alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kjeldebotn

Kjeldebotn er ei jordbruksbygd i Narvik kommune i Nordland. Bygda har ca. 300 innbyggarar. 

Bygda er endepunkt for riksveg 819, og avstanden til kommunesenteret Ballangen er 20 km. Til Narvik, som er næraste by, er det 60 km. Kjeldebotn ligg på sørsida av Ofotfjorden, og har båtsamband til Harstad/Narvik lufthamn Evenes, som ein kan nå på 25 minutt. Det er hurtigbåtrute til Svolvær, som tar 2–3 timar. Det er buss- og båtruter, blant anna til Narvik. I bygda er det daglegvarebutikk, post og kafé.

Kjeldebotn og området rundt er rik på fin natur, med Håfjellet (817 moh.) som den mest populære utfartsstaden. Området har fiskevatn og jaktterreng, og egnar seg også ypparleg til fjellvandringar. På sommarstid kan ein køyre opp til Håfjellet med bil, om vinteren kan ein bruke snøskuter eller ski.

Kjelder 
Wikipedia på bokmål 13. mars 2011

Busetnader i Narvik
Bygder i Nordland
Ballangen
Richard Gustav Furuholmen

Richard Gustav Furuholmen () var ein norsk ingeniør og båtkonstruktør. Han var fødd i Varteig ved Sarpsborg. Han teikna sin første båt i 1906. Etter nokre år i USA, der han mellom anna arbeidde med teikning av motorbåtar, arbeidde han som båtkonstruktør i Oslo frå 1916. I 1919 starta han eiga konstruksjons- og konsulent verksemd. Furuholmen er særleg kjend for motorbåtane han konstruerte. Åleine, eller saman med andre, konstruerte han over 1500 ulike motorbåtar.

Saman med Otto L. Scheen, som han frå 1954 samarbeidde med i firmaet Furuholmen & Scheen, konstruerte han fleire redningsskøyter. Særleg hadde dei mykje arbeid med utviklinga av redningskryssarane i stål.

Han mottok Kongens fortenestmedalje i gull i 1962.

Kjelder 

 furuholmen.com
 Bjørn Foss: Fra seil til vannjet (Norsk Maritimt Forlag, 2002).

Folk frå Sarpsborg
Norske båtkonstruktørar
Hudkrem

Hudkrem er ei form for blaut salve som blir brukt for tilføra væske til huda og til å glatta og mjukna henne. Hudkrem blir også brukt som ei form for kosmetikk og kan då innehalda parfyme. Ulike former for hudkrem er handkrem, ansiktskrem og fotkrem.

kosmetikk
lækjemiddel
Tanaidar

Tanaidar (Tanaidacea) er ein krepsdyrorden i klassen storkreps. Ordenen omfattar rundt 940 artar. Tanaidane står nær isopodane, men har eit ganske lite ryggskjold. Dei lever er høgst 20 mm lange og lever i hovudsakleg i saltvatn frå stranda ned til havdjupner på over 6000 m. Dei finst òg i estuar og nokre gonger i ferskvatn ved kysten. Tanaidane har kraftige klosakser på det første beinparet. Nokre artar er augelause.

Kjelder

krepsdyr
On Tour with Eric Clapton

On Tour with Eric Clapton er det tredje albumet til Delaney & Bonnie Bramlett, og det første albumet deira på Atco/Atlantic. Det kom ut i mars 1970 og på albumet har dei med seg det mest kjende turnebandet dei hadde, med Eric Clapton, Jim Gordon, Carl Radle, Bobby Whitlock, Leon Russell, Dave Mason og George Harrison (under psevdonymet «L'Angelo Misterioso»). Mange av musikarane på albumet spelte seinare med Clapton på solodebuten hans og på Layla and Other Assorted Love Songs, og med Harrison på hans All Things Must Pass.

Det vart gjeve ut på ny i 2010 som ein plateboks med fire plater med dei komplette konsertane i Royal Albert Hall i London og opptak frå Colston Hall i Bristol og Fairfield Halls i Croydon.

Sidan ein ikkje fann gode nok bilete av Delaney and Bonnie for plateomslaget, vart det nytta eit bilete av ein Rolls-Royce Silver Dawn i ein ørken, visstnok teken av manager Barry Feinstein då han arbeidde som fotograf for ein Bob Dylan-turne i 1966. Det er føtene til Dylan ein kan sjå ut av vindauget.

George Harrison spelte slidegitar på den engelske delen av turneen som følgde etter konsertane i Albert Hall, samt fleire konsertar i Skandinavia, så han er ikkje med på den første CDen, berre dei tre andre.  

Albumet vart det mest suksessrike for Delaney and Bonnie og nådde 29. plass på den amerikanske albumlista og selde der til gullplate.

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande
 Bonnie Bramlett — vokal
 Delaney Bramlett — gitar, vokal
 Eric Clapton — sologitar, vokal
 Rita Coolidge — korvokal
 Jim Gordon — trommer, perkusjon
 George Harrison (under pseudonymet L'Angelo Misterioso) – gitar (berre plate to - fire)
 Tex Johnson – perkusjon
 Bobby Keys — saksofon
 Dave Mason — gitar
 Carl Radle — bassgitar
 Jim Price — trombone, trompet
 Bobby Whitlock — orgel, klaverinstrument, vokal

Teknisk
 Jimmy Miller, Delaney Bramlett — produsent
 Bill Halverson — miksing
 Andy Johns, Glyn Johns, Tex Johnson — lydteknikar
 Jim Price – blåsearrangement
 Barry Feinstein – fotografi
 Tom Wilkes — design, fotografi

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «On Tour with Eric Clapton» frå ,  den 13. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjå òg

Eric Clapton.
Derek and the Dominos.
Layla and Other Assorted Love Songs.
George Harrison.
All Things Must Pass.

Delaney & Bonnie-album
Eric Clapton-album
Album produserte av Jimmy Miller
Album produserte av Delaney Bramlett
Konsertalbum frå 1970
Atco Records-album
Supergruppe

Uttrykket supergruppe kom til seint i 1960-åra for å skildre ei musikkgruppe der bandmedlemmane alt var kjende som individuelle artistar eller frå andre band. I somme tilfelle vart eit band seinare kalla ei supergruppe om fleire av bandmedlemmane frå denne gruppa seinare vart kjende kvar for seg. Supergrupper har ofte vore kortvarige, og berre vart eit album eller to, sjølv om dette ikkje alltid er tilfelle. Dei vert stundom starta som eit sideprosjekt, og ikkje meint å vere permanent, medan andre gonger kan det verte hovudprosjektet til bandmedlemmane. 

Somme døme på dei mest kjende supergruppene er Cream, Blind Faith og Crosby, Stills, Nash & Young i 1960-åra, Emerson, Lake & Palmer, Humble Pie, Cactus, Toto og Bad Company i 1970-åra, Band Aid, USA for Africa, The Firm, Traveling Wilburys, Asia, Damn Yankees, Power Station og The Highwaymen i 1980- og 1990-åra, og The Damned Things, A Perfect Circle, Audioslave, Velvet Revolver, Another Animal, Damageplan, Angels & Airwaves, Chickenfoot, Zwan, Hellyeah, Child Rebel Soldier, Murderdolls, Golden Smog, Black Country Communion, Tinted Windows, The Dead Weather, Them Crooked Vultures, Liquid Tension Experiment, Seemless, Vital Tech Tones og Monsters of Folk i 2000-åra. Kategorien er derimot ikkje fast definert. 

Uttrykket kom frå albumet Super Session frå 1968 med Al Kooper, Mike Bloomfield og Stephen Stills. Bandet Crosby, Stills & Nash (seinare Crosby, Stills, Nash & Young) er eit anna tidleg døme, der kvar av dei hadde hatt suksess i tidlegare band (The Byrds, Buffalo Springfield og The Hollies). I 1969 kalla Rolling Stone-redaktør Jann Wenner Cream for den første supergruppa. Musikkjournalistar har òg nytta uttrykket om grupper så har seld særs mykje plater og halde massive konsertar, sjølv om dei ikkje var kjende før dei starta i bandet. Dette har vore band som Led Zeppelin, der berre Jimmy Page var kjend før bandet starta, The Beatles, Pink Floyd, Queen, Genesis og Yes.

Kjende grupper

Prosjekt 
Desse var ofte prosjekt for ein enkelt konsert eller eitt enkelt album, sjølv om somme har spelt meir enn ein konsert.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Super group» frå ,  den 13. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Blind Faith av Blind Faith

Blind Faith er det einaste albumet til den britiske supergruppa Blind Faith, som bestod av Eric Clapton (The Yardbirds, Cream), Ginger Baker (Graham Bond Organisation, Cream), Steve Winwood (Spencer Davis Group, Traffic) og Ric Grech (Family).

Bandet og debutalbumet fekk mykje omtale, og då det kom ut toppa det listene i både USA, Storbritannia og Canada. I tillegg publiserte Rolling Stone tre meldingar av albumet i september-utgåva av magasinet i 1969, skriven av Ed Leimbacher, Lester Bangs og John Morthland.

Dei byrja på songane tidleg i 1969, og i februar og mars var bandet i London ved Morgan Studios, og førebudde innspelinga av albumet. Dei første, nesten ferdige songane dukka først opp då dei var i Olympic Studios i april og mai, med Jimmy Miller som produsent. Musikkmiljøet var alt klar over samanhengen, trass i at Clapton hevda at han berre laga eit soloalbum der Winwood skulle spele. Rockepressa kjøpte derimot ikkje dette og visste at Baker var involvert i tillegg. 

Innspelinga av albumet vart avbroten av ein turne i Skandinavia, så ein turne i USA frå 11. juli til 24. august, støtta av Free, Taste og Delaney & Bonnie and Friends. Sjølv om albumet nådde toppen av listene, vart det spelt inn i all hast og side to inneheldt berre to songar, mellom anna den 15 minuttar lange «Do What You Like». Likevel klarte bandet å produsere to klassiske hittar, Winwood sin «Can't Find My Way Home» og Clapton sin «Presence of the Lord».

Ei utvida utgåve av albumet kom ut i 2001 med bonuspor av songar og jammar som ikkje tidlegare var gjevne ut. To konsertopptak frå Hyde Park-konserten, «Sleeping In The Ground» av Sam Myers og Rolling Stones-songen «Under My Thumb» finst òg på Winwood-samlinga The Finer Things.

Plateomslaget
Utgjevinga skapte kontroversar, fordi plateomslaget synte bilete av ei topplaus pre-pubertal jente, som held eit modellfly i hendene, som enkelte såg på som eit fallossymbol. Det amerikanske plateselskapet gav ut albumet med eit alternativ omslag (eit bilete av bandet).

Innhald

Deluxe-utgåva

Medverkande
Steve Winwood - orgel, piano, gitar, bass, solovokal
Eric Clapton - gitar, vokal
Ric Grech - bassgitar, fiolin, vokal
Ginger Baker - trommer, perkusjon.

Medverkande på disk to på deluxe-utgåva
Steve Winwood - orgel, basspedalar, bass
Eric Clapton - gitar
Ginger Baker - trommer and perkusjon

Teknisk
 Jimmy Miller – produsent
 George Chkiantz, Keith Harwood, Andy Johns, Alan O'Duffy – lydteknikar
 Alan O'Duffy, Andy Johns, Jimmy Miller – miksing
 Stanley Miller, Bob Seidemann – platedesign og kunstarisk leiar
 Chris Blackwell, Robert Stigwood – leiande produsentar
 Margaret Goldfarb – produksjonskoordinering
 Bill Levenson – oversyn for nyutgjeving
 Suha Gur – remastering
 Vartan – kunstnarisk leiar for nyutgjeving

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blind Faith (album)» frå ,  den 13. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Blind Faith-album
Debutalbum frå 1969
Album produserte av Jimmy Miller
Polydor Records-album
Atco Records-album
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Eric Clapton av Eric Clapton

Eric Clapton er debutalbumet til den britiske rockemusikaren Eric Clapton som soloartist. Det kom ut i august 1970 på Atco og Polydor Records.

Bakgrunn
Etter å ha spelt i suksessrike band som The Yardbirds, John Mayall & the Bluesbreakers, Cream og Blind Faith, spelte Clapton inn eit album under sitt eige namn seint i 1969 og tidleg i 1970.

Innspeling
Clapton spelte inn somme spor i november 1969 i Olympic Studios i London og spelte inn fleire songar i 1970, som vart delt inn i to innspelingsbolkar: ein i januar 1970 i Village Recorders Studio i Los Angeles og ei anna i mars same året i Island Studios i London. Mange av musikarane som spelte med Clapton på albumet hadde arbeidd med bandet Delaney & Bonnie, som tidlegare hadde vore oppvarming på Blind Faith-konsertar. Musikarane var kjernen i Derek & the Dominoes, mellom andre Bobby Whitlock. Ein kan høyre Whitlock på «Let it Rain».  

Songen «Let it Rain» var opphavleg spelt inn med ein annan tekst som «She Rides». Det vart gjort tre miksar av albumet, ein av Delaney Bramlett, ein av Tom Dowd og ein av Clapton sjølv. Dowd-miksen vart nytta for det endelege albumet. Bramlett sin miks finst på luksusutgåva som kom på CD i 2006.

Innhald

2006-utgåva

Medverkande

 Eric Clapton – sologitar, solovokal
 Delaney Bramlett – rytmegitar, korvokal
 Stephen Stills – gitar, korvokal
 Leon Russell – piano
 Bobby Whitlock – orgel, korvokal

 John Simon – piano
 Carl Radle – bass
 Jim Gordon – trommer
 Jim Price – trompet
 Bobby Keys – saksofon

 Tex Johnson – perkusjon
 Bonnie Bramlett – korvokal
 Rita Coolidge – korvokal
 Sonny Curtis – korvokal
 Jerry Allison – korvokal

Produksjon
 Produsert og arrangert av Delaney Bramlett
 Lydteknikar – Bill Halverson
 Design og fotografi – Barry Feinstein og Tom Wilkes for Camoflauge Productions.
 Utstyr – Bill Reed, Clark
 Turnémanager – Bruce McCaskill

Vekeslister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Eric Clapton (album)» frå ,  den 13. mars 2011.  
 

Eric Clapton-album
Debutalbum frå 1970
Polydor Records-album
Atco Records-album
Album produserte av Delaney Bramlett
Bell Bottom Blues

«Bell Bottom Blues» er ein song skriven av Eric Clapton og framført av Derek and the Dominos. Han omhandlar ugjengjeldt kjærleik og vart gjeven ut på albumet Layla and Other Assorted Love Songs i 1970.

Duane Allman spelte ein del på albumet, men ikkje på denne songen. Det er derfor berre Clapton som spelar gitar på denne songen. Songen er den nest mest kjende frå albumet etter det kjende tittelsporet, «Layla».

Bell-bottom tyder slengbukse, som var populære på denne tida. I følgje Clapton vart songen skriven for Pattie Boyd etter ho bad han skaffe ho eit par slengbukser i USA.Clapton skreiv songen for ho, og mange andre på albumet, som «I Looked Away». På enkelte turnear spelte han songen som ein del av eit akustisk sett. Han spelte songen i lag med Bobby Whitlock på Later with Jools Holland i april 2000.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bell Bottom Blues (Derek and the Dominos song)» frå ,  den 13. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Atco Records-singlar
Derek and the Dominos-songar
Eric Clapton-songar
Matthew Sweet-songar
Songar skrivne av Eric Clapton
Songar produserte av Tom Dowd
Cher-songar
Nobody Knows You When You're Down and Out

«Nobody Knows You When You're Down and Out» er ein bluesstandard, skriven av Jimmy Cox i 1923. Teksten, fortalt frå synspunktet til ein tidlegare millionær under forbodstida, reflekterer over kor raskt materiell rikdom kan forsvinne og korleis venskap kan kome og gå i den samanhengen.

Innspelingar
Songen vart først spelt inn og gjort populær av Bessie Smith, den framifrå kvinnelege bluessongaren i 1920- og 1930-åra. Sidan den gong har det vorte spelt inn mange versjonar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nobody Knows You When You're Down and Out» frå ,  den 13. mars 2011.  

Songar frå 1923
Bluessongar
Barbra Streisand-songar
Bessie Smith-songar
Leadbelly-songar
Nina Simone-songar
Janis Joplin-songar
Otis Redding-songar
Eric Clapton-songar
John Lennon-songar
Rod Stewart-songar
Billy Joel-songar
B.B. King-songar
Derek and the Dominos-songar
Have You Ever Loved a Woman

«Have You Ever Loved A Woman» er ein bluesstandard skriven av Billy Myles og spelt inn av Freddie King som ein snigel i 1960. 
Singelen til King gjorde det ikkje særleg bra då han kom ut. Det var ei seinare innspeling av bandet til Eric Clapton, Derek and the Dominos for albumet Layla and Other Assorted Love Songs i 1970. Clapton har sidan forfekta songen med konsertversjonar på E. C. Was Here, 24 Nights, Live In Hyde Park, One More Car, One More Rider og Crossroads Guitar Festival 2004.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Have You Ever Loved a Woman» frå ,  den 13. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Teksten 
Freddie King framfører songen i 1973

Bluessongar
Songar frå 1960
Freddie King-songar
Eric Clapton-songar
Derek and the Dominos-songar
Federal Records-singlar
Songar skrivne av Billy Myles
Little Wing

«Little Wing» er ein song skriven av Jimi Hendrix. Han vart først spelt inn av The Jimi Hendrix Experience på albumet Axis: Bold as Love i 1967. Han er rangert på 366. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.

Inspirasjon
Hendrix snakka med ein svensk journalist om songen i januar 1968 og sa, «Vel, det var ein song der som me gjorde mykje lyd på. Me køyrde gitaren gjennom Leslie-høgtalaren på eit orgel, og det høyrest ut som jelly bread. Det er basert på ein veldig, veldig enkel indiansk stil, veldig enkel. Eg fekk ideen då eg var i Monterey, og eg berre såg på alt kring meg. Så eg fann ut at eg skulle ta alt rundt meg og kanskje uttrykke det som ei jente kanskje, noko slik som det, og kalle han 'Little Wing', med andre ord, berre fly avstad. Alt flyr verkeleg og dei er verkeleg i godt humør, som politiet og alle var verkeleg bra der ute. Så eg berre tok alt dette og putta dei inn i ei særs lita fyrstikkeske, inn i ei jente og så gjorde det. Det var veldig enkelt. Det er ein av få eg verkeleg likar.»

Stil
Forfattar Harry Shapiro har utforska songen og sagt at musikalsk er han «strukturert til å legge eit florlett tøtsj over heile songen frå den fengslande opninga og det stemningsskapande klokkespelet til bruken av Leslie-høgtalarane for gitaren. Lydskjermen roterer, og skapar ein Doppler-effekt i lyden. Jimi spelar songen nesten som ein pianist med tommelen på bassnotane som venstrehanda til ein pianist, medan fingrane på gitarbanda samsvarar med den høgre. Songen tonar ut i ein magisk solo etter berre litt over to minuttar.»

Andre versjonar 
«Little Wing» er spelt inn av mange andre artistar: 

 G3: Live in Denver, eit turneband med Joe Satriani og Steve Vai.
Derek and the Dominos på albumet Layla and Other Assorted Love Songs i 1970.
Gil Evans på Plays The Music Of Jimi Hendrix i 1975.
Sting på ...Nothing Like the Sun i 1987.
Stevie Ray Vaughan, på The Sky Is Crying i 1991.
Skid Row på B-Side Ourselves (1992).
Pappo på Blues Local (på spansk) (1992).
Concrete Blonde på Still in Hollywood i 1994.
The Corrs på Talk on Corners (1997).
Snowy White på Little Wing (kalla Melting i USA) (1998).
Nigel Kennedy, den engelske fiolinist, på The Kennedy Experience (1999).
Ottmar Liebert + Luna Negra XL på Little Wing (2001).
Popa Chubby på Electric Chubbyland: Popa Chubby Plays Jimi Hendrix (2006).
Def Leppard på spesialutgåva av Adrenalize (2009).
Santana (leia av Carlos Santana) med Joe Cocker på Guitar Heaven: The Greatest Guitar Classics of All Time (2010). 
Josh Charles på Trippin' The Keys: Music Of Jimi Hendrix i 2010.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Little Wing» frå ,  den 13. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Jimi Hendrix-songar
Songar frå 1967
Psykedeliske songar
Rockeballadar
Eric Clapton-songar
Sting-songar
Stevie Ray Vaughan-songar
Santana-songar
 366
Derek and the Dominos-songar
It's No Secret

«It's No Secret» er ein popballade framført av den australske songaren Kylie Minogue.  Han er skriven og produsert av Stock Aitken Waterman for det første studioalbumet til Minogue, Kylie (1988). Songen vart utgjeven som den femte singelen frå albumet vinteren 1988 og fekk ei blanda mottaking frå kritikarar. Han nådde nummer fire på topplista i Japan og topp førti i Canada og USA.

Formater og sporliste

Nord-Amerika 
7" vinylsingel
«It's No Secret» – 3:55
«Made in Heaven» – 3:24

12" vinylsingel
«It's No Secret» (Extended Mix) – 5:46
«Made in Heaven» (Made in England Mix) – 6:20

Australia og New Zealand 
7" vinylsingel
«It's No Secret» – 3:55
«It's No Secret» (Instrumental) – 3:55

12" vinylsingel
«It's No Secret» (Extended Mix) – 5:46
«It's No Secret» (Instrumental) – 3:55

Bakgrunnsstoff 
It's No Secret på Allmusic

Kylie Minogue-songar
Songar frå 1988
Singlar frå 1988
In Concert av Derek and the Dominos

In Concert er eit konsertalbum, innspelt av Derek and the Dominos i oktober 1970 i Fillmore East og gjeven ut i januar 1973.

Seks av dei ni songane på albumet vart sidan gjeven ut på albumet Live at the Fillmore i 1994. Dei tre songane frå In Concert som ikkje finst på dette albumet er «Why Does Love Got to Be So Sad», «Let It Rain», og «Tell the Truth». Live at the Fillmore inneheld desse songane òg, men er henga frå den andre konserten.

Innhald

Medverkande
Eric Clapton: Gitarar, vokal
Carl Radle: Bassgitar
Bobby Whitlock: Piano, hammondorgel, vokal
Jim Gordon: Trommer, perkusjon

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «In Concert (Derek and the Dominos album)» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Derek and the Dominos-album
Konsertalbum frå Fillmore East
Polydor Records-album
Konsertalbum frå 1973
Tradisjonell kinesisk skrift

Tradisjonell kinesisk skrift (trad. 繁體字 eller 正體字; forenkl. 繁体字; pinyin fántǐzì) er eitt av to standardiserte teiknsett for å skriva kinesisk. Teikna blei standardiserte under Han-dynastiet, og har endra seg lite sidan 400-talet. Tradisjonell kinesisk blei brukt i Folkerepublikken Kina fram til innføringa av forenkla kinesisk på 1950-talet.  Taiwan, Hongkong, Macao og mange kinesiske utvandrarmiljø bruker framleis tradisjonell kinesisk. Tradisjonell kinesisk var òg stort sett i bruk i Japan fram til slutten av andre verdskrigen, før kanji gjekk gjennom ei eiga reform.

Bakgrunnsstoff 
 Evolution of Chinese Characters (engelsk)
 Chinese Characters and Cultures (engelsk)
 Traditional Chinese Flashcards (engelsk)

Kjelder
Denne artikkelen inneheld stoff frå  «Traditionella kinesiska tecke» frå ,  den 14. mars 2011.  
 
Denne artikkelen inneheld stoff frå  «Traditional Chinese characters» frå ,  den 14. mars 2011.  
 
Denne artikkelen bygger på «Tradisjonell kinesisk» frå ,  den 14. mars 2011.  
 

Kinesisk skrift

cs:Čínské znaky#Tradiční a zjednodušené znaky

he:כתב סיני#סינית מפושטת
I Shot the Sheriff

«I Shot the Sheriff» er ein song skriven av Bob Marley, fortalt frå synspunktet til ein mann som innrømmer å ha teke livet av den lokale sheriffen, men han hevdar at han er feilaktig skulda for å ha teke livet av assistenten hans. Songen vart først gjeven ut på The Wailers-albumet Burnin' i 1973.

Eric Clapton spelte inn ein versjon av songen for albumet 461 Ocean Boulevard i 1974. Dette er den mest suksessrike versjonen av songen og singelen nådde førsteplassen på den amerikanske singellista. Dette var einaste gongen Clapton nådde førsteplassen i USA. Songen gjekk òg til topps i Canada og New Zealand, medan han i Noreg nådde tredjeplassen og i Storbritannia niandeplass. 

 «Eg ønskte å seie 'I shot The Police', men styresmaktene ville ha laga bråk då, så eg sa 'I shot the sheriff' i staden for... men ideen er den same: rettferd.» — Bob Marley

Andre versjonar 
 EPMD nyttar ein sample frå Clapton-versjonen av songen på «Strictly Business» frå 1988. 
 På debutalbumet til Mary J. Blige (What's the 411?) seier Grand Puba «I shot the sheriff AND the motherfuckin' deputy» på tittelsporet. 
 I 1995 song den svenske gruppa Just D songen med ein svensk tekst, Jag sköt sheriffen, på samlealbumet Just D:s Gyldene. och på singel.
 I 1997 spelte rapparen og produsenten Warren G songen for albumet Take a Look over Your Shoulder (Reality). Denne versjonen nådde 20. plass på lista i USA og førsteplassen på New Zealand.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «I Shot the Sheriff» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Singlar frå 1974
Bob Marley-songar
Eric Clapton-songar
Protestsongar
Songar på toppen av Billboard-lista
 450