alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Île des Mirages

Île des Mirages er ei klipperik øy 0,25 nautiske mil (0,5 km) lang, som ligg 0.3 nautiske mil (0.6 km) vest for Cape Mousse. Ho vart kartlagd i 1950 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk dette namnet av dei fordi ein ofte såg luftspeglingar i nærleiken av øya. Det franske ordet for luftspegling er mirage.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île Monge

Île Monge er ei lita klipperik øy like sør for La Conchee og 0,5 nautiske mil (0,9 km) nordaust for Cape Mousse. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og kalla opp etter Gaspard Monge (1746–1818), fransk matematikar.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île du Nord

Île du Nord er ei lita klipperik øy som ligg heilt nord i Curzon Islands. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk dette namnet etter plasseringa i øygruppa.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Nord
Île Pascal

Île Pascal er ei lita klipperik øy i Antarktis som ligg 0,2 nautiske mil (0,4 km) aust-søraust for Île Descartes og 1 nautisk mil (1,9 km) nordaust for Cape Mousse. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Blaise Pascal (1623–1662), fransk fysikar og filosof.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île Pasteur

Île Pasteur er ei lita klipperik øy ved søraustenden av Dumoulin Islands, like nord for Astrolabe Glacier Tongue. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949-51 og namngjeven av Den franske antarktisekspedisjonen, 1951–52, etter Louis Pasteur, ein kjend fransk kjemikar.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île du Péage

Île du Péage er ei lita klipperik øy 0,5 nautiske mil (0,9 km) sørvest for Cape Decouverte. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter plasseringas si, som ser ut til å ha kommandoen over tilkomsten til Curzon Islands når ein er på veg mot Port Martin. «Peage» er fransk for toll.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île des Pétrels

Île des Pétrels er ei klipperik øy, 0,5 nautiske mil (0,9 km) lang og 45 meter høg. Ho ligg nordvest for Île Jean-Rostand og er den største øya i søraustenden av Archipel de Pointe Géologie. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949-51, og fekk dette namnet på grunn av dei mange snøpetrellane som hekkar her. I januar 1952, etter at Port Martin-basen vart øydelagd av brann, utvida Den franske antarktisekspedisjonen under Marret, 1952-53, hytta på Petreløya større og brukte ho som den nye basen sin.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île aux Phoques

Île aux Phoques er ei klipperik øy 0,1 nautiske mil (0,2 km) lang og den sørlegaste øya i ei lita gruppe 0,1 nautiske mil (0,2 km) nord for Cape Margerie. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk namnet på grunn av dei mange selane på øya. «Phoque» er fransk for sel.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île Piton

Île Piton er ei lita klipperik øy som ligg 0,1 nautiske mil (0,2 km) sørvest for Île au Guano i Curzon Islands. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk dette namnet fordi ho har ei særs spiss form.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Piton
Piton
Île des Rescapés

Île des Rescapés er ei lita gruppe klipperike øyar som ligg 0,5 nautiske mil (0,9 km) nordvest for Cape Margerie langs Adelie Coast. Dei vart kartlagde av Den franske antarktisekspedisjonen (1949–51) under Andre Liotard, og namngjevne til minne om ei hending ved den nærliggande Port Martin-basen, då ein båt blas vekk i vinden.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île Ressac

Île Ressac er ei lita klipperik øy 1 nautisk mil (1,9 km) aust for Île Houle og 4 nautiske mil (7 km) nordaust for Zelee Glacier Tongue. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949-51, og fekk dette namnet på grunn av bølgjene som bryt over øya. «Ressac» er eit fransk ord for brenning.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île du Retour

Île du Retour er ei klipperik øy 0,7 nautiske mil (1,3 km) lang, og den største øya i Curzon Islands, som ligg 0,1 nautiske mil (0,2 km) nord for Cape Decouverte. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk dette namnet til minne om at franske utforskarlag hadde kome attende.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île Jean-Rostand

Île Jean-Rostand er ei klipperik øy 0,2 nautiske mil (0,4 km) lang, 0,1 nautiske mil (0,2 km) søraust for Île des Pétrels i Archipel de Pointe Géologie. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Jean Rostand, ein fransk biolog.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Île Tristan

Île Tristan er ei lita klipperik øy 1,1 km vest for Île Yseult og 300 meter nord for Cape Jules. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen under Barre, 1951–52, og fekk dette namnet på grunn av nærleiken til Île Yseult. Tristan er den lengendariske helten i segnene om kong Arthur og sidan popularisert av Richard Wagner-operaen Tristan und Isolde.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Tristan

br:Tristan Island
Île Verte

Île Verte er ei lita klipperik øy 1 nautisk mil (1,9 km) nord for Île Double og 1,5 nautiske mil (2,8 km) aust for tuppen av Zelee Glacier Tongue. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og fekk dette namnet på grunn av den grønaktige fargen. «Verte» er fransk for grøn.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Verte
Île Yseult

Île Yseult  er ei lita klipperik øy 1,1 km aust for Île Tristan og 600 meter nord for austpunktet på Cape Jules. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen under Barre, 1951–52, og fekk dette namnet på grunn av nærleiken til Île Tristan. Yseult er den franske stavinga av Isolde, den legendariske heltinna frå sogene om kong Arthur som seinare vart gjort populære i Richard Wagner-operaen Tristan und Isolde.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Adélie Land
Norsk Jernbanemuseum

Norsk Jernbanemuseum på Hamar, skipa i 1896, er det nasjonale jarnbanemuseet i Noreg, og eit av dei eldste jarnbanemusea i verda. Museet er offentleg, drive av Jernbaneverket, med både utstillingar innandørs og utandørs. Men utandørsutstillingane, med mellom anna den eldste stasjonsbygningen i Noreg, Kløften stasjon frå Kløfta på Romerike, er berre er opne for publikum om sommaren.

Innandørsutstillingane femnar om gjenstandar, modellar og illustrasjonar frå og om norsk jarnebanesoge, presentert mellom anna på moderne vis som videoframsyningar, dataspill, animasjonsfilmar, reiseplanleggjarar og jarnbanemusikk. Museet har ein stor og variert fotosamling og eit rikhaldig bibliotek. Fleire lokomotiv og vogner av ulike slag er stilte ut både i hallar og utandørs, mellom anna Noregs største damplokomotiv, Dovregubben, personvogner laga for dei kongelege og anna materiell frå farne tider. Utandørs finst skjenegang, signal, stasjonsbygningar, lokomotivstall, banevaktarbustad, kvilebrakke for banemannskap, ei restaurantvogn opa for publikum, og dessutan kioskkompaniet Narvesens første aviskiosk. Om sommaren vert «Tertitt-toget» køyrd på ei smalspora jarnbane på museumsområdet, og dessutan eit minitog som vert kalla «Knertitten».

Stasjonsbygningar på museet

Sjå òg
Museumsjarnbane

Bakgrunnsstoff
 Internettsidene åt Norsk Jernbanemuseum

Museum i Innlandet
Norske jarnbanar
Skipingar i 1896
Transportmuseum i Noreg
Museum skipa i 1890-åra
1896 i Noreg
Byggverk i Hamar
Kultur i Hamar
The Bling Ring

The Bling Ring er ein internasjonalt samprodusert krim- og dramafilm basert på sanne hendingar. Han er regissert og skriven av Sofia Coppola, medan Emma Watson, Taissa Farmiga og Leslie Mann og nykommarane Israel Broussard og Katie Chang spelar hovudrollene. Filminga starta i mars 2012, og filmen vart lansert  på filmfestivalen i Cannes i 2013.

Handling
Handlinga i The Bling Ring er inspirert av faktiske hendingar. Ei gruppe tenåringar som er svært opptekne av kjendisar, brukar internett til å spore opp husa til kjendiar og kvar kjendisane er for å gjera innbrot når dei er ute. Tenåringsgjengen, kjend som Bling Ring, er Nicki, Rebecca, Marc, Sam og Chloe.

Offer for tjuvane i røynda var Lindsay Lohan, Audrina Patridge, Orlando Bloom og Paris Hilton. Hilton deltok sjølv i filmen, og lånte bort huset sitt til ein del av filminga, slik at innbrotsscener blei meir autentiske.

Roller
Emma Watson som Nicki
Kirsten Dunst som seg sjølv
Taissa Farmiga som Sam
Katie Chang som Rebecca
Israel Broussard som Marc
Claire Julien som Chloe
Carlos Miranda som Rob
Leslie Mann som Nicki's Mom
Erin Daniels som Shannon
Gavin Rossdale som Ricky
Stacy Edwards som Debbie

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Bling Ring» frå ,  den 24. juli 2013.  
 
Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:

Filmar frå 2013
Filmar frå USA
Britiske filmar
Franske filmar
Tyske filmar
Japanske filmar
Narnia

Narnia (ogso kalla Krønikene om Narnia og Legenden om Narnia) er ein bokserie på sju fantasy-romanar av C.S. Lewis. Serien blir rekna som ein klassikar i barnelitteraturen og er forfattarens mest kjende verk. Bøkene er selt i over 100 million eksemplar på 47 språk. Lewis skreiv serien mellom 1949 og 1954. Bøkene er illustrert av Pauline Baynes. Serien var opphavleg gjeve ut i London mellom oktober 1950 og mars 1956. 
Lewis henta inspirasjon til serien frå fleire kjelder, i tillegg til ei rekkje tradisjonelle kristne tema, karakterar og idear fritt lånt frå gresk, tyrkisk og romersk mytologi, samt tradisjonelle britiske og irske eventyr. Bøkene har påverka vaksen- og barne fantasy-litteratur skrive sidan andre verdskrig.

Bøkene i Narnia-serien
 Løven, heksa og klesskapet (The Lion, the Witch and the Wardrobe) (1950)
 Prins Caspian (Prince Caspian) (1951)
 Reisen til det ytterste hav (The Voyage of the Dawn Treader) (1952)
 Sølvstolen (The Silver Chair) (1953)
 Hesten og hans gutt (The Horse and His Boy) (1954)
 Drømmen om Narnia (The Magician's Nephew) (1955)
 Den siste striden (The Last Battle) (1956)

Bøker om Narnia-serien
 Bruner, Kurt & Ware, Jim Finding God in the Land of Narnia, Tyndale House Publishers, 2005
 Bustard, Ned The Chronicles of Narnia Comprehension Guide, Veritas Press, 2004
 Duriez, Colin A Field Guide to Narnia. InterVarsity Press, 2004
 Downing, David Into the Wardrobe: C. S. Lewis and the Narnia Chronicles, Jossey-Bass, 2005
 Hein, Rolland Christian Mythmakers: C. S. Lewis, Madeleine L'Engle, J. R. R. Tolkien, George MacDonald, G.K. Chesterton, & Others Second Edition, Cornerstone Press Chicago, 2002, ISBN 978-0-940895-48-5
 Jacobs, Alan The Narnian: The Life and Imagination of C. S. Lewis, HarperSanFrancisco, 2005
 McIntosh, Kenneth Following Aslan: A Book of Devotions for Children, Anamchara Books, 2006
 Ward, Michael Planet Narnia: The Seven Heavens in the Imagination of C. S. Lewis, Oxford University Press, 2008

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Chronicles of Narnia» frå ,  den 15. oktober 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Narnia» frå ,  den 15. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

 C.S. Lewis entry at BBC Religions
 Harper Collins-heimeside til bøkene 
 The secret of the wardrobe BBC News, 18 November 2005
 The Chronicles of Narnia Wiki
 Are The Chronicles of Narnia Sexist and Racist?

Barnelitteratur
Fantastiske romanar
Spot the Pigeon

Spot the Pigeon er ein EP av det britiske progressive rockebandet Genesis som kom ut i 1977. Dei tre songane var på han var songar som ikkje kom med på Wind & Wuthering, fordi bandet følte dei ikkje passa inn på albumet. EP-en nådde 14. plass på singellista i Storbritannia. 

Dette var den siste studioutgjevinga til Genesis med gitarist Steve Hackett, før han slutta i bandet i 1977. Han var misnøgd med at bandet ikkje nytta fleire av songane hans på Wind & Wuthering, mellom anna vart «Inside and Out» gjeven ut på denne EP-en og ikkje på albumet. 

Spot the Pigeon vart gjeven ut på CD, men har sidan vorte sletta. To av songane, «Pigeons» og «Inside And Out» finst på plateboksen Genesis Archive 2: 1976-1992, medan «Match Of The Day» ikkje vart gjeven ut på ny før 2007, då han kom med i plateboksen Genesis 1976-1982 i USA. 

Det vart laga ein video for «Match of the Day» der Phil Collins syng på tribunane til Queens Park Rangers F.C.

Innhald
Alle songar av Tony Banks/Phil Collins/Mike Rutherford, utanom der andre er nemnde.

Side ein
«Match of the Day» – 3:24
«Pigeons» – 3:12

Side to
«Inside and Out» (Banks/Collins/Steve Hackett/Rutherford) – 6:45

Medverkande
Tony Banks – klaverinstrument
Phil Collins – trommer, perkusjon, vokal
Steve Hackett – gitar
Mike Rutherford – gitar, bass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Spot the Pigeon» frå ,  den 16. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

EP-ar frå 1977
Genesis-album
Atlantic Records-album
Virgin Records-album

de:Wind & Wuthering#Spot the Pigeon
The Perks of Being a Wallflower

The Perks of Being a Wallflower er ei amerikansk filmatisering frå 2012 av romanen med same namn frå 1999. Hovudkarakterane er spelt av Logan Lerman, Emma Watson og Ezra Miller. Filmen blei regissert av forfattaren av romanen, Stephen Chbosky.

Roller
 Logan Lerman som Charlie
 Emma Watson som Sam
 Ezra Miller som Patrick
 Nina Dobrev som Candace, syster av Charlie
 Mae Whitman som Mary Elizabeth, ven av Sam og Patrick
 Paul Rudd som Bill (Mr. Anderson), engelsklæraren til Charlie
 Kate Walsh som Charlies mor
 Dylan McDermott som Charlies far
 Melanie Lynskey som Aunt Helen
 Johnny Simmons som Brad
 Reece Thompson som Craig, kjærasten til Sam frå høgskulen
 Nicholas Braun som Derek
 Joan Cusack som Doktor Burton
 Adam Hagenbuch som Bob, ven av Sam og Patrick

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Perks of Being a Wallflower (film)» frå ,  den 16. oktober 2012.  
 
Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell heimside
 The Perks of Being a Wallflower på Internet Movie Database
 The Perks of Being a Wallflower på AllRovi
 The Perks of Being a Wallflower på Box Office Mojo
 The Perks of Being a Wallflower på Rotten Tomatoes
 The Perks of Being a Wallflower på Metacritic!

Filmar frå 2012
Filmar basert på bøker
Dramafilmar
Filmar frå USA
Romantikk-filmar
Tupianske språk

Tupianske språk er ein indiansk språkfamilie som blir snakka i Sør-Amerika. Den største undergruppa av tupianske språk er tupí-guaraní-språka. Denne gruppa inkluderer relativt store språk som guaraní, som er offisielt språk i Paraguay og også blir brukt i Argentina, Bolivia og Brasil, i tillegg til klassisk tupí.

Bakgrunnsstoff
Tupianske språk ved ethnologue.com

 
Språkfamiliar
Arikem

Arikem eller ariken er eit utdøydd tupiansk språk som vart snakka ved Candeias- og Jamari-elva og bielvane til øvre Madeira i delstaten Rondônia i Brasil. Det har gjeve namn til språkgruppa arikem, som også omfattar det nolevande språket karitiâna.

Kjelder

Arikem ved ethnologue.com

Einskildspråk
Tupianske språk
Språk i Brasil
Karitiâna

Karitiâna (også skrive caritiana) er eit tupiansk språk som blir snakka i delstaten Rondônia i Brasil, langs Candeiaselva, ei elv som renn ut i Madeiraelva.

I følgje Ethnologue har språket ei ordbok, ein grammatikk, og delar av Bibelen vart omsett til karitiâna i 1981.

Fonologi

Vokalar

Konsonantar

 er nasalisert  når dei står til nasale vokalar.

Referansar

 Landin, David J. (1988). "As orações karitiâna" (PDF). Série Lingüística 9 (2): 30–50.
 Landin, David J. (2005) [1983] (PDF). Dicionário e léxico karitiâna/português. Brasília: Summer Institute of Linguistics.
 Landin, Rachel M. (1987). "Conjunções karitiâna de nivel superior" (PDF). Série Lingüística 9 (1): 199–206.

Bakgrunnsstoff

 Ethnologe sin artikkel om karitiâna

Einskildspråk
Tupianske språk
Borradaile Island

Borradaile Island er ei av Ballenyøyane. Dette var den første landmassen sør for Den antarktiske polarsirkelen som nokon sette fot på og her ligg ein «merkverdig tind» kalla Beale Pinnacle, nær Cape Beale på søraustkysten, og Cape Scoresby på nordvestkysten.

Utforsking
Borradaile Island vart oppdaga i februar 1839 av John Balleny, som namngav han etter W. Borradaile, ein av handelsmennene som i lag med Charles Enderby støtta ekspedisjonen økonomisk. Kaptein Freeman på kutteren «Sabrina» var den første som gjekk i land på øya den 12. februar 1839. Han var ei kort stund i land på landtunga nordvest på øya. Dette var første gongen eit menneske sette fot på land sør for Den antarktiske polarsirkelen. Øya vart ikkje vitja igjen før 29. februar 1948 då eit lag av australiarar, inkludert Phillip Law og Stuart Campbell, gjekk i land på same staden frå HMAS «Wyatt Earp».

Kjenneteikn
Borradaile Island er kring 2 nautiske mil lang og 1 nautisk mil brei og ligg 4 nautiske mil søraust for Young Island. Cape Scoresby () er ei høg skrent som markerer nordenden av Borradaile Island. Ho vart kartlag av personell frå RSS «Discovery II», som kartla nordenden av Ballenyøyane i 1936–1938. Cape Scoresby er kalla opp etter RRS «William Scoresby», eit forskingsskip som følgde «Discovery II» i det oseanografiske arbeidet som vart utført i Antarktisk på denne tida, og som igjen er kalla opp etter den arktiske polfararen William Scoresby. Beale Pinnacle () er ei støvelforma tynn klippe som er 60 meter høg og som ligg utanfor Cape Beale, ein bratt skrent på søraustsida av øya. Begge er kalla opp etter W. Beale.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Ballenyøyane
Buckle Island

Buckle Island er ei av tre hovudøyar i dei folketomme Ballenyøyane i Sørishavet. Ho ligg 25 km nordvest for Sturge Island og 8 km søraust for Young Island, kring 110 km nord-nordaust for Belousov Point på det antarktiske fastlandet.

Øya er omtrent trekanta med ei lang side i aust og vest og ei kort side i nord. Ho er kring 4 km brei nord og 8 km brei i sør. Øya har vulkansk opphav og er framleis vulkansk aktiv. Det siste utbrotet kom i 1899.

Det nordlegaste punktet på Buckle Island erCape Cornish. Fleire små holmar ligg i sundet mellom Cape Cornish og Young Island, og den største av desse er Borradaile Island. Fleire mindre holmar ligg utanfor sørkysten av øya, Cape McNab, mellom anna Sabrina Islet og den 80 meter høge stauren The Monolith. Både Buckle Island og Sabrina Islet har koloniar av adelie og ringpingvinar.

Øyane er ein del av Ross Dependency, som New Zealand gjer krav på.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Buckle Island» frå ,  den 17. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 
}}

Stratovulkanar
Vulkanar på New Zealand
Vulkanar i Sørishavet
Øyar i Ballenyøyane
Vulkanar på Ballenyøyane
Row Island

Row Island er ei lita øy som er mindre enn 1 nautisk mil (1,9 km) i diameter, og som ligg like utanfor søraustenden av Young Island i Ballenyøyane. John Balleny gav i 1839 namn til ei øy han rapporterte låg 10 nautiske mil (18 km) nord for Young Island, og kalla ho opp etter J. Row, ein av kjøpmennene som i lag med Charles Enderby støtta ekspedisjonen økønomisk. Sidan andre utforskarar seinare ikkje fann øya som Balleny hadde omtalt, gav dei namnet til denne øya oppdaga av det britiske skipet RSS «Discovery II» i 1936.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 

Øyar i Ballenyøyane
Sabrina Island

Sabrina Island er den største av tre små øyar som ligg 1,5 km sør for Buckle Island i Ballenyøyane. Sabrina Island vart kalla opp etter kutteren til John Balleny, som følgde «Eliza Scott», då Ballenyøyane vart oppdaga i 1839.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sabrina Island» frå ,  den 17. oktober 2012.  
 

Øyar i Ballenyøyane
Composite Gazetteer of Antarctica

Composite Gazetteer of Antarctica (CGA) er det internasjonalt anerkjente stadnamnregisteret for Antarktika. Det blir gjeve ut av Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) og inneheld alle antarktiske toponym publisert i nasjonale stadnamnregister, i tillegg til grunnleggande informasjon om desse namna og relevant geografisk informasjon. Registeret omfattar òg International Hydrographic Organization (IHO) General Bathymetric Chart of the Oceans (GEBCO) sitt register for undersjøiske kjennemerke sør for 60 °S.

I oktober 2012 inneheldt CGA 36 857 geografiske namn for 18 858 kjennemerke, inkludert 500 med to eller fleire heilt forskjellige namn som kjem frå følgjande kjelder:

Nasjonale instansar for antarktiske stadnamn

Land/offisiell instans:

Argentina: Instituto Geográfico Militar Sección Toponimia del Servicio de Hidrografía Naval de la Armada Argentina and Instituto Antártico Argentino;
Australia: Australian Antarctic Names and Medals Committee;
Bulgaria: Antarctic Place-names Commission;
Canada: Geographical Names Board of Canada;
Chile: Instituto Hidrografíco de la Armada de Chile and Instituto Geográfico Militar;
Kina: Den kinesiske stadnamnkomiteen;
Frankrike: Commission de Toponymie des TAAF, Institut Géographique National;
Tyskland: Ständiger Ausschuß für Geographische Namen;
Italia: Comitato per i nomi geografici antartici;
Japan: Den japanske antarktiske stadnamnkomiteen;
New Zealand: Antarctic Place-names Committee of New Zealand;
Noreg: namnekomiteen ved Norsk Polarinstitutt ;
Polen: Komiteen for polarforsking under Det polske vitskapsakademiet;
Russland: Russiske interadministrative kommisjon om geografiske namn;
UK: British Antarctic Survey UK Antarctic Place-names Committee;
Uruguay: Instituto Antártico Uruguayo;
USA: United States Board on Geographic Names;
GEBCO: GEBCO Sub-Committee on Undersea Feature Names.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Composite Gazetteer of Antarctica» frå ,  den 17. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff
 Composite Gazetteer of Antarctica (offisiell nettstad)

Stadnamn i Antarktis
Stadnamnregister
Den vitskapelege komiteen for antarktisforsking

Den vitskaplege komiteen for antarktisforsking (Scientific Committee on Antarctic Research, forkorta SCAR) er ein komité under Det internasjonale vitskapsrådet som vart oppretta i 1958 i samband med Det internasjonale geofysiske året. Arbeidsområdet til SCAR er initiering, utvikling og koordinering av vitskapleg forsking i Antarktis. Den faglege verksemda i SCAR blir handtert av faste vitskaplege grupper, og SCAR gjev råd til dei konsultative møta under Antarktistraktaten og dessutan andre organisasjonar andsynes forsking og bevaring som påverkar forvaltinga av Antarktis og Sørishavet.

Delegatmøte i SCAR vert haldne annakvart år for å handtere administrative spurnader. Eit styre valt frå delegatane er ansvarleg for den daglege administrasjonen av SCAR gjennom sekretariatet ved Scott Polar Research Institute i Cambridge, England.

I forkant av delegatmøta arrangerer SCAR ein større open konferanse for å rette merksemda mot antarktisspørsmål, og dessutan møte i dei vitskaplege gruppene for slutthandsaming av forskingsprogramma for eventuell godkjenning av delegatane.

I 2002 mottok SCAR den prestisjefylte Fyrsten av Asturias-prisen for internasjonalt samarbeid.

Sjå òg 
 Composite Gazetteer of Antarctica

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Den vitenskapelige komite for antarktisforskning» frå ,  den 17. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR)

Vitskap og teknologi i Antarktis
Skipingar i 1958