alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hi-Heel Sneakers

«Hi-Heel Sneakers» (ofte skrive «High Heel Sneakers») er ein bluessong skriven og spelt inn av Tommy Tucker i 1963. Songen er ein ganske kjapp 12-taktsblues. Den originale innspelinga til Tommy Tucker gjekk til topps på Cash Box R&B Locations-lista og nådde 11. plassen på Billboard Hot 100. Musikarane på innspelinga var mellom andre Brenda Jones på bass, Johnny Williams på trommer, Weldon Young på gitar og Tucker - òg kjend som Robert Higginbotham på piano og orgel. 

Mange artistar har spelt «Hi-Heel Sneakers». Blant desse finn ein Bill Haley & His Comets, The Beatles, The Rolling Stones, Ronnie Milsap, The Faces, Sting, Led Zeppelin, Carl Perkins - på Johnny Cash sitt 35-årsjubileumsalbu, Rahsaan Roland Kirk, Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, The Everly Brothers, Chuck Berry, Stevie Wonder, Paul McCartney, The Searchers, The McCoys, Sammy Davis jr., Big Brother and the Holding Company, Jose Feliciano, Buddy Guy & Junior Wells, Tom Jones, John Lee Hooker, The American Breed, Cleo Laine, Pharoah Sanders, Jerry Garcia og The Grateful Dead, Phish, Ramsey Lewis, Laura Nyro og George Thorogood. 

Oasis-songen «Get Off Your High Horse Lady» frå albumet Dig Out Your Soul, brukte vokalmelodien og oppsettet til denne songen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hi Heel Sneakers» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1963
Singlar frå 1964
Bluessongar
Checker Records-singlar
Elvis Presley-songar
Jerry Lee Lewis-songar
The Searchers-songar
The McCoys-songar
Tina Turner-songar
Stevie Wonder-songar
The Everly Brothers-songar
Vince Taylor-songar
José Feliciano-songar
Sammy Davis jr.-songar
Tom Jones-songar
Shakin' Stevens-songar
Bill Haley-songar
Chuck Berry-songar
Janis Joplin-songar
Paul McCartney-songar
Johnny Hallyday-songar
Waylon Jennings-songar
Faces-songar
George Thorogood-songar
Booker T. & the M.G.'s-songar
Wilbur Bascomb

Wilbur «Bad» Bascomb () var ein amerikansk bassist som har spelt på mange jazz- og funkinnspelingar. Han var son av jazztrompetisten Wilbur «Dud» Bascomb, som var medlem av Erskine Hawkins Orchestra og seinare spelte med Duke Ellington ei kort stund.
		
Han har spelt i studio med Galt McDermot, Jeff Beck, James Brown og B.B. King. Han er kjend for spelinga si på Jeff Beck-albumet Wired og for filmmusikken til filmversjonen av Hair frå 1979. 
Songen hans  «Black Grass» frå albumet hans Black Grass Music vart inkludert på den innverknadsrike breakbeat-samlinga Ultimate Breaks and Beats.

Diskografi
Med Andy Bey
Experience and Judgement - Atlantic, 1974
Med Rusty Bryant
Until It's Time for You to Go - Prestige, 1974 
Med Grace Jones 
Portfolio - 1977
Med George Benson
Good King Bad - CTI, 1975
Med Jeff Beck
Wired - 1976
Med Chuck Berry
Chuck Berry - 1975
Med Bo Diddley
Big Bad Bo - 1974
Med Andy Bey
Experience and Judgment - 1974
Med Lou Donaldson
Sassy Soul Strut - 1973
Sweet Lou - 1974
Med Jack McDuff
The Fourth Dimension - Cadet, 1974
Med Blue Mitchell
Many Shades of Blue - Mainstream, 1974
Med Alphonse Mouzon
The Essence of Mystery - 1972
Med Idris Muhammad
House of the Rising Sun - 1976
Turn This Mutha Out - 1977
Med Houston Person
Suspicions - Muse, 1980
Heavy Juice - Muse, 1982
Med Buddy Terry
Lean on Him - Mainstream, 1973

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Wilbur Bascomb» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske jazzbassistar
Folk frå Orange County i New York
Elliott Randall

Elliott Randall () er ein amerikansk gitarist, mest kjen som studiomusikar for mange populære artistar. Randall spelte kjende gitarsoloar på Steely Dan-songen «Reelin' in the Years» og Irene Cara-songen «Fame». Det er blitt sagt at Led Zeppelin-gitaristen Jimmy Page har omtalt soloen til Randall på «Reelin' in the Years» som hans favorittgitarsolo gjennom tidene. Soloen vart rangert den 40. beste gjennom tidene av lesarane til musikkmagasinet Guitar World og den åttande beste av Q4 Music.

Tidleg i karrieren spelte Randall noko for The Capris og The Ronnettes. Etter å ha spelt på debutalbumet til Steely Dan, byrja han å bli etterspurt som gitarist. Han avslo å bli medlem av Steely Dan og seinare musikalsk leiar i The Blues Brothers og medlem i Toto.

Som studiomusikar spelte Randall med artistar som The Doobie Brothers, Tom Rush, Elkie Brooks, Carly Simon, Carl Wilson, Peter Wolf, Peter Frampton, James Galway, Rochester Philharmonic Orchestra og The American Symphony Orchestra, blant mange andre.

Diskografi

Som deltakar 

 Can't Buy a Thrill - 1972 – Steely Dan
 Satan – Sonny Stitt - Cadet, 1974
 Katy Lied - 1975 – Steely Dan
 Royal Scam - 1976 – Steely Dan
 Gene Simmons - 1978 – Gene Simmons
 Peter Criss - 1978 – Peter Criss
 Live and Sleazy - 1979 – Village People
 Connections - 1980 – Richie Havens
 It's Alright - I See Rainbows - 1982 – Yoko Ono
 Hello Big Man - 1983 – Carly Simon
 Milk and Honey - 1984 – John Lennon
 The Animals' Christmas - 1986 – Art Garfunkel & Amy Grant
 Electric Landlady - 1991 – Kirsty MacColl
 Walking on Thin Ice - 1992 – Yoko Ono
 Walk the Dog and Light the Light - 1993 – Laura Nyro
 Arena - 1996 – Asia
 Spirit of Christmas - 2009 – Northern Light Orchestra
 Left, - 2016 - Monkey House

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Elliot Randall» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Elliott Randall si nettside

USA-amerikanske rockegitaristar
Steely Dan-medlemmar
Chuck Berry Live in Concert

Chuck Berry Live in Concert er eit konsertalbum av Chuck Berry som kom ut i 1978, ni år etter det vart spelt inn i 1969 på Rock and Roll Revival-konserten på Varsity Stadium i Toronto i Canada.

Innhald

Medverkande 
Chuck Berry - gitar, vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chuck Berry Live in Concert» frå ,  den 9. juli 2017.  
 

Chuck Berry-album
Konsertalbum frå 1978
Rock It av Chuck Berry

Rockit er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1979 av Atco Records. Det var den einaste utgjevinga hans for selskapet. Atco var det tredje selskapet Berry spelte inn plater for, etter å ha vore hos Chess Records det meste av karrieren, avbroten av ein kort periode hos Mercury Records i 1960-åra. 

Rockit var det siste studioalbumet til Berry på 38 år, før Chuck kom i 2017. Det er òg det siste studioalbumet som kom ut medan han levde. I lag med St. Louis to Liverpool i 1964, rekna Robert Christgau Rockit som eit av to album av Berry som var «verdt namnet».

Innhald

Medverkande 
Chuck Berry –  gitar, vokal
Kenny Buttrey –  trommer
Johnnie Johnson –  piano
Jim Marsala –  bass
Bob Wray –  bass
Teknisk
Tony Gottlieb - produkskjonsassistent
Doug Morris - leiande produsent
Kyle Lehning –  lydteknikar, miksing
Bob Defrin - kunstnarisk leiar
Don Brautigam - illustrasjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rock It av Chuck Berry» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1979
Album produserte av Chuck Berry
Atco Records-album
Engelskspråklege album
Kyle Lehning

Kyle Lehning () er ein USA-amerikansk plateprodusent som hovudsakleg har arbeidd med countryartistar. Han har produsert så godt som alle albuma til Randy Travis. 

Lehning har òg vore produsent for Dan Seals (og England Dan and John Ford Coley), George Jones, Bobby Bare, Alexis, Anne Murray, Joy Lynn White, Neal McCoy, Bryan White, Restless Heart, Kristin Garner og andre.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kyle Lehning» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske plateprodusentar
Folk frå Cairo i Illinois
The Great Twenty-Eight

The Great Twenty-Eight er eit samlealbum av Chuck Berry, utgjeve i 1982 på Chess Records. I 2003 vart albumet rangert på 21. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene, den nest høgaste plasseringa til samlelalbum på lista etter The Sun Sessions av Elvis Presley. Det er ikkje lenger i trykk, men 28 av songane finst på Anthology frå 2000.

Plata dekkjer det første tiåret til Berry for Chess Records, og inneheld 21 singlar, i lag med seks av B-side, og ein song frå albumet Chuck Berry in London. Av desse singlane gjekk elleve inn på topp 10 på Billboard R&B singles-lista og ti var inne på Topp 40 på Billboard Hot 100.

Innhald
Chuck Berry.

Medverkande 
 Chuck Berry — vokal, gitarar
 Matt «Guitar» Murphy, Jimmy Rogers, Hubert Sumlin — elektrisk gitarar
 Johnnie Johnson, Lafayette Leake, Otis Spann, Paul Williams —piano
 Willie Dixon — bass
 Reggie Boyd, George Smith — bass
 Fred Below, Ebby Hardy, Odie Payne, Jasper Thomas — trommer
 Jerome Green — maracas
 Gene Barge, L.C. Davis, James Robinson — saksofon
 Martha Berry, Etta James, The Ecuadors, The Marquees, The Moonglows — korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Great Twenty-Eight» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1982
Chuck Berry-album
Album produserte av Leonard Chess
Album produserte av Phil Chess
Chess Records-album
 021
 051
Gene Barge

Gene Barge () er ein USA-amerikansk tenor- og altsaksofonist og komponist i fleire band.

I 1960-åra var han med å starte The Church Street Five og arbeidde mykje med Chess Records. Barge har turnert og spelt med kjende artistar som Fats Domino, Bo Diddley, Big Joe Turner, LaVern Baker, Ray Charles, Chuck Willis, The Rolling Stones og Natalie Cole. 

Barge var òg skodespelar og har hatt roller i store filmar med Gene Hackman, Chuck Norris, Harrison Ford og Steven Seagal. Han har òg turnert i nyare år under pseudonymet «Daddy G».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gene Barge» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene: 
The History Makers

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske saksofonistar
Folk frå Norfolk i Virginia
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske bluessaksofonistar
USA-amerikanske skodespelarar
Chuck av Chuck Berry

Chuck er det siste studioalbumet til den amerikanske rock and roll-songaren og gitaristen Chuck Berry. Det var det første studioalbumet hans på 38 år og vart generelt motteke positivt. Berry døydde ei stund etter albumet vart annonsert på 90-årsdagen hans og før det kom ut i 2017. Det vart den første plasseringa hans på Topp 10 på albumlista i Storbritannia sidan 1977 og debuterte på ein niandeplass.

Oversyn
Chuck var det første Berry-albumet på 38 år som hovudsakleg består av nye songar, etter Rock It i 1979. Albumet vart dedisert til kona Thelmetta «Toddy» Berry. Albumet vart annonsert på 90-årsdagen hans, 18. oktober 2016, med utgjeving i 2017. Med seg på albumet hadde Berry bandet som brukte å spele med han på konsertane, i tillegg til barna sine. Før han døydde 18. mars 2017, vart det implisert at dette albumet uansett kom til å bli hans siste.

Innspeling og utgjeving
Innspelinga var ferdig før han døydde. 21. mars 2017, tre dagar etter Berry døydde, vart det annonsert at albumet skulle kome 9. juli 2017. 21. mars vart ein song frå det nye albumet gjeven ut på singel, «Big Boys». Dette var den første singelen hans på 40 år. Melodien er ein livleg rock and roll-song om ein tenåring som ønskjer å gjere alt vaksne gjer. Albumet inneheld ti nye songar, inkludert ein oppfølgjar til songen «Johnny B. Goode» frå 1958, kalla «Lady B. Goode».

Mottaking

Chuck fekk generelt positive meldingar då det kom ut. På Metacritic, som samlar saman meldingar frå mange av dei største publikasjonane og nettstadane, har albumet ein samla karakter på 72 av 100, basert på 16 meldingar. Exclaim! meinte songane høyrdes kjend ut, men likevel forskjellig frå tidlegare. Robert Christgau rekna Chuck som «ei oppsummering av Berry som han har gjeve alt han har i».

Innhald

Medverkande 
Chuck Berry – elektrisk gitar, vokal, produksjon

The Blueberry Hill Band
Robert Lohr – piano
Jimmy Marsala – bassgitar
Keith Robinson – trommer

Andre musikarar
Charles Berry jr. – gitar
Charles Berry III – gitar
Ingrid Berry – munnspel
Tom Morello – gitar på «Big Boys»
Nathaniel Rateliff – gitar på «Big Boys»
Gary Clark jr. – gitar på «Wonderful Woman»

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chuck (album)» frå ,  den 9. juli 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Musikkalbum frå 2017
Posthume musikkalbum
Chuck Berry-album
Dualtone Records-album
Engelskspråklege album
Decca Records-album
Nathaniel Rateliff

Nathaniel David Rateliff er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar innan folk, americana og gammal rhythm & blues. Rateliff spelar i Nathaniel Rateliff & The Night Sweats, ein R&B-cobo han skipa i 2013. Han har òg gjeve ut to soloalbum og eit album under namnet Nathaniel Rateliff and the Wheel. Han spelte på det siste albumet til Chuck Berry i 2017. 

Rateliff voks opp Hermann i Missouri og Denver i Colorado.

Diskografi

Studioalbum
som Nathaniel Rateliff and the Wheel 
Nathaniel Rateliff and the Wheel: Desire and Dissolving Men - 2007

Solo
In Memory of Loss - May 2010, Rounder Records — US; March 2011, Decca — UK
Shroud EP - January 2011, Decca — UK
Falling Faster Than You Can Run - September 2013, Mod y Vi Records — US

som Nathaniel Rateliff & The Night Sweats
Nathaniel Rateliff & the Night Sweats - August 2015, Stax Records
A Little Something More from Nathaniel Rateliff & the Night Sweats - November 2016, Stax Records

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nathaniel Rateliff» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikarar frå Denver
USA-amerikanske soulsongarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
Gary Clark jr.

Gary Clark Jr. () er ein USA-amerikansk musikar frå Austin i Texas. Han er blitt kalla «Den utvalde» og har delt scene med mange rockelegender som Eric Clapton, B.B. King og The Rolling Stones. Han er mest kjend for ei blanding av blues, rock og soul med element av hip hop.

Diskografi

Studioalbum

Konsertalbum

Som gjesteartist
 The-Dream - «Too Early» på IV Play - 2013
 Talib Kweli - «Demonology» - med Big K.R.I.T. på Gravitas - 2013
 Tech N9ne - «No Gun Control» - med Krizz Kaliko på The Storm - 2016
 ZZ Ward - «Ride» på filmmusikkalbumet Cars 3 - 2017
 Chuck Berry - «Wonderful Woman» på albumet Chuck - 2017

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gary Clark jr.» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 

USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske filmregissørar
Sologitaristar
Afroamerikanske gitaristar
Afroamerikanske rockemusikarar
USA-amerikanske bluessongarar
Bluesrock-musikarar
Electric blues-musikarar
Texas blues-musikarar
Musikarar frå Texas
USA-amerikanske låtskrivarar
Soul-blues-musikarar
Neo soul-songarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
Grammy-vinnarar
Folk frå Austin
You Go to My Head

«You Go to My Head» er ein populær song frå 1938 komponert av J. Fred Coots med tekst av Haven Gillespie. Fleire versjonar av songen er spelt inn og han har sidan blitt ein pop- og jazzstandard.

Larry Clinton spelte inn songen med orkesteret sitt den 24. februar 1938 og songen vart ein hit som nådde tredjeplassen på poplista. Han inspirerte ein svarsong, «You Went To My Head», av Joseph Meyer, Bob Emmerich og Buddy Bernier. Denne vart spelt inn av Fats Waller den 11. mars 1938 og igjen av Duke Ellington, med vokal av Ivie Anderson, den 17. april 1938.

Songen vart seinare spelt inn i 1938 av Teddy Wilson med vokal av Nan Wynn, av Billie Holiday, og av Glen Gray's Casa Loma Orchestra. Desse versjonane nådde alle Topp 20 i 1938. Songen vart spelt i filmane Laura frå 1944 og The Big Sleep frå 1946.

23. april 1961 framførte Judy Garland songen i Judy at Carnegie Hall.

Innspelingar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «You Go to My Head» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1938
Jazzstandardar frå 1930-åra
Popstandardar
Songar med musikk av John Frederick Coots
Songar med tekst av Haven Gillespie
Frank Sinatra-songar
Judy Garland-songar
Billie Holiday-songar
Bing Crosby-songar
Peggy Lee-songar
Sarah Vaughan-songar
Tony Bennett-songar
Petula Clark-songar
Doris Day-songar
Lena Horne-songar
Dinah Washington-songar
Patti Page-songar
Louis Armstrong-songar
Dinah Shore-songar
Dizzy Gillespie-songar
Ella Fitzgerald-songar
Ennio Morricone-songar
Julie London-songar
Shirley Bassey-songar
Rosemary Clooney-songar
Bryan Ferry-songar
Chet Baker-songar
Linda Ronstadt-songar
Rod Stewart-songar
Michael Bolton-songar
Smokey Robinson-songar
Diana Krall-songar
Rufus Wainwright-songar
Bob Dylan-songar
Chuck Berry-songar
39. strategiske missildivisjon

39. strategiske missildivisjon (russisk 39-я гвардейская ракетная Глуховская ордена Ленина, Краснознаменная орденов Суворова, Кутузова и Богдана Хмельницкого дивизия) er ein missildivisjon i det russiske forsvaret som er del av 33. strategiske rakettarmé. 

Fullt namn er 39. Garde Glukov Raude Fane med orden etter Lenin, Suvorov, Kutuzov og Bogdan Khmelnitskovo. Divisjonen er forlagt til Novosibirsk i Novosibirsk oblast.

Referansar

Missildivisjonar i Det russiske forsvaret
Glykosylering

Glykosylering eller glykosidering er den kovalente festinga av karbohydrat til andre molekyl, som protein (glykoprotein), lipid (glykolipid), polynukleotid og andre organiske sambindingar. Reaksjonen vert katalysert av glykosyltransferasar. Eit einskild protein kan ha ulike glykosyleringar, og desse avbrigda vert kalla glykoformer.

Glykosylering finst både hjå eukaryotar, arkar og bakteriar. Hjå eukaryotar hender mange viktige glykosyleringar i endoplasmatisk retikulum-golgi-stigen.

Ved N-glykosylering av protein vert karbohydratet fest til ein asparaginrest i proteinet. Ved O-glykosylering er karbohydratet fest til serin- eller treoninrestar i proteinet.

Defektar i glykosylering var i 2015 rekna som opphav til 100 sjukdomar.

Kjelder 

Karbohydratkjemi
Posttranslasjonell modifisering
Tord Sigvaldaskald

Tord Sigvaldaskald (Þórðr Sigvaldaskáld) var ein islandsk skald som levde på byrjinga av 1000-talet. Han var far til skalden Sigvat Tordarson (Sigvat Skald), og han må difor ha blitt fødd ein gong før 980.

Snorre skriv om Tord Sigvaldaskald i soga om Olav den heilage, der det blir sagt at han var lenge hjå Sigvalde jarl og seinare hjå bror hans, Torkjell Høge. Etter den tida vart Tord kjøpmann, og han må òg ha vore på herjing i vesterveg. Der møtte han Olav Haraldsson, vart hans mann og følgde han sidan.

Tord der nemnt i tåtten om Sigvat Skald, og han er òg nemnt i ei lausavise av Sigvat Skald der det er skrive slik: «Tord, far min, var der tidlegare, hos kongen (Olav)». Tord er òg oppført i Skaldatal som skald hos Sigvalde jarl (der av namnet), men noko dikt av Tord er ikkje kjent. Truleg døydde han før 1030.

Han skal ha vore bestefar til skaldane Ottar Svarte og Ravn Hrutafjording (Hrafn Hrútfirðingr).

Kjelder

Notar

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Den oldnorske og oldislandske litteraturs histore av Finnur Jónsson (1.bind, side 543)

Islandske skaldar
Islendingar frå norrøn tid
Folk frå vikingtida
Folk i Heimskringla
Folk i Skaldatal
4fjell

4fjell er ein årleg turkonkurranse i Aure kommune på Nordmøre som går ut på å ha vore på toppen av minst fire av fjella i kommunen i løpet av sesongen.

Om 4fjell 
Turkonkurransen 4fjell har vore ein årviss tradisjon sidan oppstarten i 1995. 4fjell vert arrangert av Aure Idrettslag, Ertvågsøya IL, Tustna IL, Aure Idrettsråd og Aure Næringsforum som i samarbeid sørger for merking av stiar, utlegging av bøker på turmåla og premiering.

Premiering 

Den som har vore på toppen av 4 fjell får tilsendt eit deltakarmerke i posten. I tillegg er det varierande grad av premiering i ymse årsklassar og etter kor mange fjell ein har vore på.

Oversikt over fjell 

Talet i årskolonnen fortel meir eller mindre kva vanskegrad turen har, der 1 er lettast og 10 er tyngst.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Direktelenkjer til deltakarbrosjyrer. Desse vert husa av Aure Idrettslag:
2018 
2015
 2014
 2013
 2012

Skipingar i 1995
Aure kommune
Idrett i Møre og Romsdal
Osloslørsopp

Osloslørsopp (Cortinarius osloensis) er ein truga soppart frå Noreg. Han høyrer til slekta slørsoppar (Cortinarius).
Han er ein av få soppartar som er endemiske til Noreg, altså at han ikkje er kjend utanfor landet.
Soppen er berre kjend frå nokre få stader i området indre Oslofjord-Ringerike.

Unge soppar har bleikgule stilk og skiver, medan kjøtet nesten er kvitt. Hatten er okergul på farge.

Soppen veks typisk i kalklindeskog. Han dannar ein sopprotsymbiose med lind og kanskje også hassel.

Det finst to førekomster av soppen på Bygdøy i Oslo, og to på Nes i Hole i Buskerud. Dei to på Bygdøy er på verneområde Dronningberget, og i Reinsdyrlia i nærleiken.
Ein reknar med at dagens førekomst er ein rest (relikt) etter eit større utbreiingsområde frå varmetida kjend som subboreal tid, då det voks mykje meir lind i Skandinavia.
Soppen var tidlegare rekna som kritisk truga i Noreg. Denne vurderinga blei endra til den noko mildare sterkt truga i 2015, ettersom habitatet kalklindeskog har fått større vern.
Ein reknar med at det finst rundt 260 individ av arten.

Fotnotar 

Slørsoppar
Sopp i Noreg
Murias Chaos

Murias Chaos (dessutan kalla votten) er eit kaos-liknande terreng på jupitermånen Europa. Det ser ut til å liggja noko høgre enn terrenget ikring.

Ein framlagd hypotese om danninga til Murias Chaos går ut på at ein diapir av varm is braut yta i området og slik danna terrenget.

Nordaust for Murias Chaos ligg Rathmore Chaos. I søraust ligg Arran Chaos og krateret Brigid. I sørvest ligg Drizzlecomb Linea.

Kjelder 

Jupitermånen Europa
Bo Diddley (1958)

Bo Diddley er eit samlealbum av den amerikanske rock and roll-musikaren Bo Diddley. Det er eit samlealbum av singlane hans sidan 1955 og som er dei mest innverknadsrike og kjende songane hans. Det vart gjeve ut på Chess i 1958.

Mottaking 
Allmusic tilrådde Bo Diddley som eit av «få» essensielle album for folk som ønskjer å «spele rock & roll, verkeleg rock & roll. Dette er den beste rocke-sounden du truleg vil høyre nokon gong, og her finst alt på eitt album».

Innhald

Medverkande 
I følgje plateomslaget
Bo Diddley – vokal, gitar
Jerome Green – vokal på «Bring It to Jerome», maracas
Frank Kirkland – trommer
Clifton James – trommer
Otis Spann – piano
Lafayette Leake – piano
Willie Dixon – bass
Billy Boy Arnold – munnspel på «I'm a Man»
Little Walter – munnspel på «Diddley Daddy»
Lester Davenport – munnspel på «Pretty Thing» og «Bring It to Jerome»
Little Willie Smith – munnspel på «Diddy Wah Diddy»
Jody Williams – gitar
The Moonglows – korvokal på «Diddley Daddy» og «Diddy Wah Diddy»
Peggy Jones – korvokal på «Hey! Bo Diddley», gitar
The Flamingos – korvokal på «Hey! Bo Diddley»
Chuck Stewart – plateomslag

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bo Diddley (1958 album)» frå ,  den 10. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff  

Bo Diddley-album
Samlealbum frå 1958
Debutalbum frå 1958
Chess Records-album
Album produserte av Leonard Chess
Album produserte av Phil Chess
Album produserte av Bo Diddley
Hey! Bo Diddley

«Hey! Bo Diddley» er den åttande singelen til Bo Diddley for Checker Records (må ikkje forvekslast med songen «Bo Diddley», som kom ut på singel i april 1957 på Checker Records). B-sida til singelen var «Mona» (stundom kalla «I Need You Baby»).

Innspeling
«Hey! Bo Diddley» vart spelt inn i Chicago 8. februar 1957 - same dagen som «Mona». Songen vart produsert av Diddley med Leonard og Phil Chess, og med seg på innspelinga hadde Diddley Jerome Green (maracas) og anten Frank Kirkland eller Clifton James (trommer). Korvokal på songen var Peggy Jones og The Flamingos.

Rytme
Som mange av songane til Bo Diddley (t.d. «Bo Diddley», «Gunslinger» og «Pretty Thing») har «Hey! Bo Diddley» ein Bo Diddley-rytme.

Konsertopptak
Songen vart spelt inn anten 5. eller 6. juli i Myrtle Beach i Sør-Carolina og gjeven ut i 1964 på konsertalbumet Bo Diddley's Beach Party med The Dutchess. Songen vart framført live med Ronnie Wood på Live at the Ritz i 1988.

Andre versjonar
«Hey! Bo Diddley» vart spelt inn av Bill Black, John P. Hammond, Kenny Rogers, Ronnie Hawkins, Maureen Tucker på Playin' Possum og Life in Exile After Abdication, Grateful Dead på Steppin' Out with the Grateful Dead: England '72 og The Temptations.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hey! Bo Diddley» frå ,  den 10. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1957
Bo Diddley-songar
Songar skrivne av Bo Diddley
Singlar frå 1957
Checker Records-singlar
Grateful Dead-songar