alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Thomas Babington Macaulay

Thomas Babington Macaulay () var ein britisk-engelsk historikar, politikar og skribent.

Macaulay sitt ry bygde på fembandsverket History of England, eit arbeid som kom ut i tida 1849-61. Verket tek føre seg perioden 1688–1702, og sikra han plass som ein av grunnleggjarane av det englendarane kalla ei whig-tolking av den nasjonale historia. Elles gav han mellom anna ut det lyriske verket Lays of Ancient Rome i 1842, medan han i samtida òg var kjend som essayist.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Thomas Babington Macaulay» frå ,  den 8. oktober 2019.  
 

Britiske historikarar
Britiske politikarar
Britiske forfattarar
Songen It's Hard

«It's Hard» er ein song skriven av Pete Townshend og gjeve ut på det tiande albumet til The Who, It's Hard i 1983. Han vart gjeven ut som den tredje og siste singelen frå albumet. B-sida var John Entwistle sin «Dangerous». Singelen gjekk ikkje inn på singellista, men nådde 39. plassen på Billboard Hot Mainstream Rock Tracks. Dette vart den siste originale Who-singelen før «Real Good Looking Boy» i 2004.

Medverkande
The Who
Roger Daltrey – solovokal, rytmegitar på konsertutgåver
Pete Townshend – rytme og sologitar, korvokal
John Entwistle – bassgitar
Kenney Jones – trommer

Andre medverkande
Tim Gorman – syntheziser

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «It's Hard (song)» frå ,  den 8. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who-songar
Songar skrivne av Pete Townshend
Singlar frå 1983
Songar produserte av Glyn Johns
Warner Bros. Records-singlar
Polydor Records-singlar
Songar frå 1982
Songar produserte av Pete Townshend
Real Good Looking Boy

«Real Good Looking Boy» er ein song skriven av gitaristen i det britiske rockebandet The Who, Pete Townshend. Han vart opphavleg gjeven ut i 2004 på samlealbumet Then and Now, og var ein av to nye songar på det albumet, i lag med «Old Red Wine». Desse to var dei første nye songane The Who hadde gjeve ut på 15 år. Han vart seinare gjeven ut som ein forkorta singel med den andre nemnde songen som B-side. «Real Good Looking Boy» vart seinare framført i 2007 i rockemusikalen The Boy Who Heard Music.

Songen var ei hyllest til Elvis Presley og opnar med nokre pianolinjer frå songen «Can't Help Falling in Love».

Medverkande

Pete Townshend: gitar, solovokal
Roger Daltrey: solovokal
Greg Lake: bassgitar
Zak Starkey: trommer
John «Rabbit» Bundrick: piano
Simon Townshend: gitar og klaverinstrument

Teknisk
Simon Townshend: Produsent i Eel Pie Oceanic Studios, London kring november 2003
Lydteknikar: Bob Pridden og Myles Clarke

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Real Good Looking Boy» frå ,  den 8. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who-songar
Songar om Elvis Presley
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar skrivne av George David Weiss
Songar frå 2004
Songar skrivne av Hugo Peretti
Songar skrivne av Luigi Creatore
Songar produserte av Pete Townshend
Kunstrock

Kunstrock er ein undersjanger av rock som generelt reflekterer ein utfordrande eller avantgardistisk tilnærmingsmåte til rock, eller brukar modernistisk, eksperimentelle eller ukonvensjonelle element. Kunstrock aspirerer til å heve rock frå underhaldning til ei kunstnarisk melding, og gå inn for eit meir eksperimentelt eller konseptuelt syn på musikk. Sjangeren har trekk frå sjangrar som eksperimentell rock, avantgarde-musikk, klassisk musikk og jazz.

Musikken vart skapt med føremålet å lytte og tenkje i staden for å danse, og skil seg ofte ut ved hjelp av elektroniske effektar med easy listening-teksturar langt bort frå dei drivande rytmane i tidleg rock. Omgrepet vert stundom nytta om ein annan med «progressiv rock», men sistnemnde er i staden karakterisert av virtuositet på instrumenta og symfoniske teksturar. 

Sjangeren var mest populær tidleg i 1970-åra gjennom britiske artistar. Musikken, og dei teatralske framføringane ofte knytte til sjangeren, appellerte til unge vaksne, særleg på grunn av virtuositeten og dei komplekse tekstane og musikken. Kunstrock er ofte knytt til ein særskild periode i rocke, frå og med rundt 1966-1967 og fram til punken kom midt i 1970-åra. Sidan vart sjangeren blanda inn i andre popsjangrar i 1970- til 1990-åra.

Blant kunstrockartistar finn ein 10cc, Can, Devo, Electric Light Orchestra, Emerson, Lake & Palmer, Genesis, King Crimson, The Moody Blues, The Nice, Pink Floyd, Procol Harum, Queen, Roxy Music, Styx, David Bowie, Kate Bush, Captain Beefheart, Brian Eno, Lou Reed, Van der Graaf Generator, The Velvet Underground og Yes. 

Seinare kom band som Alt-J, Animal Collective, Florence and the Machine, Franz Ferdinand, Fugazi, Muse, Pere Ubu, Radiohead, Simple Minds, Talking Heads, Television, Ultravox, Wilco og XTC.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Art rock» frå ,  den 8. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

 
Britiske musikkstilar
Eksperimentell rock
USA-amerikanske musikkstilar
Popkunst
Progressive rock
Progressiv musikk
Eksperimentell rock

Eksperimentell rock (eller avant-rock) er ein undersjanger innan rock som pressar grensene mellom vanlege komposisjonar og framføringsteknikkar eller som eksperimenterer med grunnleggjande element i sjangeren. Artistar har som mål å frigjere eller nyskape og somme særpreg i sjangeren er improvisasjon, avantgardistiske element, rar instrumentering, utydelege tekstar (eller instrumentalar), uortodokse strukturar og rytmar, og ei underliggjande avvising av kommersielle mål.

Frå starten av har rocken vore eksperimentell, men det var først seint i 1960-åra at rockeartistar byrja å skape lange og komplekse komposisjonar gjennom bruk av fleirsporsinnspeling. I 1967 var sjangeren like kommersiell som popen var, men i 1970 had dei fleste leiande musikarane gjort seg sjølv udyktig på eit eller anna vis. I Tyskland utvikla krautrock seg som ein undersjanger med element av improvisasjon og psykedelisk rock blanda med avantgarde og moderne klassisk musikk. Seinare i 1970-åra vart det mykje kryssing av sjangrar samstundes med utviklinga av punk og new wave, gjer det sjølv-eksperimentering og elektronisk musikk. Funk, jazzrock og fusion-rytmar vart òg integrert i eksperimentell rock. 

Den første bølgja med eksperimentelle rockegrupper i 1980-åra hadde få direkte føregangarar for stilen sin. Seinare i tiåret gjekk avant-rocken meir mot ein psykedelisk estetikk som skilde seg frå den sjølvmedvitne og aktsame stilen til tidlegare post-punk. I 1990-åra vart ei lausare rørsle kjend som post-rock den dominerande forma for eksperimentell rock. Fram mot 2010-åra har omgrepet «eksperimentell rock» falle bort, sidan mange moderne rock heller vert kategoriserte under forstavingar som «post-», «kraut-», «psych-» og «støy-».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Experimental rock» frå ,  den 8. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

 
 

 
USA-amerikanske rockesjangrar
Eksperimentell musikk
Progressiv musikk
Rockeopera

Ein rockeopera er ei samling rockesongar med tekstar som følgjer ei soge. Rockeopaer er som regel gjevne ut som konseptalbum og er ikkje skrivne for scenen, noko som skil dei frå operaer. Fleire rockeoperaer er likevel blitt tilpassa til rockemusikalar. Bruken av forskjellige roller i songtekstane er eit vanleg forteljargrep. Suksessen til rockeopera som sjanger har inspirert liknande verk i andre musikkstilar, som rap-opera.

Colin Fleming i The Atlantic har identifisert The Story of Simon Simopath (1967) av det britiske psykedelike bandet Nirvana som den første innspelte rockeoperaen. Ofte er S.F. Sorrow (1968) av The Pretty Things rekna som den første rockeoperen.  Sjølv om Pete Townshend nekta å ha kjennskap til S.F. Sorrow, har kritikarar ofte samanlikna The Who sin rockeopera Tommy til denne.  Tommy inspirerte seinare On and On, ein rap-opera av The Fat Boys og American Idiot, ein punkrock-opera av Green Day.

Sjå òg
 Konseptalbum

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rock opera» frå ,  den 8. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikalsk teater
Gorensteinring

Ein kommutativ, noethersk   er Gorenstein viss han har endeleg injektiv dimension over seg sjølv.

Definisjonar 
Det er fleire ekvivalente definisjonar for Gorenstein ringar.  Me nemner eit par av dei her.  Anta no i tillegg at  er ein lokal ring.  Let  vera restkroppen til  og let  vera krulldimensjonen til 

  for ein 
  for alle  og 
  for alle  og

Eksempel 
  der  er ein kropp
  for ein kvar kropp

Eigenskapar 

 Kvar gorensteinring er Cohen–Macaulay

Sjå også 

 Totalt refleksive modular
 Cohen–Macaulay-ring
 Gorensteindimensjon

Kjelder 
 

Homologisk algebra
Ringteori
Algebraiske strukturar
Eksakt sekvens

Ein eksakt sekvens er eit omgrep matematikk.  Ein eksakt sekvens er ein sekvens av objekt og morfiar slik at bilete til ein morfi er lik kjernen til den neste.

Homologisk algebra
Algebraiske strukturar
Matematiske strukturar
Liealgebra

Ein liealgebra er i matematikken ein algebra, altså eit vektorrom med eit bilineært produkt, der det bilineære produktet—kalt ei lieklamme—oppfyller visse krav.  Liealgebraar er oppkalt etter den norske matematikaren Sophus Lie.

La  vera ein algebra over ein kropp  og skriv det bilineære produktet på klammeform: . Det bilineære produktet er ei lieklamme viss det oppfyller følgande

 antikommutativitet:  for alle 
 jacobiidentiteten:

Eksempel 
 Eit kvart vektorrom  der  for alle  er openbert liealgebraar. Slike liealgebraar er kalt abelske liealgebraar
 Ein kvar assosiativ algebra kan bli gjort til ein liealgebra ved å definera 
 Som eit spesielt tilfelle kan ein ta algebraen av alle  matriser over ein kropp og definera lieklamma som ovanfor

Algebraiske strukturar
Algebraisk topologi
Cantorteoremet

Cantorteoremet er eit teorem i matematikken som seier at ein kvar mengd  har strengt mindre kardinalitet enn potensmengden  til .

Prov 
Anta at det finst ein bijeksjon .  For kvar  er det to moglegheitar.  Me har anten  eller .  La .   er ein delmengd av  og dermed .  Men sidan  er ein bijeksjon, så finst det ein  slik at .  Viss , får me frå definisjonen av  at  og dette er ein sjølvmotseiing.  Viss derimot  får me igjen frå definisjonen av  at  og dette er ein sjølvmotseiing.  Det kan derfor ikkje eksistera ein bijeksjon .  Derimot finst det ein injeksjon  gitt ved .  Dette viser at  har strengt mindre kardinalitet enn .

 Diskret matematikk
Leibnizalgebra

Ein leibnizalgebra er i matematikken ein algebra, altså eit vektorrom med eit bilineært produkt, der det bilineære produktet er ein derivasjon.  Leibnizalgebraar er oppkalla etter den tyske matematikaren Gottfried Leibniz.

La  vera ein algebra over ein kropp  og skriv det bilineære produktet på klammeform: . Det bilineære produktet er ein derivasjon dersom me for alle  har

Kjelder 
 

Algebraiske strukturar
Algebra over ein kropp

Ein algebra over ein kropp (ofte kalla ein algebra) er i matematikken eit vektorrom saman med eit bilineært produkt.

La  vera eit vektorrom over ein kropp  og  eit produkt, her skrive på klammeform.   er bilineært viss det er lineært i beggje faktorane sine.  Det vil sei at for alle  og for alle  har me

 
  og

Eksempel 
  for ein kropp  der  er multiplikasjonen i kroppen
 Leibnizalgebraar
 Liealgebraar

Algebraiske strukturar
Potensmengd

Potensmengden til ei gitt mengd  består i matematikken av alle delmengder av .  Me skriv often potensmengden til ei mengd  som anten  eller .

Fleire matematiske strukturar på ei mengd  er definert som delmengder av  som oppfyller visse krav.  Sjå til døme topologiske rom og -algebra

Definisjon 
La  vera ei mengd.  Formelt kan me definere potensmengden  til  som følgjer:

Me ser med det same at både  sjølv og den tomme mengda  er i .

Eksempel 
La .  Potensmengda til  består av alle fire delmengda til .  Desse er

Generelt, viss  er ei mengd med  element, så har   element.

Eit interessant tilfelle er .  Denne mengda består av .

Resultat 

Georg Cantor har prova at potensmengda til ei kvar mengd  er større enn (har større kardinalitet enn)  sjølv.

 Diskret matematikk
Topologisk rom

Eit topologisk rom er ein struktur på ei mengd som oppfyller visse aksiom.

Definisjon 

La  vera ei mengd og  vera ei delmengd av potensmengden til .   er ein topologi på , og  dannar eit topologisk rom viss dei følgjande aksioma held

 , altså er ikkje  tom

 viss  så er også 

 viss  for kvar  for ei vilkårleg indeksmengd , så er også 

Mengdene i  er ofte kalla dei opne delmengdene av .

Eksempel 

 For ei kvar mengd  har me den udiskrete topologien  og den diskrete topologien 

 La .   definerer ein topologi på , mens  gjer det ikkje

Sjå også 

 Kompakt rom
 Hausdorffrom

Kjelder 
 

 Generell topologi
 Matematiske strukturar
Codex Leningradensis

Codex Leningradensis, eller leningradkodeksen som ein kan kalla han på norsk, er eit av dei eldste manuskripta som finst over heile Den hebraiske bibelen (Det gamle testamentet). Manuskriptet er datert til år 1008, og er truleg skrive i Kairo. Manuskriptet er skrive på hebraisk etter den såkalla masoretiske teksten med Tiberias-vokalisering.

Truleg er Codex Aleppo opphavet til leningradkodeksen og såleis eldre enn denne (kanskje frå 920-talet), men delar av aleppokodeksen har vore sakna sidan 1947. Dette gjer leningradkodeksen til det eldste eksisterande manuskriptet som inneheld heile Det gamle testamentet. Han kan til dømes brukast som kjelde for dei manglande delane av aleppokodeksen. Dermed har leningradkodeksen ei viktig rolle i kristen og jødisk religionsforsking. 

Leningradkodeksen har namn etter Leningrad (Sankt Petersburg) etter å ha vore i Nasjonalbiblioteket i Russland Saltykov-Sjtsjedrin sidan 1863. Han blei internasjonalt kjend som Leningradkodeksen  etter å ha vore brukt som utgangspunkt for den hebraiske teksten i Biblia Hebraica (1937), og seinare for Biblia Hebraica Stuttgartensia (1977). Då Leningrad fekk tilbake namnet Sankt Petersburg etter oppløysinga av Sovjetunionen i 1991, bad nasjonalbiblioteket om at ein skulle halda på «Leningrad»  i namnet på kodeksen. Han er tidvis blitt omtalt som Codex Petersburgensis eller Petropolitanus, 'St. petersburgkodeksen', men dette er eit fleirtydig namn sidan det også kan visa til ein annan bibelkodeks, MS. Heb B 3, som er endå eldre (år 916), men berre omfattar siste delen av Nebiím (Profetane).

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Codex Leningradensis» frå  og «Codex Leningradensis» frå ,  den 9. oktober 2019.  
 
Bibelmanuskript
Den hebraiske bibelen
Hebraiske manuskript
Illuminerte manuskript
Manuskript frå 1000-talet
Totalt refleksive modular

Dei totalt refleksive modulane til ein ring  er alle -modulane der visse Ext-funktorar forsvinn.  Dei kan bli sett på som ei generalisering av Cohen–Macaulay-modulane av  når  ikkje er Gorenstein.

I spesialtilfellet kor  er Gorenstein er dei totalt refleksive modulane til  nettopp Cohen–Macaulay-modulane til .

Definisjon 
La  vera ein kommutativ, noethersk ring med eining .  Ein endeleggenerert -modul  er totalt refleksiv viss følgjande aksiom held

  for alle 

  for alle 

  er refleksiv:  via homorfien ,

Sjå også 
 Gorensteinring

 Cohen–Macaulay-modular

Kjelder 
 

 Algebraiske strukturar
 Homologisk algebra
Hausdorffrom

Eit topologisk rom  er eit hausdorffrom (ein seier også at  er hausdorff eller at  er separert) viss kvart par av distinkte punkt i  kan bli separert.

Definisjon 
La  vera eit topologisk rom.  Hugs at ein omegn av eit punk  er ei open mengd  slik at .  Me seier at  er hausdorff viss for kvart par av punkt  finst to disjunkte omegnar  og  rundt høvesvis  og , altså at .  To punkt  og  er separerbare viss det finst slike omegnar  og .

Eksempel 
La .

  er ein topologi på , men  er ikkje hausdorff då  og  ikkje er separerbare

  er openbert hausdorff: kvart punkt  har den opne omegnen .  Faktisk, for ei kvar mengd  definerer den diskrete topologien  ein hausdorff topologi på .

 Viss  er ei mengd med meir enn eitt punkt, så er den udiskrete topologien  ikkje hausdorff

  med den vanlege topologien er hausdorff

Kjelder 
 

 Generell topologi
Banachrom

Eit banachrom er i matematikken eit normert vektorrom som er komplett.  Dei er oppkalt etter den polske matematikaren Stefan Banach.

Definisjon 
La  vera eit normert vektorrom.   er sagt å vera komplett dersom alle cauchyfølgjene i  konvergerer.  Eit banachrom er eit normert vektorrom som er komplett.

Eksempel 
 Eit kvart hilbertrom er eit banachrom med den induserte norma frå indreproduktet
  der  er alle banachrom.   er den euklidske normen

Sjå også 
 Vektorrom
 Hilbertrom

Kjelder 
 

Algebraiske strukturar
Funksjonsanalyse
Lineær algebra
Bernsteinpolynom

Innanføre numerisk analyse er bernsteinpolynom eit polynom på bernsteinform, altså eit polynom skrive som ein lineærkombinasjon av bernsteinbasispolynom.

Ein numerisk stabil måte å rekna ut eit polynom på bernsteinform er de Casteljau-algoritmen.

Definisjon og motivasjon 
Eit polynom av grad n kan skildrast som:

Altså ein lineærkombinasjon av den monomielle basisen, som er mengda av desse basisfunksjonane  for alle . Vektorrommet for alle polynom av grad n er utspent av denne basisen. Det finst ein alternativ basis for dette vektorrommet som er gjeven ved bernsteinbasispolynoma  for alle . Eit polynom  uttrykt ved denne basisen er kjent som eit bernsteinpolynom:

 er her eit bernsteinpolynom, definert som ein lineærkombinasjon av bernsteinbasispolynoma  for alle  og -ane er kjende som kontrollpunkt. Kontrollpunkta avgjer indirekte forma til polynomet.

Bernsteinbasispolynom 
Bernsteinbasispolynom er definerte som:

Desse er lineært uavhengige. Dei første frå  til  er:

Eigenskapar hjå bernsteinbasispolynom

Derivert

Rekursjonsformel 
Bernsteinbasispolynom tilfredsstiller den følgjande rekursjonsformelen:

Som følgjer frå at

Sjå òg 

 Bezier-kurve

Polynom
Numerisk analyse
Henrik Lundh

Henrik Julius Lundh () var ein norsk jurist og embetsmann.

Lundh tok juridisk embetseksamen i 1916. I 1929 vart han dr. juris. på avhandlinga Navneplikt og navnerett. Frå 1919
arbeidde han i Justisdepartementet, sidan 1930 som byråsjef. I 1936 fekk han jobben som lønsdirektør i Finansdepartementet. Under andre verdskrigen tok han seg til England og var der 1942-45 ekspedisjonssjef i Justisdepartementet til London-regjeringa. Der etter var han Statens personaldirektør, ei stilling han hadde til han frå 1. april 1948 og seks år framover var han riksmeklingsmann. Sidan var han byfut og notarius publicus i Oslo.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Henrik Lundh» frå ,  den 9. oktober 2019.  
 

Norske jusprofessorar
Riksmeklarar
Muktar Edris

Muktar Edris () er ein langdistanseløpar frå Etiopia. Han vart verdsmeister på 5000 meter i 2017 og forsvarte meistertittelen under VM 2019.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Muktar Edris» frå ,  den 9. oktober 2019.  
 

Etiopiske langdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Epitaph

«Epitaph» er ein song av det britiske progrockbandet King Crimson frå 1969 på albumet In the Court of the Crimson King. Han vart skriven av Robert Fripp, Ian McDonald, Greg Lake og Michael Giles med tekst skriven av Peter Sinfield.

Det vert nytta mykje Mellotron på songen, og som på opningssporet, «21st Century Schizoid Man», har songen ein markant dystopisk kjensle.

I 1976 vart «Epitaph» gjeven ut på singel med «21st Century Schizoid Man» som B-side.

Songtittelen vart nytta som namn for eit konsertabum med innspelingar av det originale King Crimson, Epitaph.

Emerson, Lake & Palmer nytta seinare eit utdrag frå denne songen etter «Battlefield»-delen av konsertversjonen av «Tarkus» frå albumet Tarkus, slik ein kan høyre på konsertalbumet Welcome Back My Friends to the Show That Never Ends... Ladies and Gentlemen.

«Stripes» frå Cage-albumet Hell's Winter samplar midten av songen. 

Epitaph Records har òg teke namn frå songen.

Medverkande
Robert Fripp – akustisk gitar, elektrisk gitar
Greg Lake – bassgitar, vokal
Ian McDonald – Mellotron, cembalo, piano, fløyte, orgel, klarinett, bassklarinett
Michael Giles – trommer, perkusjon, pauker
Peter Sinfield – tekst

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Epitaph» frå ,  den 9. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1969
Singlar frå 1976
King Crimson-songar
Rockeballadar
Songar med tekst av Pete Sinfield
Songar skrivne av Robert Fripp
Songar skrivne av Ian McDonald
Songar skrivne av Greg Lake
Songar skrivne av Michael Giles
Songar produserte av Greg Lake
Folkrock-songar
Symfoniske rockesongar
Eulerformelen

Eulerformelen er ein sentral matematisk formel i kompleks analyse som gir eit djupt forhold mellom dei to trigonometriske funksjonane  og  og den komplekse eksponentialfunksjonen.  Formelen seier at for eit kvart reelt tal , har me

kor  er den imaginære eininga, som oppfyller .

Formelen er kalla opp etter den sveitsiske matematikaren Leonard Euler.

Euleridentiteten 
Frå eulerformelen får me med det same den kjende euleridentiteten:

Sjå også 
 e i matematikk

Kjelder 
 

 Kompleks analyse
 Komplekse tal
Ordførarar i Noreg 2019–2023

Ordførarar i Noreg 2019–2023 er ei liste over norske ordførarar valde etter kommune- og fylkestingsvalet 2019. Kommunene er dei som eksisterte den 1. januar 2020.

Referansar
Andre De Grasse

Andre De Grasse () er ein kanadisk sprintar. Han vann i tida 2015-21 sju individuelle medaljar og tre stafettmedaljar i verdsmeisterskap og olympiske sommarleikar. Høgdepunktet kom då han vann gullmedaljen på 200 meter under Sommar-OL i Tokyo i 2021.

Aktiv
Sommaren 2015 sprang De Grasse inn til siger på både 100 meter og 200 meter i NCAA-meisterskapen, ein prestasjon han gjentok ved dei panamerikanske leikane i Toronto. Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing gjorde han personbeste med 9,92 sekund på 100 m og kom på delt tredjeplass saman med Trayvon Bromell frå USA, Usain Bolt frå Jamaica vann løpet og Justin Gatlin frå USA tok sølv. De Grasse fekk ein bronsemedalje nummer to som deltakar på Canada sitt lag i 4 x 100 meter stafett.

Ved dei olympiske leikane i Rio de Janeiro i 2016 vann Bolt 100-meteren framom Gatlin og med De Grasse på bronseplass på personbeste 9,91. Tre dagar seinare sette De Grasse i semifinalen på 200 meter personleg rekord med tida 19,80. I finalen vann han sølvmedaljen med 20,02, Bolt sikra seg gullet på 19,78 sekundar. De Grasse avslutta leikane som ankermann for Canada i 4 x 100 m stafett, ei tevling som enda med landsrekord 37,64 sekundar og bronsemedalje. Ein skade hindra han i å delta i VM i friidrett 2017.

I Friidretts-VM 2019 i Doha forbetra De Grasse den personlege rekorden på 100 meter til 9,90 og vann si tredje VM-medalje i bronse. På 200-meteren i meisterskapen kneip han sølvmedaljen etter eit løp på 19,95 sekundar, Noah Lyles frå USA vann på 19,78.

Frå dei olympiske leikane i Tokyo sommaren 2021 reiste De Grasse med ein gullmedalje og to bronsemedaljar. Den 1. august vart han tredjemann på 100 meter, 4. august presterte han livsbeste og tok gull på 200 meter med tida 19,62, og 6. august sprang han som ankermann Canada inn til bronseplass i 4 x 100 m stafett.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2015 i Beijing: Bronse på 100 m – 9,92 og i 4 x 100 m stafett (38,13)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølv på 200 m – 20,02, bronse på 100 m – 9,91. Bronse i 4 x 100 m stafett (37,64)
VM 2019 i Doha: Sølv på 200 m – 19,95, bronse på 100 m – 9,90
OL i 2021 i Tokyo: Gull på 200 m – 19,62, bronse på 100 m – 9,89. Bronse i 4 x 100 m stafett (37,70)

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Andre De Grasse» frå ,  den 23. mai 2022.  
 

Canadiske friidrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Canada
Ostromirevangeliet

Ostromirevangeliet er eit gammalaustslavisk handskrift, skrive i 1056–57 av diakonen Grigorij for den novgorodske statthaldaren Ostromir. Teksten somfattar 294 pergamentblad og fleire fargelagde bilete av Johannes, Lukas og Markus. Teksten er hovudsakleg i uncialskrift. Han er av austslavisk opphav, og har stor språkvitskapleg tyding. Den første moderne utgåva blei utgjeven i 1843 av Aleksandr Vostokov og kom i faksimile i 1883 og 1889.

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Ostromirevangeliet» frå ,  den 10. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
 
 Introduction to Old Russian
Slaviske språk
Bibelmanuskript
Bøker frå 1000-talet