alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Willie Hall

William «Willie» «Too Big» Hall () er ein amerikansk trommeslagar, mest kjend som medlem i Blues Brothers.

Hall byrja karrieren sin som trommeslagar i 1965, medan han framleis var på high school. Han spelte med the Bar-Kays og Isaac Hayes-bandet The Movement. I 1970-åra var han ein del av Stax-Volt Recording Section Team frå 1968 til 1977, og Hall spelte med mange store Stax-artistar, som The Emotions, Little Milton, Carla og Rufus Thomas, Johnnie Taylor, The Staple Singers, Albert King og Isaac Hayes. Hall produserte det siste albumet til Hayes på Stax, og spelte perkusjon på Hayes-albuma Hot Buttered Soul og The Isaac Hayes Movement og på «Theme from Shaft».

Hall spelte òg på albumet Universal Language med Booker T. & the MGs, og var seinare med gitaristen Steve «The Colonel» Cropper og bassisten Donald «Duck» Dunn som medlem av The Blues Brothers, som førte til at han var med i hitfilmen The Blues Brothers og oppfølgjaren Blues Brothers 2000. Han spelte seg sjølv i filmen Soul Men frå 2008.

Hall har turnert verda over og spelt med mange artistar, som The Blues Brothers, Steve Cropper, Cab Calloway, Aretha Franklin, Ray Charles, KC and the Sunshine Band, Bonnie Raitt, Earl Scruggs, Charlie Daniels Band, Todd Rundgren og Roger McGuinn, blant fleire.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Willie Hall (drummer)» frå ,  den 15. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Musikarar frå Memphis
USA-amerikanske funktrommeslagarar
USA-amerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske bluestrommeslagarar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske studiomusikarar
The Blues Brothers-medlemmar
Booker T. & the M.G.'s-medlemmar
The Bar-Kays-medlemmar
James Alexander

James Alexander () er ein amerikansk soul- og R&B-musikar. Han har lenge vore medlem av bandet The Bar-Kays, der han spelar bassgitar.  Han er òg far til den kjende hip-hop- og R&B-produsenten Phalon «Jazze Pha» Alexander, som han kalla opp etter bestevenen og det tidlegare medlemmet i Bar-Kays, Phalon Jones.  

James Alexander var bassisten i The Bar-Kays då fire av seks bandmedlemmar, inkludert Jones, omkom i same flystyrten som tok livet av den kjende soulartisten Otis Redding.  Alexander var det einaste Bar-Kays-medlemmet som ikkje var ombord på flyet, som Redding eigde, då det berre hadde plass til åtte personar. Det var Alexander sin tur til å fly kommersielt til målet deira. Alexander vart beden om å identifisere lika av bandkollegaene sine, inkludert Redding sitt. 

Etter styrten arbeidde Alexander og Ben Cauley, den einaste overlevande etter flystyrten, saman vidare for å starte opp att bandet. Dei spelte mellom anna på kjenningsmelodien frå filmen Shaft frå 1971, der Alexander spelte bass. I nyare år har Alexander framleis spelt med Bar-Kays.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «James Alexander (musician)» frå ,  den 16. august 2016. 
 

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske funkbassistar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar frå Memphis
The Bar-Kays-medlemmar
Allen Alvoid Jones jr.

Allen Alvoid Jones jr. () var ein amerikansk plateprodusent. Jones produserte fleire album for Albert King, og vart produsent og manager for The Bar-Kays. Han produserte alle innspelingane deira, inkludert den siste innspelinga for Mercury Records. Han skipa produksjonsselskapet deira, og produserte andre artistar som Kwick på EMI og var leiande produsent for Ebony Webb, òg på EMI. Jones var ein suksessrik låtskrivar, med songar framført av artistar som Elvis Costello og Albert King. Jones byrja karrieren som bassist, og enda opp med sitt eige studio (ONYX) i Memphis i Tennessee. Han gav mange artistar høvet til å arbeide i plateindustrien, lenge før det fanst fag på høgskulane som dekte desse områda. Jones kjende att ein hitsong og blømde hos Stax Records som låtskrivar, produsent og lydteknikar. Jones vann ein Grammy for bidraget sitt til Shaft. Han var òg medverkande i å byggje opp Ardent Studios og arbeidde i Studio A i Ardent i nesten ti år. Jones arbeidde for Bar-Kays på albuma og turneane deira fram til han døydde av eit hjarteinfarkt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Allen Jones (record producer)» frå ,  den 16. august 2016. 
 

USA-amerikanske plateprodusentar
Døde av hjarteinfarkt
Arrangøren Johnny Allen

Johnny Allen () var ein amerikansk R&B-pianist og arrangør som arbeidde for både Motown og Stax Records og vann ein Grammy Award med Isaac Hayes for arrangementet hans på «Theme from Shaft».

Han var fødd i Uchee i Alabama, og voks opp i Chicago før han flytta til Detroit i 1936. Han var ein sjølvlært pianist og den viktigaste påverknaden hans var Earl Hines. Frå tidleg i 1940-åra arbeidde han som musikalsk leiar på Club Congo, ein nattklubb i kjellaren på Norwood Hotel, der han leia eit 12-mannsband som spelte til dans og stundom i lag med vitjande artistar som Billie Holiday og Mills Brothers.

Han arbeidde først for Motown i 1959, og skreiv arrangement for mellom andre the Temptations, Stevie Wonder og the Supremes. Seinare arbeidde han for Stax, med musikarar som the Staple Singers, the Dramatics og Isaac Hayes. Etter å ha arrangert strykarar og blåsarar på Hayes-albumet Hot Buttered Soul, arbeidde dei to i lag på Shaft, og i 1972 vann dei Grammyprisen for beste instrumentale arrangement for «Theme From Shaft».

Allen fortsette å spele med små jazzgrupper i Detroit til han var i nittiåra. Han døydde på Henry Ford Hospital etter ein lungebetennelse, 96 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Johnny Allen (arranger)» frå ,  den 16. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske musikkarrangørar
USA-amerikanske jazzpianistar
Grammy-vinnarar
Folk frå Alabama
Terry Manning

Terry Don Manning er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, komponist, multi-instrumentalist, plateprodusent, fotograf, lydteknikar og biletkunstnar. I ein karriere på over 50 år har han arbeidd med Led Zeppelin, Iron Maiden, Bryan Adams, ZZ Top, Jay Boy Adams, Booker T. & the MG's, Shakira, Isaac Hayes, Otis Redding, Rhino Bucket, Johnny Winter, Johnny Taylor, Jason and the Scorchers, the Staple Singers, Molly Hatchet, George Thorogood, Al Green, Widespread Panic, Shania Twain, Joe Cocker, Joe Walsh og Lenny Kravitz, og fleire.

I 2013 vart Manning innlemma i International Rockabilly Hall of Fame, West Texas Music Hall of Fame og Bobby Fuller Four and Border Legends Cultural Center i El Paso, Texas. I oktober 2013 gav ECR Music Group ut Manning-albumet West Texas Skyline, ei hyllest til Bobby Fuller.

Tidlege år
Terry Manning var fødd i El Paso i Texas. På vidaregåande var Manning eit gryande idrettstalenet og sprang på bane og spelte quarterback på det amerikanske fotballaget. Han gjekk på Memphis State University (i dag University of Memphis), der han var kaptein for fotballaget og spelte basketball. Manning byrja å arbeide i musikkindustrien då han budde i El Paso, der han spelte gitar og song i fleire lokale band, mellom anna Bobby Fuller and The Wild Ones.

Musikkarriere
Etter at Manning flytta til Memphis i Tennessee, arbeidde han i fleire år både for Stax Records og Ardent Studios som lydteknikar og produsent. Han var ein av dei viktigaste partane i produksjonsteamet til Al Bell for The Staple Singers, og var ansvarleg for hittar som «Heavy Makes You Happy,» «Respect Yourself» og «I'll Take You There».

I 1970 gav Manning ut sitt eige soloalbum, Home Sweet Home, på Stax-etiketten Enterprise. I midten av 1980-åra flytta Manning til London, der han arbeidde for EMI i Abbey Road Studios. I 1992 flytta han til Nassau på Bahamas, der han slo seg saman med Chris Blackwell i Compass Point Studios, som han dreiv i over tjue år.

Fotografikarriere
Manning har fotografert Chuck Berry, Procol Harum, Steppenwolf, Terry Reid, Jimi Hendrix, Dusty Springfield, Lenny Kravitz og mange andre musikkartistar innan rockemusikken, både som sjølvstendig fotograf og som journalist og fotograf for New Musical Express. Han arbeidde som fotojournalist for NME og var ein av dei siste som fotograferte Martin Luther King jr., dagen før han vart myrda. 

I august 2015 vart fotografiverka til Manning stilt ut i kunstgalleri i fleire byar i USA.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Terry Manning» frå ,  den 16. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside
 Compass Point Studio

USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske lydteknikarar
USA-amerikanske fotografar
Folk frå Texas
The Isaac Hayes Movement

The Isaac Hayes Movement er det tredje studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Det kom ut i 1970 og var oppfølgjaren til Hot Buttered Soul, milepålalbumet til Hayes frå 1969. Marvell Thomas hadde kome opp med «The Isaac Hayes Movement» som namn på bandet til Hayes. Han baserte namnet på Jimi Hendrix Experience. Albumet har ein liknande struktur som Hot Buttered Soul og har berre fire lange songar, alle med sirlege, komplekse og tungt orkestrerte arrangement. Men i motsetnad til det førre albumet, er alle dei fire songane omarbeidde versjonar av andre sine songar. Desse var Jerry Butler sin «I Stand Accused», med ein nesten fem minuttar lang monolog før sjølve songen startar, og The Beatles sin «Something», med ein fiolinsolo av John Blair. Dei to andre songane er Bacharach-David-songen «I Just Don't Know What to Do with Myself» og Chalmers og Rhodes sin «One Big Unhappy Family».

The Isaac Hayes Movement kom ut i april 1970 låg i alt sju veker på toppen av Billboard Soul Albums-lista og låg inne på topp 10 til den siste veka av november det året. Albumet gjekk òg til topps på Jazz Albums-lista og låg 75 veker på Billboard 200-lista, der det nådde ein åttandeplass. Ein redigert versjon av «I Stand Accused» vart gjeve ut som singel i juli 1970 og denne nådde 23. plassen på Soul Singles-lista og 42. plassen på Pop-lista.

Stax Records gav ut The Isaac Hayes Movement på SACD-format i 2004.

Innhald

Medverkande 
 Isaac Hayes - arrangør, klaverinstrument, vokal, produsent. 
 The Bar-Kays - rytmeseksjon
 Pat Lewis - vokalarrangement
 Dale Warren - arrangør
 Henry Bush - lydteknikar
 Ron Capone - lydteknikar, miksing
 Ed Wolfrum - lydteknikar
 George Horn - mastering
 Joe Tarantino - mastering
 Herb Kole - kunstnarisk oversyn
 David Krieger - kunstnarisk leiar
 Joel Brodsky - fotografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Isaac Hayes Movement» frå ,  den 16. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Isaac Hayes-album
Stax Records-album
Album produserte av Isaac Hayes
Engelskspråklege album
Plateomslag av Joel Brodsky
Joel Brodsky

Joel Lee Brodsky () var ein amerikansk fotograf. Han er best kjend for bileta sine av musikarar, særleg dei ikoniske «Young Lion»-bileta av Jim Morrison. I karrieren sin tok han bilete for over 400 plateomslag.

Brodsky var fødd i Brooklyn i New York og tok grad ved Syracuse University i 1960. Medan han arbeidde i ein kamerabutikk i Brooklyn, byrja han å ta fotografi på si og opna sitt eige studio i 1964.

Seinare slutta Brodsky å ta fotografi frå musikkmiljøet og fokuserte på kommersielt arbeid, og tok bilete for reklamekampanjar for Revlon, Avon, DuPont og andre føretak.
Frå byrjinga av 2000-talet har det vore fornya interesse for arbeidet til Brodsky innan musikkmiljøet og det har vore fleire utstillingar med bileta hans i USA og i Europa.

Delvis diskografi

The Doors, The Doors (1967)
Strange Days, The Doors (1967)
Astral Weeks, Van Morrison (1968)
David Ackles, David Ackles (1968)
Doc Watson in Nashville: Good Deal!, Doc Watson (1968)
Nazz, Nazz (1968)
The Clown Died in Marvin Gardens, Beacon Street Union (1968)
The Soft Parade, The Doors (1969)
 Kick Out the Jams, MC5 (1969)
The Stooges, The Stooges (1969)
Memphis Underground, Herbie Mann (1969)
Muscle Shoals Nitty Gritty, Herbie Mann (1970)
McLemore Avenue, Booker T and the MG's (1970)
The Isaac Hayes Movement, Isaac Hayes (1970)
...To Be Continued, Isaac Hayes (1970)
Air, Air (1971)Free Your Mind... and Your Ass Will Follow, Funkadelic (1971)Black Moses, Isaac Hayes (1971)Push Push, Herbie Mann (1971)Carly Simon, Carly Simon (1971)Pleasure, Ohio Players (1972)Pain, Ohio Players (1972)Tell Me This Is a Dream, The Delfonics (1972)Ecstasy, Ohio Players (1973)Kiss, Kiss (1974)Phyllis Hyman, Phyllis Hyman (1977)Greatest Hits, The Doors (1980)Mr. Blues Plays Lady Soul'', Hank Crawford (1969)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Joel Brodsky» frå ,  den 16. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Brodsky på Allmusic.com
 The Morrison Hotel - offisielt Brodsky-galleri 
Brodsky på Snap Galleries
Brodsky på San Francisco Art Exchange

Elevar ved Syracuse University
USA-amerikanske fotografar
Plateomslag av Joel Brodsky
Designarar av plateomslag
Dale Warren

Dale Ossman Warren () var ein amerikansk musikar. Han er best kjend for arbeidet sitt som arrangør for Motown Records i 1960-åra, og seinare for Stax Records, der han mellom andre arbeidde med Isaac Hayes. Han var òg den viktigaste låtskrivaren, arrangøren og produsenten for funkbandet og albumet Ghetto: Misfortune's Wealth av 24-Carat Black.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dale Warren» frå ,  den 16. august 2016.

Bakgrunnsstoff
Dale Warren på Discogs.com

USA-amerikanske musikkarrangørar
USA-amerikanske fiolinistar
Musikarar frå Detroit
...To Be Continued

...To Be Continued er det fjerde studioalbumet av den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes, gjeve ut i 1970 på Stax Records-etiketten Enterprise. Albumet inneheld ein versjon av Burt Bacharach/Hal David-songen «The Look of Love», som vart forkorta og gjeven ut på singel. Singelen nådde 79. plassen på Billboard Hot 100. Hayes hadde spelt Bacharach/David-songar på dei førre albuma Hot Buttered Soul («Walk On By») og The Isaac Hayes Movement («I Just Don't Know What to Do With Myself»).

...To Be Continued gjekk til topps på Billboard Black Albums- og Jazz Albums-lista, heile 11 veker på toppen av Black Albums-lista, og nådde 11. plassen på Billboard 200.

Innhald

Medverkande

Samplingar
«Our Day Will Come» vart sampla av Massive Attack på «Exchange» og «(Exchange)». «The Look of Love» har blitt sampla på «Can I Live» av Jay-Z, «Gladiator» (main mix) av 3rd Bass, «Gz Up, Hoes Down» av Snoop Doggy Dogg, «Hollis to Hollywood» av LL Cool J, «La ciudad nunca duerme» av Doble V og «Rain on Me» av Ashanti.

«Ike's Mood 1» er blitt sampla på «(Holy Matrimony) Letter to the Firm» av Foxy Brown, «I Love You» av Mary J. Blige, «Knock 'em Out da Box» av Naughty by Nature med Rottin Razkals, «Make the Music With Your Mouth, Biz» av Biz Markie, «No Guns, No Murder» (Hip Hop mix) av Rayvon og «Still Got Love For You» av Beanie Sigel med Jay-Z & Rell

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «...To Be Continued» frå ,  den 16. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Isaac Hayes-album
Stax Records-album
Album produserte av Isaac Hayes
Engelskspråklege album
Plateomslag av Joel Brodsky
Pat Lewis

Pat Lewis () er ein amerikansk soulsongar og korvokalist som byrja opptre i 1960-åra. 

Tidleg i 1960-åra danna ho, systera Dianne og to vener (Betty og Jackie Winston) gruppa The Adorables, som spelte inn ei plate før dei byrja å syngje korvokal for Golden World Records. Lewis debuterte som soloartist i 1966 med «Can't Shake It Loose». Ho møtte den faste korgruppa til Motown Records, The Andantes, og ein dag då ei av jentene ikkje kunne møte opp for Stevie Wonder si innspeling av «Up-Tight», gjekk Lewis inn og gjorde det så bra at ho fekk fleire innspelinga for Motown. Ho fekk kontrakt med Solid Hit Bound Records og gav ut ei rekkje singlar, som «Look At What I Almost Missed», «Warning», «No One to Love», «No Baby No» og «The Loser». Frå seint i 1960-åra vart ho fast korsongar for Aretha Franklin, Isaac Hayes og seinare George Clinton. Ho skreiv fleire songar for Isaac Hayes.

Album
Separation (Motorcity, 1991)
The Best of Pat Lewis (Motorcity, 1996)
This Is Gospel (103rd Street Gospel Choir with Pat Lewis - 2CD - K-Tel, 2000)
A Gospel Christmas (K-Tel, 2000)

Singlar
 «Can't Shake It Loose» (1966)
 «Look at What I Almost Missed» (1966)
 «Warning» (1967)
 «No One to Love» (1967)
 «No Baby No» (1967)
 «The Loser» (1967)
 «Separation» (1991)
 «No Right Turn» (1991)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pat Lewis» frå ,  den 16. august 2016.

Bakgrunnsstoff
http://faac.us/adf/messages/150056/151932.html?1187708936
http://rateyourmusic.com/artist/pat_lewis
http://www.myspace.com/theoneandonlypatlewis

Folk frå Johnstown i Pennsylvania
Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske songarar
Telma Hopkins

Telma Louise Hopkins () er ein USA-amerikansk songar og skodespelar. Ho vart kjend i 1970-åra med popgruppa Tony Orlando and Dawn, som hadde fleire hitsinglar på toppen av den amerikanske singellista. Ho spelte òg i TV-showet Tony Orlando and Dawn frå 1974 til 1976 i lag med Tony Orlando og Joyce Vincent Wilson.

Seint i 1970-åra byrja Hopkins å arbeide som skodespelar og spelte i forskjellige situasjonskomediar, som Bosom Buddies (1980–82), Gimme a Break! (1983–87) og Family Matters (1989–1997) som Rachel. Som hovudrolle spelte ho i Getting By frå 1993 til 1994. I seinare år har Hopkins vore fast medlem i Half & Half (2002–06), Are We There Yet? (2010-13) og den kortvarige Partners (2014). Innan film har ho spelte i science fiction-filmen Trancers i 1984 og oppfølgjaren Trancers II (1991) og Trancers III (1992), i tillegg til The Wood (1999) og The Love Guru (2008).

Ho starta karrieren som korsongar i Detroit, og song for artistar som The Four Tops og Marvin Gaye der. Ho song òg for Isaac Hayes og seier mellom anna «Shut your mouth!» på Hayes-songen «Theme From Shaft».

Filmar

Film

Fjernsyn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Telma Hopkins» frå ,  den 16. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Afroamerikanske songarar
Tony Orlando and Dawn-medlemmar
Afroamerikanske skodespelarar
USA-amerikanske skodespelarar
Folk frå Louisville i Kentucky
Charles Pitts

Charles «Skip» Pitts () var ein USA-amerikansk soul- og bluesgitarist. Han er mest kjend for den markante «wah-wah»-stilen han brukte, som særleg er kjend på Isaac Hayes-songen frå filmen Shaft i 1971. Han vert rekna som ein av arkitektane innan soul-, R&B- og funkgitar.

Tidleg karriere
Pitts lærte seg å spele gitar då han var 11 år gammal og spelte på gatehjørne i barndomsbyen Washington D.C.. Han fekk ofte tips frå naboen sin, Bo Diddley. Onkelen til Pitts eigde eit hotell ved sidan av Howard Theater, der han vart introdusert for soul- og R&B-musikarar som James Brown og Otis Redding.

17 år gammal spelte Pitts på Gene Chandler sin «Rainbow '65,» som vart den første av fleire hitplater han spelte på. Pitts vart snart gitarist og bandleiar for Wilson Pickett's Midnight Movers, og akkompagnerte Pickett og Sam & Dave.

I 1969 vart Pitts med i Isley Brothers, og skapte signaturriffet for hitten deira «It's Your Thing».

Isaac Hayes (1971-2008)
I 1970 flytta Pitts til Memphis i Tennessee der han spelte i bandet til Isaac Hayes. Eit år seinare skapte Pitts den kjende wah-wah-gitarintroen til «Theme from Shaft», ein song Hayes vann Oscarprisen for. 

Pitts arbeidde med Hayes i over tre tiår, og spelte på mange av albuma til Hayes og filmmusikken hans. Ein kan sjå han på scenen med Hayes i dokumentarfilmen Wattstax (1973) og i blaxploitation-filmen Truck Turner (1974). I 1990- og 2000-åra samarbeidde Pitts med Hayes på John Singleton si nye utgåve av Shaft i tillegg til musikken til animasjonsserien South Park, som han fekk gullplate for. 

Pitts vart verande gitarist og bandleiar for Hayes fram til Hayes døydde i august 2008.

Stax
Då Pitts ikkje arbeidde med Hayes, var han studiomusikar for Stax Records. Han spelte på hittar av Rufus Thomas («The Breakdown»), The Temprees («This is Dedicated to the One I Love»), The Soul Children og Albert King.

I nyare tid vart gitaren til Pitts introdusert for ein ny generasjon då hip-hop-miljøet byrja å sample klassiske Stax-innspelingar. Gitarriffa hans er blitt sampla av artistar som Dr. Dre med Snoop Dogg, Beastie Boys, Massive Attack, Eazy-E og DJ Shadow med Cut Chemist.

Anna
I 1998 vart Pitts med å starte The Bo-Keys, eit soul/jazz-band skipa av produsenten Scott Bomar som ei hyllest til den rike musikktradisjonen i Memphis. 

Pitts spelte òg med Elmo and the Shades frå tidleg i 1990-åra. 

Pitts spelte på Al Green-albumet I Can't Stop, som var produsert av Willie Mitchell, i tillegg til Cyndi Lauper-albumet Memphis Blues. Begge desse var nominerte til Grammyprisen.

Død
Pitts døydde av kreft i Memphis i Tennessee den 1. mai 2012, 65 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Charles Pitts» frå ,  den 16. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske funkgitaristar
USA-amerikanske soulgitaristar
Musikarar frå Memphis
Døde av kreft
John Fonville

John Fonville er ein USA-amerikansk fløytist og komponist. Fonville spesialiserer seg på utvida teknikkar på fløyte, særleg mikrotonalitet, og speler på instrumentet med fleire kvarttonar. Han har framført premiereverk av komponistane Ben Johnston, Salvatore Martirano, Joji Yuasa, Roger Reynolds, Hiroyuki Itoh og Paul Koonce. Han er medlem av the Tone Road Ramblers, the Eolus Quintet og  UCSD Department of Music's Performance Lab. Han har skrive bøkene Microtonal Fingerings for Flute (1987), A Pedagogical Approach to the Flute Etudes of Joachim Andersen (1981) og «Ben Johnston's Extended Just Intonation- A Guide for Interpreters» (1991).

John Fonville har spelt for fleire artistar, mellom anna for Isaac Hayes på kjenningemelodien til filmen Shaft, «Theme from Shaft».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Fonville» frå ,  den 16. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske fløytistar
USA-amerikanske komponistar
Tilsette ved University of California i San Diego