alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Heinrich Heine

Heinrich Heine (), fødd som Harry Heine men døypt til Christian Johann Heinrich Heine da han konverterte til kristendommen i 1825, var ein tysk-jødisk forfattar. Han er særleg kjend for diktet «Die Lorelei», men òg for mange andre dikt og for si skarpe penn som sakprosaforfattar med utgangspunkt i utopisk sosialisme.

Verk 

 1821 - Gedichte
 1823 - Tragödien, nebst einem lyrischen Intermezzo
 1826–31 - Reisebilder
 1826 - Die Harzreise
 1827 - Ideen, das Buch le Grand
 1827 - Englische Fragmente
 1827 - Buch der Lieder
 1833 - Französische Zustände, 1833
 1833 - Zur Geschichte der neueren schönen Literatur in Deutschland, 1833 
 1836 - Die romantische Schule, 1836
 1836–40 - Der Salon, 1836-40
 1840 - Über Ludwig Börne, 1840
 1844 - Neue Gedichte, 1844 - New Poems
 1844 - Deutschland. Ein Wintermärchen, 1844
 1847 - Atta Troll. Ein Sommernachtstraum, 1847
 1851 - Romanzero, 1851
 1851 - Der Doktor Faust, 1851
 1853 - Les Dieux en Exil, 1853
 1853 - Die Harzreise, 1853
 1854 - Lutezia, 1854
 1854 - Vermischte Schriften, 1854
 1869 - Letzte Gedichte und Gedanken, 1869

Samla verk 
 1887–90 - Sämtliche Werke (7 band)
 1910–20 - Sämtliche Werke
 1925–30 - Sämtliche Werke, 1925-30 
 1961–64 - Werke und Briefe, 1961-64 
 1968 - Sämtliche Schriften, 1968

Litteratur 
 Wolfgang Hädecke: Heinrich Heine - Eine Biographie. Reinbek (Rowohlt) 1989. ISBN 3-499-15975-9
 Jan-Christoph Hauschild: Der Zweck des Lebens ist das Leben selbst. Heinrich Heine - eine Biographie. Köln (Kiepenheuer & Witsch), 1997. ISBN 3-423-31058-8
 Karl-Theodor Kleinknecht (utg.): Heine in Deutschland. Dokumente seiner Rezeption 1834-1956. Tübingen (Niemeyer), 1976. ISBN 3-484-19035-3)
 Lew Kopelew: Ein Dichter kam vom Rhein. München (Goldmann), 1988. ISBN 3-442-72201-2
 Joseph A. Kruse et.al. (utg.): Ich Narr des Glücks. Heinrich Heine 1797-1856. Bilder einer Ausstellung. Stuttgart (Verlag J.B. Metzler), 1997. ISBN 3-476-01525-4
 Ludwig Marcuse: Heinrich Heine. Neuauflage. Reinbek (Rohwolt), 1988. ISBN 3-257-20258-X
 Günter Oesterle: Integration und Konflikt. Die Prosa Heinrich Heines im Kontext oppositioneller Literatur der Restaurationsepoche. Stuttgart (Metzler) 1972. ISBN 3-476-00254-3
 Ernst Pawel: Der Dichter stirbt. Heinrich Heines letzte Jahre in Paris. Berlin (Berlin Verlag), 1997. ISBN 3-8270-0233-8 
 Marcel Reich-Ranicki: Der Fall Heine. Neuauflage. München (dtv), 2000. ISBN 3-423-12774-0
 Ralf Schnell: Heinrich Heine zur Einführung. Hamburg (Junius-Verlag), 1996. ISBN 3-88506-930-X
 Edda Ziegler: Heinrich Heine. Leben - Werk - Wirkung. Zürich (Artemis & Winkler), 1993. ISBN 3-7608-1081-0
 Jochanan Trilse-Finkelstein: Gelebter Widerspruch - Heinrich Heine Biographie. Berlin (Aufbau-Verlag), 1997. ISBN 3-351-02461-4)

Tyske forfattarar
Askenasiske forfattarar
Tyske jødar
Romantiske diktarar
Utopiske sosialistar
Hypertext Transfer Protocol

Hypertext Transfer Protocol (HTTP) er ein nettverksprotokoll som blir brukt for å overføre det meste av informasjon på verdsveven. HTTP styrer kommunikasjonen mellom ein HTTP-klient, typisk ein nettlesar og ein HTTP-tenar. Dette blir gjort ved at klienten sender ein førespurnad til tenaren, og denne vil da gje ei statusline, som «HTTP/1.1 200 OK», og si eiga melding. Meldinga inneheld typisk det som blei spurt om, som ei viss datafil, men kan også vera ei feilmelding eller annan informasjon.

Soge 

Utviklinga av HTTP vart leia av World Wide Web Consortium og ulike arbeidsgrupper i Internet Engineering Task Force, som resulterte i ei rekkje sokalla RFC. Den viktigaste av desse var RFC 2068 frå 1997, som definerer HTTP/1.1. Han blei oppdatert av RFC 2616 i 1999, og av RFC 7230 i 2014.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hypertext Transfer Protocol» frå ,  den 25. februar 2020.  
 

W3C-standardar
Opne standardar
Applikasjonslagprotokollar
Internet Relay Chat

Internet Relay Chat (IRC) er ein open nettverksprotokoll på applikasjonslaget nytta for tekstbasert kommunikasjon over Internett i nær sanntid. For å kommunisera over IRC må brukarane kople seg opp mot ein IRC-tenar ved hjelp av ein IRC-klient. Når det er gjort kan brukaren gå inn på ulike kanalar som ofte er knytte opp mot eit spesielt interesseområde. Alt som blir skrive i kanalen er synleg for alle som er inne på same kanal. Det går også an å ha private samtalar med andre brukarar på IRC.

Historikk

Detaljert verkemåte 
 

Opne kommunikasjonsprotokollar
Opne standardar
Lynmelding
Applikasjonslagprotokollar
Simple Network Management Protocol

Simple Network Management Protocol (SNMP) er ein nettverksprotokoll som blir brukt på
IP-nettverk for å administrere og overvake datamaskiner og nettverksutstyr.

Internettprotokollar
Opne standardar
Address Resolution Protocol

Address Resolution Protocol (ARP) er ein protokoll som opererer på nettverkslaget i OSI-modellen.
ARP blir brukt til å kople saman adresser frå datalinklaget og nettverkslaget (IP-adresser.
Opphavleg var ARP utforma for å vere uavhengig av IP-protokollen, men blir nesten utelukkande brukt i 
samband med IP.

Detaljert verkemåte 

Typisk blir ARP brukt på denne måten; 
Ein vert bruker IP-protokollen på nettverkslaget, men for å kommunisere med ein annan vert på det lokale nettverket må verten få tak i Ethernet MAC-adressa til mottakaren frå IP-adressa som er kjent. ARP fungerer på den måten at verten som skal sende ei pakke kringkaster ei ARP pakke som inneheld IP-adressa til mottakaren. Sender venter så på eit svar frå verten som har den IP-adressa. Ein vert kan også svare på vegne av andre vertar. Dette kallast proxy arp. 

Kvar vert på nettverket vedlikeheld ein hurtigbuffer med koplingane mellom IP-adresser og MAC-adresser for å unngå
å måtte gjenta prosessen for kvar enkelt pakke som skal bli overført. Oppføringar i hurtigbufferen slettes etter ei viss tid, og verten må sende ein ny ARP-førespurnad.

Bakgrunnsstoff 
 RFC 826

Internettprotokollar
Opne standardar
Henrik H. Langeland

Henrik Helliesen Langeland () er ein norsk litteraturvitar og forfattar fødd i Oslo. 

Langeland debuterte i 2000 med romanen Requiem. Romanen Wonderboy frå 2003 vekte mykje merksemd. Romanen skildrar tilhøvet mellom IKT- bransjen og forlagsbransjen kring tusenårsskiftet. Ein ambisiøs forretningsmann ynskjer å sameina det beste frå den gamle økonomien og den nye økonomien. Den nye økonomien var mellom anna rekna å vera IKT- føretak der aksjekursen såg ut til å stiga i all æve. 

Langeland har sjølv vore management trainee, ei leiaropplæring, i mediekonsernet Schibsted ASA. 
Langeland er utdanna innan litteraturvitskap frå Universitetet i Oslo. Frå 2005 og ut 2007 var han redaktør i det litterære tidsskriftet Vinduet. Tidsskriftet vert utgjeve av Gyldendal Norsk Forlag.

Verkliste 
 Requiem (2000; roman. Gyldendal Norsk Forlag)
 Marcel Proust (2001; sakprosa, Gyldendal Norsk Forlag)
 Wonderboy (2003; roman, Gyldendal Norsk Forlag)
 Av sporet er du kommet (2006; avhandling, Gyldendal Norsk Forlag)
 Francis Meyers lidenskap (2007; roman, Tiden Norsk Forlag)
 Verdensmestrene (2010)
 Fortellerkunst (2011)
  Hauk og due (2012)
 Fyrsten (2013; roman)
 Eventyrerne (2018)
 Showtime! (2020)

Bakgrunnsstoff 
 http://www.henriklangeland.com 
 Nettstaden til tidsskriftet Vinduet

Norske forfattarar
Forfattarar frå Oslo
Ra

Ordet Ra er mykje brukt i kryssord. Det har minst fire tydingar.

 Ei endemorene frå istida
 Ra i Horten, eit gardsnamn
 Den egyptiske guden Ra
 Sivbåten  hans Thor Heyerdahl, oppkalla etter den egyptiske guden

Tobokstavsord
Arkitekten Henrik Bull

Henrik Bull () var ein norsk arkitekt fødd i Oslo. Byggjestilen hans var påverka av jugendstilen men hadde òg nasjonalromantiske trekk. Bull var «landets fremste arkitekt» i tiåra kring 1900.

Bakgrunn og familie
Henrik Bull var fødd i Christiania som son av stadskonduktøren og arkitekten Georg Andreas Bull (1829–1917) og Emilie Constance Hjelm (1832–1926).

Han var utdanna ved Kristiania tekniske skole og Den kongelige Tegneskole før han fullførte arkitektstudiane sine med tre år ved Königliche Technische Hochschule i Berlin.

Han gifta seg i 1905 med skodespelaren Mette Marie Berntsen.

Karriere

Bull gjorde seg først kjend som kyrkjearkitekt. Han stod for Pauluskyrkja på Grünerløkka og den nye kyrkja i Uvdal. Seinare fekk han dei ærefulle oppdraga å teikna Nationaltheatret, Historisk Museum og Regjeringsbygget, som i dag husar Finansdepartementet.
For Regjeringsbygningen fekk han Houens fonds diplom.

Henrik Bull var også formgjevar. Han gav mellom anna form til Lohengrin sjokolade.
Han utforma også møblar, og fekk gullmedalje for desse på Verdsutstillinga i Paris i 1900.

Frå 1908 var Bull lærar ved Den kgl. Tegneskole, seinare Statens håndverks- og kunstindustriskole. Frå 1912 til 1934 var han direktør same staden. I 1914 var han bygningssjef for Norges Jubilæumsutstilling i Kristiania.

Han var også aktiv innan kulturminnevern. Etter å ha blitt pensjonert utførte han ei rekkje oppmålingar for Forening til norske Fortidsminners Bevaring.

Bygningar
Bull teikna blant anna følgjande bygningar i Oslo (i kronologisk rekkefølgje etter oppføringsår):
 Paulus kyrkje (1889–92)
 Nationaltheatret (1891–99)
 Historisk museum  (1898–1902)
 Regjeringsbygningen (no Finansdepartementet) (1898–1904)
 Tilbygg til Josefines gate 9 i Homansbyen (1900)
 Port, inngangsparti mot vest, spisestue – «Lunds hus», Tollbugata 97, Drammen (ca. 1905)
 Villa Otium (1911), no residens for den amerikanske ambassadøren til Noreg
 «Bybygningen» på Norsk folkemuseum (1914)
 Villa oppført for skipsreiaren Thomas Fearnley i 1915 i Kristinelundveien 4. Villaen var Reichskommissar Josef Terboven sin Oslo-residens under andre verdskrigen, og er no ambassadørbustad for den kinesiske ambassaden.
 Villa for skipsreder Wilhelm Wilhelmsen i Trosterudveien 21 (1917)
 Centralbanken for Norge i Kirkegata 14-18 (1915–21), saman med Waldemar Hansteen
 Verkstad og garasje på Schous bryggeri (1920)
 Edvard Munch sitt vinteratelier på Ekely (1923)
 Malteriet på Schous bryggeri (1925)
 Tilbygg (mot Thor Olsens gate) til Kurbadet i Akersgata 74 (1927)

Andre stader
Uvdal nye kyrkje (1893)

Galleri

Kjelder

Litteratur
Stephan Tschudi-Madsen, Henrik Bull, Oslo: Universitetsforlaget, 1984. ISBN 82-00-06270-8

Bakgrunnsstoff
Lengre biografi med bilde av verk
 Store Norske Leksikon om Henrik Bull.

Norske arkitektar
Jugendstilarkitektar
Folk frå Oslo
Houens fonds diplom
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Eidskog kommune

Eidskog er ein kommune i Innlandet fylke. Kommunen ligg heilt sør og heilt aust i Hedmark, på grensa mot Sverige.

Kultur 
 Soot-kanalen, Det fyrste sluseanlegget i Noreg, for tømmerfløting
 Grenselosmuseet, til minne om fluktruta til Sverige under den andre verdskrigen
 Oppistun Børli, diktaren Hans Børli sin heimstad

Folk frå Eidskog
Andreas Ulvo (f. 1983), musikar, jazzpianist, organist, keyboardist og komponist

Bilete

Bakgrunnsstoff 
 Eidskog kommune

 

Tidlegare kommunar i Hedmark
Kommunar i Innlandet
Alvdal kommune

Alvdal er ein kommune i Innlandet fylke. Alvdal er ei fjellbygd i Nord-Østerdal. 

Forfattaren Kjell Aukrust kom frå Alvdal.

Bilete

Kjende folk frå Alvdal
Ivar Mortensson-Egnund, forfattar  
Odd Aukrust, byråkrat
Kjell Aukrust, forfattar og illustratør
Erling Bjørn, langrennar
Ola Jonsmoen, forfattar
Unni-Lise Jonsmoen, kunstnar

Bakgrunnsstoff 
 Alvdal kommune
 Aukrustsenteret i Alvdal, om Alvdal og forfattaren Kjell Aukrust

Tidlegare kommunar i Hedmark
Kommunar i Innlandet
 
Østerdalen
Folldalen
Elverum kommune

Elverum kommune ligg i Innlandet fylke og grensar til Løten i vest, Våler i sør,Trysil i nordaust og til Åmot i nord.

Norsk Skogmuseum og Glomdalsmuseet ligg på Elverum. 

Skilauparen Bjørn Dæhlie kjem frå Elverum.

Bilete

Bakgrunnsstoff 
 Elverum kommune
 Turistinformasjon om Elverum 

 
Tidlegare kommunar i Hedmark
Kommunar i Innlandet
Alkan

Alkan er nemninga på hydrokarbon som er bygd opp av karbon og hydrogen og der det berre er enkeltbindingar mellom desse atoma.

Eigenskapar 
Alkan er ikkje løyselege i vatn. Kva eigenskapar alkana har, avgjerast av lengda på molekylkjedeene. Di lenger karbonkjeda er, di høgare er kokepunktet, og her ligg òg skilnaden på kva form alkana har ved romtemperatur (20 °C):
 1-4 karbonatom - gass
 5-17 karbonatom - væske
 > 17 karbonatom - fast form

Nemning og struktur 
Alle alkan har endinga an. Alkan har ei lenkjeform med to endar, men finst òg somsykloalkan som har ein ringstruktur. Desse kan vera med eller utan sidegreiner (sjå alkan med sidegreiner nedanfor).

Alkan utan sidegreiner 
Eit alkan utgjerast av ei kjede karbonmolekyl der karbonatoma har enkeltbindingar til kvarandre og til maksimalt tal hydrogenatom. Alkan med fire eller færre karbonatom (metan, etan, propan og butan) har usystematiske hevdnamn, medan ein frå fem karbonatom og oppover følgjer gresk teljeform ut frå talet på karbonatom i kjeda (pentan, heksan, heptan, oktan, osb.).

Substituerte alkan 
Alkan kan òg ha sidegreiner, såkalla substituentar. Dersom slike substituentar berre har karbon- og hydrogenatom, kallast dei for alkylgrupper. Alkan kan òg ha halogen som substituentar. Alkyl får namn etter talet på karbonatom, med endinga -yl. Hovudkjeda nummererast slik at første substituentgruppe får lågast mogleg nummer. Dei lokaliserast deretter ut frå namnet deira og kva karbonatom dei er festa til. 

Ved fleire identiske grupper brukast prefiks (di-, tri-, osb.). Om to eller fleire substituentar er til stades, nemnast dei i alfabetisk rekkefølgje og eventuelle prefiks blir då sett bort i frå. Dersom substituenten er eit halogen nyttast halogenet sitt namn framfor alkannamnet. 

Om det både er alkyl- og halogensubstituentar til stades, såkalla halogenert alkan. Då settast namnet på halogenet attom namnet på alkylgruppa.

Sjå òg 
 Hydrokarbon
 Organisk kjemi

 
Hydrokarbon
Funksjonelle grupper
Holkort

Holkort er rektangulære kort som av papp som tidlegare vart nytta for å lagra programkode og data for datamaskinar. Korta hadde ei rekke hol som representerte binærkode, der fråvær av eit hol stod for «0» og eit hol stod for talet «1», eller omvendt.

Digitale lagringsmedium
Binærkode

Binærkode er ein måte å koda tekst, maskinkode og anna informasjon på. Binærkode har berre to siffer: 0 og 1 og vert kalla bit (av eng. binary digit). Binærkode har mykje til sams med totalssystemet, som vert nytta for å utføra aritmetikk i digital elektronikk og datamaskinar.

Sjå òg 
 Totalssystemet

Datavitskap
Talet 2
DVD

DVD er eit digitalt lagringsmedium som vert brukt til lagring og avspeling av film med høg video- og lydkvalitet og til lagring av data. DVD har i stor grad teke over for VHS-kassetten. DVD er ei optisk plate som ser ut som ei CD-plate, men som har langt større lagringskapasitet. Ei DVD-plate kan normalt lagre opptil om lag 8 gigabyte med data, mot opptil 800 megabyte på ein CD. 

Kvaliteten på både lyd og bilete er kraftig forbetra frå vanleg video og TV.

For å spele av ei slik plate må ein ha ein DVD-spelar. Desse kan kjøpast både til TV og PC.

Historie 
I byrjinga av 1990-åra var det to optiske lagringsstandardar under utvikling; den eine var Multimedia Compact Disc (MMCD), støtta av Philips og Sony, og den andre var Super Disc (SD), støtta av Toshiba, Time-Warner, Matsushita Electric, Hitachi, Mitsubishi Electric, Pioneer, Thomson og JVC. IBM jobba for å samle dei ulike selskapa bak éin enkelt standard, i frykt for at den kostbare krigen mellom VHS og Betamax i 1980-åra ville gjenta seg. Resultatet var DVD-formatet, kunngjort i september 1995. Den offisielle DVD-spesifikasjonen vart gjeven ut i versjon 1.0 i september 1996. Han vert forvalta av DVD Forum, tidlegare kjent som DVD Consortium, samansett av dei 10 opphavlege selskapa og over 220 andre medlemer. Dei første DVD-spelarane og -platene var tilgjengelege i november 1996 i Japan og i mars 1997 i USA.

«DVD» var opphavleg ei forkorting for digital video disc; nokre medlemer av DVD Forum meinte at det skulle stå for digital versatile disc for å streke under bruken utover video. Toshiba, som driftar den offisielle DVD Forum-nettstaden, nyttar framleis denne ordlyden. Medlemene i DVD Forum har aldri vorte samde om kva som er det rette, og det offisielle namnet på formatet er såleis «DVD»; bokstavane er ikkje ei offisiell forkorting, sjølv om ordet vert uttalt slik.

Tekniske detaljar 

Ein eittlags DVD kan lagra 4,377 gigabyte med data (men det står ofte «4.7GB» på disken, av di det eksakte talet er 4 699 979 766 byte, og giga- kan òg tyda ein milliard), nesten sju gonger so mykje som ein standard CD-ROM. Ein dobbeltsidig DVD har plass til om lag 8,5 gigabyte.

Eldre DVD-spelarar berekna på filmavspelning kan berre visa filmar som er på MPEG-format, men mange nyare DVD-spelarar kan spela av filmar på AVI-formatet DivX òg.

Bakgrunnsstoff 
 DVD Forum

Digitale lagringsmedium for video
Digitale lagringsmedium for lyd
Digitale lagringsmedium
Digitale lagringsmedium for spelkonsollar
Platelager

Eit platelager (engelsk Hard disk) er i samanheng med datamaskiner eit digitalt lagringsmedium som består av platelagerskiver, ein lese- og skrivehovud, lese- og skrivearmar, elektriske motorar og integrerte elektroniske kretsar innkapsla i ein behaldar.

Digitale lagringsmedium
DES

Data Encryption Standard (DES) er ein algoritme som vart utvikla på 1970-talet for å kryptere informasjon. Algoritmen vart tidleg sett på som kontroversiell; for det første vart funksjonaliteten løynd, og for det andre var krypteringsnøkkelen alt for kort til å kunne bli vurdert som sikker nok. Fleire meinte også at National Security Agency (NSA) hadde bygd inn ei «bakdør» i algoritmen, slik at dei var i stand til å lese all informasjon som var kryptert ved hjelp av DES.

DES vert i dag ikkje rekna som sikker nok til bruk i programvare. Dette er mykje grunna nøkkelstørrelsen på berre 56 bit (som ein har klart å bryte på under 24 timar), men det er òg påvist teoretiske svekkingar i sjølve algoritmen.

Teknologisk – og følgjeleg òg i samband med sikring – har DES vorte forbigått av krypteringsalgoritmen Advanced Encryption Standard (AES).

Kryptografiske algoritmar
FTP-klient

Ein FTP-klient er eit dataprogram som ved hjelp av FTP-protokollen let ein brukar anten laste opp eller laste ned filer til/frå ein FTP-tenar til/frå si datamaskin.

Døme på kjende FTP-klientar er:
 WS FTP
 CuteFTP
 Coreftp
 FileZilla
 WinSCP

Nettverksprogramvare
Kommunikasjonsprogramvare
Bourne Shell

Bourne Shell var det første Unix-skallet. Det vart laga av Stephen R. Bourne. Bourne Shell er eit relativt enkelt språk. Det inneheld nok funksjonalitet til å lage enkle strukturerte dataprogram. Det har lite funksjonalitet for interaktiv bruk.

Ettersom Bourne Shell finst på nær sagt kvar datamaskin som køyrer eit Unix- eller Unix-liknande operativsystem er Bourne Shell  mykje brukt som programmeringsspråk til automatisering av oppgåver.

Unix
Brukargrensesnitt

de:Unix-Shell#Die Bourne-Shell
Unix-skal

Eit såkalla skal er kommando-tolkaren i Unix. Dette programmet er ein integrert del av alle Unix- eller Unix-liknande operativsystem. Det finst ulike variantar av dette programmet. Det opphavlege skalet vart utvikla av Stephen R. Bourne (sh, bsh), og er framleis det som blir levert med mange Unix-system. Andre variantar er C-shell (csh), T-shell (tcsh), «Bourne-again-shell» (bash) og Z shell (zsh). Microsoft Windows har òg ein kommando-tolk, i nyare utgåver kalla Powershell.

Viss ein Unix-maskin ikkje har installert eit grafisk skrivebordsmiljø, vil skalet normalt vera det programmet ein Unix-brukar kjem i kontakt med rett etter ei innlogging. Elles kan brukaren opna ein terminalemulator som gir tilgang til skalet. Skalet tolkar og utfører kommandoar som brukaren skriv inn i et tekstvindauge eller på ein tekstbasert terminal. Kommandoar kan også samlast i ei tekstfil og køyrast samla (satsvis/«batch»).

Syntaks
Dei fleste skal forstår meir eller mindre avansert syntaks for manipulering av filer og prosessar. T.d. kan ein i alle Unix-skal la ein kommando lesa inndata frå fil ved å skriva < fil, eller skriva utdata til fil med > fil. Ein kommando kan senda utdata som inndata ein annan kommando som køyrer samtidig ved å skilja første og andre kommando med røyrteiknet: kommando1 | kommando2. Kommandoar kan køyra i bakgrunnen ved å skriva & til slutt. Kommandoar avsluttar alltid med ein feilkode (0 for null feil), og ein kan bruka && mellom to kommandoar for å berre køyra den andre kommandoen viss den første avslutta utan feil: kommando1 && kommando2. 

Unix
Brukargrensesnitt
Minibank

Minibank er ei maskin som lèt brukarar som identifiserer seg med eit betalingskort og tilhøyrande PIN-kode ta ut kontantar og sjekke saldo på sine konti til ei kvar tid, utan å måtte nytte seg av bankfunksjonærar. Mange minibankar tek òg imot kontantar eller sjekkar, og lèt folk kjøpe frimerke og ladekort for mobilabonnement.

Verdas første minibank vart installert i Enfield Town i London den 21. juni 1967 av Barclays Bank.

I moderne minibankar identifiserer kundane seg med et plastikkort med ei magnetisk stripe som inneheld kunden sitt kontonummer, og ved å taste inn et numerisk passord kalla PIN. Normalt, om denne koden blir slegen inn feil for mange gonger, vil minibanken sluke kortet som ein sikringsprosedyre for å hindre at kortet blir brukt av feil brukar.

I 2005 vart betalingskort med ein tynn, innebygd integrert krins eller ein mikrobrikke, ofte kalla microchip, lansert i Noreg. Desse mikrobrikkane, som kan sjåast på som ei lita datamaskin, inneheld naudsynt informasjon. Betalingskort med slike mikrobrikkar er mykje tryggare mot misbruk enn dei med magnetstripe, og kjem difor til å erstatte kort med magnetisk stripe. Mange kort har no både mikrobrikke og magnetstripe.

Sjå òg 
 Nettbank

Bakgrunnsstoff 

Bankteknologi
Nettbank

Nettbank er ei fellesnemning på banktenester som kan gjerast via ein terminal oppkopla til internett. Dei aller fleste bankane i Noreg tilbyr dette til sine kundar i dag. Dette har ført til store omleggingar i driftsstrukturen til fleire norske banker.

Nettbank har vore under sterkt søkelys frå media som har stilt seg kritisk til sikringa forbunde med transaksjonar over internett. 

Mange bankar har også app for mobil og nettbrett med mange av tenestene til nettbankar.

Bankteknologi
Internettenester