alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Afroditefruktdue

Afroditefruktdue (Ptilinopus pulchellus) er ein fugl i duefamilien i slekta Ptilinopus. Arten er utbreidd i regnskogen på Ny-Guinea og på øyene Batanta, Waigeo, Salawati og Misool i Vest-Papua i Indonesia.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Afroditefruktdue» frå ,  den 10. juli 2021.  
 

Duefuglar
Fuglar på Ny-Guinea
José Fonte

José Miguel da Rocha Fonte () er ein portugisisk fotballspelar som sidan 2018 har vore aktiv i den franske klubben Lille OSC. Han vart europameister 2016 med Portugal og vart i 2021 fransk seriemeister for Lille. Midtstopparen gjorde elles teneste i Southampton FC i sju år.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «José Fonte» frå ,  den 10. juli 2021.  
eu-football

Portugisiske fotballspelarar
Southampton-spelarar
Lille-spelarar
Crystal Palace-spelarar
Estrela Amadora-spelarar
West Ham-spelarar
Michel Colombier

Michel Colombier () var ein fransk komponist, arrangør og dirigent.

Han skreiv musikk til mange filmar og TV-produksjonar, i tillegg til kammermusikk og ballettar. Med komponisten Pierre Henry skreiv han musikk for Messe pour le temps présent, eit stykke skapt av koreografen Maurice Béjart i 1967. Han gav ut eit album på A&M Records, «Wings», i 1972, som inneheld eit samarbeid med Lani Hall på solovokal, songen hans «We Could Be Flying» med tekst av Paul Williams. 

Han var gift med Dana Colombier, som han hadde to barn med. Han er gravlagd i Westwood Village Memorial Park Cemetery.

Utvald filmmusikk 
 Every Bastard a King (1968)
 Colossus: The Forbin Project (1970)
 Law Breakers (1971)
 Un flic (1972)
 The Inheritor (1973)
 Paul and Michelle (1974)
 Steel (1979)
 Une chambre en ville (1982)
 Against All Odds (1984)
 Purple Rain (1984)
 White Nights (1985)
 The Money Pit (1986)
 Ruthless People (1986)
 The Golden Child (1986)
 Surrender (1987)
 The Wild Pair (1987)
 The Couch Trip (1988)
 Cop (1988)
 Satisfaction (1988)
 Who's Harry Crumb? (1989)
 Out Cold (1989)
 Loverboy (1989)
 Asterix and the Big Fight (1989)
 Impulse (1990)
 Buried Alive (1990)
 Midnight Cabaret (1990)
 New Jack City (1991)
 The Dark Wind (1991)
 Strictly Business (1991)
 Deep Cover (1992)
 Folks! (1992)
 Posse (1993)
 The Program (1993)
 Major League II (1994)
 Élisa (1995)
 Mary & Tim (1996)
 Barb Wire (1996)
 Meet Wally Sparks (1997)
 Kiss of Fire (1998)
 Woo (1998)
 How Stella Got Her Groove Back (1998)
 Pros & Cons (1999)
 Screwed (2000)
 Swept Away (2002)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Michel Colombier» frå ,  den 10. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 

Franske ballettkomponistar
Franske dirigentar
Franske filmmusikkomponistar
Fransk-amerikanarar
Franske musikkarrangørar
Franske låtskrivarar
Eurovision Song Contest-dirigentar
Folk frå Lyon
Happy Birthday to You

«Happy Birthday to You», eller berre «Happy Birthday», er ein song tradisjonelt sungen i gebursdagsselskap. I følgje Guinness World Records frå 1998, er songen den mest gjenkjennelege songen på engelsk, etterfølgd av «For He's a Jolly Good Fellow». Teksten til songen er omsett til minst 18 språk. Melodien til «Happy Birthday to You» kjem frå songen «Good Morning to All», som tradisjonelt er tilskriven dei amerikanske systrene Patty og Mildred J. Hill i 1893, sjølv om dette er omstridd.

Songen er i offentleg eige i USA og EU. Warner Chappell Music har tidlegare gjort krav på opphavsretten til songen i USA og henta inn lisensavgifter for bruken av songen. I 2015 var kravet om opphavsretten erklært ugyldig og Warner Chappell godtok å betale attende 14 millionar USD i lisensavgifter.

Tekst

«Happy birthday to you»

Happy birthday to you
Happy birthday to you
Happy birthday dear [NAMN]
Happy birthday to you.

Personen som har gebursdag vert nemnt der det står «[NAMN]». Den tidlegaste kjende publiseringa av teksten nytta «John» som døme.

Ei norsk omsetjing heiter «Gratulerer med dagen».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Happy Birthday to You» frå ,  den 10. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Den originale utgåva av Song Stories For The Kindergarten i PDF (offentleg eige). Han inneheld òg songen «Good morning to you».

Songar om bursdagar
Songar om bursdagsfestar
USA-amerikanske folkeviser
Turn under Sommar-OL 1996

Turnøvingane under Sommar-OL 1996 i Atlanta vart avvikla i tida 21. til 30. juli. Øvingane omfatta 14 tevlingar, 8 for menn og 6 for kvinner. 111 menn og 105 kvinner deltok i ei eller fleire av tevlingane.

Menn

Mangekamp

Bøylehest

Frittståande

Hopp

Ringar

Skranke

Svingstang

Lagkamp

Kvinner

Mangekamp

Bom

Frittståande

Hopp

Skranke

Lagkamp

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gymnastics at the 1996 Summer Olympics» frå ,  den 11. juli 2021.  
 

Turn
Sommar-OL 1996
USA
Irina Belova

Irina Nikolajevna Belova () er ein russisk tidlegare mangekjempar frå Angarsk. Ho vann bronsen i sjukampen ved verdsmeisterskapen 1991 og sølvmedaljen under Sommar-OL 1992.

Aktiv
Belova enda på fjerdeplassen i sjukampen få europameisterskapen 1990 fann stad i Split. Med 6 521 poeng og personbeste, fekk ho 10 færre poeng enn bronsemedaljøren. Året etter vart ho sjølv bronsevinnar under Friidretts-VM i Tokyo. Belova presterte livsbeste i sjukamp då Sommar-OL 1992 vart avvikla. Ho sanka då 6 845 poeng og tok ein soleklar sølvmedalje, trass i at ho vart slått med 199 poeng av Jackie Joyner-Kersee frå USA.

Vårvinteren 1998, etter fire års utestenging frå friidrett, kom Belova på andreplass i femkamp ved innandørs-EM i Valencia. Ho plukka då 4 631 poeng. Eitt år etter auka ho til 4691 poeng og tok ein ny andreplass då innandørs-VM vart avvikla i Maebashi. I tida mellom dei to innandørs-tevlingane vart ho nummer 5 i sjukampen ved Friidretts-EM i Budapest.

Doping
I 1993 testa Belova positivt i ei dopingprøve. Ho vart deretter nekta å delta i friidrett dei neste fire åra.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Nr 4 – 6 521 poeng
VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje – 6 448 poeng 
OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje – 6 845 poeng
EM 1998 i Budapest: Nr 5 – 6 375 poeng
VM 1999 i Sevilla: Braut etter fem øvingar
VM 2001 i Edmonton: Nr 8 – 6 061 poeng

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Irina Nikolajewna Belowa» frå ,  den 11. juli 2021.  
 

Russiske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Verdsmeisterskapen i orientering 1991

Verdsmeisterskapen i orientering 1991, den 14. i sitt slag, vart avvikla i Mariánské Lázně i dåverande Tsjekkoslovakia, no Tsjekkia, dagane frå 20. til 25. august. Det var andre gongen landet arrangerte ein verdsmeisterskap i orientering, 19 år etter den fyrste. For fyrste gong stod fire individuelle tevlingar på programmet, likt fordelt menn og kvinner.

Deltakarane kom frå 28 land. Sverige dominerte meisterskapen med i alt sju (2-3-2) medaljar, framom arrangørlandet som tok fem (2-1-2) medaljar. Noreg vann to sølvmedaljar, begge kom i stafettane.

Menn

Klassisk-distanse – 17,5 km

Kort-distanse

Stafett

Kvinner

Klassisk-distanse – 10,5 km

Kort-distanse

Stafett

Kjelder

Orientering
Sport i 1991
Idrettstilskipingar i Tsjekkia
Opera Nordfjord

Opera Nordfjord er eit operaselskap på Nordfjordeid som blei oppretta i 1998 på eit initiativ frå ekteparet Kari Standal Pavelich og Michael Pavelich. Operaen har fleire produksjonar i løpet av året,, og set opp opera, operette og musikalar. Han driv også samarbeidsprosjekt med skular som Firda VGS og Eid VGS. Sidan 2009 har operaselskapet halde til i Operahuset Nordfjord.

Produksjonar
(utval)
 1998: Flaggermusen
 1999: La Traviata
 2001: Elskovsdrikken
 2002: Figaros bryllup
 2003: Tosca
 2004: Den glade enke
 2005: Rigoletto
 2006: Eugen Onegin
 2007: Jegerbruden
 2008: Hertuginna av Chicago
 2009: Carmen
 2010: Norge-Brasil - ein opera
 2010: Requiem av Verdi
 2011: West Side Story 
 2011: Tryllefløyten
 2012: Madama Butterfly
 2013: Nøtteknekkeren
 2013: Flaggermusen
 2014: Turandot
 2014: Søner av sola (nynorsk gjendikting av I Puritani av Vincenzo Bellini)
 2015: Maskeballet
 2015: The Sound of Music
 2016: Du er god, du, Charlie Brown av Clark Gesner
 2017: Sildagapet, tingingsverk av Jostein Avdem Fretland og Helge Sunde
 2018: SCORE, spelmusikkonsert
 2018: La Bohème
 2019: Fargespel Nordfjord
 2019: Hans og Grete av Richard Strauss
 2020: Mannen frå La Mancha
 2020: Reisa til Julestjerna

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Opera Nordfjord» frå ,  den 12. juli 2021.

Bakgrunnsstoff 

 Opera Nordfjord
 Operahuset Nordfjord

Kultur i Vestland
Skipingar i 1998
Snorre Torfinnsson

Snorre Torfinnsson (norrønt og islandsk Snorri Þorfinnsson, sjeldnare Snorri Karlsefnisson,<ref> er brukt i {{Harvnb|Magnusson|Pálsson|1965|loc=List of Proper Names", s. 111}}</ref>  fødd mellom 1004 og 1013, død 1090) var son av oppdagarane Torfinn Karlsevne og Gudrid Torbjørnsdotter. Han blir rekna for å vera den første etniske europearen som blei fødd i Amerika, og han var ein viktig pådrivar for å innføra kristendommen på Island.

 Familie 
Fødselsdatoen til Snorre Torfinnsson er usikker. Fødselstal som 1005, 1009, og 1012 er blitt lanserte, men alle er samde om at han var fødd mellom 1005 og 1013. Han kan ha fått namn etter oldefar sin, Snorri Þórðarson, eller etter Snorri Þorbrandsson som ikkje var ein slektning, men var med på ferda.

Etter Grønlendingesoga var Snorre tre år då familien forlét Vinland på grunn av problem med dei innfødde der, skrælingane. Familien drog då attende til Glaumbær i Seyluhreppur på Island.

I tekstar frå 1200-talet, rundt 200 år seinare, står det at Snorre Torfinnsson og Snorre Torgrimsson var pådrivarar for kristninga av Island. Ifølgje Grønlendingesoga bygde Snorre den første kyrkja på Glaumbær. Blant etterkommarane hans finn ein fleire islandske biskopar.

Snorre Torfinnsson fekk to barn; dottera Hallfrid og sonen Torgeir. Hallfrid blei mor til Torlak Runolfsson, biskopen i Skálholt på Island. Ein av etterkommarane til Snorre sin bror Torbjørn, Bjørn Gilsson, blei biskop på Hólar. Torgeir var far til Yngvild, som var mor til Brand Sæmundarsson, biskop på Hólar.

 Ettermæle 

 Sidan Snorre Torfinnsson blei fødd på Vinland (Newfoundland), blir han rekna som den første europearen som blei fødd i Nord-Amerika. Dette gjeld berre om ein ikkje reknar Grønland til verdsdelen. Det gjekk kring 560 år før den neste etniske europearen blei fødd i same verdsdel, Martín de Argüelles, som blei  fødd av spanske innvandrarar i St. Augustine i Florida.
 I 2002 oppdaga amerikanske arkeologar restane etter eit tusen år gammalt langhus på nordkysten av Island. Ein trur dette var gardsbruket til Snorre Torfinnsson. Langhuset blei funne nær Glaumbær folkemuseum, utanfor landsbyen Sauðárkrókur, og blei samanlikna med den store festsalen skildra i Beowulf.

Familietre

Kjelder

Bibliografi
Tekstar
. For Eiríks saga rauða A=Hauksbók, B=AM 557=Skálholtsbók.

Omsetjing

 

StudiarDenne artikkelen bygger på «Snorre Torfinnsson» frå  og «Snorri Thorfinnsson» frå , den 12. juli 2021.''  

Islendingar frå norrøn tid
John McLaughlin

John McLaughlin () er ein engelsk gitarist, bandleiar og komponist. Han er ein pioner innan jazzfusion, og musikken hans nyttar element av jazz i lag med rock, verdsmusikk, indisk klassisk musikk, vestleg klassisk musikk, flamenco og blues. Etter å ha spelt med fleire viktige, britiske grupper tidleg i 1960-åra, gav McLaughlin ut Extrapolation, det første albumet hans som bandleiar, i 1969. Han flytta så til USA, der han spelte i gruppa til Tony Williams, Lifetime og så med Miles Davis på dei elektriske jazzfusion-albuma hans, In a Silent Way, Bitches Brew, Jack Johnson og On the Corner. I 1970-åra spelte Mahavishnu Orchestra ein teknisk virtuos og kompleks stil som blanda elektrisk jazz og rock med indisk musikk. 

Soloen til McLaughlin på «Miles Beyond» frå albumet hans Live at Ronnie Scott's vann i 2018 Grammyprisen for beste improviserte jazzsolo. Han har fleire gonger vunne prisen som årets gitarist og beste jazzgitarist i magasin som DownBeat og Guitar Player basert på lesarstemmer. I 2003 vart han rangert på 49. plassen på lista til Rolling Stone over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene. I 2009 hadde DownBeat McLaughlin med på ei urangert liste over dei 75 beste gitaristane gjennom tidene, i kategorien «moderne jazzmaestroar». I 2012 rangerte Guitar World han på 63. plassen på si topp 100-liste. I 2010 kalla Jeff Beck McLaughlin «den beste gitaristen i live» og Pat Metheny har òg skildra han som den beste gitaristen i verda. I 2017 fekk McLaughlin ein æresdoktorgrad i musikk ved Berklee College of Music.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John McLaughlin» frå ,  den 12. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Kammerjazz-gitaristar
Engelske jazzbandleiarar
Engelske jazzkomponistar
Engelske jazzgitaristar
Engelske komponistar
Engelske gitaristar
The Graham Bond Organisation-medlemmar
Grammy-vinnarar
Jazzfusion-gitaristar
Sologitaristar
Mahavishnu Orchestra-medlemmar
Miles Davis
Folk frå Doncaster
Remember Shakti-medlemmar
Shakti-medlemmar
The Tony Williams Lifetime-medlemmar
Trio of Doom-medlemmar
Musikarar frå Yorkshire
Frakokk Moddansdotter

Frakokk Moddansdotter (ca. 1064-1138) er ein person i Orknøyingasoga, ei norrøn-gælisk adelskvinne frå 1000-talet som var dotter av Moddan [Maddan] de Dair, som var mormaer (leiar tilsvarande jarl) av Caithness. Ho hadde ein oppmodande og påverkande rolle i maktkampen for Orknøyane, i konspirasjon med søstera Helga Moddansdatter (f. 1070) mot Pål Håkonsson, jarl av Orknøyene, til fordel for Harald Håkonsson, bror hans som var sonen til Helga.

Frakokk var gift med Ljot Hallson, kalla Niding, i Sudrland. Etter at ektemannen døydde drog ho med systersonen Harald til Orknøyane. Ho og systera Helga skal ha hatt stor innverknad på styret til Harald. Så skal dei to systrene ha prøvd å fjerna Pål Håkonsson frå makta ved å forgifta ein kjortel dei ville gje han, men i soga tek Harald kjortelen i staden og døyr raskt. Systrene blei så forviste av jarl Pål Håkonsson og Frakokk vende tilbake til Sutherland, der ho hadde gods. 

Frakokk og Ljot hadde barna Oliver, Magnus, Orm, Moddan, Eindrid og Audhild. Orknøyingasoga nemner også ei Gudrun som dotter av Frakokk, som var mor til Torbjørn Torsteinsson Klerk. Ei anna dotter var Steinvor som var mor til Olve Rosta. På garden til Frakokk voks også Erlend, son til Harald jarl og Margret, dotter av Håkon jarl og Helga Moddansdotter, opp.

Under eksilet allierte Frakokk seg med Olve Rosta og søkte hjelp frå Ragnvald Kale Kolsson til å styrta Pål. Ho reiste ein hær på Hebridane for å slutta seg til Ragnvald sine styrkar, men blei brend inne på godset sitt (hús-brenna) av Svein Asleifsson, som hemn for at faren Olaf Rolfson (Óláfr Hrólfsson) var blitt brend inne av Olve Rosta.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Frakokk Moddansdatter» frå ,  den 12. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Orkneyinga Saga, Penguin Classics, 1981 ISBN 978-0-140-44383-7

Bakgrunnsstoff
Earl Harald and the Poison Shirt. Engelsk gjenforteljing frå soga ved orkneyjar.com.

Kvinner frå vikingtida
Sutherland

Sutherland (gælisk Cataibh) er eit historisk fylke og eit administrativt område innanfor Highland i Skottland. Det er også ein skotsk valkrins og statthaldarområde i Skottland.

Sutherland er svært skrint folkesett. Den einaste burghen er landsbyen Dornoch. Andre busetnader er mellom anna Lairg, Brora, Durness, Tongue, Golspie, Helmsdale, Lochinver og Kinlochbervie.

Namn 
Namnet «Sutherland» er avleidd frå den norrøne Súðrland, som tyder 'Sørlandet'. Dei norske innflyttarane omtalt Hebridane som Súðreyjar (Sørøyane) fordi begge låg sør for Noreg og ikkje minst Orknøyane, Shetlandsøyane (Hjaltlandauga) og Færøyane.

Det gæliske namnet Cataibh kan nyttast for heile landet, men blei tradisjonelt berre nytta for det søraustlege området, og Dùthaich MhicAoidh (MacKay-fylket) for nordvestlege området. Sistnemnde blei nokre gonger referert til som fylket Reay på engelsk. Cataibh kan avleiast frå Cat People (Kattefolket), slik det første elementet «Cat» er «Cait» i Caithness. Det skotske gæliske namnet for Caithness er derimot Gaillaibh, som tyder 'Landet til dei framande''' eller indirekte 'Landet til nordmennene'.

 Dagens Sutherland 
Sutherland var eit fylke med lokalt styre fram til 1975. Det hadde sitt eige fylkesråd frå 1890 til 1975, og namnet var òg brukt for eit distrikt i Highlandsregionen som varte frå 1975 til 1996, og valkrinsen Sutherland for Det britiske parlamentet frå 1708 til 1918. Grensene for Sutherland er ikkje identiske i alle dei øvrige samanhengane.

Fylket grensar mot Caithness i nord og øst, og fylka Ross og Cromarty i sør.

I 1975 blei fylket delt mellom dei nye administrative distrikta med namna Sutherland og Caithness med eit område rundt Stathnaver som blei ein del av distriktet Caithness (som òg inkluderte området for fylket Caithness). Likevel vart grensene mellom distrikta kort tid etter teikna opp på nytt for å følgja dei tilsvarande som var mellom fylka.

Distriktet høyrde til eit to-lagssystem av lokalt styre, med lokale styringsfunksjonar delt mellom distriktsrådet og regionrådet til Highland. I 1996 fekk regionen ein felles autoritet og distriktet blei nedlagt, men det felles rådet for Highland heldt fram med å bruka namnet for det administrative området.

 Valkrinsen 
Sutherland-valkrinsen for Underhuset i Det britiske parlamentet representerte fylket frå 1708 til 1918. På same tid var derimot fylkesbyen Dornoch representert som ein komponent for valkrinsen av dei nordlege burghane.

I 1918 blei Sutherland-valkrinsen og Dornoch slått saman til den nye valkrinsen Caithness og Sutherland. I 1997 blei Caithness og Sutherland slått saman til Caithness, Sutherland og Easter Ross.

Valkrinsen for det skotske parlamentet blei oppretta i 1999, sett saman av Caithness, Sutherland og Easter Ross. Han har grenser som er noko ulike dei som gjeld for valkrinsen til det britiske Underhuset. I det skotske parlamentet er Sutherland òg representert som ein del av valregionen til Høglanda  og øyane.

KjelderDenne artikkelen bygger på «Sutherland» frå ,  den 12. juli 2021.''

Bakgrunnsstoff

Regionar i Skottland
Atholl

Atholl eller Athole (skotsk-gælisk Athall; gammelgælisk Athfhotla) er eit stort historisk område i Det skotske høglandet. I dag dannar det den nordlege delen av Perth and Kinross. Det grensar mot Marr, Badenoch, Breadalbane, Strathearn, Perth og Lochaber.

Atholl var historisk sett eit mormaerdøme og seinare eit jarledøme. Den fyrste omtalte jarlen av Atholl var Matad, jarl av Atholl, som levde på 1100-talet. I 1703 blei tittelen for området gjort om til hertug av dronning Anne av Storbritannia. Tittelen held òg ei rekkje pretensiøse subsidiære titlar som kjem i tillegg. Desse omfattar marki av Atholl (oppretta 1676), marki av Tullibardine (1703), jarl av Atholl (1629), jarl av Tullibardine (1606 og 1676), jarl av Strathtay og Strathardle (1703), vicomte av Balquhidder (1676), lord Murray av Tullibardine (1604), lord Murray, Balvenie og Gask (1676) og baron Percy (1722). Baroniet Percy er ein del av britisk adel, alle andre titlar tilhøyrer den skotske adelen.

Retten for jarlane av Atholl til å halda tinghus for området blei avvikla i 1746 ved Vedtak om arveleg jurisdiksjon (Heritable Jurisdictions Act), og distriktet var deretter ein del av ein sheriff-rettskrins og seinare fylket Perthshire.

På skotsk-gælisk er namnet Athall, som er avleidd frå gamalirsk Ath-fhotla, «anna» eller «nye Irland». Fotla er det tradisjonelle namnet for Irland.

Byar og landsbyar i Atholl er mellom anna Aberfeldy, Ballinluig, Blair Atholl, Dunkeld, Logierait, Pitlochry og Weem.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Atholl» frå ,  den 12. juli 2021.

Bakgrunnsstoff
 
 

Perth and Kinross
Stanley Clarke

Stanley Clarke () er ein USA-amerikansk bassist, filmkomponist og opphavleg medlem av Return to Forever, eit av dei første jazzfusionbanda. Clarke førte bassgitaren fram i lyset i jazzrelatert musikk. Han er den første jazz-fusionbassisten som stod øvst på plakaten på turnear med utselde konsertar verda over og innspelingar som selde til gullplate.

Clarke har vunne Grammy-prisen fem gonger og blitt nominert 15 gonger, tre av dei som soloartist.

Ein av dei elektriske bassane til Stanley Clarke er på permanent utstilling ved National Museum of African American History and Culture i Washington, D.C.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stanley Clarke» frå ,  den 12. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad
 

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske filmmusikkomponistar
USA-amerikanske funkbassistar
USA-amerikanske jazzbassistar
USA-amerikanske jazzkontrabassistar
USA-amerikanske rhythm and blues-bassistar
Jazzfusion-bassistar
Latin Grammy Award-vinnarar
Return to Forever-medlemmar
Smooth jazz-bassistar
Jazzmusikarar frå Pennsylvania
SMV-medlemmar
Vertú-medlemmar
Lyle Mays

Lyle David Mays () var ein USA-amerikansk jazzpianist, komponist og medlem av Pat Metheny Group. Metheny og Mays komponerte og arrangerte nesten all musikken til gruppa, og for dette har Mays vunne elleve Grammyprisar.

Diskografi

Som leiar
 As Falls Wichita, So Falls Wichita Falls med Pat Metheny (ECM, 1981)
 Lyle Mays (Geffen, 1986)
 Street Dreams (Geffen, 1988)
 Fictionary (Geffen, 1993)
 Solo: Improvisations for Expanded Piano (Warner Bros., 2000)
 The Ludwigsburg Concert (Jazzhaus, 2015)

Med The Pat Metheny Group
 Pat Metheny Group (ECM, 1978)
 American Garage (ECM, 1979)
 Offramp (ECM, 1982)
 Travels (ECM, 1983)
 First Circle (ECM, 1984)
 The Falcon and the Snowman (EMI, 1985)
 Still Life (Talking) (Geffen, 1987)
 Letter from Home (Geffen, 1989)
 The Road to You (Geffen, 1993)
 We Live Here (Geffen, 1995)
 Quartet (Geffen, 1996)
 Imaginary Day (Warner Bros, 1997)
 Speaking of Now (Warner Bros., 2002)
 The Way Up (Nonesuch, 2005)

Som sidemann
 Pedro Aznar, Contemplacion (Interdisc, 1985)
 Betty Buckley, Betty Buckley (Rizzoli, 1986)
 Igor Butman, Falling Out (Impromptu, 1993)
 Woody Herman, Live in Warsaw (Storyville 1991)
 Mark Isham, Film Music (Windham Hill, 1985)
 Rickie Lee Jones, Girl at Her Volcano (Warner Bros., 1983)
 Nando Lauria, Points of View (Narada, 1994)
 Paul McCandless, Premonition (Windham Hill, 1992)
 Bobby McFerrin, Medicine Music (EMI, 1990)
 Pat Metheny, Watercolors (ECM, 1977)
 Pat Metheny, Secret Story (Geffen, 1992)
 Joni Mitchell, Shadows and Light (Asylum, 1980)
 Bob Moses, When Elephants Dream of Music (Gramavision, 1983)
 Bob Moses, The Story of Moses (Gramavision, 1987)
 Noa, Noa (Geffen, 1994)
 Steve Swallow, Home (ECM, 1980)
 Toots Thielemans, East Coast West Coast (Private Music 1994)
 Eberhard Weber, Later That Evening (ECM, 1982)
 Phil Wilson & Rich Matteson, The Sound of the Wasp (1975)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lyle Mays» frå ,  den 12. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske jazzpianistar
USA-amerikanske pianistar
Musikarar frå Wisconsin
Pat Metheny Group-medlemmar
Padling under Sommar-OL 2000

Padling under Sommar-OL 2000 vart avvikla på ein dam ved Penrith i delstaten New South Wales i Australia, ei 50 km nord-nordvest om storbyen Sydney. Tevlingane gjekk føre seg i tida frå 17. september til 1. oktober.

Tyskland og Ungarn vann 4 gullmedaljar kvar, Tyskland i alt 8 medaljar og Ungarn totalt. Norske Knut Holmann vann to gullmedaljar.

Kajakk, menn

K1 500 meter

K1 1000 meter

K2 500 m

K2 1000 m

K4 1000 m

Kajakk, kvinner

K1 500 m

K2 500 m

K4 500 m

Kano

Kano1 500 m

Kano1 1000 m

Kano2 500 m

Kano2 1000 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 2000/Kanu» frå ,  den 13. juli 2021.  
 

Sommar-OL 2000
Padling
Sport i 2000
Gianluigi Donnarumma

Gianluigi Donnarumma () er ein italiensk fotballspelar frå Castellammare di Stabia som i 2021 vart europameister med Italia. Han var målvakt 2015-21 i AC Milan, sommaren 2021 overført til Paris Saint-Germain.

Denne artikkelen bygger på «Gianluigi Donnarumma» frå ,  den 13. juli 2021.  
 

Italienske fotballspelarar
Milan-spelarar
Giovanni Di Lorenzo

Giovanni Di Lorenzo () er ein italiensk fotballspelar frå Castelnuovo di Garfagnana i Lucca-provinsen som vart europameister 2021 for Italia. Han er sidan 2019 høgreback i SSC Napoli, tidlegare har han mellom anna gjort teneste i Empoli FC, Matera og Reggina.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Giovanni Di Lorenzo» frå ,  den 13. juli 2021.  
 

Italienske fotballspelarar
Napoli-spelarar
Reggina-spelarar