alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sörbygdens skipreide

Sörbygdens (Saurbøiar, Saurbygden) skipreide var ei skipreide i nordre delen av Båhuslen. Ho femna om soknene Hede, Krokstad og Sanne, som i dag utgjer den nordre delen av Munkedals kommun.

Då heile Båhuslen vart svensk territorium etter freden i Roskilde i 1658 vart skipreidene i landskapet innlemma i den svenske heradsordninga, og Sörbygdens skipreide vart omskipa til Sörbygdens härad.

Munkedals kommun
Skipreider
Stångenäs skipreide

Stångenäs (Stanganes) skipreide var ei skipreide i nordre delen av Båhuslen. Ho femna om halvøya med same namn, eller soknene Bro, Brastad og Lyse, som i dag utgjer fastlandsdelen av Lysekils kommun.

Då heile Båhuslen vart svensk territorium etter freden i Roskilde i 1658 vart skipreidene i landskapet innlemma i den svenske heradsordninga, og Stångenäs skipreide vart omskipa til Stångenäs härad.

Lysekils kommun
Skipreider
Sotenäs skipreide

Sotenäs (Sotanes) skipreide var ei skipreide i nordre delen av Båhuslen. Ho femna om halvøya med same namn og øyane like ved, eller soknene Bärfendal, Tossene og Askum. I dag utgjer området Sotenäs kommun, unnateke Bärfendal som inngår i Munkedals kommun.

Då heile Båhuslen vart svensk territorium etter freden i Roskilde i 1658 vart skipreidene i landskapet innlemma i den svenske heradsordninga, og Sotenäs skipreide vart omskipa til Sotenäs härad.

Sotenäs kommun
Munkedals kommun
Skipreider
Kville skipreide

Kville (Kvilda) skipreide var ei skipreide i nordre delen av Båhuslen. Ho femna om soknene Kville, Svenneby og Bottna. I dag utgjer området søre delen av Tanums kommun.

Då heile Båhuslen vart svensk territorium etter freden i Roskilde i 1658 vart skipreidene i landskapet innlemma i den svenske heradsordninga, og Kville skipreide vart omskipa til Kville härad.

Tanums kommun
Skipreider
Tanums skipreide

Tanums (Tuneim) skipreide var ei skipreide i nordre delen av Båhuslen, tidlegast kjend under namnet Luderlag. Ho femna om soknene Tanum og Lur, som i dag utgjer dei sentrale områda av Tanums kommun.

Då heile Båhuslen vart svensk territorium etter freden i Roskilde i 1658 vart skipreidene i landskapet innlemma i den svenske heradsordninga, og Tanums skipreide vart omskipa til Tanums härad.

Tanums kommun
Skipreider
Vette skipreide

Vette (Vetta) skipreide var den nordlegaste av skipreidene i Båhuslen. Ho femna om soknene Skee, Tjärnö, Hogdal, Näsinge og Lommeland, det vil seie noverande Strömstads kommun.

Då heile Båhuslen vart svensk territorium etter freden i Roskilde i 1658 vart skipreidene i landskapet innlemma i den svenske heradsordninga, og Vette skipreide vart omskipa til Vette härad.

Strömstads kommun
Skipreider
Bullarens skipreide

Bullarens (Borderne) skipreide var ei skipreide i nordre delen av Båhuslen. Ho femna om soknene Naverstad og Mo, som dessutan utgjorde Naverstad prestegjeld saman med Enningdal sokn i Idd skipreide. 

Etter freden i Roskilde i 1658 vart det spørsmål om viss Enningdal skulle følgje med da Båhuslen gjekk over til svensk territorium. Det vart avgjord at grensa skulle følgje den sivile inndelinga (skipreida), og ikkje den geistlege (prestegjeldet), og Enningdal vart att i Noreg. Som følgje av overgangen til Sverige vart skipreidene i landskapet innlemma i den svenske heradsordninga, og Bullarens skipreide vart omskipa til Bullarens härad. I dag utgjer det austre delen av Tanums kommun.

Tanums kommun
Skipreider
Itelmensk

Itelmensk (også kalla kamtsjadalsk) er eit tsjukotko-kamtsjatkansk språk som blir tala på Kamtsjatka-halvøya i Russland. Det er det einaste nolevande språket i denne språkgruppa. Dei fleste itelmenarar har også gått over til å snakka berre russisk.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Itelmensk» frå , og «Itelmen language» frå  den 23. september 2013.  
 

Tsjukotko-kamtsjatkiske språk
Språk i Russland
Einskildspråk
Francesco Salviati

Francesco Salviati () var ein italiensk målar frå Firenze, som også var mykje aktiv i Roma. Saman med Michelangelo, Rafael og Giulio Romano utvikla Salviati i Roma renessansemåleriet i retning av manierismen. I tillegg til sine freskomåleri og portrett, var han etterspurd i andre samanhengar, mellom anna danna mange av teikningane og figurstudiane hans mønster for florentinske teppeprodusentar.

Liv og gjerning

Salviati var fødd i Firenze. Han var lærling hos Giuliano Bugiardini, Baccio Bandinelli, Raffaele Brescianino, og til sist hos Andrea del Sarto i åra 1529-30. Rundt 1531 reiste han til Roma, ein by mange målarar hadde rømt frå under plyndringa av Roma i 1527. Her møtte han Giorgio Vasari, dei to vart vener for livet. Han hjelpte Vasari med å fullføre freskoane over Johannes Døyparen og hans liv, eit utsmykkingsoppdrag bestilt av kardinal Giovanni Salviati i Palazzo Salviati. Det er gjennom si tilknyting til kardinalen at han sjølv nytta same etternamnet. I Roma fekk han høve til å studere arbeid av Michelangelo, Rafael og Giulio Romano, noko som fekk innverknad på dei måleria han skulle kome til å lage.

Åra 1533-35 måla Salviati freskobiletet Bodskapen i San Francesco a Ripa-kyrkja i Roma. Den  modne stilen hans har manieristiske konturar og samanklemde figurscenar, mykje like dei som Giulio Romano framstilte. I 1538 samarbeidde Salviati med Jacopino del Conte om å fullføre ein fresko over Marias besøksdag, for ein florentinsk orden som arbeidde med personar som skulle avrettast. I Bologna måla han i 1540 jamsides Vasari og var så ei kort tid i Venezia, der han måla fresko-dekorasjonar i antikk stil i Palazzo Grimani. I løpet av desse åra fekk stilen hans innslag som minner om Parmigianino. Mange av portrettmåleria hans har elles vorte forveksla med Agnolo Bronzino sine. Salviati forma også innreiingar til slott og palass, kyrkjer og kloster i norditalienske byar som Venezia, Bologna, samt heimbyen Firenze. 

Kringom 1543-45 var Salviati i Firenze, der han arbeidde for Cosimo I de' Medici og fullførte eit freskomåleri som lovpriste Medicifamilien; Camillus triumf i Palazzo Vecchio. Han designa også veggteppe for det nyleg etablerte Arazzeria, inkludert Ecce homo, Oppstode og Josef tolkar faraos draumar. I 1547/48 måla han ei altartavle til kyrkja Santa Croce. Temaet, som under seinrenessansen var eit fast emne for målarar, er handtert i samanklemt og på komplekst vis. Han var ei stund i Frankrike, der han i 1555-57 arbeidde på fyrsten Karl av Lorraine sitt slott 'Château de Dampierre'. 

Jamt var han i Roma, både i kortare og lengre tid. I tida mellom 1548 og 1563 reiste Salviati ofte til Roma for å fullføre ulike freskomåleri, som Bryllaupet i Kana i eit bedekammer, Johannes Døyparens fødsel i eit kloster, samt eit tilsvarande i Palazzo della Cancelleria.

Han døydde i Roma, 53 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Francesco Salviati» frå ,  den 23. september 2013.  
 

Italienske målarar
Målarar frå 1500-talet
Folk frå Firenze

Renessansemålarar
Manierismen
Jersey City

Jersey City er ein by i Hudson County i delstaten New Jersey i USA. Byen hadde 247 597 ibuarar i 2010, og er dermed den nest meste folkerike byen i New Jersey, etter Newark. Han er administrasjonsstad for Hudson County, der han er den største byen. 

Jersey City er ein del av metropolen New York City. Byen ligg tvers overfor nedre Manhattan, mellom Hudson-elva og indre luten av New York-bukta i aust og med Hackensack-elva og Newark-bukta i vest. Hamnebyen Jersey City er, med sine 18 kilometer sjøline og omfattande jarnbanenett, ein viktig transport-terminal. Frå langt tilbake har byen vore kjend for sin stålindustri og sin kjemiske industri, viktig for aktiviten på hamnene i New York og i New Jersey. Service-næringar har spela ei framståande rolle i fornyinga av hamnekvartera og for framveksten av ein av dei største downtowns i landet.

Folketalet i Jersey City nådde toppen med 316 715 ved folketeljinga 1930. Dei neste femti åra sokk folketalet til det nådde botnen med 223 532 i 1980. Sidan har folketalet stige, største var tilveksten i 1900-åra. Ved folketeljinga i 2020 hadde byen 292 449 innbyggjarar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jersey City» frå ,  den 23. september 2013.

Bakgrunnsstoff

Byar i New Jersey
Busetnader grunnlagde i 1838
Utsirahøgda

Utsirahøgda eller Utsiraformasjonen er ein geologisk høgdeformasjon på havbotnen i Nordsjøen, 200 km vest for Rogaland. Høgda ligg mot aust i sørleg del av Vikinggraben, medan Shetlandplattformen utgjer den vestre høgda 60 km lengre vest. Aust for Utsirahøgda ligg Norskerenna inn mot kysten. I permtida var Utsirahøgda ein landfast fjellrygg av grunnfjell.

Utsirahøgda er kring 200 km lang (nord-sør) og 50 km brei (aust-vest). geologisk er kjerna kaledonsk grunnfjell medan dette etter permtida er overlagt med sediment av avrenning frå Baltica-kontinentet. Nedst vert høgda utgjort av grunnfjell, deretter sandstein frå trias og jura, kalkstein frå krit, og øvst skifer frå eocen. I området er det gjort fleire funn av olje og gass. Felt opprekna frå nord: Heimdalfeltet (gass), Jotunfeltet, Ringhornefeltet, Balderfeltet, Granefeltet og Sleipnerfeltet (gass).

Utsiraformasjonen har i seg store mengder porøs sandstein og skifer, og vert nytta til å lagra karbondioksid (CO2) frå Sleipnefeltet.

Geologi i Nordsjøen
Norsk geologi
Another Year

Another Year er ein britisk dramafilm frå 2010, regissert og skriven av Mike Leigh.

Plott 

Hovudpersonane i filmen er det eldre ekteparet Tom og Gerri, som lever i eit stabilt og lukkeleg ekteskap. Filmen fylgjer paret gjennom fire årstider og skildrar omsorga dei har for vener og familie. Den vaksne sonen deira, advokaten Joe, har enno ikkje funne seg nokon, til Gerris store misnøye. Venninna og kollegaen til Gerri, Mary, gøymer seg bak ei lukkeleg maske trass i at ho eigentleg har vore svært einsam og drikkfeldig sidan mannen gjekk frå henne. Tom har kameraten Ken, ein noko slurvete, men godhjarta kar. Gerri har forsøkt å spleisa Mary med Ken, men utan hell, og ho blir sjokkert når Mary tek til å flørta med den 20 år yngre Joe, sonen til Gerri. Betre blir det ikkje for Mary når ho stikk innom hos Tom og Gerri og der blir introdusert for Katie, den nye kjærasten til Joe.

Kritikk 

Another Year hadde premiere på filmfestivalen i Cannes i 2010 der han tevla om Gullpalmen. Han vart også vist på Filmfestivalen i London før den eigentlege premieredagen, og vart nominert til Oscar-prisen for beste originalmanus. I Noreg vann Another Year Amandaprisen i 2011 for beste utanlandske film.

Skodespelarar 

 Jim Broadbent - Tom
 Ruth Sheen - Gerri
 Lesley Manville - Mary
 Oliver Maltman - Joe
 Peter Wight - Ken
 Karina Fernandez - Katie

Kjelder 

 Plottet er omsett frå filminformasjonen om Another Year, skrive av Mark Deaming på Rottentomatoes.com (engelsk)
Avsnittet om kritikk er henta frå «Another Year» frå ,  den 23. september 2013.  
 
 Skodespelarliste på Imdb.com

Bakgrunnsstoff 

 Den offisielle nettstaden for filmen

Britiske filmar
Filmar frå 2010
Vinnarar av Amandaprisen
Valderøy sokn

Valderøy sokn er eit kyrkjesokn i Møre bispedøme i Den norske kyrkja.  Det ligg under Nordre Sunnmøre prosti.

Soknet vart skilt ut frå Giske sokn etter at dei fekk eiga kyrkje på Valderøya. Valderøy kyrkje vart innvigd 29. juli 1961 etter at det ved kongeleg resolusjon i 1957 var avgjort at dei skulle få byggje kyrkja og kva ho skulle heite.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Om Valderøy kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 Nøkkeltal om Valderøy sokn Kyrkjedatabasen  (Norsk sammfunnsvitenskapelig datatjeneste)
 kyrkjevalet.no: «Valderøy sokn»
 Forvaltningsdatabasen: «PRESTESKAPET I GISKE, VALDERØY OG VIGRA SOKN» 
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og geistleg inndeling

Sokn i Nordre Sunnmøre prosti
Giske kommune
Margaret Archer

Margaret Archer () er ein britisk sosiolog som har vore professor i sosiologi ved universitetet i Warwick sidan 1973.

Archer har gjort seg kjend i debatten kring kritisk realisme og har skapt omgrepet analytisk dualisme. Archer har blant anna publisert boka Making our way through the world: human reflexivity and social mobility (2007).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Margaret Archer» frå ,  den 23. september 2013.  
 

Britiske sosiologar
Hektograf

Hektografen var eit apparat som vart brukt til å kopiere dokument, og er forløparen til stensilmaskina. Med hjelp av eit spesielt blekk og ein gelatinaktig masse kunne ein kopiere opp mot eit par hundre eksemplar.

Russiske kjelder hevdar at det var russaren Mikhail Alisov fann opp hektografen i 1869.
Ein variant av hektografen, koldtvannshektografen, skal ha vore ei norsk oppfinning.

Kjelder

Grafisk teknologi
Oskar Kokoschka

Oskar Kokoschka () var ein austerriksk målar og poet, mest kjend for sine intense ekspresjonistiske portrett og landskapsmåleri.

Liv og gjerning
Kokoschka var fødd i Pöchlarn i Niederösterreich. Etter å ha gått kunsthandverks-skulen i Wien 1904-08, reiste han i 1910 til Berlin. Der kom han i kontakt med gruppa Der Sturm og byrja lage inntrengande, psykologiske portrett. Desse utførte han på sin eigen måte, men utan å nå ut til publikum. Sidan Kokoscha ikkje likte jugendstilen, den rådande kunststilen i samtida, gav han avkall på ein stor, potensiell kundekrins. I 1914 måla han meisterstykket Brura til vinden, ei hyllest til Alma Mahler som han var sterkt forelska i.

Han deltok som soldat for Austerrike i den fyrste verdskrigen. Då han vart såra, vart han innlagd på sjukehus, der legane diagnostiserte han som mentalt ustabil. I 1919 fekk han ei professor-stilling i Dresden og underviste der i fem år. Han sa opp stillinga og reiste dei neste åra rundt i Europa, Nord-Afrika og i den nære Orienten. På desse turane måla han landskap og bybilete i ekspressive fargar og med kraftig pensel. I 1931 sette han bu i Wien.

I 1933 kom Kokoschkas verk på lista over entartete kunst, og han søkte året etter tilflukt i Praha. Der starta han ei eksil-kunstnarforening Oskar-Kokoschka-Bund. Vinteren 1938 mobiliserte Tsjekkoslovakia i fall Tyskland skulle angripe. Kokoschka flykta då til England, frå 1946 var han britisk statsborgar, fyrst i 1978 tok han tilbake sitt austerrikske borgarskap. Han var ein tur til USA i 1947 før han slo seg ned for godt i Sveits, i byen Villenueve. I tida etter andre verdskrigen fekk Kokoschka ei rad med utsmykkingsoppdrag under gjenoppbygginga av Austerrike og Tyskland.

Både Kokoschka og den samtidige landsmannen Max Beckmann heldt seg uavhengige av den tyske ekspresjonismen. I dag vert desse rekna som meistrane som fordjupa seg i verka til dei historiske, gamle meistrane, for slik å skape sin eigen stil. Deira individualisme hindra at dei vart påverka av modernismen. Begge skreiv om behovet for å utvikle det «å sjå» til ein del av kunsten. Kokoschka snakka om djupne-persepsjon, medan Beckmann var meir opptatt av det mystiske og visjonære. Begge var meistrar i innovativ oljemåling forankra i europeiske, tradisjonelle teknikkar.

Kokoschka sine litterære verk er likså sære og ekspressive som bileta. Det mest kjende er dramaet Hiob frå 1917. Memoararboka A Sea Ringed with Visions er like psykedelisk som bøker skrivne under påverknad av hallusinogen.

Kokoschka vart i 1955 tildelt den tyske ordenen Pour le Mérite für Wissenschaften und Künste. Ein minnepris for biletkunstnarar som vart oppkalla etter han, vart innstifta etter han var død.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Oskar Kokoschka» frå ,  den 24. september 2013.  

Store Norske leksikon.

Austerrikske målarar
Austerrikske forfattarar
Britiske målarar
Britiske forfattarar
Ekspresjonistiske målarar
Nicolas Lancret

Nicolas Lancret () var ein fransk målar, fødd og død i Paris. Han er særleg kjend for sine fête galante- og commedia dell'arte-motiv. Verka hans vert rekna til rokokko-stilen.

Liv og gjerning
Lancret arbeidde frå 1708 i atelieret til den akademiske målaren Pierre Dulin. Fire år seinare vart han elev av Claude Gillot. Gjennom seks år hos Gillot utvikla han seg til ein framifrå målar av motiv som stod høgt i kurs i samtida. I 1719 vart han medlem av akademiet i Paris, i 1735 rådsmedlem i same.

Lancret laga i hovudsak såkalla fêtes galantes. Etter at både Antoine Watteau og Gillot døydde i 1721-22, var Lancret, ved sida av Jean-Baptiste Pater, den leiande målaren i fête galante-sjangeren. Han måla ei mengd bilete av galante festar, åremåls-markeringar og landsby-høgtider. Stilen er mykje lik den Watteau nytta, motiva lånte han ofte frå teatera sine framsyningar med arkadiske gjetar-tablå. Måleria hans er noko turrare utført enn Watteau sine, og mindre livaktige. Lancret hadde heller ikkje same naturkjensla som Watteau. Landskapa hans er konvensjonelle og ofte framstilt i blå-grøne fargetonar. Fargebruken hans er i det heile noko kjøligare enn Watteau sin. 

Lancret var ein svært populær målar i samtida. Bileta hans var mykje etterspurde, mellom anna hadde prøyssarkongen Fredrik den store ei større samling verk måla av Lancret. Takk vere hans grundige og nøyaktige attgjevingar har Lancret sine måleri i dag også kulturhistorisk interesse.

Nicolas Lancret døydde av lungebetennelse hausten 1743.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nicolas Lancret» frå ,  den 24. september 2013.

Bakgrunnsstoff

Franske målarar
Rokokkomålarar
Folk frå Paris
Giske sokn

Giske sokn er eit kyrkjesokn i Møre bispedøme i Den norske kyrkja. Det ligg under Nordre Sunnmøre prosti.

Soknet vart oppretta i 1898 ved at Giske, Valderøy, Godøy og matrikkelgarden Oksbåsen (Hamnøya) vart skilde ut frå Borgund sokn. Det gamle kapellet på Giske vart soknekyrkje.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Om Giske kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 Nøkkeltal om Giske sokn i Kyrkjedatabasen  (Norsk sammfunnsvitenskapelig datatjeneste)
 kyrkjevalet.no: «Giske sokn»
 Forvaltningsdatabasen: «PRESTESKAPET I GISKE, VALDERØY OG VIGRA SOKN» 
 Skanna kyrkjebøker - Digitalarkivet
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og geistleg inndeling

Sokn i Nordre Sunnmøre prosti
Giske kommune
Sigvald Moa

Sigvald Moa () var ein norsk fotograf frå Ålesund. Han starta eiga verksemd i Ålesund året etter bybrannen i 1904. 

Han levde samstundes med Ålesundfotografane Johannes Sponland og Enok O. Simonnæs og hadde gått i lære hos sistnemnde. 

Arkivet etter Moa er digitalisert av FylkesFOTOarkivet i Møre og Romsdal.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Kjell Skorgevik: Fotografer i Ålesund i glassplatenes tid, 1985
Moa-arkivet 

Norske fotografar
Folk frå Ålesund
Enok O. Simonnæs

Enok Olai Matias Simonnæs () var ein norsk fotograf frå Sande, busett i Ålesund. Han arbeidde som fotograf i Ålesund frå 1885 til 1920.

Liv og gjerning
Simonnæs var frå garden Simonnes i Sande. Han etablerte seg som fotograf i Ålesund i 1885 og var ein av dei store fotografane i Ålesund. Heile arkivet hans gjekk tapt i bybrannen i 1904. Glasplatearkivet hans frå åra etter 1904 er teke vare på av Aalesunds Museum. Frå 1998 vart dei første glasplatene i Simonnæsarkivet digitalisert av FylkesFOTOarkivet i Møre og Romsdal (FAK). I 2003 starta eit omfattande digitaliserings- og registreringsprosjekt saman med DIS, - Foreininga data i slektsforskinga avd. Ålesund og Sula. Frå 2009 er over 18 000 Simonnæs-bilete tilgjengelege på verdsveven/internett. 

Kjell Skorgevik gav i 1985 ut boka Fotografer i Ålesund i glassplatenes tid. I dette viktige bidraget til norsk fotohistorie og byhistoria til Ålesund finn ein den første fyldige biografien om fotografen Enok O. Simonnæs.

Kjelder
Sandesoga, band III. Volda 1977

Bakgrunnsstoff
Enok O. Simonnæs 
FylkesFOTOarkivet i Møre og Romsdal

Norske fotografar
Folk frå Sande i Møre og Romsdal
Granefeltet

Granefeltet er eit oljefelt kring 185 kilometer vest for Haugesund. Feltet vart funne av Norsk Hydro i 1991, og produksjonen starta 23. september 2003. Grane er det første feltet på norsk sokkel som produserer tung råolje. Feltet er bygd ut med plattformen Grane som står på 127 meters havdjup.

Norske oljefelt
Olje- og gassfelt i Nordsjøen
Michael Ancher

Michael Peter Ancher () var ein dansk målar. Han er særleg kjend for sine måleri av fiskarar og andre scener frå hamnebyen Skagen og vert rekna som ein av dei sentrale Skagensmålarane. Ancher er truleg ein av dei mest folkekjære målarane i Danmark, der fleire av bileta hans er klassikarar. Han var gift med kollegaen Anna Ancher.

Liv og gjerning

Ancher var fødd i Rutsker på Bornholm. Han studerte ved Det Kongelige Danske Kunstakademi i København i perioden 1871-75. Lærarane hans, Wilhelm Marstrand og Frederik Vermehren, oppmuntra han i hans interesse for sjangermåleri. På kunstakademiet møtte han Karl Madsen, som seinare vart den fyrste leiaren av Skagen Museum. Madsen inviterte Ancher til Skagen, og sommaren 1874 besøkte Ancher Skagen for fyrste gong. Frå 1875 oppheldt han seg i lengre og lengre periodar i Skagen, der han var fascinert over fiskarane og levekåra deira. Han vart i 1877 tildelt ein pris, den Neuhausenske Præmie, for En Lægprædikant, der holder Gudstjeneste på Skagens Strand. Hans verkelege gjennombrot som målar kom i 1879 med måleriet Vil han klare pynten.

Michael Ancher gifta seg i 1880 med kjøpmannsdottera Anna Brøndum i Skagen, far hennar eigde og dreiv Brøndums Hotel. I 1880-åra var Skagen samlingspunkt for mange danske og skandinaviske kunstnarar som var inspirert av samtidig, fransk målarkunst. Målarane møttest jamnt på Brøndums Hotel, for å utveksle synspunkt. Ancher var opphavleg imot at Skagen-målarane gjorde Skagen til ein moderne, nordisk friluftsstad, trass i at det var han sjølv som hadde gjort Skagen kjent. 

Dei beste av Ancher sine verk er truverdige skildringar av folkelivet i kvardag og helg. På same tid er dei monumentalt komponerte, noko han tok med seg frå den tidlege utdanninga. Ein serie bilete med tema frå sjølivet, som til dømes Redningsbåden køres gennem klitterne (1883), Mannskabet reddet (1894) og Den druknede (1896) er mellom måleria som har gjort Ancher til ein mykje omtykt målar i Danmark.

Ancher vart tildelt Eckersberg-medaljen i 1889 og i 1894 Dannebrogordenen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michael Ancher» frå ,  den 25. september 2013.  
 
Denne artikkelen bygger på «Michael Peter Ancher» frå ,  den 25. september 2013.  
 

Danske målarar
Dannebrogordenen
Eckersbergmedaljen
Mottakarar av De Neuhausenske Præmier
Mottakarar av Thorvaldsenmedaljen
Folk frå Bornholm
Fjordane

Fjordane er den nordlege delen av Sogn og Fjordane fylke. Området femner stroka omkring dei store fjordane Dalsfjorden, Førdefjorden, Høydalsfjorden, Eikefjorden og Norddalsfjorden, i tillegg til Nordfjord med dalane og fjellstroka innanfor. Fjordane dekkjer eit område på om lag 8000 km2.

Til vanleg skil ein mellom Sunnfjord i sør og Nordfjord i nord.

Kjelder 

Geografi i Sogn og Fjordane
Distrikt i Noreg
Gold: Recorded Live at the Troubadour

Gold: Recorded Live at the Troubadour er eit konsertalbum av Neil Diamond frå 1970.

Innhald

Medverkande
Neil Diamond - vokal
Carol Hunter - gitar
Eddie Rubin - trommer
Randy Sterling - bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gold: Recorded Live at the Troubadour» frå ,  den 25. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Neil Diamond-album
Konsertalbum frå 1970
Uni Records-album