alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kuria Muria

Khuriya Muriya-øyane eller Kuria Muria (arabisk جزر خوريا موريا, Juzur Khurīyā Murīyā eller Khūryān Mūryān) er ei gruppe på fem øyar i Arabiahavet, 40 km utafor søraustkysten av sultanatet Oman. Øya er ein del av provinsen Shalim- og Hallaniyatøyane i guvernementet Dhofar.

Historie
I oldtida vart øyane kalla Zenobii eller Zenobiouøyane. Øyane er nemnt av fleire tidlege geografar som Ptolemaios (vi. 7. § 47) som talte sju små øyar i Khuriya Muriya-bukta (; ), mot innløpet til «Persiabukta» (mest truleg dagens Adenbukta).
I 1854 avstod sultanen av Muscat (seinare Muscat og Oman og i dag Oman) øyane til britane og i 1868 vart dei lagt til protektoratet Aden (i dagens Jemen). Øyane høyrte til britane fram til 1967 og vart styrte av den britiske guvernøren i Aden fram til 1953, så av den britiske høgkommisæren fram til 1963, og til slutt av den britiske residenten i Persiabukta (heldt til i Bahrain). Den 30. november 1967 annonserte Lord Caradon, den britiske ambassadøren til Dei sameinte nasjonane at øyane, i tråd med ønske til dei lokale innbyggjarne, skulle returnerast til Muscat og Oman, trass i kritikk frå president Qahtan Muhammed al-Shaabi som meinte øyane måtte overførast til Folkerepulikken Sør-Jemen.

Øyar

Sjå òg
Al-Hallaniyah
Masirah

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Khuriya Muriya Islands» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
1911 Britannica
WorldStatesmen - Oman

Øyar i Oman
Omstridde øyar
Omstridde område i Jemen
Omstridde område i Oman
Quoin i Oman

Quoinøya (òg kalla As Salamah-øya og Store Quoin-øya) er ei øy i Oman og det tradisjonelle staden som skipa brukte å rekne som grensa inn til Persiabukta. Når eit skip har erklært posisjonen sin som «passert Quoin inngåande» så stig forsikringsraten til skipet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Quoin Island (Persian Gulf)» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Oman
Telegraføya

Jazirat al Maqlab eller Telegraføya er ei øy i Elphinstonevika, kring 1,5 km utafor kysten av Musandamhalvøya i Oman. Bukta minnar om ein fjord med høge fjell rundt. 

På 1800-talet stod det ein forsterkarstasjon på øya for å forsterke telegrafmeldingar langs Persiabukta undersjøiske kabel, som var ein del av London-Karachi-kabelen. Det var ikkje lett for operatørane på øya med særs heite somrar og fiendtlege lokale stammer som gjorde livet særs vanskeleg.

Øya vart fråflytta i 1870-åra og har stått tom sidan, med berre ruinane av stasjonen att. Øya har dei seinare åra ofte blitt vitja av turistar på dhow-båtar, som ser på ruianne og snorklar i farvatnet rundt øya.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Telegraph Island» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Historie på Atlantic Cable & Undersea Communications
 Cable&Wireless Worldwide 

Øyar i Oman
Musandam guvernement
Umm al-Fayyarin

Umm al-Fayyārin er ei øy i Oman som ligg i Omanbukta, utafor Musandamhalvøya.

På persisk vert øya kalla Kuh-e Khāg (کوه خاگ) som tyder eggfjellet og syner til at mange sjøfuglar hekkar her.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Umm al-Fayyarin» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Oman
Al-Hallaniyah

Al Hallaniyah ( الحلانية) er den største og einaste busette av Khuriya Muriya-øyane i Oman. Ho ligg i midten av gruppa, åtte kilometer aust for Al-Sawda, den nærmaste øya, og den nest største øya i gruppa. Øya har eit areal på 56 km². Den einaste landsbyen på øya ligg på den flate vestsida, med 100-150 innbyggjarar. Ein kan nå øya med båt eller småfly. Det ligg ei lita flystripe nær landsbyen. 

Øya er generelt kupert og naken, utanom somme tamarisktre og noko gras på austsida. Den sentrale delen av øya består av ein granitttindar som ligg tett ved kvarandre. Den høgaste av desse er 495 moh.

Aust- og vestsida av øya endar i relativt låge nes. Ras al Hallaniyah er det nordlege neset på øya og er ei høg klippe på 501 moh. Klippene på neset stupar bratt ned i havet. 

Innbyggjarane nyttar båtar til å vitje dei andre øyane i gruppa for å fangle fuglar og hente egg. Anna enn dette er hovudnæringa deira fiske. Innbyggjarane talar jibbali, som er eit utryddingstruga språk.Under monsunen frå midten av mai til midten av september, kjem det kaldt, næringsrikt vatn frå djupnene til overflata og fører med seg eit rikt fiskeliv. Sjøen er ofte grov på denne tida året og vêret er vindfult og tåkete.

Sjå òg
Khuriya Muriya-øyane

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al-Hallaniyah» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Oman
Meneoú

Meneoú (gresk Μενεού, tyrkisk Menevi) er ein busetnad i distriktet Lárnaka i Republikken Kypros. Busetnaden inngår frå 2011 i kommunen Dromolaxiá-Meneoú.

Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 1 625 innbyggjarar.

Meneoú inngår i storbyområdet til Lárnaka.

Referansar 

Meneou
Meneou
May Grethe Lerum

May Grethe Lerum () er ein norsk forfattar og journalist frå Sogndal. Ho er mest kjend for bokseriane Livets døtre og Solstorm, men har også skrive andre seriar, ein dokumentarbiografi Synsk og samtidsromanen Ingerid F. I tillegg har ho publisert dikt i antologiar, og bidrege i novelle- og essaysamlingar. Ho har vore laurdagsspaltist i Klassekampen, Nationen, Morgenbladet, Hallingdølen, Fredrikstad Blad og ulike magasin. Lerum har arbeidd som journalist i Hallingdølen, VG og  i NRK Østfold, og jobbar pr. august 2015 som prosjektredaktør i Aller forlag. 

Lerum har vore fast litteraturmeldar i VG sidan 1996.

Ho har seld fleire millionar eksemplar av bokseriane sine, og dei er også omsett til språk som tysk, polsk, svensk, islandsk.

Bibliografi

Bøker

 Bøddelens kvinne (1993) I fulltekst ved nb.no 
 Marias bok (1993) I fulltekst ved nb.no
 Blodsbånd (1993) I fulltekst ved nb.no
 Brutte lenker (1993) I fulltekst ved nb.no
 Soningstid (1993) I fulltekst ved nb.no
 Veier over hav (1993) I fulltekst ved nb.no
 Øye for øye (1994) I fulltekst ved nb.no
 Vinterfrukt (1994) I fulltekst ved nb.no
 Fortidens synder (1994) I fulltekst ved nb.no
 Opprør (1994) I fulltekst ved nb.no
 Slavenes by (1994) I fulltekst ved nb.no
 Solefall (1994) I fulltekst ved nb.no
 Englenes dans (1994) I fulltekst ved nb.no
 Nymånenatt (1994) I fulltekst ved nb.no
 Når dagen gryr (1994) I fulltekst ved nb.no
 Stormsyn (1995) I fulltekst ved nb.no
 Nattvandring (1995) I fulltekst ved nb.no
 Ukjente stier (1994) I fulltekst ved nb.no
 Fredløs (1995) I fulltekst ved nb.no
 Trollkatt (1995) I fulltekst ved nb.no
 Veiskille (1995) I fulltekst ved nb.no
 Mørke makter (1996) I fulltekst ved nb.no
 Fremmed måne (1996) I fulltekst ved nb.no
 Å jage en drøm (1996) I fulltekst ved nb.no
 Malstrøm (1996) I fulltekst ved nb.no
 Steinhjerte (1996) I fulltekst ved nb.no
 Vardene tennes (1996) I fulltekst ved nb.no
 Speil i sølv (1997) I fulltekst ved nb.no
 Til verdens ende (1997) I fulltekst ved nb.no
 Savnets stemme (1997) I fulltekst ved nb.no
 Arvesynd (1997) I fulltekst ved nb.no
 Hjemkomst (1997) I fulltekst ved nb.no
 Enden av regnbuen (1997) I fulltekst ved nb.no
 Avgrunn (1998) I fulltekst ved nb.no
 Datter av livet (1998) I fulltekst ved nb.no

 Slavinnens arv (2000) I fulltekst ved nb.no
 Askefuglen (2000) I fulltekst ved nb.no
 Nådens pris (2000) I fulltekst ved nb.no
 Nattens ild (2000) I fulltekst ved nb.no
 Hjemkomsten (2000) I fulltekst ved nb.no
 Errias rikdom (2001) 
 Tårenes natt (2001) 
 Evig ild (2001) 
 Nornevev (2001)
 En gave fra solen (2002) 

 Hjem til et helvete (2002)
 Brudd (2002)
 Svart hjerte (2002)
 Nattkyss (2002)
 Skammens pris (2002)
 Viljens veier (2003)
 Vrengt (2003)
 Skjærsilden (2003)
 Dobbeltspill (2003)
 Svart vann (2003)
 Tynt blod (2003)

 Himmelslør (2011)
 Nymånenatt (2012)
 Morgengry (2013)

I bøker - eit utval

Kjelder
 Om May Grethe Lerum i Allkunne

Bakgrunnsstoff

 VG: Sterkt samtidsdrama  (1998)
 NRK: Lerum på blå resept]  (2001)

Norske serieforfattarar
Forfattarar frå Sogndal
Norske romanforfattarar
Norske sakprosaforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Jebel Akhdar i Oman

Jebel Akhdar, Jabal Akhdar eller Al Jabal Al Akhdar (arabisk الجبل الأخضر, tyder «det grøne fjellet») er eit fjell i Al Hajar-fjella i Oman, innafor kysten av Omanbukta. Jabal Shams er det høgaste punktet i fjellområdet med ei høgd på rundt 3000 moh. 

Fjella er hovudsakleg eit ørkenområde, men dei høgareliggande områda kan få kring 300 mm nedbør i året, som er noko til at det veks noko kratt og tre og til å drive noko jordbruk. Det er dette som er opphavet til «grøn» i namnet. 

Området ligg ein kring 45 minuttars køyretur frå Nizwa og er kjende for det tradisjonelle rosevatnet sitt. Innan jordbruket vert det dyrka granateple, aprikos, fersken og valnøtt. 

Mellom 1957 og 1959 var området åstad for Jebel Akhdar-krigen, ein konflikt mellom omanske styrkar lojale til sultanen av Oman (med støtte frå britane) og opprørsstyrkane til imamatet Oman i innlandet, som var støtta av Saudi-Arabia.

I august 2011 gjorde sultan Qaboos Jebel Akhdar til eit naturreservat for å bevare det unike, men skjøre biologiske mangfaldet her. 

Sidan 2011 har fjellet vore den største klatreetappen i sykkelløpet Tour of Oman. Det finst fleire helleristingar i fjella, og dei eldste er daterte til å vere 6000 år gamle.

Merknad
Forskjellige kjelder gjev forskjellige høgder på toppen av Jabal Shams, med tal som varierer frå 2 980 til 3 075 moh. Det omanske informasjonsdepartementet har oppgitt det høgaste.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jebel Akhdar (Oman)» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Rosevatn i Jebel Akhdar  
Bilete frå Flickr

Fjell i Oman
Jebel Shams

Jebel Shams arabisk جبل شمس, «Solfjellet») er eit fjell nordaust i Oman, nord for byen Al Hamra. Det er det høgaste fjellet i landet og ein del av Al Hajar-fjella. Jebel Shams er eit populært område for sightseeing, kring 240 km frå Muscat. Om sommaren kjem temperaturen opp i rundt 20 °C og om vinteren er det som regel frost her.

Toppen

Nordtoppen
Det ligg ein militærbase på det høgaste punktet på Jebel Shams, så dette er eit avgrensa område. Turistdepartementet i Oman skriv at høgda på denne toppen er 3 009 moh.

Sørtoppen
Jebel Shams har ein topp til, Sørtoppen, som er tilgjengeleg for ålmenta. Høgda på denne toppen er 2 997 moh.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jebel Shams» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Travel Blog on Jebel Shams
 http://www.enhg.org/field/jshams04/jshams04.htm 
 Flickr Images
 https://web.archive.org/web/20081005065647/http://www.geocities.com/evertinoman/shams.htm

Fjell i Oman
Høgaste punkt
Jebel Ghawil

Jebel Ghawil eller Jabal Ghawil er ein landsby og eit fjell i Al Buraimi guvernement nordaust i Oman. Landsbyen ligg nordvest for Abud. Geologisk er Jebel Ghawil eit framhald av Jebel Suweini. Fjellet består av kalkstein frå trias.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jebel Ghawil» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Al Buraimi guvernement
Fjell i Oman
Jebel Hafeet

Jabal Ḥafeeṫ (arabisk جبل حفيت) er eit fjell som ligg ved Al Ain i emiratet Abu Dhabi i Dei sameinte arabiske emirata. Delar av fjellet kryssar over grensa til Oman, medan toppen ligg på den emiratarabiske sida. Fjellet har ei høgd på 1249 meter over havet og gjev flott utsyn over byen. Jebel Hafeet har vore eit kjent landemerke gjennom historia og er i dag eit turistmål. Det går ei stor grotte gjennom Jabal Hafeet.

Ved foten av Jabal Ḥafeeṫ ligg Green Mubazarrah, eit velutvikla turistmål. Ved Green Mubazarrah spring varmt vatn ut frå små bekkar og dannar eit vatn. Symjebasseng og boblebad ligg spreidd over heile Green Mubazarrah. 

Ein finn mange dyr i Jabal Ḥafeeṫ som flaggermus, revar og slangar. 

Fjellet vert stundom feilaktig omtalt som det høgaste fjellet i Emiratane, men dette er Jabal Jais, som er 1 910 moh i Ras Al Khaimah.

Ḥafeeṫ-vegen 
Fjellvegen opp til toppen av fjellet strekkjer seg over 11,7 km og stig 1 219 meter. Vegen har 60 svingar og tre spor (to opp, og eitt ned). Vegen vart bygd av Strabag International frå Köln i Tyskland. På toppen av fjellet står ein radarstasjon, eit Mercure-Hotel., og eit slott.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jebel Hafeet» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
Jebel Hafeet Abu Dhabi

Bakgrunnsstoff 
 Jebel Hafeet Mountain Road on Google Maps

Hafeet, Jebel
Geografi i Al Ain
Turistmål i Al Ain
Fjell i Oman
Grotter i Dei sameinte arabiske emirata
Den emiratarabisk-omanske grensa
Internasjonale fjell i Asia
Guvernement i Oman

Sidan 28. oktober 2011 er Oman delt inn i elleve guvernement (muhafazah):
Ad Dakhiliyah
Ad Dhahirah
Al Batinah Nord
Al Batinah Sør
Al Buraimi
Al Wusta
Ash Sharqiyah Nord
Ash Sharqiyah Sør
Dhofar
Masqat
Musandam

Kvart guvernement er vidare delt inn i provinsar (wilayat).

Regionar og guvernement før 2011

Før 28. oktober 2011 var Oman delt inn i fem regionar (mintaqah) og fire guvernement (muhafazah). Det fjerde guvernementet, Buraymi, vart oppretta i oktober 2006 frå delar av regionen Ad Dhahirah. Regionane var vidare delt inn i 61 provinsar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Governorates of Oman» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
«Seven new divisions created in Oman» 

 
Undernasjonale område i Oman
Oman 1
Oman
Oman
Ad Dakhiliyah guvernement

Ad Dakhiliyah (arabisk الداخلية) er eit av guvernementa (muhafazah) i Oman med Nizwa som regionssenter. Han var tidlegare ein region (mintaqah) og vart eit guvernement den 28. oktober 2011.

Provinsar
Ad Dakhiliyah guvernement er delt inn i åtte provinsar (wilayat):
Nizwa
Samail
Bahla
Adam
Al Hamra
Manah
Izki
Bid Bid

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ad Dakhiliyah Governorate» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Guvernement i Oman
Ad Dhahirah guvernement

Al Dhahirah (arabisk الظاهرة, Az̧ Z̧āhirah) er ein av guvernementa (muhafazah) i Oman. Han var tidlegare ein region (mintaqah), men vart eit guvernement den 28. oktober 2011.

Provinsar
Adh Dhahirah guvernement består av tre provinsar (wilayat):
Ibri
Yankul
Dhank

Inndelingar før 2006
Fram til oktober 2006, var to wilayatar til ein del av regionen: Al Buraymi og Mahdha. I oktober 2006 vart det oppretta eit nytt guvernement, Al Buraymi, frå desse to wilayata, og eit tredje wilayat, Al Sinaihah, vart skapt av desse to.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ad Dhahirah Governorate» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Guvernement i Oman
Al Batinah Nord guvernement

Al Batinah Nord guvernement er eit guvernement i Oman. Det vart oppretta 28. oktober 2011 då Al Batinah-regionen vart delt inn i Al Batinah Nord guvernement og Al Batinah Sør guvernement. Regionssenteret i guvernementet er Sohar.

Provinsar
Al Batinah Nord guvernement består av seks provinsar (wilayat):
Sohar
Shinas
Liwa
Saham
Al Khaboura
Al Suwaiq

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al Batinah North Governorate» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Guvernement i Oman
Al Batinah Sør guvernement

Al Batinah Sør guvernement er eit guvernement i Oman. Det vart skapt den 28. oktober 2011 då Al Batinah-regionen vart delt inn i Al Batinah Nord guvernement og Al Batinah Sør guvernement. Regionssenteret i guvernementet er Rustaq.

Provinsar
Al Batinah Sør guvernement består av seks provinsar (wilayat):
Rustaq
Al Awabi
Nakhl
Wadi al Maawil
Barka
Musannah

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al Batinah South Governorate» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Guvernement i Oman
Al Buraimi guvernement

Al Buraimi (arabisk البريمي) er eit guvernement i Oman, som vart skild ut frå regionen Ad Dhahirah.

Fram til oktober 2006 var området ein del av Ad Dhahirah guvernement. På denne tida vart det skapt eit nytt guvernement frå provinsane Al Buraymi og Mahdah. Ein tredje provins, Al Sunaynah, vart oppretta frå delar av desse to.

Skildring
Byen Al-Buraymi er ein oaseby nordvest i Oman, på grensa til Dei sameinte arabiske emirata. Ein tilstøyande by på den emiratarabiske sida av grensa er Al Ain. I mange tiår var det open grense mellom Al-Buraimi i Oman og Al-`Ain i UAE. Frå 16. september 2006 vart denne grenseovergangen flytta til eit område rundt Hilli som er kring 8 kilometer frå den tradisjonelle opne grensa. Den tradisjonelle grensa nær Al-`Ain by er no stengd for alle utanom dei med gyldig visum. (Folk frå land i Golfrådet treng ikkje visum).

Før grenseovergangen vart flytta, var det relativt vanleg for utanlandske arbeidarar frå Al-`Ain å leige hus eller leilegheit i Al Buraimi, sidan dei kosta omtrent halvparten av prisen for tilsvarande bustad i Al-`Ain. Dette endra seg derimot når ein måtte ha visum, sidan det vart lange køar ved overgangane i rushtida.

Geografi
Landskapet i Al-Buraimi skil seg stort frå landskapet i Al-`Ain, og består hovudsakleg av vide grussletter og skarpe steinar.  Al-Buraimi er langt mindre enn den tilstøytande byen Al-`Ain og er openberr mindre velståande. Gatene i Al-Buraimi har ikkje namn og utviklinga i byen skjer stykkevis.

Historie
Al-Buraimi har vore ein del av Oman frå kring 600 evt. Azd-stammene i Oman budde i området. Al-Buraimi vart så fråflytta på 700-talet og stod tom fram til Al Nuaimi-stamma bygd opp att byen på 1800-talet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al Buraimi guvernement» frå ,  den 3. juni 2016.

Bakgrunnsstoff
 World66 Buraimi World
 Bulletin 

 
Oasar i Oman
Den emiratarabisk-omanske grensa
Statar og territorium skipa i 2006
Guvernement i Oman
Al Wusta guvernement

Al Wusta (arabisk الوسطى) er eit av guvernementa (muhafazah) i Oman. Hovudstaden i guvernementet er Haima (Hayma). Det var tidlegare ein region (mintaqah) og vart eit sjølvstendig guvernement den 28. oktober 2011.

Provinsar
Al Wusta Region består av fire provinsar (wilayat):
Haima
Duqm
Mahout
Al Jazer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al Wusta Governorate (Oman)» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Guvernement i Oman
Ash Sharqiyah Nord guvernement

Ash Sharqiyah Nord guvernement er eit guvernement i Oman. Det vart skapt den 28. oktober 2011 då Ash Sharqiyah Region vart delt inn i Ash Sharqiyah Nord guvernement og Ash Sharqiyah Sør guvernement. Regionssenteret i guvernementet er Ibra.

Provinsar
Ash Sharqiyah Nord guvernement consists of six provinsar (wilayat):
Ibra
Al Mudhaibi
Bidiya
Al Kabil
Wadi Bani Khalid
Dima W’attayeen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ash Sharqiyah North Governorate» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Guvernement i Oman
Ash Sharqiyah Sør guvernement

Ash Sharqiyah Sør guvernement er eit guvernement i Oman. Det vart skapt den 28. oktober 2011 då Ash Sharqiyah Region vart delt inn i Ash Sharqiyah Nord guvernement og Ash Sharqiyah Sør guvernement. Regionssenteret i guvernementet er Sur.

Provinsar
Ash Sharqiyah Sør guvernement består av fem provinsar (wilayat):
Sur
Al Kamil W’al Wafi
Jaalan Bani Bu Hassan
Jaalan Bani Bu Ali
Masirah

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ash Sharqiyah South Governorate» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Guvernement i Oman
EM i fotball 1960

Europameisterskapen i fotball 1960 var den aller fyrste europameisterskapen i sitt slag. Meisterskapen vart avvikla i Frankrike med fire deltakarland i tida 6. til 10. juli 1960. Omframt vertsnasjonen Frankrike hadde Jugoslavia, Sovjetunionen og Tsjekkoslovakia kvalifisert seg gjennom to (Tsjekkoslovakia tre) rundar med cupspel i tida september 1958 til mai 1960.

I semifinalane vann Sovjetunionen med 3-0 mot Tsjekkoslovakia i Marseille, medan Frankrike tapte 4-5 mot Jugoslavia på Parc des Princes i Paris. Færre enn 10 000 tilskodarar såg Frankrike tape også bronsekampen, han enda med 3-0-siger til Tsjekkoslovakia.

Finalen på Parc des Princes vart sett av 17 966 tilskodarar. Jugoslavia-spissen Milan Galić gav laget sitt leiinga like før pause. Fire minuttar ut i andre omgang utlikna Slava Metreveli. Uavgjortstillinga heldt seg så til midtvegs i andre ekstraomgang, då avgjorde midtspissen Viktor Ponedelnik kampen til Sovjetunionen sin fordel.

Finalelaga
Sovjetunionen: Lev Jasjin, Givi Tsjokheli, Anatolij Masljonkin, Anatolij Krutikov, Jurij Vojnov, Igor Netto, Slava Metreveli, Valentin K. Ivanov, Viktor Ponedelnik, Valentin Bubukin og Micheil Meschi.

Jugoslavia: Blagoje Vidinić, Vladimir Durković, Fahrudin Jusufi, Ante Žanetić, Jovan Miladinović, Željko Perušić, Željko Matuš, Dražan Jerković, Milan Galić, Dragoslav Šekularac og Bora Kostić.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft 1960» frå ,  den 3. juni 2016.  
 

Europameisterskapar i fotball
Fotball i 1960
Dhofar guvernement

Dhofar (Ẓufār) guvernement er det største av elleve guvernement i sultanatet Oman etter areal. Det ligg sør i Oman, aust for Jemen. Regionen er heller fjellendt og dekkjer eit område på 99 300 km². Ved folketeljinga i 2010 hadde det rundt 250 000 innbyggjarar. Den største byen og regionssenteret i guvernementet, er Salalah. Historisk sett var regionen den viktigaste kjelda til røykjelse i verda.

Klima
 

Dhofar har eit subtropisk klima. Dhofar og ein liten del av det nordlege Jemen er direkte utsett for den søraustlege monsunen frå midten av juni til midten av september. Monsunen vert lokalt kalla kharif. Som følgje av dette er det frodig go grønt i monsuntida og ei stund etter, før vegetasjonen mistar fukta si. Regntida i Dhofar står i skarp kontrast til  Rub' al Khali-ørkenen som ligg like i nærleiken. Salalah-sletta var ein gong godt oppdyrka med sofistikerte vatningssystem.

Førhistorie
I Aybut Al Auwal i Wadi Aybut (vest i det sentrale Nejd) vart det i 2011 oppdaga mange steinreiskap som kom frå ein steinalderindustri kalla det seine nubiske komplekset. Tidlegare var denne berre kjend frå Nordaust-Afrika. Ved hjelp av optiske instrument har ein kunne estimere alderen til det arabiske nubiske komplekset til å vere 106 000 år gammal. Dette syner at det var eit mellomsteinaldermiljø sør i Arabia.

Historie
Før det omanske styret var delar av Dhofar ein del av Kathiri sultanat og seinare var det stort sett kontrollvert av stammene Al-Hakli (Qara), som gav namn til Qarafjella. Ein trur at Al-Shahri var dei opphavlege innbyggjarane i Dhofar. 

Dhofar var ein storeksportør av røykjelse i oldtida, og noko vart frakta så langt som til Kina.

Under fyrste verdskrigen var området frodig nok til å produsere mat og korn til å forsyne ein stor del av den britiske hæren som kjempa i Mesopotamia.

I 1965 til 1975 pågjekk Dhofar-opprøret mellom styrkane til sultanen av Oman og geriljasoldatane til den marxistiske Folkefronten for frigjeringa av Oman og Persiabukta (PFLOAG), som fekk støtte av det kommunistiske Sør-Jemen. Målet var å avsetje sultanen. Styrkane til sultanen fekk støtte av Storbritannia, Iran, og lånte offiserar og legar frå Pakistan og India,. Dei stod i mot opprøret, som vart erklært over i desemerb 1975. 

Hos mormonarane er Dhofar den mest populære, tradisjonelle staden til landet i Mormonarboka Bountiful, der den nomadiske familien Lehi segla eit skip bygd av sonen Nefi til Den nye verda.

Provinsar
Dhofar guvernement består av ti provinsar (wilayat), der Al-Mazyona er den siste som vart lagt til etter denne vart skild ut frå Rakhyut. Denne provinsen er kalla opp etter mora til sultan Qaboos bin Said, Maizoon bint Ahmed. 

Dei ti provinsane i Dhofar er: 

Al-Mazyona (المزيونة) 
Dhalkut (ضلكوت)
Mirbat (مرباط)
Muqshin (مقشن)
Rakhyut (رخيوت)
Sadah (سدح)
Salalah (صلالة), hovudstaden i Dhofa guvernement.
Shalim og Hallaniyatøyane (شليم وجزر الحلانيات)
Taqah (طاقة)
Thumrait (ثمريت)

Sjå òg
Guvernement i Oman

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dhofar Governorate» frå ,  den 3. juni 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
Guvernement i Oman