alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Marcus Henrik Florentz

Marcus Henrik Florentz () var ein norsk fut og stortingsrepresentant til omframstortinget i 1814. Han representerte Bratsbergs amt.

Florentz tok juridisk embetseksamen i København i 1800. Han vart først fogdbetjent, seinare tilsett som kopist i rentekammeret og vart futfullmektig i 1807. Han var fut i Øvre Telemark 1811–1836 og budde på Roeid i Kviteseid. Han var medlem av øvre Telemarkens matrikulkommision i 1819 og forlikskommisær.

Florentz var gift to gonger, første gong med Adelaide Kloumann, dotter av justisråd Kloumann. Han gifta seg andre gong i 1813 med Anna Dorothea Rye, dotter av oberstløytnant Mathias Andreas Rye og syster til Johan Henrik Rye og den kjende offiseren Olaf Rye.

Kjelder 
 Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet, 1814-1914. B. 1 D. 1 : Biografier A-K digital utgåve side 252

Stortingsrepresentantar for Telemark
Stortingsrepresentantar 1814
Norske futar
Folk frå Risør
Folk frå Kviteseid
Ellev Tothammar

Eilev Hansson Tothammar () var ein norsk gardbrukar, skipper og stortingsmann frå Sokndal i Rogaland. Han representerte i 1814 Stavanger amt på det fyrste Stortinget. Han var grandonkel til Ole Gabriel Ueland.

Tothammar vart fødd som trilling på garden med same namn, seinhaustes i 1760. Den 7. desember det året vart han og dei to trillingbrørne Gabriel og Johannes døypte i dåverande Sokndal kyrkje. Eine trillingbroren, Gabriel, gjorde karriere i det militære og enda opp som oberstløytnant i Kristiansand, den andre trillingbroren, Johannes, var dverg og budde på garden Åmot i Sokndal.

Eilev Tothammar reiste tidleg til sjøs i fart på Nederlanda. Han tok styrmannseksamen i København og fekk i 1793 borgarskap i Bergen. I mange år var han førar av skuter, heimehøyrande i Bergen, som gjekk i langfart til både Vest-India og Ostindia. Ved minst eitt høve var han i New York. Folketeljinga 1801 viser at han då var heime på garden sin i Sokndal, også ufredsåra 1807-14 var han heime. Desse åra var han «ivrig sjef for kystvernet».

Sommaren 1814 vart Tothammar vald til 2. representant frå Stavanger amt til det fyrste ordentlege Storting. Etter 1814 var han skipper på skip som storkjøpmannen Gabriel Kielland i Stavanger eigde. På ein tur frå Habana på Cuba braut virussjukdomen «den gule feber» ut om bord. Både Tothammar og mange av mannskapet vart smitta, men dei makta likevel å føre skuta heim til Stavanger. «Den gule feber» herja i Vest-India og USA i perioden 1819-22 og tok manssevis av liv.

Tothammar døydde heime på garden sin våren 1823. Den 17. mai 1904 reiste ungdomslaget i bygda ein tre meter høg bautastein på grava hans.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar for Rogaland
Norske sjømenn
Folk frå Sokndal
Arnt Møglestue

Arnt Møglestue () var ein norsk tollar og stortingsmann frå Valle i Vest-Agder.

Møglestue vart fødd i Valle, der far hans var sokneprest. Sjølv reiste han til København og vart student i 1787. Sidan arbeidde han som undertollbetjent i Odense og deretter var han toll- og kryssbetjent på Merdøya ved innseglinga til Arendal. I 1801 fekk han stilling som toll- og «konsumtioninspektør» i Stavanger, ein posisjon han hadde til han døydde der vinteren 1823.

Møglestue vart sommaren 1814 vald til å vere byen Stavanger sin representant på det fyrste ordentlege Storting.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske embets- og tenestefolk
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar for Rogaland
Folk frå Valle
Jørgen Jørgensen

Jørgen Jørgensen () var ein norsk garvar og stortingsmann frå Trøgstad i Østfold.

Jørgensen var fødd utanfor ekteskap. I ungdomen budde han fleire år i Christiania og i Danmark. Han gifta seg i Grenå på Jylland og flytta kring midten av 1790-talet til Malmøya ved Mandal. Der tok han til som garvarmeister, seinare flytta han garveriet til garden Hesland i Halså sokn og dreiv der til han døydde.

I 1814 representerte Jørgen valkrinsen Mandals amt på det fyrste overordentlege Storting. Han var då medlem av Lagtinget og av deputasjonen som 10. oktober møtte den abiserande kong Kristian Fredrik ute på Bygdøy. Fire år seinare var Jørgensen fyrste varamann til stortinget frå Lister og Mandals amt.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1814
Folk frå Trøgstad
Távros

Távros (gresk Ταύρος) er ein tidlegare kommune i dei sørlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Moskháto-Távros i periferieininga Sør-Aten i periferien Attikí.

Referansar 

Tavros
Tavros
Tavros
Jacob Hersleb Sodemann

Jacob Hersleb Sodemann () var skuleinspektør, lærar, teolog og stortingsrepresentant i 1814  til Stortinget i 1814. Han representerte Trondhjem.

Sodemann vart fødd på Aure prestegard som son av sokneprest Lorns Holst Sodemann og Sara Rebekka Hersleb. Han vart utdanna teolog og vart tilsett som lærar ved Trondhjems borgerlige realskule i 1811, var inspektør frå 1812 til 1846. I 1815-16 var han sekretær i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab og medlem av same frå 1811. 

Han fekk Vasaorden, men bar den aldri.

Kjelder
 Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet, samt tillæg. B. 1 D. 2 : Biografier L-Ø samt tillæg digital utgåve side 807-808

Denne artikkelen bygger på «Jacob Hersleb Sodemann» frå ,   den 10. mars 2014. revisjon 11441356 

Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar for Trondheim og Levanger
Vasaordenen
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Norske prestar
Norske pedagogar
Folk frå Aure
Anders Steen

Anders Steen () var ein norsk skipskaptein og gardbrukar fødd i Eidsberg. Han vart vald inn som stortingsrepresentant til Stortinget i 1814 kor han skulle representere Hedemarkens amt. 

Sokneprest Andreas Frederik Weidemann møtte som suppleant i staden for Steen som melde lovleg forfall.

Kjelder
 
 Biographiske Efterretninger om Eidsvolds-Repræsentanter og Storthingsmænd i Tidsrummet 1814-1845 side 173 og 174
 Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet, samt tillæg. B. 1 D. 2 : Biografier L-Ø samt tillæg digital utgåve side 826

Stortingsrepresentantar 1814
Norske gardbrukarar
Stortingsrepresentantar for Hedmark
Folk frå Eidsberg
Jens Gram (1781-1823)

Jens Gram () var ein norsk lensmann i Eiker og stortingsrepresentant på det overordentlege Storting 1814.

Gram var fødd i Eiker, son til lensmannen i bygda. Han vart sjølv lensmann i Eiker, fungerte i stillinga frå 1802, tilsett i 1810. I dei fyrste åra etter han vart lensmann viste han seg som ein nidkjær kongens tenar, og arresterte fleire gonger Hans Nielsen Hauge som vart skulda for brot på konventikkelplakaten.

Sommaren 1814 vart Gram vald til 3. representant for Buskeruds amt til det overordentlege Storting. På tinget var han med i delegasjonen som den 10. oktober 1814 møtte den abdiserande kongen, Kristian Fredrik.

Gram døydde i Hokksund i 1823. Eidsvollmannen Hans Hein Nysom var sykenbarnet hans.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 Knut Mykland: Kampen om Norge 1784-1814. 1978
 

Norske embets- og tenestefolk
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar for Buskerud
Folk frå Øvre Eiker
Aboa forskingsstasjon

Aboa (frå det latinske namnet på Åbo) er ein finsk forskingsstasjon i Antarktis. Han vart bygd i 1988 og ligg i Dronning Maud Land, kring 130 kilometer frå kysten, på ein nunatak kalla Basen i Vestfjella. Stasjonen vart utforma og bygd av VTT og finansiert av det finske handelsdepartementet.

Stasjonen er berre i bruk om sommaren. Han har plass til 12 menneske, men kan utvidast for korte periodar for ei besetning på opp til 18 menneske.

Den svenske stasjonen Wasa ligg 200 meter unna. I lag dannar Aboa og Wasa Nordenskiöldbasen. Dei to stasjonane samarbeidar tett.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aboa (research station)» frå ,  den 10. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Utpostar i Dronning Maud Land
Busetnader grunnlagde i 1988
1988 i Antarktis
Kronprinsesse Märtha Kyst
Vitskap og teknologi i Finland
Asuka-stasjonen

Asuka-stasjonen er ein permanent japansk og ubemanna observasjonsbase i Antarktis. Han ligg i Dronning Maud Land og opna i 1985.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Asuka Station (Antartica)» frå ,  den 10. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Japan og Antarktis
Prinsesse Ragnhild Kyst
Utpostar i Dronning Maud Land
1985 i Antarktis
Dakshin Gangotri

Dakshin Gangotri var den første forskingsstasjonen til India i Antarktis og vart oppretta under Den tredje indiske ekspedisjonen til Antarktis.

Ein mogeleg stad for ein permanent stasjon vart diskutert i detalj under Den tredje indiske antarktisekspedisjonen av forskarar, mellom anna medlemmar av den andre indiske antarktisekspedisjonen som deltok i den tredje ekspedisjonen, og offiserane på skipet. Alt tilgjengeleg materiale, som flyfoto, kart laga av Norsk Polarinstitutt og tilråding frå den andre ekspedisjonen, vart studerte i detalj. Staden vart til slutt valt. Tjukkleiken på isbremmen i dette området er kring 150 meter tjukk. Staden var utan bresprekkar og hadde godt utsyn mot Wohlthatmassivet i sør.

Bygginga starta like etter at ekspedisjonen gjekk i land den 27. desember 1983, og var ferdig den 25. februar 1984, åtte veker seinare. Stasjonen fekk namnet «Dakshin Gangotri», som tyder 'sørlege Gangotri'.

Tolv medlemmar frå den tredje ekspedisjonen var dei første til å overvintre ved Dakshin Gangotri frå mars 1984 til mars 1985. Ein annan permanent stasjon, Maitri, vart oppretta i 1989. Dakshin Gangotri vart nedlagd den 25. februar 1990 og omgjort til forsyningsbase for Den niande indiske antarktisekspedisjonen.

Klima

Sjå òg
India og Antarktis
Den tredje indiske antarktisekspedisjonen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dakshin Gangotri» frå ,  den 10. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

India og Antarktis
Utpostar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
1984 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1984
Kohnen-stasjonen

Kohnen-stasjonen er ein tysk stasjon i Antarktis, som om sommaren vert nytta av opp til 20 personar. Han er kalla opp etter geofysikaren Heinz Kohnen (1938–1997), som i lang tid arbeidde ved Alfred Wegener Institute.

Stasjonen opna den 11. januar 2001 i Dronning Maud Land. Stasjonen ligg 75°00'S, 00°04'E, og 2892 moh. Han ligg 757 km søraust for Neumayer-stasjon III, som ligg på Ekströmisen og  hjelper med logistikk og administrasjon for Kohnen-stasjonen. SOm med den britiske Halley V-stasjonen, er basen bygd på stålbein som gjer at stasjonen kan jekkast opp etter kvart som snømengda på overflata aukar. 

Stasjonen består av eit radiorom, ei messe, eit kjøken, bad, to soverom, ein smøsmeltar, eit lager, ein verkstad og eit kraftverk (100 kW). Han får forsyningar får ein konvoi på seks kjøretøy, som kan ta 20 tonn kvar, og 17 sledar. Basen får nye forsyningar to gonger i året, med opp til seks sledetog om gongen. Denne reisae tar 9-14 dagar.

Kohnen-stasjon er logistikkbase for iskjerneboring i Dronning Maud Land, det europeiske prosjektet for iskjernar i Antarktis (EPICA). Ein kjerne vart òg bort ved Kohnen-stasjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kohnen Station» frå ,  den 10. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Project EPICA

Tyskland og Antarktis
Kronprinsesse Märtha Kyst
Utpostar i Dronning Maud Land
Busetnader grunnlagde i 2001
2001 i Antarktis
Mizuho-stasjonen

Mizuho-stasjonen var ein permanent japansk omlastingsstasjon i Antarktis. Denne låg på Mizuho Plateau 2230 moh og opna i 1970. Han vart operert av Det nasjonale instituttet for polarforsking i Japan og vart nedlagt i 1987. Han vert stundom vitja av enkelte grupper for meteorologisk og glasiologiske observasjonar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mizuho Station (Antartica)» frå ,  den 10. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Japanese National Institute of Polar Research
 みずほ基地 

Japan og Antarktis
Kronprins Olav Kyst
Utpostar i Dronning Maud Land
1970 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1970
Nedleggingar i 1987
Neumayer-stasjonen

Neumayer-stasjonen (òg kalla Neumayer-stasjon II) var ein permanent tysk forskingsbase i Antarktis som låg ved Atkabukta. Han vart opna i 1992 og erstatta den gamle Georg-von-Neumayer-stasjonen.

Den 20. februar 2009 vart han erstatta av ein ny, permanent forskingbasen, Neumayer-stasjon III.

Bakgrunnsstoff
The future of german antarctic research: Neumayer Station III

Tyskland og Antarktis
Prinsesse Astrid Kyst
Utpostar i Dronning Maud Land
1992 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1992
Nedleggingar i 2009
Nordenskiöldbasen

Nordenskiöldbasen er eit namn stundom nytta om anlegga delt av forskingsstasjonane Wasa (Sverige) og Aboa (Finland) i Antarktis.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Nordenskiöld Base» frå ,  den 10. mars 2014.  
 

Utpostar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Novolazarevskaja-stasjonen

Novolazarevskajabasen (russisk Станция Новолазаревская) er ein russisk, tidlegare sovjetisk, forskingsstasjon i Antarktis. Stasjonen ligg i Schirmacheroasen i Dronning Maud Land, 75 km frå kysten av Antarktis, som han er skild frå av Lazarevisen. Han vart opna 18. januar 1961 av Den sjette sovjetiske antarktisekspedisjonen. Om sommaren kan opp mot 70 personar ha plass her. 

Novolazarevskaja har ei flystripe. I 2010 starta GLONASS arbeid på Novolazarevskaja. Refernasestasjonestasjonen gjer at personellet på Novolazarevskaja har tilgang til Internett.

Sjå òg 
 Den sovjetiske antarktisekspedisjonen
 Leonid Rogozov

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Novolazarevskaya Station» frå ,  den 11. mars 2014.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad for AARI
 AARI Novolazarevskajabasen
 GLONASS vart bygd på Novolazarevskajabasen
 COMNAP

1961 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1961
Russland og Antarktis
Utpostar i Dronning Maud Land
Sovjetunionen og Antarktis
Prinsesse Astrid Kyst
Flyplassar i Antarktis
Plateau-stasjonen

Plateau-stasjonen er ein nedlagd amerikanske forskingsstasjon og støttebase for reiser over Dronning Maud Land på det sentrale Antarktisplatået. Bygginga starta den 13. desember 1965, og den første gruppa nådde fram tidleg i 1966. Basen var in kontinuerleg bruk til 29. januar 1969, då han vart stengd for framtidig bruk, og var den mest fjerntliggande og kaldaste av alle dei amerikanske stasjonane på kontinentet. Den lågaste månadsmiddeltemperaturen som nokon gong er målt vart registrert her i 1968 med -73,2 ºC.

Stasjonen vart styrt og driven av National Science Foundation og US Navy. Eit utvald lag på fire forskarar og fire marinepersonell var konstant i teneste på stasjonen, som vart kommandert av ein lege frå marinen. Stasjonen vart opphavleg utforma for bruk i to år, men var i bruk i tre år.

Fram til Fuji Dome-stasjonen vart opna i 1995, var han den høgastliggande utposten med ei høgd på 3624 moh. Den effektive høgda, på grunn av den polare virvelen var i overkant av 4000 moh, noko som gjorde basen nyttig for forsking i stor høgd. Sjølv om det aldri vart like låg kulderekord som på Vostok-stasjonen, var middeltemperaturen alltid lågare. 

Bygningane på basen vart sett saman av fem prefabrikkerte bygg flydd inn av eit Hercules C-130-fly utstyrt med ski. Fire einingar danna hovudbygningen, som målte 8x25 meter, den mindre Jamesway-hytta vart bygd 300 meter unna. To dieselgeneratorar gav den energien som hovudbygget trengde, medan ein annan generator vart sett ved hytta. Ein 3500 meter lang landingsplass vart bygd for lufttransport. Eit 32 meter høgt meteorologisk tårn vart reist med instrument for å måle temperaturen i inversjonslaget over den antarktiske snøen. 

Eit av hovudmåla med basen var solobservasjonar, på grunn av den store høgda, den reine lufta og den relativt korte avstanden til sola under den australske sommaren. 

Den 22. desember 2007, vitja den norsk-amerikanske kryssinga av Aust-Antarktis basen og gjekk inn i bygningane. Dei var då stort sett intakte.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Plateau Station» frå ,  den 11. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Utpostar i Dronning Maud Land
Flyplassar i Antarktis
Kronprins Olav Kyst
1965 i Antarktis
Princess Elisabeth-stasjonen

Princess Elisabeth-stasjonen på Utsteinen i Dronning Maud Land er ein belgisk forskingsstasjon som kom i teneste 15. februar 2009. Stasjonen er designa, bygd og driven av International Polar Foundation og var den første polarbasen som kombinerer økovenleg konstruksjonsmateriale, rein og effektiv energibruk og optimalisering av energibruken til stasjonen og smarte vasshandsamingsteknikkar. 

Stasjonen vart bygd mot ein rygg (Utsteinen) og er eksponert for vindar opp til 300 km/h. Stasjonen kan motstå så kraftig vind på grunn av ei aerodynamisk form og fundament som er forankra på fleire meters djup i permafrosten. Philippe Samyn, ein belgisk arkitekt, var involvert i å utforme skalet og den fundamentet. Princess Elisabeth-basen er den einaste basen i Antarktis med nullutslepp og år på sol- og vindenergi. Stasjonen er knytt til ni vindturbinar som står langs Utsteinen. Han kan huse opp til 16 forskarar om gangen. 

Stasjonen er kalla opp etter prinsesse Elisabeth av Belgia, barnebarnet Albert II av Belgia og dotter til prins Philippe, hertugen av Brabant.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Princess Elisabeth Antarctica» frå ,  den 11. mars 2014.

Bakgrunnsstoff
 Belgisk Antarktis-stasjonen - Princess Elisabeth Station
 International Polar Foundation
 Belgian Polar Platform
 The Princess Elisabeth Polar Station 
 Zero-Emissions Station

Prinsesse Ragnhild Kyst
Utpostar i Dronning Maud Land
Belgia og Antarktis
2009 i Antarktis
Berekraftige byggverk
SANAE

SANAE er Den sørafrikanske nasjonale antarktisekspedisjonen. Namnet syner både til overvintringsbasane (nummerert med romartal, til dømes SANAE IV) og laga som overvintra (nummerert i arabiske tal, som SANAE 47). Den noverande basen, SANAE IV, ligg på Vesleskarvet i Dronning Maud Land i Antarktis. Denne kan ta opp til 100 mann om sommaren. Om vinteren overvintrar forskarar og teknikarar frå Sør-Afrika, vanlegvis kring 10 personar. 

Forskingsprogrammet ved SANAE IV er ein del av Det sørafrikanske nasjonale antarktisprogrammet (SANAP).

Historie
Den første ekspedisjonen, SANAE 1, overvintra ved Norway Station, som Sør-Afrika overtok frå Noreg etter Det internasjonale geofysiske året. Seinare grupper overvintra ved SANAE I, SANAE II og SANAE III, bygd på Fimbulisen nær Blåskimen. Desse stasjonane var bygde på ein flytande isbrem og vart etter kvart gravlagd i isen, og braut sidan av på eit isfjell som dreiv bort. Nye stasjonar vart alltid plasserte ut på den same geografiske posisjonen ved S 70º18 W 2º22. SANAE IV vart bygd på nunataken Vesleskarvet i håp om å at han skulle vare lengre. Den første gruppa som overvintra ved SANAE IV var SANAE 36 i 1997. Basen har vore kontinuerleg bemanna sidan den gong.

Sjå òg
Antarktiskekspedisjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «SANAE» frå ,  den 11. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Official Sanap website 
Wiki site for Sørishavet øyar and Antarktis

Utpostar i Dronning Maud Land
Vitskap og teknologi i Sør-Afrika
Kronprinsesse Märtha Kyst
SANAE IV

SANAE IV er forskingsbasen til Den sørafrikanske nasjonale antarktisekspedisjonen som ein del av den sørafrikanske antarktisforskinga (SANAP). Dei to andre basane til SANAP er på Gough Island og Marion Island.

Stad 
Basen ligg i Dronning Maud Land aust i Antarktis og ligg på toppen av ein flat nunatak, Vesleskarvet, på kanten av Ahlmannfjella. Basen ligg kring 80 km frå kanten av kontinentet og 160 km frå kanten av isbremmen. Vesleskarvet er fullstendig dekt av is.

Bakgrunn 
Dei første tre SANAE-stasjonane låg på Fimbulisen nær kysten, men vart gradvis gravlagd i snø og is. SANAE IV var ønsket om ein meir permanent stasjon og stod ferdig i 1997, bygd på stylter som gjer at snøen kan blese under bygningane og dermed ikkje samle seg opp langs veggane. 

Stasjonen har oransjefarga tak for at han skal vere lettare å sjå frå lufta. Undersida av stasjonen er måla blå fordi det i teorien skal føre til meir soloppvarming som reduserer oppbygginga av snø under stasjonen. I 1999 meinte Sør-Afrika at dette var for likt det gamle flagget til landet, og gav ordre om å måle det oransje taket lyseraudt. Taket vart verande oransje, medan undersida vart måla raud.

Although the base is well insulated by its half-meter thick walls and triple-glazed windows, the internal areas have to be actively warmed. This er eiccomplished by three means. Firstly, the heat generated av diesel generators is used to heat water for the taps and showers, which is then circulated through the base. Secondly, the same generator heat is used to heat air which is distributed av climate control system. Thirdly, small electric wall and fan heaters are available in all indoor areas. Efforts are made to maintain the interior temperature at 18 °C, although some areas (such as the hangar) do cool well nedanfor this in winter.

SANAE IV has advanced communications capabilities using both satelitt and radio systems. A permanent satelitt connection to the SANAP headquarters in Cape Town gjer det mogeleg three telephone lines and one fax line, and near-broadbog internet access. Team members i Antarktis enjoy fast internet access which allows them to correspond with colleagues and stay in contact with friends and family.

Basen er i drift året rundt av eit lag av forskarar og støttepersonell.

Sjå òg 
 Det sørafrikanske nasjonale antarktisprogrammet
 Den sørafrikanske nasjonale antarktisekspedisjonen
 Stasjonar i Antarktis
 Antarktiskekspedisjonar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «SANAE IV» frå ,  den 11. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Det sørafrikanske nasjonale antarktisprogrammet - offisiell nettstad 
 SANAE IV på Polar Conservation Organisation 
  Bilete av området 

Sør-Afrika og Antarktis
Utpostar i Dronning Maud Land
Kronprinsesse Märtha Kyst
1997 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1997
Showa-stasjonen

Showa-stasjonen, stundom òg skrive Syowa, er ein japansk stasjon som ligg på Aust-Ongul i Antarktis. Han vart bygd i 1957 og er kalla opp etter perioden i den japanske kalenderen då han vart oppretta, stasjon er kalla opp etter Showa-tida.

Showa-stasjonen tener som forskingsutpost for astronomi, meteorologi, biologi og geovitskapar. Han består av over 60 separate bygningar, store og små, inkludert ein tre etasjars administrasjonsbygning, bustadkvarter, energiverk, kloakkhandsamingsanlegg, miljøfagbygning, observatorium, datahandsamingsanlegg, satellittbygning, ein ioonsfærisk stasjon, forbrenningsomn, ein geovitskapleg bygning og radiosondestasjon. Her er òg drivstofftankar, vassmagasin, solpanelr, ein heliport, eit vassreservoar og ein enorm radiosendar.

Sjå òg
Asuka-stasjonen
Mizuho Station
Dome Fuji-stasjonen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Showa Station (Antartica)» frå ,  den 11. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad for National Institute of Polar Research
 Syowa Base
 OpenStreetMap
 COMNAP 

Utpostar i Dronning Maud Land
Japan og Antarktis
1957 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1957
Prins Harald Kyst
Tor-stasjonen

Tor-stasjonen er ein norsk stasjon i Dronning Maud Land heilt aust på Kronprinsesse Märtha Kyst ved Svarthamaren, oppretta i 1993. Han ligg 1625 meter over havet, kring 200 km frå kysten. Han er mindre enn den andre norske stasjonen, Troll og er berre i bruk om sommaren.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tor (research station)» frå ,  den 11. mars 2014.

Bakgrunnsstoff 
  Norsk Polarinstitutt
 Dronning Maud Land Air Network
 Tor-stasjonen
 COMNAP 

Utpostar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Noreg og Antarktis
1993 i Antarktis