alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Atto Melani

Atto Melani () var ein kjend italiensk kastratsongar som også verka som diplomat og spion.

Liv

Melani var fødd i Pistoia i Toscana som den tredje av sju søner av ein klokkeringar. Som ung blei han kastrert for å kunne bli kastratsongar. Det same skjedde med tre av brørne og to av syskenbarna hans. Brørne Alessandro Melani og Jacopo Melani blei også betydelege komponistar.

Adelsmannen Mattias De' Medici blei mesen for Melani, og sende han til Roma for å studera under Luigi Rossi og kastratsongaren Pasqualino. Talentet hans førte han til det franske hoffet i Paris, der han blei knytt til «den grå eminensen» kardinal Mazarin som spion og diplomat. Kardinalen sende han på fleire oppdrag rundtom i Europa, og Melani blei etterkvart fransk borgar og kammerjunker ved det franske hoffet.

Atto Melani hadde ein mykje omtykt rolle som Orfevs i operaen Orfeo av Rossi, som hadde premiere i Firenze i 1647. I 1652 opptredde han i Modena med La Gara delle stagioni av Crivelli. Han spelte også i ballettar av den franske komponisten Lully, som L'Amour malade frå 1657, der han spelte «l'Amour» (kjærleiken). Saman med ein broren Francesco Maria, som også var kastrat, framførte han Cavalli sin opera Xerse både i Venezia og seinare i Paris.

Etter at Mazarin døydde i 1661 fekk Melani politiske problem, særleg ved arrestasjonen av Nicolas Fouquet, som hadde kopiar av brev Melani hadde gjeve han. Som følgje av dette dømde kong Ludvig XIV han til eksil, og Melani levde dei neste 15 åra i Roma. Der arbeidde han for kardinal Giulio Rospigliosi, som var frå fødebyen hans Pistoia, og seinare blei utnemnd til pave Klemens IX. Melani heldt også kontakten med Maria Mancini, ei niese av Mazarin, gjennom ei brevveksling som varte i over 40 år.

Ludvig XIV var særs nøgd med utnemninga av pave Klemens IX, og opphevde eksilet til Melani. Songaren blei gjeven ein ærestittel og ei årleg løn. Han fortsette si diplomatiske verksemd mellom italienske og tyske statar, rådgav den franske kongen og skreiv fleire bøker.
Melani hadde sin siste opptreden ved Palazzo Colonna i 1668. Han døydde 88 år gammal i Paris, og etterlét seg fleire flotte bygningar, lagerhus og ei stor boksamling.

I kulturen
Melani er blitt skildra i ein serie romanar av Rita Monaldi og Francesco Sorti: Imprimatur, Secretum og Veritas . Forfattarane gav ut ein del dokument skrivne av Melani, mellom anna eit brev til Ludvig XIV.

Bakgrunnsstoff
 .

Kjelder

Atto MELANI - 1626 – 1714, quellusignolo.fr
Collegium Musicum, Volume 14

Denne artikkelen bygger på «Atto Melani» frå , og «Atto Melani» frå  den 9. mars 2014.  
 

Italienske operasongarar
Franske operasongarar
Kastratsongarar
Folk frå Pistoia
Marianne Dahlmo

Marianne Dahlmo () er ein norsk tidlegare langrennsløpar frå Bodø. Ho vann fire renn i verdscupen i langrenn i tida 1986-89, og enda på andreplassen i verdscupen 1986 og på tredjeplassen sesongen etter. Dahlmo, som var medlem av Bodø & Omegn IF, vart dobbel noregsmeister i 1986 og fekk tre stafettmedaljar med Noreg i åra 1987-89. Ho var ein av dei første kvinnelege langrennarane som meistra skøyteteknikken.

Aktiv
Dahlmo debuterte i verdscupen i Davos 18. desember 1984. Ho fekk sin fyrste pallplass då i byrjinga av mars 1985 vart nummer tre på ein 5 kilometer i Lahti. Sin fyrste siger i eit verdscuprenn tok ho på 20 km i Oberstdorf 15. februar 1986. Kvar av dei neste tre sesongane vann ho eit renn verdscupen, den fjerde og siste sigeren kom på 10 km i Klingenthal den 10. januar 1989. Både i 1986- og 1987-sesongen kjempa ho om å vinne verdscupen for kvinner, men vart nummer to i 1986 og tre året etter, begge gongane var det finske Marjo Matikainen som sikra seg FIS-pokalen.

Dahlmo deltok i alle fire verdsmeisterskapane på ski i perioiden 1987 til -93. Hennar beste individuelle plasseringar var to femteplassar, fyrst på 10 km i 1987 og så 5 km i 1991. Både i VM 1987 og OL 1988 gjekk ho for Noregs to sølvlag i 4 x 5 km stafett, medan ho i 1989 fekk ein bronsemedalje på stafetten under ski-VM i Lahti.

I 1986 vart Dahlmo norsk meister både på 5 km og 20 km. Dei neste fire åra, 1987-90, sikra ho seg fire NM-sølv og like mange NM-bronsar.

Ho la opp etter 1994-sesongen.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
 Ski-VM 1987 i Oberstdorf: Sølvmedalje på stafetten, nr 5 på 10 km
 Vinter-OL 1988 i Calgary: Sølvmedalje på stafetten, nr 8 på 20 km
 Ski-VM 1989 i Lahti: Nr 6 både på 10 km og på 30 km, bronsemedalje på stafetten
 Ski-VM 1991 i Val di Fiemme: Nr 5 på 5 km
 Ski-VM 1993 i Falun: Nr 19 på 5 km

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
 

Norske langrennsløparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Norske deltakarar under vinter-OL 1988
Langrennsløparar under vinter-OL 1988
Folk frå Bodø
Teniente Luis Carvajal Villaroel-basen

Teniente Luis Carvajal Villaroel-basen, tidlegare Station T,  er ein base oppretta av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1961.

Han vart oppretta på sørvesttuppen av Adelaide Island i staden for Rothera Point sidan han hadde betre snøtilhøve som flylandingsplass og ikkje så mykje is til hinder for skip. Basen vart sett opp for å utføre landmålingsarbeid i området, glasiologi, geologi og meteorologi. Basen var i kontinuerleg drift av BAS mellom 3. februar 1961 til 1. mars 1977. Han vart lukka då landingsplassen vart dårleg og operasjonane vart flytta til Rothera-stasjonen (Station R).

Den opphavlege bygningen vart kalla Stephenson House etter A. Stephenson, som var landmålar under British Graham Land Expedition (BGLE) 1934-37. Ei anna hytte vart kalla Rymill House etter John Riddoch Rymill, leiaren for BGLE, som vart reist i mars 1962. Ei anna hytte kalla Hampton House etter W.E. Hampton, som var nestleiar og sjefspilot under BGLE, vart reist den 1. januar 1963. Dette var tidlegare ein garasje ved Fossil Bluff (Station KG). Ein plastisk bygning vart reist den 3. mars 1967. 

Basen vart overført til Chile 14. august 1984 og fekk namnet Teniente Luis Carvajal Villaroel-basen (Teniente Carvajal). Chile har nytta stasjonen om sommaren sidan den gong. Dei siste åra har landingsbanen vorte enno dårlegare og ein chilensk flymekanikar mista på grunn av dette livet då han fall ned i ein bresprekk. Sidan den gong har det chilenske luftforsvaret lagt ned operasjonane ved Carvajal. Den chilenske marinen vitjar framleis basen om sommaren og sørgjer for at han er i god stand. 

I løpet av vinteren vitjar besetninga på Rothera-stasjonen ofte dei tomme bygningane ved Cravajal under BAS «Winter Training Trips».

Sjå òg
Región de Magallanes y de Antártica Chilena
Britisk Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Teniente Luis Carvajal Villaroel-basen» frå ,  den 9. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 BAS si nettside om basen
 Instituto Antàrtico Chileno 
 COMNAP 

Utpostar i Graham Land
Adelaide Island
1961 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1961
Vernadskij-stasjonen

Vernadskij-stasjonen (ukrainsk Академік Вернадський; Akademik Vernadskij) er ein ukrainsk forskingsstasjon ved Marina Point på IÎles Galindez i Argentine Islands i Antarktis.

Historie

Storbritannia
Stasjonen vart oppretta av britiske Falkland Islands Dependencies Survey som Base F  eller «Argentine Islands» på Winter Island i 1947. Hovudhytta, som vart bygd på same stad som ei tidlegare hytte under British Graham Land Expedition, vart namngjeven «Wordie House» etter sir James Wordie, eit medlem på Endurance-ekspedisjonen til Ernest Shackleton som vitja under bygginga.

Wordie House er restaurert og har status som historisk stad og monument nr. 62. Basen vart flytta til nærliggande IÎles Galindez i mai 1954 der hovudbygningen fekk namnet «Coronation House».

Basen fekk namnet Faraday-stasjonen i august 1977 til ære for den britiske forskaren Michael Faraday.

Ukraina
Ukraina tok over drifta av basen i februar 1996 for den symbolske summen eitt pund. Kostnaden med å demontere basen utan å forstyrre miljøet ville bli for dyrt. Det ukrainske antarktissenteret heldt fram med å forske på meteorologi, atmosfærisk fysikk, geomagnetisme, ozon, seismologi, glasiologi, økologi, biologi og fysiologi.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Vernadsky Research Base» frå ,  den 9. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

  Vernadsky-stasjonen si nettside
  Offisiell nettstad for National Antarctic Scientific Center
 COMNAP 

Vitskap og teknologi i Ukraina
Wilhelm Archipelago
Utpostar i Graham Land
1947 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1947
Sovetskaya i Antarktis

Sovetskaya var ein sovjetisk stasjon i Antarktis i Wilhelm II Land.

Sjå òg
Sovetskajasjøen

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sovetskaya (Antarctic Research Station)» frå ,  den 9. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Wilhelm II Land
Sovjetunionen og Antarktis
Byrd-stasjonen

Byrd-stasjonen var ein stasjon i Antarktis oppretta av USA under Det internasjonale geofysiske året av U.S. Navy under Operasjon Deep Freeze II i Vest-Antarktis. Eit tog av beltevogner kryssa isen frå Little America V seint i 1956 for å opprette stasjonen. Kolonnen vart leia av Merle Dawson og reisa gjekk over 1040 km over uutforska terreng i Marie Byrd Land til ein stad som var vald ut på førehand. Stasjonen bestod av eit sett av fire prefabrikerte bygningar og vart reist på mindre enn ein månad. Han vart bestilt den 1. januar 1957. Den originale stasjonen («Old Byrd») varte kring fire år før han byrja å kollapse under snøen. Bygginga av ein ny undergrunnsstasjon i nærleiken byrja i 1960 og var i bruk til 1972. Stasjonen vart så omgjort til ein sommarleir fram til han vart forlaten i 2004-05.

John P. Turtle, ein polarlysforskar ved Byrd-stasjonen i 1962, gav namnet sitt til Turtle Peak.

National Science Foundation, som styrer U.S. Antarctic Program (USAP), hadde planar i juni 2009 om å bygge ein ny leir for å drive forskingsprosjekt i Vest-Antarktis, inkludert arbeid ved Pine Island-breen. Leiren, kring 1400 kilometer frå hovudanlegget til USAP, McMurdo-basen, skal kunne ta 50 personar og vil i hovudsak vere ein «oppstasa» bensinstasjon for luftturar i området. Ein annan leir nær Pine Island-breen, for eit prosjekt leia av NASA-forskaren Robert Bindschadler, er òg planlagt. Anlegget skal assistere helikopteroperasjonar til isbremmen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Byrd-stasjonen» frå ,  den 9. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Antarctic Sun (Nettavis for U.S. Antarctic Program)
 COMNAP 

Utpostar i Marie Byrd Land
Busetnader grunnlagde i 1957
1957 i Antarktis
United States Antarctic Program
Russkaja-stasjonen

Russkaja-stasjonen var ein sovjetisk Antarktis-stasjonen som ligg på Ruppert Coast i Marie Byrd Land vest i Antarktis). Stasjonen vart føreslått i 1973 og godkjend i 1978. Bygginga byrja året etter og han vart opna 9. mars 1980.

Til å vere ved kysten av Antarktis vert vinden rekna som heller kraftig. Talet på dager med vindstyrke over 15 m/s i området kring stasjonen er 264, og på 136 av desse dagane er vindstyrken over 30 m/s. Middeltemperaturen i dei kaldaste månadane juli-august er -20 °C. I dei varmaste månadane desember-januar er -2 °C. Den lågaste temperaturen som er registrert her er -46,4 °C i 1985, og den høgaste er +7,4 °C i 1983. Årsmiddeltemperaturen er -12 °C og det årlege snøfallet er kring 2000 mm.

Stasjonen vart fråreist i byrjinga av 1990. I februar 2006 sa Valerij Lukin, sjefen for den russisk antarktisekspedisjonen (RAE), at det er planar om å opne dei nedlagde stasjoanne Molodjozjnaja, Leningradskaja og Russkaja i 2007-2008.

Sjå òg
Stasjonar i Antarktis
Den sovjetiske antarktisekspedisjonen

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle nettstaden til AARI 
 AARI om Russkaja-basen
 COMNAP 

Utpostar i Marie Byrd Land
Sovjetunionen og Antarktis
Russland og Antarktis
1980 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1980
Den utilgjengelege polen-stasjonen

Den utilgjengelege polen (russisk Полюс недоступности) er ein no nedlagt sovjetisk stasjon i Antarktis, ved den sørlege utilgjengelege polen, som er staden i Antarktis som ligg lengst borte frå kysten, slik dette vart definert i 1958 då stasjon vart oppretta. Seinare har dette punktet blitt flytta i høve til nye definisjonar, men alle ligg relativt nær denne stasjonen. Det vart teke meteorologisk observasjonar frå 14. desember 1958 til 26. desember 1958. Den utilgjengelege polen har den lågaste årsmiddeltemperaturen i verda med -58,2 °C.

Stasjonen ligg 878 km frå Sørpolen og tilnærma 600 km frå Sovetskaja. Høgda er 3800 meter over havet. 18 mann nådde staden den 14. desemebr 1958 under Den tredje sovjetiske antarktisekspedisjonen. WMO-nummeret til vêrstasjonen er 89550.

Stasjonen hadde ei hytte for fire personar, ei radiohytte og ei elektrisk htyte. Desse bygningane var prefabrikkerte og vart transporterte på motorsledar. Like ved hytta vart det rydda ei landingsstripe for eit Li-2-fly som landa der 18. desember 1958. Utposten vart utstyrt med ein dieseldriven generator og ein radiosendar. Utstyr og personell vart levert av ein traktorkonvoi under Den tredje sovjetiske antarktisekspedisjonen. Den 26. desember vart utposten lagt på hylla. Fire forkarar vart frakta med fly og dei gjenverande 14 medlemmane vart frakta med traktorar. Stasjonen vart rekna som så langt unna andre stasjonar til at operasjonane vart rekna som trygge.

I dag står bygningane framleis på staden, markert av ei byste av Vladimir Lenin og verna som ein historisk stad. I 2007 var bygningen nesten heilt gravlagd av snø, og berre statuen (på toppen av bygningen) er synleg.

Den amerikanske ekspedisjonen som kryssa Dronning Maud Land nådde den utilgjengelege polen frå polstasjonen hausten 1965 og mannskapet vart flytt ut der frå av eit C130. Seinare på våren det året nådde eit nytt mannskap stasjonen med eit C130 for å ta observasjonar, fikse opp motorsledane og helde fram over Dronning Maud Land til slutten av sommaren ved den nye Plateau-stasjonen.

Team N2i nådde den utilgjengelege polen den 19. januar 2007, og oppdaga på ny statuen av Lenin.

Sjå òg
 Den sovjetiske antarktisekspedisjonen

Kjelder

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Kemp Land
Russland og Antarktis
Sovjetunionen og Antarktis
1958 i Antarktis
Fossil Bluff

Fossil Bluff er ein stasjon for British Antarctic Survey ved Fossil Bluff. Hytta ligg midt mellom eit anlegg av bygningar. 

Fossil Bluff-hytta ligg ved foten av ein steinurdekt rygg oppom George VI Sound som skil den fjellendte Aleksanderøya frå Palmer Land. George VI-isen dekkjer sundet og gjer det mogeleg å reise frå nord til sør, utanom på seinsommaren då overflata av isbremmen vert oversumd av smeltevatn. I vest og nordvest ligg Planet Heights, ei omfattande fjellkjede med ei høgd opp mot over 1500 m. Like i vest ligg Giza Peak.

Fossil Bluff er ein stasjon for bunkring av drivstoff for flya som vert operert frå Rothera-stasjonen om sommaren mellom oktober og mars. Det ligg ei 1200 meter lang landingsstripe av snø, markert av tønner, 1 km sør for stasjonen. 

De Havilland Canada DHC-6 Twin Otter-fly fraktar tønner med drivstoff frå Rothera til Fossil Bluff kvar sommar. Stasjonen ligg 90 minuttar med fly frå Rothera og vert mykje nytta som utgangspunkt for operasjonar djupare inn i Antarktis. Det neste «tradisjonelle» stoppet for Twin Otter-flya er Sky Blu, 85 minuttar unna.

Fossil Bluff husar fire personar. 

Basen har vore i bruk av og på sidan 20. februar 1961. Han var i drift vintrane 1961, 1962 og 1969-75, og kvar sommar sidan 1975. Dei første menneska som overvintra her i 1961 var Cliff Pearce og John Smith (meteorolog) og Brian Taylor (geolog) som utførte ei grundig og systematisk undersøking av den lokale geologien.

Sjå òg
 Antarktiske feltleirar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fossil Bluff» frå ,  den 9. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
British Antarctic Survey - Fossil Bluff Web Page 
BAS Online Palaeontology Collection 

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Palmer Land
Aleksanderøya
1961 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1961
Ada Madssen

Ada Margrethe Madssen, òg kjend som Ada Madssen () var ein norsk bilethoggar, utdanna hjå Statens Håndverks- og Kunstindustriskole under Per Krohg i åra 1935 til 1937, og  hjå Statens Kunstakademi under Wilhelm Rasmussen og Axel Revold i åra 1938 til 1940.

Ada Madsen er mest kjend for ein statue i granitt av dronning Maud som står på Slottsplassen i Oslo, attmed porten inn til Dronningparken, avduka av kong Olav V i 1959, statuen av Camilla Collett på Eidsvoll frå 1977, og monumentet over Harriet Backer og Agathe Backer-Grøndahl i Holmestrand frå 1982.

I oktober 2007 vart Ada Madsen utnemnd til riddar av 1. klasse av Den Kongelege Norske St. Olavs Ordenen.

Bakgrunnsstoff
 Om statuane kring Slottet på internettsidene til Det norske kongehuset.

Norske bilethoggarar
St. Olavs Orden
Folk frå Oslo
Bilethoggarar frå 1900-talet
Sky Blu

Sky Blu er ein stasjon for British Antarctic Survey (BAS) sør i Palmer Land i Antarktis. Han ligg i eit område med stålis (særs hard og tett is utan luftbobler). Den harde isen gjer at det er mogeleg for fly med hjul (i motsetnad til ski eller meiar) å lande i området. 

Anlegget vert nytta til å lagre drivstofftønner og anna feltutstyr for vidare transport med Twin Otter-fly. Leiren er har eit mannskap på minst to, men vanlegvis tre folk, inkludert ein mekanikar. Besetninga et og søv i Melon-hytta, men det er og ein garasje og andre telt.

Historie 
Han vart først funnen av BAS i 1993-94 og vart raskt eit viktig ledd i operasjoane lenger sør for BAS. Dette kjem hovudsakleg av at rullebanen av stålis gjer at fly med landingshjul kan lande her. BAS kan derfor fly Dash-7-flyet sitt frå Rothera-stasjonen direkte til Sky Blu. Dash-flyet kan føre mykje meir last enn Twin Otter-flyta som BAS tidlegare nytta.

Sky Blu vart fullt operativ i feltsesongen 1997-98, og har sidan vore mykje i bruk av BAS. Den gamle feltleiren ved Sky-Hi Nunataks vart kort tid etter nedlagt og vêrstasjon der vart til slutt fjerna i november 2004.

Skildring 
Stålisbanen vert preparert av besetninga i leiren ved hjelp av snøplogar og blesarar (som kunne fraktast med Dash 7-flyet. Når vinden er gunstig og tilhøva gode er rullebanen 1,2 km lang og 50 meter brei. Operasjonane vert ofte hindre av lettare vind som fører til at ein få knedjupe snøfonner på rullebanen slik at kontraste forsvinn. Rullebanen er merka med flagg og fargerike søppelposar.

Sjå òg
Antarktiske feltleirar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sky Blu» frå ,  den 9. mars 2014.

Bakgrunnsstoff 
BAS Sky Blu Web Page 

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Palmer Land
1997 i Antarktis
Progress-stasjonen

Progress (russisk Прогресс) er ein russisk (tidlegare sovjetiske) stasjon i Antarktis. Han ligg i den antarktiske oasen i Larsemannfjella ved kysten av Prydzbukta.

Stasjonen vart oppretta av den 33. sovjetiske antarktisekspedisjonen den 1. april 1988 og så flytta ein annan stad den 26. februar 1989  I 2000 vart arbeidet mellombels stoppa, men stasjonen vart opna på ny i 2003.

Ei landingsstripe ligg nær stasjonen. Frå 1998-2001 vart det gjennom ført arbeid for å overføre operasjonane til Progress frå Mirny-stasjonen og gjere denne til hovudstøttebasen for Vostok-stasjonen.

I 2004 byrja arbeidet med å gjere stasjonen til ein heilårsstasjon. Den 4. oktober 2008 braut det ut brann på byggeplassen og ein arbeidar mista livet, medan to andre vart alvorleg skadde. Den nye bygningen gjekk heilt tapt, i tillegg til at kommunikasjonen og vitskapleg utstyr ved stasjonen vart øydelagd.

Sjå òg
Stasjonar i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Progress Station» frå ,  den 9. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisielle nettsida til AARI 
 AARI om Progress-stasjonen 
 COMNAP 

Busetnader grunnlagde i 1988
1988 i Antarktis
Vêrstasjonar
Utpostar i Antarktis
Russland og Antarktis
Sovjetunionen og Antarktis
Utpostar i Princess Elizabeth Land
Komsomolskaja i Antarktis

Komsomolskaja var ein sovjetisk forskingsstasjon i Antarktis grunnla i 1957 aust i Antarktis ved 74°06' S 97°29' E (Dronning Maud Land). Han var ein heilårsstasjon til 1959, og vart så nytta som sommarstasjon fram til 1962, då han vart nedlagd. Han vert likevel framleis nytta som drivstoffstasjon for forsyningskaravanar frå Mirny-stasjonen til Vostok-stasjonen.

Stasjonen ligg 3500 meter over havet og 760 km innover frå Mirny-stasjonen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Komsomolskaya (Antarctic research station)» frå ,  den 9. mars 2014. 
 

Utpostar i Antarktis
Russland og Antarktis
Utpostar i Queen Mary Land
Sovjetunionen og Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1957
Nedleggingar i 1962
1957 i Antarktis
Mirny-stasjonen

Mirny (russisk Мирный, tyder fredfull) er ein russisk (tidlegare sovjetisk) forskingsstasjon i Antarktis, ved kysten av Davishavet i Australsk Antarktis. Han er kalla opp etter forskingsfartøyet «Mirny» med Mikhail Lazarev som kaptein under den første russisk antarktisekspedisjonen (leia av Fabian Gottlieb von Bellingshausen på «Vostok»).

Stasjonen opna 13. februar 1956 av Den første sovjetiske antarktisekspedisjonen. Han vart opphavleg nytta som hovudbase for Vostok-stasjonen som ligg 1400 km frå kysten, men denne funksjonen er no flytta til Progress-stasjonen. Om sommaren er det opp mot 169 menneske her fordelt på 30 bygningar, og om vinteren kring 60 forskarar og teknikarar. Middeltemperaturen på staden er –11 °C, og meir enn 200 dagar av året er vinden kraftigare enn 15 m/s.

Hovudforskingsområda er glasiologi, seismologi, meteorologi, observasjonar av polarlys, kosmisk stråling og marinbiologi.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mirny Station» frå ,  den 9. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 AARI Mirny-stasjonen page
 Official wesite Arktisk og antarktisk forskingsinstitutt 
 COMNAP Antarktis Facilities 
 COMNAP Antarktis Facilities Map 

Busetnader grunnlagde i 1956
1956 i Antarktis
Utpostar i Antarktis
Russland og Antarktis
Sovjetunionen og Antarktis
Utpostar i Queen Mary Land
Haug kyrkje

Haug kyrkje kan vise til:

 Haug kyrkje i Eiker – Øvre Eiker kommune i Buskerud
 Haug kyrkje på Ringerike – Ringerike kommune i Buskerud

Sjå òg 
 Hauge kyrkje – Lærdal kommune i Sogn og Fjordane
 Haugner kyrkje – Nordre Land kommune i Oppland
 Haugerud kyrkje – Oslo kommune
Adhan

Adhān (arabisk ), også uttalt azan og ezan, er bønekallet i islam. Det blir resitert av ein muezzin til dei fem føreskrivne tidebønene kvar dag. I nyare tid kan ein også bruka tekniske hjelpemiddel til adhan.

Ordsoge
Rota til ordet er ʼḏn أَذَن, som betyr 'tillate'. Ei anna avleiing av dette ordet er udun, som betyr 'øyre'.

Framføring
Adhan blir resitert eller sunge av ein muezzin frå ein moské, tradisjonelt frå ein høg minaret. Under framføringa pleier muslimar repetera orda stille, bortsett frå når muezzinen ber dei skunda seg til bøn og velgjere (ḥayya ʿala ṣ-ṣalāh og ḥayya ʿala l-falāḥ). Då er det stille svaret lā hawla wa lā quwata illā billāh ('der er ingen makt eller styrke utanom frå Gud').

Tekst 
Teksten til adhan varierer noko mellom ulike tradisjonar.

Sunni: 

Linja «bøn er betre enn søvn» blir brukt ved morgonbøna.

Sjia

Moderne hjelpemiddel

I moderne tid kan muezzinen bruka mikrofon og høgtalarar som ofte er festa høgt i minareten. Bøneropet kan også kringkastast.

Muslimar kan også bruka klokker og appar som er innstilt til dei fem bønetidene der dei er. Tidene blir gjerne rekna ut automatisk om ein stiller inn dato, by og klokkeslett.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

 islam-torget.no 

Denne artikkelen bygger på «Adhan» frå , og «Adhan» frå  den 10. mars 2014.  
Denne artikkelen bygger på «Adhan» frå ,  den 10. mars 2014.  
 

Islam