alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kommunelova

Lov om kommuner og fylkeskommuner også kalla kommunelova (eller kommuneloven) har til formål å «legge forholdene til rette for et funksjonsdyktig kommunalt og fylkeskommunalt folkestyre, og for en rasjonell og effektiv forvaltning av de kommunale og fylkeskommunale fellesinteresser innenfor rammen av det nasjonale fellesskap og med sikte på en bærekraftig utvikling».

Bakgrunnsstoff 
 Kommunelova, hjå Lovdata.

Norske lover
Collège de France

Collège de France er ein sentral læreinstitusjon i Paris i Frankrike oppretta i 1530 av kong Frans I for å gje ei open og fri undervisning i tre felt som Universitetet i Paris ikkje brydde seg om: hebraisk, gresk og matematikk. 

Professorane ved Collège de France omfattar i våre dagar leiande forskarar på mange ulike felt. Målet for institusjonen er både å vere framtredande innan forsking og å formidle ny kunnskap til ålmenta. Førelesingane er såleis opne for alle og kvar professor må alltid førelese i eit nytt tema. Dermed tryggar ein at det alltid er aktive forskarar som held stillingane. Alle lærestolane er personlege utnemningar og samansetjinga av tema vil såleis kunne variere frå tidsperiode til tidsperiode. Collège de France held verken eksamen eller gjev vitnemål.

Kjende tidlegare lærarar 
 Émile Benveniste, lingvist
 Henri Bergson, filosof
 Claude Bernard, fysiolog
 Pierre Bourdieu, sosiolog
 Lucien Febvre, historikar
 Michel Foucault, filosof 
 Frédéric Joliot-Curie, fysikar
 André Leroi-Gourhan, arkeolog
 Claude Lévi-Strauss, sosialantropolog
 Gabriel Tarde, filosof og sosiolog

Kjende noverande lærarar 
 Jacques Bouveresse, språkfilosof
 Jean-Pierre Changeaux, nevrolog
 Philippe Descola, sosialantropolog
 Ian Hacking, vitskapshistorikar
 Jon Elster, filosof

Bakgrunnsstoff 
 Collège de France si heimeside

Byggverk i Paris
Skipingar i 1530
Universitet og høgskular i Frankrike
Norsk Oljemuseum

Norsk Oljemuseum i Stavanger vart opna den 20. mai 1999. Utsjånaden til museumsbygget er spesiell, og har på grunn av arkitekturen vorte eit landemerke i hamneområdet i Stavanger. Sett frå hamna og sjøen minner museet om ein liten oljeplattform. Utstillingene i museet fokuserer på utaskjærs (offshore) petroleumsverksemd i Nordsjøen.

Biletgalleri

Bakgrunnsstoff 
 Om arkitekturen til museumsbygget
 Historikk om oljemuseet  på http://www.byhistoriskforening.org

Petroleum
Museum i Stavanger
Skipingar i 1999
Industrimuseum
Brynjulf Bergslien

Brynjulf Bergslien () var ein norsk bilethoggar, utdanna ved Det Kongelige Danske Kunstakademi under Herman Wilhelm Bissen og Jens Adolf Jerichau.

Han har laga fleire monument i Oslo; ryttarstatuen av Karl Johan framfor slottet og statuane av Henrik Wergeland og Johannes Brun i Studenterlunden er dei mest kjende. Han var bror til kunstmålaren Knut Bergslien og farbror til kunstmålaren Nils Bergslien.

Bergslien fekk St. Olavs Orden i 1875.

Galleri

Kjelder 

Norske bilethoggarar
St. Olavs Orden
Folk frå Voss
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Knut Bergslien

Knut (Knud) Larsen Bergslien () var ein norsk kunstmålar, fødd på Voss. Han måla folkelivsskildringar, portrett og historiske motiv.

Måleriet Birkebeinerne, med den unge Håkon Håkonsson, er spesielt kjent. Han er representert i Nasjonalgalleriet og måleriet hans, Oscar II's kroning, heng på slottet i Oslo. 

Knud Bergslien utdanna seg i Antwerpen 1844–1852, Paris 1850–1851 og Düsseldorf 1855–1869. Ei tid dreiv han Johan Fredrik Eckersberg sin målarskule i Christiania. Nokre av elevane hans var Christian Skredsvig, Edvard Munch, Harriet Backer, Lauritz Haaland og Halfdan Egedius. 

Knud Bergslien var bror til bilethoggaren Brynjulf Bergslien og farbror til kunstmålaren Nils Bergslien.

Bakgrunnsstoff 

 

Norske målarar
Folk frå Voss
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Nils Bergslien

Nils Nilsen Bergslien () var ein norsk biletkunstnar fødd på Voss. Han verka både som kunstmålar, teiknar og bilethoggar, og kan knytast til nasjonalromantikken. Nils Bergslien var brorson til bilethoggaren Brynjulf Bergslien og kunstmålaren Knut Bergslien.

Utdanning 

Nils Bergslien vart utdanna ved målarskulen til onkelen Knut Bergslien og Morten Müller i Kristiania i åra 1871 - 72. I 1873 vart han med onkelen på studiereise til Tyskland og Austerrike. I åra som følgde fekk han offentleg stipend til å leggja ut på studiereise i Telemark i lag med Gerhard Munthe. Frå 1876 til 1879 studerte han ved Akademie der Bildenden Künste i München under professor Otto Seitz, før han i 1880 fòr over Hardangervidda til Eidfjord i lag med bilethoggaren Axel Ender og den danske diktaren Holger Drachmann. Her møtte Bergslien den jamaldrande Johanna Møkletun. Dei gifte seg året etter, og vart buande i Eidfjord resten av livet, avbrote av kortare opphald i Bergen og på Jæren.

Arbeid 

Han var kjend for dei nasjonalromatiske folkelivsskildringane sine og motiv fra eventyr og segner, mellom anna mange, ofte komiske nissebilete som det har vorte laga postkort av. I 1886 gav han ut ein serie av desse i Nissealbum. 

Bergslien arbeidde også med dekorasjonsmåleri og utforma relieff, medaljongar o.l. Oppetter åra fekk Bergslien ei rekkje utsmykkingsoppdrag. I 1886 laga han dekorasjonar til turistskipet «Britannia», i åra 1899–1900 dekorerte han fleire rom i Hotel Norge og Café Boulevard i Bergen (vart øydelagt i bybrannen 1916) og i Tyssedal Hotel. Seinare laga han dekorasjonar i nasjonalromantisk stil til spisesalen i Hotel Vøringfoss i Eidfjord. Måleria vart flytte til kommunehuset i Eidfjord i 1995. 

Han måla òg fleire altartavler, til dømes i Granvin kyrkje (1911) og Oppheim kyrkje (1906). Vidare måla han bilete med motiv frå noregshistoria (til dømes Etter slaget på Stiklestad og Kong Sverre på Vossafjelli) eller frå norsk litteratur (Åsgårdsreien). Han laga òg ei rekkje portrett. Som teiknar laga han mellom anna tittelomslaget til humorbladet Vikingen og ei rekkje karikaturar. Han prøvde seg òg som bilethoggar, med portrettbyster, relieff og medaljar.

Teikningane og måleria til Bergslien vart svært populære, og etterspurnaden gjekk deretter. Av dei betre verka hans kan nemnast måleriet Kyrkjeofring og relieffet Ridande Vossabrudlaup – eit minnesmerke over felespelaren Ola Mosafinn. Bergslien spela sjølv fele, og hadde lært seg fleire folketonar i oppveksten.

I Eidfjord sentrum ligg Galleri Nils Bergslien som er eigd av Eidfjord kommune. I 1996 inneheldt samlinga 47 måleri innan ulike teknikkar og 11 gipsmodellar. Atelieret og huset hans har òg vorte restaurert. Huset vart på folkemunne kalla Bergsliskorane og kan framleis sjåast ein kilometer utanfor Eidfjord sentrum.

Kjelder 

 Store Norske Leksikon om Bergslien
 Utdjupande artikkel om Bergslien, skriven av Alf Borge på snl.no
 Galleri Bergslien på Kulturnett i Vest. 
 Norske Folkelivsbilleder av Bergslien.
 Biografi og historia bak bileta til Bergslien på eidfjord.no.

Bakgrunnsstoff

Romantiske målarar
Norske biletkunstnarar
Norske målarar
Folk frå Voss
Folk frå Eidfjord
Lars Eskeland

Lars Eskeland () var ein norsk forfattar og skulemann, fødd på Stord.

Eskeland skreiv ei rekke ulike skrifter, både talar, innlegg i blad og aviser, og frittståande verk. Han gav ut lærebøker og fleire biografiar, mellom anna om Ole Vig og Ivar Aasen. Han har også skrive teksten til «Vossasongen». Han var også aktiv målmann, og hadde verv som formann i Voss Mållag frå det var grunnlagd i 1898 til 1905. Han var også formann i Vestlandske Mållag (1904-11) og Norsk Måldyrkingslag (1928-42).

Eskeland var ein føregangsmann for folkehøgskulerørsla, og grunnla Voss Folkehøgskule saman med Olaus Alvestad i 1895. Han var styrar av skulen i tida 1895–1927, då han måtte gå av etter at han hadde konvertert til katolisismen i 1925. Om han hadde halde fram som styrar av skulen, ville skulen ha mista statsstøtta.

Lars Eskeland var bror til skulemannen Severin Eskeland og onkel til kåsøren og forfattaren Ivar Eskeland.

Utmerkingar 

 Eskeland fekk Kongens fortenestemedalje i gull i 1925 
 Melsom-prisen i 1926 for Bønder
 Utnemnd til riddar av St. Olavs Orden i 1935 
 I 1949 vart det avduka ein statue av Lars Eskeland på Voss, laga av bilethoggaren Torleiv Agdestein

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Biografi ved Aasentunet
Norsk Formlæra av Lars Eskeland ved sambandet.no
Digitaliserte bøker av Lars Eskeland på bokhylla.no (Nasjonalbiblioteket)

Nynorskforfattarar
Norske forfattarar
Målfolk
Folk frå Stord
Folk frå Voss
St. Olavs Orden
Vinnarar av Melsom-prisen
Christine Dancke

Christine Dancke () er ein norsk rappar som fekk gjennombrot med låten Jenteinvasjon i 2003.

Diskografi 

2003:

 «Jenteinvasjon» (singel)
 Knekt (album)

Kjelder
 Qultur nettside (hos Universitetet i Oslo)
 hiphopleksikonet www.picknick.has.it

norske musikarar
Norske rapparar
Folk frå Ski
Niue

Niue er ei autonom øy i sørvestre Stillehavet, i fri assosiasjon med New Zealand. Hovudstaden er Alofi.

Niue ligg 2400 km nordaust for Auckland og 3900 km nordaust for Sydney i eit triangel mellom Tonga, Samoa og Cookøyane.

Historie 
Niue blei folkesett av polynesarar frå Samoa rundt år 900. Nye innvandrarar eller erobrarar kom frå Tonga på 1500-talet. Det niuiske språket er eit polynesisk språk som er nærast i slekt med tongansk.

Dei første europearane som kom til øya var James Cook sin ekspedisjon i 1744.
Cook kalla øya «Savage Island», 'Villmannsøya', ettersom innbyggjarane hadde tenner farga raude. Raudfargen stamma ikkje frå blod, som Cook trudde, men ei lokal raud banan.
Etter nokre hundreår blei det lokale namnet Niu ē, som tyder 'sjå kokosnøtta', teke i bruk internasjonalt.

Øya blei vitja av misjonærar frå London Missionary Society i 1846.
I 1887 tilbaud kong Fata-a-iki øya til Det britiske imperiet i frykt for andre kolonimakter. Øya blei britisk protektorat i 1900, men annektert av New Zealand i 1901. Øya fekk valet i 1974 om ho ville bli sjølvstendig, sjølvstyrande eller framleis vera styrt av New Zealand, og valde sjølvstyre i ei folkeavstemming. Øya er i dag styrt av Niue-forsamling, Niue Fono Ekepule.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Niue» frå , og «Niue» frå  den 20. april 2012. 
 

 
Polynesia
Land i Oseania
Øyar i Stillehavet
Spegel

Sjå òg den russiske filmen Zerkalo, som har den norske tittelen Speil

Ein spegel er eit objekt som reflekterer lys svært bra.  Ein god spegel har til dømes ingen farge, for han absorberer ingen bølgjelengder av lyset.  I refleksjonen kan ein sjå spegelbiletet av det som er framfor spegelen, som virtuelle objekt som ser ut som dei ligg bakom spegelen.

Spegelbilete

I eit spegelbilete er bak og fram spegla i høve til originalobjektet, dvs. at det virtuelle objektet ser ut til å vera snudd motsett veg.  Dersom spegelen er bua innover (som t.d. innsida av ei sylvskei), kan òg høgre/venstre (og opp/ned) byta plass.

Dei fleste menneske nyttar (flate) speglar til dagleg, m.a. for å sjå korleis dei sjølve ser ut.  I tidlege tider brukte menneska berre vassyter eller metallplater som speglar, men på 1300-talet fann italienarane opp ein spegel laga av glas.  Metoden dei brukte, vart vakta som ein viktig løyndom, og i århundre var Venezia den einaste staden i verda der glasspeglar vart produsert.

I dag veit me at venetianarane laga speglane sine på denne måten:
Dei hamra nyblåste, klåre glasflaskar flate medan glaset enno var mjukt, og dekte eine sida av glaset med ei legering av tinn og kvikksølv, kjevla flatt og glatt.  For å festa metallet til glaset, måtte det liggja i press under tunge jarnvekter i minst ei veke, og deretter kunne dei la det overskytande kvikksølvet renna av.

I 1665 reiste sjefsministeren til Ludvig XIV av Frankrike til Italia og muta – med fare for dødsstraff – 18 venetianske spegelmakarar til å flytta til Frankrike.  Like etter vedtok Frankrike ei lov som gjorde det forbode å importera venetianske speglar.

Tre år seinare vart glasruta funnen opp av ein franskmann ved namn Louis Lucas.  Han oppfann ein metode for å hella flytande glas utover eit jarnbord og kjevla det flatt med ei jarnkjevle.  Med denne metoden kunne ein laga mykje større speglar, og Frankrike vart snart vidkjent for speglane sine.  Ein svært nøgd Ludvig XIV kjøpte inn 700 speglar og dekorerte ein heil korridor i palasset i Versailles med dei.

Spegel i kunst

Bakgrunnsstoff

Speglar
Ting av glas
Byggjematerial
Norsk Hydro

Norsk Hydro er eit norsk energiselskap, ofte omtala berre som Hydro. Hydro har 25 000 tilsette, fordelt på verksemd i over 30 land. Selskapet er organisert i divisjonar for Energi og Aluminium. Selskapet er eit Fortune 500-selskap og inngår òg i Dow Jones-indeksen for berekraftige selskap i tillegg til FTSE4Good-indeksen.

Om lag to tredelar av eigarinteressene i Norsk Hydro er på norske hender. Den norske staten eig 43,8 prosent av selskapet.

Hovudkontoret ligg på Vækerø i Oslo, der Svein Richard Brandtzæg leier selskapet. 
I Noreg har Hydro fabrikkar på Rjukan, Porsgrunn, Vennesla, Karmøy, Høyanger, Årdal, Sunndalsøra, Holmestrand, Magnor og Raufoss.

Historie
Selskapet vart grunnlagd den 2. desember 1905 av Sam Eyde og Kristian Birkeland med det fulle namnet Norsk Hydro-Elektrisk Kvælstofaktieselskab. Den svenske Wallenberg-familien hjelpte til med å finansiere det nye selskapet. Selskapet var basert på eit patent av Birkeland. Ein lysboge vart nytta til å laga nitrogenbasert kunstgjødsel. Til dette trengde ein elektrisk energi, som vart skaffa ved å byggja ut Svelgfossen ved Notodden.

I 1951 byrja selskapet å produsera magnesium. Det vart vedteke å byggja eit smelteverk for aluminium på Karmøy i 1963. Etter den fyrste konsesjonstildelinga for norsk kontinentalsokkel i 1964 har Hydro bygd opp ei stor petroleumsverksemd. Verksemda førte til ei satsing på petrokjemi. Satsinga på aluminium vart forsterka i 1986 då lettmetalldivisjonen vart fusjonert med Årdal og Sunndal Verk. I 2002 vart tyske Vereinigte Aluminium Werke kjøpt opp. I 2004 vart landbruksseksjonen skilt ut som eit eige selskap og børsnotert under namnet Yara International ASA. Hydro dreiv òg ei tid med fiskeoppdrett. Oppdrettsverksemda vart seld til nederlandske Nutreco i 2000.

Divisjonar

Olje og energi
Hydro Olje & Energi var operatør for 15 olje- og gassinstallasjonar fram til 2007, då avdelinga slo seg saman med Statoil og danna StatoilHydro. I 2003 var selskapet sin gjennomsnittlege eigenproduksjon på 530 000 fat olje pr. dag. Det var norsk kontinentalsokkel som var selskapets hovudbase, men Hydro dreiv i tillegg med petroleumsverksemd i Angola, Canada, Russland og Libya. Selskapet var ansvarleg for utbygginga av naturgassfeltet «Ormen Lange-feltet» utanfor Midt-Noreg.

Selskapet har òg verksemd knytt til vasskraft og vindkraft. I tillegg vert det drive med handel knytt til energi over heile Europa.

Hydro Aluminium
Hydro Aluminium er mellom dei tre største aluminiumsselskapa i verda og har 27 000 tilsette, i hovudsak i Noreg og Tyskland. Selskapet driv med både aluminiumproduksjon og vidareforedling av aluminium. Arbeidet inkluderer både valsing, ekstrudering og støypte komponentar.

Anna verksemd
Avdelinga for «Andre virksomheter» er definert å liggja utanfor Hydro sine to kjerneområde. Her ligg aktivitetar som Hydro Polymers (petrokjemi), fiskeforprodusenten Biomar, Hydro Business Partner og skadeforsikringsselskapet Industriforsikring.

Bakgrunnsstoff

Hydro sin nettstad
Yara sin nettstad

Oljeselskap
Norske industriselskap
Norsk Hydro
Skipingar i 1905
Oneworld Alliance

Oneworld er den nest største flyselskapalliansen i verda. Medlemmene er Aer Lingus, American Airlines, British Airways, Cathay Pacific, Finnair, Iberia Airlines, Lan og Qantas.

Canadian Airlines var medlem til selskapet vart overteke av Air Canada. Swiss International Air Lines heldt på å bli medlem til ein vedtok å ikkje slutte seg til alliansen, den 3. juni 2004.

Moglege framtidige medlemmer
Japan Airlines, Mexicana, SN Brussels Airlines og TAM Airlines er potensielle kandidatar for tilslutting til Oneworld Alliance. Dei har allereie såkalla code sharing med Oneworld-medlemmer slik som American Airlines, British Airways, Cathay Pacific, Lan, Qantas med fleire.

Øvrige moglege medlemmer er China Eastern og Dragonair. Desse to flyselskapa har slutta seg til Asia Miles, Cathay Pacific sitt stamkundeprogram.

Bakgrunnsstoff
 Oneworld Alliance

Oneworld Alliance
Luftfart
Grunnstoffliste etter namn


Dette er ei liste over kjemiske grunnstoff sortert etter namn, og fargekoda etter kjemisk serie i periodesystemet. Til ein viss grad er lista òg sortert etter atomsymbol. ²

(Klikk på blå kolonneoverskrift for alternativ sortering.)

Merknader 
 Atommassen for stabile grunnstoff er oppgitt som snittet av dei isotopane som førekjem på jorda. Massetala for radioaktive grunnstoff, t.d. [227] for actinium, er oppgitt for den vanlegaste (eller einaste) kjende isotopen. På bakgrunn av nye data kan massetala endrast.
 Grunnstoff som har atomsymbol som ligg langt frå grunnstoffnamnet alfabetisk, er oppført ein ekstra gong på latin, gresk, engelsk eller tysk med tilvising til det norske namnet.

Sjå òg 
 Atom
 Grunnstoff
 Grunnstoffliste etter atomnummer og atommasse
 Periodesystemet
 Periodesystemet i stor utgåve
 Isotoptabell

Bakgrunnsstoff 
 IUPAC - periodic table

Lister

en:List of elements by name
fr:Liste des éléments
ko:이름 순 원소 목록
hu:Kémiai elemek listája betűrendben
th:รายชื่อธาตุเคมีเรียงตามชื่อ
zh:元素名称列表
Iowa

Iowa er ein delstat i USA. Hovudstaden er Des Moines.

Kjende personar frå Iowa 
 Herbert Hoover, USAs 31. president

 
Delstatar i USA
Reconstructionist Rabbinical College

The Reconstructionist Rabbinical College (RRC) er hovudutdanningsinstitusjonen for rekonstruksjonistiske rabbinarar i USA. Seminaret, som i dag ligg i Wyncote i Pennsylvania er akkreditert av Kommisjonen for høgre utdanning ved Middle States Association of Colleges and Schools i USA. Det femårs programmet, som inkluderer eitt studieår i Israel, leier fram til tittelen rabbinar og ein MA-grad i hebraisk språk.

RRC har òg tre programsenter:
 Kolot er eit senter for kjønnsstudium og kvinnestudium;
 The Center for Jewish Ethics er eit senter for jødisk etikk; og
 Hiddur er eit senter for studium av aldring og jødedom.

Seminaret vart grunnlagt i 1968 av grunnleggjaren av den rekonstruksjonistiske rørsla, Mordecai Kaplan, og heldt opphavleg til i to murbygningar i 2308 North Broad Street i Philadelphia i Pennsylvania. I september 1982 flytte RRC til den tidlegare Curtis Mansion ved Greenwood Avenue i Wyncote i Pennsylvania — ein forstad rett nordom Philadelphia. Hovudbygningen, som er om lag 2 560 m², er bygd i raud teglstein med skifertak og er eit eksempel på georgiansk arkitektur (om lag det same som Louis-seize-arkitektur). Bygningen inneheld klasserom, ein foajé, kontor for undervisnings- og administrasjonspersonal, Mordecai M. Kaplan-arkiva, eit kapell, ein kafeteria og ymse konferanserom. Ei om lag 560 m² stor garasje- og lagerbygning ligg òg i nærleiken.

Kjelder 
 «Reconstructionist Rabbinical College» frå English Wikipedia

Bakgrunnsstoff
rrc.edu — den offisielle nettstaden

Jødiske seminar
 
Reconstructionist Rabbinical College
Reconstructionist Rabbinical College
Skipingar i 1968
Ryvarden fyrstasjon

Ryvarden fyrstasjon er eit leifyr ved Mølstrevåg i Sveio, 12 kilometer nordom Haugesund. Fyret ligg på Ryvardneset, med det vêrharde havstykket Sletta mot sør og Bømlafjorden mot nord.

Ryvarden har vore eit seglingsmerke i over tusen år, heilt sidan Floke Vilgerdsson (seinare kalla Ramna-Floke) bygde ein varde på neset i 869, Floke-varden. Neset med varden ligg like nord for grensa mellom Rogaland og Hordaland, og fekk etter kvart namnet Ryvarden (varden mellom ryger og hordar). Det første fyret på Ryvarden kom i 1849, og det vart bygd nytt eller utvida ei rekkje gonger fram til siste fyrmeisterbustaden som er frå 1958. Under ei av utbyggingane vart det teke stein frå Floke-varden til ein grunnmur. I 1994 vart det reist ein ny varde til minne om den gamle.

Fyret vart automatisert og fråflytta i 1984. Frå 1992 har Ryvarden vorte brukt til kulturelle aktivitetar, og fyret vert no også kalla Ryvarden kulturfyr. På staden er det i dag eit galleri, Galleri Ryvarden, i fyrmeisterbustaden frå 1958. Det er også kafedrift, eit kunstatelie, Flókemuseet og ein representasjonsbustad. Bygningane på Ryvarden vert også nytta til annan kulturell aktivitet, mellom anna har gruppa Vamp spelt inn fleire av platene sine der. Sveio kommune kjøpte i april 2005 bygningane ved Ryvarden fyr av Kystverket for 750 000 kroner.

Ved Ryvarden fyr er det også eit minnesmerke over Sleipner-forliset, som skjedde like ved. Snøggbåten M/S «Sleipner» gjekk på grunn på skjeret Store Bloksen og sokk den 26. november 1999. 16 personar omkom i forliset.

Det går ein 2,5 km lang grusveg ut til fyret og det er ikkje tillate å køyre på vegen utan løyve. Vegen er open året rundt og ein kan både gå og sykle til fyret.

Den fyrste fyrvaktaren var Jon Simonsen Mølstre, også kalla Jo Berget i daglegtale. Han var kjøpmann i Mølstevåg på midten av 1800-talet.

Sjå også 

 Sleipner-forliset

Kjelder 
 «Ryvarden fyr» henta frå Bokmålswikipedia 28. august 2005.
 Norsk fyrhistorisk forrenings nettsider om Ryvarden fyrstasjon.

Bakgrunnsstoff 
 Norsk fyrhistorisk forrenings nettsider om Ryvarden fyrstasjon. 
 Om Ryvarden fyrstasjon hjå histos.no.
 Om turvegen frå Mølstrevåg til Ryvarden fyr hjå Hordaland Fylkeskommune. 
 Webkamera

Samferdsle i Sveio
Byggverk i Sveio
Fyr i Vestland
Olavsrosa
Tusenårsstader
Evanger

Evanger er ei bygd i Voss herad og ein tidlegare sjølvstendig kommune i Hordaland.

Tettstaden Evanger er haldeplass på Bergensbanen. Her er Evanger kyrkje, skule og kjøtforedlingsindustri. Europaveg 16 går gjennom staden.

Evanger kommune 1885-1964 

Frå 1837 var Evanger del av Voss formannskapsdistrikt.

1. januar 1885 vart Evanger skilt ut frå Voss som eigen kommune. Evanger hadde då 2 045 innbyggjarar.

1. januar 1964 vart det meste av Evanger (unnateke Bergsdalen og Eksingedalen) med 1 075 innbyggjarar slått saman med Voss og Vossestrand til den nye Voss kommune. 

Frå same dato vart resten av kommunen (krinsane Bergsdalen og Eksingedalen) med 251 innbyggjarar samanslegen med mesteparten av Bruvik og ein del av Modalen til den nye Vaksdal kommune.

Folketalsutvikling 
Folketalsutvikling for tidlegare Evanger kommune frå 1885 til 1964:

Politikk 
Heradstyrerepresentantar<p>
Det første listevalet i Evanger vart halde i 1919.

a"Arbeidar- og smaabrukarlista"

Fotnotar 

Busetnader i Voss
Historie i Voss
Bygder i Vestland
Tidlegare kommunar i Hordaland
Norske kommunar skipa i 1885
Norske kommunar nedlagde i 1964
Vossestrand

Vossestrand er ein tidlegare sjølvstendig kommune i Hordaland fylke som frå 1837 var ein del av Voss formannskapsdistrikt.

Europaveg 16 og riksveg 13 går gjennom Vossestrand.

Folk frå Vossestrand

Skihopparen og OL-vinnaren Lars Bystøl og forfattaren Sjur Bygd kjem frå Myrkdalen på Vossestrand. Forfattaren Per Sivle voks opp på Vossestrand.

Vossestrand herad 1868-1964 
1. januar 1868 vart Vossestrand skilt ut frå Voss som eigen kommune. Vossestrand hadde då 2 009 innbyggjarar.
21. august 1869 vart ein ubebudd del av Voss overført til Vossestrand ved kongeleg resolusjon.

1. januar 1964 vart Vossestrand, det meste av Evanger kommune (unnateke Bergsdalen og Eksingadalen) og Voss slegne saman til den nye Voss kommune. Vossestrand hadde ved samanslåinga 1 573 innbyggjarar.

Folketalsutvikling 
Folketalsutvikling for tidlegare Vossestrand kommune frå 1868 til 1964:

Politikk 
Heradstyrerepresentantar<p>
Det første listevalet i Vossestrand vart halde i 1919.

a«Arbeidarlista»
b«Arbeidar- og smaabrukarlista»
c«Kristeleg Folkeparti og Fråhaldsfolket»
d«Bygdelista»

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 vossestrand.com:
 myrkdalen.org:
 vossestrand.no:

Geografi i Voss
Historie i Voss
Tidlegare kommunar i Hordaland
Norske kommunar skipa i 1868
Norske kommunar nedlagde i 1964