alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bergen Air Transport

Bergen Air Transport er eit norsk flyselskap med hovudbase på Bergen lufthamn, Flesland. Det vart skipa i 1998.
Selskapet opererte fram til 24. april 2017 flyrute mellom Bergen og Notodden lufthamn, i tillegg til charteroperasjonar og frakt. Selskapet har i dag ingen fly, og driv i staden «konsulent tjenester, opprettholdelse av god service til gamle kunder, utleie av hangar og videreformidling av fly.»

Historie 
Bergen Air Transport vart etablert i 1998, og starta flygingar året etter. Dei fyrste operasjonane vart utførte med eit Cessna 421B-fly, men i 2000 vart dette erstatta med ein Cessna 421C som kunne frakta 6 passasjerar. Dette gjorde at selskapet kunne frakta passasjerar på ruta Bergen-Notodden. I 2000 hadde selskapet 11 årsverk og ein omsetnad på 2,6 millionar kroner. 

Ruta Bergen–Notodden vart i byrjinga operert fire gongar kvar vekentleg, men auka året etter til fem. Totalt reiste 1 500 passasjerar med selskapet dette året. I 2002 la selskapet fram planar om å etablera ei ny rute frå Notodden til Kristiansund. Desse planane vart skrinlagd grunna lita interesse for ruta. 

Ein hangar for Bergen Air Transport vart bygd på Bergen lufthamn i 2003. Året etter vart eut av flya til selskapet erstatta med ein Cessna 441. Dette flyet vart igjen seld i 2006 då selskapet gjekk til innkjøp av to Beech King Air 200.

Den 20. november 2003 vart Notodden lufthamn stengd for all rutetrafikk, då flyplassen ikkje tilfredsstilte Tryggleikskravet til [[Luftfartstilsynet. Ruta vart då omlagt til Skien lufthamn, Geiteryggen. Selskapet investerte 500 000 kroner i utbetringa av Notodden lufthamn, og saman med bidraget til lokalsamfunnet på 1,2 millionar kroner var det nok til å rusta opp lufthamna, slik at selskapet enno kunne fly der. Men det skulle berre gå eitt år før det oppstod nye problem med drifta til selskapet på Notodden. Lufthamna mangla innflygingslys, og ytterlegare 200 000 kroner måtte investerast i lufthamna for at selskapet skulle kunna halda fram drift.

I 2007 bygde selskapet ein hangar på Notodden lufthamn. Samstundes gjekk selskapet til innkjøp av sit første jetfly, ein Cessna Citation. Frekvensen på rutaBergen –Notodden auka dette året til seks i veka.

Selskapet opererte på det meste tre fly; to 12-seters turbopropfly av typen Beech King Air 200, og éin 6-seters jet av typen Cessna Citation CJ2+. Selskapet hadde 10 tilsette. Forutan å betena ruta Bergen-Notodden, fokuserte selskapet på airtaxi/charterflygingar og gjorde i 2013 over 200 oppdrag til og frå destinasjonar i heile Europa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bergen Air Transport» frå ,  den 14. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

Norske flyselskap
Skipingar i 1998
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Donald Douglas

Donald Wills Douglas, Sr () var ein amerikansk flyindustrimann og ingeniør.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Donald Douglas» frå ,  den 15. oktober 2018.  
 
Dannebrogordenen
Folk frå New York City
Luftfartspionerar
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Jerome Clarke Hunsaker

Jerome Clarke Hunsaker (fødd 26. august 1886, død 10. september 1984) var ein amerikansk flygar, født i Creston, Iowa, og utdanna ved Naval Academy og MIT.

Liv 
Hunsaker vart fødd i Iowa, men vaks opp i Michigan, for å studera ved skular i Detroit og Saginaw kor hans far  utga ein avis. Han byrja ved marineakademiet til Dei Sameinte Statar og gjekk ut i 1908 som beste elev. Medan han forsatt var i uniform studerte han maritim arkitektur ved MIT og fekk sin mastergrad i 1912.
Han opplevde å sjå Louis Blériot fly over Boston hamn. Det inspirerte han til å ta opp studiet om luftmotstand og flygning etter å ha lese Gustave Eiffels studie: Resistance of the Air and Aviation  Han skreiv til forfattaren og fekk invitasjon til Paris for å sjå på flybygging i Frankrike. Han reiste attende til USA og ved MIT fekk han oppgåva med å utvikla eit passande kurs i aerodynamikk. Han bygde den fyrste vindtunnelen ved MIT og var instruktør der i åra 1914-16.

I 1917 vart han medlem av det felles Army and Navy Technical Board for å tilretteleggja eit flyprogram, og i 1918 vart han knytt til den Interallierte sjømilitære våpenkvile-kommisjonen.

Han var president i Goodyear Zeppelinselskapet.

Han var sjef for maskinteknisk institutt ved MIT i 1933, og rettleidde hovedfagsstudentar som utdanna seg til luftfartsingeniørar. 

Han deltok i bygginga av det fyrste moderne luftskipet bygde i USA, så vel som marinens luftskip, og saman med Westervelt og Richardson konstruerte han flybåten Curtiss NC . 

Frå 1941 til 1956 var han leiar av National Advisory Committee for Aeronautics. Han har òg sitte i styret i Science Service, som no er kjend som Society for Science & the Public, frå 1955-1958.

Blant hans publiserte arbeid er: Stabie Biplane Arrangement sitt, Aërodynamic Properties of Triplane og Aëroplane Stability. Han fekk Edvard Longstreth Medalje frå Franklin Institute i 1942 og 1955 Langleys gullmedalje frå Smithsonian Institution.
Hunsaker var òg eit av dei opphavlege medlemmane av Majestic 12, og vart det siste gjenlevende medlemm.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jerome Clarke Hunsaker» frå ,  den 15. oktober 2018.

Referansar 

Døde i 1984
USA-amerikanske flygarar
Fødde i 1886
USA-amerikanske oppfinnarar
Norsk-amerikanarar
Personer frå USA av norsk opphav
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Tarom

Tarom (Transporturile Aeriene Române) er eit rumensk flyselskap med hovudbase på Henri Coandă internasjonale lufthamn i Bucureşti. Selskapet vart stifta i 1920 og har internasjonale ruter til destinasjonar i Europa, Afrika og Midtausten. Det frakta 1,69 millionar passasjerar i 2007, noko som var ein auke på 32,1 % frå 2007.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tarom» frå ,  den 15. oktober 2018.  
 

Samferdsle i Romania
Rumenske føretak
Flyselskap
Malév Hungarian Airlines

Malév Hungarian Airlines (Magyar Légiközlekedési Vállalat) var eit ungarsk flyselskap. Det vart stifta i 1946 og var det nasjonale flyselskapet i Ungarn. Hovudkontoret se låg i Budapest. Malév var frå 2007 medlem av oneworld-alliansen.

Flyflåten til Malév bestod av 22 fly, og selskapet opererte ved 50 ulike destinasjonar. Selskapet innstilte alle sina flyvninger 3. februar 2012 av forretningsmessige grunnar.

Historie 
I slutten av januar 2012 annonserte Malév at selskapet ikkje lenger hadde høve til å finansiera sin aktivitet, og ba om subsidiar frå ungarske styresmakter.
Den 3. februar 2012 opphøyrde alle aktivitetar i selskapet.

Flåte 
Malévs flåte inneheldt følgjande fly februar 2007:[treng oppdatering]
0

Tidlegare flytypar 

 Boeing 737-200
 Boeing 737-300
 Boeing 737-400
 Boeing 737-500
 Iljusjin Il-14
 Iljusjin Il-18
 Iljusjin Il-62
 Lisunov Li-2
 Polikarpov Po-2
 Tupolev Tu-134
 Tupolev Tu-154
 Yakovlev Yak-40

Rutesamarbeidsavtaler 
Malév har rutesamarbeidsavtaler med følgjande selskap:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Malév Hungarian Airlines» frå ,  den 15. oktober 2018.

Referansar 

2012 i Ungarn
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Iljusjin Il-14

Ilyushin Il-14 Il-14 (NATO-kallenamn Crate) var eit russisk to-motors sivilt og militært transport- og passasjerfly som var eit av dei viktigaste flya for Aeroflot og for flyselskap i Astblokk-landa i etterkrigstida til ut i 1990-åra.

Utviklinga av Il-14 
Flyet flaug fyrste gong i 1950. Il-14 vart òg bygd i Aust-Tyskland, Tsjekkoslovakia, og i Kina med nemninga Y-6.

I likskap med andre fly av same storleik og for same føremål, bygd like etter andre verdskrig var flyet meint å verta ein erstattar og etterfølgjar til Douglas DC-3 og den russiske lisensbygde variant Lisunov Li-2.

Det var utstyrt med to 1900 Hk Shvetsov ASh-82T-7 stjernemotorar.
Mengd bygde fly er usikkert, det er i alle fall over 1 000. Enkelte kjelder oppgjev over 1 122 inklusive dei som vart bygd på lisens i Aust-Tyskland og Tsjekkoslovakia.

Brukarar

Sivile flyselskap 

 Aeroflot, Balkan Bulgarian Airlines, CAAC, CSA, Cubana, Interflug, JAT, LOT, Malev, Mongolian Airlines  Air Mongol, Tabso, Tarom, Ukamp og Yeman Airlines

Milltære brukarar

 Afghanistan, Albania, Alger, Kina Cuba, Tsjekkoslovakia, Aust-Tyskland, Egypt, India, Irak, Nord-Korea, Polen, Sovjetunionen, Syria og Jugoslavia

Spesifikasjonar (Il-14M-varianten)

Dimensjonar 

 Lengd: 22,31 m
 Vengespenn: 31,7 m
 Høgd: 7,8 m
 Max. startvekt: 18 500 kg
 Tomvekt: 12 700 kg
 Max passasjerar: 36
 Besetning: 5

Ytingar 

 Motorar: 2 × Shvetsov ASh 82T Dobbelt stjernemotor på 900 Hk
 Maksfart: 430 km/t
 Marsjfart: 345 km/t
 Marsjhøgde: 6 500 m
 Rekkjevidd: 2 250 km

Ulukker med Il-14 
Aviation Safety Network har i sin database registeret 75 ulukker med sivile Il-14 fram til 1992. Det er grunn til å anta at at talet er høgare. Det omfattar ikkje eventuelle flyulukker i Sovjets flyvåpen som sjeldan vart gjort kjend i vestlege media, og òg sivile flyulykker bak jernteppet vart ikkje alltid rapportert til den vestlege verda, med mindre den omfatta flyulukker der utanlandske passasjerar var omkomne.

25 personar, blant dei ti norske kvinner, omkom i Voronezj-ulukka 6. august 1955 ved byen Voronezj.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Iljusjin Il-14» frå ,  den 15. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

 Aviation Safety Networks ulukkesstatistikk
 Ei Il-14 på sin siste tur juni 2005 

1954 i Sovjetunionen
Introduksjonar i 1954
Passasjerfly
Transportfly
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Interflug

Interflug  (eigentleg Interflug Gesellschaft für internationalen Flugverkehr m.b.H.) var både det statlege flyselskapet i DDR og ein paraplyorganisasjon for alle andre kommersielle luftfartsaktivitetar i landet (jordbruksfly, flytryggleik og drift av flyplassar). Selskapet vart grunnlagt i 1958 og oppløyst i 1991.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Interflug» frå ,  den 15. oktober 2018.  

Skipingar i 1958
Nedleggingar i 1991
Aust-Tyskland
Tidlegare flyselskap
Cubana de Aviación

Cubana dei Aviación S.A., betre kjent som Cubana,  er eit statleg flyselskap på Cuba. Selskapet vart etablert i 1929 under namnet Compañía Nacional Cubana dei Aviación Curtiss.  

Selskapet flyg til destinasjonar innanriks på Cuba og til Mellom- og Sør-Amerika, Karibia, Canada og til nokre destinasjonar i Europa (m.a. Paris i Frankrike).

Flyflåte 
Flåte i 2015:

 1 Airbus A319-100
 4 Airbus A320-200
 6 [[Antonov An-158{3
 1 ATR 42-500
 5 Ilyushin Il-96-300
 2 Tupolev Tu-204

Ordre:

 3 Ilyushin Il-96-400

Last

 1 Tupolev Tu-204-100EC

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cubana de Aviación» frå ,  den 15. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

Cuba
Flyselskap
Skipingar i 1929
Iljusjin Il-96

Iljusjin Il-96 er eit russisk passasjerfly utvikla for mellom- og langdistanseruter. Prototypen flaug fyrste gong 28. september 1988. Flyet vart sertifisert 29. desember 1992 og vart teke i bruk av Aeroflot i 1993 under nemninga Il-96-300. I 1997 vart produksjonen av fraktvarianten Il-96T starta. Dette har eit forlengt skrog og kraftigare motorar. Ein tilsvarande variant for passasjertrafikk har vore under utvikling som Il-96M.

Spesifikasjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Iljusjin Il-96» frå ,  den 15. oktober 2018.  
 

Passasjerfly
Aeroflot

PJSC AeroflotRussisk flyselskap (, ), vanlegvis kjend som Aeroflot (, er nasjonalt flyselskap i Russland og det største flyselskapet i landet. Selskapet blei skipa i 1923, noko som gjer Aeroflot til det eldste flyselskapet som framleis er i drift. Aeroflot har hovudkvarter i Moskva med Sjeremetjevo internasjonale lufthamn utanfor byen som hovudflyplass.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aeroflot» frå ,  den 4. april 2020.  
 
Russiske føretak
Russiske flyselskap
Skipingar i 1923
Joan Baez/5

Joan Baez/5 er eit studioalbum frå 1964 av den amerikanske visesongaren Joan Baez. Det nådde 12. plassen på Billboard 200-lista. Singelen «There But for Fortune» nådde 50. plassen på Billboard Hot 100 i i USA og vart ein topp 10-singel i Storbritannia.

Historie
I motsetnad til dei tidlegare albuma hennar, var Joan Baez/5 delt jamt mellom moderne songar og tradisjonelle viser. «There But for Fortune» var skriven av Phil Ochs, og ho tok òg med Bob Dylan sin «It Ain't Me Babe» og Johnny Cash sin «I Still Miss Someone», i tillegg til fleire tradisjonelle engelske og amerikanske folkeviser. Regissøren Spike Lee nytta Baez si utgåve av Richard Fariña sin «Birmingham Sunday» (om bombinga av 16th Street Baptist Church i 1963, der fire unge afroamerikanske jenter mista livet) i dokumentarfilmen 4 Little Girls frå 1997.

Teksten i omslaget var skriven av Langston Hughes.

Vanguard-utgåva frå 2002 inneheld to bonusspor: «Tramp on the Street» og «Long Black Veil».

Mottaking 

I meldinga si for Allmusic skreiv Bruce Eder om dei forskjellige sjangrane Baez no utforska. Han skreiv at albumet «var der musikken til songaren blømde kraftig for første gongen. Etter å ha brukt opp dei beste av dei tradisjonelle songane i repertoaret hennar på dei fire tidlegare albuma, utvida Baez her musikken hennar, og opna opp nokre lovande, nye territorium i prosessen».

Innhald

Medverkande
Joan Baez – vokal, gitar
David Soyer – cello
Gino Foreman - gitar

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joan Baez/5» frå ,  den 15. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1964
Joan Baez-album
Album produserte av Maynard Solomon
Vanguard Records-album
Aptering på skip

Aptering (frå latin aptare, 'festa, tilpassa') på skip er nemninga for den siste fasen i innreing av eit skip.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aptering (maritim term)» frå ,  den 15. oktober 2018.  

Skipsterminologi
Twi

Twi (), også kjend som Akan Kasa, er eit språk eller ein dialekt innan akan som blir tala i sørlege og sentrale Ghana  av fleire millionar folk som morsmål eller andrespråk.
Det blir også tala av folk i søraustlege Elfenbeinskysten.

Dei fleste talarane høyrer til akanfolket, den største av rundt 17 hovudstammar i  Ghana.

Twi omfattar to tidlege litterære former av akan, asante-twi (ashanti) og akuapem, som er gjensidig forståelege. 
Akuapem-twi var den første forma av akan som blei brukt til ei bibelomsetjing, og blei dermed ein prestisjedialekt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Twi» frå ,  den 15. oktober 2018.  
 

Einskildspråk
Kwaspråk
Språk i Ghana
Språk i Elfenbeinskysten
Verdsmeisterskapen i roing 1983

Verdsmeisterskapen i roing 1983 fann stad på Wedau regattabane i Duisburg i dåverande Vest-Tyskland i tida frå 27. august til 4. september 1983. Mennene tevla i 12 i ulike båtklassar og kvinnene i 6.

Menn

Singlesculler

Dobbeltsculler

Toar utan styrmann

Toar med styrmann

Firar utan styrmann

Firar med styrmann

Dobbeltfirar

Åttar

Lettvekt singlesculler

Lettvekt dobbeltsculler

Lettvekt, firar utan styrmann

Lettvektsåttar

Kvinner

Singlesculler

Dobbeltsculler

Toar utan styrmann

Firar med styrmann

Dobbeltfirar

Åttar

Kjelder
Sportsboken 83-84. Sportsboken As. Stavanger 1983.

Roing
Sport i 1983
Concorde

Aérospatiale-BAC Concorde (ofte referert til berre som Concorde) var eit turbojet-drive supersonisk passasjerfly. Flyet var eit resultat av eit anglo-fransk samarbeid, der engelske BAC og franske Aérospatiale samarbeidde om å utvikla flyet. Concorde flaug fyrste gong i 1969 og vart sett inn i rutetrafikk i 1976.

Concorde flaug faste transatlantiske flygingar frå London og Paris til New York og Washington, D.C. Overlydsflyet var i stand til å fly desse strekningane på halvparten av den tida andre passasjerfly med jetmotorar brukte.

Sjølv om flyet var i drift i 27 år, vart det berre bygd 20 maskiner. Salet kunne difor ikkje forsvara utviklingskostnadene, og dei to produsentane lei store økonomiske tap. Den britiske og franske staten såg det likevel som viktig å oppretthalda drifta av Concorde, og subsidierte difor Air France og British Airways, dei to operatørane av flytypen, for å sikra at det var halde fram med flygingane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aérospatiale-BAC Concorde» frå ,  den 15. oktober 2018.

Litteratur 
 Leney, David/MacDonald, David: Aérospatiale/BAC Concorde 1969 to 2003: Owner's Workshop Manual. Somerset, 2010. ISBN 978-1-84425-818-5
   
   
   
   
   
   5. 
   1.

Bakgrunnsstoff 
 BritishAirways.com – Informasjon om Concorde hos British Airways
 Concordesst.com – Concordes historie
 Concordesst.com/Fleetoverview – Oversyn over der dei gjenverande Concorde-flyene er

Passasjerfly
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Lothar Milde

Lothar Milde () er ein tysk tidlegare diskoskastar frå Halle an der Saale som repsenterte Aust-Tyskland og i tiåret 1962-71 var ein verdas beste utøvarar i øvinga. Han vann sølvmedalje under Sommar-OL 1968 og Friidretts-EM 1971, tidlegare tok han etter rokes bronsen i tre europameisterskap; 1962, 1969 og 1971. Milde sin personleg rekord på 64,16 meter nådde han i 1969-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1960 i Roma: Nr 12 - 53,33 m
EM 1962 i Beograd: Bronsemedalje - 55,47 m
EM 1966 i Budapest: Bronsemedalje - 56,80 m
OL 1968 i Mexico by: Sølvmedalje - 63,08 m, bakom Al Oerter (64,78 m)
EM 1969 i Aten: Bronsemedalje - 59,34 m
EM 1971 i Helsinki: Sølvmedalje - 61,62 m, bakom Ludvík Daněk (63,90 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lothar Milde» frå ,  den 15. oktober 2018.  
 

Tyske diskoskastarar
Europameistrar i friidrett
Tyske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Vår Herres klinkekule

«Vår Herres klinkekuler» er spor nr. 9 på Erik Bye si plate Gammel er min fjord frå 1974. Songen har tekst av Erik Bye og melodi av Finn Ludt, og er ein av Bye sine best kjente utgjevingar. Fyrste registrerte framføring var i radioprogrammet Søndagsposten den 14. oktober 1973. Songen er vorten utgjeven på fleire samlealbum etter originalutgjevinga. Mellom anna er han opningssporet på konsertalbumet Vandring på Vår Herres Klinkekule (1986) og spor nr. 9 på andre CD-en på dobbelt-albumet Høvdingen – de aller beste 1958–2004 frå 2005.

Songteksta seier mellom anna at «Jeg så ham [Vårherre] klinke kule med vår klode i muntre sprett mot universets vegg».

Andre utgjevingar enn originalen 
Vårherres klinkekule (sungen av Anne Grete Preus) er opningsporet på albumet Hildringstimen (2005), som er eit livealbum frå minnekonserten der diverse artistar heidrar Erik Bye eitt år etter at han døydde.

Wenche Myhre gav han ut på konsertalbumet Wenche Myhre in Concert som vart spelt inn i 2007 og gjeve ut i 2008. På dette albumet vart tittelen skriven i to ord som «Vårherres klinkekule».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vår Herres klinkekule» frå ,  den 15. oktober 2018.

Referansar 

Songar frå 1974
Norske songar
Erik Bye
Wilson Kiprugut

Wilson Chuma Kiprugut () var ein kenyansk friidrettsutøvar som vann bronsemedaljen på 800 meter under Sommar-OL 1964 og sølvmedaljen på same distansen ved sommarleikane 1968.

Kiprugut var den fyrste frå Kenya som vann ei olympisk medalje då han kneip tredjeplassen på 800-meteren under dei olympiske sommarleikane 1964 i Tokyo. Peter Snell frå New Zealand vann løpet på tida 1.45,1, medan Bill Crothers tok sølv på 1.45,6 og Kiprugut fekk 1.45,9 og personleg rekord. I 1967-sesongen forbetra han den personlege rekorden til 1.45,2. I 800-metersfinalen i Mexico-byen var Kiprugut den einaste som heldt fylgje med australiaren Ralph Doubell heilt inn til målstreken. Doubell tangerte verdsrekorden med 1.44,3, Kiprugut kom i mål på 1.44,5.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wilson Kiprugut» frå ,  den 15. oktober 2018.  
 

Kenyanske mellomdistanseløparar
Peroksisom

Peroksisom er blærer med eit unikt sett av enzym som bryt ned feittsyrer til mindre molekyl.

Funksjon 
Organellen si oppgåve i cella inneber blant anna å danna peroksid som oksiderer følgjande stoff: Etanol, formaldehyd, maursyre og fenol.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Peroksisiomer» frå ,  den 15. oktober 2018.  
 

Organellar
Stoffskiftet
Kampanologi

Kampanologi er læra om klokker og historikk, utforming, støyp og teknologien rundt dei, i tillegg til kunsten og tradisjonar knytte til klokkeringing. Nemninga er særleg brukt om større klokker og ringing i kyrkjeklokker.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 kyrkjeklokker.no – Norsk nettstad med informasjon om kyrkjeklokker

Kyrkjemusikk
Musikkvitskap
Farewell, Angelina av Joan Baez

Farewell, Angelina er det sjette albumet til den amerikanske visesongaren Joan Baez, gjeve ut seint i 1965. Det nådde tiandeplassen på Billboard Pop Albums-lista.

Historie
Albumet representerte eit lenger steg bort frå rein, tradisjonell folkemusikk, som Baez hadde byrja karrieren med, og for første gongen nytta ho elektrisk akkompagnement i form av Bruce Langhorne sin elektriske gitar (som likevel er forsiktig). Andre medverkande var Russ Savakus (bass) og Ralph Rinzler (mandolin). Albumet inneheld fire songar av Bob Dylan, inkludert tittelsongen og «A Hard Rain's A-Gonna Fall», og ein tyskspråkleg versjon av «Where Have All the Flowers Gone».

Biletet på plateomslaget vart teken av Richard Avedon.

I Storbritannia vart tittelsporet gjeve ut på singel på Fontana Records.

Utgåva frå 2002 på Vanguard inneheld tre bonusspor som ikkje var gjevne ut før frå innspelinga til Farewell, Angelina: «One Too Many Mornings», «Rock, Salt, and Nails» og  «The Water Is Wide».

Ettermæle 

I ei seinare melding for Allmusic skreiv  Bruce Eder om korleis Baez gjekk i retning av folkrocken i 1960-åra. Han meinte at i tillegg til Baez, inneheldt albumet solid arbeid av Langhorne og Richard Romoff på kontrabass.

Innhald

Medverkande
Joan Baez – vokal, gitar
Bruce Langhorne – elektrisk gitar (2, 3, 6, 7, 11)
Ralph Rinzler – mandolin (7)
Richard Romoff – kontrabass (4, 10)
Russ Savakus – bass

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Farewell, Angelina» frå ,  den 15. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1965
Joan Baez-album
Album produserte av Maynard Solomon
Vanguard Records-album
Bruce Langhorne

Bruce Langhorne () var ein USA-amerikansk folkemusikar. Han var aktiv i visemiljøet i Greenwich Village i 1960-åra, hovudsakleg som studiomusikar der han spelte gitar på andre sine visealbum og konsertar. 

Han byrja å akkompagnere visesongaren Brother John Sellers på klubbar i Greenwich Village, og byrja kort tid etter å arbeide med andre musikarar som The Clancy Brothers & Tommy Makem, Joan Baez, Richie Havens, Carolyn Hester, Peter LaFarge, Gordon Lightfoot, Hugh Masekela, Odetta, Babatunde Olatunji, Peter, Paul and Mary, Richard og Mimi Fariña, Tom Rush, Steve Gillette og Buffy Sainte-Marie. I 1963 akkompagnerte han Bob Dylan på The Freewheelin' Bob Dylan og i 1965 var han ein av fleire gitaristar på albumet Bringing It All Back Home.

Bob Dylan-songen «Mr. Tambourine Man» var inspirert av Langhorne, som brukte å spele på ei stor tyrkisk tromme. Tromma var kjøpt i ein butikk i Greenwich Village og hadde små bjøller langs innsida som gav ein lyd som minna om ein tamburin. Langhorne brukte instrumentet mest på innspelingane til Richard og Mimi Fariña. Tromma er no i samlinga til Experience Music Project i Seattle i Washington.

I tillegg til å vere inspirasjonskjelda til «Mr. Tambourine Man» spelte Langhorne motmelodien på elektrisk gitar på songen. Gitaren hans er òg framtredande på andre Dylan-songar som «Love Minus Zero/No Limit» og «She Belongs to Me» og han spelte sologitar på «Subterranean Homesick Blues», «Outlaw Blues», «Bob Dylan's 115th Dream» og «Maggie's Farm». Fleire år seinare spelte Langhorne på somme songar på albumet Pat Garrett and Billy the Kid.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bruce Langhorne» frå ,  den 15. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske filmmusikkomponistar
USA-amerikanske folkegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske perkusjonistar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske studiomusikarar
Fingerstilgitaristar
Musikarar frå New York
Sologitaristar
Planet Drum-medlemmar