alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Harvest Moon

Harvest Moon er det 22. albumet til den kanadiske musikaren Neil Young, utgjeve 2. november 1992. Mange av musikarane som spelte på albumet, spelte òg på Harvest frå 1972.

Innspeling
Young hadde fått tinnitus etter innspelinga av Ragged Glory i 1990 og den påfølgjande turneen (som gav Weld og Arc i 1991), men han var bestemt på å gå attende i studio. Då han kom til Nashville tok han med seg samarbeidspartnaren Ben Keith og la frå seg den elektriske gitaren og tok fram ein akustisk gitar, piano og banjo, som hadde dominert album som Harvest, Comes a Time og Old Ways.

I tillegg nytta han analogt innspelingsutstyr i staden for digitalt utstyr for å få ei «varmare» kjensle. 

Den påfølgjande turneen vart spelt inn og kom til slutt ut i 2009 som Dreamin' Man, eit konsertalbum frå turneen etter albumet i 1992 der han spelte heile albumet solo, men i anna rekkjefølgje.

Mottaking

Musikknettsida Classic Rock Review kåra Harvest Moon til årets album for 1992. I 1994 vann Young Junoprisen for årets album i Canada. Matthew Greenwald i AllMusic skildra melodien på tittelsporet som «absolutt strålande». Albumet gjorde at Young kunne halde fram den kommersielle suksessen med god respons frå kritikarane som han hadde fått med Freedom og Ragged Glory, og albumet selde til slutt betre enn begge desse. Songen «Harvest Moon» toppa AARP si liste over «16 songar alle over 50 bør eige».

Innhald

Medverkande 
 Neil Young – vokal, gitar, munnspel, banjogitar, piano, pumpeorgel, vibrafon

The Stray Gators
 Ben Keith – pedalsteelgitar, Dobro, bass-marimba, korvokal
 Spooner Oldham – piano, pumpeorgel, klaverinstrument
 Tim Drummond – bass, marimba, feiekost
 Kenny Buttrey – trommer

Andre medverkande
 Larry Cragg – korvokal på «War of Man»
 Nicolette Larson – korvokal på «You and Me,» «War of Man,» «Such a Woman,» «Old King,» «Dreamin' Man,» «Natural Beauty»
 Linda Ronstadt – korvokal på «Unknown Legend,» «From Hank to Hendrix,» «Harvest Moon,» «War of Man,» «One of These Days»
 James Taylor – korvokal på «From Hank to Hendrix,» «War of Man,» «One of These Days»
 Astrid Young – korvokal på «War of Man,» «Such a Woman,» «Dreamin' Man»
 Jack Nitzsche – strykararrangement på «Such a Woman»
 Suzie Katayama – dirigent på «Such a Woman»
 Maria Newman – konstermeister på «Such a Woman»
 Maria Newman, Israel Baker, Betty Byers, Berg Garabedian, Harris Goldman, Robin Lorentz, Cindy McGurty, Haim Shtrum – fiolin på «Such a Woman»
 Valerie Dimond, Matt Funes, Rick Gerding, Carrie Prescott, David Stenske, Adriana Zoppo – bratsj på «Such a Woman»
 Larry Corbett, Ericka Duke, Greg Gottlieb, David Shamban – cello på «Such a Woman»

Salslister

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Harvest Moon» frå ,  den 30. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Neil Young-album
Musikkalbum frå 1992
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Ben Keith
Dukat

Dukat er ein gullmynt som vart utmynta mange stader i Europa. Dukaten vart utmynta av 986/1000 gull og vog 3,49 g. Den første dukaten vart utmynta i Venezia i 1284. 

Norsk dukat vart utmynta i Kristiania under kong Fredrik III og Kristian V.

Bakgrunnsstoff 

Historisk mynt
Spooner Oldham

Dewey Lyndon «Spooner» Oldham () er ein amerikansk låtskrivar og studiomusikar. Som organist spelte han inn musikk i Muscle Shoals i Alabama og ved FAME Studios på hitar som R&B-songane «When a Man Loves a Woman» av Percy Sledge, «Mustang Sally» av Wilson Pickett og «I Never Loved a Man» av Aretha Franklin.

Som låtskrivar slo Spooner Oldham seg i lag med Dan Penn for å skrive hittar som «Cry Like a Baby» (The Box Tops), «I'm Your Puppet» (James and Bobby Purify), «A Woman Left Lonely» og «It Tears Me Up» (Percy Sledge).

Oldham flytta etter kvart til Los Angeles og heldt fram som studiomusikar der for artistar som Bob Dylan, Delaney Bramlett, Willy DeVille, Joe Cocker, the Hacienda Brothers, Linda Ronstadt, Jackson Browne, Everly Brothers, Dickey Betts, J.J. Cale og Frank Black.

Han har ofte vore musikar for Neil Young og speler i konsertfilmen Neil Young: Heart of Gold og akkompagnerte Crosby, Stills, Nash & Young på «Freedom of Speech»-turneen deira. 

4. april 2009 vart Oldham innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som sidemann.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Spooner Oldham» frå ,  den 30. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

 Rock and Roll Hall of Fame

USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske låtskrivarar
Folk frå Alabama
Rock and Roll Hall of Fame
Muscle Shoals Rhythm Section-medlemmar
Unplugged av Neil Young

Unplugged er eit konsertalbum av Neil Young frå 1993. Det inneheld songen «Stringman» frå 1976, som aldri er gjeven ut på plate før. Innspelinga vart òg gjeven ut på VHS.

Innspelinga var ein del av MTV-serien «Unplugged». Innspelinga bar preg av mange gnissingar, sidan Young ikkje var nøgd med framføringa til nesten nokon i bandet. Faktisk var versjonen som kom ut på plate det andre forsøket på å få til ei heil innspeling. 

Albumet nådde 23. plass på den amerikanske albumlista, og i Noreg ein femteplass.

Innhald

Medverkande

Neil Young: gitar, munnspel, piano, pumpeorgel, solovokal
Nils Lofgren: gitar, autoharpe, trekkspel, korvokal
Ben Keith: Dobro
Spooner Oldham: piano, pumpeorgel
Tim Drummond: bass
Oscar Butterworth: trommer
Astrid Young: korvokal
Nicolette Larson: korvokal
Larry Cragg: sopelime på «Harvest Moon»

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Unplugged (Neil Young album)» frå ,  den 30. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Unplugged (Young, Neil album)
Album produserte av David Briggs
Konsertalbum av Neil Young
Konsertalbum frå 1993
Reprise Records-album
Lucky Thirteen

Lucky Thirteen er eit samlealbum av Neil Young som kom ut i 1993. Det inneheld trette songar av Young frå mellom 1982 og 1988, inkludert fem songar som ikkje var gjevne ut tidlegare. 

Det var det første Neil Young-albumet som ikkje vart distribuert av Warner Music Group. To år etter Young forlet Geffen, som opphavleg vart distribuert av Warner Bros. Records, vart det seld til MCA Music Entertainment. Innspelingane Young gjorde for Geffen er i dag eigd av Universal Music Group, dei einaste som ikkje Warner Music Group eig i dag.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lucky Thirteen» frå ,  den 30. oktober 2010.  
 

Neil Young-album
Samlealbum frå 1993
Geffen Records-album
Album produserte av David Briggs
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Elliot Mazer
Album produserte av Ben Keith
Album produserte av Niko Bolas
Album produserte av Danny Kortchmar
Sleeps with Angels

Sleeps With Angels er det 23. albumet til Neil Young, spelt inn i lag med Crazy Horse og gjeve ut 16. august 1994 på Reprise. Det var produsert i lag med David Briggs.

Bakgrunn og innspeling
Albumet var eit forsøk på å fange dei atmosfæriske eksperimenta Young og Crazy Horse gjorde i After the Gold Rush-tida. Sjølv om det meste av albumet vart spelt inn før Kurt Cobain tok livet av seg, laga Young tittelsporet etter dette skjedde. Cobain siterte Young i avskjedsbrevet sitt. Som følgje av dette vart Sleeps With Angels meir liknande Tonight's the Night, og albumet er i røynda ei (meir dempa) utgåve av dette albumet frå 1990-åra. Stemninga på albumet er mørk og grublande, bortsett frå den punkaktige «Piece of Crap». To songar («Western Hero» og «Train Of Love») har same musikk med forskjellig tekst. 

Sleeps with Angels er det einaste Neil Young-albumet der han spelar fløyte.

Albumet nådde 9. plass på den amerikanske albumlista og 4. plass i Noreg.

Innhald

Medverkande

Neil Young & Crazy Horse
Neil Young - gitar, spikerpiano, trekkspel, fløyte, munnspel, vokal
Frank «Poncho» Sampedro - gitar, flygel, elektrisk piano, klaverinstrument, bass-marimba, vokal
Billy Talbot - bass, vibrafon, bass-marimba, vokal
Ralph Molina - trommer, vokal

Teknisk
David Briggs - producer, miksing
Neil Young - producer, miksing
John Hanlon - lydteknikar, miksing
Chad Blinman - assisterande lydteknikar
Roland Alvarez - assisterande lydteknikar
Joe Gastwirt - digital redigering, mastering
Tim Mulligan - yttelegare digital redigering
Tim Foster - produksjonsleiar
Bettina Briggs - produksjonskoordinator
Sal Trentino - forsterkarteknikar
Jim Homan - gitarteknikar
Jerry Conforti - trommeteknikar
Mark Humphreys - live-monitoriar

Salslister

Album
Album - Billboard

Singlar
Singlar - Billboard

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sleeps with Angels» frå ,  den 30. oktober 2010.  
 

Neil Young-album
Musikkalbum frå 1994
Album produserte av David Briggs
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Crazy Horse-album
Kurt Cobain
Overvekt

Overvekt er ein tilstand der kroppen har for store energilager i form av feittvev. Den lagra energien er lik skiljet mellom inntak av energi og det samla energiforbruket til individet. Dei siste tiåra har ein sett ei monaleg auke av overvekt i industriland, noko som kan koma av endra livsstils- og kosthaldsvaner.

Overvekt aukar risikoen for ei rekkje sjukdommar som diabetes type 2, høgt blodtrykk, angina pectoris, hjarteinfarkt, hjerneslag, gallestein og kreft i tjukktarmen. I tillegg aukar faren for sjukdommar i skjelettet, musklane og ledda som fylgje av unaturleg høg tyngd på lekamen. Overvektige personar lir ofte av psykiske problem, som depresjonar, og kan også oftare bli plaga av sjukleg snorking. Dei alvorlege komplikasjonane som fylgjer av overvekt gjer det viktig å finna verksame former for læking. 

Erfaringar har vist av vektreduksjon sjeldan lukkast dersom fysisk aktivitet ikkje går inn i opplegget for behandlinga. Fysisk aktivitet vil ofte redusera trongen for feit mat, slik at det blir lettare å leggja om kosthaldet til å ha meir karbohydrat og grønsaker. Ved sida av aktivitetar som stimulerer kondisjon, kan gruppebehandling hjå psykolog vera til hjelp for mange. Ein kjenner ikkje til medikamentell behandling som fører til varig vektreduksjon.

Klassifisering 

For å vurdera graden av overvekt kan ein rekna ut kroppsmasseindeks (KMI eller BMI). Denne er definert som ein brøk der teljar er vekt i kg, og nemnar er høgda oppgitt i meter i 2. potens (kg/m2). Systemet vart skapt på 1900-talet av den belgiske statistikaren Adolphe Quetelet for å rekna ut under- og overvekt.

KMI på over 25 blir sett på av det amerikanske kreftforskningsinstituttet som overvekt. Ein BMI på over 30 blir sett på som feitleik grad I, og ved 40 har ein ei ny grense - feitleik grad III. KMI på mellom 18,5 og 25 reknar ein som det ideelle helsemålet, mens ein person med BMI på under 20 blir av mange andre kjelder rekna for å vera undervektig. I Noreg i dag er personar med ein KMI på over 40 definert som kronisk sjuke. Desse personane har då krav på hjelp til behandling frå det offentlege via fastlegen.

Kjelder 

 
 Denne artikkelen bygger på «Fedme» frå ,  den 30. oktober 2010.  

Ernæring
Livsstilssjukdommar
Dead Man av Neil Young

Dead Man er filmmusikken til westernfilmen Dead Man av Jim Jarmusch med Gary Farmer og Johnny Depp som William Blake.  Neil Young improviserte fram musikken (hovudsakleg på elektrisk gitar, og noko akustisk gitar, piano og orgel) samstundes med at han kikka på filmen i eit platestudio. Albumet består av sju instrumentale spor av Young, med utdrag frå dialog frå filmen og Johnny Depp som les dikta til William Blake mellom musikken. Versjonen av hovudtemaet som vert nytta i byrjinga og slutten av filmen er ikkje med, men vart gjeven ut som singel.

Utgjeving 

Albumet kom ut i 1996. I tillegg til den vanlege CD-utgåva kom det ei spesialutgåve med eit spesiallaga omslag. Omslaget såg ut som eit fotoalbum frå 1800-talet, der ryggen var kledd i tøy og sjølve omslaget var i svart, laminert papp.

Innhald
Spora på albumet har ikkje offisielle namn, så innhaldslista under er uoffisiell.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dead Man (soundtrack)» frå ,  den 31. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Neil Young-album
Filmmusikkalbum frå 1996
Album produserte av Neil Young
Album produserte av John Hanlon
Broken Arrow av Neil Young

Broken Arrow er det 26. albumet til den kanadiske musikaren Neil Young, spelt inn i lag med Crazy Horse. Dei første tre songane er tre lange, strukturerte jammar, i liknande stil som tidlegare Crazy Horse-samarbeid som Everybody Knows This Is Nowhere, Zuma og Ragged Glory.  Det siste sporet er eit konsertopptak av ein Jimmy Reed-song som vart spelt inn med ein liten publikumsmikrofon på ein liten «hemmeleg» konsert i California, for å gje han ei kjensle av piratopptak.

På vinylutgåva og på CD-singelen «Big Time» finst bonussporet «Interstate». Dette var ein song frå innspelinga av Ragged Glory i 1990. Dette var det siste studioalbumet til Young på fire år.

Merk at songen «Broken Arrow» av Buffalo Springfield, som Neil Young var medlem av, ikkje finst på dette albumet.

Innhald

Medverkande
Neil Young - gitar, elektrisk og akustisk gitar, piano, munnspel
Crazy Horse
Poncho Sampedro - vokal, elektrisk gitar
Billy Talbot - vokal, bass, tamburin
Ralph Molina - vokal, trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Broken Arrow (album)» frå ,  den 31. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Neil Young-album
Musikkalbum frå 1996
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Crazy Horse-album
Skiljepinne

Ein skiljepinne er ein kloss av tre eller plast som vert bruka til å skilje varene til forskjellige kundar frå kvarandre på transportbandet inn til kassaapparatet i ein sjølvbetjeningsbutikk. Skiljepinnen har ofte teksten «neste kunde» el. likn.

Andre namn på skiljepinne er skillepinne, kundepinne, varepinne og køpinne. 

Skiljepinne er også ei nemning for eit par samanknytte pinnar som  skil renningstrådane frå kvarandre i vevstolen. 

Handel
Ting
Year of the Horse

Year of the Horse er ein dokumentarfilm av Jim Jarmusch som følgjer Neil Young og Crazy Horse på turneen deira i 1996.

Albumet
Year of the Horse er òg eit konsertalbum av Neil Young & Crazy Horse som kom i 1997. Det inneheld litt andre songar enn i filmen. 

Konsertalbumet er på sett og vis ei gravskrift for David Briggs som hadde vore produsent for Neil Young i alle år. Han døydde av lungekreft i 1995. Dette er reflektert i songutvalet, som skal ha vore favorittsongane til Briggs (om ein ser bort i frå dei nyare songane som var med på albumet.

Innhald

Medverkande
Neil Young: gitar, piano, munnspel, vokal
Poncho Sampedro: gitar, klaverinstrument, vokal
Billy Talbot: bass, vokal
Ralph Molina: trommer, perkusjon, vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Year of the Horse» frå ,  den 31. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Intervju  med Jim Jarmusch og Larry A. Johnson

Filmar frå 1997
Jim Jarmusch-filmar
Konsertalbum av Neil Young
Filmmusikkalbum frå 1997
Konsertalbum frå 1997
Reprise Records-album
Konsertfilmar
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Frank Sampedro
Album produserte av Billy Talbot
Album produserte av Ralph Molina
Crazy Horse-album
USA-amerikanske filmar
Silver & Gold

Silver & Gold er det 27. albumet til Neil Young og kom ut 25. april 2000. Mange av songane vart skrivne seint i 1990-åra, men songen «Silver & Gold» skal i følgje Young sjølv ha blitt skriven i 1981 og han skal ha prøvd i over ti år og få eit godt opptak av songen. Andre songar går attende til 1976. Mellom anna finst det piratopptak frå Neil Young/Crazy Horse som spelar «Razor Love» dette året. 

Musikalsk går Young tilbake til country/folkrock-stilen frå tidlegare album som Harvest og Comes A Time, men teksten reflekterer i større grad familie, det å verte eldre og verte ein meir komplett person. Young ser tilbake på livet sitt og karrieren sin med eit varmt, nostalgisk syn, og går til og med så langt til å seie at han ikkje var imot ei gjenforeining med Buffalo Springfield - «Like to see those guys again/And give it a shot» (ønskjer å treffe dei fyrane igjen/Og gjere eit nytt forsøk) - som han syng i «Buffalo Springfield Again». Tonen på albumet er roleg og fredfull. 

Albumet vart nominert til den kanadiske Junoprisen for årets rootsalbum i 2001.  Biletet på omslaget vart teken av dottera Amber med eit Game Boy-kamera.

Innhald

Medverkande
Neil Young: gitar, piano, munnspel, vokal
Ben Keith: pedalsteelgitar, vokal
Spooner Oldham: piano, orgel
Donald «Duck» Dunn: bass
Jim Keltner: trommer
Oscar Butterworth: trommer
Linda Ronstadt: vokal
Emmylou Harris: vokal

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Silver & Gold» frå ,  den 31. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Neil Young-album
Musikkalbum frå 2000
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Ben Keith
Road Rock Vol. 1

Road Rock Vol. 1: Friends & Relatives er eit konsertalbum av Neil Young frå 2000. Av «venene og slektningane» finn ein Ben Keith, Chrissie Hynde, Duck Dunn, kona til Young, Pegi og systera Astrid. Albumet inneheld ein song som ikkje er gjeven ut tidlegare, «Fool For Your Love», som kjem frå innspelinga av This Note's for You, samt ein Bob Dylan-song, «All Along the Watchtower».

Det vart òg gjeven ut ein DVD/VHS kalla Red Rocks Live, Neil Young Friends & Relatives samstundes med albumet.

Innhald

Medverkande
Neil Young - gitar, piano, vokal
Ben Keith - gitar, lapslide, pedalsteel, vokal
Spooner Oldham - piano, Wurlitzer elektrisk piano, Hammond B3 orgel
Donald «Duck» Dunn - bass
Jim Keltner - trommer, perkusjon
Astrid Young - vokal
Pegi Young - vokal
Chrissie Hynde - gitar, vokal på «All Along the Watchtower»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Road Rock Vol. 1» frå ,  den 31. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum av Neil Young
Konsertalbum frå 2000
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Ben Keith
Are You Passionate?

Are You Passionate? er det 28. albumet av Neil Young, spelt inn med Booker T. & the M.G.'s og Crazy Horse, og gjeve ut 9. april 2002. Young spelar her mellom anna soul, noko han aldri hadde gjort tidlegare. Det er enkelte unntak, som rockelåten «Goin' Home», som vart spelt inn med Crazy Horse og «Let's Roll», som er eit svar til terroråtaka 11. september 2001. Albumet sluttar med «She's a Healer», ein lengre jam. 

Songen «Gateway of love» er oppført på baksida av omslaget, men er ikkje med på albumet. Songen har så langt ikkje kome ut andre stader, men vart spelt på konsertar i lag med Crazy Horse på 28 av 29 konsertar på turneen deira i Europa i 2001. 

Tittelen på albumet er ein referanse til The Jimi Hendrix Experience sitt Are You Experienced? frå 1967.

Innhald

Medverkande
Neil Young - vokal, gitar og piano
Booker T. Jones - orgel, vibrafon og vokal
Duck Dunn - bass, vokal på «Differently»
Steve Potts - trommer, bongotrommer og tamburin
Frank «Poncho» Sampedro - gitar og vokal
Tom Bray - trompet
Pegi Young - vokal
Astrid Young - vokal

Bortsett frå «Goin' Home» (Neil Young & Crazy Horse):
Neil Young - vokal og gitar
Frank «Poncho» Sampedro - gitar og vokal
Billy Talbot: bass
Ralph Molina: trommer og vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Are You Passionate?» frå ,  den 31. oktober 2001. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2002
Neil Young-album
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Donald «Duck» Dunn
Album produserte av Frank Sampedro
Album produserte av Booker T. Jones
Kanadiske soulalbum
Greendale

Greendale er det 29. albumet til Neil Young, spelt inn i lag med Crazy Horse, og gjeven ut 19. august 2003. Greendale er ein 10 songar lang rockeopera som er sett til ein oppdikta kystby i California. Han er basert på soga om familien Green og «lydnovella» har vorte samanlikna med klassikaren til Thornton Wilder, Our Town og Sherwood Anderson sin Winesburg, Ohio. Greendale kom òg som ein film og ei grafisk novelle. 

Greendale omhandlar tema som korrupsjon, miljøvern, korleis massemedia samla seg etter 9/11. Albumet, konserten, filmen og DVDane skapte stort sprik hos kritikarane, som kalla det alt frå «amatørmessig» til at albumet vart kåra til eit av dei beste i 2003 av musikkritikarane i Rolling Stone.
 
CDen vart opphavleg gjeven ut med ein DVD av ein akustisk solokonsert av dei same songane frå Vicar Street i Dublin i Irland. Denne solokonserten er seinare gjeven ut digitalt. I 2004 vart CDen gjeven ut med ein ny DVD som inneheldt konsertopptak av Neil Young og Crazy Horse.  Ein DVD-Audio-versjon vart òg gjeven ut med både Advanced Resolution Stereo og 5.1 kringlyd-miksar, samt ein video av «Devil's Sidewalk» frå filmen. Seint i 2004 kom ein film med skodespelarar som mimar til songane.

Innhald

Medverkande
Neil Young: gitar, orgel, munnspel, vokal
Ralph Molina: trommer, vokal
Billy Talbot: bass, vokal
The Mountainettes:
Pegi Young: vokal
Nancy Hall: vokal
Twink Brewer: vokal
Sue Hall: vokal

Sjølv om Frank Sampedro var eit aktivt medlem av Crazy Horse, gjekk han med på at han ikkje spelte på albumet, sidan Neil Young følte at songane berre trengde ein gitar. Sampedro vart derimot med på den påfølgjande turneen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Greendale (album)» frå ,  den 31. oktober 2010.  
 

Musikkalbum frå 2003
Album produserte av Larry Johnson
Album produserte av Neil Young
Crazy Horse-album
Neil Young-album
Rockeoperaer
Warner Bros. Records-album
Prairie Wind

Prairie Wind er det 30. studioalbumet til den kanadiske musikaren Neil Young, gjeve ut 27. september 2005. Etter å ha å flørta med soulmusikk frå 1960-åra (Are You Passionate?) og laga ein rockeopera (Greendale) dei føregåande åra, var Prairie Wind tilbake til ein akustisk stil som minna om dei mest populære albuma hans, som Harvest og Harvest Moon. Albumet var delvis inspirert av sjukdommen og det nylege dødsfallet til faren, den kanadiske journalisten Scott Young, og albumet er dedisert til han. 

Young spelte inn albumet i Nashville før han vart operert for aneurisme våren 2005. På somme av songane på albumet ser det ut til at Young konfronterer dødelegheita si. 

Albumet hadde premiere under to konsertar 18. og 19. august 2005 i Ryman Auditorium i Nashville. Desse konsertane vart filma av Jonathan Demme og gjeven ut som Heart of Gold.

Young spelte første gongen avslutningssongen «When God Made Me» på Live 8-konserten i Barrie i Canada.

Utgjeving

Albumet debuterte på 11. plassen på Billboard 200-lista den 15. oktober 2015 med eit salstal på kring 72 000 eksemplar. Han låg på lista i 26 veker og hadde slet til gullplate den 23. januar 2006. Prairie Wind fekk to Grammypris-nominasjonar fo beste rockealbum av ein soloartist og beste rockesong av ein soloartist for «The Painter».

I Noreg nådde albumet til tredjeplass.

Mottaking 
Albumet vart av Robert Christgau rekna som «ei av dei nær døden-albuma» i lag med Mississippi John Hurt sitt Last Sessions (1972), Bob Dylan sitt Time Out of Mind (1997), Warren Zevon sitt The Wind (2003) og Johnny Cash sitt American VI: Ain't No Grave (2010).

Innhald

Medverkande
Neil Young - akustisk gitar, elektrisk gitar, munnspel, piano, vokal
Ben Keith - Dobro, pedalsteel, slidegitar
Spooner Oldham - piano, Hammond B3 orgel, Wurlitzer elektrisk piano
Rick Rosas - bass
Karl Himmel - trommer, perkusjon 
Chad Cromwell - trommer, perkusjon 
Grant Boatwright - akustisk gitar, korvokal
Clinton Gregory - fele på «No Wonder»
Wayne Jackson - horn
Thomas McGinley - horn
Emmylou Harris - gjestevokal
Pegi Young (kona til Neil Young) - korvokal
Diana Dewitt - korvokal
Anthony Crawford - korvokal
Gary Pigg - korvokal
Curtis Wright - korvokal
Chuck Cochran - strykearrangement
Fisk University Jubilee Choir, dirigert av Paul Kwami

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Prairie Wind» frå ,  den 31. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2005
Neil Young-album
Reprise Records-album
Album produserte av Ben Keith
Album produserte av Neil Young