alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rijeka

Rijeka (italiensk Fiume) er den tredje største byen i Kroatia, og ligg ved Kvarnerbukta i Adriahavet. Han er òg den største hamnebyen i Kroatia med skipsverv, reiarlag, oljeraffineri, petrokjemisk industri, tobakksfabrikkar mm., og er eit viktig trafikknutepunkt. Byen har òg hamnefunksjonar for innlandsstatane Ungarn og Austerrike.

Elva Riječina, som renn gjennom byen, har gjeve namn til byen.

Rijeka er administrativt sentrum for Primorje-Gorski Kotar fylke og romersk-katolsk erkebispesete. Universitetet vart grunnlagt i 1632.

Ved folketeljinga i 2001 var det 144 043 innbyggjarar i Rijeka (om lag 300 000 i omlandet).

Historie 

Rijeka, som ligg så langt nord i Adriahavet, vart utvikla alt under Romarriket. I 1446 vart byen ein del av habsburgarane, men det var fyrst på midten av 1600-talet byen byrja å vekse sidan han låg så godt til som transportknutepunkt mellom sjøfart og landtransport frå Sentral-Europa, og fekk seinare ei jarnbane. Ein kort periode på byrjinga av 1800-talet vart Rijeka okkupert av Frankrike, men etter 1814 kom byen igjen inn under habsburgarane (Austerrike-Ungarn). Ungarn miste byen ved fredsavtalen i Trianon i 1920. Etter eit par år som fristad (1. januar 1921 til 24. januar 1924) var Rijeka italiensk 1924-45. Sidan 1945 var byen administrert av, og i 1947 formelt underlagd, Jugoslavia ved Parisfreden i 1947. Då Jugoslavia braut saman i 1991, vart byen ein del av Kroatia. Rijeka sine innbyggjarar har altså sidan 1914 skifta nasjonalitet heile fem gongar.

Turisme 
På den høgaste toppen i byen ligg Trsat-festninga, som i mellomalderen var sete for den mektige kroatiske adelsslekta frankopanarane. 561 trappesteg fører frå sentrum av byen, forbi kyrkja Sveta Marija, opp til festninga. Kyrkja er ein endestasjon for pilegrimar frå mange land som kjem for å sjå måleriet «Marija av Trsat».

Byen har mange turistattraksjonar, mellom anna ei stor barokkyrkje, Sveti Vid (St. Vitus-katedralen), som vart bygd på midten av 1600-talet.

Folk frå Rijeka
Mihaly Csikszentmihalyi, psykolog

Byar i Kroatia
Engabreen

Engabreen eller Engenbreen er ein brearm av isbreen Svartisen. Engabreen ligg ved Holandsfjorden i Meløy kommune i Nordland fylke. Staden har ikkje tilkomst frå bilveg, men har landingsplass for mindre båtar.

Geografi 
Søraust for Holandsfjorden ligg Svartisen på ca. 1200 - 1400 moh. Engabreen flyt ned mot Engabrevatnet. Den nedste brekanten varierer i høgd og endar ca. 7 - 40 moh. Brearmen har trekt seg kraftig tilbake etter om lag år 1910 då isen dekte heile Engabrevatnet. Ikkje langt frå brearmen, på 1070 moh. ligg Tåkeheimen, ei hytte ått og driven av Bodø og Omegns Turistforening. Fjelltoppen Helgelandsbukken på 1454 moh. ligg òg like ved. Det finst tunnelar under Engabreen som samlar og leier smeltevatn til Svartisen kraftverk.

Turisme 

Denne brearmen ned frå Svartisen har vore eit trekkplaster for turistar fordi han har enkel tilkomst og kan sjåast frå fjorden. Ein kjenner til at cruiseturismen starta på 1890-talet og blomstra opp på 1920-talet. Lista over skip som har vitja fjorden ved Engabreen omfattar også SS «Norway» (4. august 1984) og franske SS «Lafayette» på 36 000 tonn (5. august 1934). Etter siste tusenårsskiftet har talet på besøkande som kjem på land ved isen veksla mellom ca 20 000 og 25 000 personar pr år. I 2001 var talet på 21 000, av dei kom ca. 40 % med turbåt frå Hurtigruta og 17 % med cruiseskip.

Laboratoriet 
Ved bretunga, ca. 600 moh. finst ein tunnelinngang som leier inn til eit glasiologisk forskingslaboratorium i fjellet under isen. I «Svartisen Subglasiala Observatorium» kan forskarar studere kjemi i vatn og is, og erosjonen der isbotnen sklir og skrapar over fjellet. Ved laboratoriet finst ei opning inn under isen kor forskarar kan ta prøver av isen og studere rørsla. Dette er einaste kjente staden i verda kor ein kan gjere studiar ved slike vilkår under ca. 200 meter tjukk ismasse.

Historie 
I 1723 rykte Engabreen så langt fram at garden Storsteinøyra på Engen vart øydelagd, medan garden Fonnøyra vart hardt råka. I den kalde perioden kalla Den vesle istida skjedde dette med brear over heile landet og mange gardar i bredalar vart øydelagd på 1700-talet.

Kjelder 
 Forskning.no: Laboratoriet under Svartisen 
 Mimir: Masterplan Svartisen 
 Sigurd Brattland, Artikkel om Båter og turister ved Svartisen i Årbok nr 10, Meløy Historielag (1994), ISBN 82-7416-061-4 
 Artikkel hos NVE

Fotnotar 

Isbrear i Nordland
Geografi i Meløy
Osijek

Osijek er ein by i Kroatia, 282 km frå Zagreb, og den største byen i Slavonia. Han ligg på høgre sida av elva Drava, 22 km før elva munnar ut i Donau. Den høgre sida av elva ligg litt høgare enn venstresida, og er meir sikra mot flaum. Området rundt Osijek har vore busett i fleire tusen år, og vart først busett av romarane.

Historie 
Då romarane erobra Panonnia-dalen, der Donji grad (Den nedre byen) i dag ligg, vart det bygd ein militærleir og sivil busetnad med namn Mursa. I år 133 fekk Mursa status som koloni.

Colonia Aelia Mursa oppstod i tre byggeetappar frå midten av 100-talet til midten av 300-talet. Byen hadde dobbel bymur. På grunn av den viktige geografiske plasseringa, dei viktige handelsvegane og hamna ved elva, bygde romarane ei steinbru over Drava (delar av denne brua er bevart i Osijek-museet). Colonia Aelia Mursa vart øydelagd fleire gongar, den siste gong av hunarane i år 441. Etter denne katastrofale øydelegginga vart ikkje byen bygd opp att på ny, og folkesetnaden slo seg heller ned i området omkring byen. 

Det finst ingen nedskrivne notat om byen frå dei siste nedskrivingane om den romerske Mursa i 591 til han vart nemnd i mellomalderen som Osijek i 1196. Det finst derimot arkeologiske spor, som viser at det var busetnadar i området i denne perioden. Osijek voks fram vest for den romerske Mursa. Dei eldste dokumenta om byen er frå 1196, då kong Emerik bekrefta at det måtte samlast inn veg- og hamneskatt. 

Det var fleire føydale familiar som herska over byen, og den som herska lengst var familien Korog frå [1353 til 1472. 

Den 8. august 1526 vart byen plyndra og omleira av osmanarane, som brente ned byen til grunnen og byrja å byggje den opp att i orientalsk stil. I tida under tyrkarane var byen kjend på grunn av trebrua som gjekk over Drava og Baranija-sumpane frå Osijek til Darde. Brua var heile 8 km lang og den gong eit verdsunderverk. Brua vart bygd i løpet av nokre veker ved hjelp av 25 000 arbeidarar. 

Byen vart frigjort frå tyrkarane den 29. september 1687. Like etter frigjeringa gjekk ein i gang med å forsterke dei svakaste forsvarspunkta i byen og folkesetnaden vart flytta 2 km opp elva frå festninga. Og slik oppstod Gornji grad (Den øvre byen) i 1692. På same måte oppstod Donji grad (Den nedre byen) då folkesetnaden vart flytta 2 km ned elva i 1698. Heilt til slutten av 1700-talet var alle dei tre busetnadane utvikla som sjølvstendige bykommunar. I 1786 vart dei tre busetnadane sameina til ein enkelt by, og i 1809 vart denne utnemnd til fri kongeby. 

I 1884 opna det første moderne transportanlegget i byen, ei hestesporvogn. Dette var den første hestesporvogna sør for Wien og Budapest.

Folk frå Osijek
Davor Šuker, fotballspelar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Osijek» frå , og «Osijek» frå  den 18. mars 2007.  

Byar i Kroatia
Zadar

Zadar (italiensk Zara, latin Iader eller Iadera) er ein by i Kroatia ved Adriahavet. Han har eit folketal på like over 80 000 innbyggjarar (2005). 93 % av innbyggjarane er etniske kroatar.

Byen er det administrative senteret i Zadar fylke, og den viktigaste byen i den nordlege delen av Dalmatia. Mellom Zadar og øyane Ugljan og Pašman ligg Zadarsundet.

Høgda som den gamle byen ligg på var tidlegare åtskild frå fastlandet av ei djup vollgrav, som seinare har vorte ein fyllplass. Hamna, nordaust for byen, er trygg og vid.

Zadar er sete for både ein katolsk og ortodoks biskop.

Historie 
Zadar har vore busett i 3000 år. Den første nedteikninga om byen er frå 300-talet fvt., medan ein har funne spor av busetnadar her tilbake til 800-talet fvt.. Dei første busetjarane her var stamma Libur. Busetnaden fekk bystatus då han vart erobra av romarane. På starten av 600-talet vart Zadar hovudstad i Dalmatia, noko byen var fram til 1918.

Det har i mellom denne perioden vore mange herskarar i byen. Frå 600-talet var det kroatar og ungararar som styrte byen. Frå 1409 kom byen inn under Republikken Venezia, som styrte byen fram til 1797. Etter dette kom området inn under det første austerriksk styre fram til 1814. Frankrike tok over området fram til 1818, før Italia styrte området fram til slutten av den første verdskrigen.

Etter avtalen frå 1920 i Rapallo vart byen verande italiensk. Etter kraftige bombardement under den andre verdskrigen vart byen ein del av Republikken Kroatia i Jugoslavia, og då Jugoslavia braut saman i 1991, vart byen kroatisk.

Byar i Kroatia
Slavonski Brod

Slavonski Brod er den sjette største byen i Kroatia med eit folketal rundt 60 000 (2007). Byen vart kalla Marsonia under Romarriket og Brod na Savi i 1244–1934. Byen ligg i området Slavonia, og er senteret i Brod-Posavina fylke. Han har òg ei hamn ved elva Sava, og ligg 197 km søraust for Zagreb. Ordet 'Brod' er kroatisk for skip. 

Byen Bosanski Brod i Bosnia-Hercegovina ligg på andre sida av Sava.

Geografi 
Byen utvikla seg ved det strategisk viktige kryssingspunktet over elva Sava mot Bosanski Brod i Bosnia-Hercegovina. I dag går motorvegen Zagreb–Lipovac–Beograd (E70, A3) og jarnbanen Zagreb–Vinkovci–Beograd gjennom byen. Ein ny og moderne motorveg er under konstruksjon, den internasjonale gjennomfartsåra 5C, som vil knyte Nord-Europa og Ungarn med Kroatia (Slavonia), Bosnia-Hercegovina og igjen Kroatia (Dalmatia). Denne motorvegen vil gå om lag 16 km frå sentrum av byen. Når denne vegen står ferdig vil Slavonski Brod verte eit av dei store knutepunkta for motorvegane som går nord-sør og aust-vest.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Slavonski Brod» frå ,  den 18. mars 2007.  
 

 
Byar i Kroatia
Delte byar
Pola

For byen i Kroatia, sjå Pula.

Pola (russisk Пола́) er ei elv i Tver og Novgorod oblast i Russland. Elva er 267 km lang og har eit nedslagsfelt på . Elva har ei middelvassføring på 63 m³/s. Elva renn frå Valdajhøgdene og ut i innsjøen Ilmen. 

Dei største sideelvane hennar er Lorinka, Ladomirka, Karpovka, Sjtsjeberikha, Javon, Kamenka, Morevka, Runa og Polomet, alle frå høgre. Sistnemnde er den største av dei. 

Den største bustaden langs elva er landsbyen Pola. 

Tidlegare vart Pola nytta som ein del av handelsvegen mellom Velikij Novgorod og St. Petersburg.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Пола (река)» frå , den 31. oktober 2008. 
 

Elvar i Russland
Elvar i Novgorod oblast
Elvar i Tver oblast
Dubrovnik

Dubrovnik (tidlegare kalla Ragusa) er ein gamal by på kysten av
Adriahavet i Dalmatia i Kroatia. Han vart grunnlagd i 639, og trekk i dag til seg mykje turisme. Byen vert ofte kalla Adriahavets perle. Den gamle delen av byen er ført opp på UNESCO si verdsarvliste.

Historie 

Byen vart grunnlagd av folk som flykta fra avarane. Etter at avarane øydela den greske kolonien Epidauros, som ligg i Den saroniske bukta, flytta innbyggjarane seg nordover og slo seg ned i området som vart Dubrovnik. Byen vart allereie i 896 underlagt Austromarriket og vart ein svært viktig handelsby med ein flåte på over 300 fartøy.

I mellomalderen var byen ein rival til Venezia, som den einaste frie bystat i det austlege Adriahavet. På 1400- og 1500-talet fekk byen eit merkverdig nivå, takka vere sin velstand og diplomatiske evner.

Seinare kom byen under osmansk herredøme, og frå 1815 underlagt Keisardømet Austerrike og seinare Austerrike-Ungarn. I 1918 vart byen ein del av Kongeriket Jugoslavia då det vart oppretta.

Dubrovnik har vore sentral i utviklinga av det kroatiske språket. Han var heimstad for mange viktige poetar, forfattarar, matematikarar, fysikarar og andre forskarar.

Dubrovnik er rekna som ein av dei vakraste og best bevarte byane i Middelhavsområdet, men vart utsett for eit kraftig bombardement under krigen i det tidlegare Jugoslavia i 1991, som skada store delar av Gamlebyen, trass i at denne var heilt utan militær verdi. Gamlebyen er i ettertid rehabilitert.

Bakgrunnsstoff 
 Dubrovnik Guide
 Webkamera over Dubrovnik

Byar i Kroatia
Verdsarv i Kroatia
Ragusa

Ragusa er òg det tidlegare namnet på Dubrovnik.

Ragusa (siciliansk Raùsa) er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen Ragusa i regionen Sicilia og har om lag 70 000 innbyggjarar. Han er bygd på ein vid kalksteinsås mellom dei to djupe dalane, Cava San Leonardo og Cava Santa Domenica. 

Hovudnæringa til dei omliggande områda er hovudsakleg basert på jordbruk (hagebruk, oliven), turisme lett industri og mindre oljefelt. I lag med sju andre byar i Val di Noto er han ført opp på UNESCO si verdsarvliste.

Historie 
Opphavet til Ragusa kan sporast tilbake til 1000-talet fvt. då området var busett av sicelar. 

I antikken låg byen på ein 300 meter høg ås og var i kontakt med dei nærliggande greske koloniane, mykje på grunn av den nærliggande hamna Camerina. Etter ein kort periode under Kartago, vart han styrt av romarane og austromarane. Austromarane bygde festningsverk og ei stor borg i byen. Ragusa vart erobra av arabarar i 848 og dei styrte her fram til slutten av 1000-talet då normannarane tok over. Han var då sete i eit grevskap og den første greven var Godfred, son til Roger I av Sicilia.

Ragusa kom så inn under Kongedømet Sicilia, som vart oppretta på første halvdel av 1100-talet. Han var eit len under familien Chiaramonte og var hovudstad i grevskapet etter samanslåinga med Modica i 1296.I 1693 vart byen øydelagd av eit kraftig jordskjelv, som tok livet av 5 000 innbyggjarar. Etter denne katastrofen vart byen bygd opp att. Mange av innbyggjarane flytta til ein ny busetnad som fekk namnet Ragusa Superiore («Høg Ragusa»), medan den gamle byen vart kalla Ragusa Inferiore (Låg Ragusa). Dei to byane var fråskilde fram til 1926, då dei vart slått saman til provinshovudstad 1927 i staden for Modica.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Ragusa, Italy» frå , den 6. januar 2008.

Bakgrunnsstoff 

 Bilete av Ragusa 
 Ragusa på sicilia.indettaglio.it.
 Ragusa online

Byar på Sicilia
Byar i Italia
Akrotíribukta

Akrotíribukta (gresk Κόλπος Ακρωτηρίου, Kólpos Akrotiríou; tyrkisk Limasol Körfezi) er ei bukt aust for Akrotírihalvøya på søraustkysten av Kypros, og ein del av Middelhavet. Byen Lemesós ligg nord i bukta. Den sørlege enden av bukta er forma av Gátaneset. 

Bukter på Kypros
Episkopíbukta

Episkopíbukta (gresk Κόλπος Επισκοπής, Kólpos Episkopís, tyrkisk Piskobu Körfezi) er ei bukt på sørvestsida av øya Kypros i Middelhavet, mellom byane Páfos og Lemesós i distriktet Lemesós. Ho er kjend for strendene og fiskerestaurantane. Trass i den etniske delinga av Kypros i 1974, etter den tyrkiske invasjonen av Kypros, valde fleire tyrkisk-kypriotarar å bli verande i området. 

Bukter på Kypros
Sjøholt

Sjøholt er ein tettstad i Ålesund kommune i Møre og Romsdal med . Staden var administrasjonssenteret i tidlegare Ørskog kommune.  Tettstaden ligg om lag 40 km austom Ålesund sentrum og om lag 25 km sørom Vestnes sentrum.

Kjelder 

Tettstader i Møre og Romsdal
Geografi i Ålesund
Ørskog
Ammókhostosbukta

Ammókhostosbukta (gresk Κόλπος της Αμμόχωστου, Kólpos tis Ammókhostou, tyrkisk Mağusa Körfezi) eller Famagustabukta er bukta mellom halvøya Karpasía og turiststaden Protaras på Kypros. Ho er kalla opp etter byen Ammókhostos, som ligg om lag midt i bukta. Den antikke bystaten Salamis ligg òg i bukta, nord for Ammókhostos. Bukta er kjend for dei kilometerlange sandstrendene. 

Bukter på Kypros
Mórfoubukta

Mórfoubukta (gresk Κόλπος Μόρφου, Kólpos Mórfou; tyrkisk Güzelyurt Körfezi) er ei bukt på nordvestsida av Kypros i Middelhavet. Ho er kalla opp etter den nærliggande innlandsbyen Mórfou (Güzelyurt). Bukta dannar den vestlegaste kysten av det lausrivne Nord-Kypros, som har kravd bukta som sitt eige territorial farvatn. Det var her Tyrkia lossa av forsyningar og frivillige for å assistere dei tyrkiske kypriotane då valdshandlingane mellom dei greske og tyrkiske kypriotane byrja i desember 1963. 

Geografiske koordinatar

Bukter på Kypros
Nord-Kypros
Lemesóssjøen

Lemesóssjøen (gresk Αλυκή Λεμεσού, Alykí Lemesoú, tyrkisk Limasol Tuz Gölü), òg kalla Akrotírisjøen (gresk Αλυκή Ακρωτηρίου, Alykí Akrotiríou), er ein saltsjø søraust for byen Lemesós på Kypros med eit areal på 10,65 km². Det lågaste punktet er 2,7 meter under havnivå, og på det djupaste er innsjøen berre 1 meter djup. Geologar meiner at innsjøen vart danna ved at småøyar utanfor kysten av Kypros voks i hop.

Sjølve innsjøen vert rekna som eit av dei viktigaste våtmarksområda aust i Middelhavet. Det at 50 % av innsjøen er mindre enn 30 cm djup trekkjer til seg tusenvis av trekkfuglar som stoppar her på veg nordover eller sørover. Ein har estimert at mellom 2 000 og 20 000 flamingoar held til her i vintermånadane.

Innsjøen ligg innanfor grensene til det britiskstyrte området Akrotíri. I 2003 skapte det britiske militæret bråk då dei reiste to enorme antenner som ein del av overvåkinga si av Midtausten. Lokale og europeiske miljøvernsaktivistar frykta at dette skulle forstyrre det skjøre økosystemet.

Kjelder 

Innsjøar på Kypros
Lárnakasjøen

Lárnakasjøen (gresk Αλυκή Λάρνακας, Alykí Lárnakas, tyrkisk Larnaka Tuz Gölü) er ein saltsjø vest for byen Lárnaka på Kypros. Han er den nest største saltsjøen på Kypros etter Lemesóssjøen med eit areal på 2,2 km². Innsjøen ligg like ved vegen som går frå Lárnaka flyplass og eit av dei mest karakteristiske landemerka i området. Ved breidda av innsjøen ligg Hala Sultan Tekke, eit av dei mest heilage helgenskrina i osmansk islam. Det husar grava til Umm Haram, Muhammed si amme.

Bortsett frå det naturskjønne området, er innsjøen stoppestad for flamingoar frå desember til mars. Det er estimert at mellom 2 000 og 12 000 flamingoar held seg her i vintermånadane. Ofte kjem det fuglekikkarar til området, og Lárnakasjøen har vorte erklært eit verna område.I den seinare tida har det vist seg at flamingoen ikkje berre stoppar i området, men òg hekkar her.

I sommarmånadane tørkar innsjøen inn og berre ei salt skorpe og ein dis av grått støv ligg att. I følgje legenda kjem det salte vatnet av ei hending mellom den heilage Lasarus og ei gamal kone, som han bad om mat og drikke. Ho hadde ikkje, og hevda at vinane hennar hadde tørka inn. Då svara Lazsrus: «Må vinen din verte tørr og ein salt sjø for alltid». Ei meir vitskapleg forklaring er at salt vatn trengjer gjennom den porøse bergarten mellom innsjøen og havet, og dermed gjer vatnet svært salt. 

Salt som vert hausta frå denne innsjøen var tidlegare ein av dei store eksportvarene frå øya. Saltet vart frakta på esel til breidda av innsjøen og samla i store haugar. Saltinnhaustinga har minka mykje dei siste åra sidan øya importerer det meste av saltet frå andre stader.

Kjelder 

Larnakasjøen
Guds mor

Guds mor er den vanlegaste tittelen på Jomfru Maria. Det blei dogmatisk fastsett på konsiliet i Efesos i 431. 

Formuleringa Theotokos (gresk, eigentleg 'gudefødar') var retta mot Nestorios si lære om at Maria berre hadde sett den menneskelege naturen til Kristus og ikkje den guddommelege. Tittelen heldt fram at Kristus både er Gud og menneske. Theotokos blei teken inn i dei austlege liturgiane og kom i mellomalderen inn i Vest-Kyrkja som det latinske Dei Genetrix.

Kristendom
Jomfru Maria
Kyríniafjella

Kyríniafjella (gresk Bουνά της Κυρήνειας, Vouná tis Kyrínias eller Bουνά της Κερύνειας, Vouná tis Kerýnias, tyrkisk Girne Dağları) er ei lang og smal fjellkjede som går om lag 150 km langs nordkysten av Kypros. Fjella består hovudsakleg av kalkstein med noko marmor. Det høgaste fjellet er Kyparissóvounos med ei høgd på 1 024 m. Den vestlege delen av fjellkjeda vert kalla Pendadáktylos ('fem fingrar'). Det tyrkiske namnet på desse fjella er Beşparmak, med den same tydinga som på gresk.

Historie 
Desse fjella er ei rekkje av sedimentære formasjonar frå perm til midten av miocen då dei afrikanske og eurasiatiske kontinentalplatene kolliderte. Sjølv om Kyríniafjella berre er halvparten så høge som Tróodosfjella, er dei svært kuperte og stig brått frå Mesaoríasletta, noko som gjev dei ein spektakulær utsjånad. 

Sidan fjella ligg nær sjøen har dei lenge vore ein ynda stad for vakttårn og borger, som verna nordkysten av Kypros. Desse borgene oppstod som regel på 900- til 1400-talet, hovudsakleg laga av Austromarriket og familien Lusignan. Borgene Ájos Ilários, Boufavéndos og Kandára ligg på fjelltoppar i fjellkjeda og var strategisk viktige gjennom mellomalderen.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Kyrenia mountain range» frå ,  den 18. mars 2007.  
 

Fjell på Kypros
Fjellkjeder i Europa
Fjellkjeder i Asia
Nord-Kypros
Tróodos

Tróodos (gresk Τρόοδος, tyrkisk Trodos) er den største fjellkjeda på Kypros, og ligg midt på øya. Den høgaste toppen i Tróodos er Ólymbos på 1 952 meter. 

Tróodos strekkjer seg langs det meste av vestsida av Kypros, og er eit område for turgåing mellom furuskog om sommaren og skigåing om vinteren. Det finst fleire feriestader i fjella, bysantinske kloster og kyrkjer på fjelltoppane, og fjellandsbyar i dalane. Det ligg ni kyrkjer i Tróodos som er på UNESCO si verdsarvliste. Det mest kjende klosteret er Kýkkosklosteret i Marathásadalen.

Området har vore kjend sidan antikken for gruvene sine, og i den bysantinske perioden vart det eit stort senter for bysantinsk kunst, då kyrkjene og klostera vart bygd i fjella, bort frå den truga kysten. 

Nokre landsbyar i Tróodos er 
 Louvarás
 Palekhóri
 Koúrdali
 Peléndri
 Galáta
 Kalopanajótis 
 Moutoullás
 Pedoulás
 Ómodos
 Finí
 Kiláni 
 Agrós
 Kakopetriá
 Pródromos
 Korfí

Geografiske koordinatar

Bakgrunnsstoff 
 Tróodos museum

Fjell på Kypros
Konsilet i Efesos

Konsilet i Efesos var det tredje økumeniske konsilet. Det blei halde i 431 i Efesos (i dagens Tyrkia) under keisar Theodosius II. 
Hovudtemaet for konsilet var nestorianisme, ein retning innan kristendommen som sterkt framheva den menneskelege naturen til Jesus Kristus. Konsilfedrene meinte at for mykje vektlegging av den menneskelege naturen hans overskugga den guddommelege delen. 

Efesos
400-talet
Ólymbos på Kypros

For fjellet i Hellas sjå Ólymbos

Ólymbos (gresk Όλυμπος, tyrkisk Olimpos) er det høgaste fjellet i fjellkjeda Tróodos på Kypros. Ei rekkje langdistanseradarar ligg på fjellet. Det ligg eit lite skisenter med fire heisar på fjellet, som berre er ope om vinteren.

Kjelder

Fjell på Kypros
Høgaste punkt