alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sandaker

Sandaker er eit strok i Bydel Sagene i Oslo, mellom stroka Storo i aust og nordaust, Nydalen i nord, Bjølsen i vest og Torshov i sør. Her er det hovudsakleg bustadblokker, men òg litt industri og anna næringsverksemd, mellom anna Bjølsen Valsemølle. Tidlegare låg Lilleborg Fabriker i stroket, men er no erstatta av bustadblokker. I tidlegare tider var det òg anna industri, mellom anna ein tekstilfabrikk, og i 1840-åra eit steinbrot. 

Området var innteke i Oslo by i 1878 etter at det hadde vekse fram ein liten forstad her. I 1902 vart det lagt trikkeline gjennom stroket og opp til Grefsen jarnbanestasjon, Grünerløkka-Torshov-lina, som går her den dag i dag. Kommunen bygde låge bustadblokker på Sandaker på 1920-talet.

Stroket har namn etter Sandaker gård, gnr. 78, som hadde tunet der bustadblokkene Sandakervegen 74 a og b og forretningsgarden 76 ligg no. Husa på garden vart rive på slutten av 1960-talet. 

Kjøpesenteret Sandakersenteret vart bygd i 1976, og hyser ei avdeling av Deichmanske bibliotek og eit samfunnshus. Sandaker videregående skole var i bruk frå 1959 til 2011, då skulen vart flytta til Nydalen og fekk namnet Nydalen videregående skole. No har ei grunnskule med namnet Nordpolen tilhald i dei same lokala i Hans Nielsen Hauges gate 1.

Nordpolen har vorte eit stadnamn på Sandaker, nytta om plassen i krysset mellom Sandakerveien og Grefsenveien, som òg vert kalla Sandakerplassen. Namnet har sitt opphav i restauranten «Nordpolen» som låg i eit gamalt trehus i Sandakervegen 71, rive på slutten av 1950-talet.

Kjelder
Oslo byleksikon, femte utgåva, side 487

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
 

Strøk i Oslo
Birthe Hegstad

Birthe Hegstad () er ein norsk tidlegare fotballspelar, fødd i Trondheim. Ho vart europameister i 1993 og fekk sølv både i EM og VM 1989 og VM 1991.

Hegstad var medlem i Bærums-laget Jardar før ho i 1985 reiste til USA for å studere. Fram til 1988 var ho aktiv på fotballaget til North Carolina University. Frå 1989 til -92 spelte ho i angrepet til det norske topplaget Klepp IL og var med å vinne cupfinalen 1991. Der etter heldt ho fram som spelar i Sprint-Jeløy (Athene Moss). I sin fyrste sesong med laget frå Moss vart ho i 1993 seriemeister jamsides landslagskollegaene Agnete Carlsen og Heidi Støre. Hegstad la opp etter 1997-sesongen.

Hegstad fekk sin landslagsdebut då Noregs kvinnelandslag i juli 1987 møtte USA til dyst for aller fyrste gong. Ho var med i tre europameisterskap på rad; 1989, 1991, 1993, så vel som i VM 1991. I alle desse fire turneringane nådde Noreg finalen, den einaste finalesigeren kom i Fotball-EM 1993, etter ein kamp der Hegstad vart matchvinnar. Fram til 1994 deltok ho i 84 landskampar og skåra 23 mål.

Merittar
Europameister: 1993
EM-sølv: 1989 og 1991
VM-sølv: 1991
Noregsmeister: 1991 med Klepp IL
Seriemeister: 1993 med Sprint/Jeløy

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Birthe Hegstad» frå ,  den 23. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Folk frå Trondheim
Silje Jørgensen

Silje Jørgensen () er ein norsk tidlegare fotballspelar, fødd i Kristiansand, som vart olympisk meister med Noreg under Sommar-OL 2000 i Sydney.

Jørgensen var midtstoppar i 43 landskampar i tida 1996-2001 og skåra to mål. Ho deltok både i Fotball-VM 1999 i USA, der Noreg tapte bronsefinalen mot Brasil etter straffesparktevling, og i Sommar-OL 2000. I OL-turneringa spelte ho heile OL-finalen då Noreg vann på «golden goal» mot USA.

I 1995-sesongen spelte Jørgensen på IL Haugar. Frå 1996 til 2001 var ho aktiv på toppserielaget Klepp IL, der etter spelte ho på høvesvis Austrått og Nærbø IL i lågare divisjonar.

Merittar
Olympisk meister: 2000

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Silje Jørgensen» frå ,  den 23. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Folk frå Kristiansand
Mr. Big av Little Richard

Mr. Big var eit samlealbum av Little Richard som kom ut i 1971. Det vart gjeve ut midt i Reprise Records-tida hans og var ei samling av innspelingar han hadde gjort midt på 1960-talet for Vee Jay Records. I Storbritannia kom albumet ut på etiketten Joy, og det vert inkludert i albumkronologien hans fordi ingen av songane var gjevne ut på album tidlegare. Eit seinare album med både det same namnet og omslaget, vart gjeve ut i USA i 1974 med anna innhald.

Historie
Richard spelte inn nesten femti songar for Vee-Jay Records i 1964/1965. Då selskapet gjekk konkurs vart fleire av desse songane først gjevne ut i 1970-åra.

Alternative Mr. Big
Tre år etter dette albumet kom ut vart eit album for den amerikanske marknaden gjeve ut med same namn, men med anna innhald. Det andre Mr. Big-albumet brukte òg det same omslaget, men vert ikkje rekna med i albumkronologien fordi det berre inneheld songar som var gjevne ut før. Innhaldet på den utgåva var Send Me Some Lovin'/Hound Dog/Whole Lotta Shakin' Goin' On/The Girl Can't Help It/Crossover/It Ain't What Ya Do/Everytime I Think About You/Dancin' All Around The World/Going Home Tomorrow/Money Honey/Ooh My Soul.

Innhald

Medverkande spor 1,3-5
Little Richard – vokal, piano

Resten av musikarane er ikkje identifiserte.

Medverkande spor 2,7 og 9
Little Richard – vokal, piano
Clyde Johnson - saksofon
William Green - saksofon
Buddy Collette - saksofon
Earl Palmer - trommer

Resten av musikarane er ikkje identifiserte.

Medverkande spor 6, 8 og 10
Little Richard – vokal, piano
Jimi Hendrix - gitar
Don Covay - harmonivokal
Bernard Purdie - trommer
Ronny Miller - bass
Billy Preston - orgel
Resten av musikarne er ikkje identifiserte.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mr. Big (Little Richard album)» frå ,  den 23. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Little Richard-album
Reprise Records-album
Lise Klaveness

Lise Klaveness () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Meland. Ho vann sølv med Noreg under Fotball-EM 2005. Klaveness spelte 73 landskampar og skåra ni mål i åra 2002-11.

Midtbanespelar Klaveness spelte 1997-99 på IL Sandviken og der etter ein sesong kvar i Bjørnar IL og Athene Moss. Frå 2002 til 2011 var ho aktiv i Asker SK/Stabæk IF, med unnatak for sesongane 2006-07 då ho hjelpte svenske Umeå IK til to seriemeistertitlar. I 2010 vart ho toppskårar i den norske Toppserien frå sin offensive midtbaneposisjon og sentral bak Stabæks triumf i serien. Etter å ha vunne NM-finalen 2011 la ho opp.  

Klaveness debuterte på Noregs landslag i 2002 og var med i VM-troppane 2003 og 2007. I 2005 hadde ho ei viktig rolle då Noreg tok seg til finalen i Fotball-EM 2005, der det vart norsk tap 1-3 mot Tyskland. Hausten 2007 vraka landslagssjef Bjarne Berntsen henne frå landslaget på ein måte som vekte mishag hos landslagskollegaer. Klaveness fekk ny tillit då Eli Landsem tok over som landslagssjef frå 2010. Ho la opp etter 2011-sesongen.

Lise Klavenes er utdanna jurist. No har arbeidd som ekspertkomentator innan fotball for NRK.

I 2018 vart ho direktør for elitefotball i toppleiinga i  Noregs Fotballforbund etter Nils Johan Semb.

I 2022 vart Lise Klavenes valt til fotballpresident.

I 2022 mottok ho  Fritt Ords Honnør for talen på det internasjonale fotballforbundet Fifa sin kongress i Qatar torsdag 31. mars 2022.

Merittar
EM-sølv: 2005
Noregsmeister: 2005 med Asker SK og 2011 med Stabæk IF
Svensk seriemeister: 2006 og 2007 med Umeå IK
Svensk cupmeister: 2007 med Umeå IK
Norsk  seriemeister: 2010 med Stabæk IF

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lise Klaveness» frå ,  den 23. juli 2017.  

Norske fotballspelarar
Folk frå Meland
The King of Rock and Roll

The King of Rock and Roll var det andre studioalbumet Little Richard spelte inn for Reprise Records. Albumet kom ut i oktober 1971 og inneheld ein original Little Richard-song, gospel-rockesongen «In the Name» og ein ny song skriven i lag med produsenten H.B. Barnum, «Green Power». Sistnemnte vart gjeven ut på singel. I tillegg inneheld albumet songar av artistar så forskjellige som Hank Williams, The Temptations, Martha and the Vandellas, Three Dog Night og The Rolling Stones. Tittelsporet og albumet opnar med at Little Richard vert introdusert som ein konge og nemner artistar som Tom Jones, Elvis Presley, Ike & Tina Turner, Sly and the Family Stone og Aretha Franklin.

Mottaking
Albumet fekk negativ omtale i Rolling Stone, der Vince Aletti skreiv «mykje av albumet er designa rundt prateprogram-personen og ikkje songaren, og gjev albumet ei kjensle av preike-ekstravaganse».

Innhald

Medverkande
Little Richard – vokal, elektrisk piano

Resten av musikarane er ikkje identifiserte.

Salslister
Album

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The King of Rock and Roll» frå ,  den 23. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Little Richard-album
Reprise Records-album
Denia Caballero

Denia Caballero Ponce () er ein kubansk friidrettsutøvar som vart verdsmeister i diskoskasting i 2015 og vann OL-bronse i 2016.

Caballero sette personleg rekord med eit kast på 65,60 m i mars 2012, men mislukkast i kvalifiseringa under Sommar-OL 2012. I juli 2015 vann ho diskos i dei panamerikanske leikane i Toronto med eit bestekast på 65,39 m, 40 centimeter framom si eiga landskvinne, Yaime Pérez. Vel ein månad seinare smelte Caballero til med heile 69,28 m i fyrste omgang under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing, noko som gav henne gullmedaljen nærare to meter framom favoritten Sandra Perković. Året etter sikra ho seg bronsemedaljen under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2011 i Daegu: Nr 9 - 60,73 m
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (58,78 m =nr 27)
VM 2013 i Moskva: Nr 8 - 62,80 m
VM 2015 i Beijing: Gullmedalje - 69,28 m, framom Sandra Perković (67,39 m)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Bronsemedalje - 65,34 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Denia Caballero» frå ,  den 23. juli 2017.  
 

Cubanske friidrettsutøvarar
Diskoskastarar
Cubanske deltakarar under sommar-OL 2012
Cubanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Fess

Fess er eit hovudplagg av filt med tilnærma sylinderforma pull og utan brem. Det har rimeleg flat topp og ein dusk. Det moderne hovudplagget er som regel raudt på farge. Det er knytt til middelhavslanda, og har namn etter byen Fez i Marokko.

Hovudplagget var påbode å bruka for embetsmenn og soldatar i Det osmanske riket/Tyrkia frå 1832 til 1926
I 1926 la Kemal Atatürk ned forbod mot plagget som del av moderniseringa av Tyrkia.
I 1928 blei det også forbode i Iran, under sjah Reza Pahlavi sine ambisøse moderniseringsplanar. Fessen blei brukt av overklassen i Egypt fram til 1953, året etter militærkuppet i landet, då hovudplagget blei forbode også der.

I dag er fess ein del av folkedrakter i Marokko, Hellas og Albania.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fess (hodeplagg)» frå ,  den 23. juli 2017.  

Hovudplagg
Inha Babakova

Inha Aleksandrovna Babakova, fødd Inga Butkus () er ein tidlegare høgdehoppar som representerte Sovjetunionen til 1991 og sidan Ukraina. Ho vart verdsmeister i øvinga i 1999 og vann elles to sølv- og tre bronsemedaljar i dei store internasjonale meisterskapane i tida 1991-2001. Babakovas personlege rekord på 2,05 meter er frå 1995.

Babakova er fødd i Asjkhabad i Turkmenistan av litauiske foreldre. Ho sette personleg rekord med 1,92 m i 1988. Etter å ha vorte mor, forbetra ho sin personbeste til 2,02 m i 1991-sesongen og kneip bronsen ved friidretts-VM i Tokyo. Våren 1993 gjekk ho over 2,00 m ved innandørs-VM i Toronto og vart nummer tre som representant for Ukraina. Ho deltok ikkje i VM 1993 og kom på fjerdeplass i europameisterskapen 1994 i Helsinki, med same høgda som bronsemedaljøren og to andre utøvarar. Året etter vann ho bronse i VM i Göteborg, to centimeter under Stefka Kostadinova og likt med sølvvinnar Alina Astafei. Fire veker seinare, 15. september 1995, gjorde Babakova sitt livs høgste hopp og passerte 2,05 m under eit stemne i Tokyo.

Under dei olympiske leikane 1996 i Atlanta svinga Bakakova seg over 2,01 m og fekk bronse, to og fire cm under prestasjonane til høvesvis Niko Bakogianni og Stefka Kostadinova. I verdsmeisterskapen 1997 var Babakova ein av fire utøvarar som reiv dei tre ordinære forsøka på 1,99 m, men som for å kåre ein vinnar fekk eit ekstra forsøk. Einast norske Hanne Haugland klarte høgda i fjerde forsøk og vart verdsmeister, Babakova og russiske Olga Kaliturina fekk kvar si sølvmedalje. 

I 1999 vann Babakova høgdetevlinga i VM i Sevilla føre russarane Jelena Jelesina og Svetlana Lapina, alle tre vart ståande med 1,99 m i resultatlista. To år etter var Babakova nær ved å forsvare VM-tittelen i kanadiske Edmonton, der ho og sørafrikanske Hestrie Cloete begge klarte vinnarhøgda 2,00 m i andre forsøk. Men to riv på lågare høgder gjorde at Babakova fekk sølv, medan Cloete tok gullmedaljen.

På 36-årsdagen i 2003 vann Babakov høgdetevlinga i Bislett Games i Oslo med eit hopp på 2,01 m, verdsrekord for kvinner 35 år og eldre. Ho la opp i 2004.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje – 1,96 m, framom Beata Holub
EM 1994 i Helsinki: Nr 4 – 1,93 m
VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje – 1,99 m, bak Alina Astafei (1,99 m)
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje – 2,01 m
VM 1997 i Aten: Sølvmedalje – 1,96 m, likt med Olga Kaliturina (1,96 m)
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 1,99 m, framom Jelena Jelesina (1,99 m)
OL 2000 i Sydney: Nr 5 – 1,96 m
VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 2,00 m, bakom Hestrie Cloete (2,00 m)
VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa – 1,88 m
OL 2004 i Aten: Nr 9 – 1,93 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Inha Babakowa» frå ,  den 24. juli 2017.  
 

Folk frå Asjkhabad
Ukrainske høgdehopparar
Sovjetiske høgdehopparar
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Guttorm Sindre

Guttorm Sindre (Guthormr Sindri) var ein norsk skald som levde på byrjinga av 900-talet.

Liv og skaldskap 
Han må ha levt på den tida då Harald Hårfagre var konge i Noreg, og etter som han gjorde dikt om slaget på Rastarkalv, må han ha døydd ein gong etter 955. Han skal ha vore av god ætt og han var mest truleg fødd i Noreg, men ein veit elles særs lite om livet til Guttorm Sindre. 

Han er nemnt i Heimskringla, i soga om Harald Hårfagre og soga om Håkon den gode, og han er òg nemnt i den større soga om Olav Tryggvason 
(Ólafs saga Tryggvasonar en mesta). I Skaldatal er han ført opp som skald hos Harald Hårfagre, Halvdan Haraldsson (Svarte) og Håkon den gode.

I soga om Harald Hårfagre (kapittel 37) er der ei skildring om korleis Guttorm Sindre greidde å forlike Harald hårfagre og sonen Halvdan svarte. Truleg var dette den same hendinga som Jorunn Skaldmøy dikta om, i diktet «Sendebit». Han skal ha gjort dikt både om Harald Hårfagre og Halvdan Svarte, men berre nokre vers av Håkonardråpa, om Håkon den gode, er kjent i dag. Dette diktet handlar om Håkon den gode sitt hærtog mot Danmark omkring 950, om innsettinga av Trygve Olavsson som konge i Vika, om sigrane over brorsønene (sønene etter Eirik Blodøks) i striden ved Avaldsnes omkring 953 og i slaget på Rastarkalv i 955.

Kjelder og utfyllande opplysningar

Notar

Referansar

Bakgrunnsstoff 
  
  
 Guttorm Sindre i Norsk biografisk leksikon.

Norske skaldar
Folk frå norrøn tid
Folk i Skaldatal
Folk i Heimskringla
Harold Lundh

Harold Gustav Oscar Lundh () var ein norsk offiser og skulemann frå Kristiania.

Lundh var son til ein general. Han reiste til sjøs i 1874 og tok deretter styrmannseksamen i 1876 og skipsførareksamen året etter. Dernest vart han offiser i marinen i 1880. Frå 1883 til 1895 gjorde han teneste i den britiske marinen (Royal Navy) i Egypt og i Australia.

I 1896 busette Lundh seg i heimbyen og var lærar ved Kristiania offentlege sjømannsskule, styrar av skulen frå 1899. I denne tida var han mykje aktiv i «sjømannssamskipnader og off. nemnder om navigasjons[spørsmål].» Han var ein pådrivar for å få reist det monumentale sjømannsskulebygget på Ekeberg i Oslo.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1957

Norske offiserar
Norske skulefolk
Folk frå Oslo
Tamara Bykova

Tamara Vladimirovna Bykova () er ein russisk tidlegare høgdehoppar frå Azov som representerte Sovjetunionen. Ho vart verdsmeister i øvinga i 1983 og elles vann sølv i EM 1982, VM 1987 og bronse i OL 1988. Bykova sin personlege rekord frå 1984 er på 2,05 meter.

Aktiv
Bykova meisterskapsdebuterte med ein niandeplass under Sommar-OL 1980 i Moskva. Seks veker seinare vart ho sovjetmeister då ho svinga seg over 1,97 m. Året etter vart ho nummer to med 1,96 m i verdscupen, i ei tevling der vesttyske Ulrike Meyfarth sette verdsrekord med 2,02 meter. Også i EM 1982 vann Meyfarth framom Bykova. Eit halvt år seinare var Bykova heilt suveren i innandørs-EM 1983 i Budapest, der ho sette innandørs verdsrekord med 2,03 m og hadde ein sigersmargin på ni centimeter til landskvinna Larisa Kositsyna.  

Utover i sommarsesongen 1983 heldt Bykova forma ved like. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett stod ho og Ulrike Meyfarth åleine att etter 1,99 m var unnagjort. Som den einaste tok Bykova seg over 2,01 m og vann VM-gullet. Ein månad etter VM i Helsinki møttest dei to i verdscupen i London. Her sette Meyfarth verdsrekord med 2,03 m, ein rekord Bykova tangerte få minuttar etterpå, men likevel måtte nøye seg med ein andreplass. Fire dagar seinare var det klart for nytt meistermøte i Pisa. Denne gongen vann Bykova på ny og ho sette samstundes ny verdsrekord på 2,04 m.

I juni 1984 forbetra Bykova verdsrekorden til 2,05 meter under eit stemne i Kiev. Etter som Sovjetunionen boikotta Sommar-OL i Los Angeles deltok ho ikkje i leikane. Allereie i juli månad same året tok ein annan OL-hindra høgdehoppar, bulgarske Ljudmila Andonova, over verdsrekorden då ho oppnådde 2,07 m. 

Under verdsmeisterskapen 1987 hoppa Bykova heile 2,04 m og vann sølv. Likevel vart ho stilt heilt i skuggen då Stefka Kostadinova frå Bulgaria sette verdsrekord med 2,09 meter, ein rekord som har vorte ståande. Året etter vann Bykova bronsemedaljen i høgdehopp under sommarleikane i Seoul.

Doping
Under eit stemne i Seattle sommaren 1990 vart Bykova avslørt for bruk av efedrin og stengd ute frå friidretten i tre månader.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Nr 9 – 1,88 m
EM 1982 i Aten: Sølvmedalje – 1,97 m, framom Sara Simeoni (1,97 m)
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje 2,01 m, framom Ulrike Meyfarth (1,99 m)
EM 1986 i Stuttgart: Utslått i kvalifiseringa – 1,86 m
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 2,04 m, bakom Stefka Kostadinova (2,09 m)
OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje – 1,99 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 7 – 1,93 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tamara Bykowa» frå ,  den 25. juli 2017.  
 

Folk frå Azov
Russiske høgdehopparar
Sovjetiske høgdehopparar
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Allan Wells

Allan Wipper Wells () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Edinburgh som vart olympisk meister på 100 meter ved Sommar-OL 1980 i Moskva.

Wells siit gjennombrot kom så seint som i 1978. Han vann då både 100 m og 200 ved den britiske friidrettsmeisterskapen. I august same året vann han 200 m og vart andremann på 100 m under Samveldeleikane i Edmonton. Framgangen heldt fram i 1979, med sigeren på 200 m i Europacupen framfor verdsrekordhaldar Pietro Mennea som eit høgdepunkt.

Under dei olympiske sommarleikane i Moskva i 1980 sette Wells britisk rekord med 10,11 sekundar i semifinalane. Han vann så 100 meter-finalen i med minimal margin til favoritten, kubanaren Silvio Leonard. Begge fekk tida 10,25 sekundar, og det er sagt at Wells vann med åtte centimeter ved at han kroppen langt fram i finishen. Han tok seg også til finalen på 200 meter, der han vart slått i kampen om gullmedaljen av Pietro Mennea med to hundredels sekund og fekk sølv med britisk rekord på 20,21 sekundar.

I 1982 vann Wells så vel 100 m som 200 m då Samveldeleikane fann stad i Brisbane i Australia. På 100-meteren vart han i kraftig medvind klokka inn på 10,02, og vann med tre hundredels sekund på den framstormande kanadiaren Ben Johnson. Derimot kom han medaljelaus frå Friidretts-VM 1983. Han enda då som fjerdemann på begge sprintdistansane, høvesvis tre og eitt hundredels sekund bakom bronsevinnarane.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Nr 6 på 100 m – 10,45 m
OL 1980 i Moskva: Gull på 100 m – 10,25, sølv på 200 m – 20,21, nr 4 i 4 x 100 m stafett
VM 1983 i Helsinki: Nr 4 både på 100 m – 10,25 og 200 m – 20,52
OL 1984 i Los Angeles: Utslått i semifinalane på 100 m (10,71 =nr 16) og nr 7 i 4 x 100 m stafett
EM 1986 i Stuttgart: Nr 5 både på 100 m – 10,24 og 200 m – 20,89

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Allan Wells» frå ,  den 25. juli 2017.  
 

Olympiske meistrar for Storbritannia
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Britiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Britiske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
The Second Coming av Little Richard

The Second Coming var det tredje albumet til Little Richard for Reprise Records. Det kom ut i september 1972 og her fekk han med seg att Robert «Bumps» Blackwell som han hadde spelt med medan han var på Specialty i 1950-åra. Dei to skreiv dei fleste songane på albumet i lag. Konseptet var å få saman dei beste studiomusikarane frå 1950-åra med dei beste studiomusikarane frå 1970-åra. Mange fans var skuffa over innhaldet og dei oversynkoperte og overproduserte songane. Albumet selde heller dårleg og gjekk ikkje inn på salslistene.

Historie
Little Richard skreiv fleire songar for andre artistar i denne perioden, som «Miss Ann» på albumet To Bonnie from Delaney, ein song for Joey Covington frå The Jefferson Airplane og Hot Tuna, «Bludgeon of a Bluecoat (The Man)», ein duett med Mylon LeFevre i 1972 på albumet He's Not Just A Soldier og to songar til filmen $. Han spelte òg inn «But I Try» med The James Gang (gjeven ut først i 2013) og «Rockin' with the King» med Canned Heat, seint i 1971. Men hans eigne plater selde dårleg, og eit fjerde og siste album for Reprise - Southern Child - vart ikkje gjeven ut. Songane til alle innspelingane til Richard for Reprise, inkludert Southern Child, kom omsider ut på CD i 2005 på Rhino Records.

Second Coming vart spelt inn i 1972 på Record Plant i Los Angeles i California. Medan det førre albumet på Reprise, King of Rock and Roll vart rekna for å vere underprodusert og for kommersielt, vart dette albumet rekna som overprodusert og inneheld for lite av Richard sjølv. 

Richard sa: «Eg forlét Reprise fordi eg følte at produsentane ikkje gjorde ein heilhjarta jobb. The Rill Thing var eit bra album. Alle Reprise-albuma var bra, men dei marknadsførte dei ikkje. Så eg forlét dei. Det var ikkje gjensidig. Eg gjekk til Reprise fordi eg følte selskapet kunne gjere noko ... Eg trur ikkje produsentane og folka der rekna meg som den fremste songaren sin.».

Innhald

Medverkande
Little Richard – vokal, piano
Lee Allen, Bill Hemmons - tenorsaksofon 
Jim Horn - barytonsaksofon
Chuck Rainey - bass
Sneaky Pete Kleinow - pedal steelgitar
Mike Deasey, George Davis, Adolph Jacobs, David T. Walker - gitar 
Earl Palmer - trommer
Teknisk
Ed Thrasher - kunstnarisk leiar
David Willardson - plateomslag
Ed Caraeff - fotografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Second Coming (Little Richard album)» frå ,  den 26. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Little Richard-album
Musikkalbum produserte av Robert Blackwell
Reprise Records-album