alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Distrikt på Malta

Malta er delt inn i 13 forskjellige distrikt. Kvart av dei består av ei gruppe busetndarder. Dei 13 distrikta på Malta er:

1. distrikt 

 Valletta (Città Umillisima}
 Floriana
 Ħamrun
 Pietà og Gwardamangia
 Del av Santa Venera

2. distrikt 

 Birgu {Città Vittoriosa}
 Bormla {Città Cospicua)
 Isla (Città Invicta)
 Żabbar (Città Hompesch}
 Kalkara
 Xgħajra

3. distrikt 

 Żejtun {Città Belog}
 Fgura
 Marsaskala

4. distrikt 

 Gudja
 Marsa
 Paola
 Santa Luċija
 Tarxien

5. distrikt 

 Birżebbuġa
 Għaxaq
 Marsaxlokk
 Mqabba
 Qrendi
 Safi
 Żurrieq og Bubaqra

6. distrikt 

 Qormi {Città Pinto}
 Kirkop
 Luqa
 Santa Venera, den andre delen som ikkje ligg i 1. distrikt

7. distrikt 

 Mdina {Città Notabile}
 Żebbuġ i Malta {Città Rohan}
 Siġġiewi {Città Ferdinog}
 Attard
 Dingli

8. distrikt 

 Balzan
 Birkirkara og Fleur de Lys
 Iklin
 Lija

9. distrikt 

 Iklin, delen som ikkje er i 8. distrikt
 Msida
 San Ġwann og Kappara
 Ta' Xbiex

10. distrikt 

 Gżira
 Pembroke
 San Ġiljan og Paceville
 Sliema
 Swieqi, Ibraġ og Madliena

11. distrikt 

 Mosta
 Mtarfa
 Rabat i Malta

12. distrikt 

 Għargħur
 Mellieħa
 Mġarr
 Naxxar
 San Pawl il-Baħar

 Għajnsielem, Gozo og Comino

13. distrikt 

 Rabat, Gozo {Città Victoria}
 Fontana
 Għarb
 Għasri
 Kerċem og Santa Luċija, Gozo
 Munxar og Xlendi
 Nadur
 Qala
 San Lawrenz
 Sannat
 Xagħra
 Xewkija
 Żebbuġ på Gozo og Marsalforn

Maltesisk geografi
Ballutabukta

Ballutabukta er ei bukt på nordaustkysten av Malta mellom byane Sliema og San Ġiljan. Ho er ein populær stad for bading, dykking og vassport og er omringa av kaféar og judastre. Horisonten er dominert av den nygotike soknekyrkja og Ballutabygningane på austsida. På sørsida ligg Le Méridien St. Julian's Hotel, bygd på 1700-talet.

Maltesisk geografi
Sildekonge

Sildekonge (Regalecus glesne) er ein stor fisk som høyrer til bandfiskane. Arten lever pelagisk og finst på mellombels djupt hav over heile verda. Det norske namnet sitt har han fått fordi han i folketrua tidlegare vart sett på som høvding over sildestimane.

Arten er særs sjeldan stort sett over heile utbreiingsområdet sitt. Han har difor liten økonomisk tyding, sjølv om kjøtet skal smaka særs godt.

Kjenneteikn 
Sildekongen er lang, smal og bandforma. Fargen er lyst sølvblank med raude finnar. Hovudet er lite, med ein tannlaus munn som kan krengast ut.

Ryggfinnen går langsetter heile ryggen og består av 10-15 harde finnestråler og opp mot 300 blaute. Dei fremste finnestrålane sit heilt framme med hovudet og er særs lange. Desse har vore med på å gje dyret namnet sitt, sidan dei kan sjå ut som ei krone. Ryggfinnen elles vert nytta til framdrift, ein reknar med at dyret sin kropp ligg i om lag 45 gradars vinkel frå retninga han sym. 

Sildekongen har elles korkje skjel eller gattfinne, og i dei lange bukfinnane er det berre èi finnestråle. Desse inneheldt kjemiske sanseceller og vert truleg brukt i næringssøk. Brystfinnane og halefinnen er òg små.

Sildekongen kan bli opp til sju meter lang med ei vekt på 272 kg. Ein trur mange forteljingar om sjøorm baserer seg på observasjonar av arten, særleg sidan mange myter skildrar ormen med raud man.

Levesett 
Me veit særs lite om biologien til sildekongen. Dei lever i dei frie vassmassane ned til 1 000 m, med hovudtyngda av bestanden mellom 300 og 500 meter. Skadde eller sjuke fisk vert stundom observert så grunt som opp til 20 m, og driv stundom i land. Det latinske artsnamnet glesne kjem frå Glesvær, der det første vitskapleg skildra eksemplaret vart funne.

Undersøkingar av mageinnhald har vist at sildekongen stort sett et små krepsdyr som kril, i tillegg til litt fisk og blekksprut. Funn av egg og larvar i Middelhavet tyder på at gytetida er tidleg på vinteren.

Kjelder 
 Jonsson, Bror: «Båndfisker» i Norges Dyr, Cappelen 1992
 FishBase

Bandfisk
Maltesisk geografi

Malta er ei øygruppe av kalkstein i Middelhavet, om lag 93 km sør for Sicilia i Italia, og om lag 300 km nord for Afrika. Berre dei tre største øyane er busett, øya Malta, Gozo og Comino. Av andre øyar finn ein Cominotto, Filfla og St. Paulus-øya. Landet dekkjer eit areal på om lag 316 km². Fleire bukter ligg langs kysten på øyane og fungerer som gode naturlege hamne. Landskapet er kjenneteikna av låge åsar og sletter i fleire nivå. Det høgaste punktet er Ta' Dmejrek på 253 meter over havet på øya Malta. Hovudstaden Valletta, ligg òg på denne øya. 

Geografiske koordinatar:

Klima 
Malta har eit middelhavsklima (Köppen si klimaklassifisering Csa), med milde, regnfulle vintrar og varme, tørre somrar. Plantene går aldri i dvale, sjølv om planteveksten kan stoppe opp i kort periodar under unormalt kalde vintrar og tørre, varme somrar kan få plantene til å visne. Det er i røynda berre to årstider på øyane og dei er derfor populære turistmål i dei tørre månadane. Kraftig vind om våren kan derimot kjennast kald ut på Malta. 

Vassforsyningane er eit problem på Malta sidan sommaren både er utan regn og den tida på året med størst vassforbruk. Regnet om vinteren kjem ofte i form av kraftige regnbyer der vatnet renn rett ut i havet og ikkje samlar seg opp på overflata. Malta er avhengig av grunnvatn for å få ferskvatn. 

I january 2007 valde International Living Malta som det landet med best klima i heile verda.

Den lågaste temperaturen nokon gong vart registrert i januar 1905 med 1,1 °C. Den høgaste temperaturen nokon gong er på 43,8 °C i august 1999. Snø er så godt som ukjend på Malta, men det vart registrert snøflak i lufta i februar 1895, januar 1905 og mars 1949.

Areal og grenser 
Areal:
totalt:
316 km²
land:
316 km²
vatn:
0 km²

Landegrenser:
0 km

Kystlinje:
140 km

Maritime krav:
tilstøytande sone:
24 nautiske mil (44 km)
kontinentalsokkel:
200 m djup eller til djup som kan utnyttast
økonomsisk sone:
25 nautiske mil (46 km)
territorialfarvatn:
12 nautiske mil (22 km)

Naturressursar og arealbruk 
Naturressursar :
Kalkstein, salt, dyrkbar mark

Arealbruk:
dyrkbar mark:
38 %
permanente avlingar:
3 %
permanente enger:
0 %
skogområde:
0 %
anna:
59 % (1993 est.)

Irrigert land:
10 km² (1993 est.)

Naturfarar:
Ingen

Miljø 
Miljøproblem:
 Særs avgrensa naturlege ferskvassressursar. 
 Aukande tillit til avsalting
 Uregulert jakt på trekkfuglar

Miljøvernsavtalar:
delaktig i avtalar som omhandlar:
Luftforureining, klimaendringar, ørkenspreiing, utryddingstrua dyreartar, havrett, marin dumping, forbod mot atomprøvesprengingar, vern av ozonlaget, skipsforureining, våtmarksområde. 
signert, men ikkje ratifisert:
Biologisk mangfald, Kyotoavtalen

Kjelder
Termofil

Ein termofil er ein (mikro)organisme som trivst best ved særs høge temperaturar, over 45 °C. Dei fleste har ein optimal veksttemperatur mellom 50 og 65 °C, men er i stand til å veksa ved 40-80 gradar. Ekstreme termofilar vert kalla hypertermofilar og kan takla temperaturar opp i godt over 100 °C. Rekorden for vekst i ein organisme vart sett i 2003, då ei forskargruppe fekk ein arkebakterie til å veksa ved heile 121 gradar!

Termofilar er som regel mikroskopiske arkar eller bakteriar, og finst gjerne i varme kjelder og nær geotermiske djuphavskjelder.

Me delar termofilane inn i obligat og fakultativt termofile organismar. Obligate termofilar må ha høge temperaturar for å overleva, medan fakultative termofilar toler nedkjøling.

Termofilar er interessante av fleire grunnar. For det første inneheldt dei særs spesielle, varmeresistente enzym, som mellom anna vert nytta i vaskemiddel og på molekylærbiologilaboratorium. Vidare lever termofilane i miljø som ikkje er så altfor ulike jorda slik ein tenkjer ho var på den tida livet oppstod. Såleis tenkjer ein seg at termofilane kan læra oss noko om opphavet til livet.

Kjelder 
 Hogg, Stuart: Essential Microbiology Wiley 2005
 Singleton, Paul & Sainsbury, Diana: Dictionary of microbiology and molecular biology Wiley 1987

Ekstremofilar
Byar på Malta

Dette er ei liste over byar på Malta. 

Det største samanhengande bustadområdet på Malta er rundt hovudstaden Valletta med 255 763 innbyggjarar (1. januar 2006). Dette utgjer 66 % av det totale innbyggjartalet i landet. Sjølve byen Valletta har derimot berre 6 315 innbyggjarar og er berre den 27. største byen i landet. 

I tabellen under finn ein byar med meir enn 5 000 innbyggjarar med folketeljingar frå 1985, 1995 og 2005, i tillegg til kva distrikt byen høyrer til. -

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Liste der Städte in Malta» frå ,  den 3. februar 2008.
Birkirkara

Birkirkara (maltesisk B'Kara) er den største byen på Malta med 21 775 innbyggjarar (2005)

Birkirkara er heimstad til president Edward Fenech Adami, opposisjonsleiaren Alfred Sant og den første presidenten på Malta, Anthony Mamo. 

Det er mange attraksjonar i Birkirkara, mellom anna den gamle jernbanestasjonen, som i dag er ein offentleg hage. Tog vart nytta som transportmiddel fram til 1931. Andre attraksjonar er akveduktane nær Mriehel og St. Helena-kyrkja. 

Birkirkara er ein av dei eldste byane på Malta og vart nemnd i skriftlege kjelder i 1436.

Bakgrunnsstoff 
 Birkirkara byråd
 Birkirkara: generell informasjon 
 Birkirkara og krossen

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Birkirkara» frå , den 3. februar 2008. 
 

Byar på Malta
Mosta

Mosta (maltesisk Il-Mosta) er den nest største byen på Malta med 18 735 innbyggjarar (2005). Han ligg midt på øya Malta. 

Hovudattraksjonen i Mosta er rotunden, ei stor rund kyrkje med den tredje største ikkje understøtta domen i Europa med ein diameter på 37 meter. Kyrkja vart bygd frå mai 1833 til 1860-åra.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mosta» frå , den 3. februar 2008.

Fotnotar 

Byar på Malta
Qormi

Qormi (maltesisk Ħal Qormi, òg kalla Città Pinto) er den tredje største byen på Malta med 16 576 innbyggjarar (2005). Byen ligg sørvest for Valletta, sentralt på øya Malta. 
 
Av nabobyar finn ein Marsa, Luqa, Żebbuġ og Siġġiewi. Qormi ligg like i nærleiken av den gamle hovudstaden Mdina og den nye hovudstaden Valletta.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Qormi» frå , den 3. februar 2008. 

Byar på Malta
Żabbar

Żabbar (maltesisk Ħaż-Żabbar) er den fjerde største byen på Malta med 14 671 innbyggjarar (2005). Han var opphavleg ein del av Żejtun, men Żabbar fekk tittelen Città Hompesch av den siste stormeisteren i Maltesarordenen på Malta, Ferdinand von Hompesch zu Bolheim. Stormeisteren gav etternamnet sitt til byen, som framleis vert nytta til ære for han.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Żabbar» frå , den 3. februar 2008. 
 

Byar på Malta
San Pawl il-Baħar

San Pawl il-Baħar (engelsk St. Paul's Bay) er ein by på Malta med 13 412 innbyggjarar (2005). Han ligg nordvest på øya Malta, 16 km frå hovudstaden Valletta. 

Namnet refererer til skipsforliset til Paulus, som er dokumentert i Apostelgjerningane. Ein meiner at skipet hans forliste på St. Paulus-øya, som ligg utanfor bukta. 

Sjølv om byen har litt over 13 000 innbyggjarar stig folketalet til om lag 60 000 frå juni til september på grunn av dei mange turistane som kjem hit.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St. Paul's Bay» frå ,  den 3. februar 2008.  
 

Byar på Malta
Victoria på Gozo

Victoria eller Rabat er den største byen på øya Gozo i Malta med 6 414 innbyggjarar (2005)

Byen fekk namnet Victoria av britane i 1887 i samband med 60-årsdagen til dronning Victoria. Innbyggjarane kallar likevel framleis ofte byen for det gamle namnet, Rabat. Området rundt Victoria, som ligg på ein ås nær midten av øya, har vore busett sidan steinalderen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Victoria, Malta» frå , den 3. februar 2008. 
 

Byar på Malta
Oppkallingar etter Victoria av Storbritannia
Ekstremofilar

Ekstremofilar er ei samlekjenning for ymse organismar (vanlegvis mikroskopiske) som toler og/eller trivst i ekstreme miljø. Dette kan omfatta til dømes ekstreme temperaturar, ekstrem salinitet, ekstremt høge eller låge pH-verdiar eller ekstremt høgt trykk. Dei fleste ekstremofilane er arkar, men det finst òg ekstremofile bakteriar og eukaryotar.

Ein delar ekstremofilar inn etter kva slags ekstreme tilhøve dei er tilpassa. Ein bakterie som veks best ved høg temperatur vert til dømes kalla ein termofil.

 
Mikroorganismar
Halofil

Halofilar er organismar som er i stand til å overleva og trivast i miljø med særs høg salinitet. Dei fleste av dei veks frykteleg sakte eller ikkje i det heile teke ved låge elektrolyttkonsentrasjonar.

Ulike forfattarar opererer med ulike definisjonar på kva ein halofil er, men det vanlegaste er at organismen treng eit saltinnhald frå 0,5 M og oppover i miljøet sitt for å kunne veksa og formeira seg. Døme på habitat der det finst halofilar kan vera Dødehavet, Store Saltsjø ved Salt Lake City og Owens Lake i California.

Dei fleste halofilar er arkar, men det finst òg somme bakteriar som trivst i slike miljø.

Kjelder 
 Singleton, Paul & Sainsbury, Diana: Dictionary of Microbiology and Molecular Biology Wiley, 1987

Ekstremofilar
Psykrofil

Ein psykrofil eller ein kryofil er ein organisme som veks optimalt ved 15 °C eller lågare og ikkje veks i det heile teke ved temperaturar over 20 gradar. Dei er mellom dei vanlegaste ekstremofilane som finst, sidan store delar av kloten er dekt av område med middeltemperaturar under 15 °C. Ein finn dei i arktisk, antarktisk og alpin jord, i djuphavet og i fjellvatn, i is og på snøleie.

Dei fleste psykrofilane er bakteriar eller arkar, men ein har òg funne døme på soppar og algar som toler slike kalde temperaturar.

For å verna cellevæska mot å frysa til har psykrofilane ofte gen som kodar for «frostvæskeprotein». Lipida i cellemembranane deira er dessutan ofte kjemisk avvikande frå andre lipid, for å hindra at dei stivnar til.

Ekstremofilar
Acidofil

Ein acidofil er ein organisme som veks optimalt ved ein pH på under 5,5. Dette står i motsetnad til nøytrofilar og alkalofilar.

Den største gruppa acidofilar er sopp. Det er generelt sett relativt få bakteriar som fell innanfor denne kategorien. Dette har å gjera med måten tredimensjonal proteinstruktur endrar seg på ved sure tilhøve.

Dei fleste acidofilar har utvikla særs effektive protonpumpar til å syta for at cytoplasma heldt seg nær nøytral pH. Dette har gjort at dei intracellulære proteina ikkje naudvendigvis har utvikla seg til stabilitet i syre. Det finst likevel unnatak, til dømes Acetobacter. Denne slekta er viktig innanfor biokjemisk forsking på syrestabilitet.

Kjelder 
 Hogg, Stuart: Essential Microbiology Wiley, 2005
 Singleton, Paul & Sainsbury, Diana: Dictionary of Microbiology and Molecular Biology Wiley, 1987

Ekstremofilar
Alkalifil

Ein alkalifil er ein organisme som veks optimalt ved høg pH, oftast mellom 9 og 11. Ein finn desse helst i sodasjøar og i karbonathaldig jord. Sidan dei fleste bakteriar trivst best i smått basiske miljø, er alkalifilane ei stor og mangfaldig gruppe organismar. Sjølv om sopp oftast trivst best i svakt sure miljø, finst det nokre få alkalifilar der òg.

Naturlege basiske miljø er oftast rike på natriumhaldige stoff som Na2CO3 og NaCl. Ein god del alkalifilar er difor avhengige av tilførte natrium-ion.

Mange alkalifilar løyser problemet med basiske miljø ved aktivt å pumpa proton inn i cytoplasma for såleis å senka pHen.

Kjelder 
 Singleton, Paul & Sainsbury, Diana: Dictionary of Microbiology and Molecular Biology Wiley 1987
 Engelsk wikipedia

Ekstremofilar
Nøytrofil

Nøytrofilar er organismar som veks og formeirar seg best ved nøytral pH, det vil seie i intervallet 6-8.

Nøytrofil står i motsetnad til acidofil og alkalifil.

Sjå òg 
 ekstremofil

Organismar
Mikrobiologi
Budzjaksteppa

Budzjaksteppa er ei slette sør i Moldova mellom elvane Dnestr og Prut og sørover til Svartehavet. Det er den største sletta i Moldova og dei fleste etniske minoritetane i landet oppretta koloniar her.

Budzjaksteppa har ei total overflate på 3 210 km², og 6,1 % (195,4 km²) av ho er dekt av skog.

Fotnotar

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Bugeac steppe» frå , den 4. februar 2008. 
 

Grassletter i Moldova
Bălțisteppa

Bălțisteppa (rumensk Stepa Bălțiului) er ei vid trelaus slette nord i Moldova, Ho har namn etter byen Bălţi.

Ho dekkjer eit område på 1 920 km², der 2,7 % (51,1 km²) av ho er dekt av skog. Sletta er dominert av gras og kratt med svart jordsmonn innimellom kalla svartjord. Det einaste skogområde ligg langs elvane Dnestr og Răut.

Steppa ligg mellom 150 og 200 meter over havet og har ustabile årstider med generelt særs varme somrar og kalde vintrar. 

På 400-talet fvt. vitja Herodotos området mellom dei to elvane Dnster og Prut og skildra det som «ei slette med djup svartjord, rik på gras og godt vatna». Naturressursane frå Bălțisteppa har alltid trekt til seg nomadar, som ofte har drive bort dei innfødde.

Arkeologiske funn på Bălțisteppa 

Arkeologiske utgravingar har gjeve spor etter tidlege busetjingar på Bălțisteppa så tidleg som frå steinalderen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Bălţi steppe» frå , den 4. februar 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Den pontiske sletta (World Wildlife Fund)

Grassletter i Moldova
Den eurasiatiske steppa
Den pontisk-kaspiske steppa

Den pontisk-kaspiske steppa er namnet på eit vidstrekt steppelandskap i området nord for Svartehavet og så langt aust som til Kaspihavet, frå sentrale område av Ukraina gjennom sørvestlege delar av Russland til vestlege område av Kasakhstan. Ho er ein del av den større Eurasiatiske steppa og grensar mot Den kasakhstanske steppa i aust. 

Området omfattar Skytia og Sarmatia frå antikken. 

Uttrykket den ponto-kaspiske regionen vert nytta i biogeografi for planter og dyr på desse steppene og om dyr frå Svartehavet, Kaspihavet og Azovhavet.

Geografi og økologi 

Den pontiske steppa dekkjer eit areal på 994 000 km² og strekkjer seg frå austlege område av Romania over dei sørlege områda av Moldova, Ukraina, Russland og nordvestlege delar av Kasakhstan til Uralfjella. Den pontiske steppa grensar til Den austeuropeiske skogsteppa, som er ei overgangssone mellom grasslettene i sør og den tempererte lauvskogen i nord. I sør strekkjer den pontiske steppa seg til Svartehavet, bortsett frå Krimhalvøya og dei vestlege Kaukasusfjella, der Den krimske submiddelhavsskogen definerer den sørlege grensa til sletta. Steppa strekkjer seg vestover til Kaspihavet i Dagestan, men den tørrare kapsiske senkinga ligg mellom Den pontiske steppa og den nordvestlege og nordlege kysten av Kaspihavet. Den kasakhstanske steppa grensar til Den pontiske steppa i søraust. 

Dei ponto-kaspiske sjøane er restane etter Turgaisjøen, som var ein del av Den pannoniske sjøen som strekte seg sør og aust for Uralfjella og dekte mykje av det som i dag er Den vestsibiriske sletta i mesozoikum og kenozoikum.

Førhistoriske kulturar 
 Sredny Stog-kulturen 4500-3500 fvt.
 Jamna/Kurgan-kulturen 3500-2300 fvt.
 Katakombe-kulturen 3000-2200 fvt.
 Srubna-kulturen 1600-1200 fvt.
 Novotsjerkassk-kulturen 900-650 fvt.

Historiske nasjonar 
 Kimmeriarar 700-600-talet fvt.
 Skytia 700-300-talet fvt.
 Sarmatianarar 400-talet fvt til 400-talet evt.
 Gotarar 200- til 500-talet
 Bulgararar 200- til 500-talet
 Hunarar 300- til 700-talet
 Alanarar 400- til 1000-talet 
 Eurasiske avarar 500- til 700-talet
 Göktürkarar 500- til 700-talet
 Onogurar 700-talet
 Sabirar 500- til 700-talet
 Khazarar 500- til 1000-talet
 Petsjenegar 700- til 1000-talet
 Kiptsjakar 1000- til 1200-talet
 Den gylne horden 1200- til 1400-talet
 Kosakkar 1300- til 1700-talet
 Krim-khanatet, volgatatarar, nogaiar og andre tyrkiske statar og stammer 1400- til 1700-talet
 Det russiske keisardømet 1700- til 1900-talet
 Sovjetunionen 1900-talet
 Moldova, Kasakhstan, Russland, Ukraina 1991 til i dag

Bakgrunnsstoff 
 Den pontiske steppa (World Wildlife Fund)

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Pontic-Caspian steppe» frå , den 4. februar 2008. 
 

Pontiske
Pontiske
Pontiske
Pontiske
Pontiske
Pontiske
Pontiske
Regionar i Ukraina
Skytia
Elvar i Moldova

Moldova har mange bekkar og elvar som renn gjennom eit slettelandskap med åsar. Vatnet renn sørover, mot Svartehavet, som elvene munnar ut i. 

Landet har berre åtte elvar med ei lengd på over 10 mil. Hovudelva er Dnestr. Ho frys ikkje om vinteren, og kan dermed brukast til transport i nesten heile landet gjennom heile året.

Kjelder 
 countrystudies.us
Codri

Codri (russisk Кодры, Kodry) er eit skogområde som i ein åslendt del av Moldova. 

I mellomalderen var det meste av fyrstedømet Moldavia sine åsar skogkledde og skogområda vart generelt kalla Codri, der større skogområde fekk namn som Codrii Cosminului (Cosmin Codri), Codrii Plonini (Plonini Codri), Codrii Hotinului, Codrii Orheiului (Orhei Codri), Codrii Lăpuşnei (Lăpuşna Codri). 

Sjølv om åsane dekkjer om lag 80-90 % av området i Moldova har skogområda minka etter 1800 på grunn av intensiv jordbruk til om lag 12 %. Enkelte av dei gjenverande skogområda er no verna i nasjonalparkar, men mangelen på skog i landet gjer no at jordbruksområda får langt mindre vatn enn dei fekk i tidlegare hundreår sidan skogen heldt på meir vatn enn berr mark. 

Det høgaste punktet i Moldova, Dealul Bălăneşti på 429 meter over havet ligg i Corneştiåsane, mellom elvane Prut og Răut.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Codri» frå , den 4. februar 2008. 
 

Moldovsk geografi
Dealul Bălăneşti

Dealul Bălăneşti er det høgaste punktet i Moldova med ei høgd på 430 meter over havet. Namnet tyder Bălăneştåsen og ligg i området Codri. 

Moldovsk geografi
Høgaste punkt
Bîc

Bîc (òg kalla Bâc eller Byk) er ei elv i Moldova og ei av sideelvane til Dnestr frå høgre. 

Dei øvre delane av Bîc har grave ut ei djup ravine i Codriåsane. Hovudstaden i Moldova, Chişinău, ligg ved Bîc, og her er det bygd ei demning over elva som har danna reservoaret Chişinăusjøen med eit areal på om lag 10 km². Om sommaren tørkar Bîc ofte inn og vert til ei rekkje små innsjøar. Bîc er kraftig forureina.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Bîc» frå , den 4. februar 2008. 
 

Bic
Byk

Byk er ei elv i Ukraina, ei sideelv til Samara. Elva er 108 km lang og renn gjennom Donetsk og Dnipropetrovsk oblast.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Бик (притока Самари)» frå ,  den 3. september 2012.  

Elvar i Ukraina
Donetsk oblast
Dnipropetrovsk oblast