alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Provinsen Carolina

Provinsen Carolina, engelsk The Province of Carolina, var mellom åra 1663 og 1729 ein britisk koloni i Nord-Amerika. Provinsen vart delt 1729 i ein nordleg og ein sørleg provins som etter sjølvstendeerklæringane til USA vart delstatane Nord-Carolina og Sør-Carolina.

Provinsen Carolina var ein koloni i britiske Amerika, kontrollert av Lord Proprietors, eigarane, ei gruppe på åtte engelske adelsmenn, blant anna rikskanslaren Edward Hyde, og som vart uformelt leia av Anthony Ashley-Cooper, 1. jarl av Shaftesbury. Misnøye over styringa av provinsen førte til at ein stadsfortredande guvernør vart utnemnd for å administrere den nordlege halvdelen i 1691.

Delinga av ein nordleg og sørleg del vart endeleg i 1712, men begge kolonien vart verande hos den same gruppa av eigarar. Eit opprør mot eigarane braut ut i 1719 som førte til at det vart utnemnt ein kongeleg guvernør for Sør-Carolina i 1720. Etter bortimot eit tiår der den britiske regjeringa freista å kjøpe ut eigarane vart både Nord-Carolina og Sør-Carolina kongelege koloniar i 1729.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Provinsen Carolina» frå ,  den 28. mai 2011.

Bakgrunnsstoff 
Royal Patent of Carolina province of 1629
Carolina Charter of 1663   
Carolina Charter of 1665
Concessions and Agreements of the Lords Proprietors of the Province of Carolina, 1665
Sir Robert Heath's Patent
The Founding of North and South Carolina 

Tidlegare monarki i Nord-Amerika
Tidlegare land i Nord-Amerika
Skipingar i 1663
Nedleggingar i 1729
Historia til Dei tretten koloniane
Tidlegare britiske koloniar
Tidlegare engelske koloniar
Historia til Nord-Carolina
Historia til Sør-Carolina
François Louis de Rousselet-Châteaurenault

François Louis de Rousselet, marquis de Châteaurenault () var ein fransk viseadmiral, marskalk av Frankrike og adelsmann. 

I ungdomen kjempa han i slaget ved the Dunes i 1658 mot spanjolane. I 1661 gjekk hann i den franske marinen og utmerkte seg i erobringa av Jijel under François de Vendôme de Beaufort (23. juli 1664).

I 1672 vart han kaptein på sitt eige skip og kjempa i Middelhavet mot sjørøvarar frå Salé. I 1673 leia han ein skvadron i Nordsjøen og kjempa mot Michiel de Ruyter i 1675. I 1677 segla han langs spanskekysten med berre seks skip og klarte å stå imot eit åtak frå ein flåte av 25 nederlandske skip under Cornelis Evertsen den yngre.

Under niårskrigen gjekk han i land med ein fransk arme i Irland etter å ha slått admiral Herbert i slaget ved Bantry Bay. Eit år seinare, etter ekspedisjonen mislukkast, evakuerte han den franske armeen i tillegg til 18 000 irar. 

Han kjempa så i slaget ved Beachy Head i 1690 og slaget ved Lagos i 1693.

De Châteaurenault vart viseadmiral i 1701 og kommanderte den franske flåten under slaget ved Vigobukta (1702). Flaggskipet hans «La Forte» vart sett i brann under slaget. 

Han vart guvernør i Bretagne i 1704.

Merknadar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «François Louis de Rousselet, Marquis de Châteaurenault» frå ,  den 28. mai 2011.  
 

Franske admiralar
Fransk adel
Chateaurenault
Chateaurenault
Den Heilage Ande-ordenen
John Benbow

John Benbow () var ein engelsk offiser i Royal Navy. Han gjekk inn i marinen 25 år gammal og jakta mellom anna på algeriske sjørøvarar før han forlet marinen og gjekk inn i handelsflåten der han vart verande til den ærerike revolusjonen i 1688, då han vende attende til Royal Navy og vart utnemnd til offiser. 

Benbow kjempa mot Frankrike i niårskrigen, og tente på og seinare kommanderte fleire engelske fartøy og tok del i Beachy Head, Barfleur og La Hogue i 1690 og 1692. Han vart kjend under felttoga mot Salé og mauriske sjørøvarar, kringsette Saint-Malo og kjempa i Vestindia mot Frankrike under den spanske arvefølgjekrigen. 

Suksessen og ryet til Benbow gjorde han både til kjendis og at han vart forfremma til admiral. Han var så involvert i ei sak under kamphandlinga i august 1702, der fleire av kapteinane hans nekta å støtte han då han kommanderte ei skipsskvadron. Benbow fekk fleire av kapteinane stilt for tetten og seinare fengsla eller avretta for dette, men han levde ikkje sjølv lenge nok til å oppleve dette. Desse hendingane medverka til ryet hans og fleire referansar til han i seinare populærkultur.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «John Benbow» frå ,  den 28. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Online: 

 
 
 
 
 
 
Printed: 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Britar i den spanske arvefølgjekrigen
Britar i niårskrigen
Britiske admiralar
Folk frå Shropshire
Byen Veracruz

Veracruz er ein av dei største hamnebyane i Mexico, og ligg i delstaten med same namn. Etter Tampico og Coatzacoalcos-Minatitlán er det den største byen på den meksikanske kysten av Mexicogolfen. Han ligg 105 kilometer frå delstatshovudstaden Xalapa. Han har kring ein halv million innbyggjarar. Byen blir ofte kalla Puerto de Veracruz (Hamna Veracruz) for å skilje han frå delstaten Veracruz. Innbyggjarane blir kalla jarochos.

Historie 

Hamnebyen vart grunnlags av erobraren av Mexico, Hernán Cortés, då han steig i land i 1519 for å erobre landet. Han gav staden namnet La Villa Rica de la Vera Cruz; 'den rike byen av den sanne krossen'. Dette vart etterkvart hovudutskipingshamna for den spanske sølvflåten som frakta sølvet frå dei meksikanske gruvene til Spania. Òg rikdomane frå den spanske kolonien Filippinane vart frakta over Stillehavet til Acapulco, frakta over land via Mexico by til Veracruz, og så frakta over Atlanterhavet til Spania. Dette gjorde Veracruz til eit attraktivt mål for engelske og franske piratar som herja i Karibia, og i 1653 og 1712 vart byen plyndra av piratar. For å motverke truslane vart den store festninga San Juan dei Ulúa bygd på ei øy i hamna i 1565 og utvida kraftig utover i kolonitida.

Dei siste spanske styrkane etter den meksikanske sjølvstendekrigen forlét Mexico frå Veracruz i 1825. I 1838 vart byen okkupert av franskmennene.

Kultur 

Som Mexico sin viktigaste hamneby i Det karibiske havet og Atlanterhavet har Veracruz lenge trekt til seg folk frå mange ulike kulturar. Meksikanske urfolk, spanjolar og afrikanarar danna grunnlaget for kulturen, seinare kom også innvandrarar frå andre land som Italia og Cuba til. Byen er kjend for å vera livleg, med menneske og musikk på dei opne plassane til langt på natt.

Som i resten av Mexico er mais, bønner og graskar viktige matvarer, men byen bruker meir tropiske vekstar som avokado, chili, papaya og sapote òg fleire eurasiske ingrediensar som koriander, laurbær, persille, safran, timian og ris, kveite, oliven og mandlar enn det som er vanleg elles i meksikansk mat. Afrikanskætta slavar innførte ananas, sukkerrøyr og jordnøtt til å smaksetta mat, og maniok, kokebanan og søtpotet er vanleg her som elles i karibisk mat. Kjøkkenet i Veracruz er elles spesialisert på sjømat, og her blir ete cocteles, skaldyr overhelt med skarp saus, og pescado a al veracruzana, fisk i ein skarp tomatsaus.

Attraksjonar 
Festninga San Juán dei Ulúa har den eldste kyrkja i Mexico, kapellet San Francisco, og ei lang rekkje murar, bastionar og historiske bygningar. Bastionen Baluarte de Santiago er ein annan del av festningane som skulle verne byen. Sentrum er sentrert rundt Zócalo, stortorget, med domkyrkja parroquía i kolonistil. Mot hamna ligg strandpromenaden Malecón, der innbyggjarane spaserer i skumringstimen. Strendene nærast byen er for forureina til å tilrådast, men lengre ut ligg det flotte strender.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Veracruz (by)» frå , den 28. mai 2011. 
 Denne artikkelen bygger på «Veracruz, Veracruz» frå , den 1. juni 2011.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Veracruz
Hamnebyar i Mexico
Busetnader grunnlagde i 1519
Jean du Casse

Jean Baptiste du Casse () var ein fransk sjørøvar og admiral.

I ungdommen fekk han ikkje lov til å gå inn i den franske marinen fordi foreldra var hugenottar. Han gjekk då inn i slavehandelen med Compagnie de Sénégal, og segla mellom Afrika og Karibia. Med pengane han tente på slavehandelen kjøpte han eit skip i Saint-Domingue og kapra eit fullasta nederlandsk skip. Han segla til Frankrike og tilbaud halve byttet til krona. For dette vart han utpeikt til løytnatn i den franske marinen av Ludvig XIV.

I 1687 prøvde han å erobre Elmina; i juni 1689 gjekk han til åtak på Berbice og Fort Zeelandia i Surinam.

I 1691 vart han utpeikt som guvernør på Saint Domingue, og fekk respekt hos sjørøvarane på øya. Dei neste månadane plyndra han engelske koloniar i nærleiken, mellom anna Port Royal som nettopp hadde vorte råka av eit kraftig jordskjelv.

I 1697, under Baron de Pointis plyndra han Cartagena, men fekk ikkje femtedelen av byttet som han vart lova. Han segla så til Frankrike og kravde sin del frå kong Ludvig XIV personleg. Han og mennene hans fekk 1,4 millionar franc i kompensasjon. I tillegg vart han forfremma til admiral og slått til riddar i Saint Louis-ordenen.

I 1702 slo han John Benbow nær Santa Marta i det som er vorte kjend som kamphandlina i august 1702.

I 1704 kjempa han i avantgarden på «Intrépide» i slaget ved Vélez-Málaga.

I 1708, under spansk teneste, kommanderte han den spanske sølvflåten under den årlege reisa og tapte få mann. For dette fekk han ordenen av det gylne skinnet, den høgaste utmerkinga ein kan få i Spania. 
I 1714 kommanderte han den franske flåten under omleiringa av Barcelona.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jean du Casse» frå ,  den 28. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Bayonne
Franske admiralar
Franske sjørøvarar
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Saint Louis-ordenen
Ordenen av det gylne skinnet
Franske slavehandlarar
Brunryggmaursmett

Brunryggmaursmett, Epinecrophylla fjeldsaai, er ein liten fugl i maurfuglfamilien. Denne arten lever i tropisk, fuktig skog, under 450 moh. i austlege Ecuador og i ved øvre Napo i Loreto-regionen, Peru. Han er vanleg i Yasuní nasjonalpark, Ecuador. Brunryggmaursmett er ein nyleg skildra og lite kjent art som er vanskeleg å skilje frå andre artar i same slekta. Han vart først plassert i slekta Myrmotherula, seinare sett inn i Epinecrophylla.

Brunryggmaursmett er ca. 11 cm i lengd, kjønna er ulike i fjørdrakta: hannfuglen har brun overside, underside og andlet er gråleg, strupen svart og kvitflekkete. Fjørdrakta åt hofuglen har overside som hannen, men undersida er lys brun, strupen er lysare, nesten kvit, med svarte streker. Songen er kraftig, høgfrekvent. 

Denne arten beitar i fleirartsflokkar, lågt i underskog.

Kjelder 
 Schulenberg, T., Stotz, D. Lane, D., O'Neill, J, & Parker, T. Birds of Peru. Christopher Helm, London. (2007) ISBN 978-0-7136-8673-9 
 Ridgeley, Robert S. Paul J. Greenfield, The Birds of Ecuador vol II,  Christopher Helm London (2001) ISBN 0-7136-6117-8
BirdLife International (2014) Species factsheet: Epinecrophylla fjeldsaai . Henta frå http://www.birdlife.org den 20. august 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Videoar av brunryggmaursmett hos Internet Bird Collection

Maurfuglfamilien
Jean-François Duclerc

Jean-François Duclerc (fødd i Guadeloupe, død 18. mars 1711 i Rio de Janeiro) var ein fransk sjørøvar og riddar i Saint-Louis-ordenen.

Han var fødd i Guadeloupe som son av Jean Duclerc. Han starta ein karriere i den franske marinen, først som kaptein på eit brannskip og så på ein fregatt. Den 10. mai 1710 segla han frå La Rochelle som kommandant på ein liten flåte som skulle angripe Rio de Janeiro. Han hadde berre seks skip og 1200 mann til disposisjon. Mot slutten av august 1710 nådde dei Rio og prøvde å erobre byen. Raidet vart mislukka. Portugisarane visste at dei var på veg og hadde ingen vanskar med å knuse den vesle styrken. 400 franskmenn mista livet og 700 tekne til fange, inkludert Duclerc. Trass i dette vart han slått til riddar av Saint-Louis-ordenen. Den 18. mars 1711 vart Duclerc myrda i fengsel under mystiske omstende av ei gruppe maskerte menn. I september 1711 klarte ein langt større fransk styrke under Duguay-Trouin å erobre Rio de Janeiro og frigjere dei gjenverande fangane frå raidet til Duclerc.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jean-François Duclerc» frå ,  den 28. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 French attacks on Brasil (Portuguese)
 Biographic data (French)

Franske marineoffiserar
Franske sjørøvarar
Saint Louis-ordenen
Fødde på 1600-talet
Døde i 1711
Slaget ved Rio de Janeiro i 1710

Slaget ved Rio de Janeiro i 1710 var eit mislukka raid av ein fransk kaperflåte på den portugisiske kolonibyen Rio de Janeiro i august 1710 under den spanske arvefølgjekrigen. Raidet var nesten fullstendig mislukka. Kommandanten Jean-François Duclerc og meir enn 600 mann vart tekne til fange. Portugisarane nekta å sleppe laus eller utveksle fangane og dette medverka til at franskmennene utførte eit nytt vellukka raid året etter.

Duclerc vart myrda i fangenskap i mars 1711 av ukjende drapsmenn.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Battle of Rio de Janeiro (1710)» frå ,  den 28. mai 2011.
 oppgav desse kjeldene:
Boxer, Charles Ralph. The golden age of Brazil, 1695-1750: growing pains of a colonial society

Rio de Janeiro 1710
Rio de Janeiro 1710
Rio de Janeiro 1710
Brasiliansk historie
Raphael Gualazzi

Raffaele Gualazzi, kjend som Raphael Gualazzi () er ein italiensk songar og pianist. Han representerte Italia i Eurovision Song Contest 2011 med songen Follia d'amore, og kom på 2. plass i finalen, bak Aserbadsjan sitt bidrag, Running Scared av Ell & Nikki.

Dette var fyrste gongen Italia deltok i Eurovison sidan 1997.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Raphael Gualazzi» frå ,  den 28. mai 2011.  
 

Italienske songarar
Italienske pianistar
Italienske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2011-deltakarar
Eurovision Song Contest 2011-låtskrivarar
Moder Svea

Moder Svea er ei kvinneleg lekamleggjering av Sverige. Ho blir gjerne framstilt som ei kraftfull skjoldmøy, oftast med ei eller to løver. Ein finn fleire framstillingar av Moder Svea i Sverige, mellom anna ein statue ved Riksdagshuset i Stockholm. 

Moder Svea blir rekna for å ha blitt skapt i 1672 av Anders Leijonstedt i diktet «Svea Lycksaligheets Triumph», men blei først utbreidd gjennom «Kunga-Skald» av Gunno Dahlstierna frå 1698. Namnet er avleidd av Svea rike, eit anna namn på Sverige. Svea er seinare blitt eit svensk kvinnenamn.

Historisk har symbolet vore mykje brukt i nasjonalistisk propaganda, seinare òg i politiske avisteikingar. I åra 1890-1963 var Moder Svea avbilda på svenske setlar av ulike valørar. Desse «Sitjande Svea»-setlane gjekk ut av sirkulasjon 31. desember 1987.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Moder Svea» frå ,  den 28. mai 2011.

Bakgrunnsstoff

Svenske nasjonalsymbol
Lekamleggjeringar av land
Nadine Beiler

Nadine Beiler () er ei austerriksk songar. Ho representerte Austerrike i Eurovision Song Contest 2011, og kom på 7. plass i 2. semifinale og på 18. plass i finalen med songen The Secret Is Love.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Nadine Beiler» frå ,  den 28. mai 2011.  
 

Austerrikske songarar
Austerrikske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2011-deltakarar
Eurovision Song Contest 2011-låtskrivarar
Austerrikske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Jacques Cassard

Jacques Cassard () var ein fransk marineoffiser og sjørøvar.

Biografi 
Cassard byrja karrieren som sjømann 14 år gammal på eit handelsskip som familien eigde. I januar 1697 gjekk han inn i den franske marinen på bombeskipet «Éclatante».

I 1700 var Cassard kaptein på eit handelsskip. Året etter braut den spanske arvefølgjekrigen ut og Cassard starta som sjørøvar. I 1705 var han kaptein på sjørøvarskipet «Saint Guillaume» og kapra 12 handelsskip og raida Cork. To år seinare kapra han 13 handelsskip med «Duchesse Anne» og fekk ein grad i marinen. 

I 1709 vart Cassard forfremma til kommandant og fekk i oppgåve om å eskortere ein matkonvoi på 25 skip ombord på «Éclatant» med 68 kanonar. Den 29. april, med støtte frå «Sérieux», slo han fem engelske skip og konvoien kom trygt fram til Marseille.

Året etter leia Cassard ein skvadron som eskorterte ein konvoi til Smyrna som hadde vore blokkert i Siracusa av ein britisk flåte. Han kapra HMS «Pembroke» i slaget ved Siracusa. Konvoien nådde Toulon.

I desember 1711 fekk Cassard kommando over ein seks skip stor skvadron og sette i gang eit tokt der han raida engelske, nederlandske og portugisiske koloniar på Kapp Verde-øyane og i Karibia. 

Cassard pensjonerte seg i 1731. I 1736 vart han erklært sinnsjuk etter å ha fornærma kardinal de Fleury og vart halden innesperra i Ham, der han døydde fire år seinare.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jacques Cassard» frå ,  den 28. mai 2011.  
 

Franske sjørøvarar
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Folk frå Nantes
Saint Louis-ordenen
Det svenske riksvåpenet

Det svenske riksvåpenet finst i ei stor utgåve, kongevåpenet, og ei lita som blir kalla «Tre kronor». Det store riksvåpenet er det personlege våpenet til statsoverhovudet i Sverige, kongen, medan det vesle mellom anna blir brukt av den svenske regjeringa.

Sverige
Riksvåpen
Sverige
Sverige
Cassard-toktet

Cassard-toktet var ei sjøreise av den franske kapteinen Jacques Cassard i 1712 under den spanske arvefølgjekrigen. Han segla ut frå hamnebyen Toulon med ein flåte på åtte skip, 3 000 sjømenn og 1 200 soldatar, og plyndra og raida Kapp Verde-øyane, dei britiske øyane Montserrat og Antigua i Vestindia, og dei nederlandske koloniutpostane Surinam, Berbice og Essequibo i Sør-Amerika. Han gjekk så vidare og raida nederlandske St. Eustatius, og klarte med noko vanskar å få kontroll over Curaçao, den sterkaste nederlandske busetnaden i Karibia. Mange av stadane han gjekk i land betalte styresmaktene pengar for å unngå plyndring, men dette hjelpte ikkje alltid og Cassard braut stundom vilkåra han hadde gått med på.

Toktet gjorde at Cassard fekk utmerkinga Saint Louis-ordenen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cassard expedition» frå ,  den 28. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Norman, Charles Boswell. The corsairs of Frankrike. pp. 139-150
 Rodway, James. History of British Guiana
 

Karibisk historie
Konfliktar i 1712
Kappverdisk historie
Antiguansk historie
Antillansk historie
Surinamsk historie
Guyansk historie
Slag i den spanske arvefølgjekrigen
Franske slag
Britiske slag
Portugisiske slag
Nederlandske slag
Kappverdiske krigar
Guyanske krigar
Surinamske krigar
Koloniseringa av Amerika
Sint Eustatius

Sint Eustatius (òg kjent som Saint Eustace og Statia) er ei øy i Karibia som høyrer til Nederland. Øyen har status som nederlandsk kommune med særstatus. Sint Eustatius utgjorde til 10. oktober 2010 ein del av Dei nederlandske Antillane. Øya ligg austom Dei amerikanske Jomfruøyane, har ein folkesetnad på 2768, og er kalla opp etter den katolske helgenen Eustachius. Hovudstaden til øya er Oranjestad.

Historie 
Øya vart oppdaga av Kristoffer Columbus i 1493 og fleire land gjorde krav på øya i dei neste 150 år. I 1636 vart øya kolonisert av Det nederlandske Vestindiske kompaniet, som anla sukkerplantasjar på øya.

På 1700-talet vart øya kjent som Golden Rock då økonomien fekk eit kraftig oppsving på grunn av at øya ignorering våpen- og handelsembargoen mellom stormaktene, som på den tida var i krig mot kvarandre om blant anna herredømet i Karibia.

Sidan øya selde våpen og ammunisjon til alle som kunne betale, var øya ein av dei få stadene Dei tretten koloniane kunne få kjøpt våpen. Det gode tilhøvet mellom Sint Eustatius og USA førte til ein episode der kommandør De Graaff på øya vedtok å svare på salutt frå det amerikanske skipet USS «Andrew Doria» som vitja øya 16. november 1776. USA gav denne salutten stor publisitet sidan øya de facto hadde anerkjent sjølvstendet til USA.

Storbritannia tok ikkje denne hendinga alvorleg, men fortsette protesten sin mot handelen mellom øya og USA. Handelen mellom desse to var hovudårsaken til han den fjerde engelsk-nederlandske krigen, som vart katastrofal for nederlandsk handel.

Storbritannia okkuperte Sint Eustatius den 3. februar 1781. Kommandør de Graaff som på det tidspunktet ikkje var klår over krigserklæringa, såg raskt at han ikkje kunne kjempe imot angrepsmakta og overgav øya til den britiske admiralen George Brydges Rodney. Ti månader etterpå vart øya erobra av Frankrike, som var i allianse med nederlendarane. Nederland fekk kontroll over øya i 1784.

I sine velmaktsdagar hadde Sint Eustatius ein folkesetnad på opptil 20 000. I tida etter har folketalet gradvis falle ned til 3600.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sint Eustatius» frå ,  den 28. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
"Kva for eit århundre er dette?" Skisse av paradoksitalitetens ethos, Sint Eustatius, Nederlandske Antiller. Stein Erik Johansen. I: Sosialantropologisk institutt, NTNU: Identitetsdannelse, identitetsforhandling og identitetsuttrykk. Trondheim: Tapir Akademiske Forlag, 2003.

Bakgrunnsstoff 
 LonelyPlanet.com - Kart og informasjon

Øyar i Dei nederlandske Antillane
Dei små Antillane
Azərbaycan marşı

«Azərbaycan Marşı» ('Aserbajdsjan-marsjen') er den aserbajdsjanske nasjonalsongen. Songen er dikta av  Ahmad Javad og melodien komponert av Uzeyir Hajibeyov i 1919. I 1920 blei Aserbajdsjan ein sovjetrepublikk og tok etterkvart i bruk ein sosialistisk nasjonalsong, også denne med melodi av Hajibeyov. 27. mai 1992 vedtok den aserbajdsjanske folkeforsamlninga at «Azərbaycan Marşı» skulle vera nasjonalsong for den sjølvstendige republikken.

Femmanatmynten frå 2006 har brotstykke av nasjonalsongen på fram- og baksida.

Tekst

Omsetjing

Bakgrunnsstoff
Notar ved cantorion.org

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Azərbaycan marşı» frå ,  den 28. mai 2011.  
 

Aserbajdsjanske nasjonalsymbol
Aserbajdsjanske songar
Nasjonalsongar
Aurdal kyrkje

Aurdal kyrkje ligg i Nord-Aurdal kommune i Innlandet fylke. Kyrkja er oppført i 1735–37 av byggmeistar Svend Tråseth, og er ei lafta krosskyrkje med plass til 320 personar.

Aurdal kyrkjesokn er prostesete for Valdres prosti.

Bakgrunnsstoff 
 Aurdal menighet
 Aurdal kirke i Norges kirker 
 
 
 Heimeside for Aurdal kyrkje 

Kyrkjer i Nord-Aurdal
Krosskyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Valdres prosti
Valkyrkjer i 1814
Norske kyrkjer frå 1730-åra
Kulturminne i Nord-Aurdal
Vertsbyar for Junior Eurovision Song Contest

Vertsbyar for Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over byar som har arrangert  Junior Eurovision Song Contest.

Sjå òg 
 Vertsbyar for Eurovision Song Contest

Junior Eurovision Song Contest
Confide in Me: The Irresistible Kylie

Confide in Me: The Irresistible Kylie er eit samlealbum av den australske songaren Kylie Minogue. Albumet vart utgjeve 16. juli 2007 i Storbritannia, og inneheld alle songane frå Kylie Minogue (1994) og Impossible Princess (1997) og dessutan sjeldne songar og B-sider.

Sporliste

Bakgrunnsstoff 
Confide in Me: The Irresistible Kylie på Allmusic

Kylie Minogue-album
Samlealbum frå 2007