alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Siglufjörður

Siglufjörður eller Siglufjord er ein liten by i nord på Island som på byrjinga av 1900-talet voks til å verte ein sentral by for fiskeindustrien. I dag har byen 1 386 innbyggjarar (2004) og har fleire verksemder innan fiskeindustrien, som fryseri og sildoljefabrikkar. 

Byen ligg i Fjallabyggð kommune og fekk bystatus i 1918.

Byen ligg innerst i den vesle fjorden med same namn.

Byar på Island
Fjordar på Island
Stöðvarfjörður

Stöðvarfjörður er ei lita bygd aust på Island. Ho ligg ved fjorden med same namn og har om lag 170 innbyggjarar. Hovudnæringa til bygda var hovudsakleg fiske men er i dag tekstilbasert. 

Fjordar på Island
Tettstader på Island
Norsk kulturminnefond

Norsk kulturminnefond eller berre Kulturminnefondet har sidan 2002 vore eit verkemiddel innan kulturminnearbeidet.

Kulturminnefondet er eit statleg organ under Miljøverndepartementet, og skal medverke til samspel mellom offentlege og private midlar for å sikre at eit mangfald av kulturminne og kulturmiljø blir tekne vare på og aktivisert som grunnlag for oppleving, kunnskap, utvikling og verdiskaping.

Fondet skal vidare stimulere til auka medverknad frå eigarar og næringsliv, utløyse privat kapital og støtte lokale og regionale samarbeidstiltak og spleiselag. Fondet kan gje støtte til restaurering og istandsetting av verneverdige og freda bygningar/anlegg. Slike tiltak fell utanfor ansvarsområdet til Norsk kulturfond, som er forvalta av kulturrådet, men vil kunne få stønad gjennom Kulturminnefondet.

Norsk kulturminnefond er lokalisert på Røros. 1. januar 2007 var det sett av til saman 1 milliard kroner som grunnkapital i fondet. Rentene av desse pengane står til disposisjon for fondetsstyret.

Bakgrunnsstoff 
 Kulturminnefondet si nettside

Norsk kultur
Norske statsetatar
Brennmanet

Brennmanet (Cyanea capillata) er ei stor manet som lever nord i Atlanterhavet, Stillehavet og Nordishavet. Ho kan bli opptil 2 meter i diameter, og er det største kjende nesledyret. Dei største eksemplara lever i arktiske strok. Bortsett frå glasmaneta er brennmaneta den vanlegaste maneta i norske farvatn.

Brennmaneta er oftast gul til raud eller brungul i farge, og er utstyrt med lange tentaklar som kan bli opptil 30 meter lange. På desse har ho nesleceller som inneheld nervegifter som lammar byttedyr.

Brennmaneter lever om lag i eit år. Dei første eksemplara dukkar opp om våren og veks raskt utover sommaren. I juli-august formeirar dei seg, og larvane klekkjer kort tid etter. Desse fester seg til botnen og lever fastsitjande som polyppar. Manetene døyr om hausten og vinteren, men polyppane overlever og slepp ut nye maneter neste vår.

Maneter
STS-1

STS-1 er namnet på den første reisa med dei amerikanske romferjene. Reisa vart gjort med romferja Columbia. STS-1 var den første bemanna amerikanske rumturen på omtrent 6 år etter Apollo-Soyuz projektet i 1975. Romferja som hadde eit mannskap på to, vart skoten opp den 12. april 1981 klokka 06:00:03 om morgonen sentralamerikansk tid.

Bakgrunnsstoff 
 STS-1 hjå spaceflight.nasa.gov 
 Mannskapet kommenterer ferdsvideo 

STS-001
Romutforsking i 1981
Islamabad

Islamabad (urdu اسلام آباد, 'islam-byen' eller 'fredsbyen') er hovudstaden i Pakistan, oppretta i 1961. Han ligg i hovudstatsterritoriet Islamabad ved foten av Margalafjella, nær Rawalpindi. Sør for byen ligg ei slette som elva Kaurang skjer gjennom.

Historie 
Opphavleg låg den pakistanske hovudstaden i hamnebyen Karachi i Sindh, men i 1958 bestemte presidenten i Pakistan, Ayub Khan, at han skulle flyttast. Ein komité valde ein stad 14 km nordaust for Rawalpindi i Punjab. Bygginga av byen tok til i 1961 og dei første folka flytta dit to år seinare.

Gatenettet i Islamabad blei laga av den greske byplanleggaren Konstantínos Doxiádes, medan den modernistiske arkitekten Edward Durell Stone frå USA og den italienske formgjevaren Gio Ponti også sette preg på byen.

Geografi 

Islamabad ber preg av å vera ein planlagd by, slik som til dømes Dodoma i Tanzania og Brasilia i Brasil, som også er nybygde hovudstader lagt tilnærma midt i landet. Hovudstaden er delt inn i åtte soner, kvart tileigna eit eige felt: Administrasjon, bustader, diplomatiet, handel, industri, utdanning, i tillegg til eit grønt belte og ein nasjonalpark. Byen er prega av grøntområde, låge hus og ei rekke prangande bustader for dei rike og mektige. Mange pakistanarar frå mellom- og underklassen har ikkje råd til å bu i byen, men bur eit godt stykke unna, i nabobyen Rawalpindi, eller i telt i nokre av grøntområda.,

Fleire monumentalbygg prøver å sameina muslimsk tradisjon med det moderne, som i den digre og modernistisk utforma Faisalmoskeen, eller i skyskraparen Saudi-Pak Tower, som er dekorert med blå fliser i muslimsk tradisjon. Andre viktige bygg er Quaid-i-Azam-universitetet, høgsterettsbygningen og presidentbustaden Aiwan-e-Sadr.

Klima 
Byen ligg ved kanten av Pothohar-platået, sør for Margalla-fjella. Han har varme somrar med temperaturar på opptil 45 °C i juni, og kalde vintrar med minimumstemperaturar ned i -4 °C i januar. Han får monsunregn i juli og august, og kan få noko sludd og snø om vinteren.

Sjå òg 
 Den raude moskeen

Kjelder 
 Encyclopædia Britannica

Bakgrunnsstoff 

Byar i Pakistan
Hovudstader i Asia
Provinsar og territorium i Pakistan
Drangajökull

Drangajökull er den nordlegaste isbreen på Island. Han ligg sørvest på halvøya Hornstrandir i Vestfirðir. Isbreen dekkjer eit areal på 160-200 km² i ei høgd på 925 moh.

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Fjordar på Island

Kjelde 

Isbrear på Island
Eiríksjökull

Eiríksjökull er ein isbre nordvest på Langjökull på Island, med eit areal på 22 km². Han dannar toppen på ein hyaloklastitt (móberg) tuya danna av vulkansk aktivitet under breen,  og når ei høgd på 1 675 moh.

Tafelberg, som isbreen ligg på, har eit areal på 40 km² og ligg vest for Langjökull og aust for lavagrotta Surtshellir. I sagatida hadde han namnet Baldjökull.

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Fjordar på Island

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Eiríksjökull» frå ,  den 1. oktober 2007.  

Isbrear på Island
Eyjafjallajökull

Eyjafjallajökull (òg kalla Øyafjelljøkulen) er den sjette største isbreen på Island. Han ligg nord for Skógar og vest for den større isbreen Mýrdalsjökull.

Breen ligg over ein vulkan med ei høgd på 1 666 moh., som har hatt utbrot relativt ofte sidan istida. Det siste utbrotet byrja i mars 2010. Det førre utbrotet, som var frå 1821 til 1823, skapte eit katastrofalt jökulhlaup. Krateret til vulkanen har ein diameter på 3—4 km og breen dekkjer eit areal på om lag 100 km².

Den sørlege enden av fjellet var ein gong ein del av atlanterhavskysten. Sidan sjøen har trekt seg tilbake om lag fem km grunna landheving har den tidlegare kystlinja etterlate bratte klipper med mange vakre fossefall. Den mest kjende av desse er Skógafoss. I kraftig vind kan vatn i dei mindre fossane blåse oppover fjellet.

Vulkanutbrotet i mars 2010 

Mellom 3. og 5. mars 2010 vart det registrert nær 3000 jordskjelv med episenter i vulkanen. Dei fleste var små, men nokre kunne kjennast i busette område nær jøkulen. Vulkanutbrotet vart fyrst meldt 20. mars. Tettstadane Fljótshlíð og Markarfljót vart evakuerte og Icelandair-fly som skulle til Reykjavik vart omdirigerte grunna oske og vanskelege innflygingsforhald.Gos hafið í Eyjafjallajökli, Visir, March 21, 2010 På formiddagen 21. mars vart det meldt at evakueringa i det truga området var gått svært snøgt og at alle var komne i sikkerheit. Det var no klårt at utbrotet var i eit område med lite is, og det gjorde at faren for flaum og jökulhlaup ikkje var så stor som ein fyrst frykta, men det vart starta nøye overvaking av situasjonen.

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Fjordar på Island

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Eyjafjallajökull» frå ,  den 1. oktober 2007.

Bakgrunnsstoff 

 Historia til Eyjafjallajökull (islandsk)
 Bilete frå www.islandsmyndir.is
 Aktuell seismografisk aktivitet på Island

Isbrear på Island
Vulkanar på Island
VEI-4-vulkanar
Hofsjökull

Hofsjökull er den tredje største isbreen på Island etter Vatnajökull og Langjökull, og dekkjer eit areal på 925 km². Det høgaste punktet strekkjer seg til 1 765 moh. 

Breen ligg vest i dei indre områda av Island eller Det islandske høglandet mellom Vatnajökull og Langjökull. Hofsjökull er kjelda til mange elvar, inkludert Þjórsá, den lengste elva på Island. Under isbreen ligg det ein kaldera. 

To av dei større hovudvegane i området går langs breen: Sprengisandur og Kjölur. 

Ikkje langt sør for breen ligg Kerlingarfjöll, ei fjellkjede som tidlegare var kjend for skisport om sommaren.

Bakgrunnsstoff 

 Bilete

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Fjordar på Island

Kjelde 

 Nasjonal landmåling av Island (på islandsk

Isbrear på Island
Det islandske høglandet
Langjökull

Langjökull er den nest største isbreen på Island etter Vatnajökull og har eit areal på 950 km². Han ligg vest i dei indre områda av Island, eller Det islandske høglandet og ein kan tydeleg sjå han frå Haukadalur. Breen ligg over to vulkanar. 

Den høgaste toppen av breen er 1 360 moh. 

To av dei større hovudvegane i området går langs breen: Kaldidalur og Kjölur. Kaldidalur går mellom Langjökull og isbreen Ok i vest, medan Kjölur går mellom Langjökull og Hofsjökull i aust.

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Fjordar på Island

Bakgrunnsstoff 

 Langjökull - Bilete frå islandsmyndir.is
 Bilete av Langjökull

Kjelde 

Isbrear på Island
Det islandske høglandet
Vulkanen Ok

Ok (islandsk uttale åk) er ein skjoldvulkan på Island. Han er 1 198 moh. og ligg vest for Langjökull. Vulkanen har hatt utbrot i dei interglasiale periodane i kvartærtida. Breen som før låg på toppen av har no smelta bort.

Kjelder

Fotnotar 

Vulkanar på Island
Mýrdalsjökull

Mýrdalsjökull (islandsk uttale mir-dals-jøkudl) er den fjerdestørste isbreen på Island. Han ligg sør på øya, nord for Vík í Mýrdal og aust for den mindre breen Eyjafjallajökull. På det høgaste er han 1 493 meter høg og i 1980 dekte han eit areal på 595 km².

Breen ligg over ein aktiv vulkan kalla Katla. Krateret til vulkanen har ein diameter på ti km og vulkanen har normalt utbrot kvart 40. til 80. år. Det siste utbrotet fann stad i 1918 og forskarar held i dag nøye auge med vulkanen. Sidan 930 er det dokumentert 16 utbrot. Kraterrekka Lakagígar og krateret Eldgjá er ein del av det same vulkansystemet, som vert rekna som eit av dei kraftigaste i verda. 

Før hringvegur (den islandske hovudvegen) vart bygd, frykta folk å reise over slettene nedanfor vulkanen sidan ein ofte fekk jökulhlaup og ein måtte krysse djupe elvar. Jökulhlaupet etter utbrotet i 1918 var særleg farleg då kystlinja vart flytta fem km utover av lahariske avleiringar frå flaumen.

Bakgrunnsstoff 

 Geovitskapleg institutt på Island
 Kjende jökulhlaupar frå Mýrdalsjökull
 Bilete av Mýrdalsjökull
 Vulkansime

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Fjordar på Island

Kjelde 

Isbrear på Island
Öræfajökull

Öræfajökull (islandsk uttale øraiva-jøkudl) er ein isdekt vulkan søraust på Island. Han er den største aktive vulkanen i landet og mot nordvest av fjellet ligg Hvannadalshnúkur, den høgaste toppen på Island. Geografisk er Öræfajökull ein del av isbreen Vatnajökull og området som er dekt av breen ligg innanfor Skaftafell nasjonalpark.

Öræfajökull har hatt to utbrot i historisk tid. I 1362 hadde vulkanen eit eksplosivt utbrot der store mengder med tefra vart kasta ut. Området Litla-Hérað vart øydelagt av flaum og tefranedfall. Meir enn 40 år gjekk før folk igjen slo seg ned i området som vart kalla Öræfi. Namnet tyder bokstavleg talt eit område utan hamn, men har fått ei tyding som audemark på islandsk. Vulkanen hadde eit mindre utbrot i august 1727, flaum i samband med utbrotet skal ha tatt tre menneskeliv.

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Fjordar på Island
 Fjell på Island
 Vulkanar på Island

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Öræfajökull» frå ,  den 1. oktober 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Vulkanbilete frå Europa 
 Bilete av Öræfajökull www.Icelandportfolio.com
 Öræfajökull - biletgalleri www.islandsmyndir.is

Vulkanar på Island
Fjell på Island
Isbrear på Island
Stratovulkanar
Molladalen

Molladalen er ein fjelldal i Barstadvik i Ørsta kommune på Sunnmøre. Han ligg vest for Hjørundfjorden, lengst nord på Ørstahalvøya i Sunnmørsalpane. Dalen vert omkransa av bratte og taggete fjellformasjonar. Ein finn mellom anna ei rekkje pinaklar som er ettertrakta klatremål. Fjella rundt dalen vert omtala med fellesnemnaren Molladalstindane. Dei best kjende fjelltoppene er Ramoen (Jønshornet), Randers topp og Mohns topp. I dalen ligg fleire vatn. Det største, Storevatnet, ligg 774 moh.

Kvart år vitjar ei rekkje klatrarar Molladalen. Det er utgidd ein klatrefører for området.

Frå Melbøsætra i Barstadvikdalen er det merka rås til Molladalen. Råsa har ein utsett passasje ved inngangen til Molladalen. Her er det hengt opp ein kjetting som ein kan halde seg fast i. Ein bør rekne med ca. 2 timar på oppturen. Molladalen kan og nåast frå Ytre-Standal over Molladalsskaret på 990 m.o.h.

Molladalen har av bønder i Barstadvik vorte brukt til sauebeite. I 1864 vart 76 sauer drepne då dei vart jaga ut for eit stup av ein bjørn.

Bakgrunnsstoff
 Bøker 
 Jon Hagen og Helge J. Standal: Molladalen, Volda 1989

 Nettstader 
 Klatreførar 

Fjell på Sunnmøre
Geografi i Ørsta
Mithila

Mithila (sanskrit मिथिला, mithilā) er eit gammalt indisk kongerike og eit landskap i moderne India og Nepal som dekker halvparten av den indiske delstaten Bihar og sørlege delar av Nepal. Det viktigaste språket i området er maithili. 

Mithila er kjent som namnet på hovudstaden i Videhariket, heimstaden til Sita i hinduverket Ramayana. Noverande Janakpur, største byen i noverande Mithila, er rekna som denne byen. Mithila-området er også assosiert med Buddha og Mahavira, grunnleggjarane av buddhismen og djainismen, som begge skal ha blitt fødd her. Området er kjent over heile India for folkekunstforma madhubani, også kalla mithilakunst, som blir laga her.

Geografi
Mithila ligg nær nordgrensa av Bihal og sør i Nepal, med elvane Kosi i vest og Gandak i aust som omtrentlege grenser. Heile området ligg nord på Gangessletta. Viktige byar i Mithila er Janakpur, Rajbiraj og Biratnagar i Nepal og Darbhanga, Madhubani, Sitamarhi, Samastipur, Purnia , Supaul, Madhepura, Champaran, Muzaffarpur, Munger, Samastipur, Begusarai og Saharasa i  India.

Klima
Klimaet i Mithila er tørt og kjølig for dette området. Sommartemperaturane ligg rundt 35-45° C medan vintertemperaturane er rundt 5-15° C. Monsunregn fører til årlege flaumar som gjer store øydeleggingar og skapar problem for dei som bur her.

Økonomi
Jordbruk er den viktigaste næringa i regionen, med ris, kveite, mais, belgfrukter som mung, svarte linser og dueerter, og jute.

Kjelder
Engelsk Wikipedia
http://www.mithilaonline.com/

landskap i Nepal
landskap i India
Ramayana
Stader i hindumytologi

ca:Mithila
en:Rafiath Rashid Mithila
es:Mithila
Det nepalske flagget

Det nepalske flagget er verdas einaste nasjonalflagg som ikkje er firkanta. Det er sett saman av to rettvinkla trekantar, den eine sett oppå den andre, og kan opphavleg ha vore to trekanta flagg som er blitt eitt.

Flagget til Nepal er raudt med blå kantar og to kvitfarga symbol, truleg ei sol og ein måne. Raudfargen er nasjonalfargen til Nepal, medan blåfargen skal stå for fred og harmoni. Dei to symbola blir ofte sagt å stå for to greiner av kongefamilien i Nepal, Rana. Dei blir i dag like gjerne tolka som eit håp om at Nepal vil eksistera like lenge som månen og sola.

Flagget blei offisielt teke i bruk den 16. desember 1962, då det blei oppretta ei konstisjonell regjering. Det doble trekantflagget hadde då vore i bruk sidan 1800-talet, og trekantane kvar for seg i to hundreår. Månen og sola hadde opphavleg menneskelege ansiktstrekk, men desse blei tekne bort då flagget blei offisielt nasjonalflagg.

Bakgrunnsstoff 
 Flaggomtale i den nepalske grunnloven: Schedule 1 ( Relating to Article 5 ) National Flag  (PDF-fil)

Nepal
Flagg
Nepalsk kultur
Atlanterhavsvegen

Atlanterhavsvegen er eit vegstykke på riksveg 64 på Nordmøre i Møre og Romsdal. Vegen er 8274 meter lang og går frå Vevang i Eide til Kårvåg i Averøy og avløyste 7. juli 1989 ferjesambandet mellom Ørjavik og Tøvik i dei to kommunene. Anlegget består blant anna av åtte bruer på til saman 891 meter og går over ein heil del holmar og skjer. Vegen kosta 122 millionar 1989-kroner og var delvis bompengefinansiert. Bommen blei fjerna i juni 1999. 

Traseen vegen følgjer blei opphavleg planlagt for jernbane tidleg på 1900-talet, men den ideen blei skrinlagd for godt i 1935. Planlegging av vegstrekninga kom i gang på 1970-talet. Bygginga starta 1. august 1983.

Atlanterhavsvegen er landets åttande best besøkte naturbaserte turistattraksjon (2004) med 283 500 besøkande. Vegstrekninga er foreslått til nasjonal turistveg.

Århundrets byggverk i Noreg
I september 2005 blei Atlanterhavsvegen kåra til Århundrets byggverk 1905–2005.

Bruer på Atlanterhavsvegen frå vest mot aust
 Vevangstraumen bru, 119 meter - seglingshøgd 10 meter
 Hulvågen bruer, 3 bruer på til saman 239 meter - seglingshøgd 4 meter
 Storseisundet bru, 260 meter - seglingshøgd 23 meter
 Geitøysundet bru, 52 meter - seglingshøgd 6 meter
 Store Lauvøysund bru, 52 meter - seglingshøgd 3 meter
 Lille Lauvøysund bru, 115 meter - seglingshøgd 7 meter

Bakgrunnsstoff
http://www.atlanterhavsveien.no
http://atlanterhavsveien.net 
http://www.atlanterhavsveien.org

Vegbruer i Møre og Romsdal
Vegar i Møre og Romsdal
Nasjonale turistvegar
Vegar i Hustadvika
Vegar i Averøy
1989 i Noreg
Skipingar i 1989
Naglelo

Naglelo eller nagle-lø(e) er ein reiskap som vert brukt til å justere ein trenagle til rett tjukkleik.

I enklaste form er ei naglelo eit hardt trestykke med eit bora hol i. Naglen vert tilsmia eller dreia til den passar i holet, som har same diameter som holet naglen skal brukast i. 

Båtbyggarar kan ha ei naglelo som kan brukast til å dreie naglen til rett dimensjon. Ho har knivar som høvlar av naglen når loa vert dreia rundt, om lag som ein blyantkvessar. Denne reiskapen vert og kalla naglesnitte.

Treting
Båtbygging
Trearbeidsverktøy
Snæfellsjökull

Snæfellsjökull (islandsk uttale snæi-fedls-jøkudl) er ein sovande stratovulkan dekt av ein isbre vest på Island. Namnet på fjellet er eigentleg Snæfell (og tyder «snøfjell») men vert som regel kalla «Snæfellsjökull» for å skilje det frå to andre fjell med same namn. Det ligg heilt vest på halvøya Snæfellsnes. Stundom kan ein sjå fjellet og breen frå Reykjavík på andre sida av bukta Faxaflói, 120 km borte. 

Fjellet er ein av dei mest kjende stadane på Island, hovudsakleg på grunn av romanen Reisa til jordas indre (1864) av Jules Verne, der hovudpersonane finn inngangen til senteret av jorda på Snæfellsjökull.

Fjellet er ein del av Snæfellsjökull nasjonalpark (islandsk: Þjóðgarðurinn Snæfellsjökull).

Historie og fiske 
Soga om Bård Snæfellsås er ei av dei mest kjende islendingesogene som finn stad i dette området. Ein har funne arkeologiske spor etter busetnadar her som er 1100 år gamle, mellom anna Forni-Saxhóll-garden, Berutóftir og Írskubúðir. Nær Gufuskálar står det mange kuppelforma strukturar av ukjend opphav, som ein meiner er mellom 500 og 700 år gamle. Dei er sannsynlegvis dei eldste minna frå fiskeindustrien i Norden. Enkelte meiner derimot at dette er ein stad der det vart utført bøn og meditasjon av irske munkar som kan ha halde til i området. 

Fisket blømde på 1200-talet og folketalet auka i områda rundt isbreane. Det vart bygd ei kyrkje på åsen Ingjaldshóll før år 1200. Storleiken på kyrkja viser kor høgt folketalet var i dei nærliggande grendene, i det minste under fiskesesongen. Det vart rikt fiske i nærleiken og det vart oppretta fiskestasjonar der det var god tilgang til open sjø. Dritvík er eit av dei mest kjende døma. Det var ein stor fiskestasjon med 40-60 båtar og 200-600 tilsette. Fisket minka på Snæfellsnes på 1800-talet på grunn av betre fisketekninkkar. 

Av tettstader nær nasjonalparken finn ein mellom anna Hellissandur, Rif og Ólafsvík. Dei var alle fiske- og handelssenter, og i dag er dei framleis fiskehamner og levande samfunn.

Geologi 
Snæfellsjökull nasjonalpark er den einaste nasjonalparken på Island som strekkjer seg til kysten og dekkjer eit areal på 170 km². I sør strekkjer parken seg til Háahraun i området Dagverðará, medan dei nordlege områda strekkjer seg til Gufuskálar. Kysten er variert med eit yrande fugleliv i hekkesesongen. Kystsletta er stort sett dekt av lava som har strøymd hit frå isbreen eller nærliggande krater. Lavaen er dekt av mose, men innimellom finn ein groper med forskjellig vegetasjon. Snæfellsjökull har spor etter lava og vulkansk aktivitet. På nordsida skjer Eysteinsdalur seg opp frå sletta nedanfor med bratte fjell rundt.

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Vulkanar på Island
 Fjell på Island

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Snæfellsjökull» frå ,  den 1. oktober 2007. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Thordarson, Thor & Hoskuldsson, Armann Iceland (Classic Geology in Europe 3) - Terra Publishing (2002) s. 2081-903544-06-8

Bakgrunnsstoff 

Isbrear på Island
Fjell på Island
Stratovulkanar
Subglasiale vulkanar
Vulkanar på Island
Nasjonalparkar på Island
Tindfjallajökull

Tindfjallajökull er ein stratovulkan sør på Island dekt av ein isbre med areal på 19 km². Den høgaste toppen, Ýmir, er 1 462 moh og er kalla opp etter urjotnen Yme i norrøn gudelære. Det siste utbrotet var ein gong i holocen-perioden.

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Vulkanar på Island

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tindfjallajökull» frå ,  den 1. oktober 2007.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Kart over området 

Fjell på Island
Stratovulkanar
Subglasiale vulkanar
Vulkanar på Island
Isbrear på Island
Torfajökull

Torfajökull (islandsk uttale tårva-jøkudl) er ein rhyolittisk stratovulkan nord for Mýrdalsjökull og sør for innsjøen Þorisvatn på Island. Vulkanen er dekt av ein isbre. Det siste utbrotet til Torfajökull kom i 1477 og er det største området av ekstrusive bergartar med rikt silikainnhald på Island.

Sjå òg 
 Isbrear på Island
 Vulkanar på Island
 Fjell på Island

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Torfajökull» frå ,  den 1. oktober 2007.  

Fjell på Island
Stratovulkanar
Subglasiale vulkanar
Vulkanar på Island
Isbrear på Island
Isbrear på Island

Isbreane på Island dekkjer om lag 11 % av landarealet på øya og har hatt stor innverknad på landskapet i landet. 

Mange islandske isbrear ligg over vulkanane, slik som Grímsvötn og Bárðarbunga, som ligg under den største isbreen, Vatnajökull. Kalderaen til Grímsvötn er 100 km² stor og den til Bárðarbunga er 60 km². Når det oppstår vulkansk aktivitet under ein isbre kan dette føre til smelting av mykje is og vidare at smeltevatnet brått strøymer ut frå breen i ein katastrofeflom, på islandsk kalla jökulhlaup.

Dei største isbreane på Island

Sjå òg 
 Islandsk geografi

Bakgrunnsstoff 
 Nasjonal landmåling på Island
Protistar

Protistar er ei tradisjonell samkjenning for eukaryotar som ikkje kan klassifiserast innanfor rika plantar, dyr eller sopp. Som regel meiner ein mikroskopiske, eincella organismar når ein nyttar omgrepet, men mange klassifiserar òg makroalgar som tang og tare innanfor gruppa.

Ordet «protist» vart først brukt av Ernst Haeckel i 1866. I dag reknar ein omgrepet som parafyletisk, sidan dei ulike organismane me brukar det om ikkje har noko særleg med likskapar utover ei relativt enkel celleorganisering. Dei fleste protistar er anten eincella eller koloniale; som regel alltid utan nokon form for skilnad på cellene innanfor einskildartane.

Tradisjonelt delar ein protistar inn i tre grupper: protozoar (dyreliknande protistar), algar og slimsopp, ut frå kva slags organismar dei liknar mest på. Dette har ikkje noko fylogenetisk grunnlag; «algar» vert til dømes brukt om alle fotosyntetiserande mikroorganismar uavhengig av evolusjonære slektskap.

Protistar
Eukaryotar