alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sandy av Sandy Denny

Sandy er det andre soloalbumet til Sandy Denny og vert generelt rekna som hennar beste. Albumet kom ut i 1972 og innspelinga starta berre få veker etter turneen etter debutalbumet hennar, The North Star Grassman and the Ravens, var over tidleg i november 1971. 

Den første songen som vart spelt inn for albumet var «The Quiet Joys of Brotherhood» med tekst av Richard Farina som Denny sette ein tradisjonell irsk melodi, «My Lagan Love», til. Vokalarrangementet hennar på denne songen var inspirert av Ensemble of the Bulgarian Republic. Demoninnspelingar heldt fram i det nybygde Manor Studio i Oxfordshire, det første studioet eigd av plateselskapet til Richard Branson, Virgin. Det var her Denny spelte inn albumet med The Bunch, ei samling av rock and roll-songar kalla Rock On. Samlinga var første gongTrevor Lucas arbeidde som produsent for Island Records og han tok òg denne rolla på Sandy. Lydteknikar på albumet var John Wood. Manor-innspelingane enda med uferdige versjonar av «Sweet Rosemary», «The Lady», «The Music Weaver», «Listen Listen», «For Nobody to Hear» og «Bushes and Briars». To songar vart òg starta men ikkje gjort ferdig, ein coverversjon av visesongaren Anne Briggs, «Go Your Own Way My Love» og Denny sin «After Halloween», som vart omarbeidd tre år seinare for Fairport Convention sitt Rising for the Moon.

Alle songane på albumet vart gjort ferdige i Sound Techniques og Island studio mellom slutten av april og seint i mai, der strykearrangementa av Harry Robinson òg vart lagt til.. I tillegg vart to songar av Denny spelte inn, «It Suits Me Well» og «It'll Take A Long Time», og ein coverversjon «Tomorrow Is a Long Time» av Bob Dylan. Allen Toussaint sitt blåsearrangement på «For Nobody To Hear» vart spelt inn i Deep South Studio i Baton Rouge i Louisiana.
 
Gjestemusikarar på albumet var mellom anna Fairport Convention-kollegaene Richard Thompson og Dave Swarbrick, samt Sneaky Pete Kleinow (frå Flying Burrito Brothers) på steelgitar og venen og songaren Linda Thompson på korvokal.

Innhald

Medverkande
Sandy Denny - solovokal, akustisk gitar (2/6/8), piano (7/9/10)
Richard Thompson - elektrisk gitar (1-4/8-9), ac. gitar (1/4), mandolin (6)
Trevor Lucas - akustisk gitar (4/9)
Sneaky Pete Kleinow - pedalsteelgitar (1/4)
Dave Swarbrick - fiolin (2/5/10)
John Bundrick -  orgel (1), piano (4)
Pat Donaldson - bass (1-4/6/8-9)
Timi Donald - trommer (1-4/6/8-9)
John Kirkpatrick - concertina (9)
Linda Thompson - vokal (4)
Harry Robinson - strykearrangement (6/7/10)
Allen Toussaint - blåsearrangement (3)

Produksjon
Produsent: Trevor Lucas
Lydteknikarar: John Wood, Cy Frost
Fotografi: David Bailey

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sandy (Sandy Denny album)» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Sandy Denny-album
Island Records-album
A&M Records-album
Like an Old Fashioned Waltz

Like an Old Fashioned Waltz er det tredje soloalbumet til den engelske folkrockartisten Sandy Denny og kom ut i juni 1974. Det var det første albumet hennar utan påverknaden frå folkemusikken ein hadde sett på alle albuma hennar så langt. Dette delte tilhengjarane hennar frå dei som føretrekte det tradisjonelle elementet på dei tidlegare albuma og dei som følgde utviklinga hennar som låtskrivar og songar. Etter at det førre albumet hennar, Sandy ikkje hadde vorte den store suksessen ein håpa på, bestemde ho seg for å satse på eit nytt publikum. Albumet var det mest personlege frå Denny så langt med songar om tap, einsemd, mørkeredsle, tida som går og årstidene. Albumet var i følgje kritikarane berre skjemd av to coverversjonar av jazzstandardar ho hugsa frå samlinga til faren, «Whispering Grass» og «Until The Real Thing Comes Along». Opningssporet på albumet, «Solo» vert generelt rekna som ein av dei finaste songane i karrieren hennar. Harry Robinson lagde strykearrangement til alle soloalbuma til Denny, men var meir framme i lydbiletet på Like an Old Fashioned Waltz.

Ho byrja å arbeide på dette albumet, medan ho framleis turnerte med det førre albumet, Sandy. Denny la ut på ein månad lang turn i USA i april 1973 og stoppa i det kjende studioet til A&M Records for å spele inn fire songar. 

Sandy Denny gifta seg med Trevor Lucas den 20. september 1973 på Fulham Registry Office, kort tid etter ho hadde sett i saman eit band som bestod av Pat Donaldson, Hughie Burns og Willie Murray for å turnere med albumet etter at det kom ut. Bandet heldt derimot berre fire konsertar sidan utgjevinga av albumet vart utsett frå hausten 1973 til juni 1974, då Denny igjen var attende i Fairport Convention.

Innhald

Medverkande
Sandy Denny - solovokal, piano (1/2/4), akustisk gitar (5/6), el. piano (9)
Richard Thompson - elektrisk gitar (1/10)
Trevor Lucas - akustisk gitar (1/7)
Diz Disley - akustisk gitar (3/8)
Jerry Donahue - elektrisk gitar (4/7), akustisk gitar (5)
Jean Roussel - orgel (1)
Ian Armit - piano (3/8)
John (Rabbit) Bundrick - piano (5/9), elektrisk piano (6), clavinet (6)
Dave Pegg - bass (1-2/4-5/9)
Danny Thompson - kontrabass (3/8)
Pat Donaldson - bass (6/7)
Dave Mattacks - trommer (1-5/8-9)
Gerry Conway - trommer (6/7)
Alan Skidmore - saksofon (8)

Harry Robinson - strykearrangement (1/2/4-7/9)
Bob Leaper - blåsearrangement (3/8)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Like an Old Fashioned Waltz» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Sandy Denny: Like an Old Fashioned Waltz Information 
 

Sandy Denny-album
Musikkalbum frå 1974
Album produserte av John Wood
Island Records-album
Album spelte inn i A&M Studios
Rendezvous av Sandy Denny

Rendezvous er eit album frå 1977 av den engelske folkrockartisten Sandy Denny og det vart det siste ho gav ut før ho døydde. 

Sandy Denny og Trevor Lucas forlet Fairport Convention mot slutten av 1975 og Denny starta på Rendezvous våren 1976. Trevor Lucas produserte albumet med eit samtidig rockelydbilete for å gjere Denny til ein artist for dei store massane. Albumet vert i dag generelt rekna som overprodusert med mykje strykarar, korvokal og instrumentalspor. Trass i at albumet inneheld nokre av hennar beste songar og synte at ho utvida den musikalske horisonten med den karibisk-inspirerte «Gold Dust», dei sjelfulle kjærleikssongane «Take Me Away» og «I'm A Dreamer» og den mest ambisiøse av dei alle, ein sju minuttar lang orkesteraktig symfoni kalla «All Our Days».

Den omfattande verdsturneen med Fairport Convention gjennom 1974 og 1975 i lag med det store alkohol- og sigarettinntaket til Denny, gjekk utover stemma hennar, og no hadde mykje av den klokkeklare reinheita forsvunne. Ho hadde derimot framleis kontrollen og krafta i stemma si. For første gong på fleire år spelte Denny inn delar av albumet live i studio, mellom anna ei innspeling i Basing Street den 25. april der «Full Moon», «No More Sad Refrains» og «I'm A Dreamer» vart spelte inn live med bandet og strykarar på ein enkelt dag. Eit utval av coverversjonar vart òg spelt inn for albumet, «I Wish I Was a Fool For You (For Shame of Doing Wrong)» av Richard Thompson, «Silver Threads and Golden Needles», «Losing Game» av The Flying Burrito Brothers og Lowell George sin «Easy to Slip». Sistnemnde vart ikkje med på det ferdige albumet. 

Då albumet kom ut mai 1977 var Denny gravid og kunne ikkje turnere. I juli 1977 fødde Denny ei jente, og ho la ut på ein turne hausten 1977, noko som vart hennar siste konsertar. Sandy Denny døydde i april 1978 etter å ha falle ned ei trapp.

Innhald

Medverkande
Sandy Denny - solovokal, akustisk gitar (5), piano (6/9)
Jerry Donahue - elektrisk gitar (1/6/8-9)
Junior Murvin - elektrisk gitar (2)
Richard Thompson - elektrisk gitar (3)
Bob Weston - elektrisk gitar (4)
Trevor Lucas - akustisk gitar (6/9)
John (Rabbit) Bundrick - orgel (1), synthesizer (1), piano (8)
Steve Winwood - orgel (2/4/5), clavinet (2), piano (4), elektrisk piano (5)
John Gillespie - piano (3)
Pat Donaldson - bass (1-2/4-6/8-9)
Dave Pegg - bass (3)
Dave Mattacks - trommer (1-4/6/9), tamburin (1)
Timi Donald - trommer (5/8)
Brother James - congatrommer (2)
Dick Cuthell - flygelhorn (2)
Benny Gallagher & Graham Lyle - korvokal (3)
Sue Glover & Sunny Leslie - korvokal (4/5)
Kay Garner & Clare Torry - korvokal (6)
The Ladybirds - korvokal (8)
The Silver Band: John Hudson, Alan Holmes, Ray Grand, Gordon Bland, David White, Robert Richards, Peter Lockett & Philip Goodwin
Harry Robinson - orkesterarrangement (3/6/7)
Steve Gregory - blåsearrangement (4)
Robert Kirby - silver band-arrangement (8)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rendezvous (Sandy Denny album)» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Further information on Rendezvous 

Sandy Denny-album
Musikkalbum frå 1977
Island Records-album
Hannibal Records-album
The Pentangle

The Pentangle var debutalbumet til Pentangle frå 1968 med Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson. Det førte saman den einskilde interessa for folk, jazz, blues, tidlegmusikk og samtidig låtskriving til ein unik stil. Teksten i plateomslaget, skriven av John Peel, seier: 
«Er det naudsynt å snakke om «blandingar av tradisjonelle folkmusikkformer», «musikalsk nyskaping», «felles utforsking» og slikt som det? Svar 'nei' på seksti ord eller mindre. Spel denne plata for dei du er glad i.»

Då albumet vart spelt inn var medlemmane i Pentangle alt dyktige musikarar, kvar innan sitt felt, og hadde spelt saman i forskjellige kombinasjonar: Jansch og Renbourn var alt respekterte soloartistar og spelte ofte i lag, mellom anna på albumet Bert And John. McShee hadde sunge på vise- og bluespubar og klubbar og hadde spelt inn musikk i lag med Renbourn på Another Monday. Cox og Thompson var erfarne studiomusikarar og hadde spelt i lag i bandet til Alexis Korner.

Richie Unterberger sa om albumet: «Om det var meir ei folk-jazz-blues-blanding enn det var folkrock, så rocka det unekteleg med ein god rytme, og det vart framført med vokalharmoniar, vokal og instrumentale soloar, og ein vågal, uærbødig and som umiddelbart slo an hos rockeorienterte lyttarar. Og rockelyttarane, heller enn viselyttarane, utgjorde truleg størstedelen av publikumet til Pentangle. Albumet nådde akkurat ikkje Topp 20 i Storbritannia.»

Innhald

Medverkande
Pentangle
Jacqui McShee – vokal
Bert Jansch – akustisk gitar, vokal
John Renbourn – akustisk gitar, vokal
Danny Thompson – kontrabass
Terry Cox – trommer, vokal

Teknisk
 Produsent: Shel Talmy
 Design: Osiris (Visions) Ltd.
 Fotografi: Robert Dowling
 Notat i omslaget: John Peel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Pentangle» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Pentangle-album
Debutalbum frå 1968
Album produserte av Shel Talmy
Transatlantic Records-album
Album spelte inn i IBC Studios
The Sprig of Thyme

Sprig of Thyme, The Seeds of Love, Maiden’s Lament, Garners Gay, Let No Man Steal Your Thyme eller Rue er ei tradisjonell britisk og irsk folkevise som nyttar botaniske og andre symbol for å åtvare unge folk om farane med falske kjærastar. Songen vart først dokumentert i 1689 og dei mange variantane har mange forskjellige titlar.

Oversikt

I ein versjon av «Maiden’s Lament», fortel forteljaren om å halde hagen sin ryddig og ikkje la noko stele timianen deira. Ein gong hadde ho ei timianspire (sprig of thyme), men gartnarsonen kom med ei raud rose, ein blå fiol og noko bitter rute. Han stal timianen og let berr ruten vere att og ei kryprot voks der timianen hadde stått. Foreldra hennar vart sinte på ho, men ho ville skjere av rosa og plante eit piletre så alle kan sjå. 

I ein versjon av «Let No Man Steal Your Thyme», ønskjer ho at ho var i armane til kjærasten, men bed falske menn om å ikkje gje ho årsak til å klage på graset som ho tråkkar ned, for det vil reise seg att.

I somme versjonar av «Garners Gay», plukker forteljaren opp all ruten og plantar ei eik i staden med hop at ho vil vekse seg sterk.

Andre planter vert òg nemnd i andre versjonar.

Kommentar

Symbolismen i songen er tolka som følgjer:

Timian - jomfrudom og til ein viss grad tid. 
Raud rose - romantiske kjærleik, lyst eller omsynslaus kjærleik
Fiol - beskjedenheit
Piletre - sorg eller fortviling
Rute - anger
Eik - styrke, lojalitet

Innspelingar

Anne Briggs spelte inn ei utgåve av «Let No Man Steal Your Thyme» (1963)
Jim Moray spelte Seeds Of Love på Sweet England (2003)
Pentangle spelte inn «Let No Man Steal Your Thyme» på debutplata si The Pentangle i 1968.
Shelagh McDonald spelte inn «Let No Man Steal Your Thyme» i 2005 på eit album med same namn.
Roberts and Barrand spelte «Garners Gay» på Live at Holstein's! frå 1983.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Sprig of Thyme» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske folkeviser
Pentangle-songar
Terry Cox

Terence William Harvey «Terry» Cox () er ein britisk trommeslagar som er mest kjend som medlem av Pentangle, Duffy's Nucleus og Humblebums.

Han har òg spelt med ei rekkje ander artistar, mellom andre David Bowie og Elton John. Han var trommeslagar for Charles Aznavour frå 1974 til 1982.

Samarbeid
Alexis Korner - Sky High (1966)
Alexis Korner - Blues Incorporated (1967)
Alexis Korner - Bootleg Him! (1972)
Alexis Korner - The BBC Radio Sessions (1994)
Ashton & Lord - First of the Big Bands (1974)
Bert Jansch - Birthday Blues (1968)
Bert Jansch - Rosemary Lane (1971)
Bread, Love & Dreams - Amaryllis (1971)
 Charles Aznavour - Aznavour Live 4: Olympia (1980)
Cleo Laine - Return to Carnegie (1976)
Damian Halloran and Maria Millward - Great Stories and Songs (2002)
Dana Gillespie - Weren't Born a Man (1973)
David Bowie - Space Oddity (1969)
Digby Fairweather - Songs for Sandy (1981)
 Duffy Power - Little Boy Blue (1965–67)
 Duffy Power - Sky Blues (Rare Radio Sessions, 1968–94)
 Duffy Power - Innovations (1970)
Elton John - Elton John (1970)
Elton John - Madman Across the Water (1971)
Fishbaugh Fishbaugh Zorn - Fishbaugh Fishbaugh & Zorn (1972)
George Martin - Live and Let Die (Soundtrack, 1973)
Harold McNair - Fence (1970)
Harvey Andrews - Friends of Mine (1973)
Jade - Fly on Strangewings (1970)
Jan & Lorraine - Gypsy People (1969)
John Dawson - Friend of Mine (1975)
John Renbourn - Sir John Alot of Merrie Englandes Musyk Thyng & Ye Grene Knyghte (1968)
John Renbourn - Lady and the Unicorn (1970)
John Renbourn - Faro Annie (1971)
John Williams - Changes (1971)
Leslie Duncan - Sing Children Sing (1971)
Linda Lewis - Say No More (1971)
Long John Baldry - Good to Be Alive (1976)
Lynsey de Paul - Surprise (1973)
Lynsey de Paul - Taste Me...Don't Waste Me (1974)
Marian Segal - Fly on Strange WingsMike Batt - Schizophonia (1977)
Mike Silver - Troubadour (1973)
Patrick and Matrix Yandall - That Feels Nice! (1993)
Pete Atkin - The Road of Silk (1974)
Philwit & Pegasus - Philwit & Pegasus (1970)
Ray Warleigh - First Album (1969)
Rick Springfield - Comic Book Heroes (1974)
Rupert Hine - Pick Up a Bone (1971)
Scott Walker - Stretch (1973)
Scott Walker - We Had It All (1974)
Shawn Brothers - Follow Me (1974)
Shirley Collins - Within Sound Box Set (1970)
Shirley & Dolly Collins - Love Death and The Lady (1970)
The Sallyangie - Children of the Sun (1969)
 Therapy - Almanac (1972)
 Tudor Lodge - Tudor Lodge (1971)
Wally Whyton - It's Me Mum

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Terry Cox» frå ,  den 3. februar 2011.

Bakgrunnsstoff

Engelske trommeslagarar
Pentangle-medlemmer
Eurovision Song Contest 1966

Eurovision Song Contest 1966 (ESC 1966) var den ellevte gongen Eurovision Song Contest blei arrangert. Konkurransen blei halden i Villa Louvigny i Luxembourg i Luxembourg. Finalen fann stad fredag 8. april. Austerrike vann konkurransen med songen «Merci Chérie», framført av Udo Jürgens på tysk.

Italia ville trekke seg berre nokon timar før finalen på grunn av at han var misnøgd med orkesteret og dei ikkje fekk ha med to gitaristar på scena, dei blei nekta å tekke seg og var dermed med i finalen. Ein regel om at kvart land måtte synge på sitt heimspråk blei innført dette året. Norden utvikla nabostemming, noko som gjorde at dei nordiske landa stemte på kvarandre. For fyrste gong var det også dansarar med på scena.

Bidraga

Finale

 Finalen blei halden den 8. april 1966 i Villa Louvigny.
 Austerrike vann konkurransen for fyrste gong. 
 Noreg sitt bidrag, «Intet er nytt under solen» av Åse Kleveland, kom på tredjeplass.
 Belgia og Irland kom på ein delt 4. plass.
 Vest-Tyskland, Luxembourg og Finland kom på ein tredelt 10. plass.
 Monaco og Italia kom på ein delt 17. plass.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «ESC 1966» og «ESC 1966» frå  og VG.no,  den 3. februar 2011.  
 

Musikk i 1966
Eurovision Song Contest etter år
Underordenen Tyranni

Tyranni er ein underorden av sporvefuglar, òg kalla Suboscines. Han inneheld over 1300 artar, det store fleirtalet av desse er søramerikanske. Han er kalla opp etter den biologiske slekta Tyrannus.

Desse har ein annan anatomi for syrinx-muskulaturen enn Oscines, songfuglar av den større underordenen Passeri, derav det populærnamnet suboscines. Dei tilgjengelege morfologiske data, DNA-analysar, og biogeografiske data, i tillegg til avgrensa fossile funn, peikar mot at desse to store underordenar av sporvefuglar er evolusjonært distinkte kladar.

Systematikk 

Ifølgje Sibley og Ahlquist sine arbeid med DNA-DNA hybridisering kan Tyranni delast vidare inn i tre kladar: Acanthisittides, Eurylaimides, og Tyrannides. Den første, som inneheld klatresmettar, Acanthisittidae, har ein omstridd posisjon. Gjeldande oppfatning er at dei er meir sannsynleg eit veldig tydeleg og gamle nedstamming, og utgjer ein eigen underordenen av Passeriformes.

 Eurylaimides inneheld suboscines i «den gamle verda» - hovudsakleg distribuert i tropiske område rundt Indiahavet. Ein einskild amerikansk art, sapayoa er i sin eigen familie.
 Grønbreinebbfamilien (Calyptomenidae)
 Sapayoa (Sapayoidae)
 Breinebb (Eurylaimidae)
 Asitiar (Philepittidae)
 Pittaer (Pittidae)
 Tyrannides samlar alle suboscine artar i Amerika, unntaket er amerikanske sapayoa. 
 Furnariida 
 Maurfuglar (Thamnophilidae)
 Myggetarar (Conopophagidae)
 Maurpittaer (Grallariidae)
 Maurrikser (Formicariidae)
 Omnfuglar (Furnariidae)
 Tapakuloar (Rhinocryptidae)
 Månesmettar (Melanopareiidae)
 Tyrannida 
 Manakinar (Pipridae)
 Tyrannar (Tyrannidae)
 Kotingaer (Cotingidae)
 Tityraer (Tityridae)

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Tyranni» frå , den 3. februar 2011
 Harshman, John. 2007. Suboscines. Version 18 September 2007. I The Tree of Life Web Project Lest 3. februar 2011

Referansar 

Tyranni
Nikolaj Tsjernysjevskij

Nikolaj Gavrilovitsj Tsjernysjevskij () var ein russisk forfattar.

Liv og gjerning
Tjernysjevskij var fødd i Saratov. Han studerte ved St. Petersburg universitet, der han i 1855 skreiv ei magisteravhandling om Kunstens estetiske forhold til røyndomen, eit arbeid som vart forbode av undervisningsministeren Avraam Norov. Åra 1855-57 fekk han i tidsskriftet Sovremennik publisert nokre skarpsindige studiar om den Pusjkin-Gogolske perioden i russisk litteratur.

Snart gjekk Tsjernysjevskij over til å  skrive om politiske og økonomiske emne, påverka av John Stuart Mill sine idear. Kort etter at liveigenskapen vart oppheva i 1861 vart Sovremennik forbode. Samstundes vart Tjernysjevskij innesperra i Peter-Paulfestninga, der han sat fengsla i to år (1862-64). Trass mangel på prov på at han hadde brote noko lov, vart han dømd og forvist til Sibir. Fyrst i 1883 fekk han løyve til å vende vestover att, til Astrakhan. Dei siste åra av livet var han oppteken med å omsetje Georg Weber si verdshistorie. År 1889, siste leveåret, fekk han flytte til fødebyen.

Fyrst etter Tjernysjevskijs død kunne dei trykte skriftene hans publiserast på ny, med visse unnatak. Mellom hans beste litteraturkritiske arbeid høyrer studiane om Lev Tolstojs Barndomen og Ungdomen, og krigsstubbane frå Krim og Kaukasus. Allereie under fengselstida i St. Petersburg skreiv han den utopiske samfunns- og ekteskapsromanen Sjto djelat? (Kva bør gjerast?, 1885). Romanen hadde stor innverknad på den revolusjonære studentrørsla, trass i den godlynte, tildels harmlause tonen. Verket var fram til 1900 strengt forbode. Tjernysjevskijs Samla skrifter kom ut 1905-06 i ti band.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nikolaj Tsjernysjevskij» frå ,  den 3. februar 2011.  

Russiske forfattarar
Forfattarar frå 1800-talet
Folk frå Saratov
Aleksandr Radisjtsjev

Aleksandr Nikolajevitsj Radisjtsjev () var ein russisk filosof, forfattar og embetsmann (direktør for tollkammeret i St. Petersburg).

Liv 
Radisjtsjev var fødd i Moskva i ein lågadeleg godseigarfamilie. På ønske frå Katarina II studerte han rettsvitskap i Leipzig – Goethe var ein av medstudentane. Radisjtsjev vart påverka av  opplysingstenkarar som Gabriel Bonnot de Mably, Jean-Jacques Rousseau, Claude Adrien Helvétius og Laurence Sterne.

I 1790 gav Radisjtsjev ut reiseskildringa Reise frå St. Petersburg til Moskva. Her skildra han det russiske bondelandet dels realistisk, dels sentimentalt, men boka var i røynda ein radikal kritikk av det han såg på som sosiale mistilhøve i Russland under Katarina II. Radisjtsjev kritiserte spesielt liveigenskapen, og det umenneskelege og i stor grad forfalne aristokratiet, og sette som den aller første fram eit forslag om å frisetje bøndene frå liveigenskapen. Tsarina Katarina var rysta over den franske revolusjonen og heldt Radisjtsjev for «verre enn Pugatsjov» (føraren for eit kosakkopprør i 1773–1775), så styresmaktene drog inn heile opplaget av verket og dømde han i 1790 til døden. Det enda med at han fekk nåde og i staden vart dømd til ti års forvising. 

Etter at Katharina døydde i 1796, sette tsar Paul I Radisjtsjev fri og gav han lov til å busette seg på godset sitt. Men Radisjtsjev hadde ikkje endra syn og vart trua av personar med stor påverkingskraft. I 1802, framleis under oppsikt av politiet, tok han sitt eige liv ved å drikke salpetersyre. Han var fortvila over dei dårlege utsiktene til reformrørsla og var redd for å bli deportert på ny, men ville òg sende ut eit signal.

Først i 1905 kom ei usensurert utgåve av reiseskildringa til Radisjtsjev ut, med innleiing av N.P. Silvanskij og P.E. Stjegolev.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aleksandr Radistjev» frå ,  den 3. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 

Russiske forfattarar
Russiske filosofar
Dølahest

Dølahest eller dølehest er ein av dei heilnorske hesterasane, saman med fjordingen og nordlandshesten/lyngshesten. Dølahesten er den største av desse tre. Han har opphav i Gudbrandsdalen.

Raseskildring 
Ein god dølahest skal vere sterkbygd, arbeidsviljug og ha kraftig man, hale og hovskjegg. 148-155 cm i mankehøgd vert rekna som idealstorleiken, men godt rasepreg vert rekna som viktigare enn mankehøgd. Ein dølahest skal vere rektangulær i kroppen. Dette har samanheng med gode eigenskapar som arbeidshest.

Historie
Dølahesten som rase har sitt opphav i gamle, austlandske hestetypar som har blitt kryssa med mellom anna engelsk fullblodshest. Fullblodshesten Odin, som vart innført i 1834, vart mykje brukt i avlen. I 1947 vart det for fyrste gong gjeve ut stambok for rasen.

Førekomst
Dølahesten har status som trua-vedlikeholdt på FAO sine lister.

Bakgrunnsstoff 

Norsk Hestesenter på Starum
Hest.no
Landslaget for dølehest 
Avlsplan for Dølahest vedteken 22. januar 2011 
Om førekomst

hesterasar
norske husdyr