alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Still Cruisin'

Still Cruisin' er det 26. studioalbumet til The Beach Boys og kom ut i juli 1989. 

Etter at songen «Kokomo» (frå filmen Cocktail) noko uventa vart ein stor hit verda over, avgjorde bandet at dei ville gje ut eit album med nye songar i lag med gamle hittar. Det einaste bidraget til Brian Wilson var songen «In My Car», som i røynda var ein solosong med Carl Wilson og Al Jardine på korvokal. 

Av dei andre songane finn ein «Make It Big» og «Still Cruisin'» frå filmane Troop Beverly Hills og Dødlig Våpen 2, «Island Girl» var næraste ein solosong frå Al Jardine, «Wipe Out» var ei nyinnspeling i samarbeid med rapgruppa The Fat Boys (som gjekk heilt til andreplass på lista to år før i USA), medan «Somewhere Near Japan» var eit samarbeid med John Phillips, akkurat som med "Kokomo".

I tillegg fanst dei gamle hittane «I Get Around» (frå All Summer Long), «Wouldn't It Be Nice» (frå Pet Sounds) samt «California Girls» (frå Summer Days (And Summer Nights!!)). Samtlege av desse hadde då nyleg vorte nytta i filmar. 

Albumet nådde 46. plass på den amerikanske Billboard-lista.

Innhald

Medverkande
The Beach Boys
 Mike Love – solo- og korvokal
 Al Jardine – solo- og korvokal, gitar, bassgitar
 Carl Wilson – solo- og korvokal, gitar, klaverinstrument
 Bruce Johnston – solo- og korvokal, klaverinstrument, bassgitar
 Brian Wilson – solo- og korvokal, klaverinstrument

Andre musikarar
 Craig Trippand Fall – gitar, bassgitar, mandolin
 Joey Brasler – gitar
 Vinnie Colaiuta – trommer
 Jeffrey Foskett – korvokal, akustisk gitar
 Adam Jardine – korvokal
 Matt Jardine – korvokal

Salslister
Album

Bakgrunnsstoff 
 Tekstane frå Still Cruisin'

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Still Cruisin'» frå , den 13. oktober 2009. og «Still Cruisin'» frå ,  den 8. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience, Timothy White, c. 1994.
 Top Pop Singles 1955–2001, Joel Whitburn, c. 2002.
 Top Pop Albums 1955–2001, Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1989
Capitol Records-album
Musikkalbum produserte av Terry Melcher
Musikkalbum produserte av Brian Wilson
Musikkalbum produserte av Al Jardine
Kokomo av The Beach Boys

«Kokomo» er ein song av The Beach Boys frå 1988, skriven av John Phillips, Scott McKenzie, Mike Love og Terry Melcher. Han vart gjeven ut som singel i 1988 og gjekk til førsteplassen i USA og Australia. Singelen vart gjeven ut samstundes med Tom Cruise-filmen Cocktail og filmmusikken som høyrte med. 

Songen vart gjeven ut på singel med «Tutti Frutti» av Little Richard som B-side i juli 1988. Songen vart den første førsteplassen deira i heimlandet sidan «Good Vibrations» i 1966. Det var òg den einaste førsteplassen deira som Brian Wilson ikkje var involvert i.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kokomo (song)» frå , den 13. oktober 2009. 
 

Singlar frå 1988
Songar frå 1988
The Beach Boys-songar
Songar skrivne av John Phillips
Summer in Paradise

Summer In Paradise er det 27. studioalbumet til The Beach Boys og kom ut sommaren 1992. 

Det var frå starte av tenkt som eit soloprosjekt for Mike Love, men vart gjeven ut som eit Beach Boys-album. Dette er det einaste albumet til Beach Boys der Brian Wilson ikkje medverkar og vart heller ikkje godt motteke av tilhengjarane til bandet. Songane er i hovudsak skriven av Terry Melcher og Mike Love. Innspelingane var ikkje heilt problemfrie og var starten på skiljet mellom Love og Al Jardine, som etter kvart vart sterkare og enda med at Jardine forlet gruppa i 1998.

Dette er til dags dato det siste albumet med nyproduserte songar frå bandet. I 1995 gjorde dei eit forsøk på ei gjenforeining med Brian Wilson i lag med Don Was, men prosjektet vart avbrote etter berre to innspelte songar. I 1996 gav bandet i staden ut ei countryplate der kjende artistar tolka Beach Boys-songar.

Innhald

Medverkande
The Beach Boys
Al Jardine – vokal
Bruce Johnston – vokal, klaverinstrument
Mike Love – vokal
Carl Wilson – vokal

Andre medverkande
Adrian Baker – vokal
 Rod Clark – bassgitar
 Craig Fall – gitar, mandolin, keyboard-bass
Danny Kortchmar – gitar
 Sal Marullo – conga trommer
Ken Mary – trommer
Roger McGuinn – Rickenbacker 12-strengsgitar, vokal (berre britisk utgåve)
Terry Melcher – klaverinstrument, vokal
 Sammy Merendino – trommer
Van Dyke Parks – trekkspel, klaverinstrument
 Joel Peskin – saksofon
John Stamos – vokal, trommer
 Richard Titus – klaverinstrument
 Keith Wechsler – klaverinstrument, trommer
 John Weston – pedalsteelgitar

Bakgrunnsstoff 
 Tekstane til Summer in Paradise

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Summer in Paradise» frå , den 13. oktober 2009, og «Summer in Paradise» frå ,  den 8. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1992
Musikkalbum produserte av Terry Melcher
Brother Records-album
EMI Records-album
Stars and Stripes Vol. 1

Stars and Stripes Vol. 1 er det 24. og siste studioalbumet til The Beach Boys. Det kom ut i 1996 og er trass tittelen det einaste countryalbumet deira. 

Albumet inneheld nye innspelingar av nokre av dei mest kjende songane til bandet, innspelt i lag med countrystjerner som gjesteartistar. På midten av 1990-talet fekk countrymusikken eit nytt oppsving og med auka salstal håpte bandet på at albumet skulle slå til kommersielt. Det gjorde det ikkje. 

Brian Wilson var på denne tida langt friskare mentalt enn han hadde vore på mange år og vart med i bandet som produsent.

Innhald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Stars and Stripes Vol. 1» frå , den 13. oktober 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Stars and Stripes Vol. 1 CD-hefte, Robert K. Oermann
 Allmusic.com
 

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1996
Jan and Dean

Jan and Dean var ein USA-amerikansk rockeduo som bestod av William Jan Berry (3. april 1941 – 26. mars 2004) og Dean Ormsby Torrence (f. 10. mars 1940). 

Tidleg i 1960-åra var dei pionerar innan California Sound og vokal surfemusikk, som vart gjort populær av The Beach Boys. Blant dei mest suksessrike songane deira finn ein «Surf City» frå 1963, den første surfesongen som gjekk inn på Hot 100-lita. Dei andre singlane dei fekk inn på Topp 10-lista i USA var «Drag City» (1963), «The Little Old Lady from Pasadena» (1964) og «Dead Man's Curve» (1964). Den sistnemnde songen vart innlemma i Grammy Hall of Fame i 2008.

Duoen gav seg i 1966, men dette kom ikkje av den fallande populariteten. Jan Berry vart hardt skadd i ei bilulukke våren 1966, noko som er ironisk med tanke på at ein av dei mest kjende songane, «Dead Man's Curve», handlar om ei bilulukke. Han klarte seg trass små sjansar til å overleve, men det tok fleire år før han fekk normal tale igjen. Då Berry vart nokolunne frisk att, gav dei seg ut på turnear igjen som ikon frå den tidlege 60-talstida. 

I 1972 vann Torrence Grammyprisen for beste plateomslag for debutalbumet til det psykedeliske rockebandet Pollution, og vart nomienrt tre gonger til i same kategori for albuma til Nitty Gritty Dirt Band.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side 
 Jan and Dean på Allmusic
 Jan and Dean på Discogs

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jan and Dean» frå , den 13. oktober 2009. 

 

Musikalske duoar
Folkrockgrupper frå California
USA-amerikanske duoar
Musikkgrupper skipa i 1958
Musikkgrupper oppløyste i 2004
Musikkgrupper frå Los Angeles
Surfegrupper
California Sound
Beatnik

Beatnik er definisjonen på ein stil og form som voks fram på 1950- og tidleg på 1960-talet og var ein syntese av meir overflatiske sider ved beat-generasjonen frå 1950-åra inn i valdelege filmbilete og teikneserieaktige mistolkingar av verkelege folk og andelegheita ein fann i den sjølvbiografiske litteraturen til Jack Kerouac. Kerouac talte mot denne villeiande avstikkaren frå dei opphavlege ideane hans.

Beatnik-stilen minna om hippiestilen og var ein protest mot det materialiserte forbrukarsamfunnet. Dei var ikkje særleg forskjellige frå hippiane, bortsett frå at dei var meir opptekne av musikk enn av politikk, og derfor namnet (beat tyder «rytme»).

Sjå òg
Beat-generasjonen
Hippie

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Beatnik» frå , og «Beatnik» frå  den 14. oktober 2009.  

Subkulturar
Samfunnsgrupper

nl:Beat Generation
Campaign for Nuclear Disarmament

Campaign for Nuclear Disarmament (CND, «Kampanjen for kjernefysisk nedrusting») er ein organisasjon som kjempar for kjernefysisk nedrusting i Storbritannia og for internasjonal kjernefysisk nedrusting og tettare internasjonale reguleringar gjennom avtalar som Ikkjespreiingsavtalen. Han er imot militære handlingar som kan føre til bruk av atomvåpen, kjemisk krigføring eller biologiske våpen, og mot bygging av atomkraftverk i Storbritannia. 

CND vart skipa i 1957, og sidan den gong har dei i periodar fronta fredsrørsla i Storbritannia. Dei hevdar å vere den største fredskampanjen retta mot ei sak i Europa. Sidan 1958 har dei organisert Aldermaston-marsjen som vert halde kvar påske frå Trafalgar Square i London til Atomic Weapons Establishment nær Aldermaston.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Campaign for Nuclear Disarmament» frå , den 14. oktober 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside
 Historia til CND

Politiske rørsler
Fredsrørsler
Atomvåpen
Skipingar i 1957
Gotthilf Christian Reccard

Gotthilf Christian Reccard () var ein tysk evangelisk teolog og astronom. Han var fødd i Werningerode og døydde i Königsberg.

Liv og gjerning 
Reccard var son av ein diakon og gjekk ved lyseet (gymnaset) i Wernigerode. Han studerte i Halle og vart i 1762 prest ved Trinitatiskirche og 2. inspektør på realskulen i Berlin. Allereie i 1765 reiste han til Königsberg i Aust-Preussen, der han i dei komande åra skulle verte utnemnd til professor i teologi og til konsistoriet (det akademiske rådet). Frå 1776 til 1796 var han leiar av Collegium Fridericianum. Ved sidan av yrket sitt vigde han seg til astronomisk forsking.

Eit verk frå Reccard si hand, Lære-Bog i adskillige philosophiske og mathematiske Videnskaber kom i dansk utgåve i 1782.

Fotnoteliste

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Gotthilf Christian Reccard» frå , den 14. oktober 2009. 
 

Tyske teologar
Salbmagirji

Sálbmagirji (nordsamisk for 'Salmebok') er namn på fleire utgåver av ei samisk salmebok med tilfang av salmar frå den gamle kyrkjesalmeboka til M.B. Landstad. 

Den første utgåva kom i 1870 under tittelen Salbmagirje : Ibmeli gudnen ja same-særvvegoddidi bajas-rakadussan (Salmebok til Guds ære og dei samiske kyrkjelydane til oppbygging). Boka inneheldt 226 salmar, og dei som stod for utarbeidinga av boka var J.A. Friis med hjelp frå Lars Hætta. Salmane var henta frå Friis si bok Muttom Salmak ('Nokre salmar') med tillegg av omsette salmar frå Landstads kirkesalmebog, som kom ut same året.

Salbmagirje (1897) 
I 1897 gav biskop J.N. Skaar i samarbeid med Just Qvigstad ei auka og omvølt utgåve av Salbmagirje. Denne boka hadde ialt 360 salmar. Dei fleste nye salmane var omsette frå Landstads salmebok, men det var òg nokre nyskrivne salmar, blant dei seks skrivne av J.N. Skaar. Salmane har tilvising til dei tilsvarande salmane Landstads salmebok.

Gir'ko-sál'bmagir'ji (1957/1996) 
I 1957 vart salmeboka avløyst av ei ny salmebok, Gir'ko-sál'bmagir'ji. Men i dei samiske kyrkjelydane var det mange som ønskte å halde på den gamle Sálbmagirje. Boka har difor kome i nye opplag. I 1996 gav Samisk kyrkjeråd ut ei ny utgåve, i ny transkribsjon: Salbmagirji : Ipmelii gudnin ja Sámi searvegottiide bajásráhkadussan. Salmeutvalet er likt som i 1928-utgåva.

Salbmagir'ji II (2005) 
I 2005 gav Samisk kyrkjeråd ut ei tilleggssalmebok med nye salmar, både omsette og nyskrivne. Denne boka er meint som eit førebels tillegg til Salbmagir'ji, og nummereringa i tillegget held fram der den første boka sluttar, slik at salmane i Salbmagir'ji II er nummererte frå 361 til 771. Salmane har tilvising til tilsvarane salmar i Landstads reviderte salmebok og Norsk salmebok. Eit eige nordsamisk salmebokutval med Arild Hellesøy som leiar har stått for salmebokarbeidet.

Kjelder 
 Kristen sang og musikk Runa forlag 1962
 Sál'bmagirji Verbum Forlag 1996, ISBN 82-543-0644-3
 Sál'bmagirji II Verbum Forlag 2005, ISBN 82-543-1002-5

Sjå òg 
 Samisk gudstjenesteliv

Salmebøker
Samisk kyrkjeliv
Samisk litteratur
Bøker frå 1870
Hedda

Hedda er eit kvinnenamn danna som ei kortform av det tyske namnet Hedvig, som tyder 'strid'. Det har norsk namnedag den 15. oktober.

Namneberarar
Hedda Hjortsberg (1777–1867), svensk ballerina
Hedda Wagner (1876–1950), austerriksk forfattar og kvinnesakskvinne
Hedda Hopper (fødd Elda Furry, 1885–1966), amerikansk skodespelar 
Hedda Zinner (1905–1994), tysk forfattar, journalist og skodespelar
Hedda Morrison (1908–1991), tysk-australsk fotograf
Hedda Theen-Pontoppidan (f. 1912), tysk målar
Hedda von Wedel (f. 1942), tysk jurist
Hedda Kise (f. 1972), norsk programleiar
Hedda Munthe (f. 1973), norsk skodespelar
Hedda Berntsen (f. 1976), norsk alpinist
Hedda Strand Gardsjord (f. 1982), norsk fotballspelar

Annan bruk
Namnet er kjend i kulturen frå Henrik Ibsen-skodespelet Hedda Gabler (1890).
Hedda-prisen er ein norsk teaterpris som først blei delt ut i 1998.

Kjelder

Kortnamn
Kvinnenamn
Førenamn av tysk opphav
Namn knytte til strid
Hedvig

Hedvig og Hedwig er kvinnenamn av gammalhøgtysk opphav. Hedvig har namnedag i Noreg, Sverige og Danmark den 15. oktober.

Det gammalhøgtyske namnet Haduwig er danna av hadu, 'kamp' og wig, 'strid'. Dei same orda finst på  norrønt som hǫð og víg. Hadhui er ei eldre tysk form av namnet, medan Hedevi og Hedewig er eldre svenske former. Helvi er ei finsk form, Hedvika tsjekkisk og slovensk. Edvige er ei italiensk og Jadwiga er ei polsk namneform. Hedda, Hedy og Jadzia er kortformer.

Namneberarar
Heilage Hedvig av Polen (1374-1399), polsk regent 1384–1399
Hedvig av Holstein (1398-1436), tysk adeleg
Hedvig Jagellonica (1457-ca. 1505), polsk prinsesse og hertuginne av Bayern-Landshut
Hedvig Sophie av Brandenburg (1623-1683), tysk adeleg
Dronning Hedvig Eleonora av Sverige (1636–1715)
Prinsesse Hedvig Sofia av Sverige (1681–1708)
Hedvig Charlotta Nordenflycht (1718–1763), svensk forfattar
Hedvig Elisabet av Sverige og Noreg (1759-1818), norsk-svensk dronning
Hedevig Christine Paus (1763-1848), mormor til Henrik Ibsen
Hedvig Lund (1824–1888), norsk målar
Hedvig Bjelkevik, (f. 1981) norsk skøyteløpar

Annan bruk
Hedvig er namnet på ein av personane i stykket Vildanden av Henrik Ibsen.
Hedwig eller Hedvig er også namnet på ugla til trollmanneleven Harry Potter av J.K. Rowling.
Hedvig Eleonora församling er eit sokn i Stockholm.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Hedvig» frå ,  den 14. oktober 2009.

Kvinnenamn
Førenamn av gammalhøgtysk opphav
Tyske førenamn
Namn knytte til strid
Skare kyrkje

Skare kyrkje står i bygda Skare i Ullensvang kommune i Vestland fylke, og er ei lafta langkyrkje frå 1926. 

Bygget vart ført opp etter teikningar laga av Olaf Nordhagen.
Kyrkja er soknekyrkje i Skare sokn i Hardanger og Voss prosti i Den norske kyrkja. 
Før dei fekk kyrkja på Skare sokna folk i området til Odda kyrkje, og i eldre tid kunne ei kyrkjeferd ta tre dagar for dei som budde lengst unna Odda-kyrkja.

Inventaret i kyrkja er frå byggeåret eller seinare. Altertavla har Jesu oppstode som motiv og er måla av Moritz Kaland. Snikkararbeidet på tavla er gjort av Johannes Kinsarvik.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Skare sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Hordaland» på nettstaden til Arkivverket 
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen/Digitalarkivet
 Skanna kyrkjebøker frå Hordaland på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Odda kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Kyrkjer i Hardanger og Voss prosti
Kyrkjer i Ullensvang
Olaf Nordhagen
Norske kyrkjer frå 1926
Kulturminne i Ullensvang
Tyssedal kyrkje

Tyssedal kyrkje står i industristaden Tyssedal på austsida av Sørfjorden i Ullensvang kommune i Vestland fylke, og er ei langkyrkje frå 1965. Kyrkja er ei såkalla naustkyrkje og er teikna av arkitekt Axel Fronth. 

Kyrkja har eit høgt og spist saltak. I hovudhøgda er det attåt kyrkjeromet sakristi og møterom
I kjellaren er det mellom anna garderobar, kjøken og møterom. 
Veggene er bygde i armert betong.

Kyrkja er soknekyrkje i Tyssedal sokn i Hardanger og Voss prosti i Den norske kyrkja. 
Før dei fekk kyrkja i Tyssedal, sokna folk i området til Odda kyrkje.

Inventar 
Det er ikkje noko altartavle på altaret, men på veggen bak heng ein biletvevnad laga av Grethe Lein Lange. 
Altarringen har form av tre sider av eit kvadrat. Altarpodiet har fiolett golvteppe, medan golvet rundet har skiferheller. Døypefonten er laga i granitt. Preikestolen er laga delvis i formpressa limtre. Benkene i kyrkja er lause trebenker utan vangar.

Gravstad 
Det er ikkje gravstad ved kyrkja. I staden vert kyrkjegarden på Berjaflot i Odda nytta.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Tyssedal sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Hordaland» på nettstaden til Arkivverket 
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen/Digitalarkivet
 Skanna kyrkjebøker frå Hordaland på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Odda kommune på nettstaden disnorge.no

 

Kyrkjer i Hardanger og Voss prosti
Kyrkjer i Ullensvang
Norske kyrkjer frå 1965
Langkyrkjer i Bjørgvin
Kulturminne i Ullensvang
Aksel Fronth
Hafez

Shams od-Din Mohammad (), kjend som Hafez, er ein vidkjend persisk diktar. Han er rekna som ein nasjonaldiktar i Iran, og har ein framtredande plass i heile det persiske kulturområdet. Hafez skreiv rundt 500 korte lyriske dikt, ghazalar, som er blitt brukt i musikk, kalligrafi og folketradisjonar. Gravstaden hans blir vitja den dag i dag.

Hafez har tilnamnet Shirazi, ettersom han var fødd i Shiraz i noverande Iran. Han skreiv ei rekkje lovprisingar av heimbyen. Tilnamnet Hafez (ar. hâfiz) tyder 'korankjennar', og han skal ha kunna Koranen utanboks frå ung alder av, men ein har lite konkret kunnskap om livet hans.

Dei fortetta dikta hans tek for seg mystiske og moralske emne gjennom dyrking av vin og venleik, og kan både lesast som djupt gudelege og særs sanselege.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Engelske omsetjingar
 The Divan (1891) ved Internet Archive
 Poems from the Divan of Hafiz (1897) ved Internet Archive
 Odes from the Divan of Hafiz : freely rendered from literal translations (1905) ved Internet Archive
Skandinaviske omsetjingar
 Fra vinhus og moské, Rumi, Hafez og andre persiske diktere, gjendiktet fra persisk av Finn Thiesen og Erling Kittelsen, Oslo, 2003. (norsk)
 Hafiz, Dikter, i svensk omsetjing från persiskan av Ashk Dahlén med forord av Finn Thiesen, Umeå, 2007. (svensk)

Iranske forfattarar
Persiskspråklege forfattarar
Folk frå Shiraz
Gunnar Rødal

Gunnar Halstein Rødal () er ein norsk folkedansar og folkemusikar. I 2009 vart han heidra med kongens fortenestmedalje i sølv for sin lange innsats som folkedansinstruktør i Noregs Ungdomslag

Rødal si karriere som folkedansar starta tidleg. Han voks opp i ein heim der begge foreldra og fleire av søskena var engasjerte i ungdomslagsarbeidet. Dansen gjekk på kjøkengolvet heime, der nabogutane samla seg og lærte songdansar. På slutten av 40-talet blei han medlem av Sylte og Malme Ungdomslag i Fræna.

I 1956 starta Rødal med å halde kurs i norsk folkedans. Han var først tilsett som reiseinstruktør i folkedans i Trøndelag og seinare ved Romsdalsmuseet i Molde. Han var tilsett som folkedansinstruktør i Noregs Ungdomslag i 35 år; frå 1963 til 1998. Han har halde fram som instruktør etter at han vart pensjonist, og er etterspurd hos ungdomslag og skular over heile landet. 

Rødal si særeigne evne til å spreie danseglede og få alle til å danse gjer han til ein pioner og ei levande kulturkjelde. Han har ofte vore barn og ungdom sitt første møte med den norske folkedansen. Rødal har ei særeiga evne til å få folk til å tore å danse, og særleg evnar han å få med seg borna i dansen. Han utstrålar rein danseglede og har instruksjonsmetodar som gjer dansen tilgjengeleg for alle. Møtet med Gunnar Rødal har for mange vore vegen inn til den norske folkedansen.

Rødal er også musikar, og speler neverlur, bukkehorn og munnharpe. Han held kurs i munnharpespel, der det ofte deltek folk som ikkje har forkunnskap innanfor folkemusikkfeltet. Desse kursa har alltid stor oppslutnad både mellom born og vaksne. Alt dette gir Gunnar Rødal ein særeigen plass innanfor folkedansen i Noreg. I 2000 blei han utnemnd til heidersmedlem i Sylte og Malme Ungdomslag og i 2001 blei han heidersmedlem i Noregs Ungdomslag.

Norske folkemusikarar
Folk frå Fræna
Kongens fortenestmedalje i sølv
Mopti-regionen

Regionen Mopti er ein av dei åtte administrative regionane i Mali. Regionen, som har namnet sitt etter hovudstaden og den største byen, Mopti, er delt inn i desse kommunane: Bassiro, Borondougou, Dialoubé, Fatoma, Konna, Korombana, Koubaye, Kounari, Mopti, Ouro modi, Ouroubé Douddé, Salsalbé, Sio, Socoura og Soye.

 
Regionar i Mali
Mopti

Sjå og regionen Mopti

Mopti er hovudstaden og den største byen i regionen Mopti i Mali. Han ligg ved møtepunktet til elvane Niger og Bani, mellom byane Ségou og Timbuktu, om lag 650 km nordaust for hovudstaden Bamako. Mopti, som ligg på tre øyar – Nybyen, Gamlebyen og Medina Coura – og ofte blir kalla «Malis Venezia», er den største hamnebyen i Mali. Elvane og hamna er fulle av store og små båtar av den typen som på fransk blir kalla pinasse – lange, smale trebåtar med og utan motor.

Namnet Mopti 
Namnet Mopti kjem frå fulfulde, der det har forma Motti, som heng i hop med verbet mooɓtude (også uttala mellom anna mooptude, moptude, moottude og mottude), som tyder 'samle'. Det er staden der elvane Niger (fulfulde Maayo Ɓaleewo 'den svarte elva') og Bani (fulfulde Maayo Raneewo 'den kvite elva') møtest eller samlast. Byen heiter med andre ord nærmast «Åmot».

Folkesetnad 
Det bur om lag 115 000 menneske i Mopti. Dei høyrer til fleire ulike etniske grupper, i fyrste rekkje fulaniar, bozoar, songhaiar, dogonar, soninkear og tuaregar, som lever fredeleg i saman, som vist i filmen L'Esprit de Mopti (1999) av Pascal Letellier og Moussa Ouane.

Galleri

Fotnotar 

Byar i Mali
Brütal Legend

Brütal Legend er eit action-eventyrspel utvikla av Double Fine Productions og utgjeve av Electronic Arts for PlayStation 3 og Xbox 360. Det vart utgjeve 13. oktober 2009 i Nord-Amerika og 16. oktober same året i Europa. Brütal Legend skulle i utgangspunktet bli publisert av Vivendi Games, men etter samanslåinga med Activision valde sistnemnde å fjerna spelet frå lanseringsplanane.

Spelet vart seinare teke opp av Electronic Arts til publisering, noko som resulterte i at Activision og Double Fine båe sende søksmål mot kvarandre grunna vanskar om publiseringa, men desse er no blitt samde utanfor retten.

Speldesignaren Tim Schafer var inspirert til å skapa spelet etter sine eigne tidlegare musikalske erfaringar. Hovudpersonen i spelet er Eddie Riggs, gjeve stemmen til Jack Black. Han er ein «roadie» som blir send til ei fantasiverd inspirert av kunststilen på omslaga til tungmetall-album. Eddie blir frigjeraren i verda, der han leier dei undertrykte menneska mot ein hær av overnaturlege vesen ved å bruka ei stridsøks, den magiske Flying V-gitaren sin og ein hot rod som han kan endra på. I tillegg til Black, vil spelet også ha røystene til tungmetall-musikarar som Lemmy Kilmister, Rob Halford, Ozzy Osbourne og Lita Ford, røystene til kjendisar som Tim Curry, i tillegg til over hundre metall-songar som Schafer har valt å inkludera i spelet.

Lydspor

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell heimeside 
 Produktside hjå Double Fine

Dataspel frå 2009
Action-eventyrspel
Double Fine Productions
Electronic Arts-spel
PlayStation 3-spel
Xbox 360-spel