alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Musculus teres minor

{{Infoboks muskel
| Latinsk namn   = Musculus teres minor
| Norsk namn     = Den vesle runde muskelen
| GrayEmne       = 123
| GraySide       = 441
| Bilete         = Teres minor muscle back3.png
| Bilettekst     = Frå baksida ser ein korleis m. teres minor (i raudt) ligg samanlikna med dei andre musklane som bind overekstremiteten til ryggsøyla.  
| Utspring       = Den laterale skulderbladskanten, margo lateralis scapulae.
| Feste          = Den store beinknuten på overarmsbeinet, tuberculum majus.
| Arterie        = 
| Nerve          = N. axillaris frå plexus brachialis.
| NerveRoot      = 
| Rørsle         = Utoverrotasjon av overarmsbeinet, adduksjon og stabilisering av overarmen.
| FysikalskTest  = 
| Antagonist     = 
| MeshNamn       = 
| MeshNumber     = 
}}

Musculus teres minor (frå latin teres – «rund», minor - «liten»), på norsk somtid òg kalla den vesle runde muskelen, er ein rund og tynn skuldermuskel som går frå lateralkanten på skulderbladet til den store beinknuten på overarmsbeinet. Han er innervert av n. axillaris som kjem direkte fra armnerveflettverket plexus brachialis'' og utoverroterer, adduserer og stabilierer overarmsbeinet. 

Han er ein av dei fire musklane i skuldermansjetten. Han er òg med på å forme den bakre aksillefolden saman med m. latissimus dorsi og m. teres major. I tillegg er han den øvste begrensinga ved det laterale og mediale aksillehòlet.

Fleire bilete

Sjå òg
M. teres major

Bakgrunnsstoff

Teres minor
Armnerveflettverk

Armnerveflettverket (på latin plexus brachialis, plexus - «flettverk», brachialis - «som høyrer til overarmen») er eit flettverk av ryggmergsnervane som kjem ut frå ryggmergssegmenta C5 til Th1. Etter at dorsal- og ventralrøtene frå ryggmergen har gått saman, går dei saman og dannar tre trunki, deretter tre fasculi og nervane som kjem ut er n. axillaris]], [[nervus radialis|n. radialis, n. ulnaris, n. musculocutaneus og n. medianus. 

Nervane frå armnerveflettverket gir motorisk informasjon til armen og sensoriske signaler att til sentralnervesystemet. Det tilsvarande nerveflettverket for underekstremiteten er sakralnerveflettverket, plexus sacralis.

Bakgrunnsstoff
Snl.no - Armnerveflettverk

nevroanatomi
Musculus rhomboideus major

Musculus rhomboideus major (på latin rhomboideus - «rombeforma», major - «stor»), på norsk somtid òg kalla den store rombemuskelen, er ein flat og brei muskel som går frå skulderbladet til ryggsøyla, og knyter med det overekstremiteten til kroppen. Han spring ut frå den andre til femte ryggtaggen i brystkasseregionen, processi spinosi Th2-Th5, og festar på den nedste delen av skulderbladet sitt mediale kant, margo medialis scapulae pars inferior. 

Saman med m. rhomboideus minor dreg han skulderbladet medialt når ein adduserer og ekstenderer overarmsbeinet, noko som hjelper til med å senke skulderleddpanna, fossa glenoidalis, til den nøytrale posisjonen til leddpanna. Rhomboideus-musklane held og skulderbladet pressa mot brystkassa.

Sjå òg
M. rhomboideus minor

Rhomboideus major
Musculus rhomboideus minor

Musculus rhomboideus minor (på latin rhomboideus - «rombeforma», minor - «liten»), på norsk somtid òg kalla den vesle rombemuskelen, er ein liten og flat muskel som går frå skulderbladet til ryggsøyla, og knyter med det overekstremiteten til kroppen. Han spring ut frå den sjuande  ryggtaggen i halsregionen til den første taggen i brystkasseregionen, processi spinosi C7 - Th1, og festar på skulderbladet sin mediale kant, margo medialis scapulae, over festet til m. rhomboideus major. Han er innervert av n. dorsalis scapulae. 

Han ligg under m. levator scapulae og over m. rhomboideus major, og desse trekkjer skulderbladet oppover og medialt, og dei held og skulderbladet pressa mot brystkassa.

Fleire bilete

Sjå òg
M. rhomboideus major

Rhomboideus minor
Smålänningens jul

Smålänningens jul er eit svensk julehefte som først kom ut i 1925. Det blir gitt på Smålänningens förlag og distribuert av Fem Förlag. Det inneheld for ein stor del korte historier av kjente svenske forfattarar som Vilhelm Moberg og Ivar Lo-Johansson.  Innhaldet er ofte knytt til jul eller vinter. Ofte er det jakthistorier frå Sverige, men òg frå Canadas villmark. 

I tillegg til historiene kan det vere dikt, kryssord og teikneseriar.

Kjelder
 Smålänningens jul, 2012

Jul i Sverige
Svenske tidsskrift
Svenske julehefte
Småland
Skipingar i 1925
Brystkasse

Ei brystkasse (på gresk thorax), på norsk òg kalla toraks er innanfor menneskeanatomi den delen av kroppen som ligg mellom nakken og abdomen. Ribbeina, brystbeinet og ryggsøyla dekkjer dei indre organa i brysthòla, cavum thoracis, og fordi mellomgolvet er kuppelforma vil og øvste del av buken vere ein del av brystkassa. Mellomgolvet skil brysthòla frå bukhòla.

Brystkassa har to opningar. Den øvste som er avgrensa av dei første ribbeina, manubrium sterni og ryggsøyla, og er kalla den vesle brystopninga, apertura thoracis superior. Den nedste opninga er avgrensa av kostalbogen, brystbeinspissen, processus xiphoideus, og ryggsøyla og er kalla den store brystopninga, apertura thoracis inferior.

Bakgrunnsstoff
Snl.no - Brystkassen

Anatomi
Värmländsk Kultur

Värmländsk Kultur eit tidskrift som blir gitt ut av Föreningen Värmländsk Kultur i Karlstad i Sverige. Det kom første gong ut i 1980 og kjem normalt ut med 6 nummer i året. Av desse er det eit dobbeltnummer.

Bakgrunnsstoff 
 Tidskriftet si heimeside 

Svenske tidsskrift
Karlstad
Värmland
Skipingar i 1980
Musculus levator scapulae

Musculus levator scapulae, (frå latin, levator - «løftar», scapulae - «som høyrer til skulderbladet»), på norsk somtid òg kalla skulderbladløftaren, er ein ryggmuskel som går mellom skulderbladet og ryggsøyla.

Utspring og feste
Han spring ut frå halstverrtaggane sine bakre knutar på dei fire øvste halsvirvlane, tuberculus posterior processi transversi vertebrae C1-C4. Han festar seg på den øvre kanten og mediale hjøret av skulderbladet, margo superior et angulus mediale scapularum.

Innervasjon
Han er innervert frå spinalnervar frå fjerde og femte ryggmergsegment, og ofte av ein grein frå n. dorsalis scapulae som kjem frå armnerveflettverket, plexus brachialis.

Rørsle
M. levator scapulae sin hovudrørsle er å løfte skulderbladet opp og medialt. Når skulderbladet er stabilisert av andre skulderbladsmusklar vil kontraksjon av muskelen føre til at nakken blir bøygd mot den sida kor muskelen trekkjer seg saman.

Fleire bilete

Kjelder

Sjå òg
M. rhomboideus major
M. rhomboideus minor 

Levator scapulae
Søtpotet

Søtpotet (Ipomoea batatas) er ei fleirårig, krypande urt som høyrer til vindelfamilien. Ho liknar på potet, men er ikkje av same familie, derimot av same orden; Solanales. Rotkonollane har ei avlang form og er ofte større enn potetknollane, med raudrosa eller kvitt skal og kvitt eller gult fruktkjøt. Søtpoteta har ein søtleg smak og er rik på mellom anna A-, C- og E-vitaminar. Søtpoteta vert tillaga på same måten som poteta.

Søtpoteta har truleg sitt opphav i Sør-Amerika, der ho har vorte odla fram gjennom kanskje 5 000 år. I Polynesia er det opplysningar om at søtpoteta har vore dyrka der allereie kringom 1250. Planta vart introdusert i Kina i 1694. I dag vert søtpoteter dyrka i land med tropisk og varmt temperert klima, dersom tilgangen på vatn er tilstrekkeleg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sötpotatis» frå ,  den 26. desember 2012.

Bakgrunnsstoff 

Matplantar
Grønsaker
Sukkerrøyr

Sukkerrøyr (Saccharum officinarum) er ein fleirårig stråvekst som høyrer til grasfamilien. Sukkerrøyr vert ofte fire meter høgt med fem cm breie stenglar, med kvasse bladkantar og ei meterlang vippe. Odla sortar består av ulike hybridar som ikkje blomstrar, formeiringa skjer ved å ta stiklingar av bestøva plantar. Etter skurd kan nye skot skyte fram opp til åtte gongar før det er behov for nyplanting.

Skildring

Sukkerrøyr er ein fleirårig plante med rette, ugreina stenglar som veks saman i ei klynge. Stenglane kan bli opptil 5 meter høge og kan ha ulike fargar, som grøne, rosafarga eller lilla. Blada er grøne og sit alternerande på ledd på stengelen. Dei er rette og avlange med ei lengd på 30–60 cm og ein tjukkleik på 5 cm. 
Mellom ledda i stengelen sit ein fiberrik kvit marg i sukkerik sevje.

Blomane sit øvst på stenglane med ei lengd på opptil 60 cm. Dei er rosa duskar som er tjukkast ved stengelen og smalnar mot toppen. Fruktene er tørre og inneheld eitt frø kvar. Ein hauster vanlegvis sukkerrøyr før planten blomstrar, ettersom blomstringa fører til ein reduksjon i sukkerinnhaldet.

Bruk

Or margen på stengelen vert det pressa ei sukkerhaldig saft som vert koka og sila. Margsafta inneheld 18–20 % sukker som vert bruk i produksjonen av røyrsukker.

I Søraust-Asia vert ferskpressa sukkerrøyrsaft seld frå små gatehandlar. På Ny-Guinea er sukkerrøyret ein viktig del av levemåten. Røyrbitar vert teke med som føde på jakt- og fisketurar, med blada av planten vert nytta til taktekking av hytter. I Vestindia byrja ein tidleg å destillere sukkersafta til ein alkoholhaldig drikk, kalla rom. Rom frå øya St. Lucia er kjend for å vere av verdsklasse. Ein aukande del av sukkerrøyra vert nytta til å framstille etanol som drivstoff, marknadsført som E85.

Soge
Sukkerrøyret er ein urgammal kulturvekst som har vorte spreidd til alle varme trakter på jordklota. Lenge vart India rekna for heimlandet til sukkerrøyret, men truleg stammar det frå Polynesia. På Ny-Guinea skal det ha oppstått for cirka 12 000 år sidan gjennom tidleg föredling av den vilt veksande arten Saccharum robustum.

Dyrkinga av sukkerrøyr vart spreidd frå India gjennom Nord-Afrika til Spania under på 600-talet, med sukker vart innført i Nord-Europa gjennom krosstoga. Christofer Columbus planta sukkerrøyr i Karibia, der plantene treivst og gav grunnlag for ein sterk økonomi. Sukkerrøyr var ei svært viktig inntektskjelde for Portugal på 1500-talet, som dyrka planten i stor skala i Brasil.

Napoleonskrigane førte til at røyrsukker ei tid var mangelvare, noko som gjorde at det vart utvikla ei metode for framstilling av sukker frå andre plantar (sukkerroe). Om lag 30 % av verdas forbruk av sukker kjem i dag frå sukkerroer.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sukkerrøyr» frå  og «Sockerrör» frå ,  den 26. desember 2012.  

Denne artikkelen bygger på «Saccharum officinarum» frå ,  den 11. november 2017.

Bakgrunnsstoff 

Grasfamilien
Matplantar
Mingrelsk

Mingrelsk er eit kartvelsk språk som vert tala i låglandet vest i Georgia av mingrelar. Det er nærskyldt med lazisk, og dei to språka vert stundom viste til som eitt språk, zan, sjølv om dei i utgangspunktet ikkje er innbyrdes forståelege. Mingrelsk er òg i nær slekt med georgisk. Mingrelsk vert rekna som eit truga språk av UNESCO.

Mingrelsk er hovudsakleg eit munnleg språk utan ein lang skrifttradisjon. Det har ikkje eit offisielt skriftssystem, men vert skrive med det georgiske alfabetet.
Tradisjonelt har alle kartvelarar i Georgia brukt georgisk som skriftspråk. Dei eldste mingrelske tekstane blei nedskrivne på 1800-talet, og inneheld gjerne soger, folklore og diverse etnografisk litteratur. På 1930-talet kom det ut fleire aviser på mingrelsk. I nyare tid har det vore gjeve ut ein del ordbøker og mingrelsk litteratur, som poesi.

Språkdøme
Frå eit mingrelsk folkedikt:

Kjelder 

Kartvelske språk
Språk i Georgia
Einskildspråk
Den norrøne kalenderen

Den norrøne kalenderen vart utvikla i vikingtida og var bygd opp av år som truleg var delt inn i månefaser og i to årstider, sumar og vetter.

Månader
Kalendermånadane til vikingane var, etter alt å døma:
 Vintermånadene: 
Gormánuður (slaktemånad; okt/nov)
Ýlir/frermánuður (julemånad; nov/des)
Mörsugur/hrútmánuður (feittetarmånad; des/jan)
Þorri (gjødningsmånad; jan/feb)
Góa (sauemånad; feb/mars)
Einmánuður (vårmånad; mar/apr)
 Sumarmånadene:
Harpa (forsumar; apr/mai)
Skerpla (mai/jun)
Sólmánuður (solmånad; jun/jul)
Heyannir/ormamánuður (høyonnmånad/ormemånad; jul/aug)
Tvímánuður (fiskemånad; aug/sep)
Haustmánuður (skurdmånad; sep/okt)
 Det kan sjå ut som om det sume år var lagt til ein 13. månad: Silðimanuður (seinmånad).

Tabelloversyn

Dagar
Og vekedagane:

Kjelder 
 Mål, vekt og tid ved arild-hauge.com
Denne artikkelen bygger på «Vikingenes kalender» frå ,  den 26. desember 2012.

Sjå òg 
 Vikingtid
 Heruler

Bakgrunnsstoff 
 Arild Hauges Runer: Om vikingtid, runer, førkristen tradisjon og folketro i Norden
 Runekalender. Her er dagruner nævnt og gyldne tal.

Jarnalderen
Vikingtida
Kalendrar
Alpakka

Alpakka er eit kameldyr som er blitt halde som husdyr i Andesfjella i Sør-Amerika i fleire tusen år. Dei blir haldne for kjøt og den mjuke og isolerande ulla si. Dyra tilhøyrer slekta vikunjaer, og er noko fjernare i slekt med lama.

Skildring 
Alpakka har ei gjennomsnittleg skulderhøgd på 1 meter og veg 50–70 kg. Hals og hovud gjer han cirka 1,5 meter høg. 
Det finst to slag alpakka, suri og huacaya, der sistnemnde er vanlegast. Suri-alpakka har lengre pelshår enn hucaya.

Alpakkaen har ein levealder på 20–25 år. Han går drektig i 335–340 dagar, og føder som regel éin unge kalla cria. Criaen veg 5–9 kg ved fødselen og diar mora om lag 5–6 månader. Mora kan para seg att allereie to veker etter ein fødsel. I løpet av ein levealder kan ho føda rundt 15 ungar.

Arten er eit utprega flokkdyr. Som lamaen kan alpakkaen «spytta», men gjer det sjeldan.

Klassifisering 
Alpakka blei tidlegare klassifisert saman med lamaer, og hadde tidlegare det vitskaplege namnet Lama pacos. Moderne DNA-analyse har vist at arten høyrer til vikunjaene. Den næraste slektningen er dermed vikunja. Alle desse dyra kan kryssast med kvarandre. Avkommet til ein hannlama og ein hoalpakka, kalla huarizo, er svært vanleg.

Alpakka i kulturen
I norsk kultur er alpakkaen kjend frå uttrykket «Du store alpakka» som er brukt når ein er overraska eller forferda. Uttrykket stammar frå lektor Tørrdal i Stompa-bøkene, som kom på norsk i slutten av 1950-åra.

Bakgrunnsstoff

 Norsk Kamelidforening
 Den norske alpakkaforening

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alpakka» frå ,  den 26. desember 2012.  
	

Husdyr
Kameldyr
Ord frå quechua
Ragna Rytter

Ragna Sofie Rytter () var ein norsk poet og kulturpersonlegdom. Ho var mellom anna engasjert i målsak, fråhaldssak og innan handarbeid.

Saman med mellom anna Martin Tranmæl var ho med og skipa Losje Medalhus, eit lokallag for IOGT. Seinare var ho redaktør for IOGT sitt blad Solveg frå 1932 til 1954.

I 1919 tok ho eksamen ved Levanger lærerskole.

Rgana Rytter var ein pådrivar for å skipe folkehøgskulen Trøndertun på Gimse i Melhus. Seinare vart dette hennar arbeidsplass til ho gjekk av med pensjon i 1950.

Ho tok initiativet til, og var formann i, Trøndelag handarbeidslærerinnelag, og var mellom dei som sette saman trønderbunaden for menn.

Rytter skreiv fleire diktsamlingar der den første var på riksmål og dei som kom etter opphaldet på folkehøgskulen på Voss i 1913 var på landsmål. Ho skreiv òg historiske bøker som slektsboka Ryrrer-ætta frå 1600-1950 (1956) og biografien Elisabeth Edland i 1957. I Norsk Salmebok er ho representert med ein salme.

Diktsamlingar
 Fjeldets sange - og andre digte (1910)
 Arbeid og Draum (1915)
 Strid og Song (1921)
 Songane mine (1928)
 Dagen og draumen (1932)
 Austanfor alt (1943)
 Vers langs vegen (1959)
 Dei hundre foll (1965)

Litteratur 
 Anne Kristin Aasmundtveit, Biografisk leksikon til Norsk Salmebok og Norsk Koralbok, Verbum forlag, Oslo, 1995. ISBN 82-543-0573-0. Side 122
 Kristoffer Moen, Ragna Rytter sine dikt er samla, Jul i Trøndelag 2012

Bakgrunnsstoff 
Oppslag i Allkunne

Norske lyrikarar
Norske salmediktarar
Norske lærarar
Folk frå Verdal
Aksillehòl

Eit aksillehòl (latin, spatium axillare) er eit av dei tre hòla i kvar overekstremitet som er danna av dei anatomiske romma mellom musklane m. teres major, m. teres minor, m. triceps brachii og overarmsbeinet. Gjennom dei ulike aksillehòla går mellom anna nevrovaskulatur.

Mediale aksillehòl
Det mediale aksillehòlet, spatium axillare mediale, er eit trekanta rom som er avgrensa av caput longum m. tricipitis brachii lateralt, m. teres major inferiort og m. teres minor saman med margo inferior scapulae superiort. 

Gjennom det laterale aksillehòlet går n. axillaris og a. og v. circumflexa humeri posterior.

Distale aksillehòl
Det distale aksillehòlet, på engelsk kalla triangular interval, er eit rom som ligg distalt på overekstremiteten for det laterale aksillehòlet. Han er avgrensa av m. teres major superiort og caput longum m. tricipitis brachii medialt. Lateralt hevdar nokon at overarmsbeinet er begrensinga, , medan andre meiner caput laterale m. triceps brachii er den laterale kanten. Nokon meiner begge desse utgjer begrensinga. 

Gjennom det distale aksillehòlet går n. radialis og a. profunda brachii til det bakre rommet i armen, compartimentum brachii posterius.

Kjelder

Anatomi
Kaare Rogstad

Kaare Granøyen Rogstad () var ein norsk prest og forfattar frå Støren i Sør-Trøndelag.

Prestegjerninga si utførte han på Røros, i Snåsa og i til sist i Orkdalen der han vart prost.

Bøker
 Tor Ormsson og fosterbrørne hans (1962)
 Buanes-gutane i Svold-slaget (1964)
 Den store veven (1966)

Kjelder
 Gunnar Bonsaksen, Prost Kaare Rogstad som forfattar, Jul i Trøndelag 2012

Norske prestar
Norske forfattarar
Nynorskforfattarar
Folk frå Midtre Gauldal
Xuchang

Xuchang (kinesisk: 许昌; pinyin: Xǔchāng) er eit byprefektur midt i provinsen Henan i det sentrale Kina. Byprefekturet har eit areal på 4 997 km² og hadde vel 4,3 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Xuchang omfattar eitt bydistrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og tre fylke (县 xiàn).

Næring
Xuchang er eit senter for tobakksindustrien i Kina. Området er elles kjent for sin eksport av hår.

Samferdsle
Jingguangbana, toglinja mellom Beijing i nord og Guangzhou i sør, har stoppestad her. Denne sterkt trafikkerte jarnbanelinja er også innom mellom andre Baoding, Shijiazhuang, Handan, Anyang,  Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Shaoguan.

Kinas riksveg 107 går gjennom området. Han fører frå Beijing til Shenzhen og er innom provinshovudstadene Shijiazhuang, Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Guangzhou. Også Kinas riksveg 311 går gjennom Xuchang. Han tek til i Xuzhou og går gjennom provinsen Anhui og vidare inn i Henan, der han endar opp i fylket Xixia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Xuchang» frå ,  den 27. desember 2012.  
 

Byprefektur i Henan
Luohe

Luohe (kinesisk: 漯河; pinyin: Luòhé) er eit byprefektur midt i provinsen Henan i det sentrale Kina. Byprefekturet har eit areal på 2 617 km² og hadde vel 2,5 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Luohe omfattar tre bydistrikt (区 qū) og to fylke (县 xiàn).

Næring
Dyrking og vidareforedling av kveite og mais er viktige for den lokale økonomien i Luohe. Byprefekturet er kjent for sin produksjon av skinke, firmaet Shuanghui (双汇) er største skinkeprodusenten i Kina. I byområdet er det mykje lettindustri som til dømes næringsmiddel-, papir-, lær-, sko-, tekstil- og sigarettindustri. samt elektronikkindustri.

Luohe har vore eit handelssenter sidan antikken.

Samferdsle
Jingguangbana, toglinja mellom Beijing i nord og Guangzhou i sør, har stoppestad her. Denne sterkt trafikkerte jarnbanelinja er også innom mellom andre Baoding, Shijiazhuang, Handan, Anyang,  Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Shaoguan.

Kinas riksveg 107 går gjennom området. Han fører frå Beijing til Shenzhen og er innom provinshovudstadene Shijiazhuang, Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Guangzhou.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Luohe» frå ,  den 27. desember 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Luohe» frå ,  den 27. desember 2012.  
 

Byprefektur i Henan
Nanyang i Henan

Nanyang (kinesisk: 南阳; pinyin: Nányáng) er eit byprefektur i den sørlege delen av provinsen Henan i det sentrale Kina. Byprefekturet har eit areal på 26 591 km² og hadde i underkant av 10,3 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Nanyang omfattar to bydistrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og ti fylke (县 xiàn).

Næring
Byprefekturet ligg ved elva Baihe, i eit viktig jordbruksområde med allsidig produksjon. Byen har også mykje industri.

I den 200 meter høge åsen Dushan nord for byområdet Nanyang vert det enno utvunne jade. Dushan-jaden, som no er svært sjeldan, vert rekna for å vere ein av dei fire ypparste kinesiske jadesortane.

Samferdsle
Kinas riksveg 312 fører gjennom området. Han går frå Shanghai og passerer mellom andre Suzhou, Nanjing, Hefei, Xinyang, Xi'an, Lanzhou, Jiayuguan i Gansu og Urumqi, før han endar på grensa mot Kasakhstan.

Soge
Nanyang er ei av voggene til Han-dynastiet, og har ei rekke minne frå denne epoken i Kinas historie.

Det norsk-lutherske Kinamissionsforbund ved misjonær Olav Espegren oppretta i 1904 ein misjonsstasjon i byen. Framleis (2007) finst kristne som har si tru som fylgje av dette misjonsarbeidet. Også andre lutherske misjonsstasjonar vart oppretta ei rekke andre stader i det som i dag er Nanyang-prefekturet, til dømes i Zhenping og i Dengzhou.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nanyang, Henan» frå ,  den 27. desember 2012.  
 

Byprefektur i Henan
Ribbein

Ribbein (på latin costa, fleirtal og genitiv costae) er dei lange bøygde beina som dannar den beina brystkassa. I dei fleste virveldyra omkrinsar ribbeina brystorgana som gir lungene sjansen til å ekspandere og difor hjelper oss med å ande. I tillegg skyddar dei lungene, hjartet og andre organ i brysthòla. I nokre dyr, særleg slangar er ribbeina med på å skydde heile kroppen. 

Mennesket har tolv par ribbein, altså 24 ribbein. Dei første sju para er ekte ribbein fordi dei er direkte knytte til brystbeinet gjennom ribbeinbrusken. Det første ribbeinet er mindre og meir krum enn dei andre, medan ribbein to til sju er meir tradisjonelle. . Dei siste fem para er falske ribbein, der tre av dei delar same bruskhefting til brystbeinet, og dei to siste (ellevte og tolvte) er flytande ribbein som ikkje har kontakt med sternum i det heile. Nokon manglar eitt eller to par av dei flytande ribbeina, medan nokon har eit tredje par. 

Ein kan fjerne ribbeina kirurgisk for terapeutiske eller kosmetiske grunnar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Snl.no - Ribbein

Knoklar i truncus
Kjølvatn

Kjølvatn eller kjølstripe er slike bølgjer som lager seg i vassflata etter eit skip eller ein båt i fart. Bølgjene kjem av at det vert såkalla hydraulisk sprang mellom dei vassmengdene båten set i rørsle og vatnet elles.

Omgrepet «følgje i kjølvatnet på» vert nytta om at noko følgjer like etter noko anna, anten i tid eller geografisk.

Skipsterminologi
Pointe de Cézembre

Pointe de Cézembre er eit kupert nes 0,5 nautiske mil nordaust for Cap Margerie. Det vart kartlagd i 1950 av Den franske antarktisekspedisjonen og kalla opp etter Cézembre, ei øy i Golfe de Saint-Malo i Frankrike.

Kjelder 

Nes i Adélie Land
Cap de la Découverte

Cap de la Découverte, Cape Découverte eller Cape Discovery er eit klippenes heilt nordvest på Curzon Islands langs Adélie Coast. Det vart oppdaga den 21. januar 1840 av Den franske antarktisekspedisjonen, 1837–40, under kaptein Jules Dumont d'Urville som gav det  namnet «Cap de la Decouverte» (Oppdagingsneset). Det var det første neset ekspedisjonen såg langs denne kysten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cap de la Découverte» frå ,  den 27. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Nes i Adélie Land
Cap Géodésie

Cap Géodésie er eit lågt, isdekt nes med fleire klipper i nordaust, som ligg 3 nautiske mil nordvest for munningen av Astrolabebreen i Antarktis. Det vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47. Det vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1951–52, og det fekk dette namnet av dei på grunn av dei omfattande geodetiske undersøkingane som vart gjort i regionen, særleg i Archipel de Pointe Géologie like utanfor kysten.

Kjelder

Nes i Adélie Land
Cap Jules

Cap Jules er eit nes med ei lita vik på nordsida, 3 nautiske mil (6 km) vest for Zelee bretunge. Det vart oppdaga og namngjeve av den franske ekspedisjonen under d'Urville, 1837-40. Jules er namnet som oppdagaren gav, kaptein Jules Dumont d'Urville, etter sonen hans. Området vart kartlagd av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen i 1912-13 og igjen av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) i 1931, både under Mawson. Den franske antarktisekspedisjonen under Barre oppretta ein astronomisk kontrollstasjon på neset i 1951.

Kjelder

Nes i Adélie Land