alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Eurovision Song Contest 1974

Eurovision Song Contest 1974 (ESC 1974) var den 19. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i The Dome i Brighton i Storbritannia. Finalen fann stad sundag 6. april. Sverige vann konkurransen med songen «Waterloo», framført av ABBA på engelsk. 

Luxembourg, som vann året før, nekta å arrangere konkurransen for andre året på rad. Avstemminga vart organisert slik at kvart land hadde ti jurymedlemmer, der kvar jurymedlem gav eitt poeng til den songen dei likte best. Sverige vann konkurransen etter å ha motteke 24 poeng, noko som tilsvarer 15 prosent av stemmene.

Frankrike hadde tenkt å delta i konkurransen med songen «La vie à vingt-cinq ans» av Dani, men etter at Frankrikes president, Georges Pompidou, døydde ei veke før finalen og vart gravlagt same dag som konkurransen, såg ein det som upassande å delta. Hellas deltok i konkurransen for fyrste gong dette året. Malta hadde vald Enzo Guzman og songen «Peace in the World» som sitt bidrag, men av ukjende grunnar valde landet å ikkje delta.

Bidraga

Finale 
 Finalen vart halden den 6. april 1974 i The Dome.
 Sverige vann konkurransen for fyrste gong.
 Storbritannia, Luxembourg og Monaco kom på ein tredelt 7. plass.
 Israel og Irland kom på ein delt 7. plass.
 Spania og Belgia kom på ein delt 9. plass.
 Noreg, Vest-Tyskland, Sveits og Portugal kom på firedelt 14. plass.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «ESC 1974» og «ESC 1974» frå  og VG.no,  den 5. februar 2011.  
 

Musikk i 1974
Eurovision Song Contest etter år
Dartmoorponni

Dartmoorponnien er ein ponnirase som stammar frå dei britiske øyane. Namnet sitt har dartmoorponnien frå området Dartmoor i Devon, England.

Raseskildring
Dartmoorponnien er liten og nøysom, tilpassa det harde miljøet på lyngheiene. Eit vakse individ skal etter rasestandarden ikkje vere meir enn 127 cm i mankehøgd.

Historie
Det har levd ponniar på Dartmoorheden i hundrevis av år. Ifylgje Dartmoor Pony Heritage Trust finn vi den fyrste dokumentasjonen alt i 1012, i biskop Aelfwold sitt testamente. Dei små ponniane har mellom anna vore brukt i tinngruver. På 1500-talet kom det lover som framelska større og tyngre hestetypar, men i avsidesliggande område som Dartmoor brydde ein seg ikkje mykje om dette. Opp gjennom tidene har det vorte kryssa inn mellom anna arabarhest og welsh-ponni.

Førekomst
Dartmoorponnien står oppført som sårbar hos Rare Breeds Survival Trust. I Noreg finst det nokre individ av denne ponnirasen, og det foregår avl i liten skala.

Bruk
I dag vert dartmoorponnien oftast brukt som barneponni på grunn av den hendige storleiken. Han vert også brukt i terapiriding for folk som har eit handicap.

Bakgrunnsstoff
Dartmoor Pony Society (eng)
Dartmoor Pony Heritage Trust (eng)
Norsk Ponniavlsforening
Hesterasar
Britiske husdyr
Einar Hatlebakk

Einar Hatlebakk () er ein norsk sjakkspelar frå Molde. Han vart under Noregsmeisterskapen i sjakk i Fredrikstad i juli 1960 den yngste vinnaren av Noregsmeisterskapen i sjakk for juniorar, klassa for spelarar opp til 20 år. Han var då berre 13 år og 4 månader gammal. Han vann turneringa klart, med heile 7,5 poeng på 9 rundar. Han spelte då for Molde sjakklubb. 

Han vart ein sterk meisterspelar som vaksen, og Verdssjakkforbundet (FIDE) har tildelt han tittelen FIDE-meister i sjakk. 
Han har fleire gongar vore med på å vinne Noregsmeisterskapen i sjakk for klubblag, for Akademisk Sjakklubb i 1979, og for Oslo Schakselskap i 1985 og 1986. Han har ikkje spelt seriøs turneringssjakk etter 2000.

Bakgrunnsstoff 
 Einar Hatlebakk sitt ratingkort hos FIDE
 Einar Hatlebakk sine parti hos NorBase
 Einar Hatlebakk sine sjakkparti hos Chessgames.com

Kjelder 
 Øystein Brekke (1989): Norges sjakkforbund 75 år 1914-1989, Oslo: Norges Sjakkforbund, ISBN 82-991916-0-2

Fotnotar 

Norske sjakkspelarar
Folk frå Molde
FIDE-meistrar i sjakk
Junior-noregsmeistrar i sjakk
Krysslamming

Krysslamming (fagspråk paralytisk myoglobinuri), også kjend som påskesjuke, Monday morning disease eller søndagssjuke, er ein sjukdomstilstand hos hest som oppstår når hestar får normal kraftfôrmengd i perioder med lite eller ingen aktivitet.  Dette fører til opphoping av glykogen i muskulaturen som blir brote ned og dannar store mengder mjølkesyre når hesten kjem i aktivitet igjen.  Denne opphopinga av mjølkesyre kan føra til store muskelskader på muskulaturen i krysset og låra.

Symptom
Ein hest med krysslamming blir stiv og ustø i bakparten. Ofte vil hesten helst ikkje røre seg. Ved meir alvorlege tilfelle kan hesten knekka saman og gå over ende, svetta mykje og visa teikn på smerte. Han har  harde og opphovna musklar, og kan ha like symptom som ved kolikk. Urinen blir mørk på grunn av utskilling av muskelfargestoff. For å konstatera krysslamming kan ein ta blodprøve. Denne vil då visa opphøgde verdiar av enzyma ASAT og CK.

Årsaker
Det kan vere fleire årsaker til krysslamming. Hestar i hard trening kan vere utsett for krysslamming dersom dei vert ståande i ro utan at det vert kutta ned på foret. Sjukdomen kan ha samanheng med væskebalanse, og skal vere vanlegast i varmt vêr.

Rådgjerder
Hestar med krysslamming må ifylgje veterinærar ikkje flyttast. Hesten får tilført væske intravenøst, i tillegg til smertelindring.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Krysslammelse» frå ,  den 6. april 2016.

Bakgrunnsstoff
Knævelsrud, Torunn: Hestens vanligste sykdommer og skader, Norges Rytterforbund/Rytterkontakt, 1990, 3. opplag, ISBN 8275060001
Mellberg, Mats: Hestehold i praksis, Landbruksforlaget, 1997, 2. opplag 2001, ISBN 8252921426

Hestesjukdommar
Bob Weir

Robert Hall «Bob» Weir () er ein amerikansk songar, låtskrivar og gitarist, mest kjend som medlem av Grateful Dead. Etter at Grateful Dead vart oppløyst har Weir spelt med The Other Ones, seinare kjend som The Dead, i lag med dei tidlegare medlemmane av Grateful Dead. Weir starta og spelte òg i fleire andre band etter karrieren med Grateful Dead, som Kingfish, the Bob Weir Band, Bobby and the Midnites, RatDog, og det nyaste bandet hans Furthur.

Weir spelte hovudsakleg rytmegitar i Grateful Dead. Han er kjend for den unike stilen med kompleks stemmeføring, som gjer uvanleg djupne og ein ny måte å uttrykke rytmegitar på.

Diskografi 
 Ace - Bob Weir (1972)
 Kingfish - Kingfish (1976)
 Live 'n' Kickin' - Kingfish (1977)
 Heaven Help The Fool - Bob Weir (1978)
 Bobby & the Midnites - Bobby and the Midnites (1981)
 Where the Beat Meets the Street - Bobby and the Midnights (1984)
 Kingfish in Concert: King Biscuit Flower Hour - Kingfish (1996)
 Live - Bob Weir and Rob Wasserman (1998)
 Mother McCree's Uptown Jug Champions - Mother McCree's Uptown Jug Champions (1999)
 Evening Moods - RatDog (2000)
 Live at Roseland - RatDog (2001)
 Weir Here – The Best of Bob Weir - compilation (2004)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Bob Weir» frå ,  den 6. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell Bob Weir & RatDog-side

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske gitaristar
Grateful Dead-medlemmar
Folk frå San Francisco
Rytmegitaristar
Phil Lesh

Phillip Chapman Lesh () er ein musikar mest kjend som medlem av Grateful Dead, der han spelte bassgitar i 30 år. 
 
Etter at bandet vart oppløyst i 1995, har Lesh i saman med andre medlemmar av Grateful Dead spelt i forskjellige sideprosjekt, som Phil Lesh and Friends, som spelar mange av dei same songane som Grateful Dead gjorde. I nyare tid har Lesh spelt i Furthur i lag med Bob Weir.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Phil Lesh» frå , den 6. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Phil Lesh and Friends

USA-amerikanske bassistar
Grateful Dead-medlemmar
Folk frå San Francisco
Juleroser

Juleroser var det første juleheftet som kom ut regelmessig til jul i Norden. Første heftet kom i handelen 9. desember 1881. Utgjevar var Ernst Bojesen, papir-, bok- og kunsthandlar i København. 

Forbiletet til Juleroser var det franske juleheftet Paris-Murcie som kom ut i 1879. Liksom i dette heftet var det kjende forfattarar som skriv i Juleroser. Også ideen om eit eige kunstvedlegg henta Bojesen frå Paris-Murcie

Bojesen ville gjere Juleroser til eit hefte for heile Norden. Frå 1895 var det tilsett eigne redaktørar for Noreg og Sverige. Norsk redaktør var Henrik Jæger. I alle år heftet kom ut var det tekst, illustrasjonar og kunsttillegg frå alle nordiske landa. I 1885 - 88, og i 1892 hadde Juleroser undertittelen «Skandinavisk Juleblad» . I 1889 - 91 var undertittelen «Nordisk Juleblad».

Juleroser kom ut samanhengande 1881 - 1936, og i 1941 - 44.

Frå  2015 har Samlaget gitt ut eit litterært julehefte, Juleroser. Redaktør Herborg Kråkevik.

Kjelder 
 Tom Brenne:Norske julehefter. De litterære juleheftene fra 1880 til i dag. Messel Forlag 2009

Julehefte
Skipingar i 1881
Nedleggingar i 1944
Ron «Pigpen» McKernan

Ronald C. «Pigpen» McKernan () var eit av medlemmane som grunnla Grateful Dead. I tillegg til å synge spelte han Hammondorgel, munnspel, perkusjon og stundom gitar. I 1994 vart Pigpen innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i lag med resten av bandet. 

McKernan døydde 8. mars 1973 etter lang tids alkoholmisbruk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ron "Pigpen" McKernan» frå ,  den 6. februar 2011.  
 

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske songarar
Grateful Dead-medlemmar
Bill Kreutzmann

Bill Kreutzmann () er ein amerikansk trommeslagar, mest kjend som medlem av Grateful Dead gjennom heile den 30 år lange karrieren deira. I nyare tid har han spelt med sine eigne band, BK3 og 7 Walkers.

Diskografi 
 Backbone – Backbone (1999)
 Dice with the Universe (EP) – The Trichromes (2002)
 Trichromes – The Trichromes (2002)
 7 Walkers – 7 Walkers (2010)

The Rhythm Devils:
 The Rhythm Devils Play River Music (1980)
 The Apocalypse Now Sessions (1991)
 The Rhythm Devils Concert Experience (DVD) (2008)

Med andre artistar:
 Blows Against The Empire – Paul Kantner og Jefferson Starship (1970)
 If I Could Only Remember My Name – David Crosby (1971)
 James and the Good Brothers – James and the Good Brothers, 1971
 Powerglide – New Riders of the Purple Sage (1971)
 Garcia – Jerry Garcia (1972)
 Graham Nash and David Crosby – Graham Nash og David Crosby (1972)
 Ace – Bob Weir (1972)
 Demon In Disguise – David Bromberg (1972)
 The Rowan Brothers – The Rowan Brothers (1972)
 Fire Up – Merl Saunders (1973)
 Wanted Dead Or Alive – David Bromberg (1974)
 Reflections – Jerry Garcia (1976)
 Texican Badman – Peter Rowan (1980)
 Livin' the Life – The Rowan Brothers (1980)
 A Wing and a Prayer – Matt Kelly (1987)
 Retrospective Dreams – RJ Fox (1991)
 Fire Up Plus – Merl Saunders (1992)
 Fiesta Amazonica – Merl Saunders and the Rainforest Band (1998)
 Live at the Fillmore – Denver (DVD) – The String Cheese Incident (2003)
 Now and Then – The Rowan Brothers (2004)
 Out Beyond Ideas – David Wilcox og Nance Pettit (2005)
 The Green Sparrow – Mike Gordon (2008)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Bill Kreutzmann» frå ,  den 6. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Bill Kreutzmann  si offisielle side

USA-amerikanske trommeslagarar
Grateful Dead-medlemmar
Folk frå San Francisco
Mickey Hart

Michael Steven «Mickey» Hartman () er ein amerikanske perkusjonist og musikkforskar. Han er mest kjend som ein av dei to trommeslagarane til Grateful Dead. Han var medlem av Grateful Dead frå september 1967 til february 1971, og frå oktober 1974 til august 1995. Han og den andre trommisen i bandet, Bill Kreutzmann, fekk kallenamnet «the rhythm devils».

Bibliografi 
 Drumming at the Edge of Magic: A Journey into the Spirit of Perkusjon (1990)
 Planet Drum:  A Celebration of Perkusjon and Rhythm (1991)
 Songcatchers: In Search of the World's Music (2003)
 Spirit into Sound: The Magic of Music (2006)

Diskografi 
 Rolling Thunder (1972) – Mickey Hart
 Diga (1976) – Diga Rhythm Band
 The Rhythm Devils Play River Music (1980) – The Rhythm Devils
 Däfos (1983) – Mickey Hart, Airto Moreira, Flora Purim
 Yamantaka (1983) – Mickey Hart, Henry Wolff, Nancy Hennings
 Music to be Born By (1989) – Mickey Hart
 At the Edge (1990) – Mickey Hart
 Planet Drum (1991) – Mickey Hart
 The Apocalypse Now Sessions (1991) – The Rhythm Devils
 Mickey Hart's Mystery Box (1996) – Mickey Hart
 Supralingua (1998) – Mickey Hart
 Spirit into Sound (2000) – Mickey Hart
 The Best of Mickey Hart: Over the Edge and Back (2002) – Mickey Hart
 Global Drum Project (2007) – Mickey Hart, Zakir Hussain, Sikiru Adepoju, Giovanni Hidalgo
 The Rhythm Devils Concert Experience (2008 – DVD) – The Rhythm Devils

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mickey Hart» frå , den 6. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Mickey Hart si offisielle nettside

USA-amerikanske trommeslagarar
Grateful Dead-medlemmar
Benediktinarordenen

Benediktinarordenen er ein katolsk klosterorden som reknar den heilage Benedikt frå Nursia (som skal ha levd frå 480 til 547) som sin grunnleggar. Sjølv om den heilage Benedikt frå Nursia nok aldri skipa ein munkeorden, skal det ha vore han som skreiv Benedikts regel, sjølve grunnlaget for læra og praksisen til benediktinarordenen. Benediktinarmunkane vart også kalla svartmunkar på grunn av den svarte munkehabitten.

Benedikts regel 
Benedikts regel, som er skriven på latin, byr munkane og nonnene å leve i teneste til Gud og nesten sin. Dei skal vere kyske og lyde leiaren sin. Dei kan ikkje eige noko, men skal ha nok mat, søvn og drikke, også vin der det er tilgjengeleg.

Historie 
Benedikts regel skal fyrst ha vore innført ved den heilage Benedikt sitt eige kloster, Monte Cassino. Derifrå skal regelen ha spreidd seg til andre kloster. Dei ulike benediktinarklostera var i stor grad sjølvstyrte eininger. På 800-talet var benediktinerordenen den vanlegaste klosterordenen i Vest-Europa. Etter reformasjonen og den franske revolusjonen var benediktinarordenen nesten heilt borte. I dag er ordenen igjen på frammarsj over store delar av verda.

Norske bendiktinarkloster 
Kjende norske benediktinarkloster i mellomalderen var mellom andre Selje kloster på øya Selja ved Stad og Munkeliv kloster på Nordnes i Bergen.

Bakgrunnsstoff 
 Introduksjon til benediktinarordenen av abbed Jerome Theisen (eng)
 Om den heilage Benedikt av Nursia på www.catholic.org (eng)
 Tabell over norske kloster i mellomalderen, www.fagsider.no

Klosterordenar
Mellomalderen
Den katolske kyrkja
Anders Moe Rognhaug

Anders Moe Rognhaug () var ein norsk illustratør og forfattar. Frå 1922 budde han i Beitstad i Nord-Trøndelag. Han var fødd Anders Moe, men sidan staden han budde vart kalla Rognhaug, tok han etter kvart det namnet og. Han er truleg den personen som har stått for flest bidrag til norske julehefte. Der har han skrive over 500 dikt og forteljingar. Mange av desse illustrerte han sjølv. Han teikna og framsider til mange julehefte. Han var særleg iherdig bidragsytar til lokale hefte. Han skreiv og flittig i avisene. Ander Moe underteikna ofte det han skreiv med «amo». Etter han tok namnet Rognhaug, vart signaturen «amor».

Ander Moe-Rognhaug skreiv og fleire bøker, utan at han har vorte særleg kjend for det.

Bøker
 Skipshelleren - forteljing (1943)
 Snorre Snøgg og Svegutane (1952)
 Sommardagar i Sandvika (1976)
 I lag med "Lettvinten" (1977)
 Gullkorn i sanden (1978)
 Nye dagar kjem austanfrå (1979)
 Kvennanatt (1980)
 I fjellmannens fotefar (1980)

Kjelder
 Tom Brenne:Norske julehefter. De litterære juleheftene fra 1880 til i dag. Messel Forlag 2009
 Steinkjerleksikonet: Anders Moe-Rognhaug

Norske forfattarar
Norske illustratørar
Folk frå Tana
Pegasus

Pegasus er ein skapning frå gresk mytologi som såg ut som ein hest med vengjer som gjorde at han kunne flyga. Pegasus var mellom anna kjend for å ha hjelpt helten Bellerofon å kjempa mot Kimæra og amasonene.

I dag dukkar Pegasus ofte opp i populærkultur, både i videospel, filmar og bøker, men vert ofte nytta som eit omgrep for kvar ein flygande hest med vengjer.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Pegasus» frå ,  den 6. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 

Fabelvesen med venger
Dyr i gresk mytologi
Greske mytologiske vesen
Mytologiske hestar
MGP Nordic 2002

Melodi Grand Prix Junior Nordic 2002 (MGP jr. Nordic 2002) var den fyrste gongen Melodi Grand Prix Junior Nordic vart arrangert. Tevlinga vart halden i Forum København i København i Danmark. Finalen fann stad laurdag 27. april. Danmark vann tevlinga med songen «Kickflipper» sungen av Razz.

Finale
 Finalen vart halden 27. april 2002 i Forum København.
 Danmark vann tevlinga for fyrste gong.
 To av bidraga til Danmark kom på ein delt 4. plass.

Fotnotar

Melodi Grand Prix Junior Nordic etter år
Musikk i 2002
Big Brother & the Holding Company av Big Brother and the Holding Company

Big Brother & the Holding Company er debutalbum til Big Brother and the Holding Company og studiodebuten til Janis Joplin. Albumet kom ut sommaren 1967 etter at bandet hadde hatt suksess på Monterey Pop Festival. Albumet gjorde det greit nok og nådde 60. plass på albumlista. Ein singel frå plata, Joplin-songen «Down on Me», nådde Topp 40. Eitt år etter albumet kom ut, gav bandet ut det andre albumet, Cheap Thrills som vart ein massiv hitt. «The Last Time» og «Coo Coo» er to singlar som ikkje finst på den originale Mainstream-utgåva, men som vart lagt til då Columbia Records gav ut albumet på ny i 1970-åra.

Innhald

Medverkande
Janis Joplin - vokal
Peter Albin- bass
Sam Andrew - gitar
David Getz - trommer
James Gurley - gitar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Big Brother and the Holding Company (album)» frå ,  den 6. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Janis Joplin-album
Debutalbum frå 1967
Big Brother and the Holding Company-album
Album produserte av Bob Shad
Mainstream Records-album
MGP Nordic 2006

Melodi Grand Prix Junior Nordic 2006 (MGP jr. Nordic 2006) var den andre gongen Melodi Grand Prix Junior Nordic vart arrangert. Tevlinga vart halden i TV-huset i Stockholm i Sverige. Finalen fann stad laurdag 25. november. Danmark vann tevlinga med songen «Tro På Os To» sungen av SEB.

Bidraga

Finale
 Finalen vart halden den 25. november 2006 i TV-huset.
 Danmark vann tevlinga for andre gong.

Fotnotar

Kjelder

Denne artikkelen byggjer på «MGP jr. Nordic 2006» frå ,  den 6. februar 2011.  
 

Melodi Grand Prix Junior Nordic etter år
Musikk i 2006
Cheap Thrills

{{Platemeldingar
| kritikk1 = AllMusic
| kritikk1karakter = <ref name="allmusic1">
Cheap Thrills er det andre albumet til Big Brother and the Holding Company og det siste albumet deira med Janis Joplin som vokalist.

Innspeling 
Big Brother fekk mykje merksemd under konserten deira i 1967 på Monterey Pop Festival og hadde gjeve ut debutplata kort tid etter. Trass i den gryande suksessen, vart berre albumet ein liten hit, og nådde berre 60. plass på albumlista, sjølv om singelen «Down On Me» nesten nådde Topp 40. Columbia Records gav bandet ein ny platekontrakt, men det tok månader fordi dei framleis var under kontrakt med Mainstream Records. Albumet inneheldt tre coversongar («Summertime», «Piece of My Heart», «Ball and Chain»). Med på albumet var òg Bill Graham, som introduserer bandet i byrjinga av «Combination of the Two». «Combination of the Two», «I Need a Man to Love» og den nesten ti minuttar lange «Ball and Chain» er dei einaste konsertopptaka på plata. Det upolerte lydbiletet på plata fangar energien frå konsertane deira.

Plateomslag og tittel 
Plateomslaget vart teikna av teikneserieteiknaren Robert Crumb etter at den første ideen til bandet, eit bilete av dei nakne i ei seng i lag, vart droppa av plateselskapet. Teikna til Crumb var opphavleg meint for baksida av omslaget. Joplin ønskte derimot at teikna skulle på framsida. Plateomslaget er på niandeplass på lista til Rolling Stone' over dei hundre beste plateomslaga gjennom tidene.

Opphavleg skulle albumet heite Sex, Dope and Cheap Thrills, men tittelen vart ikkje godkjend av Columbia Records.

 Suksess og ettermæle 

Albumet kom ut sommaren 1968, eitt år etter debutplata, og gjekk heilt til topps på albumlista i oktober same året. Det låg på førsteplassen totalt i åtte veker, medan singelen «Piece of My Heart» òg vart ein stor hit. Mot slutten av året hadde albumet vorte eit av dei mestseljande i 1968, med nesten ein million selde eksemplar. Suksessen vart derimot kortvarig for Janis Joplin forlet bandet for å starte ei solokarriere i desember 1968. I 2003 vart albumet rangert på 338. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene. Tidlegare, i 1987, hadde magasinet plassert albumet på 50. plass på lista deira over dei 100 beste albuma dei siste 20 åra. Det vert ofte rekna som ei av dei viktigaste platene frå slutten av 1960-åra, og finst òg i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die''.

Innhald

Medverkande 

 Janis Joplin - Vokal
 Peter Albin – Bass, gitar
 Sam Andrew – Bass, gitar, vokal
 James Gurley - Bass, gitar
 David Getz - Piano, trommer
 John Simon - Piano, produsent

Salslister

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cheap Thrills (Big Brother and the Holding Company album)» frå ,  den 6. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
Janis Joplin-album
Big Brother and the Holding Company-album
Album produserte av John Simon
Columbia Records-album
Konsertalbum frå Fillmore East
United States National Recording Registry-innspelingar
 338
 372
Aleksandr Blok

Aleksandr Aleksandrovitsj Blok () var ein lyrisk diktar frå Russland. Han var ein av dei leiande forfattarane under den såkalla russiske sølvalderen. Blok var symbolist og hadde stor innverknad på den russisk symbolismen. Blok slutta opp om oktoberrevolusjonen i 1917, som han hylla i sine mest kjende dikt; «Dei tolv» (1918) og «Skyterane» (1918).

Liv og gjerning
Blok var son til ein professor. Han voks opp i St. Petersburg og på ein eigedom utanfor Moskva. Medan han dreiv på med filologiske studiar ved St. Petersburgs universitet, debuterte han i 1900. I 1905 vart han stor merksemd til del med Vers om den vakre dama, eit verk prega av høgst modernistisk symboldikting, basert på panteistisk mystikk og fylt av eit nasjonalt patos. Sidan høyrde han som ung forfattar til mellom dei modernistiske kunstnarkrinsane i hovudstaden. Inn i mellom besøkte han kunstnarmiljø i Frankrike, Italia og Tyskland.

År 1916 vart Blok mobilisert og gjorde teneste som ingeniørsoldat, til dess Russland trekte seg or verdskrigen. Inspirert av revolusjonsåret 1917 skreiv han symbolske dikt, dikt som dei bolsjevistiske pionerane tolka som eit forsvar for dei politikken dei førte.

Blok var knapt nokon bolsjevik, og ganske snart fekk han merke dei makthavande si mistru. Han leid av sviktande helse, men fekk ikkje reiseløyve tidsnok til å få medisinsk legehjelp utanlands.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aleksandr Blok» frå ,  den 6. februar 2011.

Bakgrunnsstoff
Tore Nesset: Diktet og revolusjonen: Alexandr Bloks De tolv. 1988

Russiske forfattarar
Sam Andrew

Sam Houston Andrew III () er ein amerikansk musikar, songar, låtskrivar som er mest kjend som medlem og gitarist i Big Brother and the Holding Company. I løpet av karrieren sin som musikar og komponist, har Andrew hatt tre plater som har seld til platina og to hit-singlar. Songane hans har vorte nytta i mange filmar og dokumentarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sam Andrew» frå ,  den 6. februar 2011.  
 

Musikarar frå California
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske gitaristar
Big Brother and the Holding Company-medlemmar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
James Gurley

James Gurley () var ein amerikansk musikar. Han er mest kjend som gitarist i Big Brother and the Holding Company, eit psykedelisk/acid rockband frå San Francisco der Janis Joplin var songar frå 1966 til 1968.

Gurley hadde eit forhold til Joplin, trass i at han var gift. Han gjekk etter kvart tilbake til kona, men ho døydde i 1970 av ein heroinoverdose. Gurley vart skulda for mord og for å ha sett sprøyta i ho, og brukte mange år på å reinvaske seg, før han vart dømd til prøvetid. 

James Gurley døydde i 2009 av hjarteattak.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «James Gurley» frå ,  den 6. februar 2011.  
 

USA-amerikanske gitaristar
Folk frå Detroit
Big Brother and the Holding Company-medlemmar