alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Lene Elise Bergum

Lene Elise Bergum () er ein norsk skodespelar.

Bakgrunn og virke 
Gjennombrotet som skodespelar kom med rolla som Lene i filmen Hodet over vannet (1993), som det seinare vart laga ein Hollywood-versjon av, med Cameron Diaz i hovudrolla.

Bergum hadde ei framståande rolle som Camilla i komiserien Tre på toppen på TVNorge i 1997. Det var likevel først med rolla som Alexandra «Alex» Kvamme i såpeserien Hotel Cæsar på TV 2 ho vart eit kjent fjes for den jamne nordmannen. Ho spelte i serien frå 1998 til 2001, gjorde comeback i 2004 og forlét intrigehotellet på nytt i mai 2004.

Ho hadde òg rollen som Anita i TV 2-serien Far og sønn i 2002.

I 2005 var ho norsk deltakar i den skandinaviske TV-produksjonen Robinson VIP, saman med Ole Klemetsen, Janne Rønningen, Gry Jannicke Jarlum og Jan Simonsen.

Per 2014 dreiv ho firmaet Appetitten Kantine og Catering.

Ho har tidlegare jobba som lastebilsjåfør i Posten Norge.

Vinteren 2018 var ho deltakar på Farmen Kjendis på TV 2.

Rollar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Lene Elise Bergum» frå ,  den 17. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Folk frå Kristiansand
Norske skodespelarar
Pia Borgli

Pia Dian Borgli () er ein norsk skodespelar.

Virke
Borgli debuterte i 1980 og har i tida etter hovudsakleg vore tilknytt Oslo Nye Teater, der ho vart fast tilsett i 1988. Ho har òg vore tilsett ved Nationaltheatret i Oslo. Borgli har gjort seg merka i ulike roller både innan komedie og drama. I barneteater har ho mellom anna spelt Snøhvit og Ronja Røverdatter og dessutan Klatremus i Dyrene i Hakkebakkeskogen. Ho gjorde eit sterkt inntrykk som incestoffer i stykket Fuglepappa'n og som ein av samvitsfangane i Pål Løkkeberg si fjernsynsteateroppsetjing av Jorge Diaz sitt fengselsdrama Canto Libre i 1989

På film har ho kanskje gjort seg mest notert som opprørsk dotter og pønkar i den norske storfilmen Galskap! frå 1985. Pønkar var ho òg i fjernsynsteateroppsetjinga av Syx i 1988 (skrive av Brynjar Aa) der ho spelte mot Astrid Folstad. Ho medverka òg i filmen Femti-femti frå 1982, som også var debuten hennar som filmskodespelar. Ho har tillegg hatt roller i ei rekkje andre norske filmar, mellom dei, Tomme Tønner i 2011.

Borgli har òg gjort seg merka i Radioteatret, og har gitt stemme til ei rekkje teikneserie og animasjonsfigurar som Gurin i Solan, Ludvig og Gurin med reverompa, Blekkulf, Hugo i Jungeldyret Hugo, Kvitrebekk i Tornerose og mange fleire. Ho har òg lese inn lydbøkene Ronja Røverdatter og Sunaneng av Astrid Lindgren.

På TV har ho blant anna vore å sjå i julekalenderen Amalies jul (1995) som Nissungen, og dessutan ei gjesterolle i komiserien Pila Flyttebyrå frå 1987.

Familie
Ho er tanta til skodespelaren Vanessa Borgli og syster av Petter J. Borgli.

Filmografi 
 1982 Fifty-Fifty .... Eva
 1985 Galskap! .... Karin, Mariannes datter
 1995 Hører du ikke hva jeg sier! .... Sara
 1996 Maja Steinansikt .... Kjersti
 1998 Solan, Ludvig og Gurin med reverompa (stemme) .... Gurin
 2010 Tomme Tønner
 2011 Tomme Tønner ....Fengselsvakt
1995 Tornerose (stemme) .... Kvitrebekk TV-opptredenar 

 1987 Pilen flyttebyrå ... Mette
 1988 Syx Marianne (Fjernsynsteateret)
 1991 Radio 2-ten med Vazelina Bilopphøggers
 1991-1998 Sesam Stasjon Blekkulf
 1994 Brødrene Dal og legenden om Atlant-Is Pikestemme
 1995 Amalies jul Nissungen (mini-serie)
 1995 Asylet Beth
 2002 Jul på Månetoppen Nissungen (mini-serie)

Dataspel
 2001 Josefine i Gulrotparken Sofus (stemme, videospel)

 Kjelder Denne artikkelen bygger på «Pia Borgli» frå ,  den 17. november 2021.''

Bakgrunnsstoff 
 

Norske skodespelarar
Fødde i 1959
Eva Bergh

Eva Bergh () var ein norsk skodespelar med lang fartstid ved Den Nationale Scene.

Bergh scenedebuterte ved Det Nye Teater i 1949 og filmdebuterte same år i Døden er et kjærtegn. Ho hadde ein framståande posisjon ved Den Nationale Scene i over 40 år, og gjorde mellom anna ei rekkje store ibsenroller. Ho har òg hatt ei rekkje hovudroller i musikalar, mellom anna My Fair Lady (1963), Kiss me Kate, Hello Dolly og Spelemann på taket. Dei dramatiske oppgåvene hennar omfattar utover Ibsen, rolla som Elizabeth i Schillers Maria Stuart og mora i Hans Wiers-Jenssens Anne Persdotter.

Etter filmdebuten i 1949 hadde Eva Bergh hovudrolla i filmar som Skadeskutt (1951), og dessutan leiande rollar i den svenske Hård klang (1952) og Tancred Ibsensin film Venner (1960) og den dansk-norske samproduksjonen Skal vi lege gjemsel? (Ska' vi leke skjul) (1971).

Eva Bergh var gift med komponisten Sverre Bergh (1915–1980).

Filmografi 
 1949 – Døden er et kjærtegn
 1951 – Skadeskutt
 1952 – Hård klang (svensk)
 1952 – The Long Memory
 1960 – Venner 
 1970 – Skal vi leke gjemsel?
 2004 – Salto, salmiakk og kaffe

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Eva Bergh» frå ,  den 17. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Folk frå Oppegård
Skodespelarar ved Den Nationale Scene
Norske skodespelarar
Milly Bergh

Andrea Fredrikke Emilie «Milly» Ihlen, òg kjend som Milly Thaulow og Milly Bergh () var ein norsk skodespelar og operettesongar, seinare journalist, matskribent og motekåsør. Ho opptredde òg som pianist og songar, og gav dessutan ein periode songundervising. Ho utmerkte seg òg som kvinnesakaktivist.

Familie 
Milly Bergh var dotter av admiralen og den første direktøren for klassifiseringsselskapet Det Norske Veritas, Nils Ihlen (1824–1905), og dyrevernforkjemparen Julie Fredrikke Ihlen f. Nicolaysen (1840-1922). Ho vart gift 25. juni 1881 med legen og sanitetskapteinen Carl Thaulow (1851-1915), bror av kunstmålaren Frits Thaulow. Ekteskapet vart oppløyst 4. april 1891. Ho vart gift for andre gong den 14. mai 1891 med skodespelaren Haakon Ludvig Bergh (1865-1924). Ekteskapet vart oppløyst 30. mai 1911. Dottera Julie Anna Johanne Bergh (1890-1962) vart gift med skodespelaren Hans Bille.

Liv og virke 
Milly Bergh vart som ung kjend som modell for fleire motebilete, noko som var ganske uvanleg for ei admiraldotter. Ho vart ein kjend skikkelse i det øvre sjiktet av selskapslivet i Kristiania. Sommaren og hausten 1885 hadde ho eit forhold til Edvard Munch, medan ho enno var gift med Carl Thaulow, og ho blir rekna som den første store kjærleiken til Munch. Det havarerte forholdet dannar bakteppe for Munch sitt måleri Livets dans (1899-1900).

Milly gav songundervising i Kristiania i 1887-1888, og då ho var vorten gift med Ludvig Bergh, opptredde ho fleire gonger saman med han, både som songar og som pianist.

I 1893 gjennomføra ho den såkalte Milly Bergh-turneen, der ho framførte konsertar og operettar. I første halvdel av 1890-åra var ho knytt til Carl Johan Teateret på Christiania Tivoli, men etter skilsmissa frå Bergh opphøyrde sceneaktiviteten.

Milly Bergh vert rekna blant Noregs første mote- og matskribentar. I tillegg til å ha forfatta boka Morsom mat, omsette ho i 1906 Maurice Maeterlinck sitt Pelléas et Mélisande til norsk.

Rollar i utval 
 Therese Valbrezque, kullhandlerske i Gilles operette Kulhandlerne (Milly Bergh-turneen, 1893)
 Evrydike i Orfeus i Underverda av Jacques Offenbach (Carl Johan Teateret, 1893, og dessutan i København)
 Melanie von Stanislewska i lystspelet Ein Lurifas (Carl Johan Teateret, 1893)
 Fru Dahl i operetten Dragon Clairette (Carl Johan Teateret, 1894)
 Kammerjomfrua i lystspelet Dei raude Dominoane (Carl Johan Teateret, 1894)

Bibliografi 
 1921: Morsom mat, Gyldendal

Litteratur 
 Jensson, Liv (1981). Biografisk skuespillerleksikon. Universitetsforl. s. 22. ISBN 8200056228.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Milly Bergh» frå ,  den 17. november 2021.  
 oppgav denne kjelda:

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Horten
Norske musikkpedagogar
Norske songarar
Norske matskribentar
Norske journalistar
Norske skodespelarar
Maria Annette Tanderø Berglyd

Maria Annette Tanderø Berglyd () er ein norsk skodespelar.

Barndom og ungdomsår 
Maria Annette Tanderø vart fødd i Oslo 30. november 1999. Ho er oppvaksen på Kampen i Oslo og var aktiv i Kampen barneteater. Barne og ungdomsteater har vore ein viktig og stor del av oppveksten hennar.

I 2010 deltok Kampen barneteater på Rampelysfestivalen på Black Box. Rampelysfestivalen det største barne- og ungdomsfestivalen i Noreg. Kampen barneteater spelte i det høvet førestillinga Den triste kongen skriven av Ingunn Andreassen. I publikum var blant anna kronprins Haakon og borna hans.

Karriere
Den første rolla hennar på fjernsyn var som blånisse i 2008 på innspelinga til Julenatt i Blåfjell. Tidlegare hadde ho spelt i reklamefilm og barneteater. Den første profesjonelle skodespelarjobben hennar var i 2005 i ein reklamefilm for Nugatti Max. Ho har røynsle frå skulerevy og opptredde på den årlege Revykavalkaden på Chateau Neuf i 2016 med ein parodiversjon av songen «Tomorrow» frå (Annie).

Ho fekk den første store rolla si i 2010, då ho spelte Anne i Jørgen + Anne = sant regissert av Anne Sewitsky. I 2012 vart ho nominert til Kanonprisen (Trondheim Internasjonale Filmfestival) for beste kvinnelege hovudrolle for rolla si i same film. I 2013 hadde spelefilmen Gåten Ragnarok premiere, der ho spelte tenåringsdottera Ragnhild saman med Pål Sverre Valheim Hagen. I 2014 var dei begge med på innspelinga til den nederlandske filmen Beyond Sleep (2016), der dei norske skodespelarane Anders Baasmo Christiansen og Thorbjørn Harr òg stod på rollelista.

Ho spelte Ulla Østgaard i NRK-serien Atlantic Crossing saman med Tobias Santelmann og Sofia Helin. Serien gjekk på NRK hausten 2020.

I seinare tid vart ho ein del av K1 Film og teater frå ca. 2017 og til gruppa vart avslutta i 2019 grunna nye budsjetteringar. Gruppa vart leidd av Gerd Brox og Irena Prskalo. Ungdomsgruppa deltok med Hyener på DUS i 2017.  På eiga scene på Aktivitetshuset K1 spelte dei førestillinga Greven Pompidillipromp og Prinsesse Asian Glow ny dramatikk skriven av Gerd Brox. Førestillinga var open for alle borna som budde på Tøyen og områda rundt å koma å sjå på. 

I nyare tid er ho å sjå på VegaScene med oppsetjingar i regi av Vega Ung Teater. På haustpartiet av 2020 spelte dei Rolf Kristian Larsens Eggs'n'bakey, med musikk basert på songane til Sondre Justad.

I tillegg til å jobba som skodespelar har kortfilmane hennar motteke diverse nominasjonar. I am a little anxious today (2020) vart nominert til Amandusfestivalen i kategorien Amandus UNG og Tenkte på noko (2019) vart nominert til Grønnskjerm i september 2019.

Ho har skrive sceneteksta Hvordan hjelpe Diana, som vart nominert til DUS sin scenetekst-konkurranse og ho vart 1 av 6 finalistar.

Filmografi og TV

Prisar og nominasjonar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Maria Annette Tanderø Berglyd» frå ,  den 17. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske skodespelarar
Fødde i 1999
Vanessa Borgli

Vanessa Borgli () er ein norsk skodespelar som er mest kjend for rolla som den manipulerande og forførariske Sue-Astrid Wallace i såpeserien Hotel Cæsar på TV 2. Ho kom inn i serien i 2003 i rolla som ukjend arving til hotellkonsernet, og som raskt tok kontroll, mellom anna ved å forføra den blinde Jens August (Kim Kolstad).

Før ho vart med i Hotel Cæsar hadde Borgli rolla som Charlotte Berg i NRK sin såpeserie Offshore. Ho har òg vore med i ei rekkje teateroppsetjingar.

Borgli er busett i Oslo.

Filmografi 

 2005 Tjuefjerde (TV-serie), "Helle Ravn"
 2006 Sørgekåpen (TV-serie), "Eva Gerner"
 2007 Nattsøsteren (TV-serie), "Eva Gerner"
 2008 Honningfellen (TV-serie), "Eva Gerner"
 2009 Orkestergraven (TV-serie), "Eva Gerner"
 2011 Erobreren (TV-serie), "Veronica"
 1996 Offshore (TV-serie), "Charlotte Berg"
 1999 Sofies verden, "Spansk senorita"
 2002 Holms (TV-serie), "Klesbutikk-selger" (episode nr. 1.8)
 2003–2004 Hotel Cæsar (TV-serie), "Sue-Astrid Wallace"

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Vanessa Borgli» frå ,  den 17. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Fødde i 1972
Norske skodespelarar
Solveig Koløen Birkeland

Solveig Koløen Birkeland () er ein norsk skodespelar frå Stord.

Ho spelte i Erik Poppe sin spelefilm Utøya 22. juli frå 2018. For rolla vann ho Amandaprisen 2018 i klassen beste kvinnelege birolle.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Solveig Koløen Birkeland» frå ,  den 17. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske skodespelarar
Skodespelarar frå 2000-talet
Folk frå Stord
Nicole Madeleine Aurdahl

Nicole Aurdahl () er ein norsk skodespelar.

Filmografi 
 Salto, salmiakk og kaffi (2004)
 Uro (2006)
 Skal dere gå allerede? (2019)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nicole Madeleine Aurdahl» frå ,  den 17. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske skodespelarar
Skodespelarar frå 2000-talet
Julie Back

Julie Frederikke Back () var ein dansk-norsk skodespelar og dansepedagog.

Liv og virke

Bakgrunn 
Julie Frederikke Back var fødd i København som dotter av skipskaptein Christian Marcher (1773-1830) og Christiane Magdalene Catharine Eleonore Rose (1788-1868). Ho var søster av operasongaren Louise Rudolfine Marcher (1818-1891, gift Sahlgreen).

Faren forliste med skip og mannskap i 1830, og etterlét familien i vanskelege kår. Julie vart gift 20. desember 1839 i Stavanger med skodespelaren og danselæraren Michael Nielsen Back (1813-1854).

Skodespelar
Back var skodespelar hos Joachim Werner Weise i Bergen frå 1838. Frå 1841 var ho i Trondhjem hos Gustav Wilhelm Selmer. Frå hausten 1843 var ho igjen hos Weise, men denne gongen i Drammen. Saman med ektemannen og familien gjorde ho fleire reiser omkring i Noreg, tidvis knytte til ein trupp, tidvis utan. Dottera Emma var berre 8-9 år gammal då ho hjelpte foreldra ved ei aftanunderhaldning i Arendal i 1849.

I 1854-1855 gav Julie Back danseundervising i Drammen. Ho heldt fram same type verksemd i Trondhjem seinare i 1850-åra. Bortimot 1860 vende ho attende til fødebyen København.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Julie Back» frå ,  den 17. november 2021.  

Nordmenn frå 1800-talet
Folk frå København
Danske skodespelarar
Norske skodespelarar
Cathrine Bang Norum

Cathrine Bang Norum () er ein norsk skodespelar. 

Bang har medverka i ei rekkje TV-produksjonar, filmar og teateroppsetjingar sidan 80-talet. Norum er kjend som storesøstera til Frida i Frida-filmane med Maria Kvalheim i hovudrolla. Ho spelte i fjernsynsfilmen Tungekysset i 1988, som vart regissert av Berit Nesheim etter ei forteljing av Vigdis Hjorth. Ho hadde ei sentral rolle i filmen Sigurd Drakedreper, der ho spelte Ravnejenta. I 2008 spelte ho Roxie i Hålogaland Teater si oppsetning av musikalen Chicago.

Film og TV 
 Tungekysset (novellefilm, 1988) - Anne
 Elsk meg bort fra min bristende barndom (fjernsynsteater, 1989) - Piken
 Frida (novellefilm, 1989) - Kaisa
 Sigurd Drakedreper (1989) - Ravnejenta
 Frida og det urolige hjertet (novellefilm, 1990) - Kaisa
 Frida – med hjertet i hånden (1991) - Kaisa

Teater 
 Chicago (Roxie, 2008)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Cathrine Bang Norum» frå ,  den 17. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske skodespelarar
Fødde i 1974
Maria Kvalheim

Maria Amor Kvalheim () er ein norsk journalist, moteekspert og tidlegare barneskodespelar. Ho vart landskjend etter å ha spelt rolla som 11 år gamle Frida i TV-serien Frida i 1989 - og seinare spelefilmen Frida - med hjertet i hånden (1991).

Kvalheim tok fri frå skulegang ved St. Sunniva skule i Oslo for å spela hovudrolla som Frida i filmen Frida - med hjertet i hånden i 1991. Ho hadde òg ei rolle i barneserien Øyenvitne, som gjekk som føljetong i Blikkbåx i 1988.

Ho avslutta skodespelarkarrieren på eit tidleg tidspunkt og studerte sidan internasjonal marknadsføring og tok journalistutdanning. Ho har etter enda utdanning arbeidd som moteekspert og stylist i bladet Tique og Cosmopolitan. Ho har spanske anar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Maria Kvalheim» frå ,  den 17. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Folk frå Oslo
Norske skodespelarar
Orientugle

Orientugle (Otus sunia) er ein ugleart i den biologiske slekta Otus. Ugla har utbreiing i Asia, frå omtrent Islamabad i vest austover langs sørsida av Himalaya over Søraust-Asia og sørlege Kina aust til søraustlege Russland. Fragmentert utbreiing også i India. Populasjonane som hekkar i nordaustlege delar av området overvintrar frå sørlege Thailand til Sumatra.

Skildring 

Orientugla er ei rundt 19 cm lang Otus-ugle som finst i to morfar, ein gråbrun og ein rustfarga fjørdrakt. Ho er streka på over- og undersida, manglar til skilnad frå fleire andre Otus-ugler i utbreiingsområdet den tydelege halskragen og har dessutan tydelege kvite flekker på skulderfjørene. Den rustfarga forma skil seg tydeleg frå dverghornugle, medan den gråbrune er veldig lik, likevel kraftigare teikna både på over- og undersida. Auga er gule nebbet mørkegrått. Populasjonane skil seg noko i utsjånad, der dei på Sri Lanka er mindre og veldig mørke, dei på Nikobarane einskapleg rustfarga heilt utan mørkare teikningar, inklusive andletsskiva.

Orientugla sitt spellæte er eit gjentatt, rytmisk og froskeaktig «wut-chu-chraii», òg  «toik toik' to-toik».

Utbreiingsområdet er vidt i sørlege og austlege Asia, her gjeve for dei ni underartane:
 O. s. japonicus – Japan, delvis trekkfugl
 O. s. stictonotus – hekkar i søraustlege Sibir til nordaustlege Kina, Sakhalin og nordre Korea; overvintrar frå søraustlege Kina og sør til sørlege Thailand
 O. s. malayanus – hekkar i sørlege Kina (Yunnan til austre Guangdong); (delvis) flyttfugl som overvintrar sør til sørlege Malayahalvøya og nordre Sumatra
 O. s. sunia – nordre Pakistan til nordre India og Bangladesh
 O. s. distans – nordre Myanmar og austre Thailand og dessutan Indokina
 O. s. rufipennis – sørlege India
 O. s. leggei – Sri Lanka
 O. s. modestus – Andamanøyane
 O. s. nicobaricus – Nikobarane

Orientugla lever i eviggrøn lauvskog og blandingsskog og dessutan i parkar og hagar ved landsbyar i låglandsområde, helst under 1500 moh., men kan leve opptil 2300 moh. mot Himalaya. Føda består hovudsakeleg av insekt og kongroer, men tar òg smågnagarar og småfuglar.

Fuglen legg egg frå midten av februar til månadsskiftet april-mai i India og Pakistan, april-juni i Sibir og Kina, mai-juni i Japan og februar-juni i Søraust-Asia. Hoa legg tre til fire kvite egg i eit holt tre eller i ein mur.

Verdas naturvernunion, IUCN, kategoriserer arten som livskraftig (LC). Verdspopulasjonen har ikkje blitt estimert, men arten blir skildra som vanleg og vidt spreidd.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Orientdvärguv» frå ,  den 17. november 2021.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Uglefamilien
Athena Manoukian

Athena Manoukian () er ein gresk songar og låtskrivar med armenske røter. Manoukian skulle ha representert Armenia i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland med låten «Chains on You», men 18. mars 2020 avlyste EBU Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.

Bakgrunn 
I 2007 vann Manoukian det greske talentshowet This Is What's Missing på Alpha Television Network Greece. Året etter deltok ho i den greske nasjonale finalen til Junior Eurovision Song Contest 2008.med songen «To fili ti sin Aphroditis», der ho enda på ein sjuande plass.

I 2011 slapp Manoukian debutsingelen sin «Party Like a Freak». Singelen fekk stor suksess i Hellas, og vart nominert til ein pris i greske Video Music Awards. I 2012 slapp ho oppfølgjarsingelen «I Surrender», etterfølgd av «Na Les Pos M'agapas» eit par månader seinare. Alle tre singlane selde til gull. I 2014 gav ho ut singelen «XO» på Warner/Chappell og Max Music Scandinavia, som også fekk stor suksess. Under Armenian Pulse Awards vann Manoukian pris i klassa «beste engelskspråklege song».

Som låtskrivar har Manoukian skrive ei rekkje låtar for andre artistar. I 2017 skreiv og komponerte ho låten «Palia mou agapi» som vart sungen av Elena Paparizou, vinnaren av Eurovision Song Contest 2005. I 2018 deltok Manoukian i britiske X Factor, men vart slått ut av tevlinga under den såkalte bootcamp.

15. februar 2020 vann Athena Manoukian Depi Jewratessil 2020, den armenske nasjonale finalen til Eurovision Song Contest. Med songen «Chains on You» skulle Manoukian ha representert Armenia i Eurovision Song Contest i den andre semifinalen torsdag 14. mai 2020 i Rotterdam. Men på grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 vedtok EBU å avlyse tevlinga for å hindra spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen COVID-19.

Diskografi

Singlar 

 2011: «Party Like a Freak» (med DJ Kas)
 2012: «Na les pōs m' agapas»
 2012: «I Surrender»
 2014: «XO»
 2020: «Chains on You»

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Athena Manoukian» frå ,  den 18. november 2021.  

Armenske songarar
Greske songarar
Folk frå Aten
Armenske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2020-deltakarar
Ikkje-deltakande Eurovision Song Contest-artistar
Stina Ekblad

Stina Ekblad () er ein finlandssvensk skodespelar.

Biografi 
Ekblad er dotter av ein småbrukar frå den finske Österbotten utanfor Vasa.

Ho vart skodespelar fordi ho oppdaga at det å vera skodespelar var den beste måten å få fram dei språklege uttrykksbehova sine. Då det var vanskeleg å få utdanning for dette i Finland flytta ho sytten år gammal til Danmark der ho først gjekk på folkehøgskole og sidan på teaterskolen før ho hamna på Odense Teater der ho var i ni år. I løpet av den tida hadde ho filmdebuten sin i den finsk-svensk  TV-serien Amirika (1975).

Deretter flytta ho til Stockholm og Sverige og arbeidde først ved Stockholms stadsteater i 1980 og frå 1987 Dramaten.

Mange karakteristikkar har vore nytta for å fanga karakteren hos denne eigenarta skodespelaren. Mykje siktar til utsjånaden og den milde finlandssvenske dialekten hennar, med nemningar som «hulder» eller «lys, rank bjørk». Ho har mange gonger fått spela figurar som har vore både kunstneriske og veldig sjelfulle, som Siri von Essen i SVT sin store Strindberg-serie, August Strindberg ett liv (1985), eller som Agnes von Krusenstjerna i Mai Zetterling sin Amorosa (1986). Ho har òg kunna framstilla androgyne figurar som Ismael i Fanny og Alexander (1982) eller Tintomara i Drottningens juvelsmycke på Dramaten (1987). Men ho kan like gjerne opptre som meir reindyrka usympatiske figurar som filmdirektøren i Livsfarlig film (1988) eller sekretæren i Killinggängets TV-film På sista versen – en liten film om døden (1999). Ho spelte òg hovudrolla som markise de Sade i Ingmar Bergman si oppsetjing av Markisinnan de Sade (TV-versjonen 1992). Ho peikar seg ut  ved den store presisjonen i opptredenane sine. Med si distinkte språkhandsaming har ho òg ofte vorte nytta som opplesar og resitatør.

Stina Ekblad mottok O'Neill-stipendiet i 1995 og i 2002 fekk ho eit fireårig professorat i scenisk skodespel med hovudvekt på teksttolking og språkleg framføring ved Teaterhögskolan i Stockholm. 

Ho er gift med skodespelaren Jan Dolata.

Prisar og utmerkingar (utval) 

 2008 – Svenska Dagbladets Thaliapris
 2007 – Svenska Akademiens teaterpris
 1999 – Den kongelige medaljen Litteris et Artibus
 1995 – Dramatens O'Neill-stipendiet
 1986 – Guldbagge for beste kvinnelege hovudrolle Ormens vei på helleberget og Amorosa
 1986 – Svenska Filmakademins Kurt Linder-stipendium
 1985 – Svenska Akademiens Carl Åkermarks stipendium

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Stina Ekblad» frå ,  den 18. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Finlandssvenskar
Finske skodespelarar
Svenske skodespelarar