alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ivan Gontsjarov

Ivan Gontsjarov () var ein russisk forfattar. 

Gontsjarov var fødd i ein rik kjøpmannsfamilie i Simbirsk, og voks opp på eit gammalt adelsgods. Etter skule- og universitetsstudium blei han tenestemann i finansdepartementet, før han etter det liberale gjennombrotet i 1856 blei utnemnd til sensor. Fram til han døydde levde han som romanhelten sin Oblomov ugift og hengjeven til makelegheit og tradisjonelle vaner. Det einaste avbrotet i det elles rolege livet hans var ei sjøreise til Japan, som han byrja i 1852 som sekretær for admiral Putjatin, som han vende tilbake frå i 1855 gjennom Sibir.

Gontsjarov debuterte 1847 med forteljinga «Ei dagleg historie», som ved sida av Fjodor Dostojevskij sitt «Arme menneske» frå 1845 er rekna som det fremste verket frå den gryande realismen. I 1849 offentleggjorde Gontjarov ein del av den betydelegaste romanen sin Oblomov, som fyrst kom ut i komplett form i 1858. Oblomov er blitt sett på som eit av dei klassiske verka i den russiske litteraturen. Det gjev med ei brei og intim miljøskildring eit bilete av den viktigaste russiske overklassetypen på 1850-talet. Helten, ein velståande godseigar med moderne utdanning og edle ideal, sløser trass desse høge ideala vekk dagane sine i passivitet. Han blei opphavet til det russiske omgrepet oblómovsjtjina ('Oblomovs maner') om nokon som lever livet sitt på liknande vis. I 1868 gjorde Gontsjarov ferdig sin tredje roman, 'Avgrunnen' (dansk omsetjing 1900). Denne romanen fekk lite ros frå kritikarar. Den omfangsrike forteljinga skildrar livet til overklassa i Sankt Petersburg og Volgatraktene. Ein har rekna dei fremste delane i romanen som dei som byggjer på barndomsopplevingane til forfattaren sjølv. I likskap med Ivan Turgenjev i 'Fedrar og søner' skildrar Gontsjarov òg ein nihilisttype frå 1860-talet. Gontsjarov overvurderte gjerne sin eigen originalitet, og såg på seg sjølv som banebrytande innan russisk litteratur, men det sakte arbeidstempoet hans gjorde at ideane hans ofte blei føregripne av andre. Blant andre verk kan ein merka seg reiseskildringa hans frå japanreisa, Fregatten Pallas (1858).

Bibliografi  
Utgjevingar på svensk:
 Oblomow. Sedeskildring från Ryssland (Обломов; övers. Ernst Lundquist, 1887).
 Oblomow. Tidsmålning (Обломов; övers. Ernst Koch, 1887).
 Oblomov (Обломов; övers. Hjalmar Dahl; 1923, 1944, 1969).
 Bråddjupet (Обрыв; övers. Staffan Dahl, 1977).
 Stepan och hans familj (Степан с семьёй; övers. Lars Erik Blomqvist, 1967).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ivan Gontjarov» frå ,  den 27. oktober 2021.  
 

Russiske forfattarar
Forfattarar frå 1800-talet
Russarar frå 1800-talet
Aleksandr Ostrovskij

Aleksandr Nikolajevitsj Ostrovskij () var ein russisk dramatikar. Han er rekna som grunnleggjaren av det russiske dramaet i verdslitteraturen.

Biografi 
Ostrovskij var son av ein advokat ved handelsretten i Moskva og blei sjølv tilsett der. Etter avbrotne universitetsstudium fekk han ei underordna stilling ved handelsdomstolen i Moskva, og fekk her intim kjennskap til forretningslivet og mennesketypar. Han brukte bilete frå dette miljøet i det vesle debutverket sitt Kartina semejnogo stjastja ('Eit bilete av familielukke', 1847). Dei realistiske tilnærmingane blei fullendte i ei rekkje folkelivsskildrande komediar. 

Mest kjend er Svoi ljudi sotsjtjomsia ('Slektningar imellom kjem vi overeins', 1850), Ne v svoj sani ne sadis ('Set deg ikkje i ein annan slede' - tilsvarande «skomakar, bli ved din lest», 1853, Ostrovskijs første skodespel til å bli oppført), Bednost ne porok ('Fattigdom er inga skam', 1854). I Gorza ('Storm', 1860) blir folkelivsskildringa og samfunnskritikken fordjupa til ein gripande tragedie. 

På 1860-talet vende seg Ostrovskij frå samtidskildringa og skreiv historiske krønikespel, framfor alt bojardramaet Vasilisa Melentjeva (1868) men vende snart tilbake til dei tidlegare motiva sine. Det beste blant den seinare rike produksjonen hans er Besjenyje dengi ('Galne pengar', 1870), Les ('Skogen', 1871; dansk omsetjing Paa Herregaarden av Thor Lange 1904) og Volki i ovtsi ('Ulvar og sauer', 1875). 

Under det liberale styret til Aleksander II fekk Ostrovskij ei god stilling og statspensjon. I 1885 blei han leiar for det keisarlege teateret i Moskva. Dramatikken til Ostrovskij er kjenneteikna av ein tung, episk teknikk, som gjennom sikker miljø- og typeskildring likevel blir svært effektfull. I seinare tid kom skodespela hans til å tena som regiunderlag for mellom anna Sergej Eisenstein.

Verk 
 På norsк

 En slyngels dagbok - skrevet av ham selv. Komedie. Omsett av Odd Bang-Hansen, medverkande Claes Hoogland. Sendt av Norsk rikskringkasting 8. februar 1955
 Еin skøyars dagbok : komedie i fem akter. Omsett av Geir Kjetsaa. Oslo: Solum, 1985

På svensk

 Belougins giftermål: komedi i 5 akter (anonym omsetjing?, Helsingfors, 1883)
 Ovädret: drama i sex scener (oms. Nils Åke Nilsson, radiobearbeiding Olof Molander, Radiotjänst, 1946) (Groza)
 Skogen: komedi (utrykt oms. av Ellen Rydelius for Scebstudion 1950-tal?) (Les)
 En skojares dagbok (utrykt oms. av Astrid Baecklund och Herbert Grevenius for Folkets parkers centralstyrelse 1957)
 Ovädret (utrykt oms. av Jan Håkansson 1964?) (Groza)
 Konkurs: komedi i fyra akter (utrykt oms. av Staffan Skott for Helsingborgs stadsteater 1987) (Bankrut)
 Skogen (utrykt oms.  av Kristina Rotkirch, bearbetning Joakim Groth för Kungliga Dramatiska teatern 2001) (Les)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aleksandr Ostrovskij» frå ,  den 28. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff

Folk frå Moskva
Russiske forfattarar
Russiskspråklege forfattarar
Forfattarar frå 1800-talet
Russarar frå 1800-talet
Maskorama (sesong 2)

Den andre sesongen av Maskorama hadde premiere på NRK1 6. november 2021. Programleiar for den andre sesongen var Silje Nordnes. I «detektivpanelet» sat Jan Thomas, Marion Ravn og Nicolay Ramm. Kjell A. Nordstrøm stod for kostyma i den andre sesongen av Maskorama.

Sesongen vart vunne av songaren og programleiaren Didrik Solli-Tangen som «Snømonsteret», med programleiaren og youtubaren Victor Sotberg som «Draken» på andreplass og songaren Ingeborg Walther som «Bamsen» på tredjeplass.

Deltakarar

Episodar

Veke 1 (7. november)

Veke 2 (13. november)

Veke 3 (20. november)

Veke 4 (27. november)

Veke 5 (4. desember)

Finale (11. desember)
 Gruppeframsyning: «Don't Stop Me Now» av Queen og «Never Gonna Give You Up» av Rick Astley.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Maskorama» frå ,  den 28. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff 
 Maskorama (sesong 2) på NRK nett-TV.

Fjernsynsprogram frå NRK
Kultur i 2021
Maja Plisetskaja

Maja Plisetskaja () var ein sovjetisk og russisk ballettdansar, koreograf, ballettregissør og skodespelar. I tida etter Sovjetunionen hadde ho både litauisk og spansk statsborgarskap. 
Ho dansa ved Bolsjojballetten, der ho blei prima ballerina assoluta i 1960 etter Galina Ulanova. Seinare var ho ballettsjef både i Madrid og Roma.

Referansar

Bakgrunnsstoff

Russiske ballettdansarar
Folk frå Moskva
FA-cupfinalen i fotball 1960

FA-cupturneringa i fotball 1960 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 7. mai 1960. Framfor 98 954 tilskodarar vann Wolverhampton Wanderers sin fjerde og siste FA-pokal ved å slå Blackburn Rovers med 3 – 0.

Kampen
Eit sjølvmål i det 41. minutt sende Wolverhampton i føringa. Midtvegs i andre omgang la Norman Deeley på til 2 – 0, same karen fastsette sluttresultatet tre minutt før full tid.

Wolverhampton sitt vinnarlag bestod av: Malcolm Finlayson, George Showell, Bill Slater (kaptein), Ron Flowers, Gerry Harris, Eddie Clamp, Norman Deeley, Barry Stobart, Jimmy Murray, Peter Broadbent og Des Horne.

Blackburn stilte med: Harry Leyland, John Bray, Dave Whelan, Ronnie Clayton (kaptein), Matt Woods, Mick McGrath, Louis Bimpson, Peter Dobing, Bryan Douglas, Derek Dougan og Ally MacLeod.

Kevin Howley var dommar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1960 FA Cup Final» frå ,  den 29. oktober 2021.  
 

Fotball i 1960
FA-cupfinalar
Ron Flowers

Ronald Flowers () er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå Doncaster. Han var Wolverhampton-spelar i 15 år og spelte 49 landskampar for England i tida 1955-66.

Karriere

Klubbspel
Flowers fekk kontrakt med Wolverhampton Wanderers i 1952. Han var med om å vinne ligaen tre gongar i 1950-åra, to gongar kom laget på andreplass. Våren 1960 sikra Flowers og lagkameratane hans klubben ein solid triumf i FA-cupen med 3 – 0 over Blackburn Rovers i finalen. I september 1967 vart han overført til Northampton Town og spelte to sesongar for klubben.

Landslagsspel
Flowers fekk sin landslagsdebut borte mot Frankrike i mai 1955. Under Fotball-VM 1962 i Chile spelte han alle Englands fire kampar. I sin siste landskamp, 29. mai 1966 på Ullevål stadion i Oslo, var han med å vinne med 6 mot 1 over Noreg. Flowers var med i  VM-troppa 1966, kom ikkje på bana. Han skåra i alt 3 landslagsmål på sine 49 kampar.

Merittar
Ligameister: 1954, 1958 og 1959 med Wolverhampton
Vinnar av FA-cupen: 1960 med Wolverhampton

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ron Flowers» frå ,  den 29. oktober 2021.  
eu-football

Engelske fotballspelarar
Wolverhampton-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1962
Spelarar i Fotball-VM 1966
Folk frå Doncaster
FA-cupfinalen i fotball 1961

FA-cupturneringa i fotball 1961 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 6. mai 1961. Framfor 100 000 tilskodarar vann Tottenham Hotspur sin tredje FA-pokal. 40 år etter den forrige, ved å slå Leicester City med 2 – 0.

Kampen
Tottenham avgjorde finalen med skåringar i det 66. og 75. minutt. Den fyrste ved Bobby Smith, frispelt av Terry Dyson, den andre då Dyson heada eit innlegg frå Smith i mål.

Tottenham sitt vinnarlag: Bill Brown, Peter Baker, Maurice Norman, Dave Mackay, Ron Henry, Danny Blanchflower (kaptein), Cliff Jones, John White, Bobby Smith, Les Allen og Terry Dyson.

Leicester City stilte med: Gordon Banks, Len Chalmers, Ian King, Richie Norman, Frank McLintock, Ian King, Colin Appleton, Howard Riley, Jimmy Walsh (kaptein), Hughie McIlmoyle, Albert Cheeseborough og Ken Keyworth

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1961 FA Cup Final» frå ,  den 29. oktober 2021.  
 

Fotball i 1961
FA-cupfinalar
FA-cupfinalen i fotball 1962

FA-cupturneringa i fotball 1962 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 5. mai 1962. Framfor 100 000 tilskodarar vann tittelforsvarar Tottenham Hotspur frå London sin fjerde FA-pokal ved å slå Burnley FC med 3 – 1.

Kampen
Jimmy Greaves gav Tottenham leiinga i det 3. minutt. Fem minutt ut i andre omgang utlikna Jimmy Robson for Burnley. Tottenham slo omgåande tilbake ved Bobby Smith. Kaptein Danny Blanchflower sikra sigeren på eit straffespark, ti minutt før slutt. 

Tottenham sitt vinnarlag: Bill Brown, Peter Baker, Maurice Norman, Dave Mackay, Ron Henry, Danny Blanchflower (kaptein), Terry Medwin, John White, Bobby Smith, Jimmy Greaves og Cliff Jones. 

Burnley mønstra: Adam Blacklaw, John Angus, Alex Elder, Jimmy Adamson (kaptein), Tommy Cummings, Brian Miller, John Connelly, Jimmy McIlroy, Ray Pointer, Jimmy Robson og Gordon Harris

Jom Finney var dommar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1962 FA Cup Final» frå ,  den 29. oktober 2021.  
 

Fotball i 1962
FA-cupfinalar
Ostern

Ostern (, Istern; eller остерн) er ein filmsjanger inspirert av westernfilmar, men laga i austblokkland.  og i nokre høve også sett der i staden for det ville vesten. 
Ordet «ostern» er avleidd frå det tyske Ost som tyder 'aust'.

Ein kan skilja mellom to tilknytte sjangrar:

 «Raud western» føregår i det ville vesten i USA, men tek for seg radikalt ulike tema og tolkingar enn amerikanske westernfilmar. Døme er Limonádový Joe aneb Koňská opera (Tsjekkoslovakia, 1964), Die Söhne der großen Bärin (Aust-Tyskland, 1966), Pruncul, petrolul și ardelenii, (Romania, 1981)  eller  Tsjelovek s bulvara Kaputsinov (Человек с бульвара Капуцинов, Sovjetunionen, 1987). Desse filmane blei typisk laga i austeuropeiske land som   Aust-Tyskland og Tsjekkoslovakia heller enn i Sovjetunionen.
 Ostern sett i austen føregår vanlegvis på steppene eller i asiatiske delar av Sovjetunionen, særleg under den russiske revolusjonen eller den påfølgjande borgarkrigen. Dei har ein stil som minnar om amerikanske westernfilmar. Døme på desse er Neulovimje mstiteli (Неуловимые мстители, 1966) og to oppfølgjarar, Ørkenens hvite sol (Белое солнце пустыни, Beloye solntse pustyni, 1970), Dauria (1971), Svoj sredi tsjuzjikh, tsjuzjoj sredi svoikh (Свой среди чужих, чужой среди своих, 1974), Ognennje versty (Огненные вёрсты, 1957), Telokhranitel (Телохранитель, 1979) og Sjestoj (Шестой, 1981). 

Raude westernar er ofte blitt samanlikna med spaghetti-western, sidan begge typar lokale landskap til å imitera den amerikanske vesten. EIn nytta særleg landskap i Jugoslavia, Mongolia og sørlege Sovjetunionen.

Osternar sett i austen føregjekk gjerne på steppene i Kaukasus eller ørkenane i Sentral-Asia. Typiske westernfigurar som «cowboyar» og «indianarar» blei erstatta av kaukasiske eller asiatiske figurar, som bandittar og haremsfolk. Eit kjent døme på sjangeren var White Sun of the Desert, som var svært populær i Sovjetunionen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ostern» frå ,  den 29. oktober 2021.  
 

Filmsjangrar
Sovjetisk kultur
Tyske ord og uttrykk
Ina Breivik

Ina Breivik () er ein norsk komikar og skodespelar. Ho er dagleg leiar i The Margots AS.

Komiprisen 
Ina Breivik har hatt ei rekkje nominasjonar i Komiprisen. Under Komiprisen 2006 var Breivik nominert som beste kvinnelege artist – revy og komedie. Året etter, i 2007, var Tres Amigas (med Linn Skåber, Ina Breivik og Lene Kongsvik Johansen) nominert til beste framsyning på scene. I 2008 var Breivik igjen nominert som beste kvinnelege artist – revy og komedie. Showet hennar, Margot – The Show, var òg nominert innanfor kategorien "Beste framsyning, scene". Under Komiprisen 2013 vart Breivik nominert til beste kvinnelege artist, revy og komedie Scene. I 2016 vart Breivik igjen nominert som Årets kvinnelege scenekomikar med showet Margot - alt i boks.

Show 
I 2009 medverka Breivik i «Hope/Breivik tur retur» (saman med Christine Hope). 

Breiviks show Margot fekk terningkast 6 av Bergens Tidende.

I oktober 2021 var Breivik aktuell i eit nytt show, Slipper Margot løs på helsevesenet, saman med Simon Andersen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ina Breivik» frå ,  den 29. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff 

 Ina Breivik som Margot i 'Margot utfordrer velferdsteknologien' på YouTube

Norske komikarar
Norske humoristar
Ole Johan Andersen

Ole Johan Andersen () er ein norsk forfattar og tidlegare politimann.

Andersen er fødd i  i Skien, og voks opp på Ulefoss i Telemark. Han jobba 40 år i politiet før han gjekk av med pensjon i 2009. Han var spesialutdanna innan rus og narkotika. I ein tiårs-periode leidde han fleire store narkotikasaker i Nordre Buskerud politidistrikt. Andersen skriv sannferdig krim som anten er opplevd av kollegaer eller han sjølv. Alle hendingane er reelle, men som regel tekne ut av samanhengen sin og sett inn i ei kriminalsak for å skapa spenning.

Bøker 
 1979 - Politihistorie for Hønefoss
 2013 - Kanalens mørke hemmelighet (rus-kriminalroman)
 2015 - Helvetesrus (rus-kriminalroman)
 2016 - Dødelig uenighet (rus-kriminalroman)
 2016 - Fluefangeren (rus- kriminalroman)
 2018 - Mot bedre vitende (rus-krimroman)
 2019 - Fanget i englestøv-nettet (rus-krimroman)
 2020 - På ville veier - mot ukjent mål (rus-krimroman)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ole Johan Andersen» frå ,  den 29. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Elefantus - Våre forfattere (arkivert nettside)
 

Folk frå Skien
Norske forfattarar
Roy Andersen

Roy Andersen () er ein norsk forfattar, historikar og journalist. 

Andersen har hovudfag i historie frå Universitetet i Oslo og vart vaktsjef i Nationen i 1998. Han har skrive biografiar om tidlegare overvakingssjef Asbjørn Bryhn og Henrik Angell. I 2011 kom boka Redningsmenn og lykkejegere ut. NRK TV sende i januar 2012 dokumentaren Reinsdyr, gull og julenissen basert på denne boka. Boka vart nominert til Brageprisen.

Bibliografi 

 Stein og jord Cappelen, 1986. ISBN 82-02-10657-5
 Fra Berger : roman Gyldendal, 1991. ISBN 82-05-20461-6
 Sin egen fiende : et portrett av Asbjørn Bryhn Cappelen, 1992. ISBN 82-02-12930-3
 Henrik Angell : en nordmann på tvers Aschehoug, 2000. ISBN 82-03-29111-2
 1905 : spillet bak kulissene Aschehoug, 2005. ISBN 82-03-23126-8
 Striden om strandsonen : generalinspektoratet for Kystartilleriet 1899-2001 Eide, 2005. ISBN 82-514-0693-5
 Redningsmenn og lykkejegere. Norske pionerer i Alaska. Aschehoug, 2011. ISBN 82-03-29194-4
 Bringebærlandet : smaken av norsk sommer. Dinamo forlag, 2013. ISBN 978-82-8071-280-6

Vitskaplege artiklar 

 Ideologiske forutsetninger for den militære opprustningen i Norge 1890-1900 Historisk tidsskrift 1999 78: 48

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Roy Andersen» frå ,  den 29. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Roy Andersen i Forfattarkatalogen.no (arkivert nettside)

Norske historikarar
Norske forfattarar
Meta, Inc.

Meta Platforms, Inc., kjent som Facebook, Inc. fram til 28. oktober 2021, er eit amerikansk fleirnasjonalt teknologikonsern med hovudkontor i Menlo Park, California. Det er morselskapet til Facebook og dotterselskapa til tenesta. Det er eit av verdas mest verdifulle selskap og er rekna som ein av «dei fem store» IT-selskapa i USA, saman med Amazon, Alphabet, Apple og Microsoft. Selskapet genererer dei fleste av inntektene ved sal av annonseplasseringar til marknadsførarar.

Meta tilbyr andre produkt og tenester, inkludert Facebook Messenger, Facebook Watch og Facebook Portal. Det har også kjøpt opp Giphy og Mapillary, og eig 9,99 % av aksjane i Jio Platforms.

I oktober 2021 rapporterte medium at morselskapet til Facebook hadde planar om å endre namnet til å «reflektere fokuset på å byggje opp eit metavers». Selskapet skifta namn til Meta seinare same månad, den 28. oktober. Namnet «Meta» kjem av gresk og tyder 'bortanfor', som indikerer det futuristiske motivet bak.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Skipingar i 2004
USA-amerikanske IT-føretak
Maren Agdestein

Maren Agdestein () er ein norsk forfattar og bloggar oppvaksen i Asker. Ho har ei mastergrad i medievitskap frå Universitetet i Bergen, og gjekk ut frå Forfatterstudiet i Bø i 2006

Agdestein er aktiv bloggar på nettstaden Spillpikene.no, der ho skriv om videospel. Ho har òg jobba som spelmeldar i VG, Adresseavisen og Natt&Dag, og har særleg skrive om kvinner og videospel. 

Ho debuterte med boka Dataspill på Cappelen Damm i 2011. Utgivinga er forfatta saman med Bår Stenvik og illustrert av Rune Markhus, og fekk gull i kategorien Fakta og oppslag/Barne- og ungdomslitteratur på prisutdelinga Årets vakreste bøker i 2012.

Bøker 

 2011: Dataspill (Cappelen Damm). Utgjeve saman med Bår Stenvik og illustrert av Rune Markhus. ISBN 978-82-02-34362-0

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Maren Agdestein» frå ,  den 29. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff 

 Spillpikene
 Nettpresentasjon

 Årets venaste bøker 2012 (Aftanposten.no 29.03 .12)

Norske forfattarar
Astrid E. Kruse Andersen

Astrid Eline Kruse Andersen () var ein norsk fysioterapeut. Ho var ein pioner innan fødselsførebuande arbeid i Noreg, og gav ut boka Å få barn i 2005. 

Ho gifta seg i 5. juli 1951 med Bjørn G. Andersen (1924–2012) og dei fekk 4 barn. Ho er dotter av lærar og sokneprest Just Kruse (1886–1962) og Grete Eline Kruse (1893–1959), søster til Erling O. Kruse (1922–2016), kusine til Birger Tvedt (1910–2002) og svigerinne til Aksel Aarhaug (1921–2000).

Barndom 
Kruse Andersen voks opp i Oslo og kom til Svalbard med familien i 1935. Faren var prest og skulemeister i Longyearbyen. M.a. starta og leidde ho der den nordlegaste speidartroppen i verda, ei livslang interesse som førte til at ho møtte dåverande prinsesse Elizabeth under krigen. Skolegangen vart avbroten av 2. verdskrigen, då familien vart evakuert under dramatiske omstende til Skottland i 1941. Ho heldt fram skulegangen ved St. Dennis jenteskule i Edinburgh, som på dette tidspunktet var evakuert til Drumlanrig Castle i Dumfries i Skottland, og tok etter kvart høgare utdanning i England.

Utdanning 
Kruse Andersen er utdanna innan fysisk fostring av barn og unge ved Liverpool Physical Training College, og tok eksamen som fysioterapeut ved Royal Southern Hospital i England. Begge stader vart det gitt undervisning i fødselsførebuingar og barselgymnastikk. Utdanninga vart avslutta med øvste avdeling ved Gymnastikkskolen (i dag Idrettshøgskolen) i Oslo og etterutdanning ved Oslo Ortopediske Institutt (i dag Statens Fysioterapihøgskole).

Karriere 
Professor Jørgen Løvset (1896-1981) ved Kvinneklinikken i Bergen oppmoda Kruse Andersen til å søket stillinga som fysioterapeaut her og ho leidde barselgymnanastikken ved Kvinneklinikken. Ho undervite om fødselsførebuingar og barselgymnastikk for jordmordelevane i Bergen og leidde treningsgrupper med dei. Ho vart overflytta og underviste i fødselsførebuingar og barselgymnastikk ved Oslo Ortopediske Institutt (i dag Statens Fysioterapihøgskole) der ho òg starta opp dei første «svangerskapskursa» i Noreg i 1951. Ho var sidan ei drivande kraft i dette arbeidet i Noreg med utstrekt kursing og foredragsverksemd for helsepersonell. Også når ho var med ektemannen Bjørn G. Andersen under stipendiatperioden hans ved Yale University, og ho jobba som fysioterapeut ved Grace New Haven University Hospital, var svangerskapskurs på dagsordenen. Kruse Andersen forelas i periodar ved Statens Jordmorskole og Statens Fysioterapiskole i Bergen etter at familien flytta dit. I ei årrekkje dreiv ho fødselsførebuande kurs og barseltrening både i Bergen, Oslo og Asker, og var ein av pionerane innanfor dette arbeidet i Noreg.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Astrid E. Kruse Andersen» frå ,  den 29. oktober 2021.

Litteratur 

 Andersen, Astrid E. Kruse (2005). Å få barn. Oslo: Kolofon. s. 1-91. ISBN 97-88230001-31-8. 
 
 Kruse, Bård (1988). Kruseboka. Sandefjord. s. 1-274.  

Norske sakprosaforfattarar
Norske fysioterapeutar
Krasnaja Poljana

Krasnaja Poljana (russisk Красная Поляна, 'Den raude glenna' eller 'Den vakre glenna') er ein skistad nordaust for Sotsji i Russland. Han ligg under administrasjonen til Sotsji. Staden hadde 4 772 innbyggarar ved byrjinga av 2015.

Under Vinter-OL 2014 blei det halde konkurransar i langrenn, skiskyting, alpint, snowboard og fleire i Krasnaja Poljana. Det alpine anlegget blir kalla Roza Chutor (Роза Хутор) og ligg cirka 6 km aust for sjølve Krasnaja Poljana.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Krasnaja Poljana» frå ,  den 29. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff

Vintersportstader i Russland
Krasnodar kraj
Sotsji