alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Baicheng

Baicheng (kinesisk skrift 白城, pinyin Báichéng) er eit byprefektur i provinsen Jilin i Kina. Prefekturet har eit areal på 25 683 km², folketalet er sist berekna til 2,03 millionar. Baicheng grensar til provinsane Indre Mongolia i vest og nord, og til Heilongjiang i nordaust og aust.

Byprefekturet Baicheng omfattar eitt distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og to fylke (县 xiàn).

Historie
Dagens Baicheng var busett av ulike nomadiske stammer fram til 1800-talet. Frå då støtta Qing-dynastiet innvandring av han-kinesarar, men jordbruk var forbode fram til 1902. Området vart viktigare då jarnvegen mellom Qiqihar og Siping vart lagt gjennom Baicheng. To nye jarnvegar vart bygt i 1930-åra, noko som gjorde Baicheng til eit nav i samferdsla.

Næring
Tekstilindustrien er ein berebjelke i økonomien. Landbruket er konsentrert om soyabønner, oljevekstar og om saueavl.

Samferdsle
Riksveg 302 i Kina fører gjennom området. Han går frå Hunchun i provinsen Jilin til Ulanhot i Indre Mongolia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Baicheng» frå ,  den 28. april 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Baicheng» frå ,  den 28. april 2012.  
 

Byprefektur i Jilin
Butare

Butare er ein brunalge som veks på eksponerte stader langs delar av norskekysten.

Utsjånad 
Butaren kan verte fleire meter lang. Til skilnad frå sukkertaren som og har eit blad, er bladet tynt og har ei tydeleg midtribbe. Ofte splittar bladet seg på tvers inn til midtribba. Stilkpartiet nedst er fleirårig, men bladet er eittårig.

Utbreiing 
Planta finst i Europa i Frankrike, dei britiske øyane, Nederland, Helgoland, Noreg og vestover på Færøyane, Island, Grønland, Labrador og sørover til  Massachusetts. Butaren finst og i Alaska.

Bruk 
Taren kan etast, både rå og kokt, og er brukt som mat langs nordlegaste delen av Atlanterhavet, spesielt på Grønland, Island, i Skottland og Irland.

Førekomst i Noreg 
Her til lands finst butaren på Vestlandet og nordover til Nord-Noreg.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Alaria esculenta» frå ,  den 28. april 2012.''  
 Floraen i farger 2, Arne Pedersen og Jørgen Vasshaug, H. Aschehoug & Co. ( W. Nygaard ).

 Algar
 Sjøplantar i Noreg
Baishan

Baishan (kinesisk skrift 白山, pinyin Báishān) er eit byprefektur i provinsen Jilin i Kina, som i sør og søraust grensar mot Nord-Korea. Prefekturet har eit areal på 17 485 km², folketalet er sist berekna til 1,3 millionar.

Byprefekturet Baishan omfattar to distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì), to fylke (县 xiàn) og eitt autonomt fylke.

Samferdsle
Riksveg 201 i Kina fører gjennom området. Han tek til i Hegang i provinsen Heilongjiang og går via mellom andre Mudanjiang og Dandong sør til Liaodong-halvøya til Lüshunkou/Dalian.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Baishan» frå ,  den 28. april 2012.

Bakgrunnsstoff

Byprefektur i Jilin
Jilin i Jilin

Jilin (kinesisk skrift 吉林, pinyin Jílín) er eit byprefektur i provinsen med same namn i Kina, med grense i nord mot provinsen Heilongjiang. Prefekturet Jilin har eit areal på 27 722 km² og 4 414 681 innbyggjarar i 2010. Av sesse budde 1 975 803 menneske i storbyområdet.

Byprefekturet Jilin omfattar fire distrikt (区 qū), fire byfylke (市 shì) og eitt fylke (县 xiàn).

Historie
Jilin vart grunnlagt som garnisonsby under Qing-dynastiet i 1673. I 1913 fekk byen jarnbanesamband til Changchun.

Under det japanske styret mellom 1931 og 1945 vart bygt mykje tungindustri.

Næring
Jilin ligg ved elva Songhua, og har elvehamn. Byen er eit jarnbaneknutepunkt i området, og er eit handels- og industrisenter. Her er stor kjemisk industri og cellulose- og papirfabrikkar. Elles er det oljeproduksjon og -raffineri, og framstilling av kunstgjødsel, sement, tømmer og sukker.

Samferdsle
Kinas riksveg 202 fører gjennom området. Han tek til i Heihe i provinsen Heilongjiang, passerer gjennom Harbin og Shenyang, og endar i Dalian ved Gulehavet. Også Kinas riksveg 302 fører gjennom området. Han går frå Hunchun i provinsen Jilin til Ulanhot i Indre Mongolia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jilin i Jilin» frå ,  den 28. april 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Jilin City» frå ,  den 28. april 2012.  
 

Byprefektur i Jilin
Presisjonskøyring

Presisjonskøyring innan hestesport er ei konkurransegrein der ein ekvipasje med vogn må gjennom ei bane med hinder og portar markert med kjegler som har tennisballar på toppen. Dersom ballen ramlar ned får ekvipasjen feilpoeng. Andre hinder kan til dømes vere vassgroper eller små bruer ein skal køyre over. Breidda på hindringane kan variere. Feilpoeng og tidsbruk avgjer kven som vinn.

Bakgrunnsstoff
Om køyring på nettsidene til Norges rytterforbund, henta 28.04.2012 
Hestesport
Tonghua

Tonghua (kinesisk skrift 通化, pinyin Tōnghuà) er eit byprefektur i provinsen Jilin i Kina I sør-søraust grensar Tonghua mot Nord-Korea og i vest-sørvest mot provinsen Liaoning. Prefekturet har eit areal på 15 698 km² og 2 325 242 innbyggjarar i 2010. 506 877 menneske budde i sjølve byen.

Byprefekturet Tonghua omfattar to distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og tre fylke (县 xiàn).

Samferdsle
Riksveg 201 i Kina fører gjennom området. Han tek til i Hegang i provinsen Heilongjiang og går via mellom andre Mudanjiang og Dandong sør til Liaodong-halvøya til Lüshunkou/Dalian. Også Kinas riksveg 303 fører gjennom området. Han går frå Ji'an i Jilin til Xilinhot i Indre Mongolia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tonghua» frå ,  den 28. april 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Tonghua» frå ,  den 28. april 2012.

Bakgrunnsstoff

Byprefektur i Jilin
Songyuan

Songyuan (kinesisk skrift 松原, pinyin Sōngyuán) er eit byprefektur i provinsen Jilin i Kina. Prefekturet har eit areal på 20 159 km², folketalet er sist berekna til 2,9 millionar. Songyuan grensar i nord til provinsen Heilongjiang og i sørvest til Indre Mongolia.

Byprefekturet Songyuan omfattar eit distrikt (区 qū), tre fylke (县 xiàn) og eit autonomt fylke.

Historie
Byen Songyuan voks fram i byrjinga av 1900-talet, i åmotet mellom dei to elvane Songhua og Nen.

Næring
Eit av dei største oljefelta i Kina ligg i byprefekturet. Det vert dyrka mykje mais og gras her.

Samferdsle
Songyuan er eit knutepunkt for samferdsla i denne delen av Nordaust-Kina. Fem jarnvegar går gjennom byprefekturet og seks nasjonale eller regionale hovudvegar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Songyuan» frå ,  den 28. april 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Songyuan» frå ,  den 28. april 2012.  

Byprefektur i Jilin
Glückstadt

Glückstadt (dansk Lykstad) er ein by sør i den tyske delstaten Schleswig-Holstein. Han ligg i Holstein ved møtepunktet mellom nedre Elbe (Unterelbe) og bielva Rhin. Byen ligg rundt 36 km nordvest for Altona og 45 km nordvest for Hamburg, og er i dag del av storbyområdet Hamburg (Metropolregion Hamburg). Ved utgangen av 2010 hadde Glückstadt 11 498 innbyggjarar.

Byen blei grunnlagt som Lykstad av den dansk-norske kongen Kristian IV i 1617, som fekk myrområdet langs elva drenert. Han lova innflyttarar skattefritak og religionsfridom. Målet var å danna ein konkurrent til Hamburg, som var ein fri keisarby lengre oppe langs elva. Lykstad skulle vera ein uinntakeleg festning- og hamneby. Befestninga blei fullført i 1620. Slottet er i dag gjort om til museum. Glückstadt var del av Danmark fram til landet tapte Slesvig og Holstein i Den dansk-tyske krigen i 1864.

Glückstadt er stasjon på jernbanelinja mellom Itzehoe og Elmshorn. Han har ferjesamband over Elbe til Altendorf/Wischhafen. Byen er med i turistruta Deutsche Fährstraße og sykkelruta Elberadweg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Glückstadt» frå , og «Glückstadt» frå  den 29. april 2012.

Bakgrunnsstoff

Byar i Schleswig-Holstein
Det utdanningsvitenskapelige fakultetet ved Universitetet i Oslo

Det utdanningsvitenskapelige fakultet, òg kalla UV-fakultetet eller UV, er eit av åtte fakultet ved Universitetet i Oslo. Fakultetet driv fleirfagleg forsking og tilbyr utdanning i fagområde som har å gjere med skole, pedagogikk, spesialpedagogikk og utdanning. Fakultetet er delt opp i einingane Institutt for lærerutdanning og skoleforskning (ILS), Institutt for spesialpedagogikk (ISP), Pedagogisk forskningsinstitutt (PFI) og senteret InterMedia. Administrasjonen og einingane knytt til fakultetet held til i Helga Engs hus på Blindern, bortsett frå ILS som held til i Fysikkbygningen like ved.

Historie
Fakultetet blei oppretta 1. januar 1996, då tre institutt og eit senter blei samla i eit felles fakultet. Verksemda innanfor fagfeltet til fakultetet har likevel ein mykje lengre tradisjon ved Universitetet i Oslo. I 1907 blei Pedagogisk seminar etablert. Dette utvikla seg seinare til Institutt for lærerutdanning og skoleforskning. Pedagogisk forskingsinstitutt blei grunnlagt i 1938, då Helga Eng blei utnemnd til den første professoren i pedagogikk. Institutt for spesialpedagogikk har opphav i Statens spesiallærerhøgskole. Denne var frå starten i 1961 ein sjølvstendig institusjon, og blei først i 1990 underlagt Universitetet i Oslo. Senteret InterMedia blei etablert i 1998.

Bakgrunnsstoff
Nettsidene til fakultetet

Det utdanningsvitenskapelige fakultetet ved Universitetet i Oslo
Fakultet ved Universitetet i Oslo
Universitetet i Oslo
Dzikow-forbundet

Dzikow-forbundet (polsk konfederacja dzikowska) var ein militær organisasjon skipa i 1734 i Dzików (i dag ein forstad til Tarnobrzeg) av støttespelarane til Stanisław I Leszczyński under den polske arvefølgjekrigen, leia av Adam Tarło.  

Parolen til forbundet var: «Kjemp med Sachsen og Russland for politisk sjølvstende frå Det polsk-litauiske samveldet og utfør politiske reformer.» 

Forbundet vart slått.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dzików Confederation» frå ,  den 29. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Zamki polskie (polsk)
 

Skipingar i 1734
Polsk historie
Den polske arvefølgjekrigen
Adam Tarło

Adam Tarło () var ein polsk adelsmann (szlachcic).  Tarło var voivode i Lublin voivodskap frå 1736 og starost av Jasło. 

Under den polske arvefølgjekrigen støtta han Stanisław I Leszczyński og var kommandant for partisanane i Dzików-forbundet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Adam Tarło» frå ,  den 29. april 2012.  
 

Polske militære
Polakkar i den polske arvefølgjekrigen
Polsk adel
Kristianopel

Kristianopel er ein tettstad i Karlskrona kommun i Blekinge län. Han ligg på ei sandete kystslette ved kysten av Austersjøen.

Kristianopel blei grunnlagd i 1599 som Christianopel av kong Kristian IV av Danmark, nær den tidlegare byen Avskær. Han blei bygd etter tidsmoderne tankar om byplanlegging, og var den første renessansebyen i Norden. Som festningsby var han ein del av det dansk-norske forsvaret mot Sverige, og gjekk inn i rekkja Akershus, Bohus, Varberg, Halmstad, Lagaholm, Christianstad og Christianopel. 

Byen blei teken 25. juni 1611 av kronprins Gustav Adolf under Kalmekrigen, og lagt i grus. Ei ny kyrkje, Heliga Trefaldighetskyrkan, blei reist i åra 1618–1624. Christianopel fekk bystatus i 1622, og mista statusen i 1677, då han blei teken av svenskane under Den skånske krigen. Kristianopel blei mindre viktig som festningsby etter at Blekinge blei svensk ved freden i Roskilde i 1658. Kristianopel tapte terreng til Karlshamn. 

Den 25. september 1676, under Den skånske krigen, blei Christianopel teken av danske styrkar og gjort til viktig støttepunkt for dei såkalla «snapphanane». Byen blei teken attende den 22. februar 1677. Festningsverka blei raserte og innbyggjarane flytta til Ronneby, Växjö og Karlshamn. I 1678 blei det gjeve ordre om at alle hus skulle jamnast med jorda. 

Kristianopel var fram til utgangen av 1951 ein municipalköping i Kristianopels landskommun, som blei del av Jämjö i 1952. Denne blei del av Karlskrona kommun i 1974.

Sjå òg
Andre tidlegare byar i Blekinge:
 Avaskär
 Elleholm
 Lyckå

Bakgrunnsstoff
 En hemsida om Kristianopel
 Kristianopels hembygdsförening
 Kristianopels historia
 Kristianopel - Karlskrona kommun

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kristianopel» frå ,  den 29. april 2012.  
 

Karlskrona kommune
Historiske byar i Sverige
Christianshavn

Christianshavn er eit kvarter i København og ein del av bydelen Indre By. Han har rundt  innbyggjarar (2006). Christianshavn ligg på øya Amager, skild frå det sentrale København av sundet Inderhavnen og med tilgang frå sentrum via Knippelsbro. Mot sør og aust er bydelen skild frå resten av Amager av dei tolv bastionane og vollgrava Stadsgraven frå 1692 og mot Indre By av Københavns Havn. Fristaden Christiania er ein del av Christianshavn.

Historie

Christianshavn var opphavleg ein eigen kjøpstad oppretta som festningsby av Kristian IV i 1617–1623 etter planar av Johan Semp. Han blei bygd på eit myrområde på Amager ovanfor Slotsholmen. Staden var først meint som bustadsområde for nederlandske innvandrarr og deretter som garnisons- eller båtmannsby. Han ende opp som ein vanleg kjøpmanns- og handverkarby.

Byen blei anlagt etter mønster av nederlandsk renessanse og blei forbunde med København via Knippelsbro. Store tomter blei stukne ut og torg, kanal og gater blei anlagde etter ein rettvinkla, symmetrisk byplan. Staden blei omgjeven av graver og vollar med bastionar. Det tok likevel lang tid før byen for alvor blei bygd ut.  Christianshavn blei innlemma i København i 1675 som Christianshavns Kvarter.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christianshavn» frå ,  den 29. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

København
Ein fin liten blome

«Ein fin liten blome» er ein salme omsett frå svensk av Anders Hovden i 1927. Ein reknar med at den svenske teksten Det växte en blomma er skriven av Johan Alfred Blomberg. Han var offiser i Frelsesarmeen i Sverige. Sidan flytte han til USA. I Norsk Salmebok finn ein salmen på nr. 493, under avsnittet Tryggleik og glede. Melodien vart laga av Bjørn Eidsvåg i 1969. I Sverige vert melodien som i Noreg er kjend som «Min båt er så liten», oftast brukt.

Kjelder 

 Stig Wernø Holter i Nytt norsk salmeleksikon Trondheim 2011
 Denne artikkelen bygger på «Ein fin liten blome» frå , den 29. april 2012. 

Salmar frå 1900-talet
Anders Hovden
Pedagogisk forskningsinstitutt

Pedagogisk forkningsinstitutt (PFI) er eit institutt ved Det utdanningsvitenskapelige fakultetet ved Universitetet i Oslo. Instituttet forskar og tilbyr utdanning innanfor det pedagogiske fagfeltet. Om lag 900 studentar studerer ved Pedagogisk forskningsinstitutt (2011)

Utdanningstilbod 
Pedagogisk forskningsinstitutt tilbyr både bachelorprogram og masterprogram:

Bachelorprogram 
 Pedagogikk

Masterprogram 
 Pedagogikk
 Comparative and International Education
 Higher Education
 European Master in Higher Education

I tillegg er fleire doktorgradsstipendiatar knytte til instituttet.

Sjå òg 
 Det utdanningsvitenskapelige fakultetet ved Universitetet i Oslo
 Universitetet i Oslo

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Pedagogisk forskningsinstitutt

Kjelder 

Det utdanningsvitenskapelige fakultetet ved Universitetet i Oslo
Universitetet i Oslo
Suezbukta

Suezbukta (arabisk: خليج السويس - Khalyj as-Suways) er ei om lag 300 km lang bukt som leier mot nord-nordvest i den nordlege delen av Raudehavet. Suezbukta leier inn til Suezkanalen og byen Suez i Egypt. 

Bukta vart truleg forma av at dei afrikanske og indiske kontinentalplatene flytter seg vekk frå kvarandre. Slik har Suezbukta samanheng med Riftdalen som går gjennom Afrika. I Suezbukta ligg det meir enn 120 olje- og gassfelt, m.a. Gemsafeltet.

Kjelde 

 

Egyptisk geografi
Raudehavet
Bukter
Innhav
Səbinə Babayeva

Səbinə Babayeva () er ein aserbajdsjansk songar.

Babayeva er utdanna ved Asaf Zeynally College of Music og har delteke i ei rekkje songtevlinga både i heimlandet og utlandet. I Aserbajdsjan er ho kjend som songaren av «Roya Kimi», kjenningsmelodien til den aserbajdsjanske fjernsynsserien Bəyaz həyat frå 2003. Ho har delteke i alle dei aserbajdsjanske uttakingane til Eurovision Song Contest frå landet debuterte i 2008 til 2012. I 2011 enda ho på tredjeplass.

Eurovision Song Contest 2012 
Səbinə Babayeva deltok i Milli seçim turu, den aserbajdsjanske uttakinga til Eurovision Song Contest 2012. Frå runde nummer sju gjekk ho vidare til semifinalen, derfrå gjekk ho vidare til finalen og vann. Dimed vart ho vald som representant for Aserbajdsjan.

Etter sigeren vart songen, «When the Music Dies», vald ut internt. Sidan Ell & Nikki vann Eurovision Song Contest 2011 for Aserbajdsjan, vert tevlinga arrangert i Baku og vertslandet vart dimed direktekvalifisert til Eurovision-finalen.

Babayeva starta som nummer 13 i finalen. Til slutt enda ho på fjerdeplass med 150 poeng.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sabina Babayeva» frå ,  den 29. april 2012.  
 
Poengsum er henta frå eurovision.tv den 27. mai 2012.

Folk frå Baku
Aserbajdsjanske popsongarar
Aserbajdsjanske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2012-deltakarar
Marcel Bezençon Awards-vinnarar
Aserbajdsjanarar frå 1900-talet
Aserbajdsjanarar frå 2000-talet
TBA

TBA (forkorting for engelsk To be announced, To be ascertained, To be arranged, To be added eller To be advised) er ei forkorting som syner at ein dato ikkje var sett då forkortinga vart nytta. På norsk kan uttrykk som «ubestemd» eller «ikkje kjend» verte nytta.

Kjelder

Trebokstavsforkortingar
Tarnobrzeg

Tarnobrzeg er ein by sør i Polen ved elva Wisła.

Sjå òg 
 Dzikow-forbundet

Bakgrunnsstoff 

Byar i Polen
Shtetlar
Asbjørn Rydland

Asbjørn Rydland () er ein norsk forfattar frå Seim i Lindås. 

Han debuterte i 2010 med fantasyromanen Drakeguten. Boka er fyrste del av ein planlagd ungdomsbokserie på fem romanar om stallguten Koll. Andre boka i serien, Med eld i hjartet, kom i 2011. For henne fekk Rydland Nynorsk barnelitteraturpris av Noregs Mållag. I grunngjevinga sa juryen at Rydland hadde skapt ei god og spennande forteljing for ungdom, og «Gjennom eit poetisk språk skildrar han store mytologiar og små detaljar som til saman skaper eit levande og truverdig fantasiunivers.» 

Rydland er busett i Oslo.

Bøker

Drakeguten-serien
 2010 – Drakeguten – fantasyroman
 2011 – Med eld i hjartet – fantasyroman
 2012 – Mørkemanaren – fantasyroman
 2014 – Kampen om Kervad – fantasyroman

Prisar 
 2012 – Målprisen til Alversund Mållag
 2012 – Nynorsk barnelitteraturpris for Med eld i hjartet

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Asbjørn Rydland i BIBSYS Ask

Folk frå Lindås
Forfattarar frå Hordaland
Fantasy-forfattarar
Norske ungdomsbokforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2010
Nynorskforfattarar
Vinnarar av Nynorsk barnelitteraturpris
Idar Ulstein

Idar Lars Ulstein () var ein norsk bedriftsleiar og skipsingeniør fødd i Ulsteinvik i Ulstein. Han var son av Martin Ulstein (1893–1948) som grunnla Ulstein Mekaniske Verksted (seinare Ulstein Group) i 1917 og Inga Ulstein, fødd Knivsflå, (8. desember 1897-27. juli 1978), som var mangeårig styreleiar i bedrifta etter Martin sin død.  

Ulstein var utdanna sivilingeniør ved skipsbyggarlinja ved Norges Tekniske Høgskole (noverande NTNU) i Trondheim. Han kom for fullt inn i Ulstein Group etter fullført utdanning i 1962, og var bedriftsleiar fram til han gjekk av som konsernsjef i 1997. Han gjekk deretter inn som styreleiar i konsernet, fram til 2011.  

Under hans leiing fekk bedrifta Farmands Pris for framifrå bedriftsleiing for 1983, og han blei nokre år seinare kåra til ein av dei femten beste bedriftsleiarar i Skandinavia av det svenske Veckans Affärer. I 1988 gikk han inn for å redde den konkurstruga Sunnmørsbanken.  Han fekk Produktprisen 1992, som vart overrekt av Finn Kristensen på eit møte i Polyteknisk Forening. Han blei etterfølgd som konsernsjef i Ulsteingruppa i 1997 av Bård Mikkelsen. I 1997 gjekk firmaet på børsen og i 1999 blei nærmare 90% av selskapet, med unntak av skipsbyggingsaktiviteten, kjøpt opp av britiske Vickers, som nokre månader etter blei kjøpt av Rolls-Royce.  

Ulstein Group blei reetablert og er i dag framleis ei familiebedrift med aktivitetar innan skipsdesign, skipsbygging og systemløysingar. Idar Ulstein sin son, Tore Ulstein, er styreleiar. 

Familieselskapet Ulsmo vart etablert i 1985, og skal drive industri- og næringsutvikling og formuesforvalting gjennom investeringar i maritim, finans og eiendom. Selskapet blir leia av Idar Ulstein si dotter, Ingerid Ulstein, og systera hennar, Gunvor Ulstein, er styreleiar. 

Idar Ulstein var også mangeårig formann i Skipsbyggerienes Landsforening og Bergens Mekaniske Verksted, medlem i Norges Eksportråd, styremedlem for Mekaniske Verksteders Landsforening, Norges Industriforbund og Den Norske Creditbank, og medlem av rådet til Det Norske Veritas og representantskapsmedlem i Norges Hypotekforening for Næringslivet.

Idar Ulstein vart i 1994 utnemnd til Ridder 1. klasse av St. Olavs Orden for «forteneste av norsk industri».  

Redningsselskapet sitt redningfartøy RS 158 «Idar Ulstein» har namn etter Idar Ulstein. Ein stor del av kostnadane med redningskøyta vart donert av Ulstein Group.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Lenkje til Ulstein Group si heimeside
 Utdrag frå Ulstein Groups 90-års historiebok, utgjeven i 2007. 

St. Olavs Orden
Norske bedriftsleiarar
Annie M.G. Schmidt

Anna Maria Geertruida Schmidt, kjend som Annie M.G. Schmidt, () var ein nederlandsk forfattar.

Eurovision Song Contest 1956
Ho skreiv teksten til den fyrste songen som vart framført i Eurovision Song Contest, «De vogels van Holland». Det var òg det fyrste bidraget til Nederland og det fyrste bidraget med nederlandsk tekst. Ein veit ikkje kva for plass bidraget enda på av di det ikkje vart gjeve nokre poeng og berre vinnaren vart offentleggjord.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Annie M. G. Schmidt» frå ,  den 30. april 2012.  
 

Folk frå Kapelle
Nederlandske forfattarar
Nederlandske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1956-låtskrivarar
 
Nationaal Songfestival 1956-låtskrivarar
Géo Voumard

Géo Voumard () var ein sveitsisk jazzpianist og komponist.

Eurovision Song Contest

Lugano 1956
Saman med Émile Gardaz skreiv han eit av dei to sveitsiske bidraga i Eurovision Song Contest 1956 i Lugano, «Refrain». Songen heit opphavleg «Refrains» og vart framført av Lys Assia og Quinteta Radiosa i Concours Eurovision 1956, den sveitsiske uttakinga. Bidraget vart berre framført av Lys Assia i den fyrste utgåva av Eurovision Song Contest, og før tevlinga endra ein tittelen på «Refrains» til «Refrain». Bidraget vart utropt som vinnar, men det er ukjend kor mange røyster bidraget fekk.

Frankfurt am Main 1957
I 1957 skreiv han òg det sveitsiske bidraget saman med Émile Gardaz. Songen, som heit «L'enfant que j'étais», vart framført av Lys Assia i Concours Eurovision 1957, den sveitsiske uttakinga til Eurovision Song Contest 1957. Bidraget enda på åttandeplass av totalt ti bidrag med fem poeng: to frå Danmark og eitt frå Luxembourg, Italia og Vest-Tyskland.

Kjelder
 

Denne artikkelen bygger på «Géo Voumard» frå ,  den 30. april 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Eurovision Song Contest 1957» frå ,  den 30. april 2012.  
 

Folk frå Biel/Bienne
Sveitsiske pianistar
Sveitsiske komponistar
Sveitsiske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1956-låtskrivarar
Eurovision Song Contest 1957-låtskrivarar
Eurovision Song Contest-vinnarlåtskrivarar
Jazzpianistar