alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rock Hard

Rock Hard er det sjuande studioalbumet til den amerikanske musikaren Suzi Quatro. Det kom ut i oktober 1980 og var det første og einaste albumet hennar på plateselskapet Dreamland. Albumet vart spelt inn over ein periode på ein månad i 1980, i United Western Studios i Hollywood. Dei tre mykje brukte korvokalistane Paul Delph, Michael Des Barres og Andrea Robinson song på albumet. Det er det siste albumet hennar som gjekk inn på ei albumliste på 26 år, før ho gav ut Back to the Drive i 2006. Albumet inneheld mellom andre songane «Rock Hard», «Glad All Over» og «Lipstick», som alle vart gjevne ut på singlar. TIttelsporet selde godt og nådde niandeplassen i Australia, men berre 68. plassen i Storbritannia. «Lipstick» selde berre moderat og nådde 46. plassen i Australia og 51. plassen i USA. «Glad All Over» er ein coverversjon av ein song opphavleg av The Dave Clark Five, og i motsetnad til dei andre singlane var han den einaste som nådde lista i Belgia, der han nådde 25. plassen.
 
Då albumet kom ut fekk det positive meldingar av kritikarane, og mange meinte at det var det beste albumet hennar i 1980-åra. Men det var likevel eit av dei dårlegast selde albuma til Quatro fram til då i karrieren i USA og i Noreg, sjølv om ho fekk ei gullplate for albumet i Australia. 

Albumet kom ut på ny i 2012 og var den første av fleire nymastra utgåver på Cherry Red Records på CD. Cherry Red har sidan gjeve ut andre Quatro-album, i tillegg til det siste studioalbumet hennar, In the Spotlight.

Mottaking
I ei melding for AllMusic skreiv Donald A. Guarisco om albumet: «Sjølv om det manglar singelen som ville ha hjelpt det over kneika kommersielt, er Rock Hard så konsistent og likandes at det er vanskeleg å argumentere mot. Kort sagt er Rock Hard noko naudsynt og ei solid lytting for alle som er interessert i korleis kvinneorientert rock var før grrl-rockarar som L7 og Hole kom.»

Innhald

Salslister

Medverkande
 Suzi Quatro - solovokal, bassgitar, orgel
 Len Tuckey - sologitar, korvokal
 Jamie Crompton - gitar
 Dave Neal - trommer
 Andrea Robinson - korvokal
 Linda Lawley - korvokal
 Michael Des Barres - korvokal
 Paul Delph - korvokal
 Sue Richman - korvokal
 Mike Chapman - produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rock Hard» frå ,  den 17. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1980
Suzi Quatro-album
Cherry Red Records-album
USA-amerikanske poprockalbum
Album produserte av Mike Chapman
Album spelte inn i United Western Recorders
Andrea Robinson

Andrea Robinson er ein USA-amerikansk songar og skodespelar. Ho har vore korvokalist og hatt stemma i mange animasjonsfilmar. Ho var òg oppvarmingsartist for Burt Bacharach. Den største rolla hennar var syngestemma for ein annan skodespelar som spelte Sister Mary Robert (Wendy Makkena) i Sister Act. Innan animasjon er den største rolla hennar syngestemma til dronning Athena iThe Little Mermaid: Ariel's Beginning.

Filmar
American Hot Wax (1978) - jenter bak scenen
Yogi's First Christmas (1980) (TV) (stemme) - songar
Parent Trap 2 - songar på «Nothin' At All» (1986)
Falcon Crest - songar- på kamera (2 episodar, 1987)
Crazy Moon (1987) - døv tenåring
Riding Bean (1989) (artist: «Bad Girl»)
Sister Act (1992) (stemme) - Sister Mary Robert (synging)
Sister Act 2: Back in the Habit (1993) (stemme) - Sister Mary Robert (synging)
The Princess and the Cobbler (1993) (stemme) - Popvokalist («Am I Feeling Love») (redigerte versjonar)
The Pebble and the Penguin (1995) (artist: «Now and Forever»)
Disney Sing-Along Songs Colors of The Wind (1995) (artist: «Can You Feel The Love Tonight» med Arnold McCuller) ikkje oppført
MGM Sing-Alongs: Searching for Your Dreams (1997) (artist: «Now and Forever»)
Beauty and the Beast: The Enchanted Christmas (1997) (ikkje oppført) - kor
Star Trek Deep Space Nine - sesong 7, episode 15 - Badda Bing Badda Bang (1999) - Blonde
The Tigger Movie (2000) (artist: «Your Heart Will Lead You Home»)
The Little Mermaid: Ariel's Beginning (2008) (artist: «Athena's Song»)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andrea Robinson (singer)» frå ,  den 17. april 2022.

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske stemmeskodespelarinne
USA-amerikanske songarar
Paul Delph

Paul Delph () var ein USA-amerikansk songar, låtskrivar, produsent, lydteknikar og studiomusikar som arbeidde med ei rekkje artistar frå slutten av 1970-åra til midten av 1990-åra. Delph døydde av AIDS heime hos foreldra i Cincinnati i Ohio.

Delph var klaverspelar og vokalist i bandet Zoo Drive, og han har spelt med Zahara. Artistar som Delph har arbeidd med er mellom andre Bryan Adams, Doug Webb, Jon Anderson, Roy Thomas Baker, Glenn Hughes and Pat Thrall, Peter Banks, Toni Basil, Peabo Bryson, Richard Burmer, Mike Chapman, Ava Cherry, Alice Cooper, Michael Des Barres, Rhett Davies, Bob Esty, Roberta Flack, John Goodsall, Sam Harris, Phyllis Hyman, Alphonso Johnson, Johnny Mandel, Martin Page, The Pointer Sisters, Suzi Quatro, Robbie Robertson, Jimmie Spheeris, Donna Summer, Bernie Taupin, Chester Thomson, Gino Vannelli, The Weather Girls, Alee Willis og Gary Wright.

I 1992 gav han ut soloalbumet Release.

Diskografi

Studioalbum
 Release (1992)

Posthume studioalbum
 A God That Can Dance (2003)

Filmmusikk
 «Only One Thing» (frå No Small Affair) (1984)
 «Save Me», «We're Not Dead Yet», «Jackie O», «Electric Man», «So Lonely» (frå Dance Electric) (1985)
 «North Shore Roar» with Zoo (frå North Shore) (1987)
 «Fight to Survive», «On My Own - Alone» (frå Bloodsport) (1990)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paul Delph» frå ,  den 17. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Døde av aids
Zahara-medlemmar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Main Attraction av Suzi Quatro

Main Attraction er det åttande soloalbumet til den amerikanske musikaren og bassisten Suzi Quatro. Det kom ut i november 1982 og var det første og einaste ho gav ut på Polydor. Albumet vart spelt inn over ein periode på fire månadar i The Studio Toppersfield i Essex i England frå seint i 1981 til tidleg i 1982. Albumet vert generelt rekna kulminasjonen av den glattare, meir vaksne stilen til Quatro. Albumet er kjend som det einaste studioalbumet hennar utan coverlåtar av andre artistar. Men ho hadde folk med seg som låtskrivarar på kvart spor, med unntak av «Two Miles Out of Georgia», som var skriven av Chris Andrews aleine. Albumet var det siste med originale materiale ho gav ut på fire år, før ho gav ut Annie Get Your Gun – 1986 London Cast, og det var det siste studioalbumet hennar i 1980-åra og det siste studioalbumet på åtte år, før ho gav ut Oh Suzi Q., i 1990.

Albumet kom ut då new wave var på sitt mest populære. «Heart of Stone» vart noko spelt på albumorientert rockeradio, og kom ut som den første singelen frå albumet. Han fekk noko suksess og nådde 60. plassen på den britiske singellista. Tittelsporet vart òg gjeve ut på singel, men gjekk ikkje inn på noko salsliste. Albumet fekk negativ kritikk og det meste av kritikken var retta mot at den musikalske retninga var for kommersiell samanlikna med hardrock-røtene hennar. Albumet selde dårleg og vart kommersielt skuffande, og gjekk ikkje inn på nokre albumlister. Det var første gongen eit av albuma hennar ikkje klarte dette. 

Albumet kom ut på ny i 2008 og var den første av fleire ommastra utgåver på Cherry Red Records på CD. Det inneheldt singelversjonen av «Heart of Stone» som bonusspor.

Mottaking
I ei seinare melding for AllMusic skreiv Jim Allen om albumet: «eit par av songane er melodiske, akustiske Juice Newton-aktige songar. Nokre få utforkar new wave/electro-dance-stilen og for dei trufaste er det eit par rockarar i klassisk Quatro-stil.» Og dei la til at «albumet er tydelegvis eit portrett av ein artist i rørsle.»

Innhald

Medverkande
Henta frå plateomslaget.
Suzi Quatro - solovokal, bassgitar, korvokal
Len Tuckey - akustisk gitar, elektrisk gitar, gitarsynthesizer, korvokal, produsent
Dave Neal - trommer, perkusjon
Chris Andrews - klaverinstrument, korvokal, produsent
Jimmy Martin - steelgitar på «Two Miles Out of Georgia»
Wendy Roberts - korvokal på «Heart of Stone»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Main Attraction (album)» frå ,  den 17. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikkalbum frå 1982
Suzi Quatro-album
Polydor Records-album
Cherry Red Records-album
USA-amerikanske new wave-album
Oh, Suzi Q.

Oh, Suzi Q. er det tiande studioalbumet til den amerikanske musikaren Suzi Quatro. Det kom ut i 1990 på plateselskapa Generation Record og Bellaphon. Albumet var det siste ho gav ut med originale songar på fem år, før What Goes Around - Greatest & Latest i 1995. Det er òg det første ho gav ut utan den mangeårige gitaristen og den dåverande ektemannen hennar Len Tuckey, som ho skilde seg frå i 1992.

Albumet fekk negativ omtale av dei fleste kritikarane og selde i tillegg årleg.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Oh, Suzi Q.» frå ,  den 17. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1990
Suzi Quatro-album
USA_amerikanske poprockalbum
What Goes Around – Greatest & Latest

What Goes Around – Greatest & Latest er det ellevte studioalbumet til den amerikanske musikaren Suzi Quatro. Det kom ut i 1995 på CMC International Records. Det består av nyinnspelingar av hennar originale songar frå 1970-åra, i tillegg til fire nye songar og ein coverversjon av Bruce Springsteen-songen «Born to Run».

Mottaking

AllMusic skreiv at albumet var «ei av desse rare samlingane som flaggar innhaldet med ein vag «greatest and latest»-undertittel, men det er først når du kjem heim du oppdagar kva du har. Bandet hennar no verkar å ha det kjekt med å gjenskape den maniske energien på dei originale innspelingar, som kan vere nok, eller ikkje, for den vanlege lyttaren.»

Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Mike Chapman og Nicky Chinn, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 Suzi Quatro – solovokal, harmonivokal, bassgitar
 Robbie Gladwell – gitar, korvokal
 Andy Dowding – trommer, perkusjon
 Reg Webb – klaverinstrument, piano, korvokal
 Ray Beavis – saksofon, korvokal
 Dick Hanson – trompet, flygelhorn
 Chris Gower – trombone

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «What Goes Around – Greatest & Latest» frå ,  den 17. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1995
Suzi Quatro-album
Bradu

Bradu er ein kommune i Argeș fylke i Romania.

Busetnader 
Bradu er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:

Kjelder 
Delar av denne artikkelen bygger på «Comuna Bradu, Argeș» frå , den 17. april 2022.

Referansar 

Bradu
Back to the Drive

Back to the Drive er det tolvte studioalbumet til Suzi Quatro. Det kom ut i mars 2006 og var eit comeback, og det første sidan Oh Suzi Q. i 1990 (om ein ser bort frå nyinnspelingane på What Goes Around i 1994 og sjølvhjelpsalbumet Unreleased Emotion i 1998). Det var produsert av Sweet gitaristen Andy Scott og Steve Grant med hjelp frå den gamle produsenten til Quatro, Mike Chapman. Ho hadde òg med seg Shirlie Roden på korvokal, eks-ektemannen Len Tuckey på gitar og dottera Laura Quatro (då Laura Tuckey), i duett med ho på singelen «I'll Walk Through the Fire With You».

Albumet kom ut på EMI Records ute i verda, på Liberty Records i Storbritannia og på Caroline Records i Nord-Amerika

Musikk
Albumet består av ulike musikkstilar. Tittelsporet er eit rockespor som samplar introen frå «Devil Gate Drive» og gitarlinja frå den første store hitten hennar, «Can The Can». «15 Minutes of Fame» er ein folkrocksong. «Duality» vart spelt inn i indisk raga-stil og vart skriven i lag med Vicki Tischler Blue (tidlegare i The Runaways). «I Don't Do Gentle» er storbandrock frå 1950-åra. Som dei fleste albuma til Quatro, inneheld det ein coversong, ein versjon av Neil Young-songen «Rockin' in the Free World».

Det er to balladar på albumet, «Sometimes Love Is Letting Go» og «Free the Butterfly».

Plateomslag og tittel
Fotografiet på plateomslaget var teken av Steve Payne med eit bilete av Quatro som skrik medan ho speler bassgitar. Fotografia på innsida av omslaget vart tekne av Gered Mankowitz og Victory Tischler-Blue. Mankowitz hadde tidlegare fotografert Quatro for dei tidlegare albuma hennar på RAK Records.

Tittelen Back to the Drive syner til hitten hennar «Devil Gate Drive», som impliserer at ho vender attende til rockerøtene.

Mottaking
Sjølv om albumet fekk god kritikk av kritikarane og fansen, nådde det berre 78. plassen på albumlista i Sveits. Allmusic gav albumet fire av fem stjerner.

Innhald

Den japanske utgåva kom med dei to bonusspora «Ambition» og «Why Do Rainbows Die».

Medverkande
 Suzi Quatro - bassgitar, solovokal
 Andy Scott - gitar, korvokal, produsent
 Len Tuckey - gitar
 Steve Grant - ulike instrument, produsent
 Paul Jones - munnspel
 Andy Dowding - trommer
 Ray Beavis - saksofon
 Toby Gucklhorn - trombone.
 Dick Hanson - trompet
 Bruce Bisland - trommer
 Reg Webb - piano, korvokal
 Kate Webb - korvokal
 Laura Tuckey - korvokal, duett på «I'll Walk Through the Fire with You»
 Shirlie Roden - korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Back to the Drive» frå ,  den 17. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Suzi Quatro-album
Musikkalbum frå 2006
Poiana Lacului

Poiana Lacului er ein kommune i Argeș fylke i Romania.

Busetnader 
Poiana Lacului er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:

Kjelder 
Delar av denne artikkelen bygger på «Comuna Poiana Lacului, Argeș» frå , den 17. april 2022.

Referansar 

Poiana Lacului
Vilddas

Vilddas er ei finsk musikkgrupppe skipa i Tampere i 1997 av Annukka Hirvasvuopio, Mikko Vanhasalo og Marko Jouste. Gruppa speler samisk musikk, men bruker instrument frå mange ulike kulturar, som oud og kemence. Vilddas hadde sin fyrste konsert 26. november 1997 ved Telakka i Tampere.

Diskografi

Háliidan 2003 

 1. Háliidan
 2. Vuolgge Fárrui
 3. Boađan Du Lusa
 4. Go Moai Leimme Mánat
 5. Vilges Suola
 6. Moaresluohti
 7. Lasse-ádjáluohti
 8. Ohcejohka
 9. Dánses Lille Sárá
 10. Dolla
 11. Dola Mun Cahkkehan
 12. Irggástallan

Single 2002 

 1. Go Moai Leimme Mánat
 2. Ohcejohka
 3. Go Moai Leimme Mánat (radio edit)

Vilddas 2002 

 1. Savkalanlávlla
 2. Jiekŋaáhpi
 3. Oarreluohti - Nanne Luohti
 4. Beaivvážis Šaddet Beaivvit
 5. Dán Ija
 6. Biegga
 7. Hirvas-Niila Luohti
 8. Ráfi
 9. Pauanne
 10. Guhtur-Ándde-Reijo
 11. Eadni Lávlu
 12. Báze Dearvan

Single 2000 

 1. Biegga
 2. Pauanne
 3. Moarseluohti

Medverkande 

 Annukka Hirvasvuopio, solosongar
 Marko Jouste
 Mikko Vanhasalo, klarinett, saksofon, ney osb.
 Ari Isotalo
 Karo Sampela, trommer
 Risto Blomster

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (arkivert nettside)

Finske musikkgrupper
Samiske musikkgrupper
Skipingar i 1997
Mike Summerbee

Mike Summerbee, fullt namn Michael George Summerbee, () er ein engelsk tidlegare fotballspelar, fødd i Preston og oppvaksen i Cheltenham. Han vert hugsa for sine ti år i Manchester City, ein klubb han mellom anna vart ligameister med i 1968 og vann Cupvinnarcupen for i 1970.

Karriere

Klubbspel
Summerbee ligadebuterte i 1959, som 16-åring, for den dåverande tredjedivisjons-klubben Swindon Town. Sommaren 1965 vart han overført til Manchester City mot £35 000 og bidrog mykje til at klubben rykte opp frå 2. divisjon våren 1966. Høgrevengen Summerbee var ein av dei sentrale spelarane i det Manchester City-laget som vann fire trofe over tre sesongar, 1968-70; fyrst siger i ligaen, deretter finaletriumfar i FA-cupen, ligacupen og Cupvinnarcupen. Frå hausten 1975 til 1979 var Summerbee etter tur innom Burnley FC, Blackpool FC og Stockport County.

Landslagsspel
Summerbee deltok i 8 landskampar for England. Dei tre fyrste kampane fekk han vårsesongen 1968, dei fem siste i tida frå november 1971 til 10. juni 1973. Hans einaste landslagsmål kom då England og Sveits spelte uavgjort 1–1 i ein EM-kvalifiseringskamp 10. november 1971 på Wembley stadion.

Merittar
Vinnar av Cupvinnarcupen: 1970 med Manchester City
Ligameister: 1968 med Manchester City
Vinnar av FA-cupen: 1969 med Manchester City
Vinnar av den engelske ligacupen: 1970 med Manchester City

Kjelder

eu-football

Denne artikkelen bygger på «Mike Summerbee» frå ,  den 18. april 2022.  

Engelske fotballspelarar
Manchester City-spelarar
Swindon-spelarar
Burnley-spelarar
FA-cupfinalen i fotball 1955

FA-cupturneringa i fotball 1955 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London laurdag 7. mai 1955. Framfor 100 000 tilskodarar sikra Newcastle United seg FA-pokalen for sjette, og hittil (2021) siste, gong, då laget vann med 3–1 over  Manchester City.

Kampen
Finalen var berre 45 sekund gammal då Jackie Milburn gav Newcastle leiinga. Straks før pause utlikna Bobby Johnstone for Manchester City. I det 52. minutt kom Newcastle framom då Bobby Mitchell sende ballen i nettet. Berre sju minutt seinare fastsette George Hannah sluttresultatet til 3–1.

Newcastle-mannskapet bestod av: Ronnie Simpson, Bobby Cowell, Ron Batty, kapteinen Jimmy Scoular, Bob Stokoe, Tommy Casey, Len White, Jackie Milburn, Vic Keeble, George Hannah og Bobby Mitchell.

Manchester City mønstra: Bert Trautmann, Jimmy Meadows, Roy Little, Ken Barnes, Dave Ewing, Roy Paul, Billy Spurdle, Joe Hayes, Don Revie, Bobby Johnstone og Paddy Fagan.

Domaren heitte Reg Leafe.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1955 FA Cup Final» frå ,  den 18. april 2022.  
 

Fotball i 1955
FA-cupfinalar
Jackie Milburn

Jackie Milburn, eigenleg namn John Edward Thompson Milburn, () var ein britisk-engelsk fotballspelar frå Ashington. Han vert hugsa for sine mange sesongar som angrepsspelar for Newcastle United.

Klubbspel
Milburn var aktiv i Newcastle United frå 1943 til 1957. Her var han med om å vinne FA-trofeet i 1951, 1952 og 1955. Han skåra begge måla då Blackpool FC vart slått 2-0 i 1951 og det fyrste målet då det vart siger 3-1 over Manchester City i 1955. Frå hausten 1957 til 1960 var han trenar og spelar for irske Linfield FC, ein klubb han leia til ligatriumf i 1959 og 1960.

Landslagsspel
I tida oktober 1948 til oktober 1951 deltok Milburn i 12 av Englands landskampar, skåra 10 mål. Så å seie på dagen fire år seinare fekk han ein 13. og siste landskamp, borte mot Danmark i København.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jackie Milburn» frå ,  den 18. april 2022.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Newcastle-spelarar
Svendborg

Svendborg er ein by søraust på øya Fyn i Danmark. Byen har 27 054 ibuarar (2021) og er administrasjonssenter i Svendborg kommune. Svendborg ligg vakkert til på skråningar ned mot ei hamn, og lystbåthamn, med ferjesamband til Ærø og andre øyar sør om Fyn.

Næringsmiddelindustrien i Svendborg sysselset mange menneske, sjukehuset er også ein stor arbeidsplass. Her er høgskular og fagskular der det vert utdanna folk til sjukepleie, sjøfart og dykking.

Svendborg vart kjøpstad i 1253 og har mange gamle bygningar. St. Nikolai Kirke er frå 1220 og bygd romansk stil. Svendborg er venskapsby med Bodø.

Kjelder
Svendborg i Store norske leksikon

Bakgrunnsstoff

Byar i Region Syddanmark
Svendborg kommune
Markhumle

Markhumle (Bombus pratorum) er ei sosial humle som lever i mange ulike naturtypar og kan vera dominerande både på kulturmark og skogsmark. Ho er tidleg ute og mellom dei fyrste humlene som har arbeidarar i mai. Markhumla er kjenneteikna av eit tydeleg gult krageband og ein raudoransje bakende.

Markhumla er utbreidd over heile Europa og i delar av Asia. I Noreg finst ho over heile landet, men er uvanleg over skoggrensa. Individ av arten er her observert frå 15. mars til 25. september. Markhumla dannar samfunn på 50 til 120 individ. Bola verta lagde under eller på bakken i musebol, i gamle fuglereir, i fuglekassar og i husvegger.

Kjelder 
 

Humler
Ohunka

Ohunka (lakota for 'usant', fleirtal ohunkakan) er ei tradisjonel kveldsforteljing blant siouxfolk. Desse sogene har ofte mytologiske figurar som Iktomi eller Iya saman med menneske. Forteljaren viste evnene sinev ved å kombinera ulike episodar og halda tilhøyrarane interesserte. Nokre ohunka-forteljingar blei samla av Zitkala-Sa i boka Old Indian Legends.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ohunka» frå ,  den 18. april 2022.  
 

Nordamerikansk urfolkskultur
Ord og uttrykk frå sioux
Forteljingar
Internett i Noreg

Internett i Noreg er tilgjengeleg gennom fiber- eller mobilnettverk. Domenekoden for landet er .no.
I 2013 hadde nesten 100 % av innbyggjarane i Noreg tilgang til Internett.

Soge 
I 1973 blei Noreg det fyrste ikkje-engelskspråklege landet til å koplast til ARPANET. NORSAR (Norwegian Seismic Array) ved Kjeller utanfor Oslo blei forbdunde med satellitt til SDAC (Seismic Data Analysis Center) i Virginia i USA som del av ARPANET for å overvaka kjernevåpentestavtalar med Sovjetunionen.

Toppnivådomene 
.no  er nasjonalt toppnivådomene (ccTLD) for Noreg. Norid er domenenamnregiseret med base i Trondheim. Det har statlege Uninett som eigar, og blir overvaka av Nasjonal kommunikasjonsmyndighet. 9. juli 2021 var det  824 489  registrerte .no-domene. Ein kan berre registrera domene knytte til organisasjonar som er representerte i Noreg og registrerte ved Brønnøysundregistera. Ein organisasjon kan ha maksimalt 100 domene. I tillegg kan individ som bur i Noreg registrera eit undernivådomene, priv.no. Det finst andre undernivådomene for visse organisasjonar, som kommunar og skular. Den strenge reguleringa gjer at cybersquatting nesten ikkje finst. Utgåtte domene blir verna mot ombruk i seks månader.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Internet in Norway» frå ,  den 18. april 2022.

Bakgrunnsstoff 

 mobilabonnement.no. Prisliste over ulike norske internettleverandørar
Rick Price

Richard Price () er ein engelsk bassist, som spelte med ulike Birmingham-baserte rockeband, som Sight and Sound, The Move (1969–1971) og Wizzard (1972–1975).

Karriere
Price vart fødd i Birmingham. Det første bandet hans var The Cimarrons, som var inspirerte av The Shadows. Han flytta så til The Sombreros, som seinare endra namnet sitt til Sight & Sound og gjekk i ei meir psykedelisk retning. Han byrja å samarbeide med Mike Sheridan for å skrive songar. Price vart med i The Move i 1969 og var med gruppa i to år, inkludert ein mislykka turné i USA. Han bidrog òg med bass på tidlege innspelingar for debutalbumet til ELO, men av uklåre årsaker vart ingen av basspartia hans med på den endelege miksen av albumet då det kom ut i 1971. 

Etter han slutta i The Move signerte han ein kontrakt med Gemini Records. Han spelte så inn albumet This Is To Certify That (med Sheridan) i 1970 og eit soloalbum, Talking To The Flowers, i 1971. Han vart med tidlegare Move-kollega Carl Wayne i Light Fantastic, før dei danna Mongrel med dei framtidige Wizzard-trommeslagarane Charlie Grima og Keith Smart.

Han byrja å spele med Wood igjen i det nye bandet hans, som fekk to store hitsinglar i Storbritannia, «See My Baby Jive» og «Angel Fingers», i tillegg til juleklassikaren «I Wish It Could Be Christmas Everyday» (alle i 1973). 

Etter at Wizzard vart oppløyst, vart han med i Wizzo Band på pedalsteelgitar i 1975, men dei vart oppløyst i 1978. Price har òg vore medlem av The Rockin' Berries sidan 1990.

Price er gift med Dianne Lee frå duoen Peters and Lee.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rick Price» frå ,  den 18. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Engelske rockebassistar
The Move-medlemmar
Musikarar frå Birmingham
Electric Light Orchestra-medlemmar
Pedalsteelgitaristar
Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Wizzard-medlemmar
Mike Burney

Mike Burney () var ein engelsk jazz-saksofonist, mest kjend for tida han spelte i Roy Wood sitt Wizzard.

Karriere
Mellom 1968 og 1970 spelte Burney  i bandet til Billy Fury. Etter dette vart han medlem av Wizzard og spelte på singlar som «I Wish It Could Be Christmas Everyday». 

I nyare tid arbeidde han med The Million-Airs Big Band & Concert Orchestra og var åtte år i The Syd Lawrence Orchestra. Han arbeidde òg i eit felles prosjekt med andre Wizzard-medlemmar kalla The Old Horns Band. 

Burney turnerte og spelte med Chaka Khan, The Beach Boys, Sammy Davis jr., Petula Clark, Memphis Slim, Steve Winwood, Ruby Turner, Adam Faith, Bob Hope, Cliff Richard, Cilla Black, Dionne Warwick og Matt Monro.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mike Burney» frå ,  den 18. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske rockesaksofonistar
Engelske jazzsaksofonistar
Musikarar frå Birmingham
Wizzard-medlemmar