alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Worse Comes to Worst

«Worse Comes to Worst» er ein song av songaren Billy Joel gjeven ut som den andre singelen frå albumet Piano Man i 1974. Singelen nådde 80. plass på Billboard Hot 100.

Forfattaren Ken Bielen skildrar «Worse Comes to Worst» som «litt country, litt rock og litt gospel».

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Worse Comes to Worst» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-songar
Songar frå 1973
Singlar frå 1974
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Michael Stewart
Captain Jack av Billy Joel

«Captain Jack» er ein song av Billy Joel på albumet Piano Man frå 1973. Eit konsertopptak finst på Songs in the Attic frå 1981. 

Songen vert rekna som ein av dei viktigaste i karrieren til Joel fordi han vart framført den 15. april 1972 under ein live radiokonsert ved Sigma Studios på WMMR i Philadelphia. Denne versjonen vart mykje spelt på radiostasjonen og folk frå Columbia Records vart merksemd på songen. Kort tid etter fekk Joel platekontrakt med dei i 1973.

Komposisjon 
Joel skreiv «Captain Jack» seint i 1971, i ein leiligheit i Oyster Bay på Long Island. Han såg ut vindauget og såg tenåringar som gjekk inn i eit hus på andre sida av gata for å kjøpe heroin frå ein dealer kalla «Captain Jack». «Han handlar om å kome seg ut av forstadane i New York,» fortalte Joel til John Kalodner i 1974. «Men på reisene mine har eg sett mange av dei same forstadane over heile landet. Songen er ganske brutal, men stundom er det godt å vere brutal og fornærme folk...det held ein på tå hev.»

Songen er i følgje Joel ein anti-narkotika song.

Utgjeving 
«Captain Jack» var ein av ti songar på Piano Man. Han vart raskt mykje spelt på FM-radio over heile landet. Denne songen, i lag med «Piano Man» og «The Entertainer», var dei songane Joel var mest kjend for, før han gav ut The Stranger i 1977.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Captain Jack (song)» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Billy Joel-songar
Songar frå 1973
Songar skrivne av Billy Joel
Songar om narkotika
Rockeballadar
Popballadar
Songar produserte av Michael Stewart
Songar om seksualitet
SOAS, University of London

SOAS, University of London eller School of Oriental and African Studies er eit universitet i sentrale London som blei grunnlagd i 1916 som del av University of London. Dei viktigaste faga ved SOAS er humaniora, politikk, rettsvitskap, kultur og språk i tilknyting til Afrika, Midtausten og Asia. Det er den einaste høgare utdanningsintitusjonen som spesialiserer seg på desse områda.

Skildring

Universitet har hovudcampus er ved Russell Square i bydelen Bloomsbury, saman med systeruniversitetet University College London. I 2001 opna det også ein campus ved Vernon Square i bydelen Islington ikkje så langt unna.

Universitetet tilbyr over 300 grunnutdanningar og over 100 vidare utdanningar. SOAS får jamleg rang blant dei ti beste universiteta i Storbritannia innan emne som arkeologi, historie og rettsvitskap. Mellom anna tilbyr universitetet undervising i ei rekkje ikkje-europeiske språk. SOAS har rundt 300 akademiske tilsette.

Det er knytt to galleri til universitetet. The Percival David Foundation of Chinese Art har ei av dei mest omfattande samlingane av kinesisk keramikk og porselen i Europa. Brunei Gallery har ei vidfemnande samling med samtidige og historiske gjenstandar frå Afrika, Midtausten og Asia.

Framståande personar knytt til universitetet

Studentar
(utval)
Salahuddin av Malaysia, konge av Malaysia 1999-2001.
Mette-Marit, kronprinsesse i Norge.
Anthony Brooke rajah muda av Sarawak.
Prinsesse Maria Laura av Belgia
Luisa Diogo, statsminister i Mosambik.
Bülent Ecevit, statsminister i Tyrkia.
John Atta Mills, president i Ghana.
Paul Robeson, USA-amerikansk songar og aktivist
Aung San Suu Kyi, burmesisk demoktratiforkjempar og nobelprisvinnar

Tilsette
Jung Chang, kinesisk forfattar (også student her)
Michel Hockx, professor i moderne kinesisk, leiar i British Association of Chinese Studies. 
 Reginald Johnston, privatlærar for den siste keisaren frå Qingdynastiet, Puyi.
Göran Malmqvist, svensk sinolog
Lao She, kinesisk forfattar

Kjelder
 «About SOAS, University of London»
Denne artikkelen bygger på «SOAS, University of London» frå ,  den 28. august 2014.

Bakgrunnsstoff
SOAS, University of London

University of London
Skipingar i 1916
Asker kunstforening

Asker kunstforening er ei kunstforeining i Asker, skipa i 1970.

Kunstforeininga har som føremål å formidle biletkunst og kunsthandverk og gje folk i Asker kunnskap om kunst ved å arrangere føredrag, utstillingar med omvisingar, sal av kunst, og dessutan kjøpe inn kunst til si eiga samling. Talet på kunstverk i foreininga si eiga samling har med tida vorte stort. Verk frå samlinga vert lånt ut til skular, seniorsentre og andre offentlege bygningar i kommunen. Foreininga skiper til 8 – 10 utstillingar i året.

Foreininga driv frå 2018 eit galleri med salsutstillingar i eit lokale i Arnestadveien 2a i Vollen, etter tidlegare å ha hatt eit galleri i Asker kulturhus på Asker.

Bakgrunnsstoff
 Internettsidene til Asker kunstforening 

Norske kulturorganisasjonar
Museum i Asker
Organisasjonar i Asker
Skipingar i 1970
Honey Ltd.

Honey Ltd. var ei jentegruppe i 1960-åra som bestod av systrene Alexandra og Joan Sliwin, Laura Polkinghorne og Marsha Temmer.

Bakgrunn
Gruppa byrja å synge i lag ved Wayne State University. Dei danna Mama Cats og byrja å synge på lokale stader med andre Detroit-musiakrar som Bob Seger, Glenn Frey og Suzy Quatro. Gruppa flytta til Los Angeles der dei prøvespelte for produsenten Lee Hazlewood som signerte dei og tok dei med i studio for å spele inn musikk med Wrecking Crew. Han gav dei seinare namnet Honey Ltd.

Karriere
Gruppa hadde ikkje noko kommersiell suksess og gav berre ut eitt album. Versjonen deira av Laura Nyro sin «Eli's Comin'» hamna i skuggen av versjonen til Three Dog Night, som kom få månader seinare. I 1969 vart geuppa med Bob Hope på ein turné og drog til Thailand og Vietnam for å spele for soldatane der. Dei spelte på The Ed Sullivan Show, The Joey Bishop Show, Kraft Music Hall, The Jerry Lewis Show, The Andy Williams Show, Operation: Entertainment og The Bob Hope Christmas Special: Around the World with the USO.

I 1970 hadde Alexandra Sliwin slutta i bandet fo rå gifte seg med J D Souther. Bandet fortsette som ein trio og endra namn til Eve. Den nye gruppa gav ut eit nytt albumm, men det selde dårleg og dei mista kontrakten med LHI.  Dei gav seg kort tid etter dette og medlemmane gjekk kvar for seg. 

Laura Creamer (fødd Polkinghorne) er ein låtskrivar, songar og arrangør som har spelt inn og/eller turnert med Billy Joel, Bob Seger, Van Morrison, Glenn Frey, Bruce Hornsby, Kid Rock, Eric Clapton og mange andre.  Alex Sliwin, Joan Sliwin og Marsha Temmer spelte i den kortvarige gruppa Bijou med tidlegare Association-medlemmane Jules Alexander og Russ Giguere, og skreiv og spelte med Loretta Lynn og andre.  Marsha Temmer Darigan hadde ein periode som korsongar og dansar for Tina Turner.

Diskografi

Studioalbum 
1968: Honey Ltd. (LHI-12002)

1970: Take It And Smile (som Eve) (LHI-3100)

Samleplater 
2013: Honey Ltd - The Complete LHI Recordings  (Light in the Attic Records, LITA 102)

Singlar 
1967: «Miss You»/«My Boy» (as Mama Cats) (Hideout 1225)
1968: «Come Down»/«Tomorrow Your Heart» (LHI-1208)
1968: «Louie, Louie» (med Lee Hazlewood intro)/«Louie, Louie» (LHI-1216 promo)
1969: «Eli's Coming»/«Silk 'N' Honey» (LHI-3)
1969: «Silver Threads and Golden Needles»/«No You Are» (LHI-12)
1970: «Anyone Who Had a Heart»/«Dusty Roads» (som Eve) (LHI-25)
1970: «Take It And Smile»/«You Go Your Way» (som Eve) (Bell 914)
1975: «Carry On»/«Children of the Highway» (som Bijou) (A&M 1678)

Filmmusikk 
1971: Vanishing Point - «So Tired» (som Eve) (Amos Records AAS8002)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Honey Ltd.» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Laura Creamer på allmusic.com
 Like Honey 
 Honey Ltd. biletgalleri på Spectropop.com

USA-amerikanske jentegrupper
USA-amerikanske popgrupper
Musikkgrupper frå Detroit
Wilton Felder

Wilton Lewis Felder () er ein amerikansk saksofonist og bassist, mest kjend som eit av medlemmane som starta The Jazz Crusaders, seinare kjend som The Crusaders. Felder, Wayne Henderson, Joe Sample og Stix Hooper starta gruppa då dei gjekk på skulen i Houston. The Jazz Crusaders utvikla seg frå ein rein jazzcombo til eit banebrytande jazz-rock-band, med innslag av soul. Felder arbeidde me gruppa i over tretti år. 

Felder spelte òg ein del som studiomusikarar, hovudsakleg då som bassist, for mange artistar. Han var ein av dei tre faste bassistane til Motown Records, då selskapet byrja å spele inn musikk i Los Angeles tidleg i 1970-åra. Han spelte på innspelingar med Jackson 5 som «I Want You Back» og «The Love You Save», for Marvin Gaye og Grant Green. Han spelte òg bass for softrockgrupper som America og Seals and Crofts. I tillegg har han spelt på John Cale-albumet Paris 1919 og Billy Joel-albuma Piano Man og Streetlife Serenade. Han var ein av tre bassistar på Randy Newman sitt Sail Away (1972) og Joan Baez sitt Diamonds & Rust. Felder spelte òg med Joni Mitchell og Michael Franks.

Han gav ut eit soloalbum, Secrets, med Bobby Womack på vokal, som nådde 77. plassen på UK Albums Chart i 1985. Albumet inneheld den vesle hitten «(No Matter How High I Get) I'll Still be Looking Up to You» sungen av Womack og Alltrinna Grayson.

Diskografi
Solo
 We All Have A Star  (MCA, 1978)
 Inherit The Wind  (MCA, 1980)
 Secrets (1983)
 Love Is A Rush (1987)
 Forever, Always  (PAR, 1992)

Med John Cale
Paris 1919 (Reprise, 1972)
Med Dizzy Gillespie
Free Ride (Pablo, 1977) komponert og arrangert av Lalo Schifrin
Med Richard «Groove» Holmes
Welcome Home (World Pacific Jazz, 1968)
Med Milt Jackson
Memphis Jackson (Impulse!, 1969)
Med Shuggie Otis
Here Comes Shuggie Otis (Epic, 1970)Freedom Flight (Epic, 1971)
Med Grant Green
Shades of Green (Blue Note, 1971)
Med John KlemmerConstant Throb (Impulse!, 1971)Waterfalls (Impulse!, 1972)Magic and Movement (Impulse!, 1974)
Med Charles KynardReelin' with the Feelin' (Prestige, 1969)
Med Joni MitchellFor the Roses (Asylum, 1972)Court and Spark (Asylum, 1974)The Hissing of Summer Lawns (Asylum, 1975)
Med Jimmy SmithRoot Down'' (Verve, 1972)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wilton Felder» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Allmusic 
Artikkel

USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Houston
Soul-jazzmusikarar
Steely Dan-medlemmar
Dean Parks

Dean Parks er ein amerikansk studiogitarist og plateprodusent frå Fort Worth i Texas.

Parks var medlem av The North Texas State One O'clock Lab Band før han flytta til Los Angeles for å arbeide med Sonny and Cher i 1970. I 1980 var Parks med på å starte jazzfusionbandet Koinonia. Parks er mest kjend for dei mange bidraga sine til album av Steely Dan og Michael Jackson. Han spelte mellom anna gitar på Royal Scam-songen «Haitian Divorce», der han nyttar ein Talkbox for å produsere ein høneklukkelyd. Han har spelt med Crosby and Nash, Madonna, Stevie Wonder, Barbra Streisand, Elton John, Celine Dion, The Monkees, Madeleine Peyroux, America, Diana Ross, George Benson, Rod Stewart, Randy Travis, Bob Seger, Billy Joel, Neil Diamond, Michael Bublé, Barry Manilow, David Lee Roth, Paul Simon, Dolly Parton, Amanda Lear, Kenny Loggins, Tom Scott, B.B. King, Dusty Springfield, Randy Edelman, Leon Gieco (Argentina), Koinonia og Bread.

Filmar
Parks har skrive songar og musikk for filmar som The Care Bears Movie II: A New Generation (med Carol Parks), Bowfinger, My Big Fat Greek Wedding, The Big Bounce og Dreamer: Inspired by a True Story.

Diskografi
Med Lalo Schifrin
Gypsies (Tabu, 1978)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dean Parks» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske filmmusikkomponistar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar frå California
USA-amerikanske studiomusikarar
Steely Dan-medlemmar
Folk frå Fort Worth
Ron Tutt

Ron Tutt () var ein amerikansk trommeslagar som spelte med mange artistar, som Elvis Presley og The Carpenters.

Tutt var fødd i Dallas, og dreiv med musikk og dans frå han var tre år gammal. Han spelte opphavleg fiolin, trompet og ukulele. Først i sisteåret på high school byrja han å spela det som skulle bli hovudinstrumentet hans, trommer.

Ron Tutt prøvespelte for TCB Band («Taking Care of Business»), som var bandet til Elvis Presley. Presley likte det han høyrte og Tutt vart permanent medlem av bandet. Tutt spelte med Presley fram til Elvis døydde i 1977. 

Etter at TCB Band vart oppløyst då Elvis Presley døydde, byrja Tutt å spele trommer for Neil Diamond. Han spelte seinare med Glen Campbell, Johnny Cash, Kenny Rogers, Los Lobos, Elvis Costello. Jerry Garcia, Billy Joel, Stevie Nicks og Michael McDonald.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ron Tutt» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Intervju med Ron Tutt i 2011 ved NAMM Oral History Program

USA-amerikanske trommeslagarar
Musikarar frå Texas
Streetlife Serenade

Streetlife Serenade er det tredje studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel (det andre på Columbia Records), gjeve ut 11. oktober 1974.

Streetlife Serenade var oppfølgjaren til Piano Man frå 1972, men vart ikkje like populært og var starten på eit heller kjølig forhold mellom Joel, musikkjournalistar og musikkindustrien meir generelt. I «The Entertainer» hånar Joel på grettent vis underhaldningsindustrien og er bitter for at plateselskapet hans tidlegare hadde endra singelversjonen av «Piano Man» slik at han kunne spelast på radio: «It was a beautiful song but it ran too long./If you're gonna have a hit, you gotta make it fit./So they cut it down to 3:05.»

«The Entertainer» nådde 34. plassen på den amerikanske singellista. Sjølve albumet nådde 35. plassen på listene og selde etter kvart meir enn éin million eksemplar. 

Albumet inneheld to songar som vart spelt mykje på konsertane til Joel i 1970-åra: den instrumentale «Root Beer Rag» og den korte «Souvenir», som Joel ofte spelte som det siste ekstranummeret i denne perioden. 

To andre, «Streetlife Serenader» og «Los Angelenos» vart begge gjevne ut på det første konsertalbumet til Joel, Songs in the Attic (1981).

Innhald

Medverkande
Billy Joel – munnspel, klaverinstrument, Vokal, Moog synthesizer
Richard Bennett – gitar
Joe Clayton – dirigent, conga
Gary Dalton – gitar
Mike Deasey – gitar
Don Evans – gitar
Wilton Felder – bass, klaverinstrument
Emory Gordy, Jr. – bass
Al Hertzberg – gitar
Larry Knechtel – bass
Art Munson – gitar
Raj Rathor – gitar
William Smith – orgel
Michael Stewart– gitar
Ron Tutt – trommer
Tom Whitehorse – banjo, pedalsteel

Produksjon
Produsent: Michael Stewart
Lydteknikar: Ron Malo
Digital remastering: Joseph M. Palmaccio. Erroneously credited to Ted Jensen
Arrangørar: Michael Stewart, Billy Joel

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Streetlife Serenade» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Billy Joel-album
Columbia Records-album
Album produserte av Michael Stewart
Engelskspråklege album
Root Beer Rag

«Root Beer Rag» er ein song av Billy Joel frå 1974 på albumet Streetlife Serenade. Det er ein instrumental som vert spelt i ein særs rask ragtime-stil, og vart seinare gjeven ut som B-sida til fleire singlar frå albumet 52nd Street, mellom andre «Big Shot» i USA, «Until the Night» i Storbritannia og «Honesty» i Japan og somme europeiske land. Eit konsertopptak var med på ein DVD som følgde 30-årsjubileet til The Stranger.

Den originale versjonen til Joel vart nytta som kjenningsmelodi for sportsprogram i 1980-åra på New Zealand. Han vart òg nytta i 80-åra på Radio Bayern 3 i Tyskland for eit show kalla Musikbox. Songen er spelt i C-dur og er ein av tre instrumentalar som Joel har gjeve ut. 

«Root Beer Rag» var òg namnet på eit nyhendebrev for Billy Joel som vart publisert i 1970-åra og tidleg i 1980-åra. 

Joel snakka om songen: Eg fekk min første Moog synthesizer. Dette var i midten av 70-åra og eg hadde fått min første Moog og tok han med på alle platene. Eg sa 'Eg må skrive ein instrumental der eg kan bruke denne synthesizeren. Det skapte på eit vis ein avsky for synthesizerar etter det. Det var derfor eg skreiv denne songen. Rett og slett av tåpeleg nytingssjuke.

Allmusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine skreiv at «Root Beer Rag» var «riktinok morosam» og at han var inspirert av filmen The Sting og den Scott Joplin-baserten filmmusikken i den filmen.

Andre versjonar
 Den tyske acappella-gruppa Wise Guys spelte ein versjon av songen. 
 Richard Clayderman spelte songen i 1983.
 Silvan Zingg spelte songen i 2005 på albumet Boogie Woogie Trilogy.
 Dagmar Krug spelte «Root Beer Rag» som ei hyllest til Joel i 2012.
 Johnny Lingo spelte songen på Somewhere To Go i 2010.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Root Beer Rag» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1974
Billy Joel-songar
Rags
Songar skrivne av Billy Joel
Rockeinstrumentalar
Songar produserte av Michael Stewart
Richard Clayderman-songar
Irina Turova

Irina Robertovna Turova, ei tid gift Irina Botsjkarjova, () var ein sovjetisk friidrettsutøvar frå Leningrad som i 1954 tok to EM-gull på høvesvis 100 meter og 4x100 m stafett.

Aktiv
Foreldra hennar, Robert Ljulko og Galina Turova, hadde begge i si tid sett sovjetrekordar i sprintøvingar og lengdehopp, og teke til saman 28 sovjetiske meistertitlar. 17 år gammal deltok ho sjølv under dei olympiske sommarleikane i Helsingfors i 1952. Her var ho utslått i kvartfinalane på 100 m, før ho sprang fyrsteetappen på Sovjetunionen sitt lag i 4x100 m stafett, ei tevling som enda med fjerdeplass for sovjet-kvinnene.

Turova gjorde eit svært godt meisterskap då EM i friidrett 1954 vart avvikla i Bern i slutten av august månad. På 100 meter sigra ho med tida 11,8 sekundar. Deretter sprang ho Sovjetunionen inn til gull på 4x100 m stafett, saman Vera Krepkina, Rimma Ultikina og Marija Itkina, på tida 45,8. Til siste vart det sølvmedalje på Turova på 200 m, slått av lagkamerat Marija Itkina med eit tidels sekund.

Også under sommar-OL 1956 sprang Turova sistetappen for Sovjetunionen på 4x100 m stafett, til liks med i 1952 vart laget nummer fire i øvinga.

Turovas personlege rekordar var 11,6 (1954) på 100 m og 24,2 (1956) på 200 m.

Ho døydde i Moskva.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Irina Robertowna Turowa» frå ,  den 28. august 2014.  
 

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
The Entertainer av Billy Joel

«The Entertainer» er ein song av songaren Billy Joel gjeven ut som den einaste singelen hans frå albumet Streetlife Serenade i 1974. Singelen nådde 34. plassen på den amerikanske singellista.

Songen er ein kynisk og noko satirisk syn på den flyktige populariteten til ein musikar og korleis musikksmaken i tida endrar seg («Today I am your champion. / I may have won your hearts. / But I know the game. / You'll forget my name. / And I won't be here / in another year / if I don't stay on the charts.»). Dette temaet dukka opp att seinare i songen «It's Still Rock and Roll to Me». Eit anna vers i songen refererer til at ein tidlegare singel av Joel, «Piano Man», vart korta ned frå nesten seks minuttar til litt over tre minuttar for å passe radioformatet betre. I teksten syng han: «It was a beautiful song, / but it ran too long. / If you're gonna have a hit, you gotta make it fit. / So they cut it down to 3:05.» I tillegg var tida på etiketten til 7"-plata med «The Entertainer» 3:05, sjølv om lengda i røynda var 3:11 (og på albumet 3:41). På singelversjonen er det tredje verset klippa bort.

På somme singelutgåver av «The Entertainer» var B-sida «The Mexican Connection».

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Entertainer (song)» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Michael Stewart
Art Munson

Art Munson er ein amerikansk musikar, låtskrivar og plateprodusent. Munson byrja musikkarrieren sin i lag med Dick Dale and the Del-Tones og turnerte seinare med Righteous Brothers og Paul Williams. 

Munson har spelt med artistar som John Lennon, Barbra Streisand, Cher, Billy Joel, The Righteous Brothers, Paul Williams, Kris Kristofferson, Vonda Shepard, Brenda Russell, David Sanborn og Bill Medley. Han var òg skodespelar og hadde mindre roller i filmane Phantom of the Paradise frå 1974 og A Star Is Born frå 1976.

Munson produserer i dadg musikk for TV, som Oprah, America's Got Talent, Entertainment Tonight og ABC World News.

Bakgrunnsstoff
 www.ArtMunson.com
 Art Munson på IMDb

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Mike Deasy

Michael William Deasy () er ein amerikansk er ein rocke- og jazzgitarist. Som studiomusikar har Deasy spelt på mange hitsinglar og album spelt inn i Los Angeles frå 1960- til 1980-åra. Han vert stundom omtalt som Mike Deasy Sr..

Biografi
Medan han enno var på vidaregåande skule byrja han å spele i banda som akkompagnerte vitjande musikarar som Ricky Nelson og The Everly Brothers, og spelte òg i turnébandet til Ritchie Valens i lag med Bruce Johnston, Larry Knechtel, Sandy Nelson og Jim Horn. I 1959 vart han med i gruppa til Eddie Cochran, the Kelly Four, der han spelte både gitar og barytonsaksofon og gjorde dei første innspelingane sine. Han spelte òg med The Coasters og Duane Eddy.

Då Cochran døydde i 1960 vart Deasy ein aktiv studiomusikar i Los Angeles. Deasy gifta seg med systera til Jim Horn, Kathie i 1961, og paret starta seinare sitt eige platestudio og produksjonsselskap, Saltmine Recording.  Han spelte som medlem av The Wrecking Crew med Hal Blaine, Joe Osborn, Larry Knechtel og andre, på innspelingar for Phil Spector, og spelte gitar på The Beach Boys-albumet Pet Sounds. I 1960-åra og i seinare år arbeidde han òg for the Monkees, the Association, Scott McKenzie, Johnny Rivers, the Fifth Dimension, Rick Nelson, Randy Newman, Spanky & Our Gang, Tommy Roe, Fats Domino, The Byrds, Michael Jackson, Frank Zappa og andre.  

Han spelte gitar (med Tommy Tedesco og Al Casey) på Elvis Presley sin TV-spesial i 1968, Elvis. Han heldt òg konsertar med musikarar som Cannonball Adderley og Little Richard, og vann magasinet Down Beat si lesarundersøking i 1968. I 1969 vart han av plateprodusenten Terry Melcher invitert til å spele med den nyoppdaga songaren og låtskrivaren Charles Manson. Deasy forlét heimen til Manson etter tre dagar «i ein tilstand av doppåverka paranoia».   

Deasy heldt fram å spele for leiande musikarar, som Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Barbra Streisand, Chet Baker og Mel Tormé. Gitaren hans er med i musikken til fleire filmar som The Graduate, Guess Who's Coming to Dinner, Duel, Bullitt og Dirty Harry, og mange reklamefilmar. 

Frå tidleg i 1970-åra vart Deasy nykristen og spelte i aukande grad kristen musikk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Diskografi på MikeDeasy.com 

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske jazzgitaristar
USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Sologitaristar
Musikarar frå Los Angeles
Sitaristar
The Wrecking Crew-medlemmar