Zarja», Nikolaj Nikolajevitsj Kolomeitsev vart frustrert av å segle gjennom dette innvikla øysystemet og Toll skildra heile området seinare som ein labyrint. 

«Zarja» brukta ei veke på å seglje gjennom øygruppa og gjekk tre gonger på grunn. Trass i unøyaktige posisjonsmålingar og identifisering av øyane, gjekk Toll og enkelte vitskapsfolk frå ekspedisjonen i land på mange av øyane og nesa, gav dei namn og medverka med vitskaplege daga frå dette relativt ukjende området av Arktis. Namnet på heile Mininaskjera vart først gjeve av Toll og ekspedisjonsmedlemmene hans. Dei vart kalla opp etter den russiske polarforskaren Fjodor Minin.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Minina Skerries» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 William Barr, The Last Journey of Peter Tessem og Paul Knutsen, 1919.
 William Barr, Baron Eduard von Toll’s Last Expedition.
 Naturreservatet
 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Øygrupper i Nordishavet
Krasnojarsk kraj
Taraire

Taraire, Beilschmiedia tarairi, er eit tre i laurbærfamilien, endemisk på Nordøya på New Zealand. Det er eit vanleg tre i låglandsskogar nord for Auckland, og veks ofte saman med kauri (Agathis australis), pōhutukawa (Metrosideros excelsa), tawapou (Pouteria costata), og puriri (Vitex lucens) på basaltklipper og -jordsmonn. Beilschmiedia er ein familie på om lag 40 hovudsakleg tropiske treslag og buskar med alternerande eller motståande lauv.

Vekstområde 
Taraire veks berre på Nordøya nord for 38° sørleg breidde. Det er mest vanleg nord for Auckland og Thames på om lag 37°S. Ein ser likevel spreidde førekomstar av treet på vestkysten mellom Port Waikato og Kawhia Harbour, og innover i landet til Pukemokemoke. I aust finst det spreidd til East Cape.

Utsjånad 
Taraire veks seg opp til 22 m høgt, og har ei svært vid krone. Stammen kan verta opp til ein meter i diameter. Borken er glatt og mørk brun. Greinene er kraftige og breier seg gjerne vidt utover. Kvistane, unge lauv og unge blomeknoppar er tett dekte av fine raudbrune hår. Dei mørke, grøne lauva måler for det meste mellom 50 og 72 mm i lengda og 34 til 48 mm i breidda, er alternerande, lêraktige, enkle med nedpressa bladnervar. Lauvstilkane er 8 til 12 mm lange. Bløminga finn stad mellom september og desember, med ein topp i november. Dei grønaktige blomane er 3-5 mm i diameter og ofte dekte av tette, raudbrune hår. Frukta er utståande, elliptisk til eggforma, og 16 til 30 mm lang, mørk purpur når ho er mogen og dekt av ei voksaktig hinne. Ho inneheld eit frø. Fruktene mognast mellom mars og november, og er favorittføda til duearten kererū (Hemiphaga novaeseelandiae) eller New Zealand Pigeon.

Taraire er eit særeige tre med tropisk utsjånad, der både bladverket og fruktene skil det ut frå alle andre stadeigne tre og buskar på New Zealand. Taraire er ei av dei tre endemiske Beilschmiediaartene på New Zealand. Dei andre er tawa-treet, (B. tawa), og tawaroa (B. tawaroa) som liknar tawa, men har breiare blad.

Formeiring 
Formeiring er lett frå friske frø, og ein får betre spiring om fruktkjøtet kring kjernen vert fjerna. Treet vert ikkje sett på som trua, men spreiinga av frø kan verta vanskelegare i framtida, ettersom den stadig sjeldnare New Zealand pigeon (kererū) er den einaste arten som kan spreia dei store frøa frå taraire, som går upåverka gjennom tarmen til fuglen.

Bruk 
Veden til taraire er rettvaksen, men skjør, og har lett for å sprekka, og varer ikkje lenge om han vert påverka av vêr og vind. Han har vore brukt til golvmaterial, lettare vogner, innbu, biletrammer, skipstaljer og brensel.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 W. Mary McEwen, 1978.

 Denne artikkelen bygger på «Taraire» frå , den 4. august 2008. 
 

Planteliv på New Zealand
Beilschmiedia
Monaøyane

Monaøyane (russisk Острова Мона eller Островов Мона) er ei øygruppe med få spreidde øyar i Karahavet i Krasnojarsk kraj i Russland. Dei er dekte av tundravegetasjon og ligg 30 km nord for vestkysten av Tajmyrhalvøya i Sibir. 

Havet omkring Monaøyane er dekt med pakkis om vinteren, som er lang og bitter. Det er mykje isflak i havet sjølv om sommaren. Kravkovøya (Остров Кравкова) er ei av dei større øyane, men er framleis berre om lag 3 km² stor. 

Vesle Gerkulesøya (Остров Геркулес) ligg midt i gruppa og er kalla opp etter den fortapte utforskaren Vladimir Rusanov sitt skip «Gerkules». 

Ringnesøya (Остров Рингнес) ligg vest i gruppa og er kalla opp etter det norske bryggeriet Ringnes som finansierte Otto Sverdrup sin arktiske ekspedisjon. Dei andre øyane heiter Granitnyj (Остров Гранитный) og Krajnij (Остров Крайний).

Monaøyane vart namngjeve av Fridtjof Nansen etter Henrik Mohn, ein norsk meteorolog. Mohn fann og gav ut meteorologiske observasjonar under forskjellige polekspedisjonar, inkluder Framekspedisjonen 1893-1896. «Mona» er ei genitiv form på russisk som tyder «øyane til Mon» og dette namnet har halde ved, særleg etter at tyskarane nytta Mona Inseln, etter det russiske namnet, under felttoga sine her under den andre verdskrigen. Sidan då har Monaøyane vorte nytta som namn på øyane. «Mohnøyane» ville vore det grammatisk rette namnet på øyane. 

Øyane er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 

Ein meiner at Vladimir Rusanov og ekspedisjonen hans forsvann ein stad i området rundt Monaøyane. Det vart funne enkelte gjenstandar i 1934 på Gerkulesøya, mellom anna ein trepåle med inskripsjonen «Gerkules 1913», øydelagde sledar og delar av ein ammunisjonskasse. Andre restar vart funne på Popova Tsjuktsjina, ei øy i anna øygruppe ikkje langt unna (Kolosovykhøyane) under ein ekspedisjon i 1937 organisert av Det arktiske og antarktiske forskingsinstituttet i Sovjetunionen. 

Under den andre verdskrigen var det mykje aktivitet nær desse einsame øyane. Den tyske kryssaren «Admiral Scheer» under kommandør Wilhelm Meendsen-Bohlken, destroyerane «Friedrich Eckoldt», «Erich Steinbrinck» og «Richard Beitzen» segla inn i Karahavet i lag med ubåtane «U 601» (Kaptein Grau) og «U 251» (kapt.lt. Timm) i august 1942 for å ta sovjetiske krigsskip. 

Tyskarane viste at mange skip frå den sovjetiske flåten hadde søkt tilflukt i Karahavet på grunn av vernet som pakkisen gav ti månader av året. Den storeskala marineoperasjonen inn i Karahavet for å øydeleggje så mange russiske fartøy som mogeleg vart kalla Operasjon Wunderland.

Sjå òg 
 Karahavet
 Kolosovykhøyane

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mona Islands» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Krigføring nær Monaøyane
 Naturreservat
 Øyar i øygruppa

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Felttog og krigsskodeplassar under andre verdskrigen
Moneron

Moneron er ei øy i Tatarsundet sørvest for Sakhalin nordaust i Japanhavet i Russland. Øya er ein populær stad for dykking og det finst mange fuglar her. Øya er ein del av den første marine naturparken i Russland. Eit koreansk fly styrta i havet om lag 55 km frå Moneron i 1983 etter å ha vorte skote ned då det passerte rett over Moneron. 

Øya er omgjeve av bratte klipper og skjer og er ein populær hekkestad for fuglar. Den varme Tsushimastraumen fører med seg mykje dyreliv i havet omkring som ein vanlegvis finn mykje lenger sør. 

Ho vart kalla Totomoshiri av dei opphavlege ainu-innbyggjarane. Ho kom under Matsumae på 1700-talet og fekk det noverande europeiske namnet då den franske sjøfararen La Pérouse gav ho namnet Moneron etter ein av ingeniørane sine. Seinare gav japanarane ho namnet Kaibato, men ho fekk tilbake det europeiske namnet etter Japan tapte i den andre verdskrigen og Sovjetunionen tok over øya. 

Øya er 30 km² stor og det høgaste punktet ligg 429 meter over havet. Øya har ingen permanent busetnad.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Sakhalin dykkesenter 
 

Øyar i Russland
Japanhavet
Morzjovets

Morzjovets er ei øy heilt sør i Barentshavet i Arkhangelsk oblast i Russland. Ho ligg i Mezenbukta ved inngangen til Kvitsjøen. 

Morzjovets ligg berre eit par kilometer nord for Polarsirkelen. Øya har eit areal på 110 km².

Øya er flat og graskledd og har mange innsjøar. Det er ein busetnad på Morzjovets.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «en:Morzhovets Island» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 Naturreservat

Øyar i Russland
Namnet Arna

Sjå òg Arna i Bergen
Arna er eit personnamn med opphav i det norrøne ordet ari eller det gammalhøgtyske aro, som begge tyder 'ørn'. Det er helst brukt som kvinnenamn, men også ein del som mannsnamn. 

Namnet finst også som Árna, Ärna og Erna. Det er i slekt med namn som Arne, Are og Ari, og med namn som byrjar med Arn-, som Arnhild og Arnveig.

Arna har norsk namnedag den 4. august.

Bruk 
Arna er mykje brukt på Island, der det i tida 2000-2004 var det 39. mest brukte namnet for nyfødde, gjeve til 61 jentebarn eller 0,58 %. I 2004 var namnet det 72. mest brukte, bore av 0,35 % eller 536 kvinner i 2004. 

I Noreg blei det brukt av 824 eller 0,04 % av kvinner, i 2006.

Kjende namneberarar 

Listene er ordna kronologisk etter fødselsår.

Kvinner 
 Arna Mer-Khamis (1929–1995), israelsk politikar og menneskerettsaktivist
 Arna Banerjee, indisk-amerikansk anestesiolog
 May Arna Risberg, norsk fysioterapeut og forskningsleiar

Menn 
 Arna Bontemps (1902–1973), amerikansk diktar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Arna (navn)» frå , den 4. august 2008.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

Kvinnenamn
Mannsnamn
førenamn av norrønt opphav
førenamn av gammalhøgtysk opphav
namn knytte til fuglar
namn knytte til dyr
Herbert Chimhundu

Herbert Chimhundu () er ein zimbabwisk morsmålslingvist og leksikograf, professor ved University of Zimbabwe i Harare. 

Herbert Chimhundu tok doktorgraden i 1983 ved University of Zimbabwe i ein breitt anlagt lånordstudie som granska tilpassinga av engelske importord i shona, som er fleirtalsspråket i Zimbabwe. Frå 1991 til 2006 var han den zimbabwiske akademiske koordinatoren for ALLEX-prosjektet, som hadde som føremål å få fram ordbøker og andre språkverkty for dei afrikanske språka i Zimbabwe. Frå 2000 til 2008 var han direktør for African Languages Research Institute ved University of Zimbabwe. Frå februar 2008 har han vore Pro Vice Chancellor ved Great Zimbabwe University i Masvingo.

Utgjevingar 
(Utval)
 Adoption and adaptation in Shona (1983) Faksimileutgåve 2002 i Unipub skriftserier, Oslo.
 Duramazvi ReChiShona (1996 - hovudredaktør) College Press Publishers, Harare.
 Duramazvi Guru ReChiShona (2001 - hovudredaktør) College Press Publishers, Harare.

Zimbabwarar
Zimbabwiske språkforskarar
Kohekohe

Kohekohe (Dysoxylum spectabile) er eit middels stort tre som er endemisk på New Zealand. Det veks i låglandet og i skogar ved kysten over det meste av Nordøya og finst også i Marlborough Sounds nord på Sørøya. Utvaksne tre veks seg opptil 15 m høge, og kan ha ein stamme på inntil ein meter i diameter. Kohekoheskogar var vanlege i dei fuktige kyst- og låglandsdistrikta på Nordøya, men desse skogane er no for det meste borte fordi landområda vart rydda og oppdyrka eller brukt til busetjing. Trea har også vorte utsette for stor skade frå possum (revekusu).

Kohekohe har kjenneteikn ein normalt tillegg treslag som veks i tropane. Trea dannar til dømes kvite, duftande blomar direkte frå stammen eller greinene, og har store, lange og blanke blad, opp til 40 mm lange. Kohekohe vert stundom kalla New Zealand sin mahogni, fordi veden er lett, sterk, og kan polerast til ein vakker raudfarge.

Maoriane kokte borken i vatn og drakk det som ein styrkedrikk. Veden vart brukt til kanobygging, men han er mjuk og ikkje så haldbar som hardved, og rotnar snøgt. Han egnar seg derimot godt til treskjering. Kohekohe dominerte truleg vegetasjonen på Kapiti Island før skogen vart rydda tidleg på 1900-talet for gje rom til dyrkbart jordbruksland. Kohekoheskogen på Kapiti er i ferd med å veksa til att etter at possum vart utrydda i 1986.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kohekohe» frå , den 4. august 2008.

Bakgrunnsstoff 

 

Planteliv på New Zealand
Meliaceae
Nytteplantar
Ord frå maori
Muostakh

Muostakh (russisk Ostrov Muostakh) er ei øy i Buor-Khaja-bukta i Laptevhavet i Russland. Ho ligg på austsida av Lenadeltaet utanfor Tiksibukta, og om lag 35 km søraust for Tiksi. 

Muostakh er lang og smal, om lag 13 km lang og berre opp mot 500 meter på det breiaste. Utanfor sørenden ligg ei mindre øy som er 2 km lang og minst like smal som Muostakh. Geolgoisk høyrer dei to øyane til restane av ei store slette som tidlegare låg tørrlagt. Dei er i dag utsett for erosjon frå havet. 

Tiksibukta, området der Muostakh ligg, er utsett for det harde arktiske vêret med mykje storm og uvêr. Bukta er isdekt om lag ni månader av året og fylt av isflak om sommaren. 

Administrativt høyrer Muostakh til republikken Sakha. Det står ein vêrstasjon og ein biologisk forskingsstasjon på Muostakh.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «en:Muostakh Island» frå , den 4. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Geografisk data 
 Plasseringa
 2006 Laptevdeltaet og Muostakh 
 Muostakh 
 Økoturisme

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Laptevhavet
Sakha