alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jaltsjiksjøen

Jaltsjik (russisk Яльчик) er den største innsjøen i Mari El, og ligg i Marij Tsjodra nasjonalpark. Jaltsjik er viktig for turismen i regionen og fleire turistsenter ligg her. Han er lokalt kjend for det reine og varme vatnet.

Hydrologi 
Jaltsjik er eigentleg to innsjøar, Store og Vesle Jaltsjik, som er knytt saman av ein kanal som stundom vert tørr om sommaren. Vesle Jaltsjik ligg noko høgare enn Store Jaltsjik, men ein kan berre sjå straum i kanalen mellom dei under vårflaumen. Innsjøane har vokse gradvis på grunn av karstprosessar i området. Ei segn fortel at det låg ei eng der innsjøane i dag ligg, men at ho kollapsa slik at innsjøane vart danna. Den siste store kollapsen skjedde i 1914 og dette skapte ein tsunami-liknande flodbølgje. I botn er det to karstgrotter som er 1600 meter og 1200 meter lange. 

Store Jaltsjik har ei kompleks form med mange viker, medan Vesle Jaltsjik har ei langstrekt form. 

Vesle Jaltsjik har to små bekkar som renn ut i seg, medan Store Jaltsjik ikkje har nokon.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Yalchik Lake» frå , den 1. september 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Экология фитопланктона карстовых озёр Среднего Поволжья 
 http://fromzd.narod.ru/yal.html 

Innsjøar i Russland
Mari El
Krasnojesjøen

Krasnojesjøen (russisk озеро Красное, før 1948 Punnusjärvi, finsk Punnusjärvi) er ein 6,9 km lang og 2,8 km brei innsjø i midt på Det karelske neset i Priozerskij distrikt i Leningrad oblast, nær Korobitsyno. Han er ein del ag nedslagsfeltet til Vuoksi. Han har eit areal på om lag 9 km².

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Krasnoye» frå , den 1. september 2008. 
 

Det karelske neset
Innsjøar i Russland
Leningrad oblast
Sukhodolskoje

Sukhodolskoje (russisk Суходольское озеро, finsk Suvanto) er in stor innsjø på Det karelske neset i Priozersk distrikt i Leningrad oblast i Russland. Han høyrer til nedslagsfeltet til Vuoksi og renn ut gjennom Burnaja.

Opphavleg rann vatnet frå Sukhodolskoje roleg ut i Vuoksi gjennom ei elv ved Kiviniemi. I 1818 vart det grave ein kanal under ein vårflaum frå Sukhodolskoje til Ladoga og dette skapte Burnaja. Ho starta å drenere Sukhodolskoje og vassnivået i innsjøen fall 7 m. Kiviniemi turka ut. I 1857 vart det grave ein kanal i Kiviniemi, men straumen snudde og rann andre vegen, skapte stryk og gjorde at det ikkje var mogeleg med transport på ho.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Sukhodolskoye» frå , den 1. september 2008. 
 

Innsjøar i Russland
Det karelske neset
Leningrad oblast
Jastrebinoje

Jastrebinoje (russisk озеро Ястребиное) er ein 2 km lang innsjø i Priozerskij distrikt i Leningrad oblast, nær grensa til republikken Karelia i Russland. Han ligg heilt nord på Det karelske neset, 10 km frå jernbanestasjonen Kuznetsjnoje. Han ligg ei senking mellom bratte framskot av granitt frå Det baltiske skjoldet, som er eit populært klatreområde. Innsjøen og området rundt er eit verna naturmonument i Leningrad oblast.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Yastrebinoye» frå , den 1. september 2008. 

Det karelske neset
Innsjøar i Russland
Verneområde i Russland
Leningrad oblast
Biblioteket i Alexandria

Det kongelege biblioteket i Alexandria skal ha vore det største biblioteket i verda i antikken. 
Biblioteket var knytt til lærestaden Museion (Μουσεῖον), som var vigd dei ni musene, og truleg var den største intellektuelle institusjonen i antikken.

Ein trur at biblioteket vart grunnlagt i byrjinga av 200-talet f.Kr. Det vart truleg øydelagt av Theodosius I kring år 391 e.Kr. 

I 2003 vart det opna eit nytt bibliotek i Alexandria, Bibliotheca Alexandrina, teikna av det norske arkitektfirmaet Snøhetta.
Det fungerer som ei moderne bibliotek og kulturhus til minne om det gamle biblioteket i Alexandria.

Kjelder

Egyptisk historie
Abakanfjella

Abakanfjella (russisk Абаканский хребет, Abakanskij khrebet) er ei fjellkjede av metamorfe bergartar sørvest i Sibir i Russland.  Ho er 300 km lang og opp til 1984 meter over havet på det høgaste. Fjella er stort sett dekte av taiga opp til 1500 meter over havet, og over dette fjelltundra.

Fjellkjeda er den sørlege grensa til Kuznetsksenkinga der Kuznetskbekkenet i Kemerovo oblast ligg. Fjellkjeda er del av vasskiljet mellom elvane Abakan, Tom og Lebed. Ho er ei sørleg forlenging av Altajfjella og Kuznetsk Alatau.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Abakan Range» frå , den 2. september 2008. 

Fjellkjeder i Russland
Alutsjin Horst

Alutsjin Horst (russisk skrift ) er ein fjellformasjon i Russisk fjerne austen i Sibir. Han ligg like sør for polarsirkelen, nær elva Baimka, som er ei sideelv til Bolsjoj Anjui, om lag 180 km sørvest for Bilibino.

Denne horst-formasjonen ligg i Tsjukotka autonome okrug i Russland.

Det er store førekomstar av vaskegull og platina i Baimkabekkenet, like ved Alutsjin Horst.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:Aluchin Horst» frå , den 2. september 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Geologisk kart
 Vaskegull og platina ved Alutsjin Horst
 

Fjellkjeder i Russland
Horst

Ein horst er ei heva forkastingsblokk ved sida av normale forkastingar eller graben. Ein horst er ei forlenging av jordskorpa. Den heva bergblokka er ein del av jordskorpa som generelt ligg i ro eller vert heva, medan landet omkring har vorte senka på kvar side. 

Vogesane og Schwarzwald er døme på horst. Omgrepet vert òg nytta om større område som den russiske sletta, Arabia, India og sentrale område av Sør-Afrika, der kontinentet held seg stabilt med horisontale platå i fleire lag. 

Horst er eit tysk ord for «rovfuglreir» som ligg på ein høg stad som ei klippe.

Horst og utvinning av hydrokarbon 

I mange riftbekken rundt om i verda finst mange hydrokarbonførekomstar i drenpungar knytte til horst.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Horst (geology)» frå , den 2. september 2008. 
 

Strukturgeologi
Tyske låneord
Nonstinden

Nonstinden (1572 moh.) ligg mellom Måndalen i nord og Innfjorden i sør i Rauma kommune. Fjellet er lett å nå frå sørsida.

Fjell i Romsdal
Fjell i Rauma
Middagstinden

Middagstinden på 1569 moh. ligg mellom Måndalen i nord og Innfjorddalen i sør i Rauma kommune. Toppen er lettast å nå frå sørvest.

Fjell i Romsdal
Fjell i Rauma
Levende Skog

Levende Skog er eit samarbeidsprosjekt mellom skogbruk, skogindustri, fagrørsle, friluftslivsorganisasjonar
og miljøvernorganisasjonar for å fremje eit berekraftig skogbruk med god balanse mellom skogproduksjon, miljøvern og sosiale interesser. Levende Skog-standarden vert nytta som grunnlag for miljøsertifisering av skogbruk i Noreg.

Partane bak Levende Skog etablerte den første standarden i 1998. Sidan er
han revidert. Bak siste revisjon stod partane
 Fellesforbundet
 FRIFO
 Friluftsrådenes Landsforbund
 Norskog
 Sabima
 Statskog SF
 Treforedlingsindustriens bransjeforening
 Treindustrien
 WWF Noreg

Rådet for Levende skog bidreg til kommunikasjon mellom partane og tolking
av avtalepunkta. Saker for rådet vert førebudd av eit partssamansett
arbeidsutval med tre medlemmer og ein sekretær.

Bakgrunnsstoff 
 Standard (PDF) 

Skogbruk
Miljøvern
Høgsvora

Høgsvora (1164 moh.) ligg på grensa mellom kommunane Ålesund og Vestnes. Namnet vert brukt i Ørskog. I Vestnes markerer denne toppen vestenden av ein fjellrygg som vert kalla Næremstindane og som er like høg lengre aust. Høgsvora er eit populært mål på skiturar, der ein startar frå overgangen mellom Vaksvika i Ørskog og Tresfjord i Vestnes.

Fjell på Sunnmøre
Fjell i Romsdal
Vestnesfjella
Geografi i Vestnes
Fjell i Ålesund
Heimste Skorkja

Heimste Skorkja (1323 moh.) er eit fjell som ligg på grensa mellom kommunane Fjord og Ålesund i Møre og Romsdal. Namnet vert brukt i Ørskog, der fjellet er synleg oppe i dalen ved Vaksvika. I Stordal heiter fjellet Sandegga og er synleg frå sentrumsområdet ved fjorden. Snaraste tilkomsten går frå bygda Dyrkorn i Stordal, som ligg vest for fjellet. Andre stader er vegen lengre, men lett å gå. 

Uttrykket «skorkja» som del av namn på smale og spisse fjell er i bruk i eit avgrensa område som omfattar bygdene Vaksvika i Ørskog og Tresfjord i Vestnes. Det kjem frå den tida husdyr stod på svelteforing i fjøset gjennom vinteren. Det smale partiet frå nakken og eit stykke bakover ryggen på eit magert dyr vart kalla skorkja. Nordryggen på Heimste Skorkja er lang og smal og kan minne om noko sånt.

Fjell i Fjord
Fjell i Ålesund
Fjell på Sunnmøre
Fremste Skorkja

Fremste Skorkja (1302 moh.) ligg sør for bygda Vaksvika i Ålesund kommune. Ein halv kilometer søraust for toppen ligg ein høgare topp (1364 moh.) på grensa mot Stordal. Denne toppen kjem litt i bakgrunnen sett frå Ørskog, og i Stordal er fjellet gøymd slik at det er berre dei som bur lengst vekk som ser toppen. Begge toppane er enkle å nå.

Om fjellnamnet, sjå Heimste Skorkja.

Fjell på Sunnmøre
Fjell i Ålesund
Ørskog
Bajkalfjella

Bajkalfjella (russisk Байкальский хребет, Bajkalskij khrebet) er ei fjellkjede som stig bratt opp frå nordvestsida av Bajkalsjøen sør i Sibir i Russland. Det sentrale sibirske platået grenser i sør til dei austlege Sajanfjella og Bajkalfjella.

Elva Lena har kjelda si i Bajkalfjella. Fjella omkring Bajkalsjøen er skogkledd med gråor, osp, dunbjørk, sibirlerk, sibiredelgran, furu og sibirfuru.

Den høgaste toppen er Tsjerskij (2572 moh) kalla opp etter den polske oppdagaren Jan Czerski.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Baikal Mountains» frå , den 2. september 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Burjatia
 Bilete 
 Bilete av innsjøen og fjella rundt

Fjellkjeder i Russland
Sibir
Barguzinfjella

Barguzinfjella (russisk Баргузинский хребет, Barguzinskij khrebet) er ei fjellkjede i Burjatia i Russia langs nordaustsida av Bajkalsjøen. 

Ho har ei lengd på 280 km og dei høgaste toppane strekkjer seg opp mot 2840 meter over havet. Dei er stort sett dekte av taiga av lerketre. Fjellkjeda grensar til Barguzindalen i nordvest. Delar av Barguzin reservat dekkjer vestsida av fjellkjeda.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Barguzin Range» frå , den 2. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Burjatia
Varm lisone

Den varme lisona er eit område i ei li, ei fjell- eller åsside, som på rolege netter har høgare temperatur enn områda høgare oppe i lia og nede i dalbotn. Dette kjem av ein kombinasjon av dei to faktorane at kald luft er tyngre enn varm luft, og at temperaturen minkar med høgda.

Sidan lufta er kompressibel vil lufttettleiken vere høgare ved overflata enn oppover i atmosfæren. Lufta vert då tynnare og utvidar seg. Denne utvidinga krev energi og den einaste energien som til vanleg er tilgjengeleg er den indre energien til lufta, som vert teke frå luftmolekyla. Lufttemperatur er eit mål på farten til molekyla i lufta, så når ein tar energi frå desse molekyla vil farten deira verte mindre og dermed også lufttemperaturen. Dette er årsaka til at lufttemperaturen minkar med høgda så lenge ikkje andre faktorar spelar inn. 

På rolege netter vert jordoverflata avkjølt ved hjelp av utstråling frå bakken. Lufta i ei fjell- eller åsside vil dermed verte kaldare enn lufta som ligg i same høgd over foten av fjellet eller åsen eller over dalbotnen. Sidan kald luft har høgare tettleik enn varm luft, vil denne horisontale temperaturskilnaden få den kaldare lufta i fjellsida til å strøyme ned mot foten av fjellet. 

Temperaturen i den varme lisona er altså høgare enn lenger nede i lia på grunn av at den kalde lufta søkk mot foten av fjellet eller åsen. Over den varme lisona har derimot den lågare lufttettleiken og lufttrykket byrja å gjere seg gjeldande slik at ein får eit vertikalt temperaturmaksimum i lia kalla den varme lisona.

Referansar 

Lokalmeteorologi
Grytavasstinden

Grytavasstinden (1328 moh.) ligg mellom kommunane Fjord og Ålesund i Møre og Romsdal. Frå Vaksvika i Ørskog er fjellet godt synleg. I Stordal er fjellet bortgøymd inne i fjelldalen Jasvollbotnen.
Å nå toppen krev klyving i bratt lende opp sørsida.

Fjell i Fjord
Fjell i Ålesund
Fjell på Sunnmøre
Google Chrome

Google Chrome er ein open kjeldekode-nettlesar utvikla av Google. Han byggjer på komponentar frå andre open kjeldekode-nettlesarar som WebKit og Mozilla, og er meint til å forbetre stabilitet, fart, og sikring saman med eit enkelt og effektivt brukargrensesnitt.

Namnet 
Nettlesaren er namngjeven etter ramma til brukargrensesnittet til nettlesaren, også kalla «chrome» på engelsk.

Sikring 
Google Chrome hentar informasjon frå to såkalla svartelister (ei for nettfiske, og ei for sabotasjeprogram) og åtvarar brukaren når den prøvar å vitje ei skadeleg side. Denne tenesta er og gjort tilgjengeleg for andre via «Google Safe Browsing API». I arbeidet med å halde ved like desse listene, gjev google òg melding til eigarane av sidene, som kan vera uvitande om at sidene deira inneheld skadeleg programvare.

Brukargrensesnitt 
 Fanebasert nettlesing. Der fanene er over adresselina, som på nettlesaren Opera.
 Nye faner syner miniatyrbileter av dei ni mest vitja sidene, saman med dei mest søkte, og bokmerkte sidene, og dei siste attlatne fanene.
 «Gears», er eit verktøy for å hjelpa utviklarar.
 Sprettoppvindauge er låste til den fana dei kjem ifrå.

Kjelder 
 DinSide.no
 Teikneseriepresentasjon

Nettlesarar
Windows-program
Strupehovud

Strupehovudet (larynx) er eit stemmeorgan som sit i strupen og har viktige oppgåver også under fordøyelse (svelging av mat og væske) og respirasjon.

Strupehovudet har eit skjelett som består av brusk og er kledd av ei slimhinne. Under slimhinna finst små musklar som rører stemmebanda når dyr pustar og menneske snakkar. Strupehovudet dannar forbinding mellom øvre og nedre luftvegar. Det stenger for dei nedre luftvegar under svelghjng av mat og veske.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Strupehode» frå , den 2. september 2008. 
 

 
Hovud og hals
Røysta
Fonetikk
Andedragssystemet
Taleorgan
Halsen
Byrrangafjella

Byrrangafjella (russisk Горы Бырранга, Gory Byrranga) er ei fjellkjede midt på Tajmyrhalvøya i Sibir i Russland, som ligg nord og vest for Tajmyrsjøen. Dei strekkjer seg om lag 1100 km og dannar ein stor sving som går om lag frå sørvest til nordaust. Byrrangafjella består av silstein og intrusive bergartar av nøytral samansetting, men det er òg store område med kalkstein. Fjellkjeda har djupare kløfter og raviner, samt nokre få, små isbrear i aust. Fjella er ikkje særskild høge, om lag 500 meter over havet, men den høgaste toppen strekkjer seg opp til 1146 meter over havet. 

Elvane Khutadabiga og Tsjetyrekh har kjeldene sine i Byrrangafjella. Den nedre delen av Taymyrelva renn nordover gjennom fjella. Låglanda nord og sør for desse fjella er dekte av tundra, små innsjøar og våtmarker. 

Sjølv om dei vart utforska i 1746 er Byrrangafjella eit av dei minst kjende områda i Arktis. Klimaet er kontinentalt og hardt med mange snøstormar om vinteren. 

Fjellet ligg i Krasnojrask kraj og er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. Området er derimot særs fjerntliggande, med nesten ingen busetnader eller vegar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Byrranga Mountains» frå , den 2. september 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Plassering
 Tajmyrområdet med bilete av Byrrangafjella 
 Bilete
 Geologi:  og 
 

Fjellkjeder i Russland
Krasnojarsk kraj
Khamar-Daban

Khamar-Daban er ei fjellkjede nær Bajkalfjella i Sibir i Russland ved Bajkalsjøen. Den høgaste toppen er er Utulinskaja podkova på 2396 meter over havet.

Fjellkjeder i Russland
Sibir
Tsjerskijfjella

Tsjerskijfjella er ei fjellkjede nordaust i Sibir i Russland. Ho vart oppdaga i 1926 av Sergej Obrutsjev, som til Vladimir Obrutsjev, som kalla ho opp etter den litauisk-kviterussiske oppdagaren og geografen Ivan Tsjerskij. Ho går hovudsakleg frå nordvest til søraust gjennom republikken Sakha og Magadan oblast, nær Verkhojanskfjella og området rundt elva Indigirka. Det høgaste fjellet i fjellkjeda er Pobeda, som er 3003 meter over havet. Fjellkjeda ligg på grensa mellom den eurasiatiske og den nordamerikanske plata. 

Tsjerskijfjella har i lag med Verkojanskfjella ein viss effekt på klimaet i Sibir. Ryggane hindrar luft som strøymer vestover og gjer at det kjem lite snø på slettene i vest.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Chersky Range» frå , den 2. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Sakha
Magadan oblast
Dzjugdzjur

Dzjugdzjur (russisk Джугджур) er ei fjellkjede i Det fjerne austen i Sibir i Russland. Ho går langs heile nordvestkysten av Okhotskhavet. I aust går fjella over i Stanovoyfjella og strekkjer seg nordaustover i 1500 km før ho deler seg i tre i Tsjerskijfjella, Verkojanskfjella og Gydanfjella. Fjellkjeda er ganske aude bortsett frå gullgruver som har vore i drift sidan 1920-åra.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Dzhugdzhur Mountains» frå , den 2. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Sakha
Ergaki

Ergaki er ei fjellkjede i Vest-Sajanfjella sør i Sibir i Russland.

Det høgaste punktet i fjellkjeda er Zvjozdnij på 2265 meter.

Ergaki naturpark er eit verneområde som omfattar fjellkjeda.

Kjelder

Fjellkjeder i Russland
Khibiny

Khibiny (russisk Хибины) er ei av dei to største fjellkjedene på Kolahalvøya i Russland.

Massivet har ei oval form som dekkjer om lag 1300 km² av dei sentrale områda av halvøya. Ho har ei høgd på 900-1000 meter og det høgaste punktet er Judytsjvumtsjorr på 1191 meter over havet. Fjelltoppane er forma som platå med barre fjellsider og isbrear, ismarker og snømarker enkelte stader. Terrenget er generelt fjelltundra.

Om lag 5 km frå det austlegaste punktet i Khibiny ligg det andre massivet, Lovoziorskije Tundry. 

Massivet er seismisk aktivit og særs rikt på forskjellige mineral, hovudsakleg apatitt- og nefelinmalm.

Ved foten av fjellkjeda ligg byane Apatity og Kirovsk.

Bakgrunnsstoff 
 khibiny.info

Fjellkjeder i Russland
Murmansk oblast
Kondjorfjella

Kondjorfjella (russisk горы Кондёр) er ein heilt sirkelforma intrusjon med ein diameter på om lag 10 km i Khabarovsk kraj i Russland. Fjella ligg om lag 600 km vest-sørvest for Okhotsk og 570 km søraust for Jakutsk. Ein kan nå fjella frå Jakutsk via Amga. Fjella har store førekomstar av platina.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.rmg.se/RMDEntities/K/KONDYO.htm
 http://geo.web.ru/druza/l-Konder.htm 
 http://www.astro-azbuka.info/photo/earth/0164/

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kondyor Massif» frå , den 2. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Khabarovsk kraj
Smågnagarar

Smågnagarar er ei samlekjenning for dei mindre artane gnagarar, som utgjer det store fleirtalet av artsmangfaldet i gruppa. Omgrepet er ikkje gyldig i biologisk systematikk sidan dyra det er snakk om ikkje naudvendigvis er i nærare slekt med kvarandre enn med andre gnagarar.

Nokre typar smågnagarar kan gå gjennom store skilnader i storleiken på bestanden, såkalla smågnagarsvingingar. Denne prosessen er særleg kjend i samband med lemen, der år med mange lemenar er kjend som «lemenår».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Smågnagersvingninger» frå ,  den 17. april 2015.  
 

Gnagarar
Korjakfjella

Korjakfjella (russisk Корякское нагорье - Korjakskoje khagorje) er ei fjellkjede i Sibir i Russland. Ho ligg sør for Anadyrelva og nordaust for Kamtsjatkahalvøya. Elvane Main og Velikaja har kjeldene sine i Korjakfjella. Fjellkjeda er den nest største i heile Sibir.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Koryak Mountains» frå , den 2. september 2008. 

Fjellkjeder i Russland
Brunrotte

Brunrotte (Rattus norvegicus) er truleg den arten dei fleste tenkjer på som ei typisk rotte. Ho høyrer til musefamilien, men kan bli 29 cm lang.

Brunrotta formeirar seg raskt. Hoa går drektig i berre 21 dagar og får 8-15 ungar i kvart kull. Ungane vert kjønnsmodne etter eit par månader. Kvar horotte får fire til sju kull per år. Ei rotte lever typisk i om lag eitt år, men dette kan variera mykje med tilhøva.

Arten stammar frå tempererte delar av Asia, men kom til Europa alt i mellomalderen, til Noreg kring 1750.

Det viskaplege namnet norvegicus fekk arten av di det individet som vart brukt til den første vitskaplege skildringa av han, hadde kome til London med eit norsk skip.

Viss ho kan, trekkjer brunrotta innomhus når hausten og vinteren kjem. Rotter kan «invadera» bygningar, også bustadhus. I tillegg til skadane dei påfører bygningar og innbu, førar rotter ofte med seg svært vond lukt. Dei kjem seg som regel inn gjennom kloakksystemet, og kan vera svært vanskeleg å bli kvitt.

Musefamilien
Pattedyr i Noreg
Modellorganismar
Kruberryggen

Kruberryggen er ein fjellrygg på øya Iturup. Han er ei rekkje av inaktive vulkanar nordaust på Medvezjyhalvøya og utgjer ein del av vasskiljet mellom Okhotskhavet og Stillehavet. Fjella har ei høgd på 400-700 meter over havet og det høgaste punktet er Sjibetoro-dake) (853 moh). Ein del av ryggen er restane av ein vegg i ein stor kaldera frå pleistocen (Tsirkkaldereaen).

Ryggen er kalla opp etter Alexander Kruber.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kruber Ridge» frå , den 2. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Kurajfjella

Kurajfjella er ei fjellkjede i i Altaj kraj i Sibir i Russland. Ho grenser i sør til Kurai- og Tsjujabekkenet og dannar den sørlege delen av eit metamorf dom-system. 

Dei største evane i Kurajfjella renn hovudsakleg nordover, der dei renn fleire hundre kilometer gjennom dei nordlege områda av Altajfjella og gjenom Teletskojesjøen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kurai Mountains» frå , den 2. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Altaj kraj
Galapagosfinkar

Galapagosfinkar eller darwinfinkar er ei gruppe på 13 eller 14 nært skylde artar, tidlegare klassifisert som busksporvar, i dag rekna som tanagarar (ikkje finkar), som hovudsakleg lever på Galapagosøyene. Ein art finst òg på Cocosøya. Dei vart samla inn av Charles Darwin under reisa hans med HMS «Beagle», og har sidan vorte grundig studert for å forska på mellom anna artsdanning, naturleg utval og tilpassing.

Fuglane er om lag like store - 10-20 cm. Dei mest iaugefallande skilnadane mellom dei er storleiken og forma til nebba deira, som er tilpassa ulike matkjelder. Åtferda deira er òg ulik, og songane er forskjellig. Fargen er som regel brunaktig eller svart.

Artslista 
Galapagosfinkar i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Slekt Pinaroloxias
 Cocosporv, Pinaroloxias inornata, Cocos Finch, Gould, 1843, (VU)
Slekt Certhidea
 Grønkantorsporv, Certhidea olivacea, Green Warbler-Finch, Gould, 1837, (LC)
 Gråkantorsporv, Certhidea fusca, Gray Warbler-Finch, Sclater & Salvin, 1870, (NN)
Slekt Platyspiza
 Vegetarsporv, Platyspiza crassirostris, Vegetarian Finch, Gould, 1837, (LC)
Slekt Camarhynchus
 Spettsporv, Camarhynchus pallidus, Woodpecker Finch, Sclater & Salvin, 1870, (LC)
 Stortresporv, Camarhynchus psittacula, Large Tree-Finch, Gould, 1837, (LC)
 Floreanatresporv, Camarhynchus pauper, Medium Tree-Finch, Ridgway, 1890, (CR)
 Småtresporv, Camarhynchus parvulus, Small Tree-Finch, Gould, 1837, (LC)
 Mangrovesporv, Camarhynchus heliobates, Mangrove Finch, Snodgrass & Heller, 1901, (CR)
Slekt Geospiza
 Småjordsporv, Geospiza fuliginosa, Small Ground-Finch, Gould, 1837, (LC)
 Storjordsporv, Geospiza magnirostris, Large Ground-Finch, Gould, 1837, (LC)
 Vampyrjordsporv, Geospiza septentrionalis, Vampire Ground-Finch, Rothschild & Hartert, 1899|, (VU)
 Genovesajordsporv, Geospiza acutirostris, Genovesa Ground-Finch, Ridgway, 1894, (VU)
 Spissnebbjordsporv, Geospiza difficilis, Sharp-beaked Ground-Finch, Sharpe, 1888, (LC)
 Småkaktussporv, Geospiza scandens, Common Cactus-Finch, Gould, 1837, (LC)
 Mellomjordsporv, Geospiza fortis, Medium Ground-Finch, Gould, 1837, (LC)
 Storkaktussporv, Geospiza conirostris, Española Cactus-Finch, Ridgway, 1890, (VU)
 Genovesakaktussporv, Geospiza propinqua, Genovesa Cactus-Finch, Ridgway, 1894, (VU)

Kjelder

Referansar 

Tanagarfamilien
Fuglar endemiske til Galápagosøyane
Charles Darwin