alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Salinisering

Salinisering er ein prosess der saltinnhaldet i eit jordsmonn aukar, noko som gjer jorda mindre fruktbar. Dette kan vera ein naturleg prosess, men kan også skuldast menneskeleg påverknad, ofte som følge av jordbruk.

Salinisering finn stad når det blir tilført meir salt til eit område enn det som forsvinn. Nesten alt vatn inneheld ei viss mengd oppløyst salt, også regnvatn. Høg fordamping eller dårleg drenering kan begge gje høgare saltinnhald i jorda. Vanlege menneskeskapte grunnar til salinisering er tilførsel av ekstra vatn, som ved kunstig vatning, eller erstatning av plantar som tek opp mykje vatn med plantar som er meir nøysame.

I nokre høve kan jorda bli så salt at berre halofyttar, eller saltplantar, kan veksa der, eller prosessen kan føra til erosjon og landdegradering.

Kjelder

«Hvordan blir landområder ødelagt?» , FN-sambandet, fn.no
«Soil erosion and salinisation», GCSE Bitesize, bbc.co.uk

Jordartslære
Landdegradering
Salt
Energiomforming
Alternativ energi
Johan Ernst Gunnerus

Johan Ernst Gunnerus () var ein norsk biskop og naturforskar, særleg kjend som ein av stiftarane av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab i Trondheim i 1760.

Liv og gjerning
Gunnerus vart fødd i Christiania, der faren var stadsfysikus (bylege). Han tok ein framifrå eksamen artium i 1737. Etter eit kort opphald i København studerte han filosofi og teologi på eiga hand, inntil han reiste til København att i 1740. Han budde to år i den dansk-norsk hovudstaden, før han fekk kongeleg stipend og reiste til Halle. Der studerte han i to år, medan han arbeidde som hovmeister hos ein adelsmann. År 1745 kom han til universitetet i Jena, og vart magister i filosofi på tampen av året. Frå 1748 heldt han forelesingar ved universitetet i byen. I tillegg arbeidde han på sitt verk om natur- og folkeretten, som kom ut i perioden 1748–52.

I Danmark i 1754 vart Gunnerus utnemnd til professor og lærar i hebraisk. Han kom til København ved påske 1755 og vart ordinert 12. juni. Her forelas han over teologi, logikk, metafysikk, natur- og folkerett. 31. juli 1758 vart han utnemnd til biskop i Trondheim. Her oppretta han i 1760 Det Trondhiemske Selskab, frå 1767 kjent som Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab, saman med Peter Frederik Suhm og Gerhard Schøning.

Som naturforskar gav Gunnerus ut ei rekke avhandlingar i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskabs Skrifter, både innan zoologi, botanikk og mineralogi. Viktigast er tobandsverket Flora Norvegica, 1766 og 1772. 

Gunnerus var ein av dei første som kom med framlegg om eit eige universitet i Noreg. Han føreslo at det skulle leggast til Kristiansand. For å fremje denne saka, reiste han i 1771 til København, og vende tilbake til Trondheim sommaren 1772. Under ein bispevisitas i Kristiansund døydde Gunnerus hausten 1773.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johan Ernst Gunnerus» frå ,  den 17. januar 2014.

Bakgrunnsstoff
 Flora Norvegica (1766, 1772) på Nasjonalbiblioteket
 Flora Norvegica av J.E. Gunnerus (2016), omsett og kommentert av Per Magnus Jørgensen, Einar Weidemann og Eli Fremstad

Norske biskopar
Puyehue-Cordón Caulle

Puyehue og Cordón Caulle er to samanvaksne vulkanar som dannar eit stort fjellmassiv i Puyehue nasjonalpark i Andes i Ranco-provinsen i Chile. Innan vulkanologien vert denne gruppa kalla Puyehue-Cordón Caulle-vulkankomplekset (PCCVC). Fire forskjellige vulkanar dannar vulkangruppa eller komplekset, kalderaen Cordillera Nevada], vulkanen Mencheca frå pliocen, sprekkventilen Cordón Caulle og stratovulkanen Puyehue.

Som med dei fleste stratovulkanar i Det andinske vulkanbeltet ligg Puyehue og Cordón Caulle i kryssinga mellom ei tverrgåande forkasting og den større nord-sørgåande Liquiñe-Ofqui-forkastinga. Vulkankomplekset har forma det lokale landskapet og skapt mange vulkanske landformer over dei siste 300 000 åra. Sinderkjegler, lavadomar, kalderaer og krater finst i området utanom dei sørlege områda, der ein finn særs mange forskjellige vulkanske bergartar, til dømes både primitive basaltar og rhyolittar. Cordón Caulle er kjend for utbrotet som følgde jordskjelvet i Valdivia i 1960, det kraftigaste jordskjelvet som er registrert.

Puyehue-Cordón Caulle-området er eit av hovudområda som vert undersøkt for utnytting av geotermisk energi i Chile. Geotermisk aktivitet finst på overflata av Puyehue og Cordón Caulle som fleire varmekjelder, solfataraer og fumaroler.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Puyehue-Cordón Caulle» frå ,  den 17. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Stratovulkanar i Chile
Kalderaer i Chile
Vulkansprekker
Fjell i Chile
Vulkanar i Los Ríos-regionen
Vulkanar i Los Lagos-regionen
Varmekjelder i Chile
Aktive vulkanar
VEI-4-vulkanar
Rano Kau

Rano Kau er ein 324 meter høg utdøydd vulkan som utgjer den sørvestlege delen av Påskeøya, ei chilensk øy i Stillehavet. Han vart danna av basaltisk lava i pleistocen og dei yngste bergartane er daterte til mellom 150 000 og 210 000 år sidan.

Krateret 

Rano Kau har ein kratersjø som er ein av berre tre naturlege ferskvassjøar på øya. Det meste av ulkanen ligg ved kysten og har erodert til høge kystklipper, som ved eit punkt har starta å gå gjennom kraterveggen. På nordsida heller vulkanen ned mot Mataveri internasjonale lufthamn.

Rano Kau er ein verdsarvstad i Rapa Nui nasjonalpark og har òg gjeve namn til ein av sju delar av parken. Den viktigaste arkeologiske staden på Rano Kau er ruinane av den seremonielle landsbyen Orongo som ligg på ein stader der kystklippene og den indre kraterveggen møter kvarandre. Ein av fleire moai-statuar vart registert i klippene ved Rano Kau i 1880-åra, men denne hadde falle ned på stranda nedanfor då Routledge-ekspedisjonen vitja øya i 1914.

I tillegg til basalt består krateret av fleire andre vulkanske bergartar, som obsidian og pimpstein.

Krater er kring 1,5 km i diameter og har sitt eige mikroklima. Botnen ligg i le for vindane som gjev regn til restne av øya, og fiken og vindruer trives i Rano Kau. Den indre kratersida var den siste staden der toromiro-treet voks vilt, før det vart hogd ned og nytta som brensel i 1960.

Geotermisk aktivitet 
Ein gong tidleg på 1900-talet tok bestyraren på øya eit bilete av damp som kom ut av kraterveggen.

Bakgrunnsstoff
Rapa Nui nasjonalpark 
Rapa Nui National Park - UNESCO World Heritage Centre
Guide to Easter Island  from the Easter Island Foundation

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rano Kau» frå ,  den 17. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 Katherine Routledge The Mystery of Easter Island (1919) ISBN 0-932813-48-8
 VAN TILBURG, Jo Anne. 1994. Easter Island: Archaeology, Ecology and Culture. Washington D.C.: Smithsonian Institution Press.

Påskeøya
Utdøydde vulkanar
Vulkanar i pleistocen
Vulkanar på Påskeøya
Kalderaer i Chile
Kratersjøar
Rano Raraku

Rano Raraku er eit vulkankrater forma av størkna vulkansk oske, eller tuff, som ligg i den nedre fjellsida til Terevaka i Rapa Nui nasjonalpark på Påskeøya. Det låg eit steinbrot her i kring 500 år fram til tidleg på 1700-talet, der steinen til kring 95 % av dei kjende statuane på øya (moai) vart henta. 397 av moai står i dag att ved Rano Raraku og staden er i dag ein del av verdsarva i Rapa Nui nasjonalpark. Krateret er ein av sju seksjonar i parken.

Fysisk skildring

Siden av Rano Raraku-krateret er høge og bratte, utanom i nord og nordvest, der dei er mykje lågare og slakare. Inne i krateret ligg ein av tre ferskvassjøar, ein kratersjø, som er omringa av nga'atu eller totora-siv. Desse plantene, som ein ein gong meinte var bevis for kontakt med det søramerikanske fastlandet, veit ein no voks på øya i minst 30 000 år og vart nytta av rapanui-folket for ly og symjehjelp.

Uferdige moai i steinbrotet
Dei uferdige statuane i steinbrotet er merkverdige både fordi det er mange av dei, og fordi dei ligg vanskeleg till høgt i den ytre kratervegge. Den største av dei er 21,6 meter høg, nesten dobbelt så stor som andre moai som vart laga ferdig, og veg kring 270 tonn, mange gonger vekta til andre moai som vart flytta på. 

Somme uferdige moai ser ut til å ha vorte forlatne etter at hoggarne trefte på intrusjonar med særs hard stein. 

Andre kan vere skulpturar som aldri var meint å flyttast på.

Ståande moai ved Ranu Raraku
På utsida av steinbrotet står mange moai, somme er delvis gravlagde til skuldene i avfallet frå steinbrotet. Dei er merkverdige fordi augo ikkje vart hola ut, dei har ikkje noko pukao og dei vart ikkje rivne overendre under borgarkrigane på øya. Sidan dei framleis står er dei eit av dei mest kjende fotomotiva på øya.

Tukuturi

Tukuturi er ein uvanleg moai. Skjegget og den knelande posituren skil han frå dei vanlege moai. 

Den merkelege posituren til denne statuen er godt kjend på Påskeøya og vert kalla tuku turi eller berre tuku. Det var posituren både menn og kvinner nytta då dei song i eit kor under ei feiring kalla riu, der posituren vart kalla tuku riu.

Tukuturi er laga av raud scoria frå Puna Pau, men står ved Rano Raraku, tuff-brotet. Han kan mogelegeins vere knytt til Tangata manu-kulten, og er då i såfall ein av dei siste moai som vart laga.

Det er truleg at statuen representerer ein riu-songar og vart laga etter dei klassiske statuane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rano Raraku» frå ,  den 17. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Splendid Isolation: Art of Easter Island, an exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF), which contains material on Rano Raraku

Arkeologiske funn på Påskeøya
Vulkanar på Påskeøya
Kratersjøar
Maarar i Chile
Megalittiske monument
Steinkunst i Oseania
Bjorbekk kyrkje

Bjorbekk kyrkje er ei langkyrkje i Øyestad i Arendal kommune i Agder.

Kyrkja vart oppført av byggmeister Brynjulfsen, som tok utgangspunkt i teikningane for Stokken kyrkje. Kyrkja vart opphavleg kalla Øiestad, idet den kyrkja som framleis vert kalla Øyestad kyrkje, var Øiestad gamle kyrkje.

Gravkapellet er frå omkring 1940

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Arendal
Kyrkjer i Arendal prosti
Norske kyrkjer frå 1884
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kulturminne i Arendal
Stokken kyrkje

Stokken kyrkje er ei langkyrkje frå 1879 i Arendal kommune i Agder.

Kyrkja vart teikna av J.C. Reuter og oppført av byggmeister Carl D. Svendsen. Dei same teikningane vart seinare nytta ved oppføringa av Færvik kyrkje og Bjorbekk kyrkje. Kyrkja har eit tilbygg frå 1996 med sal til kyrkjelyden og ungdomslokale.

Altertvala er måla av Hedvig og Bernt Lund, og har ei nygotisk ramme av Ludvig Karlsen.

Kyrkjegarden, som vart teken i bruk året før kyrkja, er nokså kupert og dels terrassert.

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 
 

Kyrkjer i Arendal
Kyrkjer i Arendal prosti
Norske kyrkjer frå 1879
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kulturminne i Arendal
Barbu kyrkje

Barbu kyrkje er ei langkyrkje i nygotikk frå 1880 i Arendal kommune i Agder. Ho er teikna av Jacob Wilhelm Nordan.

Barbu prestegjeld vart skilt ut frå Østre Moland i 1877. Barbu kyrkje har vore gjennom ei rekkje endringar, men fekk at  dei gamle interiørfargane i 1980. Altartavlla er frå ei restaurering i 1950.

Kyrkjegarden rundt kyrkja og austover mot kapellet er nokså full. I dag tyr dei fleste til Arendal kyrkjegard.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Arendal
Kyrkjer i Arendal prosti
Norske kyrkjer frå 1880
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kulturminne i Arendal
Jacob Wilhelm Nordan
Birkenes kyrkje

Birkenes kyrkje er ei krosskyrkje frå 1858 på Birkeneset ved Birkeland i Birkenes kommune kommune i Agder.

Det har vore kyrkje i Birkenes sidan mellomalderen, og dagens kyrkje avløyste ei langkyrkje av stein. Arkitekt var Christian H. Grosch, og byggmeister var Mikkel Mortensen.

Bårehuset (1970) på kyrkjegarden er teikna av Gabriel Tallaksen.

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 Trygve Nortvedt (red.): Birkenes kirke 1858-1958. Festskrift ved 100-årsjubileet (PDF hos Birkenes kommune)
 Agderkultur 
 
 

Kyrkjer i Birkenes
Kyrkjer i Vest-Nedenes prosti
Norske kyrkjer frå 1858
Krosskyrkjer i Noreg
Kulturminne i Birkenes
Christian H. Grosch
Haffnerbreen

Haffnerbreen er ein liten isbre som munnar ut i Berg Bay langs nordkysten av Victoria Land i Antarktis. Han vart først kartlagt av Southern Cross-ekspedisjonen, 1898-1900, under C.E. Borchgrevink, som namngav han etter oberst Haffner, ein direktør i Noreg.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Harbordbreen

Harbordbreen er ein isbre i Antarktis, som flyt langs sørsida av Mount George Murray. Han munnar ut i Rosshavet sør for Whitmer Peninsula der han dannar Harbord bretunge. Namnet kjem frå bretunga, som vart namngjeven av Ernest Shackleton etter A.E. Harbord, som var andrestyrmann på «Nimrod» i løpet av det siste året av Nimrod-ekspedisjonen.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Harbourbreen i Victoria Land

Harbourbreen er ein isbre som flyt nord frå Wilson forlandsbre og ut i Granite Harbour aust for Couloir Cliffs i Victoria Land i Antarktis, der han dannar Harbour bretunge. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names in 2005, i samband med «Harbour istunge» (no Harbour bretunge), som vart namngjeven under Terra Nova-ekspedisjonen.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Harlinbreen

Harlinbreen er ein brei, rasktflytande isbre som heller nedover frå det antarktiske polarplatået i nærleiken av Mount Nero på nordvestsida av Daniels Range. Han flyt nordaust mellom Sample Nunataks og nordenden av Daniels Range and så austover og saman med den nedre delen av Rennickbreen. Lovejoybreen flyt inn mot nordsida av denne breen aust for Sample Nunataks, men mistar etter kvart den individuelle karakteren sin. Isbreen vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfotografi tekne av U.S. Navy i 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Ben W. Harlin, som var sjefsmeteorolog ved Little America V i 1957, og forskingssjef ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1961.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Harpbreen

Harpbreen er ein sidebre som flyt sør frå breskardet vest for Harp Hill og ut i Commonwealthbreen i Taylor Valley i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1997, i samband med Harp Hill.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Harperbreen

Harperbreen er ein liten sidebre som flyt nordaust mellom Mount Gibbs og Mount Adamson av Deep Freeze Range og ut i Campbellbreen i Victoria Land i Antarktis. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Wayne M. Harper, som nytta satellitt til geodesiske målingar ved McMurdo-basen i 1964–65.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Hartbreen

Hartbreen er ein liten hengebre i sørveggen av Wright Valley i Victoria Land i Antarktis, mellom Meservebreen og Goodspeedbreen. Han vart namngjeven av den amerikanske geologen Robert Nichols etter Roger Hart, ein geologisk assistent til Nichols ved nærliggande Marble Point i feltsesongen 1959–60.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Hearfieldbreen

Hearfieldbreen er ein sidebre som flyt aust-søraust langs sørsida av Cartographers Range og munnar ut i Trafalgarbreen like aust for Aldridge Peak i Victory Mountains i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven av den nordlege gruppa av New Zealand Federated Mountain Clubs Antarctic Expedition i 1962–63, etter B. Hearfield, ein leiande alpinist frå New Zealand og eit medlem av geolog-gruppa frå New Zealand i 1957–58, som òg arbeidde i området kring Tuckerbreen.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Hedblombreen

Hedblombreen er ein isbre mellom Mount Creak og Tito Peak som flyt aust frå Endeavour Massif til Tripp istunge i Victoria Land i Antarktis. Han vart kalla opp etter kaptein E.E. Hedblom i U.S. Navy som var militærlege i Task Force 43 i området kring Rosshavet under Operasjon Deep Freeze I, 1955–56.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Hedleybreen

Hedleybreen er ein liten isbre i Kukri Hills i Victoria Land i Antarktis, som flyt sør frå Mount Coates og ut i Ferrarbreen. Han vart namngjeven av den vestlege gruppa under Terra Nova-ekspedisjonen til Robert Falcon Scott, truleg etter Charles Hedley frå  Australian Museum, som studerte og skreiv rapportar om molluskar som medverka til ekspedisjonen til Scott, og til Nimrod-ekspedisjonen, 1907–09, leia av Ernest Shackleton.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Heimdallbreen

Heimdallbreen er ein liten isbre like aust for Siegfried Peak og Siegmund Peak på sørsida av Wright Valley i Asgard Range i Victoria Land i Antarktis. Namnet, gjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee, er eit av fleire i området som kjem frå norrøn mytologi, Heimdall ein av æsene som vakta inngangen til Åsgard.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Helmanbreen

Helmanbreen er ein liten sidebre i Admiralty Mountains i Antarktis, som flyt sørover mellom Mount Gleaton og Taylor Peak og ut i Tuckerbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Terry N. Helman i US Navy, ein sambandsmann ved McMurdo-basen i 1967.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Herbertsonbreen

Herbertsonbreen er ein liten fjellbre som flyt frå klippa som dannar sørenden av New Harbour, kring 9 km vest-sørvest for Butter Point i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven under Terra Nova-ekspedisjonen, truleg etter den britiske geografen A.J. Herbertson frå Oxford University.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Hobbsbreen i Victoria Land

Hobbsbreen er ein austoverflytande isbre, som er kring 13 km lang og som ligg 3,5 km sør for Bluebreen på kysten av Victoria Land i Antarktis. Han vart først utforska av Discovery-ekspedisjonen, under Robert Falcon Scott. Den andre ekspedisjonen til Scott, Terra Nova-ekspedisjonen, utforska området meir grundig og breen fekk namn etter professor William H. Hobbs frå University of Michigan, som var ein glasiologiekspert.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Honeycombbreen

Honeycombbreen er ein isbre som drenerer nord- og austsida av fjellmassivet nedanfor Mount Whewell, så flyt sør mellom det fjellet og Honeycomb Ridge til Moubray Bay, på kysten av Antarktis. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand i 1957–58 etter plasseringa nær Honeycomb Ridge.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Hornebreen

Hornebreen er ein dalbre, som er 11 km lang og som flyt sørvest frå Everett Range i Antarktis mellom Mount Works og Mount Calvin og ut i den nedre delen av Greenwellbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Robert P. Horne i U.S. Navy Reserve, pilot på C-130-flyet på flyfotograferingsturane under Operasjon Deep Freeze 1968 og 1969.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Hoshkobreen

Hoshkobreen er ein dalbotntype isbre i Lanterman Range i Bowers Mountains i Antarktis, som flyt sørvest frå mellom Bowers Peak og Mount Edixon til den nedre delen av Canhambreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant John Hoshko jr., samfunnskontakt i U.S. Navy Reserve for staben til U.S. Navy Support Force i Antarktis i 1966–68.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Houlistonbreen

Houlistonbreen er ein sidebre mellom Neall Massif og West Quartzite Range i Antarktis, som flyt nordvest og ut i Blackbreen. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand i 1967–68, etter R. Houliston, ein elektrikar ved Scott-basen i 1967–68.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Howardbreen

Howardbreen er ein liten fjellbre like vest for Crescentbreen, som flyt ut i Taylor Valley i nord frå Kukri Hills i Victoria Land i Antarktis. Isbreen vart undersøkt i desember 1957 av den amerikanske geologen T.L. Pewe, som namngav han etter Arthur D. Howard, ein geomorfolog ved Stanford University som var glasiolog i Antarktis i løpet av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Howchinbreen

Howchinbreen er ein isbre mellom Wardbreen og Walcottbreen, på austsida av Royal Society Range i Victoria Land i Antarktis. Han vart oppdaga av eit lag leia av Thomas Griffith Taylor under Terra Nova-ekspedisjonen, og kalla opp etter professor W. Howchin, ein geolog frå Adelaide.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Hughesbreen

Hughesbreen er ein liten fjellbre som flyt mot Lake Bonney i Taylor Valley frå Kukri Hills sør i Victoria Land i Antarktis. Han vart kartlagd av den vestlege geologgruppa leia av Thomas Griffith Taylor under Terra Nova-ekspedisjonen, og kalla opp etter professor McKenny Hughes, ein geolog ved University of Cambridge.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Huntbreen

Huntbreen er ein liten isbre i ein djup dal på austkysten av Victoria Land i Antarktis, som går inn i Granite Harbour nord for Dreikanter Head. Han vart kartlagt under Terra Nova-ekspedisjonen, og truleg kalla opp etter H.A. Hunt, ein australsk meteorolog som hjelpte til med å skrive dei vitskaplege rapportane frå Nimrod-ekspedisjonen.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Hunterbreen

Hunterbreen er ein sidebre, 13 km lang, som flyt vestover frå sentrale Lanterman Range i Bowers Mountains i Antarktis og sørover til Rennickbreen ved Mount Lugering. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant William G. Hunter, nestkommanderande ved McMurdo-basen vinteren 1964.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Icebreakerbreen

Icebreakerbreen er ein stor dalbre som ligg 16 km nordaust for Mount Monteagle og som flyt søraust frå Mountaineer Range til Lady Newnes Bay i Victoria Land i Antarktis. Nedanfor Hermes Point flyt han saman med Fitzgeraldbreen. Isbreen vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand i 1958–59, som ei hyllest til arbeidet isbrytarane frå U.S. Navy og U.S. Coast Guard gjorde i Antarktis for forskarane og andre skip.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Ironsidebreen

Ironsidebreen er ein isbre som er kring 50 km lang, som startar ved sørsida av Mount Minto i Admiralty Mountains og flyt søraust mellom Mount Whewell og Mount Herschel og ut i Moubray Bay i Victoria Land i Antarktis. Ved munningen flyt han saman med Honeycombbreen som flyt inn frå nord.

Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957-58.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ironside Glacier» frå ,  den 17. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Admiralty Mountains
Isbrear i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Irvingbreen

Irvingbreen er ein isbre som flyt nordvest mellom Coombs Hills og Wyandot Ridge og ut i Odellbreen i Convoy Range i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven i samband med nærliggande Wyandot Ridge etter kaptein R.K. Irving i U.S. Navy som var kommandør på , eit lasteskip i Rosshavet under Operasjon Deep Freeze IV, 1958–59.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Irwinbreen

Irwinbreen er ein bratt sidebre i Bowers Mountains i Antarktis, som flyt nordaust frå Edlin Névé og ved enden flyt saman med Montignybreen (frå nord), og i lag flyt dei ut i den større Gravesonbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Carlisle S. Irwin, ein glasiolog som deltok i studiet av Meservebreen i 1966–67.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
SarvesAlta alpinsenter

SarvesAlta alpinsenter er eit skisenter som ligg i Rafsbotn i Alta kommune i Finnmark. Anlegget har 1 skitrekk, 5 nedfartar, gode høve til køyring off-piste og ein snøpark med hopp og rails. 

Kafeen ved anlegget serverer varm mat og drikke.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside
 Offisiell Facebook-side

Idrett i Alta
Skisenter i Noreg