alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bakkekløver

Bakkekløver (Trifolium montanum) er ein plante i ertefamilien som er utbreidd i Europa. Han har berre har éin naturleg veksestad i Noreg, på Hovedøya sør for Oslo. Bakkekløver er fylkesblomster i Oslo.

Utsjånad 

Bakkekløveren har grov jordstengel og stive mjukhåra stenglar. Han veks oppreist og vert om lag 25 cm høg. Blada er tettnerva, snaue på oversida og silkehåra på undersida. Planten har eit rundt blomsterhovud med gulkvite blomstrar.

Utbreiing 
Bakkekløveren veks på tørre, kalkhaldige bakkar med god lystilgang.

I Noreg veks bakkekløveren berre naturleg ein stad, på Hovedøya i Oslo.  Dei kalkhaldige skiferberga på Hovedøya er ein nordvestleg utpost for denne arten, som elles høyrer heime på steppene i Mellom-  og Sør-Europa, Kaukasus og i  Iran. Bakkekløver finst òg nokre stader søraust i Sverige. I nyare tid er han innført til Eidanger.

Kjelder 

 Johannes Lid Norsk og svensk flora Det Norske Samlaget 1974 ISBN 82-521-0297-2
 Knut Fægri: Norges planter J.W. Cappelens Forlag 1958
 Botanisk museum

Bakgrunnsstoff

Erteblomfamilien
Oslo
Svalbardvalmue

Svalbardvalmue, varangervalmue eller polarvalmue (Papaver dahlianum) er ein plante i valmuefamilien. Svalbardrådet har utropt han til fylkesblomster for Svalbard.

Det latinske artsnamnet dahlianum har planten fått etter den norske botanikaren Ove Dahl, som arbeidde i mange år i Finnmark.

Utsjånad 

Svalbardvalmuen er om lag 15 cm høg. Han har lodne blad som sit i ein rosett. Blomsterskaftet har mindre hår. Blomsteren er gul eller kvit, 2-4 cm i diameter, med fire kronblad. Frøkapselen er klubbeforma, breiast på toppen.

Økologi 
Svalbardvalmue veks på sand og grus, gjerne på rasmark og ved elvekantar. Han toler dårleg konkurranse frå tett vegetasjon. Han er vanleg på heile Svalbard, elles veks han på Varangerhalvøya og nordaust på Grønland. Han er sterkt truga på fastlandet.

Kjelder 

 Johannes Lid Norsk og svensk flora Det Norske Samlaget 1974 ISBN 82-521-0297-2
 Olav Gjærevoll and Olaf I. Rønning 1980: Flowers f Svalbard ISBN 82-00-05398-9
 Botanisk museum

Bakgrunnsstoff 

Valmuefamilien
Arktisk flora
Eusko Abertzale Ekintza

Eusko Abertzale Ekintza - Acción Nacionalista Vasca ('Baskisk nasjonalistaksjon'), forkorta EAE-ANV eller ofte berre ANV, er eit baskisk politisk parti. Partiet var det første baskiske nasjonalistpartiet som stod på ei sosialistisk plattform.

ANV vart stifta i 1930, som ein reaksjon på samanslåinga av Euzko Alderdi Jeltzalea (Det baskiske nasjonalistpartiet) og det konservative Comunión Nacionalista Vasca. Partiet har stilt til val sidan 1960-talet, på plattforma til paraplyorganisasjonen Euskal Herri Askapenerako Mugimendua (Den baskiske nasjonale frigjeringsrørsla).

Spania si undertrykking av baskiske nasjonalistar og separatistar har vorte trappa opp dei siste åra. Etter at Batasuna og dei fleste andre partia som jobbar for baskisk sjølvstende vart forbodne i 2003, har ANV auka oppslutnaden sin ein del. Etter lokalvalet i 2007 vart fleire av listene deira erklært ulovlege av spanske styresmakter, fordi Spania såg på dei som eit framhald av Batasuna. Resultatet av dette var at andre parti med nokre få prosent oppslutnad vart sitjande med ordførarverv. I byen Ondarvoa fekk ANV over halvparten av røystene. Dei andre partia ville ikkje ta plassane og verva dei fekk i bystyret når ANV-lista vart erklært ugyldig. Den regionale administrasjonen har seinare måtta setja ned ein byadministrasjon av folk som ikkje er folkevalde. Denne gruppa vart møtt med store demonstrasjonar, og har i dag møta sine i Bilbao, som ligg femti kilometer frå Ondarvoa.

I byrjinga av 2008 vart også ANV og kommunistpartiet EHAK erklært ulovlege. Fleire av ANV sine leiarar, talsmenn og ordførarar har vorte arresterte og fengsla for samarbeid med terrororganisasjonen ETA, utan at det nokon gong har vore nokon samanheng mellom ETA og ANV.

Kjelder 
 Wikipedia på engelsk
 Gáldu - Kompetansesenter for urfolks rettigheter, 25. januar 2008
 Klassekampen, 15. februar 2008

Baskiske politiske parti
Skipingar i 1930
Arnhem

Arnhem (lokal dialekt Èrnem) er ein kommune og by aust i Nederland i provinsen Gelderland. Han er administrasjonssenter i Gelderland og ligg ved elva Nederrijn og nær St. Jansbeek, som byen utvikla seg rundt. Byen har om lag 140 000 innbyggjarar og er den nest største byen i Gelderland etter Nijmegen. Kommunen er ein del av storbyområdet Arnhem-Nijmegen, som har over 700 000 innbyggjarar.

Historie 
Byen fekk i 1233 bystatus av Greve Otto av Geldern, greve av Zutphen. Dokumentet finst framleis og er oppbevart i Duivelshuis ('djevelhuset') som no er ein del av rådhuset.
 
Arnhem vart ikkje bygd ved breidda av Rhinen, men på jordene som låg høgare opp. Arnhem vart grunnlagd der vegen mellom Nijmegen og Utrecht/Zutphen delte seg. Sju bekkar leverte vatn til byen. Først då løpet til Rhinen endra seg rundt 1500 hamna Arnhem ved sida av elva. Byen voks og hadde på 1400-talet om lag 4 000 innbyggjarar. Det vart bygget murar og tårn for å forsvare byen.
 
I 1850 var det 9 000 innbyggjarar i Arnhem. På 1800-talet vart områda rundt Arnhem og Nijmegen veldig populære blant det etablerte borgarskapet. Dei flytta frå vestlege til austlege delar av landet, og oppretta ein elite i Arnhem. Arnhem vart òg kalla «Austens hage» i denne perioden. Då veksten byrja å stagnere vart det bygd parkar for å trekke turistar. Saman med byen Apeldoorn har Arnhem framleis kallenamnet «Parkby». 
 
Etter den andre verdskrigen vart byen bygd opp att og har i dag eit levande sentrum. Byen vert framleis utvida. 
 
Arnhem har som siste by i Nederland eit trolleybuss-system for offentleg transport.

Den andre verdskrigen 
 
Byen vart hardt råka av den andre verdskrigen. Slaget om Arnhem i september 1944 er ei tragiske soge om polske og britiske fallskjermsoldatar som vart droppa bak dei tyske linjene med den føremål å erobre Rhinbrua uskadd. Det er denne hendinga at uttrykket «a bridge too far» ('ei bru for langt') kjem frå. Den britiske oberstløytnant John Frost klarte å erobre brua, men den andre britiske armeen lèt vente på seg, og slaget om Arnhem var tapt. Tyskarane var redde for ei gjentaking, og 24. september vart alle dei 95 000 innbyggjarane tvinga til å forlate byen. Då dei vendte tilbake etter krigen, viste det seg at heile byen var øydelagt og plyndra. Mange bygg i den gamle bykjernen, mellom anna Eusebiuskyrkja, var lagt i grus.
 
Rhinbrua vart 16. september 1978 omdøypt til John Frost-brua. Det finst eit minnesmerke frå slaget ved brua.
 
Slaget om Arnhem (og Operasjon Market Garden) er skildra i boka A Bridge Too Far (1974) av Cornelius Ryan. Boka vart filmatisert i 1977 med Richard Attenborough som regissør. Bruscenene i filmen er ikkje filma ved Arnhem, men ved Deventer, som har same type bru.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell side
 Bilete av Arnhem
 Turistattraksjonar i Arnhem 
 Webkamera frå Arnhem 
 Virtuell rundtur i Arnhem

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Arnhem» frå , den 17. februar 2008.

Fotnotar 

Kommunar i Gelderland
Byar i Gelderland
Hansaen
Guarenas

Guarenas er ein by delstaten Miranda i Venezuela med ca 185 000 innbyggjarar (2006). Byen vart skipa i 1621 som Nuestra Señora de Copacabana de los Guarenas. Byen er kjent i samband med Caracazo, opprøret som utvikla seg den 27. februar 1989 først som ein morgonprotest i Guarenas mot dei siste aukingane i bussbillettprisane i landet og som raskt spreidde seg til Caracas, hovudstaden Venezuela, og utvikla seg til opptøyar over fleire dagar, seinare kalla Caracazo. I dag er Guarenas i praksis vakse saman med nabobyen Guatire. 

Kraftstasjonen Curupao som vart opna i 1933, syter framleis for elektrisitet til Guarenas og Guatire.

Bakgrunnsstoff 
 guarenasonline.com 

Byar i Venezuela
Los Teques

Los Teques er hovudstaden i delstaten Miranda i Venezuela. I 2001 var folkesetnaden rekna til 140 617.

Byen blei grunnlagt i 1777 og fekk namn etter folket som budde i området, aractoequeskaribarane, forkorta teques. Den 13. februar 1927, vart Los Teques hovudstad i delstaten, etter Petare, som før det igjen følgde etter Ocumare del Tuy som hovudstad. I 2006 innvigde president Hugo Chávez undergrunnsbanen i byen. Metroen her er knytt saman med metroen i Caracas.

Byar i Venezuela
Absolutisme

Absolutisme er ei generell nemning for ei styreform der den styrande har uinnskrenka makt. Einevelde eller absolutte kongedøme blei skipa i fleire europeiske land på 1600-talet, og blei i dei fleste samanhenger avløyste av konstitusjonelle monarki eller republikkar i hundreåra som følgde. I nyare tid kan styreformene i mellom anna Swaziland, Saudi-Arabia, Brunei, Qatar og Oman reknast som absolutistiske.

Kjelder
 (fri artikkel)

Styresett
Guridemninga

Guridemninga demmer opp elva Caroni i delstaten Bolívar i Venezuela. Demninga inneheld vasskraftverket Central Hidroeléctrica Simón Bolívar. Ho ligg ca. 100 kilometer opp frå samanlaupet med Orinoco, i luftlinje ca. 130 km søraust frå Ciudad Bolívar og ca. 90 km sørvest frå Ciudad Guayana. I tillegg til å gje elektrisk energi gjev demninga vern mot flaumar.

Kraftstasjonen 
Det finst to maskinhallar med til saman 20 turbinar som gjev ein samla elektrisitetsproduksjon på 10 300 megawatt. Fram til ferdigstillinga av dei tre Gorgesprosjekta i Kina og bygginga av eit vasskraftverk i Turukhansk i Russland er det berre vasskraftverket Itaipu på grensa mellom Brasil og Paraguay på 14 000 megawatt som gjev større kraftproduksjon i verda. Energien frå Guri svarar til ein råoljeproduksjon på ca. 300 000 fat per dag. Over halvparten av energibruken i Venezuela kjem frå vasskraftverk og Guri gjev det meste av dette. 82 % av elektrisiteten i landet kjem frå fornybare kjelder som vasskraftverk. Det finst òg andre mindre kraftverk enn Guri rundt om i landet, dei syter for lokal forsyning av elektrisitet.

Demninga 
Konstruksjonsarbeidet har gått føre seg over tre fasar, i første fase frå 1963 til 1969 kom ein 106 meter høg dam. Andre og tredje fasar vart gjennomførte i perioden 1976 til 1986 og hovuddemninga vart no 1300 meter lang og opp til 162 meter høg gjort av betong, jord og stein. Totallengd av alle demningar er 7 000 meter. I regntida kan overlaupvatnet vere eit spektakulært syn, opp til 25 500 m³/sekund kan bli sleppt forbi kraftverket.

Innsjøen 
Reservoaret, el Embalse de Guri, har ei lengd på 175 km, ei breidd på 48 km og ei overflate på 3 919 kvadratkilometer, noko som gjer han til den nest største innsjøen i Venezuela etter Maracaibosjøen. Dammen inneheld 138 milliardar kubikkmeter vatn og er med det rangert som nummer sju i verda. Vasspegelen ligg 272 moh.

Demninga førte med seg permanent overfløyming og øydelegging av nær fire tusen kvadratkilometer, dermed gjekk skog med mykje biomangfald. Mellom anna var her einaste kjente habitat for den finkeliknande tanagaren Amaurospiza carrizalensis. 

Sjøen er rik på fisk og er rekna som eit paradis for sportsfiskarar og her er òg andre høve til rekreasjon.

Bakgrunnsstoff 
 EDELCA
 Erection Company on Guri

Kjelder 
«Guri-Stausee» på tysk Wikipedia som han var den 17. februar 2008

Venezuelansk geografi
Jan Egeland

Jan Laurits Egeland () er ein norsk organisasjonsmann og Arbeidarparti-politikar. Han er generalsekretær i Flyktninghjelpen. Egeland har arbeidd med menneskeretttar, konfliktløysing og naudhjelp. Han har vorevisegeneralsekretær i FN, direktør i Human Rights Watch Europe, statssekretær for Arbeidarpartiet, generalsekretær i Norges Røde Kors og direktør ved Norsk utanrikspolitisk institutt (NUPI). Han er professor II ved Universitetet i Stavanger. I 2007 gav han ut sjølvbiografien Det nytter.

Egeland er kanskje best kjend for fredsarbeidet sitt og ei frittalande haldning i arbeid med humanitære katastrofar i krigsområde.

Karriere 
Jan Egeland tok cand.mag. i statsvitskap ved universitetet i Oslo i 1982 og magister-artium i 1985. Han byrja å arbeide for Raudekrossen som informasjonsleiar. Det var han frå 1988 til 1989, då han vart utanlandssjef. Denne jobben hadde han i eitt år. 

Frå 1990 til 1992 var han politisk rådgjevar i Utanriksdepartementet, og frå 1992 til 1997 var han statssekretær i same departement. 

I 1997 byrja han å arbeide for Raudekrossen i Noreg att, denne gongen som spesialrådgjevar, ein jobb han hadde fram til 1999. Han har også vore rågjevar for International Peace Research Institute, Inter-American Development Bank og Henry Dunant-senteret i Genève.

Egeland byrja å jobbe for SN i 1999, då han vart spesialrådgjevar for Colombia. Dette var han fram til 2001. Etter eit kort opphald hjå Raudekrossen att, som generalsekretær, byrja han som visegeneralsekretær i SN og leiar for den sentrale humanitære samordningseininga (OCHA). Denne jobben hadde han frå 2003 til 2006.

I 2007 vart han direktør for Norsk utanrikspolitisk institutt og spesialrådgjevar for generalsekretæren i SN.

Privatliv
Egeland var gift med tidlegare utviklingsminister Anne Kristin Sydnes, som døydde i 2017. Han har to døtrer.

Prisar og utmerkingar
I 2005 vart Egeland tildelt Peer Gynt-prisen.

Bibliografi 
 Det nytter (2007) – sjølvbiografisk og om perioden som visegeneralsekretær i OCHA.

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon hjå NUPI
 «Secretary-general appoints Jan Egeland of Norway new under-secretary-general for humanitarian affairs» – pressemelding frå SN 
 Nettsida til OCHA

Kjelder 
 «Egeland, Jan Laurits» på Store Norske Leksikon på nett
 «Jan Egeland – utdypning» (Store Norske Leksikon, NBL-artikkel)

Fotnotar 

Statssekretærar frå Ap
Folk frå Stavanger
Vivendel

Vivendel (Lonicera periclymenum) er ein lian i leddvedslekta i kaprifolfamilien som klengjer seg på andre tre og buskar. Han veks vilt i Europa pg blir også brukt som hageplante.

Utsjånad 
Vivendel har klengjestengel, og tvinnar seg rundt andre tre og greiner. Stengelen kan bli mange meter lang. Vivendel har einskilde mjuke hår på blada, og store lysgule blomsterhovud i greintoppane. Blomstrane kan vere raudfarga på utsida.

Blomsteren på vivendel ser ut som ein rett trompet. Det er berre insekt med lang sugesnabel som rekkjer ned til nektaren inst i blomsterrøyret.

Etter blomstring får vivendelen raude bær.

Utbreiing 
Vivenvdel finst i Vest-Europa, på øyar i Middelhavet, i Marokko og i Vesleasia. I Noreg veks vivendelen kring Oslofjorden og i kyst- og fjordstrok nord til Velfjord. I Sokndal veks han opp til 450 moh. Vivendelen veks òg i kyststrok i Sør-Sverige.

Kultur 
Vivendel er fylkesblomster i Aust-Agder.

Kjelder 
 Johannes Lid Norsk og svensk flora Det Norske Samlaget 1974 ISBN 82-521-0297-2
 C.A.M. Lideman Nordens Flora Gyldendal Norsk Forlag 1977 ISBN 82-05-08681-8
 Botanisk museum

Bakgrunnsstoff 

Kaprifolfamilien
Viltveksande plantar i Noreg
Aust-Agder fylke
Hageplantar
Sommareik

Sommareik (Quercus robur eller Q. pedunculata Ehrh.) er eit tre i eikeslekta. 

Sommareik er ein av to artar av eik som veks vilt i Noreg. Sommareiketre i Noreg vert opp til 12 meter høgt.

Utsjånad 

 
I Noreg veks artane sommareik og vintereik vilt. Sommareika feller det meste av lauvet om hausten, til forskjell frå vintereika, som har det meste av det visne lauvet hengande på om vinteren. Sommareika har svært kort bladstilk, men lang nøttestilk. Vintereik er motsett med lang bladstilk, men kort nøttestilk. 

Sommareik er den mest hardføre av eikeartane i Noreg. Ho veks spreidd på indre Austlandet opp til Sigdal og nord til Ringsaker, og langs kysten nord til Sogn, meir sjeldan nord til Smøla. Som planta park- og hagetre veks er ho bruka nord til Troms.

Utbreiing 
I Noreg veks sommareika naturleg på Austlandet nord til Ringsaker, på Sørlandet og på Vestlandet nord til Edøy. 

Eika kan vekse på skrinne bakkar, men ho må ha næringsrik grunn for å produsere kvalitetsvirke. 

Sommareika kan danne hybrid med vintereika Q. petraea.

Kultur 
Eika er planta mange stader. Sidan teet kan bli tusen år gammalt, har det med seg mykje symbolkraft. Difor er det bruka som symbol for sparebankane. Kunstnarar har gjerne tatt for seg eika – kjende døme er diktet «Den gamle mester» av Jørgen Moe og «Historien» av Edvard Munch.

Eiketømmer har vore ein viktig eksportartikkel, men eikeskogen er krevjande å skjøtte, og i dagens norske skogbruk har eika liten betydning. Eikeborken har vore bruka til garving. 

Sommareika er fylkesblomster i Vest-Agder.

Kjelder 
 Johannes Lid Norsk og svensk flora Det Norske Samlaget 1974 ISBN 82-521-0297-2
 Botanisk museum 

Bøkefamilien
Lauvtre
Vest-Agder fylke
Tre i Noreg
Klokkelyng

Klokkelyng (Erica tetrálix) er ein liten dvergbusk i lyngfamilien.

Utsjånad 
Klokkelyngen er kjertehåra. Blada er kransstilte og nåleforma. Blomstrane er rosa og oppblåste, og sit i klasar i toppen av kvistane.

Klokkelyngen har rikeleg med nektar, og insekta besøker han gjerne. Etter pollinering dannar han ein liten fruktkapsel som vert sitjande inni den visne blomsterkrona.

Utbreiing 
Klokkelyngen er ein utprega kystart. I Noreg veks klokkelyngen på torvmyr og lyngmark i kyst- og fjordstrok nordover til Sør-Helgeland. Elles veks han i kyststrok i Vest-Europa sør til Spania.

Kultur 
Klokkelyngen er fylkesblomster i Rogaland.

Kjelder 
 Johannes Lid: Norsk og svensk flora Det Norske Samlaget 1974 ISBN 82-521-0297-2
 C.A.M. Lideman: Nordens Flora Gyldendal Norsk Forlag 1977 ISBN 82-05-08681-8
 Botanisk museum

Bakgrunnsstoff 

Lyngfamilien
Rogaland fylke
Zaanstad

Zaanstad er ein kommune i Nederland i provinsen Noord-Holland. Den største byen i kommunen er Zaandam. Kommunen har like over 140 000 innbyggjarar. 

Kommunen Zaanstad består av byane og landsbyane Assendelft, Koog aan de Zaan, Krommenie, Westzaan, Wormerveer, Zaandam, Zaandijk, 't Kalf og Kogerveld.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Zaanstad» frå , den 17. februar 2008.

Fotnotar 

Kommunar i Noord-Holland
Kudos

Kudos, frå gresk κύδος kydos, bokstaveleg 'det som er høyrt om', er eit ord som spesielt vert bruka innan nettsjargong for å gje ros eller lovord for ei handling.

Ordet vart bruka i engelsk studentslang tidleg på 1800-talet.  Etter siste sekelskifte er ordet òg bruka på norsk, spesielt innan nettsjargong, ofte synonymt med poeng når brukarar skal evaluere kvarandre.

I samanheng med artiklar som gjeld nettfenomen, er uttrykket òg bruka i norsk avisspråk.

Referansar

Internettsjargong
Lovord
Greske ord og uttrykk

en:Kudos
Amersfoort

Amersfoort er ein kommune og by i Nederland i provinsen Utrecht. Med om lag 150 000 innbyggjarar er han den nest største kommunen i provinsen.

Historie 
Det er funne busetnader rundt Amersfoort som går tilbake til rundt 1000 f.Kr., men namnet Amersfoort (kall opp etter ein vadestad over elva Amer, som i dag heiter Eem) dukka først opp på 1000-talet. Han fekk byrettar i 1259 av biskopen av Utrecht Hendrik van Vianden. Det vart bygd bymurar rundt år 1300, men byen voks raskt og alt i 1380 måtte bymurane utvidast, og desse stod ferdig rundt 1450. Porten Koppelpoort er ein del av denne muren. 

Onze-Lieve-Vrouwentoren (Vår Frue sitt tårn) er eit av dei høgaste kyrkjetårna i Nederland med ei høgd på 98 meter. Bygginga av tårnet og kyrkja byrja i 1444. Kyrkja vart øydelagd i ein eksplosjon i 1787, men tårnet overlevde. 

Den indre byen av Amersfoort har vorte godt bevart sidan mellomalderen, og bortsett frå Onze-Lieve-Vrouwetoren er dei største attraksjonane kyrkja Sint-Joris, Koppelpoort og Muurhuizen (Murhusa), som vart bygd langs den eldste bymuren. 

I mellomalderen var Amersfoort eit viktig senter for tekstilindustri og det var mange bryggeri i byen. På 1700-talet blømde byen på grunn av dyrking av tobakk.

Under den andre verdskrigen låg det ein konsentrasjonsleir nær byen Amersfoort.

Bakgrunnsstoff 
 Turistinformasjon 
 Detaljert kart

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Amersfoort» frå , den 17. februar 2008.

Fotnotar 

Kommunar i Utrecht
Byar i Utrecht
Modellorganisme

Ein modellorganisme er ein art som vert studert inngåande og grundig for å læra om generelle biologiske prosessar. Ein tenkjer seg vidare at resultata frå denne forskinga kan gje ein peikepinn om korleis desse fenomena generelt går føre seg. Modellorganismar vert nytta i høve der det hadde vore uetisk å eksperimentera på menneske, eller ved høve der det hjå somme artar er lettare å observera fenomenet ein ser på. Ofte kan det til dømes vera nyttig å nytta organismar med kort generasjonstid når ein studerer evolusjon.

Bananfluga (Drosophila melanogaster) var den første arten som for alvor tok steget frå naturen til laboratoriet i 1901.

Døme på modellorganismar 
 Escherichia coli (bakterie)
 Ølgjær (Saccharomyces cerevisiae)
 Bananfluge (Drosophila melanogaster)
 Caenorhabditis elegans (rundmakk)
 Marsvin (Cavia porcellus)
 Husmus (Mus musculus)
 Sebrafisk (Danio rerio)

 
Biologi
Haarlemmermeer

Haarlemmermeer er ein kommune og by i Nederland i provinsen Noord-Holland. Han er ein polder som består av tørrlagt land ved hjelp av dike og kanalar. Området som polderen utgjer var tidlegare innsjøen kalla Haarlemmermeer, som tyder «Haarlemsjøen». Området vart tørrlagt på 1800-talet. 

Den største byen i kommunen Hoofddorp. Han er ein av dei største byane i Nederland (70 030 innbyggjarar) som ikkje er ein eigen kommune. Denne byen, i lag med Nieuw Vennep og Badhoevedorp, er ein del av storbyområdet Randstad.

History 
Haarlemmermeer skal visstnok ha vore ei gammal grein av Rhinen, som rann gjennom området i romartida. I 1531 hadde innsjøen eit areal på 26 km² og i nærleiken låg tre mindre innsjøar, Leidsche Meer, Spiering Meer og Oude Meer. 

Dei fire innsjøane vart slått saman til ein etter fleire store flaumar. Fleire landsbyar forsvann i prosessen og ein av desse var Vennep, som den moderne byen Nieuw Vennep er kalla opp etter. I 1647 hadde Haarlemmermeer eit areal på 150 km² og hundre år seinare hadde han vokse til 170 km². Prosessen ved at innsjøar veks over tid vert på nederlandsk kalla «waterwolf».

I 1643 vart det gjort framlegg om å byggje dike og drenere innsjøen, men det var først då ein kraftig storm i november 1836 førte til flaum i Amsterdam, og seinare same år i Leiden på andre sida av innsjøen, at ein for alvor sette til verks planane. 

Det vart bygd ein 61 km lang kanal rundt innsjøen og jorda som vart grave ut vart nytta til å byggje eit dike. Tidlegare vart det nytta vindmøller til å pumpe ut vatn frå innsjøar, men ein var no kome så langt at ein kunne nytta maskindrivne pumper i stadenfnor. Tre dampmaskinar vart bygd rundt innsjøen og pumpinga starta i 1848. 1. juli 1852 var innsjøen tørrlagt etter at om lag ein milliard tonn vatn var vorte pumpa ut. 

Det nye området vart statseigd og kommunen Haarlemmermeer vart så oppretta og innlemma i provinsen Noord-Holland den 16. juli 1855. Den første kyrkja vart bygd same året og i 1877 var der sju. I 1860 hadde kommunen 7237 innbyggjarar og i 1900 hadde han 16 621.

I 1917 vart det bygd ein militær flyplass nær den gamle festninga Schiphol. I dag er denne ein stor sivil flyplass, som utgjer 15 % av flatevidda til Haarlemmermeer. I 1926 tok Amsterdam over styret av Schiphol.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Haarlemmermeer» frå , den 17. februar 2008.

Fotnotar 

Kommunar i Noord-Holland
Tidlegare innsjøar
Polderar