alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Paradis i Bergen

Paradis er eit bustadområde i Fana bydel i Bergen kommune. Paradis ligg under gardane Storetveit og Hop og fekk namn etter ein husmannsplass under Storetveitræet. Namnet har vore kjend sidan 1785, då oppsitjaren under ein barnedåp kalla seg Ole Paradis på spøk.

Skipsreiar Hilmar Reksten hadde bustad og kontora sine her, og desse bygningane utgjer i dag Hilmar Rekstens samlinger, som er eit kunstmuseum. I området her ligg òg Paradis skole, det tidlegare Fana gymnas, og privatskulen Rudolf Steinerskolen i Bergen, ofte kalla Steinerskolen på Paradis.

Historie
Frå 1932 til 1965 var Paradis ein haldeplass på Bergensbanen, 7,44 km frå Bergen jernbanestasjon på den strekninga av Bergensbanen som vart lagt ned etter at Ulrikstunnelen var ferdig. Paradis var då eit strok med einebustader, mange av den staselege sorten, og har vore dette fram til på byrjinga av 2000-talet. Men etter at Bybanen vart bygd på strekninga frå sentrum mot flyplassen, og Paradis fekk ein haldeplass på denne banen (på ein annan stad enn den tidlegare jarnbanehaldeplassen), vart det sett i gang bygging av bustadblokker på Paradis som endrar karakteren på delar av stroket monaleg. Dette samsvarar med kommunale føresetnader og vedtak om at bustader og næringsverksemd bør verte konsentrert ikring og i nærleiken av bybanehaldeplassane.  

Gamlehaugen vart tidlegare rekna som ein del av Paradis, men vart etter at Fritz C. Riebers veg vart bygt, gjerne heller rekna til Fjøsanger.

Bybanen i Bergen 
 Paradis haldeplass
 Tveiteråstunnelen

Bakgrunnsstoff
Gunnar Wiederstrøm. «Bustadsblokkar og sosiale husvære øydelegg overklasseidyll i Bergen(.) Då slangen kom til Paradis». Klassekampen. 2018-12-06. S. 9

Stader i Fana
Wernersholmvegen

Wernersholmvegen er ein blindveg på Hop i Fana bydel i Bergen kommune. Han går hovudsakleg nordover frå Troldhaugvegen og er om lag 900 meter lang. 

Vegen er kalla opp etter eigedomen Wernersholm, som ligg ved vegen. Namnet vart vedteke i 1947.

Bygningar langs vegen 
 Nr. 18 - Wernersholm. 
 Nr. 21 - Døscher-skolen låg her frå 1903 til 1950. 
 Nr. 33 - Hop Tricotagefabrik vart anlagt her i 1879, seinare Pedek 1903-1976. 
 Nr. 37a - Hop fabrikkskole låg her frå 1880 til 1918.

Knutepunkt 
  Troldhaugvegen
 Sideveg nordvestover (150 m)
 Avkjørsel Kloppedalsvegen
  (16 m) over Troldhaugvegen
 Sideveg vestover (140 m)
  til Troldhaugvegen
  Paradisstranden
 Sideveg nordvestover og i boge sørover til til Troldhaugvegen (300 m)
  til Hopsnesvegen
 Sideveg nordover (90 m)
  (15 m)
  Wernersholm
 Sideveg austover (130 m)
  (10 m)
 Sideveg vestover (100 m)
 Sideveg vestover (60 m)
 Avkjørsel Nordahl Griegs veg
 Sideveg vestover (80 m)
 Sideveg vestover (50 m)
 Sideveg nordover (170 m)
 Avkjørsel Torpevikvegen
  Endepunkt ved tidlegare Paradis stasjon ved Paradisstranden.

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Døscher-skolen

Døscher-skolen var ein privat barneskule i Bergen som vart starta og drive av Henriette (Henny) Døscher frå 1903 til 1950. 

Skulen hadde i starten to klassar med 35 elevar og elevane var i fem år. Seinare var det tre klassar og frå og med fjerde klasse vart dei flytta til Storetvedt skole (i dag Paradis skole) eller Midttun skole.

Kjelder 
 

Tidlegare skular i Bergen
Skular i Fana
Skipingar i 1903
Nedleggingar i 1950
Wernersholm

Wernersholm er ein lystgard bygd av lagmann og kanselliråd Werner Hosewinckel Christie (1746-1822) på den gamle garden på Hop i dagens Fana bydel i Bergen. Han hadde kjøpt garden i 1784. 

Christie hadde sett i gang marmordrift på Marmorøen, som ligg i Nordåsvatnet like i nærleiken. Dette var nok medverkande til at han kjøpte Hop og bygde eigedomen sin her. Han reiv dei gamle gardshusa og bygde ein kanal frå Hopsvatnet slik at den nye lystgarden og parken rundt vart liggande på ein eigen, kunstig holme. Hovudbygningen som han bygde, «Storhuset», hadde to etasjar og låg noko lenger nord enn det noverande huset som står her. I tillegg hadde Storhuset full kjellar, noko som då var ei uvanleg løysing for eit herskapshus. 

Lystgarden var særleg kjend for kyrkja Christie fekk bygd her. Han teikna sjølv både våningshuset og kyrkja, og han fann sjølv opp oppskrifta til byggmaterialet til kyrkja, som bestod av rydningsstein med kalksambindningar kledd med ein slag pappmasjé. Dette materialet vart òg nytta til dekorasjonar. Kyrkja var åttekanta med eit sirkelforma interiør med åtte søyler med kjerne av tre kledd med leire og pappmasjé forma som korintiske søyler. Christie hadde kjøpt kapellet på St. Jacobs kyrkjegard, rive det ned og nytta noko av tømmeret i si eiga kyrkje. I midten hadde kyrkja eit halvkuleforma kuppel og eit lite tårn. Innvendig var det galleri og kyrkja hadde plass til heile 800 menneske. Kyrkja kom i bruk i 1796 og vart samanlikna med Peterskyrkja eller Pantheon i Roma. 

Michael Krohn kjøpte Wernersholm då Christie døydde barnlaus i 1829. Han reiv både kyrkja og lystgarden og bygde den noverande hovudbygningen, teikna av Frantz Henrik d'Aubert. Denne bygningen er på ein etasje i empirestil. Bygningen vart ombygd i 1898 og 1913-1914. 

Med Krohn var på Wernersholm vart han vitja av Bjørnstjerne Bjørnson i 1859, som då skreiv «Ja, vi elsker dette landet» her. I 1932 vart det sett opp ei minnetavle til minne om denne hendinga på Wernersholm. 

Frå 1879 kom Wernersholm til fabrikkeigar Jørgen Petersen, og slekta hans hadde eigedomen til 1989. I 1993 overtok ei gruppe arkitektar eigedomen, Wernerholmgruppen, med føremål om å føre bygningen tilbake til den opphavlege utsjånaden. Frå 2002 er huset eigd va Annine Birkeland og Stig Anderson. 

Wernersholmvegen like ved er kalla opp etter eigedomen.

Kjelder 
 
 

Byggverk i Fana
Werner Christie (1746–1822)

Werner Hosewinckel Christie () var ein norsk lagmann og industrigründer.

Foreldra hans var sokneprest, oppfinnar og forretningsmannen Edvard Davidson Christie (1701–57) og og proprietær Magdalene Margrethe Koren (1722–1806). I 1780 vart han gift med oppfinnar og kunstnar Helene Magrethe Kamstrup (24.2.1756–16.3.1829), som var dotter av sokneprest og prost Hans Kamstrup (1724–65) og Helene Elligers Winther (1732–1801). 

Familien på Tysnes prestegard var særs velståande, og Werner Christie vart send på privatskule i Bergen, før han studerte juss ved Universitetet i København. Han skal òg ha studert mekanikk, matematikk, arkitektur og språk i utlandet. Etter han kom heim frå utlandsreisa vart han huslærar på Finnås på Bømlo hos sokneprest Peder Harboe Hertzberg for den eldste sonen Niels Hertzberg. 

I 1774 vart Christie «Conducteur og Land-Maaler» i Bergens stift. I 1780 vart han kanselliråd og i 1783 lagmann over Bergen og Gulating lagstol, eit embete han hadde til det vart oppheva i 1797. I lag med andre embetsmenn og kjøpmenn i Bergen stifta han Det Nyttige Selskab i 1774. 

Han vart landmålar i 1774, kanselliråd i 1780 og lagmann i Bergen og Gulating i 1783.

Marmordrift 

I lag med sokneprest Hertzberg tok Christie opp drifta av det nedlagde marmorbrotet på Mosterøy og i 1775 hadde han fått privilegium på all marmordrift i Sunnhordland. Seinare hadde han privleigium på marmordrift i heile Hordaland. Han eigde sjølv dei fleste av marmorbrota. Ved Hopsfossen på Hop i Fana starta han eit marmorverk med sager drive av vasskraft. Frå her leverte han trappesteinar, gravsteinar, mortarar, bordplater med meir i polert marmor, og leverte mykje material til Christiansborg slott og Marmorkirken i København. I tillegg dreiv han med kalkbrenning. 

I 1784 kjøpte han garden Hop, reiv ned dei gamle gardsbyningane og bygde seg lystgarden Wernersholm, som han bygde med eigenproduserte material. Her fekk han òg løyve til å byggje graplass for seg sjølv og kona. På Wernersholm bygde han òg ei åttekanta kyrkje med kuppel og spir, kledd i det sjølvproduserte byggematerialet sitt. Kyrkja kunne romme heile 800 menneske. På denne tida var Wernersholm ein av attraksjonane i området, og bygningane her vart omtalte både i norsk og utanlandsk litteratur på grunn av den arkitektoniske utforminga og materiala som vart nytta. Kyrkja vart samanlikna med både Peterskyrkja og Pantheon i Roma. Både hovudhuset og kyrkja vart rive av den neste eigaren av Wernersholm, Michael Krohn, som tok over då Christie døydde barnlaus. 

Han lagde òg kart frå bergensområdet med kulturhistorisk verdi.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Werner Christie (1746–1822)» frå , den 10. september 2009. 
 
 

Norske forretningsfolk
Norske juristar
Folk frå Tysnes
Michael Krohn (1793-1878)

Michael Krohn () var ein norsk kjøpmann frå Bergen. 

Michael Krohns gate i Laksevåg bydel i Bergen er kalla opp etter denne Michael Krohn.

Tidleg liv 
Michael Krohn høyrde til ein av dei fremste kjøpmannsslektene i Bergen og var son av kjøpmann Wollert Danchertsen Krohn (1765–1834) og Cecilie Margrethe Meyer (1763–97). 11. mars 1817 gifta han seg med Fridrica Lovise Monrad (8. desember 1794–17. juli 1868).

Etter skule i Bergen fekk han handelsutdanning i utlandet og så praktisk forretningserfaring i handelshuset til familien Wollert Krohn, seinare Krohn & Co. I 1829 tok han over familiebedrifta, som han i 1850 overlet til sonen Wollert Danckert Krohn. 

I 1829 kjøpte han lyststaden Wernersholm på Hop i Fana etter Werner Christie. Her fekk han oppført eit hovedhus i empirestil. På Hop dreiv han òg det eldre marmorbrotet til Christie fram til 1850-åra. I 1859 vart Krohn vitja av Bjørnstjerne Bjørnson som skreiv «Ja, vi elsker» under besøket.

Karriere 
Michael Krohn var drivkrafta bak opprettinga av fleire store selskap i Bergen. I 1845 starta han Det Bergenske Søassuranceselskab. Frå 1851 til 1868 var han direktør i Bergens Assuranceforening. Han arbeidde med å binde Bergen og distrikta rundt saman med å opprette lokale dampskipselskap. I tillegg kom han med ideen om å byggje Nygårdsbrua over Nygårdsstrømmen mellom Store Lungegårdsvannet og Puddefjorden for slik å knyte Bergen tettare til naboherradet Årstad i sør. 

I 1851 fekk han hjelp av britane til å starte Det Bergenske Dampskibsselskab som skulle spele ei viktig rolle i rute- og linjefart i Bergen i meir enn 100 år. Dette var ei økonomisk vanskeleg tid for Bergen og motstanden til oppstarten av selskapet var stor. Enno større var motstanden til planane hans om eit skipsverft i Solheimsviken i Bergen. Han fekk likevel startkapital og starta Bergen Mekaniske Verksted i 1855. Same året starta han òg Bergens Privatbank. 

Verdt å merke seg er at det var først då han var i 50-60-årsalderen at han starta den store innsatsen for handel, skipsfart og industri i Bergen. 

Krohn vart vald som suppleant til Stortinget 1845, 1854 og 1857, men var lite interessert for rikspolitikk. Han sat derimot i bystyret i Bergen i fleire år frå 1839. Her arbeidde han hardt for å skaffe Bergen offentleg vassleidning, noko som kom til i 1855. Året etter var han med på å starte eit lite gassverk i 1849, som var det første i Bergen. Krohn var medlem av børskomitéen i byen 1848 til 1856, sekretær i losjen Den Gode Hensigt og medlem i Det Nyttige Selskab frå 1817. Han var òg austerriksk konsul frå 1829.

Kjelder 

Forretningsfolk frå Bergen
Norske gründerar
Norske kjøpmenn
Marmorøen

Marmorøen er ei øy på austsida av Nordåsvatnet på Hop i Fana bydel i Bergen. Øya er kalla opp etter eit marmorbrot som kom i gang her i 1702. Tidlegare vart øya kalla Hopsholmen. 

Øya høyrte i fleire generasjonar til familien Lillienskiold og marmor frå her vart sendt til København, mellom anna til Christiansborg slott i København i 1730-åra. I 1740-åra vart meir marmor sendt til København og Marmorkirken. Det vart bygd to marmorsager i Hopsfossen like ved. Drifta vart lagt ned i 1750-åra og fram til Werner Christie kjøpte øya og drifta i 1775. Etter 1816 vart det henta ut lite marmor og drifta vart innstilt for godt i 1850-åra. 

I seinare tid har øya og holmane rundt vore ein ynda stad for badeliv og båtcamping i Nordåsvatnet, og det går fleire gangbruer mellom holmane. 

Marmorøen har gjeve namn til Marmorneset like innanfor.

Kjelder 

 

Øyar i Vestland
Geografi i Fana
Torpevikvegen

Torpevikvegen er ein blindveg på Hop i Fana bydel i Bergen kommune. Han går hovudsakleg nordvestover frå Wernersholmvegen til Torpeviken på austsida av Nordåsvatnet og er om lag 350 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1947.

Knutepunkt 
 Wernersholmvegen
 Sideveg nordover (70 m)
  Torpevikvegen 11

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Hop fabrikkskole

Hop fabrikkskole var ein skule som låg i Wernersholmvegen på Hop i Fana bydel i Bergen. Han vart oppretta i 1880 av Petersen & Dekke (Pedek) for barn av arbeidarane på tekstilfabrikken som låg her (Hop Tricotagefabrik). 

Skulen hadde to til fire klassar fordelt på to klasserom. Skulen vart formelt lagt ned i 1918, men vart fram til 1927 nytta som avlasting for klassar ved Storetvedt skole (no Paradis skole). Det same vart han nytta til under den andre verdskrigen for elevar som mellom anna gjekk på Midttun skole. 

I dag er bygningen kontorlokale.

Kjelder 
 

Tidlegare skular i Bergen
Skular i Fana
Skipingar i 1880
Nedleggingar i 1918
Pedek

Pedek eller A/S Petersen og Dekke var eit industriselskap grunnlagd som personleg selskap av Christian Petersen og Johan J. Dekke i 1887. Dei første driftsåra dreiv selskapet ein tekstilfabrikk i Verftsbakken (i dag Georgenes Verft) i Bergen. Etter at driftsbygningen brann ned i 1892, vart eit nybygg reist på branntomta.

Petersen hadde tidlegare styrt Hop Tricotagefabrik ved Hopsfossen på Hop i Fana frå 1879 til 1887, ei verksemd han hadde grunnlagd i lag med syskenbarnet Jørgen Petersen. I 1890-åra la dei planar om å utvide verksemda til begge fabrikkane med nye anlegg i Sverige. Dette førte til opprettinga av A/S Petersen og Dekke, som seinare fekk namnet Pedek. Det nye selskapet omfatta dei to gamle fabrikkane, og ein ny fabrikk i Borås i Sverige. I 1903 vart fabrikkverksemda i Verftsbakken flytta til Hop, og fabrikken i Sverige vart samstundes skild ut som eit eige selskap. Fabrikken på Hop vart etter kvart kraftig utvida og på det meste jobba 350 menneske her. Det vart òg oppretta ein eigen skule for borna til dei som jobba her, Hop fabrikkskole.

I 1950-åra satsa Pedek sterkt på eksport og utvida med avdelingar på Møhlenpris, i Etne og i Stavanger. Pedek fusjonerte i 1965 med P. Christensens Tricotagefabrik A/S i Drammen til det nye selskapet A/S Teksal. Dette gjekk så dårleg at det gjekk overende alt året etter, og i 1976 måtte òg produksjonen på Hop leggast ned.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Produkt frå Petersen og Dekke på Digitalt Museum
 Petersen og Dekke på industrimuseum.no, nettstad for nasjonalt nettverk for norske industrimuseum.

Norske fabrikkar
Byggverk i Fana
Skipingar i 1887
Nedleggingar i 1976
Næringsliv i Bergen
Nordahl Griegs veg

Nordahl Griegs veg er ein veg på Hop i Fana bydel i Bergen kommune. Han går nordaustover frå Wernersholmvegen til Nøysomheten og Nesttunvegen (ikkje innkøyring) og er om lag 450 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1947 og er kalla opp etter Nordahl Grieg (1902-1943) som budde i nr. 11 ein del år av oppveksten. Det vart sett opp ei minneplate utanfor huset hans av Fana kommune i 1947.

Knutepunkt 
 Wernersholmvegen
  Nordahl Griegs veg 11, heimen til Nordahl Grieg. 
  (25 m) over Paradisstranden
 Avkjørsen Jacob Kjødes veg
 Sideveg vestover (40 m)
 Avkjørsel Nøysomheten
  Endepunkt ved Nesttunvegen.

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Nøysomheten

Nøysomheten er ein blindveg på Hop i Fana bydel i Bergen kommune. Han går nordover frå Nordahl Griegs veg til Nesttunvegen (ingen innkøyring) og er om lag 250 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1947 og kalla opp etter lyststaden Nøisomheten som ligg i Nøysomheten 19.

Knutepunkt 
 Nordahl Griegs veg
 Sideveg vestover (70 m)
 Avkjørsel Mosebakken
  Endepunkt ved Nesttunvegen (ingen gjennomkøyring)

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Mosebakken i Bergen

Mosebakken er ein blindveg på Hop i Fana bydel i Bergen kommune. Han går nordvestover frå Nøysomheten og er om lag 150 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1947.

Knutepunkt 
 Nøysomheten
 Sideveg sørvestover (40 m)
 Sideveg nordover (110 m)
 Sideveg nordvestover (50 m)
  Mosebakken 10

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
TV1000 HD

TV1000 HD er ein fjernsynskanal som tilhøyrer Viasat. Kanalen sender dei same filmane som TV1000, men sender dei i HD-kvalitet. Filmar som ikkje er tilgjengeleg i HD, vert sende i oppskalert SD-kvalitet. Kanalen starta sendingane den 15. januar 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til TV1000 

HD-kanalar
Skipingar i 2008
Svenske fjernsynskanalar
Jacob Kjødes veg

Jacob Kjødes veg er ein veg på Paradis i Fana bydel i Bergen kommune. Han går sørover frå Statsminister Michelsens veg til Nordahl Griegs veg og er om lag 600 meter lang. 

Vegen er kalla opp etter skipsreiar Jacob Kjøde (1880-1946). Han var engasjert i kolgruvedrifta på Svalbard og skipsfarten til området. Namnet vart vedteke i 1947. 

I Jacob Kjødes veg 15 ligg Jacob Kjøde A/S Bygniningen som i 1939 fekk Houens fonds diplom for god arkitektur. Bygningen er teikna av Erlend Tryti.

Knutepunkt 
 Fv189 Statsminister Michelsens veg
 Avkjørsel Paradisalleen
 Sideveg vestover (90 m)
 Sideveg vestover (180 m)
  (17 m) over Paradisstranden
 Sideveg austover (90 m)
 Sideveg nordaustover (140 m)
 Nordahl Griegs veg

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Omotiske språk

Dei omotiske språka er ei gruppe på 25–30 språk som blir tala i det sørvestlege Etiopia og såvidt over grensa til Kenya. Desse språka blir rekna som ei genetisk gruppering, men det er usemje om dei eksterne genetiske relasjonane. Språkgruppa har namnet sitt etter Omo-elva, som renn gjennom delar av dei områda der språka blir tala.

Slektskapstilhøve

Indre klassifikasjon 
Det har vore vanleg å rekne med at dei omotiske språka har tre hovudgreiner, sør-omotisk, nord-omotisk og mao, og Hayward (2003) klassifiserer dei slik:

Derimot reknar Bender (2003) at mao-språka og ta-ne-språka utgjer ei grein av nord-omotisk, med dei dizoide språka som den andre greina, slik at heile familien får denne hovudstrukturen:

 1. Aroid (= sør-omotisk hos Hayward 2003)
 2. Nord-omotisk
 2.1. Dizoid
 2.2. Ta-ne-mao
 2.2.1 Ta-ne-språk
 2.2.2 Mao-språk

Ytre klassifikasjon 
Det finst fem ulike oppfatningar om slektskapen mellom dei omotiske språka og andre språk; jf. nedanfor. Dei fire fyrste alternativa er presenterte i Hayward (1995), som sjølv er tilhengjar av alternativ 3. Det femte alternativet er føreslege av Theil (2006).

Bibliografi 
 Bender, Marvin L. 2003. Omotic Lixicon and Phonology. Carbondale: Southern Illinois University Printing.
 Hayward, Richard J. 1995. The Challenge of Omotic. An Inaugural Lecture Delivered on 17 February 1994. London: School of Oriental and African Studies, University of London.
 Hayward, Richard J. 2003. Omotic. The ‘empty quarter’ of Afroasiatic Linguistics. Pp. 241–261 Jacqueline Lecarme (ed.) Research in Afroasiatic Grammar II. Selected Papers from Fifth Conference on Afroasiatic Language, Paris, 2000. Amsterdam/Philadelphia: John Benjamins Publishing Company.
 Theil, Rolf 2006. Is Omotic Afroasiatic? A Critical Discussion. (Paper presented at The David Dwyer Retirement Symposium, Michigan State University, October 2006.)

Afroasiatiske språk
Omotiske språk
Språk i Etiopia
Språkfamiliar
Fotorealisme

Fotorealisme, også kalla hyperrealisme eller superrealisme, er ein stilretning innan malerkunsten som freistar å etterlikna det «naturtru» biletuttrykket i fotografi. Denne forma for realisme oppstod på 1960-talet, mellom anna under omgrepet New Perceptual Realism, som ein ny avantgardistisk stilretning i slekt med pop-kunsten, hard edge og minimalismen.

Dei best kjende målarane innan denne stilen er Richard Estes, Ralph Goings, Richard MacLean, Davis Cone, Robert Bechtle, Rod Penner, Ron Kleeman, Randy Dudley, Audrey Flack og Chuck Close. Skulptørane Duane Hanson og Ron Mueck har laga skulpturar innan ein liknande tradisjon.

Sjå og 
 Trompe l'oeil
 3D-effekt
 Fotokunst

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Fotorealism» frå , den 11. oktober 2009. 
 

Moderne kunst
Realisme
Kunstretningar
Jingxingkuang

Jingxingkuang er ein kinesisk by i provinsen Hebei i det nordlege Kina. folketalet vart i 2005 berekna til 61 000.

Byar i Hebei
Hecun

Hecun er ein by i provinsen Hebei i det nordlege Kina. Folketalet vart i 2009 berkna til å vere 83 000.

Fotnotar 

Byar i Hebei
Luansheng

Luansheng er ein kinesisk by i provinsen Hebei ved kysten mot Gulehavet. Provinsen omkranser Beijing og byprovinsen Tianjin. Folketalet vart i 2004 berekna til å vere 528 000.

Byar i Hebei
Matian

Matian (kinesisk 马田镇) er ein by i Chenzhou byprefektur i provinsen Hunan sør i Kina.

Kjelder

Matian Township, mycities.co

Byar i Hunan
Xuzhou

Xuzhou, tidlegare kjend som Pengcheng, er ein kinesisk by i provinsen Jiangsu aust i Kina. I 2007 hadde byen 1 829 300 innbyggjarar, medan prefekturet hadde 9,4 millionar. Xuzhou har ein flyplass og jernbanesamband med nabobyen Lianyungang, Shanghai og provinsane Henan og Shandong.

Byar i Jiangsu
Tangjiazhuang

Tangjiazhuang er ein by i provinsen Hebei i det nordlege Kina. Folketalet vart i 2009 berekna til å vere 79 489.

Fotnotar 

Byar i Hebei
Zhaogezhuang

Zhaogezhuang er ein by i provinsen Hebei i det nordlege Kina. Folketalet vart i 2009 berekna til 86 555.

Fotnotar

Byar i Hebei
Olympia Zacharias

Olympia Zacharias () er ein naurisk friidrettsutøvar fødd i Denigomodu. 

Zacharias har spesialisert seg på 100-meterløp. Den personlege rekorden hennar er 14,07 sekund, som ho fekk under verdsmeisterskapen i friidrett i Paris i 2003. Ho var den einaste nauriske deltakaren der.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Olympia Zacharias» frå , den 10. september 2009. 
 

Friidrettsutøvarar
Nauruarar
Sprintarar
Ombudsmannen for sivile vernepliktige

Ombudsmannen for sivile vernepliktige er ein statleg ombudsmann for saker knytt til utføring av sivil verneplikt. Ombudsmannen har tilsyn med siviltenesteforvaltinga, og tek imot klager som måtte koma på denne. Den som har denne tittelen er leiar for Ombudsmannsnemnda, ei gruppe med sju medlemmer oppnemnd av Stortinget for fire år om gongen. Nemnda handsamer saker knytt til generelle og prinsipielle spørsmål.

Ombudsmannsordninga blei laga til i 1956 som svar på ombudsmannen for vernepliktige som blei innført i 1952.

Enkeltpersonar og tillitsmenn kan ta opp saker med Ombudsmannen. Denne har inga eiga mynde, men kan be forvaltinga om å retta «feil, forsømmelser og skjevheter».

Kjelder 
 9. Lov og rett  ved Siviltjenesten

Bakgrunnsstoff 
 Nettstad 

Norske statlege ombod
Stortinget
Verneplikt
Nakahara-ku

Nakahara-ku (中原区) er ein av sju bydelar i Kawasaki i Japan. Bydelskontoret ligg i Kosugi.

Toglinjer som går gjennom bydelen er JR Nambu Line og Tokyu Toyoko Line.

Kawasaki
Kawasaki-ku

Kawasaki-ku ligg på austkanten av Kawasaki, ved munningen av elva Tama. Bydelen var lenge kjend for sine mange fabrikkar, men er i dag og berømt for Kawasaki Daishi, det andre mest besøkte tempelet i Kanto-regionen, i tillegg til koreanarbydelen, den største samlinga av koreanarar i Japan utanfor Osaka.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kawasaki-ku, Kawasaki» frå , den 10. september 2009. 
 

Kawasaki
Ciampea

Ciampea er ein busetnad i provinsen Vest-Java på Java i Indonesia. Folketalet vart i 2009 berekna til 207 212.

Fotnotar

Busetnader i Jawa Barat
Kenji Terada

Kenji Terada () er ein japansk manusforfattar, animasjonsdirektør, serieorganisator, romanforfattar og scenarioforfattar. Han er truleg best kjend for å ha skrive manus til dei tre første spela i Final Fantasy-serien, Batman: Dark Tomorrow og for å vera serieorganisator og hovudmanusforfattar i Kimagure Orange Road-serien.

Japanske forfattarar
Adiwerna

Adiwerna er eit distrikt i provinsen Jawa Tengah på Java i Indonesia. Folketalet vart i 2009 berekna til 134 188. Distriktet ligg inne i landet sør for Tegal.

Fotnotar 

Busetnader i Jawa Tengah
Baturaja

Baturaja er ein by i provinsen Sumatra Selatan på Sumatra i Indonesia. Folketalet vart berekna til 134 800 i 2005.

Fotnotar 

Busetnader i Sumatra Selatan
Dekurion

Dekurion var i Romerriket tittelen på ein soldat som leda ei gruppe på ti mann. Han bar ein sabel som verdigheitsteikn. 

Ein dekurion kan kanskje til ein viss grad samanliknast med ein korporal i vår moderne tid.

Romarriket
Militærtitlar