alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Småflaggermus

Småflaggermus (Microchiroptera) er den eine hovudgruppa av flaggermus (Chiroptera). Den andre gruppa er flygehundar eller fruktflaggermus (Megachiroptera). Namnet småflaggermus er litt unøyaktig sidan fleire artar er større enn nokre av flygehundane. Av dei to undergruppene av flaggermus er det småflaggermus som omfattar flest artsfamiliar og flest artar.

Forskjellar mellom småflaggermusene og flygehundane
Småflaggermus brukar ekko til å koordinere, mens dei aller fleste flygehundar ikkje gjer det.
Småflaggermus manglar naglen på den andre tåa på forlemen.
Øyrene på småflaggermus er ikkje forma som ein lukka ring, men som eitt stort øyre separert i to delar.

Dei fleste småflaggermus lever av insekt. Nokre av dei største artane jaktar i tillegg på fuglar, firfisler, froskar eller til og med fisk. Vampyrflaggermus er ein type småflaggermus som lever av blod fra store pattedyr som kyr og esel. Desse lever hovudsakleg i Sør-Amerika. Generelt er småflaggermus frå 4 til 16 cm lange.

Alle flaggermus som lever i Noreg, er småflaggermus.

Artar og familiar 

Småflaggermus er delt inn i desse artane og familiane:

Emballonuroidea
Emballonuridae (eng.:sac-winged bats or sheath-tailed bats)

Rhinopomatoidea
Rhinopomatidae (eng.:mouse-tailed bats)
Craseonycteridae (eng.:Bumblebee Bat or Kitti's Hog-nosed Bat)

Rhinolophoidea
Rhinolophidae (eng.:horseshoe bats)
Nycteridae (eng.:hollow-faced bats or slit-faced bats)
Megadermatidae (eng.:false vampires)

Vespertilionoidea
Vespertilionidae «Glattnasefamilien» (eng.:vesper bats or evening bats)

Molossoidea
Molossidae (eng.:free-tailed bats)
Antrozoidae (eng.:pallid bats)

Nataloidea
Natalidae (eng.:funnel-eared bats)
Myzopodidae (eng.:sucker-footed bats)
Thyropteridae (eng.:disk-winged bats)
Furipteridae (eng.:smoky bats)

Noctilionoidea
Noctilionidae (eng.:bulldog bats or fisherman bats)
Mystacinidae (eng.:New Zealand short-tailed bats)
Mormoopidae (eng.:ghost-faced bats or moustached bats)
Phyllostomidae (eng.:leaf-nosed bats)

Kjelder
 Norsk bokmålswikipedia
 Engelsk wikipedia

 Flaggermus
Peter Hallaråker

Peter Samuel Hallaråker () var ein norskfilolog og namnegranskar frå Bremnes som var busett i Volda. Han er kjend for sitt arbeid med stadnamn, både som leiar av Stadnamnprosjektet i Møre Romsdal i eit tiår og som forfattar av teoriverk kring innsamling og publisering av stadnamn.

Liv og gjerning 
Hallaråker var frå Bremnes i Sunnhordland, der far hans var gardbrukar og fiskar. Han tok examen artium ved Voss landsgymnas i 1954 og vart cand. philol. ved Universitetet i Bergen i 1961, med norsk hovudfag, engelsk mellomfag og folkeminnevitskap grunnfag. 1964-65 studerte han engelsk ved University of Minnesota.

Frå hausten 1962 var Hallaråker tilsett som lektor i norsk ved Volda lærarskule. Åra 1966-68 underviste han i norsk ved Universitetet i Bologna, og lærde seg samstundes italiensk. Frå 1968 til -70 arbeidde han atter ved lærarskulen i Volda, tok så steget over i stilling som amanuensis i norsk språk ved den nyskipa Møre og Romsdal distriktshøgskule, også i Volda. Med unnatak for året 1978-79, då han underviste ved University of Wisconsin, arbeidde Hallaråker her fram til 2000. Frå 1994 heitte arbeidsstaden elles Høgskulen i Volda, då distriktshøgskulen og lærarskulen vart slått saman.

I 1983 kom Norwegian Nynorsk: An Introduction for Foreign Students ut, ei lærebok om nynorsk for utanlandske studentar. Dette emnet tok Hallaråker seinare for seg i fleire bøker og artiklar. 

Hallaråker var i perioden 1985-95 leiar for «Stadnamnprosjektet» i Møre og Romsdal, i regi av Møreforsking. Omkring 200 000 stadnamn frå alle dei dåverande 38 kommunane i fylket vart samla inn. Prosjektet vart summert opp i Innføring i stadnamn. Innsamling og gransking, ei handbok om namneinnsamling som kom ut i 1997, og som er Hallaråker si mest kjende bok. 
Innanfor namnegranskinga interesserte han seg elles særleg for vegnamn, og i 2006 kom oppslagsverket Vegar og namn. Veg- og gatenamnleksikon for Møre og Romsdal. Han skreiv i alt ti bøker og mange vitskaplege artiklar om stadnamn og nynorsk.

Hallaråker hadde fleire fagpolitiske verv. Han representerte også Venstre i Volda kommunestyre, ein periode var han med i formannskapet.

Utvalde verk 
 Skjergardsnamn frå Bremnes (1976)
 The Nynorsk Language in the United States (1991)
 Stadnamn i Møre og Romsdal. Innsamling, teori, metode og formidling (1995)
 Innføring i stadnamn. Innsamling og gransking (1997)
 Vegar og namn. Veg- og gatenamnleksikon for Møre og Romsdal (2006)
 Ei tid var. Dokumentsamling frå Bømlo 1668-1905 (2010)

Kjelder 
 Leif Ramsdal og Jon Tvinnereim: Minneord om Peter Hallaråker i Voldaminne Årsskrift 2011, Volda 2011

Norske filologar
Folk frå Bømlo
Glechoma

Krossknappslekta (Glechoma) er ei planteslekt med 12 artar av blomsterplante i leppeblomstfamilien. 

Den høyrer heime i store delar av Europe og Asia. 
Stengelen kan slå røter frå bladfesta der det blir danna ei mengd av grovtanna, ovale og hårkledde blad. Blomstrane er uregelmessige og to-leppa. Dei sit i bladhjørna.
Glechoma er i nær slekt med slektene Nepeta, Stachys og Prunella.
Glechoma-artar er mat for larver av nokre Lepidoptera-artar som Coleophora albitarsella.

Utvalde artar
Glechoma biondiana (Diels) C.Y.Wu & C.Chen
Glechoma decolorans (Hemsl.) Turrill
Glechoma grandis (A. Gray) Kuprianova
Glechoma hederacea L. - Krossknapp

Glechoma hirsuta Waldst. & Kit.
Glechoma longituba (Nakai) Kuprian. 
Glechoma nivalis (Benth.) Press
Glechoma pharica (Prain) Turrill
Glechoma serbica Halácsy & Wettst.
Glechoma sinograndis C.Y.Wu

Bakgrunnsstoff
Flora Europaea: Glechoma
Flora of China: Glechoma

Lamiaceae
Leppeblomfamilien
Vampyrflaggermus

Vampyrflaggermus (Desmodontinae) er ei mindre gruppe flaggermus i familien Phyllostomidae, småflaggermus. Ho har berre tre artar. 

Flaggermusene lever på blod frå store pattedyr som kyr, hestar og grisar. Bittet i seg sjølv er berre farleg viss flaggermusa er smitta av rabies, elles er det ufarleg. Om lag 0.5% av flaggermysene har rabies. Dei tre artane liknar mykje på kvarandre og er rekna for å vere i slekt, sjølv om dei er plassert i forskjellige slekter. På grunn av at artane liknar meir på kvarandre enn andre artar, tyder det på at songuivorisme (det å leve av blod) berre har utvikla seg ein gong, og at dei tre artane har felles stamfar.

Artar

Diaemus youngi 
Denne arten er den einaste arten i familien Diaemus.

Desmodus rotundus 
Denne flaggermusa lever mest på blod frå kyr og hestar.

Diphylla ecaudata 
Denne lever mest av fugleblod. Arten held til i Sør-Amerika.

Kjelder
 Engelsk Wikipedia
 Norsk bokmål-Wikipedia
 Store Norske Leksikon: Ekte vampyrer

Flaggermus
Rod Evans

Rod Evans () er ein engelsk songar, mest kjend som den første vokalisten i Deep Purple frå 1968. Han syng på dei første tre albuma, inkludert hitsinglane «Hush» og «Kentucky Woman». Han vart erstatta av Ian Gillan i 1969.

Karriere

Tidleg karriere og Deep Purple
Før han vart medlem av Deep Purple, var Evans saman med Ian Paice i bandet MI5 som skifta namn til The Maze. Han var òg med i bandet The Horizons på midten av 1960-talet. Evans var ein av originalmedlemmene i Deep Purple, og den mest kjende Deep Purple-låten med Evans som vokalist er singel-hitten «Hush».

Etter å ha spelt inn tre album med Deep Purple, fekk han i 1969 regelrett sparken på grunn av at han ynskte at bandet skulle spele meir pop-orientert musikk, medan Ritchie Blackmore, Ian Paice og Jon Lord ville spele hardrock.

Etter Deep Purple
Etter at han måtte slutte i Deep Purple, gav han ut ein singel som soloartist på Capitol Records før han starta bandet Captain Beyond saman med Johnny Winter sin tidlegare trommeslagar Bobby Caldwell, den tidlegare Iron Butterfly-bassisten Lee Dorman og gitaristen Larry «Rhino» Reinhardt, som òg hadde ei fortid i Iron Butterfly.

Dette var eit band som vart rekna som ein musikalsk suksess, men som aldri tok heilt av salsmessig. Evans spelte inn to album med bandet, og på grunn av manglande kommersiell suksess vart bandet oppløyst etter det tredje albumet. Evans forlét deretter musikken for å konsentrere seg om ein karriere innan medisin

Rettssak om namnet «Deep Purple»
I 1980 var han involvert i ei rettssak om rettane til namnet Deep Purple. Sidan Deep Purple ikkje eksisterte som band på den tida, starta han like så godt opp sin eigen versjon av bandet, men møtte kraftig motbør av både publikum og (det eigenlege) Deep Purple-managementet. Dette «Deep Purple»-bandet bestod av Rod Evans, gitaristen Tony Flynn, bassisten Tom de Rivera, keyboardisten Geoff Emery, og Dick Jurgens III på trommar.

Etter rettssaka vart han frådømt retten til å nytte namnet Deep Purple, og dessutan måtte han betale ein skadeerstatning på 672 000 dollar. Han vart òg frådømt rettane til framtidige royaltyar frå albuma han faktisk medverka på.

Han har ikkje vist seg offentleg sidan rettssaka, og ein trur at han arbeider innan medisin i USA, truleg i San Francisco

Diskografi

Med Deep Purple
1968 Shades of Deep Purple
1968 The Book of Taliesyn
1969 Deep Purple

Med Captain Beyond
1972 Captain Beyond
1973 Sufficiently Breathless
2002 Far Beyond a Distant Sun – Live Arlington, Texas (1973)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rod Evans» frå ,  den 28. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Highway Star – Information from a Deep Purple fansite.
Additional information  – Further reading.

Engelske songarar
Deep Purple-medlemmar
Folk frå Slough
Nick Simper

Nicholas John Simper () er ein engelsk bassgitarist, mest kjend som den første bassisten i Deep Purple. Simper medverkar på dei tre første albuma til bandet.

Før han var med på å starte Deep Purple i 1968, spelte Simper med ei rekkje band inkludert The Renegades (1960–61), The Delta Five (1961–63), Some Other Guys (1963–64), Buddy Britten & The Regents som seinare skifta namn til Simon Raven Cult (1964–66), Johnny Kidd and The Pirates som seinare vart til Pirates (1966–66) og The Flower Pot Men (1967–68), der han spelte saman med Jon Lord. Han samarbeidde òg med Lord Sutch's Savages der han spelte saman med Ritchie Blackmore.

Simper fekk sparken i Deep Purple i 1969 på grunn av musikalske usemjer. Han har etter tida i Deep Purple spelt med Marsha Hunt, han medverkar på eit konsertalbum med Lord Sutch og har vore medlem av følgjande band: Warhorse, Nick Simper's Dynamite (1975), Flying Fox (1977–84), Nick Simper's Fandango (1977–83), Quatermass II (1994–97) og er for tida medlem i bandet The Good Old Boys (1985- ). Han har òg spelt ei rekkje konsertar i 2009 og 2010 saman med Nasty Habits under tittelen The Deep Purple Mk I Songbook, der dei spelar songar frå dei tre første albuma til Deep Purple.

Diskografi

med Deep Purple
1968 Shades of Deep Purple 
1968 The Book of Taliesyn
1969 Deep Purple 
2002 Inglewood - Live in California 
2004 The Early Years

med Johnny Kidd & The Pirates
1970 The Johnny Kid Memorial Album (Frankrike)
1978 The Best Of Johnny Kid & The Pirates
1983 Rarities
1990 The Classic & Rare

med Warhorse
1970 Warhorse (UK: Vertigo 6360 015)
1972 Red Sea (UK: Vertigo)
1997 The Warhorse Story - Vols I & II (UK)

med Flying Fox
1982 Flying Fox (ltd. ed. cassette)

med Nick Simper's Fandango
1979 Slipstreaming
1980 Future Times 
1982 Just Another Day/Wish I'd Never Woke Up (UK SP: Paro Records Paro-S4)
1993 The Deep Purple Family Album (UK CD 1993: Connoisseur RP VSOP CD 187) («The Stallion»)
1994 Slipstreaming / Future Times (UK 2CD: RPM Records RPM-125)
1999 Slipstreaming / Future Times (UK 2CD: Angel Air SJPCD 041) (incl. bonus tracks)

med Quatermass II
1997 Long Road (UK: Thunderbird CSA 108 / Japan: PCCY-01156)

med The Good Old Boys
2005 Live At The Horn (CD+DVD) (uoffisiell)
2007 We Can't Do This When We're Dead - Rock n' Roll!!! (DVD) (uoffisiell)
2009 Live At The Deep Purple Convention (UK: Wymer Records TSA1001)

med Nasty Habits (Deep Purple Mk1 Songbook)

2010 The Deep Purple MKI Songbook (CD) (UK: Wymer Records TSA1002)

Som gjesteartist
1972 Hands Of Jack The Ripper (Screaming Lord Sutch & Heavy Friends)
1983 Roscoe Rocks Again (Roscoe Gordon)
2003 Rag Moppin''' (Wee Willie Harris & the Alabama Slammers)
2007 Carlo Little Night Of Honour (DVD)
2008 White Horses of Lyme Bay (CD EP)
2009 Never Stop Rockin' (Carlo Little All Stars)
2010 Skulduggery (Blaggards & Cowboys)

Kjelder Denne artikkelen bygger på «Nick Simper» frå ,  den 28. mai 2012.  oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
MySpace
Nick Simper på deep-purple.net
Nick Simper-intervju på Rockpages.gr 

Engelske bassistar
Folk frå Ealing
Deep Purple-medlemmar
Tommy Bolin

Thomas Richard «Tommy» Bolin () var ein amerikansk gitarist som spelte med Zephyr (frå 1969 til 1971), The James Gang (frå 1973 til 1974) og Deep Purple (frå 1975 til 1976).

Bolin medverka på eit Deep Purple-album, Come Taste the Band som kom ut i 1975. Samtidig hadde han jobba med sitt første soloalbum som kom i 1975. Etter at Deep Purple vart oppløyst, gav han ut eit andre soloalbum som kom i 1976. 

Tommy Bolin hadde eit narkotikaproblem som vart verre utover på 1970-talet. Den 4. desember 1976 vart han funnen død etter ein overdose heroin.

Diskografi

Solo
 Teaser (1975)
 Whips and Roses I & II (2006) : Teaser outtakes
 Private Eyes (1976)
 The Bottom Shelf (1997)
 Snapshot (1999)
 Naked (2000)
 Naked II (2002)
 After Hours: The Glen Holly Jams - Volume 1 (2004)
 Teaser Deluxe (2011)
 Fever

Konsertalbum
 Live at Ebbets Field 1974 (1997)
 Live at Ebbets Field 1976 (1997)
 Live at Northern Lights Recording Studio (1997)
 First Time Live (2000)
 Live 9/19/76 (2001)
 Live in Miami at Jai Alai: The Final Show (2002)
 Alive on Long Island (2003)
 Albany 9/20/76 (2004)
 Live at the Jet Bar (2004)

Samlealbum
 From the Archives, Vol. 1 (1996) Vol. 2 (1998) : demo archive
 The Ultimate: The Best of Tommy Bolin (1989)
 Come Taste the Man (1999)
 The Ultimate Redux (2008)

med Patch of Blue
 Patch of Blue (1999)

med Zephyr
 Zephyr (1969)
 Going Back to Colorado (1971)
 Live at Art's Bar and Grill (1996)

med Energy
 The Energy Radio Broadcasts 1972 (1998)
 Energy (1999)
 Tommy Bolin & Energy, Live in Boulder / Sioux City 1972 (2003)

med James Gang
 Bang (1973)
 Miami (1974)

med Billy Cobham
 Spectrum (1973)
 Rudiments: The Billy Cobham Anthology (2004)
 Love Child. The Spectrum Sessions (2002)

med Alphonse Mouzon
 Mind Transplant (1975)
 Tommy Bolin & Alphonse Mouzon Fusion Jam (1999)

med Moxy
 Moxy (1975)

med Deep Purple
 Come Taste the Band (1975)

Konsertalbum
 Last Concert in Japan (1977)
 King Biscuit Flower Hour Presents: Deep Purple in Concert (1995)
 On the Wings of a Russlandn Foxbat - Live in California '76 (1995)
 Days May Come and Days May Go (The California Rehearsals Volume 1) (2000)
 1420 Beachwood Drive (The California Rehearsals Volume 2) (2000)
 Deep Purple: Extended Versions (2000)
 This Time Around: Live in Tokyo (2001)

Hyllestalbum
 Mister Bolin's Late Night Revival (2010)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tommy Bolin» frå ,  den 28. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Official Tommy Bolin Archives
 

Folk frå Sioux City
Deep Purple-medlemmar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
Jazzfusion-gitaristar
Bluesrock-musikarar
Krossknapp

Krossknapp  (Glechoma hederacea) er ei eviggrøn, flerårig urt i leppeblomfamilien. 
Planta har ein krypande til oppstigande vekst. Han blir 5–30 cm høg, men stengelen kan krype opptil 1 meter. Blada er runde eller nyreforma med ei svakt hårete overside. Blomane sit i mindre kvastar ved bladhjørna på opprette skot. Dei er blåfiolette på farge og har purpurfarga flekkar på underleppa.

Pollenknappen dannar to kvite krossar i blomen, noko som har gjeve planten det norske namnet sitt. Han har ei sterk aromatisk lukt.

Leveområde og utbreiing
Krossknapp føretrekk fuktig jordsmonn i mellom anna buskas, kulturmark eller lauvskog. Krossknapp veks i skogkantar, ved gjerde og langs vegkantar. I Noreg er han vanlegast på Austlandet.
Han veks nord til Finnmark, men er sjeldan i innlandet og i Nord-Noreg. 

Krossknapp veks over store delar av Europa og nord og vest i Asia. Han er også innført i Nord-Amerika og på New Zealand. Han formerer seg og spreier seg raskt og blir sett på av mange som ein invasiv art. Planten vert nytta som staude i hagar, men er invaderande og blir av mange sett på som eit ugras.

Bruk
Blome og blad kan brukast til vinlaging. Før han blei erstatta av humleplanten blei krossknapp også brukt til ølbrygging, for å gjera brygget beiskare, klarare og meir haldbart.

Planten er svakt giftig og var tidlegare mykje nytta som feber- og hostemiddel. Han er blitt spreidd i Finland som hageplante, og teken med av europeiske utvandrarar til koloniane.

Variantar

Den tidlege, meir djupblå varianten blir ofte kalla vårkrossknapp, og er mindre enn krossknapp.
 Glechoma hederacea subsp. glabriuscula (Neilr.) Gams
 Glechoma hederacea var. micrantha (Rchb.) Nyman 	
 Glechoma hederacea var. micrantha P.Fourn.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Viltveksande plantar i Noreg
Leppeblomfamilien
Joe Lynn Turner

Joe Lynn Turner () er ein amerikansk songar, kjend som vokalist i hardrockbandet Rainbow. I løpet av karrieren sin har Turner fronta poprockbandet Fandango, og hatt korte periodar som vokalist med Yngwie Malmsteen's Rising Force og Deep Purple. Frå seint i 1990-åra har han spelt inn mange soloalbum og delteke på andre prosjekt. 

Han er for tida vokalist i Rainbow-coverbandet Over the Rainbow.

Han fekk gjennombrotet sitt då han erstatta Graham Bonnet som som vokalist i Rainbow i 1980. Han deltok på tre album før bandet vart oppløyst i 1984. Han gav så ut solodebutplata si Rescue You. I 1988 vart han med Yngwie Malmsteen og deltok på eit studioalbum, eit konsertalbum og seinare eit samlealbum. Han forlét Yngwie Malmsteen i 1989 for å bli med Deep Purple. Han deltok på albumet Slaves and Masters, etter dette har han hovudsakleg konsentrert seg om solokarrieren sin. Han har òg vore studiomusiker for norske TNT og song korvokal på albuma Intuition (1989) og Realized Fantasies (1992). I 2011 var han vokalist på The Jan Erling Holberg Project ft. Joe Lynn Turners Sense of time, som hadde ein miniturnè i Noreg same sommar.

Diskografi

Solo
 Rescue You (1985)
 Nothing's Changed (1995)
 Under Cover (1997, cover album)
 Hurry Up And Wait (1998)
 Under Cover 2 (1999, cover album)
 Waiting For A Girl Like You (1999, EP)
 Holy Man (2000)
 Challenge Them All (2001, EP)
 Slam (2001)
 JLT (2003)
 The Usual Suspects (2005)
 Second Hand Life (2007)
 Live in Germany (2008)

Andre band og sideprosjekt
 Fandango - Fandango (1977)
 Fandango - Last Kiss (1978)
 Fandango - One Night Stand (1979)
 Fandango - Cadillac (1980)
 Rainbow - «Difficult to Cure» (1981)
 Rainbow - «Straight Between the Eyes» (1982)
 Rainbow - «Bent Out of Shape» (1983)
 Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Odyssey (1988)
 Yngwie Malmsteen - Trial by Fire (1989)
 Deep Purple - «Slaves and Masters» (1990)
 Mothers Army - Mothers Army (1993)
 Brazen Abbot - Eye of the Storm (1996)
 Mothers Army - Planet Earth (1997)
 Brazen Abbot - Bad Religion (1997)
 Mothers Army - Fire on The Moon (1998)
 Fandango - The Best of Fandango (1999, Japan only)
 Hughes Turner Project - HTP (2002)
 Hughes Turner Project - Live in Tokyo (2002)
 Brazen Abbot - Guilty as Sin (2003)
 Hughes Turner Project - HTP 2 (2003)
 Brazen Abbot - A Decade of Brazen Abbot (2004, konsertalbum)
 Michael Men Project - Made in Moscow (2005, med Glenn Hughes)
 Brazen Abbot - My Resurrection (2005)
 Akira Kajiyama + Joe Lynn Turner - Fire Without Flame (2006)
 Sunstorm - Sunstorm (2006)
 Cem Köksal featuring Joe Lynn Turner - Live! (2007, DVD, med Cem Köksal)
 Brazen Abbot - Live At Berkrock (DVD) (2008)
 Sunstorm - House of Dreams (2009)
 The Jan Holberg Project - Sense of Time (2011)
 Sunstorm - Emotional Fire (2012)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Joe Lynn Turner» frå ,  den 28. mai 2012.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Rainbow-medlemmar
Deep Purple-medlemmar
USA-amerikanske songarar
Folk frå New Jersey
USA-amerikanske heavy metal-songarar
Shades of Deep Purple

Shades of Deep Purple er debutalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple. Det kom ut i juli 1968 på Tetragrammaton i USA og i september 1968 på Parlophone i Storbritannia.

Det fekk lite merksemd i Storbritannia då det kom ut og selde dårleg. I USA vart albumet ein stor suksess og medvekra til at Deep Purple vart kjende der og etter kvart òg i heimlandet. Stilmessig heller albumet mot psykedelia og progressiv rock.

Bakgrunn
Øvingane byrja i februar etter at Nick Simper, Jon Lord, Ritchie Blackmore og Ian Paice (som enno ikkje hadde eit skikkeleg trommesett) hadde hyrt inn Rod Evans til å synge etter nokre prøvespelingar. Dei første øvingane involverte hovudsakleg jammar og utdrag av instrumentalane «And The Address» og «Mandrake Root», som Blackmore hadde skrive tidlegare det året.

Den førre prøvesongaren deira, Chris Curtis, hadde ønskt å spele ein Beatles-song for eit eventuelt album og den første songen dei fekk øvd inn skikkeleg var derfor «Help!». «Mandrake Root» fekk tekst, slik at albumet berre kom til å ha éin instrumental.

Etter kvart vart bandet samde om kva songar dei ville ha med og byrja å finpusse øvingane, og spelte inn fleire demoar.

Innspelinga
Etter demoane var innspelg drog bandet på turné i Skandinavia. Det var på denne tida dei fekk namnet Deep Purple. Då dei kom attende til England fekk dei melding om at Tetragrammaton hadde valt å skrive kontrakt med dei. Bandet gjekk i studio 11. mai 1968 i Pye Studios ved ATV House i London. I lag med Derek Lawrence som produsent og Barry Ainsworth som lydteknikar, arbeidde dei med songane dei hadde øvd inn og spelt inn demoar av før. «And The Address» og «Hey Joe» vart spelt inn først, etterfølgd av «Hush» og «Help» seinare på dagen. Dagen etter spelte dei inn «Love Help Me», «I'm So Glad» (med ein Scheherazade-preludium kalla «Happiness») og «Mandrake Root». Den siste dagen, 13. mai, spelte dei inn «One More Rainy Day» og debutalbumet var ferdig innspelt.

Utgjevinga
Singelen «Hush» vart gjeven ut i Amerika av Tetragrammaton og vart ein stor suksess med 4. plass på lista i USA og 2. plass i Canada. Songen vart mykje spelt på radio over heile USA, særleg på vestkysten. Albumet kom ut i USA i juli 1968 og nådde til slutt 24. plassen på albumlista. Dette var meir enn dei hadde håpa på og truleg høgare enn selskapet sjølv hadde sett for seg.

Singelen vart òg gjeven ut i Storbritannia, men selde dårleg då det europeiske selskapet deira heller valde å gje ut «Help» som singel. Albumet kom ut i Storbritannia i september 1968 og gjekk nesten umerka hen. I oktober same året drog Deep Purple til USA for å turnere.

Innhald

Medverkande

 Rod Evans - vokal
 Jon Lord - orgel, tangentinstrument, korvokal
 Nick Simper - bass, korvokal
 Ritchie Blackmore - gitar
 Ian Paice - trommer

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Shades of Deep Purple» frå ,  den 28. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Shades of Deep Purple på deep-purple.net

Deep Purple-album
Parlophone-album
Debutalbum frå 1968
Tetragrammaton Records-album