alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Altopascio

Altopascio er ein by og ein kommune i Lucca-provinsen i Toscana-regionen i Italia. Kommunen har kring 15 500 ibuarar og omfattar ei flatevidd på 28,5 km². Byen ligg 19 meter over havet, ei 20 kilometer aust om kystlinja mot Liguriahavet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Altoascio» frå ,  den 13. juli 2021.  
 

Byar i Italia
Byar i Toscana
Federico Chiesa

Federico Chiesa () er ein italiensk fotballspelar frå Genova som i 2021 vart europameister for Italia. Han er angrepsspelar, frå oktober 2020 i Juventus si teneste. Frå 2016 til -20 spelte han på ACF Fiorentina.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Federico Chiesa» frå ,  den 13. juli 2021.  

Italienske fotballspelarar
Fiorentina-spelarar
Juventus-spelarar
Nicolò Barella

Nicolò Barella () er ein italiensk fotballspelar frå Cagliari som i 2021 vart europameister for Italia. Midtbanespelaren har sidan 2019 spelt på Inter Milan, ein klubb han vart seriemeister med i 2021.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nicolò Barella» frå ,  den 13. juli 2021.  

Italienske fotballspelarar
Folk frå Cagliari
Cagliari-spelarar
Inter-spelarar
Como-spelarar
Operahuset Nordfjord

Operahuset Nordfjord er eit opera- og kulturhus på Nordfjordeid. Bygningen stod ferdig i 2009 og er tilknytt Eid vidaregåande skule. I tillegg til skulen husar han operaselskapet Opera Nordfjord, ein kinosal og det kommunale biblioteket. 

Operahuset Nordfjord blei opna  25. april 2009 av kulturminister Trond Giske som det andre operahuset i Noreg, etter operahuset i Bjørvika i Oslo.

Foajéen har plass til om lag 300 personar og blir også brukt som kantine av Eid vidaregåande skule.

Operasalen har akustikk som er tilerettelagt for akustisk musikk, det vil seia musikk utan forsterkarar, men denne kan også dempast slik at ein kan bruka forsterkarar der. Salen har 530 sete.

Kinosalen har 105 sete.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Operahuset Nordfjord» frå ,  den 13. juli 2021.

Bakgrunnsstoff
 

Kultur i Stad
Byggverk i Stad
Operahus i Noreg
Skipingar i 2009
Eid vidaregåande skule

Eid vidaregåande skule er ein vidaregåande skule på Nordfjordeid i Stad kommune i Nordfjord. Skulen blei stifta i 1922 som Eid Gymnas, ein toårig privatskule. Rektoren til skulen frå 1922 til 1963, Andreas Berg, fekk i 1964 Kongens fortenstemedalje i gull for virket sitt ved Eids gymnas.

Historie 
På 1980-talet var det to vidaregåande skular på Nordfjordeid. Eid yrkesskole vidareførte tradisjonane frå Holmøy arbeidsskole, med møbelsnikkarfag og smed- og mekanikarfag, og utvida med opplæring innan elektrofag og elektronikk. Eid vidaregåande skule vidareførte gymnaset og Georg Kragseths handelsskole. På 1990-talet tok fylkeskommunen over eigarskap, og skulane blei slått saman frå 1. august 1992 under namnet Eid vidaregåande skule.

Utdanningstilbod 
Vedteke utdanningstilbod for skuleåret 2021-2022:

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eid videregående skole» frå ,  den 13. juli 2021.

Bakgrunnsstoff

5°E
61°N
Vidaregåande skular i Vestland
Skipingar i 1922
Eid kommune
Marie Duplessis

Marie Duplessis () var ei fransk kurtisane og elskarinna til fleire prominente og velståande menn. Ho var inspirasjonen til hovudpersonen i boka Kameliadamen av Alexandre Dumas, som var ein av elskarane hennar. 
Mykje av det som er kjent om ho er henta frå den litterære skildringa og samtidige legender.

Oppvekst 
Marie Duplessis var fødd som Alphonsine Rose Plessis i Nonant-le-Pin i Normandie i Frankrike. Far hennar blei i røynda halliken hennar då ho var rundt 12 år gammal. I ein alder av 15 år flytta ho til Paris der ho fann arbeid i ein klesbutikk. Som ein kan sjå i kunstverk av henne var Marie Duplessis tydelegvis ei svært attraktiv ung kvinne,  med ein liten og nett figur og eit sjarmerande smil. Innan ho var 16 var ho blitt klar over at framståande menn var villige til å gje henne pengar i byte for selskapet hennar, både i private og sosiale samanhengar. Ho blei kurtisane og lærte å lesa, skriva og å halda seg à jour med hendingane i verda, slik som å kunna snakka om desse temaa med klientane sine og ved sosiale samkome. Ho la også ein falsk adeleg «Du» til etternamnet sitt.

Livet som kurtisane 

Duplessis var både populær som kurtisane og som vertinne i ein salong, der politikarar, forfattarar og kunstnarar samla seg for stimulerede samtale og sosialt samvær. Ho reid i Bois de Boulogne og gjekk i operaen. Ho fekk òg portrettet sitt måla av Édouard Viénot.

Duplessis var elskarinna til Alexandre Dumas mellom september 1844 og august 1845.  Etterpå går ein ut frå at ho var elskarinna til komponisten Franz Liszt, som skal ha villa bu saman med henne. Gjennom det korte livet hennar blei ho kjend som ei diskret, intelligent og vittig kvinne. Ho heldt fram å ha eit godt tilhøve til mange av velgjerarane sine, sjølv etter at forholdet mellom dei var forbi.

Marie Duplessis døydde av tuberkulose 23 år gammal den 5. februar 1847. To av dei tidlegare elskarane hennar, svenske grev von Stakelberg og franske grev Édouard de Perregaux, som ho hadde gifta seg med ei kort tid før, var ved sida hennar. Eit par veker etter at ho døydde blei eigedelane hennar auksjonerte vekk for å betala gjelda hennar. Likevel skal gravferda hennar på Montmartrekyrkjegarden ha vore overdådig, og hundrevis av menneske var til stades.

Den romantiske romanen til Dumas, Kameliadamen, blei gjeven ut innan eit år var gått. I boka var Dumas framstilt som Armand Duval og Duplessis som Marguerite Gautier. Dumas gjorde òg historie om til eit skodespel, noko som inspirerte til Verdi sin opera til La Traviata og fleire filmar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Marie Duplessis» frå ,  den 13. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 The Real Traviata av Maria Nockin
 Nils Johan Ringdal, Verdens vanskeligste yrke. De prostituertes verdenshistorie. 1997. ISBN:82-02-15743-9
 

Denne artikkelen bygger på «Marie Duplessis» frå ,  den 13. juli 2021.  
 

Franskmenn frå 1800-talet
Franske kurtisaner
Franske salongvertinner
Larry Klein

Larry Klein () er ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar, plateprodusent og sjef for Strange Cargo, ei avdeling under Universal Music Group.

Klein byrja musikkarrieren sin som bassist og spelte med jazzartistar som Willie Bobo og Freddie Hubbard. Han spelte sidan med andre jazzartistar som Carmen McRae, Joe Henderson, Bobby Hutcherson, Wayne Shorter, Herbie Hancock, Bobby McFerrin og Dianne Reeves. Som bassist har han òg arbeidd med artistar som Bob Dylan, Robbie Robertson, Peter Gabriel, Don Henley, Lindsey Buckingham og Randy Newman.

Klein har produsert album for musikarar som Joni Mitchell, Herbie Hancock, Shawn Colvin, Holly Cole, Madeleine Peyroux, Melody Gardot og Tracy Chapman. Klein har vunne Grammyprisar for arbeidet sitt på Mitchell-albuma Turbulent Indigo og Both Sides Now, i tillegg til Hancock sitt River: The Joni Letters.

Klein var gift med Joni Michell frå 1982 til 1994.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Larry Klein» frå ,  den 13. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Nettstaden til Klein

USA-amerikanske jazzbassistar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske plateprodusentar
Grammy-vinnarar
USA-amerikanske jazzkontrabassistar
USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Joni Mitchell
Larry Williams

Larry Williams (, òg kjend som Lawrence Edward Williams) var ein USA-amerikansk rhythm and blues- og rock and roll-songar, låtskrivar, produsent og pianist frå New Orleans. Williams er mest kjend for å ha skrive og spelt inn rock and roll-klassikarar frå 1957 til 1959 for Specialty Records, som «Bony Moronie», «Short Fat Fannie», «Slow Down», «Dizzy, Miss Lizzy» (1958), «Bad Boy» og «She Said Yeah» (1959). John Lennon var ein fan og The Beatles og fleire andre grupper i Den britiske bølgja spelte inn fleire av songane hans. 

Livet til Williams var ei blanding av enorm suksess, vald og dopmisbruk. Han var mangeårig ven av Little Richard frå dei møttest i 1955 til Williams døydde i 1980.

Diskografi

Album 
Here's Larry Williams - 1959 (Specialty Records)
Slow Down With Larry Williams - 1960 (Specialty Records - ikkje gjeve ut)
Larry Williams On Stage! Recorded Live - 1964 (Sue Records)
The Larry Williams Show featuring Johnny «Gitar» Watson - 1965 (Edsel Records, Frankrike / Decca Records, UK)
Two For the Price of One (med Johnny «Gitar» Watson) - 1967 (Okeh Records)
Larry Williams' Greatest Hits - 1967 (Okeh Records - nyinnspeling av Specialty-hittar)
That Larry Williams: The Resurrection of Funk - 1978 (Fantasy Records)

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Larry Williams» frå ,  den 13. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
Afroamerikanske songarar
Musikarar frå New Orleans
Musikarar som tok sjølvmord
Northern soul-musikarar
Cool Water av Bob Nolan

«Cool Water» er ein song skriven i 1936 av Bob Nolan. Songen handlar om ein mann og muldyret hans, Dan, og ei luftspegling i ørkenen. Medlemmar av Western Writers of America plasserte han på tredjeplassen på lista over dei 100 beste Western-songane gjennom tidene.

Originalversjonen
Songen vart først spelt inn av The Sons of the Pioneers 27. mars 1941 for Decca Records (nr. 5939) og var ei kort stund inne på hitlista i 1941 då han nådde ein 25. plass. Den mest populære versjonen vart spelt inn av Vaughn Monroe og The Sons of the Pioneers i 1948. Denne innspelinga kom ut på RCA Victor. Innspelinga låg 13 veker inne på Billboard-listafrå og med 6. august 1948 og nådde niandeplassen.

Bruk i film
1945 Along the Navajo Trail - sungen av Bob Nolan og The Sons of the Pioneers.
1945 Saddle Serenade - framført av Jimmy Wakely and the Riders of the Purple Sage
1946 Ding Dong Williams framført av Bob Nolan and the Sons of the Pioneers. 
2011 Rango - framført av Hank Williams.
2014 Lost River - sungen av Ben Mendelsohn med musikk av Johnny Jewel
2018 The Ballad of Buster Scruggs - sungen av Tim Blake Nelson

Andre artistar
Hank Williams spelte inn songen i 1948 eller 1949 for The Johnny Fair Syrup Company radioshow på KWKH i Shreveport i Louisiana. Innspelinga finst på The Complete Hank Williams, som kom ut i 1998.

Bing Crosby og The Andrews Sisters spelte inn songen den 5. september 1952 med Matty Matlock and His Orchestra.

Frankie Laine og The Mellomen tok songen til andreplassen på den britiske singellista i 1955. 

Marty Robbins spelte inn songen i 1959 på albumet hans Gunfighter Ballads and Trail Songs.

Burl Ives spelte denne songen i 1961 på albumet hans Songs of the West.

Odetta spelte inn songen in 1963 på albumet hennar One Grain of Sand.

The Rooftop Singers spelte inn songen i 1963 på det Grammy-nominerte albumet deira Walk Right In.

Tom Jones spelte ein versjon av songen i 1967 på albumet hans Green, Green Grass of Home.

Andre versjonar av songen er spelte av Riders in the Sky, Jack Scott, Ramblin' Jack Elliott, Slim Whitman, Lorne Greene, Johnnie Ray, Mason Williams, Johnny Cash, The Replacements, Leo Kottke og Joni Mitchell blant fleire.

Fleetwood Mac spelte inn ein versjon for albumet deira Mirage, og denne kom med som eit løynd spor etter den siste songen «Wish You Were Here».

Salslister
Frankie Laine-versjonen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cool Water (song)» frå ,  den 13. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1936
Songar skrivne av Bob Nolan
Vaughn Monroe-songar
Burl Ives-songar
Sons of the Pioneers-songar
Fleetwood Mac-songar
Bob Dylan-songar
Johnnie Ray-songar
Frankie Laine-songar
Bing Crosby-songar
The Andrew Sisters-songar
Hank Williams-songar
Jack Elliot-songar
Eddy Arnold-songar
Pattie LaBelle-songar
Odetta-songar
Hank Snow-songar
Tom Jones-songar
Johnny Cash-songar
Joni Mitchell-songar
Grammy Hall of Fame Award
Steve Stevens

Steve Stevens () er ein USA-amerikansk gitarist og låtskrivar. Han er mest kjend som gitarist og låtskrivar for Billy Idol, og for å ha spelt sologitar på temasongen for Top Gun – «Top Gun Anthem» – som han vann Grammyprisen for i 1987. Stevens har spelt for Michael Jackson, Ric Ocasek, Robert Palmer og mange andre. Stevens var i bandet til Vince Neil i 1993. I 1995 var Stevens og Idol ei kort tid medlemmar i gruppa Neurotic Outsiders. Stevens var med å skipe supergruppa Bozzio Levin Stevens, som gav ut Black Light Syndrome i 1997 og Situation Dangerous i 2000. Han tok med seg ein spansk flamencostil til songen «Pistolero» (1999) for trance-gruppa Juno Reactor. Frå 2012 til 2016 var Stevens med i Kings of Chaos. 

Av soloalbum har han gjeve ut Atomic Playboys (1989) og Flamenco a Go-Go (2000).

Diskografi

Soloalbum
The Guitar World According To Steve Stevens (kassett frå 1986 som følgde Guitar World)
Atomic Playboys (1989)
Akai Gitar Sample Collection (1994)
Flamenco a Go-Go (1999)
Memory Crash (2008)

Filmusikk
«Top Gun Anthem», Top Gun (1986)
«Speed», Speed (1994)

Album med Billy Idol
Billy Idol (1982)
Rebel Yell (1983)
Whiplash Smile (1986)
Devil's Playground (2005)
Kings & Queens of the Underground (2014)

Album med Michael Jackson
Bad (1987)

Album med Robert Palmer
Don't Explain (1990)

Album med Jerusalem Slim
Jerusalem Slim (1992) – berre i Europa og Japan

Album med Vince Neil
Exposed (1993)

Album som medlem av Bozzio Levin Stevens
Black Light Syndrome (1997)
Situation Dangerous (2000)

Album med Kyosuke Himuro 
 I·De·A (1997)
 Collective Souls (1998) 
 The One Night Stands (1998)
 Mellow (2000) 
 Beat Haze Odyssey (2000) 
 Follow the Wind (2003)

Album med Gregg Bissonette
Submarine (på «Train to Willoughby») (2000)

Album med Adam Bomb
New York Times (Stevens spelte på «NY Child» «Cheyenne» «Saluda a Lola» & «Anxiety»), produsert av Jack Douglas (2001)

Album med Sebastian Bach
Give 'Em Hell (2014)

Andre framføringar
Peter Criss  | Let Me Rock You (1982)
Merry Axemas Vol.2 ; spor 3 «Do You Hear What I Hear» (1998)
The Fallout | Neodymium Project (2012)
Desire | Meg Myers - Sorry (2014)
I Will Always Be Yours | Ben Rector (2018)
Down in Flames | Deadland Ritual (2018)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steve Stevens» frå ,  den 13. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske heavy metal-gitaristar
Musikarar frå Brooklyn
Vince Neil Band-medlemmar
Grammy-vinnarar
Sologitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Neurotic Outsiders-medlemmar
Bozzio Levin Stevens-medlemmar
USA-amerikanske gitaristar
Wendy Melvoin

Wendy Ann Melvoin () er ein USA-amerikansk gitarist, songar og låtskrivar. Ho er best kjend for arbeidet sitt med Prince som ein del av bandet hans The Revolution, og for samarbeidet  med Lisa Coleman som eine halvdelen av duoen Wendy & Lisa.

Samarbeid 

Med Meshell Ndegeocello  
 Peace Beyond Passion (Maverick Records, 1996)Med Glen Campbell Meet Glen Campbell (Capitol Records, 2008)
 Ghost on the Canvas (Surfdog Records, 2011)Med k.d. lang Drag (Warner Bros. Records, 1997)
 Invincible Summer (Warner Bros. Records, 2000)Med Doyle Bramhall II Doyle Bramhall II (Geffen, 1996)
 Jellycream (RCA Records, 1999)Med Lisa Marie Presley To Whom It May Concern (Capitol Records, 2003)Med Michael Penn March (RCA Records, 1989)
 Free-for-All (RCA Records, 1992)Med Ilse DeLange The Great Escape (Universal Music, 2006)Med Rob Thomas ...Something to Be (Atlantic Records, 2005)
 ...Something More (Atlantic Records, 2005)Med Nerina Pallot Fires (Idaho Records, 2006)Med Neil Finn One Nil (Parlophone Records, 2001)Med Sheryl Crow The Globe Sessions (A&M Records, 1998)
 C'mon, C'mon (A&M Records, 2002)Med Seal Human Being (Warner Bros. Records, 1998)Med Nikka Costa Can'tneverdidnothin' (Virgin Records, 2005)Med Skye Edwards' Mind How You Go (Atlantic Records, 2006)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Wendy Melvoin» frå ,  den 13. juli 2021.  oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad for Wendy & Lisa
 

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske funkgitaristar
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
USA-amerikanske rhythm and blues-gitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske soulgitaristar
Rytmegitaristar
The Revolution-medlemmar
Benjamin Orr

Benjamin Orzechowski (), kjend profesjonelt som Benjamin Orr, var ein USA-amerikansk musikar mest kjend som bassist, opphavleg medlem og dels solovokalist i rockebandet The Cars. Han song solovokal på fleire av dei mest kjende songane deira, som «Just What I Needed», «Let's Go» og «Drive». Han fekk òg ein mindre solohit med «Stay the Night.» 

Orr vart posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av The Cars i 2018.

Diskografi

Soloalbum
 The Lace (1986) - US# 86

Med The Grasshoppers
 «Mod Socks» med «Twin Beat» (1965)
 «Pink Champagne (and Red Roses)» med «The Wasp» (1965)

Med Milkwood
 How's the Weather? (1973)

Med The Cars
 The Cars (1978)
 Candy-O (1979)
 Panorama (1980)
 Shake It Up (1981)
 Heartbeat City (1984)
 Door to Door (1987)

Solosinglar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Benjamin Orr» frå ,  den 13. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Benjamin Orr -- Find a Grave

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske new wave-musikarar
USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske rockesongarar
The Cars-medlemmar
Døde av bukspyttkjertelkreft
Musikarar frå Atlanta
Lisa Coleman

Lisa Coleman () er ein USA-amerikansk musikar og komponist. Coleman speler piano og klaverinstrument. Ho var medlem av bandet til Prince, The Revolution frå 1980 til 1986 og eine halvdelen av den musikalske duoen Wendy & Lisa, som vart skipa med Wendy Melvoin i 1986.

Diskografi 
Med Prince
 Dirty Mind (1980)
 Controversy (1981)
 1999 (1982)
 Sign O' the Times (1987)
 Planet Earth (2007)
 Piano & A Microphone 1983 (som komponist) (2018)

Med Prince & The Revolution
 Purple Rain (1984)
 Around The World In A Day (1985)
 Parade (1986)

Prince Camp/Tilknytt
 The Time, The Time (album) (1981)
 Apollonia 6, Apollonia 6 (Album) (1984)
 André Cymone, A.C. (1985)
 Jill Jones, Jill Jones (Album) (1987)

Med Wendy and Lisa
 Wendy and Lisa (1987)
 Fruit at the Bottom (1989)
 Eroica (1990)
 Girl Bros. (as Girl Bros.) (1998)
 White Flags of Winter Chimneys (2008)
 Snapshots (EP) (2011)

Filmmusikk
 Toys (1992)
 Dangerous Minds (1995)
 Crossing Jordan (2003)
 Carnivàle (2004)
 Music of Heroes (2008)
 Heroes: Original Score (2008)

Soloarbeid
 Collage (2019)

Studioarbeid
 Joni Mitchell, Chalk Mark In A Rain Storm (1989) 
 Michael Penn, March (1989)
 Seal, Seal II (1994)
 Nona Gaye, Inner City Blues: The Music of Marvin Gaye (1995)
 Doyle Bramhall II, Doyle Bramhall II (Album) (1996)
 Me'Shell NdegéOcello, Peace Beyond Passion (1996)
 k.d. lang, Drag (1997)
 Victoria Williams, Musings of a Creek Dipper (1997)
 Tricky, Broken Homes / Money Greedy (1998)
 Seal, Human Being (1998)
 Latin Playboys, Dose (1999)
 Doyle Bramhall II, Jellycream (1999)
 Me'Shell NdegéOcello, Bitter (1999)
 Los Lobos, El Cancionero: Mas y Mas (2000)
 Neil Finn, Hole In The Ice (2001)
 Neil Finn, One Nil (2001)
 Neil Finn, One All (2002)
 Hugh Harris, Flowers (2002)
 Gwen Stefani, Love.Angel.Music.Baby. (2004)
 Bettye LaVette, I've Got My Own Hell To Raise (2005)
 Shenkar, Open The Door (2007)
 Alice In Chains, Black Gives Way To Blue (2009)
 Carrie Underwood, Play On (2009)
 Carmen Rizzo, Looking Through Leaves (2010)
 Deluxe, Gaslight (2011)
 Grace Jones, Hurricane (2011)
 Joe Satriani, Shapeshifting (2020)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lisa Coleman» frå ,  den 13. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad for Wendy and Lisa
Offisiell heimeside
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske funk-klaverspelarar
USA-amerikanske popklaverspelarar
USA-amerikanske rhythm and blues-klaverspelarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske soulklaverspelarar
Grammy-vinnarar
The Revolution-medlemmar
Billy Idol

William Michael Albert Broad (), profesjonelt kjend som Billy Idol, er ein engelsk musikar, songar, låtskrivar, og skodespelar som har både britisk og amerikansk statsborgarskap. Han vart først kjend i 1970-åra i punkrockmiljøet i London då han var frontmann i bandet Generation X. Sidan la han ut på ein solokarriere som førte til at han vart internasjonalt kjend og gjorde Idol til ein leiande artist under «den andre britiske bølgja» i USA, som var driven av MTV. Namnet «Billy Idol» var inspirert av læraren hans som skildra han som «idle» (uverksam, inaktiv).

Idol byrja karrieren sin seint i 1976 som gitarist i punkrockbandet Chelsea, men han slutta etter kort tid i gruppa. Med den tidlegare bandkollegaen Tony James, skipa Idol så Generation X. Med Idol som frontmann fekk bandet suksess i Storbritannia og gav ut tre album på Chrysalis Records, før dei vart oppløyst. I 1981 flytta Idol til New York City for å satse på ein solokarriere i samarbeid med gitaristen Steve Stevens. Debutalbumet hans som soloartist, Billy Idol (1982), vart ein kommersiell suksess. Med musikkvideoar for singlane «Dancing with Myself» og «White Wedding» vart Idol fast å sjå på det nyetablerte MTV.

Det andre albumet hans, Rebel Yell (1983), selde godt med hitsinglane «Rebel Yell» og «Eyes Without a Face». Albumet selde til dobbel platinaplate for to millionar selde eksemplar i USA. I 1986 gav han ut Whiplash Smile. Etter å ha fått tre topp 10-singlar i Storbritannia («Rebel Yell», «White Wedding» og «Mony Mony») gav Idol ut eit samlealbum i 1988 kalla Idol Songs: 11 of the Best. Dette albumet selde til platina i Storbritannia. Idol gav så ut Charmed Life (1990) og konseptalbumet Cyberpunk (1993).

Idol brukte andre halvdelen av 1990-åra på privatlivet sitt. Han gjorde eit musikalsk comeback med Devil's Playground (2005) og igjen med Kings & Queens of the Underground (2014).

Diskografi
Studioalbum
Billy Idol (1982)
Rebel Yell (1983)
Whiplash Smile (1986)
Charmed Life (1990)
Cyberpunk (1993)
Devil's Playground (2005)
Happy Holidays (2006)
Kings & Queens of the Underground (2014)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Billy Idol» frå ,  den 13. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Brit Award-vinnarar
Engelske anarkistar
Engelske skodespelarar
Engelske songarar
Engelske new wave-musikarar
Engelske punkrocksongarar
Engelske rockesongarar
Generation X-medlemmar
Musikarar frå Kent
Neurotic Outsiders-medlemmar
Brenda Russell

Brenda Russell () er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, produsent og klaverspelar. Russell har hatt ein variert musikalsk karriere som omfattar pop, soul, dance og jazz. Ho har fått fem Grammy-nominasjonar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brenda Russell» frå ,  den 13. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 

Musikarar frå Brooklyn
Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar