alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
I Go to Extremes

«I Go to Extremes» er ein song av Billy Joel frå 1989 på albumet Storm Front. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet i 1990. Han nådde sjetteplassen på Billboard Hot 100 i USA og 70. plassen i Storbritannia. Han nådde òg topp 10 på både Adult Contemporary-lista og Mainstream Rock Tracks-lista, i tillegg til ein 36. plass i Tyskland. 

Songen vart opphavleg skrive som ei unnskyldning til kona til Joel på den tida, Christie Brinkley. B-sida av singelen var ein annan song frå same albumet, «When in Rome». Musikkvideoen består av Joel og bandet hans som spelar songen i eit rom. Eit konsertopptak av songen finst på albumet 2000 Years: The Millennium Concert.

Lister

Plassering

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Go to Extremes» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Billy Joel-songar
Songar frå 1989
Singlar frå 1990
Songar skrivne av Billy Joel
Shameless av Billy Joel

«Shameless» er ein song skriven av den amerikanske songaren Billy Joel og gjeve ut i 1989 for albumet Storm Front. Songen vart òg gjeven ut som singel og nådde 40. plassen på Hot Adult Contemporary Tracks-lista. To år seinare vart han spelt inn av countryartisten Garth Brooks for det tredje studioalbumet hans, Ropin' the Wind i 1991. Brooks-verjonen vart den sjuande førsteplassen han hadde på countrylista til Billboard seint i 1991. Denne versjonen nådde òg 71. plassen på UK Singles Chart.

I 1993 sa Joel på scenen i Boston, «Eg ønskte å skrive ein song, som ein Jimi Hendrix-song. I 60-åra var han eit av idola mine, Jimi Hendrix.»

Garth Brooks-versjonen
Trisha Yearwood syng harmonivokal på denne versjonen. Garth skreiv om innspeligna i CD-heftet til The Hits:

«Eg vart overtalt til å bli medlem av ein CD-klubb... du veit, 40 000 CDar for ein penny. Med slike klubbar gjev dei deg tilbod om utvalet for den månaden, og om du ikkje skriv attende og kansellerar, så sender dei plata til deg og du må betale. Eg var på turné i seks månader, utan høve til å sjekke post, og då eg kom heim låg det seks CD-plater i postkassen. Storm Front av Billy Joel var ei av dei. Eg hadde ikkje høyrt på Billy Joel sidan slutten av 70-åra, truleg sidan Glass Houses. Eg vart forelska i det albumet og igjen i musikken til Billy Joel. Ein av songane som verkeleg greip meg var «Shameless». Me kontakta folka hans og håpte at me kunne få spele han inn. Eg fekk brev attende om at han visste kven eg var og at han var æra over at eg ville spele inn songen. Det var eit stort kompliment for meg. Håpet mitt er at Billy, som låtskrivar, høyrer denne versjonen og seier «Yeah, man, den fyren har ballar.»

Garth Brooks spelte «Shameless» i lag med Billy Joel på Joel-konserten Last Play at Shea i 2008, og etter Brooks hadde spelt songen på Central Park-konserten sin i 1997, kom Joel ut på scenen med han og i lag song dei duett på «New York State of Mind». I 2011 framførte Joel og Brooks songen i lag då Brooks vart vald inn i Songwriters Hall of Fame av Joel.

Lister

Billy Joel-versjonen

Garth Brooks-versjonen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shameless av Billy Joel» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1989
Singlar frå 1989
Singlar frå 1991
Billy Joel-songar
Garth Brooks-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Allen Reynolds
Leningrad av Billy Joel

«Leningrad» er ein song frå 1989 skriven og framført av den amerikansk songaren og låtskrivaren Billy Joel. Songen vart først gjeven ut på albumet Storm Front på Columbia Records og sidan som singel. Han finst òg på Greatest Hits, Vol. 3. Tittelen på songen kjem frå det tidlegare namnet på St. Petersburg i Russland.

Ein av melodilinjene i songen er lånt frå den første satsen av den kjende Fiolinkonsert til den russiske komponisten Pjotr Tsjajkovskij.

Bakgrunn
Songen vart skriven av Joel om ein russisk klovn kalla Viktor, som han møtte medan han var på turné i Sovjetunionen i 1987. Gjennom songen vert store hendingar i livet til Viktor og Joel samanlikna for å syne kulturelle skilnader og likskapar mellom USA og Sovjetunionen.

I songen skildrar Joel livet til Viktor som eit av dei mange sovjetiske barna som mista fedrene sine under andre verdskrigen, særleg under omleiringa av Leningrad. Han vert med i Raude armeen, drikk vodka for å døyve smerta, og vert så ein sirkusklovn for å bringe glede til russiske barn. 

Joel skildrar barndomen sin som eit «bar av 49, ein kald krig i McCarthy-tida.» Han skildrar kort livet sitt i Levittown, og frykta for Cubakrisa. Joel refererer òg til Koreakrigen og Vietnamkrigen.

Til slutt møttes dei to etter konserten til Joel i Leningrad (Viktor hadde reist over heile Russland for ås jå alle dei seks russiske konsertane), der Viktor fekk dotter til Billy, Alexa Ray Joel, til å le. Den siste songen i linja er «We never knew what friends we had, until we came to Leningrad.»

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leningrad (song)» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-songar
Songar frå 1989
Singlar frå 1989
Songar skrivne av Billy Joel
Songar om byar
Popsongar baserte på klassiske verk
And So It Goes

«And So It Goes» er ein ballade skriven av Billy Joel i 1983, men ikkje gjeven ut før seks år seinare. Han er den tiande og siste songen på albumet Storm Front. Den originale demoversjoenn frå 1983 vart gjeven ut i 2005 i plateboksen My Lives. Joel skreiv songen om eit mislukka forhold med modellen Elle Macpherson. Forholdet deira var dramatisk, sidan Macpherson berre var ein tenåring på den tida, medan Joel var i midten av 30-åra. Joel var saman med Macpherson ei kort stund før han møtte modellen Christie Brinkley, som etter kvart vart den andre kona hans. Musikkvideoen til songen er frå eit konsertopptak føre eit publikum. 

Singelen nådde 37. plassen i USA på Billboard Hot 100 og femteplassen på Adult Contemporary-lista i 1990. 

Songen vart nytta i ein episode av Boston Legal.

Andre versjonar 
Andre artistar og band som har spelt songen er Bernie Williams, Marianas Trench, Jori Chisholm, Carmen Rasmusen, Sara Gazarek, The King's Singers, David Archuleta, Kevin Wong, Jennifer Warnes, Tommy Emmanuel, Karrin Allyson, Mitchel Forman, Vokalensemblen Urkraft, Les Sirènes Female Chamber Choir og Emilia Martensson og Barry Green.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «And So It Goes» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1983
Singlar frå 1990
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
David Brown (1950-2000)

David Brown () var ein amerikansk bassist. Han er best kjend som bassgitarist i bandet Santana frå 1966 til 1971, og igjen frå 1973 til 1976.

Brown spelte med Carlos Santana på Woodstock i 1969. Han vart innlemma i The Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Santana. Han har òg spelt med ei rekkj andre artistar. 

David Brown døydde i 2000 av lever- og nyresvikt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «David Brown (musician)» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå California
Afroamerikanske musikarar
Santana-medlemmar
USA-amerikanske rockebassistar
Døde av nyresvikt
Mick Jones frå Foreigner

Michael Leslie «Mick» Jones () er ein engelsk gitarist, låtskrivar og plateprodusent, mest kjend som medlem av bandet Foreigner. Før Foreigner spelte han i bandet Spooky Tooth.

Liv og karriere
Jones vart fødd i Somerton i Somerset. Han byrja musikkarrieren sin tidleg i 1960-åra som medlem av bandet Nero and the Gladiators, som fekk to mindre hittar i Storbritannia i 1961. Joes arbeidde som låtskrivar og studiomusikar i Frankrike for artistar som Sylvie Vartan og Johnny Hallyday («Den franske Elvis»), som han skreiv mange songar for, mellom andre «Je suis né dans la rue» og «À tout casser» (med Jimmy Page på gitar). Då The Beatles turnerte Frankrike i 1964, vart dei ven med Jones då Hallyday spelte same kveld som dei. 

Då Jones vendte heim att, slo han seg saman med Gary Wright, tidlegare i bandet Spooky Tooth, og danna Wonderwheel i 1971. I 1972 starta Jones og Wright opp att Spooky Tooth, og etter dette vart Jones medlem i Leslie West Band. Han spelte òg gitar på albuma Wind of Change (1972) for Peter Frampton og Dark Horse (1974) for George Harrison.

I 1976 danna han bandet Foreigner med Ian McDonald og henta inn vokalisten Lou Gramm. Jones samproduserte alle albuma til gruppa og var med på å skrive dei fleste songane i lag med Gramm.  Jones skreiv den mest suksessrike singelen til bandet, «I Want to Know What Love Is». Spaningar utvikla seg i bandet i løpet av 1980-åra på grunn av forskjellig musikalsk smak mellom Gramm, som ønskte ein hardare stil, medan Jones var meir interessert i synthesiserar.  Gramm slutta i bandet i 1990, men kom attende i 1992. I 1989 gav Jones ut det einaste soloalbumet sitt, Mick Jones på Atlantic Records. Jones er den einaste musikaren som har spelt på alle Foreigner-albuma.

Innimellom arbeidet med Foreigner, har Jones òg vore produsent for album som Van Halen sitt 5150 (1986) og Billy Joel sitt Storm Front (1989). 

Han skreiv i lag med Eric Clapton songen «Bad Love» på Clapton' sitt Journeyman, og i 2002 skreiv han songen «On Her Mind» med Duncan Sheik. Seint i 1990-åra og tidleg i 2000-åra spelte han med Bill Wyman's Rhythm Kings.

Som produsent
I tillegg til Foreigner-albuma produserte Jones albuma:
5150 - Van Halen (1986)
Fame and Fortune - Bad Company (1986)
Dead, White and Blue - Flesh & Blood (1989)
Save The Last Dance For Me - Ben E. King (1989)
Storm Front - Billy Joel (1989)
In Deep - Tina Arena (1997)
Beyond Good and Evil - The Cult (2001)

Solodiskografi
Mick Jones (1989)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mick Jones (Foreigner)» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske plateprodusentar
Engelske rockegitaristar
Engelske låtskrivarar
Foreigner-medlemmar
Sologitaristar
Folk frå Portsmouth
Songwriters Hall of Fame
Don Brooks

Don Frank Brooks () var ein amerikansk bluesmunnspelspelar.

Brooks var fulltidsmedlem i bandet til Waylon Jennings og vart mykje nytta som studiomusikar, mellom anna for Jerry Jeff Walker, Judy Collins, Harry Belafonte, Carly Simon, Ringo Starr, Tim Curry, Bette Midler, Diana Ross, Billy Joel, Cyndi Lauper, The Talking Heads, Tim Hardin, The Bee Gees, Yoko Ono and the Plastic Ono Band og the James Gang. Han var scenemusikar på Broadway i Big River i 1985, og The Gospel at Colonus i 1988, og var å høyre i dokumentarserien The Civil War.

Filmar
 Buck and the Preacher — (1972)
 Fame — (1980)
 Outlaws — (1985)

Utvald diskografi
 Don McLean — Don McLean (1972)
 Feeling the Space — Yoko Ono/The Plastic Ono Band (1973)
 Newborn — James Gang (1975)
 Judith — Judy Collins (1975)
 Bread and Roses — Judy Collins (1976)
 Rumors — Arrogance (1976)
 Peaks, Valleys, Honky Tonks & Alleys — Michael Martin Murphey (1979)
 Loving You Is Where I Belong — Harry Belafonte (1981)
 Read My Lips — Tim Curry (1978)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Don Brooks» frå ,  den 2. september 2014. 
'' oppgav desse kjeldene: 
 
 

Musikarar frå Dallas
USA-amerikanske munnspelspelarar
Crystal Taliefero

Crystal Taliefero-Pratt (fødd Taliefero i 1963) er ein amerikansk multi-instrumentalist og songar. Sidan 1989 har ho turnert og spelt med Billy Joel.

Ho vart bede om å spele trommer og synge på Storm Front av Billy Joel i 1989, og var med som korvokalist i 1993 på River of Dreams.

I 1991 song Taliefero med Bee Gees på turneen deira, og i 1992 var ho med Bruce Springsteen på den omfattande verdsturneen hans, som enda i juni 1993. 

Andre artistar Taliefero har spelt i lag med er Faith Hill, Garth Brooks, Joe Cocker, Tina Arena, Bob Seger, Brooks & Dunn, Richie Sambora, Elton John, Enrique Iglesias, Natalie Merchant, Meat Loaf, Michael McDonald og The Northern Pikes, Julian Lennon, Dolly Parton's «Two Doors Down», Steven Van Zandt, Mick Jones frå Foreigner og Buddy Guy.

I ein artikkel i 2008 kalla «The 125-Plus People, Places and Things Ruling the Rock & Roll Universe» erklærte magasinet Rolling Stone at Taliefero var «beste løynde våpen».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Crystal Taliefero» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Fødde i 1963
Folk frå Indiana
USA-amerikanske rockesaksofonistar
USA-amerikanske rockeperkusjonistar
Afroamerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
Korvokalistar
USA-amerikanske munnspelspelarar
Itzhak Perlman

Itzhak Perlman () er ein israelsk-amerikansk fiolinist, dirigent og pedagog. Han har vore ein av dei mest populære fiolinistane i verda på 1900- og 2000-talet.

Berre fire år gammal vart han råka av polio, som førte til at han vart lam i beina, og har måtte nytte krykker resten av livet. Trass i handikappet synte Itzhak seg tidleg som eit stort talent på fiolin. Faren Chaim, ein barberar, såg raskt talentet til sonen og fekk ordna timar for han på Musikkakademiet i Tel Aviv. Kort tid etter heldt Perlman konsertar over heile Israel og fekk mykje merksemd. Den amerikanske talentspeiaden Ed Sullivan fekk vite om Perlman og førte den då 13 år gamle guten til New York City i 1959 for at han skulle spele på showet hans Caravan of Stars.

Perlman og foreldra valde så å busette seg i New York City, der den unge virtuose heldt fram å trekkje til seg merksemd. Han gjekk på Juilliard School of Music, og studerte med Ivan Galamian og Dorothy DeLay. Den offisielle debuten hans kom i 1963 ved Carnegie Hall der han spelte Wieniawski-konserten i fiss-moll  og vann Leventritt-konkurransen, der ein av premiane var ein konsert i lag med med New York Philharmonic, som på den tida var leia av Leonard Bernstein.

Etter desse triumfane vart Perlman tilsett hos impresarioen Sol Hurok som sendte han rundt på konsertturnear i USA, Europa, Asia og Israel dei neste åra. Han byrja òg å spele inn musikk i studio med RCA Records og fekk etter kvart kontrakt med EMI, Sony, Teldec og andre. Dei neste tre tiåra spelte han kosnertar av Beethoven, Brahms, Sibelius, Mendelssohn, Berg, Prokofiev, Tsjajkovskij, Dvorak, Paganini og mange andre. I 1966 gifta Perlman seg med Toby Friedlander. Paret budde på Manhattan og fekk fem barn i lag. Perlman arbeidde òg som lærar, frå 1975 ved Brooklyn College.

Perlman vart raskt kjend i 1970-åra med mange framføringar på fjernyn, som barneshowet Sesame Street, The Tonight Show, David Letterman og mange andre. Han har ofte spelt i Det kvite huset i Washington, særleg under Ronald Reagan, som gav han Medal of Liberty. Fram til 1990 hadde Perlman spelte med nesten alle dei store orkestra i verda og mange av dei viktige dirigentane.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 IMG Artists Biography 
 
 

Israelske fiolinistar
USA-amerikanske fiolinistar
Jødiske fiolinistar
Royal Academy of Music
Grammy-vinnarar
Grammy Lifetime Achievement Award
USA National Medal of Arts
Leventritt-vinnarar
Israelsk-amerikanarar
Folk frå Tel Aviv
Folk med polio
Askenasar
Andrew Love

Andrew Love () var ein saksofonist frå Memphis i Tennessee, mest kjend som medlem i The Memphis Horns.

Love vart fødd i Memphis og byrja interessa for musikk i baptistkyrkja der faren var pastor.  Han tok musikkutdanning ved Langston University i Oklahoma og kom attende til Memphis i 1965, der han byrja å spele ved Stax Records i lag med trompetisten Wayne Jackson. Dei to skapte signaturstilen for blåsarane ved Stax på hitsongar av Otis Redding, Sam & Dave og andre.

Etter fleire innspelingar ved Stax, start han og Jackson og kalle seg The Memphis Horns og byrja som frilansarar. Love og Jackson spelte i studio for musikarar som Neil Diamond, Elvis Presley og Dusty Springfield. Duoen turnerte òg med The Doobie Brothers, Jimmy Buffett, Robert Cray og mange andre.

I 2002 fekk Love diagnosen Alzheimers sjukdom og han trekte seg attende frå musikkindustrien året etter. Han døydde i 2012, 70 år gammal.

Al Bell, medeigar i Stax Records, sa «Eg elskar saksofonistar, og eg har mange saksofonistar eg beundrar og heldt høgt. Men eg har aldri høyrt ein saksofonist som påverkar med og grip meg som Andrew Love. Det var anda i han, og du kunne føle det i musikken. Han kunne bringe fram dei djupaste kjenslene dine, men han gjorde det forsiktig. Det var som om han elska med sjela di.»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andrew Love (musician)» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Memphis
USA-amerikanske saksofonistar
Døde av Alzheimers
River of Dreams

River of Dreams er det tolvte studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut 10. august 1993. Det er til i dag det siste studioalbumet til Joel, om ein ser bort frå eit instrumentalalbum framført av Richard Joo. River of Dreams presenterte ein mykje meir seriøs tone frå Joel enn på dei førre albuma hans. Det handlar om tema som tillit og langvarig kjærleik. Somme av songane, som «A Minor Variation» og «The Great Wall of China», var inspirert av ein langvarig strid med den tidlegare manageren og svogeren hans, Frank Weber, som underslo millionar av dollar frå Joel og brukte tvilsam rekneskapsføring for å dekke over det.

Plateomslaget vart måla av den dåverande kona til Joel, Christie Brinkley. I 1993 gav Rolling Stone ho Top Picks-prisen for årets plateomslag.

Innhald

A Voyage on the River of Dreams
A Voyage on the River of Dreams er ein australsk plateboks med tre CD-plater som kom i 1994, med studioalbumet, River Of Dreams, ein CD medm seks konsertopptak frå '93–'94 River of Dreams tour, i tillegg til ein Questions & Answers-CD spelt inn ved Princeton University. denne boksen nådde salslista i Australia (33. plass) og New Zealand (47. plass).

Disk ein (River of Dreams – Studio album) - som det originale albumet

Disk to (Billy Joel Live)

Disk 3 
«Q & A recorded at Princeton University»

Lister

Plassering

Medverkande

Billy Joel: Vokal, piano, clavinet, organs, klaverinstrument, synthesizer, korvokal
Zachary Alford: Trommer
Phillip Ballou: Korvokal
Katreese Barnes: Korvokal
Tommy Byrnes: Gitar
Richie Cannata: Tenorsaksofon
Dennis Collins: Korvokal
Schuyler Deale: Bass
Lew Del Gatto: Orkesterleiar
Liberty DeVitto: Trommer
Will Downing: Korvokal
Laurence Etkin: Trompet
Wrecia Ford: Vokal
Diane Garisto: Korvokal
Arno Hecht: Barytonsaksofon
Lonnie Hillyer: Bass
Jeff Jacobs: Synthesizer
Stephanie James: Korvokal
Color Me Badd: Korvokal på 'All About Soul'
Devora Johnson: Korvokal
 
Jef Lee Johnson: Bass
Steve Jordan: Trommer
Curtis Rance King jr.: Korleiar
Danny Kortchmar: Gitar
Andy Kravitz: perkusjon
Osvaldo Melindez: Trombone
Ira Newborn: Orkestrering
Jim Saporito: perkusjon
Marlon Saunders: Korvokal
Frank Simms: Korvokal
George Simms: Korvokal
T.M. Stevens: Bass
Crystal Taliefero: Korvokal
Chuck Treece: Bass
Mike Tyler: Gitar
Leslie West: Gitar
Brenda White-King: Korvokal
B. David Witworth: Korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «River of Dreams» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-album
Musikkalbum frå 1993
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Album på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-album i Australia
Nummer-ein-album i New Zealand
No Man's Land av Billy Joel

«No Man's Land» er ein song av Billy Joel. Han vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet River of Dreams i 1993. Songen handlar om korleis byane veks, og dei negative effektane dette har på miljø og samfunn. Ein reknar med songen handlar spesifikt om Long Island, som Joel kjem frå. Songen vart første gongen framført på Late Show with David Letterman i august 1993.

Joel opna ofte konsertane i 1994 med «No Man's Land».

Innhald

Britisk versjon

 «No Man's Land» (LP version) - 4:45
 «No Man's Land» (Live) - 5:03

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «No Man's Land (Billy Joel song)» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1993
Singlar frå 1993
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
All About Soul

«All About Soul» er ein song av Billy Joel. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet River of Dreams i 1993. Songen var produsert av Danny Kortchmar og Joe Nicolo. Singelen nådde 29. plassen på singellista i USA og 32. plassen i Storbritannia. B-sida var «You Picked a Real Bad Time», som ikkje vart gjeven ut andre stader før plateboksen My Lives kom ut i 2005.

Innhald

Britisk versjon
 «All About Soul» (Radio edit) - 4:15
 «All About Soul» (Remix) - 6:05
 «All About Soul» (LP version) - 6:08
 «You Picked a Real Bad Time» - 4:54

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «All About Soul» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1993
Singlar frå 1993
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Lullabye (Goodnight, My Angel)

«Lullabye (Goodnight, My Angel)» er ein song av Billy Joel frå albumet River of Dreams i 1993. Han var inspirert av Alexa Ray Joel, dottera hans med Christie Brinkley. Songen er spelt i G-dur.

Songen vart opphavleg skriven som ein introduksjon til songen «The River of Dreams» som ein monofonisk gregoriansk song. Joel hadde skrive ein engelsk tekst til songen som skildra ein mann som har mista trua si, og fekk han så omsett til latin. Han endra meining då han høyrte innspelinga og innlemma han i songen «River of Dreams». Han fjerna seinare mellomspelet i den endelege studioversjonen av «River of Dreams», og skreiv i staden tekst til melodien som reflekterer kjenslene hans for Alexa Ray, som var eit lite barn då songen vart skriven. Versjonen av «River of Dreams» med Lullabye finst som ein alternativ versjon i plateboksen My Lives, og på An Evening of Questions and Answers...And A Little Music.

I 2004 vart det annonsert at Billy Joel skulle skrive to barnebøker for forlaget Scholastic. Den første boka heitte Goodnight, My Angel (A Lullabye), og bileta i boka er basert på songen og illustrert av Yvonne Gilbert. 

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Wise Guys, Gas House Gang, John Stamos, Cantabile, Celtic Woman, The King's Singers, Libera, Mormon Tabernacle Choir, Celine Dion-albumet  Loved Me Back to Life'', Terence Stamp og Hayley Westenra.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lullabye (Goodnight, My Angel)» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1993
Singlar frå 1994
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Celine Dion-songar