alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
St. Kliment Ohridski-basen

St. Kliment Ohridski-basen er ein bulgarsk base i Antarktis på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane.

Basen, som opphavleg vart kalla Sofia Universitet-basen, vart namngjeven i 1993 etter St. Kliment av Ohrid (840-916), ein viktig bulgarsk vitskapsmann.

Basen ligg 12-15 meter over havet på Bulgarian Beach, 130 m inn frå kysten av Emona Anchorage, mellom Pesyakov Hill og Sinemorets Hill, oppom Grand Lagoon. Bekken Rezovski Creek renn med smeltevatn gjennom basen om sommaren og gjev basen vassforsyning.

Historie

Etter eit mislykka forsøk på å gå i land ved Cape Vostok heilt nordvest på Aleksanderøya, vart to prefabrikkert hytter sett opp på Livingston Island mellom 26. og 28. April 1988 av fire bulgarar som vart frakta hit av det sovjetiske forskingsfartøyet «Mikhail Somov». Anlegga vart sidan pussa opp og innvigd som ein permanent base den 11. desember 1993.

Basen vart bygd ut med fleire bygningar mellom 1996 og 1998. St. Ivan Rilski-kapellet vart bygd i 2003 og var den første ortodokse bygningen i Antarktis og den sørlegaste ortodokse bygnignen i verda. Det har vore postkontor på St. Kliment Ohridski sidan 1994/1995.

Basen vert ofte vitja av representantar frå institutta som driv aktivitetar i Antarktis, mellom anna den bulgarske presidenten Georgi Parvanov i januar 2005.

St. Kliment Ohridski-basen ligg fint til ved fleire landruter frå Bulgarian Beach til fleire ander stader på Livingston Island som Balkan snømark, Burdick Ridge og Pliska Ridge, Tangra Mountains og breane Perunika, Huntress, Huron og Kaliakra og Saedinenie snømark. Den spansk basen Juan Carlos I ligg 2,7 km mot sør-sørvest, medan Camp Academia ligg 11 km aust i Tangra Mountains.

Basen vert nytta av forskarar frå Bulgaria og andre land for å forske på geologi, biologi, glasiologi, topografi og geografisk informasjon. St. Kliment Ohridski vert vitja av cruiseskip frå Hannah Point, og er ein av dei mest populære turistdestinasjonane i Antarktis.

Sjå òg
 St. Ivan Rilski-kapellet
 Camp Academia
 Livingston Island

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St. Kliment Ohridski Base» frå ,  den 19. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Den bulgarske antarktiske stadnamnkommisjonen 
  Den spanske antarktisbasen Juan Carlos I
 COMNAP 

Skipingar i 1988
1988 i Antarktis
Bulgaria og Antarktis
Geografi på Livingston Island
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Treeiningskyrkja i Antarktis

Treeiningskyrkja (russisk Церковь Святой Троицы, Tserkov Svjatov Troits) er ei lita russisk-ortodoks kyrkje på King George Island nær den russiske Bellingshausen-stasjonen i Antarktis. Han er den sørlegaste austleg-ortodokse  kyrkja i verda. 

Prosjektet starta i 1990-åra. Ved hjelp av donasjonar frå heile Russland vart det oppretta ein organisasjon som utlyste ein arkitektkonkurranse vart utlyst. Kyrkja er ein 15 meter høg trebygning bygt i tradisjonell russisk stil. Han kan ta imot opp til 30 personar. Bygningen vart bygd av sibirfuru av snekkarar frå Altaj, så skrudd frå kvarandre, frakta til Kaliningrad og så med båt til King George Island av det russisk forsyningsskipet «Academician Vavilov». Kyrkja vart så sett opp på ein ås oppom Bellingshausen-stasjonen. Ikonostasen i kyrkja vart laga av målarar frå Palekh. Kyrkja vart vigsla den 15. februar 2004.

Ein eller to ortodokse prestar held til i kyrkja året rundt. Prestane er munkar frå Troitse-Sergijeva Lavra.

Sjå òg
Chapel of Snows i Antarktis
St. Ivan Rilski-kapellet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Trinity Church (Antartica)» frå ,  den 19. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Historia til kyrkja 
 Bilete

Kyrkjer ferdigstilt i 2004
2004 i Antarktis
Kyrkjer i Antarktis
Utpostar i Antarktis
Russland og Antarktis
Treeiningskyrkjer
Magoúla

Magoúla (gresk Μαγούλα) er ein distriktsby og ein tidlegare kommune vest for Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Elevsína i periferieininga Vest-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Magoúla 4 992 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 4 735 innbyggjarar.

Referansar 

Magoula
Magoula
Magoula
Mándra

Mándra (gresk Μάνδρα) er ein by og ein tidlegare kommune vest for Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Mándra-Idýllia i periferieininga Vest-Attikí i periferien Attikí og hovudsete i kommunen.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Mándra 12 888 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 11 327 innbyggjarar.

Referansar 

Mandra
Mandra
Mandra
Vília

Vília (gresk Βίλια) er ein landsby og tidlegare kommune vest for Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Mándra-Idýllia i periferieininga Vest-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Vília 1 753 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 269 innbyggjarar.

Referansar 

Vilia
Vilia
Vilia
Erythrés

Erythrés (gresk Ερυθρές) er ein distriktsby og ein tidlegare kommune vest for Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Mándra-Idýllia i periferieininga Vest-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Erythrés 2 862 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.

Referansar 

Erythres
Erythres
Erythres
Inói

Inói (gresk Οινόη) er ein landsby og ein tidlegare kommune vest for Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Mándra-Idýllia i periferieininga Vest-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Inói 382 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.

Referansar 

Inoi
Inoi
Inoi
Néa Péramos

Néa Péramos (gresk Νέα Πέραμος) er ein distriktsby og ein tidlegare kommune vest for Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Mégara i periferieininga Vest-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Néa Péramos 8 333 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.

Referansar 

Nea Peramos
Nea Peramos
Nea Peramos
Instituto Antártico Uruguayo

Instituto Antártico Uruguayo (det uruguayanske antarktisinstituttet) er eit Uruguay eit statleg byrå som finansierer, driv, kontrollerer og fremmer forsking i Antarktis i høve til  Antarktistraktaten. Det vart opphavleg starta av forskarar, men vert i dag styrt av forsvars-, utanriks- og utdanningsdepartementet i Uruguay.

History 
Uruguay har vore aktiv i Antarktis sidan 1776, då landet først gav løyve til fiske i dei sørlege havområda. I 1916 vart landet offisielt involvert i eit forsøk på å redde sir Ernest Shackleton og mannskapet på skonnertbarken «Endurance» på Elefantøya i august det året. Beringsekspedisjonen vart leia av Ruperto Elechiribehety frå den uruguayanske marinen. Frå og med det internasjonale geofysiske året i 1957 deltok marineoffiserer i argentinske og britiske ekspedisjonar til Den antarktiske halvøya og Sør-Shetlandsøyane. 

Sjølve instituttet vart grunnlagd i Montevideo den 9. januar 1968 av professor Julio César Musso. I 1975 vart instiuttet underlagt forsvarsdepartementet og fekk då fleire ressursar til å utføre forskinga i Antarktis.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Uruguayan Antarctic Institute» frå ,  den 19. mars 2014.

Bakgrunnsstoff
 Instituto Antártico Uruguayo (spansk)

Utpostar i Antarktis
Uruguay og Antarktis
Villa Las Estrellas

Villa Las Estrellas (spansk «Stars Town») er ein chilensk landsby i kommunen Antártica som ligg ved President Eduardo Frei Montalva-basen, ein militærbase på King George Island. Han er den største og eine av to sivile busetnader i Antarktis (den andre er den argentinske Esperanza-basen). Om sommaren bur det 120 personar her og om vinteren 80. 

Folket i Villa Las Estrellas lever i eit samfunn som omfattar 14 bustadhus på 90 m². 

Det finst ein skule her, F-50 «Villa Las Estrellas»-skulen, som går opp til 8. klasse, med to lærarar, som tar imot kring 15 born. I tillegg er det ein barnehage og eit bibliotek. Det chilenske luftforsvaret driv eit sjukehus med ein lege og ein sjukepleier. I tillegg finst her bank, eit herberge, ein suvenirbutikk og eit treningsanlegg.

Sjå òg
Puerto Toro
Puerto Williams

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Villa Las Estrellas» frå ,  den 19. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Busetnader grunnlagde i 1984
Chilensk Antarktis
Argentinsk Antarktis
Britisk Antarktis
1984 i Antarktis
Amarantfamilien

Amarantfamilien (Amaranthaceae) er ein plantefamilie i ordenen Caryophyllales. Etter nyleg omklassifisering av meldefamilien (Chenopodiaceae) omfattar amarantfamilien rundt 2 500 artar fordelt på om lag 180 slekter.

Blomsane til plantar i amarantfamilien er små, men sit ofte i store blomsterstandar med hinneaktige beger- og høgblad, farga i kvitt, gult eller raudt. Fleire av dei blir brukte som matplantar, til dømes høyrer bete, spinat og quinoa til her. Mange artar i slektene Amaranthus og Celosia blir dyrka som prydplantar då dei kan ha fargerike blad og blomar. Fleire amarantar er halofyttar som trivst i salthaldig jord.

Slekter 
Dette er eit kort oversyn over slekter fordelt på underfamiliar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Amarantfamilien» frå , og «Amaranthaceae» frå  den 19. mars 2014.  
 oppgav desse kjeldene:
The Amaranthaceae family,  APWebsite
Amarant: botanikk (14. februar 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 19. mars 2014.
 Amarantfamilien (20. desember 2013), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 19. mars 2014.

Bakgrunnsstoff 

Caryophyllales
Theater am Schiffbauerdamm

Theater am Schiffbauerdamm i området Berlin-Mitte i i Tysklands hovudstad Berlin  er ein gamal og tradisjonsrik teaterbygning som no vert nytta av Berliner Ensemble, som har hatt denne bygningen som si hovudscene sidan 1954. Bygningen er i nybarokk stil, og vart opna 19. november 1892 under namnet Neues Theater. Bygningen vert rekna som ein av dei prektigaste teaterbygningane i heile Tyskland, og er no verna. Han vart teikna av arkitekten Heinrich Seeling.

Opphavleg hadde teaterbygningen adressa Schiffbauerdamm 5, ettersom han låg i ei gate langsetter høgre breidda av elva Spree) som har namnet Schiffbauerdamm. Men seinare fekk teaterbygningen adressa Bertolt-Brecht-Platz 1. Bertolt-Brecht-Platz er ein plass attmed bygningen, namngjeve etter den tyske forfattaren og teatermannen Bertolt Brecht, skiparen av Berliner Ensemble.

Bakgrunnsstoff

Berlin
Tysk teater
Wilkes-stasjonen

Wilkes-stasjonen var ein stasjon i Antarktis oppretta 29. januar 1957 av USA som ein av sju amerikanske stasjonar oppretta for Det internasjonale geofysiske året (IGY) i Antarktis. Han vart overteken av Australia den 7. februar 1959.

Historie
Marinepersonell frå USA bygde hovudddelen av Wilkes-stasjonen i løpet av 16 dagar i januar og februar 1957, og lossa 11 000 tonn med materiale og forsyningar. Det tok eit mannskap på over 100 til å reise stasjonen som husa 24 marinepersonell og forskarar dei neste 18 månadane. Dette var på tida under den kalde krigen og det var uro frå USA og Australia kring den russiske aktiviteten i Antarktis. Wilkes vart rekna som strategisk med ei plassering nær den magnetiske sørpolen.

Australia tok over Wilkes i februar 1959. Men sjølv om Australia offisielt tok over operasjonen, mislikte det attverande amerikanske personellet å kome under australsk kontroll. Ein trekte seg derfor attende fram til 1961, då stasjonen kom heilt under ANARE sin kontroll.

I 1964 hadde bygningane vorte ein brannfare på grunn av drivstofflekkasje, og stasjonen vart gravlagd i snø og is. Den nye Casey-stasjonen vart utvikla på sørsida av Newcomb Bay, kring to kilometer over bukta for Wilkes. Denne kom i drift i 1969 og Wilkes vart nedlagt.

I dag
Wilkes-stasjonen er no nesten heilt dekt av is og dukkar berre stundom opp av isen under smelteperiodar, kring kvart fjerde til femte år.

Rydding
Det samla seg opp store mengder skrot og søppel ved Wilkes i dei 12 åra han var i drift, mellom anna kring 7000 oljetønner. Tidleg i 1988 starta eit prosjekt for å få rydde bort så mykje so mogeleg frå Wilkes-stasjonen.

Sjå òg
Australian Antarctic Division
Casey-stasjonen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wilkes Station» frå ,  den 19. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Australian Antarctic Division 
Wilkes History

Utpostar i Antarktis
Australsk Antarktis
Skipingar i 1957
1957 i Antarktis
Friedrich-Wilhelm-Stadt

Friedrich-Wilhelm-Stadt er eit historisk område i sentrum av Berlin i Tyskland, mellom anna namngjete for tre teatre, og for universitetssjukehuset Charité, som har aner attende til eit karantenehus for pestsjuke som kong Fredrik I Preussen bygde i 1740. Som universitetssjukehus vart Charité knytt til Humboldt-Universität zu Berlin, og vart frå 2003 sams medisinsk fakultet for Humboldt-universitetet og Freie Universität Berlin.

Berlin
Husvik

Husvik er ein tidlegare kvalstasjon nord på den sentrale kysten av Sør-Georgia. Han var ein av tre slike stasjonar i Strømnesfjorden, i lag med Strømnes og Leith Harbour. Husvik starta først som eit flytande kvalkokeri i 1907. I 1910 vart det bygd ein landstasjon som var i drift til 1930. Drifta starta opp att mellom 1945 og 1960. Husvik var òg ein av stadane det vart sett ut reinsdyr på Sør-Georgia i 1925.

Dei tre kvalstasjonane Husvik, Stromness og Leith var knytte saman av ein ujamn veg langs stranda. Under kvalfangstida nytta kvalfangarar i Strømnes og Husvik vegen for å dra til Leith Harbour der det var kino. Vegen kan framleis nyttast, men er enkelte stader umogeleg å passere på grunn av aggressive pelsselar som ynglar her i november og desember.

Fryseanlegget vart demontert og flytta til Grytviken i 1960 og kvaldrifta ved Husvik vart nedlagt for godt. Seinare har forskarar frå British Antarctic Survey nytta huset til kvalfangstbestyraren når dei har arbeidd i området fram til midten av 1990-åra. I nyare tid har BSES-ekspedisjonen i desember 2003 nytta stasjonen baseleir for fleire forskingsprosjekt. 

I lag med Leith, Strømnes og Prince Olav Harbour vert det rekna som for farleg å vitje desse stasjonane i dag på grunn av bygningar som står i fare å falle ned og asbest. Vitjande må i dag halde seg minst 200 meter frå bygningar og strukturar. Sidan 2011 har ein derfor ikkje hatt løyve til å vitje bestyrarbustaden. Kaianlegget ligg òg innanfor denne 200 meterssona og kan derfor ikkje nyttast. Ein koloni med Leucocarbo-skarvar hekkar på kaien kvart år. 

Sommaren 2005/6 leigde South Georgia Heritage Trust inn eit lag med norske handverkarar for å restaurere somme av bygningane i Husvik. I mars 2006 hadde bestyrarbustaden og radiohytta, og eit lite generatorskur, vorte restaurert. 

Sør for Husvik ligg ein gravplass der 34 kvalfangarar vart gravlagde mellom 1924 og 1959.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Husvik» frå ,  den 19. mars 2014.

Bakgrunnsstoff
South Georgia Heritage Trust. Arkivert nettside.

Kvalstasjonar på Sør-Georgia
Busetnader grunnlagde i 1907
Nedleggingar i 1960
Leith Harbour

Leith Harbour, òg kalla Port Leith, var ein kvalstasjon på nordaustkysten av Sør-Georgia, oppretta og driven av Christian Salvesen Ltd i Edinburgh. Stasjonen var i drift frå 1909 til 1965. Han var den største av sju kvalstasjonar og ligg nær munningen av Strømnesfjorden. William Storm Harrison medverka stort til opprettinga av kvalstasjonen.

Historie
Sør-Georgia var eit av dei største sentera for kvalfangst i verda, med kvalstasjonar i Grytviken (1904-64), Leith Harbour (1909-65), Ocean Harbour (1909-20), Husvik (1910-60), Strømnes (1913-61) og Prince Olav Harbour (1917-31). Dei japanske selskapa Kokusai Gyogyo, Kabushike Kaisha og Nippon Suisan Kaisha leigde Leith Harbour i 1963-65, dei siste sesongane med kvalfangst på Sør-Georgia. I 1912 var Leith Harbour den andre staden der det vart sett ut reinsdyr på Sør-Georgia, eit forsøk som vart mislukka då heile flokken vart teken av eit snøras i 1918.

Under andre verdskrigen vart kvalstasjonane lukka, utanom Grytviken og Leith Harbour. Dei fleste britiske og norske kvalkokeria og kvalbåtane vart øydelagde av tyske åtak, medan resten vart henta inn for å tene dei allierte. Dei britiske magistratane (W. Barlas og A.I. Fleuret) deltok i forsvaret av øya gjennom krigen. Royal Navy utrusta handelsfartøyet «Queen of Bermuda» for å patruljere farvatnet kring Sør-Georgia og Antarktis, og sette opp to firetommars kanonar på nøkkelposisjonar ved innløpet til Cumberland Bay og Strømnesfjorden, som er vegen inn til Grytviken og Leith Harbour. Desse batteria (som framleis står) vart bemanna av frivillige norske kvalfangarar.

Falklandskrigen starta i mars 1982 då ei gruppe på kring femti argentinarar, som gav seg ut for å vere skrapmetallhandlarar, okkuperte den forlatne kvalstasjon i Leith Harbour. Dei hadde fått løyve til å fjerne skrapmetall ved Leith Harbour, men kom kort tid etter ombord på eit skip chartra av dei argentinske styresmaktene. 32 spesialstyrkar frå Corbeta Uruguay vart førte i land av den argentinske marinen på skipet «Bahía Paraiso» og dei gjekk i land ved Leith Harbour den 25. mars 1982.

Den 25. april 1982 øydela Royal Navy og erobra den argentinske ubåten «Santa Fé» ved Sør-Georgia. Den argentinske garnisonen i Grytviken overgav seg utan å avfyre skot, og avdelinga ved Leith Harbour gjorde det same dagen etter.

I dag
I dag står ei kanonstilling på åsen bakom stasjonen, og ei anna ved Hansen Point der den originale 4.1"-kanonen framleis står. Leith Harbour hadde eit sjukehus, eit bibliotek, ein kino og ein smalsporsbane. Midt i Leith Harbour ligg den såkalla portugisiske gravplassen. Stasjonen hadde òg ein fabrikk og eit flenseanlegg.

Sjå òg 
 Christian Salvesen Ltd

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av Jim McLaren 
 Fleire bilete 
 Om jernbanen
 Artikkel i Whaling Times
 Vener av Sør-Georgia (norsk)

Hamner på Sør-Georgia
Kvalstasjonar på Sør-Georgia
Falklandskrigen på Sør-Georgia
Busetnader grunnlagde i 1909
Nedleggingar i 1965
Boat Harbour

Boat Harbor er ei lita, sirkelforma hamn som ligg sør for Little Jason Lagoon i Jason Harbour på Sør-Georgia. Namnet vart først nedskrive på eit kart av Admiralitetet frå 1930.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Boat Harbour» frå ,  den 19. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Hamner på Sør-Georgia
Blue Whale Harbour

Blue Whale Harbour er ein liten, skjerma ankerplass kring 2 km vest-sørvest for Cape Constance, langs nordkysten av Sør-Georgia. Han vart kartlagt i 1930 av eit lag frå Discovery Investigations. Blåkvalar var ein kommersielt viktig kvalart som held til i antarktiske og subantarktiske farvatn.

Kjelder 

Hamner på Sør-Georgia
Prince Olav Harbour

Prince Olav Harbour er ei lita hamn sørvest i Cook Bay, mellom Point Abrahamsen og Sheep Point, langs nordkysten av Sør-Georgia.

Bakgrunn
På 1800-talet var Sør-Georgia først ein base for selfangst og på 1900-talet vart det ein base for kvalfangst. Prince Olav Harbour var ein av sju hovudkvalstasjonar på Sør-Georgia. Prince Olav Harbour låg der ein tidlegare norsk kvalstasjon hadde vore i drift sidan 1911. Kvalstasjonen bestod først av eit kvalkokeri ute i bukta, før ein stasjon på land vart oppretta i 1916. Kvalstasjonen heldt fram som ein landstasjon fram til mars 1931, då han vart lukka. Namnet var i bruk så tidleg som 1912 og vart gjeve av norske kvalfangarar etter kronprins Olav av Noreg.

Historie
«Brutus» vart køyrt på land her for å tene som bunkringshamn. Skipet vart bygt i Glasgow i 1883 og vog 1700 tonn. Det vart opphavleg kalla «Sierra Pedrosa» og vart taua frå Cape Town. Brutus Island som ligg i bukta er kalla opp etter skipet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Prince Olav Harbour» frå ,  den 19. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Planteikning over Prince Olav Harbour 
Fråflytta kvalstasjonar
Prince Olav Harbour - Sør-Georgia
Prince Olav Harbour Whaling station

Kvalstasjonar på Sør-Georgia
Hamner på Sør-Georgia
Stader på Sør-Georgia kalla opp etter nordmenn
Busetnader grunnlagde i 1911
Nedleggingar i 1931
Strømnes

Strømnes (engelsk Stromness) er ein tidlegare kvalstasjon på nordkysten av Sør-Georgia i Sør-Atlanteren. 

Han er den sentrale av tre hamner på vestsida av Strømnesfjorden på Sør-Georgia. Namnet «Fridtjof Nansen» eller Nansen vart nytta om denne hamna på tidlege kart, men sidan 1920 har Stromness vorte nytta. Namnet kjem frå byen med det namnet på Orknøyane i Storbritannia.

Historie
I 1907 vart eit kvalkokeri lagt i Stromness Harbour. Landstasjonen vart bygt i 1912. Stromness vart driven som ein kvalstasjon frå 1912 til 1931. I 1931 vart det omgjort til ein skipsverkstad med maskinverkstad og eit støyperi. Dette var i drift til 1961, då staden vart nedlagt. 

I 1916 nådde Ernest Shackleton og ei lita gruppe menn land på sørsida av Sør-Georgia ved King Haakon Bay etter ei hard reise frå Elefantøya i den 22 fot store livbåten  «James Caird». Shackleton gjekk så i lag med Tom Crean og Frank Worsley over fjella og isbreane på Sør-Georgia for å nå hjelp på nordkysten av øya. 

Etter ei 36 timar lang vandring, nådde dei fram til Stromness og den norske kvalfangstbestyraren. Bustanden til bestyraren har vorte kalla «Villa at Stromness» fordi han er noko flottare enn dei andre bygningane i området. Alle mennene vart berga frå Elefantøya.

I tiåra etter stasjonen vart nedlagt har han forfalle, og mange av bygningane ligg i ruinar. I nyare tid er det gjort forsøk på å restaurere «Villaen» og rydde opp avfall på staden, slik at det er trygt for vitjande. Utanfor Stromness ligg ein liten gravplass med 14 merka graver.

Galleri

Sjå òg
Strømnesfjorden

Kjelder

Spøkjelsesbyar i Sør-Amerika
Kvalstasjonar på Sør-Georgia
Busetnader grunnlagde i 1912
Nedleggingar i 1961
Gold Harbour

Gold Harbour er ei lita bukt 8 km sør-sørvest for Cape Charlotte der Bertrabbreen munnar ut, langs austenden av Sør-Georgia. Tidleg i 1900-åra vart hamna mellom anna kalla «Anna's Bay», «Gold-Hafen» og «Sandwich Bay», som òg er nytta som namn på Iris Bay. Det godkjende namnet ser ut til å ha vore i bruk av sel- og kvalfangarar. 

Gold Harbour fekk dette namnet fordi solstrålene gjer klippene gule i sollsyet om morgonen og kvelden.

Dyreliv
Området er hekkestad for pingvinar som kongepingvinar og bøylepingvinar. Elefantselar ynglar òg her, særleg på vestenden av stranda, der det renn ut ein bekk med smeltevatn frå breane. Sotalbatrossar hekkar òg her.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Video av Gold Harbour
 Bilete av Gold Harbour

Hamner på Sør-Georgia
Port Martin

Port Martin er ein ankerplass som ligg like utanfor Cap Margerie. Han vart oppdaga i 1950 av Den franske antarktisekspedisjonen under Liotard og vart namngjeven av dei i samband med ekspedisjonsbasen oppretta på Cap Margerie. Han er kalla opp etter Andre-Paul (J.A.) Martin, nestkommanderande på ekspedisjonen som døydde på veg til Antarktis.

Kjelder

Hamner i Adélie Land
Røverhullet

Røverhullet er ein open ankerplass langs sørvestkysten av Bouvetøya, kring halvvegs mellom Norvegiaodden og Larsøya. Ankerplassen vart nytta i desember 1927 av «Norvegia», fartøyet til den norske ekspedisjonen under kaptein Harald Horntvedt. Dei gav staden namn fordi dei meinte det var ein stad der sjørøvarar ville kjenne seg heime.

Kjelder

Hamner på Bouvetøya
Adelaide Anchorage

Adelaide Anchorage er eit område med ein trygg ankerplass vest for Avian Island, utanfor sørenden av Adelaide Island. Han vert vanlegvis nytta av skip som vitjar Adelaide-stasjonen. Han vart kartlagt av medlemmar av «John Biscoe» og Royal Navy i januar–mars 1962.

Kjelder

Hamner i Graham Land
Adelaide Island
Arthur Harbour

Arthur Harbour er ei lita hamn mellom Bonaparte Point og Norsel Point på sørvestkysten av Île Anvers i Antarktiske Arkipel.

Arthur Harbour vart grovt kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen (1903–1905) under Jean-Baptiste Charcot. Ho vart kartlagd i meir detalj i 1955 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), som oppretta ein stasjon inst i hamna. 

Arthur Harbour vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1956 etter Oswald Raynor Arthur, som då var guvernør på Falklandsøyane.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Arthur Harbour» frå ,  den 19. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Hamner i Graham Land
Antarktiske Arkipel
Stader i Antarktis kalla opp etter britar