alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Saturday in the Park

«Saturday in the Park» er ein song skriven av Robert Lamm og spelt inn av gruppa Chicago i 1972 for albumet Chicago V.

Bakgrunn
«Saturday in the Park» gjorde det særs godt då han kom ut og nådde tredjeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100, den høgaste plasseringa bandet hadde hatt til då, og dette var med på å løfte albumet opp til toppen av albumlista. Billboard rangerte songen på 76. plassen for heile 1972. Singelen selde til gullplate for 1 million selde eksemplar i USA aleine.

I følgje Chicago-medlemmet Walter Parazaider, vart Lamm inspirert til å skrive songen under innspelinga av V i New York City den 4. juli 1971 (ein sundag):

Linja «singing Italian songs» vert etterfølgd av «Eh Cumpari» og så fleire ord på tulle-italiensk, som i teksten på omslaget berre står som «?». Men i ein film av ein konsert der Chicago spelar «Saturday in the Park» i Arie Crown Theater i Chicago i 1972, er det tydeleg at Robert Lamm syng, «Eh Cumpari, ci vo sunari,» den første linja av songen «Eh, Cumpari!», som vart gjort kjend av Julius La Rosa i 1953.

«Saturday in the Park» har blitt brukt i ein populær reklamefilm i Japan. Songen vert òg spelt ved fleire baseball-stadion i USA når det er kampar på laurdag ettermiddag. 

Pianoriffet i opninga vart sampla av Jill Sobule for songen hennar «Cinnamon Park» i 2004 på, Underdog Victorious.

Medverkande 
Robert Lamm – solovokal, piano
Peter Cetera – solovokal (refreng), korvokal, bass
Terry Kath – elektrisk gitar, korvokal
Lee Loughnane – trompet
James Pankow – trombone
Walter Parazaider – altsaksofon
Danny Seraphine – trommer, congatrommer

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn denne songen er
 Det australske bandet The Nissan Cedrics på albumet deira Going for a Song (1997)
 Det amerikanske acapella-bandet Xtension Chords på albumet deira The Best of X (2003)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Saturday in the Park (song)» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Chicago-songar
Songar skrivne av Robert Lamm
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Songar om New York
Chicago VI

Chicago VI er det femte studioalbumet til det amerikansk rockebandet Chicago, gjeve ut i 1973.

Bakgrunn
Etter å ha spelt inn dei første fem albuma i New York City, fekk produsenten James William Guercio bygd sitt eige Caribou Studios i Nederland i Colorado i 1972. Det var ferdig i tide til at bandet kunne spele inn det sjette albumet sitt der februar i året etter. Det vart verande basen deira dei neste fire åra. 

Robert Lamm skreiv halvparten av songane på albumet, mellom anna svaret hans til somme av dei negative musikkjournalistane i Chicago, «Critics' Choice». James Pankow skreiv dei to hittane på albumet, «Just You 'N' Me» (#4) og «Feelin' Stronger Every Day» (#10). Sistnemnde vart skriven i lag med Peter Cetera, som òg skreiv «In Terms of Two».

Albumet kom ut i juni 1973 og vart nok ein salssuksess. Det låg fem veker på toppen av albumlista i USA. 

Albumet vart miksa og gjeve ut i både stereo og kvadrofonisk lyd. I 2002 vart Chicago VI gjeve ut med nymastra lyd av Rhino Records, med to bonusspor: ein Terry Kath-demo kalla «Beyond All Our Sorrows», og ei innspeling av Al Green sin «Tired of Being Alone», teken frå fjernsynsspesialen «Chicago in the Rockies» i 1973.
I 2013 vart det gjeve ut ein Hybrid SACD av Mobile Fidelity Sound Lab.

Innhald

Medverkande

Chicago

Peter Cetera – bass, solo- & korvokal
Terry Kath – elektrisk & acoustic gitarar, slidegitar, solo- & korvokal
Robert Lamm – piano, Hammondorgel, clavinet, Wurlitzer elektrisk piano, Fender Rhodes, synthesizer, Hohner Pianet, solo- & korvokal
Lee Loughnane – trompet, korvokal, perkusjon
James Pankow – trombone, blåsararrangement
Walter Parazaider – saksofonar, fløyte
Danny Seraphine – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Laudir de Oliveira – conga
Joe Lala – conga
J. G. O'Rafferty – pedalsteelgitar
ukjend - munnspel på «In Terms of Two»

Produksjon
Produsert av James William Guercio
Lydteknikar:  Wayne Tarnowski
Assisterkande teknikar – Jeff Guercio
Miksa av Phil Ramone
Mikseassistent – Richard Blakin
Plateomslag – John Berg og Nick Fasciano
Fotografi av Barry Feinstein

Mottaking

Lister
Album

Singel

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chicago VI» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Chicago-album
Musikkalbum frå 1973
Nummer-ein-album i USA
Album produserte av James William Guercio
Columbia Records-album
Laudir de Oliveira

Laudir Soares de Oliveira () er ein brasiliansk perkusjonist. Han byrja å arbeide profesjonelt med musikk i 1960-åra med brasilianske musikarar som Sérgio Mendes og Marcos Valle. Han vart berre kalla «Laudir» då han spelte på debutalbumet til Joe Cocker i 1969, mellom anna på hitsingelen hans, «Feelin' Alright».

I 1973 byrja han å arbeide med bandet Chicago som sidemann, og spelte på albuma Chicago VI og Chicago VII før han vart eit offisielt medlem av bandet i 1975. Han spelte så på albuma frå Chicago VIII til Chicago XIV. I 1978 spelte han med The Jacksons på albumet deira Destiny. 

Oliveira slutta i Chicago i 1982, og flytta til Los Angeles, der han arbeidde med musikarar som Chick Corea, Gal Costa, Airto Moreira, Flora Purim, Carlos Santana, Wayne Shorter og Nina Simone. 

De Oliveira bur i dag i Rio de Janeiro, der han er kulturell leiar ved Universidade do Grande Rio. Han kom ei kort stund attende til bandet Chicago i september 2010.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Laudir de Oliveira» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Brasilianske trommeslagarar
Brasilianske perkusjonistar
Chicago-medlemmar
Folk frå Rio de Janeiro
Just You 'n' Me

«Just You 'N' Me» er ein song skriven av James Pankow for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago VI (1973).

Bakgrunn
Songen var den andre singelen frå albumet deira og vart ein større suksess enn den første singelen, «Feelin' Stronger Every Day», med ein fjerdeplass på den amerikanske Billboard Hot 100. Walter Parazaider spelar sopransaksofonsolo medan gitaristen Terry Kath brukar ein wah-wah-pedal og faseendrar på gitaren sin.  «Just You 'N' Me» vart skriven etter ein krangen mellom Pankow og den framtidige kona hans, Karen: 
«Me hadde krangla og i staden for å slå neven gjennom veggen eller bli sprø, sette eg meg ned ved pianoet og denne songen kom ut. Me gifta oss kort tid etter og første sida av songen var kunngjeringa av bryllaupet, med bilete av oss på».

Medverkande
 Peter Cetera - bassgitar, solovokal
 Robert Lamm -  Fender Rhodes elektrisk piano, piano, korvokal
 Terry Kath - elektrisk gitar, korvokal
 Danny Seraphine - trommer, kubjølle, tamburin, maracas
 James Pankow - trombone, korvokal
 Lee Loughnane -  flygelhorn, korvokal
 Walter Parazaider - tenorsaksofon, sopran saksofon solo, korvokal
 Joe Lala eller Laudir Soares de Oliveira - congas

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Just You 'n' Me» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Chicago-songar
Songar skrivne av James Pankow
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Feelin' Stronger Every Day

«Feelin' Stronger Every Day» er ein song skriven av Peter Cetera og James Pankow for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago VI (1973). Det var den første singelen frå albumet og nådde tiandeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100. Cetera spelte bass og song solovokal, medan klaverspelar Robert Lamm spelte to elektrisk piano på songen: eit Wurlitzer elektrisk piano og ein Hohner Pianet, i tillegg til akustisk piano.

Medverkande
 Peter Cetera - solovokal, bass
 Robert Lamm - korvokal, Wurlitzer elektrisk piano, Hohner Pianet elektrisk piano, piano
 Terry Kath - korvokal, elektrisk gitar
 Danny Seraphine - trommer, tamburin
 James Pankow - trombone
 Lee Loughnane - flygelhorn
 Walter Parazaider - tenorsaksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Feelin' Stronger Every Day» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Chicago-songar
Songar skrivne av Peter Cetera
Songar skrivne av James Pankow
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Hawk Wolinski

David J. «Hawk» Wolinski er ein amerikansk klaverspelar, låtskrivar og plateprodusent, kanskje mest kjend for arbeidet med funkbandet Rufus og songaren deira Chaka Khan.

Wolinski voks opp i Chicago i Illinois, og seint i 1960-åra var han klaverspelar og songar i bandet The Males og medlem av banda Shadows of Knight og Bangor Flying Circus. Sidan var han med å starte Madura, som vart produsert av James William Guercio. Guercio nytta Madura i filmen sin Electra Glide in Blue frå 1973, der Wolinski òg hadde ei lita rolle. 

I 1970-åra vart Wolinski med Rufus som klaverspelar og låtskrivar. Han skreiv, eller var medlåtskrivar, på songar som «Hollywood», «Street Player» (seinare spelt inn av medlåtskrivaren Danny Serephine og bandet hans Chicago), «Everlasting Love», «Do You Love What You Feel», og hitsingelen «Ain't Nobody» i 1983, som nådde toppen av Billboard R&B-lista. 

Wolinski har arbeidd med mange andre artistar som musikar, låtskrivar og produsent, som Bee Gees, Glenn Frey, Michael Jackson, Danny Seraphine, Beverley Knight, Millions Like Us, Stephanie Mills og Minnie Riperton.

Han har skrive songar for filmar som Cobra, Wildcats og Beavis and Butt-Head Do America.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hawk Wolinski» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
[ «Hawk» Wolinksi på AllMusic]
 

USA-amerikanske funk-klaverspelarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Rufus-medlemmar
Musikarar frå Chicago
Jimmie Haskell

Jimmie Haskell () er ein amerikansk komponist og arrangør for mange populære songarar og filmar.

Biografi
Haskell gjekk inn i musikkindustrien då han byrja å lage arrangement for Imperial Records. Han vart den faste arrangøren til Ricky Nelson og arrangerte hittar som «There's Nothing I Can Say» (1964). Seint i 1960- og tidleg i 1970-åra var Haskell arrangør for The Grass Roots. Han arrangert blåsarar og strykarar på Blondie-albumet Autoamerican i 1980.

Han byrja i filmmusikkindustrien i 1960 som orkestrator for Dimitri Tiomkin-filmen The Alamo og komponerte den første filmmusikken sin året etter for Love in a Goldfish Bowl. Komposisjonen hans «The Silly Song» vart kjenningsmelodi for American television sitt The Hollywood Squares.

Utvalde filmar
Love in a Goldfish Bowl (1961)
I'll Take Sweden (1965)
Town Tamer (1965)
Apache Uprising (1965)
Red Tomahawk (1966)
Johnny Reno (1966)
Waco (1966)
Hostile Guns (1967)
Arizona Bushwhackers (1968)
Buckskin (1968)
The Thousand Plane Raid (1969)
Zachariah (1971)
The Honkers (1972)
Night of the Lepus (1972)
 Dirty Mary, Crazy Larry (1974)
Death Game (1977)
Joyride (1977)
 Hughes and Harlow: Angels in Hell (1978)
Guyana: Crime of the Century (1979)
Hard Country (1981)

Fjernsyn
 The Hollywood Squares (1965) (komponist)
 Bewitched (1966) (komponist)
 The Andy Williams Show (1968) (komponist)
 The Doris Day Show (1968) (komponist)
 Land of the Lost (1974) (komponist)
 Silent Möbius (1998) (hovudkomponist med Suzie Katayama og Kenichi Sudo)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jimmie Haskell» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

 Punktlisteelement

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske dirigentar
USA-amerikanske filmmusikkomponistar
Easy listening-musikk
Musikarar frå Brooklyn
The Pointer Sisters

The Pointer Sisters er ei USA-amerikansk R&B-gruppe frå Oakland i California, som fekk stor suksess i 1970- og 1980-åra. I ein karriere på over tre tiår spelte dei innan så varierte sjangrar som pop, disco, jazz, elektronisk musikk, bebop, blues, soul, funk, dance, country og rock. The Pointer Sisters har vunne Grammyprisen tre gonger og har ei stjerne på Hollywood Walk of Fame. Gruppa hadde 13 hittar på den amerikanske topp 20-lista mellom 1973 og 1985. 

Gruppa bestod opphavleg av systrene June og Bonnie Pointer, som byrja å spele på klubbar i 1969 som «Pointers, a Pair.» Besetninga vokste til ein trio då systera Anita Pointer vart med dei. Dei fekk platekontrakt med Atlantic Records og gav ut fleire mislykka singlar. Trioen voks til ein kvartett då systera Ruth kom med i desember 1972. Dei fekk så kontrakt med Blue Thumb Records, og spelte inn debutalbumet. Dei byrja då å få suksess og vann ein Grammy i 1975 for beste countrysong med «Fairytale» (1974). Bonnie slutta i gruppa i 1978 for å gå solo, til moderat suksess. 

Gruppa fekk størt salssuksess som trio i 1980-åra med June, Ruth og Anita, og vann to Grammy-prisar for hittane «Jump (for My Love)» (1984) og «Automatic» (1984). Singlane deira som nådde topp 10 i USA var «Fire» (1979), «He's So Shy» (1980), «Slow Hand» (1981), ein remiksa versjon av «I'm So Excited» (1984) og «Neutron Dance» (1985). June Pointer, som slutta i gruppa i 2004, døydde av kreft i 2006. Ho vart erstatta av dottera til Ruth, Issa Pointer. Sidan 2009 har gruppa bestått av Anita, Ruth, Issa og barnebarnet til Ruth Sadako Pointer.

Medlemmar
Noverande
Anita Pointer (1969 til i dag)
Ruth Pointer (1972 til i dag)
Sadako Pointer (2009 til i dag)

Tidlegare medlemmar
Bonnie Pointer (1969-1977)
June Pointer (1969-2004)
Issa Pointer (2004-2009)

Diskografi

Hitsinglar

1973: «Yes We Can Can» (US #11)
1974: «Fairytale» (US #13)
1975: «How Long (Betcha' Got a Chick on the Side)» (US #20)
1979: «Fire» (US #2)
1980: «He's So Shy» (US #3)
1981: «Slow Hand» (US #2; UK #10)
1982: «Should I Do It» (US #13)
1982: «American Music» (US #16)
1984: «Automatic» (US #5; UK #2)
1984: «Jump (For My Love)» (US #3; UK #6)
1984: «I'm So Excited» (remix) (US #9; UK #11)
1984: «Neutron Dance» (US #6)
1985: «Dare Me» (US #11; UK #17)

Album

1973: The Pointer Sisters (US #13)
1975: Steppin' (US #22)
1978: Energy (US #13)
1980: Special Things (US #34)
1981: Black & White (US #12; UK #21)
1983: Break Out (US #8; UK #9)
1985: Contact (US #25; UK #34)
1989: Jump: The Best of the Pointer Sisters (UK #11)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Pointer Sisters» frå ,  den 21. oktober 2015.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Grammy-vinnarar
USA-amerikanske dansemusikkgrupper
USA-amerikanske funkband
USA-amerikanske soulband
USA-amerikanske disco-grupper
Musikkgrupper skipa i 1969
Phil Ramone

Philip «Phil» Ramone () var ein sørafrikansk-amerikansk lydteknikar, plateprodusent, fiolinist og komponist, som i 1958 var med å starte opp A & R Recording, Inc., eit platestudio med forretningspartnaren Jack Arnold i 112 West 48th Street, New York. Suksessen til dette studioet voks til fleire studio og eit plateselskap. Han vart skildra av Billboard som «legendarisk», og av BBC som ein «CD-pioner».

Han har arbeidd med musikarar som George Michael Burt Bacharach, The Band, Bono, Laura Branigan, Ray Charles, Karen Carpenter, Chicago, Peter Cincotti, Natalie Cole, Bob Dylan, Sheena Easton, Melissa Errico, Gloria Estefan, Aretha Franklin, Billy Joel, Elton John, Quincy Jones, Patricia Kaas, B.B. King, Julian Lennon, Shelby Lynne, Madonna, Barry Manilow, Richard Marx, Paul McCartney, George Michael, Liza Minnelli, Anne Murray, Olivia Newton-John, Sinéad O'Connor, Fito Páez, Luciano Pavarotti, Peter, Paul and Mary, June Pointer, André Previn, Diane Schuur, Michael Sembello, Carly Simon, Paul Simon, Frank Sinatra, Phoebe Snow, Rod Stewart, James Taylor, The Guess Who, Dionne Warwick, Stevie Wonder og Nikki Yanofsky. Han er òg kjend for å ha spelt inn Marilyn Monroe sin berusa versjon av «Happy Birthday, Mr. President» til John F. Kennedy.

I tillegg til å produsere musikk har Ramone produsert mange konsertar, filmar, musikalar og fjernsynsproduksjonar, som A Star is Born, Walkabout, August Rush, Beyond the Sea, Flashdance, Ghostbusters, Midnight Cowboy, On Her Majesty's Secret Service, Passion, Seussical, Simon and Garfunkel: The Concert In Central Park, Songwriters Hall of Fame Awards, The Score, VH1/BBC Party at the Palace: Queen’s Jubilee Concert og The Good Thief.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Phil Ramone» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske lydteknikarar
USA-amerikanske plateprodusentar
Grammy-vinnarar
Musikarar frå Brooklyn
USA-amerikanske komponistar
USA-amerikanske fiolinistar
USA-amerikanske oppfinnarar
Sørafrikansk-amerikanarar
(I've Been) Searchin' So Long

«(I've Been) Searchin' So Long» er ein song skriven av James Pankow for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago VII (1974). Han var den første singelen frå albumet og nådde niandeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100.

Medverkande
Peter Cetera – bass, bandlaus bass, solovokal, skrik
Robert Lamm – Fender Rhodes elektrisk piano, Minimoog synthesizer, korvokal
Terry Kath – elektrisk gitar, korvokal
Danny Seraphine – trommer
Lee Loughnane – trompet, korvokal
James Pankow – trombone, perkusjon, korvokal
Walter Parazaider – tenorsaksofon

Andre medverkande
David J. Wolinski – ARP synthesizer
Laudir DeOliveira – congas
Jimmie Haskell – strykarar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «(I've Been) Searchin' So Long» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Chicago-songar
Songar skrivne av James Pankow
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Mongo Santamaria

Ramón «Mongo» Santamaría Rodríguez () var ein rumba quinto-meister og ein afrokubansk latin-jazz perkusjonist. Han er mest kjend for å ha skrive jazz-standarden «Afro Blue», spelt inn av mellom andre John Coltrane. I 1950 flytta han til New York der han spelte med Perez Prado, Tito Puente, Cal Tjader, Fania All Stars, og fleire andre. Han var ein viktig del i å blande afrokubanske rytmar med R&B og soul, og bana veg for boogaloo-tida seint i 1960-åra. Utgåva hans av Herbie Hancock sin «Watermelon Man» vart innlemma i Grammy Hall of Fame i 1998.

Mongo Santamaría var ein av få kubanske congueros («congaspelarar») som kom til USA i 1940- og 1950-åra. Andre kjende congueros som kom til USA i denne tida var Armando Peraza, Chano Pozo, Francisco Aguabella, Julito Collazo, Carlos Vidal Bolado og Modesto Durán. Mange reknar Santamaría som den bete conga-spelaren på 1900-talet.

Diskografi

Som leiar
 Afro-Cuban Drums SMC Pro-Arte 592 (1952)
 Drums and Chants (Changó) Vaya CD 56 (1954)
Tambores y Cantos (1955)
Yambu: Mongo Santamaria y Sus Ritmos Afro Cubano (1958)
 Mongo Fantasy phonorecord 3291 (1959) med den første innspelinga av «Afro-Blue».
 Afro Roots (Yambú, Mongo) Prestige CD 24018-2 (1958, 1959)
Our Man in Havana (1959)
Mongo en La Habana (1960) med Carlos Embale og Merceditas Valdés
Sabroso! (1960) – med tresero Andrés Echeverría
Go, Mongo! (1962)
Watermelon man! (1963) (Battle Records)
Mongo At The Village Gate (1963) (Riverside Records)
El Bravo! (1964)
La Bamba (1965)
Pussy Cat (1965)
«Hey! Let's Party» (1967)
Soul Bag (1968)
Afro-American Latin (1969)
Stone Soul (1969)
Mongo´70 (1970)
Feelin' Alright (1970)
Mongo's Way (1971)
Up From the Roots (1972)
«Fuego» (1972)
Ubané (1974) med Justo Betancourt på vokal
«Afro-Indio» (1975)
Sofrito (1976)
Amanecer (1977) – vann ein Grammy
A La Carte (1978) 
Red Hot (1979)
Summertime (1981) med Dizzy Gillespie og Toots Thielemans
Images (1980)
Soy Yo (1987)
You Better Believe It (1979)
Mambo Mongo (1993)
Mongo Returns (Milestone Records, 1995)
Conga Blue (1995)
Come on Home (1997)
Mongo Santamaria (1998)

Som sidemann (utval)
med Dizzy Gillespie
Afro (Norgran, 1954)
med Lalo Schifrin
Che! (Tetragrammaton, 1969)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mongo Santamaria» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Cubanske perkusjonistar
Afrokubanske jazzperkusjonistar
Jazzperkusjonistar
Latin-jazzmusikarar
Grammy-vinnarar
Conga-spelarar
Wishing You Were Here

«Wishing You Were Here» er ein song skriven av Peter Cetera for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago VII (1974), med solovokal av Terry Kath, medan Cetera song mellomspelet. Det var den tredje singelen frå albumet og han nådde 11. plassen den amerikanske Billboard Hot 100, niandeplassen på Cash Box Top 100 og toppen av Easy Listening-lista. Kath og Cetera nyta dei vanlege instrumenta sine på denne innspelinga, slik at Kath spelar bass og Cetera gitar.

The Beach Boys var ved Caribou Ranch då «Wishing You Were Here» vart spelt inn og tre av medlemmane i bandet, Al Jardine, Carl Wilson, and Dennis Wilson song korvokal på songen.

The Beach Boys fortsette å samarbeide med Chicago i 1975, då dei to banda samarbeidde på «Beachago»-turneen. «Wishing You Were Here,» og andre Chicago-songar som «Feelin' Stronger Every Day,» vart spelt av dei to banda i lag.

Lister

Vekeslister

Årslister

Medverkande
Terry Kath - bass, solovokal
Peter Cetera - akustisk gitar, solo- og korvokal
Robert Lamm - piano
Danny Seraphine - perkusjon
Lee Loughnane - trompet
James Pankow - trombone
Walter Parazaider - saksofon 
Andre medverkande
James William Guercio – akustisk gitar
David J. Wolinski – Arp-synthesizer
Al Jardine, Carl Wilson og Dennis Wilson – korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wishing You Were Here» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Chicago-songar
Songar skrivne av Peter Cetera
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Call on Me av Chicago

«Call on Me» er ein song skriven av Lee Loughnane for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago VII (1974), med Peter Cetera på solovokal. Det vart den andre singelen frå albumet, og han nådde sjetteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100 og toppen av Easy Listening-lista.

«Call on Me» var den første Loughnane-songen som bandet gav ut.

Medverkande
Peter Cetera – bass, solo- & korvokal
Robert Lamm – Fender Rhodes elektrisk piano, korvokal
Terry Kath – phased/delayed wah-wah elektrisk gitarar
Danny Seraphine – trommer
Lee Loughnane – trompet, korvokal
James Pankow – trombone, blåsararrangement 
Walter Parazaider – tenorsaksofon

Andre medverkande 
Guille Garcia – congas
Laudir DeOliveira – perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Call on Me (Chicago song)» frå ,  den 21. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Chicago-songar
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Songar skrivne av Lee Loughnane