alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jelena Beckmann-Sjtsjerbina

Jelena Aleksandrovna Beckmann-Sjtsjerbina  () var ein russisk pianist.

Liv 
Beckmann-Sjtsjerbina blei fødd Kamensjev, men mora døydde få dagar etter at ho fødde Jelena, så barnet blei oppfostra av tanta og mannen hennar, Elisabeth og Eugen Sjtsjerbin. I takksemd for dette tok Jelena seinare familienamnet deira.

Seks år gammal fekk ho den første klaverundervisninga, først hos Valentina Sograf-Plaksina, seinare hos Nikolaj Zverev. Ho gjekk på konservatoriet i Moskva der ho var elev av  Paul Pabst og etter at han døydde av Vasilij Safonov. Diplomarbeidet var å framføre heile Das Wohltemperierte Klavier av Johann Sebastian Bach og ho avslutta studiet med gullmedalje.

I februar 1903 gifta ho seg med amatørmusikaren og biologen Leonid Karlovitsj Beckmann.

Som konsertpianist fekk ho stor suksess med verk av Jean Sibelius. Ho var òg den første som framførte klaververk av Claude Debussy og Maurice Ravel i Russland (1909).

Repertoaret til Beckmann-Sjtsjerbina spende frå barokkmusikk til musikk av unge samtidskomponistar, og i første halvdel av tiåret 1910 samarbeidde ho tett med Aleksandr Skrjabin. I memoarane sine skreiv ho:
«Eg er svært takknemleg og lukkeleg over ha fått høve til å samarbeide med Aleksandr [Skrjabin], det førte til at eg blei i stand til å framføre musikken i tråd med intensjonane hans. Eg har elles aldri i mitt liv arbeidd med så stor entusiasme som under besøka hos Skjrabin»

Frå 1912 til 1918 dreiv ho ein eigen klaverskole i Moskva. Frå 1921 til 1930 var ho dosent ved konservatoriet i Moskva då ho blei assisterande professor og i 1940 professor. Ho blei evakuert til Kazan i 1942–1943. Ein syklus populære barnesongar som ho og ektemannen skreiv i tiåret 1900 blei gjenutgitt i 1947 og 1949.

Komponisten Jelena Sokolovskaja er oldebarn av Beckmann-Sjtsjerbina.

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «Елена Александровна Бекман-Щербина» frå , den 21. november 2011.

Referansar

Litteratur 
O. Serdobolskaja (red), Жизнь пианистки: К 125-летию со дня рождения Е. А. Бекман-Щербины («Eit pianistliv, til 125 årsdagen for  J. Beckmann-Sjtsjerbina», Moskva, TC-Prima, 2006. 568 sider, ISBN 5-902 495-03-2

Bakgrunnsstoff 
Jelena Bekman-Szczerbina - biography

Russiske pianistar
Folk frå Moskva
Jelena Sokolovskaja

Jelena Anatoljevna Sokolovskaja () er ein russisk-israelsk komponist.

Ho er fjerde generasjon musikar i familien Beckman-Sjtsjerbin og oldemor hennar var den store russiske pianisten Jelena Beckmann-Sjtsjerbina (1882-1951).

Sokolovskaja studerte komposisjon ved konservatoriet i Moskva hos professor Aleksandr Pirumov og blei uteksaminert i 1994. Seinare studerte ho ved Hochschule für Musik „Hanns Eisler“ i Berlin hos professor J. P. Dietrich.

Jelena Sokolovskaja har budd i Israel sidan 1995.

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «Елена Анатольевна Соколовская» frå , den 21. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
Verk av Sokolovskaja på Youtube

Russiske komponistar
Israelske komponistar
Ellen Løchen Børresen

Ellen Løchen Børresen () er ein norsk rektor og lokalpolitikar for Senterpartiet. Ho var ordførar i Trøgstad kommune frå 1995 til 2007. Etter å ha vore ordførar i tolv år gjekk ho over i stillinga som rektor på Trøgstad ungdomsskole.

Referansar 

Ordførarar i Trøgstad
Sp-ordførarar i Østfold
Folk frå Trøgstad
Stein Håland

Stein Håland () var ein norsk senterpartipolitikar som var ordførar i Spydeberg kommune frå 1996 til 2009. Håland sat i hovudstyret til Senterpartiet frå 2007 til 2009. I det direkte ordførarvalet i Spydeberg i 2005 fekk han 55 % av stemmene.

Stein Håland hadde vore leiar i Norges Bygdeungdomslag.  I ungdommen var han på ei studiereise til 13 afrikanske land, den kom til å bety mykje for han seinare. I 1993 vart han tilsett i gruppesekretariatet til Senterpartiet på Stortinget som rådgjevar for Sp-representantane i finanskomiteen. Etter to år fekk han permisjon frå stillinga for å verte ordførar i heimkommunen.
 
Håland døydde brått medan han dreiv med gardsarbeid 9. juli 2009.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stein Håland» frå ,  den 22. november 2011.  
 

Ordførarar i Spydeberg
Sp-ordførarar i Østfold
Folk frå Spydeberg
Knut J. Herland

Knut Jørgen Herland () er ein norsk gardbrukar lokalpolitikar for Senterpartiet. Han var ordførar i Eidsberg kommune i to vender, frå 1991 til 1995, og frå 1999 til 2011. 

Ved kommunevalet i 2007 vart Herland vald til ordførar ved direkte ordførarval.

Kjelder 
 NRK Østfold: «Kun 3 av 13 ordførerere ble gjenvalgt»
Denne artikkelen bygger på «Knut J. Herland» frå ,  den 22. november 2011.  
  

Folk frå Eidsberg
Sp-ordførarar i Østfold
Ordførarar i Eidsberg
Island Girl

«Island Girl» er ein song av Elton John på albumet Rock of the Westies frå 1975. Songen vart gjeven ut som singel og nådde førsteplassen på Billboard Hot 100 i USA og 14. plass i Storbritannia i 1975. Singelen selde til gullplate same året og platina i 1995.  Det var den første singelen frå albumet.

Teksten handlar om ein prostituert i New York City og ein mann som ønskjer å ta den prostituerte med seg tilbake til Jamaica. Jenta i «Island Girl» er openbert ein mannleg prostituert sidan John syng «She's a big girl/she's standin' six-foot-three/turning tricks for the dudes in the big city». På denne tida var det ikkje kjend offentleg at Elton John var homofil. Året etter sa han i Rolling Stone at han var biseksuell og i 1988 stadfesta han at han var homofil, då han offentleg annonserte eit forhold til ein annan mann.

B-sida til singelen var «Sugar on the Floor», som var skriven av Kiki Dee, som sidan song fleire duettar med Elton John, mest kjend året etter på singelen -«Don't Go Breaking My Heart».

Medverkande
 Ray Cooper – congatrommer, tamburin, marimba
 Kiki Dee – korvokal
 James Newton Howard – ARP synthesizer, Mellotron-solo
 Davey Johnstone – Ovation guitar, slide elektrisk gitars, banjo, korvokal
 Elton John – piano, solovokal, korvokal (som «Ann Orson» i omslaget)
 Kenny Passarelli – bass, korvokal
 Roger Pope – trommer
 Caleb Quaye – akustisk gitar, korvokal

Salslister

Vekeslister

Årslister

Sales and certifications

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Island Girl» frå ,  den 22. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Elton John-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar produserte av Gus Dudgeon
MCA Records-singlar
DJM Records-singlar
Songar om prostitusjon
Songar om New York
Grow Some Funk of Your Own

«Grow Some Funk of Your Own» er ein song av Elton John på albumet Rock of the Westies frå 1975. Han vart gjeven ut som singel i 1976 som ei dobbel A-side i lag med «I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)». Songen vert rekna som ein av dei tyngre rockesongane til John. Singelen nådde 14. plass på Billboard Hot 100 i USA.

Medverkande
 Ray Cooper – kastanjettar, tamburin, bjølletre, vibrafon
 Kiki Dee – korvokal
 Davey Johnstone – elektrisk gitar, korvokal
 Elton John – piano, vokal
 Kenny Passarelli – bass, korvokal
 Roger Pope – trommer
 Caleb Quaye – elektrisk gitar, korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grow Some Funk of Your Own» frå ,  den 22. november 2011.

Bakgrunnsstoff
 

Elton John-songar
Singlar frå 1976
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar produserte av Gus Dudgeon
Songar frå 1995
DJM Records-singlar
MCA Records-singlar
I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)

«I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)» er ein song av den britiske songaren Elton John frå albumet Rock of the Westies frå 1975. 

Teksten, skriven av Bernie Taupin, samanliknar mordet på Jesse James av partnaren hans Robert Ford med ein mislykka romanse. 

Singelen vart gjeven ut som ei dobbel A-side i lag med «Grow Some Funk of Your Own» og nådde 14. plass på Billboard Hot 100 i USA i februar 1976.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)» frå ,  den 22. november 2011.  
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1976
Elton John-songar
Songar med tekst av Bernie Taupin
Don't Go Breaking My Heart

«Don't Go Breaking My Heart» er ein duett av Elton John og Kiki Dee. Han vart skriven av Elton John og Bernie Taupin under pseudonymet «Ann Orson» og «Carte Blanche» (eit ordspel på uttrykket «an horse and cart, blanche»). Songen må ikkje forvekslast med songen av Burt Bacharach/Hal David med same namn spelt inn i 1966 av Dionne Warwick.

Som med fleire av singlane til Elton John i 1970-åra vart ikkje songen gjeven ut på eit originalt album (men vart spelt inn samstundes med Blue Moves). Songen vart derimot gjeven ut på Elton John's Greatest Hits Volume II i 1977. Han har sidan vorte flytta til «Volume 3»-samlinga Greatest Hits 1976–1986. Utgåva av Rock of the Westies frå 1975 har med songen som eit bonusspor. I 2002 vart songen òg gjeven ut på Elton John's Greatest Hits 1970-2002.

«Don't Go Breaking My Heart» vart den første singelen til John som gjekk til topps på singellista i Storbritannia, og låg der i seks veker i midten av 1976. Songen gjekk òg til topps i USA, der han selde til gull. I Noreg nådde singelen femteplass.

I 1978 var Elton John gjest på The Muppet Show og framførte songen i lag med Miss Piggy. I 1985 framførte John og Dee songen på Wembley Stadium under Live Aid-konserten. I 1987 song Elton songen med Minni Mus på NBC-serien Totally Minnie. Han song òg songen i lag med Spice Girls på ITV-hyllesta An Audience With Elton John.

Medverkande
 Elton John – piano, vokal
 Kiki Dee – vokal
 James Newton Howard – Fender Rhodes elektrisk piano, orkesterarrangement
 Davey Johnstone – elektrisk gitar
 Kenny Passarelli – bass
 Roger Pope – trommer
 Ray Cooper - tamburin, congatrommer, bongotrommer
 Curt Boettcher, Kiki Dee, Cindy Bullens - korvokal

Salslister og salstrofé

Weekly singles charts

Årslister

Sales and certifications

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er RuPaul (i lag med ELton John), Tom Jones og Lynn Anderson, Greg Evigan og Pink Lady, The Mr. T Experience, Alien Crime Syndicate, Anne Hathaway og Jesse McCartney i filmen Ella Enchanted, Katie Price og Peter Andre.

Hip hop-artisten Ol' Dirty Bastard og R&B-songaren Macy Gray spelte inn ein song laus basert på «Don't Go Breaking My Heart».

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Don't Go Breaking My Heart» frå ,  den 22. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1976
Singlar frå 1976
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Elton John-songar
Kiki Dee-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar produserte av Gus Dudgeon
The Rocket Record Company-singlar
MCA Records-singlar
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Nummer-ein-singlar i Austerrike
Nummer-ein-singlar i Frankrike
Nummer-ein-singlar i Italia
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Sør-Afrika
Nummer-ein-singlar i Zimbabwe
Tanya Tucker-songar
Odd-Ingar Widnes

Odd-Ingar Widnes () er ein norsk lokalpolitikar for Senterpartiet som var ordførar i Skiptvet kommune frå 1999 til 2007. Han er også konkurranseskyttar, og har mellom anna ein fjerdeplass frå NM.

Widnes er førsteamanuensis ved Institutt for matematiske realfag og teknologi ved Universitetet for miljø- og biovitenskap.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Odd-Ingar Widnes» frå ,  den 22. november 2011.

Bakgrunnsstoff 

Sp-ordførarar i Østfold
Norske skyttarar
Folk frå Skiptvet
Ordførarar i Skiptvet
John Thune

John Thune () er ein norsk gardbrukar og lokalpolitikar for Kristeleg Folkeparti. Han var ordførar i Rakkestad kommune frå 1999 til 2007 og har vore vararepresentant til Stortinget i tre periodar frå 2001.

Referansar

KrF-ordførarar i Østfold
Folk frå Rakkestad
Ordførarar i Rakkestad
Amanda Ooms

Amanda Francisca Ooms () er ein svensk skodespelar.

Biografi 

Far til Ooms er fødd i Nederland, og Ooms voks opp på ulike stader i Sverige og Europa. Som ung fekk ho kontakt med Suzanne Osten og hamna i hennar teaterkollektiv i Stockholm. Ooms filmdebuterte i ein film av Osten, nemleg Bröderna Mozart frå 1986. Neste film ho spelte i var den norske Hotel St. Pauli frå 1988.

I 1989 spelte Ooms den kvinnelege hovudrolla i den norske filmen Karachi av Oddvar Einarson, m.a. saman med Jon Eikemo. Filmen handla om narkotikahandel til Noreg frå Karachi i Pakistan. Ooms vann Amandaprisen for 1989 i klassen beste kvinnelege hovudrolle for filmprestasjonen.

På 1990-talet tok Ooms sin karriere internasjonale dimensjonar, og ho har m.a. spelt med Donald Sutherland og Alan Rickman.
I tillegg til skodespelarkarrieren er Amanda Ooms både kunstnar, forfattar og omsetjar. Ho har sjølv gjeve ut to romanar, og ho har sett om fleire skodespel til svensk.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Amanda Ooms» frå ,  den 22. november 2011.  
Artikkelen byggjer også på «Karachi (film)» frå ,  den 22. november 2011.  
 

Svenske skodespelarar
Vinnarar av Amandaprisen
Svenske forfattarar
Svenske omsetjarar
Svenske kunstnarar
Mikhail Ippolitov-Ivanov

Mikhail Mikhailovitsj Ippolitov-Ivanov () var ein russisk komponist og dirigent.

Det mest kjende verket hans er Kaukasiske skisser, suite Nr. 1 op. 10 (1894).

Liv 
Ippolitov-Ivanov var handverkarson. Han blei fødd som Mikhail Mikhailowitsj Ivanov, men for ikkje å bli forveksla med ein eldre komponist, tok han i 1881 namnet til mora som mellomnamn. I tida 1872 til 1875 var han korsongar ved Isakskatedralen i St. Peterburg. Frå 1875 følgde han eit studium i komposisjon hos Nikolaj Rimskij-Korsakov ved konservatoriet i byen, og avslutta dette med gode resultat i 1882. Same år reiste han til Tbilisi for å arbeide som rektor på musikkskolen - som snart blei gjort om til konservatorium. I 1893 fekk han eit professorat i komposisjon ved konservatoriet i Moskva og forlet Tiblisi. Frå 1905 til 1922 var han rektor ved Moskva-konservatoriet. I 1924 var han for eit år rektor ved konservatoriet i Tbilisi og frå året etter ved Bolsjojteateret i Moskva. Han gav òg ut musikkvitskapelege skrift, til dømes over georgiske folketonar. Av dei mange elevane hans kan Reinhold Glière, Sergej Vasilenko, Edouard Grikurov og Zakaria Paliasjvili nemnast.

Stil 
Læraren Rimskij-Korsakov sin stil var ei tydeleg rettesnor for Ippolitov-Ivanov. Eit utslag av dette er ei briljant orkestrering og ei symfonisk behandling av folkemusikktema. Stilen står òg den om lag jamaldrande Aleksandr Glazunov nær, men Ippolitov-Ivanov baserte i enda sterkare grad musikken sin på folklore. I tillegg fekk han nær kontakt med kaukasisk folkemusikk gjennom sine elleve år i Tblilisi, så til forskjell fra Glazunov konsentrerte han seg ikkje berre om russisk folklore. Seinare arbeidde Ippolitov-Ivanov intensivt med musikken til tyrkiske folkeslag. Han hadde sansen for dramatikk og effektfulle vendingar, og var ein utprega orkesterkomponist. Harmonikken var rotfest i russisk nasjonalromantikk; musikalske nyvinningar viste han ingen interesse for. I sovjettida medverka han aktivt til nyorganiseringa av musikklivet og da «Sosialistisk realisme» blei lansert som musikkdoktrine i 1932, var han ein av dei ivrigaste tilhengarane av denne ideologien som stod tett opp til hans eiga kunstoppfatning. Ippolitov-Ivanov var på ingen måte ein nyskapar, men verka hans viser at han hadde eit godt grep om musikkhandverket.

Kjelder 
Denne artikkelen er hovudsakleg basert på «» frå , den 23. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
 
 Verkforteikning i det russiske musikkarkiv
 Mikhail Mikhaylovich Ippolitov-Ivanov
 Kort biografi
 

Romantiske komponistar
Russiske komponistar
Folk frå St. Petersburg
Kjell Løkke

Kjell Arild Løkke () er ein norsk lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Han var ordførar i Råde kommune frå 2003 til 2011.

Referansar 

Folk frå Råde
Ap-ordførarar i Østfold
Ordførarar i Råde
Andrea Mantegna

Andrea Mantegna () var ein italiensk kunstmålar og gravør under renessansen. Han var aktiv i Mantova.

Liv og verk
Mantegna var fødd i ein landsby ved Padova. Han var son til ein snikkar og voks opp i enkle kår. I barneåra var han gjætar. Elleve år gammal byrja han, grunna sitt talent for teikning, i lære hos Francesco Squarcione i Padova, samstundes med Giovanni Bellini. Hans fyrste arbeid var ei altartavle. Her gjekk han i lære til i 1447 rauk uklar med læremeisteren. Deretter gjekk han i teneste hos markgreven av Gonzaga i Mantova. Frå 1456 var han hoffmålar hos Gonzaga, med eit avbrot i 1488/89 då han hadde oppdrag i Firenze, Pisa og Roma. I Roma arbeidde han med å lage måleri til det apostoliske palasset for pave Innocens VIII.

Mantegna var sterkt påverka av bilethoggaren Donatello. Beundringa hans for den romerske antikken påverka i sin tur både svogeren Giovanni Bellini og Albrecht Dürer. I  verka sine nytta Mantegna ofte eit ekstremt perspektiv, kombinert med relieff parallelt med biletplanet. Fargane står ofte skarpt mot einannan, det kroppslege er grundig framstilt. Bileta hans var ofte meir realistiske enn Bellini sine; figurane hadde meir individuelle drag.

I takfresken i Camera degli Sposi i Palazzo Ducale i Mantova framstilte Mantegna for fyrste gong i den vesterlandske kunsten eit perspektiv som viser ei opning mot himmelen. Opninga er ramma inn av ein balustrade der englar, menneske og dyr tittar ned. Denne djerve komposisjonen, kalla sotto in sù, med sitt underperspektiv og sterkt forkorta framstilling, vart eit forbilde for seinare kunstnarar, særleg under barokken.

Han var gift med systera til Bellini, og hadde tre søner som også var målarar. Correggio og Raibolini er dei mest kjende elevane hans.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andrea Mantegna» frå ,  den 22. november 2011.

Bakgrunnsstoff

Italienske målarar
Målarar frå 1500-talet
Renessansekunstnarar
Marcus Aurelius av Romarriket

Marcus Aurelius () var romersk keisar 161-180. Han forfatta Til meg selv, og er rekna som ein av dei fremste stoiske filosofane.

Marcus Aurelius blei fødd som Marcus Annius Verus og var av spanskætta patrisiarslekt. Far hans døydde tidleg, og han voks opp saman med mora og farfaren i nærleiken av Keisarpalasset i Roma. Han utmerkte seg tidleg hjå den dåverande keisar Hadrian. På dødsleiet adopterte Hadrian den komande keisar Pius, som så adopterte Marcus Aurelius. Frå 138 til 145 konsentrerte Aurelius seg om studiene, og fekk ei grundig utdanning i i retorikk, jus og statsstell. Frå 147 deltok han i regjeringa til adoptivfaren. Etter at Pius døydde i 161 blei han keisar under namnet Marcus Aurelius Antoninus (Pius), men hadde adoptivbroren Lucius Aurelius Verus som medregent fram til denne døydde i 169.

Jamvel om Aurelius var ein filosofisk, fredsæl mann, blei keisartida hans prega av stadige konfliktar, og han blei nøydd til å føre ei rad forsvarskrigar fram til sin død. Frå 161 utkjempa han ein krig mot Partia, Romarrikets gamle erkefiendar i aust. Denne konflikten opphøyrde i 166, men blei etterfølgd av krig same året mot ei germansk folkegruppe som hadde kryssa Brennerpasset. I 173 måtte Aurelius til fronten enno ein gong, etter at det kom til krig med eit rytterfolk på steppene i Austeuropa, før han i 174 igjen nedkjempa ei germansk folkegruppe. I tillegg blei Italia i denne perioden råka av fleire epidemiar og naturkatastrofar. I år 177 tok han sonen Commodus som medkeisar, og braut dermed tradisjonen der keisaren valde sin etterfølgjar ved adopsjon. Same året reiste han til fronten for igjen å kjempe mot germanske stammar. Han døydde under felttoget i 180, moglegvis ved dagens Mitrovic ved elva Save, eller i Wien.

Trass i alle konfliktene var Aurelius rekna for å vere ein mild og human herskar. Han forsøkte å gjere den romerske lovgivinga meir rettferdig, og prøvde å lette skadeverknadene frå pest og naturkatastrofar gjennom gåver og ettergjeving av skatt. Aurelius sin personlegdom kjem kanskje best fram gjennom dei tolv kapitla som utgjer Til meg selv. Her skildrar han ei mild stoisk livshaldning etter mønster av Epiktet og Seneca. Boka er skriven på gresk, og forfatta medan Aurelius oppheldt seg ved krigsfronten. I boka legg han vekt på sjølvprøving og god opptreden overfor andre menneske. Han uttrykkjer ei tru på eit forsyn som ordnar alt til det beste, og han understrekar at alle menneske er del av den same naturen.

Kjelder 
 Denne artikkelen baserer seg heilt eller delvis på det danske Salmonsens konversationsleksikon 2. utgåve (1915–1930).
 «Innledning» av Rebecca Hammering Bang i Aurelius, Marcus. Til meg selv. Cappelen, Oslo 2004.

Romerske keisarar
Romerske filosofar
Stoisismen
Aud-Kristin Løken

Aud-Kristin Løken () er ein norsk lokalpolitikar for Høgre. Ho var ordførar i Rygge kommune frå 1999 til 2007 og varaordførar frå 2007 til 2011.

Referansar 

Ordførarar i Rygge
Høgreordførarar i Østfold
Folk frå Rygge
Zakaria Paliasjvili

Zakaria Paliasjvili () var ein georgisk komponist som knytte saman klassisk europeisk musikk med georgisk folkemusikk.

Han skreiv musikken til den georgiske nasjonalsongen, «Tavisupleba», som landet har hatt sidan 2004.

Paliasjvili publiserte eigne komposisijonar frå 1905; nokon eksempel er Akhal aghnago sulo, Lullaby, Mravaljamieri og Georgische Liturgien. Hovudverka er operaene Abesalom og Eteri (1919), Daisi (1923, betyr «skumring», ) og Latavra (1928) som alle blei uroppført i Tbilisi. I 1927 skreiv han ei seremoniell kantate til tiårsdagen for Oktoberrevolusjonen. Ellers skreiv han Georgisk suite, romansar og korverk.

Han samla og spelte inn 300 georgiske folketonar. 

Motiv frå Abesalom og Eteri og Daisi dannar grunnlaget for nasjonalsongen til Georgia. Det Statlege teateret for opera og ballett i Tblisi har fått namn etter Paliasjvili og den georgiske to-lari setelen har eit portrett av han.

Verk 
 Z. P. Paliasvili: Absalom da Et’eri. opera 4 mok’medebad. Libreto P. Mirianasvilisa. [Klavierausz.], Saxelmcip'o Gamomc'emloba Sabcot'a Sak'art'velo, Tbilisi 1961
 Zakhary Paliashvili: Daisi. Opera v trekh de’istvi’i’akh. Libretto V. Guniia. Russkii tekst e. Aleksandrovoi Redaktsiia Vakhtanga Paliashvili. Partitura, 1960

Merknadar

Litteratur 
 L. Zambaxije: Zak’aria P’aliasvili. Ganatleba, Tbilisi 1966
 Vladimir Grigorevich Donadze: Zakharii Paliashvili. Muzyka, Moskva 1971
 W. Tschintschaladse (red.): Museumsführer durch die Ausstellung "S. Paliaschwilis Leben und Schaffen". Dom-Muzej Zacharija Paliasvili, Tbilisi 1969
 Stanley Sadie: The New Grove dictionary of music and musicians. Vol. 19 Paliashvili to Pohle, 2.ed, Macmillan, London 2001, ISBN 0-333-60800-3, ISBN 1-56159-239-0

Bakgrunnsstoff 
 Biografi på klasika.info
 Biografi  på eng.kavkaz.memo.ru
 Kortversjon av operaen Absalom og Eteri

Georgiske komponistar
Georgiske musikarar
Folk frå Kutaisi
Torbjørn Meyer

Torbjørn Meyer () er ein norsk lokalpolitikar for Senterpartiet. Han var ordførar i Våler kommune i Østfold frå 2003 til 2007.

Før han vart ordførar var han kyrkjeverje i Våler kommune.

Referansar 

Sp-ordførarar i Østfold
Folk frå Våler i Viken
Ordførarar i Våler i Viken
Åse Hammerhei

Åse Hammerhei () er ein norsk lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Ho var ordførar i Hobøl kommune frå 2003 til 2007.

Referansar 

Ap-ordførarar i Østfold
Folk frå Hobøl
Ordførarar i Hobøl
Bite Your Lip (Get Up and Dance!)

«Bite Your Lip (Get Up and Dance!)» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Han er den siste songen på albumet Blue Moves frå 1976, og kom ut som singel to månader etter albumet kom ut. B-sida er «Chameleon», ein annan song frå albumet. Singelen nådde 28. plass i både USA og Storbritannia. 

Songen er ein typisk partysong, inspirert av musikken på denne tida. Dei siste fire minutta av songen består av bandet som nesten jammar, medan eit kor av songarar syng «Bite your lip - get up, get up and dance!». Denne delen av songen er meir eller mindre i discostil.

Medverkande
 Elton John - Piano, vokal
 Davey Johnstone - gitar
 Caleb Quaye - gitar
 Kenny Passarelli - bass
 James Newton-Howard - synthesizer
 Roger Pope - Trommer
 Ray Cooper - perkusjon

Òg medverkande:

 The Cornerstone Institutional Baptist and Southern California Community Choir
 The Gene Page Strings

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bite Your Lip (Get Up and Dance!)» frå ,  den 23. november 2011.  
 

Elton John-songar
Songar frå 1976
Singlar frå 1977
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar med musikk av Elton John
Songar produserte av Gus Dudgeon
DJM Records-singlar
MCA Records-singlar