alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ready to Die av The Stooges

Ready to Die er det femte og siste studioalbumet av det amerikanske rockebandet The Stooges. Albumet kom ut 30. april 2013 på Fat Possum Records og var det første albumet til bandet sidan 2007, og det første utan Ron Asheton. Det var derimot det første albumet med James Williamson på gitar sidan Raw Power i 1973. Williamson var òg produsent på albumet.

Mottaking
Ready to Die fekk generelt god kritikk då det kom ut. På Metacritic, som laga er ein normalisert rating der 100 er maks poeng, gav albumet ein score på 69, basert på 18 meldingar.

Innhald

Medverkande
Iggy Pop - vokal
Scott Asheton - trommer
Mike Watt - bass
James Williamson - gitar, produsent
Steve MacKay - saksofon

Andre medverkande
Jason Butler  - perkusjon
Mark Culbertson - kontrabass
Toby Dammit - perkusjon
Petra Haden - fiolin, korvokal
Hugh Marsh - fiolin
Scott Thurston - klaverinstrument
Michelle Willis - pumpeorgel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ready to Die» frå ,  den 30. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

The Stooges-album
Musikkalbum frå 2013
Album produserte av James Williamson
Fat Possum Records-album
Svein Kvia

Svein Ove Kvia () var ein fotballspelar og -trenar frå Stavanger. Han spela i alle år for Viking og står som innehavar av klubbrekorden med i alt 551 kampar for klubben. Kvia vart seriemeister fem gongar i tida 1972-79, samt cupmeister i 1979. «Han hadde en elegant spillestil og et eminent overblikk. Med disse egenskapene styrte han midtbanen og ga laget stabiliteten det trengte». Mellom 1969 og -76 spela han 38 landskampar for Noreg og skåra to mål.

Liv og gjerning

Klubbspel
Kvia vart juniorcupmeister for Viking i 1965. Klubben rykte same sesongen ned frå 1. divisjon, og i løpet av to sesongar i 2. divisjon tok Kvia plass som dirigenten på midtbanen til Viking. Det nyopprykka laget etablerte seg i toppen av norsk klubbfotball og vann bronsemedaljar i serien både i 1968 og -71. Alle dei neste fire sesongane, 1972-75, vart Viking seriemeister. Gjennom desse åra hadde Kvia fast plass på Vikings midtbane. Seinare vann han si tredje seriebronse i 1978, og var med på å vinne eit såkalla «The Double» i 1979. Viking gjekk då til topps i serien, og sigra 2-1 over Haugar i cupfinalen.

Landslagsspel
Kvia debuterte for Noregs A-landslag på Stavanger stadion den 3. juli 1969, i ein kamp som enda med 3-0-siger over Bermuda. Fast plass i Noregs fyrsteellevar fekk han ikkje før i 1973, men fram til han spela sin siste landskamp i 1976 var han alltid aktuell for landslagstrøya. I si tid på landslaget opplevde han få høgdepunkt, det fyrste større kom i september 1974 då Noreg vann 2-1 over Nord-Irland i ein EM-kvalifiseringskamp. 15. mai 1975 skåra han to av måla Noreg slo Finland på bortebane med 5-3. Kvia var også med då Noreg slo Sveits 1-0 i ein VM-kvalifiseringskamp på Ullevål stadion 8. september 1976. To veker seinare spela han siste landskamp då Noreg slo eit redusert svensk landslag med 3-2.

Trenar og leiar
Etter han la opp som spelar i 1980, heldt Kvia fram i Viking som både formann i klubben og trenar for A-laget. Han vart utnemnd til æresmedlem i 1989.

Merittar
Seriemeister 1972, 1973, 1974, 1975 og 1979 med Viking
Cupmeister 1979 med Viking
NM-sølv 1974 med Viking
Seriebronse 1968, 1971 og 1978 med Viking

Kvia fekk diagnosen kreft i hjernen, og trass i at han vart operert, døydde han, 57 år gammal.

Notar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Svein Kvia» frå ,  den 30. april 2013.  
 

Norske fotballspelarar
Folk frå Stavanger
Viking-spelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Norske fotballtrenarar
Kolbjørn Gåsvær

Kolbjørn Gåsvær () var ein norsk lærar, Duun-formidlar og kulturarbeidar. 

Gåsvær var fødd på Jøa i Fosnes kommune, Nord-Trøndelag. Han var utdanna lærar frå Levanger lærerskole (1950), og studerte seinare ved Universitetet i Trondheim og Danmarks lærerhøjskole, København. Han arbeidde som lærar i over 40 år, i Salsnes, Lesja, Namsos og Jøa.

Han var redaktør for Årbok for Namdalen i tolv år. Som lærar og sambygding arbeidde han mykje med å formidle Olav Duun si dikting. Han var med på å starte Olav Duun-stiftinga i Namdalen i 1996, og var redaktør av medlemsbladet. For allsidig kulturarbeid, med vekt på innsatsen for Duun, vart han tildelt Naumdøla Mållags målpris, Nord-Trøndelag fylkes kulturpris og Fosnes kommunes kulturpris. 

Kolbjørn Gåsvær har skrive kronikkar, dikt og anna til ulike aviser og tidsskrift. Han var konsulent for TV-serien Medmenneske, har skrive teaterstykket Overhallsrevolusjonen for Overhalla historielag og vore skodespelar i Trygve Hoffs Herlaugsspel på Leka i fem år. Han var òg fylkestingsrepresentant i tolv år.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kolbjørn Gåsvær» frå ,  den 22. mai 2013.  
  som oppgjev desse kjeldene:
 En vandring i Olav Duuns rike : Olav Duun: "Landet i eventyret". Utgitt av Nord-Trøndelag fylkeskommune, 1996. 19 s. (Òg på engelsk og tysk)
 Gjetarliv : 70 gamle gjetarar fortel. Jøa, 1996. 56 s.
 Hilderøya og Øyværet, Olav Duun og Gjæslingan. Jøa, 1999. 43 s.
 Norart 17 artiklar frå Årbok for Namdalen
 Minneord i Trønder-Avisa'' 4. juli 2012

Kultur i Trøndelag
Folk frå Fosnes
August Konow

August Konow () var ein norsk forretningsmann og politikar, bror av Wollert og Thomas Konow.

Konow dreiv fram firmaet Konow & Co. til eit av dei fremsta i norskt næringsliv og spelte i 1814 ei mykje viktig og framtredande rolle som tilhengar av sjølvstendespartiet. Etter å ha deltatt i desembermøtet i 1813 verka han som Kristian Fredriks politiske og finansielle agent i Holland, men hans strev vart mislykka.   

Han var Bergens 2. representant  til det første overordentlige Storting i 1814.Der foreslo han eit eige konsulatvesen for Norge. Han representerte òg byen i perioden 1824–1826. Der òg stilte han òg spørsmål om Noregs utanrikspolitiske stilling. Han fekk imildertid inga tilslutting.

Konow skipa saman med sonen Fredrik Ludvig Konow d.e. Hestvik glassverk utanfor Bergen.

Han var ein aktiv kunstsamlar og var med å skipe Bergen kunstmuseum.

Sine siste år av livet sitt tilbrakte Konow i København.

August Konow var ridder av den svenske Vasaorden. Frå 1805 var han prøyssisk konsul.

Kjelder
 Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet, 1814-1914. B. 1 D. 1 : Biografier A-K  digital utgave side 497-498
 Biografi i Norsk biografisk leksikon

 

Norske forretningsfolk
Stortingsrepresentantar for Bergen
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar 1824-1826
Stortingsrepresentantar for Bergen
Vasaordenen
Folk frå Bergen
Back Mesa

Back Mesa er eit isdekt, fjell med flat topp, 740 moh, aust for Hidden Lake på Ulu Peninsula, James Ross Island i Antarktis. Etter det geologiske arbeidet til British Antarctic Survey 1985–86, vart det namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter dr. Eric H. Back, løytnant Royal Naval Volunteer Reserve, ein militærlege under operasjon Tabarin ved Port Lockroy, 1943–44, og Hope Bay, 1944–45.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Back Mesa» frå ,  den 30. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Mesaer i Antarktis
Geografi på James Ross Island
Fjell i Graham Land
Bartlett Bench

Bartlett Bench er ei naken, flat, benk-liknande høgd oppom austsida av Bartlettbreen, 6 nautiske mil sør-sørvest for Mount Ruth i Dronning Maudfjella. Han vart kartlagd av U.S. Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand som vitja Scottbreen i 1969–70. Han er kalla opp etter Bartlettbreen.

Kjelder 

Mesaer i Antarktis
Fjell i Ross Dependency
Amundsen Coast
Bennett Platform

Bennett Platform er ein høg, nesten flat og snøfri mesa av mørk farge, som er kring 5 nautiske mil lang og 2,5 nautiske mil brei, like aust for Mount Black, på vestsida av Shackletonbreen. Han vart oppdaga og fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), på flyturane den 16. februar 1947, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Floyd Bennett, andreflygar på flyturen Richard E. Byrd gjorden til Nordpolen i mai 1926.

Kjelder 

Mesaer i Antarktis
Fjell i Ross Dependency
Dufek Coast
Breyer Mesa

Breyer Mesa som ligg mellom Christybreen og Tatebreen på vestsida av Amundsenbreen i Dronning Maudfjella. Han vart oppdaga av Richard E. Byrd på flyturen hans til Sørpolen i november 1929, og vart namngjeven av han etter Robert S. Breyer, som støtta Byrd-ekspedisjonen, 1928–30. Namnet «Mount Breyer» var tidlegare tilrådd for dette fjellet, men Advisory Committee on Antarctic Names har endra terminologien til det meir høvande Breyer Mesa.

Kjelder 

Mesaer i Antarktis
Fjell i Ross Dependency
Amundsen Coast
Canfield Mesa

Canfield Mesa er ein isfri mesa som er 0,8 nautiske mil lang og som ligg 0,9 nautiske mil aust-nordaust for Green Mesa vest i Insel Range i Victoria Land. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1997, etter Donald E. Canfield ved Miami University i Oxford i Ohio, som gjorde geokjemiske analysar av Onyx River og Lake Vanda i lag med William J. Green i 1980–81, 1986–87, og 1987–88.

Kjelder 

Mesaer i Antarktis
Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Cleveland Mesa

Cleveland Mesa er ein høg, isdekt mesa, 5 nautiske mil lang og 3 nautiske mil brei, som ligg ved søraustenden av Michigan Plateau i Antarktis. Han vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Harlan Cleveland, assisterande sekretær i State for International Organization Affairs, 1961–65, og som var styreleiar i Antarctic Policy Group i 1965.

Kjelder 

Mesaer i Antarktis
Fjell i Marie Byrd Land
The Fortress

The Fortress er eit platåfjell i Beacon Supergroup i Victoria Land i Antarktis, med fire utstikkar som har over 300 meter høge fjellveggar. Han ligg på skuldra nordaust for Webb-breen og utgjer ein del av isskilje mellom Webb-breen og Victoria Upperbreen. Åsen vart namngjeven av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition, 1959–60 etter den festning-liknande utsjånaden.

Kjelder 

Mesaer i Antarktis
Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Fram Mesa

Fram Mesa er ein høg, isdekt mesa, 10 nautiske mil lang og 1 til 3 nautiske mil brei, som dannar nordaustdelen av Nilsen Plateau i Dronning Maudfjella i Antarktis. Fjellet kan ha vorte sett av Roald Amundsen i 1911, og vart observert og delvis kartlagd på Byrd-ekspedisjonane i 1928–30 og 1933–35. Han vart kartlagd i detalj av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter «Fram», skipet nytta av Sørpolekspedisjonen til Amundsen i 1910–12.

Kjelder 

Mesaer i Antarktis
Fjell i Ross Dependency
Amundsen Coast
Green Mesa

Green Mesa er ein isfri mesa som er 1 nautisk mil lang og som ligg 0,9 nautiske mil vest-sørvest for Canfield Mesa vest i Insel Range i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (1997) etter William J. Green ved Miami University, Oxford, som frå sesongen 1968–69 studerte innsjøar og elvar i Taylor Valley og Wright Valley, inkludert ein geokjemisk analyse av Onyx River og Lake Vanda i lag med Donald E. Canfield (som Canfield Mesa er kalla opp etter) i 1980–81, 1986–87, og 1987–88. Green var medforfattar i lag med E. Imre Friedmann av Physical and Biogeochemical Processes in Antarctic Lakes i Antarctic Research Series, Vol. 59, American Geophysical Union, 1993.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Haworth Mesa

Haworth Mesa er ein isdekt mesa mellom Sisco Mesa og Mount McNaughton where it dannar ein del av skilje mellom Norfolkbreen og Olentangybreen vest i Wisconsin Range i Antarktis. Det har bratte fjellveggar og toppen av området er 5 nautiske mil lang og 3 nautiske mil brei og har ei høgd på 3610 moh. Han vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Leland J. Haworth, direktør i National Science Foundation og eit medlem av Antarctic Policy Group.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Marie Byrd Land
Haynes Table

Haynes Table er ein høg, snødekt mesa, som er kring 8 nautiske mil lang og med ei høgd opp mot 3390 moh, sør for Mount Odishaw i Hughes Range, i Antarktis, mellom toppen av Keltiebreen og Brandaubreen. Han vart oppdaga og fotografert i U.S. Navy-skvadron VX-6 på ein flytur 12.-13. januar 1956, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Haynes, ein meteorolog i U.S. Weather Bureau under U.S. Navy Operasjon Highjump 1946–47.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Ross Dependency
Dufek Coast
Henry Mesa

Henry Mesa er ein særeigen kileforma mesa som er 2 nautiske mil brei og som ligg 4 nautiske mil sør for Mulockbreen på vestsida av Heapbreen i Antarktis. Den isdekte toppen ligg 1430 moh og er flat utanom ein botn på nordsida. Mesaen vart kartlagd av United States Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto tekne av marinen i 1959–63. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein B.R. Henry i U.S. Coast Guard, som var kaptein på «Eastwind» i løpet av U.S. Navy Operasjon Deep Freeze 1964.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Oates Land
Hess Mesa

Hess Mesa er ein liten mesa som ligg oppom skilje mellom Koenig Valley og Mudrey Cirque i Asgard Range i Victoria Land i Antarktis. Det vart gjeve namn av Advisory Committee on Antarctic Names etter L.O. Hess, kaptein på USNS «Maumee» i skipsgruppa i Rosshavet under Operasjon Deep Freeze 1970 og 1971.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Kottmeier Mesa

Kottmeier Mesa er ein markant mesa på 2120 moh, 2,8 nautiske mil (5 km) nordvest for Mount J.J. Thompson i Asgard Range i Victoria Land. Fjellet er nesten heilt dekt av is. Toppen er 1,5 nautiske mil (2,8 km) lang og i snitt 0,5 nautiske mil (0,9 km) brei, og ligg oppom samløpet mellom David Valley, Bartleybreen, Matterhornbreen og nordsida av  Rhonebreen, som alle får is frå dette fjellet. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1997) etter Steven T. Kottmeier, som var forskar for United States Antarctic Program (USAP) 1981–87, og som undersøkte mikrobar på havisen i McMurdo Sound, i tillegg til krill nær iskantsonane i Bellingshausen-, Scotia- og Weddellhavet. Han var leiar ved laboratoriet på McMurdo-basen for ITT Antarctic Services 1988–90 og leiar for Laboratory Science 1990–96 og sjefsforskar frå 1997 for Antarctic Support Associates (ASA).

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Kreiling Mesa

Kreiling Mesa er ein markant, delvis isdekt mesa ved sørsida av munningen av Argosybreen i Miller Range. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Lee W. Kreiling, ein ingeniør for US Antarctic Research Program (USARP) ved NAF McMurdo vinteren 1961, kryssinga av Ellsworth Land 1961–62, og Roosevelt Island 1962-63.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Oates Land
Linn Mesa

Linn Mesa er ein lita mesa som ligg 3 nautiske mil (6 km) sør for Chisholm Hills i Southern Cross Mountains i Victoria Land. Han vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Paul E. Linn i US Navy, utstyrsansvarleg ved McMurdo-basen i 1963 og 1967.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Pain Mesa

Pain Mesa er ein stor mesa like nord for Tobin Mesa i Mesa Range i Victoria Land. Han vart namngjeve av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1962–63, etter Kevin Pain, nestleiaren for denne gruppa.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Parker Mesa

Parker Mesa er ein markant, snødekt mesa 4 nautiske mil (7 km) søraust for Skew Peak, sør i Clare Range i Victoria Land. Dette flate, høge fjellet vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Bruce C. Parker, ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) som gjorde limnologiske underskingar på Den antarktiske halvøya (1969–70) og i Victoria Land (1973–74 og 1974–75).

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Patalamon Mesa

Patalamon Mesa er ein fjell med flat topp med ei høgd opp mot kring 700 m vest for Hidden Lake og vest på James Ross Island. I samband med plasseringa nær Kerick Col, vart han namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1987 etter Patalamon, sonen til Kerick Booterin i Rudyard Kipling-historia The White Seal i Jungelboka.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Graham Land
Geografi på James Ross Island
Plane Table

Plane Table er ein markant, isfri mesa i nordlege delar av Asgard Range i Victoria Land. Dette flate fjellet ligg oppom området mellom Nibelungen Valley og Sykesbreen og gjev eit vidstrekt utsyn over Wright Valley. Det skidlrande namnet vart gjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC).

Plane Tablebreen er ein kort, tilspissa isbre på nordsida av Plane Table som strekkjer seg delvis ned sørveggen av Wright Valley i Victoria Land. Han vart namngjeve i 1997 av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter plasseringa ved Plane Table.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Isbrear i Victoria Land
Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Reichle Mesa

Reichle Mesa er ei isdekt høgslette, 3 nautiske mil (6 km) lang og med ei høgd opp mot 1160 moh, mellom Stubbs Pass og Getman forlandsbre på Joerg Peninsula ved Bowman Coast. Åsen vart fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service (USAS), 1940. Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947, og U.S. Navy, 1966, og vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), 1946-48. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1977 etter Richard A. Reichle, ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) som spesialiserte seg på antarktis sel i løpet av seks somrar 1970–77.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Graham Land
Bowman Coast
Reynolds Bench

Reynolds Bench er ein nesten flat benk, eller mesaliknande fjell, 6 nautiske mil (11 km) lang og 2 nautiske mil (3,7 km) brei, med ei jamn snødekt flate og bergutspring i dei bratte sidene. Fjellet ligg ved nordsida av Kelley Massif, som det ser ut som det heng saman med, langs sørsida av den øvre Cliffordbreen i Palmer Land. Han vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) i 1974. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard L. Reynolds, ein geolog i geolog-gruppa frå USGS som vitja Lassiter Coast i 1970-71.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Palmer Land
Schmitt Mesa

Schmitt Mesa er ein mesa i Antarktis kalla opp etter Waldo L. Schmitt. Det er eit markant, hovudsakleg isdekt fjell som er 8 km langt og like breitt, og utgjer den sørlege delen av Latady Mountains ved foten av Den antarktiske halvøya. 

Han vart kartlagd av USGS frå landmålingar and USN flyfoto, 1961-67. Han vart namngjeve av US-ACAN etter Schmitt, marinbiolog ved Honorary Research Associate i Smithsonian Institution.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Schmitt Mesa» frå ,  den 30. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
http://siarchives.si.edu/findingaids/faru7231.htm

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Palmer Land
Sisco Mesa

Sisco Mesa er ein isdekt mesa med bratte fjellveggar og ein topp som er nesten 4 km lang med ei høgd på 3350 moh. Han ligg like nord for Haworth Mesa mellom toppen av Norfolk- og Olentangybreen i Wisconsin Range. Han vart kartlagd av United States Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy 1960-64. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Joseph J. Sisco som assistent i International Organization Affairs, og styreleiar i Antarctic Policy Group i 1966.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Marie Byrd Land
Tobin Mesa

Tobin Mesa er ein stor mesa i Mesa Range, mellom Pain Mesa i nord og Gair Mesa i sør. Han vart namngjeve av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1962–63, etter James Tobin, som var landmålar i denne gruppa.

Kjelder

Mesaer i Antarktis
Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Battleship Promontory

Battleship Promontory er eit forberg av sandstein som ligg ned i botnen av Alatna Valley nær toppen av dalen i Victoria Land i Antarktis. Namnet vart foreslått av Parker Calkin, ein amerikansk geolog som gjorde stratigrafiske undersøkingar i dalen i 1960–61.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battleship Promontory» frå ,  den 30. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Forberg i Antarktis
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
Davis Promontory

Davis Promontory er eit lågt forberg, nesten heilt dekt av snø, nær Havola Escarpment. Forberget vender sørover og vart vitja av gruppa frå US Antarctic Research Program som vitja Horlick Mountains i 1960–61. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Walter L. Davis, sjefsmekanikar i U.S. Navy, som overvintra ved Ellsworth-basen i 1957, og Byrd-stasjonen i 1960. Davis var medlem av eit 11 mann stort traktorlag, leia av major Antero Havola, som reiste frå Byrd-stasjonen til Amundsen-Scott-stasjonen, 1960–61. Den 25. desember 1960 passerte gruppa nokre få kilometer nord for dette forberget.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Davis Promontory» frå ,  den 30. april 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Forberg i Antarktis
Geografi i Ellsworth Land
Disch Promontory

Disch Promontory er eit høgt, isdekt forberg, 6 nautiske mil langt, ved austsida av Prince Andrew Plateau i Queen Elizabeth Range. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Carl R. Disch, ein forskar frå US Antarctic Research Program på ionosfæren, som mista livet ved Byrd-stasjonen den 8. mai 1965.

Kjelder 

Forberg i Antarktis
Geografi i Ross Dependency
Shackleton Coast
Foley Promontory

Foley Promontory er eit isdekt forberg kring 5 nautiske mil nord for Landon Promontory på vestsida av Ameryisen i Antarktis. Det vart kartlagd frå flyfoto tekne av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE)  i 1956, og vart først vitja av eit lag frå ANARE leia av D.R. Carstens i november 1962. Han vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter N.E. Foley, ein vêrobservatør ved Mawson-stasjonen i 1962, og eit medlem av feltgruppa.

Kjelder 

Forberg i Antarktis
Geografi i Mac. Robertson Land
Gjertsen Promontory

Gjertsen Promontory er eit lågt, men bratt forberg heilt i enden av ein utstikkar nord for Mount Gjertsen i La Gorce Mountains i Antarktis. Åsen vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand, 1969–70, i samband med Mount Gjertsen.

Kjelder

Forberg i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Jennings Promontory

Jennings Promontory er eit forberg aust i Ameryisen mellom Branstetter Rocks og Kreitzerbreen. Han vart skissert i 1952 av John H. Roscoe frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), og vart namngjeven av han etter løytnant James C. Jennings i U.S. Navy som var andrepilot og navigatør på fotografiflyturane under Operasjon Highjump i området.

Kjelder

Forberg i Antarktis
Geografi i Mac. Robertson Land
Landon Promontory

Landon Promontory er eit breitt, isdekt forberg på vestsida av Ameryisen, kring 5 nautiske mil (9 km) sør for Foley Promontory. Han vart kartlagd frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) tekne i 1956. Området vart først vitja ei gruppe frå ANARE leia av D.R. Carstens i november 1962. Han vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter I. Landon-Smith, som var glasiolog ved Mawson-stasjonen i 1962, eit medlem av feltgruppa.

Kjelder

Forberg i Antarktis
Geografi i Mac. Robertson Land