alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gudinna Frøya

Frøya (norrønt Freyja) var kjærleiksgudinna i norrøn mytologi. Ho var den viktigaste vanegudinna og blei derfor også kalla Vanadis. Namnet til Frøya tyder herskarinne, og ho har fleire likskapar med Frigg, noko som kan tyda på at dei faktisk var same gudinne. Av namnet hennar Frøya finn ein avleiinga frue.

Ho skal òg ha vore den som lærte menneska å utføra seid, det vil seia evna til å sjå framover og bakover i tid for den sjamanaktige kultleiaren. Dette hadde ho til felles med Odin, og liksom han kravde også Frøya offer frå tilbedarane sine.

Mytologisk historie 

Etter krigen mellom æsene og vanene kom Frøya saman med far sin Njord og tvillingbror sin Frøy til Åsgard og blei deretter rekna som æser, Frøya som ei åsynje. I typisk vanetradisjon var Frøya gift med bror sin, men ho hadde òg andre makar. Den viktigaste av desse var Od. Då han forlet henne gret Frøya gylne tårer av det reinaste raudgull over den tapte elskaren sin.

Loke kallar henne alle gudars og alvars elskarinne, medan jotunen Hyndla påstår at ho er i lag med bukkar om nettene. Sikkert er det at mange mytologiske skapningar gjerne ville ha Frøya. Fire dvergar gav henne det kostelege smykket Brisingamen mot å få ei natt kvar med Frøya, og jotunen Trym stal hammaren til Tor for å kunne gifta seg med henne.

Men Frøya var ikkje berre kjærleik. Ho tok òg imot halvparten av krigarane som fall i kamp i hallen sin, Sessrúmnir i Folkvang. Den andre halvparten drog til Odin i Valhall.

Eigedelar 

 Smykket Brisingamen
 Grisen Hildisvin
 Ei vogn dregen av kattar
 Ein fjørham som kunne gjera beraren om til ein falk (brukt av Loke i Trymskvida)

Andre namn på Frøya 
 Gefn, gjevaren (sjå òg Gefjon)
 Syr, sugge
 Menglød, «den halssmykkeglade» (Fjølsvinnsmal)
 Mardøll, eit namn som knyter henne til havet (mar)
 Hørn, ho som vernar
 Vanadis, vanegudinna
 Skjolv
 Hyndla

Skrifter Frøya er nemnd i 
 Snorre Sturlason: Den yngre Edda
 Den eldre Edda: Grimnesmal, Lokasenna, Trymskvida, Hyndluljod
 Flateyjarbók (Flatøyboka)

Astronomi 
Frøya har kalla opp objekt og formasjonar i solsystemet:
 Asteroiden 240 Vanadis
 Fjellkjeden Freyja Montes på Venus

Frøya
Frøya
Vaner
Kaj Franck

Kaj Gabriel Franck () var ein finsk formgjevar.

Kaj Franck vart fødd i Viborg i Finland. Han utdanna seg ved kunstindustriskulen i Helsingfors på 1930-talet, der vart han utdanna som møbelformgjevar. Etter skulen tok han seg arbeid ved ein tekstilforretning, ved sida av arbeidet der formgav han nokre få møblar som skulle vise seg å verte storparten av hans møbelproduksjon. I 1937 vart han tilsett som leiar ved tekstilveksemda Yhdistyneet Villatehtaat Oy, kort tid etterpå bytte han arbeidsstad til Artek.

I 1945 byrja Franck ved Arabia. Året etter, 1946, vart han med i ei tevling Iittala lyste ut i dekorativ glasformgjeving. Der vann han både andre- og tredjepremien medan Tapio Wirkkala vann førstepremien. Etter det arbeidde han for Iittala eit par år før han vart overført til Nuutajärvi i 1950, der formgav han både bruksglas og kunstglas. 

Samtidig med arbeida for Iittala og Nuutajärvi fortsette han arbeidet som formgjevar og kunstnarleg leiar for Arabia. I 1953 vart den nye serien Kilta lansert derfrå. Det var ikkje eit vanleg servise, tanken var at folk ikkje skulle kjøpa eit heilt servise, dei skulle kjøpa akkurat dei delane dei trong i akkurat dei fargane dei ville ha, og gjerne blanda dei med delar frå andre servise. Delane i Kilta vart laga slik at dei kunne brukast til fleire formål, slik at ein ikkje trong så mange forskjellige deler som skulle ta opp den dyrebare plassen i dei tronge kjøkenskåpa i moderne husvære. Unødvendige handtak var det heller ikkje på Kilta-delane, og bremmen på tallerkane vart også forminska. Delane skulle vere stablevenlege. Kilta vart laga i eldfast fajansegods og kom i ulike einsfarga utgåver (mellom anna gul, grøn, svart, kvit og blå). 

Kaj Franck arbeidde også som lærar ved Universitetet for kunst og design i Helsingfors.

Han døydde i Santoríni i Hellas.

Prisar og premiar 
eit utval
1951 Gullmedalje ved Triennalen i Milano
1954 Diplome d'honneur, Triennalen i Milano
1955 Lunningprisen
1957 Grand Prix, Triennalen i Milano
1957 Compasso d'Oro

Samlingar Kaj Franck er representert ved 
mellom anna
Arabian museo, Helsingfors
Cooper-Hewitt Museum, New York
Corning Glass Museum, Corning NY, USA
Musée des Arts Decoratifs, Paris
The Museum of Modern Art, New York
Nuutajärven lasimuseo, Nuutajärvi, Finland
Stedelijk Museum, Amsterdam
Suomen lasimuseo, Riihimäki, Finland
Victoria and Albert Museum, London

Kjelder 
Arabia Museet.

Bakgrunnsstoff 
Design Addict. 

finske formgjevarar
Folk frå Viborg
Brisingamen

Brisingamen (Brísingamen), brisingasmykket eller halsringen til dvergane, var det underbare smykket Frøya bar i norrøn gudelære.

Fire dvergar smidde smykket, og Frøya fekk det etter at ho tilbrakte ei natt med kvar av dei. Anna betaling ville ikkje dvergane ha. Dei fire smedane blir kalla brisingane, og Berling var namnet på ein av dei. Alfrigg, Dvalin og Grerr kan ha vore namnet på dei andre.

Me høyrer om smykket i to andre samanhengar i dei norrøne forteljingane. I Trymskvida går det i tusen bitar når æsane føreslår at Frøya skal gifta seg med jotna Trym, og ho reagerer med sinne. Seinare låner Tor smykket når han kler seg ut som henne og dreg til Trym sjølv.

I ei forteljing stel Loke smykket, og Heimdall gudinna med leitinga. Då han finn Loke gjer dei to gudane seg om til selar som kjemper om smykket. Til slutt går Heimdall av med sigeren og gjev smykket tilbake til Frøya.

Smykket er òg nemnd som Brosingamen i det angelsaksiske dikteposet Beowulf, der det blir sagt at Hama (truleg guden Heimdall) tok det tilbake til «den skinande borga», truleg Valhall. I diktet blir Brosingamen likna med eit kostbart smykke som dronninga av Danmark gjev til helten Beowulf som takk for at han drep monsteret Grendel. Beowulf gjev det vidare til dronninga si, Hygd, etter at han kjem tilbake til Götaland. 

Frå Trymskvida:

Norrøn mytologi
Ulla Procopé

Ulrika Eleonora Matilda Procopé-Nyman, kjend som Ulla Procopé (), var ein finsk formgjevar fødd i Helsingfors.
Ho dreiv hovudsakleg med porselen, og var ei av dei viktigaste formgjevarane i den finske brukskunstindustrien.

Utdanning 
Procopé gjekk ut frå Taideteollinen keskuskoulu/Konstindustriella läroverket i Helsingfors i 1948.

Arbeid 
Ulla Procopé arbeidde ved Arabia frå 1948 til ho døydde i 1968. Ho var spesialist på brukskeramikk og ho formgav mange servise, både modellar og dekorar.

Servise og modellar 

Eit utval
 S-modellen:
 Ruska, steingods med brun spettete glasur. Sett i produksjon i 1961 og var enno i produksjon i 1999. Ruska kaffikoppen er Arabias mest selde kaffikopp gjennom tidene. Ulla Procopé utarbeidde både modellen og glasuren.
 Anemone, med handmåla blå blomedekor. 
 Rosmarin, med handmåla blomedekor i rustraudt og brunt. 
 Liekki, ein serie eldfaste kar og fat. Brunglasert steingods.
 Tekanne modell GA, i to storleikar og med fleire glasurutføringar, mellom anna matt svart, matt brun og matt kvit. 
 Tekanne modell GD med sukker- og fløytesett, også den med tekanne i to storleikar, og med ulike glasurar: 
 Kaarna, matt brun. 
 Mahonki, blank brun.
 Matt kvit.
 Modellen ND
 Valencia, handmåla koboltblå dekor på kvit botn. Serviset var i produksjon frå 1961 til 2002. Til 1979 vart det laga i fajanse, etterpå i kvitt steingods.
 Purpuri-jenkka, ein annan handmåla Ulla Procopé dekor på ND-modellen.

 

Ho formgav også modellen til dei velkjende marmeladekrukkene modell FA som Raija Uosikkinen laga dekoren Pomona til. Ho fomgav også ei anna velkjend marmeladekrukke, modell AL med basthank. Den vart glasert i same glasurfargar som Kaj Francks Kiltaservise.

Samlingar ho er representert ved 
 Arabia Museo i Helsingfors
 Victoria and Albert Museum i London

Kjelder 

 S.E. Vingedal - Porslinsmärken ISBN 91-37-07996-4
 Erik Zahle (red.) - Brukskunst i hjemmet 
 Arabias produktkatalog 1967.

Bakgrunnsstoff 

Finske formgjevarar
Folk frå Helsingfors
Eystein Sandnes

Eystein Sandnes () var ein norsk formgjevar frå Røros, utdanna ved Statens håndverks- og kunstindustriskole i Oslo.

Eystein Sandnes arbeidde både i glas, fajanse, steingods og tre, og med serieproduksjon av porselen. Han var knytt til Stavangerflint AS 1955–1957 og formgav modellar der. Frå 1957 var han tilsett ved Porsgrund Porselænsfabrik AS, frå 1959 var har sjefsdesignar der. Han har også vore sjefsdesignar ved Norsk Glassverk AS/Magnor Glassverk AS) og formgjeve både bruksglas og kunstglas der, samt formgjeve bestikk for Helle i Holmedal.

Representert ved desse samlingane 
 Kunstindustrimuseet i Oslo
 Victoria and Albert Museum i London

Kjelder 
 S.E.Vingedal, Porslinsmärken, Stockholm : Forum, 1982, ISBN 91-37-07996-4
 Utdjupande artikkel om Sandnes på snl.no, skriven av Inger Helene Stemshaug.

Norske formgjevarar
Folk frå Røros
Barna i Bakkebygrenda

Barna i Bakkebygrenda (svensk Barnen i Bullerbyn) er ein barneflokk av Astrid Lindgren-karakterar som bur i tre hus ved sida av kvarandre i ei lita grend.

I Nordgården bur systrene Britta og Anna, i Mellomgården bur forteljaren Lisa med sine storebrør Lasse og Bosse og i Sørgården bur Olle og veslesystra hans Kerstin. Den siste er vitterleg eit bakkebygrendbarn ho med, men ho er berre eit år eller to gamal, medan dei øvrige er i tiårsålderen, så ho er sjeldan med på eventyra deira.

Bakkebygrenda finst i verkelegheita, men staden heiter eigentleg Sevedstorp. 
Astrid Lindgren såg seg sjølv som eit bakkebygrendbarn, då mykje av det som vert fortalt om i bøkene er minne frå hennar eigen barndom.

Bøker 
 1947 Alla vi barn i Bullerbyn
 1949 Mera om oss barn i Bullerbyn
 1952 Bara roligt i Bullerbyn
 1961 Bullerbyboken (samling)
 1963 Jul i Bullerbyn
 1965 Vår i Bullerbyn
 1966 Barnens dag i Bullerbyn

Filmar 
 1960 Alla vi barn i Bullerbyn, regi: Olle Hellbom
 1961 Bara roligt i Bullerbyn, regi Olle Hellbom
 1986 Alla vi barn i Bullerbyn, regi: Lasse Hallström
 1987 Mer om oss barn i Bullerbyn, regi: Lasse Hallström

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Barnen_i_Bullerbyn» frå ,  den 8. februar 2005.

Bakgrunnsstoff 
 Astrid Lindgrens heimeside

Astrid Lindgren-figurar
Oppdikta barn
Kunstnarløn

Kunstnarløn (Statens kunstnarløn) var ein årleg pengesum staten ytte norske kunstnarar for framifrå kunstnarleg arbeid. 

Den første som fekk kunstnarløn var Bjørnstjerne Bjørnson i 1863, då heitte det diktargasje. Same året avslo Stortinget søknaden frå Henrik Ibsen, men han og fekk kunstnarløn frå 1866.

Det vart ofte eit skikkeleg rabalder rundt tildelingane av kunstnarløn, best kjend er den såkalla Kiellandsaka 1885-1887 om kunstnarløn til Alexander Kielland og kampen om kunstnarløn til Arnulf Øverland i 1938.

Ordninga med kunstnarløn vart oppheva i 1962 og erstatta av ei ordning med kunstnarstipend og arbeidsstipend.

Kunst
Utmerkingar
Fajanse

Fajanse er ein type keramisk gods. Kjenneteiknet på fajanse er ein blyglasur som er tilsett tinnoksid, noko som gjer glasuren ugjennomsiktig (opak) kvit. Godset under glasuren er eit porøst leirgods, ofte med guleg farge.

Ordet fajanse kjem truleg frå den italienske byen Faenza der det frå 1400-talet var rik fajanseproduksjon.

Fajanse har i norsk også vorte brukt om engelsk flint, eit kvitt gods med gjennomsiktig glasur, til dømes gods frå Egersund Fayancefabrik som aldri har produsert fajanse av den eigentlege sorten.

Keramikk
Folkemusikarar frå Nordmøre

Dette er ei liste over folkemusikarar frå Nordmøre, inkludert både «klassisk folkemusikk» og gammaldans. Lista er sortert etter instrument. Der det er meir enn nokre få utøvarar, er kategorien underdelt etter kommune.

Song

Gjemnes 
 Gro Kjelleberg Solli

Tingvoll 
 Magnhild Havdal Almhjell
 Dordi Bergheim
 Unni Boksasp
 Kine Iselilja Gyldenskog

Blåseinstrument

Klarinett

Aure 
 Helle-Pe

Strykeinstrument

Fele

Aure 
 Holger Aresvik
 Jon Danielsen Bergfall, «Jo Krokja» (1822–1901)
 Helle-Pe
 Anders Romundset (1840–1896)
 Peder Tevik (1893–1965)
 Johannes Olsen Valen, «Espvik-Sanden» (ca 1820–1909)
 Ola Aarsund, Mjosundet (tyskfele)

Stemshaug

Tustna 
 Johannes Berven
 Ingvald Glomstad
 Johan Svensvik

Averøy 
 Tørris Hasselø (1874-1954)
 Ole Olsen Slatlem (1847-1902), Kornstad
 Svein Slatlem (1851-1927), Kornstad

Eide 
 Iver Rasmussen Eide (1874-1951)

Gjemnes 
 Aleksander Brandvik (1872-1955), Bergsøya
 Kristen Brandvik, Bergsøya
 Folkemusikkar Jon Istad (1842-1875), Batnfjorden
 Torgeir Leivdal, Batnfjorden

Halsa 
 Leif Halse
 Ingvar Hestnes (mest hardingfele)

Kristiansund 
 Nils Bakke (mest hardingfele)

Sunndal 
 Erik Almhjell (1881–1963) (mest tyskfele)
 Gottfried Hans Fabian von Eppingen (1830–1888)
 Lars Hoås
 Erling Torske, Sunndalen

Øksendalen 

 Ole Meisal (hardingfele)

Ålvundeid/Ålvundfjorden 
 Erik Børset, Ålvundeid

Surnadal 
 Jon Toreson Polden (1864–1955), Surnadalen/Stangvik
 John Røen, Stangvik/Surnadalen

Stangvik/Todalen 
 Ola Kvande (1834–1918), Stangvik
 Hallvard Ørsal (mest hardingfele), Stangvik

Åsskard/Bøverdalen

Smøla

Tingvoll 
 Helge Husby
 Trygve Ørsal (hardingfele) - son av felespelaren Hallvard Ørsal frå Todalen i Surnadal

Psalmodikon 
 Kristoffer Halse

Klimpreinstrument

Siter (harpeleik)

Aure 
 Ellen Tevik

Andre instrument

Trekkspel

Averøy 
 Svein Slatlem (1851-1927), Kornstad

Sunndal 
 Tor-Erik Jenstad

Munnharpe 

Folkemusikk på Nordmøre
Norske folkemusikarar
Pasifisme

Pasifisme er motstand mot krigføring. Eit ikkje-valdeleg verdssamfunn er ønsket til mange pasifistar, som kan kjempa for målet sitt til dømes ved å nekta militærteneste eller demonstrera mot krigshissing eller faktiske krigar.

Historie 
To kjende døme på pasifistiske aksjonar i oldtida er frå peloponnesarkrigen, som varte frå 431 til 404 f. Kr. Den eine var den fredelege protesten til Hegetorides av Thasos, den andre sexstreiken til dei atenske kvinnene som blei del av verdslitteraturen gjennom Aristofanes sin komedie Lysistrata.

Nokre religiøse samfunn, som Vennesamfunnet (kvekarane), Amishane og Mennonittane har vore gjennomført pasifistiske i hundreår. 

På attenhundretalet voks pasifismen, særleg som del av sosialismen. Det blei hevda at krig var ei form for kontroll av arbeidarklassa frå styresmaktene si side. Det var vanlege folk som måtte slost og døy i krigen, medan herskarklassen hausta fruktene av lidinga deira.

Ikkje-vald 
Etter kvart blei motstanden mot krig vidareført til ikkje-valdeleg motstand mot urettvise. Då britiske styrkar prøvde å ta land frå maoriane på New Zealand fekk leiaren Te Whiti-o-Rongomai to tusen landsbybuarar til å vera fredeleg vertskap for soldatane. Han og andre let seg òg arrestera utan å gjera motstand.

Den indiske leiaren Mahatma Gandhi brukte same tankegangen då han kjempa for å gjera landet sitt fritt frå det britiske imperiet. Han utvikla det hinduiske omgrepet ahimsa til ein eigen livsstil og eit effektivt, ikkje-valdeleg kampvåpen mot koloniherrane.

Martin Luther King brukte same taktikk då han og andre kjempa for like borgarrettar for afro-amerikanarar i USA.

Politiske teoriar
Krig
Fred
Ideologiar
Astat

Astat er eit grunnstoff med atomnummer 85 som høyrer til halogena. Det er eit svært radioaktivt, fast stoff som er uhyre særsynt i naturen. Forskarar har rekna ut at det til ei kvar tid finst mindre enn ei teskei astat på heile jorda til saman.

Av di stoffet er så uvanleg, veit vi svært lite om det. Ingen kan seia noko om tettleik, struktur osb., for ingen har sett korleis astatatom oppfører seg når det vert mange av dei. Vi veit til dømes ikkje om astat kan leia straum eller kva varmekapasitet eller molarvolum det har.

 
Halogen
Halvmetall
Radioaktive stoff
Grunnstoff
Francium

Francium er eit grunnstoff med atomnummer 87 og atommasse 223. Det er eit alkalimetall og det sjeldnaste grunnstoffet i naturen.

Francium er svært radioaktivt. Halveringstida til stoffet er berre nokre minuttar, noko som gjer det til det mest ustabile av dei 100 første grunnstoffa. Isotopen Fr-223 med levetid på 22 minutt er den mest stabile.

Førekomst 
Francium finst i små mengder saman med uran og thorium. Det reine grunnstoffet har aldri vorte isolert. Forskarar har rekna ut at jorda til ei kvar tid inneheld færre enn 20 franciumatom. Av di det finst so lite av det, veit me nesten ingenting om kva eigenskapar francium ville ha som eit fast stoff.

Bakgrunnsstoff 
 Webelements om francium (engelsk)

 
Alkalimetall
Grunnstoff
Gruppe 3

Gruppe 3 er ein del av d-blokka eller transisjonsmetalla i periodesystemet. Saman med lantanida og aktinida utgjer gruppe 3 dei sjeldne jordmetalla.

Grunnstoff i gruppa 
 Scandium
 Yttrium

Avhengig av kva periodesystem ein ser på:

 Lantan eller lutetium
 Actinium eller lawrencium

I nokre variantar av periodesystemet, som her, er ingen av dei med i gruppe 3.

Gruppe 03
Blå

Blå er den fargen som spenner over bølgjelengder frå om lag 440 til 490 nanometer. Blå er ein av fargane som dannar fargepunkta i TV-skjermane. I estetikken reknar ein blått til dei kalde fargane.

Blå er ein heller sjeldan farge i levande organismar, og få matvarer har blå farge. Derimot er dagshimmelen og mange former for vatn blå. Lyshuda menneske kan òg få litt blåfarge, til dømes om dei slår seg eller blir svært kalde. Blåfargen kjem fordi blodet under huda får mindre oksygen. Blåmerke blir til ved at blodkar blir sprengde og sig ut i vevet, der det ikkje får tilført hemoglobin. Når ein blir blåfrosen, er det blodårene som trekkjer seg saman og dermed hindrar tilføring av hemoglobin. På grunn av samband mellom fargen og blåmerke har nokre lingvistar foreslått at det urgermanske opphavsordet hans, blǣwo, hadde noko slekt med ordet bliuwan, «å slå», men dei fleste aksepterer ikkje denne teorien.

Mange indoeuropeiske språk, mellom anna norrønt, brukte namnet på fargen om alle mørke fargar, og skilde såleis ikkje mellom blått og svart. Det er på grunn av dette at visse hindugudar, som Krisjna, ofte blir framstilde som blå — dei skal nemleg ha vore særs mørke i huda.

Somme språk, mellom anna russisk, har ikkje noko felles ord for alle blåfargar, men ser på himmelblått (голубой) og havblått (синий) som to «grunnleggjande» og ulike fargar. (Eit slikt skilje kan stundom bli bruka på norsk òg, i regnbogefargane, men der kallar vi den eine for blått og den andre for indigo.)

Symbolikk

Politisk 
I politikken er blått oftast fargen til den politiske høgresida, men i USA symboliserer denne fargen den politiske venstresida.

Religiøst 
Blått har sidan gammaltestamentleg tid representert dei religiøse boda i jødedommen, og jødar er etter Toráen pålagde å ha ein tråd farga med blåfargen tekhélet i sisijótane (hjørnefrynsene) av sine talletót (bønesjal). Kunnskapen om korleis ein dreiv ut dette fargestoffet gjekk tapt i uroa kring Israel/Palestina kring 800-talet, og dei fleste sisijót har i dag berre kvite frynser. Blåfargen som generelt religiøst symbol har likevel halde seg, og mange talletót er kvite med blå striper. Denne symbolikken er bakgrunnen for fargane i det israelske flagget.

Nasjonalt og organisatorisk

Blått og kvitt 
Blått i kombinasjon med kvitt er brukt i nasjonalflagga åt Finland, Hellas, Honduras, Israel, Mikronesiaføderasjonen, Skottland og Somalia. Internasjonale organisasjons- eller unionsflagg i blått og kvitt inkluderer Antarktis, NATO, Nordisk råd, OPEC og SN (Dei sameinte nasjonane).

Blått og gult 
Blått i kombinasjon med gult er brukt i nasjonalflagga åt Kasakhstan, Palau, Sverige og Ukraina. Internasjonale organisasjons- eller unionsflagg i blått og kvitt inkluderer EU.

Anna 
Blått har gjeve namn til:
 blått blod
 blåmåndag
 musikkforma blues 
 den norske kongen Harald Blåtann
 Den blå moskéen i Istanbul

 
Farger
Regnboge
Grøn

Grøn er ein farge med bølgjelengde på om lag 490 til 570 nanometer. Han er særs vanleg i naturen fordi klorofyllet i plantare er grønt. Namnet til fargen sjølv har samband med naturen. Ordet grøn kjem endeleg frå den urgermanske rota *grô- "veksa" som me også har fått orda gro og gras frå. 

I additiv fargeblanding, det vil seia når ein blander farga lys, er grøn ein av de tre grunnfargane (saman med raud og blå) som til saman dannar kvitt. I denne samanhengen er grønt komplementet til magenta. 

I subtraktiv fargeblanding, det vil seia blanding av målarfargar og anna som absorberer eller speglar fargane i lyset, oppstår grønt når ein blander primærfargane gult og blått. Grønt er der altså ein sekundærfarge.

I estetikken reknar ein grønt til dei kalde fargane.

Ordsoge 

Medan norsk skil mellom fargane grøn og blå, er det mange språk som ikkje gjer det. Vietnamesisk bruker til dømes ordet xanh om både blå og grøn. Dersom dei vil skildra fargen nøyare, kan dei seia «xanh som himmelen» eller «xanh som blada». Også i språk som skil mellom dei to fargane kan det vera skilnader på kor ein set grensa. Er til dømes turkis blå eller grøn?

Symbolikk

Politisk 
Den grøne fargen er viktig i symbolbruken til dei fleste miljørørsler, og politiske parti som legg miljø og økologi til grunn for arbeidet sitt; til dømes Senterpartiet, Sosialistisk Venstreparti og Miljøpartiet Dei Grøne.

Religiøst 
Grønt blir ofte brukt som symbol for islam. Dette kan ha fleire grunnar. Først og fremst var feltflagget til Mohammed grønt. Seinare brukte etterkomarane hans grøne turbanar, og var dei einaste som fekk bruka desse. Grønt er òg assossiert med Paradiset i islam - når ein ser for seg det arabiske ørkenlandskapet, er det lett å skjøna kvifor.

Flagg med minst 50 % grøn botnfarge inkluderer organisasjonsflagga for Den arabiske ligaen og Den islamske konferansen og nasjonalflagga for dei hovudsakleg muslimske landa Afghanistan, Algerie, Bangladesh, Mauritania, Pakistan, Saudi-Arabia og Turkmenistan. Det libyske flagget er heilt grønt.

I den kristne kyrkja er grøn ein av dei liturgiske fargane. Han blir brukt som normalfarge, for å symbolisera håp og vekst.

Nasjonalt 
Grønt er fargen til øya Irland, som gjerne blir kalla smaragdøya på grunn av dei mange grøne markene sine. Fargen blir brukt både av Republikken Irland, til dømes på postkassar, og av utvandra irar, som på St. Patrick-dagen.

Farger
Regnboge