alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nansenisen

Nansenisen eller Nansen isbrem er ein 50 km lang og 15 km brei isbrem. Han får istilførsel frå Priestley- og Reevesbreen og grensar på nordsida til Drygalski istunge, langs kysten av Victoria Land i Antarktis. Isen vart utforska av South Magnetic Polar Party under den britiske antarktisekspeidsjonen, 1907-09 og av den nordlege gruppa frå den britiske antarktisekspeidsjonen, 1910-13. Frank Debenham, ein geolog på den siste ekspedisjonen, gav han namnet Nansen Sheet fordi han låg like ved Mount Nansen, det dominerande fjellet i området.

Sjå òg
 Isbremmar i Antarktis

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Flow pattern and rheology of marine ice frå Nansen isbrem
 Compression experiments 

Isbremmar i Antarktis
Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Nickersonisen

Nickersonisen er ein isbrem som er kring 55 km brei, og som ligg nord for Siemiatkowskibreen og den vestlege delen av Ruppert Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Han vart oppdaga og grovt kartlagt av Byrd-ekspedisjonen (ByrdAE) (1928-30). Isen vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser H.J. Nickerson i U.S. Navy (USN), som var administrativ offiser i staben til Task Force 43 under Operasjon Deep Freeze 1966.

Sjå òg
 Isbremmar i Antarktis

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Prince Gustav-isen

Prince Gustav-isen var ein isbrem som strekte seg meir enn 28 km langs den sørlege delen of Prince Gustav Channel, inkludert Rohss Bay på James Ross Island. Han vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1990 i samband med kanalen. Isbremmen har sidan trekt seg attende og kollapsa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Prince Gustav Ice Shelf» frå ,  den 4. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Graham Land
Geografi på James Ross Island
Stader i Antarktis kalla opp etter svenskar
Qarakul

Qarakul eller Karakul (tadsjikisk: Қарoкул Qarokul, frå tyrkisk for 'Svartsjøen') er ein salt innsjø nordaust i Tadsjikistan i Pamir. Han er utan avlaup, ligg 3914 meter over havet og er 236 meter djup. Innsjøen ligg i ein 45 kilometer brei nedslagsformasjon som vart danna for kring 25 millionar år sidan.

Kjelder 

Innsjøar i Tadsjikistan
Tadsjikisk geografi
Publicationsisen

Publicationsisen er ein isbrem som er kring 60 km lang på sørkysten av Prydzbukta, mellom Caroline Mikkelsen-fjellet og Stornes. Fleire isbrear gjev is til isbremen, frå sørvest til nordaust er desse Polar Times-breen, Il Polo-breen, Polarforschungbreen, Polar Record-breen og Polarårbokenbreen. Isen vart først kartlagt frå flyfoto under Thorshavn-ekspedisjonane i 1936-37. Namnet «Publication bretunge» vart nytta av John H. Roscoe i 1952 etter han studerte isen frå Operasjon Highjump (1946-47) sine flyfoto av området, men omgrepet isbrem er meir skildrande. Det fekk dette namnet av Roscoe fordi the fleire isbrear i området er kalla opp etter polare publikasjonar.

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Princess Elizabeth Land
Quarisen

Quarisen er ein isbrem mellom Kapp Norvegia og Søråsen langs kysten av Dronning Maud Land.

Han vart kartlagt av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–1952). Isbremmen vart kalla opp etter Leslie Quar, ein britisk radiomekanikar og elektrikar på NBSAE, som drukna då weaselen hans køyrte over kanten av denne isbremmen den 24. februar 1951.

NBSAE oppretta Maudheim kring 1,5 km sør for Norsel Iceport.

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Riiser-Larsenisen

Riiser-Larsenisen er ein isbrem som er kring 400 km lang og ligg på kysten av Dronning Maud Land frå Kapp Norvegia i nord til Lyddan Island og Stancomb-Wills-straumen i sør. Delar av isbremmen vart sett av William Speirs Bruce i 1904, Ernest Shackleton i 1915, og Hjalmar Riiser-Larsen i 1930. Det meste av han vart fotografert frå lufta i 1951-52 av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) og skissert frå desse bileta. I tillegg vart den sørlege sida og landsida nedteikna etter flyfoto tekne av USN Operasjon Deep Freeze frå 1967 til 1969. Isen er kalla opp etter kaptein Hjalmar Riiser-Larsen som utforska området seint i 1920-åra og tidleg i 1930-åra.

Bakgrunnsstoff
Emperor penguins mass mourning etter chicks die on Antarctic ice shelf

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Arne Pedersen

Arne Pedersen () var ein norsk fotballspelar frå Fredrikstad. Han spela i alle år for Fredrikstad Fotballklubb, med klubben vann han seks seriemeisterskap og tre noregsmeisterskap i fotball i åra frå 1950 til 1966. Vanlegvis spela han indreløpar, nærast som ein offensiv midtbanespelar.

Mellom 1957 og 1966 spela Pedersen 40 landskampar for Noreg og skåra 11 mål. Han var med på å vinne 4-3 over Skottland i 1963, og over Jugoslavia med 3-0 i 1965. 

Pedersen vart seriemeister med Fredrikstad FK i sesongane 1950–51, 1951–52, 1953–54, 1956–57, 1959–60 og 1960–61. Pedersen var med å vinne cupmeisterskapen med Fredrikstad i 1957, 1961 og 1966. Han la opp etter cuptriumfen i 1966, der han på eit straffespark skåra sigersmålet til 3-2 over osloklubben Lyn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arne Pedersen» frå ,  den 4. januar 2014.  
 

Norske landslagsspelarar i fotball
Fredrikstad-spelarar
Folk frå Fredrikstad
Shackletonisen

Shackletonisen er ein stor isbrem ved kysten av Aust-Antarktis som strekkjer seg kring 384 km (95E til 105E) langs kysten, og kring 145 km ut i havet i vest og 64 km i aust. Han dekkjer eit område på kring 33 820 km². Han er ein del av Mawsonhavet og skil Queen Mary Coast i vest frå Knox Coast i Wilkes Land i aust. Isbremmen vart oppdaga av USEE under Charles Wilkes, som kartla delar av han frå «Vincennes» i februar 1840. Han vart utforska av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Douglas Mawson (1911-14), som namngav han etter sir Ernest Shackleton. Isbremmen vart kartlagt i større detalj i 1955, ved hjelp av flyfoto tekne av US Navy Operasjon Highjump i 1946-47. Den sovjetiske ekspedisjonen i 1956 kartla isbremmen ytterlegare austover frå Scottbreen til ein ein del av denne isbremmen.

Sjå òg
 Isbremmar i Antarktis

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Queen Mary Land
Geografi i Wilkes Land
Oppkallingar etter Ernest Shackleton
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Slavaisen

Slavaisen er ein isbrem langs kysten av Antarktis mellom Mawson Peninsula og Cape Andreyev. Isen vart fotografert frå lufta under U.S. Navy (USN) Operasjon Highjump i 1947. Området vart fotografert i 1958 av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (SovAE) som gav namnet «Zaliv Slava» til den breie, opne bukta som ligg føre isen. Dette namnet vart tilrådd av ANCA for isbremmen,  kalla opp etter den sovjetiske kvalfangstflotiljen Slava.

Sjå òg
 Isbremmar i Antarktis

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Oates Land
Stangeisen

Stangeisen er ein isbrem i Antarktis i Stange Sound på English Coast. Han grensar i aust til Spaatz Island, i nordvest til Smyley Island, og i vest til fastisen i Carrollfjorden. Han vart namngjeven i samband med Stange Sound. I motsetnad til somme andre isbremmar på Den antarktiske halvøya, til dømes Larsenisen, har Stangeisen vore relativt stabil.

Sjå òg

 Isbremmar i Antarktis

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Palmer Land
Swinburneisen

Swinburneisen er ein isbrem like nord for Edward VII Peninsula og Alexandra Mountains i den sørlege delen av Sulzberger Bay i Antarktis. Isbremmen er 30 km lang og 8 km brei, og strekkjer seg frå Fisher Island til White Islands. Han vart fotografert frå lufta og kartlagd av Byrd-ekspedisjonen (ByrdAE), 1928-30. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein H.W Swinburne jr., som var nestkommanderande og stabssjef i U.S. Naval Support Force i Antarktis under Operasjon Deep Freeze 1970 og 1971.

Sjå òg
 Isbremmar i Antarktis

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Ross Dependency
King Edward VII Land
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Kommunevåpen

Kommunevåpen er eit heraldisk våpen i form av skjold, flagg eller eller fane brukt som symbol for ein kommune. I Noreg bruker både primærkommunar og fylkeskommunar våpen som uttrykk for kommunalt sjølvstyre.

I Noreg er byvåpen kjende sidan 1500-talet. Frå 1920 blei det arbeid med systematisering av slike våpen for byar og etterkvart kommunar. Dei fleste norske kommunar har i dag kommunevåpen som følgjer heraldisk terminologi og som ikkje kan forvekslast med andre våpen. Nokre få har ikkje-godkjende våpen; desse kan ikkje brukast som flagg. Berre kommunen har bruksrett til våpenet sitt, og det er rettsleg verna mot misbruk i reklame og liknande.

Sjå òg
Landskapsvåpen

Kjelder

Kommunevåpen (14. februar 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 4. januar 2014.
Bratberg, Terje. «Kommunevåpen: Norge»  (14. februar 2009), Store norske leksikon. Henta 4. januar 2014.
«Regelverk om bruk av kommunevåpen», regjeringen.no. Henta 4. januar 2014.

Kommunar
Heraldikk
Venableisen

Venableisen er ein isbrem, som er 60 km lang og 24 km brei, mellom Fletcher og Allison Peninsula i Ellsworth Land. Han vart kartlagt av United States Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1961-66. Isen vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter J.D. Venable i US Navy, som var skipsoperasjonsoffiser i U.S. Naval Support Force i Antarktis, 1967 og 1968.

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Ellsworth Land
Voyeykovisen

Voyeykovisen er ein isbrem på kysten mellom Paulding Bay og Cape Goodenough i Antarktis. Han vart kartlagt av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (SovAE) (1958) og kalla opp etter Aleksandr I. Vojejkov (1842–1916), ein russisk klimatolog.

Sjå òg
 Isbremmar i Antarktis

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Wilkes Land
Westisen

Westisen er ein markant isbrem som strekkjer seg kring 288 km frå aust til vest langs Leopold og Astrid Kyst i Aust-Antarktis mellom Barrier Bay og Posadowsky Bay. Han vart oppdaga og namngjeven av Den første tyske antarktisekspedisjonen i 1901–1903. under dr. Erich von Drygalski. Namnet skildrar retninga som den tyske ekspedisjonen først såg isbremmen. 21. februar 1902 sette skipet deira seg fast i isen, og han vart verande fast i pakkisen fram til 8. februar 1903.

Sjå òg
Isbremmar i Antarktis

Kjelder

Erich von Drygalski

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Princess Elizabeth Land
Wordieisen

Wordieisen var ein isbrem i søraustlege delar av Marguerite Bay mellom Cape Berteaux og Mount Edgell, langs vestkysten av Den antarktiske halvøya. 

I mars 2008 rapporterte British Antarctic Survey at han verka klar til å bryte laus frå Den antarktiske halvøya.I april 2009 hadde dette skjedd og han forsvann heilt.

Han vart oppdaga av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill, 1934-37, som namngav han etter sir James Wordie, som var uløna sekretær (seinare president) i Royal Geographical Society, og medlem av Discovery Committee, og styreleiar av Scott Polar Research Institute. Han hadde òg vore geolog og vitskapleg leiar for den britiske ekspedisjonen, 1914-16, under Ernest Shackleton.

Sjå òg
 Isbremmar i Antarktis

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wordie Ice Shelf» frå ,  den 4. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 USGS Den antarktiske halvøya information 
 Scott Polar Research Institute

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Palmer Land
Geografi i Graham Land
Fallières Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Vennesla kyrkje

Vennesla kyrkje er ei langkyrkje i Vennesla kommune i Agder. Kyrkja vart rapportert ferdig i oktober 1829, men vart ikkje innvigd før 22. august året etter.

Skipet og koret er av stein, medan sakristiet i aust og vesttårnet med sidebygg er av tre. Kyrkja avløyste ei kirke frå første halvdel av 1600-talet. Tårnet vart gjort høgre i 1886, og interiøret vart restaurert i 1925.

Vennesla kyrkje er prostikyrkje i Otredal prosti.

Det er kyrkjegard attmed kyrkja og på den andre sida av fylkesveg 405.

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 Vennesla kommune 
 
 
Denne artikkelen bygger på «Vennesla kyrkje» frå ,  den 4. januar 2014.  
 

Kyrkjer i Vennesla
Kyrkjer i Otredal prosti
Norske kyrkjer frå 1830
Kulturminne i Vennesla
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Hvarnes kyrkje

Hvarnes kyrkje er ei langkyrkje i Lågendalen i Larvik kommune i Vestfold og Telemark. Dateringa 1705 er omtrentleg. Kyrkja fekk sakristi i 1849 (utvida) 1896 og var raudbrun før ho vart kvitmåla i 1872.

Interiøret har vore overmåla, men er restaurert. I koret finn ein mellom anna ei plate med delar frå den tidlegare preikestolen og ein gamal døypefont. På plata er våpenet til Margrethe Breide.

Det har vore kyrkje på Hvarnes sidan 1200-talet.

Bilete frå kyrkja

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Larvik kyrkjelege fellesråd
 
 

Kyrkjer i Larvik
Norske kyrkjer frå 1700-åra
Kyrkjer i Larvik prosti
Langkyrkjer i Tunsberg bispedømme
Kulturminne i Larvik
Kjose kyrkje

Kjose kyrkje er ei langkyrkje ved vestbreidda av Farrisvatnet i Larvik kommune i Vestfold og Telemark.

Det har vore kyrkje på Kjose sidan mellomalderen. Ei stavkyrkje vart avløyst av ei tømra kyrkje i 1606, før dagens kyrkje, som òg er tømra, kom til i 1850. Sakristitilbygget vart bygd i 1911, og i 1977 vart det oppført eit tilbygg med m.a. kjøkken.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 
 iBrunlanes.no
 

Kyrkjer i Larvik
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Kyrkjer i Larvik prosti
Langkyrkjer i Tunsberg bispedømme
1850 i Noreg
Kulturminne i Larvik
Nanset kyrkje

Nanset kyrkje er ei arbeidskyrkje i Larvik kommune i Vestfold og Telemark. Kyrkja er teikna av Elisabet Fidjestøl, som vann ein arkitektkonkurranse med bidraget Levende stener. Dette var den første arbeidskyrkja i Larvik kommune.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 

Kyrkjer i Larvik
Kulturminne i Larvik
Norske kyrkjer frå 1974
Kyrkjer i Larvik prosti
Arbeidskyrkjer
Østre Halsen kyrkje

Østre Halsen kyrkje er ei arbeidskyrkje i Larvik kommune i Vestfold og Telemark. Kyrkja er oppført i to trinn med vigsling i 1983 og 1993.

Det kom bedehus på Østre Halsen i 1878, og det vart innvigd som interimskyrkje i 1899. Så kom altså kyrkja på 1980-talet.

Næraste gravplass er Undersbo gravlund i Larvik sentrum.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 

Kyrkjer i Larvik
Norske kyrkjer frå 1983
Langkyrkjer i Tunsberg bispedømme
Kyrkjer i Larvik prosti
Arbeidskyrkjer
Wyersisen

Wyersisen er ein liten isbrem i Antarktis som ligg på austsida av foten av Sakellari Peninsula.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wyers Ice Shelf» frå ,  den 4. januar 2014.

Bakgrunnsstoff
Map av området

Isbremmar i Antarktis
Zubchatyyisen

Zubchatyyisen er ein liten isbrem som grensar på sørsida av Sakellari Peninsula i Enderby Land. Det vart kartlagt av russiske kartografar frå flyfoto tekne under Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961-62. Det russiske namnet tyder «taggete» og syner til den taggete isfronten.

Kjelder

Isbremmar i Antarktis
Geografi i Enderby Land
Husøy kyrkje i Tønsberg

Husøy kyrkje er ei langkyrkje frå 1933 på Husøy i Tønsberg kommune i Vestfold og Telemark. Kyrkja er av stein og har 200 sitjeplassar. Ein kjem til staden via fylkesveg 430 fra Nøtterøy.

Det vart innvigd kyrkjegard med gravkapell på Husøy i 1925. Kyrkja vart teikna av Eirik Eikrann, oppført nokre år seinare og innvigd 8. september 1933. Det er ei karakteristisk langkyrkje som er forblenda med ein lokal syenitt med nokså ru overflate. Kyrkja har bratte saltak — også på vesttårnet. Det er sakristi på kvar side av koret i aust, slik at denne delen av bygningskroppen har same breidd som skipet. Utvendig er kyrkja openbert mellomalderinspirert med moderne tillempingar, medan interiøret er prega av ein funksjonalistisk påverka klassisisme.

Altartavla har form av eit trerelieff utført av Karl G. Nilssen. Motivet er den trøstande Kristus. I ei nisje framfor preikestolen er ein utskoren figur av Martin Luther, også denne utført av Nilssen. På fondveggen i koret er eit rundt vindauge med glasmåleri som syner lammet og seiersfana midt på ein kross. Døypefonten er av tre og glas og har elektrisk lys.

Kyrkjegarden breirer seg hovudsakleg sørover og vestover frå kyrkja. Nord for kyrka står eit krigsminnesmerke.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Husøy kyrkje i Tønsberg» frå ,  den 4. januar 2014.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Sem og Slagen bygdebok om Karl G. Nilssen
 

Kyrkjer i Tønsberg
Kyrkjer i Tønsberg domprosti
Norske kyrkjer frå 1933
Langkyrkjer i Tunsberg bispedømme
Kulturminne i Tønsberg
Alyabievbreen

Alyabievbreen er ein isbre i Antarktis, som flyt sør frå Gluck Peak og ut i Boccherinifjorden og ligg kring 4,5 km vest for Arenskybreen på Beethoven Peninsula på Aleksanderøya. Han vart namngjeven av Det sovjetiske vitskapsakademiet i 1987, etter Aleksander Aljabijev, ein russisk komponist.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alyabiev Glacier» frå ,  den 4. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Isbrear på Aleksanderøya
Arenskybreen

Arenskybreen er ein isbre i Antarktis, som ligg 4,5 km aust for Alyabievbreen og flyt sør frå Beethoven Peninsula på Aleksanderøya, og ut i nordenden av Boccherinifjorden. Isbreen vart namngjeven av Det sovjetiske vitskapsakademiet i 1987, etter Anton Arenskij, ein russisk komponist.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis

Kjelder

Isbrear på Aleksanderøya
Asafievbreen

Asafievbreen er ein isbre som flyt nordvest og ut i Schubertfjorden frå vestsida av Walton Mountains på Aleksanderøya i Antarktis. Han vart namngjeven av Det sovjetiske vitskapsakademiet i 1987 etter Boris Asafijev, ein russisk komponist.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis
 Alyabievbreen
 Arenskybreen

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Asafiev Glacier» frå ,  den 4. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Isbrear på Aleksanderøya
Stader i Antarktis kalla opp etter russarar
Balakirevbreen

Balakirevbreen er ein isbre i Antarktis som flyt nordaust pg ut i Schubertfjorden frå sørsida av Walton Mountains på Aleksanderøya. Han vart namngjeven av Det sovjetiske vitskapsakademiet i 1987, etter Milij Balakirev, ein russisk komponist.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis
 Alyabievbreen
 Asafievbreen
 Wubboldbreen

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Balakirev Glacier» frå ,  den 4. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Isbrear på Aleksanderøya
Bartókbreen

Bartókbreen er ein isbre, 13 km lang og 5,5 km brei, som flyt sørvest frå sørenden av Elgar Uplands på den nordlege delen av Aleksanderøya. Han vart først fotografert frå lufta og grovt kartlagt av British Graham Land Expedition i 1937, og meir nøyaktig kartlagt frå flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947–48, av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter den ungarske komponisten Béla Bartók.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis
 Deliusbreen
 Rosselinbreen
 Hushenbreen

Kjelder 

Isbrear på Aleksanderøya
Clarsachbreen

Clarsachbreen er ein isbre som flyt sør mellom Prague Spur og Finlandia Foothills nord på Aleksanderøya i Antarktis. Breen vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947–48, og vart kartlagt frå bilete av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Vidare kartlegging vart gjort frå flyfotografi teken av U.S. Navy 1966–67 og frå amerikanske Landsat-bilete frå januar 1974. Han fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee i 1977. I planet har isbreen ein kontur som ser ut som ein clàrsach, eller ei irsk harpe.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Clarsach Glacier» frå ,  den 4. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Isbrear på Aleksanderøya
Coulterbreen

Coulterbreen er ein brett isbre, som er 9 km lang, og som flyt sør frå Havre Mountains, og nord på Aleksanderøya, ut i Lazarev Bay. Isbreen vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947 og kartlagt frå fotografi av Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter R.W. Coulter, kaptein på USNS «Alatna» under U.S. Navy Operasjon Deepfreeze i 1969.

Sjå òg

 Isbrear i Antarktis
 Yozolabreen
 Sullivanbreen

Kjelder 

Isbrear på Aleksanderøya
Dargomyzhskybreen

Dargomyzhskybreen er ein breutløpar som flyt vestover frå Duffy Peak, sentralt i Staccato Peaks og sentralt på Aleksanderøya i Antarktis. Isbreen strekker seg over sentrale delar av Aleksanderøya og flyt ut i Bachisen. Isbreen vart truleg først fotografert av Lincoln Ellsworth den 23. november 1935, og kartlagt frå bilete av W.L.G. Jeorg. Breen vart namngjeven av Det sovjetiske vitskapsakademiet i 1987 etter Aleksander Dargomyzjskij (1813–1869), ein russisk komponist.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dargomyzhsky Glacier» frå ,  den 4. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
http://geographic.org/geographic_names/antname.php?uni=18803&fid=antgeo_128

Isbrear på Aleksanderøya
Deliusbreen

Deliusbreen er ein isbre, 11 km lang og 3,5 km brei, som flyt vestover frå Elgar Uplands og ut i Nichols snømark på den nordlege delen av Aleksanderøya i Antarktis. Han vart oppdaga frå lufta og grovt kartlagt av British Graham Land Expedition i 1937. Han vart meir nøyaktig kartlagt frå flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947–48, av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960, og frå U.S. Landsat-bilete frå februar 1975. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Frederick Delius, ein  britisk komponist.

Sjå òg

 Isbrear i Antarktis
 Balakirevbreen
 Gerontiusbreen
 Narechenbreen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Delius Glacier» frå ,  den 4. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Isbrear på Aleksanderøya
Erosbreen

Erosbreen er ein isbre på austkysten av Aleksanderøya i Antarktis, 13 km lang og 3,5 km brei ved munningen, som flyt søraust frå Planet Heights og ut i George VI Sound like nord for Fossil Bluff. Han vart truleg først sett den 23. november 1935 av Lincoln Ellsworth, som flydde rett over breen og tok bilete nord og sør for han. Munningen av isbreen vart observert og plassert på kartet av British Graham Land Expedition i 1936 og Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1948 og 1949. Isbreen vart kartlagt i detalj frå flyfoto tekne under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947–48, av D. Searle frå FIDS i 1960. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter dvergplaneten Eros i samband med nærliggande Plutobreen og Uranusbreen.

Sjå òg

 Isbrear i Antarktis
 Gilbertbreen
 Jupiterbreen
 Reuningbreen

Kjelder 

Isbrear på Aleksanderøya
Foremanbreen

Foremanbreen er ein isbre som flyt sør-søraust frå Havre Mountains og ut i Palestrinabreen, nord på Aleksanderøya i Antarktis. Han vart kartlagt av British Antarctic Survey (BAS), 1975–76, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1980 etter David Alexander Foreman, ein flymekanikar ved Adelaidestasjonen i 1973–76.

Sjå òg

 Hushenbreen
 Mikadobreen
 Transitionbreen

Kjelder 

Isbrear på Aleksanderøya
Gerontiusbreen

Gerontiusbreen er ein isbre som flyt nord frå Elgar Uplands og ut i Tufts Pass nord på Aleksanderøya i Antarktis. Han fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee i 1977, i samband med det nærliggande høglandet, frå The Dream of Gerontius, eit oratorium av Edward Elgar.

Sjå òg

 Isbrear i Antarktis
 Clarsachbreen
 Lennonbreen
 Sedgwickbreen

Kjelder

Isbrear på Aleksanderøya
Gilbertbreen

Gilbertbreen er ein isbre som er kring 37 km lang og som flyt sør frå Nichols snømark og ut i Mozart forlandsbre, som ligg nord på Aleksanderøya i Antarktis. 

Han vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947–48, og kartlagt frå bilete av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), 1960. Han vart namngjeven i samband med Sullivanbreen, etter sir William S. Gilbert (1836–1911), ein britisk librettist. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC), 1977.

Sjå òg

 Isbrear i Antarktis
 Grottobreen
 Lennonbreen
 Yozolabreen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gilbert Glacier» frå ,  den 4. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Isbrear på Aleksanderøya