alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Henrique Capriles Radonski

Henrique Capriles Radonski () er ein venezuelansk politikar som var leiar for partikoalisjonen Primero Justicia. Capriles var ordførar i kommunen Baruta frå 2000 til 2008 og guvernør i delstaten Miranda frå 2008 til 2017. Han stilte som presidentkandidat i 2012, me ntapte for den sitjande presidenten Hugo Chávez.

Den 5. april 2017 blei Radonski stengd ute frå politisk aktivitet. Styresmaktene  i Venezuela meinte han hadde stått for irregulære tilhøve som guvernør.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Henrique Capriles Radonski» frå ,  den 9. mai 2019.  
 

Venezuelanske politikarar
Folk frå Caracas
Teddy Wilson

Theodore Shaw «Teddy» Wilson () var ein amerikansk jazzmusikar (piano) og orkesterleiar, kjent som ein av dei leiande innan swingjazz-epoken.

Wilson voks opp i Alabama, var i «Speed Webb» med broren Gus Wilson på trombone (Detroit, 1929), før han erstatta Art Tatum i Milt Senior's band (Ohio).
Så var han i orkesteret til Louis Armstrong (Chicago, 1932) og Benny Carter sitt «Chocolate Dandies» (New York City, 1933), før han vart med i bandet til Benny Goodman (1935-39). Han medverka på utgjevingar med bandet til Willie Bryant (1934-35), og dessutan Billie Holiday, Lena Horne, Ella Fitzgerald og Lestar Young. Seinare leia han eige storband (1939), eigen sekstett på «Cafe Society» (1940-44), eigen trio, og var dessutan husmusikar for CBS. Han jobba sidan som forelesar ved Juilliard School (1945-52), elles som frilans, og turnerte med Goodman i Sovjetunionen (1962). Mot slutten var han i trio med sønene sine Teddy på bass og Steven på trommer.

Wilson var førebilete for det norske omgrepet kløverjazz (i tillegg bestod trekløveret av Roy Eldridge og Chu Berry). Teddy Wilson spelte fleire gonger med skandinaviske musikarar, først med Yngve Åkerberg på bass og Jack Norén på trommer, på Piano Pastries (1952). Med Niels-Henning Orsted Pedersen på bass og William Schiøpffe/Bjarne Rostvold på trommer utkom The noble Art of T.W. (1968). Wilson figurerer på Bein Webster sitt Live at Stampen (1969-73), og medverka òg med norske Rowland Greenberg. I trio med danske Jesper Lundgaard på bass og Ed Thigpen på trommer utkom Revisits the Goodman Years (1980).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Teddy Wilson» frå ,  den 2. august 2011.

Bakgrunnsstoff
obs.org med biografi, lydklipp og bilete

USA-amerikanske jazzpianistar
Afroamerikanske musikarar
Folk frå Austin
Robert Wilson

Robert Wilson () er ein britisk forfattar.

Wilson er son av ein jagarpilot i det britiske Royal Air Force. Han studerte engelsk ved University of Oxford. Han har arbeidd innan shipping, marknadsføring og handel i London og Vest-Afrika. Wilson har tidlegare budd i Hellas og Afrika. Han bur no i Portugal.

Wilson debuterte i 1995 med thrilleren Instruments of Darkenss, den første av tre om torpedoen Bruce Medway som hovudperson lagt til Gullkysten. I 2003 byrja han ein ny serie politiromanar lagt til Sevilla i Spania med inspektør Javier Falcón i hovudrolla. Han forfattar òg kriminalromanar utanfor seriane, mellom dei A small death in Lisbon som vann britiske Crime Writers' Associations Gold Dagger-pris for beste kriminalromanen i 1999.

Bibliografi
Instruments of Darkness (1995)
The Big Killing (1996)
Blood Is Dirt (1997)
A Darkening Stain (1998)
A Small Death In Lisbon (1999)
The Company of Strangers (2001)
The Blind Man of Seville (2003)
The Silent and the Damned (2004) (òg gjeven ut som The Vanished Hands)
The Hidden Assassins (2006)
The Ignorance of Blood (2009)

Omsetjingar til norsk

Priser og utmerkingar
The Gold Dagger 1999, for A Small Death In Lisbon
The Gumshoe Award for Best European Crime Novel 2006, for The Vanished Hands (The Silent and the Damned)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robert Wilson» frå ,  den 2. august 2011.

Bakgrunnsstoff
VG, mars 2005: Nettmøte med Robert Wilson 
Shots Magazine: Intervju med Robert Wilson 
Harcourt: Intervju med Robert Wilson
KrimiCouch: Robert Wilson

Britiske forfattarar
Britiske kriminalforfattarar
Engelskspråklege forfattarar
Richard Wilson

Richard Wilson () var ein britisk målar. Han kom til London i 1740-åra og verka som portrettmålar, men byrja alt i 1746 å måle landskap. Han studerte i Italia frå 1749 til 1756. I dei lysfylte skildringane hans ser ein spor av påverknad frå både Nicolas Poussin og Claude Lorrain, men òg frå Salvator Rosa. I 1768 var han blant grunnleggjarane av Royal Academy of Arts og vart i 1776 bibliotekaren deira. Ved å blande italienske og franske heroiske landskapsoppfatningar frå 1600-talet med sin eigen naturkjensle og den engelske tradisjon, skapte han grunnlaget for dei seinare store målarane i England på 1700-talet. Han oppnådde aldri noko større suksess i samtida si.

Kjelder

Britiske målarar
Walisiske målarar
Landskapsmålarar
Målarar frå 1700-talet
Harold Wilson

James Harold Wilson, baron Wilson av Rievaulx () var ein britisk Labour-politikar, som var statsminister i Storbritannia frå 1964 til 1970 og igjen frå 1974 til 1976.

Biografi 

Harold Wilson vart fødd i 1916. Han studerte økonomi i Oxford og byrja i studietida å interessere seg for politikk. Etter å ha arbeidt som statstenestemann under andre verdskrigen vart han i 1945 vald inn for valkrinsen Olmskirk i det britiske underhuset. Etter ei valreform i 1950 representerte han valkrinsen Hoyton ved Liverpool.

Kort etter valet til parlamentet fekk han første gongen sete i regjeringa og vart dermed den yngste statsråden i Storbritannia i historia. Han tredde tilbake i 1951 i protest mot innføringa av eigenandelar i det britiske helsevesenet.

Han fekk likevel seinare plass i Labour sitt skuggekabinett, som tiltenkt finansminister. I 1956 skapte han omgrepet «gnomane frå Zürich», som viste til sveitsisk valutaspekulasjon. Han stilte fånyttes som kandidat til posten som leiar for Labour i 1960, men då Hugh Gaitskell overraskande døydde i 1963 etterfølgde Wilson han som partileiar.

Labour vann ved parlamentsvalet 16. oktober 1964 eit knapt fleirtal, og Wilson vart statsminister første gongen. Etter ei kort, men vellukka regjeringstid vann Labour ein komfortabel majoritet på 99 mandat.

Utanrikspolitikken under Wilson vart prega av krisane i dei tidlegare britiske koloniane, spesielt i Rhodesia og Sør-Afrika. Wilson motstod presset frå USA om å sende styrkar til Vietnam. Etterkvart som økonomien i Storbritannia forverra seg, fall likevel oppslutninga frå veljarane. Då meiningsmålingane gjekk betre, skreiv Wilson ut nyval. Til stor overrasking tapte likevel Labour valet den 19. juni 1970, og Wilson vart etterfølgd som statsminister av Edward Heath. Trass det bitre nederlaget fortsette Wilson som partileiar og vart 6. mars 1974 statsminister på nytt, etter at Heath heller ikkje hadde lukkast i å føre ein politikk som førte til forbetring i økonomien til landet.

16. mars 1976 erklærte Wilson overraskande avgangen sin som statsminister og at han ville trekkje seg heilt frå politikken. Han opplyste at han alltid hadde planlagt å pensjonere seg ved 60-årsalderen. I røyndomen var han vorten klår over at han leid av Alzheimers syndrom.

Utanriksminister James Callaghan etterfølgde Wilson som statsminister den 5. april 1976. Wilson var likevel fram til 1983 innvald i parlamentet og vart deretter utnemnd til Life peer som Baron Wilson of Rievaulx. Etter 1985 trekte han seg nesten fullt bort frå ålmenta. Han døydde i 1995 av tarmkreft.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Harold Wilson» frå , den 2. august 2011. 
 

Britiske statsministrar
Britiske ministrar
Britiske parlamentsmedlemmar
Sosialdemokratiske leiarar
Folk frå Huddersfield
Charles Thomson Rees Wilson

Charles Thomson Rees Wilson () var ein skotsk fysikar og kjemikar. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1927 for metoden hans å gjere banane til elektrisk ladde partiklar synlege ved hjelp av kondensasjon av damp. Han delte prisen med Arthur Holly Compton som fekk prisen for oppdaginga av comptoneffekten.

Etter at faren hans døydde i 1873, flytta familien til Manchester. Wilson vart utdanna ved Owen's College der han studerte biologi for å bli lege. Han flytta så til Sidney Sussex College i Cambridge, der han vart interessert i fysikk og kjemi. Etter dette vart Wilson spesielt interessert i meteorologi, og i 1893 byrja han å studere skyer og eigenskapane deira. For ei tid jobba han ved observatoriumet ved Ben Nevis, der han utførte observasjonar av skyformasjonar. Han freista så å reprodusere desse effektane i ein mindre skala ved å utvide fuktig luft i ein forsegla behaldar ved laboratoriet i Cambridge. Seinare eksperimenterte han med å skape spor av skyer årsaka av ion og stråling. For oppfinninga av tåkekammeret vart han tildelt Nobelprisen i 1927.

I 1908 gifta Wilson seg med Jessie Frasar i 1908, dotter av ein prest frå Glasgow, og paret hadde fire born. Han døydde i nærleiken av Edinburgh, omgjeven av familien sin.

Priser og utmerkingar 
(utval)
1935 – Copleymedaljen
1927 – Nobelprisen i fysikk
1911 – Hughesmedaljen

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Charles Thomson Rees Wilson» frå ,  den 2. august 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
</ref>
</ref>
 

Skotske kjemikarar
Skotske fysikarar
Britiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Midlothian
Medlemmar av Royal Society
Copleymedaljen
Eksperimentelle fysikarar
Fysikarar på 1800-talet
Fysikarar på 1900-talet
Det kvite huset i Moskva

Det kvite huset (russisk Белый дом, IPA ['bʲɛlɨj dom]) er ein regjeringsbygning i Moskva i Russland. Det huser den russiske regjeringa og er offisiell bustad for den russiske statsministeren. Bygningen blei tidlegare brukt av det øvste sovjetet og deretter av den russiske nasjonalforsamlinga, men valden kring den konstitusjonelle krisa i 1993 førte til at bygningen blei skadd og forlaten av parlamentet.

Bygginga av Det kvite huset byrja i 1965 og det stod fullført i 1981. Arkitektane var Dmitrij Tsjetsjulin og P. Sjteller, som brukte Tsjetsjulin sitt utkast til Aeroflot-bygningen frå 1934 som utgangspunkt.

Den konstitusjonelle krisa førte 3. oktober 1993 til at bygningen blei omleira og skoten på med artilleri, noko som førte til ein stor brann. Den russiske nasjonalforsamlinga fekk deretter namnet Statsdumaen og flytta til ein annan bygning i gata Okhotnyj Rjad.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Det hvite hus (Moskva)» frå ,  den 2. august 2011.

Bakgrunnsstoff

Byggverk i Moskva
Tidlegare parlamentsbygningar
Regjeringsbygningar
Sigurd Willoch

Sigurd Daniel Isachsen Willoch () var ein norsk kunsthistorikar, best kjent som direktør ved Nasjonalgalleriet 1946-1973.

Han tok magistergrad i kunsthistorie i 1925, med ei avhandling om bestefaren Olaf Isaachsen. Avhandlinga vart utgjeven året etter. Han tok i 1932 doktorgrad på ei avhandling om Thomas Fearnley. Han var kritikar i Aftenposten 1935-1942, i Morgenbladet 1945-1946, skreiv for Kunst og Kultur 1926-1927 og 1937-1938, og var konservator ved Akershus slott 1937-1946.

I tillegg til bøker om Isaachen, August Cappelen, Fearnley, Hugo Lous Mohr og Edvard Munch skreiv han bøker til 100-års jubileet til Oslo Kunstforening i 1936 og jubileet til Nasjonalgalleriet i 1937 og var medarbeidar i Norsk biografisk leksikon 1929-1949. Som leiar av nasjonalgalleriet hadde han ansvar for fleire norske og internasjonale utstillingar, i tillegg til utstillingar av norsk kunst i utlandet.

Han var medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi frå 1939. Ei byste av han, utført av Erling Saatvedt i 1973, er eigd av Nasjonalgalleriet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sigurd Willoch» frå ,  den 2. august 2011.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske kunsthistorikarar
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Idol Nederland

Idols er eit nederlandsk fjernsynsprogram som vart vist på RTL 4 frå 2002 til 2008. Programmet var ein talentkonkurranse der målet var å finne den beste nye songaren i Nederland.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Idols» frå ,  den 2. august 2011.  
 

N
Goede tijden, slechte tijden

Goede tijden, slechte tijden (forkorta GTST) er ein nederlandsk fjernsynsserie som har vore send på RTL 4 sidan 1. oktober 1990.

Roller

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Goede tijden, slechte tijden» frå ,  den 3. august 2011.  
 

Nederlandske fjernsynsseriar
Fjernsynsseriar frå 1990-åra
Vatnajökull nasjonalpark

Vatnajökull nasjonalpark (islandsk Vatnajökulsþjóðgarður) er ein nasjonalpark i Suðurland søraust på Island. Han omfattar Vatnajökull og område rundt og ligg i 7 kommunar. Parken har eit areal på 
rundt 13 600 km² (13 % av Island) og blei grunnlagd den 7. juni 2008. Han samla dei tidlegare nasjonalparkane Skaftafell, Jökulsárgljúfur, vulkanen Askja og fjellet Herðubreið.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nationalparken Vatnajökull» frå ,  den 3. august 2011.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad

Nasjonalparkar på Island
Kirkjubæjarklaustur

Kirkjubæjarklaustur (uttalt , tyding 'kyrkjegardkloster') eller Klaustur er ei bygd i Vestur-Skaftafellssýsla i Suðurland sør på Island med rundt 160 innbyggjarar. Ho ligg på Hringvegur ('ringvegen', veg nummer 1 eller på Island) mellom Vík í Mýrdal og Höfn. 

Turistattraksjonar i nærleiken av Kirkjubæjarklaustur er mellom anna Laki-kratera, Eldgjá og Kirkjubæjarklaustur nasjonalpark. Kirkjugólf ('kyrkjegolv') like ved er eit naturleg vegdekke av basalt.

Bakgrunnsstoff 
 Informasjon om Kirkjubæjarklaustur 
 Offisiell nettside for Kirkjubæjarklaustur

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kirkjubæjarklaustur» frå ,  den 3. august 2011. 
 oppgav desse kjeldene: The Rough Guide to Iceland. Rough Guides, 2001. ISBN 1-85828-597-6
 

Suðurland
Tettstader på Island
Turisme på Island
Williamsburg i Virginia

Williamsburg er ein by i Virginia i USA, nær Chesapeake Bay. Han har kring 14 000 innbyggjarar og den viktigaste næringa i byen er turisme. 

Heile landskapet rundt er rekonstruert slik det var i kolonitida. Delar av byen er inkludert i Colonial National Historical Park.

Historie 
Williamsburg var kolonihovudstad i Virginia frå 1699 til 1780 og vart grunnlagt som Middle Plantation, Her fremsette Patrick Henry i 1765 den historiske protesten mot Stempellova, og her vedtok koloniforsamlinga i Virginia i 1776 henstillinga si til Kontinentalkongressen om å erklære koloniane sjølvstendige av Storbritannia. Williamsburg har det nest eldste colleget i USA, College of William and Mary, grunnlagt i 1693. 

Den første avisa i byen vart grunnlagt i 1736. Byen vart mindre viktig etter ein brann 1780, då hovudstaden vart flytt til Richmond. Byen vart restaurert 1927–1935 etter bevart byplan, og fekk tilbake preget sitt frå 1700-talet i rein kolonistil. Rekonstruksjonen vart betalt av J. D. Rockefeller jr. Fleire utstillingshallar, mellom anna Capitol og Governor's Palace er haldne heilt i 1700-tals stil, òg når det gjeld inventaret.

Kjelder 

Byar i Virginia
Busetnader grunnlagde i 1632
John Williams (1941–)

John Christopher Williams () er ein Grammy Award-vinnande australsk klassisk gitarist, rekna som ein av dei beste i sin generasjon. Han bur i Storbritannia.

Biografi
John Williams vart fødd i Melbourne i Australia. Han har ein engelsk far, Len Williams, som seinare vart grunnleggjaren av London Guitar School. Williams har òg australsk-kinesisk mor (dotter av Melbourne-advokaten William Ah Ket). I 1952, reiste familien attende til England. Williams vart undervist først av faren sin, og fekk utdanning ved Friern Barnet Grammar School i London. I ein alder av elleve gjekk han på sommarkurs med Andrés Segovia ved Academia Musicale Chigianai i Siena i Italia. Seinare gjekk han på Royal College of Music i London frå 1956 til 1959 og studerte piano fordi skulen ikkje hadde gitaravdeling på den tida. Etter eksamen vart han tilbode høvet til å skape ein slik gitaravdeling. Med tanke på kjærleiken han hadde for instrumentet, greip han sjansen og dreiv avdelinga dei to første åra.

Klassisk gitarist
Den første profesjonelle framferda til Williams var i Wigmore Hall i London 6. november 1958. Sidan då har han opptredd over heile verda og har hatt regelmessige framføringar på radio og TV. Han har spelt nesten heile repertoaret for gitar og har utvida det ved å bestille gitarkonserter frå komponistar som Stephen Dodgson, André Previn, Patrick Gowers, Richard Harvey og Steve Gray. Han har spelt inn duettalbum med andre gitaristar, Julian Bream og Paco Peña.

John Williams har gjort ein stor innsats for å bringe komponisten Augustin Barrios fram i ljoset. Williams har ofte snakka godt om arbeidet til Barrios. Sjølv seier han at han trur Barrios er den største komponisten av gitarmusikk. Han har òg jobba med samtidige komponistar frå heimlandet sitt Australia, blant anna Phillip Houghton, Peter Sculthorpe, Ross Edwards og Nigel Westlake.

Andre sjangrar
Frå 1979 til 1983 var Williams med på fem utgjevingar med Sky.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

Australske gitaristar
Engelske gitaristar
Folk frå Melbourne
Grammy-vinnarar
Tons of Sobs

Tons of Sobs er debutalbumet til det britiske bandet Free. Det vart innspelt i slutten av 1968 i Morgan Studios i London. Albumet kom aldri på nokon britiske toppliste og vart korkje særleg populært i USA eller Europa, men det (og bandet) vert likevel rekna som eit av dei viktigaste i britisk blues.

Innspeling 
Free var eit nytt band då dei spelte inn Tons of Sobs, og dei var svært unge. Andy Fraser, bassisten, var berre seksten år, medan Paul Rodgers, vokalisten, var 19 år gamal. På den fylgjande turneen var konsertane for det meste sett saman av songane på Tons of Sobs. Åtte av dei ti opphavlege spora på albumet er originale, noko som er mange i forhold til The Rolling Stones og The Beatles sine debutalbum. 

Guy Stevens vart produsenten for albumet under Island Records, som valde ei minimalistisk haldning til produksjon: eit ekstremt lågt budsjett på 800 pund (7100 kr.). Albumet fekk då ein upolert og rå ljod - sjølv om uerfarenheita til bandet òg medverkar til dette.

Innhald 

På nyare utgåver er spor 1-5 og spor 6-10 berre spor 1-10.

Medverkande 

Free
Paul Rodgers – vokal, piano
Simon Kirke – perkusjon
Andy Fraser – bassgitar
Paul Kossoff – gitar

Andre medverkande
Guy Stevens – produsent
Andy Johns – teknikar
Steve Miller – piano, hamrande piano
Mike Sida – plateomslagsfotograf
Richard Bennett Zeff – bandfotograf

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Tons of Sobs» frå ,  den 03. og 04. august 2011.
  oppgav desse kjeldene:
Strong, Martin (1994, 2002):The Great Rock Discography, 6. utgåve. Edingburgh: Canongate Books (side 392 og 393)
Sutcliffe, Phil (1968, 2001):Notes to "Tons of Sobs" by Free. Universal Island Records Ltd

Plateomslag på Tons of Sobs''

Debutalbum frå 1969
Free-album
Bluesalbum
Bluesrockalbum
Jody Williams

Jody Williams () er ein amerikansk lærar og hjelpearbeidar. I 1997 vart ho tildelt Nobels fredspris i eigenskap av å vere leiar for Den internasjonale kampanjen mot landminer.

Ho er utdanna ved University of Vermont, School for International Training og Johns Hopkins University. Ho har sidan 2003 vore tilsett ved University of Houston.

Nobelprisvinnarar frå USA
Vinnarar av Nobels fredspris
Folk frå Vermont
Betty Williams

Betty Williams () var ein nord-irsk fredsforkjempar som fekk Nobels fredspris i 1977 for 1976 saman med Mairead Corrigan. Før dei hadde berre tre kvinner vunne prisen sidan utdelinga starta i 1901.

Community of Peace People 

I august 1976 vart Betty Williams vitne til at tre små sysken vart påkøyrde av ein bil og drepne i Belfast. Sjåføren var ein tidlegare straffedømt mann tilknytt Det provisoriske IRA som hadde vorte lauslaten i april. Han miste kontrollen over bilen av di han vart skoten og drepen av britiske troppar. To av borna, ein åtteåring og eit spedbarn, døydde momentant, medan det tredje, ein toåring, døydde av skadane dagen etter. 

Betty Williams tok no til å samla inn underskrifter for fred i Nord-Irland og fekk raskt med seg tanta til dei tre borna, Mairead Corrigan. Saman med Ciaran McKeown starta dei det dei kalla Den nordirske fredsrørsla, seinare kjent som Community of Peace People. Rørsla greidde raskt å samla i hop over 10 000 protestantiske og katolske kvinner for å marsjera til gravene til dei drepne borna. Dette opptoget møtte fysiske åtak frå Det provisoriske IRA. Trass i dette samla Community of Peace People 35 000 tusen kvinner som gjekk i fredstog i Belfast i slutten av august. 

Same året vart Corrigan og Williams tildelt pengepremien «Folkets fredspris» frå norske aviser og organisasjonar. Året etter vart dei tildelt nobelprisen.

I vaksen alder har Betty Williams lenge vore busett i USA, men vendte tilbake til Nord-Irland i 2004.

Utmerkingar 

 Folkets fredspris (1976) 
 Nobels fredspris (1977)
 Schweitzer Medallion for Courage 
 Martin Luther King, Jr. Award 
 Eleanor Roosevelt Award (1984)
 Frank Foundation Child Care International Oliver Award 
 Rotary Club International "Paul Harris Fellowship: and the Together for Peace Building Award (1995)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Betty Williams» frå ,  den 21. mars 2013.

Fotnotar 

Nordirske nobelprisvinnarar
Vinnarar av Nobels fredspris
Willemstad

Willemstad er hovudstaden i Curaçao og den største byen i Dei små Antillane. Han var fram til 2010 hovudstaden i Dei nederlandske Antillane. Han har ein folkesetnad på om lag 140 000 (1. januar 2009). Byen består av to hovuddelar: Punda og Otrobanda. Dei er skilde av St. Anna-bukta, ei djup bukt med form som ein kanal, ca. 1,6 km lang og opp til 90 meter djup som knyter Det karibiske havet med dei naturlege lagunane, med hamneanlegg som blir kalla «Schottegat». Det nederlandske selskapet Royal Dutch Shell etablerte eit oljeraffineri i hamna allereie i 1914.

Punda, på austsida av kanalen, vart busett frå 1634, då nederlendarane overtok øya frå Spania. Truleg tyder Punda noko sånt som «punktet». Otrobanda, som vart busett frå 1707, er den nyare delen av byen og er rekna som ein fattigare del av byen, men i dei seinare åra som det kulturelle sentrumet i byen. Sjølve namnet kjem frå papiamento otro banda, som tyder «den andre sida».

Punda og Otrobanda er forbunde med ei svingbru på pontongar, Koningin Emmabrug som vart bygd tre i 1888. Etter at biltrafikk over brua vart forbode på 1970-talet går no det meste av trafikken mellom dei to bydelane over Konigin Julianabrug. Ca. 15 000 fotgjengarar nyttar enno den gamle brua dagleg.

Willemstad har eit bysentrum med ei rekkje koloniale arkitektoniske meisterverk, sterkt influert av ulike nederlandske stilarter. Dette har medført at den historiske delen av byen er erklært minneverdig av UNESCO.

Den særeigne arkitekturen og plasseringa langs St. Anna-bukta har ført til at Willemstad er vorte omtalt som «Amsterdam på Den vestlege halvkula».

På grunn av plasseringa er Willemstad ei utmerka hamn. Willemstad vart setet for eit større raffineri til Royal Dutch/Shell frå 1914.

Byen er òg eit viktig turistmål.

Willemstad vert betent av Hato internasjonale lufthamn, som òg er heimebasen til Insel Air, flyselskapet til Curaçao.

Biletgalleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Willemstad» frå , den 3. august 2011. 

Byar på Antillane
Hovudstader i Nord-Amerika
Verdsarv i Nederland
Verdsarv i Karibia
Busetnader grunnlagde i 1634
Cynthia Abma

Cynthia Abma () er ein nederlandsk skodespelar og programleiar. Sidan 2010 har ho vore med i den nederlandske fjernsynsserien Goede tijden, slechte tijden. Der har ho rolla som Bianca Bouwhuis.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cynthia Abma» frå ,  den 3. august 2011.  
 

Folk frå Rotterdam
Nederlandske skodespelarar
Nederlandske programleiarar
Guido Spek

Guido Spek () er ein nederlandsk skodespelar. Sidan 2010 har han hatt rolla som Sjoerd Bouwhuis i den nederlandske fjernsynsserien Goede tijden, slechte tijden.

Utgjevingar
Singlar
 2011: Jij

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Guido Spek» frå ,  den 3. august 2011.  
 

Folk frå Rotterdam
Nederlandske skodespelarar