alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fylkesveg 6708

Fylkesveg 6708 går mellom Rotvoll i Trondheim og Hell i Stjørdal. Vegens lengd er 26,0 km. 

Vegen fylgjer stort sett den tidlegare traseen til E6. 

Vegen over Gjevingåsen vart tatt i bruk 1880, og er del av Gjevingåsen vegmiljø, som  vart oppført i Nasjonal verneplan for veger, bruer og vegrelaterte kulturminner 2002. Vegmiljøet omfattar seks forskjellige vegobjekter, det eldste fra rundt år 1500.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen gjennom Trondheim og Malvik  kjennetegna som fylkesveg 950 i Sør-Trøndelag (23,3 km), og vegen gjennom Stjørdal som fylkesveg 24 i Nord-Trøndelag (2,7 km).

Kommuner og knutepunkter

Kockhaugvegen
   Rotvoll
 Presthusvegen, Ranheim → 
 Peder Myhres veg, Ranheim → 
 Reppebrua (over E6, 68 m)
Malvikvegen
 Ranheim, bare oppkjørsel mot vest
Malvikvegen
 Væresvegen fra Være mot  Bostad i Malvik (5,8 km)

Malvikvegen
 Vikhammerdalen frå Vikhammer via  til  Kvegjerdsplassen (2,1 km)
 Forbordvegen fra Haugan til  Kuset i Trondheim kommune (10,7 km)
 Storsand
  Selbuvegen frå Hommelvik til  Tømra i Selbu kommune (33,9 km)
 Hommelvik

Gjevingåsen
 Gjevingåsen fra Hell mot Hell stasjon, mot  , og mot  Brekken i Røros

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Vegvesenets vegkart 
 

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Trondheim
Vegar i Malvik
Vegar i Stjørdal
Bomvegar i Noreg
Jonas McDonnell

Jonas McDonnell () er ein norsk låtskrivar og musikar frå Hønefoss. Han har skrive teksten til songen «Grab the Moment» som vann Melodi Grand Prix 2017. Songen vart framført av JOWST og Aleksander Walmann, og den kom på ein tiandeplass i Eurovision Song Contest 2017 i Kiev i mai same år.

Bakgrunn 
McDonnell har drive med musikk sidan han var tenåring og har vore medlem i fleire band sidan. Som 15-åring laga han trancemusikk ved hjelp av musikkprogramvaren Fruity Loops, og som 16-åring byrja han å rappe og laga eigne songar. Etter nokre år med rapping, byrja han å skrive og synge songar innan pop-sjangeren, akkompagnert av gitar.

McDonnell har studert media, IKT og design ved Høgskulen i Volda.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Jonas McDonnell» frå ,  den 16. januar 2018.  
 

Norske låtskrivarar
Norske musikarar
Huset Tudor

Huset Tudor var eit britisk kongehus av walisisk opphav. Monarkar frå dette huset regjerte over England frå 1485 til 1603, då det blei etterfølgd av huset Stuart. 

Dynastiet omfatta mellom anna Henrik VIII, som innførte reformasjonen i England, og Elisabeth I. Dynastiet blei avslutta då Elizabeth døydde i 1603 utan tronarvingar. Gjennom hemmelege forhandlingar med fetteren sin Jakob, som var konge av Skottland (og hadde ei oldemor frå Tudor-huset), sørga dronning Elizabeth for at huset Stuart etterfølgde henne på den engelske trona, noko som samtidig sameinte kongedøma England og Skottland i ein personalunion.

Dei fem Tudor-monarkane var:

 Henrik VII (1485–1509)
 Henrik VIII (1509–1547); son av Henrik VII
 Edvard VI (1547–1553); son av Henrik VIII
 Maria I (1553–1558); eldste dotter av Henrik VIII
 Elisabeth I (1558–1603); nest eldste dotter av Henrik VIII

Sja òg 
 Tudortida
 Tudorstil

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Huset Tudor» frå ,  den 16. januar 2018.  
 

 
Tudortida
Engelske kongefamiliar
Tudortida

Tudortida viser til den delen av engelsk historie då huset Tudor var på trona, frå 1484 til 1603. Den lange regjeringstida til Elisabeth I, frå 1558 til 1603, kan i blant skiljast ut som elisabetansk tid. 

Etter krig, pest og nedgang i jordbruket på slutten av 1300-talet markerte tudortidaei fredeleg tid der befolkninga tok til å veksa att. Eksport av ull til kontinentet førte til ny økonomisk vekst, men perioden var også prega av aukande forskjellar mellom fattige og rike og byrjinga på inngjerding av allmenningar. Det var også under tudortida at reformasjonen blei innført.

 
Engelsk historie
Fylkesveg 6690

Fylkesveg 6690 går mellom Nedre Elvehavn – Sluppen, Trondheim.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjenneteikna som Fylkesveg 905 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

   frå Nedre Elvehavn til  Brattøra, og til   Strindheim
  Bakke bru (Nidelva, 81 m)

  Søndre gate frå Olav Tryggvasons gate til  Brattøra
  Hurtigruta, bilar kan takast med.
  Trondheim Sandgata

  Trondheim Kongens gate
  Nidarosdomen og Erkebispegarden
  Elgeseter bru (Nidelva, 201 m)

  Klostergata frå Elgeseter til  Lademoen (3,1 km)
  Høgskolevegen
 Magnus den godes gate

  Strindvegen frå Lerkendal til  Leangen (4,5 km)
  Bratsbergvegen frå Sorgenfri til  Moen i Klæbu (19,8 km)
  Miljøpakke Trondheim
  Sluppen

Bakgrunnsstoff 
 Vegvesenets vegkart 
 

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Trondheim
Bomvegar i Noreg
Bountyøyane

Bountyøyene (engelsk Bounty Islands) er ei øygruppe som høyrer til New Zealand sine subantarktiske øyar i det sørlege Stillehavet.
Øygruppa er ikkje folkesett.

Geografi
Bountyøyane ligg rundt 68 mil søraust for Sørøya. Øygruppa er av vulkansk opphav og har eit samla landareal på om lag 1,35 km². Heile øygruppa har berre ei utstrekking på fem kilometer. Øyane er fordel på tre grupper:

 Hovudgruppa i nordvest, der største øy er Depot Island (den største i øygruppa)
 Midtre gruppe, med Funnel Island som største øy 
 Austre gruppe, med Molly Cap som største øy 

Det høgaste punktet ligg på Funnel Island og er 73 moh.

Bountyøyane er saman med Antipodeøyane den einaste hekkeplassen til hornpingvinen (Eudyptes sclateri). I tillegg er området hekkeplass for ei rekkje sjøfuglar, mellom dei sølvhovudalbatross (Thalassarche salvini).

Historie
Området blei oppdaga 9. september 1788 av den britiske kapteinen William Bligh. Øygruppa fekk namn etter fartøyet hans, HMAV «Bounty», berre nokre måneder før det berømte mytteriet. I 1870 tok den britiske kapteinen George Palmer øyane i britisk besittelse. På byrjinga av 1800-talet blei området nytta til  selfangst.

I 1998 blei øygruppa oppført på UNESCO si liste over verdsarv.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bountyøyene» frå ,  den 16. januar 2018.

Bakgrunnsstoff 
 Bilde fra Bountyøyene

Verdsarv på New Zealand
Øygrupper i Oseania
Øyar på New Zealand
George Lopez

George Lopez () er ein amerikansk komikar og skodespelar.

USA-amerikanske skodespelarar
Folk frå Los Angeles
Folk frå Mission Hills
Det mongolske riksvåpenet

Det mongolske riksvåpenet (mongolsk Монгол улсын төрийн сүлд, Mongol ulsyn töriin süld) er eit symbol for Mongolia som fekk si noverande utforming samtidig som landet fekk ny grunnlov i 1992. Våpenet er eit sirkulært blått emblem. 

Sentralmotivet er ein stilisert vindhest med det mongolske sojombo-symbolet, som ein også finn på det mongolske flagget. 
Det er omkransa av ei ramma med mønster av sammenfletta krossar (tumen nasan), som symboliserer æve.
Øvst er dei tre julevane i buddhismen: Buddha, dharma og sangha (chandmani). 
Under er grøne åser og livshjulet (bhavacakra) med eit seremonielt skjerf (khata) avbilda.
Våpenet har ein fot forma som ein kvit lotus.

Historisk utvikling

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mongolias riksvåpen» frå ,  den 17. januar 2018.  
 

Riksvåpen
Mongolia
Fylkesveg 6484

Fylkesveg 6484 går mellom Høgkjølen og Forve bru i Orkdal.

Då den nye traséen til E39 gjennom Orkdal vart opna 2. oktober 2015, fekk den gamle traséen mellom Høgkjølen og Forve bru nemninga fylkesveg 463 (Sør-Trøndelag), fram til Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018.

Kommunar og knutepunkt 

  Søvasskjølvegen frå Høgkjølen mot  Halsa–Kanestraum i Halsa →  i Tingvoll, og til  Bårdshaug
  Meåsvegen frå Støylen til  Hoston (6,6 km)
  Sølbergvegen frå Ødynhaug til  Snøsen
  Orkdalsveien frå Forve bru til  Bårdshaug, og til  Betna i Halsa

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Vegvesenets vegkart 
 Kartverket sitt norgeskart

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Orkland
Fylkesveg 6692

Fylkesveg 6692 går mellom Brattøra og Strindheim i Trondheim.

Før Strindheimtunnelen vart opna 24. juni 2014 var vegen del av riksveg 706.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen nemnd som Fylkesveg 910 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

   frå Brattøra mot  Ilsvikøra, og mot Nyhavna

 Arm til Trondheim S

Trondheim sentralstasjon

  mot Nedre Elvehavn, og mot  Sluppen
  Nidelv bru (over eigen trasé Havnegata og Nidelva, 175 m)

 Arm til Nyhavna

   Nyhavna,  til  Tunga
   frå Nedre Elvehavn mot Søndre gate

  frå Lademoen kyrkje til  Elgeseter
 Arm til Bromstadvegen

   Bromstadvegen til  Leangen og til Strindheim 
   frå Strindheim til  Rotvoll,  til  Leangen og til  Lerkendal

Bakgrunnsstoff
 Vegvesenets vegkart 
 

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Trondheim
Kamila Shamsie

Kamila Shamsie () er ein prisløna pakistansk-britisk forfattar.

Bakgrunn
Shamsie er fødd i Karachi. Mor hennar er journalisten og redaktøren Muneeza Shamsie. Bestemora henner var begum Jahanara Habibullah, med band til fyrstefamilien i Rampur. Ho er også grandniese av forfattaren Attia Hosain og fører sjølv den litterære tradisjonen i familien tilbake til oldemora Inam Habibullah, som skreiv eit memoar på urdu.

Shamsie gjekk på Karachi Grammar School. Deretter tok ho ein BA-grad i Creative Writing ved Hamilton College i New York og ein mastergrad ved MFA Program for Poets & Writers ved University of Massachusetts Amherst. I 2007 flytta ho til London, og har no dobbelt statsborgarskap i Storbritannia og Pakistan.

Forfattarskap
Ho debuterte i 1998 med romamen In the City by the Sea, som ho skreiv medan ho gjekk på college, og har sidan gjeve ut fleire romanar. Shamsie har også skrive for avisa The Guardian. I 2009 gav ho ut ei sakprosabok, Offence : the Muslim case.

Shamsie wrote her first novel, In The City by the Sea, while still in college, and it was published in 1998 when she was 25. Boka var finalist til den britiske John Llewellyn Rhys-prisen. Etter sin andre roman Salt and Saffron frå 2000 blei ho vald ut som ein av Orange sine «21 Writers of the 21st century». I 2013 blei ho teken med på Granta si liste over dei 20 beste unge britiske forfattarane.

Alle dei fire første romanane hennar har handling frå Karachi; seinare romanar har eit breiare geografisk spenn som omfattar Japan og Storbritannia.
Også den tredje romanen hennar, Kartography, var finalist til John Llewellyn Rhys-prisen. 
Den femte romanen hennar Burnt Shadows var finalist for Orange Prize for Fiction og vann ein Anisfield-Wolf Book Award. A God in Every Stone var finalist for  Walter Scott-prisen i 2015 og til Baileys Women's Prize For Fiction. Den sjuande romanen hennar  Home Fire var nominert til Bookerprisen 2017.

Ho er medlem av Royal Society of Literature.

Bibliografi 
1998: In the City by the Sea, ()
2000: Salt and Saffron, ()
2002: Kartography, ()
2005: Broken Verses, ()
2009: Offence : the Muslim case ()
2009: Burnt Shadows, (), norsk omsetjing Brente skygger (2010) av Linn Øverås
2014: A God in Every Stone, ()
2017: Home Fire

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kamila Shamsie» frå , og «Kamila Shamsie» frå  den 18. januar 2018.  

Pakistanske forfattarar
Britiske forfattarar
Engelskspråklege forfattarar
Folk frå Karachi
Fylkesveg 6804

Fylkesveg 6804 går mellom Havnekrysset og Lillemoen i Stjørdal kommune. Den var tidlegare del av fylkesveg 33 i Nord-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt 

  Innherredsvegen til  Bjerkan

   Innherredsvegen frå Medbrua mot  Gederås

   Stokkanvegen frå Fosslia til Husbymarka
  Gymnasgata gangfelt
  Ol Vig vidaregåande skule gangfelt 
  frå Lillemoen til  Stjørdalshalsen, og mot  Hegra

Bakgrunnsstoff 
 Vegvesenets vegkart 
 

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Stjørdal
Elizabeth Fry

Elizabeth Fry () var ein britisk kvekar, fengselsreformator og velgjerar.

Ho var fødd som Elizabeth Gurney i ein velståande kvekarfamilie i Norwich.
I 1800 gifta ho seg med bankmannen Joseph Fry, også ein kvekar, som ho fekk elleve barn med.
Etter giftarmålet budde Fry i London. 

I 1811 blei ho predikant i kvekarsamfunnet, og fekk eit ry som ein framifrå talar.

I 1813 vitja Fry Newgate Prison i London, der meir enn 300 kvinner og barna deira var fengsla i skitne og overfylte kår. Etter dette engasjerte ho seg for å forbetra tilhøva i fengsla i landet. Ho skipa organisasjonar for fangane og for forbetring av kåra deira. Ho la vekt på å hjelpa dei med å utvikla evner dei kunne forsørga seg sjølv med utanfor fengselet, som å sy. Samstundes overtalte ho autoritetsfigurar til å gjera kåra til kvinner som var fengsla eller dømde til å transporterast til Australia betre.
I 1818 talte ho om fengelstilhøva for ein parlamentskomité, og blei dermed den første kvinna til å presentera prov i det britiske parlamentet.
Arbeidet hennar vekte merksemd i utlandet, og Newgate blei mellom anna vitja av Fredrik Vilhelm IV av Preussen.

Fry arbeidde også for heimlause og helseven. Etter å ha sett den livlause kroppen til ein gut vinteren 1819/20 skipa ho nattherberge for heimlause i London.
I 1840 opna ho ein sjukepleieskule. Denne inspirerte Florence Nightingale, som tok ei gruppe sjukepleiarar frå denne skulen for å hjelpa såra soldatar under Krimkrigen. Fry arbeidde også for å betra pleia for mental sjukdom. Saman med andre kvekarar var Fry også aktivt med på å prøva å avvikla slaveriet.

Verk
(Utval)
 1827: Observations on the visiting, superintendence and government, of female prisoners
 1831: Texts for every day in the year, principally practical & devotional
 1841: An address of Christian counsel and caution to emigrants to newly-settled colonies

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Elizabeth Fry» frå , og «Elizabeth Fry» frå  den 18. januar 2018.  
 

Kvinner på 1800-talet
Britar frå 1800-talet
Folk frå Norwich
Britiske velgjerarar
Den første Tsjetsjenia-krigen

Den første Tsjetsjenia-krigen (russisk Пе́рвая чече́нская война́, Pervaja tsjetsjenskaja vojna; tsjetsjensk: Дуьххьара нохчи-оьрсийн тIом, Duuxẋara noxçi-örsii thom; den første tsjetsjensk-russiske krigen), òg kjend som krigen i Tsjetsjenia, var ein konflikt mellom Den russiske føderasjonen og den tsjetsjenske republikken Itsjkeria som vart utkjempa mellom 11. desember 1994 og 31. august 1996.

Itsjkeria freista å lausriva seg frå føderasjonen og erklærde seg i 1991 uavhengig etter Sovjetunionens fall, men vart ikkje anerkjent av det internasjonale samfunnet, og vart truga med invasjon frå den nye russiske staten, som ikkje ville godkjenna tsjetsjenarane sitt sjølvstende.

Etter eit innleiande felttog i 1994 og 1995, som hadde sitt høgdepunkt i det øydeleggjande slaget om Groznyj, freista russiske føderale styrkar å skaffa seg kontroll over dei tsjetsjenske fjellområda, men vart pressa attende av tsjetsjenernes geriljakrig som angreip på lavlandet, til trass for Russlands klåre overlegne bakkestyrkar, våpen og luftstøtte. Dette førte til ein omfattande demoralisering mellom dei føderale styrkane, og dessutan nesten universell motstand mot krigen blant folkesetnaden i Russland, som igjen førte til at president Boris Jeltsin erklærte våpenkvile i 1996 og året etter underteikna ei fredsavtale, Khasavjurt-avtala.

To år etter denne avtala, braut tilhøvet mellom Russland og det tsjetsjenske Itsjkeria saman då ei radikal tsjetsjensk gruppe, den internasjonale muslimske brigaden, leia av Sjamil Basajev og Ibn al-Khattab, invaderte naborepublikken Dagestan sommaren 1999. Dette førte til at Russland igjen invaderte Tsjetsjenia og slik starta Den andre Tsjetsjenia-krigen. Denne enda sjølvstendet til Itsjkeria, som igjen vart Tsjetsjenia under russisk kontroll. Motstanden mot dei føderale styrkane veikna, men eit opprør mot russisk styre pågår framleis i Nord-Kaukasus.

Det offisielle russiske talet på falne føderale soldatar er omtrent 5500, og dei fleste anslag ligg mellom 3500 og 7500, medan enkelte hevdar opp mot 14.000 falne. Det finst ikkje noko noggrant anslag på kor mange itsjkeriske soldatar som vart drepne i krigen, og ulike anslag hevdar både omtrent 3000 og over 15.000 drepne. Ulike estimat hevdar at mengda sivile dødsfall i krigen var mellom 30.000 og 100.000, i tillegg til moglegvis over 200.000 såra, medan meir enn ein halv million vart gjort til flyktningar, som førte til at byar og landsbyar i republikken vart lagt i ruinar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Den første Tsjetsjenia-krigen» frå ,  den 18. januar 2018.  
 

Konfliktar i 1994
Europeiske krigar
Russiske krigar
Tsjetsjenia
14. SPETSNAZ-brigade

14. SPETSNAZ-brigade (russisk 14-я отдельная бригада специального назначения, forkorta 14-я обрспн, 14. brspn) er ein brigade i det russiske forsvaret. Han vart etablert i Sovjetunionen i 1963 og var i 2017 ein SPETSNAZ-brigade i dei væpna styrkane i Austre militærdistrikt i Russland.

Samansetjing
Frå 2012 var brigaden samansett med desse elementa:
 Brigadestab i Khabarovsk
 spesialsambandsgruppe i  Khabarovsk;
 materialteknisk forsyningskompani i Khabarovsk;
 282. SPETSNAZ-gruppe i Matveevka;
 308. SPETSNAZ-gruppe i Ussurijsk;
 294. SPETSNAZ-gruppe i Belogorsk

Flyttinga frå Ussusijsk til Khabarovsk tok til i 2012.

Stridserfaring

Borgarkrigane i Tsjetsjenia 
Under dei to borgarkrigane støtta brigaden dei russiske avdelingane i Tsjetsjenia.

Referansar

GRU
SPETSNAZ
 Russiske spetsnazbrigadar
24. SPETSNAZ-brigade

24. SPETSNAZ-brigade (russisk 24-я отдельная бригада специального назначения, forkorta 24-я обрспн, 24. brspn) er ein brigade i det russiske forsvaret. Han vart etablert i Sovjetunionen i 1963 og var i 2017 ein SPETSNAZ-brigade i dei væpna styrkane i Sentrale militærdistrikt i Russland.

Samansetjing
Frå 2010 var brigaden samansett med desse elementa:
 Brigadestab i Novosibirsk
 spesialsambandsgruppe i  Novosibirsk
 materialteknisk forsyningskompani i Novosibirsk
 281. SPETSNAZ-gruppe i Novosibirsk-området
 197. SPETSNAZ-gruppe i Novosibirsk-området
 641. SPETSNAZ-gruppe i Novosibirsk-området

Stridserfaring

Borgarkrigane i Tsjetsjenia 
Under dei to borgarkrigane i Tsjetsjenia støtta brigaden dei russiske avdelingane i Tsjetsjenia.

Referansar

GRU
SPETSNAZ
 Russiske spetsnazbrigadar
Riksveg 354

Riksveg 354 (Fv354) er ein veg i Telemark i Noreg som går mellom Kjørholt i Porsgrunn og Rugtvedt i Bamble.

Vegen gjekk opphavleg mellom Moflata i Skien og Skjelsvik, traséen mellom Skjelsvik og Rugtvedt var opphavleg del av europaveg 18.

Etter at regionsreforma trødde i kraft 1. januar 2010 fekk vegen statusen som fylkesveg. Den 1. februar 2010 vart traseen mellom Moflata i Skien og Skjelsvik i Porsgrunn overført til riksveg 36. Strekninga mellom Heistad og Rugtvedt vart seinare klassifisert til riksveg igjen, samstundes som Heistaddalen vart overført frå europaveg 18, og Tangenvegen til Grenlandsterminalen vart del av riksvegen.

Kommunar og knutepunkt

frå Kjørholt via  Skjelsvik mot  Undrumsdal i Re, og mot Rugtvedt
   Breviksvegen frå Heistad til   Skjelsvik

  Ørvik bru (over Brevikbanen, 13 m)
 Arm Tangenvegen til Grenlandsterminalen (0,4 km)
  Norcem bru (viadukt over industriområde, 105 m)
  Brevikstunnelen (212 m)
  Trosvikvegen bru (viadukt, 132 m)
 Kommunal veg Torskebergvegen mot Brevik sentrum
 Kommunal  ferja frå Langbrygga til Sandauga, Bjørkøya og Siktesøya
  Breviksbrua (over Frierfjorden, 676 m)

   Sundbyveien frå Stathelle mot Langesund
  Høgenheitunnelen (624 m)
  Rugtvedt bru (over E18, 69 m)
  Herreveien frå Rugtvedtmyra mot

Referansar 

 Vegvesenets vegkart

Bakgrunnsstoff

Riksvegar
Vegar i Bamble
Vegar i Porsgrunn
Vegar i Vestfold og Telemark
22. SPETSNAZ-brigade

22. SPETSNAZ-brigade (russisk 22-я отдельная бригада специального назначения, forkorta 22-я обрспн, 22. brspn) er ein brigade i det russiske forsvaret. Han vart etablert i Sovjetunionen i 1969 og var i 2017 ein SPETSNAZ-brigade i dei væpna styrkane i Søre militærdistrikt i Russland.

Samansetjing
Frå 2010 var brigaden samansett med desse elementa:
 Brigadestab i Stepnoj i Aksaisk rajon i Rostov oblast
 spesialsambandsgruppe 
 materialteknisk forsyningskompani 
 108. SPETSNAZ-gruppe 
 173. SPETSNAZ-gruppe  
 305. SPETSNAZ-gruppe 
 411. SPETSNAZ-gruppe

Stridserfaring

Borgarkrigane i Tsjetsjenia 
Under dei to borgarkrigane støtta brigaden dei russiske avdelingane i Tsjetsjenia.

Referansar

GRU
SPETSNAZ
 Russiske spetsnazbrigadar
Saturninus

Saturninus (Saint Saturnin, fødd på 100-talet og daud cirka 257) er ein fransk katolsk helgen og martyr som var den første biskopen av Toulouse. Helgendagen hans er 29. november.

Relikviane etter Saturnius finst framleis i basilikaen Saint-Sernin i Toulouse. I følgje soga blei han slept til døde av ein tyr, derfor blir han avbilda med ein tyr.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Saturninus» frå ,  den 18. januar 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Frithiof Dahlby: Helgondagar, 1958
 

Franske helgenar
Franske biskopar
Kristne martyrar
Franske martyrar
Stepnoj i Aksaisk rajon

Stepnoj er ein landsby i Aksaisk kommune i Rostov oblast i Russland. 22. SPETSNAZ-brigade var i 2017 forlagt til denne landsbyen.

Stadar i Rostov oblast
Sune

Sune er eit mannsnamn av nordisk opphav, opphavleg danna av gammalsvensk sun med tydinga 'son'. Namnet finst i forma Suni på ei runeinnskrift frå 1000-talet, og har i sin tur gjeve opphav til namneformer som Sone og Såne. 

Sune har svensk namnedag den 29. november (sidan 1901) og finsk namnedag den 28. mars.

Namnet blei innført som svensk namnedag i almanakken i 1901, mykje på grunn av det norrøne opphavet. Det var mest populært i Sverige frå 1930-talet til byrjinga av 1950-talet. På 1960-talet blei namnet Sune brukt som eit kallenamn for raggare, som Doris var for «raggarbrudar». 

31. desember 2014 var det totalt 13 662 personar i Sverige med namnet Sune, der 5 672 hadde det som tiltalenamn. I 2014 fekk 19 gutar namnet som tiltalenamn.

Kjende namneberarar
 Sune Andersson, svensk fotballsspelar
 Sune Bergman, svensk ishockeytrenar
 Sune Bergström, svensk nobelprisvinnar i fysiologi eller medisin
 Sune Envall, svensk kunstnar
 Sune Eriksson, ålandsk politikar
 Sune Fogde, svensk konstnar
 Sune Holmqvist, svensk musikar og skodespelar
 Sune Jonsson Bååt, svensk riksråd og lagmann i Tiohärad
 Sune Larsson, svensk vinnar i Vasaloppet
 Sune Lundquist, pseudonym for Vic Suneson
 Sune Mangs, svensk skodespelar og komikar
 Sune Skjalmsen, norsk stormann
 Sune Waldimir, svensk filmmusikkomponist
 Sune Ödling, svensk ishockeyspelar

Fiktive figurar med namnet Sune
 Sune Andersson, hovudperson i ein serie barnebøker skrivne av Anders Jacobsson og Sören Olsson.

Referenser

Denne artikkelen bygger på «Sune» frå ,  den 18. januar 2018.  
 
Mannsnamn
Svenske mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Hallstein Bronskimlet d.a.y.

Halltein Bronskimlet d.a.y. («den aller yngste») var den første av Flåklypa-figurane Kjell Aukrust introduserte i Mannskapavisa si avisspalte «Våre Duster», og som seinare vart overført til den fiktive avisa Flåklypa Tidende. 

Bronskimlet er frå Volda og skal ha vore fødd «i solveggen» i 1918. Han vert presentert som fritenkjar og forfattar med titlar som Eg baska meg trøyt.

Halltein Bronskimlet d.a.y. – en av de fire store (Cappelen, 1997) er ei humorbok av Kjell Aukrust som samlar tidlegare tekstar frå Flåklypa Tidende.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Hallstein Bronskimlet d.a.y.» frå ,  den 19. januar 2018.

Litteratur 
 Kjell Aukrust (1997). Hallstein Bronskimlet d.a.y : en av de fire store. Oslo: Cappelen. ISBN 8202176255 nb.no

Bøker frå 1997
Kjell Aukrust
Oppdikta nordmenn
Sindre Piltingsrud

Sindre Piltingsrud er ein fiktiv figur skapt av Kjell Aukrust. Han opptrer ofte i den fiktive avisa Flåklypa Tidende.

Sindre Piltingsrud bur på Krokryggen Gamlehjem i Flåklypa.

Referansar 

Aukrust-karakterar
Oppdikta nordmenn
Kjell Aukrust
Gudleik Knotten

Gudleik Knotten er ein i oppdikta person i Kjell Aukrust sine forteljingar. 
Han skal vera fødd i tolvte vers av «Tomten går i ring» på ein juletrefest. Knotten er ein «notorisk fotgjengar» som er fargeblind og nesten alltid går på raudt lys når han er i byen. Han har vorte overkøyrd ei rekkje gonger, og har skrive boka Volvo'n slik jeg traff den med sterke sjølvbiografiske trekk.

Oppdikta nordmenn
Kjell Aukrust