alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Edvard Hagerup

Edvard Hagerup () var ein norsk jurist, embetsmann og stortingsmann.

Hagerup var fødd i Kristiansand, der faren Eiler Hagerup var biskop. Han vart uteksaminert frå Bergens katedralskule i 1797, og vart cand. jur. i 1802. Frå 1802 arbeidde han ved stiftskontoret i Bergen, 1807 rådstuskrivar i byen. 1815 vart han assessor i stiftsoverretten i Bergen.

Han var amtmann i Nordre Bergenhus amt frå 1822, og i Søndre Bergenhus amt frå 1831. Til sist var han 1834-52 stiftamtmann i Bergen.

Hagerup representerte Bergen på det overordentlege storting 1814, og på stortinget i både 1824 og 1827. Ved stortingsvala 1818, 1821 og 1833 nådde han ikkje heilt opp, kom ved dei høva på 1. eller 2. varamannsplass.

I 1814 var Hagerup sekretær i Lagtinget. Han var elles medlem av deputasjonen som reiste til Stockholm. På tingsamlinga 1824 var han visepresident i Lagtinget og formann i tre komitear. Både i 1827 og 1828 var han president i Lagtinget. Han var president i riksretten i 1827.

Stiftsgarden i Bergen har namn etter Hagerup. Han eigde huset frå 1809 til han døydde der i 1853. Mykje av interiøret stammar frå hans eigartid.

I 1849 vart han tildelt storkrossen av St. Olavs Orden.

Hagerup var bestefar til Edvard Grieg.

Kjelder 
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
Den Kongelige norske Sankt Olavs orden 1847-1947, utgitt av ordenskanselliet ved O. Delphin Amundsen, Grøndahl & Søns Forlag, Oslo, 1947
Edvard Hagerup , Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste

Bakgrunnsstoff 
 Norsk biografisk leksikon
 

Norske amtmenn
Fylkesmenn i Sogn og Fjordane
Fylkesmenn i Hordaland
Stortingsrepresentantar for Bergen
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar 1824-1826
Stortingsrepresentantar 1827-1829
St. Olavs Orden
Folk frå Kristiansand
Amerikamanat

Amerikamanat eller lamantin (Trichechus manatus) er ein sjøkuart i manatfamilien. Han vert om lag 3,7–4,6 m lang, har ei vekt på om lag 1 600 kg, og er ein fredeleg planteetar.

Amerikamanaten vert på engelsk kalla Caribbean eller West Indian manatee. I 1934 vart det gjort framlegg om at amerikamanaten hadde to underartar. At det faktisk er to underartar, vart slege fast av Domning og Hayek i 1986,<ref>Domning, DP og LC Hayek. Interspecific and intraspecific morphological variation in manatees (Sirenia:Trichecus). Marine Mammal Science 2(2):87-144.</ref> på grunnlag av skilnader i skjeletta, særleg skallane. Floridamanaten (T. m. latirostris) lever i Florida i USA, i tillegg sporadisk frå Texas til Virginia. Antillmanaten (T. m. manatus'') lever frå nord på atlanterhavskysten i Mexico til Bahia i Brasil, og på dei karibiske øyane. Floridastraumen mellom Florida og Cuba skil dei to underartane. Amerikamanatane er i fleire område truga av utrydding.

Kjelder 
«Amerikamanat» hjå Store norske leksikon, innhenta 16. april 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Referansar 

Manatar
Brunpelikan

Brunpelikan (Pelecanus occidentalis) er den minste av dei åtte pelikanartane, men han er likevel ein relativt stor fugl, med ei lengd på 106–137 cm, ei vekt mellom 2,75 og 5,5 kg og vingespenn på mellom 1,83 og 2,5 m. Brunpelikanen finn ein fyrst og fremst ved kysten, men også ved store sjøar sør i Nord-Amerika, og i Mellom-Amerika, Karibia og nord i Sør-Amerika.

Han har ein lang hals, stort nebb, ein sekk i undernebbet og korte føter med symjehud mellom tærne. I hekketida er han gul på hovudet og halsen kvit. Når han ikkje hekkar er hovudet gulspraglete. Reiret byggjer han på bakken eller i tre av pinnar og vegetatsjon, ofte på øyar. Egga er kvite, det er vanlegvis to til tre av dei, og brunpelikanen rugar på dei i om lag ein månad.

Brunpelikanen jaktar fyrst og fremst på fisk i havet ved kysten. Han dykkar med hovudet fyrst for å fange fisk. Vatnet vert deretter tømt ut av nebbsekken, som kan romme 13 liter, før fisken vert svelgt. Det hender att måsar prøver å stele fisken ut av nebbet til pelikanen medan han tømmer ut vatnet.

Fleire bilete

Kjelder 
 «Brun pelikan» Wikipedia på svensk, innhenta 17. april 2010.
 «Brown Pelican» Wikipedia på engelsk, innhenta 17. april 2010.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Pelikanfamilien
Didier Zokora

Alain Didier Zokora-Déguy () er ein ivoriansk fotballspelar som har spela for Trabzonspor i den tyrkiske fotballigaen, og for landslaget til Elfenbeinskysten.

Ivorianske fotballspelarar
Genk-spelarar
Saint-Étienne-spelarar
Tottenham-spelarar
Sevilla-spelarar
Trabzonspor-spelarar
Gustav Peter Blom

Gustav Peter Blom () var ein norsk embetsmann og stortingsmann.

Blom var frå Hurum i Buskerud. Han var 3½ år på pastor Forchhammer sitt institutt ved Haderslev i Slesvig for å lære seg språk. Far hans hadde tenkt sonen skulle verte handelsmann, noko denne viste seg lite lysten på. Blom tok i 1807 juridisk eksamen og vart året etter sorenskrivar i Nordre Jarlsberg. År 1826 vart han byfut og byskrivar i Drammen. Deretter var han frå 1831 til 1857 amtmann i Buskerud.

Blom var med i riksforsamlinga på Eidsvoll 17. mai der han representerte Jarlsberg grevskap. Han høyrde til unionspartiet. Til stortinget vart han vald fyrste gongen i 1830, vidare var han stortingsmann 1833, 1836, på det overordentleg storting 1836-37, 1839, 1842 og 1848. Både i 1830, 1833 og 1836-37 var han formann i næringskomiteen. I 1839, 1842 og 1848 var han formann i næringskomite nr 1. Elles var han i 1830 formann i ein komite om brannvesenet, i 1833 var han formann i matrikkelkomiteen, i 1839 i komiteen om navigasjonslova.

Blom var 1823-38 medlem av hovudmatrikkelkommisjonen, og reiste då landet rundt. Også andre kongelege kommisjonar var han medlem av. 
Han sat i sølvverkskommisjonen for Kongsberg både i 1833, 1846 og 1853.
Andre kommisjonar der han var representert var ein om bergsverkslova i 1837, om handelslova i 1838 og om fattigvesenet i 1843. Han var då på studiereise til Danmark, Tyskland, Nederland, Belgia, Frankrike og England for å sjå på fattigstellet der. Blom var så formann i kommisjonen om skogevesenet 1849-50, og i kommisjonen om sagbruksvesenet 1852.

1852 og 1852-53 var Blom medlem av interimsregjeringa.

Blom var ein aktiv forfattar. Viktigaste arbeidet hans er Bemerkninger paa en reise i Nordlandene 1827 frå 1830. To verk som nådde vidare ut var Das Königreich Norwegen, statisch beschrieben (1843) og Geschichte der Staatsveränderung Norwegens (1858). Det siste arbeidet kom elles på norsk i 1860, i ei større utgåve.

17. mai 1864 var han ein av fire eidsvollsmenn som tok del i feiringa av grunnlova. Han døydde i Drammen og vart gravlagd på Bragernes kyrkjegard.

Blom var far til forfattaren Hans Blom.

Kjelder 

 Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914, digital utgåve side 104-105
 

Eidsvollmenn
Stortingsrepresentantar for Drammen
Stortingsrepresentantar 1830-1832
Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar 1842-1844
Stortingsrepresentantar 1848-1850
Norske amtmenn
Fylkesmenn i Buskerud
Norske sorenskrivarar
Folk frå Hurum
Kystslette

Ei kystslette er eit område med flatt lågland nær ein kyst som er skilt frå innlandet av andre landformer, som fjell. 
Slike sletter kan dannast på to ulike måtar. I den eine blir dei bygde opp av materiale som blir frakta av elver over tid. I den andre er dei ein del av kontinentalsokkelen som går over til å bli landjord når havnivået søkk. 

Ei av dei lengste kystslettene i verda finn ein vest i Sør-Amerika, mellom Andesfjella og Stillehavet. Den sørvestlege kystsletta i Nord-Amerika er særmerkt av artsmangfaldet sitt. Golfkystsletta i Nord-Amerika strekkjer seg nordover frå Mexicogolfen langs Mississippielva til Ohioelva, ein avstand på om lag 800 km. I krittida var området midt i det som i dag er USA dekt av ein grunn innsjø som forsvann etter kvart som landet heva seg. Store fossil av sjøfuglane Hesperornis og Ichthyornis som vart funne vest i Kansas, viser at innsjøen var rik på fisk. Kystsletta langs Mississippielva kan knytast til ein om lag 6 000 år gammal grunn innsjø.

I India ligg kystsletter på kvar side av Deccan-platået ved aust- og vestkysten. Dei målar kring 6 100 km frå Rann of Kutch i vest og Vest-Bengal i aust, til eit møtepunkt i Kanyakumari på sørspissen av det indiske fastlandet.

Galleri

Kjelder 

«Coastal plain» på Wikipedia på engelsk, innhenta 17. april 2010.

Kyst- og havlandformer
Yuan Shikai

Yuan Shikai () var ein offiser og politikar under det seine Qing-dynastiet og tidleg under republikken i Kina. Han spelte ei viktig rolle i begge historiske epokar. Han vart president i Republikken Kina i 1912, etter det kortvarige styret til Sun Yat-sen, og akkumulerte snart diktatorisk makt. I 1916 utropte han seg til keisar og ønskte slik å starte eit nytt kinesisk keisardynasti. Han oppgav prosjektet etter nokre månader, og døydde kort tid deretter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Yuan Shikai» frå ,  den 17. april 2010.  
 

Folk frå Zhoukou
Kinesiske offiserar
Kinesiske politikarar
Kinesiske presidentar
Kinesiske keisarar
Folk frå Qing-dynastiet
Poul Christian Holst

Poul Christian Holst () var ein norsk embetsmann og politikar.

Holst var presteson frå Røyken i Buskerud. Han vart student 1792 og  studerte fyrst teologi. Etter ei tid gjekk han over til jus og vart 1798 cand.jur. i København. Frå 1800 arbeidde han i ulike stillingar i rentekammeret i København. År 1806 vart han slottsfut på Akershus slott og fut i Aker og Follo. I 1813 vart han konstituert amtmann i Akershus, ei stilling han hadde i to år.

Holst deltok på notabelmøtet den 16. februar 1814. Han vart innvald til det overordentleg storting i 1814. 23. august 1814 vart han beordra til å ta styringa over fyrstedepartmentet og referere departementssakene i samla statsråd. 28. november 1814 utnemnd til statssekretær. Perioden 1817-21 var Holst kongeleg kommissær i København, i  gjeldsoppgjeret med Danmark om statsfinansane frå tida før 1814.

Kongen utnemnde Holst til statsråd den 9. juli 1822. Han var så leiar av Justisdepartementet fram til 1837, då han vart overflytta til same posisjon i Kyrkjedepartementet. Avskjed frå statsrådet tok han 19. april 1848.

Holts memoarar, Efterladte Optegnelser om sit Liv og sin Samtid, vart utgjeven i 1876, og vert rekna som eit verdfullt bidrag til norsk historie. Holst var ein av dei tre fyrste mottakarane av St. Olavs Orden, då denne vart innstifta i 1847. Han var òg innehavar av Nordstjerneordenen og medaljen for borgardåd i gull.

Han døydde i Kristiania.

Kjelder 
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 regjeringen.no: biografi

Norske statsministrar i Stockholm
Norske statsrådar 1814-1884
Norske amtmenn
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar for Akershus
St. Olavs Orden
Nordstjerneordenen
Medaljen for borgardåd
Folk frå Røyken
Stormannsmøtet på Eidsvoll
Nordmenn frå 1700-talet
Nordmenn frå 1800-talet
Jonathan Pitroipa

Jonathan Pitroipa, () er ein burkinsk fotballspelar som spelar for Stade Rennais i fransk Ligue 1, og for landslaget til Burkina Faso.

Pitroipa sin første klubb i Europa var Freiburg i tysk Bundesliga og 2. Bundesliga frå 2004 til 2008. Han klarde å bli fast på førstelaget til Freiburg i 2005/06-sesongen, etter at klubben hadde rykt ned frå 1. Bundesliga året før. Før 2008/09-sesongen gjekk han til toppklubben Hamburger SV.

Pitroipa debuterte for landslaget til Burkina Faso 7. oktober 2006 i ein kamp mot Senegal. Han var med i stallen til til Burkina Faso til Afrikameisterskapen i 2010.

Burkinske fotballspelarar
Freiburg-spelarar
Hamburg-spelarar
Rennes-spelarar
Knut Sjømæling

Knut Sjømæling () er ein norsk politikar som representerer Senterpartiet og vart ordførar i Gjemnes kommune i 2011. Han var ordførar i Gjemnes i Møre og Romsdal fylke frå 2007 til 2011, då han vart vald gjennom direkte ordførarval. Etter kommunestyrevalet i 2015 vart Sjømæling vald som ordførar for perioden 2015-2019.

Kjelder 

 Knut Sjømæling ny ordførar i Gjemnes - Gjemnes kommune 

Sp-ordførarar i Møre og Romsdal
Ordførarar i Gjemnes
Tikken Manus

Ida Nikoline Lie Lindebrække Manus () var ei norsk motstandskvinne, òg berre kjend som «Tikken». Under krigen arbeidde ho ved den engelske legasjonen i Stockholm. For sin innsats under krigen vart ho påskjønna med Haakon VII Fridomsmedalje.

Tikken vart fødd i Bergen og var dotter av Gjert Lindebrække og Ida Bessesen Lie. Ho gifta seg fyrst med den engelske diplomaten George Bernandes og dei fekk sonen George saman. Seinare gifte ho seg på ny med den kjende motstandsmannen Max Manus den 22. mars 1947. Saman fekk dei to born, Max og Mette. Dei busette seg på Landøya i Asker kommune, der dei vart busett ut livet.

Boka Tikken Manus - sabotørenes hemmelige medspiller kom ut i 2009.
Tikken døydde tysdag formiddag 12. oktober 2010 - 96 år gamal. Ifølgje familien hennar døydde ho fredeleg, etter eit kort sjukeleie.

Bakgrunnsstoff
 Tikken - oslogjengen.no
 Store Norske Leksikon - Max Manus (utdypning)
 TV2 Nyhetene - Tikken Manus er død.
 Dagbladet- «Tikken» Manus er død

Haakon VII Fridomsmedalje
Folk frå Bergen
Folk frå Asker
Andreas Kiønig

Andreas Aagaard Kiønig () var ein norsk embetsmann og stortingsmann.

Kiønig var fødd i Grue. Han vart uteksaminert cand.jur. i 1790. Åra 1793 til -98 var han tilsett i kanselliet i København. Frå 1798 var han sorenskrivar i Østerdalen.

Kiønig var med i riksforsamlinga i 1814 som 2. utsending frå Hedmark. På Eidsvoll slutta han seg til sjølvstendepartiet.

Same året, 1814, vart han tilsett som assessor i Noregs Høgsterett. 
I 1836 var Kiønig ein av kandidatane til stillinga som høgsterettsjustitiarius, men det vart Georg Jacob Bull som vart utnemnd. Kiønig trekte seg då, 1837, frå Høgsterett.

I eigenskap av høgsterettsdommar var Kiønig medlem av riksrettane 1815-16, 1821-22 og 1836, ved det siste høvet som fungerande justitiarius. Ved riksretten 1827 melde han forfall grunna sjukdom.

I perioden 1816-21 var Kiønig statsrevisor.

Kiønig, som levde ugift, døydde på garden sin, Oppsal, i Elverum. Eit minnesmerke vart reist på grava hans på Elverum kyrkjegard.

Kjelder
Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff 

Eidsvollmenn
Folk frå Grue
Norske høgsterettsdommarar
Frithjof Wilborn

Frithjof Wilborn () er ein tidlegare programleiar i TV 2 og tidlegare fotballspelar  i Sportsklubben Brann og Strømsgodset IF. 

Dei ti fyrste åra av livet sitt budde Frithjof Wilborn i Fredrikstad, før faren fekk jobb i Asker og familien flytte dit. Han viste tidleg talent for fotball, og spela for fyrstelaget til Asker allereie som elleveåring. Etter gymnaset tok han eitt år på musikk- og teaterlinja ved Romerike folkehøgskole. Han har elles studert ex.phil., gått eitt år på jusstudiar, og er utdanna lærar med hovudvekt på samfunnsfag og drama.

I 1982 begynte han å spela for Strømsgodset, og spelte 72 kampar for klubben. Han gjekk over til Brann i 1986, og spela om lag 60 kampar for dei fram til han la opp som fotballspelar i 1988.

Etter dette jobba Wilborn sju år som lærar på Lillehammer og fire år som frilansjournalist i Bergensavisen og Gudbrandsdølen. I 1995 fekk han jobb i TV 2-sporten. Sidan har han vore programleiar for seriar som Mestermøtet, Vil du bli millionær?, Farmen, Mine damer og herrer, Skaperen og Jeg gjør hva som helst. I løpet av karrieren sin kåra VG-lesarane Wilborn til den kjekkaste mannen i Noreg.  Han var òg programleiar for 10-årsjubileet til TV 2 saman med Nadia Hasnaoui i 2002, og i 2005 leidde han showet i Oslo Spektrum som markerte at det var 100 år sidan Haakon VII kom til landet.

Wilborn hadde ein lang konflikt gåande med TV 2. Etter 11 og eit halvt år i kanalen slutta han den 31. januar 2008. I april 2009 tiltredde han som dagleg leiar i Os Fotball, og hausten 2009 vart han programleiar på ny, denne gongen for TV Norge med serien Hvem kan slå Ylvis?. Kvart år leier han òg NM i morellsteinspytting på Morellfestivalen på Lofthus i Hardanger.

TV-program Frithjof Wilborn har leidd 
 2009 Hvem kan slå Ylvis? (TV Norge)
 2006 Skaperen (TV2)
 2005 Jeg gjør hva som helst (TV2)
 2004 Nettopp nå (TV2)
 2003 Farmen (TV2)
 2003 TV2-aksjonen (TV2)
 2002 Mine damer og herrer (TV2)
 2002 TV2s 10årsjubileum (TV2)
 2001 Vil du bli millionær? (TV2)
 2000 Mestermøtet (TV2)
 1999 Tribunefeber (TV2)
 1995 TV2-sporten (TV2)

Kjelder 
Artikkelen er basert på bokmålswikipedia om Frithjof Wilborn.
Wilborn på filmfront.no
Dagbladet 19.02.07 - portrett med Frithjof Wilborn.
TV2 Underholdning - Frithjof Wilborn skilles.

Norske programleiarar
Programleiarar for TV2
Programleiarar for TV Norge
Norske fotballspelarar
Brann-spelarar
Strømsgodset-spelarar
Folk frå Fredrikstad
Folk frå Asker
Stephen Appiah

Stephen Appiah, () er ein ghanesisk fotballspelar som spelar på midtbanen for Bologna i italiensk Serie A, og for det ghanesiske landslaget.

Appiah har spelt for fleire klubbar i Italia sidan han drog til Udinese i 1997. I 2005 var han med på å vinna italiensk Serie A med Juventus. Frå 2005 til 2008 spelte han for Fenerbahçe i Tyrkia, der han var med på å vinna den tyrkiske ligaen i 2007.

I 2007 og 2008 var Appiah plaga av ein langvarig kneskade. Han drog frå Fenerbahçe  i juni 2008, og var utan klubb fram til november 2009, då han skreiv under for Bologna. Sjølv om han var utan klubb var han også i denne perioden fast på det ghanesiske landslaget, og spelte i kvalifiseringskampane då Ghana kvalifiserte seg til fotball-VM i 2010.

Ghanesiske fotballspelarar
Udinese-spelarar
Parma-spelarar
Brescia-spelarar
Fenerbahçe-spelarar
Juventus-spelarar
Bologna-spelarar
Det egyptiske flagget

Det egyptiske flagget er ein horisontal trikolor med det egyptiske riksvåpenet sentrert på midtseksjonen. Flagget vart teke i bruk 4. oktober 1984.

Flagget har tre like breie, horisontale striper i raudt, kvitt og svart (rekna ovanfrå); det kvite feltet er pryda med riksvåpenet. Flagget vart opphavleg brukt av den arabiske frigjeringsrørsla i Egypt under kongedømet, vart offisielt teke i bruk i 1972 og fekk si noverande utforming i 1984.  

I perioden 1958–72 (Den sameinte arabiske republikken) hadde flagget to grøne stjerner i staden for det egyptiske statsvåpenet i det kvite feltet; dette har sidan 1980 vore flagget til Syria. Det arabiske frigjeringsflagget har i tillegg danna basisen for flagga til Irak, Jemen og Sudan flagg, og det tidlegare flagget til Libya.

Tidlegare flagg

Kjelder 
 Denne artikkelen er omsett frå «Egypts flagg» frå , den 18. april 2009.

Bakgrunnsstoff

Flagg
Flagg
Egypt
Séïdath Tchomogo

Séïdath Konabe Tchomogo () er ein beninsk fotballspelar som har spela på midtbanen for East Riffa Club i den bahrainske fotballigaen, og for det beninske landslaget.

Tchomogo var med i Benin sin stall til afrikameisterskapen i fotball i 2008 og 2010.

Beninske fotballspelarar
Seyi Olofinjana

Oluwaseyi George Olofinjana () er ein nigeriansk tidlegare fotballspelar som i 2010/11-sesongen spela på midtbanen for Cardiff i nest høgste divisjon i den engelske serien, på lån frå Hull City, og for det nigerianske landslaget.

I 2003 og 2004 spelte Olofinjana for Brann i den norske Tippeligaen, der han vart ein svært populær spelar. Han vart selt frå Brann til Wolverhampton Wanderers for 22 millionar kroner, ein av dei største overgangssummane nokonsinne for ein Brann-spelar. I 2014 pelte han for Start.

Olofinjana er utdanna i Nigeria som kjemisk ingeniør.

Nigerianske fotballspelarar
Brann-spelarar
Wolverhampton-spelarar
Stoke-spelarar
Hull-spelarar
Cardiff-spelarar
Issam Jemâa

Issam Jemâa, arabisk skrift عصام جمعة () er ein tunisisk fotballspelar som spelar for Lens i fransk Ligue 1, og for det tunisiske landslaget.

Jemâa var i troppen til Tunisia til fotball-VM i 2006, men måtte trekkja seg grunna skade. Han var med i Tunisia sin tropp til afrikameisterskapen i 2008 og 2010.

Tunisiske fotballspelarar
Lens-spelarar
Caen-spelarar
Andreas Arntzen

Andreas Arntzen () var ein norsk jurist, trelasthandlar, stortingsrepresentant og statsråd.

Liv
Arntzen var frå Grue i Hedmark, fødd på storgarden Grinder. Fram til 1795 vart han undervist heime på garden, men reiste så til København for å studere jus. Juridisk embetseksamen tok han i 1802. Han arbeidde så ein periode som prokurator i Christiania. 1811 døydde faren og Arntzen arva store skogeigedommar. For ei tid slutta han som sakførar, dreiv i staden trelasthandel. 

Under unionskonfliktane i 1814 vart han 5. august innsett som politimeister i den nye hovudstaden. Ingen ville ha embetet, men Arntzen lukkast balansere slik at han hadde tillit både hos byborgarane og hos kong Karl III Johan. Denne evna til å samarbeide med begge sider i ein vanskeleg situasjon førte til at Arntzen fleire gonger seinare vart sett til vanskelege oppgåver.

Arntzen vart vald til 1. representant for Kristiania til det overordentleg storting i 1814. Han sat også på Stortinget i 1818, 1821 og på det overordentlege storting 1822. I 1818 var han lagtingspresident og visepresident i Stortinget. Attåt var han med i 16 komitear, i ni av desse var han formann. På tingsamlinga i 1821 var han både stortingspresident og lagtingspresident. Medlem var han i 22 komitear, og leia ti av dei. 1822 var han visepresident i Lagtinget og formann i komiteen om utsette saker. Han var medlem av riksretten 1821-22 mot statsrådane Herman Wedel Jarlsberg og Thomas Fasting. I eigenskap av høgsterettsassessor var Arntzen med i riksretten 1827 og i riksretten 1836. Til den siste melde han sjukdomsforfall etter fyrste møtet.

Ettersom konjunkturane for trelasthandel vart dårlege, og handelen gjekk med tap, tok Arntzen opp att sakførarpraksisen.  År 1821 vart han høgsterettsadvokat, og to år seinare assessor i Høgsterett. Livet hans bar etter kvart preg av dårleg helse attåt gjeldsvanskar, og han deltok lite i offentleg liv.

I 1836 kom det til ny spenning mellom kongen og stortinget. Kongen oppløyste Stortinget på kort varsel, og statsrådane Jonas Collett og Christian Adolph Diriks vart avsett. Den nyutnemnde stattholdaren, Herman Wedel Jarlsberg, måtte finne nye statsrådar som både kongen og stortingsopposisjonen kunne godta. Han vende seg til Arntzen, som etter nøling sa ja. 10. november 1836 vart han utnemnd til statsråd, og vart sjef for Kyrkjedepartementet, deretter av Justisdepartementet. Etter eit drygt år som regjeringsmedlem døydde han i Kristiania.

Andreas Arntzen var far til juristen Carl Arntzen, stiftamtmann Karelius Arntzen og Oluf Arntzen. Arne Arntzen var bror hans.

Kjelder
Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet, B. 1 D. 1 : Biografier A-K, digital utgåve side 42-43

Stortingspresidentar
Norske statsrådar 1814-1884
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar 1818-1820
Stortingsrepresentantar 1821-1823
Nordstjerneordenen
Vasaordenen
Norske høgsterettsdommarar
Folk frå Grue
Kvenvik

Kvenvik (nordsamisk Covošluovta) er ei bygd inst i Altafjorden i Vest-Finnmark i Troms og Finnmark fylke, ei mil frå Alta. Grunnkrinsen Kvenvik og Simanes hadde 202 innbyggjarar i 2009.

Kvenvikmoen har crossanlegg for snøskuterar og lysløype for både turgåarar og langrennsløparar. Kvenvikmoen har òg fleire vatn der ein kan drive isfiske på vinteren, kor ein berre kan fiske småfisk - som røye. Ungane går på skule i Kåfjord som ligg ei mil unna. Kvenvik er godt skjerma for vêr og vind. Sidan Kvenvik ligg rett ved havet, er det òg mogleg å fiske både torsk, sei og anna småfisk.

I fjellet Sáhkkobátni (Sakkobadne) (358 moh.) ved Kvenvik ligg eit flyvrak frå krigen. Tyskarane hadde skyttargraver her under krigen. 

Det er plassert ut merdar  i Kvenvika, desse er eigde av Volden Group.

Gjennomsnittleg sommartemperatur ligg på rundt 17 grader, mens det på vinteren ligg på −9 gradar celsius.

Referansar 

Busetnader i Alta