alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Deram Records

Deram Records er eit tidlegare britisk plateselskap som låg under paraplyen til Decca Records og som fungerte som platemerke for både alternative og progressive artistar. Som dei fleste andre subsidiære plateselskap under Decca så vart Deram sitt motstykke i USA distribuert under London Records.

Deram var i all hovudsak aktivt mellom 1966 og 1973, men fungerte i praksis over ein lengre periode heilt til byrjinga av 1980-talet. Decca brukte Deram Records i marknaden mot både Island Records, Harvest Records (som var ått av EMI) og Vertigo Records (som vart starta av Philips Records), men feila i å etablere seg på lang sikt.

Frå starten av var artistar innan popsjangeren sidestilt med artistar og band innan progrocken, trass i at Decca ønskte å gjere Deram til eit merke berre for alternativ musikk. Både David Bowie og Cat Stevens fekk likevel ein tidleg suksess på selskapet, før dei omsider flytta over til høvesvis Philips Records og Island Records. Tre av dei tidlege hitlåtane deira var Procol Harum sin «A Whiter Shade of Pale», The Move sin «Night of Fear» og «I Can Hear the Grass Grow».

I 1969 starta Decca eit reint progressivt merke under namnet Nova, som varte i mindre enn éit år. Dette har sidan ført til forvirringar sidan fleire utgjevingar har kome under namnet Deram Nova og Decca Nova. Decca gav sidan ut to album på vinyl av Justin Hayward (The Moody Blues) under namnet Songwriter (1977) og Night Flight (1980). Deram hadde blant anna punkrockbanda Bananarama, The Modettes, Splodgenessabounds og TV21 under kontrollen deira tidleg på 1980-talet før merket forsvann under Decca Records igjen, som sidan vart kjøpt opp av Universal Music.

Artistar under Deram Records

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deram Records» frå ,  den 4. mai 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Collectable-records.ru - Coverdesign og artister fra Deram Records
 Liste over singler fra Deram
 En diskografi over singler fra den amerikanske delen av Deram 
 En albumdiskografi fra den canadiske delen av Deram  

Britiske plateselskap
Synthpop

Synthpop eller synth-pop er ein undersjanger av new wave-musikk som fyrst blei utbreidd på slutten av 1970-talet og har synthesizer som hovudinstrument. Før det blei ein eigen sjanger brukte ein synthesizerar på 1960- og byrjinga av 1970-talet i progressiv rock, elektronisk musikk, kunstrock, disco og særleg krautrocken til grupper som Kraftwerk. Han blei ein tydeleg eigen sjaner i Japan og Storbritannia i post-punk-tida som del av new wave-rørsla frå slutten av 1970-talet til midten av 1980-talet.

I tillegg til synthesizer er òg bruk av trommemaskin og sequencer vanleg, og desse er dei dominerande instrumenta. Synthpop bløma på 1980-talet, då desse instrumenta byrja å bli meir tilgjengelege, og blei gjort kjend gjennom artistar som A-ha, Ultravox, Depeche Mode, The Human League og Madonna.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Synth-pop» frå ,  den 20. juni 2022.  
Denne artikkelen bygger på «Synthpop» frå , den 4. mai 2012.

Popsjangrar
Elektronisk musikk
The Secret History of Eurovision

The Secret History of Eurovision er ein fjernsynsdokumentar produsert av Brook Lapping Productions og Electric Pictures i samarbeid med Screen Australia, for å kartleggje historia om Eurovision Song Contest og hans innverknad på europeiske politiske og sosiale struktur. Dokumentaren inneheldt arkivmateriale frå tidlegare tevlingar og arkivnyhende, samt nye intervjuar.

Dokumentaren er distribuert av BBC Worldwide, anten som ein frittståande dokumentar på 90 minutt utan pausar eller som to dokumentarar på ein time kvar. Ulike Nett-TV i Europa kringkasta programmet før finalen i Eurovision Song Contest 2011 i Düsseldorf 14. mai. I Storbritannia vart programmet kringkasta på More4 laurdag 7. mai og i Australia vart det kringkasta på Special Broadcasting Service (SBS) fredag 6. mai og 13. mai.

Nokre av bidragsytarane var Bob Geldof, Svante Stockselius, Dana, Dana International, Terry Wogan, Ruslana, Bucks Fizz, Lena Meyer-Landrut, Johnny Logan, Paddy O'Connell, Lordi, Niamh Kavanagh, Dave Benton, John Kennedy O'Connor, Bill Martin, Mart Laar, Alexis Petridis, Bill Whelan og Nicole.

Kjelder

Eurovision Song Contest
Dokumentarfilmar om musikk
Sølvhovudalbatross

Sølvhovudalbatross (Thalassarche salvini), engelsk namn Salvin's Albatross, eller Salvin's Mollymawk, er ein stor sjøfugl og mellomstor albatross. Nesten alle para hekkar på Bountyøyane søraust for New Zealand.  

Dette taksonet var tidlegare rekna å vere ein underart av svartflekkalbatross, Thalassarche cauta, men er i dag kjent som ein sjøvstendig art. 

Vaksne fuglar skil seg frå svartflekkalbatrossar med mørkare gråfarge i andletet, øvre hals og øvre rygg.

I tillegg til Bountyøyane hekkar sølvhovudalbatrossar fåtalig på Chathamøyane og Snareøyane. Populasjonen er estimert til 62 000 hekkande fuglar.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Salvin's Albatross» frå , den 5. mai 2012
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Thalassarche salvini. Henta frå http://www.birdlife.org den 5. mai 2012

Referansar 

Albatrossfamilien
Chathamalbatross

Chathamalbatross (Thalassarche eremita), engelsk namn Chatham Albatross, Chatham Mollymawk, eller Chatham Islands Mollymawk, er ein stor sjøfugl og mellomstor albatross. Alle para hekkar på Pyramiden, Chathamøyane aust for New Zealand. Han har ikkje fått tilordna normert namn på norsk. 

Dette taksonet var tidlegare rekna å vere ein underart av svartflekkalbatross, Thalassarche cauta, men er i dag kjent som ein sjøvstendig art. 

Vaksne fuglar skil seg frå svartflekkalbatrossar med langt mørkare gråfarge i andletet, øvre hals og øvre rygg, gult nebb og gul stripe over kinnet.

Chathamalbatrossar migrerer til området mellom Australia og Perustraumen ved Sør-Amerika, så langt nord som til 6° S. Populasjonen er estimert til 11 000 hekkande fuglar.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Chatham Albatross» frå , den 5. mai 2012
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Thalassarche eremita. Henta frå http://www.birdlife.org den 5. mai 2012

Referansar 

Albatrossfamilien
Fuglar i Oseania
Gilli-danda

Gilli-danda er hindustaninamnet på eit pinnespel som er utbreidd over heile Sør-Asia og ein del andre stader. Spelet kan føregå på open mark, vegar ved hjelp ein kort pinne som ein slår og minst ei stikke som ein slå med. Spelet kan ha to spelarar eller fleire spelarar fordelte på to lag. 

Det finst ulike reglar, men går hovudsakleg ut på at ein slår ein kort pinne lengst mogleg bort frå ei grop i bakken med ei lengre stikke. Motspelaren skal så prøva å få pinnen lengre. Motspelarar har også høve til å prøva å stoppa den flygande pinnen eller slå han tilbake. Om pinnen blir fanga i svevet eller treffer stikka til den som slo, er han ute. Før ein byrjar spelet, kan ein tevla om kven som starta ved å sjå kven som klarer halda den korte pinnen i lufta gjennom å slå han med stikka flest mogleg gonger. 

Ofte målar ein lengda ein oppnår ved hjelp av slåstikka, den korte pinnen eller spann. Kvart mål kan gjev eitt poeng, og spelaren eller laget som oppnår flest poeng vinn spelet.

På hindustani (hindi og urdu) er gilli er namnet på den korte pinnen ein slår, og danda på stikka ein slår med. Fleire av namna på andre språk er danna på same måte. Spelet er kjend som 
dandi-biyo på nepali,
gulli-danda på panjabi,
dānggűli på bengali og assamesisk,
viti-dandu på marathi,
billam-godu på telugu, 
chinni-dandu på kannada, 
kuttiyum kolum på malayalam, kitti-pul på tamil, 
gooti-billa, karra-billa eller geeti-danna på saraiki, 
iti-dakar på sindhi og
lappa-duggi på pasjto.

Spelet er også kjend som kon ko på khmer og alak-doulak på farsi.
I Europa finst spelet som bòlit på katalansk, lippa på italiensk og tip-cat på engelsk.

Kjelder
 Aarti Basnyat, Nepali Street Games . ECS Nepal, august 2009.
Gilli Danda ved bloggen Incredbile India, 11. februar 2011.

Delar av denne artikkelen bygger på «Dandibiawo» frå ,  den 6. mai 2012.

Bakgrunnsstoff
Animasjona av korleis ein slår pinnen avgarde
N13. Children's Games Døme på pinnetriksing frå Nepal.
Smågutar speler chinni dandu/gilli danda i Karnataka i India
Menn speler gilli-danda i Orissa i India

Bangladeshisk kultur
Indisk kultur
Nepalsk kultur
Pakistansk kultur
Lagspel
Ord frå hindi
Ord frå urdu
Ola Setrom

Ola Setrom () var ein norsk forfattar frå bygda Oppdal i Sør-Trøndelag. 

Setrom var lærar av yrke underviste i Drivdalen.

Bibliografi
Blåhø-songann – diktsamling. (1926)
Nordan under fjellom – diktsamling (1935)
Den raude logen – (1936)
Medan steinane mel – roman (1937)
Eit år sviv rundt – roman (1938)
Når tuftene ryk – roman (1939)
Den solbrune garden – diktsamling (1941)
Mold og menneske – noveller (1944)
Der straumane møtest – roman (1946)
Samla dikt – (1983)

Prisar
1937 Melsom-prisen, for Den raude logen

Litteratur
Åsta Setrom: Ola Setrom : bortimot sjølbiografi montert og innramma, Strindheim trykkeris forlag, 1987

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Dikt av Ola Setrom 

Norske lyrikarar
Norske romanforfattarar 
Folk frå Oppdal
Fødde i 1895 
Døde i 1946
Nynorskforfattarar
Bukkene Bruse

For eventyret, sjå Dei tre bukkane Bruse.

Bukkene Bruse er ei norsk folkemusikkgruppe som vart danna om lag i 1988. Gruppa bestod opphavleg av trioen Annbjørg Lien, Arve Moen Bergset og Steinar Ofsdal. Namnet passa difor godt, sidan det var tre medlemer i gruppa, slik det var tre bukkar i eventyret. Gruppa spela både religiøse folketonar, nytolkingar av slåttar og stev samt eigenkomponerte songar. I 1997 blei Bjørn Ole Rasch nytt medlem av gruppa.

Gruppekarriere 

Medlemene i Bukkene Bruse meistra mange instrument. Både Arve Moen Bergset og Annbjørg Lien spela både hardingfele og vanleg fele, Annbjørg Lien spela også nyckelharpa, og Bergset kveda. Steinar Ofsdal spela ulike typer fløyte og Bjørn Ole Rasch spela forskjellige tangentinstrument.

1993 vart det store gjennombrotsåret for Bukkene Bruse. Debutplata, som fekk namnet Bukkene Bruse, kom ut i 1993 på Grappa musikkforlag. Same året vart trioen vald ut til å vera offisielle OL-musikarar i samband med Vinter-OL 1994 på Lillehammer. Gruppa reiste på turné til mange land i 1993, og fekk slik ein meir internasjonal tilhøyrarskare. Dei bidrog også til avslutningsseremonien av dei olympiske leikane i 1994. I 1993 spelte Bukkene Bruse også inn barneplata Våre beste barnesanger 2 saman med Geirr Lystrup, Anne Kari Hårnes og Kirsten Bråten Berg. I byrjinga av 1994 vann plata Spellemannprisen 1993 i kategorien Barneplate.

I 1995 kom Bukkane Bruse si oppfylgjarplate, Åre ut på Grappa. I 1997 kom plate nummer tre, Steinstolen ut, denne gongen på Plateselskapet Heilo. Dette var også den fyrste plata keyboardisten Bjørn Ole Rasch var med som fjerde medlemmet i gruppa. Etter dette gav gruppa ut plata Den fagraste rosa frå 2001, på Grappa. I 2004 gav Bukkene Bruse ut si fyrste live-plate, Spel. Dette er foreløpig den siste plata gruppa har gjeve ut.

Utmerkingar 

Dei tre nyaste studioplatene til Bukkene Bruse, Åre, Steinstolen og Den fagraste rosa vart alle nominerte til Spellemannprisen for kvar sitt år. Likevel er det berre Våre beste barnesanger 2 Bukkene Bruse har vore med og vunne Spellemann for. I tillegg vann dei Prøysenprisen i 1999. Dessutan kan det nemnast at The Stone Chair (den engelske utgåva av Steinstolen) vart kåra til beste world music-plate på Listmania hjå den store nettbutikken Amazon.com i 2002.

Diskografi 

 Bukkene Bruse (Grappa, 1993)
 Åre (Grappa, 1995)
 Steinstolen (Heilo, 1997) - Gitt ut i USA som The Stone Chair (North Side, 1999)
 Den fagraste rosa (Grappa, 2001) - Gitt ut i USA som The Loveliest Rose (North Side, 2002)
 Spel (Grappa, 2004) Liveplate

Kjelder 

 Grappa musikkforlag om Bukkene Bruse, henta inn 5. mai 2012.
 Diskografien er henta frå bokmålsartikkelen om Bukkene Bruse, 5. mai 2012.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Youtube.com: Bukkene Bruse - Folketone fra Sunnmøre. Konsert i kyrkjebygg.

Musikkgrupper skipa i 1988
Norske folkemusikkgrupper
Vinnarar av Spellemannprisen
Vinnarar av Prøysenprisen
Fjell i Hornindal

Dette er ei liste over dei høgste fjella i Hornindal kommune med ein primærfaktor på minst 50 meter.

Merknad: Dei fleste forbinder "Kviven" med trimposten som ligg på ca 900 moh. I denne samanheng er "Kviven" toppen mellom trimposten og Otredalsskaret.

Sjå òg 

 Trimpostar i Hornindal

Kjelder 

 Toppomania.info  som har brukt desse kjeldene:
 Noreg 1:50 000-kart
 Kunnskapsforlagets Store Norgesatlas.
 Norgeskart til Kartverket

 
Hornindal
F. Bruns Bokhandel

F. Bruns Bokhandel var ein norsk bokhandel og forlag i Trondheim, etablert 1873 av Andreas M. Brun og Anton Heiberg. Frå 1876 var Brun eineeigar. Namnet kjem frå Fridthjov Brun, son av Andreas Brun. Firmaet har mottatt prisen «Årets Bedrift» i Trondheimsregionen, og var lenge mellom blant byens sterkaste merkenamn. Bokhandelen hadde fleire filialer i byen og i nabokommunane.

Då Gyldendal bygde opp si eiga bokhandlarkjede Ark kjøpte dei i 2000 bokhandeldelen av selskapet frå fjerde generasjon Brun. Hovudbutikken på «Brunhjørnet» øvst i Nordre gate heiter no Ark Bruns. Familien Brun eig framleis eigedomen på Brunhjørnet.

Utgjevingar
Som forleggar har firmaet stått for ei rekke viktige utgjevingar innan kultur og lokalhistorie, mellom desse:

Halvdan Koht (red.), Våre høvdinger. 70 livsskildringer med portretter (1929)
A. Chr. Føyn og O. Juel, Lærebok i praktisk regning (1936)

Henry Røsoch, Trondheims historie (1939)
Esten Kromlær, Æ kose mæ læll (1941)

Nils A. Ytreberg, Handelssteder i Finnmark: historie, handelsliv, reise og fest (1942)
Axel Coldevin, Jordegods og storgårder (1943)
Nils P. Vigeland, Norsk seilskipsfart erobrer verdenshavene (1943)

Per Bøhn, IMI – norsk innsats i kampen om atomkraften (1946)

Voltaire, Candide (1946). Oversatt av Chrix Dahl
Finn Amundsen (red.), Norsk idrett siden frigjøringen (1949)
Einar K. Aas og Peter Wessel Zapffe, Vett og uvett (1950)

Litteratur
Wilhelm K. Støren F. Bruns Bokhandel 1873–1973. 1973

Kjelder
 Bokelskere.no Bruns forlag
 Fridthjov Brun i SNL

Referansar

Denne artikkelen bygger på «F. Bruns Bokhandel» frå ,  den 21. desember 2021.  
 

Næringsliv i Trondheim
Bruns
Norske bokhandlar
Forlag skipa i 1870-åra 
Føretak skipa i 1873
1873 i Noreg
Kopplam

Kopplam er lam som av ulike grunnar ikkje får mjølk frå ei søye og derfor må fôrast med flaske eller liknande om dei skal overleva.

Sauehald
Mário de Sá-Carneiro

Mário de Sá-Carneiro () var ein portugisisk poet og prosaforfattar som i lag med Fernando Pessoa vert rekna som grunnleggar av den litterære modernistrørsla i Portugal.

Liv og virke 
Mário de Sá-Carneiro var fødd i Lisboa. Faren var ingeniør, mora døydde då han var to år gamal og Sá-Carneiro voks opp hos besteforeldra.

Sá-Carneiro byrja å skrive dikt som tolvåring og hadde innan han fylte 17 år omsett fleire verk av Victor Hugo, Johann Wolfgang von Goethe og Friedrich Schiller. I 1910 gav han ut teaterstykket Amizade («Venskap») i lag med skolekameraten Tomas Cabreira Junior. Sá-Carneiro oppheldt seg i Paris i fleire periodar, først i 1912, så hovudsakleg i 1914, og 1915 til 1916. Formålet var å studere rettsvitskap, men han kom aldri gjennom første studieår. 

I 1913 vart Sá-Carneiro kjend med Fernando Pessoa som introduserte han for det modernistiske miljøet i Lisboa. I lag med José de Almada Negreiros gav Pessoa og Sá-Carneiro ut litteraturtidsskriftet Orpheu (1915). Bladet, som hovudsakleg var finansiert av faren til Sá-Carneiro, kom berre i to nummer. Faren nekta å finansiere eit tredje nummer som var under arbeid. Bladet skapte stor skandale med sin futuristiske idealisme, men idag vert  Orpheu rekna som eit av dei finaste og mest betydelege døma på portugisisk litteratur. 

Sá-Carneiro levde eit ustadig bohemliv i Paris, han hadde økonomiske problem, krangla med faren, var ulukkeleg i kjærleik og tok tilslutt sitt eige liv på Hôtel de Nice på Montmartre.

Det mest kjende verket til Sá-Carneiro er romanen A Confissão de Lúcio («Skriftemålet til Lúcio»), eit komplekst relasjonsdrama mellom ei kvinne og to dekadente diktarar under det parisiske fin de siècle. Boka tematiserer erfaringsgrunnlaget til Sá-Carneiro og ei leiting etter å finne sin eigen identitet; dette var problem som han tumla med heile livet.

Tematisk krinsar verka til Sá-Carneiro ein god del om døden og er merkt av ein viss dødslengt. 

Mário de Sá-Carneiro står i skuggen av Fernando Pessoa, men fekk stor påverknad på generasjonen portugisiske diktarar som følgde etter. Dei samla verka hans kom ut posthumt i 1946.

Verk i utval
 Amizade («Venskap»), 1910, teaterstykke
 Princípio («Byrjing»), 1912, forteljingar
 O homem de Sonhos («Mannen som drøymde») og O Fixador de Instantes («Frysing av augneblenken»), 1913, forteljingar som kom ut i A Águia
 A Alma («Sjela»), 1913, teaterstykke
 Dispersão («Oppløysing»), 1914, lyrikk
 A Confissão de Lúcio, 1914, roman
 Céu em fogo («Himmel i brann»), 1915, 12 forteljingar
 På norsk: Himmel i brann, eit utval noveller frå Céu em fogo, 81 sider. Folium klassikere (Portugal - 1800-talet). Omsett av Torstein Johnsrud. ISBN 82-7995-006-0
 Indícios de Oiro, 1937, lyrikk, posthumt

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mário de Sá-Carneiro» frå , den 6. mai 2012, som oppgir som sine kjelder:  
 
Hauptwerke der spanischen und portugiesischen Literatur, s. 783, ff. Kindlers neues Literaturlexikon,
Knauers Lexikon der Weltliteratur,
Etterord til romanen Lucios Bekenntnis (Suhrkamp, Frankfurt a.M. 1997, ISBN 3-518-22267-8)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Portugisiske forfattarar
Folk frå Lisboa
Modernistiske forfattarar
Loudi

Loudi (kinesisk: 娄底 ; pinyin: Lóudǐ) er eit byprefektur sentralt i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 8 117 km² og 3 785 627 innbyggjarar i 2010.

Byprefekturet Loudi omfattar eitt distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og to fylke (县 xiàn).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Loudi» frå ,  den 6. mai 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Loudi» frå ,  den 6. mai 2012.  
 

Byprefektur i Hunan
Hengyang

Hengyang (kinesisk: 衡 阳 / 衡 陽, pinyin: Héngyáng) er eit byprefektur sentralt og litt sør i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 15 279 km² og 7 141 462 innbyggjarar i 2010. Av desse budde 936 789 menneske i storbyen. Hengyang ligg ved elva Xiang Jiang, ca 500 km sør for Changsha.

Byprefekturet Hengyang omfattar fem distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og fem fylke (县 xiàn).

Næring
Hengyang er ein sterkt veksande industriby og det største trafikknutepunktet i Hunan. Mellom industrigreinene i byen finst kjemisk, jordbruks- og gruveutstyrs-, tekstil-, papir- og matvare-industri. I prefekturet er det bly-, sink-, kol- og tinngruver.

Samferdsle
Snøggtoget mellom Wuhan og Guangzhou går gjennom området. Også Jingguangbana, som er den eldre toglinja mellom Beijing i nord og Guangzhou i sør, har stoppestad her. Denne sterkt trafikkerte jernbanelinja er også innom mellom andre Shijiazhuang, Handan, Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Shaoguan.

Kinas riksveg 107 går gjennom området. Han fører frå Beijing til Shenzhen og er innom provinshovudstadene Shijiazhuang, Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Guangzhou. Også Kinas riksveg 322 tek til i Hengyang og fører via Guilin og Nanning i den autonome region Guangxi fram til grensa mot Vietnam ved Vennskapsporten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hengyang» frå ,  den 6. mai 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Hengyang» frå ,  den 6. mai 2012.  
 

Byprefektur i Hunan
Yongzhou

Yongzhou (kinesisk: 永州; pinyin: Yǒngzhōu) er eit byprefektur heilt sør i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina, med grense til provinsen Guangxi både i vest og i sør. Byprefekturet har eit areal på 22 441 km² og eit folketal på om lag 5,7 millionar.

Byprefekturet Yongzhou omfattar to distrikt (区 qū), åtte fylke (县 xiàn) og eitt autonomt fylke.

Historie 
Byen Yongzhou er over 2 000 år gammal og kjend for den vakre og godt bevarte gamlebyen. Fleire tempel og tårn, samt den gamle bymuren speglar den historiske rolla som byen har hatt.

Samferdsle 
Kinas riksveg 207 fører gjennom prefekturet; først gjennom fylket Dong'an, så gjennom sjølve byen Yongzhou, deretter gjennom fylka Shuangpai, Dao og Jianghua. Denne viktige trafikkåra tek til i Xilinhot i Indre Mongolia nær grensa til Mongolia, går sørover og endar i Hai'an, ein by som ligg i Xuwen fylke sør på Leizhouhalvøya i provinsen Guangdong.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Yongzhou» frå , den 6. mai 2012. 
 
 Denne artikkelen bygger på «Yongzhou» frå , den 6. mai 2012. 
 
 Denne artikkelen bygger på «Yongzhou» frå , den 6. mai 2012. 
 

Byprefektur i Hunan
Zhuzhou

Zhuzhou (kinesisk: 株州; pinyin: Zhūzhōu) er eit byprefektur aust i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet, som i aust grensar mot provinsen Jiangxi, har eit areal på 11 262 km² og 3 855 609 innbyggjarar i 2010. Av desse budde 806 988 menneske i storbyen. 

Byprefekturet Zhuzhou omfattar fire distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og fire fylke (县 xiàn).

Næring
Metallurgisk industri, maskinproduksjon, kjemisk industri og byggvareindustrien er dei fire nøkkelnæringane i Zhozhou.

Samferdsle
Snøggtoget mellom Wuhan og Guangzhou går gjennom området. Også Jingguangbana, som er den eldre jarnvegen mellom Beijing i nord og Guangzhou i sør, har stoppestad her. 

Kinas riksveg 320 går gjennom området. Han tek til i Shanghai og fører sørvestover til grensa mellom provinsen Yunnan og Burma. Undervegs er han innom mellom andre Hangzhou, Nanchang, Guiyang, Kunming og Dali.

Ymse
Zhozhou og Fredrikstad er vennskapsbyar sidan 1999.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zhuzhou» frå ,  den 6. mai 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Zhuzhou» frå ,  den 6. mai 2012.  
 

Byprefektur i Hunan
Justin Hayward

Justin Hayward () er ein engelsk musikar, mest kjend som songar, låtskrivar og gitarist i rockebandet The Moody Blues.

Hayward starta karrieren i lokale band i Swindon. I 1966 svarte han på ei annonse i Melody Maker, sett ut der av Eric Burdon frå The Animals, og Hayward vart kontakta med Mike Pinder frå The Moody Blues etter at Burdon hadde gjeve brevet til Hayward og demoopptaka til Pinder. Etter nokre få dagar hadde Hayward erstatta vokalist og gitarist i Moody Blues, Denny Laine, som hadde slutta. Bassisten John Lodge erstatta samstundes Rod Clarke som hadde spelt ei stund for bassit Clint Warwick, som hadde slutta på same tid. 

Då Hayward og Lodge kom inn i bandet, i lag med at Pinder starta å nytte mellotron, gav det bandet stor kommersiell suksess mot slutten av 60-åra. I 1967 gav dei ut albumet Days of Future Passed, eit av dei første og mest influerande symfoniske rockealbuma, med Hayward-songane «Tuesday Afternoon» og «Nights in White Satin». Sistnemnde selde etter kvart over to millionar eksemplar, og gjekk inn på singellista i Storbritannia tre gonger (1967, 1972 og 1979). 

Hayward vart frontmann i gruppa i perioden 1967-1974, og skreiv fleire songar og hitsinglar enn dei andre i bandet. 

I 1980-åra skreiv Hayward òg musikk for film og fjernsyn, mellom anna kjenningsmelodien til BBC2-serien Star Cops.

Justin Hayward har i tillegg til albuma med The Moody Blues òg gjeve ut fleire soloalbum. 

I 2018 blei Hayward teken inn i Rock and Roll Hall of Fame som medlem i Moody Blues.

Solo diskografi
Blue Jays (1975) med John Lodge
Songwriter (1977)
Night Flight (1980)
Moving Mountains (1985)
Classic Blue (1989) med Mike Batt
The View from the Hill (1996)
Live in San Juan Capistrano (1998)
Justin Hayward and Friends Sing the Moody Blues Classic Hits (2003)
Spirits of the Western Sky (2013)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Justin Hayward» frå ,  den 6. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Justin Hayward-intervju frå 2005 

Folk frå Swindon
Engelske songarar
Engelske gitaristar
Engelske låtskrivarar
Ivor Novello-prisvinnarar
The Moody Blues-medlemmar