alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Siero

Siero er ein kommune i provinsen og den autonome regionen Asturias nord i Spania. Kommunesenteret er Pola de Siero. Kommunen har kring 50 000 innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff
Heimeside

Byar i Asturias
Calvià

Calvià er ein kommune på øya Mallorca, like ved forstadane til Palma, hovudstaden i den autonome regionen Balearane i Spania.

Området er eit av dei store turistområda på Mallorca med stader som Magaluf (3865), Santa Ponsa (8188), El Toro (2002), Paguera (3400), Illetas (3286), Portals Nous (2395) og Palma Nova (5975). Det er 14 strender og fire sportshamner. Det tar berre om lag 15 minutt å nå sentrum av Palma. Det er estimert at kring 1,6 millionar turistar vitjar staden kvart år, og Calvià er ein av dei rikaste kommunane i Europa. 

I 1960-åra starta Calvià å byggje ut ein komplett infrastruktur for massiv turisme med rask utbygging av hotell. Seinare vart det bygd ut fire profesjonelle golfbanar (Club de Golf Poniente, Golf Sta Ponça I, Golf Sta Ponça II, Golf Sta Ponça III og Golf Bendinat), vassparkar, den moderne promenaden Paseig Calvià og Gran Casino Mallorca i Sol de Mallorca, om lag 10 minuttar frå Magaluf. Sjakkolympiaden i 2004 vart halde i Calvià.

Sjå òg 
 Magaluf 
 Palma Nova 
 Santa Ponsa

Byar på Balearane
Barakaldo

Barakaldo er ein industriby i Baskarland i Spania. Han ligg i provinsen Bizkaia på venstrebreidda av Bilbao-estuaret. Barakaldo er ein del av storbyområdet til Bilbao og har opp under 100 000 innbyggjarar.

Historie 

Mot slutten av 1800-talet flytta menge arbeidarar til byen for å arbeide på jernverka og dynamittfabrikken, samstundes som Bilbao voks. 

I nyare tid var Barakaldo seinare endepunkt for ein gruvejernbane og gruvedrift etter jern var ei stor næring i regionen på delar av 1800-talet og 1900-talet. Stålindustrien, ført an av Altos Hornos de Vizcaya, var særs viktig på 1900-talet, fram til den industrielle nedgangstida råka regionen hardt økonomisk i 1980-åra. 

Barakaldo har lukka den siste fabrikken sin og ser seg no om etter måtar å kome ut av nedgangstida på. Tidlegare industriområde vert ombygd til bustadområde, parkar og kjøpesenter. Eit stort ustillingssenter (BEC, Bilbao Exhibition Centre) vart nyleg bygd i utkanten av byen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 30. oktober 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 www.i-barakaldo.com
 Offisiell nettside

Byar i Baskarland
Busetnader grunnlagde på 1000-talet
Skipingar i 1051
Getxo

Getxo (spansk Guecho) er ein by i provinsen Bizkaia i den autonome regionen Baskarland nord i Spania. Han er ein del av storbyområdet rundt Bilbao og har om lag 80 000 innbyggjarar. Getxo er i hovudsak eit rikt bustadområde og den tredje største kommunen i Bizkaia.

Historie 
Getxo var eit sokn (anteiglesia, elizatea) og eit landleg område ved ei stor strand ved munningen av Bilbaoestuaret. Senteret var den vesle fiskelandsbyen Algorta. Soknrådet møtte ved kyrkja Getxoko Andra Mari (baskisk) eller Santa María de Getxo (spansk) (begge tyder «Vår frue av Getxo»), ikkje lang frå neset Punta Galea.

Med industrialiseringa på 1800-talet utvikla somme område av Getxo seg til bustadområde for den øvre klassen i området. Landsbyen Algorta voks rundt kyrkja San Nicolás og kanaliseringa av elvemunningen gjorde at det kunne byggjast på stranda, distriktet Areeta (baskisk) eller Las Arenas (spansk). Nær Areeta / Las Arenas, på andre sida av vegen til Bilbao, voks det fram ein arbeidarklassebydel kalla Romo. På 1900-talet nådde byområde dei landlege områda ved Santa María de Getxo.

Getxo, samt det omliggande området kalla Uribe-Kosta, voks raskt dei siste tiåra av 1900-talet. Tidleg i 1980-åra hadde byen berre 50 000 innbyggjarar, medan han no har over 80 000.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete frå Getxo 
 Offisiell side

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Getxo» frå ,  den 30. oktober 2009.  
 

Byar i Baskarland
Busetnader grunnlagde på 1000-talet
Skipingar i 1075
San Sebastián

Donostia-San Sebastián (baskisk Donostia, spansk San Sebastián, offisielt kalla Donostia-San Sebastián) er provinshovudstaden i provinsen Gipuzkoa i Baskarland i Spania. Innbyggjarane kallar seg sjølve donostiarras. Byen har kring 180 000 innbyggjarar. og eit storbyområde som omfattar i overkant av 400 000 innbyggjarar. 

Byen ligg nord i Baskarland på sørsida av Biscayabukta ved munningen av elva Urumea. 

Byen er som dei fleste kystbyar prega av fiske og pittoreske hamnekvarter, men der fiskebodane låg før finst i dag eksklusive fisk- og skalldyrsrestaurantar.

Dei sentrale delane av byen og strandpromenadane går i viktoriansk arkitektur - byen var rundt førre hundreårsskifte ein stor turistby for den spanske kongefamilien og adelskapet.

Kvart år vert det halde ein stor festival i byen, semana grande, med tyrefekting, festivaltog og aktivitetar som konserter, tivoli og  rokonkurransar (ein spesiell rosport som er nasjonalsporten i Baskarland der rostjernene er omtrent like kjende i Baskerland som store fotballstjerner i andre land). Byen er òg kjent for den internasjonale filmfestival kvar haust.

Ei årsak til at San Sebastian er eit av dei store turistmåla i Baskarland er dei to store sandstrendene som strekkjer seg ut på kvar side av sentrum. La Concha («skjelet») er den største av strendene. Den andre stranda, som ligg utanfor bydelen Gross, er den meir ungdommelege stranda. Ho er kjent for dei store bølgjene og gode surfehøve. Ungdomskulturen i byen er sterkt prega av surfing.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 Turistinformasjon
 Bilete av San Sebastián i 1909 
 Bilete av San Sebastián
 Donostia på Flickr

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «San Sebastián» frå , og «San Sebastián» frå  den 30. oktober 2009.  
 

Byar i Baskarland
Busetnader grunnlagde på 1100-talet
Skipingar i 1180
Irun

Irun (gammalbaskisk for 'festningsby', spansk Irún) er ein by i provinsen Gipuzkoa i Baskarland i Spania. Irun er den gamle baskiske romarbyen Oiasso.

Han er ein av dei største byane i Guipuscoa med om lag 60 000 innbyggjarar og er ein grenseby nær grensa til Frankrike. Dette har gjort byen til eit kommersielt og logistisk senter og eit viktig jernbaneknutepunkt. 

Irun er ein del av eit byområde ved Txingudi-bukta i lag med Hondarribia og Hendaye.

Ein av dei største festivalane i byen er Alarde, ein parade som gjenskapar ein episode frå den spanske sjølvstendekrigen.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Irun» frå , den 30. oktober 2009. 
 

Byar i Baskarland
Busetnader grunnlagde i 1776
Kreklingan

Kreklingan er namnet på ei lita grend på nordsida av Innerfolda i Nærøy kommune i Nord-Trøndelag. Her kan ein med visse seia at det har budd folk sidan tidleg jarnalder, da helst på grunnlag av stadnamn ( t.d. Sjølstad = Sigvaldsstadir). Nokre oldtidsfunn er også gjort, m.a. eit garnsøkke av stein på jordet i garden Buvika.
Kreklingan er nemnt i Aslak Bolt si Jordebok (ca. 1430?) som garden «af krechlingom». Namnet Kreklingan er mest truleg avleidd av lyngarten krekling, som det framleis finst mykje av i utmarka. Rokka (av hrukka = skrukke,rynke) er namnet på den andre tidleg rydda garden.
Det er frå eit større vatn tilhøyrande garden - Rokkvatnet - at heile ytterdistriktet (Nærøy-Vikna) hentar drikkevatnet.
Kreklingan var godt busett fram til seint på 1900-talet, da dei fleste yngre flytta ut, enten i samband med utdanning, eller i søking etter arbeid.
I tidsrommet 1930-1970 var storparten av mennene i bygda i arbeid hos Bangdalsbruket, det var da snakk om tømmerhogst i Kvisten og Opplø (Salsbruket), framdrift av dette til fjords, og deretter sleping til sagbruk og tresliperi. I heile bygda var det 18-20 små og store gardsbruk. No i 2009 er det to samdrifter med til saman fire familiar som driv jordene.
Eitt firma har konsesjon på lakseoppdrett, og det er også eitt skjeloppdrett i drift. Dei fleste andre som er i arbeid pendlar til Kolvereid.
I si tid hadde Kreklingan eige postkontor (Nord-Krekling, for å skilja det frå Krekling ved Kongsberg) og daglegvarebutikk. No er det i drift eit utsalg av bildekk og tilbehøyr.
Bygda har eige grendehus (ombygd frå det gamle "Folkets Hus" frå 1920-talet) og trass aldrande innbyggarar er det liv i eit par lokale foreningar. Idrettslivet soknar mest til
Foldereid IL, men bygda har eiga lysløype ved grendehuset. To orienteringskart finst også, der det i 1987 vart halde Midt-Norsk Mesterskap.
Som ein liten "kuriositet" kan ein ta med at denne vesle bygda i nokre år no på totusentalet har hatt to av dei fremste ungdomsutøvarane i Noreg innan idrettsgreina judo.

(Teksten er skriven av Jan Gaute Buvik, utflyttar frå Kreklingan.Kjelder er m.a. Nærøy Bygdebok, bind I)

Geografi i Nærøysund
Bygder i Trøndelag
Paul Aklestad

Paul Andreas Jetmundsen Aklestad () var ein norsk lærar, gardbrukar og politikar som representerte Venstre på Stortinget frå 1889 til 1909.

Paul Aklestad var fødd på Aklestad i Hjørundfjord i noverande Ørsta kommune. Han gjekk i lære 6 veker ein vinter hos klokkar Lars Olaus Strømme på garden Haukås i Ørskog, for å bli lærar, og vert deretter tilsett som lærar i Hjørundfjord frå 1854. Han arbeidde som omgangsskulelærar til 1863.. I åra 1863 til 1871 dreiv han bnr 2 på Kvistad. I 1871 fekk han kjøpe farsgarden på Aklestad frå den eldre broren Ingebrigt..

Aklestad kom tidleg med i heradsstyringa i Hjørundfjord kommune. I åra 1866 til 1910 var han medlem i heradsstyret, og ordførar i åra 1870-1898.
Han hadde også elles stor tiltru hos sine sambygdingar, og vart nytta i alle slags tillistverv. Han var til dømes formann og kasserar i Hjørundfjord Sparebank frå skipinga i 1880 til 1889.

Paul Aklestad vart vald inn på Stortinget frå Romsdals Amt i 1889, og vart attvald 6 gongar deretter, og sat på Stortinget til 1909.
 

Paul Aklestad sat heile tida han var på Stortinget i den såkalla Gasje- og pensjonskomiteen, frå 1892 til 1904 som sekretær og seinare som formann. På Stortinget var han ein typisk sparepolitikar, kanskje den mest typiske etter Søren Jaabæk. Denne grunnhaldninga kom fram alt i jomfrutalen hans på Stortinget, der han skal ha sagt: «Det er et ord som heter sparsommelighed.»

I juni 1861 gifta han seg med Berte Johanne Olsdatter Skylstad (1840–1922), frå Skylstad i Hjørundfjord. Dei fekk 13 born. Av desse døydde 5 straks dei var fødde, 8 levde opp.

Kjelder 
 Ivar Grøvik: Hjørundfjordboka Kultursoga II, Ørsta kommune 1977
 Lars Strømme og Ragnar Standal: Hjørundfjordboka Band V Gard og ætt, Ørsta kommune 1993

 Fotnotar 

Stortingsrepresentantar 1889-1891
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Stortingsrepresentantar 1898-1900
Stortingsrepresentantar 1901-1903
Stortingsrepresentantar 1904-1906
Stortingsrepresentantar 1907-1909
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Ordførarar i Hjørundfjord
Venstreordførarar i Møre og Romsdal
Folk frå Ørsta
Folk frå Hjørundfjord
Yasmin Syed

Yasmin Syed () er ein norsk skodespelar, kanalvert og programleiar. 

Syed er fødd i London. Mora er frå Noreg medan faren var indiskguyanar. Familien hadde tenkt å busetja seg i Guyana, men faren hennar døydde der, berre 39 år gammal.
Ho flytta som 2-åring til Vinje i Telemark, der ho voks opp. 

Yasmin Syed studerte musikk, teater og dans ved Pacific Lutheran University i Tacoma i den amerikanske delstaten Washington med fordjuping i song.

I 1997 spelte ho den kvinnelege hovudrolla i den norske filmen Halvveis til Haugesund. Filmen er ein road-movie og var ein del av hovudprogrammet under filmfestivalen i Haugesund. I 1999 spelte ho politioverkonstabel i Familiesagaen de Syv Søstre på TV 2. Same år vart ho også tilsett som kanalvert på NRK1. I 2002 og 2003 var ho med i livssynsprogrammet Styk Live på NRK. Jula 2008 leidde ho Julemorgen saman med Kåre Magnus Bergh. Ho har også eit eige band, Yasmin's Bandpower. I 2009 mottok ho Kringkastingsprisen.

I 2013 var Yasmin Syed aktuell som programleiar for den nye fjernsynssatsinga Dialektriket på NRK. I programmet reiste ho rundt i Noreg for å finna ut kva det er med dialektane som er så viktig for nordmenn.

Prisar og utmerkingar 
 2009: Kringkastingsprisen
 2008: Alf Helleviks Mediemålpris

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Yasmin Syed» frå , den 30. oktober 2009.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 
 Yasmin Syed, intervju i Dagbladet 29. juli 1999

Norske skodespelarar
Folk frå Vinje
Programleiarar for NRK
Leonid Pasternak

Leonid Osipovitsj Pasternak (døypt Yitzhok-Leib, eller Isaak Iosifovich, Pasternak; russisk: Леонид Осипович Пастернак, () var ein russisk kunstmålar, som i hovudsak måla i ein impresjonistisk stil. Han var far til romanforfattaren Boris Pasternak.

Yngre år
Leonid Pasternak vart fødd i Odessa. Faren var jødisk og dreiv eit vertshus. Leonid var det yngste av seks born i familien. Han tok tidleg til å teikne, noko familien hans frårådde han i frykt for at det skulle forstyrre studiane hans. Hans fyrste sponsor var ein gatefeiar som byrja kjøpe Pasternaks kunst då guten var sju år gammal.

Frå 1881 til -85 studerte Pasternak ved Moskva universitet, fyrst ved det medisinske instituttet og så ved det juridiske instituttet. Til sist bestemte han seg for å vigje livet sitt til kunsten. Han reiste til Tyskland og tok til ved Akademie der Bildenden Künste München. Eksamen ved akademiet avla han i 1887. Deretter reiste han tilbake til Russland og tenestegjorde dei to pliktåra i armeen (i eit artilleri-regiment). Frå 1889 dreiv han som målar på heiltid.

Målar
Pasternak opplevde suksess allereie frå starten av. Hans fyrste utstilte måleri vart kjøpt av Pavel Tretjakov, den viktigaste kunstkjøparen i samtidas Russland. Pasternak vart snøgt ein populær målar, og kom med i den så kalla Polenov-sirkelen. Mellom dei andre målarane i denne var Valentin Serov, Isaak Levitan, Mikhail Nesterov og Konstantin Korovin.

Pasternak var ein av dei fyrste russiske målarane som kalla seg impresjonist. I 1880-åra og 1890-åra var det i Russland meir enn nok for ein kunstnar til å verte lagd merke til. Han var også medlem av målarrørslene Peredvizjnikij og Mir iskusstva. Til Leo Tolstoj utvikla han eit nært vennskap, i opptil månadsvis kunne han bu på Jasnaja Poljana. Over år måla han mange portrett av den verdskjende forfattaren. Dessutan illustrerte han romanane Krig og fred og Oppstode. Ved verdsutstillinga i Paris 1900 fekk han tildelt ein medalje for sine illustrasjonar til Tolstojs romanar.

Pasternak vart vald inn i St. Petersburg kunstkademi i 1905, og underviste elles ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur.

Flyktning – Ekteskap
I 1921 trong Pasternak ein augeoperasjon, operasjonen vart utført i Berlin. Han reiste dit med kona si og to døtrer. Etter operasjonen bestemte han seg for ikkje å reise tilbake til Russland, og budde i Berlin til 1938. Han flykta då frå nazistyret til Storbritannia. Pasternak døydde i Oxford i 1945.

I 1889 gifta Pasternak seg med pianisten Rosa Kaufman. Dei nygifte busette seg i Moskva, der det fyrstefødde barnet Boris kom til verda året etter giftarmålet. Attåt den seinare verdskjende forfattaren fekk kunstnarparet tre born.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leonid Pasternak» frå ,  den 31. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff

 Russiske målarar
Peredvizjniki
Skjæraasenprisen

Skjæraasenprisen vert delt ut annakvart år av Trysil kommune. Prisen ber namnet til lyrikaren Einar Skjæraasen, som var frå Trysil, og vart delt ut første gong i 2000. I dag er prisen på 25 000 kroner. Prisen kan delast ut til personar innan forfattarskap, bildande kunst eller musikk. Det er ikkje eit avgjerande vilkår at prisvinnaren skal vera norsk. I komitéen sit mellom andre ordføraren i Trysil, Ole Martin Norderhaug og son til Einar Skjæraasen, Magne. Prisen vert delt ut under Skjæraasendagane i slutten av oktober annakvart år.

Vinnarar 
 2000: Erik Bye
 2002: Halvdan Sivertsen
 2004: Tone Hulbækmo / Hans Fredrik Jacobsen
 2006: Lars Lillo-Stenberg
 2008: Jon Østeng Hov
 2010: Anne Grete Preus
 2012: Odd Nordstoga 
 2014: Harvestmagazine.no
 2016: Alf R. Jacobsen
 2018: Kari Bremnes
 2020: Frida Ånnevik
 2022: Stein Torleif Bjella

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Skjæraasenprisen» frå , den 31. oktober 2009. 

Norske kulturprisar
Kultur i Trysil
Prisar og utmerkingar skipa i 2000
2000 i Noreg
Prins Patrick-øya

Prins Patrick-øya (engelsk Prince Patrick Island) er ei øy i det kanadiske Arktis på mellom 76 og 78 grader nordleg breidd og 116 til 123 grader vestleg lengd. Øya, som er den vestlegaste av Elisabetøyane, høyrer til Nordvestterritoria i Canada. Ho har eit totalt flatemål på 15 848 km². Nærast granneøyane, Eglintonøya og Melvilleøya, ligg i søraust. Øya ligg innefrosen heile året, noko som gjer henne til ein av dei mest utilgjengelege delar av Canada. Øyas høgste punkt ligg 279 meter over havet. Patrickøya er folketom.

Øya ligg ved innløpet til McCluresundet. Ein arktisk verstasjon kalla Mould Bay vart opna i 1948 som del av eit militært samarbeid mellom Canada og USA. Verstasjonen var ein av mange i eit nett av liknande som skulle dekke polarområda.

Regulære vêrobservasjonar tok til i mai 1948. Staben på stasjonen bestod av mellom 10 og 40 personar, alt etter kva forskingsarbeid som stod føre. Stasjonen vart stengd i 1997 og erstatta med ein automatisert vêrstasjon plassert ved flystripa nedom den avfolka stasjonen. Stasjonen hyste den einaste kjende, langvarige busetjinga på øya.

Patrickøya vart fyrste gongen utforska i 1853. Ho er oppkalla etter den britiske prinsen som var generalguvernør i Canada i perioden 1911-16.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Prince Patrick Island» frå , den 31. oktober 2009. 

Øyar i Nordvestterritoria
Øyar i Arktis
Stader i Canada kalla opp etter britar
Trompetane til Tutankhamon

Trompetane til Tutankhamon er to trompetar som den engelske arkeologen Howard Carter fann då han i 1922 opna gravkammret til Tutankhamon i Egypt.

Skildring 
Ein trur at dei har vore nytta i militær samanheng, rundt midten av 1300-talet fvt. Den eine er oppbevart i Det egyptiske museumet i Kairo. Trumpeten, som er laga av sølv, er 58 cm lang og diameteren på munningen er på 8.8 cm . Instrumentet er dekorert med band av tynt gull og munnstykket er laga av gull .

Opptak 
I 1933 gjorde BBC eit stutt opptak av trompeten. Ein kan lytta til dette opptaket på nettstaden World Book: , eller ved å lasta ned eit program frå .

Kjelder 

Egyptisk historie
Blåseinstrument
Bremanger

For kommunen med same namn, sjå Bremanger kommune.

 
Bremanger er ein tettstad på nordsida av Bremangerpollen på Bremangerlandet i Bremanger kommune i Vestland. Staden har . 

I Bremanger ligg Bremanger kyrkje frå 1914 og sjøhusmiljøet Struen. På Grotle var det kyrkjestad frå mellomalderen til 1865. Der er framleis ein gammal kyrkjegard. Ved Grotle ligg sandstranda Grotlesanden.

Busetnader i Bremanger
Tettstader i Vestland
Kulturdepartementet

Kultur- og likestillingsdepartementet (KUD) er eit norsk departement med ansvar for kultur-, likestilling og diskriminering-, medie-, idretts- og pengespel- og lotterisaker og koordinerer statleg politikk i samanheng med friviljug sektor. Frå og med 14. oktober 2021 har Anette Trettebergstuen frå Arbeidarpartiet vore Kultur og likestillingsminister i Noreg, ho tok over etter Abid Raja frå Venstre.

Historie 
Noreg fekk eit eige kulturdepartement for første gong i 1982, med namnet Kultur- og vitskapsdepartementet. Før dette låg kultursakene under Kyrkje- og undervisingsdepartementet. Kyrkje- og undervisingsdepartementet blei etablert 17. november 1818.
 Under Kåre Willoch si regjering blei altså dette departementet delt i 1982 og ansvaret for kultursaker, høgare utdanning og forsking blei overført til det nye Kultur- og vitskapsdepartementet. 
 I 1990 blei dei to departementa reorganiserte. Dei to nye departementa var Kyrkje- og kulturdepartementet og Utdannings- og forskingsdepartementet. 
 I 1991 blei kyrkjesakene flytta, og departementa fekk namna Kulturdepartementet og Kyrkje-, utdannings- og forskingsdepartementet.
 Frå 1. januar 2002 vart dette endra på nytt, og namna på departementa vart Utdannings- og forskingsdepartementet og Kultur- og kyrkjedepartementet.

I samband med omorganiseringa av Regjeringa Stoltenberg II vart det bestemt å flytte kyrkjesakene over til det som då blir Fornyings- og kyrkjedepartementet med verknad frå 1. januar 2010, frå og med same tidspunkt vart namnet på departementet endra til Kulturdepartementet.

Den 1. januar 2022 vart namnet på departementet endra att til Kultur- og likestillingsdepartementet.

Organisasjon

Politisk leiing 
Statsråd og sjef for departementet (kultur- og likestillingsminister) er frå 14. oktober 2021 Anette Trettebergstuen frå Arbeidarpartiet.

Avdelingar 
Departementet har ein statsrådseksjon, ei kommunikasjonseining i tillegg til fem fagavdelingar:

 Administrasjonsavdelinga
 Avdeling for likestilling, diskriminering og internasjonale saker
 Avdeling for sivilsamfunn og idrett
 Kulturvernavdelinga
 Medie- og kunstavdelinga

Underliggande etatar som er lista i KUD 

Diskrimineringsnemnda 
 Likestillings- og diskrimineringsombodet
 Kulturtanken - Den kulturelle skulesekken
 Arkivverket
 KORO - kunst i offentlege rom
 Nasjonalbiblioteket
 Restaureringsverksemda ved Nidaros domkyrkje
 Norsk lyd- og blindeskriftbibliotek
 Språkrådet
 Lotteri- og stiftelsestilsynet
 Medietilsynet
 Norsk filminstitutt
 Norsk kulturråd
 Riksteatret

Underliggande tidlegare eller andre mindre etatar 
 ABM-utvikling
 Arkeologisk museum i Stavanger
 Bunad- og folkedraktrådet
 Norsk lokalhistorisk institutt
 Rikskonsertane
 Riksutstillingar
 Norsk filmfond
 Norsk filmutvikling
 Det praktisk-teologiske seminar
 Kyrkjerådet
 Opplysningsvesenets fond

Tidlegare kulturministrar

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Sjå òg 
 Norske kulturministrar

Norske departement
Norsk kultur
Religion i Noreg
Ion Negoiţescu

Ion Negoiţescu () var ein rumensk litteraturhistorikar, kritikar, forfattar, og diktar, mest kjend som eit av dei stiftande medlemmene av den litterære sirkelen Sibiu. 

Negoiţescu var fødd i Cluj. Han begynte si karrière som tenåring, og gjorde seg kjend som litterær ideolog. Han var òg ein av de få opne homofile intellektuelle i Romania før 1990 talet.

Han døydde i München.

Bakgrunnsstoff 
 Straja dragonilor (på rumensk)

Rumenske forfattarar
Rumenske poetar
Mättenberg

Mättenberg er eit 3 104 m høgt fjell i Bern-Alpane i Sveits. Fjellet ligg ved Grindelwald, mellom Wetterhorn og Øvre Grindelwaldbreen i nordaust og så Nedre Grindelwaldbreen og Eiger i vest.

Geografi 
Med sine bratte fjellveggar dannar Mättenberg saman med Wetterhorn og Eiger den markante sørsida i dalgryta kring Grindelwald.

Mättenberg er den nordlegaste fjelltoppen i ei omkring ti kilometer lang fjellrekke som strekker seg mot søraust over Ankenbälli 3 161 m, Gwächta 3 164 m, Klein Schreckhorn 3 494 m, Nässihorn 3 741 m, Schreckhorn 4 078 m, Lauteraarhorn 4 042 m, Klein Lauteraarhorn 3 620 m, Hugihorn 3 647 m og Lauteraar Rothörner 3 473 m, og som fell ned mot Finsteraargletscher.

På nordaustsida av Mättenberg ligg Wächselgletscher.

Geologi 
Mättenberg består i hovudsak av kalkstein av same sort som i Aar-massivet og av gneis. I 1994 vart det oppdaga eit hol i kalksteinsberget. Oberer Grindelwaldgletscher hadde trekt seg mykje tilbake og holet kom til syne. Mykje vatn renn gjennom holet, som har fått namnet Milchbach-Höhle (mjølkebekk-holet).

Turisme 
På nordsida av fjellet går ei kabelvogn frå landsbyen Grindelwald til Pfingstegg (1 392 moh), eit utgangspunkt for fjellvandringar og høgfjellsturar, mellom anna til Bäregghütte på vestsida høgt over Øvre Grindelwaldbreen og vidare til Schreckhornhütte.

På vandrevegen frå Pfingstegg til Øvre Grindelwaldbreen vart det i 2005 opna ein 150 meter lang tunnel. Tunnelen vart bygt for å verne turgåarar mot steinras frå Breitlouwina.

Øvre Grindelwaldbreen og Nedre Grindelwaldbreen med brejuvet er attraksjonar ved fjellfoten.

Klimaendring 
Rundt i kring Mättenberg finn ein synlege prov for klimaendringar. Øvre og Nedre Grindelwaldbreen har trekt seg mykje tilbake, og permafrosten i jordgrunnen tinar. Særleg mellom Mättenberg og Eiger har det ført til fleire jordskred og steinras enn før.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Mättenberg» frå , den 31. oktober 2009. 

Bern-Alpane
Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Bern