alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ørkenen Sur

Ørkenen Sur viste til ein stad i Brooklyn der arbeids- og bustadlause skandinavar, sæleg nordmenn, og andre heldt til på 1920- og 1930-talet.
«Ørkenen Sur» var ein lut av ei søppelfylling i Red Hook i Brooklyn der folk levde i skur bygd av det som var å finne av høveleg materiale, som tjørepapp, oljefat som kunne hamrast ut til plater og liknande. 
Det var for det meste sjømenn utan hyre som budde her på 1920-talet.
Dei blei først råka av nedgangen i internasjonal skipsfart i 1921. Etterkvart sende den store depresjonen fleire folk ut i armoda, og fleire folk kom til. På det meste kunne opp til 500 bustadlause halda til på søppelfyllinga.

Det var bymisjonæren Karl Holm frå Gjesdal som sette namnet «Ørkenen Sur» på kolonien, med tilvising til israelittane si ørkenvandring i Bibelen. Holm gjorde ein stor innsats for utstøytte og fattige nordmenn som budde i Ørkenen Sur. I perioden 1926 til 1934 vitja han kolonien 307 gonger, og samla inn pengar til støtte for dei som budde der. Andre som engasjerte seg for å hjelpa slumbuarane var Andreas Nilssen Rygg, redaktør for Nordisk Tidende frå 1912 til 1929, og boksaren Peter «Pete» Olai Sandstøl frå Moi.

Nordmenn som budde i «Ørkenen Sur» fekk ikkje støtte frå amerikanske styresmakter, ettersom dei ikkje var amerikanske statsborgarar. Noreg nølte også med å gje dei hjelp, men etterkvart fekk ein del av dei hjelp til å venda heim.

I 1934 blei slumbyen riven. Alle som budde her måtte registrera seg og fekk eit tilskott på 21 dollar i månaden, slik at dei kunne skaffa seg ein betre stad å bu.
På området er det i staden laga park og idrettsplass.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ørkenen Sur» frå ,  den 2. oktober 2018.  
 

 Referansar

Bakgrunnsstoff 
Ørkenen Sur. Den norske uteliggerkolonien i Brooklyn lokalhistorisk skildring av norske sjømenn i New York på 1920-tallet, av Thor Gotaas og Roger Kvarsvik, utgitt i 2010, ISBN 978-82-430-0493-1
 På bunnen i Brooklyn. Bokomtale ved nrk.no
Ørkenen Sur. Norsk dokumentar ved nrk.no

Slummar
Brooklyn
Norsk-amerikansk historie
Polikarpov

Polikarpov var ein sovjetisk flykonstruktør som fekk namnet sitt etter flykonstruktøren og leiaren av kontoret, Nikolaj Nikolajevits Polikarpov. Byrået utvikla ei rekkje flytypar i mellomkrigstida og under den andre verdskrigen. Blant dei mest kjende er jagarflyet I-16 og U-2 som er ein av dei meste produserte flytypane i verda.

Flytypar utvikla av Polikarpov 

 I-3 – jagarfly
 I-5 – jagarfly
 I-15 – jagarfly
 I-16 – jagarfly
 I-152 – jagarfly
 I-153 – jagarfly
 R-5 – rekognoseringsfly
 U-2 – treningsfly

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Polikarpov» frå ,  den 2. oktober 2018.  
 

Russiske flyprodusentar
Nedleggingar i 1944
1944 i Sovjetunionen
1944 i Russland
Hosebandordenen

Hosebandordenen (engelsk The Most Noble Order of the Garter)  er ein engelsk riddarorden oppretta av kong Edvard III av England i 1348. Bortsedd frå den britiske monarken tel ordenen berre 25 medlemmar, såkalte Knights Companions.

Ordenen rangerer som nummer tre av alle britiske utmerkingar, etter Victoriakorset og Georgskorset, og reknast som «krona» i det britiske systemet av æresbevisningar. Hosebåndsordenen er i dag Europas eldste nasjonale orden som har vore i bruk uavbrutt sidan mellomalderen.

Ordenen]] høyrer spesifikt til England. Tistelordenen høyrer til Skottland og St. Patricksordenen høyrer til Irland‚ men denne vert ikkje lenger tildelt.

Historie 
Kong Edvard III grunnla Hosebåndsordenen som «eit samfunn, fellesskap og kollegium av riddarar».

Årete ordenen vart stifta vert anteken å vera 1348, likevel har ulike datoar frå 1344 til 1351 vorte foreslått. Rekneskapen som følgde garderoben til kongen viser at det å ha på seg hosebånd starta i 1348.

Ordensteikn 
{| class="" style="margin-bottom: 10px;"
|
Ordensteiknet eller emblemet er eit blått, gullkanta hosebånd (strømpebånd) av fløyel og med gullspenne og dessutan mottoet Honi soit qui mal y pensa, på norsk «Skam få den som tenkjer ille om det», opphavleg eit gammalt fransk ordspråk. Ifølgje ein utbreidd anekdote skal ordenen ha vorte innstiftet då Edvard IIIs elskerinne, grevinne Alice av Salisbury, mista strømpebåndet sit under ein fest, og kongen redda den pinlege situasjonen ved å plukka opp bandet med orda «Honi soit qui mal y pensa» og løfta om å gjera det til det mest ærefulle nokon kunne bera.

Hosebåndet vert bore av medlemmane til ordenen ved seremonielle høve. Medlemmane kan bera ein åttekantet bryststjerne i sølv og eit breitt, blått band med ein medaljong som viser St. Georg og dragen, eller dei kan iførast full ordensdrakt med mørk blå fløyelskappe med kvite silkebremmar og skarlagensrød kapusjong, og dessutan svart barett med kvit fjørbusk. Ordensteiknet vert då bore på venstre bryst og St. Georgs-medaljongen om halsen]].

Norske hosebåndriddere 
Sidan unionoppløysinga har alle regjerande norske monarkar vore utnemnd til medlem av ordenen. Kong Haakon VII vart utnemnd i 1906, som riddar nummer 833. I 1959 vart kong Olav V riddar nummer 923. Kong Harald V vart utnemnd til riddar av Hosebåndsordenen i 2001, og vart med det riddar nummer 990 i rekkja.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hosebåndsordenen» frå ,  den 21. september 2018.  
 

 Referansar 

Hosebandsordenen
Anekdote

Anekdote (av gresk ανέκδοτον, anékdotoni, ‘ikkje utgjeven’) er ei kort, gjerne spøkefull forteljing. Ho kan vera knytt til ein kjend person eller ei hending, og treng ikkje nødvendigvis vera sann. Anekdoten kan ha eit klart poeng eller illustrera ei sak.

I eldre tid var anekdotar skrifter som bygde på munnlege forteljingar. Det finst innslag av anekdotiske beretningar i mange romaner.

Ordsoge
Ordet «anekdote» blei først brukt om ei samling soger av den bysantinske historieskrivaren Prokopios på 500-talet. Verket hans Anekdota ), omsett som  'Uutgjevne skrifter' eller 'Hemmeleg historie', gjev han att ulike historier om keisar Justinianus og folka rundt han.
Også tidegare romerske historikarar som Plutark og Sveton brukte anekdotar om keisarar i verka sine.
Valerius Maximus skreiv eit verk på ni band som samla anekdotar og utsegner, Factorum ac dictorum memorabilium libri IX rundt år 30.
For romarane kunne anekdotar verka som exemplum, moralske forteljingar brukte til å illustrera poeng. Slike moraliserande anekdotar fortsette å vera viktige gjennom mellomalderen. 

I tidleg moderne tid var ankdotar utbreidde i fransk litteratur under namn som historiettes, bagatelles eller curiosités. 
Historiettes av Gédéon Tallemant des Réaux som kom ut frå 1657 er eit kjent døme, med anekdotar om kongane Henrik IV og Ludvig XIII og andre personar i samtida, som François de Malherbe, Blaise Pascal, Jean de la Fontaine, Ninon de l'Enclos og Angélique Paulet.

Sjå òg 
 Rykte
 Vandresoge
 Vits

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Anekdote ved Bibliotekarstudentens nettleksikon om litteratur og medier (pdf-fil)

Humor
Litteratursjangrar
Greske ord og uttrykk
Forteljingar
Valhalla Memorial Park Cemetery

Valhalla Memorial Park Cemetery er ein kyrkjegard ved Victory Boulevard i North Hollywood i California. Han har namn etter Valhall, staden for falne heltar i norrøn mytologi.

Kyrkjegarden har ei eiga avdeling kalla «Portal of the Folded Wings Shrine to Aviation», som er den siste kvilestaden for ei rekkje flypionérer — barnstormers, våghalsar og andre luftfartspionerar. Ho har eit minnesmerke over Amelia Earhart og andre til ære for deira prestasjonar.

Gravplassen har ein inngangsportal med fargerike kvinnefigurar som strekkjer armane opp mot himmelen.

Grunnlegginga 
Valhalla vart grunnlagd i 1923 av to lokale finansmenn, John R. Osborne og C.C. Fitzpatrick. Inngangsportalen vart teikna av arkitekt Kenneth McDonald Jr., og utført av skulptøren Federico A. Giorgi for 140 000 dollar. Giorgi hadde tidlegare bygt ti meter høge elefantstatuar og løver til den episke filmen Intolerance i 1917.

Rotunden vart innvigd 1. mars 1925 med ein konsert av den engelske alten Maude Elliott. Tilhøyrarane sat på teppe rundt på grasplenen mellom dei tre bassenga og flate markørar av framtidige graver. Staden vart ein turistattraksjon, og vart brukt til fleire konsertar, som òg vart kringkasta over radiostasjonen KELW, eigd av Earl L. White. Berre fem månader etter innviinga vart Osborne og Fitzpatrick arresterte og dømde for svindel. Dei hadde selt dei same gravplassane opptil 16 gonger — med ein gevinst på 3 til 4 millionar dollar ifølgje Los Angeles Times. Dei vart bøtelagde med 12 000 dollar kvar og dømde til ti års fengsel, men sona mindre enn tre år av domen.

Berømte gravlagde 

 Bert Acosta, flypionér
 Walter Richard Brookins, flypionér
 Cliff Edwards, skodespelar og songar
 Lita Grey, skodespelar og Charlie Chaplins andre kone
 OLiver Hardy, skodespelar
 Bert Kinner, flygar
 John Moisant, flypionér
 Mae Murray, skodespelar
 Amelia Earhart, første kvinnelege flygar som kryssa Atlanterhavet har ein minnesten på staden

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Valhalla Memorial Park Cemetery» frå ,  den 2. oktober 2018.  
 

Gravstader i USA
Byggverk i California
Los Angeles
NM i symjing 1983

Noregsmeisterskapen i symjing 1983 vart avvikla i Frognerbadet i Oslo i dagane frå 29. til 31. juli 1983. Meisterskapen, som omfatta 24 individuelle tevlingar og fire stafettar, likt fordelt på menn og kvinner, vart arrangert av Lambertseter Svømmeklubb. Arne Borgstrøm frå Odda Idrettslag og Lise Lotte Nylund frå Fauske Svømmeklubb vart tildelt kvar sin kongepokal.

Menn

100 m fri

200 m fri

400 m fri

1500 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kvinner

100 m fri

200 m fri

400 m fri

800 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kjelder
Sportsboken 83-84. Sportsboken As. Stavanger 1983.

Noregsmeisterskap i 1983
Noregsmeisterskap i symjing
Idrettstilskipingar i Oslo
Otto Mortensen

Otto Jacob Hübertz Mortensen () var ein dansk pianist, komponist og musikkforskar. Han har mellom anna tonesett Nordahl Griegs dikt «Til ungdommen», òg kalla «Kringsatt av fiender». Det er hans melodi som vanlegvis vert nytta til dette diktet, som vert sunge i Noreg ved mange ulike høve.

Otto Mortensen var fødd i København og døydde i Aarhus.

Utdanning og verksemd
Otto Mortensen vart oppteke på Det Kongelige Danske Musikkonservatorium etter exsamen artium (studentereksamen) for å utdanne seg til pianist. Han hadde debutkonserten som pianist i 1930 og verka deretter i nokre år som akkompagnatør, solist, kammermusikar og lærar. Frå 1937 til 1956 var han opera-repetitør ved Det kongelige Teater i København, og frå 1942 til 1966 pianolærar ved Musikkonservatoriet i København. Dessutan har han vore dirigent for mellom anna Det Kongelige Kapel i København, Opéra Comiques orkester i Paris og i Danmarks Radio.

Allerie då han var elev på musikkkonservatoriet vart han oppteke av at dei store nye innflyttargruppene i byane skulle få høve til å skaffe seg musikalsk kunnskap og kunne spele eit instrument. Dette var idear som gjorde seg gjeldande i tida, med opphav i Tyskland. Det vart skipa musikkskular og komponert musikk til ulike føremål, som til dømes for gymnastikk, fotballkampar, kabaretar og teaterskodespel. Ikring 1930 var Otto Mortensen fleire gongar i Berlin for å studere korleis dei organiserte musikkskular for folket der. Han utgav òg sjølv nokre lærebøker i klaver og blokkfløyte, og var med på å vekkje ny interesse i Danmark for blokkfløyta. 

På 1950-talet vart Otto Mortensen meir interessert teoretiske musikalske emner, og vart mag. art. i musikkvitskap i 1956 etter eit studium ved Københavns Universitet. Han har publisert fleire vitskaplege artiklar og bøker: Harmonisk analyse efter grundbas-metoden (1954), Om Buxtehudes dansesatser for klaver, Om polsk-dansen i Danmark og fleire. Frå 1966 til 1974 var han lektor i musikkvitskap ved Århus Universitet i Danmark.

Danske komponistar
Folk frå København
Picturesque Matchstickable Messages from the Status Quo

Picturesque Matchstickable Messages from The Status Quo er debutalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, gjeve ut i september 1968. Det inneheld fleire coverlåtar, som «Green Tambourine» av The Lemon Pipers.

Bakgrunn
Den første singelen frå albumet var tenkt å vere «Gentleman Joe's Sidewalk Café» med de originale Francis Rossi-songen «Pictures of Matchstick Men» som B-side, men desse songane vart til slutt byta om. Singelen nådde sjuandeplassen i Storbritannia og vart den einaste større hitsingelen deira i USA, der han nådde 12. plassen. Singelen nådde òg åttandeplassen i Canada.

Den andre singelen frå plata, Rossi sin «Black Veils of Melancholy» (med organisten Roy Lynes-songen «To Be Free» som B-side), selde dårleg og har til og med blitt kalla «ein blåkopi av 'Pictures of Matchstick Men'». Den tredje singelen, «Ice in the Sun» vart skriven for bandet av Marty Wilde og Ronnie Scott (ikkje jazzmusikaren), med Rossi/Parfitt-songen «When My Mind Is Not Live» som B-side. Denne nådde åttandeplassen i Storbritannia og 29. plassen i Canada.

Sjølve albumet kom ut 27. september 1968, men selde ikkje godt nok til å gå inn på den britiske albumlista. Bandet planla å gje ut ein fjerde singel frå albumet, «Technicolour Dreams» med Wilde/Scott-songen «Paradise Flat» som B-side, men han vart trekt attende etter få dagar til fordel for ein song som ikkje var med på albumet. Den nye singelen var skriven av Rossi og Parfitt og heitte «Make Me Stay a Bit Longer», med bassisten Alan Lancaster sin «Auntie Nellie» som B-side. Han kom ut 31. januar 1969. Det var den siste singelen bandet gav ut under namnet «The» Status Quo og fekk gode meldingar frå kritikarane.

Innhald

Luksusutgåva frå 2009

Medverkande
Francis Rossi - sologitar, vokal
Rick Parfitt - rytmegitar, vokal
Alan Lancaster - bassgitar
John Coghlan - trommer
Roy Lynes - orgel, vokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Picturesque Matchstickable Messages from the Status Quo» frå ,  den 2. oktober 2018.  

Status Quo-album
Debutalbum frå 1968
Pye Records-album
Engelske psykedeliske rockealbum
Francis Rossi

Francis Dominic Nicholas Michael Rossi () er ein engelsk songar, låtskrivar og musikar. Han er mest kjend for å ha vore med å skipe rockegruppa Status Quo, der han er songar og gitarist.

Rossi byrja musikkarrieren sin 13 år gammal, då han saman med skulevenene sine skipa eit freakbeat-band, The Scorpions, som sidan endra namn til The Spectres og Traffic Jam før dei slo seg til ro med Status Quo i lag med Highlights-gitaristen Rick Parfitt, som kom inn i bandet i 1967. I løpet av ein karriere på over seks tiår har bandet seld 118 millionar plater og gjeve ut over 30 studioalbum og opna Live Aid på Wembley i 1985. Same året gav Rossi ut den første solosingelen sin, «Modern Romance», og spelte inn eit album som aldri kom ut, kalla Flying Debris. I 1996 gav han omsider ut det førte soloalbumet sitt, eit countryaktig album kalla King of the Doghouse, som vart slakta av kritikarane og selde dårleg. Han mottok Order of the British Empire for tenestene sine til musikken i 2010, og gav ut det andre soloalbumet sitt, One Step at a Time, og la så ut på den første soloturneen sin. Eit år seinare vart konserten hans i St. Luke's Church i London gjeven ut på eit konsertalbum. Rosssi song òg på Graham Bonnet sitt Line Up, Mitchell/Coe Mysteries sitt Exiled og The All This and World War II med Beatles-songar.

Diskografi

 King of the Doghouse (1996)
 One Step at a Time (2010)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Francis Rossi» frå ,  den 2. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad
 Status Quo si offisielle nettside

Engelske songarar
Engelske rockegitaristar
Engelske rockesongarar
Musikarar frå Kent
Order of the British Empire
Folk frå Forest Hill i London
Status Quo-medlemmar
Sologitaristar
Engelske låtskrivarar
Rick Parfitt

Richard John Parfitt () var ein engelsk musikar, mest kjend som songar, låtskrivar og rytmegitarist med rockebandet Status Quo.

Parfitt byrja karrieren sin tidleg i 1960-åra og spelte på pubar og ferieleirar. Han vart med i Status Quo i 1967 då dei var på utkikk etter ein ekstra songar. Han skreiv songar for bandet og vart verande bandmedlem i 49 år. Han var stundom gjesteartist for andre band, og spelte inn eit soloalbum som aldri kom ut i 1985. I 2016 tok Parfitt ein pause frå bandet då han vart sjuk, og døydde julaftan det året. Det einaste soloalbumet hans, Over and Out, kom ut posthumt i 2018.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rick Parfitt» frå ,  den 2. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Status Quo si offisielle nettside
 Minneord: Rick Parfitt frå BBC News

Døde av sepsis
Engelske songarar
Engelske rockegitaristar
Musikarar frå Surrey
Order of the British Empire
Folk frå Woking
Status Quo-medlemmar
Engelske låtskrivarar
Rytmegitaristar
Alan Lancaster

Alan Charles Lancaster () er ein engelsk bassist, mest kjend for å ha vore med å skipe det engelske rockebandet Status Quo. I tilegg til å skrive songar for bandet, var han ein av solovokalistane og song på songar som «Backwater», «Bye Bye Johnny», «High Flyer» og «Roadhouse Blues». 

Alan Lancaster skipa gruppa i 1962 i lag med skulevenen Francis Rossi.  Den siste konserten hans som fullverdig medlem av bandet var på Wembley Stadium den 13. juli 1985 for opninga av Live Aid. I mars 2013 vart han gjenforeint med bandet då dei spelte ei rekkje konsertar i Storbritannia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alan Lancaster» frå ,  den 2. oktober 2018.  
 

Folk frå Peckham
Engelske rockebassistar
Engelske rockesongarar
Status Quo-medlemmar
The Party Boys-medlemmar
Musikarar frå London
Engelske låtskrivarar
John Coghlan

John Robert Coghlan () er ein engelsk musikar, mest kjend som original trommeslagar i rockebandet Status Quo.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Coghlan» frå ,  den 2. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Status Quo-medlemmar
Engelske rocketrommeslagarar
Folk frå Dulwich
Musikarar frå London
Engelske låtskrivarar
Roy Lynes

Roy Alan Lynes () var ein engelsk musikar som var klaverspelar og stundom songar med Status Quo (opphavleg The Spectres og så Traffic Jam). Han kom inn i bandet i 1964/1965, to år etter det vart skipa.

Han var med på dei tre førte albuma til Status Quo – Picturesque Matchstickable Messages from The Status Quo, Spare Parts og Ma Kelly's Greasy Spoon – og skreiv «To Be Free», b-sida til den andre singelen deira, «Black Veils of Melancholy».

Lynes slutta i bandet i 1970, og vart etter kvart erstatta av  Andy Bown i 1977.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roy Lynes» frå ,  den 2. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-medlemmar
Engelske rockeklaverspelarar
Folk frå Redhill i Surrey
Ice in the Sun

«Ice in the Sun» er ein song av Status Quo. Songen vart spelt inn i 1968 og kom ut på albumet Picturesque Matchstickable Messages from The Status Quo i august det året. 

«Ice in the Sun» vart gjeven ut på singel i Storbritannia i august 1968. Songen er skriven av Marty Wilde og Ronnie Scott (ikkje den kjende jazzmusikaren) og var produsert av John Schroeder. Songen var den andre hitsingelen til Status Quo.

Songen nådde åttandeplassen på UK Singles Chart, og låg tolv veker inne på lista, og nådde 29. plassen på den kanadiske RPM-lista. I USA nådde songen 70. plassen på Billboard Hot 100 og vart den siste singelen deira på lista der.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ice in the Sun» frå ,  den 2. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1968
Singlar frå 1968
Pye Records-singlar
Status Quo-songar
Songar skrivne av Marty Wilde
Songar skrivne av Ronnie Scott
Songar produserte av John Schroeder
Pictures of Matchstick Men

«Pictures of Matchstick Men» er den første hitsingelen til Status Quo, gjeve ut den 5. januar 1968.

Songen nådde sjuandeplassen på den britiske singellista, åttandeplassen i Canada og 12. plassen på Billboard Hot 100, og vart den einaste hitsingelen deira i USA. Opphavleg var det meininga at B-sida til singelen, «Gentleman Joe's Sidewalk Cafe», skulle vere A-sida. 

Det finst to versjonar av songen, ein i stereo og ein i mono, som har større skilnader. Monoversjonen, som var den originale singelversjonen, har ein wah-wah-gitar i mellomspelet mellom versa, medan stereoversjonen ikkje har denne. 

Songen opnar med ein enkel gitartone som spelar eit riff på fire notar, før bass, rytmegitar, trommer og vokal kjem inn. «Pictures of Matchstick Men» er ein av fleire songar frå seint i 1960-åra som brukar phasing-effekt. Den neste singelen til bandet, «Black Veils of Melancholy», var liknande, men selde dårleg.

Camper Van Beethoven-versjonen

I 1989 fekk Camper Van Beethoven ein hit på den amerikanske Billboard's Modern Rock Tracks-lista med ein versjon frå albumet Key Lime Pie. Eit av instrumenta på denne versjonen er ein fiolin. Denne versjonen vert spelt mot slutten av Ray Donovan-episode 7 i sesong 5.

Andre versjonar

Andre som har spelt inn songen er mellom andre Ozzy Osbourne og Type O Negative i 1997 for filmen Private Parts. 

I 2002 gav Death in Vegas ut «Scorpio Rising» som kom med eim remiksa instrumentalversjon av «Pictures of Matchstick Men».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pictures of Matchstick Men» frå ,  den 2. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1967
Singlar frå 1968
Status Quo-songar
Debutsinglar
Pye Records-singlar
Songar skrivne av Francis Rossi
Songar på toppen av Billboard Alternative Songs-lista
Songar produserte av John Schroeder)
Britiske psykedeliske rockesongar
Singlar frå 1989
Psykedeliske popsongar
Virgin Records-singlar
Cadet Records-singlar
Spare Parts

Spare Parts er det andre studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo og det siste albumet deira med psykedelisk musikk. Det er òg det første der scenearbeidaren til bandet, Bob Young byrja å skrive songar for og med bandet. 

Albumet inneheld ein song skriven av Carole King og Gerry Goffin, «You're Just What I Was Looking for Today». Berre ein song vart gjeven ut på singel. Dette var ein song av Anthony King, «Are You Growing Tired of My Love», med ei B-side av Alan Lancaster, «So Ends Another Life». Songen kom ut i april 1969 og nådde 46. plassen på den britiske singellista. 

Albumet kom ut i september 1969, men selde dårleg.

Etter det skuffande albumet gav bandet ut ein singel som ikkje var med på albumet, The Everly Brothers sin «The Price of Love», som òg kom ut september 1969 med ei B-side av Francis Rossi og Rick Parfitt, «Little Miss Nothing».

Innhald

Medverkande
 Francis Rossi - gitar, vokal
 Rick Parfitt - gitar, vokal
 Alan Lancaster - bass, vokal
 John Coghlan - trommer
 Roy Lynes - orgel, vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Spare Parts (album)» frå ,  den 2. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-album
Musikkalbum frå 1969
Pye Records-album
Engelske psykedeliske rockealbum
Are You Growing Tired of My Love

«Are You Growing Tired of My Love» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo i 1969. Han kom ut på albumet Spare Parts og var den einaste singelen frå albumet.

«Are You Growing Tired of My Love» var ein ballade skriven av låtskrivaren Anthony King. Det var den første singelen der Rick Parfitt song solovokal.

Innhald
 «Are You Growing Tired of My Love» (A King) (3.33)
 «So Ends Another Life» (Lancaster) (3.10)

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Are You Growing Tired of My Love» frå ,  den 2. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-songar
Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Pye Records-singlar
Songar produserte av John Schroeder