alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Steve Augeri

Steve Augeri () er ein amerikanske rockesongar, mest kjend som frontmann i Journey frå 1998 til 2006. Han har òg vore medlem av Tall Stories og Tyketto. I 2014 skipa han gruppa Ünderwörld.

Då Steve Perry slutta som mangeårig vokalist og frontmann i Journey, vart Augeri henta som erstattaren hans. Augeri spelte inn tre album med bandet i løpet av ein åtte år lang periode. Han turnerte nesten konstant med bandet på denne tida. Den første innspelinga hans med bandet var songen «Remember Me» for filmen Armageddon, etterfølgd av albumet Arrival i 2001. Han pådrog seg etter kvart problem med røysta og måtte slutte i bandet. 

I mars 2014 skipa Augeri supergruppa Ünderwörld, i lag med gitaristen Kee Marcello (Easy Action, Europe), bassisten Svante Henryson (Yngwie Malmsteen, Brazen Abbot) og trommeslagaren Virgil Donati (Southern Sons, Ring of Fire, Planet X, Soul SirkUS), men dei har ikkje gjeve ut nokre offisielle utgjevinga.

Diskografi

Med Steve Augeri Band
Songutgjevingar:
 Riverside (2010)
 Photograph (2011)
 Hours in the Day (2012)
 Rich Mans World (2012)
 Home This Christmas Time (2012)
 Behind the Sun (feat. Tom DeRossi) (2013)
 For the Rest of My Life (2013)
 Home Again (2014)
 Tin Soldier (2014)
 Faces (2014)
 In The Moment (2015)
 Riverside (Mississippi Mix) (2015)
 World Of Our Own (2017)

Med Tall Stories
 Tall Stories (1991)
 Skyscraper (2009)

Med Tyketto
 Shine (1995)
 Take Out and Served Up Live (1996)

Med Journey
 Songen «Remember Me» i filmen Armageddon, 1998
  Arrival (2000)
 Red 13 (EP - 2002)
 Generations (2005)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steve Augeri» frå ,  den 2. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockesongarar
Folk frå Brooklyn
Journey-medlemmar
Musikarar frå Brooklyn
Deen Castronovo

Deen J. Castronovo () er ein amerikansk trommeslagar og songar, mest kjend som medlem av gruppa Journey og hardrock-gruppene Bad English, Revolution Saints og The Dead Daisies. Han har òg vore turné- og studiomusikar for Ozzy Osbourne, Steve Vai, Paul Rodgers, Black Sabbath bassisten Geezer Butler sitt GZR, Hardline og andre.

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Deen Castronovo» frå ,  den 2. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

USA-amerikanske heavy metal-trommeslagarar
Journey-medlemmar
Soul SirkUS-medlemmar
Bad English-medlemmar
Hardline-medlemmar
The Ozzy Osbourne Band-medlemmar
Planet Us-medlemmar
Musikarar frå California
Musikarar frå Oregon
Folk frå Keizer i Oregon
Folk frå Westminster i California
USA-amerikanske trommeslagarar
GZR-medlemmar
Cacophony-medlemmar
The Dead Daisies-medlemmar
Generations av Journey

Generations er det 12. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Journey. Det var det siste albumet deira med songaren Steve Augeri og det andre med trommeslagaren Deen Castronovo, som var same besetninga som på Arrival frå 2001 og EP-en Red 13 frå 2003. Albumet vart gjeve bort gratis av bandet under dei fleste konsertane deira for Generations-turneen i 2005, og så gjeven ut på Sanctuary Records seinare same året.

Dette var det første Journey-albumet der alle i bandet syng solovokal. Jonathan Cain syng solo på «Every Generation» og «Pride of the Family» (sistnemnde berre på den japanske utgåva), den første gongen han song sidan «All That Really Matters» (opphavleg eit unytta spor for Frontiers) frå plateboksen Time3. Deen Castronovo syng solo på «A Better Life» og «Never Too Late». Neal Schon syng solovokal på «In Self Defense» (tidlegare spelt inn for Schon & Hammer-albumet Here to Stay) og Ross Valory syng på «Gone Crazy».

Albumet nådde berre 170. plassen på Billboard 200-lista.. Generations var det siste albumet med Augeri, som slutta i midten av turneen i 2006 på grunn av ein halsinfeksjon. Jeff Scott Soto erstatta han og turnere med bandet fram til juni 2007. Det var det einaste Journey-albumet som kom ut på Sanctuary Records.

Innhald

Medverkande
Bandmedlemmar
 Steve Augeri - solovokal (utanom der andre er nemnde), ekstra gitar på «Butterfly (She Flies Alone)» og «Believe»
 Neal Schon - sologitar, korvokal, solovokal på «In Self-Defense»
 Jonathan Cain - klaverinstrument, rytmegitar, korvokal, solovokal på «Every Generation» og «Pride of the Family»
 Ross Valory - bass, korvokal, solovokal på «Gone Crazy»
 Deen Castronovo - trommer, perkusjon, korvokal, solovokal på «A Better Life» og «Never Too Late»

Produksjon
Kevin Elson - produsent
Mike Fraser - lydteknikar, miksing i The Warehouse Studio, Vancouver, B.C. 
Tom Size, Bill Donnelly - lydteknikar
Stephen Marcussen - mastering

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Generations (Journey album)» frå ,  den 2. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2005
Journey-album
Sanctuary Records-album
Album produserte av Kevin Elson
Frontiers Records-album
Kakao M-album
Revelation av Journey

Revelation er det 13. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Journey, og det første med songaren Arnel Pineda. Albumet inneheld elleve nye songar og elleve nyinnspelte versjonar av eldre songar (alle med Pineda), i tillegg til ein DVD (berre i Nord-Amerika) med ein konsert med den dåverande besetninga frå Las Vegas. Tre singlar skrivne av Neal Schon og Jonathan Cain vart sende til radio. Desse var «Never Walk Away,» «Where Did I Lose Your Love» og powerballaden «After All These Years». «Where Did I Lose Your Love» og «After All These Years» gjekk begge inn på adult contemporary-lista, der «Where Did I Lose Your Love» nådde 19. plassen og «After All These Years» nådde niandreplassen.

I 20078 gav Frontiers Records ut eit «eksklusivt, originalt bonusspor, 'Let It Take You Back'», til den europeiske utgåva av albumet.

Produksjon
Revelation vart spelt inn tidleg i 2008 i The Plant i Sausalito i California av John Neff.

Albumet kom ut 3. juni 2008 i USA på Nomota LLC (det personlege plateselskapet til Schon) og selt eksklusivt gjennom Wal-Mart, og i Europa 6. juni 2008 på Frontiers Records. I tillegg selte Wal-Mart ei avgrensa utgåve av ein ZVUE 1-gigabyte MP3-spelar med plate 1 og 2 av Revelation.

Albumet var produsert av Kevin Shirley, som òg produserte Trial by Fire o Arrival.

Utgjeving
Albumet gjekk rett inn på Billboards Independent Albums-lista, andreplassen på Billboard Rock Album-liste, og femteplassen på Billboard 200. Det låg på sistnemnde liste i 42 veker. Albumet gjekk òg inn på albumlistene i ni andre land. 

Revelation vart nominert til årets album i den årlege lesarundersøkinga til Classic Rock Magazine.

Den 18. desember 2008 hadde albumet selt til platinaplate i USA, det første som oppnådde denne statusen for Journey sidan Trial by Fire i 1996. 

Innhald

DVD
«Sky Light» (N. Schon)
«Any Way You Want It» 
«Wheel in the Sky» 
«Lights»
«After All These Years» 
«Never Walk Away» 
«Open Arms (Prelude)» (Cain)
«Open Arms» 
«Mother, Father» (Matt Schon, N. Schon, Perry, Cain) (from Escape, 1981, Deen Castronovo on solovokal)
«Wildest Dream» 
«Separate Ways (Worlds Apart)»
«Faithfully» 
«Don't Stop Believin'» 
«Be Good to Yourself»

MedverkandeJourney Arnel Pineda – solovokal
 Neal Schon – sologitar, korvokal
 Ross Valory – bass, korvokal
 Deen Castronovo – trommer, perkusjon, korvokal
 Jonathan Cain – klaverinstrument, rytmegitar, korvokalProduction'''
Kevin Shirley – produsent, miksing
John Neff – lydteknikar
Justin Pintar – mikseassistent
George Marino – mastering

Salslister
 

Vekeslister

Singlar

 Salstrofé 

KjelderDenne artikkelen bygger på «Revelation (Journey album)» frå ,  den 2. juni 2020.''  
 

Musikkalbum frå 2008
Album produserte av Kevin Shirley
Frontiers Records-album
Journey-album
Kakao M-album
Arnel Pineda

Arnel Campaner Pineda () er ein filippinsk songar og låtskrivar. Han vart kjend i Filippinane i 1980-åra og internasjonalt kjend i 2007 som den nye frontmannen og vokalisten i det amerikanske rock band Journey.

Diskografi

Soloalbum
Arnel Pineda (1999)
AP (2016)

med The Zoo
Zoology (2007)

med Journey
Revelation (2008)
Journey: Live in Manila DVD (2009)
Eclipse (2011)

Gjesteartist
Earl Romielle Salinas - The Way We Do (songen «Looking Glass») (2001)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arnel Pineda» frå ,  den 2. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
 

Filippinske songarar
Filippinske gitaristar
Filippinske låtskrivarar
Filippinske rockesongarar
Journey-medlemmar
Folk frå Manila
Eclipse av Journey

Eclipse (stundom skrive ECL1P53) er det 14. og nyaste studioalbumet til det amerikanske rockebandet Journey, og det andre dei gav ut med den filippinske songaren Arnel Pineda. Albumet vart skrive av Neal Schon og Jonathan Cain med somme bidrag frå Pineda, og albumet kom ut 24. mai 2011 i somme land og 3. juni 2011 internasjonalt. Det er det siste albumet deira med trommeslagaren Deen Castronovo og bassisten Ross Valory, som fekk sparken frå gruppa i høvesvis 2015 og 2020.

Innhald

Medverkande
Bandmedlemmar
Arnel Pineda – solovokal
Neal Schon – sologitar, korvokal, medprodusent
Jonathan Cain – klaverinstrument, rytmegitar, korvokal, medprodusent
Ross Valory – bassgitar, korvokal
Deen Castronovo – trommer, perkusjon, korvokal

Produksjon
Kevin Shirley - produsent
David Kalmusky - lydteknikar, miksing, mastering
James McCullagh, Alberto Hernandez, Jesse Nichols - lydteknikar
Casey Barker, Jason Hall, Brett Lind, Alex Dolphin - assisterande lydteknikar
Travis Shinn - fotografi

Salslister 
 

Album

Songar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eclipse (Journey album)» frå ,  den 2. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2011
Journey-album
Album produserte av Kevin Shirley
Frontiers Records-album
Kakao M-album
Piltdownmennesket

Piltdownmennesket eller piltdownmannen er ei vidkjend forfalsking som består av delar av ein skalle og underkjeve. Desse skal ha vorte funnen i eit grustak nær Piltdown ved Uckfield i East Sussex i 1912.
Mange av ekspertane på den tida trudde at fragmenta var dei fossiliserte leivningane av ein til då ukjend form for tidleg menneske. Det vitskaplege namnet Eoanthropus dawsoni («Dawsons daggry-mann», etter samlaren/arkeologen Charles Dawson) vart gjeve til spesimenet.

Tydinga av funnet var omstridd fram til forfalskninga vart offisielt avsløra i 1953. Kjevebeinet viste seg å tilhøyra ein orangutang og var sett saman med nokre sjimpanse-tenner og skallen til eit fullt utvikla moderne menneske.

Piltdown-forfalskninga er ein av dei mest kjende arkeologiske forfalskingane i historia. Ho har vore framståande av to grunnar: merksemda som har vorte gjeve temaet menneskeleg evolusjon og den lange tida som gjekk (meir enn 40 år) før forfalskningen vart offisielt og endeleg avsløra.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Piltdownmennesket» frå ,  den 3. juni 2020.  
 
 «Vil oppklare hundre år gammelt forskerjuks», fra NRK 16. desember 2012
 «Mannen som lurte verden», fra NRK 14. august 2016

Bakgrunnsstoff

Om Piltdown-mennesket før forskingsjukset vart avsløra 

 Om «Missing link» i Salmonsens konversationsleksikon (1924)
 Om Eoanthropus Dawsoni i artikkelen «Människan» i Nordisk familjebok (1925)

Oppdikta dyr
Pseudoarkeologi
Oswald Heer

Oswald Heer () var ein sveitsisk botanikar, entomolog og paleontolog.

Som entomolog studerte Heer spesielt funn frå dei artsrike funnstadane Oeningen i Sveits og Radoboj i Kroatia, begge frå miocen, og frå Aix-en-Provence i Frankrike (oligocen). Han publiserte Die Insektenfauna der Tertiärgebilde von Oeningen und Radoboj in Kroatien (1847-53) og Über die fossilen Insekten von Aix in der Provence (1856). Ueber einige Insektenreste aus der raetischen Formation Schonens (1879) omhandla Skåne i Sverige. Die Urwelt der Schweiz (1864) er ein vid og nokså omfattande gjennomgang av det som til då var kjent om den geologiske historia i landet og fossilfunn. Store delar av dei paleontologiske samlingane til Heer vert i dag teke vare på i den geologiske samlinga ved Eidgenosse Technische Hochschule i Zürich.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Oswald Heer» frå ,  den 3. juni 2020.  
 

Sveitsiske botanikarar
Sveitsiske geologar
Etnomologar
Wollastonmedaljen
Royal Medal
Medlemmar av Vitskapsakademiet i St. Petersburg
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Leopoldina
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Medlemmar av Det ungarske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet‎
Nils Spjeldnæs

Nils Spjeldnæs () var ein norsk geolog og paleontolog, forskar og universitetslærar.

Nils Spjeldnæs studerte geologi blant anna i Uppsala i Sverige. Han tok doktorgraden i 1957 og var konservator ved Paleontologisk museum på Tøyen i Oslo frå 1960 til 1961, sidan førsteamanuensis ved Institutt for Geologi ved Universitetet i Oslo fram til 1964. I 1965 vart Spjeldnæs professor i historisk geologi ved Universitetet i Århus i Danmark og frå 1973 fekk han eit professorat i paleoøkologi ved Institutt for Genetikk og Økologi same stad. Han kom attende til Universitetet i Oslo i 1984 og var professor i historisk geologi og stratigrafi til 1996 då han gjekk av med alderspensjon. Han heldt likevel fram arbeidet sitt på Institutt for Geologi som professor emeritus.

Spjeldnæs mottok Kongens gullmedalje for Universitetets prisoppgave i 1955, vart riddar av Dannebrogordenen og æresdoktor ved Universitetet i Athen i 1995.

Han var son av Sverre Spjeldnæs.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nils Spjeldnæs» frå ,  den 3. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 
 Minneord over Nils Spjeldnæs 2006

Folk frå Oslo
Dannebrogordenen
Norske paleontologar
Førsteamanuensar ved Universitetet i Oslo
Norske geologiprofessorar
Natascha Heintz

Natascha Heintz () er ein norsk paleontolog.

Frå 1960 til 1966 var ho tilsett ved Norsk Polarinstitutt. Frå 1967 til oppnådd aldersgrense var ho knytt til Paleontologisk museum ved Universitetet i Oslo, først som konservator, seinare som førstekonservator og i ein periode var ho òg styrer for museet. Det vitskaplege området hennar omfattar m.a. studium av fossile urfisk og primitive fisk. Ho har hatt ei rekkje verv i norsk museumsliv, og gjorde ein stor innsats for å formidla vitskap. Det var til dømes Heintz som tok initiativ til å oppretta ein eiga skuleteneste ved dei naturhistoriske musea på Tøyinga (no Naturhistorisk museum).

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Natascha Heintz» frå ,  den 3. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Faktaside om dinosaurar (UiO, artikkel av Heintz)
 Korleis kan vi vita kva for ein farge dinosaurane hadde?  (2000)

Folk frå New York City
Folk frå Bærum
Norske paleontologar
Leif Størmer

Leif Størmer () var ein prisbelønt norsk paleontolog og geolog, kjent for forskings si på trilobittar (arthropoda og merostomata).

Etter examen artium 1923 vart han med marinbiologen Johan Hjort til Grønland og samla hoppekreps. Det vart cand.mag. 1928, før han vart med Thorolf Vogt på geologtur til Svalbard. I 1930 vart han assisterande konservator, var i gang med doktorgrad og drog til USA 1930-32 på Rockefeller-stipend. Etter dr.philos. 1932 på avhandlinga Skandinaviske Trinucleidae, var han stipendiat til 1937, konservator frå 1940 og frå 1946 professor i historisk geologi. Han slutta i 1975.

Faren hans var matematikaren Carl Størmer (1874–1957). Han var sjølv far til matematikeren Erling Størmer (fødd 1937).

Verv og utmerkingar 

 Heimefronten, hovedkasserer
 Statens lønskommisjon av 1946
 Løyve om naturfredning av 1954, utgreiingskomiteen
 Statens lønskommisjon 1960, medlem av hovudutvalet
 Den internasjonale paleontologiske union, styremedlem
 Den internasjonale geologiske unionen, styremedlem
 Den internasjonale stratigrafiske union, formann i fem år
 Dekan ved mat.nat. 1957-59
 Oslo Folkeakademi, aktiv forelesar
 Aschehougs konversasjonsleksikon, medredaktør 4. utgåve
 Det Norske Videnskaps-Akademi, medlem frå 1940.
 riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden 1961
 Deltagermedaljen
 Reuschmedaljen 1937
 Den Bergenske Prisen 1945
 Fridtjof Nansens belønning for fremragende forskning 1965

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Leif Størmer» frå ,  den 3. juni 2020.  
 

Folk frå Oslo
Norske vitskapsfolk
Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske geologiprofessorar
Norske paleontologar
Norske geologar
Galina Maltsjugina

Galina Vjatsjeslavovna Maltsjugina () er ein russisk tidlegare sprintar som under Friidretts-VM 1993 vann gull i 4 x 100 m stafett og ved VM 1995 bronsemedaljen på 200 meter. Ho tok elles to bronsar på 200 m i europameisterskap og heile fem sølv-/bronse-medaljar i stafett-løp i store internasjonale meisterskap.

Aktiv
Maltsjugina var 25 år gammal då ho under sommarleikane 1988 i Seoul deltok på Sovjetunionen sitt bronselag i 4 x 100 m stafett, få dagar etter ho var med i finalen på spesialdistansen 200 meter. To år seinare sprang ho inn til bronse på 200 m ved europameisterskapen i Split. I 1991 vart ho nummer fem på 200 m og ho vann sølv på stafetten ved verdsmeisterskapen i Tokyo. Også under Sommar-OL 1992 i Barcelona var ho med å vinne sølv i 4 x 100 m stafett.

Saman med Olga Bogoslovskaja, Natalia Pomosjtjnikova-Voronova og Irina Privalova vart Maltsjugina verdsmeister i 4 x 100 meter stafett då VM 1993 vart avvikla i Stuttgart, dei representerte då Russland. Frå EM 1994 i Helsinki reiste Maltsjugina heim med ein sølvmedalje og ein bronsemedalje, frå høvesvis stafetten og 200-meteren. Sesongen etter vann ho bronsen på yndlingsdistansen ved VM i Göteborg, klart bak gullvinnar Merlene Ottey og si eiga landskvinne Irina Privalova.

Den 4. juli 1996 presterte Maltsjugina personbeste på 200 meter med tida 22,18 sekund ved eit stemne i St. Petersburg. Under dei olympiske leikane i Atlanta nokre veker seinare glapp medaljane på både på 200 meter og i stafett, ho enda opp med ein fjerde- og femteplass. Etter å ha vunne bronse med Russlands stafettlag i EM 1998 la ho opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1988 i Seoul: Nr 8 på 200 m – 22,42. Bronse i 4 x 100 m stafett (42,75)
EM 1990 i Split: Bronse på 200 m – 22,23
VM 1991 i Tokyo: Nr 5 på 200 m – 22,66. Sølv i 4 x 100 m stafett (42,20)
OL 1992 i Barcelona: Sølv i 4 x 100 m stafett (42,16). Nr 8 på 200 m – 22,63
VM 1993 i Stuttgart: Gull i 4 x 100 m stafett (41,49). Nr 7 på 200 m – 22,50
EM 1994 i Helsinki: Bronse på 200 m – 22,90. Sølv i 4 x 100 m stafett (42,96)
VM 1995 i Göteborg: Bronse på 200 m – 22,37
OL 1996 i Atlanta: Nr 5 på 200 m – 22,45. Nr 4 i 4 x 100 m stafett (42,27)
EM 1998 i Budapest: Bronse i 4 x 100 m stafett (42,73)

Dottera Julija Tjermosjanskaja var med om å vinne 4 x 100 meter stafett under Sommar-OL 2008.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Galina Wjatscheslawowna Maltschugina» frå ,  den 3. juni 2020.  
 

Denne artikkelen bygger på «Galina Malchugina» frå ,  den 3. juni 2020.  
 

Sovjetiske sprintarar
Russiske sprintarar
Verdsmeistrar i friidrett
Johan Aschehoug Kiær

Johan Aschehoug Kiær () var ein norsk paleontolog og professor ved Universitetet i Oslo frå 1909.

Liv og virke

Bakgrunn 
Han var son av Hagbart Kiær (1829–1931) og Simonine Aschehoug (1835–1905).  Faren var prest. Johan Kiær studerte først zoologi og sidan paleontologi i tre år under professor Karl Alfred von Zittel (1839–1904) ved Ludwig-Maximilians-Universität München, der han i 1896 tok doktorgraden med avhandlinga «Faunistische Übersicht der Etage 5 des norwegischen Silursystem sitt».

Karriere 
Han vende heim til Noreg og byrja frå 1901 å studera oversiluren. Undersøkingane resulterte i verket Das Obersilur im Kristianiagebiet, som gav han Fridtjof Nansens belønning for fremragende forskning for 1906.

I 1909 fekk han eit nyoppretta professorat i paleontologi og hisorisk geologi ved universitetet i Kristiania. Samme året fann kona hans Elise Clementine (Kemma) Kiær (1878–1975) en fossil fisk ved Rudstangen på Kroksund i Tyrifjorden. Her fant dei ein devon-fauna med mellom anna restane av ein sjøskorpion som fekk namnet Mixopterus kiaeri etter han. Det var han som hadde ansvaret for ordninga av det geologisk-paleontologiske muséet i Oslo, som opna i 1920.

Utgjevingar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Johan Aschehoug Kiær» frå ,  den 3. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 

 
 «Verdens største sjøskorpion funnet i Hole». Hole kommunes nettsider.
 

Folk frå Drammen
Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske paleontologar
Rai Radio 1

Rai Radio 1 (Radio Uno) er ein italiensk radiokanal styrt av den offentlege kringkastingsorganisasjonen RAI og som tek for seg nyhende, sport, debatt og popmusikk.

Historia 
Kanalen er den mest direkte etterkomaren av den fyrste italienske radiostasjonen som byrja å kringkaste frå Roma 6. oktober 1924. Stasjonen heitte 1-RO var eigd av den private forretninga Unione Radiofonica Italiana (URI). I 1927 vart forretninga ein del den offentlege Ente Italiano per le Audizioni Radiofoniche (EIAR) som vart også på denne tida den einaste autoriserte radiokringkastar i Italia.

Som ein del av gjenopperettings- og betringsprogrammet som følgde Den andre verdskrigen fekk EIAR eit nytt namn i 1944, Radio Audizioni Italiane (RAI). Radiokringkastinga i Italia vart omorganisert slik at to nasjonale kanalar skulle kunne dekkje mesteparten av landet. Den fyrste kanalen vart kalla Rete Rossa (raudt nettverk) medan den andre vart kalla Rete Azzurra (blå nettverk). Sjølv om kvar kanal hadde sin eigen stil vart desse «nøytrale» namna vart valde med tanken på å vise at begge hadde same mål om å nå dei fleste på same line.

Program 
Hovudprogramma som kanalen sender er blant anna Radio Anch'io og sportsrelaterte sendingar som direkte dekking av spela som Det italienske nasjonal fotballag deltek på. Kommentarar om Serie A og B-fotballspel er sende i direkte på Tutto il calcio minuto per minuto, ein av Radio 1 sine mest populære sendingar som har vore tilgjengeleg sidan 1960.

Logo

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rai Radio 1» frå ,  den 4. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 
 Rai Radio 1 til Rai Play Radio (på italiensk)

Italiensk radio
Italienske media
Radio 1