alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ferdinand Karl av Mantova og Montferrat

Ferdinando Carlo Gonzaga () var det einaste barnet til hertug Karl II av Mantova og Montferrat, og den siste herskaren av hertugdømet Mantova frå huset Gonzaga.

Ferdinand Karl var først gift med Anna Isabella Gonzaga, dotter av Ferrante III Gonzaga, hertug av Guastalla og sidan med Suzanne Henriette de Lorraine.

Han mislikte at austerrikarane hadde erobra Guastalla og inngjekk ein avtale med Ludvig XIV av Frankrike i 1678, der han selde Casale. I denne samanhengen kan ministeren hans, grev Ercole Antonio Mattioli, ha vorte mannen i jernmaska, som vart fengsla i Pinerolo i april 1679 for å ha avslørt denne avtalen for fiendane til Frankrike. Hertugen nekta for alt, men inngjekk ein ny avtale med franskmennene i 1681 og fekk slik ein årleg pensjon på 60 000 lire, ein karriere som general, og ein del av i framtidige franske erobringar i Italia. Franskmennene okkuperte Casale den 29. september 1681, og hertugen av Mantova mista respekt i Italia.

Ferdinando Carlo valde igjen den franske sida i den spanske arvefølgjekrigen. I 1701, då den antifranske koalisjonen erobra Mantova, flykta han til Casale. Han måtte betale dyrt for valet sitt då franskmennene vart jaga attende over Alpane i 1706. Han vart alt erklært ein forrædar i 1701 av Josef I av Det tysk-romerske riket og alle eigedomane hans vart konfiskert i 1708.

Huset Savoie fekk den gjenverande halvdelen av Montferrat, etter å ha erobra den førte halvdelen under den mantovanske arvefølgjekrigen i 1631. Hertugdømet Mantova vart austerriksk og ikkje lenger sjølvstendig. Ferdinando Carlo døydde same året i Padova.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ferdinando Carlo Gonzaga, Duke of Mantua and Montferrat» frå ,  den 19. januar 2012.

Bibliografi 
 Alessandro Cont, Sotto tutela: il sovrano bambino in Italia (1659–1714), “Rivista storica italiana”, 124, 2 (agosto 2012), pp. 537–581, https://www.academia.edu/6412348/Sotto_tutela_il_sovrano_bambino_in_Italia_1659-1714_ 

Hertugar av Mantova
Markiar av Montferrat
Huset Gonzaga
Folk frå Mantova
Italiensk adel
Pinerolo

Pinerolo (fransk Pignerol) er ein by og kommune nordvest i Italia, 40 km sørvest for Torino ved elva Chisone. Byen har kring 35 000 innbyggjarar. 
Den militære hovslagarskulen (grunnlagd 1882) som finst her, er den einaste i slaget sitt i Italia.

Geografi
Byen ligg 37 km frå Torino på låglandet ved munningen av Val Chisone. Kommunen ligg på venstresida av elva Chisone, like før ho munnar ut i elva Pellice, som igjen like etter munnar ut i Po.

Sport
Under dei olympiske vinterleikane 2006 vart konkurransane i curling arrangert her.

Pinerolo var målby for den 17. etappen av Tour de France 2011.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pinerolo» frå ,  den 19. januar 2012.  
 

Byar i Piemonte
Vinter-OL 2006
Angel av Mika Newton

«Angel» (engelsk for Englar) er ein song av den ukrainske songaren Mika Newton. Songen representerte Ukraina i Eurovision Song Contest 2011 og enda på sjetteplass med 81 poeng i den andre semifinalen og på fjerdeplass med 159 poeng i finalen. Teksten er skriven på engelsk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Angel (Mika Newton song)» frå ,  den 19. januar 2012.  
 

Eurovision Song Contest 2011-songar
Ukrainske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Popular

«Popular» var det svenske bidraget i Eurovision Song Contest 2011, framført på engelsk av Eric Saade. Songen vart teken med på albumet Saade Vol. 1.

Melodifestivalen 2011
Under framføringane i Melodifestivalen vart glas knust på scena. Det var lenge usikkert om det skulle gjerast i Eurovision Song Contest òg, sidan glaset måtte fjernast før neste framføring. Arrangørane annonserte i april 2011 at dei kunne knuse glas på scena. Glasburet vart ståande på eit teppe som vart rulla opp etterpå.

Melodifestivalen 2012
Eric Saade framførte delar av songen som opningsnummer i Melodifestivalen 2012, medan Élena Paparízou framførte sin eigen versjon av songen i pausen.

Kjelder
 Élena Paparízou - Popular
Denne artikkelen bygger på «Popular (Eric Saade song)» frå ,  den 19. januar 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Popular (sång)» frå ,  den 19. januar 2012.  
 

Singlar frå 2011
Eric Saade-songar
Songar på toppen av Sverigetopplistan
Eurovision Song Contest 2011-songar
Svenske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege songar i Melodifestivalen
Songar skrivne av Fredrik Kempe
Melodifestivalen 2012
Melodifestivalen 2013
Mikrobølgjeomn

Ein mikrobølgjeomn er ein elektrisk omn som utnyttar varmeutvikling ved absorpsjon av mikrobølgjer. Mikrobølgjeomnar kan både nyttast som kvitevarer og som industriomnar.

Hushaldningsomnar
Dielektrisk oppvarming blir nytta for oppvarming av matretter. Maten blir bestrålt med mikrobølgjer (2450 MHz). Elementet som produserer mikrobølgjene er ein magnetron. Varmen oppstår ved at mikrobølgjene aukar rørsla til molekyla i feitt og væske i matvarene. Bølgjene trengjer berre nokre centimeter inn i matvarene, og frå dei varme delane blir varmen ført vidare inn i maten.

Oppvarmingstida i ein mikrobølgjeomn er omvendt proporsjonal med den effekten som blir tilført og proporsjonal med mengda av mat som skal varmast opp. Samanlikna med ein vanleg komfyr brukar ein mikrobølgeomn berre 20–30 % av effekten for å varme opp ei gjeven mengd mat.

Faren ved mikrobølgeomnar medisinsk sett har vore diskutert, men det er ikkje registrert skadar som kan tilskrivast strålinga (t.d. genetiske skadar, sterilitet). Ved medvite å kutte dei krinsane som slår av mikrobølgjene når døra opnast, kan ein brenne seg. Ein mikrobølgjeomn er alltid laga av metall for at strålinga ikkje skal bli sleppt ut i rommet.

Industriomnar

Det finst to typar omnar. Høgfrekvens-induksjonsomnar blir brukt til varmebehandling av elektrisk leiande material. Varmen oppstår på grunn av virvelstraum, og er lokalisert til eit tynt overflatesjikt av materialet. Den andre omnstypen utnyttar den varmen som oppstår på grunn av dielektriske tap i elektrisk isolerande material. Dette gjev ei jamn oppvarming av heile materialen. Sjå høgfrekvensoppvarming.

Laboratorieomn

I laboratorium blir det nytta avanserte mikrobølgjeomnar til dekomponering av prøvar (mikrobølgjedekomponering), i samband med ekstraksjonar og i andre tilfelle der ei effektiv oppvarming er ynskjeleg. Omnane liknar i prinsippet på vanlege mikrobølgjeomnar for hushaldning, men har forskjellig spesialutstyr og tryggleiksanordningar.

Soge 
Den fyrste mikrobølgeomnen vart send i 1955 .

Kjelder

 mikrobølgeovn. (01.03.2009) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/mikrob%C3%B8lgeovn

Bakgrunnsstoff

Kjøkenutstyr
Kvitvarer
Introduksjonar i 1945
Oppfinningar frå USA
Mikrobølgjeteknologi
Lutro

Lutro er ei lita bygd som ligg i Ullensvang kommune. Bygda ligg ved austsida av Sørfjorden om lag 2,3 kilometer frå Lofthus og om lag 7.8 kilometer frå Kinsarvik. Sjølv om Lutro har postadresse Lofthus, går borna frå Lutro på Kinsarvik skule.

På Lutro finn ein både produksjon og vidareforedling for frukt, gardsbutikk og fotogalleri. Bygda har til saman åtte gardstun.

Busetnader i Ullensvang
Bygder i Vestland
Henryk Sienkiewicz

Henryk Adam Aleksander Pius Sienkiewicz, pseudonym Litwos  (), var ein polsk forfattar som i si eiga tid blei rekna som ein av dei viktigaste romanforfattarane. Han fekk Nobelprisen i litteratur i 1905 «på grunn av sine eineståande fortenester som episk forfattar».

Sienkiewicz var fødd i Wola Okrzejska i Lublin-voivodskapet i dagens Polen, den gong Det russiske imperiet. Han døydde i Vevey i Sveits.

I dag er han mest kjend for Quo vadis (1895), ein historisk roman frå keisar Nero si tid. I 1951 blei det laga ein storfilm basert på denne boka, blant anna med Peter Ustinov som keisar Nero.

Bibliografi

Kortromanar 
 1873 Humoreski z teki Worszyłły   
 1880 Hania   
 1877 Szkice węglem   
 1880 Janko Muzykant   
 1880 Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela  
 1880 Niewola tatarska   
 1882 Bartek Zwycięzca   
 1882 Jamioł   
 1880 Za chlebem 
 1880 Orso  
 1882 Latarnik  
 1889 Sachem   
 1889 Wspomnienie z Maripozy

Romanar 
Trilogien
 Ogniem i mieczem   (1884)
 Potop   (1886)
 Pan Wołodyjowski   (1888)
 1891 Bez dogmatu   
 1894 Rodzina Połanieckich
 1896 Quo vadis
 1900 Krzyżacy
 1906 Na polu chwały
 1910 Wiry
 1912 W pustyni i w puszczy

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Museum Oblegorek
 

Polske forfattarar
Polskspråklege forfattarar
Polske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i litteratur
Folk frå Lublin-voivodskapet
Forfattarar frå 1800-talet
Forfattarar frå 1900-talet
Ivan Bunin

Ivan Aleksejevitsj Bunin (fødd  i Voronezj; død 8. november 1953 i Paris) var ein russisk forfattar, lyrikar og omsettar.

Liv og virke 
Bunin er mest kjend for sin realistiske prosa der hovudtemaet er livet på landsbygda i det førrevolusjonære Russland. Han held såleis fram den russiske 1800-tals tradisjonen med realistisk litteratur, jfr. Anton Tsjekhov, Leo Tolstoj og andre.

I 1933 blei Bunin som den første russar tildelt Nobelprisen i litteratur «for den strengt kunstnarlege måten han fortsette den klassiske russiske prosalitterære tradisjonen.»

Ivan Bunin forlèt Sovjetunionen etter Oktoberrevolusjonen og busette seg i Frankrike. Som ein av dei siste forfattarane i den russiske «klassikargenerasjonen», blei han sett på med vørdnad under emigrasjonen. I verka sine frå denne tida tar han bestemd avstand frå Oktoberrevolusjonen og Sovjetunionen.

Sovjetregimet rehabiliterte han i 1956, og det blei lovleg å gje ut verka hans igjen.

Litteratur 
 Thomas Gaiton Marullo. Ivan Bunin: Russian Requiem, 1885–1920: A Portrait from Letters, Diaries, and Fiction (1993, Vol.1)
 Thomas Gaiton Marullo. From the Other Shore, 1920–1933: A Portrait from Letters, Diaries, and Fiction. (1995, Vol.2)
 Thomas Gaiton Marullo. Ivan Bunin: The Twilight of Emigre Russia, 1934–1953: A Portrait from Letters, Diaries, and Memoirs. (2002, Vol.3)
 Alexander F. Zweers. The Narratology of the Autobiography: An analysis of the literary devices employed in Ivan Bunin's The life of Arsenév. Peter Lang Publishing 1997 ISBN 0-8204-3357-8
 Baldur Kirchner: Die Lebensanschauung Ivan Aleksejevic Bunins nach seinem Prosawerk. Tübingen. 1968
 Karl Birkmann: Ich schlage langsam ein Kreuz… Russland zwischen Bunin und Solschenizyn. München: Markus. 1974. ISBN 3-920135-22-9

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
 Om Nobel-tildelinga på nobelprize.org
 Biografi  på kirjasto.sci.fi
 Ivan Bunin på Literary Encyclopedia
 Kortbiografi om Ivan Bunin  på exil-archiv.de
 Olga Martynova: Russland ist weiblich. Leben auch. Ein literarisches Ereignis: Die Erzählungen des russischen Nobelpreisträgers Iwan Bunin
 Oleg Jurijev: Halluzinationen unterm Mikroskop i Der Tagesspiegel (Berlin)

Russiske forfattarar
Russiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i litteratur
Fødde i 1870
Døde i 1953
Gustav Leonhardt

Gustav Leonhardt (), var ein nederlandsk cembalist, organist og pianist. Han kunne også spela klavikord og klaviorganum.

Biografi 

Gustav Leonhardt studerte orgel og cembalo ved Schola Cantorum Basiliensis i Basel i Sveits frå 1947 til 1950. Vidare studerte han musikkologi i Wien frå 1950, og han vart professor i cembalo både ved musikkakademiet i Wien og i Amsterdam i 1950-åra. På denne tida starta han å spela inn Johann Sebastian Bach sine cembalo-komposisjonar, t.d. Goldberg-variasjonane og Die Kunst der Fuge. Han skipa også barokkensemblet Leonhardt-Consort, som han sjølv var leiar for. Ein av medlemmene i ensemblet var kona hans, Marie Leonhardt.

Frå 1971 samarbeidde Leonhardt saman med cellisten Nikolaus Harnoncourt med å spela inn heile den komplette fyrste syklusen med Bach-kantater. Prosjektet varte i 20 år, dei vart ferdige i 1990. Leonhardt har også spelt Mozart samt renessansekomponisten William Byrd på ulike tangentinstrument. Han hadde i tillegg mange cembaloelevar; ein av dei er norske Ketil Haugsand.

Leonhardt opptredde for siste gong den 12. desember 2011 i Paris. Etter dette sleit han med dårleg helse, og måtte kansellera alle speleoppdrag i 2012. Han døydde i Amsterdam, 83 år gamal.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Gustav Leonhardt» frå , den 19. januar 2011. 
 

Nederlandske cembalistar
Nederlandske organistar
Nederlandske pianistar
Garth Brooks

Troyal Garth Brooks () er ein amerikansk countryartist fødd i Tulsa i Oklahoma.

Utgjevingar

Singlar
(utval)
«The Dance» (1990, førsteplass på Hot Country Songs-lista)
«Rodeo» (1991)
«She's Every Woman» (1995)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Garth Brooks» frå , den 19. januar 2012. 
 

Folk frå Oklahoma
USA-amerikanske countryartistar
Grammy-vinnarar
Juno-vinnarar
Resistens

Resistens (av lat. resistare, «stå imot») tyder at kroppen blir motstandsdyktig mot gifter, kjemikaliar, infeksjonar eller sjukdomar.

Planteresistens er plantene si motstandskraft mot skadedyr, sopp, bakteriar og liknande, medan kjemikalieresistens er motstandskrafta til skadedyr, soppar og bakteriar, mot kjemiske middel som vert brukt for å drepe dei.

Antibiotikaresistens hos bakterier er et aukande problem innan både human- og veterinærmedisin.

Både planteresistens og kjemikalieresistens kan vere arveleg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Resistens» frå , den 19. januar 2012. 
 

Biologi
Spårhunden

Spårhunden er ein svensk litteraturpris som vart skipa i 2002 av tidsskriftet Jury. Prisen blir tildelt årets beste kriminalroman for born eller ungdom.

Mottakarar 
 2010 - Magnus Ljunggren for (VM-sommar)
 2009 - Inger Frimansson for (De starkare)
 2008 - Martin Widmark for (Nåjdens sång)
 2007 - Rose och Rebecka Lagercrantz for (Mysterium för utomjordingar) 
 2006 - Ritta Jacobsson for (Afrodite och döden)
 2005 - Martin Widmark og Helena Willis for (Tidningsmysteriet)
 2004 - Karin Holmlund for (När ingen ser)
 2003 - Magnus Nordin for (Prinsessan och mördaren)
 2002 - Laura Trenter for (Julian och Jim)

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Spårhunden» frå , den 19. januar 2012. 
 

Skipingar i 2002
Svenske litteraturprisar
Analytisk språk

Analytisk språk er ei nemning for språk som har få eller ingen bøyingsformer. Grammatiske tilhøve blir derfor hovudsakleg uttrykt gjennom ordstillinga i ei setning og funksjonsord som preposisjonar, hjelpeverb og liknande. Språk heilt utan bøyingsformer blir kalla isolerande språk. Den motsette språktypen, der ein har mange bøyingsformer og ordstillinga har mindre tyding, blir kalla syntetisk språk.

Engelsk og mange andre vesteuropeiske språk er døme på analytiske språk. Ofte blir analytisk brukt for å samanlikna ulike språk; ein kan til dømes seia at engelsk er meir analytisk enn norsk.

Kjelder

 «analytisk språk» (2012-01-19) i Store norske leksikon
 Eli Anne Eiesland, «Lingvisters fornemmelse for snø» i Skepsis (02.09.2009) 

Språk
Ve

Ve eller vé er ei gamal nemning på ulike typar av heilagdomar som vart nytta i førkristen tid i Norden.

Nemninga «ve» har samanheng med det norrøne verbet vigja, som tyder 'å gjere heilag'. Ordet «vé» finn ein både hjå dei norrøne skaldane og i den anonyme diktsamlinga Den eldre Edda, som til dømes i strofe 51 eddadiktet Vavtrudnesmål, der det står at Vidar og Våle (sonar av guden Odin) skal få gudane sitt vé etter at verda er oppattnya etter Ragnarok og mesteparten av den gamle generasjonen gudar er stroke med.

Mange nordiske stadar har namnet Ve eller namn som inneheld «ve» i ulike variantar, som til dømes dei mange stadane Viby i Sverige og Danmark, Odense («Odins-ve») på Fyn i Danmark og Odensvi i Närke i Sverige.

Døme på kva som kan ha vore ein type ve, i dette høvet ein kultstad, vart funne ved arkeologiske utgravingar på eit jorde på Ranheim i Trondheim i 2010 i samband med planar om å byggje bustadblokker på tomta. Under eit tjukt lag av mold vart det grave fram ein horg, spor etter stolper som ser ut til å ha markert ein bygning, eit hòv, der det kan ha stått gudebilete, og to låge steingarder attmed kvarandre, som kan ha markert ein veg som har vore nytta for kultiske eller rituelle prosesjonar. Funnet vert rekna mellom dei viktigaste og mest interessante som har vore gjort i nyare norsk arkeologi.

Sjå òg
Ve- som namneledd
Ve og Vilje, brørne til Odin
Veet på Ranheim

Fotnotar

Norrøn religion
Arkeologi
Grevskapet Montbéliard

Grevskapet Montbéliard (fransk Comté de Montbéliard), òg kjend som grevskapet Mömpelgard (tysk Grafschaft Mömpelgard), var eit grevskap i Det tysk-romerske riket kring byen Montbéliard i dagens Franche-Comté i Frankrike. Frå 1444 og utover var det eigd av Huset Württemberg.

Historie 
Grevskapet vart oppretta i 1042 av keisar Konrad II i området til grevskapet Bourgogne, som var ein del av kongedømet Arles, ein del av Riket sidan 1033. Det vart leia av ei linje av grevar av Montbéliard frå vasallen til Konrad, Ludvig av Mousson i Øvre Lorraine, ektemannen til grevinne Sofie av Bar, og etterkomarane deira frå Scarpone-familien. I 1163 vart herre Amadeus II av Montfaucon greve av Montbéliard ved å gifte seg med Sofie, dotter til grev Theodoric II (Thierry II), som ikkje hadde mannlege arvingar. 

I 1407 gifta grevinne Henriette, arvingen til grev Stefan av Montfaucon seg med Eberhard IV av Württemberg og grevskapet vart ein del av den schwabiske adelen i Tyskland. I tillegg til grevskapet Montbéliard, førte grevinne Henriette med seg medgift i form av lena Granges (Bourg), Clerval, Passavant, Etobon, Porrentruy med Saint-Hippolyte, og landområda Franquemont (Goumois). Somme av desse var i grevskapet Bourgogne. 

Eberhard IV døydde i 1419 og då Henriette døydde i 1444 gjekk Montbéliard til sonen deira grev Ludvig I av Württemberg-Urach. Sonen hans, Eberhard V annekterte Montbéliard som ein del av grevskapet Württemberg, sjølv om det beheldt statusen som eit eige område og eige grevskap. I 1495 vart greven  av Montbeliard Eberhard V av Württemberg opphøgd til hertug og grevskapet vart «fyrstedømet Montbéliard». Under hertug Ulrik, som var i eksil, vart fyrstedømet protestantisk i 1524. 

Montbéliard vart så styrt av yngre greiner av Huset Württemberg i fleire hundreår. Grev Fredrik I av Montbéliard arva igjen hertugdømet Württemberg i 1593, men i 1617 vart grevskapet igjen skild ut for den yngre sonen Ludvig Fredrik og igjen styrt av etterkomarane hans til det fall attende til Württemberg i 1723. Med annekteringa i 1748 av «dei fire landområda» (Héricourt – Châtelot – Clémont - Blamont) av kong Ludvig XIV av Frankrike, vart fyrstedømet redusert til eit «enkelt grevskap» fram til den franske revolusjonen i november 1793.

Innlemming i Frankrike 
Fram til 1793 var grevskapet Montbéliard okkupert av Den første franske republikken. Etter dei franske styrkane under Jean Victor Marie Moreau hadde drive felttog mot Württemberg under den første koalisjonskrigen i 1796, sa hertug Fredrik II Eugene omsider frå seg alle rettane til Montbéliard. I 1797 vart kantonane overført til departmentet Mont-Terrible. Departementet vart nedlagd i 1800 og annektert i departementet Haut-Rhint. I 1814 mista Haut-Rhin områda som hadde vore ein del av Mont-Terrible og dei vart gjevne attende til Sveits, utanom Montbéliard, som var overført til departementet Doubs.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «County of Montbéliard» frå ,  den 19. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Grevskap i Det tysk-romerske riket
Historia til Bourgogne-Franche-Comté
Doris De Agostini

Doris de Agostini () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Airolo i kantonen Ticino. Ho vann bronsemedaljen i utfor under verdsmeisterskapen i alpint 1978, og utforcupen i verdscupen i 1983. Frå 1976 til -83 vann ho åtte utfortevlingar i verdscupen.

Aktiv
Utforspesialisten Agostini overraska stort då ho vann sin første siger i verdscupen i alpine greiner i 1976 i Bad Gastein. I sesongen elles kom ho aldri inn mellom dei ti beste, ho kom såleis på 18. plass i OL-utforen i Innsbruck. Også i 1977-sesongen gjorde ho einast eitt godt renn. I avslutningsrennet i verdscupen i US-amerikanske Heavenly Valley kom ho på tredjeplassen, bakom austerrikske Birgitte Totschnig og vest-tyske Evi Mittermaier.

Vinteren 1978 tok Agostini plass mellom dei 6-7 beste kvinnelege utforkøyrarane i verda. Som best fekk ho ein tredjeplass i verdscupen i eit renn i Pfronten, og toppa sesongen med bronsemedaljen i utfor under VM i alpint 1978 i Garmisch-Partenkirchen. Berre Annemarie Moser-Pröll frå Austerrike og Irene Epple frå Vest-Tyskland kom i mål på betre tid.

I 1979-sesongen kom Agostini på andreplassen i opningsrennet i utfor i verdscupen, atter var Moser-Pröll betre. Deretter forsvann Agostini frå toppen av resultatlistene. OL-sesongen 1980 hevda ho seg i enkelte verdscuptevlingar, med ein ny tredjeplass i Pfronten som best. I utforrennet i Vinter-OL 1980 i Lake Placid kom ho i mål på delt 17. plass.

Først fem år etter sin første og einaste siger i verdscupen, kunne Agostini stige til topps på sigerspallen. I januar 1981 i Schruns vann ho eit utforrenn framom Cindy Nelson frå USA. Seinare i sesongen vann ho eit nytt utforrenn. Også i 1982 vann ho to verdscuprenn. Ho kom inn på sjuandeplassen i VM i alpint 1982 i Schladming. I begge sesongane 1981 og 1982 kom ho på andreplass i samandraget i utforcupen, etter høvesvis landsmannen Marie-Theres Nadig og franske Marie-Cécile Gros-Gaudenier.

Sesongen 1982/83 vann Agostini utforcupen samanlagt, og kom på tiandeplass i verdscupen. Ho vann tre renn gjennom sesongen. Totalt vann ho i si tid åtte enkeltrenn i verdscupen, nitten gongar stod ho på sigerspalllen.

Ved sesongslutt i 1983 la ho opp.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Doris De Agostini» frå ,  den 19. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Sveitsiske alpinistar
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1976
Alpinistar under vinter-OL 1976
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1980
Alpinistar under vinter-OL 1980
Kurfyrstedømet Mainz

Erkebispedøme Mainz (tysk Erzbistum Mainz) eller Kurfyrstedømet Mainz (tysk Kurfürstentum Mainz eller Kurmainz) var eit viktig kyrkjeleg og sidan verdsleg kurfyrstedøme i Det tysk-romerske riket mellom 780–782 og 1802. I hierarkiet til den romersk-katolske kyrkja var erkebiskopen av Mainz primas Germaniae, representanten til paven nord for Alpane. Utanom Roma er Stolen i Mainz den einaste andre stolen som vert omtalt som «Den heilage stolen», sjølv om dette namnet er sjeldan nytta om Mainz. 

Erkebispedømet var eit viktig kyrkjeleg fyrstedøme i Det tysk-romerske riket. Det bestod av fleire ikkje-samanhengande landområde med område nær Mainz på begge sider av Rhinen, område langs elva Main oppfor Frankfurt (med distriktet Aschaffenburg); Eichsfeld-regionen i Niedersachsen og Thüringen; og områda kring Erfurt i Thüringen. Erkebiskopen var òg tradisjonelt kurfyrste og erkekanslar i Tyskland, og leiar av valkollegiet frå 1251 til 1803.

Historie 

Bispestolen vart oppretta i romartida, i byen Mainz, som hadde vore ein romersk provinshovudstad kalla Moguntiacum. Bispedømet vart først viktig då det fekk status som erkebispedøme i 780-782.  Dei første biskopane før 300-talet har legendariske namn, og starta med Crescens. Den første stadfesta biskopen av Mainz var Martinus i 343. Mainz vart først viktig då St. Boniface vart biskop i 747. Boniface var tidlegare ein erkebiskop, men denne tittelen gjekk ikkje til bispestolen før etterkomarane hans, Lullus.

I 1802 mista Mainz status som erkebispedøme. I sekulariseringa som følgde Reichsdeputationshauptschluss i 1803, vart setet til kurfyrsten Karl Theodor von Dalberg flytta til Regensburg, og kurfyrstedømet mista områda sine i vest til Frankrike, medan dei austlege områda langs Main nedanfor Frankfurt gjekk til Hessen-Darmstadt og Nassau, og Eichsfeld og Erfurt gjekk til Kongedømet Preussen. Dalberg fekk halde Aschaffenburg-området som Fyrstedømet Aschaffenburg. I 1810 slo Dalberg Aschaffenburg, Frankfurt, Wetzlar, Hanau og Fulda saman og danna det nye Storhertugdømet Frankfurt. Dalberg gjekk av i 1813 og i 1815 delte Wienerkongressen områda hans mellom Kongedømet Bayern, Kurfyrstedømet Hessen-Kassel, Storhertugdømet Hessen og fristaden Frankfurt.

Det moderne bispedømet Mainz vart grunnlagd i 1802, innanfor områda til Frankrike og i 1814 vart området utvida inn i Hessen-Darmstadt.

Biskopar og erkebiskopar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Archbishopric of Mainz» frå ,  den 19. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Mainz
Historia til Hessen
Historia til Rheinland-Pfalz
Mainz
Mainz