Barrett

Barrett er det andre og siste studioalbumet med nye songar av den tidlegare Pink Floyd-frontmannen Syd Barrett. Innspelinga byrja Abbey Road Studios den 26. februar 1970 og strekte seg over 15 innspelingsdagar til 21. juli. Albumet vart produsert av Pink Floyd-gitaristen David Gilmour og klaverspelaren Richard Wright, som òg spelte høvesvis bassgitar og klaverinstrument, i lag med den tidlegare Madcap-musikaren Jerry Shirley på trommer.

Barrett kom ut i november 1970 på Harvest i Storbritannia, men gjekk ikkje inn på albumlista. Det kom ut att på ny i 1974 som ein del av Syd Barrett, som var første gongen desse platene kom ut i USA. Det kom ikkje nokre singlar ut frå albumet. Det vart ommastra og utgjeve på ny i 1993. Ei ny, ommastra utgåve kom ut i 2010.

Bakgrunn
Salstala og reaksjonen på det første soloalbumet til Barrett, The Madcap Laughs, vart rekna som gode nok til at EMI gav løyve til eit andre soloalbum. Den 24. februar 1970, ein månad etter Madcap kom ut, var Barrett på John Peel-programmet Top Gear, der han berre framførte ein song frå det nye albumet («Terrapin»), tre som seinare kom ut på Barrett («Gigolo Aunt», «Baby Lemonade» og «Effervescing Elephant») og ein song som ikkje var på nokre av albuma («Two of a Kind», kanskje skriven av Richard Wright). «Two of a Kind» var tilskriven Richard Wright på den originale Peel Session-utgjevinga, men til Barrett på seinare utgjevingar, som The Best of Syd Barrett: Wouldn't You Miss Me?. Wright skal visstnok ha skrive songen, men Barrett insisterte på at det var hans song (og ønskte å ha han med på The Madcap Laughs). Produsentane hadde ingen munnleg kontakt med Barrett og kunne berre kommunisere med han via Gilmour. For radioinnspelinga vart Barrett akkompagnert av Gilmour på bass og Humble Pie-medlemmet Jerry Shirley på bongotrommer. Versjonen av «Gigolo Aunt» vart innspelt for radiosendinga (seinare gjeven ut på The Peel Session i 1988) men var uferdig, sidan Barrett hadde sunge opningsverset tre gonger. Barrett spelte slidegitar på radioversjonen av «Baby Lemonade», med Gilmour på orgel.

To dagar seinare byrja han arbeidet med det andre albumet sitt i Abbey Road Studios, med Gilmour som produsent, og ein trio av musikarar: Richard Wright, Shirley og Gilmour. Hovudmålet med Barrett-innspelinga var å gje Barrett strukturen og fokuset mange meinte mangla på The Madcap Laughs. Derfor vart innspelinga gjennomført meir effektivt og albumet var ferdig på langt kortare tid enn The Madcap Laughs (seks månader, samanlikna med eitt år på Madcap'''). Den 6. juni 1970 heldt Barrett den einaste offisielle solokonserten sin på Olympia i Kensington, akkompagnert av Gilmour og Shirley. Mot slutten av «Octopus», det fjerde nummeret, forbausa Barrett publikum og bandkollegaene då han brått tok av seg gitaren og gjekk av scenen.

Innspeling

Den første innspelingsdagen var 26. februar. Tre av dei første songane som dei prøvde seg på denne dagen var «Baby Lemonade», «Maisie» og «Gigolo Aunt». Men Gilmour meinte dei mangla «Barrett-heita. Etter «Baby Lemonade» vart prøvd ut, vart det spelt inn to opptak av «Maisie» før Barrett prøvde 15 forskjellige opptak av «Gigolo Aunt». Dagen etter vart det spelt inn 2-spors demoar av «Wolfpack», «Waving My Arms in the Air», «Living Alone» og «Bob Dylan Blues». Dei første to kom med på albumet, men ikkje dei to andre. På innspelingsdokumentet stod det at Gilmour hadde teke med seg heim ein kopi av dei to sistnemnde, men Gilmour kom seinare attende og tok med seg masterlydbanda òg. Gilmour har sidan sagt at «Desse innspelingane vart gjort så raskt. Me hadde konsertar kvar dag og me måtte tilpasse innspelinga innimellom. Eg tok dei truleg med meg for å lytte til dei og berre gløymde å levere dei attende. Dei var ikkje meint å vere ein ferdig miks. Syd gjorde det unna og eg tok eit lydband heim.» Trass i at det vart gjort noko mindre arbeid på «Gigolo Aunt», kom ikkje Barrett attende til Abbey Road Studios før 1. april, sidan Pink Floyd arbeidde på albumet sitt, Atom Heart Mother. Ved forskjellige høve vitja Barrett bandet medan dei spelte inn dette albumet. Barrett spelte inn noko musikk til «Wolfpack» den 3. april, før innspelingane vart vidare utsette til 5. juni, denne gongen fordi Gilmour og Wright var på turné i USA med Pink Floyd.

Den 5. juni spelte Barrett inn ei rekkje 2-sporsdemoar for tre songar: «Rats», «Wined and Dined» og «Birdie Hop». «Rats»-demoen danna seinare grunnlaget for albumversjonen, og vart seinare overdubba av musikarar, trass i at tempoet varierte. To dagar seinare, den 7. juni, spelte Barrett inn «Milky Way», «Millionaire», før han runda av med ekstra lydspor til «Rats». «Millionaire» heitte opphavleg «She Was a Millionaire», og var opphavleg blitt innspelt av Pink Floyd. Barrett spelte inn to forsøk på eit akkompagnement før han gav ut, og la til vokal. Ein ny pause oppstod fram til 14. juli, då Barrett spelte inn fleire forsøk av «Effervescing Elephant», medan fleire ekstra lydspor vart lagt til «Wined and Dined»-demoen av Gilmour. Tre forsøk på «Dominoes» følgde, og fleire forsøk på songane «Love Song», «Dolly Rocker» og «Let's Split». «Love Song» og «Dolly Rocker» vart begge overdubba, men dei ekstra lydspora for sistnemnde vart sidan sletta. 21. juli arbeidde Barrett med ein annan song (seinare kalla «Word Song»), som vart spelt inn på eitt forsøk, før dei spelte inn fem forsøk på ein siste ny song for Barrett: «It Is Obvious». Barrett spelte inn to spor på ny: «Maisie» og «Waving My Arms in the Air» (som no glei inn i ein ny song, «I Never Lied to You»).

Shirley sa om spelinga til Barrett: «Han spelte aldri den same melodien to gonger. Stundom klarte ikkje Syd spele noko som gav meining; andre gonger var det han spelte heilt magisk.» Barrett si rettleiing til dei andre musikarane var avgrensa til meldingar som «Kanskje me kan gjere midten litt mørkare og kanskje slutten litt midt på ettermiddagen-aktig. No er han for vindfull og iskald».

Songar
Dyr er eit tema som går att på albumet.
Side ein
«Baby Lemonade» er ein bluesfolk-melodi som kan minne om The Byrds. Introen var faktisk berre Barrett som varma opp på gitar, som Gilmour hadde klart å ta opp og plasserte i starten av albumet, slik at det verka som introen til songen. Teksten skildrar måtar ein person kan få tida til å gå (som i linja «In the clock they sent / Through a washing machine»). Soloen vart framført av Barrett, og ikkje Gilmour slik det ofte står skrive. Eit tilbakevendande tema på albumet, som byrja med «Baby Lemonade», er vêret. Barrett framførte songen to gonger, begge gongane for BBC (første gongen 24. februar 1970, for John Peel sitt Top Gear, og seinare for programmet til Bob Harris den 16. februar 1971).

«Love Song» fortel soga om ein eks-kjæraste han framleis likar («I knew a girl and I like her still»). Det er den første av to songar med draumeaktige sansar i teksten («I'll lay my head down and see what I see»). Barrett framførte songen for Bob Harris i 1971.

«Dominoes» har biletet av anger og minne i teksten. Songen har ein baklengs gitarsolo av Barrett og orgel og Rhodes-piano av Wright. «You and I»-teksten hintar til The Turtles sin «Happy Together», som referer til slutten av eit forhold, slik Barrett opplevde med Lindsay. Det er den første av tre songar på albumet der teksten peikar til smerte («In my tears, my dreams»). Barrett framførte songen på showet til Bob Harris i 1971.

«It Is Obvious» er den andre av to songar med draumeliknande bilete («Creep into bed when your head's on the ground»). Det er òg den andre songen på albumet som peikar til hjartesorg («Remember those times I could call / Through the clear day time / And you would be there»). Vêret vert òg nemnd igjen  («The softness, the warmth and the weather in suspense»). Songen refererer òg til dagbrota og landskapet i Cambridge. 

«Rats» starta som ein jam, men utvikla seg etter kvart til ei strukturert song. Han inneheld hånande og maniske tekstlinjer («Rats rats lay down flat / We don't need you we act like that»).

«Maisie» er ein bluesjam der Barrett mumlar teksten. Songen var inspirert av Howlin' Wolf sin «Spoonful».

Side to
«Gigolo Aunt» er basert på Jeff Beck sin «Hi Ho Silver Lining». Barrett framførte songen for Top Gear i 1970 og på den einaste konserten han heldt i 1970.

«Waving My Arms in the Air» hintar om den då nyleg utgjevne Rolling Stones-songen «Midnight Rambler». Songen inneheld eit ekko av «Octopus» («Waving my arms in the air / Pressing my feet to the ground»). Tekten refererer til ei vanskeleg oppleving. Songen har ein barnesongliknande del («No care / No no») og glir over i «I Never Lied to You» med hjelp av orgelet til Wright.

«I Never Lied to You» er den siste av tre songar om hjartesorg («It's been so hard to bear with you not there»).

«Wined and Dined» er datert attende til tida då Barrett budde i Cambridge, og handlar om forholdet mellom Barrett og den dåverande kjærasten Gayla Pinion, ein modell frå Cambridge. Songen reflekterer over kveldar ved Middelhavet («Musk winds blow») og minne frå barndommen til Barrett («Chalk underfoot / Light ash of blue») som kom fram under ein sommarfest han ikkje ønskte å dra frå. Gilmour la til ein buktande slidegitar over vokalen til Barrett. 

«Wolfpack» hadde blitt nemnt av Barrett i eit intervju og han kalla songen ein av favorittane hans. 

«Effervescing Elephant» var ei etterlikning av verseforma til Hilaire Belloc sin Cautionary Tales for Children. I motsetnad til «Dominoes», «It Is Obvious», «Rats», «Waving My Arms in the Air» og «Wolfpack» som alle nemnde eit dyr eller to, inneheld «Effervescing Elephant» referansar til ein heil jungel full av dyr. Barrett framførte songen for Top Gear i 1970 og den einaste konserten han heldt det året.

Utgjeving

Plateomslaget vart designa av Barrett sjølv og var opphavleg ein av mange teikningar Barrett hadde laga i Cambridge, fleire år tidlegare. Barrett kom ut i november 1970 til mindre interesse enn The Madcap Laughs hadde fått tidlegare på året, og det gjekk då heller ikkje inn på albumlista. Det var snakk om fleire singlar og eit tredje album i dei påfølgjande månadane. Barrett mislikte både dette albumet og Madcap og sa: «Dei må nå ein viss standard og det er truleg berre nådd ein eller to gonger på Madcap og på det andre berre litt - berre eit ekko av det. Ingen av dei er mykje meir enn det.» Allmusic-skribenten Ritchie Unterberger kalla albumet «litt meir fyldig og litt glattare enn det første albumet», og omtalte «Baby Lemonade», «Gigolo Aunt» og «Effervescing Elephant» «blant hans mest oppkvikkande og mest likte songar; men «tonen er mørkare og meir svingande» på resten av albumet. I eit oversyn over karrieren til Barrett omtalte Rolling Stone begge soloalbuma til Barrett som «fortryllande».

Den 16. februar 1971 spelte Barrett eit kort sett for BBC Radio 1-programmet Sound of the Seventies. I motsetnad til radioframføringa i 1970, der Barrett spelte nye songar, spelte han denne gongen songar frå Barrett: «Baby Lemonade», «Dominoes» og «Love Song». Utan retning og uinteressert drog Barrett attende til heimbyen Cambridge og utanom ein kort ført med eit band kalla Stars i 1972, og nokre mislukka innspelingsdagar i 1974 — forlet ha musikkarriren sin for godt. 

Albumet kom ut att på ny seint i 1974 i lag med det første soloalbumet The Madcap Laughs som dobbeltplata Syd Barrett. Barrett vart ommastra og gjeven ut på ny den 26. april 1993. «Bob Dylan Blues» kom seinare ut i 2001 på The Best of Syd Barrett: Wouldn't You Miss Me?. Ei nyare ommastra utgåve kom ut i 2010. For utgjevinga av An Introduction to Syd Barrett i 2010 spelte  Gilmour inn eit nytt basspor på fire songar, ein av dei frå Barrett: «Dominoes».

Innhald
Originalutgåve

1993-utgåva
Denne utgåva deler «Waving My Arms in the Air» og «I Never Lied to You» i spor 8 og spor 9. 

Medverkande
 Syd Barrett – gitar, solo- og korvokal, måleri
 David Gilmour – produsent, bassgitar, 12-strengs gitar, ekstra orgel, trommer («Dominoes»)
 Richard Wright – produsent, Hammondorgel, harmonium, piano, spikerpiano, pianet
 Vic Saywell – tuba
 Jerry Shirley – trommer og perkusjon
 John «Willie» Wilson – trommer, perkusjon

Teknisk
 Peter Bown – lydteknikar
Gareth Cousins – miksing av bonusspor
Mick Rock – fotografi (ikkje oppført)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Barrett (album)» frå ,  den 19. juni 2019.''  

Syd Barrett-album
Harvest Records-album
EMI Records-album
Musikkalbum frå 1970
Album produserte av David Gilmour
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Capitol Records-album
Plateomslag av Mick Rock
Album produserte av Richard Wright