alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tyrkiske folk

Tyrkiske folk er ulike folkegrupper som lever i nordlege, sentrale og vestlege Asia, i nordvestlige Kina og deler av austlege Europa. Dei snakkar språk som tilhøyrer den tyrkiske språkfamilien. Dei delar i varierande grad visse kulturelle trekk og historisk bakgrunn. Omgrepet «tyrkisk» femner om ei brei etnisk-språkleg gruppe av menneske som omfattar eksisterande samfunn som tyrkarar i Tyrkia, aserbajdsjanarar, tsjuvasjar, kasakhstanarar, tatarar, kirgisarar, turkmenarar, uighurar, usbekarar, basjkirarar, kasjgaiarar, gagausarar, jakutarar, krim-karaittarar, krimtsjakarar, karakalpakarar, karatsjaiarar, nogajarar i tillegg til tidlegare sivilisasjonar og folk som göktürkarar, kumanarar, kiptsjakarar, avarar, førbulgararar, turgesjarar, khazarar, seldsjukkar, osmanarar, mamelukkar, timuridar og moglegvis òg hunarar og xiongnu-folk.

Utbreiing 

Utbreiinga av folk med tyrkisk kulturell bakgrunn strekkjer seg frå Sibir, over Sentral-Asia og til Aust-Europa. I 2011 var tyrkiske folk den største folkegruppa i Sentral-Asia — Kasakhstan, Kirgisistan, Turkmenistan, Usbekistan og Aserbajdsjan, i tillegg til Tyrkia og Iran. I tillegg finst det tyrkiske folk på Krimhalvøya, dei aust-turkistanske regionane av vestlege Kina, nordlege Irak, Pakistan, Israel, Russland, Afghanistan og i landa på Balkan: Moldova, Bulgaria, Romania og tidlegare Jugoslavia. Ei lita mengd tyrkiske folk lever òg i Vilnius, hovudstaden i Litauen, og ei lita mengd bur i austlege Polen og den søraustlege delen av Finland.  Det finst òg betydelege folkesetnader av tyrkiske folk (opphavleg hovudsakleg frå Tyrkia) særleg i Tyskland, men òg i USA og Australia, hovudsakleg på grunn av arbeidsinnvandring frå og med 1960-talet.

Tidvis har etnografar gruppert tyrkiske folk i seks hovudgrupper: Oghuz-tyrkarar, kiptsjakarar, karlukarar, sibirarar, tsjuvasjar og jakutarar. Den førstnemnde gruppa har òg vore karakterisert som «vestlege tyrkarar», medan dei øvrige fem gruppene, i den same klassifikasjonen, har vore kalla for «austlege tyrkarar».

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tyrkere» frå ,  den 23. mars 2015.

Bakgrunnsstoff

Turkic Republics, Regions, and Peoples: Resources, University of Michigan
 Türkçekent Orientaals lenkjer for læring av tyrkisk språk
 Türkçestan Orientaals lenker til tyrkiske språk
 Krimtatarar. Vatankirim.net

 
Folkegrupper i Kina
Asiatiske folkegrupper
Europeiske folkegrupper
Bernt Fauske

Bernt Fauske () var ein norsk predikant, skipseigar, kystskipper og forfattar frå Sykkylven. 

Fauske skipa reiarlaget A/S Brand-Båtane i Sykkylven på 1930-talet, og dreiv reiseverksemd for ungdom. Reiarlaget  eigde etterkvart fleire båtar kalla Brand, den siste, «Brand VII» frå 1968 til 18,1 var den tidlegare MS «Kvinnherad».

Ved salet av «Brand VII» vert verksemda avikla.

Folk frå Sykkylven
Norske skipsreiarar
Norske kristne predikantar
Det gamle slottet i Stuttgart

Det gamle slottet (tysk Altes Scloss) i Stuttgart ligg i sentrum av byen, som er hovudstaden i den tyske forbundsstaten Baden-Württemberg.

Bildegalleri

Bakgrunnsstoff
 Landesmuseum Württemberg
 Altes Schloss Stadt-Panorama – Interaktiv 360° Panorama av Altes Schloss
 Stauffenberg minnested 

Stuttgart
Slott i Baden-Württemberg
Himmelretning

Himmelretningar er dei fire hovudretningane på kompasset: nord, aust, sør og vest. dei fire himmelretningane svarar til dei fire gradverdiane på eit kompass: nord: 0 grader, aust: 90 grader, sør: 180 grader og vest: 270 grader. Enkelte kompass brukar eininga gon, der dei fire retningane svarar då til 0, 100, 200 og 300 gon.
Stundom vert himmelretningane òg omtalt som verdshjørne.

Fire himmelretningar 
Med berre fire himmelretningar blir inndelinga av vinklane svært grov og strengt tatt vil ein kvar vinkel mellom 315 og 45 grader bli angitt som nord, ein kvar vinkel mellom 45 grader og 135 grader angitt som aust og så vidare. Fylgjande tabell angir dei primære vinklane for dei fire himmelretningane og yttergrenser for vinkelen:

Åtte himmelretningar 

I praksis treng ein ofte ein finare inndeling enn berre fire himmelretningar. For eksempel innan vêrvarsling er det vanlig å bruke åtte himmelretningar. En ny retning er då definert mellom kvar av dei fire hovudretningane: retninga nordaust er midt mellom nord og aust, retninga søraust er midt mellom aust og sør og så vidare.

16 himmelretningar 

I enkelte tilfelle treng ein enda finare inndeling. På ny vert det definert ei ny retning mellom kvar av dei føregåande åtte himmelretningane. Dette gir fylgjande 16 himmelretningar:

32 himmelretningar 

I nokre få tilfelle treng ein ei enda finare inndeling. Igjen vert ei ny retning definert mellom kvar av dei føregåande retningane. Dette gir 32 himmelretningar. I praksis vert ein slik inndeling lite brukt, men det var vanleg at gamle kompassroser var delt inn i 32 himmelretningar.

Himmelretningar
Orientering
Drones

Drones er det sjuande studioalbumet til det engelske alternativ rock-bandet Muse. Albumet blei produsert av bandet og Robert John "Mutt" Lange, og kom ut i Europa den 5.juni 2015 og 8.juni i Storbritannia av Warner Bros. Records og Helium-3.  Album-coveret er designa av den amerikanske kunstnaren Matt Mahurin. Albumet fekk blanda tilbakemeldingar.

Innhald

Medverkande
Matthew Bellamy - gitar, vokal
Christopher Wolstenholme - bass, koring
Dominic Howard - trommer
Robert John "Mutt" Lange - produksjon
Matt Mahurin – albumcover

Utgivingshistorikk

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Drones (Muse album)» frå ,  den 24. mars 2015.  
 

Musikkalbum frå 2015
Muse-album
Synnøve Marie Sætre

Synnøve Marie Sætre () er ei norsk målkvinne frå Ørsta på Sunnmøre. Landsmøtet i Norsk Målungdom valde henne til leiar i 2015. Ved Landsmøtet i 2016 vart ho attvald som leiar. Tidlegare har ho vore sentralstyremedlem (2013–2014) og skrivar (2014–2015) i same organisasjonen.

Sætre har bakgrunn som lektorstudent ved Universitetet i Oslo, og var aktiv i Studentmållaget i Oslo før ho vart vald inn i sentralstyret i 2012. Hausten 2015 begynte ho på mastergradsstudiet i nynorsk skriftkultur ved Høgskulen i Volda. Sætre har trekt fram språk i skulen som si fremste språkpolitiske hjartesak.

Kjelder 

Leiarar av Norsk Målungdom 
Målfolk
Folk frå Ørsta
Apertursyntese

Apertursyntese er ein teknikk innanfor radioastronomien. Ein koplar saman mange små radioteleskop og byggjer opp (syntetiserer) det same biletet av ei kosmisk radiokjelde som ein ville fått med eit enormt radioteleskop, det vil sei eit bilete med høg oppløysing. Det same prinsippet vert nytta til å avbilde planetoverflater frå radarsatellittar med antenner med oppløysing avgjort av kor mange kilometer ho forflyttar seg i måleperioden (det vil sei ikkje av lengda til antenna)

Apertursynteseavbilding vart først utvikla for radiobølgjer av Martin Ryle og medarbeidarane hans ved Radio Astronomy Group ved Cambridge University. Martin Ryle og Tony Hewish fekk i lag Nobelprisen i fysikk for dette.

Kjelder
Apertursyntese. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. mars 2015 frå https://snl.no/apertursyntese.

 
Interferometri
Astronomisk avbilding
Apparent

Apparent er eit omgrep som tyder «tilsynelatande». Det vert mellom anna nytta innan astronomi. Apparent høgd er høgda til stjerna når ho ikkje er korrigert for refraksjon. Apparent bane er banen til ei dobbeltstjerne projisert inn på eit plan vinkelrett på synslinja eller himmelplanet. 

Storleiksklassen til ei stjerne, slik ein direkte avgjer denne på himmelen, vert kalla den apparente storleiksklassen.

Kjelder
Apparent: astronomi. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. mars 2015 frå https://snl.no/apparent%2Fastronomi.

Observasjonsastronomi
Fondi

Fondi er ein by og ein kommune i provinsen Latina i regionen Lazio i Italia. Kommunen har 39 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 142,2, km². Byen ligg i ein dal ved foten av Auruncifjella og Ausoni-fjella, 8 moh ved Tyrrenhavet, 117 km søraust for Roma.

Dei gode klimatiske tilhøva og rikeleg tilgang på vatn har lagt til rette for intensiv utnytting av landarealet til produksjon av matvarer. Det lokale næringslivet er såleis i stor grad vendt mot landbruk. Fondi er verdas nest største handelsplass for ulike næringsmidlar, berre Paris er større. Kvart år vert omsett ca 1,15 millionar tonn varer. Dyrkinga av sitrusfrukter var lenge dominerande, i dei seinare åra har ein satsa mykje på dyrking av ulike grønsaker og frukter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fondi» frå ,  den 24. mars 2015.  
 

Byar i Lazio
Byar i Italia
Gaeta

Gaeta er ein hamneby og ein kommune i provinsen Roma i regionen Lazio i Italia. Kommunen har 21 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 29,2 km². Byen ligg 130 km søraust for Roma, og er ein mykje søkt badeby i tida april-oktober.

Soge
Med si naturlege hamn er Gaeta kjend frå oldtida. I det fjerde hundreåret før Kristi fødsel kom byen under Romarriket. Etter romartida var Gaeta ei tid ein sjølvstendig bystat. Frå 800-talet var byen under kontroll av stendig skiftande herskarar. Frå 1135 rådde kongedømmet Sicilia over Gaeta, sidan kongedømmet Napoli.

Austerrike styrte byen etter omleiringa av Gaeta i 1707, medan Frankrike tok byen gjennom omleiringa av Gaeta i 1734. Austerrike frigjorde byen frå det franske herreveldet i 1815. I november 1848 slo paven seg ned i Gaeta, etter å ha rømt frå det revolusjonære Roma. Fyrst 10 månader seinare vende han tilbake til Vatikanet. 

Kong Frans av Begge Siciliar heldt til i Gaeta då han i februar 1861 overgav seg til styrkane til den italienske hærføraren Giuseppe Garibaldi, noko som innleia samlinga av Italia. Frå den tida og fram til 1940 opplevde Gaeta ei tid med stor vekst.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gaeta» frå ,  den 24. mars 2015.  
 

Byar i Lazio
Byar i Italia
Monocytopoese

Monocytopoese er prosessen der det blir danna monocyttar, og fylgjeleg makrofagar.

Prosessen kan framkallast av makrofagkolonistimulerande faktor.

Det er ein del av myelopoese.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Monocytopoese» frå ,  den 24. mars 2015.  
 

Hematopoese
Makrofagkolonistimulerande faktor

Kolonistimulerande faktor 1 (CSF1), også kjend som makrofagkolonistimulerande faktor (M-CSF), er eit utskild cytokin som påverkar hematopoetiske stamceller slik at dei differensierer til makrofagar eller andre relaterte celletypar. Eukaryote celler dannar også M-CSF for å nedkjempa intercellulære virusinfeksjonar. M-CSF fester seg til kolonistimulerande faktor 1-reseptor. Den deltek truleg også i utviklinga av morkaka.

Struktur 
M-CSF er eit cytokin. Den aktive forma av proteinet er å finne som eit ekstracellulært disulfid-lenkja homodimer, som truleg blir danna ved proteolytisk kløyving av membranbundne forlauparar.

Førebels har ein funne fire transkripsjonsvariantar som kodar for tre ulike isoformer av dette genet.

Funksjon 
M-CSF er ein hematopoetisk vekstfaktor som bidreg til proliferasjon, differensiering og styrking av monocyttar, makrofagar og progenitorceller i beinmergen. M-CSF påverkar makrofagar og monocyttar på mange måtar, mellom anna ved å stimulere auka fagocyttisk og kjemotaktisk aktivitet, samt ved å auke cytotoksisitet i tumorceller. Rolla til M-CSF er likevel ikkje avgrensa til monocyttar, makrofagar og andre avstammingar av desse cellene. Den samhandlar også med ein tilhøyrande membranreseptor (CSF1R eller M-CSF-R, som er koda for av proto-onkogenet c-fms) for å modulere proliferasjonen av tidlege hematopoetiske forlauparar. Den påverkar også fleire fysiologiske prosessar som er tilknytt immunologi, metabolisme, fertilitet og graviditet.

M-CSF som blir sloppe ut av osteoblastar (som følgje av endokrin stimulering av parathyreoideahormon) utøver parakrine verknadar på osteoklastar. M-CSF fester seg til reseptorar på osteoklastane og framkallar differensiering. Dette fører til auka kalsiumnivå i blodplasma gjennom resorpsjon (nedbryting) av knokkelvev. Epitelvevet i endometriet hjå gravide kvinner er kjenneteikna ved monaleg genuttrykking av M-CSF, samt ved høge nivå av reseptoren CSF1R i placentale trofoblastar. Forsking har vist at aktiveringa av trofoblastisk CSF1R frå høge nivå av M-CSF er vesentleg for normal embryonal implantasjon og utvikling av livmora. Nyleg forsking har også vist at M-CSF og CSF1R er til stades i mjølkekjertlane ved normal utvikling og neoplastisk vekst.

Klinisk relevans 
Lokalisert produksjon av M-CSF i åreveggane bidreg til utviklinga og framdrifta av aterosklerose.

M-CSF spelar ei rolle i kronisk aktivering av monocyttar, som fører til fleire metabolske, hematologiske og immunologiske forstyrringar i pasientar med kronisk nyresvikt.

Samhandling 
Makrofagkolonistimulerande faktor samhandlar med PIK3R2.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Macrophage colony-stimulating factor» frå ,  den 24. mars 2015.

Vidare lesnad 

Humane protein
Cytokin
Pico Cristóbal Colón

Pico Cristóbal Colón er det høgste fjellet i Magdalena-departementet  i Colombia og har den femte største skardhøgda av alle fjell i verda. Fjelltoppen er ein del av fjellkjeda Sierra Nevada de Santa Marta. Med si høgd på 5775 meter, er Pico Cristóbal Colón likevel berre 42 kilometer frå den karibiske kysten, og blir derfor rekna som det høgste kystfjellet i verda.

Det er noko usemje om måletallet for høgda, og om rangering i høve til tvillingfjellet Pico Simón Bolívar, men dei fleste globale kjelder, held Pico Cristóbal Colón som det høgste med ein margin på ein meter. Det er semje om at dei to fjella er dei to høgste i Sierra Nevada de Santa Marta.

Det er ei permanent snøkappe på denne toppen og på dei nærliggande fjella. Fjelltoppen har fått namn etter Kristoffer Columbus. Pico Cristóbal Colón vart første gong klatra i 1939 av W. Wood, A. Bakerwell og E. Praolini.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pico Cristóbal Colón» frå ,  den 24. mars 2015.  
  
Referansar

Notar

Bakgrunnsstoff 
Thomas Laussermair: Blogg om å (ikkje) klatre på Pico Cristóbal Colón
Fjell i Sør-Amerika
Colombiansk geografi
Makrofag

Makrofagar (latin: macrophagocytus; av gresk makros 'stor', og phagein 'ete', «kjempe-etarar»; forkorta MΦ) er ein type kvit blodcelle som omsluttar og fordøyar celleavfall, framandpartiklar, mikrobar og kreftceller gjennom ein prosess kalla fagocytose. Makrofagar blei fyrste gong oppdaga i 1884 av den russiske biologen Élie Metchnikoff. Dei finst i nær sagt alle vev, der dei patruljerer etter potensielle patogen gjennom amøboid rørsle. Dei spelar ei kritisk rolle i det ikkje-spesifikke forsvaret (medfødd immunitet), og bidreg med å iverksetje spesifikke mekanismar (tileigna immunitet) ved å rekruttere andre immunceller som til dømes lymfocyttar. Dysfunksjonelle makrofagar kan valde alvorlege sjukdommar som til dømes kronisk granulomatøs sjukdom, som fører til hyppige infeksjonar.

Makrofagar aukar betennelsesrespons, stimulerer immunsystemet, verkar antiinflammatorisk og dempar immunreaksjonar ved å sleppe ut cytokinar. Makrofagar som fremjer betennelse blir kalla M1-makrofagar, medan dei som dempar betennelse og fremjer vevsreparasjon blir kalla M2-makrofagar. Denne ulikskapen speglar seg i stoffskiftet deira, der makrofagane har ei unik evne til å metabolisere ei aminosyre, arginin, til anten eit «drepemolekyl» (nitrogenoksid) eller eit «reparasjonsmolekyl» (ornitin).

Makrofagane hjå menneske er om lag 21 mikrometer i diameter, og blir danna ved differensieringa av monocyttar i veva. Dei kan identifiserast ved bruk av flowcytometri eller immunhistokjemisk farging, der ein ser etter spesifikk uttrykking av ulike protein som til dømes CD14, CD40, CD11B, CD64, EMR1 (menneske)/F4/80 (mus), lysozym M, MAC-1/MAC-3 og CD68.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Macrophage» frå ,  den 25. mars 2015.  
 

 
Fagocyttar
Cellebiologi
Immunsystemet
Humane celler
Bindevevsceller
Lymfesystemet
Henry Gray

Henry Gray () var ein engelsk anatom og kirurg, mest kjend for å ha gjeve ut boka Gray's Anatomy. Som 25-åring blei han vald inn som Fellow of Royal Society.

Liv og gjerning 
Gray blei fødd i Belgravia i London i 1827, og levde store delar av livet sitt i London. I 1845 byrja han å studere ved St George's Hospital i London, som den gong låg i Belgravia, men som no er flytt til Tooting. Dei som kjende Gray, skildra han som ein nitidig og metodisk arbeidar, ein som lærte seg anatomi gjennom ein langsam, men effektiv prosess, nemleg ved å dissekere kroppane sjølv.

I 1848, medan han framleis studerte, mottok han Royal College of Surgeons-prisen for artikkelen «The Origin, Connexions and Distribution of nerves to the human eye and its appendages, illustrated by comparative dissections of the eye in other vertebrate animals» (Opphav, forbindelsar og fordeling av nervar til menneskeauga og tilknytte vedheng, illustrert ved komparative samanlikningar med auga i andre ryggbeinsdyr). I 1852 blei han vald inn som medlem av Royal Society, og i det fylgjande året mottok han Astley Cooper-prisen på 300 guineamyntar for avhandlinga «On the structure and Use of Spleen» (Om strukturen og funksjonen til milten).

I 1858 gav han ut den fyrste utgåva av Anatomy, som omfatta 750 sider og 363 illustrasjonar. Til dette fekk han hjelp frå Henry Vandyke Carter, ein dyktig teiknar og tidlegare anatomiførelesar på St George's Hospital. Dei makelause teikningane til Carter var truleg ein viktig grunn til at boka blei så raskt populær. Den fyrste utgåva var dedisert til Sir Benjamin Collins Brodie. I 1860 kom den andre utgåva. Boka blir fortsatt publisert under tittel Grays Anatomy, og blir rekna som ei viktig og autoritativ lærebok for medisinstudentar.

Gray heldt fram med å førelese i anatomi ved St George's Hospital, og i 1861 kandiderte han som assisterande kirurg.

Død 
Gray pådrog seg koppar medan han passa på ein sjuk nevø. Nevøen overlevde, men Gray døydde i London den 13. juni 1861. Han blei gravlagd ved St James Pancreas and Highgate Cemetery.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Henry Gray» frå ,  den 25. mars 2015.

Bakgrunnsstoff 
 Gray's Anatomy (1918). Den tjuande utgåva av Gray's Anatomy på nett.

Engelske anatomar
Engelske kirurgar
Døde av koppar
Medlemmar av Royal Society
Irsk setter

Irsk setter er ein hunderase som oppstod i  Irland. Han er kjenneteikna av lang raud pels. Setteren har vore brukt som jakthund og tilhøyrer dei klassiske fuglehundane. 

Ein har brukt irsk setter til å jakta på ulike typar fugl, men særleg storfugl. Irsk setter er rekna som ein god familiehund; han er er snill, godlyndt, venleg og mild av temperament. Hundane treng mykje mosjon.

Kjelder 

Hunderasar
Irske husdyr
Energidrikken Rockstar

Rockstar (reklamert for under merkenamnet ROCKST★R) er ein energidrikk. Han vart lansert i 2001 i USA. Drikken vert laga i Nevada i Las Vegas. I 2013 var han tilgjengeleg i meir enn 20 smakar og i meir enn 30 land.

Kjelder:
Engelsk Wikipedia 

Energidrykkar
Irsk terrier

Irsk terrier er ein hunderase som oppstod i Irland. Han er ein terrier som har vore brukt som jakthund til småviltjakt og til å vakta hus og heim. Han er ikkje kattevennleg.

Fotogalleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Hunderasar
Irske husdyr
Guillermo Sara

Guillermo Sara () er ein argentinsk fotballspelar som i 2015 spela for CA Lanús i den argentinske fotballigaen.

Argentinske fotballspelarar
Boca Juniors-spelarar
Real Betis-spelarar
Franco Nones

Francesco Nones, kjend som Franco Nones, () er ein italiensk tidlegare langrennsløpar frå Castello-Molina di Fiemme i Trento-provinsen. Han vart olympisk meister på 30 km i 1968, og vann ein bronsemedalje i 4 x 10 km stafett med Italia under Ski-VM 1966. Nones var den fyrste italienske langrennaren som vann ein OL-medalje.

Aktiv
Nones deltok i Vinter-OL 1964 i Innsbruck og vart nummer ti på 15 km. Seinare i OL-sesongen kom han fjerdeplass på femmila i Holmenkollen. I 1965 vart han nummer tre på 15 km i Lahti.

Under ski-VM 1966 i Oslo kom Nones på sjetteplass på 30 km, og gjekk andreetappen for det italienske stafettlaget som tok bronsemedaljene. Året etter vart han berre numme 14 på 15 km i Holmenkollrenna.

På opningdistansen 30 km under Vinter-OL 1968 i Grenoble stod Nones for ei av dei største overraskingane i langrennsløypa. Her vann han gullmedaljen på 30 km med eit forsprang på 50 sekundar til sølvvinnaren Odd Martinsen, den finske skikongen Eero Mäntyranta vart nummer tre. Nokre veker etter OL deltok Nones i Holmenkollen, og vart nummer åtte og ni i dei to renna. I 1969-sesongen hamna han på 14. plass på 15 km i Holmenkollen.

Kjelder
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Italienske langrennsløparar
Olympiske meistrar for Italia
Verdsmeistrar i langrenn
Italienske deltakarar under vinter-OL 1964
Langrennsløparar under vinter-OL 1964
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Italienske deltakarar under vinter-OL 1968
Langrennsløparar under vinter-OL 1968
Italienske deltakarar under vinter-OL 1972
Langrennsløparar under vinter-OL 1972
Tom Kristiansen

Tom Kristiansen () er ein norsk tidlegare skihoppar frå Oslo som i mars 1980 vart den fyrste nordmannen som vann eit verdscuprenn i skihopping. Han var medlem av Årvoll Idrettslag.

Karriere
Under noregsmeisterskapen i Marikollen i 1975 var Johan Sætre klart best, med Tom Kristiansen på ein rimeleg klar andreplass. Men dei neste sesongane gjorde Årvoll-hopparen lite av seg i hoppbakken.

Kristiansen overraska stort då han 10. mars 1980 i franske Saint Nizier vann eit hopprenn i verdscupen framfor austerrikaren Alois Lipburger, med sin eigen landsmann Tom Levorstad på tredjeplass. Det var den aller fyrste sigeren til ein nordmann i eit renn i verdscupen i skihopping, få månader etter turneringa var sett i gang.

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1975: Sølvmedalje i normalbakken i Rælingen
Ski-NM 1976: Nr 11 i normalbakken i Fåvang
Ski-NM 1979: Nr 5 i storbakken i Bærum
Ski-NM 1980: Nr 6 både i normalbakken i Asker og storbakken i Meldal

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske skihopparar
Folk frå Oslo
Norsk folkemusikklag

Norsk folkemusikklag (NFL) har som føremål å inspirera til forsking, dokumentasjon og formidling av kunnskap om folkedans og folkemusikk. NFL vil vera ein møteplass og eit fagleg forum for dei som til dagleg arbeider med folkemusikk og folkedans, og for alle andre som er nysgjerrige på vitskaplege perspektiv på dette fagfeltet. I tillegg til å vera ein organisasjon for forskarar og andre fagleg tilsette rekrutterer NFL medlemmer blant studentar, utøvarar og andre som er generelt interesserte i kulturhistorie og folkemusikk. 

NFL vart stifta i januar 1948, med Ole Mørk Sandvik som første formann. Han hadde vore til stades på skipingsmøtet til International Council for Traditional Music (ICTM, då IFMC) i London, september 1947. Etter dette reiste han heim for å skipa Norsk folkemusikklag som nasjonalt lag med same føremål. Dei nasjonale laga skulle vera støttespelarar for den internasjonale organisasjonen. Styret i NFL fungerer som nasjonalkomité. O. M. Sandvik var formann i laget heilt fram til 1965. I ein periode var han òg visepresident i ICTM. Kontigenten frå laget til ICTM var betalt av departementet. I 1965 overtok Reidar Sevåg vervet som formann i Norsk folkemusikklag.

Etter nokre år med svak aktivitet, kom eit vendepunkt i 1979 då verdskonferansen til ICTM vart lagt til Oslo. Laget fekk då ny giv og kom fram att i lyset. Rolf Myklebust, som var aktiv i ICTM, var ein av pådrivarane, medan Noregs Ungdomslag gjorde mykje av sekretærarbeidet under konferansen. Dette vart startskotet for ei meir utoverretta verksemd for laget. Tellef Kvifte overtok leiarvervet etter Reidar Sevåg i 1980, før Ingrid Gjertsen tok over i 1982. I samband med 100-årsjubileet for Arne Bjørndal, vart det dette året arrangert fagseminar og konsert. Jubileet samla mykje folk og laget fekk mange nye medlemmar. Dette vart starten til det årlege fagseminaret til laget. 

Leiarar i Norsk folkemusikklag dei seinare åra: Bjørn Aksdal 1989–1992, Rolf Karlberg 1992–1993, Ruth Anne Moen 1993–1998, Gunnar Stubseid 1998–2001, Ragnhild Knudsen 2001–2005, Bodil Haug 2005–2006, Geir Egil Larsen 2006–2007, Siri Mæland 2007–2010, Ola Graff 2010–2012, Anne Murstad 2012–2013 og Bjørn Aksdal 2013–.

Norsk folkemusikklag gir òg ut det vitskaplege tidsskriftet Musikk og tradisjon.

Bakgrunnsstoff 
 Norsk Folkemusikklag. Offisiell nettstad.

Norsk folkemusikk
Norsk folkedans
Musikkvitskap
Danseforsking
Skipingar i 1948