alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rick Stanton

Richard William «Rick» Stanton er ein britisk grottedykkar og brannmann.

I 2010 var Stanton del av eit lag med ein ny verdsrekord etter å ha dykka 5,5 engelske mil (som kvar tilsvarer 1609 meter) innover Pozo Azul-grotta i Spania. Med på laget var mellom anna dykkepartnaren til Stanton, John Volanthen.

Prisar og utmerkingar
Han fekk den britiske imperieordenen (MBE) i 2013; Kunngjeringa (i desember 2012) var del av 2013 New Year Honours.

Sjå òg
Redningsaksjonen i Tham Luang-grotta i 2018

Kjelder

Bakgrunnsstoff
https://www.bangkokpost.com/news/general/1502930/british-divers-not-heroes-just-relieved-after-thai-cave-rescue
Dette er dykkerne som fant guttene i Thailand
Why UK cave-divers top troubleshooter list 
Dykkerne som fant fotballguttene i Thailand deltok i redningsaksjonen i Pluragrotten
https://www.theguardian.com/world/2018/jul/03/british-divers-at-heart-of-thai-cave-rescue-among-best-in-world
https://www.bbc.com/news/magazine-36097300
https://www.independent.co.uk/news/world/asia/thailand-cave-search-missing-boys-divers-supplies-advance-soccer-chiang-rai-a8426601.html
http://www.divernet.com/cave-diving/p302428-rick-stanton.html 

Britiske dykkarar
Michel Preud'homme

Michel Georges Jean Ghislain Preud’homme () er ein belgisk fotballspelar og seinare -trenar frå Ougree. Han var ei framifrå målvakt som særleg utmerkte seg med sine refleksredningar. Etter VM i fotball 1994 vart han kåra til turneringas beste målvakt og same året vart han tildelt Jasjin-prisen som verdas beste fotballmålvakt.

Klubbspel
Preud'homme var aktiv i Standard Liège frå 1977 til-86. Med Standard vann han den nasjonale cupfinalen i 1981 og den belgiske toppserien i 1982 og 1983. Sommaren 1986 gjekk han over til KV Mechelen, der han i 1987 vart nasjonal cupmeister for andre gong. I 1988 var Preud'homme med å vinne cupvinnarcupen etter å ha slått nederlandske Ajax 1-0, året etter vart han belgisk seriemeister for tredje gong. Sommaren 1994 vart han overført til SL Benfica, ein klubb han vann den portugisiske cupen 1996 med. Preud'homme la opp i 1999, 40 år gammal.

Landslagsspel
Preud'homme fekk sin landslagsdebut i mai 1979, men fekk få kampar for Belgia ettersom Jean-Marie Pfaff var det klare fyrstevalet som landslagsmålvakt til og med Fotball-VM 1986 i Mexico. Frå 1987 og til 1994 hadde Preud'homme hevd på målvaktsplassen i landslaget og deltok både i verdsmeisterskapane 1990 og 1994. Opp til desember 1994 vakta han Belgias mål i 58 landskampar.

Merittar
Vinnar av UEFA-cupen: 1988 med KV Mechelen
Belgisk seriemeister: 1982 og 1983 med Standard Liège og 1989 med KV Mechelen
Belgisk cupmeister: 1981 med Standard Liège og 1987 med KV Mechelen

Trenar
Tida 2007-16 hadde Preud'homme stor suksess som klubbtrenar. Han sanka pokalar både med Standard Liège, KAA Gent og Club Brugge i heimlandet, så vel som med nederlandske Twente og saudiarabiske Al-Shabab.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michel Preud'homme» frå ,  den 3. juli 2018.  
 
eu-football

Belgiske fotballspelarar
Belgiske fotballtrenarar
Standard Liège-spelarar
KV Mechelen-spelarar
Benfica-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1980
Spelarar i Fotball-VM 1990
Spelarar i Fotball-VM 1994
Linda Stuhaug

Linda Marie Stuhaug () er ein norsk bloggar og ernærings­ekspert. Ho vaks opp i Naustdal. Stuhaug har gått kokk- og servitørlinje, ho har personleg trenar-utdanning frå USA og ho har jobba på treningssenter. Våren 2018 fullførte ho bachelor i samfunnsernæring ved OsloMet. Stuhaug står bak bloggen ­lindastuhaug.no.

Bibliografi

Bøker

Kjelder
Bloggen til Linda Stuhaug
Frisk forlag

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Naustdal
Edmílson Gomes Moraes

José Edmílson Gomes de Moraes () er ein brasiliansk tidlegare fotballspelar frå Taquaritinga i delstaten São Paulo og som i 2002 vart verdsmeister med Brasil. Han var forsvarsspelar og hadde elles suksess i fotballklubbane São Paulo FC, Olympique Lyon og FC Barcelona.

Klubbspel
Edmílson fekk kontrakt med São Paulo FC i 1995 der han var med å vinne to delstatsmeisterskap. Sommaren 2000 vart han overført til Olympique Lyon og bidrog til at klubben vart fransk seriemeister tre år på rad, 2002-04. I 2004 gjekk turen vidare til FC Barcelona der han fekk lite speletid den fyrste sesongen. Derimot gjorde han sitt til at det spanske laget i 2006 både vann den heimlege serien og så sigra i meisterligafinalen med 2-1 mot Arsenal FC. Han forsvann ut av fyrsteellevaren i 2007 og drog året etter vidare til heller kortvarige oppdrag i spanske Villareal CF, brasilianske Palmeiras, spanske Real Zaragoza og brasilianske Ceará SC. Han la opp i 2011.

Landslagsspel
Edmílson fekk sin debut på Brasils landslag 18. juli 2000. Tett på to år seinare tok han plass i midtforsvaret til Brasil i VM-finalen i Yokohama, ein kamp Brasil vann med 2-0 over Tyskland. Under førebuingane til Fotball-VM 2006 vart han kneskadd og uaktuell for meisterskapen. Han skåra eitt mål i sine 42 landskampar. Det siste landslagsoppdraget hans fann stad i 2007.

Merittar
Verdsmeister: 2002 for Brasil
Vinnar av meisterligaen: 2006 med FC Barcelona
Delstatsmeister i São Paulo: 1998 og 2000 med FC São Paulo
Fransk seriemeister: 2002, 2003, 2004 med Olympique Lyon
Spansk seriemeister: 2006 med FC Barcelona

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Edmílson» frå ,  den 3. juli 2018.  
 

Brasilianske fotballspelarar
Lyon-spelarar
Barcelona-spelarar
Villarreal-spelarar
Real Zaragoza-spelarar
Sene

Sene eller sen er ein type kroppsvev som bind saman musklar med bein, slik at ein kan overføra muskelkraft til beinet. Sener er små og tynne, men svært sterke ettersom dei inneholder mykje kollagenfiber.  Senene er feste til beinet ved at dei har vokse saman med beinhinna. Den tjukkaste og sterkaste sena i menneskekroppen er akillessena.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sene» frå ,  den 3. juli 2018.

Sjå òg
 Skjelett
 Muskel
 Leddband
 Ledd

Bakgrunnsstoff

Sene i Store medisinske leksikon

Anatomi
Bindevev
Sen

Sen eller SEN kan visa til:

 Sene i kroppen

Namn
 Namnet Sen, eit bengalsk slektsnamn
 Şen, eit tyrkisk slektsnamn

Valuta
Ein hundredel av følgjande valutaer (i slekt med ordet cent):
 Brunei-dollar
 Kambodsjansk riel
 Malaysisk ringgit
 Indonesisk rupiah
 Ein hundredel av japansk yen (ikkje i slekt med ordet cent)

Personar
 Sen no Rikyū (f. 1522, også kjend som Rikyū), historisk figur med stor innverknad på utforminga av den japanske teseremonien, særleg tradisjonen wabi-cha
 Lin Sen (1868–1943, tiltalenamn Zichao), tidlegare president av Republikken Kina 
Sun Yat-sen (1866–1925), kinesisk leiar, grunnleggjaren av Republikken Kina
Surya Sen (1894–1934), indisk fridomskjempar
 Asit Sen (1917–1993), indisk filmskodespelar og komikar
 Amartya Sen (f. 1933), indisk økonom og tenkjar 
 Nabaneeta Dev Sen (f. 1938), indisk forfattar
 Aparna Sen (f. 1945), indisk filmskapar og skodespelar
 Hun Sen (f. 1952), kambodsjansk statsminister
 Moon Moon Sen (f. 1954) indisk filmskodespelar

Stader
 Senegal ifølgje ISO 3166-1, IOC-landkodar og NATO-landkodar
 London Southend Airport, IATA-flyplasskode
 Sen i Abadan, ein landsby i Khuzestan i Iran
 Sen i Iran, ein landsby i Khuzestan i Iran
 Sen i Yazd, ein landsby i Yazd i Iran
 Sen i Zanjan, ein landsby i Zanjan i Iran
 Sen Sen, ein landsby i Isfahan i Iran
Beck-Ola

Beck-Ola er det andre studioalbumet til Jeff Beck, gjeve ut i 1969 i Storbritannia på Columbia Records og i USA på Epic Records. Albumet nådde 15. plassen på Billboard 200 og 39. plassen på den britiske albumlista. Albumet er eit ordspel på namnet til jukeboksselskapet Rock-Ola.

Bakgrunn og innhald 
Etter utgjevinga av det førre albumet, Truth, vart trommeslagaren Micky Waller mot slutten av 1968 erstatta av Tony Newman sidan Jeff Beck ønskte å gå i ei tyngre retning og han rekna Waller som meir ein trommis med finesse innan ein Motown-liknande til. Pianisten Nicky Hopkins, som òg hadde spelt på Truth, vart spurt om å bli med i bandet som fulltidsmedlem. 

Innspelinga av albumet fann stad over seks dagar i april 1969. Dei spelte inn to songar av Elvis Presley, «All Shook Up» og «Jailhouse Rock», i tillegg til «Girl from Mill Valley», ein instrumental av og med Hopkins. Dei andre fire songane var originalar, og instrumentalen «Rice Pudding» avslutta albumet og var kraftig korta ned. Plateomslaget består av ein reproduksjon av den belgiske surrealistiske kunstnaren René Magritte sitt The Listening Room. På baksida av det originale plateomslaget, ved sidan av «Beck-Ola», står det skrive «Cosa Nostra», italiensk for «vår greie».

Etter innspelinga av dette albumet turnerte The Jeff Beck Group i USA. Dei var meint å spele Woodstockfestivalen og stod på plakatane som marknadsførte hendinga, men på grunn av intern krangling i bandet og både Ronnie Wood og Rod Stewart ute av bandet, vart det ikkje slik. Stewart og Wood vart med i Faces i 1969, medan Hopkins spelte på Woodstock med Jefferson Airplane, og vart med i Quicksilver Messenger Service. Seinre turnerte han verda over med The Rolling Stones i 1971, 1972 og 1973. Beck var sjølv ute ei lengre tid frå desember det året på grunn av ei bilulukke.

Mottaking og ettermæle 

I ei melding i The Village Voice då albumet kom ut, var kritikaren Robert Christgau lite imponert av albumet og sa spøkefullt at Stewart og Beck hadde oppfordra til den overdrivne spelinga til Hopkins. 

Den 10. oktober 2006 gav Legacy Recordings ut ei nymastra utgåve av albumet med fire bonusspor, som ingen var gjevne ut før. Dette omfattar to tidlege forsøk av dei to Presley-songane, ein frå Abbey Road Studios i januar, og ein jam på «Sweet Little Angel» av B.B. King frå november året før med Waller i bandet, og ein song meint som singel av produsenten Mickie Most som aldri kom ut.

Innhald

Bonusspor på 2004-utgåva

Medverkande
 Jeff Beck – gitar, korvokal på «Throw Down a Line»
 Rod Stewart – vokal
 Nicky Hopkins – piano og orgel
 Ronnie Wood – bass
 Tony Newman – trommer

Andre medverkande 
 Micky Waller – trommer på «Sweet Little Angel»
 Mickie Most – produsent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beck-Ola» frå ,  den 4. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Jeff Beck-album
Album produserte av Mickie Most
EMI Records-album
Epic Records-album
Legacy Recordings-album
EMI Columbia Records-album
Album spelte inn i Trident Studios
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Lyngbø Sportsklubb

Lyngbø Sportsklubb eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Laksevåg i Bergen kommune, stifta 4. mai 1932. Laget er aktivt med i idrettsgreinene fotball og handball. Lyngbø sitt A-lag i fotball spelte i 2017 på nivå fire i seriesystemet.

Lyngbø spelar i heilgrøne drakter.

Kjelder
 Lyngbø SK sin heimesider

Idrettslag i Bergen
Idrettslag skipa i 1932
Fotballag i Bergen
Fotballag skipa i 1932
Laksevåg
Rough and Ready

Rough and Ready er det tredje albumet til The Jeff Beck Group og det første av to av den andre utgåva av bandet. Det kom ut i 1971 og består av meir jazz, soul og R&B enn tidlegare Beck-album. Som låtskrivar medverka Beck med fleire stykke til Rough and Ready enn han hadde gjort før, eller skulle kome til å gjere igjen. Beck henta inn Bobby Tench som vokalist og det var òg debuten til Max Middleton som klaverspelar. Andre medlemmar i denne besetninga var trommeslagaren Cozy Powell og bassisten Clive Chaman.

Historie
Tidleg i april 1971 var Beck og The Jeff Beck Group framleis under kontrakt med RAK, og Beck starta opp att bandet sitt med klaverspelaren Max Middleton, trommeslagaren Cozy Powell, bassisten Clive Chaman og vokalisten Alex Ligertwood. Seinare i april byrja det nye bandet innspelingane i Island Studios i London. Dei arbeidde på songar av Beck og fokuserte på «Situation», som hadde tekst av Ligertwood. Andre songar som «Morning Dew» fekk òg merksemd med hjelp av produsenten Jimmy Miller, som hadde arbeidd med Traffic og The Rolling Stones. I mai 1971, etter ei veke med innspelingar, forlet Beck RAK og signerte ein ny plateavtale med CBS. Epic, ein etikett under CBS, fekk oppgåva med å gje ut musikken til Beck og etter å ha høyrd inspelinga frå Island var dei ikkje nøgd med vokalen. I mai byrja Beck å sjå seg om etter ein ny vokalist. Seint i mai, etter å ha høyrt Bobby Tench syngje me bandet sitt Gass, vart han tilsett som vokalist for bandet. Tench fekk berre nokre få veker på seg til å skrive nye tekstar og syngje inn vokal for albumet, før miksinga heldt fram av lydspora som tidlegare var innspelt av Beck og dei andre i bandet. Tidleg i juli 1971 gjekk bandet inn i Island Studios igjen for å fullføre albumet og Beck tok over som produsent. Rough and Ready kom ut i Storbritannia 25. oktober 1971 og i USA i februar 1972, etterfølgd av ein seksten dagar lang turné. Albumet nådde 46. plassen på den amerikanske albumlista.

Innhald

Medverkande
Jeff Beck: gitar, bass og produksjon
Bobby Tench: vokal og rytmegitar
Max Middleton: piano og klaverinstrument
Clive Chaman: bass
Cozy Powell: trommer

Singlar
«Got that Feeling/Situation» Epic(USA) 5-10814 (6. desember 1971), Epic (Storbritannia) 7720 (7. januar 1972)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rough and Ready» frå ,  den 4. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Jeff Beck-album
Jazzfusion-album
Epic Records-album
Guyuan

Guyuan er eit byprefektur lengst sør i den autonome regionen Ningxia i det nordvestre av Kina. Byprefekturet omfattar eit areal på 14 413 km² med ikring 1,21 million ibuarar.

Guyuan er særleg kjend for Xumishan-grottene, eit nettverk av grotter utgravne for meir ein 1000 år tilbake.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Guyuan» frå ,  den 4. juli 2018.  
 

Ningxia Hui
Clive Chaman

Clive Chaman er ein trinidadisk-britisk bassgitarist og studiomusikar.

Chaman var medlem av den andre utgåva av The Jeff Beck Group frå 1971 til 1973, då han vart med i bandet til Cozy Powell, Hammer. I 1973 spelte han på Now Hear This av Junior Marvin-bandet Hanson og med Brian Auger på Oblivion Express. I 1974 vart han medlem av Hummingbird med klaverspelaren Max Middleton, vokalisten og gitaristen Bobby Tench og trommeslagaren Bernard Purdie. Hummingbird spelte inn tre album for A&M Records. Chaman deltok òg på innspelingar med Brian Auger's Oblivion Express, Donovan, Chris Rainbow, Murray Head, Morrissey–Mullen og Paul Kossoff. Chaman var ein kort periode medlem av Ritchie Blackmore's Rainbow då han erstatta Bob Daisley på bass

Disskografi
London Blues – Ram John Holder (1969)
Jesus Christ Superstar - A Rock Opera - Tim Rice & Andrew Lloyd Webber (1971)
Rough and Ready – The Jeff Beck Group (1971)
Jeff Beck Group – The Jeff Beck Group (1972)
Cosmic Wheels – Donovan (1973)
Now Hear This – Hanson (1973)
Hummingbird – Hummingbird (1975) 
We Can't Go On Meeting Like This – Hummingbird (1976)
Happiness Heartaches - Brian Auger's Oblivion Express (1977) 
Diamond Nights – Hummingbird (1977)
Badness – Morrissey–Mullen (1981)

Notes

Denne artikkelen bygger på «Clive Chaman» frå ,  den 4. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Clive Chaman» frå ,  den 4. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
Jeff Beck: Crazy Fingers by Annette Carson - Backbeat Books (2001) .
Jeff's book : A chronology of Jeff Beck's career 1965-1980: from the Yardbirds to Jazz-Rock (Paperback). Chris Hjort and Doug Hinman Rock 'n' Roll Research Press.2000 .

Britiske bassistar
Britiske studiomusikarar
Trinidadiske musikarar
The Jeff Beck Group-medlemmar
Hummingbird-medlemmar
Johannes Arnesson Øvsthus

Johannes Arnesson Øvsthus () var ein norsk gardbrukar og byggmeister frå Hosanger i Hordaland, kjend som kyrkjebyggar i Hordaland og vidare.

Liv og gjerning
Far hans var husmann før han skaffa seg garden Søre Øvsthus i Hosanger prestegjeld. Sjølv var Johannes frå 1835 til -43 omgangsskulelærar i distriktet Bysheim-Heldal i Hosanger, «ualmindelig duelig». Sidan var han gardbrukar på farsgarden Søre Øvsthus og bygningsmann. Ut i 1850-åra stod han føre byggjinga av Strandvik kyrkje, ferdigbygt 1857. Det neste tiåret heldt han fram med å vere byggmeister på Fusa kyrkje, Dale kyrkje i Fjaler i Sunnfjord og Meland kyrkje i Nordhordland. Truleg gjennom arbeidet sitt lærde han seg å lage arkitektteikningar og byrja sjølve å levere bygningsteikningar, mellom anna til Mo kyrkje i Modalen og Vike kyrkje på Osterøy. Kyrkjene han bygde er «preget av en blanding av sveitserstil og nygotikk og har en forholdsvis nøktern bruk av detaljer», heiter det i Norsk kunstnerleksikon. Øvsthus budde fram til 1879-80 lange tider i Bergen og Fana, der han dreiv byggeverksemd medan kona Ingebjørg stelte garden heime i Hosanger.

Kjelder
Ministerialbok for Hosanger 1880-96
Ættebok for Hosanger fram til omlag 1960
Norsk kunstnerleksikon

Folk frå Osterøy
Kyrkjer i Noreg
Norske arkitektar
Kirsti Sparboe

Kirsti Sparboe () er ein norsk songar og skodespelar som hadde ei framståande rolle i norsk musikk- og kulturliv frå midten av 1960-åra og fram mot 1980-åra. Ho er kjend for ei rekkje deltakinga i Melodi Grand Prix, og med fire sigerar er ho saman med Jahn Teigen den artisten som har vunne konkurransen flest gonger. Ho representerte Noreg i Eurovision Song Contest tre gonger: 1965, 1967 og 1969. Sparboe har gjeve ut ei rekkje album og singlar, og er særleg kjend for songar som «Oj, oj, oj, så glad jeg skal bli», «Nordlandsnetter», «Hjem» og «En sommer er over». Sparboe har også hatt suksess i utlandet, mellom anna i Tyskland, og har hatt ei rekkje større og mindre roller innan norsk teater, revy, film og tv.

Melodi Grand Prix 

Kirsti Sparboe hadde i perioden 1965–1977 tretten framføringar i åtte ulike finalar av Melodi Grand Prix. I tillegg deltok ho i den vesttyske finalen i 1970 og tre gonger i Eurovision Song Contest.

Melodi Grand Prix

Andre deltakingar

Eurovision Song Contest

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kirsti Sparboe» frå ,  den 4. juli 2018.

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 Imdb.com om Kirsti Sparboe
 www.mic.no Norsk pop- og rockleksikon (2005) om Kirsti Sparboe
 Kirsti Sparboe synger «Nordlandsnetter»
 Kirsti Sparboes «Ein student aus Uppsala» er blitt en europeisk retrohit 43 år etter innspillingen...
 Vesttysk musikkvideo fra 1969 der Kirsti Sparboe synger sin største tyske hit «Ein student aus Uppsala»
 Kirsti Sparboe som primadonna i Einar Schanke-revyen Kjære Lille Norge - som ble kinofilm i 1973
 Kirsti Sparboe var primadonna i Dag Frøland-revyen Norge i våre hjerter på Chat Noir i 1985. Her Kirsti som Sonja Henie
 Kirsti Sparboe hylles som Melodi Grand Prix-dronning i delfinalen i Stavanger i 2008 der hun fremfører «Oj,oj,oj»  sammen med hundrevis av skoleelever fra Rogaland.

Norske songarar
Norske skodespelarar
Vinnarar av Spellemannprisen
Deltakarar i Melodi Grand Prix
Vinnarar av Melodi Grand Prix
Deltakarar i Eurovision Song Contest
Programleiarar for NRK
Programleiarar for TV 2
Folk frå Tromsø
Victoriano Huerta

José Victoriano Huerta Márquez () var ein meksikansk hærmann og i 1913-14 den 35. presidenten i Mexico.

Huerta steig i gradene i hæren under Porfirio Díaz sitt presidentstyre og vart utnemnd til general. I februar 1913, under den meksikanske revolusjonen, leia Huerta ein oppreist mot president Francisco I. Madero. Han syrgde for at både Madero og visepresidenten Pino Suarez vart avretta. Oppreisten har vorte kalla La Decena Tragica ('Dei ti tragiske dagane'). Huerta-styret møtte omgpåande motstand frå revolusjonsstyrkar, som kasta landet ut i ein borgarkrig. Huerta gjekk av 15. juli 1914 og flykta til Jamaica ombord i eit tysk kriggskip. I 1915 vart han arrestert i USA, mistenkt for samarbeid med tysk spionasje. Han døydde etter eit halvt års fangenskap.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Victoriano Huerta» frå ,  den 4. juli 2018.  
 

Meksikanske presidentar
Meksikanske offiserar
Folk frå Jalisco
Teddy Sheringham

Edward Paul Sheringham, kjend som Teddy Sheringham, () er ein engelsk tidlegare fotballspelar som med Manchester United vann Meisterligaen 1999 og elles tre ligameisterskap og FA-cupen 1999. I tida 1993-2002 deltok Sheringham i 51 av Englands landskampar og skåra 11 mål.

Klubbspel
Sheringham var Millwall-spelar frå 1983 til -91, bortsett frå 1985 då han spelte på det svenske andredivisjonslaget Djurgården. Etter å ha spelt på Nottingham Forest i 1991/92-sesongen, gjorde han i fem år teneste i Tottenham Hotspur. Her imponerte han med sine allsidige evner som spiss, særleg som hovudspelar og stødig avsluttar. Sommaren 1997 vart han overført til Manchester United. Våren 1999 var han med på den historiske trippeltriumfen til Manchester United. Klubben gjekk då til topps i ligaen og den 22. mai skåra Sheringham, som innbytar, det fyrste målet då Newcastle United vart slått 2-0 i FA-cupen. Fire dagar seinare krynte Manchester United verket ved å vinne meisterligafinalen mot Bayern München, der fyrst Sheringham og så Ole Gunnar Solskjær, begge som innbytarar, skåra i sluttminuttane og syrgde for 2-1-siger til det engelske storlaget. Sheringham og Manchester United forsvarte ligameistertittelen både i 2000 og 2001. Frå sommaren 2001 spelte Sheringham to sesongar i Tottenham, ein sesong i Portsmouth FC og tre sesongar i West Ham United. Han avslutta som aktiv i 2007/08 med Colchester United på nivå to, 42 år gammal.

Landslagsspel
Sheringham fekk sin landslagsdebut 27 år gammal. Saman med storskåraren Alan Shearer danna han Englands spisspar under EM i fotball 1996 på heimebane. Dei to skåra kvar sitt mål då Nederland vart slått 4-1 i gruppespelet, men måtte tole å verte slått ut i semifinalen mot Tyskland på straffespark. Sheringham deltok i Fotball-VM 1998 i Frankrike, men kom ikkje med i troppa til EM 2000. Derimot var han med i VM i fotball 2002, der han spelte sin 51. og siste landskamp då England rauk or turneringa etter tap mot Brasil, den blivande verdsmeisteren. Sheringham skåra 11 landslagsmål for England.

Merittar
Vinnar av meisterligaen: 1999 med Manchester United
Engelsk ligameister: 1999, 2000 og 2001 med Manchester United
Vinnar av FA-cupen: 1999 med Manchester United

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Teddy Sheringham» frå ,  den 5. juli 2018.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Tottenham-spelarar
Manchester United-spelarar
Millwall-spelarar
West Ham-spelarar
Djurgården-spelarar
Portsmouth-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-VM 2002
Jeff Beck Group av The Jeff Beck Group

Jeff Beck Group er det fjerde studioalbumet til The Jeff Beck Group og det andre med ei besetning som bestod av Jeff Beck, Bobby Tench, Clive Chaman, Max Middleton og Cozy Powell. Albumet vart produsert av Steve Cropper og vert stundom kalla Orange Album, på grunn av appelsinen (orange på engelsk) som er på toppen av plateomslaget.

Historie
I januar 1972 flaug Jeff Beck Group til USA og gjekk i TMI Studios i Memphis i Tennessee. Somme av songane dei spelte inn der hadde alt vortne framførte på konsertane deira. I motsetnad til på Rough and Ready spelte dei òg inn fem coverlåtar for dette albumet, inkludert ein ny versjon av Ashford & Simpson sin «I Can't Give Back the Love I Feel For You» og Carl Perkins sin «Glad All Over» (1957). Cropper og Beck samarbeidde på «Sugar Cane» og var ein av fleire songar som var skrivne medan dei var i studio. På ein fest etter innspelinga vart Beck gratulert av Don Nix for versjonen hans av «Going Down», som Nix hadde skrive og opphavleg gjeve ut med bandet Moloch i 1969. Freddie King hadde spelt inn songen i 1971. 

Albumet kom ut i USA 1. mai 1972, og i Storbritannia 9. juni same året og turnear både i Storbritannia og USA følgde. Det var ingen singlar frå albumet. 

Sjølv om mange kritikarane sette pris på dugleiken til Beck på gitar, var det mange som var kritiske til albumet, mest fordi songane ikkje var gode nok.

Innhald

Medverkande
Jeff Beck: gitar
Bobby Tench: vokal
Clive Chaman: bass
Max Middleton: klaverinstrument
Cozy Powell: trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jeff Beck Group (album)» frå ,  den 5. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 {{cite book |author1=Hjort, Chris  |author2=Hinman, Doug| title=A chronology of Jeff Beck's career 1965-1980 : from the Yardbirds to Jazz-Rock | publisher=Rock 'n' Roll Research Press | year=2000 | isbn=0-9641005-3-3}}
''
 

Musikkalbum frå 1972
Jeff Beck-album
Epic Records-album
Album produserte av Steve Cropper