alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ole Mørk Sandvik

Ole Mørk Sandvik () var ein norsk musikkforskar, folkemusikksamlar, lektor, cand.theol. og dr. philos.  

Ole Mørk Sandvik vart fødd på Helgøya i Nes (no Ringsaker) i Hedmark som son av skoleinspektør Paul Knutsen Barstad Sandvik  og Nikoline Petrine Mørk.  Han vart gift 1906 med pianist Anna Margrethe («Nanna») Rønneberg Munthe-Kaas.  Sandvik studerte teologi og tok embetseksamen i 1912, men gjekk sidan over til lærargjerninga og musikkforskinga.  Han tok doktorgrad på avhandlinga «Norsk folkemusikk, særlig østlandsmusikken».  Frå 1916 til 1945 underviste han i liturgi og kyrkjesong ved det praktisk-teologiske fakultet ved Universitetet i Oslo. 

Sandvik var sekretær for koralbokkomiteen frå 1923 til 1926.  Som følgje av innsatsen hans, vart det teke inn rundt 40 norske folketonar i koralboka av 1926.  Sandvik har òg gjeve ut skolesongbøker og musikkhistoriske verk.

Bibliografi
(Eit utval)
Graduale for den norske kirke (1925)
Norsk koralhistorie (1930)
Østerdalsmusikken (1943)
Folkemusikken i Gudbrandsdalen (2. utg. 1948)
Setesdalsmelodier (1952)
Norske religiøse folketoner (bd. 1 og 2, 1960 og 1964) 
Springleiker i norske bygder (1967)
Norges musikkhistorie (2 bd. 1921) (saman med G. Schjelderup) gav han 1921 ut , saman med K. Koppang 
Realskolens sangbok (1932, rev. utg. 1946) (saman med K. Koppang)
Gymnasiets sangbok (1932) (saman med K. Koppang )

Kjelder 

Alfred K. Dahl i Kristen sang og musikk Runa forlag 1965
«Ole Mørk Sandvik» i Norsk biografisk leksikon

Folk frå Ringsaker
Norske lærarar
Norske folkemusikksamlarar
Olduvai

Olduvai er ein ravinedal nordvest i Tanzania, ein del av Riftdalen. Han er 100 meter djup og 40 km lang og går gjennom Serengeti. Staden er kjend for funn etter ei menneskeartar frå heile pleistocen. Ein har også funne verktøy nokre av dei brukte, som har gjeve namn til ein tidleg verktøyteknikk, olduwan. Namnet på dalen kjem frå masaiordet oldupai, bajonettplanten Sansevieria ehrenbergii.

Oppdagingar
Olduvai blei oppdaga som ein førhistorisk funnplass i 1913. Han blei gjort kjend gjennom funn gjort på 1950- og 1960-talet av Mary og Louis Leakey, mellom anna det første funnet av Homo habilis, som Louis Leakey meinte det moderne mennesket kunne stamma frå.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olduvai» frå ,  den 11. november 2009.  

Afrikansk førhistorie
Riftdalen
Serengeti
Tanzaniansk geografi
Tanzaniansk historie
Øyvind Stene

Øyvind Stene () er ein norsk organisasjonsleiar, næringslivsleiar og sivilingeniør. Frå 2006 til 2012 var han generalsekretær i Redningsselskapet.

Stene er utdanna sivilingeniør ved NTH (no NTNU). Han er fødd i Førde i Sogn og Fjordane, men har vore busett i Asker i fleire år. Han byrja karrieren sin i selskapet Viak og var etter det direktør i Norges Sjøkartverk i perioden 1984–1990. I perioden 1990–1996 var han direktør (kartverksjef) i Statens Kartverk, og frå 1996 til 1998 var han administrerande direktør i navigasjonsselskapet Blom AS. Frå 2000 til 2006 var han kystdirektør i Kystverket i ein åremålsperiode på seks år.

I april 2006 vart det kjent at han ville byrje i stillinga som generalsekretær for Redningsselskapet. Stene overtok i oktober ein organisasjon som var prega av mykje intern uro grunna den såkalla e-postsaken og at Datatilsynet hadde politimeldt selskapet. Presidenten i selskapet, Lars Hellandsjø, grunngav valet av Stene med at han er «ein sindig, skikkeleg og ryddig mann med gode samarbeidsevner». Han vart vald framfor 70 andre søkjarar, der fleire av dei var profilerte personar.

Stene var på slutten av 1970-talet NORAD-ekspert i Zambia.

Kjelder

Referansar 

Norske sivilingeniørar
Folk frå Førde
Norske næringslivsleiarar
Informasjonsendring

I statistikk og sannsynsteori er informasjonsendring (òg kalla Kullback–Leibler divergens, informasjonsdivergens eller relativ entropi) eit ikkje-symmetrisk mål på forskjellen mellom to sannsynsfordelingar P og Q. Informasjonsendring gir forventinga av kor mange ekstra bits du treng for å kode utval frå P når du nyttar ein kode frå Q, heller enn ein kode frå P. Vanlegvis skal P representere den «sanne» datafordelinga, observasjonar, eller ei presist utrekna teoretisk fordeling. Q skal vanlegvis representere teorien, modellen, skildringa eller tilnærminga mot P.

Definisjon 

Der sannsynsfordelingane P og Q kjem frå ein diskret tilfeldig variabel
definerer vi informasjonsendring av Q frå P som

Der utvala P og Q kjem frå ein kontinuerleg tilfeldig variabel må me ha integral i staden for sum:

kor p og q gir sannsynstettleiken til P og Q. 

Logaritmane her har grunntal 2 om du måler informasjon i bit, grunntal e viss du måler i naturlege einingar. Dei fleste formlane held uavhengig av grunntal.
Prince of Wales-øya

Prince of Wales-øya er ei øy i kanadisk Arktis i Nunavutterritoriet i Canada. Ho ligg mellom Kitlineq og Somersetøya og sør for Elisabetøyane. Flatevidda er berekna til 33 339 km². Prince of Wales-øya er den tiande største øya i Canada.

Høgste punktet på øya, som ligg på 73 grader 49 minuttar nordleg breidd og 97 grader 50 minuttar vestleg lengd, er 320 meter over havet. Punktet ligg heilt i nordaust på øya, med utsikt over Baringsundet, som skil øya frå granneøya Russell Island.

Øya er låglendt med tundra. Kysten er oppskoren og med djupe bukter i vest, Ommanney Bay, og i aust, Browne Bay.

Av praktiske grunnar vert administrasjonen av øya delt mellom regionane Qikiqtaaluk og Kitikmeot. Øya har ingen fast busetnad.

Europearar kom til øya i 1851. Eit parti hundesledar under leiing av Francis Leopold McClintock kom over øya under søkinga etter den siste Franklin-ekspedisjonen.
Ho fekk namn etter eldstesonen til dronning Viktoria, den dåverande prinsen av Wales, seinare kong Edvard VII av Storbritannia.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Prince of Wales Island» frå , den 12. november 2009. 

Øyar i Nunavut
Øyar i Arktis
Stader i Canada kalla opp etter britar
Lars Strømme

Lars Olaus Petersson Strømme () var ein lærar, gardbrukar og politikar frå Ørskog på Sunnmøre. Ludvig Strømme var son hans. Han var farfar til den yngre Lars Strømme d.y..

Liv og gjerning 
Strømme var son av ein gardbrukar og kyrkjesongar. Han vart utdanna til lærar ved skulen Kristi Krybbe i Bergen. Sjølv var han lærar og kyrkjesongar i heimbygda Ørskog 1835-74. Strømme dreiv ein slags lærarskule. Emnelege ungdomar (gutar) frå andre sunnmørsbygder gjekk i lære hos han, for sjølve å verte lærar i sine heimbygder. Den seinare stortingsmannen Paul Aklestad var ein av desse. Strømme tok over farsgarden Haukås og dreiv denne.

Strømme var ordførar i Ørskog kommune (som den gong også omfatta Sykkylven) i atten år, 1850-67. Attåt var han styreformann i Ørskog Sparebank 1857-85.

Han var varamann til alle storting frå 1848 til 1862-63. Nesten til alle tingsamlingane var han 2. varamann frå Romsdals amt.

Kjelde 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914, Kristiania 1914

Folk frå Ørskog
Teymur Rəcəbov

Teymur Rəcəbov, eller med engelsk skrivemåte Teimour Radjabov, () i Baku, er ein stormeister i sjakk frå Aserbajdsjan. På FIDE si ratingliste per september 2009 var Rəcəbov rangert som verdas 7. beste spelar med 2757. Den høgaste ratingen hans var 2761 i januar 2009.

Teymur Rəcəbov var eit sjakk-vedunderbarn, og klarte krava til å bli stormeister i sjakk i ein alder av berre 14 år og 14 dagar. Dette gir han femteplassen på lista over yngste stormeistrar gjennom tidene.

Han var lenge verdas beste junior, til han gjekk for aldersgrensa, og toppa lista over verdas sterkaste juniorspelarar - som då kom 4 gongar i året - 14 gongar. 

Berre 15 år gamal slo Rəcəbov den tidlegare verdmeisteren, Garri Kasparov, med dei svarte brikkene i Linares-turneringa i sjakk.

Bakgrunnsstoff 
 Teimour Radjabov sitt ratingkort hos FIDE
 Teimour Radjabov sine parti hos chessgames.com
 15 kritiske stillingar frå Rəcəbov sine parti

Aserbajdsjanske sjakkspelarar
Stormeistrar i sjakk
Sjakk-vedunderbarn
Aserbajdsjanarar frå 1900-talet
Aserbajdsjanarar frå 2000-talet
Ludvig Strømme

Ludvig Kristoffer Olavius Strømme () var ein lærar, prest og politikar. Han var fødd i Ørskog og døydde i Bergen. Lars Strømme var far hans.

Liv og gjerning 
Strømme gjekk Klæbu seminar, fekk der sitt vitnmål i 1854. Dei neste åra fram til 1860 var han lærar. Frå 1862 var han student, uteksaminert cand. theol. frå universitet i hovudstaden i 1866. Ei tid lærar ved Kristiania tukthus. Deretter sokneprest i to prestegjeld i Finnmark, fyrst i Kautokeino 1867-70 og så Talvik 1870-77. 1877-83 var han sokneprest i Herøy på Sunnmøre. I den lange perioden 1883-1910 var han sokneprest i Selje i Nordfjord, fjorten av åra var han prost i Nordfjord.

Strømme var ordførar både i Kautokeino og i Talvik. I dei to stortingsperiodane 1892-94, 1895-97 stod han på fyrste varaplass, møtte på tinget både i 1893, -94, -96, -97. Fast stortingsrepresentant for Nordre Bergenhus 1898-1900. 1893-94 var medlem av næringskomite nr. 1, på dei seinare tinga var medlem av protokollkomiteen.

Kjelde 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914, Kristiania 1914

Folk frå Ørskog
Mellomsteinalderen

Mellomsteinalderen er eit omgrep for ein del av steinalderen som kom mellom eldre og yngre steinalder. Tida er også kalla mesolittisk tid eller mesolitikum. Perioden starta fleire stader for rundt 10 000 år sidan etter siste istida, då klimaet blei varmare, og slutta etterkvart som jakt og sanking i stor grad blei avløyst av jordbruk som viktigaste næringsgrunnlag. Nokre stader bruker ein også nye teknologiar som mål for kva tid denne alderen slutta.

Levesett 

Under mellomsteinalderen tok ein mellom anna til å laga mikrolittar, små flintspissar brukte i samansette verktøy. Nokre område utvikla pottemakarkunst. Det første tamdyret, hunden, blei domestisert.

Klimaet gav rik tilgang på mat, både plantekost, sjømat og vilt. Der ein tidlegare hadde jaga store flokkar dyr, var viltet no meir spreidd og vanskeleg å fanga. Nye teknikkar, betre samarbeid og fleire matkjelder var nødvendige for å greia seg under desse tilhøva.

I område der det var nok næringsgrunnlag blei folk bufaste, gjerne med éin større bustad og mindre leirar for særskilde føremål, som jakt eller fiske, i nærleiken. Det er funne restar etter hus frå mellomsteinalderen, til dømes i Lepenski Vir i Serbia. 

Graver for folk og i nokre høve hundar kunne vera rike. Ved Skateholmbuplassen i Skåne blei det laga til ein gravlund for rundt 7000 år sidan. Skilnad i graver viser skilnad i sosial stilling, som i ei sjamangrav frå den natufiske middelhavskulturen funne i Israel, som var utstyrt med dyreskjelett og lukka med store steinar. Ein tenker seg at status kan ha vore arveleg, ikkje berre basert på særskilde evner, og at det har vore avgrensa samfunn som tidvis har vore i konflikt. Fleire leivningar frå denne perioden ser ut til å ha vore drepne i kamp, som i Gravlund 117 i Sudan.

Holemåleri frå mellomsteinalderen legg større vekt på menneske enn før, då ein hovudsakleg måla vilt. I måleri frå denne tida får ein større inntrykk av rørsle og handling enn tidlegare.

Kulturar 
I Sør-Skandinavia skil ein mellom tre kulturar: Maglemose (9500-7600 år sidan), Kongemose (7600-6500 år sidan) og Ertebøllekulturen (6500-5000 år sidan).

Andre kulturar klassifisert til mellomsteinalder er:
 Azilien i Vest- og Sentral-Europa
 Den natufiske kulturen i Levanten
 Iberomaurusisk kultur i Nord-Afrika 
 Jōmon i Japan

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Steinalderen
Talvik

Talvik (kvensk Talmulahti) er ei bygd og ein tettstad i Alta kommune, vest i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke, på 70. breiddegrad nord. Tettstaden ligg på vestsida av Altafjorden, få kilometer nordvest for Alta by og har . Grunnkrinsen Talvik hadde 452 innbyggjarar  i 2006.

Fram til 1917 var Talvik eit senter for pomorhandelen i Vest-Finnmark.

I 1920 vart det statleg finansierte «Talvik tuberkulosehjem og barnekoloni» oppretta. Heimen vart tvangsevakuert i 1944 og brunnen ned av dei tyske okkupantstyrkane. Sjukehuset vart då midlertidig oppført på Mo i Rana, på staden som i dag vert kalla Talvikparken, og pasientane vart overførte dit. Alle husa i Talvik vart sett i brann og brann ned, berre kyrkja stod att.

Sjå også
Den tidlegare kommunen Talvik

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Talvik» frå , den 12. november 2009. 
 

Busetnader i Alta
Tettstader i Troms og Finnmark
Bygder i Troms og Finnmark
Planckkonstanten

Planckkonstanten (skriven h) er ein fysisk konstant som vert nytta til å skildre storleiken på kvanta i kvantemekanikken. Han er kalla opp etter Max Planck, ein av pionerane innan kvanteteori. Planckkonstanten vart først oppdaga som den proporsjonale konstanten mellom energien (E) til eit foton og frekvensen til den tilknytte elektromagnetiske bølgja (ν). Dette forholdet mellom energi og frekvens vert kalla Planckforholdet eller Planck–Einstein-likninga:

Sidan frekvensen ν, bølgjelengda λ og lysfarten c er knytt til kvarandre via , kan Planckforholdet òg skrivast som: 

Louis de Broglie utvida tydinga av Planckkonstanten til å ikkje berre gjelde forholdet mellom energi og kvantebølgjelengda til eit foton, men tilsvarande forhold for alle partiklar. 

Ein nært knytt konstant er den reduserte Planckkonstanten, stundom kalla Dirackonstanten. Han er lik Planckkonstanten delt på (eller redusert med) 2π og skrive ħ ("h-bar"):

Den reduserte Planckkonstanten vert nytta når frekvensen er uttrykket med radianar per sekund istaden for syklusar per sekund («vinkelfrekvens»). Energien til eit foton med vinkelfrekvens ω er gjeven ved

Planck la fram ein hypotese (som seinare viste seg å vere rett) at under visse tilhøve, så ville ikkje energien få ein tilfeldig verdi. I staden for måtte energien vere ein multippel av ein særs liten storleik (seinare kalla «kvantum»). Dette er ikkje intuitivt i kvardagen, der det er mogeleg «å gjere nok litt varmare», eller «flytte noko litt raskare», fordi energi-kvantum er veldig, veldig små i forhold til det menneske opplever til dagleg. Planck fann ut at det er umogeleg å forklare enkelte fenomen utan å akseptere at energi er diskret, altså han finst berre i heiltalig multiplum av ein grunnverdi.

Sjå òg 
 Planck-einingar
 Bølgje-partikkel-dualitet
 Stiglerlova

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Planck constant» frå ,  den 12. november 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 

Universalkonstantar
Max Planck
Konstantin Makovskij

Konstantin Jegorovitsj Makovskij () var ein leiande russisk målar knytt til Peredvizjnikij-rørsla. Mange av historiemåleria hans, så som Pynting av brud (1889), viser eit idealisert blikk på russiske levekår i tidlegare hundreår. Han vert ofte rekna som ein representant for akademisk kunst.

Liv og gjerning 
Makovskij var fødd i Moskva, faren var ein akt- og amatørmålar, Jegor Makovskij. Jegor Makovskij grunnla ein kunstskule som seinare vart berømt under namnet Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur. Mellom familiens beste vener fann ein kunstnarane Karl Brjullov og Vasilij Tropinin. Alle borna til Jegor Makovskij vart kjende kunstnarar. I tillegg til Konstantin var Vladimir, Nikolaj og Aleksandra kunstnarar.

Konstantin byrja i 1851 på målarskulen faren hadde grunnlagd. Lærarane hans var М.I. Skottij, A.N. Mokritskij, S.K. Zarjanko. Alle var elevar av Brjullov, og underviste i hans stil. Makovskijs drag mot romantikken og dekorative effektar kan forklarast med påverknaden frå Brjullov.

I 1858 tok Makovskij til på St. Petersburgs kunstakademi. Frå 1860 deltok han på akademiet sine utstillingar med måleri som Heling av den blinde (1860) og Utsendingar frå den falske Dmitrij drep sonen til Boris Godunov (1862). I 1863 avslo Makovskij, og 13 andre studentar som var kvalifisert, i å delta i tevlinga om akademiets store gullmedalje. Dei nekta å måle etter det gjevne emnet, norrøn mytologi, og forlet dermed akademiet utan formelt vitnemål.

Makovskij vart medlem av eit kunstnarkooperativ (artel) leia av Ivan Kramskoj. Måleria hans hadde motiv frå kvardagslivet (Enke 1865, Sildeseljar 1867, m.fl.). Frå 1870 var han ein av dei som grunnla Peredvizjnikj, han heldt då fram å arbeide med måleri som skildra det kvardagslege Russland. Han stilte ut sine verk både på akademiet sine utstillingar og Peredvizjnikj sine vandreutstillingar.

Ei klar endring i stilen hans oppstod etter ei reise til Egypt og Serbia midt i 1870-åra. Interessene hans vende seg bort frå sosiale og psykologiske tilhøve til kunstnariske problemstillingar som farge og form.

I 1880-åra vart Makovskij ein populær portrett- og historiemålar. Ved verdsutstillinga i Paris fekk han gullmedalje for måleria Ivan den skrekkeleges død, Domsseiinga av Paris, og Tamara og Djevelen. Han var ein av dei best likte, og høgst betalte, russiske målarane i samtida. Gjennom å lage iaugefallande men grunne verk (lik Henryk Siemiradzki), heldt mange demokratisk innstilte kritikarar han for å vere ein svikar mot Peredvizjnikj sine ideal. Andre, seinare kritikarar ser han som ein forløpar til den russiske impresjonismen.

Makovskij omkom då hestekarjolen han sat i vart råka av ein elektrisk trikk i St. Petersburg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Konstantin Makovsky» frå , den 12. november 2009.

Bakgrunnsstoff

Russiske målarar
Peredvizjniki
Målarar frå 1800-talet
Moderne menneskeleg åtferd

Moderne menneskeleg åtferd er eit omgrep innan antropologi, arkeologi og sosiologi som viser til trekk ved menneskeleg åtferd som skil nolevande menneske og forfedrane deira frå nolevande primatar og tidlegare hominidar. Åtferda omfattar evna til å tenka abstrakt og til å visa kreativitet. Trekka blir ofte sett i samanheng med utviklinga av språk.

Klassiske døme på moderne åtferd er mellom anna:
Forseggjorte reiskapar
Fiske
Bytehandel eller anna utveksling over lengre avstandar
Kroppspynt ved hjelp av pigment, som oker, eller smykke
Figurativ kunst, som holemåleri, helleristingar, skulpturar og liknande
Leik/spel
Musikk
Gravlegging

Det er strid om moderne åtferd heng saman med fysisk utvikling, til dømes av større hjernekapasitet, eller av sosial utvikling, som at menneskegrupper blei større.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Behavioral modernity» frå ,  den 12. november 2009.  
 

Antropologi
Åtferd
Steinalderen
Svart-kvitt

Svart-kvitt viser til ulike former for biletkunst som berre viser visse bølgjelengder av lys, som regel ulike gråfargar. Fleire teknologiar for overføring av bilete byrja som svart-kvitt, til dømes fotografi, film og fjernsyn. I dag kan svart-kvitt brukast som ein teknikk for å få fram ein ønskt effekt.

Biletkunst
Grafiske projeksjonar
Fargefotografi

Fargefotografi er ei form for fotografi der ein bruker medium som kan gje att fargar, til forskjell frå svart-kvitt.

Ulike teknikkar for fargefotografi blei utvikla på midten av 1800-talet. I tidlege eksperiment hadde ein problem med å fiksera bilda og forhindra fargane frå å bleikna. Det første permanente fargefotografiet blei teke i 1861 av fysikaren [[James Clerk Maxwell]
Ein tidleg metode for å ta fargefoto var ved hjelp av tre fotoapparat. Kvart apparat hadde eitt fargefilter framfor objektivet, som gav tre grunnleggande fargekanalar for å gje att eit bilde i fargar i mørkerommet. Den russiske fotografen Sergej Prokudin-Gorskij utvikla ein annan teknikk med tre fargeplater som blei tekne i rask rekkefølgd.

Tidleg fargefotografi registrerte berre eit avgrensa fargespekter. Først ved byrjinga av 1900-talet utvikla fotokjemikarar som H.W. Vogel ein emulsjon for fargefilm som var sensitiv nok til at grønt og raudt lys blei teke opp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fargefotografi» frå ,  den 13. november 2009.  
 

Fotografi
Tsodilo

Tsodilo er ein verdsarvstad i Kalahariørkenen, i Ngamiland nordvest i Botswana. Han omfatter fleire tusen bergmåleri og spor etter menneske og menneskeåtferd frå 100 000 år sidan og fram til våre dagar.

Tsodiolo-området er rundt 10 km² stort og omfattar over 4 500 måleri. Området blei teke med i UNESCO-verdsarva i 2001. 

Åsane er heilage for sanfolk som bur i området, som har mange soger knytte til det. Mytene deira fortel at dei blei skapt av ein pytonslange, som også laga spor i Tsodilo-landskapet. I 2006 fann Sheila Coulson frå Universitetet i Oslo dei eldste kjende spora etter menneskelege ritual i ei åshóle — ein utskoren pytonslange som ho meiner reiskapar har vore ofra til for 70 000 år sidan.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Botswansk geografi
Botswansk historie
sørleg afrikansk historie
Sanfolk
Kalahari
Verdsarv i Afrika
Bergkunst
Oslo Øst fotball

Fotballklubben Oslo Øst

Historie 
Klubben vart skipa seinhaustes 1999 og eksisterte som sjølvstendig lag fram til 1. januar 2006. Klubben var eit samarbeidsprosjekt mellom idrettslaga Manglerud Star, Abildsø, Rustad, Oppsal og Hauketo på austsida av Oslo. Klubben spelte i 2. divisjon i 2000 og 2001. Siste året rykte laget opp i 1. divisjon og heldt seg der i 2002 og 2003.

Nedgang 
I 2003 bar det ned att i 2. divisjon, samtidig som klubben fekk store økonomiske problem. Eit mellombels samarbeid med FC Lyn Oslo berga klubben i 2004, og laget bygde seg sakte opp att og fekk eit slagkraftig lag igjen hausten 2004.

2005-2009 
I 2005 vann Oslo Øst såleis si avdeling i 2. divisjon og rykte opp att i Adecco-ligaen, som 1. divisjon no heitte. Men samarbeidet mellom idrettslaga som stod bak denne toppsatsinga skranta, og i 2006 gjekk Oslo Øst inn att i Manglerud Star. Etter 2006 har klubben halde til på Manglerud og spelar no i 2. divisjon. Av kjende spelarar som har bore trøya til Oslo Øst (heilraude drakter) og Manglerud Star (grøne og gule drakter), kan mellom anna nemnast Kenneth Kvalheim (no Moss), Ståle Andersen (no trenar for KFUM), Espen Isaksen (keeper, før Odd og TIL), Aleksander Midtsian (no Bryne), Vadim Demidov (no Rosenborg), Carl Erik Torp (no Kongsvinger) og Tom Reidar Haraldsen (no Bryne). Dei mest profilerte spelarane i Manglerud Star i 2009 har vore Tommy Stenersen (før Stabæk), Kim Larsen (før Tromsø IL), Oliver Risser (no Lyn), Amir Sharif (før Tønsberg) og Stian Nikodemussen (før Randaberg).

Kjelder 

Fotballag frå Oslo
Skipingar i 1999
Sigdhøgtida

Sigd er ei etiopisk-jødisk høgtid som blir feira den 29. hesjván. Dagen fell femti dagar etter jom kippur, likande skikken med å feira sjavuot femti dagar etter pesah. Høgtida blir feira gjennom faste og valfart, i dag hovudsakleg til Jerusalem. Sigdhøgtida har vore ein israelsk høgtidsdag sidan 2008.

Den jødiske høgtida feirar godtakinga av Toráen, og blir tidvis sett på som eit minne om openberringa av dei ti bodorda på Sinaifjellet. Tradisjonen til dei etiopiske rabbinararne (kessim) at ein tok til å feira høgtida under kristne forfølgingar av jødane på 1400-talet. Dei skal ha blitt inspirerte av Esra-Nehemja-forteljinga om korleis moselovane blei førte tilbake til jødane som hadde tapt dei i det babylonske eksilet. Til minne om dette har etiopiske jødar valfarta til Midraro, Hoharoa eller Wusta Tsegai i Etiopia. 

Ordet «sigd» er amharisk og er eit etiopisk ord for synagoge. Det er i slekt med arabisk masdjid, 'moské'.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sigd» frå ,  den 13. november 2009.  
 

Etiopisk jødedom
Jødiske høgtider
Israelske merkedagar