alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sami Siida of North America

Sami Siida of North America (Davvi-Amerihká Sámi Siida) er ei laust organisert samling av regionale grupper, hovudsakleg i Canada og USA, som har samisk arv og kultur til felles og stammar frå dei arktiske og subarktiske delane av  Noreg, Sverige, Finland og Kolahalvøya i Russland. Dette området er tradisjonelt blitt omtalt med endonyma Sápmi og Sameland eller eksonymet «Lappland».  Individuelle medlemmer av North American Siida er innvandrarar eller etterkomarar av innvandrarar herfrå, eller støttespelarar for samisk kultur utan å ha direkte samisk avstamming.

Føremål 
North American Siida held ofte opplæringsførestillingar, samiske samlingar og tilknytte tilstellingar i løpet av året, ofte i samband med andre skandinaviske tilstellingar som FinnFestUSA, American Swedish Institute og Norwegian-American Bygdelagenes Fellesraad (NABF).  Siida held også større samlingar omtrent annakvart år kalla «Siiddastallen». Innan NABF har Siida ein sterk representativ status som eit eige Lag innan denne organisasjonen, som Lapmark Lag.

Siida funger òg som eit kulturelt lager for å spreia og utveksla kunnskap til eindkilpersonar om samisk kultur og gje moralsk støtte til ein kulturell identitet som er spreidd ut over ein heil verdsdel. North American Siida legg også vekt på individ rekna som ‘eldre’ i eit samfunn på grunn av den kulturelle kunnskapen sin. Siida har også ein observasjonsplas ved Samerådet.

Det samiske sidasystemet som organisasjonen har namn etter dekkjer eit vidt spekter av samiske kulturelle og økonomiske interesser, som beiterettar i samband med reindridft, geografiske og ulike økonomiske avtalar, og kan ha ulik juridisk definisjon i kvart av dei skandinaviske landa. I Nord-Amerika har ikkje «siida» ei slik juridisk tyding. I staden er han danna av ei gruppe individ og familiar som har valde å identifisera seg med og støtta samisk kultur og saker knytt til det å vera innvandrarar som nordamerikanske samar.

North American Siida blei skipa i februar 1996. Nyheitsbrevet Arran er den offisielle utgjevinga til organisasjonen, og kjem ut fire gonger i året. Arran er basert i Minneapolis i Minnesota i USA.

Leiarar 

 1996-2000 : Anja Kitti-Walhelm
 2000-2005: Cari Mayo
 2005-2011: Marlene Wisuri
 2012-2016: John Edward Xavier
 2016-no : Mervi Maarit Salo

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sami Siida of North America» frå ,  den 27. april 2022.

Bakgrunnsstoff 
 North American Sami Reawakening Timeline
 NRK-artikkel om Siiddastallen
 Sami Cultural Center

Samiske organisasjonar
Samisk kultur
Varanger Samiske Museum

Varanger Samiske Museum, nordsamisk Várjjat Sámi Musea, forkorta VSM, er eit samisk museum som ligg i Varangerbotn i Nesseby kommune i Aust-Finnmark. Museet dokumenterer og formidlar den sjøsamiske kulturhistoria i Varanger, samisk forhistorie og samisk samtid. Museet blei oppretta i 1983 og har sidan 2012 vore ein del av Tana og Varanger Museumssiida.

Hovudbygget til museet blei sett opp i 1994 og er bygga etter tradisjonell samisk byggeskikk og landskapet som ligg rundt. Hovudbygget inneheld basisutstillinga «Sjøsamene» og barnerommet «Stállobiedju» ('stallo-hiet'), og dessutan mellombelse utstillingar av ulik type. Museet har òg kafe, museumsbutikk og turistinformasjon, og dessutan eit uteområde med mellom anna fuglekikkarskjul og leikeplass. Museet fungerer òg som kulturhus for lokalbefolkninga.

Museet forvaltar òg Mortensnes kulturminneområde (nordsamisk Ceavccageađge) som omfattar ein kultursti med samiske hustufter, graver og offerplassar og ein infohall.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Varanger Samiske Museum» frå ,  den 27. april 2022.

Bakgrunnsstoff 

 Várjjat Sámi Musea - Varanger Samiske Museums nettside
 Unjárgga gielda/Nesseby kommune
 luondu.no Nettutstilling om Mortensnes kulturminneområde. Arkivert nettside.
 Nettutstilling om Samisk tro og mytologi

Kultur i Nesseby
With All My Might av Sparks

«With All My Might» er ein song av den amerikanske rockeduoen Sparks, som kom ut i 1984 som den første singelen frå det trettande studioalbumet deira, Pulling Rabbits Out of a Hat. Songen vart skriven av Ron Mael og Russell Mael, og produsert av Ian Little. «With All My Might» klarte ikkje å nå Billboard Hot 100, men nådde 104. plassen (eller fjerdeplassen) på Bubbling Under the Hot 100-lista.

Bakgrunn
«With All My Might» var eit forsøk frå Sparks om å skrive ein radiovenleg song som mange kom til å like. I eit intervju i 1990 med Ira Robbins, sa Russell Mael om songen «Me tenkte at denne kunne selje verkeleg godt, men av ein eller annan grunn vart han ikkje mykje spelt. SJølv stasjonar som brukte å støtte oss tenkte at han var for lett. Denne eine gongen i karrieren vår prøvde Ron å gjere ein song akseptabel for den amerikanske marknaden – å vera altfor smarte og prøva å gjera han verkeleg velsmakande.» Ron Mael la til: «Me ønskte å laga ein song som fjerna all ironien og berre var ein song. Eg liker det veldig godt, men folk ser etter motivet bak det og då kan me ikkje bli aksepterte. Folk ventar på poenget, og det er ingen.»

Musikkvideo
Musikkvideoen til songen vart regissert av Graeme Whifler og syner Sparks som cowboyar. Før «With All My Might» vart vald ut som den første singelen på albumet, hadde Mael-brørne alt bestemd seg for at den neste videoen deira skulle ha med hesteriding, uansett kva song de var. Whifler sa til The Los Angeles Times i 1984 om filminga: «Me filma karane på hestar, fuglar som fauk forbi og blåscenen føre ein blåskjerm og så filma me dei målte kulissane seinare, så det er i røynda to filmar redigert saman.» Han sa «Me  brukte òg ei snorkellense, som funksjonerte som eit periskop, som gjer at du kan føre kameraet heilt ned til til miniatyrsettet du vil filme frå.» I 1990 sa Russell Mael «Det var ein verkeleg fin video, ein fantasy-western der me rockar på to verkeleg falske hestar. Det var ein motvekt til det seriøse i songen.»

Mottaking

Då singelen kom ut skildra Billboard songen som «desidert loopy midtempopop». Cash Box skreiv «Med karakteristisk Sparks-intensitet, smører brørne det melodiske på 'With All My Might,' og blandar ein flytande harmonivokal med ein tung perkusjon. Den atonalt, kvasse vokalen til Russell Mael er i toppform og ladar denne melodien med livlegheit.»

Innhald
7–tommar singel
«With All My Might» – 3:41
«Sparks in the Dark» – 3:52

7–tommar singel (US promo)
«With All My Might» – 3:41
«With All My Might» – 3:41

12–tommar singel 	(US promo)
«With All My Might» – 3:41
«With All My Might» – 3:41

Medverkande
Sparks
 Russell Mael – vokal
 Ron Mael – synthesizer

Andre medverkande
 Bob Haag – gitar
 Leslie Bohem – bass
 David Kendrick – trommer

Produksjon
 Ian Little – produsent
 Steve Bates – lydteknikar

Andre
 Jim Shea – fotografi
 Larry Vigon – design

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «With All My Might av Sparks» frå ,  den 28. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1984
Singlar frå 1984
Sparks-songar
Atlantic Records-singlar
Songar skrivne av Ron Mael
Songar skrivne av Russell Mael
Fingertips

«Fingertips» er ein song frå 1963 av «Little» Stevie Wonder for Motown sitt Tamla-selskap.

Oversyn
Songen var skriven av mentorane til Wonder, Clarence Paul og Henry Cosby, og var opphavleg ein jazzinstrumental spelt inn for det første studioalbumet til Wonder, The Jazz Soul of Little Stevie. Eit konsertopptak av songen vart spelt inn i 1963 under ei framføring på Motortown Revue i Regal Theater i Chicago. Songen hadde berre nokre få linjer med improvisert tekst, og er i røynda ein instrumental, som var meint å syne Wonder sitt talent på bongotrommer og munnspel. 

Denne utgåva vart gjeven ut på singel 21. mai 1963 som ein todelt singel. Part 2 av snogen vart gjeven ut som B-side. I august hadde B-sida nådd toppen av både Billboard Pop Singles og R&B Singles-listene. «Fingertips» var den andre listetoppen til Motown og vart det store gjennombrotet til den då 13 år gamle Stevie Wonder. 

Marvin Gaye spelte trommer på både studioversjonen og konsertopptaket.

Medverkande
Vokal, bongotrommer og munnspel av Little Stevie Wonder
Trommer av Marvin Gaye
Bass av James Jamerson, Larry Moses, Joe Swift
Lydteknikar: Ron Steele Sr.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fingertips» frå ,  den 28. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Singlar frå 1963
Stevie Wonder-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar skrivne av Henry Cosby
Songar skrivne av Clarence Paul
Tamla Records-singlar
Songar frå 1963
Songar produserte av Berry Gordy
Sparks-songar
Kautokeino kulturbygg

Kautokeino kulturbygg er eit kulturhus i Kautokeino kommune som ligg i utkanten av Kautokeino sentrum. Det blei bygd i tidsrommet 1979-1981, og var eit tidleg døme på moderne samisk arkitektur. Bygget blei utforma av BOARCH. Det blei gjeve Nord-Norsk Arkitekturpris i 1987.

Bygningen husar bibliotek, kino og teateret Beaivváš Sámi Teahter. Det finst også aktivitetsrom og lokale for NRK og Nordisk Samisk Institutt her.

Galleri

Kjelder

Byggverk i Kautokeino
Kulturhus i Troms og Finnmark
Skipingar i 1981
Interior Design

Interior Design er det femtande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks, gjeve ut i august 1988 av Fine Art Records.

Utgjeving
Interior Design gjorde lite for å snu den negative trenden for gruppa og gjekk ikkje inn på albumlisten ei verken USA eller Storbritannia. Singlane «So Important» and «Just Got Back From Heaven» gjorde det noko betre og begge nådde topp 10 på Billboard Hot Dance Music/Club Play-lista med høvesvis åttandeplassen og sjuandeplassen. «Just Got Back From Heaven» nådde òg 24. plassen på Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales-lista.

CD-versjonar av albumet kom med fleire bonusspor, inkludert tre versjonar av det siste sporet på LP-plata, «Madonna», ein remiks av «So Important» og den korte instrumentalen «The Big Brass Ring». I 2008 gav Sparks sitt eige selskap, Lil' Beethoven Records, ut albumet i ei digipak-utgåve med dei same bonusspora.

Alternativ tittel
Av ulike årsaker har Interior Design vore gjeve ut fleire gonger i ulike delar av Europa som ein billig-CD. Den vanlegaste nye tittelen er Just Got Back From Heaven. Men mange andre versjonar er gjevne ut med bilete frå midten av 1970-åra av bandet. I andre marknader vart albumet gjeve ut som om det var eit samlealbum. 

Dei alternative titlane på Interior Design har vore: Just Got Back from Heaven (Soundwings, Success, Hallmark Music & Entertainment), The World of the Sparks / Madonna (Trace Trading), So Important (Trend, LaserLight Digital), Gold (Gold), The Magic Collection (ABC Records).

Turné
Interior Design var det første Sparks-albumet sidan No. 1 In Heaven i 1979 som ikkje vart følgd opp av konsertar. Men dei sette i verk ei hending kalla Love-O-Rama på butikken Tower Records i Sherman Oaks i California den 15. september 1988.

Innhald

Medverkande
 Russell Mael - vokal, produsent
 Ron Mael - klaverinstrument, produsent
 Spencer Sircombe - gitar
 Pamela Stonebrooke - korvokal
 John Thomas - klaverinstrument, lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Interior Design (album)» frå ,  den 28. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Sparks-album
Musikkalbum frå 1988
Rhino Entertainment-album
Carrere Records-album
USA-amerikanske synthpop-album
When I Kiss You (I Hear Charlie Parker Playing)

«When I Kiss You (I Hear Charlie Parker Playing)» er ein EDM-song av det amerikanske rockebandet Sparks, gjeven ut som den andre singelen frå det 16. studioalbumet deira, Gratuitous Sax & Senseless Violins. Han var skriven og produsert av Mael-brørne og referer til den amerikanske jazzsaksofonisten Charlie Parker. Han nådde 36. plassen i Storbritannia, 61. plassen i Tyskland og 24. plassen på Billboard Hot Dance Club Play-lista i USA. Opphavleg vart han gjeven ut som «(When I Kiss You) I Hear Charlie Parker Playing», før han fekk den noverande tittelen.

Mottaking
Ned Raggett frå AllMusic noterte at songen «syner Russell som rappar (!)». Musikkskribent James Masterton sa i den vekentlege britiske hitlistekommentaren sin: «Den nye singelen er like bisarr som tittelen høyrest ut, med eit rappa vers som Neil Tennant garantert ville gjeve høgrearmen for å ha skrive, kombinert med eit imponerande kommersielt refreng.» Det paneuropeiske magasinet Music & Media skreiv: «Me lever i fastfood-euroens tidsalder med one-liners som fungerer som tekstar. Heldigvis bruker Sparks framleis fantasien.» Ein melder frå Music Week vurderte songen til fire av fem, og skildra han som «meir herleg high camp-drama frå kongane av eksentrisk synthpop», og uttalte at tidlegare Suede-gitarist Bernard Butler sin Fashionable World Of Fashion Mix «bør skapa ein buzz.» James Hamilton frå magasinet RM såg på songen som «Pet Shop Boys-aktig».

Musikkvideo
Det vart laga ein musikkvideo for å marknadsføre singelen, regissert av den engelske regissøren Sophie Muller. Videoen vart sidan publisert på den offisielle YouTube-kanalen til Sparks i juni 2012. Muller regisserte òg videoen for «When Do I Get to Sing 'My Way'».

Innhald

Salslister

Bakgrunnsstoff
 Sparks on Discogs

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «When I Kiss You (I Hear Charlie Parker Playing)» frå ,  den 28. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Singlar frå 1995
Songar frå 1995
Elektroniske songar
House-songar
Logic Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av Sophie Muller
Songar skrivne av Ron Mael
Songar skrivne av Russell Mael
Sparks-songar
Now That I Own the BBC

«Now That I Own the BBC» er ein song av den amerikanske rockeduoen Sparks, som kom ut i Europa i 1995 og i Storbritannia i 1996 som den tredje og siste singelen frå det sekstande studioalbumet deira Gratuitous Sax & Senseless Violins (1994). Songen var skriven og produsert av Ron Mael og Russell Mael, med ekstra produksjon av Linus Burdick.

Bakgrunn
Sparks hadde opphavleg tenkte å bruke ulike kringkastingsselskap i tittelen og teksten, og gje dei ut som singlar i sine respektive land. I eit intervju i 1996 med VH1 sa Ron Mael, «Me tenkte faktisk på eit tidspunkt på å lage songen forskjellig i kvart enkelt land. Det ville vore NBC for Amerika og BBC for Storbritannia, men på eit visst punkt vart det berre for mykje og RTL rimer ikkje på noko som helst, så me heldt oss til BBC.»

Musikkvideo
Musikkvideoen syner Sparks ombord på eit animert 'BBC-skip'. Han vart regissert av Olivier Kuntzel og Florence Deygas, som òg var ansvarleg for animasjonen i videoen..

Mottaking
Då singelen kom ut i Storbritannia skildra Newark Advertiser songen som «techno-dance weirdness» og la til «Vokalversjonen og to tankevekkande instrumentelle, tapte høve so ved innsetting av vokale klipp.»

Innhald

Europeisk utgåve 1995

Britisk utgåve 1996

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Now That I Own the BBC» frå ,  den 28. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1994
Singlar frå 1995
Singlar frå 1996
Sparks-songar
Songar skrivne av Ron Mael
Songar skrivne av Russell Mael
Logic Records-singlar
English Heritage

English Heritage er ein britisk veldedig organisasjon med ansvar for å bevara og administrera historiske monument i England og for administrasjon av bygningsvern.

Han er mest kjend for å administrera ei lang rekke historiske og arkeologiske stader, frå Stonehenge til den eldste jernbrua i verda i Ironbridge. Han har òg ansvar for konservering, rådgjeving, registrering og vern av historiske miljø. 

1. april 2015 blei English Heritage delt i to delar: Historic England og ein ny institusjon som overtok namnet som English Heritage Trust.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «English Heritage» frå ,  den 29. april 2022.

Bakgrunnsstoff

Skipingar i 1983
Skipingar i 2015
Adresse Torino

Adresse Torino er eit TV-program på NRK1. I programmet vert alle bidraga som deltek i Eurovision Song Contest 2022 presenterte. Kvart bidrag vart bedømt og gjeve poeng til av eit panel av kjendisar og eit panel av Eurovision-fans. Poenga som kvar person kunne gje til eit bidrag, var i ekte Eurovision-stil; 1—8, 10 og 12 poeng. Programleiaren for Adresse Rotterdam var Marte Stokstad. Ingeborg Heldal, Stian «Staysman» Thorbjørnsen og Kevin Vågenes sat i kjendispanelet. I kvar episode kom det gjestar som sat i kjendispanelet. Artisten Margaret Berger var gjestedommar i fyrste program.

Episodar

Episode 1 
 Kjendisjuryen: Ingeborg Heldal, Stian «Staysman» Thorbjørnsen, Kevin Vågenes og Margaret Berger.
 Folkejuryen: Trine Paulsen, Jim Ø. Pedersen, Vegard Solberg og Tuva Halse.

Episode 2 
 Kjendisjuryen: Ingeborg Heldal, Stian «Staysman» Thorbjørnsen, Kevin Vågenes og Sandeep Singh.
 Folkejuryen: Linn Seime Thistel, Jim Ø. Pedersen, Fredrik Holth og Frøya Fluge.

Episode 3 
 Kjendisjuryen: Ingeborg Heldal, Stian «Staysman» Thorbjørnsen, Kevin Vågenes og Trine Lise Olsen
 Folkejuryen: Jim Ø. Pedersen, Leonhard P. Harbel, Tone Hagen og Ingvild Gulla.

Episode 4 
 Kjendisjuryen: Ingeborg Heldal, Stian «Staysman» Thorbjørnsen, Kevin Vågenes og Henrik Asheim
 Folkejuryen:  Hanne Hurlen, Jim Ø. Pedersen, Espen Lien og Hanna Pernille Visnes.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Adresse Torino på NRK Nett-TV

Norske fjernsynsprogram
Eurovision Song Contest
Plagiarism

Plagiarism er det 17. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks. Det er eit slags hyllestalbum med nye, alternative versjonar av somme av dei mest kjende songane deira.

Utgjeving
Plagiarism vart ikkje ein like stor suksess i Europa som føregangaren Gratuitous Sax & Senseless Violins, og nådde ikkje høgt på albumlistene nokon stad. Dei to singlane gjorde det godt nok til å nå nedre delar av UK Singles Chart. Den første singelen frå albumet, «The Number One Song in Heaven», vart sungen i lag med Jimmy Somerville og nådde 70. plassen i oktober 1997. Remiksar av singelen nådde 28. plassen på den amerikanske Billboard Hot Dance Music/Club Play-lista i 1999. Det var så langt den siste singelen deira på lista. Den andre singelen, «This Town Ain't Big Enough for Both of Us», gjorde det betre og vart spelt i lag med Faith No More. Denne nådde 40. plassen i Storbritannia i desember 1997 og vart den siste topp 40-singelen deira i Storbritannia til no.

Innhald

Medverkande
 Russell Mael – vokal, produsent, miksing
 Ron Mael – klaverinstrument, produsent
 Metro Voices – korvokal på «Pulling Rabbits Out of a Hat», «When Do I Get to Sing 'My Way'», «The Number One Song in Heaven» og «Never Turn Your Back On Mother Earth»
 Dean Menta – gitar på «Funny Face»
 Tony Visconti – orkester- og korarrangement og dirigent på «Pulling Rabbits Out of a Hat», «This Town Ain't Big Enough for Both of Us», «When Do I Get to Sing 'My Way'», «Change», «Something for the Girl with Everything», «Propaganda», «The Number One Song in Heaven» og «Never Turn Your Back On Mother Earth»
 John Thomas – miksing
 Greg Penny – miksing
 Eskimos and Egypt – ekstra produksjon, remiks, bass, gitar og trommer på «Angst in My Pants»
 Faith No More – produsent og artist på «This Town Ain't Big Enough for Both of Us» og «Something for the Girl with Everything»
 Erasure – produsent og artist på «Amateur Hour»
 Jenny O'Grady og David Porter-Thomas – ekstra vokal på «Propaganda»
 Jimmy Somerville – artist på «The Number One Song in Heaven»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Plagiarism (album)» frå ,  den 29. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Sparks-album
Musikkalbum frå 1997
Roadrunner Records-album
Oglio Records-album
Dean Menta

Dean Menta () er ein USA-amerikansk musikar og komponist.

I 1995 vart Dean Menta involvert i bandet DUH og var med på det andre albumet deira The Unholy Handjob. Menta vart så gitarist for rockebandet Faith No More frå 1995 til 1996. Han hadde vore keyboard-teknikar for bandet og hadde først møtt dei i 1991, edan han arbeidde i eit kunstgalleri i San Francisco. Menta vart henta inn for å spele gitar etter at Trey Spruance nekta å turnere for albumet King for a Day... Fool for a Lifetime. Han er med i vidoeane for «Digging the Grave», «Ricochet» og «Evidence». Han vart erstatta som Faith No More-gitarist av Jon Hudson.

Etter han slutta i Faith No More, har Menta spelt med Sparks. Han medverka på følgjande Sparksk-album: Plagiarism (1997), Lil' Beethoven (2002), Hello Young Lovers (2006), Exotic Creatures of the Deep (2008), The Seduction of Ingmar Bergman (2009) og Hippopotamus (2017).

Menta arbeidar i dag hovudsakleg i fjernsyn og film som musikkredaktør, komponist og lyddesigner. Menta har òg komponert musikk for fleire videospel, mellom anna Jak X: Combat Racing, i samarbeid med  Billy Howerdel frå A Perfect Circle.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dean Menta» frå ,  den 29. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
DUH-medlemmar
Faith No More-medlemmar
Sparks-medlemmar
Faith No More

Faith No More er eit amerikansk rockeband frå San Francisco i California, skipa i 1979. Før dei slo seg til med det noverande namnet i juli 1983 hadde bandet namna Sharp Young Men og seinare Faith No Man. Bassisten Billy Gould, klaverspelaren og rytmegitaristen Roddy Bottum og trommeslagaren Mike Bordin er dei lengstvarande medlemmane i bandet, og har vore involvert sidan starten. Bandet gjekk gjennom fleire endringar i besetninga dei første åra, og somme store endringar seinare. Den noverande besetninga til Faith No More består av Gould, Bordin, Bottum, sologitaristen Jon Hudson, og vokalisten og tekstforfattaren Mike Patton.

Etter å ha gjeve ut seks studioalbum, inkludert bestseljarane The Real Thing (1989) og Angel Dust (1992), annonserte Faith No More at dei offisielt gav seg den 20. april 1998. Bandet kom sidan saman att og gjennomførte The Second Coming-turneen i 2009 og 2010, og gav ut det sjuande studioalbumet sit, Sol Invictus, i mai 2015. Etter turneen for Sol Invictus, tok Faith No More ein pause igjen. I november 2019 annonserte bandet at dei skulle på turné i Europa i 2020, men på grunn av covid-19-pandemien, vart dette utsett. Turneen skulle starte opp att i USA i september 2021, men heile turneen vart til slutt avlyst etter at Patton sleit med den mentale helsa..

Bandmedlemmar
Noverande medlemmar
Mike Bordin – trommer, perkusjon, korvokal (1981–1998; sidan 2009)
Billy Gould – bass, korvokal (1981–1998; sidan 2009)
Roddy Bottum – klaverinstrument, rytmegitar, korvokal (1983–1998; sidan 2009)
Mike Patton – solovokal (1988–1998; sidan 2009)
Jon Hudson – sologitar, korvokal (1996–1998; sidan 2009)

Diskografi
Studioalbum
We Care a Lot (1985)
Introduce Yourself (1987)
The Real Thing (1989)
Angel Dust (1992)
King for a Day... Fool for a Lifetime (1995)
Album of the Year (1997)
Sol Invictus (2015)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Faith No More» frå ,  den 29. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene: 
 .
Prato, Greg (2013). The Faith No More & Mr. Bungle Companion. Createspace. .
Harte, Adrian (2018). Small Victories: The True Story of Faith No More. Jawbone Press. .

Bakgrunnsstoff

 

 
USA-amerikanske alternative metal-grupper
Rockegrupper frå California
USA-amerikanske funk metal-grupper
USA-amerikanske eksperimentelle rockegrupper
Musikkgruppar oppløyste i 1998
Musikkgrupper skipa i 1979
Musikkgrupper frå San Francisco
Jimmy Somerville

James William Somerville () er ein skotsk popsongar og låtskrivar. I 1980-åra song han i popgruppene Bronski Beat og The Communards, og har òg hatt ein solokarriere. Han er særleg kjend for den kraftige og sjelfulle kontratenor/falsett-røysta si. Mange av songane hans, som «Smalltown Boy», har politiske kommentarar om homofili-relaterte saker.

Diskografi

Soloalbum
Read My Lips (1989)
Dare to Love (1995)
Manage the Damage (1999)
Home Again (2004)
Suddenly Last Summer (2009)
Homage (2015)

Med Bronski Beat
The Age of Consent (1984)
Hundreds & Thousands (1986)

Med The Communards
Communards (1986)
Red (1987)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jimmy Somerville» frå ,  den 29. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Britiske house-musikarar
Bronski Beat-medlemmar
The Communards-medlemmar
Musikarar frå Glasgow
Skotske new wave-musikarar
Skotske popsongarar
Skotske låtskrivarar
Britiske Hi-NRG-musikarar
Kontratenorar