alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Økumenikk

Økumenikk (frå gresk oikoumene, 'den busette verda') er eit omgrep som dekkjer både arbeid for auka forståing og samarbeid mellom forskjellige kristne kyrkjer, og det teologiske studiet av forholdet mellom kyrkjene. Det vert òg til tider nytta om samarbeid mellom ulike religionar, men dette vert eigentleg kalla interreligiøsitet.

Splittinga mellom dei forskjellige delane av den kristne kyrkja går tilbake til oldkyrkjeleg tid, men det var med det store skismaet i 1054 at det verkeleg kom eit skarpt skilje mellom dei to store delane av kyrkja; tidlegare splittingar hadde vore meir avgrensa, men no vart kristeneininga delt mellom aust og vest. I vest fekk ein så ytterlegare ei stor splitting i reformasjonen på 1500-talet. Sjølv om det alltid har vore visse samtalar med omsyn på å sameine dei forskjellige kyrkjesamfunna, var forholdet inntil andre halvdel av 1900-talet generelt prega av mistru og fiendtlege innstillingar. 

Ei av dei store endringane i det økumeniske klimaet kom med det andre vatikankonsilet (1962 1965), då den katolske kyrkja opna for samtalar med andre kyrkjesamfunn i ei heilt ny and. Etter dette har ein mellom anna kome fram til Felleserklæringa om rettferdiggjeringsslæra (1999), der Det lutherske verdsforbundet og den katolske kyrkja presenterte eit felles syn på eit av dei sentrale stridstema mellom kyrkjene. Erklæringa viser mykje av det økumeniske arbeidet ved at han ikkje legg skjul på at det i spørsmålet om rettferdiggjeringslæra ikkje er full semje, men at han presenterer det som er felles, og samstundes legg fram kvar kyrkje sitt syn på det som gjenstår, slik at ein er klar over bakgrunnen for skilnadane, og dermed kan unngå ordkrigar av den typen som oppstod ved reformasjonen.

Mellom lutherske og anglikanske kyrkjer har ein mellom anna kome fram til Porvoo-avtalen, som oppretta eit nattverdsfellesskap mellom desse.

Det er usemje om kva som er det endelege målet for økumenikken, sidan ein har forskjellige syn på hva Kyrkja er. For dei som ser kyrkja som ein institusjon som er naudsynt for frelse, som katolikkar og ortodokse, er målet full eining innanfor éi kyrkje; for andre er målet gjerne felles nattverdsfeiring, men ikkje nødvendigvis ei felles kyrkje.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Økumenikk» frå , den 12. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 «Økumenikk» ved kirken.no
 «Økumenikk» ved katolsk.no
 «Enhet/økumenikk - ressurser»  ved misjonsforbundet.no
Reidar Øksnevad

Reidar Adolf Peter Karl Øksnevad () var ein norsk bibliotekar, litteraturhistorikar, bibliograf og statsstipendiat.

Han var lærarson og sju år eldre bror av radiomannen Toralv Øksnevad. Han tok artium i Bergen 1904, og studerte så litteratur ved Universitetet i Oslo. Han vart cand.philol. 1910 på ei premiert avhandling om Maurits Hansen. I 1905 arbeidde han som journalist i Bergens Tidende, frå 1910-1912 som litteraturkritikar i Verdens Gang og 1911-1913 for Norlis forlag. 

Øksnevad reiste i 1912 til Paris og vart buande der i 34 år. Han arbeida som lektor i norsk ved Sorbonne 1913-17 og 1918-19, og som bibliotekar ved den norske avdelinga av Bibliothèque Sainte Geneviève 1924-28 og 1940-45. I denne perioden skreiv han artiklar for fleire aviser og tidsskrift, bøker som Fransk og norsk : pariserbreve og artikler (1920), og redigerte fleire antologiar av typen Fransk elskovsfilosofi (1922), Gamle franske livsfilosofer (1923), Franske prosadigte (1925) og Tysk livsvisdom (1920).

Den viktigaste innsatsen til Øksnevad er likevel dei tre seriane hans av bibliografiar:
 Utlandet i norsk litteratur. Han redigerte ein serie selektive bibliografiar med titlar som Danmark i norsk litteratur (1953). I alt kom det ut ni slike oversiktar over korleis kultur, historie og samfunn i desse landa er skildra i norsk litteratur. 
 Avisen og norsk litteratur. Han redigerte fire bibliografiar med titlar som "Social-demokraten" og norsk litteratur 1886-1923, som omfattar skjønnlitterære bidrag og litteraturkritikk i vedkommende aviser. Bibliografiane omfatta forutan Sosial-demokraten òg Dagbladet, Tidens Tegn og Verdens Gang. 
 Dei to bibliografiane hans Norsk litteraturhistorisk bibliografi 1900-1945 og Norsk litteraturhistorisk bibliografi : 1946-1955 er framleis grunnleggjande kjelder.

Han vart utnemnd til statsstipendiat i 1950, og var medlem av Vitskapsakademiet frå 1956. Etter han døydde fall boksamlinga hans til Universitetsbiblioteket i Bergen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Reidar Øksnevad» frå , den 12. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Øyvind Anker. «Reidar Øksnevad» I: Norsk biografisk leksikon, 1. utg.

Bakgrunnsstoff 
 sambok 42 bøker skrevet/redigert av Øksnevad

Norske litteraturhistorikarar og kritikarar
Norske bibliotekarar
Statsstipendiatar
Folk frå Kristiansand
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Oskar Øksnes

Oskar Ingemann Øksnes () var ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet.

Landbruksminister 
Oskar Øksnes var statsråd og sjef for landbruksdepartementet (landbruksminister) i Odvar Nordli si regjering 25. januar 1976 - 4. februar 1981, og deretter i regjeringa Brundtland I 4. februar til 14. oktober 1981.

Øksnes-utvalet 
Øksnes vart i 1972 leiar for Øksnes-utvalet som som i 1974 kom med utgreiinga «Støtteordninger i jordbruket», som danna mykje av grunnlaget for det såkalla jamstillingsvedtaket som Stortinget vedtok i 1975: Å jamstille bøndenes sine inntekter med gjennomsnittleg industriarbeidarløn. I 1976 vart Oskar Øksnes landbruksminister. Dermed fekk han ansvaret for å gjennomføre jamstillingsvedtaket.

Utdanning og karriere 
Øksnes var utdanna sivilagronom frå Norges Landbrukshøgskole og arbeidde som driftsagronom i Nord-Trøndelag frå 1948 til 1955. Han hadde òg eit spesialoppdrag i Landbruksdepartementet i 1952–1953. Seinare vart han fylkesagronom i Nord-Trøndelag fram til 1963, før han flytta til Molde og vart fylkeslandbrukssjef i Møre og Romsdal. Han var statssekretær i Landbruksdepartementet i perioden 1964–1965. Han vart fylkeslandbrukssjef i Nord-Trøndelag i 1975 – ei stilling han hadde fram til 1986, avbrote av perioden som landbruksminister i åra 1976-1981.

Heider 
Øksnes vart i 1987 slått til Riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden.

Kjelder 
 

Norske landbruksministrar
Statsrådar i Regjeringa Nordli
Statsrådar i Regjeringa Brundtland I
Ap-statsrådar
Statssekretærar frå Ap
St. Olavs Orden
Folk frå Steinkjer
Økosofi

Økosofi eller økofilosofi er ei nemning nytta om økologisk vitskapsfilosofi, som vart grunnlagd av mellom anna Arne Næss og Sigmund Kvaløy Setereng. Nemninga byggjer på filosofi og økologi og ordet tyder naturvisdom. Økosofien byggjer på teknikker frå andre filosofar, studerer vilkåra for god nok kunnskap om økosystem og er rota til mange miljørørsler i Noreg. Økosofien er skildrande og ikkje normgjevande. 

Økofilosofi er òg ei fellesnemning for filosofiske system (òg normgjevande) som byggjer på økologisk innsikt.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Økosofi» frå , den 12. februar 2009. 
 
 

Vitskapsfilosofi
Økologi
Koma

Koma (coma, frå gresk 'djup søvn') er ein kroppsleg tilstand der ein er djupt medvitslaus. I medisinsk terminologi vert mellom anna skalaen Glasgow Coma Scale brukt for å avgjere medvitsnivået til ein pasient.

Koma kan førekome i mange ulike gradar, og ved mange ulike sjukdommar. Tilstanden kan mellom anna førekome ved hjerneskade, sukkersjuke, epilepsi, leversvikt og nyresvikt.

Intensivmedisin
Akuttmedisin
Fathi Arafat

Dr. Fathi Arafat (fødd 1933 i Jerusalem, død 1. desember 2004) var president i palestinarane sin Raude Halvmåne frå 1978 og fram til han døydde, og var ein yngre bror av Yasir Arafat.

Gjennom leiarstillinga si i Raude Halvmåne var han også fungerande helseminister for palestinske flyktningar som lever utanfor Gaza og Vestbreidda. Fathi var utdanna innan medisin ved universitetet i Kairo, og tok eksamen der i 1957. I 1998 vart han æresdoktor (Honorary Doctorate of Science) ved det internasjonale universitetet i Sri Lanka.

Andre verv 
 Medlem av Det palestinske nasjonalrådet (PNC) frå 1967.
 Hovuddelegat ved WHO sin årlege World Health Assembly i Genève frå 1982.
 President i Palestine Higher Council of Health (PCH) frå 1992.
 President i Palestine Academy for Science and Technology (tidlegare Palestine Academy for Scientific Research) frå 1992.

Han døydde av magekreft på eit sjukehus i Kairo.

Bakgrunnsstoff 
 Dr. Fathi Arafat sin CV ved Palestine Academy for Science & Technology 

Fødde i 1933
Døde den 1. desember
Døde i 2004
Palestinske legar
Arafatberget

Arafatberget (også kalla Arafathøgda eller Arafatfjellet) er ein granittås aust for Mekka. Det er også kjent som Nådefjellet (Jabal ar-Rahmah). Åsen er staden der Muhammed leverte avskjedstalen sin til muslimane som hadde følgt han under hadj då livet hans nærma seg slutten. Det stig omtrent 70 m over sletta.

Området som omringar Arafatberget vert kalla for Arafatsletta. Nemninga Arafatberget vert nokre gonger brukt om både åsen og sletta. Det er ein viktig stad i islam, fordi pilegrimane brukar ettermiddagen der under hajj, på den niande dagen av dhul-hidja . Å vere til stades på Arafatsletta på rett dag er avgjerande for at pilegrimsreisa skal vere gyldig. Mange pilegrimar vert verande heile natta i ei vakenatt.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

Arafat
Geografi i Mekka
hajj
À

À (A med grav aksent, liten bokstav à) er ein bokstav som vert nytta i fleire språk. Det er ikkje noko språk som ser på denne bokstaven som ein eigen bokstav, han vert sett på som eit avbrigde av a. På fransk vert han nytta til å skilja ord som elles ville vore uttala likt (styreordet à og bøyingsforma a av verbet avoir). I pinyin-systemet for å skriva kinesisk med latinske bokstavar tyder à ein fallande tone og i vietnamesisk ein låg, fallande tone. På italiensk vert han nytta til å syna at det skal leggjast trykk på ei staving.

Det latinske alfabetet
Plateselskap

Eit plateselskap er eit selskap som spesialiserer seg på produksjon, distribusjon og promotering av musikk- og videoopptak på ulike format, i hovudsak på CD, LP, DVD, SACD og tidlegare kassett.

Eit plateselskap kan vere, eller vere del av, eit stort, internasjonalt underhaldningskonsern, og vil då grunna marknadsføringa ofte operera med fleire platemerke, eller labelar etter det engelske «record label». Eit plateselskap kan òg vere eit mindre, uavhengig firma - då ofte med distribusjonsavtale med eit av dei store selskapa.

De fire store selskapa 
Dei fleste større plateselskap er i dag eigd av store multinasjonale verksemder som representerer den største delen av musikk- og filmindustrien, men talet uavhengige plateselskap har den siste tida auka. I 2005 blei 81.87% av all musikk som blei seld i USA distribuert av «dei fire store»: EMI, Universal Music, Sony BMG og Warner Music Group. Berre 18,13% blei seld av uavhengige plateselskap.

Bakgrunnsstoff 
 RIAA Radar  - Sjekk kva for nokre musikkutgjevingar som er gjevne ut av eit plateselskap som samarbeider med RIAA (engelsk)

 Denne artikkelen bygger på «Plateselskap» frå , den 12. februar 2009.
I’ve Got a Feeling

«I’ve Got a Feeling» er ein song av The Beatles på albumet Let It Be frå 1970. Songen er skriven av John Lennon og Paul McCartney og er sydd saman av to songar, McCartney sin «I’ve Got a Feeling» og John Lennon sin «Everybody had a Hard Year».

McCartney-songen vart skriven for den nye kjærasten hans, Linda Eastman, som han snart kom til å gifte seg med og teksten uttrykker at ho er den kvinna han alltid har vore på jakt etter. Lennon-songen startar kvar einaste linje med «everybody» (alle). Medan McCartney-songen er optimistisk hadde Lennon verkeleg hatt eit hardt år: Han hadde skilt seg frå den første kona si, Cynthia Powell, den nye kjærasten Yoko Ono hadde hatt ein spontanabort og han vart sjølv arrestert for å oppbevare narkotika.

I filmen Let It Be påstår Lennon at han skreiv «Everybody had a Hard Year» natta før, men det finst eit filmopptak frå BBC frå 1968 der han syng ein tidleg versjon av songen, medan han spelar akustisk gitar i heimen sin i Ascot.

Medverkande
Paul McCartney – bassgitar, solovokal
John Lennon – rytmegitar, solovokal
George Harrison – sologitar
Ringo Starr – trommer
Billy Preston – elektrisk piano
Personell per Ian MacDonald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «I've Got a Feeling» frå , den 12. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Turner, Steve. A Hard Day's Write: The Stories Behind Every Beatles' Song, Harper, New York: 1994

Bakgrunnsstoff 
 Alan W. Pollack om «I've Got a Feeling»
 

The Beatles-songar
Songar frå 1970
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar produserte av Phil Spector
Laibach-songar
Pearl Jam-songar
Get Back

«Get Back» er ein song av The Beatles, hovudsakleg skriven av Paul McCartney og tilskriven Lennon/McCartney. Songen vart opphavleg gjeve ut som singel 11. april 1969 og tilskriven «The Beatles with Billy Preston». Han vart seinare avsluttingssporet på Let It Be i 1970, som var det siste albumet til The Beatles før dei vart oppløyst. Singelen nådde førsteplassen i mange land, mellom anna heimlandet Storbritannia, USA, Canada, Australia, Frankrike, Vest-Tyskland, Mexico og Noreg.

Melodien voks fram under ein jam den 7. januar 1969, medan dei øvde for albumet. I løpet av få minutt kom McCartney med noko tekst.

Under innspelinga vart Billy Preston med på Fender Rhodes elektrisk piano. Den endelege innspelinga er frå 27. januar 1969.

Medverkande
 Paul McCartney – solovokal, bassgitar
 John Lennon – sologitar, harmonivokal
 George Harrison – rytmegitar
 Ringo Starr – trommer
 Billy Preston – elektrisk piano

Salslister og salstrofé

Salslister

Salstrofé

Ander utgåver 
Fleire andre artistar har spelt inn songen, mellom andre Amen Corner, Doris Troy, Elvis Presley, Elton John, Ike & Tina Turner, Rod Stewart, Status Quo, Al Green og Nitty Gritty Dirt Band.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 12. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Lewisohn, Mark (1988). The Complete Beatles Recording Sessions. Hamlyn Publishing Group. ISBN 0-600-55784-7.
 Lewisohn, Mark (1996). The Complete Beatles Chronicle. Chancellor Press. ISBN 0-7607-0327-2.
 Miles, Barry (1998). The Beatles: A Diary. Omnibus Press. ISBN 0-7119-6315-0.
 Sulpy, Doug & Schweighhardt, Ray (2003). Get Back: The Beatles Let It Be Disaster. Helter Skelter Publishing. ISBN 1-900924-83-8.

Bakgrunnsstoff 
 Alan W. Pollack om «Get Back»

Songar frå 1969
The Beatles-songar
Singlar frå 1969
Singlar frå 1976
Apple Records-singlar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Australia
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Nummer-ein-singlar i Sveits
Nummer-ein-singlar i Irland
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar produserte av Phil Spector
Amen Corner-songar
Al Green-songar
Linda Thompson-songar
Ike & Tina Turner-songar
Kenny Rogers-songar
Mott the Hoople-songar
Cliff Richard-songar
Rod Stewart-songar
Elvis Presley-songar
Sarah Vaughan-songar
Paul McCartney-songar
Laibach-songar
Allen Toussaint-songar
Status Quo-songar
Nitty Gritty Dirt Band-songar
Crosby, Stills & Nash-songar
Joe Walsh-songar
Enoch Light-songar
The Shadows-songar
Dizzy Gillespie-songar
Count Basie-songar
The Ballad of John and Yoko

«The Ballad of John and Yoko» er ein song av The Beatles gjeven ut som ein singel i mai 1969. Songen er hovudsakleg skriven av John Lennon, men er på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney. Songen omhandlar Lennon sitt ekteskap med Yoko Ono og ting dei gjorde i lag. Songen vart spelt inn like før mesteparten av songane til Abbey Road vart spelte inn. 

Songen er ein ballade på den tradisjonelle måten som eit forteljande dikt i ein song, men ikkje sett ut i frå moderne popmusikk, der ein ballade er ein sakte, ofte sentimental kjærleikssong. Songen vart den 17. og siste førsteplassen Beatles fekk i Storbritannia.

Innspeling
Songen vart spelt inn av Lennon og Paul McCartney. George Harrison var på ferie og Ringo Starr var oppteken med ei filminnspeling. Lennon fekk brått inspirasjon til å skrive og spele inn songen og ringde McCartney og foreslo at dei spelte han inn utan å vente på dei to andre. 

Lennon var på solovokal og spelte dei to sologitarane, akustisk gitar og perkusjon. McCartney song harmonivokal og spelte bass, trommer og maracas. 

Arbeidstittelen til songen var «The Ballad of John and Yoko (They’re Going to Crucify Me)».

Medverkande
I følgje Ian MacDonald og Mark Lewisohn:
 John Lennon – solovokal, sologitarar, akustisk gitar, perkusjon
 Paul McCartney – harmonivokal, bass, trommer, piano, maracas

Salslister og salstrofé

Salslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Ballad of John and Yoko» frå ,  den 12. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Alan W. Pollack om songen

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Apple Records-singlar
The Beatles-songar
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Irland
Songar på toppen av VG-lista
Nummer-ein-singlar i Sveits
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Mexico
Songar om Amsterdam
Songar om Wien
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Rockeballadar
Kontroversar i musikk
Ehud Barak

Ehud Barak () er ein israelsk politikar og yrkesmilitær som i perioden 1999–2001 var den tiande statsministeren i Israel. Han har også vore leiar i det israelske arbeidarpartiet Avoda.

Barak verva seg i den israelske hæren i 1959 og tenestegjorde i 35 år. Han vert rekna som ein av dei store krigsheltane i Israel og gjorde aktiv krigsteneste i 1967 og 1973. Då han forlét militæret hadde han graden generalløytnant (den høgste i det israelske forsvaret). Mellom 1983 og 1986 var han leiar for militæretterretninga og frå 1991 til 1994 var han generalstabssjef i det israelske forsvaret.

Han satsa på ein politisk karriere på 1990-talet. I 1995 vart innanriksminister i regjeringa til Yitzhak Rabin og etter at han vart myrda, utanriksminister i regjeringa til Shimon Peres i perioden 1995–1996. Han vart vald inn i Knesset i 1996 og vart medlem i utanriks- og forsvarskomiteen. Han vart same år vald til leiar for det israelske arbeidarpartiet, og den 17. mai 1999 vart han vald til statsminister i Israel. Han forlét statsministerposten den 7. mars 2001 etter å tapt valet mot Ariel Sharon. I 2001 gjekk han òg av som partileiar, men i 2007 vart han vald til leiar att og vart samtidig forsvarsminister.

I 2011 forlet Barak Arbeidarpartiet for å skipa eit nytt parti, Ha'Atzma'ut ('Sjølvstendepartiet').

Kjelder 

Israelske politikarar
Israelske statsministrar
Israelske offiserar
Tradisjonell jazz

Tradisjonell jazz eller trad-jazz er ein musikksjanger som var populær i Storbritannia og Australia frå 1940-åra og gjennom 1950-åra, og som framleis har tilhengjarar i dag. Sjangeren er basert på New Orleans-jazzen. Britiske og australske band i denne sjangeren kopierte stilen til artistar som Sidney Bechet eller King Oliver.

Meiningane er delte om nemninga «tradjazz» er eit godt namn fordi enkelte hevdar at jazz er ein folkemusikktradisjon som mange andre musikkstilar, medan andre igjen hevdar at jazz bryt med tradisjonell musikk, slik at «tradisjonell jazz» vert ei motseieleg nemning. 

I Storbritannia brukte ein å danse til tradjazz og skip jive, ein etterkomar frå jive og swingdans i 1950- og 1960-åra. Banda til Chris Barber, Ken Colyer, Humphrey Lyttleton og Alex Welsh var dei mest kjende.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Trad jazz» frå , den 12. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Allmusic om trad jazz

Jazzsjangrar
Avala

Avala (serbisk Авала) er eit fjell ved byen Beograd, hovudstaden i Serbia. Han vert kalla eit av to «fjell i Beograd», det andre er Kosmaj, og ligg søraust for sjølve byen med eit flott utsyn over Beograd, Vojvodina og Šumadija. Det har ei høgd på 511 meter over havet. 

Avala ligg 16 km søraust for Beograd og høyrer hovudsakleg til kommunen Voždovac, bortsett frå austlege område som høyrer til Grocka og dei sørlegaste som høyrer til Sopot.

Geografi og geologi 

Avala er det nordlegaste fjellet i Šumadija. Fram til 600 000 år sidan, då det omliggande låglandet var havbotn i det indre Pannoniske havet, var Avala ei øy og er derfor rekna som ein del av Dei pannoniske øyfjella. 

Fjellet består av serpentin, kalkstein og magmatiske bergartar. Avala hadde noko malm, hovudsakleg bly og kvikksølv. Gruvedrifta har vorte sport tilbake til antikken, men har vore nedlagd sidan 1960-åra.

Historie 

I mellomalderen låg byen Žrnov på toppen av Avala. I 1442 vart han erobra av Det osmanske riket, som bygde ein ny bye her som eit motsvar til festninga i Beograd. 

Fjellet har vore verna sidan 1859 . I 1934 vart ruinane av den gamle byen Žrnov fjerna for å gje plass til monumentet for den ukjende helten. Som ein del av Jugoslavia vart området erklært nasjonalpark, men det mista denne statusen i 1946. I 1965 var det 202 meter høge Avala TV-tårn bygd på toppen, ein av dei høgaste strukturane på heile Balkan. Tårnet hadde ein restaurant 120 meter over bakken. Tårnet vart øydelagd under NATO-bombinga av Serbia i 1999. I 2006 starta gjenoppbygginga av tårnet, som stod ferdig i 2008.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Avala» frå ,  den 13. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, 3. utg. (1986), Vol.I; Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 Turističko područje Beograda, "Geokarta", 2007, ISBN 86-459-0099-8
 

Fjell i Serbia
Beleg

Beleg (albansk Maja Beleg eller Beleg; serbisk Белег) er eit fjell med i høgd på 2102 meter over havet i Kosovo og Montenegro. Han er det nest høgaste fjellet i Mokna i Prokletijefjella etter Pogled. Beleg ligg nokre kilometer nordvest for byen Istok i Kosovo.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Beleg Mountain» frå , den 13. februar 2009. 
 

Fjell i Kosovo
Fjell i Montenegro
Besna Kobila

Besna Kobila er ein av dei høgaste fjelltoppane søraust i Serbia med ei høgd på 1923 meter over havet. Han ligg 35 km aust for byen Vranje. Det ligg ei fjellhytte på Besna Kobila og frå her tar det ein til ein og ein halv time å nå toppen. Området er kjent som ein vindfull stad. 

Fjell i Serbia
Bogićevica

Bogićevica (albansk Bogiçevica; serbisk Богићевица, Bogićevica) er eit fjellområde i Prokletije. Det dekkjer delar av Albania, Montenegro og Kosovo. Området er om lag 15 km langt og 10 km breitt. Her finst fleire fjelltoppar på over 2000 meter og to av dei er høgare enn 2500 meter over havet. Marijaš (2533 moh) og Maja e Ropës (2502 moh) ligg begge i Kosovo. Byane Dečani i Kosovo og Tropojë i Albania ligg nær området.

Fjelltoppar 
 Marijaš - (2533 moh)
 Maja e Ropës - (2502 moh)
 Pasji - (2405 moh)
 Maja Bogiçaj - (2404 moh)
 Krš Bogićevica - (2374 moh)
 Pčelin krš - (2372 moh)
 Tromeđa - (2366 moh)
 Hridski krš - (2358 moh)
 Maja e Ram Arucit - (2358 moh)
 Mali Pasji vrh - (2284 moh)
 Ujkov krš - (2275 moh)
 Velika Kleka - (2268 moh)
 Maja e Špalit - (2203 moh)
 Kožnjar - (2154 moh)
 Mali Hrid - (2092 moh)
 Veliki Hrid - (2073 moh)

Bakgrunnsstoff 
 Bogićevica/Bogiçevica på summitpost.org

Fjell i Albania
Fjell i Kosovo
Fjell i Montenegro
Cer

Cer (serbisk Цер eller Cer) er eit fjell i Serbia, 30 km frå Šabac og 100 km vest for Beograd. Det høgaste punktet er 687 meter over havet. 

Under den første verdskrigen vart slaget ved Cer utkjempa her, der Serbia slo Austerrike-Ungarn.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cer (mountain)» frå , den 13. februar 2009. 
 

Fjell i Serbia