alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Judea- og Samaria-området

Judea og Samaria (hebraisk אֵזוֹר יְהוּדָה וְשׁוֹמְרוֹן, Ezor Yehuda VeShomron, òg akronymet יו"ש Yosh eller ש"י Shai; arabisk يَهُوذَا وَالسَّامِرَةِ, Yahuda was-Sāmerah) er dei historiske bibelske namna på området som no generelt vert kalla Vestbreidda. Judea- og Samaria-området er òg eit Israelsk administrativt distrikt, i Område C på Vestbreidda, utanom Aust-Jerusalem.

Status
Judea- og Samaria-området vert administrert av Det israelske forsvaret sin sentralkommando og militærlov gjeld i området. Dei administrative avgjerslene vert teken av øvstkommanderande. Framtida til regionen er ein nøkkelfaktor i den pågåande israelsk-palestinske konflikten.
 
Vestbreidda (inkludert Aust-Jerusalem) og Gazastripa vert rekna som okkuperte palestinske territorium av Dei sameinte nasjonane, Den internasjonale straffedomstolen, Den europeiske unionen, og ikkje-statlege organisasjonar som Amnesty International, Human Rights Watch, og B'Tselem.

Administrative inndelingar
Området er vidare delt inn i åtte militære administrative regionar: Menashe (Jenin-området), HaBik'a (Jordandalen), Shomron (Shechem-området, på arabisk kalla Nablus), Efrayim (Tulkarm-området), Binyamin (Ramallah/al-Bireh-området), Maccabim (Maccabim-området), Etzion (Betlehem-området) og Yehuda (Hebron-området).

Kommunar

Sjå òg
 Staten Judea
 Israelskokkuperte territorium
 Våpenkvileavtalen i 1949

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Judea and Samaria Area» frå ,  den 6. oktober 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Jonathan Kaplan. «The Territories», på nettsida for The Jewish Agency for Israel:
 Part 1, Part 2
 

Geografi på Vestbreidda
Distrikt i Israel
Israelsk historie
Jordansk historie
Palestinsk historie
Israelskokkuperte territorium
Distrikt i Israel

Det er seks administrative distrikt i Israel, på hebraisk kalla mehozot (מחוזות; eintal: mahoz) og arabisk mintaqah og femten underdistrikt kalla nafot (נפות; eintal: nafa). Kvart underdistrikt er vidare delt inn i naturlege regionar, som det finst 50 av. 

Tala i denne artikkelen er baser tpå tala frå Israelsk statistisk sentralbyrå og omfattar alle stader under israelsk sivilt styre, inkludert dei israelskokkuperte territoria der dette er tilfelle. Derfor er Golan underdistrikt og dei fire naturlege regionane ein del av tala på underdistrikt og naturlege regionar, sjølv om dette ikkje er anerkjent av Dei sameinte nasjonane eller det internasjonale samfunnet som israelsk territorium. Folketala under for Jerusalem distrikt inkluderer på same vis Aust-Jerusalem som vart annektert av Israel, noko som heller ikkje er anerkjent av Sn eller det internasjonale samfunnet. Judea- og Samariaområdet er derimot ikkje med i talet på distrikt og underdistrikt, sidan Israel ikkje har sivilt styre i denne delen av Vestbreidda.

Jerusalem distrikt
Jerusalem distrikt (Mehoz Yerushalayim). Folketal: 907 300

Administrativt senter: Jerusalem

Det nordlege distriktet
Det nordlege distrikt (Mehoz HaTzafon). Folketal: 1 241 900

Administrativt senter: Nasaret

Safed (underdistrikt) folketal: 100 500
Kinneret (underdistrikt) folketal: 100 300
Yizre'el (underdistrikt) folketal: 444 400
Akko (underdistrikt) folketal: 555 300

Golan (underdistrikt) folketal: 41 000.

Haifa distrikt
Haifa distrikt (Mehoz Heifa). Folketal: 880 700

Administrativt senter: Haifa

Haifa (underdistrikt) folketal: 529 300
Hadera (underdistrikt) folketal: 351 400

Det sentrale distriktet
Det sentrale distriktet (Mehoz HaMerkaz). Folketal: 1 770 000

Administrativt senter: Ramla

Sharon (underdistrikt) folketal: 389 600
Petah Tikva (underdistrikt) folketal: 604 600
Ramla (underdistrikt) folketal: 282 800
Rehovot (underdistrikt) folketal: 493 000

Tel Aviv distrikt
Tel Aviv distrikt (Mehoz Tel Aviv). Folketal: 1 227 900

Administrativt senter: Tel Aviv

Det sørlege distriktet
Det sørlege distriktet (Mehoz HaDarom). Folketal: 1 201 200

Administrasjonssenter: Beersheba
Ashkelon (underdistrikt) folketal: 456 000
Be'er Sheva (underdistrikt) folketal: 565 300

Judea- og Samariaområdet
Judea- og Samariaområdet (Ezor Yehuda VeShomron).
Jødisk folketal: 327 750
Palestinsk folketal:  kring 2,5 millionar

Største jødiske og israelske by: Modi'in Illit

Sjå òg
Israelsk geografi
Byar i Israel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Districts of Israel» frå ,  den 6. oktober 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Undernasjonale område i Israel
Israel
Friidrett under Sommar-OL 1964

Friidrettsøvingane under Sommar-OL 1964 i Tokyo vart avvikla i tida 14. til 21. oktober 1964. Det vart tevla i 36 øvingar, 24 for menn og 12 for kvinner. 400 meter for kvinner og femkamp, også for kvinner, stod på OL-programmet for fyrste gong. 1016 utøvarar frå 82 land deltok i tevlingane.

Olympiastadion i Tokyo hadde åtte løpebanar, og for fyrste gong deltok åtte utøvarar i finalane på dei kortare distansane. Derimot heldt ein fram med at einast seks utøvarar fekk delta i dei tre siste finaleomgangane i kastøvingane og lengdehopp og i tresteghopp. 

USA sine firemannslag sette verdsrekord både på den korte og den lange stafetten. Kappgjengaren Abdon Pamich frå Italia forbetra verdsrekorden på 50 km og etiopias Abebe Bikila sprang fortare på maraton-distansen enn nokon før han. Mary Rand og Ann Packer, begge frå Storbritannia, sette kvar sin verdsrekord på høvesvis 800 meter og i lengdehopp. Irina Press, som representerte Sovjetunionen, forbetra verdsrekorden i femkamp. Bob Hayes frå USA tangerte verdsrekorden då han vann 100 meter.

Menn

100 m 

Finale: 15. oktober

200 m 

Finale: 17. oktober

400 m 

Finale: 19. oktober

800 m 

Finale: 16. oktober

1500 m 

Finale: 21. oktober

5000 m 

Finale: 18. oktober

10 000 m 

Dato: 14. oktober

Maraton 

Dato: 21. oktober

20 km kappgang 

Dato: 15. oktober

50 km kappgang 

Dato: 18. oktober

110 m hekk 

Finale 18. oktober

400 m hekk 

Finale: 16. oktober

3000 m hinder 

Finale: 17. oktober

4 × 100 m stafett 

Finale 21. oktober

4 × 400 m stafett 

Finale 21. oktober

Høgdehopp 

Finale 21. oktober

Stavhopp 

Finale 17. oktober

Lengdehopp 

Finale 18. oktober

Tresteghopp 

Finale: 16. oktober

Kulestøyt 

Finale am 17. oktober

Diskoskast 

Finale: 15. oktober

Sleggjekast 

Finale: 18. oktober

Spydkast 

Finale: 14. oktober

Tikamp 

Dato: 19./20. oktober

Kvinner

100 m 

Finale: 16. oktober

200 m 

Finale: 19. oktober

400 m 

Finale: 17. oktober

800 m 

Finale: 20. oktober

80 m hekk 

Finale: 19. oktober

4 × 100 m stafett 

Finale 21. oktober

Høgdehopp 

Finale: 15. oktober

Lengdehopp 

Finale: 14. oktober.
Mary Rand forbetra i femte omgang verdsrekorden med seks centimeter.

Kulestøyt 

Finale: 20. oktober

Diskoskast 

Finale: 19. oktober

Spydkast 

Finale: 16. oktober.

I kvalifiseringa kasta Gortsjakova spydet 62,40 meter, ny verdsrekord med 1,02 m i høve Elvira Ozoliņa sin gamle.

Femkamp 

Dato: 16./17. oktober

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 1964/Leichtathletik» frå ,  den 7. oktober 2014.  
 

Sommar-OL
Sommar-OL 1964
Friidrett under Sommar-OL
Tokyo
1964 i Japan
Margunn Bjørnholt

Grete Margunn Bjørnholt () er ein norsk sosiologiprofessor og samfunnsøkonom.

Ho er forskar I ved Nasjonalt kunnskapssenter om vald og traumatisk stress (NKVTS) og professor II i sosiologi ved Universitetet i Bergen. Ho har tidlegare vore forskar ved mellom anna forskingsprogrammet Alternativ Framtid (Senter for utvikling og miljø ved Universitetet i Oslo), Arbeidsforskingsinstituttet og Institutt for sosiologi og samfunnsgeografi ved UiO. Ho har forska på kjønnsbasert vald, vald mot flyktningar og migrantar, vald i samiske miljø, likestilling, menn og maskulinitetar, politikkstudiar og fleire andre tema.

Ho var leiar i Norsk Kvinnesaksforening 2013–16.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Norske sosiologar
Norske økonomar
Professorar ved Universitetet i Bergen
Vitskapleg tilsette ved Universitetet i Oslo
Norske embets- og tenestefolk
Norske kvinnesaksfolk
Folk frå Bø i Telemark
Al Oerter

Alfred Adolf Oerter, kjend som Al Oerter (), var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar som tevla i diskoskasting. Han vart olympisk meister i øvinga fire gongar på rad i tida 1956-68.
Sin personlege rekord på 69,46 meter sette han som 43-åring i 1980.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al Oerter» frå ,  den 7. oktober 2014.  
 

Friidrettsutøvarar frå USA
Diskoskastarar
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Peter Snell

Peter Snell () er ein nyzealandsk tidlegare friidrettsutøvar og medisinar. Han vann OL-gull både 800 meter i 1960 og 1964, i 1964 vann han gullmedaljen også på 1500 meter.

Aktiv
Snell høyrde ikkje til favorittsjiktet før sommar-OL 1960 i Roma. Ei heller etter han i forsøksløpa vann sitt heat på 1.48,1, ny landsrekord. Derimot imponerte han i semifinalane, der han i sitt heat forbetra landsrekorden til 1.47,2 og viste verdsrekordhaldaren Roger Moens til andreplass. Dei same to utøvarane kjempa i fyrste rekke om gullmedaljen i finalen, og atter slo Snell Moens med to tidels sekund; 1.46,3 mot 1.46,5.

Den 3. februar 1962 forbetra Snell verdsrekorden på 800 meter med over eitt sekund til 1.44,3 under eit stemne i Christchurch. Seint på året 1962 vann han i Perth begge mellomdistansane i samveldeleikane.

Framom dei olympiske sommarleikane i Tokyo i oktober 1964 forbetra Snell den personlege rekorden på 1500 m til 3.37,6, ei tid i ypparste verdsklasse. I Tokyo vann så Snell gullmedaljen på fyrst 800 meter, og fem dagar seinare, 1500 m, ein dobbelttriumf ingen hadde greidd på 40 år.

Snell la opp som friidrettsutøvar i 1965. Han utvandra til USA i 1971 og utdanna seg til idrettsmedisinar, busette seg etterkvart i delstaten Texas.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peter Snell» frå ,  den 7. oktober 2014.  
 

Newzealandske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for New Zealand
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Stor-Jerusalem

Stor-Jerusalem er eit omgrep som vert nytta til å skildre ein kring 150 km stor radius kring Gamlebyen i Jerusalem. Utvidinga av Jerusalem under israelsk lov kom etter at byen i røynda annekterte byen etter seksdagarskrigen i 1967, men mykje av utvidinga er ikkje anerkjend av det internasjonale samfunnet. som reknar all israelsk utbygging i området som eit brot på folkeretten, og kallar desse utbyggingane israelske busetnader.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greater Jerusalem» frå ,  den 7. oktober 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Geografi i Jerusalem distrikt
Storbyområde i Israel
Beit Shemesh

Beit Shemesh eller Bet Shemesh (hebraisk בֵּית שֶׁמֶשׁ; gresk Βαιθσαμύς; latinsk Bethsames) er ein by som ligg kring 30 km vest for Jerusalem i Israel i Jerusalem distrikt. Han hadde 80 600 innbyggjarar i 2010. Historia til Beit Shemesh går attende til før-bibelsk tid. Den moderne byen Beit Shemesh vart grunnlagd i 1950.

Historie

Antikken
Den antikke byen Beit Shemesh («solhuset» eller «soltempelet» på hebraisk) vart opphavleg namngjeven etter den kanaanittiske solgudinna Shemesh, som vart dyrka der i antikken. Ruinane av den gamle byen er framleis synleg på ein tell nær den moderne byen.

Beit Shemesh er først nemnt i Josvas 15 (som Bet-Sjemesj på norsk) som ein by i området til Juda-stamma på grensa mellom territoriet deira og territoriet til Dan-stamma. Seinare i Josva 21 vert Beit Shemesh nemnt som ein stad som er sett til sides for prestane av Levi-stamma, kohanim. Byen er nemnt i kapittel 6 i Første Samuelsbok som den første byen som Paktas ark vart frakta til på veg attende frå Filistia etter å ha blitt stolen av filistrane i eit slag. I Andre kongebok er Beit Shemesh igjen nemnt som åstad for slaget mellom Amaziah konge av Judea og Jehoash konge av Israel.

Då Babylonia øydela Judea, vart vassverka i Beit Shemesh gøymd og tildekt, og ikkje funnen att før 2004. Så då jødane kom attende til området, i perioden kring Det andre tempelet, vart ikkje byen bygd opp att, slik mange andre stader i nærleiken vart, som Beit Guvrin, Maresha og andre. Småbyane Dayr Raban og Dayr Rafat nytta derfor stein frå denne byen til å bygge sine bygg. I nærleiken finst òg ein førhistorisk megalittisk sirkel, som truleg var knytt til gudsdyrkinga i Beit Shemesh.

Det er funne spor frå eit kloster og andre spor frå den bysantinske perioden.

Moderne tid

Seint på 1800-talet vart staden nytta som bustad av lokale arbarar under innhaustinga. Den vesle moskéen Abu Mizar låg der.

Under den arabisk-israelske krigen i 1948 invaderte den egyptiske armeen området og sette opp ein militærpost på ein ås som seinare vart Beit Shemesh. Posten skifta hender fleire gonger under kampane. 

I 1952 vart dei første permanente husa bygde i Beit Shemesh, etter at det hadde lege ein flyktningleir der sidan 1950. Byen vart ein typisk utviklingsby med stort sett nordafrikanske immigrantar som innbyggjarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beit Shemesh» frå ,  den 7. oktober 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Beit Shemesh kommune
Stader å vitje i Beit Shemesh
Shemesh OnLine
ShemeshDirectory
Ramat Beit Shemesh

Byar i Israel
Stader i Bibelen
Ortodokse jødiske samfunn
Utviklingsbyar
Byar i Jerusalem distrikt
Busetnader grunnlagde i 1950
Abu Ghosh

Abu Ghosh (arabisk أبو غوش; hebraisk אבו גוש) er ein arabisk-israelsk by i Israel, 10 km vest for Jerusalem langs Tel Aviv-Jerusalem-vegen. Han ligg 610–720 meter over havet. I 2010 kom byen i Guinness rekordbok for største hummusrett. Abu Ghosh er kjend for det gode tilhøvet til Staten Israel og gjestfriheita mot israelske jødar.

Historie
Abu Ghosh er ein av dei tidlegaste busetnadane i Israel. Arkeologiske utgravingar har funne busetnader frå yngre steinalder i tre fasar, og den midtre fasen er datert til 6000-talet fvt. Det gamle arabisk namnet er Qaryat al'Inab («Druelandsbyen») og Abu Ghosh er derfor indentifisert som den bibelske staden Kiryat Ye'arim. 

Legio X Fretensis frå den romerske armeen hadde eit stasjonshus i Abu Ghosh fram til slutten av 200-talet. 

Landsbyen er òg assosiert med Anathoth, fødestaden til profeten Jeremia.

Osmansk tid
Abu Ghosh er namnet på ein arabisk familie som slo seg ned her tidleg på 1500-talet. I følgje familetradisjonen var dei av tsjerkessisk ætt, og grunnleggjaren kjempa i lag med Selim I. På 1700-talet budde dei i ein landsby nær Beit Nuba, der dei styrte området kring frå. I følgje tradisjonen skal folk frå Bani Amir-familien og landsbybuarane i Beit Liqya ha gjort opprør mot dei og drepe heile Abu Ghosh-klanen utanom ei kvinne og barnet hennar, som førte Abu Ghosh-namnet vidare.

Familien kontrollerte pilegrimsruta frå Jaffa til Jerusalem, og tok bompengar av pilegrimane som passerte landsbyen. Kyrkjene i Jerusalem betalte òg skatt til Abu Ghosh-klanen. På 1800-talet vart landsbyen òg kalla Kuryet el' Enab.

Abu Ghosh vart angripen av ein egyptisk militærstyrke under arabaropprøret i Palestina i 1834. Han vart angripen att i 1853 under ein borgarkrig mellom føydale familiar under Ahmad Abu Ghosh som gav nevøen Mustafa ordre om å gå i kamp. Eit tredje åtak på Abu Ghosh, utført av osmanske militærstyrkar, med støtta av britiske styrkar, fann stad under eit militært oppdrag mot dei føydale familiane i 1860-åra.

Kiryat Anavim, den første kibbutz i Judeafjella, vart grunnlagd nær Abu Ghosh i 1914, på land kjøpt frå Abu Ghosh-familien.

Sjå òg
Arabiske stader i Israel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Abu Ghosh» frå ,  den 7. oktober 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Arabiske stader i Israel
Tegart-fort
Busetnader i Jerusalem distrikt
MS «Oslofjord» (1993)

MS «Oslofjord» er ein havgåande bilferje som vart bygd for selskapet Bergen Nordhordland Rutelag, seinare Fjord Line, i 1993. Skipet er bygd ved Fosen Mekaniske Verksteder og vart sett i drift i juni 1993. Ferja fekk opphavleg namnet MS «Bergen». I 2003 vart skipet leigd ut til DFDS Seaways, som gav han namnet MS «Duchess of Scandinavia». I 2005 fekk skipet nytt namn att, MS «Atlantic Traveller». I 2008 vart namnet endra til MS «Bergensfjord», og då ferja vart bygd om og sett inn på strekninga Sandefjord-Strömstad i juni 2014 fekk han namnet MS «Oslofjord».

Ferja er 134,4 meter lang, 24 meter brei og har ein kapasitet på 850 passasjerar og 300 bilar. Bruttotonnasjen er 16 794.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «MS Bergensfjord (1993)» frå , og «MS «Bergensfjord» (1993)» frå  den 8. oktober 2014.  
 
Norske ferjer
Fjord Line-skip
Skip frå 1993
Louis van Gaal

Louis van Gaal () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar og -trenar. Han var manager for Manchester United frå 2014 til 2016. Han har tidlegare vore trenar for Ajax, Barcelona, AZ Alkmaar, FC Bayern München og Nederland.

Som profesjonell fotballspelar spelte van Gaal på midtbanen for Royal Antwerp, Telstar, Sparta Rotterdam og AZ Alkmaar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Louis van Gaal» frå , og «Louis van Gaal» frå  den 8. oktober 2014.

Bakgrunnsstoff 

Nederlandske fotballspelarar
Nederlandske fotballtrenarar
Folk frå Amsterdam
Astrid Tveit

Astrid Tveit () er ein norsk tidlegare høgdehoppar. I tida 1973-86 var ho mellom dei aller beste kvinnelege høgdehopparane i Noreg, og vart noregsmeister sju gongar. Tveit, som var medlem av Lillehammer IF og sidan IL i BUL, har ein personleg rekord i høgdehopp på 1,90 meter.

Aktiv
Tveit var 16 år gammal då ho vann si fyrste NM-medalje i seniormeisterskap. Same sesongen sette ho ein personleg rekord i høgdehopp på 1,75 m. Året etter forbetra ho den personlege rekorden til 1,80 m, tangering av noregsrekorden til Kari Karlsen. Tveit var då Noregs klart beste høgdehoppar på kvinnesida, ho tok i 1974-sesongen det fyrste av seks strake NM-gull i høgdehopp.

Den 1. juli 1976 sette Tveit norsk rekord med 1,83 m på Bislett stadion i Oslo. To dagar seinare forbetra ho rekorden til 1,84 m under eit stemne på Moelv. Særleg stor framgang hadde ho i 1977-sesongen. Tilbake på Moelv den 31. juli 1977 forbetra ho noregsrekorden med heile fem centimeter til 1,89 meter.

Mellom 1974 og 1982 deltok Tveit i alle dei tre europameisterskapane i friidrett i perioden, samt i sommar-OL 1976. Ho klarte å kvalifisere seg til finalen ein gong, då ho i EM 1978 gjekk over kvalifiseringshøgda 1,83 m. I finalen i Praha stoppa ho på 1,80 m og vart nummer ti.

Hennar beste høgdehopp på 1,90 meter kom 13. juni 1982 i Praha, eit hopp som var norsk rekord i fem år, til dess Hanne Haugland tok over som norsk rekordhaldar i høgde. Tveit er ein av sju norske, kvinnelege høgdehopparar som har gått over 1,90 m, Hanne Haugland, Tonje Angelsen, Anne Gerd Eieland og Stine Kufaas er dei fire som har hoppa høgre enn henne.

Medaljar i norske meisterskap
NM gull: 1974-79, 1981 
NM-sølv: 1982-83
NM-bronse: 1973, 1986

Plasseringar i internasjonale meisterskap
EM i friidrett 1974 i Roma: Utslått i kvalifiseringa – 1,78 m
Sommar-OL 1976 i Montreal: Utslått i kvalifiseringa – 1,70 m
EM i friidrett 1978 i Praha: Nr 10 – 1,80 m
EM i friidrett 1982 i Aten: Utslått i kvalifiseringa – 1,85 m

Kjelder
 friidrett.no

Norske høgdehopparar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Folk frå Lillehammer
Vladimir Kuts

Vladimir Petrovitsj Kuts () var ein sovjetisk langdistanseløpar fødd i Aleksino i Ukraina i det dåverande Sovjetsamveldet. Han vart olympisk meister på 5000 m og 10 000 meter i 1956, og europameister på 5000 m i 1954.

Aktiv
Kuts vart sovjetisk meister på 5000 m og 10000 m i 1951, prestasjonar som han gjentok i åra 1953–56.

I 1954 slo han dei største favorittane, Emil Zátopek og briten Chris Chataway, på 5000 meter i europameisterskapen i Bern. Og sette samstundes verdsrekord på distansen med 13.56,6. Ein månad seinare forbetra Chataway verdsrekorden på distansen, før Kuts berre 10 dagar etter sette enno ein ny verdsrekord på 5000 m.

Kuts forbetra sin eigen verdsrekord til 13.46,8 under eit stemne i Beograd i september 1955.  Kort tid før dei olympiske leikane i Melbourne kring månadskiftet november/desember 1956 sette Kuts ny verdsrekord på 10 000 m med 28.30,4.

Under Melbourne-leikane tok Kuts som alltid leiinga på 10 000 m, og sprengde briten Gordon Pirie fire rundar før mål. Han gjorde då eit rykk og kom seg fri Pirie, og vann med stor margin. Pirie, verdsrekordhaldar på 5000 m, var Kuts sterkaste konkurrent også på den distansen. Finalen på 5000 meter, som gjekk fem dagar etter 10 000-meteren, vart mykje lik. Kuts leia frå start til mål og vann med 11 sekundar til gode på Pirie.

I 1957 forbetra Kuts verdsrekorden på 5000 m til 13.35,0 under ein landskamp i Roma. Denne rekorden vart ståande i åtte år, det vart Ron Clarke frå Australia som sletta rekorden.. 

Kuts la opp i 1959. Han hadde ofte vore plaga av magesmertar og sleit med å trene godt. Etter han slutta som aktiv arbeidde han som friidrettstrenar. Magesmertar leia til alkoholisme og han fekk sparken frå jobben. Han vart råka av eit hjarteinfarkt i 1972 og døydde i 1975, rimelegvis eit sjølvmord basert på sovetablettar og alkohol.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vladimir Kuts» frå ,  den 8. oktober 2014.  
 

Sovjetiske langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Armenia i Junior Eurovision Song Contest

Armenia debuterte i Junior Eurovision Song Contest i 2007 i Rotterdam i Nederland, med songen «Erazanq», framført på armensk av Arevik. I 2010 vann dei for fyrste gong med songen «Mama» sungen av Vladimir Arzumanyan. Bidraga vert valde gjennom ein nasjonal finale, arrangert av den armenske kringkastaren ARMTV.

I 2011 og 2022 arrangerte Armenia tevlinga i Karen Demirtjan-komplekset i Jerevan.

Bidraga i Junior Eurovision Song Contest

Røystehistorikk

Galleri

Vertskap

Sjå òg
 Armenia i Eurovision Song Contest

Kjelder

 Armenia i Junior Eurovision Song Contest
Denne artikkelen bygger på «Armenia in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 8. oktober 2014.  

Land i Junior Eurovision Song Contest