alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Eights Coast

Eights Coast er den delen av kysten av Vest-Antarktis som ligg mellom Cape Waite og Pfrogner Point. I vest ligg Walgreen Coast i Marie Byrd Land, og i aust ligg Bryan Coast. Han er ein del av Ellsworth Land og strekkjer seg mellom 103°24'W og 89°35'W. Utanfor kysten ligg Thurston Island, Abbot isbrem og somme øyar inne i sjølve isbremmen. Det meste av Eights Coast er ikkje gjort krav på av nokon land, som med resten av Marie Byrd Land, den store regionen vest for kysten. Berre i aust går Eights Coast inn i kravområdet til Chile. Peter I Øy, som ligg 450 km nord for kysten er eit av bilanda til Noreg.

Kysten vart oppdaga av medlemmar frå U.S. Antarctic Service som flydde over her i februar 1940. Han vart kartlagt i detalj av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto frå U.S. Navy 1960–66. Eights Coast vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names og kalla opp etter James Eights, ein geolog på «Annawan» i 1830, som gjorde geologiske undersøingar på Sør-Shetlandsøyane, og som segla vstover med «Annawan», i lag med «Penguin», til 103°W. Eights, den første amerikanske vitskapsmannen i Antarktis, oppdaga dei først kjende fossila i Antarktis, ein del av eit tre på Sør-Shetlandsøyane. På bakgrunn av undersøkingane sine gav Eights i 1833 ut Transactions of the Albany Institute (Vol. 2), som viste seg å ha særs nøyaktige observasjonar og konklusjonar av naturfenomane i regionen.

Kjelder 

Kystar i Antarktis
Geografi i Ellsworth Land
George V Coast

George V Coast () er den delen av kysten av Antarktis som ligg mellom Point Alden, ved 148°2′E, og Cape Hudson, ved 153°45′E. Han vart utforska av medlemmar av Main Base-laget under Australasian Antarctic Expedition (1911–14) leia av Douglas Mawson, som namngav kysten etter kong Georg V av Storbritannia.

Landområdet innanfor kysten, langs dei same meridianane, vert kalla George V Land. Mertz Glacier ligg i dette område.

Kjelder

George V Land
Kystar i Antarktis
Hobbs Coast

Hobbs Coast () er den delen av kysten av Marie Byrd Land som strekkjer seg frå Cape Burks til eit punkt på kysten ovanfor den austlege delen av Dean Island, ved , eller mellom Ruppert Coast i vest og Bakutis Coast i aust. Han strekkjer seg frå 136°50′W til 127°35′. Kysten vart oppdaga av U.S. Antarctic Service (1939–41) og kalla opp etter professor William H. Hobbs frå University of Michigan, ein glasiolog som spesialiserte seg i polargeografi og historie. US Geological Survey kartla ferdig kysten frå landmålingar  og flyfoto frå U.S. Navy 1959–65.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Ingrid Christensen Kyst

Ingrid Christensen Kyst er den delen av kysten av Antarktis som ligg mellom Jennings Promontory, ved 72°33′E, og vestenden av West isbrem ved 81°24′E. Han ligg langs den vestlege halvdelen av Princess Elizabeth Land, like aust for Amery isbrem.

Kysten vart oppdaga 20. februar 1935 av kaptein Klarius Mikkelsen i «Tórshavn», eit fartøy eigd av den norske kvalfangstreiaren Lars Christensen. Mikkelsen gjekk i land ved Vestfold Hills same dagen og namngav kysten etter kona til Lars, Ingrid Christensen, som segla i farvatna kring Antarktis i lag med ektemannen. Den sørvestlege delen av kysten vart oppdaga og fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump i mars 1947.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Princess Elizabeth Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Kemp Coast

Kemp Coast er ein del av kysten av Antarktis som ligg mellom Edward VIII Bay, ved 56° 25' E og William Scoresby Bay, ved 59° 34' E. Han er kalla opp etter ein britisk selfangar, Peter Kemp, som oppdaga landområdet her i 1833.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Kemp Land
Knox Coast

Knox Coast er ein del av kysten av Antarktis i Wilkes Land mellom Cape Hordern, ved 100° 31' E, og Hatch Islands, ved 109° 16' E.

Historie
Kysten vart oppdaga i februar 1840 av U.S. Exploring Expedition (1838–42) under løytnant Charles Wilkes, og vart namngjeven av Wilkes etter løytnant Samuel R. Knox, USN, kaptein på USS «Flying Fish».

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Wilkes Land
Lars Christensen Kyst

Lars Christensen Kyst er den delen av kysten av Antarktis som ligg mellom Murray Monolith, ved 66° 54' E, og fronten av Amery isbrem ved 71° 00' E. Kysten (i lag med Amery isfront ved Murray Monolith) vart oppdaga og segla langs av norske kvalfangarar som arbeidde for Lars Christensen frå Sandefjord. Kysten er kalla opp etter han. Christensen deltok personleg i noko av utforskinga som vart gjoart i Antarktis av selskapet hans i 1926-1937. Utforking og kartlegging av den sørvestlege (indre) sida av Amery isbrem vart utført av australske ekspedisjonar i 1950-åra.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Mac. Robertson Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Leopold og Astrid Kyst

Leopold og Astrid Kyst () er den delen av kysten av Antarktis som ligg mellom vestenden av West isbrem, ved 81° 24' E, og Cape Penck, ved 87° 43' E. Han ligg i den austlege halvdelen av Princess Elizabeth Land. Han vart oppdaga og utforska frå lufta frå det norske skipet «Thorshavn» den 17. januar 1934 av løytnant Alf Gunnestad og kaptein Nils Larsen. 

Leopold og Astrid Kyst vart namngjeven av Lars Christensen, den norske kvalfangstmagnaten og leiaren for ekspedisjonen, etter kong Leopold og dronning Astrid av Belgia.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Princess Elizabeth Land
Luitpold Coast

Luitpold Coast (tysk Prinzregent-Luitpold-Land) er den delen av kysten av Coats Land som strekkjer seg frå nærleiken av Hayes Glacier, ved 27° 54' W, til 36° W, som vert rekna som den austleg grensa for Filchner isbrem. Han vart oppdaga av Wilhelm Filchner, leiaren for Den tyske antarktisekspedisjonen, 1911-12, og kalla opp etter kronprins Luitpold av Bayern.

Kjelder

 

Kystar i Antarktis
Geografi i Coats Land
Filchner-Ronne isbrem
Mawson Coast

Mawson Coast er den delen av kysten av Mac. Robertson Land som ligg mellom William Scoresby Bay, ved 59° 34'E, og Murray Monolith, ved 66° 54' E. Kysten vart oppdaga under British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE), 1929–30, leia av sir Douglas Mawson. Seinare gjekk BANZARE i land ved Cape Bruce og Scullin Monolith 1930-31. Mawson Coast vart namngjeven av Antarktis Names Committee of Australia (ANCA) og kalla opp etter Sir Douglas Mawson.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Mac. Robertson Land
Oates Coast

Oates Coast () er den delen av kysten av Antarktis som ligg mellom Cape Hudson og Cape Williams. Han dannar kysten av Oates Land, ein del av  Australsk Antarktis. Den austlege delen av denne kysten vart oppdaga i februar 1911 av løytnant Harry Pennell i Royal Navy, kommandør på ekspedisjonsskipet «Terra Nova» under den britiske antarktiskekspedisjonen 1910-13. Han namngav kysten etter kaptein Lawrence E.G. Oates som, med kaptein Robert F. Scott og tre kompanjongar i British Antarctic Expedition forsvann då dei var på veg attende frå Sørpolen i 1912. Vestdelen av kysten, i nærleiken av Mawson Peninsula, vart først kartlagd av flyfoto teken av U.S. Navy Operation Highjump 1946-47.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Oates Land
Ruppert Coast

Ruppert Coast () er den delen av kysten av Marie Byrd Land som ligg mellom Brennan Point og Cape Burks, eller mellom Saunders Coast i vest og Hobbs Coast i aust. Han strekkjer seg frå 146°31'W til 136°50'W. Han vart namngjeven av kontreadmiral Richard Byrd for oberst Jacob Ruppert frå New York, som var med å støtte den andre Byrd-ekspedisjonen (1933-35) økonomisk. Byrd flydde langs denne kysten. US Geological Survey (USGS) kartla heile kysten basert på flyfoto frå U.S. Navy 1959-65.

Den russiske stasjonen Russkaya ligg ved Ruppert Coast.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Sabrina Coast

Sabrina Coast () er den delen av kysten av Wilkes Land i Antarktis, som ligg mellom Cape Waldron, ved 115° 33' E, og Cape Southard, ved 122° 05' E. John Balleny her lenge vore rekna som oppdagaren av dette området i mars 1839 ved kring 117 °E. US Exploring Expedition under løytnant Charles Wilkes kom til denne kysten i februar 1840 og markerte området som «Totten High Land» på kartet hans frå 1840. I 1931 observerte British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Douglas Mawson det som såg ut som land ved denne lengdegraden ein grad lenger sør enn det som vart rapportert av Balleny og Wilkes. For å ære Balleny gav Mawson namnet kutteren «Sabrina», eit av skipa til Balleny, som forliste i eit uvêr i 95 °E i siste halvdel av mars 1839.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Wilkes Land
Walgreen Coast

Walgreen Coast () er ein del av kysten av Antarktis som ligg mellom Cape Herlacher og Cape Waite, eller mellom Bakutis Coast i vest og Eights Coast. Han er den austlegaste delen av Marie Byrd Land og strekkjer seg frå 114°12'W til 103°24'W. Eights Coast i aust er alt ein del av Ellsworth Land. Han vart oppdaga av kontreadmiral Byrd og medlemmar av U.S. Antarctic Service (USAS) under flyturar frå USS «Bear» i februar 1940.

Walgreen Coast vart namngjeven av Byrd etter Charles R. Walgreen, presidenten av Walgreens på den tida, som støtta Byrd-ekspedisjonen 1933-35 økonomisk. Kysten vart kartlagd i detalj av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto av U.S. Navy 1959-66.

Kjelder

Kystar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Tokke kraftverk

Tokke kraftverk er eit vasskraftverk i Tokke kommune i Telemark fylke. Kraftverket blei sett i drift i 1961 og utvida i 1962. Det nyttar fallet på 377 meter frå Vinjevatn ned til Dalen ved Bandak. Overføringstunnelen mellom Vinjevatn og kraftverket er på 17 km.

Det er installert fire francisturbinar på totalt 430 MW, og midlere årsproduksjon er på 2 140 GWh. Magasinet Vinjevatn blir mellom 466 og 462 moh, og det får vatn frå Vinje kraftverk. Bygginga av kraftverket blei delfinansiert med lån i Verdsbanken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tokke kraftverk» frå ,  den 15. oktober 2012.  
 
EnergiLink: Tokke kraftverk

Bakgrunnsstoff
 Statkraft
 NVE

Kraftverk i Telemark
Byggverk i Tokke
Kraftverk skipa i 1961
Biscoe Islands

Biscoe Islands er ei øygruppe i Antarktis. Dei største øyane er Renaud, Rabot, Lavoisier (kalla Serrano av Chile og Mitre av Argentina) og Watkins. Dei ligg alle parallelt til vestkysten av Graham Land og strekkjer seg om lag 80 nautiske mil frå nordaust til sørvest. Dei er kalla opp etter John Biscoe, leiaren av ein britisk ekspedisjon som utforska øyane den 17. og 18. februar 1832.

Sjå òg 
 Bates Island
 Antarktiske øyar sør for 60 ºS
 SCAR
 Southwind Passage

Kjelder

 
Øygrupper i Sørishavet
Øyar i Antarktis
Archipel de Pointe Géologie

Archipel de Pointe Géologie ('Geologipunktøyane') er ei lita øygruppa med små øyar og skjer like nord for Cape Géodésie og Astrolabe Glacier Tongue, som strekkjer seg frå Helene Island i vest til Dumoulin Islands i aust. Den franske ekspedisjonen under kaptein Jules Dumont d'Urville gjekk i land Débarquement Rock i Dumoulin Islands den 22. januar 1840. Fordi dei samla inn steinprøvar, gav dei namnet «Pointe Géologie» til eit kjennemerke på kysten sør for Débarquement Rock. Øygruppa vart delvis skissert frå luftfoto teken av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47. Etter landmålingar av Den franske antarktisekspedisjonen i 1950–52 gav franskmennene øygruppa namnet «Archipel de Pointe Géologie».

I 1952 vart det bygt ein liten base på Île des Pétrels for å studere ein rugestad for keisarpingvinar. Denne basen vart kalla Base Marret. Då hovudbasen Port Martin vart øydelagd av brann natt til 23. januar 1952, vart Base Marret vald som overvintringsstad 1952-1953. Den nye hovudbasen, Dumont d'Urville Station, vart bygt på same øya, 62 km vest for Port Martin, og opna 12. januar 1956 som senter for fransk forsking i Det internasjonale geofysiske året 1957–58. Stasjonen har vore aktiv sidan den gong.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Géologie Archipelago» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 Map of Pointe Géologie archipelago, site of Service Hydrographique et Océanographique de la Marine
 IGN Map of Pointe Géologie archipelago, site of Secretariat of the Antarktistraktaten, Documents, Historic Sites and Monuments
 Map of Pointe Géologie archipelago and Cap Prud'homme, site of Institut Polaire 
 Map of Pointe Géologie archipelago and Dumont d'Urville station, site of Ornithomedia 

Øygrupper i Sørishavet
Øyar i Adélie Land
Law Islands

Law Islands er ei gruppe småøyar utanfor austenden av Law Promontory, ved vestsida av innløpet til Stefansson Bay. Dei vart kartlagde av norske kartografar frå luftfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936-37), og først vitja av eit lag frå ANARE leia av P.W. Crohn i 1956. Dei vart namngjevne av Antarctic Names Committee of Australia (ANCA) fordi dei ligg nær Law Promontory.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Law Islands» frå ,  den 15. oktober 2012.  
 

Øyar i Antarktis
Øygrupper i Sørishavet
Lyall Islands

Lyall Islands er ei gruppe på fire øyar, Unger, Surgeon, Novosad og Hughes, som ligg like utanfor Yule Bay i Victoria Land. Dei vart oppdaga av kaptein James Clark Ross i 1841, som namngav gruppa etter David Lyall (1817–1895), som var ein kirurg som var med på ekspedisjonen. I tråd med dette har US-ACAN kalla nokre av øyane og nærliggande kjennemerke opp etter kirurgar som har arbeidd i Antarktis.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lyall Islands» frå ,  den 15. oktober 2012.  
 

Øyar i Victoria Land
Øygrupper i Sørishavet
Pennell Coast
Mikkelsen Islands

Mikkelsen Islands er ei lita øygruppa utanfor søraustkysten av Adelaide Island, 3 km søraust for Leonie Islands. Dei vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen under Jean-Baptiste Charcot, 1908-10, og vart namngjevnne av han etter Otto Mikkelsen, ein norsk dykkar som inspiserte det øydelagde skroget til «Pourquoi-Pas» ved Deception Island.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mikkelsen Islands» frå ,  den 15. oktober 2012.  
 

Øygrupper i Sørishavet
Øyar ved Adelaide Island
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Felix Baumgartner

Felix Baumgartner () er ein austerriksk fallskjerm- og BASE-hoppar. Han er kjend for spesielt farlege stunt han har utført karrieren sin. I det austerrikske militæret nytta han tida til å praktisere fallskjermhopping, inkludert å lande på små område. Under det siste prosjektet Red Bull Stratos, der han sette tre av dei mange verdsrekordane sine, vart han frakta opp til stratosfæren i ein heliumsballong, for så å hoppe attende til jorda. 

14. oktober 2012 sette han verdsrekord for høgaste ballongferd med mannskap (39 045 m), høgaste fart under fritt fall (1 342 km/t) og fallskjermhopp frå høgaste høgd (39 045 m) då han hoppa til jorda frå ein heliumsballong i stratosfæren. Han sette òg rekord på nettstaden YouTube då åtte millionar menneske såg hoppet direkte.

Biografi 
Baumgartner vart fødd 20. april 1969 i Salzburg i Austerrike. 

I 1999 sette han verdsrekord for høgaste fallskjermhopp får ein bygning då han hoppa frå Petronas Towers i Kuala Lumpur i Malaysia. 31. juli 2003 vart Baumgartner den fyrste personen til å hoppe i fallskjerm over Den engelske kanalen med ein spesiallaga karbonfibarvinge. Han har òg sett verdsrekord for det lågaste BASE-hoppet nokonsinne, då han hoppa 95 meter frå handa til Kristusstatuen i Rio de Janeiro i Brasil.

27. juni 2004 vart han den fyrste personen som BASE-hoppa frå Millau Viaduct i Frankrike, og den fyrste personen som hoppa i fallskjerm frå Turning Torso i Malmö i Sverige 18. august 2006. 12. desember 2007 vart han den fyrste personen som hoppa frå Taipei 101 i Taiwan, som då var den høgaste bygningen i verda.

Red Bull Stratos 

I januar 2012 vart det rapportert at Baumgartner arbeidde med ei gruppe forskarar og sponsoren Red Bull for å sette rekord i fallskjermhopp frå høgaste høgd.. Baumgartner hadde problem med klaustrofobi etter å ha sitte i ein spesiallaga dress, men fekk hjelp frå ein idrettspsykolog og andre spesialistar.

Baumgartner skulle opphavleg hoppe 9. oktober 2012, men turen vart broten av på grunn av vind. Hoppet vart dimed utsett til 14. oktober. Han landa i det austlege New Mexico i USA etter å ha hoppet frå ei høgd 39 045 meter. I tillegg sette han rekord for høgaste ballongferd med mannskap i same høgd og høgaste fart under fritt fall på 1 342 kilometer i timen, noko som gjer han til det fyrste menneske som bryt lydmuren utan hjelp frå eit køyretøy. Baumgartner var i fritt fall i fire minutt og 20 sekund, 16 sekund kortare enn då Joseph Kittinger, som hadde den tidlegare verdsrekorden, hoppa i 1960.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Felix Baumgartner» frå ,  den 15. oktober 2012.

Fotnotar 

Folk frå Salzburg
Austerrikske fallskjermhopparar
Austerrikske BASE-hopparar
Leif Kvamme Lysne

Leif Kvamme Lysne () er ein norsk fotballspelar. Han vart keeper for Sogndal IL sidan 2011. Før han gjekk til Sogndal, spelte han for Fjøra, og før det for Lærdal IL.

Kjelder

 Alt om fotball: Leif Kvamme Lysne

Sogndal-spelarar
Antarktiske Arkipel

Antarktiske Arkipel, Palmer Archipelago, Antarctic Archipelago, Archipiélago Palmer eller Palmer Inseln, er ei øygruppe utanfor nordvestkysten av Den antarktiske halvøya.
Ho strekkjer seg frå Tower Island i nord til Anvers Island i sør. Gerlache- og Bismarcksundet går  mellom dei.

Historie
Adrien de Gerlache, leiaren av Belgica-ekspedisjonen (1897–1899), oppdaga øygruppa i 1898. Han namngav dei etter kaptein Nathaniel Palmer, som segla i desse farvatna i 1820.

Både Argentina og Storbritannia har hatt forskingsstasjonar her.

Øyar
Øygruppar består mellom anna av 
 Buff island
 Walsham Rocks

Sjå òg
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Palmer Archipelago» frå ,  den 16. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Øygrupper i Sørishavet
Øyar i Antarktis
Pitt Islands

Pitt Islands er ei lita øygruppe like nord for Renaud Island, ved nordenden av Biscoe Islands. Namnet «Pitt's Island», kalla opp etter William Pitt, ein britisk statsmann, vart gjeve av John Biscoe i 1832 til ei øy han feilaktig teikna ned kring 40 km vest-nordvest for desse øyane. I dag kjem namnet Pitt Islands frå kartlegginga til BGLE under Rymill, som kartla desse øyane i 1935-36.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pitt Islands» frå ,  den 16. oktober 2012.  
 

Øygrupper i Sørishavet
Øyar i Biscoe Islands
Wilhelm Archipelago

Wilhelm Archipelago er ei øygruppe utanfor vestkysten av Den antarktiske halvøya i Antarktis.

Wilhelm Archipelago består av ein myriade av øyar, og dei største av desse er Booth Island og Hovgaard Island. Øygruppa strekkjer seg frå Bismarck Strait sørvestover til Lumus Rock, utanfor vestkysten av Graham Land. Dei vart oppdaga av ein tysk ekspedisjon under Eduard Dallmann, 1873-74. Han kalla dei opp etter Wilhelm I av Tyskland, då keisar av Tyskland og konge av Preussen.

Sjå òg
 Southwind Passage

Kjelder

 
Øyar i Antarktis
Øygrupper i Sørishavet
Ballenyøyane

Ballenyøyane er ei øygruppe i Sørishavet som strekkjer seg frå 66°15' til 67°35'S og 162°30' til 165°00'E. Gruppa strekkjer seg kring 160 km frå nordvest til søraust. Øyane er stort sett dekte av isbrear og har vulkansk opphav. Isbreane ligg i skråningane og strekkjer seg ut i sjøen. 

Gruppa består av tre hovudøyar: Young, Buckle og Sturge, som ligg i ei linje frå nordvest til søraust, med fleire mindre øyar og skjer: 
nordaust for Young Island: Seal Rocks, Pillar
søraust for Young Island: Row Island, Borradaile Island (med Swan Base, ei lita hytte)
Sør for Buckle Island: Scott Cone, Chinstrap Islet, Sabrina Islet (med Sabrina Refuge, ei lita hytte) og The Monolith.

Øyane og skjera frå nord til sør

Den antarktiske polarsirkelen går nær Borradaile Island, i det åtte kilometer breie sundet mellom Young og Buckle Island. Buckle Island og den nærliggande Sabrina Island har mange koloniar med adelie og ringpingvin.

Dei engelske kvalfangarane John Balleny og Thomas Freeman var dei første som oppdaga øygruppa i 1839: Freeman var den første personen som gjekk i land på øyane, den 9. februar 1839, og den første som gjekk i land sør for Den antarktiske polarsirkelen. Øyane dekkjer eit areal på i alt 400 km² og det høgaste punktet er 1705 moh  eller 1524 moh (den uklatra Brown Peak på Sturge Island).

Øyane er ein del av Ross Dependency, som New Zealand gjer krav på.

Geologi 
I øygruppa er Buckle, Sturge og Young Island døme på stratovulkanar. Det er sjeldan kraftige jordskjelv nær øyane, men moderate jordskjelv skjer langs Stillehav-Antarktis-ryggen, Macquarie trippelpunkt og Stillehavsregionen mellom Ballenyøyane og Macquarieøya. Andre jordskjelv oppstår nær Den søraustindiske ryggen og Balleny brotsone, inkludert eit jordskjelv med styrke 8,1 i 1998 som oppstod 700 km vest-nordvest for øyane.

Sjå òg 
 Antarktiske øyar sør for 60 °S

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Balleny Islands» frå ,  den 16. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

 
Vulkanar i Sørishavet
Windmill Islands

Windmill Islands er ei øygruppe i Antarktis. Ho er kring 10 km brei og går 27 km parallelt til kysten av Wilkes Land, like nord for Vanderford Glacier langs austsida av Vincennes Bay. Kirkby Shoal er ei ei grunne med djupner mindre enn 18 meter som strekkjer seg kring 140 meter vestover.

Windmill Islands vart kartlagde frå flyfoto teken av USN Operation Highjump, 1946-47. Han vart namngjeven av US-ACAN etter Operation Windmill, 1947–48, som gjekk i land på Holl Island sørvest i gruppa.

Sjå òg
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Windmill Islands» frå ,  den 16. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Antarktis
Anchorage Patch

Anchorage Patch er ei lita isolert grunne, der ho er 11 meter på det grunnaste. Denne ligg i Davis Anchorage, kring 0,5 nautiske mil nordvest for Torckler Rocks. Grunna vart kartlagd av d'A. T. Gale, ein landmålar i Australian National Antarctic Research Expeditions ombord i «Thala Dan» i 1961.

Kjelder 

Barriereøyar i Antarktis
Øyar i Princess Elizabeth Land
Cairns Shoal

Cairns Shoal er ei lita grunne grunne 0,6 nautiske mil vest for Craigie Point i austlege delar av Right Whale Bay i Sør-Georgia. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter kvartermeister Peter T. Cairns på HMS «Owen», som først fann denne grunna i 1961.

Kjelder 

Barriereøyar i Antarktis
Carstens Shoal

Carstens Shoal er ei nesten sirkelforma grunne 12 meter på det djupaste og ligg like nord for East Budd Island i Holme Bay i Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd i februar 1961 av d'A.T. Gale, ein landmålar i Australian National Antarctic Research Expeditions («Thala Dan»), og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter D.R. Carstens, landmålar på Mawson Station i 1962, som arbeidde på ekspedisjonen i 1961.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carstens Shoal» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Barriereøyar i Antarktis
Øyar i Mac. Robertson Land
Domashnyaya Bank

Domashnyaya Bank er ei grunne som er 60 cm grunn nær Molodezhnaya Station i Enderby Land. Ho ligg nær kysten, kring 0,5 nautiske mil sørvest for Cape Granat. Ho vart først kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen, 1961–62, som kalla ho «Banka Domasjnjaja» (heimebanken), visstnok fordi han låg nær stasjonen deira.

Kjelder 

Barriereøyar i Antarktis
Øyar i Enderby Land
Entrance Shoal

Entrance Shoal  er ei lita grunne som er 7,9 m på det grunnaste, like vest for Entrance Island nordvest for Horseshoe Harbour i Holmevika i Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd i februar 1961 av d'A.T. Gale, landmålar for Australian National Antarctic Research Expeditions («Thala Dan»), og vart namngjeven på grunn av plasseringa ved inngangen til bukta.

Kjelder 

Barriereøyar i Antarktis
Øyar i Mac. Robertson Land
Fairway Patch

Fairway Patch  er ei grunne som ligg ved inngangen til Elsehul, nær vestenden av Sør-Georgia. Namnet dukka først opp på eit kart av Den britiske marinen i 1931.

Kjelder 

Barriereøyar i Antarktis
Harvey Shoals

Harvey Shoals er tre grunner som er 5,5 m på det grunnaste og ligg mellom Miller Island og Northstar Island i Marguerite Bay i Antarktis. Dei kartlagde av Hydrographic Survey Unit frå «John Biscoe» i 1966, og vart kalla opp etter kvartermeister Brian E. Harvey, som leia landmålinga i ekspedisjonen.

Kjelder

Barriereøyar i Antarktis
Øyar i Graham Land
Fallières Coast