alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Annal

Annalar (av latin annales , frå annus, 'år')  er nedteikningar frå eldre tider som fortel kort om hendingar frå år til år.

Annalar blir òg kalla 'årbøker', men dette kan også vera ei nemning for moderne tidsskrift

Annalar i klassisk tid 
I mange tilfelle har historieskriving hatt form av annalar. Gamle kinesarar , egyptarar, assyrarar og persarar skreiv til dømes annalar. Hos romarane førte prestane annalar, og særleg dei som blei førte av pontifex maximus var høgt verdsette. Korte årboksoppteikningar kan ein òg finna hjå seinare historieskrivarar som Livius, og då ein meir verdsleg historieskriving tok til rundt tida til den andre puniske krigen (Quintus Fabius Pictor), var framstillinga òg annalistisk. Etter at den romerske historieskrivinga hadde utvikla seg til litteratur med ein nesten episk karakter, kom annalforma tilbake, og heldt seg gjennom mellomalderen.

Annalar i mellomalderen 
Annalane blei ofte ført av munkar. Dei blei skrivne på til tider svært avvikande former av latin, og i seinmellomalderen gjekk oppteikningane etterkvart over til å bli skrivne på dei lokale språka. Desse annalane er ofte hovudkjelder for historia gjennom fleire hundreår. Derfor vart dei tidleg utgjeve med stor omhu.

Dei eldste annalane i Danmark blei skrivne på 1100-talet, men dei fleste stammar frå 1200- og 1300-talet. Deretter opphøyrer dei nesten med eitt. Ein kjenner så godt som aldri forfattaren av annalane, og forma utelukkar òg eit sterkt individuelt preg. Høgst kan ein finna fram til det klosteret der annalen blei skriven. Enkelte ser likevel ikkje ut til å vera forfatta av munkar, som Valdemarårbogen, ein særs fyldig annal som handlar om Valdemar Sejr og stammar frå Valdemar Atterdags tid. Rydårbogen, som er skriven på Ryd Kloster i Sønderjylland, er gjennomsyra av ein sterk antipati mot alt tysk.

Nyare utgjevingar av annalar 
Då den historiske interessa vakna i Danmark i reformasjonstida, oppsøkte ein annalane frå mellomalderen att og forfatta nye på same grunnlag. Historikaren Arild Huitfeldt si store danmarkskrønike er sett opp reint annalistisk.

I Sverige byrja skrivinga av annalar først midt på 1200-talet. Litt seinare utvikla det seg ei fyldig annalistisk historieskriving på Island, der forma avløyste sagaene. Desse annalane tek også for seg norsk historie.

Dei danske annalane blei først utgjevne av Jacob Langebek (Scriptores rerum Danicarum) og er seinare utgjevne av Erik Kroman. Dei svenske er utgjevne i Scriptores rerum Svecicarum, og dei islandske er utgjevne av Gustav Storm i 1888.

Sjå òg 

 Danske krøniker
 Diplomatarium
 Historiografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Annaler» frå ,  den 28. oktober 2020.

Litteratur 

 Erik Kroman (udg.): Danmarks middelalderlige annaler, Selskabet for Udgivelse af Kilder til dansk Historie: København 1980 ISBN 87-7500-138-1
Tidsrekning
Historieverk
Joanne av Michael Nesmith

«Joanne» er ein song skriven og framført av Michael Nesmith. Det var den einaste hitten hans som soloartist. Singelen vart gjeven ut på RCA Records i 1970, henta frå albumet Magnetic South, det første albumet gjeve ut av Nesmith og The First National Band etter at han slutta i The Monkees. I USA nådde songen 21. plassen på Billboard Top 100 den 3. oktober 1970. Songen nådde fjerdeplassen på singellista i Canada og tredjeplassen i Australia,
 og heilt til topps på singellista i New Zealand. I USA vart dette den mest suksessrike solohitten av eit tidlegare medlem i The Monkees.

«Joanne» var den andre singelen frå Magnetic South, etter «Little Red Rider» (som ikkje gjekk inn på lista). B-sida til «Joanne» var songen «One Rose».

Songen vart ofte spelt på konsertane til Nesmith og finst på alle dei tre konsertalbuma hans: Live At The Palais, Live at the Britt Festival og Movies of the Mind. 
 
Songen vart òg spelt inn av smørsongaren Andy Williams i 1970 for albumet The Andy Williams Show.

Medverkande
 Michael Nesmith – vokal, rytmegitar
 O.J. «Red» Rhodes – pedalsteelgitar
 John Ware – trommer
 John London – bass
 Earl P. Ball – piano

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Joanne (Michael Nesmith song)» frå ,  den 28. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1970
Songar skrivne av Michael Nesmith
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Country rock-songar
Songar frå 1970
RCA Victor-singlar
Andy Williams-songar
Loose Salute

Loose Salute er det andre soloalbumet til den amerikanske musikaren Michael Nesmith etter han slutta i The Monkees. Albumet kom ut på RCA Records i 1970 og var dedisert til Tony Richland. Albumet nådde 159. plassen på Billboard Pop Albums-lista.

Historie 
Versjonen av «Listen to the Band» er den tredje versjonen av songen. Han var tidlegare gjeven ut på 33⅓ Revolutions Per Monkee og som ein singel seint i 1969 med The Monkees. Nesmith spelte òg inn Monkees-songen «Carlisle Wheeling», men skifta namnet på denne til «Conversations».  

Albumet inneheld eit delvis instrumentalt nummer, «First National Dance», som vart spelt inn for albumet, men som i siste augneblink vart erstatta av «Silver Moon», som kom ut på singel i Australia og gjorde det ganske godt der, med ein 14. plass på singellista. Ein versjon av Jerry Reed-songen «Guitar Man» vart spelt inn, men ikkje gjeven ut på albumet. Då albumet kom ut på ny i lag med Magnetic South på CD av RCA/BMG International i 2000, vart «First National Dance» gjeven ut som bonusspor. 

Sporet «Bye, Bye, Bye» vart spelt inn og miksa elleve gonger før Nesmith var nøgd med resultatet. Dette forseinka utgjevinga av albumet.

Mottaking 

Allmusic skreiv i meldinga si: «Loose Salute heng ikkje like godt saman som Magnetic South, men materialet er sterkt, bandet høyrest bra ut og Michael Nesmith kom med fleire overraskingar enn han hadde gjort på det første albumet. Det er ei av dei beste platene i katalogen hans som soloartist.»

Innhald

Personnel 
 Michael Nesmith – vokal & rytmegitar
 John London – bass
 John Ware – trommer
 Red Rhodes – pedalsteelgitar
med:
 Glen Hardin – piano

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Loose Salute» frå ,  den 28. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Michael Nesmith-album
RCA Records-album
Album produserte av Michael Nesmith
Nevada Fighter

Nevada Fighter er det tredje soloalbumet til den amerikanske musikaren Michael Nesmith etter han slutta i The Monkees. Det var det tredje og siste albumet hans pelte inn med First National Band. Det kom ut på RCA Records i 1971 og nådde ikkje høgare enn 202. plassen på albumlista. Den første singelen frå albumet, «Nevada Fighter», nådde 70. plassen på Billboard-lista. 

John London og John Ware slutta i gruppa seint i november 1970. To spor kom ikkje med på det endelege albumet - «Here I Am» (spelt inn tidleg i januar 1971) og «Only Bound» (spelt inn seint i januar). Nesmith henta inn James Burton, Joe Osborn og Ron Tutt til å fullføre albumet. Dei tre hadde arbeidd i lag med Nesmith då han var ein del av The Monkees. 

Sporet «Nevada Fighter» vart opphavleg spelt inn med tittelen «Apology.» «Propinquity» var den tredje versjonen av denne songen Nesmith spelte inn. Han laga ein demo av songen for The Monkees i 1966 og spelte inn ein versjon med gruppa i 1968.

Innhald

Salslister

Medverkande
 Michael Nesmith – vokal, gitar
 John London – bass
 John Ware – trommer
 Red Rhodes – pedalsteelgitar

Andre medverkande:
 Joe Osborn – bass
 Max Bennett – bass
 Glen Hardin – klaverinstrument
 Michael Cohen – klaverinstrument
 Ron Tutt – trommer
 James Burton – gitar
 Al Casey – gitar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nevada Fighter» frå ,  den 28. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Michael Nesmith-album
RCA Records-album
The Dillards

The Dillards er ei USA-amerikansk bluegrassgruppe frå Salem i Missouri. Dei var kjende som bandet «The Darlings» på The Andy Griffith Show.

Bandmedlemmar
The Dillards bestod opphavleg av :

 Douglas Dillard (1937 - 2012) - banjo
 Rodney Dillard (f. 1942) - gitar, dobro
 Dean Webb (f. Roy Dean Webb, 1937 – 2018)- mandolin
 Mitchell Franklin «Mitch» Jayne (1928 - 2010) - kontrabass

I 1968 slutta Doug Dillard for å skipe Dillard and Clark. Han fortsette stundom å spele med broren fram til eit par år før han døydde i 2012.

Besetninga i 2015:

 Rodney Dillard og kona hans Beverly Cotten-Dillard - banjo, vokal
 Tony Wray, som gjest - gitar, banjo, harmonivokal
 Jeff Gilkinson - cello, bass, munnspel, terrassebord, harmonivokal
 Gary Smith - kontrabass
 George Giddens - fele, mandolin, harmonivokal

Andre som har spelt i bandet er:

 Dewey Martin - trommer
 John Humphreys - trommer
 Herb Pedersen - banjo, gitar
 Billy Ray Latham - banjo, gitar, elektrisk gitar
 Ray Park - fele
 Paul York - trommer
 Jeff Gilkinson - bass, cello, munnspel, banjo
 Douglas Bounsall - elektrisk gitar, banjo, mandolin, fele
 Byron Berline - fele
 Irv Dugan - bass
 Bill Bryson - bass
 Glen D. Hardin - klaverinstrument
 Seth Papas - trommer
 Buddy Blackmon - banjo
 Rick McEwen - bass
 Ric Williams - trommer
 Joe Villegas - bass
 Eddie Ponder - trommer
 Pete Grant - banjo, steelgitar
 Steve Cooley - banjo, gitar, kontrabass
 Wilburn Pace - banjo, fele
 Richard Godfrey - trommer
 Shane Lail - gitar
 Jim Glaspy - banjo, gitar
 Billy Constable - gitar.

The Andy Griffith Show
Sjølv om The Dillards alt var eit etablert bluegrassband vart dei mest kjend som familien Darling på The Andy Griffith Show, der dei introduserte bluegrass for mange amerikanarar som aldri hadde høyrt det før. Dette var ei rolle som gjekk att i serien og The Dillards vart leia av den erfarne skodepelaren Denver Pyle som far deira og krukkespelaren Briscoe Darling. Maggie Peterson spelte Charlene Darling, syster deira som fekk mykje merksemd av rollefiguren Ernest T. Bass, spelt av Howard Morris. Dei var med i showet frå 1963 til 1966. I 1986 gjentok The Dillards rolla i ei sameina utgåve av showet, Return to Mayberry.

I oktober 1963 i episoden «Briscoe Declares for Aunt Bee», framførte The Dillards for første gongen Arthur «Guitar Boogie» Smith-komposisjonen «Feudin' Banjos (Dueling Banjos)» for eit større publikum.

Innverknad
The Dillards er kjende som eit av dei første bluegrassgruppene om brukte elektriske instrument i midten av 1960-åra. Dei vert rekna som ein av pionerane innan den blømande folkrock, countryrock og progressiv bluegrass-stilen frå Sør-California, og er kjende for å ha direkte eller indirekte inspirert artistar som Eagles, The Byrds og Elton John. I 1972 vart The Dillards med Elton John på den første amerikanske turneen hans. John Paul Jones frå Led Zeppelin har omtalt at dei inspirerte han, og særskild avgjersla hans om å spele mandolin.

Diskografi

Album

Samlealbum

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Dillards» frå ,  den 28. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bluegrassgrupper
Musikarar frå Missouri
Southern rock-grupper
Back Porch Bluegrass

Back Porch Bluegrass er debutalbumet til bluegrasskvartetten The Dillards. «Dooley» og «Duelin' Banjo» vart begge gjevne ut på singlar.

Innhald

Medverkande
 Rodney Dillard - solovokal, gitar
 Douglas Dillard - banjo
 Mitchell Jayne - bass
 Dean Webb - mandolin

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Back Porch Bluegrass» frå ,  den 28. oktober 2020.  
 

Debutalbum frå 1963
Elektra Records-album
The Dillards-album
Dueling Banjos

«Dueling Banjos» er ein bluegrasssong av Arthur «Guitar Boogie» Smith. Songen vart komponert i 1954 av Smith som ein banjoinstrumental han kalla «Feudin' Banjos», som inneheldt riffa frå Smith spelt inn i 1955 med ein firestrengs plekter-spelt banjo, akkompagnert av Don Reno på femstrengs-banjo. Første gongen vart spelt for eit større publikum var i 1963 i ein episode av TV-serien The Andy Griffith Show kalla «Briscoe Declares for Aunt Bee», der han vart framført av den musikalske familien The Darlings (spelt av bluegrassgruppa The Dillards) i lag med Griffith sjølv.

Songen vart gjort kjend i 1972 i filmen Deliverance, som førte til søksmål frå komponisten, sidan han vart nytta i filmen utan at Smith hadde gjeve løyve til det. Filmversjonen var arrangert og innspelt av Eric Weissberg og Steve Mandell, men berre kreditert til Weissberg på ein singel som kom ut i desember 1972. Smith vann søksmålet. Songen låg fire veker på andreplassen på Billboard Hot 100 i 1973, alle fire vekene bak Roberta Flack-songen «Killing Me Softly with His Song», og han toppa adult contemporary-lista i to veker same året. Songen låg ei veke på toppen av Cashbox- og Record World-listene. Songen nådde òg femteplassen på Hot Country Singles-lista på same tida. Han vart nominert til ein Golden Globe for beste originale song.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dueling Banjos» frå ,  den 28. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1955
Singlar frå 1972
Eric Weissberg-songar
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Warner Bros. Records-singlar
Instrumentale duettar
The Dillards-songar
Live!!!! Almost!!!

Live...Almost!!! er det andre albumet til bluegrasskvartetten The Dillards, spelt inn på ein konsert på The Mecca i Los Angeles og gjeve ut i 1964 på Elektra.  

Albumet inneheld ei blanding av tradisjonelle songar og songar skrivne av bandet, i tillegg til eit par coverversjonar, som «Walkin' Down the Line» av Bob Dylan. 

I tillegg til somme kjappe bluegrassongar og somme meir langsame, folk-aktige songar, er albumet full av humor, og Mitch Jayne fortel morosame soger som introduksjon til fleire av songane. 

I 2001 kom albumet ut på ny som ei dobbelplate i lag med debutplata, Back Porch Bluegrass.

Allmusic skreiv om albumet: «Ein god del av speletida er nytta til den vittige praten til bassisten Mitch Jayne mellom songane, som utan tvil var med på å gjere The Dillards populære på nattklubbane i LA utan lojale bluegrassfans. Sjølv om Jayne er morosam, er det den glimrande spelinga til Doug Dillard på banjo, Rodney Dillard på gitar og Dean Webb på mandolin som gjer dette albumet verdt å høyre på i dag. Desse tre musikarane syner ein enorm respekt for røtene til denne musikken i tillegg til at dei har ei melodikjensle som gjer dei nok rom til å utforske nye område, og sjølv bluegrassklassikarar som «Black-Eyed Susie», «Old Blue» og «Pretty Polly» får ei frisk og spanande handsaming her. Og sjølv om desse karane kan spele i eit forrykande tempo, er det ei kjensle av at kvar note i desse framføringane gjev ei flott kjensle av rom og form i denne musikken på scenen.»

Innhald

Medverkande
 Rodney Dillard - solovokal, gitar, munnspel, mandolin
 Douglas Dillard - banjo, gitar, vokal
 Mitchell Jayne - bass, vokal
 Dean Webb - mandolin, vokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Live!!!! Almost!!!» frå ,  den 28. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 1964
Elektra Records-album
The Dillards-album
Old Blue

«Old Blue» (òg kalla «Old Dog Blue») er ei USA-amerikansk folkevise, som ein trur oppstod i minstrel-show seint på 1800-talet. Songen finst i fleire utgåver, og fortel om ein gammal, trufast hund som til slutt døyr. I nokre versjonar av songen drøymer eigaren om å snart møta han att.

Ein versjon frå 1928 av Jim Jackson, kalla «Old Dog Blue», kom ut på albumet Anthology of American Folk Music. Etter denne tidlege innspelinga er det gjort mange versjonar og variantar av denne songen.

Somme innspelingar
 Joan Baez, Joan Baez, Vol. 2 (1961)
 The Byrds, Dr. Byrds & Mr. Hyde (1969)
 Furry Lewis, Shake 'Em On Down (1961)
 Guy Carawan, Songs with Guy Carawan (1950)
 Ramblin' Jack Elliott, I Stand Alone (2006)
David Wiffen, David Wiffen At The Bunkhouse Coffeehouse, Vancouver BC (1965)
 Johnny Duncan, Vintage Rock Nº 23 - EPs Collectors «Johnny Duncan's Tennessee Song Bag» (1957)
 Cisco Houston, Songs to Grow On, Vol. 3: This Land Is My Land (1951)
 Bill Staines, One More River (1998)
 Anne Hills, Never Grow Up (1998)
 The Dillards, Live!!!! Almost!!! (1964)
 Bob Gibson og Bob Camp, Bob Gibson and Bob Camp at The Gate of Horn (1961)
 Sam Hinton, Whoever Shall Have Some Good Peanuts (2006)
 Pete Seeger, American Favorite Ballads, Vol. 3 (1957)
 Lonnie Pitchford, The Harry Smith Connection: A Live Tribute To The Anthology Of American Folk Music (1998)
 Dave Van Ronk, Somebody Else, Not Me (1980)
 JJ Cale, Guitar Man (1996)
 Georgia Ruth, Week of Pines (2013)
 Kom ut på Disney Children's Favorite Songs 2 (1979) som ein barnesong.
 Emerson, Lake & Palmer; Greg Lake i konsertversjonar av «Take a Pebble»  (1971)  
 Ian & Sylvia
 Charlie Parr, I Ain't Dead Yet (2016)
 Peter, Paul & Mary, In Concert (1964), som «Blue»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Old Blue» frå ,  den 28. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Old Blue på Keefer's Folk Music Index

USA-amerikanske folkeviser
Songar om hundar
Joan Baez-songar
The Byrds-songar
The Dillards-songar
Pete Seeger-songar
J.J. Cale-songar
Peter, Paul & Mary-songar
Fridtjov Hegge

Fridtjov Otto Hegge () var ein norsk jurist og stortingsmann frå Trondheim.

Etter å ha gått Trondhjems katedralskole tok Hegge juridisk embetseksamen i 1891 og advokaturen i 1901. I tida frå 1892 til 1899 arbeidde han ulike stader i landet; som sakførarfullmektig 1892-93 i Haugesund, tilsett 1893-94 hos sorenskrivaren i Søndre Helgeland, statsadvokatfullmektig 1894-96 i Troms og Finnmark og overrettssakførar 1896-99 i Harstad. Frå 1899 var Hegge overrettssakførar i Kristiania, statsadvokat 1911–13. Sidan var han sorenskrivar i Namdalen 1913–18, krigsdommar i 5. divisjon 1918–20 og lagmann i Gula- og Frostating lagdømme frå 1920 til han døydde i 1926.

Hegge var aktiv venstremann frå yngre år. Såleis var han medlem av bystyret i Kristiania 1904-13. Valperioden 1919-21 representerte han einmannskrinsen Namdalen og partiet Venstre på Stortinget. Der var han medlem i Konstitusjonskomitéen 1919-20 og formann i komitéen 1920–21.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1919-1921
Norske juristar
Folk frå Trondheim
Pickin' & Fiddlin'

Pickin' & Fiddlin' er det tredje albumet til den amerikanske bluegrassgruppa The Dillards, spelt inn med den då unge felespelaren Byron Berline. Albumet er heilt instrumentalt, utan vokal. Gruppa var misnøgd med plateselskapet Elektra fordi dei kjende seg pressa frå selskapet om å ikkje fornye seg, som dei var i ferd med å gjere (og til slutt kom til å gjere på Wheatstraw Suite), og fordi dei ikkje syntest Elektra gjorde nok til å marknadsføre platene deira. The Dillards valde å spele inn eit heilt tradisjonelt album med Berline, som var ein ven av gruppa, fordi dei skulda Elektra eit album til. Rodney sa seinare «Det var ei plate me ikkje laga for nokon andre enn tradisjonalistane. Me vart hakka i bitar av dei. Så me sa 'Ok, til helvete med dykk karar, me skal lage eit album, og me skal spele det rett opp i ræva dykkar!,' så då gjorde me det.»

Innhald

Medverkande
Byron Berline - fele
Rodney Dillard - gitar
Douglas Dillard - banjo
Mitchell Jayne - bass
Dean Webb - mandolin

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pickin' & Fiddlin'» frå ,  den 29. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1965
Elektra Records-album
The Dillards-album
Wheatstraw Suite

Wheatstraw Suite er det fjerde albumet til det amerikanske progressiv bluegrass-bandet The Dillards, gjeve ut i 1968. Det er det første albumet til The Dillards der dei gjekk vekk frå den tradisjonelle bluegrass-stilen og nytta i staden fullt orkester, elektriske instrument og stundom trommer. 

Bandet hadde gått i retning av ein meir moderne stil i eit par år, og hadde turnert i lag med The Byrds der banjospelaren Doug Dillard spelte ein elektrisk banjo frå Rickenbacker, men det var først på Wheatstraw Suite at dei utforska den nye stilen sin på eit heilt album. Opphavet til albumet byrja då The Dillards for ein kort periode forlet Elektra Records, som hadde gjeve ut dei tre første platene deira, men vore «overraskande mykje i mot» den nye retninga deira. Gruppa spelte inn par folkrocksinglar for Capitol Records, mellom anna ulike versjonar av songar på Wheatstraw Suite. Capitol likte derimot ikkje stilen til The Dillards, og dei signerte ny kontrakt med Elektra, som no var villige til å prøve ein ny, meir kommersiell stil. 

Men Doug Dillard var misnøgd med den nye retninga og slutta brått i gruppa. Ironisk nok kom han kort tid etter til å skipe eit liknande countryrockband med det tidlegare Byrds-medlemmet Gene Clark som Dillard & Clark. The Dillards henta inn multi-instrumentalisten Herb Pedersen for å erstatte Doug på banjo. Pedersen kunne òg spele gitar og delte solovokalen med Rodney Dillard.

Gruppa hadde alt opparbeidd seg mange songar i perioden deira for Capitol. Albumet inneheld sju originale songar og seks coverversjonar, som hovudsakleg kom frå samtidige rock- og popmusikarar, og ikkje tradisjonelle songar som tidlegare. The Dillards blanda pop og bluegrass på ein måte som bana veg for ein generasjon av country- og folkrock-artistar, noko som gjer dette til eit av dei mest innverknadsrike albuma deira.

Innhald

Medverkande
The Dillards:
Rodney Dillard - solovokal, rytme- og sologitar, dobro, pedalsteelgitar
Herb Pedersen - solovokal, rytmegitar, banjo
Dean Webb - mandolin
Mitch Jayne - akustisk bass

Andre musikarar
Buddy Emmons - pedalsteelgitar
Joe Osborn - elektrisk bass
Toxey French - trommer
Jimmy Gordon - trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wheatstraw Suite» frå ,  den 29. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Notat i Collector's Choice-utgåva av Wheatstraw Suite, skriven av Richie Unterberger.

 

Musikkalbum frå 1968
Elektra Records-album
The Dillards-album
Copperfields

Copperfields er det femte albumet til den amerikanske bluegrassgruppa The Dillards. Albumet held fram countryrockstilen dei byrja med på det førre albumet sitt, Wheatstraw Suite. Begge desse albuma gjer mykje bruk av orkester og stadig meir bruk av trommer (spelt av Paul York), elektrisk bass og til og med elektrisk gitar på «Brother John.» Herb Pederson, som erstatta Doug Dillard før Wheatstraw Suite, tok ei meir framståande rolle på dette albumet, og skreiv fleire songar, song fleire songar og stod meir fram på plateomslaget.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Copperfields» frå ,  den 29. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Album produserte av John Boylan
Elektra Records-album
The Dillards-album
Korçë

Korçë (gresk Κορυτσά, Korytsá, arumensk Curciau) er ein by og ein kommune i regionen Korçë i Albania. Kommunen ligg søraust i landet og grensar i vest til regionen Berat.

Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Korçë vart slått saman med landkommunane Qendër Bulgarec, Voskop, Voskopojë, Lekas, Vithkuq, Mollaj og Drenovë. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Korçë.

Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen 51 152 innbyggjarar, medan dei åtte kommunane som i dag utgjer storkommunen Korçë, til saman hadde 75 994 innbyggjarar.

Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Korçë. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Korçë.

Referansar 

Byar i Albania
Kommunar i Albania
Regionen Korçë
Busetnader i regionen Korçë
Kommunaleiningar i regionen Korçë
Drenovë

Drenovë (makedonsk Дреново, Drenovo) er ein tidlegare landkommune i regionen Korçë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Korçë.

Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Drenovë 5 581 innbyggjarar.

Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Drenovë ein del av distriktet Korçë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Drenovë
Mborje
Boboshticë
Moravë
Qatrom
Ravonik
Turan
Dardhë

Referansar 

Busetnader i regionen Korçë
Kommunaleiningar i regionen Korçë
Tidlegare kommunar i regionen Korçë
Mollaj

Mollaj er ein tidlegare landkommune i regionen Korçë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Korçë.

Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Mollaj 3 438 innbyggjarar.

Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Mollaj ein del av distriktet Korçë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Mollaj
Floq
Pulahë
Ujë Bardhë
Kamenicë

Referansar 

Busetnader i regionen Korçë
Kommunaleiningar i regionen Korçë
Tidlegare kommunar i regionen Korçë