alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Luoyang

Luoyang (kinesisk: 洛阳; pinyin: Luòyáng) er eit byprefektur vest i provinsen Henan i det sentrale Kina. Byprefekturet har eit areal på 15 692 km² og hadde vel 6,5 millionar ibuarar i 2010. Elva Yi renn gjennom Luoyang.

Byprefekturet Luoyang omfattar seks bydistrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og åtte fylke (县 xiàn).

Historie 
Byen vart grunnlagt i det 11. hundreåret f.Kr. og heitte då Chengzhou (成周). Luoyang vart hovudstad for det austlege Zhou-dynastiet i 770 f.Kr. Byen vart øydelagt i 510 f.Kr. under ein borgarkrig, men vart gjenoppbygd året etter.

Den fyrste buddhistiske kultbygninga i det eigentlege Kina, Baimasi, vart etablert her i år 68 e.Kr. av keisar Mingdi.

Byen hadde på den tid ein stor, keisarleg skule med 30 000 studentar. Her i Luoyang  dokumenterte Cai Lun oppfinninga av papiret og arbeidde astronomen Zhang Hen. Etter Han-dynastiet fall forfatta Zuo Si diktet Dei tre hovudstader, eit verk som er bevart og som mellom anna handlar om byen Luoyang.

Sui-dynastiet valde Luoyang til hovudstad for riket. Byen vart raskt bygt opp att etter omfattande øydeleggingar, og skal etter seiande ha hatt ein million ibuarar. I 1971 fann arkeologar eit kornlager frå Sui-tida som var stort nok til å kunne verne 250 000 tonn grøde frå fukt og utøy. Tang-dynastiet flytta rikshovudstaden til Chang'an.

Samferdsle
Byen har flysamband over Luoyang Beijiao lufthamn.

I Luoyang stansar toga på Longhaibanen, Kinas viktigaste jarnbanelinje i aust-vest-retning, som strekker seg frå Lianyungang til Lanzhou via mellom andre Xuzhou, Kaifeng, Zhengzhou, Weinan og Xi'an.

Kinas riksveg 310 går gjennom området. Denne viktige trafikkåra tek til i Lianyungang i Jiangsu, fører så vestover og endar i Tianshui i provinsen Gansu. Ho er innom storbyar som Xuzhou, Shangqiu, Kaifeng, Zhengzhou før ho er innom Luoyang og går vidare til Xi'an.

Bakgrunnsstoff
How to Pronounce Luoyang. Youtube

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Luoyang» frå ,  den 11. januar 2013.  
 

Byprefektur i Henan
Perseidane

Perseidane, iblant kalla Laurentiussvermen, er ein meteorsverm med størst aktivitet omkring 12. august kvart år, årsaka av kometen Swift-Tuttle. Perseidane har fått namnet fordi punktet på himmelen som dei ser ut til å kome frå, den såkalla Meteorregnradianten, ligg i stjernebildet Persevs. 

Meteorregnet kjem når jorda kryssar bana til kometen Swift-Tuttle. Langs bana strekker seg ein "meteordis" (den såkalla Perseiddisen) av partiklar som er frigjorte frå kometen. Det meste av stoffet i disen i dag er om lag tusen år gamalt, men det finst ein yngre del av disen som stammar frå ein straum som losna frå kometen i 1862. Hastigheita til meteorar frå denne delen er markert større enn gjennomsnittet. Meteorane er oftast små – som sandkorn – og vert pulveriserte av friksjonen mot jordatmosfæren og når jordoverflata som støvkorn. Større steinar genererer ein større friksjon, og for at desse skal nå jordoverflata krevst ein storleik større enn ein neve.

Historie og opphav 
Perseidane har vorte observerte gjennom siste 2 000 åra. Den tidlegaste kjende noteringa om desse meteorane kjem frå Midt-Austen. I Europa vart Perseidane kjende som "Sankt Lars sine tårer".

Observasjonar 
Perseidane er synlege frå midt i juli kvart år, med størst aktivitet 8.-14. august og topp den 12. august. Då når talet meteorar 60 i timen eller meir. Dei kan sjåast over heile stjernehimmelen, men grunna Swift-Tuttle si bane er dei framfor alt synlege frå den nordlege halvkula.

For å oppleve meteorregnet til fulle bør omgjevnaden vere så mørk som mogeleg, utan måne og langt frå stader med kunstig ljos. Perseidane har ein brei topp i syklusen, så regnet er synleg fleire netter. Aktiviteten byrjar langsamt og blir omfattande kring klokka 11 på kvelden, når radianten stig høgare på himmelen. Talet meteorar aukar sidan stendig utover natta og toppen kjem 1½ til 2 timar før soloppgangen, straks før det vert for lyst. År 2010 gjekk nymånen ned innan meteorsvermen byrja. Dette gav gode observasjonstilhøve.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Perseiderna» frå ,  den 11. januar 2013.

Bakgrunnsstoff

Meteorsvermar
Persevs
Juli
August
Anyang

Anyang (kinesisk: 安阳市, pinyin: Ānyáng shì; det historiske Yin, også kalla Yinxu) er eit byprefektur nord i provinsen Henan i det sentrale Kina. Byprefekturet har eit areal på 7 355 km² og hadde knapt 5,2 millionar ibuarar i 2010. Anyang grensar i nord til provinsen Hebei og i vest til provinsen Shanxi.

Byprefekturet Anyang omfattar fire bydistrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og fire fylke (县 xiàn).

Næring
Anyang ligg i eit område med omfatting dyrking av bomull. Byprefekturet er elles eit jordbruks- og handelssenter med tekstilindustri, kolgruver og jarn- og stålverk.

Samferdsle
Jingguangbanen, toglinja mellom Beijing i nord og Guangzhou i sør, har stoppestad her. Denne sterkt trafikkerte jarnbanelinja er også innom mellom andre Baoding, Shijiazhuang, Handan, Anyang, Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Shaoguan.

Kinas riksveg 107 går gjennom området. Han fører frå Beijing til Shenzhen og er innom provinshovudstadene Shijiazhuang, Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Guangzhou.

Historie
Byen Yin var dei siste hundreåra av Shang-dynastiet, den såkalla Anyang-perioden (ca. 1554 til ca.1045 f.Kr.), Kinas hovudstad, og var eit av den kinesiske sivilisasjons tidlege sentra. Truleg var Yin eit sentrum også i det førutgåande Xia-dynastiet.

Det skal ha vore Shang-kongen Pan Geng som gjorde staden til sin residensby. Sjølv om Shang-herskarane frå tid til annan flytta hovudstad, vart Yin verande sentrum for det åndelege universet deira. Tolv kongar regjerte frå Yin i løpet av ei åtte generasjonar lang periode. Byen vart øydelagt under det påfylgjande Zhou-dynastiets fyrste konge, krigarkongen Wu Wang på 1000-talet f.Kr.

Dagens by vart grunnlagt  i 1368 e.Kr., under Ming-dynastiet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anyang» frå ,  den 11. januar 2013.  
 

Byprefektur i Henan
Achaean Range

Achaean Range er ei fjellkjede med ei høgd på opp mot 1370 moh sentralt på Île Anvers i Antarktiske Arkipel. Ho grensar i aust til Iliadbreen og Trojan Range og i vest til Marr forlandsbre og strekkjer seg 10 km nordvest frå Mount Agamemnon, før ho svingar 19 km mot nordaust til Mount Nestor. Fjellkjeda vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1955 og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter akajarane, ein av motpartane i Trojanarkrigen i Homer sin Iliaden.

Fjell 
 Mount Achilles er eit snødekt, bratt fjell, 1280 moh, som ligg 6 km sørvest for Mount Nestor. Det vart kartlagd frå FIDS i 1955 og vart namngjeven av UK-APC etter Akilles, ein sentral person i Illiaden.

 Mount Agamemnon er eit snødekt fjell, 2575 moh, heilt sør i fjellkjeda. Det er ein del av Mount Francais-massivet, men har ein eigen topp som ligg 2,4 km vest for hovudtoppen på Mount Francais. Det vart kartlagd frå FIDS i 1944, og igjen i 1955. Det vart namngjeve av UK-APC etter Agamemnon, øvstkommanderane for styrkane til akajarane ved Troja i Illiaden.
 Mount Nestor er eit fjell, 1250 moh, og det nordlegaste i Achaean Range. Vestsida stig bratt opp frå Marr forlandsbre, medan austsida er eit virvar av bresprekker og taggete tindar. Det vart kartlagd frå FIDS i 1955 og vart namngjeven av UK-APC etter Nestor, som var den eldste akajaiske leiarane som kjema ved Troja i Illiaden.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Achaean Range» frå ,  den 12. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Fjellkjeder i Antarktiske Arkipel
Brugmann Mountains

Brugmann Mountains er ei fjellkjede på Île Liège i Antarktiske Arkipel med ei høgd på 850 meter over havet. Fjella er bratte og ulendte på austsida, men er isdekte og heller svakt mot vest, og strekkjer seg vidare i ein nordaust-sørvest boge langs austsida. Dei vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897–99, og vart namngjeven av han etter Georges Brugmann, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Brugmann Mountains» frå ,  den 12. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjellkjeder i Antarktiske Arkipel
Sierra DuFief

Sierra DuFief er ei fjellkjede frå nordaust til sørvest på Wiencke Island i Antarktiske Arkipel. Ho er 7 km lang med mange spisse toppar og ei høgd på 1415 meter over havet. Fjellkjeda vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen, 1897–99, og vart namngjeven av Gerlache etter Jean DuFief, som då var generalsekretær i Société Royale Belge de Géographie.

Kjelder 

Fjellkjeder i Antarktiske Arkipel
Osterrieth Range

Osterrieth Range er ei fjellkjede som strekkjer seg frå nordaust til sørvest langs søraustkysten av Île Anvers i Antarktiske Arkipel. Ho vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen, 1897–99, under Gerlache, og vart namngjeven av han etter Ernest Osterrieth, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

Kjelder

Fjellkjeder i Antarktiske Arkipel
Solvay Mountains

Solvay Mountains er ei fjellkjede på over 1500 moh. som strekkjer seg frå nordaust til sørvest sør på Brabant Island i Antarktiske Arkipel. Fjella vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen, 1897–99, under Gerlache, og vart gjevne namn av han etter Ernest Solvay, som støtta eksepdisjonen økønomisk. Namnet vart opphavleg nytta langs heile austkysten av øya, men har sida vorte avgrensa til dei høgaste fjella i sør, sidan det ikkje er noka veldefinert fjellkjede lenger nord.

Kjelder

Fjellkjeder i Antarktiske Arkipel
Trojan Range

Trojan Range er ei fjellkjede på 2760 moh, som strekkjer seg nordover frå Mount Francais langs austsida av Iliadbreen på Île Anvers i Antarktiske Arkipel. Fjella vart kartlagde av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1955 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Troja frå Illiaden til Homer.

Fjell 
 Mount Francais er eit stort, snødekt mountain på 2760 m, på toppen av Île Anvers, søraust for midten av øya og 10 km nord for Borgen Bay. Det vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen, som utforska søraustkysten av øya i 1898 og vart seinare sett igjen av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903-05, under Jean-Baptiste Charcot, som namngav det etter ekspedisjonsskipet «Francais».

 Mount Hector er eit snødekt fjell på 2225 moh mellom Mount Francais i South Mount Priam i den sørlege delen av Trojan Range. Det vart kartlagd frå FIDS i 1955. Det vart namngjeve av UK-APC etter Hektor, son til  Priam og øvstkommanderande for trojanarane og den allierte armeen mot akajarane i Illiaden av Homer.

 Mount Priam er den sentrale delen av Trojan Range, og ligg 7 km nord for Mount Francais. Det har ein flat topp og er snødekt med ei høgd på 1980 moh. Det vart kartlagd i 1955 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Priam, kongen av Troja i Illiaden.

 Xanthus Spur er ein hovudsakleg isdekt utstikkar som strekkjer seg 5 km nordvestover frå Mount Priam. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1955 og kalla opp etter Xanthus, sonen til Zevs og guden guden over dei to største elvane på Trojasletta.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Trojan Range» frå ,  den 12. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Antarktiske Arkipel
Wall Range

Wall Range er ei fjellkjede, 3 nautiske mil (6 km) lang frå nordaust til sørvest med bratte klipper og taggete toppar med høgder opp mot 1095 m, som strekkjer seg frå Thunderbreen til Channelbreen i midten av Wiencke Island i Antarktiske Arkipel. Det vart først kartlagd av Belgica-ekspedisjonen, 1897–99, under Gerlache. Det vart kartlagd i 1944 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) og gjeve det skildrande namnet.

Kjelder

Fjellkjeder i Antarktiske Arkipel
Mount Francais

Mount Francais er det høgaste fjellet på Île Anvers i Antarktis. Det står søraust for midten av øya og 10 km nord for Borgen Bay. Mount Francais har ei høgd på 2760 moh og er ein del av Trojan Range. Fjellet gjer Île Anvers til den 31. høgaste i verda. 

Mount Francais vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen, som utforska søraustkysten av øya i 1898. Det vart seinare sett av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under Charcot, som namngav det etter ekspedisjonsskipet «Français».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mount Francais» frå ,  den 5. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 «Mount Français i Antarktis" on Peakbagger

Fjell i Antarktiske Arkipel
Skisseblokk

Ei skisseblokk er ei bok eller ei blokk med blanke sider for skissering som kan brukast av kunstnarar for å teikne eller måle som ein del av den kreative prosessen deira. 

Skissebøker kjem i ei rekkje former og storleikar, med varierte omslag, og ulike tal med sider. Skissebøker byrja som ein måte å gje ei lett tilgjengeleg tilførsel av teiknepapir i praktisk form av ei bok. Datateknologi har gjort det mogleg å utvikle digitale skissebøker.

Ein kan bruka skissebøker på ulike måtar. Ei utstilling ved Fogg Art Museum ved Harvard University i 2006 peikte ut to hovudkategoriar for skisser: Observasjonar som går ut på å dokumentera verda ein ser, til dømes reiseskisser, naturstudiar og daglege inntrykk, og oppfinningar som følgjer dei indre tankane og idéane til kunstnaren.

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sketchbook» frå ,  den 12. januar 2013/15. april 2015.

Bakgrunnsstoff 
Under Cover — Artists Sketchbooks" Exhibition at Harvard University Art Museums (Fogg) 2006 
 Artists' Sketchbooks OnLine - created in 1998 by Scattergood-Moore - contains numerous links to sketchbooks and notebooks by contemporary and famous artists... 
A PhD thesis by artist Paul Ryan from 2009, on how sketchbooks mean what they do, available online from The British Library's Ethos service.

Digitaliserte skissebøker
 Leonardo da Vinci (1452-1519)
 www.unmuseum.org
 Leonardo-Da-Vinci-Sketch sketchbook 5, at www.scribd.com 
Rembrandt van Rijn (1606-1669) 
the British Museum 
Getty Museum – sketch of an artist in his studio
Goya (1746-1828) 
The Italian Sketchbook 
Eight albums of sketchbooks by Goya 
 sketchbook drawings held by Museum of Fine Art in Boston 
 JMW Turner (1775-1851) 
Turner sketchbooks, Turner Bequest, Tate Britain  * John Constable (1776–1837)
 Sketchbook at the Victoria and Albert Museum 
 Conrad Martens (1801–1878) reiste saman med Darwin på «Beagle» som ekspedisjonskunstnar.
The itinerary of the expedition 
The story of his sketchbooks from the Beagle expedition **A categorised list of sketchbook images
 Paul Cézanne (1839-1906) 
 one of Cézanne's sketchbooks
 Vincent van Gogh (1853–1890)
Examples from the 2005 exhibition of Van Gogh Drawings at the Metropolitan Museum, New York
 John Singer Sargent (1856–1925) Sargent at Harvard — the Harvard University Art Museums' collection of sketchbooks 
 Fleire amerikanske kunstnarar: Sketchbooks in the Archives of American Art
 Henry Moore (1898–1986): early drawings (1916-1939) of ideas/for sculptures 

Teikneutstyr
Skisser
Sørkedalen kyrkje

Sørkedalen kyrkje, tidlegare Sørkedalen kapell, er ei nygotisk langkyrkje i tegl frå 1865 i Sørkedalen i Oslo kommune. Ho har 250 sitjeplassar. 

Stadskonduktør Christian H. Grosch hadde fått i oppgåve å utarbeide planar og teikningar til kyrkja og ho vart innvigd 15. september 1865 av biskop Jens Lauritz Arup. Den tilhøyrande gravlunden vart innvigd på same tid.

Da kyrkja vart innvigd hadde ho to kyrkjeklokker, orgel og eit enkelt trekors ved altaret. Ho fekk nytt altarsølv av døypefatet frå Vestre Aker kyrkje som hadde vore stole i 1855 og seinare funne att i ei steinrøys.

På 1930-talet vart interiøret endra etter planar av arkitekt Georg Greve. Dagens altartavle i tre er skåren av Dagfin Werenskiold og er ei kopi av altartavla hans i Hornindal kyrkje. Vindauga i kapellet fekk glasmåleri av Bernhard Greve. 

Det gamle orgelet vart skifta ut i 1976 da ein skaffa seg eit pipeorgel frå Ott Orgelfabrikk i Göttingen.

Sørkedalen er eiga menighet, men har ikkje eigen prest. Prestar frå Røa menighet held gudsteneste i Sørkedalen kyrkje.

Kjelder 
 Alf Henry Rasmussen (red.): Våre kirker - Norsk kirkeleksikon, side 702, Vanebo forlag 1993, ISBN 82-75-27022-7
 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 557, ISBN 978-82-573-1760-7
 Heimesida til kyrkja

Bakgrunnsstoff
  

Kyrkjer i Oslo
Kyrkjer i Vestre Aker prosti
Christian H. Grosch
Kulturminne i Oslo
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Langkyrkjer i Oslo bispedømme
1865 i Noreg
Norfolkflugeskvett

Norfolkflugeskvett (Petroica multicolor)  er ein raudbrysta australasiatisk flugeskvett som lever på stillehavsøyar frå Norfolkøya til Samoa og er kjent med det engelske namnet 'Pacific Robin'. 
Han liknar skarlaksflugeskvett i Australia, og framtil nyleg var desse to artane rekna som same arten. I dag er det anerkjent 14 underartar av norfolkflugeskvett og desse har stor variasjon i fjørdrakter, matvaner og habitat.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pacific Robin» frå ,  den 12. januar 2013.

Fotnotar 

Flugeskvettfamilien
Roberto Cecon

Roberto Cecon () er ein italiensk tidlegare skihoppar frå Gemona del Friuli i Udine. Han deltok i internasjonal hoppsport i heile seksten sesongar, 1988–2003. Cecon vann bronsemedaljen i VM i skiflyging både i 1992 og 1994. Seks gongar gjekk han til topps i verdscuprenn i skihopping i perioden 1990-95, og kom på andreplass i verdscupen 1994/95. Han er Italias fremste skihoppar gjennom alle tider.

Aktiv
Cecon debuterte i verdscupen 30. desember 1987, to dagar etter at han fylte 16 år, i opningsrennet i hoppveka i Oberstdorf. Han enda på 54. plass. Eitt år seinare fekk han i Chamonix si fyrste pallplassering, mykje takk vere at han var ein av dei fyrste skihopparane som la om til den såkalla V-stilen. Den 16. februar 1990 kleiv han heilt til topps etter eit verdscuprenn i Predazzo i Val di Fiemme.

Den beste perioden hadde Cecon i fyrste halvdel av 1990-åra, særleg sesongane 1994 og 1995. Han vann bronsemedaljen i VM i skiflyging i 1992 i Harrachov, ein prestasjon han kopierte i den neste skiflygingsmeisterskapen i 1994 i Planica.  Hoppsesongen 1993/94 kom han på femteplass i verdscupen i skihopping. Sesongen etter, 1994/95, kom han på andreplass i verdscupen, milevidt bak den suverene einaren Andreas Goldberger frå Austerrike, men mod god klaring til tredjemann, Janne Ahonen frå Finland. 

Etter 1995 lukkast Cecon sjeldan med å prege resultatlistene i internasjonale renn. To gongar var han mellom dei seks beste i verdscuprenn perioden 1996-2003, begge gongane på tredjeplassen; i Trondheim i mars 1998 og i Kuopio i november 1999. Gjennom si tid som aktiv vann Cecon seks verdscuprenn og stod atten gongar på sigerspallen i same.

Frå 1988 til 2001 vann han det italienske meisterskapen i skihopping ni gongar. Åttandeplassen i storbakken i ski-VM 1995 i Thunder Bay var han beste plassering i noko ski-VM eller vinter-OL.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roberto Cecon» frå ,  den 12. januar 2013.

Bakgrunnsstoff
 Biografi hos FIS  

Italienske skihopparar
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Utdøydd språk

Eit utdøydd språk er eit språk som ikkje lenger har levande morsmålstalarar. Prosessen der eit språk blir dødt blir kalla språkdød. Nokre gonger skil ein mellom eit utdøydd og eit dødt språk, der sistnemnde framleis blir brukt i visse samanhengar, men ikkje i spontan daglegtale og dermed ikkje lenger går gjennom den naturlege språkutviklinga ein finn i levande språk.

Språk kan døy ut når språktalarane døyr eller går over til andre språk. Dette kan skje når språksamfunnet blir utsett for stor påverknad fra andre språksamfunn. Talarane kan då gå over til eit heilt anna språk, eller språket kan gå gjennom så store endringar at det blir tale om eit nytt språk. Eit døme på eit nyleg utdøydd språk er akkalasamisk, der den siste talaren døydde i 2003. Eit eldre døme er norrønt, som er utdøydd fordi talarane har gått over til nyare språkformer.

Stundom gjer ein forsøk på å vekka utdøydde språk til live igjen ved å innføra det som daglegspråk for nye talarar, noko ein til dømes har gjort med hebraisk i Israel og kornisk i Cornwall.

Sjå òg
 Truga språk

Kjelder

døde språk i Store norske leksikon.

Denne artikkelen bygger på «Extinct language» frå ,  den 12. januar 2013.

Bakgrunnsstoff

 
Sosiolingvistikk
Robert Kranjec

Robert Kranjec () er ein slovensk skihoppar frå Kranj. Han er særleg kjend som ein dyktig skiflygar og vart verdsmeister under VM i skiflyging i Vikersund den 25. februar 2012. Kranjec har og vunne ein OL-bronse, 2002, ein VM-bronse, 2011, samt ein bronse i VM i skiflyging 2012, alle saman i laghopping for Slovenia.

Aktiv
Kranjec debuterte i verdscupen i skihopping i mars 1998. Sidan 2002-sesongen har han dei fleste sesongane kunna måle seg mot dei beste skihopparane i verda. Saman med Primož Peterka, Peter Žonta og Damjan Fras tok han bronse for Slovenia i laghoppinga under Vinter-OL i Salt Lake City i 2002. Hans beste individuelle resultat i VM på ski og i nordiske greiner under vinter-olympiadar er sjetteplassen i storbakken i Val di Fiemme i 2003, og same plasseringa i normalbakken under OL 2010 i Vancouver. Han var ankermann på laget som tok bronse i lagkonkurransen i stor bakke i Ski-VM i Holmenkollen 2011.

Under verdsmeisterskapen i skiflyging 2012 i Vikersundbakken sette han personleg rekord med 244 meter i andre omgangen og vart verdsmeister med 408,7 poeng, tre poeng føre norske Rune Velta. 

Frå mars 2002 til januar 2013 har Kranjec fjorten pallplasseringar (4-3-7) i verdscupen, heile ni av dei i skiflygingsbakkar. Hans beste samanlagtplassering i verdscupen kom i 2012-sesongen, han enda då på niandeplassen.

Verdcupsigrar

Dessutan var han i februar 2012 og i januar 2013 med på Slovenias firemannslag som sigra i laghopping i verdscuprenn i høvesvis Oberstdorf og Zakopane.

Bakgrunnsstoff
 
 

Slovenske skihopparar
Verdsmeistrar i skiflyging
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Slovenia
Medaljevinnarar under vinter-OL 2002
Slovenske deltakarar under vinter-OL 2002
Skihopparar under vinter-OL 2002
Slovenske deltakarar under vinter-OL 2006
Skihopparar under vinter-OL 2006
Slovenske deltakarar under vinter-OL 2010
Skihopparar under vinter-OL 2010
Slovenske deltakarar under vinter-OL 2014
Skihopparar under vinter-OL 2014
Deltakarar under Ski-VM 2003
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013