alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Timothy B. Schmit

Timothy Bruce Schmit () er ein USA-amerikansk musikar, songar og låtskrivar, mest kjend som bassist og songar i Poco og Eagles. Schmit har òg lenge arbeidd som studiomusikar og soloartist. I 1998 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Eagles.

Biografi
Schmit vart fødd i Oakland i California i 1947 og voks opp i Sacramento. Det første instrumentet til Schmit var ein fiolin, før han byrja å spele trombone, ukulele og gitar. Han song heller ikkje så verst og byrja etter kvart å spele bass i ein lokal trio kalla Tim, Tom & Ron, som byta namn til the Contenders då  surfemusikk byrja å bli populært i 1962 og 1963. The Contenders utvikla seg til the New Breed og var mellom anna oppvarming for eit ungt Big Brother & the Holding Company, Herman's Hermits og Sonny & Cher. The New Breed utvikla seg til eit folkrock-band kalla Glad og fekk kontrakt med ABC Records. Samstundes vart Schmit kjend med den tidlegare Buffalo Springfield songaren og gitaristen Richie Furay, som var i ferd med å setje saman eit nytt band, som etter kvart vart Poco. Schmit vart spurt om å prøvespele på bass og vokal, men jobben gjekk til Randy Meisner. Glad-albumet Feelin' Glad, kom ut på ABC i 1968, men selde dårleg. I mellomtida slutta Meisner i Poco, og Schmit tok over jobben. 

Dei neste sju åra spelte Poco inn fleire album, men klarte aldri å slå heilt igjennom. På nokre av dei tidlege konsertane deira, spelte dei samstundes
med Longbranch Pennywhistle, der medlemmane var J.D. Souther, Ry Cooder og Glenn Frey, som seinare var med å starte Eagles. Medan Eagles selde særs godt, sleit Poco med salstala. Våren 1977 slutta Meisner i Eagles, og bandet inviterte Schmit med i bandet, og spelte på det siste offisielle albumet deira på mange år, The Long Run. Albumet kom først ut seint i 1979 og Eagles vart offisielt oppløyst i 1981. 

Schmit spelte inn songen «So Much in Love» for filmen Fast Times at Ridgemont High i 1982, i lag med tidlegare bandkolleager. Albumet selde særs godt. Schmit la så ut på ein solokarriere og gav ut fem soloalbum, frå country til pop til lett jazz. Han gjekk attende til Poco i 1984 for albumet Inamorata. Han har òg spelt for andre artistar som Steely Dan, Bob Seger, Jimmy Buffett, Julian Lennon, Ringo Starr, Warren Zevon og Spinal Tap. Han var òg songar og bassist i Ringo Starr's All-Starr Band (der òg Eagles-kollega Joe Walsh var med).

Diskografi

Studioalbum

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Timothy B. Schmit» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad 

USA-amerikanske rockebassistar
Musikarar frå California
Eagles-medlemmar
Poco-medlemmar
Irske musikarar
Steely Dan-medlemmar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songar
Tequila Sunrise av Eagles

«Tequila Sunrise» er ein song frå 1973 av Don Henley og Glenn Frey, spelt inn av Eagles. Han var den første singelen frå det andre albumet til bandet, Desperado. Songen nådde 64. plassen på Billboard Hot 100.

Ein coverversjon vart spelt inn av countrysongaren Alan Jackson i 1993 på hyllestalbumet Common Thread: The Songs of the Eagles.

Medverkande
 Glenn Frey: solovokal, akustisk rytmegitar
 Don Henley: trommer, perkusjon, korvokal
 Randy Meisner: bass, korvokal
 Bernie Leadon: akustisk sologitar, mandolin, pedalsteelgitar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tequila Sunrise (song)» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1973
Singlar frå 1993
Eagles-songar
Alan Jackson-songar
Songar skrivne av Glenn Frey
Songar skrivne av Don Henley
Songar produserte av Glyn Johns
Asylum Records-singlar
Molly Hatchet-songar
Buck Owens-songar
Outlaw Man

«Outlaw Man» er ein song skriven av David Blue og spelt inn av det amerikanske rockebandet Eagles. Han var den andre singelen og det åttande sporet på det andre albumet deira, Desperado. Glenn Frey syng solovokal på songen, medan dei andre syng harmonivokal på refrenget «Woman don't try to love me don't try to understand.  The Life upon the road is a life of an Outlaw man.»

Medverkande

Glenn Frey: solovokal, akustisk gitar, piano, Wurlitzer elektrisk piano
Bernie Leadon: harmonivokal, sologitar
Randy Meisner: bassgitar, harmonivokal
Don Henley: korvokal, trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Outlaw Man» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Eagles-songar
Songar produserte av Glyn Johns
Asylum Records-singlar
On the Border

On the Border er det tredje studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Eagles, utgjeve i 1974. Under innspelinga av albumet gjorde bandet fleire endringar. Bandet prøvde å lene seg meir i retninga mot hardrock, då dei følte at produsenten deira Glyn Johns la for stor vekt på den countryaktige rockestilen deira. Etter å ha spelt inn berre to songar, «Best of My Love» og «You Never Cry Like a Lover», sa dei opp Johns, og flytta attende til Californai, der dei leigde inn Bill Szymczyk. Szymczyk føreslo å hente inn ein gitarist med ein skarpare lyd for å spele slidegitar på songen «Good Day in Hell». Dei tenkte raskt på den gamle venen til Bernie Leadon, Don Felder, som dei hadde møtt og spelt med fleire gonger. Bandet vart så imponert at dei inviterte med seg Felder i bandet. Det einaste sporet på albumet som han er med på er «Already Gone». Albumet nådde 17. plassen på albumlista og selde to millionar eksemplar. Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet, «Already Gone», «James Dean» og «Best Of My Love». Singlane nådde høvesvis 32. plassen, 77. plassen og førsteplassen på den amerikanske singellista. «Best of My Love» vart den første av fem listetoppar for bandet. 

Albumet var det første for Eagles som vart gjeven ut i kvadrofonisk kringlyd. Det vart gjeve ut på eit kvadrofonisk åttespors lydband. Det var skore inn ei løynd melding i inste sporet på vinylplata som sa: «He who hesitates is lunch».

Innhald

Medverkande 
Glenn Frey - vokal, gitarar, slidegitar, piano
Don Henley - vokal, trommer
Bernie Leadon - vokal, gitarar, banjo, steelgitar
Randy Meisner - vokal, bassgitar

Don Felder - sologitar («Already Gone»), slidegitar («Good Day In Hell»)
Al Perkins - pedalsteelgitar (på «Old 55»)

Lister
Album

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «On the Border» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Eagles-album
Musikkalbum frå 1974
Elektra Records-album
Asylum Records-album
Album produserte av Bill Szymczyk
Album produserte av Glyn Johns
Already Gone av Eagles

«Already Gone» er ein song av det amerikanske rockebandet Eagles for albumet On the Border i 1974. Han var skriven av Jack Tempchin og Robb Strandlund, og produsert av Bill Szymczyk.

Songen var den første singelen frå On the Border og nådde 32. plassen på Billboard Hot 100. Sidan då har songen vore med på samlealbum og konsertane deira. Tanya Tucker og Wilson Phillips har begge spelt songen.

Bakgrunn
I omslaget for The Very Best Of seier Glenn Frey at Tempchin sendte han eit lydband med songen i posten. Tempchin hadde alt skriven ein tidlegare singel for Eagles, «Peaceful Easy Feeling».

«Already Gone» var ein av dei første songane Eagles spelte inn etter dei flytta til Los Angeles, og han vart spelt inn av Bill Szymczyk. Frey var solovokalist på songen.

Utgjeving
«Already Gone» er opningssporet på On the Border, som kom ut på Asylum Records den- 22. mars 1974. Han vart gjeven ut som den første singelen frå albumet i april 1974. B-sida til singelen var «Is It True».

Songen finst òg på somme av samlealbuma til Eagles, som Their Greatest Hits (1971–1975) og The Very Best Of.

Songen nådde 32. plassen på Billboard Hot 100 den 29. juni 1974, og låg tre veker på Topp 40, og i alt 15 veker på lista. Han er rangert som den 206. største hitten i USA i 1974.

Innhald
7"
 «Already Gone»
 «Is It True»

Lister

Andre versjonar
«Already Gone» vart spelt inn av Tanya Tucker i 1993 for albumet Common Thread: The Songs of the Eagles. Songen vart òg spelt inn av Wilson Phillips i 2004 for albumet	California.

Ein finsk versjon kalla «Alan Sooloilemaan» vart spelt inn av Karma i 1977 for albumet Morjens.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Already Gone (Eagles song)» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1974
Singlar frå 1993
Singlar frå 2004
Eagles-songar
Tanya Tucker-songar
Wilson Phillips-songar
Songar skrivne av Jack Tempchin
Songar produserte av Bill Szymczyk
Asylum Records-singlar
Bowling for Soup-songar
James Dean av Eagles

«James Dean» er ein song skriven av Don Henley, Glenn Frey, Jackson Browne og J.D. Souther, og spelt inn av det amerikanske rockebandet Eagles i 1974 for albumet On the Border. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet og nådde 77. plassen på den amerikanske singellista. 

Songen handlar om den amerikanske skodespelaren og kulturikonet James Dean (1931–1955). Han spelte i filmar som Rebel Without a Cause, Giant og East of Eden før han døydde i 1955. Teksten «too fast to live, too young to die» syner den skadelege og farlege livsstilen hans. 

«James Dean» vart spelt inn tidleg under det som skulle bli Desperado i 1973, men vart skrinlagt sidan prosjektet utvikla seg til å bli eit Ville vesten-tema. Då innspelinga byrja for On the Border, vart songen henta inn att og fullført.

B-side «Good Day in Hell» er kjend som den første Eagles-songen med Don Felder, som vart med i bandet under innspelinga av dette albumet.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «James Dean (song)» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1973
Singlar frå 1974
Eagles-songar
Jackson Browne-songar
Songar skrivne av Jackson Browne
Songar skrivne av Glenn Frey
Songar skrivne av Don Henley
Songar skrivne av J.D. Souther
Songar produserte av Glyn Johns
Asylum Records-singlar
Songar produserte av Bill Szymczyk
Best of My Love av Eagles

«Best of My Love» er ein song skriven av Don Henley, Glenn Frey og J.D. Souther. Han vart opphavleg spelt inn av Eagles (med Henley på solovokal), for albumet On the Border i 1974. Det var den første singelen til bandet som nådde toppen av Billboard Hot 100 i mars 1975, og toppa òg easy listening-lista. Billboard rangerte songen på 12. plassen for 1975.

Bakgrunn
I 2009 fortalte J.D. Souther om «Best of My Love»: «Glenn fann melodien. Eg trur melodien kom frå ei Fred Neil-innspeling... Me arbeidde på det albumet (On the Border) og kom til London. Oss tre skreiv songen og var under press for å få han ferdig i tide. Eg veit ikkje kvar me henta inspirasjonen frå.» Om musikken sa Glenn Frey «eg spelte akustisk gitar ein ettermiddag i Laurel Canyon, og prøvde å finne ut av ei stemming som Joni Mitchell hadde vist meg nokre dagar tidlegare. Eg fann ikkje ut av det og enda opp med ei gitarstemming eg seinare nytta for 'The Best of My Love.'" The Eagles hadde arbeidd på On the Border i Olympic Studios i London med produsenten Glyn Johns, som hadde produsert debutalbumet Eagles og oppføljaren Desperado. Trass i suksessen med debutalbumet, ønskte Eagles å tone ned countryrocken og auke rocken. Dei gav derfor Johns sparken og tok berre med seg «Best of My Love» og  «You Never Cry Like a Lover» frå innspelingane i London. Resten av albumet vart spelt inn i the Record Plant i heimbyen Los Angeles med Bill Szymczyk som produsent.

Andre versjonar
Brooks & Dunn gav ut songen på eit hyllestalbum med Eagles.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Best of My Love (Eagles song)» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Eagles-songar
Brooks & Dunn-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar skrivne av Glenn Frey
Songar skrivne av Don Henley
Songar skrivne av J.D. Souther
Songar produserte av Glyn Johns
Asylum Records-singlar
Rod Stewart-songar
The 5th Dimension-songar
James Last-songar
Ray Conniff-songar
Tanya Tucker-songar
Dobie Gray-songar
Aswad-songar
J.D. Souther-songar
One of These Nights av Eagles

«One of These Nights» er ein song skriven av Don Henley og Glenn Frey og spelt inn av det amerikanske rockebandet Eagles. Han er tittelsporet frå albumet One of These Nights i 1975 og vart den andre singelen deira som nådde toppen av Billboard Hot 100 etter «Best of My Love» og var med å drive albumet opp til toppen av albumlista. Singelversjonen vart korta ned frå albumversjonen av songen, og det meste av introduksjonen og uttoninga var fjerna. Don Henley er solovokalist på versa, medan Randy Meisner syng høg harmoni på refrenget. Songen har ein gitarsolo av Don Felder.

I følgje låtskrivaren Glenn Frey handlar songen om å utsette ting. «Me sa alle, 'ein kveld no snart skal eg gjere noko -- få den jenta, tene dei pengane, finne det huset.' Me har alle våre draumar - ein visjon me håper skal oppfyllast ein dag. Når den dagen kjem er opp til oss sjølv.»

B-side, «Visions», har Don Felder på solovokal, den einaste Eagles-songen han syng solo.

Medverkande
Don Henley: solovokal, trommer
Glenn Frey: rytmegitar, piano, korvokal
Don Felder: sologitar
Randy Meisner: bassgitar, korvokal
Bernie Leadon: rytmegitar, korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «One of These Nights (song)» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Eagles-songar
Discosongar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar skrivne av Glenn Frey
Songar skrivne av Don Henley
Asylum Records-singlar
Songar produserte av Bill Szymczyk
Lyin' Eyes

«Lyin' Eyes» er ein song skriven av Don Henley og Glenn Frey og spelt inn i 1975 av det amerikanske rockebandet Eagles, med Frey på solovokal. Han var den andre singelen frå albumet One of These Nights og nådde andreplassen på Billboard Hot 100 og åttandeplassen på US Country-lista. Det var den einaste songen deira på Topp 40 på countrylista fram til «How Long» i 2007–2008.

Med denne songen vann dei Grammy-prisen for årets beste popsong av ei gruppe, og songen vart òg nominert til årets singel.

Variasjonar og historie
Singelversjonen av songen er korta ned ein del frå albumversjonen, og heile det andre verset, det andre refrenget og fire linjer frå midten av det tredje verset er fjerna. Populære radiostasjonar i 1975 spelte vanlegvis ikkje songar som var lengre enn fire minuttar, så lengda stod oppført som 3:58, sjølv om han i røynda var 4:14.

Andre versjonar
Fleire andre artistar har spelt inn «Lyin' Eyes» som Lynn Anderson i 1976 og Kenny Rankin i 1980 på After The Roses. Diamond Rio spelte òg songen i 1993 på samlealbumet Common Thread: The Songs of the Eagles. Dolly Parton har lenge omtalt songen som ein av sine personlege favorittar. Ho framførte songen i 1975 på showet sitt Dolly!

«Lyin' Eyes» vert nytta i filmen Urban Cowboy.

Medverkande
Glenn Frey: solovokal, akustisk gitar
Don Henley: trommer, perkusjon, solo- og korvokal
Bernie Leadon: sologitar, korvokal
Don Felder: akustisk gitar, mandolin
Randy Meisner: bassgitar, korvokal
Jim Ed Norman: piano

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lyin' Eyes (Eagles song)» frå ,  den 16. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Singlar frå 1993
Eagles-songar
Songar skrivne av Don Henley
Songar skrivne av Glenn Frey
Asylum Records-singlar
Songar produserte av Bill Szymczyk
Diamond Rio-songar
Lynn Anderson-songar
Ray Conniff-songar
Jack Jones-songar
James Last-songar
Buck Owens-songar
Their Greatest Hits (1971–1975)

Their Greatest Hits (1971–1975) er eit samlealbum av Eagles, gjeve ut i 1976. Det var det mestseljande albumet i USA på 1900-talet og er i lag med Michael Jackson sitt Thriller det eianste albumet i USA som har selt til 29x platinaalbum.

Historie
Their Greatest Hits (1971–1975) består av ni singlar gjevne ut mellom 1972 og 1975, pluss albumsporet «Desperado.» Alle desse singlane, utanom «Tequila Sunrise» nådde topp 40 i USA og fem av dei nådde topp 10. Their Greatest Hits (1971–1975) debuterte på fjerdeplassen på Billboard 200 og nådde seinare toppen av lista.

Mottaking

Den 24. februar 1976 vart albumet det første som selde til platinaalbum, etter at RIAA innførte dette salstrofeet i 1976, for ein million selde plater i USA. I august 1990 hadde det selt til 12×platina og den 10. november 1999 var det det mestseljande albumet i USA med 26× platina. Så langt har albumet selt 42 millionar eksemplar.

Innhald

Medverkande
Don Felder – vokal, gitarar (finst på spor 3, 4, 6, 8)
Glenn Frey – vokal, gitarar, piano
Don Henley – vokal, trommer
Bernie Leadon – vokal, gitarar, banjo, pedalsteel, mandolin
Randy Meisner – vokal, bassgitar

Lister og salstrofé

Lister
{| class="wikitable sortable"
|-
! Liste (1976)
! Plassering
|-
| Canada Top Album (RPM)
| style="text-align:center;"| 1
|-
| New Zealand (Official New Zealand Music Chart)
| style="text-align:center;"| 2
|-
| Noreg (VG-lista)
| style="text-align:center;"| 8
|-
| Sverige (Sverigetopplistan)<ref name="swedishcharts">{{cite web | url=http://swedishcharts.com/showitem.asp?interpret=Eagles&titel=Their+Greatest+Hits&cat=a | title=swedishcharts.com - Eagles - Their Greatest Hits | publisher=Hung Medien | work=Album Top 60 | accessdate=4. juli 2011}}</ref>
| style="text-align:center;"| 31
|-
| UK Album Chart (Official Charts Company)
| style="text-align:center;"| 2
|-
| US Billboard 200
| style="text-align:center;"| 1
|}

Kjelder
<div class="references-small">Denne artikkelen bygger på «Their Greatest Hits (1971–1975)» frå ,  den 16. oktober 2015.  oppgav desse kjeldene: ''

Samlealbum frå 1976
Eagles-album
Album produserte av Glyn Johns
Album produserte av Bill Szymczyk
Asylum Records-album
Elektra Records-album
HMS «Devonshire» (1927)

HMS «Devonshire» var ein britisk kryssar, kanskje best kjend i Noreg som skipet som evakuerte kongefamilien og den norske regjeringa i 1940.

Skipet vart sjøsett 22. oktober 1927 og kom i operativ teneste 18. mars 1929. Andre skip i same klassa var: HMS «London», HMS «Shropshire», HMS «Sussex».
Storleiken på skipet var: deplasement = 9 850 tonn, lengde 192,80 m, breidde 20,12 m, djuptgåande: 6,32 m. Våpensystem m.a.: 8 x 8" kanoner, 4 x 4" kanoner, 4 x 2 punds luftvernkanoner, 8 torpedorør. Skipet var utstyrt med eit fly og hadde eit mannskap på 784 mann.

Skipet gjorde først teneste i 1. kryssarskvadron i Middelhavet, og vart stort sett der fram til byrjinga av andre verdskrigen. Det tok del i den allierte kampanjen i Noreg, og etter at dei norske styrkane måtte kapitulere i juni 1940 var det HMS «Devonshire» som evakuerte den norske regjeringa, kongefamilien og mange sivile . 
Med totalt 461 passasjerar gjekk skipet frå Tromsø i åtte-tida om kvelden 7. juni 1940. Det var stor krigsaktivitet i farvatnet der dei fór og mellom andre vart hangarskipet HMS Glorius senka av tyske krigsskip og 1.419 personar omkom. HMS «Devonshire» tok ikkje del i kamphandlingane, og om morgonen 10. juni kom dei velberga fram til hamnebyen Greenoch i Skottland.  

Seinare i 1940 var skipet med i operasjonar mot Vichy-franske område i Afrika. I januar 1941 vart det sendt til Sør-Atlanteren for å ta del i jakta på den tyske hjelpekryssaren «Kormoran», men utan å lukkast. Mellom mai og september tok det del i operasjonar utanfor kysten av Noreg og Russland.

2. november 1941 var HMS «Devonshire» med på å kapre ein heil Vichy-fransk konvoy aust for Kapp det gode håp. Seinare same månaden, 22. november, senka skipet den tyske hjelpekryssaren «Atlantis» nord for Ascension i Sør-Atlanteren.

I mars 1942 var skipet stasjonert i Indiahavet, og i april tok det del i erobringa av Madagaskar. Frå mars 1944 og til slutten av krigen tenestegjorde skipet i heimeflåten (Home Fleet). HMS «Devonshire» kom attende til norske farvatn i 1944 som eskorteskip under dei britiske hangarskipsoperasjonane med angrep mot slagskipet «Tirpitz».

Etter fem lange krigsår, kom kryssaren HMS «Devonshire» nok ein gong til Noreg. 7. juni 1945, på dagen fem år etter avreisa fra Tromsø i 1940, kom skipet inn på Oslos havn i spissen for ein marinestyrke som førte kong Haakon, kronprinsesse Märtha og kronprinsborna attende til Noreg.

Etter krigen vart HMS Devonshire bygt om til treningsskip i 1947, og heldt fram i denne tenesta til det vart selt for opphogging i 1954.

Referansar

Bakgrunnsstoff
 WW2 Cruisers - HMS Devonshire.

Britiske slagskip
Britiske skip frå andre verdskrigen
Skip frå 1927
Ordførarar i Heidal

Ordførarar i Heidal gjev eit oversyn over alle ordførarar i den tidlegare Heidal kommune i Oppland frå 1908 til 1964.

Kjelder
Pål Benum

Pål Sverre Benum () er ein professor i medisin og tidlegare langdistanseløpar frå Verdal. Benum er spesialist i ortopedi og arbeidde i mange år på ortopedi-avdelinga ved St. Olavs hospital i Trondheim. Åra 1962-64 vann han tre norske meisterskap på langdistansane 5000 m og 10000 m.

Medisin
Benum studerte medisin ved Universitetet i Oslo og Universitetet i Bergen. I 1974 avla han den medisinske doktorgraden. Frå 1982 var han professor ved Det medisinske fakultet ved Norges teknisk-naturvitenskapelige universitet. Han var sentral i oppbygginga av Ortopedisk avdeling ved universitetssykehuset St. Olavs Hospital.

Benum vart utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden i 2006.

Idrett
Benum markerte seg i nasjonal friidrett i 1958-sesongen då han sette personleg rekord med 3.50,6 på 1500 meter. Gjennom 1959 flytta han den personlege rekorden til 3.47,6 og blanda seg inn i norsktoppen på 5 000 m med tida 14.29,2. I 1961 forbetra han seg til 14.18,6 då han vart nummer fire og beste nordmann i den nordiske meisterskapen i friidrett på Bislett stadion i Oslo.

Sesongen 1962 vart Benum norsk meister på 5 000 m og flytta persen ned eitt sekund til 14.17,6. På 10 000 m hadde han stor framgang, med 29.54,2 forbetra han seg med eit halv minutt på distansen. Året etter flytta han dei personlege rekordane til 14.12,6, oppnådd i Bergen, og til 29.47,6, prestert i Helsinki, den beste tida i Noreg det året.

I OL-sesongen 1964 sette Benum i Stockholm sin endelege personlege rekord på 5 000 m med eit løp på 14.06,6. Den 2. september 1964 gjorde han sitt livs sterkaste milløp då han på Bislett stadion fylgde Odd Fuglem nesten heile vegen i eit løp som gjekk i eit tempo langt under norsk rekord. Fuglem sin nye milrekord kom til å lyde på 29.09,4, Benum vart klokka inn på 29.13,6. Dermed fekk begge billett til Sommar-OL 1964 i Tokyo, der Benum vart nummer 19 på 10 000-meteren.

Han la opp etter 1965-sesongen.

Medaljar i norske meisterskap
1959: Bronsemedalje på 5 000 m – 14.37,5
1961: Sølvmedalje på 5 000 m – 14.39,4, bak William Heiberg (14.37,0)
1962: Gullmedalje på 5 000 m – 14.25,4, framom Kjell Teien (14.27,4)
1963: Gullmedalje på 10 000 m – 30,20,8, framom Magnar Lundemo
1964: Gullmedalje på 5 000 m – 14.51,6, og bronsemedalje på 10 000 m – 29.28,0

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pål Benum» frå ,  den 17. oktober 2015.  
 
Magnus Breili: Sport i navn & tall. 1971
friidrett.no

Norske medisinprofessorar
Professorar ved NTNU
Medlemmar av Norges Tekniske Vitenskapsakademi
St. Olavs Orden
Norske langdistanseløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Folk frå Verdal
Mo Idrettslag

Mo Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i Mo i Rana. Laget vart stifta som Mo Idrætsforening 5. mai 1904, dagens namn er frå 1920. Sidan 1988 er idrettslaget ein reindyrka fotballklubb. Klubben spelar heimekampane på nye Sagbakken stadion, ei bane med kunstdekke innvigd i 2009. Det fyrste Sagbakken stadion vart teke i bruk i 1964. Laget opptrer i brune trøyer og kvite bukser og strømper.

Før Mo Idrettslag vart fotballklubb, var laget også aktivt med i bordtennis, friidrett, handball, orientering og turn. Fotballaget Mo var på sitt beste i 1970/-80-åra, med semifinalespel i 1980 mot den komande noregsmeisteren Vålerengen IF som høgdepunkt. Fotballgruppa i Mo IL kom ut eit økonomiske uføre på slutten av 1980-talet, noko som i 1988 førte til at dei andre gruppene trekte seg ut eller vart nedlagde.

I 2015 spelar Mo IL på nivå fire i norsk fotball.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mo Idrettslag» frå ,  den 17. oktober 2015.  
 
 
Idrettslag i Nordland
Idrett i Rana