alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Låvebrua

Låvebrua er ei øy med ei høgd på 95 meter over havet som ligg 0,7 nautiske mil (1,3 km) aust for South Point på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Ho vart kartlagd av ein britisk ekspedisjon under Foster, 1828-31. Namnet vart gjeve av norske kvalfangarar som opererte frå Deceptionøya, og var i bruk så tidleg som 1927. Ei låvebru var eit slangord for beddingen ombord på kvalkokeri.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Liberty Rocks

Liberty Rocks er ei gruppe fire klipper som ligg ved nordenden av Nelson Strait i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og er 430 meter lang og 120 meter brei. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av engelske og amerikanske selfangarar.

Øya er kalla opp etter den britiske selskuta Liberty under kaptein Peacock som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1821-22.

Klippenen ligg 3,95 km nordaust for Newell Point på Robert Island, 1,65 km søraust for Mellona Rocks, 11,38 km sørvest for Harmony Point på Nelson Island og 6 km nordvest for Makresh Rocks.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liberty Rocks» frå ,  den 5. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Composite Antarctic Gazetteer.

Klippeformasjonar i Robert Island
Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Lientur Rocks

Lientur Rocks er ei gruppe klipper som ligg utanfor nordkysten av Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og strekkjer seg 660 meter frå aust til vest og er 320 meter brei. Området vart ofte vitja tidleg på 1800-talet av engelske og amerikanske selfangarar som opererte frå nærliggande Clothier Harbour.

Øya vart namngjeven av Den chilenske antarktisekspedisjonen i 1949-50 etter patruljeskipet «Lientur» som følgde ekspedisjonen.

Klippene ligg 1,26 km nord-nordvest for Newell Point, 710 meter nord-nordaust for Tatul Island, 3,12 km søraust for Henfield Rock, 3,41 km sørvest for Mellona Rocks og 3,74 km vest-sørvest for Liberty Rocks.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 Kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lientur Rocks» frå ,  den 5. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Composite Antarctic Gazetteer.

Klippeformasjonar på Robert Island
Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Eikerapen

Eikerapen er ei lita bygd ved Ørevatnet i Åseral i Agder fylke.
 
Eikerapen er ein populær skistad om vinteren, med skiheiser og mange skibakker. Det er mange hytter ikring bygda.
 
Eikerapen Roots Festival er ein årleg internasjonal roots music-festival som finn stad på Eikerapen i august kvart år.

Fotnotar 

Geografi i Åseral
Bygder i Agder
Skarpsno stasjon

Skarpsno stasjon var ein stasjon i Oslo for lokaltrafikk mellom endestasjonen Oslo Vestbanestasjon og Skøyen stasjon på Drammensbanen, på den strekninga av Drammensbanen som vart teke ut or ordinær trafikk og omgjort til Skøyen–Filipstadlinja då Oslotunnelen var bygd for Drammensbanen mellom Skøyen og Oslo Sentralstasjon. Stasjonen vart opna i 1882 og lagd ned i 1973, same året som òg lokaltogstasjonen Bestun stasjon mellom stasjonane Skøyen og Lysaker på Drammensbanen vart lagd ned som stoppestad. 

Det er ikkje kjend korleis Skarpsno stasjonen såg ut opphavleg. Drammensbanen hadde vorte ombygd til dobbeltspor på strekninga i 1915-1920, og ein ny stasjon vart bygd i 1917 med stasjonsbygningen på gatenivå lågare enn dei to spora, medan plattforma låg mellom spora og fekk tilkomst frå ein inngang gjennom stasjonsbygningen og under spora. Stasjonsbygningen var i nybarokk stil, teikna av arkitekt Eivind Gleditsch, og vart rive i 1993 etter at heile anlegget hadde forfalle i lang.

Bakgrunnsstoff
Norsk Jernbaneklubbs opplysningar om Skarpsno stasjon
Ymse fotografi frå området på nettstaden oslobilder.no

Samferdsle i Oslo
Nedlagde jarnbanestasjonar i Oslo
Jarnbanestasjonar opna i 1882
Jarnbanestasjonar nedlagde i 1973
Nedlagde stasjonar på Drammenbanen
1882 i Noreg
Low Island i Sør-Shetlandsøyane

Low Island eller Isla Baja, historiske namn er Jameson Island eller Jamesons Island er ei øy 16,5 km søraust for Smith Island i Sør-Shetlandsøyane. Øya er 14 km lang og 8 km brei og mellom øya og Smith Island av Osmar Strait. Low Island fekk namnet sitt fordi ho er låg. Ho var kjend for selfangarar i 1820.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 Sør-Shetlandsøyane
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Low Island (South Shetland Islands)» frå ,  den 5. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Meade Islands

Meade Islands er to øyar, Zverino Island, den største, og Cave Island, og fleire skjer som ligg nord i innløpet til McFarlane Strait i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Dei dekkjer kvar for seg 48 hektar og 18 hektar.. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av engelske og amerikanske selfangarar.

Øyane vart kartlagde i 1935 av Discovery Investigations og kalla opp etter C.M. Meade, kartograf i Admiralty Hydrographic Office på den tida.

Mead Islands ligg 1,98 km vest for Duff Point på Greenwich Island, 3,73 km nord for Pomorie Point, 3,5 km aust for Williams Point, 4 km søraust for Zed Islands og 3,9 km sør-søraust for Pyramid Island.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 Kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Meade Islands» frå ,  den 5. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Mellona Rocks

Mellona Rocks er ei gruppe spreidde skjer og klipper som ligg nord i Nelson Strait i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Dei strekkjer seg over 1,7 km og har ei breidd på 900 meter. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av engelske og amerikanske selfangarar og stundom inkludert i namna «Heywood Islands» eller «Powels Islands».

Øyane er kalla opp etter den britiske selskuta «Mellona» under kaptein Thomas Johnson som opererte i Sør-Shetlandsøyane i 1821-22.

Klippene ligg 4,63 km nord-nordaust for Newell Point, Robert Island, 4.79 km aust-nordaust for midten av Opaka Rocks, 13,1 km vest for Harmony Point, Nelson Island og 2,35 km nordvest for Liberty Rocks.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 Kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mellona Rocks» frå ,  den 5. november 2012.

Bakgrunnsstoff
Composite Antarctic Gazetteer.

Klippeformasjonar på Robert Island
Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Morris Rock

Morris Rock er ei øy heilt nordvest i Aitcho Islands i English Strait i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.

Øya er kalla opp etter Alfred Morris (f. 1890) som var teiknar i Admiralty Hydrographic Office i 1935.

Klippa ligg 350 meter nordvest for Kilifarevo Island, 2,33 km nord for Emeline Island, 2,55 km nordaust for Holmes Rock, 2,53 km søraust for Table Island og 3,71 km vest-nordvest for Fort William på Robert Island.

Sjå òg
 Aitcho Islands
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 Sør-Shetlandsøyane
 Kravområde i Antarktis

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Nelson Island i Sør-Shetlandsøyane

Nelson Island (tidlegare Leipzig Island, O'Cain's Island and Strachans Island) er ei øy som ligg sørvest for King George Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho er kring 19 km lang og 11 km brei. Namnet går attende til minst 1821.

Polarstasjonen Eco-Nelson (Tsjekkia)  ligg på Nelson Island.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nelson Island (South Shetland Islands)» frå ,  den 5. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
O'Brien Island

O'Brien Island er ei lita klipperik øy som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) sørvest for Aspland Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet går attende til minst 1822 då britiske og amerikanske selfangarar vitja området.

Øya har store hekkekoloniar av ringpingvinar (21 000 par i 1977) og sørhavhest (8000 par). Ho er derfor rekna som eit viktig fugleområde (Important Bird Area, IBA) av BirdLife International.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Ongley Island

Ongley Island er ei kupert, klipperik øy som ligg utanfor nordkysten av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Ho er 1350 meter lang frå vest til aust og 470 meter brei og dekkjer 44 hektar.  Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.

Øya er kalla opp etter L.T. Ongley, kartograf i Admiralty Hydrographic Department i 1935.

Øya ligg 3,7 km vest for Dee Island, 1,73 km nordaust for Aprilov Point, Greenwich Island, 2,74 km nordaust for Miletich Point, Greenwich Island, 2,52 km aust-nordaust for Kabile Island, 5,3 km søraust for Romeo Island og 3,7 km sørvest for Stoker Island.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Greenwich Island
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 Sør-Shetlandsøyane
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ongley Island» frå ,  den 5. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Bestun stasjon

Bestun stasjon, som vart opna 15.juli 1884 med namnet Vækkerø og fekk namnet Bestum 15. august 1890, Bestun 1. september 1922,  var ein stasjon for lokaltog på Drammensbanen på Bestum i Oslo, mellom Skøyen stasjon og Lysaker stasjon. Stasjonen vart lagt ned i 1973 som stoppestad for persontog, og som stasjon for godstog i 1978, og utbygd som ein del av Skøyen stasjons sporområde for oppstilling av dei lokaltoga som har denne stasjonen som si endestasjon i Oslo. 

Den opphavlege stasjonsbygningen i tre, teikna av arkitekt G. A. Bull i sveitserstil, var truleg frå 1884, og truleg rive om lag 1918 og flytta til Norsk Jernbanemuseum på Hamar, der han er å sjå i dag. Ein ny stasjonsbygning i mur i nybarokk stil vart bygd i 1918, teikna av arkitekt Eivind Gleditsch ved NSBs arkitektkontor. Banen var då bygd ut til dobbeltspor, og stasjonsbygningen, som låg på gateplan lågare enn spora, gav tilkomst til ei plattform mellom spora gjennom ein gang under spora. Stasjonsbygningen er teke vare på.

Tidlegare låg det i mange år føre planar om å byggje ei jarnbaneline frå Bestun stasjon til Grefsen stasjon (på Gjøvikbanen i Oslo), for på den måten å få til eit samband mellom Drammensbanen og det banenettet som hadde Oslo Ø som endestasjon. I lange tider vart det halde open ein korridor for ei slik bane i ymse reguleringsplanar. Men desse byggjeplanane vart aldri realiserte, og etter at Oslotunnelen vart bygd, er dei uaktuelle.

Bakgrunnsstoff
Bestun stasjon i Norsk Jernbaneklubbs stasjonsdatabase.
Gamle fotografi frå området på nettstaden oslobilder.no.

Samferdsle i Oslo
Nedlagde jarnbanestasjonar i Oslo
Jarnbanestasjonar opna i 1884
Jarnbanestasjonar nedlagde i 1978
Onogur Islands

Onogur Islands (bulgarsk Оногурски острови) er ei gruppe på ni øyar og somme holmar og skjer utanfor nordvestkysten av Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Dei ligg mellom Carlota Cove i sørvest og Clothier Harbour i nordaust, og 700 meter søraust for Cornwall Island. Dei to største øyane er 11 hektar og 10 hektar.

Øygruppa er kalla opp etter busetnaden Onogur nordaust i Bulgaria i samband med Onogur-bulgarane (400-600-talet).

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Onogur Islands» frå ,  den 5. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Ongur Islands.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Bulgaria og Antarktis
Pasarel Island

Pasarel Island (bulgarsk остров Пасарел) er ei isfri øy i Aitcho Islands på vestsida av English Strait i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Øya ligg 900 meter nordvest for Barrientos Island, 1,35 km nordaust for Sierra Island og 650 meter søraust for Emeline Island. Ho er 450 meter lang og 260 meter brei. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.  

Ho er kalla opp etter busetnaden Dolni (Nedre) Pasarel vest i Bulgaria.

Sjå òg 
 Composite Gazetteer of Antarctica
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pasarel Island» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Pasarel Island ved aad.gov.au

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Bulgaria og Antarktis
Potmess Rocks

Potmess Rocks er ei gruppe store klipper som ligg nordvest for Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Gruppa strekkjer seg over 1,3 km og består mellom anna av den høge klippa Asses Ears i nord. Området vart ofte vitja tidleg på 1800-talet av engelske og amerikanske selfangarar opererte frå nærliggande Clothier Harbour.

Namnet kjem frå stuinga som vart servert til middag på «Nimrod» under kartlegginga til Royal Navy i 1967.

Klippene ligg 3 km vest for Heywood Island, 2,9 km nordvest for Rogozen Island, 6,06 km nord-nordvest for Fort William og 3,28 km nordaust for Table Island.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Potmess Rocks» frå ,  den 6. november 2012.

Bakgrunnsstoff
Composite Antarctic Gazetteer.

Klippeformasjonar på Robert Island
Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Pyramid Island i Sør-Shetlandsøyane

Pyramid Island er ei høg, søyleforma klippe nord i McFarlane Strait i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho er 205 meter høg og dekkjer 9 hektar. Cone Rock er eit skjer sør for øya. Området kring Pyramid Island vart vitja 19. februar 1819 under oppdaginga av Sør-Shetlandsøyane av kaptein William Smith på den britiske briggen «Williams», og seinare av selfangarar på 1800-talet. 

Begge øyane og skjeret vart kartlagde og namngjevne etter forma av Discovery Investigations i 1935.

Pyramid Island ligg 4,8 km nordvest for Duff Point på Greenwich Island, 3,36 km nordvest for Meade Islands, 3,78 km nord-nordaust for Williams Point og 1,76 km nordaust for Koshava Island på Zed Islands.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pyramid Island, South Shetland Islands» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Riksa Islands

Riksa Islands (bulgarsk острови Рикса) er tre isfrie øyar i Aitcho Islands på vestsida av English Strait i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Øyane ligg 250 meter vest for Bilyana Island, 650 meter nordaust for Emeline Island og 2,1 km aust for Holmes Rock. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.

Riksa Islands er kalla opp etter busetnaden Kamenna (Stein) Riksa og Nedre Riksa nordvest i Bulgaria.

Sjå òg 
 Composite Gazetteer of Antarctica
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Riksa Islands» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Riksa Islands.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Bulgaria og Antarktis
Romeo Island

Romeo Island er ei klipperik øy som ligg utanfor nordkysten av Greenwich Island og vest for Aitcho Islands i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho er 1350 meter lang og 470 meter brei og dekkjer 44 hektar.  Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.

Øya er kalla opp etter den britiske selskuta «Romeo» under kaptein James Johnson, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1821-22, og ankra opp i Clothier Harbour i mars 1822.

Romeo Island ligg 9,45 km nordaust for Duff Point på Greenwich Island, 6,7 km sørvest for Table Island, 4,05 km nordvest for Stoker Island og 5,3 km nordvest for Ongley Island.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Greenwich Island
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 Sør-Shetlandsøyane
 Kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Romeo Island» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Rowett Island

Rowett Island er ei klipperik øy like utanfor Cape Lookout på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Rowett Island var kjend for både amerikanske og britiske selfangarar så tidleg som 1822. Rowett Island vart namngjeven av medlemmar av ein britisk ekspedisjon (1921-1922) under Ernest Shackleton etter John Quiller Rowett, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rowett Island (South Shetland Islands)» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Rugged Island i Sør-Shetlandsøyane

Rugged Island (på spansk Isla Rugosa, tidlegare kalla Lloyds Island eller Ragged Island) er ei øy som ligg vest for Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane. Ho har eit flatevidd på 10,4 km². Det høgaste punktet på øya, San Stefano Peak, er 256 meter over havet. Rugged Island var kjend for både amerikanske og britiske selfangarar så tidleg som 1820.

Rugged Island vart først vitja i 1819 av selskuta «Espirito Santo» leigd inn av engelsk handelsmenn i Buenos Aires, med kaptein Joseph Herring. Skipet kom til ei bukt på nordkysten av øya, i dag kalla Hersilia Cove, der det engelske mannskapet gjekk i land juledag 1819, og gjorde krav på øyane for kong Georg III av Storbritannia. «Espirito Santo» slo seg 23. januar 1820 saman med den amerikanske briggen «Hersilia» med kaptein James Sheffield (og førstestyrmenn Elof Benson og Nathaniel Palmer), den første amerikanske selfangaren i Sør-Shetlandsøyane. Ei skildring av hendingane vart publisert av kaptein Herring i juli 1820 i Imperial Magazine i London.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 Livingston Island
 SCAR
 Sør-Shetlandsøyane
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rugged Island (South Shetland Islands)» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Composite Antarctic Gazetteer.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Seal Island i Sør-Shetlandsøyane

Seal Islands (òg kjend som Îles des Phoques, Islas Foca, Islotes Foca og Seal Rocks) er ei gruppe småøyar og skjer som ligg from 5 til 10 km nordvest for Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Seal Islands har fått namn etter den største øya i gruppa, som kaptein William Smith kalla Seal Island i 1820 fordi det vart fanga mykje sel på øya. 

Øyane er i dag verna og det krev spesialløyve for å gå i land.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Seal Island, South Shetland Islands» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Composite Antarctic Gazetteer.

Øyar i Sør-Shetlandsøyane
Felukk

Felukk (opphavleg frå arabisk, 'skip') er ein tradisjonell trebåt knytt til Middelhavet og Raudehavet som er kjenneteikna av hellande master og latinarsegl.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Båttypar
Teresa Grøtan

Teresa Grøtan () er ein norsk journalist og forfattar busett i Bergen.

Grøtan er utdanna Master of Arts frå University of KwaZulu-Natal i Sør-Afrika.

Ho var redaktør for Syn og Segn i åra 2004–05 og for det engelskspråklege forskingsmagasinet Global Knowledge i 2004-2008.

I 2010 fekk ho heiderleg omtale av International Reporter (IR) for artikkelen «Gjelda etter Yunus», som vart publisert i Dagbladet Magasinet. Artikkelen var eit av kapitla i Globaliseringsboka. I 2013 fekk ho Blixprisen for bøkene om Klara.

Bibliografi 

 IKON: Nelson Mandela (Gyldendal, 2008)
 Globaliseringsboka (Samlaget, 2009)
 Klara kan mykje rart om klede (Samlaget, 2011)
 Klara kan mykje rart om mat (Samlaget, 2012)
 Sandton-Soweto t/r i antologien Signatur. Nye norske stemmer (Cappelen Damm, 2014)
Hvit bagasje i norske Granta nr. 3 (Gyldendal, 2015)
Før øya synker (Gyldendal, 2018)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Teresa Grøtan 

Bokmålsforfattarar
Folk frå Hadsel
Forfattarar frå Nordland
Norske journalistar
Norske sakprosaforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2011
Nynorskforfattarar
Vinnarar av Blixprisen
Tore Kvæven

Tore Kvæven () er ein norsk romanforfattar og lærar, frå Sirdal i Vest-Agder. Han debuterte i 2011 med spenningsromanen Hard er mitt lands lov. Han fekk Brageprisen i 2018 for romanan Når landet mørknar.

Bibliografi 
2011 – Hard er mitt lands lov, historisk spenningsroman, Samlaget
2013 – Kameljegeren, barnebok, Samlaget
2018 – Når landet mørknar, roman, Samlaget

Prisar
2018 -  Brageprisen 
2019 -  Sørlandets litteraturpris 
2022 -  Stig Sæterbakkens minnepris

Bakgrunnsstoff 
 samlaget.no om Tore Kvæven 

Norske romanforfattarar
Norske pedagogar
Fødde i 1969
Vinnarar av Brageprisen
Vinnarar av Stig Sæterbakkens minnepris
Vinnarar av Sørlandets litteraturpris
Ytre Fjordane Kraftlag

Ytre Fjordane Kraftlag var ei norsk kraftverksemd som verka frå 1936 til 2003, då det blei del av Sogn og Fjordane Energi.

Historie
Ålfoten interkommunale kraftselskap vart stifta i 1918. Det var fylkeskommunen og fleire kommunar i ytre Sunnfjord og Nordfjord som tok initiativ til å byggje ut vassdragsressursane i Ålfoten.

Kraftutbygginga drog ut, men utbygginga av linenettet kom derimot i gang. Det skulle vise seg å bli kostesamt. I tillegg vart selskapet råka av økonomiske nedgangstider. Langt færre husstandar enn forventa teikne seg som abonnentar.  

Krisa sette for alvor inn i 1927, då fylkeskommunen ville trekkje seg ut mot å betale ein del av skulda selskapet hadde opparbeidd seg. Ei nyskiping, Ålfotselskapet, kom til i 1928. Den nye kraftleverandøren fekk overta linenettet. Eigarkommuane var då reduserte frå 11 til 10. 

Det nye selskapet slapp heller ikkje unna raude tal i rekneskapen, og i 1936 makta ikkje kommunane å gjer opp for skulda si. Eigarane fekk akkord, mot at dei slapp ansvar for drifta. Ålfotselskapet vart såleis i praksis avvikla i 1936, men linenettet vart drive til 1938.

Ytre Fjordane Kraftlag vart skipa i 1936, og overtok administrasjonen og nettet frå Ålfotselskapet to år etter. 

I 2003 gjekk Ytre Fjordane Kraftlag saman med fleire andre selskap inn i Sogn og Fjordane Energi.

Litteratur 
 Nordstrand, Leiv: "Lys og kraft til bygdens behov..." : kraftforsyninga i Sogn og Fjordane 1893-1993. Sandane : Sogn og Fjordane energiverk, 1993
 Solheim, Olav Birger: Aalfotsaka 1918-1938. Hovedoppgåve i historie - Universitetet i Trondheim, 1986

Arkiv 
Arkivet frå Ytre Fjordane Kraftlag er ferdig ordna, og er oppbevart på Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane. Det dekkjer perioden frå oppstarten av Ålfoten interkommunale kraftselskap i 1918 og fram til om lag 1970.

Bakgrunnsstoff 
 Arkivkatalogen frå Ytre Fjordane Kraftlag på Arkivportalen

Skipingar i 1936
Nedleggingar i 2003
Tidlegare norske føretak
Historie i Sogn og Fjordane
Næringsliv i Vestland