alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bakka kyrkje

Bakka kyrkje står i grenda Bakka ved Nærøyfjorden, i Aurland kommune i Vestland.

Kyrkja er soknekyrkje i Nærøy sokn i Sogn prosti og er ei trekyrkje frå 1859. Fram til prestegjelda vart fasa ut frå 2004 låg kyrkja i Aurland prestegjeld.

Bygget er teikna av Christian Heinrich Grosch og er lite endra sidan ho var ny.
Dette er den fyrste kyrkja på staden og ho vart sett opp på Bakka fordi det var midt i soknet. 
Før ho vart bygd sokna folket ved Nærøyfjorden og i Nærøydalen til Undredal stavkyrkje i Undredal ved Aurlandsfjorden. 

Altartavla frå 1907 er måla av Nils Bergslien og har ramme skoren av Magnus Dagestad. Ho viser Jesus i Getsemane.

Nærøy sokn er eit av dei minste i folketal, og det er såleis ikkje så mange som soknar til kyrkja. På den andre sida er kyrkja truleg mellom dei mest fotograferte i landet, der ho ligg så lageleg plassert for dei mange med fotoapparat om bord på turistbåtane som fer på Nærøyfjorden.

Galleri

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 
 «Kyrkjene i Nærøyfjorden» hjå NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 Sigurd Muri: Norske kyrkjer. Det Norske Samlaget. Oslo 1971

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Bakka kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Eldre fotografi av Bakka kyrkje på nettstaden til Nasjonabiblioteket
 Fotografi av Bakka kyrkje teke av Knud Knudsen i sist halvdel av 1880-åra
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
  
 

Kyrkjer i Aurland
Christian H. Grosch
Kyrkjer i Sogn prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Kulturminne i Aurland
1859 i Noreg
Tønjum kyrkje

Tønjum kyrkje står i bygda Tønjum i Lærdalen, i Lærdal kommune i Vestland og er frå 1832. 

Ho er i tre og har ei slags mellomform mellom krosskyrkje og langkyrkje.

Ein trur ho fekk denne utforminga for at ho skulle kunne tole vinden på staden.
Den førre kyrkja, som var ei stavkyrkje frå 1200-talet, bles nemleg ned i 1823. 
Grunnen til at det tok ni år frå dei miste gamlekyrkja til den nye vart bygd var at soknepresten meinte at ny kyrkje skulle byggjast midt i bygda. 
Sjølv om så godt som alle var usamde med han, sette han seg so på bakbeina at det ikkje vart bygd noko ny kyrkje før etter at han var død i 1831.
Ein veit ikkje kven som har teikna kyrkja.

Kyrkja er soknekyrkje i Tønjum sokn i Sogn prosti. Prestegarden ligg nordvest for kyrkja.

Kjelder 
 Margrethe Henden Aaraas og Sigurd Vengen: «Tønjum kyrkje» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
 «Tønjum kyrkje» hjå NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 Sigurd Muri: Norske kyrkjer. Det Norske Samlaget. Oslo 1971

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Tønjum kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Eldre fotografi av Tønjum kyrkje på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 
 

Kyrkjer i Lærdal
Kyrkjer i Sogn prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1832
Kulturminne i Lærdal
Rehabiliteringssenteret AiR

Rehabiliteringssenteret AiR blei opna i 1986. I desember 2010 skifte senteret namn frå Attføringssenteret i Rauland til Rehabiliteringssenteret AiR. Etter ei større utbygging i 2009/10 auka senteret kapasitet frå 55 til 68 sengeplassar. Kvart år er om lag 700 brukarar inne til eit fire vekers rehabiliteringsopphald . Målet med eit opphald ved AiR er å hjelpe brukarane til ein betre funksjon slik at ho/han kan få tilbake eller ta vare på arbeidsevna. Målgruppa er sjukmeldte med muskel- og skjelettlidingar og lettare psykiske plager. 

I 2005 fekk AiR status som Nasjonalt kompetansesenter for arbeidsretta rehabilitering. Etableringa er eit resultat av at Stortinget same året bestemte at AiR med sin kompetanse innan fagfeltet skulle etablere eit Nasjonalt kompetansesenter for arbeidsretta rehabilitering.

AiR er ein institusjon innan spesialisthelsetenesta og har leveranseavtale med Helse Sør-Aust og Nav.

AiR ligg i Vinje kommune  i Telemark fylke.

Nettstader 
AiR

Vinje kommune
Shin Jung-hyeon

Shin Jung-hyeon () er ein sør-koreansk rockegitarist og songar-songskrivar frå Seoul. Han er kjend som koreansk rock sin gudfar og leidde den koreanske psykedeliske pop/rock-kulturen på 60- og 70-talet. Han har og to søner, Shin Dae-cheol og Shin Yun-cheol, som er respekterte gitaristar. 

Sørkoreanske musikarar
1060 Magnolia

1060 Magnolia er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 13. august 1925 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.

Kjelder 

 1060 Magnolia - baneparametrar hjå JPL Solar System Dynamics
 Oppdagarar og oppdagingsplassar i Engelsk Wikipedia sine asteroidelister. Listene baserer seg på Minor Planet Center - «Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets»

Magnolia
Magnolia
Magnolia
Nizjnij Tagil

Nizjnij Tagil (russisk språk: Ни́жний Таги́л) ) er ein by i Sverdlovsk oblast i Russland. Byen ligg ved elva Tagil, rundt 130 km nord for Jekaterinburg. Han hadde i 2007 om lag 375 000 innbyggjarar.

Historie 

Historia til Nizjnij Tagil startar med opninga av Visokogorski jernmalmgruve i 1696. Førekomstane var usedvanleg rike og inkluderte årer av reint magnetisk jern. Det omkringliggande landskapet hadde alt som ein trengde for ein produktiv og effektiv gruve- og smelteverksemd, elvar til transport, skogar til brensel og eit passande klima.

Sjølve byen vart grunnlagt i oktober 1722, av busetnader oppretta i tilknyting til bygginga av Vijskij koparsmelteverk, eigd av Nikolaj Demidov. I løpet av dei neste tiåra utvikla byen seg til å verte eit av dei tidlege sentera for russisk industrialisering og han var ein viktig produsent av støypejern og stål. Det første russiske damplokomotivet vart bygd her i 1833.

Geografi 
Nizjnij Tagil strekkjer seg ut 22 km frå nord til sør og 21 km frå aust til vest. Byen er bygd rundt den utdøydde vulkanen Lisja og dette fjellet med eit vakttårn på toppen er eit symbol for byen. Den geologiske strukturen i området er svært kompleks og medverkar til den usedvanlege rikdomen på metall og mineral i byen. Det er funne førekomstar av i alt 63 grunnstoff på den periodiske tabellen.

Ein stor del av landområdet innan bygrensene er dominert av dei mange forskjellige fabrikkane i denne industribyen. Elver og vatn utgjer ein tredjedel av arealet i byen. Klimaet i byen er temperert kontinentalt.

Næringsliv og transport 
Nizjnij Tagil er eit av dei største industrisentra i Ural. Kraftkrevjande industri som metallurgi, maskinbygging, kjemisk industri og metallhandsaming er dominerande. Totalt finst det rundt 600 produksjonsbedrifter i Nizjnij Tagil. Av desse er:
 Nizjnij Tagil Jern- og Stålfabrikk (Nizjnetagilskij Metalurgitsjeskij Kombinat, NTMK), som er eit leiande russisk stålselskap.
Uralvagonzavod (UVZ) som er velkjent i Russland som hovudprodusenten av moderne stridsvogner i landet. Modellane T-72, T-90, T-95 vert produsert i byen.

Vegar og jernbanar knyt byen til andre i alle retningar, med Jekaterinburg i sør, Serov i nord, Perm i vest og Alapajevsk og Verkhnjaja Salda i aust.

Salka lufthamn ligg 17 km nordaust for byen. Den var ein militærbase til 1994, men er no er omgjort til ei sivil lufthamn.

Bakgrunnsstoff 
Offisielt nettstad for Nizjnij Tagil  (russisk)
Offisielt nettstad for Evraz Group, eigarar av Nizjnetagilskij Metalurgitsjeskij Kombinat (NTMK)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Nizjnij Tagil» frå ,  den 21. november 2008.  
 

Busetnader grunnlagde i 1722
Svake substantiv

Svake substantiv (eller linne substantiv) er i germanske språk substantiv som i si opphavlege form enda på konsonanten –n. Alt i norrønt språk var denne konsonanten fallen bort, slik at dei svake substantiva i moderne norsk språk i ubunde eintal endar på ein trykklett vokal; oftast ein –e.

Norsk  
På moderne norsk, kan endingsvokalen skifte ved bøying av substantivet:

 ein hane – hanen – hanar – hanane

 ei høne – høna – høner – hønene 

 eit eple – eplet – eple – epla

Nokre svake substantiv kan ha avvikande bøygningsmønster:
 ei furu – furua – furuer – furuene
 (eller ei fure – fura – furer – furene, jamstilt form)
 eit auga – auga – augo – augo
 (eller eit auge – auget – auge – auga, jamstilt form)

Som auga går òg øyra og hjarta. I klassisk nynorsk følgde òg hyrna, noda, nykla, nyra, nysta, okla denne forma. I klassisk nynorsk, som i høgnorsk, er vokalvariasjonane større:
Desse bøygningsmønstra var tillatne sideformer i nynorsk fram til 2012.
 ei høna – høna - hønor – hønone
 ei fura – fura – furor – furone 
 eit eple – eplet – eple – epli

Norrønt

Kjelder: 
 Prof. Even Hovdhaugen i Kunnskapsforlagets Store norske leksikon 1981 ISBN 82-573-0038-1
 Olav T. Beito: Nynorsk grammatikk Det Norske Samlaget 1986 ISBN 82-521-2801-7

Sjå òg: 
 Sterke substantiv

Norsk språk
Lingvistisk morfologi
Sterke substantiv

Sterke substantiv er i moderne norsk for ein stor del einstavingsord som endar på ein konsonant eller ein trykksterk vokal, som ein stein.

I germanske språk hadde dei sterke substantiva ein ordstamme som enda på ein vokal: staina- . Alt i norrønt språk var denne endingsvokalen fallen bort. 
I moderne norsk har dei sterke substantiva ikkje slik endingsvokal i ubunde eintal, slik at dei oftast endar på ein konsonant, som ein stein, eller på ein trykksterk vokal, som ei tru.

Einstavingsord får i hankjønn og hokjønn oftast eit tonelaggsskifte frå bunden form eintal til fleirtal, frå tonelag 1 til tonelag 2: 
 ein stein – steinen – steinar – steinane
 ei bru – brua – bruer – bruene 

I klassisk nynorsk hadde sterke hokjønnsord forma brui i bunden form eintal. Denne var fram til 2012 ei sideform i rettskrivinga, med støtte i dialektformer som brui, brue eller bruæ. 

Inkjekjønnsord får ikkje tonelagsskifte frå eintal til fleirtal:
 eit hus – huset – hus – husa

Sjå òg 
 Svake substantiv

Kjelder 
 Olav T. Beito: Nynorsk grammatikk Det Norske Samlaget 1986 ISBN 82-521-2801-7

Norsk språk
Lingvistisk morfologi
Borgund kyrkje i Sogn

Borgund kyrkje står på Borgund i Lærdal kommune i Vestland, like ved Borgund stavkyrkje, og er ei langkyrkje i tre frå 1868.

Ho erstatta stavkyrkja som soknekyrkje for Borgund sokn i Sogn prosti. 

Kyrkja vart dels betald for av Fortidsminneforeningen mot at dei fekk overta stavkyrkja. 
Sokneprest Henning Frimann Dahl var sterkt med på å drive fram denne løysinga. 
Soknet måtte ha ny kyrkje for stavkyrkja var vorten for lita, og Dahl meinte at det var ei nasjonal oppgåve å ta vare på Borgund stavkyrkje for framtida.

Kyrkja er teikna av Christian Christie.
Han teikna også Hauge kyrkje i nabosoknet, og dei to kyrkjen har grunnforma sams, men medan Hauge kyrkje har to tårn og plass til 500 personar, har Borgund kyrkje ein takryttar midt over skipet og plass til 175 personar. 
I utforminga av kyrkjene var han inspirert av stavkyrkjene.

Fram til prestegjelda vart fasa ut frå 2004 låg kyrkja i Lærdal prestegjeld. 

Både Borgund stavkyrkje og Borgund kyrkje finst i små versjonar bygd i legoklossar i Legoland.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 Margrethe Henden Aaraas og Sigurd Vengen: «Borgund kyrkje» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
 «Borgund kyrkje» hjå NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 Sigurd Muri: Norske kyrkjer. Det Norske Samlaget. Oslo 1971

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Borgund kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Eldre fotografi av kyrkje på Borgund på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 
 

Kyrkjer i Lærdal
Kyrkjer i Sogn prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Kulturminne i Lærdal
1868 i Noreg
Bygningar teikna av Christian Christie
Ulan-Ude

Ulan-Ude (russisk Ула́н-Удэ́, burjatisk Улаан-Үдэ – Ulaan-Üde) er hovudstaden i Republikken Burjatia i Russland. Han ligg rundt 4500 km aust for Moskva og 100 km søraust for Bajkalsjøen. I 2007 hadde byen om lag 340 000 innbyggjarar. 

Han ligg ved foten av fjellkjedene Khamar-Daban og Ulan-Burgasy-fjella, like ved staden der elva Selenga renn saman med sideelva Uda som deler byen i to.

Historie 

Busetnaden Udinskoje (russisk Удинское) vart grunnlagd i 1666 som ein overvintringsstasjon av kosakkar. I 1775 fekk han byrettar under namnet Udinsk, som vart endra til Verkhneudinsk (russisk Верхнеу́динск) i 1783. På grunn av den geografiske plasseringa voks byen raskt og vart eit viktig handelssenter som knytte Russland til Kina og Mongolia. Etter ein stor brann i 1878 vart byen gjenoppbygd heilt frå grunnen av. 27. juli 1934 fekk byen det noverande noverande namn Ulan-Ude (burjatisk for Raude Uda).

Økonomi og næringsliv 
Byen er det kulturelle og økonomiske senter i Transbajkal-området. 

I Ulan-Ude ligg Den statlege flyfabrikk Nr. 99 , som mellom anna produserer flytypane Mil Mi-14,Mil Mi-8 og Su-25.

Transport 
Ulan-Ude er eit knutepunkt mellom den transsibirske og den transmongolske jernbanen.

Ulan-Ude lufthamn (Mukhino) ligg 10 km vest for bysentrum, medan den mindre Ulan-Ude Vostotsjnyj lufthamn ligg 12 km mot aust.

Innanfor byen består kollektivtrafikken av trikkar, bussar og marsjrutka (rutetaxi).

Attraksjonar 

Ikkje langt frå Ulan-Ude, nær landsbyen Ivolginsk, ligg eit buddhistisk kloster (Dazan). Byen har òg eit etnografisk museum, som viser det historiske tilværet av dei forskjellige folkegruppene i regionen: evenkar, urinnvånarane i området, burjatar, eit mongolsk folk som tradisjonelt vedkjenner seg Vajrayana-buddhismen, Semejskije, eit trussamfunn av såkalla gammaltruande og russarar. 

Byen er òg kjent for det monumentale minnesmerket over Vladimir Lenin på det sentrale torget i byen, det største Leninhovudet i verda. 

Langs elvebreiddene i det historiske sentrumet i byen ligg gamle herskapshus til handelsmenn, rikt dekorert med utskjeringar i tre og stein. Dei representerer utsøkte døme på russisk klassisisme.

Utdanning 
Byen har mange institusjonar for høgare utdanning, mellom anna Burjatia statlege jordbruksakademi, Burjatia statlege universitet, Austsibirske statlege akademi for kultur og kunst og Austsibirske statlege teknologiske universitet.

Bakgrunnsstoff 
 Offisielt nettstad for Ulan-Ude 
 Nettstad for administrasjonen i Ulan-Ude 
 Ulan-Ude på MojGorod.ru

Busetnader grunnlagde i 1666
Stavropol

Stavropol (russisk Ста́врополь) er ein by sørvest i Russland. Byen er hovudstad i Stavropol kraj og har om lag 398 000 innbyggjarar (2010). Han ligg på Kubansletta, nord for Kaukasus, som er særs fruktbar og eitt av dei viktigaste jordbruksområda i Russland. Dei viktigaste utdanningsinstitusjonane i byen er Stavropol statsuniversitet, Nordkaukasus statlege polytekniske universitet, Landbruksuniversitetet og Stavropol statlege medisinske akademi. Næringslivet består av bilindustri, møbelindustri, kjemisk industri og annan industri. Stavropol er tent av flyplassen Sjpakovskoje. Fotballaget i byen heiter Dynamo Stavropol.

Historie 
Stavropol vart grunnlagt av Grigorij Potemkin i 1777 etter den russisk-tyrkiske krigen 1768–1774. Han grunnla byen på oppdrag frå tsarina Katarina den store som ein av ti festningar mellom Azov og Mozdok. Don-kosakkar, særleg frå Khoperskij-regimentet, vart busett i og rundt byen for å styrke forsvaret av riket.

Namnet «Stavropol» er ein russisk transkripsjon av det greske ordet Σταυρούπολις (Stauroupolis), som tyder «krossbyen». Namnet stammar frå ei segn som seier at soldatar skal ha funne ein stor steinkross då dei bygde ei festning her. Stauroupolis var òg namnet på eit bispedøme i vestlege Vesleasia, men det har ingenting med den russiske byen å gjere.

Aleksander I ønskte å styrke handelen i området og inviterte i 1809 ei rekkje armenske familiar til å slå seg ned i festninga.

Stavropol låg strategisk til i forhold til den russiske erobringa av Kaukasus og i løpet av første halvdel av 1800-talet vart han ein viktig handelsstad. Byen og området rundt vart eige bispedøme i 1843 og gubernija (provins) i 1847.

Under den russiske borgarkrigen kjempa den raude arméen og general Anton Denikin sin kvite armé i området og Stavropol skifta eigarar fleire gonger. Den raude arméen erobra byen siste gong 29. januar 1920. Frå 1935 til 1943 heitte byen Vorosjilovsk, kalla opp etter Kliment Vorosjilov. Stavropol vart hardt råka under den andre verdskrigen og var okkupert av Tyskland 3. august 1942–21. januar 1943. Sidan 1946 har det vorte vunne ut naturgass nær byen og ei gassrøyrleidning fører han til Moskva. Mikhail Gorbatsjov er fødd i Stavropol kraj og jobba i Stavropol frå 1955 til 1978, frå 1970 som regional partisjef.

Vennskapsbyar 

  Des Moines, USA
  Beziers, Frankrike
  Pazardzjik, Bulgaria
  Jerevan, Armenia

Fotnotar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Stavropol» frå , den 21. november 2008. 
 

Busetnader grunnlagde i 1777
Breisgau

Breisgau er eit landskap i Baden-Württemberg i Tyskland. 

Breisgau høyrte til først til hertugane av Zähringen og kom etter hertugfamilien døydde ut i 1218 til markgrevane av Baden, og delvis til grevane av Kyburg og Urach. Gjennom den siste greven av Kyburg si arvedotter Hedvigs sitt giftarmål med kong Rudolf av Habsburg sin far kom ein del av Breisgau til huset Habsburg, som 1340 greven av Urach kjøpte hovudstaden Freiburg av og etter kvart erverva nesten heile landet, slik at Baden berre hadde nokre små delar att. I freden i Lunéville 1801 avstod Austerrike Breisgau til hertugen av Modena, og etter han døydde i oktober 1803 gjekk det vidare til svigersonen hans, erkehertug Ferdinand av Austerrike. I freden i Pressburg (Bratislava) 1805 måtte han avstå området til Baden og Württemberg, og fekk som erstatning i 1810 ein del av Baden.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Breisgau» frå , den 21. november 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Nordisk familjebok, Breisgau, 1904–1926
 

Regionar i Tyskland
Baden-Württemberg
Turnham Green undergrunnsstasjon

Turnham Green undergrunnsstasjon er ein stasjon på Piccadilly-linja og District-linja i London. Han er ein del av London Underground og ligg i London Borough of Hounslow.

Stasjonar på London Underground
Hammersmith undergrunnsstasjon

Hammersmith undergrunnsstasjon er ein stasjon på Piccadilly-linja og District-linja i London. Han er ein del av London Underground og ligg i London Borough of Hammersmith and Fulham. Hammersmith & City-linja har ein stasjon med same namnet, men dette er ein annan stasjon i same området.

Bakgrunnsstoff

Stasjonar på London Underground
Barons Court undergrunnsstasjon

Barons Court undergrunnsstasjon er ein stasjon på Piccadilly-linja og District-linja i London. Han er ein del av London Underground og ligg i London Borough of Hammersmith and Fulham.

Stasjonar på London Underground
Dei sørlege Nederlanda

Dei sørlege Nederlanda (nederlandsk Zuidelijke Nederlanden, spansk Países Bajos del Sur, fransk Pays-Bas du sud) var ein del av Nederlanda som var styrt av Spania (Dei spanske Nederlanda, 1579-1713), Austerrike (Dei austerrikske Nederlanda, 1713-1794) og erobra av Frankrike (1794-1815). Regionen utgjorde det meste av dagens Belgia og Luxembourg, samt fram til 1678 det meste av dagens Nord-Pas-de-Calais, ein region nord i Frankrike. I motsetnad til franske Bourgogne og dei republikanske Nordlege Nederlanda, hadde desse statane tilgang til Den burgundiske rikskretsen i Det tysk-romerske riket, heilt til riket enda. 

Flandern
Belgisk historie
Spansk historie
Austerriksk historie
Tidlegare land i Nederland
Tidlegare spanske koloniar
Tidlegare austerrikske koloniar

el:Νότιες Κάτω Χώρες
es:Países Bajos de los Habsburgo
id:Belanda Selatan
he:ארצות השפלה הדרומיות
nl:Zuidelijke Nederlanden
ja:南部ネーデルラント
uk:Австрійські Нідерланди
zh:南尼德蘭
Freden i Åbo

Freden i Åbo var ein fredsavtale mellom Det russiske riket og Sverige etter den russiske svenske krigen i 1741-1743. Avtalen blei underskriven  i Åbo den 7. august 1743.

Mot slutten av krigen okkuperte den russiske hæren det meste av Finland og dette fekk feltmarskalk Trubetskoj og kanslar Aleksej Bestuzjov til å krevje at uti possidetis-prinsippet skulle oppfyllast. Ved å krevje Finland trakta dei russiske styresmaktene å flytte den svenske landegrensa langt lenger nord og dermed redusere faren for eit svensk åtak på den russiske hovudstaden St. Petersburg. I hop om å oppnå sjølvstende tilbaud lantdagen i Finland trona deira til hertug Peter av Holsten-Gottorp, den russiske kronprinsen. 

Eit anna parti i det russiske hoffet representerte den pro-svenske grev Lestocq og Peter sine slektningar frå Holstein, som føreslo å gje Finland tilbake til svenskane mot at onkelen hans, Adolf Fredrik av Holstein-Gottorp, vart vald som arving til den svenske trona. Tsarina Elisabeth av Russland gav støtte til sistnemnd, fordi hennar framtidige ektemann, bror til Adolf Fredrik, hadde døydd nokre månader før bryllaupet skulle finne stad (i juni 1727).

Resultatet av avtalen var at Sverige avstod områda aust for Kymmene elv til Russland med festninga Olofsborg og byane Vilmanstrand og Frederikshamn. Dermed vart den svenske grensa flytta nordover, som Bestuzjov ønskte. Samstundes avtalte Sverige å velje Adolf Fredrik som kronprinsen sin. Dette gjorde at landet kom i fare for krig mot Danmark-Noreg, og Austersjøflåten vart flytta til Stockholm for å verne den svenske hovudstaden mot eit dansk åtak. Områda vart innlemma i Vyborg gubernija.

Etter avtalen tok Russland kontroll over den sørlege delen av Karelen, men Elisabeth garanterte religion, eigedomar, lover og privilegia til innbyggjarane i dei nye russiske områda.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Treaty of Åbo» frå , den 21. november 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Shirokorad A.B. Northern Wars of Russia. Moskva, 2001.
 

Abo
Abo
Hendingar i 1743
Kokarde

Ein kokarde er eit rundt eller ovalt merke som ein oftast finn på ein hatt eller andre hovudplagg. Kokardar har fargar med særleg symbolikk, typisk nasjonalfargar. 

Opphavleg var kokardar sløyfer festa til hovudplagg, seinare blei dei laga av band i ein rosett. Kokarden var eit uniformselement frå 1600- og 1700-talet, og ein viste ein lojalitet eller tilhøyrsle med ein kokarde på hatten, på tøyet eller i håret. Det var særleg populært å bruke kokarder på 1700-talet, dels som militært, dels som nasjonalt symbol. Under den franske revolusjonen var det ei tid påbode å bruka revolusjonær trikolorkokarde. Med nasjonalstatane sitt frambrot blei det elles vanleg å nytte kokardar i fargane til flagget. Slike kokardar finn ein framleis som element i mange uniformer og i nokre andre samanhengar, som på norske russeluer og svenske studentluer.

Kokardar på 1700-talet
For britiske jakobinarar var ein kvit kokarde eit viktig symbol, og skotske Robert Burns skreiv eit dikt kalla «The White Cockade».

Under den franske revolusjonen blei kokardar i ulike fargar brukte til å markera tilhøyrsle:
Grøn kokarde var eit tidleg merke for dei som støtta revolusjonen, og symboliserte håp
Kvit kokarde blei brukt av den franske hæren og rojalistar
Svart kokarde var hovudsakleg brukt av aristokratar som var imot revolusjonen
Trikolorkokarde i raudt, kvitt og blått blei teken i bruk kort tid etter storminga av Bastillen. 17. juli 1789 godtok kong Ludvig XVI denne kokarden. 8. juli 1792 blei han påboden å bruka for menn. Ein har brukt trikolorkokarden mellom anna i militær samanheng og ved  sidan.

Militær bruk

Kokardar blir framleis ein del brukt i militær samanheng, då på hovudplagg som er del av uniformer. I nokre høve er dei blitt endra frå merke av stoff til å vera laga av metall. Stiliserte kokardar blir også ofte brukt som nasjonalmerke på militærfly. Det er derimot ikkje alle flymerke som liknar kokardar.

Utdanningssamanheng
Kokardar blir brukt i nokre tradisjonelle studentuniformer, som den nordiske studentlua og i uniforma ved den franske École polytechnique.

Oversyn over nasjonale kokardar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kokarde» frå ,  den 21. november 2008.  
Denne artikkelen bygger på «Glossary of the French Revolution» frå ,  den 16. mai 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Timeline of the French Revolution» frå ,  den 16. mai 2011.

Bakgrunnsstoff

Uniformer
Hattar
Symbol
Nasjonalsymbol