alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kunqu

Kunqu (kinesisk skrift 昆曲, pinyin kūnqǔ; Wade-Giles: k'un-ch'ü, «Kun-melodiar») er den eldste kinesisk opera-forma  som framleis blir framført. Ho har ei historie som går attende til 1400-talet til regionen Wu, og blir sagt å ha røter i byen Kunshan, mellom Suzhou og Shanghai. Lengjer tilbake i historia er hi inspirert av songdramaforma nanxi.

Frå 1500-talet og inn på 1700-talet var kunqu heilt dominerande innan den kinesiske operaverda. Forma blir sett på som forløparen til ei rekkje nyare operaformer, som Pekingopera.

Kunqu mista raskt populariteten sin mot slutten av Qing-dynastiet, og rundt 1930 var forma så godt som forsvunnen. I dei følgjande åra blei ho likevel gjennoppliva av enkelte intellektuelle og pekingoperautøvarar. Ho blir framleis framført ei rekkje stadar i Kina.

I nyare tid har kunqu blitt framført profesjonelt i sju byar i Fastlands-Kina: Beijing,  Shanghai, Suzhou, Nanjing, Chenzhou, Yongjia/Wenzhou og Hangzhou, og dessutan i Taipei på Taiwan. Ikkje-profesjonelle operaselskap som praktiserer kunqu finst ei rekkje andre stadar.

I 2001 blei kunqu utsett av UNESCO som den første immaterielle verdsarv frå Kina, då ho blei skriven inn på UNESCO si liste over Meisterverk i munnleg og immateriell kulturarv.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kunqu» frå ,  den 21. september 2020.

Bakgrunnsstoff 

 China.org.cn: Die Kunqu-Oper
 Kunqu in ihrem Ursprungsort Kunshan
 The Development of Kunqu Opera
 The Innovation of Kunshanqiang by Wei Liangfu and others
 Kunqu, or Kunshanqiang
 UNESCO online: Neueinträge auf der UNESCO-Liste des immateriellen Kulturerbes 
Immateriell verdsarv
Verdsarv i Kina
Kinesisk opera
Tempeltre

Tempeltre (vitskapleg namn Ginkgo biloba) er den einaste overlevande arten av ei stor gruppe nakenfrøingar som hadde ei stordomstid i jura- og krittida, men oppstod allereie i permtida i jorda si oldtid. Ein har funne 270 millionar år gamle fossil av gruppa. Treet fanst vilt i den kinesiske provinsen Sichuan, men har etter ca. 1000 e.kr. blitt utbreidd i heile Aust-Asia som eit heilagt tre i tempelanlegg. Alle ville populasjonar verker å ha blitt utrydda, og det er mogleg at arten i dag berre finst som kultivert prydtre. Ginkgo er saman med konglepalmane dei einaste frøplantane som produserer rørlege sædceller.

Tempeltreet blei kjent i Europa etter at det blei skildra av Engelbert Kaempfer i 1712. Etter dette blei treet òg populært i europeiske parkar. I nokre europeiske byar har tempeltreet òg vore brukt som gatetre sidan det krev lite stell. Vanlegvis er det hanntrea som blir brukte, sidan hotrea ber frukt som luktar sterkt av roten ost. Artsskildringa blei gjort av Linné i 1771.

Namn og systematikk
Namnet «tempeltre» viser til tydinga treet har i tempelparkar.
Opphavet til namnet Ginkgo kan koma frå ein skrivefeil av treet sitt europeiske «oppdagar» Engelbert Kaempfer.
Tempeltreet heitte tidlegare Yín Xìng på kinesisk (銀杏 = «sølvaprikos»; i dag Bái Guǒ, 白果), etter utsjånaden på frukta. Dette blei omsett til japansk med Ginkyō (= «sølvfrukt»; i dag Ichō).
Kvifor Kaempfer erstatta y-en med ein g, er uklart.

Tempeltreet blir rekna for å vera nært i slekt med bartrea, men dei nøyaktige slektskapstilhøva blant nakenfrøeingar er framleis ikkje heilt klarlagt.

Skildring 
Tempeltreet er eit sommargrønt tre som blir opptil 40 m høgt. Mest karakteristisk er blada, som er vifteforma, dels tydeleg tvidelte med eit hakk i midten (jf. artsepitetet biloba = «toflika»). Det er ein særbuplante, det vil seia at det finst særskilde hann- og hoplantar. Fruktene liknar på plommer og smakar søtt, men utviklar ei intens lukt av smørsyre.

Bruk 
I Asia blir fruktene og frøa brukte til matlaging. Tempeltreet har likevel større tyding som lækjemiddel. Fruktene og ekstrakt frå blada blir brukte til å framstilla medisin som styrkar blodforsyninga, spesielt av hjernen. Sjølv om ekstrakta blir marknadsførte som at dei skal vera bra for hukommelse og Alzheimers sjukdom, viser dei beste vitskaplege forsøka at Ginkgo biloba ikkje har nokon slik effekt.

Tempeltre kan nå ein høg alder. Ein kjenner til individ på over 1500 år. I Botanisk hage i Oslo finst eit tre planta i 1870 som ein reknar med er det eldste treet av arten i Nord-Europa.

Galleri

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Tempeltre» frå ,  den 22. september 2020.  
 
Levande fossil
Nakenfrøingar
Ginkgo-slekta

Ginkgo-slekta (Ginkgo) er ei planteslekt med berre ein nolevande art, tempeltre, som opphavleg stammar frå Kina, men er blitt relativt utbreidd som hagetre. Det er funne ei lang rekkje fossil av Ginkgo. Fleire av dei minner ganske mykje om den nolevande arten, slik at den nolevande arten er blitt omtalt som eit «levande fossil».

Fossilhistorie 
Dei første Ginkgo-fossila ein kjenner til er frå slutten av oldtida til jorda, permtida for omlag 270 millionar år sidan. Dei var ei artsrik og viktig plantegruppe i mellomtida til jorda (mesozoikum), særleg i juratida. For rundt 140 millionar år sidan, i overgangen mellom jura og krit, var fleire artar av slekta utbreidde på den nordlege halvkula. Ved enden av pliocen for rundt 1 million år sidan var alle artar utdøydde bortsett frå den nolevande.

Det er funne avtrykk av ginkgo-blad i lag frå krit og tertiær på Svalbard. Det finst også slektningar av ginkgo i lag frå jura på Andøya.

Artar
†Ginkgo adiantoides
†Ginkgo apodes
Ginkgo biloba
†Ginkgo cranei
†Ginkgo digitata
†Ginkgo dissecta
†Ginkgo gardneri
†Ginkgo ginkgoidea
†Ginkgo huolinhensis
†Ginkgo huttonii
†Ginkgo yimaensis

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tempeltræ-slægten» frå ,  den 22. september 2020.  
 
Planteslekter
Nakenfrøingar
NM i sykling 1997 i tempo

Noregsmeisterskapen i sykling 1997 i temporitt for menn vart avvikla med individuell tevling 22. juni og lagtempo 24. juni på Hallingby i Ringerike kommune.

Menn

50 km temporitt

70 km lagtempo 

Noregsmeisterskapen i sykling 1997 i temporitt for kvinner vart avvikla med individuell tevling sundag 22. juni på Hallingby.

Kvinner, 30 km

Kjelder
Sportsboken 97-98. Chr. Schibsteds Forlag. 1997.

Noregsmeisterskap i sykling
Noregsmeisterskap i 1997
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Ringerike
Matthew Birir

Matthew Kiprotich Birir () er ein kenyansk tidlegare hekkeløpar som i 1992 vart olympisk meister i 3000 meter hinder.

Birir sette juniorverdsrekord i 3000 m hinder i 1991. Under Sommar-OL 1992 stod medaljestriden på hinderløpet til sist mellom tre kenyanarar, Birir vann etter å ført løpet dei siste par rundane. 
I verdsmeisterskapen 1993 hamna Birir på fjerdeplassen då to landsmenn og italienaren Alessandro Lambruschini slo han i spurten. Tre år seinare vart Biri på ny fjerdemann i hinderløpet då dei olympiske sommarleikane 1996 fann stad i Atlanta. Atter måtte han sjå to landsmenn og Lambruschini føre seg på resultatlista, men då utan å vere på høgde før oppløpet.

Birir sin personlege rekord på 8.08,1 kom ved eit GP-stemne i Roma 8. juli 1995, der han vart nummer tre bakom to landsmenn.

Medalje og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Gullmedalje – 8.08,5, framom Patrick Sang (8.09,5)
VM 1993 i Stuttgart: Nr 4 – 8.09,4
OL 1996 i Atlanta: Nr 4 – 8.17,1

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Matthew Birir» frå ,  den 22. september 2020.  
 

Kenyanske hinderløparar
Olympiske meistrar for Kenya
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 1992
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 1996
Kristin Sundsteigen

Kristin Sundsteigen () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Kvinnherad som vart noregsmeister i kulestøyt åtte år i rad 2009-16.

Sundsteigen var i barneåra medlem av IL Trio. Åra 2007-09 var ho medlem av Stord Idrettslag, sesongar der ho vann medalje i kulestøyt, sølv i 2007, bronse i 2008 og gull i 2009. Perioden 2010-15 sikra ho seg samtlege kule-gull i noregsmiesterskap som representant for Tyrving. Då ho i 2016 vart norsk meister i kulestøyt for åttande gong i rad, var ho medlem i Ask Idrettslag.

Sundsteigen sette personleg rekord i kulestøyting med 15,41 meter då ho vart noregsmeister 2013 i Tønsberg. Ho dreiv òg med sleggjekasting, ei øving der ho nådde 52,82 m ved eit stemne på Fana stadion i Bergen 7. juni 2009.

Kjelder
friidrett.no

Norske kulestøytarar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Kvinnherad
Kordillerane

Kordillerane er ein serie av fjellkjeder som dannar «ryggraden» langs dei vestlege delane av Nord-Amerika, Mellom-Amerika og Sør-Amerika. I nokre høve har omgrepet berre vore brukt om den søramerikanske delen, Andesfjella, åleine. 

Ein kan òg følgja kjeda vidare i ei søraustleg retning langs Sør-Georgiaryggen til fjella i Graham Land på Antarktishalvøya.

Fjellkjeden dannar den austlege halvparten av den vulkanske bogen som utgjer Eldringen i Stillehavet.

Inndeling

Nord-Amerika 

 Dei nordamerikanske Kordillerane

Mellom-Amerika 

 Dei sentralamerikanske Kordillerane

Sør-Amerika 

 Andes

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kordillerene» frå ,  den 22. september 2020.  

Fjellkjeder i Antarktis
Fjellkjeder i Sør-Amerika
Fjellkjeder i Nord-Amerika
Hjartdal stavkyrkje

Hjartdal stavkyrkje eller Holmskyrkja vart riven då dagens Hjartdal kyrkje vart oppført. Medan dagens kyrkje står på nordsida av Holmsvegen, stod stavkyrkja på eit nes ved Hjartdøla på sørsida, der kyrkjegarden ligg. Båe delar er på grunn frå garden Holm (gnr. 12), der det stod ein prestegard fram til 1860.

Ein trur at stavkyrkja vart oppført på 1200-tallet, men eldste kjende omtale er frå 1413 eller 1414. Omtalen gjeld presten, som òg er omtala som prest i Hjartdal 14. juni 1422 og 15. januar 1423. Eit forhøyr på kirkegarden etter eit drap er skildra 12. januar 1424. Kyrkjesoknet er elles nemnt i 1477 og kyrkja ei rekkje gonger, t.d. i 1485, 1493, 1499, 1507, 1520, 1522, 1536, 1547 og 1555. Jens Nilssøn omtalar i si visitasbok «hoffuit kircken vdj Hiertdall som kallis Holms kircke oc er en trækircke, der er smucke stoler oc predickestoll och nyt lofft nedre vdj kirkcen». Dette forklarar Lorentz Dietrichson som at ein på den tida hadde lagd himling under takstolane i skipet, medan koret derimot vart anteke å framleis ha open himling. Dietrichson siterer vidare frå ein synfaringsrapport frå 1668 som seier at kyrkja var «af Stolper och Planker opbygt med tjuffue Skruv omkring samt Svaller thrindtomkring, alle tækt med Spaan ligesom Taget». Dei tjue skruvane (gavlane) vert tekne til inntekt for at kyrkja var treskipa.

Omstenda omkring rivinga synest å vere ukjende, men det skjedde etter alle solemerke omkring den tida då dagens kyrkje vart oppført i 1808–09. Den eine klokka i dagens kyrkje skal vere frå 1450, og ein døypefont frå Hjartdal er i Norsk Folkemuseum. Elles synest lite å vere bevart av gjenstandar frå stavkyrkja.

Kjelder 
 
 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Telemark (Riksantikvaren, 2015), s. 78–79

Denne artikkelen bygger på «Hjartdal stavkirke» frå ,  den 22. september 2020.

Fotnotar 
1493
1499
1507
1520
1522
1536
1547
1555

Bakgrunnsstoff 
 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Hjartdal
Kulturminne i Hjartdal
Bilden kyrkje

Bilden kyrkje stod ved garden Østre Bilden (gnr. 111) i Tingelstad i Gran kommune i Innlandet fylke. Ein trur at kyrkja var frå mellomalderen, men eldste bevarte skriftlege vitnesbyrd er i Povel Huitfeldt si stiftsbok, som omtalar «Bildenne Annexa» under Nikolaikyrkja, hovudkyrkja i Gran. Av Jens Nilssøn sin visitasrapport fra 1590-talet går det fram at kyrkja er ute av bruk, og at ho er av tre. Det siste gjer det nærliggjande å tru at det dreidde seg om ei stavkyrkje, noko Lorentz Dietrichson gjorde i sitt verk om stavkyrkjer. I 1732 var kyrkja forsvunnen, men i 1627 hadde doktor Peder Alfsøn besøkt den øyde kyrkja og laga ei teikning av antependiet, som i tillegg til illustrasjonar hadde ei runeinnskrift. Antependiet vart meldt forsvunne i 1743, og Alfsøn si teikning er einaste kjende illustrasjon av ein gjenstand frå kyrkja. Teikninga inngår i Den arnamagnæanske samling.

Kjelder 
 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Oppland (Riksantikvaren, 2015), s. 84

Denne artikkelen bygger på «Bilden kirke» frå ,  den 22. september 2020.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Gran
Kulturminne i Gran
Paradise and Lunch

Paradise and Lunch er det fjerde studioalbumet til den amerikanske rootsrock-musikaren Ry Cooder, gjeve ut den 8. juni 1974 på Reprise Records. Albumet består av coverversjonar av jazz-, blues og folk-standardar og obskure songar spelte inn i Warner Brothers Studios. Det siste sporet, «Ditty Wah Ditty», er ein duett mellom Cooder og jazzpianisten Earl «Fatha» Hines. Albumet vart produsert av Russ Titelman og Lenny Waronker. Albumet nådde 167. plassen på Billboard 200-lista i USA.

Albumet inneheld ein versjon av bluesartisten Washington Phillips sin «The Tattler» som stikk seg ut på grunn av gitarspelinga. Songen vart sidan spelt inn av Linda Ronstadt i 1976 på albumet hennar Hasten Down the Wind og av David Soul på albumet Playing to an Audience of One. I 1990 kom albumet ut på CD, medan ei ommastra utgåve kom ut i 2007. Albumet vart ommastra på nytt og gjeven ut på høgoppløyseleg SACD i 2017.

Allmusic skreiv om albumet: «Ry Cooder forstår at ein bra song er ein bra song, sjølv om han er skriven før Depresjonen eller sist veke. Samstundes er han ikkje redd for å utforske nye vegar og mogelegheiter for materialet. Som på det tre førre albuma hans, er Paradise and Lunch fylt opp av skattar som vert ein del av verda der æraer og stilartar smeltar saman utan at det høyrest tvungen eller konstruert ut. Albumet avsluttar med ein heilt nedstrippa versjon av «Ditty Wah Ditty», i ein duett for akustisk gitar og piano, spelt av jazzlegenda Earl 'Fatha' Hines. Her får begge musikarane nok av rom til å syne kor dyktige dei er på instrumenta sine, og resultatet er ikkje noko mindre enn fantastisk. Albumet er eklektisk, intelligent og gjennomført underhaldande og er framleis meisterverket til Ry Cooder.»

Innhald

Medverkande
Ry Cooder - gitar, mandolin, vokal
Milt Holland – trommer, perkusjon
Jim Keltner – trommer
Russ Titelman, Chris Ethridge – elektrisk bass
Ronnie Barron – piano, orgel
Red Callender, John Duke – bass
Plas Johnson – altsaksofon
Oscar Brashear – kornett
Bobby King, Gene Mumford, Bill Johnson, George McCurn, Walter Cook, Richard Jones, Russ Titelman, Karl Russell – vokal
Earl Hines - piano på «Ditty Wah Ditty»
George Bohanon - blåsararrangement
Nick DeCaro - strykararrangement
Susan Titelman (kona til Ry Cooder og systera til Russ Titelman) – måleri på omslaget og fotografi

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paradise and Lunch» frå ,  den 22. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Ry Cooder-album
Album produserte av Lenny Waronker
Album produserte av Russ Titelman
Reprise Records-album
Coveralbum
Bobby King

Bobby King () er ein amerikansk gospel-, R&B- og soulsongar. Han skipa ein duo med Terry Evans tidleg i 1970-åra.  Sidan 1973 har King sunge på dei fleste Ry Cooder-albuma. Han var òg leiande korvokalist i bandet til Bruce Springsteen på turneen hans i 1992-1993. Duoen har òg sunge for Bob Dylan, John Fogerty, Harrison Kerle og Boz Scaggs.

King gav ut to soloalbum, Bobby King (1981) og Love in the Fire (1984), og to album med Terry Evans, Live and Let Live! (1988) og Rhythm, Blues, Soul & Grooves (1990).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bobby King» frå ,  den 22. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske gospelsongarar
USA-amerikanske soulsongarar
Motown-artistar
Folk frå Lake Charles i Louisiana
Musikarar frå Louisiana
George McCurn

George McCurn () var ein USA-amerikansk bassongar som byrja å syngje gospel, før han byta til pop i 1960-åra. Han hadde ein hit i 1963 med I'm Just a Country Boy».

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «George McCurn» frå ,  den 22. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske songarar
Musikarar frå Chicago
USA-amerikanske gospelsongarar
USA-amerikanske soulsongarar
Ginkgoales

Ginkgoales er ein planteorden av nakenfrøingar som berre inneheld ein enkelt nolevande art: Tempeltreet (Ginkgo biloba). Slektstreeet til dei nakenfrøa plantane har vore relativt godt forstått lengje, men systematikken over familienivå har vore varierande. Sidan divisjonar, klassar og ordenar har ulike fastsette endingar i botanikk, viser både Ginkgopsida eller Ginkgoopsida (klasse) og Ginkgophyta (divisjon) til den same gruppa.

Utvikling 
Gruppa omfattar fem familiar. Dei hadde den største artsrikdommen sin frå siste halvdel av jura til tidleg krit. Dei var særleg utbreidde i Asia, der det fanst tre familiar. Av desse er det berre tempeltrefamilien som enno har levande representantar.

Ginkgoales er rekna som nære slektningar av dei dekkfrøa plantane. Familien Schmeissneriaceae har frø der griffelen veks igjen etter befrukting, tilsvarande situasjonen hjå dekkfrøa plantar. Det er tvil om Schmeissneriaceae tilhøyrer ginkgoane i det heile, eller om Ginkgoales er ei parafyletisk gruppe.

Familiar 
Inndelinga i familiar hjå ginkgoar er usikker. I dei fleste tilfelle har ein berre blad å gå på, og i nokre tilfelle frukter.

 Ginkgoaceae (tempeltrefamilien)
 † Karkeniaceae
 † Umaltolepidiaceae
 † Yimaiaceae
 † Schmeissneriaceae
 usikker tilhøyre:
 slekta † Sphenobaiera

Galleri av ginkgo-fossil

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ginkgoales» frå ,  den 22. september 2020.  
 
Nakenfrøingar
Karplantar
Chicken Skin Music

Chicken Skin Music er det femte studioalbumet til den amerikanske rootsrock-artisten Ry Cooder, gjeve ut i 1976 på Reprise.

Som på tidlegare album viskar Cooder ut dei geografiske og musikalske grensene mellom songane han speler. Han presenterer «Stand By Me» som ein gospelsong med eit norteño-arrangement eller spelar countrypopsongen til Jim Reeves, «He'll Have to Go», med ein bolerorytme med samspel mellom trekkspelet til Flaco Jimenez og altsaksofonen til Pat Rizzo. Albumet opnar og avsluttar med songar av Leadbelly, og består elles av ei samling songar som varierer frå gamle trubadur/medisinshow-nummer i «I Got Mine» til R&B i «Smack Dab in the Middle». Cooder skriv i notata i plateomslaget at han forstår samanhengen mellom desse tilsynelatande forskjellige stilartane.

Innhald

Medverkande
Kjelder:Chicken Skin Music, (1976) Reprise Records, CD: 7599-27231-2 - Notes booklet

Musikarar

Ry Cooder – bajo sexto, mandola, flaskehalsgitar, knappetrekkspel, elektrisk gitar, tiple, Hawaii-gitar, vokal
George Bohanon – hornarrangement, barytonhorn
Oscar Brashear – kornett
Red Callender – kontrabass
Chris Ethridge – bassgitar
Terry Evans – vokal
Cliff Givens – vokal
Laurence Fishburne - vokal
Hugo Gonzales – bajo sexto
Milt Holland – perkusjon, trommer
Atta Isaacs – akustisk gitar
Fred Jackson Jr. – tenorsaksofon
Flaco Jiménez – trekkspel
Herman E. Johnson – vokal
Jim Keltner – trommer
Bobby King – vokal
Henry Ojeda – bass
Gabby Pahinui – steelgitar, vokal
Benny Powell – trombone
Pat Rizzo – altsaksofon
Russ Titelman – bajo sexto, vokal

Teknisk
Ry Cooder – produsent
Judy Maizel, Trudy Portch - produksjonskoordinasjon
Lee Herschberg - lydteknikar, miksing
Lloyd Cruft -  lydteknikar
Bobby Hata, John Neal - assisterande lydteknikarar
Chet Himes, John Ingle - lydteknikar
Kenny Price - albumcover, design og måleri
Susan Titelman - fotografi
Noel Newbolt - produksjonsassistanse

Singlar
«He'll Have To Go» / «The Bourgeois Blues», Reprise: K 14457 (Storbritannia)
«Goodnight Irene» / «Chloe», Reprise: K REP14473 (Nederland)

Salslister

Album

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chicken Skin Music» frå ,  den 22. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1976
Ry Cooder-album
Album produserte av Ry Cooder
Reprise Records-album
Coveralbum
Terry Evans

Terry Evans () var ein USA-amerikansk R&B-, blues- og soulsongar, gitarist og låtskrivar. Han arbeidd med mange musikarar som Ry Cooder, Bobby King, John Fogerty, Eric Clapton, Joan Armatrading, John Lee Hooker, Boz Scaggs, Maria Muldaur og Hans Theessink. Cooder sa at han alltid syntest at Evans var ein betre «frontmann.»

Frå 1994 og fram til han døydde, gav Evans ut sju soloalbum, mellom andre Blues for Thought (1994) Come to the River (1997) og Fire in the Feeling (2005). Karrieren til Evans var inspirert av Elmore James, Little Walter, Albert King og B.B. King. Songane han skreiv er spelt inn av Pops Staples og Louis Jordan.

Diskografi

Album

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Terry Evans (musician)» frå ,  den 22. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske soulsongarar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå Mississippi
Folk frå Vicksburg i Mississippi
Leland Isaacs sr.

Leland «Atta» Isaacs Sr. () var ein gitarist frå Hawaii, kjend for å spele slack-key-gitar med ein open C-dur-stemming («Atta's C,» C-G-E-G-C-E), og for arbeidet hans med Gabby Pahinui.

Han arbeidde òg med Ry Cooder.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leland Isaacs Sr.» frå ,  den 22. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 https://web.archive.org/web/20110104034631/http://www.dancingcat.com/skbook1-history.php

Musikarar frå Hawaii
USA-amerikanske gitaristar
Flaco Jiménez

Leonardo «Flaco» Jiménez () er ein USA-amerikansk trekkspelspelar og songar frå San Antonio i Texas, innan musikkstilane norteño, Tex Mex og tejano-musikk.

Jiménez byrja å spele sju år saman saman med faren Santiago Jiménez sr., som var ein pioner innan conjunto-musikk, og byrja å spele inn musikk femten år gammal som medlem av Los Caminantes. I 1960-åra byrja han å arbeide med Doug Sahm. Flaco reiste så til New York City og arbeidde med Dr. John, David Lindley, Peter Rowan, Ry Cooder og Bob Dylan. Han spelte med Cooder på albumet Chicken Skin Music og med Rolling Stones på Voodoo Lounge. 

Jiménez vann Grammyprisen i 1986 for Ay Te Dejo en San Antonio, ein av faren sin songar. Han var òg medlem av Tejano-fusion-gruppa Texas Tornados, med Augie Meyers, Doug Sahm og Freddy Fender. The Texas Tornados vann ein Grammypris i 1990, og Jiménez vann sin eigen i 1996 for albumet Flaco Jiménez i kategorien beste meksikansk-amerikanske innspeling. I 199 fekk han enno ein Grammypris for beste tejano-innspeling for Said and Done (gjeve ut av Barbed Wire Records) og ein for beste meksikansk-amerikanske innspeling som ein del av supergruppa Los Super Seven.

Broren Santiago Jiménez jr., er òg ein dugande trekkspelspelar og har spelt inn mykje musikk.

Diskografi

Studioalbum
El Rey De Texas, 1975, D.L.B. Records
A Mis Amigos Cariñosamente, 1976, D.L.B. Records
Clavelito Clavelito, 1977, D.L.B. Records
El Principe Del Acordeón , 1977, D.L.B. Records
Flaco Jiménez Y Su Conjunto, 1977, Arhoolie Records
Flaco's Amigos, 1988, Arhoolie Records
San Antonio Soul, 1991, Rounder Records
Partners, 1992, Warner Bros. Records
Flaco Jiménez, 1994, Arista Records
Buena Suerte Senorita, 1996, Arista Records
Said and Done, 1998, Virgin Records
Arriba el Norte, 1998, Sound Records
Sleepytown, 2002, Back Porch Records
Squeeze Box King, 2003, Compadre Records
Ya Volvi De La Guerra, 2009, Fiesta Records
Entre Humo y Botellas, 2009, Rounder Records
Flaco & Max: Legends & Legacies, 2014, Smithsonian Folkways Recordings

Konsertalbum
One Night at Joey's (Live), 1999, Sony Records

Singlar

Gjestesinglar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Flaco Jiménez» frå ,  den 22. september 2020.

Bakgrunnsstoff

Interview with Flaco Jiménez, 28. mai 1986, University of Texas at San Antonio: Institute of Texan Cultures: Oral History Collections, UA 15.01, University of Texas at San Antonio Libraries Special Collections.

USA-amerikanske trekkspelarar
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå San Antonio
Tejano-musikarar
Tejano-trekkspelspelarar
Grammy Lifetime Achievement Award
Texas Tornados-medlemmar
Countrymusikarar frå Texas