alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Goodbye Pork Pie Hat

«Goodbye Pork Pie Hat» er ein jazzstandard komponert av Charles Mingus, og opphavleg spelt inn av sekstetten hans i 1959. Stykket kom ut på albumet Mingus Ah Um. Mingus skreiv stykket som til minne om saksofonisten Lester Young, som døydde to månader før innspelinga, og var kjend for å gå med ein vid pork pie-hatt. Det er ein av dei mest kjende komposisjonane til Mingus og har blitt spelt inn av mange jazz- og jazzfusionartistar. Joni Mitchell skreiv tekst til songen i 1979 på albumet hennar Mingus, spelt inn i samarbeid med Mingus i månadane før han døydde. Rahsaan Roland Kirk skreiv òg tekst til songen, som han gav ut i 1976 på albumet The Return of the 5000 Lb. Man.

Medverkande
 John Handy – tenorsaksofon
 Booker Ervin – tenorsaksofon
 Horace Parlan – piano
 Charles Mingus – bass
 Dannie Richmond – trommer

Utgåver

By Charles Mingus
Mingus Ah Um (1959)
Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus (1963) (som «Theme for Lester Young»)
Three or Four Shades of Blues (1977)

Av andre 

 John McLaughlin – My Goal's Beyond (1970)
 Ralph Towner og Gary Burton – Matchbook (1974)
 Rahsaan Roland Kirk – The Return of the 5000 Lb. Man (1976)
 Jeff Beck – Wired (1976)
 Joni Mitchell – Mingus (1979) og Shadows and Light (1980)
 Steve Lacy og Gil Evans – Paris Blues (1987)
 Oliver Lake – Kinda Up (1999)
 Paul Motian – Garden of Eden (2004)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Goodbye Pork Pie Hat» frå ,  den 6. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Jazzstandardarar frå 1950-åra
Komposisjonar frå 1959
Komposisjonar av Charles Mingus
Jazzkomposisjonar
Jazzkomposisjonar i ess-moll
Charles Mingus-songar
Jeff Beck-songar
Joni Mitchell-songar
Bert Jansch-songar
John Renbourn-songar
Pentangle-songar
Jan Hammer

Jan Hammer () er ein tsjekkisk-amerikansk musikar, komponist og plateproduent. Han vart først kjend då han spelte klaverinstrument i Mahavishnu Orchestra tidleg i 1970-åra, og er kjend som filmmusikkomponist for fjernsyn og film, inkludert «Miami Vice Theme» og «Crockett's Theme» frå den populære 80-talsserien Miami Vice. Han har halde fram å arbeide både som utøvande musikar og produsent, og har i den seinare karrieren òg vore filmprodusent. 

Hammer har samarbeidd med somme av dei viktigaste jazz- og rockemusikarane som John McLaughlin, Jeff Beck, Al Di Meola, Mick Jagger, Carlos Santana, Stanley Clarke, Tommy Bolin, Neal Schon, Steve Lukather og Elvin Jones blant fleire. Han har komponert og produsert musikk til minst 14 filmar, musikken for 90 episodar av Miami Vice og 20 episodar av den populære britiske TV-serien Chancer.

For komposisjonane sine har han vunne fleire Grammyprisar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jan Hammer» frå ,  den 6. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 

USA-amerikanske filmmusikkomponistar
USA-amerikanske klaverspelarar
Tsjekkisk-amerikanarar
Elevar ved Berklee College of Music
Tsjekkiske filmmusikkomponistar
Tsjekkiske klaverspelarar
Tsjekkiske pianistar
Grammy-vinnarar
Mahavishnu Orchestra-medlemmar
Musikarar frå Praha
Jeff Beck with the Jan Hammer Group Live

Jeff Beck with the Jan Hammer Group Live er eit konsertalbum av Jeff Beck, gjeve ut i 1977 på Epic Records. Albumet vart spelt inn sommaren og hausten 1976 i USA då Beck turnerte med gruppa til klaverspelaren Jan Hammer.

Innhald

Medverkande
 Jeff Beck - gitar, bassgitar, spesialeffektar.

The Jan Hammer Group

 Jan Hammer - Moog, Oberheim og Freeman string symphonizer synthesizer, elektrisk piano, timbales og solovokal på «Earth (Still Our Only Home)».
 Tony «Thunder» Smith - trommer, solovokal på «Full Moon Boogie».
 Fernando Saunders - bass, rytmegitar på «She's A Woman» og vokalharmoni.
 Steve Kindler - fiolin, strykarsynthesizer på «Darkness» og rytmegitar på «Blue Wind».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jeff Beck with the Jan Hammer Group Live» frå ,  den 6. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Jeff Beck-album
Jan Hammer-album
Konsertalbum frå 1977
Epic Records-album
There & Back av Jeff Beck

There & Back er eit studioalbum av gitaristen Jeff Beck, gjeve ut i juni 1980 på Epic Records. Albumet nådde 10. plassen på den amerikanske Billboard Jazz Albums-lista og 21. plassen på Billboard 200, og 36. plassen på Sverigetopplistan.

Albumet er instrumentalt og går meir i retning av instrumental rock, samstundes som det har nokre av jazzfusion-elementa frå dei to førre utgjevingane, Blow by Blow (1975) og Wired (1976). «Star Cycle» vart nytta som kjenneningsmelodi i mange år for både Mid-South Wrestling i USA og det britiske musikkprogrammet The Tube. «The Pump» vart nytta i filmen Risky Business i 1983. «Too Much to Lose» er ein instrumental coverversjon av ein song skriven av klaverspelaren Jan Hammer.

Innhald

Medverkande
Jeff Beck – gitar, produsent
Jan Hammer – klaverinstrument (spor 1–3), trommer (spor 1)
Tony Hymas – klaverinstrument (spor 4–8)
Simon Phillips – trommer (spor 2–7)
Mo Foster – bass
Ken Scott – produksjon

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «There & Back (Jeff Beck album)» frå ,  den 6. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Jeff Beck-album
Musikkalbum frå 1980
Epic Records-album
Album produserte av Ken Scott
Mattis Mathiesen

Mattis Leonid Rakov Aleksewitch Mathiesen () var ein norsk fotograf og filmprodusent frå Ålesund, busett i Bærum i Akershus.

17 år gammal flykta Mathiesen frå heimbyen til Storbritannia med ei fiskeskøyte. Etter utdanning ved ein militær filmskule gjorde han under resten av andre verdenskrigen teneste som krigsfotograf i den norske marinen.

Saman med Knut Andersen og Knut Bohwim starta han i 1962 selskapet Teamfilm, som produserte mange av Olsenbanden-filmane. Han fotograferte mellom anna filmane Elskere' og Vildanden, begge frå 1963. Han var produsent for Viva Villaveien! (1989) og filmutgåva av Fredrikssons fabrikk'' (1994).

Mathiesen vart tildelt Aamot-statuetten i 1970.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mattis Mathiesen» frå ,  den 6. juli 2018.  
 

Norske filmfotografar
Norske filmprodusentar
Folk frå Ålesund
Post-rock

Post-rock er ein musikksjanger innan eksperimentell rock, karakterisert av bruken av rockeinstrument til å utforska tekstur og klangfarge heller enn tradisjonelle songstrukturar, akkordar eller riff.
Musikken er ofte laga ved hjelp av rockeinstrument i lag med elektronikk,  og er ofte instrumental.

Sjølv om musikkstilen stammar frå indie og underground-scena frå 1980- og tidleg 1990-tal har post-rock-stilen ofte lite til felles musikalsk med samtidig indie-rock, ettersom han skil seg kraftig frå rockekonvensjonane. Silen kan låna inn element frå sjangrar som ambient, krautrock, IDM, jazz, minimalistisk musikk og dub-musikk.

Nokre kjende post-rockgrupper er Sigur Rós, Explosions in the Sky, Mono, Godspeed You! Black Emperor, Stereolab, Maybeshewill, Mogwai, Disco Inferno og Tortoise, med individuelle stilar som kan variera mykje sjølv om dei fleste nytter electrisk gitar og trommer. Derfor har omgrepet vore omdiskutert både blant utøvarar og lyttarar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Post-rock» frå ,  den 6. juli 2018.  
 

 
Sjangrar innan rockemusikk
Bernard Lacombe

Bernard Lacombe () er ein fransk tidlegare fotballspelar frå Villefranche-sur-Saône som vart europameister med Frankrike i 1984. Angrepsspelaren var elles med å vinne tre ligapokalar med Girondins Bordeaux i perioden 1984-87.

Klubbspel
Lacombe var Olympique Lyon-spelar i tida frå 1969 til 1978. Han skåra det andre målet då laget frå Lyon i 1973 vann den franske cupfinalen med 2-1 over FC Nantes. Etter ein sesong i AS Saint-Étienne vart han i 1979 overført til Girondins Bordeaux. Saman med spelarar som Alain Giresse, Jean Tigana og Patrick Battiston bidrog han sterkt til at Bordeaux-laget i 1980-åra låg i toppen i fransk klubbfotball. Over ein periode på fire sesongar sanka klubben tre ligapokalar og to cuppokalar. Etter han fekk mindre speletid, la ha opp våren 1987.

Landslagsspel
Lacombe var fransk landslagsspelar frå 1973 til 1984. Han spelte to kampar i Fotball-VM 1978 og skåra då Frankrike tapte 1-2 mot Italia. Under verdsmeisterskapen 1982 i Spania var han med i dei tre kampane i gruppespelet, resten av meisterskapen sat han på reservebenken, også då Frankrike tapte bronsefinalen mot Polen. Ved EM i fotball 1984 på fransk heimebane spelte Lacombe i fire av dei fem kampane, mellom dei EM-finalen mot Spania. Finaleoppgjeret, som enda med 2-0-siger til Frankrike, var hans 38. og siste landskamp. Totalt stod han for 12 landslagsmål.

Merittar
Europameister: 1984 for Frankrike
Fransk seriemeister: 1984, 1985 og 1987 med Girondins Bordeaux
Fransk cupmeister: 1973 med Olympique Lyon og 1986 med Girondins Bordeaux

Utan større suksess var Lacombe i perioden 1996-2000 trenar i Olympique Lyon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bernard Lacombe» frå ,  den 6. juli 2018.  
 
eu-football

Franske fotballspelarar
Bordeaux-spelarar
Lyon-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1978
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-EM 1984
Saint-Étienne-spelarar
Marouane Fellaini

Marouane Fellaini-Bakkioui () er ein belgisk fotballspelar frå Etterbeek med foreldre innvandra frå Marokko. Han er sidan januar 2019 aktiv i den kinesiske klubben Shandong Luneng. Perioden 2008-19 spelte han i Premier League i England, fyrst for Everton og deretter Manchester United. Tida 2007-18 har Fellaini delteke i 86 landskampar for Belgia. Storvaksne Fellaini er kjend som ein hardttaklande midtbanespelar og dyktig hovudspelar.

Klubbspel
Fellaini debuterte på Standard Liège i 2006 og var i 2008 med å vinne fyrstedivisjon i Belgia. I september same året vart han overført til Everton FC i England, der han våren 2009 var med då laget frå Liverpool tapte 1-2 mot Chelsea FC i finalen FA-cupen. Etter fem år i Everton gjekk turen i september 2013 vidare til Manchester United, mot eit vederlag 27,5 millionar engelske pund. Med Manchester United vann pokalar både i FA-cupen, ligacupen og europaligaen. Vinteren 2019 fekk han kontrakt med Shandong Luneng.

Landslagsspel
Fellaini var landslagsspelar for Belgia frå 2007 til-18. Han representerte landet både under Sommar-OL 2008 i Beijing, verdsmeisterskapane i fotball 2014 og  2018, samt i det mellomgåande EM 2016.

Merittar
Vinnar av europaligaen: 2017 med Manchester United
Belgisk seriemeister: 2008 med Standard Liège
Engelsk FA-cupvinnar: 2016 med Manchester United
Engelsk ligacupvinnar: 2017 med Manchester United

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marouane Fellaini» frå ,  den 7. juli 2018.  
 
eu-football

Belgiske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Everton-spelarar
Standard Liège-spelarar
Dvergmåse

Dvergmåse (Hydrocoloeus minutus) er ein liten måse som hekkar i Nord-Europa og Asia. Slektsnamnet Hydrocoloeus er frå gammalgresk hudro, «vatn» og koloios, ein slags symjefotfugl. Den spesifikke namnedelen minutus er latinsk for «liten».

Skildring 
Dette er den minste måsearten, med ei kroppslengd på 25-30 centimeter, eit vengespenn på 70-78 cm, og ein masse på 88-162 gram. Akkurat som hos fiskemåsen får dvergmåsen hekkedrakt først tredje sommaren (har tre årsklassar).  Typisk for hekkedrakta er den svarte hetta, mørk underside av vengene og ofte eit rosa fargeskjær på brystet. I vinterdrakt blir hovudet kvitt bortsett frå ein mørkare heitte og augeflate. Nebbet er tynnt og mørkt raudbrunt, og beina mørk raude, bleikare om vinteren. Flukta er noko terneaktig med snøgge vengeslag.
Ungfuglar har svarte markeringar på hovudet og på oversida, svart stjertband og eit «W»-mønster over vengene. 

Desse måsane plukkar mat frå vassoverflata, og vil òg fange insekt i lufta slik som svartternene gjer.

Hekkeutbreiinga er frå nordlege Sverige, Finland og austover gjennom Russland og Nord-Kasakhstan, og usamanhengande omtrent til Lena-bassenget. Der er hekkande fuglar i Nordaust-Europa, i Noreg er arten ein sjeldan hekkefugl. Fuglar i Eurasia overvintrar langs kystar av Vest-Europa, Middelhavet, Svartehavet og Kaspihavet og langs austkysten av Gulehavet. Det skal òg vere ein liten hekkande bestand i søraustlege Canada  som overvintrar på austkysten av USA. 

Dei vanlege habitata for hekking er prega av våtmark eller sumpar ved ferskvatn, her hekkar dvergmåsar i små koloniar. Her byggjer dei fôra reir på bakken blant vegetasjon. Normalt er kullet på to eller tre egg.

Som tilfellet er med mange måsar, har han tradisjonelt vore plassert i slekta Larus. Han er no den einaste medlemmen i slekta Hydrocoloeus.

Den globale populasjonen er estimert til 97-270 tusen individ og er trudd å vere aukande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Raudlistevurdering 
Dvergmåke (Hydrocoloeus minutus) blir i Norge vurdert til rødlistekategori sterkt trua EN, på bakgrunn av bestandsestimater og basert på kriteriet D1 (50–250 reproduserande individ).

Arten blir nedgradert til kategori sårbar VU° sidan den har ein relativt nyetablert marginal bestand som ser ut til å vera i auke via spreiing nordover og vestover i Fennoskandia. Bestanden i Noreg er sterkt påverka av forholda i Sverige og Finland, som har solide bestandar. At nedgradering blir avgrensa til eitt steg skylder at bestanden er i tilbakegang i delar av utbreiingsområdet sitt i Europa. Bestandsstorleiken i Noreg er etter bestandsaukar i grenseland til å kvalifisera til rødlistekategori sårbar VU basert på kriteriet D1 (250-1000 reproduserande individ).

Kjelder  
Denne artikkelen bygger på «Little gull» frå ,  den 7. juli 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

måsefamilienfuglar i Noreg
Georg Løkkeberg

Georg Løkkeberg () var ein norsk skodespelar og teatersjef frå Fredrikstad. Han var bror til Tore Segelcke, som også var skodespelar.

Løkkeberg debuterte i 1930 på Den Nationale Scene i Bergen. Han var tilsett ved Det Nye Teater 1931–35, Nationaltheatret 1935–36 og frå 1966, spelte også ved Centralteatret og Det Norske Teatret. Periodane 1945–48 og 1948–52 var han sjef for høvesvis Trøndelag Teater og Den Nationale Scene. I tida 1952-66 arbeidde han frilans i Noreg og Sverige.

I teateret hadde Løkkeberg tittelroller i Hamlet og Kong Lear av William Shakespeare, og som Løvborg, Rosmer, Solness og grosserer Werle i Ibsen-stykke. I 1966 fekk han kritikarprisen for si framsyning som de Sade i Mordet på Marat av Peter Weiss.

Mellom 1934 og 1978 spelte Løkkeberg i bortimot 30 norske og svenske spelefilmar, sist i Höstsonaten av Ingmar Bergman.

Kjelder

Norske skodespelarar
Folk frå Fredrikstad
Kremsmünster

Kremsmünster er ein by og ein kommune i Distriktet Kirchdorf an der Krems i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 42,1 km² og om lag 6 600 ibuarar. Byen Kremsmïnster ligg 384 meter over havet og er bygd opp kring benediktnarklosteret ved same namn, eit kloster som vart grunnlagt i 777.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kremsmünster» frå ,  den 7. juli 2018.  
 

Oberösterreich
Kirchdorf an der Krems

Kirchdorf an der Krems er ein kommune i distriktet med same namn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 2,78 km² og i kring 4 400 ibuarar. Småbyen Kirchdorf ligg 450 meter over havet, ved elva Krems.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kirchdorf an der Krems» frå ,  den 7. juli 2018.  
 

Oberösterreich
São Caetano do Sul

São Caetano do Sul er ein by og kommune i Brasil som ligg i delstaten São Paulo. Byen ingår i São Paulo sitt storbyområde og har 160 000 innbyggjarar.
Fotballspelaren Mário Figueira Fernandes er fødd i denne bydelen.

Referansar

Kommunar i São Paulo
Andy Cole

Andrew Alexander Cole, kjend som Andy Cole, () er ein britisk-engelsk tidlegare fotballspelar fødd i Nottingham. Tida 1990-2008 var han aktiv i 12 ulike engelske fotballklubbar på nivå ein eller to i seriesystemet. Cole er særleg kjend for dei sju åra, 1995-2001, i Manchester United-drakt, der han mellom anna var med å vinne Meisterligaen 1999.

Aktiv
Cole slo gjennom i Newcastle United, ein klubb han spelte på frå februar 1993 til januar 1995. På 70 kampar skåra han heile 55 mål for Newcastle og var toppskårar i Premier League 1993/94. 10. januar 1995 vart Cole overført til Manchester United, mot 7 millionar engelske pund, ein då rekordhøg sum for ein engelsk fotballspelar. Med Manchester United vann han ligaen fem gongar, FA-cupen to gongar og Meisterligaen 1999.

Cole spelte 15 landskampar på Englands landslag, ofte som innbytar. Hans einaste landslagsmål kom i sluttsekunda då England i mars 2001 vann 3-1 over Albania i ein VM-kvalifiseringskamp i Tirana.

Heilt på tampen av året 2001 gjekk turen frå Manchester United til Blackburn Rovers, mot eit vederlag på 8 millionar pund. Allereie 24. februar 2002 opplevde Cole høgdepunktet med Blackburn, i ligacupfinalen mot Tottenham Hotspur vart han matchvinnar med si 2-1-skåring. Frå sommaren 2004 spelte han ein sesong i kvar av klubbane Fulham FC, Manchester City og Portsmouth FC. Cole la opp i november 2008, han spelte til dess for Nottingham Forest.

Merittar
Vinnar av meisterligaen: 1999 med Manchester United
Vinnar av Premier League: 1996, 1997, 1999, 2000 og 2001 (5) med Manchester United
Vinnar av FA-cupen: 1996 og 1999 med Manchester United
Vinnar av ligacupen: 2002 med Blackburn Rovers

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andy Cole» frå ,  den 8. juli 2018.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Blackburn-spelarar
Newcastle-spelarar
Fulham-spelarar
Bristol City-spelarar
Manchester City-spelarar
Portsmouth-spelarar
Burnley-spelarar
Nottingham Forest-spelarar
Davor Šuker

Davor Šuker () er ein kroatisk tidlegare fotballspelar frå Osijek som vann VM-bronse med Kroatia under VM i fotball 1998, ein meisterskap der han vart toppskårar med sine seks nettkjenningar. Midtspissen vann same året meisterligaen med Real Madrid.

Klubbspel
Šuker spelte til 1991 seks sesongar i den jugoslaviske toppserien, frå 1985 på heimlege Osijek og frå 1989 på Dinamo Zagreb. Hausten 1991 flytta han til Spania og var Sevilla-spelar til sommaren 1996. Šuker vart då overført til Real Madrid. I sin fyrste sesong på Real var han med om å vinne den spanske ligaen, og med 24 ligamål enda han også som laget flittigaste målskårar. I mai 1998 fekk han som innbytar spele nokre av sluttminutta då Real Madrid vann meisterligafinalen 1-0 mot italienske Juventus. Sommaren 1999 gjekk Šuker over til engelske Arsenal FC, ein klubb som våren etter tok seg til finalen i UEFA-cupen 2000. Finaleoppgjeret mot tyrkiske Galatasaray enda mållaust. Šuker, som kom på bana i andre ekstraomgang, bomma då han som fyrste Arsenal-eksekutør fekk sjansen i straffetevlinga. Galatasaray vann UEFA-pokalen etter 4-1 i straffeskytinga. Der etter avslutta Šuker si tid som aktiv med ein sesong i West Ham United og to i 1860 München. Våren 2003 la han opp.

Landslagsspel
Šuker debuterte på Kroatia sitt ferske landslag i desember 1990, då Romania gjesta Rijeka til vennskapskamp. I 1991 spelte han to landskampar for Jugoslavia og skåra sitt fyrste landslagsmål då Færøyane måtte tole 0-7 i ein EM-kvalifiseringskamp. Frå oktober 1992 spelte Šuker landskampar for Kroatia og skåra dei neste åra jamt og trutt for landet sitt. Under Fotball-EM 1996 putta han tre mål i dei fire kampane til Kroatia, som rauk ut i kvartfinalane mot den blivande europameisteren Tyskland. To år seinare vart Šuker toppskårar under Fotball-VM i Frankrike, der Kroatia sikra seg tredjeplassen då han vart matchvinnar i bronsefinalen mot Nederland med si 2-1-skåring. Šuker deltok i sin 71. landskamp då Kroatia tapte sin opningskamp i VM i fotball 2002. Midtvegs i den andre omgangen av kampen vart han teken av bana, etter 45 landslagsmål for Kroatia og eitt for Jugoslavia fekk han ikkje fleire landkampar.

Merittar
VM-bronse: 1998 for Kroatia
Vinnar av meisterligaen: 1998 med Real Madrid
Spansk seriemeister:  1998 med Real Madrid
Tapande finalist i UEFA-cupen: 2000 med Arsenal FC

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Davor Šuker» frå ,  den 8. juli 2018.  
 
eu-football

Kroatiske fotballspelarar
Jugoslaviske fotballspelarar
Sevilla-spelarar
Real Madrid-spelarar
Arsenal-spelarar
1860 München-spelarar
West Ham-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1990
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-VM 2002
Europaligaen 2016

Europaligaen 2016 var ei internasjonal fotballturnering for klubblag som av ulike grunnar ikkje var kvalifisert til å delta i Meisterligaen. I finalen i Europaligaen 2016 på St. Jakob Park i Basel vann tittelforsvarar Sevilla FC 3-1 over Liverpool FC.

Turneringa med dei 48 kvalifiserte deltakarlaga byrja med seriespel i grupper à fire lag. Dei to beste laga i kvar av gruppene gjekk så vidare til cupspel, eit cupspel som etter fire cuprundar vart avslutta med finale. Vinnarlaget Sevilla FC slo i cuprundane etter tur ut Molde Fotballklubb med samanlagt 3-1, FC Basel, Athletic Bilbao etter ekstraomgangar, og i semifinalane Sjakhtar Donetsk. Finalist Liverpool FC eliminerte FC Augsburg, Manchester United, Borussia Dortmund og FC Villareal frå turneringa.

Finalen

34 429 tilskodarar var benka på tribunane i Basel då Sevilla og Liverpool møttest til finaledyst 18. mai 2016. Dei såg Daniel Sturridge sende Liverpool framom i det 35. minutt. Omgåande etter pausen utlikna Kevin Gameiro til 1-1, før Sevilla-kapteinen Coke Andújar syrgde for Sevilla-triumf ved sine to nettkjenningar etter 63 og 69 minutts spel.

Sevilla FC sitt vinnarlag bestod av: David Soria, Mariano Ferreira Filho, Adil Rami, Daniel Carriço, Sergio Escudero, Grzegorz Krychowiak, Steven Nzonzi, Coke Andújar (kaptein), Éver Banega, Vitolo Machín, Kevin Gameiro. Timothée Kolodziejczak spelte siste kvarteret i staden for Rami, medan Vicente Iborra og Sebastián Cristóforo entra bana i sluttminuttane, ut gjekk Gameiro og Banega.

Liverpool FC mønstra: Simon Mignolet, Nathaniel Clyne, Kolo Touré, Dejan Lovren, Alberto Moreno, James Milner (kaptein), Emre Can, Adam Lallana, Roberto Firmino, Philippe Coutinho og Daniel Sturridge. I den andre omgangen vart Firmino, Lallana og Touré bytta ut etter høvesvis 68, 72 og 81 minutts spel. Inn kom etter tur Divock Origi, Joe Allen og Christian Benteke.

Jonas Eriksson frå Sverige var kampleiar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «2015–16 UEFA Europa League» frå ,  den 8. juli 2018.  
 

Europaligaen 2016
Fotball 2016