alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Metropolitan Opera

Metropolitan Opera House, populært kalla The Met, er eit operahus i New York. Det ligg ved Lincoln Square i New York og er ein av tolv kulturinstitusjonar som tilsaman utgjer Lincoln Center for the Performing Arts.
Metropolitan Opera er den største organisasjonen for klassisk musikk i Nord-Amerika. Han syner fram rundt 27 ulike operaer årleg i ein sesong som varer frå seint i september til mai. Operaene blir viste i eit roterande speleskjema med opptil sju framføringar av fire ulike verk kvar veke. Førestillingane blir haldne om kvelden frå måndag til laurdag, med ein matiné på laurdagen. Kvar sesong har operaen fleire nye produksjonar, nokre av dei henta frå eller samproduserte med andre operahus. Dei andre produksjonane kjem frå tidlegare sesongar. 

Operahuset blei skipa i april 1880. Det første teateret det brukte, Old Met, opna 22. oktober 1883 med ei framføring av Charles Gounod sin opera Faust med svenske Christina Nilsson i ei av hovudrollene. Dagens hus ved Lincoln Center, med utsmykkingar av Marc Chagall, har vore i bruk sidan 1966 og kan husa 3 765 tilskodarar.
Operaen er også heimesene for American Ballet Theatre.

Operahuset har eit breitt repertoar som spenner frå 1700-talesbarokk til bel canto frå 1800-talet og minimalisme frå 1900-talet. 
Utøvarane ved operahuset er eit symfoniorkester, eit kor, eit barnekor og fleire songarar. Det bruker også fleire frilansartistarsom dansarar, skodespelarar, musikarar og andre utøvarar. Amerikanske og internasjonale utøvarar kan ha kortare eller lengre tilknytingar til operahuset. Nokre, som Renée Fleming og Plácido Domingo, har hatt langvarige kontaktar med operahuset med fleire opptredenar kvar sesong.

Førestillingar frå The Met blir overførte direkte til fleire stader i verda på radio og på film. I Noreg blir desse operaforestillingane viste ved Gimle og Ringen kino i Oslo, Asker kino, Bergen kino, Kilden kino i Tønsberg, Tromsø kino og Trondheim kino.

Utøvarar ved The Met
Den første norske som opptredde ved Metropolitan Opera var Ivar F. Andresen i rolla som Daland i Wagner-operaen Den flyvende Hollender den 11. januar 1930. 

I februar 1935 gjorde den dramatiske sopranen Kirsten Flagstad ein sensasjonell debut på Metropolitan som Sieglinde i Wagner-operaen Valkyrien.  Flagstad, som tidlegare hadde vore nokså ukjend internasjonalt, var i løpet av ein lørdag formiddag blitt ei verdsstjerne og hadde redda «The Met» frå konkurs.

Andre norske songarar som har opptredd ved The Met er Ingrid Bjoner, Ragnar Ulfung, Aase Nordmo Løvberg, Anne Gjevang, Solveig Kringlebotn, Randi Stene, Elizabeth Norberg-Schulz og Ingeborg Schübeler Gillebo. Kolbjørn Høiseth gjesta Metropolitan med Stockholmsoperaen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Metropolitan Opera» frå , og «Metropolitan Opera» frå  den 27. mai 2018.

Bakgrunnsstoff

 The Metropolitan Opera  ved metoperafamily.org

Operahus
Byggverk i New York
USA-amerikansk musikk
Skipingar i 1880
La Scala

La Scala, kort for Teatro alla Scala, er eit operahus i Milano i Italia. Det er eit av dei best kjende og leiande operahusa i verda, knytt til ei rekkje kjende operakomponistar og songarar.

La Scala huser eit eige kor, ballet og orkester. Det er også tilknytt ein skule, (), som gjev professjonell trening i musikk, dans, scenekunst og sceneleiing.
I bygningen finn ein også Museo Teatrale alla Scala, eit museum knytt til historia til La Scala og opera generelt.

Sesongen ved La Scala opnar kvart år den 7. desember på festdagen til heilage Ambrosius, som er vernehelgen for Milano. Alle framføringar må enda før midnatt, slik at lengre operaer byrjer tidlegare når det er nødvendig.

Historie
La Scala blei grunnlagd med støtte frå keisarinne Maria Theresia av Austerrike etter at eit tidlegare teater ein hadde brukt til å visa opera, Teatro Regio Ducale, hadde bunne ned 26. februar 1776.
Den nye neoklassisistiske bygningen var teikna av Giuseppe Piermarini. Teateret opna den 3. august 1778 som  med Antonio Salieri sin opera L'Europa riconosciuta.

La Scala husa den første produksjonen av ei rekkje kjende operaer, og hadde eit særskild tilhøve til Verdi. Ei tid nekta Verdi operaene sine frå å bli framførte her, fordi han meinte orkesteret hadde maltraktert musikken hans i samband med produksjonen av Giovanna d'Arco i 1845. Seinare blei partane forlikte att, og Verdi dirigerte sitt Rekviem der den 25. mai 1874. 
Den nest siste operaen hans, Otello, og den siste, Falstaff, hadde begge premiere på La Scala.

Teateret gjekk gjennom fleire ombyggingar og utvidingar frå 1813. Scenen blei utvida og det blei bygd ein ny inngang frå Piazza della Scala. 
Bygningen blei renovert i 1907, då han fekk si noverande utforming med 1 987 sete.

Frå 1921 blei det gjennomført ei større modernisering. I 1924 blei det bygd eit scenetårn. Det scenetekniske anlegget blei også moderisert i 1937 av Lorenzo Secco. Då bygde ein sceneheisar. 
I 1943, under andre verdskrigen, blei La Scala råka av bomber og fekk store skader. Bygningen blei attreist og opna att 11. mai 1946, med ein minneverdig konsert dirigert av Arturo Toscanini med ein sopransolo av Renata Tebaldi som skapte sensasjon.

Frå 2002 til 2004 blei den bakre delen av La Scala gjenoppbygd. Det blei bygd ein scene på 1600 m², utvidet både i høgd og djupne. Vidare blei dei historiske bygningsdelane restaurerte og moderniserte. Akustikken blei vidare forbetra gjennom spesialbygde golv i sal og scene. I denne perioden heldt kompaniet til i Teatro degli Arcimboldi i utkanten av Milano.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «La Scala» frå , og «La Scala» frå  den 27. mai 2018.

Bakgrunnsstoff 
 

Operahus
Operahus i Italia
Milano
Skipingar i 1778
Musikk i 1778
1778 i Europa
1700-talet i Italia
Festspela i Bayreuth

Festspela i Bayreuth (tysk ) er ein musikkfestival som blir halden kvart år i Bayreuth i Tyskland med framføringar av verk av komponisten Richard Wagner. Det var Wagner sjølv som kom på og dyrka ideen om ein eigen festival til å visa fram verka hans, særleg den monumentale Ring-syklusen hans () og Parsifal.

Framføringane finn stad i eit særskild utforma teater, Bayreuth Festspielhaus. Wagner sjølv oversåg utforminga og bygginga av teateret, som hadde mange arkitektoniske nyvinningar for å gje rom til dei store orkestera Wagner skreiv for og for visjonane hans om korleis verka skulle framførast.
Festspela er blitt ein valfartsstad for Wagner-tilhengjarar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bayreuth Festival» frå ,  den 27. mai 2018.  

Bayreuth
Musikkfestivalar
Festivalar i Tyskland
Operafestivalar
Richard Wagner
Skipingar i 1876
Tysk musikk
Kultur i Bayern
New York Philharmonic

The New York Philharmonic er eit symfoniorkester basert i New York i USA. Det er ein av dei eldste musikkinstitusjonane i USA og det eldste av dei såkalla Big Five, eller fem store orkestera i USA. 
Orkesteret har tilhald i David Geffen Hall ved Lincoln Center for the Performing Arts i New York.

Orkesteret blei grunnlagd i 1842. Nokre av dirigentane det har hatt har vore Gustav Mahler, Arturo Toscanini, Leopold Stokowski og Leonard Bernstein. 

I desember 2004 gav det sin 14 000. konsert.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «New York Philharmonic Orchestra» frå , og «New York Philharmonic» frå  den 27. mai 2018.  
 
USA-amerikanske symfoniorkester
USA-amerikanske musikkgrupper
symfoniorkester
Skipingar i 1842
Kultur i New York City
NBC Symphony Orchestra

NBC Symphony Orchestra var eit radio-orkester skipa av David Sarnoff, leiaren for Radio Corporation of America, i 1937 særskilde for den kjende dirigenten Arturo Toscanini. NBC Symphony kringkasta konsertar kvar veke og var husorkester for NBC Radio frå sin første konsert 13. november 1937 til det blei oppløyst i 1954. Etter oppløysinga skipa tidlegare medlemmar eit nytt sjølvstendig orkester, Symphony of the Air, som verka frå 1954 til 1963. Ein viktig dirigent for dette var Leopold Stokowski.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «NBC Symphony Orchestra» frå ,  den 27. mai 2018.  
 

Skipingar i 1937
Nedleggingar i 1954
USA-amerikanske orkester
National Broadcasting Company
Radio- og fjernsynsorkester
Songen New av Paul McCartney

«New» er ein song skriven av Paul McCartney. Han vart opphavleg spelt inn av McCartney og produsert av den engelske musikaren Mark Ronson for det 16. studioalbumet til McCartney, New. Songen vart tilgjengeleg 28. august 2013 på iTunes Store og kom ut som eigen singel 2. september 2013, men var då berre tilgjengeleg via Amazon.com. Singelen vart mykje spelt på radio i Japan, der han nådde 4. plassen på Japan Hot 100.

McCartney framførte songen på fleire TV-show, som Jimmy Kimmel Live og Late Night with Jimmy Fallon, i tillegg til iHeartRadio Music Festival der han spelte fleire av songane på det nye albumet.

Medverkande
Paul McCartney - vokal, bassgitar, cembalo, piano, mellotron, Wurlitzer elektrisk piano, congatrommer, maracas, bouzouki
Rusty Anderson - korvokal, gitar, bouzouki
Brian Ray - korvokal, gitar
Abe Laboriel, Jr - korvokal, trommer
Paul Wickens - korvokal
Steve Sidwell - trompet
Jamie Talbot - tenorsaksofon
Dave Bishop - barytonsaksofon

Innhald

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «New (Paul McCartney song)» frå ,  den 27. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Paul McCartney-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar produserte av Mark Ronson
Songar frå 2013
Singlar frå 2013
Universal Music Group-singlar
Queenie Eye

«Queenie Eye» er ein song av Paul McCartney, skriven av McCartney og produsenten Paul Epworth. Det var den andre singelen frå soloalbumet til McCartney, New, frå 2013.

McCartney forklarte at namnet på songen og refrenget kom frå ein barneleik han leika då han var ung, kalla «Queenie, Queenie, who's got the ball?».

Musikkvideoen til songen vart regissert av Simon Aboud, ektemannen til dottera til McCartney, Mary. Ei rekkje kjende folk dukkar opp i videoen, som Johnny Depp, George Ezra, Jeremy Irons, Chris Pine, Jude Law, Sean Penn, Alice Eve, James Corden, Meryl Streep, Tracey Ullman, Kate Moss, Lily Cole, Laura Bailey, songarane Jack Savoretti, Gary Barlow, Peter Blake, Tom Ford, Howard Long og fleire andre. 

McCartney framførte songen på Grammyprisen i 2014 i lag med Ringo Starr på trommer.

Medverkande
 Paul McCartney – vokal, gitar, bassgitar, lap steel gitar, piano, Moog synthesizer, synthesizer, mellotron, tamburin
 Paul Epworth – trommer

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Queenie Eye» frå ,  den 27. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 2013
Songar frå 2013
Paul McCartney-songar
Songar produserte av Paul Epworth
Songar skrivne av Paul Epworth
Songar skrivne av Paul McCartney
Universal Music Group-singlar
Tropic Island Hum

«Tropic Island Hum» er ein song av Paul McCartney frå ein animasjonsfilm han fekk laga for barn. Songen vart spelt inn i 1995, men ikkje gjeve ut før i 2004. Singelen nådde 21. plassen i Storbritannia.

Filmen, med same namn som songen, kom ut i 1997.

Innhald
Alle songar skrivne av Paul McCartney.

 «Tropic Island Hum» (Radio Edit) – 3:11
 «We All Stand Together» (Single Version) – 3:06

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tropic Island Hum» frå ,  den 27. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Paul McCartney-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Songar frå 1997
Singlar frå 2004
(I Want to) Come Home

«(I Want to) Come Home» er ein song skriven og spelt inn av Paul McCartney i 2009 for filmen Everybody's Fine.

Songen vart gjeven ut som digital singel den 1. mars 2010. I følgje Amazon.com er ikkje songen med på filmmusikkalbumet til filmen. Songen vart nominert til ein Golden Globe Award for beste originale song, men vann ikkje.

Andre versjonar
I 2012 gav Tom Jones ut ein versjon av songen for studioalbumet hans Spirit in the Room.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «(I Want to) Come Home» frå ,  den 27. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Paul McCartney-songar
Singlar frå 2009
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar frå 2009
Tom Jones-songar
Only One av Kanye West

«Only One» er ein song av Kanye West spelt inn og skrive i lag med Paul McCartney. Songen kom ut 31. desember 2014 og var den første songen West hadde gjeve ut sidan det sjette studioalbumet hans Yeezus. Begge artistane skreiv songen i lag med Kirby Lauryen, Noah Goldstein og Mike Dean. Songen er ei hyllest til dottera til West, North, og vert sungen til Kanye frå perspektivet til mora hans, Donda West.

Songen vart spelt inn i løpet av to dagar i Mexico i september 2014 der West og McCartney, i lag med andre artistar, spelte inn opp mot ni songar. Songen kom sidan ut på West-albumet The Life of Pablo i februar 2016.

Salslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Only One (Kanye West song)» frå ,  den 27. mai 2018.

Bakgrunnsstoff

Singlar frå 2014
Songar frå 2014
Def Jam Recordings-singlar
Kanye West-songar
Paul McCartney-songar
Musikkvideoar regisserte av Spike Jonze
Roc-A-Fella Records-singlar
Songar produserte av Kanye West
Songar skrivne av Kanye West
Songar skrivne av Paul McCartney
Soulballadar
Songar om foreldreomsorg
Balladar frå 2010-åra
Bronx

Bronx er ein bydel i New York i USA som ligg mellom Hudsonelva og East River. Bydelen dekkjer rundt 150 km², der kring 110 km² er landareal. Han har rundt 1 456 000 innbyggjarar (2015). Bronx er den einaste bydelen i New York som ligg på fastlandet. Ei rekkje bruer over Harlemelva bind Bronx saman med Manhattan, medan bydelen er knytt til Long Island med tre bruer over East River. Bronx er først og fremst eit bustadområde, men store delar av sjøfronten blir brukt til hamneføremål, lager og industri.

Namn
Namnet «Bronx» stammar frå færøyingen og prestesonen Jonas Jonasson Broncks, som busette seg i Nieuw-Nederland i 1639. Då hadde staden 400 innbyggjarar. Elva nær garden hans fekk namn etter ham, og heile området fekk namnet «Bronck's Land». Med tida blei dette endra til Broncksland eller berre Broncs', før det til slutt ende opp som «Bronx».

Historie

Folketalet auka kraftig i perioden 1890 til 1940 (frå ca. 89 000 til ca. 1,4 millionar). Etter andre verdskrigen og fram mot 1990-åra var bydela preget av forfall og forslumming. Særleg områda South Bronx og Hunt's Point utvikla seg til nokre av dei verste slumstrøka i New York, med eit stort innslag av narkomane og kriminelle. Folketalet sokk frå 1970 til 1980 med over 20 %, til ca. 1,17 millionar. Ved hjelp av ulike byfornyingstiltak har styresmaktene prøvd å hindra vidare vekst av slummen, og Bronx har seinare opplevd vekst slik at folketalet gjekk tilbake til 1970-nivå.

Demografi
U.S. Census dokumenterer at Bronx er det området i heile USA med størst variasjon i etnisk bakgrunn blant innbyggjarane. 54,6 % har Hispanic eller Latino-bakgrunn, der den største gruppa kjem frå Puerto Rico. 43,3 % er svarte eller afroamerikanarar.

Institusjonar

Det finst fleire universitet i bydelen, mellom anna Fordham University, eit av dei eldste katolske universiteta i USA, og andre høgare lærestader. I Bronx ligg Yankee Stadium som først blei bygd i 1923 og deretter rive og totalt nybygd i 2009. Stadionet er mest kjend som heimebane for baseballaget New York Yankees, men har husa mange ulike tilstellingar innan amerikansk fotball, fotball, boksing, religiøse møte og popkonsertar. Etter terrorangrepet i New York 11. september 2001 blei det halde ei stor minnegudsteneste i Yankee Stadium. Bronx Zoo er ein av dei største dyrehagane i verda med over 650 dyreartar og meir enn 4000 individ. Dyrehagen har over 2,2 millioner vitjande kvart år.

Folk frå Bronx
Carly Simon (f. 1945), songar

Kjelder

Bydelar i New York
New York City
FourFiveSeconds

«FourFiveSeconds» er ein song spelt inn av Rihanna, Kanye West og Paul McCartney. Han vart skriven og produsert av West, McCartney, Mike Dean, Dave Longstreth og Noah Goldstein med hjelp av Kirby Lauryen, Ty Dolla Sign, Dallas Austin, Elon Rutberg og Robyn Fenty. Songen vart første gong vist fram på av West på iHeartMedia Music Summit den 21. januar 2015, og vart posta på den offisielle nettsida til Rhianna den 24. januar. Same dagen vart songen tilgjengeleg for digital nedlasting. «FourFiveSeconds» er ein folk-pop-, pop- og soulpop-song framført med akustisk gitar, orgel og bassgitar. 

Då han kom ut nådde han fjerdeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista. Dette vart dermed den 26. Topp 10-songen til Rhianna på lista, medan McCartney braut den lengste perioden hans utan singlar på Topp 10-lista. Songen gjekk òg til topps på den amerikanske Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista. Internasjonalt gjekk «FourFiveSeconds» til topps på Australia, Danmark, Ireland, Luxembourg, New Zealand, Noreg og Sverige, og nådde Topp 3 i Canada, Frankrike og Storbritannia. 

For å marknadsføre songen vart det laga ein musikkvideo i svartkvit, regissert av den nederlandske fotografduoen Inez og Vinoodh i New York City. Rihanna, McCartney og West framførte «FourFiveSeconds» for første gongen under Grammyprisutdelinga den 8. februar 2015. 

Singelen er sidan blitt spelt av fleire andre artistar, som den kanadiske rapperen Drake og britiske James Bay.

Innhald

Medverkande

Medverkande frå omslaget til CD-singelen og ASCAP

Låtskriving – Kanye West, Paul McCartney, Kirby Lauryen, Mike Dean, Ty Dolla Sign, Dave Longstreth, Robyn Fenty, Dallas Austin, Elon Rutberg, Noah Goldstein
Produksjon – Kanye West, Paul McCartney
Med-produksjon, fuzzbass – Mike Dean
Ytterlegare produksjon – Dave Longstreth, Noah Goldstein
Vokalproduksjon – Kuk Harrell
Innspeling – Marcos Tovar, Noah Goldstein, Mike Dean
Assisterande lydteknikar – Brendan Morawski, Zeke Mishanec, Jeremy «Head» Hartney, Brandon Wood, Jordan Heskett
Miksing – Manny Marroquin
Assisterande miksing – Chris Galland, Jeff Jackson, Ike Schultz
Akustisk gitar – Paul McCartney
Orgel – Dave Longstreth

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

}

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «FourFiveSeconds» frå ,  den 27. mai 2018.

Bakgrunnsstoff
 
 

Songar frå 2015
Singlar frå 2015
Balladar frå 2010-åra
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Danmark
Nummer-ein-singlar i Sverige
Nummer-ein-singlar i Sveits
Rihanna-songar
Kanye West-songar
Paul McCartney-songar
Popballadar
Roc Nation-singlar
Songar skrivne av Kanye West
Songar produserte av Kanye West
Songar produserte av Paul McCartney
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Dallas Austin
Songar skrivne av Mike Dean
All Day av Kanye West

«All Day» er ein song av den amerikanske hiphopartisten Kanye West i lag med Theophilus London, Allan Kingdom og Paul McCartney og vart produsert av West,  Puff Daddy, French Montana, Velous og Charlie Heat. Songen vart først lekka i august 2014  og kom ut 2. mars 2015. «All Day» inneheld ein interpolasjon frå «Dance with Me» av den jamaicanske songaren Noel Ellis. Han vart nominert til Grammyprisen for beste rapsong og beste rapframføring i 2015.

Medverkande
Låtskriving – Kanye West, Paul McCartney, Tyler Bryant, Kendrick Duckworth, Karim Kharbouch, Ernest Brown, Cydel Young, Victor Mensah, Allan Kyariga, Mike Dean, Che Pope, Noah Goldstein, Allen Ritter, Mario Winans, Charles Njapa, Malik Yusef Jones, Patrick Reynolds, Rennard East, Noel Ellis
Produksjon – Kanye West, Puff Daddy, French Montana, Velous, Charlie Heat
Medprodusentar – Mike Dean, Noah Goldstein
Ytterlegare produksjon – Plain Pat, Travis Scott, Allen Ritter, Mario Winans
Innspeling – Noah Goldstein, Matthew Testa, Mike Dean, Anthony Kilhoffer, Steve Orchard
Innspelingsassistent – Sean Oakley, Zeke Mishanec, Jeremy «Head» Hartney, Tristan Bott
Miksing – Noah Goldstein, Anthony Kilhoffer, Hudson Mohawke
Mastering – Vlado Meller
Masteringassistent – Jeremy Lubsey

Salslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «All Day (Kanye West song)» frå ,  den 27. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Kanye West-songar
Songar frå 2015
Singlar frå 2015
Def Jam Recordings-singlar
Paul McCartney-songar
Songar skrivne av Kanye West
Songar skrivne av Kendrick Lamar
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Mario Winans
Songar skrivne av Mike Dean
Songar produserte av Kanye West
Songar skrivne av French Montana
Songar skrivne av Travis Scott
Songar skrivne av Allen Ritter
Djabir Saïd-Guerni

Aïssa Djabir Saïd-Guerni () er ein algerisk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 800 meter i 2003 og på same distansen vann VM-bronse i 1999 og OL-bronse i 2000.

Aktiv
Saïd-Guerni vart tredjemann på 800 m ved afrikameisterskapen 1998 i Dakar. Året etter vann han bronsemedaljen under verdsmeisterskapen i Sevilla og sølvmedaljen i afrikaleikane i Johannesburg. Den 3. september 1999 sprang han i Brussel sin snøggaste 800 meter nokon gong, klokka i måln på 1.43,09. I 2000-sesongen sigra han ved afrikameisterskapen på heimebane i Alger, før han under Sommar-OL i Sydney vann han ein ny bronsemedalje, slått med høvesvis åtte og to hundredels sekund av olympiameister Nils Schumann og sølvvinnar Wilson Kipketer. To år seinare forsvarte Saïd-Guerni afrikameistertittelen på 800 m i Alger.

Høgdepunktet for Saïd-Guerni kom i 800-metertevlinga under friidretts-VM 2003 i Paris. Inn mot målstreken kjempa han og russaren Jurij Borzakovskij og sørafrikanaren Mbulaeni Mulaudzi om gullmedaljen. Her lukkast Saïd-Guerni sikre seg gullet med ein margin på tre og ni hundredels sekund til dei nemnde utøvarane.

Saïd-Guerni nådde 800-meterfinalen både under Sommar-OL 2004 og friidretts-VM 2005, utan å kunne hevde seg i medaljestriden. Han la opp i 2007 etter fleire års skadeplagar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje på 800 m – 1.44,18
OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje på 800 m – 1.45,16
VM 2003 i Paris: Gullmedalje på 800 m – 1.44,81, framom Jurij Borzakovskij (1.44,84)
OL 2004 i Aten: Nr 7 på 800 m – 1.45,61
VM 2005 i Helsinki: Nr 5 på 800 m – 1.45,31

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Djabir Saïd-Guerni» frå ,  den 27. mai 2018.  
 

Algeriske idrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Algeriske deltakarar under sommar-OL 2000
Algeriske deltakarar under sommar-OL 2004
Perdita Felicien

Perdita Felicien () er ein kanadisk tidlegare friidrettsutøvar frå Pickering i Ontario-provinsen som vart verdsmeister på 100 meter hekk i 2003 og vann sølv i øvinga fire år seinare.

Aktiv
Felicien vart nummer to på korthekken i dei panamerikanske leikane i byrjinga av august 2003, slått med tre hundredels sekund av Brigitte Foster-Hylton frå Jamaica. Tre veker seinare, under verdsmeisterskapen i Paris, kjempa dei same to utøvarane om dei gjevaste medaljane i øvinga, og her vann Felicien gullet med fire hundredels margin. Litt over eit halvår seinare vann Felicien også 60 meter hekk då innandørs-VM 2004 fann stad i Budapest. I sommarsesongen 2004 sette ho personleg rekord på 100 meter hekk med 12,46 sekundar i eit stemne i Eugene i delstaten Oregon i USA. Ho var ein av dei største favorittane i OL i Aten, men ei elendig fyrste hekkepassering gjorde at ho fall og samstundes øydela for Inna Sjevtsjenko i løpebana utanfor.

Etter eit par svakare sesongar kneip Felicien sølvmedaljen på 100 meter hekk under verdsmeisterskapen 2007 i Osaka, tre hundredels sekund bak vinnaren, men berre eitt og to hundredels sekund framom høvesvis nummer tre og fire i løpet. Grunna skade deltok ho ikkje i Beijing-OL 2008. Året etter nådde ho VM-finalen på korthekken i Berlin, men atter slurva ho med hekkepasseringane og vart desidert sist.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøka (13,21)
VM 2001 i Edmonton: Utslått i semifinalane (12,90)
VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 12,53, framom Brigitte Foster-Hylton (12,57)
OL 2004 i Aten: Nr 7 – braut finaleløpet
VM 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane (12,94)
VM 2007 i Osaka: Sølvmedalje – 12,49, bakom Michelle Perry (12,46)
VM 2009 i Berlin: Nr 8 – 15,53
VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane (12,88)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Perdita Felicien» frå ,  den 27. mai 2018.  
 

Canadiske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Canadiske OL-deltakarar
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004