alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tina Live in Europe

Tina Live in Europe er det første konsertalbumet til Tina Turner. Det vart gjeve ut i 1988.

Oversyn
Albumet er sett saman av konsertopptak mellom 1985 og 1987, dei fleste frå Break Every Rule-turneen, men òg somme frå Private Dancer-turneen i 1985 og fjernsynssendinga Tina Turner: Break Every Rule på HBO frå ved Camden Palace (no Koko) i London, maskert som Le Club Zero i Paris, som òg vart gjeve ut på video. Dobbeltalbumet nådde åttandeplassen på UK Albums Chart. I 1989 vann albumet Grammyprisen for beste kvinnelege rockevokal. 

Den doble CD-versjonen av Tina: Live in Europa inneheld fire bonussongar som ikkje er med på den originale doble, vinylutgåva. Somme avgrensa utgåver av den doble LP-plata inneheldt ein 7" bonussingel eller CD-singel med ein eksklusiv «Tender Remix» av «Two People», miksa av Ben Liebrand.

Singlar
Det vart gjeve ut fem singlar frå Tina: Live In Europa. «Nutbush City Limits», ein versjon av Robert Palmer sin «Addicted to Love, «Tonight» med David Bowie, «A Change Is Gonna Come» og «634-5789» med Robert Cray. Den mest suksessrike av desse var «Addicted to Love» som sidan har vore fast på konsertane til Turner og sidan var med på den europeiske utgåva av hitsamlinga Simply the Best frå 1991.

Innhald
Plate 1

Plate 2

B-sider

Medverkande 
Tina Turner - vokal

The Tina Turner Band;
Jamie Ralston - gitar, vokal
Laurie Wisefield - gitar
Bob Feit - bassgitar, vokal
Jack Bruno - trommer
Stevie Scales - perkusjon
John Miles - klaverinstrument, vokal
Ollie Marland - klaverinstrument, vokal
Deric Dyer - saksofon, klaverinstrument

Musikarar;
Jamie West-Oram - gitar, korvokal
Don Snow - klaverinstrument, vokal
Tim Cappello - klaverinstrument, saksofon
Alan Clark - klaverinstrument
Kenny Moore - klaverinstrument
Gary Barnacle - saksofon

Lister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Produksjon
Produsert og miksa av John Hudson (spor: 1.01, 1.02, 1.04-1.07, 1.09, 1.11, 1.12, 2.01-2.04, 2.06, 2.07, 2.11, 2.13, 2.14)
Assistert av Mike Ging
Produsert av Terry Britten (spor: 1.03, 1.08, 1.10, 1.13, 1.14, 2.05, 2.08-2.10, 2.12)
Leiande produsent: Roger Davies
Innspelt i NEC Birmingham, Wembley Arena London, Camden Palace London, Westfallenhalle i Dortmund i Vest-Tyskland, Isstadion i Stockholm i Sverige.
Miksa i Mayfair Studios - London

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tina Live in Europe» frå ,  den 13. mai 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 1988
Tina Turner-album
Vegar Hoel

Vegar Hoel () var ein norsk skodespelar.

Hoel spelte i ei rekke kortfilmar, men var kanskje mest kjend for filmen Mongoland. Hoel hadde også mange roller på TV. Han spelte på Rogaland Teater og Haugesund Teater, og utgjorde Skamteateret saman med Jørgen Tjemsland. 

I 2005 blei han utnemnd til årets stavangerkunstnar av Stavanger kommune.

TV-seriar 
 Lykkeland (2018)
 Okkupert (2015)

Filmar 
 Børning 2 (2016)
 Død snø 2 (2014)
 Kill Buljo 2 (2013)
 Blåtur (2013)
 Hansel & Gretel: Witch Hunters (2013)
 Tomme Tønner (2010)
 Død snø (2009)
 Mannen som elsket Yngve (2008)
 Der nede sørger de ikke (2006)
 Monstertorsdag (2004) 
 Alt for Egil (2004) 
 United (2003) 
 Mongoland (2001)

Kortfilmar 
 Benny 
 Før solen står opp

Diverse 
 Evig Pint (2003) – musikkvideo av Kaizers Orchestra
 Barnas store julerevy (2015) – Årleg barnerevy i Sola kulturhus
 Garborgløypa (2016) - digital formidlingsløype i Garborgheimen, Knudaheio og Time kyrkje

Bakgrunnsstoff
 Vegar Hoel hos Filmweb

Norske skodespelarar
Olaf Watnebryn

Olaf Fredrik Watnebryn () var ein norsk arbeidar, politikar og byråkrat frå Drammen. Han representerte Arbeidarpartiet på Stortinget i tida 1945-65

Watnebryn var son til ein industriarbeidar. Frå 1927 til -36 var han trådtrekkar ved A/S Norsk Kabelfabrikk. Han fekk så arbeid som skatteinnkrevjar ved kemnerkontoret i heimbyen, ei stilling han formelt hadde til 1963. Under verdskrigen var han aktiv i motstandsrørsla og sat 1944-45 i fangenskap.

Watnebryn var medlem i bystyret i Drammen frå 1934 til -40 og på ny 1945–47. Hausten 1945 vart han vald til stortingsrepresentant frå kjøpstadene i Buskerud fylke, attvald i 1949. Frå 1954 til 1965 representerte han Buskerud fylke, ettersom ordninga med eigne valkrinsar for byane var avvikla. I alle år var han vald på Arbeidarpartiet sitt program. På Stortinget var han 1945-49 medlem og 1950-57 nestformann i Militærkomiteen. Dei to siste valperiodane, 1958-61 og 1961-65, var han formann i Skog-, vassdrags- og industrikomiteen, og samstundes nestleiar i Arbeidarpartiet sitt gruppestyre på Stortinget.

I 1963 vart Watnebryn utnemnd til fylkesmann i Buskerud, ein posisjon han hadde til han døydde i 1977.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1945-1949
Stortingsrepresentantar 1950-1953
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Fylkesmenn i Buskerud
Folk frå Drammen
Trond H. Wirstad

Trond Halvorsen Wirstad () var ein norsk gardbrukar og politikar frå Lunner i Oppland. Han representerte  Bondepartiet/Senterpartiet på Stortinget frå 1950 til 1969.

Wirstad gjekk jordbruksskule i 1922/23 og tok over farsgarden i Lunner i 1935, eit bruk han dreiv til 1973. Ved sidan av var han klokkar i Lunner kyrkje i 34 år, 1947-81. Han var medlem i heradsstyret frå 1945 til 1963, ordførar 1948-51.

Wirstad vart hausten 1949 vald inn på Stortinget frå Oppland og for Bondepartiet, og vart attvald fire gongar etter einannan. I perioden 1950-53 var han medlem i Protokollkomiteen, deretter 1954-55 i Sosialkomiteen. Sidan 1956 var han heile tida med i Samferdslekomiteen, formann 1956-57 og 1961-65, nestformann 1965-69.

Heime i Lunner var Wirstad ein sentral figur i kristenlivet, mellom anna som mangeårig formann i lokalforeininga i Det Norske Misjonsselskap og i soknerådet, samt for Lunner aldershjem. Frå 1969 til -73 var han styreformann i Postverket.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1950-1953
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar 1965-1969
Folk frå Lunner
634-5789 (Soulsville, U.S.A.)

«634-5789 (Soulsville, U.S.A.)» er ein soulsong skriven av Eddie Floyd og Steve Cropper. Han vart først spelt inn av Wilson Pickett i 1966 på Atlantic Records-albumet hans The Exciting Wilson Pickett. Singelen nådde toppen av «Black Singles»-lista og 13. plassen på «Pop Singles»-lista. Songen har blitt spelt av andre artistar som Otis Redding, Ry Cooder, Johnny Van Zant, Tower of Power og countrysongaren Trace Adkins. Bruce Springsteen har spelt songen mange gonger på konsertane sine. 

Eddie Floyd, Wilson Pickett og Jonny Lang var med i filmen Blues Brothers 2000 i 1998 og framførte «634-5789». Floyd og Pickett spelte eigarane av «Ed's Love Exchange», som ein i følgje historia i filmen kan nå på 1-900-634-5789 (ein referanse til telefonsex-linjer).

Tina Turner-versjonen

Tina Turner spelte songen i TV-programmet Break Every Rule, der ho tolka klassiske soulsongar med gitaristen og songaren Robert Cray, inkludert «634-5789» Sam Cooke sin «A Change Is Gonna Come» og Wilson Pickett sine «Land of a Thousand Dances» og «In the Midnight Hour». Desse fire spora vart seinare gjevne ut på konsertalbumet hennar Tina Live in Europe i 1988 og «634-5789», sungen som ein duett med Cray, vart òg gjeven ut på singel i somme område. Han nådde 14. plassen på den nederlanske singellista. B-sidene var «Private Dancer» og «Help!», begge henta frå albumet Tina Live in Europe.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «634-5789 (Soulsville, U.S.A.)» frå ,  den 13. mai 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Singlar frå 1988
Songar om telefonsamtalar
Songar skrivne av Steve Cropper
Songar skrivne av Eddie Floyd
Atlantic Records-singlar
Tina Turner-songar
Wilson Pickett-songar
Otis Redding-songar
Ry Cooder-songar
Johnny Van Zant-songar
Tower of Power-songar
Tearing Us Apart

«Tearing Us Apart» er ein song spelt inn av Eric Clapton i 1986 på albumet August, produsert av Phil Collins. Songen handlar om «komiteen», venene til Pattie Boyd som Clapton meinte kom mellom han og Boyd. «Tearing Us Apart» vart spelt inn som ein duett med Tina Turner og gjeven ut som den andre singelen frå albumet i midten av 1987, etter «Behind the Mask». Songen gjekk ikkje inn på listene i USA, men vart ein mindre hitt i Storbritannia. Songen vart spelt på konsertar av Clapton seint i 1980-åra og i 1990-åra, framført i lag med andre kvinnlege vokalistar som  Katie Kissoon, Tessa Niles, Shaun Murphy, Tracy Ackerman, Sheryl Crow, Sharon White og Michelle John. Clapton spelte igjen songen på konsertar i 2011. 

Turner og Clapton framførte songen i 1986 under Prince's Trust All-Star Rock Concert på Wembley Arena i 1986 for å feire 10-årsjubileet til Prince's Trust, då med eit band som bestod av Phil Collins, Elton John, Mark Knopfler, Bryan Adams, Rod Stewart og Paul McCartney. Konsertversjonen vart gjeven ut på Royal Concert-albumet i 1987, gjeven ut av The Prince's Trust.

Eit anna opptak av songen frå Break Every Rule-turneen til Tina Turner med Clapton på gjestegitar og vokal, vart sidan gjeven ut på konsertalbumet Tina Live in Europe i 1988.

Versjonar og miksar
 7" Edit - 3:38
 Albumversjonen, òg kalla Full Length Mix (12") - 4:14

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tearing Us Apart» frå ,  den 13. mai 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1987
Singlar frå 1987
Eric Clapton-songar
Tina Turner-songar
Songar skrivne av Eric Clapton
Songar skrivne av Greg Phillinganes
Songar produserte av Phil Collins
It's Only Love av Bryan Adams

«It's Only Love» er ein song av den kanadiske songaren og låtskrivaren Bryan Adams, spelt inn i lag med Tina Turner. Songen var den sjette og siste singelen frå Adams-albumet Reckless. Eit konsertopptak vart sidan gjeve ut på Tina Live in Europe i 1988, i tillegg til samleplater av begge artistane, som Adams sitt Anthology og Turner sitt All the Best. Singelen nådde 15. plassen i januar 1986 på Billboard Hot 100 i USA og 29. plass på singellista i Storbritannia. 12"-singelen inneheldt eit konsertopptak frå 1985 som seinare kom ut på Tina Live in Europe i 1988.

Adams sa til Songfacts at duetten var den mest minneverdige av alle samarbeida han hadde gjort. Han sa: «Å arbeide med Tina Turner var fantastisk. Eg brukte å sjå ho på klubbar då eg var ung, før ho slo stort gjennom. Det var utruleg å sjå ho.» Han la til: «Det er eit så stort privilegium å ha sunge med ho, særleg sidan eg berre var 24 år på den tida.»

Musikkvideo
Videoen er eit konsertopptak frå Tina Turner-turneen Private Dancer i 1985. Han byrjar med Turner i den kjende svarte, korte lêrkjolen sin og dongerijakke, som introduserer den unge Bryan Adams. Han kjem så inn på scenen og dei framfører songen i lag. Den populære videoen vann prisen for beste sceneframføring i ein video under MTV Awards i 1986.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «It's Only Love av Bryan Adams» frå ,  den 13. mai 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1985
Singlar frå 1986
Bryan Adams-songar
Tina Turner-songar
Songar skrivne av Jim Vallance
Songar skrivne av Bryan Adams
A&M Records-singlar
Songar produserte av Bob Clearmountain
John Miles

John Miles ()) er ein britisk rockemusikar, låtskrivar, gitarist og klaverspelar, mest kjend for hitsingelen «Music» frå 1976.

Karriere

Bakgrunn
Då han gjekk på Jarrow Grammar School var Miles medlem av eit lokalt band kalla The Influence, der òg Paul Thompson, som seinare spelte trommer i Roxy Music, og Vic Malcolm, seinare sologitarist i Geordie. Dette bandet gav ut singelen «I Want to Live» (Orange Records, 1969). Etter dette skipa han The John Miles Set, før han lanserte ein solokarriere i 1971.

Suksess
I 1970-åra gav han ut fire album, inkludert Rebel (1976), Stranger in the City (1977), og Zaragon (1978). John Miles fekk mest suksess med singlane sine og gav i alt ut atten av dei på denne tida. I tilelgg til «Music», fekk han hittar i Storbritannia med «Highfly» (1975), «Remember Yesterday» (1976) og «Slow Down» (1977). Dei fleste av songane hans vart skrivne i lag med bassisten i gruppa hans, John Bland.

På toppen av suksessen i 1976 og 1977, spelte Miles ofte på det britiske popshowet Supersonic. Debutalbumet fekk noko merksemd i USA. To singlar frå debutalbumet nådde den amerikanske Billboard Hot 100-lista. «Highfly» nådde 68. plassen medan «Music» nådde 88. plassen. «Slow Down» vart den største hitten hans i USA med ein andreplass på disco-lista, og ein 34. plass på Billboard Hot 100 i juni 1977. Han vart seinare nytta i filmen Players i 1979 med Ali MacGraw og Dean Paul Martin.

I 1980-åra fortsette Miles å spele inn musikk og turnere.

Seinare karriere
Sidan 1985 har Miles delteke nesten kvart år på Night of the Proms, ei rekkje konsertar halde kvart år i Belgia, Nederland, Tyskland, Luxembourg, Polen, Danmark og USA. Konsertane består av ei blanding av popmusikk og populær klassisk musikk, og forskjellige velkjende musikarar og grupper. Mile framfører alltid «Music», og syng òg andre songar. 

Miles har òg turnert med Tina Turner sidan 1987, og ofte fylt rolla til Bryan Adams på duetten deira. Miles har òg ofte vore gjestevokalist på album av The Alan Parsons Project. Han spelte på Jimmy Page-albumet Outrider i 1988.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Miles (musician)» frå ,  den 13. mai 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Uoffisiell nettstad

Engelske gitaristar
Engelske klaverspelarar
Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Jarrow
Ljan stasjon

Ljan stasjon er ein stasjon på Østfoldbanen på Ljan i Oslo kommune, 7,15 kilometer frå Oslo S og 50,8 meter over havet. Stasjonen, som no er ein haldeplass for lokaltog, vart opna i 1879 som «stasjon av 3die klasse» med stasjonsbygning, godshus og privetbygning (do for ferdafolket), teikna av arkitekt Peter Andreas Blix (1831-1901). Han var arkitekt for dei fleste av dei opphavlege bygningane langs Østfoldbanens (Smaalensbanenes) vestre line på heile strekninga frå Oslo til Kornsjø stasjon attmed riksgrensa mot Sverige.

I samband med at det på byrjinga av 1920-talet vart bygd dobbeltspor på strekninga mellom  Bækkelaget (Bekkelaget) nærare sentrum av Oslo og ut til Ljan, vart den opphavlege stasjonsbygningen på Ljan rive og ny bygningar reist etter teikningar av arkitekt Gerhard Fischer. Den nye stasjonsbygningen på Ljan vart bygd i 1923 i pussa teglstein. Det gamle godshuset frå 1878, som hadde vorte flytta innanfor stasjonsområdet for å gje plass til den nye stasjonsbygningen, vart pussa opp og innlemma i den nye stasjonen.  Stilistisk er bygningane på stasjonen eit framifrå døme på murbygningar i 1920-talets klassisisme, ein arkitektur som er å sjå som einskildståande bygningar på somme jarnbanestrekningar, ofte som erstatning for eldre stasjonsbygningar, men aldri som ein stil som gjer seg gjeldande for stasjonsbygningane langsetter heile jarnbanestrekningar. 

Stasjonsbygningen, som no er freda, er i to høgder og med valma tak tekka av teglstein, flankert av to fløyer i ei høgd med eit slakt saltak tekka med plater av metall. Freda er òg bygningen med nedgang under spora og med lokale for signalsentral og stillverk. Dette er ein smal bygning i pussa tegl i to høgder og med valma tak, teikna av Fischer og oppført i 1924. Likeeins er ndergangen under sporet og plattformoppgangen på motsett side av sporområdet freda. Plattformoppgangen vart oppført på same tid som plattformnedgangen, men som ein enkel dør-laus, open overdekking i pusset tegl i ei høgd og med slakt saltak.

Kjelder 

 

Jarnbanestasjonar i Oslo
Jarnbanestasjonar på Østfoldbanen
Jarnbanestasjonar opna i 1879
Kulturminne i Oslo
Freda bygg i Oslo
1879 i Noreg
Kornsjø stasjon

Kornsjø stasjon er ein stasjon på jarnbanelina Østfoldbanen. Stasjonen ligg i Halden kommune, 169,20 km frå Oslo sentralstasjon og ein kilometer frå riksgrensa mot Sverige. Passasjertoga har ikkje rutemessig stopp på stasjonen.

Stasjonsbygningen
Den opphavlege stasjonsbygningen, som brente i august 1898, var teikna av arkitekt Peter Andreas Blix og stod ferdig til opninga av denne jarnbanelina i 1879. Ein ny stasjonsbygning i mur, teikna av arkitekt Paul Due, vart teken i bruk i 1900. Denne stasjonsbygningen var større enn den opphavlege, ettersom den nå òg skulle ha lokale for tollkontor og husvære for tollstadsjefen. Kong Oscar II skal ha engasjert seg i utforminga av stasjonsbygningen. På mange vis var det eit prestisjebygg som var meint å skulle gjere inntrykk på ferdafolket ved innreisa til Noreg, som då var i union med Sverige. Bygningen er freda av Riksantikvaren som kulturminne.

Kjelder 
 

Freda bygg i Viken
Jarnbanestasjonar i Viken
Jarnbanestasjonar på Østfoldbanen
Kulturminne i Halden
Jarnbanestasjonar opna i 1879
1879 i Noreg
Paul Due
Byggverk i Halden
Bekkelaget stasjon

Bekkelaget stasjon (opphavleg namn: Bækkelaget) var ein jarnbanestasjon på Østfoldbanen i Oslo kommune, opna i 1879. Stasjonen låg 3,950 kilometer frå Oslo sentralstasjon. Etter at eit leirras 7. oktober 1953, det såkalla Bekkelagsraset, hadde rive med seg både hovudvegen inn til Oslo frå sør, Mosseveien, og jarnbanelina rett sør for stasjonen, måtte jarnbanelina leggjast i tunnel i fast fjell på strekninga. Arbeidet med tunnelen hadde allereie byrja då raset gjekk, men tunnelen vart likevel ikkje ferdig før i september 1958. På grunn av tunnelen måtte stasjonen erstattast av ein ny Bekkelaget haldeplass ved tunnelmunningen, 4,30 kilometer frå Oslo S, og den gamle stasjonsbygningen vart rive ned og seld som byggjematerialar. Ei hytte i Tvedestrand vart bygd i 1960 med tømmer frå stasjonsbygningen, og deler av bygningen er òg nytta i ei hytte i Gudbrandsdalen. Haldeplassen ved tunnelmunningen vart lagd ned i 1983.

Kjelder
 Bekkelagshøgdas lokalhistoriske forening om Bekkelaget stasjon. 
Norsk Jernbaneklubb: Bekkelaget stasjon

Jarnbanestasjonar på Østfoldbanen
Nedlagde jarnbanestasjonar i Oslo
Jarnbanestasjonar opna i 1879
Jarnbanestasjonar nedlagde i 1958
Mariakyrkja i Lübeck

Marienkirche (Mariakyrkja) i Lübeck, offisielt St. Marien zu Lübeck, er ei basilika-kyrkje i den nordtyske byen Lübeck bygt i tida 1277-1351. Den lybekske borgar- og bykyrkja har sidan den gongen vore det fremste symbolet på makta og rikdomen til den gamle hansabyen. Kyrkja er innlemma i UNESCO sin verdsarv; Lübecker Altstadt. Ho er plassert på det høgste punktet i gamlebyen i Lübeck.

Kyrkja er 103 meter lang og har eit flatemål på 3 300 kvadratemeter. Ho har to 125 meter høge tårnspir.

Mariakyrkja var førebilete for kyrkjer bygt i såkalla mursteinsgotikk, og er eit sentralt verk i kyrkjebygginga i Austersjø-området.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marienkirche (Lübeck)» frå ,  den 14. mai 2016.  

Kyrkjer i Tyskland
Schleswig-Holstein
Anders Sæterøy

Anders Sæterøy () var ein norsk småbrukar, bygningsmann og politikar frå Surnadal. Han representerte Arbeidarpartiet på Stortinget i tida 1954-69.

Sæterøy var son til ein småbrukar og bygningsmann. Frå han var 16 år gammal var han sjølv med i bygningsarbeid. Seinare tok han over farsgarden, samstundes som han heldt fram med å byggje hus. Han engasjerte seg i lokalpolitikken i Surnadal og var medlem i heradsstyret frå 1928 til -40, og ordførar frå 1945 til 1955.

Etter tidlegare å ha stått på varamannsplass, vart Sæterøy hausten 1953 vald til stortingsrepresentant frå Møre og Romsdal. Sidan vart han attvald tre gongar. I alle dei seksten sesjonane han var tingmann, var han medlem i Kyrkje- og undervisningskomiteen.

Sæterøy gav i 1973 ut boka Ungdoms draum og livsens røynsle, og i 1981 I manns minne.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar 1965-1969
Folk frå Surnadal
Johan Møller Warmedal

Johan Jakob Møller Warmedal () var ein norsk lærar og politikar. Han var stortingsrepresentant frå Vestfold og for partiet Høgre i tida 1954–69.

Warmedal, som var frå Trondenes, tok lærareksamen i Tromsø i 1936. Dei to neste åra var han lærar i Skånland, deretter underviste han i to år i Tromsø. Frå 1941 hadde han lærarjobb i Nøtterøy i Vestfold.

Warmedal var medlem av heradsstyret i Nøtterøy frå 1945, varaordførar 1947–48 og ordførar 1948–53. Han var elles formann 1947–50 i Unge Høgre, og medlem 1950-70 i landsstyret i Høgre. Hausten 1953 vart han vald til å representere Vestfold fylke og Høgre på Stortinget, sidan attvald tre gongar. På Stortinget var han nestformann i Kommunalkomiteen frå 1954 til -61, deretter medlem i Finans- og tollkomiteen 1961- 65 og formann i Protokollkomiteen 1965-69. I den siste fireårsbolken var han også nestleiar i gruppestyret til Høgre.

Perioden 1970–71 var Warmedal forlagsredaktør i Hjemmet Forlag, og 1971–72 var han engasjert av Kyrkje- og undervisningsdepartementet. Åra 1972-77 fungerte Warmedal fungerte som kontorsjef i 'Hovudkomiteen for reformer i lokalforvaltninga'.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar 1965-1969
Ordførarar i Nøtterøy
Folk frå Harstad
Folk frå Nøtterøy
Knut Ytre-Arne

Knut Ytre-Arne () var ein norsk lærar og politikar frå dåverande Haus herad i Hordaland som representerte Venstre på Stortinget frå 1949 til 1969. 

Ytre-Arne var son til ein gardbrukar. Han gjekk på Fana Folkehøgskule og 1916-18 på Jordbruksskulen på Stend. Etter skuleåret 1920/21 ved Statens småbrukslærerskole underviste han frå 1922 i 16 år ved ulike småbruks- og jordbruksskular, for det meste busett i Meland herad. Åra 1939-47 var han vandrelærar i jord- og husdyrbruk i Hordaland. Til sist var han 1948-66 fylkesagronom i Hordaland. 

Ytre-Arne var varaordførar i Fana kommune i tida 1945-55. Då stortingsmann Nils Tveit døydde i juli 1949, rykte Ytre-Arne frå varamannsplass inn på Stortinget. Same hausten 1949 vart Ytre-Arne vald til stortingsrepresentant frå Hordaland for partiet Venstre, og vart attvald i 1953, 1957 og 1961. Han var i alle år på Stortinget medlem i Landbrukskomiteen, frå hausten 1959 var han sekretær i komiteen.

Ytre-Arne var aktiv i fråhaldsrørsla, og vart i 1965 tildelt Klostermedaljen. Mellom anna var han 1943-50 formann i Hordaland fylke av Det norske totalavholdslag og 1946-58 i Edruskapsnemnda i Hordaland, og medlem 1949-67 i Avholdsfolkets landsnemnd.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar for Hordaland
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Stortingsrepresentantar 1945-1949
Stortingsrepresentantar 1950-1953
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Lokalpolitikarar i Fana
Venstrepolitikarar i Hordaland
Folk frå Bergen
Eddie Martinez

Eddie Martinez er ein USA-amerikansk gitarist, fødd og oppvaksen i New York City. Han har hovudsakleg arbeidd som studiomusikar og har arbeidd med David Lee Roth (på Crazy from the Heat), Run-D.M.C. (på Run-D.M.C. og King of Rock), Robert Palmer (mellom anna «Simply Irresistible»), Meat Loaf (Bat Out of Hell II: Back into Hell), fleire Jim Steinman-prosjekt og mange andre. Han spelte òg jazzgitar under farvellkonserten til Blondie i 1982 i Toronto og han akkompagnerte Mick Jagger under den første Live Aid-konserten i 1985. Han spelte inn eit soloalbum, No Lies, på Cotillion Records som vart produsert av Bernard Edwards.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eddie Martinez» frå ,  den 14. mai 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 [ AMG-profil]

USA-amerikanske jazzgitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå New York City