alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Standing Stone av Paul McCartney

Standing Stone er det andre albumet til Paul McCartney med original klassisk musikk (etter Liverpool Oratorio i 1991) og det kom ut kort tid etter Flaming Pie i 1997. Musikken hadde verdspremiere i Royal Albert Hall den 14. oktober 1997.

History
Etter Paul McCartney's Liverpool Oratorio i 1991, var Standing Stone basert på eit langt dikt McCartney skreiv og vart framført av London Symphony Orchestra med Lawrence Foster som dirigent i EMI sitt Abbey Road Studios. I motsetna til Liverpool Oratorio var ikkje dette prosjektet ei operaframføring av ei soge, men instrumentalmusikk, sjølv om det vert nytta eit kor. 

Biletet på plateomslaget er eit av mange foto teken av Linda McCartney seint i 1969 og tidleg i 1970 og som først var å sjå på innsida av omslaget til debutalbumet til McCartney, McCartney. Dette prosjektet var det siste McCartney gav ut før Linda døydde av brystkreft den 17. april 1998.

Utgjeving

Albumet kom ut 25. september 1997 i USA, og den 29. september i Storbritannia, og toppa dei klassiske musikklistene. I USA nådde albumet òg 194. plassen på poplista.

Innhald
All musikk av Paul McCartney.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Standing Stone (album)» frå ,  den 24. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1997
Paul McCartney-album
Lilija Nurutdinova

Lilija Foatovna Nurutdinova () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Naberezjnyje Tsjelny som tevla for Sovjetunionen. Ho vart verdsmeister på 800 meter i 1991, og tok OL-sølv 1992 og EM-bronse 1990 på same distansen. I 1993 vart ho dømd for dopingbruk og la opp.

Aktiv
Med tida 1.57,25, oppnådd i Kiev 7. juli 1990, stega Nurutdinova inn i verdseliten på 800 meter. Ho kneip bronsemedaljen på distansen då europameisterskapen 1990 vart arrangert i Split i dåverande Jugoslavia, men var sjanselaus i å fylgje dei to utøvarane frå Aust-Tyskland, Sigrun Wodars og Christine Wachtel.

Året etter lukkast Nurutdinova snappe gullmedaljen på spesialdistansen under VM 1991 i Tokyo, eit løp der det skilte 0,13 sekund mellom Nurutdinova på fyrsteplass og Maria Mutola på fjerdeplass, Ana Fidelia Quirot vann sølvet og Ella Kovacs tok bronsen.
 
Under Sommar-OL i Barcelona sprang Nurutdinova sitt livs snøggaste 800 meter og fekk tida 1.55,99, noko som gav henne sølvmedaljen etter som også nederlandske Ellen van Langen sette personleg rekord og vann på 1.55,54.

Doping
Under verdmeisteskapen 1993 i Stuttgart testa Nurutdinova positivt på det anabole steroidet stanozolol. Ho vart utestengd frå friidretten i fire år og la opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Bronsemedalje på 800 m – 1.57,39
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje på 800 m – 1.57,50, framom Ana Fidelia Quirot (1.57,55)
OL 1992 i Barcelona: Sølv på 800 m – 1.55,99. Gull i 4 x 400 m stafett
VM 1993 i Stuttgart: Diskvalifisert frå 7. plass på 800 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lilija Foatowna Nurutdinowa» frå ,  den 24. mai 2018.  
 

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Russiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske mellomdistanseløparar
Deltakarar for SUS under sommar-OL 1992
Tereza Marinova

Tereza Montsjeva Marinova () er ein bulgarsk tidlegare friidrettsutøvar frå Pleven som i 2000 vart olympisk meister i tresteghopp.

Aktiv
Marinova vann trestegtevlinga i junior-VM 1996 med eit hopp på 14,62 m. Etter sjetteplass i verdsmeisterskapen 1997 i Aten, lukkast ho å sikre seg bronsemedaljen under europameisterskapen i Budapest året etter.

I OL-finalen i tresteg i Sydney hausten 2000 smelte Marinova til med sitt livs beste tresteghopp, eit hopp som målte 15,20 m og gav henne gullmedaljen med ein margin på 20 og 22 centimeter til dei andre medaljevinnarane. Eit halvår seinare vann Marinova tresteg også under innandørs-VM 2001 i Lisboa, målt til 14,91 m som best. På seinsommaren i 2001 vann ho bronsemedaljen då friidretts-VM fann stad i Edmonton i Canada. I sitt siste store internasjonale meisterskap, Göteborg-EM 2006, vart ho nummer seks i trestegfinalen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Nr 6 i tresteghopp – 14,34 m
EM 1998 i Budapest: Bronsemedalje i tresteghopp – 14,50 m
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje i tresteghopp – 15,20 m, framom Tatjana Lebedeva (15,00 m)
VM 2001 i Edmonton: Bronsemedalje i tresteghopp – 14,58 m
EM 2006 i Göteborg: Nr 6 i tresteghopp – 14,20 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Teresa Marinowa» frå ,  den 24. mai 2018.  
 

Bulgarske friidrettsutøvarar
Tresteghopparar
Lengdehopparar
Deltakarar under sommar-OL 2000
Ole Røyseth Brende

Ole Røyseth Brende () var ein norsk bedriftseigar, gründar og forfattar. Han var fødd på Hareid og busett i Flora. I ungdomsåra var Brende på selfangst i ishavet og skreiv skildringar frå ferdene i Sunnmørsposten. I 1941 skipa han Florø Møbel- og Trevarefabrikk A/S. Fabrikken hadde opptil 20 personar i arbeid.

Brende var politisk engasjert og ein aktiv sjakkspelar.

Bibliografi

Bøker

Bakgrunnsstoff
 Om Ole Røyseth Brende i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane
 Gravminner i Norge
 Floraminne. Årsskrift 2014

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Flora
Norske romanforfattarar
Alexander Graham Bell

Alexander Graham Bell () var ein skotsk-amerikansk ingeniør, vitskapsmann og oppfinnar. Bell var opphavleg døvelærar og fysiolog. Bell får ofte æra for å ha funne opp telefonen, som han søkte om patent på den 14. februar 1876 og demonstrerte første gang den 25. juni same året på ei messe for hundreårsjubileet til USA sitt sjølvstende. Seinare kom det fram at italiensk-amerikanaren Antonio Meucci hadde gjort oppfinninga før han.

Bell grunnla Bell Telephone Company, seinare American Telephone and Telegraph Company (AT&T), i  1877.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alexander Graham Bell» frå ,  den 26. mai 2018.  
 

Skotske oppfinnarar
USA-amerikanske oppfinnarar
Snikekattfamilien

Snikekattfamilien (Viverridae) er ei gruppe mår- og katteliknande rovpattedyr som hovudsakleg lever i Europa, Afrika og Asia, medrekna Indonesia og Filippinane.

Skildring 
Snikekattane har spiss og relativt lang snute og ein kortbeint, langstrekt kropp. Vekta varierer frå litt under 1 til over 14 kg, og kroppslengda, målt frå snute til halerot, ligg i området 30-100 cm. Halen er moderat lang og kjem i tillegg. Dei fleste artane har anten striper, flekker eller ringmønster. Dei har levevis som minner om det til dyr i mårfamilien, og er stort sett nattaktive jegerar som jaktar små virveldyr, insekt og virvellause dyr. Nokre snikekattar er reine kjøttetarar, andre et også frukt og røter. Dei fleste artane lever i trea, men nokre få held også til på bakken.
Mårbjørn er den einaste arten med gripehale.

Dyra har godt utvikla syn, høyrsle og luktesans. Alle snikekattane utsonder ei særprega moskuslukt frå spesielle kjertlar.

Fylogeni

Anetre 
Anetreet følgjer Yoder m. fl. (2003).

Systematikk 
 Viverridae (snikekattfamilien)
 Cryptoproctinae (fossa) 
 Cryptoprocta (fossa) 
 Cryptoprocta ferox (fossa) 
 Euplerinae (falanouc og gassisk fossa) 
 Eupleres (maursivett) 
 Eupleres goudotii (maursivett) 
 Fossa (gassisk stripesivett) 
 Fossa fossana (gassisk stripesivett, madagaskarsivett) 
 Hemigalinae (sivetter) 
 Chrotogale (Owstons palmesivett) 
 Chrotogale owstoni (Owstons palmesivett) 
 Cynogale (otersivett) 
 Cynogale bennettii (otersivett) 
 Diplogale (Hoses palmesivett) 
 Diplogale hosei (Hoses palmesivett) 
 Hemigalus (stripet palmesivett) 
 Hemigalus derbyanus (stripet palmesivett)  
 Paradoxurinae (mårbjørn og palmemår) 
 Arctictis (mårbjørn) 
 Arctictis binturong (mårbjørn eller bjørnekatt) 
 Arctogalidia (småtanna palmesivett) 
 Arctogalidia trivirgata (småtanna palmesivett) 
 Macrogalidia (sulawesisk palmesivett) 
 Macrogalidia musschenbroekii (sulawesisk palmesivett) 
 Paguma (maskepalmemår) 
 Paguma larvata (maskepalmemår) 
 Paradoxurus (palmerullarar) 
 Paradoxurus hermaphroditus (asiapalmemår, asiatisk palmesivett) 
 Paradoxurus jerdoni (Jerdons palmemår) 
 Paradoxurus zeylonensis (gyllen palmemår) 
 Viverrinae (desmerkattar, genettekattar og linsangar) 
 Civettictis (afrikansk sivett) 
 Civettictis civetta (afrikasivett, afrikansk sivett) 
 Genetta (genettar) 
 Genetta abyssinica (abyssinsk genett) 
 Genetta angolensis (angolansk genett) 
 Genetta genetta (småflekka genett) 
 Genetta johnstoni (Johnstons genett) 
 Genetta maculata (pantergenett) 
 Genetta servalina (servalgenett) 
 Genetta thierryi (haussagenett) 
 Genetta tigrina (storflekket genett) 
 Genetta victoriae (kjempegenett) 
 Osbornictis (vassgenett) 
 Osbornictis piscivora (vassgenett) 
 Poiana (afrikansk linsang) 
 Poiana richardsonii (afrikansk linsang)  
 Viverra (desmerkattar) 
 Viverra civettina (malabarsivett) 
 Viverra megaspila (storflekksivett) 
 Viverra tangalunga (malaysivett) 
 Viverra zibetha (asiasivett, storsivett) 
 Viverricula (småsivett) 
 Viverricula indica (småsivett)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Snikekattfamilien» frå ,  den 25. mai 2018.  
 

Rovdyr
Debbie Flintoff-King

Debbie Flintoff-King, fødd Debra Lee Flintoff, () er ein australsk tidlegare friidrettsutøvar frå Melbourne som vart olympisk meister på 400 meter hekk i 1988 og vann VM-sølv i same øvinga i 1987.

Aktiv
Debbie Flintoff var heilt suveren på langhekken under Samveldeleikene 1982 i Brisbane, med tida 55,89 sekundar var ho langt over sekundet før nummer to i løpet. Ho heldt ikkje same nivå då den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett fann stad i Helsinki sommaren 1983 og måtte sjå ein finaleplass gå fløyten. I 1984 enda ho på sjetteplassen i spesialøvinga under sommarleikane i Los Angeles. Flintoff forsvarte i 1986 samveldetittelen på langhekken, og var med tida 54,94 endå meir suveren i øvinga i Edinburgh enn ho var i Brisbane fire år tidlegare. I Edinburgh vart ho også samveldemeister i 400 m flatt med tida 51,29 sekundar.

Under verdsmeisterskapen 1987 i Roma tok Flintoff sølvmedaljen i 400 m hekk, over halvsekundet bakom den suverene vinnaren, Sabine Busch frå Aust-Tyskland. Den 28. september 1988 var det klart for OL-finale på 400 meter hekk fot kvinner i Seoul. Flintoff-King hadde imponert i semifinaleløpet og sett olympisk rekord med 54,00 sekundar, eitt fattig hundredels sekund framom sovjetiske Tatjana Ledovskaja. I finalen forbetra det to seg kraftig, Flintoff-King gjorde sitt livs løp og vann på tida 53,17 sekundar, og som i semifinalen viste ho Ledovskaja til andreplassen, slått med ein einaste hundredel av eit sekund.

Flintoff-King la opp i 1989.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Utslått i semifinalane (56,63 =nr 9)
OL 1984 i Los Angeles: Nr 6 – 56,21
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 54,19, bakom Sabine Busch 53,62
OL 1988 i Seoul: Gullmedalje – 53,17, framom Tatjana Ledovskaja (53,18)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 25. mai 2018.  
 

Australske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Sprintarar
Olympiske meistrar for Australia
Folk frå Melbourne
Brahim Boutayeb

Moulay Brahim Boutayeb () er ein marokkansk tidlegare friidrettsutøvar frå Khemisset som vann OL-gull på 10 000 meter i 1988 og VM-bronse på 5000 m i 1991.

Aktiv
Boutayeb hadde lita erfaring med 10 000-meterløp då han stilte til start på distansen under sommarleikane i Seoul hausten 1988. To kenyanske løparar la då i veg i stor fart, einast Boutayeb og italienaren Salvatore Antibo heldt fylgje. Halvvegs i løpet passerte dei i verdsrekordtempo, Boutayeb tok då over teten og heldt den heilt til mål, siste rundane kontrollerte han inn til siger på personleg rekord, 27.21,4, to sekundar føre Antibo og nær fire sekundar framom bronsemedaljør Kipkemboi Kimeli frå Kenya.

Etter OL-triumfen konsentrerte Boutayeb seg helst om 5 000-meteren. Han vann bronsemedaljen på distansen då verdsmeisterskapen 1991 fann stad i Tokyo, utan han evna å vere med i gullkampen. Derimot var han med i ei firemannsgruppe som under Sommar-OL 1992 kjempa om alle medaljane i innspurten på 5 000 meter. Her måtte han ta til takke med fjerdeplassen, einast 0,75 sekundar bakom vinnaren Dieter Baumann og to tidels sekund unna bronsen.

Boutayeb la opp etter friidretts-VM 1993, der han vart slått ut i kvalifiseringa på 5000 meter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa på 5 000 m (13.32,7 =nr 18)
OL 1988 i Seoul: Gullmedalje på 10 000 m – 27.21,4, framfor Salvatore Antibo (27.23,5)
VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje på 5 000 m – 13.22,7
OL 1992 i Barcelona: Nr 4 på 5 000 m – 13.13,2
VM 1993 i Stuttgart: Utslått i kvalifiseringa på 5 000 m (13.42,3 =nr 18)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brahim Boutayeb» frå ,  den 25. mai 2018.  
 

Marokkanske idrettsutøvarar
Marokkanske OL-deltakarar
Olympiske meistrar for Marokko
Marokkanske langdistanseløparar
Abdi Bile

Abdi Bile () er ein somalisk tidlegare friidrettsutøvar som under VM 1987 vart den fyrste somaliske verdsmeisteren i friidrett då han vann 1500-meteren.

Aktv
Bile vart andremann på 1500 m då afrikameisterskapen 1985 fann stad i Kairo, der einast Omer Khalifa frå Sudan var hans overmann. To år seinare vann Bile ein suveren siger på same distansen under friidretts-VM 1987 i Stuttgart, over eit sekund føre nestemann. 

I 1989-sesongen var Bile i sitt livs form. Den 16. august sette han personleg rekord på 800 meter med 1.43,60 i eit stemne i Zürich. Få veker seinare, den 3. september, gjorde han sitt livs beste 1500 meter då han vart klokka inn på 3.30,5 i Rieti. Dei komande åra var han ofte skadeplaga. Under VM i 1993 i Stuttgart tok han bronsemedaljen på 1500 meter, klart slått av algeriaren Noureddine Morceli og hakk i hæl på spaniaren Fermín Cacho. Sidan tok Bile seg til OL-finalen på 1500 m i Atlanta i 1996, der han enda på sjetteplassen, 33 år gammal.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1984 i Los Angeles: Utslått i kvartfinalane på 800 m (1.46,49 =nr 22) og i semifinalane på 1500 m (=nr 22)
VM 1987 i Roma: Gullmedalje på 1500 m – 3.36,8, framom José Luis González (3.38,0)
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje på 1500 m – 3.35.9. Utslått i forsøka på 800 m (1.48,90 =nr 26)
VM 1995 i Göteborg: Utslått i forsøka på 1500 m (3.48,8 =nr 37)
OL 1996 i Atlanta: Nr 6 på 1500 m – 3.38,0

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Abdi Bile» frå ,  den 25. mai 2018.  
 

Somaliske idrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Rushes av The Fireman

Rushes er eit ambient techno-album av The Fireman, ein duo som består av Paul McCartney og produsenten Youth.

Innspeling
Ei linje med tekst i songen «Palo Verde» var henta frå ein ikkje utgjeven song av McCartney, kalla «Let Me Love You Always». På liknande vis var bitar frå ein annan ikkje utgjeven song, «Hey Now (What Are You Looking at Me For?)», nytta i «Bison», «Auraveda» og «7 a.m.». Begge desse ikkje-utgjevne songane vart spelte inn ein gong i 1995 i McCartney sitt The Mill studio. Alle songane på albumet vart spelte inn tidleg i 1998.

Utgjeving og mottaking

Albumet vart betre motteke enn Strawberries Oceans Ships Forest, og skilde seg frå dette med å ikkje vere så basert på tidlegare McCartney-innspelingar.

Rushes vart gjeven ut i Storbritannia på Hydra den 21. september 1998, medan det i USA vart gjeve ut 20. oktober 1998. Det vart gjeve ut to 12"-singlar frå albumet, begge miksar av «Fluid». Den første singelen kom ut same dagen som albumet og inneheldt songane «Fluid», «Appletree Cinnabar Amber», og ein lengre versjon av ein song frå albumet, kalla «Bison (Long One)». Den andre 12"-singelen kom ut i 1999 i ei avgrensa utgåve på 3000 eksemplar, kalla Fluid (Nitin Sawhney Remixes), med tre remiksar av «Fluid» («Fluid (Out of Body and Mind Mix)», «Fluid (Out of Body Mix)» og «Fluid (Out of Body with Sitar Mix)») og albumversjonen av «Bison». Som det første albumet til duoen, gjekk ikkje Rushes inn på salslistene noko stad og er heller ikkje lenger i sal.

Innhald
Alle songar skrivne av The Fireman.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rushes (album)» frå ,  den 25. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The Fireman-album
Musikkalbum frå 1998
Musikkalbum produserte av Paul McCartney
Album produserte av Martin Glover
Fabrizio Mori

Fabrizio Mori () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Livorno som vart verdsmeister på 400 meter hekk i 1999 og vann VM-sølv i 2001 og EM-bronse i 1998,

Aktiv
I forsøka under VM i 1991 fekk Mori notert tida 48,92 sekundar, hans første løp under 49 sekundar på langhekken, men makta ikkje å fylgje opp i semifinalane. Sommaren 1996 forbetra han persen til 48,33 ved eit stemne i Bologna og under Sommar-OL 1996 i Atlanta vart han sjettemann på 400 m hekk. I VM-finalen 1997 i Aten kneip han fjerdeplassen med eit løp på 48,05. Eit par veker seinare, den 16. august, sette han i München personleg rekord med 47,79 sekundar. Sesongen etter kunne han klive opp på sigerspallen etter å ha vorte nummer tre på langhekken under europameisterskapen i Budapest.

30 år gammal nådde Mori toppen ved friidretts-VM 1999, der han sette personbeste og vann ein klar siger framom den sterke franskmannen Stéphane Diagana. To år seinare gjennomførte Mori sitt livs raskaste løp i finalen på 400 meter hekk i Edmonton, då han skulle forsvare VM-tittelen i øvinga. Han kom i mål på 47,54 sekundar, fem små hundredels sekund bakom den nye langhekkmeisteren, Félix Sánchez frå Den dominikanske republikken. I sin siste store meisterskap, EM 2002, vart Mori fjerdemann i mål.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Utslått i semifinalane (50,70 =nr 16)
OL 1992 i Barcelona: Utslått  forsøka (49,16 =nr 18)
VM 1993 i Stuttgart: Utslått i semifinalane (49,23 =nr 11)
EM 1994 i Helsinki: Utslått i semifinalane (66,35 =nr 16)
VM 1995 i Göteborg: Diskvalifisert i semifinalane (=nr 16)
OL 1996 i Atlanta: Nr 6 – 48,71
VM 1997 i Aten: Nr 4 – 48,05
EM 1998 i Budapest: Bronsemedalje – 48,71
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 47,72, framom Stéphane Diagana (48,12)
OL 2000 i Sydney: Nr 7 – 48,78
VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 47,54, bakom Félix Sánchez (47,49)
EM 2002 i München: Nr 4 – 49,05

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fabrizio Mori» frå ,  den 26. mai 2018.  
 

Italienske friidrettsutøvarar
Italienske hekkeløparar
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Folk frå Livorno
Working Classical

Working Classical er den tredje plata til Paul McCartney med original klassisk musikk. Det kom ut mindre enn ein månad etter Run Devil Run i 1999.

Bakgrunn og innspeling
Etter det klassiske albumet Standing Stone i 1997, var konseptet bak Working Classical å gjere om eksisterande (og i somme tilfelle velkjende) McCartney-songar til klassisk orkestermusikk. McCartney komponerte òg nokre nye stykke til dette prosjektet, «Haymakers», «Midwife», «Spiral» og «Tuesday».  Ei anna innspeling av «A Leaf» vart opphavleg gjeven ut 21. april 1995 på ein CD-singel, og vart her spelt inn på nytt. 

Musikken vert framført av London Symphony Orchestra og Loma Mar Quartet arrangert av Richard Rodney Bennett,  Jonathan Tunick og Andy Stein.

Utgjeving og mottaking
Paul McCartney's Working Classical vart nok ein suksess i sjangeren, sjølv om det ikkje gjekk inn på den vanlege albumlista i USA. Det fekk òg betre omtale enn det førre klassiske albumet, Standing Stone.

Innhald
All musikk av Paul McCartney.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Working Classical» frå ,  den 26. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1999
Paul McCartney-album
Hildegard Falck

Hildegard Falck () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som representerte Vest-Tyskland. Ho vart olympisk meister på 800 meter i 1972.

Aktiv
Med tida 2.02,8 på 800 plasserte Hildegard Janze seg på sjetteplassen på verdsstatistikken for 1970. Same året vann ho det fyrste av tre nasjonale meisterskapsgull på spesialdistansen. Den 11. juli 1971 forsvarte ho, som Hildegard Falck, den vesttyske meistertittelen på Neckarstadion i Stuttgart, og forbetra samstundes verdsrekorden, som Vera Nikolić hadde på 2.00,5, med heile to sekundar til 1.58,5, ein rekord som vart ståande i to år. Falck var favoritt til å vinne EM-gullet i Helsinki to månader etter rekordløpet, men der snubla og fall ho og ein annan favoritt, austtyske Gunhild Hoffmeister, og begge braut løpet. Seinare i Helsinki-EM sprang Falck den tredje etappen for det vesttyske laget som tok sølv i 4 x 400 m stafett.

Den 3. september 1972, på den olympiske heimebana i München, lukkast Falck å vinne den olympiske gullmedaljen på 800 m, hardt pressa av Nijolė Sabaitė frå Sovjetunionen. Vinnartida vart 1.58,55, Sabaitė fekk 1.58,65 og bronsevinnar Hoffmeister 1.59.16. Ei veke etter gullløpet sprang Falck på ny den tredje etappen for Vest-Tyskland, her enda ho opp med ein OL-bronse.

Falck vart i 1973 vesttysk meister på 800 m for tredje gong. Våren 1971 vann ho elles 800 m ved innandørs-EM i Sofia. Ho la opp i 1974.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1971 i Helsinki: Nr 8 på 800 – braut finaleløpet. Sølv i 4 x 400 m stafett
OL 1972 i München: Gull på 800 m – 1.58,55. Bronse i 4 x 400 m stafett
EM 1974 i Roma: Nr 5 i x 400 m stafett

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hildegard Falck» frå ,  den 26. mai 2018.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Vest-Tyskland
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1972
Liverpool Sound Collage

Liverpool Sound Collage er eit ambient electronica-album av Paul McCartney, men òg kreditert The Beatles, Super Furry Animals og Youth. McCartney hadde tidlegare arbeidd på to prosjekt med Youth under namnet The Fireman. Fordi McCartney var så mykje involvert i dette albumet, i tillegg til at han var produsent, vert Liverpool Sound Collage, som kom i 2000, generelt rekna som ein del av hovuddiskografien hans og vert sortert under hans namn. 

McCartney vart spurd av kunstnaren Peter Blake om å skape noko musikalsk med anda til Liverpool i seg til ei kunstutstilling. McCartney henta fram studioprat frå innspelingane til The Beatles (derfor er dei kreditert) og klipp av det klassiske stykket Paul McCartney's Liverpool Oratorio frå 1991. Han kan òg høyrast der han går rundt og spør forskjellige folk på gata om Liverpool og The Beatles. Albumet inneheld oppklipte rytmar og digital manipulering av forskjellige lydklipp. 

Liverpool Sound Collage vart nominert til Grammy-prisen i 2001 for beste alternative musikkalbum. 

For å ha fått lov til å remikse noko Beatles-musikk for albumet, vart McCartney spurt om å spele på det neste albumet til Super Furry Animals, Rings Around the World, der han er oppført med «selleri og gulrot» på «Receptacle for the Respectable».

I 2017 vart det avslørt at refrenget på «Free Now» er teke frå det niande opptaket av tittelsporet frå Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liverpool Sound Collage» frå ,  den 26. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Paul McCartney-album
Musikkalbum frå 2000
Engelske electronica-album
Capitol Records-album
Musikkalbum produserte av Paul McCartney
EMI Records-album
Musique concrète-album