alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Halidmineral

Halidmineral er ein klasse mineral med eit dominerande halid anion (F−, Cl−, Br− and I−). 

Døme på slike mineral er:
Halitt NaCl
Sylvitt KCl
Klorargyritt AgCl and bromargyrite AgBr
Fluoritt CaF2
Atacamitt Cu2Cl(OH)3
Bischofitt (MgCl2·6H2O)
Carnallitt KMgCl3·6H2O
Kryolitt Na3AlF6
Kryptohalitt (α)(NH4)2SiF6
Bararitt (β)(NH4)2SiF6

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Handbook of Mineralogy
Rory Dodd

Rory Dodd er ein kanadisk vokalist som har framført mange songar skriven av Jim Steinman. Han er truleg mest kjend som for å ha sunge den andre stemma («Turn around, bright eyes») på Bonnie Tyler sin versjon av «Total Eclipse of the Heart», som gjekk til topps på Billboard Hot 100.

Dodd syng korvokal på mange Meat Loaf-songar. Han song òg tre songar på soloalbumet til Steinman, Bad for Good. «Rock and Roll Dreams Come Through» var den største hitten hans som songar og denne nådde 32. plass på Billboard Hot 100.

Delvis diskografi
All med stjerne indikerer at Jim Steinman var involvert.

1970-åra
 Rockabye Hamlet (Studio cast album, 1976)
 Meat Loaf — Bat out of Hell — (1977)*
 Ted Nugent — Cat Scratch Fever — (1977)
 Ellen Foley — Night Out — (1979)
 Garland Jeffreys — American Boy & Girl — (1979)
 Ian Hunter— You're Never Alone With a Schizophrenic — (1979)

1980-åra
 Jim Steinman — Bad for Good — (1981)*
 Meat Loaf — Dead Ringer — (1981)*
 Karla DeVito — Is This a Cool World or What? — (1981)*
 Peter Criss — Let Me Rock You — (1982)
 Steve Forbert — Steve Forbert — (1982)
 Billy Joel — An Innocent Man — (1983)
 Ian Hunter — All of the Good Ones Are Taken — (1983)*
 Air Supply — «Making Love out of Nothing at All» — (1983)*
 Bonnie Tyler — Faster Than the Speed of Night — (1983)*
 Original filmmusikk — Streets of Fire — (1984)*
 Al Corley — Square Rooms — (1984)
 Julian Lennon — Valotte — (1984)
 Lou Reed — New Sensations — (1984)
 Billy Squier — Signs of Life — (1984)*
 Barbra Streisand — Emotion — (1984)*
 Barry Manilow — «Read 'Em and Weep» — (1984)*
 Carly Simon — Spoiled Girl — (1985)
 James Taylor — That's Why I'm Here — (1985)
 Martin Briley — Dangerous Moments — (1985)
 Rory Dodd — «A Kiss is a Terrible Thing to Waste» (demo) — (1985)*
 Rory Dodd — «Night After Night» — (1985)
 Bonnie Tyler — Secret Dreams and Forbidden Fire — (1986)*
 Julian Lennon — The Secret Value of Daydreaming — (1986)
 Patty Smyth — Never Enough — (1987)
 Rory Dodd — «Got Me Synging (Someone Like You)» — (1987)
 Survivor — Too Hot to Sleep — (1988)
 Scritti Politti — Provision — (1988)
 Lisa Lougheed — Evergreen Nights — (1988)
 Pandora's Box — Original Sin — (1989)*

1990-åra 
 Garland Jeffreys — Matador & More... — (1992)
 Laura Branigan — Over My Heart — (1993)
 Meat Loaf — Bat out of Hell II: Back into Hell — (1993)*
 Barry Manilow — Another Life — (1995)
 Meat Loaf — Welcome to the Neighborhood — (1995)*
 David Arkenstone — Quest of the Dream Warrior — (1995)
 Bon Jovi — These Days — (1995)
 Celine Dion — Falling into You — (1996)*

2000-åra 
 Ian Hunter — Once Bitten Twice Shy — (2000)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rory Dodd» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Rory Dodd på Discogs.com
Rory Dodd på allmusic.com

Kanadiske songarar
Neverland Express-medlemmar
Folk frå Ontario
Eric Troyer

Eric Lee Troyer () er ein amerikansk klaverspelar, songar, låtskrivar og stundom gitarist. Han er mest kjend som medlem av ELO Part II og etterfølgjaren, det populære konsertbandet The Orchestra. Troyer var med på å starte opp ELO Part II etter at han vart rekruttert av leiaren i bandet, Bev Bevan i 1989. 

Han har spelt som studiomusikar og korvokalist for artistar som John Lennon (Double Fantasy), Bonnie Tyler på Faster Than the Speed of Night, Secret Dreams and Forbidden Fire, «Total Eclipse of the Heart»), Jim Steinman (Bad for Good), James Taylor, Carly Simon, Julian Lennon, Billy Joel (An Innocent Man), Frankie Miller (Double Trouble), Rick Derringer, Ian Hunter (All of the Good Ones Are Taken), Aerosmith, Kiss, Garland Jeffreys, Lou Reed (New Sensations), Celine Dion og Meat Loaf (Couldn't Have Said It Better).

I 1980 fekk Troyer ein mindre hit som soloartist med «Mirage». Albumet String of Pearls vart spelt inn, men aldri gjeve ut offisielt. 13 år seinare gav han ut albumet Model Citizen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eric Troyer» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
http://EricTroyer.net 

[ Collaborations @ Allmusic.com - credits]

USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Neverland Express-medlemmar
Folk frå Indiana
This Is the Time av Billy Joel

«This Is the Time» er ein song av Billy Joel frå albumet The Bridge frå 1986. Songen vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet i 1987. 

Songen nådde 18. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100 og toppa Billboard Hot Adult Contemporary Tracks-lista,. Det vart ikkje laga musikkvideo til songen.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «This Is the Time (song)» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1986
Singlar frå 1987
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone
A Matter of Trust

«A Matter of Trust» er ein song av Billy Joel gjeve ut som den andre singelen frå albumet The Bridge i 1986. 

Songen var den andre singelen som nådde topp 10 frå albumet i USA, etter den første singelen frå albumet, «Modern Woman.» I musikkvideoen til songen spelar Joel i ein bygning i Greenwich Village i New York City og syner forskjellige folk i byen som etter kvart kikar inn gjennom vindauga i bygningen og ser Joel spele. Den dåverande kona hans, Christie Brinkley, er med i videoen og held dottera deira, Alexa. Songen skil seg frå mange andre Joel-songar fordi han er basert på elektrisk gitar i staden for piano, som var hovudinstrumentet til Joel.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «A Matter of Trust» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1986
Singlar frå 1986
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone
Musikkvideoar regisserte av Russell Mulcahy
Modern Woman

«Modern Woman» er ein song av Billy Joel frå albumet The Bridge i 1986. 

Songen var den første singelen frå albumet og er òg med i filmmusikken til filmen Ruthless People. Singelen nådde 10. plassen på den amerikanske snigellista. 

Sjølv om songen gjorde det ganske bra, har Joel sidan sagt at han ikkje bryr seg særleg om songen, og han er derfor ikkje med på dei fleste samlealbuma hans (med unntak av My Lives og The Ultimate Collection). Songen finst òg på samlealbumet The All Time Greatest Movie Songs.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Modern Woman» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1986
Singlar frå 1986
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone
Baby Grand

«Baby Grand» er ein song av Billy Joel på albumet The Bridge frå 1986. Han vart gjeven ut som den fjerde og siste singelen frå albumet. Han er ein duett mellom Joel og Ray Charles og songen er ei hyllest til babyflygelet, og forholdet det kan dele med spelarane. Dei to kom opphavleg saman då Charles kontakta Joel om at dottera til Joel, Alexa Ray, var kalla opp etter Charles. Charles foreslo så at dei kunne spele inn ein song i lag.

Joel song først songen i den vanlege New York-aksenten sin, men valde å etterlikne Charles då han merka at Charles prøvde å imitere stilen hans. Songen fekk positiv omtale då han kom ut. Singelen nådde 75. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og tredjeplassen på Hot Adult Contemporary Tracks-lista. I musikkvideoen ser ein Joel og Charles som spelar inn vokalsporet i lag.

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Baby Grand» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Musikkvideo
 

Songar frå 1986
Singlar frå 1987
Billy Joel-songar
Ray Charles-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone
Jeff Bova

Jeff Bova () er ein amerikansk klaverspelar, komponist, arrangør og plateprodusent. Han har vore aktiv i musikkindustrien sidan midten av 1970-åra, og medverka på innspelingar av mange artistar som Celine Dion, Michael Jackson, Blondie, Eric Clapton, Joe Cocker, Cyndi Lauper, Bill Laswell og Herbie Hancock, Bernard Edwards og Tony Thompson, Meat Loaf, Missing Persons, Iron Maiden og Billy Joel.

I 1990-åra hadde Bova stor kommersiell suksess som ein av produsentane på Celine Dion-albumet Falling into You som vann Grammyprisen. Han spelte òg hammondorgel og synthesizerar med Meat Loaf på Bat out of Hell II: Back Into Hell. «Back Into Hell», eit instrumentalspor på Bat out of Hell II, vart arrangert og framført av han aleine.

Delvis diskografi

Riptide - Robert Palmer, 1985
Starpeace - Yoko Ono, 1985
True Colors - Cyndi Lauper, 1986
Eat 'Em and Smile - David Lee Roth, 1986
The Bridge - Billy Joel, 1986
Color in Your Life - Missing Persons, 1986
Perfect Machine - Herbie Hancock, 1988
Instinct - Iggy Pop, 1988
Original Sin - Pandora's Box, 1989
A Night to Remember - Cyndi Lauper, 1989
Jody Watley - Jody Watley, 1989
Under the One Sky - Distance, 1989
Journeyman - Eric Clapton, 1989
Stranger in This Town - Richie Sambora, 1991
Bat out of Hell II: Back into Hell - Meat Loaf, 1993
HIStory - Michael Jackson, 1995
Welcome to the Neighborhood - Meat Loaf, 1995
Falling into You - Celine Dion, 1996
Stories Told & Untold - Bad Company, 1996
In Deep - Tina Arena, 1997
Brave New World - Iron Maiden, 2000
The Book of Souls - Iron Maiden, 2015
Talk to Me - Joe McIntyre, 2006
Bag Of Bones - Europe, 2012

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jeff Bova» frå ,  den 31. august 2014. 

USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske komponistar
USA-amerikanske plateprodusentar
Musikarar frå Washington, D.C.
Grammy-vinnarar
Eddie Daniels

Eddie Daniels () er ein amerikansk musikar og komponist. Sjølv om han er mest kjend som jazz-klarinettist, har han òg spelt alt- og tenorsaksofon, og i tillegg klassisk musikk på klarinett.

Biografi
Daniels var fødd i New York City i ein jødisk familie. Mora var frå Romania. Han voks opp på Manhattan Beach i Brooklyn i New York City. Han vart interessert i jazz som tenåring. Det første instrumentet hans var altsaksofon, og 15 år gammal spelte han i ein ungdomskonkurranse ved Newport Jazz Festival. 13 år gammal spelte han òg klarinett.

Daniels har turnert og spelt inn musikk med mange band, små grupper og orkester, og vore mange gonger på fjernsyn. Sidan 1980-åra har han hovudsakleg fokusert på klarinett. I 1989 vann han Grammyprisen for å ha spelt Roger Kellaway sitt arrangement av Memos from Paradise. Han har òg spelt med artistar som Freddie Hubbard, Richard Davis, Don Patterson og Bucky Pizzarelli.

Eddie Daniels har spelt med Thad Jones, og i nyare tid som gjesteartistt for Gordon Goodwin's Big Phat Band på albumet Swingin' For The Fences. 

I 2009 komponerte den sveitsiske komponisten og saksofonisten Daniel Schnyder ein Solokonsert for klarinett og orkester kalla MATRIX 21 for Eddie Daniels og dediserte denne til han.

Diskografi

Som leiar
First Prize! (Prestige, 1966)
«Nepenthe» med John Patitucci, Chuck Loeb and Dave Weckl 
(GRP, 1990)
Memos From Paradise (GRP,1988)
Brief Encounter (Muse,2006)

Som sidemann
Lite utval. 

Med George Benson og Joe Farrell
Benson & Farrell (CTI, 1976)
Med Richard Davis
Muses for Richard Davis (MPS, 1969)
Med Johnny Hammond
Higher Ground (Kudu, 1973)
Med Yusef Lateef
10 Years Hence (Atlantic, 1974)
Med Airto Moreira
Virgin Land (Salvation, 1974)
Med Don Patterson
The Return of Don Patterson (Muse, 1972)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eddie Daniels» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske klarinettistar
Jazzfusion-saksofonistar
Jazzfusion-klarinettistar
Post-bop-saksofonistar
Post-bop-klarinettistar
Hard bop-saksofonistar
Hard bop-klarinettistar
USA-amerikanske jazzsaksofonistar
USA-amerikanske jazzklarinettistar
Folk frå Brooklyn
Jødiske musikarar
Grammy-vinnarar
Alan Rubin

Alan Rubin (), òg kjend som Mr. Fabulous, var ein amerikansk musikar. Han spelte trompet, flygelhorn og piccolotrompet.

Rubin var eit medlem av Saturday Night Live Band, og spelte med dei under avslutningsseremoien for sommar-OL 1996. Som medlem av The Blues Brothers, spelte Mr. Fabulous i filmen frå 1980, oppfølgjaren i 1998 og var medlem av turnébandet deira. 

Rubin har spelt med ei rekkje artistar, som Frank Sinatra, Frank Zappa, Duke Ellington, Blood, Sweat and Tears, Eumir Deodato, Sting, Aerosmith, The Rolling Stones, Paul Simon, James Taylor, Frankie Valli, Eric Clapton, Billy Joel, B.B. King, Miles Davis, Yoko Ono, Peggy Lee, Aretha Franklin, James Brown, Ray Charles, Cab Calloway og Dr. John.

Rubin døydde av lungekreft i New York City i 2011.

Diskografi
Med Randy Weston
Blue Moses (CTI, 1972)
Med Johnny Hammond
Higher Ground (Kudu, 1973)
Med Jackie and Roy
Time & Love (CTI, 1972)
Med Hubert Laws
Morning Star (CTI, 1972)
Med Don Sebesky
Giant Box (CTI, 1973)
Med Gato Barbieri
Chapter Three: Viva Emiliano Zapata (Impulse!, 1974)
Med Ron Carter
Anything Goes (Kudu, 1975)
Med Patti Austin
Havana Candy (CTI, 1977)
Med The Blues Brothers
Briefcase Full of Blues (Atlantic, 1978)

filmen The Blues Brothers (Atlantic, 1980)

Made in America (Atlantic, 1980)
 Red, White & Blues (Turnstyle, 1992)
 Blues Brothers 2000 (Universal, 1998)
Med Hank Crawford
Mr. Chips (Milestone Records, 1986)
Med Jimmy Buffett
Off to See the Lizard (MCA, 1989)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alan Rubin» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske trompetistar
Rhythm and blues-trompetistar
The Blues Brothers-medlemmar
Saturday Night Live Band-medlemmar
Døde av lungekreft
Dave Bargeron

David «Dave» Bargeron () er ein amerikansk trombonist og tubaist som er mest kjend for å spele i jazzrockgruppa Blood, Sweat, and Tears. Han vart med i gruppa i 1970, etter at Jerry Hyman slutta, og var først med på albumet Blood, Sweat & Tears 4. Med denne gruppa spelte han ein tubasolo på albumet Live and Improvised (1975) på «And When I Die/One Room Country Shack». Han vert ofte samanlikna med trombonisten James Pankow frå Chicago og Jim Pugh frå Woody Herman band.

Han var førstetrombonist i Clark Terry's Big Band, og (frå 1968-1970) spelte han basstrombone og tuba i Doc Severinsen's Band. 

Etter han slutta i Blood, Swet and Tears, vart Bargeron studiomusikar med base i New York City, og har spelt med Paul Simon, Mick Jagger, James Taylor, Eric Clapton, David Sanborn, Carla Bley og Pat Metheny. Bargeron spelar i dag med George Gruntz Concert Jazz Band frå Sveits, George Russell Living Time Orchestra, og var lenge medlem av Jaco Pastorius sitt Word of Mouth Band.

Diskografi
Med Gil Evans
Live at the Public Theater (New York 1980) (Trio, 1981)
Farewell (Evidence, 1986 [1988])

Med George Gruntz
Theatre (ECM, 1983)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dave Bargeron» frå ,  den 31. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske jazztubaistar
USA-amerikanske jazztrombonistar
Folk frå Massachusetts
Musikarar frå New York City
Blood, Sweat & Tears-medlemmar
Mihaela Peneș

Mihaela Peneș () er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar frå București som vart olympisk meister i spydkast i 1964 i Tokyo.

Aktiv
Storvaksne Peneș var berre 17 år gammal då ho under sommarleikane i Tokyo i 1964 vann gullmedaljen i spydkast-tevlinga for kvinner. I fyrste finaleomgang slengde ho spydet 60,54 meter, og vann framom Márta Antal frå Ungarn og Jelena Gortsjakova frå Sovjetunionen, sistnemnde hadde sett ny verdsrekord i forsøket med 62,40 meter. Året etter vann Peneș spydkast-tevlinga i universiaden i Budapest.

Peneș var tilbake i Budapest i 1966, der ho deltok i europameisterskapen. Her oppnådde ho 56,94 m og tok sølvmedaljen, gullet gjekk til Marion Lüttge frå Aust-Tyskland med 58,74 m.

21 år gamle Peneș opna OL-finalen i Mexico-byen i 1968 med å ta leiinga ved å kaste 59,92 i sitt fyrste forsøk. I andre omgang presterte Angéla Németh frå Ungarn 60,36 m, ein prestasjon som gjorde at ho vann gullmedaljen, med Mihaela Peneș og austerrikske Eva Janko på dei andre medaljeplassane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mihaela Peneș» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Rumenske friidrettsutøvarar
Spydkastarar
Olympiske meistrar for Romania
Olympiske meistrar i spydkast
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Romania
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Angéla Németh

Angéla Németh, gift Ránky, () var ein ungarsk friidrettsutøvar som vart olympisk meister i spydkast i 1968 og europeisk meister i same øvinga i 1969.

Aktiv
Under sommarleikane 1968 i Mexico by byrja finalen i spydkast nett som fire åre tidlegare; rumenske Mihaela Peneș tok leiinga etter forsøka i fyrste omgang. I andre omgang kasta Angéla Németh 60,36 meter, noko som vart det einaste 60-meterskastet i heile tevlinga. Németh vann då gullmedaljen framom Mihaela Peneș og Eva Janko frå Austerrike.

Etter å ha gifta seg til namnet Angéla Ránky gjorde ho sommaren 1969 sitt lengste spydkast noko gong, kastet mælte 60,58 m. Seinare i sesongen deltok ho i EM i Aten. Her nådde ho 59,76 m i sitt lengste kast og tok EM-gullet framfor landskvinna Magdolna Vidos. I den neste europameisterskapen i Helsingfors i 1971 vart Ránky nummer fire med 57,44 m. Ho lukkast ikkje i kvalifiseringa til OL-finalen 1972, med 53,48 m var ho 14 cm ifrå å sikre seg finaleplass.

Ho vart ungarsk meister i spydkast i 1968, 1969 og 1971.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Angéla Németh» frå ,  den 31. august 2014.  

Ungarske spydkastarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Ungarn
Olympiske meistrar i spydkast
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Viorica Viscopoleanu

Viorica Viscopoleanu, fødd Belmega () er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar. Ho vart olympisk meister i lengdehopp i 1968.

Aktiv
Viscopoleanu vart nummer fem i lengdehopp under sommar-OL 1964 i Tokyo, med resultatet 6,35 m. Nummer fem vart ho også i friidretts-EM 1966 i Budapest, då etter eit lengstehopp på 6,33 m. 

Under dei olympiske leikane i Mexico-byen gjorde Viscopoleanu sitt livs hopp då ho i fyrste omgang smelte til med 6,82 m og ny verdsrekord. Ingen annan utøvar klarde å nærme seg prestajsonen, Sheila Sherwood frå Storbritannia tok sølv med 6,68 m. Året etter tok Viscopoleanu sølvmedaljen i EM i friidrett 1969 i Aten med 6,45 m, slått med fire cm av vinnaren Mirosława Sarna frå Polen.

Viscopoleanu deltok i sin tredje europameisterskap i 1971 og vart nummer seks i lengdetevlinga. Året etter deltok ho i München i sitt tredje OL og vart nummer sju. Ho la opp i 1974.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Viorica Viscopoleanu» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Rumenske friidrettsutøvarar
Lengdehopparar
Olympiske meistrar for Romania
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Elvīra Ozoliņa

Elvīra Anatoljevna Ozoliņa (russisk: Эльвира Анатольевна Озолина) () er ein tidlegare sovjetisk-latvisk friidrettsutøvar som tevla for Sovjetunionen. Ho vart olympisk meister i spydkast i 1960 og europameister i same øvinga i 1962. Ozoliņa er gift med spydkastaren Jānis Lūsis.

Aktiv
I 1960-sesongen sette Ozoliņa to verdsrekordar i spydkasting med 57,92 meter og så med 59,55 m. Under dei olympiske sommarleikane 1960 i Roma vann ho gullmedaljen med 55,98 m, framom Dana Zátopková (53,78 m) frå Tsjekkoslovakia.

To år seinare tok Ozoliņa sin andre store tittel då ho vann spydkast i EM 1962 i Beograd. Med sine 54,93 m slo ho sølvvinnaren Maria Diaconescu frå Romania med bortimot tre meter. Etter Ozoliņa i 1963 hadde forbetra verdsrekorden ytterlegare til 59,78 m, slengde ho den 27. august 1964 i Kiev spydet 61,38 m. Dermed vart ho den fyrste kvinnelege spydkastaren som passerte 60-metersgrensa, samstundes som ho vart sovjetmeister i øvinga.

Før sommarleikane i Tokyo i 1964 var Ozoliņa favoritt til OL-gullet. Men i kvalifiseringa sette landslagkollegaen Jelena Gortsjakova ny verdsrekord med eit kast på 62,40 meter. Finalen starta med at 17 år gamle Mihaela Peneș frå Romania i sitt fyrste forsøk oppnådde 60,54 m, eit kast som gav henne gullmedaljen. Ozoliņa vart nummer fem med 54,81 m. Under europameisterskapen 1966 i Budapest kom ho nok ein gong på femteplass, med 55,52 m.

I tillegg til 1964 vart Ozoliņa sovjetisk meister i 1961, 1962 og 1966.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elvīra Ozoliņa» frå ,  den 31. august 2014.  
 

Sovjetiske spydkastarar
Latviske friidrettsutøvarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske meistrar i spydkast
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964