alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
George Canning

George Canning () var ein britisk statsmann og tory-politikar som var medlem i fleire regjeringar leidd av ulike statsministrar. Dei siste fire månadane av livet var han sjølv statsminister i Storbritannia.

Liv og gjerning
Canning var son til ein fallert forretningsmann, så det var med økonomisk stønad frå ein onkel at han kunne utdanne seg ved Eton College og Christ Church i Oxford. Frå 1793 gjekk Canning inn i politikken, og gjorde snøgt karriere. Under statsminister William Pitt den yngre var han 1800-01 lønningsmeister for dei militære styrkane og 1804-06 skattemeister for marinen.

Frå mars 1807 til oktober 1809 var Canning utanriksminister under den sjuklege William Cavendish-Bentinck. Dermed vart Canning den leiande figuren i regjeringa. Han stod såleis bak kapringa av den danske flåten i 1807, eit tiltak som sikra britisk herredømme på havet i striden mot Napoleon. I 1809 vart han såra i ein duell mot sin personlege fiende Lord Castlereagh. Kort etter måtte han sjå at Spencer Perceval fekk statsministerposten då Cavendish-Bentinck gjekk av. 

I  statsminister Robert Jenkinson (lord Liverpool) si styringstid, gjorde Canning teneste som ambassadør i Portugal 1814-16 og sjefskontrollør av det britiske ostindiakompaniet 1816-21. Frå 1822 til -27 var han utanriksminister og samstundes leiar av underhuset. Ettersom kongen mislikte Canning, prøvde han å svekke utanrikspolitikken hans. Men Canning lukkast byggje brei offentleg støtte for ein politikk som sikra viktige fordelar til britiske handelsmenn utanlands, mellom anna ved å støtte opp om USA og Monroedoktrinen.

Canning var sterkt imot det statssystemet dei konservative europeiske maktene la grunnen for gjennom Wien-kongressen i 1815. Han arbeidde for å svekke dette systemet, og utvikla ein utanrikspolitikk som Storbritannia skulle fylgje gjennom mange tiår. Denne  hevda at kvart land skulle utvikle sitt styresett utan innblanding utafrå, sikre maktbalansen mellom dei ulike rika og dessutan krav om at statane retta seg etter overnasjonale avtalar. Sentralt i politikken låg også oppfatninga om at Europas herredømme enda ved atlanterhavskysten, og Englands makt tok til ved same.  

Då lord Liverpool gjekk av som statsminister i april 1827, vart Canning vald til ny statsminister, framfor hertugen av Wellington og sir Robert Peel. Begge desse sistnemnde nekta å verte statsrådar i Canning-regjeringa. Tory-partiet vart dermed splitta mellom Peel og Wellington sine ultra-toryar og dei såkalla canningittane. Canning tok i staden fleire whiggar med i regjeringa. Men helsa hans svikta, og han døydde allereie i august 1827, etter einast 119 dagar i embetet, den til denne dag kortaste tenestetida til nokon britisk statsminister.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Georger Canning» frå ,  den 16. mai 2017.  
 

Britiske statsministrar
Britiske utanriksministrar
Lyngordenen

Lyngordenen (Ericales) er ein stor orden av tofrøblada plantar som inneheld tre, buskar, lianar og urter. Nokre av artane er tilmed kjøtetande . Ordenen høyrer til i korgplante-kladen (Asteridae). 

Mange av vestane i lyngordene har fem kronblad som ofte er samanvaksne. Artane er elles svært ulikt forma, og talrike med meir enn 8 000 kjense artar fordelt på 28 familiar. 

Plantegruppa omfattar fleire artar som er økonomisk viktige, der den mest framståande er tebusken (Camellia sinensis). Ein finn også fleire fruktplantar i ordenen, som kiwi, kakiplomme eller sharon, blåbær og paranøtt.

Kladar og familiar 
I APG II-systemet frå 2003 blei ordenen kraftig utvidet samanlikna med det tidlegare Cronquistsystemet. Han omfattar no som regel følgjande familiar, fordelt på ti sannsynlege kladar i ordenen:

Ericales
 Mitrastemonaceae (sidan 2004, tidlegare Rafflesiales eller Malpighales) 
 Pentaphyllacaceae
 Sladeniaceae
Klade I:
 Springfrøfamilien 
 Marcgraviaceae
 Pellicieraceae
 Tetrameristaceae
Klade II:
 Fouquieriaceae 
 Fjellflokkfamilien 
Klade III-IV:
 Ternstroemiaceae = syn. Theaceae
 Tebuskfamilien 
Klade V:
 Ibenholtfamilien 
 Lissocarpaceae (usikker plassering)
Klade VI:
 Symplocaceae 
Klade VII:
 Maesaceae
 Nøkleblomfamilien 
 Fredlausfamilien
 Theophrastaceae
Klade VIII:
 Fjellprydfamilien 
 Styracaceae 
Klade IX:
 Lecythidaceae
 Sapodillefamilien 
Klade X:
 Kattebuskfamilien
 Clethraceae 
 Cyrillaceae 
 Lyngfamilien 
 Kreklingfamilien 
 Roridulaceae
 Sarraceniaceae

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ericales» frå ,  den 16. mai 2017.
Branchiostoma floridae

Branchiostoma floridae er ein lansettfisk som kan finnast i Florida. Han har eit genom på kring 520 megabasar.

Kjelder 
 

Lansettfiskar
Fisk i Nord-Amerika
Stomi

Stomi (frå gresk στόμα, stomia, 'opning/munn') er eit kirurgisk inngrep der ein lager ein opning mellom to organdelar eller mellom eit organ og kroppsoverflaten.

Inngrepet er vanleg å lage i mageregionen for å syte for at anten avføringa og/eller urinen får nytt utløp i ei opning på framsida av magen (buken) i staden for gjennom den naturlege kroppsopninga etter at delar av tarmen er fjerna på grunn av sjukdom. Enden av den attverande tarmen vert drege ut eit par centimeter utanfor kroppen, vrengd og sydd fast til huda på utsida, slik at det vert laga eit utløp i form av ein liten tut med raud farge, stomien. Stomien skal gå inn i ein særleg utforma plastpose for å samle opp avføringa eller urinen. Denne posen er limt fast til huda ikring stomien, og skal kastast når han er full. Limet kan lett løysast frå huda ved hjelp av vatn eller ein spesiell spray, og gjev høve til å skifte posen så ofte det trengs.

Årsaka til at det vert naudsynt med stomi er slike sjukdomar i tarmen som gjer det naudsynt å fjerne delar av tarmen, til dømes når det har oppstått kreft i tjukktarmen og endetarmen, ved alvorleg ulcerøs colitt, Crohns sjukdom og diverse andre sjukdomar, ved påførte eller medfødde skadar og misdanningar. Stomien kan verte permanent, eller meint som ei mellombels åtgjerd fram til tarmen kan skøytast saman att. 

Ein talar om ulike typar stomi:
Kolostomi (colostomi) – stomi av tjukktarmen (colon).
Ileostomi (loopileostomi) – stomi av tynntarmen.
Urostomi – fjerning av urinblæra, som vert erstatta av eit parti som er teke av tynntarmen og ført ut av kroppen som ein stomi.
Transversostomi – stomi av midpartiet av tjukktarmen.

Etter ein stomi-operasjon kan ein ete og drikke som vanleg. Det er viktig å tygge maten godt og drikke mykje vatn eller liknande. Men ettersom det ikkje er nokon lukkemuskel i stomien, har ein ingen kontroll over når tarmen tømmer seg i posen for avføring eller tarmgass. Difor kan tarmgass verte eit problem, og gjere at ein bør halde seg vekk frå mat og drykk som gjev mykje tarmgass.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Oslo universitetessykehus: Om stomi

Gastroenterologisk kirurgi
Tarmsystemet
Obelisk

Obelisk (frå gresk obeliskos, 'steikespyd, steinstøtte', ei diminutivform av obelos, 'spyd') er ei frittståande, høg og slank søyle med kvadratisk tverrsnitt som smalnar oppover og som regel ender i ein pyramideforma spiss.

Obeliskar var mykje brukt i det gamle Egypt, særleg som symbol for solguden Ra. Under Romarriket blei mange av dei tekne til Roma, og på 1800-talet blei nokre av dei henta til Paris, London og New York.

Opphavleg blei obeliskar hogne ut av éi steinblokk som monolittar. Dei største er ca. 20–30 m høge. Materialet var mest raudgranitt, truleg fordi dette steinslaget er svært haldbart, og fordi raudfargen var fargen til sola ved soloppgang og -nedgang. Obeliskane hadde gjerne hieroglyfinnskrifter.

Moderne obeliskar 

Frå renessansen av er obelisken blitt eit merke på monumental arkitektur. Dei har særleg vore vanlege ved gravstader og som minnesmerke.

Nokre kjende døme er:

 Stowe School i Buckinghamshire – General Wolfe's Obelisk, 1754.
 Chesma Obelisk i Gatchina, 1775
 Rumyantsev-obelisken i St. Petersburg i Russland, 1799.
 Villa Medici i Roma – ein kopi frå 1800-talet av ein egyptisk obelisk 
 Villa Torlonia i Roma – to obeliskar reist i 1842.
 Patriots' Grave i Old Burying Ground i Arlington i Massachusetts i USA (1818).
 Bunker Hill Monument i Charlestown i Massachusetts – bygd mellom 1827 og 1843, den første monumentale, offentlege obelisken reist i USA.
 Bennington Battle Monument i Bennington i Vermont i USA.
 Washington Monument i Washington D.C. i USA blei bygga mellom 1848 og 1888 og avduka i 1907. Han måler 169,29 meter og er verdas høgaste.
 McKinley Monument på Niagara Square i Buffalo i New York i USA.
 William Dudley Chipley Memorial på Plaza Ferdinand VII i Pensacola i Florida i USA, avduka i 1901.
 Chalmette Monument i Chalmette i Louisiana i USA, reist til minne om slaget om New Orleans, avduka i 1908.
 Foro Italico i Rome (ved Lungotevere Maresciallo Diaz) – obelisk reist i 1932 for å æra Mussolini.
 Obelisken i Buenos Aires i Argentina – bygd i 1936.
 Demidovsøyla i Barnaul i Sibir i Russland.
 Sigersobelisken i Moskva
 Abolition-parken i Ponce i Puerto Rico.
 Wellington Monument i Phoenix Park i Dublin i Irland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Obelisk» frå ,  den 17. mai 2017.

Bakgrunnsstoff

 Litteratur 
 D'Onofrio, Cesare (1967): Gli obelischi di Roma, Rom
 Habachi, Labib & Vogel, Carola (2000): Die unsterblichen Obelisken Aegyptens, Mainz, ISBN 3-8053-2658-0
 Wirsching, Armin (2013): Obelisken transportieren und aufrichten in Aegypten und in Rom, Norderstedt 3. utg., ISBN 978-3-8334-8513-8

Minnesmerke
Søyler
 
Greske ord og uttrykk
Monument og minnesmerke av stein
Steinunn Revsdotter

Steinunn Revsdotter (norrønt: Refsdóttir eller Dálksdóttir) var ei kvinne som levde på Island omkring år 1000. Ho var, etter det ein kjenner til, ei av få kvinner i norrøn tid som gjorde skaldekvad.

Steinunn var gift med goden Gest på Hovgarda på Island, og ho var mor til skalden Hovgarda-Rev (Hofgarða-Refr Gestrson).

Vi kjenner henne berre frå ei forteljing, frå den tida då kristne misjonærar freista å innføre kristendommen på Island. (Kristendommen var lovfestet på Island år 1000.) Presten Tangbrand (Þangbrand) var, slik det er nemnt i sogene, ein misjonsprest som skal ha verka på Island i tida då Olav Tryggvason var konge i Noreg. 

Ein gong, truleg i 998, vart skipet til Tangbrand skadd på grunn av storm, og Steinunn dikta då to vers der ho uttrykte glede over at guden Tor hadde gjort skade for Tangbrand, og ho håner han fordi Kristus ikkje hadde gjort noko for å hjelpe. Ein reknar med at diktet avspeglar ei historisk sann hending.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Kvinner frå vikingtida
Islandske skaldar
Islendingar frå norrøn tid
Vevar

Vevar er ei yrkesnemning for ein person som driv med veving ved hjelp av ein vev eller vevstol.

Historie 
I det gamle nordiske agrarsamfunnet var veving tradisjonelt eit kvinnearbeid, men det blei gradvis gjort om til ein hovudsakleg mannleg profesjon i byane løpet av mellomalderen og tidleg moderne tid. Ein har ofte sett saman utviklinga av vevarprofesjonen med utviklinga av ein ny vevstol som avløyste oppstadveven, men utviklinga var samansett.

Ein av dei eldste nordiske vevarane ein kjenner til er ei Mette Weuersk, som var medlem av Skt. Gertrudsgildet i Flensborg  1432-36. Deretter kjenner ein til eit medlem af St. Lucii gilde i Roskilde i 1483, og frå 1500 og seinare kjenner ein til vevarar i København. I Noreg er vevarar omtala i byloven for Bergen, men først frå 1570 kjenner ein til namngjevne vevarar i byen. I Sverige er vevarar omtalte i Stockholm stads skattebok for 1517, og i Finland er finlandssvenskar kjende som vevarar (wandtmacher, wandtmakare) som på hertug Johan si tid arbeidde i krona si teneste på Åbo slott.

Vevarar i kulturen
Yrket har gjeve opphav til etternamn på fleire språk, som dansk Væver, engelsk Weaver, Webber, Webster og Webb, tysk Weber og fransk Tisserand og Tisserant. Personnamnet Penelope er gresk for vevar, og sogepersonen Penelope frå Odysseen var kjend for vevinga si.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Væver» frå ,  den 18. mai 2017.

Bibliografi 
 Henning Bender: Aalborgs industrielle udvikling fra 1735 til 1940; C.W.Obel Aktieselskab, Aalborg 1987; ISBN 87-982523-1-3
 John Granlund: "Vever. Sverige" (i KLNM, bind 19, sp. 680)
 

 Marta Hoffmann: "Vever" (i KLNM, bind 19, sp. 679)
 Marta Hoffmann: "Vevstol" (i KLNM, bind 19, sp. 681f)
 Ole Hyldtoft: Københavns Industrialisering 1840-1914. Faser i den industrielle udvikling; Herning, Systime, 1984.
 Toini-Inkeri Kaukonen: "Vever. Finland" (i KLNM, bind 19, sp. 680)
 Helge Søgaard: "Vever. Danmark" (i KLNM, bind 19, sp. 679f)

 

Handverksyrke
Veving
Clifford's Tower

Clifford's Tower i York i England er ein festning med røter tilbake til normannartida.
Den første botte-and-bailey-borga blei bygd her i 1068, men blei rasert av opprørarar og vikingar allereie i 1069.

York
Isaac Albéniz

Isaac Albéniz () var ein spansk pianist og komponist. Han er også kjend for å ha samla inn spansk folkemusikk. Albéniz gav mellom anna  ut klaversuiten Iberia og 12 spanske dansar.

Biografi 
Albéniz var eit vedunderbarn som først opptredde på klaver som fireåring.
Som sjuåring søkte han om åtgang ved Conservatoire de Paris, men blei sett på som for ung. Året etter flytta familien til Madrid, der han kunne få utdanning ved den statlege musikkhøgskulen.

16 år gammal fekk han åtgang ved musikkhøgskolen i Leipzig og deretter også i Brussel. I Brussel vann han ein førstepris som pianist, men han ville for kvar ein pris studera med Franz Liszt, og flytta til Budapest for å oppfylla draumen.

Albéniz vende tilbake til Spania og Barcelona i 1883, der han samarbeidde med Felipe Pedrell. Han flytta til London for ei tid i 1890 før han slo seg ned i Paris i 1893. Her blei han kjend med folk som Claude Debussy, Paul Dukas, Gabriel Fauré og Vincent d’Indy.
1893 var også året han hadde sin siste offentlege opptreden, deretter vigde han seg heilt til komposisjon.

Han fekk ei professorstilling ved Schola Cantorum i Paris. Mot slutten av livet flytta han til Nizza (Nice), der han skreiv nokre av dei viktigaste komposisjonane sine.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Isaac Albéniz» frå ,  den 18. mai 2017.

Bakgrunnsstoff 

 
 

Spanske komponistar
Spansk musikk
Thodoris Zagorakis

Thodoris Zagorakis () er ein gresk politikar og tidlegare fotballspelar frå Kavala, som vart europameister i fotball med Hellas i 2004. Sidan 2014 er han medlem av EU-parlamentet.

Fotball
Zagorakis spelte på heimlege AO Kavala frå 1988 til -92. Vinteren 1993 gjekk han over til det greske topplaget PAOK Saloniki. Etter fem år i PAOK vart han tidleg i 1998 overført til engelske Leicester City. Med Leicester spelte han ligacupfinale både i 1999 mot Tottenham og 2000 mot Tranmere, den fyrste enda med tap for Zagorakis, den andre med siger. Sommaren 2000 fekk han kontrakt med AEK Athen. Og var med å vinne den greske cupfinalen 2002. Sesongen 2004/05 var han så Bologna-spelar, før han avslutta den aktive spelarkarrieren med to sesongar i PAOK.

I åra frå 1994 til 2007 deltok Zagorakis i 120 landskampar og skåra tre mål, og var med det til 2012 spelaren med flest kampar for Hellas. Han var kaptein og sentral i rolla som defensiv midtbanespelar i det greske mannskapet som vann EM i fotball 2004 i Portugal, etter finalesiger 1-0 over vertsnasjonen. 

Etter at han i 2007 la opp som aktiv fotballspelar, vart han styreformann i fotballklubben PAOK Saloniki til 2012.

Merittar
 Europameister: 2004 med Hellas
Engelsk ligacupvinnar: 2000 med Leicester City
Gresk cupmeister: 2002 med AEK Athen
Finalist i engelsk ligacup: 1999 med Leicester City

Politikk
Ved valet til medlemer av EU-parlamentet i 2014 vart Zagorakis vald inn som representant for det liberal-konservative partiet Nea Dimokratia. I EU-parlamentet er han medlem i Kultur- og undervisningsnemnda.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Theodoris Zagorakis» frå ,  den 18. mai 2017.  
 

Greske fotballspelarar
Greske politikarar
PAOK-spelarar
Leicester-spelarar
AEK-spelarar
Bologna-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2004
Angelos Basinas

Angelos Basinas () er ein gresk tidlegare fotballspelar frå Khalkida som vart europameister med Hellas i 2004. Midtbanespelaren spelte 100 landskampar i tida 1999-2009 og var med vinne den nasjonale cupen og toppserien med Panathinaikos, også det i 2004.

Aktiv
Etter to år på benken i den greske storklubben Panathinaikos, var Basinas fast på laget i tida 1997-2005. Han fekk såleis med seg dobbeltriumfen våren 2004, då laget frå Athen vann både serien og cupen i Hellas. Hausten 2005 rauk han uklar med trenaren og vart sett ut av laget. I januar 2006 skreiv han kontrakt med Real Mallorca i den spanske La Liga, der han var aktiv fram til juni 2008. Etter eit ganske kort mellomspel i AEK Athen, vart han i februar 2009 overført til engelske Portsmouth. Sommaren 2010, etter at Portsmouth hadde rykt ned frå Premier League, gjekk Basinas til AC Arles-Avignon i Frankrike, men la opp allereie i oktober same året.

Basinas landslagsdebuterte 18. august 1999 mot El Salvador. I 2004 var han med på å vinne fotball-EM i Portugal, etter finaleseier 1-0 over vertsnasjonen. Frå våren 2007 var Basinas lagkaptein på landslaget. Den 1. april 2009 var han benka då Hellas vann 2-1 over Israel i Heraklion, men fekk kome inn på bana få minuttar før slutt, til si 100. og siste opptreden i gresk landslagsdrakt. Han skåra sju landslagsmål, fem av dei på straffespark.

Merittar
 Europameister: 2004 med Hellas
 Gresk seriemeister: 2004 med Panathinaikos
 Gresk cupmeister: 2004 med Panathinaikos

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Angelos Basinas» frå ,  den 18. mai 2017.  
 

Greske fotballspelarar
Panathinaikos-spelarar
Mallorca-spelarar
Portsmouth-spelarar
AEK-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2004
Spelarar i Fotball-EM 2008
Torfinn Munnen

Torfinn Munnen (Þorfinnr munnr, døydde 1030) var ein islandsk skald som levde på byrjinga av 1000-talet.

I Skaldatal er han ført opp som skald hos kong Olav den heilage. 

Det er særs lite ein veit om Torfinn, men i Heimskringla, i soga om Olav den heilage, er det sagt om han at han var med i hæren til kong Olav ved Stiklestad, der han fall. I Flatøybok er det sagt at Torfinn hadde ein bror, Tord, som òg fall i slaget på Stiklestad. 

Skaldatal nemner at ein av skaldane hjå Håkon Sigurdsson Jarl (den mektige) heitte Torulf Munnen, men det er ingen grunn til å tru at han var identisk med Torfinn Munnen.

Kjende dikt av Torfinn Munnen: Lausaviser

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Islandske skaldar
Folk frå vikingtida
Folk i Heimskringla
Folk i Skaldatal
Islendingar frå norrøn tid
Døde i 1030
Biletstein

Biletstein er ei arkeologisk nemning på reiste steinheller frå forhistorisk tid som er utstyrte med bilete laga som strekteikningar innhogd i steinen. Bileta har truleg vore fargelagte i si tid; fargar som no er å sjå på utstilte steinar, er av nyare dato. Biletsteiner er utan runeinnskrifter, då steiner med runeinnskrifter vanlegvis vert kalla runesteiner jamvel om dei har bilete som er meir iaugefallande enn runene.

Øya Gotland i Austersjøen peikar seg ut som den staden i Norden der det finst biletsteiner. Her er dei funne i eit stort tal og tidfesta til perioden frå 700-talet til ut på 1000-talet e.Kr. Dei er hovudsakleg kalksteinheller, i nokre høve sandsteinheller, tilhogne i typiske, regelmessige former, og med bilete på den eine sida. Etter alt å døme har bileta på dei gotlandske steinene dels å gjere med generell germansk førkristen mytologi, dels med lokal førkristen mytologi og segner som særleg har vore knytt til folkegruppene på øya.

Annan bruk av ordet biletstein
Agalmatolitt, ein gråleg-kvit svakt gjennomskineleg bergart, vert òg ofte kalla biletstein av di denne blaute bergarten har vore mykje nytta i Kina som råstoff for gudestatuettar, vaser og anna.

Bakgrunnsstoff
Litteratur om gotlandske biletsteiner
Nylén, Erik & Jan Peder Lamm. 1987. Bildstenar. Stockholm: Gidlunds. ISBN 9178440874

 
Monument og minnesmerke av stein
Harry Jensen

Harry Jensen () var ein norsk forretningsmann og politikar, fødd i Gildeskål. 

Jensen var patruljebåtførar i Bodø Havnevesen 1959-61 og seljar, seinare disponent i bilforretning 1968-74. Frå 1975 dreiv han eiga agenturforretning til 1987.

Jensen var engasjerte seg i politikken for det ferske Framstegspartiet og var formann i fylkespartiet i Nordland i tida 1976-81. Valperioden 1980-83 representerte han partiet på fylkestinget i Nordland. Han var så medlem i samferdslestyret i Nordland fylke frå 1983 og i landsdelsutvalet for Nord-Noreg frå 1987. I 1985 fekk han i plass i Framstegspartiet sitt sentralstyre, ein posisjon han hadde til han døydde.

Jensen vart vald inn på Stortinget frå Nordland i 1989. Her fekk han vervet som nestleiar i Samferdslekomitéen, og var elles medlem i Valkomitéen. Vel eitt år etter han tok plass i Stortinget, døydde han, og Karl Sørmo rykte inn på Tinget i staden hans.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1989-1993
Folk frå Gildeskål
Folk frå Bodø
Stuv Blinde

Stuv Blinde Tordsson (norrønt: Stúfr inn blindi Þórðarson kattar), òg kalla Skald-Stuv (Skáldstúfr), var ein islandsk skald.  Han vart fødd omkring 1025 og døydde ein gong etter 1066.

Han var son til Tord Katt og skalden Glum Geirason var oldefar hans. Han var soneson etter Gudrun Osvivsdotter, som var hovudpersonen i soga om laksdølane, og han var dermed i slekt med Einar Skålaglam og Ulf Uspaksson (Stallare).

Slik tilnamnet hans tyder på, må Stuv ha vore blind, eller sterkt svaksynt. I Skaldatal er han ført opp som skald hos kong Harald Hardråde, og han er nemnt i fleire av dei norrøne sogene, mellom andre i Soga om Harald Hardråde. Dikt av han er sitert i Skaldskaparmål.  

Opplysningar om livet han er kjent frå islendingesoga, «Tåtten om Stuv» .

Omkring 1062, på den tida då Harald Hardråde var konge, reiste Stuv Blinde til Norge for å ta hand om ei arv han hadde fått. Ein stad på Opplanda møtte han kongen og fekk høve til å seie fram dikt for han. Sumaren etter drog Stuv til Nidaros der han på nytt møtte kong Harald og vart hirdmannen hans. Han skal då ha framført eit «dikt om kong Harald» (Haraldsdrápa) som no er bortkome. Seinare gjorde han eit arvekvad som handlar om kong Harald sitt liv og bragdene han utførte, fram til og med slaget ved Stamford bru, der kong Harald døydde. Diktet blir kalla «Stuvsdråpa» eller berre «Stuva», og er det einaste diktet som er kjent etter Stuv Blinde.

Etter at kong Harald døydde, reiste truleg Stuv attende til Island, og noko meir om han, er ikkje kjent.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
 

Islandske skaldar
Folk frå vikingtida
Islendingar frå norrøn tid
Folk i Skaldatal