alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Lajat

Al-Lajat (arabisk اللجاة) er ein region sør i Syria og aust for Jordanelva, på eit steinplatå som er kring 50 km lang og 30 km breitt, 10 meter over høgsletta Bashan. Regionen har hatt mange forskjellige namn. Historisk vart han kalla Argob (hebraisk ארגוב Argov / arabisk أرجوب), og i Bibelen vert han kalla Trakonitis. I tillegg vert namnet i dag skrive på forskjellige måtar, som Lajat, Lejat, Lajah og El-Leja.

Historie 

Området er særs kupert  og seksti byar med bymurar låg i regionen, som vart styrt av Og. I Nytestamentet vert det kalla Trakonitis («det kuperte området») (Lukas 3:1). Desse byane vart erobra av isralittane (5 Mos 3:4; 1 Kong 4:13). Lajat i Bashan var ein av kommissariatdistrikta til Salomon(1 Kong 4:13).

Regionen var ein gong ein del av tetrarkiet til Herodes Filippo. I Nytestamentet finst namnet berre i setninga «Pontius Pilatus var landshovding i Judea, Herodes var landsfyrste i Galilea, Filip, bror hans, i Iturea og Trakonitis» (Luk 3:1).

El-Leja fekk status som biosfærereservat av UNESCO i 2009.

Geografi 
Trakonitis er eit landområde med ein trakon, «ei kupert, berglendt trakt.» Det finst to vulkandistrikt sør og aust for Damaskus som grekarane gav dette namnet til. Det som ligg nordvest for Bashanfjellet (Jebel ed-Druze) vert i dag kalla el-Leja', «asylet». Det ligg midt eit frodig og beitemarkområde og, sjølv om det aldri har hatt mange innbyggjarar, har det truleg alltid vore busett. 

Det andre ligg nordaust for fjellet og vert på arabisk kalla es-Safa. Denne regionen er mykje større og er eit aude ugjestmildt ørkenområde. Området var godt kjent i antikken, men det var ingenting her som fekk folk til å busetje seg her og spelte derfor ingen del i historia.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lajat» frå ,  den 24. mars 2014. 
  oppgav desse kjeldene:
 Porter, J. L. The Giant Cities of Bashan and Syria's Holy Places, New York: T. Nelson, 1867.   
 Ewing, W. «Definition for ARGOB (2)" , International Standard Bibelen Encyclopedia, 1915.
 TRACHONITIS

Stader i Bibelen
Syrisk geografi
Biosfærereservat i Syria
Belusmassivet

Belusmassivet er eit høgland vest på Aleppoplatået nordvest i Syria. Massivet er kjend for dødebyane i Syria.

Massivet omfattar tre grupper høgland. Det første er den nordlege gruppa Simeonfjellet og Kurdarfjellet. Den andre, midtre gruppa er Harimfjella. Den tredje, sørlege gruppa er Zawiya.

Sjå òg
Aleppoplatået

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Limestone Massif» frå ,  den 24. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Darke, Diana (2006) Syria s.132

Aleppo
Aleppo guvernement
Idlib guvernement
Fjell i Syria
Syrisk geografi
Wilhelm Wetlesen

Wilhelm Lauritz Wetlesen () var ein norsk målar og teiknar frå Sandefjord.

Liv og gjerning

Wetlesen voks opp i Sandefjord, der faren var manufaktur-kjøpmann. Sjølv studerte han på byrjinga av 1890-talet ved Kristian Zahrtmann sin målarskule i København, seinare var han ei kort tid ved målarskulen til Erik Werenskiold og Eilif Peterssen i Kristiania. I desse tidlege år stod har måleri som Moder hekler frå 1890, Søsken (1892) og Sandar kirke frå 1895.

Mellom 1895 og 1900 budde Wetlesen i lengre periodar i Italia. Hovudverket frå Italia-perioden er måleriet Utenfor paradismuren frå 1898, eit bilete som viser tre oppstilte, nakne figurar; ein engel med venger og Adam og Eva med bladkransar om hoftene. Verket er inspirert av både realismen og ungrenessansen i ein såkalla dansk-florentinsk stil. 

Wetlesen bidrog med teikningar til den illustrerte folke- og praktutgåva av Heimskringla som kom ut på norsk i 1899. Illustrasjonene til det prestisjetunge verket vart opphavleg fordelt mellom målarane Christian Krohg, Gerhard Munthe, Eilif Peterssen og Erik Werenskiold, seinare kom også Halfdan Egedius til. Då Egedius døydde i februar 1899, overtok Wetlesen. Han laga i alt 43 teikningar til boka, forma i Werenskiolds «norrøne» stil, illustrasjonar som har mindre særpreg enn dei som kom frå dei andre bidragsytarane.

I lag med Hans Ødegaard i Kunsthistorisk forening tok Wetlesen initiativet til å danne Kunstnerforbundet i 1910, eit galleri i Oslo som sidan den tid har arrangert kunstutstillingar og formidla sal. Wetlesen var elles fyrste direktøren for Kunstnerforbundet. På jubileumsutstillinga på Frogner i Oslo i 1914 stilte Wetlesen ut mange arbeid. Dei lyse, stemningsfulle måleria av norske landskap som han måla då og seinare vitnar om påverknad frå både naturalismen i Norden og impresjonismen i Frankrike. 

Wetlesen døydde i hovudstaden, 53 år gammal. Han er representert i Nasjonalgalleriet i Oslo.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wilhelm Wetlesen» frå ,  den 24. mars 2014.

Bakgrunnsstoff

Norske illustratørar
Norske målarar
Folk frå Sandefjord
Shebaa-gardane

Shebaa-gardane (arabisk مزارع شبعا, Mazāri‘ Šib‘ā; hebraisk חוות שבעא, Havot Sheba‘a eller הר דוב, Har Dov) er eit lite, omstridd landområde på grensa mellom Libanon og Syria og dei israelskokkuperte Golanhøgdene. Området er kring 11 km langt og 2,5 km breitt. 

Striden om kven som eig Shebaa-gardane kom delvis frå det mislukka styret til det franske mandatet, og seinare det libanesiske og syriske styret, som ikkje klarte å trekkje grensa mellom Libanon og Syria. Dokument frå 1920- og 1930-åra indikerer at innbyggjarane då betalte skatt til den libanesiske staten. Frå tidleg i 1950-åra til Israel okkuperte Golanhøgdene i seksdagarskrigen var det i røynda Syria som regjerte over området.

I 1981 vart Shebaa-gardane annektert av Israel som ein del av Golanhøgdene, noko det internasjonale samfunnet ikkje har godtatt. Regionen har opplevd mykje vald etter at Israel trekte seg ut av Libanon i mai 2000. Hizbollah hevda at tilbaketrekkinga ikkje var fullført fordi Shebaa var på libanesisk - ikkje syrisk - territorium. Etter å ha studert 81 forskjellige kart, konkluderte Dei sameinte nasjonane med at det ikkje var noko bevis for at det fråflytta jordbrukslandet var libanesisk. Libanon har likevel ikkje gjeve opp kravet om territoriet. I august 2008 sa presidenten i Libanon, Michel Suleiman: «Nedteljinga for å frigjere resten av landet vårt har starta. Og i dag stadfestar eg at me vil nytte alle tilgjengelege og lovlege metodar til å oppnå dette målet».

Sjå òg
Den syriske okkupasjonen av Libanon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shebaa farms» frå ,  den 24. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Den israelsk-libanesiske konflikten
Libanesisk geografi
Syrisk geografi
Golanhøgdene
Den fruktbare halvmånen
Omstridde område i Israel
Omstridde område i Libanon
Omstridde område i Syria
Sør-Syria

Sør-Syria (سوريا الجنوبية, Suriyya al-Janubiyya) er den sørlege delen av regionen Syria, òg kjend som Levanten.

Historisk sett kan Sør-Syria på arabisk omfatte støtte for Stor-Syria-nasjonalismen i samband med kongedømet som vart lovt hashemittdynastiet til Hejaz av britane under fyrste verdskrigen. etter krigen prøvde hashemittprinsen Faisal å opprette ei storsyrisk eller pan-Mashriq-stat - eit samla kongedøme som ville ha omfatta Syria, Libanon, Israel, Jordan, Palestina, Kuwait og Irak, men vart hindra av lovnader britane hadde gjeve andre grupper (sjå Sykes–Picot-avtalen), som førte til at Frankrike oppretta mandatet for Syria og Libanon i 1920. Gjennom den osmanske periode, før fyrste verdskrigen, vart Levanten administrert og lokalt rekna som ei eining. 

Bruken av Sør-Syria var vanleg tidleg på 1900-talet og vert framleis stundom nytta i politikk, litteratur og lokalhistorie.

I følgje referat frå det niande møtet til Folkeforbundet sitt permanente mandatråd vart «Sør-Syria» foreslått som namnet på mandatmakta Palestina på arabisk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «South Syria» frå ,  den 24. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Brief history of Sør-Syria

Syrisk geografi
Israelsk historie
Palestinsk historie
Syrisk Kurdistan

Syrisk Kurdistan eller Vest-Kurdistan (kurdisk Rojavayê Kurdistan), òg stundom berre kalla Rojava som tyder vesten på kurdisk, er ein de facto autonom region nord og nordaust i Syria. Syrisk Kurdistan er ein del av eit større geografisk område av Kurdistan, som omfattar delar av austlege Tyrkia (Tyrkisk Kurdistan), nordlege Irak (Irakisk Kurdistan), nordvestlege Iran (Iransk Kurdistan) og områda nord i Syria (Syrisk Kurdistan) busett hovudsakleg av kurdarar.
Kurdistan dekkjer omtrentleg dei nordvestlege Zagros og austlege Taurusfjella. Sidan 2012 har mykje av Syrisk Kurdistan vore kontrollert av kurdiske militsar som ein del av den syriske borgarkrigen og i november 2013 erklærte representantar frå kurdiske, arabiske, assyrisk kristne og andre mindre minoritetar ei de facto regjering i regionen.

Den syriske borgarkrigen
Under den syriske borgarkrigen vart Folkevernseiningane (YPG) vart skapt under administrasjonen til Den øvste kurdiske komiteen for å kontrollere kurdisk busette område i Syria. Den 19. juli 2012 erobra YPG byen Kobanê (Ayn al-Arab), og dagen etter Amûdê og Efrîn. Dei to kurdiske hovudgruppene, Kurdisk nasjonalt råd (KNR) og Det demokratiske unionpartiet (PYD), danna sidan eit felles leiarskap for å styre dei erobra byane. 24. juli hadde dei syrisk-kurdiske byane Dêrika Hemko (Al-Malikiyah), Serê Kaniyê (Ra's al-'Ayn), Dirbêsî (Al-Darbasiyah) og Girkê Legê (Al-Ma'bada) òg kome under YPG sin kontroll. Dei einaste store kurdiske byane som er under den syriske staten sin kontroll i dag er Hasakah og Qamishli.

Geografi

Kjende kurdiske busetnader i Syrisk Kurdistan

Arabiske busetnader i i Syrisk Kurdistan
Cerablus (Jarabulus)
Girê Spî (Tell Abyad)

Assyrisk/syriske busetnader i Syrisk Kurdistan
Qamishli (ܒܝܬ ܙܐܠܝ̈ܢ Beṯ Zālin)
Al-Qahtaniyah (ܩܒܪ̈ܐ ܚܘܪ̈ܐ Qabre Ḥewore)
Al-Hasakah (ܚܣܟܗ)
Al-Malikiyah (ܕܪܝܟ)
Khanik (ܚܢܝܟ)
Tell Chamiram
Tel Nasri
Tel Tamer (ܬܠ ܬܡܪ)
Qesrok (ܩܨܪܟ Qasrok)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Syrian Kurdistan» frå ,  den 24. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Syrisk geografi
Syrisk politikk
Den fruktbare halvmånen
kurdarar i Syria
Autonome regionar
Kurdistan
Siouxfolk

Siouxfolk er ei større gruppe nordamerikanske urfolk. Dei tala opphavleg ulike språk kalla siouxspråk, men talar no gjerne engelsk eller fransk. Siouxfolk er knytte til dei store slettene (Great Plains) i USA og Canada, no omfatta av Nord- og Sør-Dakota, Nebraska, Minnesota, Montana, Manitoba og sørlege Saskatchewan.
Siouxar kan delast inn i tre hovudgrupper ut frå språklege og kulturelle likskapar:  Santee, yankton-yanktonai og lakota.

Fleire stammar med tette band og gjensidig forståelege språk danna Den store siouxnasjonen (The Great Sioux Nation), kalla Oceti Sakowin, 'dei sju rådsbåla' av dei sjølv. Namnet «sioux» er avleidd av fransk nadousioux som igjen kom frå ojibwa na dou esse, 'fiendar' eller 'ormeaktige'. Ojibwafolk og siouxar låg ikkje uventa i strid.

Siouxfolk er på mange måtar «typiske indianarar» frå utanforståande framstillingar, som Hollywood-filmar, teikneseriar og liknande, i form av ridande krigarar med fjørpryd busette i tipiar. Siouxar deltok i det kjende Slaget ved Little Bighorn og døydde i Wounded Knee-massakren i 1890. Kjende siouxar frå koloniseringstida var Sitting Bull, Crazy Horse og Red Cloud.

Kjelder

Guy Gibbon, «Sioux», Encyclopedia of the Great Plains
Judith M. Wilson, «The Sioux Tipi», Guinness Cultural Studies Publishing

Denne artikkelen bygger på «Sioux» frå ,  den 25. mars 2014.

Bakgrunnsstoff

 «Sioux», Encyclopedia of the Great Plains
 "Sioux," Countries and Their Cultures
 Myths And Legends Of The Sioux

 
Urfolk i USA
Urfolk i Canada
Nord-Dakota
Sør-Dakota
Nebraska
Minnesota
Montana
Manitoba
Saskatchewan
Den indiske frigjeringsrørsla

Den indiske frigjeringsrørsla omfattar ulike grupper, leiarar og ideologiar knytt til lausrivinga av Britisk India frå Det britiske imperiet. Rørsla byrja som eit forsøk på å oppnå meir sjølvstyre for indarar, men utvikla seg til å gjera krav på sjølvstende, og enda med delinga av kolonien og opprettinga av Pakistan og India i midten av august 1947. Ulike verkemiddel, frå valdeleg opprør til ikkje-valdelege strategiar som boikottar og sivil ulydnad, blei tekne i brukt under kampen. Rørsla hadde også mykje å seia for gjenreisinga av indisk kultur etter anglifiseringa av delar av det indiske samfunnet.

Den best kjende personen frå frigjeringsrørsla er truleg Mahatma Gandhi, som utvikla livshaldninga si satyagraha som framtredande leiar av fridomsrørsla. Andre kjende namn er Jinnah og  Nehru, dei to første leiarane av Pakistan og India.

Viktige hendingar knytt til sjølvstendekampen
Det indiske opprøret i 1857 («Sepoyopprøret»)
Skipinga av Den indiske nasjonalkongressen (seinare Kongresspartiet) i 1885
Skipinga av Muslim League i 1906 
Skipinga av All India Home Rule League i 1916
Amritsarmassakren i 1919
Saltmarsjen (Salt-satyagraha) i 1930
Quit India-kampanjen som byrja i 1942
Delinga av Britisk India i 1947

Viktige personar i sjølvstenderørsla 
 Sir Pherozeshah Mehta (1845-1915)
 Lokmanya Tilak (1857-1920)
 Gopal Krishna Gokhale (1866-1915)
 Motilal Nehru (1861-1931)
 Sri Aurobindo (1872-1950)
 Sarojini Naidu (1879-1949)
 Mahatma Gandhi (1869-1948)
 Jawaharlal Nehru (1889-1964)
 Mohammed Ali Jinnah (1876-1948)
 Sardar Vallabhbhai Patel (1875-1950)
 Subhas Chandra Bose (1897-1946) protysk

Bakgrunnsstoff 

 Timeline of Indian Independence Movement (engelsk) ved kamat.org

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Indiens självständighetsrörelse» frå ,  den 25. mars 2014.  
 Timeline of Indian Independence Movement (engelsk) ved kamat.org
 Home Rule League, britannica.com
 

Indisk historie
Indisk nasjonalisme
Motstand mot Det britiske imperiet
Sjølvstenderørsler
Europeisk styre i India
Pakistansk historie
Bangladeshisk historie
Strandbete

Strandbete er ein plante i beteslekta i amarantfamilien. Han er stamforma til dyrka bete som mellom anna omfattar fôrbete, raudbete, sukkerbete og mangold. Blad av strandbete kan etast.

Strandbeten er ei eitt- eller toårig urt som kan bli rundt ein meter høg. Han har tynn pelerot og store, glinsande blad som er hjarteforma. Blomane er små, grøne og lite prangande, og sit i store blomsterstandar. 

Planten er ein halofytt, det vil seia at han trivst i salthaldige vekstområde. Han veks vilt i middelhavsområda og på vestkysten av Europa nord til Bohuslän. I Noreg finst han innvndra og forvilla på Sørlandet og elles tilfeldig ved møller og liknande. Arten var rekna som nær truga i Noreg på raudlista frå 2006, etter å ha døydd fleire stader etter kalde vintrar, men berre som sårbar i 2010, truleg på grunn av varmare klima.

Strandbeteblad kan brukast som spinatvekstar, og kan etast rå, steikte eller kokte. Dei kan minna om bladbete (mangold).

Carl von Linné gav planten det vitskaplege namnet Beta maritima og spekulerte i om dette var opphavsplanten til dei foredla betetypane som blei dyrka som grønsaker. Moderne genforsking har vist at dette er tilfellet. Strandbete kryssar seg lett med andre varietetar av Beta vulgaris, og er blitt brukt til å dyrka fram nye trekk i dei dyrka typane.

Kjelder

«Bete: planteslekt» (27. desember 2013), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 25. mars 2014.

Rødlistevurdering for Beta vulgaris Strandbete, Artsdatabanken.no
Beta vulgaris maritima, Artsportalen.artsdatabanken.no
Alys Fowler: Sea beetroot, The Guardian (26 March 2011)

Bakgrunnsstoff

 

Beteslekta
Amarantfamilien
Spinatvekst

Spinatvekstar er ulike grønsaktypar med blad som kan brukast til i rå eller kokt tilstand, som spinat, brennesle, karvekål, nyzealandsk spinat, rankspinat og ulike typar melde, syre og betar.

Spinatvekster

Kjelder

«spinatvekst» , Norsk Landbruksordbok (Det Norske Samlaget, 1979)
«Gratis grønt i grøftekanten», Aftenposten.no

Grønsaker
Sukkerbete

Sukkerbete eller sukkerroe er ein plante i beteslekta i amarantfamilien med høgt sukkerinnhald i rota som gjer at han kan brukast til å framstilla sukker. Sukkerbete er ein varietet av Beta vulgaris, som raudbete og mangold, og stammar frå strandbete.

Rota er kvit, kjegleforma og ofte greina. Ho sit djupt og fast i jorda, ettersom ho er danna mest av den eigentlege rota til plante og ikkje hovusakleg av stengeldelar, som hos andre varieteter. Rota til beten inneheld opptil 20 % sukker. Det høge sukkerinnhaldet blei først oppdaga i 1747. Den første sukkerroefabrikken kom i drift i Tyskland i 1802. 

Sukkerbete blir særleg dyrka i Mellom-Europa, men også i Danmark og Sør-Sverige. I Noreg blei planten dyrka ein del under andre verdskrigen, men dyrkinga er ikkje lønsam i Noreg.

Sjå òg
 Fôrsukkerbete

Kjelder

 «Sukker» (18. desember 2012), Store norske leksikon. Henta 25. mars 2014.
 «Sukkerbete» (31. desember 2013), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 25. mars 2014.

Bakgrunnsstoff
Sugar beet - White sugar , agribusiness handbook (engelsk)

Beteslekta
Amarantfamilien
Tel Faher

Tel Faher er ein tidlegare syrisk utpost i Golanhøgdene som vart erobra av Israel under seksdagarskrigen i 1967.

Tel Faher var åstad for eit intens slag mellom Det isralske forsvaret og syrarane som enda med erobringa av utposten av Golanbrigaden. Tel Faher er i dag ein park til minne om dei som døydde i slaget.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tel Faher» frå ,  den 25. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Nord-distriktet i Israel
Syrisk geografi
Via Maris

Via Maris er det moderne namnet på ei handelsrute tidleg i bronsealderen og antikken, mellom Egypt og dei nordlege rika i Syria, Anatolia og Mesopotamia — dagens Iran, Irak, Israel, Tyrkia og Syria. Det tidlegare namnet var Filistinarvegen som synte til at vegen gjekk over Filistinarsletta (som i dag består av den sørlege israelske kystsletta og Gazastripa). Frå Filistinarsletta går vegen vidare nordover gjennom Sharon. Ved Dor (nær dagens Hadera) går vegen i to greiner - eine langs kysten av Middelhavet og den andre følgjer innlandsruta gjennom Megiddo, Jezreeldalen, Galileasjøen og Dan.

«Via Maris» er latinsk og tyder Sjøvegen. Namnet kjem frå eit vers i Det nye testamentet, Matteus 4:15: 

Sebulons og Naftalis land, ved vegen til havet, bortanfor Jordan, heidningars Galilea.

I lag med Kongevegen var Via Maris ein av dei store handelsrutene mellom Egypt og Levanten, Anatolia og Mesopotamia. Via Maris var kryssa av andre handelsruter, slik at ein kunne reise frå Afrika til Europa, eller frå Asia til Afrika. Han byrja ved al-Qantara og gjekk austover til Pelusium, følgde nordkysten av Sinai gjennom el-Arish og Rafah. Frå der følgde han kysten av Kanaan gjennom Gaza, Ashkelon, Ashdod, Joppa og Dor før han gjekk austover igjen gjennom Megiddo og Jezreeldalen før han nådde Tiberias ved Galileasjøen. Igjen svinga han nordover langs breidda og gjennom Migdal, Capernaum og Hazor. Frå Hazor kryssa han den nordlege Jordanelva ved Jacobs døtrer-brua før han gjekk bratt opp over Golanhøgdene og så nordaust til Damaskus. Her kunne reisande halde fram på Kongevegen så langt som til Eufrat eller halde fram nordover til Anatolia.

Sjå òg
Røykjelsesruta
Salah al-Din-vegen
Patriarkarvegen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Via Maris» frå ,  den 25. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Handelsruter
Vegar i antikken
Det nære austen i antikken
Israel og Judea i antikken
Egyptisk geografi
Israelsk geografi
Palestinsk geografi
Syrisk geografi
jødisk historie
Frode Søreide

Frode Søreide () er ein norsk journalist, programleiar og skodespelar som har vore tilsett i Norsk rikskringkasting gjennom fleire år. Han har mellom anna leia programmet Solgt! i åtte år.

Søreide er frå Høyanger. Han starta som journalist i avisa Ytre Sogn. Han har òg arbeidd i NRK Sogn og Fjordane og NRK Hordaland. 

Søreide arbeider sommaren 2021 i NRK Sport. Han skal òg fylgje sommarskuta sommaren 2021.

Søreide nyttar nynorsk i arbeidet.

Kjelder

NRK-journalistar
Folk frå Høyanger
Gudmund Stenersen

Gudmund Stenersen () var ein norsk målar og illustratør, fødd i Ringsaker i Hedmark. Både måleria og illustrasjonane hans er prega av stilretninga naturalismen, blanda med ein folkeleg tone.

Liv og gjerning

Stenersen var fødd i Ringsaker, der far hans var dyrlækjar. Sjølv tok han examen artium på Hamar i 1883, før han utdanna seg til tannlækjar. På fritida dreiv han med måling, og allereie i 1885 vart I Baadstøe akseptert til Høstutstillingen i Kristiania. Etter å ha arbeidd som tannlækjar i Tønsberg frå 1886 til -89, studerte han under Léon Bonnat i Paris 1889-90. Seinare gjekk han i lære hos Fernand Cormon til 1892. Nokre år budde han i Stavanger, men var på studiereiser i Italia både i 1893 og -94. Frå 1898 var han busett i Kristiania.

I all hovudsak måla Stenersen i ein naturalistisk stil, med motiv frå Kristiania så vel som Odal, Gudbrandsdalen, Vestfold og Valdres. Elles portretterte han mange av sine samtidige, framståande personar. Han var også ein dyktig illustratør, noko bøker som Vestlandsviser (1898) av Vilhelm Krag, Fra fjeld og fremmed Land (1900) av Theodor Caspari, Smaafæ (1906) av Hans Aanrud, og hans eiga Besøg i skogen (1905) syner. Stenersen var formann i Tegneforbundet frå 1901 til 1926.

Stenersen er representert i Nasjonalgalleriet i Oslo med Fra Siena frå 1893, og Njosgardene i Valdres (1893-1902). Andre av hans mest kjende verk er Messesøndag frå 1893 og St. Hansbaal frå 1895.

Stenersen døydde i Oslo.

Galleri

Bakgrunnsstoff

 bokillustrasjon.no

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gudmund Stenersen» frå ,  den 25. mars 2014.  
 Gudmund Stenersen hos Store Norske Leksikon
 Gudmund Stenersen hos Store Norske Leksikon utdypning

Norske illustratørar
Norske målarar
Folk frå Ringsaker
Norske tannlegar
Naturalistiske målarar
Målarar frå 1800-talet
Målarar frå 1900-talet
Saltmarsjen

Saltmarsjen var ein politisk demonstrasjon som byrja i Britisk India den 12. mars 1930 under leiing av Mahatma Gandhi. Marsjen  var ein viktig del av den indiske sjølvstyrekampen, og var ein 
ikkje-valdeleg skatteaksjon mot det britiske saltmonopolet i India. Saman med eit aukande tal tilhengjarar gjekk Gandhi ei strekning på 40 mil frå Sabarmati-asjramen ved Ahmedabad til Dandi ved kysten av Gujarat. Marsjen fekk stor merksemd i India og heile verda, og trekte til seg mange nye deltakarar til frigjeringsrørsla.

Bakgrunn
Gjennom Saltloven (Salt Act) frå 1882 hadde den britiske kolonimakta monopol på framstilling og salg av salt. Inntektene bidrog til å finansiere den offentlege sektoren i kolonien. For mange indarar var saltskatten den einaste skatten dei betalte, ettersom få av dei betalte inntektsskatt og ein ikkje hadde meirverdiavgift eller importtoll. Avgifta og monopolet blei dermed eit viktig symbol på britisk styre.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Saltmarsjen» frå ,  den 25. mars 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Fotografi frå Saltmarsjen
 Saltmarsjen (saltmarch.org.in)
 Bilderekkje frå Saltmarsjen
 Gandhi's 1930 march re-enacted (BBC News)

Hendingar i 1930
Demonstrasjonar
Protestmarsjar
Sivil ulydnad
Britisk India