alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Caress of Steel

Caress of Steel er det tredje studioalbumet frå det kanadiske progressive rockebandet Rush, utgjeve i september 1975.

Caress of Steel er det første Rush-albumet der dei har med ein 20-minuttar lang song, med handling, og delt opp i ulike delar. Albumet var meint å vere gjennombrotsalbumet til Rush, men diverre vart det ikkje slik. Eit skikkeleg gjennombrot fekk dei først med deira neste plate, 2112.

Det tredje albumet til Rush viser ein stil meir knytt til standard progressiv rock enn den dei hadde hatt frå før. Men likevel sit litt av den Led Zeppelin-inspirerte stilen att i songar som «I Think I'm Going Bald».

Eigenleg skulle coveret på albumet vere i sølv, for å få ein litt stålaktig farge på det. På grunn av ein utskriftsfeil av coveret vart sølvfargen erstatta med ein koparfarge. Ein liknande utskriftsfeil skjedde på det første albumet til Rush,  Rush, der raudfargen som Rush-teksten på coveret skulle hatt, vart til rosa.

Innhald

Medverkande
 Geddy Lee - bassgitar og vokal
 Alex Lifeson - 6- og 12-strengs elektrisk og akustisk gitar, klassisk gitar, steelgitar
 Neil Peart - trommer, perkusjon, voiceover på "The Necromancer"

Salstrofé

Lister
Album - Billboard (North America)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Caress of Steel» frå ,  den 12. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1975
Anthem Records-album
Mercury Records-album
album produserte av Terry Brown
Pentti Karvonen

Pentti Kalevi Karvonen () var ein finsk friidrettsutøvar som tevla i hinderløp. 

Karvonen var fødd i Koivisto i Finland, no Primorsk i Russland.

Pentti Karvonen sette ny verdsrekord på 3000 meter hinder med tida 8,45.4. Rekorden vart sett den 15. juli 1955 på Bislett stadion i Oslo. 

I 1990 var Pentti Karvonen ein av 9 idrettsutøvarar som vart tildelt Bislett-medaljen for historiske bragder på stadion.

Fotnotar 

Finske idrettsutøvarar
Vinnarar av Bislett-medaljen
2112 av Rush

2112 er det fjerde studioalbumet til det kanadiske rockebandet Rush.

Det kom ut i 1976 og inneheld musikkstykket 2112 som er delt inn i sju suitar og handlar om ei dystopisk soge i år 2112. Albumet vert stundom skildra som eit konseptalbum sjølv om songane på side to av vinylplata ikkje er knytte til stykket på side ein. Rush hadde det same arrangementet på albumet Hemispheres i 1978.

Mottaking
2112 er eit av to Rush-album som finst i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die (det andre er Moving Pictures). I 2006 kåra lyttarane på Planet Rock 2112 som det definitive Rush-albumet. I 2012 låg albumet på andreplassen på lista som lesarane til Rolling Stone laga over tidenes beste progrockalbum. Albumet ligg på lista til IGN over 10 klassiske progrockalbum..

Innhald

Medverkande

Rush
 Geddy Lee – bassgitar, vokal, Minimoog
 Alex Lifeson – elektrisk og akustisk gitarar
 Neil Peart – trommer, perkusjon

Andre musikarar
 Hugh Syme – mellotron på «Tears»

Lister
Billboard (USA)

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «2112 (album)» frå ,  den 12. september 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Rush-album
Musikkalbum frå 1976
Anthem Records-album
Mercury Records-album
album produserte av Terry Brown
Anders Gärderud

Sven Anders Gärderud () er ein svensk tidlegare friidrettsutøvar, orienteringsløpar og idrettsleiar. Han vart olympisk meister i 3 000 meter hinder ved dei olympiske sommarleikane 1976 i Montreal. I nasjonale tevlingar vann han medaljar også på 800 meter, 1500 meter og 10 000 meter på 1960- og 1970-talet.

Biografi

Friidrett
Gärderuds første store prestasjon kom i Roma 11. september 1968. Han forbetra då den svenske 800-meter-rekorden, sett av Dan Waern sju år tidlegare, med tre tidels sekund til 1.47,2. Denne rekorden stod i seks år. Gärderud deltok i 800 meter og 1500 meter under sommar-OL 1968 i Mexico by, men kom ikkje vidare til semifinale.

Frå 1970-talet konsentrerte Gärderud seg meir om hinderløp. Han deltok i 3000 meter hinder i sommar-OL 1972 i München, men sleit med forkjøling, og kom heller ikkje denne gongen lengre enn til forsøksheata. Berre ei veke seinare sette han ny verdsrekord på distansen med tida 8.20,8 på olympiastadion i Helsinki.

Under EM i friidrett 1974 i Roma vann Gärderud sølv på 3000 meter hinder. I 1975 forbetra han sin eigen verdsrekord to gonger. Fyrste gongen var på Bislett stadion med tida 8.10,4, seks dagar seinare sprang han inn på 8.09,7 i Stocholm.

Finalen i 3000 meter hinderløp under sommar-OL 1976 i Montreal har vorte ein klassikar i Sverige. Frank Baumgartl frå Aust-Tyskland er i leiinga, og Gärderud tett bak. Når dei kjem fram til siste hinderet, ramlar Baumgartl slik at Gärderud fritt spring inn til ny verdsrekord på 8.08,02. For denne prestasjonen fekk han også gullmedalje frå Svenska Dagbladet.

Anders Gärderud held framleis dei svenske rekordane på éi engelsk mil, 2000 meter og på 5000 meter.

Orientering
Gärderud dreiv også med orientering. Hans fremste prestasjon i orientering var eit SM-gull i stafett med Mälarhöjdens IK i 1977.

I si tid som aktiv idrettsutøvar representerte Gärderud både IFK Lidingö, Enebybergs IF og Mälarhöjdens IK.

Idrettsleiar
På 1990-talet var Gärderud landslagssjef for det svenske friidretts-landslaget. Seinare var han landslagssjef for det norske orienteringslandslaget. Han er busett på Lidingö i Stockholm og kommenterer friidrett og orientering for Sveriges Television.

I 1990 var Gärderud ein av ni idrettsutøvarar som fekk Bislett-medaljen for historiske bragder på Bislett stadion.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Anders Gärderud» frå ,  den 12. september 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Anders Gärderud» frå ,  den 12. september 2012.  
 

Svenske langdistanseløparar
Svenske friidrettsutøvarar
Svenske orienteringsløparar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Sverige
Svenske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Svenske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Svenske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Vinnarar av Bislett-medaljen
Lynwood (fleirtyding)

Lynwood kan referere til fleire stader.
I USA:
 Lynwood, California
cf. Straight Outta Lynwood, eit album av Weird Al Yankovic
 Lynwood, Illinois
Ein forstad til Perth
 Lynwood, Western Australia 
Eit distrikt i Brookhaven, Georgia
 Lynwood Park, Brookhaven, Georgia

Sjå òg
Lynnwood
Linwood (fleirtyding)

Engelske toponym
Engelskspråklege etternamn
Thalassarche impavida

Thalassarche impavida er det vitskaplege namnet på albatrossar som høyrer til ein populasjon med hekking på Campbelløyane, meir enn 600 kilometer sør for Stewart Island, New Zealand. 

Det engelske artsnamnet er Campbell albatross eller Campbell mollymawk, han har ikkje fått tilordna normert namn på norsk. Det har vore strid om rangeringa av dette taksonet og om verdien av datagrunnlaget som ligg til grunn for avgjersla om å rangere taksonet som ein art. Derfor er T. impavida framleis av Clementslista ('eBird/Clements checklist') rekna som ein underart av svartbrynalbatross, Thalassarche melanophris, altso at dette berre er ein variant av arten svartbrynalbatross. HBW Alive har nyleg  skildra Thalassarche impavida som ein sjølvstendig art.

Skildring 
Desse fuglane kan skiljast frå svartbrynalbatross, eller nominatforma, med litt mørkare underside av vengen og ved at T. impavida har gul iris, noko som svartbrynalbatross manglar. Utsjånaden er elles som for svartbrynalbatross, og desse albatrossane skil seg igjen frå andre i Thalassarche-slekta med ein lang mørk flekk rundt auget, ei mykje brei, mørk rand langs kanten av undervengen, og hos ungfuglar er heile undervengen mørk og nebbet grå-svart. T. impavida veg i området 2,2 til 3,8 kg, har vengespenn på 210-246 cm og er ca. 88 cm i kroppslengd. 

Hekkeområdet for Thalassarche impavida er utelukkande den nordlege og vestlege kysten av Campbelløya og holmen Jeanette Marie rett utanfor. Utanom hekking, spreier desse albatrossane over det sørvestlege Stillehavet,  Tasmanhavet og Rosshavet, mellom 24 og 48 °S.

IUCN klassifiserer denne arten som sårbar på grunn av avgrensa hekkelokalitet. Det siste anslaget var i 1997 og talde 24 600 par, og populasjonen er trudd å vere aukande. Det største trugsmålet mot denne populasjonen er fiskeri, både linefisket og trålarar.

Kjelder  

Albatrossfamilien
Aredhel

Aredhel Ar-Feiniel, den kvite frua av Gondolin, er ei alvisk kongedotter i J.R.R. Tolkiens legendarium. Ho er dotter av Fingolfin og søster av Turgon. Ho var kvitleitt og svarthåra, etter skildringa i Silmarillion.

Liv

Aredhel kom med brørne og faren frå Valinor etter opprøret til Fëanor, og kom med tida til å setja bu i Gondolin saman med broren Turgon. Med tida vart ho rastlaus der, og kravde å få reise ut for å finne frendene sine, sønene til Fëanor, som ho hadde hatt mykje å gjera med i Valinor. Etter noko rådslaging let Turgon ho fara, men ho villa seg bort på vegen og vart snara i den trollbundne skogen Nan Elmoth, der ho vart møtt av mørkalven Eöl, som tok ho til kone. Dei budde saman i mange år, og ingen visste kvar ho var faren av. Saman fekk dei sonen Maeglin. 

Som åra gjekk, vart Aredhel rastlaus att, og braut opp frå Nan Elmoth med Maeglin for å finne frendene sine, først Caranthir, og deretter Turgon. Eöl følgde etter, og han fann jamvel vegen heilt til Gondolin, der han laut stå til rette framfor Turgon. Han nekta plent å godkjenne Turgons herrevelde, og slengde eit forgifta spjut etter Maeglin, men Aredhel kasta seg mellom og døydde. Eöl vart sidan kasta ut frå ein høg klippe, og Maeglin vart verande i Gondolin.

Utvikling av legendariet

The Book of Lost Tales kallar Aredhel for Isfin, men grunndraga i forteljinga er dei same. I seinare versjonar av teksten kan det sjå ut som om ein kan setja opp Aredhel som motpol til Galadriel (djerv mot overmodig).

 J.R.R. Tolkien.

pl:Lista Calaquendich#Aredhela
ru:Список эльфов Средиземья#Аредэль
Thorill Gylder

Thorill Gylder () er ein norsk tidlegare kappgjengar. Ho representerte Vansjø/Svinndal IL.

Karriere 

På 1970-talet utvikla Thorill Gylder seg til å bli ein framifrå kappgjengar. Frå 1975 og til 1981 vann Gylder heile 13 indivuelle NM-gull i kappgang. I tillegg deltok ho i to uoffisielle kappgang-VM på veg. I det fyrste i 1978 tok ho sølv, og året etter vann ho bronse.

I 1978 deltok ho i 5000 meter kappgang på Bislett stadion, og sette her ny verdsrekord. Ifylgje engelsk wikipedia har Gylder også to tidlegare verdsrekordar på 10 000 meter kappgang; 48,40 (1978) og 47,24 (1979). Thorill Gylder har fire kongepokalar. I 1990 vart ho ein av ni utøvarar som vart tildelt Bislett-medaljen for historiske bragder på Bislett stadion.

Kjelder 

, henta inn 13. september 2012.

Fotnotar 

Norske kappgjengarar
Vinnarar av Bislett-medaljen
Songen 2112

2112 er tittelsporet på albumet med same namn frå 1976 av det kanadiske progressiv rock-bandet Rush. Stykket tok opp heile den første sida på den originale vinylutgåva. Oveturen og den første delen, Temples of Syrinx, vart gjeven ut som singel og vert framleis mykje spelt på konsertane til Rush i dag. Science-fiction-lydane i starten av songen vart skapt ved hjelp av ein ARP Odyssey-synthesizer og ein Echoplex-effeckt.

Delar

Komposisjon
Tekstforfattaren og trommeslagaren Neil Peart nemner Ayn Rand som ein viktig påvekrnad for å skriva songen. Peart har forklart at boka hennar Anthem hadde vore ein viktig påverknad på musikken hans, og sa i eit intervju med Rockline i 1991 :

I Overture
Opninga av songen har science fiction-aktige lydar i byrjinga som blei laga med ein ARP Odyssey-synthesizer og Echoplex tape delay. Denne delen peiker fram til resten av stykket med motiv frå «The Temples of Syrinx», «Presentation», «Oracle: The Dream» og «Soliloquy», i tillegg til ein gitarversjon av 1812-ouverturen av Tsjajkovskij. Den einaste teksten, mot slutten av stykket, er «And the meek shall inherit the Earth», og viser til Sæleprisingane i Det nye testamentet og Salme 37:11.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «2112 (song)» frå ,  den 13. september 2012 og 30. november 2021. 

Singlar frå 1976
Songar frå 1976
Rush-songar
Progressive rockesongar
Dystopisk musikk
Finding My Way

«Finding My Way» er den første songen på Rush-albumet Rush. Han er like over fem minuttar lang og i 4/4-takt. Songen er skriven av songar og bassist Geddy Lee og gitarist Alex Lifeson. Songen vart ofte spelt på konsertane til bandet i 1970-åra, vanlegvis som ein del av ein medley, noko ein kan høyre på konsertalbumet All the World's a Stage, i lag med «Working Man» og Neil Peart sin trommesolo. 

Songen vart seinare berre spelt i sin heilskap på to turnear i 1980-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Finding My Way» frå ,  den 13. september 2012.  
 

Rush-songar
Singlar frå 1974
Songar frå 1974
hardrock-songar
Bluesrock-songar
Heavy metal-songar
In the Mood av Rush

«In the Mood» er ein song av det kanadiske rockebandet Rush frå debutalbumet, Rush. Han var minst to år gammal då han vart spelt inn for albumet. Songen er kring tre og eit halv minutt lang og i 4/4-takt. 

Songen vart ofte spelt på konsertane til bandet, ofte i ein medley, og vanlegvis nær slutten av ekstranummer, fram til 1992, då han vart droppa. Ein radiostasjon i St. Louis for classic rock, KSHE, brukte å spele songen kvar fredag kveld kl. 19:45, som ein referanse til teksten i refrenget der det vert sunge «hey baby, it's a quarter to eight».

Songen vart spelt inn av det kanadiske bandet Sloan i 2002 for filmen FUBAR.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «In the Mood (Rush song)» frå ,  den 13. september 2012.  
 

Rush-songar
Singlar frå 1974
Songar frå 1974
hardrock-songar
Songen Fly by Night

«Fly by Night» er den femte songen frå det andre albumet til Rush med same namn. Musikken vart skriven av Geddy Lee og teksten av Neil Peart. Peart skreiv songen om den første reisa si heimefrå. I 1971, då han var 18 år gammal, forlet han Canada og reiste til England. Dette var eit stort vendepunkt i livet hans. 

Songen vart gjeven ut som ein singel i mai 1975. B-sida til singelen var «Best I Can»

Songen vart nytta i ein episode av fjernsynsserien Supernatural.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fly by Night (song)» frå ,  den 13. september 2012.  
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Rush-songar
hardrock-songar
Songar om Canada
Songar om London
The Necromancer

«The Necromancer» er ein episk progressiv rock-song av Rush frå albumet Caress of Steel frå 1974 og den fjerde lengste songen dei har spelt inn. Rush ønskte å skrive eit episk stykke og stykket fekk mellom anna skulda for at albumet ikkje selde så godt. 

Songen har undertittelen «A Short Story by Rush». 

Songen er delt inn i tre delar: 
 «Into Darkness»
 «Under the Shadow». 
 «Return of the Prince»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Necromancer (song)» frå ,  den 13. september 2012.  
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1976
Rush-songar
Lakeside Park

«Lakeside Park» er den tredje songen frå det tredje albumet til Rush, Caress of Steel. Musikken vart skriven av Geddy Lee og Alex Lifeson, med tekst av Neil Peart. Songen handlar om minna til Peart då han var i parken på sommarstid. 

Parken det er snakk om ligg i Port Dalhousie i St. Catharines ved Ontariosjøen i Canada. Neil Peart budde like i nærleiken av parken og leika her om sommaren som barn. Teksten nemner 24. mai, som er Victoriadagen i Canada, til minne om fødselsdagen til dronning Victoria.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lakeside Park (song)» frå ,  den 13. september 2012.  
 

Songar frå 1975
Rush-songar
Songar om Canada
The Twilight Zone av Rush

«The Twilight Zone» er den tredje songen på Rush-albumet 2112. Han vart gjeven ut i 1976. Som med dei fleste songane til Rush er teksten skriven av Neil Peart. Han er basert på to episodar av The Twilight Zone: «Will the Real Martian Please Stand Up?» og (første vers) og «Stopover in a Quiet Town» (andre vers). Det var den første singelen frå 2112.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Twilight Zone (Rush song)» frå ,  den 13. september 2012.  
 

Rush-songar
Songar frå 1976
Singlar frå 1976
A Passage to Bangkok

«A Passage to Bangkok» er den andre songen på Rush-albumet  2112. Han kom ut i 1976. Songen er skriven av heile bandet, med tekst av trommeslagar Neil Peart. 

Songen omhandlar narkotikabruk og stadane nemnde i teksten er referanser til forskjellige narkotika.

Songen vart gjeven ut på konsertalbumet Exit...Stage Left og versjonen frå dette albumet vart gjeven ut som singel.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «A Passage to Bangkok» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-songar
Songar frå 1976
Singlar frå 1977
Songar om narkotika
A Farewell to Kings

A Farewell to Kings er det femte studioalbumet til det kanadiske rockebandet Rush, og kom ut i 1977. Albumet vart spelt inn i Rockfield Studios i Wales, og miksa i Advision Studios i London.

A Farewell to Kings vart det første albumet til Rush som selde til gullplate i USA, to månader etter det kom ut, og selde etter kvart òg til platinaplate. 

Geddy Lee skreiv opphavleg basslinjene sine på ein akustisk bass. Fuglane ein kan høyre på «A Farewell to Kings» og «Xanadu» vart spelte inn utanfor Rockfield Studios.

Teksten til songen «Xanadu» var inspirert av det 56 linjer lange diktet «Kubla Khan» skriven av Samuel Taylor Coleridge i 1797. Gruppa arbeidde lenge med denne songen for å leggje til alle instrumenta som var naudsynt for å gjere songen komplett. Songen er eit av få tilfelle der Lee spelar rytmegitar.

«Closer to the Heart» er ein av dei mest populære songane til Rush. Denne vart òg ein radiohit då han kom ut. Songen har nesten alltid vore ein del av spelelistene til Rush frå han vart laga og fram til før Vapor Trails- og 30-årsjubileumsturneane.

Den siste songen på plata, «Cygnus X-1», omhandlar ei oppdikta romreise til «Cygnus X-1». Inspirasjonen til songen var henta frå observasjonen av ein røntgenkjelde frå stjernebiletet Cygnus. Cygnus X-1 vart oppdaga tidleg på 1970-talet av den kanadiske vitskapsmannen Tom Bolton, og blir rekna å vere ein av dei største kandidatane til å bli klassifisert som eit svart hol.

Innhald

Mottaking
I Q & Mojo Classic Special Edition Pink Floyd & The Story of Prog Rock hamna albumet på sjetteplassen på lista over "40 Cosmic Rock Albums".

Medverkande
Geddy Lee – vokal, bassgitar, 12-strengsgitar, Mini-Moog og basspedal-synthesizer
Alex Lifeson – elektrisk, akustisk og klassisk gitars basspedal-synthesizer
Neil Peart – trommer og perkusjon
Terry Brown – talt intro på "Cygnus X-1"

Lister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1977
Progressive rockealbum
Anthem Records-album
Mercury Records-album
album produserte av Terry Brown
Closer to the Heart

«Closer to the Heart» er ein song og ein singel av Rush, gjeve ut i 1977, frå albumet A Farewell to Kings. Det var den første Rush-songen som vart skriven i lag med ein person utanfor bandet, nemleg Peter Talbot, ein ven av trommeslagar Neil Peart. Han vart gjeven ut som singel i jula 1977 og gav bandet den første hitsingelen deira i Storbritannia med ein 36. plass på den britiske singellista.

Det er ein av dei mest populære songane til Rush og vert framleis spelt ein del på radio i dag. Songen har vore fast på nesten alle konsertane deira sidan 1977, men i nyare år har dei droppa songen fordi dei gjekk lei han.

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Fates Warning og Landon Pigg (som nytta introen i sin song «Falling in Love at a Coffee Shop»). ."

Ein orkesterversjon av «Closer to the Heart» finst på Exit...Stage Left.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Closer to the Heart» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Rush-songar
Hemispheres

Hemispheres er det sjette studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Det vart utgjeve i 1978. Albumet vart spelt inn i Rockfield Studios i Wales.

Albumet fortset trenden å skrive fantasy og science fiction-inspirerte tekster skrive av Peart. I likskap med 2112 inneheld Hemispheres ein song som dekkjer ei heil plateside, med ei historie delt opp i fleire delar. Denne songen heiter «Cygnus X-1, Book II: Hemispheres». Songen trekkjer inn inspirasjon frå gresk mytologi ved å blant handle om greske gudar.

Songen «Circumstances» handlar om opphaldet Neil Peart hadde i England ein periode han budde der, før han flytta tilbake til Canada og vart med i Rush.

«The Trees» er ein av Rush sine mest populære songar. Songen er ein fabel fortalt gjennom ein fantasy-tekst. Plottet er som følgjer: i skogen er det mange tre, høge eiketre, og ikkje fullt så høge lønnetre. Problemet i skogen er at eika er så høg at løna ikkje får solskin. Det heile endar med at det blir vedteke ei lov i skogen som gjer at alle blir kutta ned til same høgde. 

I ei lesarundersøking i Rolling Stone, kalla «Readers' Poll: Your Favorite Prog Rock Albums of All Time» vart albumet rangert på åttandeplass.

Innhald

Medverkande
Geddy Lee - bass, solovokal, synthesizer
Alex Lifeson - gitar,  synthesizer
Neil Peart - trommer og perkusjon

Lister
Album - Billboard (USA)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Hemispheres (Rush album)» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1978
Anthem Records-album
Mercury Records-album
album produserte av Terry Brown
Landøya

Landøya er ei slags halvøy og bustadområde i Asker kommune i nærleiken av Holmen. Halvøya grensar til Holmenfjorden og til sundet mellom fastlandet og Nesøya, der ein finn Hestesund og Nesbukta, og vert administrativt rekna til Nesbru. Over Landøya går Landøyveien frå kryss med vegen Fekjan langs Neselva og fram til Hestesund, der det er ei brygge, og før i tida var ferjeoverfart til øyane utanføre.

Landøya har inga typisk form til halvøy å vere, for strekninga som knyter ho til fastlandet, det låge eidet som strekkjer seg frå Nesbukta i sundet mellom Nesøya og fastlandet og fram til Holmenbukta i Holmenfjorden, er særs langt i høve til forma og storleiken på arealet på halvøya. Namnet Landøya syner nok difor ikkje berre til at dette er ei halvøy, men har truleg mykje å gjere med at halvøya har likskap med ei øy som hever seg opp over både dette låge eidet og sjøen ikring, og på den måten står fram som ei «landøy».

I bakkane ned mot Holmenbukta og Holmenfjorden ligg det mange eldre hus i sveitserstil på tomter med strandline, brygger og såkalla badehus, små hus som i gamal tid var viktige for å kunne kle seg om i klede som søma seg for bading i fjorden. I Nesbukta ligg det eit lystbåtverft, og sjølve bukta er full av flytebrygger og fortøyningsplassar for lystbåtar.

Forfattaren Kristofer Uppdal budde på Landøya nokre år før sjukdomen tok makta over han. Den norske skeisedronninga Sonja Henie hadde eit stort bustadhus på Landøya, der ho budde når ho var i Noreg. (Vegen som huset ligg attmed, har no fått namnet Sonja Henies vei.) Den kjende motstandsmannen frå siste verdskrigen, Max Manus, budde òg på Landøya etter krigen og fram til han døydde i 1996.

I 1972 vart det bygd ein ungdomsskule på eit større areal på Øvre Nes i skråninga ned mot eidet som skil Landøya frå Nes-området, og denne skulen fekk namnet Landøya ungdomsskole, sjølv om han eigenleg ikkje ligg på Landøya.

Geografi i Asker
13 jours en France

13 jours en France (fransk for 13 dagar i Frankrike) er ein dokumentarfilm om vinter-OL 1968 i den franske byen Grenoble.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «13 jours en France» frå ,  den 13. september 2012.  
 
 IMDb: 13 jours en France

Filmar frå 1968
Franske dokumentarfilmar
Dokumentarfilmar om OL
Vinter-OL 1968
Franske filmar