alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rashaya

Rashaya, Rachaya, Rashaiya, Rashayya eller Rachaiya (arabisk راشيا), òg kalla Rashaya al-Wadi eller Rachaya el-Wadi, er ein by i Libanon i Rashaya distrikt og sør for Beqaa guvernement. Han ligg kring 1350 meter over havet på vestsida av Hermon, søraust for Beirut nær grensa til Syria, halvvegs mellom Jezzine og Damaskus.

Rashaya har eit folketal på kring 6 000 til 7 500, som hovudsakleg er drusarar. Han vert rekna som ein tradisjonell libanesisk by med gamle brusteinsgater og små butikkar mellom tradisjonelle steinhus med raude takstein. Den vesle marknaden i midten av byen har forskjellige butikkar som sel lokalt handverk. Den nærliggande Faqaaskogen er eit verneområde. 

Det er gjort fleire funn frå eldre og yngre steinalder i området. Ruinane av eit romersk tempel ligg på venstresida av vegen frå Rashaya til landsbyen Aaiha, eit av fleire Hermontempel.

Historie

Rashaya citadell eller «Sjølvstendefestninga» har blitt eit nasjonalmonument, og vart først bygd som eit palass av Shihab-familien på 1700-talet. Han husar i dag det libanesiske forsvaret og kan vitjast.

I juni 1860 var byen åstad for ein massakre, der 265 kristne vart drepne av drusarar, somme i festninga. Kring tusen offer vart drepne i områda kring Hasbaya og Rashaya mellom 10 og 13. juni.

I november og desember 1925 hamna byen i og vart nesten utsletta i eit av dei største slaga i det store drusaropprøret, då 429 kristne heimar anten vart øydelagd eller jamna med jorda. 3000 drusarar under Zayd Beg kringsette festninga med franske legionærar under ein kaptein Granger mellom 20. og 24. november. Drusarane gjekk etter kvart på sitt første store nederlag mot franske forsterkingar, med store tap i det som var vendepunktet til drusarinvasjonen sør i Libanon.

Under Det franske mandatet og den 11. november 1943, vart fleire libanesiske nasjonale leiarar arresterte i Rashaya av frie franske soldatar (Bechara El Khoury, som blei den første presidenten i det sjølvstendige Libanon, Riad El-Solh (statsminister), Pierre Gemayel, Camille Chamoun og Adel Osseiran). Dette førte til nasjonalt og internasjonalt press for å få sleppe dei fri, og Frankrike gjekk til slutt med på dette. Den 22. november 1943 vart fangane sleppte fri og same dagen vart sjølvstendet til Libanon erklært.

Klima
Rashaya får mellom 650 mm og 750 mm nedbør av året, og kring to femtedelar av dette kjem mellom november og mars. Årsmiddeltempeaturen er 15 °C, og varierer frå 35 °C om sommaren til -5 °C om vinteren. Den dominerande vindretninga er aust til vest, og byen er frå den retninga verna av fjella.

Økonomi
Hovudnæringa i byen er jordbruk, tenester og turisme. Byen har to olivenoljepresser og tre druesirupfabrikkar. Rashaya vart erklært eit av ni fattigdomsområde i Libanon i ei undersøking av 2002. Verdsbanken og U.S. Aid har finansiert fleire utviklingsprosjekt i området, mellom anna eit kloakkhandsmingsanlegg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rashaya» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Rashaya på www.discoverlebanon.com

Busetnader i Rashaya distrikt
Arkeologiske funn i Libanon
Møhlenpris

Møhlenpris er eit strøk i Bergenhus bydel sentralt i Bergen. Strøket strekker seg frå vestskråninga av Nygårdshøyden i aust til Damsgårdssundet i vest. Møhlenpris omfattar 0,32 km² med 2 397 innbyggarar 1. januar 2014. Puddefjordsbrua passerer over Møhlenpris. 

Bydelen har namn etter Jørgen Thor Møhlen, òg kjend som Jørgen Thormøhlen. Kongen overdro området til han etter at det i mellomalderen hadde vore beitemarker for Munkeliv kloster, seinare takmark for byen med namnet Vestre Sydnes. Jørgen Thormøhlen sette opp eit trankokeri her 1671, ei reiparbane i 1678, eit saltkokeri og eit såpekokeri i 1682, og han hadde òg ei oljemølle og ei tønnemakarbu (bøkkarbu) her. Thormøhlen gjekk konkurs i 1696, og verksemdene vart deretter avvikla med tida, med unnatak av saltkokeriet, som svigersonen tok over i 1719.

Verksemdene til Thormøhlen hadde gjeve grobotn for ein forstad med 600–700 fastbuande, men elles var området for det meste berre opne marker då det vart innlemma i Bergen by i 1877. Utbygginga tok til då Olaf Ryes vei vart bygd i 1880 som hovudåre opp til Nygårdshøyden, og gav beinveges samband til sentrum. Området vart regulert som små kvartal i ein kvadratisk plan, med større husvære med høgare standard i leigegardane mot Nygårdsparken. Mjellem & Karlsen mekaniske verksted, skipa i 1894, med verksemda si i Thormøhlens gate i området, bidrog til utbygginga av leigegardar for å gje sine arbeidarar husvære i nærleiken av arbeidsstaden.

I 1899 vart Møhlenpris idrettsbane (kalla legepladsen) teke i bruk, og i 1911 vart det lagt trikkeline til Møhlenpris, og Bergens elektriske Sporvei la i 1913 administrasjonen og trikkehallen med verkstader, no Bergens Tekniske Museum, til Thormøhlens gate.  Møhlenpris skole vart teke i bruk i 1912. Kommunen reiste bustadblokker på nedsida av Professor Hansteens gate i åra frå 1918 for å avhjelpe husnauden etter bybrannen i 1916, Puddefjordsbrua kom i 1956, og tunnelen gjennom Nygårdshøyden i 1984.

Bakgrunnsstoff
Bergen byleksikon: Møhlenpris

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Møhlenpris» frå ,  den 23. september 2014.  
 

Bergenhus
Aaqbe

Aaqbe eller Akabe er ein landsby og kommune som ligg 3 km vest for  Rashaya i Rashaya distrikt i Beqaa guvernement i Libanon.

Romersk tempel
Det ligg ruinar av eit romersk tempel i landsbyen, som høyrer til Hermontempla. Tempelet ligg på ein ås med utsikt mot Hermon.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aaqbe» frå ,  den 23. september 2014.

Bakgrunnsstoff
Bilete av Aaqbe på ugo.cn 
Bilete av romersk tempel i Rashaya-området.

Busetnader i Rashaya distrikt
Arkeologiske funn i Libanon
Romerske tempel
Romerske stader i Libanon
Turistmål i Libanon
Al-Bireh i Libanon

Al-Bireh, El Bire, Biré, El Bireh (arabisk البيرة) eller Birra (under krosstoga) er ein by i Rashaya distrikt, søraust i Bekaa guvernement i Libanon. Al-Bireh er ein del av kommunen Rashaya. Han ligg vest for vegen mellom Majdel Anjar og Rashaya. Innbyggjartalet er estimert å vere kring 9000. Han er ein liten muslimsk by med to moskear og to skular. 

Den eldste delen av byen ligg på toppen av Jabal Arbi, medan den nyare delen ligg i dalen Wadi al-Taym, og vert kalla Izza. Av stader i nærleiken finn ein Rafid, Kamed, Khirbet-Rouha og Mdouckha. Byen ligg 80 km frå Beirut og 40 km frå Damaskus i Syria. 

Hovudnæringa i byen er jordbruk. Byen er kjend for dyrking av oliven, mandlar, frukt og grønsaker og andre avlingar.

Historie

Det er gjort fleire funn frå Qaraoun-kulturen frå yngre steinalder i området.

Byen vart først okkupert av PLO-styrkar seint i 1970-åra, så av israelske styrkar tidleg i 1980-åra. Før den israelske invasjonen vart byen råka av fleire israelske luftåtak. 

I januar 2009 vart ei gate i byen kalla opp etter presidenten Hugo Chávez, etter at Venezuela kasta ut ein israelsk ambassadør på grunn av det israelske åtaket på Gazastripa i 2008-2009.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al-Bireh» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Map of El Bire on www.discoverlebanon.com

Arkeologiske funn i Libanon
Beqaadalen
Busetnader frå yngre steinalder
Busetnader i Rashaya distrikt
Kfar Qouq

Kfar Qouq er ein landsby i Libanon, som ligg i Rashaya distrikt sør i Beqaa guvernement. Han ligg mellom fjella nær Hermon og grensa til Syria, kring halvvegs mellom Jezzine og Damaskus. 

Innbyggjarane i landsbyen er hovudsakleg drusarar. Her ligg to romerske tempel, datert til kring 110 fvt. Delar av søyler og ei inngravert blokk har blitt nytta frå tempelet i landsbyen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kfar Qouq» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Rashaya distrikt
Arkeologiske funn i Libanon
Vest-Beqaa distrikt

Vest-Beqaa distrikt (arabisk قضاء البقاع الغربي) er eit administrativt distrikt i Beqaa guvernement i Libanon. Det administrative senteret er Joub Jannine.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «West Beqaa District» frå ,  den 23. september 2014.  
 

distrikt i Libanon
Machgara

Machghara er ein liten by i Bekaadalen i Libanon, i Vest-Beqaa distrikt sør i Beqaa guvernement. Han ligg like nordvest for Sohmor og sørvest for Qaraounsjøen, sør for Aitanit og nord for Ain Et Tine. Iskanderkjelda ligg nordaust for byen. 

Machghara er i dag busett av folk frå fleire religiøse grupper, som melkittar, ortodokse og sjiamuslimar. Byen ligg kring 1050 meter over havet, over 200 meter oppom elva Litani. Han er bygd oppover i fjellsida av Libanonfjella.

Historie
På 1800-talet under Det osmanske riket, høyrte Machghara til Damaskus wilaya, Saida wilaya, eller den sjølvstyrte provinsen Libanonfjella (Mutasarrifiya). Han vart ein del av Stor-Libanon i 1920. På grunn av dei mange vasskjeldene hadde byen mange garveri tidleg på 1900-talet.

Etter han vart ein del av Stor-Libanon (som knytt saman Bekaa, og dei nordlege og sørlege Libanonfjella) i 1920 under Det franske mandatet, vart Machghara ein garnisonsby for den franske hæren.

I åra mellom det libanesiske sjølvstendet i 1943 og den libanesiske borgarkrigen i 1975 var det velstand i Libanon og Machghara, som drog nytte av Litanidammen som vart bygd i nærleiken i 1960-åra. Dammen skapte Qaraounsjøen.

I 1977 invaderte den syriske hæren Libanon og okkuperte Machghara. Mellom 1977 og 1982 oppstod nye politiske parti i byen, som Amal og seinare Hizbollah. Machghara vart hardt råka av den israelske invasjonen av Libanon i 1982 og byen vart verande under israelske okkupasjon fram til 1985. Mange unge innbyggjarar meldte seg inn i Libanesisk nasjonal motstandsfront leia av sekulære parti som opererte gjennom den okkuperte sonen. 

Mellom 1986 og 2006 vart Machghara fleire gongar bomba av israelarane.

Kjende innbyggjarar
 Mohammad Hussein Bjaijy (1948-1988) - nasjonal og islamsk motstandsleiar og grunnleggjar
Salim Ghazal - Melkittisk biskop og mottakar av Pacem in Terris
Rabih Abou-Khalil - musikar
Fawwaz Traboulsi - forfattar, journalist, politikar
Riad Charara - TV-kjendis
Zaki Nassif - musikar og songar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Machgara» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Video

Busetnader i Vest-Beqaa distrikt
Joub Jannine

Joub Jannine (arabisk جب جنين,  Jub Jannīn) ligg i Beqaadalen i Libanon. 

Joub Jannine er det administrative senteret i Vest-Beqaa distrikt og omgjeve av mange landsbyar. I sør ligg landsbyen Lala, Ghazze i nord, Kamid al lawz i aust, og Kefraya, kjend for vindruene sine, i vest.

Det er gjort funn av mange flintreiskap i Joub Jannine frå yngre steinalder.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joub Jannine» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Chateau Kefraya

Arkeologiske funn i Libanon
Busetnader i Vest-Beqaa distrikt
Beqaadalen
Baidar ech Chamout

Baidar ech Chamout, Baïdar ech Chamoût eller Beidar Chamout er ein liten landsby som ligg 3 km nordaust for Machgara i Vest-Beqaa distrikt i Beqaa guvernement i Libanon.

Det er gjort funn frå Qaraoun-kulturen frå yngre steinalder like ved landsbyen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Baidar ech Chamout» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Vest-Beqaa distrikt
Arkeologiske funn i Libanon
Busetnader frå yngre steinalder
Kamed Al Lawz

Kamid al lawz eller Kamid el-Loz er ein landsby i Beqaadalen i Libanon.

Det vart gjort store arkeologiske undersøkingar her av tyske arkeologar mellom 1963 og 1981. Arkeologane fann fleire bygningar og reiskapar frå yngre steinalder. Det kanskje viktigaste funnet var dokument skriven i kileskrift på leirtavler daterte til 1300-talet fvt. Landsbyen Kamed el-Loz ligg i dag over busetnader frå persisk, hellenistisk og romersk tid. Staden vart omtalt i Amarnabreva som Kumidi. Han brukte å vere bustaden til egyptiske embetsmenn som heldt auge med kongane i det sørlege Levanten for faraoen.

Sør for landsbyen ligg ein nekropolis eller gravstad frå denne tida. Like utafor Kamed-El-Loz ligg eit stort steinbrot frå omajadane. Her kan ein sjå graver skoren ut i steinane, i tillegg til arameisk inskripsjonar. Steinane frå brotet vart på 700-talet førte til Anjar av nestoriske kristne frå Irak.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kamed Al Lawz» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Beqaadalen
Busetnader i Vest-Beqaa distrikt
Arkeologiske funn i Libanon
Byar i antikken
Stader i Amarnabreva
Kefraya

Kefraya (arabisk كفريا,  Kifrayā) er ein landsby i Vest-Beqaa distrikt i Beqaa guvernement i Libanon, kring 2 km nordvest for Joub Jannine.

Han er kjend for vindruer og vinen frå Château Kefraya. Château Kefraya er den nest største vingarden i Beqaadalen med land som dekkjer 1,2 kvadratkilometer ved foten av fjellet Barouk, 20 km sør for byen Chtaura. Chateau Kefraya ekspoterer vin til mange land over heile verda.

Det er gjort funn frå Qaraoun-kulturen frå yngre steinalder i Kefraya.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kefraya» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Chateau Kefraya
 Kefraya vinmaking

Busetnader i Vest-Beqaa distrikt
Arkeologiske funn i Libanon
Busetnader frå yngre steinalder
Vinprodusentar frå Libanon
Yohmor

Yohmor eller Yohmor al Beqaa er ein stor landsby i Beqaadalen i Libanon i Vest-Beqaa distrikt sør i Beqaa guvernement. Han ligg sør for Sohmor.

Under Libanonkrigen i 2006 okkuperte den israelske hæren al-Taibe, ein landsby på andre sida av elva Litani frå Yohmor. Han var åstad for eit blodig slag mellom israelarane og Hizbollah og klasebomber vart sleppte over Yohmor og gjorde store øydeleggingar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Yohmor» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Beqaa guvernement
Nabi Osman

Nabi Osman (arabisk البقاع) er ein landsby nord i Bekaadalen i Libanon, som høyrer til Baalbek distrikt, og ligg langs hovudvegen mellom Libanon og Syria.

Landsbyen ligg 950 til 1300 meter over havet, 123 km frå Beirut mellom Al Ain og Labweh. Økonomien er basert på jordbruk (fiken, oliven, eple, granateple, aprikos, fersken og druer). Elva Orontes spring ut i Laboue og flyt gjennom den nedre delen av landsbyen. 

Vinrane i Nabi Osman er kalde og tørre og temperaturane fell sjeldan under null grader. I snitt snør det tre til fem gonger kvar vinter. Somrane er varme og tørre. Årsmiddelnedbøren er berre 230 mm. 

Natt til 16. mars 2014 vart to personar drepne og 16 skadde i eit sjølvmordsåtak i Nabi Osman.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nabi Osman» frå ,  den 23. september 2014.  
 

Busetnader i Beqaa guvernement
Nahle

Nahle er ein landsby som ligg 6 km nordaust for Baalbek i Baalbek distrikt i Beqaa guvernement i Libanon.

Romersk tempel
Det ligg ruinar av eit romersk tempel i landsbyen som høyrer til gruppa templa i Beqaadalen. Fundamenta er laga av gigantiske steinblokker, som restane av eit podium kviler på.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nahle» frå ,  den 23. september 2014.

Bakgrunnsstoff
Bilete av Nahledalen på American University of Beirut
Nahle på travelingluck.com
Nahle på Wikimapia
Nahle på lebanon.com
Nahle på middleeast.com

Baalbek distrikt
Busetnader i Beqaa guvernement
Arkeologiske funn i Libanon
Romerske tempel
Romerske stader i Libanon
Turistmål i Libanon
Nebi Safa

Nebi Safa, Nabi Safa, Neby Sufa, An Nabi Safa, An Nabi Safa' eller En Nabi Safa, òg kalla Mazraet Selsata eller Thelthatha er ein landsby i Kfar Mishki kommune situated 13 km west of Rashaya i Rashaya distrikt of the Beqaa guvernement i Libanon.

Landsbyen ligg i ei kløft i ein rygg oppom Wadi Al-Taym mellom Merj Shemiseh og er hovudsakleg busett av drusarar.

Ruinane av eit romersk tempel ligg i landsbyen. Det er 72 meter langt og 35 meter breidd og vender mot fjellet Hermon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nebi Safa» frå ,  den 23. september 2014.

Bakgrunnsstoff
Romerske tempel på discoverlebanon.com
 Nabi Safa (Mazraet Selsata) på wikimapia
Nabi Safa på www.localiban.org

Rashaya distrikt
Busetnader i Beqaa guvernement
Arkeologiske funn i Libanon
Romerske tempel
Romerske stader i Libanon
Turistmål i Libanon
Qâa er Rîm

Qâa er Rîm (òg kalla Qā‘ar Rīm) er ein landsby i Beqaa guvernement i Libanon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Qâa er Rîm» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Beqaa guvernement
Qaraoun

Qaraoun er ei libanesisk landsby i Beqaa guvernement som ligg 85 km frå Beirut. Han er kjend for Qaraounsjøen i Beqaadalen, danna av El Wauroun-dammen bygd i 1959. Landsbyen ligg i Rashaya distrikt sør i Beqaa guvernement. Dammen er bygd over Litanielva.

Qaraoun grensar til Majdel Balhis i aust, Aitanite i vest, Baaloul i nord og Sohmor i sør. 
Innbyggjartalet i landsbyen er kring 7 000.

Arkeologi
Byen har gjeve namn til Qaraoun-kulturen frå yngre steinalder i Beqaadalen som er kjend for tunge flintreiskapar. Det er gjort fleire slike funn i området.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Qaraoun» frå ,  den 23. september 2014.  
 

Busetnader i Beqaa guvernement
Rashaya distrikt
Arkeologiske funn i Libanon
Den fruktbare halvmånen
Busetnader frå yngre steinalder
Ras Baalbek

Ras Baalbek (arabisk ورأس بعلبك) er ein landsby nord i Beqaadalen i Libanon. Her ligg klosteret Vår frue av Ras Baalbek (Deir Saidat ar-Ras) og to bysantinske kyrkjer. Ei kyrkje ligg i sentrum av landsbyen og den andre ligg i aust, der ein finn ruinar av det som vert hevda å vere ein romersk akvedukt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ras Baalbek» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Ras Baalbek

Busetnader i Beqaa guvernement
Baalbek distrikt
Romerske koloniar
Byar i antikken
Busetnader grunnlagde i 6. tusenåret fvt.
Saraain El Faouqa

Saraain El Faouqa er ein landsby som ligg 6 km nordaust for Rayak i Baalbek distrikt i Beqaa guvernement i Libanon.

Det er gjort arkeologiske funn på høgresida av vegen frå Rayak, like før landsbyen. Desse vart oppdaga av Henri Fleisch i 1946.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Saraain El Faouqa» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Serain Al-Fawka på middleeast.com

Busetnader i Baalbek distrikt
Arkeologiske funn i Libanon
Romerske stader i Libanon
Romerske tempel
Den fruktbare halvmånen
Beqaadalen
Qaraoun-kulturen

Qaraoun-kulturen er ein kultur i den libanesisk steinalderen kring Qaraoun i Beqaadalen. Kulturen produserte særeigne, store flintreiskapar. Desse vart oppdaga i det libanesiske høglandet av Henri Fleisch, som fann over hundre flintreiskapar i løpet av to timar den 2. september 1954. 
Fleisch diskuterte funna med Alfred Rust og Dorothy Garrod, som gjekk med på at kulturen hadde element frå yngre steinalder.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Qaraoun culture» frå ,  den 23. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Eldre steinalder
Yngre steinalder
Arkeologiske kulturar i Det nære austen
Arkeologi i Libanon
Christine Ohuruogu

Christine Ijeoma Ohuruogu () er ein britisk friidrettsutøvar frå London som har tilhøyrd verdseliten på 400 meter i tida 2006-13. Ho har vunne to VM-gull og eitt OL-gull på distansen.

Aktiv
Ohuruogu var med på det britiske stafettlaget som tok bronsemedaljen på 4 x 400 meter stafett under VM i friidrett 2005 i Helsingfors. Året etter vann Ohuruogu bronsen på 400 meter under samveldeleikane. 

Ohuruogu vart verdsmeister på 400 meter i Osaka i 2007. Med ei sterk avsluting vann ho eit svært tett oppgjer med liten margin, 49,61 sekundar mot landskvinna Nicola Sanders sine 49,65 og jamaikanske Novlene Williams 49,66. På den lange stafetten kopierte Storbritannia medaljefangsten frå førre VM med ein ny bronsemedalje.

Under Sommar-OL 2008 vann Ohuruogu OL-gullet på 400 meter med tida 49,62 sekundar, sølvmedaljøren Shericka Williams frå Jamaica fekk notert 49,69. Året etter vart Ohuruogu nummer fem på spesialdistansen ved friidretts-VM i Berlin. To år seinare vart ho diskvalifsert i VM for å ha tjuvstarta i forsøksløpet.

Ved dei olympiske leikane i London i 2012, på stadion ein kilometer frå der ho voks opp, kjempa Ohuruogu og tre andre løparar på oppløpet om OL-medaljane på 400 m. Sanya Richards-Ross frå USA vann med 49,55 sekundar, medan det vart svært jamnt i kampen om sølv og bronse. Ohuruogu kasta seg i mål til sølv på 49,70 sekundar, DeeDee Trotter fekk 49,72 og Amantle Montsho 49,75.

Ohuruogu og Montsho frå Botswana møttest året etter til eit knivskarpt oppgjer i finalen på 400 meter under verdsmeisterskapen i Moskva. Begge vart klokka inn på same tid, 49,41 sekundar, personleg rekord for Ohuruogu sin del. Etter ei sterk avslutning vart ho kåra til vinnar med ein margin på fire tusendels sekund. På 4 x 400 m stafett tok Ohuruogu sin tredje stafettmedalje i bronse.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christine Ohuruogu» frå ,  den 23. september 2014.  
 

Britiske sprintarar
Olympiske meistrar for Storbritannia
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Deltakarar under sommar-OL 2012
Britiske friidrettsutøvarar
Puddefjordsbrua

Puddefjordsbrua strekkjer seg over Damsgårdssundet, som er den smalaste delen av Puddefjorden i Bergen. Brua blei opna i 1956 og ho strekkjer seg frå Møhlenpris på sentrumssida til Gyldenpris på Laksevågssida. Ho er bygd i betong og har bogefasong. Hovudspennet på brua er 152 meter, til saman 461 meter. På det høgste punktet er Puddefjordsbrua 30 meter over vassflata på Puddefjorden. Brua erstatta i 1960 den gamle Laksevågsferja frå Nøstet til Laksevåg. Ho er no del av riksveg 555 og har tre felt for motorkøyretøy i kvar retning og to gang- og sykkelfelt.

Opphavleg hadde brua tre felt. Det midtste feltet bytte køyreretning mellom morgonrushet og ettermiddagsrushet. I 1999 blei det  bygd ei nær identisk bru heilt inntil den gamle, på sørsida.  Den utvida brua har følgjeleg seks felter, tre kvar veg, og inngår no i det bergenske motorvegsystemet, trass i at brua ikkje formelt har status som motorveg.

På sentrumssida held vegen fram inn i Nygårdstunnelen, mens på Laksevågssida kan ein halda fram inn i Damsgårdstunnelen (viss ein skal vidare vestover, som til Loddefjord, Haakonsvern, Sotra, Øygarden eller Askøy), og i Løvstakktunnelen (viss ein skal til Fyllingsdalen).  Ved bruendane er det også avkøyrsler til lokalområda der.

Under stormen 23. januar 1994 blei brua treft av bustadplattformen «Polyconcord» som hadde slite seg laus frå BMV Laksevåg der han låg ankra. Ein var ei stund redd for at brua ville bli øydelagd, men plattformen grunnstøytte like før, noko som dempa samanstøytet. Likevel blei rekkverk og eit fortau øydelagde og lysmaster blei slått skeive.

Det blei i 2004 avdekka at den gamle brua inneheld svært store mengder med miljøgifta PCB.#

Historikk 

Puddefjordsbrua var blant dei første vegprosjekta i Noreg som blei finansiert ved hjelp av bompengar. For å få dette til, blei Bro & Tunnelselskapet i Bergen stifta. Brua blei lånefinansiert, sidan førehandsbompengar vart sett på som ein uting. Ved sluttføringa begynte dei køyrande å betala – og dei kom berre til Laksevåg.

Løvstakktunnelen var neste byggetrinn og blei fullført med ein køyrebane i kvar retning. Denne var ferdigbetalt få månader før det nye førehandsbompengesystemet kom på plass. Til sentrum kom ein etter kvart direkte inn via den første Nygårdstunnelen. Etter byggjetrinn to er denne reservert offentleg transport og utrykningskøyretøy, medan den vanlege trafikken har fått eigne tunnelar som endar i trafikkmaskina på Nygårdstangen.

Trafikkutvikling 
Årsdøgntrafikken på brua i utvalde år:

2006: 45 720
2009: 54 105
2010: 54 711
2011: 55 320
2012: 56 098
2013: 55 346
2014: 54 361
2015: 54 855
2016: 52 488
2017: 51 352
2018: 50 381

Sjå også
Bruer i Noreg
Bruer i Noreg etter lengd

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Puddefjordsbrua» frå ,  den 23. september 2014.  

 Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bergen byleksikon på nett, om Puddefjordsbroen
 Bergen byleksikon på nett, om Puddefjorden

Bogebruer
Bruer i Bergen
Riksveg 555
1956 i Noreg
Skipingar i 1956
Betongbruer
Vegbruer i Vestland