alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tekniske og allmenne fag

Tekniske og almenne fag (TAF) er eit vidaregåande skuletilbod der elevane får både spesiell studiekompetanse og eit fagbrev på 4 år. Opplæringa på TAF skjer i samarbeid mellom den vidaregåande skulen og lokalt næringsliv. TAF vart oppretta i samband med Reform 94. 

Den teoretiske opplæringa går føre seg ved ein av skulane som tilbyr TAF-programemt. Den praktiske opplæringa skjer ved ei av verksemdene skulen samarbeider med. 

Elevane vert rekrutterte direkte frå 10. klasse i ungdomsskulen, i samband med opptaket til vidaregåande skule. Dei inngår avtale med ei bedrift om å fullføre løpet fram til fagbrev og studiekompetanse. Dei fyrste to åra får elevane løn for arbeidstida. Dei to siste åra får lærlingane løn heile veka, også når dei er på skulen. Løna som vert utbetalt, tilsvarer løna til ein lærling. Om elevane ynskjer det, kan dei etter to år gå ut av TAF-programmet og gå inn på ein vanleg lærekontrakt.
 
Føremålet med TAF er å rekruttere «skuleflinke» ungdomar inn i industrien og helsesektoren. Utdanninga er særleg retta mot ungdom som vil verta ingeniørar eller sivilingeniør. Helse-og sosiallina dekkjer krava for å studera medisin.

Knarvik vidaregåande skule var den første skulen der TAF vart prøvd ut. Det skjedde i 1992, i studieretninga mekaniske fag. Seinare har fleire andre skular tilbydd TAF.

For å vera kvalifisert til å søkja på TAF, må ein ha karakteren 4 eller høgare i matematikk og naturfag frå ungdomsskulen.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.taf.no

Vidaregåande skule
Traverskran

Ei traverskran er ei løfteinnretning som kan gå i tre plan (vertikalt og 2 horisontale plan). Ho består av ei kranbru montert på ein eller fleire laupekatter med eit heismaskineri. Desse kan vere monterte overliggjande eller underhengjande på kranbrua, avhengig av kor stor plass som er tilgjengeleg. Kranbrua er understøtta av hjul som går på skjener langs ei kranbane. Kranbrua kan vere montert overbyggjande på skjener eller underhengjande på bjelkar. Korleis krana er bygd opp avheng av spennvidde, løftekapasitet og løftehøgd. Traverskraner vert mykje nytta både på land og utaskjers.

Kranene finst med forskjellig type styring. Ei hytte som er underhengjande på kranbrua er vanleg når krana vert mykje bruka (til dømes heile dagen) og takhøgda er stor. Då sit føraren i hytta og styrer krana derifrå. Hytta følgjer rørslene til krana, noko som gjev god oversikt til det som skal løftast. Eit anna vanleg type er tablåstyrte traverskraner. Krana blir då styrt ved hjelp av eit tablå som heng ned frå kranbrua. Den tredje mest vanlege styringa er radiostyring, òg kjent som fjernstyring eller trådlaus styring. Dette føregår ved hjelp av ein trådlaus kontroll som let kranføraren halda større avstand til krana ved farleg løfting som til dømes i smelteverk.

Opplæring og sertifikat i Noreg
Ved køyring av traverskran skal føraren ha sertifisert sikkerhetsopplæring. Dersom arbeidsgjevar etter ei risikovurdering kan dokumentere at det ikkje er fare for skade på liv og helse, kan opplæringa utføyrast som dokumnetert opplæring. Dokumentert opplæring kan utferdast av arbeidsgjevar eller anna kvalifisert person. Sertifisert opplæring kan ikkje utførast av arbeidsgjevar, men berre av ein sertifisert opplæringsverksemd. Det finst forskjellige typar traverskraner, tilpassa bruksområdet. Søylesvingkran fell ikkje under traverskran, men same opplæringsreglar gjeld. 

Lovleg bruk av traverskran i Noreg, krev eit relevant kranfører-sertifikat.

Bakgrunnsstoff 
https://www.ktf.no/

http://www.regelhjelp.no/Etatenes-sider/Arbeidstilsynet/Emner/Opplaring-i-bruk-av-arbeidsutstyr/ 

Kraner
Bjorøyna

Bjorøyna er ei bynær øy i Øygarden kommune i Vestland som har opplevd ein kraftig vekst i folketalet etter at fastlandssambandet kom i 1996. Folketalet har meir enn dobla seg, til 887 menneske per 1. januar 2013. I tillegg til nybygde hus har mange fritidseigedomar vorte omgjorde til heilårsbustader. Like ved Bjorøyna ligg Tyssøy i Sund kommune, og det er bru mellom desse to øyane. Fram til 1996 var ikkje Bjorøyna knytt saman med fastlandet, men i 1996 opna Bjorøytunnelen. Denne tunnelen har ei lengd på om lag to kilometer og er kjend for bratt stiging og krappe svingar. Tunnelen strekkjer seg frå Nilsvika på Bjorøyna til Alvøen i Bergen kommune. Før tunnelen opna, gjekk det ferje mellom Bjorøyna og Alvøen kai.

Bjorøy oppveksttun er eit viktig knutepunkt i lokalsamfunnet, der ein finn barnehage, skulefritidsordning og barneskule på same område. Sjølv om Bjorøyna er eit lite øysamfunn, har øya eit eige idrettslag, kalla Bjorøy idrettslag, med blant anna fotballag for både store og små, og eit volleyballag. Ein finn også eit gartneri og ein liten interiørbutikk på øya. I dei siste åra, spesielt etter at tunnelen opna, har fleire og fleire folk funne vegen til Bjorøyna, og slått seg til der.

Kjelder 

Øyar i Øygarden
RS200

RS200 er ein rallybil produsert av Ford på 1980-talet.

På 80-talet trong Ford ein bil som kunne delta i Gruppe B-rally. Konkurransen var tøff, Audi hadde introdusert firehjulstrekk til sporten, og låg vekt og mange hestekrefter var viktige stikkord. I 1984 byrja Ford med arbeidet med RS200, to år etter at Gruppe B hadde starta. Dei henta deler ifrå Sierra og det nedlagde Escort RS 1700T-prosjektet, Reliant stod for karosseriet (på grunn av deira ekspertise innan glasfiber), medan motoren kom ifrå Cosworth.

RS200 skreiv seg inn i Guinness World of Records då den akselererte ifrå 0 til 100 km/t på rundt tre sekundar. I 12 år hadde bilen denne rekorden — vesentleg lengre enn motoren som kunne verte øydelagd på 10 til 30 timar. 

Bilen debuterte offisielt fyrst i Rally Sverige i 1986. Der leda han lenge med Stig Blomqvist som førar, heilt til motoren braut saman slik at høgste plassering gjekk til lagkamerat Kalle Grundel som fekk ein tredjeplass. I neste rally som fann stad i Portugal, skjedde ei av dei største ulykkene i WRCs historie, ein RS200 mista kontrollen og drap tre tilskodarar. Ulykkene vart fleire for sporten og det enda med at Gruppe B blei avslutta då sesongen var over. Det siste Gruppe B-rallyet for bilen blei då i Akropolis der den hadde både fyrste og andre plass langt ut i løpet men måtte bryte.

På grunn av den korte tida RS200 fekk deltatt i Gruppe B fekk me aldri sjå korleis den hadde klart seg mot konkurrentane over ein lengre periode.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.rallye-info.com/carmodel.asp?car=155
 http://www.pistonheads.com/doc.asp?c=103&i=7138

Motorsport
Lukestar

Lukestar er ei norsk indiepop-rockgruppe med ei aning powerpop og hardcore i musikken sin. 
Gruppa var aktiv frå 1995 til 2012.
Dei fire medlemmene kom frå Oslo og Bodø.

Biografi 
 
Gruppa vart danna i 1995 under namnet Lukewarm av Truls Heggero (vokalist), Yngve Hilmo (gitarist), Ola Schmidt (bass), og Even Djønne (trommer). Lukestar debuterte med EP-en Code: Distance i april 2002. Denne fekk mykje god kritikk, og bandet fekk fort stempelet som eit av Noregs mest lovande pop-orkester. Dei var med både Surferosa og Amulet på turne i 2003, og vart kjende for å ha eit fargerikt live-show fylt til randen av energi og gladmusikk. 30. august 2004 gav bandet ut sitt fyrste album, Alpine Unit, som fekk litt blanda mottaking. Albumet vart gjeve ut i fleire land, og etter dette reiste Lukestar på turnéar i utlandet. Spania, England, Tyskland og Skandinavia er stader dei har vitja, men albumet vart slept i USA og Japan i tillegg.

I oktober 2007 kom dei med ein ny singel, White Shade, før dei slutta å gje lyd ifrå seg fram til rundt nyttår 2007. Den 14. januar 2008 gav dei så ut albumet Lake Toba, som fekk mykje god kritikk. Bandet vann Spellemannprisen 2008 i klassen rock for denne plata. Etter innspelinga av «Lake Toba» slutta Ola og Even i Lukestar. Torbjørn Hafnor var bassist i bandet ei stund, men slutta i 2008.

I februar 2011 kom albumet Taiga. Den første singelen frå dette albumet, «Flying Canoes», vart a-lista på NRK P3. Bandet vart oppløyst i 2012 og spelte avskjedskonsert på Parkteatret i Oslo 31. august.

Medlemmer

Siste medlemmer 
 : vokal, gitar: (1995-2012)
 : gitar (1995-2012)
  Jørgen Larsen: trommer (2007–2012)
 : bass, synthesizer (2007-2012)
 : synthesizer (2011-2012)

Tidlegare medlemmer 
 : trommer (1995-2007)
 : bass (1995-2007)
 : bass (2007-2008)

Diskografi 
 Code: Distance (2002, Machine Machine / Phone MeHandmade / Rec 90) (EP)
 Alpine Unit (2004, ChewinPine)
 Lake Toba (2008, Phone Me / Tuba)
 Taiga (2011, Phone Me / Tuba)

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Lukestar» frå , den 21. mai 2009. 
 

Norske musikkgrupper
Vinnarar av Spellemannprisen
Musikkgrupper skipa i 1995
Nordnes Idrettslag

Nordnes Idrettslag (NIL) er eit idrettslag som held til på Nordnes i Bergen. NIL vart stifta 14. juni 1945 som ei samanslutning av fire idrettsklubbar i bydelen. Klubbane som danna laget var: Sportsklubben Argus, Sportsklubben Tempo, Nordnæs Idrættslag og Nordnes Arbeideridrettslag. Fotball og handball har alltid vore laget sine hovudidrettar, men i periodar har òg andre idrettar stått på programmet, mellom anna symjing, orientering, friidrett, ski og bordtennis.

På fotballsida hadde Nordnes hatt ein gullperiode tidleg i 1950-åra, då A-laget (menn) klatra oppover i seriesystemet og i sesongen 1952/53 rykte opp i Hovedserien 1953–54. Dei nådde òg sterke resultat i cupen. A-laget rykte ned etter ein sesong og har sidan halde seg i lågare divisjonar. Dei seinare åra har 4. og 5. divisjon vore A-lagets tilhaldsstad. Tidleg på 80-talet hadde laget for fyrste gong jentelag med i den aldersbestemde fotballen, og frå slutten av 80-åra har det jamt vore jentelag i dei aldersbestemde klassane. NIL har aldri hatt A-lag for damer i fotball.

Gjennom sine 62 år har NIL stått for ei lang rekkje ulike tilstellingar. Mellom anna vart Nordnesstafetten, med springing i gatene og symjing i Byfjorden skipa til i fleire år. Frå 1993 har idrettslaget skipa til NIL-cup for dei aller yngste fotballrekruttane på Nordnesbana. Dette har vorte eit populært tilbod, og cupen nådde ein topp med ca. 45 deltakarlag. Dette har sidan vore cupens storleik.

Ei stifting danna etter tiltak frå NIL fekk byggja ein idrettshall i Nordnesvegen. Eit betydeleg tilskot frå Trond Mohn var avgjerande for realiseringa av prosjektet. Hallen opna sommaren 2001. Hallen vert nytta av både handballaga og fotballaga. I tillegg til hallen nyttar NIL Nordnesbana til sjuarlaga i fotball, og bana på Møhlenpris til elvarlaga i fotball.

Nordnes idrettslag hadde i 2009 om lag 530 medlemar.

Kjelder 

Nordnes idrettslag sine nettsider 

Bergen byleksikon

Idrettslag i Bergen
Idrettslag skipa i 1945
Tidlegare skeiseklubbar i Noreg
Fotballag i Bergen
Fotballag skipa i 1945
Bergenhus
Myksvoll bedehus

Myksvoll bedehus er eit bedehus som ligg på Øvre Myksvoll i Alver kommune i Vestland. Bedehuset vert eigd og drive av Myksvoll indremisjon.

Historie	
Bedehuset vart opphavleg bygd i Øystese på slutten av 1800-talet. I 1939 vart det rive og flytta til Myksvoll i deler. Prisen på huset var då sett til 2500 kr + 100 kr i frakt. Huset vart bygd opp igjen på dugnad, og stod ferdig i 1941.

Indremisjonen fekk tomta gratis av grunneigaren, og i to generasjonar seinare har familien gitt frå seg meir eigedom til utviding av huset og parkeringsplass. I 1976 byrja eit ombyggings-/restaureringsprosjekt, og store delar av huset vart pussa opp.

Arbeidet i dag 

Kvart år vert det halde ca 60 offentlege møte, og oppmøtet på desse er alt frå 5 til 100 stk. Arbeidet i bedehuset vert for det meste drive av frivillige, med einskilde besøk/møteveker av forkynnarar frå IMF (Indremisjonsforbundet) eller NLM (Norsk Luthersk Misjonssamband). 

Bedehuset har vore eit samlingspunkt for bygda i fleire generasjonar, men i dag er det mest arbeid blant barn og unge.

Kjelder 
 "Reise i Bedehusland" av Johannes Kleppa
 Nettstaden til Myksvoll bedehus

Bakgrunnsstoff 
 Myksvoll bedehus , offisiell nettstad

Bedehus
Byggverk i Alver
Ulsberglia

Ulsberglia er ei lita samling rekkehus oppe på toppen av Flaktveit i Åsane i Bergen kommune, beståande av 150 rekkehus og nokre einebustadar. Burettslaget er delt inn i seks tun.

Kjelde 
 ulsberglia.no

Geografi i Bergen
Sletta på Radøy

Sletta er ein grunnkrins i Radøy kommune i Vestland fylke med omtrent 400 innbyggjarar. Køyretid frå Bergen med bil er på vel 50 minutt.

Historikk 
Grunnkrinsen Sletta var heilt fram til 1964 under Lindås kommune. Fram til då var Radøy delt opp i fleire småkommunar, og folk på Sletta måtte reise over Lurefjorden for å koma til deira kommunesenter. Dette blei det ei endring på etter 1964. Dette året gjekk alle småkommunane på øya saman (om vi ser bort frå den heilt sørlege delen av Radøy, som Lindås ikkje ville gje frå seg) og oppretta kommunen Radøy, slik vi ser han i dag. Dette medførte langt enklare og ikkje minst logisk veg til kommunesenteret på Manger.

Sletta i dag 
I dag har Sletta omtrent 50 born som går på den lokale barneskulen i bygda.

Den største turistattraksjonen på Sletta er Vestnorsk utvandrarsenter, med Emigrantkyrkja som hovudbygg. Kyrkja blei flogen frå Amerika i 1996 og bygd opp att på rein dugnadsånd av bygdefolket. Seinare har senteret blitt utvida med både ei skulestove, ei nybyggjarstove, ein lærarbustad, eit kombinert fengsel og rådhus og eit legekontor. Alle bygningane er frå slutten av 1800-talet eller byrjinga av 1900-talet og er flytta til Radøy frå North Dakota og Minnesota.

Elles har Sletta hovudfotballbana på Radøy, der Radøy/Manger sitt A-lag spelar dei aller fleste heimekampane sine. Og i «Skogen Sletta», som er det lokale samfunnshuset, har det opp gjennom tida blitt arrangert ei rekke festar, spesielt på 80-talet var dette svært populært.

Det er fleire fine naturstigar rundt om i utmarka, og ein god del folk som brukar desse. Spesielt turen til Lometjørn er ein populær søndagstur for mange.

Radøy kommune
Dreiing

Dreiing er ein metode for forming av anten metall-, plast- eller tremateriale. Metoden føregår ved at ein raskt roterer eit arbeidsstykke og deretter skjer til diameteren eller forma på materialet slik ein ynskjer. Skjeringa blir utført med eit skjer tilpassa materialet – både typen og forma. Dreiing blir som regel utført med dreiemaskin, men kan også drivast av hand- eller fotkraft.

Typar dreiebenkar 

Det finst fleire forskjellige maskinar for dreiing, både manuelle og datastyrte (CNC), og då også med fleire ulike funksjonar. Dei manuelle dreiebenkane har som oftast berre to eller tre aksar: Éin akse som leier skjeret horisontalt og parallelt med materialet (hovudsleiden, z-aksen), éin som leier skjeret horisontalt og på tvers av materialet. inn mot sentrum (tverrsleiden, x-aksen), og éin som kan vendas horisontalt 360° rundt (toppsleiden). Både tverrsleiden og toppsleiden er festa oppå hovudsleiden. Dei datastyrte kan derimot ha mange fleire aksar og funksjonar. Blant anna kan desse ha 5-7 aksar eller i nokre høve fleire, og funksjonar som boring og fresing utanom sentrum på arbeidsstykket.

Operativsystem 
Dei manuelle dreiebenkane blir styrt av ein operatør som utfører arbeidet til maskinen fysisk ved å sveive på skruespindlar for dei forskjellige sleidane. For å holde orden på kor langt me har sveivd er det montert skaleringar på skruespindelen, men dei fleste manuelle dreiebenkar har likevel ei digital avlesing i z- og x-aksen som kan vise opptil 1/1000 mm (0.001 mm) nøyaktigheit.

Dei datastyrte dreiebenkane har program laga til ulike delar slik at masinen utfører dreiejobben automatisk, og kan då drive masseproduksjon. Dei nyare automatiske maskinane kan òg vere heilt innbygde, og vernar då menneske og andre maskinar mot avdreidde sponar, kjølevæske og liknande. Dei manuelle dreiebenkane er ofte opne og vernar mindre. Dei har då òg lågare omdreiingshastigheit enn dei datastyrte.

Kjelder 
 Gyldendals Norske Forlag – TIP-serien, Produksjon

Bakgrunnsstoff 

Design
Mekanisk produksjon
Trearbeid
Mudo-instituttet

Mudo-instituttet er ei kampsportkjede som vert driven i Noreg. På Mudo vert det primært trena tradisjonell taekwondo. Mudo-instituttet blei starta våren 1998 som eit samarbeid mellom fleire av Noregs største taekwondo-institutt. I mars 2008 dag fanst det totalt 18 institutt totalt. På Austlandet er det tolv, på Vestlandet finn ein fire, og i Midt-Noreg er det etablert to institutt. 

Mudo er ei samlenemning for ulike kampaktivitetar som til dømes taekwondo. Mudo har utvikla eit målretta treningskonsept som går ut på å komme i form og å lære seg sjølvforsvar med utspring frå taekwondo. Mange hevdar også at treningskonseptet kalla Mudo-metoden, kan bidra til at ein utviklar det mentale og den indre tryggleiken samstundes som ein òg utviklar det fysiologiske.

Mudo-metoden 

Mudo-metoden kan definerast som den måten Mudo lærer bort tradisjonell taekwondo. Det er eit pedagogisk treningsprogram som introduserer ferdigheiter i fasar. Som eit symbol på filosofien bak Mudo-metoden kan ein tenkje seg ein motsett pyramide som er inndelt i tre fasar. 

I fase ein er eleven nybegynnar og det er lagt vekt på enkle grovmotoriske bevegelsar som gir eleven raske resultat og meistringskjensler. Målet er at dette vil auke sjølvtilliten til eleven og hjelpe han med å takle ein gradvis auke i krav og vanskegrad i fase to og tre.

Trening 

I Mudo-metoden er kvar enkelt beltegrad delt inn i tre forskjellige treningsemne: 

1.	Teknikk
2.	Sjølvforsvar 
3.	Sparring

Teknikkdelen er basert på kampposisjonar, blokkeringar, spark, slag og mønster (koreansk; poomsae). I teknikkbiten kan ein finne att forskjellige teknikkar frå til dømes boksing og kickboksing. I treningsemne 2, som er sjølvforsvar, ser ein at mange av teknikkane er tatt frå til dømes Judo. Her lærer ein konflikthandtering og korleis ein nyttar sjølvforsvarsteknikkar. Det tredje treningsemnet tar for seg konkurransesparring. Her lærer ein korleis ein skal bevege seg i kamp, korleis ein skal vinne poeng og korleis ein skal beskytte.

Mudo-instituttet ønskjer eit treningspensum der taekwondoens grunnleggjande verdiar blir tatt vare på, samstundes som det vert nytta effektive treningsmetodar og moderne treningspedagogikk. 

Målsetjinga til Mudo er at alle medlemmene skal kunne utvikle sitt fysiske og mentale potensiale gjennom Mudo-metoden. Deretter kan ein overføre dette til det daglege liv på jobb, skole eller i heimen.

MudoBasic 

MudoBasic er ein alternativ treningsmetode kor ein lærer grunnleggjande sjølvforsvar til musikk. Treninga kan minne litt om aerobic som ein finn på treningssenter som til dømes Sats, men har eit grovare teknikksortiment og er basert på slag og spark med høg intensitet.

Gradering 

Beltesystemet i Taekwondo er inndelt i fargar og gradar. Ein må ha tre evalueringsstriper som indikerer at ein har vore gjennom alle dei tre treningsemna for å kunne delta på ei gradering. Ei bestått gradering er eit symbol på at ein har utvikla seg innan Taekwondo, og kan vere psykisk så vel som fysisk for mange. Graderinga er ikkje nødvendigvis eit symbol på at ein har trena lenge, men at ein har forstått noko.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.mudo.no 
 http://www.tkd.as

Kampsport
Trudi Canavan

Trudi Canavan () er ein australsk fantasyforfattar, mest kjend for bokserien «The Black Magician Trilogy».

Trudi Canavan vart fødd i Melbourne i Australia i 1969. Ho interesserte seg tidleg for litteratur, kunst og musikk. Av desse fann ho kunst som den mest sannsynlege greina å overleve på, så ho tok eit studium innan «Promotional Display» på Melbourne College of Decoration. Her fekk ho òg ein pris for beste karakter i kunstfag («Art Subjects») i 1988.
	
Hennar første jobb var hos Lonely Planet Publications, der ho jobba som designar, kartteiknar og illustratør. I 1995 byrja ho òg hos eit Australsk science fiction-blad, Aurealis. Same året starta ho eit eige frilansselskap med namnet «The Telltale Art». Her jobba Canavan med å tilby tenester som illustratør, grafisk designar og kartteiknar.

Det at ho fekk starta sitt eige firma gav Canavan sjansen til å begynne å skrive på deltid. Dette resulterte i at ho i 1999 fekk Aurealisprisen for beste fantasy-novelle. Same år fekk ho ein plass på Varuna Writers' Centre, der ho kunne begynne å bruke meir og meir av tida si til skriving. 

I år 2001 kjøpte HarperCollins Australia hennar første trilogi, The Black Magician Trilogy, den første boka blei så utgitt november same år. Alle bøkene i denne trilogien kom inn på Australias Sci/Fi-bestseljarliste. I 2004 nådde «The Black Magician Trilogy» den internasjonale marknad, og er sett på som den mest vellykka debutserien innan fantasy. 

Hennar andre bokserie, «Age of the Five» har òg selt seg inn på fleire bestseljarlister.	

I 2006 byrja Canavan å jobbe med å skrive bøker som kronologisk ligg føre og etter «The Black Magician Trilogy».

Kjelder 
 www.trudicanavan.com

Australske forfattarar
Fantasyforfattarar
Engelskspråklege forfattarar
Eknes

Eknes er i bygd som ligg i Osterfjorden i Alver kommune, ca. 50 km frå Bergen.

Historie 
Eknes er eigentleg berre ein gard frå gamalt av, ein av dei eldste i Osterfjorden. Eknes er delt i to delar; Neregard og Oppegard. Eit bevis på at Eknes er ei så gamal bygd, er gravhaugane på Nedre Eknes (Neregard), som er frå vikingtida. Men det er berre Nedre Eknes som har slik høg alder, for det er ikkje funne nokre oldtidsleivningar på Øvre Eknes (Oppegard).

Verksemder 

Eknes har hatt fleire verksemder, nokre frå gammalt av, og nokre frå nyare tid:
 
 Eit handelshus i Eknesvågen. Truleg var dette i verksemd i byrjinga av 1700-talet. Dette var ei familieverksemd som hald stad i Eknesvågen fram til 1970-åra, då vart det bygd ein ny butikk lenger oppe på Eknes. I 1992 bygde dei ein ny butikk på Ostereidet. Der vart butikken i drift til hausten 2002 då ingen av borna til eigarane ville overta. Lokalet vart leigd ut til Rema 1000.
 
 Gjestgjevarstad i Eknesvågen. Gjestgjevarstaden fann truleg stad ein gong i midten av 1700 talet. Gjestgjevarstaden vart halde i gang fram til om lag 1849.
 
 Meieri på Nedre eller Ytre Eknes. Eknes Meieriforeining vart skipa 19. feb. 1916. Dei fleste meieria i Hosanger kommune vart lagt ned i 1958-59, og ein reknar med at meieriet på Eknes vart lagt ned samstundes. Det var då Seim starta opp meieri. Mjølka vart samla opp av ein mjølkebil, som frakta mjølk til Seim.
 
 Georg Eknes Industrier AS, ovanfor båthamna på Eknes. Verksemda vart skipa i 1952 og har alltid vore ei familieverksemd. Der produserer dei sete for skip, raske ferjer og tog.
 
 Hobby Boat a/s, ovanfor båthamna på Eknes. Dette er ei familiebedrift som har produsert båtar i over 30 år. 
Det flytta verksemda til Eknes i 2005. Butikken og båtverkstaden opna 19. februar det året.

Bakgrunnsstoff 
 Soga om Eknes

Busetnader i Alver
Górnik Zabrze

Klub Sportowy Górnik Zabrze er ein polsk fotballklubb som spelar i Orange Ekstraklasa. Klubben vart stifta i 1948.

Bakgrunnsstoff 

 
 Uoffisiell nettstad

Polsk kultur
Skipingar i 1948
Lærdalsfjorden

Lærdalsfjorden er ein 9 km lang fjordarm på sørsida av Sognefjorden i kommunane Lærdal og Sogndal i Vestland. Han strekkjer seg søraustover til Lærdalsøyri. 

Fjorden har innløp mellom Sva i sør og Fodnes i nord. E16 går langs sørsida av fjorden, mellom anna gjennom grenda Sæbø om lag 2 km før botn av fjorden ved Lærdalsøyri. Fjorden ligg mellom fjella Grånosi (1200 moh) på sørsida og Vetanosi (1136 moh) på nordsida. Lærdalselvi munnar ut i fjorden ved Lærdalsøyri.

Bakgrunnsstoff 

Fjordar i Sogndal
Geografi i Lærdal
Fylkesveg 331 i Sogn og Fjordane

Sjå òg fylkesveg 331 (fleirtyding).

Fylkesveg 331 i Sogn og Fjordane går mellom Skjolden og Ornes i Luster kommune . Vegen er 30,6 km lang og går langs austsida av Lustrafjorden. Før vegen vart bygd måtte ein i båt eller ferje for å kome seg til Urnes stavkyrkje.

Kommunar og knutepunkt

 Skjolden
 Sørheim I (Kvita Skred-tunnelen) (297 m)
 Sørheim II (Galdanetunnelen) (878 m)
Sørheim
Feigum  Feigumfossen
 Stokkanestunnelen (355 m)
Kroken
Arm frå Ornes til Ornes kai (0,3 km)
 Kommunal ferje frå Ornes
til Solvorn kai →  Solvorn
Arm frå Ornes til  Urnes stavkyrkje (0,7 km)
Kommunal veg frå Urnes til Kinsedalen (3,8 km)

Bakgrunnsstoff

 331
Ferjesamband i Vestland
Vegar i Luster