alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Evaporittkarst

Evaporittkarst er karst som er danna i evaporittbergartar som steinsalt, gips og anhydritt, der slike bergartar finst på eller nær overflata, slik at dei kan løysast av grunnvatnet. 

Evaporittar, som er danna ved uttørring av vassløysingar, løyser seg særs lett opp i vatn, så det blir raskt og lett danna karstformer. Evaporittbergartane er noko mekanisk svakare enn kalkstein, slik at karstformene ikkje når same dimensjon som karstformer i kalkstein. Ei av dei lengste grottene i verda, Optimisticeskaja i Ukraina med ei lengd på kring 180 km, er derimot danna i gips.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Evaporittkarst. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/evaporittkarst.

Karst
Fengchong i geologi

Fengchong er ei landskapsform av karst. Han er ein variant av tårnkarst der dei einskilde tårna ikkje er frittståande, men samla i grupper. Fengchong er ein forløpar for fenglin, ei anna landskapsform som består av tårnkarst.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2011, 20. oktober). Fengchong. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/fengchong.

Karst
Fenglin

Fenglin er ei landskapsform som består av karst. Det er ein variant av tårnkarst der dei einskilde tårna er fristtåande og ragar over ei elveslette. 

Området kring Guilin i Guangxi-provinsen i Sør-Kina er typelokaliteten for fenglin og fengchong.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2011, 20. oktober). Fenglin. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/fenglin.

Karst
Freatisk sone

Freatisk sone syner til det området i grunnen der alle porer og sprekkar er metta med vatn. Grunnvasspegelen dannar eit tenkt skilje mellom den freatiske, metta sonen og den overliggande umetta vadossonen, der det òg finst luftfylte holrom. Nemningane freatisk og vados blir brukt mest i samband med karsthydrologi.

Kjelder 
Freatisk sone. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/freatisk_sone.

Vassførande sjikt
Hydrogeologi
Grottegeologi
Fytokarst

Fytokarst er uregelmessige forvitringsgroper i kalkstein, danna ved intensivert korrosjon i kontakt med planter. Både karplanter og lågare vekstformer som mosar og algar kan skilje ut syrer som virkar nedbrytande på berggrunnen. Nesten alle kalksteinsoverflater som er eksponert på jordoverflata vil ha eit mikroskopisk yttersjikt av fytokarst. Dei mest uttalte fytokarstformene finst likevel i grotteinngangar der dagslyset slepp til.

Kjelder 
Fytokarst. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/fytokarst.

Karst
Greftkjelen og Greftsprekka

Greftkjelen og Greftsprekka er eit stort karstgrottesystem i Gildeskål kommune i Nordland. Holesystemet består av to store grotter, Greftkjelen (ca 5,2 km total passasjelengde, 315 m djup) og Greftsprekka (ca 4,2 km lang, 250 m djup). Grottene, som i hovudsak er fossile (tørrlagde), består av djupe sjakter (opptil 120 m) og meandergangar med til dels kompliserte nettverk av trykkleidningar.

Dagens drenering gjennom systemet er særs liten i forhold til dimensjonane på dei tørrlagde passasjane. Hovudutviklinga av grottene må ha føregått i periodar då store vassmengder var tilgjengeleg, i hovudsak under nedisingar og issmeltingar etter istider, men det er òg indikasjonar på at deler av grottesystemet er særs gammalt, moglegvis hadde det opphavet sitt i byrjinga av kvartærtida for meir enn 2,5 millionar år sidan. Uran-serie dateringar av speleothemer (dryppstein) frå desse to grottene viser aldrar på meir enn 350 000 år.

Kjelder 
Greftkjelen Og Greftsprekka. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/Greftkjelen_og_greftsprekka.

Grotter i Nordland
Gildeskål kommune
Grønligrotta

Grønligrotta er ei 4200 meter lang kalksteinsgrotte i Røvassdalen i Rana kommune, rundt 30 km frå Mo i Rana. Grotta har ei helling nedover på 20°. Lågaste punktet ligg 107 meter under inngangen. Turistar blir tekne med ca 400 meter innanfor inngangen, med opptil 80 meter fjell over seg.

Kalksteinen er einskilde stader omdanna til eit tynt marmorband, innhylla i glimmerskifer. Taket i grotta består av glimmerskifer

Grotta vart oppdaga i 1730. Den første utforskinga av grotta vart gjort i 1914 av den norske geologen J. Oxaal. I 1988 vart det gjort vidare undersøkingar av sedimenta i grotta av geologane StPierre og Løvlie. Grotta er den einaste opplyste turistgrotta i Norden, og har årleg 10 000 vitjande.

Grotta vart danna som ei hòle under vatn, og veggene viser klåre spor av erosjon.

Gjennom Grønligrotta renn ei underjordisk elv med fossar og stryk. Ho inneheld òg fleire jettegryter. Ei granittblokk inne i det såkalla «kapellet» i grotta, er vorte frakta fleire km med isbreen for 10 000 år sidan under sluttfasen av den siste istida.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Grønligrotta» frå ,  den 18. november 2013.  

Grotter i Rana
Turistgrotter
Glasiokarst

Glaciokarst er eit karstlandskap som er påverka av erosjonen til isbrear og sedimentasjon i landskapet. 

Døme på glasiokarstlandskap finn ein i Dei dinariske Alpane, særleg ved Orjen.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Glasiokarst. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/glasiokarst.

Glasiale landformer
Karst
Glasiospeleologi

Glasiospeleologi er utforsking av grotter som oppstår i isbrear. Vatn frå overflata av breane renn ned i breen og vert drenert ut via indre kanalar i såkalla brønnhol eller moulins og ned til bresålen  og ut breporten. Desse kanalane har mange likskapar til grotter i karst. 

Det er mellom anna gjort utforskingar i bregrotter på Svalbard.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Glasiospeleologi. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/glasiospeleologi.

Speleologi
Glasiologi
Grottekorall

Grottekorallar er speletothemer  eller dryppsteinsmassar som oppstår i karstholer, forma som korallar. Dei består av kalsitt, aragonitt eller gips.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Grottekoraller. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/grottekoraller.

Bakgrunnsstoff

Speleothemer
Grotteperle

Grotteperler, erteperle eller pisolitt er kuler av kalsiumkarbonat som oppstår i grotter. Perlene vert danna rundt sandkorn eller andre lause kalkpartiklar på starder der vassdropar frå stor høgd treff golvet, slik at partikkelen ikkje ligg i ro medan minerala i vatnet vert pålagra partikkelen. Dette fører til at grupper av kuler ligg laust i kvar si halvkuleforma lomme. Storleiken på perlene varierer frå ca. 1 mm til 15 cm.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Grotteperler. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/grotteperler.

Bakgrunnsstoff
Mindat - med bilete.

Sedimentære bergartar
Grottestratigrafi

Grottestratigrafi er stratigrafi i grotter, der ein skildrar geologiske og arkeologiske lagrekkefølgjer i grottene. Desse lagrekkjefølgjene kan gje viktige opplysingar om dei første menneska, om faunahistorie og om klimautviklinga gjennom istider og mellomistider.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Grottestratigrafi. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/grottestratigrafi.

Stratigrafi
Grottegeologi
Grottevind

Grottevind er luftrørsler i grotter. Grottevinden oppstår som følgje av skilnader i lufttrykket på innsida og utsida av grotta, eller mellom ulike delar av ei og same grotte. Som regel er luftrørslene særs svake, men ved smale parti av grotta kan ein stundom føle ein trekk.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Grottevind. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/grottevind.

Grotter
Vind
Hamarnesgrotta

Hamarnesgrotta er ei karsthole i Rana kommune. Ho er 2,9 km lang og er fossil (tørrlagt). Grotta vart danna då grunnvasspegelen var minst 250 meter høgare enn i dag. 

Dateringar av speleothemer syner at danninga av grotta i hovudsak skjedde for minst 550 000 år sidan, og hovudutforminga skjedde truleg for 1-2 millionar år sidan. Hamarnesgrotten vart oppdaga og delvis utforska på siste halvdelen av 1800-talet, noko ein kan sjå på mange innskrifter med årstal. Geologen Gunnar Horn nytta mellom anna Hamarnesgrottene som utgangspunkt for teorien sin om subglasial speleogenese.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Hamarnesgrotten. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/Hamarnesgrotten.

Grotter i Rana
Hamnsundhelleren

Hamnsundhelleren er ein stor heller ved Grytafjorden i Ålesund kommune i Møre og Romsdal. Helleren ligg kring 60 meter over havet og vart danna då havet stod høgare enn i dag som ei brenningshole. I tillegg har frostvitring medverka til danninga av hola.

Det er funne spor etter menneske tilbake til byrjinga av bronsealderen og bein etter dyr 30 000 år attende.

Kjelder  
Lauritzen, Stein Erik. (14. februar 2009). Hamnsundhelleren. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013.

Bakgrunnsstoff 
 

Grotter i Møre og Romsdal
Geografi i Ålesund
Hellerar i Noreg
Kulturminne i Ålesund
Stortingsrepresentantar 1815-1817

Stortingsrepresentantar 1815-1817 er ei oversikt over stortingsrepresentantane til Stortinget i 1815'.  
Lista syner alle som vart valt til Stortinget. Totalt var det 85 representantar frå 34 valkrinsar; 60 representantar frå 19 landkrinsar (amt) og 25 representantar frå 15 bykrinsar. Det var det første storting med representantar frå Nord-Noreg. 

Det seinare Jarlsberg og Larviks Amt bestod av to valkrinsar, det same gjorde Nedenæs Amt.

Landkrinsar
Smaalenenes Amt

Akershus Amt

Hedemarkens Amt

Christians Amt

Buskeruds Amt

Jarlsberg Grevskab

Laurvig Grevskab

Bratsberg Amt

Robygdelagets Amt

Nedenæs Amt

Lister og Mandals amt

Stavanger Amt

Søndre Bergenhuus Amt

Nordre Bergenhus Amt

Romsdals Amt

Søndre Throndhjems Amt

Nordre Throndhjems Amt

Nordlandenes Amt

Finmarkens Amt

Bykrinsar

Moss

Frederikshald og Frederiksstad

Christiania

Drammen

Kongsberg

Tønsberg og Holmestrand

Laurvig og Sandefjord

Skien og Porsgrund

Kragerø og Østerrisøer

Arendal

Christianssand

Stavanger

Bergen

Christianssund og Molde

Throndhjem

 Fotnotar 

Kjelder

 
 Representanter og suppleanter 1815-17  frå Norsk samfunnsvitenskapelig datatjenesteDenne artikkelen bygger på «Liste over stortingsrepresentanter 1815–1817» frå , den 18. november 2013 revisjon 12744855''  

 
Stortingsrepresentantar 1815-1817
 Stortingsrepresentantar 1815-1817
Gunnar Hansen Horn

Gunnar Hansen Horn () var ein av dei fremste geologane i landet, kjent for då han leia ekspedisjonen som fann leiren etter Andrées ballongferd på Kvitøya.

Han var bergingeniør frå NTH i 1916, studerte ved Royal School of Mines i London fram til 1920, og dreiv oljeleiting for eit engelsk oljeselskap i Trinidad og Venezuela 1920-1923. Med Johan Braastad leitte han i 1925 etter olje i Kaspihavet. I 1928 mottok han ein doktorgrad frå Technische Universität Berlin på ei avhandling om petrografien til Svalbardkolet. Frå 1929 til han døydde var han ved Norges Svalbard- og Ishavsundersøkelser og oppdaga tilfeldigvis leirrestane frå Andrées ballongferd på Bratvaag-ekspedisjonen sommaren 1930 for å annektere Victoriaøya på Frans Josefs land. Som hobby dreiv Hansen Horn karst-topografi over kalksteinsgrottene i Nordland. I 1945 vart han leiar for Noregs naturvernforbund. Han døydde uventa på ein ekspedisjon med skuta «Mari» for å gjenopprette Isfjord radio og dessutan utplassere nye fyrlykter langs vestkysten av Svalbard. Faren hans var arkitekt og overlærer Finn Horn.

Neset Hornodden på Kvitøya er kalla opp etter han.

Utgjevingar

Geologisk beskrivelse over Bjørnøya (1925).  Med Anders K. Orvin.
Beiträge zur Kenntnis der Kohle von Svalbard (Spitzbergen und der Bäreninsel) (Dybwad, 1928)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gunnar Hansen Horn» frå ,  den 19. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Norske geologar
Norske ingeniørar
Leiarar av Noregs Naturvernforbund
Norske oppdagarar
Elevar ved NTH
Arktisfararar
Haloklingrotte

Ei haloklingrotte er ei karstgrotte som har oppstått i grenseflata mellom ferskvatn og saltvatn. Slike grotter finst i kystområde med porøse kalkbergartar, særleg på øya som ligg på dekke av karbonat, som Bahamas og Bermuda. 

Ferskvatn dekkjer dei delane av øya som ligg over havnivå, medan saltvatn trenger inn frå kysten på større djupner. Sidan ferskvatnet er lettare enn saltvatnet, vil det ligge å flyte over det salte vatnet. Grensa mellom desse to vassmassane kallar ein haloklin, og skiljet vert ofte særs skarpt. Både ferskvatnet og saltvatnet kan kvar for seg vere metta på kalsiumkarbonat, som vil sei at det ikkje vil tære på grunnfjellet på grunn av kjemiske reaksjonar. I grensesonen mellom dei to vassmassane kan vatnet derimot vere umetta med omsyn på kalsiumkarbonat. Dette gjer at ein kan få tæring på grunnfjellet i denne sonen, og det kan dannast kompliserte og forgreina grottesystem, samstundes som det dannast grotter i øvre delar langs grunnvasspegelen i ferskvassonen. 

Haloklingrotter munnar som regel ut i havnivå ved strandsonen.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Haloklingrotte. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/haloklingrotte.

Grotter
Karst
Heliktitt

Heliktitt er markliknande, forvridde dryppsteinar eller speleothemer som ein finn i kalksteinsgrotter. Karakteristisk for speleothemen er at dei har endra aksen frå ein vertikal akse medan dei har vokse. Dei har form som ein boge eller ein vinkel, slik at det ser ut som dei voks i vektlaus tilstand. Dei har mest truleg oppstått på grunn av kapillaritet på små vassdråpar, ei kraft som på denne skalaen er sterk nok til å motstå tyngdekrafta. 

Heliktittar er kanskje dei mest skjøre grotteformasjonane. Dei består vanlegvis av nåleforma kalsitt og argnoitt. Dei kan lett øydeleggast, sjølv om ein tar lett på dei, og er derfor sjeldan å sjå innanfor armlengd i turistgrotter.

Timpanogos Cave National Monument i Utah har ei av dei største kjende samlingane av desse formasjonane i verda. Dei finst òg i store mengder i Jenolan Caves i Australia og i Pozalaguagrotta i Karrantza i Spania.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Helictite» frå ,  den 19. november 2013.  
 

Speleothemer
Speleologi

Speleologi eller hóleforsking er eit samleomgrep på vitskaplege studium av naturleg danna holrom og grotter, først og fremst karstholer i kalksteinsområde.

Utforsking av grotter har vore drive i lang tid, mellom anna er det kjent skildringar frå assyriske handskrifter frå meir enn 1000 fvt. I mellomalderen finst mange skildringar om hòler, oftast prega av overtrua på den tida.

Systematiske studium av grotter i nyare tid tok til omkring 1800. Føregangspersonane var franskmennene Gabriel Auguste Daubrée og Édouard-Alfred Martel. Sistnemnde reknast som grunnleggjaren av holeforskingar, han som systematiserte forskinga og gjorde han til vitskap. I løpet av femti år undersøkte han over 1500 sjaktgrotter i Europa og Amerika.

I Noreg studerte geologane John Oxaal og Gunnar Hansen Horn hòler i Nordland. Seinare skildra franskmannen Jean Corbel grotter i Noreg. Ved Universitetet i Bergen blir det drive forsking og undervising i speleologi.

Sidan slutten av 1950-åra har Noreg jamleg hatt besøk av britiske grotteklubbar som har funne og utforska ei mengd nye grotter, spesielt i Rana-området.

Speleologi omfattar til ei viss grad òg utforsking og kartlegging av grotter, og mange har dette som ein spennande hobby som ofte involverer både fjellklatring og dykking.

Kjelder 
 Speleologi. (2009, 15. februar). I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/speleologi.

 
Geovitskap
Grotter
Jordbrugrotta

Jordbrugrotta (offisielt stadnamn) er ei grotte øvst i Plurdalen i Rana kommune i Nordland. Grotta vart utforsket i 1962 og 1964 av ein engelsk grotte-ekspedisjon. Grotta har namn etter garden Jordbrua som ligg litt lenger ned i dalen. Grotta ligg rundt to kilometer sør frå demninga ved Kallvatnet.

Korleis grotta vart til 

Plurdalen har mykje kalkhaldig jord. Elva Plura, som er utløpet frå Kallvatnet, var stor før Kallvatnet vart demd opp på midten av 1960-talet. Elva vaska ut kalken, og det vart større og mindre grottesystemer fleire stader i Plurdalen. Jordbrugrotta er den største av desse. Før Kallvatnet var oppdemd var elva for stri til at det var mogleg å dykke i grotta, men etter oppdemminga er Plura nesten tørrlagt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jordbrugrotta» frå ,  den 19. november 2013.  
 

Grotter i Rana
Kluterthola

Kluterthola (tysk Kluterthöhle) er den største grotta i Tyskland med ei lengd på 5,6 km. Ho ligg utanfor byen Ennepetal i Sauerland. 

Kluterthola vart danna av utvasking av eit 12,5 meter tjukt lag av kalkstein i devontida for omtrent 370 millionar or sidan. På grunn av klimaet, er det også brukt som feriestad for astmatikarar. Grotta har ein konstant temperatur på 10 °C.

Under andre verdskrigen funrget Kluterthola som bomberom for innbyggjarane i Ennepetaler under luftåtak. 

Hola er brukt som et sanatorium og turisthole. I tillegg til vanlige turar har ein tilbod om opplevingsturar der ein vert ført lengre inn i grotta gjennom smale passasjar. Grotta vert vitja av i snitt kring 44 000 personar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kluterthöhle» frå ,  den 19. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Grotter i Tyskland
Turistgrotter
Karbonatkinetikk

Karbonatkinetikk er studiet av oppløysing og utfelling av kalsiumkarbonat i naturleg vatn. Desse prosessane er viktige i mange geologiske og biologiske miljø, mellom anna fører oppløysingsprosessen til danning av karst, medan utfellingsprosessen føre til danning av kalktuff, speleothemer og til sementering av lausmassar.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Karbonatkinetikk. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/karbonatkinetikk.

Karst
Mineralogi
Karren

Karren eller kannelering er oppløysingsfenomen som blir danna på overflata av karstbergarter. Karren er eit av karaktertrekka ved karst som er lettast å kjenne att og er ofte lineære og renneforma, men stundom òg forma som groper eller panner. Grupper av karren vert kalla karrenfelt.

Kjende døme
Karren finst i kalksteinsområde i verda som var dekte av is under den siste istida. Kjende døme finst i Yorkshire Dales i nordlege England, Stora Alvaret på Öland i Sverige, the Burren i County Clare på Irland og i Désert de Platé, i Dei franske Alpane.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Limestone pavement» frå ,  den 19. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
Lauritzen, Stein Erik. (2013, 17. oktober). Karren. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/karren.

Karst
Erosjonslandformer
Kalkstein
Karst-denudasjon

Karst-denudasjon er kjemiske prosessar som fører til forvitring og danning av karst. Vatn med syrer som karbondioksid (CO2) og humussyrer reagerer kjemisk med ulike mineral i ei bergart og løyser dei opp, slik at dette vert først bort med avrenningsvatnet.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Karst Denudasjon. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/karst-denudasjon.

Karst
Geologiske prosessar
Geomorfologi
Karstbergart

Karstbergartar er bergartar som relativt lett vert oppløyste i vatn og dannar karst. Dei to viktigaste karstbergartane er kalkstein (CaCO3) og dolomitt (CaMg(CO3)2). Når vatnet inneheld karbondioksid vert det rekna som surt, og dette løyser opp desse bergartane. Andre karstbergartar er evaporittane gips og steinsalt. Evaporittane er så lettløyselege at dei er relativt sjeldne å sjå på landoverflata.

Sjå òg
 Evaporittkarst

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Karstbergarter. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/karstbergarter.

Karst
Sedimentære bergartar
Karsthòle

Karsthòle, kalksteinshòle eller dryppsteinshòle er ei grotte som er danna ved at dei omkringliggande berglaga har vorte oppløyste i ein prosess kalla speleogenese. I motsetnad til andre holetypar som brenningsholer og tektoniske holer kan karstholene verte særs lange. Det lengste karstholesystemet ein kjenner til er den 628 km lange Mammoth Cave i Kentucky i USA, medan den djupaste er Voronjagrotta i Georgia med ei djupne på 2191 meter.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Karsthule. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/karsthule.

Karst
Grotter
Knokkelhole

Ei knokkelhòle er ei grotte der det er funne knoklar av nolevande og/eller fossile dyr. I hòler vert knoklar mineraliser raskt, og oppbevaringa er god. Mange karsthòler i Europa inneheld skjelett av istidsdyr, som til dømes hòlebjørn (Ursus spelaeus). Desse hòlene kan innehalde restar etter mange tusen individ. I Noreg er knoklar av ulike dyr mellom anna funne i Vistehola på Jæren og i mange karsthòler i Nord-Noreg. Dei mest kjende og rikhaldige er Sirijordgrotta i Vefsn, Norcemgrotta i Kjøpsvik og Trollkjerka ved Evenes.

Kjelder 
Knokkelhuler. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/knokkelhuler.

Grotter
Larshølet

Larshølet eller Larshullet er ei karsthole i Rana kommune i Nordland, kalla opp etter Lars Bjønnes, som fann hòla i 1870-åra. 

Grotta er kring 3 km lang og 326 meter djup. Ho vart først skildra av geologen Gunnar Horn i 1947, og vart vidare utforska tidleg i 1950-åra. Larshølet var på den tida ei av dei djupaste kjende karstholene i verda. Larshølet er i dag freda og stengt for ålmenta.

Kjelder 
Larshølet. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/Larsh%C3%B8leit.

Grotter i Rana
Funiculaire de Montmartre

Funiculaire de Montmartre er ei 108 meter lang dobbeltspora kabelbane for persontransport som går opp mot toppen av høgda Montmartre i Paris i Frankrike. Bana vart opna i juli 1900, vart fornya i 1935, og vart i 1991 omgjort til ei automatisk bane, så å seie ein skråheis med to kabinar på kvar sin skjenegang. Høgdeskilnaden er trettiseks meter, og ferda er unnagjort på mindre enn halvtanna minutt. Bana er populær og fraktar ei stor mengd passasjerar i året. Det er RAPT (Régie autonome des transports parisiens), som står for skjenegåande kollektivtrafikk i Parisområdet, som står for drifta av Funiculaire de Montmartre.

Paris
Kabelbanar
Ljøtehølet

Ljøtehølet er ei grotte i Ål i Hallingdal i Viken fylke. Hòla er ei såkalla tektonisk grotte og består av ei kring 50 meter djup sprekk. Grotta har oppstått som følgje av forskyvingar i bergmassen rundt.

Kjelder 
Lauritzen, Stein Erik. (2009, 14. februar). Ljøtehølet. I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/Lj%C3%B8teh%C3%B8leit.

Grotter i Viken
Monsummanohola

Monsummanohòla eller Grotta Giusti er ei dryppsteinshole i nærleiken av Lucca i Italia. Ho vart oppdaga i 1849. Hòla er 248 meter lang og kring 12 meter brei. Hòla har saltvasssamlingar av vekslande temperatur og blir nytta til kurbad.

Kjelder 
Monsummanohulen. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 17. november 2013 frå http://snl.no/Monsummanohulen.

Grotter i Italia
Kurstader i Italia
Geografi i Toscana
Okshola

Okshola er ei grotte i Fauske kommune i Nordland. Ho er det nest lengste samanhengande hòlesystemet i Noreg, etter Tjoarvekrajgge i Sørfold kommune, med ei samla passasjelengd på 9,5 km. Den største djupna i hòla er 300 meter.

Kjelder 

Grotter i Nordland
Geografi i Fauske