alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Branded av Isaac Hayes

Branded er det 21. og siste studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut 23. mai 1995 på Virgin Records, same dagen som Raw and Refined.

Albumet inneheld to coverlåtar, «Fragile» av Sting og «Summer in the City» av The Lovin' Spoonful. «Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic» vart først spelt av Isaac Hayes på Hot Buttered Soul i 1969. Denne nye versjonen inneheld en rap av rapparen Chuck D

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Branded (Isaac Hayes album)» frå ,  den 19. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Isaac Hayes-album
Musikkalbum frå 1995
Engelskspråklege album
Virgin Records-album
Chocolate Salty Balls

«Chocolate Salty Balls (P.S. I Love You)» er ein song frå 1998 frå den animerte komiserien South Park, framført av karakteren Chef og gjeven ut på albumet Chef Aid: The South Park Album.

Songen vert sungen av Isaac Hayes, stemmeskodespelaren for Chef. Songen vart opphavleg framført i epsioden «Chef's Salty Chocolate Balls», der Chef lagar salte sjokoladekuler. Han byrjar så å syngje teksten som er grunnlaget for singelen. 

Singelen nådde toppen av UK Singles Chart og singellista i Irland, og ein 14. plass i Australia. Songen var skriven av South Park co-creator Trey Parker and produced by Rick Rubin.

Musikkvideo
Musikkvideoen til songen består av forskjellige klipp frå sesong ein og to av South Park.

Innhald
Europeisk CD-singel
 «Chocolate Salty Balls (P.S. I Love You)» – 4:01
 «O Holy Night (Snippet)» (Eric Cartman med Kyle Broflovski og Mr. Garrison) – 2:00

Europeisk/Australsk CD maxi-singel
 «Chocolate Salty Balls (P.S. I Love You)» – 3:55
 «O Holy Night (Snippet)» (Eric Cartman med Kyle Broflovski og Mr. Garrison) – 2:21
 «Oh Little Town of Bethlehem» (Ned Gerblansky med Uncle Jimbo) – 0:58

Britisk maxi-singel
 «Chocolate Salty Balls (P.S. I Love You)» – 3:55
 «Come Sail Away» (Eric Cartman) – 5:12
 «Mentally Dull (Think Thank Remix)» (Vitro) – 3:45

Lister

Musikarar
 Bass – Eric Presley
 Vokal – Isaac Hayes
 Trommer – Matt Stone
 Gitar – Bruce Howell
 Perkusjon– Chris Trujillo
 Klaverinstrument – Trey Parker
 Miksing – D. Sardy, Rick Rubin
 Produsent – Rick Rubin
 Lydteknikar – David Schiffman

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chocolate Salty Balls» frå ,  den 19. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1998
Oppdikta mat
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Irland
Isaac Hayes-songar
At Wattstax

At Wattstax er eit konsertalbum av Isaac Hayes somkom ut i 2003. Wattstax var ein veldedig konsert for Stax Records som vart halden 20. august 1972 i Los Angeles Memorial Coliseum føre eit publikum på 112 000. Andre artistar som spelte den kvelden var Eddie Floyd, the Stapel Singers, Rufus Thomas og dottera Carla Thomas, i tillegg til William Bell, Jimmy Jones, Albert King, Luther Ingram og andre. 

Hayes var siste artist ut, men sjølv om han var høgdepunktet på konserten var berre medleyen «Ain't No Sunshine»/«Lonely Avenue» gjeven ut tidlegare. Heile konserten kom først ut i 2003 med dette albumet. Isaac Hayes vert introdusert av forkynnaren Jesse Jackson.

Innhald

Medverkande

 Isaac Hayes - vokal, klaverinstrument, altsaksofon
 Emerson Able - altsaksofon, fløyte
 Floyd Newman - barytonsaksofon, fløyte
 William Murphy - bass
 Willie Hall - trommer
 Al McKay - gitar
 Charles «Skip» Pitts - gitar
 Sidney Kirk - klaverinstrument 
 Lester Snell - klaverinstrument
 Onzie Horne - orkestrering, dirigent
 Gary Jones - Perkusjon, conga
 William Easley - tenorsaksofon, fløyte
 Calvin Bennett - tenorsaksofon, fløyte
 Tommy Williams - tenorsaksofon, fløyte
 Ben Cauley - trompet, flygelhorn
 Mickey Gregory - trompet, flygelhorn
 William «Nokie» Taylor - trompet, flygelhorn
 Hot Buttered & Soul - korvokal
 Stephen Hart - produsent

Kjelder
 At Wattstax på Discogs

Konsertalbum frå 2003
Isaac Hayes-album
Stax Records-album
Nadezjda Olizarenko

Nadezjda Fjodorovna Olizarenko () var ein russisk friidrettsutøvar frå Brjansk som representerte Sovjetunionen. Ho tevla jamnast på mellomdistansane, men deltok også på 400 meter. Høgdepunktet var OL 1980 i Moskva der ho vann gullet på 800 meter med tida 1.53,43. Dette var ny verdsrekord, og er den nest beste tida på verdsstatistikken, bak Jarmila Kratochvílová si rekordnotering. I 1986 vart Olizarenko europameister på 800 m.

Aktiv
Nadezjda Musjta vart slått på målstreken då ho meisterskapsdebuterte på 800 m under friidretts-EM 1978 i Praha. Hennar eiga landskvinne Tatjana Providokhina vann løpet, to hundredels sekund føre Musjta. Begge dei to sprang så etappar for Sovjetunionen sitt lag i 4 x 400 m stafett, eit lag som vart slått med 1,3 sekund av Aust-Tyskland og fekk sølv. Året etter vann Musjta  800 m under universiaden i Mexico-byen og kom på andreplass i verdscupen i Montreal.

Den 12. juni 1980 sette ho i Moskva, no som Nadezjda Olizarenko, ny verdsrekord på 800 meter med tida 1,54,85. Vel seks veker seinare og på same arenaen, forbetra ho verdsrekorden til 1.53,43 og vart olympisk meister, med landskvinnene Olga Minejeva, 1.54,81, og Tatjana Providokhina, 1.55,46 på dei andre medaljeplassane. Ho deltok også på 1500-meteren i leikane, der ho tok bronsen bak landskvinna Tatjana Kazankina og Aust-Tysklands Christiane Wartenberg.

Etter nokre sesongar på sidelinja vart Olizarenko i 1985 nummer to på 800 m ved innandørs-EM 1985 i Pireus og ho kom på tredjeplass i verdscupen i Canberra.

Under europameisterskapen 1986 i Stuttgart sigra Olizarenko på 800 m, 0,27 sekund framom den austtyske toppløparen Sigrun Wodars. Året etter enda ho på sjuandeplass i VM, medan ho i 1988 tok farvel med toppidretten då ho rauk ut or Sommar-OL i semifinalane på 800 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Sølvmedaljar på 800 m – 1.55,82, og i 4 x 400 m stafett 
OL 1980 i Moskva: Gull på 800 m – 1.53,43, bronse på 1500 m – 3.59,5
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje på 800 m – 1.57,15, framom Sigrun Wodars (1.57,42)
VM 1987 i Roma: Nr 7 – 2.00,2
OL 1988 i Seoul: Utslått i semifinalane (2.05,2 =nr16)

Olizarenko døydde i Odessa i Ukraina.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nadeschda Fjodorowna Olisarenko» frå ,  den 21. august 2016.  
 

Sovjetiske mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Henry Eriksson

Knut Henry Eriksson () var ein svensk mellomdistansøpar frå Krylbo i Avesta som vart olympisk meister på 1500 meter i 1948.

Eriksson deltok fyrste gongen internasjonalt ved EM i friidrett 1946 i Oslo, der han på Bislett stadion vann sølvmedaljen på 1500 m, gullmedaljen tok hans sterkaste konkurrent, landsmannen Lennart Strand. Den 15. juli 1947 kjempa dei same to drabeleg på 1500 m under den svenske meisterskapen i Malmö, også her vann Strand og sette samstundes verdsrekord på distansen med 3.43,0, Eriksson sette personleg rekord med 3.44,4.

Under dei olympiske leikane i London sommaren 1948 var svenskane dei største favorittane på 1500 m. Under trasige tilhøve med regn og sleip bane streva Strand på sisterunden med å verte kvitt Eriksson, men lukkast ikkje og på oppløpssida smatt Eriksson forbi og vann på tida 3.49,8, seks tidels sekund framom Strand.

Eriksson var busett i Gävle.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henry Eriksson» frå ,  den 20. august 2016.  
 

Svenske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Sverige
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
Svenske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Valerie Brisco-Hooks

Valerie Ann Brisco, ei tid gift Valerie Brisco-Hooks, () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Greenwood i delstaten Mississippi. Ho vann tre gullmedaljar i ulike sprint-tevlingar under Sommar-OL 1984 i Los Angeles.

Aktiv
Brisco-Hooks vart historisk då ho under OL 1984 i Los Angeles vart den fyrste kvinna som vann olympisk gull både på 200 meter og 400 meter. På 400 m vann ho på tida 48,83 sekundar, landskvinna Chandra Cheeseborough kom inn på 49,05 og syrgde for dobbeltsiger til USA. Tre dagar seinare vann Brisco-Hooks 200 m på tida 21,81 sekundar, landskvinna Florence Griffith tok sølvet på 22,04. Begge Brisco-Hooks sine tider var olympiske rekordar og samstundes hennar personlege rekordar på distansane. Til sist i meisterskapen deltok ho saman med Lillie Leatherwood, Sherri Harrison og ankerkvinna Cheeseborough på USA sitt stafettlag som vann gull i 4 x 400 meter stafett, nesten tre sekundar framom Canada.

Under friidretts-VM 1987 i Roma sprang Brisco-Hooks den tredje etappen på det USA-amerikanske stafettlaget som tok bronse, slått av Aust-Tyskland og Sovjetunionen. Året etter vart ho nummer fire på 400 meter då Sommar-OL 1988 fann stad i Seoul, og ho var med på det USA-amerikanske stafettlaget som tok sølv på 4 x 400 meter. I den stafetten sprang både vinnarlaget Sovjetunionen og USA fortare enn den gamle verdsrekorden til Aust-Tyskland.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1984 i Los Angeles: Gullmedaljar på 200 m – 21,81 og 400 m – 48,83 og i 4 x 400 m stafett (3.18,2)
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje i 4 x 400 m stafett (3.21,0)
OL 1988 i Seoul: Nr 4 på 400 m – 50,16, sølvmedalje i 4 x 400 m stafett (3.15,5)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Valerie Brisco-Hooks» frå ,  den 21. august 2016.  
 

Sprintarar frå USA
Deltakarar under sommar-OL 1984
Deltakarar under sommar-OL 1988
Olympiske meistrar for USA
Cathy Freeman

Cathy Freeman, fullt namn Catherine Astrid Salome Freeman, () er ein australsk tidlegare friidrettsutøvar frå Mackay i Queensland. Ho spesialiserte seg på 400 meter, og vart verdsmeister på distansen i 1997 og 1999, før ho toppa karrieren med å verte olympisk meister i heimlandet i år 2000.

Aktiv

Freeman fekk sitt internasjonale gjennombrot med siger på både 200 meter og 400 m under samveldeleikane i Victoria i august 1994, vinnartidane var 22,25 og 50,38 sekundar. Året etter vart ho nummer fire på 400 m i friidretts-VM, før ho i same meisterskapen spurta forbi Tyskland og sikra Australia bronse i 4 x 400 m stafett.

Under dei olympiske leikane i Atlanta sommaren 1996 gjorde Freemann unna sitt livs snøggaste 400-meter og sette personleg rekord med tida 48,63, likevel vart det sølvplass på henne, ettersom franske Marie-José Pérec også var i sitt livs form og kom i mål på 48,25 sekundar.

Sesongane 1997-2000 var Freeman den beste 400-meterløparen på kvinnesida. Ho vart verdsmeister på distansen i 1997 og gjentok prestasjonen i 1999. Begge gongane vann ho med knapp margin, i 1997 med to hundredels sekund til jamaicanske Sandie Richards og i 1999 med sju hundredels sekund til tyske Anja Rücker. Derimot vann ho klart då ho i 2000 til stor jubel frå tribunane i Sydney vart olympisk meister på tida 49,11 sekundar.

Freeman la opp i 2002.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Utslått i kvartfinalane på 400 m (51,52 =nr 17)
VM 1995 i Göteborg: Nr 4 på 400 – 50,60, bronsemedalje i 4 x 400 m stafett
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje på 400 m – 48,63, bak Marie-José Pérec (48,25)
VM 1997 i Aten: Gullmedalje på 400 m – 49,77, framom Sandie Richards (49,79)
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje på 400 m – 49,67, framom Anja Rücker (49,74)
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje på 400 m – 49,11, framom Lorraine Graham (49,58)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cathy Freeman» frå ,  den 21. august 2016.  
 

Australske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Olympiske meistrar for Australia
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Dave Murray

David Michael «Dave» Murray () er ein engelsk gitarist og låtskrivar, mest kjend som ein av dei tidlege medlemmane i det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden. I lag med bassisten og hovudlåtskrivaren i gruppa, Steve Harris, har Murray vore med på alle albuma til bandet. 

Murray voks opp forskjellige stader i London og vart medlem av ein skinhead-gjeng før han vart interessert i rock 15 år gammal og danna sitt eige band, Stone Free, med barndomsvenen Adrian Smith. Då han slutta på skulen 15 år gammal, svarte han ofte på annonsar i Melody Maker før han prøvespelte for Iron Maiden i 1976. Ei kort stund seinare fekk Murray sparken etter ein krangel med vokalisten i bandet, Dennis Wilcock, og var seks månader i bandet til Smith, Urchin. Våren 1978 vart Murray igjen beden om å bli med i Iron Maiden etter at Wilcock hadde slutta, og har vore med i bandet sidan den gongen.

Diskografi
Iron Maiden
Iron Maiden (1980)
Killers (1981)
The Number of the Beast (1982)
Piece of Mind (1983)
Powerslave (1984)
Somewhere in Time (1986)
Seventh Son of a Seventh Son (1988)
No Prayer for the Dying (1990)
Fear of the Dark (1992)
The X Factor (1995)
Virtual XI (1998)
Brave New World (2000)
Dance of Death (2003)
A Matter of Life and Death (2006)
The Final Frontier (2010)
The Book of Souls (2015)
Gjesteartist
Hear 'n Aid – «Stars» (1985)
Nicko McBrain – Rhythms of the Beast (video, 1991)
Psycho Motel – «With You Again», Welcome to the World (1997)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dave Murray (musician)» frå ,  den 21. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
 

Engelske heavy metal-gitaristar
Iron Maiden-medlemmar
Engelske rockegitaristar
Sologitaristar
Musikarar frå London
Adrian Smith

Adrian Frederick «H» Smith () er ein engelsk gitarist, mest kjend som medlem av Iron Maiden. Han har skrive songar og syng korvokal på somme songar for bandet. 

Smith voks opp i Camden i London og vart interessert i rock 15 år gammal. Han danna etter kort tid eit venskap med den framtidige Iron Maiden-gitaristen Dave Murray, som inspirerte han til å byrje og spele gitar. Då han var ferdig på skulen på 16 år, danna han eit band kalla Urchin, som han leia fram til dei vart oppløyst i 1980. Han kom med i Iron Maiden i november 1980 og erstatta Dennis Stratton. Etter eit kortvarlig soloprosjekt kalla ASAP, slutta han i Iron Maiden i 1990 og danna ei gruppe kalla Psycho Motel. I 1997 vart Psycho Motel sett på vent då han igjen vart med i bandet til Iron Maiden-songaren Bruce Dickinson. Smith og Dickinson kom begge attende til Iron Maiden i 1999, og opplevde ny suksess med bandet. Smith har for tida eit sideprosjekt kalla Primal Rock Rebellion.

Diskografi
Urchin
 «Black Leather Fantasy» (1977)
 «She's A Roller» (1977)
 Urchin (2004) – Samleplate

Iron Maiden
 Killers (1981)
 The Number of the Beast (1982)
 Piece of Mind (1983)
 Powerslave (1984)
 Somewhere in Time (1986)
 Seventh Son of a Seventh Son (1988)
 Brave New World (2000)
 Dance of Death (2003)
 A Matter of Life and Death (2006)
 The Final Frontier (2010)
 The Book of Souls (2015)

A.S.A.P.
 Silver and Gold (1989)
Psycho Motel
 State of Mind (1996)
 Welcome to the World (1997)

Bruce Dickinson
 Accident of Birth (1997)
 The Chemical Wedding (1998)

Primal Rock Rebellion
Awoken Broken (2012)

Som gjestemusikar
 Earthshaker – Earthshaker (1983) – «Dark Angels (Animals)» (berre låtskrivar)
 Hear 'n Aid – «Stars» (1985)
 Iron Maiden – Live at Donington (1992) – «Running Free»
 Michael Kiske – Instant Clarity (1996) – «The Calling», «New Horizons», «Hunted»
 Humanary Stew: A Tribute to Alice Cooper (òg gjeve ut som Welcome to Nightmare: An All-Star Salute To Alice Cooper) (1998) – «Black Widow»
 Dave Colwell – Guitars, Beers & Tears (2010) – Solovokal på «Reach Out», solovokal og sologitar på «Make Up Your Mind»
 Kym Mazelle – Destiny (2010) – Låtskrivar, produsent, gitar, bass og korvokal på «My Shoes»
 The Royal Philharmonic Orchestra Plays the Music of Rush (2012) – «Red Barchetta»
 Celtic Pride – Light Up The Sky (2012) – Gitarsolo på «The Patriot»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Adrian Smith» frå ,  den 21. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 
 

Iron Maiden-medlemmar
Engelske heavy metal-gitaristar
Engelske songarar
Folk frå Hackney
Engelske rockegitaristar
Sologitaristar
Musikarar frå London
Engelske heavy metal-songarar
Engelske rockesongarar
Bruce Dickinson

Paul Bruce Dickinson () er ein engelsk songar, låtskrivar, flygar, forfattar og kringkastar. Han er mest kjend som songar i heavy metal-bandet Iron Maiden og er kjend for den opera-aktige stemma si, som har stor vokalrekkjevidd, og for den energiske sceneframføringa si. 

Dickinson var fødd i Worksop i Nottinghamshire. Han byrja karrieren sin som songar i små pubband i 1970-åra, medan han gjekk på skule i Sheffield og universitet i London. I 1979 vart han med i new wave of British heavy metal-bandet Samson, der han vart populær under scenenamnet «Bruce Bruce» og spelte på to studioinnspelingar. Han slutta i Samson i 1981 for å bli med i Iron Maiden, der han erstatta Paul Di'Anno, og debuterte i 1982 på albumet The Number of the Beast. I den første perioden i bandet gav dei ut ei rekkje album som selde til platina- og gullplater i USA og Storbritannia i 1980-åra. 

Dickinson slutta i Iron Maiden i 1993 (og vart erstatta av Blaze Bayley) for å fokusere på solokarrieren sin, der han eksperimenterte med mange heavy metal- og rockestilar. Han kom atttend til bandet i 1999 i lag med gitaristen Adrian Smith. Etter han kom attende til Iron Maiden har han gjeve ut eit soloalbum til, Tyranny of Souls i 2005. Det yngre syskenbarnet hans, Rob Dickinson, er tidlegare songar i det britiske alternative rockebandet Catherine Wheel, medan sonen Austin har fronta metalcore-bandet Rise to Remain.

Utafor musikkarrieren har Dickinson vore kjend for mange andre syslar. Han har mellom anna arbeidd som yrkespilot for Astraeus Airlines, og han har mange gonger vore kaptein for charterflya til Iron Maiden, kalla «Ed Force One», under verdsturneane deira. Etter tida hos Astraeus har han oppretta sitt eige flyreparasjons- og pilottreningsselskap, Cardiff Aviation. Dickinson leia sitt eige radioshow på BBC Radio 6 Music frå 2002 til 2010, og har vore programleiar for fleire dokumentarar på fjernsyn, skrive romanar og filmmanus, og laga eit suksessrikt øl med Robinsons Brewery i tillegg til at han har konkurrert i internasjonale fektekonkurransar.

Diskografi
Iron Maiden
The Number of the Beast (1982)
Piece of Mind (1983)
Powerslave (1984)
Somewhere in Time (1986)
Seventh Son of a Seventh Son (1988)
No Prayer for the Dying (1990)
Fear of the Dark (1992)
Brave New World (2000)
Dance of Death (2003)
A Matter of Life and Death (2006)
The Final Frontier (2010)
The Book of Souls (2015)
Bruce Dickinson
Tattooed Millionaire (1990)
Balls to Picasso (1994)
Skunkworks (1996)
Accident of Birth (1997)
The Chemical Wedding (1998)
Tyranny of Souls (2005)
Samson
Survivors (1979)
Head On (1980)
Shock Tactics (1981)
Live at Reading 1981 (1990)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bruce Dickinson» frå ,  den 21. august 2016.

Bakgrunnsstoff

 
 

Folk frå Worksop
Elevar ved Queen Mary University of London
Engelske songarar
Engelske heavy metal-songarar
Engelske rockesongarar
Iron Maiden-medlemmar
Engelske radioprogramleiarar
Engelske pilotar
Engelske fektarar
Nicko McBrain

Michael Henry «Nicko» McBrain () er ein engelsk musikar, mest kjend som trommeslagar i det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden, som han har spelt i sidan 1982.

Han byrja å spele i små pubband frå han var 15 år gammal. Då han var ferdig på skulen arbeidde han som studiomusikar for fleire artistar, som Streetwalkers, Pat Travers, og det franske, politiske bandet Trust. Han kom med i Iron Maiden og debuterte på det fjerde albumet deira, Piece of Mind (1983), og har vore med i bandet sidan då.

Diskografi
Streetwalkers
 Downtown Flyers (1975)
 Red Card (1976)

Pat Travers
 Makin' Magic (1977)
 Putting It Straight (1977)

Stretch
 Forget The Past (1978)

Trust
 Marche ou Crève (Original French Release)/Savage (English Language Version) (1981)

WhoCares
 «Out of My Mind» (2011)

Solo
 Rhythms of the Beast (instructional drum video) (1991)

Iron Maiden
 Piece of Mind (1983)
 Powerslave (1984)
 Somewhere in Time (1986)
 Seventh Son of a Seventh Son (1988)
 No Prayer for the Dying (1990)
 Fear of the Dark (1992)
 The X Factor (1995)
 Virtual XI (1998)
 Brave New World (2000)
 Dance of Death (2003)
 A Matter of Life and Death (2006)
 The Final Frontier (2010)
 The Book of Souls (2015)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Nicko McBrain» frå ,  den 21. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 
 

Engelske rocketrommeslagarar
Engelske heavy metal-trommeslagarar
Iron Maiden-medlemmar
Trust-medlemmar
Folk frå Hackney
Janick Gers

Janick Robert Gers () er ein engelsk rockemusikar. Han er best kjend for å vere ein av dei tre noverande gitaristane i Iron Maiden, i lag med Dave Murray og Adrian Smith, i tillegg til den tidlegare karrrieren med banda Gillan og White Spirit.

Diskografi
Iron Maiden
No Prayer for the Dying (1990)
Fear of the Dark (1992)
The X Factor (1995)
Virtual XI (1998)
Brave New World (2000)
Dance of Death (2003)
A Matter of Life and Death (2006)
The Final Frontier (2010)
The Book of Souls (2015)

White Spirit
White Spirit (1980)

Gillan
Double Trouble (1981)
Magic (1982)

Gogmagog
I Will Be There (EP) (1985)

Fish
Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990)

Bruce Dickinson
Tattooed Millionaire (1990)

Ian Gillan
Gillan's Inn (2006)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Janick Gers» frå ,  den 21. august 2016.

Bakgrunnsstoff

 
 

Engelske heavy metal-gitaristar
Engelske rockegitaristar
Gogmagog-medlemmar
Iron Maiden-medlemmar
Sologitaristar
Folk frå Hartlepool
Doug Sampson

Douglas Gary Sampson () er ein britisk musikar som er best kjend som trommeslagar for Iron Maiden frå 1977 til 1979.

Før han spelte med Iron Maiden, var han medlem av den førre gruppa til Steve Harris, Smiler, i 1975, før han vart beden om å bli med i Iron Maiden året dei starta. Sampson slutta i bandet i desember 1979 på grunn av dårleg helse, og vart erstatta med Clive Burr.

Diskografi
Iron Maiden
 The Soundhouse Tapes (1979)
 Metal For Muthas (1980)
 «Running Free» (1980) berre – «Burning Ambition»
 BBC Archives (2002) (Friday Rock Show Session frå 1979)

Airforce
 Origins of Iron (2015) - berre «War Games»
 Judgement Day (2016)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Doug Sampson» frå ,  den 21. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Iron Maiden-medlemmar
Engelske heavy metal-trommeslagarar
Engelske rocketrommeslagarar
Folk frå Hackney
Kevin Young

Kevin Young () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Los Angeles. Han vart olympisk meister 1992 og verdsmeister 1993 i 400 meter hekk. Han sette verdsrekord i øvinga på 46,78 sekundar då han vann OL-gullet i 1992, ein rekord som i 2016 framleis gjeld.

Aktiv
Young debuterte internasjonalt ved Goodwill Games 1986 i Moskva: Han deltok i 1987 i dei panamerikanske leikane, der han kom på andreplass på langhekken. I 1988 kvalifiserte han seg til OL i Seoul, og kom i finalen på fjerdeplass bak sitt store førbilete, Edwin Moses, som i det løpet vann sin siste store meistertittel.

Under VM i friidrett 1991 kom Young atter på fjerdeplass. Året etter sette han ny verdsrekord på tida 46,78 sekundar då han 6. august 1992 sikra seg gullmedaljen under sommarleikane i Barcelona. Han er til dags dato (2016) den einaste utøvaren som har sprunge 400 meter hekk under 47 sekundar. Etter 25 løpssigrar på rad, vart han to veker før verdsmeisterskapen 1993, slått i ei tevling av zambiske Samuel Matete. I verdsmeisterskapen revansjerte Young seg, og vart verdsmeister med Matete på andreplass.

Young var aktiv i fleire år etter 1993, utan å vere i nærleiken av «gammalt» slag.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1988 i Seoul: Nr 4 – 47,94
VM 1991 i Tokyo: Nr 4 – 48,01
OL 1992 i Barcelona: Gullmedalje – 46,78, framom Winthrop Graham 47,66
VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje – 47,18, framom Samuel Matete (47,60)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kevin Young» frå ,  den 21. august 2016.  
 

Friidrettsutøvarar frå USA
Hekkeløparar frå USA
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1992
Olympiske meistrar for USA