alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dillard & Clark

Dillard & Clark var ein countryrockduo med folkrocklegenda Gene Clark og banjovirtuosen Doug Dillard, samt musikarane Bernie Leadon, Chris Hillman, Sneaky Pete Kleinow, Byron Berline og Michael Clarke. Gruppa vart danna i 1968, kort tid før Clark gjekk frå The Byrds og Dillard gjekk frå The Dillards. Muskken deira vart hylla av kritikarar og musikarar som noko av det beste innan countryrocksjangeren. 

Etter å ha gjeve ut albuma The Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968) og Through the Morning Through the Night (1969) vart bandet oppløyst.

Diskografi

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Dillard & Clark» frå , den 6. august 2008. 
 

USA-amerikanske countryrockband
Musikkgrupper skipa i 1968
The Fantastic Expedition of Dillard & Clark

The Fantastic Expedition of Dillard & Clark er eit countryrockalbum av Dillard & Clark med country- og folkrock pionerane Gene Clark, Doug Dillard, Bernie Leadon, Chris Hillman og andre. Albumet vart spelt inn i 1968, kort tid etter Clark forlet The Byrds for andre gong, og Dillard forlet The Dillards. Albumet er hylla som eit meisterverk innan countryrocksjangeren av kritikarar og musikarar.

Debutabumet til Clark som soloartist, Gene Clark with the Gosdin Brothers, hadde seld dårleg. Etter at David Crosby fekk sparken frå The Byrds, gjekk Clark attende til det gamle bandet sitt, men spelte berre med dei på tre konsertar før han forlet turneen på grunn av angst og flyskrekk. Han signerte så kontrakt med A&M Records og byrja å spele inn musikk for den første plata si for selskapet i lag med instrumentalisten Douglas Dillard. Bernie Leadon var med låtskrivar på seks av songane og spelte òg på albumet. Sidan Clark nekta å turnere var ei rekkje konsertar på The Troubadour i L.A. den einaste marknadsføringa for albumet, og det selde derfor òg dårleg.

Musikkritikaren Matthew Greenwald skreiv for Allmusic og kalla albumet «kanskje den mest glimrande innspelinga til Clark... Grasiøst, fortryllande og smakfullt på same tid. Absolutt essensielt.»

Innhald

Medverkande
Frå Discogs.
Gene Clark - gitar, munnspel, vokal
Doug Dillard - banjo, fele, gitar
Bernie Leadon - banjo, gitar
David Jackson - kontrabass
Donald Beck - mandolin, dobro
Andy Belling - elektrisk cembalo (5,6,8)
Chris Hillman - mandolin (7,9)
Joel Larson - trommer (1)

Produksjon
Larry Marks – produsent
Dick Bogert – lydteknikar
Tom Wilkes – kunstnarisk leiar
Guy Webster – fotografi
Bob Garcia – notat i plateomslaget

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Fantastic Expedition of Dillard & Clark» frå ,  den 3. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Dillard & Clark-album
Debutalbum frå 1968
A&M Records-album
Musene

For dei kvinnelege skapnadane frå gresk mytologi, sjå muse

Musene (katalogisert NGC 4676) er to kolliderande galaksar som ligg rundt 300 millionar lysår unna i stjernebiletet Berenike sitt hår. Dei to galaksane vil etter kvart bli til éin enkelt stor galakse, ein elliptisk galakse.

Namnet kjem av dei lange halane av stjerner og gass som stikk ut av kvar galakse.

Kjelder 

Berenike sitt hår
NGC-objekt
Vekselverkande galaksar
Through the Morning, Through the Night

Through the Morning, Through the Night er det andre og siste albumet til countryrockduoen Dillard & Clark, gjeve ut i august 1969. 

Av musikarar på albumet finn ein country- og folkrockpioneren Gene Clark, Doug Dillard, Bernie Leadon, Chris Hillman, Sneaky Pete Kleinow, Byron Berline og Michael Clarke. Fleire av desse spelte òg på første albumet, men på dette albumet var òg kjærasten til Dillard, Donna Washburn, med på harmonivokal og erstatta Leadon som forlet gruppa og slo seg saman med Hillman, Clarke og Kleinow i Flying Burrito Brothers. 

Kjernen i bandet bestod av Clark, Dillard, Washburn, David Jackson, felespelar Byron Berline og trommis Jon Corneal, som hadde slutta i The Burritos, og opna opp for at Michael Clarke kunne slå seg saman med desse. Dei mange coversongane på albumet førte til ein del kritikk og ikkje så positive meldingar som det første albumet. Som følgje av dette forlet òg Gene Clark bandet etter at albumet var ferdig. Sjølv om Doug Dillard prøvde å halde fram gruppa som The Doug Dillard Expedition gav gruppa seg like etter. 

Songane «Through the Morning, Through the Night» og «Polly» vart spelt inn av Alison Krauss og Robert Plant på albumet deira Raising Sand i 2007.

Mottaking
Musikkritikaren Richie Unterberger skreiv for Allmusic og kalla albumet «skuffande i forhold til det langt betre The Fantastic Expedition of Dillard & Clark. Den største skilnaden er at der den første plata baserte seg på dei originale songane til Gene Clark, og ei forholdsvis vågal blanding av country og rock, er denne oppfølgjaren meir i retning av tradisjonell folk og bluegrass. I seg sjølv er albumet greitt nok, behageleg og kraftig bluegrassbasert med få overraskingar.»

Innhald

Medverkande
Gene Clark - vokal, gitar, munnspel
Doug Dillard - vokal, banjo, gitar, fele  
Byron Berline - fele
Donna Washburn - gitar, tamburin, vokal
David Jackson - bass, piano, cello, vokal
Sneaky Pete Kleinow - pedalsteelgitar
Bernie Leadon - gitar, bass
Chris Hillman - mandolin
Jon Corneal - trommer, tamburin
Michael Clarke - trommer  (omdiskutert)

Produksjon
Produsent: Larry Marks
Lydteknikarar: Dick Bogert & Ray Gerhardt
Kunstnarisk leiar: Tom Wilkes
Fotografi: Jim McCrary
Notat i omslaget: Barry Ballard

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Through the Morning, Through the Night» frå ,  den 6. august 2008.  
 

Musikkalbum frå 1969
A&M Records-album
Dillard & Clark-album
Laget for Folkemusikk

Laget for Folkemusikk (LFF) er den samlande interesseorganisasjonen for norsk folkemusikk i Oslo. Laget er knytt til Landslaget for Spelemenn.

Laget for Folkemusikk vart skipa i 1903, då under namnet Huldraleiken. På denne tida var innflyttinga til Oslo stor, og folkemusikarane i Oslo trong ein stad å møtest. 

Av folk som har vore tilknytte laget, kan nemnast Eivind Groven, Kjetil Løndal, Talleiv Røysland, Torleiv Bolstad og Odd Bakkerud. Laget har i mange år vore tilknytt Bygdelagssamskipnaden og Heimen for Landsungdom i Nordahl Bruns Gate i Oslo. Laget har og arrangert Landskappleiken to vender, i 1953 og i 1981.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

Norsk folkemusikk
Norske musikkorganisasjonar
Skipingar i 1903
Aleksandr Solzjenitsyn

Aleksandr Isajevitsj Solzjenitsyn (), russisk Алекса́ндр Иса́евич Солжени́цын var ein russisk forfattar, historikar og nobelprisvinnar. Han gjorde verda merksam på dei sovjetiske slaveleirane (Gulag) og var kritisk til russisk styre under og etter sovjettida.

Solzjenitsyn tenestegjorde som kaptein i artilleriet under andre verdskrigen. Etter å ha sett den brutale framferda til sovjetiske soldatar i Polen og Tyskland skreiv han diktet «Prøyssiske netter». Han blei arrestert i februar 1945 for å ha kalla statsleiaren Stalin for «han med barten» i eit brev til ein ven, og i juli det året dømd til ti år i fangeleir. Opplevingane i Gulag førte til bøker som En dag i Ivan Denisovitsj' liv og Gulag-arkipelet. Seinare verk som til dømes I første krets og Kreftavdelingen gav Solzjenitsyn stor vyrnad, og han fekk Nobelprisen i litteratur i 1970. 

Solzjenitsyn mista det sovjetiske statsborgarskapet sitt og levde i eksil frå 1974, først i Tyskland, der han budde hjå venen Heinrich Böll, deretter Sveits og til sist i Vermont i USA. Han vitja også Noreg ei tid og vurderte å slå seg ned der. Etter enden på Sovjetunionen drog han tilbake til Russland i 1994. Han heldt fram med sitt virke som regimekritikar også av det nye styret i Russland.

Solzjenitsyn døydde i Moskva av hjartesvikt, 89 år gammal.

Referansar 

 Denne artikkelen bygger på «Aleksandr Solsjenitsyn» frå ,  den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 
 Björkegren, Hans, and Kaarina Eneberg Aleksandr Solzhenitsyn: A Biography, Henley-on-Thames: Aiden Ellis, 1973. ISBN 0-85628-005-4.
 Guardian (London). 3 August 2008.  
 Scammell, Michael Solzhenitsyn: A Biography. London: Paladin, 1986. ISBN 0-586-08538-6.

Russiske forfattarar
Sovjetiske dissidentar
Nobelprisen i litteratur
Folk frå Stavropol
Russiske nobelprisvinnarar
Riksspelman

Riksspelman er ein person som har motteke Anders Zorns silvermärke (Zornmärket i silver) ved ei framføring tilrettelagt av Svenska Folkdansringen. For å verta riksspelman må ein vera ein teknisk dugande musikar, og ha kunnskap om spelestil i eit visst musikalsk tradisjonsområde i Sverige. Dette må visast ved at låtar frå ein viss del av Sverige vert spela for ein jury, og om det vert delt ut eit sølvmerke, vert vedkomande person riksspelman på nettopp denne typen låtar.

Dei fleste riksspelmän spelar fiolin (fele), men det er også utnemnt riksspelmän på durspel (eit lite dragspel, «toradar»), nyckelharpa, klarinett, kuhorn, kauking, munnspel og svensk sekkepipe. Musikkinstrumentet hummel (långspel, långharpa) er også eit gyldig instrument for oppspel, men hittil har ingen sølvmerke vorte utdelte.

Om lag 740 spelemenn har sidan 1933 motteke sølvmerket og tittelen riksspelman.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Riksspelman» frå ,  den 7. august 2008.

Bakgrunnsstoff 
Så blir man riksspelman  (informasjon frå Svenska Folkdansringen)

Riksspelmän
Svensk folkemusikk
Hoffland

Hoffland eller Hovland er ein tettstad på Ellingsøya i Ålesund.

Kjelder 

Geografi i Ålesund
Tettstader i Møre og Romsdal
Kapp Elisabeth

Kapp Elisabeth (russisk Мыс Елизаветы, Mys Elizavety) er eit nes på Sjmidthalvøya og det nordlegaste punktet på øya Sakhalin i Russland.

Kapp Elisabeth vart namngjeve av Adam Johann von Krusenstern (òg kjend som Ivan Kruzenstern) i 1805 etter tsarina Elizaveta som var kona til Aleksander I av Russland.

Neset er ein del av Okhinskij distrikt.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cape of Elisabeth» frå , den 7. august 2008. 
 

Elisabeth
Sakhalin
Kapp Billings

Kapp Billings, russisk Мыс Биллингса; Mys Billingsa) er eit nes på nordkysten av Tsjukotka i Russland. Området rundt Kapp Billings er fylt med smale landtunger, sandbankar, myrområde og ei rekkje lagunar. 

Kapp Billings er det geografiske landemerke som skil Aust-Sibir-havet frå Tsjuktsjarhavet. DeLong-sundet ligg nord for neset. 

Neset er kalla opp etter den britiske kapteinen Joseph Billings (1758—1806) som tente i den russiske marinen under tsarina Katarina II av Russland si regjeringstid. 

Ein tsjuktsjisk bustnad kalla Gytkhelen ligg nær Kapp Billings.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cape Billings» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Plassering
 Kystmodellering
 

Tsjukotka
Billings
Tsjuktsjarhavet
Aust-Sibir-havet
Kapp Buor-Khaja

Kapp Buor-Khaja (russisk Mys Buor-Khaja) er eit nes i Laptevhavet i republikken Sakha i Russland. Det ligg mellom Buor-Khaja-bukta i vest og Janabukta i aust. 

Havet omkring neset er isdekt ni månader av året og ofte stengd av isfjell. På austsida går det ein land sandbanke kalla Kosa Buor-Khaja.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cape Buor-Khaya» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Plassering
 Geografisk data
 Kosa Buor-Khaja
 

Nes i Russland
Laptevhavet
Sakha
Kapp Serdtse-Kamen

Kapp Serdtse-Kamen (russisk мыс Сердце-Камень, tyder «Kapp Hjartestein») er eit nes på nordaustkysten av Tsjukotka i Russland. Det ligg om lag 30 km aust for Neskynpilgynlagunen. 

Kapp Serdtse-Kamen er eit geografisk landemerke og aust for neset snur kysten av Tsjuktsjarhavet brått søraustover til Beringsundet. 

Vraket av det sovjetiske dampskipet «Tsjeljuskin» vart oppdaga i 2006 i nærleiken av neset. Landsbyen Uelen ligg 150 km søraust for neset.

Økologi 
Området rundt neset er eit naturleg habitat for korthalealbatross (Phoebastria albatrus).
Grønlandskval er ofte å sjå i farvatnet rundt Kapp Serdtse-Kamen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cape Serdtse-Kamen» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 Botnfauna

Tsjukotka
Serdtse-Kamen
Tsjuktsjarhavet
Lista

Lista er ein tidlegare kommune i Vest-Agder. Kommunen vart slegen saman med Farsund kommune, Herad kommune og Spind kommune til noverande Farsund kommune i 1966. Listalandet strekkjer seg frå Farsund by og ut til Lista fyrstasjon. Landskapet utgjer ei halvøy, rekna frå Listeidet. 

Lista har vore bygd frå bronsealderen, og stadnamn frå området er kjende frå kvada om Helge Hundingsbane. Staden vart tidleg eit hovdingsete, som vart rikt av di det vakta leia frå Agdesida til Rogaland. Dronning Åsa skulle etter segna vore dotter av ein konge på Lista.

Geografi i Farsund
Historie i Farsund
Tidlegare kommunar i Vest-Agder
Nedleggingar i 1966
Kapp Vankarem

Kapp Vankarem er eit nes i Tsjuktsjarhavet på nordkysten av Tsjukotka i Russland. Rundt neset finn ein mange smale sandbankar og myrområde med mange små viker og kystlagunar. Vankaremelva munnar ut i ein lagune sør for neset. 

Neset ligg nær Vankarem, ein tsjuktsjisk busetnad.

Aust for Kapp Vankarem observerte Adolf Erik Nordenskiöld restane av eldgamle busetnader og mange bein frå reinsdyr og isbjørn. 

Kvalross og kval, inkludert grønlandskval og gråkval, er det mykje av i farvatnet utanfor Kapp Vanakrem.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cape Vankarem» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Armstrong, T., The Russianss in the Arctic, London, 1958.
 Kval
 

Tsjukotka
Vanakarem
Tsjuktsjarhavet
Kolabukta

Kolabukta (russisk Кольский залив; Kolskij zaliv), òg kalla Kolafjorden eller Murmanskfjorden, er ein 57 km lang fjord i Barentshavet som skjer seg innover på nordsida av Kolahalvøya. Han er opp til 7 km brei og 200-300 meter djup. Elvane Tuloma og Kolaelva munnar ut i fjorden. 

Austsida av bratt, medan vestsida er forholdsvis flat. På austsida ligg byane Murmansk og Severomorsk og på vestsida Poljarnyj.

Tidvasskilnaden i fjroden er opp mot 4 meter. Om vinteren er den sørlege delena av fjorden islagd.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Кольский залив» frå , den 7. august 2008. 
 

Barentshavet
Bukter i Murmansk oblast
Tsjaunskajabukta

Tsjaunskajabukta eller Tsjaunbukta (russisk Чаунская губа, Tsjaunskaja guba) er ei bukt i Aust-Sibir-havet, aust for Kolyma og vest for Tsjukotkahalvøya i Russland. 

Bukta er open mot nord og er 140 km lang. På det breiaste er ho 110 km. Nord i Tsjaunskajabuktaligg Ajonøya i vest og Pevekhalvøya og Routanøyane i aust. 

Tsjaunskajabukta er isdekt det meste av året. 

Bukta er kalla opp etter Tsjaunelva som munnar ut i bukta i sør. Andre elvar som munnar ut i bukta er Itsjuvejem, Paljavaam, Leljuvejem og Putsjevejem.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Chaunskaya Bay» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering

Bukter i Nordishavet
Bukter i Russland
Tsjukotka
Aust-Sibir-havet
Ebeljakhbukta

Ebeljakhbukta eller Ebeljakhskajabukta (russisk Ebeljakhskaja Guba) er ei bukt i Laptevhavet. Ho ligg aust for Janabukta og sørvest for Laptevsundet i Russland.

Ho er 36 km brei og vender mot nordvest.

Rundt bukta ligg store område med våtmarker. Ozero Bustakh, den størst einsjøen i området, ligg 37 km innover i landet. Ebeljakhbukta er isdekt det meste av året.

Ebeljakhbukta og det omliggande området høyrer til republikken Sakha.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Ebelyakh Bay» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 Satellittbilete

 

Bukter i Nordishavet
Bukter i Russland
Sakha
Laptevhavet
Gizjiginbukta

Gizjiginbukta (russisk Gizjiginskaja Guba) er ei vid bukt på nordvestkysten av Kamtsjatka i Russland. Ho er den øvste venstre armen av Sjelikhovbukta nordaust i Okhotskhavet.

Busetnaden Evensk ligg ved bukta. 

Stillehavssild er vanleg i farvatnet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gizhigin Bay» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Plassering
 Stillehavssild
 

Bukter i Russland
Magadan oblast
Okhotskhavet
Kamtsjatka kraj
Neskynpilgynlagunen

Neskynpilgynlagunen (russisk Лагуна Нэскэнпильгын) er ein grunn kystinnsjø i Tsjuktsjarhavet på nordsida av Tsjukotkahalvøya i Russland. Han ligg 30 km aust for Koljutsjinskajabukta.

Lagunen er 40 km lang og 20 km brei. Neskynpilgynlagunen er skild frå resten av havet av ei smal landtunge som nesten lukkar heile lagunen. Landsbyen Nesjkan ligg på sjølve landtunga, på austsida av sundet. Administrativt høyrer heile området til Tsjukotka.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Neskynpil'gyn Lagoon» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Plassering
 Geografiske data
 

Bukter i Russland
Tsjukotka
Tsjuktsjarhavet
Omulljakhskajabukta

Omulljakhskajabukta eller Omulljakhbukta (russisk Omulljakhskaja guba) er ei bukt i Aust-Sibir-havet. Ho ligg vest for elva Sundrun og aust for Janabukta. 

Bukta er open mot aust gjennom eit trongt sund og er 115 km lang. På det breiaste er bukta 25 km. Khromskajabukta er svært lik denne bukta og ligg 40 km lenger sør og deler same munning. 

Rundt bukta ligg vide våtmarksområde med innsjøar og myrer. Omulljakhskajabukta er isdekt det meste av året. 

Omulljakhskajabukta og området rundt høyrer til republikken Sakha i Russland.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Omullyakhskaya Bay» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Plassering
 YakutiaToday.Com
 

Bukter i Nordishavet
Bukter i Russland
Sakha
Aust-Sibir-havet
Sør-Vågsøy kyrkje

Sør-Vågsøy kyrkje står i Måløy i Kinn kommune i Vestland, og er ei langkyrkje bygd i tre i 1907.

Arkitekt for bygget, som har 500 sitjeplassar, var Lars Sølvberg.

Kyrkja var fram til 1. januar 2002 soknekyrkje i Sør-Vågsøy sokn. Då vart dei tre sokna i Vågsøy prestegjeld slegne saman til eitt sams sokn med namnet Vågsøy sokn.
Vågsøy prestegjeld vart oppretta i 1953 ved at Nord-Vågsøy og Sør-Vågsøy sokn vart skilde ut frå Selje prestegjeld.

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Vågsøy sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 Eldre fotografi av kyrkja på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Skanna kyrkjebøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Vågsøy kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Lars Sølvberg
Langkyrkjer i Bjørgvin
Kyrkjer i Kinn
Kyrkjer i Nordfjord prosti
Norske kyrkjer frå 1907
Kulturminne i Kinn
Manualtåka

Manualtåka (katalogisert M27 og NGC 6853) er ei planetarisk tåka som ligg rundt 1200 lysår unna jorda i stjernebiletet Reven. Manualtåka er den første planetariske tåka oppdaga nokosinne, og vart oppdaga av den franske astronomen Charles Messier i 1764.

I lag med andre planetariske tåker inneheld Manualtåka sokalla knoppar. Knoppane i Manualtåka har storleikar på 17-56 milliardar kilometer, noko som er fleire gonger avstanden mellom sola og Pluto. Dei har mange ulike former, alt ifrå å likna på fingrar som peikar på den kvite dvergen i midten til skyer med eller utan hale. Knottane vert danna der varm og ionisert og kald og nøytral materie møtest.

Den kvite dvergen som ligg i midten av tåka har den største kjende radiusen for ein kvit dverg.

Kjelder 

Planetariske tåker
Messierobjekt
NGC-objekt
Reven
Salisburyøya

Salisburyøya (russisk Остров Солсбери; Ostrov Solsberi) er ei øy som ligg sentralt i Frans Josefs land i Russland. 

Salisburyøya er relativt stor og lang og har eit areal på 960 km². Det høgaste punktet er 482 meter over havet og nesten heile øya er dekt av is.

Salisburyøya er ein del av undergruppa Zitsjy land i Frans Josefs land. Ho har lite ope hav rundt seg og ligg innklemt mellom Luigiøya og Champøya i sørvest, Zieglerøya i nordaust og Wiener Neustadt-øya i aust. 

Øya er kalla opp etter geologen Rollin D. Salisbury (1858-1922) frå University of Chicago.  Salisbury var nestkommanderande på Peary-ekspedisjonen. 

Salisburyøya må ikkje forvekslast med Salisburyøya i Canada.

Nærliggande øyar
Elisabethøya (Остров Елизаветы; Ostrov Jelizavety) er ei 5 km oval øy som ligg 7 km nordvest for Salisbury. Ho er isfri og 121 meter over havet på det høgaste. Øya er kalla opp etter erkehertuginne Elisabeth Marie av Austerrike, dotter til kronprins Rudolf av Austerrike, som Rudolføya, den nordlegaste øya i Frans Josefs land nord, er kalla opp etter. 

Ostrova Kutsjina (Острова Кучина) er to småøyar nordaust for Salisburyøya. Dei er kalla opp etter den russiske polfararen Aleksander Kutsjin, den einaste russaren med på Amundsen sin Sørpolekspedisjon på «Fram». Kutsjin forsvann med Vladimir Rusanov sin mislukka ekspedisjon frå Spitsbergen på skipet «Gerkules» i 1912.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Salisbury Island (Russia)» frå ,  den 7. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:
 Plassering 
 http://islands.unep.ch/CEO.htm  
 Rollin D. Salisbury 

Øyar i Frans Josefs land
Salkaj

Salkaj eller Salkaj Aryta er ei øy i Laptevhavet i Russland. Ho ligg på vestsida av Olenekbukta, om lag 40 km nordvest for Olenekdeltaet. Ho er 7 km lang og opp mot 3 km brei. 

Området rundt Salkaj er utsett for det harde arktiske vêret med mange stormar og streng kulde. Havet omkring øya er isdekt ni månader av året slik at ho og naboøyane er landfaste det meste av året.

Nærliggande øyar 
 1,5 km lenger nord ligg Orto Ary. Ho er litt mindre, 5 km lang og 2,7 km på det breiaste. 
 Daldalakh er ei like nord for Orto Ary igjen, og berre eit smalt sund skil ho frå fastlandet lenger nordvest. Daldalakh er 5,5 km lang og 3,3 km på det breiaste.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Salkay Island» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
  & Geografisk data
 http://land.worldcitydb.com/ostrov_salkay_4197693.html

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Laptevhavet
Sakha
Brunstadhornet

Brunstadhornet er ein 1524 m høg fjelltopp i Sykkylven på Sunnmøre. Toppen kan lettast nåast ved å gå inn Vellesæterdalen, opp Gullmorbrekka og deretter i urdete terreng nokså beint opp fjellsida til toppegga. Fjelltoppen har namn etter næraste busetnaden, matrikkelgarden Brunstad i Velledalen.

Kjelder 

Fjell i Sykkylven
Fjell på Sunnmøre
Salmøya

Salmøya (russisk Остров Сальм; Ostrov Salm) er ei om lag sirkelforma øy i Frans Josefs land i Russland. 

Salmøya er nesten heilt dekt av is bortsett frå eit nes på sørkysten. Ho er 17 km på det lengste og eit areal på 344 km². Det høgaste punktet er 343 meter over havet. 

Salmøya vart namngjeve av den austerriksk-ungarske nordpolekspedisjonen etter aristokratfamilien Salm-Hoogstraeten som grev Karl Aleksander, ein av dei største økonomiske støttespelarane til ekspedisjonen. Salm-Hoogstraeten-familien må ikkje forvekslast med Hochstetter-familien. 

Øya er omgjeve av fleire mindre øyar.

Nærliggande øyar 
 Ostrova Bisernyje er to småøyar som ligg like sør for Salmøya.
 Eit par kilometer mot nordaust ligg Hochstetterøyane (Острова Гохштеттера eller Острова Хохштеттера). Her ligg den 6,5 km lange og 4 km breie Hochstetterøyane (òg kalla Gogstettera Juzjnyj) og to mindre øyar Gogstettera Srednij og Ostrov Albatros. Hochstetterøyane er kalla opp etter den tyske fyrstefamilien Hochstetter i Austerrike-Ungarn.
 Nord for Salmøya ligg den 3,7 km lange Koldeweyøya, (Остров Кольдевея), kalla opp etter kaptein Karl Koldewey på skipet «Hansa». Koldewey var leiare for Germania-ekspedisjonen, den andre tyske ekspedisjonen til Arktis i 1869-1870. Det høgaste punktet på øya er 66 meter over havet. 
 Nord for Koldeweyøya ligg den vesle Schönauøya (Остров Шёнау). Ho er kalla opp etter Teplitz-Schönau, (i dag Teplice i Tsjekkia), fødestaden til den austerriksk-ungarske keisaren Frans Josef I.
 Sørvest for Salmøya ligg den 10 km lange Wilczekøya, (Остров Вильчека) (som ikkje må forvekslast med Wilczek land i same øygruppe). Mellom dei to øyane ligg eit 3 km smalt sund. Ho er kalla opp etter den austerriksk-ungarske adelsmannen Johann Nepomuk Graf Wilczek.
 4 km søraust for Salmøya ligg den vesle og runde Litkeøya, (Остров Литке). Ho har eit areal på 14 km² og vart kalla opp etter den russiske greven Fjodor Petrovitsj Litke.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Salm Island» frå , den 7. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Alle plasseringar  &  
 Stamtavle og fyrstefamiliar  & Alfred Wilhelm Karl Alexander Graf von Salm-Hoogstraeten
 Karl Koldewey:   & 

Øyar i Frans Josefs land