alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fylkesveg 6464

Fylkesveg 6464 går mellom Valen og Bergli i Frøya kommune. Vegen er 1,9 km lang.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 412 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Valen
 Bergli

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Frøya
Fylkesveg 6466

Fylkesveg 6466 går mellom Strømøybotn og Sør-Dyrøy i Frøya kommune. Vegen er 10,3 km lang.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 431 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Strømøybotn
 frå Strømøy til   Hellesvik (5,0 km)
Arm frå Skjellvik til Leirvikhamna (2,7 km)
Arm frå Sæter til Nord-Dyrøy (1,1 km)
  Ferje via  Mausundvær til Lomsøya → Sula
Endepunkt Sør-Dyrøy

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Frøya
Fylkesveg 6468

Fylkesveg 6468 går mellom Gårdsøya og Purkvik i Mausund i Frøya kommune. Vegen er 1,7 km lang.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 436 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

Endepunkt Gårdsøya
Arm til Mausund kai (0,2 km)
  Ferje frå Mausundvær til Lomsøya og til  Nord-Dyrøy
Arm frå Kåvik til Litle Aursøya (0,9 km)
 Aursøybrua (ca. 170 m)
Kommunal veg frå Litle Aursøya til Storaursøya (0,8 km) og til Geitøya (0,7 km)
Endepunkt Purkvik

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Frøya
Fylkesveg 6470

Fylkesveg 6470 går mellom Nord-Dyrøy og Sula i Frøya kommune. Vegen er 3,4 km lang utanom ferjestrekninga.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 437 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Nord-Dyrøy
 Ferje frå Nord-Dyrøy
via  Mausundvær
via Bogøyvær
til Lomsøya
Arm Følingen (0,5 km)
Endepunkt Sula

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Frøya
Fylkesveg 6480

Fylkesveg 6480 går mellom Ødynhaug og Snøsen i Orkdal kommune. Vegen er 6,7 km lang.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 461 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Ødynhaug
 frå Solem til  Vollen (4,2 km)
 Osbrua (ca. 30 m)
 Snøsen

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Orkland
Fylkesveg 6482

Fylkesveg 6482 går mellom Forve bru og Gjølmesli i Orkdal kommune. Vegen er 4,2 km lang.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 462 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

  Forve bru
 frå Vollen til  Solem (4,2 km)
 Gjølmesli

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Orkland
Fylkesveg 6488

Fylkesveg 6488 går mellom Laugen og Morken i Skaun kommune og mellom Sundli og Fannrem i Orkdal kommune. 

Trasear: Laugen - Morken 5,7 km, Sundli - Fannrem 3,5 km.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 470 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Laugen
 frå Laugen til Sør-Egga (3,6 km)
 frå Svorkland til  Melby (3,6 km)
Morken

Kommunal veg mellom Morken og Sundli (6,5 km)

Sundli
 frå Fannrem kyrkje til  Skjølberg (15,4 km)

  Fannrem

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Orkland
Metropolitt Filip II

Den heilage Filip (), fødd Fjodor Stepanovitsj Kolytsjov (russisk Фёдор Степaнович Колычёв) var metropolitt av Moskva og heile Russland under tsar Ivan den grusame. Han er rekna som martyr og helgen i Den austlege ortodokse kyrkja.

Minnefestdagar for heilage Filip 
 9. januar i den julianske kalenderen, tilsvarande 22. januar i den gregorianske

Kjelder 

 Den hellige Filip II av Moskva (1507-1569) ved katolsk.no

Bakgrunnsstoff 
 Den hellige Filip II av Moskva (1507-1569) ved katolsk.no

Ortodokse helgenar
Patriarkar og metropolittar av Moskva
Husflid

Husflid er handverksmessig produksjon av varer for eigen bruk eller for sal. Husflidproduksjon skjer i heimen og treng få og enkle tekniske produksjonsmiddel. Husfliden omfattar teknikkar som vevnad, strikking, treskurd, smiarbeid og rosemåling.

Ordsoge
Omgrepet husflid er sett saman av orda hus og det lågtyske ordet flid (jf. flittig) og er kjend frå tidleg 1800-tal i tydinga flid i heimen. Biskop Jacob Neumann brukte omgrepet i sin omtale av Asker prestegjeld i 1817.

I vår tyding skal Henrik Wergeland vere rekna som opphavsmann til uttrykket. Eilert Sundt brukar omgrepet om arbeid som oppfyller stundene mellom hovudarbeida og som  sysselset kvar hand i familien — til skilnad frå fabrikkdrift og handverk som hovudsyssel.  Han har problem med å definere emnet, sidan det «er noget Usikkert og Svævende i Husflidens Navn og Begreb».

Sundt si bok gav støtet til etablering av dagens husflidlag; Den norske husflidforening vart stifta i 1891.  Formålet med husflidlaga å lære opp folk i husflidarbeid, og å etablere utsal for husflidprodukt.  Opplæring i husflid var hjelp til sjølvhjelp og for mange eit alternativ til fattigkassa.

Sjå òg
kunsthandverk

Kjelder 
Kultursjef Aaslaug Vaa: «Husflid - et tidløst fenomen, et nytt begrep» i Av nød, lyst og kjærlighet - Husflid i Nordland gjennom 100 år Nordland Husflidlag og Husfliden i Bodø 
Bunad & Husflidsportalen 
Eilert Sundt 1867-68: Om Husfliden i Norge - Til Arbeidets Ære og Arbeidsomhedens Pris 
Dagsavisen: «Flittig mangfold hos Husfliden»
Nynorskordboka

Fotnotar

Husflid

sv::hemslöjd
en:handicraft
de:Heimwerken
Hufvudstadsbladet

Hufvudstadsbladet (HBL, på folkemunne Husis, på finsk også Hubla eller Höblä) er ei finlandssvensk dagsavis som blir gjeven ut i Helsingfors. Ho vart grunnlagt i 1864 av August Schauman og det første nummeret kom ut den 5. desember same år.

I byrjinga utkom Hufvudstadsbladet seks dagar i veka og vart seld berre til abonnentar. I slutten av 1800-talet vart Hufvudstadsbladet den største dagsavisa i Finland. I dag er ho den største svenskspråklege avisa i Finland, med eit opplag på omkring 50 000–55 000 per utgjevingsdag.

Namnet blir skrive Hufvudstadsbladet av historiske grunnar. Avisa, som frå og med 2004 kjem ut i tabloidformat, har også finskspråklege lesarar i Helsingfors.

Kortfatta historikk: 
 1885 vart Hufvudstadsbladet seld til Arthur R. Frenckell. 
 1888 grunnla avisa eit eige trykkeri.
 1896 skaffa dei den førsta rotasjonspressa i Finland.
 1920 vart Hufvudstadsbladets Förlags- och Tryckeri AB grunnlagt.

Kjende kolumnistar 
 Heidi Hautala
 Matti Klinge
 Paul Lillrank
 Henrik Meinander
 Suvi-Anne Siimes
 Erkki Tuomioja
 Matti Vanhanen

Bakgrunnsstoff 
 Hufvudstadsbladet
 Historiska tidningsbiblioteket 1771 - 1890: Hufvudstadsbladet
 Arkiv over Reuters rutor 

Finske aviser
Skipingar i 1864
Slackware

Slackware er ein av dei tidlegaste linuxdistribusjonane, og er blant dei eldste som framleis vert oppdatert. Filisofien bak Slackware er stabilitet og det vert berre inkludert stabile og nøye gjennomtesta programvarepakkar i distribusjonen. 

Fri programvare
Linuxdistribusjonar
Cantus firmus

Cantus firmus (latin for fast melodi) er ei nemning som skriv seg frå musikken i mellomalderen. 

Cantus firmus utvikla seg frå Organum-stilen slik han oppstod innan Notre Dame-skolen. Her vart det vanleg at ein gregoriansk hymnetone vart sunge mot ein eller to motstemmer (organum duplum eller triplum). Den røysta som til vanleg song hovudstemma vart kalla tenor, og med tida vart dei andre stemmene (altus og discantus), nytta til utbroderingar kring hovudmelodien. Verdiane i hovudmelodien vart lengre og lengre, slik at tenor oftast song den same tona over mange taktar. Rundt denne tona vart det lagt ei mengd med forsiringar og raske løp. Særleg Perotin utvikla dette til meisterskap, med opp til tre stemmer sett opp mot grunnmelodien. 

Nemninga cantus firmus er først å finne om lag midt på 1300-talet, knytt til utviklinga av den isorytmiske motetten. Innanfor denne sjangeren vart det vanleg at altus og discantus fekk kvar sine eigne tekster som vart sunge som kommentarar til hovudmelodien. Tenor-melodien kom mindre og mindre fram, og vart mindre og mindre viktig. Nokre gonger vart det til at berre to stavingar var att av ei heil setning.

Frå om lag 1390, då den sykliske messa vart til, vart det vanleg å leggje ein cantus firmus inn i messeledda, som eit kompositorisk grunnlag for heile messa. Dette førte til at ein einskild melodi kom til å bera heile messa, om dei ulike messene fekk namn etter cantus firmus. Med tida kunne denne skifte frå å vera ein hymnetone til å vera ein vanleg folketone. Stundom vart cantus firmus og laga av komponisten sjølv, gjerne på grunnlag av eit namn, slik at messa stod fram som ein kommentar til ein einskild person. Josquin des Prez laga ein slik messe tileigna Ercole d`Este, hertugen av Ferrara (Missa Hercules Dux Ferrara). Namnet fekk ein særskild melodi på grunnlag av solmisasjon, noko som var svært vanleg på denne tida. 

I staden for å la cantus firmus liggje jamnt i ei stemme, kunne melodien stundom varierast på to eller tre, etter kanon-prinsippet. Andre gonger vart han løyst opp i gjennomført imitasjon. Det har vore hevda at dette var ei engelsk oppfinning. Stilen vart vanleg i sein flamsk skole, og Josquin kunne jamvel løyse opp cantus firmus heilt i gjennomført imitasjonsteknikk.

Cantus firmus vart òg sentral i utviklinga av vanleg firstemt koral. Songar av dette slaget heldt lenge fram med å leggje hovudmelodien i tenorstemma. Omslaget kom med komponisten Claude Goudimel, som la melodien øvst, i sopran. Dette har vore tradisjon sidan.

Den tradisjonelle cantus firmus-messa vart med tida avløyst av parodimessa, men komponistar heldt fram med å nytte prinsippet for cantus firmus langt opp i nyare tid. Johann Sebastian Bach tek prinsippet i bruk i brorparten av kantatane sine, og ikkje minst i opnings-satsen av Matteuspasjonen frå 1733. Mozart nyttar same prinsippet i opningssatsen av rekviemet sitt (cantus firmus over den gamle tyske magnificat-tona).

Kjelde 
 Gads Musikhistorie, København.

Musikalske teknikkar
Mellomaldermusikk
Renessansemusikk
Messer
Folkereisning mot krig

Folkereisning mot krig (FMK) er ein norsk pasifistisk organiasjon. Han vart stifta i 1937 av Olaf Kullmann og Lilly Weber, som norsk avdeling av War Resisters' International (WRI). 

Grunnlaget for WRI er ei oppfatning av krig som eit brotsverk mot menneskja, og at ein difor ikkje kan støtte nokon form for krig, men heller må arbeide for å fjerne alle årsaker til krig. FMK vil samle og styrke menneske og organisasjonar som vil arbeide i pakt med ei slik målsetjing. 

FMK gir ut tidsskriftet Ikkevold, som kom ut første gong i 1968.

Bakgrunnsstoff 

 Ikkevold (nettutgåve)

Norske organisasjonar
Skipingar i 1937
Regjeringsleiar

Ein regjeringsleiar eller regjeringssjef er leiaren for regjeringa, den utøvande myndigheiten, i ein stat eller tilsvarande institusjon.

Ein regjeringsleiar kan ha forskjellige titlar. I nedanfor blir det lista opp ein del slike titlar i alfabetisk rekkefølgje, med døme i parentes:

 Forbundskanslar (Tyskland: Bundeskanzler)
 Formann i ministerrådet (Italia: Presidente del Consiglio dei Ministri)
 Fyrsteminister (Skottland: First minister)
 Guvernør (California: Governor)
 Ministerpresident (Sachsen: Ministerpräsident)
 Premierminister (Frankrike: Premier ministre)
 President (Mexico: Presidente)
 President i ministerrådet (Sovjet)
 Regjeringspresident (Spania: Presidente del Gobierno)
 Statsminister (Noreg)
 Taoiseach (Irland)
 Sjefminister (Guernsey: Chief minister)

Sjå au 
 Statsleiar

 
Politiske verv
Curriculum vitae

Eit curriculum vitae	 (eller curriculum vitæ), oftast forkorta til CV, er eit samandrag av skolegang, studium og yrkeskarriere og kva ein har oppnådd til no i livet. Det er vanleg å leggje ved ein CV når ein søkjer ein jobb, for slik å vise kva for kvalifikasjonar og relevant arbeidsrøynsle ein har.

Curriculum vitae er latinsk for «livsløp». 

Nokre vel å starte med dei nyaste hendingane, andre vel å skrive kronologisk med det eldste først. 
I Noreg er praksisen med å ta det eldste først truleg mest vanleg. I USA byrjar ein gjerne med dei nyaste hendingane om ein søkjer ikkje-akademiske stillingar, medan søknader på akademiske stillingar vert vedlagd ein CV med dei eldste hendingane oppførte først.

Bakgrunnsstoff
Det er ei rad CV-tips på verdsveven. Her er nokre:
 Om CV på cappelen.no 
 EURES - utlegging av CV på nett i EØS-området
LagMinCV.no - Hvordan skrive CV? Mal til hvordan du kan få en fantastisk CV 

Arbeidsliv
Latinske ord og uttrykk
Øyar i Hellas

Dette er ei liste over nokre av dei 1 400 øyane i Hellas, der 227 er busette. Berre 78 øyar har meir enn 100 innbyggjarar.

Dei saroniske øyane 

 Salamína
 Léros Salamínas
 Ájos Jeórjos Salamínas
 Psyttália
 Éjina
 Moní Éjinas
 Pátroklos
 Ájos Jeórjos Éjinas
 Ypsilí Éjinas
 Ájos Thomas Éjinas
 Ájos Ioánnis Éjinas
 Angístri
 Kyra Agistríou
 Póros
 Ýdra
 Dokós
 Aléxandros Ýdras
 Stavronísi Ýdras
 Tríkeri Ýdras
 Spétses
 Spetsopoúla
 Rómvi
 Platiá
 Psilí
 Velopoúla
 Falkonera

Dei nordlege Sporadane 
 Skiáthos 
 Arkó
 Répi
 Tsougriá
 Skópelos
 Dasiá
 Alónnisos
 Adelfíøyane
 Ájos Jeórjos Alonnísou
 Gramméza
 Joúra
 Kyrá Panajá
 Lekhoúsa
 Peristéra
 Pipéri
 Psathoúra
 Skandíli
 Skándzoura
 Skýros
 Eriniá
 Sarakinó
 Skyropoúla
 Válaxa

Dei joniske øyane 

 Kérkyra
 Erikoússa
 Mathráki
 Othoní
 Kraviá
 Lazaréto
 Vído
 Paxí
 Andípaxi
 Levkáda
 Kálamos
 Kastós
 Meganísi
 Skorpiós
 Spárti Levkádas
 Kýthros
 Itháki
 Arkoúdi
 Átokos
 Ekhinádes
 Drakonéra
 Pístros
 Prováti
 Pondikós
 Módioøyane
 Petalás
 Vromónas
 Mákri
 Makropoúla
 Oxía
 Kefaloniá
 Zákynthos
 Strofádes
 Kýthira
 Andikýthira
 (Lakonía)
 Elafónisos

Dodekanesane 
164 øyar totalt der 26 er busette.

 Agathonísi
 Pátmos
 Khiliomódi
 Arkí
 Aváptisto
 Agreloússa
 Maráthi
 Lipsí
 Léros
 Kínaros
 Lévitha
 Arkhángelos
 Farmakonísi
 Kálymnos
 Télendos
 Pítta
 Kalólimnos
 Ímia
 Psérimos
 Astypálea
 Sýrna
 Ofidoússa
 Kounoúpi
 Zagorás eller Megálo Sofráno
 Kos
 Nísyros
 Jyalí
 Kandelioússa
 Pakhiá
 Pergoússa
 Strongylí
 Kárpathos
 Saría
 Astakída
 Kásos
 Armáthia
 Makronísi
 Tílos
 Andítilos
 Sými
 Nímos
 Sesklí
 Khálki
 Alimiá
 Ródos
 Strongylí
 Khténia
 Karávolas
 Prasonísi
 Kastellórizo
 Ro
 Strongylí

Dei nordegeiske øyane

Øyar i det sentrale Egearhavet 
 Ikaría
 Foúrni
 Thýmena
 Sámos
 Khíos
 Psará
 Andípsara
 Inoússes
 Lésvos
 Límnos
 Ájos Evstrátios

Øyar i Det thrakiske havet 
 Samothráki
 Thásos

Kykladane 
Kykladane består av om lag 220 øyar

 Ándros
 Tínos
 Mýkonos
 Dílos
 Rínia
 Tragonísi
 Sýros
 Járos
 Skhinonísi
 Kéa
 Makrónisos
 Kýthnos
 Bryokastráki
 Pipéri
 Sérifos
 Vous
 Serifopoúla
 Sífnos
 Kitrianí
 Kímolos
 Polýegos
 Mílos
 Anánes
 Andímilos
 Andíparos
 Despotikó
 Revmatonísi
 Saliagós
 Páros
 Gaidouronísi
 Pórtes
 Náxos
 Skhinoúsa
 Iráklia
 Koufonísia
 Kéros
 Mákares
 Donoúsa
 Amorgós
 Áno Andikéri
 Káto Andikéri
 Nikoúria
 Folégandros
 Síkinos
 Kardiótissa
 Avoladonísi
 Íos
 Santoríni
 Thirasía
 Néa Kaméni
 Paleá Kaméni
 Khristianá
 Aspronísi
 Ánydros
 Anáfi

Kreta og omliggande øyar 

 Kreta
 Pontikonísi
 Ágria Gramvoúsa
 Ímeri Gramvoúsa
 Valéndi Kissámou
 Petalídi Kissámou
 Áji Theódori Khanión
 Theodorópoula
 Soúda
 Léon
 Día
 Petalídi Días
 Paximádi Días
 Spinalonga (Kalydón)
 Kolokýthas
 Psíra
 Paximáda
 Dragonáda
 Janusáda
 Elása
 Elafonísi Krítis
 Loutró
 Paximádia
 Khrysí
 Mikronísi Khrysís
 Koufonísi
 Gávdos
 Gavdopoúla

Évvia og omliggande øyar 

 Évvia
 Monoliá
 Lithári
 Kavalliáni
 Koukístra
 Stýra
 Petalií
 Megalónisos
 Hersonísi
 Mandiloú

Øyar nærare fastlandet 

 Próti
 Sfaktíria
 Sapiéndza
 Skhíza
 Venétiko
 Tríkeri eller Paleó Tríkeri
 Alatás
 Kélyfos
 Ammoulianí
Johannes Tinctoris

Johannes Tinctoris () var ein framståande flamsk musikkteoretikar og komponist i renessansen.

Johannes Tinctoris var fødd i Brabant. Det første som er kjend om livet hans, er at han song i kyrkjekoret i Cambrai på den tida det vart leia av Guillaume Dufay (tidleg i 1460-åra. Seinare vart han magister i juss, og vart leiar for gutekoret i Chartres. Derifrå reiste han til Napoli, der han heldt seg i om lag tjuge år. I Napoli skreiv han fleire teoretiske verk om musikk, og hadde kontakt med dei napolitanske humanistane.

Mot slutten av livet reiste han attende til Brabant, og døydde truleg i Nivelles, ein gong før 11. oktober 1511.

Verk 

Johannes Tinctoris skreiv tolv bøker mellom 1470 og 1480. Av desse er det fem som fortener merksemd:

 Terminorum musicae diffinitorium (oppslagsverk over musikalske omgrep). Det første oppslagsverket av dette slaget som vart utgjeve.
 Proportionale Musices (oppdelinga av musikken), skriven om lag 1473. Her tek han for seg vanskane med mensuralnotasjon, og freister å fastsette tidsintervall og toneverdiar.
 Liber de natura et proprietate tonorum (om korleis dei ulike skalaene skal nyttast), datert 6. november 1476, tileigna Johannes Ockeghem og Antoine Busnoys, som tek for seg vanskane med kyrkjetoneartar og polyfoni. Her legg han fram at modusen tenor står i, skal fastsette modus for heile verket.
 Liber de arte Contrapunkti (læra om kontrapunkt), frå 1477, drøftar kontrapunkt og reglar for fleirstemt song. Her finn ein òg den mest kjende setninga frå Tinctoris: Det er ingen komposisjon som er verd å lye på, er han eldre enn førti år. Dette skulle få avgjerande tyding for synet på mellomaldermusikk seinare i renessansen.
 De inventione et usu musicae (om korleis laga og nytte musikk). Av dette er det berre att nokre få sider, men skal opphavleg ha vore det lengste verket Tinctoris skreiv. Her fortel han mellom anna om instrument som var i bruk, og om dei komponistane han sette høgast, først av dei står Johannes Ockeghem.

Tinctoris står fram som den førande teoretikaren i si tid, og på 1400-talet.

Kjelder
 Allan W. Atlas: Renaissance Music, London 1998

Musikkteoretikarar
Renessansekomponistar
Dei saroniske øyane

Dei saroniske øyane er ei øygruppe i Saroniabukta, like utanfor det greske fastlandet. Dei største av dei busette øyane i gruppa er Salamína (der den gamle greske marinen slo persarane i slaget ved Salamis), Éjina, Angístri og Póros. Øyane Ýdra og Dokós, som ligg utanfor den nordaustlege enden av Peloponnes (teknisk sett mellom Saroniabukta og Argolikósbukta) og Spétses, som ligg i Argolikósbukta, vert òg ofte rekna til Dei saroniske øyane. Stundom blir den noko meir presise neminga Dei argosaroniske øyane brukt når desse øyane blir rekna med.

Administrativt høyrer dei til periferieininga Øyane i periferien Attikí. Denne periferieininga omfattar òg den austlege spissen av Peloponnes og øya Kýthira, som tradisjonelt blir rekna til Dei joniske øyane.

Mange grekarar frå fastlandet har feriehus på Dei saroniske øyane. Det går mange ferjesamband frå Pireus og Peloponnes.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Saronic Islands» frå ,  den 23. juli 2007.  

Saroniske
 
Saroniske
Dei egeiske øyane
Pernambuco

Pernambuco er ein delstat nordaust i Brasil. Nabodelstatar er Paraíba og Ceará i nord, Piauí i vest og Alagoas og Bahia i sør. Delstatshovudstad er Recife. Andre byar er Caruaru og Petrolina.

Delstatar i Brasil
John Dunstaple

John Dunstaple eller Dunstable (fødd om lag 1390, død 24. desember 1453 i London) var ein sentral engelsk komponist på starten av 1400-talet, og rekna som stilskapar for den flamske skolen. Saman med Leonel Power er han den største i sin generasjon i England.

Dunstaple var i teneste hjå John, hertugen av Bedford, medan denne rådde som drottsete for Frankrike under den mindreårige kong Henrik 6.. Samstundes åtte han land under den engelske krona i Normandie. Styringstida til John vara ved frå 1423 til 1435, så Dunstaple har truleg vore lang tid i Frankrike. Han åtte elles landområde i Wessex. 

Dunstaple var òg til stades under fleire av dei diplomatiske sendeferdene som på den tid vart utveksla mellom Frankrike og England, og i 1438 var han med i følgjet til hertugen av Gloucester, som nett då sette det engelske miljøet i kontakt med dei italienske humanistane. Saman med andre komponistar vart han registrert hjå hertugen av Ferrara, Leonello d´Este seint på 1440-talet. Følgja av dette er at Dunstaple sin musikk vart betre teke vare på i Italia enn i England, av di mange av dei lagra manuskripta der vart brende då kong Henrik 8. oppløyste klostervesenet under den engelske reformasjonen. 

Dunstaple var og kjend som matematikar, astronom og astrolog. Han var òg knytt til abbediet St Albans, sjølv han, motsett mange andre komponistar på same tid, ikkje var vigd prest. Han døydde julaftan 1453.

Den franske diktaren Martin le Franc hylla Dunstaple for noko han kalla le contenance Anglois, eit heller langt dikt. Her vert det sagt at Dunstaple har påverka både Guillaume Dufay og Gilles Binchois. 

Johannes Tinctoris gjev Dunstaple mykje av æra for at «den nye musikken» kom til på 1400-talet. Soleis er han gudfar til den stilretninga som seinare vart kalla den flamske skolen. Dunstaple var truleg ein av dei første som bygde ei messesyklus kring ein samanbindande Cantus Firmus, og sette med dette standard for utviklinga av messestilen det følgjande hundreåret. Det finst berre femti av verka hans att, mellom dei to messer, tre ufullstendige, og ei lang rekkje einskilde messesatser. Attåt har vi 12 isorytmiske motettar, og 27 ulike songar over religiøse tekstar, mest knytt til Jomfru Maria. Nokre verdslege songar er tillagt Dunstaple, men opphavet her er uvisst. Det var kjend at Dunstaple skreiv ei rad med songar eller carols. Forskarane trur at ein del av dei som er teke vare på anonymt kan vera frå hans hand.

John Dunstaple er truleg den engelske komponisten som har hatt størst påverknad nokon gong.

Kjelder 
 Allan W. Atlas: Renaissance music, London 1998. 
 Engelsk Wikipedia.

Bakgrunnsstoff 
 John Dunstable på Allmusic

Engelske komponistar
Mellomalderkomponistar
Fødde i 1390-åra
Døde i 1453
Éjina

Éjina (gresk skrift Αίγινα) eller Aegina er ei av Dei saroniske øyane i Saroniabukta i Hellas, 50 km frå Athen. Tradisjonen seier at namnet kjem av Aigina, mor til Aiakos som var fødd på og herska over øya. Øya er ein kommune i periferieininga Øyane i periferien Attikí. Administrasjonssenteret er Éjina by, som ligg på den nordvestlege enden av øya. På grunn av plasseringa i forhold til Athen er øya ein populær utfartsstad i sommarmånadane, og mange atenarar eig sommarhus her.

Geografi 
Éjina har ei trekanta form med eit areal på 87 km². Øya er 13 km lang frå nordvest til søraust og 15 km brei.

To tredelar av Éjina er ein utdøydd vulkan. Den nordlege og vestlege sida består av steinete, men frodige sletter, der ein mellom anna dyrkar korn, bomull, vinranker, mandel, oliven og fiken, men mest karakteristisk er pistasje. Økonomisk er òg fiske etter svampar viktig.

Den sørlege, vulkanske delen av øya er kupert og berglendt, og stort sett aude. Den høgaste toppen er Óros i sør. Ein fjellrygg strekkjer seg nordover derifrå med smale, frodige dalar på kvar side.

Strendene på øya er ein populær turistattraksjon. Båtar frå Athen kan nå øya på 20 minutt, men vanlege ferjer bruker opp mot ein time.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Dei andre busetnadene på øya er:

Småøyar i kommunen:
 Eleoúsi (Lagoúsa) (0)
 Panajítsi (Lagousáki) (0)
 Stakhtorroí (0)
 Ypsilí (0)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Aegina» frå ,  den 23. juli 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete frå Éjina
 Éjina på athensguide.org 
 Éjina aeginagreece.com
 Reiseguide for Éjina
 Kart over Antikkens Hellas, inkludert Éjina

Ejina
Ejina
Ejina
Ejina
Ejina