alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Max Bolkart

Max Bolkart () er ein tysk, tidlegare skihoppar frå Oberstdorf. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka i 1960, og vart nummer fire i det spesielle hopprennet under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo.

Aktiv 
Bolkart vart nummer tre i hopprennet i Innsbruck på nyåret 1955, bak Torbjørn Ruste frå Noreg og Hemmo Silvennoinen frå Finland. Same plasseringa fekk han i same bakken nøyaktig eitt år seinare, då Koba Tsakadze frå Sovjetunionen vann føre Harry Glaß frå Aust-Tyskland. Seinare i 1956-sesongen vart Bolkart nummer fire i det olympiske hopprennet i Cortina d'Ampezzo. I 1957 vart han nummer tre i Innsbruck for tredje året på rad, han vart også nummer tre samanlagt i hoppveka, bak finnane Pentti Uotinen og Eino Kirjonen.

Under den tysk-austerrikske hoppveka 1959/60 vann Bolkart dei tre fyrste renna og sigra samanlagt med 878,0 poeng, mot austerrikaren Albin Plank sine 874,7 poeng. Hoppveka den sesongen var prega av få sterke utanlandske deltakarar, til dømes deltok ingen norske hopparar, medan Finland berre sende hopparar som ikkje var uaktuelle for den lange reisa til vinterolympiaden i Squaw Valley i California. Bolkart deltok i Squaw Valley og vart nummer seks i det spesielle hopprennet.

Bolkart kom på sjuandeplass i storbakken under verdsmeisterskapen på ski i Zakopane i 1962. Han vart så nummer to i Oberstdorf og nummer tre i Garmisch-Partenkirchen under hoppveka 1962/63, norske Toralf Engan var suveren vinnar i begge renna. Engan vart ein overlegen vinnar av hoppveka, medan Bolkart vart nummer tre, vel tre poeng bakom toaren Torbjørn Yggeseth frå Noreg.

Ved sidan av Helmut Recknagel og den norske verdsmeisteren i kombinert, Arne Larsen, var Bolkart ein av svært få som etter 1960 hoppa med armane strekt framover. På den tid var finnestilen den heilt dominerande, der skihopparane strekte seg aerodynamisk ut med samla, parallelle ski, og armane lagt bakover langs kroppen.

Bolkart vart vesttysk meister i åra 1956-58 og 1964. Han la opp i 1965.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Max Bolkart» frå , den 9. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 

Tyske skihopparar
Tyske deltakarar under vinter-OL 1956
Skihopparar under vinter-OL 1956
Tyske deltakarar under vinter-OL 1960
Skihopparar under vinter-OL 1960
Rainer Schmidt

Rainer Schmidt () er ein tysk, tidlegare skihoppar frå Langewiesen i Thüringen, som tevla for Aust-Tyskland. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka 1972/73, og fekk sølvmedaljen under VM i skiflyging 1975, samt ein bronsemedalje under vinter-OL 1972 i Sapporo.

Aktiv 
Schmidt vart i januar 1970 nummer to i hoppvekerennet i Bischofshofen bakom Jiří Raška, samanlagt i hoppveka vart han nummer fem. Han vart også nummer to i Oberstdorf i romjula 1971. Under OL 1972 i Sapporo tok han bronsemedaljen i storbakken, 0,6 poeng bakom Wojciech Fortuna frå Polen som vann ein sensasjonell siger, og 0,5 poeng bak sølvvinnaren Walter Steiner frå Sveits.

Vinteren 1972/73 sigra Schmidt i opningsrennet i hoppveka i Oberstdorf, framom to landsmenn. Schmidt vann også det neste rennet i hoppveka, nyårsrennet i Garmisch-Partenkirchen. Deretter vart han nummer to i Innsbruck, før han sikra sigeren i hoppveka med kontrollert hopping i Bischofshofen. Der vart han nummer tolv og vann dermed med ein rimeleg klar margin den tysk-austerrikske hoppveka, 16,4 poeng føre landsmannen Hans-Georg Aschenbach.

Etter hoppveketriumfen klarte Schmidt sjeldnare enn før å hoppe seg til pallplassar. Men i 1975 kom han noko overraskande på andreplassen i VM i skiflyging i Bad Mitterndorf, berre slått av Karel Kodejška frå Tsjekkoslovakia.

Schmidt la vekk skihoppinga i 1976.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Rainer Schmidt» frå , den 9. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 

Tyske skihopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1972
Skihopparar under vinter-OL 1972
Christof Duffner

Christof Duffner () er ein tysk, tidlegare skihoppar frå Triberg im Schwarzwald, ein kommune i delstaten Baden-Württemberg. Han vann OL-gull i 1994 og VM-gull i 1999 med Tysklands hopplandslag, samt VM-bronse i 1997. Mellom 1988 og 2004 deltok han i til saman 221 verdscuprenn. Fem gongar kunne han klive opp på sigerspallen, sin einaste siger i verdscupen fekk han i Oberstdorf 30. desember 1992.

Aktiv
Duffner debuterte på heimebane i 1988 i opningsrennet i den tysk-austerrikske hoppveka. Nøyaktig to år seinare fekk han sine fyrste verdscuppoeng i same bakken. Nye to år skulle før han fekk sin fyrste pallplass i verdscupen. Det rennet fann også stad i same bakken, og mykje overraskande kunne han stige heilt til topps. I dei komande åra fylgde to andre- og tredjeplassar.

Duffner var med på det tyske firemannslaget som vart olympiske meistrar i laghopping i Vinter-OL 1994 på Lillehammer. Hansjörg Jäkle, Dieter Thoma og Jens Weißflog var dei andre på laget. I 1997 vart det bronse for det tyske laget under ski-VM i Trondheim, då var Weißflog bytta ut med Martin Schmitt, resten var dei same som vann OL-gullet. To år seinare tok Duffner, Thoma og Schmitt eit VM-gull i skihopping i Ramsau, då med Sven Hannawald på laget.

Duffner sleit med å hevde seg i dei individuelle renna i skimeisterskapane, ein tiandeplass i storbakken i Falun under ski-VM 1993 vart hans beste plassering. Derimot gjorde han det mykje betre i verdsmeisterskapane i skiflyging, med ei rad gode plasseringar. Han vart nummer fem både i 1992 og 1996, men hans beste prestasjonen var fjerdeplassen i den mellomliggjande meisterskapen i 1994 i Planica.

Frå 1991 til 2001 vann Duffner fire sølv- og to bronsemedaljar i dei tyske meisterskapane.
 
Han slutta som skihoppar i 2004.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christof Duffner» frå ,  den 9. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 
Duffners profil på Sports-reference.com 

Tyske skihopparar
Olympiske meistrar for Tyskland
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 2002
Rudolf Höhnl

Rudolf Höhnl () er ein tsjekkisk, tidlegare skihoppar frå Pernink, som konkurrerte for Tsjekkoslovakia. Han vann bronsemedaljen i storbakken under ski-VM 1974 i Falun.

Aktiv
Höhnl vart lagt merke til fyrste gongen i 1968 då han kom han på tredjeplass i hopprennet i Lahti-spelen, finske Veikko Kankkonen vann føre norske Lars Grini. To år seinare vart Höhnl nummer tre i Holmenkollen, berre slått av Vladimir Belousov og Garij Napalkov, begge frå Sovjetunionen.

Frå 1965/66 til 1975/76 tok Höhnl del i den tysk-austerrikske hoppveka. I januar 1971 kom han for fyrste gong på pallen, då Tsjekkoslovakia vann ein trippelsiger med Zbynek Hubac på fyrsteplass, etterfylgd av Jiří Raška med Höhnl på tredjeplass. To år fekk han sin andre og siste pallplass då han vann rennet i Bischofshofen 6. januar 1973. Seks gongar plasserte han seg mellom dei ti beste samanlagt i hoppveka; han vart nummer sju i 1968/69 og 1974/75, nummer seks i 1969/70 og 1972/73, nummer fem i 1970/71 og nummer åtte i 1975/76.

Mellom 1966 og 1976 deltok Höhnl i alle dei store internasjonale skimeisterskapane. I ski-VM 1966 var han langt nede på resultatlista, medan han under vinter-OL 1968 kom på tolvteplass i storbakken i Saint-Nizier, hans beste plassering i OL-samanheng. To år seinare kom han på fjerdeplassen i normalbakken i verdsmeisterskapen i Štrbské Pleso. I 1974 tok han bronsemedaljen i storbakken i Falun i 1974, der Hans-Georg Aschenbach og Heinz Wosipivo ordna dobbeltsiger for Aust-Tyskland.

Höhnl deltok i VM i skiflyging både i 1973 og 1975. Hans beste plassering var femteplassen i Oberstdorf i 1973, i 1975 vart han nummer elleve. Han vann den austeuropeiske hoppturneen i 1971, og Tatra Cup i 1971 og 1973.

Han slutta som aktiv skihoppar i 1976.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rudolf Höhnl» frå ,  den 9. januar 2013.  
 
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
FIS 
Sports Reference: Rudolf Höhnl 

Tsjekkoslovakiske skihopparar
Tsjekkiske skihopparar
Tsjekkoslovakiske deltakarar under vinter-OL 1968
Skihopparar under vinter-OL 1968
Tsjekkoslovakiske deltakarar under vinter-OL 1972
Skihopparar under vinter-OL 1972
Tsjekkoslovakiske deltakarar under vinter-OL 1976
Skihopparar under vinter-OL 1976
Gaseller

Gaseller (tidlegare gasellar) er ei gruppe små antiloper, hovudsakleg frå slekta Gazella, som lever i Afrika og Asia. Dei er kjenneteikna av slank og smekker bygnad og ei evne til å springa raskt og hoppa høgt. Gaseller er som regel lysebrune på oversida av kroppen og kvitlege på buken. Dei kan ha eit karakteristisk mønster av lyse og mørke striper i andletet. Nokre typar gaselle er springbukk, grantgaselle, gerenuk og thomsongaselle.

Artar
 G. arabica
 G. bennettii
 †G. bilkis
 G. cuvieri
 G. dama
 G. dorcas
 G. gazella
 G. granti
 G. leptoceros
 G. rufifrons
 †G. rufina
 G. saudiya
 G. soemmerringii
 G. spekei
 G. subgutturosa
 G. thomsonii

Kjelder

«gaseller» (12.03.2012) i Store norske leksikon.

Bakgrunnsstoff

Drøvtyggjarar
Kvegdyr
Pierre Michon

Pierre Michon () er ein fransk skjønnlitterær forfattar. Han er rekna som ein av dei viktige fornyarane av fransk prosakunst ved at romanane hans kan karakteriserast som ein slags prosadikt. Verka hans er omsett til mange språk, og han har motteke fleire litterære prisar. I 2009 fekk han frå Académie française den litterære prisen Grand prix du roman de l'Académie française for boka Les Onze.

Pierre Michon debuterte som trettisjuåring med boka  Vies minuscules, som i eit poetisk språk  skildrar og kommenterer livet til personar frå heimtraktene hans i Creuse i ei form som kan sjåast på som ein slags sjølvbiografi. For denne boka vart han honorert med Prix France Culture 1984, ein litteraturpris som vart skipa i 1979 av radiokanalen France Culture.

Bibliografi
Vies minuscules (Gallimard, 1984) ISBN 978-2-07-070038-7
 Vie de Joseph Roulin (éditions Verdier, 1988) ISBN 978-2-86432-066-1
 L'Empereur d'Occident, med illustrasjonar av Pierre Alechinsky (Fata Morgana, 1989) ISBN 978-2-85194-073-5
 Maîtres et serviteurs (Verdier, 1990) ISBN 978-2-86432-110-1
 Rimbaud le fils (Gallimard, 1991) 
 La Grande Beune (Verdier, 1995)
 Le Roi du bois (Verdier, 1996) ISBN 978-2-86432-229-0
 Mythologies d'hiver (Verdier, 1997) ISBN 978-2-86432-264-1
 Trois auteurs (Verdier, 1997) ISBN 978-2-86432-263-4
 Abbés (Verdier, 2002) ISBN 978-2-86432-363-1
 Corps du roi (Verdier, 2002) ISBN 978-2-86432-366-2
 Le Roi vient quand il veut : propos sur la littérature (Albin Michel, 2007) ISBN 978-2-226-17968-5
 Les Onze (Verdier, 2009) ISBN 978-2-86432-552-9
 Vermillon, med fotografi ved Anne-Lise Broyer (éditions Verdier/éditions Nonpareilles, 2012) ISBN 978-2-86432-689-2

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
Om Pierre Michon på internettsida til forlaget éditions Verdier.  

Franske forfattarar
Maorimåse

Maorimåse (Chroicocephalus bulleri) er ein liten måse, endemisk til New Zealand og kan treffast i innlandet på Sørøya på kysten av begge hovudøyane.

Skildring 
Maorimåsen er ein liten, ternestor, lys måse, ca. 37 centimeter, hannar med gjennomsnittleg kroppsvekt på 300 gram, hofuglar 50 gram mindre vekt. Rygg og venger er lys sølvgrå, berre ytst på vengetuppane har dei ei smal, mørk stripe. Nebbet er langt og svart, beina er svarte, kan ha innslag av raudt. 

Om vinteren kan ein finne maorimåsane langs store delar av kysten, inkludert hamnar og parkområde i kystbyar. Somme lever ved innsjøar på Nordøya, nokre fuglar kan trekke mot estuar om vinteren. Hekkeområdet er elvebreidder og innsjøar på Sørøya, mellom Marlborough og Southland. På Nordøya hekkar dei meir fåtalige ved Lake Rotorua og i kystområde som til dømes ved Manukau Harbour og Bay of Plenty.

Dietten er variert og består av marine virvellause dyr, insekt, skaldyr og fisk om vinteren. Når dei beitar i innlandet om sommaren tar dei fiskeyngel, små flyndrer, meitemakk, larver og andre virvellause dyr som dei finn i vassoverflata. 

Maorimåsar er kolonihekkarar og kan danne tette, store koloniar på opp til 1000 par. Koloniane i innlandet kan ligge på grusbankar, ved kysten kan dei hekke ved sanddyner eller steinete område. Reira er små tuer bygd av gras eller tang med ei senking i midten, dei kan ligge i avstand på ca. 50 centimeter til naboreira. Kullet er på 1-4, vanlegvis 2 egg. Klekkinga skjer etter 20-24 dagar og ungane kan gå bort frå reirplassen etter ein dag. Etter 2 veker sym dei, og om lag 26 dagar gamle er dei flygedyktige. Dei kan bli hekkefuglar etter tidlegast 2 år, og kan ha levealder på over 18 år. 

Arten har status som sterkt trua, og bestanden er estimert til ca. 96 000 kjønnsmodne individ (1998), og er minkande. Populasjonen på Nordøya aukar og dei utvidar utbreiingsområdet der.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005 
 BirdLife International (2013) Species factsheet: Chroicocephalus bulleri. Henta frå http://www.birdlife.org den 9. januar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Måsefamilien
Fuglar endemiske til New Zealand
Filmpolitiet

Filmpolitiet er eit radioprogram på NRK P3 og ein nettstad. Programmet hadde si første sending 11. januar 1998, og er difor eit av kanalens lengstlevande radioprogram. Sidan oppstarten har det blitt leia av Birger Vestmo. Etter mange år som eit reint radioprogram, opna dei òg ei nettside i 2010. Samtidig auka mengda journalistar til fire.

Redaksjonen melder filmar, spel og tv-seriar – samt skriv om popkultur og kommentarar på aktuelle hendingar. Radioprogrammet går kvar fredag frå 11 til 13 på NRK P3. Programmet vert sendt frå Tyholt i Trondheim.

Filmpolitiet

I tillegg til Birger Vestmo består redaksjonen av:

Marte Hedenstad
Sigurd Vik

Regelmessige bidragsytarar:
Martin Aas
Maria Lindberg
Rune Håkonsen
Andreas Hadsel Opsvik

Referansar

Bakgrunnsstoff
Nettstaden til Filmpolitiet

Radioprogram
Skipingar i 1998
Takaka på New Zealand

Takaka er ein liten by som ligg i den søraustlege enden av Golden Bay, i nordenden av Sørøya på New Zealand, ved den nedste delen av elva Takaka River. Han ligg ved byrjinga av den svingete vegen som følgjer elvedalen før han klatrar over Takaka Hill, og bind Golden Bay saman med den tettare busette kyststripa i Tasman Bay i søraust.

Jordbruk, sagbruk, kalksteinsbrot og turisme er dei viktigaste lokale næringsvegane. Området kring Takaka er mineralrikt, og gull, jarnmalm, kopar, sølv og asbest finst alle i lokalområdet, men ikkje alle av dei i kommersielt utvinnbare mengder. Området kring Takaka Hill er også kjent for grottesystema som ligg der, med den djupaste vertikale sjakta på New Zealand, Harwood's Hole, i nærleiken. Der er også eit stort Fonterra meierianlegg i Takaka.

Byen er også kjend for Te Waikoropupu Springs (eller Pupu Springs), kjeldene som har det klåraste ferskvatnet i verda.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Takaka, New Zealand» frå ,  den 9. januar 2013.  
 

Byar på New Zealand
Tasman på New Zealand
Nordvendfjøra

Nordvendfjøra er ei strand sør i Nishino-ura på Aust-Ongul. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62, og namngjeve Kitami-hama. Namnet vart sidan omsett til norsk.  Stranda er 500 meter lang og ligg inst i Jurpollen.

Kjelder

Strender i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Kizahashi-hama

Kizahashi-hama er ei strand ved neset Osen på Skarvsnes, på kysten av Dronning Maud Land. Det vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957-62. Namnet «Kizahashi-hama» (Trappestranda) vart gjeve av JARE i 1972.

Kjelder

Strender i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Koke-daira

Koke-daira er ei strand like sør for Langskallane i Fukuro-ura på Langhovde ved kysten av Dronning Maud Land. Det veks mosar på stranda over eit område på 15 gangar 30 meter. Namnet Koke-daira (japansk for «Mosestranda») vart gjeve av Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE) i 1963 etter kartlegginga deira av området.

Kjelder

Strender i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Ogi-hama

Ogi-hama er ei strand inst i ei vik sør i Rumpa i den austlege delen av Lützow-Holmbukta. Det vart kartlagd av Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE). Namnet Ogi-hama, som tyder Viftestranda, vart gjeve av JARE i 1973.

Kjelder

Strender i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Oshiage-hama

Oshiage-hama er ei strand på nordaustsida av Skallen på kysten av Dronning Maud Land. Stranda ligg langs ei vik mellom Skallen og enden av Skallebreen. Det vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957-62. Namnet «Oshiage-hama» (Strandvollen) vart gjeve av JARE i 1972.

Kjelder

Strender i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Asemusstranda

Asemus Beach (bulgarsk ‘Brjag Asemus’) er ei strand på Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho grensar til Debelyanov Point i sørvest, åsane på Alfatar Peninsula i nordvest og Divotino Point i nordaust. Stranda er snøfri om sommaren. 

Stranda er kalla opp etter den antikke romerske byen Asemus nord i Bulgaria.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Strender på Sør-Shetlandsøyane
Bulgaria og Antarktis
Geografi på Robert Island
Blacksand Beach

Blacksand Beach er ei strand av svart vulkansk sand ved Cape Royds på Ross Island, kring 1 km nord for Flagstaff Point. Det skildrande namnet vart gjeve av medlemmar av Nimrod-ekspedisjonen, 1907–09, som fann stranda i gå avstand frå basen sin nær Flaggstaff Point.

Kjelder 

Strender i Antarktis
Geografi på Ross Island
Cadwalader Beach

Cadwalader Beach er ei strand nesten 1,5 km lang ved sørenden av Beaufort Island i Ross Archipelago. Stranda er okkupert av ein stor adeliepingvinkoloni og det er lett tilkomst til sjøen når kysten er isfri. Stranda vart namngjeve av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (1958–59) etter kaptein John Cadwalader i U.S. Navy som støtta denne ekspedisjonen.

Kjelder
 

Strender i Antarktis
Ross Archipelago
Caughley Beach

Caughley Beach ert den nordlegaste stranda på den isfrie kysten sørvest for Cape Bird på Ross Island. Det vart kartlagd av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition, 1958–59, og kalla opp etter Graeme Caughley, ein biolog med laget som vitja Cape Bird.

Kjelder
 

Strender i Antarktis
Geografi på Ross Island
Fairchild Beach

Fairchild Beach er ei sandstrand, 500 meter brei og 2 km lang, frå foten av Round Hill og nordover til sørsida av Comptonbreen, på austsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Stranda ligg ved Compton Lagoon og grensar i vest til Gilchrist Beach. Sør for Fairchild Beach ligg Brownbreen, som endar ved Brown Lagoon.

Namnet «Fairchild's Beach» var i bruk av amerikanske selfangarar så tidleg som 1857, men opphavet til namnet er ikkje kjend.

Kjelder 

Strender i Antarktis
Geografi på Heard- og McDonaldøyane
Gilchrist Beach

Gilchrist Beach er ei steinstrand vest for Comptonbreen på nordsida av Heardøya. I aust grensar stranda til sandstranda Fairchild Beach. Travelling eastwards frå Gilchrist Beach to Fairchild Beach.

Stranda var kjend for amerikanske selfangarar som Rocky Beach  så tidleg som 1857. Namnet Stoney Beach vart òg nytta i denne perioden. 

Namnet Gilchrist Beach, gjeve av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i løpet av kartlegginga deira av øya i 1948 er i dag det godkjende namnet. Alan R. Gilchrist tente som militærlege med ANARE.

Kjelder

Strender i Antarktis
Geografi på Heard- og McDonaldøyane
Kladara Beach

Kladara Beach (bulgarsk ‘Brjag Kladara’) er ei 2 km lang strand på sørsida av Yankee Harbour på sørvestkysten av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho grensar til foten av Provadiya Hook i vest, Oborishte Ridge i sør og enden av Solisbreen i aust. Stranda er snøfri om sommaren. 

Stranda er kalla opp etter den eldgamle festninga Kladara søraust i Bulgaria.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Strender på Sør-Shetlandsøyane
Bulgaria og Antarktis
Geografi på Greenwich Island
Liverpool Beach

Liverpool Beach (bulgarsk ‘Livarpulski Brjag’) er ei halvmåneforma strand på 1,8 km på austsida av Walker Bay på sørkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho ligg på vestsida av det vesle isfrie neset som endar ved Hannah Point og grnesa grensar til Hannah Point i vest, Ustra Peak i nordaust og enden av Verilabreen i nord. Den vakre stranda er ein av dei mest populære turiststadane i Antarktis og vert ofte vitja av cruiseskip. 

Stranda er kalla opp etter den britiske byen Liverpool, som på 1800-talet var heimehamna til mange britiske selskuter som dreiv selfangst i Sør-Shetlandsøyane.

Kjelder

 Liverpool Beach. SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Strender på Livingston Island
Bulgaria og Antarktis
Marinovic Beach

Marinovic Beach er ei slak strand på sørkysten av Explorers Cove i New Harbour på Scott Coast i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Baldo Marinovic, ein biolog ved McMurdo-basen vinteren 1985.

Kjelder

Strender i Antarktis
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
McDonald Beach

McDonald Beach er ei stor strand vest for Inclusion Hill og 6 nautiske mil (11 km) sørvest for Cape Bird på Ross Island. Ho vart namngjeve av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1958–59, etter kaptein Edwin A. McDonald, som støtta NZGSAE under kartlegginga av Cape Bird-området.

Kjelder

Strender i Antarktis
Geografi på Ross Island
Mikre Beach

Mikre Beach (bulgarsk ‘Mikrenski Brjag’) er ei strand på Snow Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho grensar til Cape Conway i sørvest, iskappa på øya i nordvest og Pazardzhik Point i nordaust. Stranda er snøfri om sommaren.

Stranda er kalla opp etter busetnaden Mikre nord i Bulgaria.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bulgaria og Antarktis
Strender på Sør-Shetlandsøyane
President Beaches

President Beaches er ei rekkje strender som strekkjer seg 11 km langs den vide vestenden av Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis mellom Start Point i nord og Devils Point i sør.

Namnet «West Beaches» vart gjeve av K.R. Everett i United States Antarctic Research Program (USARP) som undersøkte jordsmonnet i området i februar 1969. Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) valde i staden å bruk det historiske namnet for dette området. Så tidleg som 1820-21 skal selfangarar frå Stonington ha nytta namnet «President's Harbor» (no New Plymouth) for ankerplassen like utanfor strendene.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Strender på Livingston Island‎
Ridley Beach

Ridley Beach er ei strand forma som ein trekant, sør for Cape Adare, på vestsida av Adare Peninsula nord i Victoria Land. Den britiske antarktisekspeidsjonen, 1898–1900, leia av C.E. Borchgrevink, slo leir her på denne stranda, og Borchgrevink kalla ho opp etter fødenamnet til mora. Nord-laget leia av Campbell under Terra Nova-ekspedisjonen, gjekk i land her i 1911, og dei gav namn til heile stranda. Det finst ein adeliepingvinkoloni på stranda.

Kjelder

Strender i Antarktis
Geografi i Victoria Land
Pennell Coast
Romanes Beach

Romanes Beach er ei strand på nordkysten av Wohlschlag Bay like sør for Harrison Bluff, på vestsida av Ross Island. Det vart kartlagd av a party av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1958–59, som gjekk i land her frå USS «Arneb». Ho vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter W. Romanes, fjellklatrarassistent på ekspedisjonen.

Kjelder

Strender i Antarktis
Geografi på Ross Island
Skua Beach

Skua Beach er ei sandstrand som ligg ved foten av Scarlet Hill på austsida av Heardøya. Namnet «Launches Beach» vart nytta av amerikanske selfangarar på 1800-talet. Namnet Skua Beach vart gjeve av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i løpet av kartlegginga deira av øya i 1948.

Kjelder

Strender i Antarktis
Geografi på Heard- og McDonaldøyane
Waipuke Beach

Waipuke Beach er ei strand mellom McDonald og Caughley Beach, som ligg 6 nautiske mil (11 km) sørvest for Cape Bird på Ross Island. Waipuke er eit maoriord for flaum. Ho fekk dette namnet av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1958–59, på grunn av ho periodisk vart flauma over av smeltevatn frå isen på Cape Bird, som har øydelagd nærliggande pengvinkoloniar.

Kjelder

Strender i Antarktis
Geografi på Ross Island