alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Oldtidsbyen Mari

Mari var ein viktig oldtidsby i Mesopotamia. Han låg på vestbreidden av Eufrat søraust i noverande Syria, ikkje langt frå Irak. Staden der byen låg er i dag kjend som Tel el Hariri eller Tell Hariri.

Historia til byen kan førast tilbake til 2000-talet f.Kr. Han blømde på 1000-talet f.Kr. under amorittisk styre. Rundt 1759 f.Kr. blei byen erobra og øyddelagd undeer babylonarkongen Hammurabi.

Byen blei gjenoppdaga av arkeologar i 1933. Utgravingar har avdekka over 25 000 leirtavler med akkadisk kileskrift. 
Dei var del av eit kongeleg arkiv, og gjev informasjon om samfunn, folk og skikkar i samtida. 

På grunn av den syriske borgarkrigen blei utgravingane stoppa og væpna grupper tok over staden. Ein offisiell rapport fortalde at tjuvar særleg robba «det kongelege slottet, det offentlege badet, Ishtar-tempelet og Dagan-tempelet».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mari (oldtidsby)» frå , og «Mari, Syria» frå  den 6. mars 2016.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Mesopotamia
Oldtidsrike
Det akkadiske riket
Akkadia
Babylonia
Assyria
Arkeologi i Syria
Deir ez-Zor guvernement
Gaschurn

Gaschurn er ein landkommune i distriktet Bludenz i forbundslandet Vorarlberg i Austerrike. Kommunen, som dekker eit areal på 175,4 km² og har 1468 ibuarar i 2016, ligg øvst i Montafon-dalen og lengst sør i Vorarlberg. Gaschurn omfattar landsbyane Gaschurn, 979 meter over havet, og Partenen, 1051 moh.

52% av flatevidda er høgfjell, 13% er skogdekt. Fjelltoppen Piz Buin ligg søraust i kommunen, på landegrensa mellom Austerrike og Sveits.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gaschurn» frå ,  den 6. mars 2016.  
 

Vorarlberg
St. Gallenkirch

St. Gallenkirch er ein landkommune i distriktet Bludenz i forbundslandet Vorarlberg i Austerrike. Kommunen, som dekker eit areal på 128 km² og har 2 189 ibuarar i 2016, ligg i Montafon-dalen og består av landsbyane St. Gallenkirch, 878 meter over havet, Galgenul og Gortipohl, samt grenda Gargellen i ein sidedal til hovuddalføret. 47% av flatevidda er høgfjell, 28% er skogdekt.

Heile kommunen er dominert av turismen.

Skirennaren Erika Netzer var frå St. Gallenkirch.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St. Gallenkirch» frå ,  den 6. mars 2016.  
 

Vorarlberg
Baugthruster

Baugthrustarer er ein tverrgåande framdriftsinrettning som er montert i underskipet ved baugen på skip eller båtar.

Under manøvrering blir baugthrusteren brukt til å halda kontroll på baugen til skipet, ved å skuva skipet til babord eller styrbord. Den konvensjonelle baugthruster er ein propell som er innelukka i ein tverrgåande tunnel som styrar propellvatnet. Både hastighet og retning kan styrast anten ved vribar propell (CPP) eller gir med fast propell (FPP). På begge sider av tunnelen er det ristar som skal hindre trosser, trestokkar og andre ting frå å koma inn i tunnelen.

Vassfartøykomponentar
Hordamuseet

Hordamuseet er ei avdeling av Bymuseet i Bergen. Museet ligg på Stend i bydelen Fana i Bergen, der det er ein museumbygning og ei friluftsavdeling med tretti bygningar. Dessutan har museet ei samling på ni stølshus plassert ikring i terrenget på Fanafjellet, i nærleiken av det høgste punktet på vegen over fjellet.

Samlingane av tradisjonelle hus, båtar, reiskapar og tekstilar er meint å formidla noko av den særeigne levemåten til folket på bygdene i Hordaland i gamal tid. Rike arkeologiske kulturminne innanfor museumsområdet på Stend, mellom anna ei nausttuft frå jarnalderen, vitnar dessutan om busetjing her i 10 000 år. I utstillinga til Norsk vegmuseum på Hordamuseet er det maskiner og utstyr nytta til bygging og vedlikehald av vegane ikring i fylket.

Hordamuseet vart skipa i 1945 som Hordaland Landbruksmuseum på den tidlegare Stend Hovedgårds gamle grunn. Museet fekk namnet Hordamuseet i 1969, og vart frå nyttår 2007 ein part av Bymuseet i Bergen. Initiativtakar og den fyrste museumsstyraren var Johannes Revheim (1907–98). 

Museumsbygningen, teikna av arkitekt Einar Vaardal-Lunde, stod ferdig i 1977, og vart utvida i 1998 med eit teaterlokale for Hordaland Teater, kalla Anne Gullestads sal, og ein kafé. Museet og teateret har sams inngang.

Kjelder
Bergen byleksikon:Hordamuseet
Hordamuseet

Museum i Bergen
Kulturhistoriske museum i Noreg
Friluftsmuseum i Noreg
Museum skipa i 1940-åra
Skipingar i 1945
1945 i Noreg
Henrik L’Abée-Lund

Henrik L'Abée-Lund () er ein norsk skiskyttar som i 2013 vart verdsmeister med Noreg i 4 x 7,5 km stafett. Han er medlem av Oslo Skiskytterlag.

Aktiv
L'Abée-Lund vann sølvmedaljen på 10 km under NM i skiskyting 2010 på Simostranda, hans einaste individuelle NM-medalje pr 2015. Norsk meister vart Emil Hegle Svendsen.

L'Abée-Lund debuterte i verdscupen i skiskyting i 2011-sesongen. Han var med då Noreg vann verdscup-stafetten i Hochfilzen 9. desember 2012. Seinare i 2013-sesongen fekk han sin fyrste individuell pallplass i verdscupen, ein tredjeplass på 10 km i Sotsji. Høgdepunktet i karriere hans kom då han fekk gå den andre etappen for det norske laget som vann gull i 4 x 7,5 km stafett under VM i skiskyting 2013 i Nové Město na Moravě i Tsjekkia. Ole Einar Bjørndalen, Tarjei Bø og Emil Hegle Svendsen var dei andre gullvinnarane. I same meisterskapen kom han på niandeplassen og vart beste nordmann i 20 km normalprogram.

I januar 2014 vart L'Abée-Lund nummer tre i ein jamn jaktstart i Antholz, knapt fem skundar bak vinnaren. Færre sterke prestasjonar etter den tid førte mellom anna til at han ikkje fekk plass i troppa til VM i skiskyting 2016 på hans heimearena i Holmenkollen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henrik L’Abée-Lund» frå ,  den 7. mars 2016.  
 

Norske skiskyttarar
Iva Karagiosova

Iva Sjkodreva (bulgarsk: Ива Шкодрева, ), gift Iva Karagjozova (bulgarsk: Ива Карагьозова), er ein bulgarsk tidlegare skiskyttar frå Samokov, vest i Bulgaria. Ho vann eitt VM-sølv og to VM-bronsar i 1990 og 1991.

Aktiv
Sjkodreva deltok i VM i skiskyting 1988 i Chamonix og vart nummer åtte i 15 km, berre 16 år gammal. I same sesongen vann ho to tevlingar i verdscupen i skiskyting, eitt i Ruhpolding og det andre i Antholz.

To år seinare var Sjkodreva med på Bulgaria sitt lag som fekk bronsemedalje i lagtevlinga under verdsmeisterskapen i Oslo. Dei same fire kvinnene; Marija Manolova, Silvana Blagojeva, Nadesjda Aleksijeva og Sjokdreva, tok eit steg opp på sigerspallen etter at same øvinga var avvikla under VM i skiskyting 1991 i Lahti. I den same meisterskapen vann Sjkodreva bronse i 15 km, bakom tyske Petra Schaaf og Grete Ingeborg Nykkelmo frå Noreg.

I 1993 tok Iva Kargiosova sin tredje og siste verdscupsiger, atter ein gong i 15 km og i Antholz. Ho vart nummer seks i same øvinga under VM i skiskyting 1996 i Ruhpolding. Sidan klarde ho ikkje å hamle opp mot dei beste kvinnelege skiskyttarane. Ho la opp etter 2003-sesongen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Iwa Karagiosowa» frå ,  den 7. mars 2016.  
 

Bulgarske skiskyttarar
Bulgarske deltakarar under vinter-OL 1992
Bulgarske deltakarar under vinter-OL 1994
Bulgarske deltakarar under vinter-OL 2002
Eva Fett

Eva Nissen Fett (), opphavleg namn Eva Nissen Meyer, var den fyrste kvinnelege arkeologen i Noreg, med magistergrad frå Universitetet i Oslo i 1933 med avhandlinga Relieffspenner i Norden.  Ho var fødd og døydde i Bergen.

Etter eksamen arbeidde ho ved Bergens Museum i Bergen i tre år med både museumsarbeid og som feltarkeolog på vegner av professor Johannes (Johs.) Bøe, og var elles knytt til dette museet, men hadde aldri fast arkeologisk stilling. Ho gifta seg med arkeologen Per Fett rett før andre verdskrigen, fekk med tida fire born, og gjorde mykje av sitt arkeologiske arbeid «attmed kjøkkenbenken». Forskinga hennar hadde særleg å gjere med busetting i ymse lokalsamfunn over eit tidsspenn frå eldre steinalder til vikingtida, og ho har skrive bidrag til fleire bygdebøker over heile Vestlandet om dette emnet.  Saman med ektemannen som bidragsytar skreiv ho Sydvestnorske helleristninger: Rogaland og Lista, som vart utgjeve i 1941.

Kjelder
Magarita Díaz-Andreu, Marie Louise Stig Sørensen (redaktørar). (1998) 2011. Excavating Women :  A History of Women in European Archaeology, Routledge. Side 110.  ISBN 978-0-415-15760-5  ISBN 978-0-415-51893-2

Fotnotar

Norske arkeologar
Norske museumsfolk
Olve Nuva

Olve Nuva (Ǫlvir hnúfa) var ein norsk skald som levde på slutten av 800-talet og i byrjinga av 900-talet.

Far hans var Kåre Vemundsson (Berle-Kåre eller Berdlu-Kåre) frå garden Berle ved Hornelen i Bremanger. Bror hans var Øyvind Lambe, lendmann på Sandnes i Alsta som var farfar til skalden Øyvind Skaldespiller. Syster til Olve var Salbjørg som var gift med Kveldulv Bjalvesson og ho var såleis bestemor til skalden Egil Skallagrimsson. Sonen til Salbjørg var Torolv Kveldulvsson.
 
I Skaldatal er Olve nemnt som ein av skaldane hjå Harald Hårfagre og han var samtidig med skaldane Torbjørn Hornklove og Audun Illskælda.  Det meste vi elles veit om Olve, er det vi kan lese om han i soga om Egil Skallagrimsson. Han er så vidt omtala i islendingesoga om Gull-Tore (gull-Þóris saga).

Tilnamnet hnúfa skulle tyde på at han hadde fått avhogd nasa i ein eller annan sverdstrid.

Vi kjenner til desse dikta av Olve Nuva: «Lausavise» og «Dikt om Tor».

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Egils soga omsett av Johan Hovstad (1945)
 Gull-Þóris saga eller Þorskfirðinga saga v/Kr. Kålund (1898)
 Den Norsk-Islandske Skjaldedigtning Finnur Jonsson
 Vikinghovdingane frå Berle NRK Sogn og Fjordane 

Norske skaldar
Folk frå vikingtida
Nordmenn frå norrøn tid
Folk i Skaldatal
Kristine Bonnevie

Kristine Bonnevie () var ein norsk biolog og første kvinnelege professor i Noreg. Forskingsfeltet hennar var cytologi, genetikk og embryologi.

Ho var dotter av Jacob Aall Bonnevie som ein av ni sysken. Familien flytta frå Trondheim til Kristiania i 1886.

Bonnevie starta å studere medisin i 1892, men bytte studium seinare til zoologi. Studia enda med doktoravhandlinga «Undersøgelser over kimcellerne hos Enteroxenos østergreni» (1906).

Ho var òg student hos Arnold Lang i Zürich i åra 1898-99, hos Theodor Boveri i Würzburg i 1900-01 og hos E.B. Wilson ved Columbia University i New York frå 1906 til 1907. Ho tok over leiinga av Zootomisk laboratorium etter Johan Hjort i 1900.  

Rundt 1914 starta ho på arbeidet ho er mest kjend for, arvelighetsforskning, og skipa Institutt for arvelighetsforskning, det seinare Genetisk institutt, i 1916.  
Etter å ha vore innstilt som førstevalg ved eit professorat ved Bergens Museum i 1912 vart Bonnevie tilbode eit nyetablert professorat ved Det Kongelege Frederiks Universitet som ho takka ja til. Tiltredelsesforelesinga 28. november 1912 hadde titelen: «Retningar og resultat inden den moderne eksperimentel-biologiske forsking.» Ho hadde dette professoratet fram til 1937.  

Bonnevie vart det første kvinnelege medlemmet i Det Norske Videnskaps-Akademi i 1911. Seinare skipa og leidde ho Norske Kvinnelege Akademikeres Landforbund i åra 1922-1925. Ho skipa «Studiehjem for unge piker» i 1916 og Studenterhus i Schulz' gate i Oslo i 1923. Ho tok over hushaldet hos Vilhelm Bjerknes etter kona hans Honorias døydde (Kristine og Honoria var systrer). Ho sat i bystyret i åra 1908-1919 og var suppleant til Stortinget for Frisindede Venstre i perioden 1916-1918.

Utmerkingar 
Kristine Bonnevie fekk Kongens fortenestmedalje i gull i 1920, St. Olavs Orden av første klasse i 1946 og Fridtjof Nansens Belønning i 1935. På Blindern ber biologibygningen namnet Kristine Bonnevies hus. Både i Oslo og i Stavanger er det ei gate oppkalla etter Bonnevie.

Litteratur 
 Inger Nordal, Dag O. Hessen og Thore Lie: Kristine Bonnevie: et forskerliv, 2012, ISBN 978-82-02-34580-8

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kristine Bonnevie» frå , den 7. mars 2016, revisjon 15446199

Bakgrunnsstoff 
 NRK Museum Reale pioner-damer (radioprogram og artikkel om Bonnevie av Øyvind Arntsen og Knut Reidar Andresen 09.09.2011
 Agnes Hiorth sitt portrett av Kristine Bonnevie av Ulla Uberg
 Nettutstilling frå Arkivverket


Norske biologiprofessorar
Kongens fortenestmedalje i gull
St. Olavs Orden
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Folk frå Trondheim
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Anna Stang

Anna Stang (fødd Anna Sophie Margrethe Holmsen) () var ei norsk kvinnesakskvinne. Ho var den første kvinna som blei Formand i Norsk Kvinnesaksforening, som ho leia frå 1885 til 1886. Ho tok over etter at Hagbart Berner hadde gått av som den første formannen for foreninga. 

Ho dreiv privat pikeskole på Kongsvinger i 17 år.

Anna Stang var gift med statsminister Jacob Stang og dei var foreldre til seinare forsvarsminister Georg Stang.

Kjelder 

Norske kvinnesaksfolk
Folk frå Oslo
Tårekarunkel

Tårekarunkelen (av latin caruncula lacrimalis) er den vesle, raudvorne nodulen i innerkroken av auga, der tårekanalen tek til. Den er samansett av talg- og sveittekjertlar, og er trekt med  hud.

Augeallergi kan føra til betennelse og kløe i tårekarunkelen og konjunktivalfalden, plica semilunaris, som er eit rudiment av blinkhinna. Dette skuldast utslepp av histamin i tårefilmen og nærliggande vev.

Når helsepersonell skal setje lækjemiddel i auga, er det vanleg å be pasienten late att auga før dei legg trykk på augekroken, like over karunkelen. Dette gjer dei for å sinke drenasjen av lækjemiddelet ned tårepunktet, punctum lacrimale, slik at det ikkje trekker inn i systemkretsløpet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lacrimal caruncle» frå ,  den 7. mars 2016.  
 

Auga
Ekstase

Ekstase er ein sinnstilstand kjenneteikna av medvitsendring, ofte av religiøs karakter. Tilstanden kan førekoma saman med ei intens kjensle av lukke, velvere, høgare innsikt enn andre eller ein idé om å vera særskild utvald. I daglegtale kan «ekstase» også visa til ulike former for vill glede, oppgløding eller oppspiling.

I ekstase kan merksemda til eit individ trekkast tilbake frå omverda, ofte i ein slik grad at den «henrykte» er fullstendig urørleg og uvitande om kva som føregår rundt seg og til og med utan medvit om sitt eige eg, tid og rom. Samstundes kan ekstasen opplevast som ei utviding av medvitet der den ekstatiske kan ha ei kjensle av å vera totalt gjeven til ein idé eller førestilling, eller ei mystisk sameining (unio mystica) med ei kjensle av å vera eitt med ein guddom eller verdsaltet.

Ved nokre former for ekstase kan ein oppleva hallusinasjonar frå ulike sanseområdee. Dei kan fortona seg som syn eller openberringar, ofte av stor venleik og intensitet.

Ekstatiske tilstandar er kjende frå ei rekkje ulike religiøse tradisjonar. Tilstanden kan framkallast gjennom askese, dans, musikk, sjølvsuggesjon eller visse rusmiddel som narkotika. Han kan også skuldast nevrologiske sjukdommar som epilepsi eller psykiatriske lidingar som dissosiativ liding.

Ordet «ekstase» kjem via gammalfransk estaise frå seinlatin extasis og opphavleg frå gresk ἔκστασις, ékstasis, 'sinnsforvirring, begeistring', 
sett saman av ex-, 'ut av' og stasis, 'stilling'.

Sjå òg
eksaltasjon
transe

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Litteratur 
 James, William (1902): Varieties of Religious Experience, Psychology of Religion
 Laski, Marghanita (1961): Ecstasy. A study of some Secular and Religious Experiences, London, Cresset Press, omtale 
 Laski, Marghanita (1980): Everyday Ecstasy, Thames and Hudson, ISBN 0-500-01234-2.
 Leary, Timothy (1967): The Politics of Ecstasy

Kjensler
Greske ord og uttrykk
Religiøs åtferd og erfaring
Al-Hasa

Al Ahsa, El Hasa eller Hadjar (arabisk الأحساء al-Aḥsāʾ) er ein tradisjonell oaseregion aust i Saudi-Arabia. Han har gjeve namn til Al-Ahsa guvernement, som dekkjer det meste av Austprovinsen. Oasen ligg kring 60 km frå kysten av Persiabukta.

Al-Ahsa er ein del av regionen som historisk vart kalla Al Bahrain i Aust-Arabia, som omfatta austkysten av Den arabiske halvøya ned til grensa til Oman, og øyane Awaløyane (dagens Bahrain). Historisk sett var Al Ahsa var hovudbyen i Al Bahrain-provinsen, der dei fleste innbyggjarane budde.

Historie 
Al-Ahsa har vore busett sidan førhistorisk tid og har vore rikt på vatn i ein elles så tørr region. Naturleg fersvasskjelder har kome til overflata i oasar i regionen i tusenvis av år, og menneske har slått seg ned og dyrka jorda her (særleg daddelpalmar). I nyar tid har Al-Ahsa-oasen vore nominert til eit av dei sju underverka i verda. 

Den tidlege historia følgjer historia til Aust-Arabia. I 899 evt. kom regionen under kontrollen til qarmatane som var leia av Abu Tahir Al-Jannabi, og vart erklært sjølvstendig frå Abbaside-kalifatet i Bagdad. Hovudstaden var al-Mu'miniya nær dagens Hofuf. Kring 1000 var Al Hasa den niande største regionen i verda med over 100 000 innbyggarar. I 1077 vart den qarmatiske staten Al-Ahsa styrta av ujunidane. Al Ahsa hamna så under Bahrain-dynastiet til usfuridane, etterfølgd av slektningane deira , jabridane, som vart ein av dei mektigaste familiane i regionen og tok attende øyane i Bahrain frå fyrstane av Hormuz. Den siste Jabrid-herskaren av Bahrain var Muqrin ibn Zamil.

I 1521 erobra Det portugisiske imperiet Awaløyane (øyane som utgjer dagens Bahrain) frå Jabrid-herskaren Migrin ibn Zamil, som fall i slaget. Jabridane kjempa for å halde posisjonen sin på fastlandet mot osmanarane og deira allierte, Muntafiq. I 1550 kom Al-Ahsa og nærliggande Qatif under Det osmanske riket og sultan Suleiman I.  Al-Ahsa var nominelt Lahsa eyalet i det osmanske administrasjonssystemet, og var vanlegvis ein vasall under porten. Qatif vart seinare tapt til portugisarane. 

Osmanarane vart drivne ut av Al-Ahsa i 1670, og regionen kom under styret til høvdingane av Banu Khalid-stamma.

Al-Ahsa, og Qatif, vart innlemma i den wahhabistiske første saudiarabiske staten i 1795, men kom inn under osmansk kontroll att i 1818 då Muhammed Ali av Egypt gav ordre om invasjon. Banu Khalid vart igjen sett inn som herskarar i regionen, men i 1830, tok Den andre saudiarabiske staten over regionen att.

Direkte osmansk styre vart sett inn att i 1871 og Al-Ahsa vart først plassert under Bagdad vilayet og sidan i eit underdistrikt til Bagdad, Basra vilayet i 1875. I 1913 annekterte Ibn Saud, grunnleggjaren av det moderne Saudi-Arabia, Al-Ahsa og Qatif til kongedømet hans Najd.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al-Hasa» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Tor Eigeland, 1970, The Twice-Used Water, Saudi Aramco World
 Jon Mandaville, 1974, Al-Hasa: Outpost of Empire, Saudi Aramco World
 Al-Ahsa Municipality website

Austprovinsen i Saudi-Arabia
Den arabiske halvøya
Oasar i Saudi-Arabia
Karmatane

Karmatane (arabisk قرامطة, qarāmita) var ei synkretistisk religiøs gruppe som kombinerte element av den ismailiske sjiamuslimske greina av islam med persisk mystisisme. Gruppa var sentrert i Al-Hasa (Aust-Arabia), der dei grunnla ein religiøs utopisk republikk i 899. Dei er mest kjende for opprøret sitt mot abbasidane. Mekka vart plyndra av leiaren deira, Abū-Tāhir Al-Jannābī, og skapte raseri i den muslimske verda, særleg då dei stal Den svarte steinen og skjenda av Zamzambrunnen med lik under hajj-høgtida i 930.

Karmatane vart òg kjend som «grønsakshandlarane» (al-Baqliyyah) på grunn av den strenge vegetardietten deira.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Qarmatians» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Ismaili.net

 
Bahrainsk historie
Saudiarabisk historie
Bahrainske monarkar
John Kasich

John Kasich () er guvernør i Ohio. Han var kandidat i nominasjonsvalet til det republikanske partiet i 2016, der han var den siste rivalen til Donald Trump som trekte seg.

Kjelder 

Folk frå Ohio
USA-amerikanske guvernørar
USA-amerikanske presidentkandidatar i 2016
Ha'il

Ha'il (arabisk حائل, Ḥā'il), òg skrive Hail, Ha'yel eller Hayil, er ein by nordvest i Saudi-Arabia. Han er hovudstaden i Ha'il-provinsen. Byen har  356 876 innbyggjarar.

Ha'il er stort sett ein jordbruksprovins med store avlingar av korn, dadlar og frukt. Ein stor del av kornproduksjonen i landet kjem frå Ha'il-provinsen. Tidlegare nytte Ha'il godt av kamelkaravanane i samband med hajj. Ha'il er i den arabiske verda kjend som staden der Hatim al-Tai budde. Det er òg heimstaden til Al Rashid-familien, dei historiske rivalane til Al-Saud-familien.

Historie
Ha'il var sentrum i Ha'il-emiratet, ei Shammar-stamme, frå 1836 til 1921. Den første emiren, Abdullah bin Rashid, tok makta med broren emir Obaid og sønene til Jabbr. Abdullah bin Rashid fortsette bygginga av Barzan-palasset i Ha'il, som vart starta av Mohammad Ibn Ali. Då Abdullah bin Rashid døydde (i 1847 eller 1848) gjorde sonen og etterfølgjaren, Talal (eller Telal), ferdig palasset.

Under Al Rashid-tida vitja mange utlendingar Ha'il og Rashid-emirane, og skildra inntrykka sine i forskjellige artiklar og bøker, mellom andre Georg August Wallin (1854), William Gifford Palgrave (1865), Lady Anne Blunt (1881), Charles Montagu Doughty (1888) og Gertrude Bell (1914).

Al Rashid-emirane var relativt tolerante mot utlendingar, mellom anna kjøpmenn i Ha'il:

Opninga av Hejazbanen mellom Damaskus og Medina, i lag med nye, billige dampskipruter til Jidda, førte til færre tradisjonelle kamelkaravanar og dårlegare økonomi i Ha'il.

Den siste Al Rashid-emiren vart fjerna frå makta av Ibn Saud av Saudi-Arabia i 1921. Ibn Saud gav så ordre om å øydeleggje Barzanpalasset og gav leiarane til Al Rashid og Al Sabhan ordre om å flytte frå Ha'il til Riyadh, og han tildelte ein person frå kvar av desse familiane den midlertidige stilligna som emir «prins Ibraheem bin Salem Al Sabhan» for å sikre lojaliteten til folket i Ha'il og Shammar.

Etter dette hamna Ha'il i rask nedgang.

Geografi
 As Samra-fjellet eller Samra ligg oppom byen. Det var her Hatim al-Tai tende eld på toppen for å ta i mot gjester. I dag går det ein asfaltert veg opp til toppen, der det naturgass sørgjer for at det alltid brenn ein eld. Det ligg ein park med ein innsjø ved foten av fjellet, og i fjellsida ligg emblemet til Saudi-Arabia, daddelpalmar og kryssa svert laga av elektriske lys som lyser i mørkret. Frå toppen av fjellet har ein utsyn over byen. 

 Aja (Jebel Aja) er eit fjell på andre sida av Ha'il frå As-Samra. Her ligg eit stort saudiarabisk flagg laga av elektrisk lys. 

Adayradalen går omtrent frå nord til sør og deler den sentrale delen av Ha'il i to.

Klima
Hail har eit kontinentalt ørkenklima med varme somrar og kjølige vintrar. Det er noko mildare klima enn i andre saudiarbiske byar på grunn av høgda.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ha'il» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  Universitetet i Ha'il 
 Offisiell nettstad

Busetnader i Ha'il-provinsen
Oasar i Saudi-Arabia
Provinshovudstader i Saudi-Arabia
Pánormos på Kálymnos

Pánormos (gresk Πάνορμος) er ein by på øya Kálymnos i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Han høyrer til i kommunen Kálymnos i periferieininga Kálymnos.

Referansar 

Panormos
Lakkí

Lakkí (gresk Αγία Μαρίνα) er ein by på øya Léros i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Han høyrer til kommunen Léros i periferieininga Kálymnos.

Referansar 

Lakki