alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Finrod

Finrod, eller Finrod Felagund, er namnet på ein alvekonge i J.R.R. Tolkiens legendarium. Han har ein stor plass i boka Silmarillion.

Legendariet

Finrod var son av alvekongen Finarfin, yngste son av kong Finwë, og Eärwen av Alqualondë. Han var eldst av fem born, og søster hans var Galadriel. I Valinor hang han mykje ihop med Turgon og Fingon, og då opprøret til Fëanor braut ut, reiste han og brørne hans til Midgard, medan faren Finarfin reiste attende til Valinor. Finrods folk var ikkje med på frendedrapa i Alqualondë, og kom for seint til å stanse denne hendinga.

I Midgard kom Finrod med tida til å byggje den løynde festninga Nargothrond etter tilvising frå valaen Ulmo, og samla mykje folk der. Etter dette gjekk han ofte under namnet Felagund, eit namn som vart gjeve han av dvergane. Finrod var og den første som råka på manneætta då desse kom inn i Beleriand. På grunn av frendskapen til Thingol heldt han seg langt unna Fëanorssønene, og dette var ein del av ulukka i noldofolket. I det store slaget Dagor Bragollach vart Finrod berga av Barahir, og som takk for hjelpa gav Finrod han ein kosteleg ring, som Barahir kunne syne om han eller slekta hans trong hjelp. Då Barahir seinare miste livet og hovdingdømet hans vart herja, vann Beren son hans att denne ringen, og kom seinare til Nargothrond etter hjelp. Finrod reiste då av med Beren, og båe to vart fanga av Sauron, som pinte dei på mange vis. Men Finrod kjempa ein avgjerande kamp med Sauron inntil han fall, og gav slik sett livet sitt for Berens skuld. Kongedømet Nargothrond gjekk vidare til Orodreth, ein yngre bror av Finrod.

Finrod vart rekna som den mest omgjengelege av alle sonesønene til Finwë, og var lyshåra som søstera Galadriel. Langt dei fleste i slekta var mørke i håret.

Utviklinga av legendariet

Namnet Finrod var i den tidlege fasen knytt til den kongen som seinare vart kalla Finarfin. Namneskiftet kan dokumenterast i den utgåva av Leithian-kvadet som låg føre i 1955, altså etter at Ringdrotten var utgjeven. Finrod slik han er skildra over, var lenge kalla Inglor Felagund, son av Finrod. Denne Inglor finn ein spor etter heilt attende til The Book of lost tales frå om lag 1917. 

I Ringdrotten møter hovudpersonen Frodo ein flokk høgalvar i skogane, og føraren for desse presenterer seg som "Gildor Inglorion av Finrodsætta". Sidan denne delen av boka vart skriven i 1938 og vart ståande uforandra, kunne ein tenkje seg at Gildor var son av Inglor (quenya-lekken -ion tyder "son av"). I eit notat til si utgåva av "the lost tales" kommenterer Christopher Tolkien at den første utgåva av Ringdrotten (Tillegg F: om omsetjing) hadde sett namna etter den eldste versjonen: Finrod = Finarfin, Inglor = Finrod. I andreutgåva, som vart gjeldande for seinare utgjevingar, vart denne feilen retta. Men "Gildor Inglorion" står framleis att i tredje kapittel av Ringdrotten. 

 J.R.R. Tolkien

pl:Lista Calaquendich#Finrod
Sungurlu

Sungurlu er det største og mest velståande distriktet og byen i provinsen Çorum i Svartehavsregionen i Tyrkia, 72 km sørvest for byen Çorum. Han har kring 35 000 innbyggjarar (2009). 

Sungurlu ligg langs hovudvegen frå Ankara til kystbyen Samsun, og er ein populær stoppestad. 

Sungurlu har vore busett minst sidan hettittane var her. Det står eit klokketårn i byen, bygd i 1891.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sungurlu» frå ,  den 27. august 2012.  

Busetnader i provinsen Çorum
Byar i Tyrkia
Beypazarı

Beypazarı (gammalgresk Λαγανια, Lagania) er ein by og eit distrikt i provinsen Ankara i Sentral-Anatolia i Tyrkia, kring 100 km vest for byen Ankara. Byen har kring 35 000 innbyggjarar.

Området har vore busett minst sidan hettittane var her.  Det var før ein stoppestad langs handelsvegen mellom Istanbul og Bagdad.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beypazarı» frå ,  den 27. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Kommunen si offisielle nettside  
 Offisiell nettstad 

Busetnader i provinsen Ankara
Byar i Tyrkia
Zile

Zile, òg kjend som Zela, er ein by og eit distrikt i provinsen Tokat i Tyrkia. Zile ligg sør for Amasya og vest for Tokat. 

Byen har ei lang historie og var mellom åstad for slaget ved Zela, der det kjende uttrykket Veni, vidi, vici vart sagt av Julius Cæsar. 

I dag er byen eit jordbruks- og turistsenter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Zile» frå ,  den 27. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i provinsen Tokat
Stader i Tyrkia frå gresk antikk
Romerske stader i Tyrkia
Byar i Tyrkia
Stord Venstre

Stord Venstre er lokallaget for Venstre i Stord kommune. Stord Venstre blei stifta 14. juni 1884. Ved lokalvalet i 2011 fekk Stord Venstre ei oppslutning på 5,34 % og to representantar i kommunestyret, ordførarkandidat Håkon Frode Særsten og ungdomskandidat Geir Angeltveit.

Historie 
Stordøens Venstreforening blei stifta 14. juni 1884 med Østen Eskeland som formann. Foreininga blei oppløyst 19. mars 1892 som følge av usemje mellom den radikale og den moderate fløyen i partiet Venstre. Som resultat av denne delinga blei Stordøens rene Venstreforening og Stords Moderat-Conservative Forening stifta.

Baard Haugland frå Stord Venstre blei statsråd i 1884 og er ofte blitt kalla den første bondestatsråd. Meir presist var han den første statsråden som ikkje hadde akademisk grad eller embete.

Referansar

Kjelder

 "Stord Venstre 100 år". I Bladet Sunnhordland  13. Juni 1984.
 "Partiskiping og rikspolitikk på Stord før 1905". I Bladet Sunnhordland. 31. Mai 2005.
 Nils Olav Østrem (2005): Stord frå steinalder til oljealder, Band II: 1720 - 1900 
 Yngve Skjæveland (2006): Stord frå steinalder til oljealder, Band III: 1900 - 2006

Bakgrunnsstoff 
Stord Venstre
Hordaland Venstre

Stord
Venstre
Kozlu i Zonguldak

Kozlu er ein by og eit distrikt i provinsen Zonguldak i Tyrkia. Han ligg ved kysten av Svartehavet vest for Zonguldak og dei har nesten vokse saman. Byen har kring 35 000 innbyggjarar (2010).   Byen er relativt ny og vart grunnlagd etter at det vart funnen kolgruver nær Zonguldak.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kozlu i Zonguldak» frå ,  den 27. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i provinsen Zonguldak
Byar i Tyrkia
Kystbusetnader i Tyrkia
Sandıklı

Sandıklı er ein by og eit distrikt i provinsen Afyonkarahisar i Egearregionen i Tyrkia. Han har kring 35 000 innbyggjarar (2010). 

Sandıklı er kjend for marmorbrotet og for sin Turkish Delight. Her finst òg varmekjelder og naturlege gjørmebad.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sandıklı» frå ,  den 27. august 2012. 
 
 

Busetnader i provinsen Afyonkarahisar
Byar i Tyrkia
Kurstader i Tyrkia
Komposisjon i musikk

Komposisjon kan innan musikk visa til eit særskild musikkstykke, den strukturen musikkstykket har eller prosessen med å laga eit nytt musikalsk verk. Sjølve ordet «komposisjon» tyder 'å setja saman delar til ein heilskap', og folk som driv med komposisjon vert kalla komponistar. Omgrepet komposisjon kan også brukast innan fotografi, målarkunst, teikning og litteratur, men ordet «komponist» viser som oftast til ein som driv med musikk.

Komposisjonslære omfattar allmenn musikklære, harmonisering, kontrapunkt, instrumentasjon, musikalsk formlære og anna.

Når ein komponerer musikk, er det vanlegaste å notera ned musikken ved hjelp av noter. Ved hjelp av notesystemet kan ein notera ned kva slags takt musikkstykket skal ha, om takta skal varierast, kor høgt musikkvolumet skal vera på dei forskjellige partia, kva slags instrument som skal brukast, og så vidare. Nyttige teknikkar innan komposisjon er orkestrering og musikkteori. Ein annan komposisjonsmetode er improvisasjon, som tyder at ein nærmast komponerer samtidig som ein speler inn eit nytt musikkstykke.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Musical Composition» frå ,  den 27. august 2012.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff

Musikalske teknikkar
Musikkteori
Sergej Vasilenko

Sergej Nikiforovitsj Vasilenko () var ein russisk-sovjetisk komponist og musikkpedagog. Komposisjonane hans synte ein sterk hang mot mystisisme.

Vasilenko vart fødd i Moskva og studerte opphavleg jus ved Universitetet i Moskva. Deretter endra han retning og studerte ved Konservatoriet i Moskva frå 1896 til 1901 under Sergej Tanejev og Mikhail Ippolitov-Ivanov. Frå 1903 til 1904 var han dirigent i eit privat operahus i byen. I fleire år organiserte og dirigerte han dei historiske konsertane ved den russiske musikkforeininga. Han vart så professor ved Konservatoriet i Moskva, der han hadde mellom anna Aram Khatsjaturjan, Nikolaj Roslavets, Nikolaj Rakov og Aarre Merikanto som studentar. 

Som komponist produserte Vasilenko både operaer, koralmusikk og orkestermusikk. Han vart tildelt Ordenen av den raude fana, fekk tittelen «Velfortent kunstarbeidar», og i 1947 fekk han Stalinprisen. Sergej Vasilenko døydde i Moskva i 1956.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Sergey Vasilenko» frå ,  den 27. august 2012.  
 

Russiske komponistar
Sovjetiske komponistar
Folk frå Moskva
Bodrum

Bodrum er ein hamneby i provinsen Muğla sørvest i Egearregionen i Tyrkia. Han ligg på sørkysten av Bodrumhalvøya ved Gökovabukta. Byen vart kalla Halikarnassos i Karia i antikken og var kjend for Mausoleion, eit av dei sju underverka. Bodrumborga ligg ved hamna vart bygd av krossfararane på 1400-talet. Byen har kring 30 000 innbyggjarar, medan heile distriktet har 120 000 innbyggjarar (2009).

Hovudnæringa i Bodrum er turisme.

Klima
Bodrum har eit middelhavsklima. Temperaturen om vinteren er 15 °C på dagtid og om sommaren 34 °C med lange periodar med sol. Somrane er varme og med høg fukt og vintrar er mild og stort sett solrike.

Dei første innbyggjarane ein kjenner til i Bodrum-ormådet var folk frå Karia, før hamna vart kolonistar av dorianske grekarar på 600-talet fvt. Byen kom seinare under persarane.

Mausolus styrte Karia frå her og då han døydde i 353 fvt. vart han gravlagd i Mausoleion. Ordet mausoleum kjem frå dette byggverket. Det stod i 1700 år før det vart øydelagt av jordskjelv. I dag er berre fundamentet og nokre få skulpturar.

Aleksander den store kringsette byen og erobra han etter ein hard kamp. Julian av Halikarnassos var biskop tidleg på 500-talet, men same hundreåret vart byen styrt av persarane. Krossfararane kom til byen i 1402 og nytta ruinane av mausoleet til å byggje Bodrumborga som framleis står. Tempelriddarane fekk løyve til å byggje borga av den osmanske sultanen Mehmed I, etter Timur Lenk hadde øydelagt den tidlegare borga deira i Izmirbukta. Borga og byen vart kjende som Petronium, som er opphavet til moderne Bodrum.

Bodrum var ein roleg fiskelandsby fram til midten av 1900-talet, då turismen starta å auke.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bodrum» frå ,  den 27. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Kultur og turisme: Bodrum

Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Muğla
Den tyrkiske rivieraen
Kystbusetnader i Tyrkia
Stader i Tyrkia frå gresk antikk
Byar i den greske antikken
Tyrkiske hamnebyar ved Egearhavet

el:Αλικαρνασσός
la:Halicarnassus
Celebesmakak

Celebesmakak (Macaca nigra) er ein dyreape av makakslekta som lever på Sulawesi i Søraust-Asia. Arten er rekna som kritisk truga grunna jakt og habitattap.

Celebesmakaken har heilsvart pels og svært kort hale. Ein hårkam går frå pannen og midtlangs hovudet mot ryggen. Denne ligg vanlegvis flatt, men reiser seg når makaken blir opphissa.
Apane blir som regel opptil 52-57 cm høge og veg ca 10 kg.

Celebesmakakar dannar store flokkar på over 100 individ av begge kjønn. Makaken er likevel som regel ein lite iaugefallande, stille fruktetar som lever i skogsområde.

Arten er utbreidd nord på Sulawesi og på nokre mindre nærliggjande øyar. Han har namn etter Sulawesi, som tidlegare blei kalla Celebes.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Celebesmakak» frå ,  den 27. august 2012.

Bakgrunnsstoff

Makakar
Sulawesi
Dyr i Indonesia
Elektrojet

Elektrojet er sterke elektriske straumar i E-laget i ionosfæren over ekvator og i polarlysområdet, i ei høgd 100-120 km over jordoverflata. Sjølv om straumtettleiken enkelte stader i straumbeltet er liten, så vil den store utstrekkinga gjere at ein likevel får ein særs sterk samla straum. Typiske verdiar er 50 000 ampere i ekvatorstraumen og 250 000 ampere i polarlysområdet. Sidan ein elektrisk straum omgjev seg med eit magnetfelt, vil endringar i straumstyrken føre til variasjonar i magnetfeltet til jorda. 

Kristian Birkeland var den første til å foreslå at dei polare elektrojetane er knytte til trådsaktige system (no kalla «Birkelandstraumar») som strøymer langs dei geomagnetiske feltlinjene inn mot og bort frå polområda.

Kjelder
elektrojet. I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/elektrojet

Atmosfærisk elektrisitet
Konservatoriet i St. Petersburg

Konservatoriet i St. Petersburg er ein utdanningsinstitusjon i St. Petersburg før høgare musikalsk utdanning. Den fulle tittelen er: N. A. Rimskij-Korsakov St. Petersburg Statskonservatorium (russisk Санкт-Петербургская государственная консерватория имени, Н. А. Римского-Корсакова). Konservatoriet vart skipa i 1862 og er med det det eldste konservatoriet i Russland.

Historie 

Grunnleggjaren av konservatoriet var komponisten Anton Rubinstein. Han var leiar for konservatoriet fram til 1867, då Nikolaj Zaremba tok over. I 1871 vart Nikolaj Rimskij-Korsakov med i lærarkollegiet. Rubinstein vendte tilbake som leiar i 1887. No sette han som mål å betra kvaliteten på det og sette i gang ved å fjerna studentar som presterte dårleg, sparka eller degradera ein del professorar, skjerpa krava for innkomst og eksaminasjon og å omarbeida pensum. Men då keisardømet Russland gjorde krav om rasekvoter til konservatoriet, trekte Rubinstein seg som leiar nok ein gong.

Bygninga som enno står i dag vart bygt i 1890-åra der det gamle Bolsjoj-teateret stod før. Namnet på konservatoriet endra seg i takt med at bynamna endra seg, fyrst til Petrograd og deretter Leningrad. Opp gjennom tidene har konservatoriet uteksaminert studentar som Pjotr Tsjajkovskij, Sergej Prokofjev, Dmitrij Sjostakovitsj, Artur Kapp og Rudolf Tobias. Konservatoriet har i dag om lag 1400 studentar og 275 lærarar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Saint Petersburg Conservatory» frå ,  den 27. august 2012.  

Skipingar i 1862
Musikkutdanning
Byggverk i St. Petersburg
Elektrokinetiske fenomen

Elektrokinetiske fenomen er ei gruppe effektar som skjer i hetrogene fluid, i porøse stoff fylt med væske, eller i rask straum over ei flat overflate. Uttrykket hetrogen tyder her at væska inneheld partiklar. Partiklane kan vere faste stoff, væsker eller gassbobler med ein storleiksskala på ein mikrometer eller nanometer. Det er ei felles kjelde til alle desse effektane - det såkalla elektriske dobbeltlaget av ladningar. Påverknaden av ei ytre kraft på det diffuse laget skapar ei tangential rørsle av ei væske med omsyn på den tilstøytande ladde flata. Denne krafta kan vere elektrisk, trykkgradient, konsentrasjonsgradient eller tyngdekraft. I tillegg kan den rørande fasen vere anten kontinuerleg fluid eller i dispers fase.

Elektrokinetiske fenomen
Forskjellige kombinasjonar av drivkrefter og rørande fasar gjev opphav til forskjellige elektrokinetiske effektar. Desse er:,

 elektroforese, ei partikkelrørsle påverka av eit elektrisk felt;
 elektroosmose, ei væskerørsle i eit porøst stoff påverka av eit elektrisk felt;
 diffusforese, ei partikkelrørsle påverka av ein kjemisk potensialgradient;
 kapillærosmose, ei væskerørsle i eit porøst stoff påverk av ein kjemisk potensialgradient;
 sedimenteringspotensial, elektrisk felt skapt av sedimenterande kolloide partiklar;
 straumpotensial, anten elektrisk potensial eller straum skapt av ei væske som strøymer gjennom eit porøst stoff, eller relativt til ei flat overflate;
 kolloid vibrasjonsstraum, elektrisk straum skapt av partiklar som flyttar seg i væske påverka av ultralyd;
 elektrisk lydamplitude, ultralyd skapt av kolloidale partiklar i eit oscillerande elektrisk felt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Electrokinetic phenomena» frå ,  den 27. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Kollodial kjemi
Kondensert fase-fysikk
Mjukt stoff
ikkje-likevektstermodynamikk
Elektrokjemi
Predikator i lingvistikk

Ein predikator viser i språkvitskap til eit element i ei setning som avgjer, heilt eller delvis, kva for andre ledd setninga må innehalde for at ho skal vera fullstendig. Ein predikator er såleis berar av valens. Typiske predikatorar er verb og adjektiv . Verbet gje tek til dømes både eit subjekt, eit direkte objekt og eit indirekte objekt i setninga Ho gav dei ei gåve. Adjektivet redd tek eit subjekt og eit objekt-liknande ledd i setninga Ho er redd hunden. Omgrepet predikator er nærskyld, men ikkje identisk med omgrepet predikat. Omgrepet predikat har i språkvitskap to hovudtydingar. I den første tydinga refererer predikat til den delen av ei setning som seier noko om, eller predikerer noko om subjektet. I setninga Ho gav dei ei gåve er ho subjekt, medan gav dei ei gåve er predikat. Den andre tydinga er henta frå moderne logikk, der predikat refererer til eit verb eller ei anna eining som knyter til seg eit sett argument (eller komplement). Ut frå dette predikatsomgrepet er subjektet ho, det direkte objektet ei gåve og det indirekte objektet dei alle argument til predikatet gje. I denne andre tydinga er predikat synonymt med predikator.

Syntaks
Semantikk
Sosialistisk arbeidshelt

Sosialistisk arbeidshelt (russisk: Герой Социалистического Труда) var ein heiderstittel i Sovjetunionen og andre land innanfor Warszawapakta. Tittelen var den høgaste utmerkinga ein kunne få for eksepsjonelle prestasjonar innanfor sovjetisk økonomi. Statusen likna på heiderstittelen Helt av Sovjetunionen, som ein fekk for heroiske gjerningar, men utlendingar kunne ikkje tildelast tittelen Sosialistisk arbeidshelt.

Heiderstittelen vart innført 27. desember 1938 og vart delt ut fyrste gongen den 20. desember 1939 til Josef Stalin. Frå og med 1940 fekk mottakarane ei gullstjerne med hammar og sigd på som medalje. Ved oppløysinga av Sovjetunionen i 1991 hadde over 20.000 sovjetarar vorte utnemnde til tittelen. Etter 1945 vart han tildelt m.a. Mikhail Kalasjnikov, Dmitrij Sjostakovitsj og Aram Khatsjaturjan.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Hero of Socialist Labour (USSR)» frå ,  den 27. august 2012.  
 

Skipingar i 1938
Nedleggingar i 1991
Sovjetiske ordenar og medaljar
Elektroluminescens

Elektroluminescens (EL) er eit optisk og elektrisk fenomen der eit stoff sender ut lys når det går elektrisk straum gjennom det eller det stoffet vert utsett for eit kraftig elektrisk felt. Dette er forskjellig frå svartlekamstråling som kjem av varme (kvitgløding), frå kjemiske reaksjonar (kjemoluminescens), lyd (sonoluminescens) eller andre mekaniske prosessar (mekanoluminecens).

Elektroluminescens kjem av strålingsrekombinasjon av elektron og hol i eit stoff, vanlegvis ein halvleiar. Dei eksiterte elektrona frigjev energi som foton - lys. Før rekombinasjonen kan elektrona og hola vere fråskilde av anten å doppe stoffet for å danna ein pn-overgang (i elektroluminescens i halvleiarar apparat som lysdiodar) eller gjennom eksitering av at elektrona vert trefte av andre elektron med høg energi akselererte gjennom sterke elektriske felt (som med fosfor i lysdisplay).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Electroluminescence» frå ,  den 27. august 2012.  
 

Kondensert fase-fysikk
Elektriske fenomen
Luminescens
Lyn
Lyskjelder
Nina Makarova

Nina Vladimirovna Makarova () var ein russisk-sovjetisk komponist, mest kjend som kona til Aram Khatsjaturjan.

Familien til Nina Makarova var mariar, og som komponist utvikla ho difor ei sterk interesse for folkesongane til mariane. Ho studerte også under Nikolaj Mjaskovskij ved Konservatoriet i Moskva som Khatsjaturjan. Dei to sam-komponerte fleire musikkstykke, t.d. teatermusikk. Den 12. juni 1947 dirigerte ho då hennar eigen symfoni vart framført i Moskva.

Hovudverka hennar var ein symfoni i D-moll (1938) og operaen Zoja (1963). Elles komponerte ho filmmusikk, ein fiolinsonate, songsyklusar og ein ufullført opera som ho kalla for Courage.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nina Makarova» frå ,  den 27. august 2012.  
 

Mariar
Russiske komponistar
Sovjetiske komponistar
Aram Khatsjaturjan
Mariar

Mariar er ei finsk-ugrisk folkegruppe som tradisjonelt har butt langs elvane Volga og Kama i Russland. Flesteparten av dagens mariar bur i republikken Mari El, og ein del bur også i Tatarstan og Basjkortostan.

Ein kan dela mariane i tre grupper: engmariar, som bur langs austbreidda av Volga, fjellmariar langs vestbreidda og austmariar i Basjkortostan. Ved folketeljinga i 2010 var det 548 000 menneske som definerte seg sjølve som mariske. 57 % av desse var busett på landsbygda.

Mariane snakkar mariske språk, som kan delast inn i austmari og vestmari; eit skilje som skriv seg frå tidleg sovjetisk språkpolitikk. 388 000 menneske stadfesta i 2010 at dei snakkar mari. I tillegg snakkar mariane russisk, og om lag 42 000 snakkar tatarisk som tredjespråk. Tradisjonelt har folkegruppa hatt sin eigen tradisjonelle religion som framleis blir praktisert i dag i større eller mindre grad. I dag er dei fleste formelt russisk-ortodokse, men ein minoritet er muslimar.

Fotnotar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mari People» frå ,  den 27. august 2012.  
 

 
Mari El
Uralske folk
Folkegrupper i Russland
Russisk samfunn
Strandvindel

Strandvindel er ein fleirårig art i vindelfamilien. Planta har ei kosmopolitisk utbreiing i tempererte strok. Stengelen kliv høgt i andre plantar. Bladet har trongt skar ved skaftet. Tett under begeret sit to hjarteforma forblad, 2 cm lange. Oftast kvit krone, trompetforma, 5 cm brei. Strandvindelen blømer kring juli månad på steinete stader, havstrender og avfallsplassar. Finst i Noreg nord til Trøndelag.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Snårvinda» frå ,  den 27. august 2012.  
 
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Plantar i Noreg 
Vindelfamilien
Lindåsslusene

Lindåsslusene er eit sluseanlegg i Skallestraumen i Alver kommune i Vestland.

Bakgrunnsstoff 

 Lindåsslusene i Skallestraumen 
 Den siste slusevaktaren i landet  frå Bergens Tidende
 Lindås sjøsluser Fylkesarkivet ved Frode Fyllingsnes

Byggverk i Alver
Kanalar i Noreg
Kulturminne i Alver
Samferdsle i Alver
Tekniske og industrielle kulturminne i Noreg
Veitastrondkanalen

Veitastrondkanalen er ein kanal mellom Veitastrondsvatnet og Hafslovatnet i Luster kommune.

Bakgrunnsstoff 
 Kristin Ese: «Betre framkomst frå Veitastrondi»
 NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon: «Ferdsla til Veitastrond»

Kanalar i Noreg
Samferdsle i Luster