alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tristania

Tristania er eit band frå Stavanger som spelar gotisk metal. Musikken byggjer på sjangeren doom metal, med tunge gitarriff og ein meir ethereal-inspirert vokal. Bandet har gjeve ut albuma Widow's Weeds, Midwintertears/Angina, Beyond the Veil, World of Glass, Ashes, Illumination og Rubicon. I tillegg til EP-en Tristania.

Diskografi 
 1997: Tristania
 1998: Widow's Weeds
 1999: Midwintertears/Angina
 1999: Beyond the Veil
 2001: World of Glass
 2005: Ashes
 2007: Illumination
 2010: Rubicon
 2013: Darkest White

Medlemmar

Noverande
 Kjetil Nordhus - Mannleg vokal
 Mariangela Demurtas - Kvinneleg vokal
 Anders Høyvik Hidle - Gitarist, death growl
 Ole Vistnes - Bassist og vokal
 Einar Moen - Synth
 Tarald Lie Jr. - Trommeslager
 Gyri S. Losnegaard - Gitarist

Tidlegare
 Svein Terje Solvang - Gitarist og death growl
 Vibeke Stene - Kvinneleg vokal
 Morten Veland - Mannleg vokal og gitarist
 Kjetil Ingebrethsen - Death growl
 Kenneth Olsson - Trommeslager
 Østen Bergøy - Mannleg vokal
 Rune Østerhus - Bassist

Gjestemedlemmar
 Ronny Thorsen - Vokalist i World of Glass
 Jan Kenneth Barkved - Gjestevokal på 'Beyond The Veil'og 'World of Glass'
 Pete Johanssen - fiolin på 'Widow's Weeds', 'Beyond the Veil' og 'World of Glass'
 Tarald Lie - session trommeslager live 2006 - 
 Frank Roald Hagen - session bassist live 2005-2006

Bakgrunnsstoff
Offisiell hjemmeside
Tristania på MySpace

Musikkgrupper frå 1990-talet
Musikkgrupper skipa i 1997
Norske musikkgrupper
Thomas Gray

Thomas Gray () var ein engelsk diktar og professor i historie ved Universitetet i Cambridge. Han blir rekna som ein representant for førromantikken, og var ein viktig inspirasjon for seinare romantiske diktarar i England.

Frå 1739 til 1741 reiste han gjennom Frankrike og Italia saman med Horace Walpole. Opplevingane frå denne reisa skildrar Gray i Letters, journal of a tour in Italy. Seinare slo han seg ned i Cambridge, der han livnærte seg som rettslærd. I 1768 blei han utnemnd til professor i nyare historie. Same året blei dikta hans utgjeve samla for fyrste gong, og blei så populære at dei blei trykt i fleire opplag. Særleg kjend er diktet «Elegi skriven på ein landsens kyrkjegard», som kom på prent i eit litterært tidsskrift i London i 1751. Gray hadde byrja på diktet alt i 1742. Diktet nådde snøgt ut til breie lag av folket, og er mellom dei mest lesne i den engelsktalande verda.

Med sine musikalske og elegiske odar og poetiske vektlegging av kjensler og folkeleg daglegliv signaliserte Gray overgangen til romantikken i engelsk litteratur, og påverka sentrale forfattarar som til dømes William Wordsworth.

Kjelder 
 «Etterord» av Johannes Gjerdåker i Mjølk av Paradis. Engelsk og skotsk lyrikk frå Thomas Gray til John Clare. Det Norske Samlaget, Oslo 2000.
  Denne artikkelen inneheld utdrag frå Nordisk familjebok, eit svensk leksikon gjeve ut mellom 1904 og 1926 som i dag er offentleg eigedom.

Fotnotar 

Engelske diktarar
Britiske historikarar
Elton John and Tim Rice's Aida

Elton John and Tim Rice's Aida er eit konseptalbum frå 1999 med songar frå musikalen Aida, som byrja å gå i 2000.  

Musikken er skriven av Elton John medan Tim Rice har skrive tekstane. I tillegg til Elton John er songane framførte av popstjerner som Sting, LeAnn Rimes, Tina Turner, Angelique Kidjo, Spice Girls, Janet Jackson, Boyz II Men, Shania Twain, Lenny Kravitz, James Taylor, Lulu, Kelly Price og Dru Hill.  I tillegg er skodespelarane frå den komande musikalen Heather Headley og Sherie Rene Scott med på to songar. 

«Written in the Stars» vart gjeven ut som singel og nådde 29. plass på Billboard Hot 100, og andreplassen på Adult Contemporary-lista.

Innhald

Medverkande

Andre medverkande

Salslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elton John and Tim Rice's Aida» frå ,  den 10. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1998
Elton John-album
Konseptalbum
Album produserte av Phil Ramone
The Rocket Record Company-album
The Muse av Elton John

The Muse er eit filmmusikkalbum av Elton John frå august 1999 for filmen The Muse.

Det var det fjerde filmmusikkalbumet hans etter Friends i 1971, The Lion King i 1994 og Elton John and Tim Rice's Aida, som kom ut same året. 

Filmmusikken for animasjonsfilmen The Road To El Dorado kom òg ut same året.

Innhald
 «Driving Home»
 «Driving to Universal»
 «Driving to Jack's»
 «Walk of Shame»
 «Better Have a Gift»
 «The Wrong Gift»
 «The Aquarium»
 «Are We Laughing»
 «Take a Walk with Me»
 «What Should I Do?»
 «Back to the Aquarium»
 «Steven Redecorates»
 «To the Guesthouse»
 'The Cookie Factory»
 «Multiple Personality»
 «Sarah Escapes»
 «Back to Paramount»
 «Meet Christine»
 «The Muse»
 «The Muse» [Remixed av Jermaine Dupri]

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Muse (soundtrack)» frå ,  den 10. desember 2011.  
 

Filmmusikkalbum frå 1999
Elton John-album
The Road to El Dorado av Elton John

The Road to El Dorado var eit filmmusikkalbum av Elton John og tekstforfattar Tim Rice, med bidrag frå Hans Zimmer, for animasjonsfilmen The Road to El Dorado. 

John og Rice hadde tidlegare samarbeidd på filmmusikken til The Lion King, ein annan animasjonfilm. Zimmer hadde tidlegare komponert musikken til The Prince of Egypt. 

Songen «Someday Out Of The Blue» vert spelt under rulleteksten til filmen. 

Backstreet Boys song korvokal på «Friends Never Say Goodbye»,  men vart ikkje tilskriven for dette på grunn av kontraktsproblem.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Road to El Dorado (soundtrack)» frå ,  den 10. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Filmmusikkalbum frå 2000
Album produserte av Patrick Leonard
Elton John-album
Elton John One Night Only – The Greatest Hits

Elton John One Night Only – The Greatest Hits er eit konsertalbum av Elton John frå 2000. Albumet vart spelt inn 20. og 21. oktober 2000 i Madison Square Garden. Ei utvida utgåve vart òg gjeven ut på DVD. På verdsbasis selde albumet fire millionar eksemplar, medan DVD-en selde fem millionar. 

I USA selde albumet til gullplate i juli 2001.

Innhald

Medverkande
Elton John – piano, vokal
Davey Johnstone – gitar, vokal
John Jorgenson – gitar, mandolin, pedalsteelgitar, saksofon, vokal
Bob Birch – bassgitar, vokal
Guy Babylon – klaverinstrument, vokal
Nigel Olsson – trommer, perkusjon, vokal
Curt Bisquera – trommer
John Mahon – perkusjon, vokal
Michael Healea – perkusjon, 
Ken Stacey – korvokal, gitar
Billy Trudel – korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elton John One Night Only – The Greatest Hits» frå ,  den 10. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Phil Ramone
Konsertalbum frå 2000
Elton John-album
Sinplus

Sinplus er ein sveitsisk duo. Duoen består av brørne Ivan og Gabriel Broggini.

Die grosse Entscheidungsshow 
3. november 2011 deltok dei i uttakinga til den franskspråklege kringkastaren Radio télévision suisse (RTS) med songen «Unbreakable», men gjekk ikkje vidare til finalen i Die grosse Entscheidungsshow. Fem dagar seinare, 8. november, deltok dei i uttakinga til den italienskspråklege kringkastaren Radiotelevisione svizzera di lingua italiana (RSI) og gjekk vidare til finalen. I finalen, som fann stad 10. desember 2011, tevla dei mot mellom anna den fyrste vinnaren av Eurovision Song Contest, Lys Assia. Sinplus vann tevlinga med 17,87 % av røystene og fekk representere Sveits i Eurovision Song Contest 2012.

Eurovision Song Contest 
Sinplus starta som éin av dei ni fyrste i den fyrste semifinalen i Eurovision Song Contest 2012, men gjekk ikkje vidare til finalen.

Diskografi

Album 
 2012: Disinformation

Singlar 
 2011: Unbreakable

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sinplus» frå , den 10. desember 2011. 
 

Sveitsiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2012-deltakarar
Die grosse Entscheidungsshow 2012-deltakarar
Syskenduoar
Songs from the West Coast

Songs from the West Coast er det 27. studioalbumet av den britiske songaren Elton John og kom ut 1. oktober 2001. Mange kritikarar meinte at John med dette albumet gjekk attende til dei pianobaserte røtene sine. Han samarbeidde igjen med ein av dei faste tekstforfattarane sine, Bernie Taupin. Trommeslagar Nigel Olsson var òg attende i bandet. Ingen av singlane frå albumet gjekk inn på Billboard Hot 100 i USA, som gjorde at 2001 vart det første året for John på 31 år utan ein song på Billboard Hot 100 (30 med minst ein song inne på Topp 40). George Strait tangerte denne rekorden på countrylista i 2011. 

Stevie Wonder, som tidlegare hadde arbeidd med Elton John på songane «I Guess That's Why They Call It the Blues» og «That's What Friends Are For», spelte munnspel og clavinet på «Dark Diamond».Patrick Leonard produserte albumet og spelte òg klaverinstrument på fleire songar. Rufus Wainwright syng korvokal på songen «American Triangle», som handlar om Matthew Shepard, ein homofil student som vart brutalt drepen i 1998. 

Songs from the West Coast fekk god kritikk av kritikarane. Stephen Thomas Erlewine i Allmusic meinte at John hadde laga eit album som høyrdest ut som dei klassiske albuma hans frå byrjinga av 1970-åra.

Innhald

Medverkande 
Rusty Anderson: Gitarar, elektrisk gitar, bozouki
Gary Barlow: Korvokal
Jay Bellerose: Perkusjon
Paul Buckmaster: Horn- og strykearrangement, dirigent
Paul Bushnell: Bass, korvokal
Matt Chamberlain: Trommer, perkusjon
David Channing: Akustisk gitar, dobro
Bruce Gaitsch: Akustisk gitar
Elton John: Piano, harmonium, vokal
Davey Johnstone: Akustisk og elektrisk gitarar, mandolin, korvokal
Kudisan Kai: Korvokal
Patrick Leonard: Hammond B-3 orgel, mellotron, klaverinstrument
Nigel Olsson: Trommer, korvokal
Billy Preston: Elektrisk orgel og Hammond B-3 orgel
Tata Vega: Korvokal
Rufus Wainwright: Harmonivokal
Stevie Wonder: Clavinet, munnspel

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé og salstal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Songs from the West Coast» frå ,  den 10. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Elton John-album
Musikkalbum frå 2001
Album produserte av Patrick Leonard
The Rocket Record Company-album
Greatest Hits 1970–2002

Greatest Hits 1970–2002 er ei samleplate av songar frå heile karrieren til Elton John fram til 2002. Albumet kom ut som ei trippelplate og versjonane i USA og Europa var noko forskjellige. 

Albumet låg 67 veker på Billboard 200 i USA og selde til 5 gonger platinaplate i februar 2011. 

Det var det første samlealbumet til Elton John etter at PolyGram, som tidlegare kontrollerte katalogen til John frå tida før 1976, vart seld til Universal Music Group, som kontrollerte katalogen etter 1976.

Innhald

Europeisk utgåve

Disk 1

Disk 2

Disk 3 - Bonus

Nordamerikansk utgåve

Disk 1

Disk 2

Disk 3 - Bonus

Listeplasseringar
{|class="wikitable" border="1"
!scope="col" style="width:15.9em;"|Liste (2002)
!scope="col"|Plassering
|-
|Italia
|style="text-align:center;"|13
|-
|New Zealand
|style="text-align:center;"|8
|-
|Noreg
|style="text-align:center;"|6
|-
|Storbritannia
|style="text-align:center;"|3
|-
|USA - Billboard 200
|style="text-align:center;"|12
|-
!scope="col"|Liste (2003)
!scope="col"|Plassering
|-
|Australia
|style="text-align:center;"|6
|-
|Austerrike
|style="text-align:center;"|19
|-
|Belgia (Flandern)
|style="text-align:center;"|8
|-
|Belgia (Wallonia)
|style="text-align:center;"|30
|-
|Danmark
|style="text-align:center;"|2
|-
|Franske samleplater
|style="text-align:center;"|3
|-
|Tyskland
|style="text-align:center;"|19
|-
|Nederland
|style="text-align:center;"|14
|-
|Sverige
|style="text-align:center;"|12
|-
|Sveits
|style="text-align:center;"|12
|-
|}

Kjelder
<div class="references-small">Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits 1970–2002» frå ,  den 10. desember 2011.  oppgav desse kjeldene: '' 

Samlealbum frå 2002
Dobbeltalbum
Elton John-album
Peachtree Road

Peachtree Road er det 28. studioalbumet av den britiske musikaren Elton John, og kom ut i 2004. Det vart kalla opp etter Peachtree Road, den nordlege delen av Peachtree Street i Atlanta, der ein av dei fire heimane til John ligg. Dette er et einaste av albuma til John der berre han sjølv står oppført som produsent. 

Trass i generelt positive meldingar, gjorde Peachtree Road det heller dårleg samanlikna med andre album frå denne tida, og nådde 17. plass i USA og 21. plass i Storbritannia. I USA selde albumet til gullplate i desember 2004. 

Albumet vart gjeve ut på ny i 2005 med tre bonusspor frå Billy Elliot the Musical, samt ein DVD med ni spor frå albumet framført på konsert i Atlanta.

Songen «Electricity» frå musikalen vart gjeven ut som singel i juni 2005 og nådde fjerdeplass i Storbritannia. 

Albumet vart tileigna minnet til Gus og Sheila Dudgeon, som omkom i lag i ei bilulukke.

Innhald

Bonus-DVD (2005)
Alle songar spelte inn ved the Tabernacle i Atlanta i november 2004
 «Weight of the World»
 «Porch Swing in Tupelo»
 «Answer in the Sky»
 «Turn the Lights Out When You Leave»
 «My Elusive Drug»
 «They Call Her the Cat»
 «Freaks in Love»
 «All That I'm Allowed (I'm Thankful)»
 «I Can't Keep This from You»

Medverkande
 Elton John - piano, Rhodes, solo og korvokal
 Davey Johnstone - akustisk, elektrisk, slide, baryton, Leslie og sitar gitarar, dobro, mandolin, korvokal
 Nigel Olsson - trommer, korvokal
 Guy Babylon - Hammond orgel, Rhodes, programmering, instrumentering
 Bob Birch - bass, korvokal
 John Mahon - perkusjon, korvokal
 John Jorgenson - pedalsteelgitar
 L'Tanya Shields - kor
 Alecia Terry - kor
 M. Dennis Sims - kor
 Rosalind McKnight Choir
 Mark Ford - kor
 Terrence Davis - kor
 Todd Honeycutt - kor
 Adam McKnight - kor
 Jimmy Pankow - trombone, hornarrangement
 Lee Loughnane - trompet
 Walter Parazaider - tenorsaksofon
 Larry Klimas - barytonsaksofon
 Martin Tillman - elektrisk cello

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peachtree Road (album)» frå ,  den 10. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2004
Elton John-album
Album produserte av Elton John
Electricity av Elton John

«Electricity» er ein song av Elton John og Lee Hall frå den særs suksessfulle musikalen Billy Elliot the Musical. 

Singelen var den 63. singelen til John som gjekk inn på Topp 40 i Storbritannia og nådde fjerdeplassen som høgaste plassering. Songen vart gjeven ut som bonusspor på den britiske nyutgjevinga av albumet Peachtree Road.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Electricity (Elton John song)» frå ,  den 10. desember 2011.  
 

Elton John-songar
Songar frå 2005
Singlar frå 2005
The Captain & the Kid

The Captain & the Kid er det 29. studioalbumet av den britiske musikaren Elton John, som kom ut i 2006. Det er det andre sjølvbiografiske albumet med tekstforfattar Bernie Taupin og fortsette der Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy frå 1975 tok slutt. The Captain & the Kid omhandla hendingar i liva deira sidan dei starta å arbeide saman 30 år tidlegare.

Interscope Records annonserte at dei ikkje kom til å gje ut fysiske singlar frå albumet, sidan det vart lagt vekt på å presentere albumet som ein heilskap. «The Bridge» vart likevel vald ut for radio. Dette er det første albumet av Elton John og Bernie Taupin med Taupin på omslaget i lag med John. Det er det siste studioalbumet til John med Guy Babylon på klaverinstrument. Han døydde få år etterpå.

The Captain & the Kid nådde 6. plass i Storbritannia og 18. plass i USA.

Innhald

Medverkande 
 Elton John – vokal, piano
 Davey Johnstone – gitarar, banjo, mandolin, munnspel, korvokal
 Nigel Olsson – trommer, korvokal
 Guy Babylon – arrangement og klaverinstrument
 Bob Birch – bass, korvokal
 John Mahon – perkusjon, korvokal
 Arthur – «woof-bells»

Salslister

Vekeslister

Salstrofé

Salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Captain & the Kid» frå ,  den 11. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Elton John-album
Musikkalbum frå 2006
Konseptalbum
Album produserte av Elton John
Oppfølgjaralbum
Mercury Records-album
Interscope Geffen A&M Records-album
Interscope Records-album
Rocket Man: The Definitive Hits

Rocket Man: The Definitive Hits (kalla Rocket Man: Number Ones i Nord-Amerika og Just Like Belgium: The Definitive Hits i Belgia) er eit samlealbum av Elton John med 13 førsteplassar og fleire bonusspor og konsertopptak.  Det kom 17 forskjellige versjonar av albumet forskjellige stader i verda. Alle versjonane inneheldt tittelsporet «Rocket Man (I Think It's Going to Be a Long, Long Time)». Albumet kom ut 25. mars 2007 og feira 60-årsdagen til Elton John. I Storbritannia nådde albumet andreplassen på albumlista og niandeplass i USA.

Innhald

Internasjonal versjon

Norsk versjon

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rocket Man: The Definitive Hits» frå ,  den 11. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
[ Rocket Man: The Definitive Hits - International version]
Universal Music - Norwegian version 

Samlealbum frå 2007
Album produserte av Gus Dudgeon
Album produserte av Chris Thomas
Elton John-album
Brumle

Brumle er ein norsk teikneserie som vart skapt av Haaken Chrisensen. Serien fekk plass i Illustrert Familieblad. Der var han å finne i tidsrommet 1935 - 1958. Brumle kom ut som julehefte i åra 1935 - 1956. Julehefta var frittståande forteljingar i høve til vekebladet. Juleheftet kom ikkje i 1939. 

Hovudfigurane i forteljingane er bjørnungen Brumle, reven Mikkel og, etter kvart, guten Per.

Kjelder 
 Haakon W. Isachen: Ingen jul uten Juleheftene Egmont serieforlag 2004

Julehefte
Norske teikneseriar
Gavlbåten putt

Ein putt er ein flatbotna spegelbåt som er kjend frå om lag 1900. Båttypen finn ein helst i Lyngør. Sidene er to bordgangar høge. Borda er limte saman, og skrudde med messingskruar til ei utvendig list. Framme er borda festa til spunninga i stamnen. Ved hjelp av malar får båten den ønskte fasongen. Etter at akterspegelen er innsett vert botnborda, som ligg på tvers, spikra på. Ei langsgåande kjølribbe forsterkar botnen. Båten har eit par tollepinnar. Putten er om lag tre meter lang og vel ein meter brei.Den flate botnen gjer putten stabil. Han er så stiv at han egnar seg ikkje i sjøgang. Den flate botnen gjer at han er grundtgåande. 

Utviklinga av dei flatbotna båtane er usikker. Ho kan vere påverka frå Danmark og Bohuslän-kysten i Sverige, der det er fleire båttypar med flat botn.

Kjelder 
 Asbjørn Klepp: «Putt» frå Lyngør. Midtsidebåt i Kysten nr.2. 1981''

Norske båttypar
Robåtar
Unbreakable av Sinplus

«Unbreakable» var det sveitsiske bidraget i Eurovision Song Contest 2012, framført på engelsk av Sinplus. Songen er med på albumet Disinformation.

Die grosse Entscheidungsshow
3. november 2011 deltok songen i uttakinga til den franskspråklege kringkastaren Radio télévision suisse (RTS), men gjekk ikkje vidare til finalen i Die grosse Entscheidungsshow. Fem dagar seinare, 8. november, deltok han i uttakinga til den italienskspråklege kringkastaren Radiotelevisione svizzera di lingua italiana (RSI) og gjekk vidare til finalen. I finalen, som fann stad 10. desember 2011, tevla han mot mellom anna den fyrste vinnaren av Eurovision Song Contest, Lys Assia med songen «C'était ma vie». Songen vann tevlinga med 17,87 % av røystene og fekk representere Sveits i Eurovision Song Contest 2012.

Eurovision Song Contest 2012
Songen starta som nummer sju i den fyrste semifinalen, men gjekk ikkje vidare til finalen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Unbreakable (Sinplus song)» frå ,  den 11. desember 2011.  
 

Songar frå 2011
Sveitsiske songar
Die grosse Entscheidungsshow-songar
Eurovision Song Contest 2012-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Sveitsiske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege songar
Gnomeo & Juliet av Elton John

Gnomeo & Juliet er eit filmmusikkalbum av Elton John som kom ut 8. februar 2011, tre dagar før filmen Gnomeo & Juliet hadde premiere. Albumet inneheld musikk av Elton John, Nelly Furtado, Kiki Dee, og eit utval av filmmusikken komponert av Chris s. Bacon og James Newton Howard. Lady Gaga var ikkje med på songen «Hello, Hello» med Elton John på albumet, men dei song duett på songen i filmen.

Innhald

Medverkande
Elton John & band:
Elton John: Piano, vokal
Davey Johnstone: Gitarar, korvokal
Bob Birch: Bass, korvokal
Nigel Olsson: Trommer, korvokal
John Mahon: Perkusjon, korvokal
Guy Babylon og Kim Bullard: Klaverinstrument

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gnomeo & Juliet (soundtrack)» frå ,  den 11. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Filmmusikkalbum frå 2011
Elton John-album
Gary Glitter

Gary Glitter () er ein engelsk glamrockmusikar og låtskrivar. 

Glitter vart først kjend i glamrocktida tidleg i 1970-åra. Han hadde mange hittar i Storbritannia i 19790-åra, som «Rock and Roll, Parts One and Two», «I Love You Love Me Love», «I'm the Leader of the Gang (I Am)» og «Hello, Hello, I'm Back Again». Mellom 1972 og 1995 hadde Glitter i alt 26 hitsinglar som låg totalt 180 veker på Topp 100 i Storbritannia. Han heldt fram karrieren i 1980- og 1990-åra, og hadde ein stor hitt i 1984 med «Another Rock N' Roll Christmas». Han har gjeve ut i alt sju studioalbum, og minst 15 samle- og konsertalbum. I 1998 vart songen hans «Rock and Roll» ført opp som ein av dei 1001 beste songane i musikkhistoria. Den nesten instrumentale «Rock and Roll, Part 2» vore ein populær jubelsong under amerikanske sportshendingar. 

I 1999 vart Glitter dømd for å eige barnepornografi i Storbritannia, og seinare dømd i Vietnam for utukt mot mindreårige jenter.

Studioalbum
 (1972) Glitter Nr. 8 UK; Nr. 2 Australia 
 (1973) Touch Me Nr. 2 UK; Nr. 2 Australia 
 (1975) G. G.
 (1977) Silver Star
 (1984) Boys Will Be Boys
 (1991) Leader 2
 (2001) On

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gary Glitter» frå ,  den 11. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Ganghouse Gary Glitter si offisielle Facebook-side
 Profile: Gary Glitter BBC News
 
 I am the Leader of the Gary Glitter Gang, actually … av John Battles

Engelske songarar
Glamrock
Ivor Novello-prisvinnarar
Folk frå Oxfordshire
Britiske brotsfolk
Glitter av Gary Glitter

Glitter var debutalbumet til den britiske glamrockartisten Gary Glitter frå 1972, prodsuert av Bell Records. To songar, «I Didn't Know I Loved You ('Til I Saw You Rock 'n' Roll)» og «Rock And Roll», sistnemnde i to delar, vart populær singlar. Begge låg ei tid på Topp 40 i både USA og Storbritannia. 

Albumet hadde i tillegg til dei to singlane, andre songar som vart populære hos tilhengjarane, som «Rock On!», «Shakey Sue» og «The Famous Instigator», samt Glitter-versjonane av «Baby, Please Don't Go» (skriven og først framført av amerikanske Big Joe Williams) og «The Wanderer» (først spelt inn av Dion DiMucci & the Del-Satins).  

Albumet gjorde det òg godt internasjonalt. I 1996 og 2009 vart albumet gjeve ut på ny med bonusspor.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Glitter (Gary Glitter album)» frå ,  den 11. desember 2011.  
 

Gary Glitter-album
Debutalbum frå 1972