Slade in Flame

Slade in Flame er det første filmusikkalbumet og det femte studioalbumet av den britiske rockegruppa Slade. Det kom ut 29. november 1974 og nådde sjetteplassen på den britiske albumlista og selde til gullplate der i februar 1975. Albumet vart produsert av Chas Chandler og inneheld songar nytta i filmen med same namn som bandet fekk laga. Bandet prøvde å gje albumet ei «60-tals»-kjensle, sidan filmen var sett til 1966. 

I USA vart albumet gjeve ut på Warner Bros.-etiketten, der «The Bangin 'Man» erstatta «Summer Song (Wishing You Were Here)» og «Thanks for the Memory» erstatta «Heaven Knows». Den siste utgjevinga av albumet var i 2015, då Salvo Sound & Vision gav ut ein ompakka CD + DVD-versjon av albumet og filmen.

«So Far So Good» vart spelt inn av Alice Cooper-låtskriveren Mike Bruce på soloalbumet hans In My Own Way i 1975. I eit fanklubbintervju frå 1989 peika trommeslagar Don Powell ut «Standin 'On the Corner» som ein av dei beste songane bandet spelte inn: «Han har fått ein flott sving og det er første gang me har brukt blåseinstrument.»

Bakgrunn
I 1974 hadde Slade vorte ein stor suksess i Storbritannia, Europa og vidare; men bandet følte at det å fortsetja å tilby «meir av det same» ikkje var det dei ønskte å gjera. Manageren til bandet Chas Chandler foreslo at Slade skulle laga ein film, som bandet gjekk med på. I staden for å produsera ein film som skildrar bandet sitt «happy-go-lucky»-image, var temaet basert på den slitsame historia om framveksten og fallet av ei fiktiv gruppe frå 1960-talet kalla Flame. Manuset, skrive av Andrew Birkin og Dave Humphries, var i stor grad basert på sanne musikkhendingar som hadde skjedd for Slade og andre grupper på den tida.

For å følgja filmen byrja vokalist Noddy Holder og bassisten Jim Lea å skriva materiale til eit lydsporalbum, som fortsette å sjå bandet bryta ut av den vellykka formelen sin og prøve forskjellige musikalske idear. Etter å ha fullført ein femte turné i USA, brukte bandet ein månad på å spela inn det nye albumet. I oktober 1974 vart hovudsingelen «Far Far Away» gjeve ut og nådde andreplassen i Storbritannia. Slade in Flame-albumet følgde i november, og nådde sjetteplassen på albumlista i Storbritannia. Sjølv om plata vart hylla av kritikarar, selde ikkje albumet så godt som forventa, spesielt sidan dei tre tidlegare albumet til bandet alle hadde nådd nummer éin.

Medan Slade In Flame tydelegvis var eit tydeleg skritt framover for Slade, markerte det òg slutten på regjeringstida deira som favorittband i Storbritannia. «Far Far Away» opptredde respektabelt i Storbritannia, men opningssporet til albumet (og neste singel), balladen «How Does It Feel», hadde ein så annleis lyd enn den britiske tenåringspopen på den tida at han gjenspegla gapet mellom kor Slade var og kva som var forventa av dei. Sjølv om han vart verdsett som ein av dei største rockefilmane, tretti år seinare, hjelpte det neppe på det tidspunktet sjølve filmen (som kom i januar 1975). Publikummet til Slade var vant til at dei leverte ei rullande god tid medan den dystre, sure atmosfæren i filmen forståeleg nok hadde forvirra i staden for å begeistra fansen. Sjølv om det var ei historie som Slade ønskte å fortelja, var ikkje dette halvsatiriske blikket på innsida av rock'n'roll-verda nødvendigvis den typen historie dei fleste av den unge fansen deira var ivrige etter å høyra om.

Utgjeving
Albumet var opphavleg planlagt for utgjeving 22. november 1974, men Polydor klarte ikkje å produsera nok eksemplar til å dekka førehandssal. Før utgjevinga vart albumet tildelt ei gullplate basert på førehandstinging. I februar 1975 hadde albumet overgått 200 000 sal i Storbritannia.

Mottaking

Etter utgjevinga kommenterte Record Mirror at «fordi Flame føregår på 1960-talet, har albumet ein særegen smak frå 1960-talet», men noterte òg: «[Sidan] songane er tatt ut av kontekst, har nokre få av dei mista sjarmen og meininga si, men likevel er det ei hyggeleg plate.» I 1976 stemte Record Mirror albumet til femteplassen på lista si over dei 10 beste albuma i 1975. Disc sa: «Musikken som er inkludert her høyrst absolutt ut som Slade vi alle kjenner og elskar. Berre av og til kjem dei bort frå den vanlege forma. Eit rørande album, men definitivt meir bra enn dårleg.»

Etter at filmen vart vist på britisk TV i desember 1987, råda London Evening Standard folk til å lytta til lydsporet i staden for å sjå filmen. I 2007 oppførte Classic Rock Slade in Flame på 18. plassen på lista si over dei «49 beste filmmusikkalbuma». 

Geoff Ginsberg frå AllMusic sa i ettertid: «Slade in Flame er eit tøft album å bedømma. Det er laga som eit tilhøyrande stykke til filmen med same namn, og var annleis dei andre platene til gruppa. Det er ein kunstnarisk meisterverk for eit band som vart sett på som «berre fest og moro». Sjølv om Slade var det, hadde bandet mange fleire triks i sekken, og dette albumet viser det. Ikkje uroa deg, for det er framleis rein Slade.»

Innhald

Britisk utgåve

Amerikansk utgåve

Salslister

Medverkande
Slade
Noddy Holder - solovokal, rytmegitar
Dave Hill - sologitar, korvokal
Jim Lea - bass, piano, korvokal
Don Powell - trommer

Andre medverkande
Bud Beadle - barytonsaksofon
Ron Carthy, Eddie Quansah - trompet
Mick Eve, Steve Gregory - tenorsaksofon
Malcolm Griffiths, Chris Hammer Smith - trombone
Chris Mercer - baryton, tenorsaksofon

Teknisk
Chas Chandler - produsent
Alan O'Duffey - lydteknikar
Paul Welch - kunstnarisk leiar
Wadewood Associates - kunstdesign
Steve Ridgeway - logodesign
Welbeck Fotografi - fotografi
Gered Mankowitz - fotografi (framside, bakside og portrett)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Slade in Flame (album)» frå ,  den 10. oktober 2021.  
 

Filmmusikkalbum frå 1974
Slade-album
Polydor Records-album
Album produserte av Chas Chandler