alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Engelsk setter

Engelsk  setter er ein hunderase som oppstod på 1800–talet i  England til bruk i jakt på  fasanar og skogshøns. 

Han er kjenneteikna av lang kvit pels med småbølgjer. Pelsen kan ha oransje, sitron, blå, brune eller ulike farga spettar. 

Engelsk setter har vore brukt som jakthund   og  fuglehund. Han har  følsamt temperament. Engelsk  setter er rekna som ein  jakthund og en aktiv familiehund.

Kjelder 

Hunderasar
Engelske husdyr
Britiske husdyr
Arne Halse

Arne Halse () var ein norsk friidrettsutøvar som tevla i spydkast, både i fristil og det som den gongen var vanleg spydkast. Han vann OL-sølv i spydkast med begge armar under Sommar-OL 1908, samt OL-bronse i spydkast med beste arm (fristil). Halse var medlem av Trondhjems IF, seinare av Sportsklubben Brage.

Aktiv
Halse, som var fødd i Kristiansund og oppvaksen i Trondheim, var son til den framgangsrike forretningsmannen Dyre Halse. Arne Halse vart norsk meister i spydkast i åra 1905, 1906, 1907 og tok sølvmedaljen i 1909. Åra 1906 og 1907 vart han noregsmeister også i kulestøyt, i 1909 fekk han bronsemedaljen i øvinga.

18 år gammal deltok Halse i Sommar-OL 1906 i Aten og vart nummer sju i spydkasting med beste arm. To år seinare vann han sølvmedaljen i vanleg spydkast og tok bronsen i fristil-øvinga under dei olympiske leikane i London. Han deltok også i kulestøyt. Under Sommar-OL 1912 i Stockholm kom han på femteplass i spydkast (venstre + høgre arm) og 7. plass i vanleg spydkast.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arne Halse» frå ,  den 17. april 2015.  
 

Norske friidrettsutøvarar
Norske spydkastarar
Norske kulestøytarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Norske deltakarar under sommar-OL 1906
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1906
Medaljevinnarar under sommar-OL 1908
Norske deltakarar under sommar-OL 1908
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1908
Norske deltakarar under sommar-OL 1912
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1912
Folk frå Trondheim
Folk frå Kristiansund
Nye Høddvoll

Nye Høddvoll i Ulsteinvik er ei fotballbane som er heimebana åt IL Hødd. Bana vart offisielt opna måndag 13. april 2015. Den fyrste offisielle kampen enda 1-1 mot Fredrikstad Fotballklubb, med 2245 tilskodarar.

Til skilnad frå gamle Høddvoll, har det nye stadionet både kunstgras og flaumljos.

Kjelder

Fotballstadion i Møre og Romsdal
Ulstein kommune
Per Nordsletten

Peder Olsson Nordsletten (), kjend som Per Nordsletten, var ein norsk lekpreikar og bonde frå Lesja i Oppland.

Nordsletten byrja som ferdatalar i 1868. Han reiste mykje i Romsdal, på Sunnmøre, Nordmøre og i Trøndelag, heilt opp til Namdalen. i 1902 gav han ut Nogle religiøse Sange. Nokre av songane var i bruk til lenge etter han var død.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958.

Folk frå Lesja
Norske kristne predikantar
Norske gardbrukarar frå 1800-talet
Norske gardbrukarar frå 1900-talet
Kopra

Kopra er den tørka frøkviten av kokosnøtt. Kopra er ei viktig eksportvare for mange tropiske land der det veks kokospalmar. Det blir mellom anna brukt til å laga kokosolje, som er ein viktig ingrediens i produkt som såpe og margarin. Koprarestane har eit høgt fiber- og proteininnhald (ca. 18-25 %), og blir gjerne brukt som fôr til drøvtyggarar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Matvarer
Kokos
Vindspel

Vindspel er ein type klokkespel som blir spelt av vinden ved at han rører ulike delar av instrumentet slik at dei slår mot andre. Dei hengande, klingande delane på vindspel kan til dømes vera bjøller eller sylindrar av tre, metall, keramikk eller glas. I ei vanleg utforming heng fleire sylindrar rundt ei vassrett plate som er festa til ein vindfangar lengre nede.

Ein kan bruka vindspel som audio-visuell dekorasjon eller som ein lukkebringar. I fleire tradisjonar reknar ein med at vindspel kan skremma vekk vonde ånder, gje positiv energi og liknande.

Dei gamle romarane hadde lukkebringande vindspel kalla tintinnabulum som ofte hadde falliske og andre lukkebringande symbol i tillegg til dei vernande bjøllene.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Idiofonar
Pynt
Lukke
Vind
Olivenmaskepapegøye

Olivenmaskepapegøye (Hapalopsittaca fuertesi) er ein liten, kritisk truga papegøye, endemisk til Colombia med utbreiing i vestsida av sentrale Andes i grenseområdet mellom departementa Quindío, Risaralda og Tolima. Arten var første gongen skildra i 1911, deretter var han ikkje rapportert eller trudd å vere utrydda i ein periode fram til 2002.

Skildring 
Olivenmaskepapegøyen er om lag 24 cm lang og veg ca. 124 gram. Dette er ein grøn papegøye med relativt kort hale. Han har indigo vengfjører, krimsonraude skuldrer, og ei blå krone. Nebbet er bleikt elfenbeinfarga med kastanjebrune fjører ved nebbrota. Kjønna er like. Lætet til denne arten er eit ufint 'kraaa'. 

Det naturlege habitatet for denne arten er våt, temperert tåkeskog med epifyttar i høgder på 2610 til 3490 moh. Her lever han helst av frukter av tre i sandeltrefamilien, Eremolepidaceae.

Forplantingsbiologien er godt kjend. Arten har hekkeperiode i perioden januar til mai. Dei legg tre eller fire egg som blir ruga av hofuglen i 24 til 26 dagar. Begge foreldre tar omsut for ungane, det tar opptil 65 dagar til ungane kan flyge. 

Populasjonen er estimert til mellom 50 og 250 vaksne individ, og er trudd å vere minkande trass vernearbeid og utplassering av fuglekassar for reirplass. Grunnen for svake utviklinga er langvarig avskoging som har ført med seg mangel på tre til reirplass. IUCN har klassifisert arten som kritisk truga, CR.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Indigo-winged Parrot» frå ,  den 19. april 2015.  
  
 Collar, N., Boesman, P. & Kirwan, G.M. (2014). Indigo-winged Parrot (Hapalopsittaca fuertesi) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 19. april 2015
BirdLife International (2015) Species factsheet: Hapalopsittaca fuertesi. Henta frå http://www.birdlife.org den 19. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bilete frå Flickr ved Alonso Quevedo Gil / Fundación ProAves

parakittar Fuglar endemiske til Colombia
Den gule keisaren

Den gule keisaren eller Huang Di (kinesisk 黃帝, Huáng Dì) er ein legendarisk kinesisk herskar, kulturhelt og stamfar. Han er tidvis rekna som den første keisaren av Kina og ein av «sanhuangwudi», 'dei tre opphøgde og dei fem keisarane'. Keisaren blei særleg viktig under Krigarrika-tida (400- til 200-talet f.Kr.) og det tidlege Han-dynastiet.

Opphav
Ifølgje nokre av sogene heitte den gule keisaren eigentleg Xianyuan. Han blei fødd etter at mor hans, Fubao, fekk kraft frå lynet då ho var ute på tur.

Ifølgje Huangfu Mi (215–282) var keisaren fødd på Shou Qiu ('Langlivsåsen'), no like ved byen Qufu i Shandong-provinsen. Han skal først ha budd med stammen sin nordvest for Ji-elva og flytta seinare til Zhuolu i dagens Hebei.  Der byrja han dyrka jorda og temde seks slag dyr: Bjørn, brunbjørn, tiger, pí (貔) og xiū (貅) som seinare gjekk saman til fabeldyret pixiu og chū (貙).

Kamp
Den gule keisaren og Yandi ('flammekeisaren') var anten leiarar saman eller leiarar for to stammar nær Huangelva. Dei levde i ei uroleg tid. På eit tidspunkt tok Den gule keisaren opp kampen for å leggja under seg ulike stridande partar.

Den gule keisaren er særleg kjend for kampen sin mot Chiyou, eit opprørsk monster med ein hær av demonar. Hjelpt av ulike dyr nedkjempa keisaren monsteret. Seinare overvann han også Yandi.

Lærdom

Den gule keisaren er tillagt ei rekkkje ulike forbetringar for folket sitt. Han skal ha lært dei opphavleg nomadiske folka å byggja hus, temja ville dyr og dyrka dei fem kornslaga.  Han fann også mellom anna opp kjerrer, båtar og klede. Keisaren skal ha fått historikaren sin Cangjie til å finna opp det første kinesiske skriftsystemet, orakelskrift. Førstekona hans Leizu skal ha funne opp silkeproduksjon og lært folk å veva og farga stoff av silke.

Den gule keisaren er også knytt til ulike former for lærdom, som astronomi, den kinesiske kalenderen, eit lovverk og spelet cuju. I ei soge vitjar keisaren havdyret Bai Ze som lærer han alt han treng vita om overnaturleg skapningar.

Keisaren er viktig for taoismen, og skal sjølv ha «søkt tao». Ei rekkje ulike tekstar er tillagt han, som «dei fire klassikarane til Den gule keisaren» (Huangdi Sijing), «den gøymde talisman-klassikaren til den gule keisaren» (Huangdi Yinfujing) og den grunnleggjande teksten for tradisjonell kinesisk medisin, «Den indre kanonen til keisaren» (Huangdi Neijing).

Udøydeleggjering

Den gule keisaren skal ha levd i over hundre år før han møtte fabeldyra fenghuang og qilin og så døydde. 
I nokre soger blei keisaren og hjelparane hans borne opp til himmelen av ein drake.
I Shanxi blei det bygd eit mausoleum med to gravstader for keisaren. Det blei også reist minne til han i Henan, Hebei og Gansu.

Sjå òg
Jadekeisaren
Shangdi

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «The Yellow Emperor» frå ,  den 19. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene: 
 , 0-8018-6183-7. 
  
 . 
 .
 .
 .

Bakgrunnsstoff

Kinesisk mytologi
Tradisjonell kinesisk medisin
Taoisme
Kinesiske gudar
Brunbrystparakitt

Brunbrystparakitt (Pyrrhura calliptera) er ein liten, sårbar parakitt med særs lite utbreiingsområde i spreidde førekomstar i Colombia.

Skildring 
Brunbrystparakitten er 22-23 centimeter i kroppslengd. Han har grøn overside og overgump, grøne kroppsider og grønt i andletet, elles raudbrun hale og sentrale buk, raudbrun øyredekkarar, hals og nakke er i gråbrunt, krona og nakken i brunt med grøne fjørkantar, primære dekkfjører er gule og ofte med litt oransje, primærfjørene er blåe. Han har kvit augering. Desse fuglane kan vere støyane og produsere læte i flukt, typisk eit høgt og hardt 'kri-kri-kri'.

Dei lever i utkanten av skog, oftast i lågveksten elfinskog, og i gjenveksten skog, gjerne nær kultivert land og páramo, totalt i høgder mellom 1700 og 3400 moh. Utbreiingsområdet er i dag avgrensa frå Cundinamarca nordover til Santander. Her lever dei av bær, frukter og dyrka mais.

Hekkeperioden er i perioden august til oktober, elles er lite kjent om forplantingsbiologien.

Populasjonen er estimert til 5 000-10 000, og er trudd å vere minkande. Han er jaga av menneske fordi han gjer skade på maisavlingar. Dessutan taper han habitat grunna avskoging og anna menneskeleg aktivitet. IUCN har klassifisert arten som sårbar, VU.

Kjelder 
 Collar, N. & Boesman, P. (2014). Brown-breasted Parakeet (Pyrrhura calliptera) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 19. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Pyrrhura calliptera . Henta frå http://www.birdlife.org den 19. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Foto av Daira Ximena Villagran Chavarro, Flickr

Parakittar Fuglar endemiske til Colombia
Praktspett

Praktspett (Melanerpes pulcher) er ein liten til mellomstor hakkespett som lever i eit avgrensa område i sentrale, nordlege Colombia.

Skildring 
Praktspetten har kroppslengd på 17 til 18 centimeter. Som artsnamnet ymtar om er fjørdrakta fargerik, denne arten har kvit rygg og overgump, svarte venger med blåleg glans og svart stjert, eit svart band frå auga bak til skuldrene. Undersida er kvit med svarte tverrstriper, men nederst har han ein raud flekk midt på buken. Hals og brystområdet er i lyst gult. Panna er kvit, krona er kolsvart hos hoer, raud hos hannar, nakken flammeraud med gult nederst hos begge kjønn. Hoer er elles litt mindre enn hannar og har litt kortare nebb. Ein trur begge kjønn kan tromme, dei har eit høgt knirkande læte i tre tonar, men kan òg gje triller. 

Leveområdet for praktspetten er skogshabitat mellom  400 og 1500 moh. Utbreiingsområdet er Magdalena-dalen. Dei er standfuglar. 

Dietten er variert, dei plukkar insekt, biller og larver, termittar og liknande smådyr, men et òg fiken, bananar og andre frukter. Dei kan snappe insekt i flukt.

Populasjonen har ukjent storleik, men er trudd å vere stabil.

Kjelder 
 del Hoyo, J., Collar, N. & Christie, D.A. (2014). Beautiful Woodpecker (Melanerpes pulcher) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 19. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Melanerpes pulcher . Henta frå http://www.birdlife.org den 19. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av hofugl, foto av Félix Uribe, Flickr

spettefamilien Fuglar endemiske til Colombia
Keith Connor

Keith Leroy Connor () er ein tidlegare friidrettsutøvar som tevla for Storbritannia i tresteghopp. Han vann gullmedaljen i øvinga ved EM 1982 i Aten og bronsemedaljen i same øving under OL 1984 i Los Angeles.

Aktiv
Connor er fødd i Anguilla i Karibia, og flytta med foreldra til Storbritannia i 1964. Han vart samveldemeister i 1978 og 1982 med etter hopp på høvesvis 17,21 m og 17,81, det siste i for sterk medvind. I 1978 kom han elles på sjetteplassen i EM i Praha.

I juni 1982 sette Connor i Provo i Utah sin personlege rekord på 17,57 m. To månader seinare vart han europameister med eit bestehopp på 17,29 m. Under dei olympiske leikane i Los Angeles i 1984 fekk han ein bronsemedalje, i ei tevling der mange av dei beste tresteghopparane i verda ikkje stilte til start, då mange land, særleg austeuropeiske, boikotta leikane.

Skadar førte til at Connor la opp etter OL-sesongen 1984. Han har sidan arbeidd som trenar, mellom anna var han landslagssjef for Australia i perioden 2001-06.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Nr 6 – 16,64 m
OL 1980 i Moskva: Nr 4 – 16,87 m
EM 1982 i Aten: Gullmedalje – 17,29 m
VM 1983 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa (16,18 m = nr 15)
OL 1984 i Los Angeles: Bronsemedalje – 16,87 m

Kjelder

 
 
 

Denne artikkelen bygger på «Keith Connor» frå ,  den 19. april 2015.  
 

Britiske tresteghopparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Storbritannia
Britiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Britiske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Colombiapikulett

Colombiapikulett (Picumnus granadensis) er ein liten fugl i spettefamilien og ein medlem av underfamilien Picumninae, pikulettar. Han er endemisk til Colombia med utbreiing i sørvestre del av landet, på vestsida av sentrale Andes i departementa Nariño, Cauca, Valle del Cauca og Quindío, moglegvis nord til sørlegaste Antioquia.

Skildring 
Colombiapikuletten har storleik som normalt for pikulettar, ca. 9-10 centimeter og han veg 12-13 g. Samanlikna med storleik for europeiske fuglar er dette om lag som ein gjerdesmett. Fjørdrakta har brungrå overside, ofte med oliventone, undersida er lys grå. Panne og hette på hovudet er mørk med små kvite flekker i hos hoer, hos hannar blir flekkene gulfarga i panna. Underarten lengst nord har lys brune streker på buk og sider og meir gråleg overside. Dette er ein stille fugl, han har ei svak einstonig trille. 

Habitatet ligg i både opphavleg og gjenveksten moderat fuktig skog, og i krattskog, i høgder mellog 800 og 2100 moh.
Utbreiingsområdet er frå øvre Valle del Patía i Nariño, nordover til øvre Valle del Cauca, dessutan på vestsida av Andes, frå øvre delar av Río San Juan i sør nordover til sørlegaste Antioquia. Han er standfugl.

Storleiken og utviklinga av populasjonen er ukjent, likevel er han klassifisert som livskraftig av IUCN.

Kjelder 
 Winkler, H. & Christie, D.A. (2002). Grayish Piculet (Picumnus granadensis) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 19. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Picumnus granadensis . Henta frå http://www.birdlife.org den 19. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

spettefamilien Fuglar endemiske til Colombia
Harunobu

Suzuki Harunobu (med japanske skriftteikn 鈴木春信) () var ein japansk tresnittkunstnar.

Harunobu er ein av dei mest kjende utøvarane av den japanske kunstretninga ukiyo-e. I 1765 var han den fyrste som laga fullfargetrykk (nishiki-e), noko som gjorde dei tidlegare to- og trefargetrykka gamaldags. Harunobu brukte mange ulike teknikkar og nytta mange slags motiv, frå klassiske dikt til vakre kvinner. Til liks med mange samtidige japanske biletkunstnarar, laga også Harunobu fleire erotiske bilete, sakalla shunga. 

Harunobu hadde ingen elevar, men arbeida hans vart kopiert av mange andre ukiyo-e-kunstnarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Suzuki Harunobu» frå ,  den 19. april 2015.  
 

Japanske målarar
Chiyou

Chiyou (kinesisk skrift 蚩尤) er ein motstandar i kinesisk mytologi, somme tider framstilt som ein mann og andre gonger som eit monster med horn og eit forsterka hovud. Han er rekna som oppfinnaren av krig og rustning.

Chiyou stamma frå Shennong, ein av «dei tre opphøgde». Han var ein stammehøvding, smed, dystar og dansar. Ulike kjelder nemner han også som vond, grådig og tyrannisk.

Som nær uovervinneleg monster blir Chiyou sagt å ha seks armar som held våpen, fire auge, hovud av bronse og metallpanne. I andre skildringar blir han sagt å ha oksehovud med to par horn, men menneskekropp.

Til slutt blei Chiyou overvunnen av Den gule keisaren. I slaget ved Zhuolu stilte monsteret med ein hær av demonar, ei tjukk skodde som skjulte sola og til sist ein storm. Ved hjelp frå dyra sine sigra keisaren over Chiyou. Ifølgje målaren Luo Ping frå Qing-dynastiet gav keisaren så ordre om å halshogga Chiyou, og det halshogde monsteret blei seinare inngravert på offerkar som åtvaring til dei som trakta etter makt og rikdom.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Chiyou» frå ,  den 19. april 2015.  
 
Kinesisk mytologi
Monster
Fei Lian

Fei Lian (), også kalla Xie Feng,
er ein kinesisk vindgud. Han kan opptre som ein flygande drake, som eit fuglevesen med slangehale eller med hjortehovud og slangehale.

Guden ber med seg vinden i ein sekk og kan vera ein trøbbelmakar. Han blir halden i sjakk av den himmelske bogeskytaren Houyi (Shenyi, Yi). Ifølgje soga om Houyi brukte bogeskytaren store klede til å avleia merksemda til guden slik at han kunne klatra til heimen oppe p Taishanfjellet. Der klarte han å skyta vindguden i kneet.

Fei Lian hjelpte monsterkongen Chiyou i kampen mot Den gule keisaren. Stormen hans blei driven vekk av tørkegudinna Nuba.

I menneskeform er vindguden kjend som Feng Bo.

Kjelder

Kinesiske gudar
Vindgudar
Kinesiske drakar
Meine Liebe will ich dir geben

«Meine Liebe will ich dir geben» er ein singel av Edina Pop, gjeven ut i 1972. Songen er skriven av Fred Weyrich og Ralph Siegel.

Eurovision

Ein Lied für Edinburgh
«Meine Liebe will ich dir geben» deltok i Ein Lied für Edinburgh, den vesttyske uttakinga til Eurovision Song Contest 1971 i Edinburgh i Irland. Bidraget vart framført på tysk av Edina Pop, og enda på ein tredelt sjetteplass med 27 poeng. Bidraget gjekk ikkje vidare til den andre røysterunda.

Fotnotar

Singlar frå 1972
Tyske songar
Edina Pop-songar
Tyskspråklege songar
Ein Lied für Edinburgh-songar
Songar skrivne av Fred Weyrich
Songar skrivne av Ralph Siegel
N'Ko

N'Ko er eit skriftsystem brukt til å skriva mandespråk i Elfenbeinskysten, Guinea og Mali. N'Ko blir skrive från høgre til venstre.
Namnet «N'Ko» tyder 'eg seier' på alle mandespråka.

Alfabetet blei laga av Solomana Kante i 1949. Skipinga førte til ei rørsle for aukande lesekunne innan N'Ko for mandetalarar i både engelsk- og franskstyrte område av Vest-Afrika. Skriftspråket var viktig for utforminga av den kulturelle mandinka-identiteten i Guinea, og styrkte mande-identiteten elles i Vest-Afrika.

Skriftteikn

Vokalar

Konsonantar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «N'Ko» frå , og «N'Ko alphabet» frå  den 20. april 2015.

Bakgrunnsstoff 
N’Ko Institute of America
Mandespråk
Språk i Afrika
Greg Rutherford

Gregory James Rutherford, til vanleg Greg Rutherford (), er ein britisk friidrettsutøvar frå Milton Keynes, særleg kjend som lengdehoppar. Han vart olympisk meister i øvinga i 2012 og europameister i 2014. Rutherford sin personlege rekord på 8,51 meter er også landsrekord.

Aktiv
I 2005 vann Rutherford lengdetevlinga under den europeisk juniormeisterskapen i litauiske Kaunas med 8,14 meter, britisk juniorrekord. Året etter tok han sølvmedaljen då Europameisterskapen i friidrett 2006 fann stad på Ullevi Stadion i Göteborg. Sølvhoppet målte 8,13 m. Under dei olympiske sommarleikane i Beijing i 2008 hoppa han heile 8,16 m i kvalifiseringa. I sjølve finalen var han prega av sjukdom og enda på tiandeplass med 7,84 m på resultatlista.

Rutherford forbetra den britiske lengderekorden til 8,30 m under VM i friidrett 2009 i Berlin, også det i kvalifiseringa. Rekorden stod til 8. juli 2011, då Chris Tomlinson strekte seg til 8,35 m. 

I mai 2012 tangerte Rutherford den britiske rekorden i Chula Vista. Tre månader seinare hoppa han 8,31 m i lengdefinalen under OL i London, nok til å vinne den olympiske gullmedaljen. I 2014-sesongen flytta Rutherford den britiske landsrekorden til sterke 8,51 meter i Chula Vista i april månad. Ved EM i friidrett 2014 i Zürich vart Rutherford så europameister på vinnarresultatet 8,29 meter. To veker i førevegen vart han samveldemeister med 8,20 m i Glasgow.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2006 i Göteborg: Sølvmedalje – 8,13 m, bakom Andrew Howe, Italia (8,20 m)
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (7,77 m - nr 21)
OL 2008 i Beijing: Nr 10 – 7,84 m
VM 2009 i Berlin: Nr 5 – 8,17 m
VM 2011 i Daegu: Utslått i kvalifiseringa (8,00 m - nr 15)
OL 2012 i London: Gullmedalje – 8,31 m, framom Mitchell Watt frå Australia (8,16 m) 
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (7,87 m - nr 14)
EM 2014 i Zürich: Gullmedalje – 8,29 m, framom Louis Tsatoumas frå Hellas (8,15 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greg Rutherford» frå ,  den 21. april 2015.  
 

Britiske lengdehopparar
Britiske friidrettsutøvarar
Deltakarar under sommar-OL 2008
Deltakarar under sommar-OL 2012
Olympiske meistrar for Storbritannia
Sørmarka

Sørmarka i Oslomarka er eit samleomgrep for det som i hovudsak må sjåast på som fem skogsområde sør for Oslo, skilde frå kvarandre med jordbruksareal, tettbygde stader, jarnbaner, vegar og industriområde. Sørmarka ligg i kommunane Ski, Enebakk og Oppegård i Akershus fylke

Den nordre luten av Sørmarka vert kalla Skimarka, og elles har ein Gaupesteinmarka, Nøstvedtmarka, Holstadmarka og Svartskog. Mellom desse ligg tettstader, dyrka mark, jernbaner, vegar og industriområde. Men i det store og heile er det likevel mykje som taler for å sjå på Sørmarka som eitt sams skogs- og friluftområde med småkupert ope terreng og låge åsar som eignar seg godt for friluftsliv, sjølv om Svartskog og Nøstvedtmarka er område som lova om Oslomarka ikkje gjeld for, då dette ligg utanfor det området som er definert som Oslomarka. I nordaust er Sørmarka avgrensa mot Østmarka langs fylkesveg 155 frå Oslo til Ytre Enebakk, og vidare sørover langs vatnet Mjær og vidare fram til Tomter.

Den høgste åsen i Sørmarka er Mjærskaukollen på 300 meter over havet.

Bakgrunnsstoff
 Skiforeningens presentasjon av Sørmarka i Markadatabasen 

Marka
Geografi i Enebakk
Geografi i Nordre Follo