alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
NM i alpine greiner 2008

Noregsmeisterskapen i alpine greiner 2008 vart avvikla på Hafjell i Øyer kommune i Oppland i tida frå 27. mars til 2. april. Tevlingane i vidlåm vart avlyst.

Menn

Slalåm 

Dato: 2. april

Storslalåm

Dato: 1. april

Utfor 

Dato: 27. mars

Superkombinasjon 

Dato: 31. mars

Kvinner

Slalåm 

Dato: 2. april

Storslalåm 

Dato: 1. april

Utfor 

Dato: 27. mars

Superkombinasjon 

Dato: 31. mars

Kjelder
fis-ski
 fis-ski
fis-ski
fis-ski
fis-ski
fis-ski
fis-ski
fis-ski

Noregsmeisterskap i 2008
Noregsmeisterskap i alpine greiner
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Øyer
Theodor Peterson

Theodor Peterson () var ein norsk trelasthandlar, fabrikkeigar og eigedomsmann frå Moss som for perioden 1871-73 skulle representere bykrinsen Moss og Drøbak på Stortinget.

Han var av den rike og mektige Peterson-ætta i Moss. Sjølv utdanna han seg på ein handelsskule i Lübeck. Etter han flytta tilbake til heimbyen, gifta han seg med ei dotter av Drammens-kjøpmannen  Johan Frederik Thorne. Jamsides forretningsdrifta var Peterson medlem i bystyret og hamnestyret i Moss. Hausten 1870 vart han vald til stortingsmann. Han møtte einast i 1871-sesjonen, sat då i Justiskomite nr 1. Både i 1872 og 1873 melde han forfall til Stortinget.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1871-1873
Sofie Marhaug

Sofie Marhaug () er ein norsk litteraturvitar og politikar frå Bergen. Ho representerer partiet Raudt på Stortinget i perioden 2021-25.

Marhaug var medlem i Bergen bystyre frå 2011, var gruppeleiar frå 2015 til -21. Ho er stipendiat i allmenn litteraturvitskap og var mellombels tilset ved Universitetet i Bergen. Hausten 2021 vart Marhaug vald til stortingsrepresentant frå Hordaland og partiet Raudt. Ho er særleg oppteken av klimapolitikk, så på Stortinget vart ho vald til andre nestleiar i Energi- og miljøkomitéen.

Kjelder

Sofie Marhaug ved roedt.no

Stortingsrepresentantar 2021-2025
Folk frå Bergen
Stortingsrepresentantar frå Raudt
Selskabet til Folkeoplysningens Fremme

Selskabet til Folkeoplysningens Fremme var ein samskipnad med føremålet om å verka for folkeopplysning, «med særlig Hensyn til Folkeaandens Vækkelse, Udvikling og Forædling». Samskipnaden vart grunnlagt i 1851 og hadde si store tid i 1860-åra. Skulemannen Ole Vig var sentral då Selskabet til Folkeoplysningens Fremme vart skipa. Det gav ut tidsskriftet Folkevennen og tilleggshefte med historisk, økonomisk, statistisk og geografisk innhald. I 1899 vart Selskabet oppløyst.

Kjelder

Norsk Allkunnebok IX. 1960.

Tidlegare norske organisasjonar
Skipingar i 1851
Nedleggingar i 1891
I Love You, Suzanne

«I Love You, Suzanne» er ein song skriven og spelt inn av den amerikanske musikaren Lou Reed, gjeve ut på både 7" og 12" singel frå det trettande soloalbumet hans, New Sensations (1984). Det var den første singelen frå albumet og den einaste som gjekk inn på singellista, då han nådde 78. plassen på UK Singles Chart. Musikkvidoen for «I Love You, Suzanne» vart noko spelt på MTV.

Komposisjon
Fleire år etter utgjevinga av songen hevda bassisten Fernando Saunders at Robert Quine hadde komponert gitarriffet til «I Love You, Suzanne» i studio medan bandet øvde. Etter å ha høyrt riffet til Quine, hadde Reed skrive teksten til songen, men han hadde ikkje klart å gje Quine status som låtksrivar på songen på plateomslaget, og dermed fekk ikkje Quine nokre honorar for songen, som gjorde at forholdet deira vart ytterlegare forsura.

Andre stader hadde Reed ei anna historie. «Eg må ha hatt det riffet i hovudet mitt i seks månader. Det er berre ein billeg D-akkord, for det eg er interessert i treng du ikkje mange akkordar for. Det kom berre fullt ut, og det var alltid sånn. Eg sat og spelte det riffet i seks månader fordi eg er i stand til å sitje og spela eitt riff i timevis, og så sa eg: 'Vel, det er så enkelt, kvifor ikkje bruka det?'»

Innhald
7"-singel
«I Love You, Suzanne»
«Vicious»

12"-singel
«I Love You, Suzanne»
«Vicious»
«Walk on the Wild Side»

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I Love You, Suzanne» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Lou Reed-songar
Singlar frå 1984
Songar skrivne av Lou Reed
Songar frå 1984
RCA Records-singlar
My Red Joystick

«My Red Joystick» er ein song skriven og spelt inn av den amerikanske musikaren Lou Reed, gjeve ut på både 7" og 12" singel frå det trettande soloalbumet hans, New Sensations (1984). Etter den vesle suksessen med «I Love You, Suzanne», vart «My Red Joystick» gjeven ut som den andre singelen frå albumet, men selde ikkje like godt. Som «I Love You, Suzanne» fekk han òg ein offisiell musikkvideo, med den same blonde kvinna som hadde vore i den førstnemnde videoen. Reed introduserte ein gong songen på ein konert som sin «versjon av James Brown», og spøkte med at det ikkje var så tydeleg sidan han måtte informere publikum om det før han spelte songen.

«My Red Joystick» er ein av berre to songar frå New Sensations som har ein annan gitarist som spelar gitar enn Reed, der Fernando Saunders speler rytmegitar.

Creem sa, «'My Red Joystick' er faktisk betre enn «Brand New Key», «Squeeze Box» og «No Particular Place to Go» med somme av dei mest morosame seksuelle bielta som nokon gong er nytta i ein rockesong.»

Innhald
7"-singel (104340)
«My Red Joystick»
«Turn to Me»

12"-singel (PC 3928)
«My Red Joystick (Remixed Version)»
Remiksa av  Francois Kevorkian og Jay Mark
«My Red Joystick (Instrumental Version)»
Remiksa av Francois Kevorkian og Jay Mark
«I Love You, Suzanne»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «My Red Joystick» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Lou Reed-songar
Singlar frå 1984
Songar skrivne av Lou Reed
Songar frå 1984
RCA Records-singlar
High in the City

High in the City er ein song skriven og spelt inn av den amerikanske musikaren Lou Reed, gjeve ut på det trettande soloalbumet hans, New Sensations (1984). Songen kom ut på 7" singel i Nederland av RCA Records, og var den tredje og siste singelen frå albumet. Singelen selde ikkje godt nok til å gå inn på noko singelliste, og det vart heller ikkje laga musikkvideo for songen. 

Songen har ein smak av reggae med ein trombonesolo av jazzmusikaren Tom Malone mot slutten. Malone arrangerte òg blåsarane på sporet.

Innhald
«High in the City»
«I Love You, Suzanne»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «High in the City» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Lou Reed-songar
Singlar frå 1984
Songar frå 1984
Songar skrivne av Lou Reed
RCA Records-singlar
Tappelino

Benjamin Foss (), kjend som Tappelino, er ein norsk streamer på YouTube. Foss vart i 2019 nemnd som ei av den nye generasjonen  TV-stjerner samanlikna med tradisjonelt fjernsyn.

YouTube 
Hovudkanalen TaPPeliNo hadde per april 2022 over 40 000 abonnentar. Tappelino har vorte omtalt som Noregs mest kontroversielle youtubar. Innhaldet til Foss på YouTube er komedie, satire og seriøse saker, desse kan òg overlappa kvarandre. Per april 2022 var hovudkanalen lagt på is.

Foss har ved tre høve vorte meld for truslar, trakassering og omsynslaus åtferd av Mia Landsem etter at han kritiserte henne. Alle meldingane vart lagde bort.

Streaming 
Foss er permanent utestengd frå videostrømmingssplattformen Twitch. Foss sender direkte tre gangar i veka på youtubekanalen TappeStream. Innhaldet han strøymer er ofte knytt til nyheiter, diverse populærkultur, influensarar og politikk. I februar 2021 vart Foss utsett for «spoofing» medan han strøymde direkte på youtube, ved at nokon sende ein falsk bombetrussel frå Vipps-profilen til Foss.

Media 
I oktober 2017 gjekk Dennis Vareide til sivilt søksmål for ærekrenking mot Foss. Saka gjekk i Oslo tingrett i januar 2018 og måtte haldast i sal 250 på grunn av mange frammøtte tilskodarar. Foss prosederte sjølv og meinte det var fordi han ikkje har råd til forsvarar. Advokat for Vareide var Jon Wessel-Aas. Dommar var Kim Heger. Oslo tingrett dømde saksøkte for ærekrenkingar og  til å betala oppreisning på 50 000 kroner i tillegg til saksomkostningar på 90 000 kroner. Retten la vekt på at det på ingen måte gjaldt andre juridiske reglar for den typen videoar eller for YouTube eller andre sosiale medium generelt og at ein ikkje kunne komma unna å urettmessig skulda nokon for straffbar forhold under dekke av at det var satire.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tappelino» frå ,  den 9. april 2022.

Bakgrunnsstoff 
 Tappelino på YouTube

Youtubarar frå Noreg
Norske internettkjendisar
Folk frå Oslo
Jocelyn Brown

Jocelyn Lorette Brown (), stundom omtalt som Jocelyn Shaw, er ein USA-amerikansk R&B og dance-songar. Sjølv om berre har hatt ein singel på Billboard Hot 100-lista i sitt eige namn, har ho ein omfattande bakgrunn i musikkindustrien og er kjend innan dance-musikk. Brown song på 23-hitsinglar på den offisielle britiske singellista, og åtte av desse nådde topp 20.

Diskografi

Album
{| class="wikitable" style="text-align:center;"
|-
! rowspan="2"| År
! rowspan="2"| Album
! colspan="1"| Listeplassering
|- style="font-size:smaller;"
! width="40"| US R&B
|-
| rowspan="1"| 1984
| align="left"| Somebody Else's Guy
| —
|-
| rowspan="1"| 1987
| align="left"| One from the Heart
| 65
|-
| rowspan="2"| 1995
| align="left"| Jocelyn's Classic R&B Mastercuts
| —
|-
| align="left"| Jocelyn's Classic Reggae Mastercuts
| —
|-
| rowspan="2"| 2006
| align="left"| Unreleased
| —
|-
| align="left"| Circles (berre Japan)
| —
|-
| rowspan="1"| 2010
| align="left"| True Praise'''
| —
|-
| align="center" colspan="7"| «—» syner at albumet ikkje gjekk inn på lista
|-
|}

Singlar

KjelderDenne artikkelen bygger på «Jocelyn Brown» frå ,  den 9. april 2022.  oppgav desse kjeldene:''

Folk frå Kinston i North Carolina
Musikarar frå Nord-Carolina
USA-amerikanske dance-musikarar
USA-amerikanske house-musikarar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske kvinner i elektronisk musikk
Harlettes-medlemmar
Incognito-medlemmar
Acid jazz-musikarar
Plateprodusenten John Jansen

John Jansen () er ein USA-amerikansk lydteknikar og musikkprodusent. Han har arbeidd med ei rekkje artistar gjennom åra, hovudsakleg innan rock: Joe Cocker, The Who, Spencer Davis Group, Cat Mother, Paul Winter Consort, Roger Daltrey, Supertramp, Henry McCullough, Pavlov's Dog, Procol Harum, Blue Öyster Cult, The Dictators, Alice Cooper, Frankie Miller, Meatloaf, Yipes, The Motors, Television, Barry Manilow, Bonnie Tyler, Air Supply, The Bongos, Billy Squier, Britny Fox, Eric Clapton, Warrant, Tom Verlaine, Faster Pussycat, Bang Tango, Love/Hate, Cinderella, Alias, Judge Mercy, Jimi Hendrix, The Producers og Orchestra

Jansen var studioassistent i Jimi Hendrix sitt Electric Lady Studios.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Plateprodusenten John Jansen» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske lydteknikarar
USA-amerikanske plateprodusentar
No Money Down av Lou Reed

«No Money Down» er ein song skriven og spelt inn av den amerikanske musikaren Lou Reed, gjeven ut som både 7"- og 12"-singel frå det fjortande soloalbuemt hans, Mistrial (1986). Det var den einaste singelen frå albumet som nådde ei singelliste, då han nådde 75. plassen på den australske ARIA-lista.

Reed framførte songen fire gonger under Amnesty Internationalsin A Conspiracy of Hope-turné og vart filma på Giants Stadium i East Rutherford i New Jersey, med ein annan tekst.

Musikkvideo
Den offisielle musikkvideoen, regissert av rockeduoen Godley & Creme frå 10cc, syner ein enkel animatronisk versjon av Reed som mimer til songen. Musikkvideoen vart seinare vist i ein episode av Beavis and Butt-Head.

Innhald
 EP 12"
«No Money Down» (Extended Version) – 5:40
«No Money Down» (Dub Version) – 5:22
«Don't Hurt a Woman» – 4:01

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «No Money Down av Lou Reed» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Official music video on Google Video
 

Lou Reed-songar
Singlar frå 1986
Musikkvideoar regisserte av Godley and Creme
The Original Wrapper

«The Original Wrapper» (stundom skriven som «The Original Rapper») er ein song skriven og spelt inn av den amerikanske musikaren Lou Reed frå det fjortande studioalbumet hans, Mistrial (1986). Tittelen syner til praktisen med å halde produkta i den originale innpakkinga si. Det kan òg vere eit ordspel på «rapper,» og referere til den særeigne vokalstilen til Reed.

Musikkvideo
Musikkvideoen frå 1986 (regissert av Zbigniew Rybczyński) syner time-lapse-fotografi av New York-gater. Ein trio av menn i gule vernedrakter prøver å pakke folk inn i papp. Videoen vart nominert for beste redigering under MTV Video Music Awards i 1987.

Innhald
 LP 12"
 «The Original Wrapper» (Extended Version)
 «The Original Wrapper» (Remix Single Version)
 «The Original Wrapper» (Dub Version)
 «Video Violence» (Remix Version)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Original Wrapper» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Lou Reed-songar
Songar frå 1986
Songar skrivne av Lou Reed
RCA Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av Zbigniew Rybczyński
Jim Carroll

James Dennis Carroll () var ein USA-amerikansk forfattar, diktar, sjølvbiografiforfattar og punkemusikar. Carroll var mest kjend for sjølvbiografien The Basketball Diaries frå 1978, som inspirerte til filmen med same namn med Leonardo DiCaprio som Carroll i 1995. Han er òg kjend for songen «People Who Died» frå 1980 av The Jim Carroll Band.

Bøker

Dikt
Organic Trains (1967)
4 Ups and 1 Down (Angel Hair Press; 1970)
Living at the Movies (Penguin Books; 24. september 1973)
The Book of Nods (Puffin; 1. april 1986)
Fear of Dreaming: The Selected Poems (Penguin Books; 1. november 1993)
Void of Course: Poems 1994–1997 (Penguin Books; 1. oktober 1998) 
8 Fragments for Kurt Cobain (1994)

Prosa
The Basketball Diaries (memoar) (1978)
Forced Entries: The Downtown Diaries 1971–1973 (memoar) (1987)
The Petting Zoo (roman) (2010; published posthumously)

Diskografi

Album
Catholic Boy (1980)
Live Dreams (1981) 
Dry Dreams (1982) 
I Write Your Name (1983) 
A World Without Gravity: Best of The Jim Carroll Band (1993) 
Pools of Mercury (1998)  (2012 Digital Download) 
Runaway EP (2000)

Talte ord
Praying Mantis (1991)  (2008 Digipak reissue) 
The Basketball Diaries (1994)
Pools of Mercury (1998)

Samarbeid
Live at Max's Kansas City, The Velvet Underground (1972)
Club Ninja, Blue Öyster Cult (1985)
Mistrial, Lou Reed (1986)
Other Roads, Boz Scaggs (1988)
Between Thought and Expression: The Lou Reed Anthology, Lou Reed (1992)
...And Out Come the Wolves, Rancid (1995)
Catholic Boy, Pearl Jam (1995)
Feeling You Up, Truly (1997)
Yes I Ram, Jon Tiven Group (1999)

Samlealbum og lydspor
The Dial-a-Poem Poets (1972) 
Disconnected (1974) 
The Nova Convention (1979), med Frank Zappa
One World Poetry (1981) 
Better an Old Demon than a New God (1984) 
Lou Reed at the Capitol Theatre (1984)
Tuff Turf soundtrack (1985) 
Release #8 - 1993 (1993) 
Back to the Streets: Celebrating the Music of Don Covay (1993)
Sedated in the Eighties (1993)
New Wave Dance Hits: Just Can't Get Enough, Vol. 6 (1994)
The Basketball Diaries (1995)
Put Your Tongue to the Rail: The Philly Comp for Catholic Children (Songs of the Jim Carroll Band) (1999)
WBCN Naked 2000 (1999) 
Dawn of the Dead (2004)
The Darwin Awards (2005)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jim Carroll» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske forfattarar
USA-amerikanske punkrocksongarar
Punk-diktarar
USA-amerikanske diktarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Slatina

Slatina kan vere:

 Slatina i Romania, by i Romania
 Slatina i Slovakia, elv i Slovakia
 Slatina i Sofia, bydel i Sofia i Bulgaria
 Slatina Peak, fjell på Sør-Shetlandsøyane
 Slatina ved Timiș, sideelv til elva Timiș i Romania
Rob Wasserman

Rob Wasserman () var ein USA-amerikansk komponist og bassist. Han spelte med ei rekkje musikarar som Bob Weir, Bruce Cockburn, Elvis Costello, Ani di Franco, Jerry Garcia, David Grisman, Stéphane Grappelli, Rickie Lee Jones, Van Morrison, Aaron Neville, Lou Reed, Pete Seeger, Jules Shear, Brian Wilson, Chris Whitley, Neil Young, Jackson Browne, Laurie Anderson, Stephen Perkins, Banyan, Mystic Knights of the Oingo Boingo og Ratdog.

Han er mest kjend for sin eigen albumtrilogi, Solo, Duets og Trios.

Diskografi

Som leiar
 Solo (Rounder, 1983)
 Duets (MCA, 1988)
 Trios (GRP, 1994)
 Space Island (Atlantic, 2000)
 Cosmic Farm (Tone Center, 2005)

Som samarbeidspartnar
 Live, med Bob Weir (1999)
 Fall 1989: The Long Island Sound, med Bob Weir og  Jerry Garcia Band (2013)
 Dua, med Sultan Khan (2001)

Som sidemann
Med David Grisman
 Quintet '80 1980
 Stephane Grappelli/David Grisman Live med Stéphane Grappelli (1981)
 Mondo Mando (1981)

Med Lou Reed
 New York (1989)
 Magic and Loss  (1992)
 Lulu med Metallica (2011)

Med Rickie Lee Jones
 Flying Cowboys (1989)
 Naked Songs – Live and Acoustic (1995)

Med andre
 Beautiful Vision, Van Morrison (1982)
 Mighty Like a Rose, Elvis Costello (1991)
 The Original Wang Dang Doodle, Willie Dixon (1995)
 The Charity of Night, Bruce Cockburn (1996)
 Evening Moods, RatDog (2000)
 Live at Roseland, RatDog (2001)
  Summertime,  Nineteen Thirteen (2015)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rob Wasserman» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockekontrabassistar
Musikarar frå San Francisco Bay Area
RatDog-medlemmar
David Grisman Quintet-medlemmar
Dion DiMucci

Dion Francis DiMucci (), betre kjend som Dion, er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar. Musikken hans er ei blanding av doo-wop, rock, R&B og blues. Han byrja som frontmann i Dion and the Belmonts, og har så hatt ein solokarriere og var ein av dei mest populære amerikanske rock and roll-artistane i tida før den britiske bølgja. Han hadde 39 topp 40-hittar seint i 1950-åra og tidleg i 1960-åra som soloartist, med The Belmonts eller i lag med The Del-Satins. Han er mest hugsa for singlane  «Runaround Sue», «The Wanderer», «Ruby Baby» og «Lovers Who Wander».

Populariteten til Dion dalte i midten av 1960-åra og mot slutten av tiåret hadde han endra til ein meir moden stil, med songar som «Abraham, Martin and John». Han var framleis populær seint i 1960-åra og fram til midten av 1970-åra, og fortsette å lage musikk. I 1980-åra produserte Dion fleire kristne musikkalbum, og vann ein GMA Dove Award i 1984 for albumet I Put Away My Idols. Han vende attende til sekulær musikk seint i 1980-åra med Yo Frankie (1989). Frå midten av 2000-åra har Dion gjeve ut seks bluesalbum. 

Dion har gjeve ut over 40 album og fått elleve topp 10-hittar på Billboard Hot 100-lista. Han vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1989. I 2002 vart Dion innlemma i Grammy Hall of Fame for «Runaround Sue».

Utvald diskografi 

Med the Belmonts
 Presenting Dion and the Belmonts (1959) 
 Wish Upon a Star with Dion and the Belmonts (1960) 
 Together Again (1966)
 Live at Madison Square Garden 1972 (1973) 

Soloalbum
 Alone with Dion (1961)
 Runaround Sue (1961)
 Donna the Prima Donna  (1963) 
 Dion (1968)
 Suite for Late Summer (1972)
 Born to Be with You (1975)
 Streetheart (1976)
 I Put Away My Idols (1983) 
 Yo Frankie (1989)
 Son of Skip James (2007)
 Blues with Friends (2020)
 Stomping Ground (2021)

Bøker 
 The Wanderer: Dion's Story (sjølvbiografi) skriven i lag med Davin Seay (1988)
 Chapters: Writing the Adventure of Your Life (sjølvhjelp) skriven i lag med Andi Litt Wiener (1998)
Dion: The Wanderer Talks Truth (Stories, Humor & Music) (ikkje-fiksjon) skriven i lag med Mike Aquilina (2011)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dion DiMucci» frå ,  den 9. april 2022.

Bakgrunnsstoff 
{{commonscat}
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske popsongarar
USA-amerikanske visesongarar
USA-amerikanske rockesongarar
Musikarar frå The Bronx
USA-amerikanske kristenmusikarar
Dion and the Belmonts-medlemmar
Doo-wop-musikarar
Jeffrey Lesser

Jeffrey Lesser er ein USA-amerikansk musikkprodusent, kjend som produsent for Nickelodeon. Han har fått ti Emmy-prisar for arbeidet sitt på Wonder Pets!, og vunne fire av dei. 

Lesser var musikalsk leiar og produsent ved Little Airplane Productions i 13 år. Han har produsert plater for Barbra Streisand (Lazy Afternoon) og Loudon Wainwright III (History), among others.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jeffrey Lesser» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske plateprodusentar
Daytime Emmy-vinnarar
Frå frå New York City
Jimmy Scott

James Victor Scott (), meir kjend under artistnamnet Little Jimmy Scott eller Jimmy Scott, var ein USA-amerikansk jazzsongar kjend for sin høge, naturlege kontralto-røyst og hans sentimentale balladar og kjærleikssongar.

Etter suksess i 1940- og 1950-åra gjekk det nedover med karrieren til Scott tidleg i 1960-åra. Han vart stort sett gløymd før han fekk eit comeback i 1990-åra. Den uvanlege røysta hans kom av Kallmann-syndrom, ein sjeldan genetisk sjukdom som avgrensa høgda hans til 150 cm, før han 37 år gammal voks 20 cm. Syndromet hindra han frå å nå klassisk pubertet og gjorde at han fekk ei uvanleg lys stemme og uvanleg klang.

Diskografi
 Very Truly Yours (Savoy, 1955)
 If You Only Knew (Savoy, 1956)
 The Fabulous Songs of Jimmy Scott (Savoy, 1960)
 Falling in Love Is Wonderful (Tangerine, 1963)
 The Source (Atlantic, 1970)
 Can't We Begin Again (Savoy, 1976)
 Doesn't Love Mean More (J's Way, 1990)
 Regal Records Live in New Orleans (Specialty, 1991)
 All the Way (Sire, 1992)
 Dream (Sire/Warner Bros., 1994)
 Heaven (Warner Bros., 1996)
 Holding Back the Years (Artists Only!, 1998)
 Everybody's Somebody's Fool (Decca, 1999)
 Mood Indigo (Milestone, 2000)
 Over the Rainbow (Milestone, 2001)
 But Beautiful (Milestone, 2002)
 Moon Glow (Milestone, 2003)

Filmar

Dokumentar
 The Ballad of Little Jimmy Scott (DVD) (PBS, 1987) Featuring NY Times Bestselling Author Nathan C. Heard as Narrator 
 Why Was I Born: The Life and Times of Little Jimmy Scott (TV) (Bravo Profiles Jazz Masters, Bravo, 1999)
 Jimmy Scott: If You Only Knew (DVD) (Independent Lens, PBS, 2003–2004)

Framføringar
 Soul! (PBS, June 1971)
 Lounge-A-Palooza: «Love Will Keep Us Together» (1997)
 Scotch & Milk (1998)
 Twin Peaks, «Episode 29» (TV) (1991)
 Chelsea Walls (2002)
 Stormy Weather: The Music of Harold Arlen (TV) (2002)
 I Love Your Work (2005)
 Be Kind Rewind (2005)
 Passion Play (2011)

Bøker
 Ritz, David (2002). Faith in Time: The Life of Jimmy Scott. Cambridge, Massachusetts: Da Capo. .
 Deffaa, Chip (2006), Six Lives in Rhythm and Blues, Da Capo Press.
Eidsheim, Nina Sun (2019), The Race of Sound, Listening, Timbre, and Vocality in African American Music, Durham, North Carolina: Duke University Press.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jimmy Scott» frå ,  den 9. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Afroamerikanske jazzmusikarar
USA-amerikanske jazzsongarar
Musikarar frå Cleveland
Swing-songarar
Tradisjonelle popsongarar
Jazzmusikarar frå Ohio