alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Camembert Electrique

Camembert Electrique er det andre studioalbumet av den progressive rockegruppa Gong, spelt inn og gjeve ut i 1971 på det franske selskapet BYG Actuel. Albumet vart spelt inn i Château d'Hérouville nær Paris i Frankrike, produsert av Pierre Lattès med Gilles Salle som lydteknikar. Jean Karakos (omtalt i teksten til Daevid Allen i omslaget som «Byg Jean Kastro Kornflakes») var leiande produsent. 

Det første og siste sporet på kvar side er korte lyd-collagar.

Mottaking
David Ross Smith i Allmusic gav albumet 4,5 av fem stjerner og skreiv om albumet og bandet at «Gong var eit unikt progrockband som gjekk i alle retninga på ein gong, medan dei fleste andre prorockbanda helt seg til ei eller to retningar. Camembert Electrique er eit vitne på dette. Den 'elektriske osterocken' deira er ei blanding av psykedelisk rock, verdsromatmosfære og rombaserte tekstar, med dosar av jazz presentert med ei popkjensle, men likevel alltid intens. Frå det første sporet på Camembert, vert du transportert til planeten Gong via stemma til ein 'radiognom' som av og til kjem inn for å minne deg på at du ikkje er i Kansas lenger. Daevid Allen leiar bandet gjennom fleire komposisjonar som musikalsk kan minne om, og kanskje er inspirert av, tidleg King Crimson. Trommeslagaren Pip Pyle spelte berre med Gong nokre få gonger, men han er ein markant person her. Det same er saksofonisten Didier Malherbe. Camembert Electrique er ikkje utdatert etter over 40 år og står 'sterkt og dampande' over det meste andre i Gong-katalogen.»

Innhald

Spor 1 vart kalla «Radio Gnome Prediction» på Virgin-utgåvene og «Radio Gnome» på seinare CD-utgåver for å unngå forveksling med ein seinare song som heiter «Radio Gnome Invisible», gjeve ut i 1973 på albumet Flying Teapot.

Medverkande
Daevid Allen («Bert Camembert») - gitar (alle utanom 9), vokal, bass (9)
Gilli Smyth («Shakti Yoni») - kviskring frå verdsrommet
Didier Malherbe («Bloomdido Bad De Grasse») - saksofon, fløyte
Christian Tritsch («Submarine Captain») - bass (alle utanom 9), gitar (9)
Pip Pyle - trommer

med
Eddy Louiss - Hammondorgel og piano på 3
Konstantin Simonovitch - fasa piano på 5

Oppført er òg «Venux De Luxe» (Francis Linon), lydteknikaren til bandet, som «switch doctor and mix master». Sonen til Robert Wyatt, Sam, er òg avbilda med bandet.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Camembert Electrique» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Gong-album
Musikkalbum frå 1971
BYG Actuel-album
Caroline Records-album
Virgin Records-album
Charly Records-album
Snapper Music-album
Engelske psykedeliske rockealbum
Eddy Louiss

Eddy Louiss () var ein fransk jazzmusikar.

Hovudinstrumentet hans var Hammondorgel. Som vokalist var han medlem av Les Double Six frå Paris frå 1961 til 1963.

Han har arbeidd med Kenny Clarke, René Thomas og Jean-Luc Ponty. Han var eit medlem av Stan Getz-kvartetten (med René Thomas og Bernard Lubat) som spelte inn Getz-albumet Dynasty (1971).

Han spelte i duoar med med pianisten Michel Petrucciani (1994) og trekkspelspelaren Richard Galliano (2002). Dei seinare innspelingane hans, som Sentimental Feeling og Récit proche, kombinerte jazz med rock og verdsmusikk.

I 1964 fekk han Prix Django Reinhardt.

Diskografi
 Jazz Long Playing med Daniel Humair og Jean-Luc Ponty (1964)
 Trio HLP med Daniel Humair og Jean-Luc Ponty (All Life, 1966)
 Eddy Louiss Trio med Kenny Clarke, René Thomas (1968)
 Our Kind of Sabi med John Surman, Niels-Henning Ørsted Pedersen og Daniel Humair, 1970
 Orgue, Vols. 1 & 2, with Kenny Clarke, Jimmy Gourley, Guy Pedersen (America, 1971)
 Bohemia After Dark, with Jimmy Gourley, Guy Pedersen, Kenny Clarke, 1973
 Histoire Sans Parole, 1979
 Sang mêlé, 1987
 Eddy Louiss/Michel Petrucciani (live), 1994
 Conférence de presse med Michel Petrucciani, 1994
 Conférence de presse, Vol. 2, 1995
 Louissiana, 1995
 Floméla med Marc Bertaux, Tony Bonfils, Steve Ferrone, Bob Garcia, Jo Maka, Luigi Trussardi, Jean-Louis Viale, 1996
 Multicolor Feeling Fanfare, 1989
 WéBé, 2000
 Recit Proche med Xavier Cobo, Jean Marie Ecay, Paco Sery, 2001
 Jazz in Paris: Bohemia After Dark med Kenny Clarke, Jimmy Gourley, Guy Pedersen, 2001
 Jazz in Paris: Porgy & Bess 2001
 Face to Face med Richard Galliano, 2002
 Ô Toulouse...Hommage à Claude, 2006

Med Stan Getz
 Dynasty (Verve, 1971)
 Communications '72 (Verve, 1972)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Eddy Louiss» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Franske jazzpianistar
Franske pianistar
Franske jazzorganistar
Musikarar frå Paris
Les Double Six-medlemmar
Continental Circus av Gong

Continental Circus er det originale filmmusikkalbumet til den franske dokumentarfilmen med same namn, regissert av Jérôme Laperrousaz. Det kom ut i april 1972 på Philips Records og er tilskrive «Gong avec Daevid Allen». Albumet vart spelt inn og miksa i løpet av to dagar våren 1971, nokre få månader før albumet deira Camembert Electrique vart laga. Laperrousaz var ein nær ven og støttesppelar av Allen og kjærasten hans Gilli Smyth og filmen, med Jack Findlay og Giacomo Agostini, handlar om motorsykkelløp.

Songen «What Do You Want?» er det same stykket som «Fohat Digs Holes in Space» på Camembert Electrique, men versjonen her manglar introen, har ein annan tekst og vert spelt meir langsamt. Soret «Continental Circus World» består berre av dialog og lydeffektar frå filmen, over ei sløyfe frå «Blues for Findlay», den einaste nye songen på albumet. 

Den engelske trommeslagaren Pip Pyle spelar på bandet, etter å ha blitt introdusert for Daevid Allen av Robert Wyatt under innspelinga av det første soloalbumet til Allen, Banana Moon, i februar.

Innhald

Av rettslege årsaker oppførte Allen kjærasten Gilli Smyth som medlåtskrivar på alle spora.

Medverkande
 Daevid Allen – gitar, vokal
 Gilli Smyth – kviskring frå verdsrommet
 Didier Malherbe – saksofon, fløyte
 Christian Tritsch – bass
 Pip Pyle – trommer

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Continental Circus (soundtrack)» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Filmmusikkalbum frå 1972
Gong-album
Britiske progressive rockealbum
Flying Teapot

Flying Teapot er det tredje studioalbumet til den progressive rockegruppa Gong, gjeve ut på Virgin Records i mai 1973. Det var den andre utgjevinga til Virgin (V2002) og kom ut same dagen som den første utgjevinga deira, Mike Oldfield sitt Tubular Bells (V2001). Det kom ut på ny seinare på året med eit anna plateomslag på BYG Actuel i Frankrike og Japan. Albumet vart spelt inn i Virgin sitt Manor Studios i Oxfordshire i England, og vart produsert av Giorgio Gomelsky. 

Albumet har undertittelen Radio Gnome Invisible, Part 1, og er den første i trilogien Radio Gnome Invisible, i lag med Angel's Egg i desember og You i oktober året etter. Denne trilogien dannar ein sentral del i Gong-mytologien. The Flying Teapot-ideen i seg sjølv var inspirert av Russells tekanne. Det var det første Gong-albumet med den engelske gitaristen Steve Hillage, sjølv om han medverka relativt lite då han kom inn seint i innspelingsprosesssen. I følgje Daevid Allen «kom Steve Hillage seint, men det var ikkje mykje rom att. Han spelte noko rytmisk wah wah, nokre jazza akkordar og ein space-aktig solo på 'Flying Teapot'.»

I spesialutgåva til magasina Q & Mojo kalla Pink Floyd & The Story of Prog Rock, er albumet på 35. plassen på lista over «40 Cosmic Rock Albums».

Innhald

Medverkande
Den originale lista over medverkande var som følgjer: 
Pon voicebox – Dingo Virgin & Hi T Moonweed the favourite
Orgonskap & kviskring frå verdsrommet – the Good Witch Yoni
VCS3box Cynthia size A & krystallmaskin – Hi T Moonweed the favourite
Split sax i.e. tenna & soprasox & so flooth – The Good Count Bloomdido Bad De Grasse
Gitbox – Stevie Hillside (spermguitar & slow whale), The Submarine Captain (sidereal slideguitar & Dogfoot), Dingo Virgin & others (aluminium croonguitar & stumblestrum)
VCS3 fertilised elect piano & left bank uptightright pno & Shakesperian meat bass – Francis Bacon
Drumbox kicks and knocks – Lawrence the alien
Congox – Rachid Whoarewe the Treeclimber
Road crew & trux – Venux De Luxe (switch doctor), Wiz De Kid (lights) & Duke

I røynda var dei medverkande: 
Daevid Allen – vokal, elektrisk gitar
Gilli Smyth – kviskring frå verdsrommet
Tim Blake – synthesizer, vokal
Didier Malherbe – saksofon, fløyte
Steve Hillage – gitar
Christian Tritsch – gitar
Francis Moze – bassgitar, piano
Laurie Allan – trommer
Rachid Houari – conga
Francis Linon - miksing
«Wiz De Kid» - lysteknikar
«Duke» - scenearbeidar

Alle CD-utgåver har ein forkorta versjon av sporet «Flying Teapot», som vart korta ned frå 12:30 til 11:52 og ein forkorta versjon av «The Octave Doctors And The Crystal Machine» som vart korta ned frå 2:00 to 1:51, i tillegg til «Zero The Hero and the Witches Spell» som vart korta ned frå 9:45 til 9:38. Dette har skapt mykje kontrovers og vore skuffande for fans av det originale albumet.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Flying Teapot (album)» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Konseptalbum
Gong-album
Album produserte av Giorgio Gomelsky
Britiske progressive rockealbum
Space rock-album
Tim Blake

Timothy Blake () er ein klaverspelar, vokalist og komponist ssom har arbeidd med både Gong og Hawkwind.
 
Han har òg arbeidd som lydteknikar, og det vart slik han vart kjend med både Hawkwind og Gong. Han spelte på alle tre albuma i Radio Gnome Invisible-trilogien til Gong: Flying Teapot, Angel's Egg og You. Han slutta i Gong ein gong tidleg i 1975. Sidan la han ut på ein solokarriere under namnet Crystal Machine, og var den førte artisten som brukte laserlys på scenen. Sidan spelte han igjen både med Gong og Hawkwind.

Solodiskografi 
 1977: Crystal Machine
 1978: Blake's New Jerusalem 
 1979: «Waterfalls in Space»
 1991: Magick
 2000: The Tide of the Century
 2002: Caldea Music II
 2006: Live Waterfalls in Space
 2012: Noggi 'Tar
 2018: Lighthouse- an Anthology 1973-2012

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Folk frå Shepherd's Bush
Engelske klaverspelarar
Hawkwind-medlemmar
Protopunk-artistar
Gong-medlemmar
Steve Hillage

Stephen Simpson Hillage () er ein engelsk musikar, mest kjend som gitarist. Han er assosiert med Canterbury scene og har arbeidd med eksperimentell musikk sidan slutten av 1960-åra. I tillegg soloinnspelingane sine har han vore medlem av Gong, Khan og System 7.

Diskografi
 (1975) Fish Rising – UK nr. 33
 (1976) L – UK nr. 10
 (1977) Motivation Radio – UK nr. 28
 (1978) Green – UK nr. 30
 (1979) Live Herald – UK nr. 54
 (1979) Rainbow Dome Musick – UK nr. 48
 (1979) Open – UK nr. 71
 (1980) Aura
 (1982) For To Next – UK nr. 48
 (1982) And Not Or
 (1991) Ggggong-Go Long (Double Album)
 (1992) BBC Radio 1 Live: Steve Hillage Live in Concert
 (2003) Light in the Sky
 (2004) Live at Deeply Vale Festival 1978
 (2008) Evan Marc & Steve Hillage – Dreamtime Submersible (Somnia Records)
 (2015) Madison Square Garden 1977 (Cleopatra Records)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Steve Hillage» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Chingford
Canterbury scene
Engelske gitaristar
Engelske plateprodusentar
Progressiv rock-gitaristar
Space rock
Elevar ved University of Kent
Musikarar frå Kent
Gong-medlemmar
Uriel-medlemmar
Khan-medlemmar
National Health-medlemmar
Francis Moze

Francis Moze () er ein fransk bassist, mest kjend som medlem av Magma, Gong og Pierre Moerlen's Gong.

Moze spelte i ei tidleg besetning av Magma. Då han slutta i gruppa introduserte Giorgio Gomelsky han for Gong. Han spelte på albumet Flying Teapot (1973). Han kom inn att i bandet då det hadde blitt Pierre Moerlen's Gong for albumet Gazeuse! (1976) (i USA kalla Expresso).

Etterr Pierre Moerlen slutta, vart Moze verande att i London, og vart med trioen til Peter Lemer, i lag med Laurie Allan på trommer. Seint i 1980-åra danna John Greaves (klaverinstrument), Pip Pyle (trommer) og Moze eit kortvarig band.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Francis Moze» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Canterbury scene
Franske bassistar
Magma-medlemmar
Gong-medlemmar
Laurie Allan

Laurie Allan () er ein engelsk trommeslagar, mest kjend som medlem av Delivery og Gong.

Etter å ha spelt i ymse band i 1960-åra vart Allan medlem av Delivery i 1971 og erstatta Pip Pyle, som då gjekk til Gong. I 1972 erstatta Allan igjen Pyle då han gjekk til Gong. Allan slutta i Gong i 1973 for å bli med i eit nytt Delivery, men dette varte ikkje lenger. Han spelte sidan med Miller og Lol Coxhill sitt The Story So Far/Oh Really? (1974), Ralph McTell-albumet Not till Tomorrow (1972) og Bert Jansch-albumet Moonshine (1973).

Allan spelte òg med Robert Wyatt, på albuma Rock Bottom oog Ruth Is Stranger Than Richard, og han var tidlegare i eit forhold med artisten Alfie Benge før ho gifta seg med Wyatt.

Allan kom attende til Gong i 1974 og var med bandet nokre år etter et, inkludert i avleiaren Mother Gong i 1978.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Laurie Allan» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå London
Canterbury scene
Engelske rocketrommeslagarar
Engelske jazztrommeslagarar
Gong-medlemmar
Delivery-medlemmar
Solbergvann i Oslo

Solbergvann er ein innsjø i Austmarka i Oslo, nordvest for Nøklevann. Han har eit areal på 0,0125 km² og ligg 235 moh. Ein mindre bekk renn frå Solbergvann til Nøklevann.

Historie 
Tidlegare var Solbergvann, saman med andre vatn i området, ein del av drikkevassforsyninga til Oslo. I 1983 vart innsjøen teken ut av drikkevassforsyninga og frigjord til friluftsføremål. 

Namnet kjem frå Solberg, eit gardsbruk i området som ikkje eksisterer lenger.

Referansar 

Østmarka
Innsjøar i Oslo
Børskrakk

Børskrakk (etter tysk Krach, 'brak') er eit stort og brått prisfall i aksjane som vert omsette på ein børs. Ein vanleg definisjon krev at fallet er på meir enn ti prosent. Betre prosedyrar gjer at børskrakk i seinare tid sjeldan finn stad på éin dag, og omgrepet vert difor òg nytta om store prisfall som hender over noko lengre tid.

Børskrakk hender som regel når publikum snøgt endrar oppfatning om den økonomiske framtida. Når mange investorar vil selja seg ut samstundes må dei godta støtt lægre prisar for å kunna få selt, og prisane fell snøgt. Vedvarande fall i prisen kan skapa panikk og verka sjølvstyrkande. I nokre tilfelle er det tekniske eller reine psykologiske årsaker til krakket, men då vil prisfallet vanlegvis snu.

Børskrakk før og no 
Ein vanleg definisjon på eit krakk er eit fall i børsverdiane på meir enn ti prosent. Dow Jones-indeksen i USA har hatt 13 daglege fall av denne storleiken sidan 1900. Sist gong var 19. oktober 1987, gjerne kalla «Black Monday». Oslo Børs har hatt to slike fall, i 1987 og 1989.

Store børskrakk som utspelar seg over éin einskild handelsdag er vortne mindre vanlege. Frå kring 1990 og utover har det vore  sjeldnare med store daglege fall på børsane. Dette skriv seg i hovudsak frå det at børsane har fått prosedyrar for å stogga handelen før kursane fell so mykje. At det i dag det finst slike tryggingsbrytarar er ein av fordelane med ein regulert marknadsplass, slik som ein børs.

Likevel fell ikkje børsane mindre no enn før når det er nedgangstider. Skilnaden er at børskrakk i dag gjerne fordeler seg over fleire dagar, noko som vart tydeleg mellom anna under finanskrisa i 2008–2009. Det største årlege fallet på Oslo Børs sidan 1980 var i 2009, då kursane fall med til saman 51 prosent. Dow Jones fall med 30 prosent i 2009, noko som var det største fallet sidan 1930-talet.

Det mogelegvis mest kjende børskrakket i verdssoga var Børskrakket i 1929. Både den 28. og 29. oktober dette året fall Dow Jones med meir enn ti prosent.

Børskrakk på Dow Jones 1900–2018 
Dow Jones-indeksen i USA har falle med mer enn ti prosent på éin dag til saman 13 gonger sidan 1900.

Kjelder
Folkebladet

Folkebladet er ei regionavis for Midt-Troms. Sjefredaktør er Steinulf Henriksen. Avisa blei grunnlagt i 1965 med namnet Troms Folkeblad av lokale næringslivsaktørar, men er i dag ein del av konsernet Polaris Media ASA.

Hovudkontoret ligg på Finnsnes, men avisa har òg kontor i Bardufoss og Sjøvegan. Avisa, som starta som lokalavis, dekker i dag eit omfattande geografisk område: Senja kommune, innlandskommunane Målselv og Bardu – og sørover til og med Lavangen.

Hausten 2018 hadde Folkebladet om lag 5500 digitale abonnentar. Papirutgåva hadde om lag 3900 abonnentar og kjem ut seks dagar i veka, måndag til laurdag. Folkebladet hadde totalt 16 700 lesarar ein gjennomsnittsdag hausten 2018. Avisa satsar òg på TV, og lagar to TV-innslag kvar dag.

Redaktørar 
 Halvdan Kvernmo (1965–1968)
 Adrian Skogmo og Georg Prahl Harbitz (april til november 1968)
 Kjell A. Aarstein (november 1968 til januar 1969)
 Rolf Lofthus (1969–1971)
 Torstein W. Tengelsen (1972–1973)
 Jarle A. Larssen (1974–1987)
 Adrian Skogmo (1987–1989)
 Rolf A. Erstad (1989–1997)
 Steinulf Henriksen (1997)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 Folkebladet TV

Norske lokalaviser
Aviser i Troms og Finnmark
Norske aviser etter namn
Senja kommune
Skipingar i 1965
Ishockey-VM 1979

Verdsmeisterskapen i ishockey 1979 vart arrangert i Moskva i Sovjetunionen i tida frå 14. til 27. april 1979. Meisterskapen vart avvikla med gruppespel à fire lag i dei to gruppene, deretter gjekk dei to beste laga i gruppene vidare til eit meisterspel der alle laga møttest i to kampar før medaljestriden var avgjort. Laga som ikkje tok seg til meisterspelet, møttest like eins i to innbyrdes kampar i striden om å unngå nedrykk til B-pulja. 

Arrangørlandet Sovjetunionen vart verdsmeister etter å ha vunne alle seks kampane i sluttspelet. Tsjekkoslovakia tok sølv og Sverige kneip bronsen.

Meisterspelet

Nedrykksspelet

Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Vladislav Tretjak, Vladimir Mysjkin 
Forsvarar: Valerij Vasiljev, Vladimir Lutsjenko, Gennadij Tsygankov, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov, Sergej Babinov, Irek Gimajev, Sergej Starikov 
Løparar: Boris Mikhajlov, Valerij Kharlamov, Vladimir V. Petrov, Aleksandr Golikov, Vladimir Golikov, Jurij Lebedev, Viktor Zjlutkov, Sergej Kapustin, Helmuts Balderis, Sergej M. Makarov, Aleksandr V. Skvortsov, Aleksandr Jakusjev.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1979» frå ,  den 17. november 2019.  
 

Ishockey-VM
Sport i 1979
Idrettstilskipingar i Sovjetunionen
Sergej M. Makarov

Sergej Mikhailovitsj Makarov () er ein russisk tidlegare ishockeyspelar frå Tsjeljabinsk som i tida 1978-91 vann åtte VM-gull og to OL-gull med Sovjetunionen sitt landslag i ishockey.

Høgrevengen Makarov vart verdsmeister med Sovjetunionen i 1978-79, 1981-83, 1986, 1989-90. og olympisk meister i 1984 så vel som i 1988. I tillegg var han med  om å vinne OL-sølv, VM-sølv og to VM-bronsar over dei 14 sesongane han spelte VM- og OL-kampar. Han noterte seg for 83 mål og 89 målpasningar i desse turneringane. Gjennom størstedelen av denne perioden danna han saman med Vladimir Krutov og Igor Larionov den verdskjende KLM-rekka.

Makarov spelte på Traktor Tsjeljabinsk frå 1976 til -78. Deretter var han CSKA Moskva-spelar i elleve år, åtte av åra vart han sovjetmeister med laget. Sidan var han aktiv på lag i National Hockey League i Nord-Amerika; 1989-93 i Calgary Flames og 1993-95. Han la opp i Dallas Stars i 1996.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Sergei Michailowitsch Makarow» frå ,  den 17. november 2019.  
 

Russiske ishockeyspelarar
Sovjetiske ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Det finske herrelandslaget i fotball

Det finske herrelandslaget i fotball er det nasjonale fotballaget til Finland, og blir administrert av Finlands fotballforbund. Det finske fotballforbundet blei stifta i 1907, og blei medlem av FIFA i 1908. Landet har aldri deltatt i VM-sluttspel. Nasjonalstadion er Olympiastadion i Helsingfors.

Spelarar
(Namn vart sist endra i november 2019.)

Målvakter

Lukáš Hrádecký
Jesse Joronen
Anssi Jaakkola

Forsvarspelarar
Joona Toivio
Jukka Raitala
Paulus Arajuuri
Thomas Lam
Juha Pirinen
Sauli Väisänen
Daniel O'Shaughnessy
Leo Väisänen

Midtbanespelarar
Tim Sparv
Rasmus Schüller
Robin Lod
Pyry Soiri
Glen Kamara
Joni Kauko
Simon Skrabb
Fredrik Jensen
Robert Taylor

Spissar

Teemu Pukki
Jasse Tuominen
Rasmus Karjalainen

Referansar

Fotball i Finland
Finand
Finske landslag
Angel's Egg

Angels Egg er det fjerde studioalbumet til den progressive rockegruppa Gong, gjeve ut på Virgin Records i desember 1973.

Det vart spelt inn ved hjelp av Manor mobile studio i fellesheimen til Gong, Pavillon du Hay i Voisines i Frankrike og miksa i The Manor i Oxfordshire i England. Albumet vart produsert av «Gong under rettleiing av Giorgio Gomelsky».

Angels Egg er det andre albumet i trilogien Radio Gnome Invisible, etter Flying Teapot og før You. Trilogien dannar ein sentral del i Gong-mytologien. Den originale albumtittelen hadde ikkje ein apostrof i tittelen. 

Den originale vinylutgåva kom med eit hefte som i større grad forklarte mytologien, inkludert tekstar, ei ordliste og omtalte av karakterane i soga og bandmedlemmane. Denne utgåva hadde òg eit dobbeltfalsa omslag (som dei seinare utgåvene ikkje hadde). 

CD-utgåva på Virgin Records, og den seinare nyutgjevinga på Charly Records inneheld eit ekstra spor: «Ooby-Scooby Doomsday or The D-day DJ's Got the D.D.T. Blues», som endar med eit mannskorglissando (truleg ein parodi på Pink Floyd sin «Echoes»), og byrjar med «Ahhhh» og endar med «Chooo», som eit nys.

Innhald

Den instrumentale delen på slutten av «Sold to the Highest Buddha» vert omtalt som «6/8 sax» i plateomslaget, og vart eit eige stykke kalla «6/8» på Gong Live Etc. «Selene» er ein heilt annan song enn den med same tittelen på eit tidlegare Gong-album, Camembert Electrique.

Seinare CD-utgåver ha fleire bonusspor, inkludert demoversjonar.

Medverkande
Merk: Pseudonyma er valde ut av Daevid Allen og står oppført i plateomslaga. Dei verkelege namna er synt i parentes. 
 Shakti Yoni (Gilli Smyth) – kviskring frå verdsrommet
 T. Being esq. (Mike Howlett) – bass
 Sub. Capt. Hillage (Steve Hillage) – sologitar
 Hi T. Moonweed (the favourite) (Tim Blake) – synthesizer
 Pierre de Strasbourg (Pierre Moerlen) – trommer, vibrafon, marimba
 Mirielle de Strasbourg (Mireille Bauer) – klokkespel
 Dingo Virgin (Daevid Allen) – vokal, gitar

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Angel's Egg (album)» frå ,  den 17. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Musikkalbum frå 1973
Konseptalbum
Gong-album
Britiske progressive rockealbum
Space rock-album