alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Woolpack Island

Woolpack Island er ei smal øy som er 1,5 nautiske mil (2,8 km) lang og som ligg 4 nautiske mil (7 km) nordaust for Vieugue Island ved vestsida av Grandidier Channel, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga og namngjeven av British Graham Land Expedition (BGLE), 1934–37, under Rymill.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Biscoe Islands
Zukriegel Island

Zukriegel Island er ei øy som er 1,5 km lang og som ligg mellom Rabot Island og Hennessy Islands i Biscoe Islands. Ho vart først nøyaktig vist på eit argentinsk kart frå 1957. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959 etter Josef Zukriegel ein tsjekkoslovakisk geograf som spesialiserte seg på studiet av havis.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Biscoe Islands
Humps Island

Humps Island er ei 0,5 nautiske mil lang øy med to toppar nær vestenden, som ligg 4 nautiske mil sør-søraust for tuppen av The Naze, ei halvøy nord på James Ross Island, som ligg sør for nordaustenden av Den antarktiske halvøya. Ho vart oppdaga av Den svenske antarktiskekspedisjonen under Otto Nordenskjöld, 1901–04. Dette skildrane namnet vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1948 etter ei landmåling av området av Falkland Islands Dependencies Survey i 1945.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i James Ross-øyane
James Ross Island

James Ross Island er ei stor øy utanfor søraustsida av nordaustenden av Den antarktiske halvøya. Mellom halvøya og James Ross Island ligg Prince Gustav Channel. Det høgaste punktet på øya er 1630 moh, og er 64 km lang frå nord til sør. Ho vart kartlagd i oktober 1903 av Den svenske antarktiskekspedisjonen under Otto Nordenskiöld, som namngav ho etter Sir James Clark Ross, leiaren for den britiske ekspedisjonen til området i 1842 som oppdaga og kartla fleire punkt langs austsida av øya. Forma James Ross Island vart nytta for å unngå å forveksle ho med den meir kjende Ross Island i McMurdo Sound.

Ho er ein av fleire øyar kring halvøya kjend som Graham Land, som ligg nærare Sør-Amerika enn nokon annan del av kontinentet.

Øya var landfast med det antarktiske fastlandet av ein isbrem fram til 1995, då isbremmen og kollapsa og Prince Gustav Channel vart seglbar for første gongen.

Mendel Polar Station, den første tsjekkiske basen i Antarktis, ligg på øya.

Fryste bein 
Den første dinosauren som vart oppdaga i Antarktis var Antarctopelta oliveroi, ein halvstor ankylosaur som vart funnen på James Ross Island av dei argentinske geologane Eduardo Olivero og Roberto Scasso i 1986. Dinosauren vart oppdaga frå campanstadiet i øvre krit i Santa Marta-formasjonen, kring 2 km sør for Santa Marta Cove nord på øya. Ankylosauren vart ikkje formelt namngjeven før 2006.

I desember 2003 oppdaga den amerikanske paleontologen Judd Case frå Saint Mary's College of California og geologen James Martin frå South Dakota School of Mines & Technology oppdaga beina til ein therapod-dinosaur på øya. Denne fekk kallenamnet «Naze» etter den nordlege Naze Peninsula der beina vart funnen. Restane er frå sein krit og bestod av ein øvre kjeve og tenner, og det meste av dei nedre beina og føttene. Dinosauren var truleg 1,8 meter.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 Scientific Committee on Antarctic Research
 kravområde i Antarktis

Kjelder

 *
Øyar i James Ross-øyane
Øyar i Graham Land
Paleontologiske stader i Antarktis
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Oppkallingar etter James Clark Ross
Vega Island

Vega Island er ei lita øy nordvest for James Ross Island ved Den antarktiske halvøya.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Vega Island» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
  (2005): Definitive fossil evidence for the extant avian radiation in the Cretaceous. Nature 433: 305-308.  PDF fulltext Supporting information

Bakgrunnsstoff 
 New Dinosaur Finds in Antarctica Paint Fuller Picture of Past Ecosystem, frå the National Science Foundation, 6. februar 1998.
 Antarctic Researchers to Discuss Difficult Recovery of Unique Juvenile Plesiosaur Fossil, frå the National Science Foundation, 6. desember 2006.
 Rocas hipabisales del grupo volcánico James Ross, Isla Vega (spansk)

Paleontologiske stader i Antarktis
Argentinsk Antarktis
Britisk Antarktis
Chilensk Antarktis
Øyar i James Ross-øyane
Lockyer Island

Lockyer Island er ei øy som er 4 km lang og som ligg uafor sørsida av James Ross Island sørvest i Admiralty Sound i Antarktis. Ho vart først kalla Cape Lockyer av kaptein James Clark Ross den 7. januar 1843, etter forslag frå kaptein Francis R.M. Crozier til ære for venen hans, kaptein Nicholas Lockyer i Royal Navy. At det var ei øy vart oppdaga av Den svenske antarktiskekspedisjonen under Otto Nordenskiöld i 1902.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lockyer Island» frå , den 19. oktober 2012. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i James Ross-øyane
Persson Island

Persson Island er ei øy som er 1,5 nautiske mil (2,8 km) lang og som ligg i innløpet til Rohss Bay ved sørvestsida av James Ross Island. Ho vart oppdaga av Den svenske antarktiskekspedisjonen under Otto Nordenskiöld, 1901–04, og vart namngjeven av han etter Nils Persson, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i James Ross-øyane
Snow Hill Island

Snow Hill Island er ei nesten heilt snødekt øy utanfor austkysten av Den antarktiske halvøya. Ho er 32 km lang og 10 km brei. Mellom øya og James Ross Island i nordaust ligg Admiralty Sound. Ho er ei av fleire øyar kring Graham Land, som ligg nærare Sør-Amerika enn nokon annan del av kontinentet.

Ho vart oppdaga 6. januar 1843 av ein britisk ekspedisjon under James Clark Ross, som trudde øya var ein del av fastlandet og kalla ho Snow Hill. Det vart oppdaga at ho var ei øy i 1902 av Den svenske antarktiskekspedisjonen under Otto Nordenskiöld, som overvintra i området frå 1901 til 1903 og nyttar ho som base for å utforske naboyane og Nordenskjold Coast på Den antarktiske halvøya.

Restane av trehytta som ekspedisjonen nytta under overvintringa er i dag ein av historiske stader og kulturminne i Antarktis verna under Antarktistraktaten.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 Kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Snow Hill Island» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Antarctica. Sydney: Reader's Digest, 1985, pp. 152–159..
 Child, Jack. Antarctica and South American Geopolitics: Frozen Lebensraum. New York: Praeger  Publishers, 1988, pp. 69, 72.
 Lonely Planet, Antarctica: a Lonely Planet Travel Survival Kit, Oakland, CA: Lonely Planet Publications, 1996, 307.
 Stewart, Andrew, Antarctica: An Encyclopedia. London: McFarland and Co., 1990 (2 volumes), p 931,
 U.S. National Science Foundation, Geographic Names of the Antarctica, Fred G. Alberts, ed. Washington: NSF, 1980,

Bakgrunnsstoff 

Øyar i James Ross-øyane
Seymour Island

Seymour Island er ei øy i ei rekkje på 16 store øyar kring tuppen av Graham Land i Den antarktiske halvøya. Graham Land ligg nærmare Sør-Amerika enn nokon annan del av Antarktis. Ho ligg i den delen av øyrekkja som ligg på vestsida av halvøya. Ho ligg like nord for Snow Hill Island og like aust for den større James Ross Island, og den mindre naboøya Vega Island.

Seymour Island vert stundom kalla Marambio Island eller Seymour-Marambio Island, etter den argentinske basen som ligg her.

Historie
Nordspissen av Seymourøya vart observert i 1843 av ein britisk ekspedisjon leia av James Clark Ross, som gav spissen namnet Cape Seymour etter kontreadmiral George Francis Seymour. I 1892 konstaterte nordmannen Carl Anton Larsen at det dreidde seg om ei øy. 

Delar av den den svenske antarktisekspedisjonen 1901–03 leia av Otto Nordenskjöld vart tvinga til å overvintre her i 1902. Heile ekspedisjonen berga seg frå Seymour Island i 1903, inkludert C.A. Larsen som var kaptein på det forliste ekspedisjonsskipet «Antarctic».

Den 29. desember 1969 opna Argentina den permanente forskingsstasjonen Base Antártica Marambio.

Base Antárctica Marambio 

Marambio-basen ligg på øya og er den viktigaste argentinske basen i Antarktis. Her vert drive ein flyplass (ICAO: SAWB ) for fly med landingshjul året rundt. Om vinteren har basen i snitt eit mannskap på 55, men om sommaren kan det vere opp til 180 personar her.

Klima
Middeltemperaturen på Seymour Island er ved Base Antárctica Marambio målt til 1 °C om sommaren og −21 °C om vinteren. Vinterstid fører derimot sterk vind til ein følt temperatur på −60 °C.

Paleontologi
Bergartane på Seymour Island er stort sett frå sein krittid til eocen. 

I november 1882 gjekk den norske kapteinen Carl Anton Larsen i land her med skipet sitt «Jason». Her fann han fossil av utdøydde dyr og mange paleontologar har vitja øya sidan.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Seymour Island» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i James Ross-øyane
Paleontologiske stader i Antarktis
Argentinsk Antarktis
Britisk Antarktis
Chilensk Antarktis
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Andersson Island

Andersson Island, tidlegare kalla Rosamel Island, er ei øy ved austenden av Tabarin Peninsula i Antarktis. 

Øya vart først namngjeven av Den franske antarktisekspedisjonen i 1838, som kalla ho le Rosamel til ære for viseadmiral Claude Charles Marie du Campe de Rosamel som var fransk marineminister. Øya var ein stoppestad under den andre franske ekspedisjonen i regionen. Jules Dumont d'Urville ankra opp utanfor øya då tilhøva ombord på «Astrolabe» og «Zelee» vart for dårlege. Størstedelen av mannskapet på «Astrolabe» hadde tydelege symptom på skjørbuk og hovuddekka var dekte av røyk frå skipselden ombord og den dårlege lukta hadde vorte uuthaldeleg.

Den svenske antarktiskekspedisjonen (SwAE) i 1902 namngav han le de l'Uruguay, etter fartøyet «Uruguay», som hadde redda den svenske ekspedisjonen frå Snow Hill Island. 

Ho vart etter kvart gjeve namnet Andersson Island den 21. november 1949, etter dr. Johan Gunnar Andersson (1874-1960), ein svensk geolog som var med på ekspedisjonen. Dette måtte ein gjere for å ikkje forveksle øya med Uruguay Island, som ligg utanfor Graham Coast.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andersson Island» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Joinville Island-gruppa
Beagle Island

Beagle Island  er ei øy som ligg nordaust for Darwin Island i Danger Islands utanfor austenden av Joinville Island. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1963 etter HMS «Beagle» (kaptein Robert FitzRoy), på grunn av nærleiken til Darwin Island.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beagle Island» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Joinville Island-gruppa
Bransfield Island

Bransfield Island er ei øy som er nær 5 nautiske mil lang og som ligg 3 nautiske mil sørvest for D'Urville Island utanfor nordaustenden av Den antarktiske halvøya. Ho fekk namnet «Point Bransfield», etter Edward Bransfield i Royal Navy i 1842 ein britisk ekspedisjon under James Clark Ross som vestenden av Joinville Island-gruppa. Under ei kartlegging i 1947 av Falklands Islands Dependencies Survey oppdaga at ho var ei eiga øy.

Dette er ei av fleire øyar i Antarktis øyar kring halvøya kjend som Graham Land, som ligg nærmare Sør-Amerika enn andre delar av kontinentet.

Kjelder 

Øyar i Joinville Island-gruppa
Brash Island

Brash Island er ei isolert øy som ligg 5 nautiske mil nordvest for Darwin Island, utanfor søraustenden av Joinville Island. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1953, og ho fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee fordi øya ligg i eit område med mykje «skrøpeleg is» (brash ice på engelsk).

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Joinville Island-gruppa
D'Urville Island i Antarktis

D'Urville Island er ei øy i Antarktis. Ho er den nordlegaste øya i Joinville Island-gruppa. Ho er 27 km lang og ligg like nord for Joinville Island og mellom dei ligg Larsen Channel.  

Øya vart kartlagd i 1902 av Den svenske antarktiskekspedisjonen under Otto Nordenskiöld, som namngav ho etter kaptein Jules Dumont d'Urville, ein fransk oppdagar som oppdaga land i Joinville Island-gruppa.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR 
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «D'Urville Island i Antarktis» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Joinville Island-gruppa
Danger Islands

Danger Islands er ei øygruppe som ligg 13 nautiske mil aust-søraust for Joinville Island. Dei vart oppdaga 28. desember 1842 av ein britisk ekspedisjon under James Clark Ross, som og gav ho dette namnet på grunn av store, tunge isflak som nesten heilt fanga skipet inn då dei nærma seg øyane.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Joinville Island-gruppa
Darwin Island

Darwin Island er den største av Danger Islands, som ligg 11 nautiske mil aust-søraust for austenden av Joinville Island, utanfor nordaustenden av Den antarktiske halvøya. Ho vart oppdaga i 1842 av ein britisk ekspedisjon under James Clark Ross, og vart namngjeven av han etter naturalisten Charles Darwin.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Joinville Island-gruppa
Oppkallingar etter Charles Darwin
Stader kalla opp etter britar
Dundee Island

Dundee Island er ei isdekt øy som ligg aust for nordausttuppen Den antarktiske halvøya og sør for Joinville Island. 

Den 8. januar 1893 under Dundee Whaling Expedition, vart øya namngjeven av kaptein Thomas Robertson på skipet Active og kalla opp etter heimehamna Dundee i Skottland.

Det var frå denne øya at den amerikanske forretningsmannen Lincoln Ellsworth, i lag med pilot Herbert Hollick-Kenyon, tok av den 23. november 1935 den første gongen Antarktis vart kryssa med fly.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dundee Island» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Joinville Island-gruppa
Earle Island

Earle Island er ei lita øy 3 nautiske mil sørvest for Darwin Island og ligg heilt sørvest i Danger Islands. Etter det hydrografiske arbeidet i området frå HMS «Endurance» i 1977–78, og vart namngjeven i samband med Beagle Island og andre namn i gruppa etter Augustus Earle, ein kunstnar på HMS «Beagle».

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Joinville Island-gruppa
Etna Island

Etna Island er ei øy med ein høg topp, som ligg 6 nautiske mil nord for austenden av Joinville Island, utanfor nordausttuppen av Den antarktiske halvøya. Ho vart oppdaga av ein britisk ekspedisjon under James Clark Ross, 1839–43, som han namngav fordi ho likna på vulkanen Etna på Sicilia.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Joinville Island-gruppa
Heroína Island

Heroína Island er ei lita øy i Antarktis, som ligg heilt nordaust i Danger Islands, aust-søraust for Joinville Island. Ho vart namngjeven av Den argentinske antarktisekspedisjonen, 1948–49, etter ekspedisjonsskipet «Heroína», namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1993,

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Joinville Island-gruppa
Joinville Island

Joinville Island er den største øya i Joinville Island-gruppa, kring 64 km lang frå aust til vest og 20 km brei, og som ligg utanfor nordausttuppen av Den antarktiske halvøya, og mellom øya og fastlandet ligg Antarctic Sound. Joinville Island vart oppdag og kartlagd kring 1838 av ein fransk ekspedisjon kommandert av kaptein Jules Dumont d'Urville, som namngav ho etter François, prinsen av Joinville (1818–1900), den tredje sonen til Louis-Philippe, hertugen av Orléans. Ho ligg i kravområda til Argentina, Storbritannia og Chile.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joinville Island» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Joinville Island-gruppa
Jonassen Island

Jonassen Island er ei av fleire øyar i Antarktis kring halvøya Graham Land, som ligg nærmare til Sør-Amerika enn nokon annan del av kontinentet.

Ho er sagt å vere særleg klipperik og er 4 km lang. Ho ligg nord for Andersson Island. 

Ho vart først kalla Irizar Island av Otto Nordenskiöld til ære for den argentinske kapteinen på skipet «Uruguay» som redda Den svenske antarktiskekspedisjonen i 1903 etter skipet deira «Antarctic» vart knust av isen. Eit år seinare, vart ei anna øy i Antarktis kalla opp etter Irizar og sidan ho var ei større øy, vart denne mindre øya kalla opp etter Ole Jonassen, som var med Nordenskiöld on på dei to store hundesledeturane hans i 1902-3.

Det er mykje bøylepingvinar og taremåsar på øya. Begge artar ynglar på øya.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jonassen Island» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Joinville Island-gruppa
Papua Island

Islote Papúa  er ei lita rund øy som ligg 4 nautiske mil (7 km) vest for Boreal Point, utanfor nordkysten av Joinville Island. Namnet vart nytta av Den argentinske antarktisekspedisjonen (1953–54) på grunn av dei mange bøylepingvinane (Pygoscelis papua) på øya.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Joinville Island-gruppa
Patella Island

Patella Island er ei lita, men høg øy, meir enn 75 meter over havet, som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) nordvest for Ambush Bay utanfor nordkysten av Joinville Island. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1953, Namnet er skildrane av forma på øya sidan Patella er det latinske namnet på eit albogeskjel.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Joinville Island-gruppa
Paulet Island

Paulet Island er ei sirkelforma øy med ein diameter på kring 1,5 km som ligg 5 km søraust for Dundee Island, utanfor nordaustenden av Den antarktiske halvøya. Ho består av lavastraumar dekte av ei sinderkjegle med eit lite krater på toppen. Geotermisk varme held delar av øya isfri og den unge morfologien til vulkanen indikerer at han har vore aktiv i løpet av dei siste 1 000 år. Paulet Island vart oppdaga av ein britisk ekspedisjon (1839–1843) under James Clark Ross og vart namngjeven av han etter kaptein Lord George Paulet i Royal Navy.

I 1903 under Den svenske antarktiskekspedisjonen leia av Otto Nordenskiöld vart skipet hans «Antarctic» knust av isen utanfor øya.

På Paulet Island er det over 200 000 adeliepingvinar, og vert mykje vitja av turistar.

Galleri

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 Vulkanar i Antarktis
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paulet Island» frå ,  den 19. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bibliografi
 Antarctica. Sydney: Reader's Digest, 1985, pp. 152–159.
 Child, Jack. Antarctica and South American Geopolitics: Frozen Lebensraum. New York: Praeger  Publishers, 1988, pp. 69, 72.
 Lonely Planet, Antarctica: a Lonely Planet Travel Survival Kit, Oakland, CA: Lonely Planet Publications, 1996, 302.
 Stewart, Andrew, Antarctica: An Encyclopedia. London: McFarland and Co., 1990 (2 volumes), p 752.
 U.S. National Science Foundation, Geographic Names of the Antarctica, Fred G. Alberts, ed. Washington: NSF, 1980,

Bakgrunnsstoff 
 Meir informasjon om Paulet Island 
 Bilete av Paulet Island med tusenvis av pingvinar 
 Eit anna bilete Paulet Island 
 Paulet Island med mange bilete

Fjell i Graham Land
Vulkanar i Antarktis
Geografi i Joinville Island-gruppa
Aktive vulkanar
Øyar i Joinville Island-gruppa
Islote Peine

Islote Peine er ei lita øy vest for Beagle Island i Danger Islands, søraust for Joinville Island. Det skildra namnet vart gjiven av Ministerio de Defensa i Argentina i 1978 og  Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) godkjende namnet i 1993 som namnet på øya. Peine tyder kam.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Peine
Islote Plato

Islote Plato er ei lita øy som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) aust for Darwin Island i Danger Islands. Det skildrande namnet, plateøya, vart gjeven av Ministerio de Defensa i Argentina i 1977. Namnet vart godkjend av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1993.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Joinville Island-gruppa
Rosamel Island

Rosamel Island er ei sirkelforma øy vest for Dundee Island sør i innløpet til Antarctic Sound. Øya har ein diameter på 1 nautisk mil (1,9 km) og stupbratte klipper av vulkanske bergartar med ein snødekt topp 435 meter over havet. Ho vart oppdaga av den franske ekspedisjonen, 1837–40, under kaptein Jules Dumont d'Urville, og vart namngjeven av han etter viseadmiral Claude de Rosamel, fransk marineminister som gav ordre om ekspedisjonen.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 

Øyar i Joinville Island-gruppa
Wideopen Islands

Wideopen Islands er ei gruppe øyar og skjer som ligg 7 nautiske mil (13 km) nord for Boreal Point på Joinville Island. Ho vart grovt kartlagd frå avstand av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1953-54. Ho fekk dette namnet av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1958 på grunn av den eksponerte, isolerte plasseringa på sørsida av Bransfield Strait.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Joinville Island-gruppa
James Clark Ross

Sir James Clark Ross () var ein engelsk sjøfarar og oppdagar.

Allereie som tolvåring byrja Ross tenesta si i Royal Navy og i 1818 deltok han i ein ekspedisjon under leiing av onkelen sin John Ross som leitte etter Nordvestpassasjen. Mellom 1819 og 1825 deltok Ross i fleire polarekspedisjonar under leiing av William Edward Parry, òg desse ekspedisjonane langs nordvestpassasjen. I 1827 gjorde Parry og Ross eit forsøk på å nå den geografiske nordpolen. Parry trudde at Nordishavet berre inneheldt ei mindre stripe av is og difor vart mindre båtar lasta på sleder som vart trekt over isen. Ved 82° nordleg breidde vart dei tvinga til å gjere vendereis.

Mellom 1829 og 1831 deltok James Clark Ross i onkel John Ross den andre arktiske ekspedisjonen sin. Den 1. juni 1831 fann dei, som den første ekspedisjonen, den magnetiske nordpolen, som på den tida låg ved Cape Adelaide på Boothia Peninsula.

Den 29. september 1839 byrja Ross ein eigen ekspedisjon med fartøya HMS «Erebus» og HMS «Terror» til Antarktis. Som leiar for skipet «Terror» valde Ross sin nære ven Francis Crozier. I 1841 oppdaga han Rosshavet og dei to vulkanane Mount Erebus og Mount Terror, oppkalla etter dei to fartøya i ekspedisjonen. Dei sigla langs iskanten som inntil då ikkje hadde vore kjent og namngav han Victoria Barrier, seinare omdøypt Ross isbrem til minnet hans. Året etter utforska dei austsida av det som no blir kalla James Ross Island og oppdaga og namngav Snow Hill Island og Seymour Island.

Ekspedisjonen kom tilbake til England 4. september 1843. Året etter vart han adla og tildelt den franske Æreslegionen.

Sjå òg 
 «Sir James Clark Ross» (I), flytande kvalkokeri
 «Sir James Clark Ross» (II), flytande kvalkokeri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «James Clark Ross» frå ,  den 19. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi Dictionary of Canadian Biography Online

Britiske polfararar
Britiske oppdagarar
Arktiske polfararar
Britiske antarktisfararar
Oppdagarar i Nordishavet
Oppdagarar i Sørishavet
Oppdagarar på 1800-talet
Offiserar i Royal Navy
Medlemmar av Royal Society
Æreslegionen
Folk frå London