alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
West Sussex

West Sussex er eit grevskap sør i England, som grensar til East Sussex (med Brighton and Hove), Hampshire og Surrey. Grevskapet Sussex vart delt i ein austleg og ein vestleg del alt på 1100-talet og fekk sine eigne grevskapsråd i 1888. Det vart derimot verande eit enkelt seremonielt grevskap fram til 1974. På denne tida vart òg regionen Mid Sussex (inkludert Haywards Heath, Burgess Hill og East Grinstead) overført frå East Sussex.

West Sussex er eit variert grevskap som er kjent for herregardar og slott, som Arundel Castle og Bramber Castle. Over halve grevskapet er verna landsbygd med mange populære fot- og sykkelstiar.

Chichester er adminsitrasjonsstad og det høgaste punktet i grevskapet er Black Down, på 280 meter over havet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «West Sussex» frå ,  den 29. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
West Yorkshire

West Yorkshire er eit metropolitansk grevskap i Yorkshire and the Humber i England med kring 2,2 millionar innbyggjarar. West Yorkshire vart skipa i 1974.

West Yorkshire består av fem bykommunar, City of Bradford, Calderdale, Kirklees, City of Leeds og City of Wakefield, og grensar til grevskapa Derbyshire i sør, Stor-Manchester i sørvest, Lancashire i nordvest, North Yorkshire i nord og aust og South Yorkshire i søraust. 

West Yorkshire grevskapsråd vart nedlagd i 1986 så distrikta har sidan den gong i røynda vore sameinte styresmakter. 

West Yorkshire omfattar West Yorkshire storbyområde, som er det største byområdet i det historiske grevskapet Yorkshire.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «West Yorkshire» frå ,  den 29. november 2009.  
 

 
Skipingar i 1974
Wiltshire

Wiltshire (forkorta Wilts) er eit Seremonielt grevskap i Sørvest-England. Det grensar til grevskapa Dorset, Somerset, Hampshire, Gloucestershire, Oxfordshire og Berkshire og omfattar den sameinte styresmakta Swindon og dekkjer . Den gamle administrasjonsbyen var Wilton, men sidan 1930 heldt grevskapsrådet til i Trowbridge. 

Wiltshire er kjend for høge graskledde bakkar og vide dalar. Salisbury Plain er kjend for Stonehenge som ligg her og andre gamle landemerke. Dette er òg det viktigaste treningsområdet til den britiske hæren.

Byen Salisbury er kjend for den gamle katedralen og viktige gods som er opne for ålmenta, som Longleat, nær Warminster og National Trust sitt Stourhead, nær Mere.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side
 Historie i Wiltshire
 Wiltshire turistkontor

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Wiltshire» frå , den 29. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:
Worcestershire

Worcestershire (forkorta Worcs) er eit ikkje-metropolitansk grevskap i Vest-Midlands sentralt i England. I 1974 vart det slått saman med nabogrevskapet Herefordshire til grevskapet Hereford og Worcester. Dette vart delt att i 1998 og Worcestershire vart igjen ei eiga eining. 

Grevskapet grensar til Herefordshire, Shropshire, Staffordshire, West Midlands, Warwickshire og Gloucestershire. I vest går grensa langs Malvern Hills og kurstaden Malvern. To store elvar renn gjennom grevskapet Severn og Avon.

Katedralbyen Worcester er den største byen og det administrative setet i grevskapet. Andre viktige byar er Bromsgrove, Droitwich, Evesham, Kidderminster, Malvern og Redditch, og fleire mindre byar som Pershore, Tenbury Wells og Upton upon Severn. Den nordlege delen av grevskapet omfattar dei ytre områda av dei store industriområda i Midlands storbyområde, medan dei sørlege delane hovudsakleg er landlege.

Bakgrunnsstoff 
Worcester City 
Offisiell heimeside

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Worcestershire» frå ,  den 29. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:
Statthaldarskap i Skottland

Eit stattholderskap er i Skottland eit område definert av seremonielle årsaker. Kvart område har ein statthalder (Lord-Lieutenant). Dei avviker frå både tradisjonelle grevskap og regionar. 

Fire av statthaldarskapa – City of Aberdeen, City of Dundee, City of Edinburgh og City of Glasgow – har eit eldgammalt privilegium som gjev dei rett til sjølv å velje statthaldaren sin, som der har tittelen Lord Provost og òg fungerer som borgarmeister i byen.

 
Administrative område i Skottland
Regionar i Skottland

Regionar i Skottland er administrative einingar som har teke over etter dei eldre grevskapa. Dei heiter no formelt Council areas, etter ei reform av 1. april 1996.

Kart

 Inverclyde
 Renfrewshire
 West Dunbartonshire
 East Dunbartonshire
 Glasgow
 East Renfrewshire
 North Lanarkshire
 Falkirk
 West Lothian
 Edinburgh
 Midlothian
 East Lothian
 Clackmannanshire
 Fife
 Dundee
 Angus
 Aberdeenshire
 Aberdeen
 Moray
 Highland
 Na h-Eileanan Siar(Western Isles)
 Argyll and Bute
 Perth and Kinross
 Stirling
 North Ayrshire
 East Ayrshire
 South Ayrshire
 Dumfries and Galloway
 South Lanarkshire
 Scottish Borders
 Orknøyane
 Shetlandsøyane

 
Administrative område i Skottland

en:Subdivisions of Scotland
Tradisjonelle grevskap i Skottland

Dei tradisjonella grevskapa i Skottland er historiske og kulturelle regioner. Dei har i dag ingen praktisk tyding. 

Enkelte av dei har ei historie som går særs langt tilbake, medan til dømes Cromartyshire først vart danna i 1685. I tillegg til desse områda har òg enkelte byar hatt status som grevskap i fleire hundreår. Då Skottland fekk administrative grevskap i 1889 vart desse stort sett basert på dei tradisjonelle grensene, men det var mange mindre endringer. 

Grevskapa er i dag erstatta med regionar. 

Alternative namn:
 Angus - Forfarshire
 East Lothian - Haddingtonshire
 Mid Lothian - Edinburghshire
 Morayshire - Elginshire
 West Lothian - Linlithgowshire

 
Tidlegare administrative område i Storbritannia
Johannes Farestveit

Johannes Farestveit () var ein norsk omsetjar, barnebokforfattar, teikneserieskapar og redaktør. Han overtok som bladstyrar av Norsk Barneblad i 1956 etter Andreas Haavoll og Øyvind Dybvad. Han hadde ansvar for bladet til 1979.

Farestveit gjorde forlagsdelen av Norsk Barneblad til ein viktig aktør innan utgiving av nynorske barnebøker. Han omsette fleire barnebøker frå engelsk. 
I Norsk Barneblad skreiv han teksten til Smørbukk og Tuss og Troll.

Utmerkingar 
 Nynorsk barnelitteraturpris i 1970 for omsetjingar frå engelsk.
 Bastianprisen 1984, saman med Zinken Hopp for oversetting av barne- og ungdomslitteratur.
 Kultur- og kirkedepartementets pris for barne- og ungdomslitteratur, 1973, saman Solveig Muren Sanden for arbeidet med Smørbukk og Tuss og Troll.
 Kultur- og kirkedepartementets oversetterpris 1973 for omsetjing av Bak krigens kjerre av Erik Christian Haugaard.*
 Han var æresmedlem i Smørbukks vener

Kjelder 
 Haakon W. Isachen: Ingen jul uten Juleheftene Egmont serieforlag 2004

Norske teikneserieskaparar
Folk frå Modalen
Norske omsetjarar
Norske forleggjarar
Norske redaktørar
Nynorskforfattarar
Vinnarar av Nynorsk barnelitteraturpris
Vinnarar av Bastianprisen
Ljosanbotn haldeplass

Ljosanbotn haldeplass ligg på Mjølfjell i Voss herad i Vestland og er ein haldeplass på Bergensbanen. Han vart opna i 1948.

Ljosanbotn haldeplass ligg mellom Ørneberget haldeplass og Mjølfjell stasjon, 349,37 km frå Oslo. 

Det er lokaltoga i Raundalen som stoppar ved Ljosanbotn. Haldeplassen ligg i eit hytte- og turområde.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 «Ljosanbotn» på nettstaden til Jernbaneverket 
 «Ljosanbotn» i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb

Jarnbanestasjonar i Voss
Stasjonar på Bergensbanen
Jarnbanestasjonar opna i 1948
Mjølfjell stasjon

Mjølfjell stasjon ligg på Mjølfjell i Voss herad i Vestland og er ein stasjon på Bergensbanen. 
Han vart opna i 1908.

Stasjonen ligg mellom Ljosanbotn haldeplass og Eggjareid haldeplass, 

Det er lokaltoga på strekkja Bergen-Voss-Myrdal som stoppar på Mjølfjell, i tillegg til einskilde fjerntog i helgene. 

Stasjonen ligg 627,2 moh, 354,22 km frå Oslo. 

Det er mange hytter i området. I eldre tid var det stølar på Mjølfjell. 

Søraust for Mjølfjell stasjon består fjellet av kvit mylonittisk kvartsitt som vart danna under den sveconorvegiske orogenesen i prekambriumtida.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 «Mjølfjell» på nettstaden til Jernbaneverket 
 «Mjølfjell» i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb
 Eldre fototgrafi frå Mjølfjell på nettstaden til Nasjonalbiblioteket

Jarnbanestasjonar i Voss
Stasjonar på Bergensbanen
Jarnbanestasjonar opna i 1908
Programmering

Programmering viser til det å fortelja ein maskin, til dømes ein datamaskin, robot eller andre apparat, korleis dei skal løysa ein viss oppgåve. 

Ved hjelp av programmeringsspråk kan ein person laga instruksar til ein datamaskin, som fortel den korleis den skal løyse ei gitt oppgåve. Maskinen skjønar ikkje dette språket direkte, difor må det kompilere språket til maskinkode før maskinen eventuelt kan takle instruksjonane. 

Ada Byron Lovelace var den fyrste som beskreiv korleis ein maskin kunne programmerast.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Programmering» frå ,  den 30. november 2009.  
 

 
datavitskap
Eigenfunksjon

Ein eigenfunksjon er i matematikk ein lineær operator A, definert for eit funksjonsrom, som gjer at funksjonen f, som er ulik null i det same funksjonsrommet, kjem ut akkurat slik han var før ein utførte operasjonen. Unntaket er for ein multiplikativ skaleringsfaktor. Meir presist kan ein uttrykke dette som: 

for ein skalar, λ, den tilhøyrande eigenverdien. Løysinga på det differensielle eigenverdiproblemet er òg avhengig av grensevilkåra som  krev. I kvart tilfelle er det berre visse eigenverdiar  () som tillet ei samsvarande løysing for  (med kvar  tilhøyrande eigenverdien ) i kombinasjon med grensevilkåra. Eksistensen til eigenfunksjonane er ofte den mest innsiktsfulle måten å analysere  på.

Til dømes er  ein eigenfunksjon for differensialoperatoren: 

for alle verdiar av  med ein samsvarande eigenverdi . Om grensevilkåra gjeld for dette systemet (t.d.,  ved to fysiske stader i rommet), så kan berre visse verdiar av  tilfredsstille grensevilkåra, og ein får samsvarande diskrete eigenverdiar .

For signal og system er eigenfunksjonen til eit system det signalet  som ein puttar inn i systemet og som gjev svaret  med den komplekse konstanten .

Eigenfunksjonar spelar ei viktig rolle i mange greiner innan fysikken, til dømes kvantemekanikk.

Sjå òg
 Eigenverdi, eigenvektor og eigerom

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eigenfunction» frå ,  den 30. november 2009.  
 

Funksjonsanalyse
Jule Charney

Jule Gregory Charney () var ein amerikansk meteorolog som spelte ei viktig rolle i utviklinga av vêrvarslinga. Han utvikla eit likningssett (den kvasi-geostrofiske virvlingslikninga) for utrekning dei storskala rørslene til planetære bølgjer. Han gav den første overtydande fysiske forklaringa på utviklinga av syklonar på midlare breidder, kjend som teorien kring baroklinsk instabilitet. Han vert rekna som skaparen av den moderne dynamiske meteorologien og var òg ein pioner innan numerisk vêrvarsling. I tillegg gav han viktige bidrag til tropisk meteorologi og teorien for havstraumar.  

Charney var professor ved Massachusetts Institute of Technology frå 1956 til 1977. Han var mange gonger ved Universitetet i Oslo som forskar, og var medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi.

American Meteorological Society har ein pris kalla «The Jule G. Charney Award» som vert gjeven til personar som «anerkjennelse for viktige forskingsbidrag eller utvikling innan atmosfæriske vitskapar eller hydrologi».

Bakgrunnsstoff
 Jule Gregory Charney på agu.org 
 The Quasi-Geostrophic Vorticity Equation

USA-amerikanske meteorologar
Meteorologiprofessorar
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Eric Eady

Eric Eady () var ein britisk meteorolog som lagde Eady-modellen for baroklinsk instabilitet, som skapar vêrsystem. Eady fekk ein B.Sc. i matematikk og i 1937 hadde han vorte vêrvarslar hos Det britiske meteorologiske instituttet. I 1946 starta han på doktorgraden i matematikk ved Imperial College. Oppgåva hans omhandla Teorien om utviklinga i dynamisk meteorologi.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eric Eady» frå ,  den 30. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske meteorologar
Rotasjon i vektoranalyse

Rotasjon (ofte kalla curl på fagspråket) er i vektoranalyse ein vektoroperator som skildrar rotasjonen til eit vektorfelt. I kvart punkt i feltet er rotasjonen representert av ein vektor. Eigenskapane til denne vektoren (lengd og retning) skildrar rotasjonen i dette punktet.

Rotasjonsretninga er rotasjonsaksen, som skildra av høgrehandsregelen, og storleiken til curlen er rotasjonsstorleiken. Om vektorfeltet representerer væskestraum til ei væske i rørsle, så er rotasjonen sirkulasjonstettleiken til væska. Eit vektorfelt med rotasjon lik null vert kalla ikkje-roterande. Rotasjonen er ei form for differensiering for vektorfelt. Den tilsvarande forma av fundamentalteoremet i analyse er stokesteoremet, som knyter overflateintegralet til rotasjonen av eit vektorfelt til eit linjeintegral til vektorfeltet rundt ei avgrensa kurve.

Notasjonar som vert nytta for rotasjonen eller curlen er  og  (sistnemnde er mykje nytta i Europa).

Definisjon
Rotasjonen til eit vektorfelt F, skrive , i eit punkt er definert som projeksjonen av forskjellige linjer gjennom dette punktet. Om  er ein vilkårleg einingsvektor, så er projeksjonen av rotasjonen av F på  definert som grenseverdien av eit lukka linjeintegral på eit plan ortogonalt til  når ein i integralet kjem uendeleg nært punktet, delt på arealet som vert omslutta.

Slik sett mappar rotasjonsoperatoren C1-funksjonar frå R3 til R3 til C0-funksjonar frå R3 til R3. 

Implisitt er rotasjonen eller curlen definert som :

Her er  eit linjeintegral langs grensa til området det er snakk om (t.d. ), og  er storleiken til området . Om  peikar utover i normalplanet, der   er einingsvektoren perpendikulær til planet (sjå figur til høgre), så er orienteringa av C vald slik at vektoren -tangent til C er positivt orientert visst og berre visst  dannar ein positiv orientert base for R3 (høgrehandsregelen).

Intuitiv tolking

Tenk at vektorfeltet skildrar fartsfeltet til ein væskestraum (som ein stor tank med vatn eller gass) og ein liten ball som ligg i væska eller gassen (senteret av ballen ligg i ro på eit fast punkt). Om ballen har ei ru overflate vil han rotere når væska strøymer forbi. Rotasjonsaksen (orientert i forhold til høgrehandsregelen) peikar i retninga til curlen av feltet i senteret av ballen, og vinkelsnøggleiken til rotasjonen er halve verdien av curlen i dette punktet.

Sjølv om alle straumlinjene er parallelle, kan ballen starta å rotere om væska renn raskare på eine sida enn den andre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Curl (mathematics)» frå ,  den 30. november 2009.
 oppgav desse kjeldene:
 Arfken, George B. and Hans J. Weber. Mathematical Methods For Physicists, Academic Press; 6 edition (June 21, 2005). ISBN 978-0120598762.
 
''

Bakgrunnsstoff 
 Divergens og rotasjon

Lineære operatorar
Vektorrekning
Analytisk geometri
Solveig Muren Sanden

Solveig Muren Sanden () var ein norsk teiknar og illustratør.

Solveig Muren var dotter til læraren Olav Muren, opphavleg frå Sande på Sunnmøre, som alt frå hennar tidlege barneår busette seg i Vrådal i Kviteseid og skulte der i lang tid. Sjølv gjekk ho Kunst- og handverkskulen i Oslo. På Statens Kunstakademi spesialiserte ho seg på måling.

Ho tok over som teiknar av juleheftet Tuss og Troll i 1957, og Smørbukk i 1959, etter Jens R. Nilssen. Ho leverte nye teikningar til Tuss og Troll til ho var over 90 år gammal.

Utmerkingar
 Kultur- og kirkedepartementets pris for barne- og ungdomslitteratur, 1973 for arbeidet med Smørbukk og Tuss og Troll.
 Heidersmedlem i Smørbukks vener.

Kjelder
Haakon W. Isachen: Ingen jul uten Juleheftene Egmont serieforlag 2004
Kyrkjebok for Vrådal i Kviteseid 1917-1937 

Folk frå Kviteseid
Norske teiknarar
Norske teikneserieskaparar
Den finske riksdagen

Den finske riksdagen (finsk eduskunta) er parlamentet i Finland. Riksdagen har eitt kammer, og 200 representantar.

Historie 
I 1809 vart Finland teke frå Sverige av Russland. Same året kalla tsar Alexander I av Russland, som no òg var storfyrste av Finland, inn til ein lantdag i Borgå. Lantdagen var ei stenderforsamling, med utgangspunkt i dei svenske vedtektene om Sveriges ståndsriksdag, fordi keisaren hadde lova at gamal svensk rett skulle gjelda i Finland inntil vidare.

Frå og med Lantdagsordninga frå 1906 vart det innført lik og allmenn stemmerett i landet. Finland vart såleis det fyrste landet i Europa med allmenn stemmerett for kvinner. Stenderforsamlinga vart gjort om til ei forsamling med eitt kammer.

Det noverande Riksdagshuset vart teke i bruk i 1931. 

Talsmannen for Riksdagen (finsk eduskunnan puhemies), tilsvarande stortingspresident i Noreg, har sidan juni 2019 vore Matti Vanhanen.

Mandatfordeling

Bakgrunnsstoff 
 Offisielle nettsider

Nasjonalforsamlingar
Finsk politikk
Skipingar i 1906
Rosenlundsalen

Rosenlundsalen i Konservativen i Halden er truleg Noregs eldste eksisterande teatersal. Salen er omtala i ein branntakst fra 1777 og er dimed eldre enn både Fredrikshalds teater og Gamle Scene ved Trøndelag Teater. Huset er ført opp mellom 1759 og 1765.

Salen, og resten av huset, var opphavleg lokale for Den Civile Klub Selskab også kalla Harald Haarfagers Klub. Namnet har salen etter S. Rosenlund, som eigde huset i 1842. Salen inneheld ein original proscenieboge som syner at den har vorte nytta som teatersal. Dei opphavlege dekorasjonane vart elles borte då Den Civile Klub slo seg saman med Den Militære til Haldens Klub.

I 1849 heldt Marcus Thrane det fyrste folkemøtet i det som skulle verte kjend som Thrane-ria i Rosenlundsalen. Vi har dimed grunnlag for å seie at ikkje berre norsk teater, men også norsk arbeidarrørsle, kan føre historia si attende til dette rommet.

I 1852 var salen igjen innreidd som teater, og frå 1856 finst det detaljert oversikt over teppe, dekorasjonar og sufitter.

Ved overgangen til det tjuande hundreåret vart salen teken over av Den konservative Arbeiderforening og fekk etter det rykte som ølbule. Frå 1961 vart salen nytta som møbellager, mens huset gradvis forfall. 

I 1987 kjøpte Halden kommune huset og sette delar av huset i stand som kontor for Østfold Teater. Sjølve salen vart ståande urørt.

Salens framtid er uklar. Kulturhistorisk verdifull, men samstundes forfallen og utsett, treng han sårt til ei restaurering som går langt ut over økonomi og kompetanse hos den noverande eigaren.

Litteratur 

 Fortidsvern. 3/2008.
 Vidar Parmer Teater på Fredrikshald'' 1965

Teater i Noreg
Kultur i Halden
Carterton på New Zealand

Carterton er ein liten by i regionen Wellington på New Zealand og er sete for Carterton District. Han ligg i eit landbruksområde i Wairarapa sør på Nordøya på New Zealand. Byen ligg 14 km sørvest for Masterton og 80 km nordaust for Wellington. Innbyggjartalet var ved folketeljinga i 2006 var 4 122, i tillegg budde 2 976 menneske i det omkringliggjande rurale området.

Carterton vart grunnlagd i 1857. Staden var frå først av kjend som Three Mile Bush, og gav husly til arbeidarar som bygde vegen mellom Wellington og Masterton. Seinare fekk byen namn etter Charles Rooking Carter. Byen omtalar seg sjølv som påskeliljehovudstaden på New Zealand, og arrangerer ein årleg påskeliljefestival den andre sundagen i september.

Kjennemerke 

Den historiske Carterton Railway Station ligg vest for bysentrum. Stasjonsbygningen er original, og vart bygd då jarnvegen opna i 1880, og har utført tenester for reisande heile tida sidan. 

Biblioteket Carterton District library, er det eldste biblioteket som vart bygd til dette føremålet på New Zealand, og som enno er i bruk som bibliotek i dag.

Transport

Vegar 
New Zealand State Highway 2, hovudvegen mellom Wellington og Masterton, går gjennom Carterton. 

Carterton har bussruter som bind byen saman med Masterton, Greytown, Featherston og Martinborough.

Jarnveg 
Carterton ligg ved Wairarapa Line som bind byen saman med Wellington.

Bakgrunnsstoff 
Carterton District Council - heimeside
Om Carterton i Te Ara Encyclopedia of New Zealand

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Carterton på New Zealand» frå ,  den 30. november 2009.  
 

Regionen Wellington
Distrikt på New Zealand
Byar på New Zealand
Eggjareid haldeplass

Eggjareid haldeplass ligg i Raundalen i Voss herad i Vestland og er ein haldeplass på Bergensbanen. Han vart opna i 1936. 

Eggjareid haldeplass ligg mellom Mjølfjell stasjon og Volli haldeplass, 357,55 km frå Oslo. 

Det er lokaltoga i Raundalen som stoppar ved Eggjareid.

Bakgrunnsstoff 
 «Eggjareid» på nettstaden til Jernbaneverket
 «Eggjareid» i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb

Jarnbanestasjonar i Voss
Stasjonar på Bergensbanen
Jarnbanestasjonar opna i 1936
Reimegrend stasjon

Reimegrend stasjon ligg i Raundalen i Voss herad i Vestland og er ein stasjon på Bergensbanen. Han vart opna i 1908. Fram til 1928 heitte stasjonen Reime.

Reimegrend ligg mellom Volli haldeplass og Skiple haldeplass. Stasjonen ligg 464,6 moh, 362,73 km frå Oslo. 

Tidlegare var Reimegrend den vestlege snustasjonen for snøryddingstenesta på høgfjellstrekkja av Bergensbanen.

Stasjonsbygningen vart flytt frå Dale stasjon i Dale i Vaksdal til Reimegrend i 1907–08. Han er teikna av Balthazar Lange og vart sett opp i Dale i 1883.

Det er lokaltoga i Raundalen som stoppar på stasjonen.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 «Reimegrend» på nettstaden til Jernbaneverket 
 «Reimegrend» i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb
 Eldre fotografi frå Reimegrend på nettstaden til Nasjonalbiblioteket

Jarnbanestasjonar i Voss
Stasjonar på Bergensbanen
Balthazar Lange
Jarnbanestasjonar opna i 1908
Potensiell tettleik

Den potensielle tettleiken til ein væskepakke med trykk  er tettleiken pakken måtte ha for å førast adiabatisk til eit referansetrykk , ofte 1000 hPa). Når tettleiken endra seg ved forskjellig trykk, er den potensielle tettleiken til ein væskepakke bevart, sidan trykket pakken opplever endrar seg (om det ikkje finst miksing med andre pakkar eller ein har netto varmefluks). Omgrepet vert nytta i oseanografi  og (til mindre grad) i atmosfærisk vitskap.

Potensiell tettleik er ein dynamisk viktig eigenskap: for statisk stabilitet må den potensielle tettleiken minke oppover. Om han ikkje ger det, vil ein pakke som vert flytta oppover vere lettare enn omgjevnadane, og dermed helde fram oppover. På liknande måte vil ein pakke som då vert flytta nedover vere tyngre enn omgjevnadane. Dette gjeld sjølv om tettleiken til væska minkar oppover. I stabile tilhøve (der den potensielle tettleiken minkar oppover) vil rørsler langs ei flate med konstant potensiell tettleik (isopyknalar) nytte mykje mindre energi enn rørsler på tvers av desse flatene (diapyknal straum), så det meste av rørsla i ei tredimensjonal geofysisk væske går langs desse todimensjonale flatene.

I oseanografi nyttar ein symbolet  for å skildre potensiell tettleik, med referansetrykk  som trykket ved havoverflata. Den tilsvarande «potensielle tettleiksanomalien» vert skrive som  kg/m. Sidan kompressibiliteten til sjøvatn varierer med salinitet og temperatur, må referansetrykket veljast nær det faktiske trykket for å definisjonen av potensiell tettleik skal gje meining. Referansetrykket vert ofte vald i heile multiplar av 100 bar, for vatn nær eit trykk på 400 bar (40 MPa), la oss sei at referansetrykket er 400 bar, så ville den potensielle tettleiksanomalien vorte skriven .

Potensiell tettleik vert tilpassa effekten av kompresjon på to måtar: 
Effekten av at ein pakke endrar volum på grunn av endringar i trykket (når trykket aukar, minkar volumet). 
Effekten av at ein pakke endrar temperatur på grunn av adiabatiske endringar i trykket (når trykket aukar, aukar temperaturen).

Tettleiken til ein pakke kan reknast ut frå tilstandslikninga:

der  er temperatur,  er trykk og  er andre sporstoff som påverkar tettleiken (t.d. saliniteten til sjøvatn).  Den potensielle tettleiken ville då ha vorte: 

der  er den potensiell temperaturen til ein væskepakke for det same referansetrykket .

Kjelder
liminn:omsett|en|tittel=Potential density|kjelder=

Tettleik