alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Salkhad

Salkhad (arabisk صلخد, Ṣalḫad) er ein by sør i Syria i As Suwayda guvernement. Han er hovudstaden i Salkhad-distriktet, eit av tre distrikt i guvernementet. Han har kring 15 000 innbyggjarar.

Byen ligg 1350 meter over havet sentralt i høglandet Jabal el Druze.

Historie

Han er nemnt fleire gonger i Bibelen som «Salcah», som ein busetnad i det bibelske Bashan. På 200-talet fvt. var Salcah ein blømande nabateisk by, der gudane Dushara og Allat vart dyrka. Etter dette vart han ein del av den romerske provinsen Arabia, og var ein av dei viktigare byane i Hauran under romarane og seinare den bysantinarane. Salkhad er merkt av på Madaba mosaikk-kart frå 500-talet.

På grunn av den strategiske plasseringa til byen oppom Hauransletta i vest, bygde Ajjubide-dynastiet ei festning i Salkhad mellom 1214 - 1247 for å stå imot eit mogeleg åtak frå krosstoga i det indre Hauran. Det er òg sagt at Al-Afdal vart send i eksil her av onkelen og broren sin.

Byen vart mindre viktig etter krosstoga, og vart stundom angripen av beduinar som søkte beitemarker på sommaren for dyra sine.

I 1596 stod Salkhad oppført i osmanske skattelister som Salhad (Sarhad) og var ein del av Bani Malik as-Sadir nahiya i Hauran qada. Han hadde ein muslimsk folkesetnad som bestod av 55 hushaldningar og 25 ungkarar, og ein kristen folkesetnad på 50 hushaldningar og 20 ungkarar. Skattane vart betalte for kveite, bygg, sommaravlingar, geiter og bikubar.

Fleire gresk-ortodokse kristne, etterkomarar etter ghassanidane, levde i regionen. Salkhad og området rundt vart busett av drusarar frå Libanonfjella frå seint på 1600- til 1800-talet.

I osmansk tid hadde byen eit slags føydalt sjølvstyre, slik mykje av Jabal el Druze-området hadde det under familiane Al-Hamdan og seinare Al-Atrash. Det vart kjempa mange slag i regionen mellom osmanske tyrkarar og lokale som prøvde å oppretthalde sjølvstyret sitt.

Tidleg på 1900-talet var byen ein del av Drusarstaten 1921-1936 under det franske mandatet i Syria. Staten vart gradvis innlemma i Syria etter det syriske opprøret i 1925-1927, leia av sultan Al-Atrash.

Byen er i dag senteret i Salkhad-distriktet i As Suwayda guvernement, det sørlegaste distriktet i Syria.

Arkeologi
Festninga i Salkhad er det viktigaste monumentet og ligg på ein høgd inne i byen. Det vart bygd i 1214-1247 av Ajjubide-dynastiet som ein del av forsvarsverka mot krossfararane. Det vert sagt at festninga vart bygd over eldre romerske festningsverk. Ein sekskanta minaret av basalt står framleis intakt på hovudplassen i byen. Mange hus frå romersk tid er framleis delvis busett av lokale Dekorerte graver frå nabatearar, romarar og Ajjubide-dynastiet ligg òg i byen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Salkhad» frå ,  den 4. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Gammalt bilete av festninga i Salkhad 

Byar i Syria
Stader i Bibelen
Busetnader i Salkhad-distriktet
Arkeologiske funn i al-Suwayda guvernement
Al-Qurayya

Al-Qurayya (arabisk القريا; òg skrive al-Qrayya eller Kureiyeh) er ein by sør i Syria i al-Suwayda guvernement, sør for al-Suwayda. Av stader i nærleiken finn ein Bosra i sørvest, Nimrah og Hout i sør, Salkhad i søraust, al-Kafr, Hibran og Sahwat al-Khudr i nordaust, Sahwat Bilata og Rasas i nord og 'Ara og al-Mujaymer i nordvest. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde al-Qurayya eit folketal på 6 789 i 2004. Byen er òg det administrative senteret i al-Qurayya nahiyah som består av fire byar med eit samla folketal på 9 892.

Historie 
Den vestlege forskaren Josias Leslie Porter identifiserte al-Qurayya som den bibelske «Kerioth» nemnt av profeten Eremias som ein av byane på sletta Moab. Profeten Amos skreiv at han skulle «sluke palassa i Kerioth.» Byen er seinare nemnt på 300-talet fvt. som «Koreath,» ein landsby under Bosra i den romerske provinsen Arabia Petraea. Men denne «Koreath» er òg identifisert som det nærliggande palasset Ein Qarata sør på Lejatsletta. I gater og allear i landsbyen finst restar av fleire søyler. Ein gresk inskripsjon vart funnen på ein av steinane og datert attende til 296 fvt.

Den osmanske tida 
I 1596 stod al-Qurayya oppført i osmanske skattelister som ein del av Badi Nasiyya nahiya i Hauran qada. Han hadde ein heilt muslimsk folkesetnad som bestod av 65 hushaldningar og 36 ungkarar. Skattane vart betalte for kveite, bygg, sommaravlingar, frukt- eller andre tre.

I 1810 hadde al-Qurayya nokre få drusar-familiar og var den leiande landsbyen i områda sør og sørvest for 'Ara i Jabal al-Arab. I 1830- og 1840-åra, valde den markante al-Atrash-familien landsbyen som busetnaden sin. Han vart gjeven til dei av dei første drusar-leiarane i landsbyen, al-Hamdan-familien. På denne tida vart han framleis angripen av beduinar. I april 1838, medan unge drusarar frå al-Qurayya kjempa mot den egyptiske armeen til Ibrahim Pasha, vart landsbyen plyndra og fleire av innbyggjarar drepne i eit raid av sjeik Ibn Sumayr og Anza-beduinane hans. Fleire store raid mot al-Qurayya skjedde i 1842 og 1846.

Først i 1850-åra vart det relativt stabilt. I 1852 vart al-Qurayya, då sete for Ismail Pasha al-Atrash, hovudkvarteret for drusarane i opprøret mot det osmanske kravet om verneplikt. I følgje Porter, som vitja al-Qurayya i 1853, hadde landsbyen krympa frå ein av dei store byane på Hauransletta til ein liten landsby. Mange av husa var bygde av antikke material. Leiaren i 1850-åra var Sami Faruq Pasha al-Atrash, den mektigaste drusar-sjeiken på Hauran. I 1856-57 var al-Qurayya base for drusarane i offensiven deira mot dei muslimske landsbyane på Hauran.

Moderne tid 
Styresmaktene i det franske mandatet bomba al-Qurayya og øydela heimen til sjeik Sultan Pasha al-Atrash i eit slag i 1921. Under det store syriske opprøret i 1925-27, som vart fronta av sultan Pasha, tente al-Qurayya som møtestad for dei leiande sjeikane i dei lokale opprørsgruppene.

Kjende folk
Sultan al-Atrash
Mansur al-Atrash

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Al-Qurayya» frå ,  den 4. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 

 

Busetnader i Salkhad-distriktet
Byar i Syria
Shahba-distriktet

Shahba'-distriktet (arabisk شهبا, Šahbā) er eit distrikt (mantiqah) i Syria som administrativt høyrer til As-Suwayda guvernement. Det ligg sørvest i landet og nord for As-Suwayda guvernement. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 71 949. Det administrative senteret er byen Shahba.

Inndelingar
Distriktet Shahba er delt inn i fire underdistrikt eller nāḥiyaer (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Shahba nahiyah (ناحية مركز شهبا): folketal 31 657.
Shaqqa nahiyah (ناحية شقا): folketal 15 849.
Al-Ariqah nahiyah (ناحية العريقة): folketal 11 723.
Al-Surah al-Saghirah nahiyah (ناحية الصورة الصغيرة): folketal 12 720.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Shahba District» frå ,  den 4. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Shahba

Shahba (arabisk شهبا, Shahbā), kjend i seinantikken som Philippopolis, er ein by 87 km sør for Damaskus i Jabal el Druze i As-Suwayda guvernement i Syria, tidlegare ein del av den romerske provinsen Arabia Petraea.

Historie

Romersk historie
Oaseen som no utgjer busetnaden Shahba, var opphavleg ei grend som var fødestaden til Filip arabaren.  Etter Filip vart keisar i Roma i 244 evt., ønskte han å bygge opp det vesle samfunnet som ein colonia. Det eksisterande samfunnet vart erstatta av nye bygg, og ein forfattar skreiv at byen kunne reknast å ha blitt bygd på udyrka jord. Han vart dermed ein av dei siste romerske byane som vart grunnlagd i austen. 

Byen vart heitande Philippopolis til ære for keisaren. Keisaren skal ha ønskt å gjere fødestaden sin om til ein by som var ein kopi av Roma sjølv. Eit sekskanta tempel og eit friluftstempel, kalla ein kalybe, ein triumfboge, bad, eit nakent teater med basaltblokker, ein stor struktur som er blitt tolka som ein basilika, og Philippeion (illustrasjon til høgre) omgjeve av ein stor mur med seremonielle portar, var lagt ut og bygd etter eit rutemønster som var typisk for romerske byar.

Dei offentlege strukturane danna det forfattaren Arthur Segal har kalla ein slags «importert fasade». Resten av den urbane arkitekturen var beskjeden og folkeleg. Byen vart aldri bygd ferdig—bygginga stoppa brått etter Filip døydde i 249. 

Den nye byen følgde eit ekstremt fast, romersk rutemønster, med hovudsøylegangen cardus maximus som kryssa søylegangen decumanus maximus i rette vinklar nær midten, og mindre gater markert av insulae. Mange av dei vart aldri bygde der husa opphavleg var planlagt.

Osmanske historie og tida etter
I 1596 dukka Shahba opp i osmanske skattelister som Sahba og var ein del av Bani Miglad nahiya i Hauran qada . Han hadde ein heilt muslimsk folkesetnad som bestod av 8 hushaldningar og 3 ungkarar, som betalte skatt på kveite, bygg, sommaravlingar, geiter og/eller bikubar.

Fordi han var langt frå folkerike stader som kunne ha hatt trong for bygningsstein og som kunne ha henta dette frå den folketomme Philippopolis, har Shahba i dag godt bevarte ruinar av den antikke romerske byen. 

Eit museum i byen syner nokre vakre døme på romersk mosaikk. Den særleg rike ikonografien av figurativ mosaikk med temaet Jordas herlegdom, vart oppdaga i 1952 i det såkalla «Maison Aoua», og finst i dag i eit museum i Damaskus og har vore ei rik kjelde for ikonografar.

Den relativt godt bevarte romerske brua i Nimreh ligg i nærleiken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shahba» frå ,  den 4. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Byar i Syria
Busetnader i Shahba-distriktet
Arkeologiske funn i al-Suwayda guvernement
Romerske byar i Syria
Shaqqa

Shaqqa eller Shakka (arabisk شقا) er ein by sør i Syria i As Suwayda guvernement , med kring 8 000 innbyggjarar. Innbyggjarane er hovudsakleg drusarar, etterkomarane etter dei som flytta hit frå Libanon på 1700- og 1800-talet. 

I antikken vart han kalla Saccaea (òg skrive Sakkaia). I 287 evt. fekk han bystatus og namnet Maximianopolis. Sidan han låg i den romerske provinsen Arabia, er han skild frå andre byar med namnet Maximianopolis i Arabia.

Plassering og arkitektur 

Shaqqa ligg nord i utkanten av vulkanplatået Jabal el Druze i ei høgd på 1070 meter over havet, 7 km aust for Shahba og kring 25 km nord for As-Suwayda, hovudstaden i guvernementet.

Frå antikken finst det restar etter fleire bustadhus som er rikt utsmykka. I tillegg finst her: 
Den enorme Al-Qaysariye, generelt tolka som bustadhuset til dei romerske guvernørane, men truleg eit mindre forum knytt saman med ein stor basilika, som vart bygd på 200-talet. Han har fleire rom og hallar med blomsterdekorasjonar. 
Ein romersk sivil basilika, seinare omgjort til ei kyrkje tileigna St. Georg. Det er trudd at denne kyrkja er den eldste som er tileigna martyren St. Georg på grunnlag av ein gresk inskripsjon som kallar bygningen til den «heilage og triumferande» martyren Georg. Ho er datert til anten 368 eller 197 evt. 
Ein kalybe, eit gammalt tempel typisk for romartida i det sørlege Syria.

Maximianopolis i Arabia hadde utan tvil ein romersk garnison, og var ein colonia, den høgaste rangeringa ein by kunne ha i riket. Han nytta ein kalender som talde åra frå då Maximian vart keisar (286 evt.). Ein inskripsjon nemner eit tempel for Zevs Megistos, og ein annan som ber eit epigram om filosofen Proclus.

Bispesete 

På 400-talet var Maximianopolis eit bispesete, og biskopen Severus var ein av dei som signerte ved kyrkjemøtet i Kalkedon i 451.  Ein inskripsjon frå 594 talar om ein lokal biskop, kalla Tiberinus, som vart reiste ein martyrium for St. Georg og andre martyrar. Ein annan inskripsjon nemner ein biskop Peter.

Bispesetet Maximianopolis i Arabia er oppført på lista over bispesete i den katolske kyrkja. På 1800-talet vart han feilaktig kalla «Maximopolis», fram til det vart retta i 1885. Somme kjelder frå den same perioden foreslo at Maximianopolis i Arabia var byen Sheikh Miskin.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Shaqqa» frå ,  den 4. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Romerske byar i Syria
Busetnader i Shahba-distriktet
Romerske stader i Syria
Arkeologiske funn i al-Suwayda guvernement
Byar i Syria
Katolske bispesete i Asia
Al-Ariqah

Ariqah eller ‘Arīqah (arabisk عريقة) er ein landsby sør i Syria med kring 3 000 innbyggjarar. Han ligg i hjartet av det berglendte vulkanplatået Lejah. Administrativt høyrer Ariqah til Mantiqat Shahba (Shahba-distriktet) i As Suwayda guvernement.
Ariqah er mest kjend for ei vulkansk grotte som ligg i ei 10 meter djup hól i midten av landsbyen. Grotta vert kalla Arigagrotta og strekkjer eg frå to til tre kilometer inn i gamle lavastraumar. Ho er den største kjende grotta i det sørlege Syria.

Historie
Historisk sett har ‘Arīqah vorte rekna som sentrum i det utilgjengelege Lajat, og mange hus frå bysantinsk tid står framleis i byen og er busett av lokale innbyggjarar. Her finst òg ruinar av eit bysantinsk kloster kalla «Deir Ariqa».

I 1596 var Al-Ariqah oppført i osmanske skattelister som 'Ahiri og var ein del av Bani Abdullah nahiya i Hauran qada. Han hadde ein heilt muslimsk folkesetnad som bestod av 18 hushaldningar og 3 ungkarar. Skattane vart betalte for kveite, bygg, sommaravlingar, geiter og/eller bikubar og ei vassmølle.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al-Ariqah» frå ,  den 4. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 

 

Busetnader i Shahba-distriktet
Byar i Syria
Al-Shaykh Badr

Al-Shaykh Badr (arabisk الشيخ بدر) er ein by i Syria, som administrativt høyrer til Tartus guvernement. Al-Shaykh Badr ligg 536 meter over havet. Byen har 47 982 innbyggjarar (2008).

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Al-Shaykh Badr» frå ,  den 4. juli 2014.  
 

Byar i Syria
Busetnader i Al-Shaykh Badr-distriktet
Brummanet al-Mashayekh

Brummanet al-Mashayekh (arabisk برمانة المشايخ) er ein by nordvest i Syria i Tartus guvernement, nordaust for Tartus. Av stader i nærleiken finn ein al-Annazeh, Maten al-Sahel og al-Shaykh Badr i vest, Kaff al-Jaa og al-Qadmus i nord og Wadi al-Oyun og Ayn Halaqim i søraust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde Brummanet al-Mashayekh eit folketal på 3 666 i 2004.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brummanet al-Mashayekh» frå ,  den 4. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Al-Shaykh Badr-distriktet
Byar i Syria
Al-Qamsiyah

Al-Qamsiyah (arabisk القمصية) er ein by nordvest i Syria i Tartus guvernement, nord for Tartus. Av stader i nærleiken finn ein al-Annazeh, Maten al-Sahel og Husayn al-Baher i sørvest og Khawabi, Khirbet al-Faras og al-Shaykh Badr i søraust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde al-Qamsiyah eit folketal på 2 244 i 2004. Innbyggjarane er hovudsakleg alawittar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al-Qamsiyah» frå ,  den 4. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Al-Shaykh Badr-distriktet
Byar i Syria
Baniyas

Baniyas (arabisk بانياس, Bāniyās) er ein by i Tartous guvernement, nordvest i Syria, ved foten av Qalaat el-Marqab (der krossfararborga Marqab eller Margat står), 55 km sør Latakia (i antikken Laodikea) og 35 km nord for Tartous (i antikken Tortosa). Han er eit katolsk bispesete under det latinske namnet Balanea, ei stilling som i dag er ledig.

Han er kjend for frukthagane og eksport av tømmer. I dag er han mest kjend for oljeraffineriet nord for byen, eit av dei største i Syria. Her ligg òg eit energiverk. 

Det ligg framleis mange sitrushagar i dei grøne åsane kring byen. På toppen av ein av åsane står borga Margat, ei stor johanittarborg bygd av svart basaltstein.

Historie
I fønikisk tid var han ein viktig hamneby, som grekarane kalla Balemia. Det kan ha vore i hellenistisk tid at byen lånte namnet Levkas (i følgje Stephanus Byzantius) frå øya vest i Hellas. Byen Balanaea, som er det latinske namnet, var ein koloni under Aradus (Strabon, XVI, 753), og vart plassert av Stephanus Byzantius i Fønikia, men høyrte til den romerske provinsen Syria. Den første kjend biskopen i byen var til stades ved Konsilet i Nikea i 325 (Lequien, Oriens Christ., II, 923). 

Under den syriske borgarkrigen rapporterte opprørarar at ein massakre fann stad den 2. mai 2013, utført av regjeringsstyrkane. «Syrisk soldatar, med støtte av væpna menn frå nærliggande alawittarlandsbyar, strøymde inn i byen, sette hus i brann og brukte knivar, skytevåpen og slagvåpen til å drepe folk i gatene.»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Baniyas» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Gcatholic.org- Titular Sees

Byar i Syria
Balanea
Busetnader i Baniyas-distriktet
Kystbusetnader i Syria
Fruktdyrking

Fruktdyrking er produksjon av frukt i større eller mindre skala, og finn stad i hagar, eigne frukthagar, på åkrar eller i veksthus.
Fruktdyrking er avhengig av passande jordsmonn og klima, og kan vera konsentrert i visse område i eit land. I Noreg er til dømes Hardanger kjend for mange frukttre.

Frukt kan seljast direkte til forbruk eller danna råvare for andre produkt, som syltetøy, tørka frukt, hermetikk, saft, most, sider eller vin.

Historie
Det finst døme på fruktdyrking frå Afrika og Asia frå minst 6000 år tilbake. Kontakt med kulturfolka i Asia og Egypt førte til at dyrkinga vann innpass også i Europa, først i Hellas og sidan også i Italia. Romerske jordbruksforfattarar fortel om fruktdyrking; éin av dei nemnde rundt år 50 e.Kr. heile 29 eple-, 43 pære- og 8 kirsebærsortar. Etter kvart spreidde fruktdyrking seg til alle europeiske land, og i Noreg har eple vore dyrka sidan vikingtida. Dette er mellom anna vist i Osebergfunnet, der det blei funne 54 godt bevarte eple, truleg villeple.
Etter at Noreg blei kristna tok fruktdyrkinga seg opp, og klostera blei senter også for utviklinga av  hagebruk.

Fruktdyrking i Noreg

Fruktdyrking er ein viktig næringsveg mange stader av landet. Dei fylka som har mest fruktdyrking er Hordaland, Sogn og Fjordane, Telemark, Buskerud, Vestfold og Rogaland (1999). Hordaland har mest eple, plommer og morellar, medan Sogn og Fjordane har mest pæredyrking. I 1999 var det totale fruktarealet i Noreg ca. 27 000 dekar. Av dette var ca. 19 000 dekar eple, 2200 dekar pære, 3000 dekar plomme, 470 dekar surkirsebær og 2500 dekar søtkirsebær (morell).

Vilkåra for fruktdyrking i Noreg er svært varierande. Skal fruktene utviklast tilfredsstillande, trengst godt grøfta, varm og djup jord og ein  solrik og lun vekseplass. Skredjord, morenejord og forvitringsjord er best. Stiv leirjord og tørr sandjord er lite skikka. Frukt som veks godt i Noreg er eple, pære, kirsebær, rips, solbær, stikkelsbær, jordbær, bjørnebær og bringebær. Fruktproduksjonen er nokså liten, og det blir innført mykje frukt frå utlandet.

Kjelder

 «Fruktdyrking» (6. mars 2012), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 5. juli 2014.
 «Frukt» (11. april 2013), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 5. juli 2014.

Hagebruk
Frukt
Al-Annazah

Al-Annazah (arabisk العنازة,  òg skrive al-Annazeh) er ein landsby, kring 20 km nordaust for Tartus og 5 km frå Middelhavet. Han ligg mindre enn ein times køyretur frå Latakia og kring tre timar frå Damaskus. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde al-Annazah eit folketal på 3 357 i 2004. Innbyggjarane er hovudsakleg alawittar.

Åsane kring landsbyen er dekte med oliven og eik og mange grotter. Sjølv om det ikkje er nokre elvar i Al-Annaze, finst her mange dalar.

Naturparkar
Det finst mange høve for fritidsaktivitetar kring Al-Annazah som fjellklatring, turar i dalane, jogging på åsane, sykkelturar og skogsturar. Det finst grotter og tette skogar i Ein Ibraheim-området, med ferskvatn, mange typar fuglar og ville dyr.

Klima
Al-Annaze har middelhavsklima, med eit moderat til varmt og tørt vêr om sommaren og mildt og vått om vinteren. Vinteren er regnfull med høg fukt. Temperaturane i januar varierer normalt mellom 15 og 6 ºC. Augusttemperaturane varierer mellom 30 ºC på dagtid til 19 ºC om natta. Årsmiddelnedbøren i Al-Annaze er 850 mm, og det meste av dette kjem frå september til mai.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Al-Annazah» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Baniyas-distriktet
Byar i Syria
Hammam Wasel

Hammam Wasel (arabisk حمام واصل, òg skrive Hamam Wasil) er ein by nordvest i Syria i Tartus guvernement, nordaust for Tartus. Av stader i nærleiken finn ein Ayn al-Sharqiyah og al-Baydah i vest, Baniyas i nordvest, Annaza i nord, og al-Qadmus i nordaust, Masyaf i aust, Wadi al-Oyun i søraust, al-Shaykh Badr i sør og al-Qamsiyah i søraust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde Hammam Wasel eit folketal på 1 801 i 2004. Han er det administrative senteret i Hammam Wasel nahiyah («underdistrikt») som består av 12 stader med eit samla folketal på 8 522 i 2004. Innbyggjarane er hovudsakleg alawittar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hammam Wasel» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Baniyas-distriktet
Byar i Syria
Duraykish

Duraykish (arabisk دريكيش, òg skrive Dreikiche) er ein by i Syria i Tartus guvernement, kring 32 km aust for Tartus. Namnet Dreikiche kjem frå latin, og tyder «tre grotter». Byen er kjend for mineralvasskjelder som ligg sør for byen. Mineralvatnet i byen vert tappa på flaske og seld som «Dreikiche». Innbyggjarane er hovudsakleg alawittar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Duraykish» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Syriatourism.org om Duraykish

Byar i Syria
Busetnader i Duraykish-distriktet
Safita-distriktet

Safita-distriktet (arabisk منطقة صافيتا) er eit distrikt (mantiqah) i Tartus guvernement i Syria. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 129 632. Senteret i distriktet er byen Safita.

Inndelingar
Distriktet Safita er delt inn i seks underdistrikt eller nāḥiyaer (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Safita nahiyah (ناحية صافيتا): folketal 60 172.
Mashta al-Helu nahiyah (ناحية مشتى الحلو): folketal 12 577.
Al-Bariqiyah nahiyah (ناحية البارقية): folketal 7 336.
Sebei nahiyah (ناحية سبة): folketal 7 614.
Al-Sisiniyah nahiyah (ناحية السيسنية): folketal 22 018.
Ras al-Khashufah nahiyah (ناحية رأس الخشوفة): folketal 19 915.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Safita District» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Safita

Safita (arabisk صا فيتا, Ṣāfītā fønikisk Safita) er ein by i Tartous guvernement, nordvest i Syria, søraust for Tartous og nordvest for Krak des Chevaliers. Byen har kring 33 000, og innbyggjarane er nesten jamt fordelt mellom gresk-ortodokse kristne og alawittar. Han ligg på toppen av tre åsar og dalane mellom dei, i Dei syriske kystfjella. Safita voks seg viktig gjennom krossfarartida og var busett av tempelriddarane i borga Chastel Blanc, som då var ein del av Grevskapet Tripoli.

Historie
Byen har vore busett sidan fønikisk tid, og fleire arkeologiske funn er gjort frå fønikiske og kanaanittiske busetnader. I 1102 tok Raymond IV av Toulouse kontroll over landet til Banu Ammars-emirane frå Tripoli. Ei fire år lang kringsetjing av Tripoli førte til full kontroll over byen og landområdet kring, inkludert Safita. Mamelukk-sultanen Baibars erobra borga i 1271.

Venskapsbyar
  Marrickville, Australia
 Lalor (Melbourne)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Safita» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Nyhende i Safita (arabisk)
 Nyhende i Safita (arabisk)

Byar i Syria
Busetnader i Safita-distriktet
Mashta al-Helu

Mashta al-Helu (arabisk مشتى الحلو, òg Meshta al-Helu eller Mashta al-Helo) er ein by og feriestad nordvest i Syria i Tartus guvernement, 45 kilometer nordaust for Tartus. Landsbyen ligg i eit skogkledd område i An-Nusayriyahfjella, dei syriske kystfjella. Av stader i nærleiken finn ein Kafrun i vest, al-Malloua og al-Bariqiyah i sørvest, Habnamrah og Marmarita i sør, Hadiya i søraust, Kafr Ram i aust, Ayn Halaqim i nordaust, Ayn al-Shams i nord og Duraykish i nordvest. 

I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde Mashta al-Helu eit folketal på 2 458 i 2004. Han er det administrative senteret i Mashta al-Helu nahiyah («underdistrikt») i Safita-distriktet som består av 19 stader med eit samla folketal på 12 577 i 2004. Innbyggjarane er hovudsakleg kristne.

Byen ligg 465 meter over havet. Før baathistane tok over makta i landet i 1960-åra, var Mashta al-Helu ein av få landsbyar i kystfjella som fekk elektrisk straum.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mashta al-Helu» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Mashta Al Helou - arabisk nettstad 

Busetnader i Safita-distriktet
Byar i Syria