alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Pete Townshend

Pete Townshend () er ein engelsk rockegitarist, songar, låtskrivar og forfattar som hovudsakleg er kjend som gitarist og låtskrivar i The Who. Han har ei karriere som har vart over 40 år og leia bandet gjennom ein periode då bandet vart eit av dei viktigaste påverknadskjeldene i rockehistoria. The Who er òg kjend som eit av dei beste konsertbanda nokon gong.

Townshend vart den viktigaste låtskrivaren for The Who, og skreiv over hundre songar for dei elleve albuma deira, inkludert rockeoperaene Tommy og Quadrophenia, samt albumet Who's Next, samt mange fleire songar gjeve ut på singlar, bonusspor og samlingar. Han har òg skrive over hundre songar for soloalbuma sine. Sjølv om han hovudsakleg er kjend som gitarist, er han òg ein habil songar og pianist, og han speler fleire andre instrument på soloalbuma, som banjo, trekkspel, synthesizer, piano, bass og trommer. Av musikkmagasinet Rolling Stone er han kåra til den 50. beste gitaristen gjennom tidene.

Han har òg skrive mange artiklar for aviser og magasin, bokmeldingar, essay, bøker og manuskript.

Diskografi 
 Who Came First (1972)
 Empty Glass (1980)
 All the Best Cowboys Have Chinese Eyes (1982)
 Scoop (1983)
 White City: A Novel (1985)
 Another Scoop (1986)
 The Iron Man: A Musical (1989)
 Psychoderelict (1993)
 A Benefit For Maryville Academy (1998)
 Live: The Fillmore (2000)
 Live: The Empire (2000)
 Live: Sadler's Wells (2001)
 Live: La Jolla (2001)
 Scoop 3 (2001)

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side 
 
 Pete Townshend's Eelpie 
 Utstyret til Pete Townshend
 'A Different Bomb' av Pete Townshend
 Rolling Stone-intervju i 1970
 The Man Who Hears Music
 Pete Townshend: Classy and Articulate (1982)  på Crawdaddy!

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Pete Townshend» frå , den 3. mai 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who
Engelske rockegitaristar
Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Ivor Novello-prisvinnarar
Snartemo

Snartemo er ein gard og ei bygd i Hægebostad kommune i Agder. Han er kjend for ei rik grav frå folkevandringstida, der ein mellom anna fann Snartemo-sverdet.

Ein grov først ut ei grav i 1847, men det største Snartemo-funnet blei gjort under nydyrking 30. oktober 1933. Då denne grava blei undersøkt fann ein mellom det gulldekorerte Snartemo-sverdet, knivar, spydspissar, ei glaskrukke, ei beltespenne og gullringar. Under krigen blei sverdet gøymd for nazistane, som ville bruka det som symbol til propaganda.

På 1990-talet blei det laga ein bautapark ved riksvegen på Snartemo, nokre hundre meter frå funnstaden. Parken inneheld informasjon om funna og ein stor kopi av Snartemo-sverdet.

Bakgrunnsstoff 
 «Høvding funnet i Snartemo-graven»  i Aftenposten 05.09.99
 «Snartemo - topografi og gravfelt» i bloggen Arkeologi i nord

Fotnotar 

Geografi i Hægebostad
Arkeologi i Noreg
VilVite

VilVite er eit såkalla vitensenter på Marineholmen attmed Puddefjorden i Bergen. Senteret er eigd og drive av Bergen Vitensenter AS, og er lagd for at publikum skal kunne skaffe seg lærdom innanfor faga matematikk, naturvitskap og teknologi ved sjølv å eksperimenter med det utstyret som vert stilt til rådvelde for dei. Her er både avansert og enkelt utstyr som publikum kan prøve ut og leike seg risikofritt med, og det er lagt vinn på å skape ei uhøgtidleg atmosfære der dei skal få tiltru til si eiga forståing og sine eigne evner. Føremålet er å få fram kor spanande det er å utforske, eksperimentere og drive med innovasjon.

VilVite er eit resultat av blant anna ein donasjon frå Norsk Hydro på 100 millionar kroner. Senteret har hovudfokus på hav, vêr og energi. Eit spesielt fokus er det på olje og gass og klimaforsking. Dette knyter senteret opp mot Bergen og Vestlandet sin eigenart. I tillegg er emna kropp, kreativitet og bølgjer representert mellom totalt 75 apparat og eksperiment. Senteret held og «forskarkurs» for born og unge og populærvitskaplege foredrag i helgane. Senteret er lagt til rette for å take imot skuleklasser.

VilVite er for folk i alle aldrar og med ulik forkunnskap og føresetnader, men er framfor alt meint for born og unge under utdanning. Difor har VilVite òg ein mobil avdeling kalla VilVite på hjul som vitjar skulane i fylka Hordaland og Sogn og Fjordane for å gje elevar og lærarar ein annleis skuledag. På programmet står populærvitskaplege show med ulike eksperiment, ei utstilling med naturfag- og matematikkeksperiment der elevane skal drive med forsking på eiga hand i matematikk, fysikk, biologi og kjemi, og til sist undervisningstimar for elevar der det vert teke utgangspunkt i kompetansemåla i naturfag og matematikk i Kunnskapsløftet. Tanken med dette opplegget er å gjere elvar og lærarar nyfikne, og slik stimulere til bruk av engasjerande forsøk i undervisninga.

Administrasjon og eigarforhold 
Selskapet Bergen Vitensenter AS vart stifta hausten 2005 og er eigd av Bergen kommune, Hordaland Fylkeskommune, Universitetet i Bergen, Høgskolen i Bergen og Bergen Næringsråd.

Opphavleg hadde senteret tilhald på Høgskolen i Bergen, men kunne 31. mai 2007 opne i dei noverande lokala på Marineholmen, som er ein ombygd og utvida verkstadhall på det nedlagde skipsverftet som låg her. VilVite har her 3800 rutemeter til rådvelde, derav 2700 rutemeter til utstilling, laboratorium og «klasserom». Det er til saman om lag 60 tilsette i meir enn 33 årsverk, av dei 25 fast tilsette. Resten er deltidstilsette studentar og skuleelever. Administrerande direktør er Svein Anders Dahl.

Tilleggsinntekter for senteret er utleige av lokale til konferansar, arrangering av fødselsdagsfeiring for born og sal av leiker o.l. i eigen butikk.

Bakgrunnsstoff 

 VilVite sine nettsider

Museum i Bergen
Skipingar i 2005
Vitskapsformidling
Acta Borealia

Acta Borealia er eit tverrfagleg vitskapleg tidsskrift for kulturstudium, utgjeve på engelsk av UiT. Tidsskriftet publiserer resultat frå forsking på samfunn i nordområda.

Tidsskriftet legg mest vekt på spørsmål knytt til

 etniske tilhøve -
 busetjingsmønster og busetjingsutvikling - 
 økonomi - 
 politiske, kulturelle og sosiale fenomen -

- frå forhistorisk tid til nær fortid.

Bakgrunnsstoff 
 Acta Borealia  (engelsk)

Historietidsskrift
Kulturtidsskrift
UiT Noregs arktiske universitet
Vitskaplege tidsskrift
Broad Peak

Broad Peak (urdu بروڈ پیک; kinesisk 布洛阿特峰; pinyin Bùluòātè Fēng) er med ei høgd på  det tolvte høgste fjellet på jords. Broad Peak er ein del av Gasherbrum-gruppa i fjellkjeda Karakoram nord i Pakistan. 8 kilometer lengre nord, på andre sida av Godwin-Austen-breen ligg K2, verdas nest høgste fjell.

Namnet 
William Martin Conway, leiaren av ein engelsk utforskingsekspedisjon i 1892, døypte fjellet Broad Peak («Breidtind») på grunn av det over ein kilometer lange, nesten flate toppområdet. Fjellet skal ha gjeve Conway assosiasjonar til Breithorn i Zermatt. Området der Baltorobreen og Godwin-Austen-breen flyt saman minna Conway om Konkordiaplatz på Aletschgletscher i Bern-Alpane, og han gav det derfor namnet Concordia.

Toppane på Broad Peak

Klatrehistorikk 
Ein ekspedisjon leia av Karl Herrligkoffer kom i 1954 til om lag  før dei blei tvungne ned att.

Førsteklatringa stod austerrikarane Hermann Buhl, Kurt Diemberger, Marcus Schmuck og Fritz Wintersteller for 9. juni 1957. Dei klatra i alpin stil, dvs utan flaskeoksygen og berarar. Dei var på fortoppen allereie 29. mai, men måtte konstatere at det høgste punktet var et godt stykke unna og gå ned att for å samle krefter til det endelege toppangrepet.

Nordtoppen førsteklatra Renato Casarotto i 1983.

14. juli 1984 soloklatra polakken Krzysztof Wielicki fjellet på 14 timar; for opp- og nedstigninga totalt brukte han berre 22 timar.

Kari Dybsjord Røstad nådde som første nordmann toppen av Broad Peak den 27. juli 2017.

Litteratur 
 Kurt Diemberger, Spirits of the Air, 1994. Mountaineers Books, ISBN 0-89886-408-9
 Richard Sale, Broad Peak, Carreg, Ross-on-Wye, 2007. ISBN 0-9538631-5-8
 Marcus Schmuck, Broad Peak 8047 m Meine Bergfahrten mit Hermann Buhl, Das Bergland-Buch, Salzburg, 1958 (om førsteklatringa)
 Rollo Steffens, Faszination Karakorum. Die wilden Berge Asiens, Bruckmann Verlag, München, 2000. ISBN 3-7654-3593-7
 Jochen Hemmleb, Broad Peak – Traum und Albtraum, Tyrolia, Innsbruck 2007. ISBN 3-7022-2811-X

Kjelder 

 Teksten er basert på artikkelen Broad Peak frå Wikipedia på tysk slik den var 9. juli 2012.

Bakgrunnsstoff 

 ÖAV-Karakorumexpedition si førsteklatring 1957 (Fritz Wintersteller)
 Ekspedisjonsdagbok 2006  (Markus Kronthaler)

Fjell i Himalaya
Fjell i Pakistan
Fjell i Kina
Karakoram
Internasjonale fjell i Asia
Den kinesisk-pakistanske grensa
Valentia

Valentia (irsk Dairbhre) er ei øy utanfor halvøya Iveragh sørvest for County Kerry i Republikken Irland. Ho har fastlandssamband over ei bru ved Portmagee, og via ei ferje som går frå Reenard Point til Knightstown, sentrumet på øya. Øya har 650 innbyggjarar, er om lag 11 km lang og 3 km brei.

Historie 

Valentia var den austlege terminalen for den første transatlantiske telegrafkabelen. Det første forsøket i 1857 gjekk ikkje bra. Etter fleire feilforsøk i 1858 og 1865 klarte ein til slutt å få til telegrafkommunikasjon i 1866, som opererte i hundre år fram til kabelen vart lagt ned i 1966. 

I 1993 vart det oppdaga fossil av fotefaret til eit firbeint dyr. Fotefaret, som er om lag 385 millionar år gamalt, var av eit primitivt virveldyr som gjekk langs ei gjørmete kystlinje i eit ekvatorialt sumpområde. Avtrykket vart bevart ved at dei vart dekte av slam, som i løpet av lang tid så vart forsteina. Spora på Valentia er av dei eldste teikna ein har frå virvellause dyr på land og har i etterkant vorte kraftig utforska.

Bakgrunnsstoff 
 Senter for kulturarv på Valentia
 Valentia Island 
 Reiseguide

Kjelde 

Kerry
Irske øyar
Klepp

Sjå òg Klepp kommune
Ein klepp, også kalla hytt, er ein handreiskap for å løfte fisk på land eller i båt under fiske. 

For fiske med stong frå land, i sjø og i elvar, brukar ein til vanleg ein langskafta klepp med ein stålkrok for enden. Kroken kan ein huke fast i fisken før ein dreg han til lands. Ein langskafta klepp, ei langtroe, vert og brukt ombord i havgåande linebåtar til å huke fisk som losnar frå lina. Ved fiske med snøre frå båt er det vanleg å bruke ein kortskafta klepp med ein svakt bogeforma stålkrok, som fiskaren høgg fast i fisken når fisken når vassoverflata. Ein stor klepp til å få storkveite ombord i båten med vert kalla treet.

Hytt er ofte nemning for ein stutt klepp som i tillegg til å huke fisk om bord i båten vert nytta til å greie fisken ut or garnmauskane med.

Klepping av fisk 
Yrkesfiskarar kleppar fisken i hovudet. Om ein kleppar i fiskekjøtet vert det infisert med bakteriar frå spissen av kleppen. Det vil og verte daudblod i og rundt såret etter kleppen. Det kan føre til at filetmengda vert redusert med opp til 20%. Om ein punkterar innvolane på fisken med kleppen, kjem bakteriar frå tarminnhaldet ut. Det kan verte overført til større delar av fangsten.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Fiskereiskapar
Tilbehøyr i båt
Rufus Wainwright

Rufus McGarrigle Wainwright () er ein kanadisk-amerikansk musikar, songar og låtskrivar. Sidan 1998 har han gjeve ut fem album med eigne låtar, og fleire EPar. Dessutan har han medverka på ulike album av andre artistar, til dømes Antony and the Johnsons og Martha Wainwright. Han har også laga musikk til filmar som Moulin Rouge og Brokeback Mountain. Wainwright voks opp i ein utprega musikarfamilie; han er bror av Martha Wainwright, og son av Loudon Wainwright III og Kate McGarrigle.

USA-amerikanske musikarar
Kanadiske musikarar
Juno-vinnarar
Kaldåga kraftverk

Kaldåga kraftverk er eit kraftverk i Drevjavassdraget. Det er bygd i 1958, med ein kombinasjon av fjelltunnelar og røyrgater. Det utnyttar energien i fallet på 565 meter frå Kaldåvatnan på Toven. Kraftverket ligg i øvre Drevja i Vefsn kommune.

Kraftverket har nedslagsfelt på 19 km². Kaldåvatnan vert bruka som vassmagasin. Desse vatnan har òg namn etter talrekka, frå ein til ti. Nivatnet er det største av desse, og det er leidd til Einvatnet gjennom en 2300 meter lang tunnel. Fra Einvatnet renn vatnet ned til kraftstasjonen gjennom eit 1800 meter langt stålrøyr.

Kraftverket har ein installert effekt på 15 MW og ein middels årsproduksjon på 68 GWh.
Anlegget er eigd av Helgelandskraft.

Bakgrunnsstoff 
 

Kraftverk i Vefsn
Helgeland Kraft
Kraftverk skipa i 1958
1958 i Noreg
Helgeland Kraft

Helgeland Kraft er ein produsent og leverandør av elektrisitet med hovudkontor i Mosjøen og avdelingskontor i Brønnøysund, Sandnessjøen og Mo i Rana.

Historie 

Aksjeselskapet Helgeland Kraft er ei vidareføring av det kommunalt eigde Helgeland kraftlag som vart etablert i 1964 ved ei samanslåing av Sør-Helgeland kraftlag og Midt-Helgeland kraftlag. Av desse var Sør-Helgeland kraftlag det eldste, som gjorde den første utbygginga i Rørøyfossen på Vega i 1914.

Kraftverk 

Helgeland Kraft eig åtte kraftverk med ein middels årsproduksjon på til saman 950,6 GWh:
 Sjona kraftverk, 238 GWh
 Svartvatn kraftverk, 6 GWh
 Grytåga kraftverk, 250 GWh
 Fagervollan kraftverk, 65 GWh
 Kaldåga kraftverk, 68 GWh
 Forsland kraftverk, 27 GWh
 Langfjord kraftverk, 40 GWh
 Ildgrubfossen kraftverk, 30 GWh
 Andåsfossen kraftverk, 7 GWh
 Øvre Forsland kraftverk, 33 GWh
 Tosdalen kraftverk, 40 GWH
 Leiråa kraftverk, 27 GWh
 Bjørnstokk kraftverk, 24,6 GWh
 Tveråa kraftverk, 16 GWh
 Storelva kraftverk, 22 GWh
 Laksen kraftverk, 20 GWh
 Vassenden kraftverk 37 GWh

I tillegg har Helgeland Kraft driftsansvar for Kolsvik kraftverk på 630 GWh, der selskapet eig om lag 50 %.

Eigarskap 
Det er kommunar på Helgeland som eig aksjane i Helgeland Kraft. Aksjonærane er kommunane 
Alstahaug (10,1 %),
Brønnøy (9,6 %),
Dønna (4,4 %),
Grane (2,5 %),
Hattfjelldal (2,5 %), 
Hemnes (7,0 %),
Herøy (3,8 %),
Leirfjord (3,2 %), 
Nesna (4,6 %),
Rana (26,8 %),
Sømna (3,2 %),
Vefsn (18,3 %),
Vega (2,8 %) og 
Vevelstad (1,2 %).

Helgeland Kraft har direkte eller indirekte eigarskap i følgjande selskap:
 Mo Fjernvarme - leverer vassboren varme i Mo i Rana
 Helgeland Vekst AS - regionalt investeringsselskap
 Storuman Energi AB - svensk kraftsalselskap
 Naturgass Helgeland AS - distribusjonsselskap for naturgass
 Enviro Energi - salselskap for grøn energi
 Elinor - innkjøpssamarbeidsselskap
 Norsec - energirådgjevingselskap

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

 
Næringsliv i Vefsn
Næringsliv i Nordland
Norske kraftselskap
Skipingar i 1895
Kjelde

Ei kjelde (frå norr. kelda, i slekt med kald) er utspringet eller opphavet til noko. Omgrepet kan visa til:

 ei vasskjelde der grunnvatn kjem opp av jorda
 sjå òg varm kjelde og geysir
 heilag kjelde, elveutspring
 ein stad der ein kan få tak i ein ressurs, som jern, mat, energi eller pengar
 sjå òg energikjelde og kjeldebergart
 opphavet til informasjon, i form av ein person, eit dokument eller liknande
 sjå òg historisk kjelde og primærkjelde, sekundærkjelde og tertiærkjelde
 kjeldekritikk, kjeldevern

Bakgrunnsstoff
Achill

Achill (irsk Acaill, Oileán Acla) er den største øya i Republikken Irland. Ho ligg i County Mayo på vestkysten av Irland. Ho har om lag 2 700 innbyggjarar og eit areal på 148 km². Achill er forbunde til fastlandet via Michael Davitt-brua mellom landsbyane Achill Sound og Polranny. Brua er ein kombinasjon av ei vegfylling og ei svingbru, slik at små båtar kan passere forbi. Den første brua over sundet vart bygd i 1887, men denne vart erstatta av den noverande brua i 1949. Andre landsbyar på øya er Keel, Dooagh, Dooega og Dugort. Ein meiner det har budd folk på Achill i 5000 år. Ei padleåre frå denne perioden vart funnen ved ein crannog, ei førhistorisk kunstig øy, nær Dookinella.

87 % av øya består av torvmyr. Kommunen Achill inkluderer òg Corraunhalvøya. Folket på Corraun reknar seg sjølv som ein del av Achill-folket.

Historie 
Øya har vore busett i 5000 år og ein meiner at det budde 500-1000 menneske her på slutten av steinalderen. Øya var stort sett skogkledd fram til steinalderfolket byrja å dyrke avlingar. Folketalet auka gjennom jernalderen og restar av små fort langs kysten indikerer at det var ei krigersk tid. Grace O'Malley hadde i borg ved Kildownet på 1500-talet. 

På 1600- og 1700-talet flytta mange frå Achill til andre delar av Irland, særleg til Ulster, på grunn av den politiske og religiøse uroa på den tida. Ei stund vart det snakka to dialektar av irsk på Achill. Dette førte til at mange distrikt hadde to namn under den geografiske oppmålinga i 1824, og enkelte kart i dag gjev òg to namn for same stad. Ein kan i dag finne spor av Achill-irsk i ulster-irsk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Achill Island» frå ,  den 30. januar 2021.

Litteratur 
 Heinrich Böll: Irisches Tagebuch, Berlin 1957
 Kingston, Bob: The Deserted Village at Slievemore, Castlebar 1990
 McDonald, Theresa: Achill: 5000 B.C. to 1900 A.D. Acheology History Folklore, I.A.S. Publications [1992]
 Meehan, Rosa: The Story of Mayo, Castlebar 2003

Bakgrunnsstoff 

 Martim arkeologi ved Achill Island 
 achill-island.com
 visitachill.com

Mayo
Irske øyar
Achillbeg

Achillbeg (irsk Acaill Beag, 'Litle Achill') er ei lita øy i County Mayo ved Irland, like sør for den større øya Achill. Ho vart evakuert i 1965 og innbyggjarane busette seg på Achill og fastlandet. Årsaka til dette var at det var vanskeleg å frakte varer til øya ved grov sjø, noko det ofte er med Atlanterhavet rett på frå vest. Hovudbusetnaden låg midt på øya mellom to åsar i nord og sør. Det er i dag fleire ferieheimar på øya, men husa står tomme store delar av året. 

Det vart bygd eit fyr heilt sør på i 1965.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Achillbeg» frå ,  den 17. oktober 2007.  
 

Mayo
Irske øyar
Caher Island

Caher Island (Cathair na Naomh på irsk) er ei øy utanfor kysten av County Mayo ved Irland. Øya er ikkje busett og ligg mellom den større øya Clare Island og Inishturk. Ho er ein gamal pilegrimstad og vert framleis vitja på grunn av dette. 15. august kvart år, på Jomfru Marias himmelfart, vert det gjort pilegrimsreiser til øya. Namnet på irsk tyder «Helgenane sin by». Ein kan kome til øya med båt frå Inishturk.

Øya har eit gammalt kloster frå tidleg kristendom med restane av eit kapell med fleire graverte heller. På øya ligg òg ein eremitasje etter munkar frå 600-talet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Caher Island» frå ,  den 17. oktober 2007.  
 

Mayo
Irske øyar
Clare Island

Clare Island (Oileán Chliara på irsk) er ei kupert øy ved inngangen til Clew Bay i County Mayo i Republikken Irland. Ho er kjend som heimstaden til sjørøvardronninga Grace O'Malley. I dag har øya om lag 125 innbyggjarar.

Historie 
Gjennom mellomalderen var Clare Island ein del av landområda til O' Malley-familien. Ruinane av tårnhuset til O'Malley, kalla Grace O' Malley si borg, ligg nær moloen på austenden av øya. Eit lite cisterciensarkloster nær sørkysten av øya vart grunnlagd av O'Malley-familien og inneheld O'Malley-grava, ein mogeleg gravstad for Grace O'Malley. Klosteret er kjend for det unike takmåleriet frå mellomalderen. I 1588 forliste eit skip frå den spanske armaden ved Clare Island og mannskapet vart drepen av O' Malley-familien.

Eit framtredande landemerke på øya er fyret, som vart bygd av John Denis Browne, markien av Sligo, i 1806. 29. september 1813 førte ein brann til at delar av tårnet og lanternen vart øydelagd. Tårnet vart bygd opp att i 1818. I 1834 vart fyret råka av eit lynnedslag. Det sylindriske murfyrtårnet er 118 meter høgt og 11 meter på tvers. Etter 159 år i tru teneste vart fyret i 1965 sett ut av drift og erstatta av det moderne fyret på Achillbeg sør for Achill.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Clare Island» frå ,  den 17. oktober 2007.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettside 
 clareisland.info

Mayo
Irske øyar
Vilberg skole

Vilberg skole er ein barneskule i Eidsvoll kommune i Viken. Skulen har ca 350 elever i 1. til 7. trinn.

Rektor ved skulen er Rune Holm. (2007)

Bakgrunnsstoff 
 

Skular i Eidsvoll
Barneskular i Viken
Collanmore Island

Collanmore Island er ei øy utanfor vestkysten av Irland. Ho er ei av dei større øyane i Clew Bay og er basen for Glenans Ireland, ein segleskule som ikkje arbeider for økonomisk vinning. Her kan ein lære å segle med jolle og katamaran, i tillegg til brettsegling. Frå Collanmore har ein flott utsyn mot Croagh Patrick og bukta. Øya ligg eit par kilometer frå Westport i County Mayo.

Bakgrunnsstoff 
 Glenans Irish Sailing Club

Kjelde 

Mayo
Irske øyar
Tarjei Midbø

Tarjei G. Midbø () var ein spelemann, bygdepolitikar og kyrkjesongar frå Lårdal i Telemark. 

Tarjei var fødd i Bandaksli, og var husmannsson. Trass i dette vart det tidleg røynd at han var gåverik, og fekk seminar i Kviteseid, seinare på Holt. Sidan vart han tilsett som lærar i Eidsborg og Lårdal, først ved omgangsskulen, seinare ved den faste grendeskulen i Lårdal. Elles var Tarjei ein kjend kyrkjesongar, og budde lenge på klokkargarden Kvålo. 

Myllarguten var mykje innom Lårdal i tida etter 1850, og Myllaren var ein god ven av Tarjei. Frå han fekk Tarjei Midbø mykje godt spel, som han seinare lærte vidare til eleven sin, Tarjei Tvigyva. 

Attåt virket som spelemann, lærar og kyrkjesongar, sat Tarjei Midbø lenge i heradsstyret, var tilsett i forlikskommisjonen og fattigkommisjonen. Det vert òg fortald at han var ein dugande dansar. Trass i alle desse verva og stillinga i bygda fekk han vanskar med andre førande menn, og laut bryta opp. Han emigrerte til Amerika i 1873, og døydde der i 1909. I Amerika gjorde han seg kjend i det norske utvandrarmiljøet, og gav ut ei bok om Myllaren.

Virket til Tarjei Midbø minner noko om virket til læraren og folkeminnesamlaren Andris Vang frå Valdres.

Norske folkemusikarar
Folk frå Tokke
Norsk-amerikanarar
Dorinish

Dorinish er ei øy i Clew Bay i County Mayo i Republikken Irland. Ho vert som regel berre kalla Beatle Island etter at John Lennon frå The Beatles kjøpte øya i 1967 for £1 700 (om lag 19 000 kroner). Tidlegare vart steinane her nytta på seglskip og vart av Lennon og familien nytta som feriestad. Etter han skilde seg frå kona Cynthia, vart ikkje øya nytta før Lennon inviterte «Kongen av hippiane», Sid Rawle, til å opprette eit samfunn på øya i 1970. Dei neste to åra heldt 25 hippiar til på øya. I 1972 førte ein brann i forsyningsteltet på øya til at samfunnet vart oppløyst. Etter at Lennon døydde selde Yoko Ono øya for nesten £30 000 (340 000 kroner) og donerte beløpet til ein irsk barneheim. Dorinish vart i dag nytta som beite for kyr og vert stundom vitja av entusiastiske Beatles-tilhengjarar.

Bakgrunnsstoff 
 Ein artikkel om Dorinish
 Informasjon om Dorinish

Kjelde 

Mayo
Irske øyar
Illanmaster

Illanmaster (Oileán Maigheastar på irsk) er ei kupert øy med bratte klipper like utanfor nordkysten av County Mayo i Republikken Irland. Mellom øya og fastlandet går eit smalt sund. Fleire sjøfuglar hekkar her, som lundefugl og havsvale, og øya er eit naturreservat.

Kjelde 

Mayo
Irske øyar
Inishbiggle

Inishbiggle (Inis Bigil på irsk) er ei lita øy utanfor kysten av County Mayo i Republikken Irland. På irsk tyder namnet «Fasteøya». Øya ligg mellom Achill og fastlandet. Ein kan nå øya med båt frå anten Doran's point ved Ballycroy eller Bullsmouth på Achill. Øya er 2,5 km lang og 1,5 km brei og har eit areal på 2,6 km².

For tida bur det 23 menneske på øya, som hovudsakleg driv med sau og kveg og fiske. Øya har eit skulehus og eit postkontor, men begge desse er ikkje i bruk lenger. Det har vore snakk om å byggje ei kabelvogn over den farlege Bullsmouth-kanalen mellom øya og Achill, men planane er skrinlagt fordi det vart for dyrt. Uforutsigbare straumar i kanalen om vinteren gjer stundom at det ikkje er mogeleg å kome til øya, sjølv om turen over i fint vêr berre tar om lag ti minutt.

Bakgrunnsstoff 
 Kart, informasjon og bilete

Kjelde 

Mayo
Irske øyar