alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nerlandsøybrua

Nerlandsøybrua er ei bru mellom Bergsøya og Nerlandsøya i Herøy kommune i Møre og Romsdal.

Nerlandsøybrua vart offisielt opna 25. september 1968, same dagen som Remøybrua, sjølv om Nerlandsøybrua var seinare ferdig. Grunnen til dette var at bruene var del av det same finansieringsprosjektet. Nerlandsøybrua vart påbyrja seinare, men vart først og fremst forsinka grunna sterke stormskader to gongar vinteren i førevegen.

Brua er ein del av fylkesveg 20, og kryssar Søre Vaulen, frå Igesund på Bergsøya til Kvalsund på Nerlandsøya. Brua er 430 meter lang.

Bakgrunnsstoff 

Vegbruer i Møre og Romsdal
Bjelkebruer
Betongbruer
Vegar i Herøy i Møre og Romsdal
Bruer opna i 1968
1968 i Noreg
Hn/Amiga

I datavitskapen er Amiga nemningi på ei rad ulike datamaskinar som hev vore baserte på 68000-processorane frå Motorola. Det finst dessutan nyutgjevingar av Amiga-maskinen, kalla AmigaONE, som hev nytta seg av PowerPC-arkitekturen.

Soga 
Utviklingi av det som fyrst skulde vera ei spelmaskin byrja i 1982.

Den fyrste Amiga-maskinvara vart teikna av Jay Miner. Ho var skilsetjande då ho kom i 1985 og hadde brikkesetet OCS (original chipset) med høgt utvikla bilæte- og ljod-eigenskapar. 
Amiga vart ei populær spelmaskin, serleg i Europa, då folk bytte ut 8-bit-maskinor som Commodore 64. Amiga fekk òg ei marknadsrolla i video-tilverking.

Då produsenten Commodore gjekk konkurs i 1993, gjekk Amiga-teknologien ei uviss framtid i møte. Rettane til Amiga-teknologien hev mange gonger vorte yvertekne av nye interessentar, men kvar gong hev det synt seg at dei nye eigarane ikkje hev vore interesserte eller ikkje i stand til å utvikla nye Amiga-modellar.

Tekniske eigenskapar

Operativsystem 
Amiga vart tidleg kjend for å ha godt utbygd samkøyring i det operativsystemet som i dag er kjent som AmigaOS. Operativsystemet var millom anna i stand til å køyra multitasking, noko som på midten av 1980-talet var uvanleg på andre maskinar enn dei som køyrde UNIX. Operativsystemet nytta ikkje memory-protection, og dette gjorde at systemet arbeidde sers snøgt. Minuset med denne filosofien var at programmeraren laut vita kva han heldt på med um han ikkje skulde øydeleggja for andre program. Dette er den same problematikken som me framleis hev i moderne sanntidsoperativsystem.

Andre operativsystem som enno finst og er istandhaldne for classic Amiga er Linux, NetBSD, og OpenBSD. Commodore Amiga Unix (bygd på AT&T System V Rel. 4) fanst berre til A2500 og A3000.

Amiga i Noreg 
Noreg var eitt av dei landi der Amiga vart mykje nytta. Serskilt innanfor demoscenen var det mange dugande Amiga-utviklarar. Det var dessutan eit svært aktivt BBS-miljø for Amiga-brukarar. Eit netverk av sokalla elitebasar heldt det gangande med spreiding av spel og nytteprogram for Amiga til langt ut på 1990-talet.

Hn/Datamaskinar
Amiga

I datavitskapen er Amiga nemninga på ei rad ulike datamaskiner som har vore baserte på 68000-processorane frå Motorola. Det finst dessutan nyutgjevingar av Amiga-maskina, kalla AmigaONE, som er baserte på PowerPC-arkitekturen.

Historie 
Utviklinga av det som først skulle vera ei spelmaskin byrja i 1982.

Den første Amiga-maskinvara vart teikna av Jay Miner. Ho var skilsetjande da ho kom i 1985 og hadde brikkesettet OCS (original chipset) med høgt utvikla bilete- og lydeigenskapar. 
Amiga vart ei populær spelmaskin, særleg i Europa, da folk bytte ut 8-bit-maskiner som Commodore 64. Amiga fekk òg ei marknadsrolle i video-tilverking.

Da produsenten Commodore gjekk konkurs i 1993, gjekk Amiga-teknologien ei uviss framtid i møte. Rettane til Amiga-teknologien har mange gonger vorte overtekne av nye interessentar, men kvar gong har det vist seg at dei nye eigarane ikkje har vore interesserte eller ikkje i stand til å utvikle nye Amiga-modellar.

Amiga-modellar
Dei ulike Amiga-modellane:
 Amiga 1000     (frå 1985)
 Amiga 500      (frå 1987)
 Amiga 2000     (frå 1987)
 Amiga 2500     (frå 1989)
 Amiga 1500     (frå 1990)
 Amiga 3000     (frå 1990)
 Amiga 500+     (fra 1991)
 Amiga 3000T    (frå 1991)
 CDTV           (frå 1991)
 Amiga 600      (frå 1992)
 Amiga 1200     (frå 1992)
 Amiga 4000/040 (frå 1992)
 Amiga 4000/030 (frå 1993)
 CD32           (frå 1993)
 Amiga 4000T    (frå 1994)
 Amiga 4000/060 (frå 1996)

Tekniske eigenskapar

Operativsystem
Amiga vart tidleg kjend for å ha godt utbygd samkøyring i det operativsystemet som i dag er kjent som AmigaOS. Operativsystemet var mellom anna i stand til å køyre multitasking, noko som midt i 1980-åra var uvanleg på andre maskiner enn dei som køyrde UNIX. Operativsystemet brukte ikkje memory-protection, og dette gjorde at systemet arbeidde særs snøgt. Minuset med denne filosofien var at programmeraren laut vita kva han heldt på med om han ikkje skulle øydeleggje for andre program. Dette er den same problematikken som vi framleis har i moderne sanntidsoperativsystem.

Andre operativsystem som enno finst og er istandhaldne for classic Amiga er Linux, NetBSD, og OpenBSD. Commodore Amiga Unix (bygd på AT&T System V Rel. 4) fanst berre til A2500 og A3000.

Amiga i Noreg
Noreg var eitt av dei landa der Amiga har vore mykje bruka. Særleg innanfor demoscenen var det mange dugande Amiga-utviklarar. Det var dessutan eit svært aktivt BBS-miljø for Amiga-brukarar. Eit nettverk av såkalla elitebasar heldt det gåande med spreiing av spel og programvare for Amiga til langt uti 1990-åra.

Commodore Amiga
Hn/Strupesong

Strupesong (mongolsk chöömij) er ein sereigen songteknikk, som òg vert kalla yvertonesong. Denne songteknikken hev hovudsakleg vore i bruk hjå tuvinar, mongolar og tibetanske munkar, men finst òg i andre musikktradisjonar spreidde utyver det meste av verdi, som hjå inuitar, ainu og xhosa. Strupesongen byggjer på ein langdregen og myrk tone frå langt nede i strupen. Uppå denne tonen kjem andre ljosare tonar ved at strupesongaren set tunga i ulike stodor i munnen. Soleides greider songaren å syngja tvo tonar samstundes; éin jamn og vedvarande undertone frå strupen, og éin yvertone som skifter med den skiftande resonansen frå munnhola.

Strupesong hev vore bruka i vestleg musikk, kann henda serleg som innslag i World Music, men ogso innan andre musikkstilar, so som samtidsmusikken hans Karlheinz Stockhausen.

Hn/Song
Strupesong

Strupesong (mongolsk chöömij) er ein særeigen songteknikk, som òg blir kalla overtonesong. Denne songteknikken har hovudsakleg vore i bruk hos tuvinar, mongolar og tibetanske munkar, men finst òg i andre musikktradisjonar spreidde utover det meste av verda, som hos inuitar, ainu, samar, italienarar og xhosa. Strupesongen byggjer på ein langdregen og mørk tone frå langt nede i strupen. Oppå denne tonen kjem andre lysare tonar ved at strupesongaren set tunga i ulike stillingar i munnen. Såleis greier songaren å syngje to tonar samtidig; éin jamn og vedvarande undertone frå strupen, og éin overtone som skiftar med den skiftande resonansen frå munnhòla.

Strupesong har vore bruka i vestleg musikk, kanhende særleg som innslag i World Music, men også innan andre musikkstilar, så som samtidsmusikken hans Karlheinz Stockhausen.

Bakgrunnsstoff 

Songteknikkar
Hn/Programvare

Programvare er ei samling instruksjonar og køyrast på ein mikroprosessor. Det er ingen prinsipiell skilnad mellom programvare og maskinvare, der operasjonane er hardkoda ned på den integrerte krinsen og under utviklingi av sokalla innbaka systems lyt det ofte gjerast ei partisjonering millom operasjonar som vert lagde i programvara og operasjonar som vert tiletla dedikert maskinvare.

Innanfor programvara skil ein ofte millom operativsystem og brukarprogram. 

Hn/Datavitskapar
Finske byar i storleiksordning

Finske byar i storleiksordning 

Dei 20 største finske byane 1 januar 2009 etter den finske Statistikcentralen er:
Helsingfors, fin. Helsinki, 576 121 innbyggjarar
Esbo, fin. Espoo, 241 589 
Tammerfors, fin. Tampere, 209 535 
Vanda, fin. Vantaa, 195 448 
Åbo, fin. Turku, 175 645 
Uleåborg, fin. Oulu, 137 053
Jyväskylä, 128 053 
Lahtis,  fin. Lahti, 100 095 
Kuopio, 91 989 
Kouvola, 88 461
Björneborg, fin. Pori, 76 426
Joensuu, 72 439
Villmanstrand, fin. Lappeenranta, 70 341
Tavastehus, fin. Hämeenlinna, 66 125
Rovaniemi, 59 367
Vasa, fin. Vaasa, 58 615
Seinäjoki, 56 229
Salo, 54 787
Kotka, 54 705
S:t Michel, fin. Mikkeli, 48 689

Finland
Arnljot Eggen

Arnljot Eggen () var  ein norsk lyrikar fødd i Tolga kommune og busett i Oslo.  Han var son til forfattaren Eystein Eggen (1886-1973).

Eggen debuterte i 1951 med diktsamlinga Eld og is, og han har seinare utgjeve ei rad diktsamlingar. Litt annan litteratur har han òg bidrege med, som ungdomsbøker, viser og attdiking av utanlandske dikt.

Arnljot Eggen skreiv både bokmål og nynorsk.

Bibliografi 
Eld og is – dikt (1951)
Jegeren – dikt (1955)
Sendebod – dikt (1959)
Sagasus i stasjonsbyen – prosa (1962)
Eit hovud i havet – dikt (1965)
Sovjetlyrikk frå Majakovskij til Jevtusjenko (medforfatter) – gjendiktning (1966)
Roller og røynd – dikt (1967)
Polsk etterkrigslyrikk: Den sjuande engelen (medforfatter) – gjenditning (1967)
Obotunde Ijimere og Wole Soyinka: Når trommene tal – gjendiktning (1968)
Sprekker i muren – dikt (1969)
Baksideviser – viser (1970)
Wolf Biermann: Songar til piggtråd-harpe – gjendiktning (1971)
Lagnad sa vi – dikt (1972)
Obotunde Ijimere: Fødd med eld på hovudet – gjendiktning (1972)
Knaben-balladen og andre tekster – dikt (1974)
Skrifta på veggen – viser (1976)
Skulder ved skulder – dikt (1977)
Dikt gjennom 30 år – dikt (1979)
Dei nødvendige – dikt (1980)
Den lange streiken – ungdomsbok (1981)
Hei sveis – barnedikt (1984)
Hanane på Kreta – barnedikt (1985)
Jaroslav Seifert: Songen om epletreet – gjendiktning (1986)
Wolf Biermann: Dra-dra – gjendiktning (1986)
Vi er dei mange. Teater om arbeidsfolk – drama (1987)
Kongsdatteren og røverne – barnebok (1988)
Det flyktige varige – dikt (1988)
Dikt mot det stumme – dikt (1993)
Dikt i utval – dikt (1996)
Eystein Eggen og skriftkulturen i fjellregionen – sakprosa (1996)
Når fuglane frir (medforfattar) – barnebok (1996)
Lengdesnitt – dikt, aforismer og viser (2003)
 I 1973 var han med på Pendlerne – eit gruppearbeid utført ved Nationaltheatret - gruppa har bestått av Arnljot Eggen (forfattar), Finn Ludt (komponist), Janken Varden og Stein Winge (instruktørar), Truls Kwetzinsky (scenograf), Lennart Lagerwall (dramaturg), Jan Hårstad, Helge Jordal, Kjell Kjær, Randi Koch, Nils Ole Oftebro, og Liv Thorsen (skodespelarar), Sigurd Haugen og Asmund Feidje (musikarar)

Prisar og utmerkingar 
Noregs Mållags barnebokpris 1963 (delt med Johannes Heggland og Knut Hauge)
Dagbladprisen 1968
Melsom-prisen 1971, for Bakside-viser
Kritikarprisen for beste barne- og ungdomsbok 1981, for Den lange streiken
Doblougprisen 1985 (delt med Bergljot Hobæk Haff)
Melsom-prisen 1989, for Det flyktige varige

Bakgrunnsstoff 
 Tom Lotherington: «Arnljot Eggen» i Norsk Biografisk Leksikon
 Digitaliserte bøker av Arnljot Eggen i bokhylla.no (Nasjonalbiblioteket)

Nynorskforfattarar
Bokmålsforfattarar
Norske lyrikarar
Norske barnebokforfattarar
Norske visediktarar
Norske ungdomsbokforfattarar
Norske dramatikarar
Norske omsetjarar
Folk frå Tolga
Folk frå Holtålen
Forfattarar frå Hedmark
Vinnarar av Kritikerprisen
Vinnarar av Doblougprisen
Vinnarar av Melsom-prisen
Diskett

Diskett eller datalefse er eit uttakbart magnetisk lagringsmedium. Informasjonen vert lagra på ei fleksibel skive med magnetiserbar overflate.
Disketten vart plassert i ein diskettstasjonen for å lesast og skrivast. I dag vert det nytta minnepinnar i staden for diskettar og datamaskinar vert ikkje lenger leverte med diskettstasjon.

I dei eldste diskettane, med diameter på 20,3 og 13,3 cm, var den magnetiserbare skiva plassert i eit papphylster, medan dei nyare diskettane med diameter på 8,9 cm var plasserte i ein firkanta plastboks. Men innpakninga hadde ein opning for lese-/skrivehovudet, der støv og skit kunne koma inn og øydeleggje den magnetiserbare overflata. Diskettane var difor ikkje særleg pålitelege og det var ikkje uvanleg at informasjon gjekk tapt.

Kjelder

Digitale lagringsmedium
Internet Explorer

Internet Explorer (IE) er ein nettlesar utvikla av Microsoft Corporation. Den blir seld som ein del av operativsystemet Windows. Det er framleis den mest brukte nettlesaren, med om lag 53 % av marknaden (mai 2008). IE blir levert som ein integrert del av Windows, noko som har ført til rettslege tvistar om konkurransevriding.

Internet Explorer er bygd på Spyglass, Inc. sin Mosaic-nettlesar som Microsoft lisensierte i 1995 for å konkurrere med Netscape i det som blei kalla «the browser wars». Avtalen var at Spyglass skulle få ein fast sum fire gonger i året i tillegg til ein avtalt prosent av Microsofts inntekter på nettlesaren. Sidan Microsoft gav ut nettlesaren gratis slapp dei med å betale minimumsbeløpet. Ein tvist i rettssalen mellom Spyglass og Microsoft i 1997 enda med eit forlik på 8 millionar USD til Spyglass.

Internet Explorer har nynorsk grensesnitt frå og med versjon 7. Språkpakka kan lastast ned gratis frå Microsoft for dei som har ekte windowslisensar.

Kompabilitet med standarar 
Internet Explorer fyljer ikkje heilt W3C-standardane,, noko som har ført til problem både for brukarar og nettstadutviklarar. Dette på trass av at Microsoft er med på å vedta W3C-standardane.

Sikkerheit 
Internet Explorer har lenge vore plaga med dårleg sikkerheit., Ei av dei største svakheitene er bruken av ActiveX, som tillet ein vondsinna nettstad å køyra eit program på maskina til den som vitjar nettsataden. I September 2013 vart det oppdata ei kritisk sårbarheit i Internet Explorer som gjer at andre kan ta over datamaskina . Dette er svært problematisk, etter som dei då kan spionera på brukaren, lasta ned alle dokumenta som ligg på maskina, nytta ho til å senda ut søppelpost og så vidare. Dei mange sikkerheitsproblema har ført til at mage har gått over til andre nettlesarar .

Versjonar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Internet Explorer
 Nynorsk språkgrensesnittpakke for Internet Explorer 7 for XP
 IEBlog - Weblog for utviklingsgruppa

Nettlesarar
Microsoft
Windows-program
Spole

Ein spole, også kalla induktor, er ein passiv elektronisk komponent som lagrar energi i eit magnetisk felt.

Fysiske eigenskapar

Oppbygging 
 
Spolen er laga ved å surre til dømes ein tynn isolert kopartråd rundt ei kjerne av luft eller jern. Den fysiske eigenskapen til spolen ein ynskjer å utnytte i ein elektronisk krets er induktans. Om ein nyttar ei jernkjerne i spolen vil induktansen auke.

Energi 

Energien som vert lagra i ein spole er gjeven ut frå denne formelen: 
, der  er straumen i Ampere gjennom spolen, og  er induktiviteten til spolen gjeven i Henry.

Bruk i kretsar 
Ein spole oppfører seg ulikt om det vert sendt likestraum (DC) eller vekselstraum (AC) gjennom han. Spolen vil leie likestraum upåverka (oppføre seg som ei kortslutning) gjennom seg, men vil prøve å hindre vekselstraum med høgare frekvensar å komme gjennom. Spolen vil sette opp ei spenning over seg gjeve av denne differensial-likninga

Om ein sender gjennom sinusforma AC gjennom ein spole kan ein sjå på likninga i frekvensplanet slik

der ω er vinkelfrekvensen som har denne samanhengen til frekvens i Hertz

Bruksområde 

Det at ein spole påverkar vekselstraum som går gjennom han, kan nyttast i analog signalbehandling til å filtrere ut (fjerne) somme frekvensar i eit signal. Ein spole i seg sjølv prøver å hindre høge frekvensar å komme gjennom seg. Saman med motstander og eventuelt kondensatorar til å lage eit høg- eller lågpassfilter.

Om ein legg to (eller fleire) spolar inntil kvarandre kan ein lage ein transformator. Ei AC-spenning over den eine spolen vil forplante seg over til den andre sida. Spenninga kan bli anten høgare eller lågare alt etter som forhaldet mellom talet på viklingar på dei to spolane

Elektriske komponentar
Energilagring
Sarlat-la-Canéda

Sarlat-la-Canéda, tidlegare berre kalla Sarlat, er ein liten by og kommune sørvest i Frankrike. Han er sous-préfecture (underprefektur) i departementet Dordogne i regionen Nouvelle-Aquitaine, og har om lag 10 000 innbyggjarar. 

Sarlat er kjend for mange mellomalderbygningar som trekk hordar av turistar om sommaren. I den same perioden er det også ein teaterfestival i byen.

Historie 
Gamlebyen i Sarlat voks fram kring eit benediktinarkloster som gjekk attende til Karl den store si tid. Byen hadde høgdepunktet sitt som senter for eit stort klostergods på 1200-talet. Klosteret var eitt av seks store kloster i provinsen Périgord og var det einaste som blei spart for vikingane sine herjingar. I 1153 kom klosteret under direkte vern av Paven og i 1318 blei det sete for eit nytt bispedøme. Klosterkyrkja blei etter den tid domkyrkje og Sarlat held fram med å spele ei viktig rolle som kyrkjesentrum fram til den franske revolusjonen.

Som sentrum for store kyrkjegods var byen eit attraktivt politisk mål under Hundreårskrigen mellom Frankrike og England og byen kom vekselsvis på engelske og franske hender. Under Fronden blei byen i 1652 okkupert av troppane til Prinsen av Condé. Etter den franske revolusjonen blei bispedømet lagt ned og byen miste den framtredande rolla han hadde. På 1960-talet ville ein rive dei gamle bygningane, men dei blei redda i siste liten av vernelova som André Malraux fekk gjennom i 1962.

Kjende folk frå Sarlat 
 Étienne de la Boétie
 Gabriel Tarde

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 http://www.sarlat.com/ 
 Turistkontoret 

Dordogne
Byar i Nouvelle-Aquitaine
Christian Krohg

Sjå og Christian Krohg (fleirtyding)

Christian Krohg () var ein norsk målar, forfattar og journalist. Han vert halden for å vere ein av dei største norske biletkunstnarane og han var den viktigaste kunstnaren innan naturalismen i Noreg. 

Krohg var fødd i Oslo. Då han reiste til Tyskland for å studere kunst i 1874, var han allereie utdanna jurist frå Universitetet i Oslo. Krohg studerte fyrst i Karlsruhe og så i Berlin. Han blei ein av skagensmålarane, og gjennom opphalda sine på Skagen, dit han kom fyrste gong i 1879, fekk han arbeide saman med målarar som Peder Severin Krøyer, og Anna og Michael Ancher. Dei påverka alle kvarandre og fleire av dei beste måleria hans vart til i Skagen. 

Krohg var sterkt inspirert av tenkjarar innan realismen og valde motiv frå kvardagslivet og bileta kunne ofte skildre urett eller sosial naud. Særleg kjend er måleriet Albertine i politilægens venteværelse, som gjengjev ein scene frå hans eigen roman, Albertine frå 1886. Boka skildrar prostitusjon og vakte stor oppsikt og vart inndregen av politiet.

Krohg var også journalist i Verdens Gang (1890—1910), og professor og direktør ved Statens kunstakademi (1909—25). I perioden 1901 til 1909 budde han med familien i Paris.

Krogh var son av Georg Anton Krohg. Han var gift med Oda Krohg og far til Nana Krohg Schweigaard og Per Krohg. 

Nasjonalgalleriet i Oslo har mange viktige verk av Christian Krohg, mellom anna Albertine i politilægens venteværelse og Kampen for tilværelsen. Han er også godt representert ved andre norske museum og ved musea i Skagen, København, Stockholm, Malmö og Göteborg.

Christian Krohg ligg gravlagd på Æreslunden på Vår Frelsers Gravlund i Oslo.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Norske målarar
Norske forfattarar
Realistiske forfattarar
Realistiske kunstmålarar
Norske kunstprofessorar
St. Olavs Orden
Kunstnarar frå Oslo
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Kristianiabohemen
Dordogne

For elva med same namn, sjå elva Dordogne

Dordogne er eit departementet sør i Frankrike. Departementet ligg i regionen Aquitaine, og er kalla opp etter elva med same namn. Préfecture (administrasjonsstad) i departementet er Périgueux. Andre sentrale byar i Dordogne er Bergerac og Sarlat.

Historie 
Dordogne er eit av dei 83 opphavlege departementa som vart oppretta 4. mars 1790 under den franske revolusjonen. Det vart danna frå delar av den tidlegare provinsen Périgord.

Geografi 
Departementet er i dag ein del av regionen Aquitaine og grensar til departementa Haute-Vienne, Corrèze, Lot, Lot-et-Garonne, Gironde, Charente-Maritime og Charente.

Dordogne er det tredje største departementet i den europeiske delen av Frankrike.

Demografi 
Innbyggjarane i departementet vert kalla périgordiens eller périgourdins.

Turisme 

Det er om lag 1000 slott i Dordogne, inkludert: 
 Beynac
 Biron
 Bourdeilles
 Castelnaud-la-Chapelle
 Commarque
 Milandes
 Monbazillac
 Pécany

Området er best kjend for sin vakre natur, mange borger frå mellomalderen og fleire førhistoriske holer. Den mest kjende hola er Lascaux ved Montignac som viser holemåleri som er 15000 - 17000 år gamle.

Økonomi 
Landbruksspesialitetar i området er raudvin, gåseleverpostei og valnøtter.

Bakgrunnsstoff 
 

 Prefekturet si nettside
 Offisiell nettside
 Bilete frå Dordogne 
 Reiseguide for Dordogne 
 Landsbyar og slitt i Dordogne

 
Franske departement
Niger-kongospråk

Niger-kongospråka. eller den nigerkordofanske språkfamilien, er ein av verdas største språkfamiliar, og den største i Afrika, både målt etter geografisk område, talet på brukarar, og talet på ulike språk. Nesten alle dei store språka sør for Sahara høyrer til denne familien. Eit fellestrekk ved dei nigerkordofanske språka er nominalklassesystemet, eit system som av mange lingvistar blir sett på som eit genussystem.

Joseph Greenberg var den første som identifiserte den nigerkordofanske språkfamilien, som han kalla Niger-Congo, i ein serie av artiklar publisert mellom 1949 og 1954. Like før desse artiklane vart samla i bokform (The Languages of Africa) i 1963, endra han klassifiseringa si med å legge kordofansk til som ei eiga grein, og familien vart omdøypt til nigerkordofansk. Bennet og Sterk (1977) presenterte ei reklassifisering basert på leksikostatistikk som la grunnlaget for den viktige klassifiseringa i Bendor-Samuel 1989. Her vart kordofansk sett på som ei av fleire greiner, heller enn den eine greina i ei todeling av familien. Denne klassifiseringa har ført til at termen niger-kongo har vorte reintrodusert, og Ethnologue fører til dømes kordofansk opp som ei av mange greiner i niger-kongo-familiem.

Dei viktigaste underfamiliene i niger-kongofamilien er:

 Kordofanske språk: Snakka i det sørlege Sudan, rundt Nubafjella.
 Mande-språk: Snakka i Vest-Afrika; inkluderer bambara, det viktigaste språket snakka i Mali, og soninke, eit språk snakka hovudsakleg i Mali men også i Senegal og Mauritania.
 Atlantisk: Inkluderer wolof, snakka i Senegal, og fulfulde, som er eit lingua franca i heile Sahel-området.
 Dogon, snakka i Mali
 Ijoidske språk i Nigeria, mellom anna ij og defaka.
 Volta-kongo-språk
 Kruspråk: Snakka i Vestafrika, mellom anna bété, nyabwa, og dida.
 Gurspråk: Mellom anna dagbani i det nordlege Ghana, gurspråk blir snakka mellom anna i Elfenbeinskysten, Togo, Burkina Faso og Mali.
 Senufo-språk
 Adamawa-ubangispråka: Mellom anna sango, som blir snakka i Den sentralafrikanske republikken.
 Kwa-språk: Mellom anna akan, snakka i Ghana og gbe-språka, snakka i Ghana, Togo, Benin, og Nigeria, av dei er ewe det best kjende.
 Benue-kongospråk (m.a. Joruba og igbo, snakka i Nigeria).
 Bantuspråk: Ei svært stor språkgruppe, som mellom anna inneheld swahili, zulu og xhosa.

Bakgrunnsstoff 
 Bennett, Patrick R. & Sterk, Jan P. (1977) 'South Central Niger-Congo: A reclassification'. Studies in African Linguistics, 8, 241–273.
 Greenberg, Joseph H. (1963) The Languages of Africa. Indiana Univ. Press.
 Bendor-Samuel, John & Rhonda L. Hartell (red.) (1989) The Niger-Congo Languages — A classification and description of Africa's largest language family. Lanham, Maryland: University Press of America.
 Williamson, Kay & Blench, Roger (2000) 'Niger-Congo', i Heine, Bernd og Nurse, Derek (red.) African Languages - An Introduction. Cambridge: Cambridge University press, pp. 11—42.

 An Evaluation of Niger-Congo Classification på sil.org, Kenneth Olson
 Ethnologue: Niger-Congo Family Tree

Språkfamiliar
Språk i Afrika