alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Peter Cetera

Peter Paul Cetera () er ein amerikansk songar, låtskrivar, bassist og produsent som er mest kjend som originalt medlem i rockegruppa Chicago og ein suksessrik solokarriere. Som soloartist har han gjeve ut seks singlar som har nådd topp 40 i USA, mellom anna to som nådde toppen av Billboard Hot 100-lista.

Karriere
Cetera spelte i eit band kalla the Exceptions då han seint i 1967 vart rekruttert til eit anna band, Chicago Transit Authority, for å spele bass. Tidleg i 1970-åra hadde Chicago vorte eit av dei mest populære banda i AMerika med jazzrock-hittar som  «Does Anybody Really Know What Time It Is?» og «Saturday in the Park», mange av dei med Cetera på vokal. I 1976 skreiv han den florlette balladen «If You Leave Me Now», og då denne nådde toppen av salslistene byrja Chicago å spele meir musikk i same softrock-stilen i åra som følgde. Det gjekk ikkje like bra med bandet mot slutten av tiåret, men i 1982 vendte Chicago attende til toppen av hitlistene  med «Hard to Say I'm Sorry» og fleire store hittar, som «Hard Habit to Break» og «You're the Inspiration», følgde. 

Sjølv om Cetera spelte inn debutalbumet sitt i 1981, vart han vereande fulltidsmedlem med Chicago fram til 1985. Då han slutta i bandet gjekk han raskt til toppen av listene med «The Glory of Love», den første singelen frå albumet Solitude/Solitaire, som i tillegg var kjenningsmelodien til filmen The Karate Kid, Part II. Same året hadde han nok ein stor hit med «The Next Time I Fall», ein duett med Amy Grant. Eit år seinare produserte han Agnetha Fältskog sitt I Stand Alone, og i 1988 gav han ut One More Story med ein ny duett, «After All», med Cher. Etter ein fire år lang pause gav han ut World Falling Down, som vart det siste albumet hans for Warner Bros. One Clear Voice kom ut i 1995, og i 1997 gav Cetera ut samleplata  You're the Inspiration, med gamle hittar og nye songar. Cetera vendte attende til rampelyset i 2001 med Another Perfect World. I 2004 gav han ut julealbumet You Just Gotta Love Christmas.

Diskografi
 1981 – Peter Cetera #143 US
 1986 – Solitude/Solitaire #23 US (2x platina), #56 UK
 1988 – One More Story #58 US (gull)
 1992 – World Falling Down #163 US (gull)
 1995 – One Clear Voice
 1997 – You're the Inspiration: A Collection #134 US (gull)
 2001 – Another Perfect World
 2004 – You Just Gotta Love Christmas

Singlar

Filmmusikk
 1982 – Summer Lovers – «Hard to Say I'm Sorry"
 1983 - Two of a Kind - «Prima Donna"
 1986 – The Karate Kid, Part II – «Glory of Love"
 1987 – Princess from the Moon (jp) – «Stay With Me"
 1987 – Three Men and a Baby – «Daddy's Girl"
 1989 – Chances Are – «After All» (with Cher)
 1990 – Pretty Woman – «No Explanation"

Fjernsyn
 1990 – Baywatch – kjenningsmelodien (berre sesong 1) «Save Me»
 2010 – Tim and Eric Awesome Show, Great Job! – Greene Machine

KjelderDenne artikkelen bygger på «Peter Cetera» frå ,  den 29. august 2014, med kjelder.''

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske softrockartistar
USA-amerikanske songar-låtskrivarar
Chicago-medlemmar
Musikarar frå Chicago
Taisija Tsjentsjyk

Taisija Filippovna Tsjentsjik () var ein høgdehoppar frå Pryluky i Ukraina som tevla for Sovjetunionen. Ho vart europameister i høgdehopp i 1966 og tok OL-bronse i same øvinga i 1964.

Aktiv
Tsjentsjik vart sovjetmeister i høgdehopp i 1957, 1958 og 1959. Under europameisterskapen 1958 i Stockholm vann ho sølvmedaljen med 1,70 meter, sju centimeter bak den suverene Iolanda Balaș frå Romania. I 1959 sette Tsjentsjik ny personleg rekord med 1,78 meter. Ho vart nummer fem i høgdetevlinga under sommarleikane i Roma med 1,68 meter. 

I 1962 enda ho på sjetteplassen i europameisterskapen 1962 i Beograd med 1,64 meter. Året etter vann høgdehopptevlinga i universiaden i Porto Alegre med 1,72 meter. Under dei olympiske leikane 1964 i Tokyo tangerte ho sin personlege rekord på 1,78 meter og vann OL-bronsen, der Iolanda Balaș for fjerde gong på rad vann ein suveren siger i dei store meisterskapane. Same sesongen vart ho sovjetisk meister i øvinga for fjerde og siste gong. 

Høgdepunktet for høgdehopparen Tsjentsjik kom i europameisterskapen 1966 i Budapest, der Balaș ikkje stilte til start. Tsjentsjik vann med 1,75 meter, medan landslagskollega Ljudmila Komleva tok sølv med 1,73 m. I 1967 vart Tsjentsjik europeisk innandørmeister i Sofia ved å gå over 1,76 meter.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Taissija Filippowna Tschentschik» frå ,  den 29. august 2014.  
 

Sovjetiske høgdehopparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Glass Houses

Glass Houses er det sjuande studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut 10. mars 1980. Det inneheld den første songen til Joel som nådde førsteplassen på Billboard-lista i USA, «It's Still Rock and Roll to Me». Sjølve albumet nådde òg toppen av albumlista, der det låg i seks veker, og vart rangert på fjerdeplass for heile 1980 av Billboard. Albumet det 41. mestseljande albumet i 1980-åra med salstal i USA aleine på 7,1 millionar. I 1981 vann Joel Grammyprisen for beste mannlege rock med Glass Houses.

Bakgrunn 
Albumet var det tredje samarbeidet mellom Joel og produsenten Phil Ramone, etter The Stranger and 52nd Street.

Det opnar med glas som knuser og var eit meir rocka album enn dei tidlegare albuma til Joel. På omslaget ser ein Joel som er i ferd med å kaste ein stein inn i eit glashus. 

Som musikkjournalistar, som Stephen Thomas Erlewine, meiner at albumet var Joel sitt svar på New Wave og punkrock. Joel nemner begge desse to sjangrane i teksten på songen «It's Still Rock & Roll To Me». Erlewine konluderer, «Albumet er nok ikkje punk -- det kan vere konseptet hans om punk -- men Glass Houses er uansett det næraste Joel nokon gong kom til eit reint rockealbum.»

Innhald

Medverkande
Billy Joel – synthesizerar, munnspel, piano, trekkspel, vokal
Dave Brown – akustisk gitar, elektrisk gitar
Richie Cannata – orgel, fløyte, saksofon
Liberty DeVitto – perkusjon, trommer
Russell Javors – akustisk gitar, elektrisk gitar
Doug Stegmeyer – bass

Produksjon
Produsent: Phil Ramone
Lydteknikar: Jim Boyer
Assisterande lydteknikar: Bradshaw Leigh
Mastering: Ted Jensen
Fotografi Jim Houghton

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Glass Houses» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-album
Musikkalbum frå 1980
Album produserte av Phil Ramone
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Mobile Fidelity Sound Lab-album
Nummer-ein-album i Canada
Nummer-ein-album i USA
You May Be Right av Billy Joel

«You May Be Right» er ein song skriven og framført av Billy Joel frå albumet Glass Houses i 1980. Songen vart gjeven ut som singel og denne nådde sjuandeplassen på den amerikanske singellista, men gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia slik dei føregåande singlane «All for Leyna» (UK #40) og «It's Still Rock and Roll to Me» (UK #14), hadde gjort. Den japanske singelen hadde «Close to the Borderline» som B-side. 

«You May Be Right» og «All for Leyna» vare berre 4 minuttar og 15 sekundar og er dei lengste songane på Glass Houses. «You May Be Right» vart òg med på Greatest Hits - Volumes I and II. Songen låner eit riff frå Buffalo Springfield-hitten «Rock and Roll Woman» på albumet Buffalo Springfield Again.

Songen vart nytta som kjenningsmelodi for fjernsynsshowet Dave's World, sungen av Southside Johnny. Songen vart framført av Garth Brooks i konsertvidoen This Is Garth Brooks frå Dallas, og av Brooks i 1997 i New York med Joel som gjest.

Songen er òg blitt spelt av AVAIL, Alvin and the Chipmunks, Keith Urban, The Vindictives, the New Directions glee club i Glee, Southside Johnny og Rock Bottom Remainders.

Medverkande 
Billy Joel: vokal, piano og munnspel
Dave Brown: elektrisk gitar
Richie Cannata: saksofon solo
Liberty DiVitto: trommer og perkusjon
Russell Javors: elektrisk gitar
Doug Stegmeyer: bassgitar

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You May Be Right (song)» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1980
Singlar frå 1980
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
New Wave-songar
Songar produserte av Phil Ramone
Alvin and the Chipmunks-songar
Southside Johnny & The Asbury Jukes-songar
Garth Brooks-songar
Keith Urban-songar
Sometimes a Fantasy

«Sometimes a Fantasy» er ein song av Billy Joel frå albumet Glass Houses i 1980. Songen vart gjeven ut som den siste singelen frå albumet og nådde 36. plasse på den amerikanske Billboard Hot 100.

Songen startar med at Joel slår eit nummer på ein telefon (som ein kan sjå på singelomslaget). Telefonnummeret som vert ringt er 516-673-1112.  Teksten handlar om ein seksuelt frustrert mann som prøver å overtyde kjærasten om ha telefonsex. Han forklarer at han er einsam sidan dei er langt borte frå kvarandre.

Musikkvideo
Videoen starta med Joel i senga og ringer nummeret til kvinna. Ho plukkar så opp telefonrøyret og musikken starta. Gjennom telefonen syng Joel teksten til ho. Mot slutten av videoen viser det seg at det heile var ein fantasi og at ingen svarte på telefonen.

Anna

Singelversjonen er 39 sekundar lengre enn albumversjonen. Albumversjonen tonar ut tidlegare enn singelversjonen. Singelversjonen er aldri gjeven ut andre stader.

Medverkande 
Billy Joel: vokal, piano and synthesizerar
Dave Brown: elektrisk gitar
Richie Cannata: orgel
Liberty DiVitto: trommer and perkusjon
Russell Javors: elektrisk gitar
Doug Stegmeyer: bassgitar

Lister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sometimes a Fantasy» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1980
Singlar frå 1980
Billy Joel-songar
New Wave-songar
Songar om telefonsamtalar
Songar produserte av Phil Ramone
Don't Ask Me Why av Billy Joel

«Don't Ask Me Why» er ein song av Billy Joel frå albumet Glass Houses i 1980. 

Teksten handlar om alt mogeleg i livet som har blitt sjølvsagte ting over tid. Songen har ein lettare visestil, som minner meir om songar frå tidlegare Joel-album enn den meir rocka stilen på resten av albumet. Akkompagnementet består av akustiske instrument og latinsk perkusjon, spelt i ein afrokubansk rytmisk stil. Ein latinskaktig pianosolo vert spelt i mellomspelet etter andre verset.

«Don't Ask Me Why» vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet og låg to veker på toppen av Adult Contemporary-lista og nådde 19. plassen på Billboard Hot 100 i USA.

Songern vart seinare gjeven ut på Greatest Hits Volume 2.

Lister

Medverkande 
Billy Joel: Vokal, piano
Dave Brown: Akustisk gitar
Liberty Devitto: Trommer og perkusjon
Russell Javors: Akustisk gitar
Doug Stegmeyer: Bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Don't Ask Me Why (Billy Joel song)» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1980
Singlar frå 1980
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone
It's Still Rock and Roll to Me

«It's Still Rock & Roll to Me» er ein song skriven og framført av Billy Joel frå albumet Glass Houses i 1980. Songen vart ein stor hitt og nådde toppen av Billboard Hot 100-lista i to veker sommaren 1980. Songen låg 11 veker inne på topp 10, og vart den sjuande største hitten i 1980 i USA.

Innhald
Songen er eit kynisk syn på musikkindustrien der manageren bed songaren om å framleis vere hip for dei yngre kjøparane («What's the matter with the car I'm driving? / Can't you tell that it's out of style?»). Songaren nektar å endre seg og hevdar at musikken vil vere relevant uansett korleis han ser ut. Songen eit stikk frå Joel til dei nye musikksjangrane som oppstod seint i 1970-åra (punk, funk, new wave) og har sjølv ein new wave-stil. Inspirasjonen til songen kom av ei melding om eit band Joel ikkje kjende musikken til. Musikkvideoen syner Joel som blandar element av new wave, punk og funk medan han speler inn ein musikkvideo. 

Singelen selde til platinaplate i USA. 

«Weird Al» Yankovic laga ein parodi av songen kalla «It's Still Billy Joel to Me» for Dr. Demento's Basement Tapes. Songen vart seinare spelt av Pretty Boy Floyd på demosamlinga deira The Vault 2. Drake Bell spelte inn songen i 2014 på Ready Steady Go!.

Medverkande 
Billy Joel: vokal, piano and elektrisk piano
Dave Brown: elektrisk gitar
Richie Cannata: saksofon solo
Liberty DeVitto: trommer and perkusjon
Russell Javors: elektrisk gitar
Doug Stegmeyer: bassgitar

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «It's Still Rock and Roll to Me» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
  / ⒞1980 Sony BMG channel
 

Songar frå 1980
Singlar frå 1980
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Phil Ramone
All for Leyna

«All for Leyna» er ein song by Billy Joel frå albumet Glass Houses i 1980. «All for Leyna» vart gjeven ut som singel i Storbritannia, der han nådde 40. plassen på singellista.

Teksten handlar om songaren som møter ei jente som heiter Leyna, og etter ein one-night stand, vert betatt av ho. Musikkvideoen til singelen syner Joel og bandet hans i studio.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «All for Leyna» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1980
Singlar frå 1980
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone
Kypros i Junior Eurovision Song Contest

Kypros debuterte i Junior Eurovision Song Contest i 2003 i København i Danmark, med songen «Mia efhí», framført på gresk av Theodóra Ráfti. Kypros har delteke åtte gongar, i perioden 2003 til 2016. Bidraga vart valde gjennom nasjonale finaler, arrangert av den kypriotiske kringkastaren Cyprus Broadcasting Corporation. I 2008 arrangerte Kypros tevlinga, som vart halden i Spyros Kyprianou Athletic Centre i Limassol.

I 2005 vart Kypros nøydd til å trekke seg frå tevlinga på grunn av at songen «Tsírko», framført av Réna Kyriakídi, vart anklaga for å vere for lik ein annan song. Dei kypriotiske sjåarane fekk likevel sjå og røyste i tevlinga.

I 2014 vende Kypros tilbake til tevlinga, etter fem års pause. Dei valde bidraget internt.

Bidraga i Junior Eurovision Song Contest

Røystegjeving

Galleri

Vertskap

Sjå òg
 Kypros i Eurovision Song Contest

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cyprus in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 29. august 2014.

Land i Junior Eurovision Song Contest
Dei alfonsinske tabellane

Dei alfonsinske tabellane (latin Tabulae Alphonsinae) er astronomiske tabellar utarbeidd etter oppdrag frå Alfons X av Castilla og León, av kring 50 arabiske, jødiske og kristne vitskapsmenn. Dei vart gjevne til han den dagen han tok over trona i 1252. 

Tabellane bygde på det ptolemaiske systemet, men var eit stort framskritt frå tabellane ein hadde tidlegare. Etter boktrykkarkunsten vart funnen opp, vart dei trykt fleire gonger, først i Venezia i 1483. Tabellane låg til grunn for undersøkingane til Copernicus.

Kjelder

«Alfonsinske tabeller» (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014.

Bakgrunnsstoff
 Astronomiske tabellar

Bøker frå 1200-talet
Astronomibøker
Astrologiske tekstar
Europeisk mellomalderastronomi
Bernard Lovell

Sir Alfred Charles Bernard Lovell () var ein engelsk fysikar og radioastronom.

Han var professor i radioastronomi ved University of Manchester og direktør for Nuffield Radio Astronomy Laboratories (Jodrell Bank) frå 1951 til 1981. Han er kjent for bygginga av det store radioteleskopet ved Jodrell Bank og for arbeid med radiokontroll av amerikanske og sovjetiske og russiske satellittar og romsondar. Han har skrive mange  avhandlingar innafor radio- og meteorastronomi i tillegg til fleire bøker, mellom anna Meteor Astronomy (1954), The Exploration of Space by Radio (1957), Our Present Knowledge of the Universe (1967), Out of the Zenith. Jodrell Bank 1957–70 (1973), Man's Relation to the Universe (1975), In the Centre of Immensities (1979) og Emerging Cosmology (1981).

Bibliografi

  

  

Lovell, Bernard (1958)  The Individual and the Universe BBC Reith Lectures

Kjelder
Alfred Charles Bernard, Sir Lovell. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/Alfred_Charles_Bernard%2C_Sir_Lovell.

Bakgrunnsstoff
 Bernard Lovell telling his life story at Web of Stories
 Article about Bernard Lovell's life, by John Bromley Davenport in The Daily Telegraph, 19 Apr 2011.

Jodrell Bank Observatory
Engelske astronomar
Engelske fysikarar
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Elevar ved University of Bristol
Radarpionerar
Royal Medal
Royal Astronomical Society sin gullmedalje
Alfvén-bølgje

Alfvén-bølgjer eller magneto-hydrodynamiske bølgjer er ein type elektromagnetiske bølgjer som forplantar seg i eit elektrisk plasma der det samstundes finst eit konstant magnetfelt. Slike bølgjer vart først skildra teoretisk av den svenske fysikaren H. O. G. Alfvén.

Kjelder
Alfvén-bølger. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/alfv%C3%A9n-b%C3%B8lger.

Alfvén-snøggleik
Den lågfrekvente relative permittiviteten  til eit magnetisert plasma er gjeven ved

der  er magnetisk feltstyrke,  er lysfarten,  er permeabilitet i vakuum, og  er den totale massetettleiken til dei ladde plasmapartiklane. Her går  over alle plasmatypar, både elektron og (få typar av) ion. 

Derfor må fasesnøggleiken til ei elektromagnetisk bølgje i eit slikt medium vere

eller 

der

er Alfvén-snøggleiken. Om , så er  . Når , så er  . Det vil si at ved høge felt eller låg tettleik, er snøggleiken til Alfvén-bølgja opp mot lysfarten, og Alfvén-bølgja vert ei vanleg elektromagnetisk bølgje.

Om ein ser bort frå bidraget frå elektrona til massetettleiken og tenkjer at det berre finst ein type ion, får vi

 in SI
 in CGS

der  er ionetalet-tettleiken og  er ionemassen.

Alfvén-tid
I plasmafysikk er Alfvén-tid  ein viktig tidsskapa for bølgjefeomen. Han er knytt til Alfvén-snøggleik med:

der  er den karakteristiske skalaen for systemet, til dømes  er den mindre radiusem til torusen i ein tokamak.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alfvén wave» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Mysterious Solar Ripples Detected Dave Mosher 2 September 2007 Space.com

Bølgjer i plasma
Mirfak

Mirfak (Alfa Persei, Alfa Per, α Persei, α Per) er den mest lyssterke stjerna nord i stjernebiletet av Persevs, så vidt sterkare enn den mest kjende stjerna, Algol. Ho har dei tradisjonelle namna Mirfak og Algenib og er ei cirkumpolar stjerne frå breiddegrader frå New York City og nordover. Ho har ein tilsynelatande storleiksklasse på 1,8, som gjer ho til ei av dei klåraste stjernene på himmelen. Mirfak ligg midt i ein stjernehop kalla Alfa Persei-hopen eller Melotte 20, som er lett synleg med kikkert og omfattar mange svkare stjerner i stjernebiletet. Avstanden til denne stjerna er 510 lysår.

Mirfak har ein masse som er kring 8,5 gonger solmassen, og ein radius som er kring 60 gonger radien til sola. Ho stråler 7 000 gonger sterkare enn sola med ein effektiv temperatur på 6 350 K, som gjev ho ein gul-kvit farge og ei klasse F-stjerne.

Kjelder 

Persei, Alfa
Persevs
Superkjemper klasse F
Stjerner med eigennamn
Alfa Persei-hopen
Gamma Pegasi

Gamma Pegasi (γ Peg) eller Algenib er ei stjerne i stjernebiletet Pegasus, i nedre venstre hjørne av asterismen Den store firkanten. Det tradisjonelle namnet Algenib er òg eit anna tradisjonelt namn for Mirfak. Den tilsynelatande storleiksklassen er +2,84 som gjer ho til den fjerde mest lyssterke stjerna i stjernebiletet. Avstanden frå jorda er kring 390 lysår med ein feilmargin på 5 %.

Stjerna er stor med nesten ni gonger solmassen og nær fem gonger solradien. Spektralklassen B2 IV indikerer at ho er ei subkjempestjerne som er i ferd med å brenne opp hydrogenet i kjernen og utvikle seg bort frå hovudserien. Gamma Pegasi har ein total luminositet på 5 840 gonger sola sin, med ein effektiv temperatur i den ytre atmosfæren på meir enn 21 000 K. Med denne temperaturen har stjerna ein blåkvit farge.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gamma Pegasi» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Pegasus
Pegasi, Gamma
Subkjemper klasse B
Beta Cephei-variabel
Stjerna Algol

Algol (Beta Per, β Persei, β Per), på folkemunne kalla Demonstjerna, er ei lys stjerne i stjernebiletet Persevs. Ho er ei av dei mest kjende formørkingsvariable dobbelstjerna, den første stjerna av denne typen som vart oppdaga. Ho var òg den første (ikkje-nova) variable stjerna som vart oppdaga. Algol er i røynda ei trippelstjerne (Beta Persei A, B og C) in der den store og lyse primærstjerna Beta Persei A vert regelmessig formørka av den mindre lyse Beta Persei B. Den tilsynelatande storleiken er vanlegvis nær konstant på 2,1, men går ned til 3,4 med ein periode på 2 dagar, 20 timar og 49 minuttar under ein 10 timar lang delvis formørking.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stjerna Algol» frå ,  den 30. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Algol-variabel
Arabiske ord og uttrykk
Persei, Beta
Hovudseriestjerner klasse B
Persei, 26
019356
014576
Subkjemper klasse K
Persevs
Stjerner med eigennamn
Objekt mindre enn 100 lysår frå jorda
Annelie Ehrhardt

Annelie Ehrhardt () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Ohrsleben i Sachsen-Anhalt, som tevla for Aust-Tyskland på 100 meter hekk. Ho vart olympisk meister i øvinga i 1972 og europameister i 1974.

Aktiv
Annelie Jahns vart europameister for juniorar i 1960. I 1970 sette ho personleg rekord på 100 m hekk på 12,90, ei tid heilt opp med verdstoppen. Året etter forbetra ho seg, som Annelie Ehrhardt, til 12,7, einast landsmannen Karin Balzer hadde betre tid. Ehrhardt deltok i europameisterskapen 1971 i Helsingfors og tok sølvmedaljen, Karin Balzer vann gullet.

I OL-sesongen 1972 dominerte Ehrhardt øvinga og forbetra verdsrekorden to gongar. Den siste sette ho under sommar-OL i München. Med tida 12,59 sekundar var ho fullstendig suveren, sølvvinnaren Valeria Bufanu frå Romania fekk notert 12,84. I friidretts-EM 1974 sikra Ehrhardt seg gullmedaljen på tida 12,66.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Annelie Ehrhardt» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Tyske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Ilona Bruzsenyák

Ilona Bruzsenyák () er ein ungarsk tidlegare friidrettsutøvar som vart europameister i lengdehopp i 1974.

Aktiv
I 1971 i Budapest presterte Bruzsenyák ein femkamp som gav henne sterke 4897 poeng, men ho deltok likevel ikkje i femkampen under EM i friidrett 1971 i Helsingfors. Ho sprang derimot ein av etappane for Ungarns lag som vart nummer fem i 4x100 m stafett. Under dei olympiske leikane i München i 1972 oppnådde ho 4419 poeng i femkampen og vart nummer åtte, medan ho i lengdehopp kom på tiandeplass med 6,39 meter.

Høgdepunktet for Bruzsenyák kom i europameisterskapen 1974 i Roma. Her vann ho lengdehopptevlinga på ungarsk rekord, 6,65 meter, fem centimeter lengre det det sølvmedaljøren Eva Šuranová frå Tsjekkoslovakia oppnådde. I femkampen vart Bruzsenyák nummer seks med 4399 poeng.

Ho deltok i sommarleikane i Montreal i 1976 og vart nummer 16 i femkamp og utslått i lengdekvalifiseringa.

Kjelder

 
Denne artikkelen bygger på «Ilona Bruzsenyák» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Ungarske hekkeløparar
Ungarske lengdehopparar
Ungarske mangekjemparar
Europameistrar i friidrett
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976