alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Signy Island

Signy Island er ei lita subantarktisk øy i Sør-Orknøyane. Ho vart namngjeven av den norske kvalfangarkapteinen Petter Sørlle etter kona Signy Therese.

Geografi

Ho er kring 6,5 km lang og 5 km brei og har ei høgd på 288 moh above sea level. Det meste av øya er permanent dekt av is og middeltemperaturen er kring 0 °C til -10 °C om vinteren (i juli), men temperaturen har vorte målt til mellom 12 og -44 °C.

British Antarctic Survey har Signy forskingsstasjon på øya, ein forskingsstasjon for forsking på biologi. Basen opna 18. mars 1947 der det tidlegare hadde vore ein kvalstasjon i 1920-åra. Stasjonen var bemanna året rundt fram til 1996, og sidan då berre frå november til april. Han husar kring 10 menneske.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Scientific Committee on Antarctic Research
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Signy Island» frå ,  den 2. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
BAS page on Signy
Another page on Signy from the British Antarctic Survey (Heritage Stations)

Øyar i Sør-Orknøyane
Britisk Antarktis  
Argentinsk Antarktis
Kvalstasjonar
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Skilling Island

Skilling Island er ei lita øy like nord for Atriceps Island i Robertson Islands i Sør-Orknøyane. Sjølv om ho var tindikert på eit kart mykje tidlegare, vart ho først skikkeleg kartlagd i 1933 av eit lag frå DI. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Charles J. Skilling (1931–52) i Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), som var generell assistant på Signy Island i 1949, og medlem av eit hundesledelag som vitja Robertson Islands i 1949. Skilling døydde ombord på John Biscoe den 17. april 1952.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Sør-Orknøyane
Spine Island

Spine Island er ei smal øy som består av fleire parallelle klipper, som ligg mellom vestenden av Coronation Island og Monroe Island i Sør-Orknøyane. Ho vart oppdaga av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer på den felles sjøreisa deira i 1821. Ho fekk dette namnet på grunn av forma si av mannskapet på RSS «Discovery II» under DI som kartla øya i 1933.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Sør-Orknøyane
Hvalskjærene

Hvalskjærene eller Whale Skerries er ei lita gruppe øyar og skjer i Lewthwaite Strait i Sør-Orknøyane, som ligg like vest for Cape Disappointment på Powell Island. Ho vart først kartlagd og namngjeven «Hvalskjær» av Petter Sørlle i 1912-13. Namnet vart seinare endra til fleirtalsforma  «Hvalskjærene» av Sørlle. Den engelske forma av namnet vart anbefalt av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1954.

Øyar i Sør-Orknøyane
Valette Island

Valette Island er ei øy som ligg på vestsida av innløpet til Mill Cove på sørsida av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagd av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen, 1902–04, under Bruce, som namngav ho etter L.H. Valette, ein argentinsk meteorolog ved stasjonen på Laurie Island i 1904.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 

Øyar i Sør-Orknøyane
Weddell Islands

Weddell Islands er ei gruppe småøyar og skjer som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) sør for Saddle Island og 4,5 nautiske mil (9 km) nord for vestenden av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart truleg observert under sjøreisa til kaptein Nathaniel B. Palmer og kaptein George Powell i desember 1821. Namnet finst på eit kart av James Weddell etter at han utforska Sør-Orknøyane i 1823.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Sør-Orknøyane
Jining

Jining (kinesisk skrift 济宁, pinyin  Jǐníng) er eit byprefektur i provinsen Shandong nordaust i Kina. Byprefekturet har eit areal på 10 685 km² og i overkant av 8 millionar ibuarar.

Byprefekturet Jining omfattar to distrikt (区 qū), tre byfylke (市 shì) og sju fylke (县 xiàn).

Næring
Jining ligg i eit kolrikt område og er prega både av gruvedrift og elektrisitetsverk. Dei store kolkraftverka Huaneng-Jining, Shidongkou-1 og Shidongkou-2 ligg i prefekturet. Andre næringsgreiner er tekstilindustri, medisinsk industri, vinproduksjon, naturgjødsel og sementindustri.

Nansisjøen, den største innsjøen i Shandong, har ein rik akvakultur. Jining er i dag den nordlegaste byen som enno kan nåast gjennom Keisarkanalen.

Historie
I prefekturet Jining ligg Qufu, fødestaden til Konfutse, og Zoucheng, den siste var heimbyen til Mencius.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jining» frå ,  den 2. november 2012.  
 

Byprefektur i Shandong
Donaldisme

Donaldisme er, slik det er definert av Jon Gisle i essayet Donaldismen frå 1971 og boka Donaldismen (1973), den greina av teikneserieforskinga som har spesialisert seg på studium av produksjonen til Walt Disney. Omgrepet blir av Gisle også brukt om sjølve teikneseriematerialet Walt Disney har produsert. Boka til Gisle framstår som ein parodi på litteraturforsking, og utgir seg heller ikkje for å vere noko anna. 

Sentralt i Gisles donaldisme er studium av rostrilongitudekvotienten (tilhøvet mellom nebblengda og hodehøgda til ein andefigur, målt i profil) som har endra seg over tid, og klassifisering av teikneseriane i epokar, frå urdonaldismen til den syntetiske klodrisme. Vidare har donaldistar studert samfunnsklassar og familiestrukturar i Andebysamfunnet, økonomiske og sosiale tilhøve og religion i Andeby.

Gisle si bok kom ut i ny utgåve i 2006. I boka har han ikkje ført forskinga vidare gjennom Donald-utgåver gitt ut etter  1973.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Andeby online
 Donaldistene, den norske donaldistforening
 KVAKK!, norsk donaldistisk tidsskrift
 Dansk Donaldist-Forening
 D.O.N.A.L.D., den tyske donaldistforening
 NAFS(K), den svenske donaldistforening
 Sydnordisk Akademi for Donaldisme, Sydnordisk Akademi for Donaldisme

Teikneseriar
Heze

Heze (kinesisk: 菏泽市; pinyin: Hézé Shì) er eit byprefektur sørvest i provinsen Shandong i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 12 239 km² og omkring 8,3 millionar ibuarar.

Byprefekturet Heze omfattar eitt distrikt (区 qū) og åtte fylke (县 xiàn).

Næringsliv
Heze er den største produsenten i Kina av nasjonalblomsten peon; over 30 prosent av inntektene stammar frå peonhandelen.

Samferdsle
Den viktige jarnbanelinja Jingjiubanen har stoppestad her på si ferd frå Beijing til Kowloon i Hongkong. Denne linja passerer mellom andre Hengshui, Shangqiu, Xinzhou, Jiujiang, Nanchang, Heyuan, Huizhou og Shenzhen.

Kinas riksveg 220 går frå gjennom prefekturet. Han tek til i Binzhou og endar opp i Zhengzhou i Henan. Kinas riksveg 327 tek til i Heze og fører til Lianyungang i Jiangsu.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heze» frå ,  den 2. november 2012.  
 

Byprefektur i Shandong
Jon Gisle

Jon Aarstein Gisle () er ein norsk jurist, cand. philol., og cand. jur. frå Universitetet i Oslo. Han har sidan 2008 vore advokat i kontorfellesskapet Arbeidsrettsadvokatene i Oslo. Frå 1999 til 2008 var han tilsett i Arbeidsretten, dei siste fem åra som dommar. Gisle har også utgitt Jusleksikon, Kunnskapsforlaget, 3. utgåve Oslo 2007. Gisles spesialområde innanfor jussen er kollektiv arbeidsrett/tariffrett. Gisle var i ei årrekkje forlagsredaktør og redaksjonssjef i fagbokforlaget TANO og har også arbeidd som redaktør i Kunnskapsforlaget og Aschehoug.

Gisle er kjend for med boka Donaldismen frå 1973 å ha starta den litterære «forskingsgreina» donaldisme. Boka kom ut i fleire  opplag og vart omsett til svensk og dansk. Andre (reviderte) utgåve kom hausten 2006.

Gisle har vore redaktør av fleire tidsskrift med stoff om teikneseriar, frå Serieleseren via Tekst og Tegning på slutten av 1970-talet som han starta og stort sett dreiv sjølv, til det meir ambisiøse TEGN – tidsskrift om og med tegneserier. Gisle var også ein av stiftarane av foreininga Norsk Tegneserieforum i 1980. Han var blant initiativtakarane til Norsk kulturråds støtteordning for teikneseriar, og var medlem av rådets vurderingsutval for teikneseriar frå starten i 1990 til 2004. Han har også vore styremedlem i Norsk Animasjonsforum. 

Gisle er sentral i det norske og europeiske amatørfilm-miljøet og har sjølv produsert ei rekkje prisvinnande kortfilmar.

Bakgrunnsstoff 
 Publikasjoner av Jon Gisle i BIBSYS.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jon Gisle» frå ,  den 2. november 2012.  
 
 Jon Gisle på Store norske leksikon

Norske filologar
Norske juristar
Vår- og haustannaltida

Vår- og haustannaltida (forenkla kinesisk: 春秋时代; tradisjonell kinesisk: 春秋時代; pinyin: Chūnqiū Shídài) er ein tidsalder i Kinas historie. Den varte i om lag 240 år, frå 722 f.Kr. til 481 f.Kr.

Namnet på epoken er etter Vår- og haustannalane, ein krønike for perioden som vart fortfatta av Konfutse. 

Under vår- og haustannaltida vart det fleire og samtidige herskarar i Zhou-riket. Tidsalderen var prega av mange større og mindre krigar, og omkring 170 mindre rike vart erobra av større rike. Adelen mista makt, noko som førte til at mange fleire menneske lærde seg lese. I kjølvatnet av veksten i boklærde kom viktige tekniske landevinningar. 

Tidsalderen som kom etter vår- og haustannaltida vert kalla krigarrika-tida.

Kinesisk historie
Dongying

Dongying (kinesisk: 东营 ; pinyin: Dōngyíng) er eit byprefektur nord i provinsen Shandong i Kina. Byprefekturet, som ligg ved Gulehavet, har eit areal på 7 923 km² og litt over to millionar ibuarar i 2010. Dongying ligg i elvedeltaet til Huang He, der ho renn ut i Bohaibukta. 

Byprefekturet Dongying omfattar to distrikt (区 qū) og tre fylke (县 xiàn).

Næring
Dongying har status som særsone for økonomisk utvikling. Byprefekturet omfattar størstedelen av Kinas nest største oljeområde, Shenglifeltet. Oljefeltet vart funne i 1964, nær landsbyen Dongying. Byprefekturet vart grunnlagt i 1983, som base for utvikling av oljefeltet og av deltaområdet til Huang He.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dongying» frå ,  den 2. november 2012.  
 

Byprefektur i Shandong
Dei sameinte nasjonanes økonomiske kommisjon for Europa

Dei sameinte nasjonanes økonomisk kommisjon for Europa, avstytta UNECE etter det engelske namnet United Nations Economic Commission for Europe, er Dei sameinte nasjonanes organ for å betre det økonomiske samarbeidet mellom kommisjonens medlemsland, som i tillegg til landa i Europa er USA, Canada, Tyrkia, Israel og land i Sentral-Asia, til saman 56 land.

Kommisjonen har hovudkontor i Genève i Sveits, og er ein av dei fem regionale kommisjonane under Dei sameinte nasjonanes økonomiske og sosiale råd. Oppgåvene for kommisjonen er å gjere økonomiske analysar, lage statistikk, vurdere spørsmål knytte til miljø, berekraftig energibruk, handel, industri- og næringsutvikling og transport, og dessutan administrere ordninga med europavegar.

Bakgrunnsstoff
Kommisjonens offisielle nettstad.

Dei sameinte nasjonane
Genève
Normert nynorsk talemål

Normert nynorsk talemål er talemål der ordval og bøyngsformer følgjer den vedtatte norma for nynorsk rettskriving. Målet er òg kalla nynorsk normaltalemål, men denne nemninga er noko misvisande, sidan dialekt vil vere det normale for dei fleste nyorskbrukarane, medan det normerte talemålet blir brukt i meir formelle samanhenger.

Normert nynorsk talemål blir brukt i NRK, av liturgar, i teateret, først og fremst i Det Norske Teatret og av somme lærarar. Fokuset på dialektar har gjort at normert nynorsk talemål har låg status, jamført med «den dannede dagligtale» som er basis for det normerte bokmålet.  Auka bruk av dialektar, mellom anna i NRK, gjer at det nynorske normaltalemålet er ytterlegare svekt i nyare tid. 

Bruk av normert nynorsk talemål har vore eit vanskeleg tema i norsk målreising. Målrørsla har brukt slagordet «Tal dialekt, skriv nynorsk». På den andre sida er det ei utfordring for nynorsken å ikkje bli eit reint «bokmål» i tydinga at språket utelukkande blir brukt i skrift. Auka bruk av dialektprega skriftspråk i uformelle samanhengar viser at det er avgjerande for det nynorske skriftspråket at også det normerte nynorske talemålet blir styrkt. Samtidig vil auka bruk av normert nynorsk talemål vere ei stø mot utvatning av dialektane, som er utgangspunktet for det nynorske skriftspråket.

Kjelder
Juristållaget, høyringsfråsegn til NRK
Vestad: Utfordringar for nynorsk normaltalemål 

Nynorsk
Binzhou

Binzhou (kinesisk: 滨州市; pinyin: Bīnzhōu) er eit byprefektur nord i provinsen Shandong i det austlege Kina. Byprefekturet har eit areal på 9 445 km² og i kring 3,7 millionar ibuarar. Størstedelen av Binzhou ligg på nordbreidda av Huang He.

Byprefekturet Binzhou omfattar eitt distrikt (区 qū) og seks fylke (县 xiàn).

Næring
Kjemisk industri og tekstilindustri er viktigaste næringsgreinene i Binzhou. Etter oljefeltet Shenglifeltet vart oppdaga i granneprefekturet Dongying på 1960-talet, har noko av oljeindustrien verksemder også i Binzhou. Mellom dei store føretaka i Binzhou er tekstilprodusenten Weiqao og den nye bilfabrikken Binzhou Pride.

Samferdsle
Kinas riksveg 205 passerer gjennom området. Vegen byrjar i Shanhaiguan i Hebei og ender opp i Shenzhen, sør i provinsen Guangdong. Undervegs fører han gjennom Tangshan, Tianjin, Zibo, Huai'an, Nanjing, Wuhu, Sanming, Heyuan og Huizhou.

Kinas riksveg 220 går frå Binzhou til Zhengzhou i Henan.

Historie
Menneske har budd i Binzhou-området sidan steinalderen. Under Shang-dynastiet vart området kalla Pugu. Namnet Binzhou fekk i perioden med dei fem dynastia, på grunn av at landet ligg ved Bohaibukta.

Sun Tzu vart kanskje fødd i dette området, i fylket Huimin, som på hans tid låg under Qi-riket.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Binzhou» frå ,  den 2. november 2012.  
 

Byprefektur i Shandong
Tsjetsjensk

Tsjetsjensk er eit dagestansk språk som blir snakka av om lag 1 355 000 menneske i Russland. Det blir for det meste snakka i republikken Tsjetsjenia, men også av tsjetsjenarar andre stader. Tsjetsjensk er eit offisielt språk i Tsjetsjenia saman med russisk, og blir skrive med det kyrilliske alfabetet.

Tsjetsjensk er det største av dei tre nakh-språka, det nest største er ingusjisk. Det er berre ingusjisk og tsjetsjensk som er innbyrdes forståelige; batsisk, det tredje språket, er litt fjernare beslekta.

Grammatikk

Kasusmorfologi

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Chechen  - UCLA Language Materials Project, University of California Los Angeles (UCLA).

Dagestanske språk
Språk i Russland
Einskildspråk
Lysaker stasjon

Lysaker stasjon er ein jarnbanestasjon sams for Drammenbanen og Askerbanen. Stasjonen ligg på den parten av Lysaker som høyrer til Bærum kommune, så å seie på grensa til Oslo. Grensa går her i Lysakerelva, som Drammenbanen går over på ei gamal steinkvelvbru ved innkøyringa til stasjonen frå Oslo-sida.

Stasjonen er plassert høgare enn terrengnivået ikring, og har inngangar under spora, med oppgangar  opp til to perrongar for fire spor. Både lokaltog, langdistansetog og Flytoget til Oslo lufthamn Gardermoen stoggar på stasjonen, som er mellom dei største i Noreg, rekna etter talet på ferdafolk.

Stasjonen vart opna  7. oktober 1872 som stasjon på Drammenbanen, og er bygd om fleire gongar seinare. Då Askerbanen vart teke i bruk på strekninga Lysaker – Sandvika i 2011 som byggesteg 2 på denne banen, vart stasjonen dessutan ein stasjon på denne høgfartsbanen, utbygd til noverande standard og kapasitet i samband med dette jarnbaneanlegget.

Bakgrunnsstoff
Jernbaneverkets opplysningar om Lysaker stasjon.
Fotografi frå Lysaker stasjon i Norsk Jernbaneklubbs stasjonsdatabase
NSBs opplysningar om Lysaker stasjon.

Jarnbanestasjonar i Bærum
Jarnbanestasjonar på Drammenbanen
Jarnbanestasjonar på Askerbanen
Jarnbanestasjonar opna i 1872
1872 i Noreg
Alessandro Altobelli

Alessandro Altobelli () er ein tidlegare fortballspelar frå Sonnino i Italia. Han vart verdsmeister med Italia i 1982 og vann både cupmeisterskap og seriemeisterskap med Inter, ein klubb han spelte for i 11 år.

Klubbspel
Altobelli debuterte på nivå tre i italiensk fotball i 1973 med klubben Latina. Frå 1974 til -77 spela han på Serie-B-klubben Brescia, der han skåra 26 mål på 76 kampar.

Sommaren 1977 vart han overført til toppklubben Inter. Dei neste elleve sesongane spela Altobelli 317 ligakampar for Milano-klubben og skåra 128 seriemål. Her opplevde han å verte cupmeister i 1978, seriemeister 1980 og atter cupvinnar i 1982. Til saman spela han 466 obligatoriske kampar og skåra 209 mål for Inter.

Altobelli spela ein siste sesong i serie A, 1988/89, på Juventus. I sin aller siste sesong, 1989/90, spela han atter for Brescia i Serie B.

Landslagsspel
Altobelli debuterte for Italia under europameisterskapen 1980 på heimebane. I Roma spela han andre-omgangen i ein mållaus kamp mot Belgia.  Han fekk rimeleg fast plass på Italias landslag frå  hausten 1980. I 1982 var han med då Italia vart verdsmeistrar i fotball. I VM-finalen byrja han på innbytarbenken, men kom inn allereie i det åttande minutt, då Francesco Graziani var skadd. Altobelli skåra Italias tredje og siste mål i kampen. Han deltok for Italia også i Fotball-VM 1986 og Fotball-EM 1988. Semifinalen mot Sovjetunionen i den siste turneringa vart hans siste opptreden i landslagstrøya, då Italia rauk ut med 0-2.  Altobell skåra 25 mål på 61 landskampar mellom 1980 og 1988.

Merittar
VM-gull 1982 for Italia
Italiensk cupmeister 1978 og 1982 med Inter
Italiensk seriemeister 1980 med Inter

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alessandro Altobelli» frå ,  den 3. november 2012.  
 

Italienske fotballspelarar
Brescia-spelarar
Inter-spelarar
Juventus-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1980
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-VM 1986
Spelarar i Fotball-EM 1988
Fantasyfilm

Fantasyfilm er filmar med fantastiske tema. Dei tek vanlegvis for seg tema som magi, overnaturlege hendingar og skapningar og eksotiske fantasiverder. Sjangeren skil seg frå science fiction-filmar og skrekkfilmar, sjølv om dei overlappar kvarandre. I fantasy-filmar gjennomgår helten ofte ei mystisk oppleving og må be om hjelp frå mektige, overnaturlige krefter. Vanlege element er flygande teppe, sverd, magi, trollmenn og hekser, prinsar og prinsesser og drakar. Det er òg vanleg at det er ei anna verd med i forteljinga. 

Kjende fantasy-filmar frå 1990-talet er Bram Stokers Dracula, Edward Saksehånd og Dragonheart. Harry Potter, Narnia, Eragon og Ringenes herre er kjende filmar frå 2000-talet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fantasy film» frå ,  den 3. november 2012.  
 

 
Film
Filmsjangrar
Petter Sørlle

Petter Martin Mattias Koch Sørlle () var ein norsk kvalskyttar og fangstbestyrar. Sørlle er kjend for å ha patentert opphalingsslippen på flytande kvalkokeri i 1922.

Petter Sørlle var son av skipsføraren Petter Mathias Koch (1854–83) og Margrete Kristine Sørlle (f. 1856). Faren døydde til sjøs 3 månader før han blei fødd, og
mora gifta seg opp att i 1890 og utvandra til USA. Etter det budde Petter Sørlle hjå besteforeldra i Sandefjord. Også morfaren, Hans Martin Sørlle, hadde tilkyttig til sjøfart, og Sørlle sjølv gjekk tidleg til sjøs.

Sørlle var med på opninga av Sør-Orknøyane som fangstfelt i 1911. Øya Signy Island, som er ein del av Sør-Orknøyane, er kalla opp etter kona hans, Signy Sørlle. I tillegg er fleire av dei omkringliggande øyane kalla opp etter døtrene hans. Petter Sørlle var kaptein på ein norsk kvalfangstekspedisjon i området med skuta «Paal» i 1912-1913. Den andre sesongen ved øyane var det så mykje is der at kokeriskipa ikkje kunne segla inn i hamnene. I staden måtte dei arbeida utanfor iskanten, slik at flensinga blei mykje vanskelegare. Sørlle fekk då tanken om å laga ei innreting som kunne gjera at ein kunne dra heile kvalen oppå dekket og tilreia han der.

Petter Sørlle var verkasam på Sør-Georgia i fleire sesongar frå 1915. Samstundes vidareutvikla han ideen sin.
I 1922 fekk Sørlle patent på ein opphalingsslipp i akterenden på flytande kvalkokeri der kvalen kunne trekkjast direkte frå sjøen og inn på dekket for vidare handsaming. Oppfinninga auka fangstresultata til det mangedobbelte. Ho var ein viktig føresetnad for ekspansjonen av pelagisk kvalfangst etter 1927, som då vart uavhengig av britiske konsesjonar, lisensar og eksportavgift. Opphalingsslippen vart først brukt i Antarktis på «Lancing» i sesongen 1925-26. Dei fleste av landstasjonane på Sør-Georgia vart dei i påfølgjande åra stengde, Godthul i 1929, Prince Olav Harbour, Husvik og Strømnes i 1931. Berre Grytviken og Leith Harbour overlevde.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Petter Sørlle» frå ,  den 3. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Norske kvalfangarar
Norske oppfinnarar
Folk frå Tønsberg
George Powell

George Powell () 
var ein britisk selfangar, oppdagar og amatørnaturalist. I 1821 og 1822 var han kaptein på ein selfangstekspedisjon til Sør-Shetlandsøyane. Under denne ekspedisjonen produserte han særs nøyaktige kart basert på observasjonane hans av nordkysten av øygruppa og andre sine observasjonar av sørkysten. 6. desember 1821, som kaptein på sluppen «Dove», oppdaga han Sør-Orknøyane i lag med amerikanaren Nathaniel Palmer, og namngav dei etter kong Georg IV.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «George Powell (mariner)» frå ,  den 3. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske polfararar
Selfangarar
Sør-Orknøyane
Nathaniel Palmer

Nathaniel Brown Palmer () var ein amerikansk selfangar, oppdagar og kaptein.

Under ein selfangstekspedisjon til Sør-Shetlandsøyane i 1820 vart han truleg den første til å nytte den naturlege hamna på Deceptionøya med seglskuta «Hero». Den 16. november 1820 fekk han frå ein utkikkspost på øya syne på Trinity Island og mogelegeins Antarktishalvøya i søraust. Neste dag kryssa han Bransfieldsundet for å rekognosere, men på grunn av pakkis var han hindra frå å nå land.

Året etter, den 6. desember 1821, oppdaga han Sør-Orknøyane i lag med George Powell medan dei var på jakt etter sel.

Den inste halvdelen av den antarktiske halvøya har fått namnet Palmer Land etter Nathaniel Palmer.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nathaniel Palmer» frå ,  den 3. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

USA-amerikanske oppdagarar
Folk frå New London County
USA-amerikanske polfararar
Oppdagarar i Sørishavet
Oppdagarar på 1800-talet
Selfangarar
Sør-Orknøyane