alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Symfoni nr. 10 av Mozart

Symfoni nr. 10 i G-dur, K. 74, vart skriven av Wolfgang Amadeus Mozart, truleg under den første reisa hans til Italia våren 1770.

Symfonien er skriven for to oboar, to horn og strykarar. Stykket varer om lag 9 minuttar. Symfonien har form som ein italiensk overture og består av satsane: 

(Allegro – Andante)  4/4 – 3/8
Allegro, 2/4

På det signerte partituret, som ikkje inneheld nokre merknader av Mozart, står det skrive «Ouverture zur Oper Mitridate» (Ouverture for opera Mitridate) skriven av Johann Anton André, som så er stryke over, bortsett frå ordet «Ouverture». André trudde tydlegevis at stykket var meint som ein overture til Mitridate, re di Ponto'' (som har ein annan overture enn denne symfonien).

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 10 (Mozart)» frå ,  den 26. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

10
Musikk i 1770
Frytle

Frytle er ei planteslekt i sevfamilien. Frytle er fleirårige plantar med flate eller renneforma ofte spreitt langhåra blad med heil slire. Blomstrane sit i kvast eller hovud. Dei dannar ei kapselfrukt med tre brunsvarte frø. Heile planten er ofte litt raud- eller brunfarga. Om lag femten artar veks i Noreg.

Norske artar 
 Hårfrytle (Luzula pilosa)
 Hengjefrytle (Luzula parviflora)
 Reinfrytle (Luzula wahlenbergii)
 Storfrytle (Luzula sylvatica)
 Kvitfrytle (Luzula luzuloides)
 Bogefrytle (Luzula arcuata)
 Vardefrytle (Luzula confusa)
 Aksfrytle (Luzula spicata)
 Snøfrytle (Luzula arctica)
 Markfrytle (Luzula campestris)
 Heifrytle (Luzula congesta)
 Engfrytle (Luzula multiflora)
 Seterfrytle (Luzula frigida)
 Myrfrytle (Luzula sudetica)
 Bleikfrytle (Luzula pallescens)

Kjelder
Dansk Wikipedia.
Tysk Wikipedia.
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Planteslekter
Sevfamilien
Karl Schwarzschild

Karl Schwarzschild () var ein tysk fysikar og astronom. Han er mest kjend for det teoretiske arbeidet sitt; og då særskilt for å finna den fyrste løysinga på likningane i den generelle relativitetsteorien til Albert Einstein. Han er far til astronomen Martin Schwarzschild. 

Schwarzschild gav bidrag til dei fleste område av astronomien, men er særleg kjent for sine arbeid over fotografisk fotometri, geometrisk optikk, eigenrørsla til stjernene, stellarstatistikk og teorien for strålingstransport. Schwarzschild er òg kjent for viktige bidrag til relativitetsteorien, mellom anna løysinga av Einsteins feltlikningar, som dannar grunnlaget for teorien for svarte hòl.

Schwarzschild leidde dei to observatoriuma Göttingen og Potsdam dei siste fem åra før den fyrste verdskrigen braut ut. I 1914 melde han seg for frivillig hærtenesta og døydde to år seinare av ein hudsjukdom han fekk på austfronten. I Tautenburg, ved Jena i Tyskland vart Schwarzschild-observatoriet grunnlagt i 1960. Det er utstyrt med eit 2-meter universalspegleteleskop som i sitt slag er det største i verda. Det har fire forskjellege optiske system og kan mellom anna nyttast som Schmidt-teleskop.

Asteroiden 837 Schwarzschilda er namnsett etter han.

Relativitetsteori 
Schwarzschild hadde så tidleg som i 1900 kome med eit framlegg om at geometrien i universet ikkje var evklidsk. I 1916, kort tid etter at den generelle relativitetsteorien vart offentleggjord og i det siste leveåret hans, hadde Schwarzschild funne den fyrste eksakte løysinga på feltlikningane åt Einstein. Frå denne løysinga kom han fram til konsepta til det som i dag vert kalla svarte hòl og Schwarzschild-radius.

Kjelder 

 Denne artikkelen baserer seg på artikkelen «Karl Schwarzschild» s. 358 i Philip's Astronomy Encyclopedia gjeven ut i 2002.

Bakgrunnsstoff

 

Tyske astronomar
Tyske fysikarar
Tyske jødar
Jødiske fysikarar
Elevar ved Ludwig Maximilian universitet i München
Medlemmar av Det prøyssiske vitskapsakademiet
Folk frå Frankfurt am Main
Folk frå Hessen-Nassau
Relativistar
Elevar ved Universitetet i Strasbourg
Tilsette ved Universitetet i Göttingen
Paragraf

Paragraf (frå gresk paragraphos, skrive ved sidan av, lagt til) er ein avgrensa del av eit regelverk.
Kvar paragraf ermerkamed teiknet § og eit tal. Paragrafteiknet § er eigentleg danna av to samanskrivne s-ar, og står for latin signum sectionis, 'avsnittsteikn'. 

Omgrepet blir brukt når ein lagar lover, føresegner, vedtekter, traktatar og likande. Kvar paragraf tar for seg ein avgrensa del av dei mange reglane som eit større regelverk består av. Kvar paragraf kan bestå av fleire avsnitt, i norsk lovspråk kalla ledd, som igjen kan bestå av mange setningar, i norsk lovspråk kalla punktum. Kvar paragraf kan også innehalde nummererte underpunkt og/eller bokstavar. 

I eit større regelverk vil vanlegvis fleire paragrafer vere samla i eit kapittel, der paragrafane handlar om liknande problemstillingar. 

Systemet med å dela opp lovtekster i paragrafar blei innført av glossatorane som studerte romarretten på 1100- og 1200-talet.
Alle norske lover frå og med Grunnlova av 17. mai 1814 er inndelt i paragrafar.

Kjelder

Juridisk terminologi
Greske ord og uttrykk
Harold Faltermeyer

Harold Faltermeyer () er ein tysk filmmusikkomponist.

Han vart fødd som Harold Faltermeier i München. Som seksåring byrja han å spela piano, og seinare tok han utdanning ved musikkakademiet i München. Faltermeyer er til no mest kjend for å ha komponert soundtracka til filmane Beverly Hills Cop og Top Gun frå åttitalet.

Filmmusikk av Harold Faltermeyer 

 Didi – der Doppelgänger (1983)
 Thief of Hearts (1984)
 Beverly Hills Cop (1984)
 Fletch (1985)
 Top Gun (1986) (med Giorgio Moroder)
 Fire and Ice (1986) (éin song)
 Fatal Beauty (1987) (éin song)
 Beverly Hills Cop II (1987) (éin song)
 The Running Man (1987)
 Starlight Express (1987)
 Formula One (1986)
 Blue Blood (1989)
 Tango & Cash (1989, released 2006)
 Fire, Ice & Dynamite (1990)
 Kuffs (1992)
 White Magic (1994)
 Zeit der Sehnsucht (1994)
 Asterix erobrer Amerika (1994)
 Frankie (1995)
 Der König von St. Pauli (1997) (miniserie)
 Wake Up (2002)
 Cop Out (2010)

Tyske filmmusikkomponistar
Tyske musikarar
Folk frå München

Kjelder 

 Engelsk, tysk og bokmålswikipedia om Faltermeyer.
 Profil på Imdb.com
Juleplantar

Juleplantar er plantar ein knyter til jula av ulike grunnar, gjerne fordi dei er vintergrøne eller fordi dei ber blomar eller frukter på denne tida. I tillegg til grønt er plantar med raudfarge ofte nytta som juleplantar. Ein nyttar plantane til julepynt, mat eller av symbolske grunnar.

Pynt

Juletre er ofte eit levande bartre som gran, edelgran eller furu. Ein bruker også bar frå bartre som pyntegrønt, til juledekorasjonar som kransar og oppsatsar. I tillegg til dei nemnde plantane er barlind, einer, kristtorn, sypress og tuja òg vanlege å bruka. Ofte tek ein med greiner med bær eller konglar. Ein annan plantedel som ofte blir brukt når ein pyntar til jul er halm, som kan brukast inni julekransar, til halmbukkar og annan julepynt.

Misteltein og kristtorn blir ofte brukt til mindre dekorasjonar som kan hengast opp, medan ein òg kan pynta til jul med ranker av eføy. Misteltein er kjend for tradisjonen der ein heng han i ein døropning, og alle som møtest under han skal gje kvarandre eit kyss.

Fleire blomar og potteplantar blir særleg dyrka fram til jul og brukte som pynt då, til dømes juleglede, julekaktus og julestjerne. Laukplantar som amaryllis, hyasint (svibel) og narsiss kan ein preparera til å blomstra til jul.

Det newzealandske treet pōhutukawa, som blømer til jul, er òg kjend som New Zealand-juletre.

I ulike land pyntar eller brenn ein òg ein særskild julekubbe til jul. I georgisk tradisjon skjer ein ei hassel- eller valnøttgrein til juletre, chichilaki.

Matplantar

Visse plantar blir knytte til jul som mat, til dømes nøtter som hasselnøtt, valnøtt eller mandel, gjerne i form av marsipan, og frukt som fiken, daddel, granateple og sitrusfruktene appelsin, klementin og mandarin. I tillegg til at desse fruktene er tilgjengelege til jul er mange av dei gjerne litt eksotiske, i det minste i nordlege område, og bidreg dermed til å gjera jula litt spesiell og luksuriøs.

I julemat bruker ein ofte også krydder som ein bruker mindre av elles i året, til dømes ingefær, kanel, kardemomme, nellik og safran. Dette har røter tilbake til ei tid då slikt krydder var særs sjeldan og dyrt.

I Oaxaca i Mexico skjer ein ut store reddikar til Noche de Rabanos, 'Reddikaftan'. Dei raude og kvite resultata blir stilte ut på torget i Oaxaca.

Symbolikk

Plantar ein pyntar til jul med har ofte òg ei symbolsk tyding, til dømes:

Olivengrein og misteltein for fred
Kveiteaks, valmuehovud, granateple for rikdom og grøde
Kristtorn som vern mot det vonde auget

Mange av plantane er tillagt religiøs tyding, til dømes ved at kristtorn blir assosiert med tornekrona Jesus bar ved krossfestinga. Misteltein var frå gammalt av ein heilag plante i nordeuropeisk heidenskap, og blei ofte forbode i kyrkjer, men blei òg noko brukt som symbol på lækjekrafta til Kristus.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Christmas plant» frå ,  den 26. desember 2010.

Plantar
Symfoni nr. 11 av Mozart

Symfoni nr. 11 i D-dur, K. 84/73q,  var ein gong utan tvil rekna som eit verk av Wolfgang Amadeus Mozart. Dette har derimot vorte meir tvilsamt og så langt usikkert. Ein trur at det er frå 1770, og at det kan ha vorte skriven i Milano eller Bologna, om det er eit genuint Mozart-verk. Eit tidleg manuskript frå Wien tilskriv verket til Wolfgang, men kopiar frå 1800-talet tilskriv verket til både Leopold Mozart og Carl Dittersdorf. Neal Zaslaw skriv: «Ei samanlikning av resultata av to stilmessige analysar av den første satsen i verket med analysar ein er sikre på er genuine frå same periode, så verkar Wolfgang å vere den mest truleg av dei tre komponistane.»   

Symfonien er i tre satsar, og manglar ein menuett og trio. Kenyon meiner at det er «lite spesielt» med dette verket, medan Zaslaw finn ei «Gluck-aktig stemning» og noko slektskap med opera buffa i dei repeterte triolane i finalen.

Satsar og instrumentering

Instrumenteringa var strykarar, 2 oboar, 2 horn, fagott,  continuo

Allegro, 4/4
Andante, 3/8
Allegro, 2/4

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 11 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Dearling, Robert: The Music of Wolfgang Amadeus Mozart: The Symphonies Associated University Presses Ltd, London 1982 ISBN 0-8386-2335-2
Kenyon, Nicholas: The Pegasus Pocket Guide to Mozart Pegasus Books, New York 2006 ISBN 1-933648-23-6
Zaslaw, Neal:Mozart's Symphonies: Context, Performance Practice, Reception OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3

Bakgrunnsstoff

11
Musikk i 1770
Symfoni nr. 12 av Mozart

Symfoni nr. 12 i G-dur, K. 110/75b, av Wolfgang Amadeus Mozart, vart komponert i Salzburg sommaren 1771. Symfonien vart visstnok førebudd i vente av den andre reisa til Mozart til Italia, som fann stad mellom august og desember 1771. Symfonien er i fire satsar, og opninga allegro var den lengste satsen Mozart hadde skrive til då. Han er den «første av ei gruppe verk måla på eit større lerret og med større individualitet enn dei tidlegare musikkverka hans.»

Satsar og instrumentering
Instrumenteringar var: strykarar, 2 oboar, 2 horn, 2 fagottar, 2 fløytear, 2 fagottar, continuo

1. Allegro, 3/4
2. Andante, 2/2
3. Menuett og Trio, 3/4 
4. Allegro, 2/4

Menuetten inneheld ein kanon mellom høge og låge strykarar med eit intervall på ein enkelt takt. Mozart lærte truleg denne teknikken frå Joseph Haydn sin 23. symfoni frå 1764 (òg i G-dur).

Framføring
Ein kjenner ikkje til når verket vart framført første gong. Det er mogeleg at symfonien først vart spelt på ein konsert i Milano den 22. eller 23. november 1771.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 12 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Kenyon, Nicholas: The Pegasus Pocket Guide to Mozart Pegasus Books, New York 2006 ISBN 1-933648-23-6
Zaslaw, Neal:Mozart's Symphonies: Context, Performance Practice, Reception OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3

Bakgrunnsstoff 

12
Musikk i 1771
Symfoni nr. 13 av Mozart

Symfoni nr. 13 i F-dur, K. 112, av Wolfgang Amadeus Mozart, vart skriven i Milano hausten 1771.  Symfonien er i fire satsar, og den andre er instrumentert berre for strykarar. Verket har originalitet og humor, og nyttar særs få instrument. Den tredje satsen, menuetten, kan ha vorte skriven tidlegare og innlemma i symfonien. Det signerte manuskriptet syner at menuetten vart kopiert av Leopold Mozart. Nicholas Kenyon skildrar Symfoni nr. 13 som den siste i «tradisjonell form»—etter dette «er vi i byrjinga av ei anna verd»

Satsar og instrumentering

Instrumenteringa var strykarar, 2 oboar, 2 horn, fagott, continuo

Allegro, 3/4
Andante, 2/4
Menuett og Trio, 3/4 
Molto Allegro, 3/8

Framføring
Den første framføringa var truleg på ein konsert med Leopold og Wolfgang Mozart i bustaden til Albert Michael von Mayr, den 22. eller 23. november 1771. På denne konserten kan ein òg kanskje for første gong ha høyrt Mozarts 12. symfoni.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 13 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Dearling, Robert: The Music of Wolfgang Amadeus Mozart: The Symphonies Associated University Presses Ltd, London 1982 ISBN 0-8386-2335-2
Kenyon, Nicholas: The Pegasus Pocket Guide to Mozart Pegasus Books, New York 2006 ISBN 1-933648-23-6
Zaslaw, Neal:Mozart's Symphonies: Context, Performance Practice, Reception OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3

Bakgrunnsstoff

13
Musikk i 1771
Symfoni nr. 14 av Mozart

Symfoni nr. 14 i A-dur, K. 114, er ein symfoni komponert av Wolfgang Amadeus Mozart den 30. desember 1771, då Mozart var femten år gammal, og fjorten dagar etter erkebiskop Sigismund von Schrattenbach døydde.

Satsar
Symfonien er skriven for to fløyter, to oboar, to horn og strykarar. Han har fire satsar: 

Allegro moderato, 2/2		
Andante, 3/4
Menuett; Trio, 3/4
Molto allegro, 2/4

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 14 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 

14
Musikk i 1771
Symfoni nr. 15 av Mozart

Symfoni nr. 15 i G-dur, K. 124 av Wolfgang Amadeus Mozart, vart skriven i Salzburg dei første vekene av 1772. Ein merknad på det signerte manuskriptet indikerer at det kan ha vorte skriven for eit kyrkjeleg høve, kanskje til ære for den nye erkebiskopen av Salzburg. Verket er if ire satsar, og den første av desse har vorte skildra som nyskapande og «vågal», på grunn av tempovariasjonane. Den siste satsen er skildra som humoristisk og lettferdig, med «nok avsluttande moro til å rive huset ned».

Satsar og instrumentering

Instrumenteringa var strykarar, 2 oboar, 2 horn, fagott, continuo

Allegro, 3/4
Andante, 2/4
Menuett and Trio, 3/4 
Presto, 2/4

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 15 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Dearling, Robert: The Music of Wolfgang Amadeus Mozart: The Symphonies Associated University Presses Ltd, London 1982 ISBN 0-8386-2335-2
Kenyon, Nicholas: The Pegasus Pocket Guide to Mozart Pegasus Books, New York 2006 ISBN 1-933648-23-6
Zaslaw, Neal:Mozart's Symphonies: Context, Performance Practice, Reception OUP, Oxford 1991 ISBN 0-19-816286-3

Bakgrunnsstoff
 

15
Musikk i 1772
Symfoni nr. 16 av Mozart

Symfoni nr. 16 i C-dur, K. 128, var den første av tre symfoniar komponerte av Wolfgang Amadeus Mozart i mai 1772, då Mozart var seksten år gammal. Denne symfonien er ein av mange skriven i løpet av ein periode der Mozart var i Salzburg, mellom to reiser til Italia. Det signerte partituret er bevart i Staatsbibliothek Preußischer Kulturbesitz i Berlin.

Struktur 
Symfonien er skriven for to oboar, to horn, and strykarar, og har form som ein standard italiensk symfoni:

Allegro maestoso, 3/4
Andante grazioso, 2/4
Allegro, 6/8

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 16 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 

16
Musikk i 1772
Symfoni nr. 17 av Mozart

Symfoni nr. 17 i G-dur, K. 129, var den andre av tre symfoniar komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i mai 1772, då han var seksten år gammal. Somme delar av verket kan ha vorte skriven tidlegare.

Struktur
Mozart skreiv symfonien i tre satsar for to oboar, to horn og strykarar:

Allegro, 4/4
Andante, 2/4
Allegro, 3/8

Den første satsen er kjend for bruken av Mannheim-crescendo, medan den andre satsen inneheld ein solofiolin.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 17 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

17
Musikk i 1772
Symfoni nr. 18 av Mozart

Symfoni nr. 18 i F-dur, K. 130, var den siste av tre symfoniar komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i mai 1772, då han var seksten år gammal.

Struktur 
Symfonien er instrumentert for to fløyter, fire horn og strykarar. Det er ingen oboar i denne symfonien, og dei vart erstatta av fløyter for første gong. Mozart nytta òg fire horn i den første og andre satsen, som var sjeldan å sjå hos han.

Allegro, 4/4
Andantino grazioso, 3/8
Menuett: Trio, 3/4
Allegro molto, 4/4

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 18 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

18
Musikk i 1772
Symfoni nr. 19 av Mozart

Symfoni nr. 19 i Ess-dur, K. 132, er ein symfoni komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i juli 1772.

Struktur 
Symfonien er instrumentert for to oboar, fire horn (to av dei unikt skriven i «Ess alt») og strykarar. Det er fire satsar:

Allegro, 4/4
Andante, 3/8
Menuett: Trio, 3/4
Allegro, 2/2

Den første satsen opnar med eit tema Mozart seinare nytta i opninga av den 22. pianokonserten i same toneart.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 19 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

19
Musikk i 1772
Symfoni nr. 20 av Mozart

Symfoni nr. 20 i D-dur, K. 133, vart komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i juli 1772, då han var seksten år gammal. Symfonien er ein av mange han skreiv medan han var i Salzburg mellom to reiser til Italia. Samanlikna med andre symfoniar Mozart skreiv i denne perioden, er instrumenteringa her ekstravagant med to trompetar i tillegg til dei vanlege oboane, horna og strykarane. Tonearten er i D-dur, som ofte vert nytta for seremoniell musikk, og høver bra med trompetane.

Struktur
Symfonien er instrumentert for to fløyter, to oboar, to horn, to trompetar og strykarar. Det er fire satsar:

Allegro
Andante
Menuett; Trio
[Allegro]

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 20 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 

20
Musikk i 1772
Symfoni nr. 21 av Mozart

Symfoni nr. 21 i A-dur, K. 134, er ein symfoni komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i august 1772.

Struktur
Symfonien er instrumentert for to fløyter, to horn og strykarar. Det er fire satsar:

Allegro, 3/4
Andante, 2/4
Menuett: Trio, 3/4
Allegro, 2/2

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 21 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

21
Musikk i 1772
Symfoni nr. 22 av Mozart

Symfoni nr. 22 i C-dur, K. 162, er ein symfoni komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i april 1773. Symfonien er instrumentert for to oboar, to horn, to trompetar og strykarar.

Symfonien består av tre satsar:

Allegro assai, 4/4
Andantino grazioso, 2/4
Presto assai, 6/8

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 22 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

22
Musikk i 1773
Symfoni nr. 23 av Mozart

Symfoni nr. 23 i D-dur, K. 181, av Wolfgang Amadeus Mozart er datert som komplett den 19. mai 1773. Han vert stundom kalla Overture, sjølv om det signerte partituret har tittelen Sinfonia. Symfonien er skriven for to oboar, to horn, to trompetar og strykarar. Han skreiv symfonien som ein enkel samanhengande sats med tre forskjellige tempo: 

Allegro spirituoso, 4/4
Andantino grazioso, 3/8
Presto assai, 2/4

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 23 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

23
Musikk i 1773
Symfoni nr. 24 av Mozart

Symfoni nr. 24 i B-dur, K. 182, er ein symfoni komponert av Wolfgang Amadeus Mozart den 3. oktober 1773. Symfonien er skriven for to oboar, to horn og strykarar. Han skreiv symfonien i tre satsar:

Allegro assai, 4/4
Andantino grazioso, 2/4
Allegro, 3/8

Det signerte partituret finst i dag i Staatsbibliothek Preusisscher Kulturbesitz i Berlin.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 24 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

24
Musikk i 1773
Symfoni nr. 25 av Mozart

Symfoni nr. 25 i G-moll, K. 183/173dB, var skriven av Wolfgang Amadeus Mozart i oktober 1773, kort tid etter suksessen med hans opera seria Lucio Silla. Han vart visstnok skriven ferdig den 5. oktober, berre to dagar etter at Symfoni nr. 24 var ferdig, men dette er ikkje stadfesta. Symfonien er godt kjend som opningsmusikken til Miloš Forman-filmen Amadeus.

Satsar 

Symfonien er lagt ut i standard klassisk form:

Allegro con brio, 4/4 i G-moll
Andante, 2/4 i Ess-dur
Menuett & Trio, 3/4 i G-moll, Trio i G-dur
Allegro, 4/4 i G-moll

Stil og påverknad 

Med dei hoppande melodilinjene og livlege musikalske tema, er denne symfonien karakteristisk for Sturm und Drang-stilen. Han deler visse trekk med andre Sturm und Drang-symfoniar frå denne tida, og er truleg inspirert av Joseph Haydn sin Symfoni nr. 39, som òg er i G-moll.

Mannheim-opninga (ein stigande sekvens spelt i arpeggio) vart sitert av Beethoven i hans første pianosonate som hovudtemaet i den første satsen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 25 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010.

Bakgrunnsstoff 
 
 
  (the Allegro con brio movement)
  (the Andante movement)

25
Musikk i 1773
Symfoni nr. 26 av Mozart

Symfoni nr. 26 i Ess-dur, K. 184/161a, vart skriven av Wolfgang Amadeus Mozart og gjort ferdig den 30. mars 1773, ein månad etter at han kom attende frå den tredje reisa si til Italia.

Symfonien er skriven for to fløyter, to oboar, to fagottar, to valthorn, to trompetar og strykarar.  Han består av tre satsar, der den tredje glir rett over frå den andre utan pause:

Molto presto, 4/4
Andante i C-moll, 2/4
Allegro, 3/8

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 26 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

26
Musikk i 1773
Symfoni nr. 27 av Mozart

Symfoni nr. 27 i G-dur (K. 199) er ein symfoni komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i april 1773. Symfoni er skriven for to fløyter, to horn og strykarar. Han skreiv symfonien i tre satsar:

Allegro, 3/4
Andantino grazioso, 2/4
Presto, 3/8

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 27 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

27
Musikk i 1773
Symfoni nr. 28 av Mozart

Symfoni nr. 28 i C-dur KV 200/189k vart komponert av Wolfgang Amadeus Mozart. Han vart truleg komponert i 1774 og er det siste stykket hans i «Salzburg-serien». Kva tid det er komponert er usikkert, men det truleg frå 12. eller 17. november 1774.

Den 28. symfonien til Mozart vert ofte sett til side av musikkforskarar på grunn av den galante karakteren som ein kan skildre som «transparent». Symfonien vart skriven tidleg i karrieren til Mozart.

Struktur
Han vart skriven i fire satsar
Allegro con spirito, 3/4
Andante i F-dur, 2/4
Menuett & Trio, 3/4
Presto, 2/2

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 28 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 

28
Musikk i 1774
Symfoni nr. 29 av Mozart

Symfoni nr. 29 i A-dur, K. 201, vart komponert av Wolfgang Amadeus Mozart den 6. april 1774. Han er i lag med Symfoni nr. 25, ein av dei meir kjende av dei tidlege symfoniane hans. Stanley Sadie skildrar han som «eit landemerke, personleg i tone, og faktisk kanskje meir individuell i kombinasjonen av ein intim, kammermusikkstil med ei framleis lidenskapleg og impulsiv framferd»

Struktur 

Symfonien består av fire satsar: 
Allegro moderato, 2/2
Andante, 2/4
Menuett: Allegretto – Trio, 3/4
Allegro con spirito, 6/8

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 29 (Mozart)» frå ,  den 27. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
BBC Discovering Music, and  audio of that program (1 hour)
 

29
Musikk i 1774