alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rikke

Rikke er eit kvinnenamn av dansk opphav, danna som ei kortform av namn som inneheld rik, som Frederikke, Henrikke og Ulrikke. Namneleddet rik har opphav i det gammalhøgtyske ordet rihhi eller det urnordiske -rikiaR, som begge betyr 'mektig'. Andre former av namnet er Rica, Rieke, Rike, Rika, Rikka og Rekka.

Rikke har namnedag i Noreg den 24. mars.

I Danmark var Rikke mykje brukt for jentebarn fødde på 1970-talet.

Namneberarar 
 Rikke Schubart (f. 1966), dansk forfattar
 Rikke Karlsen (f. 1968), norsk kunstnar
 Rikke Lind (f. 1968), norsk politikar
 Rikke Hvilshøj (f. 1970), dansk politikar

Oppdikta 
 Rikka Gan, hovudperson i romanen med same namn av Ragnhild Jølsen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Rikke» frå , den 23. mars 2009. 
 

Kvinnenamn
Kortnamn
Førenamn av gammalhøgtysk opphav
Førenamn av urnordisk opphav
Namn knytte til makt
Leskovac

Leskovac (serbisk Лесковац) er ein by og ein kommune sør i Serbia. Han er det administrative senteret i Jablanica distrikt. Europaveg 75 frå Beograd til Thessaloníki i Hellas går gjennom byen.

Historie 
I 1860 var Leskovac den nest største byen i Fyrstedømet Serbia (etter Beograd). I 1867 dreiv fyrstedømet osmanarane ut av byane og fekk suverenitet over området, som vart internasjonalt anerkjend i Berlingerkongressen i 1878. I starten gjekk dette utover handelen i byen, men det tok seg opp att mot slutten av 1800-talet. Leskovac var kjend over heile Balkan for verkstadane som gjorde hamp om til tau. Under Det osmanske riket vart byen kalla Leskofça og var ein del av Niş sanjak fram til 1878.

Etter kvart vart det bygd vassdrivne møller i regionen. I 1896 kjøpte grunnleggarane av desse fabrikkutstyr for å produsere ullklede frå Det tyske riket. Dette var den første fabrikken i byen. I 1903 vart det bygd ein fabrikk for å handsame hamp nord for det gamle bysentrumet. I 1922 opna familien Teokarevic ein ullfabrikk i den vesle byen Vucje nær Leskovac. I 1938 hadde dei private tekstilfabrikkane i Leskovac 2560 arbeidarar. 

Byen, som opphavleg vart kalla Dubočica, vart kjend som «Vesle Manchester» på 1800-talet, sidan berre Manchester i England overgjekk tekstilproduksjonen her. Byen var framleis eit stort tekstilsenter etter at kommunismen kollapsa i Aust-Europa, men som følgje av krigane i Serbia på 1990-talet kollapsa industrien.

Den andre verdskrigen 
Under den andre verdskrigen vart byen utsett for kraftige bombeåtak frå dei allierte i 1944, og det er estimert at mellom 1000 og 6000 innbyggjarar mista livet.

Kosovokrigen 
12. april 1999, under NATO-bombinga av Jugoslavia, vart ei bru nær Leskovac (Grdelička klisura) øydelagd under flyåtak frå NATO medan eit passasjertog kryssa brua.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Leskovac» frå , den 23. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Serbia
Valjevo

Valjevo (serbisk Ваљево) er ein by og kommune i Serbia. Kommunen ligg vest i Serbia og er det administrative senteret i Kolubara distrikt, som består av fem andre kommunar med totalt nesten 200 000 innbyggjarar. I følgje folketeljinga i 2002 hadde Valjevo kommune 96 761 innbyggjarar, medan byen hadde 62 470 innbyggjarar. 

Valjevo låg tidlegare nær elva Kolubara, ei sideelv til Sava. Området rundt Valjevo har eit mildt, temperert klima. 

Valjevo ligg 100 km frå Beograd, nær ein av dei viktigare hovudvegane i landet, Ibarvegen, som knyt saman nordlege og sørlege delar av landet.

Galleri

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Valjevo» frå , den 23. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Valjevo online
 Kommunen Valjevo 

Byar i Serbia
Kraljevo

Kraljevo (serbisk: Краљево) er ein by og kommune i Serbia ved elva Ibar, 7 km før ho munnar ut i Zapadna Morava, mellom Kotlenikfjella i nord og Stolovifjella i sør. 

I 2002 hadde byen om lag 82 846 innbyggjarar, medan kommunen hadde om lag 121 707 innbyggjarar. Han er det administrative senteret i Raška distrikt. Sjølve byen består av 16 busetjingar.

Namn 
Han vart tidlegare kalla Rudo Polje (Рудо Поље), Karanovac (Карановац) og Rankovićevo (Ранковићево), og fekk det noverande namnet, som tyder «kongebyen», frå kong Milan (1868-1889).

Historie og attraksjonar 
Ved Žiča kloster ligg Kroningskyrkja, der sju kongar visstnok skal ha vorte krona. Kyrkja er bygd i austromersk stil og hovudtårnet er frå 1210. 

Det kjende klosteret Studenica, ligg 39 km sørvest for Kraljevo, grunnlagd av kong Stefan Nemanja i 1190. Han vart sjølv munk her og vart kanonisert som Sankt Simeon.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside
 kraljevo.com

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kraljevo» frå , den 23. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Serbia
Zaječar

Zaječar (serbisk Зајечар, bulgarsk: Зайчар - Zaychar, rumensk Zaiciar) er ein by og ein kommune aust i Serbia. Byen har om lag 50 000 innbyggjarar, medan kommunen har om lag 75 000 innbyggjarar. Han er det administrative senteret i Zaječar distrikt og hovudbyen i regionen Timočka Krajina.

Historie 

Zaječar vart først nemnd etter eit tyrkisk nederlag i 1466. På denne tida var det åtte familiar som budde her. Eit romerske keisarpalass, Felix Romuliana, frå 200-talet e.Kr., ligg like i nærleiken.

Romerske keisarar 

Tre romerske keisarar vart fødd i det som i dag er kommunen Zaječar

 Galerius regjerte 293-311
 Maximinus regjerte 305-312
 Licinius regjerte 308-324

Bakgrunnsstoff 
 http://www.zajecar.info/
 http://www.zajecarci.com

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Zaječar» frå , den 23. mars 2009. 
 

Byar i Serbia
Šabac

Šabac (serbisk Шабац) er ein by og ein kommune i Serbia langs elva Sava i den historiske regionen Mačva. Han er det administrative senteret i Mačva distrikt. Byen har om lag 55 000 innbyggjarar, medan kommunen har om lag 125 000 innbyggjarar. Byen fekk byrettar i 2007 etter ei avgjersle i nasjonalforsamlinga i Serbia.

Historie 

Den første busetnaden her går tilbake til mellomalderen, og han vart første gong nemnd i skriftlege kjelder i 1454 som Zaslon. Han var ein del av den slaviske serbiske staten fram til området vart underlagt Det osmanske riket. I 1470 bygde tyrkarane den første festninga i byen og kalla han Bejerdelen. I 1476 okkuperte den ungarske kongen Matthias festninga og han verande under Ungarn fram til 1521. Festninga kom igjen tilbake til Det osmanske riket, men med ei forholdsvis viktig plassering, vart ho fleire gonger erobra av Austerrike. Grensebyen var òg viktig for handel i området. 

Byen vart viktig i serbisk historie i det første serbiske opprøret i 1806. Dette året leia Karađorđe Petrović serbiske opprørarar til ein av dei første sigrane over den tyrksie hæren nær landsbyen Mišar, som ligg nær Šabac. Familien Obrenović har òg sett sitt preg på byen. Jevrem Obrenović, bror til fyrst Miloš Obrenović, moderniserte og urbaniserte byen etter det andre serbiske opprøret. I den første tida, frå 1820- til 1840-åra, vart dei første sjukehuset, apoteket, skulen, gymnaset, teateret og musikarsamfunnet bygd i Šabac.

Tyrkarane forlet til slutt festninga i Šabac i 1867. Den første avisa i byen vart trykt i 1883 og byen vart den første staden i Serbia der kvinner fekk vitje kafeane. Byen blømde fram til den første verdskrigen, då han vart kraftig øydelagd og folketalet vart halvert til om lag 7000. Byen er hugsa for slaget på fjellet Cer i nærleiken, der den serbiske armeen under Stepa Stepanović vann ein tidleg siger mot Austerrike-Ungarn i august 1914, den første allierte sigeren i krigen. Etter krigen vart Šabac æra med den franske krigskrossen med sigerspalme (1920), den tsjekkoslaviske krigskrossen (1925) og Karađorđe-ordenen si stjerne med sverd (1934).

I perioden under det sosialistiske Jugoslavia utvikla byen seg vidare. Den kjemiske fabrikken Zorka opna i Šabac i 1938. Under den andre verdskrigen var byen okkupert av Nazi-Tyskland. 5000 innbyggjarar frå byen vart sett inn i Šabac konsentrasjonsleir, i lag med 20 000 fleire, og rundt 7000 menneske mista livet her. Byen vart til slutt frigjeven av partisanar i 1944. 

Etter den andre verdskrigen voks Šabac til ein moderne industriby rundt den kjemiske fabrikken Zorka.

Galleri

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside
 Šabac sommarfestival

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Šabac» frå , den 23. mars 2009. 
 

Byar i Serbia
Vranje

Vranje (serbisk: Врање eller Vranje; bulgarsk Враня; tyrkisk Vranya, gresk Varànya - Βαρανεια) er ein by og ein kommune i Serbia. I 2002 hadde han om lag 55 502 innbyggjarar, medan kommunen hadde opp mot 90 000 innbyggjarar. Han er det administrative senteret i Pčinja distrikt i Vranjedalen.

Namn og historie 

Namnet kjem frå det gamle ordet «svart» (vran) på serbisk, og vart først nemnd i Alexiad (9, 4) av den austromerske prinsessa Anna Comnena (1083 – 1153).

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «[[:en
Vranje|Vranje]]» frå , den 23. mars 2009. 
 

Byar i Serbia
Johan Nordhagen

Johan Nordhagen () var ein norsk grafikar og kunstmålar. Han er særleg kjend for raderingar av landskapet frå heimgygda Veldre, men også for mange portrett, mellom anna av kong Haakon VII, Bjørnstjerne Bjørnson og Ivar Aasen.

Liv og gjerning 
Johan Nordhagen var fødd og voks opp på husmannsplassen Nordhagen under garden Flisaker i Veldre i noverande Ringsaker kommune i Hedmark. Faren livnærte seg som hjulmakar.

Nordhagen vart utdanna på Statens handverks- og industriskule i Kristiania. I perioden 1899-1919 var han overlærar i grafisk kunst på same skulen. Han laga raderingar av fleire kjende norske måleri; til dømes Bondegravferd av Werenskiold og Bjerk i Storm av J. C. Dahl. Målaren Nordhagen var på sitt beste då han måla interiøret i kyrkjene i Ringsaker og Veldre.

Nordhagen var ein av skiparane av Norsk Forening for Grafisk Kunst i 1908.
 
Han var far til arkitekten Olaf Nordhagen (1883-1925) og botanikaren Rolf Nordhagen (1894-1979).

Fotnotar

Kjelde 
 Norsk Allkunnebok VIII. Bandet

Bakgrunnsstoff 
 Biografi ved Torps Auksjonsforretning  med bildedøme
 Biografi ved Store norske leksikon
 Bilde måla av Nordhagen ved artnet.com

Norske målarar
Norske grafikarar
Folk frå Ringsaker
Luster mållag

Luster mållag vart skipa 13.desember 2000. Laget er med i Noregs Mållag og Sogn og Fjordane Mållag. Frå Luster kommune kjenner ein tidlegare til Jostedalens maallag, som vart skipa 10. november 1906.

Kjelde 
 Luster mållag

Noregs Mållag
Skipingar i 2000
Luster kommune
Sombor

Sombor (serbisk Сомбор) er ein by og ein kommune i Serbia. Byen har like over 50 000 innbyggjarar (2002), medan kommunen har opp under 100 000 innbyggjarar. Han er det administrative senteret i distriktet Vest-Bačka.

Historie 
Byen vart første gong nemnd i skriftlege kjelder i 1340. Byen høyrte til Kongedømet Ungarn fram til 1500-talet, då han vart ein del av Det osmanske riket. Under osmanarane flykta ungarane frå byen og han vart hovudsakleg busett av etniske serbarar. 

Sidan 1687 kom byen under Habsburgmonarkiet og var ein del av Militærgrensa. I 1717 vart den første ortodoske grunnskulen opna. Fem år seinare opna òg ein katolsk skule. I 1745 vart Sombor tatt bort frå Militærgrensa og innlemma i Bacsensis fylke. I 1749 fekk Sombor status som «fri kongeleg by». I 1786 vart han sete i Bacsensis fylke. 

I 1848/1849 vart Sombor ein del av Serbisk voivodskap, ein serbisk sjølvstyrt region i Det austerrikske keisardømet, og mellom 1849 og 1860 var han ein del av Voivodskapet Serbia og Tamiš Banat, eit eige austerriksk kronland. Etter dette kronlandet vart nedlagd, vart Sombor setet i det nye Bács-Bodrog (Bačka-Bodrog) fylke.

Sidan 1918 vart Sombor ein del av Kongedømet av serbarar, kroatar og slovenarar (seinare kalla Jugoslavia). Mellom 1918 og 1922 låg han i Bačka fylke, mellom 1922 og 1929 i Bačka oblast og mellom 1929 og 1941 i Donau Banovina. 

I 1941 vart byen okkupert av aksemaktene og annektert av Ungarn. Okkupasjonen enda i 1944 og Sombor vart ein del av det nye sosialistiske Jugoslavia og sidan 1945 i den sjølvstyrte provinsen Vojvodina.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sombor» frå , den 23. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Slobodan Ćurčić, Broj stanovnika Vojvodine, Novi Sad, 1996.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side
 www.so-sombor.com
 www.sombor.org.yu 
 Kart over Sombor
 Sombor 
 Bilete frå Sombor 
 Nattebilete frå Sombor 
 www.somborskipecaros.co.cc

Byar i Serbia
Stikkamp

Stikkamp blir i sjakksamanheng brukt som ord for omkamp. Viss to eller fleire spelarar endar med same poengsum i ei sjakkturnering, kan reglane for turneringa seie at det skal spelast omkamp mellom dei. F eks om kven som skal vinne turneringa og bli klubbmeister, eller kven som skal få kongepokalen i eit Noregsmeisterskap i sjakk. Det kan også vere stikkamp om kvalifisering f eks til Verdsmeisterskapen i sjakk. 

Reglane for turneringa vil som regel seie korleis stikkampen skal spelast, f eks om den skal spelast med kortare tenketid enn sjølve turneringa.

Det er ikkje alltid nødvendig med stikkamp for å kåre ein vinnar i ei sjakkturnering. Reglane for turneringane har oftast ulike reglar for kvalitetsutrekning, til dømes basert på at spelarane har møtt ulike motstandarar. Ei summering av poengsummane til motstandarane vil då gi eit mål på kor hard motstand den enkelte har møtt, og plasseringa i turneringa blir dermed avgjort av desse kvalitetspoenga.

Eit eksempel på stikkamp:
Magnus Carlsen kom på delt førsteplass i NM i sjakk både i 2004, 2005 og 2006. Han tapte stikkampen mot Berge Østenstad i 2004 og mot Simen Agdestein i 2005, før han omsider vann stikkampen mot Simen Agdestein i 2006 og fekk sin første kongepokal.

Sjakk
Placentia

Placentia er ein by på Avalonhalvøya i Newfoundland og Labrador. Byen er slått saman av samfunna Jerseyside, Townside, Freshwater, Dunville og Argentia. 

I 2006 hadde Placentia 3898 innbyggjarar, eit kraftig fall frå 2001 då det vart tald 4426 innbyggjarar. Dette var det neststørste fallet i folketal i heile Canada.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Placentia, Newfoundland and Labrador» frå , den 29. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Byar i Newfoundland og Labrador
Busetnader grunnlagde på 1500-talet
Örebro

Örebro er ein by i landskapet Närke i Sverige. Han er centralort i Örebro kommun og residensstad i Örebro län og den sjette største byen i landet etter innbyggjartal med 107 038 innbyggjarar (2011). Byen ligg på vestbreidda av Hjälmaren.

Byen er sete for länsadministrasjonen og har betydeleg industri, mellom anna metallvare- og maskinindustri, papirfabrikk og verkstader. Her ligg fleire statlege institusjonar, som ei avdeling Statistiska centralbyrån. Store arbeidsgjevarar i dag er Örebro universitet og Universitetssjukhuset i Örebro. Byen var tidlegare garnisonsby, men denne aktiviteten er no borte. Kulturreservatet Wadköping med fleire 1500- og 1600-talsbygninger ligg i byen og det same gjer Nikolaikyrkan frå 1300-talet. Örebro slott ligg på ein holme i Svartån og er frå 1570-åra, men avløyste eit eldre anlegg. Bykjernen er elles prega av gjenoppbygginga etter bybrannen 1854.

Örebro er eit samferdselsknutepunkt med jernbane, samt at E18 frå Oslo og E20 frå Göteborg møtest i Örebro og går vidare som motorveg, Västerleden, til Stockholm. Byen har òg flyplass.

Historie 
Örebro vart grunnlagd på 1200-talet av tyske kjøpmenn som sentrum for jernhandelen. På 1400- og 1500-talet vart den økonomiske utviklinga til byen hemma av unionskonfliktane, men han vart igjen eit økonomisk sentrum mot slutten av 1500-talet. Örebro slott har hatt ein viktig plass i svensk historie, mellom anna under opprøra til Engelbrekt og Gustav Vasa opprør. Riksdagen møttest fleire gonger i Örebro, bl.a i 1810, då Jean-Baptiste Bernadotte vart vald til tronfølgjar.

Örebro var i første halvdelen av 1900-talet kjent som «skostaden», ettersom det låg mange skofabrikkar der. Desse er no lagde ned. Framleis er Örebro til viss grad ein industriby, sjølv om byen på den seinare delen av 1900-talet meir og meir har blitt meir prega av service- og tenestverksemd og utdanning.

Sport 
Örebro SK har eit fotballag i den øvste divisjonen for menn, og rykte ned frå den øvste divisjonen i bandy for menn, medan KIF Örebro spelar i den øvste divisjonen for kvinner.

Demografi 
Folketalsutvikling:
{| class="wikitable"
|---
! År || Folketal
|---
| 1749 || align=right | 2 147
|---
| 1840 || align=right | 4 227
|---
| 1870 || align=right | 9 100
|---
| 1880 || align=right | 11 785
|---
| 1890 || align=right | 14 547
|---
| 1892 || align=right | 14 893
|---
| 2005 || align=right | 98 237
|---
| 2010 || align=right | 107 380
|---
|}

Galleri

Kjelder 
 Örebro. (19.11.2011) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Örebro

Örebro kommun
Tettstader i Örebro län
Byar i Sverige
Winston-Salem

Winston-Salem er ein by i den amerikanske delstaten Nord-Carolina med eit folketal på rundt 230 000 (2010).

Byen ligg nord i delstaten, rundt 70 km vest for Greensboro og rundt 45 km sør for grensa til Vest-Virginia.

Byen blei danna gjennom ei samanslåing av dei to nabobyane Winston og Salem i 1913. Denne nemninga var allereie blitt brukt av det amerikanske postvesenet frå 1880-åra.
I 1920 hadde Winston-Salem eit folketal på 48 395, og var den største byen i Nord-Carolina.

Tobakkselskapet R. J. Reynolds Tobacco Company og Reynolds-familien har hatt mykje å seia for utviklinga av byen. Selskapet blei skipa i 1875, og blei kjend for produkt som Prince Albert pipetobakk (1907) og Camel-sigarettar (1913).

I 1917 kjøpte selskapet 340 000 m2 land i byen og bygde 180 hus som det selde til arbeidarane sine for kostpris. Byggjefeltet blei kalla Reynoldstown. 

I 1929 stod skyskraparen Reynolds Building på 96 m ferdig.  Han hadde 21 etasjar, og husa hovudkvarteret til Reynolds-selskapet. Skyskrapren var den høgaste bygningen i USA sør for Baltimore i Maryland, og blei utnemnd til årets beste bygning av American Institute of Architects. Bygningen var ein forløpar og prototyp for den mykje høgare Empire State Building som blei bygd i New York i 1931.

På 1940-talet var 60 % av arbeidarane i Winston-Salem tilsette anten i ved Reynolds-fabrikken eller ved tekstilverksemda til Hanes. 

Andre større verksemder frå byen er T.W. Garner Foods, som byrja selja den landskjende chilisausen Texas Pete i 1929, og Krispy Kreme, som opna sitt første smultringutsal i byen i 1937.

Han har fleire universitet og høgskular, som Wake Forest University, Winston-Salem State University, North Carolina School of the Arts og Salem Academy and College.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Winston-Salem» frå ,  den 23. mars 2009.  
 
Delar av denne artikkelen bygger på «Winston-Salem, North Carolina» frå ,  den 4. april 2018.  
 

Byar i Nord-Carolina
Skipingar i 1913
Sjakklokke

I sjakk og andre spel mellom to personar der tenketida er avgrensa, blir ei sjakklokke brukt for å måle tida som har blitt brukt.

Ei sjakklokke består eigenleg av to klokker, som er kopla saman på ein slik måte at når den eine går, så står den andre. Når ein spelar har gjort eit trekk, trykker han ned knappen på si klokke, noko som stansar hans klokke og set i gang motstandaren si klokke.

Klassiske analoge klokker med urskiver er framleis svært vanlege og ikkje så ulike dei opphavlege sjakklokkene. Eit tidleg problem var det at det på ei vanleg klokke ikkje er så lett å seie på sekundet når langvisaren peikar rett opp og grensa for tenketida er brukt opp. Då regulering av tenketida vart innført var straffa for å overskride tenketida ei lita bot, og det var difor ikkje så kritisk å ha det heilt nøyaktig når tenketida var brukt opp. Men då straffa vart tap av partiet ved «klar» overskriding av tenketida, vart det ein del tvistar. Som løysing på problemet, og klart vise når tenketida var brukt opp, vart analoge sjakklokker utstyrt med ein «klaff» litt til venstre for 12-talet. Når tida er i ferd med å bli brukt opp, vil langvisaren løfte klaffen oppover til langviseren passerer 12. Då fell klaffen, og markerer at tida er ute.

Som regel er sjakklokka innstilt på å la klaffen falle når klokka viser klokka 6. Viss tenketida er til dømes 40 trekk på 90 minutt og deretter 30 minutt på resten av partiet blir klokka stilt på 4:30. Dette gjer at klaffen blir løfta og fell klokka 5 også, men dette har inga tyding utanom å markere at ein halv time har gått. Når 40 trekk har blitt spela blir klokka stilt tilbake med ein halv time etter beste skjønn - som regel av turneringsleiaren. Hadde tida for andre tidskontroll vore resten av partiet på 60 minutt, kunne ein heller berre latt klokka gå til 7. For å telje trekka har begge spelarane noteringsplikt.

Sjakklokker med digitalt display har dei siste åra blitt vanlege, og har fleire fordelar framfor dei analoge. Digitale sjakklokker er mykje meir nøyaktige, og viser på sekundet kor mykje tid som er står att av tenketida til kvar spelar. I tillegg kan digitale klokker som regel by på ei rekkje variantar av tenketid, som for eksempel å gi ekstra tid for kvart trekk som blir spela - til dømes 30 sekund. Klokkene er også ofte utstyrt med trekkteljar som held greie på kor mange trekk som er gjort. Digiale klokker er noko dyrare enn analoge.

Klokke
Klokker
Belianske Tatra

Belianske Tatras (slovakisk Belianske Tatry) er ei fjellkjede i Dei austlege Tatrafjella nord i Slovakia. Dei austlege Tatrafjella høyrer til Tatrafjella, som igjen er ein del av Karpatane. Den høgaste toppen er Havran på 2151 meter over havet. Som det meste av området er området stengd for turistar for å verne sjeldne dyr og planter. Dei første innbyggjarane i fjella var gjetarar på 1300-talet. 

Hovudryggen er 14 km lang og består av fjell av kalkstein og dolomitt med ein karakteristisk karst-topografi. Den einaste grotta i Tatrafjella som er open for ålmenta ligg her, Belianskagrotta.

Økologi og biologi 
I dag høyrer heile området til eit nasjonal naturreservat som dekkjer 54,08 km², som igjen er ein del av Tatra nasjonalpark. Mange endemiske, sjeldne og utryddingstruga artar lever og veks her. 

I dei nordlege områda av Belianske Tatra finn ein dei største flokkane med Tatra-gemse, som er endemiske for Tatrafjella. Ein typisk plante i området er edelweiss.

Bakgrunnsstoff 

 www.beliansketatry.com
 Belianske Tatra og Belianskagrova på sida for slovakisk administrasjon av grotter 
 Bilete på beliansketatry.sk  (slovakisk)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Belianske Tatras» frå , den 23. mars 2009. 
 

Fjellkjeder i Slovakia
Fjellkjeder i Karpatane
Spiš
Braniskofjella

Branisko (eller Branyiszko) er ei fjellkjede aust i Slovakia, mellom regionane Spiš og Šariš. Ho er 20 km lang og 5 km brei og strekkjer seg frå nord til sør. Fjella høyrer til dei ytre vestlege Karpatane. Den høgaste toppen er Smrekovica (1200 moh).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Branisko (mountain range)» frå , den 23. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Slovakia
Bukovské vrchy

Bukovské vrchy (eller Bukovecfjella) er fjellkjede av flysj nordaust i Slovakia som høyrer til Dei austlege Karpatane. Han ligg i regionen Prešov nær grensa til Polen (Bieszczady) og Ukraina. 

Det høgaste fjellet er Kremenec på 1221 meter over havet. 

Det opphavlege plante- og dyrelivet er bevart sidan området ligg fjernt frå folk. Fjellkjeda er dekt av bøkeskog. Området er verna som ein del av Poloniny nasjonalpark. Stadane Havešová, Stužica og Rožok er innskrivne på verdsarvlista til UNESCO.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete på Hiking.sk

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Bukovské vrchy» frå , den 23. mars 2009. 
 

Fjellkjeder i Slovakia
Fjellkjeder i Karpatane
Donauåsane

Donauåsane (slovakisk Podunajská pahorkatina) eller Det donauske høglandet er det nordaustlege, meir kuperte delen av Det donauske låglandet i Slovakia.

Dei ligg mellom Donausletta og Donau i sør, Vesle Karpatane i vest og Dei vestlege Karpatane i nord og aust. Grensa mot Donausletta gå om lag langs linja Bratislava – Senec – Sereď – Nové Zámky – Patince.

Området har varierte bergartar (leire, grus, sand), som er dekt av sediment (løss) og særs frodig jord frå kvartærtida.

Dei største byane i området er Trnava, Topoľčany, Nitra, Levice, Dudince og Štúrovo. Elvane Váh, Nitra, Žitava, Hron og Ipeľ renn gjennom åsane. Det finst fleire verna område i Donauåsane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Danubian Hills» frå , den 23. mars 2009. 
 

Fjellkjeder i Slovakia