alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
I'billin

I'billin (hebraisk אעבלין, arabisk إعبلين) er ein arabisk by i Nordlege distrikt i Israel, nær Shfaram. I desember 2006 var folketalet 11 000. I'billin fekk kommunestatus i 1960. Byen har ein blanda folkesetnad av muslimar og kristne.

Historie 

Arkeologiske utgravingar i sentrum av landsbyen indikerer ei kontinuerleg busetnad frå jernalderen (800-talet fvt.) til mamelukkisk tid (1300-talet).

Nasir Khusraw vitja staden i 1047: «Frå Damum reiste me sørover til ein annan landsby, kalla A'bilin, der grava til Hud ligg -fred vere med han! -som eg vitja. I nærleiken står eit morbærtre, og her ligg grava til profeten Uzair -fred vere med han! -som eg òg vitja.»

Folketalet i 1859 var i følgje konsul Rogers 800 personar.

I 1875 vitja den franske oppdagaren Victor Guérin landsbyen. Han estimerte at folketalet var 600, likt fordelt mellom muslimar og «greske kristne». Han noterte at sistnemnde hadde ei kyrkje tileigna St. Georg.

I 1881 skildra Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine (SWP) som «Ein landsby i høgda med hagar nedanfor i sør, og ei kjelde ('Ain 'Afieh) kring 1 km mot sør. Det står ein minaret til moskeen som er lett synleg. Denne moskeen og ein mur til byen er sagt å ha vore bygd av el Hajj Yusef, frå familien til Zeidaniyin, i følgje ein arabisk inskripsjon på veggen til moskeen. Husa i landsbyen er hovudsakleg av stein. Murane ligg sør for åsen, med oliven nær dei. Somme av innbyggjarane er greske kristne.»

Landsbyen er heilag for katolikkar som fødestaden til Mariam Baouardy, som vart saleggjort av pave Johannes Paul II i 1983.

Akil Aga, ein beduin-sjeik frå Egypt som herska over området, bygde ei festning i Ibillin. Han er gravlagd i landsbyen, i tillegg til familien Dhaher el-Omar.

I 1945 var folketalet i I'billin 1 660, all arabarar, som eigde 18 632 dekar land. 2 367 dekar var plantasjar og irrigert land, 8 628 nytta for korn, medan 95 dekar vart utbygd (urbant) land.

I'billin vart erobra av det israelske forsvaret under den første fasen av Operasjon Dekel, 8-14. juli 1948. Dei fleste muslimane vart drivne bort og erstatta av kristne frå nabolandsbyar. Byen vart ofte undersøkt for folk som ikkje var registrerte i folketeljinga i november 1948. Den 8. januar 1949 var landsbybuarane frå I'billin del av ei gruppe på 128 menn, kvinner og barn som vart drivne bort og inn på Vestbreidda ved 'Ara. Byen vart verande i unntakstilstand fram til 1966.

Sjå òg
 Arabiske stader i Israel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'billin» frå ,  den 6. desember 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Velkomen til I'billin

Kommunar i Israel
Arabiske stader i Israel
Arabiske kristne busetnader i Israel
Lokale kommunar i Nord-distriktet i Israel
Iksal

Iksal (arabisk إكسال, Iksal; hebraisk אִכְּסָאל, כִּסְלוֹת תָּבוֹר, Kislot Tavor) er ein arabisk lokal kommune nord i Israel, kring 5 km søraust for Nasaret. Han har eit folketal på 13 007, hovudsakleg muslimar. Namnet på byen trur ein kjem frå Chesulloth (Chisloth-Tabor), ein bibelsk by nemnt i Josvas bok.

Historie
Iksal vart av Josefus kalla Xaloth.

I 536 vart det halde eit råd i Jerusalem for å fordømme erkekjettaren Severus og følgjarane hans. I rådet var 45 biskopar frå Palestina, inkludert ein Parthenius, biskopen av Exalus, som er identifisert som Iksal. Dermed veit ein at byen hadde nok kristne på 500-talet til å få ein biskop. 

Den 22. desember 946 slo styrkane til det egyptiske Ikhshidid-dynastiet styrkane til Sayf al-Daula ved Iksal. Sistnemnde trekte seg attende til Aleppo, medan Ikshidid-styrkane rykka fram mot Damaskus.

I krossfarartida eller mamelukkstyret i Palestina, vart det bygd ei borg i Iksal, og ruinane er framleis synlege i dag.

Som så mange andre arabiske byar og landsbyar i Galilea som vart ståande etter den arabisk-israelske krigen i 1948, overgav Iksal seg til israelske styrkar utan kamp. Folk som hadde samarbeidd med sionistar før Israel vart oppretta, forhandla vilkåra i overgjevinga og overføringa til eit styre under den nye militære regjeringa.

Arkeologi
Arkeologiske utgravingar i Iksal har avdekka gjenstandar frå romartida og bysantinsk styre i Palestina.

Sjå òg
 Arabiske stader i Israel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Iksal» frå ,  den 6. desember 2014.
 oppgav desse kjeldene:

   s. 363. 366, 385

 s.730

   s.108-109
 s.62
  s. 187

 
 
Tristram, H. B.  (1865): The land of Israel: Travels in Palestina.  s.  124

Bakgrunnsstoff
Velkomen til Iksal ved palestineremembered.com

Kommunar i Israel
Arabiske stader i Israel
Lokale kommunar i Nord-distriktet i Israel
Ilut

Ilut (arabisk عيلوط, hebraisk עִלּוּט) er ein arabisk lokal kommune i Nord distrikt i Israel. Han fekk status som lokal kommune i 1991. I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde han eit folketal på 6 600 i 2006.

Ilut ligg nordvest for Nasaret. Byen er heimstaden til Ilut stadium, heimebanen til Maccabi Ahi Nasaret.

Sjå òg
 Arabiske stader i Israel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ilut» frå ,  den 6. desember 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
Amos, Edna  (15/02/2009):  ‘Ilut  Final Report, Hadashot Arkheologiyot – Excavations and Surveys i Israel, No. 121.

  (p. 274) 
 s.62 
  (p. 189)
  
    (p. 105)

Bakgrunnsstoff
Velkomen til 'Illut

Kommunar i Israel
Arabiske stader i Israel
Lokale kommunar i Nord-distriktet i Israel
Lucienne Schmith-Couttet

Lucienne Schmith-Couttet () var ein fransk skirennar, fødd i Chamonix. Ho vart verdsmeister i storslalåm i 1954.

Karriere
Schmith vart i 1946 og 1948 fransk meister i slalåm. I 1948 deltok ho i dei olympiske vinterleikane i St. Moritz og vart som best nummer ti i utfor. Året etter vann ho både utfor, slalåm og dermed også kombinasjonen ved Harriman Cups i USA-amerikanske Sun Valley. Same sesongen vart ho kanadisk meister i slalåm og i kombinasjon. Ved dei såkalla SDS-renna i Grindelwald fekk ho i åra 1949-54 fem pallplasseringar, mellom dei kombinasjonssigeren i 1954.

Ved verdsmeisterskapen 1950 i Aspen i USA vann Schmith-Couttet bronsemedaljen i storslalåm. Fire år seinare vart ho den fyrste franske kvinna som vann gullmedaljen i eit alpint verdsmeisterskap. Under VM i alpine greiner 1954 i svenske Åre vart ho verdsmeister i storslalåm og ho tok bronsemedaljen både i utfor og i kombinasjonen.

Ho var gift med den franske skirennenaren James Couttet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lucienne Schmith» frå ,  den 6. desember 2014.

Bakgrunnsstoff
Lucienne Schmith-Couttet i fis-ski.com
Lucienne Schmith-Couttet i olympedia.org

Franske alpinistar
Folk frå Chamonix
Franske deltakarar under vinter-OL 1948
Alpinistar under vinter-OL 1948
Florence Steurer

Florence Steurer () er ein fransk tidlegare skirennar frå Lyon. Ho vann to VM-sølv og ein VM-bronse i tida 1966-72, samt OL-bronse i 1972. Steurer vart nummer to i verdscupen i alpine greiner 1969.

Aktiv
Sommaren 1966 tok 16 år gamle Steurer bronsemedaljen i storslalåm under VM i alpine greiner 1966 i chilenske Portillo. To år seinare heldt ho på å ta ein ny bronsemedalje i storslalåm under vinterleikane i heimlandet, men kom i mål ein hundredels sekund bakom bronsevinnaren, sveitsiske Fernande Bochatay.

Steurer fekk sølvmedaljen i kombinasjonen då VM i alpine greiner 1970 vart avvikla i Val Gherdëina. Medaljen kom etter gode prestasjonar i dei ordinære øvingane; ho vart nummer seks, sju og åtte i høvesvis utfor, slalåm og storslalåm.

I sitt sist internasjonale meisterskap vann Steurer ein OL-bronse i slalåm under Vinter-OL 1972 i Sapporo. For sine prestasjonar i OL-løypene fekk ho VM-sølv i kombinasjonen, då denne øvinga ikkje stod på OL-programmet.

Steurer deltok i verdscupen i alpine greiner frå starten i 1967 til 1972. I sin beste sesong, 1969, vart ho nummer to etter austerrikske Gertrud Gabl i kampen om den store FIS-pokalen. Til saman stod Steurer 27 gongar på sigerspallen etter renn i verdscupen, men ho vann berre fire av dei, tre i slalåm og eitt i storslalåm. Ho vart fransk meister fire gongar i 1967 og 1969; to i utfor, samt ein gong i både slalåm og kombinasjon.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Florence Steurer» frå ,  den 6. desember 2014.  
 

Franske alpinistar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Frankrike
Franske deltakarar under vinter-OL 1968
Alpinistar under vinter-OL 1968
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Franske deltakarar under vinter-OL 1972
Alpinistar under vinter-OL 1972
Issebein

Issebeina eller parietalbeina (lat. os parietale) er to knoklar i hovudskallen som formar sidene og taket i kraniet. Knoklane har ei kvadrilateral form, og har to overflater, fire grenser og fire vinklar. Namnet kjem frå det latinske ordet paries (-ietis), som tydar «vegg».

Sjå òg 
 isselapp

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Parietal bone» frå ,  den 6. desember 2014.  
 

Knoklar i hovud og hals
Tinningbein

Tinningbeina (latin os temporale) er to knoklar som ligg langs sida og golvet av hovudskallen, lateralt til tinninglappane i storhjernen.

Tinningbeina støttar tinningen og er tilhaldsstad for strukturane i høyrselsorganet. Knoklane er kryssa av dei nedre sju hjernenervene og dei store blodårene som forsyner hjernen.

Sjå òg 
 tinninglapp

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Temporal bone» frå ,  den 6. desember 2014.  
 

Knoklar i hovud og hals
Kilebein

Kilebeinet (lat. os sphenoidale, frå gr. sphenoeides «kileaktig») er ein upara knokkel i hovudskallen. Den ligg i den midtre framdelen av skallen, føre tinningbeina og den basilære delen av bakhovudbeinet. Den er éin av sju knoklar som artikulerar for å forme augehòla. Den er forma som ein sommarfugl eller ei flaggermus med spenna venger.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sphenoid bone» frå ,  den 6. desember 2014.  
 

Knoklar i hovud og hals
Silbein

Silbeinet (lat. os ethmoidale, frå gr. ethmos «sil» eller «sikt») er ein knokkel i hovudskallen som skiljer nasehòla frå hjernen. Den ligg i toppen av nasa, mellom dei to augehòlene. Knokkelen er lettvektig, og har ein svampeaktig struktur. Den er ein av sju knoklar som artikulerar for å forme augehòla.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ethmoid bone» frå ,  den 6. desember 2014.  
 

Knoklar i hovud og hals
Uregelmessige knoklar
Nasebein

Nasebeina (lat. os nasale) er to avlange knoklar av varierande storleik og form, som ligg side om side i den øvre midtdelen av andletet. Begge knoklane har to overflater og fire grenser.

Struktur

Overflater 
Den ytre overflata er konkavokonveks frå toppen til botnen og konveks frå side til side; den er dekt av procerus-muskelen og den transversale delen av musculus nasalis, og er perforert i midten av ein foramen, der ei lita vene passerer.

Den indre overflata er konkav frå side til side, og er kryssa frå topp til botn av eit spor for passasjen av ei grein av nervus nasociliaris.

Artikulasjonar 
Nasebeinet artikulerer med fire bein. To av dei ligg i hjerneskallen: pannebeinet og silbeinet; dei siste to ligg i andletsskjelettet: det motsette nasebeinet og overkjeven.

Fleire bilete

Sjå òg 
 nase
 naseblødning

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nasal bone» frå ,  den 6. desember 2014.  
 

Knoklar i hovud og hals
Bakhovudbein

Bakhovudbeinet (latin os occipitale) er ein skålforma, firsida knokkel i den nedre bakdelen av hovudskallen. Knokkelen er gjennombora av ei oval opning kalla den store nakkehola (foramen magnum), der kraniehola kommuniserer med ryggmergskanalen.

Sjå òg 
 hovudskalle
 veslehjernen
 Neandertalarar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Occipital bone» frå ,  den 5. desember 2014.  
 

Knoklar i hovud og hals
Pannebein

Pannebeinet eller frontalbeinet (lat. os frontale) er ein knokkel i den øvre framdelen av hovudskallen hjå menneske. Namnet kjem frå det latinske ordet frons, som tydar «panne». Knokkelen er forma som ein hjartemusling, og er samansett av tre delar: squama frontalis, den flate og største delen, hovudregionen av panna; pars orbitalis ossis frontalis, den horisontale og nest-største regionen; og nasepartiet, som artikulerar med nasebeina og processus frontalis maxillae for å forme naserota.

Sjå òg 
 panne
 pannelapp

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Frontal bone» frå ,  den 5. desember 2014.  
 

Knoklar i hovud og hals
Andletsskjelett

Andletsskjelettet eller viscerokraniet (lat. ossa faciei, ossa facialia eller cranium faciale) er ei fellesnemning for den delen av hovudskallen som stammar frå gjellebogane. Andletsbeina er knoklane i den fremre og nedre skallen.

Dei 14 andletsbeina som utgjer andletsskjelettet er:
 nasebeina (2) os nasale; pl. ossa nasalia
 overkjeven (2) maxilla
 tårebeina (2) os lacrimale
 kinnbeina (2) os zygomaticum, zygoma
 ganebeina (2) os palatinum
 nedre nasemusling (2) concha nasalis inferior, concha nasi inferior
 plogbeinet vomer
 underkjeven mandibula
 tungebeinet os hyoideum (stundom ikkje rekna som ein del av  andletsskjelettet)

Sjå òg 
 andlet

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Facial skeleton» frå ,  den 6. desember 2014.  
 

Knoklar i hovud og hals
Mellomøyret

Mellomøyret (av latin auris media) er den delen av øyret som ligg innanfor trommehinna og utanfor det ovale vindauget i det indre øyret. Hjå pattedyr består det av tre ossiklar (hammaren, ambolten og stigbøyelen) som fører vibrasjonar i trommehinna til væsker og membranar i det indre øyret. Øyretrompeten koplar til nasesvelget for å skape ei trykkutlikning mellom mellomøyret og strupen.

Hovudfunksjonen til mellomøyret er å overføre akustisk energi frå kompresjonsbølgjer i lufta til væske—membran-bølgjer inni sniglehuset. Hammaren og ambolten fungerer som ein mekanisk transformator (etter vektstongprinsippet), som tilpassar impedansane mellom trommehinna og det ovale vindauget. Denne impedansetilpassinga aukar følsamheita til hørselen med ein faktor på om lag 16, tilsvarande 25 dB . I tillegg fører bukling i trommehinna til ei forsterkning med ein faktor på to (6 dB), så den totale forsterkning i mellomøyret er på rundt 34 gongar, eller 31 dB.

Klinisk signifikans 
Mellomøyret er hòlt. Vandring i høgder eller dukking under vatn kan føre til trykkforskjellar mellom mellomøyret og utsida. Dette trykket kan potensielt føre til at trommehinna sprekk. Til skilnad kan lågt trykk føre til retraksjon av trommehinna. Ei av oppgåvene til øyretrompeten, som koplar mellomøyret til nasesvelget, er å halde trykket i mellomøyret på linje med det ytre lufttrykket. Øyretrompeten er vanlegvis avklemt ved enden av nasen for å hindre at den blir tetta av slim, men kan enkelt opnast igjen ved å senke og framheve kjeven. Dette er grunnen til at geisping og tygging kan lindre øyretrykk når ein reiser med fly.

Mellomøyrebetennelse er ein betennelse i mellomøyret.

Sjå òg 
 høyrsle
 det ytre øyret

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Middle ear» frå ,  den 6. desember 2014.  
 

Høyrsel
Øyret
Hammaren i øyret

Hammaren (av latin malleus «hammar») er ein liten hammarforma knokkel og den ytste av dei tre høyreknoklane i mellomøyret som koplar til ambolten og er festa til den indre overflata på trommehinna. Han overfører vibrasjonar frå trommehinna til ambolten.

Struktur 

Hammaren er eit lite bein i mellomøyret. Det er den fyrste av dei tre høyreknoklane og er samanknytt med trommehinna. Hammarhovudet (caput malei) er den lange utstikkaren som koplar til ambolten. Hovudet koplar til hammarnakken (collum mallei), og beinet går vidare til hammarskaftet (manubrium mallei) som koplar til trommehinna. Mellom nakken og skaftet finn ein dei laterale (sideliggande) og anteriore (fremre) framspringa som kjem ut av beinet. 

Hammaren er unik for pattedyr og blei utvikla frå det nedre kjevebeinet (os articulare) hjå basale amniotar, som framleis dannar kjeveleddet hjå reptilar og fuglar.

Utvikling 
Hammaren oppstår embryologisk frå den fyrste gjellebogen saman med resten av tyggebeina, nemleg underkjeven og overkjeven.

Funksjon 

Hammaren er ein av tre høyreknoklar i mellomøyret som overfører lyd frå trommehinna til det indre øyret. Hammaren tek imot vibrasjonar frå trommehinna og sender desse til ambolten.

Fleire bilete

Sjå òg 
 høyrsle
 ligamentum mallei superius
 ligamentum mallei laterale
 ligamentum mallei anterius

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Malleus» frå ,  den 6. desember 2014.

Bakgrunnsstoff 

Knoklar i hovud og hals
Høyrselssystemet
Øyret
Ambolten

Ambolten (av latin incus «ambolt») er ein liten amboltforma knokkel, og den midterste av dei tre høyreknoklane i mellomøyret. Ambolten overfører vibrasjonar frå hammaren lateralt til stigbøyelen medialt. Namnet kjem av at den liknar på ein ambolt.

Struktur 

Ambolten er den andre av høyreknoklane — dei tre knoklane i mellomøyret som jobbar med å overføre lyd. Den er forma som ein ambolt, og har ein kort lem og ein lang lem som peikar ut frå artikulasjonspunktet med hammaren.

Funksjon 

Vibrasjonar i mellomøyret blir tekne imot av trommehinna. Hammaren ligg på trommehinna og formidlar vibrasjonar til ambolten. Denne formidlar vibrasjonane vidare til stigbøyelen.

Historie 
Incus er latinsk og tyder «ambolt». Den blei fyrste gong skildra av den italienske filosofen og legen Alessandro Achillini. Den siste delen av den lange lemmen blei tidlegare skildra som ein eigen «fjerde høyreknokkel» av Pieter Paaw i 1615.

Fleire bilete

Sjå òg 

 høyrsle
 øyret
 høyreknokkel

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Incus» frå ,  den 6. desember 2014.

Bakgrunnsstoff 

Knoklar i hovud og hals
Høyrselssystemet
Øyret
Overkjeve

Overkjeven (lat. maxilla) er sett saman av to knoklar som formar den øvre kjeven og ganen i munnen. Dei to halvdelane smeltar saman ved den intermaxillære suturen, på same måte som halvdelane i underkjeven smeltar saman ved den mandibulære symfysen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Maxilla» frå ,  den 7. desember 2014.  
 

Uregelmessige knoklar
Knoklar i hovud og hals
Tårebein

Tårebeina (lat. os lacrimale) er dei minste og skjøraste knoklane i andletet. Dei ligg fremst og sidelengs den mediale veggen i augehòla. Begge knoklane har to overflater og fire marginar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lacrimal bone» frå ,  den 7. desember 2014.  
 

Uregelmessige knoklar
Knoklar i hovud og hals
Nordstarik

Nordstarik (Synthliboramphus antiquus) er ein relativt liten medlem av alkefamilien. Han hekkar hovudsakleg på Aleutane og andre øyar utanfor kysten av Alaska og Britisk Columbia. Innanfor slekta Synthliboramphus er han den einaste arten som ikkje er klassifisert av IUCN som ein truga art, men i Britisk Columbia er han administrert som ein art som treng vern fordi han har hekkekoloniar på øyar sterkt påverka av innførte pattedyr.

Skildring 
Nordstarik er ein relativt liten alkefugl med kraftig kroppbygging, kort, hornfarga nebb og lyse bein. Oversida er gråblå, undersida kvit og hovudet er svart med kvite striper frå auga mot nakken. Som typisk for alkefuglar er beina festa langt bak på kroppen. I motsetnad lomvi og lunde går han ikkje oppreist på land, men ligg vanlegvis på buken. Når han rører seg på land er det vanlegvis med mykje hjelp frå vengene. Når han flyg opp frå havoverflata, kan han ta av rett opp eller med kort tilløp. Nordstarikar veg typisk rett over 200 gram og har ei kroppslengd på 27 til 27 centimeter.

Denne arten er ein hòlerugar, han hekkar i koloniar på øyar, gjerne med tett vegetasjon av tre. Vinterstid hekkar han langt til havs. Føda er ei blanding av småfisk og små krepsdyr fanga med dukk som tar mindre enn 45 sekund. Dei beitar i små flokkar, somme tider med opp til 50 medlemmer. 

Hoa legg to egg i perioden medio mars til tidleg juli, avhengig av hekkeregion. Rugetida er typisk 32 eller 33 dagar, ungane er godt utvikla ved klekking og vil forlate reiret etter ein til tre fagar. Då vil dei straks symje langt bort frå hekkeplassen. Foreldra har omsut for ungane og forar dei i minst 4-5 veker.

Nordstarik har ein populasjon på éin til to millionar individ (1996), og han er klassifisert som livskraftig.

Kjelder 

 Denne artikkelen er dels basert på ei omsetjing av artikkelen Silberalk frå Tysk Wikipedia, den  7. desember 2014.
 Anthony J. Gaston, Ian L. Jones: The Auks (= Bird Families of the World. Bd. 4 ). Oxford University Press, Oxford u. a. 1998, ISBN 0-19-854032-9.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

alkefamilien
Nancy Greene

Nancy Catherine Greene Raine () er ein kanadisk politikar og tidlegare skirennar, fødd i Ottawa i Ontario, oppvaksen i Rossland i British Columbia. Ho vann verdscupen i alpine greiner både i 1967 og 1968. I 1968 vart ho olympisk meister i storslalåm og verdsmeister i kombinasjon.

Idrett
Greene vart nummer fem i utfor då VM i alpine greiner 1962 vart avvikla i franske Chamonix. To år etter måtte ho to plassar ned på resultatlista i utfor under Vinter-OL 1964 i Innsbruck. Ved alpin-VM 1966 i Chile rann ho ut i utforrennet, men kom på fjerdeplass i storslalåm og sjuandeplass i slalåm.  

Den 7. januar 1967 vann Greene i tyske Oberstaufen det alle fyrste rennet i verdscupen i alpine greiner for kvinner. I løpet den fyrste veka i verdscupen sigra ho i alle dei fire fyrste verdscup-tevlingane; to renn i Oberstaufen, samt i to renn i Grindelwald i Sveits. Ho vann ei tevling i slalåm, to i storslalåm og ei i utfor. Saman med tre triumfar ved sesongslutt i USA, vann ho verdscupen i alpine greiner 1967 med 176 poeng mot franske Marielle Goitschel sine 172 poeng. Også i 1968-sesongen vart Greene vinnar av verdscupen, men då med langt større margin til toaren. Ho vann til saman 14 verdscuprenn; tre i utfor, åtte i storslalåm og tre i slalåm.

Under Vinter-OL 1968 i Grenoble vann Greene ein suveren siger i storslalåm. Med sin aggressive stil vann ho med heile 2,64 sekundars margin til franske Annie Famose på sølvplassen. I slalåm var Greene den einaste som var i nærleiken til å utfordre Marielle Goitschel, men vart 0,29 sekundar  for sein i mål og fekk sølv. Dei to medaljeplasseringane saman med ein tiandeplass i utfor var nok til å sikre Greene VM-gull i kombinasjonen.

Næring og politikk
Greene var fram til 1973 kanadisk landslagstrenar. Ho og ektemaken Al Raine investerte i oppbygginga av fleire anlegg for skiturisme, mellom andre ved Whistler som vart nytta under Vinter-OL 2010. Heilt frå 1970-åra har dei vorte kritisert både av urfolks- og naturvernmiljø for å gå inn i område som er viktige for indianarar og andre.

Frå 1993 støtta Greene aktivt det høgreorienterte Canadas Reformparti. Sidan 2009 er ho medlem av senatet i Canada, der ho representerer Canadas konservative parti (CPC).

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Nancy Greene» frå ,  den 7. desember 2014.  
 

Canadiske alpinistar
Olympiske meistrar for Canada
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Canada
Canadiske politikarar
Canadiske deltakarar under vinter-OL 1960
Alpinistar under vinter-OL 1960
Canadiske deltakarar under vinter-OL 1964
Alpinistar under vinter-OL 1964
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Canadiske deltakarar under vinter-OL 1968
Alpinistar under vinter-OL 1968
Lucille Wheeler

Lucille Wheeler () er ein kanadisk tidlegare skirennar fødd i Montréal i Québec som under VM i alpine greiner 1958 vart dobbelt verdsmeister, då ho vann både utfor og storslalåm.

Aktiv
Wheeler vart nummer sju i utfor då alpin-VM vart avvikla i svenske Åre i 1954. To år seinare vann ho bronsemedaljen i utfor under Vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo, det var fyrste gongen ein nordamerikansk kvinneleg alpinist tok ein olympisk medalje. I storslalåm kom ho på sjetteplass.

Under VM i alpine greiner 1958 i Bad Gastein vart Wheeler den store forgrunnsfiguren på kvinnesida. Ho vann utfortevlinga med ein margin på tre tidels sekund i høve til Frieda Dänzer frå Sveits, medan ho i storslalåm hadde eit halvt sekund til gode i mål til sølvvinnar Sally Deaver frå USA. Dei to gullmedaljane og ein 13. plass i slalåm gav henne også sølvmedaljen i kombinasjonen.

Wheeler la opp i 1959.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lucille Wheeler» frå ,  den 7. desember 2014.  
 

Canadiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Canada
Canadiske deltakarar under vinter-OL 1952
Alpinistar under vinter-OL 1952
Medaljevinnarar under vinter-OL 1956
Canadiske deltakarar under vinter-OL 1956
Alpinistar under vinter-OL 1956