alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rodger Bain

Rodger Bain (f. ca. 1945) er ein britisk tidlegare plateprodusent som er kjend som produsent på heavy metal-album av band som Black Sabbath og Judas Priest i 1970-åra.

Karriere
Han var produsert for dei tre første albuma til Black Sabbath, dei to førte albuma til Budgie, debutalbumet til Judas Priest, Rocka Rolla, og debutplata til Wild Turkey, Battle Hymn. Bain dominerte produksjonen på debutplata til Priest og tok mange avgjersler som bandet ikkje var samde i. 

Han produserte òg Judas Priest-albumet Hero, Hero, eit album som ikkje var autorisert av bandet, men då bandet braut kontrakten med Gold Records,, så måtte dei gje frå seg dei originale innspelingane til selskapet. 

I 1981 skipa han sitt eige plateselskap kalla Blue Chip/Cygnet Records og signerte band som The Kicks. Han produserte seinare Barclay James Harvest, og dei to første albuma deira for Polydor, Everyone Is Everybody Else og Barclay James Harvest Live.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rodger Bain» frå ,  den 11. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske plateprodusentar
Songen Adieu

«Adieu» er ein song som vann Melodi Grand Prix 1982 og var norsk bidrag i Eurovision Song Contest 1982. Songen er sungen på norsk av Jahn Teigen og Anita Skorgan. Jahn Teigen skreiv melodien, medan Herodes Falsk skreiv teksten.

Melodi Grand Prix 
Allereie i 1978 blei NRK kontakta av den britiske professoren René Hérail som tilbaud seg å lage ein «euro-slager» basert på logaritmar og datautrekningar. Dette resulterte i songen «Adieu» som vann den norske finalen klart, fekk ein moderat suksess og låg på VG-lista i fem veker. Norsk presse var positiv og kalla songen passande nok for ein «velkalkulert slager».

Eurovision Song Contest 
«Adieu» blei framført som tredje bidrag i Eurovison Song Contest 24. april 1982, etter Luxembourgs Svetlana med «Cours après le temps» og før Storbritannias Bardo med «One Step Further». Då røystinga var over, hadde songen fått 40 poeng og ein 12. plass.

Songen er ein ballade, kor duoen spelar rolla som kjærestar som endar eit forhold. Dei lovar å vere vener, sjølv om dei ikkje lenger er i saman. Jahn Teigen og Anita Skorgan spelte også inn «Adieu» på singelen RCA Victor PB 9851.

Fotnotar 

Norske Eurovision Song Contest-songar
Songar frå 1982
RCA Victor-singlar
Vic Coppersmith-Heaven

Vic Coppersmith-Heaven, fødd Victor Smith i England, er ein engelsk lydteknikar og plateprodusent, mest kjend som produsent for The Jam.

Karriere
Smith arbeidde i platestudio ved Polydor etter han var ferdig på skulen i 1961. I 1967 arbeidde han som lydteknikar på Cat Stevens-albumet Matthew and Son og på The Rolling Stones-albumet Let It Bleed. Smith var lydteknikar på hittar som «Honky Tonk Women» og Joe Cocker sin «With a Little Help from My Friends». Tidleg i 1968 produserte han the Nashville Teens-innspelinga av «All Along the Watchtower», den første coverversjonen av Bob Dylan-songen, og denne vart gjeven ut på singel i Storbritannia og Europa på Decca Records kring eit halvt år før hitversjonen til Jimi Hendrix.

Han produerte mange artistar, som Sunforest for Nova, den kortvarige progrock-etiketten til Deram Records i 1969 og Tinkerbells Fairydust. 

I midten av 1970-åra arbeidde Smith i det gamle studioet til Polydor i Stratford Place i London, og vart involvert i innspelingane til The Jam. 

The Vapors-songen «Turning Japanese», vart produsert av Coppersmith-Heaven og nådde topp 3 på UK Singles Chart, samstundes som The Jam sin «Going Underground» låg på toppen av lista. I September 1980, då «Start!» nådde toppen av den britiske singellista, vart det den andre songen Coppersmith-Heaven produserte som klarte dette. 

I 1987 skapte han, produsenten Nick Glennie-Smith og songaren Kenny Young albumet Transmissions under gruppenamnet Gentlemen Without Weapons.  Young hadde vore uroa for miljøsaker i fleire år og i 1989 var han med å starte opp ein organisasjon for bevaring av regnskogen, Earth Love Fund, med dei same kollegaene. Same året arbeidde Coppersmith-Heaven med Black Sabbath for andre gongen, og produserte albumet The Eternal Idol. Eit år seinare produserte han ein singel for det Kent-baserte indie-bandet The Claim.

Diskografi
Matthew and Son – Cat Stevens (1967)
Skip Bifferty – Skip Bifferty (1968)
Soul of a Man- Robbi Curtice (1968)
Tinkerbells Fairydust – Tinkerbells Fairydust (1969)
Heavy Blues – Champion Jack Dupree (1969)
Sound of Sunforest – Sunforest (1969)
Peter Wyngarde – Peter Wyngarde (1970)
Every Word You Say (Is Written Down) – Peter Sarstedt (1971)
Black Sabbath Vol. 4 – Black Sabbath (1972)
Rock 'n Roll Gypsies – Vinegar Joe (1972)
Bodacious DF - Bodacious DF (1973)
SNAFU – Snafu (1973)
Rocka Rolla – Judas Priest (1974)
In the City – The Jam (1977)
This Is the Modern World – The Jam (1977)
All Mod Cons – The Jam (1978)
The Jolt – The Jolt (1978)
Setting Sons – The Jam (1979)
Hour Glass – Johnny Warman (1979)
Sound Affects – The Jam (1980)
Playing in the City – Barratt Band (1981)
Vocabulary – The Europeans (1983)
Step Off The Edge – The Venetians (1985)
The Eternal Idol – Black Sabbath (1987)
Transmissions – Gentlemen Without Weapons (1987)
Island of Ghosts – Rossy (1991)
The Gate – Joji Hirota (1998)
Issues – The Q (2008)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vic Coppersmith-Heaven» frå ,  den 11. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske lydteknikarar
Engelske plateprodusentar
Songen Rocka Rolla

«Rocka Rolla» er debutsingelen til det britiske heavy metal-bandet Judas Priest, først gjeven ut i august 1974, og så gjeven ut som tittelsporet på debutalbumet månaden etter. 

Songen vart framført på The Old Grey Whistle Test.

Songen har fleire korte gitarsoloar av gitaristen Glenn Tipton, og ein munnspelsolo av vokalisten Rob Halford.

Under konsertversjonane vart korvokalen til Tipton ofte sungen langt høgare enn vokalen til Halford. Songen avslutta ofte konsertane deira i 1980-åra og vart trekt ut til ein lang jam. 

B-sida til singelen var ein annan song frå albumet, «Never Satisfied», der Al Atkins var medlåtskrivar.

Medverkande 
Rob Halford – solovokal, munnspel
K.K. Downing – gitar
Glenn Tipton – gitar, korvokal
Ian Hill – bassgitar
John Hinch – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rocka Rolla (song)» frå ,  den 11. september 2016. 
 

Singlar frå 1974
Songar frå 1974
Debutsinglar
Hardrock-songar
Judas Priest-songar
Psykedeliske rockesongar
Songar skrivne av Glenn Tipton
Songar skrivne av K.K. Downing
Songar skrivne av Rob Halford
Run of the Mill av Judas Priest

«Run of the Mill» er ein ballade av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest frå debutalbumet deira, Rocka Rolla. Songen var den første skriven av gitaristen K.K. Downing, som skreiv songen kort tid etter at vokalisten Rob Halford kom med i bandet. Downing skreiv songen dels for å syne den unike vokale rekkjevidda til Halford.

Songen vart først spelt inn som ein demo kring 1973 i lag med ein annan tidleg Priest-song, «Whiskey Woman». Denne songen kom seinare ut i ei anna form på det andre albumet til Priest som «Victim of Changes». Manageren til Priest på den tida, Dave Corke, tok med seg demoen til Gold Records. Plateselskapet signerte Priest etter at direktøren David Howells hadde sett ein konsert med bandet, i lag med Budgie, i Marquee Club i London den 11. februar 1974. Songen vart seinare spelt inn på ny for debutalbumet Rocka Rolla sommaren 1974. 

«Run of the Mill» var den lengste songen til Priest før «Cathedral Spires» vart spelt inn i 1997 for albumet Jugulator. Sjølv om Priest ikkje har spelt songen sidan midten av 1970-åra reknar mange fans og kritikarar songen som eit høgdepunkt på albumet og ein klassisk tidleg Priest-song.

Medverkande 
Rob Halford - vokal
K.K. Downing - gitar
Glenn Tipton - gitar, synthesizer
Ian Hill - bassgitar
John Hinch - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Run of the Mill (Judas Priest song)» frå ,  den 11. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Judas Priest-songar
Songar frå 1974
Songar skrivne av Rob Halford
Songar skrivne av K.K. Downing
Songar skrivne av Glenn Tipton
Psykedeliske rockesongar
Progressive rockesongar
Hardrocksongar
Prince

Prince Rogers Nelson (), kjend som Prince, var ein USA-amerikansk musikar og låtskapar frå Minneapolis i delstaten Minnesota. Han var ein nyskapar av populærmusikk, særleg aktiv i sjangrane funk, pop, rock og soul.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Prince (musician)» frå ,  den 11. september 2016.  
 

USA-amerikanske musikarar
Folk frå Minnesota
Songen Diamonds & Rust

«Diamonds & Rust» er ein song skriven og framført av Joan Baez. Han vart skriven i november 1974 og gjeven ut i 1975. 

I songen fortel Baez om ein telefon som kom ut av det blå frå ein gammal kjæraste, noko som sender ho eit tiår attende, til eit dårleg hotell i Greenwich Village kring 1964-1965. Ho fortel at ho gav han eit par mansjettknappar og oppsummerer med at minna gav ho «diamantar og rust». Baez har sidan sagt at teksten refererer til forholdet hennar med Bob Dylan.

Songen nådde topp 40 i USA og vert av både kritikarar og mange av fansen hennar rekna som ein av dei beste songane hennar. Songen var tittelsporet på albumet Diamonds & Rust, som kom ut i 1975.

Lister

Andre versjonar

Songen vart sidan spelt inn med endra tekst av Judas Priest for albumet Sin After Sin. Han vart opphavleg spelt inn eit år tidlegare for Sad Wings of Destiny, men kom ikkje med på dette albumet. Denne tidlege versjonen finst på The Best of Judas Priest, Hero, Hero, og somme nyare utgåver av debutalbumet deira, Rocka Rolla. Ein konsertversjon av songen finst på Unleashed in the East. Songen har blitt spelt på mange av konsertane til Judas Priest, og i yare år har songen stort sett blitt framført akustisk, medan den originale innspelinga deira er meir rocka. 

Baez sa om Judas Priest-versjonen:

«Eg elska det! Eg vart så overraska då eg først høyrte det. Eg syns det var veldig flott! Det er særs sjeldan at folk spelar songane mine. Eg trur det er fleire grunnar til det. Det eine er nok at dei er personlege - dei har ikkje eit universelt preg. Og eg trur det er fordi at eg alt har sungen dei, og kven vil konkurrere mot det? Men eg vert alltid smigra når noko gjer det.»

Andre versjonar er blitt spelt av Blackmore's Night, S.O.D., Great White, Taylor Mitchell, Model M, The Smith Sisters og Thunderstone. 

Songen er blitt sampla i to populære hip-hop-songar, «Happiness» av Busdriver og «Upgrade Call» av Andre Nickatina.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Songen Diamonds & Rust» frå ,  den 11. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Joan Baez framfører songen i 1975 (YouTube)

Songar frå 1974
Singlar frå 1975
Bob Dylan
Joan Baez-songar
Judas Priest-songar
Songar skrivne av Joan Baez
Songar produserte av David Kershenbaum
Struer kommune

Struer kommune er ein kommune på Vestjylland i Danmark i Region Midtjylland. Kommunen vart skipa i samband med  kommunereforma 1. januar 2007 og er ei samanslåing av tidlegare Struer kommune og Thyholm kommune.

Struer kommune har  innbyggjarar (2017) og administrasjonsenteret ligg i Struer.

Kjende folk frå Struer 
 Asger Jorn (1914–1973), kunstnar

Kjelder 

 
Kommunar i Region Midtjylland
Syddjurs kommune

Syddjurs kommune er ein kommune på Østjylland i Danmark i Region Midtjylland. Kommunen vart skipa i samband med  kommunereforma 1. januar 2007 og er ei samanslåing av kommunane Ebeltoft, Midtdjurs, Rosenholm og Rønde.

Syddjurs kommune har  innbyggjarar (2017) og administrasjonsenteret ligg i Ebeltoft.

Kjelder 

 
Kommunar i Region Midtjylland
Viborg kommune

Viborg kommune er ein kommune på Jylland i Danmark i Region Midtjylland. Kommunen vart skipa i samband med  kommunereforma 1. januar 2007 og er ei samanslåing av kommunane Bjerringbro, Fjends, Karup, Møldrup, Tjele, tidlegare Viborg kommune og delar av Aalestrup.

Viborg kommune har  innbyggjarar (2017) og administrasjonsenteret ligg i Viborg.

Kjelder 

 
Kommunar i Region Midtjylland
Aarhus kommune

Aarhus kommune er ein kommune på Jylland i Danmark i Region Midtjylland. Kommunen vart skipa i 1970 ved ei samanslåing av fleire soknekommunar og kommunegrensa vart ikkje endra ved kommunereforma i 2007.

Aarhus kommune har  innbyggjarar (2017) og administrasjonsenteret ligg i Aarhus.

Kjelder 

 
Århus
Gardar i Øyer

Liste over gardar i Øyer kommune, ordna etter gardsnummer

 13. Kaldor
 25. Haugen (Øyer sokn)
 26. Li søndre
 27. Li oppigard
 28. Li nordre
 29. Li øvre
 30. Bryn søndre
 31. Bryn nordre
 32. Haug
 33. Jevne
 34. Moshus
 35. Øyer Prestegard
 36. Vedem nedre
 37. Vedem øvre
 38. Høvren søndre
 39. Høvren nordre
 40. Bergum
 41. Revolden
 42. Kruke
 43. Skåden søndre
 44. Bø
 45. Bøbakken
 46. Skåden nordre
 47. Olstad (Øyer sokn)
 48. Kråbøl søndre
 49. Mælum
 50. Skjønsberg øvre
 51. Skjønsberg nedre
 52. Lånke nordre
 53. Lånke søndre
 54. Kramperud
 55. Gillebu søndre
 56. Gillebu nordre
 57. Kvam
 58. Rindal
 59. Skar
 60. Skarsmoen
 61. Bårdseng
 62. Nordlien
 63. Rognstad
 64. Lagerud
 65. Nysveen
 66. Kolbu
 67. Nymoen
 68. Lien
 69. Sveum
 70. Berdonslien
 71. Strøms-Ødegården
 72. Flatstulen
 73. Strøm
 74. Sundgaarden
 75. Sletten
 76. Mortensveen
 77. Rusten
 78. Blæsterviken
 79. Langløkken
 80. Viken
 81. Klophaugen
 82. Liasæteren
 83. Brennlisæteren
 84. Kaldholsæteren
 85. Graven
 86. Nyskollen
 87. Rogndalsveen (Tretten sokn)
 88. Mellemberg
 89. Stalsbjør
 90. Kråbøl nordre
 91. Strangstad
 92. Bleka
 93. Simengård
 94. Prestegarden
 95. Langgaard
 96. Fossum (Tretten sokn)
 97. Mo
 98. Mælum
 99. Fonstad
 100. Solbjør
 101. Holmen
 102. Stav
 103. Braadstø
 104. Torstad
 105. Svehaugen
 106. Hjelmstad
 107. Tande
 108. Kleva
 109. Glømmen
 110. Jonsgard
 111. Glomstad
 112. Enge
 113. Vedum
 114. Lysbakken (Tretten sokn)
 115. Mageli
 116. Ledem
 117. Flatemo
 118. Laukam
 119. Børke nordre
 120. Børke søndre
 121. Sandvik
 122. Pålsrud
 123. Romundgard
 124. Sprakkenhus
 125. Høglien
 126. Botterud
 127. Vike-Ødegarden
 128. Vike
 129. Stavslien
 130. Vasserud
 131. Aurum
 132. Lagetun
 133. Hovde
 134. Dalen
 135. Holen
 136. Skyberg
 137. Offigstad
 138. Berg (Tretten sokn)
 139. Elstad
 140. Hong søndre
 141. Hong nordre
 142. Galtrud
 143. Bergslien
 144. Musdalslien
 145. Bjørnstad øvre
 146. Bjørnstad nedre
 147. Brennum
 148. Rugsveen
 149. Bakken
 150. Linderud
 151. Halsteinstad
 152. Linløkken
 153. Krokfossen

Kjelder 
 Matrikkelutkastet av 1950

Øyer
Øyer kommune
Victim of Changes

«Victim of Changes» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest frå studioalbumet Sad Wings of Destiny i 1976. Adrien Begrand, som skreiv for PopMatters, hevda at songen endra løpet for heavy metal-historia. Gitarspelinga er òg vidkjend, og Bob Gendron hylla «jordras-riffa» i Chicago Tribune. Den «episke» songen har blitt ein Judas Priest-klassikar, og Martin Popoff førte songen på 17. plassen på lista over dei 500 beste heavy metal-songane gjennom tidene.

Songen er ein kombinasjon av to songar av to Judas Priest-songarar: «Whiskey Woman» av Priest-grunnleggjaren Al Atkins, og «Red Light Lady» av den seinare songaren Rob Halford. Konsertversjon av songen finst på fleire av konsertalbuma til Judas Priest, som Unleashed in the East, '98 Live Meltdown og Live in London.

Andre versjonar
San Francisco Bay-bandet Forbidden framførte songen live på «Raw Evil - Live at the Dynamo» i 1989.
Det tyske power metal-bandet Gamma Ray gav ut ein song som bonusspor på albumet Somewhere Out in Space i 1997.
Al Atkins, den tidlegare songaren i Judas Priest og medlåtskrivar på songen, spelte inn songen i 1998 for albumet med same namn.
Mushroomhead spelte songen live i 1997.
Judas Cradle spelte songen i 2012.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Victim of Changes (song)» frå ,  den 11. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1976
Judas Priest-songar
Songar skrivne av Glenn Tipton
Songar skrivne av K.K. Downing
Songar skrivne av Rob Halford
Progressive rockesongar
The Ripper

«The Ripper» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest, først gjeven ut i mars 1976 på singel, og så på studioalbumet Sad Wings of Destiny.

Han fortel soga om Jack the Ripper frå synspunktet til mordaren. Songen vart populær hos fansen og er ein av signaturlåtane til gruppa. Glenn Tipton skreiv songen kort tid etter han kom inn i bandet, men produsenten Rodger Bain avviste songen for det første albumet Rocka Rolla. Den originale versjonen som Tipton skreiv var mykje lengre enn den versjonen som kom ut på Sad Wings of Destiny på nesten åtte minuttar. Ein kan høyre originalversjonen på somme tidlege piratkopiplater frå 1975-1976.

Andre versjonar
 Iced Earth spelte «The Ripper» som bonusspor for digipak-utgåva av albumet The Dark Saga fr 1996. Songen kom seinare ut på The Melancholy EP og i 2008 på Something Wicked This Way Comes.
 Icarus Witch spelte «The Ripper» i 2010 for albumet Draw Down the Moon.
 Mercyful Fate spelte «The Ripper» på Judas Priest-hyllestalbumet A Tribute to Judas Priest: Legends of Metal.
 Agent Steel spelte «The Ripper» på EP-en Mad Locust Rising.

Tim «Ripper» Owens
Songaren Tim «Ripper» Owens tok kallenamnet sitt frå denne songen då han song i eit hyllestband til Judas Priest, før han enda opp som vokalist i bandet frå 1996 til 2003.

Medverkande 
Rob Halford – solovokal
K.K. Downing – gitar
Glenn Tipton – gitar, korvokal
Ian Hill – bassgitar
Alan Moore – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Ripper (song)» frå ,  den 11. september 2016. 
 

Songar frå 1976
Singlar frå 1976
Hardrock-songar
Judas Priest-songar
Songar skrivne av Glenn Tipton
Dreamer Deceiver

«Dreamer Deceiver» er ein powerballade av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest frå 1976 på albumet Sad Wings of Destiny. I motsetnad til andre songar på albumet er songen ein «spacy ballade». Songen er skriven av den opphavlege songaren i Judas Priest, Al Atkins, men han fekk aldri spele inn songen med bandet. Han spelte seinare inn songen på eit av soloalbuma sine. Songen er kjend for å syne den fulle rekkjevidda til Rob Halford, frå roleg song til skrik i høgt toneleie. Songen vart framført av bandet på det britiske fjernsynsshowet The Old Grey Whistle Test i 1975.

Teksten skildrar ein figur som tar forteljaren opp til himmelen. Han endar opp å «gå seg vill der oppe», men har «fred i sinnet». Han instruerer lyttaren om å prøve å finne ein veg. Gitarsoloen vert framført av Glenn Tipton. Denne songen glir over i den neste songen, «Deceiver», via eit langt, høgt hyl av Halford.

Songen har ikkje blitt spelt av bandet sidan slutten av 1976, men er likevel blitt ein favoritt hos fansen.

Medverkande 
Rob Halford - solovokal
K.K. Downing - gitar
Glenn Tipton - gitar, piano
Ian Hill - bass
Alan Moore - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dreamer Deceiver» frå ,  den 11. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Judas Priest-songar
Songar frå 1976
Songar skrivne av Rob Halford
Songar skrivne av K.K. Downing
Songar skrivne av Glenn Tipton
Psykedeliske rockesongar
Space rock-songar
Hardrocksongar
Brandbu prestegard

Brandbu prestegard eller Nistua Råssum ligg om lag to kilometer frå Nes kyrkje, i ein vestvendt ås nord for Røykenvik. Garden vart kjøpt inn i 1882 til bruk som embetsgard for kapellanen i Gran. 

Hovudbygningen er eit laftebygg i to etasjar på ein grunnmur av stein. Bygningen er freda saman med driftsbygning og stabbur. Elles omtalar bygdeboka for Hadeland (utgjeve 1932) forpaktarbustad, vognskur og størrhus samt hage og skogeigedom. Prestegarden skal i si tid ha hatt to husmannsplassar som er selde.

Opplysningsvesenets fond selde garden i 2003, og garden vart lagt ut for sal på nytt i 2016.

Fotnotar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Gran
Søndre Land prestegard

Søndre Land prestegard eller Fluberg prestegard i Søndre Land kommune i Oppland er ein prestegard som ligg om lag ein kilometer sør for Fluberg kyrkje, nedi skråninga på vestsida av Kirkebakka, som i si tid var ein del av Den bergenske hovudvegen.

Prestegarden har som kyrkja røter attende til mellomalderen. Den tidlegare kyrkja (ei stavkyrkje) stod på grunnen til prestegarden.

Hovudbygningen er frå 1790 og hadde opphavleg to fløyer på kvar side. Desse er borte i dag. Eit verandatilbygg på vestre langveggen er frå 1867. Ein låve som hadde vore kommunal eigedom sidan 1992, vart riven i 2012. Same året vart det gjennomført ei avgrensa restaurering innvendig i hovudbygningen, som er freda, og som framleis vert nytta som tenestebustad. Rundt prestegarden er eit hageanlegg som har grodd att ein del.

Gardsdrifta er frådelt.

Fotnotar

Kjelder 
 Søndre Land prestebolig, Fluberg hos Opplysningsvesenets fond

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Søndre Land
Øyer prestegard

Øyer prestegard (gnr. 35) er ein prestegard i Øyer kommune i Innlandet fylke.
Han ligg søraust for Øyer kyrkje og skal ha vore på same staden sidan mellomalderen.

Hovudbygningen består av to hus (fra ca. 1650 og 1750) som vart sett saman til eitt i 1832.  Bygningen vart freda saman med forpaktarbustad (drengstove) og stabbur i 1991 på grunn av historisk verdi og nærleik til kyrkja.

Gardsdrifta er frådelt frå prestegarden og jorda seld.

Fotnotar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Øyer prestebolig hos Opplysningsvesenets fond
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Øyer
Freda bygg i Innlandet
Gardar i Innlandet
Byggverk i Øyer
Melodi Grand Prix 1983

Melodi Grand Prix 1983 var den 23. utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. Ti finalistar kjempa i finalen 26. februar 1983. Vinnarlåten blei «Do re mi», framført av Jahn Teigen. Han hadde også laga melodien saman med Anita Skorgan, og teksten saman med Herodes Falsk. Teigen representerte Noreg i den internasjonale finalen i München, der «Do re mi» enda på ein delt 9. plass med 53 poeng. Dette var Noregs beste plassering på ti år.

Sendinga 
Finalen var tilbake i Studio 1 i NRK Marienlyst med Ivar Dyrhaug som programleiar. Ti bidrag deltok i finalen laurdag 26. februar. Fem av bidraga var spesialinviterte, og dei fem siste blei plukka ut blant 480 innsendte songar av ein jury beståande av Svein Dag Hauge, Iver Kleive, Bjørn Kruse, Ellen Nikolaysen og Jens Wendelboe. Kringkastingsorkestret under leiing av Egil Monn-Iversen akkompagnerte dei ti finalelåtane.

Før finalen fekk Jahn Teigen og Herodes Falsks «Do re mi» mest merksemd. Jahn Teigen hadde fått Wenche Myhre til å syngje songen, etter at ho hadde vore borte frå Melodi Grand Prix i 17 år. Men Wenche Myhre og sonen Dan skulle òg vere med i den tyske finalen, og dei tyske reglane tillét ikkje deltaking i fleire land. Jahn Teigen tok dermed sjølv rolla som vokalist, med Myhre som korist. 

Elles i finalen deltok den tidlegare barnestjerna Anita Hegerland, i tillegg til Olav Stedje, Inger Lise Rypdal og Grethe Kausland med Dizzie Tunes.

Avstemminga utvikla seg til ein hard kamp mellom Ketil Stokkan og Jahn Teigen, og Teigen vann til slutt.

Resultat

Avstemming 
NRK brukte ei juryordning etter same mønster som i den internasjonale finalen. Tolv jurygrupper sat på ulike stader i landet og gav røystene sine. Kvar jury hadde elleve medlemmar med ulik alder, kjøn og yrkesbakgrunn. Kvar jury gav 1–8, 10 og 12 poeng til dei ti finalistane.

Dette var juryane: 1. Sameradioen (Karasjok), 2. Østlandssendingen (Oslo), 3. Rogaland (Stavanger), 4. Trøndelag (Trondheim), 5. Hedmark (Elverum), 6. Finnmark (Vadsø), 7. Hordaland (Bergen), 8. Telemark (Porsgrunn), 9. Troms (Tromsø), 10. Sørlandet (Kristiansand), 11. Møre og Romsdal (Ålesund), 12. Nordland (Bodø).

Hendingar 
Pressa og sjåarane var i stor grad samde om at rett låt vann. Aftenposten kalla sigeren «fortent», og vinnarlåten blei liggjande på VG-lista i heile åtte veker. I den internasjonale finalen hamna også Noreg i øvre halvdel av resultatlista – for første gong sidan 1973. 

Trua på det norske bidraget viste seg òg i sjåartala for den internasjonale finalen i München. 92 prosent av alle nordmenn over 15 år såg finalen, ifølgje ei ScanFact-undersøking gjort for VG. Dette var det mest sette programmet på norsk fjernsyn i 1983. Talet kan ikkje direkte samanliknast med tv-meter-målingane i dag, som gir eit langt meir presist bilde av nordmenns tv-sjåing.

Fotnotar 

Melodi Grand Prix
Melodi Grand Prix 1983-songar
Hendingar i 1983
1983 i Noreg