alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dick Halligan

Richard Bernard «Dick» Halligan () er ein amerikansk musikar og komponist, mest kjend som originalt medlem i jazzrockbandet Blood, Sweat & Tears.

Halligan spelte trombone på debutalbumet til BS&T, Child Is Father to the Man, men då Al Kooper slutta i bandet etter det første albumet, byta Halligan til klaverinstrument og spelte òg noko fløyte. Han fekk Grammyprisen for beste instrumentalframføring for «Variations On A Theme By Erik Satie» frå albumet Blood, Sweat & Tears. Halligan arrangerte òg mange av hittane til bandet på denne tida, og skreiv fleire av songane deira, som «Redemption» og «Lisa Listen To Me.» Halligan slutta i BS&T i 1971 etter det fjerde albumet deira. 

I 1970- og 1980-åra komponerte og arrangerte Halligan mykje filmmusikk, som Go Tell the Spartans (1978), Cheaper to Keep Her (1981), Fear City (1984) og Chuck Norris-filmane A Force of One (1979) og The Octagon (1980).

Dottera hans, Shana Halligan, var vokalist i triphop-duoen Bitter:Sweet.

Diskografi
 Child Is Father to the Man (1968)
 Blood, Sweat & Tears (1968)
 Blood, Sweat & Tears 3 (1970)
 B, S & T 4 (1971)
 Cat's Dream (2007)
 Slow Food Forum (2007)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dick Halligan» frå ,  den 9. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

[ Dick Halligan på AllMusicGuide.com]

Musikarar frå New York
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske jazzkomponistar
Grammy-vinnarar
USA-amerikanske jazztrombonistar
Blood, Sweat & Tears-medlemmar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske jazzklaverspelarar
USA-amerikanske jazzpianistar
USA-amerikanske pianistar
Fred Lipsius

Fred Lipsius () er ein USA-amerikansk saksofonist og arrangør, kjend som originalt medlem av jazzrockbandet Blood, Sweat & Tears, der han spelte altsaksofon og piano. Han var medlem av bandet frå 1967 til 1971. 

Før Blood, Sweat & Tears spelte Lipsius med Ronn Metcalfe Orchestra.

Lipsius har òg spelt med Simon & Garfunkel, Janis Joplin, og jazzartistane Cannonball Adderley, Thelonious Monk, Zoot Sims, Eddie Gómez, Al Foster, George Mraz, Larry Willis, Randy Brecker og Rodney Jones. Han har òg vore både leiar og sidemann i grupper, og har skrive seks bøker om jazzimprovisasjon. 

Lipsius er i dag lærar ved Berklee College of Music i Boston i Massachusetts i USA.

Bakgrunnsstoff
Nettstad

Kjelder

USA-amerikanske klarinettistar
USA-amerikanske saksofonistar
Folk frå the Bronx
Tilsette ved Berklee College of Music
Grammy-vinnarar
Blood, Sweat & Tears-medlemmar
USA-amerikanske pianistar
Jerry Weiss

Jerry Weiss () er ein amerikansk trompetist og flygelhornspelar, mest kjend som originalt medlem av jazzfusionbandet Blood, Sweat & Tears. Han var med på det kritikarroste debutalbumet deira Child Is Father to the Man frå 1968.

Weiss slutta kort tid etter og var med i det kortvarige bandet, Ambergris, der han spelte bassgitar og piano og var hovudarrangøren. Weiss spelte ofte med andre artistar, som Al Kooper, som òg var medlem i Blood, Sweat & Tears.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jerry Weiss» frå ,  den 9. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
[ Jerry Weiss på AllMusicGuide.com]

USA-amerikanske trompetistar
Musikarar frå New York City
Blood, Sweat & Tears-medlemmar
And When I Die

«And When I Die» er ein song skriven av den amerikanske songaren og låtskrivaren Laura Nyro. Han vart først spelt inn av visegruppa Peter, Paul and Mary i 1966. Nyro gav ut sin eigen versjon på debutalbumet hennar, More Than a New Discovery, i februar 1967.

Den mest kjende versjonen av songen vart spelt inn av jazz-rock-gruppa Blood, Sweat & Tears seint i 1968. Denne innspelinga nådde andreplassen på den amerikanske Billboard Hot 100 og selde til gullplate. I USA låg han berre bak den doble A-sida «Come Together»/«Something» av The Beatles. «And When I Die» gjekk heilt til topps på singellista i Canada i desember 1969.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «And When I Die» frå ,  den 9. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1966
Singlar frå 1969
USA-amerikanske soulsongar
Peter, Paul and Mary-songar
Laura Nyro-songar
Blood, Sweat & Tears-songar
Songar skrivne av Laura Nyro
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Songar om død
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Mastiks

Mastiks er ein lysegul harpiks som kjem frå mastikstreet (Pistacia lentiscus). Treet veks i heile middelhavsområdet, men heilt siden antikken har det meste av produksjonen gått føre seg på den greske øya Khíos. Mastiks kan brukast som ein slags tyggegummi, som medisin, i ferniss og i ulike typar mat og drikke.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mastiks» frå ,  den 9. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 
Harpiksar
Sminke
Suppleant

Suppleant (frå fransk, samband med supplere) er ein person som verker som stadfortredar, vararepresentant eller varamedlem for ein annan person som er vald til eit visst verv ved forfall eller fravær. På 1800-talet blei vararepresentantar til Stortinget kalla suppleantar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Suppleant» frå ,  den 9. mai 2020. 

Politiske yrke
Franske ord og uttrykk
Du Shenyan

Du Shenyan (kinesisk: 杜審言, pinyin: Dù Shěnyán, Wade-Giles: Tu Shen-yen) () var ein kinesisk diktar og embetsmann i Tang-tida. Han hadde fleire viktige stillinger i styringstida til keisarinne Wu Zetian, men var betre kjend i samtida som poet og kalligraf, og vert rekna som ein av grunnleggjarane av den poetiske stilen i Tang-tida. Då keisarinna døydde vart han forvist til området som idag er Nord-Vietnam, men fekk snart koma attende til ein sinekyre i Luoyang. Røynslene frå tida i eksil kom likevel til å setja djupe spor i dikta han skreiv i seinare år.  Han var bestefar til den vidgjetne diktaren Du Fu.

Kjelder 

Einskildmenn
Kinesiske forfattarar
Kinesiskspråklege forfattarar
Georgisk i Junior Eurovision Song Contest

Georgisk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det georgiske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på georgisk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2007 då Georgia debuterte med «Odelia ranuni» av Mariam Romelashvili. Sidan den gong har Georgia delteke med til saman tretten ulike bidrag som har vorte framført på georgisk. Av landa som kan delta er georgisk offisielt språk i Georgia.

Bidrag

Sjå òg 
 Georgisk i Eurovision Song Contest

Kjelder
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.
Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 5. mai 2020.  
 

Språk i Junior Eurovision Song Contest
Georgisk språk
Kunstige språk i Junior Eurovision Song Contest

Kunstige språk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av ulike kunstige språk i Junior Eurovision Song Contest. Den fyrste gongen ein song vart framført på eit kunstig språk i Junior Eurovision Song Contest var i 2008 då Georgia deltok med «Bzz..» av gruppa Bzikebi. Sidan den gong har to land delteke med til saman tre ulike bidrag som har vorte framført på eit kunstig språk; to frå Georgia og eitt frå Albania.

Bidrag

Sjå òg 
 Kunstige språk i Eurovision Song Contest

Kjelder
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.
Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 5. mai 2020.  
 

Språk i Junior Eurovision Song Contest
Konstruerte språk
Michael Möllenbeck

Michael Möllenbeck () var ein tysk tidlegare diskoskastar frå Wesel i Nordrhein-Westfalen. Han vann bronsemedaljen i øvinga ved VM 2001, EM 2002 og VM 2005. Möllenbeck sin personlege rekord på 67,64 meter er frå 2002.

Karriere
Möllenbeck sitt fyrste diskoskast over 65 meter kom i 1995-sesongen, lengst nådde han i Bremen med 65,78 meter. Året etter i Jena forbetra han sitt personbeste til 67,44 m. I VM-finalen 2001 i Edmonton kasta han heile 67,61 m og tok bronsen i øvinga. Den 8. juni 2002 i Dortmund presterte Möllenbcek sitt livs lengste kast då diskosen landa på 67,64 meter. Seinare i sesongen fekk han bronsen ved EM i München og han vart tysk meister for fyrste gong. Sidan vann han den tyske meisterskapen i øvinga både i 2004 og 2005. Under verdsmeisterskapen i 2005 sikra han seg bronsen, året etter vart han femtemann i europameisterskapen.

Möllenbeck la opp i 2009.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (59,76 m =nr 16)
OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvalifiseringa (55,18 m =nr 35)
VM 1999 i Sevilla: Nr 6 – 64,90 m
OL 2000 i Sydney: Nr 10 – 63,14 m
VM 2001 i Edmonton: Bronsemedalje – 67,61 m
EM 2002 i München: Bronsemedalje – 66,37 m
VM 2003 i Paris: Nr 5 – 66,23 m
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (59,79 m =nr 20)
VM 2005 i Helsinki: Bronsemedalje – 65,95 m
EM 2006 i Göteborg: Nr 5 – 64,82 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Michael Möllenbeck» frå ,  den 9. mai 2020.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Stilnamn

Stilnamn eller tiltalenamn (kinesisk skrift 字, pinyin zì) er eit namn ein får som vaksen i tillegg til namnet ein har brukt gjennom oppveksten. Denne typen namn har vore vanleg i sinosfæren, det vil seia Kina, Japan, Korea og Vietnam. Det blei nytta som tiltalenamn mellom jamnaldrande eller av yngre til eldre. 

I Kina fram til tidleg på 1900-talet fekk kinesiske menn av ein viss sosial status eit slikt stilnamn når dei blei rekna som vaksne, typisk ved fylte 20 etter kinesisk aldersrekning. Også kvinner av høgare sosial status kunne ha stilnamn, som dei  ofte fekk i samband med giftarmål. Bruken av stilnamn blei omtalt anerkjennande i ein passasje i det kinesiske klassiske verket Liji, som skildrar sosiale rituale frå Zhou-dynastiet. Der blir det sagt at det var uhøfleg å tiltala kvarandre med personnamn («fornamn») blant vaksne menn, for dette var namn som berre eldre menneske kunne nytta om yngre.

Stilnamn blei også nytta i Vietnam (tự) og Korea. Skikken med stilnamn forsvann i samband med den kinesiske nye kulturelle rørsla som særleg rundt år 1919/1920 gjorde opprør mot mange gamle, framfor alt konfutsianske, tradisjonar. 

Mange personar frå kinesisk historie er kjende under fleire namn. Dette kjem dels av bruken av slike stilnamn (zi), dels bruken av ein annan type pseudonym kalla kunstnarnamn (kinesisk hao, koreansk ko.

Døme

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stilnavn» frå  og «Courtesy name» frå , den 10. mai 2020.  
 

Kinesiske namnetypar
Vietnamesisk kultur
Koreansk kultur
David Clayton-Thomas

David Clayton-Thomas () er ein kanadisk musikar, songar og låtskrivar, mest kjend som solovokalist i det amerikanske bandet Blood, Sweat & Tears. Clayton-Thomas har blitt innlemma i Canadian Music Hall of Fame og i 2007 vart songen hans «Spinning Wheel» innlemma i Canadian Songwriter's Hall of Fame. I 2010 fekk Clayton-Thomas ei stjerne på Canada's Walk of Fame.

Clayton-Thomas byrja musikkarrieren sin tidleg i 1960-åra og arbeidde på klubbar i Yonge Street i Toronto. Før han flytta til New York City i 1967, var Clayton-Thomas frontmann i dei lokale banda The Shays og The Bossmen, eit av dei første rockebanda med eit element av jazz. Men den verkelege suksessen fekk han først nokre år seinare då han vart med i Blood, Sweat & Tears.

Det første albumet til Clayton-Thomas med bandet, Blood, Sweat & Tears kom ut i desember 1968 og selde ti millionar eskemplar verda over. Albumet låg sju veker på toppen av den amerikanske Billboard-lista og låg inne på lista i 109 veker. Det vann òg prisen for årets album i USA, og Grammyprisen for beste mannlege vokalist. Det inneheldt tre hitsinglar, «You've Made Me So Very Happy», «Spinning Wheel» og «And When I Die», som kvar nådde andreplassen på singellista i USA.

Med Clayton-Thomas som frontmann i bandet, fortsette BS&T med ei rekkje hitalbum, som Blood, Sweat & Tears 3 med Carole King sin «Hi-De-Ho» og Clayton-Thomas sin «Lucretia MacEvil», og Blood, Sweat & Tears 4, som inneheld nok ein Clayton-Thomas-skriven hitsingel, «Go Down Gamblin'» og «Lisa Listen to Me».

I 1972 gav Clayton-Thomas ut det første soloalbumet sitt etter BS&T, berre kalla «David Clayton Thomas». I 1973 kom det andre soloalbumet hans, Tequila Sunrise og i 1974 Harmony Junction. I 1975 kom Thomas attende som frontmann i Blood Sweat & Tears for albuma New City og More Than Ever i 1976. I 1977 gav dei ut Brand New Day, før Thomas i 1978 gav ut eit nytt soloalbum, berre kalla Clayton. I 1980 gav BS&T ut albumet Nuclear Blues med Thomas. I 2004 drog Clayton-Thomas frå New York til Toronto og skipa sitt eige ti mann store band. Sidan då har han turnert og spelt inn fleire album under sitt eige namn.

Diskografi

Album

Singlar
«Walk That Walk», 3. plassen i Canada. 
«Brainwashed», 11. plassen i Canada.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «David Clayton-Thomas» frå ,  den 10. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
Clayton-Thomas, David (June 2010). Blood, Sweat and Tears. Penguin Canada. 
 Davis, Clive (Desember 1975). Clive: Inside the Record Business. Ballantine Books. 
 LeBlanc, Larry: David Clayton-Thomas (artist biography) <http://davidclaytonthomas.com/>
  (with CD of uniussed music)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «David Clayton-Thomas» frå ,  den 10. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Kanadiske gitaristar
Kanadiske songarar
Canadian Music Hall of Fame
Kanadiske rockesongarar
Engelske gitaristar
Engelske songarar
Juno-vinnarar
Musikarar frå Toronto
Blood, Sweat & Tears-medlemmar
Jon and Lee & the Checkmates-medlemmar
Blood, Sweat & Tears 3

Blood, Sweat & Tears 3 er det tredje studioalbumet til Blood, Sweat & Tears, gjeve ut i 1970.

Historie
Etter den store suksessen med det førre albumet sitt, var Blood, Sweat & Tears 3 særs etterlengta og det steig raskt oppover albumlista i USA. Det inneheldt to hitsinglar, ein coverversjon av Carole King sin «Hi-De-Ho», og «Lucretia MacEvil.» ALbumet inneheldt mange andre coversongar og fekk heller lunken mottaking i musikkpressa.

Mottaking

Village Voice-kritikaren Robert Christgau avviste synginga til David Clayton-Thomas som «oppstøyt», og kalla «Symphony for the Devil» ein «ganske bra rock and roll-song som vert avslørt som midtbryn-søle når han vert tilført sukker.» William Ruhlman i Allmusic kalla albumet «eit overtydande, men ikkje like imponerande følgjesvein til den førre hitten deira. David Clayton-Thomas er framleis ein entusiastisk, ropande bluessongar, og bandet klarar framleis å skape livlege arrangement... men pretensjonen deira, som på den lange «Symphony/Sympathy for the Devil», og tendensen til å låne andre artistar sine meir kjende songar i staden for å skape sine eigne, er ei åtvaring om det som kom i åra framover.»

Innhald

Medverkande
David Clayton-Thomas - solovokal (alle utanom 2)
Fred Lipsius - altsaksofon, piano, korvokal, elektrisk piano, speledåse
Lew Soloff - trompet, flygelhorn, pikkolofløyte trompet
Chuck Winfield - trompet, flygelhorn
Jerry Hyman - trombone, bass trombone, blokkfløyte
Steve Katz - gitar, solovokal (2), munnspel
Dick Halligan - orgel, korvokal, piano, elektrisk piano, cembalo, celesta, trombone, fløyte, altfløyte, barytonhorn
Jim Fielder - bass
Bobby Colomby - trommer, korvokal, perkusjon

Produksjon
Produsentar: Bobby Colomby, Roy Halee
Lydteknikarar: Roy Halee, Lou Waxman
Arrangørar: David Clayton-Thomas, Bobby Colomby, Jim Fielder, Dick Halligan, Fred Lipsius
Design: John Berg
Fotografi: Lee Friedlander, Melissa Katz, Fred Lombardi

Salslister
Album - Billboard (USA)

Singles - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blood, Sweat & Tears 3» frå ,  den 10. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Blood, Sweat & Tears-album
Musikkalbum frå 1970
Album produserte av Roy Halee
Columbia Records-album
Album produserte av Bobby Colomby
Blood, Sweat & Tears 4

Blood, Sweat & Tears 4 er det fjerde studioalbumet til det amerikanske bandet Blood, Sweat & Tears, gjeve ut i 1971. Det nådde tiandeplassen på den amerikanske Billboard Popalbum-lista.

Bandet inviterte med seg det tidlegare medlemmet, Al Kooper, til å bidra på songen «John the Baptist (Holy John).»  Trombonisten Dave Bargeron erstatta Jerry Hyman på albumet.

David Clayton-Thomas slutta som solovokalist for å satse på ein solokarriere etter dette albumet kom ut, og det same gjorde Dick Halligan og Fred Lipsius. Clayton-Thomas kom sidan attende til bandet for albumet New City.

Mottaking

William Ruhlman skreiv for Allmusic at «samhaldet i bandet såg ut til å vere i oppløysing. Sjølv om albumet så vidt nådde topp 10 og selt til gullplate, markerte det slutte på den kommersielle suksessen til BS&T som plateartist.»

Innhald

Medverkande
Dave Bargeron - trombone, tuba, basstrombone, barytonhorn, akustisk bass
David Clayton-Thomas - solovokal utanom på «Valentine's Day»; gitar på «Go Down Gamblin'»
Bobby Colomby - trommer, perkusjon
Jim Fielder - bass; gitar på «Redemption»
Dick Halligan - orgel, trombone, piano, fløyte
Steve Katz - elektrisk gitar, akustisk gitar, munnspel, mandolin; solovokal på «Valentine's Day»
Fred Lipsius - altsaksofon, piano, orgel, klarinett
Lew Soloff - trompet, flygelhorn, pikkolofløyte trompet
Chuck Winfield - trompet, flygelhorn

Andre medverkande
Don Heckman - klarinett, bassklarinett («Valentine's Day» og «For My Lady»)
Michael Smith - conga («Redemption»)

Produksjon
Produsentar: Don Heckman, Bobby Colomby, Roy Halee
Lydteknikarar: Roy Halee, Lou Waxman
Arrangørar: Dave Bargeron, David Clayton-Thomas, Jim Fielder, Dick Halligan, Al Kooper, Fred Lipsius
Design og fotografi: Norman Seeff

Salslister
Album - Billboard (USA)

Singles - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blood, Sweat & Tears 4» frå ,  den 10. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Blood, Sweat & Tears-album
Musikkalbum frå 1971
Album produserte av Roy Halee
Columbia Records-album
Album produserte av Bobby Colomby
New Blood av Blood, Sweat & Tears

New Blood er det femte studioalbumet til det amerikanske bandet Blood, Sweat & Tears, gjeve ut i 1972.

Etter at David Clayton-Thomas slutta som solovokalist for å satse på ein solokarriere etter utgjevinga av BS&T 4, vart neste heile besetninga i bandet byta ut for New Blood. Det var oppstått vanskar mellom poprock-fraksjonen og jazz-fraksjonen i gruppa, og då Clayton-Thomas slutta tidleg i 1972 forsvann òg det originale medlemmet Fred Lipsius. Clayton-Thomas vart ei kort stund erstatta av Bobby Doyle, og det finst eit bilete av bandet som spelar på Down Beat med den nye besetninga, inkludert jazzsakfonisten Joe Henderson.  Då albumet skulle spelast inn hadde Jerry Fisher teke over som ny songar, medan Doyle var gjesteartist på piano på «Touch Me» og «Velvet»). Det originale medlemmmet Dick Halligan hadde òg slutta, i tillegg til Henderson.

Albumet vart det siste Blood, Sweat and Tears-albumet som nådde topp 40 på den amerikanske albumlista. Det inneheldt ein singel, «So Long Dixie», som nådde 44. plassen. Plateomslaget, måla av Bob Schulenberg og Dean Torrence frå Jan & Dean, syner to mannlege påfuglar som sit på ein hagemur. 

Ein ekstra song, «Time Remembered», vart spelt inn for albumet utan å kome med. Denne kom sidan ut på samleplata The Very Best of Blood, Sweat and Tears: What Goes Up!.

New Blood kom ut att på CD i 2005 på selskapet Wounded Bird.

Mottaking

Ross Boissoneau skreiv på Allmusic at «bandvokalen på 'Touch Me' og arrangementet av Herbie Hancock sin 'Maiden Voyage' er blant høgdepunkta, men så finn ein Bob Dylan sin 'Down in the Flood' og Steve Katz sin 'Velvet'. Gerry Goffin og Carole King sin 'Snow Queen' utjamnar nesten desse, med sensasjonelle soloar frå Dave Bargeron på trombone og Lou Marini på saksofon.»

Innhald

Medverkande
Jerry Fisher – vokal
Dave Bargeron - trombone, tuba, bass trombone, baryton horn, korvokal
Bobby Colomby - trommer, perkusjon, korvokal
Jim Fielder - bass, korvokal
Steve Katz - elektrisk gitar, akustisk gitar, munnspel, solovokal på «Velvet»
Lou Marini - blåseinstrument
Lew Soloff - trompet, flygelhorn, pikkolofløyte trompet
Chuck Winfield - trompet, flygelhorn, valthorn, korvokal
Georg Wadenius – gitar, korvokal
Larry Willis – klaverinstrument
Bobby Doyle – piano (på «Touch Me» og «Velvet»)

Salslister
Album - Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «New Blood (Blood, Sweat and Tears album)» frå ,  den 10. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Blood, Sweat & Tears-album
Musikkalbum frå 1972
Album produserte av Bobby Colomby
Columbia Records-album
Plateomslag av Dean Torrence
Jerry Fisher

Jerry Donald Fisher () er ein USA-amerikansk R&B-songar, mest kjend internasjonalt som solovokalist i Blood, Sweat & Tears frå 1971 til 1975. 

I tida før BS&T var han kjend i musikkmiljøet i Dallas i Texas frå 1964 til 1927, og på kysten av Mississippi i Bay Saint Louis som eine eigaren av Dock of the Bay, ein restaurant og nattklubb han og kona dreiv frå 1976 til våren 2005.

Utvald diskografi 
Som leiar av The Jerry Fisher Group
 The Jerry Fisher Group, Annual Spring combo concert of the North Texas Lab Bands, 21. april 1970, University of North Texas, 21. april 1970, 

Som vokalist med Blood, Sweat & Tears
 New Blood (1972)
 No sweat (1973)
 Mirror Image (1974)

Som leiar av Jerry Fisher and The Music Company
 In an' Outta Da Blues Jerry Fisher and The Music Company, Ramblin' Records (1992)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Jerry Fisher» frå ,  den 10. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Texas
USA-amerikanske bluessongarar
Blood, Sweat & Tears-medlemmar
Folk frå DeKalb i Texas
Georg Wadenius

Georg «Jojje» Wadenius () er ein svensk multi-instrumentalist, songar og komponist, som vart kjend i 1970- og 1980-åra som studiomusikar, hovudsakleg på gitar og bass. Han gav òg ut ei rekkje populære album med barnesongar i Sverige. 

I Sverige var han medlem av to svenske supergrupper, Made in Sweden (1966–1972 og 1976) og Solar Plexus (1971–1972). Han flytta til USA og vart sologitarist i den amerikanske gruppa Blood, Sweat & Tears frå 1972 til 1975. I 1979 vart han med i The Saturday Night Live Band på fjernsyn, der han var fram til 1985. 

Som studio- og turnémusikarar har han mellom andre spelt med Steely Dan, Aretha Franklin, Diana Ross, Dr. John, David Sanborn, James Brown, Marianne Faithfull, Kent, Paul Simon, Joe Thomas, Dionne Warwick, Roberta Flack, Donald Fagen, Doug Katsaros, Michael Franks og Luther Vandross, i tillegg til mange artistar i Sverige.

Diskografi

Som leiar
1987 - Cleo
1999 - Left Turn from the Right Lane
2005 - Interloop
2009 - Jul på Svenska
2010 - Reconnection
2013 - Jul på Norska
2014 - Psalmer
2014 - Cleo, Vol. 2

Med Made in Sweden
1968 - Made in Sweden (with Love)
1969 - Snakes in a Hole
1970 - Live! At the Golden Circle
1970 - Made in England
1970 - Regnbågslandet
1971 - Best of
1976 - Where Do We Begin

Med Blood, Sweat & Tears
1972 - New Blood
1973 - No Sweat
1974 - Mirror Image
1975 - New City

Som gjesteartist
 The Mathematician's Air Display (1977) - Pekka Pohjola
 Live & More (1980) - Roberta Flack og Peabo Bryson
 Never Too Much (1981) - Luther Vandross
 Forever, for Always, for Love (1982) - Luther Vandross
 Busy Body (1983) - Luther Vandross
 Jump to It - Aretha Franklin
 How Many Times Can We Say Goodbye (1983) - Dionne Warwick og Luther Vandross
 Swept Away (1984) - Diana Ross
 Passion Fruit (1985) - Ronnie Cuber
 Camera Never Lies (1987) - Michael Franks
 Kamakiriad (1993) - Donald Fagen
 Scene Is Clean (1993) Ronnie Cuber
 Television (1994) - Dr. John
 Alive in America (1995) - Steely Dan
 Vapen & ammunition (2002) - Kent
 Irreplaceable (2003) - George Benson
 Hjerteknuser (2007) - Jan Eggum

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Georg Wadenius» frå ,  den 10. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Svenske bassistar
Svenske gitaristar
Svenske rockegitaristar
Svenske studiomusikarar
Blood, Sweat & Tears-medlemmar
Musikarar frå Stockholm
Saturday Night Live Band-medlemmar