alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Verbbøying i grenlandsmålet

Verbbøyinga i grenlandsmålet fylgjer i hovudsak dei same prinsippa som i nynorsk.
Verba i grenlandsmålet kan delast i linne verb og sterke verb. Linne verb endar på ei trykkveik staving i preteritum, sterke verb endar på ei trykksterk staving i preteritum.

Linne verb 
Dei linne verba blir bøygde etter tre hovudmønster, LV1, LV2 og LV3, der LV1 er mest produktiv og LV3 minst produktiv. Fire bøyingsformer blir oppgjevne: infinitiv, presens indikativ, preteritum indikativ og perfektum partisipp:
 LV1:
 ²kaste – ²kastær – ²kasta – ²kasta 'kaste'
 ²trʉːe – ²trʉːær – ²trʉːa – ²trʉːa 'truge'
 LV2:
 ²byge – ²byger – ²bygde – ¹bygd 'byggje'
 ²trøke – ²trøker – ²trøkte – ¹trøkt 'trykkje'
 LV3:
 ²kreːve – ¹kreːver – ¹krevde – ¹krevd 'krevje'
 ²leːse – ¹leːser – ²leste – ¹lest 'lese'
 ¹trʉː – ¹trʉːr – ²trʉde – ¹trʉd 'tru'
Ei stor undergruppe er LV12, i hovudsak gamle LV1-verb som har fått alternativ LV2-bøying i preteritum indikativ og perfektum partisipp:
 LV12:
 ²ruːpe – ²ruːpær – ²ruːpa ~ ²rupte – ²ruːpa ~ ¹rupt 'rope'
 ²liːke – ²liːkær – ²liːka ~ ²likte – ²liːka ~ ¹likt 'like'

Sterke verb 
Dei sterke verba kan delast inn i fire grupper, SV1, SV2, SV3 og SV4. Fram til mellomkrigstida fanst òg ei klårt definert femte gruppe, SV5, som seinare har fått linn bøying. Dei tre fyrste er til ein viss grad produktive, medan SV4 er ei restgruppe med mange undergrupper, der det her berre vil bli nemnt nokre få døme. Når to alternative former er nemnde før og etter ein skråstrek (/), er den fyrste yngst og den andre eldst; dei gamle formene gjekk av bruk i sentrale område i mellomkrigstida.
 SV1:
 ¹skriːve – ¹skriːver – ¹skræiv – ²skriːvi 'skrive'
 ¹vriː – ¹vriːr – ¹vræi – ¹vrid 'vri'
 SV2:
 ²ʃyːte – ¹ʃyːter – ¹ʃøyt – ²ʃyːti 'skyte'
 ¹fɽyː / ²fɽyːe – ¹fɽyːr / ¹fɽyːer – ¹fɽøy / ¹fɽæʉ – ¹fɽyd / ²fɽyːi 'spy'
 SV3:
 ²stike – ¹stiker – ¹stak – ²stiki / ²stuki 'stikke'
 ²syŋe – ¹syŋer – ¹saŋ – ²syŋi / ²suŋi 'syngje'
 ²dete – ¹deter – ¹dat – ²deti / ²duti 'dette'
 ²fine – ¹finer – ¹fant – ²fini / ²funi 'finne'
 SV4:
 ²soːve – ¹soːver – ¹soːv – ²soːvi 'sove'
 ¹taː – ¹taːr – ¹tuk – ¹tat 'ta'
 ²lige – ¹liger – ¹loː / ¹luː – ²ligi / ²lugi 'liggje'
 SV5:
 ²bæːre – ¹bæːrer – ²bæːʈe / ¹baːr – ¹bæːʈ / ²buːri 'bere'
 ²ʃæːre – ¹ʃæːrer – ²ʃæːʈe / ¹skaːr – ¹ʃæːʈ / ²skuːri 'skjere'
 ²stæːɽe – ¹stæːɽer – ²stæːʈe / ¹staːɽ – ¹stæːʈ / ²stuːɽi 'stele'

Grenlandsmålet
Pronomen i grenlandsmålet

Pronomen i grenlandsmålet.

Personlege pronomen

Innleiing 
 Som andre søraustlandske dialektar har grenlandsmålet nominativformer i 1sg. som tek til med j: ¹jæi ~ ¹jæː 'eg'. 
 I 1pl. tek både nominativ- og oblikforma til med v: ¹viː - ¹voʃ 'vi - oss'.
 I 2pl. er nominativ- og oblikformene ulike hos eldre talarar: ¹diː 'de' - ²deːre 'dykk', men dette systemet er på veg ut, og dei fleste nyttar berre ²deːre 'de, dykk'. Hos eldre talarar står skiljet sterkast når (²)deːre elles ville førekome to gonger meir eller mindre rett etter kvarandre: ²kuːsæri deːre 'kosar de dykk?' høyrest for mange talarar betre ut enn ²kuːsæ ɖeːre deːre.
 I 3sg. og 3pl. finst eit komplisert system, mellom anna med eit viktig skilje mellom uavhengige og enklitiske former.
 Trykksterke og trykkveike former er ofte svært ulike, som i 1sg. oblik ¹mæi - ma 'meg' og 2sg. oblik ¹dæi - da 'deg'. Dei trykkveike formene med a (ma, da og sa) finst truleg berre i grenlandsmålet; andre søraustlandske dialektar har former med æ (mæ, dæ og sæ).

1. og 2. person 
Ved dei personlege pronomena i 1. person og 2. person er desse to skilja viktige:
 Trykksterke former mot trykkveike former.
 Nominativ-former mot oblike former.
Heile systemet kan setjast opp slik:

Når det i éi rute står fleire former med semikolon (;) mellom, er formene føre semikolon eldre former som er på veg ut; står formene i parentes, tyder det at dei truleg har gått heilt av bruk. Når det i ei rute står fleire former med ~ mellom, er det full valfridom mellom dei i enklitisk posisjon, mens berre formene føre ~ kan nyttast elles.

Former med d~r-veksling 
I nokre tilfelle er dei ei veksling mellom d og r fremst i ei form. Regelen for bruken av formene er slik:

 Etter verbformer som endar på r, skal formene på r- brukast, og r i verbet fell bort, som alltid føre ord som byrjar med konsonant.
 Etter verbformer som endar på vokal, kan formene på r- eller d brukast.
 I andre tilfelle skal formene på d- brukast.

Her er nokre døme, med dʉ~rʉ:

 ²çenerʉ ²uːɽa 'Kjenner du Ola?'
 ²çentedʉ eller ²çenterʉ ²uːɽa 'Kjente du Ola?'
 ¹seːrʉ ²uːɽa 'Ser du Ola?'
 ¹soːdʉ ²uːɽa eller ¹soːrʉ ²uːɽa 'Såg du Ola?'
 ¹ʃøyvdʉ ²uːɽa 'Skauv du Ola?'

3. person 
I 3. person kjem eit anna skilje inn mellom dei trykkveike formene, i staden for nominativ mot oblik:
 Uavhengige former mot enklitiske former.
Systemet er slik: 

Når det i éi rute står fleire former med semikolon (;) mellom, er formene føre semikolon eldre former som er på veg ut. Når det i ei rute står fleire former med ~ mellom, er det full valfridom mellom dei i enklitisk posisjon, mens berre formene føre ~ kan nyttast elles. Når det i ei rute står fleire former med skråstrek (/) mellom, blir formene etter skråstreken, nærmare bestemt ¹den, den og ¹diː, nytta om hankjønns- og hokjønnsord som ikkje viser til menneske. Eldre talarar nyttar formene etter skråstreken mindre, bortsett frå ¹diː.

Ein del eldre bygdemål har noko andre former i 3sg f:

Grenlandsmålet
Adjektivbøying i grenlandsmålet

Adjektivbøyinga i grenlandsmålet er om lag som i nynorsk.

Gradbøying 
Gradbøyinga fylgjer to hovudmønster, A1 og A2, der berre det fyrste er produktivt:

 A1:
 ¹bræi – ²bræiære – ²bræiast 'brei'
 ²tiːli – ²tiːliære – ²tiːliast 'tidleg'
 A2:
 ¹uŋ – ¹yŋre – ¹yŋst 'ung'
I tillegg finst det perifrastiske mønsteret A3, som blir nytta ved relativt lange adjektiv:
 A3:
 iri¹teːrans – ¹meːr iri¹teːrans – ¹mest iri¹teːrans 'irriterande'

Anna adjektivbøying

Bøying av positivformer 
Positiv-formene av adjektiva blir i varierande grad bøygde i desse grammatiske kategoriane:
 Numerus eller tal: eintal og fleirtal.
 Definitet eller bestemtheit: ubunden (eller ubestemt) og bunden (eller bestemt).
 Genus eller grammatisk kjønn: maskulinum (hankjønn), femininum (hokjønn) og nøytrum (inkjekjønn).

Grenlandsmålet
Louise

Louise er eit kvinnenamn avleidd av Louis. Lovise er ein nordisk og Luise ein tysk måte å skriva namnet på. Begge formene av namnet har namnedag den 25. august i Noreg, då Louise og nærskylde Lovisa også har svensk namnedag. 

Louis er ei fransk form av Ludvig som opphavleg er sett saman av gammalhøgtysk hluth, 'kjend', og wig, 'strid'.

På norsk har namnet gjerne tre stavingar, medan e-en er stum på fransk og engelsk slik at det berre får to stavingar.

Namneberarar 
 Louise av Mecklenburg-Strelitz (1776–1810), dronning av Preussen
 Lovise Heggen (1893–1975), norsk lærar og politikar
 Louise Michel (1830–1905), fransk anarkist
 Louise av Danmark (1851–1926) svenskfødd dronning av Danmark, kongemor
 Louise Mountbatten (1889–1965), tyskfødd dronning av Sverige
 Louise Bourgeois (f. 1911), fransk kunstnar
 Louise Dahm Hedemark (f. 1938), norsk kunstnar
 Prinsesse Märtha Louise (f. 1971), norsk prinsesse
 Louise Redknapp (f. 1974), engelsk songar

Annan bruk 
 Lovisenberg er eit område i Oslo.

Kvinnenamn
Franske førenamn
Førenamn av gammalhøgtysk opphav
Ten Little Indians

«Ten Little Indians» er ein song skriven av Brian Wilson og Gary Usher for det amerikanske popbandet The Beach Boys. Songen vart gjeven ut i 1962 på albumet deira Surfin' Safari. Songen var den andre singelen frå albumet og den lågaste listeplasseringa deira i USA (49. plass) før «Bluebirds over the Mountain» i 1968.

Medverkande 
 Mike Love - vokal
 David Marks - gitar
 Brian Wilson - bassgitar, vokal
 Carl Wilson - gitar, vokal
 Dennis Wilson - trommer

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ten Little Indians (Beach Boys song)» frå , den 25. august 2009. 
 

Songar frå 1962
The Beach Boys-songar
Songar skrivne av Brian Wilson
Capitol Records-singlar
Songar produserte av Nick Venet
Waikaremoanasjøen

Waikaremoanasjøen er ein innsjø i nasjonalparken Te Urewera National Park på Nordøya på New Zealand, 60 km nordvest for Wairoa og 80 km sørvest for Gisborne. Han har eit overflatemål på 54 km². Omsett frå maori tyder Waikaremoana «Sjøen med krusingar i vatnet».

Innsjøen ligg i hjarta av området til iwien Ngāi Tūhoe. Den vesle busetnaden Āniwaniwa og Waikaremoana Motor Camp ligg ved breiddene til sjøen, ved riksvegen New Zealand State Highway 38 (som går frå Wai-O-Tapu via Murupara til Wairoa), og bind innsjøen til vegsambanda sentralt på Nordøya, mellom anna til Rotorua og Gisborne. Det newzealandske Miljøverndepartementet (Department of Conservation) har eit kontor i Aniwaniwa. Fleire fottur-ruter startar her, mellom anna ein kort spasertur til Aniwaniwa Falls.

Waikaremoanasjøen er ein fritidsstad for folk som fiskar i sjøen, går turar og og er med på andre fritidsaktivitetar. Lake Waikaremoana Track, ein av dei kjende fotturane «Great Walks» på New Zealand, er ein tre til fire dagars tur som går om lag halvveges kring innsjøen. Ein kan gå turen individuelt, eller i ei gruppe med leiar. Der ligg hytter på rad langs ruta, her må ein tinga plass på førehand. Camping er tillate innanfor 500 meters fråstand frå stien.

Talet på dei som vitjar området vert halde noko nede på grunn av grusvegen som må brukast for å nå fram. Den vesle Waikareitisjøen ligg fire km mot nordaust.

Geografi og naturhistorie 
Waikaremoana er den djupaste innsjøen på Nordøya, 256 m djup, og overflata ligg 600 moh. Han vart danna for om lag 2 200 år sidan då ei stor mengd sandstein rasa ned frå Ngamoko Range og blokkerte elva som til då hadde runne ned gjennom dalen. Andre geografiske kjennemerke er Panekiri Bluff og Puketukutukuhalvøya, der det er oppretta eit senter for å ta vare på kiwifuglar. Sjøen, som ligg omkransa av fjell som er kledde med naturleg skog som aldri har vore hoggen, vert sett på som den mest tiltrekkjande innsjøen på Nordøya. Mange innfødde fugleartar som er sjeldne i andre delar av Nordøya, kan ein treffa på i dette området. Eit program for å halda nede bestanden av revekusu (possum, Trichosurus vulpecula) vert halde i gang i området for å verna om skogen. Der er talrike planteartar i underskogen til skogsområda i nedslagsfelta, til dømes Crown Fern (Blechnum discolor) I alle fall sidan tidleg på 1900-talet har blautdyr på botnen av sjøen vore granska av Colenso og andre..

Sjå òg 
 Lake Waikaremoana Great Walk

Panorama

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Lake Waikaremoana» frå , den 25. august 2009.

Referansar 
 C. Michael Hogan. 2009. Crown Fern: Blechnum discolor, Globaltwitcher.com, ed. N. Stromberg
 New Zealand Department of conservation. 2009. Te Urewera National Park
 Royal Society of New Zealand. 1905. Transactions of the Royal Society of New Zealand, v. 1-76; v. 77, pts. 1-5; v. 78-88

Bakgrunnsstoff 
 Waikaremoanaside frå Wairoa District Council 
 Waikaremoana Track. Side frå Miljøverndepartementet
 Fotografi av Waikaremoana og ruta
 Live-aboard fishing tours on the lake 

Hawke's Bay
Innsjøar på New Zealand
Surfin' USA

Surfin' USA er det andre albumet til The Beach Boys og kom ut tidleg i 1963. Albumet vart gjeven ut på Capitol Records og vvar det andre der Nick Venet var tilskriven som produsent.

Surfin' USA nådde andreplass på lista i USA og låg 78 veker på lista. Han nådde 17. plass i Storbritannia seint i 1965. Surfin' USA finst i dag på CD i lag med Surfin' Safari, samt bonusspor frå denne perioden.

Soge 
Surfin' USA er kjend for tittelsporet som vart gjennombrotet deira, for låtskrivinga til Brian Wilson og vokalarrangementet. Den meir fyldige vokalen fekk dei ved å ta dobbelsporopptak av vokalen og fekk slik den unike stilen til The Beach Boys. Som med Surfin' Safari er det spekulert i at sjølv om Nick Venet offisielt står oppført som produsent, var det i røynda Brian Wilson som gjorde denne jobben. 

Ein spesiell ting ved albumet er at fem av tolv songar er surfeinstrumentalar. «Stoked» var den første av mange instrumentalar som Brian Wilson skulle komponere for The Beach Boys dei komande åra. I tillegg inneheld plata instrumentalen «Surf Jam» som var den første songen den 16 år gamle Carl Wilson skreiv.

Tittelsporet på albumet er den mest kjende songen her frå. Andre songar på albumet var «Farmer's Daughter», den første av mange songar der Brian Wilson syng solovokal i falsett. 

Tittelsporet «Surfin' USA» vart den første store hitten til The Beach Boys i USA og førte albumet til gullplate og ei Topp 10-plassering. Då albumet kom ut på nytt i 1965 i Storbritannia, nådde det 17. plass her. Sjølv om songen er tilskriven Brian Wilson er han ein direkte kopi av Chuck Berry sin «Sweet Little Sixteen». Trugel om søksmål gjorde at Berry vart tilskriven heile songen.

Songen står på lista til The Rock and Roll Hall of Fame si liste over dei 500 songane som forma rock and roll.

Innhald

Medverkande 
 Brian Wilson - vokal, bass, klaverinstrument, celeste, klokkespel,
 Mike Love - vokal, saksofon
 Dennis Wilson - vokal, trommer
 Carl Wilson - vokal, sologitar
 David Marks - rytmegitar

Teknisk
 Nick Venet - produsent

Salslister
Album

Singlar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 25. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Surfin' Safari/Surfin' USA CD-heftet, David Leaf, c.1990.
 «The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience», Timothy White, c. 1994.
 «Wouldn't It Be Nice - My Own Story», Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 «Top Pop Singles 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 «Top Pop albums 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 http://www.Allmusic.com
 «The Lost Beach Boy», Jon Stebbins og David Marks, 2008

Bakgrunnsstoff 
 Greg Panfile sin musikalske analyse av «Lonely Sea» 
 Tekstane til Surfin' USA 

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1962
Surfealbum
Musikkalbum produserte av Nick Venet
Capitol Records-album
Album spelte inn i Capitol Studios
Surfer Girl

Surfer Girl er det tredje studioalbumet til The Beach Boys og det andre albumet deira som kom ut i 1963. Dette var det første albumet til The Beach Boys der Brian Wilson står som produsent. 

Surfer Girl nådde 7. plass i USA og låg på lista her i 56 veker. I Storbritannia vart albumet gjeve ut på ny våren 1967 og nådde då 13. plass her. Surfer Girl finst i dag på CD i lag med Shut Down Volume 2 og bonusspor frå denne tida, inkludert ei tyskspråkleg utgåve av «In my Room».

Soge 
Tittelsporet, som nådde 7. plass på singellista i USA, var den første Brian Wilson skreiv, 19 år gammal, med «When You Wish Upon A Star» som mal. Songen var ein ballade og var eit risikabelt val som singel, men kvaliteten som låg i songen gjorde han likevel til ein kommersiell suksess. B-sida på singelen, «Little Deuce Coupe», var den mest suksessrike B-sida til The Beach Boys og nådde 15. plass i USA. Dei opphald slik òg tradisjonen deira med å setje ein surfesong på A-sida og ein bilsong på B-sida. Syster til Mike Love, Maureen, spelte harpe på «Catch a Wave», medan «The Surfer Moon» var den første Beach Boys-songen med strykearrangement. «In My Room» var truleg den første personlege songen Brian Wilson skreiv og omhandla ein stad ein kan trekke seg tilbake til og slappe av frå mas og jag. 

Albumet selde til gull i USA.

Innhald

Medverkande
The Beach Boys
Al Jardine – kor og harmonivokal; bassgitar; handklapping
Mike Love – solovokal, kor- og harmonivokal; handklapping
David Marks – rytmegitar; handklapping
Brian Wilson – solo-, kor- og harmonivokal; bassgitar; piano, orgel; handklapping
Carl Wilson – kor- og harmonivokal; sologitar, bassgitar; handklapping
Dennis Wilson – solo-, kor- og harmonivokal; trommer, handklapping

Andre musikarar og produksjon
Hal Blaine – trommer, perkusjon
Steve Douglas – tenorsaksofon
Maureen Love – harpe

Salslister
Album

Singlar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Surfer Girl» frå , den 25. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Surfer Girl/Shut Down Volume 2 CD-hefte, David Leaf, c.1990.
 «The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience», Timothy White, c. 1994.
 «Wouldn't It Be Nice - My Own Story», Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 «Top Pop Singles 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 «Top Pop albums 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

Bakgrunnsstoff 
 Greg Panfile sin musikalske analyse av «Surfer Girl» 
 Greg Panfile sin musikalske analyse av «In My Room» 
 Tekstar til Surfer Girl 

Musikkalbum frå 1963
The Beach Boys-album
Surfealbum
Musikkalbum produserte av Brian Wilson
Capitol Records-album
Songen Little Deuce Coupe

«Little Deuce Coupe» er ein song skriven av Brian Wilson og Roger Christian. Songen kom først ut som B-side på The Beach Boys sin «Surfer Girl» i 1963. Han kom òg ut på albuma Surfer Girl og Little Deuce Coupe same året. 

«Surfer Girl» nådde 7. plass på Billboard Hot 100, medan «Little Deuce Coupe» vart nådde 15. plass, som var den høgaste plasseringa ei av B-sidene til The Beach Boys nådde. 

Bandet nytta korte bitar av songen for å introdusere bandmedlemmene under konsertar i 1963, før dei starta på sjølve songen.

Komposisjon 
Musikken vart skriven av Brian Wilson og teksten av den lokale radioprataren Roger Christian. Songen er ein typisk bilsong av The Beach Boys, som dei hadde fleire av i tillegg til surfesongane. Bilen det er snakk om er ein Ford Model B frå 1932 som vart kalla «deuce coupe».

Innspeling 
Songen vart spelt inn ved Western Studios den 12. juni 1963 på same dag som innspelinga av «Surfer Girl». Dette var den første innspelinga der Brian Wilson offisielt var produsent, samt den siste før Al Jardine kom tilbake i bandet.

Musikarar 
 Mike Love - solovokal
 David Marks - gitar
 Brian Wilson - bassgitar, piano, vokal
 Carl Wilson - sologitar, vokal
 Dennis Wilson - trommer, vokal

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Little Deuce Coupe (song)» frå , den 25. august 2009. 
 

The Beach Boys-songar
Songar frå 1963
Songar skrivne av Brian Wilson
Songar skrivne av Roger Christian
Songar produserte av Brian Wilson
Jan & Dean-songar
In My Room

«In My Room» er ein song skriven av Brian Wilson og Gary Usher for det amerikanske popbandet The Beach Boys. Songen vart gjeven ut på albumet Surfer Girl 1963. Seinare same året kom han ut som B-side til singelen «Be True to Your School». Singelen nådde sjetteplass i USA. Ei utgåva av songen av Sagittarius, bandet til Usher, nådde 86. plass i 1969.

Låtskrivinga 

Gary Usher skreiv delar av teksten i lag med Brian Wilson, medan Wilson skreiv heile melodien. 

Brian Wilson har forklart at det er ei soge bak songen. Då han og brørne Dennis og Carl budde i Hawthorne som born, søv dei alle i same rom. Ein kveld song han songen «Ivory Tower» til dei og dei likte det. Eit par veker seinare lærte han dei å synge harmonivokalar til songen. Dei song denne songen kveld etter kveld, og gav dei ro. Då dei spelte inn «In My Room» var det berre Dennis, Carl og Brian på førsteverset. I følgje Brian høyrdest dei akkurat ut som dei gjorde på soverommet sitt alle dei kveldane.

Musikarar 
 Brian Wilson: solovokal, bass
 Mike Love: korvokal, solovokal (mellomspel)
 Carl Wilson: korvokal, gitar
 Dennis Wilson: korvokal, trommer
 Al Jardine: korvokal
 David Marks: gitar

Ettermæle 
«In My Room» låg på Billboard Top 100 i 11 veker og nådde 23. plass i 1963. Musikkmagasinet Rolling Stone plasserte songen på 212. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene i 2010. 
David Crosby frå The Byrds og Crosby, Stills & Nash (and Young) har fortalt at han er stor tilhengjar av songen, og at då han høyrde songen første gongen så ville ha gje opp med musikk fordi han aldri kom til å klare å gjere det same. Han song nettopp denne songen på ei hyllest konsert til Brian Wilson i lag med Jimmy Webb og Carly Simon. John Cale valde ut songen på radioprogrammet Desert Island Discs.

Bakgrunnsstoff 
 Greg Panfile sin musikalske analyse av «In My Room»

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «In My Room» frå , den 25. august 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1963
The Beach Boys-songar
 212
Songar skrivne av Brian Wilson
Capitol Records-singlar
Songar produserte av Brian Wilson
Grammy Hall of Fame Award
Grant Lee Buffalo-songar
Linda Ronstadt-songar
Tammy Wynette-songar
David Crosby-songar
Carly Simon-songar
Jimmy Webb-songar
Vince Gill-songar
Lisa Loeb-songar
Little Deuce Coupe

Little Deuce Coupe er det fjerde albumet til The Beach Boys og det tredje dei gav ut i 1963. Albumet var nesten ikkje meint å kome ut då det kom og vart raske spelt inn og sett saman av Brian Wilson som prøvde å verne bandet sitt. 

Little Deuce Coupe nådde fjerdeplass i USA og låg på lista der i 46 veker. Little Deuce Coupe finst i dag på CD i lag med All Summer Long, samt bonusspor frå denne perioden.

Produksjon 

Sommaren 1963 sette Capitol Records saman ei «hot rod»-samling kalla Shut Down, som inkluderte The Beach Boys-songane «Shut Down» og «409», utan løyve frå bandet. Brian Wilson gjorde så raskt klar fleire songar han hadde arbeidd på (hovudsakleg i lag med radioprataren Roger Christian) og bandet spelte inn songane og gav dei ut som Little Deuce Coupe, utruleg nok berre ein månad etter førre album, Surfer Girl kom ut. Åtte av songane var nye, medan «Little Deuce Coupe», «Our Car Club», «Shut Down» og «409» hadde vore gjevne ut på dei tre førre albuma. 

Sjølv om det var ein sjanse å gje ut to plater så tett etter kvarandre, vart Little Deuce Coupe ein stor hit og nådde fjerdeplass i USA, samt selde til platina her. Sidan dei fleste songane omhandla bilar (bortsett frå «Be True to Your School», sjølv om også denne nemner køyring), har Little Deuce Coupe vorte kalla eit av dei tidlegaste døma på konseptalbum innan rock. 

Sjølv om albumet vart spelt inn så raskt, var kvaliteten høg. Songane til Brian Wilson og arrangementa deira vart stadig meir trollbindande og komplekse, særleg «No-Go Showboat» og «Custom Machine».

Etter at plata vart spelt inn, spelte Brian Wilson inn «Be True to Your School» på ny for singelutgåva. Singelen vart ein ny hit som nådde Topp 10. 

Dette var det siste Beach Boys-albumet med rytmegitarist David Marks. Det opphavlege medlemmet Al Jardine kom tilbake til bandet under innspelinga og Marks forlet bandet kort tid etter. 

Ein Deuce Coupe er ein Ford Model B Coupe frå 1932 (deuce («to») står for året han kom ut). Dette var den definitive hot-rod-bilen.

Innhald

Medverkande

The Beach Boys

Al Jardine – harmonivokal og korvokal; bassgitar
Mike Love – solo-, harmoni- og korvokal; saksofon
David Marks – harmoni- og korvokal; rytmegitar
Brian Wilson – solo-, harmoni- og korvokal; piano, bassgitar
Carl Wilson – harmoni- og korvokal; sologitar
Dennis Wilson – harmoni- og korvokal; trommer

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Little Deuce Coupe» frå , den 25. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Little Deuce Coupe/All Summer Long CD booklet notes, David Leaf, c.1990.
 «The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience», Timothy White, c. 1994.
 «Wouldn't It Be Nice - My Own Story», Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 «Top Pop Singles 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 «Top Pop albums 1955-2001», Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

Bakgrunnsstoff 
 Tekstar til Little Deuce Coupe

The Beach Boys-album
Konseptalbum
Musikkalbum frå 1963
Capitol Records-album
Musikkalbum produserte av Brian Wilson