alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ryan Reef

Ryan Reef er eit isolert rev som ligg utanfor nordkysten av Sør-Georgia, 900 meter nord for austenden av Doris Bay. Revet finst på eit kart basert på landmålingane til mannskapet på Discovery Investigations i perioden 1925-31, men kan ha vorte kartlagd tidlegare. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC), etter ei kartlegging av South Georgia Survey, 1951–52, etter Alfredo R.L. Ryan, president av Compania Argentina de Pesca, som opererte kvalstasjonen i Grytviken i Sør-Georgia.

Kjelder

Rev i Sør-Georgia
Semla Reef

Semla Reef er eit rev, 1 nautisk mil (1,9 km) langt, ved sørsida av innløpet til Queen Maud Bay på sørsida av Sør-Georgia. Det vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951-57, og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter ein båt nytta av kvalfangstselskapet Georgia Whaling Co i Leith Harbor.

Kjelder

Rev i Sør-Georgia
Storer Reef

Storer Reef er eit isolert rev som ligg 3 nautiske mil (6 km) søraust for Aspasia Point og 1,5 nautiske mil (2,8 km) utanfor sørkysten av Sør-Georgia. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter ei kartlegging av South Georgia Survey, 1951–52, etter kaptein Nathaniel Storer frå New Haven som i 1801 bygte ein liten skonnert på kysten av Patagonia, og segla henne til Sør-Georgia. I løpet av to somrar fanga dei 45 000 pelsselskinn.

Kjelder

Rev i Sør-Georgia
Wakefield Reef

Wakefield Reef er eit rev som ligg 2,5 nautiske mil (4,6 km) vest-sørvest for Cape Arkona, utanfor sørvestsida av Heardøya. Revet er nedteikna på eit amerikansk kart frå 1860- eller 1870-åra. Revet vart meir nøyaktig kartlagd og namngjeven av HMS «Wakefield» som vitja øya i april 1910.

Kjelder

Rev i Antarktis
Geografi på Heard- og McDonaldøyane
West Reef

West Reef er eit rev 3 nautiske mil (6 km) nordvest for Cape Lindsey på Elefantøya på Sør-Shetlandsøyane. Namnet er skildrande for referansen til Elefantøya. Det gamle namnet går attende til minst  1822.

Kjelder

Rev i Antarktis
Geografi på Sør-Shetlandsøyane
Williamsrevet

Williamsrevet er eit rev som strekkjer seg sørover kring 900 meter frå Kapp Fie på Bouvetøya. Revet vart kartlagd i 1898 av den tyske ekspedisjonen på «Valdivia» under Karl Chun. Det vart kartlagd på ny i desember 1927 av ein norsk ekspedisjon og kalla opp etter kaptein John Williams, ein amerikansk selfangar som vitja Bouvetøya i skonnerten «Golden West» i 1878 etter å ha gått i land på øya.

Kjelder

Rev i Antarktis
Geografi på Bouvetøya
Granekupa

Granekupa er eit stadnamn på garden Fitje i Gloppen kommune i Sogn og Fjordane. Granekupa ligg nær grensa mellom gardane Mardal, Kandal, Fitje og Gjengedal.

Fiskevatn 

Det ligg to vatn i Granekupa, Inste Granekupvatnet og Yste Granekupvatnet, det er sett ut fisk i båe. Dette skal ha blitt gjort så tidleg som på 1930-talet.

Bygginga av Granekuphytta 

Sauehald var ein vanleg del av landbruket på garden Fitje. Om våren vart sauene jaga opp i fjella sør mot Hyen og Jølster og om hausten måtte dei sankast ned att i grenda. Det siste kunne vere tungt arbeid om det var dårleg ver eller djup snø.

Knut P. Fitje, Kåre Mardal og Olav Gimmestad freista i 1947-48 å gjere butikk på sauesanking og dei tre tok på seg å sanke for alle bruka på Fitje. Det vanlegaste utgangspunktet for sauesankinga på Fitje hadde fram til då vore Fitjestøylen, inst i Langedalen. Sauene gjekk likevel vidt ikring - og for å lettare nå lenger inn i fjellet bestemte karane seg for å setje opp ei lita hytte inne på Granekupa.

Kjelder 

Gloppen kommune
Gråbrystbrillefugl

Gråbrystbrillefugl (Zosterops lateralis), maori Tauhou, er ein sporvefugl i brillefuglfamilien med utbreiing i Australia, på New Zealand og Dei sørvestre Stillehavsøyane Lord Howe, Ny-Caledonia, îles Loyauté, Vanuatu, og Fiji. Dei er vanlege og talrike over heile området av relativt fruktbare sørvestre og søraustre delar av Australia inkludert Tasmania og Bass-sundøyane, og gjennom den fuktige kystsona i det tropiske Queensland, inkludert Cape York-halvøya. Gråbrystbrillefuglar koloniserte New Zealand på 1800-talet.

Skildring 

Dette er ein grønleg brillefugl på 12 centimeter som veg ca. 13 gram. Han syner ein karakteristisk og iaugefallande kvit ring rundt auga. Undersida er lys grå til kvit med raudbrune flankar. Stjerten er kvit på undersida. Elles er hovudet og oversida i olivengrønt med grått i nakkeområdet. Det typiske habitatet deira er innanfor opphavleg skog og krattskog, men treffast òg i hagar og parkar. 

Gråbrystbrillefuglar hekkar i heile perioden frå september til mars, men hovudsakleg om våren og forsommaren. Dei gjer eit lite koppforma reir av materiale som gras, mose, hår, edderkopptrådar og tisteldum. Reiret heng fritt frå eit lite tre eller ein busk, ofte 2 til 3 meter over bakken. Hoa legg 2-5, typisk 3 lyseblå egg. Ruginga tar til etter at det andre egget er lagt. I løpet av hekkesesongen kan dei oppsede 2 eller 3 ungekull. Etter at ungane frå siste kull er flygedyktige, vil gråbrystbrillefuglane samle seg i flokkar og mange kan migrere nordover på seinsommaren.

Trekkåtferd 
Delar av populasjonen er flyttfuglar. Fuglar på Tasmania kryssar Bass-sundet og spreier seg i Victoria, New South Wales og søraustlege Queensland. Bestandane av desse områda har ein tendens til å dra vidare mot nord, medan dei nordlegaste fuglane er standfuglar. På New Zealand er det observert lokale trekk, til dømes nordover internt på Sørøya, men ingen er dokumentert å føreta trekk over Cooksundet til Nordøya. 

Gråbrystbrillefuglar var første gongen registrert på New Zealand i 1832. Dei kom då til Milford Sound som ligg innanfor dagens Fiordland National Park på Sørøya. Større mengder kom først i 1856, og arten koloniserte heile landet. Seinare har dei òg kolonisert Norfolkøya og Chathamøyane. Maorien sin namn på arten, 'Tauhou', tyder «framandt» eller meir bokstaveleg, «ny tilkome».

I frukthagar 
Gråbrystbrillefuglar er altetande. Dei utfører ei verdifull teneste i hagar og frukthagar ved å beite på skadeinsekt, inkludert bladlus, skjoldlus og møll. Men nokre hagedyrkarar ser på gråbrystbrillefuglar som eit alvorleg skadedyr ettersom fuglane òg beitar på eit breitt spekter av vanlege fruktartar, og valdar soleis stort økonomisk skadeverk.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Silver-eye» frå , den 2. desember 2012. 
  
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 BirdLife International (2012) Species factsheet: Zosterops lateralis . Henta frå http://www.birdlife.org den 2. desember 2012.

Brillefuglfamilien
Fuglar i Oseania
Storvengpetrell

Storvengpetrell (Pterodroma macroptera) er ein sjøfugl i stormfuglfamilien med sirkumpolar utbreiing over hav, til vanleg i eit belte mellom ca. 30 og 50° sør.


Skildring 
Fuglen er heilt mørkebrun med unntak av eit variabelt bleika område nær nebbrota. Nebbet er svart. Han kan skiljast frå grålire og smalnebblire med den heilt mørke undervengen, det tjukke, butte nebbet, og ulike jizz (særpreg). Den liknande lysbeinlire har eit lyst rosa nebb og skiljast med det. Petrellar i slekta Procellaria er større og flyg med mindre byksande flygemønster.

Han hekkar på den sørlege halvkula mellom 30 og 50 grader sør med hekkekoloniar på Tristan da Cunha, Gough Island, Crozet-øyane, Prince Edward Islands, Kerguelen-øyane og på kysten av Sør-Australia og nordlege New Zealand. Han er ein sjeldan tilfeldig gjest til Stillehavet utanfor kysten av California, USA.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Great-winged Petrel» frå , den 2. desember 2012. 
  
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Pterodroma macroptera. Henta frå http://www.birdlife.org den 2. desember 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Stormfuglfamilien
Kvanteelektrodynamikk

Kvanteelektrodynamikk er eit felt innan fysikk som byggjer på kvantefysikk og elektrodynamikk. Det tek for seg vekselverknaden mellom elektromagnetiske felt og partiklar med elektrisk lading, og er den første teorien som sameiner kvantemekanikk og den spesielle relativitetsteorien. Kvanteelektrodynamikken blei utvikla av mellom anna Richard Feynman, Sin-Itiro Tomonaga og Julian Schwinger, som saman fekk nobelprisen i fysikk for dette arbeidet i 1965. Tillegg av David Gross, Frank Wilczek og David Politzer førte til at desse fekk prisen i 2004. Grunnlaget for kvanteelektrodynamikken blei lagt sist på 1920-talet av Paul Dirac, Werner Heisenberg og Wolfgang Pauli.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Quantum electrodynamics» frå , og «Kvanteelektrodynamikk» frå  den 2. desember 2012.  
 

 
Kvanteelektronikk
Elektrodynamikk
Partikkelfysikk
Kvantefeltteori
Heinz Kuttin

Heinz Kuttin () er ein austerriksk, tidlegare skihoppar frå Gassen i Kärnten. Han vart verdsmeister i normalbakken under Ski-VM 1991, der han også vann eit VM-gull med Austerrike sitt lag i laghopp.

Aktiv
Kuttin debuterte i verdscupen som 16-åring, og kom på ein fin åttandeplass. Han deltok i OL 1988 i Calgary og vart nummer seks og beste austerrikar i normalbakken. I VM 1989 i Lahti tok han bronsemedaljen i normalbakken.

To år seinare, under VM 1991 vart han verdsmeister i normalbakken med 222,9 poeng, 0,9 framom sølvvinnaren Kent Johanssen frå Noreg. Tidlegare i same meisterskapen vann han også VM-gull i lagtevlinga, dei andre på Austerrike sitt lag var Ernst Vettori, Andreas Felder og Stefan Horngacher.

Under OL 1992 i Albertville fekk Kuttin bronsemedaljen i storbakken og ein sølvmedalje i lagtevlinga. Både under Ski-VM 1993 i Falun og under OL på Lillehammer vart det bronsemedaljar på Austerrike i laghopp, Kuttin var på laget begge gongane.

Kuttin vann to verdscuprenn, begge i Granåsen i Trondheim (1991 og -92), og kleiv på pallen etter tolv verdscuprenn (2-6-4). Dessutan var han med å vinne to lagtevlingar i verdscupen. Han la opp som aktiv i 1995.

Verdscupsigrar

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heinz Kuttin» frå ,  den 2. desember 2012.  
 

Austerrikske skihopparar
Deltakarar under vinter-OL 1988
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Stefan Horngacher

Stefan Horngacher () er ein austerriksk, tidlegare skihoppar frå Wörgl i Tirol. Han vann to VM-gull, 1991 og 2001, med Austerrike i laghopp, samt fem bronsemedaljar i laghopp i ulike verdsmeisterskap og olympiske leikar i tida 1992-2001.

Aktiv
Horngacher slo gjennom internasjonalt i 1990/91-sesongen, då han endå på fjerdeplassen i den totale verdscupen. I løpet av sin lange karriere vann han to  renn i verdscupen. Den fyrste sigeren kom i skiflyging i 1991 i Kulm og den andre i Zakopane i 1999.

Sesongane 1995 og -96 var Horngacher mykje plaga av sjukdom, alvorleg smitta av Yersinia-bakterien, og deltok knappast i hoppbakken.

Horngacher vann heile sju VM- eller OL-medaljar med Austerrike sine lag i laghopp. Derimot vann han ingen individuelle medaljar i dei store meisterskapane. Hns beste plasseringar i verdsmeisterskap kom under Ski-VM 2001 i Lahti, der han vart nummer fire i normalbakken og nummer fem i storbakken. Det var i den same meisterskapen at han vann VM-gull i laghopp i normalbakken, og fekk bronse i laghopp i storbakken.

Han la opp i 2002.

Medaljar i laghopp i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Val di Fiemme: Gullmedalje, saman med Ernst Vettori, Andreas Felder og Heinz Kuttin
VM 1993 i Falun:  Bronsemedalje, saman med Vettori, Kuttin og Andreas Goldberger
OL 1994 på Lillehammer: Bronsemedalje saman med Kuttin, Goldberger og Christian Moser
OL 1998 i Nagano: Bronsemedalje, saman med Martin Höllwarth, Reinhard Schwarzenberger og Andreas Widhölzl
VM 1999 i Ramsau: Bronsemedalje, saman med Höllwarth, Schwarzenberger og  Widhölzl
VM 2001 i Lahti: Gullmedalje og bronsemedalje; saman med Höllwarth, Wolfgang Loitzl og Goldberger

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stefan Horngacher» frå ,  den 2. desember 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Stefan Horngacher» frå ,  den 2. desember 2012.

Bakgrunnsstoff

Austerrikske skihopparar
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Weddellsel

Weddellsel (Leptonychotes weddellii) er ein selart i familien ekte selar, og er den av selartane som lever lengst mot sør. Weddellsel finst nær Antarktika. Dei har namn etter utforskaren og selfangaren James Weddell, som oppdaga dei ved Weddellhavet.

Weddellselar blir rundt 2,5-3,5 meter lange og veg 400–600 kg. Hodyra er gjerne større enn hanndyra. Hannane har tjukkare nakke og breiare hovud enn hoene. Dyra har grå pels som er marmorert med svarte og lyse flekkar. Undersida er lysare enn resten. Dei er kjenneteikna er lyse flekkar rundt augo.

Arten lever i pakkisen ved kysten av Antarktis. Om vinteren held dei seg i havet for å verna seg mot snøstormar.

Selane ynglar på fast is i Antarktis og på øyar nord til Sør-Georgia. Dei skil seg frå andre selar ved at ei kan få tvillingar. Selungane drikk morsmjølk til dei er 6-7 veker gamle, men blir først fullvaksne når dei er rundt tre år, og pleier først para seg når dei er seks til åtte år gamle, men nokre hoer kan para seg før dette.

Weddellsel lever mest av blekksprut, fisk, kril og skaldyr. Han dykkar regelmessig til djupner på 200–400 meter. Ein har registrert dykk ned til 600 meter som har vart godt over ein time.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Weddellsel» frå , og «Weddell seal» frå  den 2. desember 2012.

Bakgrunnsstoff

Selar
Dyr i Antarktis
Dyr i Sør-Amerika
Karl Schnabl

Karl Schnabl () er ein austerriksk tidlegare skihoppar frå grenda Achomitz i Hohenthurn i Kärnten. Han vart olympisk meister i storbakken under vinter-OL 1976 i Innsbruck, og fekk også ein bronsemedalje i same olympiaden, samt ei medlaje i same valør i skiflygings-VM 1975.

Aktiv
Schnabl gjekk på skigymnas i Stams i Tirol. Han slo gjennom i hoppbakken under den tysk-austerrikske hoppveka 1974/75. Han vann då dei tre siste renna i turneringa, men ettersom han hamna langt nede på resultatlista i det fyrste rennet vart han nummer tre  i hoppveka, bak landsmennene Willy Pürstl og Edi Federer. Schnabl vann bronsemedaljen under VM i skiflyging 1975 i Kulm. Seinare i same sesongen gjekk han til topps i hopprennet i Lahti-leikane.

I hoppveka 1975/76 kom Schnabl på andreplass, med 910,5 poeng var han knapt ti poeng bak vinnaren av hoppveka, Jochen Danneberg. Før OL 1976 på austerriksk heimegrunn i Innsbruck var Schnabl ein av dei store gullkandidatane. Han meistra presset og tok fyrst bronse i normalbakken, før han vart olympiameister i storbakken. Mot slutten av OL-sesongen gjekk han til topps både i Lahti og i Holmenkollen.

I 1977-sesongen heldt ikkje Schnabl heilt det same høge nivået som tidlegare. Han oppnådde likevel ein andreplass i Bischofshofen under hoppveka 1976/77. Året etter overraska han stort då han vart nummer fire i normalbakken under ski-VM 1978 i Lahti.

Schnabl vart austerriksk meister i normalbakken tre år på rad; 1975-77.

Han la opp som aktiv skihoppar i 1978 for å studere medisin. Sidan har han arbeidd som lege og idrettsmedisinar ved det idrettsmedisinske instituttet i Kärnten.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Karl Schnabl» frå ,  den 2. desember 2012.

Bakgrunnsstoff

Austerrikske skihopparar
Olympiske meistrar for Austerrike
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1976
Skihopparar under vinter-OL 1976
Spikkestad stasjon

Spikkestad stasjon på Spikkestad i Røyken kommune er endestasjonen på den einspora lokaljarnbanen Spikkestadbanen (òg kalla Røykenbanen), som er ein sidebane frå Drammensbanen ut frå Asker stasjon. 

Stasjonen vart opna i 1885 som ein haldeplass på det som då var Drammensbanen mellom Oslo Vestbanestasjon og Drammen stasjon, og fekk status som stasjon i 1911. Frå 1973 vart stasjon endestasjon på Spikkestadbanen etter at det var opna ei ny og mykje stuttare dobbelspora line for Drammensbanen på strekninga mellom Asker stasjon og Drammen etter ein annan trasé gjennom Liertunnelen. Ein heilt ny Spikkestad stasjon vart teken i bruk i august 2012.

Spikkestad stasjon ligg 37,51 kilometer frå Oslo Sentralstasjon.

Bakgrunnsstoff
Jernbaneverkets interenttside med opplysningar om Spikkestad stasjon 
Spikkestad stasjon på Norsk Jernbaneklubbs stasjonsdatabase

Jarnbanestasjonar i Asker
Jarnbanestasjonar opna i 1885
1885 i Noreg
Sirkumboreal utbreiing

Sirkumboreal er eit uttrykk som vert brukt innan plantegeografien og femnar plantar som veks «jorda rundt» i tempererte eller kalde strok på den nordlege halvkula, den boreale regionen, både i Europa, Asia og Nord-Amerika.

Sjå òg
Sirkumpolar utbreiing

Kjelder

Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Biogeografi
Point Abrahamsen

Point Abrahamsen er eit nes som ligg mellom Lighthouse Bay og Prince Olav Harbour, dei to vestlege armane av Cook Bay, på nordkysten av Sør-Georgia. Det vart kartlagd av mannskap under Discovery Investigations i 1929 og truleg kalla opp etter kaptein Abrahamsen, som var leiar på ein kvalstasjon ved Prince Olav Harbour på den tida.

Kjelder

Abrahamsen
Acrid Point

Acrid Point, òg kalla Punta Acre, er eit lågtliggande nes mellom Stench Point og Pacific Point på nordvestsida av Zavodovski Island i Sør-Sandwichøyane. Namnet, gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971, syner til dei beiske (acrid på engelsk) vulkanske gassane som kjem ut på vestsida av øya.

Kjelder

Nes på Sør-Sandwichøyane
Adventure Point

Adventure Point er eit nes som ligg nord for Brighton Beach på vestsida av Possession Bay i Sør-Georgia. Namnet vart først nytta på eit kart frå 1931 av Det britiske marinedepartementet.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia
Alert Point

Alert Point er eit nes som ligg ved nordsida av munningen av Purvisbreen i Possession Bay, på nordkysten av Sør-Georgia. Det vart kartlagd av Discovery Investigations (DI) i 1928–29 og kalla opp etter motorbåten deira «Alert».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Alert Point» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Georgia
Cape Alexandra

Cape Alexandra er eit nes heilt nordvest på Sør-Georgia. Det vart kalla «Cape North» i 1775 av ein britisk ekspedisjon under James Cook, men dette namnet har sidan vorte nytta om eit nes 10 nautiske mil aust-nordaust for det nordlegaste punktet på Sør-Georgia. Namnet Cape Alexandra går attende til kring 1912 og er til minne om dronning Alexandra, dronninga til kong Edward VII av Storbritannia.

Kjelder 

Nes på Sør-Georgia
Allen Point

Allen Point er det søraustlege punktet på Montagu Island i Sør-Sandwichøyane. Montagu Island vart oppdaga i 1775 av ein britisk ekspedisjon under James Cook, men neset vart først kartlagd av Fabian Gottlieb von Bellingshausen i 1819–20. Neset vart kartlagd i 1930 av eit lag frå Discovery Investigations på «Discovery II» og kalla opp etter H.T. Allen, eit medlem av Discovery Committee.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Allen Point» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Georgia
Barffhalvøya

Barffhalvøya er ei halvøy aust for Cumberland East Bay i Sør-Georgia, som strekkjer seg nordvestover frå Sörling Valley 13 km til Barff Point. Han vart truleg oppdaga av den britiske ekspedisjonen under James Cook i 1775. Halvøya er namngjeven etter det nordlegaste neset, Barff Point.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Barff Peninsula» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Georgia
Leonhard Tafjord

Leonhard Tafjord () var ein norsk prest og folkeminnegranskar. Han tok eksamen ved Voss landsgymnas i 1919 og tok teologisk embetseksamen ved Universitetet i Oslo i 1925. Han var sokneprest i Norddal og deretter Haram og Kvam. Seinare vart han òg prost i Hardanger og Voss prosti. Tafjord grunnla mellom anna Kvam kyrkjeblad. Han gjekk kurs i folkeminnegransking og tok over som skriftstyrar for Norddal bygdebøker. Ættebok for Norddal (1949) og Gardssoge for Norddal (1967) skreiv han sjølv.

Kjelder

Norske prestar
Norske folkeminnesamlarar
Aspasia Point

Aspasia Point er eit bratt nes vest på Fanning Ridge, som ligg 15 km aust-søraust for Cape Nuñez på sørkysten av øya Sør-Georgia. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter kartlegginga til South Georgia Survey i 1951–52. Namnet har tilknyting til Fanning Ridge, sidan den amerikanske korvetten «Aspasia» under kaptein Edmund Fanning fanga 57 000 pelsselar på Sør-Georgia i 1800–01,

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Aspasia Point» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Georgia
Aucellina Point

Aucellina Point er eit lite nes 2 km søraust for Cape Rosa på sørkysten av Sør-Georgia. Det vart namngjeve i 1982 av UK Antarctic Place-Names Committee etter eit blautdyr av slekta Aucellina, som ein fann mange fossil av i nærleiken.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Aucellina Point» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Nes på Sør-Georgia
Austin Head

Austin Head er eit nes 3 km nord-nordvest for Leon Head, som stikk ut i Undine South Harbour på sørkysten av Sør-Georgia. Det vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951–57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Elijah Austin, ein viktig handelsmann New Haven i USA, som sendte ut dei første to amerikanske selfangarskutene til Sør-Georgia i 1790.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Austin Head» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Georgia
Antarctic Point

Antarctic Point er eit nes på vestsida av innløpet til Antarctic Bay på nordkysten av Sør-Georgia. Det vart kartlagd i perioden 1926–30 av eit lag frå Discovery Investigations, som namngav ho etter nærliggande Antarctic Bay.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Antarctic Point» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Georgia
Spikkestad

Spikkestad er ein tettstad i Asker kommune i Viken fylke, namngjeve etter garden Spikkestad, som i si tid avstod grunn til Spikkestad stasjon på jarnbanelina Drammensbanen, som då gjekk gjennom Røyken kommune. Jarnbanen gav grunnlag for at det på slutten av 1800-talet vart etablert industriverksemder og skule på staden. Spikkestad stasjon er no endestasjonen for Spikkestadbanen, som vart namnet på denne strekninga av Drammensbanen etter at Drammensbanen vart lagt utanom tidligare Røyken kommune. 

I samband med at kartongar skulle avløyse flasker som emballasje for konsummjølk og fløyte her i landet, vart det i 1957 bygd ein fabrikk for mjølkekartongar på Spikkestad. Denne fabrikken inngår no i ei verksemd som har utvikla seg til ein av dei store internasjonale leverandørane av emballasjekartong for mjølk, jus og fruktsaft og så bortetter.

Spikkestad er eit godt utgangspunkt for fot- og skiturar i Kjekstadmarka, eit skogs- og utmarksområde i Asker som er ein part av Oslomarka.

Busetnader i Asker
Tettstader i Viken
Barff Point

Barff Point er eit nes på austsida av innløpet til Cumberland Bay, på nordkysten av Sør-Georgia. Han vart kalla opp etter løytnant A.D. Barff på «Sappho», som med hjelp av kaptein Carl Anton Larsen, laga eit skissert kart over Cumberland Bay i 1906.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Barff Point» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Georgia
Begg Point

Begg Point er eit nes på nordaustsida av innløpet til Johan Harbor på sørkysten og nær vestenden av Sør-Georgia. Det vart kartlagd av South Georgia Survey, 1956–57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter kaptein Sinclair Begg på fleire kvalbåtar i området og som sidan var leiar av South Georgia Whaling Co. ved Leith Harbor, 1947–51.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Begg Point» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Georgia
Bellingshausen Point

Bellingshausen Point er eit nes på austsida av innløpet til Sea Leopardfjorden i Bay of Isles på Sør-Georgia. Det vart kartlagd i 1912–13 av Robert Cushman Murphy, ein amerikansk naturalist ombord på briggen «Daisy», som namngav ho etter admiral Thaddeus Bellingshausen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bellingshausen Point» frå ,  den 2. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Georgia