alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Neápoli i Lemesós

Neápoli (gresk Νεάπολη) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg ved sjøen heilt aust i byen.

Plassering

I vest grensar Neápoli til Ajía Triáda og i nordvest til Ájos Nikólaos. I nord ligg nabokommunen Mésa Jitonía og i aust Ájos Athanásios.

Kjelder

Bydelar i Lemesós
Ájos Nikólaos i Lemesós

Ájos Nikólaos (gresk Άγιος Νικόλαος) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg langt aust i byen.

Plassering

I vest grensar Ájos Nikólaos til Ájos Nektários og i sør til Neápoli. I nord ligg nabokommunen Mésa Jitonía.

Kjelder

Bydelar i Lemesós
Ájos Nektários i Lemesós

Ájos Nektários (gresk Άγιος Νεκτάριος) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg aust i byen.

Plassering

I vest grensar Ájos Nektários til Kápsalos og Apóstoli Pétros ke Pávlos, i sør til Ajía Zóni og i aust til Ájos Nikólaos. I nord ligg nabokommunen Mésa Jitonía.

Kjelder

Bydelar i Lemesós
Kápsalos

Kápsalos (gresk Κάψαλος) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg i den austlege delen av byen.

Plassering

I nord grensar Kápsalos til Ajía Fýlaxi, i vest til Apóstoli Pétros ke Pávlos og i søraust til Ájos Nektários. I aust ligg nabokommunen Mésa Jitonía.

Kjelder

Bydelar i Lemesós
Apóstoli Pétros ke Pávlos i Lemesós

Apóstoli Pétros ke Pávlos (gresk Απόστολοι Πέτρος και Παύλος) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg sentralt i byen.

Plassering

I nord grensar Apóstoli Pétros ke Pávlos til Ajía Fýlaxi, i vest til Ájos Jeórjos, i sør til Katholikí og i aust til Kápsalos og Ájos Nektários.

Kjelder

Bydelar i Lemesós
Ájos Jeórjos i Lemesós

Ájos Jeórjos (gresk Άγιος Γεώργιος) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg i den sentrale delen av byen.

Plassering

I nord grensar Ájos Jeórjos til Ajía Fýlaxi, i aust til Apóstoli Pétros ke Pávlos, i søraust til Katholikí og i sørvest til Apóstolos Andréas. I vest ligg nabokommunen Káto Polemídia.

Kjelder

Bydelar i Lemesós
Ajía Fýlaxi i Lemesós

Ajía Fýlaxi (gresk Αγία Φύλαξη) eller Ajía Fýla (gresk Αγία Φύλα) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen omfattar det meste av den nordlege delen av byen.

Plassering

I sør grensar Ajía Fýlaxi til Ájos Jeórjos, Apóstoli Pétros ke Pávlos og Kápsalos, i vest omsluttar han nesten heilt bydelen Panajía Evangelístria. I aust ligg nabokommunen Mésa Jitonía, i nord busetnadene Fasoúla og Palódia og i vest kommunen Káto Polemídia og busetnaden Páno Polemídia.

Kjelder

Bydelar i Lemesós
Panajía Evangelístria i Lemesós

Panajía Evangelístria (gresk Αγία Φύλαξη) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg i den nordlege delen av byen.

Plassering

Panajía Evangelístria er nesten heilt omslutta av bydelen Ajía Fýlaxi. I vest ligg busetnaden Páno Polemídia.

Kjelder

Bydelar i Lemesós
The Adventures of Panama Red

The Adventures of Panama Red er det fjerde studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet New Riders of the Purple Sage, gjeve ut i 1973. Albumet nådde 55. plassen på Billboard-lista i USA.

Albumet inneheld to songar skrivne av Peter Rowan — «Panama Red», som vart ein radiohit, og «Lonesome L.A. Cowboy». Ein annan song, «Kick in the Head», vart skriven av Robert Hunter.  Donna Jean Godchaux og Buffy Sainte-Marie medverkar med korvokal på fleire spor.

Allmusic skreiv om albumet: «Det er ikkje tradisjonell country, og det er utdatert, men likevel har Panama Red mykje sjarme som ei etterleivning frå fortida. Tittelsporet og 'Lonesome L.A. Cowboy', med den klynkande steelgitaren til Cage, ber mykje av vekta til bandet og skil dei frå praktisk talt alle andre Vestkyst-band som prøvde seg på det same. The Flying Burrito Brothers var meir country og Commander Cody sitt Lost Planet Airmen svinga hardarar, men ein ting The New Riders var meir enn noko anna var stein, og desse songane med titlar som 'Important Exportin Man' og 'Kick in the Head' og tekstar som 'I've been smokin' dope, snortin' coke/Tryin' to write a song/Forgettin' everything I know until the next line comes along' berre understrekar dette. Det raraste er at plata heng så vakkert saman og songane er så stramme utan noko ekstra mellom, og det kjennest som om plata er langt lengre enn dei 29 minuttar ho varer.»

Innhald

Medverkande

New Riders of the Purple Sage
John Dawson – gitar, vokal, solovokal på «Lonesome L.A. Cowboy», «One Too Many Stories», «You Should Have Seen Me Runnin» og «Cement, Clay and Glass»
David Nelson – elektrisk gitar, vokal, solovokal på «Panama Red» og «Teardrops In My Eyes»
Dave Torbert – bass, gitar, vokal, solovokal på «It's Alright with me», «Important Exportin' Man», «Kick In the Head», «L.A. Lady» og «Thank the Day»
Buddy Cage – pedalsteelgitar
Spencer Dryden – trommer, perkusjon

Andre musikarar
Donna Jean Godchaux – vokal på «Important Exportin Man» og «L.A. Lady»
Buffy Sainte-Marie – vokal på «You Should Have Seen Me Runnin'» og «Cement, Clay and Glass»
Norbert Putnam – bass på «Thank the Day»
The Memphis Horns, arrangert av Norbert Putnam og The Memphis Horns

Produksjon
Produsent: Norbert Putnam
Recording lydteknikar: Tom Flye
Assisterande lydteknikarar: John Stronach, Bobby Hughes
Lydteknikars: Tom Anderson, Phil Brown, Bob Edwards
Remix: Norbert Putnam
Plateomslag: Lore and Chris
Innspelt i Record Plant, Sausalito
Miksa i Quadrafonic Studios i Nashville

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Adventures of Panama Red» frå ,  den 18. oktober 2020.  
 

New Riders of the Purple Sage-album
Musikkalbum frå 1973
Album produserte av Norbert Putnam
Columbia Records-album
Kjell Kemi

Kjell Kemi () er ein norsk filolog og politikar (Ap). Han var førstelektor i samisk språk ved Universitetet i Tromsø.

I åra 1988–1997 arbeidde Kemi som språkforskar ved Nordisk Samisk Institutt. Kemi var òg rektor ved Samisk høgskule i Kautokeino. I 1985 vart han cand.philol med hovudfagsavhandlinga «Dialektgrensa mellom Kárásjohka og Guovdageaidnu. Ein sosiolingvistisk undersøking».

Verv 

 1998–2000 Medlem av Fagstyret ved Samisk høgskule
 1998–2000 Medlem i Arbeidarpartiet sitt Samepolitiske råd
 2004–2006 Leiar for Kautokeino arbeidarparti

Publikasjonar 
 1993 The Sámi Language Act in Norway. Diedut no. 7
 1995 Subjeavtta ja vearbba gaskavuodat. Sámegiela ja sámi girjjálasvuoda bagadansymposia rapporta
 2002 Utdanningssystemer og institusjoner som del av samisk selvbestemmelse. Diedut nr. 2

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Kjell Kemi» frå ,  den 19. oktober 2020.

Bakgrunnsstoff

Norske filologar
Arbeidarpartipolitikarar
Rektorar ved Samisk høgskole
Home, Home on the Road

Home, Home on the Road er eit konsertalbum av det amerikanske countryrockbandet New Riders of the Purple Sage. Det kom ut på Columbia Records i 1974 og var det første konsertalbumet deira, og det femte totalt. Dei elleve songane på albumet er kombinasjonar av originale songar og coverversjonar. Seks av dei var gjevne ut på tidlegare New Riders-album, medan dei fem andre ikkje var det. 

Home, Home on the Road vart produsert av Jerry Garcia i Grateful Dead, som hadde vore med å starte opp New Riders og hadde vore den opphavlege pedalsteelgitaristen. Eit spor, «Kick in the Head», var skriven av Robert Hunter, som skreiv tekstane til mange Grateful Dead-songar.

Innhald

Medverkande

New Riders of the Purple Sage
John Dawson – gitar, vokal
David Nelson – gitar, vokal
Dave Torbert – bass, vokal
Buddy Cage – pedalsteelgitar
Spencer Dryden – trommer

Andre medverkande
Andy Stein – barytonsaksofon på «School Days»

Produksjon
Jerry Garcia – produsent
Tom Flye – lydteknikar og miksing
Bob Edwards – lydteknikar
Tom Lubin – assisterande lydteknikar
Chris Harms – plateomslag
Innspelt i Record Plant NY White Truck med Frank Hubach, David Hewitt og John L. Venable

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Home, Home on the Road» frå ,  den 18. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
«Home, Home on the Road» on deaddisc.com
«Major Releases» partial discography on NRPS official website nrps.net

 

New Riders of the Purple Sage-album
Konsertalbum frå 1974
Columbia Records-album
Album produserte av Jerry Garcia
Brujo

Brujo er det femte studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet New Riders of the Purple Sage, gjeve ut i 1974 på Columbia Records. Med eit konsertalbum i tillegg, var dette det sjette albumet deira på tre år. 

Brujo var det første New Riders-albumet med Skip Battin. Battin hadde erstatta Dave Torbert som bassist i bandet, etter at Torbert slutta for å bli med i Kingfish.

Den einaste singelen frå albumet var «You Angel You»/«Parson Brown».

Allmusic meinte albumet leid av at det var det sjette albumet deira på tre år, og at Dawson ikkje hadde like mange gode songar å kome med som på dei føregåande albuma, og at Skip Battin måtte ta seg av meir av låtskrivinga. Countrypopstilen til Battin gjorde det til eit litt anna New Riders-album. I tillegg spelte dei eit par coversongar med Don Gibson sin «Ashes of Love» frå 1968 og Bob Dylan sin «You Angel You» frå 1974.

Innhald

Medverkande

New Riders of the Purple Sage
John Dawson - gitar, vokal
David Nelson - gitar, mandolin, vokal
Spencer Dryden - trommer, vokal
Skip Battin - bass, vokal
Buddy Cage - steelgitar

Gjestemusikar
Neil Larson - klaverinstrument
Mark Naftalin - klaverinstrument
Ed Freeman - mellotron
Dan Patiris - engelsk horn
Armando Peraza - bongo

Produksjon
Produsent: Ed Freeman
Lydteknikar: Bob Edwards/Kurt Kinzel
Fotografi: Urve Kuusik
Kunst: Gage Taylor

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brujo» frå ,  den 18. oktober 2020.  
 

Musikkalbum frå 1974
Columbia Records-album
New Riders of the Purple Sage-album
Oh, What a Mighty Time

Oh, What a Mighty Time er det sjette studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet New Riders of the Purple Sage, gjeve ut på Columbia Records i 1975.

Oh, What a Mighty Time vart produsert av Bob Johnston.  Jerry Garcia frå Grateful Dead speler gitar på tre songar, og Sly Stone speler klaverinstrument og syng på ein song. 

Allmusic skreiv i meldinga si: «På dette sjette albumet hadde New Riders of the Purple Sage forverra seg til det punktet at dei spelte inn novelty-songar som «I Heard You've Been Layin' My Old Lady» og gamle standardar som «La Bamba». Dei fekk med seg den gamle venen Jerry Garcia på eit par songar, men det var ikkje noko her som indikerte at dei var attende til nivået dei hadde på første albumet. I staden høyrest Oh, What a Mighty Time ut som noko eit kompetent Marin County barband kunne laga, som ikkje er langt frå det New Riders var på denne tida. Albumet, som hadde dei lågaste salstala deira til då, var det siste dei gav ut for Columbia Records.»

Innhald

Medverkande

New Riders of the Purple Sage
John Dawson – akustisk gitar, vokal, autoharpe, munnspel, babygitar, perkusjon, sirene
David Nelson – gitar, vokal, perkusjon, vanleg stemt Heineken-flaske
Buddy Cage – pedalsteel, vokal
Skip Battin – bass, vokal, perkusjon
Spencer Dryden – trommer, perkusjon, vokal

Andre medverkande
Sly Stone – vokal, orgel, piano på «Mighty Time»
Jerry Garcia – gitar på «Mighty Time», «I Heard You Been Layin' My Old Lady» og «Take a Letter, Maria»
Jeff Narell – steeltromme på «Over and Over»
Pepper Watkins, Bootche Anderson, Marilyn Scott – vokal på «I Heard You Been Layin' My Old Lady», «Strangers on a Train», «Up Against the Wall, Redneck» og «Take a Letter, Maria»
Ray Park – fele på «Going Round the Horn»
St. Beulah's Church Choir – vokal på «Mighty Time»
Portion of Glide Memorial Church Choir – vokal på «Mighty Time»
Patty Santos Cockrell, Peña Blanca, Lucha Cardenas – vokal på «Over and Over», «La Bamba»
The Senator – vokal på «Over and Over»
Andrea Ahlgren – vokal på «Over and Over»

Produksjon
Bob Johnston – produsent
Joe Garnett – illustrasjon på framsida
Ron Kriss – illustasjon på baksida
Herb Greene – fotografi
Tyler Thornton – fotografi på baksida
Bob DeSantos – fargetrykk
Ron Coro – design

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Oh, What a Mighty Time» frå ,  den 18. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

New Riders of the Purple Sage-album
Musikkalbum frå 1975
Album produserte av Bob Johnston
Columbia Records-album
Mawangdui

Mawangdui (kinesisk 馬王堆, pinyin Mǎwángduī, som er ei forvansking av 馬鞍堆 som nesten likt uttalt tyder «Den salforma høgda») er ein arkeologisk funnstad i Changsha i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina. Funnstaden består av to salforma høgder, og inneheldt gravkammera til tre personar. Dei er daterte til det vestlege Han-dynastiet  (206 f.Kr.–9 e.Kr.). 

Gravene tilhøyrde den første markgreven av Dai, Li Cang, kona hans Xin Zhui og ein mann i 30-åra ein går ut frå var sonen deira eller broren til Li.

Utgravingane fann stad i perioden 1972-1974. 

Dei fleste av dei mange gjenstandane frå Mawangdui er utstilt i Hunan provinsmuseum.  Det er særleg retta merksemd mot silketekstene i funnet. Ein kalla ei tid funnet feilaktig for «kong Ma-haugen» fordi ein trudde at det her dreidde seg om grava til Ma Yin (853–930), ein av herskarane over kongeriket Chu under tida til dei fem dynastia og ti kongedøma.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Mawangdui» frå ,  den 19. oktober 2020.

Litteratur 

 Lee, Sherman E., 1994, A History of Far Eastern Art, Fifth edition, Prentice Hall
 Harper, Don, 1998, Early Chinese Medical Literature: The Mawangdui Medical Manuscripts, Kegan Paul International.
 Buck, David D., 1975, Three Han Dynasty Tombs at Ma-Wang-Tui. World Archaeology, 7(1): 30-45.
 Hsu, Mei-Ling, 1978, The Han Maps and Early Chinese Cartography. Annals of the Association of American Geographers, 68(1): 45-60.
 Cihai. Shanghai cishu chubanshe, Shanghai 2002, ISBN 7-5326-0839-5
 Hunan sheng bowuguan, Zhongguo kexueyuan Kaogu yanjiusuo (Provinzmuseum Hunan, Archäologisches Institut der Chinesischen Akademie der Wissenschaften) (Hrsg.): Changsha Mawangdui yihao Hanmu (Han-Grab Nr.1 von Mawangdui, Changsha). Wenwu chubanshe, Peking 1973
 Zhongguo da baike quanshu: Kaoguxue (Große chinesische Enzyklopädie: Band Archäologie). Zhongguo da baike quanshu chubanshe, Beijing 1986
 Hunan sheng bowuguan (utg.): Mawangdui Hanmu yanjiu. Changsha: Hunan renminchubanshe 1981
 He Jiejun, Zhang Weiming: Mawangdui Hanmu. Wenwu chubanshe, Peking 1982
 Fu Juyou, Chen Songchang (Hrsg.): Mawangdui Hanmu wenwu (Die aus den Han-Gräbern von Mawangdui ausgegrabenen Kulturgüter). Hunan chubanshe, Changsha 1992
 Ma Jixing: Mawangdui gu yishu kaoshi. Hunan kexue jishu chubanshe 1992
Arkeologi i Kina
Changsha
Byggverk i Hunan
Han-dynastiet
Ob-ugriske språk

Dei ob-ugriske språka, mansisk og khantisk, er ei undergruppe av uralske språk. Tradisjonelt vart dei i lag med ungarsk sett på som den ugriske greina av den finsk-ugriske språkfamilien. Nyare forsking ser på ob-ugrisk som den eine greina av dei uralske språka, nemleg dei ugro-samojediske språka (i lag med ungarsk og samojedisk), der den andre greina er dei finskpermiske språka.

Obugrisk vert i dag snakka i områda mellom Uralfjella og elvene Ob og Irtysj i Russland. Skogane og skogssteppene i det sørlege Uralområdet vert rekna som det opphavlege området for den obugriske språkgruppa. Frå og med for kring 500 år sidan vandra russararane inni Sibir og trengde dei ugrisktalande folka austover til Ob og Irtysj. Visse talarar av ob-ugriska språk fanst igjen vest for Uralfjella fram til så seint som byrjinga av 1900-talet.  Sjølv om språka er i slekt med ungarsk er denne slektskapen fjern og dei skil seg radikalt frå kvarandre i fonologi, syntaks og ordforråd. Grunnen til at ideen om ein eigen ugrisk språkfamilie er oppgjeve er framfor alt at det har vore umogleg å rekonstruere eit ugrisk urspråk. Khantisk og mansisk er på andre sida nært i slekt med kvarandre, men dei er ikkje forståelege seg i mellom. Dei ob-ugriske språka vart seinare sterkt influerte av dei tyrkiske språka som blir snakka i nærleiken, særleg av tatarisk.  Fram til 1930-talet hadde desse språka ingen skriftlege tradisjonar. Dei vart skriftfesta med det latinske alfabetet i åra fram mot 1937, men frå og med 1937 har variantar av det kyrilliske alfabetet vorte nytta.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ob-ugriska språk» frå ,  den 19. oktober 2020.  
 

Språk i Russland
Uralske språk
Hn/Lyse

Lyse eller tran er ei olja som vert vunni ut av fisk, serleg fiskelivr, eller kvalspìk. Ho hev lange tradisjonar i Noreg som lampeolja, ofte i kolor, eller til å impregnera lêr. Lyse hev òg vore nytta i måling og verki som laga detta var difor bygde nær fiskedistrikti. Tvo av desse er Grip og Gjøco på Nordmøre.

Utvinning 
Upphavleg kunde lyse koma frå ei rekkja dyr, millom anna kval, sel eller rossmål, ved å bræda eller koka ut spìklaget. Den vanlegaste kjelda er torsk og lyset er frå gamalt utvunne ved å setja store kjer med livr ute i soli. Etter kvart som livri rotnar skil lyset seg ut og flyt upp til yta. Det øvste laget er gult på lìt og med mild smak, medan korgen, eller botnfallet, er brunt med vond smak og lukt. Korgen hev vore nytta til å smyrja lunnane utanfyre naust, sidan han er tjukkare en det finare lyset. Sildelyse vert utvunne med koking, liksom med kvalspìk.

Lyse som lækjeråd 

Lyse som lækjeråd, ofte kalla medisintran (gjenom dansk frå lågtysk trân), er eit finare lyse med friskare smak. Dette vert laga med ein nyare metode for utvinning, der ein vermer livri med eim. Detta held so fram i 20 minutt til det når 70 grader celsius. Det var apotekaren Peter Möller som innførde denne metoden.

Som lækjeråd er lyset teke som kosttilskot og er rikt på A-vitamin, D-vitamin og umetta feittsyror. Mest av alt er det omega 3-feittsyror ein fær frå lyset. Som ei fylgja er lyse sét på som eit sunt tilskot til kosten og er endå eitt av få naturlege kjeldor til D-vitamin.

Det vart selt 1,6 millionar flaskor med lyse i 2009.

Kjeldor 

Høgnorske flokkar
Sly Stone

Sylvester Stewart (), betre kjend under scenenamnet Sly Stone, er ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar og plateprodusent. Han er mest kjend som frontmann i Sly and the Family Stone, som spelte ei viktig rolle i utviklinga av soul, funk, rock og psykedelia i 1960- og 1970-åra.

Stone voks opp i California og meistra fleire instrument i tidleg alder, og spelte gospel som barn med syskena (og framtidige bandkollegaene) Freddie og Rose. I midten av 1960-åra arbeidde han både som plateprodusent for Autumn Records og DJ for radiostasjonen KSOL i San Francisco. I 1966 skipa Stone Sly & the Family Stone, som var blant dei første rasemessige integrerte gruppene i popmusikken med både mannlege og kvinnelege medlemmar. Gruppa fekk hittar som «Dance to the Music» (1968), «Everyday People» (1968), «Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)» (1969) og «Family Affair» (1971) og kritikarroste album som Stand! (1969) og There's a Riot Goin' On (1971).

I midten av 1970-åra førte dopproblema og den ureknelege oppførselen hans til at gruppa vart oppløyst og han spelte inn ei rekkje, lite suksessrike soloalbum. I 1993 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av gruppa.

Diskografi
 1967: A Whole New Thing
 1968: Dance to the Music
 1968: Life
 1969: Stand!
 1970: Greatest Hits (Inneheld hitsinglar som ikkje finst på andre album: «Everybody Is a Star», «Hot Fun in the Summertime», «Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)»)
 1971: There's a Riot Goin' On
 1973: Fresh
 1974: Small Talk
 1975: High on You (berre oppført som «Sly Stone»)
 1976: Heard Ya Missed Me, Well I'm Back
 1979: Back on the Right Track
 1982: Ain't but the One Way
 2009: The Woodstock Experience (samling av konsertopptak)
 2011: I'm Back! Family & Friends (berre oppført som «Sly Stone»)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sly Stone» frå ,  den 19. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Afroamerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske bandleiarar
USA-amerikanske funkgitaristar
USA-amerikanske funk-klaverspelarar
USA-amerikanske funksongarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske multi-instrumentalistar
USA-amerikanske organistar
Musikarar frå Texas
USA-amerikanske rhythm and blues-gitaristar
USA-amerikanske rhythm and blues-klaverspelarar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske munnspelspelarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske soulgitaristar
USA-amerikanske soulklaverspelarar
USA-amerikanske soulsongarar
Folk frå Denton i Texas
P-Funk-medlemmar
Grammy Lifetime Achievement Award
Sly and the Family Stone-medlemmar
New Riders av New Riders of the Purple Sage

New Riders er det sjuande studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet New Riders of the Purple Sage, utgjeve i 1976.

New Riders var det første New Riders-albumet på MCA Records, og det andre albumet deira produsert av Bob Johnston. Det består av ni coverversjonar og ein original song av John Dawson.

Innhald

Medverkande

New Riders of the Purple Sage
John Dawson – rytmegitar, vokal
David Nelson – sologitar, vokal
Buddy Cage – pedalsteelgitar
Skip Battin – bass, vokal
Spencer Dryden – trommer

Produksjon
Bob Johnston – produsent
Tom Flye – lydteknikar
Eric Schilling – assisterande lydteknikar
Rod Dyer – albumdesign
George Osaki – kunstnarisk leiar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «New Riders (album)» frå ,  den 19. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

New Riders of the Purple Sage-album
Musikkalbum frå 1976
Album produserte av Bob Johnston
MCA Records-album
Gallo pinto

Gallo pinto er ein tradisjonell matrett i Mellom-Amerika som består av bønner og ris. Han er rekna som nasjonalrett i Costa Rica og Nicaragua. Retten er vanleg til frukost, men kan etast til alle måltid. Særleg i Nicaragua og Costa Rica kan ein ofte eta han to eller tre gongar kvar dag.

Sjølv om retten består av dei same ingrediensane, blir han laga på ulik måte frå land til land, og bønnesorten varierer. I Costa Rica bruker ein vanlegvis svarte bøner, medan raude bøner er vanlegare i Nicaragua. I tillegg til bøner og ris kan ein ofte òg tilsetja andre ingrediensar, som koriander, lauk og paprika. Som frukostrett blir han gjerne servert med egg, ost (queso fresco), tortilla og søt kokebanan.

Namn 
Gallo pinto er spansk og tyder ordrett 'måla hane'. Namnet stammar truleg frå fargen som risen får av bønene, som minner om fargen til ein flekkete hane. Det finst liknande rettar med andre namn i andre spanskspråklege område, som casamiento («ekteskap») i El Salvador, tacu tacu i Peru og moros y Cristianos («maurarar og kristne») i Spania. I engelsktalande karibisk kultur er versjonar av retten kjende som rice and beans eller rice and peas.

Historie 
Opphavet til retten er uklart og omstridd.  Både Costa Rica og Nicaragua gjer krav på han som sin eigen, og opphavet kan vera eit stridsemne mellom folk frå dei to landa.

Gallo pinto er rekna for å ha mestisopphav, ei blanding av bønner, som urfolk i Amerika hadde dyrka sidan førkolumbisk tid, og ris, eit korsnalg innført av spanjolane. Tilreiinga er sterkt påverka av afrikansk mattradisjon.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gallo pinto» frå  og «Gallo pinto» frå ,  den 20. oktober 2020.

Ross, Marjorie (2001). Entre el comal y la olla: fundamentos de gastronomía costarricense. EUNED. pp. 270 pages. ISBN 9968-31-128-6

Bønneretter
Risretter
Spanske ord og uttrykk
Costaricansk kultur
Nicaraguansk kultur
Mellomamerikansk mat