alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Folkehøgskolerådet

Folkehøgskolerådet er eit skolepolitisk samarbeidsorgan for dei norske folkehøgskolane og folkehøgskolerørslene. Folkehøgskolerådet har sitt mandat frå og rapporterer til eit årleg fellesmøte for styra i Norsk Folkehøgskolelag, Noregs Kristelege Folkehøgskolelag, Informasjonskontoret for folkehøgskolen og Informasjonskontoret for kristen folkehøgskole. Folkehøgskolerådet skal ta seg av oppgåver til gagn for skoleslaget og skolane, og som ikkje er av rein fagpolitisk karakter.

Internasjonalt Utvalg for folkehøgskolen (IU)
Internasjonalt Utvalg for folkehøgskolen er eit rådgjevande organ under Folkehøgskolerådet i Noreg. Utvalet arbeider, gjennom informasjons- og opplysningsarbeid, for at folkehøgskolane skal bidra til å skape ei meir rettferdig verd.

Referansar

Bakgrunnsstoff
Folkehøgskolerådet 
Internasjonalt Utvalg for folkehøgskolen 

Folkehøgskular
Hitlerjugend

Hitlerjugend (på tysk Hitler-Jugend, «Hitlerungdommen», forkorta HJ) var ungdomsorganisasjonen 
til det tyske nazipartiet NSDAP. Den blei oppretta i 1922 og lagt ned i 1945. 

Nasjonalsosialisme
Skipingar i 1922
Nedleggingar i 1945
Heydər Əliyev adına İdman Konsert Kompleksi

Heydər Əliyev adına İdman Konsert Kompleksi (aserbajdsjansk for Heydər Əliyev sport -og utstellingskompleks) er det største utstellingslokalet i Baku i Aserbajdsjan. Sidan det opna i 1990 har om lag 40 internasjonale tevlingar i ulike sportar vorte haldne i komplekset. Det har plass til 7 800 personar, noko som gjer det til en av dei største sportsarenaane i landet.

Eurovision Dance Contest
Heydər Əliyev adına İdman Konsert Kompleksi skulle vere arena for Eurovision Dance Contest 2009, men tevlinga har vorte utsett på ubestemd tid på grunn av mangel på deltakarland.

Eurovision Song Contest 2012
Då det vart klårt at Aserbajdsjan skulle arrangere Eurovision Song Contest 2012 stod komplekset som ein av hovudkandidatane til å verte arena. Seinare valde ein å byggje ein ny arena for tevlinga, Bakı Kristal Zalı.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hejdar Alijevs sport- och utställningskomplex» frå ,  den 3. mai 2012.  

Byggverk i Baku
Skipingar i 1990
Ubehaget i kulturen

Ubehaget i kulturen (tysk Das Unbehagen in der Kultur) er ei kulturfilosofisk avhandling av Sigmund Freud, skriven i 1930 (norsk omsetjing 1966). Den grunnleggjande påstanden i verket er at kampen mellom individ og samfunn ikkje har noko tilfredsstillande løysing og at denne konflikten aldri vil ta slutt. Samfunnet tvingar mennesket til å undertrykkje mange naturlege drifter, og det er dette nevrotiske og psykotiske personar ikkje klarar. Eros og livsdrifta er drivkrafta bak opprettinga av den kulturelle fellesskapen, men får motstand frå aggresjonen, som er kulturens motstandar. Dei aggressive instinkta til mennesket er avleidd av dødsintinkta, Thanatos, og kulturen er ein kamp mellom Eros og Thanatos, mellom kjærleiken og døden. Det er difor ikkje berre den libidiøse drifta som må undertrykkjast, men også aggresjonen.

Boka er skriven i kjølvatnet av den første verdskrigen, og det er med dette som bakgrunn at Freud freistar å drøfte moglegheita for to jamstilte grunndrifter i mennesket,- seksualdrifta og dødsdrifta.

Kjelder

Fotnotar 

Sigmund Freud
Bøker frå 1930
Tyskspråklege bøker
Katuiske språk

Katuiske språk er ei grein av den austroasiatiske språkfamilien. Dei femten katuiske språka blir snakka av 1,3 millionar menneske i Søraust-Asia. Dei som snakkar katuiske språk blir kalla katuar.

Klassifisering
Inndelinga av dei katuiske språka nedanfor følgjer Sidwell (2003). Sidwell (2009) ser katu-greina som den mest konservative greina av katuisk.

Katuspråka:
Katu (Låg-katu, Laos)
Phuong (Høg-katu, Vietnam)

Kui–Bru-greina (Vest-katuisk):
Bru (Laos og Thailand)
Kuy (Thailand)

Pacoh-språk (Tareng) (Vietnam og Laos)

Ta'Oi–Kriang-greina (Laos):
Ngeq/kriang (Khlor/lor)
Ta'Oi, ir

Ethnologue listar også opp kassang som eit katu-språk, men Sidwell ser det som eit bahnarisk språk (Sidwell 2003).

Urspråk
Sidwell (2005) rekonstruerer konsonantsystemet til ur-katuisk slik:

Dette er identisk med ur-mon khmer, bortsett frå , som er betre bevart i katuspråka enn ia ndre greiner av austroasiatisk.

Litteratur
Costello, N. A. (1991). Nôôq paraaq Katu: Katu dictionary : Katu–Vietnamese–English. Manila: Summer Institute of Linguistics, Thailand Group.
Peiros, I. (1996). Katuic comparative dictionary. Canberra, Australia: Dept. of Linguistics, Research School of Pacific and Asian Studies, Australian National University. ISBN 0858834359
Sidwell, P. (2005). The Katuic languages: classification, reconstruction and comparative lexicon. LINCOM studies in Asian linguistics, 58. Muenchen: Lincom Europa. ISBN 3895868027
 Sidwell, Paul. (2009). Classifying the Austroasiatic languages: history and state of the art. LINCOM studies in Asian linguistics, 76. Munich: Lincom Europa.
Thomas, D. M. (1976). A phonological reconstruction of Proto–East Katuic. Grand Forks, N.D.: Summer Institute of Linguistics.

Bakgrunnsstoff
Paul Sidwell (2003)
Ethnologue Tree: Katuic languages

Språk i Laos
Språk i Thailand
Språk i Vietnam
Austro-asiatiske pråk
Bainingspråk

Baining-språka utgjer ein liten språkfamilie som blir snakka av bainingfolk på øya  New Britain i Papua Ny-Guinea. 

Språka er:
Baining i trong tyding: Mali, qaqet, kairak, simbali, ura, makolkol (utdøydd)
Taulil: Taulil, butam (utdøydd)

Pronomen

For ur-baining rekonstruerte Malcolm Ross dette pronomensystemet:

{| class=wikitable
|-
| eg || *ŋa || vi to || *(ŋ)un || vi || *udu
|-
| du || *ŋi || dokker to || *yu || dokker || *ŋan
|-
| han || *(k)a || dei to (M) || *ip || rowspan=2|dei || rowspan=2|*ta
|-
| ho || *(k)e || dei to (F) || ?
|}

Dei possessive pronomena hans og hennar er *vat og *vet.

Bakgrunnsstoff
The LINGUIST List MultiTree Project: Baining Family Trees

Referansar
Structural Phylogenetics and the Reconstruction of Ancient Language History. Michael Dunn, Angela Terrill, Ger Reesink, Robert A. Foley, Stephen C. Levinson. Science magazine, 23 Sept. 2005, vol. 309, p 2072.
 Malcom Ross (2005). "Pronouns as a preliminary diagnostic for grouping Papuan languages." In: Andrew Pawley, Robert Attenborough, Robin Hide and Jack Golson, eds, Papuan pasts: cultural, linguistic and biological histories of Papuan-speaking peoples, 15-66. Canberra: Pacific Linguistics.

Språkfamiliar
Språk i Papua Ny-Guinea
Mali-språket

Mali eller gaktai er eit papuaspråk  som blir snakka i East New Britain-provinsen på øya New Britain i Papua Ny-Guinea.

Aust-papua-språk
Einskildspråk
språk i Papua Ny-Guinea
Rørosvidda

Rørosvidda er eit viddeområde i Trøndelag fylke som omfattar fjellområda kring Røros, hovudsakleg i Røros og Holtålen kommune. Området ligg 600-1200 moh., og er karakterisert av snaufjellsområde skilt av skogkledde dalføre og talrike vatn. 

Geografi i Holtålen
Geografi i Røros
Danse-pop

Dance-pop eller danse-pop er ein type danseorientert popmusikk som oppstod tidleg på 1980-talet og har vore populær i tiåra sidan. 
Han byggjer på sein discomusikk (eller dance) og synthpop og er kjenneteikna av sterke, dansbare rytmar og enkle songstrukturar.
Musikken er ofte bygd opp som popsongar med lettfattelege melodiar og tekstar, samstundes som han nytter rytmane frå dancemusikk. Dette gjer at han kan spelast både på radio og på nattklubbar.
Produsenten er viktig for utforminga av tekst og musikk, med nokre klare unntak der artisten har meir makt.

Tidlege dance-popartistar som blei kjende på verdsbasis var Madonna og Michael Jackson, som begge har hatt stor kunstnarisk leiing for verka sine. Produsentane Stock Aitken Waterman var viktige på 80-talet og skapte musikk for Kylie Minogue, Rick Astley og Bananarama. Av nyare artistar som er kjende for dance-pop kan nemnast  Justin Timberlake, Britney Spears, Lady Gaga, Christina Aguilera og Rihanna.

Kjende musikarar innan sjangeren

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dance-pop» frå ,  den 5. november 2012.  

Popsjangrar
Jon Samseth

Jon Samseth () er ein norsk sivilingeniør og professor i fysikk. 

Han har eksamen frå NTNU (tidlegare Noregs tekniske høgskole (NTH), i 1981. Han har Diplôme d'ingénieur (Petroleum economics) frå École Nationale Supérieure du Pétrole et des Moteurs (ENSPM) i Frankrike i 1983. Samseth har doktorgrad i fysikk (PhD) frå Massachusetts Institute of Technology (MIT) i 1988.

Han er professor i energifysikk ved Oslomet – storbyuniversitetet  og fast vitskapleg rådgivar for SINTEF industri. I tillegg var han professor II ved Institutt for kjemisk prosessteknologi ved NTNU i perioden 2007-2015.

Professor Samseth har forska på såkalla mjuke material. Innanfor dette feltet har han nytta nøytronspreiing til å studere surfaktant-system, herunder miceller og mikroemulsjonar, aerogelar og blokk-copolymerar. Sidan 2004 har han vore involvert i studiet av nanostrukturelle polymer-membranar til separering av ulike gassar.

Samseth har vore engasjert i internasjonalt arbeid gjennom IUPAP. Mellom anna var han medlem av IUPAP si første arbeidsgruppe i energi der ein studerte dei ulike energikjeldene. I 2012 har han fått i oppdrag å etablere og leie ei ny arbeidsgruppe i energi av IUPAP. Han var medlem SCOPE si evalueringsgruppe på biodrivstoff. I åra 2010 til 2013 har han vore vitskapleg sakkunnig og deltatt i skrivearbeidet av UNEP sine årbøker. I årboka for 2012 var han ansvarleg for kapitlet om dekommisjonering av kjernekraftverk.

Samseth er president i SCOPE frå 2014.

Professor Samseth er med i den offentlege debatten på energispørsmål, særleg om bruk av kjernekraftverk og held mange faglege og populærvitskaplege foredrag om desse emna. Samseth tar opp etiske spørsmål knytte til energi og ser på kjernekraft som ein naturleg del av energisystemet på linje med fornybar energi. 
Han blir ofte brukt av media, ikkje minst i samband med ulykka i Fukushima.

I 2012 vart Samseth vald inn i Norges Tekniske Vitenskapsakademi (NTVA).

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Samseth i media 

Norske fysikarar
Norske fysikkprofessorar
Professorar ved Høgskolen i Oslo og Akershus
Folk frå Trondheim
Medlemmar av Norges Tekniske Vitenskapsakademi
The Magnificent Moodies

The Magnificent Moodies er debutalbumet til The Moody Blues frå 1965, først gjeven ut i Storbritannia og det første og einaste albumet deira med besetninga som bestod av gitarist Denny Laine, bassist Clint Warwick, tangentspelar Mike Pinder, fløytist–perkusjonist Ray Thomas og trommeslagar Graeme Edge. Laine og Thomas delte på å synge. Albumet er ei samling av R&B og Merseybeat-aktige songar, inkludert ein versjon av «Go Now», produsert av Alex Wharton, som hadde gått til topp på singellista tidlegare det året. For den amerikanske utgåva (kalla Go Now – The Moody Blues #1), vart fire songar erstatta og rekkefølgja var annleis. 

Albumet nådde ikkje Record Retailer/Music Week-lista, sjølv om det nådde 5. plass i august 1965 på albumlista til New Musical Express. Den amerikanske versjonen nådde ikkje albumlista der. 

Laine og Warwick forlet gruppa i 1966, og vart erstatta av gitarist Justin Hayward og bassist John Lodge.

På høgda av den amerikanske suksessen til Moody Blues i 1970 gav Deram Records ut den amerikanske versjonen av albumet på ny med nytt omslag og tittelen In The Beginning (Deram DES-18051). Heller ikkje denne versjonen gjekk inn på listene. 

I 1985 gav Intermediate Records ut albumet på vinyl og kassett som Go Now med ei blanding av songar frå dei originale britiske og amerikanske versjonane, i tillegg til songar som etter kvart enda opp som bonusspor på CD-utgåva. Decca Records gav først ut The Magnificent Moodies på CD i 1988 med 13 bonusspor. Repertoire Records gav ut ein forkorta utgåve av denne CDen i 1990-åra med berre sju bonusspo. I 2006 vart CDen gjeven ut på ny, denne gongen med 14 bonusspor, inkludert den sjeldne «People Gotta Go», som ikkje var på utgåva frå 1988.

Innhald

Britisk versjon

Amerikansk versjon (Go Now - The Moody Blues #1)

Medverkande
Denny Laine – gitarar, munnspel, vokal
Mike Pinder – piano, orgel, vokal
Clint Warwick – bassgitar, vokal
Ray Thomas – perkusjon, fløyter, vokal
Graeme Edge – trommer, perkusjon, vokal
Andre musikarar
Elaine Caswell – perkusjon

Teknisk
Denny Cordell - produsent
A. Wharton - produsent («Go Now»)
Nicholas Wright - fotograf (britisk utgåve)
Shirley Scott-James - designer  (britisk utgåve)
Donovan, Virginia Ironside - notat (britisk utgåve)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Magnificent Moodies» frå ,  den 4. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1965
The Moody Blues-album
Decca Records-album
Album produserte av Denny Cordell
I'll Go Crazy av James Brown

«I'll Go Crazy» er ein rhythm and blues-song frå 1960 av James Brown and The Famous Flames. Han nådde 15. plass på R&B-lista til Billboard. Han vart framført av gruppa som den første songen på det særs populære konsertalbumet Live at the Apollo. Songen vert kanskje best hugsa for teksten i mellomspelet: 

«You gotta live...
For yourself...
For yourself..and nobody else!»

«I'll Go Crazy» har vorte spelt inn av mange andre artistar, som The Rolling Stones, The Residents, The Moody Blues,  The Buckinghams, Chris Isaak, Jerry Garcia og David Grisman, Buddy Guy, The Nighthawks, The Blues Magoos, Tommy Quickly, Graham Bonnet, The Honeycombs på konsert i Tokyo, og Clarence Clemons. Han vart framført av Dan Aykroyd i hyllesta skodespelaren hadde til Brown då han vart innlemma i Kennedy Center Honors i 2003. 

Songen vart nytta på Late Show With David Letterman som kjenningsmelodien for «Who Said It?»-innslaget.

Medverkande
James Brown and The Famous Flames: Bobby Byrd, Bobby Bennett, Lloyd Stallworth.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 4. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

James Brown-songar
Rolling Stones-songar
The Moody Blues-songar
Chris Isaak-songar
Singlar frå 1960
Songar frå 1960
The Kingsmen-songar
Go Now

«Go Now» er ein song skriven av Larry Banks og Milton Bennett. Han vart først spelt inn i 1964 av Bessie Banks og året etter av The Moody Blues.

Bessie Banks

Songen vart først spelt inn av den tidlegare kona til Larry Banks, Bessie Banks. Versjonen hennar nådde 40. plass på Cash Box R&B-lista. Den originale versjonen til Banks er med i filmen Stonewall.

The Moody Blues

«Go Now» vart gjort internasjonalt populær seinare i 1964 då den engelske beatgruppa frå Birmingham, The Moody Blues, spelte han inn med Denny Laine på gitar og solovokal. Songen nådde toppen av lista i Storbritannia og 10. plass i USA.  Laine fortsette å spele songen på konsertar i åra sine i Wings, og han er med på konsertalbumet Wings over America. 

The Moody Blues hadde liten suksess med singlane som følgde «Go Now», og Denny Laine forlet etter kvart bandet, og vart erstatta av Justin Hayward. Bassist Clint Warwick drog òg frå bande tpå denne tida og vart erstatta av John Lodge. Med denne nye besetninga spelte the Moody Blues «Go Now» ei lita stund, før dei byrja å skrive sine eigne songar. 

I januar 1997 vart «Go Now» gjeven ut på The Very Best of the Moody Blues.

Medverkande 
 Denny Laine: gitar, solovokal
 Clint Warwick: bassgitar, korvokal
 Mike Pinder: piano, korvokal
 Ray Thomas: tamburin, korvokal,
 Graeme Edge: trommer, perkusjon, korvokal

Andre versjonar
«Go Now» vart sidan spelt inn av Ozzy Osbourne i 2005 for albumet Under Cover og av Simply Red i 2008 for deira Simply Red 25: The Greatest Hits compilation.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Go Now (song)» frå ,  den 4. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Review of 'Go Now'

Songar frå 1964
Singlar frå 1964
The Moody Blues-songar
Wings-songar
Ozzy Osbourne-songar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Tin Machine-songar
It Ain't Necessarily So

«It Ain't Necessarily So» er ein song med musikk av George Gershwin og tekst av Ira Gershwin. Songen kjem frå Gershwin-operaen Porgy and Bess (1935) der han vert sungen av rollefiguren Sportin' Life, ein dophandlar, som uttrykker tvil om fleire av utsegnene i Bibelen.

Sportin' Life vart spelt av John W. Bubbles. Andre kjende personar som har spelt rolla er Cab Calloway på scenen og Sammy Davis, Jr. i filmen frå 1959.

Songen er spelt inn mange gonger i moderne tid. Han vart ein stor hit i 1965 for songaren Normie Rowe, og var med på debutalbumet til The Moody Blues, The Magnificent Moodies frå 1965. Han vart òg spelt av The Honeycombs, Bronski Beat i 1984, Cher i 1994, og Jamie Cullum i 2002, og av Aretha Franklin og Bobby Darin i 1959 på albumet That's All. Aretha spelte òg inn songen for albumet sitt Aretha (with the Ray Bryant Combo). Sting spelte òg ein versjon av songen. Brian Wilson spelte songen i 2010 for albumet Brian Wilson Reimagines Gershwin.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «It Ain't Necessarily So» frå ,  den 4. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1935
George Gershwin-songar
Songar med tekst av Ira Gershwin
Cher-songar
The Moody Blues-songar
Religionskritiske songar
Songar produserte av George Martin
Amund Bjørgen

Amund Bjørgen () er ein norsk folkemusikar og felespelar frå Garmo i Lom kommune.

Bjørgen har lenge vore aktiv i folkemusikkmiljøet i Noreg, og har vunne Landskappleiken heile sju gonger på vanleg fele. Fyrste gongen var i 1966 og siste gongen i 1994. Bjørgen har også delteke på fleire plater med tradisjonelle norske slåttar. I 1993 gav han ut Slåttemusikk frå Lom saman med Bjørn Odde. Plata vann Spellemannprisen 1993 i klassen Folkemusikk/Gamaldans.

Fotnotar 

Folk frå Lom
Norske folkemusikarar
Norske felespelarar
Vinnarar av Spellemannprisen
Tuesday Afternoon

«Tuesday Afternoon» (stundom kalla «Forever Afternoon (Tuesday?)» eller berre «Forever Afternoon») er ein singel frå 1968 av det engelske symfoniske rockebandet The Moody Blues, og opphavleg gjeven ut på albumet Days of Future Passed i 1967 i to delar. 

Den første delen, som er mest kjend, er kalla «Tuesday Afternoon», vart gjeven ut på The Moody Blues på albumet Days of Future Passed i 1967. På albumet er del ein av «The Afternoon» kalla «Forever Afternoon (Tuesday?)».

Justin Hayward skreiv songen som «Tuesday Afternoon», men produsenten Tony Clarke kalla han «Forever Afternoon (Tuesday?)» på albumet, men då han vart gjeven ut på singel året etter, vart han kalla «Tuesday Afternoon» igjen, og har sidan som regel hatt dette namnet. 

Singelen kom ut i 1968 og var den andre singelen frå albumet etter «Nights in White Satin». På b-sida var «Another Morning», som òg er frå Days-albumet. 

Den andre halvdelen av albumversjonen vert kalla «(Evening) Time to Get Away», som ikkje er omtalt på plateomslaget. Denne er skriven av John Lodge. 

I 2009 vart «Tuesday Afternoon» nytta i ein reklame for Visa-kort.

Medverkande
 Justin Hayward: solovokal, akustisk gitar
 John Lodge: korvokal, bassgitar
 Mike Pinder: mellotron, piano
 Ray Thomas: fløyte
 Graeme Edge: trommer, perkusjon
 Peter Knight and the London Festival Orchestra: orkesterarrangement

Lister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er David Lanz, Bobbi Wilsyn, The Senate, Neal Morse, Etcetera Music Band og The Doughboys.

The Moody Blues-songar
Songar frå 1967
Singlar frå 1968
Songar skrivne av Justin Hayward
Deram Records-singlar
Pilfink

Pilfink er ein fugleart i sporvefamilien.

Utsjånad 
Pilfinken er 12,5–14 cm lang med eit vengespenn på kring 21 cm, og fuglen veg 24 gram. Issen og nakken er kastanjefarga, og på dei kvite kinna har fuglen ein svart flekk. På oversida er pilfinken flekkete i raudbrunt, svar, gulbrunt og grått. Når vengane er slegne i hop lagar spissane på dei midtre vengedekkfjørene eit kvitt vengeband. Haka, strupen, og området mellom nebben og strupen er svarte Nebben er konisk og ganske grov. Overnebben har ein liten innskjering bakom spissen og innvikne kantar. Munnvikane har tydelege børstehår. Beina er bleikt brune, og nebben er blågrå om sommaren og vert nesten svart om vinteren.

Læte 
Også på læta liknar pilfinken gråsporven. Fuglen har ikkje nokon skikkeleg song, men ein oppattkeken serie tschip-lydar vert ytra av upara eller oppsøkande hannar. Andre einstava pipelydar brukast i sosiale kontaktar, og fluktlæta er eit stritt teck. Ei undersøking som jamførte læta frå ein introdusert populasjon i Missouri med fuglar frå Tyskland viste at dei amerikanske fuglane hadde færre delte stavingstypar og meir struktur innanfor populasjonen enn dei europeiske fuglane. Dette kan vere ei følgje av den opphavlege nordamerikanske populasjonens sin avgrensa storleik og eit påfølgjande tap av genetisk mangfald.

Utbreiing 
Arten finst i store delar av Europa og Asia samt i Tunisia i Nord-Afrika. Det naturlege hekkeområdet omfattar det meste av dei tempererte områda i Europa og Asia sør om kring  68°N og gjennom det søraustlege Asia til Java og Bali. Fuglen hekka på Færøyane fram til 1910. Pilfinken er standfugl over storparten av utbreiingsområdet, men dei nordlegaste hekkefuglane trekker sørover til vinteren.

Førekomst i Noreg 
Her i landet har fuglen sin sterkaste skanse på Austlandet, der pilfinken er til dels vanleg å sjå i lågare lende og oppover fleire av dalføra. Langs kysten av Sørlandet rugar fuglen spreidd, i Rogaland er utbreiinga tettare. Her er pilfinken vanleg i kystområda i heile fylket, sameleis i Sveio lengst sør i Hordaland. Lengre nord på Vestlandet finst fuglen sporadisk som hekkefugl. I Trøndelag, Nordland og Troms er arten sjeldsynt og hekkar ikkje. I Finnmark har fuglen tilhald nokre få stader. Pilfinken trivst både i byar, tettbygde strok og i jordbrukslandskap med omliggjande skog. Fuglane held seg unna bykjernar og industriområde med lite vegetasjon, men trivst godt i grønare område i byane. Totalbestanden i Noreg kan vere på 100 tusen par, og arten har truleg gått litt fram sidan 1950.

Trekktilhøve 
Arten er for det meste standfugl her til lands, men fuglar streifar utanfor hekketida. Om hausten vert det registrert eit avgrensa trekk som tyder på at nokre fuglar trekker ut av landet.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Pilfink» frå ,  den 4. mai 2012.  

Fuglar i Noreg
Sporvefamilien
Flandersk

Flandersk som gjeld eller stammar frå det tidlegare grevskapet Flandern og dei noverande belgiske provinsane West-Vlaanderen og Oost-Vlaanderen, til skilnad frå flamsk, som gjeld heile den nederlandskspråklege delen av Belgia, del vil sei delstaten Flandern i forbundsstaten Belgia.

Kjelder
flandersk. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/flandersk

Språk i Belgia
Gawar-bati

Gawar-bati, også kjend som arandui, gowari, narisati, narsati og satre, er eit dardspråk som vert tala i Kunardalen på begge sider av grensa mellom Afghanistan og Pakistan. Språket har rundt 9 500 talarar, rundt 8 000 av dei i Afghanistan.

Dei næraste språka når det gjeld ordtilfang er i fallande rekkjefølgje shumashti, dameli, savi og grangali.

Kjelder

Dardiske språk
Einskildspråk
Bjørn Odde

Bjørn Odde () var ein norsk felespelar og folkemusikar frå Lom kommune i Oppland.

Bjørn Odde har vunne Landskappleiken heile fem gonger med vanleg fele. Fyrste gongen var i 1964, og siste gongen i 1984. 
I 1980 var han med og spela på plata Slåtten drøymd og slåtten låten med Lom Spelemannslag. I 1993 spelte han inn plata Slåttemusikk fra Lom saman med spelemannen og sambygdingen Amund Bjørgen. Plata vann Spellemannprisen 1993 i klassa for folkemusikk/gamaldans.

Son til Bjørn Odde, Bjarne Odde er bassist og spelar toradar. Bjørn Kåre Odde, sonesonen hans Bjørn Odde, er også ein lovande spelemann som nyleg vann stipendet Fureprisen.

Kjelder

Folk frå Lom
Vinnarar av Spellemannprisen
Norske felespelarar
Norske folkemusikarar