alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mike Conley

Mike Conley, fullt namn Michael Alex Conley, () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Chicago i Illinois. Han vart olympisk meister 1992 og verdsmeister 1993 i tresteghopp, og vann i tillegg eitt OL-sølv og tre VM-medaljar i tresteg- og lengdehopp. Conley sine personlege rekordar er 8,46 m i lengde og 17,87 m i tresteg.

Aktiv
Frå 1983 var Conley ein av dei beste lengde- og tresteghopparane i verda. Same året, under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, vart han nummer tre i lengdegropa og fire i trestegtevlinga. Året etter tok han sølv i tresteghopp under OL 1984 i Los Angeles, åtte centimeter kortare enn landsmannen Al Joyner.

I 1987 vann Conley gull i tresteg ved innandørs-VM og ved dei panamerikanske leikane, begge tevlingane vart avvikla i Indianapolis. Om sommaren gjorde han sitt livs lengste, godkjende tresteghopp då han landa på 17,87 m under eit stemne i San Jose. Ved friidretts-VM 1987 i Roma la han beslag på sølvmedaljen, slått med 25 cm av Hristo Markov. Ein skade gjorde at han stod over Sommar-OL 1988 i Seoul. Våren 1989 vann han tresteghopp i innandørs-VM for andre gong.

Etter å ha vorte tredjemann i trestegtevlinga ved VM i friidrett 1991 i Tokyo, nådde Conley heilt til topps under dei olympiske leikane 1992 i Barcelona  I sjette og siste omgang av finalen fekk han fullklaff og landa på 18,17 meter, 20 cm over verdsrekorden, men litt for sterk medvind førte til at hoppet ikkje kunne godkjennast som verdsrekord. Sesongen etter vart Conley verdsmeister i tresteghopp i Stuttgart.

Den 4. mai 1996 sette Conley personleg rekord i lengdehopp med 8,46 m i byen Springfield i delstaten Missouri. Han trappa ned treninga etter OL 1996 i Atlanta, der han tok fjerdeplassen i tresteg, fire centimeter bakom bronsemedaljøren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje i lengdehopp – 8,12 m, nr 4 i tresteghopp - 17,12 m
OL 1984 i Los Angeles: Sølvmedalje i tresteghopp – 17,18 m, bakom Al Joyner (17,26 m)
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje i tresteghopp – 17,67 m, nr 8 i lengdehopp – 8,10 m
VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje i tresteghopp – 17,62 m
OL 1992 i Barcelona: Gullmedalje i tresteghopp – 18,17 m, framom Charles Simpkins (17,60 m)
VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje i tresteghopp – 17,86 m, framom Leonid Volosjin (17,65 m)
VM 1995 i Göteborg: Nr 7 – 16,96 m
OL 1996 i Atlanta: Nr 4 i tresteghopp – 17,40 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mike Conley» frå ,  den 24. september 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Mike Conley Sr.» frå ,  den 24. september 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Mike Conley» frå ,  den 24. september 2016.  
 

Lengdehopparar frå USA
Tresteghopparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Deltakarar under sommar-OL 1984
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 1996
Svartvengspove

Svartvengspove (Limosa haemastica) er ein vadefugl, og ein av fire medlemmer av slekta Limosa i snipefamilien. Han har utbreiing avgrensa til Amerika. Hekkeområda ligg i Alaska og Canada og elles har denne arten leveområde i sørlegaste Sør-Amerika.

Skildring 
Dette er ein liten spove med storleik omtrent som lappspoven. Kroppslengda ligg i området 36 til 42 centimeter, og kroppsmassen kan variere i området 196 til 436 gram, hofuglane i det øvre området. Nebbet er 8-11 cm, svakt oppbøygd og raudt-oransje med ein mørk tupp. Beina er mørk blågråe. Dei har eit mørkt augestrek med ei lys augebrynstripe over, overgumpen er kvit og halen har mørk overside. 

Vaksne svartvengspovar førekjem elles litt forenkla tre ulike fjørdrakter: 
Vinterdrakta, eller drakta for fuglar som ikkje hekkar, er lik for begge kjønn. I denne drakta er fuglane jamt lys gråbrune på hovud, hals og på oversida med kvit underside. Nebbasen er meir brun enn i hekkedrakta.
Hekkedrakt for hofuglar har lyse, nær kvit kinn og strupe, oversida brun og undersida er nøttebrun, men  undersida har kraftige kvite flekker eller tverrstriper. Fjørene på oversida har lyse frynser.
Hannfuglar i hekkedrakt presenterer seg langt mørkare enn hofuglar, brystet og undersida er djupt raudleg nøttebrun, mørkt spraglete eller tverrstriper, oversida er mørk brun med lyse flekker.

Lætet er ofte ein serie toe-wid toe-wid toe-wid, eller berre wid i serie.

Svartvengspoven hekkar i mange åtskilde lokalitetar i vestlege og sørlege Alaska og frå nordvestlege Canada til Hudsonbukta. Vinterkvarteret er langs atlanterhavskysten frå sørlegaste Brasil sørover til Tierra del Fuego over heile Uruguay, og inn i Paraguay. Dessutan nordover langs stillehavskysten nord til Chiloé-øya. Hekkehabitata er våte marker og små dammar der dei tar insektlarver, biller, sniglar og frø. I Sør-Amerika er habitata våte område nær kystar slik som på avsettingar ved elvemunningar, ved lagunar, overflauma område som rismarker. Her er dietten animalsk og inkluderer skjel og andre blautdyr, børstemark, insekt, men her er òg døme på vegetabilsk føde. Dei beitar ofte ved å vasse og søke med nebbet.  

Ikkje alle omstende ved trekket er kjente, men mange fuglar samlar seg først ved Jamesbukta, og ein trur mange så trekker utan stopp til Sør-Amerika. Somme streiffuglar dukkar opp fåtalige utanfor det normale utbreiingsområdet, slik som på Falklandsøyane, Galapagos og fleire andre meir fjerne stader. I juni 2008 vart eit individ observert på Røstlandet. 

Storleiken på populasjonen er usikker, globalt over 50 000 individ per 2006, og er truleg minkande.

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

BirdLife International (2016) Species factsheet: Limosa haemastica . Henta frå http://www.birdlife.org den 24. september 2016
snipefamilien
Fuglar i den neotropiske regionen
Fuglar i den nearktiske regionen‎
Tom Kåre Staurvik

Tom Kåre Staurvik () er ein norsk tidlegare fotballspelar som vanlegvis spelte på midtbana, seinare også på midtstopparplass. Han var særleg kjend for sine harde skot og frispark.

Staurvik eliteseriedebuterte for Bodø/Glimt i 1993. I sin fyrste sesong var han med å vinne NM-cupen og sikre sølvmedaljen i eliteserien. Etter to sesongar i Glimt vart han overført til Rosenborg BK, ein klubb han vann både seriemeisterskap og cupmeisterskap med i 1995, medan han i 1996 fekk seriegull. Både i NM-finalen 1993 og i finaleomkampen 1995 kom Staurvik på skåringslista.

Sesongen 1996/97 spelte Staurvik for nederlandske NAC Breda. Sommaren 1997 gjekk han tilbake til Bodø/Glimt, der han spelte i fem år. Etter eit kort tilvære i kinesiske Shanghai Shenhua, var han 2002/03 knytt til GIF Sundsvall. Sidan var han ei tid spelande trenar i Harstad Idrettslag på nivå tre i norsk seriefotball.

Staurvik deltok i to landskampar i 1993-94. Han debuterte då Noreg vann 7-0 borte mot Færøyane i august 1993 då han kom inn og Erik Mykland gjekk ut i pausen.

Merittar
Noregsmeister 1992: Bodø/Glimt
Noregsmeister 1995: Rosenborg
Seriemeister 1995 og 1996: Rosenborg
Seriesølv 1993: Bodø/Glimt

Kjelder
eu-football

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Bodø/Glimt-spelarar
Rosenborg-spelarar
Kafari

Kafari er det andre studioalbumet til det islandske poprockbandet Lockerbie. Ideen bak plata starta allereie i 2012. I to år, mellom 2013 og 2014, spelte bandet inn låtane til Kafari.

Innhald

Medverkande

Lockerbie 
Þórður «Doddi» Páll Pálsson – vokal, gitarar og synthesizer
Guðmundur «Gummi» Hólm – bass og kor
Davíð Arnar Sigurðsson – xylofon, piano og synthesizer
Rúnar Steinn Rúnarsson – slagverk og perkusjon
Hafsteinn «Haffi» Þráinsson – elektrisk gitar

Gjestemusikarar 
Axel «Flex» Árnason - perkusjon, bass, syntheseizer og kor
Bergur Þórisson - trombone
Sæmundur Rögnvaldsson - trompet
Snæbjörn Gauti Snæbjörnsson - saksofon

Kjelder 

Musikkalbum frå 2015
Rune Tangen

Rune Tangen () er ein norsk tidlegare fotballspelar som vart noregsmeister 1983 og seriemeister 1987 med Moss Fotballklubb, samt noregsmeister og to gongar seriemeister med Rosenborg Ballklubb i åra 1992 og 1993.

Klubbspel
Tangen spelte i unge år på Rapid i Moss, før han melde seg til teneste i storebror Moss FK. Han kom ikkje på bana då Moss vann finalen i fotball-NM 1983 med 2-0 over Vålerenga IF på Ullevaal stadion. Derimot var han ein sentral figur i midtforsvaret då Moss slo Molde FK i «seriefinalen» på Molde stadion hausten 1987, og vann sin einaste seriemeistertittel.

Framom 1991-sesongen vart Tangen overført til Rosenborg og spelte dei neste tre sesongane i Trondheims-klubben, eit lag han vart seriemeister med i 1992 og 1993 og cupmeister i 1992. Sesongane 1994-96 var han atter Mosse-spelar.

Hausten 1996 reiste Tangen til Austerrike og spelte nokre år på FC Tirol og deretter LASK Linz. Sommaren 1999 vende han tilbake til Moss og norsk fotball på nivå to. Då Moss rykka ned i 2002, var han eit års tid spelande trenar. Han la opp i 2004.

Landslagsspel
Tangen spelte tre landskampar i tida 1988-90. I sin andre landskamp, 4. februar 1990 i Attard på Malta, skåra han den tredje og avgjerande målet då Noreg vann med 3-2 over Sør-Korea.

Merittar
Seriemeister 1987: Moss FK
Seriemeister 1992 og 1993: Rosenborg BK
Noregsmeister 1992: Rosenborg BK

Kjelder
eu-football

Denne artikkelen bygger på «Rune Tangen» frå ,  den 24. september 2016.  
 

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Moss-spelarar
Rosenborg-spelarar
Hestrie Cloete

Hestrie Cloete, fødd Storbeck, () er ein sørafrikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Germiston. Ho vart verdsmeister i høgdehopp i 2001 og 2002, og vann OL-sølv både i 2000 og 2004.

Aktiv
185 cm høge Cloete vann høgdetevlinga i Afrika-leikane 1995 i Harare. Tre år seinare vart ho afrikameister i Dakar etter å ha svinga seg over 1,92 m og i 1999 vann ho øvinga med 1,96 m under Afrika-leikane i Johannesburg.

Under Sommar-OL 2000 i Sydney vann Cloete sølvmedaljen i høgdetevlinga, på same høgda som den russiske gullvinnaren. Året etter vann ho gullmedaljen ved friidretts-VM 2001 i Edmonton, på same høgda som sølvvinnaren, det òg ein russisk utøvar. Ved friidrett-VM i Paris i 2003 gjorde ho sitt livs beste høgdehopp på 2006 og vann ein suveren gullmedalje. Året etter stoppa ho på 2,02 m under sommarleikane 2004 og tok sølvmedaljen med færre riv enn bronsevinnaren, ukrainske Vita Stjopina.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Nr 10 – 1,90 m
VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa (1,89 m =nr 14)
OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje – 2,01 m, bakom Jelena Jelesina (2,01 m)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 2,00 m, framom Inha Babakova (2,00 m)
VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 2,06 m, framom Marina Kuptsova (2,00 m)
OL 2004 i Aten: Sølvmedalje – 2,02 m, bakom Jelena Slesarenko (2,06 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hestrie Cloete» frå ,  den 22. juli 2017.  
 

Sørafrikanske friidrettsutøvarar
Høgdehopparar
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Klaverspelar

Ein klaverspelar er ein musikar som spelar klaverinstrument. Fram til tidleg i 1960-åra vart musikarar som spelte klaverinstrument anten rekna som pianistar eller organistar. Frå midten av 1960-åra kom det ein overflod av nye musikkinstrument med klaver, og ein måtte ha eit meir generelt omgrep som dekka musikarane som spelte på desse. Desse klaverinstrumentar er mellom andre: 

elektrisk piano som Fender Rhodes, Wurlitzer elektrisk piano og Roland digitalpiano
Hammond og andre elektriske orgel som Farfisa og Vox Continental
analoge synthesizerar som Moog, ARP, og instrument laga av forskjellige andre produsentar som Alesis.
virtuell-analoge synthesizerar produsert av selskap som Alesis og Novation
digitale arbeidssstasjonar med klaver som dei som i dag vert produsert av Roland, Yamaha, Kurzweil og Korg
samplerar
mellotron
clavinet
continuum
melodica
pianet
piano (men sjå òg pianist)
cembalo
harmonium
celesta
klavikord
pipeorgel
keytar
kimophone (keytar-horn oppfunnen av Kimo Lobo)

Sjå òg
Pianist
Organist

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Keyboardist» frå ,  den 24. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Magasinet Keyboard (USA)
 Magasinet Keyboard Player 
 Harmony Central for keyboard/synth players
 Vintage Synth Explorer

Musikkyrke
Stortingsvalet 2017

Stortingsvalet 2017 var eit parlamentsvalg i Noreg som gjekk føre seg 11. september 2017. Då skulle nordmenn velje stemme på politiske parti som hadde valt ut representantar til Stortinget for perioden 2017–2021. Raudt kom inn på Stortinget for første gong, med eit mandat.

Den sittande regjeringa til Solberg og søttepartia (Høgre, Framstegspartiet, Venstre og Kristelig Folkeparti) beheldt fleirtalet på Stortinget.

Resultat på landsbasis

Kjelder 

2017
Modus i musikk

Modus (frå det latinske modus) er eit omgrep nytta i vestleg musikkteoritradisjonar med tre forskjellige definisjonar:

 det rytmiske forholdet mellom lange og korte verdiar i seinmellomalderen;
 i tidleg mellomalderteori intervall;
 eller mest typisk, eit konsept som syner til skala og type melodi (modal skala).

I musikk er ein skala ei ordna rekkje intervall som saman med tonearten avgjer kva tonar som vert nytta. 

Modal skala er eit omgrep ein berre nyttar om særskilde diatone skalaer. Modale skalaer, òg kalla kyrkjetoneartar er diatoniske skalaer. Blant dei modale skalaene finst skalaer som svarer til durskalaen og mollskalaen.

Omgrepet modal skala blir allment forstått som jonisk, dorisk, frygisk, etc skala. Det er likevel mogeleg å bruke det på alle tenkjelege skalaer. Talet modale skalaer er lik talet på tonar i skalaen. Ein skala frå første trinn til oktaven, ein skala frå andre trinn til andre trinn over skalaen, for kvart trinn i skalaen.  antallet modale skalaer er lik antallet toner i skalaen: en skala fra første trinn til oktaven, en skala fra andre trinn til andre trinn over oktaven, for hvert trinn i skalaen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Modal skala» frå ,  den 24. september 2016.  
 

 
Meloditypar
Gammalgresk musikk
Katolsk musikk
Dorisk skala

Dorisk skala er ein modal skala (kyrkjetoneart) som vert nytta innan musikk. Om eit verk, eit stykke, ein låt, ein song osv. går i dorisk med D som grunntone, seier ein at han har tonearten D-dorisk. Om ein skal spele ein dorisk skala på pianoet, kan ein berre spele på dei kvite tangentane frå tonen D til neste D oktaven over eller under.

Oppbygging 
Det som er spesielt for dorisk er at han har liten ters, stor sekst og liten septim. Dette gjev han eit mollpreg, men det som kjenneteikar han mest er den store seksten. Tabellen under illustrerer forskjellen på dur, moll og dorisk ved å vise skilnaden i tonetrinn: 

Det er ikkje berre D som eignar seg som grunntone. Alle tonar kan nyttast som grunntone, men ein må følgje tonetrinnane. Her er eit døme på kva tonar som vert spelt i andre toneartar:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dorisk skala» frå ,  den 24. september 2016.  
 

musikkskalaer
musikkteori
Miksolydisk

Ein miksolydisk skala er ein skala som høyrer til ein miksolydisk toneart, som er ein av kyrkjetoneartane. Han er identisk med ein durskala med eit senka sjuande trinn.  Ein kan òg seie at ein miksolydisk skala er som ein durskala, men med det femte trinnet som grunntone. Til dømes er C-dur alle dei kvite tangentane på klaveret frå ein C til ein C ein oktav over eller under. 

Om ein tar G (5. trinn i C-dur) som grunntone og spelar utelukkande på dei kvite tangentane, altså frå G til G, så har ein ein G-miksolydisk skala:

Den miksolydiske tonearten er ikkje så mykje brukt som dur og moll, men vert til dømes nytta i avslutninga av «Hey Jude» av The Beatles.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mixolydisk» frå ,  den 24. september 2016.  
 

Musikkskalaer
Treklang

Ein treklang er i musikken ein akkord som består av grunntone, ters og kvint. Ein skil mellom durtreklang, molltreklang, forminska treklang og forstørra treklang.
Omgrepet treklang kan òg nyttast om ein kombinasjon av tre stemmer eller ein fargepallett som består av tre fargar som passar saman.

Dei fire ulike treklangane i musikk er skildra i tabellen under.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Treklang» frå ,  den 24. september 2016.  

Akkordar
Musikkterminologi
Klang
Kvart i musikk

Kvart (av latin 'fjerde') i musikk er det fjerde trinnet i ei diatonisk tonerekkje. Det kan visa til eit intervall som tilsvarer tre trinn i ei slik tonerekkje, til dømes mellom 1. og 4. trinn.

Rein kvart 
Ein rein kvart er nemninga på intervallet (avstanden) mellom to tonar på fem kromatiske halvtonar, til dømes avstanden mellom C og F. Namnet kjem av at ein kvart spenner over fire trinn i dei fleste diatoniske skalaer bortsett frå lydisk. At han er rein plasserer han saman med dei andre reine intervalla kvint, oktav og prim i ein eigen intervallkategori.

I ein likesvevande skala tilsvarer tilhøvet mellom frekvensane på  = 1,3348 . I rein stemming tilsvarar det eit tilhøve på 3:4 .

I streng koralsats vert ein rein kvart vurdert som dissonans som må innførast og vert oppløyst etter bestemte reglar.

Ein invertert (omvend) kvart er ein kvint.
 
Det er vanleg å stemme strengene på kontrabassar og bassgitarar i kvartar. Gitarar vert òg stemd i kvartar med unntak av éin streng. Òg gambefamilien (viola da gamba) er delvis stemt i kvartar.

Forstørra kvart 
Ein forstørra kvart verta for kalla tritonus (tre(heil)intervallet til tonane).

Forminska kvart 
Ein forminska kvart er ein rein kvart der anten den øvste tonen er senka med ein halvtone, eller den nedste tonen er hevd med ein halvtone. Når ein brukar c som utgangspunkt, er den reine kvarten f. Hevar ein den nedste tonen med ein halvtone, får ein den forminska kvarten c - f. Senkar med den øvste tonen med ein halvtone, får ein den forminska kvarten c - f. Frå den reine kvarten a - d vert dei forminska kvartane a - d og a - d danna, frå den reine kvarten f - h dei forminska kvartane f (eller fx) - h og f - h.

I den likesvevande skalaen høyrest ein forminska kvart ut som ein stor ters. Likevel gjeld ein forminska kvart i streng koralsats som dissonans.

Sjå òg 
 Subdominant

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kvart (musikk)» frå ,  den 24. september 2016. 

Intervall
Vers-refreng-form

Vers-refreng-form er ei musikalsk form som er vanleg i pop, blues og rock and roll sidan 1950-åra, og har vore dominerande i rockemusikken sidan 1960-åra. I kontrast til 32-taktsforma, som fokuserer på vers (med B-delen som motsats) vert refrenget i vers-refreng-forma vektlagt som motsats til verset. 

Ei 32-taktsform, der A er verset og B er refrenget er forma AABA, der verset tar opp det meste av tida og refrenget berre er der som motsats og fører attende til verset. I vers-refreng-forma tar refrenga meir av tida og verset eksisterer for å føre fram til refrenget. Til dømes: ABABB(B). 

Refrenget står ofte i skarp kontrast til verset for melodi, rytme og harmoni, og har eit høgare dynamikknivå og aktivitet, ofte med fleire instrument. Dette vert kalla eit «utbrotsrefreng».

Vers-refreng-form med kontrast 
Songar som nyttar forskjellig musikk i verset og refrenget står i konstrast til kvarandre. Døme er:
«That'll Be the Day» av Buddy Holly (1957)
«Be My Baby» av The Ronettes (1963)
«California Girls» av The Beach Boys (1965)
«Penny Lane» & «All You Need Is Love» av The Beatles (1967)
«Foxy Lady» av Jimi Hendrix (1967)
«Smoke on the Water» av Deep Purple (1973)
«Can't Get Enough» av Bad Company (1974)

Enkel vers-refreng-form 
Songar som nyttar same harmoni (akkordar) i verset og refrenget, som ein 12-taktsblues, men der melodien og teksten er forskjellig, har ei enkel vers-refreng-form. Døme er: 
«Shake, Rattle, and Roll» av Big Joe Turner (1954)
«Louie, Louie» av The Kingsmen (1963), døme som ikkje brukar bluesforma
«La Bamba» av Ritchie Valens (1959)

Enkel vers-form 
Songar som berre har eit repetert vers er i enkel vers-form (utan refreng). Døme er: 
«Evil Ways» av Santana (1969)
Blues-baserte songar som ikkje er i den enkle vers-refreeng-forma, som «Heartbreak Hotel», «Jailhouse Rock», «Hound Dog» og «Lucille»
med med mellomspel som motsats: 
«Eight Miles High» av The Byrds (1966)
«Tomorrow Never Knows» av The Beatles (1966)
«Purple Haze» av Jimi Hendrix (1967).

Både den enkle vers-refreng-forma og den enkle verseforma er i strofisk form.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Verse–chorus form» frå ,  den 24. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songformer
Etablissementet

Etablissementet syner generelt til ei dominerande gruppe eller ein elite som har makta eller autoriteten i ein nasjon eller ein organisasjon. Etablissementet kan vere ei lukka samfunnsgruppe som vel ut medlemmane sine eller spesifikke forskansa elitestrukturar, anten i regjering eller i særskilde institusjonar. 

American Sociological Association seier at omgrepet ofte vert nytta av dei som demonstrerer mot ei lita gruppe som dominerer ein større organisasjon. I røynda kan alle relativt små klassar eller grupper som har kontroll, kallast Etablissementet og dei som ikkje høyrer til Etablissementet kan kallast ein «framand».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Establishment» frå ,  den 24. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Sosiolingvistikk 
Samfunnsgrupper
Politisk terminologi
Oligarki
Militærvitskap
Støy i musikk

I musikk vert støy skildra på forskjellige måtar som sur, ubestemt, ukontrollert, høglydt, umusikalsk eller uønskt lyd. Støy er ein viktig komponent i lyden til menneskerøysta og alle musikkinsrument, særleg for ikkje-tonehøgdsendra perkusjonsinstrument og elektriske gitarar (ved hjelp av forvrenging). Elektroniske instrument skapar forskjellige støyfargar. Tradisjonell bruk av støy er uavgrensa og brukar alle frekvensar som er assosiert med tonehøgd og klang, som kvitstøydelen av ein trommevirvel og ei skarptromme, eller transientar som finst i prefiksen i lyden til somme orgelpiper.

Påverknaden av modernisme tidleg på 1900-talet fekk komponistar som Edgar Varese til å utforske bruken av støybaserte klangar i ein orkestersetting. I same perioden skapte den italienske futuristen Luigi Russolo eit «støyorkester» ved hjelp av instrument han kalla intonarumori. Seinare på 1900-talet vart omgrepet støymusikk nytta om verk som hovudsakleg bestod av støybasert lyd. 

I meir generell bruk vert støy nytta om uønskt lyd eller signal. I denne samanhengen kan sjølv lydar som elles ville verte rekna som musikalske bli rekna som støy, om dei forstyrrar mottakinga av eit signal som mottakaren ønskjer. Motverking og reduksjon av uønskt lyd, frå suselydar til knirkande basstrommepedalar, er viktige i mange musikalske samanhengar, men støy vert òg nytta kreativt på mange måtar, og på somme måtar innan nesten alle sjangrar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Noise in music» frå ,  den 24. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bibliografi
Attali, Jacques. 1985. Noise: The Political Economy of Music, translated by Brian Massumi, foreword by Frederic Jameson, afterword by Susan McClary. Theory and History of Literature 16. Manchester: The Manchester University Press. ISBN 0-7190-1470-0 (cloth) ISBN 0-7190-1471-9 (pbk).

Støy
Elektronisk musikk
Ikkje-tonehøgdendra perkusjon
Lydinnspeling