alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Voss kyrkje

Voss kyrkje, ofte kalla Vangskyrkja, er ei steinkyrkje som ligg på Vossavangen i Voss herad. Vangskyrkja vart truleg bygd i 1270-åra. 
Kyrkja har truleg vore hovudkyrkje i Hordafylket og soknekyrkje for eit stort område. Utvendig er kyrkja dominert av det store og høge myrke tretårnet, som er bygd på 1600-talet, og dei åtte massive støttepilarane ved veggjene.

Interiør

Litteratur
 Ekroll, Øystein, Stige, Morten & Havran, Jiri: Middelalder i Stein bind 1 i serien Kirker i Norge, Oslo 2000, ISBN 82-91399-09-3

Bakgrunnsstoff 
 Norges Kirker: «Voss kyrkje», på nettstaden til Norsk institutt for kulturminneforskning
 DIS Hordaland om Vangskyrkja 
 Skanna kyrkjebøker frå Hordaland på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Voss kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Freda bygg i Vestland
Kyrkjer i Hardanger og Voss prosti
Kyrkjer i Voss
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1200-talet
Norske steinkyrkjer frå mellomalderen
Kulturminne i Voss
Valkyrkjer i 1814
Vossavangen

Vossavangen eller Vossevangen, ofte kalla berre Vangen, er ein tettstad og kommunesenteret i Voss herad. Staden ligg der Raundalselvi og Strandaelvi renn saman i Vosso ved Vangsvatnet. Skulestadmoen, like nord for og nesten samanvaksen med Vossevangen, er likevel definert som eigen tettstad av SSB. 

På Vangen ligg Voss stasjon ved Bergensbanen. Stasjonen ligg 56,5 meter over havet og vart opna i 1883, då Vossebanen frå Bergen opna. Vossavangen har fleire vidaregåande skular: Voss gymnas, Voss vidaregåande skule, Rogne vidaregåande skule og Voss husflidsskule, i tillegg til Voss folkehøgskule. Her ligg òg Voss ungdomsskule og barneskulane Vangen skule, Gullfjordungen skule og Gjernes skule. Vossavangen har òg sjukehus, Fylkessjukehuset på Voss.

Voss kyrkje, ei steinkyrkje frå om lag 1277, ligg på Vossavangen, og er i bruk som soknekyrkje. I tettstaden finst òg eit forsamlingshus for pinsevenner og eit katolsk kapell.

Gondolbanen Hangursbanen fører frå Vossavangen opp på Hanguren med turløyper sommar og vinter, og alpinanlegget til Voss ski- og fjellheisar. Vossavangen er ein turiststad både sommar og vinter, og har fleire hotell. I utkanten av tettstaden mot vest ligg Finnesloftet, ein trebygning frå 1295, som er eigd av Fortidsminneforeningen. I åssida over sentrum ligg Voss folkemuseum med eit bevart klyngetun, Mølstertunet, med bygningar frå to gardsbruk, frå 1600-talet til 1800-talet.

Tettstaden voks opp rundt soknekyrkja og prestegarden på ei flate ved Vangsvatnet. I april 1940 vart staden lagt i ruinar av tyske brannbomber, som øydela det meste av dei gamle trebygningane som dominerte før krigen. Mellomalderkyrkja var ein av få bygningar i sentrum som overlevde bombinga uskadd. Sentrum vart bygd opp att med nytt gatenett etter krigen, og er no prega av 1950-tals murarkitektur.

I dei siste tiåra har det blitt etablert fleire musikkfestivalar på Voss, der dei mest kjende er Vossajazz og Ekstremsportveko, som er basert på Vossavangen.

«På Vossevangen der vil eg bu» er ein song om Voss og Vossavangen.

Folketalsutvikling

Busetnader i Voss
Tettstader i Vestland
Kommunesenter i Vestland
Det svenske Sametinget

Det svenske Sametinget (nordsamisk Sámediggi, lulesamisk Sámedigge, sørsamisk Saemiedigkie) er ein særskild svensk organisasjon for samane i Sverige som både omfattar eit statleg forvaltingsorgan og eit folkevald parlament.

Sametinger har som hovudmål å arbeida for ein levande samisk kultur.
Med til dette reknar ein samisk næringsverksemd, som reindrift. Elles driv tinget fordeling av statlege middel frå Samefonden, forvaltar samisk utdanning og leier samisk språkarbeid. Det skal også informera om samiske tilhøvet. Oppgåvene til Sametinge er regulerte av Sametingslagen (SFS 1992:1433).

Historie
Opprettinga av Sametinget kom som resultat av fleire tiårs arbeid for politiske rettar, og i 1982 sette den svenske regjeringa i gang arbeidet med ei utgreiing, Samerättsutredningen. Regjeringa var likevel ikkje viljug til å gå lenger enn til eit organ med avgrensa påverknadskraft. I 1993 vart Sametinget grunnlagt som ei statleg myndigheit og eit folkevald organ. Som statleg myndigheit er Sametinget likevel tvinga til å setje i kraft den politikken som den svenske riksdagen og regjeringa fattar, noko som kan gå imot politikken til dei samiske partia.

Tilsvarande sameting finst også i Noreg (Sametinget i Noreg, oppretta 9. oktober 1989) og Finland (Sametinget i Finland, oppretta 1. januar 1996).

Plassering og bygning

Det svenske sametinger har ingen fast parlamentsbygning. Forvaltingsdelen (Kansliet) har tilhald i Kiruna, med lokalkontor i Jokkmokk, Tärnaby og Östersund. 

Etter ein lovnade frå statsminister Göran Persson i 2004 utreda Statens fastighetsverk (forvaltingsorganet for faste eigedommar i Sverige) ein sametingsbygning, og presenterte utredinga i 2005. Året etter blei det halde ein arkitektkonkurranse som  Murman arkitekter frå Stockholm vann med bidraget BADJÁNEAPMI. Prosjektet blei forseinka av usemje om tomta - gruveselskapet i Kiruna, LKAB, motsette seg den utpeikte tomta, og Statens fastighetsverk trekte tilbake stønaden til prosjektet ettersom den bygde på denne tomta. Den nye allianseregjeringa gjekk likevel inn for at ein skulle fortsetja arbeidet. Etter forhandlingar mellom LKAB, Sametinget og Kiruna kommune blei det semje om ei ny tomt nær gamle gruvetår i Tuolluvaara og det nye rådhuset som skulle byggjast i Kiruna i samband med Kiruna byforvandling.
Gjennomføringa av prosjektet er likevel framleis usikkert i 2017, utan budsjettert stønad og med nye invitasjonar frå Jokkmokk og Arvidsjaur.

Folkevalde

Sametinget har 31 folkevalde representantar. 

I 2001 var det 6 701 registrerte røysteføre samar i Sverige.
I 2017 hadde nær 9 000 registrert seg. Ein reknar med det finst 20 000-35 000 samer i Sverige.

Etter sametingsvalet 2005 var seks parti representert på tinget:
 Jakt- och fiskesamerna
 Sámiid Riikabellodat (Samelandspartiet)
  Samerna
 Vuovdega (Skogssamerna)
 Guovssonásti 
 Min Geaidnu (Mijá Gäjnno eller Mijjen Geajnoe, tyder «Vår veg»)

Sjå også 
Det norske sametinget 
Det finske sametinget

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Nettstaden til det svenske Sametinget

Svenske
Svenske styresmakter
Samiske institusjonar

Svensk politikk
Pulitzerprisen

Pulitzerprisen er ein amerikansk journalistikk- og litteraturpris. Han vert delt ut kvart år og er sett på som den fremste ærespris i amerikansk journalistikk. Prisen vert òg gjeven til littereære, fotografiske og musikalske verk. Den aller første Pulitzerprisen vart delt ut 4. juni 1917, og i dei seinare åra er vinnarane utropte i april. 

Prisvinnarane vert utvalde av ein sjølvstendig komité knytte til Columbia University Graduate School of Journalism i USA. Prisen vart skipa av Joseph Pulitzer (1847-1911), ein ungarsk-amerikansk journalist og avisutgjevar i siste del av det 19. hundreåret. 

Prisen vert delt ut i kategoriar som er knytte til journalistikk, kunst og reportasjar. Berre reportasjar og fotografi som er utgjevne av USA-baserte aviser eller verksemder som gjev ut daglege nyhende kan få journalistikkprisen.

Journalistikkprisar
Litteraturprisar
Skipingar i 1917
USA-amerikansk journalistikk
Egil Nyhus

Egil Nyhus () er ein norsk avisteiknar, barnebokforfattar og illustratør frå Tønsberg. Han er utdanna ved Kunst- og handverksskulen i Oslo.

Nyhus har var fast teiknar i Romerikes Blad frå 1987 til 2020 og har mellom anna illustrert barnebøkene om Kaptein Sabeltann av Terje Formoe. Han er tvillingbroren til teiknaren og forfattaren Svein Nyhus. Egil Nyhus bur på Jessheim.

Prisar
 1998: Årets avisteikning for ei karikaturteikning av Lars Sponheim 
 2012: Gull og delt hederspris i den internasjonale World Press Cartoon Sintra 2012 for ei karikaturteikning av Dominique Strauss-Kahn 
 2013: Teskjekjerringprisen

Kjelder 

Norske teiknarar
Folk frå Ullensaker
Norske barnebokforfattarar
Folk frå Tønsberg
Vinnarar av Teskjekjerringprisen
Kaura fyrstasjon

Kaura fyrstasjon er eit leifyr som ligg på ein holme ved innlaupet til Brandsfjorden i Kaurleia i Åfjord kommune i Trøndelag fylke. 

Fyret står i samanheng med Vingleia og Asenvågøy fyrstasjon. Fyrtårnet er eit 22 m høgt støypejarnstårn med steinsokkel. Rett ved tårnet ligg eit betongnaust med støypt bru ut til landinga. Det opphavlege franske linseapparatet er framleis i bruk. 

Kaura fyrstasjon vart bygd i 1931 som det nest siste manna fyret i Noreg. Stasjonen vart automatisert og avfolka i 1959. I bustaddelen er mange av dei originale detaljane intakt. 

Fyrstasjonen er i dag eigd av Staten ved Kystdirektoratet og er freda etter lov om kulturminne.

Sjå òg 
 Fyr i Noreg

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fyr i Trøndelag
Byggverk i Åfjord
Samferdsle i Åfjord
Kulturminne i Åfjord
Freda bygg i Trøndelag
Talgje kyrkje

Talgje kyrkje er ei kyrkje som ligg på øya Talgje i Stavanger kommune, nord for Stavanger by. Kyrkja er bygd på  1100-talet, hovudsakleg i stein.

Litteratur
 Ekroll, Øystein, Stige, Morten, Havran, Jiri, Middelalder i stein bind 1 i serien Kirker i Norge, Oslo 2000, ISBN 82-91399-09-3

Bakgrunnsstoff
 Om Talgje sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Om Talgje kyrkje på nettstaden disnorge.no 
 Eldre fotografi av Talgje kyrkje på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Rogaland» på nettstaden til Arkivverket
 

Kyrkjer i Stavanger
Freda bygg i Rogaland 
Kulturminne i Stavanger
Kyrkjer i Tungenes prosti
norske kyrkjer frå 1100-talet
norske steinkyrkjer frå mellomalderen
Færder fyrstasjon

Færder fyrstasjon er eit kystfyr på vestsida av ytre Oslofjord, i Færder kommune i Vestfold og Telemark. Fram til 1857 stod fyret på Store Færder, no står det på Tristein (også kalla Lille Færder).

Fyrgryta på Store Færder 
I desember 1696 fekk Jacob Wølner frå Drammen løyve i Kongebrev til å setje opp og drive fyr på Færder. Fyrdrifta starta på våren 1697 og var ei kolfyrt smidd fyrgryte som stod rett på fjellet på toppen av øya Store Færder. Wølner betalte sjølv for oppsetjinga og drifta av fyret og måtte betale ei avgift på 50 riksdalar for privilegiet til å drive fyret. Samstundes fekk han rett til å krevje inn 2 danske skilling pr. lest pr. reis for alle danske og norske fartøy som sigla på fjorden og det var tollarane som skulle drive inn denne fyravgifta for han. Til å vakte og drive fyret vart det tilsett ein fyrpassar. Fyret vart drive av private med berre denne fyrgryta fram til 1798 då staten overtok og sette i gang bygging av eit fyrtårn på Store Færder.

Det fyrste fyrtårnet 
Fyrtårnet var ferdig i 1802 og var 6 meter høgt, i stein, og hadde ein glaskuppel på toppen. Fyret vart framleis drive med kolbrenning. I 1852 vart kolfyret nedlagt og det vart sett i drift ei ny fyrlykt med ein pumperverkslampe for rapsolje og 1. ordens linseapparat. Men det var vorte klart at fyret var feil plassert, det hindra ikkje at skip rende på Tristeinøyene om lag to nautiske mil sørom Store Færder, og allereie i 1854 løyvde Stortinget pengar til bygging av eit nytt fyr som skulle stå på Tristein.

Fyret på Tristein (Lille Færder) 
I 1857 var det nye Færder fyr ferdig oppsett på Tristein. Tårnet var bygd i teglfora støypejarn og er 43 meter høgt. Nedst er det om lag 30 meter i diameter og øvst er det 13 meter i diameter. Støypejarnsmodulane til tårnet var laga på Bærums Verk og frakta til Tristein der dei vart sett saman til det tredje støypejarnsfyrtårnet i Noreg. Linseapparatet frå den siste fyrlykta på Store Færder vart flytta over i det nye tårnet. 

Dei fyrste åra budde fyrvaktarane og familiane deira framleis på Store Færder og rodde mellom ved vaktskifte. Det var fordi ein trudde at det ville vere for vêrhardt å ha hus ute på Tristein. Men i uvêrsperiodar kunne det føre til at fyrbetjenten vart sitjande på Tristein i dagevis utan å verte avløyst, ikkje heilt sjeldan opp i 8 dagar. I 1868 vart det bygd bustadhus ute på Tristein, og husa på Store Færder vart etterkvart rivne og no står berre tufter att av anlegget på Store Færder.

Klima 
Det står ein vêrstasjon frå Meteorologisk Institutt ved Færder fyrstasjon med synopnummer 1482. Han står 6 meter over havet og har vore i drift sidan januar 1885.

Kjelder 
 Færder Rotaryklubb sine nettsider om Færder Fyr.
 Norsk Fyrhistorisk Forrening si nettside om Store Færder fyrstasjon.
 Norsk Fyrhistorisk Forrening si nettside om Lille Færder fyrstasjon.
 Olaf Ellingsens foredrag frå 1938 om Færder fyrstasjon .

Bakgrunnsstoff 

 Været på Færder, oppdatert rapport frå vêrstasjonen på Færder.

Fyr i Vestfold og Telemark
Samferdsle i Færder
Kulturminne i Færder
Byggverk i Færder
Freda bygg i Vestfold og Telemark
Færder nasjonalpark
Oslofjorden
Kinn kyrkje i Sunnfjord

Kinn kyrkje ligg på øya Kinn i Kinn kommune i Vestland og vart bygd i tida 1150-1200. 
Kyrkja vart modernisert i 1868 og prøvd attendeført i 1911-1912. 
Kyrkja er hovudsakleg bygd i stein, i to byggjesteg. Ho er freda.

Kyrkja ligg vêrhardt til ut mot storhavet på nordvestsida av øya, og har vore sett i samband med Sankta Sunniva-legenda. I fylgje segna var ei prinsesse Borni del av fylgjet til Sunniva som flydde Irland for å kome unna giftarmål med ein heidensk viking, og Borni og hennar del av fylgjet dreiv i land på Kinn. 

Kinn kyrkje ligg i Kinn sokn i Sunnfjord prosti. Fram til avviklinga av prestegjelda frå 2004 låg ho i Kinn prestegjeld.

Sjå òg
 Kinnaspelet
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder
 
 Fylkesleksikonet om Kinn kyrkje

Bakgrunnsstoff
Om Kinn sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
Sigurd Vederhus: «Kinnakyrkja» på nettstaden floraskulen.no 
Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen/Digitalarkivet
«Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
Skanna kyrkjerbøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
Oversikt over gravminne på nettstaden disnorge.no
 

Kyrkjer i Kinn
Freda bygg i Vestland
Kyrkjer i Sunnfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1100-talet
Norske steinkyrkjer frå mellomalderen
Kulturminne i Kinn
Valkyrkjer i 1814
Tristein

Tristein er ei lita øygruppe i Ytre Oslofjord. Øygruppa ligg i den parten av Færder kommune som tidlegare var Tjøme kommune i Vestfold fylke. Det er som namnet seier, tre øyar i øygruppa. I tillegg er det fleire små skjer mellom og omkring øyane. Færder fyrstasjon er plassert på den midtre av øyane.

Omtrent to nautiske mil nord for Tristein ligg øya Store Færder. Der låg frå 1697 eit kolfyrt kystfyr. Det vart nedlagt då eit nytt fyr vart sett i drift på Tristein i 1857. Ruinar kan sporast etter den gamle fyrstasjonen. Fyrstasjonen fortsette å heite Færder også etter flyttinga, og det er truleg difor Tristein ofte vert kalla Lille Færder.

Namnet Færder har vorte godt kjend gjennom den årlege Færderseilasen med over tusen konkurrerande seglbåtar. Av namnet skulle ein kanskje tru at seglasen hadde vendepunktet sitt rett ved Store Færder eller ved Færder fyrstasjon, men slik er det ikkje. Ytterpunktet for dei største båtklassane i Færderseilasen er Tristeingrunnen. Dette er ei grunne om lag ei nautisk mil sørom Tristein.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Tristein» frå , den 24. august 2005. 

Øyar i Færder
Øyar i Oslofjorden
Færder nasjonalpark
Periodesystemet i stor utgåve

Periodesystemet, som også blir kalla det periodiske systemet eller periodetabellen, er ein tabell over dei kjemiske grunnstoffa ein kjenner til. I dette systemet organiserer ein grunnstoffa etter atomnummer (talet på proton) slik at hydrogen, som har nummer 1, kjem først. Deretter vert grunnstoffa delte inn i periodar etter kva for elektronskal dei har og i grupper etter kor mange frie elektron dei har. Grunnstoff med like mange frie elektron har ofte svært like kjemiske eigenskapar.

For ei mindre utgåve av tabellen utan grunnstoffnamn og atommassar i kvar rute, sjå periodesystemet.

 † Gjennomsnitt av atommassane til grunnstoffet sine isotopar i naturleg material, ifølgje kjelde 1. Tal i (parentes) er usikkerheita i sifferet foran, t.d. 78,96(3) tyder at den gjennomsnittlege atommassen er 78,96 u med standardavvik 0,03. Tal i [klammer] er massetalet (talet på kjernepartiklar) for lengstlevande isotopar av grunnstoff som ikkje har stabile isotopar. NB! Thorium, uran og protactinium har ingen stabile isotopar, men dei har karakteristiske isotopsamansetjingar med målbare atommassar. 

 Kjelder: 1. Atomic Weights of the Elements 2001, Pure Appl Chem 75(8), 1107-1122, 2003 (tal for grunnstoff 1-109). 2. WebElements per 30. juni 2005 (tal for grunnstoff 110-118). 

 †† Halogen og edelgassar er òg ikkje-metall. Lantanoid og actinoid blir kalla for sjeldne jordmetall. Alkalimetall, jordalkalimetall, transisjonsmetall og sjeldne jordmetall, saman med metalla i gruppe 13–16, blir alle kalla for metall.

Sjå òg 
 Grunnstoffliste
 Isotoptabell
 Periodesystemet i lita utgåve

Bakgrunnsstoff 
 WebElements – periodesystem m.m. (engelsk)
XChat

XChat er ein open kjeldekode, IRC-klient, som er gitt ut under GNU.

Støtte 
XChat er støtta på dei følgjande plattformene:
 Windows 98/ME/NT/2000/XP
 GNU-Linux
 Mac OSX
 FreeBSD
 NetBSD
 OpenBSD
 Solaris

Bakgrunnsstoff 
 XChat si hovudside
 Komplett liste over støtta plattformer

Fri programvare
Prateprogramvare
Linux-program
Windows-program
Mac OS-program
Idaho

Idaho er ein delstat i USA. 
Han grensar mot Montana i nordaust, Wyoming i aust, Utah og Nevada i sør, Washington og Oregon i vest og mot Canada i nord.
Delstatshovudstaden er Boise.

Geografi 
Idaho er ein fjellstat som ligg i fjellkjeda Rocky Mountains. Ei av elvene i delstaten, Snake River, renn gjennom den djupe dalen Hells Canyon. Det meste av folkesetnaden held til sør i delstaten, der den største byen Boise ligg. Andre byar i sør er Pocatello og Twin Falls. Elles husar delstaten byane Lewiston, som ligg ved ei elv og er den einaste hamnebyen i Idaho, og Coeur d'Alene.

Historie 

Området hadde kring 8 000 innfødde innbyggjarar då Lewis og Clark-ekspedisjonen vitja det i 1805.

Næringsliv 

Gruveindustrien etter sølv og bly, har vore viktig for Idaho. Det mest kjende jordbruksproduktet er potetar, og Idaho står for ein tredel av potetproduksjonen i USA. På 1970-talet etablerte også dataverksemder seg i Idaho.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Idaho» frå ,  den 26. september 2022.

Bakgrunnsstoff

Idaho
Delstatar i USA
Nordisk optisk teleskop

Nordisk optisk teleskop, NOT eller Nordic Optical Telescope er eit astronomisk teleskop plassert ved Roque de los Muchachos - observatoriet på La Palma på Kanariøyane. Teleskopet blei klart til bruk i 1988, og observasjonar blei sett i gang i 1989. Dei nordiske landa Noreg, Sverige, Finland og Danmark finansierte bygginga og drifta. I 1997 blei Island au med i NOT-samarbeidet. Astronomar frå heile verda får tilgang til å bruke teleskopet gjennom å sende søknad til ein komité.

NOT var det fyrste store teleskopet som nytta aktiv optikk til å korrigere forma til primærspegelen.

NOT er eit 2,56 meters teleskop med fylgjande instrumentering:
 ALFOSC -- CCD (synleg lys) - spektrograf for fjerne objekt, fire megapiksels kamera
 NOTCam -- Eit megapiksels (HgCdTe) Hawaii-infrarødt kamera og spektrograf
 MOSCA -- Seksten megapiksels CCD-kamera
 SOFIN -- Høgoppløseleg CCD-spektrograf (opp til R=170 000)
 StanCam -- Stand-by eit megapiksels CCD-kamera
 LuckyCam -- Høghastigheitskamera med låg støy, av CCD-typen, for «heldige bilde»
 TURPOL -- UBVRI Photopolarimeter

Bakgrunnsstoff 

 Den offisielle heimesida (engelsk)

Astronomiske observatorium på Kanariøyane
Teleskop
Lille Presteskjær fyrstasjon

Lille Presteskjær fyrstasjon er eit innseglingsfyr ved innseglinga til Rekefjord i Sokndal kommune i Dalane i Rogaland fylke. Fyret vart automatisert og avfolka i 1973. 

Fyrstasjonen vart oppretta i 1895 og forutan sjølve fyrtårnet høyrer det eit naust og eit uthus til stasjonen. Fyrtårnet er eit støypejarnstårn. Gjennom 60 år gjekk arbeidet som fyrvaktar på Lille Presteskjær i arv frå far til son gjennom tre generasjonar, familien heitte Gjertsen. Fyrvaktarfamilien budde i sjølve tårnet, nedst var det kjøken, i etasjen over var det stove og over det igjen var det soverom. I etasjen like under fyrlykta, i det minste rommet, budde reserveassistenten.

I 1973 vart sjølve fyrlykta fjerna frå tårnet og erstatta med ei lanterne. Grunnen var at aktiviteten i steinbrotet like ved laga så mykje støv, risting og steinsprut at det vart for mykje ekstraarbeid med vindaugsvasking og ruteskifting.

Staten eig fyrstasjonen og han er ikkje freda. Det vert no drive catering- og hotelldrift på fyrstasjonen.

Kjelder 
 Red. Bjørn Arild Ersland: En kjede av fyr – Randaberg kommune, Kulturavdelingen 2004.
 Norsk fyrhistorisk forrening si nettside om Lille Presteskjær fyrstasjon.

Fyr i Rogaland
Samferdsle i Sokndal
Byggverk i Sokndal
Vestlandsfanden

Vestlandsfanden er eit norsk folk-rockband som vart starta i 1979. Fyrste offisielle spelejobb fekk det i 1980. Reidar Brendeland er frontfigur i gruppa.

Gruppa starta som eit band med irsk, skotsk, amerikansk og nordisk folkemusikk, og tekstar av mellom andre Kjartan Fløgstad, Ingvar Moe samt med melodiar og tekstar av Reidar Brendeland på repertoaret 
Vestlandsfanden har vore nominert til Spellemannprisen, gitt ut tolv plater og har hatt ei rekkje fjernsynsopptredenar, vore ofte på radio, og hatt mange topplasseringar på Norsktoppen.

Orkesteret i dag 
Vestlandsfanden består i dag av Reidar Brendeland (vokal, munnspel, tekst og melodiar), (tidlegare 3 Busserulls), Ivar Woxmyhr (fele, trekkspel, fløyte), Kjetil Lunde (gitarar), Sid Ringsby (bass) og Rune Engen (trommer) og Arne Martinussen (orgel, synth, piano, trekkspel).

Diskografi 
 Vestlandsfanden (1982)
 Lystig Lag (1983)
 Vestlandsfanden III (1987)
 Livets glade gutter (1989)
 Livet har aldri vært rettferdig (1991)
 Fanden er løs (1993)
 Klappet & klart (1994)
 Horn & Harpe (1995)
 Ei god stund (1996)
 Plommer i Hardanger (1999)
 Hokahey (2003)
 El Gordo (2005)

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad
 Offisiell nettstad for booking 

Norske musikkgrupper
 
Musikkgrupper skipa i 1979
3 Busserulls

3 Busserulls (òg kjent som «Busserulls») er ein visesongtrio som består av Gunnar Andersen, Jostein Hveding og Kurt M Johansen frå revymiljøet i Nord-Rogaland. 

Trioen såg lyset for fyrste gong 2. juledag 1962 under eit juleshow for Åkra Idrettslag i Åkrehamn på Karmøy. Karl Magnus Sjøen entra scenen og song Chat Noir-viser saman med Oddvard Andreassen og Sverre Jensen. Då Sverre Jensen døydde høyrte me ikkje meir frå Busserulls før 1975, då dei starta opp att, denne gong med Lasse Pedersen som tredjemann.

Pedersen måtte gi seg i 1977, og trioen fekk då Gunnar Andersen med på laget. Gruppa gjekk da over til meir revyaktige sceneshow med masser av kostymeskift. I 1985 valde Oddvard Andreassen å trekkja seg frå laget og Reidar Brendeland vart opptatt som ny Busserull. Brendeland var med i to år før han gjekk tilbake til si tidlegare gruppe, Vestlandsfanden.

Gruppa fortsette då som duo, med det forkorta namnet «Busserulls» fram til Karl Magnus Sjøen (14. november 1944-30. mars 2002) vart alvorleg sjuk i 1990. Sjøen er nå gått bort.

Diskografi 

 Suddeli-Duttan-Dei (1977)
 På 'an igjen (1978)
 Mytteri (1979)
 Stiv kuling (1980)
 Rabbagast (1981)
 Banditos (1982)
 Oljefeber (1983)
 Piker, Vin og 3 Busserulls (1985)
 Det glade vanvidd (1986)
 Å då lo eg (1987)
 Hi-ha! Jo Galare, jo bedre! (1988)
 Jubalon (1989)
 Fest & Baluba (1990)
 Kan du huska 3 Busserulls, 47 beste (2000)
 Gudsord fra landet (2004)

Bakgrunnsstoff 
 Gunnar Andersen
 [http://www.josteinhveding.no/ Jostein Hveding
 [http://www.3busserulls.com/ 3Busserulls.com

3 Busserulls 
Musikkgrupper skipa i 1962
Teori

Ein teori (gresk theorein - å sjå) er refleksjon over erfaringsdata sett i høve til einannan. Teori blir også brukt i tydinga spekulasjon.

Dei abstrakte prinsippa som gjeld innan ein vitskap eller eit fag blir gjerne omtala som faget sin teori. Nemninga blir også brukt i meir avgrensa tyding om samlingar av prinsipp og føresetnader som blir gjevne høgt truverde innan vitskapane, til dømes Einsteins relativitetsteori.

Teori blir også brukt om prinsipp som gjev grunnlag for handling: «Metoden hennar var bygd på ein teori om at alle born vil lære».

Uttrykket praksis blir ofte brukt som det motsette av teori.

Sjå òg 
 Konspirasjonsteori