alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Odd Brochmann

Odd Brochmann () var ein norsk arkitekt, professor, illustratør, forfattar, stilhistorikar og statsstipendiat.

Familie 
Odd Brochmann var son av Diderik Brochmann, og bror av forfattaren og omsetjaren Zinken Hopp.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Odd Brochmann» frå ,  den 21. september 2018.  
 

Norske arkitektar
Norske barnebokforfattarar
Norske forfattarar av reiseskildringar
Norske illustratørar
Norske kunsthistorikarar
Norske sakprosaforfattarar
Norske teiknarar
Folk frå Oslo
Professorar ved NTH
St. Olavs Orden
Statsstipendiatar
Vinnarar av kulturdepartementet sine barnebokprisar
Einar Schibbye

Einar Schibbye () var ein norsk kringkastingsmann og kriminalforfatter.

I 1920-åra gav han under pseudonymet Ivan Kanonikoff ut fleire kriminalromanar som parodierte Øvre Richter Frich sine bøker om Jonas Fjeld.

Schibbye vart tilsett som programsekretær i NRK i 1933. Han vart først og fremst kjend som «onkel Einar» i Barnetimen. Historiene om onkel Einar, Oscar og Spisskammeret, eller møta mellom onkel Einar, Kallemann, Amandus og tane Amalie (dei siste figurane var skapt i samarbeid med Sverres Erichsen i Schibbyes NRK-periode i Bergen) vart institusjonar i radioen før den andre verdenskrigen.

I 1938 stod han for aprilspøken Papegøyeutstilling på NRK radio.

NRK-reklamefilmen Fra mikrofon til høyttaler' vart spelt inn hausten 1940 etter eit manuskript av Schibbye. Erik Lund var regissør/fotograf.

Under andre verdskrigen vart han medlem av Nasjonal Samling. I 1942 vart Schibbye utnemnd til direktør for Oslo kommunale kinematografer.

Han hadde skrive fleire små sketsjar og høyrespel for born, både før og under krigen og vart ein av dei forfattarane som vart stengd ute etter freden i 1945,  

Etter krigen var Schibbye i fleire år ikkje ynskte i kringkastinga på grunn av det politiske valet sitt under krigen, men ut på 1950-talet slapp han til med radiohørespill. Han medverka òg på dei populære barneplatene med Doffen (spelt av Einar Sissener), utgjeve av Norsk Grammofonkompani A/S.

 Bibliografi (i utval) 

 1925: Melodien til alkoholen. Storforbryderroman (under pseudonymet Ivan Kanonikoff)
 1927: Paa bunden av Skagerak ( under pseudonymet Ivan Kanonikoff)
 1949: Hvem kysset Victoria? (kriminalroman)
 1948: Den siste natten (under pseudonymet Sandar Sim)
 1946: Lugar nr 36 (kriminalroman, under pseudonymet Sandar Sim)
 1938: Onkel Einar og Spisskammeret og Truls (barnebok)
 1937: Onkel Einar og Oscar i studio (barnebok)
 1934: Kallemann og Amandus (barnebok)

 Krimhøyrespel 

 1954: Mord for åpen mikrofon (Seks deler)
 1958: Jeg vil vite hvem jeg er (Seks delar)
 1959: Rødt mysterium (Seks delar)

 Andre høyrespel 

 1956: Victoria (av Knut Hamsun. Dramatisert av sonen Tore Hamsun i samarbeid med Schibbye)

 Referansar 

*Denne artikkelen bygger på «Einar Schibbye» frå ,  den 21. september 2018.''  

Norske journalistar
Norske kriminalforfattarar
Journalistar frå Oslo
Forfattarar frå Oslo
Nordraaks gate i Oslo

Nordraaks gate er ei gate i Oslo. Ho ligg på Frogner, og går frå krysset der Gimleveien og Solheimsgata møtest, kryssar Frognerveien og held til fram Munthes gate.

Gata har namn etter komponisten Rikard Nordraak og vart namnsett i 1891.

I byrjinga av gata (sør for Frognerveien) er det bygardar som har adresse til nabogatene. Nord for Frognerveien består busetnaden for det meste av store villaer og fleirmannsbustader med enkelte bustadsblokker.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordraaks gate (Oslo)» frå ,  den 21. september 2018.

Litteratur

Bakgrunnsstoff

  
 Artemisia.no om Nordraaks gate 10
 Artemisia.no om Nordraaks gate 12
 Artemisia.no om Nordraaks gate 19

Gater i Oslo
Bydel Frogner
Skeiselandskampen Noreg–Sverige 1961

Skeiselandskampen Noreg-Sverige 1961 fann stad på Bislett stadion i Oslo laurdag 21. og sundag 22. januar 1961. Noreg vann landskampen med 170 poeng mot Sveriges 142 poeng. Landa stilte med åtte utøvarar kvar, på dei to lengste distansane deltok seks frå kvart av landa. Noregs mannskap bestod av Alv Gjestvang, Knut Johannesen, Edmond Lundsten, Fred Anton Maier, Thorstein Sandholt, Torstein Seiersten, Finn Thorsen, Nils Aaness.

Fred Anton Maier sette personleg rekord i milløpet med 16.58,5.

500 m 

Dato: 21. januar 1961

5000 m 

Dato: 21. januar 1961

1500 m 

Dato: 22. januar 1961

10 000 m 

Dato: 22. januar 1961

Kjelder
Arbeiderbladet 23. januar 1961

Sport i 1961
Idrettstilskipingar i Oslo
Skøyteløp
Lengdeløp på skeiser
Ole Vigs gate i Oslo

Ol Vigs gate er ei gate i bydel Frogner i Oslo. Ho går frå Rosenborggata til Harald Hårfagres gate. Gata fekk namn i 1879 og er kalla opp etter skule- og folkeopplysingsmannen Ole Vig (1824–1857).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ole Vigs gate (Oslo)» frå ,  den 21. september 2018.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 

  

Gater i Oslo
Bydel Frogner
Hitzendorf

Hitzendorf er ein kommune i Graz-Umgebung i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 48,9 km² og i kring 7 100 ibuarar. Landsbyen Hitzendorf ligg 383 meter over havet, 10 kilometer vest om Graz.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hitzendorf (Steiermark)» frå ,  den 21. september 2018.  
 

Kommunar i Steiermark
Harald Hårfagres gate i Oslo

Harald Hårfagres gate (5–19, 2–12) er ei gate i bydel Frogner i Oslo. Ho går frå Slemdalsveien til Suhms gate. Gata fekk namn i 1911 og er oppkalla etter kong Harald Hårfagre.

Litteratur 

   

Denne artikkelen bygger på «Harald Hårfagres gate (Oslo)» frå ,  den 21. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 

Gater i Oslo
Bydel Frogner
Åsaveien i Oslo

Åsaveien  er ei gate i bydel Frogner i Oslo. Ho går frå Industrigata til Harald Hårfagres gate. Gata fekk namn i 1896 og er kalla opp etter dei norrøne gudane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Åsaveien (Oslo)» frå ,  den 21. september 2018.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 

  
Bydel Frogner
Vegar i Oslo
Industrigata i Oslo

Industrigata (3–71, 20–60C) er ei gate i bydel Frogner i Oslo. Gata har namn etter handverkarane som bygde eigne småhus i området ved Balkeby i 1850-åra og fekk namn i 1879.

Gata går frå Briskebyveien i krysset ved Løvenskioldsgate og endar i Fagerborggata. På vegen kryssar den blant anna Majorstuveien og Bogstadveien.

Utvalde hus og bygningar 
I nummer 3 ligg Briskeby brannstasjon som vart reist i 1963. Nummer 15, b, c og d er rekkehus i funkisstil oppført i 1931 og teikna av Nicolai Beer.

Nummer 21 er ein villa i nyklassisistisk stil teikna av Nicolai Beer og brukt som eigen bustad. Han mottok Sundts premie for arbeidet i 1922.

I krysset ved Majorstuveien ligg blokkbusetnaden Balkeby på høgre side når ein kjem frå Briskebyveien i retning Bogstadveien. Det er berre den eine blokka som har Industrigata som adresse; nummer 31 a-e.

Industrigata 40 er eit funkisbygg i 8 etasjar frå 1933 som vart teikna av Otto Valentin Juell og Otto Legaard Scheen. Bygget vart reist som hybelhus og ligg på hjørnet mot Bogstadveien.

Galleri

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Industrigata (Oslo)» frå ,  den 21. september 2018.  
 
   
 Den gule lista til byantikvaren

Bakgrunnsstoff

 

 Litteratur 
 

 

 

Bydel Frogner
Vegar i Oslo
Walter Scott

Walter Scott () var ein skotsk diktar og skribent frå Edinburgh. Han var ein av dei meste lesne forfattarane i heile verda i samtida og vert tradisjonelt rekna som grunnleggjaren av den historiske romanen. Mange av dei historiske romanane hans har vorte klassikarar og har danna grunnlag for talrike skodespel, operaer og spelefilmar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walter Scott» frå ,  den 21. september 2018.  

Skotske forfattarar
Folk frå Edinburgh
Forfattarar frå 1700-talet
Forfattarar frå 1800-talet
Majorstuveien i Oslo

Majorstuveien (5-41, 4-38) er ein veg på Hegdehaugen og Majorstua i bydel Frogner i Oslo. Han går som ei fortsetting av Uranienborgveien etter krysset med Professor Dahls gate, over ein bakketopp og bort til Kirkeveien (Ring 2). Etter Kirkeveien held gateløpet fram som Sørkedalsveien.

Gata fekk namn i 1879 etter løkka Majorstua. Busetnaden er av varierande alder og stil.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Majorstuveien (Oslo)» frå ,  den 21. september 2018.

Bakgrunnsstoff

  
Vegar i Oslo
Bydel Frogner
Professor Dahls gate i Oslo

Professor Dahls gate (1–53B, 8A–52) er ei gate i Oslo. Ho går frå Bogstadveien til Kirkeveien. Gata fekk namn i 1879 og er oppkalla etter professor Johan Christian Clausen Dahl, meir kjent som malaren I.C. Dahl (1788-1857).

Gata går frå Kirkeveien i vest, over Vestkanttorvet før ho held fram austover til der Hegdehaugsveien går over i Bogstadveien.

Bygningar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Professor Dahls gate (Oslo)» frå ,  den 20. september 2018.  

 Referansar

Litteratur

Bakgrunnsstoff 

 Listeførte bygningar hos Riksantikvaren
  (arkivert nettside)
 Professor Dahls gate (Oslo) ved Lokalhistoriewiki

Bydel Frogner
Vegar i Oslo
Rapsode

Rapsode (gresk ῥαψῳδός, rhapsōdos; 'ein som syr saman songar' av rhaptein 'sy, tilverka' og oide, 'song, dikt', sjå ode) var ein omreisande forteljar eller skald i Hellas i antikken som framførte, deklamerte og tilrettela framføring av episke diktverk. Rapsodar kunne særleg framføra Iliaden og Odysseen, men også visdoms- og katalogpoesi.

Ein skil gjerne mellom rapsode og aoide, som var ein førhomerisk songar. Ein rekner med at rapsoden framførte ferdige tekstar han hadde lært seg, medan aioden improviserte songar.

Sjå òg 
 Munnleg litteratur
 Rapsodi

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Rapsode» frå ,  den 21. september 2018.  
 
Gresk litteratur i antikken
Gresk litteratur
Kultur i gresk antikk
Litteraturyrke
Greske ord og uttrykk
Ragnar Kvam jr.

Ragnar Kvam jr.  () er ein norsk forfattar, globetrotter og journalist.

Kvam er utdanna cand.philol. med hovedfag i historie ved Universitetet i Oslo. Han har arbeidd som journalist i Dagbladet. I 1987 selde Kvam alt han åtte, kjøpte ein 37 fot sin seilbåt (Bostrøm 37) med namn «Northern Quest» og la ut på ein omfattande jordomseiling. I dei tre ferdskildringane Oppbrot, Havet har meg no og Ein sjøreise til Sibir skriv han åpenhjertig og personleg om dei ulike etappane frå denne reisa. Siste etappane reiste han saman med sin ektefelle, Sidsel Wold.

Hans bok om polfareren Hjalmar Johansen kasta eit heilt nytt lys over omstenda rundt Hjalmar Johansens konflikt med Roald Amundsen under sørpolferda. I Straffa skriv han om den norske straffangen Knud Bull, komponisten Ol Bulls ukjende bror som vart dømt for falskmynteri i London og deportert til Australia. I sin bok Dei fire store er Kvam tilbake til polarheltene. Her beretter han om  Nansen, Amundsen, Shackleton og Scott, og kva som kjenneteiknar leiaråtferda deres.

Kvam vart trudd seg til arbeidet med å skriva biografien om Thor Heyerdahl. Biografien er delt i tre bind. Første bind vart utgjeven i 2005 og anna bind i 2008. Tredje bind og siste bind kom 2013.

Bibliografi 

 Den billige arbeidskraften. Fremmedarbeidere i Norge og EEC – Pax 1971.
 DNA mot splittelse. Da venstrefløyen ble ekskludert og SF stiftet – Cappelen 1973
 De farlige jobbene (Medforfatter Fritz Nilsen) – Pax 1975
 Oppbrudd. Beretningen om en lang sjøreise med Northern Quest – Scanbok 1990
 Havet har meg nå – Scanbok 1992
 Jakten – (Medforfatter Ola Thune) – Gyldendal 1993
 En sjøreise til Sibir – Gyldendal 1996
 [[Den tredje mann (bok)|Den tredje mann. Beretningen om Hjalmar Johansen]] – Gyldendal 1997
 Straffen – Gyldendal 1999
 De fire store – Gyldendal 2000
 I hodet på en seiler – Gyldendal 2001
 Thor Heyerdahl. Mannen og havet. Bind I.  – (2005)  
 Thor Heyerdahl. Mannen og verden Bind II  – (2008) 
 Intet er så rommelig som havet Illustrert av Didrik Hvoslef-Eide (2009)
 Thor Heyerdahl. Mannen og mytene Bind III  – (2013) 
Flere av Kvams bøker er utgitt som lydbøker

Prisar og utmerkingar

 Riksmålsforbundets litteraturpris 2013

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ragnar Kvam jr.» frå ,  den 22. september 2018.  
 

Journalistar i Dagbladet
Norske forfattarar av reiseskildringar
Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Kvinesdal
Ivan Gren-klassen

Ivan Gren-klassen, eller Prosjekt 11711, er ein skipsklasse amfibiekrigsskip bygd for Den russiske marinen.

Det første fartøyet i klassen, «Ivan Gren», vart bygd i Kaliningrad i Austersjøen og høyrer til Nordflåten. Fartøyet har eit deplasement på 5000-6000 tonn og er i stand til frakte opp til 13 stridsvogner eller 36 PPK pluss 300 marineinfanteristar. Det kom i teneste 20. juni 2018.

Ein byrja bygga det andre skipet i klassen, «Pjotr Morgunov», i oktober 2014. Det vart sjøsett 25. mai 2018

Sjå òg
Russiske marinefartøy i aktiv teneste

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ivan Gren-class landing ship» frå ,  den 29. juli 2022.  

Russiske landgangsfartøy
Skipsklassar
Sidsel Wold

Sidsel Margrethe Wold () er ein norsk journalist og forfattar. Frå 2007 til 2011 var ho NRK sin korrespondent i Midtausten.

Arbeid 
I 1978 reiste Sidsel Wold til Israel, der ho arbeidde som kalverøktar på ein kibbutz. Heime i Noreg vart ho dagleg leiar i Norske Kibbutz Vener (NORKIV), som arbeidde med å tilretteleggja for kibbutzopphaldet til norske ungdomar. Wold seier sjølv at ho i 1980-åra var i ferd med å konvertera til jødedomen, ein periode åt ho kosher og gjekk jamleg i synagogen. Ho engasjerte seg òg i organisasjonen Med Israel for fred, der ho vart vald inn i hovudstyret, og var redaktør for organet Midtøsten i Fokus.  Ho byrja på Universitetet i Oslo i 1981, og heldt samstundes kontakt med det jødiske miljøet i Noreg. Wold har budd i Israel fleire gonger sidan, blant anna for å studera arabisk i 2003. 

Sidsel Wold har jobba i ulike NRK-avdelingar, både som programleiar i radioen, TV-reporter og vikarierande utenrikskorrespondent i Midtausten. Ho har også vore journalist i Morgenbladet.

Wold er gift med Ragnar Kvam jr., som er seglar, forfattar og tidlegare Dagbladet-journalist. Paret har ein son saman. Dei utførte ei jordomsegling i 1995–1996.

Bibliografi 

 1989: Lyrikere på larveføtter: En analyse av «Borgulfsen» som språkfenomen i norsk radiounderholdning - med Kari Slaatsveen
 1999: Warra! Warra!: Da de hvite kom til Australia (Omnipax)
 2006: Checkpoint: En beretning fra Midtøsten (Gyldendal)
 2015: Landet som lovet alt: Min israelske reise (Spartacus)

Prisar og utmerkingar 
 1999: Debutantprisen
 2011: Perspektivprisen
 2014: Ossietzkyprisen

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Sidsel Wold» frå ,  den 22. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Portrettintervju i Dagbladet
 Omtale av boka Checkpoint

Norske journalistar
Norske sakprosaforfattarar
Programleiarar for NRK
Vinnarar av kulturdepartementet sine barnebokprisar
Douglas DC-1

Douglas DC-1 var eit passasjerfly laga av Douglas Aircraft Company i 1933. Det var den første modellen i den berømte DC-serien (Douglas Commercial) deira.

Historie og utvikling 
Utviklinga av desse flya kan førast tilbake til ei flyulukke i 1931 der den norskætta populære idrettshelten og fotballtrenaren Knute Rockne omkom.
Etter denne ulukka med ein Fokker Trimotor frå TWA (Transcontinental and Western Air Inc.), seinare Trans World Airlines, som var forårsaka av vengebrot i trekonstuksjonen, avgjorde amerikanske flystyresmakter at alle passasjerfly frå no av skulle ha metallvenger. Eit anna krav var at flyet skulle kunna fly vidare viss éin motor fall ut. TWA kontakta fire flyfabrikker om bygging av eit tre-motors fly som kunne imøtekoma dei nye krava. Ein rekna  den gongen med at eit fly måtte ha minst tre motorar for å kunna fly med éin motor ute av drift. Douglas Aircraft Company la fram eit forslag til eit to-motors fly i metall for 12 passasjerar. Flyet overskreid langt krava frå TWA. Det var lydisolert, hadde oppvarma cabin og var i stand til å gjennomføra flyging og ei kontrollert landing på éin motor.

Grunnleggjaren til fabrikken, Donald Douglas Sr., skal ha vore tvilande til å delta i utfordringa frå TWA, då han meinte at behovet for slike fly ville vera mindre enn dei 100 som var naudsynt for å dekka utviklingskostnadane.

Det vart berre produsert eit eksemplar av flyet, som vart namngjeve Douglas DC-1 (Douglas Commercial). Det flaug fyrste gong 1. juli 1933.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Douglas DC-1» frå ,  den 21. september 2018.  
 

 Referansar

Litteratur 

 Francillon, René J. McDonnell Douglas Aircraft since 1920. London: Putnam, 1979. ISBN 0-370-00050-1.

Passasjerfly
Fokker Trimotor

Fokker F.VII var eit mindre tre-motors høgvinga passasjerfly, produsert av Anthony Fokker sitt Atlantic Aircraft Company, og seinare på lisens av andre flyprodusentar, mellom anna Avro som Avro 618X (618 Ten). Den opphavlege modellen frå 1924 var eit ein-motors, høgvinga fly. Men frå 1925 vart flyet produsert som eit tre-motors fly, og kjend under namnet Fokker Trimotor.

F.VII, saman med den nesten identiske Ford Trimotor, var det flyet som var det sjølvsagde valet og som dominerte på rutene til dei tidlege amerikanske flyselskapa, inntil Boeing 247 og Douglas DC-2 kom på marknaden tidleg på 1930-talet.

Ei transportutgåve vart produsert for det amerikanske flyvåpenet under nemninga Atlantic C-2. Denne må ikkje forvekslast med den mykje seinare Grumman C-2 Greyhound.

Nytta til flyet blant pionerer og oppdagarar 

 I mai 1926, berre dagar før Roald Amundsen flaug over Nordpolen med luftskipet «Norge», flaug Richard E. Byrd Spitsbergen – Nordpolen – Spitsbergen med ein Fokker F.VII med namnet «Josephine Ford». Det er seinare fastslått at Byrd ikkje nådde Nordpolen.
 Richard E. Byrd med Bernt Balchen som co-pilot i fokkeren «America», 29. juni 1927 freista direkteflyging New York – Paris med fleirmotors fly. Han nødlanda utanfor kysten av Frankrike.
 Charles Kingsford Smith kryssa som førstemann Stillehavet, med fokkeren «Southern Cross», i perioden 31. mai– 8. juni 1928, i tre etappar: Oakland i California – Hawaii – Suva på Fiji, til Brisbane.
 Amelia Earhart kryssa som første kvinne Atlanterhavet den 17. august 1928 i ein Fokker F.VII kalla «Friendship» (må ikkje forvekslast med den seinare F-27 Friendship, som mellom anna Braathens) nytta.

Brukt av flyvåpen 

 Tsjekkoslovakia, Finland , Nederland, Nederlandsk Aust-india, Polen, Spania, USA, Jugoslavia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fokker F.VII» frå ,  den 21. september 2018.  
 

Passasjerfly
Wiley Post

Wiley Hardeman Post () var ein amerikansk flygar i mellomkrigstida som var den første som flaug jorda rundt åleine. Han vart òg kjend for arbeidet sitt innan flyging i store høgder, og han var med og utvikla ei av dei første trykkdraktene. 

Den 15. august 1935 vart Post og komikaren Will Rogers drepne då flyet hans havarerte under take-off frå ein lagune i nærleiken av Point Barrow i Alaska.

Flyet hans, «Winnie Mae», er stilt ut ved National Air & Space Museum i nærleiken av Foster Dulles International Airport i Chantilly, VA, og trykkdrakta hans er stilt ut same stad.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wiley Post» frå ,  den 21. september 2018.  
 

 Wiley Post and the Winnie Mae. AcePilots.com. 2003.
 Lockheed 5C Vega. Smithsonian National Air and Space Museum.
 Johnson, Bobby H. Post, Wiley Hardeman. The Texas State Historical Association.
 Johnson, Bobby H. and Mohler, Stanley R. "Wiley Post, Hi sitt Winnie Mae, and the World's First Pressure Suit." Washington: Smithsonian Institution, 1971.
 Onkst, David H. Wiley Post. U.S. Centennial of Flight Commission.
 Sterling, Bryan and Frances, "Forgotten Eagle: Wiley Post, America's Heroic Aviation Pioneer."
 Wiley Post. Pilotfriend.

Bakgrunnsstoff

 Winnie Mae

USA-amerikanske flygarar
Will Rogers

William Penn Adair «Will» Rogers () var ein amerikansk cowboy, vaudeville-utøvar, humorist, spaltist, samfunnsdebattant, og scene- og filmskodespelar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Will Rogers» frå , den 21. september 2018.
 

Folk frå Indian Territory
Folk frå Oklahoma
USA-amerikanske frimurarar
USA-amerikanske komikarar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske skribentar
Cherokeefolk
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Trans World Airlines

Trans World Airlines (TWA) er eit tidlegare hovudflyselskap i USA. Det hadde knutepunkt i  St. Louis, New York (JFK) og Kansas City. Flyselskapet var i verksemd frå 1930 til det vart kjøpt opp av American Airlines i 2001. Før oppkjøpet var TWA eit av dei største innanriksflyselskapa i USA, med flygingar frå St. Louis (og i nokon mindre grad frå JFK) til dei fleste større byar i USA. Dei hadde òg eit større nettverk av materuter til mindre byar i Midtvesten. TWA hadde òg eit godt utbygd rutenett til Europa og Midtausten. Desse rutene gjekk i all hovudsak frå JFK.

Sjå òg 

 Howard Hughes jr..

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Trans World Airlines» frå ,  den 21. september 2018.  
 

Nedleggingar i 2001
Skipingar i 1930
USA-amerikanske flyselskap
Tidlegare flyselskap
Howard Hughes jr.

Howard Robard Hughes jr. () var ein amerikansk pilot, ingeniør, industrimann, filmprodusent og filmregissør som også var kjend som ein playboy, eksentrikar og ein av dei rikaste i verda. Han er berømt for å ha sett ei rekkje fartsrekordar i lufta, for å ha bygd Hughes H-1 Racer og Hughes Hercules H-4-flya, der sistnemnde vart bygd for å frakta amerikanske stridsvogner over Atlanteren, for å ha produsert filmane Luftens dæmoner, Den fredløse og Scarface, som er basert på gangsteren Al Capone, og for å ha kjøpt opp og utvida Trans World Airlines (TWA) og mangedobla verdien av selskapet.

I 1938 gjennomførte han ei jorda rundt-flyging med ein Lockheed Syp Electra og sette ny rekord på 3 dagar, 19 timar og 17 minutt.

Livet hans vart portrettert av Leonardo DiCaprio i Martin Scorseses film The Aviator frå 2004.

Filmografi (utval) 

 1932 – Scarface
 1930 – Luftens dæmoner

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Howard Hughes» frå ,  den 21. september 2018.

Bakgrunnsstoff

 The Howard Hughes Corporation.
 Welcome Home Howard – Ei samling fotografiar frå biblioteka til UNLV.

USA-amerikanske filmprodusentar
USA-amerikanske flygarar
Folk frå Houston
Salman Khan

Abdul Rashid Salim Salman Khan (), best kjend som Salman Khan, er ein indisk skodespelar, produsent og programleia. Han har opptredd i over 80 Bollywood-filmar.

Karriere 
Khan vart fødd i Indore i Madhya Pradesh i India som den eldste sonen til manusforfattaren Salim Khan og den første kona hans Sushila Charak (som seinare tok namnet Salma Khan). På farssida stamma han frå alakozai-pasjtunar frå Swatdalen i noverande Pakistan som slo seg ned i Indore på midten av 1800-talet. Mora til Khan er av marathiopphav, og far hennar, Baldev Singh Charak, var ein dogra-rajput frå Jammu-Kashmir. Mora er frå Maharashtra. Han har to brør, Arbaaz Khan og Sohail Khan, og to systrer, Alvira Khan Agnihotri, som er gift med skodespelaren og regissøren Atul Agnihotri, og adoptivsystera Arpita.

Khan starta filmkarrieren sin med ei birolle i Biwi Ho To Aisi (1988). 
I 1989 fekk han gjennombrotet sitt gjennom hovudrolla i Maine Pyaar Kiya, som vart ein stor suksess både i India og verda over. For filmen blei han nominert til ein Filmfare-pris som beste mannlege skodespelar og beste mannlege nykomar. 

Khan har ikkje berre verka som skodespelar, men òg som  programleiar. Han har leia program som Dus Ka Dum (ein indisk versjon av Power of 10) og Bigg Boss (ein indisk versjon av Big Brother).

Salman Khan har òg sunge ein del songar i ulike Bollywood-filmar, som Hello Brother (1999), Chal Meir Bhai (2000), Hello (2008). 

Nokre songar han har sunge er:

Prisar 

 Beste nykomar for Maine Pyaar Kiya (1989)
 Beste skodespelar for Dabangg (2010)

Programleiar 

 Dus Ka Dum (Sesong 1 og 2)

Referansar

Denne artikkelen bygger på «Salman Khan» frå ,  den 21. september 2018.  
 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Salman Khan» frå ,  den 10. november 2019.  
 

Folk frå Madhya Pradesh
Indiske skodespelarar