alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Chris Botti

Christopher Stephen «Chris» Botti () er ein USA-amerikansk trompetist og komponist. 

I 2013 vann Botti Grammy-prisen for beste instrumentale popalbum. Han var òg nominert i 2008 for albumet Italia, og fekk tre nominasjonar i 2010 for konsertalbumet Chris Botti In Boston. Fire av albuma hans har nådd førsteplassen på den amerikanske jazzalbumlista til Billboard.

Han vart kjend i 2001 med innspelinga av Night Sessions og har blitt ein etablert trompetist innan jazz og pop sidan den gongen.

Diskografi

Studioalbum

Konsertalbum

Samlealbum

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chris Botti» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 Diskografi 
 

USA-amerikanske jazztrompetistar
Smoothjazz-trompetistar
Musikarar frå Oregon
Elevar ved Indiana University
Grammy-vinnarar
Diskografien til Tony Joe White

Tony Joe White er ein USA-amerikansk musikar. Diskografien hans består av seksten studioalbum, fire konsertalbum fleire samlealbum og 29 singlar.

Album

Singlar i USA

CD-singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tony Joe White discography» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Diskografiar
Black and White av Tony Joe White

Black and White var debutalbumet til Tony Joe White, gjeve ut i 1968. Det inneheld singelen «Polk Salad Annie» som vart mykje spelt av Elvis Presley på konsertane hans i 1970-åra. Han vart spelt inn i RCA Victor Studios i Nashville og produsert av Billy Swan.

Teksten på «Polk Salad Annie» skildrar livet til ei generell sørstatsjente. Tradisjonelt vert matretten som songen handlar om skriven «poke salad», som på norsk heiter kermesbær. Singelen frå 1968 nådde åttandeplassen på Billboard Hot 100 i 1969. Det tok ni månader før singelen vart gjeven ut til han omsider gjekk inn på salslista. White sa: «Plateselskapet hadde gjeve singelen opp, men folk i Texas heldt fram å kjøpe plata. Så vi sendte meldingar opp til Nashville 'Send oss tusen til denne veka.' Dei sendte oss desse 'Ikkje til sals'-platene, så me måtte sitje der og stryke ut 'Do Not Sell' og sende dei ut til platebutikkane. Alle desse butikkane i Sør-Texas ringte oss stadig og sa 'Me treng fleire' Så me berre fortsette. Til slutt var det ein fyr i L.A. som plukka opp plata og fekk han over dit. Hadde ikkje det skjedd hadde 'Polk' vorte tapt for alltid.»

Songen handlar om barndomen til White og musikken hans reflekterer den bakgrunnen hans frå landsbygda.

Innhald

Medverkande  
Musikarar
 David Paul Briggs: piano, orgel
 Jerry Carrigan – trommer
 Norbert Putnam – bass
 Tony Joe White – gitar, munnspel
 Chip Young – gitar
 Jimmy Isbell – trommer: spor 7

Arrangørar
 Bergen White 
 Cam Mullins - Spor 9

Lydteknikar: Al Pachucki

Plateomslag: Ken Kim

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Black And White (Tony Joe White album)» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1968
Tony Joe White-album
Engelskspråklege album
Monument Records-album
Album produserte av Billy Swan
David Paul Briggs

David Paul Briggs () er ein amerikansk klaverspelar, plateprodusent, arrangør, låtskrivar og studioeigar. Han spelte på den første innspelinga si berre 14 år gammal og har sidan spelt klaverinstrument for mange artistar innan pop, rock og country, i tillegg til mange hundre reklamar.

Karriere
I mai 1966 fekk Briggs høve til å spele med Elvis Presley på albumet How Great Thou Art då Floyd Cramer kom for seint i studio. Briggs heldt fram å spele og turnere med Presley fram til februar 1977.

David Briggs og Norbert Putnam opna Quadrafonic Studios seint i 1960-åra. Det vart seld i 1976 og Briggs opna House of David.

Briggs var plateartist på Decca, Polydor og Monument i 1960-åra og medlem av bandet Area Code 615 1969-1971. Artistar han har arbeidd med er mellom anna Elvis Presley, Dean Martin, Joan Baez, Nancy Sinatra, B.B. King, Johnny Cash, Dolly Parton,  Waylon Jennings, George Harrison, Todd Rundgren, Roy Orbison, The Monkees, J. J. Cale, Kris Kristofferson og mange andre.

David Briggs vart innelemma i Alabama Music Hall of Fame i 1999.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «David Briggs (American musician)» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Alabama Music Hall of Fame 
Elvis Presley's TCB Band
Discogs.com
Quad Studios Nashville
Music News Nashville 

Folk frå Lauderdale County i Alabama
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske plateprodusentar
Musikarar frå Alabama
Jerry Carrigan

Jerry Carrigan () er ein USA-amerikansk trommeslagar og plateprodusent. Han vart først kjend som ein dela v den første bølgja av Muscle Shoals Rhythm Section og seinare som studiomusikar i Nashville i over tre tiår. Han har spelt med Elvis Presley, Tony Joe White, Al Hirt, Johnny Mathis, Andy Williams, Tom Jones, Henry Mancini, Joan Baez, Boston Pops, Larry Butler, Sammy Davis jr., Don McLean, Nana Mouskouri, Kenny Rogers, Paul Anka, Bobby Vinton, Steve and Eydie, Debby Boone, Wayne Newton og John Denver, som han òg turnerte med i 1980-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jerry Carrigan» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Country Music Hall Of Fame
 Alabama Music Hall Of Fame 
 Jerry Carrigan på Myspace
 Bluegrass Journal

Folk frå Florence i Alabama
USA-amerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske countrytrommeslagarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Nashville
Norbert Putnam

Norbert Putnam () er ein USA-amerikansk plateprodusent og musikar.

Putnam voks opp nær Florence i Alabama og vart ein del av Muscle Shoals-musikarane som drog til Nashville. 

Som produsent har Putnam arbeidd for artistar som Jimmy Buffett, Joan Baez, Dan Fogelberg, Brewer & Shipley, Pousette Dart Band, Donovan, John Hiatt, J.J. Cale, the Flying Burrito Brothers og New Riders of the Purple Sage.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Norbert Putnam» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske bassistar
Folk frå Florence i Alabama
Polk Salad Annie

«Polk Salad Annie» er ein song frå 1968 av Tony Joe White. Han vart spelt inn i Muscle Shoals. Teksten skildrar ei fattig landsbyjente i Sørstatane i USA og familien hennar. Matretten som songen handlar om, polk salad, vert ofte òg skrive «poke salad» og heiter på norsk kermesbær. Singelen nådde åttandeplassen på singellista i USA i 1969.

Bakgrunn
Singelen, som kom ut i 1969 på Monument Records hadde vore ute i ni månader før han omsider nådde lista. Plateselskapet hadde då avskrive singelen som mislukka. White sa: «Plateselskapet hadde gjeve singelen opp, men folk i Texas heldt fram å kjøpe plata. Så vi sendte meldingar opp til Nashville 'Send oss tusen til denne veka.' Dei sendte oss desse 'Ikkje til sals'-platene, så me måtte sitje der og stryke ut 'Do Not Sell' og sende dei ut til platebutikkane. Alle desse butikkane i Sør-Texas ringte oss stadig og sa 'Me treng fleire' Så me berre fortsette. Til slutt var det ein fyr i L.A. som plukka opp plata og fekk han over dit. Hadde ikkje det skjedd hadde 'Polk' vorte tapt for alltid.»

Andre versjonar
Richard «Groove» Holmes gav ut eit konsertopptak i 1970 på albumet Recorded Live at the Lighthouse
Clarence Reid gav ut ein versjon i 1969 på albumet Dancin' With Nobody But You Babe
Tom Jones gav ut ein versjon av songen i 1970 på albumet Tom, spelt inn i februar 1970
Elvis Presley plukka raskt opp songen, som vart mykje spelt på konsertane hans i 1970-åra. Han gav ut songen ved fleire høve Elvis: That's the Way it Is (dokumentarfilm, 1970), On Stage (1970), Elvis: As Recorded At Madison Square Garden (1972) og Elvis Recorded Live on Stage in Memphis (1974, han er ikkje på plata, men vart framført på same konserten som opptaka er henta frå). Tony Joe White skal ha likt Presley si tolking av songen.
Los Lonely Boys spelte songen i  2009 på ein EP kalla 1969.
Conan O'Brien song ein versjon av songen på hans Legally Prohibited from Being Funny on Television Tour. Han nemner Elvis i songen. 
Rockabilly-artisten Sleepy LaBeef spelte inn songen på albumet Rockabilly 1977
Johnny Hallyday spelte inn songen. 
 Den franske songaren Joe Dassin spelte inn ein versjon av songen på albumet Blue country i 1979
Harald Schmidt, ein tysk entertainer, framførte songen i september 2011 på fjernsynsshowet sitt. 
 Nederlandske Mason spelte ein versjon av songen på albumet Wish Me Luck i 1979
 Songen finst på albumet Playing For Keeps frå 1983 av Big Twist and the Mellow Fellows
 Tony Joe White og Foo Fighters framførte songen i lag på Late Show With David Letterman den 15. oktober 2014.

Merknad
Sallet er eit gammalt engelsk ord som tyder «kokte grønsaker» og bør ikkje mistolkast som «salad». Faktisk har det vore mange tilfelle av matforgifting på grunn av denne språkfeilen. Plateselskapet kalla songen «salad», medan retten i røynda er ein «sallet».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Polk Salad Annie» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Swamp rock
Tony Joe White-songar
Elvis Presley-songar
Tom Jones-songar
Songar frå 1968
Singlar frå 1969
Songar skrivne av Tony Joe White
Songar om fattigdom
New Jordal Swingers-songar
Little Milton-songar
Vassild

Vassild (Argentina silus), òg kjend som kvitlaks, stavsild, stokksild og gullaks, er ein beinfiskart i vassildfamilien. 

Vassilda har skjel som er takka i kanten, og ein farge som gjer han lik sild, og har ei slik ryggfinne som gjer at han liknar laksefisk. Augo er store, mykje større enn på straumsild (Argentina sphyraena), som er ein djupvass-slektning som vassilda lett kan forvekslast med. Lengda kan verte opp til 70 cm, men er vanlegvis ikkje meir enn halvmeteren. Då vassilda veks særs seint, kan ein rekne med at ein halv meter lang fisk er ikring tjue år gamal. Han lever pelagisk (i dei frie vassmassane) på djupt vatn utanfor heile kysten av Noreg og inne i fjordane, og elles i det nordlege Atlanterhavet. Kjøtet er feitt og ikkje heilt fast, og har ein syrleg ange som kan minne om agurk, og mange tykkjer det er godt på smak. Fisken er ikkje rekna for å vere ein god matfisk, og er ikkje i vanleg sal som fersk eller fryst. Han har likevel næringsverd og vert mykje nytta i fiskematproduksjonen, som til fiskepudding og fiskebollar. I slike samanhengar går han helst under namnet «kvitlaks» eller «kvitfisk» på innhaldsdeklarasjonane.

I motsetnad til dei fleste djupvassfiskar ser det ikkje ut til at vassilda tek skade av trykkendringane ho vert utsett for ved å verte fiska. I den seinare tida har sportsfiske av vassild ikkje vorte uvanleg, og då kan fisken setjast ut att utan problem, slik mange gjer under sportsfiske (såkalla «fang og slepp»-metode).

Kjelder

«Vassild» på snl.no

Bakgrunnsstoff

Denne fisken spiser du mye av uten å vite det, forskning.no

Strålefinnefiskar
Fisk i Noreg
Fisk i Atlanterhavet
Who's Making Love

«Who's Making Love» er ein song skriven av Stax-låtskrivarane Homer Banks, Bettye Crutcher, Don Davis og Raymond Jackson, og innspelt av songaren Johnnie Taylor.  

Han vart gjeven ut på Stax på seinsommaren 1968 og vart gjennombrotet for Taylor. Songen nådde toppen av Billboard Hot R&B Singles-lista og femteplassen på Billboard Hot 100. Han vart ein av få singlar som Taylor vart kjend for. Med på innspelinga er husbandet på Stax med Booker T. & the MG's og Isaac Hayes (på klaverinstrument). Singelen vart den bestseljande for Taylor før «Disco Lady» nesten ti år seinare. 

I følgje Bettye Crutcher var teksten inspirert av ein komisk song frå 1920-åra, «Who Takes Care of the Caretaker's Daughter (While the Caretaker's Busy Taking Care)».

Lister

Andre versjonar
 Tony Joe White spelte songen på albumet Black and White.
 The Blues Brothers gav ut songe på singel i 1980. Denne nådde 39. plassen på den amerikanske singellista.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Who's Making Love» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1968
Singlar frå 1968
Singlar frå 1980
Johnnie Taylor-songar
Songar skrivne av Raymond Jackson
Songar skrivne av Don Davis
Songar skrivne av Homer Banks
The Blues Brothers-songar
Tony Joe White-songar
Stax Records-singlar
Continued

Continued  er det andre albumet til Tony Joe White. Det vart gjeve ut på Monument Records og inneheld singelen «Roosevelt and Ira Lee». Albumet vart spelt inn i Monument Studios i Nashville og Lyn-Lou Studios i Memphis i Tennessee i 1969. Det vart produsert av Billy Swan med lydteknikarane Tommy Strong og Mort Thomasson.

I 1997 vart albumet gjeve ut på ny av Warner Brothers med to bonusspor - «Watching The Trains Go By» og singelutgåva av «Old Man Willis». «Old Man Willis» vart spelt inn på ny for albumet. 

Albumet inneheld songen «Rainy Night In Georgia» som vart gjort populær av R&B-songaren Brook Benton i 1970. Denne versjonen nådde fjerdeplassen på poplista og andreplassen på Adult Contemporary-lista i USA og selde til gullplate for ein million selde eksemplar. I 2004 vart denne versjonen rangert på 498. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. 

Songen er sidan blitt spelt inn av mange andre artistar, som Ray Charles, Otis Rush, Randy Crawford, Tennessee Ernie Ford, Amos Garrett, Hank Williams, Jr., Shelby Lynne, John Holt, Nicky Thomas, i ein duett mellom Conway Twitty og Sam Moore, Aaron Neville, og reggaebandet The Gladiators.

Innhald

Medverkande 
 Tommy McClure – bass
 Sammy Creason – trommer
 James Milhart – trommer
 Mike Utley – organ
 Tony Joe White – gitar, munnspel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Continued» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Tony Joe White-album
Engelskspråklege album
Monument Records-album
Album produserte av Billy Swan
Billy Swan

William Lance «Billy» Swan () er ein USA-amerikansk låtskrivar og songar, mest kjend for hitten «I Can Help» i 1974.

Liv
Swan vart fødd i Cape Girardeau i Missouri. Som barn lærte han å spele trommer, piano og gitar, og byrja å skrive songar. Gjennom brotet hans kom i 1962 då Clyde McPhatter spelte inn «Lover Please», ein song skriven av Swan då han spelte i det lokale bandet Mirt Mirly & the Rhythm Stoppers, og som først hadde blitt spelt inn av Bill Black.  McPhatter-versjonen nådde raskt sjuandeplassen på singellista i USA.

Swan flytta til Memphis for å arbeide med Black, men Black vart sjuk og døydde kort tid etter i 1965. Swan arbeidde ei stund på eigedomen til Elvis Presley, Graceland. Han flytta så til Nashville, der han skreiv countrysongar for mange artistar, som Conway Twitty, Waylon Jennings og Mel Tillis. I 1969 tok Swan på seg rolla som plateprodusent og produserte Tony Joe White-hitten «Polk Salad Annie». Swan spelte òg bassgitar for Kris Kristofferson, og fekk så ein soloavtale med Monument Records.

Det første albumet hans inneheldt songen «I Can Help», ein rockabilly-song som toppa både Billboard Hot 100- og countrylista i USA i 1975, og som vart ein hit i mange andre land. Swan spelte inn songen på to forsøk and med eit RMI-orgel som Kristofferson og songaren Rita Coolidge hadde gjeve han i bryllaupsgåve. Andre album for Monument, A&M og Epic vart langt frå så suksessrike som debutalbumet.

I 1979 reiste Swan til Havanna på Cuba for å spele på den historiske Havana Jam-festivalen, som fann stad 2.-4. mars, i lag med Stephen Stills, the CBS Jazz All-Stars, the Trio of Doom, Fania All-Stars, Weather Report, Bonnie Bramlett, Mike Finnegan, Kris Kristofferson, Rita Coolidge og Billy Joel, i tillegg til ei rekkje cubanske artistar som Iraqis, Pacho Alonso, Tata Güines og Orquesta Aragón. Klipp frå konserten hans er med i dokumentaren til Ernesto Juan Castellanos Havana Jam '79.

Swan heldt fram å turnere som medlem av bandet til Kristofferson, og spelte inn to album med Randy Meisner frå The Eagles. I 1986 drog han i studio med eit band kalla Black Tie og i lag med Meisner, Jimmy Griffin (Bread), David Kemper (trommeslagar), David Miner og David Mansfield og gav ut albumet When the Night Falls.

Diskografi

Album

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Billy Swan» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Intervju med Billy Swan
Billy Swan på Rockabilly 
Billy Swan på Discogs

USA-amerikanske popsongarar
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Folk frå Missouri
Rockabilly Hall of Fame
Rainy Night in Georgia

«Rainy Night in Georgia» er ein song skriven av Tony Joe White i 1967 og popularisert av R&B-songaren Brook Benton i 1970. 

I 1969, etter fleire år utan hittar, fekk Benton ein ny platekontrakt, Cotillion Records (under Atlantic Records). Produsenten Jerry Wexler fekk nyss i songen og Benton spelte han inn i november 1969 med produsenten Arif Mardin.

Songen vart spelt inn for albumet Brook Benton Today og den melankolske songen vart raskt ein stor hit. Våren 1970 toppa songen soul-lista i USA. Han nådde òg fjerdeplassen av Billboard Hot 100, og andreplassen på Adult Contemporary-lista. Singelen selde til gullplate for ein million selde eksemplar i USA. I 2004 vart songen rangert på 498. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. På den oppdaterte lista til Rolling Stone frå 2010 var songen ute av lista.

Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre musikarar, som Ray Charles, Otis Rush, Gil Parris, Little Milton, Dolla, Hearts Of Stone, Randy Crawford, Tennessee Ernie Ford, Johnny Rivers, Amos Garrett, Hank Williams jr., Nat Stuckey, Boz Scaggs, ein duett mellom Conway Twitty og Sam Moore, Aaron Neville, Chris Young og Shelby Lynne. David Ruffin spelte ein versjon av songen same året som Benton, men Motown gav ikkje ut albumet før i 2000-åra. B. J. Thomas spelte òg inn songen same året som Benton for albumet Most of All.

Det er blitt laga fleire reggae-versjonar, mellom anna av Ken Parker, Lord Tanamo, Nicky Thomas, John Holt, og reggaeband som The Gladiators og The Congos. I 1967 skreiv Prince Buster om teksten og spelte inn ein seksuell reggae-versjon av songen kalla «Big Five», vanlegvis funnen med pip over somme ord. Gregory Isaacs laga ein dancehall-versjon av songen i 1990-åra. 

Av nyare innspelingar finn ein versjonar av Hem og Boz Scaggs.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rainy Night in Georgia» frå ,  den 24. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1962
Singlar frå 1970
Songar skrivne av Tony Joe White
Tony Joe White-songar
Brook Benton-songar
Hank Williams jr.-songar
Ray Charles-songar
Tennessee Ernie Ford-songar
Conway Twitty-songar
Aaron Neville-songar
John Holt-songar
Boz Scaggs-songar
Songar produserte av Arif Mardin
Songar om delstaten Georgia
Rod Stewart-songar
VM i alpine greiner 1999

Den 35. verdsmeisterskapen i alpine greiner vart avvikla i tida 2. til 14. februar 1999 i Vail og Beaver Creek i delstaten Colorado i USA. Omframt super-G, utforrennet og kombinasjons-utfor for menn i Beaver Creek, fann alle dei andre øvingane stad i Vail.

Meisterskapen vart dominert av utøvarar frå Austerrike og Noreg. Dei to landa drog avgarde med 22 av dei 30 medaljane som vart utdelt, Austerrike med 13 medaljar og Noreg med ni.

Menn

Slalåm 

Dato: 14. februar 
Løypelengd: 600 m, høgdeskilnad: 207 m

Storslalåm 

Dato: 12. februar 
Løypelengd: 1400 m, høgdeskilnad: 375 m

Super-G 

Dato: 2. februar 
Løypelengd: 1932 m, høgdeskilnad: 611 m

Utfor 

Dato: 6. februar 
Løypelengd: 2762 m, høgdeskilnad: 757 m

Kombinasjon 

Dato: 8. februar (utfor)9. februar (slalåm)
Utfor: Beaver Creek; løypelengd: 2762 m, høgdeskilnad: 757 m
Slalåm: Vail; løypelengd: 550 m, høgdeskilnad: 187 m

Kvinner

Slalåm 

Dato: 13. februar 
Løypelengd: 475 m, høgdeskilnad: 165 m

Storslalåm 

Dato: 11. februar 
Løypelengd: 1200 m, høgdeskilnad: 341 m

Super-G 

Dato: 3. februar 
Løypelengd: 1853 m, høgdeskilnad: 478 m

Utfor 

Dato: 7. februar 
Løypelengd: 2811 m, høgdeskilnad: 667 m

Kombinasjon 

Dato: 5. februar 
Utfor: løypelengd: 2423 m, høgdeskilnad: 598 m
Slalåm: løypelengd: 450 m, høgdeskilnad: 150 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alpine Skiweltmeisterschaft 1999» frå ,  den 25. januar 2015.  
 

Alpint
Verdsmeisterskapar
Sport i 1999
Koru

Koru (maori for 'krølla, samanrulla') er eit spiralmotiv som byggjer på forma til nye skot på trebregna Cyathea dealbata (ponga eller silver fern).

Tradisjonell bruk av motivet

Forma står for nytt liv, gjenføding, vekst, styrke og fred. Ho er rekna for å ha form som eit levande vesen med hovud, auge, kropp og hale. Koru er eit utbreidd symbol i maorikunst som utskjeringar i bein og stein, tatoveringar og dekorasjon av dekorerte samlingshus, wharenui. I samlingshusa dannar koruen grunnforma for mønsteret ein måler takbjelkane og gesimsane inni huset. Innan tradisjonell tatovering (ta moko) står symbolet for avstamming og forfedrar, og motiv med fleire koruar som veks ut frå ein hovudkoru står for beraren sitt opphav.

Nyare bruk av koru
Den newzealandske kunstnaren Gordon Walters brukte korumotivet mykje i kunsten sin på 1960-talet. Hans minimalistiske tolking av koruen var nyskapande, men også kontroversiell i samtida, særleg ettersom han ikkje sjølv var maori. Motivet blir i dag brukt i ei rekkje former for kunst, brukskunst og smykke, til dømes utskoren pounamu (greenstone).

Eit flaggforslag til New Zealand utforma av Friedensreich Hundertwasser i 1983 hadde ein grøn koru på kvit bakgrunn som symbol.
Stiliserte korumotiv er brukt er brukt i logoar for Radio New Zealand, Air New Zealand og 
det newzealandske miljøverndepartementet, og elles som eit symbol på newzealandsk natur og planteliv.

Kjelder
*
«Maori Tattoo: The Definitive Guide to Ta Moko» , zealandtattoo.co.nz, vitja 25. januar 2015.

Bakgrunnsstoff

«The Koru meaning – New life and harmony» , mountainjade.co.nz

Visuelle motiv
Newzealandsk kultur
Maorikultur
Ord frå maori
Sammy Creason

Sammy Creason () var ein USA-amerikansk trommeslagar som spelte i studio med mellom andre Tony Joe White, Kris Kristofferson og Bob Dylan.

Karriere
Etter han var ferdig med high school flytta Creason til Memphis i Tennessee og arbeidde for bookingbyrået til Ray Brown, der han byrja å arbeide med The Spyders, som vart The Tarantulas og fekk ein liten hit med dei med instrumentalen «Tarantula».

I 1968 og 1969 spelte Creason inn to album med Tony Joe White; Tony Joe og Continued med mellom anna hitten til White, «Rainy Night in Georgia». I 1970-åra danna Creason i lag med Mike Utley, Charlie Freeman og Tommy McClure bandet Dixie Flyers og flytta til Miami for å arbeide som studioband for Atlantic Records. Der spelte dei med artistar som Aretha Franklin og Wilson Pickett. Creason arbeidde òg med B. J. Thomas, Brook Benton, Jimmy Buffett, Sam the Sham, Dr. John, Sam & Dave, Bob Dylan, Ronnie Hawkins, Charlie Rich, Dottie West, Junior Parker og Ted Nugent.

Mellom 1971 og 1975 spelte Creason og the Flyers mykje for Rita Coolidge og deltok på albuma hennar Nice Feelin', The Lady's Not for Sale, Full Moon (med Kris Kristofferson, Fall into Spring, Breakaway (med Kris Kristofferson) og It's Only Love. Kristofferson gifta seg emd Coolidge, og slik vart det til at Creason spelte på fleire av Kristofferson-albuma, som Who's to Bless and Who's to Blame, Spooky Lady's Sideshow, Live at the Philharmonic, To the Bone, Shake Hands with the Devil, Easter Island og Surreal Thing, og filmmusikkalbumet A Star Is Born.

I januar 1973 spelte Creason på den første innspelinga for Pat Garrett & Billy The Kid med Bob Dylan i CBS Discos Studios i Mexico City.

Gjennom venskapen til Kristofferson fekk Creason små roller i filmane Convoy (1978) og A Star Is Born (1976)

Artistar spelt med
Willie Nelson, Aretha Franklin, Tony Joe White, Kris Kristofferson, Carmen McRae, The Memphis Horns, Brook Benton, Barbra Streisand, Delbert McClinton, Rita Coolidge, Dan Penn, Esther Phillips, Delaney & Bonnie, Geoff Muldaur, Billy Swan, Tom Pacheco, Hoyt Axton, Gene Clark, Jimmy Buffett, Bob Neuwirth, Duane Allman, Donnie Fritts, Jim Dickinson, Ronnie Hawkins, Petula Clark, Jerry Jaye, Jerry Jeff Walker og Lulu.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sammy Creason» frå ,  den 25. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Delta Boogie
 Obit
 Find A Grave
 Sammy Creason på IMDB

Folk frå Jonesboro i Arkansas
USA-amerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske studiomusikarar