alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Greatest Remix Hits 4

Greatest Remix Hits 4 er eit remiksalbum av den australske songaren Kylie Minogue. Albumet vart opphavleg utgjeve eksklusivt i Australia 21. august 1998. Albumet inneheld sjeldne og tidlegare utilgjengelege remiksar av songar frå Minogues studioalbum frå 1987 til 1992.

Sporliste 
CD 1
«What Do I Have to Do?» (Movers and Shakers 12" Mix) – 8:49
«The Loco-Motion» (Girl Meets Boy Mix) – 3:15
«Made in Heaven» (Heaven Scent 12" Mix) – 5:46
«Wouldn't Change a Thing» (Espagna Mix) – 5:51
«Better the Devil You Know» (Alternative 7" Mix) – 3:20
«Things Can Only Get Better» (Original 12" Mix) – 7:12
«The Loco-Motion» (Kohaku Mix) – 5:59
«Let's Get to It» (Tony King 12" Mix) – 6:00
«What Kind of Fool (Heard All That Before)» (Pete Waterman's 12" Master Mix) – 6:50

CD 2
«I Should Be So Lucky» (Extended Mix) – 6:08
«The Loco-Motion» (7" version) – 3:07
«Hand on Your Heart» (Smokin' Remix) – 5:34
«I Am the One for You» – 3:12
«Step Back in Time» (Tony King Remix) – 7:30
«Too Much of a Good Thing» (Original 12" Mix) – 5:51
«If You Were with Me Now» – 3:12
«Finer Feelings» (Brothers in Rhythm Ambient Reprise) – 3:58
«Celebration» (AKA Good Times Mix) – 8:06

Bakgrunnsstoff 
Greatest Remix Hits 4 på Allmusic

Kylie Minogue-album
Samlealbum frå 1998
Brasilstraumen

Brasilstraumen er ein havstraum med varmt vatn som renn sørover langs sørkysten av Brasil til munningen av Río de la Plata. Straumen vert skapt av ei grein av sørekvatorstraumen i Sør-Atlanteren, der denne straumen møter Sør-Amerika ved Cabo São Roque (ca 7 ºS). Han er ein vestleg grensestraumen som Golfstraumen og er på mange måtar den sørlege motparten, men er langt grunnare og svakare. Han renn sørover frå ekvator til vestavindsbeltet der han møter Falklandstraumen (35–40 °S) og bøyer av austover. 

Straumen fører relativt varmt og salt vatn, og har straumstyrker på 1–2 knop (50–100 cm/s).

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Brazil Current» frå ,  den 6. september 2011.

Bakgrunnsstoff
 The Brazil Current

Havstraumar i Atlanterhavet
Brasiliansk geografi
Breport

Ein breport er ein tunnel ved fronten av ein isbre. Tunnelen er skapt av elva av smeltevatn som kjem ut av breen. Slike tunnelar er farlege og kan lett rase saman.

Sjå òg
Speilsalen

Kjelder

Isbrear
Bredemd sjø

Ein bredemd sjø eller bresjø eller ein sjø som er demd opp av ein isbre. Dei vert ofte danna i sidedalane til ein isbre, mellom isen og fjellet, men dei kan òg dannast i senkingar oppå sjølve isen, men er då som regel små. Om dei vert danna under isen i store senkingar vert dei kalla subglasiale sjøar. Subglasiale sjøar er vanlege på Island der varmen frå dei vulkanske områda smeltar breen på undersida. 

Om isen kollapsar slik at dei bredemde sjøane vert raskt tømde, kan det føre til katastrofale flaumar. På Island vert slike uttømingar kalla jøkulhlaup, og har ofte ført til øydeleggingar på vegar og bruer. I Noreg har ein òg tidlegare hatt bresjøar som har ført til farlege flaumar, mellom anna Brimkjelen ved Jostedalsbreen og fleire sjøar under Svartisen. Den mest kjende bresjøen i Noreg er Demmevatnet som vert demd opp av ein vestleg utløpar av Hardangerjøkulen, Rembesdalskåki. Vasstrykket frå sjøen løfta opp breen og rann under isen og medførte alvorlege flaumar i Simadalen, mellom anna i 1893 og 1937. Etter flaumen i 1893 vart det bygd ein tappingstunnel gjennom fjellet for å hindre vasstande i å verte stor noko til å skape flaum. 

Under den siste istida vart det danna særs store bredemde sjøar. Dei kunne ligge mellom isskiljet og hovudvasskiljet eller danna lange uregelmessike råk langs dalsidene. Ein har funne strandlijer og terrassar (seter) med sand og silt (kvabb) frå slike sjøar nord i Gudbrandsdalen og Østerdalen. Jutulhogget vart til dømes grave ut av vatnet frå ein stor sjø, Nedre Glomsjø, i Østerdalen som flauma over i Tylldalen.

Bredemde sjøar gjev hovudsakleg grus og finmateriale kalla kvabb som avsetningar. Kvabb er eit særs fruktbar jordsmonn og er mellom anna kjend frå Red River Valley i Nord-Dakota i USA. Kvabb i Noreg ligg som regel for høgt til at han kan nyttast som dyrkingsjord i stort omfang.

Kjelder
Börje Kullenberg

Börje Kullenberg () var ein svensk oseanograf. 

Han var professor i oseanografi i Göteborg frå 1956 til 1972. Han er særleg kjend for å ha utvikla eit apparat som kunne hente opp lange sedimentprøvar frå havbotn. Desse kunne verte opp til 20 meter lange. Han nytta seg av det hydrostatiske trykket til vatnet for å skyve prøverøytet langt ned i havbotn. Eit slikt røyr vert kalla Kullenbergs lodd. Dette vart mellom anna nytta første gong under Albatross-ekspedisjonen i 1947-1948.

Kjelder

Svenske oseanografar
Oseanografiprofessorar
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Californiastraumen

Californiastraumen er ein havstraum i Stillehavet som renn sørover langs vestkysten av Nord-Amerika, frå utanfor sørlege område av British Columbia til utanfor sørenden av Baja California. Straumen er ein austleg grensestraum og ein del av nordstillehavsvirvelen. Straumen fører til oppvelling ved kysten, der kaldt, og næringsrikt vatn strøymer opp frå djupare vasslag. Det kjølige vatnet gjer at ein ofte får tåke på kysten av California. 

Ein smalare og svakare motstraum, Davidsonstraumen, flyttar stundom varmare vatn nordover om vinteren. Under El Niño-hendignar vert Californiastraumen forstyrra. Dette som fører til mindre planteplankton, som igjen påverkar heile næringskjeda i havområdet, som både fisk, sjøfugl og havpattedyr.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «California Current» frå ,  den 6. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Carina Stanton. Warmer oceans may be killing West Coast marine life.  Seattle Times.  13 July 2005.  Retrieved 22 March 2008.
Mann, K.H., Lazier, J.R.N.  2006.  Dynamics of Marine Ecosystems:  Biological-Physical Interactions in the Oceans.  Third Edition.  Blackwell Publishing.  pp. 166–167, 194-204.
Schwing, M.R., Mendelssohn, R., Bograd, S.J.  2003.  El Nino Impacts of the California Current Ecosystem.  Report produced by NOAA Fisheries, Southwest Fisheries Science Center. 1-8.
 

Havstraumar i Stillehavet
Det internasjonale havforskingsrådet

Det internasjonale havforskingsrådet (International Council for the Exploration of the Sea (ICES) eller Conseil International de l'Exploration de la Mer (CIEM) vart skipa 22. juli 1902 i København av åtte nordeuropeiske kyststatar: Danmark, Finland, Nederland, Noreg, Russland, Storbritannia, Sverige og Tyskland. Organisasjonen har sete i København.

ICES har i dag 20 medlemsland, idet Belgia, Canada, Estland, Frankrike, Irland, Island, Latvia, Polen, Portugal, Spania og USA seinare har slutta seg til organisasjonen. I tillegg har seks land observatørstatus: Australia, Chile, Hellas, New Zealand, Peru og Sør-Afrika. To internasjonale ikkje-statlege organisasjonar har fått observatørstatus: Worldwide Fund for Nature og BirdLife International.

I byrjinga var ICES ein vitskapleg organisasjon som arbeidde med praktiske fiskerispørsmål, og eit tverrfagleg forum for marine studium. I dag er ICES ein moderne, mellomstatleg organisasjon for havforsking, og eit rådgjevande organ for fiskeriforvaltninga i medlemslanda. Det siste arbeidsområdet er delegert til ein rådgjevande komite for fiskeriforvaltning - Advisory Committee on Fishery Management (ACFM).

ACFM har definert nivå på dei ulike gytebestandane til fiskeartane, der dei opererer med ei nedre grense som ikkje kan underskridast utan at bestanden vert  svekka. Han definerer òg ein føre-var-grense som ligg noko høgare, og der styresmaktene ved underskriding blir tilrådd å iverksetje tiltak som kan få bestanden opp på eit tryggare nivå.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Det internasjonale havforskningsrådet» frå ,  den 6. september 2011.

Bakgrunnsstoff

Le CIEM fête ses cent ans 

Havforskingsrådet
Skipingar i 1902
Cromwellstraumen

Cromwellstraumen er ein havstraum som renn som ein understraum austover langs ekvator i Stillehavet, under den vestoverretta ekvatorstraumen. Han er observart frå Galapagosøyane på 91 ºV til omkring 160 ºV, ein avstand på nær 8000 km. Cromwellstraumen er symmetrisk om ekvator, og strekkjer seg omkring 150 km på begge sider. Vertikalt strekkjer han seg frå kring 20 meter djupne til kring 200 meter djupne. Straumen er kraftigast omkring 50-100 m ned, og er der over 1 m/s. Han transporterer omtrent like mykje vatn som det Floridastraumen transporterer gjennom Floridasundet, kring 30 millionar kubikkmeter per sekund. Straumen er merkverdig stabil. Ein har òg funne ein tilsvarande understraum ved ekvator i Atlanterhavet. 

Cromwellstraumen vart oppdaga i 1952 av Townsend Cromwell, ein forskar ved Honolulu Laboratory.

Townsend Cromwell
Oseanografen Townsend Cromwell oppdaga straumen som i dag ber namnet hans då han forska på driving i ekvatorområdet i Stillehavet. Han omkom i 1958 då flyet hans styrta på veg til ein oseanografiekspedisjon.

Vekselverknad med El Niño
El Niño fører til ei reversering av dei normale havstraumane i Stillehavet. Overflatevatnet vert blese vestover av passatvindane og djupare vatn vert tvungen opp i aust for å erstatte vatnet. No og då strøymer dette vatnet attende over havet og fører varmt vatn til austkysten av Stillehavet. Når ein ikkje har El Niño-år vert Cromwellstraumen tvungen til overflata av ein undervassvulkan nær Galapagosøyane, ein prosess kalla oppvelling. Under El Niño-år skjer ikkje dette og farvatnet kring øyane er derfor langt varmare under ein El Niño enn i normale år.

Effekt på dyrelivet
Cromwellstraumen er både oksygen- og næringsrik, og mykje fisk held seg i straumen. Ein får oppvelling nær Galapagosøyane og dette fører det næringsrike vatnet til overflata for galapagospingvinar. Oppvellinga er derimot noko sporadisk og når han uteblir påverkar dette heile næringskjeden i området.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cromwell Current» frå ,  den 6. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Havstraumar i Stillehavet
Dag Klaveness

Dag Klaveness ()  er ein norsk biolog og limnolog, med cand. real i botanikk (marin botanikk, 1971) og doktorgradskompetanse (1978) på arbeid med mineraldannande mikroorganismar.

Klaveness vart universitetslektor i limnologi frå 1974, professor frå 1992 ved Universitetet i Oslo. Han har hatt forskingsopphald i USA og Frankrike, feltarbeid i Sargassohavet, i norske fjordar og kystfarvatn og i skandinaviske innsjøar i låglandet og i høgfjellet.

Som biolog har han hovudsakleg arbeidt med eukaryote mikroorganismar i økologisk og evolusjonær samanheng, medan limnologien opnar for studiet av tydinga deira i dei mest forskjelligarta akvatiske miljø. Han har òg studert og skrive om fenologien til plantar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dag Klaveness» frå ,  den 6. september 2011.

Bakgrunnsstoff 

 Dag Klaveness på UiO
 Våren - når kommer den ? Apollon nr. 1/1998, 42-45. 
 Fra kontemplasjon til kommers. Apollon nr. 3/2001  
 Ukjent livsform i havet gir svar på evolusjonsutviklingen Publisert 19.12.2006 

Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske biologiprofessorar
Norske biologar
Norske limnologar
Dana-ekspedisjonane

Dana-ekspedisjonane var ei rekkje danske marinbiologiske ekspedisjonar med fire forskjellige fartøy med same namn. Det siste av dei vart ferdigbygd i 1981.

Mest kjend er tokta til Sargassohavet og Vestindia under leiinga til Johannes Schmidt, på jakt etter gyteområda til ålen. I 1928-1930 vart «Dana» (II) sendt på jordomsegling for Carlsbergfondets oceanografiske dybhavsekspedition. Materialet frå desse store ekspedisjonane utgjer dei såkalla Dana-samlingane, som vert handsama av Carlsbergfondet.

Kjelder

Danske ekspedisjonar
Oseanografiske ekspedisjonar
Vitskap i 1920-åra
Den antarktiske konvergensen

Den antarktiske konvergensen er den antarktiske polare frontsonen, det vil seie polarfronten på den sørlege halvkula. Ved den antarktiske konvergensen møter kalde antarktiske vassmasser dei varmare subantarktiske vassmassene. Fenomenet finst langs ei linje rundt Antarktika, i Atlanterhavet og Indiahavet kring 50 ºS og i Stillehavet noko lenger sør, kring 60 ºS, men posisjonen til frontsonen varierer både gjennom året og frå år til år.

Kaldt overflatevatn frå Sørishavet søkk under det varmare og dermed lettare vatnet frå dei sørlege delane av Stillehavet, Atlanterhavet og Indiahavet. Denne sonen er 32 til 48 km brei, og blandinga av vassmassane fører til stor marin produktivitet, spesielt for antarktisk krill. Når vatnet søkk spreiar det seg nordover i ei djupne på kring 1000 meter. I Atlanterhavet kan ein spore dette vatnet heilt nord for ekvator sidan det har lågt saltinnhald.

Polarfronten på den nordlege halvkula skapar ikkje dette fenomenet på grunn av landmassane som omkranser den polaren regionen.

Den antarktiske konvergensen er ikkje berre eit skilje mellom to hydrologiske regionar, men han separerer òg område med særeige marint liv og ulike klima.

Sør-Shetlandsøyane, Sør-Orknøyane, Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane, Bouvetøya, Heard- og McDonaldøyane ligg sør for den antarktiske konvergensen.

Kerguelen ligg omtrent på konvergensen, medan Falklandsøyane, Prince Edwardøyane, Crozetøyane, Île Amsterdam, Île Saint-Paul, Tierra del Fuego og Macquarieøya ligg nord for konvergensen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Den antarktiske konvergens» frå ,  den 6. september 2011.

Bakgrunnsstoff 

Norsk polarinstitutt – Antarktis
GRID-Arendal – Kart over den antarktiske konvergensen

Sjå òg
 Den sørlege polarsirkelen

Miljø i Antarktis
Sørishavet
Den austaustralske straumen

Den austaustralske straumen (EAC) er ein havstraum som flyttar varmt vatn i retning med klokka ned austkysten av Australia. Han er den største havstraumen nær kysten av Australia. Straumen har kjelde i det tropiske Korallhavet utanfor nordaustkysten av Australia. Han kan nå ein styrke på opp til sju knop i det noko grunnare farvatnet på den australske kontinentalsokkelen, men er som regel mellom to og tre knop. Straumen kjem av ein straumvirvel i Tasmanhavet mellom Australia og New Zealand. Straumen transporterer tropisk marint dyreliv til område i subtropiske område langs søraustkysten av Australia.

I populærkulturen
I animasjonefilmem til Disney og Pixar frå 2003, Finding Nemo, vert Den austaustarlske straumen vist som ein motorveg som fisk og skjelpadder nyttar for å reise ned austkysten av Australia. Dette stemmer til ein viss grad, sidan store mengder fisk kvar sommar vert først av stad frå Great Barrier Reef til hamna i Sydney og vidare sørover.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «East Australian Current» frå ,  den 6. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Bilete av Den austaustralske straumen.
 Havoverflatetemperatur og straumar, New South Wales.

Austaustarlske straumen
Austaustarlske straumen
Den baltiske straumen

Den baltiske straumen er ein havstraum som fører brakkvatn ut av Austersjøen, samstundes som ein saltare straum frå Skagerrak fører vatn inn i Austersjøen. Saliniteten i den inngåande understraumen, 28 ‰ er dobbelt så stor som i den utgåande overflatestraumen, 14 ‰ salt. På grunn av at tilsiget frå elvene og nedbør er mykje større enn fordampinga vert det ført dobbelt så mykje vatn ut gjennom sunda ved Danmark, som det kjem inn. På den måten vert saltinnhaldet i Austersjøen halde konstant. 

I Skagerrak går Den baltiske straumen over i Den norske kyststraumen, som følgjer sørkysten av Noreg. 

Sidan dei indre områda av Austersjøen frys til om vinteren, er det kaldt vatn som vert ført med Den baltiske straumen til Skagerrak. Dette kalde vatnet gjer at det oftare oppstår tåke langs kysten av det sørleg Noreg om våren enn til andre tider av året, då varm luft strøymer over den kalde sjøen.

Kjelder

Baltiske
Baltiske straumen
Den nordatlantiske straumen

Den nordatlantiske straumen er ein kraftig, varm havstraum som driv Golfstraumen nordaustover. Vest for Irland deler han seg i to. Ei grein, Kanaristraumen, går sørover, medan den andre held fram nordover til kysten av Nordvest-Europa. Ein meiner at straumen har ein stor innverknad på gjere klimaet mildt i området, men det òg enkelte som meiner dette er feil. Andre greiner er Irmingerstraumen og Den norske atlanterhavsstraumen. Han er driven av den globale termohaline sirkulasjonen og vert ofte rekna som ein del av den vinddrivne Golfstraumen som går lenger aust og nord frå den nordamerikanske kysten, over Atlanterhavet mot Nordishavet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «North Atlantic Current» frå ,  den 6. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 The North Atlantic Current. Elizabeth Rowe, Arthur J. Mariano, Edward H. Ryan, The Cooperative Institute for Marine and Atmospheric Studies

Nordatlantiske straumen
Nordatlantiske straumen
Den norske atlanterhavsstraumen

Den norske atlanterhavsstraumen (òg kalla Norskehavsstraumen) er ein havstraum som er ei grein av Den nordatlantiske straumen som går inn i Norskehavet. Han vert stundom rekna som ein del av Golfstraumen. Mesteparten av vatnet strøymer inn mellom Færøyane og Shetlandsøyane. Straumen har her ei djupne på kring 600 meter. Vatnet har ein middeltemperatur på kring 8 ºC og ein salinitet på 35,4 ‰. Straumstyrken kan i overflata kome opp i 0,3 m/s. 

Straumen følgjer skråninga til kontinentalsokkelen utanfor vestkysten av Noreg og deler seg utanfor Troms med ei grein inn i Barentshavet som Nordkappstraumen og ei anna grein vidare mot nord i retning av Svalbard som Vestspitsbergenstraumen. I nord vert straumen avkjølt og blandar seg med omliggande vassmassar, slik at temperaturen har fall til 5 ºC og saliniteten til kring 35 ‰. Vestspitsbergenstraumen transporterer relativt varmt og salt vatn inn i Nordishavet gjennom Framsundet, der han dukkar under det ferskare overflatelaget.

Kjelder

Havstraumar i Atlanterhavet
Norskehavet
Det ekvatoriale straumsystemet

Det ekvatoriale straumsystemet eller Ekvatorialstraumen er eit straumsystem som består av tre havstraumar langs ekvator, i tillegg til ein understraum. Desse er: 
Nordekvatorialstraumen
Sørekvatorialstraumen
Den ekvatoriale motstraumen
 Den ekvatoriale understraumen, i Stillehavet kalla Cromwellstraumen.

Dei to første er breie og grunne og strøymer vestover, medan motstraumen er smalare og går mot aust mellom dei to første.

Straumsystemet vert drive av passatvindane og har ein styrke på kring 0,5 til 2 knop. Det ekvatoriale straumsystemet er mest utvikla i Stillehavet, men finst òg i Atlanterhavet, og i vinterhalvåret i Indiahavet.

Kjelder

Havstraumar
Den ekvatoriale motstraumen

Den ekvatoriale motstraumen er ein havstraum i Stillehavet og Indiahavet som strøymer frå vest mot aust, ved om lag 5 ºN. Motstraumane kjem av at dei balanserer dei vestlege havstraumane i desse hava som er Nord- og Sørekvatorialstraumen. I El Niño-år vert denne straumen forsterka i Stillehavet.

Sjå òg
 Det ekvatoriale straumsystemet
 Guineastraumen, ein liknande havstraum i Atlanterhavet. 
 Walkersirkulasjonen
 Humboldtstraumen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Equatorial Counter Current» frå ,  den 6. september 2011.  
 

Ekvatoriale motstraumen
Ekvatoriale motstraumen
Nordekvatorialstraumen

Nordekvatorialstraumen eller Den nordlige ekvatorialstraumen er ein havstraum i Stillehavet og Atlanterhavet som strøymer frå aust mot vest mellom 10 ºN og 20 ºN. Han er sørsida av ein subtropiske virvel som går med klokka. Trass i namnet er ikkje Nordekvatorialstraumen i kontakt med ekvator. I begge hava er han skild frå ekvatorsirkulasjonen av Den ekvatoriale motstraumen, som strøymer austover. Sør for motstraumen ligg Sørekvatorialstraumen. 

Nordekvatorialstraumen er brei, ca. 1000–1500 km, og eit par hundre meter grunn. Det ekvatoriale straumsystemet han er ein del av blir drive av passatvindane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «North Equatorial Current» frå ,  den 6. september 2011.  

Havstraumar i Stillehavet
Havstraumar i Atlanterhavet
Sørekvatorialstraumen

Sørekvatorialstraumen er ein havstraum i Stillehavet, Atlanterhavet og Indiahavet som renn frå aust til vest mellom ekvator og om lag 20 ºS. I Stillehavet og Atlanterhavet strekkjer han seg over ekvator til om lag 5 ºN.

På den sørlege halvkula er Sørekvatorialstraumen den vestoverretta delen av særs store subtropiske havvirvlar. Desse virvlane vert drivne av ein kombinasjon av passatvindane i tropane og vestavindsbeltet ved 30 ºS gjennom ein heller komplisert prosess som omfattar forsterking i vestlege grensestraumar.

Ved ekvator vert Sørekvatorialstraumen driven direkte av passatvindane som bles frå aust mot vest.

I Indiahavet er den vestoverretta Sørekvatorialstraumen velutvikla berre sør for ekvator. Direkte over ekvator snur vinden to gonger årleg under monsunane, så overflatestraumen der kan verte både austleg og vestleg.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «South Equatorial Current» frå , den 6. september 2011. 
 

Havstraumar i Stillehavet
Havstraumar i Atlanterhavet
Havstraumar i Indiahavet
Deutsches Hydrographisches Institut

Deutsches Hydrographisches Institut (norsk Det tyske hydrografiske instituttet) er ein forskingsinstitusjon for mellom anna oseanografi og sjømåling. Det vart oppretta i 1946 som eit framhald av Deutsche Seewarte, som vart grunnlagd i 1875. Det har sete i Hamburg. 

Instituttet publiserer mellom anna Deutsche Hydrographische Zeitschrift. Den meteorologiske avdelinga er i dag overført til Seewetteramt.

Kjelder

Tyske styresmakter
Havforskingsinstitutt
Dimiktisk

Dimiktisk er eit omgrep nytta om innsjøar som sirkulerer fritt to gonger i året, haustfullsirkulasjon og vårfullsirkulasjon. 

Det er ein termisk innsjøtype som vil sei at tempeaturen i dei øvste vasslaga er lågare enn 4 ºC om vinteren og høgare enn 4 ºC om sommaren. Ferskvatn har maksimal tettleik når temperaturen er 4 ºC. Sirkulasjonsperiodane skjer når temperaturen i overflatelaget er nær 4 °C, som det er om hausten og våren. Sidan dette vasslaget då vil vere tyngre enn vasslag med andre temperaturar, vil vatnet søkke og blande seg med andre vasslag. 

Innsjøane i dei tempererte sonene på jorda er typisk dimiktiske.

Kjelder

Innsjøar
Djupnemålar

Ein djupnemålar er eit apparat eller hjelpemiddel til å måle djupna på sjøen med. Tidlegare brukte ein loddline, medan ein i dag som regel nyttar ekkolodd.

Oseanografiske instrument
Loddline

Loddline eller loddsnor var eit hjelpemiddel for å måle vassdjupna ved kystnavigering før ein hadde ekkolodd.

Snora bestod av eit lodd, ofte i bly, med ei snor som var lang nok til å nå botn på ganske djupt vatn. Snora var utstyrt med knutar (knop eller stikk) av ulikt slag som markerte kor mykje av snora som var sloppe ut. Han som skulle lodde djupna måtte først og fremst mæle at der var seglingsdjupne. Når skipperen var usikker, vart segla og dermed farten redusert slik at eit godt kasta lodd ville stå loddrett stramt når segldjupnelengda var sleppt ut.

Loddmannen vart ofte så flink at han ved hjelp av hovudrekning kunne seie kor djupt der var medan loddlina stod skeivt i vatnet.

Var ein på leting etter god ankergrunn, trongst både djupnemål og opplysning om det var sand eller steinbotn. Dette vart løyst ved å smørje lodda inn med feitt. Kom det opp med sand eller gjørme, var den saka grei.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Loddline» frå ,  den 6. september 2011.  
 

Navigasjonsinstrument
Oseanografiske instrument
Batyskaf

Ein batyskaf eller eit djupvasskip er ein ubåtliknande, sjølvgåande djupvassfarkost som består av ein kabin tilsvarande ein batysfære festa under ein tank fylt med væske som til dømes bensin.

Auguste Piccard, som fann opp den første batyskafen, konstruerte namnet batyskaf av dei greske orda βάθος (bathys), «djupn» og σκάφος (skaphos), «skip».

Den første batyskafen var «FNRS-2», bygd i Belgia av Piccard. Batteridrivne, elektriske motorar sørgde for framdrifta.

Den andre batyskafen til Piccard var «Trieste», som vart kjøpt av den amerikanske marinen i 1957. I 1960 sette «Trieste» ein uslåeleg verdsrekord ved å dykke ned til botnen av Challengerdjupet, det djupaste punktet i Marianegropa, som blir rekna for å vere det djupaste punktet i verdshava.

Sjå òg
Djupvassfartøy

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Batyskaf» frå ,  den 6. september 2011.

Bakgrunnsstoff 
Den amerikanske marine si skildring av dykket, med bilete (engelsk) 
Ei anna skildring av dykket (engelsk)

Båttypar
Ubåtar