alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Grotteflygehundar

Grotteflygehundar (Rousettus) er ei slekt flygehundar. Dei er av og til kalla hundeansikt- flygehundar eller frukt flaggermus. Slekta er medlem av underordenen megachiroptera.

Artar
Slekta har ti artar;

Slekta Rousettus
Subgenus Boneia
Manado Fruit Bat, Rousettus (Boneia) bidens
Subgenus Rousettus
Geoffroy's Rousette, Rousettus amplexicaudatus
Sulawesi Rousette, Rousettus celebensis
Egyptian Rousette (Egyptian Fruit Bat), Rousettus aegyptiacus
Leschenault's Rousette, Rousettus leschenaulti
Linduan Rousette, Rousettus linduensis
Comoro Rousette, Rousettus obliviosus
Bare-backed Rousette, Rousettus spinalatus
Subgenus Stenonycteris
Long-haired Rousette, Rousettus (Stenonycteris) lanosus
Merk: Engelske tittelar.
Madagascar Rousette, Rousettus (Stenonycteris) madagascariensis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rousettus» frå ,  den 27. juli 2012.  
 

Flaggermus
Igor Khorosjev

Igor Petrovitsj Khorosjev () er ein russisk klaverspelar mest kjend for tida si som medlem i progressiv rock-gruppa Yes mellom 1997 og 2001. Han er klassisk utdanna pianist, har diplom-grad i musikk og spelar i tillegg instrumenta trombone, valthorn, gitar og trommer.

Han flytta til USA tidleg på 1990-talet, og bur i Boston. Etter perioden som Yes-medlem har han spelt inn eit soloalbum kalla Piano Works, og arbeider no mest med filmmusikk.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Igor Khoroshev» frå ,  den 28. juli 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Offisielt nettstad
 Igor Khorosjev-diskografi

Russiske klaverspelarar
Yes-medlemmar
Russiske filmmusikkomponistar
Folk frå Moskva
Oliver Wakeman

Oliver Wakeman () er ein engelsk klaverspelar. Han er den eldste sonen til Rick Wakeman og bror til Adam Wakeman. Han er mest kjend som tidlegare klaverspelar i progressiv rock-bandet Yes, og for samarbeidet sitt med fleire tidlegare kollegaer av faren sin, blant anna Steve Howe frå Yes og bandet Strawbs. I 2008–2009 var han på turné med Yes som erstattar for faren sin.

Etter turneen med Yes, som vart kalla In the Present, var han med Strawbs på turné og spelte på albuma deira Dancing to the Devil's Beat i 2009, før han 15. oktober 2009 vart presentert som offisielt medlem av Yes. I oktober–desember 2009 var Wakeman med på Yes-turneen i Europa, og han var òg med på USA-turneen i februar og mars 2010. Han var vidare med på USA-turnen til bandet i juni og juli 2010.

Hausten 2010 gjekk Wakeman saman med resten av Yes og produsent Trevor Horn i platestudio for å spele inn songar til eit nytt album. Etter at Geoff Downes vart presentert som ny klvarspelar i Yes 31. mars 2011, og det vart sidan klart at Wakeman ikkje lenger var offisielt medlem av Yes. Yes-albumet Fly from Here inneheld bidrag frå Wakeman som klvarspå «We Can Fly», «We Can Fly (reprise)» og «Hour of Need», og dessutan at han er medkomponist på låten «Into the Storm». Han spelar òg på konsertalbumet In the Present – Live from Lyon, som vart innspelt i desember 2009 og utgjeve november 2011.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Oliver Wakeman» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad

Engelske klaverspelarar
Yes-medlemmar
Musikarar frå London
Benoît David

Benoît David () er ein canadisk progressiv rock-vokalist, mest kjend som tidlegare vokalist for Yes. Han starta samarbeidet sitt med bandet som gjestevokalist under «In The Present»-turneen i 2008–2009. David vart 15. oktober 2009 presentert som offisielt medlem av Yes. Han slutta i bandet i februar 2012, etter at han fekk problem med stemma Europa-turnen til bandet hausten og vinteren 2011. 

Han er òg medlem av bandet Mystery, og var frå 1994 til 2009 med i Yes-coverbandet Close to the Edge. 

Benoît David var våren og sommaren 2010 med på USA-turneen til Yes, og bandet starta hausten 2010 innspelingar av albumet Fly from Here med David som vokalist. Albumet vart gjeve ut sommaren 2011. Han er òg vokalist på konsertalbumet In the Present – Live from Lyon, som vart spelt inn i desember 2009 og gjeve ut i november 2011.

Diskografi

Yes
2011 Fly from Here
2011 In the Present – Live from Lyon (konsertalbum)

Mystery
2007 Beneath the Veil of Winter's Face
2010 One Among the Living
2012 The World is a Game
2014 Tales from the Netherlands (konsertalbum)

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Benoît David» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad for Mystery 
Offisiell nettstad for Yes

Kanadiske songarar
Yes-medlemmar
Folk frå Montréal
Linn Jørum Sulland

Linn Jørum Sulland () er ein norsk handballspelar som har spela for Larvik Håndballklubb sidan 2009. Ho har vunne to EM-gull, eitt VM-gull og eitt OL-gull for Noreg, meisterligaen 2011 med Larvik HK, og tre serie- og tre cupmeisterskap med same klubben. Venstrehendte Sulland er høgre rykkrom-spelar. Perioden 2004-2018 deltok Sulland i 193 landskampar og skåra 579 mål for Noreg.

Handballspelaren Guri Jørum, er mor hennar, og fotballtrenaren Einar Jørum var morfaren hennar.

Aktiv
Sulland spela for Korsvoll til ho i 2001 melde overgang til toppserieklubben Stabæk. Ho  var i 2005 toppskårar i den norske toppserien med 159 skåringar og vart kåra til årets spelar i Noreg. Sommaren 2009 gjekk ho over til Larvik HK, der ho vann tre seriegull i åra 2010-12, den europeiske meisterligaen 2011, og tre norske cupgull.

Sulland debuterte på det norske handballandslaget 26. mars 2004. Meisterskapsdebuten fekk ho i VM 2005, som enda med norsk niandeplass. Ho kom ikkje med til EM 2006, men året etter fekk ho plass i VM-troppen. Noreg vann sølv i Paris, men Sulland fekk ikkje spele finalekampen som enda med 24-29-tap for Russland. Ho var heimeverande reserve då Noreg vart olympiske meistrar under OL i Beijing. Same året, 2008, vart ho europameister med Noreg etter siger 31-24 over Spania.

Sulland fekk ikkje plass i VM-troppen 2009, og til handball-EM 2010 var ho heimeverande reserve i dei innleiande rundane. Etter rokeringar kom ho inn i troppen til semifinalen mot Danmark, og imponerte då dei danske kvinnene vart slått 29-19. Også i finalen spela ho godt, og var med å sikre norsk EM-gull med 25-20 over Sverige. I 2011 vart Sulland verdsmeister med Noreg, ho skåra fem av finalemåla då Frankrike vart slått 33-24 i Sao Paulo.

Under OL 2012 var Sulland den viktigaste angrepsspelaren for Noreg. I finalen imponerte ho stort og skåra ti av dei 26 måla då Noreg vann 26-23 over Montenegro.

Merittar landslag
 VM 2005: Nr 9 med Noreg
 VM 2007: Sølvmedalje etter 24–29 mot Russland
EM 2008: Gullmedalje etter 34–21 mot Spania
EM 2010: Gullmedalje etter 25–20 mot Sverige
 VM 2011: Gullmedalje etter 32–24 mot Frankrike
OL 2012: Gullmedalje etter 26–23 over Montenegro
EM 2012: Sølvmedalje etter 31–34 mot Montenegro
 VM 2013: Nr 5 med Noreg
 VM 2015: Gullmedalje etter 31–23 mot Nederland
EM 2018: Nr 5 etter 38–29 mot Sverige

Kjelder
Landskampar
Denne artikkelen bygger på «Linn Jørum Sulland» frå ,  den 28. juli 2012.

Bakgrunnsstoff
www.tv2sporten.no Linn Jørum Sulland blir Larvik spiller

Norske handballspelarar
Verdsmeistrar i handball
Europameistrar i handball
Olympiske meistrar for Noreg
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Handballspelarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Spelarar i Handball-VM 2005 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2007 for kvinner
Spelarar i Handball-EM 2008 for kvinner
Spelarar i Handball-EM 2010 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2011 for kvinner
Spelarar i Handball-EM 2012 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2013 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2015 for kvinner
Spelarar i Handball-EM 2018 for kvinner
Folk frå Oslo
Ida Alstad

Ida Alstad () er ein norsk handballspelar frå Trondheim, som i alle sine år som aktiv har spela for Byåsen Idrettslag. Ho har i perioden 2009-12 vunne VM-gull og -bronse, EM-gull og i 2012 OL-gull. Alstad er vanlegvis venstre rykkrom-spelar.

Aktiv
Alstad var med på Byåsen sitt lag som i 2007 tapte finalane i den europeiske cupvinnarcupen mot Oltchim Valcea frå Romania, etter 24-30 heime og 29-29 borte. Her spela ho på lag med Tonje Nøstvold, Gøril Snorroeggen, Marit Malm Frafjord, Vigdis Hårsaker, Camilla Herrem og Kari Aalvik Grimsbø.

Alstad debuterte på Noregs landslag 23. september 2009 mot Ungarn. Ho var med i alle meisterskapstroppene til Noreg i perioden 2009-12. I sin meisterskapsdebut i 2009 vann ho bronsemedalje i VM etter norsk siger 31-24 over Spania, medan ho i 2010 vart europameister og 2011 verdsmeister, etter sigrar over høvesvis Sverige og Frankrike.

Under OL 2012 i London spela ho ein god kamp i finalen då Noreg vart olympisk meister etter siger 26-23 over Montenegro.

Til august 2012 har Alstad spela 76 landskampar og skåra 183 mål for Noreg.

Merittar
 VM 2009:  Bronsemedalje etter 26–21 mot Spania
EM 2010: Gullmedalje etter 25–20 mot Sverige
 VM 2011: Gullmedalje etter 32–24 mot Frankrike
OL 2012: Gullmedalje etter 26–23 over Montenegro
EM 2012: Sølvmedalje etter 31–34 mot Montenegro
 VM 2013: Nr 5 med Noreg
EM 2014: Gullmedalje etter 28–25 mot Spania
 VM 2015: Gullmedalje etter 31–23 mot Nederland
OL 2016: Bronsemedalje etter 36–26 mot Nederland

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ida Alstad» frå ,  den 28. juli 2012.

Bakgrunnsstoff
Ida Alstad - Biografi hos Norges Håndballforbund
Ida Alstad – Biografi hos European Handball Federation

Norske handballspelarar
Olympiske meistrar for Noreg
Verdsmeistrar i handball
Europameistrar i handball
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Handballspelarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Norske deltakarar under sommar-OL 2016
Handballspelarar under sommar-OL 2016
Spelarar i Handball-EM 2010 for kvinner
Spelarar i Handball-EM 2012 for kvinner
Spelarar i Handball-EM 2014 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2011 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2013 for kvinner
Spelarar i Handball-VM 2015 for kvinner
Folk frå Trondheim
Bladnasar

Bladnasar (Phyllostomidae) er ein familie i småflaggermus (Microchiroptera). Det er 192 artar i familien. Dei er kjend for ein bladliknande nase. Dei fleste artane lever i skogar og et mykje forskjellig. Store artar et frosk, øgle, fugl og andre flaggermus. Mindre artar et insekt, medan dei tre artane vampyrflaggermus (Desmodontinae), som også er i denne familien, drikk blod frå dyr som gris, hest og ku. Familien blir også kalla «New World»-bladnasar fordi dei kjem frå den såkalla «nye verda». Dei lever i Nord-Amerika, det sentrale Amerika og Sør-Amerika. Amerikanske flaggermus som dette er å finne i området frå sørvest i USA til nord i Argentina, og frå vestre Karibia til det sentrale Chile.

Underfamiliar:
Brachyphyllinae
 Carolliinae
 Desmodontinae
 Glossophaginae
 Phyllonycterinae
 Phyllostominae
 Stenodermatinae

Artar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leaf-nosed bat» frå ,  den 28. juli 2012.  

Trinibats.com: Phyllostomidae leaf nosed bats
animals.jrank.org: Phyllostomidae leaf nosed bats
The Surprising World Of Bats: Phyllostomidae

Flaggermus
The Yes Album

The Yes Album er det tredje albumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes. Dette er det første albumet der gitaristen Steve Howe medverkar. Albumet vart gjeven ut i februar 1971 i Europa og i mars same år i USA. Dette albumet vart det store gjennombrotet til bandet, og vart hylla av platekjøparar så vel som kritikarar. Dette er òg det siste albumet Tony Kaye medverkar på, før kom attende til bandet 12 år seinare på albumet 90125.

Albumet kom på 40. plass på Billboard 200 i USA, og på fjerdeplass på UK Albums Chart i Storbritannia.

Bakgrunn
The Yes Album vart nettopp det albumet plateselskapet ynskte seg etter den labre interessa for bandet sine to første album. Innspelingane vart gjort i studioet Langley Studios i Devon i England, og Steve Howe likte seg så godt der at han seinare kjøpte huset med tilliggande landområde, og han bur framleis der.

Òg på dette albumet er førenamnet til Jon Anderson stava «John» men for siste gongen sidan alle dei påfølgjande albuma brukar staveforma «Jon». På coveret er det eit bilete av bandet, og ein kan sjå Tony Kaye med gips på det eine beinet. Dette på grunn av at han kort tid før fotografiet vart teke var innblanda i ei mindre bilulykke.

Under den påfølgjande turneen var bandet Strawbs med som oppvarmingsband. Klaverspelaren i Strawbs var den unge og særs lovande Rick Wakeman, som med sitt virtuose spel på alle sine ulike tangentinstrument trekte til seg merksemd frå alle, Yes-medlemmane inkludert.

Etter turneen fekk Kaye sparken fordi han berre motvillig gjekk med på å spele på Moog-synthesizer og generelt nekta å ta i bruk moderne synthesizer og Mellotron, og ynskte berre å spele piano og Hammondorgel. Dermed tok Yes kontakt med Wakeman, som under tvil godtok å møte på ei øving. Få dagar seinare vart han presentert som den nye klaverspelaren i Yes.

Utgjeving
I 2000 plasserte magasinet Q albumet på 86. plass på lista si over dei 100 beste britiske albuma gjennom tidene.

Innhald

Medverkande 
 Jon Anderson (skriven «John Anderson» på originalutgjevinga) – vokal
 Chris Squire – bass, vokal
 Steve Howe – elektrisk og akustisk gitar, vihuela, vokal
 Tony Kaye – piano, Hammondorgel, Moog synthesizer
 Bill Bruford – trommer, perkusjon

  Colin Goldring – blokkfløyter på «I've Seen All Good People»

Ny-utgjevingar 
1988 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2003 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Yes Album» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 The Yes Album, CD-notater fra innercover av Bill Martin, 2003
 AllMusicGuide.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002
 Yes Lyrics: The Yes Album
 Prog Archives: The Yes Album
 

Yes-album
Musikkalbum frå 1971
Atlantic Records-album
album produserte av Eddie Offord
I've Seen All Good People

«I've Seen All Good People» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1971 på albumet The Yes Album. Songen er skriven av Jon Anderson og Chris Squire, og er ein av bandet sine mest kjende og «radiovenlege» songar. Songen er delt opp i to satsar, «Your Move» og «All Good People», og varar i 6 minutt og 56 sekund. Ein redigert versjon av songen beståande hovudsakleg av satsen «Your Move», vart utgjeve som singel i 1971.

Struktur 
Første satsen, «Your Move» er skriven av Jon Anderson og er delvis basert på Lewis Carroll-boka Through the Looking-Glas, som er rekna som framhaldet av historia frå Alice i Eventyrland. Boka handlar om eit parti sjakk, der Alice er med i spelet som bonde, men som avanserer på brettet og blir dronning. Teksten refererer både til hendingar i boka, og til spelet sjakk generelt.

Andre sats, «All Good People», er skriven av Chris Squire og består av ei rekkje repetisjonar av refrenget, med eit konvensjonelt rock-lydbilete. Satsen blir prega av høgt tempo og tette vokalharmoniar. Teksten inneheld òg referansar til John Lennon-songane «Instant Karma» og «Give Peace a Chance».

Konsertversjonar 
«I've Seen All Good People» er den tredje mest spelte songen under konsertane til Yes. Songen har vorte spelt på nærast alle konsertar sidan utgjevinga i 1971.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «I've Seen All Good People»:
Yessongs
An Evening of Yes Music Plus (Anderson Bruford Wakeman Howe)
Keys to Ascension 2
House of Yes: Live from House of Blues
Symphonic Live
The Word Is Live
Live at Montreux 2003
Songs from Tsongas (berre DVD)
Union Live
In the Present – Live from Lyon

Medverkande 
På originalinnspelinga frå 1971 medverkar: 
 Jon Anderson: vokal
 Chris Squire: bass, vokal
 Steve Howe: elektrisk og akustisk gitar, mandolin, vokal
 Tony Kaye: piano, Hammondorgel
 Bill Bruford: trommer, perkusjon

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «I've Seen All Good People» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Songar skrivne av Chris Squire
Songar skrivne av Jon Anderson
Songar produserte av Eddy Offord
Songar om sjakk
Atlantic Records-singlar
Yours Is No Disgrace

«Yours Is No Disgrace» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, innspelt hausten 1970 og gjeven ut albumet The Yes Album i februar 1971. Songen er skriven av Jon Anderson, Chris Squire, Steve Howe, Bill Bruford og Tony Kaye. Dette er eit av dei første forsøka til bandet på den «episke stilen» bandet seinare vart kjent for, og songen består av komplekse rytmiske og melodiske tema. Songen er 9 minutt og 45 sekund lang.

Struktur 
Songen opnar med eit country-liknande tema som kan minne om opningstemaet til TV-serien Bonanza. Så kjem trommene, bassgitaren og orgelet med, og som skapar eit sterkt rytmisk tema med eit enkelt orgeltema på toppen. Gitaren går over i eit nesten svevande arpeggio-tema som blir modulert. Første vers blir sunge over eit akkordbasert orgeltema.

Etter første vers kjem resten av instrumenta inn og skapar ein liknande rytmisk kjensle som frå før første verset. Dette rytmiske temaet blir punktert av ein frenetisk og aggressiv gitarsolo, og så kjem det ei rekkje korte gitarsoloar i ulike stilarter som rock, jazz, country og hardrock-liknande, før det går over i eit a capella-vers, berre med eit staccato bass-riff i bakgrunnen. Så dreiast musikken først gradvis over i eit crescendo, før det dust blir vendt tilbake til det rytmiske hovudtemaet i songen. Songen blir avslutta med ein repetisjon av det country-inspirerte temaet i opninga og det påfølgjande rytmiske temaet.

Konsertversjonar 
«Yours is No Disgrace» er ein av dei ti mest framførte songane til bandet under konsertar. Bandet har hatt han med på dei fleste turneane sidan songen vart skriven sommaren 1970. Konsertversjonane er som oftast særs lik studioinnspelinga.

Offisielle konsertopptak av «Yours Is No Disgrace» finnast på: 
Yessongs
House of Yes: Live from House of Blues
The Word Is Live
Songs from Tsongas
Union Live
In the Present – Live from Lyon

Medverkande 
Jon Anderson: vokal
Steve Howe: gitarer
Chris Squire: bass
Tony Kaye: Hammondorgel
Bill Bruford: trommer

Litteratur 
Dimery, Robert «1001 Albums You Must Hear Before You Die» New York: Quintet Publishing Limited, 2005. ISBN 9780789313713
Covach, John Rudolph og Boone, Graeme MacDonald «Understanding Rock: Essays in Musical Analysis» New York: Oxford University Press, 1997. ISBN 0195100050

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Yours Is No Disgrace» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1971
Songar produserte av Eddy Offord
Songar skrivne av Jon Anderson
Songar skrivne av Chris Squire
Songar skrivne av Steve Howe
Songar skrivne av Bill Bruford
Antikrigssongar
Songar om Vietnamkrigen
Fragile av Yes

Fragile er det fjerde studioalbumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i november 1971 i Europa og i januar 1972 i USA. Det er det første albumet til bandet med klaverspelaren Rick Wakeman, etter at Tony Kaye forlet bandet sommaren 1971. Dette er òg det første Yes-albumet som Roger Dean laga coveret til, og kunstverka hans skulle nærast bli synonymt med Yes og progressiv musikk generelt på 1970-talet. 

Albumet kom på fjerdeplass plass på Billboard 200 i USA, og på sjuande plass på UK Albums Chart i Storbritannia.

Bakgrunn
For første gongen nyttar bandet aktivt diverse lydeffektar, og lydbiletet blir prega av Eddie Offord sine «magiske» fingrar. Albumet består av fem individuelle låtar, der kvart enkelt bandmedlem presenterer talenta sine samt fire gruppelåtar. Rick Wakeman var av kontraktmessige årsaker hindra til å bidra som låtskrivar, men har heilt klart sett preget sitt på musikken. Utgjevinga vart utsett i to månader i USA på grunn av det gode salet av det førre albumet The Yes Album.

Albumet presenterer òg den episke komposisjonsstilen som Yes skulle bli så kjent for. Låtane «South Side of the Sky» og «Heart of the Sunrise» er gode døme på dette.

Innhald

Medverkande
 Jon Anderson – vokal
 Steve Howe – elektrisk gitar, akustisk gitar og vokal
 Rick Wakeman – Hammondorgel, piano, cembalo, Mellotron og Moog synthesizer
 Chris Squire – bass og vokal
 Bill Bruford – trommer, perkusjon

Produksjon
Yes – produsent
Eddy Offord – lydteknikar, produsent
Gary Martin – assisterande lydteknikar
Roger Dean – kunst, fotografi
David Wright – fargefoto av Bruford på trommer

Salslister

Salstrofé

Ny-utgjevingar
1988 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2003 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fragile (album)» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Fragile, CD-notat i innercover av Bill Martin, 2003
 AllMusicGuide.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002
 

Yes-album
Plateomslag av Roger Dean
Musikkalbum frå 1971
Atlantic Records-album
album produserte av Eddie Offord
Album produserte av Jon Anderson
Album produserte av Bill Bruford
Album produserte av Steve Howe
Album produserte av Chris Squire
Album produserte av Rick Wakeman
Roundabout

«Roundabout» er ein song av det engelske progressiv rock-bandet Yes, gjeven ut på albumet Fragile i 1971. Songen vart skriven av Jon Anderson og Steve Howe, og ein redigert versjon vart gjeven ut som singel i 1972, og ein konsertversjon vart gjeven ut som singel i 1973. Den er ein av dei mest kjende songane til Yes, samt den songen som er vorten framført oftast under konsertane deira. Songen er 8 minutt og 30 sekunder lang. Ein redigert versjon på 3 minutt og 27 sekund vart gjeven ut som singel, og kom på 13. plass på Billboard Hot 100 i USA i 1971.

Struktur 
Songen opnar med eit baklengs opptak av eit piano, som blir punktert av eit kort tema spelt på akustisk gitar med ein oktav-harmonisk teknikk i ein slags barokk-stil. Dette blir repetert, før gitaren avsluttar det korte opningstemaet og introduserer hovudtemaet saman med resten av instrumenta. Songen følgjer hovudsakleg konvensjonell rock-stil, med visse unntak.

Konsertversjonar 
Yes har spelt «Roundabout» under nærast alle konsertar sidan utgjevinga i 1971. På 1970-talet vart det framført ein versjon der opningstemaet vart spelt på elektrisk gitar, og sidan dei tekniske høva for betre lyd under konsertar for akustiske instrument betra seg på 1980-talet, vart det framført versjonar tett opptil originalinnspelinga. På midten av 2000-talet framførte Yes songen i ein akustisk blues/jazz-versjon.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Roundabout»: 
Yessongs – innspelt i 1972 (elektrisk gitar på opningstemaet)
The Word Is Live – innspelt i 1979
Keys to Ascension – innspelt i 1996 (nær identisk med originalinnspelinga)
House of Yes: Live from House of Blues – innspelt i 1999  
Live at Montreux 2003 – innspelt i 2003  
Symphonic Live – innspelt i 2001  
Songs from Tsongas – DVD innspelt i 2004 (akustisk blues/jazz-versjon)
Union Live – innspelt i 1991, gjeven ut i 2011
In the Present – Live from Lyon frå konserten deira i Lyon 1. desember 2009, gjeven ut i 2011

Versjon på ny-utgjevinga frå 2003 
På ny-utgjevinga av albumet Fragile frå 2003 finst eit «bonus-spor» med ein alternativ miks av songen. Denne versjonen er særs lik den ferdige og kjente versjonen, og varer i 8 minuttar og 35 sekunder.

Medverkande
På originalinnspelinga frå 1971 medverkar:
Jon Anderson: vokal
Steve Howe: akustisk gitar, elektrisk gitar og vokal
Chris Squire: bass
Rick Wakeman: Hammondorgel og Mellotron
Bill Bruford: trommer, perkusjon

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Roundabout» frå ,  den 28. juli 2012. 
'' oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Singlar frå 1973
Songar skrivne av Jon Anderson
Songar skrivne av Steve Howe
Songar produserte av Eddy Offord
Atlantic Records-singlar