alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Slaget ved Assietta

Slaget ved Assietta vart utkjempa den 19. juli 1747 som ein del av felttoget i Italia under den austerrikske arvefølgjekrigen. Resultatet vart nederlag for Frankrike mot armeen til Kongedømet Sardinia.

Bakgrunn 
I den seinare fasen av den austerrikske arvefølgjekrigen valde Frankrike å utrydde den savoie-piemontesiske armeen på grunn av den strategisk sterke posisjonen deira. Kong Ludvig XV av Frankrike hadde alt prøvd å trengje inn i Piemonte, omleira Cuneo og utkjempa slaga ved Madonna dell'Olmo og Bassignana, men hadde tapt alt så langt. Denne gongen møtte dei med ein svær arme på 150 infanteriregiment, 75 kavaleriskvadronar og to artillerbrigadar, under kommandoen til marskalk Charles Louis Auguste, hertug av Belle-Isle og Marquis De La Mina. Dei to kommandantane hadde forskjellig syn på korleis dei skulle utføre felttoget. Belle-Isle ønskte å gå mot Torino ved å krysse Alpane, medan hans spanske kollega ønskte å sende troppar for å frigjere Genova frå omleiringa til ein austerriksk-piemontesisk styrke. 

Belle-Isle fekk gjennomslag for planane sine og dei franske troppane okkuperte Antibes og provinsen Nice. Dei vart derimot stogga av sterk piemontesisk motstand i dei sørlege fjellovergangane i Alpane. Bror til Belle-Isle, Chevalier de Belle-Isle, førte ei arme på 50 infanteribataljonar, 15 kavaleriskvadronar og mange kanonar mot dei nordlege overgangane. Armeen vart delt inn i to korps, eit som gjekk ned frå Moncenisio mot Exilles, og eitt som gjekk mot Fenestrelle frå Assiettapasset. Sistnemnde er eit aude platå på over 2500 meter over havet. Karl Emmanuel III av Sardinia hadde rekna med at franskmennene ville passere her, og bygde festningsverk med 13 infanteribataljonar, ni av dei piemontesiske og resten frå austerrikarar og sveitsarar som ikkje hadde klart å gjennomføre omleiringa av Genova. 

Fransk etterretning varsla marskalkane om at piemontesarane bygde festningsverk i passet, og valde å gå til åtak med ein gong. Franskmennene gjekk til slaget med 32 bataljonar mot piemontesarane sine 13 bataljonar. Dei franske troppane var delt inn i tre kolonnar. Åtaket starta klokka 16.30, og trass i den heltemodig innsatsen til franskmennene, vart dei pressa tilbake av det sterke piemontesiske forsvaret med store tap. Etter fem timar trekte franskmennene seg tilbake. Den franske kommandanten Chevalier de Belle-Isle mista livet i slaget. 

Franskmennene tapte 5000 mann, inkludert sju generalar, medan piemontesarane berre tapte 77 mann og fekk 50 skadde soldatar. 

Dei franske troppane returnerte til Frankrike. Fredrik II av Preussen sa etter å ha høyrt om slaget i Assietta at om han hadde hatt slike tapre soldatar, så ville han lett ha vorte konge av Italia.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Battle of Assietta» frå , den 27. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 

Konfliktar i 1747
Assietta
Assietta
Assietta
Ålhus kyrkje

Ålhus kyrkje står på Ålhus i Sunnfjord kommune i Vestland, og er ei tømra langkyrkje frå 1795.

Kyrkja vart restaurert i 1868, då vart kyrkja bordkledd og kvitmåla og vindaugene vart gjord høgare. 
I 1871 vart det bygd galleri og veggene innvendig vart gulmåla medan taket vart måla kvitt. 
Sakristi vart bygd til i 1933. 
I perioden 1947-1951 vart kyrkja restaurert, då vart mellom anna gulmålinga teken bort att frå veggene. 

Den noverande kyrkja erstatta ei stavkyrkje frå mellomalderen.
Altartavla, altaret, døypefonten, ei kyrkjeklokke og preikestolen vart flytt over frå stavkyrkja og er framleis i bruk. 
Altaret er i kleberstein og har gøymerom for relikviar.

Også døypefonten er frå mellomalderen, medan altartavla er ein kopi etter Rubens og vart gjeven til kyrkja i 1691.
I våpenhuset står det ei gammal dør som det vert sagt at er frå borga til Audun Hugleikson. 
Gravstaden til målaren Nikolai Astrup er på kyrkjegarden ved kyrkja. 

Ålhus kyrkje er soknekyrkje i Ålhus sokn i Sunnfjord prosti. 
Fram til Vassenden kyrkje vart vigsla i 2002 var ho einaste kyrkja i soknet.

Far til målaren Nikolai Astrup var sokneprest i Ålhus, og Astrup vaks opp på prestegarden ved kyrkja. Mange bilete av Astrup har inspirasjon frå oppveksten og ungdomstida på prestegarden.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Øvrebø, Egil og Oddleiv Apneseth, Ålhus kyrkje. Utg. Ålhus sokneråd. ISBN 82-993444-0-9. 109 s. Ill.
 Om Ålhus sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Eldre fotografi av Ålhus kyrkje på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Skanna kyrkjebøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Jølster kommune på nettstaden disnorge.no

 

Kyrkjer i Sunnfjord
Kyrkjer i Sunnfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1790-åra
Kulturminne i Sunnfjord
Valkyrkjer i 1814
Jakobittopprøra

Jakobittopprøra var ein serie opprør og krigar på Dei britiske øyane mellom 1688 og 1746. Målet for jakobittane var å gjeninnsette Jakob VII av Skottland og II av England på trona, etter at han vart avsett av Det engelske parlamentet under den ærerike revolusjonen. Etter Jakob II døydde prøvde ein å setje ein av dei dei jakobittiske arvingane på trona. 

Striden var først og fremst dynastisk, men hadde òg religiøse sider sidan dei jakobittiske arvingane var katolikkar. Mange katolikkar hadde forhåpningar om at det å få ein katolsk monark ville føre til store endringar i britisk religionspolitikk. 

Dei største opprøra fann stad i 1715 og 1745. Dei er kjent som respektive første jakobittopprør og andre jakobittopprør, men vart òg kalla for The Fifteen («Femten») og The Forty-Five («Førtifem») etter åra dei braut ut i. Det var òg fleire mindre opprør. 

Kvart av opprøra har unike trekk, men dei kan knytast saman i ein serie forsøk på å gjeninnsette huset Stuart på trona til Skottland og England, og etter 1707 på trona til Storbritannia. Det siste opprøret enda då Charles Edward Stuart, «Bonnie Prince Charlie», leid eit knusande nederlag i slaget ved Culloden i 1746.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Jakobittopprørene» frå , den 27. desember 2008. 

Skotske krigar
Engelske krigar
Konfliktar på 1600-talet
Konfliktar på 1700-talet
Slaget ved Roucoux

Slaget ved Rocoux fann stad 11. oktober 1746 som ein del av den austerrikske arvefølgjekrigen utanfor byen Liege i Belgia og enda med siger til Frankrike over ein allianse mellom Austerrike, Storbritannia, Hannover og Dei sameinte Nederlanda.

Manøvrer føre slaget 

Den franske armeen vart kommandert av marskalk Saxe og armen til dei pragmatiske allierte av fyrst Karl av Lorraine og Austerrike og den britiske generalen Sir John Ligonier. Saxe hadde nesten gjennomført felttoget sitt for å ta Flandern og truga med å invadere Holland. Dei allierte fann posisjonar ved Liege, med nederlendingane under Waldeck til venstre for Liege til Rocoux, britane og hannoveranarane i midten og austerrikarane til høgre nær elva Jaar

Slaget 
Det franske hovudåtaket gjekk mot den nederlandske delen på venstreflanken av den allierte linja mellom Liege og Rocoux, og franskmennene sigra kraftig i tredje åtaket. Etter kvart som franskmennene rykte nærmare starta den allierte linja å vike. Austerrikarane på høgreflanken deltok ikkje i slaget enno og gjorde ingen forsøk på å ta initiativet og rykke fram mot den eksponerte franske venstreflanken. Kavaleriet til Lingonier og nokre britiske infanteristar danna ein baktropp som heldt franskmennene unna medan dei trekte seg tilbake. Franskmennene vann slaget og erobra like etter Liege.

Etterverknad 
Dette var den andre av tre store sigrar for Saxe, etter Fontenoy og før Lauffeld. Franskmennene vann slaget og med å ta Liege fjerna dei austerriksk kontroll over Nederlanda.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Battle of Rocoux» frå , den 27. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Browning, Reed.The War of the Austrian Succession, St. Martin's Press, New York, (1993): ISBN 0-312-12561-5
 Chandler, David. The Art of Warfare in the Age of Marlborough. Spellmount Limited, (1990): ISBN 0-946771-42-1
 Skrine, Francis Henry. Fontenoy and Great Britain's Share in the War of the Austrian Succession 1741-48. London, Edinburgh, 1906.
 

Franske slag
Austerrikske slag
Britiske slag
Nederlandske slag
Slag i den austerrikske arvefølgjekrigen
Slaget ved Roucoux
Henri Fayol

Henri Fayol () var ein fransk bedriftsleiar og er ein viktig bidragsytar til moderne leiingsteori.

Fayol nemner fem allmenngyldige prinsipp for leiing: (1) planlegging, (2) organisering, (3) leiing, (4) koordinering og (5) kontroll. Med kontroll meiner han at ein leiar må få tilbakemelding på ein prosess for å kunne gjere nødvendige justeringar. 

Fayol vert framleis rekna som relevant innanfor leiingsteori. Teoriane hans vart publiserte i boka Administration industrielle et générale (Generell og industriell leiing) i 1916. Her legg Fayol fram den første generelle teorien om leiing og leiingsprinsipp.

Eit viktig konsept for Fayol var einskapleg leiing, som blant anna inneber at kvart individ i ein organisasjon berre skal måtte stå til ansvar overfor éin leiar.

Fleire forfattarar nemner Fayol saman med Frederick Winslow Taylor, men dei to hadde ulike teoretiske ståstader. Taylor sin scientific management tek for seg effektiv organisering av produksjonen i eit konkurransemiljø der bedrifta må kontrollere produksjonskostnadene. Dette var berre eitt av mange teoretiske område for Fayol, som også kritiserte Taylor sin modell fordi han kravde at arbeidarane vart utsett for styring frå inntil åtte ulike leiarar. Dette representerte eit brot med einskapleg leiing.

Franske økonomar
Leingsteori
W. Cecil

W. Cecil var ein britisk oppfinnar, som er kjent for å ha arbeidd med ein hydrogendriven atmosfæremotor, som han beskreiv i 1829 .

Kjelder 

Cecil,W.
Cecil,W.
Krossfararstatane

Krossfarerstatane var føydalstatar oppretta av krossfararar under krosstoga frå 1000- til 1200-talet. Statane var styrte av vesteuropearar, og fanst hovudsakleg i det austlege middelhavsområdet.

Kronologi
Reconquista, 'gjenerobringa' av den iberiske halvøya frå maurarane, føre til opprettinga av mange mindre katolske rike. Bortsett frå kongedømet Valencia blir ikkje desse kalla krossfararstatar.

Første krosstoget
Like etter det første krosstoget blei det oppretta fire krossfarerstatar i Levanten:

 Grevskapet Edessa, grunnlagd i 1098; fall i 1144 til den islamske fyrsten av Mosul og Aleppo. Fallet gav støyten til det andre krosstoget.
 Fyrstedømet Antiokia, grunnlagd i 1098, fall i 1268 til sultanen av Egypt.
 Kongeriket Jerusalem, grunnlagd i 1099; eksisterte også etter at Jerusalem fall i 1187;  tok slutt då Akko fall i 1291.
 Grevskapet Tripoli, grunnlagd i 1104 som vassalstat til Jerusalem, fall i 1289.

Tredje krosstoget 

Under det tredje krosstoget blei Kongedømet Kypros oppretta. Rikard Løvehjerte erobra Kypros mens han var på veg til Det heilage landet, og øya blei styrt av etterkomarane av kongane av Jerusalem heilt til 1489.

Fjerde krosstoget 

Under det fjerde krosstoget blei delar av det bysantinske riket delt i fem statar:

Det Latinske Riket som tvinga den greske keisaren til å residera i Nikea; bestod frå 1204 til 1261.
Kongedømet Thessaloniki, bestod frå 1205 til 1222.
Hertugdømet Athen, bestod frå 1205 til 1458. 
Fyrstedømet Akhaia, bestod frå 1205 til 1428.
Hertugdømet Naxos, bestod frå 1210 til 1566.

Det fjerde krosstoget hadde erobringa av Konstantinopel som mål, for å endra tilknytinga til byen frå ortodoks til katolsk kristendom. Før dette blei gjennomført blei dei erobra av Keisarriket Nikea i 1261. Dei andre krossfararstatane blei erobra av Det osmanske riket.
I tillegg oppretta venetianarane Hertugdømet Arkipelaget i Egearhavet etter fjerde krosstoget. Thessaloniki og Det latinske imperiet blei teke av bysantinarane. Etterkomarar av krossfararane styrte Athen og Peloponnes/Morea inntil 1400-talet, då området blei teke av osmanarane.

Nordlege krosstog 

Under dei nordlege krosstoga oppretta Den tyske ordenen ein stat som seinare blei til Preussen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Krossfararstatane» frå ,  den 27. desember 2008.  
 
 
Krosstoga
Edwin Drake

Edwin Laurentine Drake () var ein ingeniør frå USA, som vert rekna som den fyrste som bora etter olje. Dette var i 1858.

USA
Oljeingeniørar
Folk frå New York
Folk frå Vermont
Fyrsten av Oranien

Fyrsten av Orange er ein adelstittel som var knytt til Fyrstedømet Orange, i dag sør i Frankrike. 

Tittelen høyrer i dag til huset Orange-Nassau som arvingar til krona av Nederland, og vert òg stundom halde av medlemmar i huset Hohenzollern. I dag vert tittelen halde av Willem-Alexander av Orange (Orange-Nassau) og pretendenten Georg Friedrich av Preussen (Hohenzollern).

Bakgrunnsstoff 
 Traktaten som avstod fyrstedømet til Ludvig XIV
 Delingstraktaten (1732)

Fyrstar av Oranien
Tronarvingar
Huset Oranien-Nassau
Huset Hohenzollern
Huset Bourbon-Conti
Orange
Orange
Giovanni Branca

Giovanni Branca () var ein italiensk ingeniør som i 1629 beskreiv ein. dampturbin.

Galleri

Kjelder 

Forbrenningsmotoroppfinnarar
Italienske ingeniørar
Ulrich von Löwendahl

Ulrich Friedrich Woldemar Graf von Löwendal () var ein feltherre og marskalk i Frankrike. 

Löwendal tenestegjorde i hæren i 1713 under keisar Karl VI av Det tysk-romerske riket og kjempa i Polen. Som frivillig slutta han seinare til danske teneste, men kom i 1716 tilbake til keisaren. I slaget ved Peterwardein og omleiringane av Timisoara og Beograd utmerkte seg.

Löwendal gjekk seinare inn i teneste for Kong August II av Polen, der han vart utnemnd som feltmarskalk og generalinspektør for det saksiske infanteriet. I 1733 vart han sett til å organisere forsvaret av Krakow mot det opprørske Polen. I 1734 og 1735 kommanderte han dei saksiske troppane ved Rhinen. 

Löwendal gjekk så inn i teneste for den russiske hæren og slo tyrkarane ved Chotyn i 1739, og frå 1741 til 1743 kjempa han mot Sverige i Finland. 

Heretter gjekk han inn i kong Ludvig XV av Frankrike si teneste under den austerrikske arvefølgjekrigen. Han vart generalløytnant i 1743 og utmerkte seg i omleiringa av Menen, Ypres og Freiburg i 1744. 1745 kommanderte han reserverkorpset i slaget ved Fontenoi, og erobra så Gent, Oudenaarde, Ostend og Nieuport. Den 6. september 1747 tok han Bergen op Zoom, før han deltog i omleiringa av Maastricht. 

Ulrich von Löwendal døydde den 27. mai 1755 i Paris.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ulrich von Löwendahl» frå , den 27. desember 2008. 
 

Franske marskalkar
Taqi al-Din

Taqi al-Din () vert rekna som ein an dei store muslimske vitskapsmennene frå mellomalderen.

Ein er ikkje sikker på om Taqi al-Din vart fødd i Damaskus eller i Kairo. Han studerte teologi og skreiv fleire bøker om Islam. I 1571 flytta han til Istanbul, der han vart offisiell astronom for sultan Selim II. Då Selim II døydde overtala han den nye sultanen, Murad III, til å bygga eit nytt observatorium i Istanbul. Det vart opna i 1577. Han var ihuga på å kunkurera med andre europeiske observatorium, spesilt eit dansk, der Tycho Brahe var direktør.

Då al-Din oppdaga ein komet, tok han det som eit teikn på at den ottomanske hæren ville vinna framtidige sigrar. Då dette viste seg å ikkje slå til vart sultanene rasande og i 1580 øydela han observatoriet.

Al-Din forska på mange fagfelt og ei av bøkene hans, الطرق السامية في الآلات الروحانية ('Sublime metodar spirituelle maskinar'), vart ei viktig bok innan muslimsk mekanisk tradisjon. I denne boka beskreiv han ei primitiv dampturbin.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Taqi al-Din» frå ,  den 27. desember 2008.  
 

Egyptiske oppfinnarar
Al-Jazari

Abū al-'Iz Ibn Ismā'īl ibn al-Razāz al-Jazarī () eller berre al-Jazari var ein kurdisk oppfinnar frå Jezira ibn Umar under Artukidane, noverande Cizre i Tyrkia. Han vert rekna som ein viktig vitskapsmann frå den muslimske gullalderen. 

I 1206 gav al-Jazari ut boka Kitáb fí ma'rifat al-hiyal al-handasiyya ('Bok om kunnskap innan innovativ mekanikk'), der han beskreiv 50 forskjellige mekaniske innretningar. Ei av dei viktigaste oppfinningane hans var veivakselen og råden, som gjer at ein kan omforma ei linear rørsle til rotasjon, eller omvendt. Veivalsen og råden er viktige komponentar i dampmaskinar og forbrenningsmotorar. Al-Jazari nytta denne oppfinninga i ei vasspumpe.

Irakiske oppfinnarar
Boise

Boise er hovudstaden og den største byen i delstaden Idaho. Han er òg hovudsete for fylket Ada. Boise er største byen mellom Salt Lake City, Utah og Portland, Oregon, og er eit viktig kulturelt, økonomisk og transportsentrum. I 2007 vart det estimert at Boise hadde 202 832 innbyggjarar. I storbyområdet bur det om lag 635 450 menneske.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad

Delstatshovudstader i USA
Byar i Idaho
Busetnader grunnlagde i 1863
Ringgalakse

Ringgalaksar er galaksar som har ei ringforma samling av stjerner rundt galaksekjernen. Dei skil seg difor klårt frå spiral- og elliptiske galaksar. Ein trur at ringgalaksar ættar frå vekselverknad mellom galaksar: ein mindre galakse passerer gjennom ein større og produserer ei tettleiksbylgja som kan spreia seg gjennom den større galaksen og føra til stjernedanning her.

Ringa galaksar kan ha ein tydeleg ring rundt galaksekjernen, men skil seg framleis frå ringgalaksar av di normal stjernedynamikk, gjerne i selskap med ein stav, her har ført stjernene inn i ringstrukturen.

Sjå òg 
 vekselverkande galakse

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen baserer seg på artikkelen «ring galaxy» s. 344 i Phillip's Astronomy Encyclopedia utgjeven i 2002.

 
Galaksetypar etter morfologi
Salomos ordtøke

Salomos ordtøke er ei bok i Det gamle testamentet. Boka samlar israelittaranes fond av folkeleg visdom. Samlinga har neppe direkte tilknyting til kong Salomo, men han må ha vore ein velyndar av slik dikting.

Oppbygging 

Boka kan delast i fem delar: 
Først ein tale som er skriven som ei formaning frå ein far til ein son. (Kap. 1-9) 
Så ei rad med fyndord av ymse slag. (Kap. 10-24) 
Så følgjer ei rad med ordtøke som skal vere etter Salomo, samla i regjeringstida til kong Hiskia. (Kap. 25-29) 
Til slutt følgjer ordtøka som vert tilskrivne Agur (Kap. 30) og Lemuel (Kap. 31). Desse to delane skil seg ut frå stilen i resten av boka.

Historie 

Dei to eldste delane av boka er kapittel 10-22 og 25-29. Dei må ha vorte til under det israelske kongedømet, omkring år 700 f.Kr, men sidan dette er samlingar av ordtøke som kan ha vore i bruk i lang tid, kan mange av ordtøka vere mykje eldre enn dette. Ordtøka har ei form som tyder på at dei har vore utveksla mellom intellektuelle. Dei har vore påverka av den breie visdomstradisjonen i Det nære austen. Ordtøka 22.17-23.12 syner direkte tilknyting til den egyptiske visdomsboka som er tilskriven Amenmope.

Ordtøka er sterkt opptatt av familieetikken, som er patriarkalsk med tydeleg påverknad av Jahve-religionen.

Kjelder 
 
 Verdens litteraturhistorie, Cappelens forlag 1971
 J.R Porter: Illustrert nøkkel til Bibelen Grøndahl og Dreyer Forlag 1996 ISBN 82-504-2321-6

Referansar 

Det gamle testamentet
Status quo ante bellum

Status quo ante bellum er eit omgrep som kjem frå latin og tyder bokstavleg talt slik ting var før krigen. Omgrepet vart opphavleg nytta i fredsavtaler for å vise til tilbaketrekkinga av fiendtlege styrkar og gjenopprettinga av leiarskapet før krigen. Då det vart brukt slik, tydde det at ingen av sidene fekk eller mista territorium eller økonomiske og politiske rettar. Motsetnaden er uti possidetis der kvar side får halde på det territoriet eller eigendelar ein har ved slutten av krigen.

Sjå òg 
 Status quo
 Uttrykk frå latin

Latinske ord og uttrykk
Krig
Vevring kyrkje

Vevring kyrkje står i bygda Vevring på nordsida av Førdefjorden i Sunnfjord kommune i Vestland, og er ei tømra langkyrkje frå 1846. 

Bygget er teikna av Hans Ditlev Franciscus Linstow og har sitjeplass til 225 personar.

Kyrkja er soknekyrkje i Vevring sokn i Sunnfjord prosti.

Altartavla 
Altartavla, i form av eit altarskåp, er frå kring 1510 og har bevard det før-reformatiske uttrykket. 
Ho er ei Maria-tavle og er truleg laga i Lübeck.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Vevring sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 «Vevring kyrkje» i NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 Skanna kyrkjebøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Naustdal kommune på nettstaden disnorge.no

 

Kyrkjer i Sunnfjord
Kyrkjer i Sunnfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Bygningar teikna av Hans Linstow
Norske kyrkjer frå 1846
Kulturminne i Sunnfjord
Kong Georg-krigen

Kong Georg-krigen er namnet på operasjonane som fann stad i Nord-Amerika frå 1740 til 1748 som ein del av den austerrikske arvefølgjekrigen. Namnet Kong Georg-krigen (King George's War) vert berre nytta i USA. I Storbritannia, Canada og Frankrike, er denne krigen ein krigsskodeplass i den austerrikske arvefølgjekrigen og har ikkje eit eige namn. Han var den tredje av dei fire franske og indianske krigane. 

Krigen om øyra til Jenkins starta offisielt då ein spansk kommandant kutta av øyra til den engelske handelskaptein Robert Jenkins og bad han ta det med til kongen sin, Georg II. Krigen braut ut i 1739 mellom Spania og Storbritannia, men var avgrensa til Det karibiske havet og den britiske kolonien Georgia. Dette eskalerte til Kong Georg-krigen i 1744 då franskmennene allierte seg med Spania. 

I 1745 tok dei britiske kolonistyrkane festninga Louisburg på Cape Breton Island. Den 28. november 1745 øydela franskmennene og deira indianske allierte landsbyen Saratoga i New York og tok livet av og fanga meir enn 100 innbyggjarar. Alle dei engelske busetjingane nord for Albany vart så forlatne. I juli 1746 samla ein samla styrke irokesarar og folk frå fleire koloniar seg nord i New York for eit hemnåtak mot Canada; men dei britiske styrkane kom aldri og åtaket vart avbrote. Kolonistyrkane slo leir i Albany for vinteren, men året etter gjorde dei eit nytt åtaksforsøk. I 1748 gjekk dei indianske allierte av Frankrike til åtak på Schenectady i New York. 

Krigen sleit hardt på dei nordlege koloniane. Berre i Massachusetts døydde om lag 8 % av mennene i kolonien i 1745-1746.

Etterverknad 
Etter Aix-la-Chapelle-traktaten vart Louisbourg-festninga gjeve tilbake til Frankrike tre år seinare i byte for byen Madras i India, som franskmennene hadde teke for britane. Fredsavtalen, som sette tilbake kolonigrensene slik dei hadde vore før krigen starta, gjorde lite for dempe fiendskapet mellom Frankrike, Storbritannia og koloniane deira, og løyste heller ikkje territoriestridane. I 1754 braut den franske og indianske krigen ut, og dette spreidde seg to år seinare til Europa som sjuårskrigen.

Bakgrunnsstoff 
 Kong Georg-krigen på U-S-History.com

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «King George's War» frå , den 28. desember 2008. 
 

Konfliktar i 1740-åra
Kanadisk historie
Dei tretten koloniane
Franske krigar
Britiske krigar
Nordamerikanske krigar
Krigføring i tidleg moderne tid