alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Stutteri

Eit stutteri er ein stad som driv med al og oppdrett av hestar.

Historisk blei hestar ala av adelsfolk. I mellomalderen gav nokre av desse kloster i oppdrag å driva stutteri, ettersom dei lesekunnige munkane kunne føra stambøker. Spanske karteusarmunkar er særleg kjende for å ha ala fram andalusiaren på 1400-talet.

Seinare grunnla herskarar stutteri der dei kunne ala fram hestetypane dei ville ha. Statsstutteri gav gjerne tilgang til alshingstar utan at ein måtte betala dyre avgifter.

Dei austerrikske stutteria i Kladrub (no Kladruby i Tsjekkia) og Lipizza (no Lipica i Slovenia) blei grunnlagde i 1579 og 1580, og gav opphav til lipizzanar- og kladruberhestane. 

På 1600-talet blei det grunnlagd fleire statlege stutteri for å sikra tilgangen på krigshestar til hærane. I Sverige blei det grunnlagd statsstutteri i Strömsholm, Flyinge og Ottenby på denne tida.

I 1665 gav Ludvig XIV av Frankrike ordre til ministeren Colbert om å laga ei stutteriordning for heile landet. Stutteria skulle ala, forska på og forbetra hesterasane. Bygginga av det første av dei, Haras du Pin, tok til i 1715. I dag er dette eitt av 23 franske statsstutteri.

Anna 
Namnet til den tyske byen Stuttgart stammar frå stutteri.

Sjå òg
Stall

Kjelder 
 Andalusian  ved ansi.okstate.edu

 Delar av denne artikkelen bygger på «Stud farm» frå , og «Stuteri» frå  den 14. september 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Haras nationaux (France)» frå , og «Haras du Pin» frå  den 14. september 2009. 
 

Hestar
Avl
Byggverk for dyr
Vilhelm I av Württemberg

Vilhelm I av Württemberg (), fødd i Lübein, var konge av Württemberg.

Han var son av kong Fredrik I av Württemberg (1754–1816) og Augusta av Brunswick-Wolfenbüttel (1764–1788).

Han gifta seg 8. juni 1808 i München med prinsesse Charlotte av Bayern (1792–1873), dotter av kong Maximilian I av Bayern (1756–1825) og prinsesse Augusta Wilhelmine av Hesse-Darmstadt (1765–1796). Dei vart skilde i 1814.

I 1816 gifta han seg med kusina si, prinsesse Katarina Pavlovna av Russland, i St. Petersburg. Seinare same året blei Vilhelm konge av Württemberg etter far sin. Med Katarina fekk han to døtrer; Marie og Sofie, seinare dronning av Nederland. Katarina døydde i 1819.

I 1820 gifta Vilhelm seg med ei anna kusine, Pauline av Württemberg, i Stuttgart.

Med den tredje kona si hadde han tre born:
 Katharina (1821-1898), som skulle bli mor til Vilhelm II av Württemberg
 Karl I av Württemberg (1823-1891)
 Augusta (1826-1898)

Vilhelm I døydde på Schloss Rosenstein i Stuttgart.

Tyske monarkar
Regentar av Württemberg
Huset Württemberg
Folk frå det schlesiske voivodskapet
Opphavleg omsett med Apertium
Hangul

Hangul (eller hangeul, 한글) er eit fonetisk koreansk alfabet. Det blir brukt for å skrive koreansk i både Nord-Korea og Sør-Korea, men i einskilde samanhengar blir det komplettert i Sør-Korea med kinesiske skriftteikn i form av hanja. Det er verdas einaste tilrettelagde og hyppig brukte fonetiske skriftspråk som med vilje er utforma slik at det skal vere enkelt å forstå: Som i indiske skriftspråk, blir konsonantane i hangul klassifisert etter kor i munnen dei skal uttalast, men hangul går eit skritt vidare, ved at teikna òg representerer eit skjematisk oppsett av korleis tunga og munnen skal posisjonerast for å uttale lyden. ㄱ [k] representerer at tunga er pressa opp mot ganen (symbolet viser tunga "sett frå venstre"), medan ㅋ [kʰ] i tillegg har ein strek som viser aspirasjon. 

Sjølv om hangul er kjent for å vere fonetisk korrekt, er det, på grunn av endringar som har skjedd i språket etter at alfabetet vart laga, ikkje lenger heilt slik. Ein person som lærer seg å lese hangul er nøydd til å lære seg ei rekkje assimilasjonsreglar. Einskilde lydar som i litt eldre koreansk var ulike, slik som 애 (ae) og 에 (e), blir uttalt av mange koreanarar i dag (spesielt yngre koreanarar) heilt likt, og dette er ei utfordring for utlendingar som lærer språket, sidan ein kan lese skilnaden, men ikkje høyre skilnad, og difor må ein kunne skilnaden i skrift viss ein skal skrive ned nye ord.

Ved translitterasjon av koreansk nyttar Nord-Korea offisielt McCune-Reischauersystemet. I 2000 gjekk Sør-Korea over til å nytte ei revidert romanisering.

Hanguldagen blir markert den 9. oktober i Sør-Korea og 15. januar i Nord-Korea.

Referansar 

Koreansk språk
Alfabet
Veterinærhøgskulen

Veterinærhøgskulen , tidlegare Noregs veterinærhøgskole (NVH), blei oppretta i 1935 og utdannar veterinærar og dyrepleiarar og har ein omfattande forskingsaktivitet innanfor akvamedisin, mattryggleik, komparativ medisin og på sjukdommar, helse og dyrevelferd hjå pattedyr. Forskinga spelar ein sentral rolle som grunnlag for undervisinga og den faglege utviklinga.

Høgskulen driv ein omfattande doktorgradsutdanning, og tilbyr også to engelskspråklege, internasjonale masterstudium - eitt i mattryggleik og eitt i akvamedisin.

I 2014 blei NVH slått saman med Universitetet for miljø- og biovitenskap til éin institusjon under namnet Noregs miljø- og biovitskaplege universitet.

Bakgrunnsstoff 
 Norges veterinærhøgskole 50 år : 1935-1985. Oslo, 1985. ISBN 82-991213-0-2
 «Norges veterinærhøgskole 60 år» I: Norsk veterinærtidsskrift 1995; nr. 4. (side 265-554)
 Norges veterinærhøgskole si heimeside
 Den norske veterinærforening
 Veterinærinstituttet
 Mattilsynet
 Veterinærmedisinsk Oppdragssenter AS (VESO)
 Veterinærkatalogen (legemiddel dyr)

Kjelder

Veterinærhøgskulen
Utdanningsinstitusjonar skipa i 1935
Tidlegare høgskular i Noreg
Noregs miljø- og biovitskaplege universitet
Nedleggingar i 2014
Talande våpen

Talande våpen er ei nemning brukt i heraldikken om våpenskjold som har figurar og/eller fargar (tinkturar) som viser namn gjennom ordspel eller rebusar. Praksisen er kjend frå mellomalderen, og har blitt vidareført til moderne tid, og ein finn dei i skjolda til stader, slekter og personar.

Talande landskapsvåpen

Talande våpen er kjend frå fleire stader i Europa frå mellomalderen av, til dømes dei spanske områda Kastilla med eit kastell og Leon med ei løve. 

Det finst ei lang rekkje talande våpen for utanlandske stader, til dømes Falkenberg med ein falk på eit berg, Łódź (polsk for båt) med ein båt, Bern og Berlin med bjørnar, og Oxford ('oksevad') med okse og bølgjesnitt. 

I norske kommunevåpen finn ein fleire talande våpen, mellom anna Skien med ski, Porsgrunn med porsblom, Moland med ein dobbel sparre som liknar bokstaven M, og Ringerike med ein ring.

Talande slektsvåpen

Fra norsk mellomalder kjenner ein til ein med personnamnet Hauk som hadde ein hauk i skjoldet i seglet sitt. Frå 1600-talet av blei det populært å ta våpenfigurar og slektsvåpen som viste til slektsnamnet, til dømes Bergh uttrykt med berg (fjelltoppar), Heyerdahl med en hegre på to fjell, Holberg med eit uthola berg, Leopoldus og Løvenskiold med ei løve, Morgenstierne med ei stjerne, Post med ein vasspost, Teilmann med ei trane som held ein teglstein og mange fleire.

Namn frå våpen
«Talande våpen» kan også  tidvis brukast om tilfelle der ei slekt har teke namn frå eit våpen med bilde av noko. Dette skjedde særleg då den dansk-norske unionskongen gav adelen påbod om å ta faste slektsnamn i 1526. Slik fekk slekta Bjelke namnet sitt frå to «bjelkar» (liner i våpenet), Huitfeldt (raud skråbjelke på sølvbotn, altså eit kvitt felt) og Rosenkrantz (roser i hjelmteiknet).

Slektsforskarar i nyare tid har somme tider gjeve «heraldiske namn» til slekter ut frå skjolda deira. I desse høva er «talande våpen» ei mindre treffande nemning.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Talende våpen» frå , og «Canting arms» frå  den 13. september 2009.

Litteratur
Hallvard Trætteberg: Norske by- og adelsvåben, utgitt av Kaffe Hag, Oslo 1933
 Hans Krag: Norsk heraldisk mønstring fra Fredrik IV’s regjeringstid 1699-1730, Drøbak 1942 - Kristiansand S 1955
Hans Cappelen: Norske slektsvåpen  Oslo 1969 (2. opplag 1976)
Herman L. Løvenskiold: Heraldisk nøkkel, Oslo 1978
Hans Cappelen og Knut Johannessen: Norske kommunevåpen, Oslo 1987
Harald Nissen og Monica Aase: Segl i Universitetsbiblioteket i Trondheim, Trondheim 1990
 Ottfried Neubecker: «Heraldik. Kilder, brug, betydning», København 1979 (omsett og omarbeidd for Skandinavia av Nils G. Bartholdy)

Heraldikk
Slektsforsking
Ainab

Ainab er ein by i Libanon i vestsida av fjella aust for Beirut og Middelhavet.  Han ligg 750 meter over havet i Aley distrikt i Libanonfjella guvernement.

Historie
Kommunen vart skipa i 1910 og var ein av dei første i Aley distrikt.

Ainab var åstad for fleire kampar før og under den libanesiske borgarkrigen. I Libanonkrisa i 1958 kjempa drusarar under Kamal Jumblatt og den libanesiske staten om kontroll over landsbyen. Under den israelske invasjonen (den libanesiske krigen i 1982), gjekk det israelske forsvaret inn i og nær Ainab i kampane mellom drusarane sitt Progressiv sosialistparti og det kristne Kataeb-partiet. I mars 1989 vart ein skuleplass i byen råka av eit israelske luft-til-bakkemissil under bombeåtak mot ein base for Demokratisk front for frigjering av Palestina (DFLP) i Shemlan. Meldingar kom om at tre menneske mista livet og 22 skulebarn vart skadde, eller at to DFLP-soldatar vart drepne, ein sivil og 23 av 75 skuleelevar skadde. Seinare på året gjekk israelske fly igjen til åtak i eit hemnåtak for eit bombeåtak på Nord-Israel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ainab» frå ,  den 20. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Ainab kommune

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Aley distrikt
Libanonfjella guvernement

Libanonfjella (arabisk جبل لبنان, Ǧabal Libnān eller Jabal Lubnan) er eit av guvernementa i Libanon. Han er hovudstad i Baabda. Dei fleste innbyggjarane er kristne, hovudsakleg maronittar, gresk-ortodokse og melkittisk-katolske. Det er òg mange muslimar og drusarar.  

Dette guvernementet er kalla opp etter fjellkjeda Libanonfjella som strekkjer seg mellom Nord guvernement og Sør guvernement.

Distrikt
Guvernementet er delt inn i seks distrikt (Aqdya, enkelform - qadaa eller caza) som er:

Baabda    (Baabda) قضاء بعبدا
Aley        (Aley) قضاء عاليه
Matn        (Jdeideh) قضاء المتن
Keserwan (Jounieh) قضاء كسروان
Chouf      (Beiteddine) قضاء الشوف
Jbeil      (Byblos) قضاء جبيل

Religion i Libanonfjella guvernement
Kristne utgjer størstedelen av folkesetnaden med 65,27 %; drusarar den nest største 17,94 %; sunnimuslimar og den tredje største er 8,8%; sjiamuslimane er minst med 7,9 %.

Sjå òg
Libanonfjella

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mount Lebanon Governorate» frå ,  den 19. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Guvernement i Libanon
Baabda

Baabda (arabisk بعبدا) er administrasjonssenter i Baabda distrikt og Libanonfjella guvernement, vest i Libanon. Baabda var hovudstaden i den sjølvstyrte osmanske regionen Libanonfjella. Baabda er òg ein del av Stor-Beirut.

Baabda-palasset, bustaden til presidenten i Libanon ligg òg i Baabda.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Baabda» frå ,  den 20. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Stor-Beirut
Busetnader i Baabda distrikt
Ferdinand de Saussure

Ferdinand de Saussure () var ein sveitsisk lingvist. Saussure blir rekna som grunnleggjaren av strukturalistisk lingvistikk. Hovudverket til Saussure, «Kurs i generell lingvistikk», vart utgjeve i 1916 etter at han var død, basert på notat som studentane hans gjorde under førelesingane ved Universitetet i Genève 1907-1911. Boka er omsett til svensk, men ikkje til norsk.

Blant Saussure sine viktigaste bidrag til lingvistikken er det systematiske skiljet mellom to ulike måtar å studere språk på: synkront og diakront, dvs. som eit språksystem eller i eit historisk perspektiv. Òg skiljet mellom langue og parole - språksystem og språkbruk - stammar frå Saussure. 

For Saussure er ei grunnleggjande eining i språkstudiet språkteiknet – eit tilfeldig samband mellom lydleg (eller skriftleg) uttrykk og innhald, altså tyding. At språkteiknet er tilfeldig – eller arbitrært – har viktige konsekvensar for studiar av språk, og for språkfilosofien. Det at teiknet er arbitrært inneber ikkje berre at same innhald kan ha ulike uttrykk, slik vi kjenner det i ulike språk: «hest» kan heite hest, horse eller Pferd, til dømes. Viktigare er at innhaldet til teiknet i seg sjølv er tilfeldig. Språk er ikkje ein nomenklatur over ein naturgitt omgrepsstruktur; det er språket sjølv som avgjer strukturen i omgrepssubstansen. Dette ser vi blant anna ved at grenser mellom omgrep kan vere ulike frå språk til språk, noko som inneber at omsetjingsarbeid ofte er vanskeleg. Det arbitrære teiknet er ikkje nytt med Saussure, det er det sentrale fundamentet som junggrammatisk lingvistikk (som Saussure sjølv arbeidde innanfor heile livet sitt) kviler på.

Sveitsiske lingvistar
Opphavleg omsett med Apertium
Vallaheiane

Vallaheiane er ein blindveg på Valle i Fana bydel i Bergen kommune. Han går søraustover frå Osvegen. Vegen er om lag 900 meter lang. 

Vallaheiane er òg namnet på åsen som ligg vest for garden Valle. Åsen har ei høgd på om lag 240 meter over havet. Dette namnet vert òg på folkemunne nytta om heile område mellom Kirkebirkeland og Hatlestad. 

Namnet vart vedteke i 1986.

Knutepunkt 
  Osvegen
 Avkjørsel til sideveg av Osvegen (70 m)
 Avkjørsel Vallaskaret
 Sideveg mot aust (200 m)
 Avkjørsel Vallalia
 Sideveg mot sør (160 m)
  til Osvegen
  til Hatlestadlia
 Sideveg mor søraust (80 m)
 Sideveg mor søraust (130 m)
 Sideveg mor søraust (60 m)
 Sideveg mor aust (50 m)
  Valleheiane 143

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Fjell i Bergen
University College London

University College London (UCL) er eit kollegium ved University of London. Det har omkring 25 000 tilsette og studentar, og er dermed større enn dei fleste britiske universitet. Det er òg blant dei eldste utdanningsinstitusjonane i Storbritannia. 

UCL er medlem av Russell Group of Universities, der det høyrer til elitegruppa G5 saman med Oxford, Cambridge, LSE og Imperial. 

UCL hadde i 2008 sjuande plassen globalt på Times´ liste over verdas beste universitet. Hovudcampus ligg på Gower Street i Bloomsbury i det sentrale London. 

UCL vart grunnlagt i 1826 under namnet University of London, som eit alternativ til dei religiøse universiteta i Oxford og Cambridge. Først i 1836, då det som i dag er University of London vart grunnlagt, fekk UCL offentleg heider og høve til å tildele universitetsgrader. Dermed er det det tredje eldste universitetet i England i høve til grunnleggingsdatoen, men sidan University of Durham vart grunnlagt i 1832 og King's College London i 1829 er det ut frå godkjenningsdatoen det femte eldste og ikkje ein gong det eldste kollegiet i University of London. 

Kollegiet var den første høgare utdanningsinstitusjon i Storbritannia som aksepterte studentar av alle rasar, religionar og politiske oppfatningar. Det var òg kanskje det første som aksepterte kvinner som studentar på like vilkår med menn, men University of Bristol hevdar òg å ha vore først ute med dette. Spørsmålet er vanskeleg å avgjere fordi ein òg tidlegare aksepterte kvinnelege studentar, men då under andre vilkår enn mannlege, og det er uklart når desse vilkåra vart endra i praksis. Det var òg det første universitetet i England som fekk ein studentunion for alle studentar; tidlegare unionar var kjønnsdelt.

Referansar 

Opphavleg omsett med Apertium
University of London
Skipingar i 1826
Byggverk i London
Valle i Bergen

Valle eller Valla er ein gard i Fana i Bergen. Garden ligg på nordsida av Kalandsvatnet ved Osvegen

Namn 
Namnet kjem av det norrøne vellir, som er fleirtalsforma av voll.

Historie 
Garden låg under Lyseklostergodset fram til 1874, då brukarane på garden vart eigarar. I nyare tid er ein del av garden utskilt til bustadområde. Det er framleis gardsdrift på garden.

Geografi 
Valle ligg på nordsida av Kalandsvatnet, aust for Vallaheiane og vest for Ljosvollvarden.

Garden grensar til Kirkebirkeland i nord, Smørås i vest, Hatlestad i sør og Ljosvold i aust.

Bruk av namnet 
Garden er opphav til fleire stader og vegar i området. 
 Vallaheiane, både eit bustadområde og ein ås vest for garden. 
 Vallahøgda
 Vallalia
 Vallaskaret

Kjelder 
 
 Bergenskart 

Gardar i Fana
Søre Vallavegen

Søre Vallavegen er ein gang- og sykkelveg på Valle i Fana bydel i Bergen kommune. Han går nordover frå Osvegen til Vallaheiane og er om lag 150 meter lang. 

Vegen var tidlegare ein bilveg og namnet vart vedteke i 1987.

Knutepunkt 
  Osvegen
 Vallaheiane

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Nordre Vallavegen

Nordre Vallavegen er ein blindveg på Valle i Fana bydel i Bergen kommune. Han går austover frå Osvegen. Vegen er om lag 500 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1962.

Knutepunkt 
  Osvegen
 Sideveg mot nord (130 m)
 Sideveg mot nordaust (50 m)
 Sideveg mot nord (150 m)
 Sideveg not søraust (70 m)
  Nordre Vallavegen 46

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Vallalia

Vallalia er ein blindveg på Valle i Fana bydel i Bergen kommune. Han går austover frå Vallaheiane og er om lag 450 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1986. Jehovas Vitner har eit samlingshus i denne vegen.

Knutepunkt 
 Vallaheiane
 Sideveg mot nordaust (170 m)
 Tre sidevegar mot sør (150-200 m)
  Vallalia 102

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Attila

Attila (), òg kjend som Hunaren Attila, var keisaren over hunarane frå år 434 til han døydde i 453. Han var leiar av Hunarriket som strekte seg frå Tyskland til Uralelva, og frå Donau til Austersjøen. I løpet av regjeringstida hans, var han ein av dei mest frykta fiendane av det vestlege og det austlege romerske riket: han invaderte Balkan to gonger, og marsjerte gjennom Gallia (i dag Frankrike), så langt som til Orléans, før han tapte ved slaget på Katalaunarmarka.

I mykje av Vest-Europa er han hugsa som eit godt døme på ondskap og griskheit. Nokre historier skildrar han do som ein stor og edel konge, og han speler ei stor rolle i dei tre norrøne sagaene Atlakviða, Völsunga og Atlamál.

Hunarar
Kongar
Vallaskaret

Vallaskaret er ein blindveg på Valle i Fana bydel i Bergen kommune. Han går nordaustover frå Vallaheiane og er om lag 400 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1986.

Knutepunkt 
 Vallaheiane
 Sideveg mot nord (40 m)
 Sideveg mot søraust (40 m)
  Vallaskaret 38

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Vestre Vallavegen

Vestre Vallavegen er ein blindveg på Valle i Fana bydel i Bergen kommune. Han går sørvestover frå Osvegen i to parallelle løp og er om lag 450 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1964.

Knutepunkt 
  Osvegen
 Sideveg mot sørvest (300 m)
 Sideveg mot vest (60 m)
 Sideveg mot sørvest (80 m)
 Sideveg mot nordvest (80 m)
 Sideveg mot sør (90 m)
  Vestre Vallavegen 69

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Vallahøgda

Vallahøgda er ein blindveg på Valle i Fana bydel i Bergen kommune. Han går vestover frå Osvegen mot Kråkåsen og er om lag 270 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1962.

Knutepunkt 
  Osvegen
 Sideveg mot sør (90 m)
 Sideveg mot nord (40 m)
  Vallahøgda 23

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Øvre Kirkebirkeland

Øvre Kirkebirkeland er ein blindveg på Kirkebirkeland i Fana bydel i Bergen kommune. Han går austover frå vegen Kirkebirkeland og er om lag 350 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1997.

Knutepunkt 
 Kirkebirkeland
 Sideveg mot nord (100 m)
 Sideveg mot nord tilbake til Øvre Kirkebirkeland (120 m)
 Sideveg mot søraust (230 m)
  Øvre Kirkebirkeland 96

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Birkeland gamle kyrkje

Birkeland gamle kyrkje var ei kyrkje som stod på Kirkebirkeland i Fana bydel i Bergen. Tuftene etter kyrkja og kyrkjegarden er i dag markert med ein steingard. 

Kyrkja vart nemnd første gongen i 1329, men var truleg eldre enn det. I mellomalderen var kyrkja ei stavkyrkje. Frå denne kyrkja er det bevart eit altarskap som i dag finst på Historisk Museum i Bergen. Stavkyrkja vart riven på første halvdel av 1600-talet og bygd opp at som ei tømra langkyrkje. Kyrkja hadde våpenhus i vest, tårn på vestsida av skipet og eit smalare kor i aust. 

Då dei norske kyrkjene vart selde i 1720-åra, vart Birkeland kyrkje seld til kyrkjeverjene, og høyrte til seinare mellom andre Werner Christie, Wollert Krohn og Michael Krohn til ho i 1839 vart overteken av «sognets almue»

På grunn av problem med å halde kyrkja ved like og sidan kyrkja etter kvart vart for lita, vart det avgjort å byggje ei ny kyrkje ved Nesttun i 1879, dagens Birkeland kyrkje. Den gamle kyrkja vart då riven.

Kjelder 
 
 Bilete av plakett

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Nedre Kirkebirkeland

Nedre Kirkebirkeland er ein blindveg på Kirkebirkeland i Fana bydel i Bergen kommune. Han går vestover frå vegen Kirkebirkeland og er om lag 400 meter lang. 

Tuftene etter Birkeland gamle kyrkje ligg i denne vegen.

Knutepunkt 
 Kirkebirkeland
 Sideveg mot sørvest (170 m)
 Sideveg mot nordaust (170 m) til Kirkebirkeland
 Sideveg mot sørvest (80 m)
 Sløyfe (200 m)
  Nedre Kirkebirkeland 39

Kjelder 
 
 Nasjonal vegdatabank 

Vegar i Fana
Kirkebirkeland

Kirkebirkeland er ein gard i Fana i Bergen. Garden ligg på sørsida av Birkelandsvatnet og nord for Vallaheiane

Garden har fått namnet sitt etter kyrkja som låg her før, Birkeland gamle kyrkje, for å skilje garden frå Fjellbirkeland som ligg lenger aust. Garden var truleg opphavleg ein del av storgarden Birkeland, som truleg vart delt alt i vikingtida. Sidan mellomalderen høyrte garden til presteembetet ved Birkeland kyrkje, og seinare embetetet ved Fana kyrkje. Brukarane på garden vart sjølveigarar i 1855.

Geografi 
Kirkebirkeland ligg på sørsida av Birkelandsvatnet og like vest for Birkelandsfjellet langs Osvegen frå Nesttun og like før ein kjem til Vallaheiane. 

Garden grensar til Ulsmåg og Øvre Dyngeland i nord, Lilletvedt i nordvest, Smørås i vest, Valle i sør og Myrdal i aust.

Kjelder 
 
 Bergenskart 

Gardar i Fana
Ingebjørg

Ingebjørg og Ingeborg er nordiske kvinnenamn av norrønt opphav. Dei har namnedag den 14. september.

Namna er sett saman av gudenamnet inge (Yngve-Frøy) og bjorg, 'vern'.

Bruk 
I tillegg til i dei nordiske landa, er Ingeborg også brukt i Tyskland. Ingibjörg er eit utbreidd namn på Island.

I Noreg var namna kjende som Ingbor og Ingebor på 1700-talet. Ingeborg var mykje brukt i Noreg fram mot rundt 1900, då bruken tok til å gå ned. Namnet blei noko meir populært frå midten av 1990-talet.

Namneberarar 
 Ingebjørg Guttormsdatter (ca. 1100), dronninggemalinna til Øystein I Magnusson
 Ingeborg Valdemarsdotter (ca. 1175-1236), fransk dronning
 Ingeborg Eriksdotter (1244-1287), norsk kongsdotter
 Ingebjørg Håkonsdatter (ca. 1301-1360), norsk kongsdotter
 Ingeborg Marianne Svabø (1797-1861), fyrste jordmor i Ytre Sogn
 Ingeborg av Danmark (1878-1958), danskfødd prinsesse, mor til Märtha av Noreg
 Ingeborg Møller (1878-1964), norsk forfattar
 Ingeborg Gude (1890-1963), norsk teiknar og forfattar
 Ingeborg Refling Hagen (1895–1989), norsk forfattar
 Ingebjørg Mælandsmo (1898-1981), norsk forfattar
 Ingeborg I. Brekke (1909-1999), hotellgründer frå Gulen
 Ingebjørg Skoghaug (1912-2008), norsk motstandskvinne under krigen
 Ingeborg Bachmann (1926-1973), austerriksk forfattar
 Ingebjørg Sem Stokke (f. 1931), norsk skodespelar og teaterinstruktør
 Ingeborg Botnen (f. 1934), norsk politikar
 Ingebjørg Dahl Sem (f. 1936), norsk barnebokforfattar
 Ingeborg Moræus Hanssen (f. 1938), norsk kinosjef
 Ingebjørg Amanda Godskesen (f. 1957), norsk politikar (FrP)
 Grete Ingeborg Nykkelmo (f. 1961), norsk skiløpar
 Ingeborg Midttømme (f. 1961), norsk biskop
 Ingeborg Arvola (f. 1974), norsk forfattar
 Ingeborg Sundrehagen Raustøl (f. 1979), norsk skodespelar og songar
 Ingebjørg Bratland (f. 1990), norsk folkemusikar og kvedar

I stadnamn 

 Ingeborgrud er ein tettstad i Nes i Akershus
 Ingeborgvatnet er ein innsjø i Kvæfjord i Troms

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Ingeborg» frå , den 13. september 2009. 
 

Kvinnenamn
Nordiske førenamn
Førenamn av norrønt opphav
Namn knytte til gudar
Namn knytte til åsatru
Namn knytte til vern