alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Chelmsford

Denne artikkelen omhandlar om byen Chelmsford i England. For andre tydingar, sjå Chelmsford (fleirtyding).

 
Chelmsford er administrasjonsbyen i grevskapet Essex i England. Byen ligg omkring 48 km nordaust for London, midtvegs mellom hovudstaden og Colchester. Chelmsford ligg nesten nøyaktig i midten av Essex, og det er antakeleg dette som er årsaka til at han er administrasjonsby sjølv om byen korkje er den største eller den eldste byen i grevskapet. Han er også administrasjonssenter for distriktet Chelmsford, som dekker eit større område.

Byen er sete for Chelmsford bispedømme, som har Englands nest minste katedral (ei kyrkje som blei oppgradert til katedral), og heimby for Anglia polytekniske universitet.

Distriktet har ca. 156 000 innbyggjarar (2001). Av dette bur omkring ein tredel i byen Chelmsford.

Historie 

I 1199 sørgde biskopen av London for at Chelmsford fekk ein kongeleg rett til å halde marknad; dermed fekk han bystatus. Den eldste busettinga i området går mykje lenger tilbake; under forstaden Springfield har ein funne spor etter busetting frå bronsealderen. Byen var også tilhaldsstad for romarane, og restar etter eit tempel frå den tida er funne.

Sidan 1800-talet har byen vore eit viktig industrisenter, og blant anna blei den fyrste elektroingeniørbedrifta i Storbritannia (1878) og den fyrste kulelagerfabrikken (1898) oppretta der. I 1898 blei også den fyrste radiofabrikken i verda opna i Chelmsford, av Guglielmo Marconi. Dei fyrste offentlege radiosendarane i Storbritannia blei sendt ut frå byen i 1920, og i 1922 blei dei fyrste underhaldningssendingane på radio sendt frå forskingssenteret til Marconi i Writtle utanfor byen.

Under andre verdskrigen blei Chelmsford angripe fleire gonger. Den verste enkelthendinga fann stad 19. desember 1944, da ein V2-rakett trefte byen i nærleiken av Hoffmans kulelagerfabrikk. 39 blei drepne og 138 skada, mens fleire bygningar blei totaløydelagt og mange skada.

Byar i Essex
Boots of Spanish Leather

«Boots of Spanish Leather» er ein song skriven av Bob Dylan, gjeven ut i 1964 på albumet hans The Times They Are a-Changin'.

Songen består berre av Dylan på vokal og akustisk gitar, spelt med fingerplukking. Musikalsk er songen nesten identiske til den tidlegare songen hans «Girl from the North Country».

Teksten i «Boots of Spanish Leather» er «ein uroleg, ulukkeleg ballade for evigheita og sagaene - ei klassisk Dylan-soge om to kjærastar, eit vegkryss og det opne havet...» (Trager 80). Dei fleste kritikarar meiner songen omhandlar og kanskje var skriven til Suze Rotolo som var kjærasten til Dylan tidleg i 1960-åra, og som forlet han og reiste til Spania. Songen er skriven som ein dialog og dei første seks versa vekslar mellom mannen og kvinna. Dei siste tre versa vert fortalt av personen som vart etterlaten, truleg mannen (Dylan). I løpet av desse ni versa reiser kvinna til andre sida havet. Ho skriv og spør om mannen vil ha ei gåve, noko han ikkje vil, og seier poetisk at det berre er ho han vil ha attende. Mot slutten vert det klart at ho ikkje kjem attende og ho skriv til slutt at ho kanskje aldri kjem attende, «It depends on how I'm a-feelin» («det kjem an på korleis eg føler»). Mannen skjøner kva som har skjedd og svarer til slutt kva gåve han vil ha: «Spanish boots of Spanish leather» («spanske støvlar av spansk lêr»). 

 Andre utgåver 
«Boots of Spanish Leather» har vorte spelt av mange musikarar, som: 
 Joan Baez: Any Day Now 
 Sebastian Cabot: Sebastian Cabot, Actor-Bob Dylan, Poet (1967)
 Dervish: Spirit (2003)
 Dubliners: 30 Years A-Greying (1994)
 Nanci Griffith: Other Voices, Other Rooms (1993), Winter Marquee (2002), Putumayo Presents American Folk (2005)
 Richie Havens: Electric Haven (1966)
 Ida: A Tribute to Bob Dylan, Volume 3: The Times They Are A-Changin (2000)
 Linda Mason: How Many Seas Must a White Dove Sail (1964)
 Dan McCafferty: Dan McCafferty (1975)
 Michael Moore: Jewels and Binoculars (2000)
 Seldom Scene: Scene It All (2000)
 Martin Simpson: Bootleg USA Martin Simpson: A Nod to Bob (2001)
 T. Duggins: T. Duggens:Undone'' (2006)

Svensk versjon
Ein svensk versjon vart omsett av Mikael Wiehe som «Spanska stövlar» og innspelt av Wiehe i 1978.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Boots of Spanish Leather» frå , den 18. oktober 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Bob Dylan si offisielle side .
 Gray, Michael. Song & Dance Man III: The Art of Bob Dylan. Continuum, 2000.
 Trager, Oliver. Keys to the Rain: The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, 2004.
 Fresh Air from WHYY: Suze Rotolo: Of Dylan, New York and Art.

Bakgrunnsstoff 
 Teksten 

Bob Dylan-songar
Joan Baez-songar
Songar frå 1964
Songar frå 1964
Bob Dylan-songar
Songar skrivne av Bob Dylan
Songar produserte av Tom Wilson
USA-amerikanske folkeviser
Joan Baez-songar
Nanci Griffith-songar
Dubliners-songar
Richie Havens-songar
The Lonesome Death of Hattie Carroll

«The Lonesome Death of Hattie Carroll» er ein høvessong av Bob Dylan. Songen vart spelt inn 23. oktober 1963 og gjeven ut på albumet The Times They Are a-Changin' i 1964. Songen fortel om ei faktisk hending der den 51 år gamle barjenta Hattie Carroll vart myrda av den rike unge tobakksbonden William Devereux «Billy» Zantzinger frå Charles County i Maryland (som i songen vert kalla «William Zanzinger»). Han vart dømd til berre seks månader i fengsel, men songen til Dylan gjorde at hendinga forfølgde Zantzinger så lenge han levde.

Teksten er ein kommentar til rasismen i 1960-åra, som ikkje verdsette livet til ei svart kvinne særleg høgt. På denne tida var Charles County strengt segregert. Songen sidestiller rikdommen til Zantzinger og den korte dommen hans.

Trass i at det var ein høvessong, har Dylan halde fram å spele songen på konsertane sine, i alle fall heilt fram til mai 2009. Konsertopptak av sogen finst på albuma The Bootleg Series Vol. 5: Bob Dylan Live 1975, The Rolling Thunder Revue (2002; innspelt 21. november 1975), The Bootleg Series Vol. 6: Bob Dylan Live 1964, Concert at Philharmonic Hall (2004; innspelt 31. oktober 1964) og Live 1962-1966: Rare Performances From The Copyright Collections (2018; innspelt 26. oktober 1963). Dylan har fått kritikk for å ha spelt songen på konsertar fram til Zantzinger døydde i 2009. Sjølv om songen i seg sjølv vert rekna som eit meisterverk, meiner til dømes Dylan-biografen Clinton Heylin, at han er på randen til injurierande.

Andre utgåver 
 Billy Bragg nytta melodien til Dylan for sin eigen «The Lonesome Death of Rachel Corrie» i 2006, til minne om aktivisten Corrie som vart drepen på Gazastripa av ein israelsk bulldosar i 2003.
 Rx Bandits spelte songen på samleplata Listen To Bob Dylan - A Tribute.
 Michael Rose, frå Black Uhuru, spelte songen på Is It Rolling Bob?.
 Christy Moore spelte songen på albumet 2006 Live in Dublin og Burning Times.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «The Lonesome Death of Hattie Carroll» frå , den 18. oktober 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Frazier, Ian, "Legacy of a Lonely Death". Mother Jones, november/desember 2004, 42-47; delvis utgåve online. The Guardian 25. februar 2005, som «Life after a lonesome death»
 «Farmer Convicted in Barmaid's Death», New York Times 28. juni 1963. s. 11
 «Farmer Sentenced in Barmaid's Death», New York Times 29. august 1963. s. 15

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten og analyse
 Teksten på heimesida til Dylan

Songar frå 1964
Songar skrivne av Bob Dylan
Bob Dylan-songar
USA-amerikanske folkeviser
Protestsongar
Songar baserte på faktiske hendingar
Songar produserte av Tom Wilson
Songar til minne om avdøde personar
Songar om rasisme eller framandhat
Songar om kjendisar
Mordballadar
Pucallpa

Pucallpa (quechua puka hallpa, 'raud jord') er hovudstad i Ucayali-regionen i Peru. Han har 204 772 innbyggjarar (2007). Byen ligg ved elva Ucayali, ei sideelv til Amazonas.

Pucallpa blei grunnlagd av fransiskanarmunkar på 1840-talet som fekk shipibo-conibofolk til å busetja seg der. Tettstaden var lenge isolert frå omverda av regnskogen og Andesfjella. Mellom 1880 og 1920 arbeidde ein med å knyta byen til Lima-Huancayo-linja, den sentrale jernbanen i Peru, men dette blei aldri gjennomført. I 1945 blei han knytt til Lima med ein 846 km lang veg, noko som opna for handel og økonomisk vekst. 

I dag har Pucallpa fleire sagbruk, fabrikkar for utvinning av rosentre-olje og er endepunkt for ein 76 km lang røyrledning frå Ganso Azul-oljefeltet sørvest for byen.
Det blir også drive jordbruk rundt byen.

Dei verna skogsområda Alexander von Humboldt nasjonalpark og Biabo-Cordillera Azul nasjonalpark ligg rett vest for Pucallpa.

Pucallpa har ei elvehamn, Pucallpillo, som blir erstatta av to flytande hamner ved høg vasstand. Flyplassen FAP Captain David Abenzur Rengifo tener også byen.

Den 23. august 2005 styrta ein Boeing 737 frå flyselskapet TANS Peru (Flight 204) rett utanfor byen. 57 overlevde styrten, men 43 personar døydde.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Pucallpa» frå , og «Pucallpa» frå  den 18. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Pucallpa turistinformasjon  
 VirtualPeru.net: Pucallpa 

Ucayali-regionen
Byar i Peru
Kraftmaskin

Kraftmaskin er ei maskin som omset frå ei energiform til ei anna, som til dømes frå termisk energi til mekanisk arbeid. Typiske bruksområde er framdrift av skip, motorkjøretøy, anleggsmaskinar, fly, drift av vertøymaskinar i fabrikkar og så vidare. Ein grupperer gjerne kraftmaskinar som:

 Varmekraftmaskinar 
 Straumingsmaskinar
 Elektriske maskinar

Maskinar
Henrikke

Henrikke er eit norsk og dansk kvinnenamn danna av Henrik. Henrikke har norsk namnedag den 20. oktober.

Det middelhøgtyske Haimirich er opphavleg sett saman av 'heim' og -rik, 'herskar', og kan altså tyda herskaren over heimen. Andre skrivemåtar for kvinnenamnet er Hendrikke, finsk Henriikka, tysk Henrike og Heinrike og polsk Henryka. Henni, Heike, Rikke, Dikke og Dikken er kortformer danna av Henrikke. Henriette er eit nærskyld namn.

Namneberarar 
 Henrike Heiland (f. 1975), tysk forfattar
 Henriikka Hietaniemi (f. 1981), finsk kunstløpar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Kvinnenamn
Danske førenamn
Førenamn av tysk opphav
Namn knytte til eigedom
Namn knytte til rang
Namn knytte til makt
Norske førenamn
Vindmølle

Vindmølle er ei mølle driven av ein vindturbin. I flatt lende ute ved kysten er det ofte stabil vind har vindmøller vore nytta i fleire hundre år. Sjølv om ein i dag ofte forbind vindmøller med Nederland var dei òg i bruk mange andre stadar, som Danmark, Sverige, Nord-Tyskland og Iberia. Dei var og utbreidde på slettelandskap med stabil vind, som i Ukraina.

Nemninga «vindmølle» vert ofte òg nytta om moderne vinddrivne innretningar som vindkraftverk til produksjon av elektrisitet.

Sjå òg 
 Vindturbin

Kjelder

Kvernar
Jordbruksmaskinar
Korn
Mjøl
Vindmøller
Gardsbygningar
Berekraftige teknologiar
Vindenergi
Heine

Heine er eit tysk manns- og slektsnamn avleidd av Heinrich (Henrik). Det har norsk namnedag den 20. oktober.

Nærskylde namn er Hain, Hein, Heinz og Heyne.

Namneberarar

Førenamn 
 Heine Totland (f. 1970), norsk songar
 Peter Heine Nielsen (f. 1973), dansk sjakkspelar
 Heine T. Bakkeid (f. 1974), norsk forfattar
 Heine Grov, norsk kokk

Etternamn 
 Christian Gottlob Heine (1729–1812), tysk arkeolog
 Heinrich Heine (1797–1856), tysk diktar 
 Alice Heine (1858–1925), prinsesse av Monaco
 Bernd Heine (f. 1939), tysk lingvist

Mannsnamn
Tyske slektsnamn
Amund Ringnes' øy

Amund Ringnes' øy (engelsk Amund Ringnes Island) er ei av Sverdrupøyane i arktisk Canada. Øya har eit flateinnhald på 5 255 km² og er folketom.

Øya vart kartlagd under Otto Sverdrup sin «Fram»-ekspedisjon mellom 1898 og 1902, og fekk namn etter Amund Ringnes, ein norsk bryggerieigar som var med på å finansiere ekspedisjonen. Naboøya Ellef Ringnes' øy har namn etter broren Ellef Ringnes. Noreg gjorde krav på desse øyane frå 1902, eit krav som vart fråfalle i 1930.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Amund Ringnes' øy» frå , den 18. oktober 2009. 

Øyar i Nunavut
Øyar i Arktis
Stader kalla opp etter nordmenn
Enkel maskin

Enkel maskin er eit omgrep som stammar frå antikken og som syner til ein maskindel som vert nytta for å endra retning og verdi på ei kraft. Fylgjande seks maskindelar har vorte rekna som «enkle maskinar» sidan renessansen:

 Vektstong
 Skråplan
 Kile
 Skruv
 Hjul og aksling
 Talje 

Sjølv om hjul og aksling er to ulike maskindelar har dei i denne samanhengen tradisjonelt vorte sett på som ein «enkel maskin». 

Enkle maskinar kan brukast som «byggjesteinar» til å setja saman meir kompliserte maskinar. Til dømes vert hjul, vektstong og taljer alle brukte i ein sykkel.

Kjelder
Ellef Ringnes' øy

Ellef Ringnes' øy (engelsk: Ellef Ringnes Island) er ei av Sverdrupøyane i arktisk Canada. Ho dekkjer eit landareal på 11 295 km², og er ei av verdas største folketome øyar. På vestkysten av øya ligg verstasjonen Isachsen. Han var bemanna frå 1948, men vart automatisert i 1978.

Den norske polarforskaren Otto Sverdrup utforska øya omkring 1900, og gav ho namn etter Ellef Ringnes, ein av dei som hadde vore med å finansiere Sverdrup sin polar-ekspedisjon. Ei naboøy vart kalla opp etter Amund Ringnes, bror til Ellef. Noreg gjorde krav på øya frå 1902, kravet vart fråfalle i 1930.

Ellef Ringnes' øy er det siste landområdet som har hatt den magnetiske nordpolen. I 1994 fastslo canadiske vitskapsmenn at den magnetiske polen låg på øya. Han har sidan flytta seg ut i Nordishavet, og ligg i dag ca. 400 km nord-nordvest for øya.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Ellef Ringnes' øy» frå , den 18. oktober 2009. 

Øyar i Nunavut
Øyar i Arktis
Stader kalla opp etter nordmenn
Piz Segnas

Piz Segnas er eit 3 099 m høgt fjell i Glarus-Alpane i Sveits. Toppartiet av fjellet består av den svært gamle bergarten Verrucano-Decke. Denne bergarten vart gjennom forkastingar skuva opp på dei mykje yngre laga av flysch, som fjellsokkelen består av. Fjelltoppen ligg i nordaust for Segnaspass, som dannar overgang mellom landsbyen Elm i Glarus og Flims i Graubünden.

Dei fyrste som kleiv til topps var G. Sand-Frank og fjellføraren Heinrich Elmer i 1861.

Topptur 
Fjelltoppen når ein frå vest eller nordaust. Ruta frå nordaust går over isbreen som minkar år for år og som det vert stendig vanskelegare å krysse. Ein kortare tur er mogleg om ein tek fjellheis frå Flims til Naraus og deretter går til fots til Camona da Segnas (2 102 moh). Frå Segnas-Hütte (Camona da Segnas) går ein oppover das Kar i retning Segnaspasset. Fyrst etter å ha nådd skartoppen nedanfor vestryggen går ein, der tilhøva ligg til rette for det, over grus eller snøbre opp på salen, som ikkje ligg langt frå den sørlege fortoppen (3 012 moh). Derifrå går ein langs den smale egga til toppen. Toppturen er fri for kryssing av isbrear, men fører over snøbrear.

Om vinteren er toppturen greiare, då ein går på ski over breen som ligg nordaust for fjellet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Piz Segnas» frå , den 18. oktober 2009. 
 

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Glarus
Fjell i Graubünden
Clariden

Clariden (og Claridenstock) er eit 3 267 m høgt fjell i Glarus-Alpane i Sveits. Fjellet ligg ovanfor Klausenpasset i fjellrekka Gross Schärhorn, Clariden, Bocktschingel, Gemsfairenstock (frå vest mot aust). Denne fjellrekka strekker seg vidare til Tödi i nordvest. I nordleg retning har ein Urnerboden og Klausenpassstrasse. Kantongrensa mellom Glarus og Uri går langs fjellet.

Fjellet vart klive fyrste gongen den 13. august 1863 av Rambert, Streiff og Stüssi.

Clariden kan nåast frå Claridenhütte over Claridenfirn. Ein lengre, ofte brukt turveg går frå Klausenpass over Iswändli til fortoppen av Clariden. Derifrå går turen over ei kvass egg, som er sikra med faste tau, til hovudtoppen.

Clariden er om vinteren eit ynda mål for skigåarar. Særleg på vårparten etter Klausenpass er opna for biltrafikk, er fjellet eit hyppig nytta mål dagsturar på ski.

Frå fjelltoppen har ein storfelt utsyn mot Tödi.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Clariden» frå , den 18. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Clariden på SummitPost

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Uri
Bladhøns


Bladhøns er ein biologisk familie, Jacanidae, av åtte artar tropiske vadefuglar. Det mest karakteristiske trekket ved bladhøns er enorme føter og klør som gjer dei i stand til å vandre rundt på flytande vegetasjon på grunne innsjøar. 

Dei har spisse nebb og avrunda venger, og mange artar har også hudlappar på i panna. Hoene er større enn hannane. Som hos symjesnipene tar hannfuglane ansvar for ruging og nokre artar som gulpannebladhøna er polyandriske. Men vaksne av begge kjønn ser like ut, som dei fleste andre vade-, måse- og alkefuglar. Dei konstruerer relativt spinkle reir på flytande vegetasjon, og legg egg med mørke uregelmessige linjer på skala som gjev kamuflasje blant ugras i vatnet. 

Kosthaldet er insekt og andre virvellause dyr som dei plukkar frå den flytande vegetasjonen eller frå vassflata. 

Dei fleste artane er standfuglar, men fasanbladhøner migrerer frå nordlege del av utbreiingsområdet sør til den indiske halvøya og til Søraust-Asia.

Artar 
Bladhøns i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:

Slekt Microparra
 Dvergbladhøne, Microparra capensis, Lesser Jacana, LC, Smith, 1839

Slekt Actophilornis
 Afrikabladhøne, Actophilornis africanus, African Jacana, LC, Gmelin, 1789
 Madagaskarbladhøne, Actophilornis al﻿binucha, Madagascar Jacana, NT, Geoffroy Saint-Hilaire, 1832

Slekt Irediparra
 Kambladhøne, Irediparra gallinacea, Comb-crested Jacana, LC, Temminck, 1828

Slekt Hydrophasianus
 Fasanbladhøne, Hydrophasianus chirurgus, Pheasant-tailed Jacana, LC, Scopoli, 1786

Slekt Metopidius
 Bronsebladhøne, Metopidius indicus, Bronze-winged Jacana, LC, Latham, 1790

Slekt Jacana
 Gulpannebladhøne, Jacana spinosa, Northern Jacana, LC, Linné, 1758
 Raudflikbladhøne, Jacana jacana, Wattled Jacana, LC, Linné, 1766

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger dels på «Jacana» frå , den 18. oktober 2009

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Bladhøns-videoar på Internet Bird Collections

 
Vade-, måse- og alkefuglar
Fyldal

Fyldal er ein matrikkelgard i Ørsta kommune, gardsnummer 24 i Ørsta. Han ligg i Follestaddalen, på vestsida av Storelva. Garden hadde fire bruk i fleire hundre år, i fyrste halvdelen av 1900-talet vart han delt i til saman sju bruk.

Mot nord grensar Fyldal mot den nærliggjande garden Langstøyl, i sør mot Rebbestad.

Fyrste utskiftinga av garden fann stad i 1869. Med grunnlag i fonnfaren vart ikkje klyngjetunet utflytt. Dette var ikkje oppløyst før enn etter ei ny utskifting vart avslutta i 1957.
Garden hadde seter i Romedalen, kalla Kubbestøylen.

Fv 55 er tilkomst for Fyldal.

Folketal: 
 1801: 27 personar (4 heimar)
 1865: 31 personar (4 heimar)
 1900: 31 personar (4 heimar)

Kjelder 
 Øye, Asbjørn: Follestaddalen i farne dagar, Stend 1983
 Folketeljingar for 1801, 1865 og 1900

Matrikkelgardar i Ørsta
Kinn sokn

Kinn er eit kyrkjesokn i Sunnfjord prosti i Den norske kyrkja. Soknet femner vestre delen av Flora kommune med mellom anna Florø by og øyene utom. Opphavleg var det mellomalderkyrkja Kinn kyrkje som står plassert ut mot havgapet og seglingsleia nordvest på øya Kinn som var soknekyrkje. Kinnakyrkja er ei steinkyrkje frå 1100-talet. Då Florø vart ladestad og folketalet der voks vart det etter kvart bygd kyrkje der, og Florø kyrkje har sidan 1882 vore soknekyrkje i soknet. I tillegg til dei to kyrkjene er Askrova bedehuskapell på øya Askrova og Batalden bedehuskapell på Fanøya i øygruppa Batalden vigsla til gudstenestebruk.

Kinn sokn grensar til Frøya sokn og Midtgulen sokn i nord, Nordal sokn og Bru sokn i aust og Askvoll sokn i sør.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Kinn sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen/Digitalarkivet
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane»
 Skanna kyrkjebøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Flora kommune på nettstaden disnorge.no

Sokn i Sunnfjord prosti
Kinn kommune
World Area Forecast Center

World Area Forecast Centre (WAFC, «Varslingssenter for verda») er eit meteorologisk senter som til ei kvar tid sender ut meteorologisk informasjon til bruk innan luftfart. ICAO (International Civil Aviation Organisation) har oversyn med utsendingane for å oppfylle reglane som er naudsynte for å kunne fly. Rolla til WAFC er å gje meteorologiske meldingar for heile verda som pilotane nyttar under briefane sine. Dei er vanlegvis ein del av informasjonsbulletinane før ei flyreise (PIB).

WAFC gjev informasjon om forskjellige data, som OPMET-informasjon, T4-plott (som for tida er forelda, men som framleis vert distribuert på grunn av lovmessige årsaker), og GRIB- og BUFR-plott - desse er vind- og temperaturkart og SIGWX-plott («Signifikant vêrkart»).

Det finst berre to slike senter, som begge jobbar slik at dei kan ta over den andre sine oppgåver om ein av dei skulle feile. Desse er britiske Met Office i Exeter og amerikanske NOAA i Washington. Kvar av desse systema har sitt eige satellittbaserte kringkastingssystem for å distribuere data til flyplassar over heile verda. Britiske Met Office sitt system heiter SADIS (SAtellite DIstribution System) og dekkjer hovudsakleg Europa, Asia, Indiahavet og Afrika. Amerikanske NOAA sitt system heiter ISCS (International Satellite Communications System) og dekkjer hovudsakleg Amerika og Stillehavet.

Bakgrunnsstoff 
 MetOffice SADIS
 NOAA ISCS

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «World Area Forecast Center» frå , den 19. oktober 2009. 
 

Luftfartstryggleik
Vêrvarsling
Kungsholmen

Kungsholmen er i øy i Mälaren sør i Uppland, Øya ligg i det indre av Stockholm, nord for Riddarfjärden. Øya har om lag 57000 innbyggarar. 

Sør for Kungsholmen ligg øyane Södermalm, Långholmen og Lilla Essingen. Fastlandet ligg i vest (Brommalandet), nord (Solna) og aust (Norrmalm). 

Øya har eit areal på 3,9 kvadratkilometer. Viss ein vil gå rundt øya, er strekninga 8,9 kilometer. 

Den austre delen av øya er ganske flat, medan den vestre er desto meir kupert. Høgaste punkta er 47 moh, Stadshagsplan. Øya har ca 57 000 innbyggjarar, og er inndelt i fem bydelar: Kungsholmen, Marieberg, Fredhäll, Kristineberg og Stadshagen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kungsholmen (øy i Mälaren)» frå , den 6. april 2012. 
 

Øyar i Mälaren
Øyar i Stockholm