alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Freia

Freia er ei tidlegare norsk sjokoladeverksemd som sidan 1993 har vore ein del av fleirnasjonale Mondelēz International.

Føretaket vart skipa i 1889 på Rodeløkka i Oslo. Det blei kjøpt av Johan Throne Holst i 1892, og voks til å bli den største sjokoladeprodusenten i Noreg. Etter Kraft-oppkjøpet fortsette noko av drifta Freia-fabrikken i Oslo. Store delar av produksjonen blei likevel sett ut til Litauen, Estland og Sverige etter omstruktureringar på midten av 2000-talet.

Produkt
Nokre freiaprodukt gjennom tidene, med lanseringsår i parentes.

 Freia Kakao
 Selskapssjokolade (1895) 
 Mandelstang (1897)
 Bugg (70-talet)
 Freia melkesjokolade (1906)
 Lohengrin (1911)
 Firkløver (1926)
 Monolit (1926)
 Kvikk Lunsj (1937)
 Cuba (1938)
 Japp (1949)
 Non Stop (1952)
 Smil (1955)
 Toppris (1969)
 Krokanrull (1978)
 Freia Melkesjokolade med Non-Stop (2007)
 Freia Melkesjokolade med Daimbiter (2008)
 Walters Mandler (2008)
 Freia Melkesjokolade med Jordbær (2009)
 Freia Melkesjokolade med Kvikk Lunsj (2010)
 Walters No 156 (2011)
 Freia påskeegg

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Freia» frå ,  den 2. desember 2011.

Bakgrunnsstoff 
 www.freialand.no

 
Kraft Foods
Tidlegare norske føretak
Føretak skipa i 1889
Nedleggingar i 1993
Gudinna Idunn

Idunn er kjærleiksgudinna i norrøn mytologi. Ho er gift med Brage, og den viktigaste oppgåva hennar er å passa på dei gylne epla som gudane et av for å halda seg unge.

Bakgrunnsstoff

Åsynjer
Gudar for liv og lyst
Davy Wathne

David Frank Huey Wathne, kjend som Davy Wathne () er ein norsk tidlegare sportsjournalist med fotball som spesialfelt. Han arbeidde som journalist i TV 2 Sporten frå oppstarten i 1992 til 2017. I 2017 sa han frå seg  statsborgarskapet sitt i USA og blei norsk statsborgar.

Wathne er cand.mag. frå Universitetet i Bergen med mellomfag i latin, norsk og historie, og jobba som sportjournalist i Bergens Tidende frå studietida og fram til han vart tilsett i då nyetablerte TV 2. I TV 2 er han mest kjend som kunnskapsrik programleiar for sportssendingane. Han har òg vore aktiv i fagforeningsarbeidet i bedrifta.

Wathne er fødd i USA og kom 1 år gamal saman med mora til Noreg, og Wathne har sidan vore amerikansk statsborgar. Han er oppkalla etter sin morfar, David Johansen, men oppgjev namnet sitt som Davy for å unngå den norske uttalen av namnet David. Mor til Davy, sjukepleiaren Aud Johansen, hadde flytta til USA rett etter krigen og treft Davy sin far, eigedomsmeklaren Lester William Huey (d. 1986). Sidan har ikkje Davy sett far sin. Han takka nei til arv frå faren då han døydde i 1986.

Wathne er lidenskapeleg tilhengjar av fotballaget Brann. Då klubben kom til cupfinalen i 1988 måtte han gå frå Bergen til Oslo. Årsaka var at han hadde lova dette tidlegare på året i ein kommentarartikkel i Bergens Tidende, fordi han etter ein cupkamp meinte at Brann var altfor dårlege for å nå cupfinalen. 

Wathne har eitt sambuarskap og eitt ekteskap bak seg. Han har to born, eitt frå eit tidlegare ekteskap (f. 1982) og eitt med sin tidlegare sambuar (f. 1993).

Wathne er mellom anna kjend for sine særeigne og spenstige avslutningar på TV 2, som då han mellom anna avslutta med orda «Om et kvarter er vi tilbake med Onsdagssporten. I
mellomtiden kan du kose deg med Siri Kalvig...». Han var i mange år ein frontfigur for TV 2 Sporten, og er ein av kanalen sine mest populære programleiarar. Frå 2009 fekk han også i større grad enn tidlegare ytra sterke meiningar rundt fotball offentleg, i [[T2 sitt nye debattkonsept mot slutten av programmet FotballXtra Magasinet.

Kjelder 

Programleiarar for TV2
Norske journalistar
Folk frå Miami
Folk frå Bergen
Nordmenn av USA-amerikansk opphav
Veterinær

Veterinær (lat. veterinus) eller cand. med. vet. (Candidatus/candidata (menn/kvinner) medicinæ veterinariæ) er ein verna tittel som kan bli bruka av kandidatar som har gjennomgått og bestått veterinærstudiet ved ein offentleg godkjent læreinstans i veterinærmedisin. Veterinærar blir ofte kalla dyrlege i Noreg. Profesjonen deira er å hjelpe dyr med å få god helse, anten gjennom førebygging av problem eller klinisk behandling.

Utdanning

Historie 
Claude Bourgelat grunnla den første veterinærmedisinske utdanning (L'art vétérinaire) då han i 1761 blei rektor ved det kongelege akademiet i Lyon i Frankrike. Bourgelat hadde i lengre tid vore interessert i anatomi og sjukdommar på hest, og utdanninga skulle verne og ta vare på hestar og annan buskap. Bourgelat klarte i februar 1762 å overbevise økonomiske myndigheiter om at det var grunnlag for å opprette ein veterinærmedisinsk institusjon, som først fekk namnet Guillotière før han bytta namn til Den kongelege veterinærskolen i 1764. Året etter opna også Bourgelat ein veterinærskole i Maisons-Alfort. Denne er framleis i drift som den eldste veterinærskolen i verda. Etter opninga av skolen i Alfort begynte det å dukke opp veterinærskolar andre stader i Europa. Bernt Aakre var den fyrste veterinæren som fekk utdanninga si i Noreg.

Noreg 
I Noreg kan ein studere veterinærmedisin ved Noregs veterinærhøgskole i Oslo, men mange vel å ta slik utdanning også utanfor Noreg. Mange gjer dette fordi opptakskrava er svært høge i Noreg, men også fordi somme synes det er meir praktisk økonomisk. Det grunnleggande veterinærstudiet tar normalt ca. 5½–6 år (elleve semester i Noreg). Ferdig utdanna kandidatar får tittelen cand. med. vet. I Noreg er det mogleg å spesialisere seg på visse typar dyr, som smådyr (hundar, huskatter, gnagarar, fuglar), krypdyr, fisk, produksjonsdyr (storfe, gris) og hest. 

Veterinærar i Noreg har hatt ein sterk fokus på mattryggleik og miljø. I nyare tid har det blitt ein sterkare fokus på fiskehelse/akvamedisin. Ved Noregs veterinærhøgskole har ein også satsa på vidareutdanningstilbod i form av internasjonale masterprogram innan mattryggleik og akvamedisin.

Mattilsynet gjev autorisasjon til veterinærar i Noreg, anten dei er utdanna her eller ved institusjonar i utlandet.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Dyreklinikkar i Noreg
 Den norske veterinærforeninga
 Noregs Veterinærhøgskole
 Veterinærinstututtet
 Mattilsynet
 Veterinærmedisinsk Oppdragssenter AS (VESO)
 Veterinærkatalogen (legemiddel for dyr)

 
Yrke innan veterinærmedisin
Powhatan

Powhatan – også kalla Virginia-algonkinsk (engelsk Virginia Algonquian, Virginia Algonkian) – er det tidlegare språket til powhatan-renape-nasjonen (engelsk The Powhatan Renape Nation). Powhatan høyrer til den austalgonkinske greina av dei algonkinske språka. Det har vore uklårt kva tid språket gjekk av bruk, og Thomas Jefferson hevda at powhatan-folket «lost their language» 'miste språket sitt' på 1700-talet, men det er no kjent at språket til ein viss grad blei nytta eit godt stykke inn på 1800-talet. Powhatan er mellom anna kjent som morsmålet til Pocahontas (eigentleg heitte ho Matoaka), dotter til hovdingen Wahunsenacawh (d. 1618), som gifta seg med europearen John Smith.

Dokumentasjon 

På grunn av to ordlister, skrivne av kaptein John Smith (ca. 1580–1631) (Smith 1624/1997) og William Strachey (1572–før 21. juni 1621) (Strachey 1624/1849/1999), er powhatan betre dokumentert enn dei fleste andre av dei utdøydde sørlege aust-algonkinske språka. Særleg er ordlista til Strachey veldig innhaldsrik. Som Frederic W. Gleach skriv i føreordet til 1999-utåva av Strachey (1624/1849/1999), er det vanskeleg å nytte desse ordlistene utan solid kjennskap til aust-algonkinske språk, for både Smith og Strachey hadde store problem med å uttrykkje lydsystemet i powhatan gjennom den engelske ortografien. Det er likevel ikkje vanskeleg å sjå likskapen med andre algonkinske språk; her er nokre få powhatan-ord frå Strachey (1624/1849/1999) jamførte med prærie-cree:

Powhatan-ord i engelsk og norsk 

Powhatan-folket budde i dei austlege delane av det som no er den amerikanske delstaten Virginia då engelskmenn etablerte seg i Jamestown i Virginia-kolonien i 1607, og difor har engelsk fleire lånord frå powhatan. Somme av dei har òg kome inn i norsk. Her er nokre døme; i venstre kolonne står orda i den forma dei har i Strachey (1624/1849/1999):

Fotnotar

Bibliografi 
 Smith, John 1624/1997. A vocabulary of Powhatan. (American Language Reprints, 4.) Vocabulary reprinted from the author's The generall historie of Virginia, New-England, and the Summer Isles (1624). Southampton, Pa. : Evolution Publishing.
 Strachey, William 1624/1849/1999. A Dictionary of Powhatan, compiled by William Strachey. With two word-lists of Virginia Algonquian from other sources. (American Language Reprints, 8.) First published 1999, reprinted from William Strachey. 1849. The Historie of Travaile into Virginia Britannia (reprint of the 1624 edition). Bristol, Pa. : Evolution Publishing.

Utdøydde språk
Algonkinske språk
Einskildspråk
Kitlineq

Kitlineq (eller Viktoriaøya) er ei øy i det kanadiske Arktis, administrativt delt mellom Nunavutterritoriet og Nordvestterritoria i Canada. Øya dekker eit areal på 217  291 km². Ho er den nest største øya i Canada, og den åttande største øya i verda. Den vestlege tredjeparten av øya er underlagt Inuvikregionen i Nordvestterritoria, resten er del av Kitikmeotregionen i Nunavut.

Geografi 

Kitlineq ligg på 69-72 grader nordleg breidd, og mellom 102 til 118 grader vestleg lengd. Øya er om lag 750 km lang (aust-vest), og 655 km på det breiaste (nord-sør). Kitlineq er skilt frå det nordamerikanske fastlandet av eit langt sund (med fem ulike namn, alt etter kvar ein er). Banksøya i vest er næraste naboøy. Det lange sundet som deler denne og Kitlineq er Prince of Walessundet. I nord ligg Melvillesundet, medan McClintock-kanalen og Victoriasundet ligg aust for øya.

Kitlineq er ei øy med mange halvøyar, kystlina er oppbroten med mange fjordar og vikar. I aust, peikande mot nord, ligg Storkersonhalvøya. Ho endar opp i Goldsmithkanalen, sjøstykket som skil Kitlineq frå Stefanssonøya. Ein større fjord, Hadleybukta, deler Storkersonhalvøya frå dei midtre områda av øya i nord. Ei anna stor halvøy i nord er Alberthalvøya. I sør, peikande vestover, ligg Wollastonhalvøya, skilt frå dei midtre områda av Albertsundet. Sett på eit kart kan øya minne om eit stilisert lønnelauv, viktigaste symbolet på Canada.

Kitlineqs høgste punkt ligg på 655 meter over havet i Shalerfjella i det indre nord. Største innsjøen på øya er 562 km² vide Ferguson Lake, han ligg straks nord for Cambridge Bay.

Busetjing 

Folkemengda var ved folketeljinga i 2006 på 1875 personar; 1477 av desse i Nunavut og 398 i Nordvestterritoria. Cambridge Bay er den største av dei to busetjingane på øya. Denne ligg på søraustkysten og høyrer til Nunavut. Ulukhaktok på vestkysten ligg i Nordvestterritoria. Handelsstasjonane, som til dømes Fort Collinson på nordvestkysten, er oppgjevne for lenge sidan.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Victoria Island (Canada)» frå , den 11. juli 2009. 

Øyar i Nunavut
Øyar i Arktis
Øyar i Nordvestterritoria
Ovovivipari

Ovovivipar er ei nemning som tyder at dyr dannar egg, men at klekkinga av desse skjer inne kroppen slik at dei føder levande avkom. Klekkinga kan også finna stad like etter legging. Ovovivipare dyr skil seg frå dyr som er ovipare, som legg egg som deretter blir klekka, og frå vivipare dyr, som utviklar fosteret direkte i kroppen. 

Mange ormar er ovovivipare, til dømes hoggorm, anakonda, kongeboa, smaragdboa og regnbogeboa. Ein finn også ein del fiskar som føder levande avkom, til dømes sandtigerhai og mange 
levandefødande tannkarper som dei vanlege akvariefiskane guppy, platy og sverddragar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ovovivipar» frå , den 11. juli 2009. 
 
 

Formeiring hjå dyr
Halvor Olaus Christensen

Halvor Olaus Christensen () var ein norsk embetsmann og politikar. Han var byfogd, byskrivar og politimeister i Stavanger i ei årrekkje, og representerte byen på Stortinget.

Christensen var på alle storting mellom 1833 og 1873, bortsett frå sesjonane i 1851, 1857 og 1869. Han var lagtingspresident i 1845, 1854 og 1862-69 og stortingspresident i 1848. Han var medlem i fleire av stortingets viktigaste komitear, og var ofte komiteleiar i desse. Han arbeidde mykje med ulike politiske reformer, som til dømes innføring av årvisst storting og oppheving av statthaldarposten. I spørsmåla kring unionen gjekk han inn for full jamstilling mellom Noreg og Sverige.

Christensen var son av Eidsvollsmannen Christian Christensen Kollerud.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

 

Norske futar
Norske politimeistrar
Stortingspresidentar
Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar 1842-1844
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar 1848-1850
Stortingsrepresentantar 1854-1856
Stortingsrepresentantar 1859-1861
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Stortingsrepresentantar 1865-1867
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar for Rogaland
Folk frå Stavanger
Shakin' All Over

«Shakin' All Over» er ein rock and roll-song opphavleg spelt av Johnny Kidd and the Pirates. Han vart skriven av frontmannen Johnny Kidd og nådde førsteplassen i Storbritannia i august 1960. Musikarane på innspelinga var Johnny Kidd (vokal), Alan Caddy (gitar), Brian Gregg (bass), Clem Cattini (trommer), Joe Moretti (sologitar). 

Den opphavlege innspelinga vart ikkje ein hit utanfor Europa. I staden vart «Shakin' All Over» kjend i Nord-Amerika etter at The Guess Who spelte inn songen i 1965. Denne utgåva gjekk til topps i Canada og nådde 22. plass i USA. 

Utgåva til The Guess Who nådde 27. plass i Australia, men ei anna utgåve med Normie Rowe gjekk heilt til topps her seint i 1965. Denne hitten vart ein av dei mestseljande australske singlane i 60-åra.

Andre utgåver 
 Songen vart spelt av Humble Pie på Live at the Whiskey A-Go-Go i 1969.

 Songen er spelt fleire gonger av The Who, kanskje mest kjend på Woodstock i 1969 og på Live at Leeds i 1970.

 Rockebandet The Flamin' Groovies spelte songen i 1971 på albumet Teenage Head.

 Beach Boys sampla vibratogitar-pausen i «Rock 'n' Roll to the Rescue» frå 1986.

 Steve Marriott og Steve Parsons spelte ei utgåve av songen for den kanadiske skrekkfilmen Gnaw: Food of the Gods Part 2 i 1989.

 AC/DC har fortalt at hovudriffet i «Back in Black» er sterkt påverka av songen til Johnny Kidd

Songen er òg spelt av:
 Vince Taylor
 Rose Hill Drive 
 Suzi Quatro 
 Iggy Pop
 Van Morrison
 The Guess Who
 Brave Belt
 Dee Dee Ramone
 Those Darlins
 The Lords 
 Generation X
 The Swinging Blue Jeans
 Bim Skala Bim 
 MC5
 Eilen Jewell

Bakgrunnsstoff 
 http://www.thewho.net/discography/songs/ShakinAllOver.html 
 http://www.musicdish.com/mag/index.php3?id=5302

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Shakin' All Over» frå , den 11. juli 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1960
Songar frå 1960
The Guess Who-songar
The Who-songar
Iggy Pop-songar
Tin Machine-songar
The Pretty Things

The Pretty Things er eit engelsk rockeband som vart skipa i London i 1963 av gitaristen Dick Taylor, songaren og låtskrivaren Phil May, gitaristen Brian Pendelton, bassisten John Stax og trommeslagaren Viv Prince. Bandet er kalla opp etter Bo Diddley-songen Pretty Thing. Bandet starta med å spele rhythm and blues og hadde eit røft og rølpete image, før dei gjekk inn i psykedelisk rock mot slutten av 1960-åra. 

Dick Taylor var barndomskamerat med Keith Richards og var med i starten av The Rolling Stones. Då Brian Jones kom med i dette bandet ønskte dei at Dick Taylor skulle spele bass og han slutta. The Pretty Things gav seg i 1980, men har i etter tid vorte foreint att og held framleis konsertar. 

Den første singelen deira var «Rosalyn» som vart ein liten hit i Storbritannia i 1964. Større suksess fekk dei med singlane «Don't Bring Me Down» (1964) og «Honey I Need» (1965) og debutalbumet The Pretty Things frå 1965. Bandet slo aldri heilt igjennom og fekk ikkje fleire hittar i heimlandet. Trass i den heller laber kommersiell suksess har The Pretty Things vore inspirasjonskjelde for andre meir kommersielt suksessrike band, som The Rolling Stones, og David Bowie spelte inn to av songane deira på albumet Pin Ups. Fleire av platene deira er likevel kritikarroste. Albumet S.F. Sorrow frå 1968 vert rekna som ei av dei beste psykedeliske rockeplatene som finst og vert òg rekna for å vere den første rockeoperaen som er spelt inn, etterfølgd av Tommy av The Who. På dette albumet hadde bandet vore gjennom utskiftingar og bestod av May, Taylor, Wally Allen (bass), Jon Povey (tangentinstrument) og Twink (trommer). 

Musikkmagasinet Rolling Stone utnemnde i 1970 Parachute til det beste albumet dette året. Men verken dette eller S.F. Sorrow selde særleg bra. Taylor og Twink slutta i bandet i 1969. The Pretty Things held fram utover 70-talet med tre ujamne album. Bandet vart gjenforeint med May, Taylor, Alan, Allen og Povey i 1978.

Diskografi 
 The Pretty Things (1965)
 Get the Picture? (1965)
 Emotions (1967)
 S.F. Sorrow (1968)
 Parachute (1970)
 Freeway Madness (1972)
 Silk Torpedo (1974)
 Savage Eye (1975)
 Cross Talk (1980)
 Out of the Island (1987)
 Unrepentant (1995)
 Resurrection (1999)
 Rage... Before Beauty (1999)
 Balboa Island (2007)
 The Sweet Pretty Things (Are in Bed Now, of Course...) (2015)
 Bare as Bone, Bright as Blood (2020)

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «The Pretty Things» frå , og «The Pretty Things» frå  den 11. juli 2009.

Bakgrunnsstoff 
 
 An Electric Banana release on the Forced Exposure catalog

Engelske rockegrupper
Musikkgrupper skipa i 1963
Musikkgrupper frå 1960-talet
Musikkgrupper frå 1970-talet
Pretty Things
Mod-kulturen

Mod eller Mods (frå modernist) er namnet på ein subkultur som oppstod i London på slutten av 1950-talet. Han hadde ein topp tidleg og på midten av 1960-talet. Element i kulturen er musikk, mote og scooterar, vanlegvis Vespa eller Lambretta. Desse var som regel styla opp, med ekstra speglar, måling, forkromming, støtfangarar, tåkelys med meir. 

Rørsla var ein viktig del av motebilete i fleire år, særleg med utgangspunkt i motegata Carnaby Street i London og moteskaparar som Mary Quant og John Stephen var medverkande. Både beatnik og den britiske Teddy Boy-retninga var med å legge grunnlaget for mods-stilen. Stilen vart oppfatta som kontinental gjennom korte, velklippa frisyrar og korte, tettsittande jakker. Trenden vart tiltrekt av relativt velståande ungdom med såpass god privat økonomisk bakgrunn at dei ikkje måtte arbeide for å medverke til familieøkonomien, men i staden kunne bruke pengar på klede og festing.

Miljøet var knytt til nattklubber, med dansing og festing heile natta, i første omgang til soul og rythm 'n' blues. Såkalla «Allnighters», klubbar som var opne heile natta var særleg populære. For å orke å halde ut vart det vanleg med misbruk av ulike narkotiske stoff, som amfetamin. Mods var konkurranseorienterte og søkte å imponere kvarandre gjennom klede, musikk og dans.

Viktige musikalske eksponentar for denne subkulturen var på 1960-talet grupper som Small Faces, The Kinks og The Who. Seinare har Britpop-grupper som Oasis og Blur sterke mods-element i profilen sin.

Som moteretning forsvann etter kvart det eksklusive preget og image som deltakarane hadde gjeve kvarandre, og han gjekk av moten, særleg etter eit større slagsmål våren 1964 mellom mods og rockarar i badestadane Brighton og Clacton. Denne hendinga fekk stor mediemerksemd og viste ei «folkeleggjering» av mods-miljøa som gjorde at det eksklusive bilete av retninga vart borte. 

Stilen vart stadig meir kommersialisert og retta mot eit stort publikum. Samstundes endra dei leiande musikkgruppene, som The Who og The Small Faces musikkstil og såg ikkje lenger på seg sjølv som mods. Nye trendar, som hippie og psykedelisk rock overtok scenen, og dei første modsane vart etablerte familiefolk. Frå 1966 var omgrepet i det store og det heile ute.

Hendingane i Brighton og Clacton er skildra i The Who-albumet Quadrophenia frå 1973 og den påfølgjande filmen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mod (subkultur)» frå , den 11. juli 2009. 
 

Subkulturar
Britisk kultur
Mote
Fylkesveg 223 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 223 (fleirtyding).
Fylkesveg 223 i Oppland går mellom Hedalen stavkyrkje og Blautmyrsetra i Sør-Aurdal kommune. Vegen er 7,2 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Hedalen stavkyrkje
Kommunal veg frå Blautmyrsetra til Åslisætra (8,2 km)

Bakgrunnsstoff

 223
Vegar i Sør-Aurdal
Fylkesveg 224 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 224 (fleirtyding).
Fylkesveg 224 i Oppland går mellom Fossholt og Hallom i Sør-Aurdal kommune. Vegen er 6,3 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Fossholt
 Hallom

Bakgrunnsstoff

 224
Vegar i Sør-Aurdal
Fylkesveg 225 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 225 (fleirtyding).

Fylkesveg 225 i Oppland går mellom Tollefsrud og Nerby i Sør-Aurdal kommune. Vegen er 6,3 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Tollefsrud
 Nerby

Bakgrunnsstoff

 225
Vegar i Sør-Aurdal
Fylkesveg 226 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 226 (fleirtyding).
Fylkesveg 226 i Oppland går mellom Fønhus bru og Skåneberget i Sør-Aurdal kommune. Vegen er 21,1 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Fønhus bru
 Fønhus bru (35 m)
Arm frå Rustebakke via  Rustebakke bru til  (0,5 km)
Arm frå Haugsrud bru til Begna bruk (1,7 km)
 Haugsrud bru
 Skåneberget

Bakgrunnsstoff

 226
Vegar i Sør-Aurdal
Fylkesveg 228 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 228 (fleirtyding).

Fylkesveg 228 i Oppland går mellom Garthus og Hølera i Sør-Aurdal kommune. Vegen er 9,2 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Garthus
 Hølera

Bakgrunnsstoff

 228
Vegar i Sør-Aurdal
Fylkesveg 233 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 233 (fleirtyding).

Fylkesveg 233 i Oppland går mellom Solbraut (Bagn) og Islandselv i Sør-Aurdal kommune. Vegen er 7,4 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Solbraut (Bagn),  til  Vold (Bruflat) i Etnedal kommune (13,3 km)
Kommunal veg frå Islandselv til Høgemyr (2,4 km) og til Fv233 Karlsgot (3,1 km)

Bakgrunnsstoff

 233
Vegar i Sør-Aurdal
Fylkesveg 234 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 234 (fleirtyding).

Fylkesveg 234 i Oppland går mellom Breidablikk i Sør-Aurdal kommune og Madslangrud i Etnedal kommune. Vegen er 15,3 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Breidablikk

 Madslangrud

Bakgrunnsstoff

 234
Vegar i Sør-Aurdal
Vegar i Etnedal
Fylkesveg 237 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 237 (fleirtyding).
Fylkesveg 237 i Oppland går mellom Flatøygarden og Smiugard i Etnedal kommune. Vegen er 8,8 km lang.

Før 1. januar 2010 vart vegen kalla fylkesveg 250.

Kommunar og knutepunkt

 Flatøygarden,  til  Lundmo (7,5 km)
 frå Rust til Gamlestølen (8,7 km)
 Smiugard

Bakgrunnsstoff

 237
Vegar i Etnedal
Fylkesveg 239 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 239 (fleirtyding).

Fylkesveg 239 i Oppland går mellom Lundmo og Flatøygarden i Etnedal kommune. Vegen er 7,5 km lang.

Før 1. januar 2010 vart vegen kalla fylkesveg 251 i Oppland.

Kommunar og knutepunkt

 Lundmo
 Flatøygarden,  til  Smiugard (8,8 km)

Bakgrunnsstoff

 239
Vegar i Etnedal
Fylkesveg 235 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 235 (fleirtyding).

Fylkesveg 235 i Oppland går mellom Tonsåsen og Bruflat i Etnedal kommune. Vegen er 6,8 km lang.

Før 1. januar 2010 vart vegen kalla fylkesveg 252 i Oppland.

Kommunar og knutepunkt

 Tonsåsen
 frå Vold ved Bruflat til / Solbraut i Sør-Aurdal kommune → 
 Bruflat

Bakgrunnsstoff

 235
Vegar i Etnedal
Fylkesveg 238 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 238 (fleirtyding).
Fylkesveg 238 i Oppland går mellom Rust og Gamlestølen i Etnedal kommune. Vegen er 8,7 km lang.

Før 1. januar 2010 vart vegen kalla fylkesveg 253 i Oppland.

Kommunar og knutepunkt

 Rust
Endepunkt Gamlestølen

Bakgrunnsstoff

 238
Vegar i Etnedal
Fylkesveg 236 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 236 (fleirtyding).
Fylkesveg 236 i Oppland går mellom Robøle og Lødnigarden i Etnedal kommune. Vegen er 5,3 km lang.

Før 1. januar 2010 vart vegen kalla fylkesveg 254 i Oppland.

Kommunar og knutepunkt

 Robøle
Endepunkt Lødnigarden

Bakgrunnsstoff

 236
Vegar i Etnedal