alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Helmut Ormestad

Helmut Ormestad () var ein norsk fysikar. 

Han tok dr. philos. ved Universitetet i Oslo i 1955 og vart dosent same stad i 1964. Frå 1985 var han professor ved universitetet. Forskinga hans var knytt til akustikk. Ormestad vart særleg kjent for evna si til å popularisere og formidle fysikk. Saman med Otto Øgrim utgav han boka Pølser, fysikk og potetesalat i 1951, frå 1960-åra hadde dei saman program i radio og fjernsyn der fysikken vart formidla på ein enkel og morosam måte. Særleg populær var programserien Fysikk på roterommet. Ormestad var medforfatter i ei rekkje lærebøker. Rom Stoff Tid, som han skreiv saman med Otto Øgrim og Kåre Lunde, fekk Cappelenprisen i 1983. Ormestad gjorde òg ein stor innsats for Human-Etisk Forbund.

Kjelder
 

Norske fysikarar
Norske fysikkprofessorar
Norske sakprosaforfattarar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Elevar ved Universitetet i Oslo
Folk frå Oslo
Norske programleiarar
Fysikarar på 1900-talet
Vinnarar av Cappelenprisen
Dosent

Ein dosent er ei lærarstilling som fanst ved universiteta og dei vitskaplege høgskulane i Noreg fram til 1985. Skilnadane mellom ein dosent og ein professor var vanlegvis i at ein professor måtte dokumentere større breidd og meir omfattande vitskapleg produksjon enn dosenten. Frå 1985 fekk alle dosentar i Noreg tittelen professor. 

I dag blir dosenttittelen i Noreg berre brukt ved somme universitet med lærarutdanning og dei statlege høgskulane, særleg dei tidlegare distriktshøgskulane (høgskuledosent). Danmark hadde same ordning som Noreg hadde før 1985. I Sverige vert vert tilsvarande stilling dels kalla dosent, og dels biträdande professor, medan stillinga i USA vert kalla associate professor.

Kjelder
 Dosent: akademisk tittel. (2013, 28. oktober). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/dosent/akademisk_tittel.

Utdanningsyrke
Akademiske stillingar
Hide

Hide eller hide of land er ei gammal engelsk måleining for areal. Eininga syner til så mykje land som ein trengte for å fø ein familie med tenarskap, vanlegvis mellom 70 og 120 acres. I nyere tid er han sett lik 100 acres eller 405 dekar.

Kjelder
 Hide. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013 frå http://snl.no/hide.

Måleiningar for areal
Gamle måleiningar
Arne Monn-Iversen

Arne Monn-Iversen () er ein norsk fiolinist og dirigent, yngre bror av Egil Monn-Iversen. Arne er gift med songarinna Kiss Monn-Iversen og har to søner.

Utdanning og verksemd 

Monn-Iversen fekk grundig klaverundervisning og studerte fiolin med Ernst Glaser. I 1952 blei han tilsett som fiolinist i Oslo filharmoniske orkester der han spela til 1995 då han gjekk av med pensjon etter 43 års verksemd. Dei første ti åra spela han i 2. fiolingruppa, og skifta etter det til 1. fiolingruppa. I orkesteret tilrettela han tenesteturnus for begge fiolingruppene og førte oversikt over den tenesteytinga til den einskilde musikaren. I ei årrekkje spela han høvesvis klaver og celesta i Oslo-Filharmonien som først på 1980-talet fekk eigen orkesterpianist i fast stilling. Han hadde ry for å vera ein framifrå orkestermusikar som aldri gjekk på akkord med kvalitetskrava.

Frå 1959–1960 spela Monn-Iversen 2. fiolin i Hindarkvartetten, og grunnla seinare Monn-kvartetten med fiolinisten Sonja Wold, bratsjisten Geoffrey Gotch og cellisten Geir Tore Larsen. I si verketid var Monn-kvartetten aktiv både i konsertsalane og i platestudioa, og i 1987 fekk han Gammleng-prisen som studiomusikar.

Nett som kollegaen Kai Angel Næsteby var Monn-Iversen ein svært aktiv studiomusikar som fungerte som konsertmeister og regissør for studiobesetningar ved hundrevis av plateopptak. Han var også konsertmeister for ei rekkje ad hoc-orkester som til dømes Collegium Musicum. Dette kammerorkesteret var domkantor Rolf Karlsens faste orkester ved oratorieframføringar i Oslo domkyrkje. Monn-Iversen har også dirigert ei rekkje amatørorkester som Oppegård kammerorkester, Borg symfoniorkester og Bryn orkesterforening.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Arne Monn-Iversen» frå ,  den 10. november 2013.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Utgjevingar med Monn-Iversen hjå Allmusic.com
 Utgjevingar med Monn-Iversen hjå Rockipedia 

Norske fiolinistar
Norske dirigentar
Musikarar frå Oslo
O-o-O Sole intorno a me

«O-o-O Sole intorno a me» var det sanmarinske bidraget i Junior Eurovision Song Contest 2013 i Kiev i Ukraina, framført på italiensk av Michele Perniola. Songen er skriven av Antonio Carozza, Massimiliano Messieri, Michele Perniola og Piero Romitelli.

Eurovision

Junior Eurovision Song Contest 2013
 
Deltakinga til San Marino i Junior Eurovision Song Contest i 2013 var den fyrste. Radiotelevisione della Repubblica di San Marino valde songen «O-o-O Sole intorno a me» av den italienske songaren Michele Perniola som sitt bidrag.

Landet enda på tiandeplass med 42 poeng; fire frå Armenia og Russland, tre frå Kviterussland og Georgia, to frå Aserbajdsjan, Malta, Moldova, Sverige og Nederland og eitt frå Ukraina. San Marino fekk i tillegg fem poeng frå barnejuryen og kvart land fekk tolv bonuspoeng for å unngå at nokon ville ende opp utan poeng. Det var fyrste gongen San Marino deltok i ein Eurovision-finale. Landet har aldri delteke i finalen i Eurovision Song Contest sidan debuten i 2008.

Kjelder
 

Junior Eurovision Song Contest 2013-songar
Italienskspråklege Junior Eurovision Song Contest-songar
Sanmarinske Junior Eurovision Song Contest-songar
Michele Perniola

Michele Perniola () er ein italiensk songar. Han er kjend for å ha vunne den sjette sesongen av Ti lascio una canzone på Rai 1.

Eurovision

Junior Eurovision Song Contest 2013
San Marino debuterte i Junior Eurovision Song Contest 2013 i Kiev i Ukraina og Radiotelevisione della Repubblica di San Marino valde Perniola som sin representant med songen «O-o-O Sole intorno a me». Songen har han skrive saman med Antonio Carozza, Massimiliano Messieri og Piero Romitelli, og vart framført på italiensk. I fylgje reglane må kvart land velje ein deltakar med statsborgarskap i det landet ein skal representere eller ha budd der i meir enn to og eit halvt år. På grunn av lågt folketal har San Marino lov til å velje ein deltakar frå anten San Marino eller Italia.

Landet enda på tiandeplass med 42 poeng; fire frå Armenia og Russland, tre frå Kviterussland og Georgia, to frå Aserbajdsjan, Malta, Moldova, Sverige og Nederland og eitt frå Ukraina. San Marino fekk i tillegg fem poeng frå barnejuryen og kvart land fekk tolv bonuspoeng for å unngå at nokon ville ende opp utan poeng. Det var fyrste gongen San Marino deltok i ein Eurovision-finale. Landet har aldri delteke i finalen i Eurovision Song Contest sidan debuten i 2008.

Eurovision Song Contest 2014
Perniola var talsperson for San Marino under Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark, og delte ut poenga frå San Marino i finalen.

Eurovision Song Contest 2015
27. november 2014 annonserte Radiotelevisione della Repubblica di San Marino at dei hadde vald Perniola og Anita Simoncini til å representere San Marino i Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
 
 

Italienske songarar
Sanmarinske Junior Eurovision Song Contest-deltakarar
Junior Eurovision Song Contest 2013-deltakarar
Sanmarinske Junior Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Junior Eurovision Song Contest 2013-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 2015-deltakarar
Sanmarinske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2014-poengutdelarar
Sanmarinske Eurovision Song Contest-poengutdelarar
San Marino i Junior Eurovision Song Contest

San Marino debuterte i Junior Eurovision Song Contest 2013 i Kiev i Ukraina med songen «O-o-O Sole intorno a me», framført på italiensk av Michele Perniola. Bidraget vart valt av den sanmarinske kringkastaren Radiotelevisione della Repubblica di San Marino. San Marino prøvde å debutere allereie i 2011, men trekte seg av di dei ikkje fann ein representant i tide.

Bidrag

Røystegjeving

Galleri

Sjå òg 
 San Marino i Eurovision Song Contest

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «San Marino in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 10. november 2013.  
 

San Marino i Junior Eurovision Song Contest
Land i Junior Eurovision Song Contest
Kaluza–Klein-teori

Kaluza-Klein-teori er ein sameint teori for elektromagnetisme og gravitasjon konstruert ved å bruke den generelle relativitetsteorien til Albert Einstein på eit femdimensjonalt tidrom. Det femdimensjonale tidrommet er elektrisk nøytralt og inneheld verken elektriske eller magnetiske felt. I følgje denne teorien er det me oppfattar som eit punkt i rommet, i røynda ein bitte liten sirkel, med radius omtrent 10–30 m. Når ein nøytral partikkel går rundt ein slik sirkel, oppfattar vi dette, frå vårt firedimensjonale perspektiv, som ein ladning.

Teorien vart utvikla av den tyske fysikaren Theodor Kaluza, (1885-1954) og den svenske fysikaren Oscar Klein.

Kjelder
 Kaluza Klein Teori. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/Kaluza-Klein-_teori.

Gravitasjonsteoriar
Partikkelfysikk
Fysisk kosmologi
Strengeteori
Fysikk utover standardmodellen
Sture Parelius Koch

Sture Parelius Koch () var ein norsk fysikar. 

Han tok graden cand.real. i 1931 og var assistent ved Bureau International des Poids et Mesures i Paris i 1931 og 1932. Han vart dosent i fysikk ved NTH frå 1937 ti l1947, og forskar og seinare sjef ved for Forsvarets forskningsinstitutt si avdeling for radar i Bergen frå 1947 til 1955. Frå 1955 til 1974 var han direktør i Justervesenet frå 1955 til 1974. Skreiv avhandlingar om mellom anna magnetisme, optikk og elektrolyse.

Kjelder
 Sture Parelius Koch. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/Sture_parelius_koch.

Norske fysikarar
Folk frå Vågan
Walter Kohn

Walter Samuel Gerst Kohn () er ein austerriksk-amerikansk fysikar. 

I 1939 flykta han frå Austerrike til England, og studerte sidan i Canada og USA. Han var professor ved Carnegie Institute of Technology frå 1950 til 1960, og frå 1960 var han professor ved University of California, San Diego. Kohn undersøkte korleis elektron flyttar seg i faste stoff og utvikla den såkalla effektiv masseteorien for å skildre elektronrørsla. Dette har ført til auka forståing for konduktansen i metall og halvleiarar. 

I 1988 fekk han nobelprisen i kjemi saman briten John A. Pople for banebrytande innsats i utviklinga av metodar som kan nyttast for teoretiske studium av eigenskapane til molekyl og kjemiske reaksjonar.

Kjelder
Holtebekk, Trygve. (2009, 14. februar). Walter Kohn. I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/Walter_kohn.

Vitskapsfolk frå Wien
Austerriksk-amerikanarar
Nobelprisen i kjemi
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Austerrikske nobelprisvinnarar
USA-amerikanske fysikarar
Austerrikske fysikarar
Jødiske vitskapsfolk
National Medal of Science
Elevar ved Harvard University
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Elevar ved University of Toronto
Teoretiske kjemikarar
Austerrikske jødar
Jødiske fysikarar
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Marius Kolsrud

Marius Kolsrud () var ein norsk fysikar. Han har arbeidd med matematisk fysikk, generell kvanteteori og elektron- og strålingsteori. 

Han var lektor i fysikk ved Universitetet i Oslo frå 1948, dosent frå 1963, og professor i teoretisk fysikk frå 1967 til 1986.

Kjelder

Norske fysikarar
Folk frå Oslo
Norske fysikkprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Kapillarbølgje

Kapillarbølgjer er bølgjer på ei væskeoverflate med bølgjelengd mindre enn 2 cm. I slike bølgjer blir overflatespenninga sterkare enn tyngdekrafta, og bølgjefarten må då reknast ut frå overflatespenninga, medan det i vanlege bølgjer (tyngdebølgjer) er tyngdekrafta som dominerer. Fenomenet er kjent som krusingar på vassflater.

Kjelder
Kapillarbølger. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/kapillarb%C3%B8lger.

Havbølgjer
Væskedynamikk
Klassisk fysikk

Klassisk fysikk er fysikken før kvanteteorien og relativitetsteorien oppstod, eller dei delane av fysikken som kan handsamast utan at det vert teke omsyn til kvanteeffektar. 

Den klassiske fysikken vart utvikla av blant andre Newton, Lagrange og Hamilton. Han baserer seg utelukkande på deterministiske prinsipp i motsetnad til kvantefysikken. Det er vanleg å inkludere den spesielle relativitetsteorien i klassisk fysikk.

Det er ingen spesielle avgrensingar i tilhøve til der dei klassiske prinsippa kan nyttast, men i praksis startar ein skalamessig ved atomet og molekylet når det omhandlar partiklar og går oppover til makroskopisk og astronomisk storleiksorden. 

For skildring av detaljar i atom og interaksjonen mellom atom i molekyl er klassisk fysikk ikkje høvande. Òg for skildring av elektromagnetisk stråling har klassisk fysikk vist seg å ha einskilde avgrensingar.

Klassisk fysikk er skildra gjennom følgjande delområde:
Klassisk mekanikk
Newtons rørslelover
Klassisk Lagrange- og Hamilton-formalisme
Klassisk elektrodynamikk (Maxwell-likningar)
Klassisk termodynamikk
Einsteins spesielle relativitetsteori
Klassisk kaosteori og ikkje-lineæar dynamikk

Eit hovudparadigme i dagens fysikk er at dei fundamentale naturlovene er gjevne av kvantefysikken, og at klassisk teori kan utleiast frå kvantemekanisk teori nytta på ein makroskopisk skala.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Klassisk fysikk» frå ,  den 10. november 2013.  
 
Klassisk fysikk. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/klassisk_fysikk.

Fysikk
Fysiske system
Fysikkfilosofi
Kompensasjon i fysikk

Kompensasjon er i fysikk at ei forandring av ein målbar storleik blir oppheva ved eit anna verkemiddel enn det som skapte forandringa. Kompensasjonen kan vere automatisk, til dømes ved temperaturkontroll med termostatar som koplar inn eit varmeelement når ein får for sterk avkjøling, eller i ur der ein ved kompensasjonspendlar opphevar verknaden av temperaturforandringar. Mange målemetoder beror òg på kompensasjon. Den forandringa som skal målast, blir kompensert av ein innstillbar like stor og motsett forandring, og storleiken av denne kan målast nøyaktig.

Kjelder
 Kompensasjon: fysikk. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/kompensasjon/fysikk.

Ingeniørfag
Design
Komplementaritetsprinsippet

Komplementaritetsprinsippet er eit prinsipp som byggjer på den førehandstrua at ei rekkje av eigenskapane til naturen er parvis komplementære, det vil sei slik at dei opplysningane ein får ved å undersøkja den eine eigenskapen, utfyller eller kompletterer det ein får vita ved å undersøkja den andre eigenskapen. Begge eigenskapane kan ikkje undersøkjast fullt ut samstundes. Nøyaktig informasjon om den eine eigenskapen må alltid gjevast på rekning av informasjon om den komplementære eigenskapen.

Komplementaritetsprinsippet vart formulert av dansken Niels Bohr i 1928. Fysikken har eit kvantitativt uttrykk for komplementaritetsprinsippet i Heisenbergs uskarpsleiksrelasjon, men Bohr trudde òg at det same prinsippet kunne vere gyldig utanfor området til fysikken.

Kjelder
Komplementaritetsprinsippet. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/komplementaritetsprinsippet.

Kvantemekanikk
Niels Bohr
Dikotomiar
Kontinuerleg spekter

Eit kontinuerleg spekter syner vanlegvis til ei mengd verdiar av ein fysisk storleik (som energi eller bølgjelengd) som best vert skildra som intervall av reelle tal. Det står i motsetnad til diskret spekter, som er ei mengd verdiar som er diskrete i matematisk tyding, der det er eit positivt gap mellom ein verdi og den neste. 

Eit klassisk døme på eit kontinuerleg spekter er den delen av spekteret til lys strålt ut av eksiterte atom i hydrogen. Desse er glatt spreidd utover mange bølgjelengder, i motsetnad til diskrete linjer som kjem av elektron som fell frå ein kvantetilstand til eit lågare energinivå.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Continuous spectrum» frå ,  den 10. november 2013.  
 

Spreiing
Kornsirkel

Ein kornsirkel er ein type geoglyf («jordteikning») i form av ein geometrisk formasjon som er danna ved at felt av planter, til dømes kornet i ein åker, blir lagt ned. Trass i namnet er dei ikkje alltid sirkelrunde. Det er ikkje kjent nøyaktig når fenomenet oppstod, men mengder dokumenterte tilfelle har auka markant frå 1970-talet og fram til i dag, ikkje minst i delar av England.

Opphavet og årsaka til kornsirklane, som tilsynelatande kan oppstå spontant om natta og ofte dannar avanserte grafiske figurar, er for mange eit mysterium. Fleire har foreslått overnaturlege forklaringar og blant anna tolka teikningane som meldingar frå utanomjordiske vesen. Den mest kjende metoden for sjølv å lage ein kornsirkel er å bruke eit langt tau som i den eine enden blir festa til ein staur eller eit anna fast punkt og i den andre til ein planke som blir til brukt å presse plantene ned og lage mønster i åkeren.

Historie

Det er visse ting som tyder på at kornsirklar kan ha funnest før 1900-talet, til dømes den såkalla The Mowing-Devil («Slåttedjevelen») frå 1678. Det er likevel viktige skilnader mellom denne historia og moderne kornsirklar. Historia om «Slåttedjevelen» handlar ikkje om at at planter blir lagt ned, men om slått av ein kornåker i samband med ein disputt. Det vart heller ikkje rapportert om geometriske formasjonar.

Opningsseremonien til Dei olympiske leikane i London i 2012 viste filmopptak av to stader med kornsirklar forma som dei olympiske ringane og plassert slik at dei kunne sjåast frå passerande tog.

Utanomjordisk kontakt?

Det finst ulike teoriar om kven som står bak, og kvifor kornsirklane oppstår. Fleire UFO-forskarar, både norske og utanlandske, meiner at kornsirkelfenomenet er spennande og interessant, og nokre hevdar at det ikkje kan vere menneske som står bak alle sirklane. Det verserer òg påstandar om at lysande kular er vorte sett i nærleiken når kornsirklar dannast.

Årsaker
Sjølv om det eksisterer ei rekkje pseudovitskaplege forklaringar på korleis kornsirklar oppstår, herskar det i vitskaplege kretsar semje om at dei er skapt av menneske.

I 1991 stod engelskmennene Doug Bower og Dave Chorley fram og påsto at dei hadde starta fenomenet i 1978 ved å lage faktiske sirklar i kornåkrar ved bruk av enkle verktøy. Etter å ha stått fram med dette, viste dei to mennene korleis dei kunne lage ein kornsirkel på éin time.

Sjå òg
 Geoglyf, «jordtegning»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kornsirkel» frå ,  den 10. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Konspirasjonsteoriar
Pseudovitskap
Mysterium
Kunst
Korreksjon

Ein korreksjon er ei retting av eit observert resultat ved berekning av den innverknaden ulike biomstende kan ha hatt på resultatet.

Kjelder
 Korreksjon: fysikk, astronomi. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/korreksjon/fysikk%2C_astronomi.

Målingar
Kolspiss

Kolspiss er ein kolelektrode i ein bogelampe. Lyset frå ein bogelampe skriv seg dels frå sjølve lysbogen, og dels frå dei kvitglødande områda på kolspissane.

Kjelder
Kullspiss. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/kullspiss.

Lampar
Kvanteelektronikk

Kvanteelektronikk er eit område av fysikken som omfattar resonansfenomen ved vekselverknad mellom stråling og materie med kvantiserte energinivå, slik som i laserar og maserar.

Kjelder
 Grøn, Øyvind. (2009, 14. februar). Kvanteelektronikk. I Store norske leksikon. Henta 9. november 2013 frå http://snl.no/kvanteelektronikk.

Kvanteoptikk
Per-Olov Löwdin

Per-Olov Löwdin () var ein svensk teoretisk fysikar og kjemikar. 

Han var knytt til Uppsala universitet frå 1942 og var professor i kvantekjemi frå 1955 til 1982 ved universitetet. Han var dessutan gjesteprofessor ved University of Florida frå 1960 og leiar for Nobelkomiteen for fysikk frå 1972 til 1984. Löwdin er kjent for arbeid innan kvantefysikk, faststoff-fysikk, teoretisk kjemi og kvantebiologi.

Kjelder
 Per Olov Löwdin. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013.

Svenske fysikarar
Teoretiske kjemikarar
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Paul Langevin

Paul Langevin () var ein fransk fysikar. 

Han var i 1909 professor i eksperimentalfysikk ved Collège de France, og i 1925 vart han direktør for École municipale de physique et de chimie industrielles i Paris. I 1917 og 1918 arbeidde han med ein metode for lokalisering av ubåtar ved hjelp av ultralyd. Han er elles kjent for arbeida sine om rørsla til gassion, og om magnetisme, mellom anna grunnleggjande teori for ferromagnetisme. 

Han var æresdoktor ved Universitetet i Oslo i 1946.

Kjelder

Paul Langevin. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013.

Franske fysikarar
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
Copleymedaljen
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet
Joseph Larmor

Sir Joseph Larmor () var ein britisk fysikar og matematikar. 

Frå 1901 til 1903 var han professor i matematikk i Cambridge. Han arbeidde med eterteori, gravitasjonsteori og anna. Namnet hans er mellom anna knytt til larmoreffekten, som spelar ei viktig rolle i atom- og kjernefysikk.

Kjelder
 Joseph Larmor. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 10. november 2013.

Britiske matematikarar
Britiske fysikarar
Medlemmar av Royal Society
Irske matematikarar
Irske fysikarar
Britiske parlamentsmedlemmar
Folk frå Belfast
Relativistar
Copleymedaljen
Royal Medal
Fysikarar på 1900-talet
Matematikarar på 1900-talet
Helgøya kyrkje

Helgøya kyrkje er ei langkyrkje frå 1870 i Ringsaker kommune, Innlandet.

Kyrkja er lafta og har om lag 200 sitjeplassar.

På kyrkjegarden er om lag 50 graver med ortodokse krossar etter kviterussarar som flykta frå revolusjonen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
 Nes kyrkjelyd 
 

Kyrkjer i Ringsaker
Kulturminne i Ringsaker
Kyrkjer i Ringsaker prosti
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1870
Jacob Wilhelm Nordan
Viso

Viso (piemontesisk) eller Monviso (italiensk) er ein 3 842 meter over havet høg fjelltopp i Kottialpane i Italia, nær grensa mot Frankrike. Fjellet er det høgste i denne delen av Alpane, og den sørlegaste av fjelltoppane som når 3 500 meter over havet. Kjeldene til elva Po ligg ved foten av Viso.

Sommaren 1861 steig eit klatrelag på fire mann; William Mathews, Frederick Jacomb, Michel Croz og Jean Baptiste Croz, til topps som dei fyrste menneska.

Den romerske forfattaren Vergil nemner Viso i sin versjon av eposet Æneiden.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monte Viso» frå ,  den 10. november 2013.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Italia
Sciacca

Sciacca er ein by og ein kommune i provinsen Agrigento i regionen Sicilia i Italia. Kommunen har 41 000 ibuarar og har eit areal på 191 km². 

Hamnebyen Sciacca ligg på sørkysten av øya Sicilia, om lag 50 km nordvest for provinshovudstaden Agrigento. Hovudnæringane er industri, landbruk og turisme.

Byen vart grunnlagd av grekarar i det femte hundreåret før Kristi fødsel.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sciacca» frå ,  den 10. november 2013.  
 

Byar på Sicilia
Byar i Italia
Licata

Licata er ein by og ein kommune i provinsen Agrigento i regionen Sicilia i Italia. Kommunen har vel 38 000 ibuarar og har eit areal på 178,9 km².

Byen ligg på sørkysten av øya Sicilia, ved munningen av elva Salso. Viktigaste næringsgreinene i kommunen er fiskeri, landbruk med dyrking av korn og grønsaker, framstilling av kunstgjødsel og svovelprodukt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Licata» frå ,  den 10. november 2013.  
 

Byar på Sicilia
Byar i Italia
Favara

Favara er ein by og ein kommune i provinsen Agrigento i regionen Sicilia i Italia. Kommunen har 33 000 ibuarar og har eit areal på 81,0 km².

Byen Favara ligg 338 meter over havet, elleve kilometer aust for provinshovudstaden Agrigento. Landbruk er hovudnæring med dyrking og framstilling av korn, appelsinar, vassmelonar, mandlar, pistasjenøtter, oliven og vin.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Favara» frå ,  den 10. november 2013.  
 

Byar på Sicilia
Byar i Italia