alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ola og Kari Nordmann

Ola og Kari Nordmann eller berre Ola og Kari er eit omgrep som ofte blir bruka som ei personifisering av vanlege nordmenn. Det blir mykje brukt i media, til dømes i snakk om folket som heilskap, om typiske eller gjennomsnittlege nordmenn. Namna er også brukt som døme i utfylling av skjema, lik Nomen nescio, NN.

Opphav
I 1844 gav Henrik Wergeland ut boka Skåltaler, 474 samlede og utgivene av Ola Nordmann. I 1915 blei namnet brukt for å skildra den vanlege nordmannen og i 1926 for å omtala nordmenn. Seinare la ein til ei Kari Nordmann. Namna Ola og Kari har lenge vore mykje brukte i Noreg, og har nordisk opphav.

Ola Dunk er eit avleidd namn brukt om ein typisk nordmann med dårlege eigenskapar.

Tilsvarande namn i andre land
I Sverige er Medelsvensson brukt om den typiske svensken, i Danmark Herr Sørensen og i Tyskland Otto Normalverbraker. 

I USA er John og Jane Doe eller Average Joe brukt på same måte.

Bakgrunnsstoff 
Ola og Kari ved Statistisk Sentralbyrå

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ola Nordmann» frå ,  den 17. mai 2011.  
 

Norsk kultur
Norske nasjonalsymbol
 Ola Nordmann
Lekamleggjeringar av land
Henrik Wergeland
Tears on My Pillow

«Tears on My Pillow» er ein song framført av den australske songaren Kylie Minogue for hennar andre studioalbum Enjoy Yourself (1989). Songen vart opphavleg skriven av Sylvester Bradford og Al Lewis i 1958. 

Songen nådde førsteplass på salslista i Storbritannia då han kom ut som singel. Singelen kom ut 12. november 1989 i Australia og 8. januar 1990 i Europa. Han låg på førsteplass på den britiske hitlista i ei veke i januar 1990.

Format og sporliste 
CD-singel
 «Tears on My Pillow» – 2:33
 «We Know the Meaning of Love» (Extended Mix) – 5:50
 «Tears on My Pillow» (More Tears Mix) – 4:14

7" vinyl-singel
 «Tears on My Pillow» – 2:28
 «We Know the Meaning of Love» – 3:25

12" vinyl-singel
 «Tears on My Pillow» (More Tears Mix) – 4:14
 «We Know the Meaning of Love» (Extended Mix) – 5:50

Kjelder 
 ''Denne artikkelen bygger på «Tears on My Pillow» frå .

Bakgrunnsstoff 
Tears on My Pillow på Allmusic

Kylie Minogue-songar
Songar frå 1989
Singlar frå 1990
Sten Ove Eike

Sten Ove Eike () er ein norsk fotballspelar som hausten 2011 spela i angrep for Sandefjordd i den norske Adeccoligaen. Den første fotballklubben hans var Skudenes UIL. Han spelte for Haugesund frå 2004 til 2011.

Fotnotar

Kjelder 
Spelarprofil på FK Haugesund sine nettsider

Haugesund-spelarar
Sandefjord-spelarar
Folk frå Haugesund
Lars Waage Hansen

Lars Waage Hansen () er ein norsk fotballspelar som i 2011 spela i angrep for Haugesund i den norske Tippeligaen. Han var ikkje med i A-lagsstallen på starten av 2011-sesongen og spelte i hovudsak for andrelaget, men debuterte i Tippeligaen 16. mai 2011, som innbytar borte mot Rosenborg. I den kampen spelte han høgreback, noko han òg pleide å gjera før han vart omskulert til spiss.

Fotnotar

Haugesund-spelarar
Folk frå Haugesund
Periferieininga Évvia

Periferieininga Évvia (gresk Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, Periferiakí enótita Évvias) er ei av dei fem periferieiningane i periferien Sentral-Hellas.

I tillegg til øya Évvia, den nest største i Hellas, omfattar periferieininga ein del av fastlandet kring hovudstaden Khalkída. Her grenser periferieininga til Viotía. Vidare er øya Skýros, den søraustlegaste av øyane i Dei nordlege Sporadane, ein kommune i periferieininga Évvia.

Administrativ inndeling 

Tidlegare var Évvia eit prefektur. Frå 2011 er periferieininga delt inn i åtte kommunar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferieininga er:

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side 

Evvia
 
Evvia
Evvia
Stavern bilfabrikk

Stavern bilfabrikk AS vart stifta 6. november 1917 i Stavern i Vestfold og tok til å produsera lastebilar i 1919. Dei fyrste av desse hadde elektrisk drift
. Motorane, på 5 kW (7 hk) vart produserte av Sola elektromaskinfabrikk og batteria vart importerte frå USA. Nyttelasta var på 2 tonn og køyrelengda mellom kvar opplading var 60 - 70 km. Bilane hadde heilgummidekk. 

Elbilane var ingen suksess og i 1920 gjekk fabrikken over til Continental bensinmotorar med ei effekt på 30 kW (40 hk). Sjølv om både Statens vegvesen og NSB investerte i lastebilar frå Stavern gjekk det sevje med salet og i 1924 vart føretaket nedlagt. Det vart i alt produsert rundt 40 lastebilar i Stavern. Ein av desse finst framleis og står utstilt på Norsk køyretøyhistorisk museum på Lillehammer.

I Statens vegvesen si teneste 
Ein av lasteautomobilane som Statens vegvesen kjøpte kosta kr 16.000 og vart nytta til å grusa vegane i Sogn og Fjordane. I korrespondanse mellom amtsingeniør Christopher Engebreth Brock i Bergenhus amt og ein kollega, Carl Crøger i Oppland, går det fram at Statens vegvesen Oppland òg hadde ein lastebil frå Stavern bilfabrikk. I eit svarbrev til Brock fortalte Crøger at bilen på eit år hadde tilbakelagt over 3000 km og at han var «særdeles vel fornøjet» med han.

Kjelde 

Tidlegare lastebilprodusentar
Tidlegare norske bilprodusentar
Skipingar i 1917
Stavern
Grønlandsmåse

Grønlandsmåse, Larus glaucoides, er ein fugleart i måsefamilien.

Utsjånad
Fuglen er 50-66 cm lang, vengespennet 115-140 cm, og vekta 820-1100 gram. Han er knapt så stor som gråmåsen og kvitaktig i heile fjørdrakta.

Utbreiing
Fuglen hekker i det arktiske Canada og Grønland.

Førekomst i Noreg
Arten kan sjåast av og til på kysten om vinteren, enda sjeldnare til andre årstider.

Hekking

Grønlandsmåsen hekkar i koloniar, og i blant aleine, ved kysten. Dei 2-3 egga vert lagt i eit reir på marka.

Trekktilhøve
Grønlandsmåsen er ein trekkfugl som overvintrar i dei nordaustlege statane i USA og på dei britiske øyane.

Kjelder 
  «Grønlandsmåke» frå  

Streiffuglar i Noreg
Måsefamilien
Bondeopprøret 1818

Bondeopprøret i 1818, som og er kalla Halvor Hoel-rørsla, var ein reaksjon på dei vanskelege økonomiske og sosiale tilhøva som den unge staten Noreg sleit med i åra etter 1814. Bondeagitasjonen vart utløyst på Hedmarka gjennom agitasjonen frå bonden Halvor Hoel, som vann åtgaum i store delar av Buskerud og Oppland.

Utvikling

Bøndene i Hedmark, Oppland og Buskerud gjekk i utgangspunktet saman om eit brev stila til Stortinget, der dei klaga over tung skattlegging, og mangel på forstand om kåra bøndene sleit med. Den første sendeferda kom i stand i slutten av august 1818, men fogden i nedre Hallingdal råda bøndene strengt til å fara varleg fram. Leiarane frå Hol og Ål hadde vore i kontakt med Halvor Hoel på Hedmarka, og flokkane avtala eit møte i Hedalen, hjå bonden Kristen Stugarden. Her sette dei stemne frå fleire dalar, og reiste sidan saman nedetter Ådalen til Ringerike, og tenkte seg så inn til Oslo over Krokskogen. Her vart flokkane stansa av soldatar, og fleire hundre bønder vart tekne til Akershus festning der forhøra tok til. Konsekvensen av denne ferda var at mange bønder vart ilagt tunge bøter (mellom desse Gjermund Gullstein frå Ustedalen, som laut gå frå garden sin). Kristen Stugarden kom frå det med store økonomiske tap.

Stortinget på denne tida hadde berre innvalte embetsmenn, og bøndene kjende seg naturleg nok utgløymde av det politiske livet. Difor har soga teke inn drag frå tidlegare bondereisingar, og munnleg attgjeving veit å melde at bøndene ønska Christian 7. attende. Det som er sant i dette, er at kong Karl Johan var venta på vitjing til Noreg i desse vekene, og at bøndene nok ønskte å få tala beint ut til han, etter gamal skikk. Karl Johan var i Noreg for å la seg krone (7. oktober 1818).

Sedvanen var å gå over embetsmannen og like til kongen. Brevet bøndene hadde med seg, var i røynda stila til Stortingets leiarskap, men finst ikkje i Stortingets arkiv. Ein får tru dette brevet aldri nådde fram til adressat. 

Sendeferda lukkast på den visen at skattlegginga vart mindre tung enn før, men soga syner og at det var stor avstand mellom bonde og embetsmann. Vidare ser ein at embetsmennene greip til dei same åtgjerdene som i dansketida, jamvel om bøndene reiste utan våpen. Ein reknar med at dette skuldast mistanke om rein oppreist, og at bøndene samla væpna makt. Politisk bana Hoel-opprøret vegen for Bondestortinget som vart valt inn i 1836, og større lokalt sjølvstyre.

Kjelder
 Lars Reinton: Folk og fortid i Hol, band II (1942). 

Opprør i Noreg
Hendingar i 1818
1818 i Noreg
1800-talet i Noreg
Eirik Ulland Andersen

Eirik Ulland Andersen () er ein norsk fotballspelar som spelar for Molde Fotballklubb.

I 2011 spela han på midtbanen for Haugesund i den norske Tippeligaen. Han har tidlegare spelt for Vard Haugesund.

Fotnotar

Haugesund-spelarar
Folk frå Haugesund
Ugonna Anyora

Ugonna Anyora () er ein nigeriansk fotballspelar som i 2011 spela på midtbanen for Haugesund i den norske Tippeligaen. Han kom til klubben i august 2010. I 2010-sesongen fekk han berre to korte innhopp i Tippeligaen, men i starten av 2011-sesongen har han fått spela fleire kampar frå start.

Fotnotar

Haugesund-spelarar
Nigerianske fotballspelarar
Trikolor

Trikolor («tre fargar») er ei nemning om flagg med tre fargar plasserte i like breie horisontale eller vertikale striper. I enkelte land er det vanleg å referere til flagget som «trikoloren». Det er av og til plassert eit heraldisk merke, eit emblem eller anna symbol på flagget, som regel midt i flaggduken eller i øvste hjørne ved stonga. 

Trikolorar er særs vanleg i kontinental-Europa, både Tyskland, Frankrike, Italia, Nederland, Belgia og Luxembourg har ein trikolor som flagg. Også i Afrika har fleire land trikolorar, då ofte i dei panafrikanske fargane raudt, gult, grønt og eventuelt svart.

Opphav
Det franske flagget, som er frå revolusjonstida, var den fyrste eigentlege trikoloren. Dagen etter stormen på Bastillen vart kong Ludvig 16. overtalt til å trekkje tilbake troppane frå Paris og Versailles for å unngå borgarkrig. Nasjonalforsamlinga sendte ein delegasjon på 88 mann til Paris for å melde frå avgjerda til kongen, som vart motteken med jubel. Som eit bevis på bandet mellom Paris og kongehuset, skulle Nasjonalgarden framover bere ein kokarde i kvitt, blått og raudt, med fargane henta frå den kvite fanefargen til kongehuset plassert mellom dei blå og raude fargane frå byvåpenet til Paris. Slik vart Trikoloren skapa. 

Trikolorar vart i utgangspunktet sett på som revolusjonære symbol og som samlingsmerke for liberale og demokratiske idear. Både trikolorane til Irland, Italia og Tyskland legg seg historisk til i dette biletet.

Flagg med tre fargar plasserte på annan måte, som det norske flagget, vert som oftast ikkje kalla trikolorar i dag. Heller ikkje tofarga flagg med tre striper, slik som det austerrikske eller det latviske flagget, vert kalla trikolorar.

Europeiske trikolorar

Afrikanske trikolorar
Det etiopiske flagget
Det gabonske flagget
Det ghanesiske flagget
Det guineanske flagget
Det ivorianske flagget
Det kamerunske flagget
Det malawiske flagget
Det maliske flagget
Det nigerianske flagget
Det senegalesiske flagget
Det sierraleonske flagget
Det tsjadiske flagget

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Trikolor» frå ,  den 17. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Litteratur
 Whitney Smith: Flags through the ages and across the world, McGraw-Hill Book Co,Maidenhead 1975, side 30, 135-139, 340-341 m.fl.

Flagg
Heraldikk
Det irske flagget

Det irske flagget, også kjent som den irske trikoloren, er delt i tre like breie, vertikale felt i grønt, kvitt og oransje. Den grøne fargen skal symbolisere den gæliske tradisjonen og oransje skal symbolisere den protestantiske rørsla som stødde Vilhelm av Oranien. Den kvite fargen uttrykker håp om fred mellom folkegruppene. Flagget har vore i bruk sidan 1850-åra og vart godkjent både av den opprørske irske republikken i 1919 og den irske fristaten i 1922, men fekk offisiell status fyrst ved innføringa av ny grunnlov i 1937.

Sjå òg 
 Det irske riksvåpenet

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Flagg
Irland
Det bulgarske flagget

Det bulgarske flagget er ein trikolor med tre like breie, horisontale striper i kvitt, grønt og raudt rekna ovanfrå. Flagget vart godkjent i 1879, og er basert på dei pan-slaviske fargane, men har grønt i staden for blått. 

Fram til 1990 var det bulgarske riksvåpenet plassert i det kvite feltet inne ved stonga.

Sjå òg 
Det bulgarske riksvåpenet

Kjelde 

Bulgaria
Flagg
Det greske flagget

Det greske flagget har 5 blå og 4 kvite vassrette striper i vekslande rekkjefylgd, med ein kvit kross på blå botn øvst inne ved stonga. Flagget vart teke i bruk ved sjølvstendet i 1822 og har opp gjennom tidene hatt ulike blåtonar. Flagget er brukt i same form som nasjonalflagg, handelsflagg, statsflagg og orlogsflagg.

I eldre tid brukte privatpersonar også eit enklare flagg med kvit kross på blå botn. Dette flagget vart offisielt avskaffa i 1970, men teke i bruk att som statsflagg 1975–78.

Sjå òg 
 Det greske riksvåpenet

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Gresk
Flagg
Synnøve S. Bjørset

Synnøve S. Bjørset () er ein norsk folkemusikar frå Jølster i Sogn og Fjordane. Ho har mastergrad i utøving frå Norges Musikkhøgskole. Bjørset spelar hardingfele, fele og bratsj, og arbeider som profesjonell musikar, komponist og produsent. Særleg spelar ho tradisjonsmusikk frå Sogn, Sunnfjord og Valdres. Ho er mellom anna med i gruppene Majorstuen og Dei Beste Damene, og er musikalsk leiar for Gamlebanken Spelemannslag.

Prisar og stipend
 Sparebanken Vest Kunstnerstipend (2006)
 Etableringsstipend Statens Kunstnerstipend (2006)
 Arbeidsstipend Statens Kunstnerstipend (2008–2010)

Diskografi 

 Gamlebanken | Gamlebanken Spelemannslag (ta:lik 2019)
 Skrible | Majorstuen (MFC 2018)
 På hogg og belegg | Div. artister (ta:lik 2017)
 Kvitre | Majorstuen (MFC 2015)
 Jølster 2012 | Apneseth, Bjørset, Eikås og Svidal (ta:lik 2012)
 Live in Concert | Majorstuen (MFC 2012)
 Soli | Dei Beste Damene (ta:lik 2010)
 Skir | Majorstuen (MFC 2010)
 Slåttar | Solo (ta:lik 2009)
 Juledrøm | Majorstuen (MFC 2006)
 Jorun Jogga | Majorstuen (MCF 2004)
 Hardanger Fiddle / Div. artister (NorCd 2004)
 New North | Div. artister (Ozella/NorCd 2004)
 Majorstuen | Majorstuen(2L 2003)
 Kalvik Klassisk / Finn Kalvik (2002)
 RAM | Solo (NorCd 2001)
 Marylands | Marylands(Heilo 2001)

Bakgrunnsstoff
 Synnøve S. Bjørset heimeside
 Lydopptak av Synnøve S. Bjørset  kan du høyre her. Opptaka er gjort av Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane, musikkavdelinga. 

Folk frå Jølster
Norske felespelarar
Kvinner frå Sogn og Fjordane
Kuruş

Kuruş (avleidd frå tysk Groschen) er ei tyrkisk mynteining, tidlegare brukt i Osmanarriket. Det går hundre kuruş på éin tyrkisk lira. Mynten blei overflødig på grunn av hyperinflasjonen som oppstod i Tyrkia på 1970-talet, men gjeninnført etter at liraen blei devaluert i 2005.

I Osmanarriket var gurûş (غروش) hovudmynteininga fram til 1844, då liraen blei innført. Han var delt inn i 40 para (پاره), og det gjekk 3 akçe på kvar para. 

På andre europeiske språk blei kuruşmynten ofte kalla piastre, etter italienske piastra. På Kypros kalla grekarane han grosi (γρόσι), noko dei fortsette å kalla 5-mill-myntar etter innføringa av pund.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kuruş» frå ,  den 18. mai 2011.  
 

Det osmanske riket
Tyrkisk økonomi
Historisk valuta
Uluru

Uluru eller Ayers Rock er ein fjellformasjon som ligg i Nordterritoriet i sentrale Australia, i Uluru-Kata Tjuta nasjonalpark. Fjellet er heilag for fleire anangufolk (aboriginarar), og har mykje bergkunst. Det har også blitt eit nasjonalt symbol for Australia, og er rekna som verdsarv av UNESCO.

Uluru-fjellet er ein inselberg-monolitt av arkose-sandstein. Det er 335 meter høgt og forma som ein oval med ei lengd på 3,6 km og vidde på 2 km. Det har som regel ein raudleg let, men ser ut til å skifta farge ut frå tida på dagen, vêr og årstid. Ved solnedgang blir fjellet djupraudt ein augneblink, medan i sjeldan regnvêr blir det sjåande sølvgrått ut.

Namn 
Namnet «Uluru» kjem frå pitjantjatjara, og har inga anna tyding på dette språket. I 1873 gav landmålaren William Gosse det namnet «Ayers Rock» etter den dåverande kolonisekretæren for Sør-Australia, sir Henry Ayers. Dette blei det vanlegaste namnet på engelsk, men i 1993 vedtok ein å kalla fjellet «Ayers Rock/Uluru». I 2002 blei det offisielle namnet snudd til «Uluru/Ayers Rock» etter førespurnad frå turistnæringa i Alice Springs.

Fjellet har sidan 1985 høyrd til aboriginarane, men er leigd ut til dei australske styresmaktene i ein 99-årskontrakt. Det er tabu for lokale aborignarar å gå opp på fjellet, men mange turistar klatrar likevel opp på det.

Sjå òg 
 Kata Tjuta

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Uluru» frå ,  den 18. mai 2011.  
«Uluru/Ayers Rock», Encyclopædia Britannica, 2011.

Bakgrunnsstoff 

Fjell i Australia
Nordterritoriet
Australske nasjonalsymbol
Turistmål i Australia
Josef Ferdinand av Bayern

Hertug Josef Ferdinand Leopold av Bayern () var sonen til Maximilian II Emanuel av Bayern (1679–1705, 1714–1726) og den første kona hans, Maria Antonia av Austerrike, dottera til Leopold I av Det tysk-romerske riket og dotterdotter til kong Felipe IV av Spania.

Før den spanske arvefølgjekrigen var Josef Ferdinand det føretrekte valet til kongedømet England og Dei sameinte Nederlanda til å overta som herskar av Spania og den unge Karl II av Spania valde han som arvingen sin. Det uventa dødsfallet til Josef Ferdinand i 1699, seks år gammal, gjorde at den engelsk-franske avtalen ikkje lenger gjaldt og førte til London-traktaten (1700), der Frankrike, England og Nederland gjekk med på at Filip av Anjou skulle få kongedømet Napoli, kongedømet Sicilia og hertugdømet Milano, medan resten av dei spanske områda skulle gå til Karl, sonen til Leopold I. Men Leopold aksepterte ikkje denne avtalen og Ludvig XIV av Frankrike braut han, då han krona Filip til konge av Spania.

Josef, òg kjend som infant Josef Ferdinand av Spania, bar preg av ekstrem innavl i det spanske Habsburg-dynastiet. Mor til Josef Ferdinand (Maria Antonia av Austerrike) si ætt hadde særs mange nieser som gifta seg med onklane sine. Maria Antonia var dotter til Margaret Theresia av Spania og Leopold I av Det tysk-romerske riket. Margaret Theresia var niesa til Leopold, dotter til systera Mariana av Austerrike og Filip IV av Spania, som òg var niese og onkel.

Grandonkelen til Josef Ferdinand var den såkalla forheksa Karl II av Spania, som var den siste habsburgmonarken i Spania og som Josef skulle overta etter om han ikkje hadde døydd før Karl.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «:en:Joseph Ferdinand of Bavaria» frå ,  den 18. mai 2011.  
 

Kurfyrstar av Bayern
Huset Wittelsbach
Bokmålsordboka

Bokmålsordboka er ei ordbok over bokmål utarbeidd ved Seksjon for leksikografi og målføregransking på Institutt for lingvistiske og nordiske studium ved Universitetet i Oslo i samarbeid med Språkrådet. Ho er tilgjengeleg som gratis nettordbok ved nettstaden til Universitetet i Bergen, som overtok drifta frå Universitetet i Oslo i september 2016.

Bokmålsordboka kom ut parallelt med Nynorskordboka i 1986 etter at ein hadde arbeidd med dei sidan 1974. Reviderte utgåver kom i 1993, 2004 og 2005. Ordboka blei lagt ut på nett i 1994, og ho kom som app (Ordbøkene) i 2017.

Bokmålsordboka og Nynorskordboka viser offisiell rettskrivning og bøying og har med uttaleopplysingar, ordsoge, definisjonar, faste uttrykk og døme på bruk.

Sjå òg
Norsk ordbok
Riksmålsordboken

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bokmålsordboka» frå ,  den 18. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: Bokmålsordboka. Definisjons- og rettskrivningsordbok. Oslo: Kunnskapsforlaget 2005. 3. utgave, 2. opplag. 1218 s.

Bakgrunnsstoff 

 Digitaliserte utgåver av Bokmålsordboka hjå Nasjonalbiblioteket

Bokmål
Norske ordbøker
Oppslagsverk tilgjengelege på Internett
Bøker frå 1986
Lars Larsen-Naur

Lars Anton Nicolai Larsen-Naur () var ein norsk sakførar og stortingsmann frå Kragerø. 

Han var son til ein kjøpmann og skipsreiar. I 1857 vart han student frå Nissens skule i Christiania, fem år seinare vart han cand. jur. Frå 1867 var han overrettssakførar i Kragerø. Han var medlem av bystyret frå 1872, ordførar i fleire år.

Larsen-Naur representerte Kragerø på Stortinget 1880-82 og på omframstortinget 1882. Han var medlem av kyrkjekomiteen. Sidan var han fram til 1894 valkrinsen sin varamann til Stortinget.

Han døydde i Kragerø i 1896.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1880-1882
Folk frå Kragerø
Martin Larsen

Martin Olaus Larsen () var ein norsk lærar, lensmann, gardbrukar og stortingsmann frå Rakkestad. Han representerte Venstre.

Larsen var son til ein fargar. Han tok eksamen frå lærarskule i Rakkestad i 1867. Dei to neste åra var han lærar i heimbygda, deretter var han i tolv år privatlærar på Furuholmen i Varteig. Tida 1881-1911 var han lensmann i Varteig, samstundes var han gardbrukar. Han var medlem av heradsstyret i Varteig i 20 år og forlikskommissær i 22 år. Frå 1896 var han banksjef i Varteig Sparebank.

Larsen var 1. representant frå Smaalenenes amt i perioden 1892-94 og for Tune krins i 1906-09. Han var medlem av gasje- og pensjonskomiteen 1892-93 og 1906-09, i 1894 var han medlem av sosialkomiteen.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1907-1909
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Stortingsrepresentantar for Smaalenenes amt
Norske bankfolk
Norske gardbrukarar
Folk frå Rakkestad
Olaus Klaveness

Olaus Thorsen Klaveness () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Sande i Vestfold. Han representerte Venstre.

Klaveness var son til ein skipper og gardbrukar. Tida 1869-98 var han gardbrukar på farsgarden Bjørnum, sidan på garden Mo i same heradet. Frå 1897 heradskasserar. Mest heile tida frå 1877 var han medlem av heradsstyret, ordførar 1881-96. 1882-97 var han forlikskommissær.

Klaveness var 1. representant frå Jarlsberg og Larviks amt på Stortinget 1892-94. Han var medlem av tollkomiteen og frå 8. mai 1893 av Lagtinget.

Han døydde i Sandefjord i 1910.

Kjelder 

 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar for Vestfold
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Ordførarar i Sande i Vestfold
Venstreordførarar i Vestfold
Norske gardbrukarar
Folk frå Sande i Vestfold
Vital Rymasjewski

Vital Anatoljevitsj Rymasjewski () er ein belarusisk politikar og medleiar i partiet Det belarusiske kristendemokratiet (Bjelaruskaja khrystsijanskaja demakratyja). Han var kandidat ved presidentvalet i Belarus 19. desember 2010. Ifølgje dei offisielle resultata kom han på sjuande plass med 1,1 % av røystene, men valet vart ikkje rekna som fritt og rettferdig av internasjonale observatørar. Rymasjewski vart arrestert etter å ha teke del i demonstrasjonar mot måten valet vart gjennomført på same kvelden, saman med fem av dei andre presidentkandidatane, og tiltalt for å ha "forårsaka masseuro". Han vart sleppt laus mot kausjon 1. januar 2011, men tiltalen stod ved lag. Under rettssaka i mai 2011 la aktoratet ned påstand om to års betinga fengsel for rolla hans i demonstrasjonane. Rymasjewski vart dømt til to års fengsel på vilkår. I 2012 oppmoda han til boikott av parlamentsvalet i Belarus. Han tok del i protestar mot valfusk ved parlamentsvalet i 2016 og vart bøtelagt for dette.

Fotnotar

Belarusiske politikarar
Viktar Tsiaresjtsjanka

Viktar Ivanavitsj Tsiaresjtsjanka () er ein belarusisk politikar og medleiar i partiet Det belarusiske kristendemokratiet (Bjelaruskaja khrystsijanskaja demakratyja). Han var partilaus kandidat ved presidentvalet i Belarus 19. desember 2010. Ifølgje dei offisielle resultata kom han på sjette plass med 1,2 % av røystene, men valet vart ikkje rekna som fritt og rettferdig av internasjonale observatørar. 

Tsiaresjtsjanka er utdanna innan økonomi og leiing i Homel i Belarus, i Kiev i Ukraina og i Delaware i USA. Han sat i parlamentet i Belarus frå 1996 til 2000. I 2010 var han leiar for Organisasjonen for små og mellomstore bedrifter. Han er gift og har tre døtrer.

Kjelder

Denne artikkelen begynte med ei omsetjing frå russisk wikipedia 18. mai 2011.

Belarusiske politikarar