alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jayrud

Jayrud (arabisk جيرود, òg skrive Jerud og i antikken kalla Geroda) er ein by sør i Syria i Rif Dimashq guvernement. Byen ligg nordaust for Damaskus i Qalamounfjella. Av stader i nærleiken finn ein al-Ruhaybah, al-Qutayfah og Muadamiyat al-Qalamun i sørvest, Yabrud, al-Nabk og Deir Atiyah i nord og al-Qaryatayn i nordaust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå hadde Jayrud eit folketal på 24 219 i 2004. Byen er òg det administrative senteret i Jayrud nahiyah som består av fire byar med eit samla folketal på 31 821. Innbyggjarane i Jayrud er hovudsakleg sunnimuslimar.

Historie
I utgravingar på staden har ein funne mikrolittar, knivblad, skraper og andre steinalderreiskaper datert attende til natufisk kultur.

Under romersk tid vart Jayrud kalla Geroda. Byen er nemnt i Itinerarium Antonini som vart skriven under regjeringstida til Diokletian. Her vert byen nemnt som ein av stasjonane på romarvegen mellom Palmyra og Damaskus, og låg 16 romerske mil frå Telsea (dagens Al-Dumayr).

Jayrud vart vitja av den syriske geografen Yaqut al-Hamawi tidleg på 1200-talet, under Ajjubide-dynastiet. Han skreiv at han var «ein landsby av Ma'loula i Damaskus ghautah.»

Under osmanarane tente byen som senter i Jayrud Nahiyah, og var sete i ein agha. På 1800-talet vart byen skildra som velståande, gjestfri og «uvanleg rein.» Byen vart ofte angripen av beduinar som levde i utkanten av Den syriske ørkenen.

Geografi
Byen ligg langs den gamle karavaneruta mellom Damaskus og Palmyra, på den frodige sletta Jayrud ved foten av Qalamounfjella. Landet er oppdyrka og er kjend for produksjon av kveite og bygg. Byen ligg vest for eit stort marskland kalla «al-Mallahah».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jayrud» frå ,  den 23. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 

 
 

Busetnader i Al-Qutayfah-distriktet
Natufi-stader
Stader frå yngre steinalder i Syria
Arkeologiske funn i Rif Dimashq guvernement
Byar i Syria
Akseli Gallen-Kallela

Akseli Gallen-Kallela (), fødd som Axel Waldemar Gallén i Björneborg, er ein av Finlands mest kjende kunstnarar. Kring hundreårsskiftet 1900 var han ein av hovudfigurane i den finske symbolismen. Gallen-Kallela arbeidde mykje med skuggar og lys i bileta sine og nytta ofte flammande fargar.  Mest kjend er han for sine illustrasjonar til eposet Kalevala, der den gryande finske nasjonalromantikken fekk sitt høgste uttrykk.

Liv og gjerning
Axel Gallen byrja med å lage naturalistiske måleri. Han utdanna seg dels i Paris, der han mottok impulsar frå Jules Bastien-Lepage sin målarkunst. Hans fyrste viktige måleri, Gumma med katt, vart laga i den sørfinske kystbyen Salo. Det bitande realistiske uttrykket i biletet vekte mishag i samtida, i eit kunstmiljø som var van med Albert Edelfelt sine meir Düsseldorf-påverka folkelivs-skildringar. Gallen-Kallelas måleri innleia gjennombrotet for ein heilt ny, realistisk tradisjon i finsk målarkunst. Høgdepunkta i stilretninga nådde Gallen-Kallela sjølv mot slutten av 1880-åra med måleria Sårfeber og Middagsvila.

På 1890-talet vende han seg meir og meir mot symbolismen, noko ein ser i hans intensive Sibelius-portrett, samt i eit portrett av mora. Allereie tidleg hadde Gallen-Kallela interessert seg for Kalevala-motivet, som mange år seinare opptok han meir enn noko anna tema. Aino-triptyken, laga i to versjonar omkring 1890, var det fyrste meir kjende motivet kring emnet, til liks med det fantastiske Sampo smides, forma heilt etter den naturalistiske stilretninga.

Etter ei vitjing i Berlin, der han heldt seg hos den kulturelle krinsen kring Edvard Munch og August Strindberg, vende Gallen-Kallela tilbake til Finland. Han busette seg i det ödsliga Ruovesi. Her gjekk han på slutten av 1890-talet over til ei strengare, stilisert form. Ein serie motiv or Kalevala vart utført i tempera på sekkestrier. Karakteristisk var det at innleiingsbiletet, Sampos försvarare (1896), fyrst vart laga som tresnitt. Deretter fylgde Lemminkäinens moder og Joukahainens hämnd. Etter å han hadde fullført desse arbeida budde Gallen-Kallela ei tid i Italia.

Til den finske paviljongen på verdsutstillinga i Paris 1900 laga han veggmåleri med kalevalamotiv, ytterlegare stilisert, som vekte internasjonal merksemd, men som det vart umogleg å take vare på. Det einaste bevarte tidlege veggmåleriet av Gallen-Kallela er Kullervo på krigsstråt, eit verk inspirert av freskar frå ungrenessansen. Etter studiar i Paris vart Gallen-Kallela del av det intellektuelle miljøet i Helsingfors, dit også mellom andre toneskaparen Jean Sibelius og poeten Eino Leino kom.

Gallen-Kallela meste kjende verk, illustrasjonane til eposet Kalevala, byrja han arbeide med frå 1925 og heldt på med livet ut. Han døydde i Stockholm på heimferd frå København. Nokre Kalevala-illustrasjonar finst som freskar på Nationalmuseet i Helsingfors.

Bilete

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Akseli Gallen-Kallela» frå ,  den 23. juni 2014.

Bakgrunnsstoff

Finske målarar
Folk frå Björneborg
Fotball-VM 1958

Verdsmeisterskapen i fotball 1958 vart avvikla i Sverige i tida 8. til 29. juni 1958. Brasil vart verdsmeister etter å ha slått Sverige 5-2 i finalen. Just Fontaine skåra 13 mål i turneringa og sette ein målrekord som ingen har makta overgå. Meisterskapen vart det store gjennombrotet for Pelé. 

Turneringsformatet var endra frå 1954. Framleis deltok 16 land, fordelt på fire innleiingsgrupper, men no skulle alle laga i gruppa spele mot kvarandre, utan ekstraomganger ved uavgjort resultat. Dersom to lag enda med like mange poeng, skulle det spelast omkampar for å avgjere kva lag som skulle gå vidare til kvartfinalane.

I Gruppe D vart det spelt omkamp mellom Sovjetunionen og England, og Anatolij Iljins mål i det 67. minutt sikra kvartfinaleplass for Sovjetunionen. Det måtte også spelast omkampar i gruppe A, der Nord-Irland slo Tsjekkoslovakia, og i gruppe C, Wales vann over Ungarn og gjekk vidare.

Gruppespelet

Gruppe 1 

<noinclude>
Nord-Irland kom på andreplass i gruppa etter omkamp mot Tsjekkoslovakia<noinclude>

Gruppe 2 

<noinclude>
Frankrike vann gruppa føre Jugoslavia på betre målskillnad<noinclude>

Gruppe 3 

<noinclude>
Wales kom på andreplass i gruppa etter omkamp mot Ungarn<noinclude>

Gruppe 4 

<noinclude>
Sovjetunionen kom på andreplass i gruppa etter omkamp mot England<noinclude>

Finalen
Finalen vart spelt på Råsunda stadion i bydelen Solna. 49 737 tilskodarar var vitne til at Sverige tok leiinga etter fire minuttar ved Nils Liedholm. Brasil kom snøgt tilbake, og Vava skåra to mål før pausa. I andre omgang var Pelé den store spelaren med to mål for Brasil, det siste i sluttsekundane, etter at Agne Simonsson hadde redustert til 2-4 i det 80. minutt. Sluttresultatet vart 5-2 til Brasil, som for fyrste gong kunne løfte Jules Rimet-pokalen.

Brasil sitt vinnarlag bestod av: Gylmar dos Santos Neves, Djalma Santos, Orlando Peçanha, Hilderaldo Bellini, Nílton Santos, Zito, Didi, Garrincha, Vavá, Pelé og Mário Zagallo.

Sveriges mannskap bestod av: Kalle Svensson, Orvar Bergmark. Sigvard Parling, Bengt Gustavsson, Sven Axbom, Reino Börjesson, Kurt Hamrin, Gunnar Gren, Agne Simonsson, Nils Liedholm (kaptein) og Lennart Skoglund.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «VM i fotball 1958» frå , den 29. juni 2014.  

 
Verdsmeisterskapar i fotball
1958 i Sverige
Fotball i 1958
Pembrokeshire Coast Path

Pembrokeshire Coast Path (walisisk Llwybr Arfordir Sir Benfro), òg ofte kalla Pembrokeshire Coastal Path, er ein turstig og National Trail i Pembrokeshire, sørvest i Wales. Han vart etablert i 1970, og er 299 KM lang. Han går stort sett på toppen av kystklippane og samla høgdeskilnad er omtrentleg  m. På det høgaste punktet – Pen yr afr – går han 175 moh, og på det lågaste punktet – Sandy Haven crossing – er han berre 2 m over havet ved lågvatn. Sjølv om mesteparten av kystlinja vender mot vest, byr stigen på utsikt over kysten i alle himmelretningar.

Stigen endar i sør ved Amroth i Pembrokeshire. Den nordlege enden vert ofte regna for å vere ved Poppit Sands, nær St. Dogmaels i Pembrokeshire, der det offisielle skiltet opphavleg stod, men stigen held no fram til St. Dogmaels, hvor et nytt markeringsskilt ble avdekket i juli 2009. Her vert stigen knytt til Ceredigion Coast Path, som held fram vidare nordover.

Pembrokeshire Coast Path er ein del av Wales Coast Path, ein 1400 km lang turstig som går rundt heile kysten av Wales frå Chepstow til Queensferry, som vart opna offisielt i mai 2012.

Kjelder

Fotturisme i Wales
Gallionsfigur

Gallionsfigur er ein figur festa til gallionen på eit skip, eller under baugsprydet på stamnen.

Gallionsfigurar var mest utbreidde frå 1500- til 1700-talet, då seglskip gjerne hadde gallionar. Dei forsvann i stor grad rundt 1900, då ein i stadig større grad tok i bruk jernfartøy. Ein har likevel også seinare utstyrt enkelte skip med ein skulptur i baugen, ofte i form av ein figur. Gallionsfigurar har tradisjonelt vore tillagt magiske, vernande krefter, men er seinare blitt brukte meir som pynt. 

Gallionfiguraktige utsmykkingar på skip er kjende frå langt tilbake i tid, mellom anna frå dei gamle egyptarane, fønikarane og vikingane. Felles for alle desse skipa var at figuren sat rett på stamnen.  Utviklinga av ein bakk som sat over og utanfor stamnen frå 1500-talet gjorde at ein i staden sette gallionsfiguren på baugsprydet.

Ein har brukt ulike figurar til gallionsfigur. Egyptiske skip kunne ha heilage fuglar, fønikarane hestar som stod for snøggleik, medan grekarane kunne ha villsvin som stod for villskap og godt syn. Romarane kunne ha ein menneskefigur, ein centurion som stod for kampmot. Vikingskip blei ofte kjende som drakeskip fordi nokre av dei hadde drakehovud ved stamnen. Andre dyrefigurar som drakar, slangar, okser, delfinar og svaner var utbreidde i Nord-Europa i mellomalderen. På 1600-talet blei løver populære som gallionsfigurar. På 1700-talet nytta ein heller gjerne figurar som stod for namnet til skipet. Det blei vanleg å ha kvinner som gallionsfigurar, gjerne med bert bryst. Desse skulle verna skipet etter ei gammal tru som sa at nakne kvinner kunne stilla storm på havet, medan kvinner ombord på skip gav ulukke.

Store gallionsfigurar i harde treslag kunne gje skipa dei høyrde til vektproblem. Den britiske marinen gjekk i 1742 over frå eik og alm til mjukare treslag, som furu, men kunne også nytta teak, som var motsandsdyktig mot vêr og vind og skadedyr.

I overført tyding kan ein kalla ein person i ei framskoten stilling, utan at dei har verkeleg makt, ein gallionsfigur.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

«Gallionsfigur» (14. februar 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 22. juni 2014.

Vassfartøykomponentar
Seglskip
Skulptur
Flugefiske

Flugefiske er ei form for sportsfiske utøvd med spesialisert fiskeutstyr: Flugestong, flugesnelle og flugesnøre, med ei kunstig fiskefluge som agn, lokkemat. Ein kan driva med flugefiske i elvar, bekkar, innsjøar og i saltvatn.

Flugefiske i elv og vatn går ut på å kaste agnet ut dit kor fisken står, og såleis freiste fisken til å hogge ved å servere agnet på høveleg vis framfor han. Mange legg stor vekt på å skaffe seg kunnskap om kor fisken står før dei finn posisjonen dei skal kaste frå, og tek seg varsamt fram for ikkje å uroe den fisken dei har merka seg ut som bytte. Ofte må fiskaren ut i elva eller vatnet for å få det mest gunstige utgangspunktet, og vere kledd for dette. Då fiskefluga er særs lita og lett, skil fiske med fluge seg frå fiske med kastesluk ved at det er sjølve fiskesnøret, ikkje agnet, som utgjer den massen som skal til for å kaste ut agnet. Kasteteknikken og utstyret er difor særs ulikt det som vert nytta under kasteslukfiske.

Ved flugefiske tek ein utgangspunkt i at det kunstige agnet skal etterlikna den naturlege føda til fisken, som insekt og andre byttedyr som småfisk, reker, krabbar og liknande. Insekt ein etterliknar er ofte døgnfluger, men ein kan også ha agn som liknar mygg, steinfluger, vårfluger, maur og augestikkarar. I Noreg finst ein sterk tradisjon for fiske med våtfluge, som ofte imiterer fiskeyngel eller symjande insekt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fluefiske» frå ,  den 24. juni 2014.

Bakgrunnsstoff

Internettsida til Norges Jeger- og Fiskerforbund

Fiske
Fiskesluk

Fiskesluk eller berre sluk er ein fiskereiskap utforma for å brukast som kunstig agn ved å likna ein fisk eller annan freistande lokkemat ved utsjånaden og rørslene sluken lagar når han vert drege gjennom vatnet. Sluken har også ein eller fleire onglar.

Ein nyttar sluk ved stongfiske med kastestong og snelle, under dorging ved å trekke ein eller flere slukar i snøre etter ein båt, eller trekt ved bruk av ei oterfjøl frå båt eller frå stranda. Slukar vert laga i mange ulike storleikar, utformingar, fargar og tyngder, tilpassa bruksområde og fiskeslag. Dei er som oftast laga av metall, men kan også vera av ulike komposittmateriale. Mellom sportsfiskarar er det mange og skilde meiningar om kva slags slukar som er dei beste under ulike tilhøve og til ulike fiskeslag, og utvalet i butikkane er ofte stort og forvirrande.

Pilk er ein type sluk som er meint å skulle sleppast ned i vertikale rørsler frå ein båt, eller ned gjennom eit hol i ei islagd vatnflate ved isfiske.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sluk (fiske)» frå ,  den 24. juni 2014.  
 

Fiskereiskapar
Sportsfiske
Ivar Ramstad

Ivar Ramstad () var ein norsk friidrettsutøvar frå Inderøy. Han vann tre norske meisterskap i diskoskast og tok åtte NM-medaljar i øvinga i perioden 1946-54. I 1948 kom han på fjerdeplass i diskoskasting under sommarleikane. Den høge, sterke trøndaren representerte Røra Idrettslag, og var gardbrukar på bruket Nygjerdet vest for Røra, samt forretningsførar.

Aktiv
Ramstad vart norsk meister i diskoskast i åra 1947-49. Alle åra frå 1947 til -51 stod kampen om NM-tittelen mellom Ramstad og Stein Johnson, dei to siste åra måtte Ramstad nøye seg med sølvmedaljar.

Under friidrettslandskampen mellom Noreg og Danmark i juli 1948 presterte Ramstad sitt livs beste kast då han på Bislett stadion slengde diskosen 52,32 meter. Rekordkastet, 75 cm lengre enn førre noregsrekord, vart ståande som norsk rekord i 11 år. Ein månad etter rekordkastet på Bislett vart Ramstad nummer fire i diskostevlinga under sommar-OL i London med 49,21 m i slutt protokollen. I ettertid meinte Ramstad at han ikkje var i same form som tidlegare på sommaren, grunna hardt arbeid på heimegarden.

Ramstad deltok aktivt til 1958, men nådde ikkje dei same lengdene etter 1950.

Medaljar i norske meisterskap
1946: Bronse – 44,96 m
1947: Gull – 47,34 m, framom Stein Johnson (45,28 m)
1948: Gull – 48,61 m, framom Stein Johnson (47,94 m)
1949: Gull – 49,59 m, framom Stein Johnson (46,89 m)
1950: Sølv – 46,00 m, bakom Stein Johnson (47,62 m)
1951: Sølv – 47,60 m, bakom Stein Johnson (48,04 m)
1953: Bronse – 44,87 m
1954: Sølv – 44,50 m, bakom Reidar Hagen (49,90 m)

Kjelder
Magnus Breili: Sport i navn & tall, 1971

Norske diskoskastarar
Norske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Folk frå Inderøy
Norske friidrettsutøvarar
Jeg har aldri vært så glad i noen som deg

«Jeg har aldri vært så glad i noen som deg» er ein song av Kirsti Sparboe og Odd Børre, gjeven ut i 1968. Han vart skriven av Kari Neegaard.

Eurovision

Melodi Grand Prix 1968
«Jeg har aldri vært så glad i noen som deg» deltok i Melodi Grand Prix 1968, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1968 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Kirsti Sparboe med eit lite orkester, og så på nytt av Odd Børre med eit stort orkester. Bidraget vann med 20 poeng; fire frå Ålesund, tre frå Stavanger, to frå Tromsø, Bodø, Trondheim, Bergen, Kristiansand og Oslo og eitt frå Vadsø. Songen vart seinare anklaga for å vere plagiat av Cliff Richard-hiten «Summer Holiday», og Neegaard trekte attende songen før Eurovision Song Contest. Bidraget vart erstatta av andreplassen, «Stress», og dette er den fyrste og førebels einaste gongen vinnarsongen i Melodi Grand Prix ikkje har representert Noreg i Eurovision Song Contest.

Fotnotar

Singlar frå 1968
Melodi Grand Prix 1968-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Ikkje-deltakande Eurovision Song Contest-songar
Norske Eurovision Song Contest-songar
Kirsti Sparboe-songar
Odd Børre-songar
Songar skrivne av Kari Diesen d.y.
Melodi Grand Prix-vinnarsongar
Cebu

Cebu er ei øy og ein provins i landsdelen Visayas i Filippinane. Ho har eit flatemål på 4 468 km², med om lag 3,6 millionar ibuarar. 2,3 millionar av desse bur i byen Cebu.

Øya er 225 kilometer lang, men berre 45 km på det vidaste. På langs av øya går det ei fjellkjede med opp til 1000 meter over havet høge toppar. Cebu ligg mellom den større øya Negros i vest og øyane Leyte og Bohol i aust.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Cebu» frå ,  den 24. juni 2014.  

 
Øyar i Filippinane
Provinsar på Filippinane
Kari Diesen

Kari Diesen (), fødd Kari Heide-Steen, var ein norsk skodespelar frå Oslo. Ho vart særleg kjend for sine roller i revyar og filmar.

Foreldra hennar, Harald Steen og Signe Heide-Steen, var begge skodespelarar. Sjølv fekk ho tidleg barneroller på teatera i hovudstaden. Frå 1930-talet var ho ein populær aktør gjennom sine mange komiske figurar på revyscenene Chat Noir og Edderkoppen, der ho vekselvis var tilsett fram til 1964. På 1950- og 1960-talet spelte ho i mange filmar, mest kjend er ho for filmane Støv på hjernen, Sønner av Norge og Sønner av Norge kjøper bil.

I 1957 fekk Diesen stor suksess med songen «Hovedøen» av Vilhelm Dybwad, utgitt på His Master's Voice.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kari Diesen» frå ,  den 24. juni 2014.  
 

Norske skodespelarar
Folk frå Oslo
Rosévin

Rosévin (av fransk rosé, 'lyseraud, rosa') er ein lyseraud, lett vintype som kan lagast på ulike måtar. Rosévin er typisk laga av raude vindruer, men også av grøne (kvitvinsdruer) eller blåe (raudvinsdruer). Han kan vera søtleg eller tørr på smak, blir som regel servert kald og blir drukken ung.

Roséliknande vinar kan ha vore blant dei tidlegaste vinane som blei laga ettersom tidleg vinlaging involverte kort maserasjonstid og lettare pressing enn ved moderne raudvinsproduksjon. I dag blir rosévin laga over heile verda.

Produksjon

Rosévin kan lagast gjennom kort maserasjon mellom saft og drueskal, typisk i 1-3 dagar. Mosten blir deretter pressa og sett til gjæring medan skala blir fjerna. Jo lenger safta er i kontakt med skala, jo djupare blir vinfargen. Ein annan type svært lys rosévin, kjend som vin gris (grå vin) blir laga ved å pressa raude druer rett etter innhausting, utan maserasjon.

Ein kan også laga rosévin som eit biprodukt av raudvin der ein skil ut ein del av mosten på eit tidleg tidspunkt, ein teknikk kjend som saignée (fransk for 'årelating'). Dette forsterkar raudvinen som blir att, medan den fråskilde rosa safta kan gjærast til ein mildare rosé.

Ein mindre vanleg måte å laga rosévin på er å behandla raudvin med absorberande kol som aktivt kol. Slike stoff trekk til seg fargestoff, men også andre stoff i vinen. Å blanda kvit- og raudvin er ikkje ein akseptert måte å laga rosévin på, bortsett frå ved produksjon av musserande rosévin.

Drikking

Rosévin har ein frisk, mild smak som gjer at han gjerne blir drukken om sommaren. Ein serverer gjerne vinen nedkjølt, typisk ved 8–12 °C.

Rosévin passar ikkje til å lagra i meir enn om lag 12 månader, og held seg også berre kort tid etter å ha blitt opna.

Typar
Det finst ei rekkje ulike typar rosévin. Den søtlege franske Rosé d'Anjou og dei tørre Tavel Rosé og Rosé de Provence er særleg kjende. Også dei svakt perlande portugisiske rosévinane (kjend som rosado på portugisisk og spansk) er omtykte.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Rosé» frå ,  den 24. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:  
 

Rosévin (16. mars 2012), Store norske leksikon. Fri artikkel hen
Anders Röttorp, «Rosé, Rosé, Rosé», vinbanken.seta 24. juni 2014.
Thor Richard Teien, Vin: drikk (16. mars 2012), Store norske leksikon.

Bakgrunnsstoff

Vin
Sjømat

Sjømat er alle matvarer som stammar frå livet i havet og tidvis også i ferskvatn, som fisk, skaldyr og blautdyr, etelege algar og tradisjonelt også havpattedyr og havskjelpadder. Sjømat kan etast rå, tilbereidd med varm eller kraftigare omarbeidd. Bruk av sjømat har tradisjonar tilbake til steinalderen, og har særleg vore viktig i kystnære område. Moderne transport og lagringsmetodar har utvida områda og tidsromma ein kan tilby sjømat i. Matgruppa utgjer ein viktig proteinkjelde i kosthaldet til mange menneske. Ein kan skaffa sjømat gjennom ulike typar fiske, sanking og fiskeoppdrett.

Sjå òg
Sjømatallergi

Kjelder
 Abraham Hallenstvedt, «Fiskeri» (18. juni 2012), Store norske leksikon. 

Delar av denne artikkelen bygger på «Seafood» frå ,  den 24. juni 2014.

Bakgrunnsstoff

 
Mat
Havkultur
Kystkultur
Anne Gerd Eieland

Anne Gerd Eieland () er ein tidlegare høgdehoppar frå Iveland i Aust-Agder. Ho vart noregsmeister i øvinga i alle åra frå 2001 til og med 2005, samt i 2007. Hennar bestehopp på 1,93 meter kom i 2003.

Aktiv
16 år gammal fekk Eieland sølvmedaljen under NM med personleg rekord på 1,78 m, trass i at ho låg ein divisjon under den suveren vinnaren Hanne Haugland som tok seg over 1,94 m. To år seinare tok ho over som Noregs beste kvinnelege høgdehoppar, ho forbetra den personlege rekorden til 1,84 m og vart norsk meister for fyrste gong. I 2002 persa ho med 1,86 m og vann nytt NM-gull. 

2003-sesongen var Eieland i sitt livs form. Allereie 1. juni forbetra ho den personlege rekorden til 1,90 m i Øyestad og seinare i juni auka til 1,92 m i Riga. Under stemnet i Øyestad sette ho også personleg rekord i tresteghopp med 13,13 m. Ho deltok i høgdehopp under VM 2003 i Paris, men der stoppa ho 1,85 m og var heile seks cm unna å kvalifisere seg til finalen. Den 15. august gjorde ho derimot sitt livs høgdehopp då ho i Kristiansand svinga seg over 1,93 m.

Eieland vart norsk meister både i 2003, 2004 og 2005. Etter 2003 stoppa framgangen opp og ho sleit mykje med å kome opp mot 1,90 m på resultatlista. Ho kvalifiserte seg til EM 2006 i Göteborg, men klarte ikkje opningshøgda på 1,78 meter i kvalifiseringa. I 2007 tok ho sitt sjette NM-gull og si niande strake NM-medalje i høgdehopp. Etter sesongen la ho opp, 25 år gammal.

Medaljar i norske meisterskap
Gull: 2001-05 og 2007
Sølv: 1999 og 2006
Bronse: 2000

Personlege rekordar og årsbeste

Notar

Kjelder
Friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske høgdehopparar
Norske tresteghopparar
Folk frå Iveland
Grilling

Grilling er ein måte å steike mat på ved hjelp av sterk varmestråling frå eld eller eit varmeelement. Ofte blir maten lagt på ei stekerist (grill) eller ein flat stein og varma opp frå over- eller undersida. Ein kan også grilla mat tredd på større eller mindre grillspyd.

Grillar er eigne apparat som blir brukte til grilling, og kan bruka glødande trekol, elektrisitet eller gass til å gje varme. Grilling føregår ofte utandørs, og er i kaldare land gjerne rekna som ein koseleg, sosial aktivitet ein gjer om sommaren.

Ein kan grilla ei rekkje ulike matvarer, som kjøt, sjømat, grønsaker og frukt. Grillmaten får typisk ei tørr, sprø utside med ein særskild smak skapt av maillardreaksjonen, medan innsida kan halda seg saftig eller nær rå. Bruk av marinade kan endra smaken til maten og gjera kjøt mørare. Vidare kan ein ha grillsaus, som i nokre høve også er laga på grillen, og ulikt anna tilbehøyr saman med grillmat, til dømes salatar som potetsalat, brødmat som hamburgerbrød, ris, grønsaker og så bortetter.

Kjelder

«Grille: steke» (14. februar 2009), Store norske leksikon. 
«Grilling gir sommerfølelse», matprat.no. Vitja 25. juni 2014.

Bakgrunnsstoff 

Matlaging