alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sandy Jardine

William Pullar Jardine, kjend som Sandy Jardine, () var ein skotsk fotballspelar som vann Cupvinnarcupen 1972 og mange nasjonale pokalar med Rangers FC. Jardine spelte 38 landskampar for Skottland i tida 1970-79.

Klubbspel
Jardine ligadebuterte i januar 1967 på midtbana til Rangers FC. Same våren var han på plass då Rangers møtte Bayern München i finalen i Cupvinnarcupen 1967, ein kamp det vesttyske mannskapet vann etter eit einsleg mål i ekstraomgangane. Fem år seinare var Jardine høgreback då Glasgow-klubben på ny spelte finale i cupvinnarcupen. Den 24. mai 1972 kunne han og lagkameratane heve pokalen etter å ha vunne med 3-2 mot Dynamo Moskva på Camp Nou i Barcelona. Frå våren 1973 til 1981 var Jardine delaktig i fem sigrar i den skotske cupen og tre liagmeisterskap.

Etter 451 ligakampar og 42 ligamål for Rangers FC, fekk Jardine i 1982 kontrakt med Hearts. Dei neste seks sesongane var han aktiv på laget frå Edinburgh. Vinteren 1988 avslutta han tida som fotballspelar, 21 år etter han fekk sin ligadebut. Han spelte i alt 972 obligatoriske klubbkampar og fann nettmauskane i 80 tilfelle.

Landslagsspel
Jardine deltok i 38 landskampar frå debuten i november 1970 til han fekk sitt siste landslagsoppdrag i desember 1979. Han skåra sitt einaste landslagsmål då han 14. mai 1974 fastsette sluttresultatet til 2-0 mellom Skottland og Wales i den britiske fotballmeisterskapen. Jardine spelte alle tre VM-kampane til Skottland i 1974, men berre ein kamp i Argentina-VM 1978. Han var lagkaptein for Skottland i ni kampar, flestalle i 1975 og 1979.

Merittar
Vinnar av cupvinnarcupen: 1972 med Rangers FC
Skotsk seriemeister: 1975, 1976, 1978 med Rangers FC
Skotsk cupmeister: 1973, 1976, 1978, 1979 og 1981 med Rangers FC

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sandy Jardine» frå ,  den 19. september 2018.  
 
eu-football

Skotske fotballspelarar
Rangers-spelarar
Hearts-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1974
Spelarar i Fotball-VM 1978
Kjernebitar

Kjernebitar (Coccothraustes coccothraustes) er ein sporvefugl i finkefamilien Fringillidae. 
Han hekkar over mykje av Europa og temperert Asia. Han er hovudsakleg ein standfugl i Europa, men mange asiatiske fuglar rører lenger seg sør om vinteren.
Dei næraste nolevande slektningane er gulbrynkjernebitar i Nord-Amerika og tåkekjernebitar i Mellom-Amerika, spesielt Mexico.

Skildring 
Den 16,5-18 cm lange kjernebitaren er ein kraftig bygd fink med stort hovud, tjukk hals  og massivt nebb. Halen synast kort i flukt. Hovudet er oransjebrunt med svart augestripe og svart smekk, nebbet er mørkt om sommaren, men bleikare om vinteren. Øvre delar er mørkebrune og undersida oransje.

Dei kvite vengbanda og halsespissen er slåande i flukt. Kjønna er nokså like like. Kontaktropet er eit hardt, skarpt 'pix'. Songen til denne diskret fuglen er lågmælt mumlande 'zrri'.

Kjernebitaren er utbreidd i Europa frå Sør-Sverige, sørlegaste Noreg og Finland, Aust-Asia, inkludert Nord-Japan, Nord-Afrika (Marokko, Tunisia og Algerie). Han har fråvære frå Island, deler av Dei britiske øyane, det meste av Skandinavia og visse middelhavsøyer. I Asia lever han i Kaukasus, nordlege Iran, Afghanistan, Turkistan, Sibir, Mandsjuria og Koreahalvøya. Hekkeområdet dekker mykje av Europa og temperert Asia. Han er hovudsakleg ein standfugl i Europa, men mange asiatiske fuglar trekker sør om vinteren. Han er ein sjeldan streiffugl til dei vestlege øyane i Alaska og har dessutan vore observert som streiffugl på Island, Færøyane og Kanariøyane.

Lauvskog eller blanda skog, inkludert parkområde, med store tre - spesielt agnbøk - er favorisert til hekkinga. Kjernebitar byggjer reiret i ein busk eller eit tre og legg 3-5 egg. Maten er hovudsakleg frø og fruktkjernar, spesielt av kirsebær, som han knekker med det kraftige nebbet. Han er istand til å utføre ei kraft på opptil 50 kilogram mot ei nøtt. Denne store finkearten er vanlegvis sett i eit par eller ei lita gruppe.

Populasjonen er estimert til mellom ca 10 og 20 millionar modne individ og er trudd å vere aukande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Kjelder  
Denne artikkelen bygger på «Hawfinch» frå ,  den 19. september 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

finkefamilien
Fuglar i Noreg
Stainz

Stainz er ein kommune i distriktet Deutschlandsberg i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 92,8 km² og 8 600 ibuarar. Landsbyen Stainz ligg 349 meter over havet og hyser knapt 1700 ibuarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stainz» frå ,  den 19. september 2018.  
 

Kommunar i Steiermark
Eva Bratholm

Eva Margareth Bratholm () er ein norsk journalist, rådgjevar og programleiar. Ho har fartstid i både NRK, Dagbladet og Norad.

Biografi 
Bratholm byrja karrieren som journalist i 1975 i Arbeider-Avisa i Trondheim. Etter det var ho journalist i Arbeiderbladet i 1977–79, og vidare politisk medarbeider i Dagbladet i 1979–83. I 1983 byrja ho som medarbeider i NRK si nyhendeavdeling, der ho blant anna arbeidet i Dagsrevyen. Frå 1989 til 1993 var ho NRKs korrespondent i Washington D.C. og frå 1996 til 1999 var ho programleiar i Bokbadet. I 1999 kom ho attende til Dagbladet, der ho jobba som kulturredaktør og utanriksreporter i New York .

I 2006 var ho i ein kort periode informasjonssjef i Posten Norge, før ho i 2007 vart tilsett som informasjonsdirektør i NORAD. Bratholm forklarte at det var saknet etter å  driva med nasjonal og internasjonal politikk som fekk ho til å slutta i Posten Noreg. Frå 2010 til 2012 var ho ambassaderåd ved Noregs ambassade i Delhi i India med politikk som arbeidsområde. I 2017 slutta ho i stillinga som informasjonsdirektør i NORAD, men er enno tilsett i organisasjonen.

Som journalist har Bratholm særleg dekt utanriksstoff generelt og amerikansk politikk og samfunnsliv spesielt. 

Av utdanning har ho blant anna grunnfag i historie (1973).

Bratholm vart gift med økonom og byråsjef Petter Nore i 1983. Ekteskapet vart oppløyst i 2006. I 2009 vart ho gift med journalist Joar Hoel Larsen. Ho har tre barn frå første ekteskap.

Bibliografi 
 2004 Brooklyn N.Y.C.
 2002 New York – forfatternes by
 1991 Den perfekte fienden

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eva Bratholm» frå ,  den 20. september 2018.

Referansar 

Norske diplomatar
Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Trondheim
Programleiarar for NRK
Fiskeriprosjektet i Kerala

Fiskeriprosjektet i Kerala var det første u-hjelpsprosjektet til Noreg, og vart starta i 1952 i den indiske delstaten Kerala. Det var eit forsøk på å styrkja den lokale fiskeriindustrien, blant anna med motorisering av båtar. Prosjektet vart avslutta i 1972 og då var bistanden berekna til 122,3 millionar kroner.

Prosjektet byrja i Quilon (no Kollam) med middel frå Indiafondet og omfatta i tillegg til fiske også helse, vassforsyning (med bygging av røyrfabrikk) og landsbyutvikling. Etter kvart, i 1961, vart verksemda i Quilon avvikla og prosjektet flytta til Cochin/Ernakulam, no med berre satsing på fiskeri, der det vart bygd isfabrikk og verkstad med slipp for båtane, og dessutan eige bustadsområde for dei norske bistandsarbeidarane.

Arne Martin Klausen og Johan Galtung kritiserte prosjektet.

Prosjektet hadde tre mindre sattelittprosjekt i Mandapam, Kannur og Karwar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fiskeriprosjektet i Kerala» frå ,  den 20. september 2018.  
 
 Referansar

Litteratur
Arne Martin Klausen:Fiskere i Kerala, en norsk etnograf skildrer to fiskerlandsbyers møte med motoralderen
Johan E. Hareide:Sidelengs i sanden: Førti månader med det norske prosjektet i Kerala
Gerhard Meidel Gerhardsen: Det norske eksperiment i Kerala
Helge Øystein Pharo: Help til selvhjelp; det indisk norske fiskeriprosjekt
 Kerala-hjelpen til India, artikkel ved Norgeshistorie.no

Bakgrunnsstoff 

 Omtale i The Hindu 13. januar 2013 i samband med skipinga av prosjeket, 60 år tidlegare

Fiske
Kerala
Utvikling
Neendakara

Neendakara er ein landsby i Kollam distrikt, ni kilometer nord for Kollam i den indiske delstaten Kerala. Han er fiskerihamna til Kollamdistriktet. Neendakara ligg 30 km nord for Paravur. På malayalam tyder Neendakara 'lang banke'.

Historie
Då handelsmenn frå Portugal slo seg ned i Kollam (den gongen Quilon) tidleg på 1500-talet, segla dei båtane sine gjennom Neenadakara-sundet. På denne staden finn ein i dag Neendakara-brua (Neendakara Bridge), som er ein del av motorvegen National Highway 47. Brua bind saman landsbyen Neendakara med Sakthikulangara på den andre sida av Ashtamudi-sjøen (Ashtamudi Lake).

Hovudkvarteret til det norsk-indiske fiskeriprosjektet i Kerala låg i Neendakara frå prosjektet vart etablert i 1953 fram til 1961, då staden vart overlevert til styresmaktene i Kerala. Prosjektet flytta ti mil lenger nord, til Ernakulam.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Neendakara» frå ,  den 20. september 2018.  
 
Kerala
Carl Søyland

Carl Søyland () var ein norsk-amerikansk forfattar, reportar og redaktør. Søyland emigrerte til USA 25 år gammal i 1919. Han var sjefredaktør for Nordisk Tidende frå 1940 fram til pensjonering i 1963. Grunnlagt i 1891, Nordisk Tidende (no The Norwegian American Weekly) var ei norskspråkleg vekeavis, utgjevem av Norwegian News Company i Brooklyn i New York.

Søyland fekk utmerkingar i 1946 for sine vekentlege radiosendingar frå New York til Noreg under andre verdskrigen. I 1950 fekk han Den Kongelege Norske St. Olavs Orden frå kong Haakon VII for fremje av kultur i Noreg gjennom skrivinga si, og i 1959 fekk han av kong Olav V Noregs høgaste æresvising ved å utnemnast til Kommandør av St. Olav.

Bibliografi 

 Skrift i sand : bruddstykker av utvandrer-sagaen  Gyldendal, 1954
 Langs landeveien (1929)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carl Søyland» frå ,  den 20. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Portrait of Carl Søyland 
 The Norwegian American Weekly
 Norway's Constitution Day by Carl Søyland
 Store Norske om Carl Søyland

Norsk-amerikanarar
Norske redaktørar
Folk frå Bergen
Joseph Beuys

Joseph Heinrich Beuys () var ein tysk konseptuell kunstnar. Han er kanskje best kjend for sin performancekunst, men han jobba òg med skulptur, happening, fluxus, videokunst og installasjonar. Han vert rekna som ein av dei viktigaste tyske kunstnarane i siste halvdel av 1900-talet.

Biografi 
Den tilbakevendende nytta av filt og feitt som materialar i Beuys sine arbeid kan forståast på bakgrunn av påståtte opplevingar under andre verdskrigen. Han var pilot i det tyske Luftwaffe, og i 1944 vart han skoten ned over Krimhalvøya. Han vart lettare skadd, og fekk handsaming ved eit feltsjukehus. Seinare omskapte Beuys denne historia, og han fortalde ulike versjonar der han vart redda av nomadiske tatarar som heldt han varm ved å dekka han i feitt og pakka han inn i filt. Sjølv om historiene ikkje er heilt riktige og sannsynleg stammar frå hallusinasjonane hans i sjukesenga, så skulle dei visa seg å vera svært viktige for det kunstneriske virket hans. I dei siste dagane av krigen vart han teken som krigsfange av britiske troppar. Etter ein kort periode vart han repatriert og vende attende til foreldra sine. 

I 1947 byrja han å studera ved Kunstakademiet i Düsseldorf. Gjennom mesteparten av 1950-talet konsentrerte han seg mest om teikning. I 1961 vart Beuys professor i skulptur ved kunstakademiet, men fekk sparken i 1972 etter at han insisterte på at førelesingane hans skulle vera opne for alle som ville ta del. Studentane hans protesterte på oppsigelsen, og han fekk halda på atelieret sit der. 

I 1962 kom Beuys i kontakt med Fluxus-rørsla, noko som påverka han i retning av ein meir performance-orientert kunst. Ein av hans mest berømte perfomancer er I Like America and America Vert likt Me (1974), òg kjent som Coyote. Beuys lét seg pakka inn i filt og vart transportert på båra til flyplassen i Düsseldorf. Deretter vart han ført ombord i eit fly og frakta til René Block Gallery i New York, der han budde saman med ein coyote i fem dagar. Her presenterte han seg som sjaman som kommuniserte med dyr som indianerne hadde gjeve ein slag gudestatus. 

Etter opplevingane sinde under andre verdskrigen vart han pasifist.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joseph Beuys» frå ,  den 20. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Joseph Beuys-guide (engelsk)
 Beuys musikk på ubuweb

Pasifistar
Tyske kunstnarar
Peter Osgood

Peter Leslie Osgood () var ein engelsk fotballspelar som vann cupvinnarcupen 1971 med Chelsea FC, ein klubb senterløparen tente i tida 1964-74 og 1979.

Klubbspel
Osgood spelte for London-klubben Chelsea frå desember 1964 til han i mars 1974 vart overført til Southampton FC. Ein langvarig beinskade hindra han å spele FA-cupfinalen 1967, Chelseas aller fyrste FA-finale til dess. I 1970 var han heilt sentral då Chelsea gjekk til topps i FA-cupen. Osgood skåra mål i alle seks cuprundane på veg mot triumfen. Finalen mot Leeds United enda uavgjort 2-2, i omkampen på Old Trafford i Manchester tok Leeds leiinga før Osgood utlikna og det vart ekstraomgangar. Midtstoppar David Webb vart historisk for Chelsea då han skåra det avgjerande målet i det 104. minutt. I mai 1971 møttest Real Madrid og Chelsea til kamp om cupvinnarcuppokalen i Pireus. Osgood sende Chelsea i føringa i finalen 19. mai 1971, men Real Madrid utlikna til 1-1 i det 90. minutt. Finaleomkampen vart avvikla to dagar seinare. John Dempsey og Osgood syrgde for leiing 2-0 til pause og Chelsea triumferte 2-1.

Våren 1974 vart Osgood, etter usemje med lagsjefen, overført til Southampton FC for 275 000 pund. Den 1. mai 1976 var han på plass då Southampton overraska og vann 1-0 over Manchester United i FA-cupfinalen på Wembley stadion i London. I 1977 fekk han lite speletid og var sidan innom Norwich FC og USA-amerikanske Philadelphia Fury, før han avslutta med ein del kampar i Chelsea-drakta i 1979.

Landslagsspel
Osgood deltok i fire landskampar for England, utan å skåre mål. Han fekk sin landslagsdebut våren 1970 og var innbytar i to av VM-kampane i Mexico same året. Hausten 1973 opptredde han i den engelske landslagsdrakta for fjerde og siste gong.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peter Osgood» frå ,  den 20. september 2018.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Chelsea-spelarar
Southampton-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1970
Ingar O. Skalpe

Ingar O. Skalpe () var ein norsk lege og forskar. Han tok medisinsk embetseksamen i 1958 og  doktorgrad i nevroradiologi ved Rikshospitalet i 1974. Han var tilsett som overlege ved Tromsø Regionsykehus frå 1981 til 1983 og var seksjonsoverlege på nevroradiologisk avdeling på Rikshospitalet frå 1983 til han gjekk av med pensjon i 2003.

Forsking 
På 1970-talet arbeidde Skalpe med utprøving av ei rekkje kontrastvæsker som vart utvikla av mellom anna Nycomed. Føremålet var å finna ut av kva for ein type kontrastvæske som gav færrast biverknader og gav dei beste bileta for presis diagnostisering av sjukdomar i hovudet. Han vart seinare tildelt  St. Olavs Orden for dette arbeidet.

Seinare karriere 
Skalpe var aktiv som foredragshaldar i nevroradiologi over heile verda på store delar av 1980- og 1990-talet. Han var i tillegg medstifter og første formann av Norsk nevroradiologisk forening.

På 1990-og 2000-talet var Skaple aktiv i debatten rundt rettargongen og avrettinga av Vidkun Quisling. Bakgrunnen for debatten var bøkane Quisling – En fører blir til (1991) og Quisling - En fører for fall (1992) skrivne av historikaren Hans Fredrik Dahl. I begge bøkane skreiv Dahl at Quisling vart utsett for fleire smertefulle medisinske eksperiment og feilmedisinering fordi ein ynskte å avdekka reint biologisk kva som gjorde Quisling til eit «geni». Påstandane vart sterkt kritisert i medisinske miljø og Skalpe skreiv fleire innlegg i m.a. Dagbladet som var kritiske til utsegnene. 

Han var busett i Mjøndalen i Buskerud fylke.

Referansar

Denne artikkelen bygger på «Ingar O. Skalpe» frå ,  den 25. september 2018.

Bakgrunnsstoff
 Den norske legeforening
 Krangel-om-Quislings-hjerne-6329371.html Krangel om Quislings hjerne i Aftenposten
 Undersøkelsen av Quislings hjerne, Tidsskrift for Den norske legeforening

Norske legar
Kindberg

Kindberg er ein by og ein kommune i distriktet Bruck-Mürzzuschlag i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 90,5 km² og 8 000 ibuarar. Byen Kindberg, med sine 5 200 ibuarar, ligg 565 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kindberg» frå ,  den 20. september 2018.  
 

Kommunar i Steiermark
Bernhard Broch

Bernhard Aabye Broch () var ein norsk skipsreiar, banksjef og politikar frå Drammen. Han møtte på Stortinget fleire periodar i tida frå 1865 til 1879.

Broch var son til ein kjøpmann i Drammen. Etter å ha arbeidd på handelskontor i heimbyen og i Christiania slo han seg ned i heimbyen som handelsmann, skipsreiar og fabrikkeigar. Han var med å grunnleggje Skien cellulosefabrik og stifte det norske akjseselskapet som i 1872 kjøpte store skogeigedomar i Värmland, disponent for selskapet i mange år. Broch var sjef for Drammens privatbank frå 1868 til han døydde.

Heile vegen frå 1860 til 1893 hadde Broch sete i Drammen bystyre og var byen sin ordførar i 12 år. Han var vald til stortingsrepresentant for Drammen 1865-66 og 1868-69, møtte også på stortinga 1875-76 og 1879 som varamann for høvesvis statsråd Christian August Selmer og ein sjuk Einar Borch. Broch var medlem i Gasje- og pensjonskomiteen 1865 til 1869 og Næringskomite nr 1 i dei aktuelle sesjonane 1875-79.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske skipsreiarar
Norske bankfolk
Stortingsrepresentantar 1865-1867
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar 1874-1876
Stortingsrepresentantar 1877-1879
Folk frå Drammen
Douglas Fairbanks

Douglas Fairbanks sr.  () var ein amerikansk skodespelar, filmforfattar, regissør og filmprodusent, og som er kjend for fartsfylte, atletiske roller i stumfilmer som «The Mark of Zorro» (Zorros merke) (1920),  The Three Musketeers  (De tre musketerer) (1921),  Robin Hood  (1922),  The Thief of Bagdad  (Tyven i Bagdad) (1924) og  The Black Pirate  (Den sorte pirat) (1926). Han har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.

Douglas vart fødd som Douglas Elton Thomas Ullman i Denver i Colorado. Han var son av Hezekiah Charles Ullman (fødd 1833) og Ella Adelaide Marsh (fødd 1850), halvbror av John Fairbanks (fødd 1873) og bror av Robert Payne Ullman (1882–1948).

Fairbanks var gift med Anna Beth Sully og seinare med skodespelaren Mary Pickford (1892–1979). Sonen hans frå det første ekteskapet, Douglas Fairbanks jr. (1909–2000), var òg skodespelar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Douglas Fairbanks» frå ,  den 26. september 2018.

Bakgrunnsstoff
 The Douglas Fairbanks Site (arkivert versjon)
 The Douglas Fairbanks Museum 

Folk frå Denver
Hollywood Walk of Fame
USA-amerikanske skodespelarar
Mary Pickford

Gladys Louise Smith () var ein kanadisk-amerikansk skodespelar, filmprodusent og manusforfattar kjend under kunstnarnamnet Mary Pickford. 

Pickford grunnla filmselskapet United Artists i 1919, saman med Douglas Fairbanks, Charlie Chaplin og D.W. Griffith. Ho var gift med Fairbanks frå 1920 til 1936. I 1927 var Pickford òg med på å grunnleggja Academy of Motion Picture Arts and Sciences, som står bak oscarprisutdelinga. 

Pickford vann Oscar for beste kvinnelege hovudrolle for rolletolkinga si i dramafilmen Coquette (1929). Ho trekte seg tilbake som skodespelar i 1933. Pickford fekk ei stjerne på Hollywood Walk of Fame i 1960 og vart tildelt ein æresoscar i 1976. I 1999 vart ho kåra til den 24. største kvinnelege filmlegenda gjennom tidene av Det amerikanske filminstituttet.

I stordomstida si var Pickford kjend som «America's Sweetheart» og «the girl with the curls».
Pickford var kjend for dei lange slangekrøllane sine, men i 1928 følgde ho moten og klippa dei av, noko som fekk amerikanske aviser til å skriva at uskuldstida var forbi.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mary Pickford» frå ,  den 20. september 2018.  

Kanadiske skodespelarar
USA-amerikanske skodespelarar
Hollywood Walk of Fame
Folk frå Toronto
Filmkodespelarar frå 1900-talet
Elling Eielsen

Elling Eielsen () var ein norsk vekkingspredikant.

Eielsen opptredde som omkringvandrande predikant i haugiansk ande i Noreg, Danmark og Sverige. Han utvandra til USA i 1839. Der vart han vigd som prest i 1843, og nokre år etterpå danna han den fyrste norske-lutherske samfunnet i Amerika. Tilhengjarane hans vart kalla ellingianarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elling Eielsen» frå ,  den 20. september 2018.  
 

Norske prestar
Norsk-amerikanarar
Hans Arbien

Hans Johan Arbien () var ein norsk målar.

Hans Arbien kom til København i 1736, og vart elev av Carl Gustaf Pilo. Han er kjend som portrettmålar, og har mellom anna måla to Rosenkrantz-portrett, og portrett av konferensråd Peter Vogt og kona hans.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hans Arbien» frå ,  den 20. september 2018.

Bakgrunnsstoff

 Hans Arbien i Store norske leksikon
 Hans Arbien på Kunstindeks Danmark/Weilbachs Kunstnarleksikon

Danske målarar
Norske målarar
Folk frå Oslo
Portrettmålarar
Målarar frå 1700-talet
Carl Gustaf Pilo

Carl Gustaf Pilo () var ein svensk målar, som vart både hoffmålar både i Sverige og Danmark.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carl Gustaf Pilo» frå ,  den 20. september 2018.  
 

Tilsette ved Det Kongelige Danske Kunstakademi
Svenske målarar
Medlemmar av Det Kongelige Akademi for de Skønne Kunster
Medlemmar av det kongelege svenske kunstakademiet
Rokokkomålarar
Leh

Leh er ein by i delstaten Jammu og Kashmir i India.
Han var tidlegare hovudstad i kongedømet Ladakh i Himalaya. Byen er dominert av ruinane etter Leh-palasset, der kongefamilien heldt til.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leh» frå ,  den 26. september 2018.  
 

Byar i India
Byar i Jammu og Kashmir 
Ladakh
North American AT-6 Texan

North American AT-6 Texan er eit treningsfly som vart brukt til vidare utdanning av pilotar før dei fekk trening på det flyet dei skulle fly i teneste. AT var den amerikanske forkortinga for Advanced Trainer, men etter 1948 fekk alle treningsfly prefikset T, og AT-6 Texan vart T-6 Texan. I britisk og kanadisk teneste fekk flyet namnet Harvard, og dette namnet vart brukt òg blant anna i Noreg. Over 20 000 fly vart bygd og flyet var framleis i teneste i flyvåpenet til Paraguay så seint som 1999. Ein Harvard er òg framleis i registeret i britiske RAF, i teneste hos Defence Evaluation and Research Agency. Over 1 100 Texan/Harvard/SNJ er framleis verna og svært mange er framleis flydyktige. Nokon vert operert av fleire flyvåpen som «museum-flights», men ei stort mengd fly er òg i hendene på private operatørar og ein kan jamleg sjå flyet på flyshow. Det finst tre flygedyktige Harvard-fly i Noreg - LN-PFX, LN-TEX og LN-WNH.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «North American AT-6 Texan» frå ,  den 20. september 2018.

Bakgrunnsstoff
 Norsk Harvard utstilt på Norsk Luftfartsmuseum, Bodø
 Harvard ved Flyhistorisk museum, Sola
Fly under andre verdskrigen