alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The Absence of Presence

The Absence of Presence er det 16. studioalbumet til det amerikanske progressive rockebandet Kansas, utgjeve i juni 2020. Det er det fjerde studioalbumet deira utan det opphavlege medlemmet, Steve Walsh, som trekte seg frå bandet i 2014. Det er det andre albumet deira med solovokalisten og klaverspelaren Ronnie Platt og gitaristen Zak Rizvi. Det er det første albumet deira med klaverspelaren Tom Brislin, som erstatta den førre klaverspelaren David Manion.

Innhald

Medverkande
Ronnie Platt – solo- og korvokal
Rich Williams – elektrisk og akustisk gitar, medprodusent
Zak Rizvi – elektrisk gitar, korvokal, produsent
Tom Brislin – klaverinstrument, korvokal, solovokal på «The Song The River Sang»
David Ragsdale – fiolin, korvokal
Billy Greer – bass, vokal
Phil Ehart – trommer, perkusjon, medprodusent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Absence of Presence» frå ,  den 25. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Kansas-album
Musikkalbum frå 2020
Inside Out Music-album
Kankuamofolk

Kankuamo, kankuaka, kankui eller kankuané er ei urfolksgruppe frå Colombia som tradisjonelt held til i dei sørlege fjellsidene av Sierra Nevada de Santa Marta opp til norddelen av Cesar-departmentet (corregimientoa Atánquez, Guatapurí, Chemesquemena, Los Haticos, La Minha og Rio Seco). Ein reknar med at det finst rundt 15 000 kankuamofolk. Dei snakkar sánha, ein dialekt av atanque i den chibchanske språkgruppa. Dei reknar Sierra Nevada de Santa Marta, den høgaste fjellkjeda nærast havet, som heilag. På språket sitt kallar dei fjella Umunukunu. Mange kankuamofolk, særleg dei som driv med handel, snakkar ikkje dette språket.

Kankuamofolket er i slekt med arhuaco-, wiwa- og kogifolk. Av desse fire urfolka i Sierra Nevada de Santa Marta er det tradisjonelt kankuamofolk som har hatt minst kontakt med andre, og dei har utvikla strategiar for å halda seg avsondra frå omverda. 

Klesdrakten til kankuamofolk skil seg frå den til dei andre urfolka i Sierra Nevada. Kvinner ber to overlappande klede, medan menn bruker korte bukser og ein sivhatt.

Hovudnæringa til kankuamofolk er landbruk. Dei viktigaste produkta deira er yuca, ñame, ertebønner, mais, banan, kokablad, fique, arracacha og Xanthosoma-stive.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kankuamo people» frå ,  den 26. mai 2020.

Bskgrunnsstoff 
 Nettstad for kankuamofolket

Sierra Nevada de Santa Marta
Urfolk rundt Karibia
Urfolk i Colombia
Cesar-departmentet
Verda var atter ung

Verda var atter ung er ein roman frå 1950 av Knut Hauge.

Alfred Hauge skreiv i ei bokmelding i Syn og Segn at «Den nye romanen [...] syner klårt at han er på veg framover».

Referansar

Bøker frå 1950
Journey av Journey

Journey er det sjølvoppkalla debutalbumet til det amerikanske bandet med same namn. Det kom ut i 1975 på Columbia Records. I motsetnad til seinare innspelingar, er dette jazzaktig progressiv rock som fokuserer på den musikalske dugleiken deira. Det er det einaste albumet med rytmegitaristen George Tickner i bandet.

Journey spelte inn eit demoalbum før dei gav ut Journey, med dei same songane i ei anna rekkjefølgje og med Prairie Prince som trommeslagar. Det var òg nokre ekstra spor, mellom andre nokre instrumentalar, som ikkje kom med på det endelege albumet, inkludert det originale tittelsporet på demoalbumet, «Charge of the Light Brigade».

Innhald

Medverkande
 Gregg Rolie – solovokal, klaverinstrument
 Neal Schon – sologitar, korvokal
 George Tickner – rytmegitar, korvokal
 Ross Valory – bass, korvokal
 Aynsley Dunbar – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Journey (album)» frå ,  den 26. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Journey-album
Debutalbum frå 1975
Columbia Records-album
Album produserte av Roy Halee
To Play Some Music

«To Play Some Music» er den første singelen til den amerikanske rockegruppa Journey. Han var opphavleg fjerdesporet på det sjølvoppkalla debutalbumet deira frå 1975.

Singelen kom ut i juni 195 med instrumentalen «Topaz» som B-side. «To Play Some Music» var skriven av Gregg Rolie og Neal Schon, medan «Topaz» var skriven av George Tickner.

«To Play Some Music» selde aldri godt nok til å gå inn på noko singelliste.

Medverkande
Neal Schon – sologitar
George Tickner – rytmegitar
Gregg Rolie – klaverinstrument, vokal
Ross Valory – bassgitar
Aynsley Dunbar – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «To Play Some Music» frå ,  den 26. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Debutsinglar
Journey-songar
Columbia Records-singlar
Songar produserte av Roy Halee
Songar frå 1974
Songar skrivne av Gregg Rolie
Songar skrivne av Neal Schon
Narada

Narada (sanskrit नारद, Nārada) er ein vedisk rishi (lærd eller asket) skapt av guden Brahma. Narada er kjend i hindu-tradisjonar som ein reisande musikar og forteljar som tek med seg nyhende og visdom, men kan også så splid. Han opptrer i fleire hindutekstar, mellom anna Mahabharata, der han fortel Yudhishtira soga om Prahlada, i Ramayana der han åtvarer Ravana, og i puranaene. Han fortel også kong Kamsa at han kjem til å bli drepen av Devaki sitt åttande barn, som er Krisjna.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Narada» frå ,  den 26. mai 2020.  
 

Hindumytologi
Neal Schon

Neal Joseph Schon () er ein USA-amerikansk rockegitarist, låtskrivar og vokalist, mest kjend som medlem av musikkgruppene Journey og Bad English. Han var medlem av rockebandet Santana før han vart med i Journey, og var òg eit orignalt medlem av Hardline.

Schon vart innlemma i Oklahoma Music Hall of Fame den 23. august 2013. Schon vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Journey den 7. april 2017.

Diskografi

Soloalbum
 Late Nite (1989)
 Beyond the Thunder (1995)
 Electric World (1997)
 Piranha Blues (1999)
 Voice (2001)
 I on U (2005)
 The Calling (2012)
 So U (2014)
 Vortex (2015)

med Santana
 Santana III (1971)
 Caravanserai (1972)
 Santana IV (2016)

med Azteca
 Azteca (1972)
 Pyramid of the moon (1973)

med Journey
 Journey (1975)
 Look into the Future (1976)
 Next (1977)
 Infinity (1978)
 Evolution (1979)
 Departure (1980)
 Escape (1981)
 Frontiers (1983)
 Raised on Radio (1986)
 Trial by Fire (1996)
 Arrival (2001)
 Generations (2005)
 Revelation (2008)
 Eclipse (2011)

med Jan Hammer
 Untold Passion (1981)
 Here to Stay (1982)

med HSAS
 Through the Fire (1984)

med Bad English
 Bad English (1989)
 Backlash (1991)

med Hardline
 Hot Cherie EP (1992)
 Double Eclipse (1992)
 Can't Find My Way EP (1992)
 II (2002)

med Paul Rodgers
 Muddy Water Blues: A Tribute to Muddy Waters (1993)
 The Hendrix Set (1993)
 Now (1997; medlåtskrivar på «Saving Grace»)
 Paul Rodgers & Friends Live at Montreux 1994 (2011)

med Just If I
 All One People (1991)

med Abraxas Pool
 Abraxas Pool (1997)

med Soul SirkUS
 World Play (2004)

Gjesteartist
 Betty Davis – Betty Davis (1973)
 Robert Fleischman - Perfect Stranger (1979)
 Sammy Hagar - Danger Zone (1980)
 Tané Cain - Tané Cain (1983)
 Silver Condor - Trouble at Home (1983)
 Hear 'n Aid - Stars (1985)
 Gregg Rolie - Gregg Rolie (1985)
 Eric Martin - Eric Martin (1985; medlåtskrivar på «Just One Night»)
 Joe Cocker - Cocker (1986)
 Gregg Rolie - Gringo (1987)
 Michael Bolton - The Hunger (1987)
 Jimmy Barnes  - Freight Train Heart (1987)
 Glen Burtnick (ex Styx) - Heroes and Zeroes (1987)
 The Allman Brothers Band - Where It All Begins (1994; medlåtskrivar på «Temptation Is a Gun»)
 Frederiksen/Phillips - Frederiksen/Phillips (1995)
 Carmine Appice - Guitar Zeus - Safe (1996)
 Ymse artistar- Merry Axemas, Vol. 2: More Guitars for Christmas (1998)
 Trichromes - Trichromes (2002)
 Mickey Thomas - Over the Edge (2004)
 Beth Hart - «Les Paul & Friends: American Made World Played» (2005)
 Sammy Hagar - Cosmic Universal Fashion (2008)
 Gary Schutt - Loss 4 Words (2008; guitar solo on «Road Trip»)
 Lee Ritenour - Lee Ritenour's 6 String Theory (2010)
 Eric Martin - Mr. Rock Vocalist (2012)
 Revolution Saints - Revolution Saints (2015)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Neal Schon» frå ,  den 26. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Bad English-medlemmar
Hagar Schon Aaronson Shrieve-medlemmar
Hardline-medlemmar
Journey-medlemmar
Sologitaristar
Folk frå Oklahoma City
Planet Us-medlemmar
Santana-medlemmar
Soul SirkUS-medlemmar
USA-amerikanske heavy metal-gitaristar
Musikarar frå Oklahoma
George Tickner

George Tyndall Tickner () er ein amerikansk rockemusikar som spelte rytmegitar og var medlåtskrivar som opphavleg medlem i Journey.

Før Journey var Tickner medlem av det psykedeliske rockebandet Frumious Bandersnatch, i lag med Journey-medlemmen Ross Valory.

I 1973 spelte Tickner i lag med Jerry Garcia og Merl Saunders.

Etter debutalbumet til Journey kom ut, slutta han for å studere ved Stanford Medical School. Då Tickner slutta tok sologitaristen Neal Schon over all gitarspeling i gruppa, fram til Jonathan Cain (klaverinstrument/rytmegitar) kom inn i 1981.

Diskografi

Med Frumious Bandersnatch
 A Young Man's Song

Med Faun
 Faun (1972)

Med Journey
 Journey (1975)  (artist og medlåtskrivar på tre songar)
 Look into the Future (1976)  (medlåtskrivar på to songar)
 Next (1977)  (medlåtskrivar på ein song)

Solo/samarbeid
 VTR - Cinema

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «George Tickner» frå ,  den 26. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå New York
Journey-medlemmar
Folk frå Syracuse i New York
Frumious Bandersnatch-medlemmar
Ross Valory

Ross Lamont Valory () er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som bassist i rockebandet Journey frå 1973 til 1985 og igjen frå 1995 til 2020. Valory vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Journey i 2017.

Diskografi

Steve Miller Band
Rock Love (1971)

Journey
Journey (1975)
Look into the Future (1976)
Next (1977)
Infinity (1978)
Evolution (1979)
Departure (1980)
Captured (1981)
Escape (1981)
Frontiers (1983)
Trial by Fire (1996)
Arrival (2001)
Red 13 (2002)
Generations (2005)
Revelation (2008)
Eclipse (2011)

The Storm
The Storm (1991)
Eye of the Storm (1996)

The V.U.
Phoenix Rising (spelt inn 1985; gjeve ut i 2000)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ross Valory» frå ,  den 26. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske bassistar
Musikarar frå San Francisco
Journey-medlemmar
Steve Miller Band-medlemmar
Frumious Bandersnatch-medlemmar
The Storm frå USA-medlemmar
Winthrop Graham

Winthrop Graham () er ein jamaicansk tidlegare friidrettsutøvar som vann sølvmedaljen på 400 meter hekk både under Friidretts-VM 1991 og Sommar-OL 1992, i 1993 tok han VM-bronsen i øvinga.

Aktiv
Gjennom 1987-sesongen forbetra Graham sitt personbeste i 400 meter hekk med over halvtanna sekund til 48,49 sekund. Han vann øvinga ved dei panamerikaniske leikane i Indianapolis, under verdsmeisterskapen i Roma rauk han derimot ut i semifinalane. Året etter flytta han den jamaikanske rekorden til 48,04 då han vart femtemann i øvinga under dei olympiske sommarleikane i Seoul. Saman med Howard Davis, Devon Morris og Bert Cameron vann han OL-sølv på den lange stafetten, einast USA sitt lag sprang fortare.

År 1990 sigra Winthrop Graham på 400 meter hekk i Goodwill Games. I VM-finalen 1991 i Tokyo forbetra Graham si bestenotering til 47,74 sekund og vann dermed sølvmedaljen bakom Samuel Matete frå Zambia. I 4 x 400 m stafett sikra Seymour Fagan, Devon Morris, Patrick O’Connor og Graham bronse til Jamaica bakom Storbritannia og USA.

Også under Sommar-OL 1992 i Barcelona presterte Graham personbeste med sine 47,66, noko som heldt til sølv bakom Kevin Young. I verdsmeisterskapen 1993 i Stuttgart sprang Graham over mål på 47,62 sekund og tok bronse, to hundredels sekund bak sølvmedaljør Matete og like knapt framom Stéphane Diagana på fjerdeplass. To veker før meisterskapen i Stuttgart slo Graham både Matete og verdsmeister Kevin Young i Weltklasse Zürich. Han sette då landsrekord og livsrekord med tida 47,60 sekund.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Utslått i semifinalane på 400 m hekk (48,64=nr 10). Nr 6 i 4 x 400 m stafett
OL 1988 i Seoul: Nr 5 på 400 m hekk – 48,04. Sølv i 4 x 400 m stafett
VM 1991 i Tokyo: Sølvmedalje på 400 m hekk – 47,74, bakom Samuel Matete (47,64)
OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje på 400 m hekk – 47,66, bakom Kevin Young 
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje på 400 m hekk – 47,62
VM 1995 i Göteborg: Diskvalifisert i semifinalen på 400 m hekk (=nr 15)
OL 1996 i Atlanta: Braut forsøket på 400 m hekk

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Winthrop Graham» frå ,  den 26. mai 2020.  
 

Jamaicanske sprintarar
Hekkeløparar
Folk frå Westmoreland Parish
Kunstig hjarte

Kunstig hjarte er ei innretning som kan erstatta eit menneskehjarte. Slike hjarte blir typisk brukte medan ein ventar på ein hjartetransplantsjon, eller som ei permanent erstatting for eit hjarte når ein hjartetransplantasjon ikkje er aktuelt. Ein har gjort forsøk på å laga kunstige hjarteinnretningar sidan 1940-talet, men det første kunstige hjartet som blei sett inn i ein pasient med hell var typen Jarvik-7 frå 1982 som blei utforma av ei gruppe som omfatta Willem Johan Kolff og Robert Jarvik.

Historie
Fram til 2015 hadde hjarta til 1 400 pasientar blitt bytte ut med SynCardia sitt «Total Artificial Heart (TAH)» ved kring 100 stader i Nord-Amerika, Vest-Europa, Russland, Tyrkia, Israel og Australia. Denne typen kunstig hjarte blir drive av trykkluft som blir ført inn i kroppen via ein slange.

Fram til andre kvartal 2020 hadde hjarta til 13 pasientar blitt bytte ut med Carmat TAH tre stader (Tsjekkia, Kasakhstan og Danmark). Denne typen kunstig hjarte blir drive av elektrisitet som blir ført inn i kroppen via to elektriske ledninger.

Referensar 

Denne artikkelen bygger på «Konstgjort hjärta» frå ,  den 27. mai 2020.  
 

Denne artikkelen bygger på «Artificial heart» frå ,  den 24. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 

Første i Norden med kunstig hjerte (26. mai 2020) NRK

Implantat
Kardiologi
Kunstige organ
Jüri Tamm

Jüri Tamm () er ein estisk tidlegare politikar og sleggjekastar frå Pärnu. Som representant for Sovjetunionen vann han bronsemedaljen i sleggjekasting både under Sommar-OL 1980 og Sommar-OL 1988, samt sølvmedaljen ved VM 1987. Med eit kast på 80,46 meter var Tamm i 1980 verdsrekordhaldar i ni dagar.

Idrett
Tamm sette verdsrekord i Leselidze den 16. mai 1980. Rekorden vart sletta allereie 23. mai av Sergej Litvinov, også han representant for Sovjetunionen. Under dei olympiske leikane i Moskva same sommaren vart Tamm tredjemann bak Jurij Sedykh og Litvinov. Etter nokre svakare sesongar kom Tamm sterkt tilbake i 1984. Han flytta sitt personbeste fleire gongar, sist til 84,40 meter i Banská Bystrica i september månad.

Under verdsmeisterskapen 1987 i Roma kneip Tamm sølvmedaljen framfor tyske utøvarar, gullvinnar Litvinov var i ei eiga klasse. Året etter fekk Tamm bronsen i øvinga under OL i Seoul, Litvinov og Sedykh var framleis i eiga klasse. Tamm kom på femteplass i Sommar-OL 1992, der representerte han heimlandet Estland.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Bronsemedalje – 78,96 m
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 80,84 m, bakom Sergej Litvinov (83,06 m)
OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje – 81,16 m
OL 1992 i Barcelona: Nr 5 – 77,52 m 
EM 1994 i Helsinki: Nr 23 – 68,46 m
VM 1995 i Göteborg: Nr 17 – 72,66 m
OL 1996 i Atlanta: Nr 26 – 73,16 m

Politikk
Tamm vart i 1999 vald til parlamentsmedlem i Estland og attvald i 2003. Han representerte sosialdemokratane (SDE).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jüri Tamm» frå ,  den 27. mai 2020.  
 

Sovjetiske sleggekastarar
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Look into the Future

Look into the Future er det andre studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Journey. Det kom ut i januar 1976 på Columbia Records.

Det andre albumet til Journey var ikkje så prega av progressiv rock som det første, og var meir fokusert. Trass i dette har Look into the Future noko av det eksperimentelle aspektet som debutplata hadde, særskild tittelsporet og «I'm Gonna Leave You». Albumet inneheld ein coverversjon av The Beatles-songen «It's All Too Much» frå filmen Yellow Submarine. Tittelsporet var den lengste songen Journey spelte inn fram til 1980, då «Destiny» frå Dream, After Dream vart spelt inn.

Gitaristen George Tickner slutta i bandet etter å ha skrive to songar for albumet, og attende var Gregg Rolie (solovokal/klaverinstrument), Neal Schon (gitar), Ross Valory (bass) og Aynsley Dunbar (trommer).

Innhald

Medverkande
 Gregg Rolie – vokal, klaverinstrument
 Neal Schon – gitar
 Ross Valory – bassgitar
 Aynsley Dunbar – trommer

Produksjon
 Glen Kolotkin – medprodusent, lydteknikar
 Mark Friedman – lydteknikar
 George Horn – mastering

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Look into the Future» frå ,  den 27. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Journey-album
Musikkalbum frå 1976
Columbia Records-album
Album produserte av Glen Kolotkin
Next av Journey

Next er det tredje studioalbumet til Journey, gjeve ut i 1977. Bandet heldt fram stilen frå Look into the Future frå 1976, men dette albumet har òg noko av den meir jazza progrockstilen frå det første albumet. Dette var det siste albumet deira med Gregg Rolie som vokalist. «Spaceman» og «Nickel and Dime» vart gjevne ut på singlar. 

Den instrumentale  «Cookie Duster» stod oppført på dei første trykka av albuma, men var ikkje faktisk med på albumet. DEnne kom seinare ut på samleplata Time³.

Next nådde 85. plassen på Billboard 200-lista i USA.

Sjølv om han ikkje bidrog til Next, kom solovokalisten Robert Fleischman inn i Journey kort tid etter albumet kom ut som låtrksivar og var første dedikerte frontmannen i gruppa. Ingen av songane på albumet vart spelte på konsertane deira etter 1979.

Mottaking

På AllMusic gav Stephen Thomas Erlewine  albumet to av fem stjerner og sa «utan ein kraftfull songar som Steve Perry, mangla gruppa fokus og popkjensle, og forsøka på streit pop/rock lid som følgje av dette.»

Innhald

Medverkande

Bandmedlemmar
 Gregg Rolie – klaverinstrument, solovokal
 Neal Schon – elektrisk og akustisk gitar, solovokal på «I Would Find You» og «Karma»
 Ross Valory – bassgitar, korvokal
 Aynsley Dunbar – trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Smiggy – lydteknikar, miksing
 Bruce Botnick – mastering
 Herbie Herbert – musikalsk leiar
 Bruce Steinberg – kunstnarisk leiar, design, fotografi
 Ellie Oberzil – design
 Mansfield – kunst

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Next (Journey album)» frå ,  den 27. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1977
Journey-album
Columbia Records-album
Bruce Botnick

Bruce Botnick () er ein USA-amerikansk lydteknikar og plateprodusent, mest kjend for arbeidet sitt med The Doors, The Beach Boys og Love.

Botnick var lydteknikar på dei to første albuma til Love, og medprodusent på det tredje, Forever Changes. 
Han var lydteknikar på studioinnspelingane til The Doors. I 1970 tok han over produksjonen av albumet deira, L.A. Woman, det siste med songaren Jim Morrison. Han var òg lydteknikar på minst to av albuma til Lonnie Mack seint i 1960-åra for Elektra.

Botnick har òg arbeidd som assisterande lydteknikar på The Rolling Stones-albumet Let It Bleed. Han produserte seinare dei to første albuma til Eddie Money, Eddie Money i 1977 og Life for the Taking i 1978.  Botnick produsert to album for rockegruppa til Paul Collins, The Beat. Han var òg medprodusent på Kenny Loggins-albumet High Adventure i 1982.

Bruce Botnick har lenge samarbeidd med filmkomponisten Jerry Goldsmith og miksa musikk for filmane hans. Botnick møte først Goldsmith i 1979 for Star Trek: The Motion Picture og dei arbeidde på dei fleste filmprosjekta til Goldsmith etter dette, over hundre, frå 1980-åra og fram til Goldsmith døydde i 2004.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bruce Botnick» frå ,  den 27. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske lydteknikarar
USA-amerikanske plateprodusentar
Grammy-vinnarar
Folk frå Los Angeles
Infinity av Journey

Infinity er det fjerde studioalbumet til det amerikanske rockebandet Journey, gjeve ut i januar 1978 på Columbia Records. Det var det første albumet deira med vokalisten Steve Perry og det siste med trommeslagaren Aynsley Dunbar.

Journey ønskte seg ein sterkare solovokalist og henta først inn Robert Fleischman, som dei spelte inn eit par songar med, mellom andre «For You», som kom ut på Time3. Fleischman vart etter kort tid erstatta av Steve Perry, på grunn av musikalske usemjer. Fleischman vart seinare kjend som den første songaren til glam metal-bandet Vinnie Vincent Invasion.

Perry song duett med klaverspelaren Gregg Rolie på  «Feeling That Way», som syng solovokal på «Anytime».

«Patiently» var den første songen Perry og Neal Schon skreiv i lag. Perry skreiv teksten, der han uttrykker det triste med å vere på turné og heimefrå. Schon skreiv musikken for songen. Andre populære singlar er «Lights» og «Wheel in the Sky». Sistnemnde vart skriven i lag med den dåverande frontmannen Fleischman.

Manageren til Journey, Herbie Herbert, henta den engelske produsenten Roy Thomas Baker til å produsere Infinity. Baker brukte ein lagvis lyd, slik han han gjorde med Queen, og som ein kan høyre på spor som «Winds of March» (med hjelp frå lydteknikaren Geoff Workman). I tillegg vart metoden til Baker, med å bruke fleire lagdelte harmoniar, som han brukte på mange album han produserte, eit av varemerka til Journey. 

Med Perry av bandet fekk dei ein meir radiovenleg stil, og Journey oppnådde den høgaste listeplasseringa si til då med ein 21. plass på Billboard-lista i USA.

Innhald

Notat
Songen «Patiently» er dedisert til bandet Lynyrd Skynyrd]], som hadde mista songaren sin (Ronnie Van Zant) og to andre bandmedlemmar (gitaristen Steve Gaines og systera hans, korvokalist Cassie Gaines), i oktober 1977, medan Journey spelte inn albumet.

Medverkande

Bandmedlemmar
Steve Perry – solovokal
Neal Schon – elektrisk og akustisk gitar, korvokal
Gregg Rolie – klaverinstrument, kor- og solovokal (2 & 3) 
Ross Valory – bassgitar, korvokal
Aynsley Dunbar – trommer, perkusjon

Produksjon
Roy Thomas Baker – produsent, miksing
Geoff Workman – lydteknikar

Salslister
 

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Infinity (Journey album)» frå ,  den 27. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Journey-album
Musikkalbum frå 1978
Columbia Records-album
Album produserte av Roy Thomas Baker
Wheel in the Sky

«Wheel in the Sky» er ein song av det amerikanske rockebandet Journey, spelt inn i 1977 og gjeven ut på det fjerde studioalbumet deira, Infinity. Han vart skriven og komponert av Robert Fleischman, Neal Schon og Diane Valory.

Då songen vart skriven hadde bandet vald å følgje ei ny retning med ein skarpare lyd og ein enklare hardrock. Den nye vokalisten Fleischman vart erstatta av Steve Perry då arbeidet på Infinity byrja for fullt. Songen byrjar som eit dikt kalla «Wheels In My Mind» av Diane Valory, kona til Journey-bassisten Ross Valory.

«Wheel In The Sky» nådde 57. plassen på Billboard Hot 100 i 1978, og vart den første songen til Journey som gjekk inn på denne lista. Songen nådde òg 45. plassen på den kanadiske RPM 100.

Medverkande
Steve Perry – solovokal
Neal Schon – gitar, korvokal
Gregg Rolie – piano, korvokal
Ross Valory – bassgitar, korvokal
Aynsley Dunbar – trommer

Salslister

I populærkulturen 
 Ein kan høyre songen i bakgrunnen i avslutningsscenen i TV-serien The Sopranos sesong 2, episode 23 «Bust Out.»
 Songen er òg spelt i tredje episode av andre sesong av Supernatural.
 Klaus syng songen på ein kassett i episoden «Stan's Best Friend», i animasjonsserien American Dad!

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wheel in the Sky» frå ,  den 27. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1977
Singlar frå 1978
Journey-songar
Songar skrivne av Neal Schon
Columbia Records-singlar