alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Det serbiske kvinnelandslaget i handball

Serbia sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Serbia. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Rukometni savez Srbije. Landslaget kvalifiserte seg til sin fyrste internasjonale turnering i 2000.

Resultat i internasjonale turneringar
Resultata som er vist under er berre turneringar der Serbia har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.

Verdsmeisterskap 

  2001: 3.-plass
  2003: 9.-plass

  2013: 2.-plass
  2015: 15.-plass

  2017: 9.-plass
  2019: 6.-plass

Europameisterskap 

  2000: 7.-plass
  2002: 6.-plass
  2004: 12.-plass
  2006: 14.-plass

  2008: 13.-plass
   2010: 14.-plass
  2012: 4.-plass
   2014: 15.-plass

  2016: 9.-plass
  2018: 11.-plass
  2020: 13.-plass

Sjå òg 
 Serbia sitt herrelandslag i handball

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettside 
Profil på nettstaden til IHF
Profil på nettstaden til EHF

Sport i Serbia
Kvinnelandslag i handball
Serbiske landslag
Det polske kvinnelandslaget i handball

Polen sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Polen. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Związek Piłki Ręcznej w Polsce. Landslaget har deltatt i internasjonale turneringar sidan 1957.

Resultat i internasjonale turneringar
Resultata som er vist under er berre turneringar der Polen har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.

Verdsmeisterskap 

  1957: 7.-plass
  1962: 7.-plass
  1965: 8.-plass
  1973: 5.-plass
  1975: 7.-plass
  1978: 6.-plass

  1986: 13.-plass
  1990: 9.-plass
  1993: 10.-plass
  1997: 8.-plass
   1999: 11.-plass

  2005: 19.-plass
  2007: 11.-plass
  2013: 4.-plass
  2015: 4.-plass
  2017: 17.-plass

Europameisterskap 

  1996: 11.-plass
  1998: 5.-plass
  2006: 8.-plass

   2014: 11.-plass
  2016: 15.-plass

  2018: 14.-plass
  2020: 14.-plass

Sjå òg 
 Polen sitt herrelandslag i handball

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettside 
Profil på nettstaden til IHF
Profil på nettstaden til EHF

Sport i Polen
Kvinnelandslag i handball
Polske landslag
Det spanske kvinnelandslaget i handball

Spania sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Spania. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Real Federación Española de Balonmano. Landslaget kvalifiserte seg til sin fyrste internasjonale meisterskap i 1979.

Resultat i internasjonale turneringar
Resultata som er vist under er berre turneringar der Spania har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.

Olympiske leikar 
  1992: 7.-plass
  2004: 6.-plass
  2012: 3.-plass
  2016: 6.-plass
  2020: 9.-plass

Verdsmeisterskap 

  1993: 15.-plass
  2001: 10.-plass
  2003: 5.-plass
  2007: 10.-plass

  2009: 4.-plass
  2011: 3.-plass
  2013: 9.-plass

  2015: 12.-plass
  2017: 11.-plass
  2019: 2.-plass

Europameisterskap 

  1998: 12.-plass
  2002: 13.-plass
  2004: 8.-plass
  2006: 9.-plass

  2008: 2.-plass
   2010: 11.-plass
  2012: 11.-plass
   2014: 2.-plass

  2016: 11.-plass
  2018: 12.-plass
  2020: 9.-plass

Sjå òg 
 Spania sitt herrelandslag i handball

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettside 
Profil på nettstaden til IHF
Profil på nettstaden til EHF

Sport i Spania
Kvinnelandslag i handball
Spanske landslag
Boliqueime

Boliqueime er ein freguesia (sivilt sokn) i Loulé kommune i Algarve i Portugal. I 2011 hadde staden eit folketal på 4 973, på ei flatevidd på 46,21 km². Han ligg 43 moh.

Aníbal Cavaco Silva, som var president i Portugal frå 2006 til 2016, blei fødd i landsbyen i 1939.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Boliqueime» frå ,  den 4. mars 2021.  
 

Loulé
Busetnader i Algarve
Loulé

Loulé er ein by og kommune i Faro distrikt i den sentrale delen av Algarve sør i Portugal.  Han er den største og folkerikaste kommunen i Algarve med eit areal på 764,2 km² og eit innbyggjartal på 70 622 (2011). Sjølve byen har cirka 12 100 innbyggjarar. 
Kommunen grensar til Almodovar i nord, Alcoutim, Tavira, São Brás de Alportel og Faro i aust og til Albufeira og Silves i vest, med kyst mot Atlanterhavet i sør. 

Loulé er ein viktig turiststad på sørkysten av Portugal (Algarvekysten), som er kjend for det årlege karnevalet sitt – Carnaval de Loulé. 
I tillegg til byen som har gjeve namn til kommunen, omfatta kommunen også byen og feriestaden Vilamoura/Quarteira.

Sokn
Lagoa består av ni sokn (freguesias):
 Almancil
 Alte
 Ameixial
 Boliqueime
 Quarteira
 Querença, Tôr e Benafim
 Salir
 São Clemente
 São Sebastião

Folk frå Loulé
José Mendes Cabeçadas (1883–1965), president av Portugal i 1926
Aníbal Cavaco Silva (f. 1939), portugisisk statsminister, president av Portugal frå 2006 til 2016

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Loulé» frå ,  den 4. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Byar i Portugal
Faro distrikt
Kommunar i Algarve
Elburz skogssteppe

Elburz skogssteppe er ein økoregion i Asia med tørre fjellområde, som bogar seg tusen kilometer sørover frå Kaspihavet og over det nordlege Iran frå grensa til Aserbajdsjan til nær grensa til Turkmenistan. Området dekkjer 63 300 km² og omfattar den sørlege og austlege fjellsida av Alborz, i tillegg til fjelltoppane. Den hyrkanske skogs-økoregionen, medn frodige, grøne fjellsider og sletter får fukt frå Kaspihavet, og dannar den nordlege grensa til denne økoregionen. Den store sentralpersiske ørkenbassenget dannar den sørlege grensa.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elburz Range forest steppe» frå ,  den 4. mars 2021. 

Tempererte barskogar
Økoregionar i Asia
Økoregionar i Aserbajdsjan
Alborzfjella
Miljø i Aserbajdsjan
Miljø i Iran
Fjellskogar
Skogar i Aserbajdsjan
Skogar i Iran
Aserbajdsjansk geografi
Iransk geografi
Geografi i Ardabil-provinsen
Geografi i Gilan
Geografi i Golestan
Geografi i Mazandaran
Palearktiske regionar
Nord-Iran

Nord-Iran er ein region i Iran som omfattar den sørlege kysten av Kaspihavet med provinsane Gilan, Mazandaran og Golestan.

Dei store provinsane Gilan og Mazandaran er dekte av tette skogar, snøkledde fjell og ei kystlinje. Store byar i regionen er Amol, Bâbol, Anzali, Rasht, Câlus, Sâri og Qaem Shahr. He rer òg mange landsbyar populære blant reisande, som Massulé.

Nord-Iran var ein trendy stad i Pahlevi-tida, særleg blant utanlandske turistar. Det var ein luksuriøs stad med moderne fritidsanlegg og god turistinfrastruktur. I dag er det stort sett iranske turistar som vitjar området.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nord-Iran» frå ,  den 4. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Iransk geografi
Den gylne halvmånen

Den gylne halvmånen er namnet på eitt av dei to av dei viktigaste ulovlege produksjonsområda for opium i Asia. Det andre er Det gylne triangelet, og ligg i området mellom Sentral-, Sør- og Vest-Asia. Området overlappar tre land, Afghanistan, Iran og Pakistan, der fjellområda definerer halvmåneforma. 

Estimat for heroinproduksjon av SNs kontor for narkotika og kriminalitet (UNODC) dei siste ti åra syner store endringar i området. I 1991 var Afghanistan den viktigaste opiumprodusenten og dyrka i alt 1 782 tonn. Landet gjekk då forbi Myanmar, som tidlegare hadde vore den fremste opiumprodusenten. Forholda for herionproduksjon var blitt dårlegare i Myanmar både på grunn av vekstvilkåra og strengar politikk. Afghansk heroinproduksjon auka på same tid, men fall i 2001 etter at Taliban utløyste ein fatwa mot heroinproduksjon. Afghanistan produserer i dag over 90 % av ikkje-medisinsk opium i verda. I tillegg til opiat, er Afghanistan òg den største produsenten i verda av hasj.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Golden Crescent» frå ,  den 5. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Afghansk geografi
Iransk geografi
Pakistansk geografi
Opium
Smuglarruter
Lahti-renna 1993

Dei årlege internasjonale skirenna i Lahti 1993 vart avvikla dagane frå 5. til 7. mars 1993. Torgny Mogren frå Sverige vann tremila, to dagar etter han deltok på det svenske laget som sigra i stafetten. Kenji Ogiwara frå Japan triumferte i kombinertrennet, det same gjorde hans landsmann Noriaki Kasai i hopprennet i normalbakken. I storbakke-rennet vann italienaren Ivan Lunardi. Ljubov Jegorova frå Russland gjekk inn til siger i kvinnene sitt langrenn. Fred Børre Lundberg stod for beste norske prestasjon med sin andreplass i kombinert-tevlinga.

Menn

30 km

4 x 10 km stafett

Kombinert

Hopprenn, normalbakke

Hopprenn, storbakke

Kvinner

5 km

Kjelder
 Sportsboken 93-94. Chr. Schibsteds Forlag. 1993.

Nordiske greiner
Sport i 1993
Idrettstilskipingar i Finland
Norges Skiforbund

Norges Skiforbund er ein idrettsorganisasjon stifta 21. februar 1908. Skiforbundet organiserer nordisk kombinert, hopp og langrenn, alpin skiidrett, freestyle og telemarkkjøring i Noreg. Forbundet har arrangert norske meisterskap på ski sidan 1909, fram til 1937 kalla Hovudlandsrennet.

Med om lag 138 000 medlemer ikring 1150 idrettslag (2019) er Norges Skiforbund det tredje største særidrettsforbundet i Norges Idrettsforbund og Olympiske Komité (NIF).

Skitinget, det høgste organet i Skiforbundet, møtest annakvart år. Administrasjonen er ved Ullevaal Stadion i Oslo. Erik Røste har vore president i Norges Skiforbund frå 2012.

Norges Skiforbund var med å danne Den Internasjonale Skikommisjon i Oslo i 1910, forløparen til Det internasjonale skiforbundet (FIS).

Kjelder
Store norske leksikon

Norske idrettsforbund
Skipingar i 1908
Erik Røste

Erik Røste () er ein norsk idrettsleiar og næringsdrivar frå Gjøvik.

Røste var 1994-98 landslagssjef for langrenn i Norges Skiforbund. I 2012 vart han vald til president i det same Skiforbundet, ein posisjon han framleis har i 2021. Røste har elles hatt leiande stillingar hos ulike produsentar av sportsutstyr, så som Adidas Norge, Sport 1 og Bj Sport.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Erik Røste» frå ,  den 5. mars 2021.  

Norske idrettsleiarar
Folk frå Gjøvik
Stor-Iran

Stor-Iran (farsi ایران بزرگ, Irān-e Bozorg), òg kalla Stor-Persia (farsi سرزمین پارس, Sarzamin-e Pārs) er eit omgrep nytta om regionar i Kaukasus, Vest-Asia, Sentral-Asia og delar av Sør-Asia som har påverknad av iransk kultur fordi området anten gjennom lange tider har vore styrt av ymse iranske og persiske rike gjennom historia (som Media, Akamenide-dynastiet, Partia, sassanidane, samanidane, safavidane og Afsharid-dynastiet,  qajarane), har fleire aspekt av persisk kultur på grunn av omfattande kontakt med dei forskjellige imperia basert i Persia (til dømes regionane og folket i Nord-Kaukasus som ikkje var under direkte iransk styre), eller er rett og slett framleis i dag er busett av mange iranske folk som framleis vernar om sine respektive kulturar (slik det gjeld for dei vestlege delane av Sør-Asia, Bahrain og Kina). Det tilsvarar omtrent territoriet på det iranske platået og dei tilstøytande slettene. The Encyclopædia Iranica uses the term Iranian Cultural Continent  for this region.

Omgrepet Iran er ikkje avgrensa til den moderne staten Iran (Persia), men omfattar alle territoria styrt av iranarar, inkludert Mesopotamia, Eastern Anatolia, all of the Kaukasus og Sentral-Asia. Konseptet Stor-Iran har opphavet sitt i historia om Akamenide-dynastiet i Persis (Pars), og overlappa til ein viss grad med iransk historie.

I nyare hundreår mista Iran mange av territoria som vart erobra under safavidane og qajarane, inkludert Irak til osmanarane (via Amasya-avtalen i 1555 og Zuhab-traktaten i 1639), Vest-Afghanistan til britane (via Parisavtalen i 1857 og MacMahon-meklinga i 1905), og alle territoria i Kaukasus til  Russland under dei russisk-persiske krigane på 1800-talet.  Gulistanavtalen i 1813 førte til at Iran avstod Dagestan, Georgia og det meste av Aserbajdsjan til Russland. Turkmancheyavtalen frå 1828 enda for godt dei mange hundreåra med iransk kontroll over dei kaukasiske provinsane, og Iran måtte avstå dagens Armenia, resten av Aserbajdsjan og Igdir (austlege Tyrkia), og sette den moderne grensa langs elva Aras.

I 1935 vart namnet Iran gjort til det offisielle namnet på Persia av regenten Reza Shah. I 1959 avgjorde derimot regjeringa til Shah Mohammad Reza Pahlavi, sonen til Reza Shah Pahlavis at både «Persia» og «Iran» kunne brukast om ein annan.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Greater Iran» frå ,  den 5. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Iransk nasjonalisme
Kulturelle regionar
Iransk geografi
Iransk historie
Iransk kultur
Sentral-Asia
Midtausten
Vest-Asia
Historisk geografi
Historiske regionar i Iran
T.I. Itkonen

Toivo Immanuel Itkonen () var ein finsk folkelivs- og språkforskar.

Han var forstandar for det finske Nationalmuseets folkelivsavdeling 1935–55.

Toivo Itkonen arbeidde framfor alt med den andelege og materielle kulturen til samane.

Familie 

T.I. Itkonen var son av Lauri Arvid Itkonen (1865–1925)  og bror til Erkki Itkonen. Begge brørne vart fedre til kjende finske språkforskarar, T.I. Itkonens son var Terho Itkonen og Erkki Itkonens son er Esa Itkonen.

Bibliografi 

 Venäjänlapin konsonanttien astevaihtelu: Koltan, Kildinin ja Turjan murteiden mukaan, Doktoravhandling.  1916
 Lappalais-suomalaisia sanavertailuja. Suomalais-ugrilainen seura 1916–1920
 Inarinlappalaista kansantietoutta, A. V. Koskimiehen aineiston pohjalta koonneet ja julkaisseet A. V. Koskimies ja T. I. Itkonen.  Suomalais-ugrilainen seura 1917, 2. fornya utgåve. 1979
 Lappalaisten ruokatalous. Suomalais-ugrilainen seura 1921
 Suomensukuiset kansat.  Tietosanakirja, Helsinki 1921
 Suomen tasapohjaiset ruuhimuodot.  Suomen muinaismuistoyhdistys 1923–1926
 Lappalaiset.  1928
 Koltan- ja kuolanlappalaisia satuja. Suomalais-ugrilainen seura 1931
 Lappische Lehnwörter im Russischen. Suomen tiedeakatemia 1932
 Suenjel: Kuvia kolttalappalaisten maasta.  Gummerus 1936 (i lag med Karl Nickul)
 Karhusta ja sen pyynnistä.  1937
 Pyhämaan vanhoja rakennuksia.  1937
 Elämänviisautta Inarin Iijärveltä.  Kalevalaseura 1937
 Tunturilappalaisten kansantietoa Inarista.  1938
 Inarin tunturilappalaisten leikkejä.  1941
 Lappalaisten leikit ja ajanvietot. Lapin sivistysseuran julkaisuja n:o 9 1941
 Suomen ruuhet: 1-, 2-, 3- ja monipuiset sekä lautaruuhet kivikaudesta vuoteen 1940. Suomen muinaismuistoyhdistys 1941–1942
 Lappalaisten vanhat henkilönnimet. Lapin sivistysseuran julkaisuja n:o 10 1942
 Suomen lappalaisten kosinta- ja häätavat.  Lapin sivistysseuran julkaisuja n:o 12 1943
 Lapin verotus ja kauppa ennen vanhaan.  Lapin sivistysseuran julkaisuja n:o 13 1944
 Suomen lappalaiset vuoteen 1945, osat 1 ja 2.  WSOY 1948, 2. p. 1984
 Lappi ja lappalaiset vanhoissa kansanrunoissamme. Lapin sivistysseuran julkaisuja n:o 20 1955
 Koltan- ja kuolanlapin sanakirja osat 1–2.  Suomalais-ugrilainen seura 1958
 Lappalaisia paikannimiä 1500-luvulla. Suomalais-ugrilainen seura 1966
 Kronikkaa suvusta ja muustakin.  utgjevar Terho Itkonen 1991
 Lapin-matkani.  WSOY 1991

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «T.I. Itkonen» frå ,  den 6. mars 2021.  
 

Finske språkforskarar
Samisk språkforsking
Ante Aikio

Ante Aikio () er ein finsk samisk lingvist som har vore professor i samiske språk ved Samisk høgskule i Kautokeino i Noreg sidan 2015. Før dette var han professor i samiske språk ved Giellagas-Instituttet ved Universitetet i Oulu i Finland. I 2009 gav Aikio ut ei avhandling om samiske lån i finsk språk. I tillegg har Aikio studert historie og etymologien til uralske språk og samisk etnolingvistikk tidlegare.

Ante Aikio er i lag med m.a. Jaakko Häkkinen, Petri Kallio, Mikko Heikkilä og Janne Saarikivi  ein del av forskingsparadigmet som det siste tiåret har revidert oppfatninga vår av samisk forhistorie, basert på framfor alt arbeida til Jorma Koivulehto om germanske og iranske lånord i austersjøfinsk og samisk. Han har også arbeidd med språkhistoria for dei andre språkgreinene i uralsk.

Ante Aikio er son av Samuli Aikio.

Bibliografi 

 Aikio, Ante 2004 An essay on substrate studies and the origin of Saami, i Etymologie, Entlehnungen und Entwicklungen: Festschrift für Jorma Koivulehto zum 70. Geburtstag, Nyfilologiska föreningen, Helsinki.
 Aikio, Ante 2006: On Germanic-Saami contacts and Saami prehistory SUSA/JSFOu 91:9-55.
 Aikio, Ante 2007a Saamelaisajan paikannimistö Satakunnassa, i Satakunta XXV: Sata sanan juurta - Satakunnan vanhaa paikannimistöä, Satakunnan historiallinen seura, Pori. 
 Aikio, Ante (2007b): The study of Saami substrate toponyms in Finland. – Ritva Liisa Pitkänen & Janne Saarikivi (redaktørar), The borrowing of place names in the Finno-Ugric languages. Onomastica Uralica 4. Debrecen – Helsinki.
 . Oulun yliopisto, Oulu. 
 Aikio, Ante 2012 An essay on Saami ethnolinguistic prehistory, i A Linguistic Map of Prehistoric Northern Europe, Suomalais-Ugrilainen Seura, Helsinki.
 Aikio, Ante 2014: The Uralic-Yukaghir lexical correspondences: genetic inheritance, language contact or chance resemblance? Finnisch-Ugrische Forschungen 62.
 Luobbal Sámmol Sámmol Ánte (Ante Aikio) 2014: On the reconstruction of Proto-Mari vocalism. Journal of Language Relationship 11 s. 125-158.
 Luobbal Sámmol Sámmol Ánte (Ante Aikio) (i kjømda): Proto-Uralic. Marianne Bakró-Nagy, Johanna Laakso & Elena Skribnik (eds.), The Oxford Guide to the Uralic Languages. Oxford University Press.
 Aikio, A., & Aikio, A. (2001). Heimovaelluksista jatkuvuuteen: suomalaisen väestöhistorian tutkimuksen pirstoutuminen. Muinaistutkija, 2001(4), 2-21.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ante Aikio» frå ,  den 6. mars 2021.  
 
Finske språkforskarar
Samiske språkforskarar
Professorar ved Samisk høgskole
120-dagarsvinden

120-dagars vinden (farsi باد صد و بیست روزه) er ein kraftig sommarvind som bles frå seint i mai til seint i september aust og søraust på Det iranske platået. Han vert kalla 120-dagarsvinden fordi han bles kontinuerleg i fire månadar. Den vanlege vindstyrken er 8-11 m/s (frisk bris), men kan ein sjeldan gong nå 27-30 m/s (sterk storm). Vindretninga er forholdsvis konstant. 120-dagarsvinden er ein av to kjende vindsystem i Iran. Den andre er sjamal.

Vinden spring ut frå dei sentrale ørkenane i Iran og bles mot Sistan og Balutsjistan. Han er varm og fører med seg slipande sand og partiklar. Denne vinden i samband med høge temperaturar fører til intens fordamping av vatn i Sistan.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Wind of 120 days» frå ,  den 6. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 
 

Miljø i Iran
Iransk geografi
Vindar
Zikirti

Zikirti eller Zikirtu (òg kalla Zikirta, Zikurti eller  Zekertu) var eit kongedøme i antikken (750-521 fvt.) nord i Zagros, som bestod av den austlege delen av Stor-Mannae. Geografisk samsvarar det med dei moderne fylka Takab og Shahindej nordvest i Iran.

Folket i Zikirti er kanskje identifiserte som det iranske oldtidsfolket sagartiar, som er nemnt av Herodot.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Zikirti» frå ,  den 6. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Denne artikkelen bygger på «Zikirti» frå ,  den 7. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene: Litteratur:
 M. Chahin The kingdom of Armenia: a history.
 Robert William Rogers A History of Babylonia and Assyria
 
Iransk historie
Geografi i Vest-Aserbajdsjan
Undernasjonale område i Iran

Undernasjonale område i Iran er delt inn i fleire nivå. Det første nivået er provinsar (farsi استان‌ها, ostānhā)

Kvar provins er vidare delt inn i fylke, kalla shahrestan (farsi شهرستان), og kvar shahrestan er delt inn i distrikt kalla bakhsh (farsi بخش). Det finst vanlegvis eit par byar (farsi شهر shahr)) og landsdistrikt (farsi دهستان dehestān) i kvart fylke. Landsdistrikta er ei samling av ei rekkje landsbyar. Ein av byane i fylket har status som hovudstad eller administrativt senter. 

I følgje dei iranske styresmaktene er talet på område per mars 2016:

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Subdivisions of Iran» frå ,  den 6. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Iran
Iranske styresmakter
Provinsar i Iran

Provinsar (farsi استان ostān, fleirtal farsi استان‌ها ostānhā) er det øvste undernasjonale området i Iran, kvar styrt av eit lokalt senter, vanlegvis den største byen i provinsen, som vert kalla hovudstad (farsi مرکز, markaz) i provinsen. Styresmaktene i provinsen vert styrt av ein generalguvernør (farsi استاندار, Ostāndār), som vert utpeikt av det iranske innanriksdepartementet og vert godkjend i regjeringa.

Noverande provinsar

Sjå òg 
 Fylke i Iran
 Iransk geografi
 Nord-Iran
 Undernasjonale område i Iran

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Provinces of Iran» frå ,  den 6. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
Iran 1
Provinsar, Iran
Undernasjonale område i Iran
Paleosibirske språk

Paleosibirske språk er ei fellesnemning på nokre språk som vert talt av enkelte folkegrupper i det austlege Sibir. Desse språka treng ikkje vere i slekt, gruppa består rett av slett av språka som vart snakka i området før nyare språkgrupper kom inn i området, framfor alt mongolske, tungusiske, tyrkiske og slaviske språk. 

Dei fleste av dei paleosibirske språka har i dag få talarar. Fleire nærskylde språk er utdøydde, og mange av dei noverande språka er kanskje på veg til å døy ut. 

Dei paleosibirske språka omfattar i dag følgjande språk og språkgrupper:
 Tsjuktsjisk-kamtsjadalsk, som tsjuktsjisk og nokre andre språk høyrer til. Tsjuktsjisk vert talt av meir enn 10 000 personar. Språket vert undervist i skular og vert brukt i tidsskrift. 
 Nivkhisk eller nivkh, giljakisk, eit isolert språk som kanskje har omkring 200 talarar.
 Jenisej-ostjakisk, ei språkgruppe som i dag berre omfattar språket ket.
 Jukagirsk, ei språkgruppe som nokre forskarar meiner er i slekt med uralske språk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paleosibirske språk» frå ,  den 6. mars 2021.  

Språk i Asia
Språkfamiliar
Bakhsh

Ein bakhsh (farsi بخش) er eit undernasjonalt område i Iran. Det vert stundom omsett som fylke, men det er meir nøyaktig å kalle det eit distrikt. 

Iran er delt inn i provinsar, som vidare er delte inn i fleire shahrestan eller fylke. Kvart fylke er så delt inn i eitt eller fleire bakhsh eller distrikt. Ein bakhsh består vanlegvis av eit titals landsbyar med ein sentral by. Leiaren av ein bakhsh vert kalla ein bakhshdar.

Det er vanlegvis eit par byar (farsi شهر, šahr) og dehestan (landsdistrikt) i kvart fylke.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bakhsh» frå ,  den 6. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Undernasjonale område i Iran
Administrative einingar på tredje forvaltingsnivå
Dehestan

Dehestan (farsi دهستان) er eit undernasjonalt område i Iran. Det er mindre enn ein bakhsh (distrikt), men større enn ein enkel landsby. I 2006 var det 2 400 slike dehestan i Iran.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dehestan» frå ,  den 6. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Undernasjonale område i Iran
Alborz-provinsen

Alborz-provinsen (farsi استان البرز, Ostan-e Alborz) er ein av 31 provinsar i Iran, kring byen Karaj.

Alborz-provinsen vart skipa då Teheran-provinsen vart delt i to provinsar, etter ei godkjenning i det iranske parlamentet 23. juni 2010, og vart introdusert som den 31. provinsen i Iran. I 2014 vart han plassert i Region 1.

Provinsen ligg nordvest for Teheran og er delt inn i fire fylke, Karaj, Savojbolagh, Taleghan og Nazarabad. Karaj er hovudstaden i provinsen. Alborz-provinsen  ligg 35 km vest for Teheran, ved foten av Alborzfjella, og ut frå flatevidd er dette den minste provinsen i Iran. 

I følgje ei den nasjonale folketeljinga var det i 2011 2 412 513 innbyggjarar i provinsen, der 90,5 % bur i urbane strok.

Kommunar
 Hashtgerd
 Taleghan
 Nazarabad
 Karaj
 Eshtehard
 Fardis

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alborz Province» frå ,  den 6. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Provinsar i Iran
Alborzfjella
Bushehr-provinsen

Bushehr-provinsen (farsi استان بوشهر, Ostān-e Būshehr) er ein av 31 provinsar i Iran. Han ligg sør i landet med ei lang kystlinje mot Persiabukta. Provinshovudstaden er Bandar-e-Bushehr. Provinsen er delt inn i ny fylke: Asaluyeh, Bushehr, Dashtestan, Dashti, Dayyer, Deylam, Jam, Kangan, Ganaveh og Tangestan. I 2011 hadde provinsen kring éin million innbyggjarar. 

Grekarane i antikken kalla Bushehr for Mezambria. Eit kraftig jordskjelv som målte 6,1 på Richter-skalaen råka provinsen i 2013. og tok livet av minst 37 menneske.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bushehr Province» frå ,  den 6. mars 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Provinsar i Iran