alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Francesco Landini

Francesco Landini (født ca 1325 i Fiesole ved Firenze, død 2. september 1397 i Firenze), òg Francesco Landino, var ein florentinsk komponist og organist, songar, diktar og instrumentmakar. Han var ein av dei mest populære komponistane på andre halvdel av 1300-talet og utan samanlikning den mest kjende komponisten i Italia.

Liv og virke 
Ein kopparsjukdom gjorde Francesco Landini blind i barndommen. Han vendte seg til musikken og beherska fleire instrument i tillegg til orgel, til dømes lutt og han song, skreiv poesi og komponerte. Ifølgje biografen Villani dreiv Landini òg med astrologi, etikk og filosofi. Han var rekna som organist ved Santa Trinità-klosteret i Firenze og mellom 1361-1365 og 1397 organist og kapellan ved San Lorenzo-kyrkja i Firenze.

Verk 
Det er bevart 154 verk etter han, tolv to- og trestemmige madrigalar, ein caccia, meir enn 140 ballate og nokre få messer. Ein meiner at Landini skreiv teksten til mange av verka sine. Verka hans utgjer meir enn ein fjerdedel av den kjende fleirstemte musikken frå italiensk trecento. 

Landini-verk finst i følgjande manuskript:
 Codex Panciatichiano (f.1-50)
 Codex Reina
 Codex Squarcialupi

Bakgrunnsstoff 
 Todd M. McComb: Francesco Landini (c.1325-1397): Verkfortegnelse og diskografi (engelsk)
 Davide Daolmi: Francesco Landini  (italiensk): med kjeldetekst og bilete frå Squarcialupi-Codex
 Margo Schulter: What is a Landini cadence? (engelsk)

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Francesco Landini» frå ,  den 30. mars 2010.  
 
 Andre kjelder: 

Mellomalderkomponistar
Italienske komponistar
Blinde musikarar
Italienske organistar
Italienske instrumentmakarar
Orgelbyggjarar
Fødde i 1320-åra
Døde i 1397
Folk frå Fiesole
Vere

I filosofien er det å vere granskingsobjektet til metafysikken, meir spesifikt ontologien. Vi kan forstå det å vere ein predikativ eigenskap ved noko som kan seiast å vere; dette står i motsetnad til ikkje-tilvære, som er ein eigenskap ved det som ikkje er til.

På norsk, så vel som i dei aller fleste språk vi kjenner til i dag, finst det eit verb vere (proto-indoeuropeisk stamme *h1es-). Dette verbet kan uttrykkje at noko har eksistens, og er i så fall intransitivt, men fungerer òg i transitiv form som kopula (bindelekk): «Mari er høg» inneber ikkje at Mari eksisterer (logikken som er innebygd i daglegspråket vil som regel likevel medføre at vi kan utleie dette om vi vil), men at éin kvalitet ved Mari er at ho har høgd (ei vanleg tolking vil vidare vere at ho har dette i større mon enn andre vi samanliknar henne med).

Filosofisk terminologi
Verb
Grunnleggjande metafysikk
Oswald von Wolkenstein

Oswald von Wolkenstein (fødd 1376 eller 1377, truleg i Schöneck in Pustertal i Tirol, død 2. august 1445 i Merano i Italia) var ein tysk diktar, komponist, adelsmann og diplomat. Som diplomat reiste han mykje i Europa, mellom anna heilt til Georgia og vart innlemma i Drageordenen.

Som komponist skreiv han hovudsakleg monofoniske songar som omhandla riddarleg kjærleik. Han skreiv òg noko polyfonisk musikk seint i livet sitt. Han var involvert i ein strid om eit landområde med naboane sine og hamna i fengsel fleire gonger. Han skreiv likevel kjærleikssongar til døtrene til rivalen sine og minst ei kvinne til utanom kona si.

Mange av songane til Oswald omhandla eigne opplevingar og hendingar, mellom anna songar om politikk, reiser, humor, drikking og bordell. Seinare stykke var enkle polyfoniske stykke med religiøse tekstar. Det vart samla kring 130 av stykka hans i tre manuskript.

Bakgrunnsstoff 
 Oswald von Wolkenstein-Gesellschaft 
 Tekstar

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Oswald von Wolkenstein» frå ,  den 30. mars 2010.  
 
Andre kjelder: 

Fødde i 1370-åra
Døde i 1445
Mellomalderkomponistar
Tyske diktarar
Tyske diplomatar
Tyske komponistar
Folk frå Bolzano
Pérotin

Pérotin (Perotinus), òg kjend som Magister Perotinus eller Perotinus magnus (fødd mellom 1150 og 1165, død mellom 1200 og 1225) var magister ved klosterkyrkja og katedralen Notre-Dame i Paris og den viktigaste komponisten i Notre Dame-skolen.

Alt ein veit om han er basert på utsegner frå Johannes dei Garlandia (kring 1240) og Anonymus IV (etter 1279) og  ifølgje Anonymus IV er Pérotins musikkhistorisk viktig på grunn av  vidareutviklinga av tostemt organum frå forgjengaren Léonin til organum triplum og organum quadruplum (tre og fire stemmer).

Eit viktig trekk ved komposisjonsstilen hans er å ta ein enkel og velkjent melodi og strekke han ut i tid til kvar staving vert hundrevis av sekunder lange og så bruke kvar note av melodien (tenoren, latin for «halde» eller cantus firmus) som eit grunnlag for rytmisk komplekse, samanvevne linjer over cantus firmus. Resultatet var at ein eller fleire vokalstemmer song frie linjer (diskant) som flytta seg raskt over den langsame, flytande bordunen. 
 
Verka til Pérotin er bevarte i Magnus Liber Organi.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pérotin» frå ,  den 30. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
hovudsakleg basert på engelsk Wikipedia-artikkel
 

Franske komponistar
Mellomalderkomponistar
Fødde på 1100-talet
Døde på 1200-talet
Solage

Solage (fødd kring 1360, død kring 1410) var ein fransk komponist. Han komponerte dei fleste stykka i Chantilly Codex, den viktigaste kjelda til musikken innan ars subtilior. 

Ein kjenner lite til livet hans bortsett frå det ein kan kome fram til ut frå musikken hans. Han kan ha vore knytt til hoffa til Gaston Fébus og Jean, hertugen av Berry, og kanskje til og med pavehoffet i Avignon. 

Musikken hans er typisk for perioden på slutten av 1300-talet. Den esoteriske karakteren til musikken hans gjer at han høyrer til Ars subtilior, ei musikalsk utvikling som la vekt på intellektuelle gåter, komplekse rytmar, innvikla kontrapunktiske knep og uvanlege harmoniar, som førte til at musikken høyrdest ganske moderne ut.

Kjelder

Mellomalderkomponistar
Franske komponistar
Fødde på 1300-talet
Døde på 1400-talet
Høvestalsval

Høvestalsval er ei valordning der dei ulike vallistene får inn representantar i høve til kor stor oppslutning dei har fått blant dei som har stemt. Vallistene vil i dei fleste politiske val representere parti.

Høvestalsval blir brukt i dei fleste direkte og indirekte val til politiske verv i Noreg. Val til Stortinget, fylkesting og kommunestyre blir avgjorde ved høvestalsval. For dei fleste indirekte politiske val, som for eksempel val for samansetjing av formannskap og kommunale utval, eller fordeling av representantar på Stortingskomitéar kan det krevjast at valet blir halde som høvestalsval. Dette sikrar mindretal representasjon i høve til mandata i kommunestyret eller stortinget. I praksis forhandlar partia om fordelinga, og ofte blir det fremma berre eitt samla forslag, som deretter blir stemt over samla. 

Val av ordførar, utvalsleiarar, stortingspresident eller komitéleiarar må skje om fleirtalsval - fordi det er ein person som skal veljast. Dette hindrar ikkje at partia også her forhandlar, og blir samde om ei høvesvis fordeling av leiarverva. Men viss eit fleirtal av eit eller fleire parti vil bruke makta si, så er det vanlegvis ikkje noko formelt til hinder for at dette fleirtalet tar dei fleste, dei viktigaste, eller alle leiarverva.

Motsetnaden til høvestalsval er mellom anna fleirtalsval i einpersonskrinsar, som i det engelske parlamentsvalsystemet.

Valordningar
Statsrett

ca:Escrutini proporcional plurinominal
en:Proportional representation
es:Escrutinio proporcional plurinominal
ja:比例代表制
pt:Representação proporcional
ru:Пропорциональная избирательная система
tr:Seçim#Nispi temsil sistemi
uk:Пропорційна виборча система
zh:比例代表制
Faro

Faro er ein hamneby i Algarve i Portugal. Byen hadde 41 934 innbyggjarar i 2004. Han er den største byen i Algarve og «hovudstad» for regionen.

Historie
Faro blei erobra av maurarar i 1249.
Byen har vore bispesete sidan 1577.
Som mange andre stader i Portugal blei store delar av byen øydelagd av jordskjelvet i Lisboa i 1755.

Natur 
Ved Faro ligg naturreservatet Ria Formosa, ein lagune på over 170 kvadratkilometer som er rikt på dyreliv, særleg trekkfuglar om vår og haust.

Næringsliv og institusjonar
Hamna i Faro har vore brukt til fiske og utførsel av frukt, kork og anna. Ein har også tradisjonelt levd på fiskehermetikkindustri her. Sidan midten av 1900-talet har turisttrafikk blitt stadig meir viktig.

Byen har eit arkeologisk museum, eit etnografisk museum og eit sjøfartsmuseum, 
Universitetet her, Universidade do Algarve, blei grunnlagd i 1979.

Transport
Faro har ein internasjonal flyplass. Norwegian har blant anna ei flyrute til byen. Dette var den fyrste utanlandske flyruta til flyselskapet Norwegian.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Byar i Portugal
Byar i Algarve
Algarvekysten
Håkon Kolmannskog

Håkon Kolmannskog () er ein norsk avis- og forlagsmann frå Trondheim. Kolmannskog har vore engasjert i dei venstreradikale miljøa kring RV/Raudt og Raud Ungdom, og i målrørsla.

Kolmannskog starta den politiske karrieren si i Raud Ungdom, og vart sidan vald inn i sentralstyret. Han markerte seg i studentpolitikken for Rød Front i Trondheim. Seinare var han med å attreisa Rød Front ved Universitetet i Oslo. 

Frå 1996 til 1998 var Kolmannskog leiar i Norsk Målungdom. Perioden vert fyrst og fremst hugsa for Aksjon for språkleg rettferd i skulen (AFSRIS), der Norsk Målungdom protesterte mot framlegget til ny opplæringslov. I fleire år var han også aktiv i Studentmållaget i Oslo, mellom anna som nestleiar.

Han var tilsett som debattredaktør i avisa Klassekampen i nokre år, før han vart tilsett som leiar for det nyoppretta Forlaget Manifest i 2006. Sidan august 2012 har han vore forlagssjef i Det Norske Samlaget.

Norske forleggjarar
Målfolk
Feodosia

Feodosia (ukrainsk Феодо́сія; russisk Феодо́сия, gresk Θεοδοσία, Theodosía) er ein hamne- og ferieby på Krimhalvøya i Ukraina ved kysten av Svartehavet. Gjennom mykje av historia si har byen vore kjend som Caffa (ligurisk: Cafà) eller Kaffa (krimtatarisk: Kefe). Byen har litt over 100 000 innbyggjarar (2011).

Administrativt høyrer til byen og omlandet Feodosia kommune. Viktige næringar er turisme, fiske, bryggjing og konserveringsindustri.

Historie 

Feodosia vart bygt på 500-talet f.Kr. av joniske greske kolonisatorar frå Milet under namnet Theodosia (Θεοδοσία), det slaviske bynamnet er ei forvansking av dette. Området vart kjent for sitt rike jordbruk, om som byen var avhengig av. Under antikken var området del av Det bosporanske riket.

Theodosia vart mykje skadd av hunarar på 300-talet e.Kr. I dei fylgjande ni hundreåra var Theodosia ein mindre by, som vart kontrollert av høvesvis Romarriket, gotarar, khazarar, Austromarriket, kiptjakar, frå 1204 til 1261 Republikken Venezia, og deretter av mongolar (den gylne horden). Desse selde byen til republikken Genova år 1266. Frå 1296 til 1307 var Kaffa atter under Venezia, sidan igjen under Genova. Ein blømande handel oppstod i byen, som italienarane kalla for Caffa, og som stort sett hadde monopol på handelen på Svartehavet og som tente som fremste hamn og administrativt sentrum for dei geneusiske koloniane rundt havet, styrt av ein konsul. Byen hyste ei tid ein av dei største slavemarknadene i Europa.

Truleg spreidde svartedauden seg frå Asia via Kaffa år 1347 til resten av Europa. Ein smitteberande mongolsk hær under Janibeg kringsette byen mellom 1346 og 1347. Etter krigarane vart sjuke og døydde vart lika slengde inn i byen med katapultar, og smitta der bybuarane. Då dei genuesiske kjøpmennene flykta heim til Italia førte dei smitta med seg.

Då genuserane byrja legge seg i den osmanske vasallstaten Krim-khanatet erobra den osmanske hærføraren Gedik Ahmet Pasja byen år 1475. Kaffa, på tyrkisk Kefe, vart ein av dei viktigaste osmanske hamnene ved Svartehavet. Den osmanske byen fall for Tsar-Russland saman med resten av Krim i 1783. Han bytte offisielt namn til Feodosia (Феодосия), ei slavifisering av det greske namnet i år 1802.

Under andre verdskrigen vart byen erobra to gonger av tyske troppar, som gjorde stor skade på byen.

Klima

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Feodosija» frå , den 31. mars 2010.

Bakgrunnsstoff
 WorldStatesmen- Ukraine
 Gamle Theodosia og myntane
 Turistguide

Byar på Krimhalvøya
Busetnader grunnlagde på 500-talet fvt.
Greske koloniar på Krimhalvøya
Byar i den greske antikken
Feriebyar i Ukraina
Kystbusetnader i Ukraina
Territorium i Republikken Venezia
Territorium i Republikken Genova
Greenlee Lough

Greenlee Lough er ein innsjø og eit nasjonalt naturreservat 5 km nord for Bardon Mill i Northumberland, nord i England. Greenlee er ein bresjø, og den største naturlege innsjøen i Northumberland.

Insjøen er eigd og forvalta som eit naturreservat av Northumberland Wildlife Trust og Northumberland nasjonalpark. Det er ein grunn innsjø med mykje vassplanter rundt. Det meste av reservatet er ope vatn. Innsjøen vart nytta som eit reservoar av romarane ved Hadrianmuren.

Tidlegare heldt Greenlee Sailing Club til ved innsjøen, men dei flytta i 1970-åra til Derwent-reservoaret nær Hexham.

Plantar og dyr 
Langs breidda av innsjøen er det sivkratt, urter og myr. Her finst mykje fuglevilt, mellom anna  vadefugl som finn mat i det grunne vatnet og våtmarksområdet. Trekkfugl som songsvane, grågås og krikkand vitjar sjøen om vinteren.

Ved vatnet finst også oterar. Dei lever på å fanga fiskar som gjedde, mort, åbor og ål. Ein kvitkloa kreps, Austropotamobius pallipes, finst i innsjøen. Han er den einaste krepsearten som finst naturleg på Dei britiske øyane. Arten er i tilbakegang i Europa og Storbritannia.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Greenlee Lough» frå ,  den 31. mars 2010.

Bakgrunnsstoff

Northumberland National Park

Naturreservat i England
Innsjøar i Northumberland
Halleypike Lough

Halleypike Lough er ein innsjø ved Haughton common sør i Northumberland nasjonalpark, nordaust for Bardon Mill i Northumberland, nord i England. Innsjøen vart skapt i victoriatida og vert nytta til sportfiske.

Verna artar

Ein kvitkloa kreps, Austropotamobius pallipes, finst i innsjøen. Arten i tilbakegang i Europa og Storbritannia go den einaste naturlege krepsearten på Dei britiske øyane.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Halleypike Lough» frå ,  den 31. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Innsjøar i Northumberland
Hallington-reservoara

Hallington-reservoara ligg nær den vesle landsbyen Colwell i Northumberland i England, 11 km nord for Corbridge. Hallington er faktisk to små reservoar: Hallington Reservoir West og Hallington Reservoir East, som er skild frå kvarandre av ein dam.

Historie
Reservoara vart bygt på slutten av 1800-talet for Newcastle and Gateshead Water Company. Reservoara dannar ein del av ei rekkje reservoar langs A68-vegen som er knytt saman av tunnelar og akvedukter frå Catcleugh-reservoaret til Whittle Dene;. Desse er drikkevasskjelder for Newcastle upon Tyne, Gateshead og dei omliggande områda.

Flora og fauna
Skogområdet nordvest for Hallington Reservoir East bestor stort sett av furu og lerketre med noko bøk, piletre og platanlønn, og av planter finn ein mellom anna den sjeldne gulstarren.

Reservoaret er ein viktig stad for overvintrande fuglevilt, som brunnakke, krikand og villand, og om hausten vadefugl som strandvipe, hettemåse og  fiskemåse.  

Det er observert ekorn, oter, grevling og flaggermus, samt kvitkloa kreps.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Hallington Reservoirs» frå ,  den 31. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Luftfoto 

Reservoar i England
Innsjøar i Northumberland
Holburn Lake and Moss

Holburn Lake and Moss er eit naturreservat i Northumberland i England aust for landsbyen Holburn.

Innsjøen
Innsjøen er kunstig og vart bygt i 1934. Her finn ein overvintrande bestandar av fugl som grågås frå Island. Fuglar som brunnakke og krikkand stoppar òg her.

Myra
Holburn Moss er ei torvmyr med mykje mose, samt andre myrplanter som lyng, myrull, tranebær og rundsoldogg. Myra har tidlegare vorte øydelagd av skogspløying.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Holburn Lake and Moss» frå ,  den 31. mars 2010.  
 

Innsjøar i Northumberland
Naturreservat i England
Kielder Water

Kielder Water er eit stort reservoar i Northumberland i Nordaust-England.  Det er eit av dei største reservoara i Storbritannia ut frå kapasitet og ligg i Kielder Forest. Han vart planlagt seint i 1960-åra for å sikre vasstilførsel til den aukande industrien i området. Bygginga føregjekk mellom 1975 og 1981 av AMEC/Balfour Beatty og vart opna av dronning Elizabeth II i 1982. Det tok to år før dalen var heilt fylt opp etter at bygginga var ferdig. 

Den tradisjonelle tungindustriens tilbakegang, samt meir vasseffektive industriprosessar og betre kontroll med vasslekasjar, gjorde reservoaret mindre nødvendig. Dette førte til mykje kritikk av det statsstyrte prosjektet, men i dei seinare åra har det likevel vist seg å vera nyttig. Undervasskjelder som tilfører vatn sikrar at reservoaret alltid er fylt opp, sjølv under langvarig tørke. Det gjer at det nordaustlege England alltid har nok vatn, medan sørlege område av England ofte vert tvungne til å innføre restriksjonar på vassbruk i tørkeperiodar. 

Reservoaret tener Tyneside, Wearside og Teesside. 

Kielder Water er eigd av Northumbrian Water og held 200 milliardar liter, eller 0,2 kubikkilometer med vatn. Rutland Water er det største reservoaret i Storbritannia ut frå areal, medan Kielder Water har den største kapasiteten.

Vasskraftverk
Ved Kielder Water ligg òg det største vasskraftverket i England. Det vart opna i 1982 og er eigd av Northumbrian Water. I 2005-2006 vart turbinane byta ut og kapasiteten auka, og har i dag ein kapasitet på 6 megawatt (MW).

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kielder Water» frå ,  den 31. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Kielder Water & Forest Park på VisitNorthumberland.com
Kielder Water Sailing Club

Reservoar i England
Innsjøar i Northumberland
Vasskraftverk i England
Little Swinburne-reservoaret

Little Swinburne-reservoaret er eit lite reservoar i Northumberland i England om lag 1,5 km aust for A68-vegen og om lag 14 km nord for Corbridge.

Historie
Reservoaret vart bygt mot slutten av 1800-talet for the Newcastle and Gateshead Water Company. Reservoaret er eit av ei rekkje reservoar langs A68 som er knytte saman via 
tunnelar og akvedukter frå Catcleugh-reservoaret til Whittle Dene;. Desse er drikkevasskjelder for Newcastle upon Tyne, Gateshead og omliggande område.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Little Swinburne Reservoir» frå ,  den 31. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Reservoar i England
Innsjøar i Northumberland
Sweethope Loughs

Sweethope Loughs er to innsjøar sør i Northumberland i England og mellom A68-vegen og A696-vegen. Dei ligg om lag 30 km vest for Morpeth, 6 km vest for Kirkwhelpington og 10 km aust for Bellingham. I nordvest ligg Great Wanney Crag og Little Wanney Crag.

Sweethope Lough er kjend som ein god fiskeplass med mykje regnbogeaure.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sweethope Loughs» frå ,  den 31. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Innsjøar i Northumberland
Styx

Styx er i gresk mytologi den underjordiske elva som vert oppfatta som ei grense mellom livets rike og dødsriket.

Kharon var ferjekaren som på ein båt førte dei døde over elva Styx til Hades. Til betaling for skyssen la ein ein mynt, ein obol, under tunga på den døde. Om ein ikkje hadde gjort det fekk den døde ikkje passere Styx, men måtte i staden vere i eitt limbo midt mellom livet og døden i all æve. Ein del kjelder, både greske og romerske, seier liksom Dante at Kharon førte dei døde over Acheron og ikkje over Styx.

Gudinna Thetis gjorde de nyfødde sonen sin, Akhilles, usårleg gjennom å dyppe han i elva Styx. Men hælen som ho heldt i vart ikkje dyppa. Under den trojanske krigen vart Akhilles skoten i hælen av ei pil og døydde. Dette er opphavet til uttrykket akilleshæl.

Lik andre elvar hadde Styx ei eiga gudinne eller vassnymfe, som også vart kalla Styx. Ho var gift med titanen Pallas, og deira dotter var sigersgudinna Nike.

Galleri

Sjå òg
Gjall i norrøn mytologi
Yomotsuhirasaka i japansk mytologi

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Styx» frå , den 31. mars 2010.

Bakgrunnsstoff

Stader i gresk mytologi
Mytologiske elvar
Whittle Dene

Whittle Dene er ein innsjø 19 km vest for Newcastle upon Tyne i England og er eit kompleks av reservoar og reinseanlegg som er det siste stadiet i vassforsyninga til Newcastle upon Tyne og Gateshead.

Historie
Komplekset vart bygt mot slutten av 1800-talet for Newcastle and Gateshead Water Company. Komplekset dannar ei rekkje av reservoar langs A68-vegen som er knytte saman via tunnelar og akvedukter frå Catcleugh-reservoaret til Whittle Dene. Desse er drikkevasskjeldene til Newcastle upon Tyne, Gateshead og omliggande område.

Dyre- og planteliv
Det er mange forskjellige habitat rundt komplekset, med barskog og blandingsskog, nøytrale grassletter og myrlendte grassletter. Mot slutten av mars kan ein vanlegvis sjå dei første sandsvalene over reservatet, og sommaren mykje svale og seglarar. Fuglar som hekkar her er mellom anna toppdykkar og toppand.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Whittle Dene» frå ,  den 31. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Reservoar i England
Innsjøar i Northumberland
Lough Beg

Lough Beg (frå gælisk Loch Beag) er ein liten innsjø nord for Lough Neagh i Nord-Irland. Innsjøen ligg på grensa mellom County Londonderry og County Antrim.

Church Island ligg i innsjøen og her låg det eit kloster før vikingtida. Om sommaren er det vanlegvis mogeleg å nå øya til fots. På grunn av dei mange sjeldne plantene og trekkfuglane som stoppar her, er området verna som ein del av Lough Beg nasjonale naturreservat.

Bakgrunnsstoff
Northern Ireland Environment Agency: Lough Beg nasjonale naturreservat

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lough Beg» frå ,  den 31. mars 2010.  
 

County Antrim

Beg
County Londonderry
Coney Island i Lough Neagh

Coney Island er den einaste busette øya i Lough Neagh i Nord-Irland. Ho ligg om lag 1 km frå Maghery i County Armagh. Coney Island har ei rik historie som går tusenvis av år bakover og ein trur at øya vart vitja av St. Patrick.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Coney Island, Lough Neagh» frå ,  den 31. mars 2010.  
 

Øyar i Nord-Irland
County Armagh
Portmore Lough

Portmore Lough er ein liten innsjø sørvest i County Antrim i Nord-Irland som drenerer ut i den nærliggande Lough Neagh. Han har eit areal på 2,86 km². Innsjøen og breidda kring innsjøen har status som ramsarstad, Special Protection Area og Area of Special Scientific Interest (ASSI).
Sjøen er del av eit naturreservat for Royal Society for the Protection of Birds.

Nær innsjøen låg det tidlegare Portmore Castle, som blei reist i 1664 og fjerna i 1761.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Portmore Lough» frå ,  den 31. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Portmore
Innsjøar i Nord-Irland
Clea Lake

Clea Lake eller Lough Clea er ein innsjø like utanfor Keady i County Armagh i  Nord-Irland. Det gjev vatn til Keady-området og er ein populær fiskestad sør i Armagh.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Clea Lake» frå ,  den 31. mars 2010.  
 

County Armagh

Innsjøar i Nord-Irland
Enagh Lough

Enagh Lough (irsk Loch Eanach) er eit par innsjøar i Nord-Irland kalla East lake og Westlake, mellom Judges Road og Temple Road i Maydown. Under botn av innsjøane finst det vatn frå istida. 

Øya Green Island ligg i innsjøen, òg kjend som Templetown Island eller Enagh Crannog. Det er mogeleg å vasse over til denne øya. Øya vart skapt av ein klan frå Dungiven.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Enagh Lough» frå ,  den 31. mars 2010.  
 

County Londonderry

Innsjøar i Nord-Irland
Ballysaggart Lough

Ballysaggart Lough eller Black Lough (irsk Loch Bhaile an tSagairt / Loch Dhubh) er ein innsjø i Dungannon i County Tyrone i Nord-Irland. Det er ein del av ein vassveg som vart skapt for å gje vatn til møllene i Moygashel.

I 2002 drukna ein mann i innsjøen under ein symjetur.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ballysaggart Lough» frå ,  den 31. mars 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

County Tyrone

Innsjøar i Nord-Irland