alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Paula Ivan

Paula Ivan (), opphavleg Paula Ionescu, sidan Paula Ilie, er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar frå Herăști i Giurgiu fylke som vann gull på 1500 meter og sølv på 3000 m under Sommar-OL 1988 i Seoul.

Aktiv
I 1987 sigra Ivan både på 1500 m og 3000 m ved universiaden i Zagreb. Knapt to månader seinare klarde ho ikkje å kvalifisere til finalen i korkje distansane under friidretts-VM i Roma.

I juli 1988 sette Ivan personleg rekord då ho vann 800 m under Balkan-leikane, ho vann også 1500-meteren. Den 27. juli i Verona kom ho i mål på 1500 m på tida 3.58,8, hennar fyrste løp under fire minuttar på distansen. Ho forbetra seg til 3.56,2 den 17. august i Zürich. Under dei olympiske sommarleikane 1988 i Seoul fekk ho sølvmedaljen på 3000 m etter ho måtte ho gje tapt for sovjetiske Tatjana Samolenko i spurten. På den etterfylgjande 1500-meteren imponerte Ivan kolossalt og sprang mykje av finaleløpet i einsam majestet. I mål var ho over seks sekundar føre dei andre medaljevinnarane og vinnartida 3.53,96 var ny olympisk rekord (og gjeld 30 år seinare).

Ivan vann også 1500 m ved innandørs-EM 1989 i Den Haag, på tida 4.07,16. I august same året kopierte ho prestasjonane frå 1987 då ho i august på ny vart dobbeltvinnar under universiaden i Duisburg. Litt ut i september månad vann ho 1500 m-løpet i verdscupen. Ho la deretter vekk konkurranse-skorne og byrja som friidrettstrenar.

I 2000, 37 år gammal og etter ti år utan å ha tevla, kom Ivan tilbake og var aktiv i OL-sesongen. Ho deltok i fleire IAAF Grand Prix-stemne og presterte som best 4.04,6 på 1500 meter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa på 1500 m (4.09,3 =nr 22) og på 3000 m (8.51,2 =nr 17) 
OL 1988 i Seoul: Gullmedalje på 1500 m – 3.53,9, framom Laimutė Baikauskaitė (4.00,2), sølvmedalje på 3000 m – 8.27,1, bakom Tatjana Samolenko (8.26,5)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paula Ivan» frå ,  den 16. oktober 2016.  
 

Rumenske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Romania
Deltakarar under sommar-OL 1988
Mihaela Melinte

Mihaela Melinte () er ein rumensk tidlegare sleggjekastar frå Bacău. Ho tok gullmedaljen i øvinga ved europameisterskapen 1998 og verdsmeisterskapen 1999. Melinte sette tre verdsrekordar i sleggjekast, den siste på 76,07 meter frå 1999 gjaldt i seks år. Straks føre Sommar-OL 2000 i Sydney testa ho positivt på nandrolon og vart utestengd i to år.

Aktiv
Sommaren 1997 vann Melinte sleggjetevlinga både under ungdoms-EM i Turku og universiaden i Catania, med vinnarkast på høvesvis 70,26 m og 69,84 m. Året etter vart ho europameister i Budapest. Gjennom 1999-sesongen forbetra Melinte verdsrekorden i sleggjekast tre gongar, sist til 76,07 meter i tyske Rüdlingen den 29. august 1999. Etter å ha forsvart studentmeister-tittelen i Palma de Mallorca i juli månad med eit bestekast på 74,26 m, vart ho 24. august verdsmeister med 75,20 meter. Fem dagar etter ho tok VM-gullet sette ho altså verdsrekorden, ein rekord som var sletta av russiske Tatjana Lysenko knapt seks år seinare.

Doping
Ved stemnet Notturna di Milano i 2000 vart Melinte avslørt for å ha brukt det anabole steroidet nandrolon. Då det rumenske friidrettsforbundet ikkje vart informert om dopingfunnet og utestenginga, møtte Melinte opp på olympiastadion i Sydney, for så å verte bortvist frå arenaen.

Melinte gjorde comeback i sleggjeringen i 2003. Ho kvalifiserte seg til VM-finalane i 2003 og 2005, men makta ikkje å melde seg på i medaljestriden. Etter utstenginga i 2000 kasta ho aldri 72 meter i sleggje. 

Tolv gongar vart Melinte kåra til rumensk meister i sleggjekasting.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje – 71,17 m, framom Olga Kuzenkova 69,28 m
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 75,20 m, framom Olga Kuzenkova (72,56 m)
VM 2003 i Paris: Nr 6 – 68,69 m
VM 2005 i Helsinki: Nr 11 – 64,31 m
EM 2006 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (63,96 m =nr 20)
VM 2007 i Osaka:  Utslått i kvalifiseringa (62,40 m =nr 33)

Kjelder

 
Denne artikkelen bygger på «Mihaela Melinte» frå ,  den 16. oktober 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Mihaela Melinte» frå ,  den 16. oktober 2016.  
 

 
 

Rumenske sleggekastarar
Verdsmeistrar i sleggekast
Europameistrar i sleggekast
Det Kongelige Bibliotek

Det Kongelege Bibliotek utgjer saman med Statsbiblioteket i Århus Danmarks nasjonalbibliotek. Etter ei samanslåing av Københavns Universitetsbibliotek og Det Kongelege Bibliotek til éin institusjon i 2005 er det offisielle namnet Det Kongelege Bibliotek, Nationalbibliotek og Københavns Universitetsbibliotek. 

Biblioteket har røter tilbake til Det Kongelege Bibliotek som vart grunnlagt av Frederik III i 1661–1663 og Universitetsbiblioteket som vart grunnlagt i 1482.

Samlinga utgjer per 2011 6 100 000 bøker og tidsskrift, 18 300 000 trykk og fotografi, 7 400 000 pamflettar, brosjyrar
osb. og 1 200 000 anna materiale, totalt 33 000 000.

Biblioteket har hovudsete på Slotsholmen i København der Den Sorte Diamant utgjer fasaden til biblioteket mot vatnet.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Det Kongelige Bibliotek» frå ,  den 16. oktober 2016.  
 
Byggverk i København
Skipingar i 1661
Nasjonalbibliotek
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Det Kongelige Biblioteks Have

Det Kongelige Biblioteks Have, eller Bibliotekhaven – er eit hageanlegg på Slotsholmen i København. Det vart innvigd i 1920 på staden der den tidlegare Tøjhushavnen låg. Rundt hagen ligg Tøjhusmuseet, Det Kongelege Bibliotek og Provianthuset. 

I 1863–1864 vart den gamle krigshamna til kong Kristian IV, Tøjhushavnen, kasta igjen etter å ha lege unytta i mange år. I åra etter vart det oppført fleire militære verkstadsbygningar på staden. 

I 1898–1906 vart det oppført ein ny bygning til Det Kongelige Bibliotek på tomta etter teikningar av ppHans J. Holm]], og biblioteket flytta frå lokala i Frederik III sin gamle bibliotekbygning til den nye bygningen. I 1920 bygde hagearkitekten Jens Peder Andersen og arkitektane Thorvald Jørgensen og Johannes Magdahl Nielsen eit hageanlegg framfor biblioteket på det området der krigshamna tidlegare hadde lege. Eit lite basseng midt i hagen minner om hamna. I tillegg er det mura inn gamle fortøyingsringar frå krigshamna i muren ved enden av hagen. 

To indre gardar og forarealet mot hamna er utforma av Edvard Glæsel.
I 1923 vart anlegget premiert av Foreningen til Hovedstadens Forskønnelse.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Det Kongelige Biblioteks Have» frå ,  den 16. oktober 2016.

Bakgrunnsstoff

Slotsholmen
Parkar i København
Skipingar i 1920
Museum Ovartaci

Museum Ovartaci er eit kombinert kunstmuseum og psykiatrisk, historisk museum som ligg på Risskov Psykiatriske Hospital i det nordlege Aarhus i Jylland.

Museet rår over ca. 9 000 verk – der 850 er utstilt – som alle har det til felles at dei er skapt av kunstnarar med psykiske lidingar. Museet er oppkalla etter Ovartaci, som i 56 år var innelukka på Risskov, og som i same periode skapte fleire verk, seinare hylla av Asger Jorn og Per Kirkeby. Sistnemnde er protektoren til museet.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Museum Ovartaci» frå ,  den 16. oktober 2016.  
 

Museum i Danmark
Aarhus kommune
Museum skipa i 1921
1921 i Danmark
Skipingar i 1921
Black Hill

Black Hill er soloprosjektet til den ungarske gitaristen og låtskrivaren Csarnogurszky István. Prosjektet starta hausten 2014 og er eigentleg sideprosjektet til István. Musikken til Black Hill svever kring aukustiske og elektriske gitarar som teiknar rolege stemningslydbilete. På utgjevingane har István alltid med seg éin gjestemusikar.

Diskografi 
Black Turns Grey (2014)
Bridges of the South (2015)
On a deserted path (2016)
Rivers & Shores (2016)

Kjelder 

Musikkgrupper skipa i 2014
Christian L. Rolfsen

Christian Lange Rolfsen () var ein norsk advokat og Høgre-politikar frå Drammen som i 1923-24 var justisminister i Berge-regjeringa.

Rolfsen var son til ein sorenskrivar. Han gjekk i faren sine fotspor og vart cand.jur. i 1888. 1888-89 var han fullmektig hos sakførar H. Berg på Elverum. Deretter arbeidde han ved sorenskrivarkontoret i Tune til 1894, som konstituert sorenskrivar 1892-94. Våren 1895 tok han over ei sakførarforretning i Fredrikstad og var advokat i byen til 1912. Han var så byfut i Drammen til februar 1923, då han vart utnemnd til lagmann i Borgarting og Agder lagdømme. Tre månader seinare, 30. mai 1923 vart han statsråd i Justisdepartementet, ein posisjon han hadde til 24. juli 1924. Han gjekk då tilbake til lagmannsjobben i Drammen.

Rolfsen var aktiv i politikken for partiet Høgre. Perioden 1901-12 var han vald inn i Fredrikstad bystyre, ordførar i kommunen 1904–09. Han sat så perioden 1910-12 på Stortinget, vald frå einmannskrinsen Fredrikstad. På Tinget var han nestformann i Justiskomiteen.

Kjelder 

 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske justisministrar
Statsrådar i Regjeringa Berge
Høgrestatsrådar
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar for Fredrikstad
Stortingsrepresentantar 1910-1912
Norske advokatar
Ordførarar i Fredrikstad
Høgreordførarar i Østfold
Folk frå Drammen
Romsonden Schiaparelli

Schiaparelli var ein marssonde frå Den europeiske romfartsorganisasjonen (ESA) og ein del av ExoMars-programmet. Han vart skild frå banesonden ExoMars Trace Gas Orbiter (TGO) nær Mars 16. oktober 2016, og styrta ukontrollert inn i marsyta tre dagar seinare.

Ei undersøking av den mislukka landinga kom fram til at motstridande informasjon i datamaskina til landaren valda styrten. Landingsprosedyrane enda for tidleg, mellom anna fyrte landingsrakettane av for berre 3 sekund i staden for 30 sekund. Ein del data vart sendt attende under landinga som planlagt, mellom anna frå sensorar på rygg- og varmeskjolda.

Schiaparelli var meint som ei utrøyning av teknologi nytta for å gå inn i atmosfæren til Mars, dala ned gjennom denne atmosfæren og å landa på marsyta. Landaren bar òg med seg vitskaplege instrument.

Kjelder 

Marssondar
ESA-sondar
Teesside

Teesside (utalt ) er eit storbyområde i Nordaust-England rundt den eldre byen Middlesbrough. Det omfattar også dei mindre byane Billingham, Redcar, Stockton-on-Tees, Thornaby og andre busetjingar rundt elva Tees. Frå 1968 til 1974 var det eit eige administrativt område, County Borough of Teesside. Teesside er framleis eit viktig tungindustriområde, sjølv om talet på tilsette i næringa har gått ned. Tidlegare industriar som stålproduksjon (British Steel) og kjemisk industri (Imperial Chemical Industries, ICI) har i stor grad forsvunne og til ein viss grad blitt erstatta av høgteknologi, vitskapsutvikling og servicenæringar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Teesside» frå ,  den 17. oktober 2016.

Bakgrunnsstoff
 BBC Tees

Durham
North Yorkshire
 *
Byområde i England
Martina Hingis

Martina Hingis () i Kosice) er ein sveitsisk tennisspelar fødd i Košice i dåverande Tsjekkoslovakia, no i Slovakia. Martina Hingis spelte tennis for Sveits under sommar-OL 1996 i Atlanta i USA og under sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro i Brasil i doubles saman med Timea Bacsinszky.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Martina Hingis» frå , den 17. oktober 2016.''

Sveitsiske tennisspelarar
Olympiske meistrar for Sveits
Deltakarar under sommar-OL 1996
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2016
Tennisspelarar under sommar-OL 2016
Gotfred Hølvold

Gotfred Johan Hølvold () var ein norsk politikar frå Vardø, aktiv i Norges Kommunistiske Parti. Under andre verdskrigen flykta han til Sovjetunionen, der han arbeidde for Komintern og dei norske sendingane til Radio Moskva. Etter krigen var han ordførar i Sør-Varanger og NKP-representant på Stortinget.

Liv og gjerning
Hølvold var sjømann og tidleg ein markant representant for Norges Kommunistiske Ungdomsforbund og NKP. Mellom 1928 og 1931 studerte han ved Komintern sin kaderskule i Moskva, den såkalla Lenin-skulen.

Tilbake i Noreg vart Hølvold vald inn i kommunestyret og formannskapet i Sør-Varanger. Tidleg i 1932 var han redaktør ved Kirkenes-kontoret til NKP-avisa Finnmarks Fremtid som kom ut i Vardø. Frå januar til oktober 1933 var han redaktør i avisa. Han tok deretter over redaktørstillinga i partiavisa Nordlands Arbeiderblad, ei stilling han hadde frå desember 1933 til juli 1936.

Saman med fleire NKP-medlemer flykta Hølvold seinsommaren 1940 med familien til Sovjetunionen. I månadsskiftet august/september gjekk flyktningane i land på Fiskerhalvøya. Dei vart snart frakta sørover og busett i eit jordbrukskollektiv ved tettstaden Apatity, om lag midt på Kolahalvøya. Der vart etablert ein «norsk koloni» som etter kvart talde vel 70 personar. I august-september 1941 flytta  han frå Apatity for å busette seg i Sjadrinsk, mykje lenger frå Kola-fronten.

I 1942 forlet Hølvold familien og den norske kolonien. Sidan var han mellom dei som dreiv dei norske radiosendingane frå Moskva, gjennom offisielle Radio Moskva og den langt mindre offisielle Folkesenderen Norges Frihet. Etter verdskrigen var over vart Hølvold tildelt orden «for ærefull innsats i oppbygging og forsvaret av Sovjetrepublikken» og medalje for «Heltemodig innsats i Fedrelandskrigen 1941-45».

Krigen sette djupe spor i Finnmark. Kommunistpartiet fekk over 35 prosent av røystene ved valet  Sør-Varanger hausten 1945, og Hølvold vart vald til ordførar. Sidan Kirkenes låg i ruinar, budde familien hos slektningar ved Bjørnsund i Pasvikdalen, medan Hølvold sjølv sov på jarnseng i ordførarkontoret.

Periodane 1947-55 og 1960-63 var Hølvold medlem av kommunestyret. Ved stortingsvalet i 1953 vart han med god margin vald inn på Stortinget. Som nyvald Finnmark-representant kom Hølvold i søkelyset då pressa melde at fire nordmenn i Aust-Finnmark var arrestert for spionasje, og redaktør Erling Norvik i Finnmarks Tidende brakte vidare eit rykte om at Hølvold skulle vere ein av dei. Hølvold gjekk då til injuriesak og vart presentert i eit stort oppslag i Arbeiderbladet, der han i intervju-form fordømde den sovjet-russiske spionasjen. Uttalane vekte mishag hos mange i NKP-miljøet, og Hølvold rykte få dagar seinare ut og avviste heile «intervjuet» som eit falsum.

Hølvold lukkast ikkje å verte attvald i 1957, då NKP mista to av sine tre stortingsrepresentantar. Seinare var han i årevis aktiv i Sambandet Norge-Sovjetunionen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gotfred Johan Hølvold» frå ,  den 17. oktober 2016.  
 

Stortingsrepresentantar 1954-1957
Folk frå Vardø
Folk frå Sør-Varanger
Jan Jansen

Jan Jansen () er ein nederlandsk organist som var organist i katedralen i Utrecht frå 1987 til 2011.

Han har gitt ut fleire plater der han speler på Bätz-orgelet i Utrecht-katedralen.

I 2011 vart han utnemnd til Riddar av Oranje-Nassau-ordenen.

Kjelder

Nederlandske organistar
Sven Svensen

Sven Adolf Svensen () var ein norsk skulemann og politikar, fødd i Nevlunghavn i dåverande Brunlanes herad. Han representerte 1922-36 Høgre på Stortinget og vert særleg hugsa for sitt bidrag til folkeskulelovene av 1936.

Far til Svensen var styrmann til sjøs. Sjølv tok han eksamen ved Asker seminar i 1881 og var så lærar i Larvik og deretter 1882-84 i Gjerpen. Her vart han kjend og gift med ei dotter til presten og seinare bispen Johannes N. Skaar. Skaar meinte Svensen måtte ta examen artium, noko han gjorde i 1886, og deretter studere teologi. I 1892 vart Svensen cand.theol.

Frå 1892 til -99 var Svensen lærar og skuleinspektør ved Aars og Voss skole i Kristiania. Saman med lærarkollega Sigurd Bretteville Jensen gav han i 1897 og 1899 ut sine fyrste lærebøker, begge basert på Bibelen.

Svensen var deretter lærar i Trondheim frå 1899 til 1918. I denne perioden skreiv han lærebøker både om grammatikk og sunnheit. Den fyrste norske grammatikken frå 1901 var på 16 sider, i 1907 auka til 24 sider. Same året gav han ut eit notat om komma-reglane.

Frå 1918 til 1934 var Svensen skuleinspektør i Drammen. Saman med Mathilde Munch skreiv han lesebøker på 1920- og 30-talet der «sakprosatekstene er på enda sterkere retur, og skjønnlitteraturen dominerer, selv om det fortsatt er med tekster om natur, det nasjonale, historie og kristen tro». Han skreiv også lærebøker til bruk i religions-undervisninga.

Svensen engasjerte seg i politikken for partiet Høgre. Bolken 1901-04 var han formannskapsmedlem i Trondheim og frå 1920-34 hadde han sete i Drammen bystyre. Hausten 1921 vart han vald til stortingsrepresentant frå Drammen, og vart attvald fire gongar. Svensen var formann i Kyrkje- og undervisningskomiteen frå 1925 til han forlet Stortinget i 1936. Gjennom den posisjonen fekk «han mykje å seia for utforminga av skuleordninga frå 1936». Folkeskuleloven av 1936 la grunnen under einskapsskulen.

Notar

Kjelder
Norsk Allkunnebok. X. bandet. 1965
Denne artikkelen bygger på «Sven Svensen» frå ,  den 17. oktober 2016.  
 

Stortingsrepresentantar 1922-1924
Stortingsrepresentantar 1925-1927
Stortingsrepresentantar 1928-1930
Stortingsrepresentantar 1931-1933
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Hild Rolvsdotter

Hild eller Ragnhild Rolvsdotter (Ragnhildi Hrólfsdóttur) var ei norsk kvinne som levde på slutten av 800-talet. Ho var, etter det ein kjenner til, ei av få kvinner i norrøn tid som gjorde skaldekvad.

Familie 
Ho er nemnt i soga om Harald Hårfagre, der ho blir kalla Hild. Ho er òg nemnt både i Orknøyingasoga og Landnåmaboka, begge stader med namnet Ragnhild. Far hennar skal ha vore den mektige hovdingen Rolv Nevja (Hrólf nefju) og i den historisk usikre forteljinga «Soga om kong Harald Hårfagre sine skaldar» er det nemnt at han var frå Opplanda. Hild var gift med mørejarlen «Ragnvald den mektige og den rådkloke» (hinn ríki eða hinn ráðsvinni) og ho var mor til minst tre born: Ivar, Tore og Rolv. Ivar Ragnvaldsson døydde under ei hærferd som han gjorde saman med kong Harald Hårfagre. Tore Ragnvaldsson, òg kalla «Teiande», vart den nye «mørejarlen» etter at faren døydde omkring 892. Rolv Ragnvaldsson (truleg fødd omkring 860, død 932) fekk tilnamnet «Gange-Rolv» og etter norrøn og islandsk tradisjon var han identisk med den historiske Rollo av Normandie og dermed skal han ha vore tipptippoldefar til William Erobraren. Teorien er omdiskutert, men om han skulle vere rett, hadde Hild Rolvsdotter desse etterkomarane (årstala er usikre):
Gange-Rolv (Rollo)
Vilhelm  I (William) Langsverd (893-942) hertug av Normandie
Rikard I (den uredde) (933-996), hertug av Normandie  
Rikard II (den gode) (978-1026), hertug av Normandie
Robert I (den praktfulle) (1000-1035), hertug av Normandie
Vilhelm (William) Erobraren (1027-1087)

Skaldedikt 
Ifølgje sogene var Gange-Rolv mykje ute i viking, og ein sumar kom han «austanfrå» til Vika i Noreg og gjorde strandhogg der. Kong Harald Hårfagre lyste han då fredlaus, for det var strengt forbode å røve innanlands. Då var det at Hild fór til kongen for å be om fred for sonen sin, og gjorde dette kvadet (omsetjing):

Dette diktet er det einaste som er kjent etter Hild Rolvsdotter. Soga fortel ikkje noko om korleis kong Harald lønte Hild for kvadet hennar, og nemner berre at «Gange-Rolv for sidan vest over havet» og at han fekk seg eit stort jarlerike i Valland (Frankrike).

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Rollo Gange-Rolv Ragnvaldsson Norsk biografisk leksikon
 Den Norsk-Islandske Skjaldedigtning av Finnur Jónsson (side 305).
 Den oldnorske og oldislandske litteraturs histore av Finnur Jónsson (1.bind side 606)

Norske skaldar
Folk frå vikingtida
Kvinner frå vikingtida
Folk i Heimskringla
Olav Bergersen

Olav Bergersen () var ein norsk sjøoffiser, assurandør og politikar frå Strinda i Sør-Trøndelag. Han var 1931-33 stortingsrepresentant frå byane i Trøndelag og for partiet Høgre.

Bergersen var son til ein overrettsassessor i Trondheim. Sjølv tok han eksamen ved Sjøkrigsskulen i Horten i 1901, og avanserte til kaptein i 1912, kommandørkaptein i 1934 og kommandør i 1945. Frå 1910 til -15 var han kanonkontrollør i den norske marinen, busett i Horten. Deretter var han sjef ved skadeavdelinga i Trondhjems Forsikringsselskab A/S frå 1919 til -43. Han avla dispasjøreksamen i 1921.

Under nøytralitetsvakta 1939-40 var Bergersen sjef for Trøndelag sjøforsvarsavsnitt. Våren 1942 sat han tre månader gissel i Falstad fangeleir, hausten same året i nye to månader. I februar 1943 flykta Bergersen og kona til Sverige, før han det siste krigsåret gjorde teneste ved admiralstaben i London. Deretter var han sjef for Marinekommando Trøndelag frå 1. mai til 1. august 1945.

Bergersen hadde ei rad offentlege og organisatoriske verv, mellom anna i Norsk Sjøfartsmuseum,  Nordenfjeldske Kunstindustrimuseum og vitskapsselskapet i Trondheim. Han var formann 1923-26 i Trondhjems Sjømannsforening og i hovudstyret for Trøndelagsutstillingen 1930. Bergersen var også ordførar i representantskapet i Den Nordenfjeldske Kreditbank frå 1931 og styreformann i fleire reiarlag og industribedrifter.

I lokalpolitikken var Bergersen medlem av Horten formannskap 1910–15, og medlem av Trondheim bystyre 1925–37. Perioden 1926-31 var han med i sentralstyret til Høgre. I januar 1928 møtte han nokre veker som varamann til Stortinget, til dess Lykke-regjeringa vart felt 28. januar. Valbolken 1931-33 representerte han kjøpstadene Trondheim og Levanger på Stortinget, der han var medlem i Universitets- og fagskulekomitéen.

Bergersen skreiv fleire militærvitskaplege avhandlingar, mellom anna ein omfangsrik biografi om Peter Wessel, Viceadmiral Tordenskiold, utgjeven i 1925. Han vart tildelt Kongens fortenestemedalje i gull og var kommandør av St. Olavs Orden.

Kjelder 

 
 

Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar for Trondheim og Levanger
Stortingsrepresentantar 1928-1930
Stortingsrepresentantar 1931-1933
Lokalpolitikarar i Trondheim
Høgrepolitikarar i Sør-Trøndelag
Lokalpolitikarar i Horten
Høgrepolitikarar i Vestfold
St. Olavs Orden
Kongens fortenestmedalje i gull
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Norske assurandørar
Norske marineoffiserar
Norske krigshistorikarar
Folk frå Trondheim