alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Den angolanske frigjeringskrigen

Den angolanske frigjeringskrigen var ein krig utkjempa av angolanske geriljagrupperingar mot Portugal. Angola var under portugisisk kolonistyre frå 1655 til 1975. Krigen slutta i 1975 etter at Angola oppnådde sjølvstende som følgje av Nellikrevolusjonen i 1974, då diktatoren Américo Tomás vart styrta og Portugal vart eit demokrati. 

Den 3. januar 1961 boikotta angolanske bønder i regionen Baixa de Cassanje i Malanje-provinsen i Angola Cotonang-kompaniet bomullsmarkene sine, der dei arbeida, og kravde betre arbeidforhald og høgare lønningar. Cotonang var eit firma eid av portugisiske, britiske, tyske investorar. For å utfordre portugisiske styresmakter, brente bøndene ID-korta sine og angreip portugisiske handelsmenn. Det portugisiske militæret svarte med å bombe stader i området den 4. februar, og 7000 menneske vart drepen. 

Den same dagen, tok 250 militante frå frigjeringsorganisasjonen MPLA seg inn på ein politistasjon i Luanda og 7 politimenn  vart drepne. 40 av opprørarane vart drepne i kamp, og ikkje ein vart frikjend. Under gravferda til politimennene, angreip folk frå den portugisiske hæren afrikanarar. 

Av de grupperingane som var med under krigen, har me Movimento Popular de Libertação de Angola (MPLA, Folkerørsla for frigjering av Angola), União Nacional para a Independência Total de Angola (UNITA, Nasjonal union for total frigjering av Angola) og Frente Nacional de Libertação de Angola (FNLA, Angolas nasjonale frigjeringsfront). Samstundes kjempa Frente para a Libertação do Enclave de Cabinda (FLEC, Front for frigjering av Cabindaenklaven) for frigjering av Cabindaenklaven. Gruppene i frigjeringskrigen vart etter frigjeringa i 1975 involvert i ein blodig borgarkrig mellom kvarandre som varte helt til 2002. MPLA tok makta i Angola etter frigjeringa, og var òg sigrande i borgarkrigen.

Alvor-avtalen, som gav Angola sjølvstende, vart signert av Portugal, MPLA, FNLA og UNITA, men ikkje av FLEC, som ville ha sjølvstende til Cabindaenklaven.

Angolanske krigar
Konfliktar i 1960-åra
Konfliktar i 1970-åra
Geriljakrigar
Cubanske krigar
Portugisiske krigar
Sørafrikanske krigar
Sjølvstendekrigar
1960-åra i Portugal
1970-åra i Portugal
1960-åra i Angola
1970-åra i Angola
Den portugisiske kolonikrigen
Agostinho Neto

António Agostinho Neto () var ein angolansk politikar frå MPLA. Han var leiar for MPLA under Den angolanske frigjeringskrigen, og den fyrste presidenten i Angola frå 1975 til 1979. 

Som president i Angola oppretta han nære band til Cuba og Sovjetunionen.

Angolanske politikarar
Freddy Quinn

Freddy Quinn () er ein austerriksk songar og skodespelar. Han representerte Vest-Tyskland i Eurovision Song Contest 1956 med songen «So geht das jede Nacht».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Freddy Quinn» frå ,  den 17. desember 2011.  
  

Austerrikske songarar
Austerrikske skodespelarar
Tyske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
When I Was Young

«When I Was Young» er ein song av The Animals med Eric Burdon på vokal frå 1967. Han kom ut som singel den 8. april dette året. Singelen nådde andreplassen i Australia, 10. plass i Canada, 15. plass i USA og 7. plass i Nederland. 

Songen er kjend for det indiske riffet, spelt på ein elektrisk gitar og ein fiolin. Den noko sjølvbiografiske songen fortel soga om faren hans, som var soldat i andre verdskrigen, samt første gongen Burden røykte ein sigarett og møtte den første kjærleiken sin. 

Songen er spelt inn sidan av mange punkrock- og heavy metal-band. Artistar som har spelt inn eller framført songen er mellom andre: 

Trek with Quintronic (1981)
Riot (1982)
Tina Turner (1984)
Poison 13 (1984)
Riblja Čorba (1992)
Ramones (1993)
Golden Earring (1995)
Ed Kuepper (2000)
Inmates (2003)
Eddie Fisher 
The Carnabeats
Fleire konsertopptak av Eric Burdon

«When I Was Young» er òg det første verset på «The Logical Song» av Supertramp.

B-sida «A Girl Named Sandoz», er kalla opp etter farmasøytfirmaet som fann opp LSD. Denne songen var sidan spelt inn av The Smashing Pumpkins.

The Animals-songar
Songar frå 1967
Singlar frå 1967
Eric Burdon-songar
Hardrock-songar
Tina Turner-songar
Ramones-songar
Golden Earring-songar
Jetty Paerl

Jetty Bantzinger-Pearl, kjend som Jetty Paerl () var ein nederlandsk songar. Ho representerte Nederland i Eurovision Song Contest 1956 med songen «De vogels van Holland».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jetty Paerl» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Folk frå Amsterdam
Nederlandske songarar
Nederlandske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
Nationaal Songfestival 1956-deltakarar
Good Times av Eric Burdon and The Animals

«Good Times» er ein song av Eric Burdon & The Animals som kom ut på albumet deira Winds of Change i 1967. Songen har musikk og tekst av Eric Burdon, John Weider, Vic Briggs, Danny McCulloch og Barry Jenkins.  

Teksten fortel ei soge om nokon som fortel at han angrar på å ha sløst for mykje tid på unyttige ting. Musikalsk har songen ei mørk kjensle med ein lettare parti like før det siste verset.
Singelen nådde 20. plass på UK Singles Chart. Han var B-sida til «San Franciscan Nights» i USA. B-sida «Ain't that So» var henta frå filmmusikken til filmen Stranger in the House (1967). I 1987 vart songen gjeven ut som singel igjen, då han var med i filmen Die Katze med Götz George. Denne versjonen nådde 53. plass i Tyskland. 

Ozzy Osbourne spelte inn songen for albumet sitt Under Cover i 2005.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Good Times (Eric Burdon and The Animals song)» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
The Animals-songar
Ozzy Osbourne-songar
Songar skrivne av Eric Burdon
Fud Leclerc

Ferdinand Urbain Dominic Leclerc, kjend som Fud Leclerc () var ein belgisk songar. Han representerte Belgia i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Messieurs les noyés de la Seine», i Eurovision Song Contest 1958 med songen «Ma petite chatte», i Eurovision Song Contest 1960 med songen «Mon amour pour toi» og i Eurovision Song Contest 1962 med songen «Ton nom».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fud Leclerc» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Belgiske songarar
Belgiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
Eurovision Song Contest 1958-deltakarar
Eurovision Song Contest 1960-deltakarar
Eurovision Song Contest 1962-deltakarar
San Franciscan Nights

«San Franciscan Nights» er ein song frå 1967 framført av Eric Burdon and The Animals, med tekst og musikk av Eric Burdon, Vic Briggs, John Weider, Barry Jenkins og Danny McCulloch. Han var ei hyllest til San Francisco og den største hitten den nye inkarnasjonen av Animals hadde. Songen nådde førsteplassen i Canada, niandeplassen i USA og sjuandeplassen i Storbritannia. 

Bandet skreiv songen sjølv, og tok eit standpunkt mot Vietnamkrigen. Songen opnar med ein kort parodi av Dragnet-temaet. Dette vert etterfølgd av ein munnleg introduksjon av Burdon «to the city and people of San Francisco, who may not know it but they are beautiful and so is their city,» og Burden bed europearane om å «save up all your bread and fly Trans Love Airways to San Francisco, U.S.A.,» slik at dei kan «forstå songen» og «for the sake of your own peace of mind».

B-sida til den britiske versjonen av singelen var «Gratefully Dead», ein referanse til det musikalske San Francisco-miljøet.

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn eller framført songen er Sfinx, The Mops, Harpo og Vktms.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «San Franciscan Nights» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
The Animals-songar
Songar om San Francisco
Psykedeliske songar
Rockeballadar
Songar skrivne av Eric Burdon
Anything av Eric Burdon and The Animals

«Anything» er ein song av Eric Burdon & The Animals frå 1967. Han vart gjeven ut på det psykedeliske rockealbumet deira Winds of Change. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 80. plass i USA. 

Songen er skriven av Vic Briggs, Eric Burdon, Barry Jenkins, Danny McCulloch og John Weider. 

I 1995 spelte Burdon inn songen på ny. Denne finst på Absolutely the Best (1999).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anything (Eric Burdon and The Animals song)» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
The Animals-songar
Songar skrivne av Eric Burdon
Monterey av The Animals

«Monterey» er ein song frå 1967 av Eric Burdon & The Animals, med musikk og tekst av bandet sjølv med Eric Burdon, John Weider, Vic Briggs, Danny McCulloch og Barry Jenkins. I 1968 vart det vist to forskjellige videoklipp av songen. 

Bortsett frå songar Burdon og trommeslagar Jenkins, var bandet som spelte inn og gav ut «Monterey» eit heilt anna band enn det kjende The Animals frå miten av 60-åra. Burdon omvandla det nye bandet frå eit hardt bluesband til sin eigen versjon av psykedelia. 

Songen «Monterey» var ei hyllest til Monterey Pop Festival i 1967, og vart ein av dei største hittane til bandet. Teksten skildrar mellom anna musikarane som spelte på festivalen som The Byrds, Jefferson Airplane, Ravi Shankar, The Who, Hugh Masakela, The Grateful Dead og Jimi Hendrix. Burdon siterte òg ei linje frå The Byrds-songen «Renaissance Fair» med linja «I think that maybe I'm Dreamin'».

Singelen nådde 15. plass i USA og 16. plass i Canada. Han vart ikkje ein hit i Storbritannia. Songen vart gjeven ut på det andre albumet til denne versjonen av bandet, The Twain Shall Meet, samt på den amerikanske samleplata frå 1969, The Greatest Hits of Eric Burdon and The Animals.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monterey (song)» frå ,  den 17. desember 2011.

Sjå òg
 Monterey Pop Festival

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
The Animals-songar
Songar skrivne av Eric Burdon
Songar om California

MGM Records-singlar
Walter Andreas Schwarz

Walter Andreas Schwarz () var ein tysk songar, låtskrivar, romanforfattar, kabaretist, forfattar av radiodrama og omsetjar. Han representerte Vest-Tyskland i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Im Wartesaal zum großen Glück».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Walter Andreas Schwarz» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Tyske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-låtskrivarar
Tyske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Mony Marc

Mony Marc er ein belgisk songar. Ho representerte Belgia i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Le plus beau jour de ma vie».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mony Marc» frå ,  den 17. desember 2011.

Bakgrunnsstoff
Mony Marc ved imdb.com

Belgiske songarar
Belgiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
Michèle Arnaud

Michèle Arnaud () var ein fransk songar. Ho representerte Luxembourg i Eurovision Song Contest 1956 med songane «Ne crois pas» og «Les amants de minuit».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Michèle Arnaud» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Franske songarar
Luxembourgske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
Mathé Altéry

Mathé Altéry () er ein fransk sopransongar. Ho representerte Frankrike i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Le temps perdu».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mathé Altéry» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Franske songarar
Franske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
Franca Raimondi

Franca Raimondi () var ein italiensk songar. Ho representerte Italia i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Aprite le finestre».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Franca Raimondi» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Italienske songarar
Italienske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
Dany Dauberson

Dany Dauberson () var ein fransk songar og skodespelar. Ho representerte Frankrike i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Il est là».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dany Dauberson» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Franske songarar
Franske skodespelarar
Franske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
Tonina Torrielli

Tonina Torrielli () er ein italiensk songar. Ho representerte Italia i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Amami se vuoi».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tonina Torrielli» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Italienske songarar
Italienske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1956-deltakarar
The Twain Shall Meet

The Twain Shall Meet er eit album frå 1968 av Eric Burdon & The Animals. 
Tittelen på albumet er henta frå diktet «The Ballad of East and West» av Rudyard Kipling.

Albumet inneheld «Sky Pilot», ein antikrigssong om Vietnamkrigen, med lydar av eit styrtande fly og eit gitarriff av Vic Briggs, og «Monterey», bandet si hyllest til Monterey Pop Festival i 1967. Kritikaren Bruce Elder frå Allmusic har skildra songen «All Is One» som «unik i pophistoria som eit psykedelisk stykke, som blandar sekkepiper, sitar, oboar, horn, fløyter og ein forholdsvis idiotisk tekst, alt innanfor ei ramme som aukar tempoet på liknande vis som dansemusikk frå Zorba the Greek, samstundes som dei etterliknar Spencer Davis Group sin 'Gimme Some Lovin''.» 

Albumet nådde 78. plass på den amerikanske albumlista.

Innhald

Medverkande
Eric Burdon - vokal (1, 3, 4, 6-8)
John Weider - gitar, fiolin
Vic Briggs - gitar
Danny McCulloch - bass, vokal (2, 5)
Barry Jenkins - trommer

Merknadar

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «The Twain Shall Meet» frå ,  den 24. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 

The Animals-album
Eric Burdon-album
Musikkalbum frå 1968
Album produserte av Tom Wilson
MGM Records-album
Sky Pilot

«Sky Pilot» er ein song frå 1968 av Eric Burdon & The Animals, frå albumet The Twain Shall Meet. Songen vart delt i to delar og gjeven ut som singel med dei to delane på kvar si side. Som «Sky Pilot (Parts 1 & 2)» nådde singelen 14. plass i USA og 15. plass i Canada. 

«Sky Pilot» er namnet på ein feltprest. 

Besetninga på songen er Eric Burdon på solovokal, Vic Briggs på gitar, John Weider på gitar og elektrisk fiolin, Danny McCulloch på bassgitar og Barry Jenkins på trommer.

Songen er ein ballade-aktig scene som er teken rett ut frå livet om ein feltprest som velsignar soldatane like før dei skal ut på ein nattleg patrulje eller raid, og så ventar på at dei skal kome attende. 

Songen vert universelt tolka som ein antikrigssong. Det er ingen openberre antikrigsmeldingar, men inga lovprising av krig heller. Krigen det er snakk om vert vanlegvis rekna for å vere Vietnamkrigen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sky Pilot (song)» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Antikrigssongar
Songar frå 1968
Singlar frå 1968
The Animals-songar
Songar om militæret
Songar om Vietnamkrigen
Songar skrivne av Eric Burdon
Every One of Us

Every One Of Us er eit album gjeven ut i 1968 av Eric Burdon & The Animals. Det var det andre av tre album som gruppa gav ut i USA det året (albumet kom ikkje ut i Storbritannia).

Bakgrunn
Singelen frå albumet var «White Houses», som gjekk inn på singellista i USA og Canada. Musikkskribenten Bruce Eder i Allmusic skildra som «eit godt psykedelisk bluesalbum, fylt med glimrande musikk.»

Då albumet kom ut i august 1968 hadde både Danny McCulloch og Vic Briggs fått sparken frå banet tidlegare på sommaren, og Eric Burdon leita etter nye musikarar. I motsetnad til dei to førre albuma, der alle medlemmane var med å skrive songar, er songane på Every One of Us hovudsakleg tilskriven Eric Burdon.

Innhald

Medverkande
 Eric Burdon - vokal 
 Vic Briggs - gitar, bass 
 John Weider - gitar, celeste
 Zoot Money (omtalt som George Bruno) - Hammondorgel, vokal, piano
 Danny McCulloch - bass, vokal, 12-strengsgitar
 Barry Jenkins - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Every One of Us» frå ,  den 17. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
Eric Burdon-album
The Animals-album
MGM Records-album
Love Is av The Animals

Love Is er eit dobbeltalbum av Eric Burdon and The Animals som kom ut i 1968. Det var det siste albumet deira før den andre oppløysinga til The Animals i 1969. Ei forkorta utgåve av «Ring of Fire» vart gjeven ut som singel og nådde 35. plass i Storbritannia og nådde Topp 40 i Tyskland, Nederland og Australia.

Bortsett frå den sjølvskrivne «I'm Dying (or am I?)», består albumet berre av andre sine songar med utvida arrangement av the Animals og stundom til og med ekstra tekst og musikalske bitar. Heile side 4 er ein medley av songar opphavleg spelte av Dantalian's Chariot, ei gruppe som medlemmane Zoot Money og Andy Summers tidlegare hadde spelt i. 

Albumet er første gong den framtidige Police-gitaristen Andy Summers spelte med gruppa. Innspelinga av Traffic sin «Coloured Rain» inneheld ein over fire minuttar lang gitarsolo av Summers. For å sikre at han avslutta på riktig stad, talde Zoot Money alle taktane gjennom songen og gav han melding ved takt 189.

Innhald

Medverkande
Eric Burdon — solovokal, talt tekst
Zoot Money — bass, kor- og solovokal (3, 8a) vokal, orgel, piano, talt tekst 	(8a)
Andy Summers — gitar, korvokal
John Weider — gitar, fiolin, korvokal
Barry Jenkins — trommer, perkusjon, korvokal
Robert Wyatt - korvokal (1)
Ukjende blåsarar, arrangør og kvinnelege korist på «To Love Somebody» ??

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Is (The Animals album)» frå ,  den 17. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
The Animals-album
Dobbeltalbum
MGM Records-album
The Greatest Hits of Eric Burdon and The Animals

The Greatest Hits of Eric Burdon and The Animals er ei samleplate av The Animals frå dei siste tre besetningane deira, perioden då dei spelte psykedelisk rock. Det vart gjeve ut i mars 1969 i USA og var det siste albumet MGM Records gav ut med bandet. Trass i at tre av songane hadde nådd minst Topp 15 i USA, selde samleplata dårleg og nådde berre 153. plass på Billboard 200.

Innhald

Medverkande
Eric Burdon - vokal
Vic Briggs - gitar 
John Weider - gitar, fiolin
Danny McCulloch - bass 
Barry Jenkins - trommer
Zoot Money - klaverinstrument på «White Houses» og «Year Of The Guru», klaverinstrument og bass på «River Deep, Mountain High» og «To Love Somebody»
Andy Summers - gitar på «River Deep, Mountain High» og «To Love Somebody»

Samlealbum frå 1969
The Animals-album
Mario Monti

Mario Monti () er ein italiensk økonom, politikar og tidlegare EU-kommissær som blei statsminister i Italia 16. november 2011. Han er òg livstidssenator i Det italienske senatet. 

Monti er utdanna økonom fra Bocconiuniversitetet i Milano, og studerte vidare ved Yale University under nobelprisvinnaren James Tobin. I 1971 blei han tilsett som professor ved Bocconiuniversitetet, og i 1989 blei han rektor ved universitetet. Frå 1995 til 2004 sat Monti som EU-kommissær, først med ansvar for den indre marknaden og seinare for konkurransespørsmål. Monti er rekna som ein forkjempar for den frie marknaden og kutting i offentlege utgifter, og er mellom anna kjend for arbeidet med å definera europeiske og internasjonale antitrust-standardar. I 2001 forhindra han fusjonen mellom General Electric og Honeywell, noko som var første gong Europakommisjonen stoppa ei samanslåing mellom to amerikanske selskap. Har har også sett i gang en prosess mot den monopolaktige stillinga til  Microsoft.

13. november 2011 blei Monti beden om å danne ei ny regjering i Italia etter at Silvio Berlusconi trekte seg som statsminister. Han gjekk inn i stillinga 16. november 2011.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mario Monti» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Europakommissærar
Folk frå Varese
Italienske politikarar
Italienske økonomar
Il Canto degli Italiani

«Il Canto degli Italiani» (Songen åt italienarane), blant italienarar oftast kjend som «Inno di Mameli» ('Hymnet åt Mameli') etter tekstforfattaren, eller «Fratelli d'Italia» ('Brør av Italia') etter førstelinja, er den italienske nasjonalsongen.

Songen blei skriven hausten 1847 av den tjueårige studenten Goffredo Mameli i Genova, i eit miljø prega av patriotisme og arbeid for sjølvstende og lausriving frå Austerrike-Ungarn. Diktet til Mameli blei tonesett nokre månader seinare av Michele Novaro, som også var frå Genova, i Torino. Songen blei utbreidd under den påfølgjande italienske samlingstida kjen som Risorgimento.

Etter at Italia blei sameint i 1861 nytta landet «Marcia Reale», 'Kongemarsjen', som nasjonalsong. Dette var ein song laga for kongehuset Savoy i 1831. I 1946, då Italia blei republikk, tok ein i bruk «Il Canto degli Italiani» som nasjonalsong. Dette var opphavleg tenkt som ein midlertidig song, men ein heldt fram å bruka han, og 17. november 2005 blei han erklært nasjonalsong ved lov.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Il Canto degli Italiani» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Songar frå 1800-talet
Kultur i 1847
Nasjonalsongar
Italienske songar
Italienske nasjonalsymbol
Before We Were So Rudely Interrupted

Before We Were So Rudely Interrupted er eit album frå 1977 av The Animals, her kalla The Original Animals.

Historie
Dette var ei gjenforeining av dei fem originale medlemane i Animals frå den første iknarnasjonen deira med Eric Burdon, Alan Price, Hilton Valentine, Chas Chandler og John Steel. Det var den første nye innspelinga deira sidan 1965. Bassisten Chandler produserte albumet for Barn Records.

Tittelen syner til den første setninga i den første artikkelen til William Connor i Daily Mirror etter den andre verdskrigen: «As I was saying before I was so rudely interrupted,...».

Albumet vart remastra og gjeven ut på CD i 2000 av Repertoire Records.

Mottaking
Albumet fekk god kritikk då det kom ut. Rolling Stone-skribent Dave Marsh kalla det «overraskande bra, eit enkelt album med den originale besetninga, igjen dominert av Price og Burdon». Bruce Eder frå Allmusic kalla det «ikkje langt frå ein tapt klassikar». 

Albumet selde derimot svakt og det vart ikkje halden ein turne. Stilen høvde heller ikkje inn med punkrocken og discoen som var populær på denne tida. Albumet nådde 70. plass på lista i USA, 24. plass i Nederland og gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia i det heile.

Innhald

Medverkande
Det originale Animals
 Eric Burdon – vokal
 Alan Price – klaverinstrument
 Hilton Valentine – gitar
 Chas Chandler – bass
 John Steel – trommer
Teknisk
Alan O'Duffy - lydteknikar
Paul Hardiman - miksing
Jo Mirowski - design
Terry O'Neill - fotografi

Musikkalbum frå 1977
The Animals-album
Album produserte av Chas Chandler
Ark av The Animals

Ark er eit gjenforeiningsalbum frå 1983 av dei originale medlemmane av The Animals. Det var det andre og siste forsøket på ei gjenforeining av den originale besetninga.

Innhald

Medverkande

The Animals
 Eric Burdon – vokal
 Hilton Valentine –  gitar
 Alan Price – klaverinstrument, korvokal
 Chas Chandler –  bass, korvokal
 John Steel – trommer

Andre medverkande
 Zoot Money - klaverinstrument
 Steve Grant – gitar, synthesizer, korvokal
 Steve Gregory – tenorsaksofon, barytonsaksofon
 Nippy Noya – perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ark (The Animals album)» frå ,  den 18. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1983
The Animals-album
I.R.S. Records-album
Illegal Records-album
Epic Records-album
Repertoire Records-album
Castle Communications-album
The Night av The Animals

«The Night» er ein song av The Animals frå 1983. Det var den første singelen deira frå albumet Ark, som var eit forsøk på ei gjenforeining. Singelen nådde 48. plass på Billboard Hot 100 og 34. plass på Mainstream Rock Tracks-lista i USA. 

Eric Burdon skreiv songen med John Sterling, som gav songen til Burdon etter at han skreiv noko av musikken og teksten om kona si Eva, som vitja familien sin i Sverige. Sterling snakka med ho på telefon kvar kveld då ho var borte. 

Det vart laga ein musikkvideo for songen. Alle som medverkar på songen er med i videoen.

Medverkande 

Eric Burdon - vokal
Alan Price - klaverinstrument, korvokal
Hilton Valentine - gitar
Chas Chandler - bassgitar, korvokal
John Steel - trommer
Zoot Money - klaverinstrument
Steve Grant - gitar, synthesizer, korvokal
Steve Gregory - saksofon
Nippy Noya - perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Night (The Animals song)» frå ,  den 18. desember 2011.  
 

Songar frå 1983
The Animals-songar
Eric Burdon-songar