alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Big Music

Big Music er det sekstande studioalbumet til det skotske rockebandet Simple Minds. Det kom ut 31. oktober 2014 på Sony Music. «Honest Town» var den første singelen og kom ut 10. oktober 2014. Album var tilgjengeleg for nedlasting frå 28. oktober 2014.

Bakgrunn
Simple Minds-songaren Jim Kerr sa at Big Music hadde mykje kraft og lidenskap, hast og moment, og la til at «det er energisk, det har ei rå kraft og mykje vitalitet».

Innspeling 
19. mai 2014 vart det annonsert at Simple Minds nettopp var ferdig med innspelinga av Big Music. Likevel gjekk dei i studio igjen 27. august 2014.

Utgjeving 
4. september 2014 kom det eit videokilpp for «Blindfolded». 

Albumet kom ut 31. oktober 2014 i ei rekkje land, og 3. november 2014 i resten av verda.  Tittelsporet var meint som den første singelen frå albumet, men vart droppa i siste augneblink. Den første singelen vart i staden «Honest Town», som kom ut 10. oktober 2014.

Mottaking 
Albumet fekk generelt god kritikk då det kom ut. På nettsida Metacritic, som samlar ei rekkje meldingar, har albumet ein score på 75 av 100, basert på 12 utvalde meldingar. The Guardian vurderte albumet til tre av fem stjerner og skreiv at «bandet har klart å skape eit popalbum som både er tru mot stilen deira og interessant nok til å gje det ei moderne kjensle.»

Big Music gjekk rett inn på 12. plassen på UK Albums Chart etter å ha selt litt over 10 000 eksemplar den første veka, og vart den 17. plata deira som nådde topp 75 i Storbritannia.

Innhald

Medverkande
Frå plateomslaget:

Simple Minds
Jim Kerr – vokal
Charlie Burchill – gitar, keyboard, programmering
Mel Gaynor – trommer
Andy Gillespie – keyboard, korvokal
Ged Grimes – bassgitar

Andre medverkande
Sarah Brown – korvokal
Clinton Outten – korvokal

Produksjon
Steve Osborne – produsent, programmering
Simple Minds – produsent
Gavin Goldberg – produsent, programmering, klaverinstrument, miksar, akustisk gitar
Andy Wright – produsent, programmering, klaverinstrument
Owen Parker – original produsent, korvokal, ekstra gitar, ekstra programmering
Iain Cook – ekstra programmering
Tom Dalgety – ekstra lydteknikar
John Henry – ekstra lydteknikar
Lewis Chapman – ekstra miksar
JP Chalbos – mastering

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Big Music» frå ,  den 12. september 2020.  
 

Musikkalbum frå 2014
Simple Minds-album
Acoustic av Simple Minds

Acoustic er det 17. studioalbumet til det skotske rockebandet Simple Minds, gjeve ut på 11. november 2016 av Caroline International. Albumet består av akustiske studioinnspelingar av songar dei tidlegare hadde gjevne ut og fekk middels kritikk.

Bakgrunn
Opphavet for Acoustic kan sporast attende til eit opptak bandet spelte inn for BBC Radio Two-programmet Chris Evans Breakfast Show den 26. september 2014 i samband med markandsføringa av det førre albumet deira, Big Music. Bandet vart overraska over den særs positive reaksjonen på dei akustiske opptaka.

Den akustiske versjonen av «Promised You a Miracle», med den skotske songaren og låtskrivaren KT Tunstall, kom ut 28. september 2016.

Albumet debuterte på 16. plassen på UK Albums Chart, etter å ha selt 10 000 eksemplar den første veka. Dette vart det 14. albumet til Simple Minds som nådde topp 20.

Mottaking 
Albumet fekk blanda kritikk. Timothy Monger i AllMusic skreiv at bandet «mangla høvet til å dramatisk snu opp ned på repertoaret sitt». Andy Gill i The Independent meinte det var «ein velkomen vårreingjering» og noterte seg ein påverknad frå visemusikk. David Quantick skreiv for magasinet Classic Rock, og skildra albumet som «eit rart album, som prøver å homogenisere den stadig endrande stilen til Simple Minds» men konkluderte med at det var «ei konsistent samling», og meinte at versjonen deira av Richard Hawley-songen «Long Black Train» var «gripande effektiv».

Innhald

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Acoustic (Simple Minds album)» frå ,  den 12. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2016
Simple Minds-album
Walk Between Worlds

Walk Between Worlds er det 18. studioalbumet til det skotske rockebandet Simple Minds, gjeve ut 12. september 2020 på BMG Rights Management.

Bakgrunn
Besetninga i Simple Minds var gått gjennom endringar før innspelinga av Walk Between Worlds. Etter ein periode der dei var relativt stabile sidan tidleg i 2000-åra, var berre vokalisten Jim Kerr, gitaristen Charlie Burchill og bassisten Ged Grimes att frå det førre studioalbumet, Big Music.

Det var det første albumet sidan Cry i 2002 utan klaverspelaren Andy Gillespie, som slutta i bandet tidleg i 2017. Den mangeårige trommeslagaren Mel Gaynor spelte på ni av spora på albumet, men slutta før bandet la ut på turné i 2018. 

Gordon Goudie spelte akustisk gitar på fire spor. Goudie hadde òg spelt på fleire av albuma til Simple Minds sidan Neon Lights i 2001. Sarah Brown var korvokalist på mange av songane. Perkusjonisten Cherisse Osei spelte på tre songar og var trommeslagar for den påfølgjande turneen. Catherine AD, som òg går under namnet The Anchoress song korvokal på to songar og spelte klaverinstrument på turneen, men slutta brått i bandet under turnen. 

Med på albumet var òg Peter-John Vettese, som spelte piano på to spor og arrangerte strykeorkesteret på ein song. Vettese hadde tidlegare spelt på albumet Real Life i 1991.  

Heile Walk Between Worlds vart framført på sju av konsertane i Europa i februar 2018.

Mottaking
Walk Between Worlds fekk generell god kritikk frå musikkpressa. Nettsida Metacritic har ein score på 70 av 100 basert på ni utvalde meldingar..

Innhald
Alle spora skrivne av Jim Kerr og Charlie Burchill, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 Jim Kerr – solovokal
 Charlie Burchill – gitar, klaverinstrument, programmering
 Ged Grimes – bassgitar
 Mel Gaynor – trommer, perkusjon (på «Walk Between Worlds»)
 Cherisse Osei – trommer (på «Sense Of Discovery»), perkusjon (på «Sense Of Discovery» og «Dirty Old Town»)
 Sarah Brown – ekstra solovokal (på «In Dreams»), korvokal (på «Magic», «The Signal and the Noise», «Barrowland Star», «Walk Between Worlds», «Sense of Discovery», «Angel Underneath My Skin» og «Dirty Old Town»)
 Gordy Goudie – akustisk gitar (på «Summer», «Utopia», «Barrowland Star» og «Dirty Old Town»)
 Catherine AD aka The Anchoress – korvokal (på «Utopia» og «Angel Underneath My Skin»)
 Peter-John Vettese – piano og strykearrangement (på «Barrowland Star»)
 Owen Parker – klaverinstrument, programmering (på «Summer» og «Sense Of Discovery»)
 Andy Wright – korvokal (på «Summer», «Sense Of Discovery» og «Angel Underneath My Skin»), produsent (på alle songane)
 Hatty Parker og Emily Parker – ekstra korvokal (på «Sense of Discovery»)

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walk Between Worlds» frå ,  den 12. september 2020.  
 

Musikkalbum frå 2018
Simple Minds-album
Rootsrock

Rootsrock er ein sjanger innan rock som ser attende på opphavet til rock i folkemusikk, blues og country. Sjangeren er særskild assosiert med skapinga av blandingssjangrar seint i 1960-åra, som bluesrock, countryrock, southern rock og swamp rock, som kom som eit svar til det som vart sett på som overdriven dominerande psykedelisk rock og den gryande progressiv rocken. Fordi rootsmusikk (americana) ofte vert nytta i same tyding som folk- og verdsmusikk, har rootsrock stundom vert nytta i vidare forstand til å innlemme element av denne musikken. I 1980-åra fekk rootsrocken ein ny popuær periode som svar til trendane i punkrock, new wave og heavy metal.

Nokre representantar 

 Josh Ritter
 16 Horsepower
 Brandos
 J.J. Cale
 Creedence Clearwater Revival
 Steve Earle
 John Fogerty
 Green on Red
 Mary Ann Redmond
 Calvin Russell
 Timbuk 3
 Russ Tolman
 Tony Joe White
 Wilco
 Lucinda Williams
 Steve Wynn
 Patti Scialfa
 Shannon McNally
 Hank Shizzoe
 Eilen Jewell
 Little Feat

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Roots rock» frå ,  den 12. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Alternativ country
Sjangrar innan rockemusikk
USA-amerikanske musikkstilar
Swamp rock
Countryfolk

Country folk er ein musikksjanger og er som sjanger ganske diffus, men er eit omgrep som har vore i bruk sidan midten av 1970-åra. Kategorien omfattar som regel visesongarar som kom i kjølvatnet av Bob Dylan og som var påverka av han og countryrockartistar seint i 1960- og tidleg i 1970-åra, men som seinare føretrekte ein noko meir akustiskdominert stil med fokus på tekstar. Det viktigaste elementet som skil «country folk» frå «folk» var bruk av country- og bluegrass-instrument som mandolin, banjo, fele og resofoniske steel-gitarar. 

Kategorien har òg mykje til felles med post-countryrock-retninga fleire av artistane tok bort frå hovudstraumen mot slutten av 1970-åra. Emmylou Harris gjekk mot ein ny-tradisjonell country og Chris Hillman mot progressiv bluegrass. Mot starten av 1990-åra inspirerte desse stilane, i tillegg til andre, musikalske blandingar som alternativ country og americana, men «country folk» har likevel framleis blitt brukt som omgrep for å skildre songarar som Iris DeMent og Gillian Welch.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Country folk» frå ,  den 12. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjangrar innan folkemusikk
Sjangrar innan country
Blandingssjangrar
Mo stavkyrkje i Tokke

Mo stavkyrkje i det som no er Tokke kommune, vart riven i løpet av 1830-åra, og dagens kyrkje vart oppført på same tufta og innvigd i 1839. Stavkyrkja stod, som dagens kyrkje, på prestegarden sin grunn. Prestegården heitte opphaveleg Mo. (Dagens prestegard er i Dalen.)

Prest til kyrkja er omtala i 1342. Forholdet mellom presten og folket var openbart ikkje godt, for i 1395 fekk dei lokale bøndene ikkje indulgents (syndeforlating) i Biskop Eystein sitt hyrdebrev. Jens Nilssøn nemnar kyrkja i sin visitasrapport frå 1595. På den tida var ho anneks til Moland kyrkje i Fyresdal, og det går fram at det var gudsteneste kvar femte til sjette sundag. Av ein synfaringsrapport frå 1668 skal det ifølgje Lorentz Dietrichson gå fram at det dreidde seg om ei stavkyrkje med svalar og mange skruv omkring, og ho skal ha vore tekt med spon frå øvst til nedst. Korgolvet var — som for koret i Nesland stavkyrkje — heva om lag 3 alen over skipet sitt golv. Kyrkja skal ha blitt noko modernisert på 1700-talet.

Gjenstandar frå stavkyrkja 
Ingen stavkyrkjeportal frå Mo er kjend, men eit krusifiks frå stavkyrkja er å finne i korboga i dagens kyrkje. I kyrkja (men ikkje i bruk) er òg den gamle døypefonten, laga av ein trestamme, men med kum av stein. Mest iaugefallande er likevel altartavla, som var i privat eige etter at den nye kyrkja fekk ei empiretavle. Den eldre altartavla vart komplettert ved ei vøling i 1961 og så måla av Henrik Sørensen og Harald Kihle.

Kjelder 
 
 

Denne artikkelen bygger på «Mo stavkirke (Tokke)» frå ,  den 12. september 2020.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Tokke
Kulturminne i Tokke
NM i sykling 1994 i tempo

Noregsmeisterskapen i sykling 1994 i temporitt for menn vart avvikla med individuell tevling 24. juli og lagtempo 27. juli på Raufoss i Oppland.

Menn

50 km temporitt

70 km lagtempo 

Noregsmeisterskapen i sykling 1994 i temporitt for kvinner vart avvikla med individuell tevling 24. juli på Raufoss og Eina i Oppland.

Kvinner, 30 km

Kjelder
Oppland Arbeiderblad 25. juli 1994
Tønsbergs Blad 28. juli 1994

Noregsmeisterskap i sykling
Noregsmeisterskap i 1994
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Vestre Toten
NM i sykling 1994 på landeveg

Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1994 for menn vart avvikla laurdag 30. juli i Gjøvik i Oppland.

Menn, 180 km

Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1994 for kvinner vart avvikla i Gjøvik fredag 29. juli.

Kvinner, 80 km

Kjelder
Glåmdalen 1. august 1994

Noregsmeisterskap i sykling
Noregsmeisterskap i 1994
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Gjøvik
Rosenmåse

Rosenmåse (Rhodostethia rosea) er ein svært liten måse som lever i avgrensa, høgarktiske område. Det norske namnet og den artspesifikke delen av det vitskaplege namnet rosea, er skildrande for fjørdrakta, det engelske artsnamnet Ross's gull, er  etter den britiske oppdagaren James Clark Ross. Slektsnamnet Rhodostethia er frå gammalgresk rhodon, «rose» og stethos, «bryst».

Skildring 
Rosenmåsen er ein av dei minste måseartane, langt mindre enn krykkja som han kan likne, og han har ei terneliknande flukt. Han er kortare enn raudnebbterna, men er meir robust bygd med kortare hals, har opp mot det doble av kroppsmassen. Kroppslengda er 29 til 32 centimeter og han veg 120–250 gram. Han har lange, spisse venger og ein lang kileforma hale. Beina er raude. Vaksne i hekkedrakt er lysegrå på oversida og kvite under, med ein svak rosa stenk i brystet og buken, samt ein fin svart halsring som er breiast øvst oppe på nakken. Om vinteren går brystfargene og halsbandet tapt, og ein liten mørk halvmåne utviklar seg bak auget.

Unge fuglar liknar vaksne i vinterdrakt, men har eit mørkt «W» mønster på vengene i flukt, som små dvergmåsar. Til liks med hettemåsar har han berre to årsklassar med full vaksen fjørdrakt etter to år.

Hekkeplassar vart først oppdaga i 1905 av den russiske ornitologen Sergei Buturlin nær landsbyen Pokhodsk i nordaustre Sakha. Det primære hekkeområdet er på dei sørlege delar av Tajmyrhalvøya og i nordaustlege Sibir. Det er òg kjent hekking langs nordaustkysten og langs sørvestkysten av Grønland, og enda meir avgrensa og sporadisk hekking i nordlegaste Canada. Han trekker om hausten, mesteparten av populasjonen overvintrar ved nordlege breiddegradar i utkanten av pakkisen i Beringhavet, frå nord for Alaska og så langt sør som mot sørspissen av Kamtsjatkahalvøya. Streiffuglar når meir tempererte område, både i Nordvest-Europa sør til Spania, samt i Nord-Amerika.

Det finst lite informasjon om kosthald og beiting. Om sommaren er dei hovudsakleg insektetarar, om vinteren et dei marine virvellause dyr inkludert krepsdyr, blautdyr og jamvel plankton og småfisk. Kan beite på avføring frå kvalross og kan samlast rundt daude pattedyr. Dei kan beite einslege eller saman med andre artar som sabinemåse eller symjesnipe. 

Den totale globale populasjonen er estimert til 25 000-100 000. Utviklingstrenden er ikkje kjent og arten er klassifisert som livskraftig, LC.

Streiffuglar i Noreg
Rosenmåse blir jamleg sett i Noreg i frå april til oktober, omtrent eit individ per år i gjennomsnitt sidan år 2000. Dei fleste i Finnmark, men òg så langt sør som til Fredrikstad 30. mai 2018.

Kjelder  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

måsefamilien
Claude Makélélé

Claude Makélélé Sinda () er ein fransk tidlegare fotballspelar fødd i Kinshasa, oppvaksen i Paris. Han vann Meisterligaen med Real Madrid og vart seriemeister i både heimlandet, Spania og England. Makélélé deltok i 71 landskampar for Frankrike og fekk VM-sølv i 2006. Han var defensiv midtbanespelar; markeringsflink, taklingssterk og med stor løpsstyrke.

Klubbspel
Makélélé var aktiv i FC Nantes frå 1992 til -97, ein klubb han vart seriemeister med i 1995. Etter ein sesong i Olympique Marseille og to sesongar i Celta Vigo vart han sommaren 2000 overført til Real Madrid. Med den spanske storklubben vart han ligameister i 2001 og 2003, og vinnar av Meisterligaen 2002. Mot 16,8 millionar pund vart han Chelsea-spelar sommaren 2003. Frå 2004 hadde han ei sentral rolle i London-laget, eit lag som vart ligameister 2005, 2006 og som triumferte i FA-cupen 2007, samt sigra to gongar i ligacupen. Våren 2008 deltok han i meisterligafinalen mot Manchester United som med tap etter straffesparkskyting. Deretter var han i tre år fram til 2011 i teneste for Paris Saint-Germain, med siger i den nasjonale cupen som høgdepunkt.

Landslagsspel
Makélélé var landslagsspelar i 13 år. Han debuterte 22. juli 1995 borte mot Noreg på Ullevål stadion i Oslo i eit mållaust oppgjer. I sin tredje landskamp var han innbytar for Zinédine Zidane då Frankrike og Noreg spelte 3-3 i Marseille 25. februar 1998. Fyrst hausten 2000 fekk han sin fjerde landskamp. Han spelte ein kamp under Fotball-VM 2002 og tre kampar i Fotball-EM 2004. Under verdsmeisterskapen 2006 i Tyskland spelte han heile kampen då Frankrike tapte finalen mot Italia. Sine tre siste landskampar spelte Makélélé i EM i fotball 2008. Han skåra aldri på landslaget.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Claude Makélélé» frå ,  den 13. september 2020.  
eu-football

Franske fotballspelarar
Nantes-spelarar
Chelsea-spelarar
Paris Saint-Germain-spelarar
Real Madrid-spelarar
Celta Vigo-spelarar
Marseille-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2002
Spelarar i Fotball-EM 2004
Spelarar i Fotball-VM 2006
Spelarar i Fotball-EM 2008
FA-cupfinalen i fotball 2007

FA-cupfinalen i fotball 2007 fann stad på Wembley stadion i London 19. mai 2007, med 89 826 tilskodarar på tribunane. Finalen var den fyrste på den nybygde arenaen og stod mellom London-laget Chelsea FC og Manchester United og enda med siger 1-0 til Chelsea etter ekstraomgangar.

Kampen
Etter 90 mållause minutt og ekstraomgangar vart finalen avgjort då Chelsea-spissen Didier Drogba frå kring straffemerket tuppa ballen over ei utrusande Manchester United-målvakt, etter trekantspel med Frank Lampard.

Chelsea-mannskapet bestod av: Petr Čech, Paulo Ferreira, Michael Essien, John Terry, Wayne Bridge, Claude Makélélé, John Obi Mikel, Frank Lampard, Shaun Wright-Phillips, Didier Drogba og Joe Cole. I pausa måtte Joe Cole vike plass for Arjen Robben. Salomon Kalou spelte ekstraomgangane i staden for Wright-Phillips, medan Robben gjekk av bana tidleg i 2. ekstraomgang, inn kom Ashley Cole.
 
Manchester United stilte med:Edwin van der Sar, Wes Brown, Rio Ferdinand, Nemanja Vidić, Gabriel Heinze, Darren Fletcher, Paul Scholes, Michael Carrick, Cristiano Ronaldo, Wayne Rooney og Ryan Giggs. Alan Smith spelte ekstraomgangane i staden for Fletcher, John O’Shea og Ole Gunnar Solskjær fekk kvar 9 minutt speletid då Carrick og Giggs forlet grasmatta.

Dommaren heitte Steve Bennett.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «2007 FA Cup Final» frå ,  den 13. september 2020.  
 

Fotball i 2007
Manchester United
FA-cupfinalar
Onsøy prestegard

Onsøy prestegard eller Velli gard (gnr. 19) ligg nokre hundre meter nordaust for Onsøy kyrkje i Fredrikstad kommune.

Akkurat som for kyrkja kan historia til prestegarden sporast attende til mellomalderen, men omfang og plassering har variert over tid. Frå 1000-talet var nabogarden Torp prestegard, men i 1575 fekk sokneprest Hans Bang etablert Velli som prestegard, og hus vart flytta frå Torp til Velli (eller Valle). Fleire nabobruk vart lagde under prestegarden. Desse husmannsplassane, så som Nor, Raahaugen og Treskallen, er sidan selde.

Prestegardsbygningar 
Hovudbygningen er eit laftebygg i to etasjar med utvendig panel og delvis valma tak. Bygningen er frå midten av 1700-talet, men vart bygd om og utvida på 1800-talet. Han har ei sidefløy. Hovudbygningen vart freda saman med ei tidlegare drengestove i 1991. I nordkant av tunet står òg m.a. ein større driftsbygning. Sør for hovudhuset er restar av ein prestegardshage som i si tid hadde frukttre, grusgangar og lysthus.

Sal av prestegarden 
Sal av prestegarden har versert i avisene i ei årrekkje. I 2011 vart det meldt at prestegarden med 956 mål landbruksjord var lagd ut for sal. Salet vekte motstand, men etter mye att og fram vart det meldt i 2015 at konsesjon for sal var gjeve og eigedomen seld. Etter nokre år i privat eige vart prestegarden igjen lagd ut for sal i 2019, då med det meste av jorda frådelt. Medio 2020 var garden framleis ikkje seld.

Fornminne 
På prestegarden sin grunn er elles ni lokalitetar med funn av helleristingar og skålgroper frå bronsealderen. Mellom helleristingane er Onsøyskipet.

Kjelder 
 
 
 

Denne artikkelen bygger på «Onsøy prestegård» frå ,  den 13. september 2020.

Fotnotar 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Fredrikstad
Maria Theresia Ahlefeldt

Maria Theresia Ahlefeldt, prinsesse av Thurn og Taxis, () var ein dansk (opphavleg tysk) komponist. Ahlefeldt blir rekna som den første kvinnelege komponisten i Danmark.

Ho var dotter av Alexander Ferdinand, fyrste av Thurn og Taxis (1704–73) og den tredje kona hans, prinsesse Maria Henriette Josepha av Fürstenberg-Stühlingen (1732–72). Ho var fødd i Regensburg og døydde i Praha, men budde største delen av livet i Danmark. I 1780 gifta ho seg mot viljen til sin eigen familie med grev Ferdinand Anton Christian Ahlefeldt (1747–1815). Ahlefeldt blei utnemnd til hoffmarskalk og seinare direktør for Det Kongelige Teater i København.

Ahlefeldt har blant anna skrive librettoen til den komiske operaen La Folie, ou quel Conte!, medan den største musikalske suksessen hennar var musikken til ein opera-ballet i fire aktar av ballettmeister Vincenzo Galeotti: Telemak paa Calypso sin Øe med tekst av C. Pram. Ho har dessutan skrive komposisjonar for stemme og kammerensemble.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Maria Theresia Ahlefeldt» frå ,  den 13. september 2020.  

Tyske komponistar
Danske komponistar
Komponistar frå 1700-talet
Lowrey-orgel

Lowrey-orgel er eit elektrisk orgel kalla opp etter utviklaren av orgelet, Frederick C. Lowrey (1871-1955), som var ein Chicago-basert industrimann og entreprenør. Det første elektriske orgelet i full storleik av Lowrey som selde godt, var Model S Spinet eller Berkshire, og kom på marknaden i 1955, same året han døydde. Lowrey hadde tidlegare utvikla ekstra utstyr for piano, som la til elektriske orgelpiper på 60 notar, samstundes som pianoet var fullt funksjonelt. Dette vart kalla Organo og vart først marknadsført i 1949 som ein særs suksessrik konkurrent til Hammond Solovox.

I 1960- og 1970-åra var Lowrey den største produsenten av elektriske orgel i verda. I 1989 produserte Lowrey Organ Company orgel nummer éin million. Fram til 2011 vart dei moderne Lowrey-orgla bygde i LaGrange Park i Illinois, før produksjonen av somme modellar vart flytta til Indonesia. 

Lowrey-orgel vart nytta av somme rockegrupper i 1960- og 1970-åra. Garth Hudson, klaverspelar i The Band, spelte på Lowrey Festival-orgel på somme av dei mest kjende songane til gruppa, som på «Chest Fever» frå 1968. Lowrey-orgelet kan òg høyrast på fleire The Beatles-songar, som «Being for the Benefit of Mr. Kite!» (frå Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band) og opninga av «Lucy in the Sky with Diamonds». The Who nytta eit Lowrey-orgel, gjennom ein synthesizer på songen «Baba O'Riley». 

Mike Ratledge i Soft Machine spelte på eit Lowrey Holiday Deluxe Mike Oldfield spelte på instrumentet på albumet Tubular Bells og fleire seinare album. 

I 1988 vart Lowrey kjøpt opp av Kawai.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lowrey organ» frå ,  den 13. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Lowreyorgel

Orgelprodusentar
Hn/Klaksviksstriden

Klaksviksstriden (færøysk: Klaksvíksstríðið ) eller Læknastríðið (Lækjarstriden) i Klaksvik på Færøyane, var den største færøyske uppreisti nokon gong mot det danske yverveldet. Orsaki til striden var at yverlækjaren ved sjukehuset i bygdi, den tidlegare nazisten Olaf Halvorsen, vart sagd upp mot viljen åt ibuarane. Klaksvikingane lika godt mannen og dei vilde hava honom som fast lækjar. Han søkte, men ein annan lækjar vart tilsett i staden. Detta kveikte argskap hjå folket og i 1951 byrja ein strid, som ikkje enda fyrr i 1955.

Stoda var spent og med vakthald både på sjukehuset og heime hjå Olaf Halvorsen.

Kjelda 

 http://www.rejsende.dk/faeroerne/klaksvig-striden.htm 

Høgnorske flokkar