alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Radioactivity

«Radioactivity» (tysk tittel: «Radioaktivität») er ein song skriven av Ralf Hütter, Florian Schneider og Emil Schult, og spelt inn av det tyske electronicabandet Kraftwerk som tittelsporet på albumet Radio-Activity frå 1975.

Songen vart gjeven ut som singel i Europa og USA og gjekk heilt til topps på singellista i Frankrike. Han vart spelt inn for albumet The Mix i 1991.

«Radioactivity» har blitt spelt på konsertane til Kraftwerk sidan han kom ut. Under den første framføringa i 1976 prøvde bandet ut ei eksperimentell lysstråle-styrt «perkusjonsbur», der Wolfgang Flür prøvde å utløyse elektroniske trommelydar ved å bryte lysstrålane med armrørsler. Systemet var derimot ikkje til å lite på og feila ofte. 

Den originale innspelinga bestod av ein pågåande basslinje på ein Minimoog (spelar åttandedelsnotar), med akkordar spelt med den særeigne «kor»-disken på ein Vako Orchestron. Morsekodesignal som stavar «R-A-D-I-O-A-C-T-V-I-T-Y» vert òg nytta nær byrjinga av songen. 

Teksten på versjonen i 1975 spelar på tydinga av tittelen, med linja «Discovered by Madame Curie» side om side med «Tune in to the melody». Medan originalen ikkje tek stilling til om radioaktivitet er trygt eller ikkje, droppar 1991-versjonen alle referansar til radio og teksten har heller eit antiatomvåpen/atomenergi-tema, der den gjentakande tekstlinja er «stop radioactivity» med referansar til å forureine folkesetnader og Tsjernobyl, Harrisburg, Sellafield og Hiroshima. Bandet spelte songen på «Stop Sellafield»-konserten i 1992. Songen vart miksa vidare for ei ny singelutgjeving av William Orbit og François Kevorkian. 
I 2012 spelte Kraftwerk ein ny remix av songen under No Nukes 2012 i Japan. Til minne om katastrofen ved Fukushima Daiichi atomkraftverk song dei songen på japansk, med tekstendringa «Tsjernobyl, Harrisburg, Sellafield, Fukushima».

Songen er nytta i filmane Berlin Alexanderplatz i 1980 og Into Eternity i 2010.

Lister

Fatboy Slim-versjon 

Fatboy Slim spelte «Radioactivity» for samlealbumet hans Late Night Tales: Fatboy Slim. Songen vart gjeven ut som ein avgrensa singel.

Innhald 
 «Radioactivity» - Fatboy Slim
 «Everything Is Everything» - Bootsy Collins

Kjelder 

Kraftwerk-songar
Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Fatboy Slim-songar
Singlar frå 2007
Songar skrivne av Florian Schneider
Songar skrivne av Ralf Hütter
Mount Gleaton

Mount Gleaton er eit fjell, 2130 meter over havet, som ligg oppom Tuckerbreen frå nord, nær enden av ryggen like nord for Helmanbreen i Admiralty Mountains i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–62, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Clarence E. Gleaton, ein helikopterpilot som flaug landmålingame til USGS av området, 1961–62.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Gless Peak

Gless Peak er eit fjell, 2630 moh, som ligg 2 nautiske mil vest-sørvest for Cirque Peak i Millen Range i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Elmer E. Gless, ein biolog ved Hallett-stasjonen, somrane 1965–66, 1966–1967 og 1967–68.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount Gobey

Mount Gobey er med ei høgd på 3125 moh det høgaste fjellet i Retreat Hills i Antarktis, ved sørenden av Evans Névé. Det vart klatra den 26. desember 1966 av den nordlege geologiske gruppa frå New Zealand, 1966–67, som namngav det etter feltassistenten D.W. Gobey.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Goldich Crest

Goldich Crest er ein fjellkam, 1700 moh, mellom Mount Jason og Bull Pass i Olympus Range i McMurdo Dry Valleys i Antarktis. Gonzalez Spur strekkjer seg aust-søraust frå toppen. Kammen vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (2004) etter S.S. (Sam) Goldich frå geologiavdelinga ved Northern Illinois University i DeKalb i Illinois (og seinare i U.S. Geological Survey) som deltok under boreprosjektet i McMurdo Dry Valleys 1973–76.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Gothic Peak

Gothic Peak er eit fjell, 2085 moh, som ligg 4 nautiske mil nordvest for Lavallee Peak i West Quartzite Range i Antarktis. Det vart namngjeve av den nordlege gruppa frå New Zealand Federated Mountain Clubs Antarctic Expedition (NZFMCAE), 1962–63, fordi profilet likna ein gotisk katedral.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount Gran

Mount Gran er eit stort fjell med flat topp, 2235 moh, som ligg ved nordsida av Mackaybreen og like vest for Granbreen i Victoria Land i Antarktis. Det vart oppdaga av Terra Nova-ekspedisjonen, som namngav det etter Tryggve Gran, ein norsk marineoffiser som var skiekspert på ekspedisjonen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Mount Granholm

Mount Granholm er eit fjell på 2440 meter over havet, 9 nautiske mil søraust for Mount Pittard nordvest i Admiralty Mountains i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfotografi i U.S. Navy, 1960–63, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Nels H. Granholm, ein biolog i US Antarctic Research Program ved Hallett-stasjonen, 1967–68.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount Greene

Mount Greene er eit fjell, 2220 moh, ved sørsida av munningen av Freimanisbreen der denne møter toppen av Tuckerbreen i Admiralty Mountains i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–62, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant John H. Greene i U.S. Army, som leia ei helikopteravdeling som flydde for USGS under landmålinga av området, 1961–62.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount Grendal

Mount Grendal er eit fjell med ei høgd opp mot 2 000 moh mellom toppane av Valhallabreen og Conrowbreen i Asgard Range i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey i 1962 frå flyfotografi teken av U.S. Navy 1947–59, og vart namngjeve av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1983 i tilknyting til Mount Beowulf etter Grendal (Grendel), udyret i det episke diktet Beowulf.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Mount Gow

Mount Gow er eit fjell, 1770 meter over havet, på austsida av Rennickbreen i Bowers Mountains i Antarktis. Det markerer vestenden av høgdene mellom munningen av Carryerbreen og Sledgersbreen der desse to møter Rennickbreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–62, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Anthony J. Gow, ein erfaren glasiolog i Antarkis som forska ved Byrd-stasjonen, Amundsen-Scott-stasjonen og McMurdo-basen nesten kvar sommar frå 1959 til 1969.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Maria Lea Pedini-Angelini

Maria Lea Pedini-Angelini () er ein sanmarinsk politikar og tidlegare regentkaptein av San Marino frå 1. april til 1. oktober 1981. Ho var den fyrste kvinnelege regentkapteinen av San Marino og i ein alder av 26 år òg den yngste. Seinare tena ho som direktør i Utanriksdepartementet.

Kjelder

Regentkapteinar av San Marino
Sanmarinske politikarar
Grendel

Grendel er ein av tre antagonistar i det gammalengelske heltediktet «Beowulf», som vart skrive rundt år 750.

Etymologi 

Opphavet til namnet Grendel er uklart og det er mange forslag til tyding. Nokre meiner at namnet heng saman med det angelsaksisk (gammalengelsk) grindan (engelsk grind) som mellom anna tyder «hakke tenner», medan andre knyter namnet til det gammalengelske grynde som tyder «avgrunn». Sistnemnde kan passe i og med at mor til Grendel er eit havmonster i Beowulf. Det mellomengelske gryndel («sint») er òg eit forslag til eit ord som namnet kan vere danna til.

Grendel si rolle i Beowulf 

Grendel er eit menneskeliknande vesen som vert skildra som eit utyske, jotun eller troll. Han finn og vandaliserer mjødhallen Heorot som tilhøyrer den danske kongen Hroðgar. Heorot ligg i nærleiken av ei myr som Grendel bur i. Mange danskar døyr på grunn av Grendel.

Hroðgar er ven av helten Beowulf som kjem frå landet som tilhøyrer folkeslaget «geater» med uklart opphav (kan vere Jylland, Götaland eller Gotland). Beowulf tar opp kampen mot Grendel som blir så skadd i armen at han til slutt døyr. Mor hans, havmonsteret, er enno meir ufordrageleg og prøver å hemne tapet av sonen sin. Ho blir òg til slutt drepen av Beowulf.

Kristen tolking 
Det kristne verdsbiletet pregar historia om Beowulf. Forfattaren lét Grendel nedstamme frå Kain og gjer på den måte den demoniske og djevelske karakteren til Grendel klar.

Grendel i filmar, bøker og songar

Grendel er mykje nytta i filmar, bøker og songar, til dømes i filmen Beowulf & Grendel (Island 2005). Grendel er òg tittelen på ein song av rockegruppa Marillion.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Grendel» frå ,  den 24. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Beowulf
Europeiske demonar
Monster
Litterære figurar
Grootes Peak

Grootes Peak er eit fjell med ei høgd opp mot 2635 moh heilt sør i Colwell Massif i Victoria Land i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Pieter Meiert Grootes frå Quaternary Isotope Laboratory ved University of Washington, 1977–94. Han var særs aktiv i isboringa til United States Antarctic Program og undersøkte mellom anna Taylor Dome. Etter 1994 leia han Karbon-14-laboratoriet ved Christian Albrechts Universitet i Kiel i Tyskland.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Gunn

Mount Gunn er eit massivt fjell, 2465 moh, som ligg i Convoy Range kring 7 nautiske mil nordvest for Mount Gran i Victoria Land i Antarktis. Det vart fotografert i 1957 av den nordlege landmålingsgruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) og vart namngjeve av dei etter Bernard M. Gunn, eit medlem av gruppa.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Griffin

Mount Griffin er eit fjell, 1760 moh, som ligg 13 nautiske mil aust-søraust for Mount Bolt og markerer den sørlege grensa til Anare Mountains i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–63, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Joe R. Griffin i U.S. Army, ein helikopterpilot som flydde for USGS, 1962–63 under kartlegginga av dette fjellet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Grigg Peak

Grigg Peak er eit fjell på 2130 meter over havet, 7 nautiske mil vest for nordenden i Lyttelton Range i Admiralty Mountains i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–63, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Gordon C. Grigg, ein biolog i US Antarctic Research Program ved McMurdo-basen, 1966–67.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Gurkha Peak

Gurkha Peak er eit fjell med ei høgd opp mot kring 900 moh mellom Crescentbreen og Von Guerardbreen på nordsida av Kukri Hills i Victoria Land i Antarktis. Det vart namngjeve av New Zealand Geographic Board i 1998, i samband med Kukri Hills og Gurkha-folket, som var tradisjonelle brukarar kniven kukri.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Bragernes

Bragernes er ein administrativ bydel i Drammen med  innbyggjarar per 1. januar 2011. Bragernes ligg sentralt i Drammen på nordsida av Drammenselva og strekkjer seg frå Kjøsterud til Strøtvet. 

Bragernes prestegjeld har eit prestesokn, Bragernes prestesokn, med kyrkja Bragernes kyrkje.

Bragernes blei grunnlagt som ladestad underlagt kjøpstaden Christiania.  I 1811 blei ladestaden slått saman med ladestaden Strømsø i Strømsgodset til kjøpstaden Drammen. Bragernes blei dermed ein bydel i Drammen.

Opphavet til namnet 
Namnet stammar frå garden Brakar som forsvann rundt 1600. På denne staden blei Bragernes kyrkje bygd for gardane på nordsida av Drammenselva. Bragernes var før reformasjonen på 1500-talet eit len som omfatta Lier, Røyken og Hurum. Lenet blei så omgjort til Bragernes fogderi under Akershus len. Bragernes prosti omfatta i tillegg til dei nemnde kommunane også Modum, Sigdal, Sande, Asker og Oslo.

I 1715 fekk Bragernes bydistrikt kjøpstadsprivilegium, og denne kjøpstaden gav namn til bydelen Bragernes som no ligg i Drammen. Namnet blei tidlegare uttalt «Branes».

Historie 

Det har vore busetnad i Bragernes sidan mellomalderen, men det var først då tømmerhandel og -eksport tok av på 1500-talet at Bragernes utvikla seg til å bli ein by. På Bragernes utvikla det seg ein kjøpmannsstand og ein handverkarstand.

Den første kyrkja kom i 1628 og stod på noverande Gamle Kyrkjeplass. Dette var ei annekskyrkje til Frogner hovudkyrkje i Lier. Soknepresten flytta til Bragernes i 1655 og i 1723 bli den dåverande byen, nord for elva, eit eige prestegjeld.

I 1813 blei det bygd ei bru over elva frå Bragernes til Strømsø. To år før hadde dei to byane blitt slått saman til éin by, der Bragernes var sentrumet i byen.

I 1866 opplevde Bragernes ein bybrann der 388 eigedomar brann ned i tillegg til Bragernes kyrkje.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bragernes» frå ,  den 17. februar 2015.  
 

Drammen kommune
Louis-seize-stil

Louis-seize-stil er den stilen som kjem til uttrykk i arkitektur, interiørkunst og møbelutforming i siste del av 1700-talet. I Noreg finn ein stilen representert i tida 1770 til 1810. Den oppsto i Frankrike etter midten av 1700-talet, vart særleg vanleg i kong Ludvig XVIs regjeringstid, 1774–93, og fekk i ettertid namn etter han (som på fransk heiter Louis XVI, Louis-seize). Stilen blir rekna som ein del av klassisismen, med kjenneteikn som rette linjer, symmetri og omfattande bruk av former og ornament frå antikken. Louis-seize-stilen avløyste rokokko og vart utvikla under påverknad av dei arkeologiske utgravingane i ruinbyen Pompeii, som gjorde antikkens formverd betre kjent.

I Noreg er bygningar i denne stilen kjenneteikna av heil- eller halvvalma tak med svai, søylemotiv i fasaden og midtark. Gesimsen vart ofte utsmykka med tannsnitt og eggstav. Inngangsportalane vart gjerne uforma med klassiske søyler under ein trekanta eller bua gavl. Typisk for denne stilen er rifla listverk og dørspegel. Dørspeglane var gjerne  ovale eller rombeforma. I ornamentikken finn ein motiv som urner, medaljongar, girlander og sløyfer.

Døme på norske bygningar i louis-seize-stil:
 Stiftsgården i Trondheim (1774–78)
 Stend hovudgard, Bergen, (etter 1782)
 Gamlebyen kyrkje, Oslo (1796) 
 Eidsvollsbygningen (1800)
 Mesterhuset ved Stoltz' reperbane, Bergen (1807–08)
 Sør-Fron kyrkje

Bakgrunnsstoff

Arkitektoniske periodar
Ingunn Røyset

Ingunn Røyset () er ein norsk journalist og forfattar frå Hareid.

Røyset er utdanna sosionom, landbruksavløysar og make-up artist og har vore journalist i avisa Vikebladet Vestposten sidan 1997. Ho debuterte som forfattar i 2012 med biletboka Prins Storm utgjeven på Samlaget.

Ho bur på Flø i Ulstein kommune.

Bøker 
 2012 – Prins Storm – Biletbok, illustrert av Annlaug Auestad

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Ingunn Røyset i BIBSYS Ask

Folk frå Hareid
Forfattarar frå Møre og Romsdal
Norske barnebokforfattarar
Norske journalistar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2012
Nynorskforfattarar
Anne Viken

Anne Viken () er ein norsk veterinær, statsvitar, bloggar, skribent, journalist, samfunnsdebatant og forfattar frå Bygstad.

Viken er utdanna veterinær frå Norges Veterinærhøgskule og har bachelorgrad i internasjonale studiar frå Universitetet i Oslo. Ho har vore nyhenderedaktør i studentavisa Universitas og arbeidd som journalist i Dagbladet, Dagens Næringsliv, Firda og Klassekampen.

Ho debuterte som forfattar med kortprosaboka XXX utgjeve på Flamme Forlag i 2010 og gav i 2012 ut barneboka Elise og mysteriet med dei døde hestane på Samlaget.

Bibliografi

Bøker
 2010 – XXX – kortprosa (Flamme forlag)
 2012 – Elise og mysteriet med dei døde hestane – barnebok (Oslo: Samlaget)
 2013 – Elise og mysteriet på hesteklinikken – barnebok (Oslo: Samlaget)
 2014 – Elise og mysteriet på Hesteøya – barnebok (Oslo: Samlaget)

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
  Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bloggen til Anne Viken
 Utgjevingar av Anne Viken i Oria.no

Folk frå Gaular
Norske veterinærar
Norske journalistar
Norske bloggarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2010
Nynorskforfattarar
Forfattarar frå Gaular
Norske barnebokforfattarar
Norske romanforfattarar
DS «Southern Cross»

DS «Southern Cross» ('engelsk for 'Sørkrossen') var ei dampdriven ishavsskute på 521 brt som var konstruert av Colin Archer og bygget i 1886 ved Svinodden verft i Arendal. Som sedvanlig for ishavsskuter av denne typen var ho konstruert med oppbygd bru bak skorsteinen, der rekkverket var dekt med seglduk for å gje ekstra vern. Som selfangstskute gjekk skipet under namnet «Pollux», men i 1898 vart det seld som ekspedisjonsskip til antarktispioneren Carsten Borchgrevink og omdøypt «Southern Cross».

Den 30. juli 1898 la «Southern Cross» ut frå Kristiania med kurs for London, der den offisielle avreisa til Southern Cross-ekspedisjonen, den første ekspedisjonen som overvintra på det antarktiske kontinentet, fann stad 22. august. Reisa sørover gjekk via Madeira og St. Vincent med ankomst Hobart på Tasmania i slutten av november. Den 19. desember fortsette reisa sørover mot Antarktis, og etter å ha strevd i isen i 43 dagar kom ekspedisjonen fram til Kapp Adare 19. februar 1899. Den 1. mars returnerte «Southern Cross» til Australia, medan ei gruppe på ti mann vart igjen for å overvintre ved Kapp Adare. Den 28. januar 1900 var «Southern Cross» tilbake for å plukke opp dei etterlatne ekspedisjonsmedlemmane. Deretter segla dei langs Rossbarrieren i 645 km før dei returnerte til Australia.

Etter Southern Cross-ekspedisjonen vart skipe seld til Newfoundland Sealing Company. I april 1914 forliste det med heile besetninga på 173 utanfor Newfoundland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «DS «Southern Cross»» frå ,  den 25. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 

Norske dampskip
Polarskuter
Skip frå 1886
Forlis i 1914
Skip sluttsegla i 1914
Antarktisk historie
Kanadiske dampskip
Forlis i Canada
Forlis i Atlanterhavet
Skip bygde i Noreg
Siri M. Kvamme

Siri Milde Kvamme () er ein norsk forfattar. Ho er leiar for Litterær Salong i Haugesund.

Kvamme har gått forfattarstudiet ved Høgskulen i Telemark, årsstudiet ved Skrivekunstakademiet i Hordaland og studert litteraturvitskap. Ho har arbeidd som journalist og reklametekstforfattar og skrive bokmeldingar i Bergens Tidende. Ho debuterte som forfattar i 2001 med kortprosaboka Raudt og frå seg på Samlaget. og har sidan gjeve ut to romanar på Cappelen Damm.

Bøker 
 2001 – Raud og frå seg – Kortprosa
 2008 – Vinterhjerte – Roman
 2012 – Nattgjengar – Roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Siri M. Kvamme 
 Presentasjon av Siri M. Kvamme på nettstaden til Bergen Offentlige Bibliotek 
 Utgjevingar av Siri M. Kvamme i BIBSYS Ask

Folk frå Haugesund
Forfattarar frå Rogaland
Norske romanforfattarar
Norske journalistar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2001
Nynorskforfattarar
Bergljot K. Nordal

Bergljot Kaslegard Nordal () er ein norsk forfattar og litteraturformidlar frå Ål i Hallingdal.

Nordal har mastergrad frå Universitetet i Oslo i litteraturformidling. Ho debuterte som forfattar i 2009 med romanen Magda på Tiden Norsk Forlag. Andreboka, Ruts bok, kom i 2012. I 2014 mottok ho Tanums Kvinnestipend. Ho har no endra namnet til Bergljot Kaslegard.

Bøker

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Bergljot K. Nordal i Oria.no
Om Berljot Kaslegard i allkunne.no

Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2009
Nynorskforfattarar
Forfattarar frå Førde
Folk frå Ål
Folk frå Førde
Forfattarar frå Buskerud
Norske lyrikarar
Norske barnebokforfattarar
Annelise Høegh

Annelise Høegh ()  var ein norsk politikar (H). 

Høegh var medlem av Høgres politiske råd 1976–1983, 1. vararepresentant til Høgres sentralstyre 1976–1980, medlem av Oslo Høgres representantskap 1976–2006, medlem av Norsk Kvinnesaksforenings landsstyre 1980–1984, styreleiar i Statens barne- og ungdomsråd 1982–1985, formann i fagleg-politisk utval i Oslo Høgre 1982–1984, medlem av Høgres programkomité i 1983 og 1. nestleiar i Oslo Høgre 1988–1992. Ho var fast på Stortinget frå Oslo 1985–2001 og var vararepresentant 1977–1985 (møtte fast for Kåre Willoch 1981–1985). På Stortinget var ho mellom anna parlamentarisk nestleiar 1989–1990 og Høgres sosialpolitiske talskvinne i 16 år. Ekteparet Høegh og Benkow har hatt stor påverknad på Høgres sosialpolitikk i nyare tid, og Høegh gjekk inn for både partnarskapslova og dagens abortlov.

Stortingskomitear 
1997–2001 medlem i Sosialkomiteen
1997–2001 varamedlem i Valgkomiteen
1993–1997 medlem i Sosialkomiteen
1993–1997 varamedlem i Den utvida utenrikskomiteen
1993–1997 medlem i Valgkomiteen
1989–1993 leiar i Forbrukar- og administrasjonskomiteen
1989–1993 varamedlem i Den utvida utenrikskomiteen
1989–1993 medlem i Forbrukar- og administrasjonskomiteen
1989–1993 medlem i Valgkomiteen
1989–1993 medlem i Utenriks- og konstitusjonskomiteen
1989–1993 medlem i Den utvida utenrikskomiteen
1989–1993 varamedlem i Valgkomiteen
1985–1989 sekretær i Sosialkomiteen
1985–1989 varamedlem i Valgkomiteen
1981–1985 medlem i Sosialkomiteen

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar for Oslo
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1993-1997
Stortingsrepresentantar 1997-2001