alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Who Knows Where the Time Goes?

«Who Knows Where the Time Goes?» er ein song skriven av den engelske visesongaren Sandy Denny. Songen vart opphavleg spelt inn av Denny privat i 1967, og igjen med ho sjølv på gitar (og ein strykeseksjon) for All Our Own Work med Strawbs. Den mest kjende versjonen er sungen av Denny på Fairport Convention-albumet Unhalfbricking frå 1969. 

I 2007 vart Unhalfbricking-versjonen kåra til «den beste folkevisa gjennom tidene» av lyttarane på BBC Radio 2. Denne versjonen vart nytta som avslutningsmusikk i filmen Don't Worry About Me (2009).

Struktur
Den langsame songen har tre vers som skildrar forskjellige observasjonar («Across the evening sky all the birds are leaving») og er i E-dur, men inneheld òg mange mollakkordar i den tonearten.

Etter å ha skildra dette skriv Denny så at for ho så er enkelte ting tidlause («Before the winter's fire, I will still be dreamin'; I have no thought of time») og i siste linja spør ho retorisk «Who knows where the time goes?» (Kven veit kvar tida dreg?).

Andre versjonar
Av dei mange artistane som har gjort coverversjonar av denne songen finn ein mellom andre 10,000 Maniacs, Mary Black, Eva Cassidy, Judy Collins, Lonnie Donegan, Nanci Griffith, Susanna Hoffs, Deanna Kirk, Charlie Louvin, Cat Power, Eddi Reader, Julianne Regan (med Fairport Convention), Kate Rusby, Nina Simone, Matthew Sweet og Kate Wolf. 

Judy Collins-versjonen er tittelsporet på albumet hennar Who Knows Where the Time Goes frå 1968, men ein tidlegare versjon vart gjeven ut som B-side til «Both Sides, Now» (1968). Begge desse kom ut før Fairport Convention-innspelinga.

Ein versjon av Nina Simone (frå konsertalbumet hennar Black Gold frå 1970) vert nytta i filmen The Dancer Upstairs, medan versjonen til Judy Collins kan høyrast i filmane The Subject Was Roses og A Walk on the Moon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Who Knows Where the Time Goes?» frå ,  den 26. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1967
Fairport Convention-songar
Judy Collins-songar
Nina Simone-songar
Sandy Denny-songar
Songar skrivne av Sandy Denny
The Strawbs-songar
Nana Mouskouri-songar
10,000 Maniacs-songar
Eva Cassidy-songar
Stephen Stills-songar
Matty Groves

«Matty Groves» er ei engelsk folkevise, eit døme på det som på engelsk vert kalla murder ballad. Han skildrar eit møte mellom ein mann og ei gift kvinne som endar med at ektemannen til kvinna oppdagar dei og tek livet av dei. Dette er eit ganske vanleg tema innan denne sjangeren. Songen går minst attende til 1600-talet og er ein av Child Ballads samla inn av Francis James Child på 1800-talet. Han har òg andre namn, som «Little Musgrave and Lady Barnard». Ei svært populær og meir uskuldeg avleiing er songen «Shady Grove», truleg med opphav i oldtime-musikken frå Appalachane i det søraustlege USA. Han er spela inn av ei rekkje bluegrassband – som det fyrste av den sorten, Bill Monroe and The Blue Grass Boys – og, i The Andy Griffith Show, av The Dillards og Maggie Peterson. «Matty Groves» sjølv er og spela inn mange gongar; innan bluegrass m.a. av Doc Watson.

Samandrag
Kona til ein adelsmann, Lord Arlen (andre namn er Lord Daniel, Arnold, Donald og Barnard), forfører Matty Groves (eller Little Musgrave), ein tenar for ektemannen, med seg til sengs. Lord Arlen får vite om utruskapen; i somme versjonar høyrer ein pasje dei og åtvarar Lord Arlen; lorden lover han løn om han fortel sanninga -- å gjere han til arving eller la han få gifte seg med eldstedottera -- og avrette han om han lyg. Adelsmannen kjem heim, der han overraskar paret til sengs. Han drep dei ikkje med ein gong for Matty bed om å få våpen. Lord Arlen drep Matty Groves i ein duell. Då kona avviser han med forakt og seier at ho heller vil ha elskaren, sjølv om ho må døy, stikk han ho i hjartet. Balladen kan slutte der, eller med at lorden døyr, anten ved sjølvmord eller ved avretting. 

Somme versjonar av balladen inneheld element av ein morgonsong, ei poetisk form der elskarane forlet kvarandre etter å ha vore natta i lag.

Innspelingar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Matty Groves» frå ,  den 26. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Teksten (F.J.Child)
 Teksten  (Fairport Convention)
Little Musgrave and Lady Barnard
Mattie Groves, ein variant

Engelske folkeviser
Songar frå 1600-talet
Balladar
Fairport Convention-songar
Joan Baez-songar
Child Ballads
Mordballadar
Tom Waits-songar
Sir Patrick Spens

«Sir Patrick Spens» er ein av dei mest populære av Child Ballads (nr. 58), og er hovudsakleg av skotsk opphav.

Historie
Soga i balladen minnar minnar om ei verkeleg hending: då den skotske dronning Margaret, jomfrua av Noreg vart ført over Nordsjøen i 1290 (sjølv om det finst spekulasjonar om det kan ha vore ei reise gjort av prinsessemora i 1281). Den sju år gamle prinsessa døydde under overfarten, men ikkje slik sir Patrick gjer i denne songen. Mange av skipa som vart sende for å hente ho er sagt å ha forlist. 

Opningslinjene syner til kongen som er spesifikt plassert i Dunfermline, der det historisk sett var ein kongebustad, Malcolm's Tower.

Namnet «Patrick Spens» finst ikkje i historia, og som mange heltar i slike balladar, er det truleg ikkje ein verkeleg person, sjølv om enkelte historikarar meiner han i røynda var sir Patrick Vans.

Soga
Soga som vert fortalt i balladen har mange versjonar, men dei følgjer alle den same grunnsoga. Kongen av Skottland har kalla inn dei beste sjømennene i landet for å gjere eit ærend for kongen. Namnet «Sir Patrick Spens» vert nemnd av ein hoffmann, og kongen sender avstad eit brev. Sir Patrick, som seier takk til det ærefulle oppdraget, men vert forferda då han skjøner at han må dra til havs midt på vinteren, og skjøner at reisa gjerne kan bli hans siste. 

Versjonane går i litt forskjellige retningar etter dette. Somme indikerer at skipet kom ut for ein storm og sokk, og balladen endar her, medan mange fortel at sir Patrick kom seg trygt til Noreg. I Noreg kranglar dei norske herrane og skottane, som vert skulda for å vere ein økonomisk byrde for kongen. Sir Patrick vert fornærma og reiser avstad dagen etter. Nesten alle versjonane fortel om det dårlege teiknet ved at han ser «the new moon late yestreen, with the auld moon in her arms» («nymånen seint i går kveld, med den gamle månen i armane») og moderne vitskap syner til at tidvatnet er på det kraftigaste på denne tida. Vinterstormane tar knekken på den store sjømannen og sender han og dei skotske herrane til botn av havet.

Innspelingar
Buffy Sainte Marie spelte inn songen på albumet hennar Little Wheel Spin and Spin i 1966.
Ewan MacColl har spelt inn songen mange gonger. 
Fairport Convention har med songen på albumet Full House i 1970, men det finst òg ein tidlegare versjon med Sandy Denny som finst som bonusspor på Liege & Lief.
Nic Jones spelte inn songen i 1970 for Ballads and Songs.
Jackie Leven på Fairytales For Hard Men i 1997
Martin Carthy på Signs of Life i 1998.
John Roberts på Sea Fever, i 2003. 
June Tabor på An Echo of Hooves i 2003.
Jim Malcolm spelte songen på Live in Glenfarg i 2004
James Yorkston på Hoopoe i 2005
Kris Drever på Black Water i 2006.
Martin Simpson på True Stories i 2009.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sir Patrick Spens» frå ,  den 26. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Fairport Convention-songar
Skotske folkeviser
Balladar
Child Ballads
Buffy Sainte-Marie-songar
Tumbleweed Connection

Tumbleweed Connection er det tredje albumet til Elton John. Albumet vart gjeve ut i 1970 og var produsert av Gus Dudgeon. Det er eit konseptalbum basert på country/americana-tema. Alle songane er skrivne av Bernie Taupin og Elton John med unntak av «Love Song» av Lesley Duncan. Det vart spelt inn i Trident Studios i London i mars 1970 og kom ut i oktober 1970. Det nådde andreplassen på albumlista i Storbritannia og femteplass i USA. 

I 2003 vart det rangert på 463. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene og i 2012 på 458. plassen på tilsvarande liste. Dee Murray og Nigel Olsson, som spelte på mange album med Elton John, er for første gong i lag på dette albumet som rytmeseksjonen på «Amoreena». Olsson hadde spelt på ein song på Empty Sky for John i 1969. 

I 1975 vart songen «Amoreena» nytta i opningssekvensen av filmen Dog Day Afternoon. 

Det vart ikkje gjeve ut singlar frå albumet, men ein av songane spelt inn under innspelinga av albumet, «Into The Old Man's Shoes», vart gjeven ut som B-sida til ein av versjonane av singelen «Your Song». Ein tidleg versjon av «Madman Across the Water» var med Mick Ronson på elektrisk gitar og vart spelt inn under innspelinga av dette albumet, men vart spelt inn på nytt for albumet Madman Across the Water.

Innhald

Bonusspor (2008 Deluxe Edition)

Medverkande

Elton John – solovokal, piano (1, 3-6, 8, 9, 10), Hammondorgel (8), korvokal (10)
Madeline Bell – korvokal (1, 4, 5)
Paul Buckmaster – arrangement, dirigent, orkestrering
Tony Burrows – korvokal (1, 5)
Brian Dee – Hammondorgel (10)
Ian Duck – munnspel (3, 4)
Lesley Duncan – korvokal (1, 4, 5, 7), akustisk gitar (7)
Mike Egan – akustisk gitar (10)
Herbie Flowers – bassgitar (2, 3, 10)
Kay Garner – korvokal (1, 4, 5)
Dave Glover – bassgitar (1, 4, 5, 6)
Tony Hazzard – korvokal (1, 5)
Gordon Huntley – steelgitar (3)
Tammi Hunt – korvokal (4)
Karl Jenkins – obo (2)
Robin Jones – conga (10), tamburin (10)
Skaila Kanga – harpe (2)
Chris Laurence – akustisk bass (2, 10)
Barry Morgan – trommer (2, 3, 10)
Dee Murray – korvokal (3, 6), bassgitar (8)
Nigel Olsson – korvokal (3, 6), trommer (8)
Roger Pope – trommer (1, 4, 5), perkusjon (1)
Caleb Quaye – sologitar (1, 4, 8), akustisk gitar (1, 3, 5), elektrisk gitar (5)
Dusty Springfield – korvokal (1, 5)
Les Thatcher – akustisk gitar (2, 10), 12-strengsakustisk gitar (3)
Johnny Van Derek – fiolin (3)
Heather Wheatman – korvokal (4)
Yvonne Wheatman – korvokal (4)

Produksjon

Gus Dudgeon – plateprodusent
Robin Geoffrey Cable – lydteknikar
Gus Skinas – redigering
Ricky Graham – digital overføring
Greg Penny – kringlydmiks
Bernie Taupin – tekstforfattar
David Larkham – kunstnarisk leiar, design, fotografi
Barry Wentzell – fotografi
Ian Digby-Ovens – fotografi
John Tobler – notat i plateomslaget

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

}

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tumbleweed Connection» frå ,  den 26. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Tumbleweed Connection på Allmusic

Elton John-album
Musikkalbum frå 1970
Album produserte av Gus Dudgeon
Album spelte inn i Trident Studios
DJM Records-album
Uni Records-album
 458
Glanshyliota

Glanshyliota (Hyliota flavigaster) er ein liten sporvefugl som lever i Afrika sør for Sahara, frå Mali og Sudan i nord til Sambia i sør. Det naturlege habitatet deira er i subtropiske til tropiske tørre savannar, krattskog og opne skogsområde. 

Fuglen har ei lengd på ca. 11 cm, hannen har iriserande blåsvart overside, hoa mørk grå overside med svakt blågrønt skin, begge har lys brungul underside. Dei har eit breitt kvitt vengeband på dekkfjørene.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av glanshyliota hos Internet Bird Collection 

Hyliotafamilien
Miombohyliota

Miombohyliota (Hyliota australis) er ein liten insektetande sporvefugl som lever i Afrika sør for Sahara, frå Kongo og Kenya i nord til Sør-Afrika i sør. Det naturlege habitatet deira er i subtropiske til tropiske tørre savannar, krattskog og opne skogsområde.

Fuglen har ei lengd på ca. 11 cm, mørk overside og lys brungul underside. Hannen har brunvart overside, hoa noko lysare brunleg overside. Dei har eit breitt kvitt vengeband på dekkfjørene. Stjerten er svakt v-forma.

Kjelder 

 

Hyliotafamilien
Usambarahyliota

Usambarahyliota (Hyliota usambara) er ein liten insektetande sporvefugl som lever i små defragmenterte område i Usambara, nordaustre Tanzania. Det naturlege habitatet deira er i subtropiske til tropiske fuktige låglandsskog og dels i vått høgland og plantasjar. Fuglen har ei lengd på ca. 10 cm, han har mørk overside og brungul underside. Kjønna er like.

Verdas naturvernunion, IUCN, vurderer arten som sterkt trua grunna tap av habitat med liten og minkande bestand.

Kjelder

Referansar 

Hyliotafamilien
Hyliota

{{taksoboksLua|taksonomi_WD=ja
| bilete = Violet-backed_Hyliota_-_Ghana_S4E2360_(19301573301).jpg
| bilettekst = Fiolettrygghyliota, Hyliota violacea 
}}Hyliota er ei biologisk slekt av sporvefuglar med leveområde i Afrika sør for Sahara. Slekta var tidlegare rekna som medlem av songarfamilien, Sylviidae i dag ofte i sin eigen familie Hyliotidae. 

Artsliste i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V12.1, 2022, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
 Glanshyliota, Hyliota flavigaster, Yellow-bellied hyliota, Swainson, 1837, (LC)
 Miombohyliota, Hyliota australis, Southern hyliota, Shelley, 1882, (LC)
 Usambarahyliota, Hyliota usambara, Usambara hyliota, Sclater, WL, 1932, (EN)
 Fiolettrygghyliota, Hyliota violacea'', Violet-backed hyliota, Verreaux, J & Verreaux, É, 1851, (LC)

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Hyliota» frå , den 26. januar 2011
 
Referansar

 
Sporvefuglar
Fugleslekter
Judy Dyble

Judith Aileen Dyble, betre kjend som Judy Dyble, () var ein prisvinnande britisk songar og låtskrivar som var mest kjend for å ha vore med på å starte Fairport Convention. Ho er ofte vorte omtalt som ein folkrock-artist, sjølv om ho faktisk aldri gjorde innspelingar innan denne sjangeren med bandet. Ho spelte òg i Trader Horne, og var ei kort stund med i starten av King Crimson. I tillegg arbeidde ho stundom på ei solokarriere og i 2009 gav ho ut det prisvinnande albumet Talking with Strangers.

Biografi 
Det første bandet hennar var Judy and The Folkmen, som eksisterte mellom 1964 og 1966. Ho vart så den første vokalisten i Fairport Convention frå 1967 til 1968. Albumet spelte inn debutalbumet med ho. Under konsertane seint på 1960-talet delte ho scene med namn som Jimi Hendrix og Pink Floyd med Syd Barrett. Ho er mellom anna kjend for å ha sete på scenen og strikka medan Hendrix og Richard Thompson spelte i lag. Dyble var òg gjest på The Incredible String Band-albumet The Hangman's Beautiful Daughter i 1968 og på G.F. Fitz-Gerald sitt Mouseproof i 1970.

Etter Fairport Convention, vart Dyble (i lag med den dåverande kjærasten Ian McDonald) med i det engelske popbandet Giles, Giles and Fripp ved å sette inn ei annonse i Melody Maker. Bandet, utan Dyble, utvikla seg etter kvart til det progressive rockebandet King Crimson.

Dyble starta seinare duetten Trader Horne, med tidlegare Them-medlem Jackie McAuley.

I 1973 forlet Dyble musikkindustrien for å arbeide med ektemannen DJen Simon Stable og seinare arbeidde ho som bibliotekar.

I 1981 under den årlege Fairport Convention-gjenforeininga dukka Dyble overraskande opp som gjesteartist. Ho dukka òg opp i 1982, og på 30- og 40-årsjubileet deira.

I 2003 byrja Dyble å skrive låtar og spele igjen og ho gav ut fleire album.

Judy Dyble har også samarbeidd med norske Sleepyard på dei to albuma Black Sails (2014) og Winter Crickets (2017).

Diskografi 

Album

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Judy Dyble» frå ,  den 26. januar 2011. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Judy Dyble - Ooff
 Judy Dyble @ Myspace.com
 Intervju med Judy Dyble 

Engelske songarar
Musikarar frå London
Fairport Convention-medlemmar
Elektrisk folk-musikarar
Ian McDonald

Ian McDonald () er ein engelsk multiinstrumentalist som er mest kjend for å ha vore med å starte det progressive rockebandet King Crimson i 1969 og hardrockbandet Foreigner i 1976. Han er òg ein mykje nytta studiomusikar, hovudsakleg som saksofonist. Han spelar òg fløyte, vibrafon, klaverinstrument og gitar.

Med King Crimson spelte han på debutalbumet In the Court of the Crimson King. Like etter forlet McDonald og trommeslagar Michael Giles bandet og danna ei gruppe som gav ut albumet McDonald and Giles. Han dukka opp att i King Crimson i 1974 og var meint å bli fulltidsmelem, men fekk aldri høve fordi Robert Fripp valde å legge ned gruppa.

Han var så med på å danne bandet Foreigner i 1976, der han spelte gitar, samt treblåseinstrument og klaverinstrument. Han har òg spelt som studiomusikar og deltok på hitsingelen «Get It On (Bang a Gong)» av T. Rex, og innspelingar av Linda Lewis og Christine Harwood. I 1999 gav han ut soloalbumet Drivers Eyes.

I 2002 var han med å starte 21st Century Schizoid Band saman med andre tidlegare King Crimson-medlemmar.

Diskografi

Med King Crimson
In the Court of the Crimson King (1969)
Epitaph (1969 konsertopptak, kom ut 1997)
Red (1974) (spelte altsaksofon som studiomusikar)

Med McDonald and Giles
McDonald and Giles (1971)

Med Fruupp

Modern Masquerades (1975)

Med Foreigner
Foreigner (1977)
Double Vision (1978)
Head Games (1979)

Med Steve Hackett
Genesis Revisited (1997)
The Tokyo Tapes (1998)
Darktown (1999)

Med John Wetton
Hazy Monet Live in New York City (1997)

Solo album
Drivers Eyes (1999)

Med 21st Century Schizoid Band
Official Bootleg V.1 (2002)
Live in Japan (2003)
Live in Japan (2003) (DVD)
Live in Italy (2003)
Pictures Of A City — Live in New York (2006)

Med Waking in the Blue
Isn't It Pretty to Think So (2003)

Med Keith Tippett's Centipede
Septober Energy (1971)

Filmmusikk
Wachenröder (1998) (videospel frå Sega)
Success Stories with Bruce Jenner (1987) (Nationally Syndicated CBS TV-show)

Som produsent eller gjestemusikar
Linda Lewis Say No More (1971)
T Rex «Bang a Gong (Get It On)» (1972)
Darryl Way's Wolf Canis Lupus (1973)
Fruupp Modern Masquerades (1974)
Keith Christmas Brighter Day (1974)
Fireballet Night on Bald Mountain (1975)
Ian Lloyd Ian Lloyd (1976)
Steve Taylor On the Fritz (1985)
Park Stickney Action Harp Play Set (2000)
Judy Dyble Talking With Strangers (2009)
Asia Spirit of the Night: Live  (2011)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ian McDonald (musician)» frå ,  den 11. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 King Crimson Biography
 Gramy Records - Ian McDonald 

Engelske saksofonistar
Engelske multi-instrumentalistar
King Crimson-medlemmar
Foreigner-medlemmar
Folk frå Osterley
Martin Lamble

Martin Francis Lamble () var trommeslagar i det britiske folkrockbandet Fairport Convention frå dei vart danna i 1967 til han døydde då turnebussen deira kræsja i 1969. Han vart med i bandet etter å ha sett den første konserten deira og overtydde dei om at han kunne gjere ein langt betre jobb enn den dåverande trommeslagaren deira, Shaun Frater.  

Han spelte trommer på dei tre første albuma til bandet, men kort tid etter innspelinga av Unhalfbricking den 12. mai 1969, kræsjka turnebussen til Fairport på motorvegen M1 på veg heim frå ein konsert i Birmingham. Lamble døydde på staden, berre 19 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Lamble» frå ,  den 27. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske trommeslagarar
Fairport Convention-medlemmar
Døde i trafikkulukker‎
Elektrisk folk-musikarar
Desta Marie Beeder

Desta Marie Beeder () er ein norsk vêrmeldar og programleiar.

Beeder har etiopisk far og norsk mor. Ho har bachelorgrad i medievitskap frå Universitetet i Bergen.

Før ho fekk jobben som vêrmeldar, jobba ho eitt år i TV 2, fyrst i kommunikasjonsavdelinga og så i plan- og avviklingsavdelinga.  Ho vart den 20. vêrpresentatøren på TV 2 og meldte vêret for fyrste gong den 23. mars 2011.

Beeder gifta seg med Boris Klyve i mai 2016.

30. november 2016 slutta Beeder som vêranker på TV2, og byrja i systerselskapet Vimond. Selskapet har kontor i New York, og utviklar teknologien bak TV 2 Sumo, men Beeder vart buande i Bergen.

Våren 2018 byrja ho som programleiar i God morgen Norge. Sommaren same året var ho medprogramleiar i God sommer Norge.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Storm.no: Seks ting du ikke vet om Desta Marie Beeder
 Storm.no: Desta Marie Beeder skal gi deg været.
 TV2.no: Satt med puta i fanget under TV 2-debuten

Norske programleiarar
Programleiarar for TV2
Folk frå Bergen
Audun Tylden

Audun Tylden () var ein norsk platedirektør og plateprodusent.

Karriere 

Tylden vart fødd på Voss, men voks opp i Trondheim. I åra 1971 - 1982 var han innspelingssjef og norskansvarleg i plateselskapet PolyGram Records. I 1972 signerte han den fyrste platekontrakten med Jonas Fjeld Rock 'n Rolf Band. I 1981 var han ein av oppstartarane av plateselskapet Slagerfabrikken. Tylden heldt fram i Slagerfabrikken fram til 1992, då han starta sitt eige plateselskap, Tylden & Co saman med Tom Hovde. Tylden var dagleg leiar her frå 1992 til han døydde. Han hadde særleg betydning for sjangeren dansebandmusikk i Noreg.

Auden Tylden var i ein periode styreformann i FONO, og han sat i Spellemannskommiteen. I løpet av karrieren sin har han jobba med eit hundretals norske artistar, blant andre Øystein Sunde, Lillebjørn Nilsen, Olav Stedje, Trøste & Bære, Ole Ivars, Vazelina Bilopphøggers, DDE, Ketil Bjørnstad, Odd Børretzen og Lars Martin Myhre.

Tylden døydde av hjartestans under Midem-festivalen i Cannes i januar 2011 etter lang tids kreftsjukdom .
 
Sonen, Andreas Tylden var vokalist i bandet JR Ewing.

Utmerkingar 

 Bjellesauprisen i 2004.
 Bransjeprisen under Spellemannprisen 2008.
 Kongens fortenestmedalje i gull i 2009.

Referansar

Kjelder 

 Artikkelen er basert på Audun Tylden frå bokmålswikipedia, 27. januar 2011.

Folk frå Trondheim
Vinnarar av Spellemannprisen
Kongens fortenestmedalje i gull
Norske plateprodusentar
Knut Olsen

Knut Olsen () var ein norsk journalist og NRK-programleiar frå Hosle i Bærum kommune. Han er mest kjend som NRK-programleiar i Redaksjon 21, Brød og Sirkus og Dagsrevyen.

Karriere 

Olsen starta karrieren sin i avisa Nordlands Framtid og som frilansar i Klassekampen i 1980. Etter to år på medielinja til Høgskulen i Volda, debuterte han for NRK i 1983, fyrst som radioreporter for NRK Østfold, deretter i NRK Østlandssendingen og Oslo-redaksjonen i NRK P2.

I 1990 starta han på fjernsyn i debattprogrammet Antenne Ti. I 1992 vart han reporter i Dagsrevyen, der han heldt fram til han døydde. I tida i Dagsrevyen vann han m.a. Gullruten for ein reportasje om krigen i Bosnia. Han jobba også som sportsreporter med Claus Wiese under Vinter-OL 1994 på Lillehammer og Vinter-OL 1998 i Nagano.

Elles i NRK har Olsen vore programleiar for Redaksjon 21 og Brød og Sirkus. Dei siste åra av livet sitt var han programleiar for Dagsrevyen saman med Nina Owing. Hausten 2010 vart han sjukemeld, og døydde etter kort tids kreftsjukdom i januar 2011.

Familie 

Knut Olsen var gift og hadde fem born. Broren hans, Øystein Olsen er noverande sjef for Norges Bank.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Knut Olsen» frå ,  den 15. mars 2012.

Referansar 

Programleiarar for NRK
NRK-journalistar
Folk frå Bærum
Dance Tonight av The BlackSheeps

«Dance Tonight» er ein song av The BlackSheeps. Han fekk andreplassen i Melodi Grand Prix 2011. Teksten er skriven på norsk, engelsk og nordsamisk.

Songen er skriven av Agnete Kristin Johnsen og Emelie Nilsen frå gruppa The BlackSheeps, som framfører songen med Agnete Kristin Johnsen som vokalist, Nikolaj Nordbak Gloppen som bassist, Simon Stenvoll Pedersen som trommeslagar og Emelie Nilsen som gitarist.

Songen kom med i finalen av Melodi Grand Prix 2011, der han vart slått av Stella Mwangi med «Haba Haba».

Kjelder
 Kenneth Hætta, «Så nære!» (12.02.2011), NRK Sápmi

Songar frå 2011
Melodi Grand Prix 2011-songar
The BlackSheeps-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Samiskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Engelskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Fleirspråklege Melodi Grand Prix-songar
Songar skrivne av Agnete Johnsen
Songar skrivne av Emelie Nilsen