alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Beaumont Island

Beaumont Island er ei låg, klipperik øy i Neny Bay, kring 0,4 nautiske mil frå munningen av Centurion Glacier, utanfor vestkysten av Graham Land. Øya vart truleg først sett i 1936 av British Graham Land Expedition, og vart grovt kartlagd av U.S. Antarctic Service, 1939–41. Ho vart kartlagd på ny i 1946 av Falkland Islands Dependencies Survey, som namngav ho etter «Port of Beaumont», skipet til Ronne antarktiske forskingsekspedisjon, som overvintra i Back Bay i 1947.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
Beer Island

Beer Island er ei øy som ligg like sør for Jagged Island og 8 nautiske mil vest for Prospect Point, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart kartlagd og namngjeven av British Graham Land Expedition under Rymill, 1934–37.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Graham Land
Graham Coast
Bennett Islands

Bennett Islands er ei øygruppe på sørvestsida av Liard Island i Hanusse Bay, som strekkjer seg 10 km sørvestover utanfor vestkysten av Graham Land. Øyane vart observert og kartlagde frå lufta i februar 1937 av British Graham Land Expedition under Rymill. Dei vart namngjevne i 1954 av UK Antarctic Place-Names Committee etter Arthur G. Bennett, ein britisk representant for kvalfangst i Sør-Shetlandsøyane og Sør-Orknøyane i mange år mellom 1913 og 1927, og var fungerande statleg naturforskar på Falklandsøyane, 1924–38.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bennett Islands» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Loubet Coast
Berthelot Islands

Berthelot Islands er ei gruppe klipperike øyar, den største er 1 nautiske mil lang og ligg 1,5 nautiske mil sørvest for Deliverance Point, utanfor vestkysten av Graham Land. Dei vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter Marcellin Berthelot, ein fransk kjemikar.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Graham Land
Graham Coast
Blaiklock Island

Blaiklock Island er ei høg og kupert øy som ligg mellom Bigourdan Fjord og Bourgeois Fjord. Mellom øya og Pourquoi Pas Island ligg The Narrows og mellom vestkysten av Graham Land og øya ligg Jones Channel. Øya vart delvis kartlagd i 1936 av British Graham Land Expedition under Rymill, då ho vart kartlagd som eit nes. Det vart oppdaga at ho var ei øy i 1959 av Kenneth V. Blaiklock frå Falkland Islands Dependencies Survey.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blaiklock Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
Boxing Island

Boxing Island er ei lita øy som ligg i Charlotte Bay aust for Harris Peak, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart først kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897–99, og ho fekk dette namnet av medlemmar av Falkland Islands Dependencies Survey fordi dei først såg øya andre juledag 1956, som heiter boxing day på engelsk.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Boxing Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Danco Coast
Bragg Islands

Bragg Islands er ei lita øygruppe i Crystal Sound, kring 7 nautiske mil nord for Cape Rey i Graham Land. Dei vart kartlagde frå landmålingar av Falkland Islands Dependencies Survey (1958–59) og frå flyfoto teken under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (1947–48). Gruppa vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter Sir William H. Bragg, ein engelsk fysikar som tolka røntgenmålingar for å finne plasseringa til oksygenatom i strukturen til is.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Graham Land
Graham Coast
Breccia Island

Breccia Island er ei lita låg øy som ligg 1 nautiske mil nordvest for Tiber Rocks i den nordlege delen av Rymill Bay, utanfor vestkysten av Den antarktiske halvøya. Ho vart fotografert av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) i november 1947 (trimetrogon flyfotografi), og ho fekk dette namnet av RARE-geolog Robert L. Nichols fordi bergarten på øya er ein plutonsk breksje.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
No Son of Mine

«No Son of Mine» er ein song av det britiske rockebandet Genesis frå albumet deira We Can't Dance i 1991. Det vart den første singelen som vart gjeven ut frå albumet og nådde sjetteplassen i UK og 12. plass i USA. I tillegg nådde han Topp 10 i mange europeiske land, mellom anna ein fjerdeplass i Noreg.

Tekst og musikk
Songen fortel soga om ein gut som rømmer heimefrå på grunn av mishandling i heimen, men vel å kome heim att og blir då kraftig irettesett av faren. Phil Collins har sagt at han skreiv teksten slik at det skulle vere uklårt om det var forteljaren eller mora som var offer for mishandlinga. 

Videoen for songen er melankolsk og filma i sepiafarge. Videoen syner i røynda det teksten fortel, som er ein samtale mellom ein son og faren. Etter kvart ser ein snøflak som fyk vilt inne i huset, før ein etter kvart for sjå at heile scenen finn stad i ei snøkule som sonen held. 

Songen har ein særeigen lyd i introduksjonen og andre stader i songen. Denne lyden vart av bandet kalla «elephantus» og vart skapt av Tony Banks då han tok opp lyden av gitaren til Mike Rutherford med ein sampler og så spelte av lyden i eit mykje lågare register. Arbeidstittelen på «No Son of Mine» var «Elephantus». 

Den kortare radioversjonen tonar ut songen i avslutninga, i tillegg til at delar av det andre refrenget er korta ned. 

B-sida til singelen var «Living Forever» frå albumet.

Konsertversjonar
Songen vart spelt under alle turneane til bandet frå 1991 til 2007. Songen vart på Calling All Stations-turneen nytta som opningsnummer på dei fleste konsertane. 

Konsertopptak av songen finst på albuma The Way We Walk, Volume One: The Shorts og Live Over Europe 2007, og på DVD-ane The Way We Walk - Live in Concert og When in Rome 2007.

Songaren som tok over etter Phil Collins i Genesis, Ray Wilson, heldt fram å spele songen solo etter at han slutta i Genesis, men då akustisk.

Innhald

 CD maxi
 «No Son of Mine» — 6:42
 «Living Forever» — 5:40
 «Invisible Touch» (live) — 5:00

 7" single
 «No Son of Mine» — 6:36
 «Living Forever» (5:38)

 Kassett
 «No Son of Mine» — 6:36
 «Living Forever» — 5:38

 12" maxi
 «No Son of Mine» — 6:42
 «Living Forever» — 5:40
 «Invisible Touch» (live) — 5:00

Medverkande
Phil Collins - trommer, perkusjon, solovokal
Tony Banks - klaverinstrument, korvokal
Mike Rutherford - gitar, bassgitar, korvokal

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «No Son of Mine» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1991
Singlar frå 1991
Genesis-songar
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Mike Rutherford
Songar om barnemishandling
Rockeballadar
Nummer-ein-singlar i Canada
90-talsballadar
Atlantic Records-singlar
Virgin Records-singlar
Sjøelefant

Sjøelefant eller elefantsel er ei biologisk slekt som omfattar to artar, nordleg og sørleg sjøelefant. Den nordlege arten held til langs Stillehavskysten av Nord-Amerika, medan den sørlege finst på fleire øyar og kystar sirkumpolart rundt Antarktis. Sørleg sjøelefant er den største av alle selane. 

Dyra har fått namnet sitt fordi hannane har ein oppblåsbar nasesekk som minner om snabelen til ein elefant. Hannane av begge artane er mykje større enn hoene. Sørlege hannar kan blir opptil 6 meter lange og 3,6 tonn tunge medan dei nordlege kan bli 5 meter og 2,7 tonn. Hoer av begge artat veg gjennomsnittleg 400-900 kg. 

Sjøelefantar lever i koloniar der éin hann har kontroll over territorium med fleire hoer og ungar. Hannane slost om territorium ved hjelp av store hjørnetenner. Kosten deira er fisk og blekksprut.

Begge artane blei hardt utsett for jakt på 1700- og 1800-talet, og var truga av utrydding. Etter at jakta slutta har bestandane teke seg opp igjen.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
«sjøelefanter» i Store Norske Leksikon
Delar av denne artikkelen bygger på «Elephant seal» frå ,  den 21. oktober 2012.  
 

Selar
Jesus He Knows Me

«Jesus He Knows Me» er ein song av det britiske bandet Genesis frå 1991 på albumet We Can't Dance. Det var den fjerde singelen frå albumet. Songen er ein satire om televangelisme og kom ut i ein periode då fleire televangelistar som Robert Tilton, Jim Bakker, Larry Lea og Benny Hinn var under etterforsking for å love økonomisk suksess til lyttarane om dei berre sende dei pengar. Songen nådde 20. plass i Storbritannia og 23. plass i USA.

Utgjeving
Som alle singlane på We Can't Dance vart «Jesus He Knows Me» gjeve ut på to CDar, samt vinyl. Alle formata hadde songen «Hearts on Fire» (seinare utgjeve på Genesis Archive #2 1976-1992) som B-side.

Den første CDen hadde òg med «I Can't Dance (The Other Mix)» (ein remix av Ben Liebrand) og den andre hadde med «Land of Confusion (Rehearsal Version)». «The Other Mix» fekk dette namnet fordi «Sex Mix» vart gjeven ut nokre månader tidlegare på singelen til «I Can't Dance».

Songen vart nytta i den belgiske filmen Le huitième jour av Jaco Van Dormael i 1996.

Konsertversjonar
Songen vart framført på konsertane i 1992.

Musikkvideo
I videoen spelar songaren Phil Collins ein skruppelaus televangelist som lever som ein millionær på grunn av donasjonane frå lyttarane sine. Den komiske videoen har òg med bandmedlemmane Tony Banks og Mike Rutherford, som òg spelar evangelistar. Collins har på ein oransje dress og prøver å få sjåarane til å sende inn $18 000 000 på ei helg fordi «Herren bad han om det». I slutten av videoen regnar det pengar over Collins.

I videoen kan ein sjå folk som held eit skilt som seier «Genesis 3:25», som ikkje referer til Bibelen (Første mosebok heiter Genesis på engelsk), men viser til at bandet hadde tre medlemmar og at dei hadde vore i lag i 25 år. Ikkje alle forstod denne referansen og trudde det berre var ein spøk sidan det tredje kapittelet i Første mosebok berre har 24 vers.

Innhald
 CD maxi
 «Jesus He Knows Me» (single mix) — 4:18
 «Hearts on Fire» — 5:15
 «I Can't Dance» (the other mix) — 6:00

 7" singel
 «Jesus He Knows Me» (single mix) — 4:17
 «Hearts on Fire» — 5:15

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jesus He Knows Me» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1991
Singlar frå 1992
Genesis-songar
Religionskritiske songar
Songar om fjernsyn
Songar om Jesus
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Mike Rutherford
Atlantic Records-singlar
Virgin Records-singlar
I Can't Dance

«I Can't Dance» er ein song av det engelske rockebandet Genesis frå 1991 på albumet We Can't Dance. Han var den andre singelen frå albumet og nådde sjuandeplassen på singellistene i både USA og Storbritannia. I Nederland gjekk singelen heilt til topps på salslista.

Bakgrunn
Mike Rutherford skapte hovudriffet under innspelinga av albumet. Dette var til ein song han kalla «Heavy A Flat», før Phil Collins brått improviserte «I Can't Dance!». Riffet var inspirert av ein reklame for Levi Strauss & Co. TV som nytta The Clash-song «Should I Stay Or Should I Go». Opphavleg tenkte bandet berre på songen som ein spøk, fordi songen var for enkel, for bluesaktig og for ulik stilen til Genesis. Tony Banks sa i eit intervju «Det var ein av dei musikkstykka du trur aldri kjem til å bli noko av. Det var gøy, men det var ikkje noko spesielt».

Det var først då Banks la på klaver at songen tok ein heilt ny retning og med litt humor inne i biletet valde bandet å spele songen inn skikkeleg.

Musikkvideo
Den humoristiske musikkvideoen (regissert av Jim Yukich) syner kunstgrepa og den falske glamoren i fjernsynsreklame. Phil Collins sa at vidoeen var laga for å gjere narr av modellane i jeansreklamar, og at kvart vers syner til ting som modellane i desse reklamane gjer. Slutten er ein parodi på videoen til «Black or White» av Michael Jackson.

Songen skapte «I Can't Dance»-dansen som bestod av ei rekkje stive rørsler.

Utgjeving
Singelen vart gjeven ut med ein lengre remix kalla «Sex Mix». Denne vart sidan gjeven ut på Genesis Archive 2: 1976-1992 som «12" Mix». Miksane var laga av brørne  Howard Gray og Trevor Gray frå Apollo 440.

B-sida «On the Shoreline» vart òg sidan gjeven ut på Genesis Archive 2: 1976-1992.

På singelutgjevinga av «Jesus He Knows Me» finn ein òg ein miks kalla «I Can't Dance (the other mix)».

Konsertversjonar
«I Can't Dance» vart spelt på dei fleste konsertane til Genesis etter songen kom ut. Konsertopptak finst på albuma The Way We Walk, Volume One: The Shorts og Live Over Europe 2007, i tillegg til DVDane The Way We Walk - Live in Concert og When in Rome 2007.

Ray Wilson, som tok over som songar i Genesis etter Collins, fortsette å spele songen solo etter han slutta i Genesis. Dette var ein meir bluesaktig versjon.

Innhald

 CD maxi - Europa
 «I Can't Dance» — 4:02
 «On the Shoreline» — 4:47
 «In Too Deep» (live) — 5:28
 «That's All» (live) — 4:54

 CD maxi - USA
 «I Can't Dance» (LP version) — 4:00
 «On the Shoreline» — 4:45
 «In Too Deep» (live) — 5:28
 «That's All» (live) — 4:54
 «I Can't Dance» (sex mix) — 6:59

 7" singel
 «I Can't Dance» — 4:01
 «On the Shoreline» — 4:46

 12" maxi
 «I Can't Dance» — 4:02
 «On the Shoreline» — 4:47
 «I Can't Dance» (sex mix) — 6:59

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder
 Fielder, Hugh (2000). Genesis Archive #2: 1976—1992 [CD liner notes]. Gelring Ltd.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1991
Singlar frå 1992
Genesis-songar
Nummer-ein-singlar i Nederland
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Mike Rutherford
Atlantic Records-singlar
Virgin Records-singlar
Songar om dansing
Never a Time

«Never a Time» er ein song av det engelske rockebandet Genesis frå 1991 på albumet We Can't Dance. Han var den femte singelen frå albumet og vart opphavleg kalla ein B.B. Hit, fordi gruppa trudde han kom til å bli ein «big, big hit». Songen nådde 21. plassen på den amerikanske singellista, fjerdeplassen på Hot Adult Contemporary Tracks-lista i USA. I Canada nådde singelen niandeplassen. 

Det vart ikkje laga musikkvideo til songen og han vart heller aldri framført på konsertane til bandet.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Never a Time» frå ,  den 21. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1991
Singlar frå 1992
Genesis-songar
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Mike Rutherford
Atlantic Records-singlar
Virgin Records-singlar
Tell Me Why av Genesis

«Tell Me Why» er ein rockesong av det engelske bandet Genesis frå 1991 på albumet We Can't Dance. Han vart seinare gjeven ut som singel i Europa (november 1992) og Storbritannia (februar 1993). Det var den siste singelen til Genesis med Phil Collins på vokal.

Bakgrunn
Inntektene frå singelen vart donerte til bosniske Save the Children og Raude Krossen. Dette var i tråd med teksten i songen, som uttrykkte forakt for hykleriet kring mat og ly ("You say there's nothing you can do / Is there one rule for them and one for you?").

«Tell Me Why» vart gjeven ut som to forskjellige CD-singlar. Begge utgåvene kom i ein digipak med konsertversjonen av «Dreaming While You Sleep». Andre CD-versjonar av singelen inneheld fleire andre konsertopptak.

Innhald
 CD single
 «Tell Me Why» — 4:58
 «Dreaming While You Sleep» (live) — 7:55
 «Tonight, Tonight, Tonight» (konsert - Wembley, 4. juli 1987) — 9:33

 7" singel
 «Tell Me Why» — 4:58
 «Invisible Touch» (live) — 5:18

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tell Me Why (Genesis song)» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1991
Singlar frå 1993
Genesis-songar
Protestsongar
Politiske songar
Religionskritiske songar
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Mike Rutherford
Virgin Records-singlar
Hold on My Heart

«Hold on My Heart» er ein song av det engelske rockebandet Genesis frå 1991 på albumet We Can't Dance. Songen var den tredje singelen frå albumet og vart ein suksess i både Storbritannia (16. plass) og USA (12. plass). Det vart laga ein musikkvideo til songen der dei spelar i ein tom nattklubb.

Konsertversjonar
Songen vart spelt ein del på konsertane til bandet i 1992 og 2007 og stundom i 1996. Konsertopptak av songen finst på The Way We Walk, Volume One: The Shorts, og Live Over Europe 2007, i tillegg til DVDane The Way We Walk - Live in Concert ogWhen in Rome 2007.

Innhald
 CD maxi
 «Hold on My Heart»
 «Way of the World»
 «Home by the Sea» (live)
 «Your Own Special Way» (live)

 7" singel
 «Hold on My Heart» — 4:38
 «Way of the World» — 5:38

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hold on My Heart» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1991
Singlar frå 1992
Genesis-songar
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Phil Collins
Songar skrivne av Mike Rutherford
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Atlantic Records-singlar
Virgin Records-singlar
The Way We Walk, Volume One: The Shorts

The Way We Walk, Volume One: The Shorts er det fjerde konsertalbum av det britiske rockebandet Genesis. Åtte av songane vart spelte inn i 1992 på We Can't Dance-turneen, medan dei tre andre vart spelte inn i 1986–87 under Invisible Touch-turneen.

Albumet konsentrer seg om dei kortare og kommersielle songane til Genesis, medan det tilhøyrande albumet, The Way We Walk, Volume Two: The Longs, fokuserer på dei lengre songane. 

The Way We Walk, Volume One: The Shorts nådde tredjeplassen i Storbritannia og låg inne på lista i 18 veker. I USA nådde albumet 35. plass på albumlista og selde til gullplate.

Innhald

Medverkande
Phil Collins – solovokal, perkusjon, trommer
Tony Banks – klaverinstrument, vokal, korvokal
Mike Rutherford – gitar, bass, korvokal

Andre musikarar
Daryl Stuermer – bass, gitar
Chester Thompson – perkusjon, trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Way We Walk, Volume One: The Shorts» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Nick Davis
Genesis-album
Konsertalbum frå 1992
Atlantic Records-album
Virgin Records-album
The Way We Walk, Volume Two: The Longs

The Way We Walk, Volume Two: The Longs er det femte konsertalbumet til det britiske bandet Genesis og kom ut i 1993. Det vart spelt inn under turneen deira i 1992 for We Can't Dance. Albumet er det siste med Phil Collins før han slutta i bandet i 1996. 

Medan det tilhøyrande, føregåande albumet, The Way We Walk, Volume One: The Shorts, inneheld nyare popsongar, inneheld The Way We Walk, Volume Two: The Longs dei lengre songarn til bandet. Dei spelte mellom anna medleyar av gamle songar. 

The Way We Walk, Volume Two: The Longs gjekk heilt til topps på albumlista i Storbritannia og låg inne på lista i ni veker. I USA nådde albumet 20. plass. Dette er det siste albumet til Genesis som nådde toppen av ei albumliste.

Innhald

Medverkande
Phil Collins – solovokal, trommer, perkusjon
Tony Banks – klaverinstrument, vokal, korvokal
Mike Rutherford – gitar, bass, korvokal

Andre musikarar
Daryl Stuermer – gitar, bass,
Chester Thompson –  trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Way We Walk, Volume Two: The Longs» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Nick Davis
Genesis-album
Konsertalbum frå 1993
Atlantic Records-album
Virgin Records-album
Congo av Genesis

«Congo» er ein song av det engelske rockebandet Genesis frå 1997 på albumet ...Calling All Stations.... Singelen var debuten til Ray Wilson som solovokalist for  bandet. Singelen vart ein hit i Europa.

Detaljar
Songen handlar ikkje om Kongo i Afrika, men om to personar som ikkje kjem overeins og ønskjer å halde så stor avstand til kvarandre som mogeleg. Musikalsk opnar songen med ein karibisk trommerytme medan ei afrikansk-likande stamme syng «Congo the Congo», før songen går inn i ei mørkare, gitarbasert melodi.

Musikkvideo 
Musikkvideoen, regissert av Howard Greenhalgh, nyttar mange industrialiserte bilete medan bandet spelar i eit skipsverft med slavearbeid som er sterkt vakta. Massive vasskanonar vert nytta til å kontrollere opprør og bandet vert ofte dusja i vatn gjennom videoen.

Innhald

CD-singel

Enhanced CD-singel

Salslister

Medverkande
Ray Wilson – vokal
Tony Banks – klaverinstrument, korvokal
Mike Rutherford – gitar, bassgitar, korvokal.
Nir Zidkyahu – trommer, perkusjon

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Congo (song)» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Songar frå 1997
Singlar frå 1997
Genesis-songar
Rockeballadar
90-talsballadar
Songar skrivne av Tony Banks
Songar skrivne av Mike Rutherford
Virgin Records-singlar
Atlantic Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av Howard Greenhalgh
Nordleg sjøelefant

Nordleg sjøelefant er ein sjøelefant som lever aust i Stillehavet, langs kysten av Nord-Amerika. Han er noko mindre enn sørleg sjøelefant, men er den selen som kan dukka djupast.

Skildring
Nordlege sjøelefantar er store dyr med stor kjønnsdimorfisme. Medan hoene gjennomsnittleg veg 400-900 kg og er 2,65 meter lange, kan hannane blir 3-4 gonger så tunge og 1,5 gonger så lange. Gjennomsnittsvekt for hannar er 1844 kg og lengd er 3,85, men maksimumsvekta er 2,5 tonn og lengd er 4,2 meter.
Hannane er vidare kjenneteikna av ein oppblåsbar nasesekk som minner om snabelen til ein elefant og som har gjeve dyra namnet sitt. 

Sjøelefanthoer blir kjønnsmogne når dei er rundt 2 år gamle og kan bli over 21 år. Hannar blir kjønnsmogne når dei er 7-9 år gamle og over 14 år. Selane har forlenga drekt som gjer at fostertida er 11,3 månader. Dette gjer at hoselane kan føda og avvenna ungar på paringsstadene før dei parer seg att  kort tid etter.

Leveområde og levevis
Leveområdet til sjøelefantar dekkjer store delar av den nordamerikanske vestkysten i Mexico, USA og Canada, frå nord i Baja California til nord på Vancouver-øya. Fødslar og paring finn berre stad i den sørlege delen av leveområdet, frå sentrale Baja California til nord i California. Utanom paringstida sym hannane nordover til Alaska og Aleutane, medan hoene sym vestover i havet og lever på djuptvatn. Enkeltindivid kan vandra så langt som til Japan.

Det lengste og djupaste ein har målt eit sjøelefantdykk er 77 minutt og 1580 meter. Det er vanlegare at dykka varer i 20-30 minutt og går ned til 300-800 meter. Når selane er til havs, er dei under vatn mesteparten av tida, og blir derfor sjeldan sett til sjøs.

Sjøelefantane lever i koloniar der éin hann har kontroll over territorium med fleire hoer og ungar. Hannane slost om status og territorium ved hjelp av store hjørnetenner. Mor og unge dannar ei sterk binding, og hoer kan vera aggressive mot og bita framande ungar. Ungane kan døy om dei kjem i vegen for ein hann som skal slost.

Kosten til nordleg sjøelefant er blekksprut og fisk og til tider trollhummaren Pleuroncodes planipes. Ulike blekkspruttypar utgjorde over halvparten av 53 ulike artar som er blitt identifiserte som bytte for sjøelefantane. Selen er sjølv byttedyr for spekkhoggarar og kvithai. Han blei nær utrydda av menneskeleg jakt på 1800-talet. Sjøelefanten blei freda på 1900-talet. Bestanden har teke seg opp igjen, og det finst no rundt 170 000 dyr (2012).

Bakgrunnsstoff

Kjelder

«Mirounga angustirostris» ved iucnredlist.org
«sjøelefanter» i Store Norske Leksikon
Delar av denne artikkelen bygger på «Northern elephant seal» frå ,  den 21. oktober 2012.  

Selar
Pattedyr i Canada
Pattedyr i Mexico
Pattedyr i USA