alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Roy Haynes

Roy Owen Haynes () er ein amerikansk jazztrommeslagar.

Haynes byrja si profesjonelle karriere i 1943 i Boston, der han spelte både med mindre grupper og storband. I 1947 byrja han å spele i New York med Lester Young. I tillegg spelte han med Bud Powell og Miles Davis, og i 1949 kom han med i Charlie Parker sitt band. Han heldt fram med Parker i fleire år, og vart kjend for sitt ekspressive og fortetta musikalske uttrykk. 

I 1953 byrja Haynes i Sarah Vaughan sitt band, samtidig som han jobba stadig meir frilans med ei rekkje ulike artistar. Han erstatta ofte Elvin Jones i John Coltrane sin kvartett, i tillegg til å jobbe mykje med Thelonious Monk og Eric Dolphy. Seinare spelte han med mellom andre Gary Burton, Chick Corea og Pat Metheny. Sidan 1960-talet har han også sjølv leia fleire ulike band, og han føretrekk no å spele med sine eigne band.

Kjelder 
 Intervju i Modern Drummer august 2005
 Roy Haynes på Drummerworld

Haynes, Roy
Folk frå Boston
Jo Jones

Jo Jones () — seinare kjend som Papa Jo Jones — var ein amerikansk trommeslagar og ein av dei viktigaste stilskaparane innan jazzen. Han var fødd Jonathan Jones i Chicago, og flytte til Alabama, der han lærte seg å spele både saksofon, piano og trommer. 

Jones arbeidde som trommeslagar og steppar på karnevalframsyningar fram til han starta i bandet til Walter Page, The Blue Devils, i slutten av 1920-åra. I 1933 vart han med i Count Basie sitt band. Jones, Basie, gitaristen Freddie Green og bassisten Walter Page utgjer ein av dei viktigaste rytmeseksjonane i jazzhistoria. Jones hadde ein kort pause frå bandet då han var i militæret, men bortsett frå dette spelte han med Basie fram til 1948.

Jones var ein av dei første trommeslagarane som utnytta moglegheitene i å nytte vispar i staden for trommestikker. Han var også kreativ i sin bruk av hi-haten, og lét denne drive musikken i større grad enn dei tidlegare trommeslagarane, som i større grad hadde nytta basstromma for å markere pulsen. På grunn av dette vert Jones rekna som den fremste trommeslagaren i Swing-æraen, og den som bygde bru mellom den klassiske og moderne trommestilen innan jazz. 

Han hadde stor påverknad på trommeslagarar som Buddy Rich, Kenny Clarke, Roy Haynes, Max Roach og Louie Bellson. Han var også med i fleire filmar, til dømes Jammin' the Blues frå 1944. I 1985 fekk han eit «American Jazz Masters fellowship» frå the National Endowment for the Arts.

Diskografi 
 The Drums (1973)
 The Main Man (1976)
 Our Man, Papa Jo! (1985)

Filmar 
 Jammin’ the Blues (1944)
 Born to Swing (1973)
 The Last of the Blue Devils (1979)

Bakgrunnsstoff 
 Drummer's World - biografi med bilde og videoar
 ArtistDirect - biografi

Jones, Jo
Folk frå Alabama
Folk frå Chicago
Philly Joe Jones

Joseph Rudolph Jones () var ein av dei fremste amerikanske beboptrommeslagarane.

Jones var fødd i Philadelphia, og fekk tilnamnet «Philly» for å skilje han frå Count Basie sin trommeslagar «Papa» Jo Jones. Philly Joe flytta til New York i 1947. Han starta i husbandet på Café Society, der han fekk sjansen til å spele med Charlie Parker, Dizzy Gillespie og Fats Navarro. Han jobba også regelmessig med mellom andre Ben Webster og Lionel Hampton, men vart først og fremst kjend som trommeslagaren i Miles Davis sin første kvintett i tida 1955-1958. I Davis sitt band utmerka Jones seg som ein trommeslagar med store tekniske ferdigheiter, ein hardtdrivande groove og eksplosive soli. 

Etter han var ferdig med Davis, gjekk Jones vidare til andre bandleiarar, og han spelte også inn fleire plater som bandleiar. I 1968 flytta han til London, der han underviste i musikk. Då han reiste attende til USA, heldt han fram med å spele, men han fekk på langt nær så stor merksemd som han hadde hatt i tida med Miles Davis.

Bakgrunnsstoff 
 Philly Joe Jones på Drummerworld

Jones, Philly Joe
Folk frå Philadelphia
Gene Krupa

Gene Krupa () var ein amerikansk trommeslagar.

Krupa byrja å spele trommer i ung alder, og deltok på si første plateinnspeling i Chicago i 1927. To år seinare flytta han til New York, og i 1935 byrja han i Benny Goodman sitt storband. Han vart her kjend for sitt spektakulære sceneshow.

Krupa gjorde stor suksess i bandet til Goodman, og han nådde stjernestatus med den karakteristiske låten «Sing, sing, sing» i 1938. Same året slutta han i bandet, og byrja for seg sjølv. Solokarrieren stogga brått då Krupa vart arrestert for misbruk av narkotika i 1943, men etter han vart frikjend gjekk han tilbake til Goodman, og seinare Tommy Dorsey, og i 1951 byrja han som bandleiar att. I løpet av 1950- og 1960-åra spelte han inn fleire plater, både som bandleiar og med andre artistar, og han reiste på mange turnear for Jazz at the Philharmonic før han trekte seg tilbake frå rampelyset.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi

Krupa, Gene
Folk frå Chicago
Mel Lewis

Mel Lewis () var ein amerikansk trommeslagar og bandleiar. Han var fødd i Buffalo, New York av russiske foreldre. Fødenamnet hans var Melvin Sokoloff.

Lewis starta å spele profesjonelt som tenåring, og han kom med I Stan Kenton sitt band i 1954. Seinare flytta han til Los Angeles i 1957, og attende til New York i 1963.
 
I New York starta han Thad Jones/Mel Lewis Big Band med Thad Jones. Gruppa starta med uformelle jamsessions med toppmusikarar frå New York, men etterkvart byrja dei å opptre for pubikum. I 1979 fekk dei ein Grammy for albumet Live in Munich. 

I 1978 flytta Jones til Danmark, og bandet endra namn til Mel Lewis Jazz Orchestra. Han heldt fram med å leie bandet, spele inn plater og opptredde på Village Vanguard kvar måndagskveld nesten like fram til han døydde.
 
Lewis sitt cymbalspel var unikt, og det skapte ein særeigen og lett gjenkjenneleg stil. Han vart nominert til Grammyprisen fjorten gonger, skreiv ei trommebok og underviste på William Patterson State College i New Jersey.

Bakgrunnsstoff 
 Mel Lewis at Drummerworld
 Mel Lewis at The Percussive Arts Society

Lewis, Mel
Folk frå New York
Grammy-vinnarar
Shelly Manne

Shelly Manne () var ein amerikansk jazztrommeslagar som stod sentralt i utviklinga av cool-jazzen. 

Manne var fødd i New York. Han var son av ein trommeslagar, og hadde sine første betalte spelejobbar på ruteskip mellom USA og Europa i slutten av 1930-åra. Frå 1940 av fekk han sjansen til å arbeide for høgre profilerte opptredenar med meir kjende swingartistar. Den første av desse var Joe Marsala, og eit par år seinare spelte han med Coleman Hawkins. Mellom 1946 og 1951 var han ein fast del av Stan Kenton sitt band, i tillegg til å ta enkelte jobbar med Charlie Ventura, Woody Herman, Jazz at the Philharmonic og sin eigen kvintett.

Mot slutten av perioden med Kenton, busette Manne seg i Los Angeles. Han vart her ein av dei mest etterspurde trommeslagarane på vestkysten, og han gjorde alt frå innspelingar med Shorty Rogers til å hjelpe Frank Sinatra med trommespelinga i filmen The Man With The Golden Arm frå 1955. Han spelte med ei mengd ulike jazzmusikarar, og vart særleg knytt til utvilkinga av «vestkystjazzen», den rolege cool jazzen som utvikla seg på vestkysten i 1950-åra. Av artistar som Manne spelte med, og som lausleg kan knytast til sjangeren, er André Previn, Jimmy Giuffre og Chet Baker. I tillegg spelte han likevel vel så mykje med artistar utanfor denne undersjangeren, inkludert fleire album med Ornette Coleman og Sonny Rollins.

I siste halvdelen av 1950-åra jobba Manne både med filmmusikk og TV, samtidig som han leia sitt eige band, Shelly Manne and his Men. I 1960 opna han ein klubb i Los Angeles, «Shelly’s Manne Hole», som var i drift fram til 1974.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi 

USA-amerikanske jazztrommeslagarar
Musikarar frå New York City
Airto Moreira

Airto Moreira () er ein brasiliansk perkusjonist som var sentral i danninga av fusionjazzen i 1970-åra. 

Airto vart fødd i ein landsby i Brasil. Her han viste musikalsk talent frå ung alder, og som sekstenåring flytta han til Sao Paulo, der han opptredde på nattklubbar og TV-sendingar som vokalist, perkusjonist og trommeslagar. I 1967 reiste han til New York med kona si, vokalisten Flora Purim. I USA kom han raskt i kontakt med kjende musikarar som Canonball Adderley og Joe Zawinul. I 1970 var han med på innspelinga av Miles Davis sitt Bitches Brew-album, og han vart fast medlem i Davis sitt band i to år. Etterpå vart Airto med i den første utgåva av bandet Weather Report saman med Zawinul, Wayne Shorter, Miroslav Vitous og Alphonse Mouzon. Han spelte inn ei plate med bandet før han byrja i Chick Corea sitt band Return to Forever saman med Purim. Både Weather Report og Return to Forever vart vidgjetne band, noko som stadfestar Airto si sentrale rolle i utviklinga av fusionsjangeren.

Saman med Purim starta Airto i 1974 bandet Fingers. Dette var hans første forsøk som bandleiar for eit band i USA. Sidan den gongen har hovudvekta av Airto sitt arbeid vorte gjort saman med Purim. I tillegg har han også vore medlem av Mickey Hart sitt perkusjonsensemble Planet Drum.

Bakgrunnsstoff 
 

Jazztrommeslagarar
Brasilianske musikarar
Weather Report-medlemmar
Paul Motian

Stephen Paul Motian () var ein amerikansk jazztrommeslagar som blir rekna som ein av dei viktigaste jazztrommisane i verda.

Motian, som var av armensk avstamming, vart fødd i Philadelphia og voks opp i Providence, Rhode Island. Han flytta til New York i 1954. Etterkvart vart han kjend for dei ulike pianotrioane han arbeidde med. Frå 1959 til 1964 spelte han i Bill Evans sin trio i lag med bassisten Scott LaFaro. Dei utvikla ein spelestil som la relativt meir vekt på samspelet musikarane mellom enn på bassen og trommene sine roller som «time keepers». Etter innspelinga til blant anna Sunday at the Village Vanguard, slutta Motian hos Bill Evans fordi han tykte han var blitt for kommersiell. Seinare spelte Motian i Paul Bley (1963-4) og Keith Jarrett (1967-1976) sine trioar.

I 1970-åra byrja Motian å komponere eige materiale og gje ut plater på plateselskapet ECM. Etter denne tida arbeidde han med mellom andre Charlie Haden, Bill Frisell, og Joe Lovano. I byrjinga av 1990-åra starta han Electric Bebop Band med ein besetning beståande av to saksofonistar og to gitaristar. I tillegg var Motian mykje etterspurd som studiomusikar, og han deltok på ei rekkje plateinnspelingar med mange ulike jazzartistar.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Ben Ratliff i The New York Times 22. juni 2003 
 Liten biografi på EJN 

Motian, Paul
Folk frå Rhode Island
Buddy Rich

Bernard «Buddy» Rich () var ein amerikansk jazztrommeslagar og bandleiar som var kjend for sin eineståande teknikk og sine imponerande trommesoloar.

Rich var fødd i Brooklyn av jødiske foreldre. Han opptredde med stepping og trommesoloar i vaudevilleshow frå han var 18 månader gamal, under namnet «Traps, the Boy Wonder», og var bandleiar allereie som elleveåring. Seinare sa han at han aldri hadde hatt opplæring på instrumentet, at han sjeldan øvde, og at han ikkje kunne lese notar.

I 1937 byrja han å spele jazz med Joe Marsala. Fram til 1946 spelte han i ei rekkje ulike storband, mellom andre Artie Shaw, Tommy Dorsey og Benny Carter sine band. Han spelte også i mindre band med musikarar som Nat King Cole og Lester Young. I tillegg opptredde han også i fleire filmar i løpet av 1940-åra. I 1946 vart han med i Jazz at the Philharmonic, der han gjerne hadde trommeduellar med Gene Krupa eller Louie Bellson. Han heldt også fram med å spele i både storband, samtidig som han starta sin eigen kvintett i 1950-åra.

I 1966 samla han eit storband med seg sjølv som bandleiar. Dette bandet spelte fram til 1987, og hadde eit materiale som bestod av standard swingjazz og oppjazza versjonar av pop-låtar.

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside for Buddy Rich 
 Side på Drummerworld med videoklipp

Rich, Buddy
Musikarar frå New York City
Skrei

Skrei (norrønt skreið, avleidd av skrida) er ein type torsk som vandrar mellom norskekysten og dei sentrale områda i Barentshavet. Han er målet for det årlege skreifisket.

Skrei og kysttorsk høyrer til same art, Gadus morhua, men utgjer ulike setnader og har ulike eigenskapar og levesett. Skrei har lysare skinnfarge og spissare form enn kysttorsken. Skreien blir gjerne større, meir muskuløs og fisken har finare kjøt.

Dei to torsketypane har noko ulikt arvemateriale der tre av 23 kromosom er svært ulike.
Sjølv om artane kan ha same gyteområde, parar dei seg svært sjeldan med kvarandre. Kysttorsk og skrei har òg ulike otolittar (øyresteinar) som både har ulik form mellom dei to typane og får ulike mønster gjennom dei ulike levevisa deira.

På 1990-talet vart det endeleg slege fast at skrei og kysttorsk er genetisk ulike populasjonar, etter studium av DNA-markørar leidd av professor Svein Erik Fevolden ved Norges fiskerihøgskole. Vi kan dimed slå fast at torsk og skrei ikkje blandar seg, men utgjer heilt åtskilte setnader. Det hadde lenge vore rekna med ein slik skilnad, og fysiologiske skilnader og blodprøver hadde gjeve indikasjonar om dette. Heilt sikker kunne ein likevel ikkje vere før nye DNA-teknikkar kunne takast i bruk.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Kysttorsk og skrei - hvorfor må vi skille mellom disse bestandene? 
 Skreinytt: "Ingen" forskjell på kysttorsk og skrei, NRK.no

Matfisk
Barentshavet
Norskekysten
Torsk
Konservering

Konservering vil seie å forlenge tida eit produkt, særleg mat, held seg. 
For konservering av dyrefôr, sjå: Ensilering.
Døme på konserveringsmåtar for mat er salting, sylting, røyking, luting, graving, tørking, og nyare metodar som vakuumpakking og hermetisering. 

Ein nesten ekstrem metode blir brukt på Nordvestlandet og i Nord-Noreg på sei. Gammelsalta sei eller raudsei. Småsei blir lagt i tynner med salt og blir liggande i 3 til 5 år.

Matlagring
Røyking av mat

Røyking av mat vil seia å behandla matvarer med røyk for å få dei til å halda seg og gje dei ein viss smak. Det finst to former for slik røyking, kaldrøyking og varmrøyking.

Metoden er kjent sidan steinalderen. Han går ut på å henga matvarene i kraftig trerøyk i lang eller kort tid. Ofte er dei behandla med salt på førehand. Kjøt, fisk og ost er vanlege varer å røyka.

Sjå og 
 Sylting
 Salting
 Tørking
 Hermetisering

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Røyking (mat)» frå , den 2. august 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Matprotalen.no om røyking av kjøtt og fisk 

Konservering
Matlaging
Sjømat
Mattradisjonar
Kaliumsulfat

Kaliumsulfat (K2SO4) er eit vassløyseleg, kvitt salt som inneheld to positive kaliumion (K+) og eit negativt lada sulfation (SO42-).

Saltet vert brukt i gjødsel.

Bakgrunnsstoff 

Sulfat
Sambindingar med kalium og oksygen
Uorganisk gjødsel
Skeiv teori

Skeiv teori (òg kalla queerteori) er ein teori om seksualitet og kjønn innanfor feltet skeiv forsking. Teorien har som hypotese at seksuell orientering og kjønnsidentitet er delvis eller heilt sosialt konstruert, og at individ derfor ikkje kan omtalast med breie definisjonar som «homofil», «heterofil», «mann» eller «kvinne». 

Skeiv teori motsett seg heteronormativitet; at menneske blir sett i seksuelle kategoriar, og at særleg sosiale konstruksjonar og gruppeidentitetar blir tufta på eit skarpt skilje mellom «oss» og «dei».

Kjelde 
 Skeiv teori  på bokmålswikipediaen

Seksualitet
Sosiologi
Alkoholhaldig drykk

Alkoholhaldig drykkar eller alkoholhaldige drikkar er drikkevarer som inneheld (meir enn eit par promille av) alkoholen etanol. Til dagleg blir dei gjerne berre kalla «alkohol». Alkoholen i drykken er fremstilt ved gjæring eller destillering. Nokre vanlege typar alkoholhaldig drykke er øl, vin og brennevin.

Ein har laga alkoholhaldig drikke gjennom store delar av historia, og drikkane utgjer ein viktig del av mange kulturar. Samtidig kan drikkane føra til misbruk og avhengnad, og gjennom dette ei rekkje samfunnsproblem.

I store nok mengder vil alkoholhaldig drykk gjera den som drikk han, berusa. Dette kan føra til uheldig oppførsel, helseskader og samfunnsproblem. Alkoholdrikking i mengder som blir sett på som eit problem av samfunnet blir kalla alkoholmisbruk, medan fysisk avhengnad av alkohol blir kalla alkoholisme. På grunn av dette har bruk av alkoholhaldig drykk ofte vore omstridt, og drykken er ofte lovregulert eller forboden i ulike samfunn eller grupper.

Norske drikkevanar 

I Noreg vart det omsett alkoholhaldig drykk med til saman 4,9 millionar liter rein alkohol i første kvartal i 2006. I løpet av same periode drakk kvar innbyggjar over 15 år i snitt 1,32 liter rein alkohol, ei auke på 0,8 prosent i høve til fjoråret. Desse tala inkluderer ikkje heimeprodusert alkohol, turistimport eller smuglarvarer.

Bakgrunnsstoff 
 Fakta om alkohol  ved Helsedirektoratet

 Alkoholhaldig drykk
Alkoholdrikking

de:Getränk#Alkoholische Getränke
Aston Villa

Aston Villa Football Club er ein engelsk fotballklubb som spelar i FA Premier League. Klubben vart stifta i 1874, og var ein av dei 12 klubbane som starta The Football League i 1888. «The Villans», som er kallenamnet til Aston Villa, spelar heimekampane sine på Villa Park i Birmingham. Birmingham, som er den nest største byen i England, ligg i den engelske regionen Vest-Midlands, omtrent 20 mil nordvest for London.

Merittar 

 Vinnar av 2. divisjon: 1937/38 og 1959/60.
 Vinnar av 3. divisjon: 1971/72. 
 Finalist i FA-Cupen: 1892, 1924 og 2000.
 Finalist i ligacupen: 1963 og 1971.

Kjende spelarar 
 Dion Dublin 
 Andy Gray
 Paul Merson
 David Platt
 Steve Staunton 
 Dwight Yorke
 Trevor Ford
 Charlie Aitken
 Brian Little
 Peter Withe
 Paul McGrath
 Dean Saunders
 Juan Pablo Angel
 John Carew

Nordmenn i Aston Villa 
Eirik Bakke, Øyvind Leonhardsen og Ronny Johnsen har spela for klubben.
John Carew kom til klubben frå Lyon vinteren 2007 i ein overgang der Milan Baros gjekk andre vegen.

Aston Villa sine managerar

Spelarstall 
Oppdatert 4. desember 2021

Utlånte spelarar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle heimesida til klubben
 Aston Villa News, Stats, Fixtures and Results Yahoo Sports

Engelske fotballag
Birmingham
Skipingar i 1874
Arsenal FC

Arsenal Football Club er ein engelsk fotballklubb som spelar i Premier League. Klubben vart stifta i 1886, og vart vald inn i The Football League i 1893. «The Gunners», som er kallenamnet til Arsenal, spela heimekampane sine på Highbury før, no heter stadionen Emirates Stadion. Highbury er ein stad i bydelen Islington som ligg i det nordlege London.

Historie 
Arsenal vart grunnlagt av arbeidarar ved Woolwich Arsenal i Woolwich i søraust-London, og tok namnet etter arbeidsstaden sin. I 1913 flytta klubben tvers over byen til Arsenal stadion i Highbury i det nordlege London.

Fram til 2006 var Highbury heimebane, etter det bytta laget til nybygde The Emirates Stadium. Stadionet har 60432 plassar. 

Arsenal har vore i den øvste engelske divisjonen lenger enn nokon annan klubb, heilt sidan 1919.

Meritt 

 Finalist i Meisterligaen: 2005/2006.
 Finalist i FA-Cupen: 1927, 1932, 1952, 1972, 1978, 1980 og 2001.
 Finalist i ligacupen: 1968, 1969 og 1988.
 Finalist i Europacupen for cupvinnarar: 1979/80 og 1994/95.
 Finalist i UEFA Cupen: 1999/00.

Arsenal sine managerar

Spelarstall 
Endra 17. oktober 2021

Nordmenn i Arsenal 
  Pål Lydersen
  Håvard Nordtveit
  Sean McDermott
  Martin Ødegaard

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle heimesida til klubben
 Arsenal Norge Online
 Gunners.no Offisiell norsk supporterklubb for Arsenal

Engelske fotballag
Fotballklubbar i London
Skipingar i 1886
Blackburn Rovers

Blackburn Rovers Football Club er ein engelsk fotballklubb som spelar i Football League Championship (2. nivå). Klubben vart stifta i 1875, og var ein av dei 12 klubbane som starta The Football League i 1888. «Rovers», som er kallenamnet til Blackburn, spelar heimekampane sine på Ewood Park i Blackburn. Byen Blackburn ligg i den engelske regionen Nordvest-England, omtrent fire mil nord for Manchester.

Historie 
Rundt hundreårsskiftet var Blackburn blant dei største i England.

Etter 1930 gjekk det lenger tid mellom dei store triumfane, heilt til pengesterke Jack Walker dukka opp på byrjinga av 1990-talet. Han hadde opparbeidd seg ei formue i stålindustrien, og brukte på sine eldre dagar denne til å støtte klubben han elska. Dette gjorde at Blackburn i 1992 rykte opp i øvste divisjon, etter at Liverpool-legenda Kenny Dalglish hadde overteke manageransvaret, og med hjelp av ein målfarleg Alan Shearer vann klubben sitt tredje ligagull i 1995.

Men berre fire år seinare rykte dei ned, etter mange feilslåtte spelarkjøp. To sesongar vart spelte i fyrste divisjon, før klubben i 2001 rykte opp att, denne gongen med Graeme Souness ved roret. Året etter vann klubben ligacupen, etter å ha slege Tottenham 2-1 i finalen på Millennium Stadium i Cardiff.

Den beste sesongen til klubben etter opprykket har førebels vore 2002/2003-sesongen, då det vart 6. plass og kvalifikasjon til UEFA-cupen.

I dag er det den tidlegare Manchester United-helten Mark Hughes som er manager i Blackburn. Han trekte seg som landslagssjef for Wales for å kunne ta jobben. Hughes spela i klubben frå 2000 til 2002, og fekk med seg opprykk og ligacupsiger.

Meritt 

 Vinnar av 2. divisjon: 1938/39.
 Vinnar av 3. divisjon: 1974/75.
 Finalist i FA-cupen: 1882 og 1960.

Nordmenn i Blackburn Rovers 
Blackburn har hatt fleire kjende nordmenn i stallen. I tillegg til Henning Berg og Morten Gamst Pedersen, har Lars Bohinen, Tore Pedersen, Egil Østenstad, Stig Inge Bjørnebye, Martin Andresen og Joshua King alle spela for Blackburn.

Blackburn sine managerar

Spelarstall 2010/2011

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle heimesida til klubben 
 brscn.com Blackburn sin norske supporterklubb

Engelske fotballag
Blackburn
Skipingar i 1875
Bolton Wanderers

Bolton Wanderers Football Club er ein engelsk fotballklubb som spelar i FA Premier League. Klubben vart stifta i 1874, og var ein av dei 12 klubbane som starta The Football League i 1888. «The Trotters», som er kallenamnet til Bolton Wanderers, spelar heimekampane sine på Reebok Stadium i Bolton. Byen Bolton ligg i den engelske regionen Nordvest-England, dryge to mil nordvest for Manchester.

Meritt 

 Beste ligaresultat: 3. plass i 1891/92, 1920/21 og 1924/25.
 Vinnar av 1. divisjon: 1996/97.
 Vinnar av 2. divisjon: 1908/09, 1977/78.
 Vinnar av 3. divisjon: 1972/73.
 Finalist i FA-cupen: 1894, 1904 og 1953.
 Finalist i Ligacupen: 1995 og 2004.
 Finalist i Football League Trophy: 1986.

Kjende spelarar 
 Youri Djorkaeff
 Alec Finney
 Roy Greaves
 Eidur Gudjohnsen
 Fernando Hierro
 Eddie Hopkinson
 Nat Lofthouse
 John McGinlay
 Peter Reid

Klubbrekordar 
 Største ligasiger: 8-0 mot Barnsley, 6. oktober 1934. 
 Største cupsiger: 13-0 mot Sheffield United, 1. februar 1890. 
 Største tap: 1-9 mot Preston North End, 10. desember 1887.
 Flest ligapoeng i ein sesong: 98 poeng, 1. divisjon i 1996/97.
 Flest ligamål i ein sesong (heile laget): 100 mål, 1. divisjon i 1996/97. 
 Flest ligamål i ein sesong (spelar): 38 mål, Joe Smith i 1920/21.
 Flest ligamål for klubben: Nat Lofthouse, 255 mål frå 1946-1961.
 Flest ligakampar for klubben: Eddie Hopkinson, 519 ligakamper frå 1956-1970.
 Yngste ligaspelar: Ray Parry, 15 år og 267 dager, 13. oktober 1951.
 Tilskodarrekord: 69 912 mot Manchester City, 18. februar 1933.

Bolton sine managerar

Spelarstall

Bakgrunnsstoff 
 Bolton Wanderers si offisielle heimeside
 WanderersWays - uoffisiell side
 Worldwidewanderers - uoffisiell side
 Bolton Wanderers Mad - uoffisiell side
 The Wanderer - Uoffissiel fanside 
 4thegame.com si Bolton Wanderers side

Engelske fotballag
Bolton
Skipingar i 1874