alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
August Cappelen

Herman August Cappelen () var ein norsk nasjonalromantisk målar tett knytt til Düsseldorfskulen. August Cappelen vert rekna som ein bråmogen og evnerik kunstnar, som i løpet av dei siste to åra av det korte livet sitt nådde fram til ein eigen, personleg stil. 

Han var son til verkseigar Diderik von Cappelen og Edel Løvenskiold. Familien flytta i 1835 til storgarden Holden på Ulefoss ved Norsjø, og August voks opp her. Han tok artium i Skien 1845, og studerte i Oslo den etterfølgjande vinteren. Her møtte han Hans Gude, og dei to vart vener. Sommaren 1846 drog Cappelen, Gude og Johan Fredrik Eckersberg på studiereise til Gudbrandsdalen, Mysuseter, Vågå og Bøverdalen.

Hausten 1846 reiste Cappelen til Düsseldorf, der han studerte. Her budde han det meste av tida fram til 1850. Han var visst ikkje innskriven som elev ved kunstakademiet, men i ettertid vart han like fullt nemnt, av akademileiaren Schadow, som elev. Cappelen døydde av ein svulst i magen. Han vart gravlagd i Düsseldorf, men leivningane er seinare ført heim til Noreg.

Kjende verk 
 1850 - Kvernhus. Bildet vakte debatt i Christiania Kunstforening
 1851 - Utsikt over Norsjø
 1852 - Skogtjern
 1852 - Svarttjern
 1852 - Foss i nedre Telemark. «Hans mest helstøpte verk», ifølgje Norsk kunstnerleksikon.
 1852 - Døyande urskog. Uferdig ved kunstnerens død. «Er blitt oppfattet som et slags kunstnerisk testamente og symbol på hans skjebne», ifølgje Norsk kunstnerleksikon.

Litteratur 
 Holger Kofoed. «August Cappelen». I: Norsk biografisk leksikon. Bind 2. 2000
 Magne Malmanger. August Cappelen. Messel forlag, 1997 (utstillingskatalog, Astrup Fearnley museet)
 Ingeborg Vibe. August Cappelen: skoglandskap, tegninger og oljestudier fra våre samlinger. Nasjonalgalleriet, 1997. (Utstillingskatalog)
 Norsk kunstnerleksikon. Bind 2. 1982. (hovudkjelde for artikkelen) 
 August Cappelens brev. Utgitt med et biografisk omriss av Einar Østvedt. 1952 
 Sigurd Willoch. August Cappelen og den romantiske landskapskunst. 1928 
 Rolf Thommessen. August Cappelen og hans samtid, et afsnit af den norske smags historie''. 1906.

Norske målarar
Folk frå Skien
Folk frå Nome
Gustav Wentzel

Nils Gustav Wentzel () var ein norsk målar.

Liv
Faren var salmakarmeister. Gustav gjekk som ung i lære som murar, og hadde planer om å utdanne seg som arkitekt. Han var 1879-81 elev både hjå Knut Bergslien og på Tegneskolen. Han studerte vidare hos Frits Thaulow i 1883, og i Paris i 1884 og 1888-89.

Wentzel budde i Asker 1892-1901 og 1904-13, i Vågå 1902-04 og 1913-20 og i Lom frå 1920 til han døydde. Han gifta seg i Paris i 1889 med bilethoggar og journalist Christiane Marie Bætzmann (Kitty Wentzel, 1868-1961). Ekteskapet vart oppløyst i 1910, men ho skreiv likevel ein biografi om han seinare.

Virke
Wentzels beste bilete er måla med stor detaljrikdom og presisjon i detaljane, i samsvar med dei naturalistiske ideane på 1880-talet. Eit godt døme er Snekkersvennen (1881). Biletet, som vart refusert av Christiania Kunstforening, vart den direkte årsaka til skipinga av den kunstnarstyrte Haustutstillinga. Snekkersvennen heng i Nasjonalgalleriet, til liks med Frokost (1882) og Frokost 2/Morgenstemning (1885).

Frå 1890-åra av arbeidde han med friare fargebruk og nyromantiske drag. Etter hundreårsskiftet måla han mellom anna dekorative vintermotiv.

Måleri

Litteratur 
 Sigurd Willoch. «Gustav Wentzel». I: Kunst og kultur 1927
 Kitty Wentzel. «Gustav Wentzel». I: Kunst og kultur 1942
 Kitty Wentzel. Gustav Wentzel. Gyldendal, 1956
 Gustav Wentzel 1859-1927 : Bjarne Tøien 1899-1963. Aurskog, 1999. Utstillingskatalog. Av innhaldet: Ingebjørg Ydstie. «Den vare iakttageren», s. 11-19

Bakgrunnsstoff 

 lomweb.com  kort om Wentzels tilknyting til Lom
 Tidsskrift for den norske lægeforening Øivind Larsen; studie av Frokost 2

Norske målarar
Folk frå Oslo
Oscar Wergeland

Oscar Arnold Wergeland () var ein norsk historiemålar frå Kristiania. Han er best kjend for måleriet Eidsvold 1814 , måla i 1885. Biletet heng bak talarstolen i Stortingssalen.

Wergeland var elev hjå David Arnesen i Christiania 1859, og ved Den kongelige Tegne- og Kunstskole i Christiania 1865-1867. Han var og innom Eckersbergs malerskole i fleire omgangar i perioden 1865-69. Etter dette vart han student ved Det Kongelige Danske Kunstakademi i København 1869-70, og i München 1874-76.

Saman med Eilif Peterssen er han ein av få norske målarar som har vald historiemåleriet som hovudsjanger. Wergelands produksjon tel ei lang rekke skildringar frå dansk og norsk historie. Han arbeidde særleg med motiv frå vikingtida. Etter at han kom heim frå München vart han i 1889 lærar ved Tegneskolen. To av bilda hans heng i Nasjonalgalleriet.

Oscar Arnold Wergelands farfar Lars Johan Wergeland var bror av eidsvollsmannen Nicolai Wergeland.

Riksforsamlingen 1814 
Arbeidet med Riksforsamlingen starta truleg i 1882, og biletet vart gjeve til Stortinget i 1885 som ei gåve frå korpslege Lorentz Reinhold Boll Ring. I alt er det 55 portrett i Riksforsamlingen. Som forarbeid til biletet måla Wergeland 27 portrett, samla på 17 bilete. Dei heng nå i Eidsvollsbygningen.

 Bakgrunnsstoff 
 Ramndal, Lars. «Oscar Wergelands Eidsvoll 1814: eit folkekjært kunstverk 80 år» I: Syn og Segn, 1965.
 kunstnere i Akershus Oscar Wergeland biografi
 stortinget.no Om Wergeland og måleriet Riksforsamlingen''
 O Væring.no  Seks bilder av Wergeland
 Utdjupande artikkel om Wergeland skriven av Sissi Solem Winge.
 Oscar Wergeland på Store Norske Leksikon.

Norske målarar
Kunstnarar frå Oslo
Andrea

Andrea er eit namn avleidd av det greske namnet Andreas, som tyder 'mann' eller 'mandig'. Det kan brukast av både menn og kvinner. Namnedagen for Andrea blir feira den 3. juli i Noreg.

Andrea og variantar, som Andréa og Andreea, er kvinnenamn i dei nordiske språka, engelsk, portugisisk, serbisk, spansk, tsjekkisk, tysk og ungarsk. På albansk og italiensk er det eit mannsnamn, i tillegg til at nokre greske bøyingsformer av Andreas også blir uttalt som Andrea. På kroatisk og slovensk kan Andrea brukast av begge kjønn.

Namneberarar

Kvinner 
 Andrea Dworkin (1946–2005), amerikansk feminist og forfattar
 Andrea Bræin Hovig (f. 1973), norsk skodespelar

Menn 

 Andrea Mantegna (1431-1506), italiensk renessansmålar
 Andrea Palladio (1508-1580), italiensk renessansarkitekt
 Andrea Pozzo (1642-1709), italiensk målar og kunsthistorikar
 Andrea Bocelli (f. 1958), italiensk songar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Andrea» frå , og «Andrea» frå  den 3. juli 2009.

Bakgrunnsstoff 

Kvinnenamn
Mannsnamn
Tvikjønna namn
Førenamn av gresk opphav
Safety car

Safety car eller Pace car i USA, er innan motorsport ein bil som set ei grense for farten hjå konkurrerande køyretøy på ei resarbane. Safety car vert kalla ut på bana når det har skjedd ei ulykke, er farlege hindringar i vegen, eller andre tilfelle som gjer det naudsynt å køyre i redusert fart. I dei fleste sportsgreiner er det ikkje lov å køyre forbi andre konkurrentar, så lenge safety car er på bana.

Safety car i formel 1 
Første gongen ein nytta safety car i formel 1 var ved Canada Grand Prix i 1973.  Ved eit mistak kom bilen framføre feil førar, som var ein runde bak leiaren av løpet. Såleis kunne somme førarar køyre inn enda ein runde på resten av feltet.

Bilprodusenten Mercedes Benz har vore offisiell leverandør av SC-bilar til formel 1 sidan 1996 . 2008 modellen er basert på Mercedes Benz SL 63 AMG
og har ein 6.3-liters V8 motor på 525 hestekreftar. Den er 220 kg lettare enn produksjonsmodellen

Den tidlegare DTM-føraren Bernd Mayländer har køyrd SC-bilen sidan 2000.

Pr. 2009, har to formel 1 løp blitt fullført med safety car framfor feltet. Første gongen var under Canada Grand Prix i 1999, andre gongen under Australia Grand Prix i 2009. Grunna dårlege værtilhøve måtte 6 løp startast med safety car: Belgia Grand Prix i 1997 og i 2000, Brasil Grand Prix i 2003, Japan Grand Prix  i 2007, Italia Grand Prix i 2008 og Kina Grand Prix i 2009.

Referansar 

Motorsport
Tom Reidar Haraldsen

Tom Reidar Haraldsen () er ein norsk fotballspelar som sist spelte for Adeccoligaklubben Bryne FK. 

Han har tidlegare spelt for Moss FK. Han flytta til Danmark for å spele for den danske klubben Viborg etter endt sesong i 2006 med Moss. I Viborg vart han aldri nokon "hit" og spelte totalt sett berre tre kampar for klubben. Februar 2008 signerte han ein toårskontrakt med Sandnes Ulf. Han vart klubben sin toppskårar i 1. divisjon i 2008-sesongen med sju seriemål.

I 2009 vart han klar for Bryne FK. Etter éin sesong der gjekk han til Moss før 2010-sesongen, men la opp i løpet av sesongen.

Han er bror av IK Start-stoppar Knut Henry Haraldsen og er gift med landslagskeeper i handball Katrine Lunde Haraldsen.

Bakgrunnsstoff 
 Spillerprofilen på Bryne FK, www.brynefk.no 

Bryne-spelarar
Sandnes Ulf-spelarar
Moss-spelarar
Viborg-spelarar
Ole Martin Tunheim

Ole Martin Tunheim () er ein norsk fotballspelar som har spelt for Bryne FK. Han speler forsvar og har draktnummer 25.

Bakgrunnsstoff 
 Spillerprofilen på B-gjengen, www.b-gjengen.com 

Bryne-spelarar
Esben Ertzeid

Esben Ertzeid () frå Farsund) er ein norsk fotballspelar som speler for Bryne FK. Han har tidlegare spelt for Farsund Idrettslag og Mandalskameratene. I 2007-sesongen skårte han fire mål.

Bakgrunnsstoff 
 BryneFK.no – Ertzeids spilerprofil hos Bryne Fotballklubb 
 B-gjengen.com – Ertzeids spilerprofil hos Brynes suporterklubb B-gjengen
Cree-montagnais-naskapi

Cree-montagnais-naskapi (også omtalt som cree) er ei kjede av algonkinske dialektar eller nærskylde språk som blir tala av 117 410 menneske i Canada og 100 i Montana i USA. Ein skil mellom ni ulike dialektar eller språk (grannespråka er innbyrdes forståelege, men har ulik ortografi, mellom språka heilt i aust og vest er det problem å forstå kvarandre):

Viktige dialektskilnader 
Det er vanleg å skilje dei ni dialektane frå kvarandre på grunnlag av utviklinga av proto-algonkinsk *r (Leonard Bloomfields *l); merk at skog-cree stort sett har ð, bortsett frå eit område lengst vest i Saskatchewan, som har r:

Fotnotar 

 
Språk i Canada
Språk i USA
Algonkinske språk
Einskildspråk
Kawasaki

For firmaet med same namn, sjå Kawasaki Heavy Industries

Kawasaki (japansk: 川崎市; -shi) er ein by i Kanagawa i Japan. 

Kawasaki ligg ved munningen av elva Tama. Mellom Tokyo og Yokohama, på austsida av Tokyobukten, ligg industriområdet Keihin og den vestlege forstaden, som er eit bustadområde for personar som pendlar til Tokyo.

Byen vart grunnlagd den 1. juli 1924.

Bydelar 

Kawasaki har 7 bydelar:
 Asao-ku
 Kawasaki-ku
 Miyamae-ku
 Nakahara-ku
 Saiwai-ku
 Takatsu-ku
 Tama-ku

Byar i Japan
Busetnader grunnlagde i 1924
Kawasaki Heavy Industries

Kawasaki Heavy Industries, Ltd. (川崎重工業株式会社, Kawasaki Jūkōgyō Kabushiki-gaisha) er eit internasjonalt føretak med base i Japan. Hovudkvartera ligg i i byane Minato-ku, Tokyo og i Kobe. Føretaket vart skipa i 1896 og er kalla opp etter grunnleggjaren Shozo Kawasaki. Namnet har ingenting med byen som heiter Kawasaki å gjere.

Kawasaki Heavy Industries er godt kjend for sine motorsyklar og terrengkjøretøy, men produsererer og tog, luftfartøy, produkt for industri og romfart. Føretaket driv dessutan skipsbygging gjennom dotterselskapet Kawasaki Shipbuilding Corporation.

Utvalde produkt

Bakgrunnsstoff
 khi.co.jp  Kawasaki Heavy Industries, nettstad
 Forum Kawasaki - Kawasaki online

Japanske føretak
Skipingar i 1896
Motorsykkelprodusentar
Terrengkjøretøyprodusentar
Taubane

Taubane (tidlegare òg skrive togbane, der tog tyder tau), òg kalla svevebane, er eit transportmiddel som går i luftspenn for frakt av personar eller gods. Taubanen har ein gondol (eit innelukka rom, mest for persontransport) eller ei anna form for transportkasse som heng i ein arm ned frå ei innretning med hjul som rullar på oversida av ein tjukk vaier som er opphengde i to eller fleire master over ei kort eller lang strekning, og har ein tynnare vaier kopla til ein vinsj for å drege gondolane. Det er òg tryggleiksystemer som skal kunne bremse eller stogge gondolane i ein naudsituasjon.

Taubaner med gondolar for i hovudsak å frakte personar, vert ofte òg kalla gondolbanar.

Ei taubane bør byggjast i ei strekning med stigning, dersom ho ikkje skal ha ein vinsj i kvar ende. Når bana ligg i stigning, er ho gjerne bygd med to berekablar for kvar sin gondol. Dei er kopla saman på den måten at den gondolen som går opp nyttar den som går nedover som motvekt, samstundes som den gondolen som går nedover vert bremsa av godolen som går oppover. Slik spararst det energi til å drive bana. Same prinsippet vert nytta på kabelbanar, som er baner som går på skjener i bratt terreng.

Nokre taubaner i Noreg 

 Hangursbanen på Voss. No avvikla gondolbane som i si tid gjekk frå litt oppom jarnbanestasjonen på Vossavangen til toppen Hanguren. Dei to gondolane heitte Dinglo og Danglo. 
 Harastølsbanen i Luster i Sogn. Bana går opp lia til Harastølen (Lyster Sanatorium) og var nytta til både person- og godstrafikk
 Ulriksbanen i Bergen. Bana går opp til fjelltoppen Ulriken. Ho er ei gondolbane og vert nytta til persontrafikk. Dei to gondolane heiter Perle og Bruse.
 Yndesdalsbanen i Luster i Sogn. Bana kryssar Veitastrondsvatnet og garden Osphola, og går mellom gardane Yndesdal i Luster og Ugulsvik. Bana vart nytta til godstrafikk, men personar har også teke turen på «strengen».
Krossobanen på Rjukan

Lovregulering 
Taubanelova har nærare reglar om løyve til å bygge taubaner, skitrekk med vidare, og kontroll med desse.

Sjå òg 
 Løypestreng

Bakgrunnsstoff 
 Lov om anlæg av taugbaner og løipestrenger mv. av 14. juni 1912 nr 1

Taubane
Fargreier
Vertikal transport
Russisk rulett

Russisk rulett er eit hasardspel der ein har livet som innsats. I spelet vert ein revolver lada med eitt av seks moglege skot, før tønna vert snurra og våpenet vert trekt av mot tinningen.

Det er usikkert kvar spelet oppstod. Ein versjon seier at offiserar i den russiske hæren som var stasjonert i Romania i 1917, som følte at dei mista hus, pengar og prestisje, samstundes som dei meinte seg vanæra i høve til allierte soldatar, skal ha spela spelet med seg sjølve, men då med fem skot i tønna i staden for eitt.

Kjelder

Fotnotar 

Hasardspel
Død
Trastadalsvatna

Trastadalsvatna er to vatn i Trastadalen, inst i Henjadalen, i Sogndal kommune i Vestland; Store Trastadalsvatnet og Vetla Trastadalsvatnet. Vatna gir vatn til elva Traståna, som renn ut i Henjaelvi. Leikanger Jakt- og Fiskelag disponerer den kommunale hytta ved Vetla Trastadalsvatnet, Trastadalshytta.

Store Trastadalsvatnet 
Store Trastadalsvatnet er det største vatnet i Leikanger kommune, om ein måler i magasinvolum. Fjærlandssetevatnet er om lag like stort, men langt frå like djupt. Store Trastadalsvatnet vart regulert med 4,5 meter på 1930-talet. Vatnet kan senkast 0,9 meter og hevast 3,6 meter. Reguleringa vart gjort for å sikre nok vatn til det kommunale kraftverket og vassverket. Demninga er no rekna som eit kulturminne og reguleringa er ikkje tyngre teknisk inngrep, då vatnet berre har vore delvis nedtappa tre gonger sidan 1985. Sognekraft har søkt om løyve til bygging av Leikanger kraftverk, med inntak blant anna i Traståna og aktiv regulering av Store Trastadalsvatnet.

Vetla Trastadalsvatnet 
Vetla Trastadalsvatnet er eit godt fiskevatn og Trastadalshytta ligg like ved vatnet.

INON-villmark i Systrondsfjella 
Ei stripe av INON-villmark (>5 km frå tyngre teknisk inngrep) kryssar skardet mellom Store og Vetla Trastadalsvatnet. Heile dalen ligg meir enn tre km frå tyngre teknisk inngrep.

Innsjøar i Sogndal
Leikanger
Henjadalen

Henjadalen er ein dal i Sogndal kommune i Vestland fylke. Han startar ved Røysa, Henjum og Henjafossen ovanfor Hermansverk. Gjennom dalen renn Henjaelvi. Halvveges framme i dalføret ligg stølen Flya og lenger framme ligg Nyastødl. Det er mange år sidan det var seterdrift på desse stødlane.

Sidedalar og sideelvar 
Halvveges inne i dalføret byrjar sidedalen Skuledalen, med elva Skulaona. Halvveges mellom Flya og Nyastødl, renn sideelva Reisetao, frå Fjærlandssetevatnet, ned i dalen. Ved Nyastødl deler dalen seg. 1: Fyrst går Friksdal og elva Friksdøla vest/nordvest fram mot Voggebreen. 2: Frå Nyastødl går elva nord/nordaust til Slettabotn og opp til Myrdal med 3 fjellvatn. Fremst ligg Voggebreen. 3: Frå Nyastødl nordaust går Trastaona opp til Vådn og vidare til Vetle Trastadalsvartnet og vidare opp til Stora Trastadalsvatnet.

Kraftutbygging 
Sognekraft har søkt om konsesjon til bygging av Leikanger kraftverk i Henjadalen og Grindsdalen. Dette vil påverka heile hovuddalen og store delar av heile dalføret.

Geografi i Sogndal
Dalar i Vestland
Leikanger
Nuevo León

Nuevo León er ein delstat i det nordaustlege hjørnet av Mexico. Han grensar til USA i nord, Tamaulipas i nord og aust, San Luis Potosí i sør, og Coahuila i vest. 

Hovudstaden og største byen heiter Monterrey. Nuevo León har om lag 4,1 millionar innbyggjarar og arealet er på 64,210 km².

Namnet Nuevo León tyder på spansk 'Nye León', etter kongeriket León i Spania.

Bakgrunnsstoff 
 Nuevo León Offisiell nettstad (spansk)

Delstatar i Mexico
Ole Karl Frøysøye

Ole Karl Olsson Frøysøye (eller Frøsøie) () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Sunnylven på Sunnmøre.

Frøysøye var i nokre år skulehaldar i heimbygda Sunnylven. Han overtok farsgarden, den einbølte garden Frøysøye i 1814. Til stortinget 1821 vart han vald til 3. representant for Romsdals amt, eit verv han også hadde på omframtstortinget året etter. Han var i 1821 medlem av fire komitear, der i mellom komiteen som førebudde formannskapslovene.

Ein bautastein til minne om mannen er reist på Frøysøye.

Kjelde 
 Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1821-1823
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Norske gardbrukarar
Folk frå Stranda
Hans Fykerud

Hans Hansson Fykerud () var ein norsk-amerikansk hardingfelespelar, bror til den meir kjende Lars Fykerud. Han var fødd og oppvaksen i Sauherad i Telemark. Fykerud kom til Vestlandet og saman med Ola Mosafinn og Sjur Helgeland spela han mellom anna for Edvard Grieg. Han heldt konsertar både i heimlandet og i USA. Han slo seg ned i USA og dreiv forretning. Han døydde under eit opphald i Noreg og vart gravlagd i Bø i Telemark.

Kjelde 
 Norsk Allkunnebok, IV. Bandet. 1952.

Norske folkemusikarar
Folk frå Sauherad
Norsk-amerikanarar
Lappspove

Lappspove (Limosa lapponica) er ein stor vadefugl i snipefamilien, Scolopacidae. Han har hekkeområde langs arktiske kystar og på tundra frå Nord-Skandinavia austover i Sibir, òg aust for Tajmyr, dessutan i Alaska. Lappspoven er trekkfugl og overvintrar langs kysten i tempererte og tropiske område. Han er kjent for å gjere dei lengste trekkrutene ein kjenner til, og gjorde det lengste kjente einskilde flygestrekket utført av fugl som er registrert. Det var på 11 680 kilometer langs ei rute frå Alaska til New Zealand. 

Lappspoven har relativt korte bein til spove å vere. Kroppslengda er 37-41 cm, og vengespennet 70-80 cm. I gjennomsnitt er hannfuglar mindre enn hoer, men med stor overlapping i vektområde: hannar veg 190-400 g, medan hoer veg 260-630 gram, og det er dessutan enkelte regionale variasjonar i storleik. Dei vaksne har blågrå bein og eit langt mørkt nebb som er kurva svakt oppover og har rosa farge på spissen. Nakke, bryst og buk får samanhengande mursteinraud farge i fjørdrakta i hekkesesongen, men blir gråkvit om vinteren. Oversida er spraglete, mest grå.

Lappspovar søkjer føde ved å stikke nebbet i vått underlag. I kort vegetasjon kan dei plukke opp insekt som dei ser. Føda er mest insekt og krepsdyr, men òg delar av akvatiske plantar. 

Denne arten hekkar i nordlege i Skandinavia, nordlege Asia og Alaska. Reiret er ei grunn koppforma nedsenking i mosen, og kan vere fora med vegetasjon. Kjønna deler på ruging av egg og omsorg for ungane. Spoven migrerer i flokkar til kysten av Vest-Europa, Afrika, Sør-Asia, Australia og New Zealand. På maori er underarten Limosa lapponica baueri kjent under namnet Kūaka.

I 2007 blei det utført satellittsporing av radiomerkte fuglar. Fuglar blei spora og trekkruter observert frå New Zealand til Gulehavet og Kina. Ein registrerte då ein lappspove som flaug turen utan stopp over distansen 11 026 km, den lengste kjente utførte flydistansen. Turen tok ca. ni dagar. 

Eit individ heldt fram frå Kina til Alaska. Etter hekkinga, den 29. august 2007, starta fuglen ein tur utan stopp frå Avinof-halvøya i Vest-Alaska til Piako River, nær Thames på New Zealand, ein flytur på 11 680 kilometer.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bar-tailed Godwit» frå ,  den 4. juli 2009. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Proc. R. Soc. B, Extreme endurance flights by landbirds crossing the Pacific Ocean
 USGS: Migration of Bar-tailed Godwits
 Artsskildring hos Norsk Ornitologisk Forening
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Fuglar i Noreg
Erik Werenskiold

Erik Theodor Werenskiold () var ein norsk kunstmålar og teiknar. Han er best kjend for teikningane til dei norske folkeeventyra og illustrasjonane til Snorres Kongesoger, eit samarbeid som han leidde.

Liv og karriere 
 

Faren var kommandant ved festninga i Kongsvinger, og Erik voks opp der. Han tok til å studere i 1872, men byrja kort tid etter i teikneundervisning hos Julius Middelthun ved Den kongelige norske Tegneskole i Christiania etter råd frå Adolph Tidemand. Han budde i München 1875-79, og i Paris 1881–83.

I 1883 flytta Werenskiold heim til Noreg. Han gjorde fleire bilete av norske bønder og landbrukslandskap, og portrett av kjende personar som Bjørnstjerne Bjørnson og Henrik Ibsen. Han hadde byrja å laga eventyrillustrasjonar allereie medan han var i München. Han illustrerte Norske folke- og huldreeventyr i 1879, og fortsette saman med Theodor Kittelsen med Eventyrbog for Børn i tre band i perioden 1882–1887. Med si særmerkte samansmelting av røyndom og fantasi sette dei ein standard for avbilding av dei norske eventyra. Werenskiold har og illustrert Jonas Lie Familien paa Gilje (1903), og laga veggdekorasjonar med motiv frå eventyret Liti Kjersti til Fridtjof Nansen sin villa Polhøgda på Lysaker. Her utforma han også låsebeslag og anna.

Erik Werenskiold hadde sønene Werner Werenskiold (1883–1961) og Dagfin Werenskiold (1892–1977). Werner vart geolog, medan Dagfin vart målar og bilethoggar.

Werenskiold fekk i 1908 Statens kunstnarløn og vart i 1935 tildelt Storkorset av St. Olavs orden.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av Erik og Dagfin Werenskiold i O. Værings kunstarkiv  

Norske teiknarar
Norske målarar
Norske illustratørar
St. Olavs Orden
Fødde i 1855
Døde i 1938
Folk frå Eidskog
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Mina

Mina og Mine er kvinnenamn som kan ha ulike opphav. Mina kan også brukast som slektsnamn.

Mina kan koma frå arabisk og visa til dalen Mina nær Mekka. I indisk tradisjon kan det også skrivast Meena, og er truleg ei forkorting av gudinnenamnet Minaksji, sanskrit for 'fiskeauge'. Mina og Mine kan også vera europeiske kortnamn danna av namn som sluttar på dei, som Amina, Jasmina, Vilhelmine og Hermine. Mina har norsk namnedag den 5. juli.

Nærskylde namn er Mine, Minna, Miinu, Minja, Minka og Minette.

Namneberarar 
 Mina Loy (1882–1966), engelsk diktar
 Mina Anna Mazzini (f. 1940), italiensk songar
 Mina Gerhardsen (f. 1975), norsk politisk rådgjevar
 Mina Hadjian (f. 1975), norsk radioperson
 Mina Cvetkovic (f. 1989), serbisk fotomodell

Kjelder 
 behindhtename.com

Kvinnenamn
Slektsnamn
Kortnamn
Namn knytte til dyr
Personnamn knytte til stader
Arabiske førenamn
Førenamn frå sanskrit