alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tim Matavž

Tim Matavž () er ein slovensk fotballspelar som hsr spela i angrep for PSV i nederlandsk Eredivisie og for det slovenske landslaget.

Matavž debuterte for Slovenia sitt A-landslag 4. juni 2010 i ein privatlandskamp mot New Zealand. Han var med i Slovenia sin tropp til fotball-VM i 2010, der han spelte som innbytar i éin kamp, den siste gruppekampen mot England.

Slovenske fotballspelarar
Groningen-spelarar
Emmen-spelarar
PSV-spelarar
Julepyramide

Julepyramide (tysk Weihnachtspyramide) er ein type julepynt med røter i fjellområdet Erzgebirge i Tyskland. Pyramiden er forma som eit smalnande tårn med opne rom inni der ein kan sjå ulike senar. Han har gjerne fleire etasjar, men kan også berre ha éin. Øvst sit ein propell som kan driva figurane i pyramiden rundt som i ein karusell. I somme tyske byar blir det sett opp store julepyramidar i desember, gjerne i samband med ein julemarknad.

SKildring

Vanlegvis er ein julepyramide laga i tre. Stearinlys vermer opp luft som stig opp og driv propellen på toppen av pyramiden som igjen sørgjer for at dei ulike etasjane beveger seg. Pyramidane kan vise både kristne senar, Dei kan visa Jesusbarnet i krybba, gjetarar og vise menn som vitjer han, og englar som syng i himmelen.  
Dei kan også omfatta tradisjonelle kvardagsenar.

Historie
Julepyramiden fekk utforminga si på 1800-talet. Han var opphavleg ikkje berre knytt til jul, men blei i Erzgebirge også sett opp til jonsok som «jonsoktre» dekt med blomar og girlanderar.

Opphavleg var pyramidane handlaga og hadde unik utforming. Men frå først på 1900-talet blei dei også produsert industrielt, først ved fabrikken til Carl Ludwig Flemming i Globenstein (frå 1902) og seinare ved leiketøyfabrikken til Bruno Henning i Seiffen. 

Opphavleg blei pyramidane nytta til å pynta opp heimar, men på 1900-talet byrja ein også å setja opp større pyramidar offentleg.

Bilete

Liknande pynt
I Sverige har det etter krigen blitt masseprodusert englespel som har trekk lik med julepyramiden, men i tillegg er dei utstyrt med bjøller.

Kjelder

Julepynt
Jul i Tyskland
Englespel

Englespel er ein juledekorasjon som har vore populær i Europa og i Nord-Amerika. Englespelet kan vere i slekt med den tyske julepyramiden. Skilnaden mellom dei er at englespelet oftast er masseprodusert i metall med bjølleringande englar, medan julepyramiden er laga av tre og kan vere utan bjøller.

Englespel har plass til stearinlys. Når desse brenn vil den varme lufta stige opp og drive englespelet. Svenske englespel har sidan 1950-talet vore vanleg i Noreg òg.

For mange har lyden frå englespel blitt ganske påtrengande. I jula 2009 vart det derfor introdusert bjøllelause englespel.

Kjelder
 Gefle Dagblad - Gefle från A till Ö : Änglaspel

Englar
Julepynt
Lysestakar
Aljaksandr Jurevitsj

Aljaksandr Jurevitsj () er ein kviterussisk fotballspelar som har spela for BATE Borisov i den kviterussiske fotballigaen, og for det kviterussiske landslaget. Jurevitsj har blitt seriemeister i Kviterussland éin gong med Sjakhtjor Soligorsk (2005) og to gonger med BATE Borisov (2008 og 2009).

Belarusiske fotballspelarar
Karpaty Lviv-spelarar
Schlumbergera

Schlumbergera eller julekaktusslekta er ei slekt i kaktusfamilien. Dei er nærskylde artar, og dei er alle sukkulente plantar, som veks som epifyttar i 1000-1700 meters høgd i Orgelberga i Serra do Mar, i Brasil. Nokre julekaktusar er kryssingar mellom Schlumbergera truncata og Schlumbergera russelliana, som fann stad for ca. 150 år sidan i England.

Systematikk og utbreiing 
Slekta Schlumbergera er utbreidd i dei kystnære fjella i Mata Atlântica i den søraustlege delen av Brasil. Ein finn dei i delstatane Espírito Santo, Minas Gerais, Rio de Janeiro og São Paulo.

Slekta vart første gong vitskapleg skildra i 1858 av Charles Lemaire. Slekta har tidlegare òg gått under namna Zygocactus og Epiphyllanthus. Til slekta Schlumbergera høyrer dei følgjande artane og hybridane:

 Schlumbergera × buckleyi
 Kulturhybrid av Schlumbergera russelliana og Schlumbergera truncata
 Schlumbergera × exotica
 Kulturhybrid av Schlumbergera opuntioides og Schlumbergera truncata
 Schlumbergera kautskyi
 Schlumbergera microsphaerica (S. obtusangula)
 Schlumbergera microsphaerica subsp. microsphaerica
 Schlumbergera microsphaerica subsp. candida
 Schlumbergera opuntioides
 Schlumbergera orssichiana
 Schlumbergera × reginae
 Kulturhybrid av Schlumbergera orssichiana og Schlumbergera truncata
 Schlumbergera russelliana
 Schlumbergera truncata

Synonym til slekta er Epiphyllum Pfeiff., Zygocactus K.Schum., Epiphyllanthus A.Berger, Opuntiopsis Knebel og Zygocereus Frič.

Artar
 Novemberkaktus (Schlumbergera truncata): «tanna» form
 Julekaktus (Schlumbergera x buckleyi): «ikkje-tanna» form
 Påskekaktus (Schlumbergera gaertneri).

Sortar
 'Marie' (Djupraude blomar)
 'Sonja' (lyseraude blomar)
 'Delikatum' (kvite blomsar)
 'Sanne' (fløtekvite blomar)
 'Dark Sonja' (cyclamenraude blomar)
 'Orange Triumph' (oransjeraude blomar)
 'Tina' (kvite blomar)
 'Dark Marie' (mørkt raude blomar)

Ikkje innplaserte, botaniske namn, som òg blir nytta om «heiaigdagskaktus»:
 Epiphyllum altensteinii, Schlumbergera truncata var. altensteinii, Zygocactus truncatus var. altensteinii, Epiphyllum bridgesii, Epiphyllum truncatum var. bridgesii, Zygocactus bridgesii, Epiphyllum delicatum, Schlumbergera truncata var. delicata, Zygocactus delicatus, Epiphyllum ruckeri, Epiphyllum ruckerianum, Cactus truncatus, Epiphyllum truncatum.

Sjå òg 
 bladkaktus
 Rhipsalis salicornioides 
 kaktus
 Rhipsalidopsis
 sukkulent

Kjelder

 Schlumbergera på CSSA 
 Schlumbergera på Britannica

Bakgrunnsstoff

Sukkulentar
Epifyttar
Prydplantar
Peder Anzjøn

Peder Paulsson Anzjøn () var ein norsk lensmann, gardbrukar og stortingsmann frå Namsos.

Anzjøn var son til ein lensmann og gardbrukar i Namsos. Sjølv var han lensmann i Vikna frå 1830, frå 1839 også i Nærøy. Gardbrukar på garden Åkvik i Vikna. Han var medlem av heradsstyret i mange år, sparebankdirektør frå 1858 og elles forlikskommissær. Anzjøn slutta som lensmann fyrst i 1890, kort før han døydde.

Anzjøn var valmann 1838-76, og var 3. representant frå Nordre Trondhjems amt på Stortinget i 1842. Han var då medlem av gasje- og pensjonskomiteen. Ved stortingsvala for 1845 til -51 kom han på tredje og fjerde varamannsplassar.

Han døydde i Nærøy i 1890.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1842-1844
Folk frå Namsos
Kristen Hotvedt

Kristen Hanssen Hotvedt () var ein norsk gardbrukar, ordførar og stortingsmann frå Eidsberg i Østfold.

Far til Hotvedt var gardbrukar på garden med same namn. Sjølv tok han over garden i 1851 og eigde han fram til 1912. Han var medlem av heradsstyret i Eidsberg 1860-79 og 1882-85, ordførar 1868-75 og 1882-85. Vidare var han med i forlikskommisjonen 1869-90 og var formann i matrikkelkommisjonen, samt valmann 1867-97.

Hotvedt var 2. representant frå Smaalenenes amt på Stortinget 1871-73. Han var medlem av næringskomite nr 2.

Han døydde heime i Eidsberg sommaren 1914.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 Ministerialbok for Eidsberg 1902-19

Stortingsrepresentantar 1871-1873
Folk frå Eidsberg
Bedrifta DEFA

DEFA, opphavleg D. Eidsvig fabrikker, vart grunnlagt i Sandvika utanfor Oslo i 1946 av Didrik Eidsvig, bestefar til noverande eigar av DEFA, som heiter det same.

Det heile starta med produksjon av leiketøy, som til dømes dokker og modellfly og -bilar til den norske marknaden. Etter få år gjekk produksjonen over i lysarmatur, elektriske brytarar, koplingsboksar og stikkontaktar i aluminium. I løpet av 1950-talet vart DEFA den første norske underleverandøren til den svenske bilindustrien.

I 1960 introduserte DEFA den første motorvarmaren sin. Det starta med ein universalvarmar som passa til dei fleste bilar. Seinare i denne perioden starta bedrifta produksjon av blokkvarmarar særskilt tilpassa kvar einskild motortype, og den første elektriske kupévarmaren vart introdusert i løpet av 1960-talet. På denne tida starta DEFA òg produksjonen av servantholdarar i aluminium.

På slutten av 1960-talet flytta DEFA delar av sin produksjon til Nesbyen i Hallingdal, før all produksjon vart flytta dit rundt 1970. Originaldelar for til dømes Volvo, Scania og SAAB vart ein betydeleg del av produksjonskapasiteten innan presstøyping av aluminium.

På slutten av 1970-talet introduserte DEFA sitt Plugin System for bilvarme. Eit minikontaktsystem forenkla samankopling av motor- og kupévarmarar vesentleg. Først på 1980-talet introduserte DEFA eit komplett bilvarmesystem av motorvarmar, kupévarmar, den første elektroniske batteriladaren for montering i motorrommet og eit 12 V startur for montering innvendig i bilkupeen. Starturet var temperaturstyrt, slik at utetemperaturen styrte den naudsynte innkoplingstida for bilvarmesystemet.

På 1980-talet starta DEFA òg å produsere sitt første alarmsystem for bilar, og etablerte ei utviklingsavdeling for elektronikkprodukt på Kongsberg. DEFA Protect vandalsikker lyssetting vart òg introdusert same periode.

I løpet av 1990-talet vart bilalarmsystemet vidareutvikla med mellom anna Canbus-alarmar og den første MC-alarmen. Basert på utviklinga av produkt vart DEFA delt opp i tre separate divisjonar, Automotive Division, Electronic Division og Lighting Division.

Ved tusenårsskiftet introduserte Lighting Division elektriske uttak for parkeringsplassar, marinaer og campingplassar, og Electronics Division introduserte DEFA BoatSecurity.

I 2005 etablerte DEFA ei produksjonseining i Kina under namnet DEFA Technology Wuxi.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Norske føretak
Skipingar i 1946
Svenkerud

Svenkerud er ein liten stad i Nes i Hallingdal på vestsida av Hallingdalselve, like ved kommunegrensa mellom Nes og Gol. Han var tidlegare stasjon på Bergensbanen.

Geografi i Nesbyen
Nedlagde stasjonar på Bergensbanen
Johs. C. Lien

Johannes Einar Kristensen Lien () var ein gardbrukar og stortingsmann frå Rakkestad i Østfold. Han var medlem av Venstre.

Lien var son til ein gardbrukar. Han gjekk landbruksskule før han overtok farsgarden i 1860. Tidsrommet 1870-99 var han ordførar i Rakkestad heradsstyre og elles medlem av forlikskommisjonen. Perioden 1883-1900 var han med i tilsynsnemnda for Smaalensbanen.

Lien representerte Smaalenenes amt på Stortinget frå 1880 til 1888 samt valbolken 1892-94. Han var medlem av vegkomiteen 1880-88 og frå 2. april 1883 til 1888 og på ny 1892-94. 1892-94 var han i tillegg medlem av valkomiteen og budsjettkomiteen. Lien var medlem av riksretten 1883-84 mot Selmer-ministeriet.

Han døydde på garden sin i Rakkestad i 1917.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 Ministerialbok for Rakkestad 1902-22

Norske gardbrukarar
Stortingsrepresentantar 1880-1882
Stortingsrepresentantar 1883-1885
Stortingsrepresentantar 1886-1888
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar for Smaalenenes amt
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Ordførarar i Rakkestad
Folk frå Rakkestad
Peder E. Voje

Peder Ellingsson Voje () var ein norsk gardbrukar, ordførar og stortingsmann frå Drangedal i Telemark.

Voje tok over farsgarden i 1865 og dreiv denne. I 1887 vart han eigar av garden Lundereid i Sannidal sokn og busette seg der i 1903. Litt før 1910 busette han seg på garden Dal i Sannidal, ein gard han hadde eigd sidan 1861.

Voje var ordførar i Drangedal 1863-81, på nokre få år nær. Han var medlem av Bandakkomiteen og av den fyrste jarnbanekomiteen i amtet. Elles styreformann i Drangedals trelastbolag.

Voje representerte Bratsbergs amt på Stortinget frå 1868 til 1876. På alle tingsamlingane var han medlem av gasje- og pensjonskomiteen, 1873-76 også av Lagtinget.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Stortingsrepresentantar 1874-1876
Stortingsrepresentantar for Telemark
Ordførarar i Drangedal
Norske gardbrukarar
Folk frå Drangedal
Mikkel R. Vindal

Mikkel Rasmusson Vindal () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Oppdal i Sør-Trøndelag.

Vindal var son til ein gardbrukar. Han gjekk amtslandbruksskulen, der han tok eksamen i 1853. Åra 1856 og 1858 var han assistent hos statens reiseagronom med stipend frå amtet. Frå 1859 til 1904 var han gardbrukar på farsgarden. Han var medlem av heradsstyret i Oppdal frå 1868 og hadde elles mange kommunale verv.

Vindal representerte Søndre Trondhjems amt på Stortinget frå 1877 til 1882. Han var då medlem av gasje- og pensjonskomiteen. Perioden 1889-91 var han 3. varamann frå same valkrinsen, men møtte 1890-sesjonen og større delar av 1891-sesjonen. 1890-91 var han medlem av justiskomiteen, i 1891 var han medlem av Lagtinget og valkomiteen.

Han døydde i 1914 på slektsgarden i Oppdal.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak (1914).Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania.
 

Stortingsrepresentantar 1877-1879
Stortingsrepresentantar 1880-1882
Stortingsrepresentantar 1889-1891
Stortingsrepresentantar for Sør-Trøndelag
Lokalpolitikarar i Oppdal
Norske gardbrukarar
Folk frå Oppdal
Svenkerud bru

Svenkerud bru er i dag ei betongbru der Bergensbanen kryssar Hallingdalselve ved Svenkerud, men var opphavleg ei tørrmurt steinbogebru som stod klar til opninga av Bergensbanen i 1909. Den opphavlege  steinbogebrua vart sprengd av norske styrkar i samband med den tyske okkupasjonen av Noreg i april 1940, for å forseinke framrykkinga til okkupasjonsstyrkane.

Bergensbanen
Jarnbanebruer i Noreg
Samferdsle i Nesbyen
Byggverk i Nesbyen
Samferdsle i Gol
Byggverk i Gol
Bruer opna i 1909
1909 i Noreg
Bergheim i Nesbyen

Bergheim er ein liten stad i Nesbyen kommune i Hallingdal på austsida av Hallingdalselve, like ved kommunegrensa mellom Nes og Flå kommune. Han var tidlegare stasjon på Bergensbanen.

Geografi i Nesbyen
Nedlagde stasjonar på Bergensbanen
Heilagdagkaktus

Heilagdagkaktus (julekaktus, påskekaktus o.l.) er nærskylde artar i slekta Schlumbergera eller moglegvis Hatiora gaertneri, ofte kalla Zygocactus i eldre arbeid. Dei er sukkulente og har blitt odla i meir enn 150 år og ein har fått plantar med blomstrar som går frå raud, lilla og fersken til kvitt og kvar plante kan ha talrike blomstrar. Dei kjem frå skogkaktus og veks som epifyttar i 1000 til 1700 meter (3300 to 5600 feet) høgd i Orgelfjella nord for Rio de Janeiro søraust i Brasil. Dei blir kalla Flor de Maio (Maiblomst) i Brasil.

Mange moderne heilagdagkuktus er hybridar mellom Schlumbergera truncata og S. russelliana som først vart hybridisert for om lag 150 år sidan i England.

Hybridar
Heilagdagkuktus (Schlumbergera og Hatiora hybridar) inkluderer:
 Julekaktus, (S. bridgesii, S. x buckleyi, Epiphyllum x buckleyi)
 Novemberkaktus, Thanksgiving Cactus, Yoke Cactus, Linkleaf Cactus, Crab Cactus, Claw Cactus, (S. truncata, tidlegare Zygocactus truncatus)
 Påskekaktus, (Rhipsalis gaertneri eller Hatiora gaertneri - tidlegare Rhipsalidopsis gaertneri)

Andre synonym inkluderer: Epiphyllum altensteinii, Schlumbergera truncata var. altensteinii, Zygocactus truncatus var. altensteinii, Epiphyllum bridgesii, Epiphyllum truncatum var. bridgesii, Zygocactus bridgesii, Epiphyllum delicatum, Schlumbergera truncata var. delicata, Zygocactus delicatus, Epiphyllum ruckeri, Epiphyllum ruckerianum, Cactus truncatus, Epiphyllum truncatum.

Sortar
 'Marie' (Djupraude blomstrar)
 'Sonja' (lyseraude blomstrar)
 'Delikatum' (kvite blomstrar)
 'Sanne' (fløtekvite blomstrar)
 'Dark Sonja' (cyclamenraude blomstrar)
 'Orange Triumph' (orangeraude blomstrar)
 'Tina' (kvite blomstrar)
 'Dark Marie' (mørkt raude blomstrar)

Galleri

Sjå òg 
 bladkaktus
 Rhipsalis salicornioides (òg ein trekroneepifytt)
 kaktus
 Rhipsalidopsis
 sukkulent

Bakgrunnsstoff

Sukkulentar
Epifyttar
Prydplantar
Juleplantar
Planteliv i Brasil

ru:Шлюмбергера#Название
Elan Valley-reservoara

Elan Valley-reservoara er ei rekkje kunstige innsjøar og reservoar i Elan Valley i Powys i Mid Wales, som nyttar elvane Elan og Claerwen. Reservoara er Claerwen, Craig Goch, Pen-y-Garreg, Garreg Ddu og Caban Coch. 

Reservoara vart bygd for over hundre år sidan. Ei av dei store utfordringane var å leve dei enorme vassmengdene med berre hjelp av tyngdekrafta gjennom det åslendte landskapet og over elvedalane. Vatnet vart ført til Frankley-reservoaret utanfor Birmingham i West Midlands i England. Dette omfatta bygginga av den 117 km lange Elan-akevedukten, der vatnet renn med ein snøggleik på mindre enn 3 km/t, og det tar ein og ein halv dag for det å nå Birmingham.

Elan-akvedukten har berre eit fall på 52 meter, ein gradient på 1:2300. Ein kan sjå spor etter akvedukten fleire stader i form av mursteinsakvedukter, røyrleidningar og ventilhus i åssidene.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Elan Valley Reservoirs» frå ,  den 23. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 (N/A), (1955). City of Birmingham Waterworks: A Short History of the Development of the Undertaking, with a Description of the Existing Works and Sources of Supply. Birmingham: City of Birmingham, Water Committee. (Note: Published July 1954, on the 50 year Jubilee of the Elan Supply Scheme).
 Judge, Colin W. [1987] (1997). The Elan Valley Railway: The Railway of the Birmingham Corporation Waterworks. (OL 71) Headington: The Oakwood Press. (1997: ISBN 0-85361-517-9).

Bakgrunnsstoff
 Om reservoara
 Dambusters i Nant-y-Gro dam 
 Luftfoto av Claerwen
 Elan Historic Landscape
 Abandoned Communities ... The Elan Valley reservoars

Innsjøar i Wales
Reservoar i Wales
Llyn Elsi

Llyn Elsi er ein innsjø oppfor landsbyen Betws-y-coed i Snowdonia nasjonalpark i Nord-Wales.  Det er eit reservoar som gjev vatn til landsbyen. 

Det går ein sti rundt vatnet, og i ei høgd på over 200 meter gjev han godt utsyn nordvestover mot fjella Carneddau og Glyderau. Sjølve Snowdon er ikkje synleg bak Moel Siabod.

Ein 6 meter høge demninga vart bygd i 1914, men vatnet er likevel ikkje djupare enn 9,5 meter. Før dette var innsjøen faktisk to mindre vatn, kalla Llyn Rhisgog og Llyn Enoc. Det ligg ei lita øy i vatnet. Det vert sett ut aure i vatnet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Llyn Elsi» frå ,  den 23. desember 2010.  
 

Elsi, Llyn
Llyn Elsi
Llyn Fawr

Llyn Fawr er ein innsjø i Cynondalen (walisisk Cwm Cynon) i Sør-Wales, mest kjend dei mange våpna og verktøya frå sein bronsealder og tidleg jernalder som er funnen her. 

Llyn Fawr har eit areal på 9,8 hektar og ligg sør for Rhigos i byen Aberdare i Rhondda Cynon Taff. Han ligg nær kjelda til elva Rhondda Fawr, 368 meter over havet, ved sidan av Craig y Llyn. Han var opphavleg eit mindre vatn, men vart omgjort til eit reservoar tidleg på 1900-talet. 

Llyn Fawr-funna vart gjort mellom 1909 og 1913 under bygginga av reservoaret. Dei omfattar mange funn frå seint i bronsealderen, men òg fleire lekamar av jern, mellom anna eit sverd av Hallstatt-typen. I tillegg vart det funne ei spyd og ein krumkniv i jern. Av bronsefunna var det mellom anna to gryter og økser. Lekamane såg ut til å ha vorte plasserte ved vatnet som votivgaver. Ein trur sverdet er frå om lag 650 f.Kr., som gjer det til det tidlegaste jernfunnet i Wales.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Llyn Fawr» frå ,  den 23. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Leslie Alcock (1972) The Irish Sea Zone in the Pre-Roman Iron Age CBE Research Report 9
 Frances Lynch, Stephen Aldhouse-Green & Jeffrey L. Davies (2000) Prehistoric Wales (Sutton Publishing) ISBN 0-7509-2165-X

Bakgrunnsstoff
Bilete av Llyn Fawr
Bronsegryte frå Llyn Fawr
www.geograph.co.uk : bielte frå Llyn Fawr og omliggande område

Arkeologiske funn i Wales 
Fawr
Ffynnon Lloer

Ffynnon Lloer (walisisk for kjelda til månen) er ein innsjø i Carneddau-fjella i Snowdonia i Nord-Wales.  Han ligg nedanfor fjelltoppane Pen yr Ole Wen og Carnedd Dafydd 678 meter over havet. Han dekkjer eit område på litt over 2 hektar. 

Restane av to krigsfly, som styrta i 1942 og 1943, ligg i lia rundt innsjøen. 

Elva Afon Lloer renn ut frå innsjøen og munnar ut i Llyn Ogwen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ffynnon Lloer» frå ,  den 23. desember 2010.  
 

Innsjøar i Wales
Geografi i Conwy
Ffynnon Llugwy

Ffynnon Llugwy er ein innsjø i Carneddau-fjella i Snowdonia i Nord-Wales.

Han ligg om lag 544 meter over havet og dekkjer eit område på litt over 16 hektar. På det djupaste er han 45 m. 

Innsjøen fungerer som vasskjelde for Anglesey og Bangor, og noko av vatnet vert òg teke frå elva Afon Llugwy til Llyn Cowlyd via ei rekkje mølle-renner. 

Afon Llugwy som renn via Capel Curig og Betws-y-coed endar til slutt ut i River Conwy.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ffynnon Llugwy» frå ,  den 23. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
"The Lakes of Eryri" by Geraint Roberts, Gwasg Carreg Gwalch, 1985
 

Innsjøar i Wales
Geografi i Conwy
Llyn Geirionydd

Llyn Geirionydd ligg i ein dal i Nord-Wales der nordenden av Gwydyr Forest møter foten av Carneddaufjella. Innsjøen er nesten 1,4 km lang og dekkjer eit areal på 18 hektar. Han er ikkje djupare enn 15 meter nokon stad. 

Elva Afon Geirionydd renn ut frå Llyn Geirionydd og gjennom eit bratt gjel, som er populært å gå gjennom. I botn av gjelet ligg restane av Klondyke Mill, som nytta vatnet i elva. Det gjekk ein taubane frå mølla og nedover til vegen nedfor vatnet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Llyn Geirionydd» frå ,  den 23. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
"The Lakes of North Wales" av Jonah Jones, Whittet Books Ltd, 1987
"The Lakes of Eryri" av Geraint Roberts, Gwasg Carreg Gwalch, 1985
 

Geirionydd, Llyn
Llyn Geirionydd
Llyn Glangors

Llyn Glangors er ein innsjø i Gwydir Forest i Nord-Wales. Han ligg 270 meter over havet og dekkjer eit areal på 6 hektar. Innsjøen er eit kunstig reservoar som vart bygd for å skaffe vatn til Pandora-gruva i nærleiken.

Ein trur at Sarn Helen, den romerske vegen, gjekk like ved innsjøen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Llyn Glangors» frå ,  den 23. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: The Lakes of Eryri, av Geraint Roberts, Gwasg Carreg Gwalch, 1985
 

Glangors, Llyn
Llyn Glangors
Glaslyn

Glaslyn er ein innsjø i Snowdonia nasjonalpark i Gwynedd, nordvest i Wales. Han ligg høgt, 600 meter over havet, i ein dalbotn på austsida av Snowdon. Vatnet er omtrent forma som ein ellipse, og er 500 meter frå aust til vest og 300 meter frå nord til sør. 

Glaslyn er kjelda til Afon Glaslyn, den store elva i Gwynedd, som renn austover til reservoaret Llyn Llydaw før ho snur sørvestover og når havet ved Porthmadog.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Glaslyn» frå ,  den 23. desember 2010.  
 

Geografi i Gwynedd
Innsjøar i Wales
Site of Special Scientific Interest i Wales
Julemerke

Julemerke er eit spesielt frimerkeliknande klistremerke, som  er nytta til juleposten. Det var opphavleg oppfunne for å samle inn pengar til barn med tuberkulose.
I motsetnad til julefrimerke har eit julemerke ingen frankeringsverdi.

Det første julemerket var dansk og vart sendt ut den 6. desember 1904 etter en idé av postmeistar Einar Holbøll. I Noreg har det tradisjonelt vore religiøse og humanitære organisasjonar som har sendt ut julemerke, mellom andre Norske Kvinners Sanitetsforening, Den Norske Sjømannsmisjon og Norges Røde Kors. Julemerker kom på marknaden i Noreg i 1906.

Sjå òg
 Julefrimerke

Kjelder
 Knut Anders Berg, Liv Berit Tessem og Kjetil Wiedswang: Julen i norsk og utenlandsk tradisjon, Gyldendal , 1993

Juletradisjonar
Post
Danske oppfinningar
Julefrimerke

Julefrimerke er eit frimerke til bruk på julekort og julebrev. 

I motsetnad til julemerke har eit julefrimerke frankeringsverdi. Som oftast er frankeringsverdien trykt på merket, men det kan forekomme at ikkje er trykt nokon verdi.

Sverige 
Posten garanterar at julekort frankerte med julefrimerke, postlagt den dagen som posten har oppgitt som siste dato, kjem fram før julaftan. Er julefrimerka valørlause kan ein nytta merke frå tidlegare år. Julefrimerket kan nyttast på anna post og blir då rekna som frimerke for B-post opp til 20 gram. Posten brukar å sette opp raude postkasser for julekort og å dele ut særskilte konvoluttar for å lette sorteringsarbeidet av juleposten.

Sjå òg
Julekort
Julemerke

Bakgrunnsstoff 
 «The First Christmas Stamp in America» ved hubpages.com

Frimerke
Frimerke