alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dirty Old Town

«Dirty Old Town» er ein song skriven av Ewan MacColl i 1949 og gjort populær av The Dubliners. Songen har sidan blitt spelt inn av mange andre.

Historie
Songen vart skriven om Salford i Lancashire i England, byen der MacColl vart fødd og voks opp. Han vart opphavleg skriven for eit mellomspel som skulle dekkje eit scenebyte i skodespelet hans Landscape with Chimneys i 1949, sett til ein industriby i Nord-England.

The Dubliners

Andre versjonar
Kjende utgåver av songen er spelt inn av:
Den første offentlege framføringa kan ha vore i skodespelet «Landscape with Chimneys», skriven for Theatre Workshop og produsert av Joan Littlewood i 1951
Den første innspelinga av McColl sjølv, «Dirty Old Town / Sheffield Apprentice», TRC 56 / 1952 
B-sida av «Hard Case / Dirty Old Town», med vokal av McColl og Peggy Seeger, Alan Lomax and the Ramblers, Decca F 10787 (singel, UK, 1956)
Visesongaren Jackie Washington i 1962 på albumet hans Jackie Washington
Esther & Abi Ofarim spelte inn songen i 1963 for albumet deira «Lieder und songs». Dei spelte òg inn versjonar på fransk og tysk, i lag med ein nymiksa versjon for USA.
Chad & Jeremy i 1964 på albumet deira Yesterdy's Gone
Rod Stewart i 1969 på albumet hans An Old Raincoat Won't Ever Let You Down
Roger Whittaker i 1977 på albumet hans Live In Canada
The Pogues i 1985 på det andre albumet deira, Rum, Sodomy and the Lash og vart seinare nytta i den siste episoden av Rescue Me.
The Mountain Goats i 2002 på EP-en Devil in the Shortwave.
Johnny Logan spelte inn songen på albumet sitt The Irish Connection (2007).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dirty Old Town» frå ,  den 29. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1949
The Dubliners-songar
Rod Stewart-songar
The Pogues-songar
Songar skrivne av Ewan MacColl
Singlar frå 1956
Singlar frå 1968
Major Minor Records-singlar
The Specials-songar
Britiske songar
Simple Minds-songar
First Step av Faces

First Step var debutalbumet til den britiske gruppa Faces, gjeve ut tidleg i 1970. Albumet kom ut berre nokre få månader etter Faces hadde oppstått frå oska av Small Faces (der Ronnie Lane, Kenney Jones og Ian McLagan kom frå) og The Jeff Beck Group (der Rod Stewart og Ronnie Wood kom frå). I Nord-Amerika vart albumet utgjeve som Small Faces. På plateomslaget kan ein sjå Ronnie Wood halde eit eksemplar av gitarlæreboka til Geoffrey Sisley, First Step: How to Play the Guitar Plectrum Style.

Den 28. august 2015 kom albumet ut på ny med ny digital lyd og bonusspor, inkludert to songar som ikkje var gjevne ut før, spelt inn kort tid etter albumet kom ut, «Behind the Sun» og «Mona the Blues».

Albumet vart spelt inn i De Lane Lea Studios i London kort tid etter gruppa offisielt var skipa (sjølv om bandmedlemmene hadde spelt i lag i forskjellige kombinasjonar sidan april 1969). Albumet nådde 119. plassen på Billboard-lista i USA då det kom.

Innhald

All solovokal av Rod Stewart, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Rod Stewart - solo- og korvokal, munnspel, banjo (spor 4)
Ronnie Lane - bass-, rytme- og akustisk gitar, korvokal, solovokal (spor 4), co-solovokal (spor 2,3 & 8)
Ronnie Wood - solo-, rytme- og akustisk gitar, andre bassgitar (spor 10), korvokal
Ian McLagan - Hammondorgel, Wurlitzer elektrisk og akustisk piano, korvokal
Kenney Jones - trommer og perkusjon
Martin Birch - lydteknikar
Faces - produsent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «First Step (album)» frå ,  den 29. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Debutalbum frå 1970
Faces-album
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Kenney Jones
Album produserte av Ronnie Lane
Album produserte av Ian McLagan
Album produserte av Ronnie Wood
Album produserte av Rod Stewart
Madrasa

Madrasa (, madrasa, 'skule') er eit arabisk ord for ein utdanningsinstitusjon. I mange muslimske land blir det brukt om institusjonar høgare utdanning, som kan vera sekulær eller religiøs. I ikkje-muslimske land blir ordet ofte brukt om institusjonar som gjev muslimsk utdanning.

Kjelder

Islam
Arabiske ord og uttrykk
Islamsk arkitektur
Utdanningsterminologi
Koranskule

Koranskule eller koranskole, ofte kalla madrasa, er ein religiøs utdanninngsinstitusjon innan islam. Hovudføremålet er for muslimske ungar til å læra seg heile Koranen utanboks.

Kjennskap til korantekstane er viktig for religiøs praksis i islam.

Sjå òg
Koranskole i Noreg
Madrasa

Kjelder

Utdanning
Islam
Gasoline Alley av Rod Stewart

Gasoline Alley er det andre soloalbumet til den britiske songaren Rod Stewart. Det kom ut i juni 1970. Det vart opphavleg gjeve ut i Storbritannia på Vertigo og kom ut på ny i 2008 med remastra lyd av eit russisk selskap, Lilith Records. Albumet består av både coverlåtar og Stewart sine eigne songar. Som mange av soloalbuma til Stewart på denne tida, spelar fleire medlemmar frå bandet hans, Faces, på plata.

Mottaking
Albumet fekk positiv omtale då det kom ut, og Langdon Winner i Rolling Stone meinte at Stewart hadde «ein sjeldan sensitivitet for skjøre augneblink i eksistensen til ein person», og at dette albumet var «eit verk av i høgaste grad ein bra artist».

Albumet er inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Innhald

Medverkande
Rod Stewart – produsent, vokal, gitar på «Jo's Lament»
Martin Quittenton – klassisk gitar
Ronnie Wood – gitar, flaskehalsgitar, akustisk gitar, bass
Ronnie Lane – bass på «My Way Of Giving» og «You're My Girl», vokal på «My Way Of Giving»
Ian McLagan – piano, orgel (i plateomslaget står det: «Mac er ikkje tilgjengeleg på grunn av busstreik». Men i den amerikanske utgåva av plata står han oppført, som indikerer at han vart lagt til seinare)
William Gaff – fløyte
Dennis O'Flynn – fiolinbass
Dick Powell – fiolin
Stanley Matthews – mandolin
Mick Waller – trommer
Kenney Jones – trommer på «My Way Of Giving» og «You're My Girl»
Pete Sears – piano på «Country Comforts», og bass på «Cut Across Shorty».
Jack Reynolds – korvokal på «Country Comfort»

Salslister

Album

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gasoline Alley (album)» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Rod Stewart-album
Mercury Records-album
Vertigo Records-album
Album produserte av Rod Stewart
Album produserte av Lou Reizner
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Martin Quittenton

Martin Quittenton () var ein britisk gitarist og komponist. Han spelte i bluesrockbandet Steamhammer, som vart skipa i 1968. Debutalbumet deira Steamhammer kom ut i 1969 med klaverspelaren Pete Sears som gjesteartist.

Quittenton arbeidde òg med Rod Stewart, i lag med Sears, Micky Waller og Steamhammer-gitaristen Martin Pugh. I samarbeid med Stewart skreiv Quittenton dei internasjonale hitsinglane «Maggie May» and «You Wear It Well» i tillegg til den britiske hiten «Farewell» frå Stewart-albumet Smiler i 1974.

I 1973 skipa Quittenton eit instrumentalt band med Sears, Manfred Mann-trommisen John Lingwood og klaverspelaren Max Middleton. Bandet kom seg aldri lenger enn til øvingslokalet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Quittenton» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 Steamhammer si offisielle nettside

Engelske bluesgitaristar
Engelske rockegitaristar
Bluesrock-musikarar
Steamhammer-medlemmar
Micky Waller

Michael Waller () var ein engelsk trommeslagar, som spelte med mange kjende britiske rocke- og bluesartistar etter han vart profesjonell musikar i 1960.

Biografi
Waller vart fødd i Hammersmith i London. Det første bandet hans, The Flee-Rekkers, fekk ein hit med «Green Jeans» i 1960 då denne nådde 23. plassen på UK Singles Chart. Han slutta kort tid etter og vart medlem av Joe Brown and the Bruvvers.

I juli 1963 vart han med i Cyril Davies R&B All Stars med Cyril Davis og Long John Baldry. Waller slutta då Davies døydde i januar 1964 og Baldry tok over og bandet vart Hoochie Coochie Men. Waller byrja så å spele med Marty Wilde som medlem av The Wildecats. Waller spelte òg på to konsertturnear med Little Richard i Storbritannia.

Etter ein kort periode med Georgie Fame and The Blue Flames, vart han med Brian Auger i The Trinity, og kort tid etter byrja Long John Baldry. I april 1965 vart gruppa utvida med Rod Stewart og Julie Driscoll og utvikla seg til å bli The Steampacket. I 1967 spelte Waller eit par konsertar med John Mayall's Bluesbreakers men vart kort tid seinare erstatta av Keef Hartley.

I august 1967 byrja Waller å spele med Jeff Beck Group, i lag med den tidlegare bandkollegaen Rod Stewart. I 1969 drog Waller til Venice Beach i Los Angeles for å skipe bandet Silver Metre med gitaristen Leigh Stephens frå Blue Cheer, Pete Sears på bass og klaverinstrument og Jack Reynolds som songar. Dei spelte inn eitt album. I 1969 spelte Waller òg på debutalbumet til Rod Stewart, An Old Raincoat Won't Ever Let You Down,  og spelte òg på seinare album av Stewart, inkludert hitsingelen «Maggie May».

I 1971 byrja Waller å spele med bluesbandet til Long John Baldry. Tidleg i 1980-åra var Waller medlem av Terry Smith Blues Band. Waller har òg spelt med The Walker Brothers, Cat Stevens, Eric Clapton, Bo Diddley, Dusty Springfield og Paul McCartney. 

Waller døydde av leversvikt i London den 29. april 2008, 66 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mick Waller» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Minneord i The Guardian

Engelske bluesmusikarar
Engelske rocketrommeslagarar
Folk frå Hammersmith
Musikarar frå London
Engelske studiomusikarar
Døde av nyresvikt
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
The Jeff Beck Group-medlemmar
All-Stars-medlemmar
Cut Across Shorty

«Cut Across Shorty» er ein song skriven av Marijohn Wilkin og Wayne P. Walker, og gjort populær av Eddie Cochran. Han var B-sida til hitten hans «Three Steps To Heaven» og vart den siste songen han nokon gong spelte inn.

Medverkande
 Eddie Cochran: vokal og rytmegitar
 Sonny Curtis: gitar
 Conrad 'Guybo' Smith: elektrisk bass
 Jerry Allison: trommer

Johnny Hallyday-versjonen

Songen vart spelt inn på fransk av Johnny Hallyday. Versjonen hans (kalla «Cours plus vite Charlie») kom ut i 1968 og låg to veker på toppen av den franske singellista (frå 9. til 20. september). I Vallonia (fransk Belgia) låg singelen 18 veker på lista og nådde niandeplassen.

Innhald
7"-singel Philips B 370 743 F (Frankrike)
A. «Cours plus vite Charlie» («Cut Across Shorty») (2:22)
B. «J'ai peur je t'aime» (2:43)

Salslister

Rod Stewart-versjonen
«Cut Across Shorty» vart òg spelt inn av Rod Stewart i 1970 på albumet Gasoline Alley med Ronnie Wood på fleire instrument. I 1993 spelte Stewart med Wood att for MTV Unplugged. Dei spelte då «Cut Across Shorty» som kom ut på albumet Unplugged...and Seated.

Andre versjonar
 Carl Smith 1960 (28. plass på countrylista)
 Freddie and the Dreamers - oktober 1964 
 Nat Stuckey 1969 (15. plass på countrylista)
 Rod Stewart 1970; ein livesingel frå 1993 nådde 16. plassen på den amerikanske rockelista
 Faces 1974 
 Mud 1978
 The Head Cat 2006
 The 99ers 2012

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cut Across Shorty» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1960
Singlar frå 1960
Singlar frå 1968
Eddie Cochran-songar
Rod Stewart-songar
Johnny Hallyday-songar
Songar skrivne av Marijohn Wilkin
Songar produserte av Snuff Garrett
Philips Records-singlar
Mud-songar
André Nikolai Haave

André Nikolai Haave  () er frå Flora kommune.  Han har tre-årig utdanning innan fransk språk og litteratur, etnologi og sosialantropologi.  Han har arbeidd som lærar, guide og omsetjar.

Bibliografi

Bøker

Kjelder
 

Forfattarar frå Flora
Norske sakprosaforfattarar
Long Player av Faces

Long Player er det andre albumet til den britiske rockegruppa Faces, utgjeve i februar 1971. Her finst eit konsertopptak av Paul McCartney sin «Maybe I'm Amazed» og «I Feel So Good» frå Fillmore East i New York frå 11. oktober 1970. 

Ein singelversjon av «Maybe I'm Amazed» kom ut like før albumet, med ein studioversjon av songen. 

Den 28. august 2015 kom albumet ut med nymastra lyd og bonusspor, inkludert to songar som ikkje var gjevne ut før, «Whole Lotta Woman» og den instrumentale «Sham-Mozzal». To konsertopptak til frå Fillmore East vart òg inkludert.

Innhald

Medverkande
Rod Stewart - solovokal
Ronnie Lane - bass, akustisk gitar, perkusjon, korvokal, solovokal [spor 4 & 7, første vers/harmoni på spor 5]
Ronnie Wood - sologitar, slidegitar, akustisk gitar og pedalsteelgitar, korvokal, solovokal [spor 7]
Ian McLagan - piano, orgel og klaverinstrument, korvokal
Kenney Jones - trommer og perkusjon
Bobby Keys - tenorsaksofon på «Had Me a Real Good Time»
Harry Beckett - trompet på «Had Me a Real Good Time»
Faces - produksjon

Anna informasjon
Spor 1 og 2 spelt inn med Rolling Stones Mobile Studio. Lydteknikar: Martin Birch.
Spor 3, 4, 6 og 9 spelt inn i Morgan Sound Studios i London. Lydteknikar: Mike Bobak.
Spor 5 og 8 konsertopptak i Fillmore East, New York. Lydteknikar: Dave Palmer.
Spor 7 spelt inn i Revox spare room unit. Ukjend lydteknikar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Long Player (album)» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Faces-album
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Rod Stewart
Album produserte av Ronnie Lane
Album produserte av Ronnie Wood
Album produserte av Ian McLagan
Album produserte av Kenney Jones
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Album spelte inn i heimestudio
Bobby Keys

Robert Henry Keys () var ein USA-amerikansk saksofonist som har spelt med mange artistar som medlem av fleire blåserekkjer gjennom karrieren. Han har spelt på album av The Rolling Stones, Lynyrd Skynyrd, Harry Nilsson, Delaney & Bonnie and Friends, George Harrison, John Lennon, Eric Clapton, Joe Cocker og mange andre. Keys har spelt på hundrevis av innspelingar og var turnémusikar frå 1956 og fram til han døydde i 2014.

Utvald diskografi
Han gav ut eit eige soloalbum på Warner Bros. i 1972. Han har òg spelt på:
The Rolling Stones: Let It Bleed, Sticky Fingers, Let It Rock EP (Storbritannia), Exile on Main St., Goats Head Soup, Emotional Rescue, Flashpoint, Stripped, No Security, Shine a Light, Live Licks, Sweet Summer Sun 
Joe Cocker: Mad Dogs & Englishmen
George Harrison: All Things Must Pass
John Lennon: Some Time in New York City, Walls and Bridges, Rock 'n' Roll
Keith Richards: Talk Is Cheap, Live at the Hollywood Palladium
Ringo Starr: Ringo, Goodnight Vienna
Ronnie Wood: 1234, Gimme Some Neck, Mahoney's Last Stand
B.B. King: B.B. King in London
Audience: Lunch
Barbra Streisand: Barbra Joan Streisand
Carly Simon: No Secrets, Hotcakes
Chuck Berry: Hail! Hail! Rock 'n' Roll
Delaney, Bonnie & Friends: The Original Delaney & Bonnie: Accept No Substitute, On Tour with Eric Clapton
Donovan: Cosmic Wheels
Dr. John: The Sun, Moon & Herbs
Eric Clapton: Eric Clapton
Faces: Long Player
Harry Nilsson: Nilsson Schmilsson, Son of Schmilsson, Pussy Cats, Duit on Mon Dei
Warren Zevon: Warren Zevon
Humble Pie: Rock On
Joe Ely: Lord of the Highway, «Joe Ely Live, Chicago 1987»
John Hiatt: Beneath This Gruff Exterior
Kate & Anna McGarrigle: Kate & Anna McGarrigle
Keith Moon: Two Sides of the Moon
Leo Sayer: Endless Flight
Lynyrd Skynyrd: Second Helping
John Lennon og Paul McCartney: A Toot and a Snore in '74
John Lennon: Whatever Gets You thru the Night
Marvin Gaye: Let's Get It On (luksusutgåve)
Sheryl Crow: The Globe Sessions
Yoko Ono: Fly
Jim Carroll: Catholic Boy
Graham Nash: Songs for Beginners

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bobby Keys» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockesaksofonistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Delaney & Bonnie & Friends-medlemmar
Musikar frå Texas
Folk frå Slaton i Texas
Plastic Ono Band-medlemmar
Døde av skrumplever
Andy Pyle

Andy Pyle () er ein engelsk bassist. Han spelte med The Kinks frå 1976 til 1978. Før dette spelte han i Blodwyn Pig (1968–1972) og Savoy Brown (1972–1974). Seinare spelte han med Wishbone Ash (1986–87, 1991–93).

I nyare tid har Pyle spelt med det originale Uriah Heep-medlemmet Ken Hensley sitt band.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andy Pyle» frå ,  den 30. mai 2018.  
 

Folk frå Luton
Engelske bassistar
Wishbone Ash-medlemmar
The Kinks-medlemmar
The Gary Moore Band-medlemmar
Savoy Brown-medlemmar
Chicken Shack-medlemmar
Maggie Bell

Margaret Bell () er ein skotsk rockevokalist.

Ho vart først kjend som songar med Stone the Crows, som gav ut det første albumet sitt i 1970 og vart oppløyst i juni 1973. Bell gjekk solo med albumet Queen of the Night og singelen «After Midnight» som nådde 97. plassen på singellista i USA i 1974. Etter dette gav ho ut Suicide Sal. Begge desse gjekk inn på albumlista i USA. Den einaste singelen hennar på singellista i Storbritannia var «Hazell» (37. plass) i 1978, og ein duett med B.A. Robertson, «Hold Me» (11. plassen), i 1981.

Diskografi

Med Stone The Crows (1968–1973)
Stone The Crows (1970)
Ode to John Law (1970)
Teenage Licks (1971)
Ontinuous Performance (1972)
BBC Radio 1 1971/72 (1998)
Coming on Strong (2004, inneheld òg soloinnspelingar)

Solo
To singlar med Bobby Kerr som «Frankie and Johnny» (1966)
Queen of the Night (1974)
Suicide Sal (1975)
Great Rock Sensation (1977, samleplate)
Crimes of the Heart (1988)
Live at the Rainbow, 1974 (2002)
Live in Boston, USA, 1975 (2002)
Coming on Strong (2004, also with Stone The Crows)
The River Sessions, Live in Glasgow 1993 (2004) med Ronnie Caryl, Paul Francis Bass
Sound & Vision – Best of Maggie Bell (2008, samleplate)

Med Midnight Flyer
Midnight Flyer (1981, re-release: Angel Air SJPCD 198, 2005)
Live at Montreux 1981 (2007, CD/DVD)

Med The British Blues Quintet
 Live at the Ferry (2007)

Med Jon Lord Blues Project
 Jon Lord Blues Project Live (2011)

Singlar
«After Midnight» – 1974 – 97. plass i USA
«Hazell» – 1978 – 37. plass i Storbritannia
«Hold Me» – 1981 – B.A. Robertson og Maggie Bell – 11. plassen i Storbritannia
«Everlasting Love» - 1987 - President Records

Som gjestemusikar
It Ain't Easy, Long John Baldry (duett på «Black Girl»), 1971 
Every Picture Tells A Story, Rod Stewart, 1971
Tommy, gjestesongar med The Who, London Symphony Orchestra and Chamber Choir, 1972
Banana Moon, Daevid Allen, 1971
Brian Joseph Friel, Brian Joseph Friel, 1973
Arrivederci Ardrossan, Brian Joseph Friel, 1975
Hometown Girls, Denny Laine (ein song: «Street»), 1985
It's a lovely life, Rick Wakeman, 1986
Les voix d'Itxassou, Tony Coe, 1989
A Tribute to Frankie Miller, (ein song: «Jealousy»), 2003
Mad Dog Blues, Hamburg Blues Band (ein song: «Wishing Well»), 2008
In the Public Interest, Clem Clempson (fleire spor), 2013

Fjernsyn
Taggart (1990) som «Effie Lambie»
Your Cheatin' Heart (1990) som «Roxanne»
 Down Among the Big Boys (1993) som Jean Donnelly

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maggie Bell» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

[ Midnight Flyer] på Allmusic

Britiske bluessongarar
Skotske songarar
Folk frå Maryhill
Salah Hissou

Salah Hissou () er ein marokkansk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 5 000 meter under VM 1999 i Sevilla. Han vann elles bronse på 10 000 m både ved Sommar-OL 1996 og Friidretts-VM 1997.

Aktiv
Hissou deltok i yngre år mest i terrengløp. I 1995 debuterte han på bane i eit internasjonalt meisterskap og vart fjerdemann i milløpet under VM i Göteborg, nesten fem sekundar bak bronsevinnar Paul Tergat frå Kenya. Den 5. juni 1996 sette Hissou personleg rekord på 5 000 meter med 12.50,8 i eit stemne i Roma. I slutten av juli månad vann han bronsemedaljen på 10 000 m under dei olympiske sommarleikane i Atlanta, slått med i 16-17 sekundar av vinnaren Haile Gebrselassie frå Etiopia og Paul Tergat. Vel tre veker seinare, den 23.august 1996, flytta Hissou verdsrekorden på 10 000 m til 26.38,0 ved eit stemne i Brussel, ein rekord som stod seg i nesten eitt år. Innspurten på milløpet under verdsmeisterskapen 1997 i Aten var jamn, men enda med same tre på sigerspallen som i Atlanta året før; 1) Grebselassie, 2) Tergat, 3) Hissou.

Då Friidretts-VM 1999 fann stad i Sevilla, satsa Hissou på 5000 meter. På oppløpssida kjempa Hissou om sigeren mot tre andre løparar og viste seg som den klart sterkaste spurtaren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Nr 4 på 10 000 m – 27,19,3
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje på 10 000 m – 27.24,6
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje på 10 000 m – 27.28,6
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje på 5 000 m – 12.58,1, framom Benjamin Limo (12.58,7)
VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa på 5 000 m (13.44,2 =nr 18)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Salah Hissou» frå ,  den 30. mai 2018.  
 

Marokkanske idrettsutøvarar
Marokkanske langdistanseløparar
Deltakarar under sommar-OL 1996
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Nouria Mérah-Benida

Nouria Merah-Benida () er ein algerisk tidlegare friidrettsutøvar frå Alger som vart olympisk meister på 1500 meter i 2000.

Aktiv
I 1999 tok Merah-Benida sølvmedaljane på 800 m og 1500 m då afrikaleikane fann stad i Johannesburg. OL-sesongen 2000 vart ho nummer ein på 1500 m og to på 800 m ved afrikameisterskapen heime i Alger. Få veker seinare sette ho personleg rekord på 1500 m med tida 3.59,1 i eit stemne i Monaco. Likevel var det ei overrasking at ho under sommarleikane 2000 i Sydney skulle gå avstad å vinne gullmedaljen på 1500 m, hårfint framom rumenarane Violeta Szekely på sølvplass og Gabriela Szabo. Etter 2001 tevla ho lite, men kom tilbake i 2006 og vart på Mauritius afrikameister på 1500 meter for andre gong, 35 år gammal.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1996 i Atlanta: Utslått i forsøka på 800 m (2.02,44 =nr 23)
VM 1997 i Aten:  Utslått i forsøka på 1500 m (4.12,2 =nr 29)
VM 1999 i Sevilla: Utslått i forsøka på 1500 m (4.08,9 =nr 19)
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje på 1500 m – 4.05,10, framom Violeta Szekely (4.05,15)
VM 2001 i Edmonton: Utslått i forsøka på 1500 m (4.15,0 =nr 24)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nouria Merah-Benida» frå ,  den 30. mai 2018.  
 

Algeriske idrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Algerie
Algeriske deltakarar under sommar-OL 1996
Algeriske deltakarar under sommar-OL 2000
Ray Jackson

Lindsay Raymond «Ray» Jackson () er ein mandolin- og munnspelspelar. Han var medlem og solovokalist i lag med Alan Hull i folkrockgruppa Lindisfarne frå dei vart skipa i 1970 til han slutta i 1990. 

Jackson designa logoen og omslaget på debutplata til Lindisfarne, Nicely Out of Tune. I tillegg til Lindisfarne spelte han òg mandolin på Rod Stewart-albuma Every Picture Tells a Story (1971), Never a Dull Moment (1972), and Smiler (1974). Han spelar mellom anna på songane «Maggie May», «Mandolin Wind» og «Farewell». Stewart gløymde kva han heitte då namnet hans skulle setjast på plateomslaget til Every Picture Tells a Story, og det stod berre: «Mandolinen vart spelt av mandolinisten i Lindisfarne. Eg har gløymt namnet.»

Jackson truga med søksmål mot Stewart i 2003 og hevda at han burde bli kreditert for å ha vore med å skrive «Maggie May» i lag med Stewart og gitaristen Martin Quittenton fordi han skreiv hovudtemaet i songen. Ein talsmann for Stewart avskreiv kravet som «latterleg».

Jackson spelte òg mandolin på debutalbumet til Chris de Burgh, Far Beyond These Castle Walls.

Då Lindisfarne vart oppløyst i 1975 la Jackson ut på ein solokarriere og fekk kontrakt hos EMI. Same året skipa han Harcourt's Heroes med songaren og gitaristen Charlie Harcourt. I 1976 kom den originale besetninga i Lindisfarne attende att. Innan midten av 1980-åra hadde ikkje Lindisfarne same suksessen dei hadde hatt og etter ein krangel mellom Jackson og bandet, trekte Jackson seg attende og spelte ikkje med bandet igjen dei neste 15 åra, før han spelte med dei på ein minnekonsert for Alan Hull i Newcastle City Hall 2005. 

I seinare år skipa Jackson bandet Gathering – Legends of Folk Rock med Jerry Donahue, Clive Bunker, Rick Kemp, Doug Morter og Kristina Donahue.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ray Jackson (musician)» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske låtskrivarar
Engelske songarar
Folk frå Wallsend
Britiske mandolinistar
Britiske munnspelspelarar
Britiske folkrockmusikarar
Britiske målarar
Folk frå Oxfordshire