alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Elefthería Eleftheríou

Elefthería Eleftheríou () er ein gresk-kypriotisk songar. Ho representerte Hellas i Eurovision Song Contest 2012 med songen «Aphrodisiac».

Bakgrunn 

Elefthería Eleftheríou er fødd og oppvaksen på Kypros. Frå barndommen har ho fått mykje opplæring innan song, pianospel, musikkteori og musikkhistorie. 16 år gamal vart ho invitert til å vera med som solist i det nasjonale folkeorkesteret til RIK, nasjonalkringkastaren på Kypros. Ho var med i den nasjonale Eurovisionfinalen på Kypros i 2006, men nådde ikkje fram. Frå ho var 18 begynte ho å opptre på scener i Kypros, og var m.a. med i ein musikal i Levkosía (Nikosia).

I 2008 prøvesong Elefthería Eleftheríou for X Factor Hellas. Trass i at ho vart godkjend av domarane og fekk plass i programmet, takka ho nei til å delta vidare. Ho prøvesong på nytt i 2009-sesongen, og blei denne gongen med som deltakar. I femte episode vart ho stemt ut, men fekk sidan tilbod om å samarbeida med songaren Sakis Rouvas, noko ho takka ja til.

Eurovision Song Contest

I kjølvatnet av X-Factor fekk ho platekontrakt med Sony Music i Hellas. Plateselskapet meldte henne som kandidat til å representera Hellas i Eurovision Song Contest 2010 med songen «Tables are Turning». Men få dagar før den nasjonale finalen, vart songen lekka ut på internett. Det same skjedde med ein annan av finalistsongane, som hadde vore tilgjengeleg på YouTube. Som resultat måtte desse to songane diskvalifiserast, og vinnaren av dei sju resterande songane vart Giorgos Alkaios & Friends. Alkaios representerte dermed Hellas i Eurovision Song Contest 2010 med songen «ÓPA!»» og enda på 8. plass.

«Tables are Turning» vart omsett til gresk og gjeven ut som singel i Hellas. Eleftheríou har dei siste åra blitt meir kjend i Hellas, gjeve ut fleire songar og skift plateselskap til Universal Music Group. I 2012 deltok ho i Eurovision på nytt, med songen «Aphrodisiac». Denne gongen vann ho den nasjonale finalen, og fekk dermed representera Hellas i Aserbajdsjan. «Aphrodisiac» vart framført under fyrste semifinale, og gjekk vidare til finalen. Ho enda på ein 17. plass med 64 poeng.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Eleftheria Eleftheriou» frå ,  den 26. mai 2012.  
Poengsum er henta frå eurovision.tv den 27. mai 2012.
 

Greske songarar
Kypriotiske songarar
Eurovision Song Contest 2012-deltakarar
Greske Eurovision Song Contest-deltakarar
Greske X Factor-deltakarar
EUROSONG 2013 - a MAD show
Ívi Adámou

Ívi Adámou () er ein kypriotisk songar frå Ajía Nápa. Ho representerte Kypros i Eurovision Song Contest 2012 med songen «La La Love».

Bakgrunn 

Ívi Adámou har gresk-kypriotisk far og bulgarsk mor, men er oppvaksen på austkysten av Kypros. Ho har drive med musikk sidan barndommen, men vart kjend då ho deltok i den greske versjonen av X Factor i 2009, der ho enda på sjetteplass.

Etter deltakinga fekk ho platekontrakt med Sony Music i Hellas. Ho platedebuterte med EP-en Kalokairi Stin Kardia i 2010, som inneheldt fleire singlar. Ho har òg sunge på ein singel saman med ei gresk hip-hop-gruppe, Stavento'. Singelen «San erthei i mera» vart enormt populær i Hellas i 2010. I november same året gav ho ut Christmas with Ívi Adámou.

Ho vart internt utvald av den kypriotiske nasjonalkringkastaren, RIK, til å representera Kypros i Eurovision Song Contest 2012. I januar 2012 sendte RIK fjernsynsprogrammet A Song for Ívi'', der ho song tre låtar. Vinnarlåta vart «La La Love».

Eurovision Song Contest 

«La La Love» vart framført i fyrste semifinalen, 22. mai 2012 i Baku. Songen gjekk vidare til finalen og enda på ein 16. plass.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ivi Adamou» frå ,  den 26. mai 2012.  
Poengsum er henta frå eurovision.tv, 27. mai 2012.
 

Kypriotiske songarar
Eurovision Song Contest 2012-deltakarar
Kypriotiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Greske X Factor-deltakarar
Hardførheit

Hardførheit eller herdigheit hos planter viser til evna deira til klare seg under vanskelege veksetilhøve. Vanlegvis tenker ein på klimatiske tilhøve. Det er såleis evnen til planta til å tole kulde, varme, tørke, rotblaute eller vind er det ein typisk tek med når ein vurderer hardførheita. Hardførheita er ofte gitt av arten sin opphavlege geografiske veksestad: lengdegrad, breiddegrad og høgd over havet. Alt dette er forenkla til hardførheitssoner.

Ein tenker ofte på dyrking av plantar når ein snakkar om hardførheit.
På tempererte breiddegrader er det ofte evna til å tole kulde som er viktigast, kulde-hardførheit og er generelt målt ved den lågaste temperaturen planta kan tole. Hardførheit til planter er ofte delt i tre kategoriar: følsom, halv-herdig og herdig. Følsomme planter er dei som ikkje toler frost, medan herdige planter overlever frost i det minste ned til ein viss temperatur avhengig av planta.

Sjå òg
Hardførheitssone

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 
Interactive Version of the 1990 USDA Hardiness Zone Map

Hagebruk
Plantar
Procol's Ninth

Procol's Ninth er det åttande studioalbumet (niande albumet totalt medrekna konsertalbum) av Procol Harum, og kom ut i september 1975. Det var produsert av låtskrivarane Jerry Leiber og Mike Stoller, og var ei noko anna retning enn tidlegare album av bandet, ein meir enklare stil enn den meir omfattande produksjonen til Chris Thomas. 

Procol's Ninth var det første albumet til bandet med ein coverlåt, ein versjon av The Beatles-songen «Eight Days A Week» og Leiber & Stoller sin eigen «I Keep Forgetting».

Innhald

Medverkande
 Chris Copping - orgel
 Alan Cartwright - bassgitar
 B.J. Wilson - Trommer
 Mick Grabham - gitar
 Gary Brooker - piano og vokal 
 Keith Reid - tekstar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Procol's Ninth» frå ,  den 26. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 ProcolHarum.com - ProcolHarum.com om albumet

Procol Harum-album
Musikkalbum frå 1975
Album produserte av Jerry Leiber
Album produserte av Mike Stoller
Chrysalis Records-album
Repertoire Records-album
Den utvalde prins Kristian

Kristian eller Christian ()
var nesteldste son av kong Kristian IV og Anna Kathrine og kronprins av Danmark-Noreg. Han vart kalla Den utvalde prinsen, skulle ha overtatt trona etter faren, men døydde nokre månader før han.

Kristian vart fødd på Københavns slott. Kristian IV ville sikre tronfylgja og fekk stendene og Riksrådet til å velja han som tronfylgjar i 1608 og Kristian  vart utropt og hylla som tronfylgjar allereie i 1610, 7 år gamal. Presten og diktaren Claus Christoffersen Lyschander skreiv eit hyllingsdikt til hendinga og dette er den einaste augnevitneskildringa ein kjenner.
Hyllinga gjekk føre seg først i København og deretter i Oslo. Til Oslo kom arveprinsen saman med begge foreldra og hyllinga gjekk føre seg på Hovedtangen 17. juni 1610. 

Som vaksen leia han Riksrådet eit par gonger under fråværet til faren og han vart også statthaldar ein kort periode, men det synte seg at han ikkje hadde format til å leia. 

Riksrådet pressa på kongen for å få Kristian gift, dei var misnøgd med måten han levde på med stort forbruk av alkohol, historier med ymse kvinner og stor gjeld.

Han gifta seg i 1634 med Magdalena Sibylla av Sachsen, dotter av kurfyrste Johann Georg I av Sachsen. Bryllaupet er kjend som «Det store bilager» (Det store bryllaupet), praktfullt og dyrt. Paret busette seg på Nykøbing slott på Nykøbing Falster, slottet var på denne tida eit velhalde renessanseslott.
På slottet hadde Kristian ei stor samling av kunst og gjenstandar frå oldtida, mellom anna det store
Gallehus-hornet. 
Ekteparet fekk ingen born. 

Kristian døydde under eit kuropphald i Tyskland 44 år gamal og vart gravlagd i Vor Frue kyrkje i København. I 1655 vart kista flytta til Roskilde domkyrkje.

Referansar

Litteratur 
 Nils Petter Thuesen: Historien om Oslo. Forlaget Historie & Kultur AS, Oslo, 2010. ISBN 978-82-92870-40-2

Bakgrunnsstoff 

Danske kongelege
Huset Oldenburg
Limbourg-brørne

Limbourg-brørne var tre nederlandske målarar; Herman, Paul og Johan. Dei var fødde kring 1385-1388 og døydde alle i 1416 i ein pest.

Limbourg-brørne vert framfor alt hugsa for sine bokillustrasjonar til Les Très Riches Heures du duc de Berry, laga på oppdrag frå hertugen av Berry. Bileta syner, for aller fyrste gong i kunsthistoria, menneske i kvardagslege syslar. Les Très Riches Heures vekker assosiasjonar til ei tid der makteliten skulle dyrke høvisk kjærleik og riddarleg framferd.

Liv og gjerning
Rundt 1398, etter far deira døydde, voks brørne opp hos morbroren Jean Malouel, Han var den i samtida fremste målaren til det franske og det burgundiske hoffet. Herman og Johan lærte gullsmedkunst i Paris. På slutten av 1399 var dei to på tur til Nijmegen, men vart då tekne som krigsfangar i Brussel. Dei to gutane vart sett fri i mai 1400, etter at hertug Filip II av Burgund betalte løysepengar på vegner av Jean Malouel, hoffmålaren sin.

I februar 1402 fekk Paul og Johan i oppdrag av Filip til å nytte fire år på å illustrere ein bibel. Filip II døydde i 1404, før brørne hadde fullført arbeidet sitt. Seinare i 1404 byrja dei tre brørne, Herman, Paul, og Johan å arbeide for hertugen av Berry, bror til Filip. Jean av Berry var ein ekstravagant samlar av kunstverk, særleg av bøker. Deira fyrste oppdrag var å illustrere ei tidebok, no kjend som Belles Heures du Duc de Berry.

Arbeidet vart fullført i 1409, til stor glede for hertugen. Han sette dei så i gang med eit meir ambisiøst tidebok-prosjekt. Dette er Très Riches Heures du Duc de Berry, som mange reknar som høgdepunktet av bokillustrasjon i slutten av mellomalderen. Verket er truleg det mest verdfulle bokeksemplaret i verda. Ho finst i dag i Musée Condé i Chantilly i Frankrike.

Paul de Limbourg stod på ein særleg god fot med hertugen, og fekk stilling ved hoffet som personleg rådgjevar. Hertugen gav han fleire smykke og eit stort hus i Bourges.

Alle dei tre brørne og hertugen av Berry døydde i 1416, truleg i ein epidemi.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Limbourg brothers» frå ,  den 26. mai 2012.

Bakgrunnsstoff

Nederlandske målarar
Døde i 1416
Fødde i 1380-åra
Syskengrupper
Jean Hey

Moulins-triptykonet, ca 1498

Jean Hey (eller Jean Hay) er i dag identifsert, med rimeleg visse, som målaren kjend som Moulins-meisteren. Han var ein nederlandsk målar som frå ca 1475 til om lag 1505 arbeidde i Frankrike, mellom anna på oppdrag frå hertugane av Burgund.

Lite er kjent om Hey, som måla i ein stil som har gjort at mange kunsthistorikarar har meint han studerte under Hugo van der Goes. Heys mest velkjende verk er eit triptykon i katedralen i Moulins, eit arbeid som er datert til slutten av det 15. hundreåret. Midtdelen viser Madonnaen og Jesusbarnet tilbedd av englar, flankert av portrett av hertug Pierre II og hertuginna Anne de Beaujeu med dottera deira, Suzanne. Triptykonet er i ein framifrå tilstand, trass i at toppen og botnen av det har vorte kappa vekk ein gong føre 1830-åra. Tidleg i 1500-åra var Moulins-meisteren, Jean Hey, truleg hoffmålar hos hertug-ætta Bourbon i Paris.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jean Hey» frå ,  den 26. mai 2012.  
 

Nederlandske målarar
Leonora Christina Ulfeldt

Leonora Christina Ulfeldt () var dotter av Kristian IV og Kirsten Munk. Ho er i ettertid kjend for å ha sete fanga i Blåtårn på Københavns slott i 21 år som medskuldig i ektefellen Corfitz Ulfeldts landssvik og for å ha skrive den sjølvbiografiske boka Jammers Minde. Verket 
kom ut i 1869 og er teke opp i den danske Kulturkanonen.

Referansar

Danske kongelege
Personar med verk i den danske kulturkanonen
Something Magic

Something Magic er det niande studioalbumet til Procol Harum og kom ut i 1977.

Procol Harum valde å arbeide med produsentane Ron og Howie Albert då Leiber og Stoller (som hadde produsert det førre albumet deira) ikkje var tilgjengeleg. Dei reiste til Miami med meir enn nok songar for albumet. Etter at Albert-brørne hadde forkasta meir enn fem spor og dei berre hadde fire songar att å fylle albumet med, tilbaud vokalist, pianist og låtskrivar Gary Brooker den episke «The Wormm and The Tree», eit stykke av tekstforfattar Keith Reid som Brooker hadde leika seg med i fleire år. Med stort press om å gjere musikken og orkesterarrangementa til den 19 minuttar lange episke songen fekk Brooker hjelp av arrangøren Mike Lewis for å gjere ferdig orkesterarrangementa for tittelsporet «Something Magic» og bandmedlem Chris Copping for å gjere blåsearrangementet på «Skating on Thin Ice».

Etter albumet kom ut forlet Copper bandet og vart erstatta av Dee Murray, bassisten til Elton John for den nordamerikanske turneen etter albumet.

Singelen «Wizard Man» kom ut før sjølve albumet, men selde dårleg. Albumet nådde berre 146. plass i USA og vart det siste albumet bandet gav ut før gjenforeininga til Procol Harum i 1991, då Gary Brooker slo seg saman at med tekstforfattar Keith Reid, Robin Trower og Matthew Fisher (trommeslagar B.J. Wilson var då alt død).

Innhald

Medverkande

 Peter Solley - orgel og synthesiser
 Chris Copping - bassgitar
 B.J. Wilson - Trommer
 Mick Grabham - gitar
 Gary Brooker - piano og vokal 
 Keith Reid - tekstar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Something Magic» frå ,  den 27. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 ProcolHarum.com - ProcolHarum.com om albumet

Procol Harum-album
Musikkalbum frå 1977
Chrysalis Records-album
Repertoire Records-album
The Prodigal Stranger

The Prodigal Stranger er det tiande studioalbumet til Procol Harum og kom ut i 1991. Albumet er tileigna minnet til Barrie James (B. J.) Wilson som hadde vore trommeslagar på alle dei førre albuma til bandet. Albumet kom ut 14 år etter det førre albumet og sjølv frontmann Gary Brooker var usikker på om bandet kunne klare å spele inn eit heilt album.

Fisher hadde ikkje spelt med bandet sidan A Salty Dog frå 1969 og var med på turneen etter albumet og fram til turneen etter The Well's on Fire i 2004. Robin Trower spelte på albumet og skreiv musikk for «All Our Dreams are Sold», men avslo å bli med gruppa på den påfølgjande turneen og vart erstatta av Geoff Whitehorn. Turneen etter albumet vart godt motteken i både Europa og USA, men albumet selde dårleg. Singelen «All Our Dreams Are Sold» vart derimot spelt ein del på radio og nådde 29. plass på Billboard Mainstream Rock-lista i USA.

Albumet fekk blanda kritikk.

Innhald

Medverkande
 Gary Brooker - piano og vokal 
 Matthew Fisher - orgel
 Robin Trower - gitar
 Mark Brzezicki - trommer
 Dave Bronze - bassgitar
 Keith Reid - tekstar

Andre medverkande
 Jerry Stevenson - gitar og mandolin
 Henry Spinetti - trommer på «The Truth Won't Fade Away»
 Steve Lange, Maggie Ryder, Miriam Stockley – korvokal på «Holding On»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Prodigal Stranger» frå ,  den 27. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Procol Harum-album
Musikkalbum frå 1991
Zoo Entertainment-album
The Long Goodbye av Procol Harum

The Long Goodbye (The Symphonic Music of Procol Harum) var eit album som kom ut i 1995. Streng tatt er det ikkje eit album av Procol Harum, men vart produsert av Gary Brooker med forskjellige gjestemusikarar, mellom andre mange frå Procol Harum. Til dømes er Robin Trower og Matthew Fisher med på berre ein song, «Repent Walpurgis», som Fisher skreiv. 

I motsetnad til dei andre songane på albumet har ikkje tittelsporet vorte offisielt gjeven ut som Procol Harum. Det var ein singel av Gary Brooker frå soloalbumet hans Echoes in the Night, som var produsert av Brooker og Fisher i lag. Tekstane er skrivne av den faste Procol Harum-tekstforfattaren Keith Reid og B.J. Wilson spelte trommer på denne songen.

Innhald

Medverkande
 Matthew Fisher - kyrkjeorgel på «Repent Walpurgis»
 Dave Bronze - bass
 Mark Brzezicki - Trommer
 Robin Trower - gitar på «Repent Walpurgis»
 Geoff Whitehorn - gitar
 Andy Fairweather Low - gitar
 Gary Brooker - piano, trekkspel, cembalo og vokal 
 Keith Reid - tekstar

Andre medverkande
 Tom Jones - vokal på «Simple Sister»
 Jerry Hadley - vokal på «Grand Hotel» 
 James Galway - fløyte på «Pandora's Box»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Long Goodbye (Procol Harum album)» frå ,  den 27. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 ProcolHarum.com - ProcolHarum.com om albumet

Procol Harum-album
Musikkalbum frå 1995
RCA Records-album
Ain't Nothin' to Get Excited About

Ain't Nothin' to Get Excited About er eit studioalbum med rock and roll-songar spelt inn i 1970 av medlemmar av Procol Harum under namnet Liquorice John Death. Albumet kom først ut i 1997. 

Strengt tatt er det ikkje eit Procol Harum album. Det vart spelt inn kort tid etter bandet var ferdig med albumet Home i 1970. Under desse innspelingane bad produsent Chris Thomas bandet om å spele gamle favorittar medan han sette opp utstyret for innspelinga. Bandet likte å spele desse gamle songane, så nokre månader seinare booka Thomas Abbey Road Studios og bandet spelte inn alle songen i løpet av ein kveld. 

Masterlydbandet var lenge tapt, men dukka opp i 1990-åra då bandet fekk ein boks med lydband frå EMI-Chrysalis.

Innhald

Medverkande
 Chris Copping – orgel, bassgitar
 B.J. Wilson – trommer
 Robin Trower – gitar
 Gary Brooker – piano og vokal 

 Jack Lancaster – saksofon på «Shopping for Clothes» og «The Girl Can't Help It»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ain't Nothin' to Get Excited About» frå ,  den 27. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 ProcolHarum.com om albumet
 [ Liquorice John Death] — Bruce Eder, for AllMusic

Procol Harum-album
Musikkalbum frå 1997
album produserte av Chris Thomas
One More Time – Live in Utrecht 1992

One More Time - Live in Utrecht 1992 er eit konsertalbum av Procol Harum som kom ut i 1999.

Innhald

Medverkande

 Matthew Fisher - orgel
 Geoff Whitehorn - gitar
 Dave Bronze - bassgitar
 Mark Brzezicki - trommer
 Gary Brooker - piano, vokal 
 Keith Reid - tekstar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «One More Time – Live in Utrecht 1992» frå ,  den 27. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 ProcolHarum.com - ProcolHarum.com om albumet

Procol Harum-album
Konsertalbum frå 1999
The Well's on Fire

The Wells on Fire er det ellevte studioalbum av Procol Harum, gjeve ut i 2003. Det var det siste studioalbumet til Matthew Fisher med Procol Harum. Gruppa heldt fram å turnere med Josh Phillips som erstatning for Fisher i 2004 og Geoff Dunn for Mark Brzezicki i 2006. Det var òg det siste studioalbumet deira med tekstar av Keith Reid.

Innhald

Medverkande
 Gary Brooker - piano, vokal 
 Matthew Fisher - orgel
 Geoff Whitehorn - gitar
 Matt Pegg - bassgitar
 Mark Brzezicki - trommer, perkusjon
 Keith Reid - tekstar

Andre medverkande
 Roger Taylor - korvokal (2)

Teknisk
 Rafe McKenna - plateprodusent
 Joshua J Macrae - lydteknikar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Well's on Fire» frå ,  den 27. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 ProcolHarum.com - ProcolHarum.com om albumet

Procol Harum-album
Musikkalbum frå 2003
Eagle Records-album
Secrets of the Hive

Secrets of the Hive er eit dobbelt samlealbum av Procol Harum som kom ut i 2007 for å markere 40-årsjubileet for den første singelen deira, «A Whiter Shade of Pale». Albumet inneheld songar frå tidlegare album (utanom The Long Goodbye), singlar og songen «Into The Flood», som ikkje tidlegare var gjeven ut.

Innhald

Disk 1

Disk 2

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Secrets of the Hive» frå ,  den 27. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 ProcolHarum.com - ProcolHarum.com om albumet

Procol Harum-album
Samlealbum frå 2007
Doble samlealbum
One Eye to the Future – Live in Italy 2007

One Eye to the Future er eit konsertalbum av Procol Harum frå 2008. Det vart spelt inn i Torino og Schio under 40-årsjubileumsturneen til bandet. Det inneheld to songar som ikkje før var gjevne ut («One Eye on the Future» og «Worried Life Blues»). Det er det einaste Procol Harum-albumet som berre vart gjeve ut i digitalt format for nedlasting og kjem frå http://www.procolharum.com/phalbum_one-eye-future_index.htm. 

Det er òg det første Procol Harum-albumet med Josh Phillips, som erstatta Matthew Fisher på orgel.

Innhald

Medverkande

 Gary Brooker - piano og vokal 
 Geoff Dunn - trommer
 Matt Pegg - bassgitar
 Josh Phillips - orgel
 Geoff Whitehorn - gitar
 Keith Reid - tekstar

Bakgrunnsstoff
 ProcolHarum.com - ProcolHarum.com om albumet

Procol Harum-album
Konsertalbum frå 2008
Procol Harum - In Concert With the Danish National Concert Orchestra and Choir

In Concert With the Danish National Concert Orchestra and Choir er eit konsertalbum av Procol Harum som kom ut i 2009. Det vart spelt inn ved Ledreborg slott i Danmark. 

Albumet inneheld ein song som bandet ikkje hadde gjeve ut før, «Symphathy for the Hard of Hearing». Dette er ein song om andre verdskrigen som tidlegare var gjeven ut på soloalbumet til Gary Brooker, Lead Me to the Water.

Innhald

Medverkande
 Gary Brooker - piano og vokal 
 Mark Brzezicki- trommer
 Matt Pegg - bassgitar
 Josh Phillips - orgel
 Geoff Whitehorn - gitar
 Keith Reid - tekstar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Procol Harum - In Concert With the Danish National Concert Orchestra and Choir» frå ,  den 27. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 ProcolHarum.com - ProcolHarum.com om albumet

Procol Harum-album
Konsertalbum frå 2009
Doug Savant

Doug Savant () er ein amerikansk filmskodespelar frå Burbank i California. Han er mest kjend for å spela i fjernsynsseriane Melrose Place og Frustrerte fruer.

USA-amerikanske skodespelarar
Folk frå California
Johan Neeskens

Johannes Jacobus Neeskens () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar og -trenar frå Heemstede i Nederland. Neeskens var ein av nøkkelspelarane på klubblaget Ajax og på Nederlands landslag, lag som i første halvdelen av 1970-åra revolusjonerte idretten gjennom sin totalfotball. Han spelte 49 landskampar for Nederland og skåra 17 mål.

Karriere

Klubbspel
Neeskens debuterte i 1968 med RCH Heemstede på nivå to i det nederlandske divisjonssystemet. Her spelte han i to sesongar, før han vart oppdaga av Ajax-trenaren Rinus Michels. Åra 1970-74 spelte han på Ajax, med klubben vann han Europacupen tre år på rad 1971–1973, dessutan to cupmeisterskap og to seriemeisterskap. I europacup-finalen i 1971 spelte Neeskens høgreback, sidan hadde han fast posisjon på sentral midtbane.

Etter VM 1974 i Vest-Tyskland gjekk Neeskens til FC Barcelona. I Barcelona var også den tidlegare Ajax-trenaren Rinus Michels og Johan Cruijff. Med Barcelona vann han i 1978 den spanske fotballcupen og i 1979 cupvinnarcupen med siffera 4-3 over Fortuna Düsseldorf. Etter fem år i Barcelona flytta Neeskens sommaren 1979 til den USA-amerikanske klubben New York Cosmos. Frå hausten 1984 spelte Neeskens litt her og der, utan å sette spor etter seg.

Landslagsspel
Neeskens fekk sin landslagsdebut for Nederland hausten 1970 mot DDR. Sesongane 1972-74 var han ein heilt sentral spelar på Nederlands fotballandslag. Med sin kvikke og rørlege spelestil passa han godt inn spelet med totalfotball. Under verdsmeisterskapen i fotball 1974 spelte Nederland seg fram til finalen. I finalen mot Vest-Tyskland i München gav Neeskens sitt lag leiinga med eit straffespark det 2. minutt, men vertsnasjonen snudde kampen og vann 2-1. Også i 1978 var Neeskens med på å spele Nederland fram til VM-finalen. På ny måtte han nøye seg med VM-sølv då vertsnasjonen Argentina vann 3-1 etter ekestraomgangar.

Trenar
Sidan 1991 har Neeskens arbeidd som fotballtrenar. Han har mellom anna vore assistentrenar for landslaga til Nederland 1995-2000 og Australia 2005-06, og for klubbane Barcelona 2006-08 og Galatasaray 2009-10. Fremste stillingane som hovudtrenar hadde han i NEC Nijmegen 2000-04 og har han sidan 2011 i den sør-afrikanske klubben Mamelodi Sundowns.

Meistertitlar og medaljar
Tre gongar vinnar av Europacupen med Ajax Amsterdam: 1971, 1972, 1973
To gongar nederlandsk seriemeister med Ajax Amsterdam: 1972, 1973
To gongar nederlandsk cupmeister med Ajax Amsterdam: 1971, 1972
Spansk cupmeister med FC Barcelona: 1978
VM-sølv med Nederland: 1974, 1978
EM-bronse med Nederland: 1976

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johan Neeskens» frå ,  den 27. mai 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Nederlandske fotballspelarar
Nederlandske fotballtrenarar
Ajax-spelarar
Barcelona-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1974
Spelarar i Fotball-EM 1976
Spelarar i Fotball-VM 1978