alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Aleksandr Rou

Aleksandr Arturovitsj Rou (også Rowe, ) var ein irsk-russisk filmregissør i Sovjetunionen, utnemnd til folkekunstnar av RSFSR i 1968. Han laga ei rekkje fantastiske barnefilmar, hovudsakleg basert på russisk folkeminne, som var svært populære og ofte blei etterlikna i Sovjetunionen.

Rou var son av ein irsk ingeniør, Arthur Rowe, som var komen til Russland i 1905 for å setja i gang mjølproduksjon, og ei gresk mor, Julia Karageorgia. Faren arbeidde i Jurjevets. Han forlet familien og vende tilbake til Irland i 1914.

I 1930 blei Rou tilsett ved Mezhrabpomfilm, der han mellom anna var assistentregissør for Jakov Protazanov. Frå 1937 arbeidde han ved studioet Soyuzdetfilm, seinare kjent som Gorkij filmstudio. Den fyrste filmen hans, Po sjtsjuutsjemu veleniju (, 1938), bygde på eit skodespel Jelizaveta Tarakhovskaja hadde skrive over eventyret 'Som gjedda sa' og handla om Jemelja, ein fattig bondegut som får ei tverr prinsesse til å dansa og le. Han regisserte over 20 fantasifilmar som blei enormt populære og bidrog til ei auka interesse for slike filmar blant seinare filmskaparar.

Rou døydde på eit sjukehus i Moskva i 1973 medan han heldt på å laga den siste filmen sin, Finist – jasnyj sokol, basert på eventyret 'Fjøra til falken Finist' og dikt av Mikhail Nozjkin. Gennadij Vasiljev fullførte filmen, som kom ut i 1976.

Døme på filmar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alexander Rou» frå ,  den 22. september 2021.  
 

Russiske regissørar
Sovjetiske regissørar
Aleksandr Ptusjko

Aleksandr Ptusjko ()  var ein sovjetisk animatør, illustratør og filmregissør.
Han fekk stor suksess med filmane sine, og blei utnemnd til folkekunstnar av RSFSR i 1969.

Ptusjko er ofte blitt samanlikna med Walt Disney på grunn av den grunnleggjande rolla si i tidleg sovjetisk animasjon, sjølv om det ville vore meir passande å likna han med Willis O'Brien, Ray Harryhausen eller italienske Mario Bava, som laga liknande fantastiske eller horror-filmar med innovativ bruk av fargefilm og spesialeffektar. 
Han byrja karrieren sin som regissør og animatør med kortfilmar i stop motion-animasjon, og laga seinare langfilmar som kombinerte animasjon, realfilm og spesialeffektar til fantasifilmar som bygde på litteratur og russisk mytologi og folklore.

Filmar i utval 

 Новый Гулливер ('Den nye Gulliver', 1935) - regi, manus
 Золотой ключик ('Den gylne nøkkelen', 1939) - regi, produsent
 Каменный цветок ('Steinblomen', 1946) - regi, produksjonsdesign
 Садко ('Sadko', 1952) - regi
 Илья Муромец (Ilja Muromets, 1956) - regi
 Сампо ('Sampo', 1959) - regi
 Алые паруса ('Raude segl', 1961) - regi
 Сказка о потерянном времени ('Då tida blei forheksa', 1964) - regi
 Сказка о царе Салтане ('Soga om tsar Saltan', 1966) - regi, manus
 Руслан и Людмила ('Ruslan og Ludmila', 1972) - regi, manus

Døme på filmar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Aleksandr Ptusjko» frå ,  den 22. september 2021.  

Denne artikkelen bygger på «Aleksandr Ptushko» frå ,  den 22. september 2021.

Bakgrunnsstoff

Sovjetiske regissørar
Russiske regissørar
Russiske animatørar
Folk frå Luhansk
Bring Me the Disco King

«Bring Me the Disco King» er ein song skriven av David Bowie tidleg i 1990-åra og spelt inn tre gonger, sjølv om det berre er den siste innspelinga som er gjeven ut, då han kom ut på Reality i 2003. Ein remiks vart laga i 2003 som ein del av musikken til filmen Underworld.

Bakgrunn

Tidlege innspelingar
«Bring Me the Disco King» vart først spelt inn for Black Tie White Noise i 1993 og igjen for Earthling i 1997, men kom aldri med på desse albuma. Medan han marknadsførte Black Tie White Noise, kalla Bowie songen «ein deprimerande song som oppsummerer dei triste, seine 70-åra med eit Philip Glass-refreng som går gjennom han», og venta på den tida at songen skulle vere med på albumet. Nile Rodgers, som produserte songen med Bowie, hugsa fleire år seinare at Bowie skreiv han som «ein spøk basert på heile disco-greia i syttiåra, 120 slag i minuttet, veldig morosamt. Men det høyrdest berre for drygt ut.»

Reality-utgåva
I 2003 vart «Bring Me the Disco King» spelt inn for tredje gongen og så gjeven ut på albumet Reality. I følgje Bowie sjølv «strippa eg han heilt ned og hadde berre Mike Garson på piano. Me spelte han i halvt tempo av originalen og nå fungerer det glimrande. Denne stakkars vesle foreldrelause Annie-greia ser ut til å ha fått ein heim no.» Visconti sa om trommene på songen «det er den einaste songen på albumet der me bruker Matt Chamberlain på trommer, sjølv om han spelte trommer på ein heilt annan song. Spelinga hans er så forførande, så melodisk og så vakker, at me berre spelte 'Disco King' over innspelinga eg hadde gjort av desse trommene.»

I motsetnad til dei gitardominerte songane på Reality har «Bring Me the Disco King» ein rytme som liknar samba, tango og jazz, og i følgje Nicholas Pegg «verkar det i utgangspunktet upassande, men det staselege nærværet lukkast i å knyte albumet saman». Som James E. Perone skreiv «Dei vage referansane indikerer eit tilbakeblikk på eit liv med bortkasta augneblinkar. [...] Den litt sliten-klingande tilnærminga Bowie bruker på songen fungerer perfekt i samanheng med fokuset albumet har på det å bli eldre.»

Remiks
Songen vart remiksa av den tidlegare Nine Inch Nails-bassisten og klaverspelaren Danny Lohner for filmusikken til filmen Underworld. Maynard James Keenan, Milla Jovovich, Josh Freese og John Frusciante bidrog òg til den remiksa songen.

Medverkande
David Bowie: vokal
Mike Garson: Piano
Tony Visconti: Bass
Matt Chamberlain: trommer (loop)

Konsertversjonar
 Bowie framførte songen under Reality-turneen i 2003.
 Han spelte inn eit konsertopptak i Riverside Studios i Hammersmith i London den 8. september 2003 og denne kom ut på Tour Edition av Reality.
 Ein annan versjon vart spelt inn under Bowie-konserten i Point Theatre i Dublin i Irland den 22. og 23. november 2003, og gjeve ut på på DVD-en A Reality Tour i 2004 og på konsertalbumet A Reality Tour i 2010.

Andre versjonar
Donna Lewis - Brand New Day (2015)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bring Me the Disco King» frå ,  den 22. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 2003
David Bowie-songar
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Tony Visconti
Love Missile F1-11

«Love Missile F1-11» er debutsingelen til det britiske bandet Sigue Sigue Sputnik, gjeve ut i 1986 på debutalbumet Flaunt It. Det var den største hitten til bandet og han nådde tredjeplassen på  UK Singles Chart.

Stil
Songen har ein vokal med mykje ekko og mange lydeffektar som skapar ein framtidsretta atmosfære. 'Ultraviolence Mix' byrjar med ei sampling frå Stanley Kubrick-filmen A Clockwork Orange frå 1971 der Malcolm McDowell sin karakter, Alex, seier at han likar litt «of the old ultra-violence».

Innhald

7": Parlophone / SSS 1 (Storbritannia)
Side ein
«Love Missile F1-11» – 3:45
Side to
«Hack Attack» – 3:50

7": Manhattan Records / B-50035 (USA)
Side ein
«Love Missile F1-11» – 3:45
Side to
«Hack Attack» – 3:50

12": Parlophone / 12 SSS 1 (Storbritannia)
Side ein
«Love Missile F1-11 (Extended Version)» – 6:55
Side to
«Love Missile F1-11 (Dance Mix)» – 4:27
«Hack Attack» – 3:50

12": Manhattan Records / V-56021 (USA)
Side ein
«Love Missile F1-11 (Extended Version)» – 6:55
Side to
"Love Missile F1-11 (Dance Mix) – 4:27
«Love Missile F1-11 (singel)» – 3:45

Special Edition 12": Parlophone / 12 SSSX 1 (Storbritannia)
Side ein
«Trailer Mix» – 1:16
«Love Missile F1-11 (Video Mix)» – 3:45
Side to
«Love Missile F1-11 & 'Actuality' Sound» – 3:46
«Hard Attack (Dub)» – 3:52

Andre versjonar
David Bowie spelte inn songen som eit unytta opptak under innspelinga av albumet Reality i 2003. Han vart sidan gjeven ut som B-sida til singelen «New Killer Star». Pop Will Eat Itself gav ut ein songen på ein singel i mai 1987 før han kom ut på plata Box Frenzy i 1988. Thermopyle gav ut ein versjon på singel i 1998. Det finst òg ein elektronisk versjon remiksa av WestBam som kom ut på singel i 2000.  The Stone Roses brukte stundom å spele «Love Missile F1-11» på somme av dei tidlege konsertane deira.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Love Missile F1-11» frå ,  den 22. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1986
Debutsinglar frå 1986
Singlar frå 1987
Nummer-ein-singlar i Spain
Parlophone-singlar
Sigue Sigue Sputnik-songar
Songar skrivne av Tony James
Songar produserte av Giorgio Moroder
Pop Will Eat Itself-songar
David Bowie-songar
Club Bowie

Club Bowie er eit samlealbum frå 2003 av David Bowie. Det inneheld klubb-miksar av kjende Bowie-hittar, trass i at det står «sjeldne og ikkje-utgjevne» på plateomslaget.

Innhald

Medverkande
 Tim Binns – prosjektkoordinator
 Karen Cai – videoregissør
 Deeper Substance – remiksing
 Ben Galvin – remiksing
 Shawn Letts – remiksing
 The Scumfrog – remiksing
 Daniel Shepherd – programmering, produsent
 Kelvin Singh – remiksing
 Solaris – produsent, remiksing
 Trifactor – remiksing
 Henry Wrenn Meleck – prosjektkoordinator

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Club Bowie» frå ,  den 22. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum av David Bowie
Samlealbum frå 2003
Remiksalbum frå 2003
Virgin Records-album
EMI Records-album
The Collection av David Bowie

The Collection er eit samlealbum frå 2005 av den engelske musikaren David Bowie. Det inneheld ein song frå kvart studioalbum Bowie gav ut frå David Bowie (1969) til Scary Monsters (and Super Creeps) (1980) utanom coveralbumet Pin Ups (1973). Denne samlinga unngår hittar og fokuserer på mindre kjende albumspor.

Innhald
Alle songar skrivne av David Bowie.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Collection (David Bowie album)» frå ,  den 22. september 2021.  
 

Samlealbum av David Bowie
Samlealbum frå 2005
EMI Records-album
Virgin Records-album
Live EP (Live at Fashion Rocks)

Live EP (Live at Fashion Rocks) er ein konsert-EP, spelt inn i 2005 av Arcade Fire & David Bowie. Dei spelte i lag 8. september på Fashion Rocks 2005 i New York.

Bowie bidrog seinare med vokal til Arcade Fire-songen «Reflektor», som var den første singelen og tittelsporet på det fjerde studioalbumet deira, Reflektor (2013).

Inntektene frå salet av EP-en vart gjevne til oppryddinga etter orkanen Katrina i New Orleans.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Live EP (Live at Fashion Rocks)» frå ,  den 22. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

EP-ar frå 2005
Arcade Fire-album
Samarbeidsalbum
David Bowie-EP-ar
Konsertalbum frå 2005
The Platinum Collection av David Bowie

The Platinum Collection er ein plateboks av den engelske musikaren David Bowie, gjeven ut i 2005 på EMI og Virgin Records. Perioden frå 1969 tl 1987 er oppsummert over tre plater. Den første plata er den same som samleplata The Best of David Bowie 1969/1974, som kom ut i 1997, og den andre plata er den same som The Best of David Bowie 1974/1979, som kom i 1998. Den tredje plata var original då ho kom ut i 2005, og vart sidan gjeven ut som den sjølvstendige samleplata The Best of David Bowie 1980/1987 av EMI den 19. mars 2007. 2007-utgåva var ein del av EMI sin Sight & Sound-serie og kom som ei dobbeltplate der den eine plata var ein DVD med musikkvideoar rå 1980-åra.

Innhald
Alle songar skrivne av David Bowie, utanom der andre er nemnde.

Disc one (1969–1974)

Plate to (1974–1979)

Plate tre (1980–1987)

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Platinum Collection (David Bowie album)» frå ,  den 22. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum av David Bowie
Samlealbum frå 2005
EMI Records-album
Virgin Records-album
The Best of David Bowie 1980/1987

The Best of David Bowie 1980/1987 er eit samlealbum av den engelske musikaren David Bowie. CD-en vart opphavleg gjeven ut av EMI som ein del av The Platinum Collection i 2005/2006. Denne utgåva var ein del av den doble Sight & Sound-serien til EMI, som bestod av ei CD-plate og ein DVD. DVD-en var ei samling med to musikkvideoar som ikkje tidlegare var gjeven ut på DVD - «When the Wind Blows» og «The Drowned Girl».

Innhald
Alle songane skrivne av David Bowie, utanom der andre er nemnde.

CD

DVD

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Best of David Bowie 1980/1987» frå ,  den 22. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum av David Bowie
Samlealbum frå 2007
EMI Records-album
Virgin Records-album
Den sovjetiske forfattarforeininga

Den sovjetiske forfattarforeininga var eit foreining for profesjonelle forfattarar i Sovjetunionen som eksisterte frå 1934 til 1991.

Historie 
Foreininga blei skipa ved forfattarkongressen i Moskva i 1935, som også hadde internasjonale gjestar. Frå Noreg deltok Nordahl Grieg og Inger Hagerup, frå Danmark Martin Andersen Nexø og frå Sverige blant anna  Harry og Moa Martinson. Grunnlegginga skhedde på initiativ av sentralkommitéen i Kommunistpartiet  etter at fleire forfattarlag var blitt oppløyste: RAPP, Proletkult, VOAPP og musikarorganisasjonen RAPM.

Forfattarforeininga hadde som føremål å oppnå parti- og statskontroll over litteraturen. Medlemskap i han blei obligatorisk for profesjonelle forfattarar, medan ikkje-medlemmar hadde særs avgrensa moglegheitar for publisering. Dermed innebar utestenging frå foreininga i prinsippet eit publiseringsforbid. Trass i dette såg foreininga gjennom historia fleire døme på at forfattarar frivillig gjekk ut av han. Til dømes forlet Vasilij Aksenov, Semjon Lipkin og Inna Lisnianskaja forfattarforeininga i solidaritet etter at Viktor Jerofejev og Jevgenij Popov var blitt utestengde som straff for sjølvpublisering i samband med den såkalla Metropolskandalen i 1979.

Efter oppløysinga av Sovjetunionen i 1991 blei foreininga delt opp i separate foreiningar for kvar av dei postsovjetiske statane.

Leiarar 

 Maksim Gorkij (1934-1936)
 Vladimir Stavskij (1936-1938)
 Aleksandr Fadejev (1938-1944) og (1946-1954)
 Nikolai Tikhonov (1944-1946)
 Aleksej Surkov (1954-1959)
 Konstantin Fedin (1959-1977)
 Georgij Markov (1977-1986)
 Vladimir Karpov (1986-1991)

Sjå òg 

 Samizdat

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sovjetiska författarunionen» frå ,  den 23. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene: Engelsk Wikipedia

Sovjetisk kultur
Russisk litteratur
Sovjetiske organisasjonar
Skipingar i 1934
Nedleggingar i 1991
Kvit stokk

Kvit stokk, eller mobilitetsstokk, som det også blir kalla, er eit internasjonalt symbol som viser at brukaren er synshemma eller blind. I tillegg er stokken eit hjelpemiddel for navigasjon.  

Stokken fungerer ved at brukaren lar stokken pendle framfor seg, slik at tuppen av stokken sklir langs bakken og vil fange opp hol og andre hindringar i vegen.    

Strekteikninga av ein person med kvit stokk er eit internasjonalt symbol for synshemming.

Sjå òg 
 Førarhund

Bakgrunnsstoff 
 Hvit stokk ved Norges Blindeforbund (NBF)

Hjelpemiddel
Blindskap
Silje Hjemdal

Silje Hjemdal () er ein norsk politikar frå Bergen. Ho har sidan 2017 representert Hordaland og Framstegspartiet på Stortinget.

Hjemdal var medlem i Hordaland fylkesting frå 2011 til 2019 og Bergen bystyre 2013-19. Frå juni 2015 til hausten 2019 var ho
byråd for sosial, bolig og områdesatsning i Bergen. Ved stortingsvalet 2017 vart ho vald til stortingsrepresentant for Framstegspartiet i Hordaland, attvald 2021. Tingbloken 2017-21 var ho medlem i Famile- og kulturkomiteen.

Kjelder
 

Stortingsrepresentantar for Hordaland
Stortingsrepresentantar frå FrP
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Folk frå Bergen
Eigil Knutsen

Eigil Knutsen () er ein norsk politikar frå Karmøy i Rogaland. Han har sidan 2017 representert Hordaland og Arbeidarpartiet på Stortinget.

Knutsen er utdanna i økonomi ved Universitetet i Bergen. I studetida engasjerte han seg i AUF og deltok i 2011 på fylkinga sin sommarleir på Utøya. Under terroråtaket vart han berga av friviljuge som kom til øya med båt. 2015-17 arbeidde han som rådgjevar for byrådsleiaren i Bergen. Hausten 2017 vart han vald til stortingsrepresentant for Arbeidapartiet, medlem i Finanskomiteen.

Kjelder
 

Stortingsrepresentantar for Hordaland
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Folk frå Karmøy
Tor Øivind Ødegård

Tor Øivind Ødegård () er ein norsk tidlegare mellomdistanseløpar frå Trøsken i Sarpsborg. Han vart norsk meister to gongar på 800 meter og tre gongar på 1500 meter.

Aktiv
Ødegård vart noregsmeister 1991 og 1994 på 800 m og 1994, 1996, 1998 på 1500 m. Åra 1990-2004 sanka han i alt 11 (2-4-6) NM-medaljar på 800 meter og 5 (3-2-0) på 1500 m. 

Ødegård sine personbeste på 800 m og 1500 meter er begge frå sommaren 1997. Under eit internasjonalt stemne i München den 21. juni fekk han sluttida 3,39,8 på 1500 m. Den 5. august gjorde han sitt livsløp då han i kvartfinalen på 800 m ved verdsmeisterskapen i Aten sprang i mål på 1.45,42. I semifinalen makta han ikkje å fylgje opp og enda sist.

Per 2020 held Ødegård sin personlege rekord på 800 meter til tredjeplass på noregs-statistikken, einast hans samtidige, Vebjørn Rodal og Atle Douglas, har sprunge fortare på distansen.

Plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Utslått i semifinalane på 800 m (1.47,83=nr 16)
VM 1999 i Sevilla: Utslått i forsøket på 800 m (1.47,07=nr 27)

Kjelder
friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske mellomdistanseløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Sarpsborg
Det hongkongkinesiske kvinnelandslaget i handball

Hongkong sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Hongkong. Det representerer regionen i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Handball Association of Hong Kong. Landslaget kvalifiserte seg til sin internasjonale turnering i 1989.

Resultat i internasjonale turneringar
Resultata som er vist under er berre turneringar der Hongkong har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.

Asiameisterskap 

  1989: 5.-plass
  2015: 8.-plass
  2017: 8.-plass

  2018: 7.-plass
  2021: 6.-plass

Asialeikane 
  1990: 6.-plass
  2014: 6.-plass
  2018: 7.-plass

Sjå òg
 Det hongkongkinesiske herrelandslaget i handball

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettside
 Profil på IHF.info

Sport i Hongkong
K
Kvinnelandslag i handball
Det hongkongkinesiske herrelandslaget i handball

Hongkong sitt herrelandslag i handball er det mannlege landslaget i handball for Hongkong. Det representerer regionen i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Handball Association of Hong Kong. Landslaget kvalifiserte seg til sin internasjonale turnering i 1983.

Resultat i internasjonale turneringar
Resultata som er vist under er berre turneringar der Hongkong har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.

Asiameisterskap 

  1983: 8.-plass
  1989: 9.-plass
  2020: 10.-plass
  2022: 11.-plass

Asialeikane 

  1986: 6.-plass
  2006: 13.-plass
  2010: 10.-plass

  2014: 11.-plass
  2018: 8.-plass

Sjå òg
 Det hongkongkinesiske kvinnelandslaget i handball

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettside
 Profil på IHF.info

Sport i Hongkong
M
Landslag i handball
ISelect

iSelect (eller iSelectBowie) er eit samlealbum av den engelske musikaren David Bowie som først kom ut 29. juni 2008 i Storbritannia og Irland. Albumet kom ut i USA på Astralwerks Records.

Plata er ei samling av dei personlege favorittar sett saman av Bowie sjølv og gjeven bort som ei eksklusiv gratis gåve med utgåva av den britiske avisa The Mail on Sunday som kom 29. juni 2008.

Bowie unngjekk dei vanlege hittane hans og valde i staden stort sett favorittspora hans frå albuma, og hadde berre med tre singlar («Life on Mars?», «Loving the Alien» og «Time Will Crawl»). I tillegg var versjonen av «Time Will Crawl» på albumet ein remiks av lydteknikaren Mario J. McNulty, med fleire nyinnspelte partar i eit forsøk på å forbetre songen som hadde vore på Never Let Me Down, eit album Bowie var misnøgd med.

Det er den einaste utgjevinga av songen «Some Are», som ikkje hadde vore tilgjengeleg sidan 1991-utgåva av Bowie-albumet Low frå 1977 vart sletta i midten av 1990-åra. Denne utgåva hadde med «Some Are» som eit bonusspor. Han inneheldt òg ein medley av «Sweet Thing», «Candidate» og reprisen av «Sweet Thing» som eit enkelt spor, i staden for tre ulike spor slik han var på CD-utgåver av Diamond Dogs.

Det inneheld òg ein teaser som kombinerte «Intro»-sporet og «Hang On to Yourself» frå Live Santa Monica '72, ei offisiell utgjeving av piratkopiplata Santa Monica '72.

Kommersiell utgjeving
Virgin/EMI gav ut plata i USA og Canada den 14. oktober 2008. Han er identisk til utgåva som kom med The Mail on Sunday bortsett frå at han kom i eit vanleg CD-omslag og heftet inneheld kommentarar om kvar song slik det stod skrive i avisa. Han er òg kom ut digitalt.

Ei avgrensa utgåve kom ut på raud vinyl i mars 2015 for å feire opninga av utstillinga David Bowie Is i Philharmonie de Paris i Frankrike.

Innhald
Alle songane skrivne av David Bowie, utanom der andre er nemnde.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «ISelect» frå ,  den 23. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 iSelect (CD, Compilation, Promo) on Discogs

Samlealbum av David Bowie
Samlealbum frå 2008
EMI Records-album
Ikonhjørne

Ikonhjørne, heilag hjørne, raudt hjørne eller vent hjørne er eit lite bøneområde sett opp i ein del kristne heimar, særleg innan gresk-katolsk og ortodoks kristendom. Dette er ein stad ein kan be daglege bøner, og byrja og enda dagen ved å æra ikona.

Galleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Icon corner ved orthodoxwiki.org

Altar
Ikon
Ortodoks kristendom
Orientalsk katolsk kristendom
Innreiing
The Stars (Are Out Tonight)

«The Stars (Are Out Tonight)» er ein song av den engelske musikaren David Bowie. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå det 24. studioalbumet hans, The Next Day i 2013. Den offisielle musikkvideoen til songen kom ut 25. februar 2013 og sjølve songen kom ut for digital nedlasting dagen etter. I Storbritannia vart han plassert på B-lista til BBC Radio 2 i mars 2013. Songen vart gjeven ut i lag med «Where Are We Now?» – den første singelen frå albumet – på ein avgrensa 7"-singel den 20. april 2013 i høve Record Store Day. I desember 2013 vart songen nominert til Grammyprisen for beste rockesong.

Komposisjon og mottaking
I følgje Rolling Stone-skribenten Eric B. Danton, «startar songen med ein langs, tung rytme og guttural gitar som løyser seg opp i ei drivande basslinje toppa med gitarskår og atmosfærisk synthesizer, noko som minnar om god, gammal Bowie.»

Andrew Trendell i Gigwise skildra songen som ein «hard, men levande, klassisk Bowie-rockar i same stil som det strålande ‘Scary Monsters (and Super Creeps)’,» medan Billboard-kritikaren Eric B. Danton tolka det som «eit steg attende til alternativ rock for Bowie.»

Musikkvideo
Den offisielle musikkvideoen for songen hadde premiere 25. februar 2013, og var regissert av den italiensk-kanadiske regissøren Floria Sigismondi. Videoen syenr Bowie og den engelske skodespelarinna Tilda Swinton som kona hans. Andreja Pejić og Saskia de Brauw dukkar opp som to kjendisar som forstyrrar livet til paret. Den norske modellen Iselin Steiro speler ein ung Bowie.

Salslister

Medverkande
David Bowie: solovokal, akustisk gitar
Gail Ann Dorsey: bassgitar, korvokal
Janice Pendarvis: korvokal
Gerry Leonard: gitar
David Torn: gitar
Tony Visconti: strykararrangement, blokkfløyte
Zachary Alford: trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Stars (Are Out Tonight)» frå ,  den 23. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Singlar frå 2013
David Bowie-songar
Musikkvideoar regisserte av Floria Sigismondi
Songar frå 2013
Songar skrivne av David Bowie
Columbia Records-singlar
Songar produserte av Tony Visconti
Britiske alternative rockesongar