alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Øverbysteinen

Øverbysteinen er ein runestein frå eldre jarnalder. Han vart funnen på garden Øverby i Rakkestad kommune i Østfold, ca. seks kilometer sør for Rakkestad sentrum.

Steinen stod opphavleg eit lite stykke frå gardstunet, på ein stad der det har vore eit gravfelt frå jarnalderen, og eit gammalt vegfar. I 1905 vart steinen henta og lagt som trappestein ved inngangen til hovudbygninga. I 1990 vart huset rive og steinen vart lagt i hagen. I 2017 vart det oppdaga innskrifter på steinen, og han vart undersøkt av arkeologar frå Østfold fylkeskommune og Kulturhistorisk museum. 

Innskrifta er:

iu irilaR raskaR runoR in(n) isni

Ei førebels tolking vert:

Hogg raske (dvs. dugelege) Iril runar for Isnil

Iril vert tolka som ein tittel, kanskje det same som jarl. Isnil er sannsynlegvis eit kvinnenamn. 

Runene og teksta vert daterte til 400-talet e.Kr., det vil seia til folkevandringstida.

Sjå også
Runesteinar i Noreg

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Øverbysteinen» frå ,  den 27. november 2019.  
 

Kulturminne i Rakkestad
Runesteinar i Noreg
Øye-steinen

Øye-steinen er ein runestein frå Øye kyrkje i Vang kommune i Oppland.

Steinen er første gong skildra av sokneprest Thomas Stang omkring 1835, og han oppgav då at steinen hadde lege over ei grav på kyrkjegarden. Steinen vart undersøkt av Sophus Bugge i 1865, og året etter vart han frakta til Universitetets Oldsaksamling. Han er i dag magasinert ved Kulturhistorisk museum. Steinen er sannsynlegvis frå 1300-talet. Innskrifta er:

 her:huilir:þora:moder:eirix:prest:pater:noster:

På norrønt vert det: Hér hvílir Þóra, móðir Eiríks prest sin. Pater noster.

På moderne norsk vert det: «Her kviler Tora, mor til Eirik prest. Fader vår.» 

Runene vert daterte til byrjinga av 1300-talet.

Referansar 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Øye-steinen» frå ,  den 27. november 2019.  
 
Kulturminne i Vang
Runesteinar i Noreg
Åmlisteinen

Åmlisteinen var ein runestein som stod ved Åmli kyrkje i Aust-Agder.

Steinen er første gong nemnd av biskop Wegner i 1639. Han stod då på sørsida av kyrkja ved kyrkjegardsporten. Wegner laga òg ei teikning av innskrifta. I 1805 vitja Martin Friedrich Arendt staden og laga ein ny dokumentasjon av steinen. Men i 1826 meldte Jens Edvard Kraft at ved bygginga av ny kyrkje nokre år tidlegare vart steinen slått i stykke og brukt i grunnmuren. 
Ifølgje Wegner og Arendt sine teikningar skulle innskrifta vera:

 ... r e i s t i : s t e i n : þ e (n a) : e (f t) i r : h i k ....

På norrønt vert det: (...) reisti stein þena eptir (...)

Og på moderne norsk: «(...) reiste denne steinen etter (...)»

Sjå også
Runesteinar i Noreg

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Åmlisteinen» frå ,  den 27. november 2019.

Litteratur 
Magnus Olsen: Norges innskrifter med de yngre runer, bd. III, Aust-Agder, Vest-Agder og Rogaland. Oslo 1954 s. 1 - 3.

Kulturminne i Åmli
Runesteinar i Noreg
Ishockey-VM 1986

Verdsmeisterskapen i ishockey 1986 vart arrangert i Moskva i Sovjetunionen i tida frå 12. til 28. april 1986. Meisterskapen vart avvikla med innleiingsrunde der dei åtte deltakarlanda møttest til innbyrdes oppgjer. Dei fire beste laga i innleiingsrunda gjekk vidare til eit meisterspel der laga møttest på ny før medaljestriden var avgjort, alle laga starta då utan poeng.  Dei fire laga med færrast poeng i innleiingsrunda tok med derimot med seg  alle poenga frå innleiingsrunda inn i eit nedrykksspel.

Arrangørlandet  Sovjetunionen vann alle ti kampane det spelte og tok gull. Sverige sikra seg sølvplassen og Canada fekk bronse.

Innleiingsrunda

Meisterspelet

Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Sergej Mylnikov, Jevgenij Belosjejkin 
Forsvarar: Vjatsjeslav Fetisov, Aleksej Kasatonov, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov, Sergej Starikov, Aleksej Gusarov, Igor Steinov, Vladimir Konstantinov 
Løparar: Vladimir Krutov, Igor Larionov, Sergej M. Makarov, Vjatsjeslav Bykov, Mikhail Varnakov, Viktor Tjumenev, Andrej Khomutov, Sergej Svetlov, Sergej Jasjin, Jurij Khmyljov, Valerij Kamenskij, Sergej Agejkin.

Nedrykkingsspelet

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1986» frå ,  den 27. november 2019.  
 

Ishockey-VM
Sport i 1986
Idrettstilskipingar i Sovjetunionen
Igor Larionov

Igor Nikolajevitsj Larionov () er ein russisk tidlegare ishockeyspelar frå Voskresensk som i tida 1982-89 vann fire VM-gull og to OL-gull med Sovjetunionen sitt ishockeylandslag og perioden 1997-2002 vann tre Stanley Cup-turneringar med Detroit Red Wings.

Senteløparen Larionov spelte på Khimik i heimbyen til 1981. Sidan var han aktiv på CSKA Moskva, det dominerande ishockeylaget i Sovjetunionen, til 1989. Han var ein sentral spelar på dei sovjetiske landslaga som sikra seg VM-pokalen i 1982, 1983, 1986, 1989 og som vann ishockeyturneringa både under Vinter-OL 1984 i Sarajevo og i Vinter-OL 1988 i Calgary.

Frå 1989 til 2004 spelte Larionov på ulike klubblag i National Hockey League i Nord-Amerika, bortsett frå 1992/93-sesongen då han gjorde teneste i HC Lugano i Sveits. I NHL fekk han lengst speletid hos Detroit Red Wings. Både i 1997, 1998 og 2002 var Larionov delaktig då klubben frå bilbyen Detroit kunne heve Stanley Cup-trofeet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Igor Nikolajewitsch Larionow» frå ,  den 27. november 2019.  

Russiske ishockeyspelarar
Sovjetiske ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Ola Dønheim

Ola Olsson Dønheim () var ein norsk gardbrukar, lærar og politikar frå Surnadal på Nordmøre. Han var ordførar i heimbygda i nær 20 år og stortingsmann for Venstre bolken 1937-45. 

Dønheim var elev ved Nordmøre amtsskule i 1905 og tok eksamen ved Volda lærarskule i 1912. Sidan underviste han 1912-13 i skulen i Rindal og var lærar 1913-15 på Buskerud folkehøgskule og 1915-16 på Møre Folkehøgskule i Ørsta. I 1917 tok han eksamen ved Norges landbrukshøgskule og var frå 1918 til -27 heradsagronom i Surnadal, dei to fyrste åra også i Rindal. Han tok over farsgarden i 1921 og dreiv denne i fleire tiår. Dessutan var han frå 1924 lærar på Øvre Mo skule.

Dønheim var allereie frå 1919 ordførar i Surnadal. Han vart attvald fem gongar og var såleis ordførar heilt til 1937. Perioden 1929-31 sat han i tillegg som formann i likningsnemnda. Hausten 1936 vart han vald til stortingsrepresentant for Venstre i Møre og Romsdal. På Tinget var han medlem i Protokollkomiteen. Etter 2. verdskrigen var Dønheim på ny ordførar i 1945-46 og medlem i formannskapet 1947-?

Kjelder
Stortingbiografi

Stortingsrepresentantar 1937-1945
Middelaldercentret

Middelaldercentret er eit friluftsmuseum vigd dansk mellomalder ved Sundby i Lolland. Det er bygd som ein kjøpstad anno 1400, med fleire fullskala rekonstruksjonar av skip frå mellomalderen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Nettstad

Friluftsmuseum i Danmark
Skipingar i 1992
Marie Klåpbakken

Marie Forr Klåpbakken () er ein norsk tekstforfattar, songar og felespelar. 

Klåpbakken voks opp på Vinstra i Gudbrandsdalen, og starta med fele då ho var 11 år. 
Ho tok kandidatstudiet ved Noregs musikkhøgskule i Oslo og avslutta mastergraden sin som folkemusikksolist våren 2010. 

Marie Klåpbakken har jobba freelance i fleire store produksjonar, og spela per 2018 fast saman med Dance with a Stranger og Blest. Ho har vore norsk representant i Telenor sitt kulturprogram, spelt på alle sesongane av TV2-programmet Hver gang vi møtes, gjesta Beat for beat på NRK1 og vore solist under Norsk Militær Tattoo i Oslo Spektrum. I 2015 deltok ho i   Melodi Grand Prix med songen «Ta meg tilbake».

Ho gav ut debutalbumet Framtida på MTG music 2012.

Diskografi

Album 

 2012 – Framtida

Singlar 

 2012 – «To unge vakre»
 2012 – «Før meg heim»
 2013 – «Sommardrøm»
 2014 – «Eksistens»
 2014 – «Uro»
 2015 – «Ta meg tilbake»
 2016 – «Denne dagen», Finn Kalvik-cover på utgivelsen Nære deg – sanger av Finn Kalvik.
 2018 – «Himlen i min favn»

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Marie Klåpbakken» frå ,  den 27. november 2019.  
 

Norske folkemusikarar
Norske fiolinistar
Folk frå Nord-Fron
Rydningsrøys

Ei rydningsrøys er ei steinrøys, eit menneskeskapt element i jordbrukslandskap, eller kulturlandskap. Den dyrkbare marka er rydda for stein, og steinen er samla i ei røys. Rydningsrøyser er kulturminne som er vanskelege å tidfesta, men som ein hovudregel er dei små rydningsrøysene i Noreg eldre enn midten av 1700-talet. 

Rydningsrøyser har vore eit karakteristisk element i jordbrukslandskapet gjennom lang tid. Dei eldste rydningsrøysene i Noreg er daterte til yngre steinalder. Frå yngre steinalder og fram til midten av 1700-talet var rydningsrøysene som regel 2-5 m i tverrmål og kasta saman for hand. Ofte låg det mange små rydningsrøyser spreidd i åkeren. Nokre stader er det bevart store areal med rydningsrøyser, for eksempel i Øverbymarka i Gjøvik der eit stort tal rydningsrøyser er fordelt på ca. 1000 dekar. I tilknyting til rydningsrøyser kan det ofte dannast ein punktbrink. Dette er ei kappe av jord som legg seg på oversida av rydningsrøysa. Ein punktbrink er resultat av massetransport nedover ein dyrka flate.

Frå midten av 1700-talet blei det meir vanleg å slepa saman steinen i færre og større røyser, som vanlegvis ligg i utkanten av jordet, som regel nedanfor. Desse større røysene er køyrde saman med hest og slede. 

Rydningsrøysene frå midten av 1700-talet og framover kan vera store og godt synlege element i landskapet, medan dei eldre kan vera små og unnselege, og vanskelege å skilja frå naturskapte formasjonar. Mange stader kan tidlegare dyrka mark vera gjengrodd, medan ein overflate rydda for stein og steinrøyser i yttergrensa fortel at her har det vore åker og eng ein gang i fortida.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Rydningsrøys» frå ,  den 27. november 2019.  
 
Arkeologiske anleggstypar
Kulturminneforvalting
Landbruk
Landskap
Biologen Johannes Schmidt

Ernst Johannes Schmidt () var ein dansk biolog, naturforskar og leiar av Carlsberg Laboratorium si fysiologiske avdeling frå 1910. Han var botanikar, men blei kjend for forsøka sine på å finna gyteområdet til den europeiske ålen med Dana-ekspedisjonane 1921-22 og 1928-30.

Schmidt er gravlagd på Vestre Kirkegård i København

Prisar og utmerkingr
 1908: Riddar av Dannebrogordenen
 1918: Medlem av Videnskabernes Selskab
 1922: Dannebrogsmand
 1923: Æresdoktor ved University of Liverpool
 1930: Fortjenstmedaljen i sølv
 1932: Kommandør av 2. grad av Dannebrog

Danske biologar
Danske sakprosaforfattarar
Kommandørar av Dannebrog
Carlsberg
Danskar frå 1800-talet
Danskar frå 1900-talet
Medlemmer av Videnskabernes Selskab
Utdanna ved Københavns Universitet
Switch av Golden Earring

Switch er det tiande studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, gjeve ut i 1975.

Switch er det første albumet til Golden Earring med klaverspelaren Robert Jan Stips som medlem i bandet. Tittelen refererer til den musikalske endringa etter den store suksessen med «Radar Love» frå det førre albumet Moontan. Momementumet som suksessen til «Radar Love», gjorde at òg Switch raskt selde til gullplate i Nederland, men det selde ikkje særskild godt internasjonalt. Det nådde 108. plassen på den amerikanske albumlista. 

«Kill Me (Ce Soir)» vart spelt av Iron Maiden som ei B-side til singelen deira «Holy Smoke» i 1990.

Innhald
Alle songane er skrivne av Hay og Kooymans utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 George Kooymans - gitar, vokal
 Rinus Gerritsen - bass, klaverinstrument
 Barry Hay - fløyte, vokal
 Cesar Zuiderwijk - trommer
 Eelco Gelling - gitar
 Bertus Borgers - saksofon
 Robert Jan Stips - keyboard

Teknisk
Produsent: Golden Earring
Leiande produsent: Fred Haayen
Lydteknikar: Andy Knight, John Kriek, Jan Schuurman
Miksing: Andy Knight, John Kriek
Arrangør: Golden Earring
Strykearrangement: Robert Jan Stips
Kunstnarisk leiar: George Osaki
Konsept: Barry Hay
Fotografi: Paul Gerritsma, Graham Hughes

Salslister
Album - Billboard (USA)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Switch (Golden Earring album)» frå , og «Switch (Golden Earring)» frå  den 27. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1975
Polydor Records-album
Robert Jan Stips

Robert Jan Stips () er ein nederlandsk musikar frå Haag.

Han vart først kjend som klaverspelar og produsent med gruppa Supersister. Dette førte til at sidan vart invitert som medlem i Golden Earring og Stips deltok på oppfølgjaren til den store hitplata deira, Moontan, kalla Switch. Han slutta i 1976 for å skipe Stars & Stips og gruppa Sweet d'Buster med saksofonisten Bertus Borgers. Stips har sidan vore gjesteartist på fleire Golden Earring-album. 

I 1979 skipa han Transister og i 1981 gav han ut det første soloplata si. I 1981 vart han medlem av The Nits, der han var medlem fram til 1996, då han starta si eiga gruppe, STIPS.

Diskografi 
1970 Supersister - Present From Nancy
1971 Supersister - To The Highest Bidder
1972 Supersister - Pudding en Gisteren
1973 Supersister - Iskander
1974 Sweet Okay Supersister - Spiral Staircase
1975 Golden Earring - Switch
1976 Golden Earring - To The Hilt
1976 Stars & Stips - Nevergreens
1977 Sweet d'Buster - Sweet d'Buster
1978 Sweet d'Buster - Friction
1979 Transister - Zig Zag
1981 Robert Jan Stips - U.P.
1981 The Nits - New Flat
1982 Golden Earring - Cut
1983 The Nits - Kilo
1984 The Nits - Adieu, Sweet Bahnhof
1986 The Nits - Henk
1986 Golden Earring - The Hole
1987 The Nits - In The Dutch Mountains
1988 Nits - Hat
1989 Nits - Urk
1990 Nits - Giant Normal Dwarf
1992 Nits - Ting
1992 Nits - Hjuvi: A Rhapsody In Time
1995 Nits - dA dA dA
1996 Nits - In Concert
1996 S.T.I.P.S. - Egotrip
1997 Freek de Jonge & STIPS - Gemeen Goed
1998 Freek de Jonge & STIPS - Rapsodia
1998 Robert Jan Stips - Greyhound
1999 Robert Jan Stips - Rembrandt 2000
2000 Supersister - Memories Are New - M.A.N.
2001 Supersister - Supersisterious
2005 Nits - Les Nuits
2008 Nits - Doing The Dishes
2008 Nits - Truce Diaries
2009 Nits - Strawberry Wood
2009 Robert Jan Stips - Rond: Piano & Songs
2012 Nits - Malpensa
2012 Robert Jan Stips - 12 Steden, 13 Ongelukken
2014 RJ Stips / W Stips - KIND van 70 
2015 Nits - Hotel Europa
2015 Robert Jan Stips - RJ's Tribute To 55 Years Golden Earring
2015 Robert Jan Stips - Don't Lose Heart / Verlies Niet de Moed
2016 Robert Jan Stips - Present To The Highest Pudding: Three Supersister albums played on three flygels simultaneously 
2017 Nits - angst
2017 Fabelhaft - O Die Zee - 11 Songs
2019 Supersister Project 2019 - Retsis Repus

Filmar
 2015: Romantic Warriors III: Canterbury Tales (DVD)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Robert Jan Stips» frå ,  den 27. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Nederlandske klaverspelarar
Musikarar frå Haag
Golden Earring-medlemmar
Borealvarslar

Borealvarslar (Lanius borealis) er ein relativt stor medlem av varslarfamilien, Laniidae. Han lever i eit område frå sentrale og austlege Sibir, samt i mykje av Nord-Amerika med unntak av austlege og nordlege provinsar av Canada.

Taksonet for borealvarslar vart anerkjent som ein sjølvstendig art frå ca. 2017. Før det var desse fuglane tenkt å vere ein del av taksonet for arten varslar, Lanius excubitor. Fram til 2017 var varslar definert med ei sirkumpolar utbreiing, i dag redusert til Europa, Afrika og vestlege Asia.

Skildring 
Utsjånaden til borealvarslar skil seg ikkje mykje frå arten varslar: begge er overvegande kvite med perlegrå rygg, hette og nakke, ei djup svart maske strekkjer seg frå nebbet gjennom auget til øyredekkarane med ei tynn kvit augebrynstripe over. Stjerten er svart med kvit rand, oversida av vengene svarte med eit breitt, kvitt band. Samanlikna med varslar har boralvarslar lysare eller kvit overgump, og boralvarslar kan ha utydelege tverrstriper i bryst og buk. Storleiken er òg samsvarande for begge artar, kroppslengda er 24-27 centimeter og vekta mellom 56 og 80 gram.

Utbreiinga er frå vest mot aust: Sentrale og austlege Sibir frå omtrent litt aust for elva Jenisej, eller midt i det russiske territoriet Krasnojarsk kraj, austover til Stillehavet, inkludert Kamtsjatkahalvøya og øyane som avgrensar Okhotskhavet. Vidare over Aleutane, over det meste av Alaska, Yukon og Nordvestterritoria. Òg på austsida av Hudsonbukta til atlanterhavskysten på Labradorhalvøya.

Overvintring skjer i nordlege Kina, søraustlegaste Russland, øya Hokkaido, sørlegaste Alaska og sørover i vestlegaste Canada, vidare tvers over USA til Newfoundland.

Hekkinga skjer i taiga eller på tundra med små buskar eller tre. Dei kan dessutan hekke ved vatn eller ved opningar i skog.

Om sommaren er føda mest leddyr, om vinteren både små pattedyr og småfuglar. Taktikken for jakta er som dei fleste andre artar i slekta, dei sit høgt på ei grein eller anna utkikkspunkt, speidar og åtar bytte på bakken. 

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig, LC.

Kjelder  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

varslarfamilien
To the Hilt

To the Hilt er det ellevte studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, utgjeve i 1976.

Albumet ber større preg av progressiv rock enn dei tidlegare albuma deira og vert rekna som eit av dei meir ambisiøse og pretensiøse dei gav ut.

Allmusic skreiv: «Bandet set inn ei typisk energirik og torande framføring, men dei dugande musikarane kan ikkje sigre over det sjølvnytande preget som mykje av albumet har. Fleire songar manglar dei stramme arrangementa og dei brå, overraskande instrumentale tvistane som gjorde dei tidlegare, episke songane deira så interessante. Dei beste songane på albumet er dei korte.»

Innhald
Alle songar er skrivne av Hay og Kooymans, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 George Kooymans - gitar, vokal
 Rinus Gerritsen - bass, klaverinstrument
 Barry Hay - fløyte, vokal
 Cesar Zuiderwijk - trommer
 Eelco Gelling - gitar
 Bertus Borgers - saksofon
 Robert Jan Stips - klaverinstrument

Andre medverkande
Chris Mercer - saksofon, tenorsaksofon

Teknisk
Produsent: Golden Earring
Leiande produsent: Fred Haayen
Lydteknikar: John Kriek
Assisterande lydteknikar: Robert Ash
Strykearrangement: Robert Jan Stips
Konsept: George Hardie
Fotografi: Richard Manning

Salslister
Album - Billboard (USA)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «To the Hilt» frå ,  den 27. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1976
Plateomslag av Hipgnosis
Polydor Records-album
MCA Records-album
Contraband av Golden Earring

Contraband er det tolvte studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, gjeve ut i 1976. 

For USA vart den same plata gjeven ut med tittelen Mad Love året etter. Den amerikanske utgåva hadde eit anna plateomslag og ei anna rekkjefølgje på songane. I tillegg var songen «Faded Jeans» fjerna og erstatta av songen «I Need Love».

Klaverspelaren Robert Jan Stips vart erstatta av gitaristen Eelco Gelling og bandet la om til ein hardrockstil med no to gitaristar i bandet.
 
Turneen etter albumet førte dei til Storbritannia og USA. To konsertar frå London vart tekne opp og gjevne ut på konsertalbumet Live i 1977, det første konsertalbumet deira.

Innhald
Alle songane er skrivne av Hay and Kooymans.

Europa

USA

Medverkande
 George Kooymans - gitar, vokal
 Rinus Gerritsen - bass, klaverinstrument
 Barry Hay - fløyte, vokal
 Cesar Zuiderwijk - trommer
 Eelco Gelling - gitar
 Robert Jan Stips - klaverinstrument

Andre medverkande
Nippy Noya - perkusjon, conga
Patricia Paay - vokal

Teknisk
Produsentar: Golden Earring, John Kriek, Damon Lyon-Shaw
Lydteknikar: Robin Freeman
Miksing: John Kriek, Steve Lillywhite, Damon Lyon-Shaw
Kutt: Melvyn Abrahams
Strykearrangement: Robert Jan Stips
Koordinering: Jan Vermaes
Kunstnarisk leiar og design: Koos Van Oostrom

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Contraband (Golden Earring album)» frå ,  den 27. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1976
Polydor Records-album
Nippy Noya

Nippy Noya () er ein indonesisk perkusjonist og låtskrivar med base i Nederland. Han spelar mellom anna conga, kalimba, bongo, campana, güiro, cabasa, shek, caxixi, triangel og berimbau.

Artists han har spelt med gjennom karrieren er mellom andre Peter Herbolzheimer, John McLaughlin, Jan Akkerman, Hellmut Hattler, Volker Kriegel, Earth and Fire, Stan Getz og Dick Morrissey. I tillegg har han turnert med Richard Tee, Eric Burdon, Billy Cobham, Miko Aleksic Chaka Khan, Peter Maffay, Udo Lindenberg, Gitte Haenning, John Hondorp og Herbert Grönemeyer. Han lærte òg opp og spelte med dei unge barna i The Kelly Family frå midten av 1980- til midten av 1990-åra.

Diskografi 
To the World of the Future - Earth and Fire (1975)
Eli - Jan Akkerman og Kaz Lux (1976)
Billy Cobham Live: Flight Time - Billy Cobham (1980)
Ark - The Animals (1983)
Live - The Kelly Family (1988)
Keep on Singing... - The Kelly Family (1989)
Live in East Germany - The Kelly Family (1989, VHS)
New World - The Kelly Family (1990)
Honest Workers - The Kelly Family (1991)
Streetlife - The Kelly Family (1992)
WOW - The Kelly Family (1993)
The Traveler - Billy Cobham (1993)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Nippy Noya» frå ,  den 27. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Sulawesi
Jazzfusion-perkusjonistar
Jazzrock-perkusjonistar
Indonesiske musikarar
Runesteinar i Noreg

Runesteinar i Noreg er ei liste over runesteinar som er funne i Noreg ordna etter fylke.

Funn frå Agder
Vest-Agder
Hogganviksteinen
Oddernessteinen
Reistadsteinen
Ryensteinen
Skollevollsteinen
Søgnesteinen

Aust-Agder

Runesteinen ved Froland kyrkje
Galtelandsteinen vart flytta til Oslo.

Møre og Romsdal
Kulisteinen vart flytta til Trondeim.

Nordland

Gimsøysteinen vert halden i Tromsø.

Rogaland

Nerheimsteinen vart flytta til Bergen.
Stangelandsteinen
Vettelandsteinen

Telemark

Flatdalsteinen vart flytta til Oslo.
Skafsåsteinen
Skeisteinen

Ukjend opphaldsstad:
Runesteinen frå Veum kyrkje

Trøndelag

Runesteinen frå For kyrkje vart flytta til Trondheim
Hårbergsteinen vart flytta til Trondheim.
Skrivarberget på Stjørdal

Vestfold

Ein runestein med inskripsjonen «alu» vart funne på Elgesem

Vestland

Hordaland

Runesteinane frå Gjerde kyrkje
Grindheimsteinen
Opedalsteinen vart send til Bergens Museum

Ukjend opphaldsstad:

Morkensteinen
Oddasteinen

Sogn og Fjordane
Runesteinen ved Anda
Runeinnskriftene på Hennøy
Stedjesteinen

Ukjend opphaldsstad:
Kvammesteinen

Viken

Buskerud
Knestangsteinen vart flytta til Oslo.
Runesteinane på Tanberg

Ukjend opphaldsstad:
Hønensteinen
Syllingsteinen
Åmlisteinen

Oppland

Alstadsteinen
Dynnasteinen, datert til rundt 1050. Han vart flytta til Oslo.
Øye-steinen, vurdert til truleg å vera frå 1300-talet.
Einangsteinen
Fåbergsteinen
Granavollen runestein
Vangsteinen
Øye-steinen

Østfold

Runesteinane i Skjeberg kyrkje
Runesteinen i Torsnes kyrkje
Tunesteinen
Øverbysteinen

Steinar som er flytta frå funnfylket

Sende til Bergen, Trondheim eller Tromsø
Følgjande runesteinar vart fjerna frå fylket der dei vart funne.
Runesteinen frå For kyrkje vart send til Trondheim.
Gimsøysteinen vart send til Tromsø.
Hårbergsteinen vart send til Trondheim.
Kulisteinen vart send til Trondheim.
Nerheimsteinen vart send til Bergen.
Opedalsteinen vart send til Bergen.

Sende til Oslo
Følgjande runesteinar vart fjerna frå fylket der dei vart funne.

Alstadsteinen er datert til slutten av 900-talet. Han står i Oslo.
Dynnasteinen, datert til rundt 1050, står i Oslo.
Øye-steinen, vurdert til truleg å vera frå 1300-talet, og vart send til Oslo.

Alfabetisk ordna
Flatdalsteinen vart send til Oslo.
Galtelandsteinen vart send til Oslo.
Knestangsteinen vart send til Oslo.
Kjøleviksteinen - Oslo.
Reistadsteinen vart send til Oslo.
Runesteinen i Torsnes kyrkje vart send til Oslo.
Skollevollsteinen vart send til Oslo.
Tunesteinen vart send til Oslo.
Valbysteinen vart send til Oslo.

Referansar