alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fylkesveg 152 (fleirtyding)

Fylkesveg 152 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 152 (primær fylkesveg i Akershus)
Fylkesveg 152 i Aust-Agder
Fylkesveg 152 i Hedmark
Fylkesveg 152 i Hordaland
Fylkesveg 152 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 152 i Rogaland
Fylkesveg 152 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 152 i Telemark
Fylkesveg 152 i Troms
Fylkesveg 152 i Vest-Agder

Fylkesveg 152
Norrøn litteratur

Norrøn litteratur er litteratur på norrønt språk frå perioden rundt år 800 til 1350. Vi reknar Noreg og Island som eit felles kulturområde i denne tida, med mellom anna felles språk, religion og litteratur. Bakgrunnen for dette var at Island vart busett frå Noreg (frå 860-åra), og også etter dette var det eit nært samband mellom dei to landa. Dei eldste delane av den norrøne litteraturen levde på folkemunne i fleire hundre år og fekk skriftleg form først på 1200-talet. Nedskrivinga skjedde for det meste på Island, og her utvikla dei i tillegg ein nyskapande skrivekunst som har sett sterke spor etter seg i verdslitteraturen. Den norrøne litteraturen er rik og mangfoldig og omfattar mellom anna eddadikt, skaldedikt, kongesoger, islendingesoger, fornaldarsoger, religiøs litteratur og hofflitteratur. Til hofflitteraturen høyrer det norske verket Kongsspegelen, som truleg vart skrive i Bergen medan Håkon Håkonsson var konge.

Eddadikt 
Den eldre Edda var ei skinnbok med dikt som vart funne i ei seng på ein gard på Island på 1600-talet. Det synte seg at boka inneheldt gudedikt og heltedikt frå vikingtida. Dei hadde levt på folkemunne i fleire hundre år før dei vart nedskrivne av ein ukjend person på 1200-talet. Den sjeldsynte skinnboka vart gitt til kongen i Københamn og fekk namnet Codex Regius (Kongens bok). Seinare vart boka levert attende til Island.

Skaldedikt 
Skaldedikta skil seg ut frå Edda-dikta ved at dei ofte er dikta av personar vi kjenner namna på. Dei har ofte eit personleg preg, og dei har ei svært komplisert form. Dei er også yngre enn eddadikta, og dei skildrar ofte hendingar som fann stad like før dei vart til.

Kongesoger 
Den største sogeskrivaren i den norrøne litteraturen er Snorre Sturlason, mannen bak Heimskringla. Den ruvande verket hans om dei norske kongane frå Harald Hårfagre og fram til slaget på Re i år 1177 har spelt ei svært stor rolle for norsk nasjonsbygging. Framleis er det ei svært viktig kjelde til den norske historia i vikingtida og ein stor del av mellomalderen.

Islendingesoger 
Islendingesogene utgjer kanskje den mest originale delen av den norrøne litteraturen. Dei handlar for det meste om folk og hendingar på Island, og dei er skrivne av islendingar. Sogenen hentar stoffet sitt frå den urolege sagatida på Island, då høvdingar og ætter låg i blodige feidar med kvarandre.

Fornaldarsoger 
Fornaldarsogene har eit meir eventyrleg preg enn islendingesogene, og dei byggjer ofte på segnstoff heilt attende til folkevandringstida.

Hofflitteratur 
Hofflitteraturen vart til i miljøet rundt kongen. Franske riddarsoger vart omsette til norrønt. Det mest originale verket her er Kongsspegelen, som er skrive av ein norsk forfattar, truleg ein som har halde til ved Håkon Håkonsson sitt hoff i Bergen.

Religiøs litteratur 
Den religiøse litteraturen omfattar mellom anna helgenlegender.

Sjå òg 
 Norrønt språk
 Islandsk litteratur
 Islendingesoger

Bakgrunnsstoff 
 Heimskringla - norrøne kjeldetekstar.
 Side om norrøn litteratur.

 
Norsk litteratur
Islandsk litteratur
Svensk litteratur
Dansk litteratur
Litteratur etter språk
Litteratur
Diskografien til Neil Young

Dette er ei liste over album og filmar produsert av Neil Young.

I 2010 er det meste av verka til Young, både solo og som del av grupper, eigd av Warner Music Group. Unntaka er dei fem albuma han laga for Geffen Records i 1980-åra, som ein gong vart distribuert av Warner, men som i dag er eigd av Universal Music Group.

Album

Studioalbum

Konsertalbum

Neil Young har inkludert konsertopptak på mange av albuma sine. Albuma som er oppførte her er dei som heilt eller hovudsakleg består av konsertopptak. Time Fades Away består av songar som ikkje var gjevne ut før. Weld og Arc vart opphavleg gjevne ut i lag som Arc-Weld. Sjå òg Archives Series oppført under.

Samlealbum

Plateboksar

Filmmusikkalbum

Archives-serien

Hyllestalbu

Singlar

 Nådde 33. plassen på den amerikanske Hot Country Songs-lista
 Oppført som Pearl Jam med Neil Young

Gjestesinglar

IIkkje utgjevne album
 1969 – Early Daze (med Crazy Horse)
 1974 – Human Highway (Crosby, Stills, Nash & Young)
 1975 – Homegrown
 1975 – Dume (med Crazy Horse)
 1976 – Odeon Budokan (live med Crazy Horse)
 1976 – Chrome Dreams
 1977 – Oceanside-Countryside
 1978 – Boarding House (live)
 1982 – Island in the Sun
 1983 – Old Ways (originalversjonen)
 1986 – Live in a Rusted Out Garage (live med Crazy Horse)
 1989 – Times Square
 1989 – Live Freedom
 2000 – Toast (med Crazy Horse)
 2012 – Alchemy (live)

Filmar
 1972 – Journey Through the Past – regissør
 1978 – The Last Waltz («Helpless» med The Band)
 1979 – Rust Never Sleeps (konsertfilm) – regissør
 1982 – Human Highway – regissør
 1983 – Neil Young in Berlin (konsertfilm av Michael Lindsay-Hogg)
 1984 – Solo Trans
 1985 – Live Aid (solo og med Crosby, Stills & Nash)
 1988 – '68 – skodespelar som 'Westy'
 1989 – Freedom: A Live Acoustic Concert (filma i Jones Beach and The Palladium, New York, 5. til 6. september 1989)
 1990 – Neil Young & Crazy Horse: Ragged Glory (samling av musikkvideoar frå Ragged Glory)
 1991 – Weld (konsertfilm)
 1993 – Bob Dylan: 30th Anniversary Concert Celebration («Just Like Tom Thumb's Blues», «All Along the Watchtower», «My Back Pages»)
 1993 – Neil Young Unplugged
 1994 – Neil Young & Crazy Horse: The Complex Sessions (regissert av Jonathan Demme)
 1997 – Year of the Horse (dokumentar av Jim Jarmusch)
 2000 – Neil Young: Silver and Gold (solo og akustisk)
 2000 – Neil Young: Red Rocks Live
 2001 – America: A Tribute to Heroes («Imagine»)
 2003 – Greendale (musikalsk film) – regissør
 2005 – Live 8 («Four Strong Winds», «When God Made Me», «Rockin' in the Free World»)
 2006 – Neil Young: Heart of Gold (konsertfilm av Jonathan Demme)
 2008 – CSNY Déjà Vu – regissør
 2009 – Neil Young: Trunk Show (konsertfilm av Jonathan Demme)
 2011 – Pearl Jam Twenty (dokumentarfilm av Cameron Crowe)
 2011 – Neil Young Journeys (konsertfilm av Jonathan Demme)
 2013 – Sound City (dokumentar av Dave Grohl)
 2014 – A MusiCares Tribute to Bruce Springsteen («Born in the U.S.A.»)
 2018 – Paradox

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Neil Young discography and filmography» frå ,  den 2. februar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Diskografi
Diskografiar
Spinning Around

«Spinning Around» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue for det sjuande studioalbumet hennar, Light Years (2000).

Informasjon 
«Spinning Around» vart skriven av Ira Shickman, Osborne Bingham, Kara DioGuardi og Paula Abdul, og produsert av Mike Spencer. Minogue seinare spila inn songen for det sjuande studioalbumet hennar, Light Years (2000). Songen var den første utgjevinga hennar hjå Parlophone, og den første singelen frå albumet hennar. Songen vart utgjeve 19. juni 2000 og nådde fyrsteplass på både britiske og australske hitlister.

Komposisjon 
«Spinning Around» er musikalsk ein dansepopsong med mykje discopåverking. Rytmen er sett i vanleg tid og rører seg i eit tempo på 120 slag per minutt.

Musikkvideo 
Musikkvideoen viser Minogue danse på ein nattklubb i bittesmå gylne hotpants. Videoen fekk mange positive meldingar, og har vorte ein av dei mest ikoniske videoane hennar.

Format og sporliste 
Britisk / Australsk CD 1
«Spinning Around» – 3:28
«Spinning Around» (Sharp Vocal Mix) – 7:04
«Spinning Around» (7th Spinnin' Dizzy Dub) – 5:23
«Spinning Around» (Video)

Britisk / Australsk CD 2
«Spinning Around» – 3:28
«Cover Me with Kisses» – 3:08
«Paper Dolls» – 3:34

Europeisk CD 1
«Spinning Around» – 3:28
«Cover Me with Kisses» – 3:08
«Paper Dolls» – 3:34
«Spinning Around» (Sharp Vocal Mix) – 7:04
«Spinning Around» (Video)

Topplisteplasseringar

Sertifisering

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Spinning Around» frå , den 21. oktober 2010.
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Den offisielle nettsida til Minogue

Kylie Minogue-songar
Songar frå 2000
Singlar frå 2000
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Australia
Messe de Nostre Dame

Messe de Nostre Dame er ei messe skriven av Guillaume de Machaut, ein gong før 1365. Dateringa er uviss (nokre meiner ho er skriven alt i 1346). Messa er rekna som eit storverk innanfor mellomaldermusikken og ars nova, og er den første gjennomkomponerte messesyklusen i historia skriven av ein komponist.

Oppbygging

Messa er bygd opp kring dei faste messeledda: Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus og Agnus Dei. Til slutt følgjer ein stutt Ite, Missa est. Kyrien alternerer med den gregorianske Kyrie-melodien (nr IV i gradualet). Sanctus og Agnus Dei nyttar melodiar frå messe XVII, og Ite er henta frå Sanctus VIII. Gloria og Credo er gjennomkomponerte utan tydeleg tilvising til nokon særskild gregoriansk melodi. Desse står i melodisk skyldskap til kvarandre. 

Nostre Dame-messa er skriven for fire stemmer, heller enn dei vanlege tre som var i bruk. Machaut har lagt til ei ekstra stemme, som svarar til den moderne bass-lina.

Sameining

Machaut sameinte dei faste messeledda på ein måte som ikkje hadde vore vanleg før hans tid. I ei vanleg høgmesse er ordinarieledda skilde frå kvarandre ved proprieledd, lesing, bøner og hymner. Det er rekna med at dette kunstargrepet sette standard for seinare utforming av messesyklusar gjennom renessanse og nytid.

Formål og stil

Machaut skreiv Messe de Nostre Dame for Katedralen i Reims, der han virka som korleiar og prest. Skal ein tru lister som er funne i katedralen er messa skrive for ei fruemesse halden på ein laurdag. Nokre forskarar meiner at Machaut ikkje var i arbeid her før mot slutten av 1350-talet, og at han skreiv denne messa som takk for tilsettinga. Skal ein følgje testamenta til Machaut og bror hans, Jean, som og var tilsett ved katedralen, var messa og tenkt til bruk i minnegudstenesta over dei. Men det er ikkje fastsett kva bruk messa var meint for. 

Ein reknar med at Machaut kjende til Tournai-messa, ein syklus som er noko eldre, men anonym. Denne messa er sett saman av ulike messeledd frå ulike komponistar. Særskild Gloria og Credo i Nostre Dame-messa har noko likskap med messa frå Tournai. Dei andre messeledda i Machauts messe er laga i motett-stil.

Innspelingar

Messa vart spela inn alt i 1956 for Deutsche Grammophon. Seinare har The Hilliard Ensemble sunge ho inn (Hyperion records, 1989).

Oxford Camerata gjorde ei utgåve i 1996 (Plateselskapet Naxos, og endeleg har Ensemble Gilles Binchois gjort messa på plate i 2000 (Cantus).

Kjelder
 Artikkelen bygger på Messe de Nostre Dame på Engelsk Wikipedia. 

 mellomaldermusikk
 fransk musikk
Konflikt

Konflikt (frå latin confligere, 'støyte saman') viser til fleire kjensler eller hendingar mellom personar eller grupper.

Samfunn 
Konflikt kan vera samanstøyt eller strid, særleg mellom personar, samfunnsgrupper eller statar kan ha røter til usemje mellom interesser, idear, retningar, kjensler eller liknande. Konfliktar kan uttrykkast med fredelege middel, som debattar, demonstrasjonar og andre protestar, eller bli til ei valdeleg konflikt, til dømes gjennom opptøyar eller krig.

Psykologi 
Konflikt innan eit menneskesinn er ein tilstand der to eller fleire motstridande ynskje, impulsar eller motiv er til stades på same tid. Langvarige eller sterke uløyselege konfliktar kan vera sterk mentalt tyngjande og medverka til emosjonell uro. Også konfliktar mellom innbyrdes motstridande erfaringar (kognitiv dissonans); mellom korleis ein oppfattar seg sjølv og korleis ein helst vil vera (sjølvbilete/sjølvideal); eller mellom forventningane ulike grupper har til same person (rollekonfliktar), kan ha stor vekt for personen, både i konstruktiv og i negativ retning.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Fotnotar
Jim Messina

James Melvin «Jim» Messina () er ein amerikansk gitarist som var medlem av Buffalo Springfield og så eit av dei originale medlemmane i countryrockbandet Poco, før han i lag med Kenny Loggins skapte softrockduoen Loggins and Messina.

Karriere 
Då han var i Buffalo Springfield var han både lydteknikar, plateprodusent og til slutt bassist (han erstatta Bruce Palmer) på det siste albumet deira.

Messina og Richie Furay, eit anna medlem i Buffalo Springfield, danna så Poco etter at Buffalo Springfield vart oppløyst. Messina spelte sologitar og song, samt at han skreiv nokre songar for bandet. Etter å ha spelt inn to studioalbum og eit konsertalbum forlet han Poco.

Etter Poco fekk Messina kontrakt med Columbia Records som sjølvstendig produsent. Messinga vart først introdusert for Kenny Loggins sommaren 1970, medan han framleis spelte med Poco. Loggins møtte Messina i desember 1970 der dei to spelte inn fleire av songane til Loggins og etter kvart spelte dei inn eit heilt album. Kenny Loggins with Jim Messina Sittin' In, som kom ut i november 1971. I lag med bandet Messina hadde samla saman turnerte dei og hadde mot slutten av 1976 seld heile 20 millionar album i lag. I 1976 splitta dei lag og begge la ut på solokarriere. Messina lagde fleire album utan å gjere særleg inntrykk på platekjøparane, medan karrieren til Loggins tok av.

I 1989 var Messina tilbake i den originale besetninga til Poco for ein turne og albumet «Legacy».

I 2005 la Messina ut på turne att med Loggins. Dette resulterte i «Loggins and Messina Live - Sittin' in Again at Santa Barbara Bowl.»

Diskografi

Buffalo Springfield 
 Last Time Around (1968)

Poco 
 Pickin' Up the Pieces (1968)
 Poco (1969)
 Deliverin' (1970)
 Legacy (1989)

Loggins & Messina 
 Sittin' In (1971)
 Loggins & Messina (1972)
 Full Sail (1973)
 On Stage (1974)
 Mother Lode (1974)
 So Fine (1975)
 Native Sons (1976)
 Finale (1976)
 The Best of Friends (1977)

Jim Messina 
 Oasis (1979)
 Messina (1981)
 One More Mile (1983)
 Watching The River Run (1996)
 Watching The River Run (Revisited) (2005)
 Under Mojito Moon (2009)

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Jim Messina (musician)» frå ,  den 22. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettad
 Jim Messina's Songwriters' Performance Workshop 
 Myspace

Folk frå Texas
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske countryartistar
USA-amerikanske countryrockartistar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske plateprodusentar
Poco-medlemmar
Dewey Martin

Dewey Martin () var ein kanadisk trommeslagar som er mest kjend som medlem av Buffalo Springfield. 

Dewey Martin var fødd i Chesterville i Ontario i Canada i 1940. Han voks opp der og i Smiths Falls og Ottawa-områda i nærleiken.  

Han byrja å spele trommer då han var 13. I eit av dei første banda sine, the Jive Rockets, spelte han saman med den framtidige gitaristen i Staccatos i Vern Craig. Martin flytta etterkvart til Nashville der han spelte saman med blant andre Faron Young, Roy Orbison, The Everly Brothers og Patsy Cline. Undervegs tok han etternamnet Martin; og i barndomen vart ofte namnet Dwayne til «Dewey» og han gjorde det til fornamn. I 1964 var Martin i Seattle, der han spelte trommer på ein singel med Sir Raleigh and the Coupons. Singelen var ein coverversjon av «White Cliffs of Dover» i same stil som den britiske bølgja. Singelen hadde suksess i Los Angeles, så Martin flytta dit og spelte i ulike grupper og såg etter høve til å spele countryrock.

Våren 1966 vart han invitert til å vere med i ei gruppe som seinare vart til Buffalo Springfield. Martin vart i denne gruppa til dei skilde lag i mai 1968. Etter nokre forsøk med New Buffalo Springfield (seinare forkorta til New Buffalo) med stadig skiftande besetning, gjekk han over til å kalle gruppa Blue Mountain Eagle. Seinare gav han ut eit album med Dewey Martin and Medicine Ball i april 1970. Bruce Palmer deltok under innspelinga av Dewey Martin & Medicine Ball. Til trass for god mottaking, mista dei platekontrakten og Martin forlét musikkbransjen for å bli bilmekanikar mot slutten av 1970-åra. På midten av 1980-åra var han med i Pink Slip (saman med tidlegare Byrds bassist John York, seinare the Roberts-Meisner Band og til slutt i Bruce Palmer sitt Buffalo Springfield Revisited, før han til slutt trekte seg tilbake. I 1991 danna han Buffalo Springfield Again saman med gitarist Billy Darnell, men gruppa gjekk i oppløysing. I 1997 vart Dewey Martin saman med Buffalo Springfield teke inn i Rock and Roll Hall of Fame.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dewey Martin» frå ,  den 22. oktober 2010.

Bakgrunnsstoff
 Dewey Martin ved Xtrememusician.com
 Dewey Martin  ved nickwarburton.com

Kanadiske trommeslagarar
Folk frå Ontario
Hellebard

Hellebard er eit våpen som er samansett av eit økseblad og ein spydspiss på enden av eit langt skaft. Hellebardar var mykje brukte blant fotsoldatar på 1300-talet og 1400-talet og blir enno bore som seremonielt skaftevåpen av Sveitsargarden i Vatikanet. Ein kan òg finne hellebarden i somme av dei bergenske bogekorpsa.

Historikk

Utforming, utbreiing og bruk 
Hellebardane hadde gjerne tre element på ei stong:
 eit økseblad til å hogge med
 ein spydspiss til å stikke med
 ein hake til å krøke fast t.d. kavaleristar i rustning eller til å deformere rustningar. 

Hellebarden var billig å lage, og kunne brukast på ulike måtar i kamp, både i forsvar og angrep. 
Hellebardar var hovudvåpenet for dei tidlegare sveitsiske hærane på 1300-talet.

Etymologi 
Orda hellebard kan komme frå dei tyske orda halm («stamme») og barte («øks»). Det er òg mogleg at ordet er avleidd frå hellebaard som tyder helvetesbart på nederlandsk.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «» frå , den 22. oktober 2010. 

Våpen
Apostelen Bartolomeus

Apostelen Bartolomeus var ein av Jesu læresveinar og ein av dei tolv opphavlege apostlane. 

Bartolomeus er lite omtalt i Bibelen. Han er nemnd i dei tre synoptiske evangelia i samband med at Jesus kallar apostlane til seg.   I Apostelgjerningane er han nemnd blant læresveinane som var vitnar til Kristi himmelferd.

I det apokryfe Bartolomeusevangeliet speler han ein sentral rolle.

Etter ei legende fekk Bartolomeus kongen av Armenia til å omvende seg til kristen tru. Men da den heidenske broren til kongen oppdaga dette, lét han Bartolomeus bli flådd levande for så å bli halshogd.

Minnedagen hans, barsok eller St. Bartholomeus-messe, vert feira 24. august. I kunsten vert han oftast avbilda med ein kniv, til minne om martyriet hans.

Referansar 

Bartolomeus
Bartolomeus
For What It's Worth

«For What It's Worth» er ein song skriven av Stephen Stills og framført av Buffalo Springfield. Han vart gjeven ut som singel i januar 1967 og seinare på ei nyutgjeving av det første albumet deira, Buffalo Springfield. Singelen nådde sjuandeplassen på den amerikanske singellista. I 2004 vart songen rangert på 63. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene. På lista til Acclaimed Music ligg songen på 99. plass på lista over dei største songane gjennom tidene og på 8. plass på beste song frå 1967.

Songinformasjon
Songen har vorte eit symbol for turbulensen og konfrontasjonane som oppstod i 1960-åra, særleg i samband med Vietnamkrigen, men Stills skreiv visstnok songen som ein reaksjon på ei hending der politiet aksjonerte mot ungdom som protesterte på stenginga av Pandora's Box, ein klubb på Sunset Strip i West Hollywood i California.  Tittelen på songen finst ikkje noko stad i teksten og vert meir hugsa for den første linja i refrenget: «Stop, children, what's that sound?»

Stills sa i eit intervju at namnet på songen kom til då han presenterte han for leiaren i plateselskapet Ahmet Ertegün, som hadde signert avtalen med Buffalo Springfield til den Atlantic Records-eigde etiketten ATCO. Han sa: «I have this song here, for what it's worth, if you want it.»

Songen vart framført av Buffalo Springfield då dei vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «For What It's Worth (Buffalo Springfield song)» frå ,  den 22. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Reasontorock analysis of song
 

Songar frå 1966
Singlar frå 1967
Singlar frå 1969
Atco Records-singlar
Buffalo Springfield-songar
Grammy Hall of Fame Award
Protestsongar
Songar om California
Songar skrivne av Stephen Stills
Songar produserte av Arif Mardin
Songar produserte av Tom Dowd
Songar produserte av Jerry Wexler
 063
Cher-songar
Simple Minds-songar
Apostelen Judas Taddeus

Apostelen Judas Taddeus var ein av Jesu læresveinar og blant dei tolv opphavlege apostlane. Han er kalla  «Judas, son til Jakob» i Lukasevangeliet, medan han i Johannesevangeliet er omtalt som «Judas – ikkje Judas Iskariot» . Han har namnet Taddeus i  Matteusevangeliet og Markusevangeliet.  

Somme tradisjonar reknar han som forfattar av Judas' brev, den kortaste boka i Det nye testamentet. Den boka skal vere skriven av «Judas, Jesu Kristi tenar og Jakobs bror».  Kritisk forsking tyder likevel på at apostelen og brevforfattaren er to ulike personar. I Lukasevangeliet står det at Judas Taddeus var son til Jakob. 

Nokre legender fortel at Simon Seloten og Judas Taddeus var brør. Den apokryfe Simons og Judas' lidingshistorie fortel at da apostlane etter pinsedag delte verda mellom seg, fekk Simon Egypt og Judas Mesopotamia som misjonsmark. Llegenda fortel vidare at dei to apostlane seinare møtte kvarandre og forkynte evangeliet i Persia. Her leid begge martyrdøden. Judas vart slått i hel med ei kule, medan Simon vart saga i to. 

Judas Taddeus var lenge «den gløymde apostelen», fordi han hadde same namnet som forrædaren Iskariot. På nokre apostelbilete har han derfor bytta plass med Paulus.  Han er også forveksla med apostelkollegaen Simon, som vert feira same dag. 

I kunsten er Judas Taddeus oftast framstilt med ein klubbe eller ei kule til minne martyriet hans. Han kan òg vere framstilt med ein fisk eller ei åre, sidan ein meiner han hadde ei fortid som fiskar. 

Minnedagen hans er 28. oktober, ved Simonsmesse.

Kjelder
Simon og Judas Taddeus på katolsk.no

Referansar

Helgenar
Kristne apostlar
Fylkesveg 370 i Møre og Romsdal

Sjå òg fylkesveg 370 (fleirtyding).

Fylkesveg 370 i Møre og Romsdal går mellom Gullstein og Tømmervåg i Aure kommune. Vegen er 18,1 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Gullstein
 Tømmervåg

Bakgrunnsstoff

 370
Vegar i Aure
Fylkesveg 370

Fylkesveg 370 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 370 i Hedmark
Fylkesveg 370 i Møre og Romsdal

Fylkesvegfleirtyding

nb:Fylkesvei 370 (andre betydninger)
Fylkesveg 367 i Møre og Romsdal

Sjå òg fylkesveg 367 (fleirtyding).
Fylkesveg 367 i Møre og Romsdal går mellom Sagvågen og Fuglevågen i Aure kommune. Vegen er 9,3 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Sagvågen
Endepunkt Fuglevågen

Bakgrunnsstoff 

 367
Vegar i Aure
Fylkesveg 367

Fylkesveg 367 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 367 i Finnmark
Fylkesveg 367 i Hedmark
Fylkesveg 367 i Hordaland
Fylkesveg 367 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 367 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 367 i Troms

Fylkesvegfleirtyding
Fylkesveg 359 (fleirtyding)

Fylkesveg 359 kan visa til:

Fylkesveg 359 (primær fylkesveg i Telemark)
Fylkesveg 359 i Hordaland
Fylkesveg 359 i Møre og Romsdal, no Fylkesveg 6186
Fylkesveg 359 i Oppland
Fylkesveg 359 i Troms
Fylkesveg 359 i Vest-Agder
Fylkesveg 359 i Østfold

Fylkesvegfleirtyding
Fylkesveg 364 i Møre og Romsdal

Sjå òg fylkesveg 364 (fleirtyding).
Fylkesveg 364 i Møre og Romsdal går mellom Vean i Aure kommune og fylkesgrensa ved Brekka. Vegen er 16,9 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Vean
Stemshaug
Endepunkt fylkesgrensa ved Brekka →  (Sør-Trøndelag) til  Øydalssaga i Hemne kommune

Bakgrunnsstoff

 364
Vegar i Aure
Fylkesveg 364 (fleirtyding)

Fylkesveg 364 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 364 (primær fylkesveg i Telemark)
Fylkesveg 364 i Hedmark
Fylkesveg 364 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 364 i Oppland
Fylkesveg 364 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 364 i Sør-Trøndelag
Fylkesveg 364 i Troms

Fylkesvegfleirtyding
Fylkesveg 357 i Møre og Romsdal

Sjå òg fylkesveg 357 (fleirtyding).
Fylkesveg 357 i Møre og Romsdal går mellom Torset og Seterneset i Aure kommune. Vegen er 15,2 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Torset
 frå Lesundet til Svinvika (2,7 km)
Endepunkt Seterneset

Bakgrunnsstoff

 357
Vegar i Aure