alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bispekapellet

Bispekapellet er eit kapell på Kongsgård i Stavanger sentrum som truleg er frå andre halvdelen av 1200-talet. Næraste naboar er Stavanger domkyrkje og Stavanger katedralskole. Kyrkja har 40 sitjeplassar.

Kapellet er bygd i gotisk stil. Det er bygd over den same grunnmuren som Kongsgård skule bruker.

Kyrkja var truleg biskopen sitt personlege kapell i mellomalderen og har vore ein del av Kongsgård (Den gamle bispegarden).

Første gongen kyrkja er omtala, er omkring år 1300, då ho skal ha vore biskopen sitt kapell. I 1712 vart ho omtala på latin som capella domestica – huskapellet. I 1745 var kapellet Kongsgård sitt forrådskammer og vart omtala som Fadeburet. I kjelder frå 1800-talet vert Bispekapellet konsekvent omtala som Munkekyrkja. Ho vart brukt mellom anna til teater og kjellaren som vinkjellar.

Kyrkja fekk namnet Bispekapellet då ho vart innvigd på nytt 25. desember 1926.

Tidlegare rektor ved Kongsgård skule Andreas Emil Erichsen meinte at Munkekyrkja og kjellaren var så forskjellige at dei ikkje kunne vere samtidige. Sjølve kyrkja var då yngre enn kjellaren. Han meinte òg at det kan ha vore eit vindauge i kjellaren mot Breiavatnet, og at området framfor vindauget vart fylt igjen med massive murmassar for å lage fundamentet for Munkekyrkja – som vart bygd på tvers av og større enn fundamentet på Kongsgård.

I 1712 fortalde islendingen Árni Magnússon at det gjekk ein murt underjordisk gang frå koret i domkyrkja til Munkekyrkja, men han var i dårleg forfatning. Ei eldre dame i Rosenkildefamilien fortalde til Claudius Jacob Schive at ho i sin barndom hadde vore i gangen (på slutten av 1700-talet). Ein har ikkje funne att denne gangen.

Kapellet hadde i 1712 tre altar – eitt i aust og eitt i kvar ende.

Det vart gjennomført ei restaurering i 1874, igjen i 1895–1896 og før vigslinga i 1926. Restaureringane har dels vore hardhendte, og mange originaldetaljar er fjerna eller øydelagde.

Vindauget i austveggen har glasmåleri laga av Emanuel Vigeland i 1926–1927.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Bispekapellet» frå ,  den 24. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Lars Albrektsen: «Emanuel Vigeland og Stavanger Domkirke», Stavanger Museums årbok, 1977.
 Anders Bærheim: «Bispekapellet», Stavanger Aftenblad, 2. desember 1953.
 Eyvind de Lange og Johs. Westbye : «Utgravingen ved Bispekapellet», Stavanger Aftenblad, 19. mars 1918.
 Andreas Emil Erichsen, Privatarkiv 110 i Stavanger Byarkiv, boks 23, side 19.
 Jan Hendrich Lexow: «Middelalderens steinkirker i Rogaland», Stavanger Turistforening Årbok, 1957.
 Jan Hendrich Lexow: «Kongsgård», Stavanger Museums årbok, 1960.
 Árni Magnússon: «Reisenotater 1712 fra Stavanger», Jon Olafsons hånd, Nasjonalbiblioteket i Oslo. Ms 4°, 586:6. Stavanger Museum har ein kopi.
 Morten Stige: «Stavangerkorets utvidelse og innflytelse», Hovudfagsoppgåve i kunsthistorie, Universitetet i Oslo, 1977, særleg side 61–62.
 Johs. Westbye : «Bispekapellet», Stavanger Aftenblad, utklipp frå ein onsdag i august, men utan årstall, ca. 1925?, side 6.

Kyrkjer i Stavanger
Kulturminne i Stavanger
Kyrkjer i Stavanger Domprosti
Norske kyrkjer frå 1200-talet
Spikkestad kyrkje- og kultursenter

Teglen, Spikkestad kyrkje- og kultursenter er eit fleirbrukshus like vest for Spikkestad stasjon i Røyken kommune i Buskerud.

Huset inneheld kyrkje, livssynsnøytrale seremonirom og kulturhus med kafé i tillegg til kontor for kyrkjeadministrasjonen. Kyrkja vart vigsla 27. mai 2018.

Kyrkja har orgel frå Ålems orgelverkstad.

Det er ikkje kyrkjegard på staden. Kyrkjegarden ved Røyken kyrkje vert framleis nytta for soknet.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Røyken kommune: Kirke- og kulturbygg
 Røyken kyrkjelege fellesråd: Bilete frå byggjeprosessen

Kyrkjer i Asker
 Norske kyrkjer frå 2018
Kyrkjer i Lier prosti
Døvekyrkja i Stavanger

Døvekyrkja i Stavanger er ei langkyrkje frå 1918 i Stavanger kommune i Rogaland fylke. Ho ligg i Sandeidgata 10 på Storhaug.

I perioden 1909–1937 vart kjellaretasjen i Storhaugveien 10 nytta til gudstenestelokale for døvekyrkjelyden, under namnet «Effata». I perioden 1937–1997 heldt døvekyrkjelyden til i eit lokale i De Døves Hus i Saudagata 11. Døvekyrkjelyden kjøpte det noverande lokalet av Frikyrkja og flytta inn i 1997.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Døvekirken i Stavanger» frå ,  den 24. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Døves menighet Stavanger
 Ingen vil hjelpe Døvekirken
 PWC-håndslag til Døvekirken

Kyrkjer i Stavanger
Kyrkjer i  Døveprostiet
Norske kyrkjer frå 1918
Horatio Nelson

Horatio Nelson (), hertug av Bronté, var ein britisk viseadmiral i den kongelege marinen (Royal Navy). Han vann stort ry for sigrane sine i Napoleonskrigane, særleg for slaget ved Trafalgar der store delar av den fransk/spanske flåten vart øydelagd og Nelson sjølv fall.

Liv og gjerning
Nelson var fødd i Norfolk. Påverka av onkelen, marineoffiseren Maurice Suckling, gjekk han inn i den britiske marinen. Han steig fort i gradane, gjorde teneste hos fleire av dei mektigaste kommandantane i marinen. 20 år gammal fekk Nelson sjølv kommandoen over eit krigsfartøy. Han fekk ry for sine taktiske evner og sitt personlege mot.

Under dei franske revolusjons-krigane gjorde Nelson atter krigsteneste, for det meste opererte han i Mellomhavet. Flåten hans kjempa fleire mindre slag utanfor Toulon, den sørfranske marinebasen. I 1794 tok han del i fremste rekke då Korsika vart erobra om hausten, og bystaten Genova i 1795 tvinga til å gå imot franske interesser. Fleire gongar vart han såra i strid, ved Korsika mista han synet på eit auge.

I 1797 utmerkte Nelson seg som kommandør av HMS Captain under Slaget ved Kapp St Vincent. Like etter deltok han i Slaget ved Santa Cruz de Tenerife, der angrepet hans vart slått tilbake og han miste høgrearma. Året etter vann han derimot avgjerande sigrar mot Frankrike under Slaget ved Nilen. Flåten hans vart så ei tid verande i Mellomhavet for å avverje ein fransk invasjon i Kongedømet Napoli.

Den 2. april 1801 gjennomførte Nelson flåteangrepet mot Danmark på reia i København. Der etter leia han blokaden av den franske og den spanske flåten ved Toulon. Etter desse flåtestyrkane lukkast flykte unna, forfylgde Nelson dei til Vestindia og tilbake, men mislukkast i å kome til krigføring.

I 1805 tok Nelson over Cádiz-blokaden. Den 21. oktober 1805 braut den fransk-spanske flåten ut av hamna. Flåten til Nelson tvinga krigsskipa til slag ved Trafalgar. Sigeren i slaget var den største til Storbritannia til sjøs under Napoleonskrigane. Om bord i HMS «Victory» vart Nelson dødeleg såra av ein fransk skarpskytar. Liket vart ført til England, der det vart statsgravferd frå St. Pauls katedralen i London.

Nelsons fall ved Trafalgar sikra han rolla som ein av Storbritannias mest heroiske menn. Slagsigeren og dauden gjorde at kommandoropet «England expects that every man will do his duty», heilt opp til våre dagar, rett ofte har vorte sitert i landet.

Ved å trenge gjennom fiende-linjer braut Nelson med tradisjonell sjøkrigs-strategi, noko taktikken under slaget ved Trafalgar er eit klart døme på. Han var elles kjend for evna til å få fram det beste hos underordna, omtala som «the Nelson touch» (Nelson-grepet). Nelson sin innsats i Napoleonskrigane og hans heroiske framtoning som ein ein-arma, ein-øygd patriot bidrog til at han vart beundra og dyrka.

Minnesmerket Nelsonsøyla vart reist 1840-43 på Trafalgar Square i sentrale London.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson» frå ,  den 24. september 2019.  
 

Britiske admiralar
Lysekloster kapell

Lysekloster kapell er ei langkyrkje som ligg om lag 300 meter frå ruinane av Lyse kloster, i Lysefjorden i Bjørnafjorden kommune i Vestland fylke. Kapellet vart bygd av Lyseklostergodset sin første private eigar, stiftsskrivar Nils Hanssønn Smidt, og vigsla av biskop Jens Skjelderup i samband med Mikkelsmesse i 1663. Kyrkja er i privat eige under Lysekloster hovudgard og vart bygd i samband med innflytting på denne. Kapellet har ein rikt utforma preikestol, svært lik den ein finn i Os kyrkje. Kapellet har bevart ei rekkje eldre skattar, t.d. ein altarkalk frå 1664, ein oblateske frå 1703, ei vannkanne frå 1700-talet, to store altarstakar frå 1696 og ein almissesamlar frå 1696. 
 
Spiret på kyrkjetårnet har ei vindfløy med årstalet 1739. Kapellet har to kyrkjeklokker, ei skipsklokke merka «Ulanga» og ei stålklokke frå slutten av 1800-talet.

Kapellet har 100 sitjeplassar, men på grunn av begrensa oppvarming vert det brukt berre i sommarhalvåret i samband med skoleavslutningar, dåp og bryllaup. Kyrkjelyden i Os nyttar kapellet til gudstenester to gongar i året, andre pinsedag og ein søndag i august.

Altartavle 
Sentralmotivet i altartavla viser Kristus på krossen med Maria og Johannes. Nede ved ramma er to utskårne figurar som framstiller Maria med barnet og Johannes med kalk og bok, truleg sette inn sekundært. Frisa over storfeltet har innskrifta: «Til Guds Ære og Kirchens Prÿdelse». Altartavla har ein frittståande toppfigur som viser Sankt Mikael og draken eller (ein misforstått) Sankt Jørgen. Frisa på fotstykket har innskrifta: «Sl. Jacob Anderssøn, Anne Michels Datter 1703». Altartavla skal etter tradisjonen stamme frå St. Jørgen kyrkje i Bergen og ha kome til Lysekloster etter bybrannen i 1702. Lyseklostertavla har vorte samanlikna med altartavla i Urnes stavkyrkje, som vart kjøpt ein gong mellom 1696 og 1698.

Gravkapell 
I 1760 fekk Henrik Hanssøn Formann (1703–1773) bygd eit gravkapell på sørsida av kyrkja. I gravkapellet ligg 7 vaksenkister og 3 barnekister:
 Henrik Hanssøn Formann (1703–1773).
 Anna von Erpecom, dotter av kjøpmann Abraham von Erpecom i Bergen, gift med Henrik Hanssøn Formann (1730–1787).
 Wilhelmine Formann (1768–1810). Dotter av Hans Henriksøn Formann, gift 1796 med sin tremenning Henrik Formann.
 Henrik Henriksøn Formann (1758–1815). Gift med Wilhelmine Formann. 
 Kiste med initialane H F N og årstalet 1837.
 Henrik Henriksøn Formann (1800–1876). Kisten har ei oval messingplate med innskrifta: «Henrik Henriksøn Formann, født paa Lysekloster Hovedgaard 17. December 1800, død i Bergen 23. November 1876».
 Barnekiste med initialane I C H eller H F og årstalet 1799.
 Barnekiste med initialane C F og årstalet 1800.
 Lita barnekiste uten initialar og årstall.

Like vest for kyrkja er ein mindre gravstad omgjeven av ein rullesteinsmur med gravene til Georg von Erpecom sr. (1889–1958) og hustru Birgit von Erpecom (1890–1983).

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Lysekloster kapell» frå ,  den 24. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Hans-Emil Lidén: Lysekloster kapell i «Norges Kirker»
 Os kommune 
 
 

Kyrkjer i Bjørnafjorden
Kulturminne i Bjørnafjorden
Norske kyrkjer frå 1660-åra
Bézier-kurve

Ei Bézier-kurve er innanføre det matematiske spesialfeltet numerisk analyse ei viktig parametrisk kurve og er særleg nytta i framstillinga av datagrafikk og dataassistert design, CAD. Bézier-kurver vert nytta i mange dataprogram ved at kontrollpunkta vert viste grafisk. Ved å flytta rundt på dei kan ein intuitivt manipulera forma til kurva.

Bézier-kurver vart i stor grad gjort kjende i 1962 av den franske ingeniøren Pierre Bézier, som brukte dei som hjelpemiddel for design av bilar.

Definisjon 

er kjend som ei bézierkurve og -ane er kontrollpunkta til denne kurva. Kontrollpunkta avgjer forma til bézier-kurva. Ein kan rekna ut kurva direkte ved denne definisjonen eller nytta De Casteljau-algoritmen. 

Bézier-kurva vil alltid liggja i det konvekse hólet av kontrollpunkta sine.

Sjå òg 

 De Casteljau-algoritmen

Bakgrunnsstoff
 Høgskulen i Østfold om Bézier-kurva.
 Jason Davies Animerte Bézier-kurver

Grafisk design
Datagrafikk
Kurver
Numerisk analyse
Det osmanske kalifatet

Det osmanske kalifatet (1517–1924) under Det osmanske dynastiet i Det osmanske riket var det siste sunnimuslimske kalifatet, og varte frå seinmellomalderen til tidleg i den moderne tida. Dei osmanske herskarane gjorde krav på autoriteten som kalifar etter at Murad I erobra Edirne (Adrianopel) i 1362, og overtok han frå mamelukkane etter at dei erobra Egypt i 1517. Som vernar av dei to heilage byane Mekka og Medina styrka Selim I det osmanske kravet på tittelen som kalifar i den muslimske verda.

Kalifatet forsvann på grunn av ein sakte tilbakegang i osmansk makt i høve til Vest-Europa, og fordi den osmanske statsdanninga enda gjennom delinga av Det osmanske riket i mandatområde etter første verdskrigen. Den siste osmanske kalifen Abdülmecid II heldt på stillinga si nokre år etter delinga, men med Mustafa Kemal sine sekulære reformer og det påfølgjande eksilet til den kongelege Osmanoğlu-familien frå Tyrkia i 1924, blei kalifatet avskaffa.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ottoman Caliphate» frå ,  den 25. september 2019.

Kalifat
Det osmanske riket
Opprettingar i 1517
Nedleggingar i 1924
Rrajcë

Rrajcë er ein tidlegare landkommune i regionen Elbasan i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Prrenjas.

Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Rrajcë 8 421 innbyggjarar.

Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Rrajcë ein del av distriktet Librazhd. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Rrajcë
Sutaj
Skënderbej
Bardhaj
Katjel
Kotodesh
Urakë

Referansar 

Busetnader i regionen Elbasan
Kommunaleiningar i regionen Elbasan
Tidlegare kommunar i regionen Elbasan
Stravaj

Stravaj er ein tidlegare landkommune i regionen Elbasan i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Prrenjas.

Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Stravaj 2 427 innbyggjarar.

Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Stravaj ein del av distriktet Librazhd. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Stravaj
Stranik
Farret
Shqiponjë
Sopot

Referansar 

Busetnader i regionen Elbasan
Kommunaleiningar i regionen Elbasan
Tidlegare kommunar i regionen Elbasan
Distriktet Elbasan

Distriktet Elbasan (albansk: Rrethi i Elbasanit) var eit distrikt i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. I dag inngår området i regionen Elbasan. Hovudstaden i distriktet var Elbasan.

Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag fordelte slik på dei nye kommunane:

Referansar 

Distrikt i Albania
Distriktet Gramsh

Distriktet Gramsh (albansk: Rrethi i Gramshit) var eit distrikt i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. I dag inngår området i regionen Elbasan. Hovudstaden i distriktet var Gramsh.

Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag fordelte slik på dei nye kommunane:

Referansar 

Distrikt i Albania
Distriktet Peqin

Distriktet Peqin (albansk: Rrethi i Peqinit) var eit distrikt i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. I dag inngår området i regionen Elbasan. Hovudstaden i distriktet var Peqin.

Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag fordelte slik på dei nye kommunane:

Referansar 

Distrikt i Albania
Distriktet Librazhd

Distriktet Librazhd (albansk: Rrethi i Librazhdit) var eit distrikt i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. I dag inngår området i regionen Elbasan. Hovudstaden i distriktet var Librazhd.

Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag fordelte slik på dei nye kommunane:

Referansar 

Distrikt i Albania
Regionen Elbasan

Regionen Elbasan (albansk: Qarku i Elbasanit) er ein region i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. Regionen Elbasan omfattar dei fire tidlegare distrikta:
Elbasan
Gramsh
Librazhd
Peqin

Hovudstaden i regionen er Elbasan.

Kommunar og kommunaleiningar
Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag kommunaleiningar i dei nye kommunane:

Referansar 

Regionar i Albania
Blixprisen i Danmark

Blixprisen i Danmark er ein kunstpris delt ut til nyutdanna kunstnarar frå Kongelige Danske Kunstakademi i København og Kunsthøgskolen i Oslo. Han blir delt ut årleg, og er på 50 000 kr.

Prisen blir delt ut av Ragnvald og Ida Blix' Fond (Blixfonden eller Blixfondet), som også støtter unge biletekunstnarar med ulike legat. Fondet blei grunnlagd til minne om den norske teiknaren Ragnvald Blix (1882-1958), som budde det meste av livet i Danmark, og kona Ida Louise Christine fødd Witzke (1901-1990), som var dansk. Ida Blix oppretta fondet gjennom testamentet sitt.

Vinnarar 

 1998 - Danmark: Lisa Strömbeck og Claus Handgaard Jørgensen. Noreg: Tine Blix og Christopher Rådlund
 1999 - Danmark: Jacob Noel.. Noreg: Per Inge Bjørlo og Sverre Bjertnæs
 2000 - Danmark: Marika Seidler og Michelle Eistrup. Noreg: Lage Opedal
 2001 - Danmark: Karena Nomi Hansen. Noreg: Ane Djuvan Winnje
 2002 - Danmark: Søren Lose. Noreg: Arne Borgan
 2003 - Danmark: AVPD (Aslak Vibæk og Peter Døssing). Noreg: Morten Slettemeås
 2004 - Danmark: Christina Hamre. Noreg: Espen Dietrichson
 2005 - Danmark: Anders Bonnesen. Noreg: Sinikka J. Olsen
 2006 - Danmark: Anders Bojen & Kristoffer Ørum. Noreg: Leander Djønne
 2007 - Danmark: Tove Storch. Noreg: Frode Markhus
 2008 - Danmark: Jeanette Hillig. Noreg: Serina Erfjord
 2009 - Danmark: Helena Hei-Sook Park. Noreg: Ayman Alazraq
 2010 - Danmark: Jan S. Hansen. Noreg: Arild Tveito
 2011 - Danmark: Kristina Steinbock. Noreg: Silje Linge Haaland
 2012 - Danmark: Mette Moeslund Broberg og Thomas Rathleff. Noreg: Mohamed Ali Fadlabi
 2013 - Danmark: Julie Sparsø Damkjær. Noreg: Endre Tveitan
 2014 - Danmark: Ana Pavlovic. Noreg: Ayatgali Tuleubek
 2015 - Danmark: Karl Isakson og Claus Spangsberg. Noreg: Amelia Beavis-Harrison
 2016 - Danmark: Benedikte Bjerre. Noreg: Nora Joung
 2017 - Danmark: Kirsten Astrup. Noreg: Morten Jensen Vågen
 2018 - Danmark: Emilia Bergmark. Noreg: Vilje Celin Kern Vestenfor
 2019 - Danmark: Iselin Toubro. Noreg: Elise Macmillan

Kjelder

Danske prisar
Norske prisar
Kunstprisar
Puck i Sverige

Puck var eit vittigheitsblad med frisinna politisk orientering som kom ut i Stockholm frå 1901, som ein konkurrent til Söndags-Nisse. Bladet kom ut ein gong i veka. Det blei redigert av Hugo Vallentin fram til 1910 og deretter av Edvard Forsström. Bladet opphøyrde 1916.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Puck (tidning)» frå ,  den 25. september 2019.  
 
Svenske tidsskrift
Tidlegare vekeblad
Vittigheitsblad
Skipingar i 1901
Nedleggingar i 1916
Romain Mesnil

Romain Mesnil () er ein fransk tidlegare stavhoppar frå Le Plessis-Bouchard. Han vann to VM-sølv og eitt EM-sølv i øvinga i tida 2006-09.

Aktiv

Mesnil sette personbeste sommaren 1998 med 5,80 meter, den 1. august 1999 svinga han seg over 5,93 m under eit stemne i Göteborg. I dei internasjonale meisterskapane utandørs lukkast han derimot ikkje før enn ved VM 2001, der han med årsbestehopp på 5,85 m vart nummer fem. Den 5. august 2003 gjorde han sitt livs beste stavhopp då han klarte 5,95 meter i Castres i heimlandet.

Dei svake meisterskaps-prestasjonane heldt fram, fyrst i EM 2006 lukkast Mesnil melde seg på i medaljestriden. Under vanskelege tilhøve i Göteborg tok han seg over 5,65 m i fyrste forsøk, noko som gav han sølvmedalje, ein medaljeplass han delte med Tim Lobinger frå Tyskland. Året etter presterte Mesnil årsbeste ved verdsmeisterskapen i Osaka, der han lukkast i sitt andre forsøk på 5,86 m og tok sølvmedalje, Brad Walker frå USA tok høgda i fyrste forsøk og vart verdsmeister. Også under VM 2009 i Berlin gjorde Mesnil årsbeste og vann sølv, då med 5,85 meter, Steven Hooker frå Australia vann tevlinga med 5,90 m.

Mesnil vart fransk meister i stavhopp sju gongar i tida 1998-2011. Han la opp i 2013.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Utslått i kvalifiseringa (0)
VM 1999 i Sevilla: Nr 12 (5,70 m i kvalifiseringa)
OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (5,40 m=nr 31)
VM 2001 i Edmonton: Nr 5 – 5,85 m
EM 2002 i München: Utslått i kvalifiseringa (0)
VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa (0)
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (5,65 m=nr 18)
EM 2006 i Göteborg: Sølvmedalje – 5,65 m, bakom Aleksandr Averbukh (5,70 m)
VM 2007 i Osaka: Sølvmedalje – 5,86 m, bak Brad Walker (5,86 m)
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (5,55 m=nr 14)
VM 2009 i Berlin: Sølvmedalje – 5,85 m, bakom Steven Hooker (5,90 m)
EM 2010 i Barcelona: Nr 8 – 5,60 m
VM 2011 i Daegu: Nr 15 (5,65 m i kvalifiseringa)
EM 2012 i Helsinki: Utslått i kvalfiseringa (0)
OL 2012 i London: Nr 10 – 5,50 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Romain Mesnil» frå ,  den 25. september 2019.  
 

Franske stavhopparar
Paulus Irgens Odberg

Jens Paulus Irgens Odberg () var ein norsk sakførar og  og Høgre-politikar frå Hedrum i Vestfold. Han var stortingsmann 1937-45 frå valkrinsen Vestfold. 

Far hans var gardbrukar på Odberg. Sjølv gjekk han Larvik gymnasium og var frå 1905 vernepliktig offiser. Der etter studerte han ved Universitetet i Kristiania og tok cand.jur.-eksamen i 1909. Han var så eidsvoren fullmektig hos byfuten i Sandefjord frå desember 1910 til februar 1913. 1913/14 gjekk han Krigsskulen og vart utnemnd til sekondløytnant i kavaleriet.

Frå 1914 arbeidde Odberg som overrettssakførar i Sandefjord. I 1919 vart han eigar av farsgarden Odberg, der forpaktar stod for den daglege drifta. Frå 1936 var Odberg offentleg forsvarar i straffesaker ved Sandar heradsrett og Sandefjord byrett.

Odberg var medlem i Sandar heradsstyre frå 1925, varaordførar 1928-31 og ordførar 1931-37. Den siste treårsperioden som ordførar var han formann ved fylkestingssamlingane i Vestfold. Hausten 1936 vart han vald til å representere Vestfold og Høgre på Stortinget. Han var medlem i Kommunalkomiteen til 1940, der etter formann i Finanskomiteen.

Elles var Odberg ei tid styreformann i Privatbanken i Sandefjord og 1935-45 styremedlem i Vestfold Kraftselskap, samt 1936–45 styremedlem i fylkessjukehuset.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1937-1945
UEFA-cupfinalen i fotball 1972

UEFA-cupfinalen i fotball 1972, den fyrste i sitt slag, stod mellom to engelske klubbar, Tottenham Hotspur frå London og Wolverhampton Wanderers, og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 3. mai på Molineux Stadium i Wolverhampton med 38 362 på tribunane, returkampen på White Hart Lane i London vart avvikla 17. mai framfor 54 303 tilskodarar. Tottenham sigra med 3 mål mot 2.

Kampane
Tottenham skåra det fyrste målet i Wolverhampton då Martin Chivers vann ein duell og heada ballen forbi målvakta. Heimelaget utlikna etter eit kjapt frispark frå 18 meter, eit frispark som overrumpla eit uorganisert Tottenham-forsvar og spelte fri Jim McCalliog som plasserte eit laust skot under målvakta. Chivers skåra Tottenham-mål nummer 2 på eit langskot frå 25 meter og syrgde for gjestesiger 2-1.

På heimebane i London tok Tottenham leiinga i det 39. minutt ved Alan Mullery, og som i Wolverhampton, på ei heading etter frispark. Danny Hegan utlikna for Wolverhampton W på ein susar av eit langskot frå utanfor hjørnet av 16-meteren.

Laga
Vinnarlaget til Tottenham bestod av: Pat Jennings, Joe Kinnear, Mike England, Phil Beal, Cyril Knowles, Alan Mullery (kaptein), Steve Perryman, Martin Peters, Alan Gilzean, Martin Chivers, Ralph Coates og innbytaren John Pratt.

Wolverhampton-mannskapet var Phil Parkes, Bernard Shaw, Frank Munro, John McAlle, Gerry Taylor, Danny Hegan, Jim McCalliog (kaptein), Kenny Hibbitt, John Richards, Derek Dougan, Dave Wagstaffe, Mike Bailey, Hugh Curran.

Dommarar
Tofik Bahramov frå Sovjetunionen var kampleiar i Wolverhampton, Laurens van Ravens frå Nederland hadde same oppgåva i London.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1972 UEFA Cup Final» frå ,  den 26. september 2019.  
 

Fotball i 1972
UEFA-cupfinalen i fotball
Skei skule

Skei skule er ein 1 til 10-skule (barne- og ungdomsskule) på Skei i Jølster i Sunnfjord kommune. Skulen har rundt 140 elevar. Skei skule ligg ikkje langt frå sentrum, like nedanfor Skei stadion.

Bakgrunnsstoff
 

Byggverk i Sunnfjord
Barne- og ungdomsskular i Vestland