alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fjodor Sjaljapin

Fjodor Ivanovitsj Sjaljapin (), var ein russisk operasongar. Han var fødd i Kazan og døydde i Paris.

Liv og gjerning 

Foreldra til Sjaljapin var fattige bønder. Han fekk si fyrste songundervisning i Kirchenchor. År 1894 debuterte han i Tblisi som øvsteprest i Giuseppe Verdis opera Aida, spelte seinare rolla på Mariinskij-teateret i St. Petersburg. I 1896 vart han invitert til ei privatdriven operascene i Moskva, der han framstilte hovudrollene i Boris Godunov og Ivan den skrekkelege.

1901 reiste Sjaljapin til Vest-Europa. Han song så på operascenen La Scala i Milano, og frå 1907 ved operahuset Metropolitan i New York. Her fekk han ikkje den heilt store suksessen og reiste derfor i 1908 til operaen i Paris. Dei komande åra var han engasjert på dei store scenene i Moskva og St. Petersburg.

Sjaljapin reiste i Sovjetunionen siste gongen i 1921. Sidan turnerte han ikkje der, då han mislikte framferda til det nye politiske maktapparatet. Ein opptreden i New York same året fekk store fylgjer. Han vart då verande i byen og song der i seks sesongar. I 1926 reiste han på turne i Australia, før han forflytta seg til Covent Garden i London.

Ved sidan av sitt russiske repertoar framstilte han Mefistofeles i Faust, Don Basilio, Leporello i Don Giovanni og kong Filip i Don Carlos av Verdi. Sjaljapin var ein kjempestor kar og song med ein mørk, kraftfull bass. Han var ein av dei fyrste songarane som la vekt på å gje ei djupare psykologisk forståing av dei figurane han framstilte i operaene. Hans fremste eigenskap som songar var den dramatiske intensiteten han framkalla, som lenge etter einast Maria Callas og få andre oppnådde.

I 1910 fekk Sjaljapin i Monte Carlo hovudrolla i urframføringa av Don Quixote av Jules Massenet. I 1933 spelte han hovudrolla i tre filmar regissert av Georg Wilhelm Pabst, Don Quixote. Alle filmane var bygt over same manuskript og same kulissar, men skodespelarane, utanom Sjaljapin, og språkføringa var høvesvis engelsk, fransk og tysk.

Sjaljapin var den mest feira bassongaren i verda i den fyrste halvdelen av det 20. hundreåret. Sidan 2000 har det årleg vore halde ein 'Sjaljapin operasong-festival' på Krim i Ukraina.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fjodor Iwanowitsch Schaljapin» frå , den 24. januar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Fjodor Schaljapin singt: Вниз по матушке по Волге

Russiske musikarar
Russiske operasongarar
Aleksandr Serov

Aleksandr Nikolajevitsj Serov  (), var ein russisk komponist og musikkritikar. Han vart både fødd og døydde i St. Petersburg. Valentin Serov var sonen hans.

Serov studerte musikk i yngre år, men arbeidde lenge som embetsmann. I 1850 byrja han som musikkritikar og vart den fyrste forkjemparen i Russland for Richard Wagner sine reformidéar. Han debuterte i 1863 som tonesetjar med operaen Judith, skreiv sjølv librettoen. I 1866 kom han med ny opera, Rogneda. Begge operaene slo godt an, då ein jamsides Wagnerstilen spora nasjonale drag. I 1868 slutta han i embetsverket og konsentrerte seg om musikken. Hans rakk ikkje avslutte sin siste opera, Vrazjia sila ('Vonde makter'). Denne vart fullført av Nikolaj Solovjov i 1871 og vart med sine friske, folkelege innslag godt motteken av publikum. Serov skreiv også nokre kyrkjemusikalske verk, orkesterstykke og verk for kor.

Eit utval av musikkstykka hans vart gjevne ut i fire band, 1892-96. I nyare tid vert operaene til Serov sjeldan oppsett.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alkesandr Serov» frå ,  den 24. januar 2011.  
 

Russiske komponistar
Miss World

Miss World-konkurransen er den eldste internasjonale venleikskonkurransen som enno blir arrangert. Han vart starta av Eric Morley i Storbritannia i 1951 som ein del av Festival of Britain-feiringa. Sidan Eric Morley døydde i 2000 har kona hans, Julia Morley, vore styreformann i Miss World Organization og arrangør av konkurransen. 

Ved sida av rivalkonkurransene Miss Universe er Miss World ein av missekonkurransane som får mest merksemd i media. Miss World-finalen er verdas mest sedde venleikskonkurranse på TV verda over.

Vinnaren av konkurransen, som blir halde årleg vanlegvis i fjerde kvartal, reiser rundt i verda for å representere Miss World Organization og dens veldedighetsarbeid. Vanlegvis bur vinnaren i London den tida ho er regjerande Miss World. 

Noreg har aldri vunne konkurransen, men dei som har vore nærast er Ingeborg Sørensen som kom på andreplass i 1972, Kathrine Sørland som kom på fjerdeplass i 2002 og Mariann Birkedal som kom på sjetteplass i 2010.

Vinnarar av Miss World

Merknadar

Venleikstevlingar
Skipingar i 1951
Vsevolod Garsjin

Vsevolod Mikhailovitsj Garsjin () var ein russisk forfattar.

Garsjin var fødd i Jekaterinoslav. Han studerte til bergingeniør i St. Petersburg då han vart kalla inn til krigsteneste i den russisk-tyrkiske krigen 1877-1878. Etter å ha vorte såra, skreiv han  forteljinga Tjetyre dnja (Fire dage). Fire dage fortel om ein russisk soldat etterlaten på slagmarka for å døy, jamsides han ligg ein tyrkisk soldat som har falle for kulene hans. Forteljinga er ein open protest mot krigen, og viser sympati for alt liv. Andre kjende forteljingar er Attalea Princeps (1879), Krasnyj tsvetok (Den røde blomst, 1883), En opplevelse og andre. Den røde blomst hentar handlinga frå ein institusjon for sinnslidande, og er hans mest karakteristiske verk.

Garsjin skreiv med psykologisk innleving. Litteratar som Mikhail Saltykov-Sjtsjedrin, Anton Tsjekhov og Ivan Turgenjev sette stor pris på litteraturen hans.

Garsjin var manisk-depressiv og budde i periodar på lukka anstaltar. I 1888 tok han livet sitt i St. Petersburg ved å kaste seg utfor ein trappeoppgang.

Verk på norsk 
Fire fortællinger. 1892
Seks fortællinger. 1893
Nadeshda Nikolajevna. 1893
Mindre fortællinger. 1894
En nat. 1895
Den raude blomen. 1895
Den røde blomst og andre noveller. 1916

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vsevolod Garsjin» frå ,  den 24. januar 2011.  
 

Russiske forfattarar
The Shape I'm In

«The Shape I'm In» er ein song skriven av Robbie Robertson. Han vart først gjeven ut av The Band på albumet Stage Fright i 1970 og er sungen av Richard Manuel. Han vart òg gjeven ut som b-side til singelen deira «Time to Kill», og vart langt meir populær enn a-sida. Miksen nytta for singelen er omstridd, sidan The Band hadde sine tvil om kor bra den første miksen til lydteknikaren Todd Rundgren var, og sende lydbanda for å bli miksa på ny av den britiske lydteknikaren Glyn Johns. Truleg er det Johns-miksen som vert nytta på både albumet og singelen.

Låtskrivaren Robertson gjorde lite for å skjule at kjensla av frykt og oppløysing i songen omhandla keyboardisten Manuel, ironisk nok solosongaren på songen. Han vart eit fast innslag på konsertane deira og finst på konsertalbuma Rock of Ages, Before the Flood og The Last Waltz. I lag med «The Weight» er dette ein av Band-songane som er mest spelt av andre artistar. Han vart mellom anna spelt av The Pointer Sisters og The Mekons.

Singelen nådde 62. plass på den kanadiske singellista.

Medverkande
Richard Manuel – solovokal, clavinet
Levon Helm – trommer, korvokal
Rick Danko – bassgitar, korvokal
Robbie Robertson – elektrisk gitar
Garth Hudson – Lowrey-orgel

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Shape I'm In (Robbie Robertson song)» frå ,  den 24. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Analyse av songteksten
 

The Band-songar
Songar frå 1970
Singlar frå 1970
Capitol Records-singlar
Songar skrivne av Robbie Robertson
The Good Brothers-songar
Songen Stage Fright

«Stage Fright» er ein song av The Band og tittelsporet på det tredje albumet Stage Fright. Rick Danko syng solovokal og han vart skriven av Robbie Robertson.  I følgje forfattaren Barney Hoskyns hadde Robertson opphavleg tenkt at han skulle syngjast av Richard Manuel, men det vart klårt at songen betre passa «den nervøse, skjelvande røysta» til Danko. 

Det finst konsertopptak av songen på Rock of Ages frå 1972, og på Before the Flood, eit konsertalbum frå turneen til The Band med Bob Dylan. Han vart òg framført på The Last Waltz. Studioversjonen vart gjeven ut på singel i Danmark. Konsertversjonen frå Before the Flood kom ut som B-side av Dylan-singelen «Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine)» i 1974.

I følgje AllMusic-kritkaren William Ruhlmann handlar teksten om «fallgruvene i heider og ære.»

Medverkande

Robbie Robertson – elektrisk gitar
Garth Hudson – Lowrey-orgel
Richard Manuel – piano, korvokal
Rick Danko – bass, solovokal
Levon Helm – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stage Fright (The Band song)» frå ,  den 15. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1970
Stage Fright
Singlar frå 1974
Asylum Records-singlar
Capitol Records-singlar
Songar skrivne av Robbie Robertson
The Band-songar
Cahoots

Cahoots er det fjerde studioalbumet av det kanadisk/amerikanske-rockebandet The Band. Det kom ut i 1971 til blanda kritikk og var det siste albumet deira med original musikk på fire år. Framsida av plateomslaget vart måla av kunstnaren Gilbert Stone, medan baksida synte eit fotografi av gruppa av Richard Avedon. Van Morrison syng gjestevokal på albumet.

Rolling Stone-kritikaren Jon Landau skildra stemninga på albumet som «fylt med eit 'skjer av utrydding.'»

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande
The Band
Rick Danko - bassgitar, vokal
Levon Helm - trommer, mandolin, gitar, vokal
Garth Hudson - orgel, trekkspel, saksofon
Richard Manuel - piano, trommer, vokal
Robbie Robertson - gitar, vokal

Andre medverkande
Allen Toussaint - blåsararrangement på «Life Is a Carnival»
Van Morrison - vokal på «4% Pantomime»
Mark Harman - lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cahoots» frå ,  den 15. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Album produserte av Garth Hudson
Album produserte av Levon Helm
Album produserte av Richard Manuel
Album produserte av Rick Danko
Album produserte av Robbie Robertson
Capitol Records-album
The Band-album
Rock of Ages

Rock of Ages: The Band in Concert er det femte albumet til The Band frå 1972 på Capitol Records. Det er eit konsertalbum frå innspelingar ved Academy of Music i New York City 28. til 31. desember 1971 og nådde sjetteplassen på den amerikanske albumlista.

Innhald
Robbie Robertson hadde bestilt arrangøren Allen Toussaint til å skrive blåsearrangement for den siste singelen deira, «Life Is A Carnival» frå albumet Cahoots, og ønskte no at han skulle skrive fleire arrangement for songane deira på dei komande konsertane. Dei første notane forsvann i bagasjen på ein flyplass i New Orleans, og han måtte skrive nye i ei hytte nær huset til Robertson i Woodstock. Robertson valte ut elleve songar som fekk blåsarar, og alle desse er med på albumet. Blåsarane spelar ikkje på «Get Up Jake», «Stage Fright», «This Wheel's on Fire», «The Weight», «The Shape I'm In» og «The Genetic Method». 

Repertoaret bestod av The Band sine originale songar, samt versjonar av «Baby Don't You Do It» av Marvin Gaye og «(I Don't Want to Hang Up) My Rock and Roll Shoes» av Chuck Willis. Det meste av innhaldet på plata er frå opptaka den 30. eller 31. desember. Sidan Garth Hudson skyt inn «Auld Lang Syne» i soloen på «The Genetic Method», reknar ein med at denne songen og «Chest Fever» vart spelte ved midnatt den 31. desember. Bob Dylan gjorde eit overraskande besøk på konserten på nyårsaftan og spelte fire songar med bandet.

Albumet kom ut i 1972 som eit dobbeltalbum, og vart gjeven ut i 1980 som to forskjellige LPar, kalla Rock of Ages, Vol. 1 og Rock of Ages, Vol. 2. Den første CD-utgåva bestod av nedkorta songar for at alt skulle få plass på ei plate. I 2001 kom ei utvida og nymastra utgåve med to CD-plater tu, samt ti bonusspor. Med på bonussplata var dei fire Dylan-songane og ein annan Motown-cover, «Loving You Is Sweeter Than Ever» av The Four Tops.

Innhald

Medverkande
 Rick Danko - vokal, bass, fiolin
 Levon Helm - vokal, trommer, mandolin
 Garth Hudson - orgel, piano, trekkspel, tenorsaksofon og sopransaksofon
 Richard Manuel - vokal, piano, orgel, clavinet, trommer
 Robbie Robertson - gitar, korvokal

Andre medverkande
 Howard Johnson - tuba, eufonium, barytonsaksofon
 Snooky Young - trompet, flygelhorn
 Joe Farrell - tenor- og sopransaksofon, engelsk horn
 Earl McIntyre - trombone
 J. D. Parron - altsaksofon og essklarinett
 Bob Dylan - vokal, gitar på «Down In the Flood», «When I Paint My Masterpiece», «Don't Ya Tell Henry» og «Like A Rolling Stone»

Salslister
Singlar - Billboard (USA)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rock of Ages (album)» frå ,  den 24. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

The Band-album
Konsertalbum frå 1972
Capitol Records-album
Album spelte inn i The Palladium i New York City
Café de Flore

Café de Flore er ein kafé ved Saint-Germain-des-Prés i 6. arrondissement i Paris. Kaféen ligg på hjørnet av boulevard Saint-Germain og rue Saint-Benoît.

Kaféen opna i 1887 og er kalla opp etter ein skulptur av gudinna Flora på den andre sida av gata. På slutten av 1800-talet budde Charles Maurras i andre etasje der han laga boka Au signe de Flore.

Interiøret er i klassisk art deco-stil med raude stolar, mahogni og speglar. Det har nesten ikkje vore endra sidan andre verdskrigen. Som hos konkurrenten og naboen, Les Deux Magots, har dette vore ein møteplass for intellektuelle etter krigen, mellom dei Jean-Paul Sartre og Simone de Beauvoir som møttest her for å diskutere sin eksistensialismefilosofi.

Café de Flore har vore møteplassen for kunstanarar og forfattarar som danna surrealist-rørsla, eksistensialistar som Albert Camus og seinare filmskaparane som skapte den franske nye bølgja.

Kvar september deler dei ut prisen Prix de Flore til ein ung forfattar for å trekke vedkommande fram i lyset. Prisen vart innstifta i 1994 av forfattaren Frédéric Beigbeder.

Han

Bakgrunnsstoff 
 Netttaden til Café de Flore
Litteratur
 Christophe Durand-Boubal, Café de Flore : Mémoire d'un siècle, Indigo & Côté femmes, coll. « Prémices », Paris, 1993, 174 p. ISBN 2-907883-66-6
 Christophe Boubal, Café de Flore : L'esprit d'un siècle, Fernand Lanore, coll. « Littératures », 2004, 204 p. ISBN 2-85157-251-2

Restaurantar i Paris
Flore
6. arrondissement i Paris
Skipingar i 1887
Dmitrij Grigorovitsj

Dmitrij Vasiljevitsj Grigorovitsj (russisk: Дмитрий Васильевич Григорович;) () var ein populær russisk forfattar. Han var fødd i Uljanovsk og døydde i St. Petersburg.

Grigorovitsj skildra den russiske allmugen i sine romanar og noveller. Forteljinga Fiskarane frå 1853 er kanskje hans største verk. På 1800-talet vart han rekna med mellom dei fremste forfattarane i litterære krinsar i Russland. Han vert også hugsa for å ha vore ein viktig mentor for forfattaren og dramatikaren Anton Tsjekhov.

Russiske forfattarar

Denne artikkelen bygger på «Dmitry Grigorovich» frå ,  den 24. januar 2011.
Anton Rubinstein

Anton Grigorjevitsj Rubinstein (russisk: Антон Григорьевич Рубинштейн) () var ein russisk pianist, komponist og dirigent. Han var særleg kjend som pianist, ein av tidenes største virtuosar på instrumentet. Nærpå like beundra som Franz Liszt, den mest berømte pianisten i samtida.

Liv 
Rubinstein vart fødd i Vikhvatinets. Han lærte å spele piano frå tidleg alder og spela offentleg fyrste gongen ni år gammal. Familien tok han med til læreår i Paris, og sidan Berlin, der han studerte komposisjon. Deretter flytta han til Wien. Han underviste i Wien ein kort periode, før han returnerte til Russland i 1848 og hadde sitt virke som musikar til svigermora åt tsaren.

Han byrja å turnere som pianist seint i 1850-åra, før han slo seg ned i St. Petersburg. I 1862 grunnla han St. Petersburg-konservatoriet, Russlands fyrste musikkskule. Han jobba som lærar der, og instruerte mellom andre Pjotr Tsjajkovskij. Inn i mellom la han ut på turnear. Mot slutten av livet sitt, arbeidde han ei kort tid som lærar i Dresden.

Rubinstein døydde i Peterhof ved St. Petersburg i 1894, etter ei tids vanskar med hjartet.

Kunst 
Rubinsteins verk vart mykje spela i hans levetid. Etter han døydde vart komposisjonane i stor grad ignorert. Ein grunn kunne vere at han var jøde; antisemittismen dominerte samfunnslivet i Tyskland, det musikalske knutepunktet i Europa. Ein annan grunna var at musikken hans fall uteanfor dei rådande musikksmakane i samtida. Korkje ligg den nær de nasjonale stilen til «den mektige lille gruppa» (Balakirev, Cui, Borodin, Musorgskij og Rimskij-Korsakov); han uttala seg jamvel negativt om russisk nasjonalisme. Han var lite påverka av Richard Wagner, ein komponist med verk som vart høgt skatta på slutten av det 19. hundreåret. Rubinsteins musikk vert oftare samanlikna med Frédéric Chopin og Robert Schumanns verk, begge komponistar rekna for noko gammeldagse ved Rubinsteins død. Mot slutten av det 20. hundreåret har Rubinsteins musikk vorte meir spela, og oftare vorte positivt mottatt.

Rubinstein var ein svært produktiv komponist, og skreiv tjue operaer, med Demonen som den mest kjende. Vidare komponerte han fem pianokonsertar, seks symfoniar, samt ei lang rekke komposisjonar for solopiano. Hans fjerde pianokonsert og andre symfoni, kjend som Havet, er mellom hans mest kjende verk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anton Rubinstein» frå , den 24. januar 2011. 
 

Russiske pianistar
Russiske komponistar
Russiske dirigentar
Vor Tid

Vor Tid var eit norsk vekemagasin som kom ut frå 1908 til 1922. Kyrre Grepp var redaktør og kona hans Rachel Grepp var ein av skribentane. Bladet hadde i sine beste år, før 1920, et opplag på .

Tidlegare norske tidsskrift
Skipingar i 1908
Nedleggingar i 1922
Better than Today

«Better than Today» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue frå hennar ellevte studioalbum Aphrodite (2010). Songen kom ut 3. desember 2010 som den tredje singelen frå albumet i Storbritannia. Songen vart skriven og produsert av Nerina Pallot og Andy Chatterley.

Informasjon 
«Better than Today» fekk stort sett positive kritikkar, og mange likte dansepopstilen. Songen debuterte som nummer 67 på UK Singles Chart, og nådde seinare 32. plass. Plasseringa bygde på digitale sal av albumet, ettersom singelen ikkje vart utgjeven før 3. desember. Listeplasseringa er ei av lågaste Minogue har hatt i Storbritannia. Singelen hadde liknande resultat i andre europeiske land, og nådde 27. plass i Skottland og 63. plass i Frankrike.

Komposisjon 
«Better than Today» er ein popsong med element frå rock, funk, soul og country. Han tek i bruk elektrisk og akustisk gitar, synthesizer og trommeprogrammering.

Musikkvideo 
Musikkvideoen var regissert av Kylie Minogue sjølv, og vart vist for første gong 19. november 2010. Videoen byrjar med Kylie Minogue som dansar på ei scene omgjeven av ljos, og kvinnelege dansarar med rosa parykkar og gitaristar med hjelmar på. Minogue blir seinare vist omgjeven av raudt ljos, medan mikrofonen sender ut ljosstrålar.

Format og sporliste 
CD Single
«Better than Today» – 3:25
«Can't Get You Out of My Head» (BBC Live Lounge Version) – 3:16

CD Maxi Single
«Better than Today» – 3:25
«Better than Today» (Bills & Hurr Remix Edit) – 3:47
«Better than Today» (The Japanese Popstars Mix) – 6:45
«Get Outta My Way» (BBC Live Lounge Version) – 3:40

7" Single
«Better than Today» – 3:25
«Better than Today» (Bills & Hurr Remix Edit) – 3:47

Topplisteplasseringar

Utgjevingshistorie

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Better Than Today» frå , den 24 januar 2011.
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Den offisielle nettsida til Minogue 

Kylie Minogue-songar
Singlar frå 2010
Songar på toppen av Billboard-lista
Moondog Matinee

Moondog Matinee er det femte studioalbumet til det kanadisk-amerikanske bandet The Band, utgjeve i 1973. Det består berre av coverversjonar av R&B- og bluesmusikk, bortsett frå ei tolking av temaet frå filmen The Third Man.

I eit intervju i 2002 skildra Levon Helm årsaka til at dei spelte inn eit album med coversongar: «Det var alt me klarte på den tida. Me kom ikkje overeins - me visste alle at rettferd berre var noko drit. Me visste alle at me vart lurt, så me kunne ikkje sitje oss ned å skape musikk lenger. 'Up on Cripple Creek' og alle dei greine der var over - alt samarbeidet var over, og denne typen songar var alt me kunne gjere.»

Den opphavlege ideen hadde vore å gjenskape setlista til gruppa i midten av 1960-åra då dei vart kalla Levon and the Hawks, og spelte på klubbar i Canada og USA. Av dei ti songane var berre ein, «Share Your Love (With Me)», blitt spelt av gruppa i midten av 1960-åra. Resten av berre songar gruppa likte, to av dei «Holy Cow» og «A Change Is Gonna Come», kom kronologisk etter gruppa spelte i lag på klubbane.

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande
The Band
Rick Danko – bassgitar, akustisk gitar, vokal
Levon Helm – trommer, elektrisk gitar, bassgitar, kontrabass, vokal
Garth Hudson – orgel, piano, trekkspel, synthesizer, clavinet, tenorsaksofon
Richard Manuel – akustisk og elektrisk piano, trommer, vokal
Robbie Robertson – elektrisk og akustisk gitar

Andre medverkande
Billy Mundi – trommer (vispar) på «Mystery Train»
Ben Keith – pedalsteelgitar på «The Promised Land»
Teknisk
Mark Harman – lydteknikar
Jay Ranellucci – lydteknikar
John Wilson – lydteknikar
Edward Kasper – plateomslag

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Moondog Matinee» frå ,  den 24. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
The Band-album
Capitol Records-album
Coveralbum
Album produserte av Garth Hudson
Album produserte av Levon Helm
Album produserte av Richard Manuel
Album produserte av Rick Danko
Album produserte av Robbie Robertson
Album spelte inn i Capitol Studios
Northern Lights - Southern Cross

Northern Lights - Southern Cross er det sjette studioalbumet til den kanadisk-amerikanske rockegruppa The Band, utgjeve i 1975. Det vart det første albumet som kom ut etter at det nye studioet deira i California, Shangri-La, var ferdig og det første albumet deira med berre nytt materiale sidan Cahoots i 1971. Alle åtte songane er skrivne av gitarist Robbie Robertson.

Northern Lights - Southern Cross vart spelt inn med 24-sporslydopptakar, slik at Garth Hudson kunne legge fleire lag med klaverinstrument på fleire songar. 

Tre songar frå albumet – «It Makes No Difference», «Ophelia» og «Acadian Driftwood» – vart spelte på The Last Waltz, den «siste konserten» til The Band i 1976. «Acadian Driftwood» var med i ein CBC-TV-spesial kalla Murray McLauchlan's Floating Over Canada i 1984. Det einaste Band-medlemmet som var med i klippet var Levon Helm. 

Albumet fekk god kritikk då det kom ut. Rolling Stone meinte at The Band hadde «scora mål», og sjølv om han mislikte sentimentaliteten i tekstane, skreiv Robert Christgau «den reine hyggelegheita i kvar melodi på dette albumet fører til ein umiddelbar ovundring.»

Innhald
Alle songane av Robbie Robertson.

Side ein

Side to

Medverkande
The Band 
Rick Danko – bass, gitar, fiolin, munnspel, vokal, miksing
Levon Helm – trommer, gitar, perkusjon, vokal
Garth Hudson – orgel, klaverinstrument, trekkspel, saksofon, synthesizer, pikkolofløyte, blåseinstrument, roping, bass, miksing
Richard Manuel – akustisk og elektrisk piano, klaverinstrument, orgel, trommer, clavinet, perkusjon, vokal
Robbie Robertson – gitar, piano, clavinet, melodica, perkusjon, miksing

Andre medverkande
Byron Berline – fele på «Acadian Driftwood»
Nat Jeffrey – lydteknikar, miksing
Rob Fraboni – lydteknikar, miksing
Ed Anderson – lydteknikar

Salslister
Album - Billboard (USA)

Singlar - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Northern Lights - Southern Cross» frå ,  den 15. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

The Band-album
Musikkalbum frå 1975
Capitol Records-album
Album produserte av Garth Hudson
Album produserte av Levon Helm
Album produserte av Richard Manuel
Album produserte av Rick Danko
Album produserte av Robbie Robertson
Album spelte inn i Shangri-La
The Best of The Band

The Best of The Band er den første samleplata til The Band. Det inneheld ti songar frå dei første sju albuma (utanom Before the Flood frå 1974 og The Basement Tapes i 1975), i tillegg til singelen «Twilight» frå 1975.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Best of The Band» frå ,  den 24. januar 2011.  
 

Samlealbum frå 1976
The Band-album
Capitol Records-album