alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gråurt

Gråurt (Gnaphalium) er ei planteslekt i korgplantefamilien. Artane er ullhåra plantar med smalt avlange utagga blad. Øvre delen av korgdekkblada er ei stiv blank hinne. I korga er det hoblomstrar ytst og tokjønna blomstrar innanfor.

Norske artar i gråurtslekta 
 Skoggråurt (Gnaphalium sylvaticum)
 Setergråurt (Gnaphalium norvegicum)
 Dverggråurt (Gnaphalium supinum)
 Åkergråurt (Gnaphalium uliginosum)
 Kulegråurt (Gnaphalium luteoalbum)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Evighedsblomst» frå ,  den 12. november 2010.  
 
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Plantar i Noreg 
Korgplantefamilien
Joachim Andreas Voss

Joachim Andreas Voss () var ein norsk lækjar, anatom og professor i medisin ved Universitetet i Oslo.

Voss voks opp i Gulen kommune som son til sorenskrivar Peter Boehrman Voss. Joachim tok fyrst maritim utdanning og i 1832 tok han styrmannseksamen. I 1836 avla han examen artium og tok til med medisinstudie, som vart fullført med medisinsk embetseksamen i 1842. I 1844 vart han lækjar ved Eidsvoll Bad, og i 1846 reservelækjar ved Rikshospitalet. Voss reiste elles på ymse studiereiser i Europa, Russland, Midt-Austen og Sambandsstatane. I 1849 fekk han statsstipend for å studera anatomi ved utanlandske universitet.

I 1843 vart Voss amanuensis og frå 1843 til 1846 var han assistent ved dei zootomiske samlingane ved universitetet. Voss vart lektor i medisin i 1850 og underviste i anatomi og rettsmedisin. I 1861 vart han utnemnd til professor i anatomi, eit embete han hadde heilt fram til 1875. Han trykte ei rekkje artiklar i medisinske tidsskrift. Voss vart i 1886 den fyrste presidenten i Den norske legeforening. Han vart sitjande som president til 1889.

Voss vart utnemnd til ridder av St. Olavs Orden i 1866 og i 1896 vart han forfremja til kommandør av 2. klasse «for videnskabelig Fortjeneste og almennyttig Virksomhed.» Han var æresdoktor ved Lunds Universitet i Sverige.

Han døydde i Kristiania i 1897.

Kjelder 

 Artikkelen er omsett frå bokmålswikipedia, 12. november 2010.
 Sogn og Fjordane Fylkesleksikon om Voss.

St. Olavs Orden
Folk frå Gulen
Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske medisinprofessorar
Åtaket på German Flatts i 1757

Åtaket på German Flatts skjedde den 12. november 1757 under den franske og indianske krigen då eit kompani av franske og indianske soldatar i den britiske provinsen New York gjekk til åtak på ein busetnad. Dei tok mange kvinner og born til fange. Sidan 1788 har landsbyen vorte kalla Herkimer i New York og ikkje German Flatts.

Bakgrunn

Felttoget i 1757 hadde vore suksessrikt for styresmaktene i Ny-Frankrike. Britane hadde gjort eit mislukka raid mot Louisbourg og franskmennene hadde vunne ved Fort William Henry. Guvernøren i Ny-Frankrike, Marquis de Vaudreuil, hadde forsøkt å overbevise tyske nybyggjarar i Mohawk River-dalen om å støtte franskmennene. Då dei ikkje støtta franskmennene i åtaket på Fort William Henry i august, sendte Vaudreuil ein ekspedisjon til busetnaden German Flatts. 

Vaudreuil samla ein styrke på kring 300 mann ved Lachine kommandert av François-Marie Picoté de Belestre. 20. oktober sette kompaniet ut frå Lachine og reiste opp St. Lawrence-elva og langs breidda av Lake Ontario til munningen av Oswego River, der franskmennene vann eit anna slag i 1756. Frå der reiste dei opp elva, kryssa Oneida Carry til Mohawk River og så til German Flatts. Dei nådde busetnaden 11. november.

German Flatts bestod på denne tida av 30 hus og om lag 300 innbyggjarar, med fem forskansa blokkhus. Innbyggjarane hadde fått åtvaring av dei venlege Oneidaene om eit åtak, men dei hadde ikkje gjort førebuingar.

Åtaket
Den 12. november 1757 rundt kl. 03 sette Belestre i gang eit åtak på German Flatts frå åsane nord for landsbyen. Dei fem blokkhusa vart raskt omringa. Førti menneske vart drepne og alle bygningane vart øydelagde. Meir enn 100 av innbyggjarane, hovudsakleg kvinner og born, vart tekne til fange og ført attende til Montreal. Somme av innbyggjarane flykta over Mohawk til Fort Herkimer der dei var trygge. Kommandanten i fortet sendte ut femti menn, men dei trekte seg attende etter ein kort trefning med styrken til Belestre. Dagen etter forlet Belestre staden med kanoar fylte med fangar og plyndra gods. Han kom attende til Montreal den 20. november.

Etterverknad
Nyhendene nådde Schenectady dagen etter åtaket. General George Howe reiste umiddelbart opp elva med eit regiment, men fann ingenting anna enn ruinar. 

Dei fleste av fangane vart byta. Dei tyske nybyggjarane vendte gradvis attende og bygde opp at landsbyen. Han vart angripe igjen i 1778 under den amerikanske sjølvstendekrigen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 Francis Parkman, Montcalm og Wolfe
 Nathaniel Soley Benton, A History of Herkimer County
 

German Flatts
German Flatts 1757
German Flatts 1757
German Flatts 1757
Slaget ved Carillon

Slaget ved Carillon vart utkjempa den 8. juli 1758 under den franske og indianske krigen (som var ein del av den globale sjuårskrigen). Det vart utkjempa nær Fort Carillon ved breidda av Lake Champlain i grenseområdet mellom den britiske kolonien New York og den franske kolonien Canada (tilsvarar om lag dagens kanadiske provinsar Quebec og Ontario).

I slaget, som hovudsakleg fann stad på ei høgd om lag 1 km frå sjølve fortet, tok den franske armeen på 4000 mann under general Louis-Joseph de Montcalm og Chevalier de Levis ein avgjerande siger om den langt større styrken til britane under general James Abercrombie, som gjekk til frontalåtak på skyttergravene til franskmennene utan å nytte feltartilleri. Slaget vart det blodigaste i krigen med over 3000 skadde og drepne, over 2000 britar.

Den amerikanske historikaren Lawrence Henry Gipson skreiv om Abercrombie at «aldri har det vore gjort så mange feil under ein militærkampanje på amerikansk jord av dei ansvarlege.» Mange militærhistorikarar har skrive at slaget ved Carillon er eit klassisk døme på taktisk militær inkompetanse. Abercrombie, som var sikker på ein rask siger, ignorerte fleire militære taktikkar han kunne nytta, som flankemanøver der dei kunne ta det franske byrstvernet langs flanken. Han kunne ha venta på artilleriet sitt eller lagt ei omleiring kring franskmennene. I staden for baserte han seg på feilaktige opplysingar frå ein ung militæringeniør og ignorerte samstundes ein del av anbefalingane til ingeniøren. Han valte eit direkte frontalåtak på skyttergravene til franskmennene utan å nytte artilleri. Montcalm var uroa over den svake militære stillinga til fortet sitt, men klarte å forsvare stillinga med høg moral. På grunn av dårleg tid hadde han likevel gjort strategiske feil i førebuinga av forsvaret sitt som ein kompetent angripar kunne ha utnytta og han gjorde sjølv taktiske feil som gjorde jobben til angriparen enklare. 

Fortet vart teken av britane året etter og har sidan vorte kalla Fort Ticonderoga (etter plasseringa). Dette slaget gav raskt fortet eit rykte om å vere uinntakeleg og hadde ein effekt på framtidige militære operasjonar i området. Trass i fleire storskala militære rørsler gjennom området, både i den franske og indianske krigen og den amerikanske sjølvstendekrigen, vart dette det einaste store slaget som vart utkjempa nær fortet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Carillon» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Slaget om Ticonderoga 

Carillon
Carillon
Carillon
Carillon
Carillon
Ingeborg Marianne Svabø

Ingeborg Marianne Svabø () var ei norsk gjestgjevarkone og jordmor frå Sygnefest i Gulen kommune.

Faren hennar, Johannes Gloppe, flytte til Gulen frå Solund for å ta over gjestgjevarstaden på Sygnefest. Her voks Ingeborg Marianne opp. Ho gifte seg med Peder Davidson Svabø, som hadde flytt til Sygnefest frå Indre Kroken i Luster. På heimstaden hadde han drive landhandel. Johannes Gloppe vart drepen i 1822, og Svabø tok over gjestgjevarstaden etter dette.

Soknepresten i Eivindvik var på den tida prost Niels Griis Alstrup Dahl. I 1825 søkte han Nordre Bergenhuus Amt om at Ingeborg måtte få tilskot til å ta jordmorutdanning i Oslo for seinare å jobba som jordmor i Eivindvik prestegjeld. På den tida omfatta det noverande Gulen kommune, og store delar av Solund og Hyllestad på nordsida av Sognefjorden. Trass i motstand frå amtmannen, fekk Ingeborg opplæring og vart tilsett som jordmor i 1828. Med det vart ho den fyrste jordmora i ytre Sogn. På den tida var jordmortenesta nymotens i Noreg, og vart ofte møtt med skepsis fordi det braut med dei gamle fødselsskikkane.

Peder Svabø skal ha vore brutal og drikkfeldig, og i 1834 måtte han selje gjestgjevarstaden Sygnefest til bergensaren Lars Antoniussen. I 1839 vart Svabø dømd til tukthus i 10 år for å ha mishandla kona. Ingeborg gjorde teneste som jordmor fram til 1844.

Etter at straffa til Peder Svabø var sona, vart dei buande i eit lite hus på Sygnefest av pengar frå fattigstyret.

Ho døydde i Gulen i 1861.

Kjelder 

 Sogn og Fjordane Fylkesleksikon om Ingeborg Marianne Svabø. 
 Sogn og Fjordane Fylkesleksikon om Handels- og gjestgjevarstaden Sygnefest. 

Folk frå Gulen
Norske gjestgjevarar
Norske jordmødrer
Slaget ved Fort Frontenac

Slaget ved Fort Frontenac fann stad 26. og 27. august 1758 under sjuårskrigen (kalla den franske og indianske krigen i Nord-Amerika) mellom Frankrike og Storbritannia. Slaget fann stad ved Fort Frontenac, eit fransk fort og handelsplass ved dagens Kingston i Ontario, ved austenden av Lake Ontario der St. Lawrence River munnar ut.

Oberstløytnant John Bradstreet leia ein arme på over 3000 mann, der 150 var regulære og resten var militssoldatar frå provinsane. Armeen omleira dei 110 franske soldatane som var i garnisonen inne i fortet og vann etter to dagar. Dette kutta kommunikasjon- og forsyningslinja mellom dei to store austlege sentra Montreal og Quebec City og dei vestlege områda til franskmennene (den nordlege ruta, langs Ottawa River, var open gjennom heile krigen). Britane tok 800 000 pund med varer frå handelsstasjonen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Fort Frontenac» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Konfliktar i 1758
Fort Frontenac 1758
Fort Frontenac 1758
Fort Frontenac 1758
Slaget ved Fort Duquesne

Slaget ved Fort Duquesne var eit britiske åtak på eit fransk fort (der Pittsburgh seinare kom til å ligge) som vart driven tilbake med store tap den 14. september 1758, under den franske og indianske krigen.

Åtaket på Fort Duquesne var ein del av dein stor britisk ekspedisjon med 6000 soldatar leia av general John Forbes. Dei skulle drive franskmennene ut av Ohio Country (øvre Ohio River-dalen) og klargjere vegen for ein invasjon av Canada. Forbes gav ordre til major James Grant om å rekognosere i området med 850 mann. Då Grant på eiga hand gjekk til åtak på den franske stillinga, vart styrken hans utmanøvrert og måtte overgje seg etter å ha stort sett vorte øydelagd av franskmennene og deira alliere, leia av François-Marie Le marsand de Lignery. Major Grant vart tekne til fange og dei britiske overlevande trekte seg attende til Fort Ligonier.

Fleire av dei allierte indianarane til franskmennene hadde desertert og styrken til Forbes var på veg med ein styrke som var langt større enn den franskmennene hadde. Dei valde derfor å sprenge magasina sine og brenne Fort Duquesne. I november hadde franskmennene trekt seg ut av Ohio-dalen og dei britiske kolonistane reiste Fort Pitt på staden.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Battle of Fort Duquesne» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 

Stewart, David, Sketches of the Character, Manners and Present State of the Highlanders of Scotland, 2 volumes, John Donald Publishers Ltd., Edinburgh, 1977 (opphavleg publisert i 1822)

 

Slaget ved Fort Duquesne
Slag i den franske og indianske krigen
Franske slag
Britiske slag
Slaget ved Fort Ligonier

Slaget ved Fort Ligonier (òg kjend som Slaget ved Loyalhanna eller Slaget ved Loyal Hannon) var eit slag i den franske og indianske krigen. Den 12. oktober 1758, vart franske og indianske styrkar frå det nærrligande Fort Duquesne drivne attende i eit åtak på den britiske utposten Fort Ligonier, som då framleis var under oppbygging. 

Kommandant for britane var oberst James Burd. Han hadde plassert ut fleire menn for å halde vakt over forsyningane og dyr som beita i nærleiken. Desse vart hardast råka av åtaket. Lyden av geværskot nådde fortet og Burd sendte ut ein bataljon som raskt vart driven tilbake til fortet av franskmennene. Garnisonen var på kring 2000 mann. Franskmennene og indianarane vart drivne attende av det britiske artilleriet og venta til mørket senka seg før dei gjorde eit nytt åtak. Franskmennene prøvde å ta ein av reduttane, men då lyset kom vart dei igjen drivne bort av artilleriet. Dei tok livet av eller tok med seg om lag 200 hestar før dei vendte attende til Fort Duquesne.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Fort Ligonier» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 

 
 

Fort Ligonier
Fort Ligonier
Fort Ligonier
Konfliktar i 1758
Ola Braanaas

Ola Braanaas () er ein norsk fiskeoppdrettar, busett på den vesle holmen Svinøya i Gulen kommune.

Biografi 

Braanaas vart fødd på Hamar, voks opp i Bergen og busette seg så i Florø. Braanaas arbeidde på oppdrettsanlegget til Svanøy Stiftelse før han starta Firda Settefisk i Norddalsfjorden i 1986. Då dette oppdrettsanlegget gjekk i pluss, finansierte det oppstarten av selskapet Go-Fish som han starta saman med Gudmun Strømsnes på 90-talet. Etter kort tid vart det eit av dei største oppdretts- og setjefiskselskapa i landet. På Færøyane fekk Go-Fish kontroll over halvparten av oppdrettsnæringa. Go-Fish dreiv også lakseslakteri m.a. i Florø og Davik.

I 1997 samla Strømsnes og Braanaas mange av selskapa sine i det nyoppstarta Norway Seafarms, men Braanaas heldt sitt Firda Settefisk utanfor prosjektet. Dette året vart Braanaas nr. 195 på lista over dei rikaste i Noreg. Norway Seafarms gjekk inn i Pan Fish i 1999.

Braanaas driv framleis Firda Settefisk, og er også eigar av Botnane Fiskeoppdrett i Bremanger samt ei mengd oppdrettsanlegg og eit lakseslakteri i Gulen. Han kontrollerer konsernet sitt gjennom morselskapet Firda Management.

Verksemd i Gulen 

Braanaas har kjøpt og restaurert den gamle handelsstaden Skjerjehamn i Gulen. Det var også han som stod bak oppreisinga av den store statuen av Kong Olav V der, som vart laga av kunstnaren Knut Steen på oppdrag frå Oslo kommune. Då Oslo ikkje ville ha statuen på grunn av utforminga, kjøpte Braanaas han og flytte han til Skjerjehamn. Der vart ho avduka under den fyrste Utkantfestivalen i 2007.

Eitt av selskapa til Braanaas, Firda Sjøfarmer, med avdelingar i Eivindvik og Sørbøvåg, vart kåra til Årets Bedrift av Sparebanken Vest og avisa Strilen i 2010. I takketalen sin nemnte Ola Braanaas mellom anna kor viktig det er å ikkje halda opp med å ta sjansar etter å ha oppnådd suksess.

Ymse 

Fordi Braanaas bur så avsides til, vart det laga eit fjernsynsprogram om han i NRK-serien Der ingen skulle tru at nokon kunne bu i 2010.

Dette året står han òg som 3. vararepresentant til Stortinget for Sogn og Fjordane Høgre.

Kjelder 
 Sogn og Fjordane Fylkesleksikon om Ola Braanaas. 
 Profil hjå Sogn og Fjordane Høgre. 
 Firdaposten, 21.04.10: Pris til Ola Braanaas og Firda Sjøfarmer.
 Firda, 20.09.07: Ola Braanaas har lite sans for riking-lista.
 NRK Sogn og Fjordane: Over 821.000 såg Ola Braanaas. Om "Der ingen skulle tru"

Norske gründerar
Folk frå Bergen
Folk frå Gulen
Slaget ved Ticonderoga i 1759

Slaget ved Ticonderoga var ein mindre konfrontasjon ved Fort Carillon (i dag Fort Ticonderoga) den 26. og 27. juli 1759, under den franske og indianske krigen. Ein britisk styrke på meir enn 11 000 mann kommandert av general sir Jeffrey Amherst flytta artilleriet sitt til ei høgd over fortet, som var forsvart av 400 franskmenn kommandert av brigadegeneral François-Charles de Bourlamaque.

I staden for å forsvare fortet, trekte de Bourlamaque, som handla under instruksar frå general Louis-Joseph de Montcalm og guvernøren i Ny-Frankrike, Marquis de Vaudreuil, styrkane sine bort og prøvde å sprenge fortet i lufta. Magasinet med krut vart øydelagd, men murane vart ikkje så alvorleg skadd. Britane okkuperte så fortet, som fekk namnet Fort Ticonderoga. Dei gjorde fleire utbetringar i området og byrja å byggje ein flåte for å gjere militære operasjonar på Lake Champlain.

Den franske taktikken var nok til å hindre armeen til Amherst i å slå seg saman med James Wolfe i slaget ved Abrahamslettene. Men dei batt òg opp 3000 av sine eigne soldatar som ikkje kunne assistere i forsvaret av Quebec.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Ticonderoga (1759)» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Konfliktar i 1759
Ticonderoga 1759
Ticonderoga 1759
Ticonderoga 1759
Slaget ved La Belle-Famille

Slaget ved La Belle-Famille fann stad 24. juli 1759 under den franske og indianske krigen langs Niagara River. Den franske hjelpestyrken til François-Marie Le Marchand de Lignery som var på veg til den omleira franske garnisonen i Fort Niagara gjekk rett inn i eit bakhaldsåtak mot britane og irokesarane, som var kommandert av Eyre Massey. Dette var ein del av det større Slaget ved Fort Niagara.  

Britane visste at franskmennene var på veg og bygde eit brystvern over vegen 3 km sør for Fort Niagara.  Franskmennene vart angripe i eit bakhaldsåtak og styrken deira vart utsletta og påført store tap. Kaptein Le marsand de Lignery vart dødeleg skadd i slaget.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of La Belle-Famille» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Brumwell, Stephen. Redcoats: The British Soldier and War in the Americas, 1755-1763. NY: Cambridge University Press, 2002. ISBN 0-521-80783-2
 Dunnigan, Brian Leigh, Siege - 1759, The Campaign against Niagara, 1996, ISBN 0-941967-15-8
 

Slag i den franske og indianske krigen
Konfliktar i 1759
Franske slag
Britiske slag
Slaget ved Beauport

Slaget ved Beauport, òg kjend som Slaget ved Montmorency, vart utkjempa 31. juli 1759, var ei viktig trefning mellom britiske og franske styrkar under sjuårskrigen (òg kalla den franske og indianske krigen) i den franske provinsen Canada. Åtaket vart utført av britane mot den franske forsvarslinja ved Beauport, om lag fem kilometer aust for of Quebec. Dei britiske soldatane under general James Wolfe trekte seg attende med eit tap på 443 mann. 

Franskmennene feira sigeren, men general Montcalm var meir lunken og skreiv til Bourlamaque at han meinte åtaket berre var ein forsmak på det som måtte kome, og at dei ikkje hadde noko anna val enn å vente. Åtaket kom til slutt, den 13. september då britane gjekk i land vest for Quebec og slo franskmennene på Abrahamslettene i slaget som kravde livet til både Montcalm og Wolfe.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Beauport» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: =
 McLynn, Frank (2004). 1759: The Year Britain became Master of the World, Jonathan Cape, London, ISBN 0-224-06245-X
 Stacey, Charles Perry (1959). Quebec, 1759: The Siege and The Battle, Toronto: MacMillan
 

Franske slag
Slag i den franske og indianske krigen
Konfliktar i Canada
Konfliktar i 1759
Britiske slag
Slaget ved Sainte-Foy

Slaget ved Sainte-Foy, stundom kalla Slaget ved Quebec, vart utkjempa 28. april 1760 nær den britisk-haldne byen Quebec i den franske provinsen Canada under sjuårskrigen (kalla den franske og indianske krigen i Nord-Amerika). Det vart ein siger for franskmennene under Chevalier de Lévis over den britiske armeen under General Murray. Slaget var langt blodigare enn Slaget ved Abrahamslettene september året før med tap på 833 mann for franskmennene og 1124 for britane. Det var den siste franske sigeren i den franske og indianske krigen.

Britane hadde noko suksess i starten, men framrykkinga kamuflerte artilleriet deira, medan infanteriet deira sette seg fast i gjørma og snøfonner som smelta no seint på våren. Slaget vart til ein to timar lang nærkamp der franskmennene til slutt klarte å få overtaket etter kvart som fleire franskmenn kom til og tok den britiske flanken. Murray forstod at han hadde gjort feil og trekte britane tilbake til Quebec utan kanonane, som Lévis så vendte mot byen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Brumwell, Stephen. Redcoats: The British Soldier and War in the Americas, 1755-1763. NY: Cambridge University Press, 2002. ISBN 0-521-80783-2
 

Konfliktar i Canada
Slag i den franske og indianske krigen
Konfliktar i 1760
Franske slag
Britiske slag
Slaget ved Restigouche

Slaget ved Restigouche var eit sjøslag som vart utkjempa under den franske og indianske krigen på Restigouche River mellom britiske Royal Navy og ein liten flotilje av franske marinefartøy. Dei franske fartøya vart sende for å støtte Ny-Frankrike etter at Quebec fall. Forsyningar var særs viktige fordi Frankrike styrte koloniane sine slik at dei var heilt avhengige av produkt og varer heimlandet. Tapet i slaget ved Restigouche gjorde at forsyningane ikkje kom fram til soldatane og markerte slutten på det franske forsøket på å halde på koloniane sine i Nord-Amerika.

Sjå òg
Slaget ved Sainte-Foy

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Restigouche» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Parks Canada, Battle of the Restigouche National Historic Site brochure, 2003.
 

Slag i den franske og indianske krigen
Sjøslag i sjuårskrigen
Konfliktar i Canada
Britiske sjøslag
Franske sjøslag
Konfliktar i 1760
Slaget ved the Thousand Islands

Slaget ved the Thousand Islands vart utkjempa 16. til 24. august 1760 i øvre St. Lawrence-elva, ved sidan av Thousand Islands, i det som i dag er grensa mellom Canada og USA. Dette vart eit av dei siste slaga mellom britiske og franske styrkar i sjuårskrigen, eller den franske og indianske krigen som han vert kalla i USA. 

Slaget fann stad ved Fort Lévis (om lag 1,5 km nedanfor dagens Ogdensburg–Prescott International Bridge), Point au Baril (dagens Maitland i Ontario) og farvatnet og øyane omkring. Den vesle franske garnisonen i Fort Lévis heldt den langt større britiske armeen i sjakk i over ei veke, og klarte å søkke to britiske krigsskip og øydeleggje eit tredje. Motstanden deira forseinka framrykkinga til britane mot Montréal frå vest.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of the Thousand Islands» frå ,  den 12. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Beacock Fryer, Mary (1986). Battlefields of Canada, Toronto: Dundern Press Limited. ISBN 1550020072  
Malcomson, Robert (2001). Warships of the Great Lakes 1754-1834, Great Britain: Chatham Publishing. ISBN 1-84067-535-7
Marston, Danial (2002). The French-Indian War 1754-1760, Great Britain: Osprey Publishing. ISBN 1-84176-456-6
 

Konfliktar i 1760
Thousand Islands 1760
Thousand Islands 1760
Thousand Islands 1760
Dyregrov

Dyregrov, også skrive Dyregrova, er ein gard i Gulen kommune i Vestland. Dyregrov har matrikkelnummer 38 i Gulen.

Geografi 
Garden ligg ca. halvannan kilometer vestom Oppdalsøyra, på sørsida av Austgulfjorden. Fv3 går rett nedom gardstunet.

Historie 

Etter matrikkelen i 1667 var skylda til garden eit pund smør og dei hadde seks naut. Utsåd var 1½ mæle korn og avling var ei tønne og ei mæle.
I matrikkelen frå 1723 står det at matrikkelskylda var eit pund og at dei hadde fem kyr, to ungnaut og seks sauer. Utsåd var ei tønne havre og avlinga var tre tønner. Det var då ein brukar på garden. 

Bruk nr. 2 vart busett kring 1819. Bruket heiter Sanddalsnes og er ei øyr ved munningen til Sanddalselva.

Namn 
Namnet kjem av gammalnorsk «Dyragrof», som tyder fangstgrav.

I 1620 vart namnet skrive «Diuregroff», i 1667 «Dyregraf» og i 1723 «Dyregrov». 

Statens kartverk godkjende skrivemåten «Dyregrov» i 1974 og «Dyregrova» i 1985.

Namnet er no ikkje brukt som gardsnamn andre stader i Noreg, men Oluf Rygh nemner at det tidlegare har vore gardar med namnet i Sandsvær og i Nesset i Romsdal.

Kjelder

Vidare lesnad 
 Ivar Kleiva: «Gnr. 38. Dyregrov» i Gulen i gammal og ny tid : gards- og ættesoga, band l, side 629-635.

Bakgrunnsstoff 
 «Dyregrov» i Gardsleksikonet på nettstaden til Sogn og Fjordane Fylkesarkiv
 «Dyregrov» i matrikkelen for 1886
 «Dyregrov» i matrikkelutkastet av 1950

Gardar i Gulen