Doug Kershaw

Douglas James «Doug» Kershaw () er ein amerikansk felespelar, songar og låtskrivar frå Louisiana. Han har vore aktiv sidan 1948 og spelt inn femten album med fleire hittar på Hot Country Songs-lista.

Biografi 
Kershaw var det sjuande barnet til ein alligatorjegar og voks opp i ein heim der ein talte cajunfransk, og lærte seg ikkje engelsk før han var åtte år gammal. På den tida spelte han alt fele, som han hadde byrja med då han var fem. Han lærte seg å spele i alt 28 forskjellige instrument. Den første konserten hans var på ein lokal bar, the Bucket of Blood, der han vart akkompagnert av mora på gitar. Etter han hadde lært opp broren Rusty til å spele gitar, danna han eit band, the Continental Playboys, med Rusty og den eldre broren Peewee i 1948.

Dei song først på fransk, men J.D. Miller, som eigde plateselskapet Feature, overtalte dei til å ta inn songar på engelsk i repertoaret. Då Peewee slutta i gruppa tidleg i 1950-åra, fortsette Doug og Rusty som ein duo. Dei bygde seg raskt eit solid rykte for sine energiske konsertar med cajun two-step og countryballadar. I 1955 spelte dei inn den første singelen sin, «So Lovely, Baby». Han kom ut på Hickory og nådde topp 5 på countrylista i august 1955. Kort tid etter vart dei invitert til å bli med på Louisiana Hayride, eit populært radioshow frå Shreveport i Louisiana. I 1957 spelte dei inn countryhitten «Love Me to Pieces». Dei vart medlemmar av Grand Ole Opry året etter. Trass i musikkarrieren, gjekk Doug inn på McNeese State University og tok ein grad i matematikk. På toppen av den tidlege karrieren sin, i 1958, valde Doug og Rusty begge å avtene militærtenesta si i hæren, der dei var i tre år. Dei fortsette der dei slapp i februar 1961 og spelte inn «Louisiana Man», ein song Doug hadde skrive medan han var i hæren. Songen vart ein stor hit på countrylista og er sidan blitt spelt inn av meir enn 800 artistar. Oppfølgjaren «Diggy Diggy Lo», gjorde det nesten like bra på countrylista. Då debutalbumet deira, Rusty and Doug, kom ut i juli 1964 hadde Kershaw-brørne vald å gå kvart til sitt.

7. juni 1969 spelte Kershaw på The Johnny Cash Show og nådde ut til eit stort publikum, noko som førte til at han fekk kontrakt med Warner Brothers/Seven Arts. To månadar seinare vart den sjølvbiografiske songen til Kershaw, «Louisiana Man», den første songen som vart send attende til jorda frå månen av astronautar på Apollo 12. Han avslutta året med å varme opp for Eric Clapton og Derek & the Dominos ved Fillmore East i New York City. Sjølv om et verka som om Kershaw hadde kome ut av ingenting, hadde han alt selt 18 millionar plater frå tidlegare i 60-åra i lag med broren.

Det tok tre år til før Doug fekk låtskrivarkontrakt med BMI. Trass i suksessen med solokarriera, var Kershaw plaga av depresjon og sorg. Faren tok sjølvmord då han var berre sju år gammal. Fram til 1984 kjempa Kershaw med alkhol- og dopmisbruk og vart kjend for den eksentriske måten å vere på. Han fortsette å spele utover i 1970-åra, men albuma hans klarte ikkje å gjenta suksessen frå 1960-åra. I 1981 fekk Kershaw igjen ein stor hit med «Hello Woman», som nådde topp 40 på countrylista. I 1988 spelte han inn ein duett, «Cajun Baby», med Hank Williams jr., som nådde topp 50 på countrylista.

Diskografi

Album 

{| class="wikitable"
|-
! rowspan="2"| År
! rowspan="2"| Album
! colspan="2"| Listeplassering
! rowspan="2"| Selskap
|-
! style="width:50px;"| US Country
! style="width:50px;"| CAN
|-
| 1969
| The Cajun Way
| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
| rowspan="11"| Warner Bros.
|-
| 1970
| Spanish Moss
| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| 86
|-
| 1971
| Doug Kershaw
| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
|-
| rowspan=2| 1972
| Swamp Grass
| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
|-
| Devil's Elbow
| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
|-
| 1973
| Douglas James Kershaw
| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
|-
| 1974
| Mama Kershaw's Boy
| style="text-align:center;"| 14
| style="text-align:center;"| —
|-
| 1975
| Alive & Pickin'''
| style="text-align:center;"| 32
| style="text-align:center;"| —
|-
| 1976
| Ragin' Cajun| style="text-align:center;"| 44
| style="text-align:center;"| —
|-
| 1977
| Flip, Flop & Fly| style="text-align:center;"| 47
| style="text-align:center;"| —
|-
| 1978
| The Louisiana Man| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
|-
| 1979
| Louisiana Cajun Country| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
| Starfire
|-
| 1981
| Instant Hero| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
| Scotti Bros.
|-
| rowspan=2| 1989
| Hot Diggidy Doug| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
| BGM
|-
| The Best of Doug Kershaw| style="text-align:center;"| —
| style="text-align:center;"| —
| Warner Bros.
|}

 Singlar 

KjelderDenne artikkelen bygger på «Doug Kershaw» frå ,  den 3. august 2016.  oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad 

USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Grand Ole Opry-medlemmar
Elevar ved McNeese State University
USA-amerikanske folkemusikarar
Musikarar frå Louisiana
Cajun-musikarar
Cajun-folk
USA-amerikanske felespelarar
Cajun-felespelarar