alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Discreet Music

Discreet Music (1975) er eit album av den britiske ambient-musikaren Brian Eno. Sjølv om (No Pussyfooting) kan ha vore det første ambient albumet hans, og Another Green World inneheld fleire ambient-stykke, er dette det første soloalbumet til Brian Eno med rein ambient. Det er òg det første soloalbumet til Eno gjeven ut under det fulle namnet Brian Eno, der han tidlegare berre hadde nytta Eno.

Brian Eno sitt konsept for ambient musikk bygde på eit konsept komponist Erik Satie kalla møbelmusikk. Dette tyder at musikken er meint å blande seg inn i den omgjevande (ambiente) atmosfæren i rommet i staden for å vere direkte fokusert på.

Inspirasjonen for albumet byrja då Eno var sengeliggande etter ei ulukke og fekk eit album med harpemusikk frå 1700-talet. Etter å ha kjempa seg opp for å setje på plata og kome attende til senga, oppdaga han at han hadde skrudd lyden så lågt ned at det berre så vidt var mogeleg å høyre, og han mangla styrke for å reise seg opp att og skru volumet høgare. Eno har sagt at denne opplevinga lærte han ein ny måte å oppfatte musikk på.

Albumet er òg eit eksperiment i algoritmisk, generativ komposisjon. Meininga hans var å utforske forskjellige måtar å skape musikk på  med avgrensa planlegging eller innblanding.

Side ein av albumet er eit tretti minuttar langt stykke kalla «Discreet Music». Det var opphavleg meint som bakgrunnsmusikk som Robert Fripp skulle spele oppå på fleire konsertar. I plateomslaget finn ein eit skjema som syner korleis stykket vart skapt.

Den andre halvdelen av albumet er tre stykke kalla «Three Varietions on the Canon in D Major» av Johann Pachelbel. Desse stykka vart framført av The Cockpit Ensemble, dirigert og med-arrangert av Gavin Bryars. Medlemmar i orkesteret fekk kvar korte utdrag frå partituret, som vart repetert fleire gonger, i lag med instruksjonar om å gradvis endre tempoet eller andre element i komposisjonen.

Eit kort utdrag av «Discreet Music» finst på Fripp & Eno sitt Evening Star, som kom ut før dette albumet.

Innhald

Side ein
 «Discreet Music» (Brian Eno)  – 30:35

Side to
«Three Varietions on the Canon in D Major by Johann Pachelbel»
«Fullness of Wind» – 9:57
«French Catalogues» – 5:18
«Brutal Ardour» – 8:17

Medverkande 

Brian Eno – synthesizer, tangentinstrument, produsent
Gavin Bryars – arrangør, dirigent
The Cockpit Ensemble

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Discreet Music» frå ,  den 23. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Brian Eno-album
Musikkalbum frå 1975
Before and After Science

Before and After Science er det femte studioalbumet til den britiske musikaren Brian Eno. Det var produsert av Eno og Rhett Davies, og kom opphavleg ut på Polydor Records i desember 1977. I motsetnad til dei førre albuma til Eno, som skrivne og innspelte raskt, tok dette albumet over to år å gjere ferdig. Fleire gjestemusikarar frå Storbritannia og Tyskland deltok på albumet, mellom andre medlemmar frå Roxy Music, Free, Fairport Convention, Can og Cluster. Det vart skriven over 100 songar for albumet, men berre ti av dei kom med på den endelege utgåva. Musikkstilen varierer frå energetisk og skarp til meir slapp og landleg. 

Dette var det siste albumet til Eno med rockemusikk i 1970-åra som soloartist, medan resten av albuma hans dette tiåret retta seg mot avantgarde og ambient musikk, som får hint om på den andre halvdelen av Before and After Science. Albumet var det andre til Eno som gjekk inn på salslista i USA. Songen «King's Lead Hat» vart gjeven ut som singel, men nådde ikkje lista i Storbritannia. Albumet har fått positiv kritikk og vert trekt fram som eit av dei beste til Eno.

Produksjon
Det tok over to år og lage Before and After Science. Med seg på albumet hadde han artistar som gitarist Fred Frith, Jaki Liebezeit frå den tyske krautrockgruppa Can som spelte trommer for Eno på «Backwater», medan den tyske ambient musikk-gruppa Cluster medverka med låtskriving og spelte på songen «By This River». Eno hadde tidlegare arbeidd med Cluster på albumet deira Cluster & Eno i 1977. I tillegg spelte Dave Mattacks frå Fairport Convention og Andy Fraser frå Free.

I tillegg spelte fleire musikarar Eno hadde arbeidd med tidlegare, som Percy Jones, Phil Collins, Robert Fripp frå King Crimson, Paul Rudolph frå Hawkwind og Bill McCormick og Phil Manzanera frå Quiet Sun. Robert Wyatt spelte under psevdonymet Shirley Williams.

Innhald

Medverkande 
 Brian Eno – stemmer, synthesizerar (Minimoog, EMS Synthi AKS, Yamaha CS-80), gitar, elektrisk perkusjon, piano, blåsarar, vibrafon, metall, bjølle
 Paul Rudolph – bass, rytmegitar, harmonisk bass
 Phil Collins – trommer
 Percy Jones – bandlaus bass
 Rhett Davies – agong-gong, stick
 Jaki Liebezeit – trommer
 Dave Mattacks – trommer
 Shirley Williams (Robert Wyatt) – brush timbales, time
 Kurt Schwitters – stemme
 Fred Frith – modifisert gitar, kaskadegitarar
 Andy Fraser – trommer
 Phil Manzanera – rytmegitar
 Robert Fripp - gitar
 Achim Roedelius – klaver, elektrisk piano
 Möbi Moebius – bass fender piano
 Bill MacCormick – bass
 Brian Turrington – bass

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Before and After Science» frå ,  den 23. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

 
 
 

Musikkalbum frå 1977
Brian Eno-album
Album produserte av Brian Eno
Album produserte av Rhett Davies
Music for Airports

Ambient 1: Music for Airports er eit ambient-album av Brian Eno frå¨1978.

Oversyn
Music for Airports var det første av fire album Eno gav ut i «Ambient»-serien, eit uttrykk han skapte for å skilje den minimalistiske tilnærmingsmåten til songane på dette albumet og produkt frå «dei forskjellige leverandørane av musikk på boks».

Liknande roleg, smålåten musikk hadde vore gjeve ut på album som Evening Star, Discreet Music, Music for Films og Harold Budd sitt The Pavilion of Dreams (som han produserte), men på dette albumet vart konseptet teke heilt ut.

Musikken vart utforma for å kunne spelast som ein kontinuerleg lydinstallasjon, med målet om å avdramatisere den spente, nervøse atmosfæren på ein flyplassterminal. Eno fekk denne ideen då han sat fast på Köln Bonn flyplass i Tyskland på midten av 70-talet. Han måtte vente i fleire timar og var særs irritert over den uinspirerte lydatmosfæren.

Musikken vart nytta på Marine Air Terminal på LaGuardia Airport i New York.

Alle songane vart komponerte av Eno, bortsett frå «1/1», som vart skriven av Eno, tidlegare Soft Machine-trommeslagar og vokalist Robert Wyatt og Rhett Davies.

Innhald

Medverkande
 Synthesizer, piano, gitar, bass – Brian Eno
 Vokal – Christa Fast, Christine Gomez, Inge Zeininger
 Akustisk piano – Robert Wyatt

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ambient 1: Music for Airports» frå ,  den 23. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Brian Eno-album
Musikkalbum frå 1978
Album produserte av Brian Eno
Lemen

Lemen (Lemmus lemmus), òg kalla lomhund, er ein gnagar som høyrer hamsterfamilien til. Han er mest vanleg i fjellstrøk, men finst til ein viss grad òg i låglandet, spesielt i nord. Lemen utgjer ei svært viktig næringskjelde for fjellrev og ulike rovfuglartar. Mellom folk flest er lemenet kjend som ein evig hardhaus og ein skikkeleg hissigpropp.

Hamsterfamilien
RS «Sjøfareren»

RS 75 «Sjøfareren» var ei redningsskøyte bygd for Redningsselskapet i 1968. Ho vart konstruert av Leif Gjerver og bygd av Smedvik mek Verkstad A/S i Tjørvåg på Sunnmøre. Med ei lengd på 92 fot, 28,36 meter, er ho den største redningsskøyta som Redningsselskapet har hatt. Skøyta kosta 2,5 millionar kroner. Det meste av byggesummen vart samla inn i høve 75-års jubileet i Redningsselskapet. 

Namnet «Sjøfareren» fekk ho fordi handelsflåten stod sentralt i innsamlingsaksjonen. 

På 1970-talet vart «Sjøfareren» vekkleigd til Norges Geografiske Oppmåling for tokt til Svalbard. Det vart montert ein ekstra radar. Han har vorte sett på som ei årsak til at over halvparten av mannskapet som har vore ombord har utvikla fekk kreft.

«Sjøfareren» var i fleire år vekkleigd til Kystvakta. Til liks med dei andre kystvaktfartøya vart han då gråmåla. I 2001 og 2002 var han i aktiv tensete som redningsskøyte. 
I 2004 vart «Sjøfareren» seld til Austevoll Supply Shipping. Han fekk då namnet «Ringasund»

Kjelder
Bjørn Foss: Fra seil til vannjet. Historien om redningsskøytene  Norsk Maritimt Forlag 2002
 M/S «Ringasund» i SALT Magasinet for kystens næringer og kystens folk nr 2 2011

Sjøfareren
Skip frå 1968
Gaukesyrefamilien

Gaukesyrefamilien er ei plantefamilie i gruppa tofrøbladingar. Det finst 800-900 artar i verda, dei fleste i slekta Oxalis. I Noreg veks to artar. Begge i slekta oxalis.
Medlemane i familien er små fleirårige plantar og tre med trekopla blad og femtalsblomster. Dei har ti mjølberarar og fem griflar.

Norske artar 
 Gaukesyre (O. acetosella)
 Stivgaukesyre (O. fontana)

Kjelder 

 Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.
Denne artikkelen bygger på «Gaukesyrefamilien» frå , og «Harsyreväxter» frå  den 23. april 2011.

Bakgrunnsstoff

 
Plantefamiliar
Oxalidales
Tofrøbladingar
Sathya Sai Baba

Sathya Sai Baba () var ein indisk guru.

Kjelde 
Denne artikkelen bygger på «Sathya Sai Baba» frå , den 24. april 2011. 
 

Indarar
Kjeller flyplass

Kjeller flyplass er ein flyplass som ligg på Kjeller i Lillestrøm kommune i Viken. Flyplassen ligg rett nord for Lillestrøm.

Kjeller var Noreg sin første flyplass. Den første flyturen frå Kjeller fann stad 21. september 1912. Einar Sem-Jacobsen var flypionéren på Kjeller.

Flyplassen er eigd og blir drive av Luftforsvaret samtundes som dette er den største basen for småfly i Noreg. På Kjeller finst den største samlinga av flygedyktige veteranfly i Noreg i tillegg til fleire flyklubbar og organisasjonar. Flyplassen blir brukt mellom anna av Oslo Flyveklubb og Nedre Romerike Flyklubb. Av organisasjonar med tilhald på Kjeller er Experimental Aircraft Association, Chapter 573 Norway og Kjeller Flyhistoriske Forening.

Av kommersiell verksemd er flyverkstaden Aeromech og avionikkforhandlar og sørvisinstansen Hovet & Co i tillegg til helikopterselskapet Helikopterdrift.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kjeller flyplass» frå ,  den 24. april 2011.  
 

Flyplassar i Viken
Samferdsle i Lillestrøm
Byggverk i Lillestrøm
Newtonmeter

Newtonmeter, forkorta Nm, er ei SI-avleia eining for dreiemoment, som er ein vektor. Nm kan òg nyttast som eining for energi (1 Nm = 1 Joule), som er ein skalar.

SI-avleia einingar
Måleiningar for energi
Scania

Scania AB er ein svensk lastebil- og bussprodusent, med hovudkontor i Södertälje. Det tyske føretaket Volkswagen eig stordelen av Scania. Føretaket produserer òg stasjonær- og båtmotorar. 

Lastebilprodusentar
Bussprodusentar
Aktinolitt

Aktinolitt eller strålstein er eit grønt mineral i amfibolgruppa. Det er eit silikatmineral med kjemisk formel .

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Actinolite» frå ,  den 24. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Inosilikat
Kalsiummineral
Magnesiummineral
Jernmineral
Asbest
Amfibolgruppa
Monokline mineral
Xenolitt

Xenolitt er ein inneslutting av ein eldre bergart i ein vulkansk bergart. Om det er tett med framande innesluttingar kan bergarten stundom kallast ein eruptivbreksje. På grunn av varmepåverknden vil ein xenolitt vanlegvis vere kraftig omforma. Han kan ha smelta langs kantane, ha reagert kjemisk med lavaen, eller vorte omforma til hornfels.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Petrologi
Akvamarin

Akvamarin er ein edelstein av beryll med sjøgrøn til blå farge. 

Den blå fargen i steinen kjem av Fe2+

Den største akvamarinen som er funnen var i Marambaia i Minas Gerais i Brasil i 1910. Han vog over 110 kg og var 48,5 cm lang og 42 cm i diameter. I Noreg er det førekomstar på Hurum og i Iveland.

Kjelder

Edelsteinar
Berylliummineral
Ponte Buggianese

Ponte Buggianese er ein by i provinsen Pistoia i regionen Toscana i Italia med om lag 8 000 innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Toscana
Byar i Italia
Music for Films

Music for Films (1978) er eit album med ambient musikk av Brian Eno frå 1978. Det er eit konseptalbum forma som eit filmmusikkalbum for ein fiktiv film.

Oversyn 
Opphavleg vart albumet gjeven ut i avgrensa opplav på 500 kopiar i 1976, som vart sendt til filmskaparar for å kanskje nyttast i filmane deira.. Albumet Music for Films vart utvida med fleire stykke då det kom ut i 1978. Utdrag frå albumet vart faktisk nytta i minst fire filmar, «Sparrowfall» i John Woo sin A Better Tomorrow, «Slow Water» i Derek Jarman sin Jubilee, «Final Sunset» i Jarman sine Sebastiane og Breathless og «M386» og «Alternative 3» i Rock 'n' Roll High School. 

Albumet er ei samling av musikkstykke spelt inn i perioden 1975 til 1978, dei fleste av dei forholdsvis korte. Komposisjonsstilen og utstyret han nytta vart òg nytta på noko av David Bowie-albumet Low i 1977. 

Seinare gav Eno ut to Film-album til: More Music for Films i 1983 (utvida i 2005) og Music for Films, Volume 3 i 1988.

Albumet har kome ut i forskjellige versjonar med noko forskjellig innhald.

Innhald

EG-utgåva

= Original utgåve frå 1978
«M386»
«Aragon»
«From the Same Hill»
«Inland Sea»
«To Rapid Formations»
«Slow Water»
«Sparrowfall (1)»
«Sparrowfall (2)»
«Sparrowfall (3)»
«Quartz»
«Events in Dense Fog»
«There Is Nobody»
«A Measured Room»
«Patrolling Wire Borders»
«Task Force»
«Alternative 3»
«Strange Light»
«Final Sunset»

Avgrensa promo-utgåve frå 1976 
Becalmed
Deep Waters
'There Is Nobody'
Spain               
Untitled
The Last Door
Chemin De Fer
Dark Waters
Sparrowfall (1)
Sparrowfall (2)
Sparrowfall (3)
Evening Star
Another Green World
In Dark Trees
Fuseli              
Melancholy Waltz
Northern Lights     
From The Coast      
Shell
Little Fishes
Empty Landscape
Reactor
The Secret
Don't Look Back
Marseilles
Final Sunset
Juliet

Medverkande 
Rhett Davies -- trompet på «Strange Light», assisterande produsent
John Cale -- bratsj på «Patrolling Wire Borders»
Phil Collins -- perkusjon
Robert Fripp -- elektrisk gitar på «Slow Water»
Fred Frith -- elektrisk gitar
Percy Jones -- bassgitar
Bill MacCormick -- bassgitar på «Two Rapid Formations»
Dave Mattacks -- perkusjon på «Two Rapid Formations»
Paul Rudolph -- gitar
Rod Melvin -- elektrisk piano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Music For Films» frå ,  den 24. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Brian Eno-album
Musikkalbum frå 1978
Album produserte av Brian Eno
After the Heat

After the Heat er eit album frå 1978 av Brian Eno og begge medlemmane frå Cluster, Dieter Moebius og Hans-Joachim Roedelius. Albumet er det andre samarbeidet deira som trio etter Cluster & Eno i 1977. Igjen arbeidde dei med den viktige krautrock-produsenten Conny Plank.

Sporet «Tzima N'Arki» inneheld vokalspor spelt baklengs, som delvis er refrenget på Eno-songen «King's Lead Hat» (frå albumet hans Before and after Science), som igjen er eit anagram av Talking Heads, som Eno produserte plater for i denne perioden.

Innhald

Medverkande
 Brian Eno – vokal, bassgitar, synthesizerar/tangentinstrument
 Dieter Moebius – synthesizerar/tangentinstrument
 Hans-Joachim Roedelius – synthesizerar/tangentinstrument

Andre medverkande
 Holger Czukay – bassgitar på «T'zima N'arki»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «After the Heat» frå ,  den 24. april 2011.  
 

Musikkalbum frå 1978
Brian Eno-album
Album produserte av Conny Plank
Album produserte av Brian Eno
The Plateaux of Mirror

Ambient 2: The Plateaux of Mirror er eit album frå 1980 av ambient-musikaren Harold Budd og Brian Eno. Det er den andre lydinstallasjonen i Ambient-serien til Eno, som starta i 1978 med Music for Airports. Dei har liknande plateomslag som syner eit landleg terreng på eit kart.

Oversyn
Eno produserte Budd-albumet The Pavilion of Dreams etter den britiske låtskrivaren Gavin Bryars introduserte paret, som førte til at samarbeidet på dette albumet.

Eno fortalte at Budd improviserte over lydar som Eno sette opp. Hovudsakleg spelar Budd på akustisk piano som er handsama av Eno. Nokre songar er spelte på elektrisk piano. Sidan albumet vart innspelt med analogt utstyr, kan ein høyre suselydar frå lydbanda Eno nytta for dei handsama lydane på fleire av spora.

Innhald

Medverkande
 Piano og elektrisk piano: Harold Budd
 Andre instrument, handsaminga: Brian Eno

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Plateaux of Mirror» frå ,  den 24. april 2011.  
 

Brian Eno-album
Harold Budd-album
Musikkalbum frå 1980
Album produserte av Brian Eno
Tenarmaskin

Tenarmaskin, eller berre tenar, er ei datamaskin som har som oppgåve å levera innhald til klientmaskinar når dei spør om det. Typiske døme er DNS-tenarar, vevtenarar, e-posttenarar og tenarmaskiner for musikk og videostrauming. Tenar- og klientmaskiner er kopla saman med eit pakkesvitsja nett, som til dømes eit lokalnett, eller det globale Internett.

Maskinvare 
Maskinvaren i tenarmaskiner varier med kor mykje innhald dei handsamar og kan vera alt frå ein liten mikrokontroller til store distribuerte installasjonar av multiprosessormaskiner.

Store installasjonar 
Tenarar som handsamar mykje innhald, som til dømes Wikipedia, er ofte hierarkisk oppbygde, med fleire tenarar som deler lasta mellom seg. I tillegg til stor kapasitet er òg hierarkisk arkitekturar meir robuste mot feil. Store installasjonar nyttar ofte bladtenarar, plasserte i rack i eit tenarrom med eige kjøleanlegg. Viktige installasjonar er alltid utstyrte med RAID-platelager og avbrotsfri energiforsyning (UPS). Som oftast er det installert eigen maskinvare for sikkerheitskopiering, som kan nytta teknologi som magnetisk tape eller RAID-diskar.

Små installasjonar 
Småføretak og privatpersonar set ofte opp eigne tenarmaskiner. Slike installasjonar har lite trafikk og treng ikkje så kraftig maskinvare. Ein utdatert arbeidsstasjonar kan vera alt som trengst.

Innbaka system 
Vevtenarar som er ein del av eit innbaka system, som til dømes ein router, treng ikkje å ha så stor kapasitet og køyrer ofte på ein mikrokontroller eller ei FPGA og lagrar data i flashminne.

Programvare 
Operativsystemet til ei tenarmaskin har litt andre krav enn operativsystemet til ein arbeidsstasjon. Stabilitet og lett vedlikehald er mellom dei viktigaste eigenskapane. UNIX/Linux-baserte operativsystem er kjent for å vera stabile   og høver godt som tenaroperativsystem. Mange profesjonelle systemprogrammerarar og administratorar førtrekkjer å arbeida på kommandolinenivå, så på tenarar plasserte i eit eige tenarrom treng ein ikkje å installera eit grafiske brukargrensesnitt. Fråvær av eit brukargrensesnitt har òg den føremonen at det er mindre programvare å oppdatera og vedlikehalda. I små installasjonar er LAMP-tenarar populære, både av di ein ikkje treng betala lisens og av di dei er enkle å installera og vedlikehalda.

Kjelder

Sjå òg 
 Klientmaskin

Datamaskinar
Internett
Day of Radiance

Ambient 3: Day of Radiance er eit musikkalbum frå 1980 av den amerikanske ambient-musikaren Laraaji (alias Edward Larry Gordon) som vart produsert av Brian Eno.

Oversyn
Albumet er den tredje utgåve i Ambient-serien til Eno, som starta i 1978 med Music for Airports og The Plateaux of Mirror. Serien enda med On Land.

Samanlikna med resten av serien, er det lite elektroniske instrument og effektar på Day of Radiance. Laraaji nyttar fleire akustiske strengeinstrument, som dulcimer og 36-strenga sitar i open stemming.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Day of Radiance» frå ,  den 24. april 2011.  
 

Musikkalbum frå 1980
Album produserte av Brian Eno
Possible Musics

Fourth World, Vol. 1: Possible Musics er eit album frå 1980 av Brian Eno og Jon Hassell.

Oversyn
«Fourth World» er eit omgrep som trompetisten Jon Hassell nytta for å skildre musikkstilen som ein fekk med moderne teknologiske handsamingar påverka av forskjellige kulturar og tidsepokar. Han ønskte musikken på albumet til å vere «framtidig primitiv» eller «ein kaffi-farga klassisk musikk».

Hassell hadde studert indisk klassisk musikk med songaren Pandit Pran Nath, og seinare nytta vokalteknikkane i trompetspelinga si. I lag med Eno blanda han lydane frå instrumentet sitt med digital forseinking, ekko og elektroniske effektar for å skape ei unik blanding av ambient og verdsmusikk.

Trompeten til Hassell dominerer albumet gjennom, men høyrest likevel nesten aldri ut som ein. 

Eno tok det han lærte frå å lage dette albumet med seg i samarbeidet med David Byrne på My Life in the Bush of Ghosts. Hassell meinte visstnok at albumet med Byrne var for «kommersielt» og hudfletta Eno i eit intervju for metodane hans og «mangelen på musikalsk herkomst». Dei vart etter kvart vener att.

Innhald

Medverkande
 Jon Hassell – trompet, Prophet 5 på «Delta Rain Dream»", «Aular»-loop på «Rising Thermal», Arp-loopar på «Charm»
 Brian Eno – gitar på «Delta Rain Dream», Prophet 5 på «Ba-Benzélé» og «Rising Thermal», MiniMoog & handsamingar på «Charm»
 Percy Jones – bass på «Chemistry»
 Naná Vasconçelos – ghatam, congaar, trommeloopar
 Aïyb Dieng – ghatam, congatrommer
 Michael Brook – bass på «Griot»
 Paul Fitzgerald – elektronikk på på «Griot»
 Gordon Philips – handklapping på «Griot»
 Andrew Tomar – handklapping på «Griot»
 Tina Pearson – handklapping på «Griot»
 Jerome Harris – bass på «Ba-Benzélé»
 Night Creatures of Altamira – på «Rising Thermal»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fourth World, Vol. 1: Possible Musics» frå ,  den 24. april 2011. 
 

Brian Eno-album
Musikkalbum frå 1980
album produserte av Brian Eno
Metroid Prime

Metroid Prime er eit dataspel utvikla av Retro Studios og Nintendo for Nintendo GameCube, gjeve ut i Europa 21. mars 2003. Spelet er det fyrste i Metroid-serien med 3D-grafikk, og er klassifisert av utgjevaren som eit fyrstepersons eventyrspel i staden for fyrstepersons skytespel på grunn av at spelet legg stor vekt på utforsking. Metroid Prime er det fyrste spelet i Prime-triologien, som ber til mellom det opphavlege Metroid og Metroid II: Return of Samus. Akkurat som tidlegare spel i serien har Metroid Prime ein science fiction setting, der spelaren styrer dusørjegeren Samus Aran. Handlinga er lagt til planeten Tallon IV, der Samus kjempar mot rompiratar og dei biologiske eksperimenta deira.

Spelet er sett på av fleire kritikarar som eitt av dei beste dataspela som er laga. I 2009 vart ei utvida utgåve av spelet gjeven ut på Wii som eit einstaka spel i Japan, og i resten av verda som ein del av Metroid Prime: Triology.

Utvikling

Musikk
Kenji Yamamoto komponerte, assistert av Kouichi Kyuuma, musikken til Metroid Prime. Soundtracket inneheld spor frå tidlegare spel i serien fordi Yamamoto ynskte å «tilfredsstille gamle Metroid fans. Det er som ei gåve til dei.»

Tilbakemelding
Metroid Prime er eit av det meste selde spela til GameCube. Det var det nest bestseljande spelet i Nord-Amerika pr november 2002, berre liggande bak Grand Theft Auto: Vice City. Metroid Prime selde over 250 000 kopiar den fyrste veka etter utgivinga si, medan det i juli 2006 hadde selt meir enn 1,5 million eksemplar i USA åleine og hadde tent meir enn 50 millionar dollar. Det var òg det åttande mest selde GameCube-spelet i Australia. Meir enn 78 000 eksemplar vart selt i Japan.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Metroid Prime» frå ,  den 24. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Action-eventyrspel
Dataspel frå 2002
Nintendo GameCube-spel
Metroid
Wii-spel
Retro Studios-spel
On Land

Ambient 4: On Land er eit album frå april 1982 av den britiske ambient-musikaren Brian Eno. Det var det siste albumet i Ambient-serien til Eno, som starta i 1978 med Music for Airports.

Oversyn
On Land er utan tvil det «mørkaste» i Ambient-serien til Eno, og vert sagt å vere eit arketypisk døme på dark ambient, sjølv om det òg har ein lengtande, buktande og organisk kjensle i tillegg. Det vert nytta ei blanding av synthesizer-lydar, natur/dyrelydar og mange andre lydar, mange av dei uvanlege å høyre på plateinnspelingar.

Innhald

Medverkande
 Brian Eno - ymse
 Michael Beinhorn - synthesizer (spor 1)
 Axel Gros - gitar (spor 1)
 Bill Laswell - bass (spor 1)
 Jon Hassell - trompet (spor 4)
 Michael Brook - gitar (spor 8)
 Daniel Lanois - live utlikning (spor 8)

Brian Eno-album
Musikkalbum frå 1982
album produserte av Brian Eno