alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Short Sandringham

Short Sandringham var eit 4-motors passasjerfly utvikla frå det militære sjøflyet Short Sunderland. Flyet vart produsert etter andre verdskrigen av flyprodusenten Short Brothers.

Bakgrunn 
Sunderland-prototypen flaug fyrste gong 16. oktober 1937 og dei første Sunderland-flya vart leverte til RAF i 1938. Det vart utvikla 4 ulike variantar, Mark I–Mark V, og flyet vart bygd i 749 eksemplar. Mange av desse gjekk tapt under krigen, endel gjenverande Sunderland (ca. 40) vart i etterkrigstida bygd om til sivile passasjerfly og fekk namnet Short Sunderland. Skilnaden på desse var at Mark I-versjonen var utstyrt med Bristol Pegasus-motorar, medan Mark II var utstyrt med Pratt & Whitney R-1830-9OB Twin Wasp motorar.

Flyene vart levert til sivile selskap som BOAC i Storbritannia.  ALFA i Argentina , Verdsett, TEAL og QANTAS i Australia, CAUSA i Uraguay og Det Norske Luftfartsselskap (DNL) i Noreg.

Sandringham i norsk teneste 
I Det Norske Luftfartsselskap vart flya brukt i den flyvende hurtigrute  mellom Oslo og Tromsø i sommarsesongen frå 1947 til 1951. 
Det vart skaffa i alt 5 fly som alle vart registrert i Norges luftfartøyregister:

 LN-IAV Kvitbjørn, levert 24. april 1947. Forulykket 28. august 1947 i Tjeldsundet. Sjå Kvitbjørn-ulukka.
 LN-IAW Bukken Brusa, levert 25. mai 1947. Havarert under landing 2. oktober 1948 i Hommelvik. Sjå Bukken Bruse-ulukka.
 LN-IAU Bamse Brakar, levert 16. juni 1947,  sank 15. mai 1950, i Harstad hamn like etter avgang. Alle ombord berget.
 LN-LAI Jutulen, Levert 4. mai 1948. I trafikk fram til oktober 1951. Utleidd ut til eit fransk selskap i Bangul i Nigeria. Flyet sokk ved fortøyningsbøyen 16. november 1952,
 LN-LMK Polarbjørn, levert 11. juni 1949. Selt 25. mai 1955 til Argentina (Ny reg.: LV-PAE, seinare LV-AHM). Hogge opp i 1967 i Buenos Aires.

Spesifikasjonar  (Short Sandringham Mk II)

Generell karakteristikk 

 Mannskap: 5-7
 Kapasitet: 37-39 passasjerar (max)
 Lengd: 26,3 m.
 Vengespenn: 21,80 m.
 Høgd: 10,2 m.
 Vingeflate: 138,3 m².
 Tomvekt: 17 300 kg
 Lastekapasitet:   (kg)
 Max. takeoff: 27 250 kg.
 Motorar:  4 Pratt and Whitney R-1830-92D, 14 sylindret stjernemotor 1 200 Hk kvar

Yting 

 Toppfart: 350 km/t.
 Marsjfart: 228 km/t.
 Rekkjevidd: 3 600 [[km{]].
 Max. høgd: 5 600 m,
 Stigningsrate: 2,6 m/sek.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Short Sandringham» frå ,  den 25. september 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 LN-IAU Bamse Brakar ved Bergen Sjøflyhamn
 Short Sandringham mark 6 i DNL og SAS fargar {

Fly under andre verdskrigen
Passasjerfly
Sjøfly
Grasshopper av J.J. Cale

Grasshopper er det sjuande studioalbumet til J.J. Cale, gjeve ut i 1982.

Innhald

Medverkande

J.J. Cale – gitar og vokal
Reggie Young – gitar
Christine Lakeland – gitar, orgel, vokal
David Briggs – piano, elektrisk piano
Mike Lawler – synthesizer
Jim Karstein – conga
Bill Boatman- tamburin
Robert Greenidge – steeltrommer
Gary Allen – trommer
Dennis Solee – horn
Charles Dungey – bass
Farrell Morris – conga,  perkusjon, vibrafon
Karl Himmel – trommer
Nick Rather – bass
Tommy Cogbill – bass
Ken Buttrey – trommer
Steve Gibson – gitar
John Christopher – gitar
Bobby Emmons – orgel
Teknisk
Audie Ashworth – produsent, lydteknikar
Chad Hailey – lydteknikar, miksing
Chip Young – lydteknikar
Rick Horton – lydteknikar
Ron Reynolds – lydteknikar, miksing

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grasshopper (album)» frå ,  den 25. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1982
J.J. Cale-album
Album produserte av Audie Ashworth
Robert Greenidge

Robert Greenidge () er ein steelpanspelar i USA og medlem av bandet til Jimmy Buffett, Coral Reefer Band og den instrumentale gruppa Club Trini.

Greenidge spelte i 1970-åra med fleire kjende artistar, som Maurice White, Earth Wind and Fire, Harry Nilsson, John Lennon og Ringo Starr og spelte på «Beautiful Boy (Darling Boy)» frå albumet Double Fantasy.  I 1982 spelte Greenidge med J.J. Cale på Grasshopper.

Frå 1978 til 1983 spelte og turnerte han med bluesartisten Taj Mahal.

Utvald diskografi
«Winelight» Grover Washington Jnr (1980 Elecktra)
 Taj Mahal, Music Fuh Ya' (Musica Para Tu)
Mad Music — Robert Greenidge og Michael Utley (1986; MCA)	
Jubilee — Robert Greenidge og Michael Utley (1987; MCA 42045)	
Heat — Robert Greenidge og Michael Utley (1988; MCA)
Margaritaville Cafe: Late Night Menu — forskjellige artistar (1993; Margaritaville)
Caribbean Paradise — Dennis Desouza (1994; Wirl)
It's Christmas Mon! Steel Pan Music Christmas — Robert Greenidge (1995; Intersound 3529)
Club Trini — Greenidge/Utley - Club Trini (1996; Margaritaville 531041)	
Back in Town — Greenidge/Utley - Club Trini (1999; Club Trini Records)
Margaritaville Cafe: Late Night Live — Club Trini (2000)	
From the Heart — Greenidge/Utley — Club Trini (2003)
«A Coral Reefer Christmas» – Robert Greenidge (2010)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robert Greenidge» frå ,  den 25. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
Biography  at RobertGreenidge.com

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

Steelpan-spelarar
trinidadiske musikarar
Coral Reefer Band-medlemmar
Norges luftfartøyregister

Norges luftfartøyregister (NLR) er eit register over norske sivile luftfartøy.

Norges luftfartøyregister  vert ført av Luftfartstilsynet. Alle sivile fly som skal fly i norsk luftrom skal ha gyldig registreringsbevis frå NLR. Berre fartøy som er registrerte i NLR får utskrive norsk sivilt registreringsbevis. Registrering i NLR gjev òg rettsvern for registrerte heimelsforhold og heftedokument.

Registreringsmerket består av 5 bokstavar; LN-(XXX).
Det er avsett følgjande for:

 Seglfly: LN-G(XX)
 Helikopter: LN-O(XX)
 Ballongar: LN-C(XX)
 Mikrofly: LN-Y(XX)

Med desse avgrensingane kan eigaren sjølv velja registreringsmerke. Mange flyeigarar vel eit registreringsmerke som svarar til deira eigne initialar.
Ved eigarskifte følgjer registreringa til den tidlegare eigaren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Norges luftfartøyregister» frå ,  den 25. september 2018.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad ved luftfartstilsynet.no

Luftfart i Noreg
Norske offentlege register
Bukken Bruse-ulukka

«Bukken Brusa»-ulukka var ei flyulukke som fann stad den 2. oktober 1948 ved Hommelvik sjøflyhamn i Trondheimsfjorden og som kosta 19 menneske livet. Flyet var eit norskregistrert firemotors sjøfly av typen Short Sandringham V (reg. LN-IAW) med namnet «Bukken Brusa». Det tilhøyrde Det Norske Luftfartselskap (DNL) og vart brukt i «den flygande hurtigruta».

Flyet var på veg frå Fornebu til Hommelvik ved Trondheim med 38 passasjerar og ei besetning på sju, leidd av DNL sin sjefsflygar John Strandrud. Då flyet skulle landa i Hommelvika ved Trondheimsfjorden var vêret vorte dårleg. Styrbord (høgre) pongtong trefte sjøen så kraftig at han brotna. Flyet helte over til styrbord side og vengen trefte vatnet. Deretter tippa flyet over og nasen vart øydelagt i den kraftige samanstøyten med vatnet og ei flyvertinne mista livet momentant. Den framre delen av flyet vart raskt fylt med vatn. 

Av dei totalt 45 ombord døydde 16 av passasjerane og tre av mannskapet. Blant dei omkomne var ordføraren i Tromsøysund kommune, Alfred Hansen. Dei av passasjerane som ikkje drukna var dei som sat lengst akter i røykeavdelinga på flyet, mellom dei den kjende filosofen og samfunnskritikaren Bertrand Russell, som skulle til Trondheim og halda foredrag i Studentersamfundet.

Sjå òg 

 Norske katastrofar og store ulukker

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bukken Bruse-ulykken» frå ,  den 25. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Aviation-safety.net – Informasjon om Bukken Brusa-ulukka.
 Anekdote om Russell og ulukka, frå Under Dusken.

Luftfartsulukker i Noreg
Kvitbjørn-ulukka

«Kvitbjørn»-ulukka var ei norsk flyulukke som fann stad den 28. august 1947, då sjøflyet til Det Norske Luftfartsselskap «Kvitbjørn» i tett tåke traff fjellveggen rett ovanfor Urklubben i Lødingsfjellet i Lødingen, lengst sør i Tjeldsundet. Flyet var av typen Short Sandringham (reg. LN-IAV), levert 24. april 1947 som det fyrste av ein serie på 5 tilsvarande fly til DNL.

Flybåten vart99, då den havarerte, på veg frå Tromsø, via Harstad, Bodø, Hommelvik (ved Trondheim) til Oslo.  Alle 35 ombord omkom i dette som til då var Noregs største flyulukke. Ombord var det 28 passasjerar (derav eit amerikansk og to tsjekkiske statsborgarar), og dessutan eit mannskap på sju.

Eit øyenvitne fortalde til NTB at dei hadde sett flyet koma i låg høgd over Tjeldsundet der det var tåke og lite oversiktlig vêr. Plutseleg byrja maskina å svinga, samstundes som den steig og forsvann inn i tåka som omgav den om lag 400 meter høge Kvammetind (del av Lødingsfjellet). Umiddelbart etterpå høyrde ein braket då maskina traff fjellveggen i 290 m høgd. Ulukka hende klokka 09.05 .

Årsaka til ulukka klår 
Rapporten frå Havarikommisjonen vart frigjeven i 2007. Styrten i fjellveggen vert sannsynlegvis skulda feilnavigering under vanskelege vêrforhold ved at flyverne i tett tåke tok feil av to holmar nytta som navigasjonspunkt, høvesvis Strandholmen og Hjertholmen (sjå Lødingen fyr). Den siste holmen ligg i samband med tettstaden Lødingen, og var eit navigasjonsmerke for å endra kursen på ferda ut Vestfjorden. Det vert anteke at ein forveksla dei to holmane og endra til ein fatal kurs.

Minnetale 
Om kvelden, same dag som ulukka skjedde, halde biskop Berggrav ein minnetale over ulukka og dei etterlatne på NRK Radio.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kvitbjørn-ulykken» frå ,  den 21. september 2018.

Referansar

Litteratur 

 Lødingen lokalhistorielag (2007/2008) Årbok for Lødingen. Kvitbjørnulukka i 1947, ISBN 978-82-90924-11-4.
 Lødingen lokalhistorielag (2003/2004) Årbok for Lødingen. Kvitbjørnulukka 28. august 1947, ISBN 82-90924-09-7.
 Lødingen lokalhistorielag (1999/2000) Årbok for Lødingen. Kvitbjørnulukka. Katastrofen. Beretning om ein av dei omkomne. Ein frå hjelpemannskapa fortel, ISBN 82-90924-07-0.
 Lødingen lokalhistorielag (1981) Årbok for Lødingen. Kvitbjørnulukka som kravde 35 menneskeliv, ISBN 82-990715-2-6.

Bakgrunnsstoff 

 Sørreisamann heidra etter flyulykke 
 Norske krigsflyvere 1941-1945. North Weald Wing. 331/332. John Buar.
 RAF NORDIC CLAIMS OF ENEMY AIRCRAFTS IN WORLD WAR 2. Kvm. John Buar.

Flyulukker i 1947
Luftfartsulukker i Noreg
Lødingen kommune
727. sjølvstendige marineinfanteribataljon

727. sjølvstendige marineinfanteribataljon er ei eining som er direkte underlagd den Den kaspiske flotiljen og er forlagt til Astrakhan i Volgograd oblast.

Vanleg samansetjing

kommando
 ein sambandstropp

Manøver
 to marineinfanterikompani
 eit stormlandekompani

Eldstøtte
 eit sjølvdrive artilleribatteri
 ein granatkastartropp
 ein panserverntropp

Logistikk
 ein forsyningstropp
 ein verkstadstropp

Referansar

Den russiske marinen
Den kaspiske flotiljen
414. sjølvstendige marineinfanteribataljon

414. sjølvstendige marineinfanteribataljon er ei eining som er direkte underlagd den Den kaspiske flotiljen og er forlagt til Kaspijsk i Dagestan.

Vanleg samansetjing

kommando
 ein sambandstropp

Manøver
 to marineinfanterikompani
 eit stormlandekompani

Eldstøtte
 eit sjølvdrive artilleribatteri
 ein granatkastartropp
 ein panserverntropp

Logistikk
 ein forsyningstropp
 ein verkstadstropp

Referansar

Den russiske marinen
Den kaspiske flotiljen
Marineinfanteribataljon

Ein marineinfanteribataljon er i dei fleste høve del av ein marineinfanteribrigade.

Vanleg samansetjing

kommando
 ei sambandstropp

Manøver
 to marineinfanterikompani
 eit stormlandekompani

Eldstøtte
 ei granatkastartropp
 ei panserverntropp

Logistikk
 ei forsyningstropp
 ei verkstadstropp

Referansar
Tidsskriftet Kapital

Kapital er eit norsk tidsskrift med redaksjon i Oslo som skriv nyhende om næringsliv, børs, finans og økonomisk politikk. Det vart stifta i 1971 av Trygve Hegnar, som enno er redaktøren til bladet. Bladet kjem ut annankvar torsdag.

Bakgrunn 
Kapital kom ut for første gong i 1971.  Det førte til ei total endring av norsk næringslivsjournalistikk, frå servil dekding til kritisk omtale.  Bladet er mellom anna kjent for si liste over dei 400 rikste i Norge, etter mål av den berømte lista til det amerikanske tidsskriftet Forbes. Det er òg kjend for portrettintervju skrivne av Niels Chr. Geelmuyden. Kapital har òg avslørt fleire kritikkverdige tilhøve i norsk nærings- og samfunnsliv. Mellom anna vart Finance Credit, dem største bedragerisaka i norsk historie, avslørt i Kapital. Den tøffe linja til bladet har medført fleire injuriesøksmål eller truslar om søksmål, men med unntak av OBOS-saka frå 1979 – etter at Kapital tidlegare hadde avslørt smøring i OBOS, men ikkje påvist at smøringa gav resultat – har bladet vunne alle sakene.

Fleire kjende personar har vore tilsett i Kapital gjennom tida. Det gjeld mellom andre Svein Støle frå meklarhuset Pareto, Knut Ivar Skeid og Odd Harald Hauge. Dei to sistnemnde starta Nettavisen saman.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Kapital (tidsskrift)» frå ,  den 25. september 2018.

Bakgrunnsstoff

Publikasjonar skipa i 1971
Norske tidsskrift
Norskspråklege tidsskrift
Gerdt Meyer

Gerdt Hinrich Meyer () var ein norsk forretningsmann frå Bergen.

Meyer tok i 1842 over handelsverksemda som hans samnemnde farfar starta opp på Tyskebryggja. I 1860  skipa Meyer eit mylnebruk og dreiv sidan kornhandel. Handelen med korn voks kraftig, så 1870-72 fekk han bygt Vaksdal Mølle. Han døydde i stor rikdom, verksemdene hans tok sonesonen Rasmus Meyer over og dreiv vidare.

Kjelder
Norsk biografisk leksikon

Norske forretningsfolk
Folk frå Bergen
Short Sunderland

Short S.25 Sunderland var eit britisk firemotors sjøfly som vart utvikla for Royal Air Force av Short Brothers. Flyet var basert på sjøflyet Short Empire, og prototypen flaug fyrste gong 16. oktober 1937. Namnet er teke frå byen Sunderland i England.

Sunderland i militær teneste 
Flyet var eit av dei kraftigaste og mest robuste sjøflya under andre verdskrigen. Det vart brukt i patruljeteneste og anti-ubåtkrigføring i dei fleste krigsområda. I Noreg vart Short Sunderland nytta av 330 skvadron.

Land som nytta Sunderland:

 Storbritannia
 Australia
 Canada
 Frankrike
 New Zealand
 Noreg
 Sør-Afrika

Sunderland i sivil teneste 
Etter krigen vart ei rekkje av Sunderland-flya konverterte til sivile passasjerfly. Desse fekk nemninga Short Sandringham.

Spesifikasjonar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Short Sunderland» frå ,  den 26. september 2018.

Bakgrunnsstoff
 Fighting the U-boats: Short Sunderland

Fly under andre verdskrigen
Sjøfly
Voksenkoll-ulukka

Voksenkoll-ulukka var ei flyulukke i Voksenkollåsen i Oslo tysdag 18. desember 1945 klokka 11.04. Eit militært transportfly av typen C-47 Dakota (CC-129) med kjenningsbokstavane ODM-F, eigd av Royal Canadian Air Force No. 435 Transport Squadron, flaug inn i sørsida av Voksenkollåsen og kom i brann. Det styrta ikkje langt frå ruinen av Anne Kures hotell, som hadde brunne ned natta til 3. mai 1941, medan tyske soldatar budde der under okkupasjonen av Noreg under andre verdskrigen.

Femten personar omkom i sjølve flyulukka. To døydde rett etter at dei var frakta til Ullevål sjukehus. To amerikanarar (løynant Nelson og Kurt Wiesman) overlevde. Dei vanskelege føreforholda gjorde at brannvesenet brukte 30 minutt (mot normalt under 15 minutt) frå Smestad brannstasjon til havaristaden.

Flyet var på veg frå ein militærbase i England via Kastrup til Fornebu. Men Fornebu var stengt på grunn av lågt skydekke, og flyet vart omdirigert til Gardermoen. Eit nytt instrument-innflygingssystem var under montering på Fornebu, men var ikkje enno teke i bruk. Årsaka til ulukka var truleg at underkjølt regn gjorde at motorane mista mykje av effekten, slik at flyet ikkje klarte å koma seg over Voksenkollåsen.  

Mellom dei omkomne var to nordmenn: motstandsmannen Hjalmar Steenstrup (født 11. oktober 1890), som var på veg heim etter å ha vitna i Nürnbergprosessen, og løytnant i marinen Inge Johansen (fødd 11. juni 1921), som skulle heim frå England for å feira jul med familien for første gong sidan 1936.

Femten av dei omkomne er gravlagt på krigsgravfeltet for falne frå Storbritannia og samveldelanda nær kapellet på Vestre gravlund i Oslo. Dei to nordmennene er ikkje gravlagt der.

Referansar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Voksenkoll-ulykken» frå ,  den 26. september 2018.  
 

 Vinderen Medlemsbladet til historielag 2004/3, nr. 51 side 22 – 26
 Vinderen Medlemsbladet til historielag 2004/4, nr. 52 side 12
 Vinderen Medlemsbladet til historielag 2012/1, nr. 81 side 59 – 64

Bakgrunnsstoff

 Aviation Safety Report (snever.)
 RCAF No. 435 Transport Squadron (snever.)
Luftfartsulukker i Noreg
Alexander Horváth

Alexander Horváth () er ein slovakisk tidlegare fotballspelar frå Mošovce som i 1969 var med å vinne cupvinnarcupen for Slovan Bratislava. Han er etnisk ungarar, spelte 26 landskampar for Tsjekkoslovakia.

Klubbspel
Midtstopparen Horváth spelte på Dynamo Žilina i dei fem åra 1958-62, tapande cupfinalist i 1961. Sidan var han aktiv på Slovan Bratislava frå 1963 til -70. Med laget frå Bratislava vart han nasjonal cupmeister i 1968. Året etter tok Slovan seg til finalen i cupvinnarcupen 1969. Horváth var kaptein for det slovakiske mannskapet som spelte fin fotball og vann 3-2 mot FC Barcelona. Etter han vart tsjekkoslovakisk seriemeister med Slovan i 1970, flytta Horváth til Belgia og spelte for DC Molenbeek i 1-2 år.

Landslagsspel
Horváth spelte 26 landskampar i tida 1964-70, skåra 3 mål på landslaget. Det siste målet kom på Ullevål stadion i Oslo 13. mai 1970, då han la på til sluttresultatet 2-0 mot eit tamt norsk lag. Han var lagkaptein i dei siste 10 kampane, avslutta landslagstida med å spele to av dei tre kampane til Tsjekkoslovakia under VM i fotball 1970 i Mexico.

Merittar
Vinnar av cupvinnarcupen: 1969 med Slovan Bratislava
Tsjekkoslovakisk seriemeister: 1970 med Slovan Bratislava
Tsjekkoslovakisk cupmeister: 1968  med Slovan Bratislava

Kjelder
eu-football

Slovakiske fotballspelarar
Slovan Bratislava-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1970
Tjängvidesteinen

Tjängvidesteinen (G 110) er det moderne namnet på ein avbroten biletstein med runeinnskrifter som vart funnen i 1844 i ein kjellarmur på Tjängvide gård i Alskogs sokn på den svenske øya Gotland i Austersjøen. Steinen er ein av mange forhistoriske biletsteiner som er funne i bygningar på Gotland, eller som framleis står synlege i terrenget, og er tidfest til perioden mellom åra 700 og 900 e.Kr. Han er no på Statens historiska museum i Stockholm. 

Biletsteinen er ei 170 cm høg og 30 cm tjukk helle av kalkstein, med største breidda 120 cm. Den eine sida av hella er dekka av bilete framstilt i lågt relieff, og har rester av to runeinnskrifter. Baksida av hella har korkje bilete eller runer. Motiva er å rekne som førkristne, og har vore gjeve ulike tolkingar. Ei framstilling av ein ryttar på ein hest med åtte bein i det øvste av dei to biletfelta på steinen vert vanlegvis tolka som guden Odin på sin hest Sleipner. Han vert motteke av ei kvinne som strekk fram to gjenstandar mot han. Gjenstandane vert gjerne tolka som eit drykkjehorn fylt med velkomstmjød og ein nøkkel, men kan vere noko anna. Denne hendinga skjer på eit område der det går føre seg ymse handlingar som truleg har vore skildra i mytologien. I biletfeltet under, skild frå dette øvre feltet med ein flettverksbord, er det framstilt eit stort vikingskip under segl.

Dei to runeinnskriftene er skrivne med kortkvistruner. Den eine innskrifta finst til venstre i det øvre biletfeltet, og her er det berre runerekkja fuÞorkhn som er lesbar. Den andre runeinnskrifta finst til høgre i det nedre feltet, og er mykje skada. Det som kan lesast er tolka slik i moderne svensk omsetjing: [...] reste stenen efter (till minne av) of Hjörulf/Jorulf, sin bror [...].

Fotnotar

Litteratur
Nylén, Erik & Jan Peder Lamm.1987, Bildstenar (om dei gotlandske biletsteinane), Gidlunds.  ISBN 91-7844-087-4 

Runesteinar i Sverige
Biletsteinar
Gotland
Vikingtida
Vestlandske Luftfartsselskap

Vestlandske Luftfartsselskap var eit norsk flyselskap som dreiv flytrafikk mellom byane Bergen, Stavanger og Trondheim frå 1946 til 1957. Trafikken føregjekk delvis med sjøfly. Selskapet disponerte ein de Havilland DH 114 Heron, fleire Republic Sea-bee og Supermarine Walrus. Det leigde ei tid Norsk Flyindustri Finnmark 5A.

Basen til selskapet låg i Sandviken i Bergen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vestlandske Luftfartsselskap» frå ,  den 28. september 2018.  
 

Tidlegare norske flyselskap
Skipingar i 1946
Nedleggingar i 1957
Evangeliets røst

Evangeliets røst - (Radio Voice of the Gospel) var ein radiostasjon i Addis Abeba i Etiopia.

Stasjonen blei oppretta i 1963 av Det Lutherske Verdensforbund, etter initiativ av misjonæren Sigurd Aske, som leia stasjonen til 1967. Han hadde to kraftige kortbølgjesendarar på 100 kW med retningsantenner som dekte store delar av Afrika og Asia. Ein mellombølgjesendar dekka nærområdet. Stasjonen sende både på engelsk og fransk og fleire afrikanske og asiatiske språk.

Nokre av programma vart utarbeidde i landa der stasjonen hadde nedslagsfelt, og sende på lydband til stasjonen for kringkasting til opphavslandet. Stasjonen hadde ein internasjonal kristen stab på 180 menn og kvinner. Den profilerte norske radio0 og TV-mannen Einar Lunde arbeidde ved stasjonen i ein to-års periode 1973-1975, under permisjon frå NRK.

Etter at keisar Haile Selassie var kasta tok den militære regjeringa makta over stasjonen i 1977 utan kompensasjon til eigarane og gav stasjonen namnet Radio Voice of Revolutionary Ethiopia

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Evangeliets røst» frå ,  den 26. september 2018.

Bakgrunnsstoff
 Evangelicals in Addis Ababa (1919–1991): With Special Reference to the Ethiopian Evangelical Church Mekane Yesus and the Addis Ababa Synod By Johannes Launhardt, 

Etiopisk historie
Kringkastingsstasjonar og -nettverk
Luthersk kristendom
Radiostasjonar
Kristne massemedium
Skipingar i 1963
Einar Lunde

Einar Hallesby Lunde (fødd 13. mars 1943 i Oslo) er ein norsk kringkastingsmann. Han byrja i 1968 som sommarvikar i NRK Dagsrevyen, der han frå 1970 vart fast nyhetsanker. Frå 1982 til 1986 var Lunde NRKs Afrika-journalist, og var frå 1990 tilbake som nyhendeanker.
Lunde studerte ved Concordia College i Moorhead i den amerikanske delstaten Minnesota og ved Universitetet i Oslo (UiO). Allereie i studietiden ved Concordia hadde han eit eige musikkprogram på den lokale studentradioen, og har seinare leidd to TV-aksjonar i NRK, den eine i 1981 og den andre i 1986. Gjennom meiningsmålingar utført av Verdens Gang, Dagbladet og Se og Hør, er Einar Lunde sett på som ein særs troverdig nyhetsopplesar og journalist.

I 1986 vart han tildelt Brobyggerprisen og i 2006 fekk han Sjåarprisen.

Over ein toårsperiode frå 1973 til 1975 hadde Lunde permisjon frå NRK og arbeidd som programmedarbeider i Evangeliets røst i Addis Abeba. 

Den kjende mediemannen og biskopen Sigurd Lunde (1916 – 2006) var hans far. Den kjende teologiprofessoren og indremisjonsleiaren Ole Hallesby (1879 – 1961) var hans morfar. 

Den siste sendinga til Einar Lunde var måndag 27. september 2010. Då gjekk han av med pensjon etter 42 års teneste for NRK.

I sin pensjonisttilvere reiser Lunde mykje rundt i Noreg og leiar konferansar og debattar. Han var sist i nyhendebiletet for å ha løyst ein hyttekonflikt mellom naboar på Grindholmen, ei øy i Sandefjord kommune. Han er no til knytt til seg kommunikasjons- og rådgivningsselskapet First House som assosiert partnar.

Bibliografi 

 Paradisveien: Dramatiske år i Afrika (1995). ISBN 978-82-516-1579-2 – Les i fulltekst
 Safari: Folk og røvere i Afrika (1998)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Einar Lunde» frå ,  den 26. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Digitaliserte bøker av Einar Lunde i Nasjonalbiblioteket.
Fødde i 1943
Folk frå Oslo
Programleiarar for NRK
Louise Labé

Louise Labé (), også kalla La Belle Cordière ('Den vakre reipslagaren'), var ein fransk feminist og poet frå renessansen. Ho var fødd i Lyon og var dotter av den velståande reipslagaren Pierre Charly og den andre kona hans, Etienne Roybet.

Franske forfattarar
Kvinner på 1500-talet
Folk frå Lyon