alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Robert Musil

Robert Musil () var ein austerrikisk forfattar og teaterkritikar.

Virke 
Musil fekk stor suksess med det første verket sitt, Die Verwirrungen des Zöglings Törless (1906), men han etablerte seg ikkje som fri forfattar før i 1918. Han fekk i 1923 Kleist-Preis for skodespelet Die Schwärmer (1921), men det blei elles møtt med liten entusiasme. Det andre stykket hans, komedien Vinzenz und die Freundin bedeutender Männer (1924), fekk mykje større suksess.

Det mest kjende verket til Musil er det uferdige trebindsverket Der Mann ohne Eigenschaften, ein av dei viktigaste romanane innan modernismen. Det første bindet kom i 1930 og fekk god omtale, men selde dårleg og Musil sin økonomi var skral resten av livet. Temaet for verket er det moralske og intellektuelle forfallet i Austerrikske-Ungarn. Handlingane utspelar seg i Wien i tida rett før utbrotet av den første verdskrigen. Musil brukte det ironiske namnet «Kakanien» på det austerrikiske dobbeltmonarkiet, dei to k'ane tok han frå forkortinga «k. k.» som står for kaiserlich-königlich. Han starta opp arbeidet i 1921 og etter kvart blei det det einaste litterære prosjektet hans. Det var framleis uferdig då han brått døydde i 1942.

Bibliografi
 1906 Die Verwirrungen des Zöglings Törless (Unge Tørless, 1963. Omsetjing til norsk av Lotte Holmboe)
 1911 Vereinigungen
 1921 Die Schwärmer
 1924 Vinzenz und die Freundin bedeutender Männer
 1924 Drei Frauen
 1936 Nachlass zu Lebzeiten (Fra en levende forfatters efterlatte papirer, 1998. Solum Forlag A/S, omsetjing til norsk av Ole Michael Selberg)
 1937 Über die Dummheit
 1930, 1933, 1943 Der Mann ohne Eigenschaften (Mannen uten egenskaper 1990-1993. Solum Forlag A/S, omsetjing til norsk av Ole Michael Selberg)

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 
 
 Internationale Robert-Musil-Gesellschaft (IRMG)
  Kortbiografi og verkliste hos Rowohlt-Verlag
 Robert Musil-Institut für Literaturforschung, Klagenfurt 
 Robert-Musil-Literatur-Museum, Klagenfurt 
 ub.fu-berlin.de  lenkesamling ved Universitätsbibliothek der Freien Universität Berlin

Austerrikske forfattarar
Tyskspråklege forfattarar
Folk frå Kärnten
Kristian Bergquist

Kristian Bergquist () er ein norsk forfattar. Han debuterte i 2007 med diktsamlinga Hva nå, kjære.

Med ungdomsromanen Tenkestjerne [opphøyd i annen] var han i 2011 ein av vinnarane i ein romankonkurranse skipa av Gyldendal Norsk Forlag og Nasjonalt senter for realfagsrekruttering RENATE.

Bøker 
 2007 – Hva nå, kjære – Diktsamling
 2009 – dette er det vi gjør med hverandre – Diktsamling
 2011 – Blomsterfraktaler – Diktsamling
 2011 – Tenkestjerne [opphøyd i annen] – Ungdomsroman
 2013 – Superlangsom – Diktsamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Kristian Bergquist  på nettstaden til Forlaget Oktober
 Utgjevingar av Kristian Bergquist i BIBSYS Ask

Forfattarar frå Oslo
Norske ungdomsbokforfattarar
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2007
Bokmålsforfattarar
Rune Christiansen

Rune Christiansen () er ein norsk lyrikar og romanforfattar. Han er frå 2011 kunstnarleg ansvarleg for forfattarstudiet ved Høgskulen i Telemark i Bø. 

Christiansen debuterte som forfattar i 1986 med diktsamlinga Hvor toget forlater havet. Boka fekk svært gode kritikkar. Sidan er diktsamlingane Sanger fra måneraketten (1987), Skilpaddedøgn (1991), En følsom tid (1993), Motormelkeveien (1994), AntiCamera (1996), Etter alltid (1999), Om trær som vokser seg skakke i trange skyggefulle hager, men som likevel (eller nettopp derfor) gjør inntrykk og som man husker livet ut (2002) og Jeg har tenkt meg til de elysiske sletter (2011) komne. Han har også skrive sju romanar, ei barnebok, og ei essaysamling.

Han er oppvaksen i Bærum og i Alvdal.

Bøker 
 1986 – Hvor toget forlater havet – diktsamling
 1987 – Sanger fra måneraketten – diktsamling
 1989 – I dødvanne – diktsamling
 1990 – Hvalene i Glasgow – roman
 1991 – Skilpaddedøgn – diktsamling
 1992 – Dypt mørke – roman
 1993 – En følsom tid – diktsamling
 1993 – Lotte og Robin i fare – barnebok
 1994 – Motormelkeveien – diktsamling
 1996 – AntiCamera – diktsamling
 1997 – Steve McQueen er død – roman
 1998 – Lett ferd: dikt i utvalg – dikt i utval
 1999 – Etter alltid – diktsamling
 2000 – På ditt aller vakreste –  roman
 2002 – Om trær som vokser seg skakke i trange skyggefulle hager, men som likevel (eller nettopp derfor) gjør inntrykk og som man husker livet ut – diktsamling
 2002 – Om morgenen den 25. februar 1848 : essays og notater – essaysamling
 2003 – Intimiteten – roman 
 2004 – Samlede dikt – dikt i samling
 2007 – Fraværet av musikk – roman
 2007 – Utelatelsen – 
 2009 – Krysantemum – roman
 2011 – Jeg har tenkt meg til de elysiske sletter – diktsamling

Gjendiktingar 
 1988 – Alain Bosquet: I mangel av sjel
 1995 – Eugenio Montale: Annerledes – gjendikta saman med Heidi Bonde
 1998 – Frank Kuppner: Siste evige øyeblikk
 2004 – Edmond Jabés: Lengsel etter en begynnelse. Frykten for en eneste slutt.

Prisar og utmerkingar 
 1994 – Oktoberprisen
 1996 – Halldis Moren Vesaas-prisen
 1998 – Språklig samlings litteraturpris
 2003 – Doblougprisen
 2007 – Osloprisen (Natt&Dag)
 2009 – Riksmålsforbundets litteraturpris
 2014 – Gyldendalprisen
 2014 – Brageprisen for Ensomheten i Lydia Ernemans liv

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Digitaliserte bøker av Rune Christiansen hjå Nasjonalbiblioteket
 
 Intervju med Rune Christiansen i Vinduet , 6. september 2011
 Utgjevingar av Rune Christiansen i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Bergen
Norske romanforfattarar
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1986
Vinnarar av Doblougprisen
Folk frå Bærum
Folk frå Alvdal
Ny Musikk

Ny Musikk er ein norsk interesseorganisasjon for samtidsmusikk som vart skipa etter initiativ frå Pauline Hall 17. september 1938, saman med mellom andre Harald Sæverud. Ny Musikk er ei nasjonal avdeling av International Society for Contemporary Music, ISCM. Medlemmer kan vere både aktive utøvarar, komponister og andre interesserte.

Ny Musikk arrangerer konserter, deltek på festivalar, driv bistand overfor nye kunstnarar via si lokalavdeling Ny Musikks Komponistgruppe, og er ellers pådrivar i ulike miljø der samtidsmusikken har interesse.
I perioden 1976-1988 hadde foreininga ansvaret for å drifta av Ny Musikks Ensemble, som var det første reine samtidsmusikkensemble i Noreg. Dette vart erstatta i 1989 av ensemblet Cikada, som sidan har hatt ein meir sjølvstendig funksjon i forhold til foreininga. 

I perioden 1978-1995 gav Ny Musikk ut kvartaltidsskriftet Ballade, som var et viktig debattforum for den nye musikken i Noreg. Etter 2000 har tidsskriftet Parergon i nokon grad fylt den same rolla, men hatt ei friare stilling i høve til foreininga. 

Ny Musikk har sitt sekretariat i Platous gate 18 (Oslo), og har lokale avdelingar i Østfold, Kristiansand, Stavanger, Bergen, Trondheim, Nordland, Tromsø og Harstad.

Leiarar 
Pauline Hall (1938–1961), 
Finn Mortensen (1961–1964, 1966–1967), 
Arne Nordheim (1964–1966), 
Gunnar Rugstad (1967–1968), 
Kjell Skyllstad (1968–1970), 
Kåre Kolberg (1970–1973), 
John Ellingsen/Egil Kapstad (1973–1974,
Gunnar Germeten jr./John Persen (1974–1976),
Åse Hedstrøm (1976–1978),
Per Lyng (1978–1979),
Oddvar S. Kvam (1979–1979),
Nils E. Bjerkestrand (1979–1982),
Yngve Slettholm (1982–1986),
Solveig Løchen (1986–1988),
Geir Johnson (1989–1994),
Peter Tornquist, ein av Pling-Plong-generasjonens skikkelsar (1995–2001),
Lene Grenager (2001–2003) og
Lars Petter Hagen (2003–2009)
Øyvind Torvund (2009–2011)
Anne Hilde Neset (2011–)

Bakgrunnsstoff 
Ny Musikk
Cikada
Parergon
International Society of Contemporary Music

Norske musikkorganisasjonar
Samtidsmusikk
Skipingar i 1938
Håkon Øvreås

Håkon Øvreås () er ein norsk forfattar. Han debuterte i 2008 med diktsamlinga Avstanden mellom hus, og den andre samlinga hans, Grevlingvariasjonene, kom i 2011.

Øvreås er utdanna master i litteraturvitskap frå Universitet i Oslo og masteroppgåva hans frå 2008 heiter Forfatteren og hans forunderlige verk : en teoretisk undersøkelse av forholdet mellom forfatter og verk med utgangspunkt i en lesning av Arild Nyquists roman Giacomettis forunderlige reise.

Håkon Øvreås fekk Nordisk Råds Barne- og Ungdomslitteraturpris 2014 for boka Brune.

Bøker 
 2008 – Avstaden mellom hus, diktsamling
 2011 – Grevlingvariasjonene, diktsamling
 2013 – Brune, barnebok
 2014 – Kjærlighet er den Ting, diktsamling
 2015 – Svartle, barnebok
 2018 – Blåse, barnebok

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bloggen til Håkon Øvreås
 Nettsida til Håkon Øvreås
 Presentasjon av Håkon Øvreås hjå Den norske Forfatterforening 
 Utgjevingar av Håkon Øvreås i BIBSYS Ask

Norske lyrikarar
Norske barnebokforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2008
Bokmålsforfattarar
Frits Thaulow

Frits Thaulow, fullt namn Johan Fredrik Thaulow, () var ein norsk målar knytt til realismen. Internasjonalt var han ein av dei mest kjende norske 1800-talskunstnarane.

Liv og gjerning

Thaulow var fødd i Kristiania. Åra 1870-72 gjekk han på kunstakademiet i København, deretter var han frå 1873 til -75 elev av Hans Gude i Karlsruhe. Dei følgjande åra budde han for det meste i Paris, der han tok avgjerande inntrykk frå dei franske impresjonistane.

I 1880 vende Thaulow tilbake til Noreg som overbevist naturalist. Saman med Christian Krohg og Erik Werenskiold vart han ein av leiarane i striden som dei unge kunstnarane førte for eit romslegare norsk kunstmiljø. Thaulow var mellom anna med på å etablere den første Høstutstillingen i 1882.

I 1892 slo han seg ned i Frankrike, og han besøkte USA i 1898. Frå same året busette han seg i Paris, der han vart ein kjend figur. Han vann internasjonalt ry, mellom anna gjennom å få verk utstilt på den prestisjetunge Parissalongen.

Mange av Thaulows mest kjente norske motiv er fra Åsgårdstrand, der ein sentral plass er oppkalla etter han.

Thaulow vart tildelt ei rad norske og utanlandske ordenar for målarkunsten sin. Han vart i 1892 utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden, i 1905 forfremja til kommandør av 2. klasse «for fortjenstfuld Kunstnervirksomhed». Vidare var han offiser av den franske Æreslegionen, den italienske Sankt Mauritius' og Sankt Lasarus' orden og av den tunisiske Iftikhar-ordenen.

Han døydde under eit opphald i Volendam i Nederland.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Frits Thaulow» frå ,  den 2. april 2012.

Bakgrunnsstoff
 Kulturnett.no 

Norske målarar
Realistiske kunstmålarar
St. Olavs Orden
Æreslegionen
Kunstnarar frå Oslo
Målarar frå 1800-talet
Målarar frå 1900-talet
François Bocion

François-Louis David Bocion () var ein sveitsisk målar som vert rekna til stilretninga impresjonismen. Han vart internasjonalt kjent som  «målaren av Genfersjøen».

Liv  og gjerning

Bocion kom frå ein rik familie i Lausanne. Tidleg vart han undervist i teikning av målaren Christian Steinlen ved École de Moyenne i Vevey, deretter gjekk han i lære hos den franske landskapsmålaren François Bonnet i Lausanne. År 1845 reiste han til Paris, der han fram til 1847 arbeidde i atelieret til Louis-Aimé Grosclaude og Charles Gleyre.

I fyrstninga måla Bocion hovudsakleg historiemåleri. Snart bytta han til marinemåleri, etter å ha vorte påverka av Camille Corot sine landskapsbilete. Han begynte då å måle scener frå områda kring Genfersjøen, og som han vert særleg hugsa for i dag.

Rundt 1849 tok han arbeid som formingslærar ved École de Moyenne i Lausanne. Mellom elevane hans var Théophile Steinlen og Eugène Grasset, begge bysbarn av Lausanne. Bocion oppmuntra dei til å utvide kunnskapen sin gjennom å studere og arbeide i det spirande kunstmiljøet i Paris. I over 40 år arbeidde Bocion på industriskulen i heimbyen.

Bocion døydde i heimbyen Lausanne i 1890.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «François Bocion» frå ,  den 2. april 2012.  

Folk frå Lausanne
Sveitsiske målarar
Impresjonistiske målarar
Målarar frå 1800-talet
Otto Frölicher

Otto Viktor Frölicher () var ein sveitsisk landskapsmålar frå Solothurn, rekna som den viktigaste tyskspråklege representanten for paysage intime («det nære landskap»). Bileta hans vert knytte til Düsseldorfskulen.

Liv og gjerning

Frölicher voks opp i Solothurn og Olten. Familien hans høyrde til embetsborgarskapen, faren var med i regjeringsrådet i Solothurn i åra 1849-56. Tidleg viste Frölicher talent for teikning. I oktober 1859 drog han til kunstakademiet i München, der han gjekk i lære hos Johann Gottfried Steffan for å verte landskapsmålar. Åra 1863-65 budde han i Düsseldorf, der han nærma seg stemninga i måleria til Oswald Achenbach.

Etter å ha mislukkast med å bygge eit tilvære som målar i Solothurn, flytta han hausten 1868 tilbake til München. Der oppdaga han den intime atmosfæren i landskapsbileta til Adolf Heinrich Liers. Etter nokre år der, rådde Liers Frölicher om å reise til Paris, noko han gjorde hausten 1876. Storbylivet der treivst han lite med, så han flytta tilbake til München i 1877, der han tok fast bustad.

I München underviste Frölicher målarar som landsmennene Hermann Hunziker, Otto Gampert og andre. Frölicher var òg medlem av kunstnargruppa Kassandra og kunstforeinga Allotria. Han arbeidde også som jurymedlem ved fleire kunstutstillingar og var formann i sveitsiske hjelpeforeininga i München. 39 år gammal vart Frölicher sjuk med difteri. Effektane av sjukdommen, saman med kreft, følgde han dei resterande elleve åra av livet.

Frölicher og Adolf Stäbli vert rekna som dei fremste representantane for den tysk-sveitsiske paysage intime. Til skilnad frå det rolege landskapet som målarane av denne retninga søkte, retta desse tyskspråklege sveitsarane merksemda mot dystrare landskapsmotiv. «Som for romantikarane var landskapet for dem eit ekko av det indre, sjelelege landskapet».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Otto Frölicher» frå ,  den 2. april 2012.

Bakgrunnsstoff

Sveitsiske målarar
Düsseldorfskulen
Målarar frå 1800-talet
Karin Haugane

Karin Haugane () er ein norsk lyrikar. 

Ho er utdanna cand.philol. med hovudfag i historie, og er busett i Oslo.

Haugane debuterte i 1989 med diktsamlinga Rester av glemsel og har sidan fått utgjeve åtte diktsamlingar til. Ho har også skrive ei prosabok og gjendikta poesi av Arthur Rimbaud, Ingeborg Bachmann og Anne-Marie Albiach til norsk.

I 2021 vann ho Aschehougprisen.

Bøker 
 1989 – Rester av glemsel – Diktsamling
 1990 – Bryllup under jorda – Diktsamling
 1992 – Varslet tid – Prosa
 1995 – Ruiner av forbindelse. Et episk dikt (Ostinato) – Diktsamling
 1997 – Posisjon vitne (nattsanger) – Diktsamling
 1999 – Forsvinningens trykk – Diktsamling
 2001 – Oktavfeltet – Diktsamling
 2007 – Amerikansk vinter – Diktsamling
 2011 – Annas familieelegier – Diktsamling
 2013 – Oder til Fenn – Diktsamling
 2015 - Anna Wunderlichs sang - Diktsamling 

 Gjendiktingar 
 1994 – Arthur Rimbaud: Illuminasjoner 1997 – Ingeborg Bachmann: Böhmen ligger ved havet    
 1998 – Anne-Marie Albiach: Tilstand''

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Digitaliserte bøker av Karin Haugane hjå Nasjonalbiblioteket
 Intervju med Karin Haugane hjå NRK
 Utgjevingar av Karin Haugane i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Folk frå Haugesund
Forfattarar frå Rogaland
Norske forfattarar
Norske lyrikarar
Norske omsetjarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1989
Vinnarar av Aschehougprisen
Vilde Heggem

Vilde Heggem () er ein norsk lyrikar. 

Ho debuterte i 2007 med diktsamlinga Akkurat her er det det verker. Den andre boka hennar, Hvis trærne, kom i 2011. Ho har også med dikt i Jeg fant, jeg fant!, ein antologi med dikt for barn som vart utgjeven i 2011.

Heggem har bachelorgrad i barnevern.

Bøker 
 2007 – Akkurat her der det verker – diktsamling
 2011 – Hvis trærne – diktsamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Vilde Heggem hjå Den norske Forfatterforening

Bokmålsforfattarar
Folk frå Halden
Forfattarar frå Østfold
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2007
Lene E. Westerås

Lene E. Westerås () er ein norsk skjønnlitterær forfattar, omsetjar og sakprosaforfattar. 

Ho debuterte i 2010 med biletboka Vilja på handletur, og i 2011 kom diktsamlinga Elefantens sorgdeport.

Westerås har teke forfattarstudiet ved Universitetet i Tromsø. Ho er busett i Tromsø. I 2007 og 2008 var ho styreleiar for Nordnorsk Forfatterlag og ho var styreleiar for litteraturfestivalen Ordkalotten frå 2008 til 2010. Frå 2005 til 2010 var ho medredaktør i det litterære tidsskriftet Kuiper, som ho også var med og stifta. Ho var styreleiar for foreininga Litteraturhus Nord 2009-2014. Ho har medverka i ei rekkje antologiar og gjendikta poesi av den engelskspråklege indiske forfattaren Anjum Hasan til norsk. Ho var redaktør og medforfattar i Palestinakomiteen si 40-års jubiluemsbok, Med håpet som våpen, i 2009. Dei siste åra har ho jobba mykje i Libanon, i palestinske flyktningleirar med Workshops in Creative Writing.

Bøker 
 2010 – Vilja på handletur – Biletbok, illustrert av Akin Düzakin
 2011 – Elefantens sorgdepot – Diktsamling
 2012 – Jalvar Yang og den uforunderlige dagen – Biletbok, illustrert av Jens Kristensen
 2014 – Jalvar Yang og elefanten med de røde ørene – Biletbok, illustrert av Jens Kristensen

Gjendiktingar 
 2011 – Anjum Hasan: Gata på toppen av en ås – Gjendikta frå engelsk

Andre bøker 
2009 – Med håpet som våpen – Medredaktør og forfattar

2014 – Amiras palestinske kjøkken – Fotograf, forfattar er Sylvi Inez Liljegren

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bloggen til Lene E. Westerås
 Lene E. Westerås i Biblioteksøk
 Utgjevingar av Lene E. Westerås i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Folk frå Tromsø
Forfattarar frå Troms
Norske barnebokforfattarar
Norske lyrikarar
Norske omsetjarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2010
Giulio Romano

Giulio Romano, eigentleg Giulio Pippi, () var ein italiensk målar og arkitekt under manierismen. Han var fødd i Roma og døydde i Mantova.

Giulio Romano var elev av Rafael, og assisterte denne med dekoreringa av Stanze di Raffaello i Vatikanet. Fram til 1524 arbeidde Giulio i Roma, der han også vart påverka av Michelangelo og Donato Bramante.

Deretter vart han kalla til hoffet til hertugen Federico II Gonzaga i Mantova og gjekk nesten heilt over til å arbeide med arkitektur. Mellom 1526 og 1534 stod Giulio for bygginga av hertugen sitt palass, kalla Palazzo del Tè. Bygninga, som vert rekna for Giulio sitt meisterverk, viser fleire tydelege kjenneteikn på motiva i den manieristiske arkitekturen. Mellom anna er her tetthengande triglyfar og kolonnar som ein reiste heilt ubehandla, som om dei var komne rett frå steinbrotet. I ein av palasset sine paradesalar, Sala dei Giganti, laga Giulio illusjonistiske freskar som får heile rommet til å verke som om det er i ferd med å styrte i hop.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Giulio Romano» frå ,  den 3. april 2012.  
 

Italienske målarar
Fødde i 1490-åra
Målarar frå 1500-talet
Jan van Eyck

Jan van Eyck (fødd ca. 1390 i småbyen Maaseik, død 1441 i Brugge) var en flamsk målar. Jan van Eyck var, saman med broren Hubert van Eyck (1375-1426) og Hugo van der Goes, dei fremste målarane i Flandern i første halvdelen av det 15. hundreåret.

Liv og gjerning 

Jan van Eyck var fødd rundt 1390 i ein liten by nær Maastricht. 1422-24 var han i teneste hos Johan av Bayern, greve over regionen Holland. Deretter søkte han teneste ved hoffet til Filip den gode av Burgund i Lille. I løpet av kort tid vart han sendebod for hertugen, med oppdrag i Spania i 1426 og Portugal i 1428. Frå 1430 var han busett i Brugge.

Dei første verka som vert tilskrive Jan van Eyck er dei miniatyrane som i 1902 vart identifisert som «Heures de Turin» og «Heures de Milan». Brørne Eycks klåre og realistiske stil var sett pris på og tildels imitert, men viste seg for vanskeleg å følgje for dei fleste kunstmålarane.

Jan van Eyck laga fleire store bilete for mektige oppdragsgjevarar som gav verka til kyrkjer. Mellom desse er Kanslar Rollins madonna og Kanikken van der Paeles madonna. Liknande motiv er Madonna med barn i ei kyrkje, Kunngjeringa og triptykonet Madonna med barn. Mellom portretta finst Timoteus, Målaren si kone, Margareta, Mann i raud turban samt Kardinal Niccolò Albergati.

Jan van Eycks mest kjende måleri er det symbolmetta Arnolfinis bryllaup. Biletet er eit dobbeltportrett av stor psykologisk innsikt og med eit omfattande interiør. Verket er eit av dei første sjangermåleria. Stordomen i Jan van Eycks genialitet viser seg i måten hans å framstille eit slikt motiv med den aller største reinleik og realisme. Trass i det kvardagslege miljøet skaper han ein mystikk som er så metta at den har stått mot alle tolkningsforsøk.

Utvalde verk 
 Kardinal Niccolò Albergati (1432)
 Gentaltaret (1432)
 Mann i raud turban (1433)
 Arnolfinis bryllaup (1434)
 Kanslar Rollins madonna (1434-1436)
 Kanikken van der Paeles madonna (1436)

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Jan van Eyck» frå ,  den 3. april 2012.  
 

Flamske målarar
Nederlandske målarar
Fødde i 1390-åra
Døde i 1441
Målarar frå 1400-talet
Dolgansk

Dolgansk er eit språk i den nordtyrkiske gruppa av de tyrkiske språka, og det næraste slektspråket er jakutisk. Dolganane skil seg frå jakutane ved at dei driv med reindrift, og i alle fall før Oktoberrevolusjonen var dei nomadiske. Språkleg er skilnaden gruppene i mellom så liten at ein viktig grunn til at dei blir rekna som to språk den etnografiske skilnaden dei i mellom.

På same måte som finsk, ungarsk og tyrkisk har dolgansk vokalharmoni, det er  agglutinerande, og har ikkje kjønn. Ordstillinga er som regel subjekt–objekt–verb.

Skriftsystem

Dolgansk fekk skriftspråk rundt 1920, basert på det latinske alfabetet. Etter omlegginga til kyrillisk i 1937 fekk dolgansk eit nytt alfabet, med desse tilleggsbokstavane og digrafane,  Дь дь, Һ һ, Ҥ ҥ, Нь нь, Ө ө, Ү ү, i tillegg til det vanlege kyrilliske а-я.

Publikasjonar

I Dudinka kjet kjem ut ei avis, Tajmyr, som regelmessig publiserer på dolgansk.

Bibliografi
 Stachowski, M.: Dolganischer Wortschatz, Kraków 1993 (+ Dolganischer Wortschatz. Supplementband, Kraków 1998).
 Stachowski, M.: Dolganische Wortbildung, Kraków 1997.
 Андросова С. И.: Долганский язык // Языки мира. Тюркские языки. М, 1997.
 Убрятова Е. И.: О языке долган // Языки и фольклор народов сибирского Севера. М.; Л., 1966;
 Убрятова Е. И.: Язык норильских долган. Новосиб., 1985;

Referansar 

Tyrkiske språk
Språk i Russland
Einskildspråk
Gagausisk

Gagausisk (Gagauz dili) er eit tyrkisk språk som blir snakka av gagausarane i Moldova og Bulgaria, av rundt 150 000 menneske. Språket er offisielt i den sjølvstyrte regionen Gagaus i Moldova.

Gagausisk vart skrive med det greske alfabetet fram til 1957, då gjekk dei over til det kyrilliske alfabetet. I 2000 skifta gagausarane over til ein tyrkisk versjonen av det latinske alfabetet, med ein del tilleggsbokstavar for ikkje-tyrkiske ord.

Referansar 

Tyrkiske språk
Språk i Bulgaria
Språk i Moldova
Einskildspråk