alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jean-Honoré Fragonard

Jean-Honoré Fragonard () var ein fransk målar og teiknar under rokokkoen. Ein stor del av verka hans syner fram ei lett og hedonistisk livinnstilling, ofte med innslag av tildekt erotikk.

Liv og gjerning
Fragonard var fødd i Grasse i Frankrike. Han var elev av Chardin og Boucher. Mellom 1755 og -61 studerte han ved det franske kunstakademiet i Roma. Etter opphaldet i Italia flytta han til Paris. Der arbeidde han sidan for det meste utanfor dei etablerte akademiske krinsane. Han stilte sjeldan ut på salongane, han levde  framfor alt av private oppdrag. Fragonard vart i 1793 til sjef for 'Musée des Arts', dagens Louvre. 

Både som målar og teiknar var Fragonard mykje uttrykksfull. Han måla med stor virtuositet og i skiftande maner og teknikk. Særleg kjend er han for sine måleri av forelska par i parkar, til dømes Disse og Overraskinga, og av små hendingar ved hemmelege kjæleiksmøte, som Det stolne kysset. I dei fleste av Fragonards måleri, som Musikktevlinga, Flørten og Kjærleikens framsteg, gestaltar han elegant kledde kvinner i nonsjalante positurar, omgjevne av menn og englar, og ofte i eit grønkande miljø. Verka uttrykker lyst, kjærleik og kvinnenes kjenslemessige makt over mennene.

Fragonards fremste førebilete var 1600-talsmålarar som Rembrandt og Rubens i tillegg til Boucher og Tiepolo. I dei fleste av verka til Boucher står kvinna i sentrum, nett som i mange av bileta til Fragonard.

Jean-Honoré Fragonard døydde i Paris i 1806.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jean-Honoré Fragonard» frå ,  den 23. januar 2011.

Bakgrunnsstoff

 Levey, Michael, Rococo to Revolution: major trends in eighteenth-century painting. London: Thames & Hudson 1992. ISBN 0-500-20050-5 

Franske målarar
Rokokkomålarar
Folk frå Grasse
Up on Cripple Creek

«Up on Cripple Creek» er den femte songen på The Band-albumet The Band frå 1969. Han vart gjeven ut som singel i november 1969 og nådde 25. plass på den amerikanske singellista. Songen ser ut til å syne til Cripple Creek i Colorado, som har vore knytt til gruvedrift sidan gullrushet i 1890-åra. «Up on Cripple Creek» vart skriven av Band-gitaristen Robbie Robertson, med trommeslagar Levon Helm på solovokal.

Det finst konsertutgåver av «Up on Cripple Creek» på konsertfilmen The Last Waltz og det tilhøyrande filmmusikkalbumet, i tillegg til Before the Flood, eit konsertalbum i lag med Bob Dylan frå 1974.

«Up on Cripple Creek» er kjend for ein av dei første songane der ein Hohner Clavinet vert spelt med ein wah-wah-pedal. Riffet kan høyrast etter refrenget i songen. Clavineten, særleg med wah-pedal, vart mykje nytta i funkmusikk utover i 70-åra, og er framleis populær i dag.

Teksten
Teksten omhandlar tre av favorittemaa til The Band, Sørstatane, amerikansk folkemusikk og alkoholisme, og fortel soga om ein gruvearbeidar som reiser til Lake Charles i Louisiana for å møte ei lokal jente, medan han bruker pengane sine på drinkar.

Medverkande
Rick Danko- Bassgitar, korvokal
Levon Helm- Solovokal, trommer
Garth Hudson- Clavinet med wah-wah pedal, Lowrey orgel
Richard Manuel- Piano, korvokal
Robbie Robertson- Elektrisk gitar

Salslister

Andre versjonar
The Oak Ridge Boys på albumet Bobbie Sue
Tom Wopat på The Dukes of Hazzard-soundtracket frå 1979
Dave Matthews & Friends spelte songen mykje på konsertar
David Allan Coe skal ha spelt songen
The Gourds spelte over songen under eit mellomspel av «Gin and Juice» av Snoop Dogg
Gomez spelte songen på hyllestalbumet Endless Highway: The Music of The Band
Keisuke Kuwata spelte songen med Southern All Stars i ein medley med «Dixie Chicken» og «Sweet Home Alabama»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Up on Cripple Creek» frå ,  den 23. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

The Band-songar
Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Songar skrivne av Robbie Robertson
Songar produserte av John Simon
Capitol Records-singlar
Clavinet

Clavinet er eit elektromekanisk musikkinstrument som vart produsert av selskapet Hohner i ulike modellar mellom 1964 og 1982. Instrumentet er ein slags elektrisk forsterka klavikord. Clavinetten har tangentar med gummikledde metalltunger på undersida, som slår på dei respektive strengane sine (vanlege elgitarstrengar), der lydane vert fanga opp av to lange mikrofonar (s.k. «Single-Coil»-mikrofonar), for sidan å bli forsterka via ein ekstern instrumentforsterkar.

Clavinetten er mest brukt innan funk og reggae, men vert òg nytta i alle typar popmusikk.

Modellar 
Clavineten kom på 1960-talet ut i ei mengd ulike modellar. Dei fleste hadde 60 tangentar med 60 tilhøyrande strenger, noko som gav han eit omfang på fem oktavar.

 Clavinet I
 Clavinet II
 Clavinet L
 Clavinet C
 Clavinet D6
 Clavinet E7
 Clavinet/Pianet duo

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Clavinet» frå ,  den 23. januar 2011.

Bakgrunnsstoff 

clavinet.de
clavinet.com
Stor samling med songar der Clavinet er nytta 
Samling av Clavinet-videoar frå nettet 

Tangentinstrument
Rytmegitar

Rytmegitar er å nytte ein gitar som rytmisk akkordakkompagnement for ein songar eller andre instrument i ei musikkgruppe. I eit band som spelar akustiske, country-, blues-, rock- eller metalsjangrar (mellom andre), støttar ein gitarist som spelar rytmedelen melodilinja og soloane spelt av soloinstrumentet eller andre instrument. 

I mange kommersielle sjangrar dominerer elektrisk gitarar som rytmegitar, men akustisk gitar er eit populært val i country og folkemusikk.

Rolle
I popmusikk nyttar ein som regel rytmegitaren til å berre spele akkordsekvensar eller «progresjonar», og gjev ofte rytmen eller takten i tillegg, vanlegvis som ein del av ein rytmeseksjon. I rock og mange av undersjangrane består ein rytmeseksjon som regel av minst rytme- og bassgitarar, trommer og ofte eit klaverinstrument, men kan innehalde mange andre instrument, som perkusjon, MIDI-instrument, trommemaskinar, turntable og utstyr for avspeling av førehandsinnspelte rytmeakkompagnement. 

Ein gitarist spelar akkordar ved å klimpre på strengane eller plukke arpeggioar, som gjev akkordprogresjon eller «endringane» som støtter melodilinja framført av andre instrument eller vokalen. I motsetnad er rolla til sologitaristen å gje melodi, motmelodi og soloar.

Sjå òg
 Klimpring
 Sologitar
 Flamencogitar
 Steelgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rhythm guitar» frå ,  den 23. januar 2011.  
 

Gitarar
Pop
Akkompagnement
Rytme

it:Chitarra#Chitarra ritmica
Capitol Records

Capitol Records er eit amerikansk plateselskap med hovudkvarter i Capitol Records Tower i Hollywood i Los Angeles i California. Selskapet vart stifta i 1942 og vart i 1955 oppkjøpt av det britiske plateselskapet EMI.

Capitol Records har vore plateselskap og/eller distributør i USA for mellom andre desse artistane:
The Beatles; Paul McCartney; John Lennon; George Harrison; Ringo Starr
The Beach Boys
Tina Turner
Pink Floyd
Red Hot Chili Peppers
Queen
David Bowie
Megadeth
Exodus
Iron Maiden
Marc Bolan
Katy Perry
Gene Vincent
Marcy Playground
The Band; Levon Helm
The Swinging Blue Jeans
The Move
Radiohead
Yellowcard
Morningwood

USA-amerikanske plateselskap
Skipingar i 1942
Juno-vinnarar
Rolling Stones Records

Rolling Stones Records er eit plateselskap skipa av The Rolling Stones-medlemmane Mick Jagger, Keith Richards, Mick Taylor, Charlie Watts og Bill Wyman i 1970, etter at platekontrakten deira med Decca Records gjekk ut. Dei vart først distribuert i USA av Atlantic Records sitt dotterselskap Atco Records. Frå 1973 signerte dei ein distribusjonsavtale med Atlantic Records. I 1986 starta Columbia Records å distribuere dei. I Storbritannia vart dei distribuerte av EMI. Selskapet vart først leia av Marshall Chess, sonen til Chess Records-grunnleggjaren Leonard Chess. Selskapet vart lagt ned i 1992 då bandet signerte til Virgin Records, men logoen med tunga og leppene finst framleis på alle Rolling Stones-utgjevingane etter 1970.

Sjå òg
 Rolling Stones

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rolling Stones Records» frå ,  den 23. januar 2011.  
 

Britiske plateselskap
The Rolling Stones
Skipingar i 1970
Nedleggingar i 1992
Parlophone

Parlophone er eit plateselskap grunnlagt i Tyskland.

Selskapet vart grunnlagt i 1923 av det tyske Carl Lindström AG som sidan 1911 hadde marknadsført ein grammofon med namnet Parlophon. Parlophone vart raskt eit av dei leiande plateselskapa innan jazz. Tre år seinare vart heile Lindströmkonsernet oppkjøpt av det britisk-amerikanske Columbia Records. Då Columbia i 1931 gjekk saman med Mastra til Hi's Voice og vart til EMI vart Parlophone eit dotterselskap under dette.

Tidlegare

The Beatles 
Parlophone var The Beatles sitt plateselskap. Kontrakten med denne gruppa gav selskapet eit stort oppsving.

Artistar og grupper 

Utval av pop/rock artistar som har signert kontraktar med plateselskapet:
 Lily Allen
 All Saints
 Athlete
 Babyshambles
 Bat for Lashes
 Beverley Knight
 Blur
 Bliss
 Coldplay
 Siobhan Donaghy
 Duran Duran
 Gorillaz
 Interpol
 Jamelia
 John Lennon
 Late of the Pier
 Mansun
 Paul McCartney
 Kylie Minogue
 Pet Shop Boys 
 Queen
 Radiohead
 Scarlet Party
 Dusty Springfield
 Tina Turner
 Supergrass
 The Divine Comedy
 The Good, the Bad and the Queen
 The Verve

Britiske plateselskap
Skipingar i 1896
All I See

«All I See» er ein pop- og R&B-song av den australske songaren Kylie Minogue frå det tiande studioalbumet hennar, X (2007). Songen vart skriven av Jonas Jeberg, Mich Hedin Hansen, Edwin Serrano. Han vart gjeven ut digitalt som singel i Nord-Amerika 11. mars 2008.

Musikkvideo 
Videoen vart filma i tre timar medan Minogue var på pause frå prøvane til KylieX2008. Det vart filma i svart-kvitt og videoen viser Minogue dansa framfor ein kvit bakgrunn. Videoen vart filma med mobiltelefon.

Format og sporliste 
Amerikansk CD 1 Promo
«All I See» – 3:04
«All I See» (Instrumental) – 3:04

Amerikansk CD 2 Promo
«All I See» – 3:04
«All I See» (feat. Mims) – 3:51

Australsk iTunes
«All I See» (feat. Mims) – 3:51
«All I See» (Album Version) – 3:04
«In My Arms» (Spitzer Dub) – 5:05

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «All I See» frå , den 23. januar 2011.

Bakgrunnsstoff 
Songteksten på den offisielle nettsida til Minogue 
All I See på Allmusic

Kylie Minogue-songar
Songar frå 2007
Singlar frå 2008
Robert Christgau

Robert Christgau () er ein amerikansk essayist, musikkjournalist og sjølvutnemnd «Dean of American Rock Critics» (dekan for dei amerikanske rockekritikarane).

Christgau vart fødd i New York. Han seier at han vart ein rock and roll-fan då discjockeyen Alan Freed kom til byen i 1954. Han forlét New York for å byrje på college i New Hampshire, der han vart uteksaminert i 1962. Under collegetida vart han meir interessert i jazz, men vende tilbake til rock and roll så snart han kom tilbake til New York.

Til å byrje med skreiv han noveller, før han i 1964 vart sportjournalist og seinare politireportar for Newark Star-Ledger. Christgau byrja som frilansar etter at ein reportasje om dødsfallet til ei kvinne i New Jersey vart publisert i New York Magazine. Han vart forespurt om å ta over den inaktive musikkspalten i Esquire, og byrja der i 1967. Då Esquire la ned spalta flytta han over til The Village Voice i 1969 og tok i tillegg ein jobb som collegelærar.

I 1972 vart han fast tilsett av Newsday, men vende i 1974 tilbake til Village Voice som musikkredaktør. Frå 1974 til 2006 var han ansvarleg for Village Voice si Pazz & Jop-liste. I 2006 fekk han sparken «for taste» (for smak) kort etter å ha vorte kritisert av New Times Media. To månader seinare byrja han å skrive for Rolling Stone Magazine.

Christgau har òg regelmessig skrive for Playboy, Spin, Creem og Blender. I 2005 vart han professor på Clive Davis Department of Recorded Music på New York University.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robert Christgau» frå ,  den 23. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad
Konsumentguide på MSN Music 
Gransking av ein Christgaurecension av Christina Rees, Dallas Observer  
Onlinediskusjon med Robert Christgau  på rockcritics.com

USA-amerikanske journalistar
Folk frå New York City
Musikkritikarar
RCA Records

RCA Records (Radio Corporation of America) er eit amerikansk plateselskap og er eit av dei underordna selskapa til Sony BMG. RCA vart stifta i 1901 som Victor Talking Machine Company, seinare «RCA Victor».

RCA er namnet på tre ulike plateselskap: RCA Records er for pop, rock og country. RCA Victor er for blues, verdsmusikk, jazz og teatermusikk, som inkluderer dotterselskapet «Bluebird Records». RCA Red Seal er plateselskapet for klassisk musikk.

Sjå òg
RCA Camden

Bakgrunnsstoff
http://www.rcarecords.com/
http://www.rcavictor.com/ 

USA-amerikanske plateselskap
Skipingar i 1901
Juno-vinnarar
Reprise Records

Reprise Records er eit amerikansk plateselskap ått av Warner Music Group, og det opererer gjennom Warner Bros. Records. Plateselskapet vart stifta av Frank Sinatra i 1960.

Kjende artistar signert under Reprise Records er mellom anna Frank Sinatra, The Smashing Pumpkins, Avenged Sevenfold, The Used, Mastodon, Eric Clapton, Green Day, Fleetwood Mac, Josh Groban, My Chemical Romance, Tiny Tim og Depeche Mode.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell heimeside 

USA-amerikanske plateselskap
Skipingar i 1960
Atlantic Records

Atlantic Records (Atlantic Recording Corporation) er eit amerikansk plateselskap som er ått av Warner Music Group. Det vart stifta i 1947 av Ahmet Ertegün og Herb Abramson. Plateselskapet er mest kjent for satsinga si hovudsakleg innan musikksjangrar som rhythm & blues, rock 'n' roll og jazz, men har òg fleire artistar i sjangrane rock, pop, hardrock og progressiv rock. Atlantic Records var lenge eit av dei viktigaste og største uavhengige plateselskap i USA, men er i dag ein del av Warner Music Group, som slo saman Atlantic Records og Elektra Entertainment Group til Atlantic Records Group i 2004.

Underselskap i Atlantic Records 
 Bad Boy Records
 Elektra Records
 Roadrunner Records

Artistar med utgjevingar på Atlantic (utval)

Noverande
AC/DC
Toni Braxton
James Blunt
Crosby, Stills, Nash & Young
Phil Collins (USA og Canada)
Craig David
John Coltrane
The Corrs
King Crimson
Wilson Pickett
Rush
The Shadows
Stone Temple Pilots

Tidlegare 
Genesis
Led Zeppelin
Velvet Underground
Yes
Ray Charles
Alice Cooper
Dream Theater
Emerson Lake and Palmer
Aretha Franklin
Foreigner
Bob Geldof (USA og Canada)
INXS
Lynyrd Skynyrd
Charles Mingus
Manowar
Rolling Stones
Testament

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Atlantic Records» frå ,  den 23. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Warner Music Group si side om Atlantic Records Group 
 Atlantic Records sitt design på www.collectable-records.ru
 Atlantic Records: The House that Ahmet Built dokumentar frå TV-kanalen PBS' serie American Masters

USA-amerikanske plateselskap
Skipingar i 1947
Pye Records

Pye Records er eit britisk plateselskap. Pye sine mest kjende artistar var Lonnie Donegan (1956-69), Petula Clark (1957-71) og The Kinks (1964-71). Selskapet bytte namn i 1980, men tok namnet tilbake i 2006.

The Pye Company selde opphavleg TV- og radioapparat. Selskapet kjøpte opp Nixa Records i 1953 og hamna slik i platebransjen. I 1955 kjøpte selskapet opp Polygon Records, eit selskap som hadde far til Petula Clark i kontroll over distribusjonen av platene hennar. Dermed oppstod Pye Nixa Records. I 1959 vart namnet endra til Pye Records, og ATV åtte 50% av selskapet. ATV kjøpte opp dei attverande aksjane i 1966. To underavdelinger oppstod, Pye Golden Guinea Records og Piccadilly Records. I 1970 lanserte Pye folk, jazz, blues og progressive artistar på Dawn Records, og den mest kjende artisten der var Mungo Jerry.

Då namnerettane opphøyrde i 1980, endra selskapet namn til PRT Records. Katalogen hamna då i eige hos Castle Communications.

I 1958 vart Pye International Records starta. Selskapet distribuerte mange amerikanske etikettar, inkludert Chess Records, A&M Records, Kama Suttera Records, Colpix Records, Buddah Records, og King Records i Storbritannia.

I 1960 lanserte Pye lågbudsjettsetiketten Marble Arch som relanserte ei rekkje tidlegare Pye-utgjevingar.

I juli 2006 vart Pye reaktivert av Sanctuary for å utgje «indie» pop og «alternative» artistar.

Kjende artistar på Pye Records
 Lonnie Donegan (1956-1969)
 Petula Clark (1957-1971).
 Joan Regan (1960-1961)
 Donovan (1965-1971)
 Sandie Shaw (1964-1972)
 The Kinks (1964-1971)
 The Searchers (1963-1967)
 The Honeycombs (1964-1965)
 The Ivy League (1965-1966)
 David Bowie (1965-1966)
 Status Quo (1968-1971)
 Mungo Jerry (1970-1974)
 Brotherhood of Man (1976-1978)
 The Real Thing (1976-1979)
 Kenny Ball and his Jazzmen
 Chris Barber's jazzband

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pye Records» frå ,  den 23. januar 2011.  
 

Britiske plateselskap
Skipingar i 1959
Tidlegare plateselskap
Nedleggingar i 1980
Marble Arch

Marble Arch er eit bogemonument i kvit marmor som i dag står nær Speakers' Corner i Hyde Park i London, ved vestenden av Oxford Street. Namnet blir også brukt om staden like rundt monumentet  og undergrunnsstasjonen Marble Arch.

Monumentet blei utforma av arkitekten John Nash i 1828 som ein seremoniell portal til Buckingham Palace, den nye kongelege residensen som også blei utforma av Nash. Han er basert på Konstantinbogen i Roma, og er bygd i carraramarmor. Marble Arch blei opphavleg sett opp på The Mall like utanfor Buckingham Palace, men det viste seg raskt at opningen var for smal til at monarken si vogn kunne køyra gjennom. Han blei derfor flytta til si noverande plassering i 1851. 

Bogen står like ved Tyburn, der ein utførte talrike offentlege avrettingar mellom 1388 og 1793. Ein plakett som markerer staden er sett ned på ei trafikkøy like ved.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Marble Arch» frå , den 18. oktober 2011. 
 

Byggverk i London
Byggverk ferdigstilt på 1800-talet
Verna byggverk i London
City of Westminster
Triumfbogar
Monument og minnesmerke i Storbritannia
London Records

London Records er eit plateselskap med hovudkvarter i Storbritannia. Det distribuerte opphavleg plater i USA, Canada og Latin-Amerika frå 1947 til 1979, før det vart eit delvis sjølvstendig selskap. 

London Records oppstod etter ein strid om eigarskapen mellom den britiske greina og den amerikanske greina av Decca Records.

Tidlegare London Records-artistar 
 Ace of Base
 All Saints
 The Bachelors
 Bloodstone
 Bananarama
 Blancmange
 Teresa Brewer
 Bronski Beat
 Marianne Faithfull
 Fine Young Cannibals
 Funkapolitan
 Garolou
 Genesis
 Grotus
 The Kinks
 Dannii Minogue
 Los Bravos
 Vera Lynn
 Mantovani
 Marmalade
 Moody Blues
 The Nashville Teens
 No Sweat
 Onslaught
 Poppy Family
 Rolling Stones
 Salt N Pepa
 Savoy Brown
 Sleep
 Specimen
 The Tornados
 The Turtles
 Unit 4 + 2
 Universal
 Holly Valance
 Whigfield
 Win
 Y&T
 ZZ Top
 Meat Puppets

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «London Records» frå ,  den 23. januar 2011.

Bakgrunnsstoff
 Diskografiar

Skipingar i 1947
Britiske plateselskap
Warner Music-etikettar
MTV

MTV (Music Television) er ein amerikansk musikk-tv-kanal basert i New York. Han vart lansert 1. august 1981 for spele musikkvideoer på lufta med kjente VJ-ar.

Michael Jackson var den første svarte artisten som viste musikkvideoane sine på MTV. Takket vere Jackson, vart MTV til noko heilt anna. MTV kom med ei kunngjering i 2009 der dei sa: «MTV laga ikkje Michael Jackson, han laga oss. Ingen andre rocka VMA som han gjorde! Full respekt frå MTV»

John Lack som leia opningsshowet sa følgjande  «Ladies and gentlemen, Rock and Roll», og den første musikkvideoen som vart spelt var The Buggles med «Video Killed the Radio Star». Den andre videoen som vart spelt, og som ikkje vart like kjend, var Pat Benatar med «You Better Run».

I dag spelar MTV eit avgrensa utval av musikkvideoer, noko ein òg kan sjå på MTV Norge. Utover 1990-talet vart det satsa meir på seriar og røyndomsdrama retta mot tenåringar og unge vaksne. Dette auka ytterlegare etter millenniumskiftet, noko som gjekk på kostnad av kanalen sine musikkvideoar. I 2010 avgjorde kanalen seg å distansere seg frå omgrepet «Music Television», men ville likevel halde det gamle namnet. MTVs sin marknadssjef Tinte Exarhos uttalte i den samanhengen at: «Dei som ser på kanalen i dag refererer ikkje til MTV som ein musikkanal. Det har ikkje lenger den same emosjonelle sambandet».

Sidan lanseringen har MTV revolusjonert musikkbransjen med slagord som «Eg vil ha min MTV», noko som har vorte eit særs kjent slagord, og er mykje brukt på folkemunnane. Konseptet med Video Jockey vart populært, og ideen om ein dedikert video-basert stikkontakt for musikk vart lansert, og både artistar og fans fann ein sentral stad for musikkarrangement, nyhende og tilbod. MTV har òg vore referert utalde gonger i populærkulturen av musikarar, andre TV-kanalar og-program, filmar og bøker.

MTV har seinare skapt mange systerkanalar i USA og tilslutta kanalar internasjonalt, mellom dei MTV Noreg og MTV Europe. Den moralske innverknaden på unge menneske, inkludert døme på sensur og sosial aktivisme, har vore grunnlag for debatt i mange år. Avgjersla til MTV om å fokusere meir på røyndomsdrama har òg skapt debatt sidan 1990-talet.

MTV2 
1. august 1996 var oppstarten for MTV2, med opphavleg mål om å spele musikkvideoer kontinuerleg utan reklameavbrot, sidan MTV hadde byrja å dreie innhaldet mot program som ikkje var musikkrelaterte. Dette vart endra på slutten av 2002, og i dag viser dei musikkvideoer, musikkrelaterte program og program som er pop- og ungdomskultur-relaterte. Målgruppa er tenåringar og personar tidleg i 20-åra.

Sjå òg 
MTV Europe
MTV Norge
MTV Unplugged

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «MTV» frå ,  den 23. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Skipingar i 1981
Fjernsynskanalar
VH1

VH1 (VH-1: Video Hits One fram til 1994) er ein amerikansk kabel-TV-kanal som sender musikk- og livsstilsprogram. Han vart starta i januar 1985 av Warner-Amex Satellite Entertainment, på det tidspunktet del av Warner Communications som òg eigde MTV. Begge kanalane er i dag eigd av Viacom. Kanalen vart oppretta med omsyn på eit eldre publikum enn søsterkanalen MTV.

USA-amerikanske fjernsynskanalar
Skipingar i 1985
Magasinet Blender

Blender var eit amerikansk musikkmagasin som kalla seg sjølv «den ultimate guiden til musikk og anna». Det var òg kjend for stundom vågale bilete av kjendisar. 

Det samla lister av album, artistar og songar, mellom anna over ting som var best eller verst. I kvart nummer var det meldingar av heile diskografien til ein utvald artist, der kvart album i tillegg vart analysert. Magasinet starta opp i 1994, men vart nedlagd i mars 2009 då det berre vart tilgjengeleg over Internett.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Blender (magazine)» frå ,  den 23. januar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Musikktidsskrift
USA-amerikanske tidsskrift
Skipingar i 1994
Nedleggingar i 2009