alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Full Moon av Kris Kristofferson og Rita Coolidge

Full Moon er eit duettalbum av Kris Kristofferson og Rita Coolidge som vart gjeve ut i september 1973 på A&M Records. Det var det første av tre duettalbum paret spelte inn. Dei gifta seg veka før albumet kom ut. I motsetnad til Kristofferson sine soloalbum, inneheld det fleire coverversjonar.

Albumet vart berre gjeve ut på CD i Japan. Det er ikkje tilgjengeleg digitalt.

Innhald

Medverkande 
Kris Kristofferson & Rita Coolidge - all vokal
Michael Utley - klaverinstrument
Sammy Creason - trommer
Donnie Fritts - klaverinstrument
Stephen Bruton - gitar
Terry Paul - bass
Leland Sklar - bass
Jerry McGee - gitar, munnspel
Bobbye Hall - perkusjon
David Bromberg - gitar
Nick DeCaro - 
David Smith - 
Gary Scruggs - 
Randy Scruggs - gitar
Vassar Clements - fele
Josh Graves - dobro
Booker T. Jones - klaverinstrument, obo(?)
Herb Alpert - trompet
Strykarar arrangert av Campbell-Kurban & framført av the Campbell-Kurban String Section

Produksjon
Produsert av David Anderle
Innspelt i Sunset Sound Studios i Los Angeles i California
Lydteknikar: John Haeny
Miksar: David Anderle
Miksarassistent: Rick Tarantini
Mastera i Mastering Lab, av Doug Sax
Kunstnarisk leiar Roland Young
Albumdesign av Paula Bard
Alle foto av Bob Jenkins

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Full Moon (Kris Kristofferson album)» frå ,  den 23. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Kris Kristofferson-album
Rita Coolidge-album
Album produserte av David Anderle
A&M Records-album
La golondrina

La golondrina (spansk for 'Svala') er ein song skriven i 1862 av den meksikanske legen Narciso Serradell Sevilla (1843-1910), som på den tida var i eksil i Frankrike. Den spanske teksten bruket biletet om ei svale i fugletrekk på lengselen til heimlandet. Det vart signaturlåten for meksikanarar i eksil. Songen vart spelt inn første gongen i 1906 av Señor Francisco. Ein gitarinstrumental vart spelt inn av Chet Atkins i 1955. Songen er òg blitt spelt inn av Caterina Valente (1959), Nat King Cole (1962), Plácido Domingo (1984), Flaco Jiménez (1992, instrumental) og Caetano Veloso (1994).

Felice & Boudleaux Bryant skreiv ein engelsk tekst dei kalla, «She Wears My Ring», som først vart spelt inn av Jimmy Sweeney (òg kjend som Jimmy Bell) i 1960 og andre kjende versjonar vart gjort av Roy Orbison (1962), Ray Price og Solomon King (begge 1968) og Elvis Presley (1973).

Songen vert mykje nytta i filmen The Wild Bunch frå 1969, regissert av Sam Peckinpah med musikk av Jerry Fielding. 

Songen vart spelt in av den då 13 år gamle Heintje og gjekk til topps på den tyske singellista i august 1968 med tittelen «Du sollst nicht weinen». I juni 1970 spelte den då ni år gamle Anita Hegerland inn songen på svensk som «Mitt sommarlov» og denne toppa Svensktoppen i sju veker og VG-lista i tre veker.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «La golondrina» frå ,  den 23. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1862
Songar skrivne av Felice og Boudleaux Bryant
Spanskspråklege songar
Songar frå Mexico
Nana Mouskouri-songar
Verruca plana

Verruca plana er ein type raudbrun, flatvoren, velavgrensa og til dels forhøgja papel med ein diameter på 2-5 millimeter og ei svakt verrukøs overflate. Dei blir gjerne kalla «flate vorter» og opptrer ofte talrikt på handryggen og i andletet hos barn, ikkje sjeldan med ei lineforma innretning.

Vortene skuldast vanlegvis infeksjon med humant papillomavirus (HPV), oftast av typen HPV2, HPV3 eller HPV5.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Verruca plana» frå ,  den 23. juni 2017.  

Virusinfeksjonar i hud og underhud
Sjukdommar relatert til papillomavirus
My Boy

«My Boy» er ein song frå 1971. Musikken vart komponert av Jean-Pierre Bourtayre og Claude François, og teksten omsett frå den franske originalversjonen «Parce que je t'aime, mon enfant» til engelsk av Phil Coulter og Bill Martin.

Songen vert sungen i førsteperson frå synspunktet frå ein far til sonen sin, som tenkjer at guten søv og ikkje kan høyre kva faren seier til han. Faren fortel sanninga om det spente forholdet mellom faren og mora, og at alt faren har att er kjærleiken til sonen. I staden for å risikere ei smertefull skilsmisse, vel faren å bli verande i eit kjærleikslaust ekteskap for barnet sitt.

Richard Harris-versjonen
Skodespelaren Richard Harris framførte songen «My Boy» i ein musikkonkurranse sponsa av Radio Luxembourg i 1971. Trass i at han ikkje vann konkurransen, spelte Harris han inn og gav han ut på singel seinare det året. Songen kom ut på Harris-albumet med same namn og nådde 41. plassen på Billboard pop-lista og 13. plassen på Billboard adult contemporary-lista.

Elvis Presley-versjonen
Elvis Presley spelte inn ein versjon av «My Boy» seint i 1973 og gav han ut i 1974 på albumet Good Times. Presley-versjonen av songen nådde 20. plassen på Billboard pop-lista, og låg ei veke på toppen av Billboard adult contemporary-lista i april 1975.  «My Boy» nådde òg 14. plassen på Billboard country-lista.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «My Boy» frå ,  den 23. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Singlar frå 1971
Singlar frå 1975
Richard Harris-songar
Elvis Presley-songar
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Songar skrivne av Bill Martin
Songar skrivne av Phil Coulter
Songar med musikk av Claude François
Songar frå 1971
Moon Over Naples

«Moon Over Naples» er ein instrumental frå 1965 komponert og opphavleg framført av den tyske bandleiaren Bert Kaempfert. Det vart det første sporet på albumet The Magic Music of Far Away Places for Decca Records.

Andre versjonar
Ein vokal versjon av Sergio Franchi med tekst av Charles Singleton vart spelt inn i 1966, men gjekk ikkje inn på listene. Han vart ein hitsingel i 1966 for Al Martino med ein ny tkest av komponisten Eddie Snyder, og tittelen vart endra til «Spanish Eyes». Denne kom ut seint i 1965 i USA og denne innspelinga nådde 15. plassen på Billboard Hot 100 og låg fire veker på toppen av Billboard Easy Listening-lista tidleg i 1966. Denne vokale versjonen vart òg ein hit i Europa, der han selde kring 800 000 eksemplar i Tyskland og gjekk to gonger inn på UK Singles Chart, og nådde 49. plassen i 1970 og så femteplassen i august 1973.

Andy Williams gav ut ein versjon i 1967 på albumet Born Free.

I 1968 fekk Kaempfert ein av fem BMI Awards det året for «Moon Over Naples». Dei andre prisane var for «Lady,» «Sweet Maria,» «Strangers in the Night» og «The World We Knew (Over and Over)» med ein posthum BMI Award gjeven 16. september 2003.

Som «Spanish Eyes» vart songen framført av artistar som Elvis Presley, Engelbert Humperdinck, Wayne Newton og Faith No More; og han vart til og med sungen av Homer Simpson i The Simpsons-episoden Homer vs. Dignity. Ein versjon av Willie Nelson og Julio Iglesias nådde åttandeplassen på Billboard Hot Country Singles-lista i 1988.

Little Willie Littlefield spelte inn ein versjon i 1990 for albumet Singalong with Little Willie Littlefield.

I 2013 spelte Il Divo songen som ein duett med den britiske songaren Engelbert Humperdinck produsert av Alberto Quintero, og gjeven ut på «Engelbert Calling» 30. september 2014.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Moon Over Naples» frå ,  den 23. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Singlar frå 1988
Songar med musikk av Bert Kaempfert
Instrumentalar
Songar skrivne av Eddie Snyder
Songar skrivne av Charles Singleton
Bert Kaempfert-songar
Al Martino-songar
Liberace-songar
Bill Haley-songar
James Last-songar
Hank Snow-songar
Al Di Meola-songar
Charlie McCoy-songar
Pat Boone-songar
Andy Williams-songar
Engelbert Humperdinck-songar
Ray Conniff-songar
The Sandpipers-songar
Don Gibson-songar
Johnny Mathis-songar
Floyd Cramer-songar
Elvis Presley-songar
Charlie Rich-songar
Willie Nelson-songar
Julio Iglesias-songar
Little Willie Littlefield-songar
Faith No More-songar
Il Divo-songar
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Columbia Records-singlar
Good Time Charlie's Got the Blues

«Good Time Charlie's Got the Blues» er ein song skriven og framført av Danny O'Keefe. 

Songen vart først spelt inn av O'Keefe i 1967, men ikkje gjeven ut då. Han vart spelt inn av The Bards og gjeven ut i 1968 som B-sida til songen «Tunesmith» på Parrot Records. The Bards var eit band frå Moses Lake i Washington.  Songen vart spelt inn av O'Keefe for debutalbumet hans i 1971. Året etter spelte han inn ein langsamare versjon for det andre albumet sitt, O'Keefe. Den andre versjonen vart gjeven ut på singel, og denne nådde niandeplassen på Billboard Hot 100-lista, femteplassen på adult contemporary-lista, og 63. plassen på country-lista. Sonen vart òg spelt inn av Mel Tormé i 1986. 

Songen er blitt spelt av mange andre artistar. Ein versjon av Leon Russell nådde 63. plassen på Billboard Hot Country Singles-lista i 1984.

Utval innspelingar
 The Bards (1968) på Parrot Records
 Danny O'Keefe (1971), på albumet Danny O'Keefe
Dwight Yoakam
Willie Nelson
Waylon Jennings
Mike Farris
Elvis Presley
Leon Russell
Chris Hillman
Earl Klugh
Rita Wilson
Charlie Rich (1980), på albumet Once a Drifter
Jerry Lee Lewis og Leon Russell
Holly Cole, frå albumet Night (2012)
Harry Manx (2008), frå albumet Live at the Glenn Gould Studio
Mel Tormé, (1986), for ein Night Courtepisode kalla «Leon, We Hardly Knew Ye».
Conway Twitty (1977), på albumet Play, Guitar Play
Nat Stuckey (1973), på albumet Take Time To Love Her

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Good Time Charlie's Got the Blues» frå ,  den 23. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1967
Songar produserte av Ahmet Ertegun
Songar skrivne av Danny O'Keefe
Elvis Presley-songar
Willie Nelson-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Leon Russell-songar
Dwight Yoakam-songar
Waylon Jennings-songar
Chris Hillman-songar
Charlie Rich-songar
Mel Tormé-songar
Conway Twitty-songar
Elvis Recorded Live on Stage in Memphis

Elvis Recorded Live on Stage in Memphis er eit konsertalbum av Elvis Presley, gjeve ut på RCA Records i juli 1974. Det vart spelt inn 20. mars same året i Mid-South Coliseum i Memphis i Tennessee, heimbyen til Presley. Omslaget syner eit biletet av heimen hans, Graceland. Albumet vart spelt inn same dagen som albumet Good Times kom ut. Elvis Recorded Live on Stage in Memphis var det femte konsertalbumet til Presley på mindre enn fem år, og det siste som kom ut medan han levde. Han fekk sin tredje Grammy for albumet med framføringa av «How Great Thou Art». Albumet selde til gullplate 15. juli 1999 i USA

I USA toppa Elvis Recorded Live on Stage in Memphis Billboard Country-lista og nådde topp 40 på Top LPs & Tape-lista (no kjend som Billboard 200). Det var det siste albumet til Presley som nådde topp 40 før Moody Blue i 1977. Sjølv om konsertalbumet ikkje selde så godt, fekk Presley ein Grammypris for framføringa av «How Great Thou Art», i klassen beste inspirasjonssong. 

Opptaket av «Let Me Be There» frå dette albumet vart seinare gjeven ut for fylle opp det siste studioalbumet hans, Moody Blue. Denne vart òg gjeven ut på singel i 1974, med same songen på begge sider i mono og stereo. 

I 2004 gav FTD Records ut Elvis Recorded Live on Stage in Memphis på ny med heile konserten og songar som ikkje kom med på den originale utgåva frå 1974.

Innhald

Original LP-utgåva

Follow That Dream-utgåva

2014-utgåva

Plate 1
 Same som Follow That Dream frå 2004

Plate 2
 Ingen av songane tidlegare utgjeven

Medverkande 
Elvis Presley - vokal, akustisk gitar, plateprodusent
James Burton - sologitar
Charlie Hodge - akustisk gitar, korvokal
John Wilkinson - rytmegitar
Glen D. Hardin - piano
J.D. Sumner and the Stamps - korvokal
Kathy Westmoreland - korvokal
The Sweet Inspirations - korvokal
Duke Bardwell - bassgitar
Ronnie Tutt - trommer
Gus Mossler, Larry Schnapf, Mike Moran, Ronnie Olson - lydteknikarar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elvis Recorded Live on Stage in Memphis» frå ,  den 23. juni 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 1974
Elvis Presley-album
RCA Records-album
Anne Britt Ylvisåker

Anne Britt Ylvisåker () er ein norsk førstekonservator ved KODE, Kunstmuseene i Bergen.  Ho er frå Sogndal i Sogn og Fjordane.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
 Norske og nordiske tidsskriftartikler (Norart)

Kjelder 
 KODE, Kunstmuseene i Bergen

Forfattarar frå Sogndal
Norske sakprosaforfattarar
Nore Neset kyrkje

Nore Neset kyrkje er ei kyrkje med vifteplan i Bjørnafjorden kommune i Vestland fylke i Noreg.

Kyrkja stod ferdig i 2000. Ho har 200 sitjeplassar.

Altartavla er laga av Gunnar Torvund, kyrkesølvet av gullsmed Pål Vigeland og tekstila av Aud Marit Bjørnevik.

Kjelder 
 Os kommune

Bakgrunnsstoff 
 
 Os kyrkjelege fellesråd
 DIS Norge

Kyrkjer i Bjørnafjorden
Kyrkjer i Fana prosti
Norske kyrkjer frå 2000
Nordlandet kyrkje

Nordlandet kyrkje er ei krosskyrkje frå 1914 på øya Nordlandet i Kristiansund kommune i Møre og Romsdal fylke.

Kyrkja er av tre og stein og har 700 sitjeplassar.

Kjelder 
 
 Gjenreisningsbyen: Nordlandet kirke

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Nordlandet kyrkjelyd 

Kyrkjer i Kristiansund
Kyrkjer i Ytre Nordmøre prosti
Norske kyrkjer frå 1914
Kulturminne i Kristiansund
Krosskyrkjer i Noreg
Hagbarth Martin Schytte-Berg
Ellingsøy kyrkje

Ellingsøy kyrkje er ei arbeidskyrkje på Ellingsøy i Ålesund kommune i Møre og Romsdal fylke.

Kyrkja er oppført i to byggjetrinn: Underetasjen med eit kapell vart reist i 1990. Dette vart utvida til fullverdig kyrkje i 1998.

Kyrkja er utsmykka av Håkon Gullvåg.

Fotnotar

Kjelder 
 Ålesund kyrkjelege fellesråd

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Ålesund
Kyrkjer i Nordre Sunnmøre prosti
Norske kyrkjer frå 1998
Son kulturkyrkje

Son kulturkyrkje (Son kulturkirke) er ei kyrkje i Vestby kommune frå 2014.

Dette er ei fleirbrukskyrkje nær Son sentrum. Ho vart teikna av Kvernaas Arkitekter og oppført av Hersleth Entreprenør. Kyrkja er for det meste av mur, men har òg treverk i fasaden.
Etter at Såner kyrkje brann i 1995 og ei ny kyrkje vart bygd i 2000, hadde det lege i korta at det skullekome eit fleirbruksbygg i Son i tillegg til seremonikyrkja i Såner, men finansieringa kom ikkje på plass før i 2011.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Son kulturkirke
 Kvernaas Arkitekter  om Son kulturkyrkje
 

Kyrkjer i Vestby
Kyrkjer i Søndre Follo prosti
Norske kyrkjer frå 2014
Rotnes kyrkje

Rotnes kyrkje (Rotnes kirke) er ei kyrkje i Rotnes i Nittedal kommune i Viken. Kyrkjebygget vart teikna av L2 Arkitekter, og entreprenør er JM Norge. Kyrkja er ein del av eit utbyggingsprosjekt som òg omfattar kulturhuset Flammen.

Kyrkja vart vigsla 27. november 2016. Sjølve kyrkjesalen har 280 sitjeplassar. Dette kan utvidast til 500 ved hjelp av tilstøytande rom.

Altarutsmykkinga er ved Tor Lindrupsen. Kyrkja har eit digitalt orgel.

Det er ikkje kyrkjegard ved denne kyrkja, men ved Nittedal kyrkje og Hakadal kyrkje.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Nittedal kyrkjelege fellesråd om kyrkja
 

Kyrkjer i Nittedal
Kyrkjer i Nedre Romerike prosti
Norske kyrkjer frå 2016
Jostein Bakke

Jostein Bakke () er ein norsk geolog. Han er professor ved Universitetet i Bergen, institutt for geovitenskap, der han arbeider med kvartære geosystem (kvartærgeologi). 

Bakke tok doktorgraden i 2004 med avhandlinga Late Weichselian and Holocene glacier fluctuations along a coastal south-north transect in Norway – climatic and methodological implications.

Jostein Bakke har kartlagt landskapet under Folgefonna der det ligg 30-40 skjulte innsjøar og desse kan komme til syne når Folgefonna minkar. Bakke fryktar at når isbreen i framtida kalvar i desse innsjøane kan det skape ei flodbølge og naturkatastrofe for bygdene langs fjorden nedanfor.

Bakke er frå Jondal, der han i 1994 skipa Folgefonna breførarlag.

Referansar 

Norske geologiprofessorar
Professorar ved Universitetet i Bergen
Tøyenbadet

Tøyenbadet er er ein kommunal symjehall som ligg fritt til på eit platå i Tøyenparken på Tøyen i Oslo. Gateadressa er Helgesens gate 90, det vil seie at Tøyenbadet ligg heilt i austre enden av denne lange gata, som byrjar vest på Grünerløkka.

Tøyenbadet er den største symjehallen i byen, bygd i 1976 med Byggedirektøren i Oslo kommune v/G. W. Thuesen som arkitekt. Det er to basseng innandørs, det minste på 12,5 meter, det største på 50 meter, og to friluftsbasseng på 22 og 11 meter som er opne i sommarsesongen. Både inne og ute er det stupetårn  med høgder på ein, tre og fem meter i samband med det store bassenget. Dessutan er det ei vass-sklie, som det kostar ekstra å nytte.

Symjehallen vart gjennomgripande utbetra i 2007-2008 på grunn av lekkasjar. Då hadde utebassenget vore ute av drift fleire somrar på rad. Nye lekkasjar gjorde at badet var stengt i fleire periodar frå 2009 til 2012.

Tøyenbadet med utandørsområdet skal no utbyggjast til ein meir moderne og allsidig symje- og vassleikehall. Byrådet har lagt opp til planlegging av eit 50x25 meter hovudbasseng, stupebasseng, varmtvassbasseng og to barnebasseng med badeland-element inne i hallen, og med symjebasseng og plaskebasseng utandørs som i dag, eventuelt meire.

Kjelder
Oslo byleksikon, femte utgåva, side 588
NRK, Østlandssendingen 09.02.2017

Bakgrunnsstoff
Oslo kommune: Tøyenbadet

Byggverk i Oslo
Idrettsanlegg i Oslo
Tøyen
Symjeanlegg i Noreg
Fiona May

Fiona Marcia May () er ein britisk-italiensk friidrettsutøvar fødd i Slough. Ho vart verdsmeister i lengdehopp både i 1995 og 2001.

Aktiv
May deltok internasjonalt for Storbritannia og England fram til 1993. I 1994 gifta ho seg med ein italiensk stavhoppar og representerte sidan Italia.

Det var som italiensk utøvar May oppnådde den store suksessen. Frå og med EM 1994 til VM 2001 plukka ho medaljar i alle dei store meisterskapane. Desse åtte sesongane vann ho to VM-gull, fire sølvmedaljar og to bronsemedaljar i olympiske leikar, verdsmeisterskap og europameisterskap. Mays personlege rekord i lengdehopp er på 7,11 m og frå EM 1998 i Budapest, der ho likevel måtte seg seg slått av tyske Heike Drechsler.

Tidvis tevla May også i tresteghopp og presterte i 1998 eit hopp på sterke 14,65 m, noko som gav henne femteplassen på årsbestelista i verda. Ho la idrettsskorne på hylla i 2005.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1988 i Seoul: Nr 6 i lengdehopp – 6,62 m
EM 1990 i Split: Nr 7 i lengdehopp – 6,77 m
VM 1991 i Tokyo: Utslått i kvalifiseringa (6,54 m =nr 19)
OL 1992 i Barcelona: Utan resultat
VM 1993 i Stuttgart: Utslått i kvalifiseringa (6,42 m =nr 14)
EM 1994 i Helsinki: Bronsemedalje i lengdehopp – 6,90 m
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje i lengdehopp – 6,98 m, framom Niurka Montalvo (6,86 m)
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje i lengdehopp – 7,02 m, bakom Chioma Ajunwa (7,12 m)
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje i lengdehopp – 6,91 m
EM 1998 i Budapest: Sølvmedalje i lengdehopp – 7,11 m, bakom Heike Drechsler (7,16 m)
VM 1999 i Sevilla:Sølvmedalje i lengdehopp – 6,94 m, bakom Niurka Montalvo (7,06 m)
OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje i lengdehopp – 6,92 m, bakom Heike Drechsler (6,99 m)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje i lengdehopp – 7,02 m, framom Tatjana Kotova (7,01 m)
VM 2003 i Paris: Nr 9 i lengdehopp – 6,46 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fiona May» frå ,  den 24. juni 2017.  
 

Britiske lengdehopparar
Italienske friidrettsutøvarar
Tresteghopparar
Edvard M. Edvardsen

Edvard Magnus Edvardsen () var ein norsk skomakar og politikar frå Egersund som representerte Rogaland og Arbeidarpartiet på Stortinget i over tolv år.

Edvardsen var son til ein fiskar. Sjølv gjekk han i skomakarlære frå 1925 og arbeidde som skomakar hos firma A. Haugland frå 1928 til 1965.

Frå 1934 var Edvardsen med i kommunestyret i Egersund til 1964. Åra 1945-51 var han ordførar i kommunen. Etter kommunesamanslåing var han medlem av kommunestyret i Eigersund frå 1965 til 1979, med unnatak for valperioden 1972-75. Han var styreformann 1946-49 i Egersund kommunale elektrisitetsverk og 1951-81 i Dalane Elektrisitetslag/Elektrisitetsverk. Samstundes var han 1952-81 styremedlem i Lyse Kraftverk.

I alle dei fem stortingsperiodane frå 1945 til 1965 var Edvardsen etter tur andre, tredje, fyrste og andre vararepresentant til stortinget frå Rogaland. Etter å ha møtt sporadisk som varamann til stortinget, fekk Edvardsen gjennom stortingsvalet 1965 fast plass i stortinget og vart sidan attvald i 1969 og 1973. Han var i 1965-69 medlem i Justiskomiteen og 1969-77 medlem i Sosialkomiteen. Edvardsen var landsstyremedlem i Det norske Arbeidarparti frå 1959 til -64 og vart i 1995 utnemnd til heidersmedlem i partiet.

I 1999 vart han tildelt ein medalje for sin innsats i Heimestyrkane i Milorg.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1965-1969
Stortingsrepresentantar 1969-1973
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Folk frå Eigersund
Risenga svømmehall

Risenga svømmehall er ein kommunal symjehall på Risenga i nærleiken av Asker sentrum i Asker kommune. Hallen opna i 2006.

I symjehallen er det eit 25 meters symjebasseng med 28 gradar varmt vatn, eit småbarns- og barnebasseng med maksimal djupne på 30 cm med 34 gradar varmt vatn, terapibasseng på 12,5m x 8m med 34 gradar varmt vatn, stupebasseng med stupetårn med høgder på ein, tre og fem meter med 28 gradar i vatnet, bølgjebasseng med motstraumskanal og klatrevegg og 30 gradar i vatnet, to vass-sklier, boblebad med 37 gradar varmt vatn, tørr badstove og dampbadstove, kaldvasskulp med 10 gradar i vatnet, åtte spinning-syklar til trening og to familiegarderobar. Dessutan er her kafé som òg kan nyttast av dei som ikkje badar.

Dei næraste stoppestadene for rutebuss er Askerhallen og Bondi skole.

Bakgrunnsstoff
Risenga svømmehall. Heimeside
Fakta om Risenga svømmehall

Idrett i Asker
Skipingar i 2006
Olav Bolland

Olav Bolland () er ein norsk professor i energi- og prosessteknikk, med spesialisering innan termisk kraftproduksjon, karbonfangst og -lagring, partikkelteknikk og tørking. Bolland var ein av dei første forskarane i Noreg som byrja å forska på CO2-fangst frå gasskraftverk. 

Bolland har sidan 1989 forska på, undervist om og skrive ei rekkje innlegg om gasskraftverk i Noreg og CO2. 

Han har vore ein aktiv idrettsutøvar i heile sit liv, hovudsakleg innanfor løping og langrenn.

Karriere 
Bolland fullførte både mastergraden og doktorgraden i maskinteknikk ved Noregs tekniske høgskule (NTH), ein av forløperne til NTNU. Frå 1990 var han førsteamanuensis ved NTNU til han vart oppnemnd som professor i 2002 ved Institutt for energi- og prosessteknikk.
Han vart instituttleiar ved Institutt for energi- og prosessteknikk ved Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet – NTNU i 2009. 

I perioden 2003-2005 bidrog han i Dei sameinte nasjonane sitt klimapanel, som mottok Nobels fredspris i 2007.  Bolland var hovudforfattar for klimapanelet sin spesialrapport om karbonfangst og -lagring.

Han var direktør ved Gassteknisk senter NTNU-SINTEF frå 2008 til 2009. Han var nestredaktør i International Journal of Greenhouse Gas Control i perioden 2006 til 2013.

Olav Bolland er medlem i Noregs Tekniske Vitskapsakademi.

1. august 2017 tiltredde han som dekan ved Fakultet for ingeniørvitskap ved NTNU.

Prisar og utmerkingar 
I 2011 mottok Bolland Statoil sin Annual Award for Outstanding Research for arbeidet sitt for å utvida kunnskap om karbonfangst og prosessar for å redusera utslepp.

NTNU sin arbeidsmiljøpris 2014 gjekk til Olav Bolland, for at han har «vist stort engasjement for sit helsa til institutt, miljø og tryggleiksarbeid».

Publikasjonar 
 Liste over publikasjonar i CRIstin 
 Liste over publikasjonar i Google Scholar

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Olav Bolland» frå ,  den 24. juni 2017.

Bakgrunnsstoff 
 Informasjon om Bolland ved NTNU

Medlemmar av Norges Tekniske Vitenskapsakademi
Norske vitskapsfolk
Folk frå Melhus
Professorar ved NTNU