alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
John Lund

John Theodor Lund () var ein forretningsmann, skipsreiar, tollskrivar, fredsaktivist og politikar for Venstre.

Lund var fødd i Bergen, far hans var skipper. Han utdanna seg til handelsverksemd, starta i 1867 opp ei agentur- og kommissjonsforretning i heimbyen. Dreiv også å reia ut båtar og skip.
Frå 1898 var han tollskrivar i Bergen. Han var frå 1896 styrar av Noregs Bank si avdeling i Bergen.

Lund var medlem av Bergen bystyre i 30 år, åtte av åra sat han i formannskapet. Ordførar var han i tre år, 1888-90. Han var stortingsrepresentant frå Bergen bykrins og for Venstre 1883-85 og 1889-1900. I den fyrste storingsperioden var han medlem av budsjettkomiteen. Perioden 1889-91 var han 1. varamann, men møtte frå 15. mai 1889 og resten av perioden, i staden for Ole Jacob Sparre. Han var då medlem av protokollkomiteen. 1892-1900 var han medlem av valkomiteen og jarnbanekomiteen, siste tre sesjonane var han formann i sistnemnde. Medlem av Lagtinget frå 1892, frå 1893 var han lagtingspresident. Elles medlem av kontraktørkomiteen 1893 og av den parlamentariske valdgiftskomiteen 1897.

Lund var delegat til den fyrste internasjonale fredskongress i London, og til seinare fredskongressar. I 1899 var han president ved det interparlamentariske forbundet si freds- og valdgiftskonferanse i Kristiania. Han var Noregs leiande representant i interparlamentarisk fredsarbeid, vald til fast medlem, seinare æresmedlem, av det interparlamentariske råd. I 1897 vart Lund vald til medlem i den fyrste Nobelkomiteen, eit verv han hadde til han døydde.

Lund var frå 1876 til 1913 medlem, i mange år formann, i 17.mai-komiteen i Bergen. Han var fråverande einast dei åra han sat på Stortinget. Morgonprosesjonen 17.mai i Bergen stoppar alltid opp på John Lunds plass, der det vert utropt eit "Leve!" til John Lunds minne, minnesmerket over han vert kransa og møtelyden syng 1. verset av Bergenssangen (Udsigter fra Ulriken).

Han døydde i Bergen i 1913.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff 
nobelprize.org om John Theodor Lund

Stortingsrepresentantar frå Venstre
Stortingsrepresentantar for Bergen
Stortingsrepresentantar 1883-1885
Stortingsrepresentantar 1889-1891
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Stortingsrepresentantar 1898-1900
Ordførarar i Bergen
Venstreordførarar i Hordaland
Medlemmar og varamedlemmar i Nobelkomiteen
St. Olavs Orden
Italias kroneorden
Folk frå Bergen
Christian C. Paus

Christian Cornelius Paus () var ein norsk jurist, embetsmann og politikar. Han var fødd i Gjerpen, son av den rike skipsreiaren og forretningsmannen Ole Paus. Sjølv var han var onkel til Henrik Ibsen.

Paus tok norsk juridisk eksamen i 1826. Allereie frå 1822 var han tilsett i marinedepartementet, fullmektig 1826-36. Han var fut i Lister frå 1836, og byfut i Skien 1847-74. I tillegg til embetet som byfut var Paus også politimeister, byskrivar (dommar) og magistrat.

1848 var Paus innvald på Stortinget som 2. representant frå Lister og Mandals amt. Han var medlem av Lagtinget, gasje- og pensjonskomiteen og justiskomite nr 3. Seinare var han 1. representant frå Skien 1857, på omframstortinget 1858 og Stortinget 1859-60. Medlem av gasje- og pensjonskomiteen 1857 og 1859-60, fengselslovkomiteen 1857, finanskomiteen 1858 og Lagtinget 1857-60.

Paus var eigar av storgarden Rising i Gjerpen, der han var fødd og der han døydde i 1879. Han var riddar av St. Olavs Orden. Byfogd Paus gate i Skien er kalla opp etter han.

Kjelde
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff 
Brev fra Henrik Ibsen, 18. nov. 1877
Biografi i NSDs politikerarkiv

Stortingsrepresentantar 1848-1850
Stortingsrepresentantar 1857-1858
Stortingsrepresentantar 1859-1861
Norske juristar
St. Olavs Orden
Hans Gerhard Meldahl

Hans Gerhard Colbjørnsen Meldahl () var ein norsk jurist, dommar, embetsmann, stortingsmann og statsråd.

Meldahl var fødd i Rollag, der far hans var sokneprest. Sjølv vart han student frå Møllers institutt i 1833 og cand. jur. i 1837. Frå 1839 var han advokatfullmektig, deretter var han overrettsprokurator i Kristiania stift frå 1843. Han var byfut i Trondheim frå 1849 og justitiarius ved stiftsoverretten der i 1855. År 1859 vart han utnemnd til høgsterettsassessor.

På Stortinga 1854 og 1857, samt omframstortinget 1858, representerte han Trondheim og Levanger. I 1854 var han sekretær i Odelstinget og i justiskomite nr 1. 1857 var han president i Lagtinget, på omframstortinget 1858 var han visepresident. Både i 1857 og 1858 var han sekretær i fullmaktskomiteen og i trykkekomiteen samt medlem av valkomiteen. Elles var han i 1857 medlem av justiskomiteen og 1858 av finanskomiteen.

Meldahl var medlem av statsrådet frå desember 1871 til januar 1874. Han var norsk justisminister 1861-63, 1864-66, 1867-69, 1870-71 og 1872-74, samt medlem av statsrådavdelinga i Stockholm 1863-64, 1866-67, 1869-70 og 1871-72.

1874-77 var Meldahl høgsterettsjustitiarius. Han døydde i Christiania jula 1877.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske statsrådar 1814-1884
Norske justisministrar
Stortingsrepresentantar 1854-1856
Stortingsrepresentantar 1857-1858
Norske høgsterettsjustitiariusar
Folk frå Rollag
Bureau of Meteorology

Bureau of Meteorology er eit statleg selskap i Australia som har ansvar for vêrtenester i og rundt Australia. Det vart skipa i 1906 då fleire statlege meteorologiske tenester, som hadde eksistert tidlegare.

Bureau of Meteorology lagar vêrvarsel, åtvaringar og observasjonar til australiarane. Byrået sender ut vêrbilete via radiofax og er ansvarleg for å sende ut flaumvarsel i Australia. Byrået har hovudkontor i Melbourne Docklands, som omfattar forskingssenteret deira, det nasjonale meteorologiske og oseanografiske senteret, det nasjonale klimasenteret, samt ei hydrologisk og ei satellittavdeling.

Byrået har regionskontor i kvar stat og territorium i landet, som kvar har sitt eige regionale varslingssenter og eit flaumvarselsenter, og Perth, Darwin og Brisbane har òg Varlingssenter for tropiske syklonar. Kontoret i Adelaide omfattar Nasjonalt tidvassenter, medan Darwin-kontoret har Volcanic Ash Advisory Centre og Regional Specialised Meteorological Centre (analysar).

Bureau of Meteorology sender ut anbefalingar kring tropiske syklonar og utvikla Standard Emergency Warning Signal (Standard naudvarslingssystem) for åtvaringar. Byrået er ansvarleg for å namngje tropiske syklonar i farvatna rundt Australia. 

Byrået vedlikeheld observasjonsnettverket i Australia, naboøyane og på Antarktis.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bureau of Meteorology (Australia)» frå ,  den 7. august 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Bureau of Meteorology
National Meteorological and Oceanographic Centre
Federation and Meteorology: meteorologihistoria i Australia
Bureau of Meteorology på Top500.org 

Australske føretak
Skipingar i 1906
Meteorologiske institusjonar og stasjonar
Øygruppe

Ei øygruppe er ei kjede eller klyngje av øyar som ligg relativt nær kvarandre. Arkipel er ei anna nemning for ei samling av einsarta øyar. Det kan også visa til eit øyrikt hav, og var opphavleg ei nemning for Egearhavet.

Øygrupper finst vanlegvis i ope hav; det er mindre vanleg at dei ligg tett ved eit kontinent. Øygrupper har ofte vulkansk opphav, og kan vera danna langs midthavsryggar eller geologiske hotspots. Fleire andre prosessar kan også vera involvert når ei øygruppe blir til, til dømes erosjon og sedimentering.

Kjende øygrupper 
Land som er danna av ei eller fleire øyar blir kalla øyrike.
Dei fire største moderne statane som ligg på øygrupper er Japan, Filippinane, New Zealand og Indonesia.
Andre kjende øygrupper er Færøyane, Svalbard, Shetlandsøyane, Hebridane, Orknøyane, Hawaii og Kanariøyane.

Kjelder 

 Artikkelen baserer seg på Arkipelag frå Wikipedia bokmål, 7. august 2010.

Kyst- og havlandformer
Øygrupper
Sentripetalkraft

Sentripetalkraft er ei kraft som gjer at ein lekam følgjer ein krum bane: ho er alltid ortogonal til snøggleiken til lekamen, mot det momentane senteret for krumminga til banen. Uttrykket sentripetalkraft kjem frå dei latinske orda centrum («senter») og petere («tendere mot», «sikte på»), som syner til at krafta er retta innover mot sentrum av krumminga til banen.  Isaac Newton skildra det som: «Ei sentripetalkraft er krafta som gjer at lekamar vert trekte eller drivne fram, eller på ein eller annan måte går i retning mot eit punkt, med omsyn til eit senter».

Formel

Storleiken til sentripeltalkrafta til ein lekam er massen m med ein viss fart v langs ein bane med krummingsradius r:

Retninga til krafta er retta inn mot senteret av sirkelen som lekamen flyttar seg langs, eller sirkelen som best passar den lokale banen til lekamen om banen ikkje er sirkulær. Krafta vert stundom òg skriven med vinkelsnøggleiken ω til lekamen rundt senteret til ein sirkel:

Kjelder til sentripetalkrafta

For ein satellitt i bane rundt ein planet, er den delvis verkelege sentripetalkrafta eit resultat av den klassiske newtonske gravitasjonsmodellen mellom satellitten og planaten. Tyngdekreftene på kvar lekam verkar mot den andre, som er mot massesentrumet til dei to lekamane. For lekamar i krinslaup er dette tyngdesentrumet sentrumet for sirkulære krinslaup. For ikkje-sirkulære krinslaup eller trajektoriar, er det berre komponenten til tyngdekrafta som er ortogonal til banen (mot senteret av smygekurven) som vert kalla sentripetalkrafta. Den andre komponenten aukar eller sakkar ned farten til satellitten i banen.  
Enkelte kjelder, inkludert Newton, omtalar heile tyngdekrafta som sentripetal, sjølv om ho ikkje strengt tatt er sentripetal når banen ikkje er sirkulær.

For ein lekam som er festa til enden av eit tau og som roterer rundt ein vertikal rotasjonsakse, er sentripetalkrafta den horisontale komponenten til spenninga i tauet, som verkar mot rotasjonsaksen. For ein lekam som spinn rundt er det den indre trekkspenninga som gjev sentripetalkreftene som gjer at delane av lekamen flyttar seg i lag i sirkelrørsler.

Sjå òg 
 Fiktiv kraft
 Sentrifugalkraft
 Sirkelrørsle
 Corioliskrafta
 Reaktiv sentrifugalkraft
Ortogonale koordinatar
Statikk
Kinematikk
Praktisk mekanikk
Analytisk mekanikk
Klassisk mekanikk

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Centripetal force» frå ,  den 7. august 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Physics and Astronomy HyperPhysics ved Georgia State University 
Britannica
PhysicsNet 

Kraft
Mekanikk
Kinematikk
Rotasjon
Akselerasjon
Alphonse Hasselmans

Alhponse Hasselmans () var ein belgisk-fødd fransk harpist, komponist og pedagog. Han vert ofte rekna som ein mindre komponist, men var ein nykelfigur når det gjeld harpespel.

Livsløp 

Hasselmans vart fødd i Liège i Belgia. Far hans, Joseph Hasselmans, var sjølv komponist, dirigent, fiolinist og harpist. Alphonse synte talent på harpa som barn og tok til med studie på instrumentet ved musikkonservatoriet i Strasbourg med far sin. Seinare tok han læretimar på harpa i Stuttgart av Gottlieb Krüger, i Brüssel av Xavier Desargas og i Paris av Ange-Conrad Prumier.

Den fyrste viktige stillinga til Hasselmans var harpist for orkesteret åt Théâtre de la Monnaie i Brüssel. I 1877 gav han seriar med solo-opptredenar i Paris. Deretter var han i stand til å sikra seg ein plass som harpist i fleire kjende orkester i Paris. Hasselmans komponerte til saman femtifire verk; alle for soloharpe, aldri for harpe og orkester. Den mest kjende av stykka hans er ein konsert-étude med tittelen La Source (kjelda). Han transkriberte talrike verk som opphavleg hadde vorte skrive for andre instrument, til harpe, og redigerte viktige samlingar med étudar av den tidlegare 1800-tals-harpisten, Robert N. C. Bochsa.

I 1884 tok Hasselmans stillinga som professor i harpe ved musikkonservatoriet i Paris og beheldt stillinga til han brått døydde i Paris, 67 år gamal, i 1912. I denne stillinga trente Hasselmans dei fleste viktige franske harpistane på 1900-talet, m.a. Henriette Renie, Marcel Tournier, Carlos Salzedo, Marcel Grandjany, Lily Laskine og Pierre Jamet. Han skal ha vore ein streng og vanskeleg lærar, og vart ofte sint når elevane ikkje nådde opp til krava hans.

Arva etter Hasselmans 

Før han døydde skreiv Hasselmans ned eit viktig dokument, La harpe et sa technique (utgjeve i 1913), som understreka Hasselmans sine prinsipp i harpespel. Dottera hans, Marguerite Hasselmans, vart konsertpianist; ho var også elskarinna til komponisten Gabriel Fauré i mange år. Sonen Louis Hasselmans vart dirigent, særleg for opera. Dirigentkarrieren tok han til Sambandsstatane, der han arbeidde ved Chicago Civic Opera og Metropolitan Opera før han vart professor i musikk ved Louisiana State University.

Kjelder 

 Artikkelen er delvis omsett frå Engelsk Wikipedia om Alphonse Hasselmans.
 Delar er henta frå ein biografi om Hasselmans frå answers.com

Franske komponistar
Harpistar
Hòv

Hòv (norr. hof) viser til stader for utøving av norrøn religion. Det er usikkert om dette viste til stader innan- eller utandørs, til eigne tempel eller bygningar som også hadde andre bruksområde. Truleg har ein hatt ulike typar hòv ulike stader.

Spor etter førkristne bygningar som er tolka som hòv er funne under arkeologiske utgravingar mellom anna i Uppåkra på Lundsletta i nærleiken av byen Lund i Skåne i Sverige, og på eit område på Ranheim i Trondheim, der det òg vart funne ei steinrøys av ein slik skapnad og konstruksjon at ho vart tolka som ei horg, og dessutan ein veg mellom to steingardar som ein meinte kunne ha vore ein prosesjonsveg.

Stadnamn avleidde av hof er utbreidde i Noreg og Sverige, både som usamansett ord (Hov, Hof, Hoff, Hove) og i samansetjingar med stadtilvisingar (Hovin, Hoftun, Hofstaðir) eller med gudenamn (som Norderhov av Njarðarhof og  Torshov).

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Artikkel av arkeolog, fyrsteamanuensis Preben Rønne, om den førkristne kulststaden på Ranheim i Trondheim

Sjå og
Horg
Ve
Veet på Ranheim

norrøn religion
Arkeologi
norrøn arkitektur
Bindusara

Bindusara var den andre keisaren av Mauryariket. Han var fødd om lag 320 f.Kr. og herska frå rundt 298 til han døydde rundt 272 f.Kr.
Bindusara var son av dynastigrunnleggjaren Tsjandragupta Maurya og Durdhara. Han hadde tilnamna Adjatasjatru ('mann utan fiendar') og Amitraghata ('drepar av fiendar'), det siste blei omsett til gresk som Amitrochates og Allitrochades. Han var far til Asjoka den store, som etterfølgde han som mauryaherskar.

Få detaljar er kjende om livet til Bindusara. Han er nemnd i greske tekstar, som Deipnosophistæ av Athenaios, og i fleire seinare hindu- og buddhisttekstar, som Bhavishyapurana, Divyavadana og lamaen Taranatha sin historie om buddhismen i India frå 1608.

Styret hans varte i rundt 25 år. Han fortsette utvidinga av riket som faren hadde grunnlagd, men måtte også hanskast med opprør innanfor riket. I sør nådde det heilt til Mysore-riket i noverande Karnataka, medan han slutta fred med dei sørlegare tamilske rika. I ein seinare tibetansk tekst fortel Taranatha at Bindusara overvann seksten rike og herska over landområdet “frå hav til hav”, det vil seie frå Bengalbukta til Arabiahavet. Berre Kalinga i nord låg ikkje under mauryastyre.

Bindusara overtok også den viktige rådgjevaren Kautilya frå Tsjandragupta. Han fortsette kontakten med den gresk-persiske herskaren Selevkos og sonen Antiokos, som sende ambassadøren Deimakos til Mauryahoffet. Ptolemaios II av Egypt sende også ein ambassadør, Dionysius, anten til Bindusara eller etterfølgjaren Asjoka.

Bindusara hadde fleire søner. Dei fremste var Susima og Asjoka, som var visekongar for områda rundt høvesvis Taksasjila (no Taxila i Pakistan) og Ujjaini (no Ujjain i India). Folket i Taksasjila gjorde opprør to gonger, visstnok mot vanstyret til Susima. Det første opprøret blei slått ned av Bindusara, det andre av Asjoka.

Medan Tsjandragupta hadde døydd som djain-asket og sonen Asjoka skulle bli ein sterk buddhist, følgde Bindusara den filosofiske retninga adjivika. Han var også interessert i gresk filosofi. I eit brev til Antiokos bad han ifølgje Hegesander frå Delfi om «søt vin, nokre tørka fiken og ein sofist». Han fekk berre tilsend dei to første.

Bindusara døydde i 273-272 f.Kr. I dei fire påfølgjande åra slost sønene hans om trona. Asjoka vann striden, og blei herskar over Maurya i 269 eller 268 f.Kr.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Bindusara» frå , og «Bindusara» frå  den 7. august 2010.  
 
 

Fødde på 300-talet fvt.
Døde på 200-talet fvt.
Maurya
Indiske keisarar
Kan du teksten?

Kan du teksten? er eit norsk gameshow som gjekk på TV 2 i 2008 og 2009. Det er basert på amerikanske Don't forget the lyrics. 
Programmet gjekk ut på å hugsa songtekstar, og ein trengde ikkje god songstemme for å vinna. Ein deltakar kunne maksimalt vinna ein halv million kroner. Programleiarane var Tshawe Baqwa og Yosef Wolde-Mariam frå rap-duoen MadCon.

Kan du teksten? starta opp på TV 2 etter påska 2008, på ein tysdag. Premieren av programmet hadde 460 000 sjåarar.

Kjelder 

Norske fjernsynsseriar
Fjernsynsseriar frå 2000-åra
Finnsnesvatnet

Finnsnesvatnet er ein mindre innsjø som ligg midt i Finnsnes. 

Sommarstid kvart år blir det lagt ut flytande hus i vatnet og i adventstida blir trea i parken rundt vatnet pynta med lys. I laupet av 2006 blei det installert ei fontena midt i vatnet og bygd utescene attmed vasskanten. Når Finnsnesvatnet frys til om vinteren plar folk å stå på skøyter på isen.

I 2005 blei Finnsnesvatnet grundig reingjort ved fjerning av store mengder slam og vegetasjon. Prosjektet hadde ei kostnadsramma av Lenvik kommune på 3 millionar kroner. I 2009 blei det laga leikepark attmed vatnet som del av prosjektet «Barnebyen Finnsnes».

Kjelder 
 Krafttak for Finnsnesvatnet  - Troms Folkeblad Vitja 7. august 2010

Innsjøar i Senja
Tusenårsstader
Einar Oscar Schou

Einar Oscar Schou () var ein norsk arkitekt fødd i Kristiania. I åra 1898-1901 var han elev ved Den kongelige tegneskole i Oslo under Herman Schirmer og ved Kungliga Konsthögskolan under Claes Grundström mellom 1901 og 1903. Schou teikna mellom anna Den Nationale Scene. Schou fekk Houens fonds diplom for teateret i 1912.
Han vart utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden i 1909.

Litteratur 
 Bækken, Leiv; «Norsk kunstnerleksikon», bind 3, Universitetsforlaget, Oslo, 1982, s. 495-7 
 Bækken, Ingfrid; «... ham selv til hæder, alle bergensernes øine til glæde ...Einar Oscar Schous arkitektur 1900-1915» Hovudoppgåve i kunsthistorie ved Universitet i Bergen Hausten 1998

Bakgrunnsstoff 
 Om Den Nationale Scene 
 Om Fløien Folkerestaurant 

Norske arkitektar
St. Olavs Orden
Houens fonds diplom
Folk frå Oslo
Ordenen for framifrå tenester

Ordenen for framifrå tenester (eng. Distinguished Service Order) er ein britisk militær dekorasjon. Han vart innstifta i 1886 av dronning Victoria og vert gjeven til offiserar for framifrå krigstenester, personleg vågemot eller framifrå leiing av av militære einingar. Innehavarar kunne leggje til DSO etter namnet sitt.

Trass i at mottakarane vanlegvis har majorgrad eller høgare, har dekorasjonen òg vore delt ut til offiserar av lågare rang.

Etter 1993 vert medaljen berre gjeven for framifrå leiing, då ein frå då av nytta Conspicuous Gallantry Cross som vågemotsmedalje.

Av nordmenn som har fått ordenen er å nemne Leif Andreas Larsen, Max Manus, Knut Haukelid, Gunnar Sønsteby, Knut Haugland og Jens-Anton Poulsson.

Britiske militære heidersteikn
Prisar og utmerkingar skipa i 1886
1886 i Storbritannia
Augustinus Johannesson Sellevold

Augustinus Johannesson Sellevold () var ein norsk fiskarbonde og politikar frå Nordland.

Sellevold var fødd på garden Bø i Bjørnskinn. I barneåra gjekk han årleg åtte dagar i skule. Kunnskapstrongen var stor, så han las elles alt han kom over av ymse skrifter. Då han fekk tilstrekkeleg inntekt, kunne han også kjøpe seg bøker, og han lærte seg ved sjølvstudium  mellom anna tysk. 12 år gammal byrja han å skrive vers, med blekk laga av sot og vatn.
  
Han reiste på fiske fyrste gong i tiårs-alderen, dette levde han av til han var 24 år. Då hadde han skaffa seg rorbu og hjellbruk i Nyksund. I 1837 kjøpte han garden Sellevold i Dverberg, busette seg der og dreiv ein kombinasjon av landbruk og fiskeri.

Sellevold var 4. representant for Nordlands amt på Stortinget 1845 og 1848. I 1845 var han medlem av næringskomite nr 1 og i 1848 av Lagtinget, bankkomiteen, og komiteane om skattestellet i byane og om pengekrisa.

Sellevold var også aktiv i lokalt styre og stell, sat 1840-66 i heradstyret og formannskapet i Dverberg. Han var ordførar i 1840–44, 1848–52, 1856–60, formann 1861–62 og varaordførar 1863–64. Perioden 1842-72 var han forlikskommissær. 

Sellevold stifta i 1860 Dverberg Misjonsforening. Han var også aktiv for fråhaldssaka. «Efter et farefuldt forlis paa en reise til Tromsø 1874 blev han døv og da dette tok til, kunde han ikke motta nyt valg som stortingsmann.»<ref>Lindstøl:Stortinget og Statsraadet</ref>

I samtida var Sellevold også kjend som diktar av salmar og andre vers, som han gjerne forfatta medan han rodde fiske. Enkelte av dikta og småskriftene kom på trykk, delvis i aviser. Elles vart lite bevart for ettertida. Hausten 2009 vart hans «Stenkjærs klagesang» frå 1854 utgjeven på cd, songen av Ola Fjellvikås.

80 år gammal var Sellevold tildelt Borgardådsmedaljen i sølv. I sine siste år var han blind. Han døydde i 1893.

Ved Dverberg kyrkje står ein bauta over Sellevold.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914''. Kristiania, 1914
Bokmålswikipedia

Notar

Bakgrunnsstoff 
 Biografi om Augustinus Sellevold

Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar 1848-1850
Stortingsrepresentantar for Nordland
Ordførarar i Dverberg
Norske gardbrukarar
Norske fiskarar
Medaljen for borgardåd
Folk frå Andøy
Olai Pedersen Wiig

Olai Pedersen Wiig () var ein bonde og stortingsmann frå Trøgstad i Østfold.

Far til Wiig, Peder Wiig, var eit mekanisk geni som konstruerte mange oppfinningar og som til sist busette seg i København. Sjølv vart Olai i 1831 gardbrukar på Stikla i Båstad sokn i Trøgstad. Til liks med faren var han oppteken av mekaniske studiar. På garden sin hadde han mylne, sagbruk og teglverk. I 1868 bygde han ei lita papirmylne, som han flytta til Bønsdalen i Eidsvoll like før han døydde.

Wiig var i årevis medlem av heradsstyret i Trøgstad, ordførar 1844-47. 

Wiig representerte Smaalenenes amt på Stortinget ei rekke gonger mellom 1845 og 1879. På dei fyrste tingsamlingane, 1845, 1851 og -54, var han medlem av protokollkomiteen. Også i 1857, 1859-60, 1862-63 var han medlem av nemnde komite, i tillegg var han 1857 medlem av komiteen om fengselslova, 1859-60 av komiteen om statthaldarsaka og 1862-63 i komiteen om skogslova og om matrikkellova. Dessutan var han medlem av valkomiteen på omframstortinget 1858 og på alle stortinga frå 1859 til 1869. I 1864 var han medlem av komiteen om den dansk-tyske krigen og i 1865-66 komiteen om hjelpekyrkje i Trondheim. Både i 1865-66 og 1868-69 var han medlem av tollkomiteen. I dei to siste stortingsperiodane, 1874-76 og 1877-79 var han medlem av Lagtinget, valkomiteen og vegkomiteen. Han var 17. mai 1864 medlem av Stortinget sin deputasjon til Eidsvoll.

Wiig døydde på garden sin i Båstad i 1887.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske gardbrukarar
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar 1851-1853
Stortingsrepresentantar 1854-1856
Stortingsrepresentantar 1857-1858
Stortingsrepresentantar 1859-1861
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Stortingsrepresentantar 1865-1867
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar 1874-1876
Stortingsrepresentantar 1877-1879
Stortingsrepresentantar for Smaalenenes amt
Ordførarar i Trøgstad
Folk frå Trøgstad