Lovesick Blues

«Lovesick Blues» er ein amerikansk revysong skriven av Cliff Friend og Irving Mills. Songen vart først framført i musikalen Oh, Ernest i 1922. Han vart innspelt av Emmett Miller i 1928 og seinare av countrysongaren Rex Griffin. Innspelinga til Griffin og Miller inspirerte Hank Williams til å framføre songen første gongen han deltok på Louisiana Hayride i 1948. Han fekk entusiastisk respons frå publikum, så Williams valde å spele inn sin eigen versjon trass i at han først møtte motstand frå produsenten Fred Rose og bandet sitt.

MGM Records gav ut «Lovesick Blues» i februar 1949. Han vart ein suksess over natta, og klatra raskt til toppen av Billboard si Top C&W-singelliste og 24. plassen på Most Played in Jukeboxes-lista. Billboard kåra songen til den beste countrysingelen det året, medan Cashbox kåra han til «Best Hillbilly Record of the Year».

Det er blitt spelt inn mange coverversjonar av songen. Den mest populære var Frank Ifield sin versjon frå 1962, og denne toppa UK Singles Chart. I 2004 vart Williams sin versjon lagt til National Recording Registry.

Bakgrunn og innspelingar

«Lovesick Blues» vart opphavleg kalla «I've Got the Lovesick Blues» og var publisert av Jack Mills, Inc. i 1922; Irving Mills skreiv teksten og Cliff Friend komponerte musikken. Han vart først framført av Anna Chandler i Tin Pan Alley-musikalen Oh! Ernest og først spelt inn av Elsie Clark den 21. mars 1922 med Okeh Records. Etter innspelinga registrerte Cliff og Friend opphavsretten på songen. Songen vart sungen i eit show på Boardwalk Club i New York City i juni 1922 og spelt inn av Jack Shea på Vocalion Records seinare på sommaren.

1. september 1925 sendte OKeh Records ut speidaren Ralph Peer og eit innspelingsmannskap til Asheville i Nord-Carolina. Blant dei aspirerande artistane som Peer spelte inn finn ein Emmett Miller. Han vart akkompagnert av Walter Rothrock på piano og Miller spelte inn fire songar for selskapet, inkludert «Lovesick Blues». B-sida til singelen var «Big Bad Bill (is Sweet William Now)» og kom ut i november 1925. 12. juni 1928 song Miller inn songen på nytt, akkompagnert av Georgia Crackers (Tommy Dorsey, Jimmy Dorsey, Eddie Lang og Leo McConville), men han selde dårleg. Miller sin versjon vart så spelt inn av countrymusikaren Rex Griffin i desember 1939 for Decca Records. Griffin omarrangerte songen ved hjelp av det originale refrenget - «I got a feeling called the blues»— som vers og omgjorde verset «I'm in love, I'm in love, with a beautiful gal» til eit nytt refreng.

Hank Williams-innspelinga 
Hank Williams, som hadde høyrt både Miller og Griffin sine versjonar, byrja å spele songen på Louisiana Hayride kort tid etter han byrja å spele her i august 1948. Horace Logan, som var produsent for showet og programdirektør for KWKH, rapporterte at publikum «tok heilt av» første gongen Williams spelte songen på showet. I lys av den kraftige reaksjonen til publikum, valde Williams å spele inn songen på plate. Både bandet hans og produsenten, Fred Rose, meinte songen ikkje var bra nok til å spelast inn. Williams stod på sitt og innspelinga fann stad den siste halvtimen av ei innspeling i Herzog Studio i Cincinnati i Ohio, den 22. desember 1948. På denne innspelinga hadde Williams erstatta jazzmusikarar med eit moderne countryband, og brukte rytmegitar, mandolin, kontrabass, trommer og ein steelgitar. På innspelinga spelte Clyde Baum (mandolin), Zeke Turner (elektrisk gitar), Jerry Byrd (steelgitar), Louis Innis (rytmegitar), Tommy Jackson (fele) og Willie Thawl (bass). Med lite tid att, etterlikna Byrd og Turner arrangementet dei tidlegare hadde nytta på ei Ernest Tubb-innspeling av Jimmie Rodgers-songen «Waiting for a Train». I episoden av American Masters om Williams, fortalte Don Helms frå Drifting Cowboys «då dei spelte inn 'Lovesick Blues,' sa Fred til Hank, 'Den songen er ut av takt! Du har for mange taktslag der. Og du held den tonen for lenge.'  Og Hank sa, 'Vel, når eg først finn ein tone eg likar, så vil eg halde på han så lenge eg kan.' Han prøvde å vere morosam. Og Fred sa, "Vel, eg skal sei deg kva eg kjem til å gjer. Den greia er så ute av takt at eg skal lage meg ein kopp kaffi, og når eg kjem tilbake har de kanskje spelt han inn på nytt.'  Og det gjorde dei, men han var framleis ute av takt. Så Fred måtte leve med det resten av livet sitt.»  Williams kombinerte tekstarrangementet til Griffin med ein to-takts honky-tonk-spor, og lånte på jodlinga og takt-drop frå Miller-innspelinga. «Lovesick Blues» vart spelt inn på to forsøk.

MGM gav ut «Lovesick Blues» den 11. februar 1949 med B-sida «Never Again (Will I Knock On Your Door)». Singelen selde 50 000 eksemplar dei to første vekene. Den 26. februar 1949 skreiv Billboard: «Hank sin razz-mah-tazz-stil og fengande jodling gjer at denne singelen vil rotere mykje». Basert på stemmer sende til Billboard fekk plata 85 poeng av DJar, 82 av plateseljarar og 85 av jukeboks-operatørar. Mellom desse tre fekk songen i alt ein poengsum på 84. Maksimal poengsum var 100, så Billboard rekna plata som «Excellent». Songen gjekk til topps på Billboard's Top C&W singles-lista, der han låg i seksten veker og han nådde 24. plassen på Most Played in Jukeboxes. Magasinet kåra singelen til den beste country-songen i 1949, medan Cashbox kåra han til «Beste Hillbilly-song». I mars 1949 bad Wesley Rose Williams om å sende han platene til Griffin og Miller for å bevise at songen var i offentleg eige. Irving Mills, den opphavlege tekstforfattaren, saksøkte Acuff-Rose. Dei vart forlikte 1. november 1949 og kom til semje om at Mills og Acuff-Rose skulle dele opphavsretten til Williams-innspelinga. Mills heldt resten av rettane til songen sidan han òg kjøpte rettane til Friend under den store depresjonen.

Etter suksessen til songen vart Williams invitert som gjest på Grand Ole Opry, den 11. juni 1949. Etter framføringa fekk Williams ståande applaus. «Lovesick Blues» vart signaturlåten hans, som han brukte å avslutte konsertane sine med. Det vart òg den første songen hans som gjekk til topps på singellista og gav Williams kallenamnet «The Lovesick Blues Boy». I 1949 vart Williams kåra på til den nest mest bestseljande folkeartisten etter Eddy Arnold.  Williams sin versjon av songen vart nytta i filmane The Last Picture Show (1971), Forrest Gump (1994) og The Shawshank Redemption (1994). I 2004 vart «Lovesick Blues» innlemma i National Recording Registry av Library of Congress.

The Crickets-innspelinga
The Crickets gav ut ein versjon av songen (basert på Williams sin versjon) i 1971 på Philips. Songen kom opphavleg ut som B-sida til singelen «My Rockin' Days». Besetninga bestod av Sonny Curtis på sologitar og vokal, Joe Osborn på bass, Jerry Allison på trommer og Glen Hardin på piano. Songen vart framført på The Old Grey Whistle Test i 1972. Seinare kom songen ut på albumet Bubblegum, Bop, Ballad And Boogies i 1973.

Andre versjonar 
Songaren Sonny James gav ut ein versjon som B-sida til «Dear Love» i juni 1957. Songen nådde 15. plassen på Billboard's Hot Country Songs.
Slim Whitman spelte inn ein versjon av songen i 1957 med «Forever» på B-sida.
Jerry Lee Lewis spelte inn ein versjon av Sun Records.
Patsy Cline spelte inn songen i 1960.
Floyd Cramer spelte i 1962 ein instrumental versjon av songen som nåde 87. plassen på Billboard Hot 100.
I desember 1962 toppa Frank Ifield sin versjon av «Lovesick Blues» UK Singles Chart, og nådde 44. plassen på Billboard Hot 100 månaden etter.  
Merle Haggard spelte inn ein versjon i 1973 for konsertalbumet I Love Dixie Blues.
Glen Campbell spelte inn songen i 1974 på albumet Houston (I'm Comin' to See You)
Don McLean gjorde eit konsertopptak av songen i 1976 for albumet Solo
I 1992 gav George Strait ut ein versjon som nådde 47. plassen på Billboard Hot Country Singles. Singelen nådde òg 22. plassen på den kanadiske Country Tracks-lista. 
Loretta Lynn, Dolly Parton og Tammy Wynette spelte songen i 1993 på albumet «Honky Tonk Angels» med Patsy Cline.
Ein versjon av Alex Chilton vart spelt på konserten hans i Knitting Factory i New York i 1997, som kom på Electricity By Candlelight i 2013
Ryan Adams spelte inn songen for Timeless, ei samling songar gjort kjend av Hank Williams.
LeAnn Rimes spelte songen på eit av albuma sine. 
The Little Willies spelte songen i 2012 på albumet For the Good Times.
Jamie Cullum spelte songen i 2014 for albumet «Interlude av Jamie Cullum».

Salslister

Hank Williams

Andre artistar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Lovesick Blues» frå ,  den 22. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Songar frå 1922
Singlar frå 1949
Singlar frå 1960
Singlar frå 1962
Singlar frå 1992
Songar på toppen av Billboard Hot Country Songs-lista
Årets countrysong på Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Hank Williams-songar
Floyd Cramer-songar
George Strait-songar
Glen Campbell-songar
Patsy Cline-songar
Sonny James-songar
Popstandardar
MCA Records-singlar
Songar med tekst av Irving Mills
Songar med musikk av Cliff Friend
United States National Recording Registry-innspelingar
Slim Whitman-songar
Hank Williams jr.-songar
Charley Pride-songar
Little Richard-songar
Linda Ronstadt-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Merle Haggard-songar
Arlo Guthrie-songar
The Crickets-songar
Don McLean-songar
Charlie McCoy-songar
Ronnie Milsap-songar
Etta James-songar
Dolly Parton-songar
Loretta Lynn-songar
Tammy Wynette-songar
LeAnn Rimes-songar
Ryan Adams-songar
Tanya Tucker-songar
Ace Cannon-songar
The Ventures-songar