alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Planetarion

Planetarion (ofte kalla PA) er eit vevspel sett til nettlesaren, for fleire spelarar imot og med kvarandre. Det vart skapt av Fifth Season AS tidleg i år 2000, og eigd og verta av Jolt sidan 2003. Spelarane får kontroll over ein planet, med evna til å mine omkringliggande asteroidar for ressursar, å konstruere ein flåte av romskip for å angripe andre spelarar sine system og å stele ressursane deira.

Målet med spelet er å få høgare poengsum enn motspelarane, noko ein får ved å stele asteroidar og å øydelegge flåtar. Spelarane kan velje mellom fem rasar, kvar med sine skip og fordelar. Etter nokre månader vert spelet avslutta, vinnarane erklærte og ein ny runde startar opp att. Då vert spelet oppdatert av Fifth Season.

Spelet vert oppdatert kvar time, i sjargongen kalla eitt 'tick'. Kvar aktivitet inni spelet, frå å bygge ein fabrikk til å angripe ein annan planet, tar ein del timar å gjennomføre. Ein får då berre ei lita tid på å reagere på andre spelarar sine invasjonar. På grunn av dette har det utvikla seg tette alliansar som samarbeider om vakthold av planetar og invasjonar.

Rasar 
Planetarion har no fem rasar som spelarane kan velje imellom, kvar med sine bonusar og forskjellig spelestil.

 Terran (Ter): Terran er ei menneskeleg rase og brukar konvensjonelle våpen. Generelt favoriserer dei større og tyngre skip for krigføring.
 Cathaar (Cat): Cathaar er ei humanoid katterase, som har avansert EMP teknologi. Våpenet er veldig effektivt, men ikkje dødeleg.
 Xandrathii (Xan): Xandrathii er ei veldig avansert insektsrase som brukar små og raske skip som kan skjule seg. Den store skytekrafta deira, dei skjulte styrketala og den høge farten er balansert imot kor lett skipa deira går i sund.
 Zikonia (Zik): Zikoniane er ei heller mystisk rase som ikkje mykje er visst om. Det er hevda dei er ein urgamal race kommen for å hevde dominans over universet. Andre seier dei er eit opprørsk avkom ifrå cathaarane. Dei har ein uvanleg evne til å stele fiendeskip.
 Eitraide (Etd): Eitraidene er menneskje som har bestemt seg for å forlate heimplaneten og søke profitt heller enn krig. Dette har gjort dei til handelsmennene i universet, med større finansielle fordelar. Reisene deira har gjeve dei stor kontakt med andre rasar sin teknologi, noko som gjev arsenalet deira til ein miks av dei andre rasane.

Bakgrunnsstoff 
 Planetarion spelet
 Planetarion forum
 Planetarion wiki
 Planetarion statistikk
 Planetarion kampkalkulator

Dataspel frå 2000
Bonitet

Bonitet er mål for skogens evne til å produsere trevyrkje. Boniteten vert inndelt i bonitetsklassar. Vanlegvis er produksjonsevna rekna etter middeltilveksten i eit skogbestand ved kulminasjonsalder. 

Sidan det er ein sterk samanheng mellom bonitet og høgdevekst, vert alder og trehøgde bruka som inngangar i bonitetstabellane.

Norske bonitetssystem 
På økonomisk kartverk deler ein skogsmarka inn i fire bonitetsklassar (S, H, M, L). I norsk skogbruk er det elles vanleg å bruke H40-systemet, for å vise boniteten. Bonitet 8 indikerer at overhøgda i bestandet vil vere 8 meter ved 40 års brysthøgdealder, det vil seie alderen målt 1,3 meter over bakken. Dei vanlegaste bonitetsklassane er 
 G6 og 8 - L (låg bonitet, tilvekst minst 0,08 m³/daa/år)
 G11 og 14 - M (middels bonitet, tilvekst minst 0,25 m³/daa/år)
 G17 og 20 - H (høg bonitet, tilvekst minst 0,40 m³/daa/år)
 G23 og 27 - S (super bonitet, tilvekst minst 0,70 m³/daa/år)

Forbokstav G (f.eks G17) vert bruka om gran, F om furu, B om Bjørk og S om Sitkagran.

Dersom ein vil rekne om brysthøgdealder til totalalder, legg ein til
 10 år for gran på G20, 8 år for furu på F20
 11 år for gran på G17, 9 år for furu på F17
 13 år for gran på G14, 10 år for furu på F14
 15 år for gran på G11, 12 år for furu på F11
 17 år for gran på G8, 15 år for furu på F8

Kjelder 

Skogbruk
Storbotnshornet

Storbotnshornet (1370 moh.) ligg i kommunane Fjord og Ålesund i Møre og Romsdal. Frå Ørskog, der bygda Vaksvika ligg nærast, er toppen synleg fleire stader, men han ligg bakom nesten jamhøge fjell og verkar lite dominerande. I Stordal er fjellet bortgøymd inne i fjelldalen Jasvollbotnen.
Å nå toppen krev klyving i bratt lende.

Fjell i Fjord
Fjell i Ålesund
Fjell på Sunnmøre
Tiriltunga

Tiriltunga er namnet på ei kvedargruppe som vart skipa hausten 1983. Med i gruppa var Kari Lønnestad frå Telemark, Heidi Løvlund frå Telemark og Gunnlaug Lien Myhr frå Hallingdal. Samarbeidet mellom Gunnlaug og Heidi tok til då dei møttest på Voss Folkehøgskule hausten 1980. Tradisjonsstoffet deira vart for det meste henta frå eigne bygder, men dei nytta og stoff frå Røros, i samarbeid med spelemannen Sven Nyhus. I tillegg laga dei og melodiar sjølve. 

Alle jentene song, og arrangementa vart laga for dei tre stemmene i fellesskap. Heidi Løvlund tok seg av sjølve noteskrivinga. Elles nytta dei og tradisjonelle og mindre tradisjonelle instrument:

 Heidi Løvlund: hardingfele, Ukulele, blokkfløyte
 Kari Lønnestad: Gitar, tussefløyte, munnharpe
 Gunnlaug Lien: hardingfele.

Den første plata deira, Tiriltunga, vart slept i 1985, og vart ein suksess i folkemusikkmiljøet. Gruppa sette truleg standard for arrangert folkemusikk dei følgjande åra. På denne tida samarbeidde dei og med Geir Lystrup. 

Den andre plata, Det er tungvint fri, vart slept som CD, og bar preg av å vera endå meir gjennomarbeidd. Men no var jentene ved å gå kvar til sitt, og det vart ikkje fleire plater med Tiriltunga. Samarbeidet vart og innstilt da Heidi Løvlund vart sjuk og seinare døydde av kreft.

Norske folkemusikarar
Sjur Helgeland

Sjur Larsson Helgeland () var ein spelemann frå Voss i Hordaland. Han er rekna som ein viktig stilskapar i vossaspelet etter Ola Mosafinn.

Sjur kom frå Myrkdalen på Voss, og vart først lært opp av far sin, Lars Olsson Helgeland. Seinare var han mykje i lag med Ola Mosafinn, og desse bytte mange slåttar. Nokre av slåttane som er skrivne opp etter Ola, er opphavleg frå Sjur. I tillegg til det tradisjonelle spelet, fekk Sjur og ei god mengde runddans-slåttar, som han lærte av ein farande spelemann som berre var kalla Storspelaren.

Sjur Helgeland mogna inn i ei nyskapande tid. Han brigda og brøytte om på eldre spel, og dikta mange nye slåttar. Han var påverka av Lars Fykerud, og vart inspirert til å laga «tonestykke», nye lydarslåttar, som var reine konsertnummer. Han og Fykeruden sette saman fleire slike, men ikkje alle overlevde. Det mest kjende av desse tonestykka er Budeiene på Vikafjell, som mest er ein heil suite.

Sjur Helgeland var ein storbygd kar, som sjølv skrytte av at han åtte manken til Bjørnstjerne Bjørnson og fingrane til Ole Bull. Dei to som nok vart mest påverka av han, var Lars Skjervheim frå Myrkedalen, og Sigbjørn Bernhoft Osa frå Voss.

Slåttar skrivne ned etter Sjur Helgeland 
Hardingfeleverket har 11 nedskrifter etter Sjur. Dei fleste er gjort av Arne Bjørndal, men ein er gjort av Henrik Gjellesvik, og ein av Sven Nyhus.

Norske folkemusikarar
Folk frå Voss
Øystein Langedrag

Øystein Langedrag, fødd 1786 og daud 1848, var ein spelemann frå Seljord i Telemark. Han var den førande spelemannen i Telemark i si tid, attmed Knut Lurås frå Tinn. Han var og lærar for Myllarguten.

Langedragen fekk mykje av spelet sitt beinveges frå Jon Kjos, men kom til å føre nye tonar inn i Telemarksspelet. Han "låg ute", som det heiter, under Napoleonskrigane åra 1807 til 1814, og kom attende med nye impulsar. Han råka på spelemenn frå andre dalføre, og kom til å høyre marsjorkester, noko som påverka tonekjensla. Spelet til Øystein vart meir klassisk durprega av dette. Samstundes er det rekna at det var Øystein som førte bruremarsjen inn i hardingfeletradisjonen i Telemark. 

Øystein Langedrag lærte opp Myllarguten, men og sonen Leiv Sandsdalen. Frå Sandsdalen gjekk spelet etter Øystein vidare til mellom andre Torkjell Haugerud. Mykje av spel-tilfanget i Vinje er langedrag-spel. Gangarane Langedragen 1, 2 og 3 har namn etter han.

Langedrag, Øystein
Langedrag, Øystein
Langedrag, Øystein
Langedrag, Øystein
Per Gudvangen

Per Gudvangen () var ein norsk spelemann frå Gudvangen i Sogn. Han lever att i gangaren Gudvangen, som er nytta mange stader (sjølv om det ikkje er visst at han var opphav til denne slåtten).

Om Per Gudvangen er det fortald at han kappspela med fanden. Det var nære på han tapte, men så rissa han eit krossmerke inn i fela til Gamle-Eirik, og då laut fanden gje tapt.

Seinare er det fortald korleis Per skulle gå over isen mellom Sogn og Hallingdal, og då hemna fanden seg ved å gjera isen morken, slik at Per gjekk gjennom isen og bleiv. Fela vart funnen seinare, og det var framleis læte i ho. 

På grunnlag av desse sogene kan ein gisse seg til at Per Gudvangen var ein dugande spelemann, og at han for mellom Sogn og Hallingdal. Slike ferder kan forklåre noko sams spel mellom desse områda. Han levde om lag samstundes med sønene til Blank-Ola i Hallingdal. Gudvangen kan på same vis ha påverka spelet i Valdres gjennom den første namngjevne spelemannen der, Knut P. Ringestad.

Det er fleire slåttar som ber namnet «Gudvangen» etter Per. 

Det var og ein Per Gudvangen som levde på Voss noko seinare. Han er og kjend som Lisbet-Per.

Norske folkemusikarar
Folk frå Aurland
Kuznetsk Alatau

Kuznetsk Alatau (russisk Кузнецкий Алатау) er ei fjellkjede sør i Sibir i Russland mellom Kuznetsksenkinga og Minusinsksenkinga. Ho er 300 km lang og opp til 2178 meter over havet på det høgaste. Kjeda er ein del av fjellsystemet i Sentral-Asia.

Desse fjella har glatte konturar med slake fjellsider i aust og heller bratte i vest. Gran dominerer skogbelte i den øvre delen, men nær tregrensa (1300-1900 moh) tar pinje over. Høglandet består av store steinurer, flekkar med fjellenger og noko kratt, lav og mose på nokre av dei sørlege fjellmassiva. Nedslagsfeltet til elva Kondoma i Gornaja Sjorija er særeigen for lindetreskogen som ein meiner er restane av før-pleistocensk nemoral vegetasjon i Sibir.

Kjeda består hovudsakleg av metamorfe bergartar som er rik på jern, mangan, nefelin og gull.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kuznetsk Alatau» frå , den 4. september 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Fjellkjeder i Russland
Lovoziorskije Tundry

Lovoziorskije Tundry (russisk Ловозёрские тундры, kalla opp etter innsjøen Lovozero som ligg i området og tyder «Lovozerotundraen») er ei fjellkjede midt på Kolahalvøya i Russland mellom Lovozero og Umbozero. Ho består av ein hestskoforma rygg rundt Sejdozero. Fjellsidene er stort sett dekte av gran og furu. Det høgaste punktet er Angvundastsjorr (1120 moh). Området rundt innejøen er busett av samar og mange stadnamn er ikkje av russisk opphav.

Geologi 

Lovoziorskije Tundry ligg over eit kompleks av agpaitiske til hyperagpaitiske bergartar som inneheld mineral som eudialytt, loparitt og natrosilitt. Det er funne minst 340 forskjellige mineral i massivet og 73 av dei vart første gong oppdaga her.

Turisme 
Området er relativt lett tilgjengeleg med jernbane. Om vinteren er det mogeleg å nå området frå Khibiny via isen på Umbozero. Om sommaren kan ein nytte fjellvegar og stiar i området.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lovozero Tundras» frå , den 4. september 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Pekov, Igor: Lovozero Massif Vneshtorgizdat Publishing Moscow 2000
Khomyakov, A. P. : Mineralogy of Hyperagpaitic Alkaline Rocks Clarendon Press 1995

Bakgrunnsstoff 
 Lovozero Tundras, In Russisk

Fjellkjeder i Russland
Murmansk oblast
Putoranplatået

Putoranplatået eller Putoranfjella er ei fjellkjede nordvest på Det sentrale sibirplatået. Det høgaste fjellet i fjellkjeda er Kamen, som strekkjer seg 1700 meter over havet. 

Den næraste større busetnaden er den lukka byen Norilsk. Området inneheld nokre av dei største kjende nikkelførekomastane i verda.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Putoran Mountains» frå , den 4. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Issledovatelskomfjella

Issledovatelskomfjella (russisk Исследовательском хребте, Issedovatelskom khrbete, tyder «Forskingsfjella») er ei fjellkjede heilt nord i Uralfjella. Ho strekkjer seg nord for polarsirkelen og dannar grensa mellom republikken Komi og Khanty-Mansia autonome okrug. Issledovatelskomfjella er 175 km lang og det høgaste punktet er Gora Narodnaja (Гора Народная) eller «Folkets fjell» på 1894 meter over havet. 

Issledovatelskomfjella startar om lag ved Gora Narodnaja og går nordaustover forbi Vorkuta og nesten til Karahavet og Nordishavet. Den viktigaste bergarten er metamorf, hovudsakleg kvartsitt og skifer. Det er mange isbrear nær toppane og dei øvre fjellsidene, medan resten stort sett er arktisk ørken og tundra. Ved foten av fjella og bratte elvedalar er det noko taiga.

Høge toppar 
 Gora Narodnaja eller Folkets fjell 1894 moh.
 Gora Karpinskij, 1878 moh.
 Gora Reguly, 1711 moh. Kalla opp etter den ungarske oppdagaren Antal Reguly (1819-1858)
 Gora Paier, 1472 moh.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Research Range» frå , den 4. september 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 "Исследовательский хребет" Store sovjetiske leksikon''''
 

Fjellkjeder i Russland
Khanty-Mansia
Komi
Sajanfjella

Sajanfjella (russisk Саяны, Sajany; Kokmenfjella i perioden under køk-tyrkarane) er ei fjellkjede sør i Sibir i Russland og Mongolia.

Aust-Sajan strekkjer seg 1000 km frå elva Jenisej ved 92° E til sørvestenden av Bajkalsjøen ved 106° E. Vest-Sajan er ei austleg fortsetjing av Altajfjella, og strekkjer seg 500 km frå 89° E til midten av Aust-Sajan ved 96° E.

Sajanfjella har tårnande toppar og kalde innsjøar sørvest for Tyva, og her finn ein elvane som renn saman og dannar ei av dei store elvane i Sibir, Jenisej, som renn over 5000 km nordover til Nordishavet. Dette eit verna og isolert område som vart halde lukka av Sovjetunionen sidan 1944.

Geografi 

Høgda på toppane ligg generelt mellom 2000 og 2700 meter over havet, men enkelte toppar, som hovudsakleg består av granitt eller metamorf skifer, når høgder på over 3000 meter over havet. Den høgaste er Munku-Sardyk på 3492 moh. Dei viktigaste fjellovergangane ligg 1800 til 2300 meter over havet, som Muztaghpasset ved 2280 moh, Mongolpasset på 1980 moh, Tenghyzpasset på 2280 moh og Obo-sarym-passet ved 1860 moh.

Ved 92 °E er systemet delt (Vest-Sajan) av Ulug-Khem (russisk skrift Улуг-Хем) eller Øvre Jenisej og ved 106 °E heilt i aust endar fjellkjeda i ei senking ved Selenga-Orkhondalen. Frå Det mongolske platået er hellinga slak, men frå slettene i Sibir er fjellsidene mykje brattare, trass i at fjellkjeda er maskert av eit breitt belte av mindre fjellkjeder med alpin karakter, som Usinsk-, Oya-, Tunka-, Kitoi- og Belahafjella.

Mellom Jenisej og Khövsgölsjøen ved 100° 30' E vert systemet òg kalla Jerghik-taiga. Det er generelt få planter som veks i området, men dei høgare områda har skogar av lerk, furu, einer, bjørk og or. Lav og mose dekkjer dei mange kampesteinane som ligg spreidd rundt på dei øvre fjellsidene.

Sjå òg 
 Manaelva
 Abakanelva
 Minusinsksenkinga
 Tuvasenkinga

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sayan Mountains» frå , den 4. september 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Tuva-Sajanfjella
 Tuva- og Sajanfjella 
 Bilete av Sajanfjella

Fjellkjeder i Russland
Fjellkjeder i Mongolia
Sikhote-Alin

Sikhote-Alin (russisk Сихотэ-Алинь) er ei fjellkjede i Primorskij og Khabarovsk kraj i Russland som strekkjer seg om lag 900 km nordaustover frå den russiske stillehavsbyen Vladivostok. Dei høgaste fjelltoppane er Tordoki Jani (2077 moh), Ko (2003 moh) i Khabarovsk kraj og Anik (1933 moh) i Primorskij kraj.

Sikhote-Alin utgjer ein av dei mest særeigne tempererte sonene i verda. Artar som er vanlege for nordleg taiga (som reinsdyr og brunbjørn) lever side om side med tropiske artar som amurleopard, sibirsk tiger og himalayabjørn. Det er lite ulv i regionen på grunn av konkurranse frå tigrane. Det eldste treet i regionen er eit tusen år gammalt japansk barlind.

I 1910- og 1920-åra vart Sikhote-Alin utforska av Vladimir Arsenjev (1872–1930). Han skildra reisene sine i fleire bøker, mellom anna Dersu Uzala (1923), som i 1975 vart ein oscarvinnande film av Akira Kurosawa. Det store Sikhote-Alin og Lazoreservatet vart i 1935 oppretta for å bevare det unike dyrelivet i regionen. 

I 2001 vart Sikhote-Alin ein del av verdsarva til UNESCO. Verdsarvområdet dekkjer eit areal på . I dette areal ligg ei kjernesone som berre kan vitjast i lag med følgje.

Bakgrunnsstoff 
 Sikhote-Alin som verdsarvstad
 Sikhote-Alin på Natural Heritage Protection Fund

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sikhote-Alin» frå , den 4. september 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Russland
Primorskij kraj
Khabarovsk kraj
Verdsarv i Russland
Biosfærereservat i Russland
Sredinnyjfjella

Sredinnyjfjella (russisk Срединный хребет; Sredinnyj khrebet) er ei fjellkjede i Kamtsjatka i Russland ved . Ho strekkjer seg frå nord til sør langs midten av halvøya og består av vulkanar, hovudsakleg skjoldvulkanar og stratovulkanar. Den høgaste toppen i fjellkjeda er Itsjinskij, ein stratovulkan på 3621 meter over havet. Sredinnyjfjella er skild frå kystfjella i aust av Den sentrale kamtsjatkasenkinga.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sredinny Range» frå , den 4. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Kamtsjatka kraj
Stanovojfjella

Stanovojfjella (russisk Становой хребет - Stanovoj khrebet, kinesisk 外兴安岭) eller Ytre Kingjanfjella er ei fjellkjede søraust i Russland. Ho er om lag 725 km lang og går hovudsakleg frå elva Oljokma i vest til elva Majar i aust, nær Okhotskhavet, og er ein del av vasskiljet mellom Lena og Amur. Det høgaste punktet er Gory Skalisty på 2482 meter over havet.

Fjellkjeda har mange isbrear, som er hovudkjelda til Lena. 

Sjølv om ho stort sett ikkje er busett er ho historisk viktig som ein del av grensedefinisjonen mellom Russland og Kina i Nertsjinsk-traktaten (1689).

Jablonvyfjella kan rekanst som ei sørvestleg forlenging av Stavonoj.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Stanovoy Range» frå , den 4. september 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Stanovoj på Peakware

Fjellkjeder i Russland
Tannu-Ola-fjella

Tannu-Ola-fjella (tuvinsk Таңды-Уула; Tangdy-Uula) er ei fjellkjede sør i Sibir i republikken Tyva i Russland. Ho strekkjer seg frå aust til vest langs grensa til Mongolia. Den høgaste fjelltoppen er 2930 meter over havet.

Geografi 
Nordsida av fjellkjeda er ein del av nedslagsfeltet til Jenisej og vender mot dei vestlege Sajanfjella. I aust er fjella så vidt inn i nedslagsfeltet til Selenga i Mongolia.
Foten av fjellkjeda på sørsida går inn i Mongolia. Dei dannar den nordlege grensa for eit stor steppeområde, som strekkjer seg sørover til dei mongolske Altajfjella og inkluderer mellom anna saltsjøen Uvs Nuur. I vest ligg fjella nær dei nordlegaste Altajfjella i den russiske republikken Altaj.

Sjå òg
Tyvasenkinga
Uvs Nuur-bekkenet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tannu-Ola Mountains» frå ,  den 4. september 2008.  
 

Fjellkjeder i Russland
Tyva
Fjellkjeder i Mongolia
Verkhojanskfjella

Verkhojanskfjella (russisk Верхоянский хребет, Verkhojanskij khrebet) er ei fjellkjede aust i Sibir med ei lengd på om lag 1000 km gjennom republikken Sakha i Russland. Ho dannar ein stor boge mellom Lena og Aldanelva i vest og Janaelva i aust. Den høgaste fjelltoppen ligg i sør og er 2480 meter over havet. Det er kol, bly, sølv og sink i fjella. Fjellkjeda ligg like vest for grensa mellom den eurasiatiske plata og den nordamerikanske plata.

Den lågaste temperaturen som er målt i eit busett område er registrert i denne regionen, som har eit djup snødekke det meste av året. Under siste glasiale maksimum hadde fjellkjeda store isbrear som har gjeve fjella ein alpin karakter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Verkhoyansk Range» frå ,  den 4. september 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Bilete frå NASA 

Fjellkjeder i Russland
Sakha
Jablonovyjfjella

Jablonovyjfjella er ei fjellkjede i Sibir i Russland. Ho strekkjer seg om lag 1600 km nordaustover frå Mongolia og går like aust for Bajkalsjøen. I nordaust går ho over i Stanovojfjella. Fjellkjeda utgjer ein del av vasskiljet mellom Nordishavet og Stillehavet. Fjellkjeda er ikkje særleg høg, men lang og tynn. Den høgaste toppen er Sokhondo på 2500 meter over havet. 

Den isolerte fjellkjeda er tynt busett og dei fleste busetnadane ligg rundt gruver. Området er særleg rikt på tinn. Den transsibirske jarnvegen går parallelt til fjellkjeda før han går gjennom ein tunnel under fjella.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Yablonoi Mountains» frå , den 4. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Zjiguljoskifjella

Zjiguljoskifjella (russisk Жигулëвские горы; Zjiguljovskije gory - Жигулëвская возвышенность; Zjiguljovskaja vozvysjennost) er ei skogkledd fjellkjede i Russland på høgre sida av Volga ved Samarasvingen. Fjella har store førekomstar av olje som har vorte vunne ut sidan den andre verdskrigen. Dei høgaste fjelltoppane strekkjer 380 meter over havet.

Geografi og geologi 
Sørsida av fjellkjeda er relativt slak, medan nordsida stupar bratt ned til Volga. Fjellet består av eit platå med mange kløfter. I vest ligg Otvazjinskij-ravinen. 

Fleire stader i Zjiguli finn ein framskot av bergartar som er 250-350 millionar år gamle, frå perm og karbon. Sediment i desse systema består hovudsakleg av kalkstein og dolomitt.

Bakgrunnsstoff 
 Encyclopedia.com

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Zhiguli Mountains» frå , den 4. september 2008. 
 

Fjellkjeder i Russland
Samara oblast
Kitojfjella

Kitojfjella (russisk Китойские гольцы) er ei fjellkjede aust i Sajanfjella i Sibir i Russland.

Ho har ei lengd på 180 km og den høgaste fjelltoppen er på 3215 meter over havet. Elvane Kitoj og andre sideelvar til Angara renn gjennom fjellet.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kitoi range» frå , den 4. september 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Russland
Tunkafjella

Tunkafjella (russisk Тункинские гольцы) er ei fjellkjede aust i Sajanfjella i Sibir i Russland.

Ho har ei lengd på 180 km og den høgaste fjelltoppen er på 3156 meter over havet. Elvane Irkut og andre sideelvar til Angaraelva renn gjennom fjellet.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Tunka range» frå , den 4. september 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Russland
Adzjigardak

Adzjigardak er eit fjell sør i Uralfjella nær byen Asja ved grensa mellom Tsjeljabinsk oblast og Basjkiria i Russland. Det ligg eit skisenter på fjellet.

Bakgrunnsstoff 
 Skisport i Uralfjella

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Adzhigardak» frå , den 4. september 2008. 
 

Fjell i Russland
Tsjeljabinsk oblast
Johan Grøttumsbråten

Johan Grøttumsbråten () var ein norsk idrettsutøvar som konkurrerte i både langrenn og kombinert på 1920-talet.

Han vann to olympiske gullmedaljar under vinter-OL 1928 i St. Moritz, både 15 km langrenn og kombinert. Olympisk gull i kombinert vann han på ny under vinter-OL i Lake Placid, New York fire år seinare. Grøttumsbråten var norsk flaggberar under dette OL.

Grøttumsbråten vann kombinert i Holmenkollrenna fem gonger, i 1923, 1926, 1928, 1929 og 1931, han hadde dessutan fem sigrar i det kombinerte langrennet. Han har vunne 10 kongepokalar.

I 1924 blei han tildelt Holmenkollmedaljen saman med Harald Økern.

Bakgrunnsstoff 
Statistikk Langrenn hjå www.fis-ski.com 
Statistikk Kombinert hjå www.fis-ski.com 
Vinnarar av holmenkollmedaljen - pdf 
Vinnarar av av Holmenkollrennene sidan 1892 - pdf 

Norske langrennsløparar 
Norske kombinertløparar
Medlemmar av XU
Noregsmeistrar i kombinert
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Verdsmeistrar i langrenn
Verdsmeistrar i kombinert
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under vinter-OL 1924
Norske deltakarar under vinter-OL 1924
Kombinertløparar under vinter-OL 1924
Langrennsløparar under vinter-OL 1924
Skihopparar under vinter-OL 1924
Medaljevinnarar under vinter-OL 1928
Norske deltakarar under vinter-OL 1928
Kombinertløparar under vinter-OL 1928
Langrennsløparar under vinter-OL 1928
Skihopparar under vinter-OL 1928
Medaljevinnarar under vinter-OL 1932
Norske deltakarar under vinter-OL 1932
Kombinertløparar under vinter-OL 1932
Idrettsutøvarar frå Oslo