alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Uthaugen

Uhaugen er ein gard på Fedje som høyrer til Nedrelandet. Nedrelandet omfattar den nedre delen av matrikkelgarden nr. 168, altså alle bruka utanom Kopper og Husa. I motsetnad til desse to vart Uthaugen og dei andre bruka på Nedrelandet kalla plassar i skriftlege kjelder. Desse var både mindre og hadde dårlegare jord enn Kopper og Husa. 

I tidlege kjelder vart Uthaugen og Opphaugen, berre kalla Haugen. Dette gjorde det vanskeleg å skilje dei frå kvarandre, men ein veit at det er snakk om to forskjellige gardar ved at dei aldri er ført opp etter kvarandre i skattelistene. I daglegtalen vert Uthaugen oftast omtalt som «Haugen», medan Opphaugen vart kalla «i Haugen», dette stemmer òg med brukarnamna i dei gamle kjeldene. Uttalen av namnet er «høyen». Garden er første gong nemnt i skriftlege kjelder i 1563, og første gongen namnet vart skrive fullt ut som Uthaugen var i 1644. 

Uthaugen ligg på ei halvøy i Husavågen. Halvøya dannar ein liten haug, som har gjeve namn til garden. Forstavinga «ut» er truleg for å skilje garden frå Opphaugen og Uthaugen var då garden som litt ut mot sjøen. Ein del av bruket er Smiholmen som ligg midt i Husavågen.

Kjelder 
 

Gardar på Fedje
Eide på Fedje

Eide er ein gard på Fedje som høyrer til Nedrelandet. Nedrelandet omfattar den nedre delen av matrikkelgarden nr. 168, altså alle bruka utanom Kopper og Husa. I motsetnad til desse to vart Eide og dei andre bruka på Nedrelandet kalla plassar i skriftlege kjelder. Desse var både mindre og hadde dårlegare jord enn Kopper og Husa. 

Som namnet viser til så ligg garden på eit eid eller ei landtunge mellom to vågar og mellom gardane Uthaugen og Muren. Garden vart første gong nemnd i skriftlege kjelder i 1590. Uttalen av namnet er «eie» i daglegtalen.

Kjelder 
 

Gardar på Fedje
Blåstokken

Blåstokken var ein gard på Fedje som høyrte til Nedrelandet. Nedrelandet omfattar den nedre delen av matrikkelgarden nr. 168, altså alle bruka utanom Kopper og Husa. I motsetnad til desse to vart Blåstokken og dei andre bruka på Nedrelandet kalla plassar i skriftlege kjelder. Desse var både mindre og hadde dårlegare jord enn Kopper og Husa. 

Garden var av dei eldste på Fedje og vart første gong nemnd i 1522. Garden låg ved Kyrkjevågen på ein del av området som høyrer til Brotet i dag. I 1777 vart garden delt mellom brukarane på Brotet og Grenda. 

Namnet kan kome av ei høgd, ein stakk.

Kjelder

Fotnotar

Gardar på Fedje
Beyoncé Knowles

Beyoncé Giselle Knowles () er ein  R&B- og popsongar frå USA. Ho er også komponist, plateprodusent, skodespelar, dansar og motedesignar. Knowles blei først kjent som medlem av Destiny's Child, men er seinare blitt stjerne som soloartist, ofte kalla berre med førenamnet Beyoncé (engelsk uttale /biˈjɒn.seɪ/).

Utgjevingar 
 2003 - Dangerously in Love («Work It Out», «'03 Bonnie & Clyde», «Crazy in Love», «Baby Boy», «Me, Myself and I», «Naughty Girl»)
 2004 - Live at Wembley
 2003/2004 - Dangerously in Love World Tour
 2004 - Verizon Ladies First Tour (med Alicia Keys og Missy Elliott)
 2006 - B'Day / B'Day Deluxe Edition («Check on It», «Déjà Vu», «Ring the Alarm», «Upgrade U», «Irreplaceable», «Listen», «Beautiful Liar», «Get Me Bodied»)
 2007 - B'Day Anthology Video Album
 2007 - Irreemplazable («Irreemplazable», «Get Me Bodied (Timbaland Remix)»)
 2007 - The Beyoncé Experience Live

 2007 - The Beyoncé Experience

2008/2009 
 2008 - I Am... Sasha Fierce / I Am... Sasha Fierce Deluxe Edition («If I Were a Boy», «Single Ladies (Put a Ring on It)», «Halo», «Diva», «Ego», «Sweet Dreams»)
 2009 - Above and Beyoncé - Video Collection & Dance Mixes
 2009 - I Am... Sasha Fierce Platinum Edition

 2009 - I Am... Tour

Filmografi 
 2001 Carmen: A Hip Hopera, «Carmen»
 2002 Austin Powers in Goldmember, «Foxxy Cleopatra»
 2003 The Fighting Temptations, «Lilly»
 2004 Jay Z - Fade to Black (orig. Fade to Black)
 2006 Dreamgirls, «Deena Jones»
 2006 The Pink Panther, «Xania»
 2008 Cadillac Records, «Etta James»
 2009 Obsessed, «Beth Charles»

Bakgrunnsstoff 
 Beyoncé Online 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske R&B-musikarar
Folk frå Houston
Grammy-vinnarar
Ivor Novello-prisvinnarar
Brit Award-vinnarar
Kvinnelege songarar
USA-amerikanske dansarar
Brotet på Fedje

Brotet er ein gard på Fedje som høyrer til Nedrelandet. Nedrelandet omfattar den nedre delen av matrikkelgarden nr. 168, altså alle bruka utanom Kopper og Husa. I motsetnad til desse to vart Brotet og dei andre bruka på Nedrelandet kalla plassar i skriftlege kjelder. Desse var både mindre og hadde dårlegare jord enn Kopper og Husa. 

I tidlege kjelder vart garden kalla Sturen og han vart første gong nemnd i 1640. Namnet Sturen kjem av stoð og tyder «stolpe» eller «høgd». Namnet har same opphav som nabogarden Stuberg, og kan derfor ha vorte skild ut frå denne. Namnet Brotet vart første gong nemnd i 1746, men dei to namna vart nytta om ein annan dei neste hundre åra. Namnet Brotet kjem truleg av det gammalnorske «brot», som tyder brink eller bratt helling.

Kjelder

Kjelder i tekst 

Gardar på Fedje
Grenda på Fedje

Grenda er ein gard på Fedje som høyrer til Nedrelandet. Nedrelandet omfattar den nedre delen av matrikkelgarden nr. 168, altså alle bruka utanom Kopper og Husa. I motsetnad til desse to vart Grenda og dei andre bruka på Nedrelandet kalla plassar i skriftlege kjelder. Desse var både mindre og hadde dårlegare jord enn Kopper og Husa. 

Grenda ligg mellom Muren, Stuberg, Opphaugen og Kopper. Garden vart nemnd første gong i 1620, og det kan sjå ut til at Grenda vart skild ut frå Muren. Uttalen av namnet er «grennæ».

Kjelder 
 

Gardar på Fedje
Muren på Fedje

Muren er ein gard på Fedje som høyrer til Nedrelandet. Nedrelandet omfattar den nedre delen av matrikkelgarden nr. 168, altså alle bruka utanom Kopper og Husa. I motsetnad til desse to vart Muren og dei andre bruka på Nedrelandet kalla plassar i skriftlege kjelder. Desse var både mindre og hadde dårlegare jord enn Kopper og Husa. 

Muren vart første gong nemnd i skriftlege kjelder i 1590. Garden ligg mellom Eide på eine sida og Stuberg og Grenda på den andre. Kyrkja står på tomta til dette bruket, og i seinare tid vart det bygd fryseri og postkontor her.

Utskilde tomtar 
Det første skulehuset på Fedje vart bygd på Muren i 1851, etter at Fedje hadde hatt eigen skule sidan 1838. Tomta låg halvvegs mellom Muren og Grendaberget. I 1866 vart det bygd nytt skulehus, men folketalet på Fedje voks raskt denne tida, og det vart derfor i 1895 rive ned og bygd opp att både høgare og lengre. Skulebygget hadde då plass til opp mot 65 born fordelt på to etasjar. Då skulen vart flytta til Kopper vart det gamle skulehuset rive og tomta seld til privatpersonar. 

I 1981 fekk Fedje Fryseri AS skøyte på bruket Tuften på Muren. I 1985 fekk Fedje fiskeindustri AS skøyte og fleire bruk vart slått saman med bruk på Steinborg. Fedje Fiskeindustri dreiv her med slakteri og pakkeri av laks, og dei hadde eit oppdrettsanlegg for laks. Det vart starta røyking av laks i 1987. Feie Røykeri AS, som vart stifta i 1989, er den noverande leigetakarane, og dei driv med slakting og pakking av laks og fiskeforedling. Dei har kring 50 tilsette.

Kjelder 
 

Gardar på Fedje
Stuberg

Stuberg er ein gard på Fedje som høyrer til Nedrelandet. Nedrelandet omfattar den nedre delen av matrikkelgarden nr. 168, altså alle bruka utanom Kopper og Husa. I motsetnad til desse to vart Stuberg og dei andre bruka på Nedrelandet kalla plassar i skriftlege kjelder. Desse var både mindre og hadde dårlegare jord enn Kopper og Husa. 

Den første delen av namnet kjem av det gammalnorske «stoð». Dette tyder stolpe eller støtte, og kan vere knytt til det bratte berget der Stuberg ligg. Stuberg er ein av dei eldste gardane på Fedje og vart først nemnd i 1522. 

Garden ligg sentralt ved hovudhamna mellom Muren, Grenda og Vika. I 1970 fekk Statens vegvesen ei tomt på garden og det vart bygd ferjekai for bilferja MF «Fedje». Sambandet var til Rossneset i Radøy og Hoplandssjøen i Austrheim fram til 1990, då det vart bygd nytt ferjeleie på Sævrøyna i Austrheim.

Kjelder

Fotnotar 

Gardar på Fedje
Rock and Roll Hall of Fame

Rock and Roll Hall of Fame and Museum er eit æresgalleri og museum i Cleveland i Ohio, tileigna kjende og innverknadsrike utøvarar av rock and roll.

Sidan 1986 har eit lite tal personar blitt innsett i æresgalleriet i ein årleg seremoni i New York. Den første gruppa medlemmer, som blei innsett den 23. januar, inkluderte Chuck Berry, James Brown, Ray Charles, Fats Domino, The Everly Brothers, Buddy Holly, Jerry Lee Lewis og Elvis Presley.

Musikarar og grupper er no kvalifiserte til medlemskap 25 år etter første plateutgjeving.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Rockens æresgalleri» frå , den 22. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

 
Skipingar i 1986
Rock and roll
Museum i USA
Ohio
Æresgalleri
Pete Best

Pete Best () er ein britisk musikar, mest kjend som den opphavlege trommeslagaren i The Beatles.

Etter dei flytta frå India til Liverpool i 1945, starta mor hans, Mona Best, The Casbah Coffee Club i kjellaren i huset til Best i Liverpool. Kafeen vart særs populær og The Beatles (då kjend som The Quarrymen) spelte nokre av dei første konsertane sine her. Best spelte her først med bandet sitt The Black Jacks, og seinare med The Beatles.

Best vart med The Beatles den 12. august 1960, berre dagen før dei reiste til Hamburg for å halde konsertar. Han vart invitert etter at dei hadde sett Best spela med The Blackjacks i The Casbah Club i Liverpool.

Pete Best vart sparka frå gruppa to år seinare, den 16. august 1962, men fekk aldri vite den eksakte årsaka til dette. Det kan ha vore at han ikkje passa inn stilmessig. Han arbeidde seinare som embetsmann i 20 år, før han starta The Pete Best Band.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Pete Best» frå , den 22. februar 2009. 
 

Engelske trommeslagarar
Folk frå Britisk India
The Beatles
Brian Epstein

Brian Samuel Epstein () var ein britisk musikkentrepenør og manager for The Beatles. Gjennom familieselskapet NEMS (North End Music Stores) var han òg manager for fleire andre artistar som Gerry & The Pacemakers, Billy J. Kramer and the Dakotas, Cilla Black og The Remo Four. 

The Beatles spelte inn ein demo i Decca sine studio, som Epstein betalte for. Seinare overtalte han George Martin om å lytte til opptaka, sidan Decca ikkje var interessert i å signere The Beatles. Epstein fekk så tilbod om kontrakt (etter Martin hadde møtt gruppa) hos EMI-avdelinga Parlophone, sjølv om dei tidlegare hadde fått avslag hos nesten alle andre britiske plateselskap. 

Epstein døydde av ein uheldig narkotikaoverdose i heimen sin i London i august 1967. Epstein har fått æra for suksessen The Beatles oppnådde tidleg i karrieren ved måten han styrte bandet på og hans sans for stil. Paul McCartney sa om Epstein: «Om nokon var den femte Beatle, så var det Brian»

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Brian Epstein» frå , den 22. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell heimeside
 Epstein-biografi
 Epstein på IMDB
 Fyne Times - Brian Epstein

The Beatles
Engelske musikkmanagerar
Folk frå Liverpool
The Quarrymen

The Quarrymen er eit engelsk skiffleband som vart starta i Liverpool mot slutten av 1956 av John Lennon og fleire skulekameratar. Namnet på bandet var inspirert av Quarry Bank High school, som Lennon og andre bandmedlemmer gjekk på. Mor til Lennon, Julia Lennon, lærte Lennon og Eric Griffiths korleis å stemme gitaren på same måte som ein banjo og lærte dei enkle akkordar og songar. 

Etter å ha starta bandet The Blackjacks, foreslo Pete Shotton å endre namnet til The Quarrymen, etter ei linje i skulesongen til Quarry Bank. The Quarrymen spelte på festar, skuledansar, ein kino og på skifflekonkurransar for amatørar før Paul McCartney kom med i bandet. George Harrison kom berre med i bandet fordi McCartney insisterte, sidan Lennon meinte Harrison var altfor ung. Den første innspelinga deira var «That'll Be the Day» (av Buddy Holly) og «In Spite of All the Danger» (av McCartney og Harrison).

Etter at Stuart Sutcliffe kom med i bandet, foreslo han å endre namnet til The Beatles, men dei vart først The Silver Beetles og så The Silver Beats, før dei omsider hamna på The Beatles i 1960. På 40-årsjubileet for det første møtet mellom Lennon og McCartney, kom fem av dei opphavlege bandmedlemmene saman (Griffiths, Shotton, Rod Davis, Len Garry, John Duff Lowe og Colin Hanton) og spelte i lag i Liverpool. Denne utgåva av bandet spelar framleis i lag og har stundom turnear internasjonalt.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «The Quarrymen» frå , den 22. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 Davies, Hunter The Quarrymen, (London: Omnibus Press, 2001)
 Harry, Bill The Ultimate Beatles Encyclopedia, (London: Virgin Publications, 1992)
 
 Shotton, Pete og Shaffner, Nicholas John Lennon—In My Life, (New York: Stein og Day, 1983)
 
 Wheeler, Scott(2005), Charlie Lennon: Uncle To A Beatle, (Boulder, Colorado: Outskirts Press, 2005)

Bakgrunnsstoff 
 Original Quarrymen
 The Beatles-tidslinje 
 Konsertliste 
 Catherine E. Doyle: "From Blackjacks to Beatles: How the Fab Four Evolved"
 The Quarrymen sine første innspelingar
 Ken Brown

Engelske musikkgrupper
Musikkgrupper skipa i 1956
The Beatles
Skifflemusikarar
Around and Around

«Around and Around» er ein rockesong skriven av Chuck Berry. Songen vart gjeven ut som B-side til singelen Johnny B. Goode i 1958.

Andre utgåver
The Rolling Stones spelte inn ei utgåve av songen på det andre amerikanske albumet deira, 12 X 5, i 1964. The Animals spelte òg inn songen i 1964. 

David Bowie spelte inn songen i 1971, produsert av Ken Scott med tittelen «Round and Round». Han vart gjeve ut som B-sida til singelen «Drive-In Saturday» i april 1973. Dette er ein av dei sjeldnare innspelingane til Bowie. Han finst på samleplatene Rare (1983) ogSound + Vision. Ei biletdiskutgåve finst i både RCA Life Time og Fashion Picture Disc Set. I 2002 vart han gjeven ut på bonusplata som følgde 30-årsjubileumsutgåva til The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars.

Andre artistar som har spelt songen er the Grateful Dead, som spelte han over 400 gonger på konsertar mellom 1970 og 1994. Han er med på 19 Grateful Dead-album.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Around and Around» frå , den 22. februar 2009. 
 

Singlar frå 1958
Songar frå 1958
Chuck Berry-songar
Rolling Stones-songar
The Animals-songar
David Bowie-songar
Grateful Dead-songar
Songar skrivne av Chuck Berry
Songar produserte av Ken Scott
.38 Special-songar
Nanker Phelge

Nanker Phelge eller Nanker/Phelge var eit pseudonym som The Rolling Stones nytta i perioden 1963-1965 for fleire songar som heile gruppa hadde skrive i lag. Medlemmane som Nanker Phelge viser til er då Mick Jagger/Brian Jones/Keith Richards/Charlie Watts/Bill Wyman.

Sjå òg 
 Jagger/Richards

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nanker Phelge» frå , den 22. februar 2009. 
 

The Rolling Stones
Fiktive musikarar
Låtskrivargrupper
Time Is on My Side

«Time Is on My Side» er ein song skriven av Jerry Ragovoy (under pseudonymet Norman Meade). Han vart først spelt inn av jazztrombonisten Kai Winding and his Orchestra i 1963, og spelt inn på nytt med ekstra tekst av Jimmy Norman av både soulsongarinna Irma Thomas og The Rolling Stones i 1964.

Orignalutgåva til Kai Winding kom til etter at han ønskte å gå i ei meir kommersiell og rytmisk retning. Songen vart produsert av Creed Taylor og inneheldt korvokal av Cissy Houston, Dionne Warwick og Dee Dee Warwick. Tidleg i 1964 spelte Irma Thomas inn ein gospel-aktig versjon av songen, som B-side til singelen hennar «Anyone Who Knows What Love Is (Will Understand)».

The Rolling Stones-versjonen
The Rolling Stones spelte inn to versjonar av songen i 1964. Den første med orgelintro vart gjeve ut i USA som singel i 1964 og på albumet 12 X 5. Den betre nyinnspelinga med gitarintro vart gjeve ut i Storbritannia i januar 1965 på albumet The Rolling Stones No. 2. Det er denne utgåva som er med på alle «Best of»-plater av bandet. Begge Rolling Stones-utgåvene inneheld fleire element frå Irma Thomas-versjonen, som utropa mellom teksten på refrenget, monologen i midten av songen og gitarsoloen oppå monologen. 

Singelen vart den første hitten til The Rolling Stones i USA og nådde sjetteplass på Billboard Pop Singles Chart. Då dei spelte «Time Is on My Side» på deira første opptreden på The Ed Sullivan Show, var Sullivan sjokkert over framføringa og erklærte at han aldri skulle invitere dei tilbake, men dette gjorde han likevel fleire gonger seinare.

Medverkande
 Mick Jaggersolovokal, tamburin
 Keith Richardssologitar,korvokal
 Brian Jonesrytmegitar, korvokal
 Bill Wymanbass, korvokal
 Charlie Wattstrommer
 Ian Stewartorgel

Salslister

Andre versjonar 
«Time Is on My Side» har sidan vorte spelt av fleire artistar, som Michael Bolton, Cat Power, Hattie Littles, Wilson Pickett, Brian Poole and the Tremeloes, The Pretty Things, Paul Revere and the Raiders, Kim Wilson, Tracy Nelson, Patti Smith og The Moody Blues.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:Time Is on My Side» frå , den 22. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 http://www.cover-vs-original.com/song-20.html
 http://www.bjbear71.com/Winding/Kai-Verve45.html
 http://www.songfacts.com/detail.php?id=417
 http://www.secondhandsongs.com/song/17201.html 
 http://www.jimmynorman.net/src/legends_timeisonmyside.html 
 http://www.granatino.com/sdresource/11wnew.htm

Bakgrunnsstoff 
 Irma Thomas

Singlar frå 1963
Songar frå 1963
Singlar frå 1964
Songar skrivne av Jerry Ragovoy
Songar om New Orleans
The Moody Blues-songar
Decca Records-singlar
London Records-singlar
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Songar produserte av The Glimmer Twins
Verve Records-singlar
Rolling Stones-songar
The Moody Blues-songar
Paul Revere & the Raiders-songar
Wilson Pickett-songar
Patti Smith-songar
Keith Richards-songar
George Jones-songar
Vanessa Carlton-songar
It’s All Over Now

«It’s All Over Now» er ein song skriven av Bobby Womack og Shirley Womack. Han vart først gjeve ut av The Valentinos med Bobby Womack. Singelen nådde Billboard Hot 100 i juni 1964 og vart verande der i to veker med ein 94. plass som høgaste plassering. The Rolling Stones spelte inn ei utgåve av songen som gjekk til topps på singellista i Storbritannia

The Rolling Stones-utgåva 
The Valentinos-versjonen av songen vart spelt til the Rolling Stones under den første nordamerikanske tureneen deira i juni 1964. Etter bandet høyrte songen spelte dei han sjølv inn ni dagar seinare i Chess Studios i Chicago. Bobby Womack ønskte i starten av the Stones ikkje spelte inn songen, og at dei fekk finne seg sin eigen song. Då dei første honorara kom inn etter salet av the Rolling Stones-singelen sa han at Mick Jagger kunne få kva song han ville. Singelen var den tredje the Stones gav ut i Statane og han nådde 26. plass på singellista og vart seinare gjeven ut på det andre amerikanske albumet deira, 12 X 5. Då singelen vart gjeve ut i Storbritannia gjekk songen heilt til topps på singellista, den første førsteplassen dei oppnådde.

Medverkande 
 Mick Jagger - solovokal, perkusjon
 Keith Richards - sologitar, korvokal
 Brian Jones- rytmegitar, korvokal
 Bill Wyman - bassgitar
 Charlie Watts - trommer

Andre versjonar 
Songen er spelt av fleire andre artistar, som Waylon Jennings, Rod Stewart, Molly Hatchet, Ducks Deluxe, The Sharks, The Grateful Dead, AC/DC, Social Distortion, Arno, Nils Lofgren og Ry Cooder.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «It's All Over Now» frå , den 22. februar 2009. 
 

Songar frå 1964
Singlar frå 1964
Rolling Stones-songar
Rod Stewart-songar
Ry Cooder-songar
Molly Hatchet-songar
Under the Boardwalk

«Under the Boardwalk» er ein song skriven av Kenny Young og Arthur Resnick og spelt inn av The Drifters i 1964. Singelen nådde fjerdeplass på den amerikanske singellista. 

Songen skulle spelast inn 21. mai 1964, men vokalisten i bandet, Rudy Lewis, døydde uventa av ein heroinoverdose kvelden før. Lewis hadde sunge på alle hittane deira sidan Ben E. King hadde forlate bandet i 1960. I staden for å finne ein ny innspelingsdato, vart den tidlegare vokalisten i Drifters, Johnny Moore, ført tilbake for innspelinga. Innspelinga vart ein suksess og singelen gjekk heilt til fjerdeplass på Billboard Hot 100.

«Under the Boardwalk» har vorte spelt inn fleire gonger sidan, mellom andre av The Beach Boys, The Rolling Stones, John Mellencamp, The Undertones, Bette Midler og Tom Tom Club. 

Songen er rangert på 487. plass på musikkmagasinet Rolling Stone' si liste over dei 500 største songane gjennom tidene.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Under the Boardwalk» frå , den 22. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1964
Songar frå 1964
The Drifters-songar
Rolling Stones-songar
 489
Skeeter Davis-songar
Sam & Dave-songar
Mud-songar
Tom Tom Club-songar
Rickie Lee Jones-songar
John Mellencamp-songar
Bruce Willis-songar
Lynn Anderson-songar
Bette Midler-songar
The Beach Boys-songar
Inner Circle-songar
Guy Sebastian-songar
Susie Q

«Susie Q» er ein song skriven av songar og gitarist Dale Hawkins i 1957. Singelen hans nådde 27. plass på den amerikanske poplista smae året. Han skreiv songen med gitarist James Burton, men då songen kom ut vart Stan Lewis, eigaren av Jewel/Paula Records og Eleanor Broadwater, kona til radioverten Gene Nobles, òg tilskriven som medlåtskrivarar sidan dette gav dei inntekter frå singelsalet.

Andre utgåver 

Mange andre artistar har spelt songen (ofte kalla «Suzie Q», «Suzy Q» eller «Suzi Q»). Den mest kjende utgåva er truleg av Creedence Clearwater Revival på debtualbumet deira frå 1968. Versjonen deira er 8:37 minuttar lang og på singelen vart han delt i to og plassert på begge sider av plata. Gitarriffet som John Fogerty spelar under den andre gitarsoloen er frå Howlin' Wolf sin «Smokestack Lightning».

I 1963 spelte bluesrockgitaristen Lonnie Mack inn ei utgåve av songen, som ein instrumental. Han gav han både ut som singel og på debutalbumet The Wham of that Memphis Man.

Gene Vincent spelte songen i 1964 på albumet Shakin' up A Storm 

The Rolling Stones gjorde ei utgåve av songen på albumet deira 12 X 5 i 1964, og på The Rolling Stones No. 2 som kom i 1965. 

Andre artistar som har spelt songen er The Everly Brothers, Linda McCartney, Johnny Rivers, Gene Summers og The Velvet Underground.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Susie Q» frå , den 22. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1957
Singlar frå 1957
Singlar frå 1968
The Everly Brothers-songar
Rolling Stones-songar
Creedence Clearwater Revival-songar
Swamp rock
Gene Vincent-songar
Johnny Rivers-songar
José Feliciano-songar
Tony Joe White-songar
Gene Summers-songar
Carl Perkins-songar
Bobby McFerrin-songar
John Fogerty-songar
Phish-songar
Chet Atkins-songar
Johnny Hallyday-songar
Lonnie Mack-songar
Bob Dylan-songar
Suzi Quatro-songar
The Rolling Stones No. 2

The Rolling Stones No. 2 er det andre britiske albumet til The Rolling Stones. Albumet er frå 1965 og som debutalbumet året før inneheld The Rolling Stones No. 2 stort sett coverversjonar av R&B-songar, i tillegg til tre songar av låtskrivarduoen Jagger/Richards.

Plateomslaget var det same som for 12 X 5, det andre amerikanske albumet til the Stones, som kom i oktober 1964, og dei fleste songane på The Rolling Stones No. 2 vart gjevne ut på det komande amerikanske albumet The Rolling Stones, Now!. Andrew Loog Oldham var produsent på albumet, som vart innspelt no og då i Storbritannia og USA i løpet av 1964. 

Albumet vart ein stor hit i Storbritannia då det kom ut. Det låg 10 veker på førsteplass tidleg i 1965 og vart eit av dei bestseljande albuma i heimlandet dette året.

Innhald

Medverkande
The Rolling Stones
Mick Jagger – solovokal , munnspel , tamburin 
Keith Richards – elektrisk gitar , korvokal , akustisk gitar 
Brian Jones – elektrisk gitar , perkusjon , korvokal 
Bill Wyman – bassgitar , korvokal 
Charlie Watts – trommer 

Andre medverkande
Jack Nitzsche – piano 
Ian Stewart – piano , orgel

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Rolling Stones No. 2» frå ,  den 25. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Musikkalbum frå 1965
Album produserte av Andrew Loog Oldham
Decca Records-album
Rolling Stones-album