alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Cap Margerie

Cap Margerie er eit lågt, isdekt nes, med høge klipper i nord, som ligg halvvegs mellom Cap des Mousse og Lacroix Nunatak. Nord for neset ligg fleire skjer og holmar. Det vart kartlagd av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Mawson, 1911–14, som namngav neset for Emmanuel de Margerie, ein fransk geograf og geolog. Cap Margerie tente som hovudbasen til Den franske antarktisekspedisjonen under Liotard i 1950-51, og Barre i 1951-52, fram til ein brann øydela hovudbygningane i basen i 1952. Basen heitte Port Martin.

Kjelder

Nes i Adélie Land
Cap des Mousse

Cap des Mousse er eit lite klippenes, omringa av mange småøyar og ei morene i sør, 2,5 nautiske mil (4,6 km) sørvest for Cape Decouverte. Det vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47. Det vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og det fekk dette namnet av dei fordi det vart funne fleire flekkar med mose her. «Mousse» er eit fransk ord for mose.

Kjelder

Nes i Adélie Land
Cape Pepin

Cape Pepin er eit isdekt nes mellom Ravin Bay og Barrebreen. Det vart oppdaga i 1840 av den franske ekspedisjonen under kaptein Jules Dumont d'Urville og vart namngjeve av han etter kona hans Adele Pepin. Området vart kartlagd av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen i 1912-13, og igjen av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) i 1931, begge under Mawson. Neset vart seinare kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47.

Kjelder

Nes i Adélie Land
Pointe du Pourquoi-Pas?

Pointe du Pourquoi Pas? er ei isdekt nes på vestsida av innløpet til Victor Bay. Det vart kartlagt av Den franske antarktisekspedisjonen, 1950–52, og namngjeve i 1954 etter den franske polarskuta «Pourquoi-Pas?» (som tyder 'Kvifor ikkje?')

Kjelder

Nes i Adélie Land
Stader kalla opp etter skip
Cap Robert

Cap Robert er eit isdekt nes på vestsida av Marretbreen. Det vart oppdaga og namngjeve av den franske ekspedisjonen under kaptein Jules Dumont d'Urville i 1840. Namnet Robert er det første namnet til eit medlem av av familien Dumont d'Urville. Neset vart grovt kartlagd av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Mawson, 1911–14, og sidan frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47.

Kjelder

Nes i Adélie Land
Cape Arkona på Heardøya

Cape Arkona er eit klipperikt nes mellom endane av Liedbreen og Gotleybreen på sørvestsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Neset vart grovt kartlagd på eit skissekart frå 1860 av kaptein H.C. Chester, ein amerikansk selfangar som opererte i området i løpet av denne perioden. Den tyske fregatten «Arkona» (kalla opp etter eit nes nord for Rügen) (kaptein von Reibnitz) utforska sørkysten av øya i februar 1874 og forklarte i Melbourne offiserane på  kvar neset låg, slik at dei teikna det ned på eit kart frå Admiralitetet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Arkona på Heardøya» frå ,  den 27. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Cape Bidlingmaier

Cape Bidlingmaier er eit klipperikt nes ved austsida av innløpet til Mechanics Bay, på nordsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Neset vart av amerikanske selfangarar kalla Morgan's Point, som vist på kartet til kaptein H.C. Chester frå 1860 av øya. Namnet Negros Head vart òg nytta i  av amerikanske selfangarar i løpet av 1860–70-åra. Namnet Bidlingmaier vart gjeve av Den første tyske antarktisekspedisjonen, under Erich von Drygalski, som kartla neset i forbifarten og gjekk i land på nordsida av øya i 1902. Friedrich Bidlingmaier tente som magnetikar og meteorolog på ekspedisjonen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Bidlingmaier» frå ,  den 27. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Cape Labuan

Cape Labuan er eit kupert nes halvvegs mellom Cape Arkona og Lavett Bluff, heilt sørvest på Heardøya. Det vart kartlagd i 1948 av Australian National Antarctic Research Expeditions og kalla opp etter , eit støttefartøy for ekspedisjonen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Cape Labuan» frå ,  den 27. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Corinth Head

Corinth Head er eit klipperikt nes 0,5 nautiske mil søraust for Rogers Head, på vestsida av Corinthian Bay og på nordsida av Heardøya. Neset vart først grovt kartlagd av Den første tyske antarktisekspedisjonen under Erich von Drygalski, som kartla øya i fart nordsida av øya i 1902. Det vart kartlagd på ny av Australian National Antarctic Research Expeditions i 1948, og ho fekk dette namnet av dei fordi det låg nær Corinthian Bay.

Kjelder 

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Erratic Point

Erratic Point er eit lita, mosedekt nes ved South West Bay, 1,3 nautiske mil nordaust for Cape Gazert, på vestsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Den første tyske antarktisekspedisjonen i 1902 kartla eit nes i nærleiken, frå toppen av Mount Drygalski og gav det namnet «Kap Lerche.» I november 1929 kartla British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition under Douglas Mawson eit lite nes på denne staden og gav det namnet «Erratic Point» på grunn av mange massive flyttblokker (erratic blocks på engelsk) her. Australian National Antarctic Research Expedition klarte ikkje å finne eit utprega nes i dette området under kartlegginga deira i 1948 og gav derfor dette vesle neset namnet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Map of Erratic Point og nordvestkysten av Heardøya
Map of Heard- og McDonaldøyane, med alle store terrengdetaljar 

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Cape Gazert

Cape Gazert er eit nes ved vestenden av det klipperiket neset på på sørsida av South West Bay, på vestsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Neset vart av  amerikanske selfangarar kalla «Green Point», som vist på skissekartet til kaptein H.C. Chester frå 1860. Det noverande namnet kjem frå Den første tyske antarktisekspedisjonen då dei gjekk i land her i februar 1902 og kalla det opp etter legen Dets Gazert, som var militærlege på ekspedisjonen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Map of Cape Gazert og nordvestkysten av Heardøya
 Map of Heard- og McDonaldøyane, med alle store terrengdetaljar 

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Cape Laurens

Cape Laurens er eit nes heilt nordvest på Laurens Peninsula og Heardøya. Namnet vart truleg gjeven av kaptein Franklin F. Smith på den amerikanske barken «Laurens», som vitja Heardøya i 1855–56 og som med kaptein Erasmus Darwin Rogers starta selfangstoperasjonane og det langvarige amerikanske nærværet på Heardøya. Namnet finst på eit kart av den britiske ekspedisjonen under George Nares, som vitja øya i «Challenger» i 1874 og tok i bruk namnet så då vart nytta av selfangarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cape Laurens» frå ,  den 27. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Cape Lockyer

Cape Lockyer er nes med bratte klipper 1,5 nautiske mil nordaust for Lambeth Bluff ved søraustsida av Heardøya. Det vart kartlagd i 1948 av Australian National Antarctic Research Expeditions og vart namngjeve av dei etter løytnant H.C.J. Lockyer i Royal Australian Naval Volunteer Reserve og var ein av offiserane på HMAS «Labuan», eit støtteskip under ekspedisjonen.

Kjelder 

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Rogers Head

Rogers Head er eit kjenneleg nes heilt nord på halvøya mellom Atlas Cove og Corinthian Bay på nordkysten av Heardøya. Det er kalla opp etter familien Rogers frå New London i Connecticut, inkludert kaptein Erasmus Darwin Rogers, som i 1855 gjekk i land på Heardøya for første gong med skipet «Corinthian», kaptein James H. Rogers, kaptein på briggen «Zoe» og Henry Rogers, førstestyrmann på «Zoe», som i 1856 var leiaren for det første laget som overvintra på øya. Namnet finst på tidlege kart teikna av amerikanske selfangarar.

Kjelder

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Saddle Point

Saddle Point er eit klipperikt nes mellom Corinthian Bay og Mechanics Bay på nordkysten av Heardøya i Antarktis.

Challengerbreen ligg på austsida av Corinthian Bay, like vest for Saddle Point. Aust for Challengerbreen ligg Downesbreen, som endar i Mechanics Bay, mellom Saddle Point og Cape Bidlingmaier.

Namnet vart nytta av amerikanske selfangarar på Heardøya som starta med selfangst her i 1855.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Saddle Point» frå ,  den 27. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Spit Point

Spit Point er austenden av ei 5 nautiske mil (9 km) lang Elephant Spit, eit kjenneleg nes på austenden av Heardøya. Det vart kartlagd av tidlege amerikanske selfangarar på Heardøya i åra etter dei starta med selfangst her i 1855. Det skildrande namnet vart truleg gjeven nokre år seinare.

Kjelder

Nes på Heard- og McDonaldøyane
Krause Point

Krause Point er eit lågt, isdekt nes ved Davishavet halvvegs mellom Cape Torson og Cape Filchner. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Glenn R. Krause, kartkonstruktør med Navy Hydrographic Office, som tente som landmålar i U.S. Navy Operasjon Windmill som oppretta astronomiske kontrollstasjonar langs kystane Wilhelm II, Knox og Budd i 1947-48.

Kjelder

Nes i Wilhelm II Land
Cape Penck

Cape Penck er eit isdekt nes føre West isbrem kring 55 km vest-nordvest for Gaussberg, mellom Leopold og Astrid Kyst og Wilhelm II Coast. Det vart grovt kartlagd av Western Base Party under Den australasiatiske antarktisekspedisjonen, 1911-14, under Mawson, og kalla opp etter Albrecht Penck, ein kjend tysk geograf.

Kjelder

Nes i Wilhelm II Land
Cape Torson

Cape Torson er eit nes ved austsida av Posadowsky Bay på kysten av Antarktis. Det vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47. Det vart kartlagd på ny av den sovjetiske ekspedisjonen 1956, som namngav det etter løytnant K.P. Torson på skipet Vostok under Bellingshausenekspedisjonen 1819-21.

Kjelder

Nes i Wilhelm II Land
Musculus erector spinae

Musculus erector spinae (frå latin, erector - «oppreisar», spinae - «som høyrer til ryggtaggane»), på norsk òg kalla den store ryggstrekkjaren, er ei gruppe av musklar som har som oppgåve å strekkje ryggsøyla, columna. Musklane ligg parvis på kvar si side av ryggsøyla og går vertikalt nedover ryggen. Han er rekna som dei inste ryggmusklane sidan han ligg heilt inn mot ribbeina og ryggsøyla.

Anatomi

M. erector spinae kan igjen bli delt inn i tre muskelgrupper. Lengst lateralt ligg m. iliocostalis, meir medialt er m. longissimus og heilt medialt finn vi m. spinalis. Desse undergruppene kan enno ein gong bli delt inn i ulike musklar etter om dei er i hals-, bryst-, lende- eller krossryggregionen. 

Han er tjukk og brei i lumbarregionen som deler seg opp i tre søyler på kvar side og blir då tynnare. Han har eit felles utspring frå krossbeinet, tarmbeinet og lenderyggtaggane på ryggsøyla, processi spinosi lumbales, og festar på mange strukturar i ryggsøyla og ribbeina. 

For fleire detaljar, sjå artiklane om dei særskilde musklane. 

Muskelgruppa ligg godt beskytta i ryggveggen. I lumbar- og torakalregionen er han dekt av ein tjukk aponevrose kalla fascia thoracolumbalis, og i cervikalregionen av ligamentum nuchae. Mellom desse to seneblada ligg skulderblada, mm. rhomboidei major et minor og m. trapezius ytst.

Innervasjon
Han er innervert av dorsalgreinene av spinalnervane frå ryggmergsegmenta som svarer til det myotomet som høyrer til den spesifikke muskelen.

Rørsle
Muskelen har som hovudfunksjon å strekkje ut ryggen. Om berre ei side trekkjer seg saman, vil det gi ein bøyg til den sida som trekte seg saman. Ved stabilisering av overkroppen vil kan òg kunne heve bekkenet.

Sjukdom og opptrening
God muskelkraft i m. erector spinae er viktig for ikkje å få ondt i ryggen. Ved Scheuermanns sjukdom som er ei liding kor ryggvirvlane veks ujamt anteriort og posteriort og dannar kileforma virvlar som kan utvikle pukkelrygg, så er det særs viktig å trene desse musklane for å ikkje få ein rygg som får unaudsynleg store belastingar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Snl.no - Rygg

Erector spinae
Gullsmed

Gullsmed er nemninga for ein handverkar som har som yrke å produsere, reparere og restaurere smykke (som til dømes ringar, kjede, brosjer) og andre typar gjenstandar av edle metall, som oftast i gull- og sølv-legeringar med fastsett innhald av det edle metallet. Forminga av metallet går føre seg ved mellom anna valsing, trådtrekking, klipping, lodding, filing og pussing, og dessutan ved støyping, særleg når det gjeld masseproduksjon av smykke. Til faget høyrer det òg å montere smykkesteinar og perler i smykke.

Gullsmedar kan dessutan lage gjenstandar av andre metall med eit overflatelag av edelt metall, til dømes forsølva pokalar eller servise, eller legge emalje (eit hard, glasaktig stoff) som pryd på gjenstandar og smykke.

Sjølv om det er vanlege no til dags at dei fleste gullsmedgjenstandane er støypte masseprodukt, skal gullsmedane òg kunne lage skisser og utkast til særeigne produkt som kundar kan ha ynske om å få laga.

Bakgrunnsstoff
Om gullsmedutdanninga på Kunnskapsdepartementets  nasjonal fellesportal for utdanning, karriere og læring.
Das Gold- und Silberschmiedemuseum (Gull- og sølvsmedmuseet) i Wien. 

Handverksyrke
Antagonist (fleirtyding)

Ein antagonist (frå grest ἀνταγωνιστής - antagonistēs, «motstandar», «konkurrent», «rival») er eit anna ord for motstandar. Det motsette er ein agonist, som samarbeidar. Ordet kan vise til desse områda:
Muskelantagonist, ein muskel som gjer den motsette rørsla av ein annan muskel, til dømes m. triceps brachii og m. biceps brachii.
Reseptorantagonist, innanfor farmakologien eit medikament som bind men ikkje aktiverer reseptoren. 
Litterær antagonist, innanfor litteraturvitskapen ein karakter eller institusjon som protagonisten lyt motarbeide for å kome til målet.

Kjelder
Ramus superficialis arteriae transversae colli

Ramus superficialis arteriae transversae colli er arterien som er den overflatiske greina til a. transversae colli, den tverrgåande halsarterien. 

Han stig opp bak den fremre kanten av m. trapezius og forsyner han, nabomuskulaturen og lymfekjertlar halsen med blod. Han anastomoserer med ei overflatisk grein til den nedgåande greina til a. occipitalis. 

R. superficialis a. transversae colli har to greiner, ei som går oppover og ei som går nedover. Den nedgåande greina anastomoserer med a. dorsalis scapulae som er knytt saman med a. subscapularis. Dette er ein ringanastomose kring skulderbladet der han held fram som a. suprascapularis via a. circumflexa scapulae.

Kjelder 

 Omsett frå Engelsk Wikipedia

Transversae colli
Cascada

Cascada () er ei tysk eurodance-gruppe skipa i 2004. Gruppa er sett saman av Natalie Horler, DJ Manian og Yann Peifer. Cascada er mest kjend for singlane «Everytime We Touch», «What Hurts the Most» og «Evacuate the Dancefloor». Gruppa har selt meir enn 20 millionar album over heile verda og har om lag 15 millionar digitale nedlastingar. Det mest suksessfulle albumet er debutalbumet og den mest suksessfulle songen er «Evacuate the Dancefloor». Songen vart spelt inn saman med den tyske rapparen Carlprit, og selde til platina i USA.

Cascada vann Unser Song für Malmö, den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, med songen «Glorious».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cascada» frå ,  den 28. desember 2012.

Fotnotar

Musikkgrupper skipa i 2004
Tyske musikkgrupper
Unser Song für Malmö-deltakarar
Eurovision Song Contest 2013-deltakarar
Tyske Eurovision Song Contest-deltakarar
MF «Gjemnes» (1949)

MF «Gjemnes», seinare MF «Edøy», er ei bilferje som vart levert for Møre og Romsdal Fylkesbåtar (MRF). Ferja vart bygt ved A/S Stord i 1949. Ho gjekk i rute frå Kristiansund til Gjemnes fram til 1978, då ho vart seld til Lofoten Trafikklag som «Lofotferje I». I 1982 kjøpte MRF ferja attende og kalla ho MF «Edøy». Ho vart då sett inn i ruta Molde-Sekken, ei rute ho gjekk i heilt til 2008. Ferja er i dag ombygd til arbeidsfartøy og er i drift i Finnmark som «Sjøservice I». 

I 1995 vart ferja nytta i TV-serien Julefergå.

Historie
Ho vart sjøsett 28. juni 1949 og døypt av fru Bull-Andersen. Båten vart klassifisert av Det Norske Veritas og vart bygt med forsterka skrog som gjorde at ho kunne skjere gjennom tynn is. Ferja vart levert frå A/S Stord i november 1949. 

«Gjemnes» vart sett inn i ruta Kristiansund-Gjemnes og tok over etter den gamle ferja MF «Trygg». Ferja var moderne for si tid, men fri høgd for gjennomkøyring viste seg etter kvart å vere for liten. Ferja kunne ta 330 passasjerar og 14 bilar. I 1972 vart overbygget demontert og ho fekk nytt overbygg på babord side. Bildekket vart òg forsterka og det vart montert hydrauliske fallemmar, i tillegg til at skansekledinga vart fornya. Samstundes fekk ferja ny motor. Ferja kunne no ta 18 bilar, men passasjertalet vart minka til 150. Ferja heldt fram i same ruta til 1978. 

I 1978 vart ho kjøpt av Lofoten Trafikklag i Svolvær og ho fekk namnet «Lofotferje II». Alt i 1981 kjøpte MRF ferja attende og ho fekk no namnet «Edøy» og sett inn i ruta Molde-Sekken. I 1997 vart det utført ein del moderniseringsarbeid med mellom anna ny salonginnreiing. I 1990-åra vart ferja nytta i TV-serien Julefergå, som gjekk i adventstida fram mot jul. 

Ferja var lenge det eldste fartøyet i drift for MRF, og var framleis i flåten då MRF vart ein del av Fjord1. I 2007 var det slutt og i desember 2007 vart ho selt som arbeidsfartøy til Leknes Sjøtransport i Haugesund og i 2008 vart ho ombygd. Fram til mai 2009 låg ho i opplag i Haugesund før ho vart seld til Nordive AS i Kvalsund/Hammerfest i Finnmark. Dei gav ho namnet «Nordive I». I desember 2011 vart båten seld vidare til Holmgrens Sjøservice i Kvalsund/Hammerfest og vart omdøypt «Sjøservice I». Båten er framleis i drift.

Kjelder

Norske ferjer
Båtar frå Vestland
MRF-eigde fartøy
Fjord1-eigde fartøy
Skip frå 1949
Skip bygde ved Aker Stord
1949 i Noreg
Bavianar

Bavianar er ei gruppe apar i smalnaseapefamilien. Dei er nært i slekt med mandrill, drill og gelada.
Bavian finst hovudsakleg i Afrika, men nokre lever også i Midtausten. Dei lever mest på savannar og sletter, men finst også i fjellstrok. 
Bavianar er mindre utsette for utrydding enn andre primatar. Berre ein art, raudbavian (Papio papio), er rekna som «nær truga» av IUCN.

Skildring
Alle bavianartane har lange, hundeaktige snutar, tettsittjande auge, tjekk pels bortsett frå på snuten, kort hale og kraftige kjevar. Augo ligg djupt under den framskotne augebrynskanten. Kroppen og lemmane er sterke. Som regel er det ein viss skilnad mellom kjønna, både i storleik, farge og tenner. Bavianar går som regel på fire på marka, og klatrar opp i tre ganske sjeldan. Ofte støttar dei seg med den eine armen og bruker den andre til å plukka gras dei et. 

Som oftast held mange individ seg saman i store flokkar. De kan leva i harem sett saman av ein hann og fleire hodyr. Fleire mindre slike harem kan til saman danna ein større flokk. Nokre arter lever i lausare grupper.

Bavianaer er altetarar. Dei tek til seg uike slag plantekost, men et også virvellause dyr og kjøt. Dei kan fanga større dyr og går av og til til åtak på husdyr. Tidvis kan dei til og med vera kannibalar. 

Bavianer kan vera svært aggressive. I ein flokk hender det ofte at det er voldsomme slostkampar mellom leiande hannar.

Bavianar i kulturen

Det gamle Egypt 
I det gamle Egypt rekna ein bavianar som heilage, og var freda. Nokre blei mumifiserte. 
Guden Babi som var knytt til å dømma dei døde i underverda hadde bavianskikkelse. Gravguden Hapi hadde typisk bavianhovud og Tot, som også dømde døde, blei tidvis avbilda som ein bavian. Bavianar er nemnde i Den egyptiske daudeboka.

Sanfolket 

Sanfolkmytologi nemner bavianar ulike stader. Ofte blir dei rekna som vonde menneske som er blitt omgjorte til bavianar for sin råe oppførsel. På klippemåleri finn ein av og til individ som er halvt bavian og halvt menneske.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bavianer» frå , og «Bavian» frå  den 28. desember 2012.  
 

Dyreapar
Natalie Horler

Natalie Christine Horler () er ein tysk-britisk songar og programleiar. Ho er internasjonalt kjend som hovudvokalist i gruppa Cascada.

Biografi
Horler vart fødd i Bonn i Vest-Tyskland av britiske foreldre som hadde flytta frå Storbritannia i 1980. Far hennar, David Horler, er ein jazzmusikar og mor hennar, Christine, er framandspråklærar. Horler har òg to sysken.

Unser Song für Malmö
I 2013 vil ho, saman med gruppa Cascada, delta i Unser Song für Malmö, den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, med songen «Glorious».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Natalie Horler» frå ,  den 28. desember 2012.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff

Folk frå Bonn
Tyske songarar
Unser Song für Malmö-deltakarar
Eurovision Song Contest 2013-deltakarar
Tyske Eurovision Song Contest-deltakarar
Møre og Romsdal Fylkesbåtar

Møre og Romsdal Fylkesbåtar (MRF) var eit selskap som dreiv båt- og ferjetrafikk i Møre og Romsdal. Selskapet vart stifta i juni 1920. Selskapet hadde hovudkontor i Molde.

Historikk
Møre og Romsdal Fylkesbåtar vart skipa med namnet Møre Fylkes Ruteselskap (MFR) 8. juni 1920. Selskapet var eit fylkesreiarlag som kjøpte opp i alt 12 lokale ruteselskap, og starta dermed med ein flåte på 34 skip. Namnet vart endra til Møre og Romsdal Fylkesbåtar 1. januar 1949. Selskapet vart fusjonert med Fylkesbaatane i Sogn og Fjordane 9. mai 2001, og desse to selskapa vart til Fjord1-konsernet. Verksemda til MRF vart vidareført under namnet Fjord1 MRF, og framleis med Molde som hovudbase. 

MRF heldt seg til sjøvegs trafikk heilt til midt på 1990-talet. Då kjøpte MRF opp fleire rutebil- og transportselskap på Sunnmøre, først Mørebil, så Stranda og Sykkylven Billag, Storfjord Rutebilar og Sørøybuss. Dei tre siste selskapa vart fusjonert inn i Mørebil. Etter Fjord1 var etablert, vart òg Sunnmøre-Romsdal Billag kjøpt (2003), og verksemda i desse selskapa vart frå 2005 organisert i Fjord1 Buss Møre og Fjord1 Gods Møre. Sistnemnde tok seinare namnet Fjord1 Transport og tok over all godstransport på veg i Fjord1-konsernet.

Sjå òg  
 Flåteliste for MRF

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Møre og Romsdal Fylkesbåtar» frå ,  den 28. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Tidlegare norske reiarlag
Samferdsle i Møre og Romsdal
Norske busselskap
Sjøfart i Møre og Romsdal
 
Skipingar i 1920
Nedleggingar i 2001
Sandra Rieß

Sandra Rieß () er ein tysk radiovert, programleiar og teaterskodespelar.

Rieß vart uteksaminert etter å ha studert teater og medium ved Universität Bayreuth. I 2012 var ho programleiar for Unser Star für Baku og Bundesvision Song Contest.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sandra Rieß» frå ,  den 28. desember 2012 tittel=Sandra Rieß.  
 

Folk frå Nürnberg
Bundesvision Song Contest-programleiarar
Bundesvision Song Contest 2012
Unser Star für Baku
Immunologi

Immunologi er læra om immunforsvaret og korleis det reagerer i alle organismar.  

Immunologi dreiar seg om korleis immunforsvaret fungerer i ein sjuk og frisk kropp, og kva som skjer når immunforsvaret ikkje
verkar som det skal (autoimmune sjukdommar, allergiar, immunsvikt og ved transplantasjonar). Det handlar òg om dei fysiske, kjemiske og fysiologiske kjenneteikna av dei ulike delane av immunforsvaret, både in vitro, in situ og in vivo. Dei organa som utgjer immunsystemet vart oppdaga lenge før konseptet om immunitet var forstått. Dei primære lymfatiske organa til immunforsvaret er tymus og blodmergen og dei sekundære er milten, tonsillane, lymfeårene, lymfekjertlane, adenoiden, huda og levra. 

Immunologien blir òg nytta i andre medisinske fagdisiplinar, som psykonevroimmunologi