alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Thomas Cove

Thomas Cove er ei vik sør for Haigh Point på Danco Coast. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), 1956-57. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1985 etter Joan Ena Thomas, ein personleg assistent for sekretæren i UK-APC, Polar Regions Section, Foreign and Commonwealth Office frå 1948-62.

Viker i Graham Land
Danco Coast
Thomson Cove

Thomson Cove er ei vik som ligg like nord for Etiennefjorden i Flandres Bay, langs vestkysten av Graham Land. Ho vart først kartlagd og namngjeven «Baie Thomson» av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot, 1903–05, etter Gaston-Arnold-Marie Thomson (1848–1932), ein fransk politikar som var marineminster i 1905.

Viker i Graham Land
Danco Coast
Blechnum discolor

Blechnum discolor ('kronebregne', maori kiokio) er ei art bregnar i bjønnkamfamilien. Denne arten er endemisk på New Zealand. Som opplyst hos C. Michael Hogan veks denne arten i ei rekkje skogssamfunn på mange ulike stadar på New Zealand, og er stundom ein dominerande plante i underskogen.

Sporane vert danna på spesialiserte bregneblad. Desse er meir oppreiste, med ein mørk og vissen utsjånad.

Sjå òg 
 Astelia trinervia
 Blechnum filiforme
 Blechnum fluviatile

Kjelder

 Referansar 

Bibliografi
 C. Michael Hogan. 2009. Crown Fern: Blechnum discolor, Globaltwitcher.com, ed. N. Stromberg
 Primitive Plants. 2009. True Ferns

Denne artikkelen bygger på «Blechnum discolor» frå ,  den 23. november 2012.  

Bregnar
Bjønnkamfamilien
Planteliv på New Zealand
Unwin Cove

Unwin Cove er ei vik like søraust for Toro Point på Trinityhalvøya. Vika vart kartlagd av Den chilenske antarktisekspedisjonen, 1947–48, som namngav ho etter løytnant Tomas Unwin Lambie, ein marineoffiser på denne ekspedisjon og skipskaptein i 1949-50 og 1950-51,

Viker i Graham Land
Geografi på Trinityhalvøya
Bukhta Akkuratnaja

Bukhta Akkuratnaja er ei lita vik 5 km aust-søraust for Nadeždyhalvøya, på nordsida av Vassfjellet i Dronning Maud Land. Ho vart først fotografert frå lufta av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen, 1938–39. Ho vart kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og namngjeven av dei (Akkuratvika).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bukhta Akkuratnaja» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Viker i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Dokkene

Dokkene er to viker like nordvest for Hamna på vestsida av Langhovde, langs austkysten av Lützow-Holmbukta. Dei vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og gjeven det skildrande namnet Dokkene.

Kjelder 

Viker i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Fukuro-ura

Fukuro-ura er ei vik, 1 nautisk mil sørvest for Langskallane, på Langhovde langs kysten av Dronning Maud Land i Antarktis. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62. Namnet Fukuro-ura (Hukuro Ura), tyder «taskevika», og vart godkjend av hovudkvarteret til JARE i 1972.

Kjelder

Viker i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Håhellerskarvet

Håhellerskarvet er eit breitt, delvis isdekt fjell mellom Austre Skorvebreen og Lundebreen i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis. Fjellet har ei høgd på 2910 meter over havet

Andre nærliggande geografiske detaljar er: 
Håhelleren (), ei heller på nordsida av Håhellerskarvet.
Håhelleregga (), ein fjellrygg like nord for Håhellerskarvet.
Håhellerbotnen (), ein stor dalbotn på austsida av Håhelleregga.
Jøkulkyrkja (, ein brei, isdekt fjelltopp like aust for Lundebreen.

Alle desse vart kartlagde frå landmålingar og flyfoto under Den sjette norske antarktisekspedisjonen (1956–60).

Kjelder

Dalbotnar i Dronning Maud Land
Fjell i Dronning Maud Land
Ryggar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Jurpollen

Jurpollen er ei vik på nordsida av Aust-Ongul. Ho vart først kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37 og namnet vart foreslått av Hansen i 1946. Ho vart kartlagd av Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957, og av dei kalla Kitano-ura (Nordvika). 

Viker i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Langpollen

Langpollen er ei lang, smal vik nordvest på Skarvsnes på austsida av Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37 og namngjeven av dei.

Kjelder

Viker i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Mizukuguri Ura

Mizukuguriura er ei vik på austsida av Lützow-Holmbukta i Dronning Maud Land. Ho ligg på vestsida av Langhovde 1 km vest for Langskallane. Det vart dykka her under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE) i februar 1968 og namnet «Mizukuguri Ura» (Dykkevika) vart gjeven av JARE i 1972.

Kjelder

Viker i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Nishino-ura

Nishino-ura er ei vik på vestsida av Aust-Ongul. Ho vart først kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart kartlagd av Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957, og av dei kalla Nishino-ura (Vestvika).

Kjelder

Viker i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Osen i Dronning Maud Land

Osen er ei innsjøliknande vik nord på Skarvsnes med opning mot Byvågen ved austsida av Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37 og namngjeven av dei.

Kjelder

Viker i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Takanobu Okabe

Takanobu Okabe () er ein japansk skihoppar frå Shimokawa på Hokkaido. Han vart verdmeister i normalbakken i 1995 og vart olympisk meister med Japans firemannslag i laghopping under vinter-OL 1998.

Aktiv
Okabe debuterte i verdscupen i Sapporo 16. desember 1989, men fekk ikkje verdscuppoeng før i 1993. Han deltok i 1993 i VM i Falun, der han vart best i storbakken med ein tolvteplass. På tampen av 1993-sesongen kunne han for fyrste gong klive opp på verdscup-pallen då han vart nummer to i storbakken på Lillehammer, berre Espen Bredesen var betre.

I OL-året 1994 var Okabe tilbake på Lillehammer, der han var han med på det japanske laget som tok sølv i laghoppinga. Under VM 1995 i Thunder Bay vart Okabe verdsmeister i normalbakken, med nesten ti poengs margin til landsmannen Hiroya Saitō som tok sølv. Seinare i verdsmeisterskapen fekk både Okabe og Saitō kvar sin bronsemedalje i lagtevlinga.

Okabe vann i 1997 ein ny sølvmedalje i laghopping med det japanske laget under VM i Trondheim. Omframt Okabe bestod laget av Hiroya Saitō, Masahiko Harada og Kazuyoshi Funaki. Året etter, under OL 1998 i Nagano tok dei same fire hopparane OL-gull for Japan i lagtevlinga. Okabe vart nummer seks i storbakkerennet under olympiaden.

Okabe gjekk til topps i fem individuelle renn i verdscupen. Den fyrste verdscupsigeren oppnådde han 7. desember 1996 i finske Kuusamo. Dei fleste sigrane kom i skiflygingsrenn; i 1997 vann han i Vikersund og Planica, og året deretter i Bad Mitterndorf (Kulm). Samanlagt i verdscupen vart han som best nummer fire i sesongen 1996/97. 10. mars 2009 vart Okabe historisk då han som 38-åring vann eit verdenscuprenn i Kuopio i Finland. Han vart då den eldste vinnaren av eit verdscuprenn. Sigeren kom elleve år etter hans førre verdscupsiger.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Takanobu Okabe» frå ,  den 23. november 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Takanobu Okabe» frå ,  den 23. november 2012.

Bakgrunnsstoff

Japanske skihopparar
Olympiske meistrar for Japan
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2006
Zaliv Ozjidanija

Zaliv Ozjidanija er ei vik 1 km aust for Tjulenijodden på nordsida av Vassfjellet i Dronning Maud Land. Nadeždyhalvøya ligg like utanfor vika. Ho vart kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og namngjeven (Forventingsvika) av dei.

Kjelder

Viker i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Torinosu Wan

Torinosu-wan er ei smal vik i den austlege delen av Lützow-Holmbukta. Ho ligg på vestsida av Skarvsnes 1,5 nautiske mil (2,8 km) vest for Suribachi Yama, på kysten av Dronning Maud Land. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957-62. Namnet (Fuglereirvika) vart gjeven av JARE i 1973.

Viker i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Ardley Cove

Ardley Cove er ei vik som ligg nord for Ardley Island i Maxwell Bay på King George Island. Ho vart kalla Caleta Ardley av ein argentinsk ekspedisjon (kring 1957) fordi ho ligg nær Ardley Island.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ardley Cove» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Viker på King George Island
Arnold Cove

Arnold Cove er ei vik langs vestenden av McMurdo Sound mellom Gneiss Point og Marble Point i Victoria Land. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Charles L. Arnold, som leia eit lag ingeniørar frå US Antarctic Research Program som gjorde testar ved Marble Point, McMurdo Station og Williams Field sommaren 1971–72.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arnold Cove» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Viker i Victoria Land
Scott Coast
Atlas Cove

Atlas Cove er ei vik på nordkysten av Heardøya sør i Indiahavet, og ligg mellom Laurens Peninsula og Rogers Head. Ho vart namngjeven av amerikanske selfangarar etter ein av skonnertane som gjekk i land på Heardøya i 1855. Namnet finst på eit kart av den britiske ekspedisjonen under Nares, som vitja øya med HMS «Challenger» i 1874 og skreiv då ned dette namnet som var i bruk av selfangarane.

Frå 1947 til 1955 låg det ein forskingsleir ved Atlas Cove. I 1969 var amerikanske forskarar igjen ved vika. Busetnaden vart i 1971 utvida av franske forskarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Atlas Cove» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Kart over Atlas Cove og nordvestkysten av Heardøya
 Kart over Heard- og McDonaldøyane, inkludert vika 

Bukter på Heard- og McDonaldøyane
Bainmedart Cove

Bainmedart Cove er ei vik aust i Radok Lake i Prince Charles Mountains. Vika fører inn til det smale Pagodroma Gorge som går mellom Radok Lake og Beaver Lake. Namnet er sett saman av namna til C. Bain, A. Medvecky og J. Dart, som var ein månad ved vika for å studere geologien i innsjøane under Australian National Antarctic Research Expeditions i Prince Charles Mountains i januar–februar 1969.

Kjelder 

Viker i Antarktis
Geografi i Mac. Robertson Land
Bednarz Cove

Bednarz Cove er ei vik på sørsida av Mitchell Peninsula på Budd Coast. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter sjefselektrikaren Donald F. Bednarz i U.S. Navy som var ved Wilkes Station i 1958.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bednarz Cove» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Viker i Wilkes Land
Bleue Cove

Bleue Cove er ei vik som ligg like aust for Cape Margerie. Ho vart kartlagd og namngjeven i 1950 av Den franske antarktisekspedisjonen, namnet, Blåvika, skildrar fargen på vatnet i vika.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bleue Cove» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Viker i Adélie Land
Blunt Cove

Blunt Cove er ei vik heilt sørvest i Vincennes Bay. Ho vart først kartlagd i 1955 av G.D. Blodgett frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1947), Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Simon F. Blunt, ein sjøkadett på sluppen «Vincennes» under US Exploring Expedition (1838–42) under løytnant Charles Wilkes.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blunt Cove» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Viker i Wilkes Land
Caliper Cove

Caliper Cove er ei rund, isdekt vik i Lady Newnes Bay, mellom endane av Wyldebreen og Suterbreen langs kysten av Victoria Land. Forma til vika og nesa ser frå lufta ut som eit klavemål (caliper på engelsk) og fekk dette namnet av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1966.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Caliper Cove» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Viker i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Caloplaca Cove

Caloplaca Cove er ei vik mellom Rethval Point og Pantomime Point på austkysten av Signy Island. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee fordi det var mykje lav av arten oransjelav (Caloplaca) på berga kring vika.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Caloplaca Cove» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Viker i Sør-Orknøyane
Cave Bay

Cave Bay er ei vik som har oppstått frå eit erodert, utdøydd vulkankrater på vestsida av Heardøya mellom West Bay og South West Bay. På nordsida ligg Mount Andree. Vika vart grovt kartlagd av amerikanske selfangarar i perioden 1860–70. Ho vart meir nøyaktig kartlagd og først namngjeven på eit geologisk skissekart i 1929 under British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition under Douglas Mawson.

Kjelder 

Bukter på Heard- og McDonaldøyane
Dokk

Dokk (frå nederlandsk dok) er eit anlegg eller ei innretning der ein kan føre skip og liknande heilt opp av vatnet for å gjere reparasjonar, ettersyn, botnskraping og maling av dei delane av skipet som elles er under vatn. Det er to hovudtypar av dokkar, tørrdokk og flytedokk. Ein tørrdokk er eit utgreve basseng på land med botn djupare enn sjøoverflata utanfor, slik at skipet kan segle gjennom ein port inn i den vatnfylte dokka. Deretter vert porten lukka attom skipet, vatnet pumpa ut, så skipet vert ståande på botn og støtta opp, og arbeidet på skipet kan taka til. Ein flytedokk er ei plattform utstyrt med vasstankar i botn og veggar og plassert flytande i sjøen. Tankane vert fylt med så mykje vatn at dokken søkk langt nok ned i sjøen til at skipet kan segle inn på plattforma. Deretter vert plattforma heva ved at tankane tømmast for vatn, slik at heile skipet står høgare enn vassflata utanfor, og arbeidet kan gjerast.

I tillegg vert nemninga dokk òg nytta om hamner som kan stengjast av mot sjøen utanfor med ein vasstett port for å halde vasstanden i hamnebassenget på eit etter måten konstant nivå i område med stor tidvasskilnad. Såleis kan skipa verte fortøyd, lossa og lasta utan å verte påverka av vekslingane mellom flo og fjøre, som på sine stader kan vere på fleire meter. I slik hamner vil det vanlegvis berre vere mogleg å segle inn og ut på dei tidene av døgeret då det er flo sjø.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
 dokk – anlegg for tørrsetting av skip i Store norske leksikon. 

Skipsterminologi
Skipsverft
Skipskonstruksjon
Vassbygging
Kystbyggverk
Samferdselsbyggverk
Nederlandske ord og uttrykk
Hiroya Saitō

Hiroya Saitō () er ein japansk, tidlegare skihoppar frå Yoichi på Hokkaido. Han vart olympiameister med Japans firemannslag under vinter-OL 1998 på heimebane i Nagano. I 1995 vann han VM-sølv i normalbakken i Thunder Bay i Canada.

Aktiv
Saitō debuterte i verdscupen i Sapporo den 14. desember 1991. Fyrst vinteren 1995 hevda han seg mellom dei beste i verda. I januar 1995 kom han på sjetteplass i normalbakken i eit verdscuprenn Sapporo. Dette sikra han plass i den japanske troppen til VM 1995. Der tok Saitō svært overraskande sølvmedaljen i normalbakken, berre slått av lagkameraten Takanobu Okabe. Seinare i meisterskapen var Saitō var med på å ta bronsemedaljen for Japan i laghoppinga.

Dei tre vintrane 1996, 1997 og 1998 høyrde Saitō med i verdseliten i skihopping. Han vart nummer åtte i den totale verdscupen for 1995/96, dei to neste sesongane kom han begge gongane på femteplass. Saitō vann sin fyrste siger i eit verdscuprenn i Chamonix i desember 1995, den andre og siste vann han sesongen etter, i tyske Willingen.

Under VM 1997 i Trondheim tok Saitō si tredje VM-medalje, igjen i laghopp. Saman med Takanobu Okabe, Masahiko Harada og Kazuyoshi Funaki vart det sølv i storbakken i Granåsen. Dei same fire hopparane sikra året etter japansk OL-gull i lagtevlinga under OL 1998 i Nagano, der Japan vann med vel 35 poeng over sølvlaget Tyskland.

Verdcupsigrar

Saitō la opp i 2003.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hiroya Saitō» frå ,  den 23. november 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Hiroya Saitō» frå ,  den 23. november 2012.

Bakgrunnsstoff

Japanske skihopparar
Olympiske meistrar for Japan
Deltakarar under vinter-OL 1998
HMS «Challenger» (1858)

HMS «Challenger» var ein dampdriven korvett i Pearl-klassen i Royal Navy (den britiske marinen). Det vart sjøsett 13. februar 1858 ved Woolwich Dockyard. «Challenger» var flaggskipet til Australia Station mellom 1866 og 1870.

Skipet vart bestilt som eit skuleskip for den britiske kystvakta og Royal Naval Reserve ved Harwich i juli 1876.

Som ein del av North America and West Indies Station tok «Challenger» i 1862 del i operasjonane mot Mexico, inkludert okkupasjonen av Vera Cruz. Det vart flaggskipet til Australia Station i 1866 og i 1868 vart det gjort straffeoperasjonar mot somme folk på Fiji for å hemne mordet på ein misjonær og somme av hjelparane hans. Skipet drog ut frå Australian Station seint i 1870.

«Challenger» vart vald ut til å utføre den første globale marine forskingsekspedisjonen, Challenger-ekspedisjonen. For å kunne gjere sondemålignar i djupna måtte alle utanom to av kanonane på skipet fjernast og rundholtane måtte gjerast kortare for å gje meir plass. Laboratorium, ekstra lugarar og ein spesialbygd dreggdekk vart bygt. Skipet vart lasta med glaskolbar, alkohol for bevaring av prøvane, mikroskop og kjemiske apparat, trål og dregg, termometer og vassprøveflasker, sondelodd og utstyr for å hente opp sediment frå havbotnen, og store mengder tau for å heise utstyret ned i havdjupna. I alt hadde skipet med 291 km med italiensk hamp. 

«Challenger» hadde eit mannskap på 243 offiserar, vitskapsfolk og mannskap på reisa som var på . 

Trass i suksessen med Challenger-ekspedisjonen, leid «Challenger» ein skamleg lagnad. Skipet vart seld til Chatham Dockyards i 1878 og vart verande i reserve fram til 1883, då det vart ombygd til losjiskip i River Medway. Her vart det verande til det vart seld til J. B. Garnham den 6. januar 1921 og hogd opp for koparbotnen i 1921. 

Berre gallionsfiguren er att frå skipet. Dette står på utstilling i foajeen til National Oceanography Centre i Southampton. Den amerikanske romferja «Challenger» vart kalla opp etter dette skipet.

Bilete

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «HMS Challenger (1858)» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Bastock, John (1988), Ships on the Au Station, Child & Associates Publishing Pty Ltd; Frenchs Forest, Australia. ISBN 0-86777-348-0

Bakgrunnsstoff

Skip frå 1858
Skip sluttsegla i 1921
Britiske korvettar
Britiske ekspedisjonsfartøy
Britiske forskingsskip
United States Exploring Expedition

United States Exploring Expedition var ein oppdagings- og kartleggingsekspedisjon i Stillehavet og landområda kring utført av USA frå 1838 til 1842. Opphavleg vart kommandør Thomas ap Catesby Jones utpeikt som øvstkommanderande. Reisa vart autorisert av Kongressen i 1836. Ekspedisjonen vert stundom kalla «U.S. Ex. Ex.» eller «Wilkes-ekspedisjonen» til ære for den neste utpeikte øvstkommenderande, løytnant Charles Wilkes. Ekspedisjonen var særs viktig i det aukande vitskapsmiljøet i USA, særleg innan det nye feltet oseanografi. I løpet av ekspedisjonen vart det væpna konfliktar med dei fastbuande på stillehavsøyane og både amerikanarar og dei innfødde mista menn i desse hendingane.

Skip
 USS «Vincennes», 780 tonn, 18 kanonar, korvett, flaggskip
 USS «Peacock», 650 tonn, 22 kanonar, korvett
 USS «Relief», 468 tonn, 7 kanonar, fullrigga skip
 USS «Porpoise», 230 tonn, 10 kanonar, brigg
 USS «Sea Gull», 110 tonn, 2 kanonar, skonnert
 USS «Flying Fish», 96 tonn, 2 kanonar, skonnert

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «United States Exploring Expedition» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The United States Exploring Expedition, 1838–1842 — from the Smithsonian Institution Libraries Digital Collections

Oseanografi
Vitskap og teknologi i USA
Stillehavet
U.S. Navy
USA-amerikanske militæroperasjonar
1838 i USA
1839 i Antarktis
Jordomseglarar
Stillehavsekspedisjonar
Globale ekspedisjonar
Oppdaginga av Nord-Amerika
USS «Vincennes» (1826)

USS «Vincennes» var ein korvett i United States Navy frå 1826 til 1865. I tenesta si patruljerte «Vincennes» Stillehavet, utforska Antarktis og deltok i ein blokade av Golfkysten under den amerikanske borgarkrigen. Skipet er kalla opp etter byen i slaget ved Vincennes under den amerikanske sjølvstendekrigen og var det første amerikanske krigsskipet som utførte ei jordomsegling under United States Exploring Expedition.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «USS Vincennes (1826)» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske korvettar
Ekspedisjonsfartøy
USA og Antarktis
Skip frå 1826
United States Exploring Expedition
Charles Wilkes

Charles Wilkes () var ein amerikansk sjøoffiser og oppdagar.

Wilkes vart i 1830 sjef for kart- og instrumentsamlinga i Washington, D.C., som han vidareutvikla til eit astronomisk institutt. I 1838 la han ut på ein ekspedisjon for å undersøkja Stillehavet og Sørishavet, og dessutan nordvestkysten av USA. Han kartla Samoa, undersøkte Fiji og segla 70 lengdegrader langs det antarktiske kontinentet, der han oppdaga det som seinare vart namngjeve Wilkes Land.

Etter heimkomsten i 1842 utarbeidde han skildringa A Narrative of the United States Exploring Expedition (seks bind, 1845; nytt opplag i fem bind, 1850). Han vart kaptein 1845 og tok til fange to av kommissærane til Sørstatane i 1861 til sjøs ved Bahamas, som akta å ta seg til Europa med eit britisk postskip. Han mottok takk frå Kongressen i USA for dette, trass i begge fanga vart frigjeve etter krav frå Storbritannia. Under den amerikanske borgarkrigen vart han forfremma til flaggkommandør (1862) og inntok blant anna City Point ved James River 28. august 1862. Han vart utnemnd til kontreamiral i 1866, same år som han tok avskjed.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charles Wilkes» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

USA-amerikanske admiralar
USA-amerikanske oppdagarar
Folk frå New York City
Oppdagarar på 1800-talet
Oppdagarar i Oseania
Oppdagarar i Stillehavet
Oppdagarar i Sørishavet
Oppdagarar i Sør-Amerika
USA-amerikanske oseanografar
USA-amerikanske antarktisfararar
Jordomseglarar
Folk på United States Exploring Expedition
Charcot Cove

Charcot Cove er ei vik på kysten av Victoria Land mellom Bruce Point og Cape Hickey. Ho vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, som kalla ho opp etter dr. Jean-Baptiste Charcot, ein kjend polfarar både i Arktis og Antarktis.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charcot Cove» frå ,  den 23. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Viker i Victoria Land
Scott Coast
Chinstrap Cove

Chinstrap Cove er ei vik 3 nautiske mil nordaust for Escarpada Point på nordvestkysten av Clarence Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet syner til den store kolonien med ringpingvinar (Pygosceler eintarcticus) som vart observert i vika av U.K. Joint Services Expedition i 1970–71.

Kjelder 

Viker på Sør-Shetlandsøyane
Crane Cove

Crane Cove er ei grunn vik mellom nordsida av Bailey Peninsula og ei øy utan namn lenger nord på Budd Coast. Vika har opning mot vest. Fleire låge skjer gjer at ein nesten kan gå tørrskodd frå Bailey Peninsula til øya. Desse skjera skil ho frå ei liknande vik litt lenger aust. Ho vart først kartlagd i februar 1957 av eit lag frå USS «Glacier». Namnet vart foreslått av løytnant Robert C. Newcomb, som var navigatør på «Glacier», etter elektrikaren Robert I. Crane i US Navy, som deltok under landmålinga.

Kjelder 

Viker i Wilkes Land
Drew Cove

Drew Cove er ei vik på vestsida av Mitchell Peninsula på Budd Coast. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter skipselektrikaren John W. Drew i U.S. Navy som var ved Wilkes Station i 1958.

Kjelder 

Viker i Wilkes Land