alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
John Galsworthy

John Galsworthy () var ein engelsk novellist, romanforfattar og dramatikar.

I 1932 fekk Galsworthy Nobelprisen i litteratur «for sin framifrå forteljarkunst, som når sitt høgste nivå i The Forsyte Saga.» Romanserien The Forsyte Saga (1906-21) blir rekna som ein klassikar innan moderne engelsk litteratur.

Liv 
Galsworthy var son av ein velhavande familie. Han gjekk på privatskole i Harrow og studerte jus ved University of Oxford. I 1890 blei han skrankeadvokat men viste ikkje store interessa for yrket sitt, og reiste til sjøs der han blei kjend med den polsk-engelske forfattaren Joseph Conrad som vekte Galsworthy sin interesse for litteratur. Dei første verka sine gav han ut under pseudonymet John Sinjohn.

Galsworthy sitt første skodespel The Silver Box (1906) blei godt motteken. Same året skreiv han romanen The Man of Property, den første delen av suksess-serien The Forsyte Saga. I 1921 blei han den første presidenten i den internasjonale PEN-klubben. Galsworty døydde av ein hjernetumor i 1933.

Interessen for bøkene hans dabba av etter at at han døydde, men tok seg opp igjen etter TV-versjonen av Forsytesagaen, som NRK sende i 1967–1968.

Forfattarverksemd 
Det mest kjende verket til Galsworthy er romanserien The Forsyte Saga med framhalda A Modern Comedy og End Of The Chapter. 

Mange av verka hans inneheld kritikk av dei sosiale tilhøva i England, framfor alt det britiske klassesystemet. Fleire av romanane og dramaene skildrar, gjerne med ironi og kritisk brodd, materialismen til overklassane, storborgarskapen og adelen. Eit anna motiv han brukar fleire gonger er kvinner i ulukkelege ekteskap.

Romanane til Galsworhty utmerkar seg ved å vere stilreine og lettleste med truverdige karakterar og god dialogføring.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
 John Galsworthy på nobelprize.org
 Textdøme og autografar på Gutenberg Project Australia
 E-bøker på Gutenberg Project Australia
 The Forsyte Saga som E-bok på Gutenberg Project Australia
 The Forsyte-Saga som fri lydbok på LibriVox

Engelske forfattarar
Engelskspråklege forfattarar
Britiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i litteratur
Folk frå Kingston upon Thames
Miguel Ángel Asturias

Miguel Ángel Asturias () var ein guatemalansk forfattar og diplomat.

I 1967 fekk han Nobelprisen i litteratur for den såkalla Banantrilogien, med begrunninga «for dei fargerike litterære verka sine, med djupe røter i den nasjonale eigenarten og tradisjonane til Latinamerikas indianske folkeslag».

Liv 
Asturias studerte jus i heimlandet. Etter avslutta studiar grunnla han saman med vener ein folkehøgskole som gjorde det mogleg for fattigfolk å få utdanning. I 1923 reiste han til Europa for å studere politisk økonomi i London, men avbraut studiet etter få månader. I staden studerte han religion og folkeminnevitskap ved Sorbonne, spesielt dei før-kolumbiske kulturane i Latinamerika. Etter avslutta studiar gjorde han fleire reiser gjennom Europa. Det var på denne tida dei første litterære verka hans kom ut.

I 1933 vendte han tilbake til Guatemala. Etter at diktatoren Jorge Ubico blei styrta i 1944, gjekk Asturias inn i diplomatiet og blei året etter kulturattaché ved den guatemalske ambassaden i Mexico City og frå 1947 i Argentina. Han gav på denne tida ut fleire verk som ikkje kunne publiseras under diktaturet. Då regjeringa til president Jacobo Árbenz Guzmán blei styrta under eit kupp i 1954, trekte Asturias seg tilbake frå verva sine og gjekk i eksil i Argentina fram til 1962. Etter at det på ny blei halde frie val i Guatemala, blei han igjen diplomat for landet sitt og reiste til Paris som ambassadør. 

Miguel Ánge Asturias er gravlagd på gravlunden Père Lachaise i Paris.

Virke 
Asturias er ein representant for magisk realisme i latinamerikansk litteratur og bearbeidar mytene og legendene til dei heimlege indianske folka i verka sine. Han tek òg opp dei sosiale, politiske og økonomiske forholda i Latinamerika, dei negative verknadene av diktatura og USA sin rolle i denne regionen.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
 Miguel Angel Asturias 
 Asturias på iaiweb1.iai.spk-berlin.de
 Biografi  på literaturaguatemalteca.org
 Nettstad om Banantrilogien  ved janvonbroeckel.de

Guatemalanske forfattarar
Diplomatar
Nobelprisen i litteratur
Guatemalanske nobelprisvinnarar
Carlprit

Rudi Schwamborn, kjend som Carlprit og Riz Allah, () er ein tysk rappar. Han tok del i den fyrste delfinalen i Melodi Grand Prix 2012, saman med gruppa Irresistible og songen «Elevator».

Diskografi 
Album
 All Drinks on Me

Singlar
 2006: What Up Girl
 2010: See You at the Top
 2011: 1234

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carlprit» frå ,  den 20. januar 2012.  
 

Tyske rapparar
Melodi Grand Prix 2012-deltakarar
Melodi Grand Prix 2012-låtskrivarar
Rangitataelva

Rangitataelva er ei av dei forgreina elvene som var med å danna Canterbury Plains på Sørøya på New Zealand. Ho renn mot søraust i 120 kilometer frå Søralpane, og munnar ut i Stillehavet 30 kilometer nordaust for Timaru. Elva har eit tilsigsområde på 1773 km² og ei årleg middelvassføring på 95 m³/s ved Klondyke.

Maorinamnet Rangitata (Rakitata) har ulike omsetjingar, som 'dagen med låge skyer', 'nær himmel' og 'sida til himmelen'.

Elva forma Rangitatadalen, sentralt i Søralpane. Filminga frå Rohan i Ringdrotten: Dei to tårna og Kongens atterkome vart filma i denne dalen, på og kring Mount Sunday. Fleire fjerntliggjande sauegarsar ligg nær Mount Sunday. Mellom desse er Mesopotamia, Mount Potts og Erewhon. Erewhon vart namngjeven av forfattaren Samuel Butler som var den første kvite nybyggjaren ved Mesopotamia sauestasjon. Erewhon er òg namnet på ein roman som Butler skreiv anonymt i 1872.

Før elva når Canterbury Plains er ein del ført over til Rangitata Diversion Race (RDR) for vatning og produksjon av vasskraft. RDR vart bygd mellom 2. april 1937 og 1944, og forsyner kraftstasjonane Montalto og Highbank med vatn før ho når  utløpet i Rakaiaelva. Ved dette utløpet ligg òg det første akustiske fiskegjerdet på New Zealand, dette held laksesmolt nede i elva og hindrar at han går opp i jordbrukslandet.

Ut mot munningen deler elva seg i to løp og dannar ei stor delta-øy, Rangitataøya. Over øya går riksvegen State Highway 1 og jarnvegslinja Main South Line mellom Ealing og Rangitata, og øya er såleis direkte knytt til både riksvegs- og jarnvegsnettet på New Zealand.

Rangitata er elva med mest fiske sentralt på Sørøya, og har eit sjølvberande fiske etter chinooklaks. Laksen står for rundt 75 prosent av fangsten til sportsfiskarane i elva, andre fiskeslag er aure, regnbogeaure og bekkerøye.
 
Den 23. desember 1999 sende organisasjonen Fish and Game New Zealand inn ein søknad om at Rangitata River vart verna (Water Conservation Order). I juni 2006 vart vernet vedteke.

Eit lokomotiv enda opp heilt nedsenka i elva 4. januar 2002 etter at flaumvatn undergrov banelekamen og skapte ei avsporing.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Rangitata River» frå ,  den 20. januar 2012.  
 

Canterbury på New Zealand
Elver på New Zealand
Diksmuide

Diksmuide (fransk Dixmude) er ein belgisk by og kommune i Flandern. Kommunen består av sjølve byen Diksmuide og dei tidlegare kommunane Beerst, Esen, Kaaskerke, Keiem, Lampernisse, Leke, Nieuwkapelle, Oostkerke, Oudekapelle, Pervijze, Sint-Jacobs-Kapelle, Stuivekenskerke,  Vladslo and Woumen.

Det meste av området vest for byen er ein polder pepra med dreneringsgrøfter. Hovudnæringa i området er jordbruk og produserer det kjende smøret Diksmuide.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Diksmuide» frå ,  den 20. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Byar i Belgia
Kommunar i Vest-Flandern
Verdsarv i Belgia
Kortrijk

Kortrijk (fransk Courtrai) er ein kommune i den belgiske provinsen Vest-Flandern.

Turisme

Arkitektur
Mykje av mellomalderariktekturen i byen er intakt og er svært godt vedlikehaldt. Interessante stader er St. Maartenskerk, Onze-Lieve-Vrouwekerk, klokketårnet og den utmerka arkitekturen langs den gamle hamna Broelkaai.

Restaurantar
Som dei fleste belgiske byar har Kortrijk eit rikt nasjonalt og internasjonalt serveringstilbod. I sentrum er det mange restaurantar.

Museum
Viktige museum i Kortrijk er
Museum voor Schone Kunsten;
Kortrijk 1302;
Linmuseet;

Samferdsel
Dei to store store Europavegane E17 og E403 kryssar ved Kortrijk. Byen har òg ein større jernbanestasjon.
Lokalt blir kollektivtrafikken dominert av bussar. Mange av dei gamle torga til byen er bygd om og har no fleire etasjar med parkeringshus under seg.

Kjende personar
Kjende personar som vart fødd, budde eller døydde i Kortrijk:
 Jacobus Vaet (1529 – 1567)
 Roelant Savery (1576-Utrecht, 1639)
 Karel van Mander (1579–1623)
 Jan Palfijn (1650-1730)
 Hendrik Beyaert (1823 - 1894)
 Paul Goethals (1832-1901)
 Emmanuel Vierin (1869-1954)
 Richard Acke (1873-1934)
 George Washington (1871-1954)
 Maurice De Bevere (1923-2001), serieskapar ("Morris"), Lucky Luke
 Guido van Gheluwe (1926-),
 Chris Lomme (1938)
 Ann Demeulemeester (1959),
 Piet Goddaer (1970), musikar ("Ozark Henry")
 Laurence Courtois (1976)
 Leif Hoste (1977)
 Xavier Malisse (1980)
 Lien Van de Kelder (1982)
 Edmée Daenen (1985)
 Alfred de Taeye (1905)

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kortrijk» frå ,  den 20. januar 2012.  
 

Byar i Belgia
Kommunar i Vest-Flandern
Rangitataøya

Rangitataøya er ei lang linseforma øy i elvedeltaet til den forgreina Rangitataelva i Canterburyregionen på New Zealand, om lag halvvegs mellom Timaru og Ashburton. Øya er om lag 17 km lang og fem km brei på det meste. Ho er lågtliggjande og består for det meste av grøderikt jordbruksland.

Øya er ei av dei største deltaøyene i landet, og også den einaste som vert kryssa av riksvegsnettet på New Zealand, då State Highway 1 kryssar henne i den nordlege enden; og den einaste staden der riksvegen forlet båe dei to største øyene i landet.

Flyplassen Rangitata Island Aerodrome ligg like aust for brua til State Highway 1. Denne private flystripa er open for offentleg bruk. 

Flystripa hyser også ei samling av eldre mikrofly, og delar av fly,  flyskrog og andre ting av interesse.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rangitata Island» frå ,  den 20. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
NZ AIP vol 4: NZRI - Rangitata Island Aerodrome
Moth Manor Cottage 
Geraldine Flying Group 
East Canterbury Aviation Ltd 
Air Gear 

Timaru District
Øyar på New Zealand
Regensberg

Regensberg er ein kommune i distriktet Dielsdorf i kantonen Zürich i Sveits. Han ligg like vest for Dielsdorf, på ryggen Lägern (617 moh). Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på .

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Zürich
Byar i Sveits
Ediktet i Nantes

Ediktet i Nantes (Det nantiske ediktet) var eit lovpåbod utskrive av kong Henrik IV av Frankrike i Nantes den 13. april 1598.

Ediktet gjorde kjent at dei franske hugenottanee hadde vern mot overgrep og undertrykking, og gjorde samstundes katolisismen til statsreligion i Frankrike. Kongen hadde sjølv vore protestant, men for å bli anerkjent som konge av Frankrike hadde han konvertert til katolisismen. Utsegna «Paris er ei messe verd», skal Henrik ha sagt ved det høvet. 

I følgje ediktet fekk hugenottane rett til å halde gudstenester visse stader, og som ein garanti for at rettane deira skulle respekterast fekk dei halde kring hundre befesta tryggleiksstader. Hugenottane fekk òg rett til å inneha embete. Ediktet vart oppheva i 1685 under Ludvig XIV av Frankrike med ediktet i Fontainebleau og førte til auka fiendskap og bortdriving av hugenottane.

Sjå òg
Ediktet i Potsdam

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ediktet i Nantes» frå ,  den 20. januar 2012.  
 

Hendingar i 1598
Hugenottar
Fransk historie
Trusfridom
Hudson's Bay Company

Hudson's Bay Company (HBC) er det eldste aksjeselskapet i Canada (og Nord-Amerika). Det vart oppretta 2. mai 1670, og er dermed òg eit av dei eldste i verda som framleis er aktivt.

Frå det mangeårige hovudkvarteret i York Factory ved Hudsonbukta kontrollerte selskapet i fleire hundre år pelshandelen i store delar av britisk-kontrollerte Nord-Amerika. Det fungerte som ei «de facto-regjering i mange område på kontinentet, før dei første busetjingane i større stil vart etablert.

Selskapet sine oppkjøparar og pelsjegerar kom tidleg i kontakt med mange grupper av indianarar, og nettverka til selskapet av handelsstasjonar utgjorde grunnstamma for dei seinare offisielle styresmaktene i store delar av det vestlege Canada og USA (før USA vart eit land og etterpå). På slutten av 1800-talet vart det enorme territoriet selskapet kontrollerte brorparten av det nydanna Dominion of Canada, der selskapet var den største private landeigaren. Med nedgangen av pelshandelen utvikla selskapet seg til ei merkantil verksemd, som selde livsviktige varer til busetjarane i det vestlege Canada. I dag er selskapet best kjent for varehuskjeda si i Canada.

Hovudkontoret vart i 1970 flytta frå London til Winnipeg, og sidan til Toronto. Omsetnaden er kring 5 milliardar amerikanske dollar med kring 70 000 tilsette (2004).

Historie
Hudson's Bay Company vart stifta i 1670 som eit britisk selskap med handelsmonopol i dei områda av Nord-Amerika med elvar som munnar ut i Hudson Bay. Her fekk selskapet òg utstrekt styringsrett. Føremålet var først og fremst å drive pelshandel. Fram til 1760 måtte selskapet utkjempe harde stridar med franskmennene. I 1821 vart den store konkurrenten, North West Company, innlemma, og i dei næraste tiåra tok selskapet ei dominerande stilling i størstedelen av Canada. Det spelte i stor rolle i tvistane mellom USA og Storbritannia om den amerikansk-kanadiske grensa. I 1869 måtte selskapet derimot avstå dei gjenverande territoriale rettane sine til det nyoppretta Dominion of Canada, og det fortsette som eit vanleg handelsselskap. Selskapet var i lang tid dominerande innan pelshandel i verda. Frå 1970-åra starta eller overtok selskapet fleire varehuskjeder, og i 1980-åra avslutta det pelshandelen sin, i tillegg til olje- og gassverksemda som dei hadde starta i 1920-åra.

Kjelder

 

Denne artikkelen bygger på «Hudson's Bay Company» frå ,  den 20. januar 2012.

Bakgrunnsstoff
 Hudson's Bay Company

Skipingar i 1670
Britisk kolonisering av Amerika
Kanadisk historie
Handelsføretak
Pelshandel
Canadiske føretak
Ediktet i Potsdam

Ediktet i Potsdam var eit edikt om religiøs toleranse utskrive den 29. oktober 1685 av den store brandenburgske kurfyrsten, Fredrik Vilhelm. Det tilbaud hugenottane, som vart forfølgt i Frankrike på grunn av religionen sin, fritt og sikkert opphald i Brandenburg. Flyktningane mottok dessutan generøse privilegium, som skatte- og tollfridom og støtte for næringsverksemd og løn av presten deira av kurfyrstedømet.

Bakgrunnen for ediktet var den fornya forfølginga av hugenottar etter at ediktet i Nantes vart trekt tilbake av den franske kongen den 18. oktober 1685.

Kring 20 000 franske hugenottar tok imot tilbodet frå Brandenburg og slo seg ned der. Ediktet bidrog vesentleg til å hjelpe å byggje opp att næringslivet i Brandenburg etter øydeleggingane under trettiårskrigen, og la grunnsteinen for den seinare makta til kongedømet Preussen. Gjennom den franske immigrasjonen steig folkesetnaden i Berlin med ein tredjedel.

Reformasjonsminnesmerket i Genève minner om den brandenburgske mottakinga av hugenottiske flyktningar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ediktet i Potsdam» frå ,  den 20. januar 2012.  
 

Historia til Brandenburg
Prøyssisk historie
Hugenottar
Trusfridom
Edikt

Edikt kjem av latinsk edictum som tyder offentleg kunngjering. Romerske embetsmenn hadde rett til å offentleggjere dei retningslinjer og reglar som dei ønskte å legge til grunn for utøvinga av embetet sitt. Særleg viktig var edikta til pretorane, som var kunngjeringa om kva reglar han ville følgje som leiar for rettsvesenet i embetsåret sitt. Det vart gjort kjend på førehand ved opplesing og oppslag. Pretor kunne som domar ikkje berre gjere bruk av gjeldande rett, han hadde òg makt til å «hjelpe, supplere og korrigere» denne, og øvde på den måten stor innverknad på utviklinga av den romerske privatretten. 

I nyare historie vart òg somme forordningar av meir alminneleg innhald kalla edikt, som det evige ediktet eller ediktet i Nantes.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Edikt» frå ,  den 20. januar 2012.  
 
 edikt. (2012-01-21) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/edikt

Lover
Pave Innocens XI

Innocens XI () var pave frå 1676 til 1689. 

Han reformerte kurien, førte finansane til pavestolen i orden og prøvde å umogeleggjere nepotisme. Han stilte seg avvisande til delar av morallæra eller probabilismen til jesuittane, men forkasta òg kvietismen til Miguel de Molinos. Han var i stadig strid med Ludvig XIV av Frankrike på grunn av absoluttistiske krav på å styre den franske kyrkja, kalla gallikanisme. Paven protesterte mot forfølginga av hugenottane i Frankrike etter at ediktet i Nantes vart oppheva i 1685. Han arbeidde for fred og einskap i Europa og fekk oppretta ein pakt mellom den polske kongen Jan III Sobieski og keisar Leopold I av Det tysk-romerske riket. Denne pakta var avgjerande for å frigjere Wien frå tyrkarane si kringsetjing av Wien i 1683.

Innocens XI vert rekna for den mest merkverdige paven på 1600-talet. På grunn av den uklanderlege livsførselen sin, generøsiteten mot dei fattige og ønsket om å fred, vart kanoniseringa av han innleidd, mot franske protestar. Paven vart saligkåra i 1956.

Kjelder
 Innocens 11. (2012-01-21) I Store norske leksikon. 

Folk frå Como
Italienske pavar
Folk frå den store tyrkiske krigen
Saligkåra personar
Jiří Raška

Jiři Raška () var ein tsjekkisk skihoppar, som i si tid som aktiv konkurrerte for Tsjekkoslovakia. Han vann gullmedaljen i normalbakken og sølvmedaljen i storbakken under vinter-OL 1968 i Grenoble. I VM 1970 fekk han sølvmedaljen i storbakken. 1970/71 vann han den tysk-austerrikske hoppveka, og i 1972 fekk han bronsemedaljen i skiflygings-VM. Han var fødd i småbyen Frenštát pod Radhoštěm, på den tid i det tysk protektoratet Böhmen und Mähren. Raška døydde i Nový Jičín etter lengre tids sjukdom.

Aktiv
Raška markerte seg internasjonalt først i 1966. Etter å ha vorte nummer fem i avslutningsrennet under den tysk-austerrikske hoppveka kom han på åttandeplass samanlagt. Under ski-VM 1966 i Oslo kom han på fjerdeplassen i begge renna, nærast bronsemedaljen var han i storbakken der han med 203,9 poeng var 0,7 poeng bakom Kjell Sjöberg frå Sverige. I den tysk-austerrikske hoppveka 1966/67 vart han nummer sju samanlagt, etter å ha vorte nr 2 i avslutningsrennet i Bischofshofen, bakom hoppvekevinnaren Bjørn Wirkola. Same Wirkola vann også dei to neste hoppvekene, 1967/68 og 1968/69, då med Raška på andreplassen i samandraget. Begge dei to hoppvekene vann Raška avslutningsrennet i Bischofshofen.

Høgdepunktet for Raška vart vinter-OL 1968 i Grenoble. Han vart då olympisk meister i normalbakken, med 216,5 poeng slo han austerrikaren Reinhold Bachler med 2,3 poeng. I storbakkerennet kniva han med sovjetiske Vladimir Belousov om gullet, med 229,4 poeng hamna han 1,9 poeng bakom gullvinnaren Belousov.

I ski-VM 1970 i Štrbské pleso vann Raška sølvmedaljen i storbakken, men var langt bak den doble verdsmeisteren Garij Napalkov frå Sovjetunionen. Han vart nummer åtte i normalbakken. Ein månad i førevegen hadde Raška vunne to renn i den tysk-austerrikske hoppveka og vorte nummer fire samanlagt i hoppveka. Året etter vann han hoppveka samanlagt etter å ha kom på andreplassen i dei tre siste av dei fire renna. Med 948,0 poeng vann han med 7,8 poeng over Ingolf Mork som tapte hoppvekesigeren med eit fall i rennet i Innsbruck.

I hoppveka 1971/72 kom Raška på sjetteplassen samanlagt. Enno ein gong kom hans beste resultat i Bischofshofen, andreplass med 233,0 poeng var 0,6 poeng mindre enn rennvinnaren Wirkola. Under vinter-OL 1972 i Sapporo kom Raška på femteplassen i normalbakken og vart nummer 10 i storbakken. Same sesongen vann han bronsemedaljen i det aller første verdsmeisterskapen i skiflyging i Planica.

Etter svakare plasseringar i 1973 og 1974 deltok Raška i nasjonale tevlingar fram til 1979. Åra 1994-96 var han med i leiinga for det tsjekkiske hopplandslaget.

Notar

Bakgrunnsstoff
 
Denne artikkelen bygger på «Jiří Raška» frå ,  den 21. januar 2012.  
 

Tsjekkoslovakiske skihopparar
Tsjekkiske skihopparar
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske meistrar for Tsjekkoslovakia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Tsjekkoslovakia
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Tsjekkoslovakiske deltakarar under vinter-OL 1968
Skihopparar under vinter-OL 1968
Tsjekkoslovakiske deltakarar under vinter-OL 1972
Skihopparar under vinter-OL 1972
Bertrand Russell

Bertrand Arthur William Russell, 3. Earl Russell () var ein britisk filosof, matematikar og logikar.

Liv og virke 
Saman med Alfred North Whitehead publiserte han Principia Mathematica, eit av 1900-talets viktigaste verk om matematikken sitt logiske grunnlag. Russell blir rekna som grunnleggaren av den analytiske filosofien. Som ein verdskjend freds- og nedrustingsaktivist blei han ei leiestjerne for pasifismen, men sjølv var han ingen strikt pasifist. Bertrand Russell underviste blant anna ved Trinity College i University of Cambridge, London School of Economics, Harvard University og Pekinguniversitetet.

Han skreiv ei rad verk om filosofiske, matematiske og samfunnsmessige tema, og i 1950 gav Svenska akademien han nobelprisen i litteratur «for å heidre han for sine varierte og viktige skrifter der han kjempar for humanitære ideal og tankefridom.»

Livsgjerninga til Bertrand Russell kan delast opp i tre hovudtema han konsentrerte seg om i ulike fasar av livet sitt –  trass i fleire overlappingar. Den første halvdelen av livet arbeidde han hovudsakleg på grunnlaget for matematikken. Etter at Principia Mathematica var ferdig, vendte han seg meir mot filosofiske spørsmål, og på slutten av livet spelte det politiske engasjementet hovudrolla.

Litteratur 
 Ernst R. Sandvoss: Bertrand Russell. Reinbek bei Hamburg : Rowohlt, 1991.  ISBN 3-499-50282-8
 Denis Vernant: Quine & Russell. I : W. V. Quine et la méthode de l’analyse. J.-M. Monnoyer éd., Paris 2006 (Éd. de l’Éclat), s. 89–158
 Denis Vernant: Bertrand Russell. Garnier-Flammarion, Paris 2003, 470 sider, ISBN 2-08-071192-X.
 Kenneth Blackwell, Harry Ruja: A Bibliography of Bertrand Russell. Routledge, London 1994
 Ray Monk: Bertrand Russell: 1872–1920 The Spirit of Solitude. Vintage, London, 1996 - 1997, ISBN 0-09-973131-2
 Ray Monk: Bertrand Russell: 1921–1970 The Ghost of Madness. Vintage, London, 2001, ISBN 0-09-927275-X
 Achim von Borries: Rebell wider den Krieg – Bertrand Russell 1914 – 1918. Verlag Graswurzelrevolution, Nettersheim 2006, ISBN 978-3-939045-01-4
 Apostolos Doxiadis, Christos H. Papadimitriou, Alecos Papadatos, Annie Di Donna: Logicomix: An Epic Search for Truth. Bloomsbury, New York, 2009, ISBN 978-1-59691-452-0

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 
 Nobeltildelinga 1950 på nobelprize.org
 
 Oppføring om Bertrand Russell i Stanford Encyclopedia of Philosophy

Britiske filosofar
Britiske matematikarar
Humanistar
Britiske sosialistar
Engelskspråklege forfattarar
Walisiske forfattarar
Britiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i litteratur
Folk frå Monmouthshire