alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
McMurdo Dry Valleys Long-Term Ecological Research

McMurdo Dry Valleys Long-Term Ecological Research (MCM LTER) er eit amerikansk forskingsprogram for faglege og tverrfaglege studiar av øksosystem til lands og sjøs i eit isfritt område av Antarktis kalla McMurdo Dry Valleys. Programmet vart ein del av LTER-nettverket til National Science Foundation i USA i 1993 og vert finansiert gjennom det amerikanske Office of Polar Programs i seksårsperiodar. 

McMurdo Dry Valleys ligg innanfor McMurdo Sound i Ross Dependency, 3500 km rett sør for New Zealand og dannar det største relativt isfrie området (kring 4 800 km²) på Det antarktiske kontinentet. Desse isfrie områda av Antarktis står i skarp kontrast til dei fleste andre øksosystema i verda, som finst under langt mindre ekstreme naturtilhøve. Dei evig isdekte innsjøane, dei sjeldandt flytande bekkane og det omfattande området med eksponert jordsmonn i McMurdo Dry Valleys er utsette for låge temperaturar, lite nedbør og akkumlering av salt. Dei tørre dalane representerer ein region som ligg på grensa til kva som må til for å oppretthalde liv.

Kjelder
Heimesida til prosjektet

USA og Antarktis
McMurdo Dry Valleys
Polarforsking
Skipingar i 1993
1993 i Antarktis
Tsjadsjøen

Tsjadsjøen (fransk ) er ein stor, grunn innsjø i Sentral-Afrika. Han er delt mellom Kamerun, Nigeria, Niger og Tsjad, som han har gjeve namn til. Størstedelen av sjøen ligg i Tsjad og Kamerun. 

Tsjadsjøen får det meste av vatnet sitt frå elva Chari, over 90 %. Han har ikkje noko utlaup. Sjøen har ei viktig økonomisk tyding, og gjev vatn til over 30 millionar menneske som lever rundt han.

Innsjøen har krympa gjennom fleire tiår. Ifølgje Global Resource Information Database ved United Nations Environment Programme krympa han med så mykje som 95 % frå rundt about 1963 to 1998. Han var på sitt minste i 1986, med ei flatevidd på 279 km². Ifølgje satellittbilde frå 2007 hadde flatevidda auka att i dei føregåande åra.

Europeisk utforsking 
Dei fyrste europearane som nådde Tsjadsjøen, som tidlegare var blitt markert på kart berre med bakgrunn i rykte og tradisjonar, kom dit i 1823. Dei tilhøyrde ein engelsk ekspedisjon som hadde Dixon Denham, Hugh Clapperton og Walter Oudney som sine best kjende deltakarar. Nærare kunnskap om sjøen og landet rundt han i nordvest og aust blei fyrst spreidd gjennom reisene til tyskarane Heinrich Barth og Gustav Nachtigal, fyrstnemnde i 1850–1855 og sistnemnde i 1870–1874. I sør blei Tsjadbekkenet fyrst kartlagt i 1896–1897 av franskmannen Émile Gentil, som følgde Charielva til utløpet hennar i Tsjadsjøen. Eigenskapane og dei særeigne endringane til sjøen blei utforska og kartlagde av ei rekkje franske militærekspedisjonar som byrja i 1900, framfor alt av den franske majoren Jean Tilho, som lenge var stasjonert i Tsjadterritoriet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tchadsjön» frå ,  den 28. mars 2013.  

Delar av denne artikkelen bygger på «Lake Chad» frå ,  den 22. april 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 Informasjon om vassystemet i Tsjadsjøen  ved earthtrends.wri.org

Innsjøar i Tsjad
Innsjøar i Niger
Innsjøar i Nigeria
Innsjøar i Kamerun
Mount Mallis

Mount Mallis er eit fjell, 1360 moh, halvvegs mellom Mount Joyce og Mount Billing i Prince Albert Mountains i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-62, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert R. Mallis, ein geomagnetikar/seismolog ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1966.

Kjelder

Prince Albert Mountains
Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Mankinen

Mount Mankinen er eit fjell (2910 moh) som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) nordaust for Mount Adamson i Deep Freeze Range i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Edward A. Mankinen, ein geolog ved McMurdo-basen, 1965-66.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Mannering

Mount Mannering er eit fjell i Antarktis som ligg 4 nautiske mil (7 km) sør-søraust for Toilers Mountain i King Range i Concord Mountains. Det vart namngjeve av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand (NZGSAE), 1963–64, etter Guy Mannering, ein fotograf som var ved Scott-basen 1962-63.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter newzealendarar
Margaret Hill

Margaret Hill er ein fjelltopp med ei høgd opp mot 1874 moh. ved Rucker Ridge, 5 nautiske mil (9 km) aust for Mount Rucker i Royal Society Range i Victoria Land. Det er kalla opp etter Margaret Clark, ein geolog i feltgruppa frå New Zealand Geological Survey 1977-78 i området. Forma på namnet vart vald for å unngå forveksling med namnet Clark i regionen.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Markinsenis Peak

Markinsenis Peak er ein fjelltopp (1790 moh) på sørsida av McCannbreen ved samløpet mellom denne og Lilliebreen i Bowers Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter radiomannen Ronald Markinsenis i US Navy, ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1965.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Baba Jaga

Baba Jaga (på russisk: Баба-Яга) er ei kvinneliknande framtoning som er kjent frå ei stor mengd russiske og polske folkeeventyr, og som ein reknar med har opphav i førkristen slavisk mytologi. Eit viktig drag ved ho er at ho skil seg frå dei menneskelege kvinnene ved aldri å ha skaut på hovudet, og dette var ei særs skandaløs framferd i dei slaviske bondesamfunna i gamal tid. I dei fleste av eventyra er ho skildra som ei brutal og forferdeleg gamal kvinne, ei heks som ynskjer å ete menneske, framfor alt born. I eventyret Villgjæsene eller Gåse-svanene (russiske Гуси-лебеди), nytter ho seg av gjæs for å bortføre smågutar for å kunne ete dei. Lukkelegvis vert desse borna redda av systera til Baba Jaga, som kom til staden i rett tid og fekk hjelp av eit epletre, ein omn og ei elv. Men det finst òg eventyr som skildrar Baba Jaga sjølv som ein god hjelpar, ei som er gjestmild andsynes ein vanlegvis sterk og vakker ung mann, og gjev han nyttige råd.
 
Baba Jaga vert ofte framstilt med eit einaste bein i staden for dei to som menneska har. Ho bur i ei dør- og vindaugelaus hytte som står på hønseføter langt inne i dei djupe skogane, og ho kan få hytta til å løpe på desse føtene. Dessutan har ho evna til å reise gjennom lufta i ein mortar som ho ror fram med støytaren medan ho sletter ut spora etter seg med ei sopelime. Ofte varslar ein uvêrsstorm at ho er i kjømda.  Ho er òg i stand til å knekke store tre og eta dei.  

Somme eventyr handlar om ikkje berre ei Baba Jaga, men fleire; dei kan til dømes vere tre systrer som bur eit stykke veg frå kvarandre. I nokre eventyr har Baba Jaga ei eller fleire døtrer som kan vere snille eller fulle av vondskap.

Klassiske komposisjonar inspirert av Baba Jaga-eventyra 
Modest Musorgskij har i komposisjonen  Bilete på ei utstilling frå 1874 ein bolk, ein scherzo, som  har som tema Baba Jaga og hytta hennar på hønseføter.
Pjotr Tsjajkovskij har òg Baba Jaga som tema i eit stykke kalla Heksa (Baba Jaga) i hans Album for born (opus 39) frå 1878.
Anatolij Ljadov (Анато́лий Константи́нович Ля́дов, 11. mai 1855-28. august 1914), er  likeeins ein russisk komponist som har gjort seg nytte av eventyra om Baba Jaga, i komposisjonen  Baba Jaga (opus 56) frå 1903-1904.

Bakgrunnsstoff

Eventyrfigurar
Russisk mytologi
Russisk folkeminne
Nashorn

Nashorn (Rhinocerotidae) er upartåa hovdyr. Dei nolevande artene høyrer heime i Afrika og Asia. Dei næraste slektningane til nashornet er truleg hestar og tapirar.

Anatomi
Nashorna er store, skremmande dyr med sine store horn på nasen. Hovudet fyller opptil ein tredel av kroppslengda. Augo er små og synet dårleg. Øyro er etter måten store, og høyrsla ganske god. Naseborene er spalteliknande og luktesansen god. Framtennene er utvikla (hjå dei asiatiske) eller rudimentære (hjå dei afrikanske), hjå mange bryt dei ikkje fram. Underkjeven har hjørnetenner, men ikkje overkjeven. Horna, som både hannindivid og hoindivid har, er kjegleforma, og det som sit fremst sit på naseknoklane, det bak (hjå dei artene som har det) sit på pannebeinet. Skinnet til dyret har ein «slapp» utsjånad med mange brettar i. Hornet er òg laga av tett samansett hår.

Åtferd 
Nashorn kan vera aggressive, og dei kan plutseleg slå til mot eit passerande dyr eller menneske. Viss det er tørke, kan dei åtake dyr som har gått ned til ein dam for drikke. Samstundes kan dei plutseleg slå over frå ein sinnstilstand til ein annan. Likevel har nokre dyr faktisk vore haldne i fangenskap, og har vore ganske greie å ha med å gjere.

Artar
Familien er sett saman av fem nolevande artar, fleire blir no rekna som truga på grunn av miljøøydeleggingar. Dessutan omfattar familien òg fleire utdøydde arter, som ullhåra nashorn, som fanst i Europa, og Elasmotherium, som fanst i Sibir.

Noverande artar:
 javanashorn
 pansernashorn
 spissnashorn
 stumpnashorn
 sumatranashorn

Der er oppretta nasjonalparkar m.a. for å verne bestandane. Ein av dei, Chitwan nasjonalpark,  ligg i Nepal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Neshorn» frå ,  den 28. mars 2013‎.

Bakgrunnsstoff

 
Hovdyr
Mortar

Mortar er ein handreiskap i form av eit kar av hardt materiale som til dømes messing, støypejarn, stein, porselen, der ein kan knuse eller gni sund bitar av meir eller mindre harde stoff til pulver ved hjelp av ein tilhøyrande støytar, òg kalla pistill.

 

Mortarar vert nytta i matlaging til å knuse krydder med til matlaginga, og er elles i bruk på laboratorium, i industriverksemder, og dessutan på apotek i samband med den framstillinga av medikament som går føre seg der.

Bakgrunnsstoff

  
Kjøkenutstyr
Mount Marston

Mount Marston er eit fjell på 1245 moh. som ligg ved nordsida av Kar Plateau i Antarktis, 3 nautiske mil (6 km) nord for enden av Mackaybreen i Victoria Land. Det vart først kartlagt av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09) og kalla opp etter George E. Marston, ein kunstnar på ekspedisjonen.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Marwick

Mount Marwick er eit høgt fjell i Explorers Range i Bowers Mountains, med ei høgd opp mot 2590 m ved toppen av Morleybreen, 25 nautiske mil (4,6 km) vest for Mount Sturm. Det vart namngjeve av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) i 1982 etter John Marwick (1891–1978), sjefspaleontolog i New Zealand Geological Survey.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount Masley

Mount Masley er eit markant fjell med flat topp, 2605 moh, i den smale, nordlege delen av Pain Mesa, som ligg 11 nautiske mil (20 km) aust for Silva Ridge i Mesa Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Andrew J. Masley, ein forskar på ionosfæren ved McMurdo-basen, sommaren 1962-63.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount Massell

Mount Massell er eit fjell, 1880 moh, som ligg 6 nautiske mil (11 km) søraust for Mount Jackman i Freyberg Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Wulf Massell, som styrte biolabben ved McMurdo-basen i 1967.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mata Taua Peak

Mata Taua Peak er eit fjell i Victoria Land i Antarktis. Namnet kjem frå maori og tyder «ein speidar føre soldatane». Det vart namngjeve i samband med utsynet frå dette 3013 moh høge fjellet. I nordaust ligg ei gruppe bratte fjelltoppar i sørvest ligg Rampart Ridge og den store Upper Staircase-breen.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Matchless Mountain

Matchless Mountain er eit fjell med ei høgd på 1140 moh sør for Frybreen, ved samløpet til Atkabreen, i Convoy Range i Victoria Land. Namnet vart foreslått av den newzealandske geologen Christopher J. Burgess, leiaren for den geologiske gruppa Victoria University of Wellington Antarctic Expedition 1976-77 (VUWAE) i dette området, som ein referanse til det makalause (matchless på engelsk) utsynet frå toppen av dette fjellet.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Matterhorn i Antarktis

Matterhorn er ein fjelltopp, 1600 moh, som ragar over nordveggen av Taylor Valley mellom Lacroix- og Matterhornbreen. Det fekk dette namnet av Griffith Taylor under Terra Nova-ekspedisjonen til Robert F. Scott, 1910–13, fordi det likna på det kjende fjellet i Sveits. 

Matterhornbreen er ein liten isbre ved kanten av nordveggen i Taylor Valley, like vest for Matterhorn i Victoria Land. Breen er kalla opp etter fjellet og fekk namn av den amerikanske geologen T.L. Pewe, som vitja området i desember 1957.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Mount Matthias

Mount Matthias er eit fjell (1610 moh) rising 2 nautiske mil (3,7 km) aust-nordaust for Mount Dockery i Everett Range i Concord Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Jack M. Matthias i US Navy, vedlikehaldsoffiser og flykaptein med skvadron VX-6 i Operasjon Deep Freeze 1968 og 1969.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mattox Bastion

Mattox Bastion er eit av fjella i Inland Forts, som ragar over nordaustdelen av Flory Cirque i Asgard Range i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser Benjamin G. Mattox i U.S. Navy som var øvstkommanderande i Naval Support Force ved McMurdo-basen vinteren i 1971.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Mount Matz

Mount Matz er eit fjell, 1300 moh, på vestsida av enden av Andertonbreen, som ligg på enden av ein rygg sør for Eisenhower Range til Reevesbreen i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1955-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter David B. Matz, ein geolog ved McMurdo-basen, 1965-66.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mautino Peak

Mautino Peak er ein fjelltopp på vestsida av Packardbreen i Saint Johns Range i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser Robert L. Mautino i U.S. Navy som var øvstkommanderande av Naval Support Force ved McMurdo-basen vinteren 1972.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Maya Mountain

Maya Mountain er eit lite pyramideforma fjell, kring 2 000 meter over havet, mellom Aztec Mountain og Pyramid Mountain, like sør for Taylorbreen i Victoria Land. Det fekk dette namnet av den geologiske gruppa frå New Zealand (NZGSAE) (1958–59) fordi forma minnar om dei pyramideforma plattformene nytta av mayafolket.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mayewski Peak

Mayewski Peak er ein fjelltopp i Saint Johns Range i Victoria Land, midtvegs på ryggen på nordsida av Baldwin Valley. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Paul A. Mayewski, som deltok i US Antarctic Research Program (USARP) glasiologi og geologisk arbeid ved McMurdo-basen (1968–69), McGregorbreen (1970–71), Willett- og Convoy Range (1971–72) og Rennickbreen (1974–75).

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount McCallum

Mount McCallum er ein fjelltopp med ei høgd opp mot kring 2200 moh like nordvest for det 2590 moh høge Mount Marwick i Explorers Range i Bowers Mountains. Namnet vart foreslått av M.G. Laird, leiaren for den geologiske gruppa i New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) i området, 1981-82. Det er kalla opp etter G. McCallum, ein forskar og fjellklatrar frå New Zealand som omkom i eit snøras på Mount Ruapehu på New Zealand i 1981. Han arbeidde i Antarktis i 1963-64.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount McCarthy i Victoria Land

Mount McCarthy er ein fjelltopp, 2865 moh, som ligg 1 nautisk mil (19 km) nordvest for Schofield Peak i Barker Range i Victoria Land. Det vart namngjeve av New Zealand Federated Mountain Clubs Antarctic Expedition (NZFMCAE), 1962–63, etter Mortimer McCarthy, eit medlem av mannskapet på «Terra Nova» under Terra Nova-ekspedisjonen, 1910-13. McCarthy var gjest hos U.S. Navy i 1962-63 då han vitja McMurdo Sound på ny med to andre Scott-veteranar.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount McLennan i Victoria Land

Mount McLennan er eit markant fjell på over 1600 m ved nordsida av Taylor Valley, som ragar over området øvst i Canada-, Commonwealth- og Loftusbreen i Victoria Land. Det vart namngjeve av C.S. Wright frå Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13) etter professor McLennan, ein fysikar ved Toronto University i Canada.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Mount McDonald

Mount McDonald er ein fjelltopp (2470 moh) på nordsida av Trafalgarbreen, 4 nautiske mil (7 km) nordvest for Mount Burton i Victory Mountains i Victoria Land. Det vart namngjeve av New Zealand Federated Mountain Clubs Antarctic Expedition (NZFMCAE), 1962–63, etter William McDonald, mannskap på «Terra Nova» i løpet av Terra Nova-ekspedisjonen, 1910-13. McDonald, som budde på New Zealand, var gjest hos U.S. Navy i 1962-63 i Antarktis då han vitja kontinentet igjen md to andre Scott-veteranar.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount McGee

Mount McGee er eit fjell, 1410 moh, som ligg på ein rygg ved nordsida av Clausnitzerbreen i Random Hills i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1955-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Lawrence E. McGee, ein geolog ved McMurdo-basen, 1965-66.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount McKenny

Mount McKenny er eit fjell (1890 moh) ved sørenden av Daniels Range, 4 nautiske mil (7 km) søraust for Mount Toogood i Usarp Mountains i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Clarence D. McKenny, ein meteorolog i US Antarctic Research Program (USARP) som overvintra ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1959 og 1961, og ved Eights-stasjonen i 1963.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
McLean Buttress

McLean Buttress er eit fjell ved nordsida av Webb Lake og Barwick Valley i Victoria Land. Det stig bratt opp frå dalen og markerer sørenden av klippene kalla The Fortress. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Frank E. McLean, i USCG, befalshavande på USCGC «Burton Island» i Rosshavet i løpet av Operasjon Deep Freeze 1970 og 1971,

Kjelder

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
McWhinnie Peak

McWhinnie Peak er ein fjelltopp på 2 nautiske mil (3,7 km) nordaust for Mount Harker i Saint Johns Range i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Mary Alice McWhinnie, ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) som overvintra ved McMurdo-basen i 1974. Ho arbeidde på fleire båtturar til Antarktis på USNS «Eltanin» mellom 1962 og 1972.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Meier Peak

Meier Peak er ein fjelltopp (3450 moh) på sørsida av toppen av Ironsidebreen, 4 nautiske mil (7 km) sør-sørvest for Mount Minto i Admiralty Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Miron D. Meier i U.S. Navy Reserve, ein helikopterpilot i skvadron VX-6 i løpet av Operasjon Deep Freeze 1967 og 1968.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount Meister

Mount Meister er eit fjell, 2520 moh, på vestsida av Priestleybreen, som ragar over nordenden av Nash Ridge i Eisenhower Range i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1955-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Laurent J. Meister, ein geolog ved McMurdo-basen, 1965-66.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Melcon Peak

Melcon Peak er eit isdekt fjell med ei høgd opp mot 2500 m 1,1 nautiske mil (2,0 km) sør for Shapeless Mountain i Victoria Land. Fjellet har ei kileform og berg spring opp av isen på sørsida. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter Mark («Commander») Melcon, ein snikkar ved McMurdo-basen som arbeidde 23 feltsesongar i Antarktis.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Midnight

Mount Midnight er ein fjelltopp på nesten 2 000 meter over havet, som ligg på nordsida av Tuckerbreen, 9 km vest for Shadow Bluff i Admiralty Mountains. Klatra av eit glasiologilag frå den geologiske gruppa frå New Zealand (NZGSAE), 1957–58 i januar 1958. Det vart namngjeve av dei i samband med Mount Shadow, som ligg like austom, og Shadow Bluff.

Kjelder

1000 m-toppar i Antarktis
Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount Mignone

Mount Mignone er ein fjelltopp i Cathedral Rocks i Royal Society Range, med ei høgd opp mot 2025 m mellom Darkowskibreen og Bolbreen i Victoria Land. Det vart namngjeve i 1992 av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i samband med Chaplains Tableland etter løytnant John C. Mignone i U.S. Navy som var feltprest vintere 1966 ved McMurdo-basen.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Miller Peak i Explorers Range

Miller Peak er ein fjelltopp (2420 moh) som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) sør for Mount Ford i Explorers Range i Bowers Mountains. Dei vart utforska av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand (NZGSAE), 1963–64, og kalla opp etter J.H. «Bob» (no sir J. Holmes) Miller, som var sjefslandmålar i gruppa.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mills Peak

Mills Peak er eit spisst fjell i Deep Freeze Range, 1420 moh, som ligg langs vestsida av Campbellbreen mellom Mount Queensland og enden av Batesbreen i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1955-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Peter J. Mills, ein geolog ved McMurdo-basen, 1965-66.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mistake Peak

Mistake Peak er eit snødekt fjell, kring 2600 moh, som ligg 3 nautiske mil (6 km) vest-sørvest for Shapeless Mountain, ved sørenden av Willett Range i Victoria Land. Det fekk dette namnet i 1957 av den nordlege landmålingsgruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58), fordi dei klatra opp fjellet og feilaktig trudde det var Shapeless Mountain.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
The Mitten

The Mitten er eit nakent fjell med flat topp, som liknar ein vott (mitten på engelsk) sett frå lufta. Det ligg ligg 3 nautiske mil (6 km) nordvest for Mount Armytage i Victoria Land. Det vart namngjeve av den sørlege geologigruppa frå New Zealand (NZGSAE) (1962–63) på grunn av forma si.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Molar Massif

Molar Massif er eit stort fjellmassiv like aust for Lanterman Range i Bowers Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det skildrande namnet vart nytta av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN). Sett frå sida liknar det ein stor jeksel (molar på engelsk).

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount Monteagle

Mount Monteagle er eit høgt, spisst fjell (2780 moh) som ligg 10 nautiske mil (18 km) nord for Cape Sibbald i Mountaineer Range i Victoria Land. Det ligg oppom Aviatorbreen i vest og den stor botnen ved Parkerbreen i aust. Det vart oppdaga i januar 1841 av sir James Clark Ross som namngav fjellet etter baron Monteagle, finansminister i Storbritannia 1835-39.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast