alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Strelitzia

Strelitzia er ei planteslekt frå Sør-Afrika som omfattar fem artar av fleirårige plantar. Ho høyrer til plantefamilien Strelitziaceae. Slekta har namn etter britiske dronning Charlotte av Mecklenburg-Strelitz. Plantane i slekta blir også kalla paradisfuglblomar, ettersom blomane minner om paradisfuglar. I Sør-Afrika blir blomane kalla traneblomar (crane flower) og er avbilda på baksida av 50-cent-mynten. Dei er er blomeemblem for Los Angeles. To av artane i slekta, S. nicolai og S. reginae, er utbreidde som potteplantar.

Skildring 
Arten S. nicolai er den største i slekta, og kan bli 10 meter høg, med kvite og blå blomar. Dei andre artane blir typisk 2,0 til 3,5 m høge,, bortsett frå S. caudata, som er eit tre som typisk er mindre enn S. nicolai. Blada er store, 30–200 cm lange og 10–80 cm breie, og liknar bananblad på utsjånad, men med lengre bladstilk, plassert i to rekkjer som dannar ei vifteliknande, eviggrøn krone. Blomane sit på vassrette blomestandar som kjem ut frå høgblad-slirer.

Formeiring 
Blomane blir pollinerte av solfuglar, som sit på og drikk frå høgbladslira. Vekta av fuglen når han står på slira gjer at ho opnar seg og slepp pollen på føtene til fuglen. Pollenet blir så overført til neste blomeslier som fuglen sit på. Strelitzia-artar har ikkje naturlege insektpollinatorar. På stader der det ikkje finst solfuglar treng plantar i denne slekta å pollinerast for hand om dei skal setja frø.

Artar og hybridar 
Ein reknar med fem artar til slekta, men ein av dei — S. juncea — er blitt påvist å vera genetisk del av ein anna, S. reginae. Det er mogleg at dette er ein mutasjon som er i ferd med å danna ein eigen art.

 Strelitzia × kewensis (hybrid mellom S. reginae og S. augusta)

Namn 
Slekta blei kalla opp av Joseph Banks etter Charlotte av Mecklenburg-Strelitz, dronninga til Georg III.

Strelitzia er også namnet på det botaniske tidsskriftet til National Botanical Institute i Pretoria, som sidan er blitt gjort om til South African National Biodiversity Institute (SANBI). Strelitzia erstatta Memoirs of the Botanical Survey of South Africa og Annals of the Kirstenbosch Botanic Gardens.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Strelitzia» frå ,  den 3. juli 2022.

Bakgrunnsstoff

Oppkallingar etter Charlotte av Mecklenburg-Strelitz
Planteslekter
Strelitziaceae
Strelitziaceae

Strelitziaceae (paradisfuglblomfamilien) er ein plantefamilie i ingefærordenen, Zingiberales. Han omfatter 7 artar i 3 planteslekter. Artane veks naturleg i nordaustlege Sør-Amerika (Brasil), på Madagaskar og i det sørlege Afrika.

Slekter og artar 

Dei tre slektene med dei sju artane omfattar:

 Strelitzia – Sør-Afrika
 Strelitzia alba = syn. Strelitzia augusta
 Strelitzia caudata
 Strelitzia nicolai – «villbanan»
 Strelitzia juncea – «afrikansk ørkenbanan»
 Strelitzia reginae = syn. Strelitzia parvifolia - paradisfuglblom, «tranelilje»
 Ravenala – Madagaskar
 Ravenala madagascariensis
 Phenakospermum – Brasil
 Phenakospermum guianense

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Strelitziaceae» frå ,  den 3. juli 2022.

Bakgrunnsstoff 

 Strelitziaceae – beskrivelse i: L. Watson & M.J. Dallwitz (1992–), The families of flowering plants.
 Strelitziaceae – beskrivelse i: Stevens, P. F. (2001–),  Angiosperm Phylogeny Website.

Ingefærordenen
Ingefærordenen

Ingefærordenen (Zingiberales) er ein orden av blomsterplantar. Han er ein del av kladen Commelinidae.

Gruppa består av 7 familiar av einfrøblada plantar. Desse omfattar fleire kjende matplanter og krydder, som banan, ingefær, kardemomme, gurkemeie, galangal og myoga.

Familiar 
Dei 7 familiane i denne ordenen omfattar:
 Cannaceae (Cannaceae) – 1 slekt, 55 artar
 Costaceae (Costaceae) – 7 slekter, 100 arter
 Heliconiaceae (Heliconiaceae) – 1 slekt, 100-200 artar
 Lowiaceae (Lowiaceae) - 1 slekt, 15 arter
 Marantaceae (Marantaceae) – 31 slekter, 550 artar
 bananfamilien (Musaceae) – 3 slekter, 42 artar
 Strelitziaceae (Strelitziaceae) – 3 slekter, 7 artar
 ingefærfamilien (Zingiberaceae) – 45 slektar, 700 artar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ingefærordenen» frå ,  den 3. juli 2022.

Bakgrunnsstoff

 
Planteordenar
Bladstilk

Bladstilk (petiol, petiolus) er innan botanikk den smale stilken som festar eit blad til stengelen.

Bladstilken er dermed mellomleddet mellom stengelen og bladet, og har som oftast same indre oppbygning som stengelen. Utvekstar på sida av bladstilken blir kalla akselblad. Blad som manglar ein stilk, blir kalla sitjande blad med bladfeste. Dei som berre har ein ganske kort stilk blir kalla halvsitjande. Blada hjå grasartar kan ha ein omforma bladstilk kalla ei bladslire.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bladstilk» frå ,  den 3. juli 2022.

Bakgrunnsstoff

Plantemorfologi
Lauv
Bananfamilien

Bananfamilien (Musaceae) er ein plantefamilie i ingefærordenen (Zingiberales). Han omfattar tre slekter, Musella, Musa og Ensete. Ein kjenner til rundt 91 artar i denne familien.

Plantane er urteaktige, men har store blad med bladfeste som dekkjer kvarandre og dannar ein stilk som gjer at nokre av artane verker treaktige.
Fleire artar i bananslekta gjev etande bananar, og ein kan også bruka bananblad til ulike føremål. Frå nokre bananartar kan ein få tekstilfiber. Elles bruker ein òg fleire artar i familien  som prydplantar.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bananfamilien» frå ,  den 3. juli 2022.  

Denne artikkelen bygger på «Musaceae» frå ,  den 28. september 2022.

Bakgrunnsstoff

 
Ingefærordenen
Ingefærfamilien

Ingefærfamilien (Zingiberaceae) er ein plantefamilie i ingefærordenen (Zingiberales). Han omfattar rundt 700 artar fordelt på 45 planteslekter. Ingefærfamilien omfattar krydderplantar som galangal, gurkemeie, ingefær, guineapepar og kardemomme. Mange artar blir også dyrka som prydplanter i varme strok, til dømes Hedychium gardnerianum.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ingefærfamilien» frå ,  den 3. juli 2022.

Bakgrunnsstoff

 
Ingefærordenen
Marantaceae

Marantaceae er ein plantefamilie i ingefærordenen (Zingiberales). Han omfattar ca. 550 artar fordelt på 31 planteslekter. Potteplantane Calathea, Maranta, Ctenanthe og Stromanthe høyrer til i denne familien.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marantaceae» frå ,  den 3. juli 2022.

Bakgrunnsstoff

Ingefærordenen
Orchidantha

Orchidantha er ei planteslekt i ingefærordenen. Etter APG III-systemet er ho den einaste slekta i familien Lowiaceae. Slekta omfattar plantar frå dei tidlegare slektene Lowia og Protamomum.

Orchidantha er ei lite utforska slekt, med plantar frå Sør-Kina til Borneo. Namnet Orchidantha tyder 'orkide-blome', ettersom eit av kronblada deira er modifisert til eit labellum, som på orkidear. Ein art, Orchidantha inouei frå Borneo, imiterer lukta av møkk for å tiltrekka seg små biller frå Onthophagus-slekta som pollinatorar.

Artar

I august 2013 omfatta World Checklist of Selected Plant Families 17 artar i slekta:

Kjelder

Bibliografi

 

Denne artikkelen bygger på «Orchidantha» frå ,  den 3. juli 2022.  

Ingefærordenen
Planteslekter
Temperaturanomali

Ein temperaturanomali er avviket, positivt eller negativt, mellom den målte temperaturen og normaltemperaturen. Den målte temperaturen kan vera gjennomsnittet over ein time, ein dag, ei veke eller meir, medan normaltemperaturen helst skal vera utrekna over ein 30-årsperiode. Referanseperioden i dag er 1991–2020.

Temperaturanomalien kan gi eit godt bilete av vêrlaget over eit stort område, sidan han varierer mindre enn sjølve temperaturen. Den som ikkje hugsar alle normalane i hovudet, vil òg lettare sjå om vêret er varmt eller kaldt for årstida.

Likevel er anomalien ikkje tilstrekkeleg for å fastslå kor unormalt vêret har vore, sidan temperaturen varierer mykje meir nokre plassar enn andre. Til dømes har Karasjok eit innlandsklima der store temperaturavvik er vanleg, spesielt om vinteren, medan Vardø har kystklima med vanlegvis berre små temperatursvingingar. Ein novemberdag i Karasjok kan det bli under −30 °C, som er kring 20 °C under normalen, medan Vardø-temperaturen aldri kjem under −15 °C i november, sjølv om normalen her er om lag 0 °C.

Generelt kan eit avvik på 2 °C vera unormalt i eit område med regelmessige temperatur, men kvardagsleg i eit område med store temperaturskilnadar frå dag til dag og veke til veke. Meteorologisk institutt gjekk i 2022 over til to måtar å oppsummera månadsvêret i Noreg på. Tidlegare nytta dei berre anomalikart, men har no lagt til ei klasseinndeling som nett skal spegla dei store skilnadene mellom kyst og innland, både i temperaturar og nedbør.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anomalie de température» frå ,  den 4. juli 2022.  

Klimahistorie
Statistikk
Meteorologi
Jim Shepard

Jim Shepard () er ein amerikansk forfattar av romanar og noveller. Han underviser i forfattarkunst og film ved Williams College i  Massachusetts.

Shepard var fødd i Bridgeport i Connecticut. Han tok graden B.A. ved Trinity College i 1978 og ein MFA ved Brown University i 1980. Han byrja seinare å undervisa i forfattarkunst og film ved Williams College. Han er gift med Karen Shepard, som også er forfattar. Dei sit i redaksjonen til det litterære magasinet The Common, som er basert ved Amherst College.

Forfattarskap 
Shepard har gjeve ut verk i  McSweeney's, Granta, The Atlantic Monthly, Esquire, Harper's, The New Yorker, The Paris Review, Ploughshares, Triquarterly og Playboy. Novellesamlinga hans Like You'd Understand, Anyway vann Story Prize i 2007, og blei nominert til National Book Award i 2007. Romanen Project X vann Massachusetts Book Award 2005.

Forteljingane itl Shepard byggjer ofte på historisk forsking og verkelege hendingar. Novellesamlinga hans Like You'd Understand Anyway, inneheld soger om den greske dramatikaren Aiskylos, Tsjernobylulukka og langfredagsjordksjelvet i Alaska i 1964. Samlinga nemner over seksti sakpeosaverk som hjelpte forfattaren med å få historiske detaljar inn i forteljingane. Samlinga You Think That's Bad frå 2011 har også ein omfattande bibliografi, som Avalanches and Snow Safety, The Japanese Earthquake of 1923, Climate Changes and Dutch Water Management og Satanism and Witchcraft. Romanen hans The Book of Aron frå 2015 involverte grundig forsking kring Holocaust, som han omtalte som «kritisk viktig».

Shepard vann Rea Award for the Short Story for 2016.

Forfattaren utvikla saman med forfattaren Ron Hansen novella «The World to Come», til  ei filmmanus som blei til ein film med same namn frå 2020, regissert av Mona Fastvold.

Verk 
Romanar

 Flights (1983), 
 Paper Doll (1987), 
 Lights Out in the Reptile House (1990), 
 Kiss of the Wolf (1994), 
 Nosferatu (1998), 
 Project X (2004), 
 The Book of Aron (2015)
 Phase Six (2021)

Novellesamlingar

 Batting against Castro (1996)
 Love and Hydrogen (2004)
 Like You'd Understand, Anyway (2007)
 You Think That's Bad (2011)
 The World to Come (March 2017)

Diverse

 Red. med Ron Hansen, You've Got to Read This: Contemporary American Writers Introduce Stories that Held Them in Awe (1994)
 Red. med Amy Hempel, Unleashed: Poems by Writers' Dogs (1995)
 Red., Writers at the Movies: Twenty-six Contemporary Authors Celebrate Twenty-six Memorable Movies

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Jim Shepard» frå ,  den 4. juli 2022.

Bakgrunnsstoff

Forfattarar frå Connecticut
USA-amerikanske forfattarar frå 1900-talet
USA-amerikanske forfattarar frå 2000-talet
M.J. Trow

Meirion James Trow (), som skriv under namnet M.J. Trow, er ein walisisk forfattar av kriminallitteratur. Han har skrive bøker om  Inspector Lestrade, Peter Maxwell og den historiske figuren Kit Marlowe.

Liv 
Trow blei fødd i Ferndale i Rhondda Cynon Taff i Wales. Han var eleve  ved Warwick School frå 1961 til 1968. I 1968 byrja han studera historie ved King's College London. Deretter var han eit år ved Jesus College i Cambridge. Frå 1972 var han historielærar i Welwyn Garden City i Hertfordshire. Han gifta seg med Carol Mary Long i 14. juli 1973. I 1976 flytta han til Isle of Wight der han underviste i historie og politikk ved Ryde High School. 

Trow er medlem av forfattarforeiningane Society of Authors og av Crime Writers' Association.

Forfattarskap

Skjønnlitteratur 
Trow har skrive over 25 skjønnlitterære bøker i tre hovudseriar.

Inspector Lestrade, som byggjer på figuren frå serien om Sherlock Holmes.

Peter Maxwell, om ein lærar som amatørdetektiv 

 Maxwell's House (1994)
 Maxwell's Flame (1995)
 Maxwell's Movie (1997)
 Maxwell's War (1999)
 Maxwell's Ride (2000)
 Maxwell's Curse (2000)
 Maxwell's Reunion (2001)
 Maxwell's Match (2002)
 Maxwell's Inspection (2003)
 Maxwell's Grave (2004)
 Maxwell's Mask (2005)
 Maxwell's Point (2007)
 Maxwell's Chain (2008)
 Maxwell's Revenge (2009)
 Maxwell's Retirement (2010)
 Maxwell's Island (2011)
 Maxwell's Crossing (2012)
 Maxwell's Return (2014)
 Maxwell's Academy (2015)
 Maxwell's Summer (2020)

Kit Marlowe, med dramatikaren og diktaren som detektiv. 

 Dark Entry (2011)
 Silent Court (2011)
 Witch Hammer (2012)
 Scorpions's Nest (2012)
 Crimson Rose (2013)
 Traitor's Storm (2014)
 Secret World (2015)
 Eleventh Hour (2017)
 Queen's Progress (2018)
 Black Death (2019)
 The Reckoning (2020)

Andre verk

Britannia (skrive med Richard Denham), føregår i Britannia like etter romartida. 

 Part I: The Wall (2014)
 Part II: The Watchmen (2014)
 Part III: The Warlords (2016)
 World of Britannia: Historical Companion to the Britannia Series (2016)

Sakprosa 

 Let Him Have It, Chris (1990), som filmen Let Him Have It (1991) bygde på
 The Wigwam Murder, som btgde på saka om August Sangret (1994, gjenutgjeve av T Squared Books i 2016)
 The Many Faces of Jack the Ripper (1997)
 Who Killed Kit Marlowe?: a Contract to Murder in Elizabethan England (2001)
 Vlad the Impaler: in Search of the Real Dracula (2003)
 Boudicca (2004)
 Cnut: Emperor of the North (2005)
 Spartacus: the Myth and the Man (2006)
 The Pocket Hercules (2006)
 El Cid: the Making of a Legend (2007)
 War Crimes: Underworld Britain in the Second World War (2008)
 A Brief History of Vampires (2010)
 Ripper Hunter: Abberline and the Whitechapel Murders (2012)
 A Brief History of Cleopatra (2013)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «M. J. Trow» frå ,  den 4. juli 2022.

Bakgrunnsstoff 

 Britannia series official website 
 M. J. Trow at Fantastic Fiction
 T Squared Books official website 

Britiske forfattarar
Claudinei da Silva

Claudinei Quirino da Silva () er ein brasiliansk tidlegare sprintar som utmerkte seg særleg på 200 meter. Han vann bronse på distansen i VM 1997 og sølv i VM 1999. Ved Sommar-OL 2000 fekk han OL-sølv med Brasils mannskap i 4 x 100 meter stafett.

Aktiv
Ved verdsmeisterskapen 1997 vart Silva tredjemann på 200 m, tre hundredels sekund bak Frankie Fredericks, men langt bak Ato Boldon. To år seinare vann Silva sølv på distansen i Sevilla-VM, 0,10 sekund etter Maurice Greene frå USA. Elles i meisterskapen tok han og Brasil bronsen i 4 x 100 m stafett. To veker etter VM-finalen sigra Silva på 200-meteren ved det avsluttande IAAF-stemnet i München på tida 19,89 sekund, hans livs beste løp på distansen. Under dei olympiske leikane i Sydney hausten 2000 sprang Silva det brasilianske stafettlaget inn til sølvplass og landsrekord på 37,90 sekund, USA vann på tida 37,61.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Nr 5 på 200 m – 20,40
OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvartfinalane på 200 m
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje på 200 m – 20,26
VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje på 200 m – 20,00, bakom Maurice Greene (19,90). Bronse i 4 x 100 m stafett
OL 2000 i Sydney: Sølv i 4 x 100 m stafett. Nr 6 på 200 m – 20,28

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Claudinei da Silva» frå ,  den 4. juli 2022.  

Brasilianske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Brasil
Yasemin Can

Yasemin Can, opphavleg Vivian Jemutai, () er ein kenyansk langdistanseløpar som sidan 2016 representerer Tyrkia. Ho tok gull på 10 000 meter og 5 000 meter i EM i friidrett 2016.

Aktiv
Jemutai/Can er ein av fleire, opphavleg afrikanske løparar, som sidan 2002 har hatt suksess under framandt flagg. Som representant for Tyrkia sprang ho ved EM i friidrett 2016 i Amsterdam inn til gull i milløpet, 6 og 10 sekund framom høvesvis Portugals Ana Dulce Félix og norske Karoline Grøvdal. Tre dagar seinare tok Can nok ein gullmedalje, på 5 000 m var ho vel 2 sekund føre eritreiskfødde Meraf Bahta som representerte Sverige. I den neste europameisterskapen, i 2018 i Berlin, fekk Can bronsen på 5 000 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2016 i Amsterdam: Gull på 10 000 m – 31.12,8 og 5 000 m – 15.18,1
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 6 på 5 000 m – 14.56,9. Nr 7 på 10 000 m – 30.26,4
VM 2017 i London: Nr 11 på 10 000 m – 31.35,4. Utslått i kvalifiseringa på 5 000 m (15.08,2)
EM 2018 i Berlin: Bronse på 5 000 m – 14.57,6. Nr 5 på 10 000 m – 32.34,3
OL i 2021 i Tokyo: Nr 8 på 5 000 m – 14.46,4. Nr 11 på 10 000 m – 31.10,0

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Yasemin Can» frå ,  den 4. juli 2022.  

Tyrkiske friidrettsutøvarar
Europameistrar i friidrett
Langdistanseløparar
Staffordshire Moorlands Pan

Staffordshire Moorlands Pan, nokre gonger kalla Ilam Pan, er ei skål eller trulla frå 100-talet av emaljert bronse med ei innskrift knytt til festningane ved Hadrianmuren. Ho blei funnen i juni 2003 i Ilam parish i Staffordshire av metalldetektorbrukarar. I 2005 blei ho kjøpt av Tullie House Museum i Carlisle, Potteries Museum i Stoke-on-Trent og British Museum i London i fellesskap, med eit støttebidrag frå Heritage Lottery Fund på 112200 pund. Skåla er rekna som eit viktig nasjonalt og internasjonalt funn. Ho går på omgang mellom eigarmusea og andre utstillingar, som Arbeia museum i South Shields, nær austenden av Hadriamuren, og utstillinga Celts ved National Museum of Scotland i Edinburgh.

Skildring 
Staffordshire Moorlands Pan manglar handtak og botn, men er elles i svært god stand. Skåla er laga av emaljert bronse (strengt tala ei kopparlegering) og er eit ilåt som kan brukast til å laga eller servera mat i, men er også dekorert i ein keltisk stil med innskrifter. Keltiske folk på romartida brukte mykje meir emalje på metall enn andre delar av Romarriket. Skåla veg 132,5 g og er 47 mm høg med ein diameter på 94 mm på det største, og ein diameter på 54 mm ved basen.

Dekorasjonen er åtte runde ornament med raud, blå, turkis og gul emalje.  Det er gjort framlegg om at gjenstanden, i tillegg til å vera funksjonell som skål, kan ha vore ein «souvenir» frå Hadrianmuren, laga for ein soldat som tente der. Ho kan også ha blitt laga som ei pynteskål og blitt gjeve innskrifta seinare.

Innskrifta rundt kanten er gravert og så fylt med emalje. Ho nemner festningar ved muren: MAIS (Bowness-on-Solway), COGGABATA (Drumburgh), VXELODVNVM (Stanwix), CAMMOGLANNA (Castlesteads).  Den siste delen, RIGORE VALI AELI DRACONIS, er mindre likefram i tyding, men viser til muren, VALI, og truleg ein soldat, DRACO. AELI kan vera del av namnet hans, men var også familienamnet til keisar Hadrian, slik at det kan ha høyrt til VALI og tyda på at romarane kalla muren 'den aelianske muren'.

Det er funne samanliknbare trullaer, og to med inskripsjonar knytte til muren. Innskrifta er ein ganske trygg indikasjon på at gjenstanden blei laga lokalt. Ved å sjå på desse andre funna kan ein gå ut frå at handtaket på denne også var flatt, og hadde emaljedekorasjonar på oversida. Funnet frå Wiltshire kjent som Rudge Cup har ein annan fasong, men nemner også festningar ved muren. Amiens Skillet eller Amiens Patera, som blei funnen i Amiens i Frankrike, har også slike innskrifter.

Kjelder 

 
  

Denne artikkelen bygger på «Staffordshire Moorlands Pan» frå ,  den 4. juli 2022.  

Romersk Britannia
Hadrianmuren
Keltisk kunst
Romerske gjenstandar
Once Brewed

Once Brewed (også kjend som Twice Brewed eller Once Brewed/Twice Brewed) er ein busetnad i Northumberland i England. Han ligg langs vegen Military Road B6318. Om ein køyrer langs vegen frå aust vil ein sjå stadnamnet «Once Brewed» på vegskiltet for landsbyen, medan einkvan som kjem frå aust vil sjå namnet «Twice Brewed».

Once Brewed ligg like sør for Hadrianmuren, som går over ryggen av åskjeda Whin Sill nord for landsbyen. Den romerske festningne  Vindolanda ligg eit par miles unna mot søraust. Det romerske festningsverket knytt til Hadrianmuren, Vallum, går like forbi Once Brewed, møter og blir kryssa av Military Road.

Namn 

Namna «Once Brewed» og «Twice Brewed» tyder høvesvis 'brygga ein gong' og 'brygga to gonger'.
Ifølgje eit informasjonsskilt ved Once Brewed Youth Hostel stod fyrst eit vertshus som heitte Twice Brewed Inn på staden. Vandrarheimen ein bygde her fekk difor namnet «Once Brewed». Denne vandrarheimen blei stengd i 2015/6 og bygd opp att som «The Sill». The Sill Visitor Centre and café blei offisielt opna av prins Charles i 2018.

Det finst fleire soger som forklarer namnet på vertshuste. Den mest romantiske soga seier at fotsoldatar på York-sida etter slaget ved Hexham i 1464 kravde at ølet deira måtte bryggjast opp att fordi det mangla den vanlege kampstyrken sin. Denne planen verka ettersom Lancaster-sida seinare flykta etter eit morgonraid frå troppane som hadde fått fornya styrke. Ei meir prosaisk forklaring er at bønder på 1700-talet pleidde å brygga og servera svakt øl, og at «twice brewed» tydde at vertshuset serverte dobbeltbrygga eller sterkare øl. Ein tredje  teori er at Hadrianmulen går over brows, eller brews, av to åsar der det også er eit møtepunkt mellom to gamle bufevegar.

Plassering 
Busetnaden består av Twice Brewed Inn, ein kombinert YHA-vandrarheim og besøkssenter for Northumberland nasjonalpark («The Sill»), og nokre gardar. Ein av gardne ligg eit stykke unna, og blir kalla «West Twice Brewed» på kart frå Ordnance Survey.

Både Twice Brewed Inn og vandrarheimen er populære overnattingsstader for vandrarar langs Hadrian's Wall Path og Pennine Way.

Landsbyen Iverton, som opptrer på kart over Northumberland frå 1700-talet og på to skifteprotokollar frå 1830-åra, ser ut til å ha vore på same stad som, eller svært nær, Twice Brewed.  R.G. Collingwood, som skreiv i 1921, identifiserte Iverton med Everton, ein gard i ruinar ei halv mile vest for Chesterholm, eller omtrent same distanse som mellom Chesterholm og Twice Brewed.  Ein finn ikkje nokon garde med dette namnet på Ordnance Survey-kart frå 1920-åra eller tidlegare. Det er mogleg at namnet til Twice Brewed Inn gradvis blei knytt til bygningane rundt Everton etterkvart som denne hadde ein tilbakegang.

Dei lokale styresmaktene for staden er Northumberland County Council, der Once Brewed høyre til i Tynedale Division. Før omstruktureringar i lokale styresmakter i England i 2009 høyrde han til Tynedale Council.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Once Brewed» frå ,  den 4. juli 2022.  

Landsbyar i Northumberland
Varselfarge

Varselfargar er sterke, iaugefallande fargar som signaliserer at eit dyr er giftig, farleg eller uetande. Dei er særleg vanlege hjå insekt, ei gruppe som jo er svært artsrik – men finst òg hos m.a. slangar, frosk, padder og pattedyr. Det finst flest dyr med varselfargar i tropane, men ein finn òg mange på høgare breiddegradar. Mest kjent i Noreg er nok dei svarte og gule stikkvepsane. Også marihøner – som skil ut ei gul væske som fuglar set lite pris på – har varselfargar. Varselfargar fungerer i høve til predatorar som jagar eller orienterer seg ved hjelp av synet, t.d. fuglar, og dei finst vesentleg hos dagaktive dyr. I høve til dyr som maur og flaggermus har dei liten eller ingen verknad.

Ikkje alle sterke fargar er varselfargar 
Det finst fleire typar sterke fargar som ikkje er varselfargar:

 Mange fuglar i tropiske regnskogar har sterke fargar, ofte vakkert metalliske, men desse gjer dei ofte godt kamuflerte i dei naturlege miljøa deira. Det same gjeld nokre tempererte dyr, som grøn lauvgrashoppe.
 Ein del hanndyr har sterke fargar, særleg i paringstida, for å lokka til seg hoer.
 Mange dyr med sterke fargar etterliknar giftige, uetande eller farlege dyr med varselfargar (batesisk mimikry). Stikkvepsane blir etterlikna av blomsterfluger, glasvenger, ein del graveveps (t.d. biulven) m.fl.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Varselfarge» frå ,  den 4. juli 2022.

Bakgrunnsstoff

Økologi
Dyrekommunikasjon