alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fjernsynsserien Muldvarpen

Muldvarpen er ein norsk reality-tv-serie som gjekk på TVNorge frå 2000 til 2002. Lars Arentz-Hansen var programleiar for den fyrste sesongen, medan Ove Christian Owe leia dei to siste sesongane. Programmet vart spela inn i Frankrike, Spania og Canada.

Muldvarpen var basert på den belgiske reality-koseptet De Mol, frå 1999. Konseptet er selt til ei rekkje land.

Konsept 
Tolv deltakarar vart sende til eit land, der dei skulle reise rundt, delast inn i grupper og løysa diverse oppdrag. Godkjende oppdrag gav dei pengar til premiekassen. Blant deltakarane var det òg ein moldvarp, og moldvarpen hadde som oppgåve å sabotere oppdraga for at minst mogleg pengar gjekk inn i premiekassen, utan å bli oppdaga. På slutten av kvar episode skulle kvar deltakar svara på spørsmål om Moldvarpen. Spørsmåla var om identiteten til moldvarpen og handlingar moldvarpen gjorde under dei ulike oppdraga. Den som visste minst om moldvarpen, måtte forlate gruppa. I den norske utgåva vart resultatet kunngjort etter ein fellesmiddag. Deltakarane hadde kvar sin konvolutt ved sida av tallerkenen. Dei som gjekk vidare hadde fått ei grøn fjør i konvolutten, medan den som visste minst om Muldvarpen fekk ei raud fjør, og vart sendt heim.

Ved nokre høve vart enkeltdeltakarar tilbydd frikort, som gjorde dei immune mot å sendast heim ved neste utspørjing, mot at dei saboterte oppdraget.

Fyrstepremien var i utgangspunktet på rundt 500 000 kr, men då måtte deltakarane lukkast i alle oppdraga. Vinnaren av fyrstepremien var den som hadde flest riktig svar på den aller siste utspørjinga om identiteten til moldvarpen og handlingane moldvarpen gjorde under oppdraga. Vinnaren av fyrste sesong fekk 145 000 kr, vinnaren av andre sesong fekk 220 000 kr og vinnaren av tredje fekk 267 000 kr.

Sesongoversikt

Sesong 1 (2000)

Sesong 2 (2001)

Sesong 3 (2002)

Sjåartal og mottaking 
Fyrste sesong hadde eit sjåarsnitt på 200 000  (Premieren vart sett av 227 000, medan finalen vart sett av 248 000). Andre sesong hadde eit snitt på 315 000 sjåarar og i tredje sesong låg sjåartalet på mellom 180 000 og 222 000.

Dagbladet si omtale av premieren av fyrste sesong var forholdsvis lunken. Aftenposten meinte at premieren hadde ei viss spenning, men at sjølve komplottet verkte kaotisk og forvirrande. VG skildra den som stilfull, men stillestående.

Referansar 

Norske fjernsynsseriar frå 2000-åra
Live av Poco

Poco Live er det tiande albumet og det andre konsertalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco. Materialet for dette albumet vart spelt inn for Epic Records kort tid etter albumet Cantamos kom ut, men det vart ikkje gjeve ut før over eit år seinare, etter at Poco hadde byta selskap til ABC Records og fått suksess med Head over Heels. Utgjevinga av dette albumet i april 1976 skapte forvirring i marknaden om det var dette eller Rose of Cimarron (mai 1976) som var det nyaste albumet til Poco. Det gjorde at Poco Live selde betre og Rose of Cimarron dårlegare.

Innhald

Medverkande

Poco
Paul Cotton – gitar, vokal
Rusty Young – steelgitar, banjo, gitar, vokal
Timothy B. Schmit – bassgitar, gitar, vokal
George Grantham – trommer, vokal

Others
Mark Henry Harman – klaverinstrument
Produsent: Poco, Mark Henry Harman
Lydteknikar: Mark Henry Harman

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Live av Poco» frå ,  den 12. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Konsertalbum frå 1976
Epic Records-album
Rose of Cimarron

Rose of Cimarron er det niande studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco, gjeve ut i 1976.

Bakgrunn
Den tidlegare Loggins & Messina-saksofonisten og felespelaren Al Garth kom inn i bandet for dette albumet, men slutta kort tid etter på grunn av krangling med bandet. Tittelsporet vart ein av signaturlåtane til bandet, og vart seinare spelt inn av Emmylou Harris på albumet hennar, Cimarron. Det gamle selskapet til bandet, Epic Records, gav ut Poco Live berre ein månad før Rose of Cimarron, som skapte forvirring blant kjøparane og gjorde at Rose of Cimarron selde dårlegare.

Mottaking

I meldinga si for Allmusic, skreiv kritikaren James Chrispell: «Countrypåverknaden er nesten heilt borte, utanom på Rusty Young-songen 'Company's Comin'/Slow Poke'. Det er florte melodiar med fine arrangement gjennom heile plata.»

Innhald

Medverkande
 Rusty Young – akustisk og 12-strengs elektrisk gitar, mandolin, banjo, Dobro, pedalsteelgitar
 Timothy B. Schmit – vokal, bass, munnspel
 Paul Cotton – vokal, elektrisk og akustisk gitar
 George Grantham – vokal, trommer, pauke

 Mark Henry Harman – celeste (1)
 Milt Holland – perkusjon (1, 6), vaskebrett (5), marimba (6)
 Tom Sellers – piano, strykearrangement (1)
 Sid Sharp – konsertmeister (1)
 John Logan – banjo (5, 8)
 Al Garth – fele (5, 6, 7, 9, 10), altsaksofon (8)
 Steve Ferguson – piano (6, 7, 9, 10), elektrisk piano (8)
 Annie Emery – klapping (5)
 Jenny Grantham – klapping (5)
 Jennifer O'Keefe – klapping (5)
 Doug Rider – klapping (5)
 Jeddrah Schmit – klapping (5)
 Noreen Schmit – klapping (5)

Produksjon
Produsent: Poco, Mark Henry Harman
Lydteknikar: Mark Henry Harman, Doug Rider

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rose of Cimarron» frå ,  den 12. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1976
ABC Records-album
Indian Summer av Poco

Indian Summer er det tiande studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco, utgjeve 1. mai 1977. Donald Fagen frå Steely Dan spelte synthesizer på to av songane og markerte eit steg bort frå countryrockstilen bandet hovudsakleg var kjend for. Dette var det siste studioalbumet deira med Timothy B. Schmit og George Grantham, før dei slutta i gruppa.

Mottaking

I meldinga si for Allmusic skreiv Peter Kurtz at albumet var «eit par hakk ned frå deira beste, tidlegare materiale. Den beste songen er tittelsporet, som har ein fin steelgitar og harmonivokal, men dette høgdepunktet vert balansert av avslutningsnummeret, 'The Dance', som er ein klumsete suite som slit med ein unaudsynt strykar- og blåsararrangement... Sorter denne under kategorien 'trår vatn'.»

Innhald

Medverkande
 Paul Cotton — solovokal (1-2, 5-6, 9), akustisk og elektrisk gitar
 Timothy B. Schmit — korvokal, bass, solovokal (3, 7, 8, 9), munnspel
 George Grantham — korvokal, trommer, solovokal (9)
 Rusty Young — steelgitar- og sitarsteelgitar, lapsteelgitar, solovokal (4), elektrisk gitar, Leslie- og wah-wah steelgitar, banjo
 Steve Forman — perkusjon, skapningar, tamburin, conga, surdo

Andre
 Donald Fagen — Arp Odissey, Arp string ensemble (1, 5)
 Mark Henry Herman — piano (2, 4), elektrisk piano (9), celesta (9)
 Sid Sharp - konsertmeister (9)
 Jimmy Haskell — strykar- og blåsearrangement (9)

Produksjon
Produsent: Poco, Mark Henry Harman

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Indian Summer (Poco album)» frå ,  den 13. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1977
ABC Records-album
Under the Gun av Poco

Under the Gun er det tolvte studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco, utgjeve i juli 1980. Under the Gun var oppfølgjarne til det kommersielle gjennombrotet til Poco, Legend.

Bakgrunn
Legend var komen ut i november 1978 på ABC Records like før selskapet vart kjøpt opp av MCA. I eit intervju i juni 2013 med SoundPress.net Radio Network, fortalte Paul Cotton at MCA kravde at Poco skulle prøvespele før dei fekk lov å spele inn for MCA. 

Tittelsporet vart gjeve ut på singel, men nådde berre 48. plassen på Billboard Hot 100. Ein annan Paul Cotton-song, «Midnight Rain», gjorde det dårlegare og nådde berre 74. plassen. Dermed selde heller ikkje albumet like godt som Legend.

Mottaking

Allmusic-skribenten William Ruhlmann kalla albumet «eit arbeidsliknande, men lite merkverdig forsøk.»

Innhald

Medverkande
Paul Cotton – gitar, vokal
Rusty Young – steelgitar, gitar, vokal
Charlie Harrison – bass, vokal
Steve Chapman – trommer
Kim Bullard – klaverinstrument, vokal
Steve Forman – perkusjon
Phil Kenzie – saksofon

Produksjon
Produsent: Mike Flicker
Lydteknikar: Joe Chiccarelli

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Under the Gun (Poco album)» frå ,  den 13. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1980
Album produserte av Mike Flicker
MCA Records-album
Kim Bullard

Kim Bullard () er ein USA-amerikansk pianist, låtskrivar, plateprodusent og filmmusikkomponist. Han har laga musikk sidan 1970-åra og har spelt mykje for artistar som Elton John og Crosby, Stills, & Nash. Som studiomusikar har han spelt piano, klaverinstrument og synthesizer med plateartistar som Yes, Santana, Kenny Loggins, Heart, Belinda Carlisle, The Doobie Brothers, Tori Amos, Kelly Clarkson og Carrie Underwood,blant fleire. Bullard har òg vore langvarig medlem i bandet Poco.

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kim Bullard» frå ,  den 13. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
https://www.allmusic.com/artist/kim-bullard-mn0000099962/credits
https://www.imdb.com/name/nm0120025/?ref_=nv_sr_1

USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske pianistar
Filmmusikkomponistar
Musikarar frå delstaten Georgia
New Nintendo 3DS

New Nintendo 3DS er ein handhalden spelkonsoll utvikla av Nintendo. Konsollen vart annonsert for første gong 29. august 2014 og lansert 11. oktober 2014 i Japan og 13. februar 2015 i Europa og Nord-Amerika.

New Nintendo 3DS har nokre forbetringar i maskinvaren samanlikna med den opphavlege Nintendo 3DS frå 2011. Konsollen har oppgraderte prosessorar og auka RAM i høve originalen, bruker ansiktssporing med frontkameraet for å reprodusere ein meir stabil 3D-effekt og har to ekstra skulderknappar og ei ekstra analog stikke på høgresida av konsollen. I likskap med Nintendo 3DS, har New Nintendo 3DS ein større variant med større skjermar, New Nintendo 3DS XL (kjend som New Nintendo 3DS LL i Japan). Den minste varianten av New Nintendo 3DS har utskiftbare deksel og primærfarga ABXY-knappar.

Nokre spel er eksklusive for New Nintendo 3DS på grunn av den forbetra maskinvara i konsollen, mellom anna Xenoblade Chronicles 3D. New Nintendo 3DS kan også spele av utvalde spel frå Super Nintendo Entertainment System gjennom Virtual Console.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Nintendo-spelkonsollar
Ajía Paraskeví i Jermasója

Ajía Paraskeví (gresk Αγία Παρασκευή) er ein bydel i kommunen Jermasója i distriktet Lemesós i Republikken Kypros. Bydelen utgjer den nordlege delen av byen.

Kjelder

Bydelar i Jermasója
Potamós i Jermasója

Potamós (gresk Ποταμός) er ein bydel i kommunen Jermasója i distriktet Lemesós i Republikken Kypros. Bydelen utgjer den sørlege delen av byen.

Kjelder

Bydelar i Jermasója
Koyukon

Koyukon (denaakk'e) er eit athabaskisk språk som blir snakka av koyukonfolket i Alaska. Språket blir snakka ved Yukon- og Koyukukelvene. Språket har omtrent 150 talarar.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Koyukon (språk)» frå ,  den 14. oktober 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Denaakk'e, Alaska Native Languages ved alaskanativelanguages.org

Språk i USA
Athabaskiske språk
Einskildspråk
Blue and Gray

Blue and Gray er det trettande studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco, gjeve ut i 1981. Albumet er ei temabasert plate, på liknande vis som Desperado av Eagles, berre at temaet på denne plata er den amerikanske borgarkrigen. Bandet fekk ein mindre hit med «Widowmaker». Fargane i tittelen referer til uniformene til dei to partane som kriga mot kvarandre i borgarkrigen.

Mottaking

I meldinga si for Allmusic skreiv Bruce Eder: «Dette er ikkje eit dårleg album, og har i det minste meir energi og ambisjon enn det førre albumet, Under the Gun. Dei speler fint her og der og synginga er generelt bra, og noko av låtskrivinga har høg kvalitet, sjølv om det finst nokre lettvektarar og lite minneverdige songar her òg. Hadde albumet vore litt meir konsistent hadde det blitt løfta til eit like bra nivå som somme av det nylege arbeidet deira, men det er likevel verdt å høyre som ei av dei meir ambisiøse platene som kom frå dette langvarige countryrockbandet - og det fortente verkeleg ikkje så lite merksemd som det har fått.»

Innhald

Medverkande
Paul Cotton - gitar, vokal
Rusty Young - steelgitar, gitar, vokal
Charlie Harrison - bass, vokal
Steve Chapman – trommer
Kim Bullard – klaverinstrument, vokal
Clydie King – korvokal
Denise DeCaro – korvokal
Venetta Fields – korvokal
Steve Forman – perkusjon

Produksjon
Produsent: Mike Flicker
Lydteknikar: Dave Marquette, John Mills, Joe Chiccarelli med Mitch Gibson

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blue and Gray» frå ,  den 14. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1981
Album produserte av Mike Flicker
MCA Records-album
Cowboys & Englishmen

Cowboys & Englishmen er det fjortande studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco. Rusty Young-songen «Feudin'» vart nominert til Grammyprisen i 1982 for beste countryinstrumental. Albumet består elles stort sett av overversjonar og var det siste Poco gav ut for MCA for å oppfylle kontrakten deira. Då ABC Records vart selt til MCA synte det nye selskapet lita interesse i å marknadsføre bandet, og badet såg seg derfor om etter andre tilbod. Dei signerte for Atlantic Records for dei neste to albuma, Ghost Town og Inamorata.

Mottaking

Allmusic-skribenten William Ruhlmann skreiv: «Ei bortkasta plate på ei tid då karrieren deira trengde noko nytt, ikkje nok eit slag i trynet.»

Innhald

Medverkande
Paul Cotton - gitar, vokal
Rusty Young - steelgitar, gitar, vokal
Charlie Harrison - bass, vokal
Steve Chapman – trommer
Kim Bullard – klaverinstrument, vokal

Produksjon
Produsent: Mike Flicker
Lydteknikar: Dave Marquette, John Mills

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cowboys & Englishmen» frå ,  den 14. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1982
Album produserte av Mike Flicker
MCA Records-album
Ghost Town av Poco

Ghost Town er det femtande studioalbumet til det countryrockband Poco, utgjeve 20. september 1982. Det var det første albumet Poco gav ut på Atlantic Records og det siste albumet deira med besetninga som hadde spelt på gjennombrotet deira, Legend, i 1978. Charlie Harrison var ikkje med på det neste albumet, Inamorata i 1984.

Etter at Legend selde til gullplate i 1978 på ABC Records, vart dei neste tre albuma deira gjevne ut på MCA Records - som hadde kjøpt opp ABC - men desse vart ikkje like suksessrike. Ghost Town gjorde det ikkje særskild betre og nådde ikkje høgare enn 195. plassen på albumlista i USA. 

Den første singelen frå Ghost Town var tittelsporet, men gjekk ikkje inn på den amerikanske Billboard Hot 100, men låg på «bubbling under»-lista på ein 108. plass. Den andre singelen, «Shoot for the Moon» nådde derimot 50. plassen i mars 1983. På Cash Box-lista nådde songen 44. plassen. Songen nådde òg tiandeplassen på Adult Contemporary-lista i USA. 

Ein tredje singel, «Break of Hearts», gjekk ikkje inn på lista. Cotton har fortalt at Poco hadde problem med Atlantic Records: Poco spelte inn eitt album til for Atlantic, Inamorata i 1984, men tok seg så ein pause fram til 1989, då RCA Records gav ut Legacy, som vart det andre Poco-albumet som selde til gullplate.

Innhald

Medverkande
Paul Cotton - gitar, vokal
Rusty Young - steelgitar, gitar, vokal
Charlie Harrison - bass, vokal
Steve Chapman – trommer
Kim Bullard – klaverinstrument, vokal
Steve Forman – perkusjon
Armand Karpoff – cello
Phil Kenzie – saksofon
Buell Neidlinger – bass
Denise Subotnile – gitar, bratsj, vokal

Produksjon
Produsent: Poco, John H.R. Mills

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ghost Town (Poco album)» frå ,  den 14. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1982
Atlantic Records-album
Inamorata av Poco

Inamorata er det sekstande studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco, gjeve ut i 1984. 

Dei tidlegare medlemmane i bandet, Timothy B. Schmitt, Richie Furay og George Grantham, var alle gjesteartistar på dette albumet. Det var det siste dei spelte inn for Atlantic Records. Etter dette kom den originale besetninga med Richie Furay, Rusty Young, Jim Messina, Randy Meisner og George Grantham saman i 1989 og gav ut Legacy.

Mottaking

I meldinga si for Allmusic, skreiv musikkskribenten Rob Theakston: «Med ein armada av nye idear og ein ny, lys synthesizer, kasta Poco alle countryrockrøtene sine til fordel for ein klangtung elektronisk trommerytme, lyse synthar og produksjon som ikkje har tålt tidas tann. Sjølv gjesteartistane Timothy B. Schmit og Zappa-trommeslagaren Vinnie Colaiuta kan redde gruppa frå å levere ti matte og gløymelege songar som vart svanesongen deira før dei vart sameinte att i 1989.»

Innhald

Medverkande
Paul Cotton - gitar, vokal
Rusty Young - steelgitar, gitar, vokal
Steve Chapman – trommer, perkusjon
Kim Bullard – klaverinstrument, vokal
Richie Furay – gitar, vokal
George Grantham - trommer, vokal
Timothy B. Schmit – bass, vokal
Steve Forman – trommer, perkusjon
Vinnie Colaiuta – trommer, perkusjon
George Doering – gitar, vokal
Richard Gibbs – klaverinstrument
Randy Kerber – klaverinstrument
Neil Stubenhaus – bass

Produksjon
Produsentar: Rusty Young, Paul Cotton, Joe Chiccarelli

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Inamorata (album)» frå ,  den 14. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1984
Atlantic Records-album
Album produserte av Joe Chiccarelli
Randy Kerber

Randy Kerber () er ein USA-amerikansk komponist, orkestrator og klaverspelar, som hadde ein aktiv karriere innan filmmusikk.

Den første nasjonale turneen hans var med Bette Midler i 1977, 19 år gammal. Kerber vart nominert til Oscarprisen i 1986, i lag med mellom andre Quincy Jones, for beste filmmusikk for filmen Purpurfargen. Han vart òg nominert til Grammyprisen for arrangementet sitt på «Over the Rainbow» for Barbra Streisand.

Som studiomusikar har Kerber spelt klaverinstrument på over 800 filmar, som Titanic, A Beautiful Mind og dei første tre første Harry Potter-filmane. Pianoet i opninga og avslutninga av Forrest Gump, der ein kan sjå ei fjør sin flyg i vinden, vert spelt av Kerber. 

Han har òg spelt med ei heil rekkje artistar, som Michael Jackson, Paul Anka, Leonard Cohen, Rickie Lee Jones, A.R. Rahman, Whitney Houston, Michael Bolton, Rod Stewart, B.B. King, Bill Medley, Annie Lennox, Art Garfunkel, José Feliciano, Anastacia, Celine Dion, Natalie Cole, Al Jarreau, Ray Charles, Neil Diamond, Elisa, Julio Iglesias, Barry Manilow, Don Ellis, Ricky Martin, Bette Midler, Corey Hart, Eric Burdon, Kenny Rogers, Donna Summer, George Benson, Diana Ross, Marta Sanchez, Frank Sinatra, Jean-Yves Thibaudet og Dionne Warwick, i tillegg til grupper som Air Supply, America, Def Leppard, The Temptations, Manhattan Transfer, Lisa Stansfield og The Three Degrees.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Randy Kerber» frå ,  den 14. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske komponistar
Folk frå Encino i Los Angeles
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske dirigentar
Filmmusikkomponistar
Richard Gibbs

Richard «Ribbs» Gibbs () er ein USA-amerikansk filmmusikkomponist og produsent, og arbeidd på filmar som Dr. Dolittle,  Big Momma's House, Queen of the Damned og TV-seriane Battlestar Galactica og den første sesongen av The Simpsons.

Gibbs var klaverspelar for new wave-bandet Oingo Boingo frå 1980 til 1984. Han har òg vore studiomusikar og spelt på over 150 album for artistar som varierer frå War, Tom Waits, Boy Meets Girl, Living in a Box, Robert Palmer og Aretha Franklin.

Filmar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Richard Gibbs» frå ,  den 14. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 

USA-amerikanske filmmusikkomponistar
Elevar ved Berklee College of Music
Musikarar frå Ohio
Johan Ellingsen

Johan Hoff Ellingsen () var ein norsk gardbrukar, oppsynsmann og politikar frå Hamarøy kommune. Perioden 1919–1921 representerte han partiet Venstre på stortinget.

Ellingsen var frå Selsøya i Hamarøy. I tida 1897-1906 dreiv han omfattande landhandel og omsetjing av fisk på Skrova i Lofoten. Frå 1907 tok han over drifta av farsgarden Fitje og hadde ansvaret for denne i fleire tiår. I tillegg var han postopnar og dampskips-ekspeditør frå 1915.

Ellingsen var med i heradsstyret for Hamarøy 1901-07, sidan ordførar 1910-19. Han var elles tidvis leiar av ei rad kommunale utval og styre. Hausten 1918 vart han vald til stortingsmann frå einmannskrinsen Nordre Salten. På Stortinget var han medlem i Finans- og tollkomitéen og i ein kort periode i Skog- og vassdragskomitéen.

I 1922 fekk Ellingsen stilling som fiskeriinspektør for Nordland og Troms, ein posisjon han hadde til nazi-styresmakter avsette han i 1943.

Ellingsen var elles medlem i Hamarøy heradsstyre 1934-45.

Kjelder

Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1919-1921
Norske gardbrukarar frå 1900-talet
Birger Meling

Birger Solberg Meling () er ein norsk fotballspelar frå Stavanger som sidan juli 2020 er aktiv i den franske fotballklubben Nîmes Olympique. Han har pr oktober 2020 spelt 14 landskampar for Noreg.

Meling er sideback og gjorde 2014-17 teneste i Stabæk IF og deretter i Rosenborg BK fram til juli 2020. Med Rosenborg vart han norsk seriemeister både i 2017 og 2018.

Meling fekk sin landslagsdebut 5.oktober 2017 då Noreg vann 8-0 over San Marino. Det neste 13 månadene var han jamt med i startellevaren til Noreg, dei neste to åra fekk han derimot få landskampar.

Kjelder

eu-football
Denne artikkelen bygger på «Birger Meling» frå ,  den 15. oktober 2020.  
 

Norske landslagsspelarar i fotball
Rosenborg-spelarar
Stabæk-spelarar
Folk frå Stavanger
Panthéa

Panthéa (gresk Πάνθεα) er ein bydel i kommunen Mésa Jitonía i distriktet Lemesós i Republikken Kypros. Bydelen utgjer den nordlege delen av byen.

Kjelder

Bydelar i Mésa Jitonía
Flexiptera

Flexiptera er ei monotypisk nattsvermarslekt i båtmøllfamilien (Gelechiidae) skildra av Anthonie Johannes Theodorus Janse i 1958. Den einaste arten, Flexiptera revoluta, blei fyrst skildra av Edward Meyrick i 1918. Han finst i Sør-Afrika.

Nattsvermaren har eit vengespenn på 10–11 mm. Framvengene er kvitlege og ujamnt strødde med grått. Bakvengene er grå.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Flexiptera» frå ,  den 15. oktober 2020.  
 

Båtmøll
Insekt i Sør-Afrika
Insekt i Afrika
Tímios Pródromos

Tímios Pródromos (gresk Τίμιος Πρόδρομος) er ein bydel i kommunen Mésa Jitonía i distriktet Lemesós i Republikken Kypros. Bydelen ligg i den austlege delen av byen.

Kjelder

Bydelar i Mésa Jitonía
Khalkoútsa

Khalkoútsa (gresk Χαλκούτσα) er ein bydel i kommunen Mésa Jitonía i distriktet Lemesós i Republikken Kypros. Bydelen ligg lengst sør i byen.

Kjelder

Bydelar i Mésa Jitonía
Kondováthkia

Kondováthkia (gresk Κοντοβάθκια) er ein bydel i kommunen Mésa Jitonía i distriktet Lemesós i Republikken Kypros. Bydelen ligg sørvest i byen.

Kjelder

Bydelar i Mésa Jitonía
Kristoffer Ajer

Kristoffer Vassbakk Ajer () er ein norsk fotballspelar frå Rælingen som sidan 2016 har hatt kontrakt med den skotske fotballklubben Celtic FC. Han er midstoppar og har sidan mars 2018 spelt 19 landskampar for Noreg.

Ajer spelte på IK Start frå 2014 til sommaren 2016. I 2017 spelte han nokre månader på skotske Kilmarnock FC. Sidan fast midstoppar på Celtic FC, skotsk ligameister 2018, 2019, 2020. Også skotsk cupmeister i 2018 og 2019.

Ajer landslagsdebuterte for Noreg 23. mars 2018 då gjestande Australia måtte tole tap 1-4 på Ullevaal stadion i Oslo. Han fekk omgåande fast stopparplass i landslaget, pr oktober 2020 har han spelt 19 kampar utan å skåre mål.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kristoffer Ajer» frå ,  den 15. oktober 2020.  
eu-football
 

Norske landslagsspelarar i fotball
Celtic-spelarar
Start-spelarar
Folk frå Rælingen
Panajía Evangelístria i Káto Polemídia

Panajía Evangelístria (gresk Παναγία Ευαγγελίστρια) er ein bydel i kommunen Káto Polemídia i distriktet Lemesós i Republikken Kypros. Bydelen utgjer den nordlege delen av byen.

Kjelder

Bydelar i Káto Polemídia
Ájos Nikólaos i Káto Polemídia

Ájos Nikólaos (gresk Άγιος Νικόλαος) er ein bydel i kommunen Káto Polemídia i distriktet Lemesós i Republikken Kypros. Bydelen ligg nordvest for dei sentrale områda av byen.

Kjelder

Bydelar i Káto Polemídia