alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sture Fladmark

Sture Fladmark () er ein norsk tidlegare fotballtrenar for 2. divisjonslaget Hødd. Han har tidlegare vore trenar for Lyn. Der blei han tilsett i 2002 etter at Stuart Baxter forlét klubben. Han leidde laget til ei leiing på ti poeng midtvegs i den sesongen. Likevel tilsette klubben Hrvoje Braovic på sommaren. Han blei svært upopulær blant spelarane, og blei på hausten fjerna frå stillinga som hovudtrenar. Nokre veker seinare sa han opp kontrakten med klubben. Fladmark overtok igjen ansvaret og førte laget til slutt til ein tredjeplass i Tippeligaen. Etter sesongen fekk Fladmark Kniksen-prisen som årets trenar.

Trass i suksessen blei Fladmark degradert til assistenttrener då Teitur Thordarson tok over trenaransvaret i 2003. Dei forlét begge klubben same haust.

Etter å ha blitt sparka frå Lyn blei Fladmark assistenttrenar for landslaget til Sør-Afrika, under sin tidlegare sjef Baxter.

I spelarkarrieren sin spelte Fladmark for Aalesund FK og Lyn, og var kjend som ein hardtarbeidande midtbanespelar. Han kom til Lyn i 1990, og blei der til han la opp i 1998. Han spelte 135 obligatoriske kampar for klubben og skåra åtte mål.

Norske fotballtrenarar
Norske fotballspelarar
Johannes Ockeghem

Johannes Ockeghem (fødd ca. 1410, død 6. februar 1497) var ein fransk-flamsk komponist som fekk stor tyding for utviklinga av den flamske skolen.

Liv og verk 

Johannes Ockeghem vart fødd i Saint-Ghislain, i dag i Belgia, mellom 1410 og 1425. Den første datoen vert rekna som mest sannsynleg, basert på eit dokument som syner at han skal ha møtt den noko eldre Gilles Binchois, medan denne framleis var i Hainaut. Sidan Binchois reiste herifrå alt i 1423, er det truleg at Ockeghem i det minst lyt ha vore korgut på denne tida. Det er ikkje usannsynleg at Binchois var læraren til Ockeghem.

Samtidige dokument syner at han var songar, først i Vår frue kyrkje i Antwerpen frå 1443 til 1444, og sidan i teneste hjå hertugen av Bourbon. Frå 1450 var han tilsett ved det kongelege kapellet i Paris, der han tente under kongane Karl 8., Ludvig 11. og Karl 9., til han døydde i 1497.

Under dei franske kongane vart han tilsett som første kapellmeister, og vart tiltrudd oversynet med skattkista til kongen. Bortsett frå ei reise til Spania var han ikkje mykje utanfor Frankrike i livet. Han møtte Guillaume Dufay under ei reise til Cambrai i 1464. Ockeghem var ikkje berre komponist, men og ein fremragande diplomat og matematikar. Dette siste var ofte rekna som ein naudsynt tilleggsdisipln for ein komponist.

I samtida vart Ockeghem rekna som den fremste. Johannes Tinctoris nemner han først av alle i lista si over dei beste komponistane på 1400-talet. Han fekk lovtalar av mellom andre Erasmus frå Rotterdam etter at han var avliden. Diktaren Jehan Molinet skreiv eit minnedikt om han, der han reknar opp fire yngre komponistar som gret over han. Teksta vart tonesett av Josquin des Prez. I samtida såg ein heil generasjon komponistar Ockeghem som eit førebilete. Seinrenessansehistorikarane gav han beint fram æra for å ha «skapt» renessansemusikken. 

Gjennom Ockeghem kom den franske påverknaden attende i europeisk musikk. Særskilt musikken hans er rekna som ei blanding av fransk og flamsk i stil. Musikken til Ockeghem kan elles vera rik på innfall, og fylt med intrikate rytmiske liner. Ockeghem skal ha hatt ein fyldig bass, og mange av verka hans inneheld fantasirike bassliner, meir enn det som til då hadde vore vanleg. Av verka hans er det berre ein leivd att: 14 messer, 5 motettar og 21 chansonar. Attåt var han ein av dei første som skreiv eit rekviem.

Han skreiv for både fire og fem stemmer. Parodimessa kan ha vore utvikla av Ockeghem, som ikkje var nøgd med å nytte ein einskild cantus firmus som melodisk førelegg.

Kjelder 
 Allan W. Atlas: Renaissance Music, London 1998.

Fødde i 1410-åra
Døde i 1497
Flamske komponistar
Franske komponistar
Renessansekomponistar
Marit vassause

Marit vassause,  òg kalla Marta vassause, er eit folkeleg namn på minnedagen for den heilage Margareta frå Antiokia, avmerkt på primstaven den 20. juli.

Primstavmerket er oftast eit hjul, som truleg viser til dødsmåten til Margareta. I folkeleg tradisjon vart hjulet omtydd til ei vassause. Vêret denne dagen vart halde som eit merke for vêret i resten av slåttonna eller for haustvêret. Nokre stader heiter det at Marit alltid har noko vatn i ausa si.

Det finst ikkje historisk dokumentasjon om den heilage Margareta, men ut frå legenda er det rekna med at ho lei martyrdøden i 290 under keisar Diokletian (284-305) i Antiokia i Pisidia (i dag ruinar nord for Yalvaç ved Aksehir i Tyrkia).

Tradisjonar
I Trondenes  sa dei:

Fekk ho Marit Vassausa noe i vassausa si, vart det vondt å få høyet tørt den sommeren.

Dette kan ein tolka som at om det regna denne dagen, blei det ein våt haust, noko som truleg har samanheng med dei såkalla hundedagane. Norsk folkekalender oppgjev dette om dagen:

Da maa man ikke røre Aager og Eng,
thi sker det faar man intet godt deraf.

Sjå òg 
 Jakob våthatt
 Hundedagane

Kjelder 

 Om merkedagar på nettsidene til Språkrådet 
 Den katolske kyrkja om den heilage Margreta

Primstaven
Kristne høgtider
Folketru
Jakob våthatt

Jakob våthatt er eit folkeleg namn på minnedagen for apostelen Jakob den 25. juli. Apostelen Jakob var ein av Jesu tolv læresveinar, son til Sebedeus og Salome og fetter til Jesus. Han vart Spanias nasjonalhelgen, og grava hans i Santiago de Compostela der han etter legenda vart gravlagd 25. juli år 44, er et av dei viktigaste pilegrimsmåla i kristen tradisjon.

Primstavmerket er ein hatt og eit muslingeskal (pilegrimane brukte ofte muslingskal som drikkebeger). I folkeleg tradisjon er muslingskalet omtolka til ein vassdrope, derav namnet Jakob våthatt. 

Sidan 25. juli i det gamle landbruket fall midt i slåttonna, var merkedagar som spådde veret viktige. Denne dagen venta folk regn.

Sjå òg 
 Marit vassause
 Hundedagane

Kjelder 
 Språkrådet om merkedagar
 Pilegrimsfellesskapet St. Jakob 

Kristne høgtider
Primstaven
Skora

Skora er eit bustadområde og gatenamn i Sunnfjord  i Vestland der bygginga starta i 1998. Det ligg langs Angedalsvegen, heilt aust i Førde. Det er om lag 50 hus i området, dei fleste einebustader. Ungane som bur der soknar til Slåtten skule.

Geografi i Sunnfjord
Þjórsá

Þjórsá (utt. thjours-ao) er den lengste elva på Island. Ho er 230 km lang, startar frå breen Hofsjökull og renn mot sør. Elva endar i Atlanterhavet vest for Þykkvabær med ei middelvassføring på 360 m³/s. Þjórsá er grense mellom Rangárvallasýsla og Árnessýsla og er samtidig smittevernslinje for bufe.

Kommunikasjon 
Det er to bruer over elva, ei ved Þjórsártún og ei anna rett nedanfor kraftverket Sultartangjavirkjun. Den gamle brua ved Þjótandi blei tatt i bruk i 1895 og reparert i 1949. Den nye brua blei opna i 2003 og er omtrent ein kilometer unna den andre.

I tillegg er det nokre vadestader ved elva, verdt å nemne er Nautavað ved Þjórsárholt og Hagavað ved garden Hagi.

Den gamle Sprengisandsleia gjekk inn gjennom Gnúpverjaafréttur og over Þjórsá ved vadet tvers av Sóleyjarhöfði aust for elva. På vestsida her er det ei fjellstue (med namnet Bólstaður) for turgåarar som kjem frå Gnúpverjahreppur.

Kraftverk 
Det er to vasskraftverk i Þjórsá: Búrfellsvirkjun og Sultartangavirkjun. I tillegg er Búðarhálsvirkjun under bygging og på teiknebordet er det enda to: Núpsvirkjun og Urriðafossvirkjun. Dette gjer at elva er den viktigaste produsenten av vasskraft på Island.

Fossar 
Det er fleire fossar i Þjórsá fossar. Sett frå starten er dei: Kjálkaversfoss, Dynkur, Gljúfurleitarfoss, Tröllkonuhlaup, Þjófafoss, Minna-Núps flúðir, Búðafoss og Hestfoss på kvar side av Árnes og til slutt Urriðafoss.

Sjå òg 
 Elvar på Island

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av Þjórsárver

Kjelder 
 Vísindavefurinn: Hver er lengsta á á Íslandi og hvað er hún löng?
 Vegagerðin - saga og minjar - söguleg gögn - blaðaefni um vegagerð árið 1895b  lese 26. februar 2006
 Bok av Gísli Gestsson: Árbók FÍ 1956. Árnessýsla milli Hvítár og Þjórsár

Elvar på Island
Freising

Freising er ein by i Tyskland i delstaten Bayern med om lag 45 000 innbyggjarar. Han er administrasjonssete landkreisen med same namn. Byen ligg nord for München ved elva Isar, nær Franz Josef Strauß internasjonale flyplass. Når ein landar på denne flyplassen ved München kan ein sjå byen i nord med sine to kjende åsar, domkyrkjeåsen med slottet til biskopen og Mariendom og åsen Weihenstephan med det eldste bryggeriet i verda.

Historie

Sjølv om ein har funne arkeologiske funn frå bronsealderen i området, har ein ikkje funne spor som viser vedvarande busetnad her før på 700-talet. St. Korbinian slo seg ned ved eit helgenskrin som alt eksisterte i Freising i 724. Han var forløparen til bispedømet Freising som vart oppretta etter hans død av St. Bonifatius. I følgje hans Vita av biskop Arbeo tvinga han ein bjørn til å bere bagasjen sin over Alpane etter at han hadde tatt livet av pakkhesten hans. Den sadla bjørnen er framleis eit symbol på byen, som mellom anna vert vist på byvåpenet, sjølv om sete for bispedømet vart flytta til München i 1821. Administrasjonen for bispedømet held derimot framleis til i Freising.

I 764-783 oppretta biskop Arbeo eit bibliotek og eit scriptorium ved klosteret, og busetnaden utvikla seg til eit religiøst senter. 

I 996 fekk Freising byrettar av keisar Otto III. Etter at München vart grunnlagd 40 km lenger sør rundt 1150 vart Freising mindre økonomisk viktig. I 1159 vart den romanske domkyrkja bygd (med ei dyresøyle i krypten).

Under sekulariseringa i 1803 mista den romersk-katolske kyrkja mange av eigedomane sine og makta i byen. 

Pave Benedikt XVI studerte i byen, var erkebiskop av München og Freising frå 1977 til 1982, og fører både byen sitt våpen og landkretsen sitt i sitt pavelege våpen.

Kjende personar
 Otto av Freising (1112 - 1158), biskop.
 Benedikt XVI
 Ludwig Prandtl

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Freising» frå ,  den 21. juli 2007.

Bakgrunnsstoff
http://www.weihenstephan.org/~dioemuse/ 
Bavarian state library
http://www.3klangev.de Society for Music, Theatre and Art in Freising

Byar i Tyskland
Byar i Bayern
Dingolfing

Dingolfing er ein by i Tyskland i delstaten Bayern med om lag 18 000 innbyggjarar. Han er administrativt sete i landkreisen Dingolfing-Landau.

Geografi 
Dingolfing ligg ved elva Isar, om lag 27 km aust for Landshut, 29 km sør for Straubing og 100 km nordaust for München. Isar deler byen i ein eldre historisk del og ein nyare, meir moderne del. 

Den historiske delen av byen er delt i tre: Øvre, midtre og nedre Dingolfing.

Historie 
Området som i dag vert kalla Dingolfing vart først nemnd som Tinguluinga  i år 833.

I 1251 gav hertugen av Bayern, Otto II, byrettar til Dingolfing. Dingolfing voks mellom 1315 og 1600. I løpet av denne perioden var hovudnæringane hovudsakleg handel, fiske, lêrarbeid og produksjon av ullklede. 

Den austerrikske arvefølgjekrigen førte til store øydeleggingar i byen og epidemiar tynna ut folketalet. 16. mai 1743 sette austerrikske troppar byen i brann, og store delar av han vart lagd i oske. 

Mellom 1816 og 1817 oppstod det mange økonomiske problem som følgje av aukande prisar og avlingar som feila. Denne perioden vert rekna som lågpunktet i historia til byen. 

Det vart bygd jernbane linje frå München til Praha via byen og mange nye vegar på midten av 1800-talet, og dette var eit vendepunktet for byen. På denne tida oppstod det òg mange nye industriar. 

I 1905 vart det opna ein ny maskinbutikk som reparerte øydelagd jordbruksutstyr. Etter den andre verdskrigen byrja denne butikken å produsere scooterar og bilar. I 1950-åra starta fabrikken å produsere bilar for selskapet Glas. Bayerische Motoren Werke (BMW), som framleis held til i byen, kjøpte denne fabrikken i 1967.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dingolfing» frå ,  den 21. juli 2007.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Tyskland
Byar i Bayern
Tidens Krav

Tidens Krav er ei lokalavis som blir gjeven ut i Kristiansund i Møre og Romsdal. Avisa dekkjer hovudsakleg nordmørsdistriktet, som består av 11 kommunar. Ho var tidlegare eit organ for Det norske Arbeidarpartiet. Tidens Krav konkurrerte tidlegare med Nordmørsposten (tidlegare Romsdalsposten).

Dei første opplaga blei trykte i 1906. Sjefredaktør i 2007 er Jan-Erik Larsen.

Avisa eig TV Nordvest

Opplagstal

Bakgrunnsstoff 
 Tidens Krav

Kjelder 

Norske lokalaviser
Aviser i Møre og Romsdal
Kristiansund kommune
Norske aviser etter namn
Skipingar i 1906
Ganges

Ganges, på indiske språk Ganga, er ei storelv som renn gjennom Det nordindiske låglandet i Sør-Asia og som blir dyrka som ei gudinne i hinduismen. Elva er rundt 2500 km lang og har eit nedbørfelt på 1 125 000 km². Løpet går frå vestlege Himalaya søraustover til ho munnar ut gjennom Gangesdeltaet i Bengalbukta.

Løp 
Elva har utspring i Himalaya i delstaten Uttarakhand, nær grensa til Den autonome regionen Tibet i Folkerepublikken Kina. Ho blir danna gjennom møtet mellom elvane Alaknanda frå aust og Bhagirathi, med kjelde i Gangotribreen, frå vest. Ved den heilage byen Haridwar (311 moh.) når elva slettelandet, og renn gjennom dette med eit lite fall. Retninga endrar seg frå sørvestleg til søraustleg.

Mellom Haridwar og Kanpur går Ganges-kanalen, som blir brukt til å vatna jordbruksjord i Punjab, parallelt med elva. Ved Allahabad møter ho Yamuna.

Etter å ha runne inn i Bangladesh er hovudgreina av elva kjend som Padma. Ho renn saman med Jamuna og seinare Meghna, begge delar av Brahmaputra, Om lag 200 km frå munningen i Bengalbukta dannar elvesystemet verdas største elvedelta. Gangesdeltaet er 7 700 km² og omfattar mykje fruktbart jordbruksland i den øvre delen, medan deltaet nærare sjøen er vill, salthaldig mangrovesump med stor naturrikdom.

Elva har fleire bielvar, dei største er Yamuna, Sarda, Gogra og Gandak frå nord og Chambal og Son frå sør. Ho har tilførsel frå snøsmelting, og er vassrik sjølv i tørketida. Floda fører også med seg slammassar som gjødslar og endrar deltaet hans.

Gangessletta er eitt av dei folkerikaste områda på jorda, noko som har gjort elva sterkt ureina. Langs elva finn ein viktige byar som Patliputra, Kannauj, Kara, Allahabad, Murshidabad, Varanasi, Patna, Bhagalpur og Kolkata.

Religiøs og mytologisk tyding 

For mange hinduar er Ganga særs heilag, og dei bruker elva til ritual som å vaska seg, be og dryssa kremasjonsoske i. Vatn frå elva blir brukt ved bryllaup og gjeve til sjuke og døyande. Daglege seremoniar og meir sjeldne høgtider som kumbh mela blir haldne i og langs Ganges. Viktige punkt ved elva er pilegrimsmål, til dømes Gangotri, Haridwar, møtepunktet mellom Ganga og Yamuna ved Allahabad, Varanasi. 

Ifølgje mytologien kom elva ned til jorda for å reinsa menneske frå synd. Flaumen hennar blei dempa av at ho blei teken imot av guden Sjiva sitt hår. Gudinna kan sjåast på som ei mor, og som den kvinnelege krafta til Sjiva, sjakti. Den personleggjorde Ganga blir ofte framstilt som ei ung kvinne som held symbol for grøde. Ho blir ofte framstilt saman med Yamuna, ei sideelv som også blir vist som ei ung kvinne.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Hindugudar
Elvegudar
Gudar for liv og lyst
Elvar i India
Elvar i Bangladesh
Heilage elvar
Gangesdeltaet
Landau an der Isar

Landau an der Isar (offisielt òg kalla Launda a.d.Isar) er ein by i Tyskland i delstaten Bayern med om lag 13 000 innbyggjarar. Han ligg i landkreisen Dingolfing-Landau ved elva Isar.

Historie 
Landau vart grunnlagd i 1224 av Wittelsbach-hertugen Ludwig av Kelheim. Byen hadde vore ein Pflegamt i mange år og høyrte til Landshut Rentamt i kurfyrstedømet Bayern. 

Fram til kommunereforma i Bayern og Tyskland i 1972 var Landau kreisstadt eller administrasjonssete i ein eigen landkreis. Under reforma vart dei tidlegare landsbyane Frammering, Mettenhausen, Reichersdorf og Zeholfing, i tillegg til delar av Kammern og Ganacker, slått saman med Landau. I 1978 vart òg landsbyane Nieder- og Oberhöcking innlemma.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Landau an der Isar» frå ,  den 21. juli 2007.

Bakgrunnsstoff

Byar i Tyskland
Byar i Bayern
Plattling

Plattling er ein by i Tyskland i delstaten Bayern med om lag 13 000 innbyggjarar. Han ligg i landkreisen Deggendorf ved elva Isar, 9 km sørvest for Deggendorf, like før ho munnar ut i Donau.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Plattling» frå ,  den 21. juli 2007.

Bakgrunnsstoff

Byar i Tyskland
Byar i Bayern
Þingvallavatn

Þingvallavatn (utt. thing-vatla-vatn med trykk på fyrste staving) er den største naturlege innsjøen på Island med areal på 83,7 km2 (Þórisvatn er demt opp til kraftmagasin og har dermed blitt større). På det djupaste er Þingvallavatn 114 meter. På nordsida av vatnet blei Alltinget danna i 930. 

Det meste av tilsiget i innsjøen kjem frå berggrunnen, i tillegg renn det tre småelvar uti, Villingavatnsá, Ölfusvatnsá og Öxará. Ut av vatnet renn elva Sogið, den største oppkomselva på Island. Det lever tre fiskeslag i Þingvallavatnet, av dei fem slaga ferskvassfisk ein finn på Island. Dei tre er røye, aure og trepigga stingsild. I Þingvallavatnet er er det fire variantar av røye, flest i verda. Alle desse er berre funne i dette vatnet.

Innsjøen er ein del av nasjonalparken Þingvellir og ligg sørvest på Island. Det vulkanske opphavet til øyane i innsjøen er tydleg. Sprekkdanninga rundt innsjøen, mellom anna Almannagjá som er den største av dei, indikerer at dei europeiske og amerikanske jordskorpeplatene møter kvarandre.

Sjå òg 
 Innsjøar på Island

Kjelder 
 Thingvellir.is - fiskurinn  lese desember 2005
 Þingvallavatn  lese desember 2005
 Þórisvatn lese desember 2005

Innsjøar på Island
Þingvellir
Apostelen Jakob

Apostelen Jakob var etter bibelsk tradisjon bror til apostelen Johannes, begge søner av Sebedeus og Salome, sistnemnde syster til Jomfru Maria. Følgjeleg var Jakob syskenbarnet til Jesus. For å skilje han frå den andre apostelen Jakob, vert han òg kalla Jakob den eldre.

Jakob var blant dei fyrste læresveinane Jesus kalla. Før han fekk dette kallet, var han fiskar i Genesaretsjøen. Etter Jesu død og himmelferd vart apostlane Johannes, Jakob og Peter leiarar for dei jødekristne i Jerusalem. Sidan skal Jakob i følgje katolsk tradisjon ha reist ut som misjonær, og slik kom han til Spania. Her synte jomfru Maria seg for han i Saragossa. Miraklet inspirerte han til å byggje den fyrste kyrkja tileigna den heilage jomfru, og misjoneringa gjekk etter tradisjonen noko betre etter at kyrkja var ferdig.

I år 44 reiste Jakob attende til Jerusalem. Der vart han halshogd på ordre frå kong Herodes Agrippa. Slik vart Jakob den fyrste av apostlane til å lide martyrdøden. Liket vart kasta til hundane utanfor Jerusalem, men vart redda av to av læresveinane hans, som frakta det til hamnebyen Jaffa og la det i ein båt av marmor. Båten hadde verken ror eller mannskap - ein engel styrte den over Middelhavet, gjennom Gibraltarstredet og langs Portugal til kysten av Galicia i Nordvest-Spania.

Her vart Jakob til sist gravlagd. Over grava vart det reist ei lita kyrkje, og i nærleiken vart det bygd eit kloster. Byen som voks opp rundt klosteret vart kjend som Campo de la Estella; «stjernemarka». På gammalspansk vart Jakob kalla Santo Iago. Derav namnet Santiago de Compostela - som i dag er eit av dei største pilegrimsmåla i den kristne verda.

Kong Alfonso II av Asturia og León utnemnde Jakob til vernehelgen for det kristne Spania. Han er òg vernehelgen for Chile. Dagen hans vert feira 25. juli, i Noreg kalla Jakob våthatt. Når denne datoen fell på ein søndag kallar spanjolane året «Año Santo»; eit heilag år; desse åra er pilegrimsstraumen til Santiago de Compostela på det største.

Kjelder 

 Pilegrimsfellesskapet St. Jakob 
 Margaret Mulvihill (2000): Helgener og martyrer, Luther forlag ISBN 82-531-4521-1

Personar i det nye testamentet
Katolske helgenar
Kristne apostlar
Karwendel

Karwendel er den største fjellkjeda i Dei nordlege kalksteinsalpane. Fire kjeder strekkjer seg frå vest til aust, i tillegg går der fleire mindre kjeder langs sidene og eit omfattande høgare område i nord.

Karwendel er ein del av Alpane mellom elvane Isar og Inn og Achensee.

Hermann von Barth oppretta tradisjonen om å kalle opp fjellkjedene etter dalen som avgrensa dei i sør: Karwendeldalen, Hinteraudalen og Vomper Loch, Gleierschdalen, Halldalen, Inndalen: Den nordlege Karwendelkjeda, Hinterautal-Vomper-kjeda (òg kalla hovudkjeda i Karwendelfjella), Gleiersch-Halltal-kjeda og Inndalenkjeda (òg kalla Solsteinkjeda eller Den nordlege kjeda). Sidekjeder er Erlspitzgruppa, Soierngruppa og Vorkarwendel, Falkengruppa, Gamsjochgruppa og Sonnjochgruppa.

Geologi 
Fjella i Karwendel inneheld mykje kalkstein og dolomitt (dolomitten spesielt ved Erlspitze). Hovudkjedene er laga av kraftige kalkbankar som går sørover. Den karakteristiske forma på fjella i Karwendel kan ein spesielt sjå ved Lalidererwänden. Klippene på nordsida er opp til 1000 meter høge. På sørsida er det mindre bratte klipper, grunna nedsliping av isbreane.

Toppar 
Det er 125 fjelltoppar over 2 000 m i Karwendel. Dei viktigaste av desse er:

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Karwendel» frå ,  den 21. juli 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Alpenpark Karwendel

Fjellkjeder i Alpane
Fjellkjeder i Austerrike
Scharnitz

Scharnitz er ein liten kommune i Tyrol i Austerrike. Han har 1 331 innbyggjarar (2006), og ligg litt sør for grensa til Bayern i Tyskland og om lag ei mil nord for Innsbruck. Scharnitz ligg ved kjelda til elva Isar i Karwendelfjella. 

Kommunar i Tirol
Krün

Krün er ein liten landsby i Tyskland i delstaten Bayern med om lag 2 000 innbyggjarar. Han ligg i landkreisen Garmisch-Partenkirchen ved elva Isar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Krün» frå ,  den 22. juli 2007.

Bakgrunnsstoff

Byar i Tyskland
Byar i Bayern
Lenggries

Lenggries er ein by i Tyskland i delstaten Bayern med om lag 9 500 innbyggjarar. Han ligg i landkreisen Bad Tölz-Wolfratshausen ved elva Isar.

Geografi 
Lenggries ligg ved elva Isar før ho renn inn i Alpenvorland. I aust ligg Tegernseerfjella, i vest ligg fjellet Brauneck med ei høgd på over 1 551 meter over havet. Brauneck er eit kjent skiområde. Byen Lenggries ligg 700 meter over havet.

Historie 
Lenggries vart først nemnd i dokument i 1220. I mange år var Lenggries den einaste busetnaden i området som vart styrt av baronane av Hörwarth frå Hofmarkslottet. I 1705 vart den første motstanden mot austerrikarane organisert i Lenggries. Dette førte seinare til slaget ved Sendlinger Bauernschlacht. Frå 1808 til 1818 vart Lenggries ein politisk sjølvstendig kommune. I 1924 vart Lenggries knytt til jernbanenettverket, som førte til auka turisme, som i dag er hovudnæringa for staden. Frå 1935 til 1939 var ein Gebirgsjäger (tyske fjellinfanteristar) stasjonert i Lenggries.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lenggries» frå ,  den 22. juli 2007.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Tyskland
Byar i Bayern
Fylkesveg 6448

Fylkesveg 6448 går mellom Mastad og Ulvan i Hitra kommune. Vegen er 5,8 km lang.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 364 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Mastad,  til Skjerbusdal (15,9 km)
 Skjerbusdal
 Knarrlagsundet bru (ca. 220 m)
Arm frå Knarrlagsund til Selvåg (1,3 km)
Arm frå Knarrlagsund til Knarrlagsund kai (0,1 km)
Endepunkt Ulvan

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Hitra
Fylkesveg 6460

Fylkesveg 6460 går mellom Nordskaget og Titran i Frøya kommune. Vegen er 15,1 km lang. 

Tidlegare var han ein del av fylkesveg 714.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 410 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Nordskaget
Kommunal veg til Måsøyvalen (0,8 km)
Kommunal veg til Bua (3,6 km)
Kommunal veg til Kvisten (2,2 km)
Kommunal veg til Håvik gravplass (0,3 km)
Kommunal veg til Stabben (1,1 km)
Kommunal veg til Kjervågsundet (2,4 km)
Kommunal veg til Titran kapell (0,1 km)
Endepunkt Titran

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Frøya
Fylkesveg 6462

Fylkesveg 6462 går mellom Storhallaren og Fillingsneset i Frøya kommune. Vegen er 7,7 km lang.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 411 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Storhallaren
Endepunkt Fillingsneset

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Frøya