alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Russ Titelman

Russ Titelman () er ein USA-amerikansk plateprodusent og låtskrivar. Han har vunne tre Grammyprisar. Den første fekk han som produsent for Steve Winwood-songen «Higher Love», og den andre og tredje for Eric Clapton-albuma Journeyman og Unplugged. Titelman produserte òg Clapton-albumet 24 Nights i 1990 og bluesalbumet From the Cradle frå 1994.

Utvald arbeid som produsent
Randy Newman
 Sail Away (1972)
 Good Old Boys (1974)
 Little Criminals (1977)
 Born Again (1979)
 Trouble in Paradise (1983)

Ry Cooder
 Paradise and Lunch (1974)

James Taylor
 Gorilla (1975)
 October Road (2002)

George Harrison
 George Harrison (1979)

Rickie Lee Jones
 Pirates (1981)

Rufus and Chaka Khan
 Stompin' at the Savoy – Live (1983)

Steve Winwood
 Back in the High Life (1986)

Brian Wilson 
 Brian Wilson (1988)

Chaka Khan
 CK (1988)

Eric Clapton
 Journeyman (1989)
 Unplugged (1992)

Meat Loaf
 The Very Best of Meat Loaf (sporet: «Is Nothing Sacred») (1998)

Cyndi Lauper
 At Last (2003)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Russ Titelman» frå ,  den 24. april 2020.  oppgav desse kjeldene:''

Folk frå Los Angeles
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske låtskrivarar
Grammy-vinnarar
Richard Perry

Richard Perry () er ein USA-amerikansk plateprodusent. Perry byrja som artist då han var voksen, men vart tidleg i karrieren ein suksessrik og populær produsent med over eit dusin gullplater å vise til. Frå 1978 til 1983 dreiv han sitt eige plateselskap, Planet Records, som gav ut ei rekkje hittar med hovudartisten The Pointer Sisters. Etter Planet vart selt til RCA Records, heldt Perry fram arbeidet i musikkindustrien som sjølvstendig produsent. Rekkja hitinnspelingar strekte seg inn i 2000-åra med populære innspelingar for mellom andre Rod Stewart og Carly Simon.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Richard Perry» frå ,  den 24. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske plateprodusentar
Folk frå Brooklyn
Bob Krasnow

Robert Alan «Bob» Krasnow () var ein USA-amerikansk platedirektkør og entrepenør som hadde ein lang og suksessrik karriere i musikkindustrien. Han skipa Blue Thumb Records, og vart seinare styreleiar i Elektra Records, og var med å skipe Rock and Roll Hall of Fame.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bob Krasnow» frå ,  den 24. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske platedirektørar
Elektra Records
Hank Cicalo

Hank Cicalo () er ein amerikansk lydteknikar som har vore aktiv i over femti år. Blant artistane Cicalo spelte inn finn ein The Monkees, Carole King, Barbra Streisand og George Harrison.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hank Cicalo» frå ,  den 24. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske lydteknikarar
Folk frå Brooklyn
The Monkees
Gary Marker

Gary «Magic» Marker () var ein USA-amerikansk bassgitarist og lydteknikar, mest kjend for arbeidet sitt med forskjellige psykedeliske rockeband i 1960-åra.

Som bassist var han medlem av Rising Sons frå 1964 til 1966, i lag med Ry Cooder og Taj Mahal. På denne tida vart han ven med Don Vliet, betre kjdn som Captain Beefheart. Han spelte med Beefheart and the Magic Band ved fleire høve, men var aldri fast medlem i bandet. Marker var involvert i innspelinga kring Safe as Milk, men ingenting av det han spelte på kom med på den endelege utgåva. 

To andre band han har vore involvert i er The Jazz Folk og The New World Jazz Company.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gary Marker» frå ,  den 24. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bassistar
Electricity av Captain Beefheart

«Electricity» er ein song av Captain Beefheart og Magic Band frå 1967 på albumet Safe as Milk. Beefheart hevda at selskapet han og bandet hans hadde kontrakt med, A&M Records, droppa dei etter at medeigaren Jerry Moss høyrde songen og meinte han var «for negativ» for tenåringsdottera hans. Då dei spelte inn den endelege versjonen for albumet, øydela vokalen til Beefheart mikrofonen.

Mottaking
Kritikarar har sagt at songen syner mange av dei seinare kjennemerka ved vokalen til Beefheart, som den forvrengde vokalen. Gitaristen Doug Moon skildrar songen som «hint om det som kom til å kome.» Kritikarar har òg skildra thereminen på songen som ein «spøkjelsesaktig theremin på ein mest foruroligande måte.» I boka Riot on Sunset Strip: Rock 'n' Roll's Last Stand in Hollywood, er «Electricity» sagt å vere ein «særs uvanleg bluessong».

Historie
Medan Beefheart spelte «Electricity» som oppvarming ved Fantasy Fair and Magic Mountain Music Festival i Mt. Tamalpais i 1967 stoppa hans ongen, retta på slipset, og vandra av scenen der han falt med andletet først i graset. Han hevda seinare at han såg ei jente i publikum som var til ein gullfisk. Dette gjorde at gitaristen Ry Cooder like etter slutta i The Magic Band fordi han ikkje orka at Beefheart var så uføreseieleg.

Andre versjonar
På luksusutgåva av Sonic Youth sitt Daydream Nation, frå 2007 vart denne songen med, opphavleg spelt inn i 1988 for eit hyllestalbum til Captain Beefheart på Imaginary Records kalla Fast 'n' Bulbous – A Tribute to Captain Beefheart.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Electricity (Captain Beefheart song)» frå ,  den 24. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Captain Beefheart-songar
Songar skrivne av Captain Beefheart
Bluesrock-songar
Sonic Youth-songar
Singlar frå 1967
Singlar frå 1978
Songar frå 1967
Jeff Cotton

Jeffrey Ralph Cotton () er ein USA-amerikansk rockegitarist, kjend som medlem av Captain Beefheart and the Magic Band.  Cotton vart først kjend som gitarist i lag med Merrell and the Exiles, som hadde eit par lokale hittar i 1964 i Los Angeles-området. Han vart så med i Blues in a Bottle, med dei andre framtidige Magic-medlemmane Mark Boston, Bill Harkleroad og John French. Han vart henta inn i The Magic Band i 1967 som erstattar for Ry Cooder.

Cotton spelte slidegitar på konertane deira, og på albuma Strictly Personal, Mirror Man og Trout Mask Replica. For dette fekk han scenenamnet Antennae Jimmy Semens.Han slutta i The Magic Band i 1970 etter å ha blitt angripen av den midlertidige trommeslagaren Jeff Bruschell under ein «gruppesamtale» og braut eit ribbein, men dette var truleg berre dropen i begeret, sidan han hadde opplevd åtte månadar med øvingar for Trout Mask Replica der Beefheart eksperimenterte på gruppa med å ta frå dei søvn, mat og utøve fysisk vald for å bryte ned den mentale tilstanden deira. I 1971 gjekk han inn i bandet MU, som han spelte inn nokre album med.

Diskografi

med Captain Beefheart & His Magic Band
 Strictly Personal (1968)
 Trout Mask Replica (1969)
 Mirror Man (1967, gjeve ut 1971)

med MU
 MU (1971)
 The Last Album (1974, gjeve ut 1981)
 Children of the Rainbow (1974, gjeve ut 1985)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jeff Cotton» frå ,  den 25. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
The Magic Band-medlemmar
Willy van de Kerkhof

Wilhelmus Antonius van de Kerkhof, nemnd Willy van de Kerkhof, () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar, kjend for sine mange år som midtbanespelar i PSV Eindhoven og på Nederlands landslag. Også tvillingbroren René van de Kerkhof var landslagsspelar.

Klubbspel
Kerkhof spelte 1970-73 på FC Twente. Resten av si tid som aktiv tente han PSV Eindhoven, der han perioden 1974-78 var med på å vinne den nasjonale cupturneringa to gongar og seriemeisterskapen tre gongar. Dei suksessrike åra vart avslutta med triumf i UEFA-cupen 1978. Deretter venta ti sesongar utan pokalfangst, heilt til han la opp i 1988.

Landslagsspel
Kerkhof fekk sin landslagsdebut 5. juni 1974 og fekk plass i VM-troppa 1974, utan å få speletid i meisterskapen. Under Fotball-VM 1978 i Argentina spelte han alle kampane då Nederland tok seg til VM-finale, ein kamp som etter ekstraomgangar enda med siger 3-1 for arrangørlandet. Kerkhof deltok i 63 landskampar, den siste i oktober 1985. Han skåra fem mål for Nederland.

Merittar
Vinnar av UEFA-cupen: 1978 med PSV Eindhoven
Nederlandsk seriemeister: 1975, 1976, 1978 med PSV Eindhoven
Nederlandsk cupmeister: 1974 og 1976 med PSV Eindhoven
VM-sølv: 1974 og 1978 for Nederland
EM-bronse: 1976 for Nederland

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Willy van de Kerkhof» frå ,  den 25. april 2020.  
 
eu-football

Nederlandske fotballspelarar
PSV-spelarar
Twente-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1974
Spelarar i Fotball-EM 1976
Spelarar i Fotball-VM 1978
Spelarar i Fotball-EM 1980
Lambertseter stadion

Lambertseter stadion er eit idrettsanlegg på Lambertseter i Oslo. Sjølve stadionet er kjøpt og eigt av Bydel Nordstrand.  

Lambertseter stadion vart brukt som hovudfotballbane og friidrettbane for Oslo medan Bislett stadion vart renovert i 2004. Det er tidlegare brukt av Mercantile Ski- og Fotballklubb og Fotballklubben Manglerud Star Oslo til heimekampane deira. I dag vert det brukt som heimefotballbane for Lambertseter Idrettsforeining og andre lag, ved at dei søkjer til Oslo kommune. Lambertseter stadion er tredjevalet til treningsstadion for Noregs herrelandslag i fotball (etter Ullevaal Stadion og Bislett stadion). Dei trena der seinast i 2007.

Fasilitetar 
Rundt fotballbanen er det ein gymmertløpebane. Stadionet har ingen klubbhus, men garderobane til Lambertseter Idrettsforeining kan brukast. Stadionet har berre ståplassar på den eine langsida av banen. Det har også eit kommentatorhus, høgtalarar og lyskastarar.

Tidlegare idrettsarrangement

Skøyter 
Banen vart brukt av Lambertseter Skøyteklubb frå 1968 til 1986 og har følgjande banerekordar med skøyteløp:

Friidrett 
Lambertseter stadion har òg vorte brukt til større arrangement i friidrett. Clean Air Game sitt arrangement i 2018 gav to - eller eigenleg fem - norske rekordar. Lene Retzius betra norgesrekorden i stavsprang heile tre gongar og enda på 4,50 meter, medan Eivind Henriksen betra rekorden i sleggekast to gongar og enda med ei notering på 76,66 meter.

Bilete

Referansar 

Fotballstadion i Oslo
Skeisearenaer i Noreg
Idrettsanlegg i Oslo
Lambertseter
Manglerud Star Toppfotball
Vladimir Vikulov

Vladimir Ivanovitsj Vikulov () var ein sovjet-russisk ishockeyspelar frå Moskva som i tida 1966-75 vann sju VM-gull og to OL-gull med Sovjetunionen sitt sigerrike landslag.

Frå 1966 til -71 var Vikulov årleg med på å verte verdsmeister for Sovjetunionen. Både i 1968 og 1972 vart han olympisk meister, men under Ishockey-VM 1971 måtte han og lagkameratane nøye seg med sølv. Etter å ha vorte vraka frå to verdsmeisterskap, fekk Vikulov plass i troppa til Ishockey-VM 1975. Der vann han sitt sjuande VM-gull og han fekk plass på All Star Team. Vikulov spelte 195 landskampar og skåra 109 mål. Han var vengspelar.

Vikulov gjorde teneste i CSKA Moskva frå 1963 til 1979. Gjennom desse åra vart han sovjetmeister ti gongar; fyrste gong i 1966 og siste gong i 1979.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wladimir Iwanowitsch Wikulow» frå ,  den 25. april 2020.  
 

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Bill Harkleroad

Bill Harkleroad (), med artistnamnet Zoot Horn Rollo, er ein amerikansk gitarist. Han er mest kjend for arbeidet sitt med Captain Beefheart og The Magic Band. I 2003 vart han rangert på 62. plassen på lista til Rolling Stone over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

Harkleroad slutta i The Magic Band i 1974 i lag med fleire andre bandmedlemmar og skipa Mallard.

Diskografi
Med Captain Beefheart & His Magic Band
 1969 Trout Mask Replica
 1970 Lick My Decals Off, Baby
 1972 The Spotlight Kid
 1972 Clear Spot
 1974 Unconditionally Guaranteed

Med Mallard
 1975 Mallard
 1976 In a Different Climate

Solo
 2001 We Saw a Bozo Under the Sea
 2014 Masks

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bill Harkleroad» frå ,  den 25. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
The Magic Band-medlemmar
Sologitaristar
Slidegitaristar
Øvre-Ål Toneakademi

Øvre-Ål Toneakademi er det sjette studioalbumet til Stein Torleif Bjella, utgjeve i 2020. Låta Mitt namn er Stein vart sleppt som singel den 20. mars før albumet kom den 24. april. 

Etter å ha brukt Bård Ingebrigtsen som produsent på dei to førre albuma har Bjella for dette albumet gått attende til Kjartan Kristiansen, som også produserte dei tre fyrste albuma hans. I tillegg til Bjella på song og gitar, spelar Geir Sundstøl (shankargitar, cümbüs, dobro, xylofon, klokkespel med meir), Kenneth Kapstad (trommer), og Eirik Øien (bass) på plata.  Mari Persen har arrangert stryk og horn.

Albumet fekk god omtale i mellom andre Dagbladet og på NRK då det vart gjeve ut.

Sporliste
 Sundre city (5:23)
 Ekkel fisk (4:24)
 Mitt namn er Stein (2:58)
 Følsom person blues (4:36)
 Fødd på eit fjell (2:52)
 Min kjære og ven (4:32)
 Frisøren i sentrum (4:15)
 E likte deg (3:57)
 Fiskesangen (4:05)
 Fortapt spelemann (4:43)
Alle songane er skrivne av Bjella utanom Fødd på eit fjell som er skriven av Ole Paus.

Kjelder

Musikkalbum frå 2020
Stein Torleif Bjella-album
Rockette Morton

Rockette Morton () er ein amerikansk musikar, mest kjend som bassist og gitarist for Captain Beefheart og The Magic Band i 1960- og 1970-åra.

Karriere
I 1963, etter han flytta til Lancaster i California, vart Boston med det framtidige Magic Band-medlemmet Bill Harkleroad (òg kjend som Zoot Horn Rollo) i eit band kalla B.C. & the Cavemen. 

Han fekk kallenamnet «Rockette Morton» av Captain Beefheart etter han vart medlem i The Magic Band. Morton spelte på fem av albuma til Beefheart: Trout Mask Replica (produsert av Frank Zappa i 1969), Lick My Decals Off, Baby (1970),  The Spotlight Kid (1972), Clear Spot (1972) og Unconditionally Guaranteed (1974). Han spelte opphavleg bass, men byta til rytmegitar etter den tidlegare Little Feat-bassisten Roy Estrada kom med i bandet.

I boka Lunar Notes: Zoot Horn Rollo's Captain Beefheart Experience fortalte gitaristen Bill Harkleroad om kranglar mellom Beefheart og medlemmar i bandet. Dette førte til at dei vart oppløyste i 1974, då Rockette Morton slutta for å skipe Mallard i lag med bandkollegaene John French, Bill Harkleroad og Art Tripp. Mallard gav ut to album, Mallard (1975) og In a Different Climate (1976). Etter dette bandet vart oppløyst heldt Morton fram i ulike band som gitarist og bassist. 

Morton gav ut eit soloalbum, Love Space, i 2003. Det vart spelt inn i musikkstudioet hans i Aiken i Sør-California.

Diskografi

Captain Beefheart and the Magic Band 
Trout Mask Replica (1969)
Lick My Decals Off, Baby (1970)
The Spotlight Kid (1972)
Clear Spot (1972)
Unconditionally Guaranteed (1974)

Mallard 
Mallard
In a Different Climate

Solo 
Love Space (2003)

Gjesteartist
Ant-Bee: Electronic Church Muzik (Barking Moondog, 2011)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rockette Morton» frå ,  den 25. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Litteratur 
 Harkleroad, Bill (1998). Lunar Notes: Zoot Horn Rollo's Captain Beefheart Experience. Interlink Publishing. .

Bakgrunnsstoff
Extensive Biographical Information
musikkgruppa Mallard web pages online since 1995
Rockette Morton

Folk frå Salem i Illinois
USA-amerikanske rockbassistar
USA-amerikanske bassistar
The Magic Band-medlemmar
USA-amerikanske rockegitaristar
Rytmegitaristar
Albumet Jordsjukantologien

Jordsjukantologien Musikken er det femte studioalbumet til Stein Torleif Bjella, utgjeve i 2018. Albumet inneheld tekstar frå diktsamlinga Jordsjukantologien nr. 1 som Bjella les akkompagnert av musikk.

Sporliste
 E vart uvenn med mine sysken (4:51)
 E selde grunnen te hyttefolket (3:12)
 E vart alder god nok for sentrumsungdommen (2:39)
 Ho vart enke (3:05)
 Ho ville heim (4:11)
 Helsedagbok (3:07)
 E forstod ikkje at e var gjæv for far (3:15)
 Det gjekk fleire år (3:41)
 Eit liv har me delt (2:44)
 E og ville opp og fram (2:34)
 Nei (1:56)
 Onkel Halvor var einsleg og barnlaus (3:44)

Kjelder

Stein Torleif Bjella-album
Musikkalbum frå 2018
Jordsjukantologien nr. 1

Jordsjukantologien nr. 1 er ei diktsamling skriven av Stein Torleif Bjella. Dette er den fyrste boka til Bjella, som debuterte som musikkartist i 2009 med albumet Heidersmenn.

Diktsamlinga fekk mykje god kritikk, og var mellom anna på Klassekampen si liste over dei beste bøkene i 2017. Gode meldingar kom i mellom andre Klassekampen, VG og Universitas. Dagbladet var derimot meir kritisk i si melding, og meinte boka var uambisiøs.

Bjella las opp nokre av dikta i spoken word-stil akkompagnert av musikk på albumet Jordsjukantologien Musikken.

Kjelder

Norske diktsamlingar
Bøker frå 2017
Kan nokon gripe inn

Kan nokon gripe inn er eit skodespel skrive og regissert av Lasse Kolsrud. Det hadde premiere i januar 2017 på Det Norske Teatret, og vart seinare spela rundt om i landet i samarbeid med Riksteatret. Skodespelet er basert på tekstene til musikaren Stein Torleif Bjella, og tittelen kjem frå låta Separate sinn frå plata Heim For å Døy frå 2013.

Heile handlinga går føre seg på ein jarnbanestasjon der vi møter ulike figurar frå universet hans Bjella. All musikken er skriven av Bjella og kjem frå dei fire fyrste albuma hans. I utgangspunktet skulle ikkje Bjella sjølv spela i stykket, sett bort ifrå opptak av «stasjonsmeisteren» fyrst og sist i stykket. Nokre gongar steppa han likevel inn ved sjukdom hjå dei faste skodespelarane.

Kjelder 

Norske skodespel
Avisa Vigga

Vigga er ei norsk lokalavis som dekkjer Lesja og Dovre kommunar. I ei periode har ho òg dekt Sel kommune. Avisa publiserer tekster på både nynorsk og bokmål. Redaksjonen held til på Dombås.

Namnet Vigga kjem av ei vigge som er området frå øvst i skoglia til snaufjellet.

Bakgrunnsinformasjon
 Heimesida til Vigga

Kjelder 

Vigga
Vigga
Vigga
Lesja kommune
Dovre kommune
Sigrid Agnethe Hansen

Sigrid Agnethe Hansen (fødd 1989) er NRK-journalist og forfattar.

Hansen er fødd og oppvakse i Harstad. Ho tok ein bachelor i litteraturvitskap og fransk ved Universitetet i Oslo før ho flytta til Tromsø og tok ein mastergrad i samfunnsplanlegging og kulturforståing i 2014.

Sigrid Agnethe Hansen var nynorskpraktikant på kull 21 (2014-2015) ved Nynorsk mediesenter i Førde. Ho hadde ekstern praksis i NRK Troms, fekk vikariat der og blei fast tilsett i april 2016. Hansen arbeider som programleiar og produsent.

I 2020 debuterte Hansen med ungdomsromanen Ser du dette?.

Hansen er gift med Sigbjørn Skåden.

Bibliografi 
 Ser du dette? – ungdomsroman, Samlaget 2020 (nynorsk)

Kjelder 

 Nynorsk mediesenter: Presentasjon av praktikantar: Sigrid Agnethe Hansen 
 Framtid.no: Intervju med Sigrid Agnethe Hansen , 10. mars 2020

Referanser 

NRK-journalistar
Norske romanforfattarar
Personar frå Harstad kommune
Fødselsdato ikkje oppgitt
Victor Hayden

Victor Hayden (, òg kjend under scenenamnet The Mascara Snake, var ein USA-amerikansk målar og musikar. Han var syskenbarnet til Don Van Vliet, betre kjend som Captain Beefheart. Hayden vart med i Beefheart sitt Magic Band som gjestemusikar på bassklarinett i 1968, men er berre med på albumet Trout Mask Replica frå 1968. Han spelte med bandet på scenen på Amougies-festivalen i Mont-de-l'Enclus i Belgia i oktober 1969.

Hayden var med å skipe Alchemy Records i 1986 med Mark Deutrom, og arbeidde der fram til 1991. Frå 2007 til 2018 var han talentsjef i PIG Records. Etter å ha møtt The Mascara Snake kalla John Frusciante ein song «Mascara» på det første albumet sitt Niandra LaDes and Usually Just a T-Shirt. Hayden måla eit måleri som vart nytta som plateomslag på Beefheart-albumet Bluejeans & Moonbeams i 1974.

Frå 1991 og frametter har Hayden i fleire periodar hatt kunstustillingar, mellom anna i New York City. and 2019 at Lisa Derrick Fine Arts in Los Angeles.

Hayden døydde 7. desember 2018 frå komplikasjonar etter å ha blitt råka av ein bil.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Victor Hayden» frå ,  den 25. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske klarinettistar
The Magic Band-medlemmar
Folk døde i bilulukker
Cal Schenkel

Calvin «Cal» Schenkel () er ein USA-amerikansk illustratør, grafisk designar, animatør og teiknserieskapar, som spesialiserte seg på design av plateomslag. 

Han laga mange plateomslag for Frank Zappa. Han hadde ein ikonisk og særprega stil som var ein føregangar for punkkunst og new wave.

Plateomslag av Schenkel
Lumpy Gravy 
We're Only In It For The Money 
Cruising with Ruben & the Jets 
Uncle Meat 
Hot Rats 
Burnt Weeny Sandwich 
Fillmore East - June 1971 
Just Another Band from L.A. 
The Grand Wazoo 
One Size Fits All 
Tinseltown Rebellion 
Does Humor Belong in Music? 
The Best Band You Never Heard in Your Life (1995 re-issue)
Playground Psychotics 
Ahead of Their Time 
Cheap Thrills 
Mystery Disc 
Son of Cheep Thrills 
Trout Mask Replica

KjelderDenne artikkelen bygger på «Cal Schenkel» frå ,  den 25. april 2020.  oppgav desse kjeldene:''

USA-amerikanske illustratørar
USA-amerikanske grafiske designarar
USA-amerikanske teikneserieskaparar
Folk frå Montgomery County i Pennsylvania
Frank Zappa
Ed Caraeff

Ed Caraeff () er ein fotograf, illustratør og grafisk designar, som hovudsakleg har arbeidd innan musikkindustrien. Han har vore kunstnarisk leiar, fotografert og designa hundrevis av plateomslag frå 1967 til 1982 for mange artistar, som Elton John, Steely Dan, Carly Simon, Three Dog Night, Tom Waits og Dolly Parton. Fotografia hans har vore på framsida av fire nummer av Rolling Stone og finst i den permanente samlinga til The Rock and Roll Hall of Fame.

Caraeff sitt fotografi av Jimi Hendrix på Monterey Pop Festival vert rekna som ikonisk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ed Caraeff» frå ,  den 25. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske fotografar
DS «Ryvingen» (1891)

DS «Ryvingen» (kallesignal HFGP - MFRS) var eit dampskip bygt i 1891 som lasteskip for Jens Meinich & Co i Kristiania. I 1915 vart det kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) og omdøypt DS «Lupus» før det i 1917 vart oppbrakt av den tyske ubåten «UC 43» og hamna på tyske hender.

Historie
Skipet vart bygt ved Grangemouth Dock Yard Co. i Grangemouth i Skottland og levert til Jens Meinich i mars 1891. I 1893 vart skipet overteke av A/S Ryvingen og B.Heyerdahl, før det i september 1895 vart selt til Thv. Johnsen & Co.

Hans Hansen kjøpte skipet i november 1905 og det fekk heimehamn på Akureyri på Island. I mars 1909 kom skipet attende til Noreg då Den Norske Creditbank og Fred Olsen tok over skipet. Peter Lindøe med fleire kjøpte skipet til Haugesund i juni 1910. I 1911 forliste skipet og sokk, men vart reparert ved Stavanger Støberi & Dok og fekk då heilt ny innreiing. 

Det Bergenske Dampskibsselskab kjøpte skipet for 152 516 kroner i mai 1915 I januar 1917 vart skipet oppbrakt av den tyske ubåten «UC 43» i Den engelske kanalen og ført til tysk hamn og prisedømt. Skipet hadde då vore på reise frå Øyerhavn i Hardanger til Rotterdam med 300 tonn pyritt og 69 kassar fiskehermetikk. Det hamna då under Det tyske riket og Reichskommisar fur Seeschiffahrts med Hamburg som heimehamn. I 1921 fekk skipet namnet «Elbe». Skipet vart selt til R. Neugebauer & Co i Hamburg i 1926 for opphogging.

Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 539 brt, 245 nrt og lasteevna var 700 dødvekttonn. 
Volumet i lasterommet var 834 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Richardsons, Westgarth & Co i Middlesborough. Oppgjeven yting var 94 iHk (indikerte hestekrefter) og 500 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 10 knop.
I 1903 fekk skipet ny donkeykjel og i 1909 ny hovudkjel ved Nylands verksted.

Sjå òg
Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

Kjelder

Norske dampskip
Norske lasteskip
BDS-eigde fartøy
Skip bygde ved Grangemouth Dock Yard
Skip frå 1891
Skip sluttsegla i 1926