alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Valldøla

Valldøla er ei freda elv som renn gjennom Valldal i Norddal kommune i Møre og Romsdal. Elva kjem frå Langvatnet på grensa mellom kommunane Norddal og Rauma og renn ut i Norddalsfjorden (ein arm av Storfjorden) ved Sylte. Elva er verna i medhald av Verneplan I for vassdrag, vedteke av Stortinget i 1973.

Vassdraget drenerer den vestlege luten av Reinheimen, mellom Romsdalen i nord og Tafjorden i sør, og dessutan fjellområde og sidedalar mot Stordal i vest og mot Rauma kommune i nordvest. Den nordvestlege parten av vassdraget ligg innanfor Trollstigen landskapsvernområde. Elva er 43,6 kilometer lang, eller 51,3 kilometer lang dersom ein reknar lengda frå den fjernaste kjelda ved Slettflybotnen nord for Langvatnet.

Inngrep i elva
Langvatnet, som Valldøla kjem frå, er regulert for at noko av vatnet skulle kunne nyttast i Verma kraftverk, eit vasskraftverk frå 1949 i elva Verma i Romsdalen, ei sideelv til elva Rauma. I sjølve Valldøla ligg Hoelsfossen elverk, som nyttar fallet i Holsfossen. Her er det dessutan bygd ei laksetrapp forbi fossen. Laksetrapper er det òg høgare opp i elva, ved Berlifossen og Kyrfonnfossen. Lange strekningar av elvebreidda har forbyggingar for å hindre erosjon og flaum. I nedre parten av elva er det dessutan teke ut store mengder med lausmasser. Utløpet i fjorden er sterkt omforma ved  forbygging av elvedeltaet og utbygginga av sentrumsområdet i Sylte og etablering av industritomter.

Elvar i Møre og Romsdal
Laksetrapp

Laksetrapp, eller fisketrapp, er trappeliknande byggverk i elver som skal hjelpe fisk til å forsere fossar, eller til kome seg forbi  vasskraftverk, demningar, sluser og anna som elles ville hindra fisken i gå opp i den delen av elva eller i det vatnet som ligg ovanfor.

Ofte er det for å eliminere eller redusere skadane på fisket i elvar og vatn som fylgje av vasskraftutbygging at laksetrapper vert bygd. Nemninga laksetrapp har si bakgrunn i at det vanlegvis er for laksefisk, særleg for laks, men òg for aure, at det vert bygd slike trapper i Noreg. Trappa skal gjere det mogleg for gytefiske av slike andronome fiskeslag som laks og sjøaure å kome seg  frå havet og opp forbi hindringa i elva, og dessutan gjere det mogleg for småfisken i elva, smolten, å kome seg forbi hindringa og ut i havet. I mange andre land er det ofte andre eller fleire fiskeartar som trappene vert bygde for, og den vanlege nemninga for laksetrapp på ulike språk er difor fisketrapp uttrykt i tilsvarande ord på vedkomande språk.

Ei laksetrapp kan vere innretta som ei vassrenne der fisken kan symje i sikk-sakk oppover eller nedover i ei lagleg bratt vasstraum, eller hoppe i ei vass-straum frå kulp til kulp i trinn på om lag halvmeteren i høgdeskilnad.

Fiske
Elvar
Miljøvern
Opp- og nedstiging
Byggverk for dyr
Uratom

Uratom (primeval atom) er ei eldre nemning på tilstanden til universet ved starten av utvidinga, like etter big bang. Omgrepet vart innført av den belgiske kosmologen Georges Lemaître (1894–1966), som føresilte seg at dette uratomet bestod av elementærpartiklar. 

På same måte syner ureldkula (primeval fireball) til den same tilstanden. Heile universet var då fylt av ei «eldmørje» som bestod av særs energirike elementærpartiklar og stråling. Tettleiken og temperaturen i denne eldmørja var særs høg, men på grunn av utvidinga minka både tettleiken og temperaturen. 

Ein har rekna ut at den opphavlege strålinga (gamma- og røntgenstråling) framleis fyller heile verset i form av kosmisk bakgrunnsstråling, men er no blitt «avkjølt» til berre kring 3 grader over det absolutte nullpunktet (mikrobølgjestråling). Denne strålinga med bølgjelengder i mm- og cm-området vart første gongen påvist i 1965.

Kjelder

Big Bang
Fysisk kosmologi
Procyon

Procyon (α CMi, α Canis Minoris, Alfa Canis Minoris) er den mest lyssterke stjerna i stjernebiletet Den vesle hunden. For det nakne auga verkar ho å vere ei enkel stjerne og er den åttande mest lyssterke på nattehimmelen med ein synleg tilsynelatande storleik på 0,34. Ho er i røynda ei dobbeltstjerne, som består av ei kvit hovudserie-stjerne med spektralklasse F5 IV–V, kalla Procyon A, og ein lyssvak kvit dverg med spektralklasse DQZ, kalla Procyon B. Årsaka til at ho er lyssterk er ikkje den eigentlege luminositeten, men kjem av at ho ligg nær sola. Hipparcos-satellitten målte at avstanden mellom jorda og Procyon berre er 11,46 lysår, og ho er derfor ei av stjernene som ligg nærmast jorda.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Procyon» frå ,  den 6. juli 2016.  

 

Den vesle hunden
Dobbeltstjerner
Canis Minoris, Alfa
Canis Minoris, 10
061421
2943
037279
0280
BD-05 01739
Kvite dvergar
Hovudseriestjerner klasse F
Subkjemper klasse F
Stjerner med eigennamn
Objekt mindre enn 100 lysår frå jorda
Himmellekamar kjende sidan antikken
Lyssterke stjerner

Dette er ei liste over mest lyssterke stjerner på nattehimmelen som sett frå jorda.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «List of brightest stars» frå ,  den 6. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
25 mest lyssterke stjerner sett frå jorda

Stjerner
Retrograd og prograd

Retrograd i astronomi syner til ei rørsle mot klokka sett frå nord i eit planetsystem. Venus har retrograd rotasjon omkring sin eigen akse. Det motsette er prograd eller rettløpande som projisert på ekliptikken går i same retning som rørsla til sola. Dette er den vanlegaste rørsleretninga i solsystemet.

Kjelder

Krinsløp
Protogalakse

Ein protogalakse er ei enorm sky av gass som ein galakse vart danna frå. Ein trur at raten av stjernedanning i denne perioden av utviklinga til galaksen vil avgjere om galaksen vert ein spiral- eller elliptisk galakse. Langsam stjernedanning har ein tendens til å skape spiralgalaksar. Mindre klumpar av gass i ein protogalakse utviklar seg til stjerner.

Kjelder

Galaksar
Protoplanetarisk skive

Ei protoplanetarisk skive er ei roterande, skive med materie rundt ei ung stjerne, ei T Tauri-stjerne eller Herbig Ae/Be-stjerne. Dette er forstadiet til ein planet. Skiva består til å byrje med av særs små partiklar. Desse klumpar seg saman og dannar til slutt planetar.

Kjelder

Gasståker
Planetsystem
Eksoplanetar
Protostjerne

Ei protostjerne er ei fortetting av den interstellare materien som trekkjer seg vidare saman på grunn av sin eigen gravitasjon. Materien utviklar seg etter hvart til å bli ei vanleg hovudseriestjerne.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Stjernedanning
Stjernetypar
Protuberans

Ein protuberans er eit utbrot av raudlysande gass frå soloverflata. Ein kan observere dei ved solranden med spesielle instrument, til dømes ein koronagraf, og under totale solformørkingar. På fotografi tekne i hydrogenlys kan ein sjå protuberansar som mørke striper med ulik form (filament) projisert mot solskiva.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Solfenomen
Romplasma
Plasmafysikk
Norges Automobil-Forbund

Norges Automobil-Forbund (NAF) er ein norsk medlemsorganisasjon for bileigarar, særleg personbileigarar, og arbeider for å fremje deira interesser. Hovudkontoret ligg i NAF Gården, Østensjøveien 14 på Helsfyr i Oslo.

Organisasjonen kan tilby periodisk køyretøykontroll (ofte kalla «EU-kontroll») og anna testing og kontroll av bil, juridisk og bilteknisk rådgjeving, bilberging, hjelp på staden med tekniske feil på bilen, og anna assistanse som har med bruk av bil å gjere. Dessutan er organisasjonen engasjert i motorsport.

Norges Automobil-Forbund vart skipa 21. mai 1922, og er styrt av medlemmene, med Landsmøtet som det øvste organet.

Bakgrunnsstoff
Offisielle nettsider

Skipingar i 1922
Norske interesseorganisasjonar
Motororganisasjonar
EM i friidrett 1938

Europameisterskapen i friidrett 1938, den andre europameisterskapen i rekka, vart avvikla i to byar i to land, og til ulik tid. Meisterskapen for menn fann stad dagane 3.–5 september 1938 i Paris i Frankrike, medan meisterskapen for kvinner fann stad helga 17.-18 september 1938 i Wien i Nazi-Tyskland. Det var den fyrste europameisterskapen der kvinner deltok.

I kvinnene sitt EM sette italienske Claudia Testoni verdsrekord på 80 meter hekk med 11,6 sekundar, medan briten Don Finlay i Paris sette europarekord på 110 meter hekk med 14,3 sekundar. 3000 meter hinder stod på EM-programmet for fyrste gong.

Noreg stilte med seks deltakarar i Paris. Kappgjengaren Edgar Bruun gjekk inn til bronsemedalje, medan Erik Stai var nummer fem i høgdetevlinga. Elles vart Reidar Sørlie nr 8 i diskoskast, Odd Rasdal nr 9 på 5000 m, Erik Sjøvall vart utslått i semifinalane på 100 meter, og Per Riis utslått i forsøka på 400 m hekk. I kvinnemeisterskapen i Wien deltok fire norske kvinner i sprintøvingane. Dei kom på femte- og sisteplass på stafetten. Siegfrid Sivertsen vart elles utslått i semifinalane på 100 m, medan Ella Undli og Aashild Brandvold rauk ut i forsøka på 100 m, og Solveig Toms det same på 200 m.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5000 m

10 000 m

Maraton

50 km kappgang

110 m hekk

400 m hekk

3000 m hinder

4 × 100 m stafett

4 × 400 m stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spydkast

Tikamp 
Poeng etter 1934-tabell

Kvinner

100 m

200 m

80 m hekk

4 × 100 m stafett

Høgdehopp 

Tyske Dora Ratjen vann tevlinga på ny verdsrekord 1,70 meter. Då det vart slått fast at Ratjen var ein mann, vart han fråteken meistertittelen.

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spydkast

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Europameisterschaften 1938» frå ,  den 7. juli 2016.  
 
friidrett.no

1938
Sport i 1938
Paris
Wien
Svein Indrelid

Svein Oddvar Indrelid () er ein norsk arkeolog fødd  i Aurland. Han har magistergrad i nordisk arkeologi frå 1971, vart dr.philos. i 1986, og tilsett som professor i arkeologi ved Universitetet i Bergen og ved Bergen Museum. Han tok del i Hardangerviddaprosjektet for tverrvitenskapelig kulturforskning med arkeologiske utgravingar på Hardangervidda utover på 1970-talet og framover, med utgravingar på Sumtangen i Finsbergvatnet, og var prosjektleiar for prosjektet Reinsdyr og reinsdyrfangst på Hardangervidda i jernalder og middelalder.

I dei seinare åra har Svein Indrelid òg arbeidd med utgravingar i Russland i samarbeid med arkeolog og geolog John Inge Svendsen.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane

Fotnotar

Norske arkeologiprofessorar
Norske arkeologar
Forfattarar frå Aurland
Norske sakprosaforfattarar
Pulkovo-observatoriet

Pulkovo-observatoriet er eit observatorium sør for St. Petersburg i Russland. Det vart grunnlagt i 1839 av Friedrich Georg Wilhelm von Struve. Fram til andre verdskrigen var dette eit av dei fremste observatoria innan posisjonsastronomi, dobbeltstjerneastronomi og spektroskopi. Under åtaket på Leningrad i 1941 vart observatoriet lagt i ruinar, men er seinare bygd opp att, og nyopninga fann stad i 1954. Det nye Pulkovo-observatoriet, som er eit av dei største i verda, held fram gamle tradisjonar, men arbeidsfeltet er blitt utvida med radioastronomi, solforsking og mykje meir.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Historie om observatorium (russisk)
Offisiell nettstad

Byggverk ferdigstilte i 1839
Skipingar i 1839
Astronomiske observatorium i Russland
Det russiske vitskapsakademiet
Verdsarv i Russland
Museum i St. Petersburg
Punktspreiingsfunksjon

Punktspreiingsfunksjon (forkorta PSF) er ein funksjon som skildrar avbildinga av ei punktkjelde i eit optisk system, til dømes avbildinga av ei stjerne.

Kjelder
Stabell, Rolf. (14. februar 2009). Punktspredningsfunksjon. I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/punktspredningsfunksjon.

Optikk
oftalmologi
Frank Lebœuf

Frank Alain James Lebœuf () er ein fransk tidlegare fotballspelar frå Marseille, som vart verdsmeister under fotball-VM 1998 og europameister i 2000.

Lebœuf fekk si fyrste proff-kontrakt med Stade Lavollois i 1988. Vinteren 1991 vart han overført til RC Strasbourg, ein konkurrent i 2. divisjon. Frå hausten 1992 deltok klubben i 1. divisjon, som i 1995 nådde cupfinalen, der vart tap 0-1 mot Paris Saint-Germain. Sommaren 1996 gjekk ferda til England og fem års spel for Chelsea FC. Med London-klubben vann han FA-cupen to gongar, UEFA-cupen 1998 og den engelske ligacupen same året. Etter to år, 2001-03, i Olympique Marseille avslutta han 2003-05 med spel i Qatar. Han vart kjend som ein dyktig frispark- og straffeskytar.

Lebœuf debuterte på det franske fotballandslaget 22. juli 1995. Då var han innbytar i kampen mellom Noreg og Frankrike på Ullevaal stadion i Oslo, eit mållaust oppgjer framfor 12 030 tilskodarar. Han var med i troppane til fotball-EM 1996 og 2000, og verdsmeisterskapane 1998 og 2002. I alle desse fire meisterskapane sat han stort sett på reservebenken. Også under VM i fotball 1998 på fransk grunn var han for det meste innbytar, men fekk spele finalen då Laurent Blanc måtte stå over kampen. Han spelte sin 50. landskamp då Frankrike og Uruguay spelte 0-0 under VM i fotball 2002. Han skåra fire landslagsmål.

Merittar
Verdsmeister 1998 med Frankrike
Europameister 2000 med Frankrike
Finalist i den franske cupen: 1995 med RC Strasbourg
Vinnar av FA-cupen: 1997 og 2000 med Chelsea FC
Vinnar av UEFA-cupen: 1998 med Chelsea FC
Vinnar av den engelske ligacupen: 1998 med Chelsea FC
Seriemeister i Qatar: 2004 med Al-Sadd

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frank Lebœuf» frå ,  den 7. juli 2016.  
 
http://eu-football.info/_player.php?id=11944 eu-football

Franske fotballspelarar
Chelsea-spelarar
Strasbourg-spelarar
Marseille-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-EM 2000
Spelarar i Fotball-VM 2002
Sumtangen

Sumtangen er eit område på stranda av Finnsbergvatnet søraust for Hardangerjøkulen på Hardangervidda, om lag 1190 meter over havet. Her har store reinsdyrflokkar symja over vatnet årleg i uminnelege tider, slik det synar seg av spor etter jegerar og leivningar etter reinslakting på denne staden frå steinalderen og framover mot våre tider. På Sumtangen ligg det dungar av gamalt bein av reinsdyr mellom 7 300 år gamle tufter etter bustader, tufter etter bustader frå yngre steinalder, frå bronsealderen og frå jarnalderen, og ruinar av steinbuer frå mellomalderen.

Det har til tider gått føre seg masseslakting av reinsdyr ved at reinsdyrflokken har vorte styrt mot vatnet, jaga utpå og drepe av jegerar i båtar. Kan hende har jegerane slege dyra i hel i vatnet, eller drege dei levande på land etter gevira for å avlive dei der, då det ikkje er funne pil- eller spydspissar på botn av vatnet under granskingar som marinarkeologar («undervassarkeologar») har gjort.

Litteratur
snl:no: Sumtangen
Svein Indrelid. 2014. Oppdagelser på Hardangervidda. Kvinnherad: Forlaget Nord 4. Sumtangen er nemnt fleire stader, sjå særleg sidene 184-192  ISBN 978-82-7326-108-3

Arkeologiske funn i Noreg
Hardangervidda
Quadrantidane

Quadrantidane er ein meteorsverm som når maksimum kring 3. januar med ein meteorhyppigheit på kring 35 per time. Svermen varer i kring tre dagar.

Kjelder

Meteorsvermar
Bjørnepassaren
Januarhendingar
Onsala rymdobservatorium

Onsala rymdobservatorium, tidlegare kalla Råö rymdobservatorium, er det første radioastronomiske observatoriet i Sverige. Det vart grunnlagd i 1949 og ligg i Hallands län på Onsala-halvøya sør for Göteborg, og vert drive som eit nasjonalt observatorium av Chalmers tekniska högskola. Dei største instrumenta er eit 25 m teleskop (ferdig 1964) og eit 20 m teleskop (ferdig 1976) for observasjonar på millimeterbølgjer. Frå 1988 driv observatoriet òg eit 15 m teleskop ved ESO i Chile.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Radioteleskop
Astronomiske observatorium i Sverige
Vitskap og teknologi i Sverige
Byggverk ferdigstilte i 1949
1949 i Sverige
Skipingar i 1949
Bodo Illgner

Bodo Illgner () er ein tysk tidlegare fotballspelar, fødd i Koblenz. Han vart verdsmeister med Vest-Tyskland i 1990 og fekk EM-sølv 1992 med Tyskland. I 1998 vakta han målet til Real Madrid då klubben vann Meisterligaen 1998.

Illgner seriedebuterte på FC Köln i januar 1986 og var fyrstekeeper for laget frå 1987/88-sesongen. I hans tid som målvakt vart Köln nummer to i Bundesliga 1989 og 1990, og i 1991 tapte laget den nasjonale cupfinalen mot Werder Bremen etter straffesparktevling. I august 1996 vart Illgner overført til den spanske storklubben Real Madrid. Der var han fast fyrstekeeper fram til hausten 1999, då Iker Casillas erobra målvaktsplassen. Illgner la opp i 2001, etter to år på innbytarbenken.

Illgner landslagsdebuterte i september 1987, og var med i EM-troppen i 1988. Frå 1989 var han det opplagde fyrstevalet i mål for den vesttyske landslagssjefen. 23-år gammal opplevde Illgner høgdepunktet på fotballbana då Vest-Tyskland vann finalen i verdsmeisterskapen 1990 med 1-0 over Argentina. Dermed vart Illgner den fyrste målvakta som heldt buret reint i ein VM-finale. Han vakta også målet då Tyskland tapte 0-2 mot Danmark i finalen under fotball-EM 1992 i Sverige. I 1994 var Illgner tysk landslagsmålvakt i sitt tredje rake meisterskap, VM i fotball 1994 i USA. Han drog av seg den tyske landslagstrøya for siste gong etter det vart tap mot Bulgaria i kvartfinalen. Illgner fekk i alt 54 landskampar frå 1987 til 1994.

Merittar
Verdsmeister: 1990 med Vest-Tyskland
EM-sølv: 1992 med Tyskland
Meisterligavinnar: 1998 med Real Madrid
Spansk serievinnar: 1997 med Real Madrid
Finalist i den vesttyske cupen: 1991 med FC Köln

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bodo Illgner» frå ,  den 7. juli 2016.  
 
Eu-football

Tyske fotballspelarar
Vesttyske fotballspelarar
Köln-spelarar
Real Madrid-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1988
Spelarar i Fotball-VM 1990
Spelarar i Fotball-EM 1992
Spelarar i Fotball-VM 1994
Radarastronomi

Radarastronomi er ei grein innan radioastronomien der ein observerer nærliggande himmellekamar med å sende ut mikrobølgjer som reflekterer frå måler og så analyserer ein refleksjonane. 

Radarastronomi skil seg frå radioastronomi ved at radioastronomien er ein passiv observasjon medan radarastronomi er ein aktiv observasjon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Radar astronomy» frå ,  den 7. juli 2016. 
 

Observasjonsastronomi
Radar
Radialsnøggleik

Radialsnøggleik er snøggleiken til ein himmellekam i retninga til synslinja. I følgje dopplereffekten vert linjene i spektrumet forskyvde mot raudt om avstanden til lyskjelda aukar (positiv radialsnøggleik), og mot fiolett om han minkar (negativ radialsnøggleik). 

Radialsnøggleiken vert gjeven i forhold til sola, og målingane må derfor korrigerast for jordrørsla. Kring 60 % av stjernene har radialsnøggleik mellom 0 og ±20 km/s.

Sjå òg
Eigenrørsle

Kjelder

Astrometri
Radiasjonspunkt

Radiasjonspunkt, radiant eller utstrålingspunkt er eit punkt på himmelkula der ein meteorsverm verkar å stråle ut frå. Dette er eit perspektivisk fenomen sidan meteoridaneflyttar seg i særs nær parallelle banar.

Kjelder

Meteorsvermar
T.E. Hulme

Thomas Ernest Hulme () var ein engelsk forfattar og kritikar. Saman med forfattarar som Ezra Pound og Hilda Doolittle blir han rekna som ein av grunnleggjarane av imagismen, og trass i ein stutt forfattarskap blir han rekna som ein viktig føregangsmann for utviklinga av modernismen utetter på 1900-talet.

Hulme studerte ved Universitetet i Cambridge, men vart utvist frå skulen grunna dårleg oppførsel i 1904. Sidan levde han mesteparten av tida i London, kvar han livnærde seg ved å omsetje verka til filosofar som Henri Bergson og Georges Sorel, medan han samstundes var med å tufte imagist-rørsla. Fire av dikta hans vart publiserte i tidsskriftet New Age  i 1912, og vart seinare utgjeven i Ezra Pound si diktsamling Ripostes seinare same året. Under krigen kjempa Hulme ved vestfronten, og før han fall i 1917 forsvarte han militarismen og gjekk til åtak på pasifismen til Bertrand Russell.

Hulme stilte seg i opposisjon til den vesterlandske humanismen slik denne hadde ovra seg sidan renessansen, og såg mennesket som ein skapnad avgrensa i evner, fanga i ein absurd eksistensiell situasjon. Han var også skeptisk til romantikken, og gjekk til åtak på romantikarane: «Det er for slapt å se et dikt som dikt, hvis det piper eller jamrer over ett eller annet. [...] De innser ikke at presis beskrivelse er et legitimt anliggende for et dikt. Vers er for dem å legge frem følelser organisert omkring ordet "uendelig"». Sjølv søkte han mot ein «hard og tørr» poesi, som etter hans død kom til å påverke mange av modernistane på 1920-talet. Han var elles ein tilhengjar av moderne kunstnarar som Wyndham Lewis og Pablo Picasso.

Hulme gav ut lite av skriftene sine medan han levde, men ideane hans fekk merksemd då den nære venen Herbert Read gav ut nokre av manuskripta og dei fragmentariske essaya hans under tittelen Speculations i 1924. I samtida vart han gjerne rekna som ein stor tenkjar, medan den seinare mottakinga har vore meir lunken.

Kjelder

Fotnotar 

Engelskspråklege forfattarar
Engelske forfattarar
Folk frå Endon
Jenny Ødven Snildal

Jenny Ødven Snildal () er ein norsk forfattar og kyrkjeverje. Ho er fødd i Gloppen og busett i Naustdal. Snildal skriv forteljingar for barn og unge, mykje av dette er prenta i barnebladet Blåveisen. Ho har skrive fleire barnebøker og er omsett til svensk og dansk. Snildal fekk Emmaus-prisen for den første boka.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift og bøker - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 

Norske barnebokforfattarar
Forfattarar frå Gloppen
Forfattarar frå Naustdal
Bilverkstad

Bilverkstad er ein verkstad som har spesialisert seg på å gjere reparasjons-, vedlikehalds-, ombyggings-, oppbyggings- og påbyggingsarbeid på motorkøyretøy som bilar og liknande. I fleire land kan offentleg godkjende bilverkstader òg utføra teknisk kontroll av køyretøy på vegner av styresmaktene, som til dømes periodisk køyretøykontroll.

Noreg
I Noreg vert det kravd offentleg løve for å kunne drive slik verksemd når det gjeld arbeid som har å gjere med bremseinnretning, styreinnretning, berekonstruksjon, drivverk, hjuloppheng, hjulutrustning, motor, drivstoffopplegg og elektriske opplegg, medrekna lysutstyr, på bil, to- og trehjuls motorvogn, traktor og motorreiskap som er konstruert for fart på 50 kilometer i timen eller meir, og tilhengar med brems til slike køyretøy. Det er fastsett spesifiserte krav til utstyr, lokale og kunnig mannskap.

Bakgrunnsstoff
Føresegner om bilverkstader

Verkstader
Motorkøyretøy
Bilvedlikehald
Køyretøyvedlikehald
Radioastronomi

Radioastronomi er ein del av astronomien som omfattar studiet av radiobølgjer frå verdsrommet og undersøkinga av himmellekamar ved hjelp av radar. 

Det vart først oppdaga radiobølgjer frå ein himmellekam i 1930-åra, då Karl Jansky observerte stråling frå Mjølkevegen. Seinare observasjonar har identifisert mange kjelder til radiostråling, mellom anna stjerner og galaksar, i tillegg til heilt nye klassar av lekamar, som radiogalaksar, kvasarar, pulsarar og maserar. Oppdaginga av kosmisk bakgrunnsstråling vert rekna som bevis for Big Bang-teorien, og vart gjort gjennom radioastronomi.

Radioastronomi vert utført med radioantenner kalla radioteleskop, som anten er nytta aleine, eller knytte saman med teknikkar som radio-interferometri og apertursyntese. Interferometri gjer at ein får høg vinkeloppløysing, sidan oppløysinga til eit interferometer vert avgjort av avstanden mellom komponentane og ikkje storleiken til komponentane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Radio astronomy» frå ,  den 8. juli 2016. 
  

 
Observasjonsastronomi
Astronomisk avbilding