alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Anthony Drennan

Anthony Drennan () er ein irsk gitarist som er kjend for å ha vore involvert med Genesis, Mike + the Mechanics og The Corrs, som han har spelt med det meste av karrieren sin. Han var fødd i Luton i England, men flytte attende til Irland i ung alder. Han har òg spelt med Clannad, Paul Brady, Moving Hearts, Davy Spillane og andre kjende riske band og artistar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anthony Drennan» frå ,  den 21. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Genesis-medlemmar
Irske gitaristar
Folk frå Luton
Ivar Asheim

Ivar Asheim () er ein norsk doctor theologiae og tidlegare (1970–94) professor i religionspedagogikk og etikk ved Menighetsfakultetet. Han bur i dag på Hosle i Bærum kommune.

Asheim voks opp på Valdres folkehøgskule der faren var rektor, og tok artium ved Voss landsgymnas. Han vart cand.theol. 1952 og dr.theol. 1961 med avhandlinga Glaube und Erziehung bei Luther – om forholdet mellom pedagogikken og teologien i Martin Luthers verk. Han vart tilsett som dosent ved MF frå 1963, var leiar av teologisk avdeling i Det lutherske verdensforbund 1965-70, deretter professor ved MF: fyrst i religionspedagogikk 1970-79, deretter i etikk 1979-94. Seniorforskar ved Norges forskningsråd 1994-97. Asheim var den fyrste i Norden til å undervisa i religionspedagogikk. han var den fyrste formannen i Den norske kirkes lærenemnd 1987-91.

Medlem av Vitenskapsakademiet sidan 1980 og Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab sidan 1995.

Bibliografi 
 Religionspedagogikk. En innføring (1976)
 Religionspedagogikk. Tolkning, undervisning, oppdragelse (1987)
 Øyet og horisonten. Grunnproblemer i aktuell etikkdebatt (1991)
 Mer enn normer. Grunnlagsetikk (1994)
 Hva betyr holdninger? Studier i dydsetikk (1997)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ivar Asheim» frå ,  den 21. september 2012.  
 

Norske teologiprofessorar
Professorar ved Menighetsfakultetet
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Folk frå Nord-Aurdal
Folk frå Bærum
Groschmedaljen

Groschmedaljen er ein norsk arkitekturpris oppretta i januar 2001, på 200-års dagen for fødselen til Christian Heinrich Grosch. Prisen blir delt ut kvart anna år av Groschselskapet. Medaljen er utforma av Ingrid Austlid Rise.

Mottakarar
2001 – Sverre Fehn
2003 – Jan Olav Jensen og Børre Skodvin frå Jensen & Skodvin Arkitektkontor 
2005 – Kjell Lund og Håkon Christie
2008 – Helge Hjertholm
2009 – Carl-Viggo Hølmebakk
2012 – Craig Dykers og Kjetil Trædal Thorsen frå Snøhetta AS
2014 – Arne Henriksen

Kjelder
Groschmedaljen

Norske prisar
Prisar og utmerkingar skipa i 2001
Norsk arkitektur
2001 i Noreg
Na-dené-språk

Na-dené er ein språkfamilie frå Nord-Amerika som består av den athabaskiske språkfamilien saman med språka eyak, tlingit, og eventuelt også haida.

Saman med amerindiske språk og eskimoisk-aleutiske språk er na-dené ein av dei tre komponentane i Joseph Greenberg si kontroversielle klassifisering av amerikanske urfolksspråk.  Na-dené kan eventuelt vere i slekt med dei jenisejiske språka som blir snakka i Sibir.

Språktre 

 Tlingit: 700 talarar (Michael Krauss, 1995)
 Athabaska–eyak
 Eyak (utdøydd i 2008)
 Athabaskiske språk
 Nordlege athabaska-språk
 Stillehavs-athabaska-språk
 Sørlege athabaska-språk

Kjelder

Språk i USA
Språk i Canada
Innfødde amerikanske språk
 
Språkfamiliar
Bikol

Bikol eller bikolano er eit austronesisk språk som blir snakka på halvøya Bicol på Luzon på Filippinane. Det blir tala av rundt 2,5 millionar, eller 7 % av innbyggjarane på Filippinane. Språket eller språkgruppa har mange variantar der sentral bikol er den mest utbreidde.

Bakgrunnsstoff 

Ethnologue report for Central Bicolano
Ethnologue classification tree for Bicolano

Kjelder

Einskildspråk
Malayopolynesiske språk
Sufisme

Sufisme er ein mystisk tradisjon innan islam.

Litteratur
 al-Kubaisi, Walid. «Sufismen som første skritt i den norsk-arabiske kulturdialogen». I: Materialisten, nr 2/3 – 1998
 Farid ud din Attar. Fuglenes forsamling; omsett av Arne Ruste ; innleiande essay av Kari Vogt. bokklubben, 2002. ISBN 82-525-4361-8
 Eggen, Nora S. «Islamsk mystikk og sufisme» I: Religion og livssyn, nr 2 – 2004
 Rumi. Sivfløytens sang : og andre dikt fra Mathnawi; utval og innleiande essay av Kari Vogt ; attdikta av Arne Ruste. Bokklubben, 2003. ISBN 82-525-5194-7
 Sufismen : hjertets alkymi. Cappelen, 1994. ISBN 82-02-14806-5
  Vikør, Knut S. «Mystikk og politikk – eit problemfelt for historisk forskning» I: Historisk tidsskrift, nr 1 – 1984
 Abo Mahi. «», Noor 92 Publications, 2011. ISBN 978-82-998540-5-4

Islam
Sufisme
Sverre Aasland

Sverre Aasland (fødd 1899, død 1989 el. 1990), òg Sverre Lasanda, var ein norsk funksjonalistisk arkitekt. Han er særleg kjend for sitt samarbeid med Arne Korsmo og saman skapte dei mellom anna Villa Dammann i  Havna allé 15 i Oslo. Bygget fekk Houens fonds diplom for god arkitektur i 1937.

Aasland vart utdanna ved  Technische Hochschule i München og tok diplomeksamen i 1926. 
I åra 1928-1935 dreiv han arkitektfirmaet Aasland og Korsmo i lag med Korsmo.

Fotnotar

Kjelder
Sverre Aasland frå Store norske leksikon
Arne Gunnarsjaa: Arkitekturleksikon, Abstrakt forlag 1999, ISBN: 82-7935-007-1, side 879

Fødde i 1899
Døde i 1989
Norske arkitektar
Folk frå Oslo
Houens fonds diplom
Marie av Danmark

Marie () er prinsesse av Danmark og den andre kona til prins Joachim av Danmark.

Titlar, tiltaleformer, dekorasjonar og våpenskjold

Titlar og tiltaleformer

 6. februar 1976–24. mai 2008: Frøken Marie Agathe Odile Cavallier 
 24. mai 2008–i dag: Den Høgvørde Prinsessa Marie Agathe Odile av Danmark, grevinne av Monpezat

Dekorasjonar
  Riddar av Elefantordenen
  Hennar Majestet Dronninga si 70-års fødselsdagsmedalje
  Den Høgvørde Prinsgemalen sin 75-års fødselsdagsmedalje 
  Ordenen for gode gjerningar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marie av Danmark» frå , og «Prinsesse Marie» frå  den 22. september 2012 tittel=Princess Marie of Denmark.

Bakgrunnsstoff
 Kongehuset: Dekorationer

Folk frå Paris
Danske prinsesser
Grevinner av Monpezat
Elefantordenen
Ottesen

Ottesen er eit nordisk slektsnamn danna som eit patronym av Otto.

Kjende namneberarar
 Erik Ottesen Rosenkrantz (1519-1575), dansk adelsmann og lensherre
 Tyge Ottesen Brahe (Tycho Brahe,  1546–1601), dansk vitskapsmann
 Peder Martin Ottesen (1783–1852), norsk jurist, embetsmann og stortingsmann
 Elise Ottesen-Jensen  (1886–1973), norsk-svensk journalist, seksualopplysar, sosialistisk agitator og kvinnesaksforkjempar
 Lasse Ingier Ottesen (f. 1974), norsk skihoppar
 Janove Ottesen (f. 1975), norsk musikar

Kjelder
Ottesen i Oxford Dictionary of Family Names Dictionary of American Family Names (2006), av Patrick Hanks ved answers.com

Norske slektsnamn
Danske slektsnamn
Islandske slektsnamn
Joner

Joner er eit norsk slektsnamn laga som ei omdanning av Johansen. Namnet er sjeldant i Noreg, og bruken er verna.

Kjende namneberarar
 Sverre Indris Joner (f. 1963), norsk komponist og musikar
 Johannes Joner (f. 1958), norsk skodespelar og regissør
 Kristoffer Joner (f. 1972), norsk skodespelar 
 Knut Joner (f. 1987), norsk skodespelar
 Alexandra Joner (f. 1990), norsk songar og dansar

Sjå òg
 Johner

Kjelder

Norske slektsnamn
Alice i Eventyrland

Alice i Eventyrland (orig. Alice's Adventures in Wonderland) er ei barnebok av Lewis Carroll frå 1865. Den handlar om ei jente som heiter Alice som fell ned i eit kaninhol og landar i ei fantasiverd. Boka er kalla den beste innan nonsense-litteratur.

Boka kom på norsk fyrste gong i 1903, omsett av Margrethe Horn, og utgjeven under tittelen Else i eventyrland. Sidan har mellom andre også Zinken Hopp (Else i eventyrland, 1943) og Annie Riis (Alice i eventyrland, 1990) omsett boka til norsk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alice's Adventures in Wonderland» frå ,  den 22. september 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Barnebøker
Verk av Lewis Carroll
Bøker frå 1860-åra
Merkendorf i Mittelfranken

Merkendorf er ein by i Tyskland  i delstaten Bayern, i Landkreis Ansbach med om lag 3 000 innbyggjarar.

Historie 
Byen vart grunnlagd rundt 1249 og fekk byrettar rundt 1398.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Tyskland
Byar i Bayern
Steve Kanaly

Steven Francis Kanaly (), kjend som Steve Kanaly, er ein amerikansk skodespelar, best kjend for rolla si som Ray Krebbs i CBS-serien Dallas.

Biografi
Kanaly vart fødd i Burbank i California. Han er mest kjend for rolla si som Ray Krebbs, formannen for Southfork Ranch, på fjernsynssåpeoperaen Dallas frå 1978 til 1989. Han gjentok rolla i den siste episoden av serien i 1991, og igjen for gjenforeningsfilmen Dallas: War of the Ewings i 1998. Han spelar rolla att òg i Dallas. Medan han spelte inn tv-serien var han med i andre seriar som Time Express i 1979. Frå 1994 til 1995 hadde han også ei rolle på ABC-dramaserieen All My Children som «Seabone Hunkle», faren til Dixie Cooney Martin (spelt av Cady McClain).

Han har òg vore gjest på ei rekkje andre fjernsynsprogram. I filmbransjen samarbeidar han ofte med forfattaren og regissøren John Milius, mellom anna i The Life and Times of Judge Roy Bean, Dillinger, The Wind and the Lion og Big Wednesday. Andre filmrollar inkluderer The Terminal Man, My Name is Nobody og Midway.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Kanaly» frå ,  den 22. september 2012.  
 
 Steve Kanaly på Internet Movie Database
 Steve Kanaly på AllRovi

USA-amerikanske skodespelarar
Folk frå California
Landskapet Land

Land er eit landskap i Oppland fylke og er fellesnamn på dei store jordbruks- og skogtraktene omkring nordre del av Randsfjorden og oppover mot Valdres og Vestre Gausdal. Administrativt er området delt inn i kommunane Nordre-Land og Søndre Land. Det gamle Land herad vart delt i Nordre og Søndre Land 1. januar 1848. 

Riksveg 35 fører gjennom distriktet. Det meste av busetnaden finst langs Randsfjorden og i dei to hovuddalane som munnar ut i nordenden. Der dei to dalane møtest, ligg den største tettstaden, Dokka, administrasjonssenter i Nordre Land kommune, med betydeleg industri. Også Hov, administrasjonssenter i Søndre Land kommune har atskilleg industri. Land utgjer saman med Hadeland eit tingrettsdistrikt og eit prosti.

Kjelder 
Delar av denne artikkelen bygger på «Land (landskap)» frå ,  den 22. september 2012.  
 

Landskap i Noreg
Oppland fylke
Herman Munthe-Kaas

Herman Munthe-Kaas () var ein norsk arkitekt og møbeldesignar. Saman med Gudolf Blakstad dreiv han arkitektfirmaet Blakstad og Munthe-Kaas Arkitekter i rundt 50 år. Dei samarbeida om fleire byggverk, mellom anna Haugesund rådhus, Odd Fellow-bygget i Oslo, Oslo Handelsgymnasium, Kunstnernes Hus og Elgseter bru i Trondheim. Dei teikna òg kyrkjer, mellom anna Bodø domkyrkje.

Munthe-Kaas fekk Houens fonds diplom to gonger saman med Blakstad; for Kunstnernes Hus i 1931 og for Haugesund rådhus i 1934. I 2004 blei Elgeseter bru frå 1950 tildelt Betongtavlen.

Kjelder
Herman Munthe-Kaas frå Norsk biografisk leksikon 
Houens fonds diplom frå Norske Arkitekters Landsforbund
Betongtavlen 2004 

 
Norske arkitektar
Folk frå Oslo
Houens fonds diplom
Gerard Butler

Gerard James Butler () er ein skotsk skodespelar som har dukka opp i filmar, teater og fjernsyn. Han er kjend for å vere med i filmar som P.S. I Love You (2007), Nim's Island (2008), RocknRolla (2008), The Ugly Truth (2009), Gamer (2009), Law Abiding Citize (2009), The Bounty Hunte (2010) og stemme til ein karakter i How to Train Your Dragon (2010). Butler har i fleire interjuver sagt at han har slite med alkohol-problem.

Filmografi

Kjelder

 Gerard Butler på IMDB.

Skotske skodespelarar
Hvalstad stasjon

Hvalstad stasjon på Hvalstad er ein av jarnbanestasjonane for lokaltrafikk på Drammensbanen gjennom Asker kommune. Stasjonen har namn etter garden Hvalstad, som fekk areala kløyvd av denne banen i si tid.

Den fyrste Hvalstad stasjon, som opna samstundes med at den opphavleg smalspora Drammensbanen var ferdig i 1872, låg i nærleiken av nordenden på den lange og høge trebrua  for banen over Hvalstaddalen, i nærleiken av det som i dag er krysset mellom Kirkevegen og Hvalstadvegen. Denne brua, som var den største trebrua i Skandinavia, hadde namnet Hvalstadbrua, og vart bygd i åra 1870 til 1872. Av di brua var av tre, kravde ho mykje vedlikehald, og difor vart banen omlagt for å slippe bru over dalen då banen skulle ombyggjast frå smalt spor til normalspor, slik at trebrua kunne rivast i 1915. Den nye banen låg lågare i terrenget, i tunnel gjennom kvar av dalsidene og over dalbotnen på ein steinfylling etter ein trasé vestanfor den gamle trebrua. Til fyllinga over dalen gjekk det med 35 000 kubikkmeter stein som vart teke ut av dei nye tunnelane og skjeringane.

Som fylgje av denne omlegginga av traseen, vart Hvalstad stasjon flytta nordover til det området der stasjonen ligg no, og ein ny, vakker stasjonsbygning i tre, teikna av arkitekt Jens Flor, stod ferdig her i 1915, same året som den gamle trebrua vart rive. Men då Drammensbanen vart bygd om til dobbeltspor på denne strekninga, og stasjonen ombygd i samband med dette, vart stasjonsbygningen frå 1915 ikkje tenleg til vidare bruk. I staden vart det i 1962 bygd ein moderne ekspedisjonsbygning i betong, teikna av Julia Kristiansen ved NSBs arkitektkontor. Den nye stasjonen, som er av den såkalla høgbanetypen, samsvarte med krava om at tryggleiken på denne sterkt trafikkerte banen skulle betrast for ferdafolket ved at dei skulle sleppe å krysse spora for å kome til rett perrong. Alle stasjonsbygningane langs den dobbeltspora strekninga av Drammensbanen var no knytt beinveges til perrongar mellom spora, med tilkomst frå undergangar under sporet som ofte låg attmed eller i ein undergang for offentleg bilveg. 

Som på dei fleste andre jarnbanestasjonar, er det òg på Hvalstad stasjonen slutt på alt manuelt sal av billettar og andre tenester for ferdafolket, slik at stasjonen berre er som ein stoppestad å rekne. Stasjonen vart i si tid bygd med sidespor for godsvogner, men det er lenge sidan det vart ekspedert gods over Hvalstad stasjon.

Det er vedteke at den siste stasjonsbygningen på Hvalstad skal takast vare på som eit døme på jarnbanearkitekturen frå 1960-talet. Stasjonsbygningen frå 1915 står framleis, men er avsperra frå stasjonsområdet og ombygd til bustad og til lokale for privat næringsverksemd.

Jarnbanestasjonar i Asker
Jarnbanestasjonar på Drammenbanen
Jarnbanestasjonar opna i 1872
1872 i Noreg
Hvalstad

Hvalstad er eit bustads- og landbruksområde i Asker kommune, der mellom anna Hvalstad stasjon på Drammensbanen ligg. Både stasjonen og området har namn etter garden Hvalstad, som har vore ein storgard i gamal tid, men som no for det meste er stykkja opp og lagt ut til bustadtomter, likevel slik at mykje av innmarka ligg att. Mange av dei nye lokalvegane i området har òg fått namn etter garden Hvalstad.

På Hvalstad ligg Asker museum, Valstads samlinger og Hvalstad barneskule.

Asker museum, som er bygd opp på grunnlag av den eigedomen som i si tid var heimen til kunstnarekteparet Tilla og Otto Valstad, ligg i den vesle Hvalstaddalen. Denne dalen vert òg kalla Kunstnardalen, ettersom fleire landskjende forfattarar, kunstmålarar og skulptørar har budd her i stuttare eller lengre tid, som til dømes Hulda og Arne Garborg. Huset som dette ekteparet hadde som sin bustad frå 1897 til 1934, Labråten rett over vegen for museet, er no freda og har vorte ein part av museet, ope for omvising. Kimen til Det Norske Teatret vart lagt på Labråten, som på folkemunne vart kalla «Målkroken» av di mellom anna nynorskforkjemparar samla seg her.  Men Labråten var ikkje berre ein «målkrok», men ein møtestad for vener og åndsfrendar som utvikla og formidla nye tankar og impulsar frå Europa og verda elles, og soleis stod for kulturell nyskaping, formidling og vidareføring. Det arbeidet som vart gjort her når det galdt litteraturen, teateret, biletkunsten og dei kulturelle tradisjonane frå bygdene, var med til å skape den norske identiteten i ei brytingstid.

Elles er Hvalstad kjend for mange av di det i tida frå 1899 til 1967 låg ein pensjonatskule for gutar her,  Hartmanns Pensionatskole, som i 1933 vart supplert med ein skule for jenter, Hvalstad Pensjonatskole for unge piker. På Hvalstad låg tidlegare òg ein spesialfabrikk, Hvalstad Møbelfabrikk, skipa i 1937 for å lage kabinett av tre til dei ymse typane av radioapparat, seinare òg fjernsynsapparat, som vart produsert ved dei dåverande norske radiofabrikkane; i dei tidene var slike apparat som møbel å rekne. Kring 1950 var 40 mann i arbeid på fabrikken.

Bakgrunnsstoff
Internettsidene for Asker museum, Valstads samlinger på Hvalstad.

Geografi i Asker
Au Pied de Cochon

Au Pied de Cochon er ein restaurant i Paris. Restaurantnamnet tyder 'Ved grisefoten'. Ved opninga i 1947 låg framleis dei gamle hallane (Les Halles) like ved.

Etablissementet er ope 24 timar i døgeret, 7 dagar i veka på alle årets dagar.

Restauranten er kjent for si lauksuppe og sine griseføter.

Ved presidentvalet i 1981 feira François Mitterrand sigeren her.

Kjelder
 Heimeside

Restaurantar i Frankrike
Byggverk i Paris
Yangquan

Yangquan (kinesisk: 阳泉; pinyin: Yángquán) er eit byprefektur aust i provinsen Shanxi i det nordlege Kina, der det grensar mot Hebei-provinsen. Byprefekturet har eit areal på 4 452 km² og hadde om lag 1,37 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Yangquan omfattar tre distrikt (区 qū) og to fylke (县 xiàn).

Geografi
Landområdet ligg i vestskråningane av fjellkjeda Taihang Shan, som strekker seg langs provinsgrensa mellom Shanxi og naboprovinsen i aust; Hebei. Det viktige Niangzipasset gjennom fjella er ein av  turistattraksjonane i prefekturet, til liks med fjellet Zangshan.

Samferdsle
Snøggtoget som trafikkerer mellom Qingdao og Taiyuan stoppar i Yangquan.

Kinas riksveg 207 går gjennom prefekturet, både gjennom sjølve byen Yangquan og gjennom fylket fylket Pingding. Vegen byrjar i Xilinhot i Indre Mongolia nær grensa til Mongolia, går sørover og endar i Hai'an, ein by i Xuwen fylke sør på Leizhouhalvøya lengst sørvest i provinsen Guangdong. Også Kinas riksveg 307 passerer gjennom prefekturet. Han tek til i Qikou i Hebei og fører gjennom provinsane Shanxi og Shaanxi til Yinchuan i den autonome regionen Ningxia Hui.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Yangquan» frå ,  den 23. september 2012.  
 

Byprefektur i Shanxi
Louis Kloster

Louis Kloster () var ein norsk arkitekt frå Stavanger.

I 1975 fekk Kloster Houens fonds diplom for bygningen til Noregs Bank i Stavanger. Han fekk diplom frå Europa Nostra for bevaringa av dei raude sjøhusa same stad i 1979.

Referansar

Norske arkitektar
Folk frå Stavanger
Houens fonds diplom
Shuozhou

Shuozhou (kinesisk: 朔州市, pinyin: Shuòzhōu) er eit byprefektur nordvest i provinsen Shanxi i det nordlege Kina, der det i vest grensar mot provinsen Indre Mongolia. Byprefekturet har eit areal på 10 662 km² og hadde vel 1,7 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Shuozhou omfattar to distrikt (区 qū) og fire fylke (县 xiàn).

Næring
Shuozhou har mykje næringsverksemd knytt til gruvedrift etter ulike mineral som kol, jarn, bauxitt, glimmer, mangan og grafitt. Andre viktige næringar er kjemisk industri, landbruk, keramikkproduksjon, samt fiskeindustri.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shuozhou» frå ,  den 23. september 2012.  
 

Byprefektur i Shanxi
Lüliang

Lüliang (kinesisk: 吕梁市, pinyin: Lǚlíang) er eit byprefektur vest i provinsen Shanxi i det nordlege Kina, som i vest grensar mot Shaanxi-provinsen. Byprefekturet har eit areal på 21 143 km² og hadde vel 3,7 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Lüliang omfattar eitt distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og ti fylke (县 xiàn).

Samferdsle
Kinas riksveg 209 går gjennom området. Han byrjar i Hohhot i Indre Mongolia, kryssar gjennom provinsane Shanxi, Henan, Hubei, Hunan og endar opp i hamnebyen Beihai i Guangxi.

Kultur
Taoismen sitt heilage fjell, 'Bei Wudang Shan', ligg i Fangshan fylke i byprefekturet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lüliang» frå ,  den 23. september 2012.  
 

Byprefektur i Shanxi
Linfen

Linfen (kinesisk: 临汾; pinyin: Línfén) er eit byprefektur sørvest i provinsen Shanxi i det nordlege Kina, i vest grensar det mot provinsen Shaanxi. Byprefekturet har eit areal på 20 275 km² og hadde vel 4,3 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Linfen omfattar eitt distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og fjorten fylke (县 xiàn).

Næring
Gruvedrift er den viktigaste næringa i Linfen, fylgd av næringsmiddelindustri. Prefekturet har i mange år vore sterkt prega av forureining, særleg smog, frå kolkraftverka i området. Byområda er rekna for å vere av dei skitnaste og mest forureina i heile verda.

Samferdsle
Kinas riksveg 108 går gjennom området. Riksvegen tek til i Beijing og fører via Taiyuan, Xi'an og Chengdu sør til Kunming i den sørvestlege provinsen Yunnan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Linfen» frå ,  den 23. september 2012.  
 

Byprefektur i Shanxi
Peter Daniel Hofflund

Peter Daniel Hofflund (1897–1967) var ein norsk arkitekt. Han er særleg kjend for Trondheim kunstforening, eit oppdrag han fekk etter ei arkitektkonkurranse. Bygget blei reist i 1930 og fekk Houens fonds diplom året etter.

Hofflund fekk òg den same utmerkinga for Telegrafbygninga i Trondheim i 1948.

I åra  1945–47 og 1951–67 var han byarkitekt i Oslo. I samarbeid med Bjarne Hvoslef stod han for ei indre restaurering av Trefoldighetskyrkja i Oslo. Dei samarbeidde òg om inventaret til Sagene kyrkje.

Kjelder
Peter Daniel Hofflund frå Store norske leksikon
Arne Gunnarsjaa: Arkitekturleksikon, Abstrakt forlag 1999, ISBN: 82-7935-007-1, side 342

Bakgrunnsstoff

Fødde i 1897
Døde i 1967
Norske arkitektar
Houens fonds diplom
Jinzhong

Jinzhong (kinesisk: 晋中; pinyin: Jìnzhōng) er eit byprefektur aust i provinsen Shanxi i det nordlege Kina, der i aust grensar mot provinsen Henan. Byprefekturet har eit areal på 16 408 km² og hadde om lag 3,25 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Jinzhong omfattar eitt distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og ni fylke (县 xiàn).

Kulturminne
Fleire forretningsbygg i tre av fylka i Jinzhong er ført opp på Folkerepublikken Kina si liste over den nasjonale kulturarven. Desse byggverka, som minner om borger, vart bygde for lokale handelsmenn i Qing-dynastiet si tid.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jinzhong» frå ,  den 23. september 2012.  
 

Byprefektur i Shanxi
Arne Domben

Arne Domben () var ein norsk politimann og diktar. Han gav ut to diktsamlingar på Fonna Forlag, No er eg blitt politi! i 1943, og Mørk natt i 1976. Domben arbeidde i politiet i mellom anna Florø og Måløy.

I august 1943 vart Domben, og kring 500 andre norske politifolk, arrestert av tyskarane. Han vart send til Grini fangeleir og sidan til Stutthof konsentrasjonsleir der han vart sitjande i fangenskap ut krigen.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval 
Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder 

Gravminner i Norge

Bakgrunnsstoff 
 Domben-diktet «Journalistsorg» som nyhendesak i 2011

Norske politifolk
Norske lyrikarar
Nynorskforfattarar
Nordmenn frå andre verdskrigen
Forfattarar frå Flora
Folk frå Flora
Kunst rett vest

Kunst rett vest er eit årleg kunstarrangement i regi av det interkommunale samarbeidsorganet Vestregionen for å presentere den produksjonen av biletkunst, skulptur og kunsthandverk som går føre seg i dei kommunane som tek del i Vestregionsamarbeidet. Det vert halde ein felles salsutstilling om hausten av verk som på førehand er godteke av ein jury av tre fagfolk, for slik å trygge at arbeida held god kvalitet, og dei kunstnarane og kunsthandverkarane som er representert på utstillinga, inviterar samstundes publikum til å vitje verkstadane sine og kjøpe andre verk der.

Staden for fellesutstillinga vekslar frå år til år, men ofte har utstillinga vore halde på Galleri Trafo på Asker, kombinert med andre arrangement på Asker. Kart som syner for publikum kvar dei einskilde kunstnarane og kunsthandverkarane har verkstadene sine, og anna opplysningsmateriell som har med arrangementet å gjere, syter Vestregionen for å få utarbeidd.

Bakgrunnsstoff
Internettsidene for Kunst rett vest.

Utstillingar
Norsk kunst