alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Disneyland Park

Disneyland Park er ein fornøyelsespark i Anaheim i California i USA. Han er den fyrste disneyparken som blei laga, og den einaste utforma og bygd under oppsynet til Walt Disney. 

Bygginga av parken byrja 1954, og han opna i 1955. Han blei seinare omslutta av Disneyland Resort. Disneyland ligg ca. 45 km søraust for sentrum av Los Angeles.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Disneyland» frå ,  den 20. juni 2022.  

Moroparkar i California
California
Skipingar i 1954
Bjørneparken

Bjørneparken (tidlegare Vassfaret Bjørnepark) er ein naturpark med norske rovdyr og husdyr, som ligg rett ved riksveg 7 i Flå i Hallingdal. Parken er på 500 mål, og open heile året. Her kan du kome tett på dyr som brunbjørnar, elg og rådyr, og mindre dyr som minigrisar, sau, moskusender, kaniner og piggsvin. Parken har også aktivitetar som hinderløype, fjellklatring og steinsliping.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Bjørneparken» frå , den 26. april 2011.

Bakgrunnsstoff 

 

Dyreparkar i Noreg
Kultur i Flå
Byggverk i Flå
Matebuss

Matebuss er ein buss som går i rute over stutte strekningar, som til  dømes mellom ein bussterminal og ein jarnbanestasjon, mellom ein tunnelbanestasjon og eit kjøpesenter, mellom ein jarnbane eller tunnelnestasjon og ein flyplass, mellom ulike terminalar på store flyplassar, osb. I store byar kan ein òg ha matebussar mellom bykjerna og parkeringshus utanfor bykjerna. Matebussar har ofte stutt mellomrom mellom kvar avgang og typisk har dei ikkje haldeplassar mellom endestasjonane. 

Bussar
Skulebuss

Skulebuss er ein buss som transporterer skuleelevar til og frå skulen der det er for langt, eller for farleg, at dei går langs vegen. I byar og tettbygde strøk er det ofte så stor trafikk at det ikkje er trykt at ungane går etter vegen. I grissgrendte strøk kan grunnen til det dei vert køyrde vera at skulevegen er for lang. Skuleruter er vanlegvis finansiert av kommunen, så foreldra slepp å senda med ungane pengar til billett.

Galleri 

Bussar
Kollektivtransport
Halleys komet

Halleys komet er ein periodisk komet namngjeven etter den engelske astronomen Edmond Halley, som fann omløpstida til kometen på midten av 1700-talet. Jolafta 1758 vart kometen oppdaga av den tyske bonden og amatørastronomen Georg Palitzsch. Halleys komet vart med det den fyrste utrekna kometen. Den nøyaktige omløpstida er 75,3 år.

Kometen var sist i det indre solsystemet i 1986, og vil koma att i medio 2061.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Kometar
Kometar vitja av romfartøy
Periodiske kometar
Himmellekamar kjende sidan antikken
Ronaldo

Ronaldo må ikkje forvekslast med den portugisiske fotballspelaren Cristiano Ronaldo eller den brasilianske fotballspelaren Ronaldinho.

Ronaldo Luiz Nazário de Lima () er ein brasiliansk tidlegare fotballspelar frå Rio de Janeiro. Ronaldo var ein av verdas beste fotballspelarar i åra kring 2000.

Karriere 

Ronaldo sin sportskarriere starta som tiåring i eit lokalt brasiliansk lag. I 1993 starta den vaksne karrieren hans i brasilianske Cruzeiro. Allereie året etter debuterte han for internasjonal fotball i nederlandske PSV Eindhoven. Same året kom han med på det brasilianske landslaget, som han spelte for heilt til han pensjonerte seg frå proff-fotballen. Han var med i troppen til Brasil både i Fotball-VM 1994, Fotball-VM 1998, Fotball-VM 2002 og Fotball-VM 2006, og skåra mål i dei tre seinaste meisterskapane. Brasil vann to av dei, i 1994 og 2002. I 2002 vart Ronaldo attpåtil toppskårar med åtte mål. Til saman skåra han heile femten mål i verdscupen, noko som er verdsrekord. Den førre rekorden var på fjorten mål, sett av Gerd Müller.

På klubbnivå spela han for fleire lag i Spania og Italia frå 1994 - 2008. I 2009 vendte han nasen heim att mot Brasil og spelte for klubben Corinthians dei siste åra av karrieren sin. Ronaldo trekte seg tilbake frå profesjonell fotball i 2011 grunna helseplager. Den siste kampen hans var ein venskapskamp mot Romania som fann stad i São Paulo.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Ronaldo» frå ,  den 26. april 2011.  
 

Brasilianske fotballspelarar
Folk frå Rio de Janeiro
PSV-spelarar
Barcelona-spelarar
Inter-spelarar
Real Madrid-spelarar
Milan-spelarar
Corinthians-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1994
Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-VM 2002
Spelarar i Fotball-VM 2006
You've Got a Habit of Leaving

«You've Got a Habit of Leaving» er ein song skriven av David Bowie i 1965 og gjeven ut som singel under namnet Davy Jones (& The Lower Third). Det var den siste songen Bowie, fødd David Jones, gav ut før han endra namn for å ikkje forvekslast med Davy Jones frå The Monkees, og den første av to singlar som han spelte inn med The Lower Third etter å ha gått frå det førre bandet sitt, The Manish Boys. B-sida til singelen var «Baby Loves That Way». Begge singlane var produserte av Shel Talmy. 

Med The Lower Third gjekk Bowie bort frå amerikanisert R&B, som hadde dominert dei to tidlegare singlane hans, og flytta seg mot Who-aktig mod-musikk. Ein typisk konsert på denne tida inneheld derimot «Mars» frå Gustav Holst sin Planetar og «Chim Chim Cheree» frå Mary Poppins. Den framtidige manageren til Bowie, Ken Pitt, såg ein av desse konsertane på midten av 1960-åra, der bandet avslutta med Rodgers and Hammerstein-songen «You'll Never Walk Alone».

Medverkande
 Davy Jones: Vokal, Saksofon
 Dennis Taylor: Gitar
 Graham Rivens: Bass
 Phil Lancaster: Trommer

Andre utgjevingar
 Begge songane på singelen vart gjevne ut att på ny av EMI i Storbritannia den 2. mars 1979 på B-sida av ein 10" vinyl. På A-sida var to songar Bowie tidlegare gav ut med The Manish Boys, «I Pity the Fool» og «Take My Tip». På omslaget var det eit bilete av Bowie med The Lower Third. Denne minisamlinga vart gjeven ut att på ny av See For Miles Records i oktober 1982, og som ein 12" biletdisk i juni 1985.
 Songen finst òg på samlinga Early On (1964-1966) frå 1991.
 Bowie spelte inn ein ny versjon av songen, nesten dobbelt så lang, i 2000 for albumet Toy, som aldri kom ut. Denne finst på den europeiske utgåva av singelen «Slow Burn» og den britiske utgåva av singelen «Everyone Says 'Hi'».

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «You've Got a Habit of Leaving» frå ,  den 27. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Roy Carr & Charles Shaar Murray (1981). Bowie: An Illustrated Record: s. 19,101
 David Buckley (1999). Strange Fascination - David Bowie: The Definitive Story, s. 30,50-51

David Bowie-songar
Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Songar produsert av Shel Talmy
Songar skrivne av David Bowie
Parlophone-singlar
I Pity the Fool

«I Pity the Fool» er ein song opphavleg gjeven ut av Bobby Bland i 1961 for Duke Records. Songen var tilskriven Deadric Malone, eit psevdonym for eigaren av Duke Records, Don Robey. David Bowie spelte songen under namnet The Manish Boys i 1965 og vart gjeven ut som den andre singelen hans.

Bobby Bland-versjonen 
Innspelinga vart gjort i Houston i 1060, truleg med Joe Scott og Melvin Jackson på trompetar, Pluma Davis på trombone, Robert Skinner og L.A. Hill på tenorsaksofon, Rayfield Devers på barytonsaksofon, Teddy Raynolds på piano, Wayne Bennett på gitar, Hamp Simmons på bass, John «Jabo» Starks på trommer og ein ukjende på fløyte, korvokal og strykarar.

Bland var på denne tida på eit høgdepunkt i karrieren og hadde fem songar på rad inne på R&B-lista i USA. Songen «I Pity the Fool» vart ein av dei største hittane hans med førsteplass på R&B-lista og ein 48. plass på pop-lista.

The Manish Boys (med David Bowie)-versjonen 

Utgåva til The Manish Boys (på den tida med David Bowie) kom ut i 1965. Innspelinga var produsert av Shel Talmy, som òg produserte dei tidlege singlane og albuma til The Who og The Kinks. Jimmy Page var den faste studiomusikaren til Talmy og spelte gitarsoloen på «I Pity the Fool». 

Under desse innspelingane gav Page eit gitarriff til Bowie, som han først ikkje visste kva han skulle gjere med. Bowie nytta seinare riffet i to forskjellige songar, først på «The Supermen» frå 1971 og seinare på «Dead Man Walking» i 1997. 

B-sida, «Take My Tip», var den første songen skriven av David Bowie som vart gjeven ut på plate.

Medverkande
 David Jones: Vokal, Alt sax
 Johny Flux: sologitar 
 Jimmy Page: Gitarsolo
 John Watson: Bass 
 Mick White (Micheal Whitehead): Trommer 
 Bob Solly: orgel 
 Wilf Byrne: Barytonsaksofon og munnspel 
 Paul Rodriguez: Tenorsaksofon og trompet

Andre utgjevingar 
 Begge sidene av singelen vart gjeven ut att på ny av EMI i Storbritannia i mars 1979 som eine sida av ein EP. På B-sida av EPen var songane «You've Got a Habit of Leaving» og «Baby Loves That Way». Denne versjonen vart igjen gjeven ut av See For Miles Records i Storbritannia i oktober 1982, og som ein 12"-biletdisk i juni 1985. 
 Han finst òg på samleplata Early On (1964-1966) frå 1991. Både «I Pity the Fool» og «Take My Tip» finst med alternative vokalopptak som bonusspor på somme utgåver av Early On.

Andre versjonar 
The Paul Butterfield Blues Band på albumet The Resurrection of Pigboy Crabshaw (1967). 
Cyndi Lauper song songen på konsert i 1993 på The Jack Dee Show.
 Robert Cray spelte songen i samband med «Martin Scorsese Presents The Blues» i 2003.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «I Pity the Fool» frå ,  den 27. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1960
Singlar frå 1961
Bobby Bland-songar
Singlar frå 1965
Bluessongar
David Bowie-songar
Songar produserte av Shel Talmy
Cyndi Lauper-songar
Songar skrivne av Don Robey
Duke Records-singlar
Paul Butterfield-songar
Liza Jane

«Liza Jane» var den første innspelinga som vart gjeven ut som singel av David Bowie, men då under namnet Davie Jones with the King Bees. Dette skjedde i 1964 då Bowie berre var 17 år gammal. B-sida til singelen var Paul Revere and the Raiders-songen «Louie, Louie Go Home». Begge songane på singelen vart spelte inn i løpet av sju timar i Decca Studios i Broadhurst Gardens i West Hampstead.

Bowie kom i kontakt med Leslie Conn, som dreiv musikkdistribusjonsselskapet til Doris Day og som var talentspeidar for Dick James Organisation. Conn hyrte inn The King Bees for å spele på ein bryllaupsfest, men med høglydt RnB på setlista, stoppa Conn konserten etter berre 10 minuttar. Conn vart likevel manager for The King Bees nokre månader i 1964, og dei spelte inn og gav ut «Liza Jane» som singel for Decca Records-etiketten Vokalion Pop. Trass i at singelen vart spelt på fjernsynsshowa Juke Box Jury, Ready Steady Go! og The Beat Room, og vart ein god del spelt på radio, selde singelen dårleg og bandet vart etter kvart droppa frå etiketten.

Songen var eit arrangement av den gamle standardlåten «Li'l Liza Jane», men Conn vart tilskriven som låtskrivar, som var vanleg på denne tida for å få høgare honorar for singelen. Conn fortalte i 1997 om korleis the King Bees hadde kome opp med ein 6-taktsblues, som alle nytta på denne tida. Conn nytta eit par av sine eigne idear på songen, dei improviserte og songen kom saman som han vart. 

Etter at Conn og Bowie gjekk kvar sin veg i 1964 reiste Conn til Mallorca nokre år, og ein dag fekk han ein telefon frå mora som ønskte å kvitte seg med nokre hundre eksemplar av «Liza Jane» som låg i garasjen hennar. Dei vart samde om å kaste dei.

Medverkande
 Musikarar:
 David Jones: Vokal, saksofon
 George Underwood: Gitar
 Roger Black: Gitar
 Francis Howard: Bass
 Robert Allen: Trommer

Konsertversjonar

 Ein dag etter 40-årsjubileet for utgjevinga, spelte Bowie første verset og refrenget av «Liza Jane» på PNC Bank Arts Center i New Jersey i USA, 6. juni 2004. Bowie omtalte då songen som «heilt forferdeleg» og «uuthaldeleg».

Andre utgjevingar

 Singelen vart gjeven ut att på ny av Decca i Storbritannia i november 1978.
 Ein acetat-versjon med ein noko lengre uttoning finst òg.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Liza Jane (David Bowie song)» frå ,  den 27. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1964
Singlar frå 1964
David Bowie-songar
Debutsinglar
Rivaldo

Rivaldo Vítor Borba Ferreira, mest kjend som Rivaldo () er ein brasiliansk tidlegare fotballspelar som i 2002 vart verdsmeister med Brasil sitt landslag, fire år tidlegare vann han VM-sølv i Frankrike.

Karriere 
Rivaldo hadde ein fattig oppvekst i delstaten Pernambuco i det vestlege Brasil. Han vart med i sin fyrste fotballklubb, Paulista i 1989. To år seinare fekk han spela for Santa Cruz eit år før han gjekk over til Mogi Mirim. Fram til 1996 spelte han for fleire klubbar i heimlandet, men i 1996 debuterte han for internasjonal fotball då han vart overført til spanske Deportivo de La Coruña. Rivaldo vart teken inn på det brasilianske U20-landslaget i 1992, og kom med på A-landslaget året etter.

Rivaldo var med på den brasilianske fotballtroppen i Sommar-OL 1996 i Atlanta, då Brasil vann bronse. Diverre vart Rivaldo utestengd frå landslaget ei tid etter dette, truleg fordi han fekk skulda for at Brasil tapte semifinalen mot Nigeria. Han vart teken inn att på landslaget til Fotball-VM 1998, då han skåra tre mål.

Klubben Rivaldo har spelt flest kampar for er FC Barcelona, som han gjekk over til frå Deportivo de La Coruña. Han spelte 235 kampar for klubben frå 1997 - 2002, og skåra heile 130 mål. I 2002 skåra Rivaldo til saman fem mål for Brasil i Fotball-VM 2002, då Brasil vart verdsmeistrar.

Rivaldo har ikkje spelt for landslaget sidan 2003. Etter det har han spelt for klubbar i Italia, Brasil, Hellas og Usbekistan før han vendte tilbake til heimlandet i 2011 for å spela for Mogi Mirim att.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Rivaldo» frå ,  den 27. april 2011.  
 

Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-VM 2002
Brasilianske fotballspelarar
Deportivo La Coruña-spelarar
Barcelona-spelarar
Milan-spelarar
Olympiakos-spelarar
AEK-spelarar
Pengeurtslekta

Pengeurtslekta eller thlaspi er ei planteslekt i krossblomfamilien. Medlemane er snaue ugras med heile blad som går noko eller heilt kring stengelen. Kvite kronblad og flat vengkanta skulpe med mange frø. To artar veks i Noreg.

Norske artar 
 Pengeurt (T. arvense)
 Vårpengeurt (T. alpestre)

Kjelder
Tysk wikipedia.
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Plantar i Noreg 
Krossblomfamilien
HMS «Beagle»

HMS «Beagle» var ein britisk fregatt bygd og brukt av den kongelege marinen av England. Ho vart sjøsett 11. mai 1820, i elva Themsen, men stod ferdig bygd to år før (i 1818) same månaden.
Fregatten går under kategorien Cheriokee-klassen, ei britisk klasseinndeling, som tyder at ho har to stormaster. I juli same året var ho med på feiringa av kroninga av Georg IV, der HMS «Beagle» var den fyrste til å segla under den nye London Bridge. Skipet er mest kjend for å vera Charles Darwin sitt skip under dei mange ekspedisjonane hans.

Fyrste segling

Etter jomfruturen i Themsen vart «Beagle» oppgradert, restaurert og endra slik at det skulle gjera ein best mogleg jobb for marinen. Ikkje før i 1826 var skipet heilt klar til si fyrste segling. Pringle Stokes vart utnemnd til å vera kaptein på «Beagle». Skipet drog vestover langsmed Themsen og vart deretter frakta til Plymouth, der det vart sjøsett på havet for fyrste gong.

Jobben til «Beagle» var å følgja HMS «Adventure», eit forskingsskip som hadde spesialisert seg på seismikk. I 1828 var skipa komne til Eldlandet (òg kalla for Tierra del Fuego), eit farvatn utanfor sørkysten av Argentina. I dette aude og einsléta havet vart kaptein Stokes annleis. Han vart inneslutta og deprimert, og låste seg inne i kahytta si i over to veker. Han skaut seg sjølv med ein revolver andre dag i august. 

Beagle segla nord att til Rio de Janeiro, der ein 23 år gamal aristokrat vart utnemnd til kaptein. Mannskapet var kritisk til denne ungguten, som i deira augo hadde liten erfaring på sjøen. Den nye kapteinen, Robert FitzRoy, prova mannskapet at dei ikkje hadde rett. «Ungguten» viste gode leiareigenskapar og viste grundege synfaringar og tilsyn. 

FitzRoy er mest kjend for sine originale problemløysningar, der han ei gong tok to indianske gislar med seg, ein gut og ei jente, etter ein krangel med dei infødde i Argentina. FitzRoy gav dei ikkje attende, men tok dei like så gjerne med seg heim att. Guten fekk namnet Jeremy Button (kalla seg sjølv for Orrundelico) og var ein kjendis i London for ein liten periode.

Andre segling

FitzRoy trudde han skulle verta verande på  «Beagle», men vart bytta ut av ein lord av ei rekkje grunnar. Lorden likte ikkje all undersøkinga i Eldlandet med «Adventurer». Men hovudårsaka var at FitzRoy skulle bli utnemnd til kommandør på HMS «Chanticleer», som skulle ut på ein ekspedisjon i 1830. Det viste seg etterpå at «Chanticleer» var i altfor dårleg stand, og «Beagle» settast inn att. Den unge kapteinen vart utnemnd til kommandør på fregatten sumaren 1831. FitzRoy fekk att løyvet til å fare attende til Sør-Amerika.

På hausten same året takka den unge nyutdanna naturalisten Charles Darwin ja til å slutta seg saman med FitzRoy og hans menn ned til Sør-Amerika. Den 22 år gamle kristne mannen såg på dette som ein flott moglegheit til å sjå nærare på dyra han hadde studert og skjert i ved University of Cambridge.

27. desember 1831 byrja endeleg ferda til «Beagle» frå Plymouth. 

Britiske ekspedisjonsfartøy
Britiske marinefartøy
Britiske seglskip
Skip frå 1820
Skip sluttsegla i 1870
Charles Darwin
Leddbuss

Leddbuss er ein lang buss som er ledda på midten. Den fremste delen er i grove trekk bygd opp som ein vanleg toaksla buss. Den bakre delen er festa til framparten med ei svingskive. Mellom dei to delane er det plassert ein kraftig gummibelg.

Oppbygging 

Oppbygginga minner om ei trekkvogn med semitrailer, men svingskiva er plassert om lag midt mellom bakakselen på fremre og bakre del. Dette gjer at hjula på bakdelen sporar mykje betre enn ein semitrailer. Mange leddbussar har òg styring på dei bakerste hjula. Dei vert då styrte i motsett retning til framhjula på bussen, slik at dei fylger same spor som bakhjula på framdelen. 

På dei fleste leddbussane er motoren plassert heilt bakast på bakdelen (hekkmotor), med drift på den bakaste akselen. Volvo og MAN hadde lenge motoren på den fremre delen og drift på den midtre hjulgangen, men dei siste modellane har hekkmotor. Ei føremon med hekkmotor er at golvet, og difor innstigingshøgda, kan lagast lågare enn det er mogleg når motoren er plasser under golvet i den fremre delen. Men på vinterføre kan det skapa problem at det er dei bakste hjula som skuvar bussen på grunn av at midtakselen kan skli ut når det er knekk i leddet. Det har difor vorte utvikla hydraulisk blokkering av leddet om det svingar meir enn det skal i høve til rattutslaget.

Dobbeltleddbuss 

Nokre leddbussar er tredelte, med to ledd. Desse vert berre nytta på spesielle trasear med mykje trafikk og er førebelt ikkje særleg utbreidde. Dei vert nytta i Brasil, men òg i nokre byar i Frankrike, Nederland og Tyskland. I Göteborg i Sverige er dei òg i drift på nokre sterkt trafikkerte ruter. Både MAN, Mercedes-Benz, Van Hool og Volvo produserer dobbeltleddbussar. I Zörich i Sveits er nokre trolleydobbeltleddbussar i drift .

Dobbeltdekkarleddbuss 

Dobbeltdekkarleddbussar er lite utbreidde, men den tyske bussprodusenten Neoplan har produserer slike bussar . Dei var opphavleg tenkt nytta som turistbussar, men nokre av dei og har vore i drift i Luzern og Zürich . Marknad for dobbeltdekkarleddbussar er likevel for liten til at dei store produsentane har funne det attraktivt å utvikla slike bussar.

Bruk av leddbussar 
Lønskostnadar utgjer ein stor del av driftsutgiftene, så di fleire passasjerer kvar sjåfør transporterer di meir økonomisk vert drifta. Leddbussar vert fyrst og fremst nytta i større byar, der det er nok passasjerar til å utnytta kapasiteten. 

Leddbussar har større kapasitet enn uledda dobbeltdekkarar. På grunn av at dei har fleire og større dører går det fortare å fylla og tømma dei, så opphaldet på kvar haldeplass vert stuttare. Ein unngår dessutan faren for at passasjerane ramlar ned trappa til øvre dekk og skadar seg. Det har òg meir plass for rullestolar og barnevogner. Ein annan føremon er at dei er stabilare enn dobbeltdekkarar, noko som er av stor verde på vinterføre.

Leddbussar i Noreg 
I fylje  vart dei fyrste leddbussane i Noreg sette i ruta av Oslo sporvegar i 1981. Trondheim trafikkselskap innførte prøvedrift med leddbussar ikkje lenge etterpå .

Kjelder 

Bussar
Love You Till Tuesday

«Love You till Tuesday» er ein song skriven og gjeven ut av David Bowie. Han vart spelt inn 25. februar 1967 gjeven ut på singel 14. juli 1967 og albumversjonen kom ut på David Bowie. Albumversjonen vart spelt inn på ny 3. juni 1967 med strykarar arrangert av Ivor Raymonde. B-sida til singelen var «Did You Ever Have a Dream».

Singelen fekk god kritikk i musikkpressa og var fengande nok til at han kunne blitt ein hit i 1967, men som med dei tidlegare singlane hans, nådde han ikkje lista i Storbritannia. Ein av dei som var negative til songen var Syd Barrett som sa «Særs munter, men eg trur tærna mine rørte på seg i det heile tatt». Dette vart den siste nye utgjevinga hans for Deram.

Bowie spelte òg inn ein tysk versjon av begge songane på singelen, «Lieb' Dich bis Dienstag» og «Mit mir in Deinem Traum». Desse har aldri vorte gjevne ut offisielt. 

Utstillingsvideoen til Bowie frå 1969, Love You till Tuesday, henta namnet sitt frå songen, som òg vert nytta under introduksjonen av filmen.

B-side
B-sida «Did You Ever Have a Dream» vart spelt inn under den andre innspelinga for albumet David Bowie den 24. november 1966, men kom ikkje med på dette albumet.

Medverkande
 Musikarar:
 David Bowie: vokal, gitar
 Derek Boyes: orgel
 Dek Fearnley: bass
 John Eager: Trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Love You Till Tuesday» frå ,  den 28. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Pegg, Nicholas, The Complete David Bowie, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5
 

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
David Bowie-songar
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Mike Vernon
Deram Records-singlar
Keith Christmas

Keith Peter Christmas () er ein engelsk songar og låtskrivar. Han gav ut det første albumet sitt, Stimulus, i 1969. Han spelte akustisk gitar på David Bowie-albumet Space Oddity og spelte på Glastonbury-festivalen i 1970.

Gjennom 1970-åra gav han ut fire album til, Fable Of The Wings, Pigmy, Brighter Day og Stories From The Human Zoo, medan han turnerte med og spelte som oppvarming for band som The Who, King Crimson, Ten Years After, Frank Zappa, Roxy Music, Hawkwind, Captain Beefheart og The Kinks.

Andre musikarar han har medverka på innspelingane til er Mighty Baby, Pat Donaldson, Keith Tippett, Gerry Conway, Shelagh McDonald, Rod Argent, Peter Sinfield, Greg Lake, Mel Collins, Cat Stevens og Michael Boshears.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Keith Christmas» frå ,  den 28. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Essex