alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ardittikvartetten

Ardittikvartetten er ein av verdas leiande strykarkvartettar, særleg kjend for samtidsmusikk.  Kvartetten vart starta opp av fiolinisten Irvine Arditti i 1974, og har sidan gått gjennom mange utskiftingar. I dag består kvartetten av Arditti sjølv, Ashot Sarkissjan (fiolin), Ralf Ehlers (bratsj), Lucas Fels (cello). Dei er det einaste ensemblet som har vunne Ernst von Siemens' musikkpris fram til i dag.

Kvartetten har ei lang liste med komponistar som dei har urframført verk av. Ensemblet har som prinsipp å samarbeida med kvar einskild komponist dei framfører musikk av for å kunna tolka musikken best mogleg. Til dømes har Ardittikvartetten framført den illgjetne Helikopterkvartetten av Karlheinz Stockhausen. Fram til 2013 har kvartetten gjeve ut over 190 cd-plater. Ardittikvartettens komplette arkiv ligg lagra i Basel, Sveits.

Prisar og utmerkingar 

 Deutsche Schallplatten Preis
 Ernst von Siemens' musikkpris 1999 for livslangt bidrag til musikk.
 Gramophone Award (1999) for musikk av Elliott Carter
 Gramophone Award (2002) for musikk av Harrison Birthwistle
 Coup de Coeur'-prisen av Academie Charles Cros

Kjelde 

 Den offisielle nettsida til kvartetten. (Engelsk, fransk, tysk, spansk. 

Musikkgrupper skipa i 1974
Samtidsmusikk
Thomas Nicolay Fearnley

Thomas Nicolay Fearnley () var ein norsk skipsreiar, industribyggjar og kapitalist. Han var kjend for sine store pengegåver til norsk idrett, kunst og vitskap.

Liv og gjerning
Fearnley var fødd i Amsterdam. Faren, kunstmålaren Thomas Fearnley, døydde før sonen fylte fyrste året, familien flytta då til Christiania. Fearnley studerte i Leipzig og arbeidde ei tid i London. Frå 1869 dreiv han eige firma i Noreg, eit firma som satsa på skipsmekling og reiarverksemd. Firmaet Fearnley & Eger var frå kringom 1880 pionerar i då norsk skipsfart byrja overgangen frå segl- til dampfartøy. Frå 1881 dreiv firmaet ei fast linje mellom Noreg og Frankrike. Då fyrste verdskrigen braut ut i 1914 hadde firmaet 12 skip. I samarbeid med Wilh. Wilhelmsen starta Fearnley & Eger opp Den norske Afrika- og Australia Linje og Brydes Mexico Gulf Linje. Fearnley trekte seg frå reiarlaget i 1921 og overlet styringa til eldste sonen, Thomas Fearnley.

Fearnley deltok også i norsk industribygging. Han var både medlem og formann i styret for Orkla. I 1904 var han med på etableringa av Meraker Brug, og i 1916 heimkjøpet av Hafslund.

I 1877 var Fearnley melom stiftarane av Christiania Skiklub, eit lag han var formann for i tida 1885–1910. Han oppretta i 1919 Hoffjegermester Fearnleys fond for norsk idrett.

Fearnley vart utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden i 1894, vart kommandør av 2. klasse i 1901 og kommandør av 1. klasse i 1919. Han var også kommandør av 1. klasse av Nordstjerneordenen og kommandør av Vasaordenen. Fearnley var kommandør av den tyske Zähringerløvens orden og eigar av ein britisk kroningsmedalje.

Han døydde i Oslo i 1927 og er gravlagd på Vår Frelsers gravlund.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thomas Nicolay Fearnley» frå ,  den 18. desember 2013.  
 

Norske skipsreiarar
Folk frå Oslo
St. Olavs Orden
Nordstjerneordenen
Vasaordenen
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Fearnley-familien
Knut Johannesen

Knut Johannesen () er ein norsk tidlegare skøyteløpar frå Oslo. Han vart verdsmeister i 1957, europameister i 1959 og 1960, olympisk meister på 10 000 m i 1960 og på 5000 m i 1964, samt verdsmeister i 1964. Johannesen, som i alle aktive år var medlem av Arbeidernes Skøyteklubb (ASK), vart noregsmeister i 1955 og i perioden 1957-63.

Kjelder
 Sportsboken, aktuelle årgangar
 
 

Norske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Verdsmeistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Europameistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Noregsmeistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Vinnarar av Fearnleys olympiske ærespris
Vinnarar av Oscarstatuetten 
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Olympiske sølvmedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Medaljevinnarar under vinter-OL 1956
Norske deltakarar under vinter-OL 1956
Skeiseløparar under vinter-OL 1956
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Norske deltakarar under vinter-OL 1960
Skeiseløparar under vinter-OL 1960
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Norske deltakarar under vinter-OL 1964
Skeiseløparar under vinter-OL 1964
Folk frå Oslo
Marmorkyrkja

Marmorkyrkja (Frederikskyrkja) er ei kyrkje som ligg i Frederiksstaden i København. Kyrkja har ei bygningshistorie på om lag 150 år bak seg. Grunnsteinen vart lagd ned av kong Fredrik V 31. oktober 1749 og ho vart innvigd  19. august 1894.

Kyrkja er bygd i den stilarten som vert kalla historismen, og vart opphavleg planlagd som ein del av Amalienborgaksen med Amalienborgslotta og slottsplassen i Frederiksstaden for å feire fyrstehuset Oldenburgs 300 år på den danske trona.

Nicolai Eigtved hadde det overordna ansvar og leverte sjølv utkast til kyrkja, men ingen av dei blei nytta. Etter at Eigtved dødde i 1754 fekk Laurids de Thurah ansvaret. Han dødde i 1759 og  den franske arkitekten Nicolas-Henri Jardin tok då over.
Jardin endra dei opphavlege planane og teikna ei klassisistisk kyrkje i norsk marmor.
 Bygginga tok til og pågjekk i fleire år inntil ho vert stoppa av økonomiske grunnar av Johann Friedrich Struensee i 1770. Byggverket var da 19 meter høgt og blei liggande som ein ruin.

I 1874 kjøpte forretningsmannen Carl Frederik Tietgen ruinen av Finansministeriet og forplikta seg til å fullføre kyrkja. Han engasjerte arkitekt Frederik Meldahl som ut frå det gjenverande skapte ei kyrkje inspirert av Peterskyrkja i Roma.

Referansar 

København
Kyrkjer i Danmark
Arrigo Boito

Enrico Giuseppe Giovanni Boito, mest kjend som Arrigo Boito, () var ein italiensk komponist, skribent og librettist. Som komponist er han særleg kjend for operaen Mefistofele, inspirert av Gøthes Faust, og han skreiv librettoane til Otello og Falstaff av Giuseppe Verdi og til La Gioconda av Amilcare Ponchielli.

Karriere 

Arrigo Boito studerte ved musikkonservatoriet i Milano fram til 1861. Fem år seinare kjempa han under Giuseppe Garibaldi på italiensk og prøyssisk side i den austerriksk-prøyssiske krigen, som dei enda opp med å gå sigrande ut av. 

Boito skreiv svært lite musikk. Mefistofele skulle bli den einaste operaen Boito faktisk fullførte, og vart urframført i 1868 på La Scala i Milano. Premieren, som han dirigerte sjølv, fekk dårleg mottaking frå publikum. Verket vart skulda for wagnerisme, noko som førte til opprør, og verket vart dermed stoppa av politiet etter andre framføringa. Etter at Boito redigerte og kutta vekk delar av verket, fekk det ei meir verdig framføring i Bologna den 10. april 1875. Den omgjorte versjonen endra mellom anna røysta til Faust frå baryton til tenor. I dag er Mefistofele det einaste av Boitos verk som vert framført med jamne mellomrom. Prologen, som finn stad i himmelen, er eit ynda konsertstykke. 

Arrigo Boito gjorde seg ferdig med operaen Ero e Leandro, men øydela han deretter. Ein annan opera, Nerone, vart ikkje fullført, trass i at Boito hadde arbeidt på verket frå 1877 til 1915. Denne operaen vart likevel fullført posthumt av Arturo Toscanini og Vincenzo Tommasini og urframført på La Scala i 1924.

Boito gjorde følgjeleg større karriere som librettist enn komponist, og samarbeidde her særleg med Giuseppe Verdi. Det fyrste verket dei samarbeidde om, var Inno delle nazioni (1862). Ei tid etter såg Boito over og redigerte Verdis eigen libretto til Simon Boccanegra, og det vart deretter framført til stor suksess i 1881. Seinare skreiv Boito libretto til Otello (1887) og Falstaff (1893). Boito og Verdi hadde eit nært venskap. Då Verdi døydde i 1901, sat Boito ved sida hans. 

Elles skreiv Boito librettoar for verk av Franco Faccio, Alfredo Catalani, Gaetano Coronaro, Amilcare Ponchielli, Giovanni Bottesini, Luigi Mancinelli, og Riccardo Pick-Mangiagalli.

Då den dåverande direktøren av musikkonservatoriet i Parma døydde i 1889, fekk Arrigo Boito ta over stillinga hans, og beheldt henne til 1897. I 1893 vart han gjort til æresdoktor i musikk ved University of Cambridge. Arrigo Boito døydde i Milano  i 1918 og vart gravlagt på Cimitero Monumentale. Tretti år seinare vart det halde minnekonsert etter han på La Scala, dirigert av Arturo Toscanini.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Arrigo Boito» frå ,  den 18. desember 2013.  
 

Italienske komponistar
Operakomponistar
Italienske forfattarar
Librettistar
Svein Molaug

Svein Geirfinn Molaug () var ein norsk museumsmann og kulturhistorikar frå Stavanger. Han er særleg kjend for si tid som leiar av Norsk Sjøfartsmuseum, då han la ned stor innsats for å synleggjere den gamle kystkulturen i Noreg. I 1985 gav han ut hovudverket Vår gamle kystkultur i to band.

Liv og gjerning
Molaug var son til ein lærar i Stavanger. Sjølv tok han til å studere ved universitetet i Oslo, etter han hadde gjort unna militærtenesta. Han tok magistergraden i kunsthistorie i 1946, men før den tid hadde han fungert som fylkeskonservator i Vestfold 1944-45. Frå 1947 var han konservator ved Norsk Folkemuseum i Oslo, der han hadde ansvar for by- og bygdesamlingane.

I 1956 vart Molaug tilsett som direktør ved Norsk Sjøfartsmuseum i Oslo. Gjennom sine 28 år som leiar for museet la han ned ein formidabel innsats og fornya både sjøfartshistoria og langt på veg skapte omgrepet kystkultur. Han fekk engasjert mange lag og miljø langs kysten, mellom anna dykkarklubbar, som var aktive deltakarar i marin-arkeologiske søk. I tillegg sørgde han for å få gjort ei mengd intervju med gamle seglskutefolk, og andre som hadde hatt sitt virke på kysten.

Gjennom åra skreiv Molaug ei rad artiklar om folkekunst, kulturhistorie og marinarkeologi. Hovudverket, tobandsverket Vår gamle kystkultur frå 1985, eit standardverk om levevis i norske kystsamfunn, har sidan kome ut i fleire opplag.

Molaug døydde i Oslo i 2007.

Kjelder
Svein Molaug i Norsk Biografisk Leksikon

Norske museumsfolk
Folk frå Stavanger
Isbrechtbreen

Isbrechtbreen er ein liten isbre som flyt sør frå Thurston Island i Antarktis mellom Coxbreen og Halebreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter JoAnn Isbrecht frå US Geological Survey (USGS) i Flaggstaff i Arizona og var spesialist på å handsame satellittbilete for 1 5 000 000-skala Advanced Very High Resolution Radiometer-kart over Antarktis og 1:250 000-skala Landsat-biletekart av Siple Coast-området i 1990-åra.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Kannheiserbreen

Kannheiserbreen er ein isbre kring 4 nautiske mil (7 km) lang og som ligg 12 nautiske mil (22 km) aust-søraust for Cape Flying Fish på Thurston Island og flyt sør ut i Abbotisen. Han vart først skissert frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i desember 1946. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant William Kannheiser i U.S. Navy som var helikopterpilot ombord på USS «Glacier», som utforska og fotografert Thurston Island i februar 1960.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Kopsisbreen

Kopsisbreen (bulgarsk ледник Копсис, ‘Lednik Kopsis’) er ein 13 km lang og 4 km brei isbre på austsida av nordlege og sentrale Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis som drenerer nordaustover frå Panicheri Gap, Voysil Peak og Mount Gozur og flyt saman med Embreebreen nordvest for Mirovyane Peak.

Isbreen er kalla opp etter mellomalderbyen Kopsis sentralt i Bulgaria.

Kjelder

 Kopsisbreen. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Isbrear i Ellsworth Land
Bulgaria og Antarktis
Kornickerbreen

Kornickerbreen er ein isbre som flyt nordaustover frå dalbotnen kring Mounts Liptak, Southwick, Milton og Mullen sør i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Isbreen flyt i lag med fronten av Thomasbreen som flyt søraustover. Han vart namngjeven av US-ACAN (2006) etter Louis S. Kornicker, ein forskingszoolog frå Department of Invertebrate Zoology (Crustacea) ved National Museum of Natural History ved Smithsonian Institution i 1964-2006. Han sat òg i styret for Associated Editors i Antarctic Research Series under American Geophysical Union i 1978-90.

Kjelder

 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Alfredo Catalani

Alfredo Catalani () var ein italiensk romantisk operakomponist. I dag er Catalani best kjend for operaene Loreley (1890) og La Wally (1892).

Biografi 

Alfredo Catalani gjekk på musikkonservatoriet i Milano og vart undervist av Antonio Bazzini. Då han sjølv tok til å komponera, valde han å ikkje følgja med den veristiske bølgja som skylde over italiensk opera frå 1880-åra. I staden brukte Catalani ein meir tradisjonell komposisjonsstil som nærmar seg stilen til Jules Massenet og Giacomo Puccini, og han vart også inspirert av Amilcare Ponchielli. Diverre kom verka hans Catalani i skuggen av både dei veristiske og dei tidlegare romantiske komponistane, og har i dag mist plassen sin i det moderne repertoaret. Dei tidlege operaene hans, La Falce (1875), Elda (1880), Dejanice (1883) og Edmea (1886) hadde laber suksess, mykje på grunn av dårlege librettoar.

Den mest populære Catalani-operaen La Wally (1892), med libretto av Luigi Illica, tek plass i Alpane i Tyrol, og vert m.a. hugsa for den dramatiske sluttscena, der heltinna Wally kastar seg uti eit ras og døyr. Operaen inneheld arien «Ebben? Ne andrò lontana» som enno vert framført ofte i dag. Arien var m.a. sentral i kultfilmen Diva (1981), der han vart sungen av Wilhelminia Fernandez. Våren 2017 sang den norske sopranen Kari Postma tittelrollen i La Wally ved Volksoper Wien.

Alfredo Catalani døydde av tuberkulose i Milano i 1893, 39 år gamal. Han vart gravlagd på Cimitero Monumentale, som i dag hyser gravene til kunstnariske storleikar som Amilcare Ponchielli og Arturo Toscanini. Toscanini var ein forkjempar for Catalani sin musikk, og kalla dottera si Wally til ære for operaen. I 1952 vart det gjort opptak medan Toscanini dirigerte NBC Symphony Orchestra til siste akt frå La Wally og «vassnymfenes dans» frå Loreley i Carnegie Hall. La Wally vart også framført i desember 1953 på La Scala i Milano for å markera 100-årsjubileet for fødeåret til komponisten.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Alfredo Catalani» og «La Wally», begge frå ,  den 18. desember 2013.

Fotnotar 

Italienske komponistar
Romantiske komponistar
Operakomponistar
Folk frå Lucca
Levkobreen

Levkobreen er ein isbre som flyt frå Pallid Crest i austenden på Thurston Island. Han munnar ut i Seraph Bay mellom Tierney Peninsula og Simpson Bluff. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter G. Levko, fotograf i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Litzbreen

Litzbreen er ein isbre som flyt nordaust frå nærleiken av Smith Peak og Litz Bluff nord på sentrale Thurston Island. Isbreen munnar ut i den vestlege delen av Pealefjorden nord for Guy Peaks. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter A.K. Litz, sjefsfotograf i den austlege gruppa under Operasjon Highjump, som tok flyfoto av denne breen og nærliggande kyststrok, 1946-47.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Morellibreen

Morellibreen er ein isbre vest på King Peninsula, 18 nautiske mil (33 km) søraust for Cape Waite, som flyt nordaust til Abbotisen i Peacock Sound. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Panfilo S. Morelli, som var glasiolog ved Byrd-stasjonen i 1961-62.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Mahaffeybreen

Mahaffeybreen er ein isbre som flyt inn i enden av Morganfjorden ved austenden av Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter J.S. Mahaffey, fotograf i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Marckbreen

Marckbreen er ein isbre som flyt sørvestovar til Cadwaladerfjorden på nordsida av Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter flymaskinisten George H. Marck, som deltok i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Mincerbreen

Mincerbreen er ein brei isbre som flyt frå Zuhn Bluff mot søraustarmen av Murphyfjorden på nordsida av Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Dale F. Mincer, andrepilot på PBM Mariner-flyet til den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Minnesotabreen

Minnesotabreen er ein brei isbre i Antarktis. Han er kring 64 km lang og 8 km brei, og flyt aust gjennom Ellsworth Mountains, mellom Sentinel og Heritage Range. Han får istilførsel frå platået vest for fjella og av Nimitz og Splettstoesserbreane. Minnesotabreen flyt inn i den større Rutfordstraumen aust i Ellsworth Mountains.

Breen vart namngjeven av US-ACAN etter University of Minnesota, som sende forskarar til Ellsworth Mountains i 1961–62, 1962–63 og 1963–64.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Ellsworth Mountains
Myersbreen

Myersbreen er ei dal isbre kring 7 nautiske mil (13 km) lang, som flyt sørvest frå Mount Noxon på Thurston Island til Abbotisen i Peacock Sound. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av U.S. Navy-skvadron VX-6 i januar 1960. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Dale P. Myers i U.S. Navy som var helikopterpilot ombord på USS «Burton Island» som flydde over Thurston Island i februar 1960.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Longbreen

Longbreen er ein isbre kring 8 nautiske mil (15 km) lang søraust på Thurston Island. Han flyt sør til Abbotisen, 14 nautiske mil (26 km) vest for Harrison Nunatak. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Fred A. Long jr., flymaskinist i U.S. Navy-skvadron VX-6, som overvintra ved Little American V i 1957 og var i Antarktis i feltsesongane 1960-61 og 1962-63.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Lucchittabreen

Lucchittabreen er ein isbre kring 20 nautiske mil (37 km) lang som flyt sør frå Hudson Mountains ut i Pine Island Bay. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Baerbel K. Lucchitta, ein geolog, US Geological Survey (USGS) i Flaggstaff i Arizona, som var spesialist på bruk av satellittbilete for geologiske og glasiologiske studiar frå tidleg i 1980-åra til tidleg i 2000-åra. Ein av pionerane i bruk av bilete for å måle snøggleike isbrear flyttar seg med i Antarktis.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Antonio Bazzini

Antonio Joseph Bazzini () var ein italiensk komponist, fiolinist og musikkpedagog. Av eigne verk er det kammermusikken som har gjort han fortent til ein sentral plass i den italienske instrumentalrenessansen på 1800-talet. I samtida var han kjend som ein av århundrets beste konsertfiolinistar, noko som overskygga komponistkarrieren hans. Han skreiv også ein del av Messa per Rossini, dødsmessa som vart skriven til Gioacchino Rossini. Bazzini spela på ein fiolin av Giuseppe Guarneri.

Liv og verksemd 

Som ung gut var Bazzini musikkelev under Faustino Carnisani, og 17 år gamal vart han sett til organist i ei kyrkje i heimbyen. Året etter fekk han møta fiolinvirtuosen Niccolò Paganini, og vart sterkt influert av den gamle meisterens kunst og stil. Paganini oppmuntra Bazzini til å ta til konsertkarrieren same året, og han vart raskt ein høgt akta musikar. Frå 1841 til 1845 oppheldt han seg i Tyskland, der han imponerte både Robert Schumann og Felix Mendelssohn som komponist og fiolinist. Etter eit kort opphald i Danmark i 1845, vendte Bazzini heim til Brescia for å undervisa og komponera. I 1846 heldt han konsertar i Napoli og Palermo, han reiste på turné i Spania i 1849-50, og budde deretter i Paris frå 1852-63. Han avslutta konsertkarrieren med ein turné i Nederland i 1864.

Nok ein gong vende Bazzini heim til Brescia, og vigde no tida si til komposisjon. Han komponerte operaene Il silfo e l'innamorato (1865) og Turanda (1867), samt ei rekkje dramatiske kantater, religiøse verk, konsertouverturar og symfoniske dikt dei neste to tiåra. Men han hadde størst suksess som komponist med kammermusikken. Musikken hans er kjenneteikna av sterkt virtuos teknikk som er ekspressiv, men ikkje sentimental. Hans Strykekvartett nr. 1 (1864) vann fyrsteplassen i Milano Kvartettsamfunn det året. I 1868 vart han president i Società dei Concerti i Brescia, og i 1873 vart han professor i komposisjon ved musikkonservatoriet i Milano, der han underviste m.a. Alfredo Catalani, Pietro Mascagni, Emilio Pizzi og Giacomo Puccini. Sistnemnte hadde han stor musikalsk innverknad på. I 1882 vart han også direktør ved konservatoriet. Bazzini døydde i Milano i 1897.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Antonio Bazzini» frå ,  den 18. desember 2013.  
 

Italienske komponistar
Italienske fiolinistar
Operakomponistar
Romantiske komponistar
Newcomerbreen

Newcomerbreen er ein isbre 20 nautiske mil (37 km) lang som kryssar norddelen av Sentinel Range, og som flyt søraust frå nærleiken av Allen Peak og så aust til han forlet fjellkjeda nord for Bracken Peak. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser Loyd E. Newcomer i U.S. Navy-skvadron VX-6, pilot på flyfotograferingsturane over fjellkjeda den 14.-15. desember 1959.

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Nils Larsenbreen

Nils Larsenbreen er ein isbre i Antarktis som flyt ned til vestkysten av Peter I Øy like nord for Norvegiabukta. I februar 1929 gjorde mannskapet på «Norvegia» fleire undersøkingar av denne øya og gjekk i land 2. februar. Breen er kalla opp etter Nils Larsen, som var kaptein på «Norvegia».

Kjelder

Isbrear i Ellsworth Land
Peter I Øy
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Nimitzbreen

Nimitzbreen er ein isbre i Antarktis, 64 km lang og 8 km brei, som drenerer området kring 16 km vest for Vinson Massif og flyt søraust mellom Sentinel Range og Bastien Range og ut i Minnesotabreen, sentralt i Ellsworth Mountains.

Han vart oppdaga av USN-skvadron VX-6 på flyfotograferingsturane den 14-15. desember 1959, og kartlagt av US Geological Survey frå desse bileta. Han vart namngjeven av US-ACAN for flåteadmiral Chester Nimitz i US Navy som var generalinspektør for sjøforsvaret under Operasjon Highjump i 1947–1948, og gjorde den lange og kompliserte ekspedisjonen til Antarktis mogeleg.

Sjå òg
 isbrear i Antarktis

Isbrear i Ellsworth Land
Ellsworth Mountains
Obelyabreen

Obelyabreen (bulgarsk ледник Обеля, ‘Lednik Obelya’) er ein 7,5 km lang og 2,5 km brei isbre på austsida av dei sørlege Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Han ligg sør for Remingtonbreen og flyt søraustover langs sørvestsida av Johnson Spur og aust for Mount Benson og til slutt saman med Thomasbreen.

Isbreen er kalla opp etter busetnaden Obelja vest i Bulgaria, no ein del av byen Sofia.

Kjelder

 Bulgarsk antarktisk stadnamnregister.  Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data  på engelsk)
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Isbrear i Ellsworth Land
Bulgaria og Antarktis
Patleynabreen

Patleynabreen (bulgarsk ледник Патлейна, ‘Lednik Patleyna’) er ein 5,5 km lang og 2,5 km brei isbre på austsida i dei sentrale Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis, som ligg nord for den øvre delen av Ellenbreen. Han drenerer austsida av Mount Todd og nordsida av Chepino Saddle og flyt nord-nordvestover og saman med Embreebreen søraust for Mount Goldthwait og vest for Oreshak Peak.

Isbreen er kalla opp etter naturreservatet Patlejna nordaust i Bulgaria.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Isbrear i Ellsworth Land
Bulgaria og Antarktis