alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ny illustreret Tidende

Ny illustreret Tidende var eit norsk vekeblad som kom ut 1874–1890.

Bladet vart grunnlagt i 1874 av H.J. Jensen etter førebilete av det danske Illustreret Tidende frå 1859. I Sverige fanst også eit liknande blad, Ny Illustrerad Tidning (1865–1900). Gjennom åra var desse redaktørar for det norske bladet:
Kristian Anastas Winter-Hjelm 1874-1879 (han skreiv seinare namnet sitt Winterhjelm) 
Knud Claussen januar 1880
Henrik Jæger januar-juli 1880 
Jens B. Halvorsen juli 1880-februar 1883 
Constantius Flood februar 1883-januar 1886
Fredrik M. Wallem 1886-1890  

Bladet vart lagt ned i 1890.

Notar

Kjelder
 Salmonsens konversationsleksikon, 2. utg.,  bind XII, s. 234. København: J. H. Schultz, 1922.
 Norske tidsskrifter : bibliografi over periodiske skrifter i Norge inntil 1920  ved Projekt Runeberg

Norske aviser etter namn
Tidlegare norske aviser
Aviser skipa i 1874
Aviser nedlagde i 1890
1874 i Noreg
1890 i Noreg
Dyrskuet

Dyrskuet er ein fesjåfestival som blir halden første helga i september i Lyngdal. Han har tradisjonar tilbake til 1857, men har sidan då utvikla seg frå eit samlingspunkt for bøndene til eit arrangement for menneske av alle slag. Sjølv om framvising av dyr og livdyrauksjon er ein viktig del av dyrskuet kjem vel så mange for å handla eller gå på tivoli. 

Dyrskuet i Lyngdal tilhøyrer og blir drive av Ungdomslaget Lyngdølen, Lyngdal Raudekross, Lyngdal Skytterlag og Lyngdal Idrettslag.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dyrskuet» frå ,  den 27. august 2015.

Bakgrunnsstoff 
 

Kultur i Lyngdal
Festivalar i Noreg
Celaeno

Celaeno (Celeno eller 16 Tauri) er ei stjerne i stjernebiletet Tyren og eit medlem av den opne stjernehopen Pleiadane. Celaeno er blitt kalla «Den tapte Pleiaden» av Theon den yngre.

16 Tauri er ei blåkvit klasse B subkjempe med ein tilsynelatande storleiksklasse på +5,45. Han er kring SJEKK4,0 lysår frå jorda; omtrent same avstand som Pleiadane. Den interstellare ekstinksjonen til denne stjerna er relativt liten, med storleiksklasse 0,05. Den projiserte rotasjonssnøggleiken ved ekvator er 185 km/s. Ho har radius som er over fire gonger radien til sola og ein overflatetemperatur på 12 800 K.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Celaeno (star)» frå ,  den 27. august 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Tauri, 016
Tyren
Subkjemper klasse B
Pleiadane
Stjerner med eigennamn
Fylkesveg 24 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 24 (fleirtyding).

Fylkesveg 24 i Oppland går mellom Harestua gard og Harestua haldeplass i Lunner kommune. Fylkesvegen vart oppretta etter at persontrafikken på Gjøvikbanen vart flytta frå Harestua stasjon til Furumo (seinare Harestua) haldeplass desember 2012.

Kommunar og knutepunkt

 Harestua gard
 Gjøvikbanen
Endepunkt Harestua haldeplass

Kjelder

 Vegvesenets vegkart 
 Vegliste 2014 Oppland, revisjon 24. mars

Bakgrunnsstoff

 024
Vegar i Lunner
Anna Verouli

Anna Verouli () er ein gresk tidlegare spydkastar frå Kalava. Ho vart europameister under friidretts-EM 1982 i Aten. Midt på 1980-talet var Verouli utestengd frå friidretten i eitt år etter påvist dopingbruk.

Aktiv
Verouli passerte 60-metersgrensa i 1981-sesongen. Under europameisterskapen 1982 i Aten låg austtyske Antje Kempe i leiinga med 67,94 meter til femte omgangen. Då smelte Verouli til med 70,02 meter, ny personleg rekord. Med det kastet vann ho gullmedaljen framom Kempe og si eiga landskvinne Sofia Sakorafa på tredjeplass. Dei to medaljane var dei einaste medaljane som gjekk til vertslandet for meisterskapen.

Året etter, under VM i friidrett 1983 i Helsinki, vann også Tiina Lillak spydgull for vertslandet for meisterskapen. Bakom britiske Fatima Whitbread la Verouli beslag på tredjeplassen med eit bestekast på 65,72 meter, og tok dermed Hellas einaste medalje i den aller fyrste verdsmeisterskapen i friidrett.

Verouli forbetra den  personlege spydrekorden til 70,90 meter i 1983 og til 72,70 meter i 1984. Under dei olympiske leikane 1984 i Los Angeles rauk ho ut i kvalifiseringa, med knapp margin, og  ho testa positivt på dopingmiddelet nandrolon. Dermed vart ho diskvalifisert og deretter utestengd frå å tevle i 1985-sesongen.

I 1986 var Verouli tilbake på friidrettsbanen, og trass ho i at ho var aktiv til inn på 1990-talet, lukkast ho aldri sidan å blande seg inn i medaljestrid under dei store internasjonale meisterskapane. Hennar beste plassering var då åttandeplassen under  europameisterskapen 1990 i Split.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Gullmedalje – 70,02 m, framom Antje Kempe (67,94 m)
VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje – 65,72 m
OL 1984 i Los Angeles: (utslått i kvalifiseringa), diskvalifisert
EM 1986 i Stuttgart:  Nr 10 – 57,06 m
VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa (60,60 m -nr 13)
OL 1988 i Seoul: Utslått i kvalifiseringa (58,52 m -nr 19)
EM 1990 i Split: Nr 8 – 59,32 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 10 – 59,12 m
OL 1992 i Barcelona: Utslått i kvalifiseringa (56,96 m -nr 21)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anna Verouli» frå ,  den 27. august 2015.  
 

Greske friidrettsutøvarar
Spydkastarar
Deltakarar under sommar-OL 1984
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1992
Kulturalliansen

Kulturalliansen er namnet på eit kulturpolitisk samarbeid mellom organisasjonane Noregs Ungdomslag, Frilynt Norge, Norsk Amatørteaterforbund, Studieforbundet kultur og tradisjon og Norsk musikkråd. Alliansen blei oppretta våren 2015, i samband med at dei fem organisasjonane fann hadde eit felles ønskje om ein eigen paraplyorganisasjon for dei frivillige kulturorganisasjonane i Noreg. 

Kulturalliansen mottok i august 2015 ein million kroner frå Kulturdepartementet for å kartlegge og utgreie behovet for ein felles nasjonal møteplass for dei frivillige kulturorganisasjonane.

Arbeidet til kulturalliansen startar opp hausten 2015, der første milepålen er eit nasjonalt seminar for kulturorganisasjonane i oktober 2015.

Kjelder 

 Pressemelding frå Kulturdepartementet 28.08.2015
 Dagbladet 28.08.2015

Norsk kulturliv
Skipingar i 2015
Son Kystkultursenter

Son Kystkultursenter, som vart opna våren 1992, ligg på Glennetomta i sentrum av Son i Vestby kommune. Eit av hovudmåla for kystkultursenteret er å byggje opp ei representativ samling av søraust-norske trebåtar. Kystkultursenteret er ei avdeling under Oslofjordmuseet på Vollen i Asker, som er ei avdeling under Akershusmuseet.

På området som Kystkultursenteret i Son har til rådvelde, låg tidlegare Jac. M. Iversens båtbyggeri - Soon Baadbyggeri. Kystkultursenteret har mellom anna ein båtslipp og ei museumshamn der det ligg seglbåtar og motorbåtar frå fyrste del av 1900-talet. Til senteret høyrer òg ei restaurert smie frå det tidlegare båtbyggjeriet, der det mellom anna er utstillingslokale med skiftande utstillingar om livet og verksemda attmed Oslofjorden. Ein kopi av Soon Brandvæsens Sprøitehus, som var eit sprøytehus frå 1864,  og den gamle fiskarheimen «Jostushuset» frå ikring år 1700, høyrer likeeins med til Son Kystkultursenter.

Bakgrunnsstoff
 Om Son Kystkultursenter på Akershusmuseets internettsider
 Om Son Kystkultursenter på Vestby kommunes internettsider 

Museum i Viken
Kultur i Vestby
Friluftsmuseum i Noreg
Skipingar i 1992
Museum skipa i 1990-åra
1992 i Noreg
Byggverk i Vestby
Central Standard Time

Central Standard Time (CST) er ei tidssone som er sentrert om 90° vestleg lengdegrad. Han går gjennom USA og dekkjer dalføra langs Mississippielva, og delar av Canada, Mexico, Mellomm-Amerika, somme karibiske øyar, og delar av det Det austlege Stillehavet. Tida i denne sonen er seks timar bak universelltida  (UTC-6). Under sommartid er tidssona fem timar bak UTC-tida og vert då kalla Central Daylight Time.

Større byar med Central Standard Time

Acapulco i Guerrero
Aguascalientes i Aguascalientes
Amarillo i Texas
Antigua i Guatemala
Austin i Texas
Baton Rouge i Louisiana
Birmingham i Alabama
Bismarck i North Dakota
Bowling Green i Kentucky
Cedar Rapids i Iowa
Chicago i Illinois
 Comarca Lagunera (Torreón i Gómez Palacio i Lerdo)
Columbia i Missouri
Cuernavaca i Morelos
Dallas-Fort Worth i Texas
Des Moines i Iowa
Evansville i Indiana
Fargo i North Dakota
Fort Walton Beach i Florida
Gary i Indiana
Green Bay i Wisconsin
Guadalajara i Jalisco
Guatemala City i Guatemala
Houston i Texas
Huntsville i Alabama

Iowa City i Iowa
Iron Mountain i Michigan
Jackson i Mississippi
Kansas City i Missouri-Kansas
Lafayette i Louisiana
León i Guanajuato
Lincoln i Nebraska
Little Rock i Arkansas
Lubbock i Texas
Managua i Nicaragua
Memphis i Tennessee
Mérida i Yucatán
Mexico City
Midland/Odessa i Texas
Milwaukee i Wisconsin
Minneapolis-St. Paul i Minnesota
Mobile i Alabama
Monterrey i Nuevo León
Montgomery i Alabama
Nashville i Tennessee
New Orleans i Louisiana
Oklahoma City i Oklahoma

Omaha i Nebraska
Panama City i Florida
Pensacola i Florida
Peoria i Illinois
Puebla i Puebla
Quad Cities i Iowa/Illinois
Regina i Saskatchewan
Sioux Falls i South Dakota
St. Louis i Missouri
San Antonio i Texas
San José i Costa Rica
San Luis Potosí i San Luis Potosí
San Salvador i El Salvador
Santiago de Querétaro i Querétaro
Saskatoon i Saskatchewan
Shreveport–Bossier City i Louisiana
Springfield i Missouri
Tampico i Tamaulipas
Tegucigalpa i Honduras
Toluca i Estado de México
Tulsa i Oklahoma
Wichita i Kansas
Wichita Falls i Texas
Winnipeg i Manitoba
Zacatecas i Zacatecas

Rockford i Illinois
Normal i Illinois
Bloomington i Illinois
Champaign i Illinois
Topeka i Kansas
Madison i Wisconsin
Janesville i Wisconsin
Waukegan i Illinois
Kenosha i Wisconsin
Racine i Wisconsin
Hammond i Indiana
Torreon i Coahuila
Red Lake i Ontario
Grand Forks i North Dakota
Minot i North Dakota
Arlington i Texas
Joplin i Missouri
Thompson i Manitoba
Grand Rapids i Manitoba
Jackson i Tennessee
Clarksville i Tennessee
Cookeville i Tennessee
Wheaton i Illinois

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Central Time Zone» frå ,  den 28. august 2015.

Bakgrunnsstoff
 Kart over tidssoner i verda 

Tidssoner
Tid i Canada
Tid i Mexico
Tidssoner i USA
Son i Noreg

Son er ein tettbygd stad med hamn ved Oslofjorden sør i Vestby kommune i Viken fylke, kjenneteikna av arkitektur frå den såkalla hollendar-tida, ein periode frå om lag år 1500 til inn på 1800-talet då nederlandsk skipsfart og handel med norsk tømmer hadde mykje å seie for utviklinga på den norske aust- og sørlandskysten. Tømmer vart utskipa frå hamna i Son etter å ha vorte fløytt ned elva Såna, som på nedre parten heiter Hølenselva. 

I si tid, frå 1604, var Son ladestad under Christiania med eigne tollrettar, og med formannskapslovene frå 1837 vart Son bykommune. Men etter 1720, då Moss vart kjøpstad og dessutan kunne eksportere større mengder trelast frå eit større omland, tok velstandsveksten i Son slutt. No er Son ein part av eit samanhengande tettbygd område ikring Moss, som ligg i grannefylket Østfold, og er dessutan ei populær hamn for fritidsbåtar.

Son var tidlegare definert som tettstad, men frå 1. januar 2007 har Statistisk sentralbyrå slege han saman med tettstaden Moss.

Litteratur om Son
 Ivar Gudmundsen m.fl., Son Leksikon, Vestby Historielag, Oslo 2002, ISBN 82-991655-5-5
 Øystein Kock Johansen, Vestby Bygdebok, band 1, Vestby kommune, Vestby 1997, ISBN 82-994452-1-3
 Bjørn Linnestad, Vestby – sett med kunstnerøyne, [Vestby Historielag], Vestby 1994, ISBN 82-991655-4-7

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Geografi i Vestby
Tidlegare kommunar i Akershus
Norske kommunar skipa i 1847
Norske kommunar nedlagde i 1964
Utgåtte tettstader
Mikhail Zjelev

Mikhail Zjelev () er ein bulgarsk tidlegare hinder- og landistanseløpar. Han vart europameister i 3000 meter hinder i 1969.

Aktiv
Zjelev deltok ved europameisterskapen 1966 i Budapest, utan å gå vidare frå forsøksløpar. Frå 1967 til 1971 vann han derimot tre strake hindersigrar i Balkanleikane, i 1967 sigra han også på 10 000-meter og i 1969 på 5 000 meter.

OL-sesongen 1968 forbetra Zjelev den personlege rekorden til 8.36,8 og overraska med å verte nummer seks i hindertevlinga under dei olympiske leikane i Mexico-byen hausten 1968. 

Under europameisterskapen 1969 i Aten gjorde Zjelev sitt livs løp og vann gullmedaljen på tida 8.25,0, seks tidels sekund framom Aleksandr Morozov frå Sovjetunionen. Også i 1970-sesongen høyrde han til den absolutte verdstoppen i øvinga, sigerstida 8.29,4 i ein semifinale i europacupen for landslag var den beste oppnådd av ein europear, einast to australiarar sprang fortare i 1970.

Zjelev var sjanselaus på å nå hinderfinalen då EM 1971 fann stad i Helsinki. Under Sommar-OL 1972 i München kvalifiserte han seg til finalen, men enda som 12. og sistemann.

Zjelev vart bulgarsk meister på 3000 m hinder i 1966, 1968–1970, samt 1974. Han vart elles bulgarsk meister på 10000 meter i 1968, og på 5000 meter i 1969 og 1970.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1966 i Budapest: Utslått i forsøksløpa (8.52,0 =nr 17) 
OL 1968 i Mexico-byen: Nr 6 – 8.58,4
EM 1969 i Aten: Gullmedalje – 8.25,0, framom Aleksandr Morozov (8.25,6)
EM 1971 i Helsinki: Utslått i forsøksløpa (8.50,6 =nr 27 ) 
OL 1972 i München: Nr 12 – 9.02,6

Kjelder
 Friidrott 69, 71, 72, 73.

Bulgarske friidrettsutøvarar
Hinderløparar
Langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett
Bulgarske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Bulgarske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Daan de Lange

Daan de Lange () var ein nederlandsk-norsk musikar og sjakkspelar. Han vart noregsmeister i sjakk i 1960. Han deltok på det norske laget i sjakk-OL (lag-VM i sjakk) i 1960, 1966, 1968 og 1970.

Daan de Lange var fødd og oppvaksen i Nederland, men flykta frå landet under den tyske invasjonen av Nederland i 1940. Han var krigsåra i England, der han mellom anna reiste rundt og spelte for amerikanske styrkar. Han kom til Noreg på midten av 1950-talet. Han bodde først i Stavanger og seinare på Hamar, der han mellom anna arbeidde som pianist.

Daan de Lange var i sine yngre år fotballproff i Ajax.

Kjelder  

 Øystein Brekke: Norske sjakktrekk. Norges Sjakkforbund 100 år 1914-2014. Norges Sjakkforbund 2014, ISBN 978-82-991916-2-3

Denne artikkelen bygger på «Daan de Lange» frå ,  den 28. august 2015.  

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Daan de Lange sine parti hos chessgames.com

Norske sjakkspelarar
Noregsmeistrar i sjakk
Sjakkolympiadedeltakarar
Folk frå Hamar
Nederlendarar
Anna Birjukova

Anna Birjukova, fødd Derevjankina, () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Sverdlovsk. Ho vart verdsmeister i tresteghopp i 1993 og europameister året etter.

Aktiv
Birjukova vann gullmedaljen då ho under verdsmeisterskapen 1993 i Stuttgart hoppa 15,09 meter og sette ny verdsrekord. Det var fyrste gongen ei kvinne hoppa 15 meter i tresteghopp. Året etter vann ho også gullmedaljen i tresteg under friidretts-EM i Helsinki, fire centiemter framom landskvinna Inna Lasobvkaja. I VM 1995 i Göteborg vart ho nummer tre i ei tevling der Inessa Kravets tok over verdsrekorden etter å ha landa på 15,50 meter, gjeldande verdsrekord i tresteghopp også i 2015. Birjukova oppnådde 15,08 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje - 15,09 m, framom Jolands Tsjen (14,70 m)
EM 1994 i Helsinki: Gullmedalje - 14,89 m, framom Inna Lasovskaja (14,85 m)
VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje -15,08 m, bakom Iva Prandzjeva (15,18 m)
OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvalifiseringa (14,19 m =nr 13)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anna Birjukova» frå ,  den 28. august 2015.  
 

Russiske friidrettsutøvarar
Russiske tresteghopparar
Deltakarar under sommar-OL 1996
486958 Arrokoth

486958 Arrokoth, mellombels nemning  og dessutan kjend som PT1, er eit kuiperbelteobjekt. Det har ein storleik på kring 45 kilometer og er vorte vald av NASA som det neste målet for romsonden New Horizons.

 vart oppdaga sumaren 2014 under eit søk etter kuiperbelteobjekt som New Horizons kunna vitja etter Pluto-passeringa. New Horizons flaug forbi objektet 1. januar 2019.

Kjelder 

 NASA’s New Horizons Team Selects Potential Kuiper Belt Flyby Target - NASA

Kuiperbelteobjekt
Tsvetanka Khristova

Tsvetanka Khristova () var ein bulgarsk diskoskastar som vart verdsmeister i 1991 og europameister i 1982. Dessutan vann ho sølvmedaljar i diskosøvinga under EM 1986 og OL 1992, samt bronsemedaljar i VM 1987 og OL 1988. I 1993 vart ho dømd for doping.

Aktiv
Khristova steig rett inn i verdseliten i diskoskasting. Berre 20 år gammal vann ho EM-gull under friidretts-EM 1982 i Aten med eit kast på 68,34 m. I den neste europameisterskapen, EM 1986 i Stuttgart tok ho sølvmedaljen, etter å ha slengd diskosen 69,52 m avgarde. Den 14. april 1987 sette Khristova bulgarsk rekord heime i Kasanlak; 73,22 m er framleis (2015) nasjonal diskosrekord for kvinner. Både frå VM i friidrett 1987 i Roma og frå dei olympiske leikane 1988 i Seoul kom ho heim med bronsemedaljar.

I 1991 vann Khristova gullmedaljen under verdsmeisterskapen i Tokyo, vinnarkastet målte 71,02 meter. Året etter fekk ho sølvmedaljen under sommarleikane i Barcelona, over to meter bakom Maritza Martén frå Cuba.

42 år gammal deltok Khristova i 2004 i dei olympiske leikane i Aten, og enda sist av dei som fekk godkjent kast i kvalifiseringa. Sidan arbeidde ho som trenar.

Khristova døydde av kreft på heimstaden Kasanlak i 2008, 46 år gammal.

Doping
Khristova vart i 1993 utestengd frå friidrettstevlingar av Det internasjonale friidrettsforbundet (IAAF) for brot på dopingvedteketene.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Gullmedalje – 68,34 m, framom Marija Petkova (67,94 m)
VM 1983 i Helsinki: Nr 4 – 65,62 m
EM 1986 i Stuttgart: Sølvmedalje – 69,52 m, bakom Diana Sachse (71,36 m)
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje – 68,82 m, framom Ilke Wyludda (68,20 m)
OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje – 69,74 m, framom Svetla Mitkova (69,14 m)
EM 1990 i Split: Nr 10 – 56,30 m
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 71,02 m, framom Ilke Wyludda (69,12 m)
OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje – 67,78 m, bakom Maritza Martén (70,06 m)
VM 1997 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (53,64 m =nr 23)
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (43,25 m =nr 41)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tsvetanka Khristova» frå ,  den 29. august 2015.  

Bulgarske diskoskastarar
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 2004
Françoise Mbango Etone

Françoise Mbango Etone () er ein tidlegare friidrettsutøvar fra Yaoundé i Kamerun. Ho vart olympisk meister i tresteghopp i 2004 og 2008, etter å ha vunne sølvmedaljane i same øvinga under verdsmeisterskapane i friidrett i 2001 og 2003. Etone sitt fyrste OL-gull var det fyrste vunne av ein utøvar frå Kamerun.

Aktiv
Etone deltok i friidretts-VM 1999 i Sevilla, utan å nå finalen i tresteghopp. Året etter vart ho nummer ti i tresteg under Sommar-OL 2000 i Sydney. 

Etone sikra seg så sølvmedaljen då VM i friidrett 2001 fann stad i Edmonton, einast russiske Tatjana Lebedeva hoppa lenger. I 2002 vann ho både tresteg- og lengdehopp i Afrika-meisterskapen. Ved verdsmeisterskapen i 2003 hoppa ho 15,05 m, og tok dermed sitt andre VM-sølv. Det var hennar fyrste hopp over 15 meter, som ved førre VM måtte ho sjå Lebedeva framom seg på resultatlista.

Også under dei olympiske leikane 2004 i Aten sette Etone ny personleg rekord i finalen. Med 15,30 meter vann ho gullmedaljen, fem centimeter føre Hrysopiyi Devetzi frå arrangørlandet. Lebedeva, som tidlegare i leikane hadde vorte olympisk meister i lengdehopp, tok bronsemedaljen.

Våren 2008 vart Etone afrikansk mester i tresteg. Som ved førre sommar-OL forbetra Etone den personleg rekorden i tresteghopp under Beijing-OL i 2008. Ho presterte 15,39 m, sitt livs lengste tretseghopp, og forsvarte OL-tittelen med god margin.

Frå 2010 representerte ho Frankrike og deltok for landet ved EM i friidrett 2012 i Helsinki, der ho enda på åttandeplass.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Françoise Mbango Etone» frå ,  den 29. august 2015.  
    

Kamerunske friidrettsutøvarar
Franske friidrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Kamerun
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Tresteghopparar
Lengdehopparar
Verdens Gang (1868–1923)

Verdens Gang var opphavleg eit vekeblad, seinare ei dagsavis (frå 1885), som vart gitt ut i Kristiania mellom 1868 og 1923. Bladet vart stifta av lærar og telegrafist Peder Olsen, som også var redaktør i avisa fram til han døydde i 1876. I 1878 tok Ola Thommessen over som redaktør. Han gjorde avisa til det mest innverknadsrike dagbladet for venstresida i Noreg, og den mest utbreidde politiske avisa i landet. Etter kvart vart avisa eit organ for Frisinnede Venstre.

Norske Intelligenz-Seddeler vart ein del av Verdens Gang i 1920.

I depresjonstida etter første verdskrig fekk avisa økonomiske vanskar og i 1923 vart forlagsretten seld til Tidens Tegn, som Thommessen hadde stifta då han forlet redaktørstillinga i 1910. Verdens Gang (1868-1923) slutta dermed å eksistere.

Redaktørar
 1868–1876: Peder Olsen
 1876–1878: Johan Sverdrup
 1878–1910: Ola Thommessen
 1910–1913: Mons Monsen Mjelde
 1913–1914: H.O. Oppedal
 1914–1918: Herman Kristoffer Lehmkuhl
 1918–1922: Axel Otto Normann

Referansar

Sjå også
 Verdens Gang

Norske aviser etter namn
Tidlegare norske aviser
Aviser skipa i 1868
Aviser nedlagde i 1923
1868 i Noreg
1923 i Noreg
1800-talet i Oslo
1900-talet i Oslo
Charles Messier

Charles Messier () var ein fransk astronom, mest kjend for å publisere ein astronomisk katalog som bestod av stjernetåker og stjernehopar og vart kjend som dei 110 «Messier-objekta». Føremålet med denne katalogen var å hjelpe astronomiske observatørar, særleg kometoppdagarar som han sjølv, til å skilje mellom permanente og flyttande, diffuse lekamar på himmelen. 

Messier var astronom ved Marineobservatoriet i Paris. Han var særskild interessert i studiet av kometane og oppdaget sjølv 21. Ludvig XV kalla han spøkefullt for le furet des comètes («kometsporhunden»). Under arbeidet sitt med kometane laga han ein katalog over 113 stjernehoper og tåker som kunne forvekslast med kometer (1781). Mange av desse objekta har framleis nummer frå denne katalogen, Messierkatalogen, til dømes Messier 1 (M 1), som er Krabbetåka i Tyren.

Ettermæle

Krateret Messier på månen og asteroiden 7359 Messier er kalla opp etter han.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Interaktiv Messier-katalog frå Greenhawk Observatory
 Amatørbilete av Messier-objekt 

Folk frå Meurthe-et-Moselle
Kometoppdagarar
Franske astronomar
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Astronomar på 1700-talet
Astronomar på 1800-talet