alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Julian Bahula

Julian Bahula () er ein sørafrikansk trommeslagar, komponist og bandleiar, med base i Storbritannia.

Biografi
Bahula vart først kjend som trommeslagar i bandet Malombo. Han flytta til England i 1973 og skipa der gruppa Jabula, som i 1977 vart slått saman med saksofongruppa Dudu Pukwana til Jabula Spear. Eit anna prosjekt var bandet Jazz Africa. I 1980-åra spelte han med Dick Heckstall-Smith’s Electric Dream ensemble.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Julian Bahula» frå ,  den 28. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Jabula Music 

Sørafrikanske jazzmusikarar
Sørafrikanske jazztrommeslagarar
Sørafrikanske trommeslagarar
Folk frå Pretoria
Order of Ikhamanga
Bridget St John

Bridget St John () er ein engelsk songar-låtskrivar og gitarist, mest kjend for dei tre albuma ho spelte inn mellom 1969 og 1972 for John Peel-selskapet Dandelion. Peel produserte debutalbumet hennar, Ask Me No Questions. Ho spelte òg på mange innspelingar for BBC Radio og Peel sessions og turnerte mykje på britiske college og festivalar. I 1974 vart ho kåra til den femte mest populære, kvinnelege songaren det året av lesarane i Melody Maker.

Diskografi
Ask Me No Questions (Dandelion) 1969
Songs for the Gentle Man (Dandelion) 1971
Thank You For... (Dandelion) 1972
Jumblequeen (Chrysalis) 1974

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bridget St John» frå ,  den 28. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske visesongarar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Surrey
William Murray

William Murray (d. 1998) var ein skotsk trommeslagar og fotograf frå Glasgow.

Som trommeslagar tidleg i 1970-åra spelte Murray med artistar som Richard og Linda Thompson sitt 'Sour Grapes' og det irske bandet Mellow Candle. Han spelte òg på Kevin Ayers-albumet Whatevershebringswesing og arbeidde seinare med Paul Kossoff.

Murray arbeidde med Mike Oldfield, som kjøpte eit kamera til Murray.  Murray arbeidde med Oldfield på album som Ommadawn, og skreiv tekst for «On Horseback».  Murray vart sidan ein motefotograf og flytta til Dallas i USA.  I Amerika skipa Murray bandet The Same med Clodagh Simonds, Carter Burwell, Stephen Bray og Chip Johanessen.

Murray tok fotografiet av Mike Oldfield på omslaget til albumet Amarok i 1990 og skreiv ei novelle for heftet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «William Murray (musician)» frå ,  den 28. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Skotske trommeslagarar
Skotske fotografar
Mellow Candle-medlemmar
Paddy Moloney

Paddy Moloney (gælisk Pádraig Ó Maoldomhnaigh, ) var ein irsk musikar, komponist og produsent, som var med å skipe og var leiar i den irske gruppa The Chieftains. Han spelte på alle albuma deira.

Paddy Moloney var fødd i Donnycarney i Dublin i Irland. Då han var seks kjøpte mor hans ei tinnfløyte til han, ogdå han var åtte byrja han å spela uilleann pipes, irsk sekkepipe. Han lærte etterkvart òg å spela bodhrán og knappetrekkspel. 

Seint i 1950-åra møtte han Seán Ó Riada og vart med i gruppa hans, Ceoltóirí Chualann, tidleg i 1960-åra. 

I lag med Sean Potts og Michael Tubridy skipa Paddy Moloney det tradisjonelle irske bandet The Chieftains i Dublin i november 1962. Som bandleiar var han den fremste komponisten og arrangøren deira, og skreiv musikk for filmar som Treasure Island, The Grey Fox, Braveheart, Gangs of New York og Stanley Kubrick-filmen Barry Lyndon.

Moloney arbeidde òg som studiomusikar for Mike Oldfield, The Muppets, Mick Jagger, Paul McCartney, Sting, Don Henley og Stevie Wonder.

Utvald diskografi
 Paddy Moloney and others - The Drones and Chanters: Irish Pipering (1971)
 Paddy Moloney og Sean Potts - Tin Whistles (1974)
  Silent Night: A Christmas in Rome (1998)
 John Montague & Paddy Moloney - The Wild Dog Rose (2011)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paddy Moloney» frå ,  den 28. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Ceoltóirí Chualann-medlemmar
Irske fløytistar
Irske sekkepipespelarar
Musikarar frå County Dublin
The Chieftains-medlemmar
Jabula

Jabula var ei musikkgruppe av sørafrikanske musikarar i eksil i England under apartheid, leia av Julian Bahula.

Dei fire musikarane som vart Jabula møtte kvarandre i London, der dei budde etter å ha forlate Sør-Afrika. Gruppa vart skipa i 1974 og bestod av :

Julian Bahula - solovokal (tidlegare i Philip Tabane's Malombo Jazzmen)
Ernest Mothle - bassgitar
Lucky Ranku - gitar og perkusjon
Eddie Tatane - perkusjon

I tillegg til å gje ut sine eigne album, spelte gruppa med Mike Oldfield på albuma Ommadawn (1975), Incantations (1978) og Amarok (1990).

Diskografi
Jabula (1975)
Thunder into Our Hearts (1976)
Jabula in Amsterdam (1978)
Africa Awake (1978)
Jabula With Me (1982)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jabula» frå ,  den 28. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Nettside

Musikkgrupper skipa i 1974
Sørafrikanske jazzgrupper
Exposed av Mike Oldfield

Exposed er det første konsertalbumet til den engelske musikaren Mike Oldfield, gjeve ut som eit dobbeltalbum i juli 1979 på Virgin Records. Det vart spelt inn under den europeiske turneen hans i 1979, som var den første turneen hans som soloartist etter han gav ut det femte studioalbumet sitt, Incantations (1978). Albumet inneheld heile Incantations og heile debutplata Tubular Bells (1973) framført i sin heilskap, i tillegg til singelen «Guilty» frå 1979 som ekstranummer.

Exposed vart i starten berre trykt opp i 100 000 eksemplar, men sterkt sal gjorde at Virgin Records ikkje avgrensa albumet. Det nådde 16. plassen på UK Albums Chart og selte til sølvplate i Storbritannia for 60 000 selte eksemplar. Ein konsertfilm frå konserten i Wembley Conference Centre kom ut på DVD i 2005, òg kalla Exposed.

Innhald

Side ein

Medverkande

 Mike Oldfield – gitar, plateprodusent
 Nico Ramsden – gitar
 Phil Beer – gitar, vokal
 Pekka Pohjola – bassgitar
 Pierre Moerlen – trommer, perkusjon
 Mike Frye – perkusjon
 Benoit Moerlen – perkusjon
 David Bedford – perkusjon, strykearrangement
 Ringo McDonough – bodhrán
 Pete Lemer – klaverinstrument
 Tim Cross – klaverinstrument
 Maddy Prior – vokal
 Ray Gay – trompet
 Ralph Izen – trompet
 Simo Salminen – trompet
 Colin Moore – trompet
 Sebastian Bell – fløyte
 Chris Nicholls – fløyte
 Orchestral Leader - Richard Studt - fiolin
 Benedict Cruft - fiolin
 Elizabeth Edwards - fiolin
 Jane Price - fiolin
 Nichola Hurton - fiolin
 Jonathan Kahan - fiolin
 Donald McVay – bratsj
 Pauline Mack – bratsj
 Danny Daggers – bratsj
 Melinda Daggers – bratsj
 Liz Butler – bratsj
 Ross Cohen – fiolin
 Nigel Warren-Green – [[Cello]
 Vanessa Park – cello
 David Bucknall – cello
 Jessica Ford – cello
 Nick Worters – bass
 Joe Kirby – bass
 Debra Bronstein – kor
 Marigo Acheson – kor
 Emma Freud – kor
 Diana Coulson – kor
 Mary Elliott – kor
 Mary Creed – kor

 Cecily Hazell – kor
 Wendy Lampitt – kor
 Clara Harris – kor
 Emma Smith – kor
 Catherine Loewe – kor

Teknisk
 Philp R. Newell – leiande innspelingsoversyn, produsent
 Alan Perkins – lydteknikar
 Greg Shriver –  lydteknikar
 Kurt Munkacsi –lydteknikar
 Ken Capper – assistent
 Chris Blake – assistent
 Sally Arnold – turnékoordinator

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Exposed av Mike Oldfield» frå ,  den 28. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Mike Oldfield-album
Konsertalbum frå 1979
Virgin Records-album
Findalslaft

Findalslaft er ei gammal type laftehogg frå tidleg mellomalder, det vil seia før svartedauden. Denne laftetypen er den eldste i Noreg. Findalslaftet er karakterisert ved at laftehalsen sit i nedre del av stokken. Laftet kan ha kinning anten i underkant eller i overkant. 

Findalslaft er berre kjent i hus frå mellomalderen, denne laftetypen kan difor gjera at ein med stor tryggleik kan datera hus til denne historiske perioden. Findalslaft er kjent frå verna bygningar og utgravne bygningsrestar. 

Under feltarbeid i Numedal, truleg i 1930-åra, intervjua Hilmar Stigum ein gammal numedøl som kalla denne typen laft med hals i nedre del av stokken for ‘’findalslaft’’. Stigum gjekk ut frå at det hadde opphav i ordet «fyrndarlaft», altså gammaldags eller oldtidslaft. Dette var ei nemning som blei brukt av tømmermenn som hogg meir moderne typar laft. 

Det er to hovudtypar findalslaft, ein med kinning i nedre del av laftet, og ein med kinning i øvre del. 

Ein tenkjer seg at då lafting vart kjent i Noreg, var det ein teknikk som kom utanfrå, med findalslaft og runde stokkar.

Findalslaft finst på bygningar med rundtømmer, men denne laftetypen er òg nytta på bygningar oppført av ovalt telja tømmer. Arne Berg går ut frå at skiljet mellom bygningstømmer av rundstokkar og ovale stokkar har med økonomi å gjera. Grovt tømmer som kunne øksast ovale utan at veggen blei tynnare var noko berre velståande hadde råd til.

Forma på laftehovud og laftehals var uavhengig av kvarandre. 

 er ein type laft som kom i bruk i løpet av mellomalderen. Han har namn etter Raulandstua frå Numedal som no står på Norsk Folkemuseum, den eldste bygningen med denne typen laftehogg. På grunnlag av dekor og ei runeinnskrift blei huset datert til ca. 1250; i dag er huset eksakt datert til år 1238. Laftehalsen i raulandslaft er plassert midt i stokken, og teknisk sett er dette ei betre løysing; laftehovudet sit betre fast på stokken. Lengda til laftehovudet har tyding, og findalslaft har ofte lengjer laftehovud enn hus med raulandslaft.

Findalslaft og raulandslaft blei begge brukte i mellomalderen, om kvarandre på same tid.

Det finst òg ulike variantar av findalslaft som viser påverknad frå raulandslaft.

I Sverige brukte ein findalslaft òg i yngre hus, oppført etter svartedauden.

Referansar

Litteratur 

 Hilmar Stigum: «The Study of Man». Evolusjonstanken og det historiske forløp. By og Bygd 1946.

Laft
Norsk mellomalderarkitektur
Skoltegrunnskaien

Skoltegrunnskaien er ein offentleg utstikkarkai som ligg mellom Festningskaien og Bontelabo i Bergen hamn.

Historie 
Flo og fjøre i Bergen er berre pluss/minus ein halv meter, men ved sterk nordavind og springflo kan sjøen gå langt høgare. I 1570 stod vatnet så høgt at ein ikkje kunne gå på Torget. Vidare oppstod stor skade på mjøl og malt i buene på Stranden, og på fisken som var lagra på Bryggen. I 1589 vart det innhenta løyvet frå kongen til å anleggja eit bolverk som bølgjebrytar frå Nordnes til Borneskjær utanfor Tollboden, men dette vart aldri realisert. I desember 1674 var nordveststormen så sterk at skip som låg for anker, dels dreiv inn til Torget og dels vart slått mot buene på Stranden, så både fartøy og buer vart øydelagde - medan eit hus i Dreggen bles på sjøen og drev innover Vågen med folk i. Eit lite fyrtårn kom opp på Nordnes i 1839. Lindesnes hadde fått det første fyret i landet i 1655, medan det lenge var mogleg for skip som kom Bergen i mørke, å forfeile Vågen.

Planen om ein bølgjebrytar vart verkeleggjord i åra 1863–1868 med ein 100 meter lang og sju meter brei molo med fortøyingsringar på begge sider, kalla «Moljen», avløyst av Skoltegrunnskaien under første verdskrigen. På austsida av moloen vart det i 1867 oppført eit ni meter høgt fyrtårn av støypejern.

I 1909 målbar havnestyret ideen om ein stor utstikkar ved Festningskaien. Sjølv om denne Skoltegrunnsutstikkaren ikkje var med i hamneplanen av 1903, vart forslaget vedteke i bystyret i 1910.

Hamneingeniørvesenet byrja kaibyggearbeidet på den ytre halvdelen av utstikkaren. Dette måtte gjerast før den gamle moloen kunne rivast, for å unngå at Vågen vart liggjande uverna. Til arbeidet måtte det mykje fyllmasse til, skaffa frå utsprengninga av tunnelen for Fløybanen. Det vart lagt ein transportviadukt for skinnegåande trallar til Torget. Deretter vart massane overført til lekterar, og kaimurar vart bygde høge som 3-4 etasjars hus.

Skoltegrunnsutstikkaren stod ferdig i 1917; han var 335 meter lang og 40 meter brei. Heile anlegget med vareskur, kranar og kaispor stod ferdig i 1921. Bygginga av utstikkaren var ein komplisert og stor arbeidsoperasjon, og den største, dyraste og mest tidkrevande i historie til hamnevesenet til då.

I åra 1956-1958 og i 1964 vart kaia utvida og eit nytt ekspedisjonsbygg reist. I 2005 var den samla effektive kailengde 664 meter, og han var hovudkai for passasjertrafikk i utanriksfart. Skolten er i dag avstengt område, underlagt ISPS-regelverket (International Ship and Port Facility Security Code), ein internasjonal standard meint å førebyggja terror og sabotasje.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Skoltegrunnskaien» frå ,  den 28. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Bergen og Omland Havnevesen
 Skoltegrunnsutstikkeren - oppslagsverket oVe, artikkel av Ragnhild Botheim, Bergen Byarkiv.
 Bergen byleksikon på nett, om Skoltegrunnskaien
 Bergen Byarkiv
Bergen hamn
Kaptein Sabeltann og hemmeligheten i Kjuttaviga

Kaptein Sabeltann og hemmeligheten i Kjuttaviga er ei teaterførestilling med manus og musikk av Terje Formoe spelt i Kristiansand Dyrepark sommaren 1994 og i Asker i 1995. Ho var den andre barne- og familieførestillinga om Formoe-figuren Kaptein Sabeltann (etter Kaptein Sabeltann og skatten i Kjuttaviga).

Då førestillinga blei spelt på Hvalstrand i Asker sommaren 1995 gjekk stykket under namnet Kaptein Sabeltann og grusomme Gabriels hemmelighet. Detta var pga. brotet mellom Terje Formoe og Kristiansand Dyrepark. Kjuttaviga er namnet på staden der Kaptein Sabeltann-førestillingane blir haldne i dyreparken.

Førestillinga blei filma sommaren 1994 og gjeven ut på VHS av Egmont seinare på året. Stykket blei òg gjeve ut på lydbok.

Handling 
Det har gått eit par år sidan Kaptein Sabeltann forsvann frå Kjuttaviga etter å ha tapt fektekampen mot Sjømannen Ruben. Tante Bassa er så letta og glad at ho går omkring å trallar og syng i vertshuset nesten heile dagen. Sjørøvarguten Pinky frå føre episode har flytta inn i Kjuttaviga og blitt Ruben sin medhjelpar. Sunniva, Tante Bassa og Ruben driv med å stella i stand eit overraskingselskap for Pinky, som har fødselsdag, men trur han har greidd å halda det hemmeleg for venane sine. I skuggane lurar sjørøvarar som er i ferd med å innta Kjuttaviga igjen.

Medverkande 

 Terje Formoe som Kaptein Sabeltann
 Audun Meling som Langemann
 Ingolf Karinen som Pelle Pirat
 Knut Haugmark som Pysa Pirat
 Ol-Hermann Gudim Lundberg som Pysa Pirat (på nokre førestilligar i 1995 på Hvalstrand)
 Morten Usterud som Pinky
 Janne Formoe som Sunniva
 Svein Haagensen som Sjømannen Ruben Den Røde 
 Linda Tørklep som Tante Bassa

Songar 

 Vi seiler vår egen sjø (berre i 1995)
 Nå Kommer Sabeltann
 Langemanns Sang
 Bursdagssang
 To Øyne (Ser Bedre Enn Ett)
 Kanskje
 Sjørøversang
 Sabeltanns Lov
 Grusomme Gabriels Spøk
 Bryllupssang

Kassett- og CD-utgjeving 
I 1994 blei førestillinga gjeven ut på kassett og CD av Grappa Musikkforlag. Utgjevinga har ei lengd på ca 1 time.

VHS- og DVD-utgjeving 
Den 16.-19. juli 1994 vart det gjorde opptaket av førestillinga. Det blei først vist på NRK og seinare på hausten lansert på video av Egmont.
Denne versjonen varer i 65 minutt.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kaptein Sabeltann og hemmeligheten i Kjuttaviga» frå ,  den 29. juni 2020.  
 
Kristiansand Dyrepark
Kaptein Sabeltann
Kultur i 1994
Kultur i 1995
Norske musikalar
Wrexham

Wrexham (walisisk Wrecsam) er ein industriby i det nordlege Wales. Han er kjernen i grevskapsdistriktet Wrexham. Kring ein tredjedel av innbyggjarane i distriktet bur i sjølve Wrexham by.

Byen var tidlegare eit av dei tyngste industrialiserte områda i Nord-Wales, med teglsteinproduksjon, stålverk og mange kolgruver. Alt dette er no nedlagt, og det enorme jarnbanenettverket i og rundt byen blei fjerna på 1960-talet. Mange ynskte etter det å flytta vekk frå byen, men på grunn av mangelen på arbeidsplassar og mange bustader på marknaden var det umogleg å finna nok kjøparar som var villige til å betala akseptable prisar. Byen gjekk difor inn i ei økonomisk krise.

Den negative trenden blei til ein viss grad snudd i løpet av 1990-åra, gjennom program som gav støtte til lettare industri som etablerte seg i området. Store område som var skadd av kolgruvedrift har blitt sett i stand som industriområde. 

Byen har framleis nokon av dei fattigaste områda i Wales, som bydelen Caia Park. I 2003 braut det ut opptøyar der då lokale ungdomar gjekk til åtak på kurdarar som dei meinte fekk urettferdige fordeler. Då politiet kom blei det kasta brannbomber mot dei.

Kultur 

Den lokale fotballklubben er Wrexham AFC og spelar i engelske ligaer. Llanelli Scarlets er ein av dei fire profesjonelle rubgyklubbene i Wales som spelar i Celtic League. 

Det nasjonale Eisteddfod vart arrangert i Wrexham i 1888, 1912, 1933 og 1977. Ein uoffisiell Eisteddfod blei halden der i 1876. 

Det nyaste kollegiet til University of Wales, North East Wales Institute of Higher Education (NEWI), ligg i Wrexham.

Den viktigaste anglikanske kyrkja i Wrexham er St. Giles. Kyrkjetårnet er rekna som eit av Wales' sju underverk. Det katolske Wrexham bispedømme har sete i byen, med katedralen Wrexham katedral.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wrexham» frå ,  den 29. juni 2020.  
 
Byar i Wales
 
Wrexham grevskapsdistrikt
Dotter

Dotter er kvinneleg avkom, ei jente eller kvinne i høve til foreldra sine. Det svarer til son for menn. Nemninga blir òg brukt analogisk i fleire felt, for å visa tilhøve mellom grupper eller bestanddelar (til dømes dottercelle og dotterselskap).

I patriarkalske samfunn har ofte døtrer ulike eller mindre familierettar enn søner. I fleire førindustrialiserte samfunn, og nokre eksisterande samfunn, kan ein familie ofte føretrekka å få søner framfor døtrer, og nokre stader har ein derfor utført spedbarnsdrap på jenter.

Etymologi 
Ordet «dotter» er nærskyldt med norrønt dóttir. Bokmål «datter» er truleg eit lånord frå dansk. Den norrøne forma er avleidd av germansk *duhtér, igjen frå indoeuropeisk *dhughəter-.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Datter» frå ,  den 29. juni 2020.  
 
Familie
Kvinner
Edward Dicey

Edward James Stephen Dicey () var ein engelsk skribent. Han var bror av juristen Albert Venn Dicey.

Dicey skreiv flittig politiske artiklar til dei store avisene. Han var lenge medarbeidar i Daily Telegraph, som han var spesialkorrespondent for i fleire land. Nokre månader i 1870 var han redaktør for Daily News og 1870—1889 utgjevar av Observer. Blant dei større verka hans Cavour, a memoir (1861), Rome in 1860 (same år),The Schleswig-Holstein war (1864), England and Egypt (1884), Bulgaria, the peasant state (1895) og The story of the khedivate (1902). Dicey var særleg rekna som ein autoritet på politiske tilhøve i Egypt.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Edward Dicey» frå ,  den 29. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Folk frå Leicestershire
Britiske journalistar
Britiske redaktørar
Britiske forfattarar frå 1800-talet
Britiske forfattarar frå 1900-talet
Peter Lemer

Peter Naphtali Lemer () er ein engelsk jazzmisikar. Han arbeidde med Pete Lemer Quintet, Spontaneous Music Ensemble, Annette Peacock, Harry Beckett, Gilgamesh, Baker Gurvitz Army, Seventh Wave, Harry Beckett's Joy Unlimited, Pierre Moerlen's Gong, Mike Oldfield, In Cahoots og Miller/Baker/Lemer.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peter Lemer» frå ,  den 29. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Canterbury scene
Engelske jazzpianistar
In Cahoots-medlemmar
Michael Riesman

Michael Riesman () er ein komponist, dirigent, klaverspelar og plateprodusent, mest kjend som musikalsk leiar i Philip Glass Ensemble og dirigent for nesten all filmusikken til Glass.

Som dirigent har han arbeidd med orkester som New York Philharmonic og Los Angeles Philharmonic, og har blitt nominert til Grammyprisen to gonger, for «The Photographer» og «Kundun». Som solopianist har han òg spelt med Chicago og Milwaukee Symphony Orchestra, blant fleire.

Han har gjeve ut tre album med musikk for solopiano. Alle er arrangement av filmmusikk av Glass.

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Michael Riesman» frå ,  den 29. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Elevar ved Harvard University
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske dirigentar
QE2

QE2  er det sjette studioalbumet til Mike Oldfield, gjeve ut i 1980 på Virgin Records. Albumet er kalla opp etter cruiseskipet RMS «Queen Elizabeth 2».

ALbumet inneheld både originale Oldfield-komposisjonar og to coverversjonar («Arrival» av ABBA og «Wonderful Land» av The Shadows).

Sjølv om albumet nådde 11. plassen på den tyske albumlista, vart albumet det bestseljande albumet i Tyskland i 1981.

Info 
Det lengste sporet på albumet er «Taurus I» på 10 minutt og tittelsporet, «QE2», på sju minutt. Nokre år seinare svarte The Shadows på Oldfield sin versjon av «Wonderful Land» med å spele inn ein versjon av Oldfield sin «Moonlight Shadow». Coversongane vart gjevne ut som singlar.

Albumet var det første Oldfield spelte inn med Maggie Reilly på vokal. Somme av spora på albumet inneheld vokal sungen gjennom ein vocoder. «Conflict» har eit utdrag frå J.S. Bach sitt «Badinerie» (den siste delen av Bach sin Orkestersuite nr. 2 i b-moll). Teksten for «Celt» vart skriven av Tim Cross.

«Molly» vart skriven for dottera hans, Molly Oldfield, som seinare spelte klaverinstrument på The Songs of Distant Earth og var ein del av prosjektet Songs for Survival.

Oldfield marknadsførte albumet med den europeiske Adventure-turneen frå mars til august 1981. 

Albumet og tittelsporet var kalla opp etter det då 11 år gamle cruiseskipet til Cunard Line, RMS «Queen Elizabeth 2». Plateomslaget verkar å vere eit nærbilete av sida på skipet, med Plimsoll Line i nedre venstre hjørne.

Innhald

Nyutgjeving 
Albumet kom ut på ny på Mercury Records den 30. juli 2012. 

Den første plata inneheld originalplata med bonussongar, og den andre plata (som kom med luksusutgåva) er eit konsertopptak spelt inn på tida då albumet kom ut. Konserten vart spelt inn i april 1981 i Essen i Tyskland under turneen til Oldfield det året.

Medverkande
 Mike Oldfield – akustisk gitar, afrikanske trommer, banjo, bassgitar, keltisk harpe, trommemaskin, elektrisk gitar, mandolin, marimba, perkusjon, piano, rytmepinne, spansk gitar, synthesizer, pauker, vibrafon, vocoder og vokal
 English Chorale – vokal
 Guy Barker – trompet
 Phil Collins – trommer
 Tim Cross – piano, synthesizer
 Raul D'Olivera – trompet
 Mike Frye – afrikanske trommer, vocoder, trommer, pauker, hi-hat
 David Hentschel – synthesizer, trommer, vokal, horn arrangement
 Paul Nieman – trombone
 Morris Pert – trommer
 Maggie Reilly – vokal
 Dick Studt – strykarar
 Philip Todd – tenorsaksofon
 Strykarar og kor arrangert av David Bedford

Teknisk
 Simon Johnston – assisterande lydteknikar
 Peter Greenslade – assisterande lydteknikar
 Richard Barrie – teknisk rådgjevar

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «QE2 (album)» frå ,  den 29. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Mike Oldfield-album
Musikkalbum frå 1980
Virgin Records-album
Album produserte av David Hentschel
Sheba av Mike Oldfield

«Sheba» er ein song av Mike Oldfield, gjeven ut i 1980 på albumet QE2. I mange land vart The Shadows-songen, «Wonderful Land», gjeven ut på singel med «Sheba» som B-side, medan somme land snudde om på dei to sidene. 

«Sheba» er sungen av Maggie Reilly, og trommene vert spelte av Phil Collins. Oldfield spelar alle dei andre instrumenta. «Sheba» har ingen tekst, men berre vokalisering. 

«Wonderful Land» er ein instrumental.

Innhald
 «Sheba» – 3:33
 «Wonderful Land» (edit) – 2:50

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sheba (song)» frå ,  den 29. juni 2020.  
 

Singlar frå 1980
Mike Oldfield-songar
Songar skrivne av Mike Oldfield
Virgin Records-singlar
Songar frå 1980