alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Conquistador av Procol Harum

«Conquistador» er ein song av det britiske rockebandet Procol Harum. Han var skriven av Gary Brooker og Keith Reid og ført gjeven ut i 1967 på debutalbumet deira. Han vart sidan gjeven ut på singel frå konsertalbumet deira Procol Harum Live: In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra i 1972. Det er ein av dei mest kjende og populære songane deira og den tredje topp 40-hitten deira på den amerikanske Billboard Hot 100 (etter «A Whiter Shade of Pale» og «Homburg» frå 1967), som nådde 16. plassen.

Bakgrunn og komposisjon
Teksten til songen var skriven av Keith Reid med musikk komponert av Gary Brooker, som òg var vokalist. Songen kom ut i 1967 på albumet Procol Harum. Musikken vart skriven før teksten, noko som var uvanleg for Procol Harum. Reid fortalte at Brooker hadde skrive eit spanskklingande musikkstykke før bandet vart offisielt skipa, og Reid valde å skrive ein tekst om ein conquistador. I august 
1971 vart Procol Harum invitert til å spele med Edmonton Symphony Orchestra i Edmonton i Alberta. «Conquistador» vart lagt til settet med lita tid til overs, og orkesteret hadde ikkje tid til å øvre. Likevel byrja dei konserten med songen og konserten vart gjeven ut på albumet Procol Harum Live: In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra, der «Conquistador» vart den første singelen.

Utgjeving og mottaking
Etter «A Whiter Shade of Pale» er «Conquistador» den singelen av bandet som gjorde det best. Han nådde 16. plassen på Billboard Hot 100 den 29. juli 1972, nøyaktig fem år etter «A Whiter Shade of Pale» klatra til femteplassen. Dette var med å skyte albumet opp til topp fem på albumlista. «Conquistador» nådde 22. plassen på UK Singles Chart. Songen vart godt motteken av musikkpressa. Bruce Eder frå Allmusic omtalte songen som «den mest lyttarvennlege» på Procol Harum Live In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra, og la til at «ingenting anna på albumet er like spanande som denne.» Songen var oppført i Dave Thompson sin 1000 Songs that Rock Your World.

Medverkande

1967

 Gary Brooker - piano og vokal
 Robin Trower - gitar 
 Matthew Fisher - orgel
 Dave Knights - bassgitar
 B.J. Wilson – trommer
 Keith Reid - tekst

1972

 Gary Brooker - piano and vokal
 Dave Ball - gitar
 Chris Copping - organ
 Alan Cartwright - bassgitar
 B.J. Wilson - trommer
 Keith Reid - tekst

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre utgåver
 Progrockbandet Transatlantic spelte denne songen i 2014 på albumet deira Kaleidoscope.
 Ein versjon av Killdozer kom ut på 7"-singelen «Michael Gerald's Party Machine presents...»
 Percy Faith and His Orchestra and Chorus spelte inn songen i 1972 på albumet deira  Day by Day.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Conquistador (Procol Harum song)» frå ,  den 2. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar med tekst av Keith Reid
Songar frå 1967
Singlar frå 1972
Procol Harum-songar
Songar skrivne av Gary Brooker
Chrysalis Records-singlar
Songar produserte av Chris Thomas
Percy Faith-songar
UEFA-cupfinalen i fotball 1995

UEFA-cupfinalen i fotball 1995 stod mellom dei to italienske klubbane Parma FC og Juventus FC og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 3. mai på Stadio Ennio Tardini i Parma framfor 22 062 tilskodarar, returkampen på San Siro i Milano den 17. mai, såg 80 754 frå tribunane. Parma sigra i finalen med 2 mot 1 og drog avgarde med UEFA-pokalen.

Kampane
 
I Parma skåra Dino Baggio det einaste målet i kampen allereie i det 5. minutt, for heimelaget og mot tidlegare lagkameratar i Juventus.

Returoppgjeret vart avvikla på San Siro i Milano, grunna usemje mellom Juventus og stadioneigar heime i Torino. Gianluca Vialli sende Juventus i leiinga i det 35. minutt. Avgjerda i finalen kom 8 minuttar ut i den andre omgangen, på ny var Dino Baggio frampå og utlikna til 1-1, nok til at pokalen vart med Parma-spelarane heim.

Laga
Parma FC-vinnarane var Luca Bucci, Antonio Benarrivo, Fernando Couto, Lorenzo Minotti (kaptein), Luigi Apolloni, Alberto Di Chiara, Gabriel Pin, Dino Baggio, Roberto Sensini, Gianfranco Zola, Faustino Asprilla, Stefano Fiore, Roberto Mussi, Massimo Susic, Massimo Crippa, Marcello Castellini.

Juventus-mannskapet bestod av Angelo Peruzzi, Massimo Carrera, Ciro Ferrara, Sergio Porini, Moreno Torricelli, Robert Jarni, Angelo Di Livio,  Giancarlo Marocchi, Paulo Sousa, Roberto Baggio, Gianluca Vialli, Fabrizio Ravanelli, Michelangelo Rampulla, Luca Fusi, Alessio Tacchinardi, Didier Deschamps, Alessandro Del Piero.

Dommarar
Antonio López Nieto frå Spania var kampleiar i Parma, på San Siro i Milano var det Frans Van Den Wijngaert frå Belgia som bles i fløyta.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1995 UEFA Cup Final» frå ,  den 3. september 2019.  
 

Fotball i 1995
UEFA-cupfinalen i fotball
Japansk sjøløve

Japansk sjøløve (Zalophus japonicus) var ein sjøløveart som levde i Japanhavet og døydde ut på 1900-talet.

Selar
Utrydda havpattedyr
Helga Ramstad

Helga Anna Augusta Ramstad (), fødd Saastad, var ein norsk politikar for Arbeidarpartiet frå Hillestad i Vestfold. Ho var stortingsrepresentant frå Akershus i perioden 1934–36.

Ramstad var gift med ein politibetjent i Aker kommune. Sjølv arbeidde ho som vaktmeister ved ein «middelskole» i tida 1921-41.

Lokalt var Ramstad med i ei rad styre, utval og råd. Ho var mellom anna medlem av Aker formannskap perioden 1916-19 og i heradsstyret 1928-31. Elles var ho formann i kvinneutvalet i Akershus arbeidarparti og medlem av kvinnesekretariatet i partiet. Frå 1933 til -36 var ho med i Arbeidarpartiet sitt sentralstyre. Hausten 1933 vart Ramstad vald inn på Stortinget, der ho treårsperioden 1934-36 var medlem i Sosialkomiteen.

Ramstad var med i Hustellkomiteen av 1935 og i Kosthaldsnemnda av 1939.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1934-1936
Folk frå Holmestrand
Haltern am See

Haltern am See er ein by i Kreis Recklinghausen i delstaten Nordrhein-Westfalen i Tyskland. Byen har 38 000 ibuarar og ligg lengst nord i Ruhrområdet ved elva Lippe. Haltern er omgjeven av skog og lite prega av industri, fyrst i 1929 vart byen innlemma i Ruhrområdet.

Haltern har hatt byrettar sidan 1200-talet og var ei tid med i Hansaen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Haltern am See» frå ,  den 3. september 2019.  
 

Byar i Nordrhein-Westfalen
Jean-Baptiste Colbert

Jean-Baptiste Colbert () var ein fransk politikar som frå 1661 til han døydde var finansminister i Frankrike under kong Ludvig XIV.

Franske politikarar
Miðflokkurin

Miðflokkurin (Mf.) (norsk omsetjing: «Senterpartiet») er eit kristenkonservativt politisk parti på Færøyene. Partiet står for ei tradisjonell og bibeltru tolking av kristen etikk; dei er sterkt profilert på motstand mot sjølvbestemt abort og likekjønna ekteskap og arbeid for ein restriktiv rusmiddelpolitikk. Namnet «Senterpartiet» er med andre ord berre ei omsetjing av det færøyske partinamnet, politisk ligg partiet til høgre for norske Kristeleg Folkeparti, både politisk og teologisk.

Miðflokkurin spring ut av vekkingskristne miljø og står sterkast på Norðoyar og Eysturoy. Partiet vart stifta i 1991 av utbrytarar frå Kristiligi Fólkaflokkurin, som for ein stor del gjekk inn i partiet.

Miðflokkurin brukar bokstaven «H» på røystesetlane. Partiet har to medlemmar på Lagtinget og har vore med i både høgre- og venstreorienterte regjeringar. Jenis av Rana er formann i partiorganisasjonen og lagtinggruppa.

Partileiing

Valhistorikk

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Miðflokkurin» frå ,  den 3. september 2019.

Bakgrunnsstoff 

 

Færøyske politiske parti
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Norðurstreymoy

Norðurstreymoy (:, dansk: Nordstrømø) er ein landsdel på Færøyane. Den 1. januar 2016 hadde Norðurstreymoy 3 776 innbyggjarar, fordelt på 17 bygder. Norðurstreymoy omfattar dei to nordlegaste tredjedelane av øya Streymoy. Norðurstreymoy vert avgrensa mot Suðurstreymoy mellom Kollafjørður og Kaldbaksfjørður i aust og mellom Skælingur og Norðradalur i vest.

Administrative inndelingar 
Norðurstreymoy og Suðurstreymoy utgjer éin syssel i politi- og rettsvesenet. Sidan 2010 har Streymoy, Vágar og Sandoy syslar utgjort eigne rettskretsar, men eitt felles politidistrikt.

Norðurstreymoy utgjer eit prestegjeld i Fólkakirkjan med soknekyrkjene Vestmanna, Kvívík, Kollafjørður, Hósvík, Hvalvík, Saksun, Haldarsvík og Tjørnuvík. Den 1. januar 2015 var 89,7 % av folkesetnaden i prestegjeldet medlemmar av kyrkja.

Mellom 1854 og 2008 utgjorde Norðurstreymoy ein valkrins til Lagtinget.

Norðurstreymoy er inndelt i kommunane Vestmanna, Kvívík og Sundini. Sundini omfattar òg bygder på Eysturoy. Bygdene ved Kollafjørður tilhøyrer hovudstadskommunen Tórshavn, som òg omfattar heile Suðurstreymoy.

I Færøyane sitt skipsregister høyrer Norðurstreymoy, unntatt Kollafjørður, til Vestmanna (VN).

Referansar 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Norðurstreymoy» frå ,  den 3. september 2019.  
 
Færøysk geografi
Blåbær

Blåbær (Vaccinium myrtillus) er små (gjerne 5 mm i diameter), blåsvarte bær som veks eitt og eitt på blåbærlyng. Dei har raudblått fruktkjøt.

Blåbærlyng veks vilt i delar av Europa og Asia. Ein litt annan type blåbær veks på litt større buskar og kan dyrkast i hagar eller kommersielt. Desse blir kalla amerikansk blåbær eller hageblåbær. Det er desse bæra som vanlegvis blir selde som blåbær i butikkar. Desse bæra har kvitleg fruktkjøt.

Bæra blir modne relativt tidleg på hausten. Dei er tradisjonelt ettertrakta til safting og sylting, og dei var ei viktig råvare i matauken i Skandinavia i tidlegare tider. 

Dei inneheld C-vitamin, E-vitamin og folat, og i tillegg garvestoff, fruktsyrer, flavonar, karotin, jarn og magnesium. Blåbær inneheld også mykje kostfiber. 
 
I folkemedisinen er bæra kjente for å verke stoppande ved magesjuke, og dei skulle òg ha effekt på diabetes. Sjølv om samanhengen enno er uklår, tyder nyare undersøkingar på at blåbær er svært gode for synet.

Namn på andre språk 

Merk at engelsk blueberry svarar til amerikanske blåbær, og at det engelske namnet for nordeuropeiske blåbær er bilberry. I Skottland blir likevel blaeberry bruka om blåbær.

 Germanske språk: blåbær (bokmål, nynorsk, dansk), blåbär (svensk), blaeberry (skotsk), Blaubeere (tysk), blauwe bosbes (nederlandsk), bilberry (engelsk), Heidelbeere (tysk)
 Romanske språk: arandeira (galego), mirtilo (portugisisk), myrtille (fransk) Uralske språk: mustikka (finsk, av musta, «svart», som er eit lånord frå germansk), sarrit, fleirtal sarridat'' (nordsamisk, ordet tilhøyrer det før-uralske skiktet av ord i samisk og har ikkje etymologi utanfor samisk)

Galleri

Fotnotar 

Bær
Tjuvfjordlaguna

Tjuvfjordlaguna ligg på Edgeøya, ein del av Svalbard. Ho er skild frå Tjuvfjorden; sørvest på øya, ved eit innløp på omlag 500 meters breidd. Området er vidare avgrensa av ein morenerygg. Laguna er Svalbards og Noregs største.

Deltabreen i nordaust kalvar ut i laguna.
Dyrdalen med Dyrdalselva (omlag 20 km lang). Det største dalføret på øya ligg nordvest av lokaliteten. 

Mange fugleartar hekkar her; spesielt vadefuglar. 
Botnen i Tjuvfjordlaguna er karakterisert som eit tørrfallsområde. Djupna varierar mellom 0 til 2 meter, avhengig av tidevatnet. Arealet varierar då også tilsvarande; frå minimum omlag 37 kvadratkilometer, til maksimum omlag 50 kvadratkilometer.

Kjelder

Svalbard
Edgeøya
Rakkestad prestegard

Rakkestad prestegard ligg på eit lite høgdedrag nord for Rakkestad kyrkje.

To bygningar på prestegardstunet er freda: våningshuset frå 1797 og eit stabbur frå 1900. Dessutan er eksteriøret til ein driftsbygning og eit vedskjul frå om lag 1916 freda.

Våningshuset er eit nokså langstrekt einetasjes laftebygg med ståande panel og saltak. Bygningen hadde tidlegare to etasjar, men dette vart redusert i 1838, og bygningen vart restaurert i 1922–23.

Prestegarden har spela ei viss rolle som møtestad i historia. Til dømes kom Krigsrådet saman her med Kristian Fredrik i 1814.

Kjelder 
 

Denne artikkelen bygger på «Rakkestad prestegård» frå ,  den 4. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Opplysningsvesenets fond: Rakkestad prestebolig
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Rakkestad
Byggverk i Rakkestad
Gardar i Viken
Freda bygg i Viken
Rødenes prestegard

Rødenes prestegard ligg like vest for parkeringsplassen vest for Rødenes kyrkje.

Våningshuset er eit laftehus oppført rundt 1800. Det har ståande utvendig panel og saltak. Frå 1910 vart det stilmessige uttrykket endra meir mot sveitser, og i 1963 vart ei bryggarhusfløy på nordsida riven. Huset har vorte rehabilitert ei rekkje gongar, seinast i 2008–2014.

Våningshuset og eit stabbur frå 1918 er freda. Prestegardshagen er på om lag seks mål.

Opplysningsvesenets fond meldte i 2017 at prestegarden var til leige.

Fotnotar

Kjelder 
 
 Opplysningsvesenets fond: En prestegård i Østfolds grenseland 

Denne artikkelen bygger på «Rødenes prestegård» frå ,  den 4. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Marker
Byggverk i Marker
Gardar i Viken
Freda bygg i Viken
UEFA-cupfinalen i fotball 1991

UEFA-cupfinalen i fotball 1991 stod mellom dei to italienske klubbane FC Inter og AS Roma og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 8. mai på San Siro i Milano framfor 68 887 tilskodar, returkampen den 22. mai på Stadio Olimpico i Roma såg 70 901 frå tribuneplass. Inter sigra i finalen med 2 mot 1 og drog avgarde med pokalen.

Kampane
Opningskampen på San Siro i Milano enda 2-0 til heimelaget, etter skåringar av Lothar Matthäus og Nicola Berti 10 og 22 minuttar ut i den andre omgangen, fyrste målet kom frå straffemerket.

Heime på Stadio Olimpico fann Ruggiero Rizzitelli nettmauskane ti minuttar før dommaren bles av kampen. 1-0 til Roma var ikkje nok, Inter-kaptein Giuseppe Bergomi tok mot UEFA-pokalen då kampen vel var over.

Laga
Inter-mannskapet bestod av Walter Zenga, Giuseppe Bergomi, Sergio Battistini, Riccardo Ferri, Andreas Brehme, Antonio Paganin, Alessandro Bianchi, Nicola Berti, Lothar Matthäus, Jürgen Klinsmann, Aldo Serena, Fausto Pizzi, Giuseppe Baresi, Andrea Mandorlini.

Roma-spelarane var Giovanni Cervone, Thomas Berthold, Sebastiano Nela, Aldair Santos, Antonio Tempestilli, Antonio Comi, Manuel Gerolin, Giuseppe Giannini, Fabrizio Di Mauro, Rudi Völler, Ruggiero Rizzitelli, Stefano Desideri, Roberto Muzzi, Amedeo Carboni, Fausto Salsano.

Dommarar
Aleksej Spirin frå Sovjetunionen var kampleiar på San Siro i Milano, i Roma Joël Quiniou frå Frankrike.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1991 UEFA Cup Final» frå ,  den 4. september 2019.  
 

Fotball i 1991
UEFA-cupfinalen i fotball
Ole K. Steinholt

Ole Konrad Steinholt () var ein norsk prest og politikar frå Sjøvegan i Troms. Han var prost i Trondenes prosti i 20 år og stortingsrepresentant frå Troms og for Arbeidarpartiet perioden 1928-30. Steinholt var far til biskop Ola M. Steinholt.

Liv og gjerning
Steinholt var son til ein kjøpmann. I 1909 tok han eksamen artium ved katedralskulen i Trondheim og fem år seinare embetseksamen frå det teologiske fakultetet ved Universitetet i Oslo. I studietida arbeidde han ein sesong i kolgruvene på Svalbard. Frå 1914 var han sokneprest i Lebesby i Hammerfest prosti. Her lærte han seg samisk og tok eksamen i samisk språk i 1917. Åra 1925-31 var han prost i Hammerfest prosti og prest i Kistrand.

I 1919 vart Steinholt vald inn i heradsstyret i Lebesby, og omgåande vald til ordførar, eit ombod han hadde til 1925. Ved stortingsvalet hausten 1927 vart han, saman med Kristian Hermann Berg, vald til å representere Finnmark og Arbeidarpartiet på Stortinget. Treårsbolken 1928-30 hadde Steinholt sete i Stortingets vegkomite.

Frå mars 1931 arbeidde Steinholt som sokneprest i Trondenes prestegjeld, eit embetsområde som omfatta kommunane Trondenes, Harstad, Sandtorg og Skånland. Sidan 1935 var han òg prost i Trondenes, ei stilling han hadde til han døydde i 1955.

Under den tyske okkupasjonen av Noreg vart han i januar 1941 meld til fylkesmannen «som en der offentlig motarbeider den nye tids ånd», og fråteken alle kommunale verv. I juni 1942 vart Steinholt tvangsflytta til Skjellesvik på Grytøya. Året etter vart bøtelagd for ei preike han heldt i juni 1943.

Kjelder
lokalhistoriewiki

Norske prestar
Stortingsrepresentantar 1928-1930
Folk frå Salangen
Lichtenfels i Bayern

Lichtenfels er ein by i Landkreis Lichtenfels i delstaten Bayern i Tyskland med 20 000 ibuarar. Byen ligg 273 meter over havet ved elva Main i Oberfranken.

Næringslivet i Lichtenfels er basert på mange mindre føretak og spreidd over mange ulike typar industri. Frå midt på 1800-talet og eit hundreår framover var Lichtenfels den største produsenten av korger i Tyskland, ei næring som sidan har så godt som forsvunne.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lichtenfels (Oberfranken)» frå ,  den 4. september 2019.  
 

Byar i Bayern
Skiptvet prestegard

Skiptvet prestegard ligg nord for Skiptvet kyrkje.

Hovudbygningen (våningshuset) vart hovudsakeleg oppført i 1784–88 og skal ha vore ferdig i 1838. Bygget vart omfattende vøla i 1880 og har sin noverande utsjånad frå den tida. Det dreier seg om eit laftebygg i to etasjar med ståande panel og delvis valma tak. Huset vart restaurert og oppgradert som tenestebustad i 2012.

Heile prestegardsanlegget er freda. Hovudbygningen og eit stabbur er eigd av Opplysningsvesenets fond, medan gardsdrifta (med driftsbygning og eit anna stabbur) er delt frå og seld.

Kjelder 
 
 Opplysningsvesenets fond: Skiptvet prestebolig

Denne artikkelen bygger på «Skiptvet prestegård» frå ,  den 4. september 2019.

Bakgrunnsstoff

Fotnotar 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Skiptvet
Gardar i Viken
Freda bygg i Viken
Stokke prestegard

Stokke prestegard ligg like sør for Stokke kyrkje, på den andre sida av Kirkeveien.

Hovudbygningen (våningshuset) er eit toetasjes laftebygg med ståande panel og saltak. Bygningen vart oppført litt over midten av 1700-talet, i Gerhard Winge si sognepresttid. På nordaustsida er ei einetasjes sidefløy — eller eit hus oppført inntil hovudbygningen, om ein vil. Hovudbygning med sidefløy vart freda av Riksantikvaren i 1991.

Kjelder 
 

Denne artikkelen bygger på «Stokke prestegård» frå ,  den 4. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Opplysningsvesenets fond: Stokke prestebolig
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Sandefjord
Gardar i Vestfold og Telemark
Freda bygg i Vestfold og Telemark
Byggverk i Sandefjord
Hof prestegard i Vestfold

Hof prestegard ligg om lag 200 meter søraust for Hof kyrkje, forbi kyrkjegarden.

Hovudbygningen (våningshuset) er eit halvannan etasjes laftebygg med ståande panel og saltak. Bygningen vart oppført i 1889. På tunet står òg eit stabbur i to etasjar oppført i 1902. Hovudbygning og stabbur vart freda av Riksantikvaren i 1991. Jorda er ifylgje Opplysningsvesenets fond forpakta burt.

Kjelder 
 

Denne artikkelen bygger på «Hof prestegård» frå ,  den 4. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Opplysningsvesenets fond: Hof prestebolig i Vestfold
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Holmestrand
Gardar i Vestfold og Telemark
Byggverk i Holmestrand
Geir Karlsen (f. 1965)

Geir Karlsen () er en norsk næringslivsleiar. Han er mest kjend som tidlegare administrerande direktør og noverande finansdirektør i Norwegian Air Shuttle, det største flyselskapet i Skandinavia, og det tredje største lågprisflyselskapet i Europa.

Før stillinga i Norwegian Air Shuttle jobba Geir Karlsen for Golden Ocean Group og Songa Offshore. Deretter hadde han stillinga Group CFO i London-baserte Navig8 Group.

Frå april 2018 til juli 2019 var han finansdirektør i det skandinaviske flyselskapet.

Geir Karlsen har ein grad i bedriftsøkonomi frå Handelshøyskolen BI.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Geir Karlsen (næringslivsleder)» frå ,  den 5. september 2019.  

Norske forretningsfolk
Sauherad prestegard

Sauherad prestegard ligg nordvest for Sauherad kyrkje. Historia til prestegarden går, som kyrkjehistorien, attende til mellomalderen. På tunet står fire freda bygg.

Hovudbygningen vart oppført i 1658 og vert ifylgje Opplysningsvesenets fond rekna som det eldste bustadhuset i Noreg. Det dreier seg om eit toetasjes laftehus med ståande panel og saltak. Ei sidefløy mot tunet er frå 1921. Ein liten sveitserveranda er frå 1907. Treskjeraren Borgar Borgarson har bidrege med sveitserdetaljar og akantus.

Dei andre freda bygga er to stabbur og ei drengestove med bryggarhus og reiskapsbu. Drengestova skal ha ein bygningskjerne frå 1700-talet, medan stabbura (eitt for presten, eitt for forpaktaren) vart oppførte på 1800-talet.

Kjelder 
 
 
Denne artikkelen bygger på «Sauherad prestegård» frå ,  den 5. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Opplysningsvesenets fond: Sauherad prestebolig 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Midt-Telemark
Gardar i Vestfold og Telemark
Pavel Maslák

Pavel Maslák () er ein sprintar frå Havířov i Tsjekkia som vart europameister på 400 meter i Helsinki i 2012 og vann sølvmedaljen på distansen i EM 2016.

Aktiv
Sommaren 2012 sletta Maslák den 33 år gamle tsjekkiske rekorden på 400 meter, fyrst presterte han 45,31 sekundar og sidan 45,17. I EM-finalen i Helsinki sprang Maslák i mål på tida 45,24 og til ein klar siger på distansen. Seks veker seinare forbetra han under dei olympiske leikane i London den nasjonale rekorden til 44,91 i forsøket. I semifinalen fekk han notert 45,15 og var ute av tevlinga. Han avslutta sesongen med 20,59 og tsjekkisk rekord på 200 meter.

I 2013 tok Maslák seg til finalen på 400 m ved VM i Moskva, der han vart femtemann på 44,91, tangering av landsrekorden. Den 9. mai 2014 forbetra han 400-meterrekorden til 44,79 sekundar ved eit stemne i Doha i Qatar.

OL-sesongen 2016 kom Maslák på andreplass på 400 m ved EM i Amsterdam. Under OL i Rio de Janeiro var han med 45,06 sekundar sjanselaus i striden om finaleplass på distansen. Også i London-VM 2017 og Berlin-EM 2018 stoppa 400-meterstevlinga i semifinalane for hans del. Den 11. juni 2017 i heimelege Třinec flytta Maslák den nasjonale rekorden på 200 meter til 20,46 sekundar.

Maslák har vunne 400-meteren i tre hall-EM (2013, 2015, 2017) og to hall-VM (2014 og 2016), alle saman tevlingar med lita deltaking frå dei aller beste på distansen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane på 200 m (20,87=nr 14)
EM 2012 i Helsinki: Gullmedalje på 400 m – 45,24, framom Marcell Deák Nagy (45,52)
OL 2012 i London: Utslått i semifinalane på 400 m (45,15 =nr 12), og i forsøka på 200 m (20,67 =nr 27)
VM 2013 i Moskva: Nr 5 på 400 m – 44,91
VM 2015 i Beijing: Utslått i forsøket på 400 m (45,16=nr 22)
EM 2016 i Amsterdam: Sølvmedalje på 400 m – 45,36, bakom Martyn Rooney (45,29)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i semifinalane på 400 m (45,06 =nr 15)
VM 2017 i London: Utslått i semifinalane på 400 m (45,24 =nr 17)
EM 2018 i Berlin: Utslått i semifinalane på 400 m (45,59 =nr 16)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pavel Maslák» frå ,  den 5. september 2019.  
 

Tsjekkiske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Europameistrar i friidrett