alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mike Doonesbury

Mike (Michael J.) Doonesbury er tittelfiguren i teikneserien Doonesbury av Gary Trudeau. Han var med frå første stripa i 1970, og har vore hovudperson med jamne mellomrom frå den tid og fram til i dag. 

Mike byrja som ein hjelpelaus bondegut frå Oklahoma, oppvaksen i Tulsa, og var om lag 19 år då serien byrja. Heimemiljøet krinsa rundt mora Daisy og broren Benjy. Sjølv var Mike ein idealist med få voner på damefronten. Sjølvbiletet hans vart markert av at spegelen støtt kommenterte lykka hans og utsjånaden dei første åra. 

Mike vart opphavleg meint å vera motstykket til den meir maskuline B.D., vellykka trenar på rugbylaget, konservativ og militaristisk. Med tida vart dette trekket teke over av figurane Zonker Harris og Mark Slackmeyer. Mike vart den nøytrale hovudpersonen som let dei andre ikring seg vera meir fargerike. 

Saman med B.D., Zonker, Mark, Nichole og vitskapsnerden Bernie, skipa han Walden commune i 1972, der dei faste figurane budde ein ti års tid. Mike og kona J.J var dei siste som flytta frå staden, då J.J. ville ha seg karriére som avantgarde-kunstnar i New York. Dei møtte kvarandre då J.J. ville finne att mora Joanie Caucus som hadde flytt i kollektiv og tok utdanning saman med dei yngre studentane. Dei heldt saman med avbrekk gjennom det meste av 1980-åra, til Mike gjekk lei av dei ville sprella til J.J. og braut opp. Dei greidde då å få dottera Alex Doonesbury i 1988. I dag fungerer Alex som ein radikal korreks for den meir moderate faren (han tok til å røyste republikansk etter 1990.

Etter studietida tok Mike arbeid i World Trade Center, og vart reklamemann. Han fekk ofte oppdrag som gjekk på ære og samvit laus, til dømes då han vart beden om å selja Ronald Reagan til svarte veljarar. Det første han sa til oppdraget var: «de set meg på prøve, ikkje sant? for å finne ut om eg har skam i livet?» Men han gjorde som han vart beden. Seinare tok Mike på seg å laga reklame for tobakksindustrien, og kom til å skapa mr. Butts, ein vandrande sigarett. Butts kom til å plaga Mike i årevis etterpå. 

Etter brotet med J.J. møtte Mike den langt yngre Kim Rosenthal, vietnamesisk jente oppvaksen hjå jødiske foreldre, og dei fann kvarandre på nerdenivå og kunnskap. Saman flytte dei til Seattle, der Mike sel Software. Han har tidvis budd i lag med Zonker, og har tidvis kasta Zonker på dør.

Mikes sommardraumar

Utover på 90-talet har det vore vanleg å syne nokre av Mikes sommardraumar, gjerne lykkelege og noko utopiske versjonar av verda slik han ville hatt ho: Fred i Midt-Austen, ei verd utan atomvåpen eller forureining er døme på slike draumar. I ein tidleg fase hadde Mike og mareritt, til dømes då heile figurgalleriet ramla inn i husværet hans den eine etter den andre, og det heile enda med at narkotikapolitiet og CBS-reportar Roland Hedley ville ta dei alle ihop, mest av di Butts og mr Jay (hasjreven) sat i stova.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mike Doonesbury» frå ,  den 9. mars 2011.  
 
Teikneserien Doonesbury. 

USA-amerikanske teikneseriefigurar
 Doonesbury
Henie Onstad Kunstsenter

Henie Onstad Kunstsenter er eit biletkunstmuseum på Høvikodden i Bærum kommune sørvest for Oslo, som vart opna av «kunstløpdronninga» Sonja Henie og ektemannen hennar, skipsreiar Niels Onstad i 1968. Dei gav i 1961 den private samlinga si av samtidskunst, til saman 110 målarstykke, i tillegg til pengar til bygging og drift av museet, som gåve for å få skipa Sonja Henies og Niels Onstads Stiftelser, som eig museet og samlingane. Bærum kommune gav samstundes tomta på 140 mål som museet vart bygd på. Dei to donatorane er gravlagde på området.

Henie Onstad kunstsenter er ein viktig arrangør av temporære utstillingar og framsyningar i tillegg til utstillingar av verk frå eiga samling. Museet hyser òg Sonja Henies store samling av premiar etter innsatsen hennar på skeiser.

Ei populær offentleg badestrand ligg attmed museet.

Kjernesamlinga
Opphavleg overtok museet 110 måleri. Sidan den tid har delar av denne blitt seld, mellom anna alle arbeida av Edvard Munch og ein del kjerneverk av Pierre Bonnard. I dag finn ein mellom anna Pablo Picasso, Juan Gris, Jacques Villon, Pierre Bonnard, Henri Matisse, Fernand Léger, Joan Miró og Nikolas de Staël i samlinga.

I tillegg har ein bygd opp ein permanent utstilling av Kurt Schwitters i Noreg.

Tidlegare direktørar

Den første direktøren var Ole Henrik Moe som sat i stillinga i 22 år fram til 1989 og bygde opp kunstsenteret til ein moderne internasjonal institusjon.
I perioden 1989 til 1996 var Per Hovdenakk direktør. Den neste direktøren, Stein Slyngstad, sat i stillinga frå 1997 til 2001. Direktør frå 2001, Jan Feldborg, gjennomførte det omstridde salet av eit av hovudverka til Bonnard før den neste direktøren tiltredde i 2005.
Direktør frå slutten av 2004 fram til 2011 var Karin Hellandsjø. Tone Hansen tok over som direktør etter henne.

Skulpturparken
Rundt museumsbygget har museet plassert ut fleire skulpturar. Den mest kjente er Arnold Haukeland si statue Solskulptur frå 1970 som er det første ein møter når ein nærmar seg museet frå landsida. Framfor inngangspartiet står i dag statuen Større kropp frå 2003 av Per Inge Bjørlo. Elles er Filipstadbananen frå 1952 av Trygve Fredrksen flytta hit frå Banan-Mathisen sitt bygg på Filipstad i Oslo. Andre skulpturar er laga av Henry Moore, Kai Nielsen, Terry Haas, Eugène Dodeigne og Èmile Gilioli.

Bakgrunnsstoff 
 Internettsida til Henie Onstad Kunstsenter
 Arve Rød. "Progkunst ut til nordmenn - 50-års jubilanten Henie Onstad Kunstsenter brakte sekstitallets progressive ideer om kunst ut til folket.". 2018-02-26. Dagbladet . S. 40

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Henie Onstad Kunstsenter» frå ,  den 31. oktober 2012.  
 

Museum i Viken
Skipingar i 1968
Byggverk i Bærum
Museum skipa i 1960-åra
1968 i Noreg
Bergen Kunsthall

Bergen Kunsthall er eit kunstgalleri ved Lille Lungegårdsvann i sentrum av Bergen som produserer utstillingar av målarstykke, kunstinstallasjonar osb., står for presentasjon, formidling og sal av samtidskunst, og yter konsulenthjelp. Kunstutstillinga under dei årlege musikkfestspela i Bergen, Festspillutstillingen, vert arrangert i Bergen Kunsthall.

Bygningen er teikna av arkitekt Ole Landmark, og vart opna i 1935 som nybygg for Bergen Kunstforening. Kunsthallen er  framleis eigd av Bergen Kunstforening, og var tidlegare kjend under dette namnet, men fekk i 2001 nemninga «kunsthall». Kunsthallen har fire utstillingssalar der det hovudsakleg vert synt eigenproduserte utstillingar. Kunsthallen mottek offentleg stønad.

Bakgrunnsstoff

Bergen Kunsthall på Kulturnett
Om bygningen som hyser Bergen Kunsthall 

Museum i Bergen
Byggverk i Bergenhus
Funksjonalisme i arkitektur
Skipingar i 1935
Jørgen Nash

Jørgen Axel Nash (), som opphavleg heite Jørgensen til etternamn, men skifta til Nash i 1941, var dansk kunstmålar og diktar, bror av den internasjonalt kjende kunstnaren Asger Jorn. 

Han likte å provosere til debatt, og påstod i ei bok frå 1977, En havfruemorder krydser sit spor, at det var han som hadde kutta hovudet av den vidgjetne skulpturen Den lille Havfrue i København 24. april 1964. Men det er aldri vorte prova at dette er sanning, og denne ugjerninga er framleis rekna som uoppklart.

Nash var medlem av avantgardegruppa Situationistisk Internationale, ei venstreradikal gruppe av kunstnarar og intellektuelle som vart skipa i 1957, men vart i 1962 kasta ut av gruppa saman med nokre andre medlemmar på grunn av usemje om bruken av kunst i kampen for å snu om på samfunnet. Nash skipa deretter ei ny situasjonistisk gruppe, Bauhaus Situationiste, som var aktiv i dei fylgjande åra. Somme av dei som Nash samarbeida med på denne tida var Jens Jørgen Thorsen, Hardy Strid og Carl Magnus.

Nash samarbeida òg ei tid med broren Asger Jorn, og var saman med han om å skipe kunstnarkollektivet Drakabygget i Skåne.

Bakgrunnsstoff
 

Danske kunstnarar
Danske diktarar
Danske bilethoggarar
Danske målarar
Folk frå Struer
What's Bin Did and What's Bin Hid

What's Bin Did and What's Bin Hid er debutalbumet til den skotske visesongaren Donovan. Det kom ut i Storbritannia fire dagar etter Donovan fylte 19 år, den 14. mai 1965, på Pye Records.  Terry Kennedy, Peter Eden og Geoff Stephens produserte albumet. What's Bin Did and What's Bin Hid vart gjeven ut i USA som Catch the Wind på Hickory Records i juni 1965. Hickory Records endra tittelen slik at han matcha debutsingelen hans.

Historie
Seint i 1964 gav Peter Eden og Geoff Stephens Donovan tilbod om platekontrakt med Pye Records i Storbritannia. Donovan hadde spelt rundt om i Storbritannia og var velkjend i det britiske visemiljøet før han fekk kontrakten. I 1964 synte demoinnspelingane hans (gjeven ut som Sixty Four i 2004) stor likskap til både Woody Guthrie og Bob Dylan, som gjorde at han vart kalla «Storbritannia sitt svar på Bob Dylan» i pressa. What's Bin Did and What's Bin Hid er kjend fordi det fanga Donovan på eit tidspunkt då stilen og visjonen hadde byrja å endra seg frå stilen til Guthrie og Dylan. 

Musikalsk består av albumet hovudsakleg av Donovan på vokal, gitar og munnspel, slik konsertane hans var på denne tida. Han hadde framleis noko av Woody Guthrie i stilen og og syng Guthrie sin «Riding in My Car (Car Song)» (kalla «Car Car»). What's Bin Did and What's Bin Hid inneheld òg britiske viser («Tangerine Puppet») og til og med noko jazz («Cuttin' Out»).

Donovan spetle inn «Catch the Wind» på ny for albumet, som opphavleg vart gjeven ut som debutsingelen hans i Storbritannia den 12. mars 1965. 

Andre musikarar på albumet er Brian Locking på bass, Skip Alan (frå the Pretty Things) på trommer, og Gypsy Dave på kazoo.

Innhald

Originalt album

Medverkande
Donovan - vokal, akustisk gitar, munnspel
Brian Locking - bass
Skip Alan (Alan Skipper) - trommer
Gypsy Dave (David Mills) - kazoo

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «What's Bin Did and What's Bin Hid» frå ,  den 10. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
What's Bin Did And What's Bin Hid - Donovan Unofficial Site
Sanctuary Records 

Debutalbum frå 1965
Donovan-album
Pye Records-album
Sanctuary Records-album
Catch the Wind

«Catch the Wind» er ein song skriven og spelt inn av den skotske visesongaren Donovan. Han vart gjeven ut som singel i Storbritannia den 12. mars 1965 på Pye Records og eit par månader seinare i USA gjennom Hickory Records. Singelen hadde «Why Do You Treat Me Like You Do?» som B-side. 

«Catch the Wind» var den første utgjevinga til Donovan. Han nådde 4. plass i Storbritannia og 23. plass i USA. Singelversjonen hadde ekko på vokalen til Donovan og strykarar. Songen vart spelt inn på nytt for debutalbumet til Donovan, What's Bin Did and What's Bin Hid, utan vokalekko og strykarar. 

Songen er sagt å ha likskapar til Bob Dylan sin «Chimes of Freedom».

Då Epic Records sette saman Donovan's Greatest Hits, klarte dei anten ikkje eller ønskte ikkje å sikre seg rettane til den originale innspelinga av «Catch the Wind» og «Colours». Donovan spelte derfor inn begge songane på nytt med fullt akkompagnement, og desse vart gjevne ut på samlealbumet med studiomusikarane Big Jim Sullivan og John Paul Jones.

Bruk i reklamar og filmar 
2005, TV-showet Cold Case nytta songen på slutten av episoden «A Perfect Day».
2006, filmen Flicka
2007, GE Ecomagination nytta songen i ein fjernsynsreklame for vindkraft. 
2009, thatgamecompany nytta songen i reklame for PlayStation Network-spelet Flower.
2009 MesseMutual nytta songen i ein reklame for privatøkonomitenester. 
2009, filmen The Invention of Lying nytta nesten heile songen i ein scene der mor til hovudrolla døyr.

Andre versjonar  
Av andre artistar som har spelt inn songen finn ein Paul Revere and the Raiders, Chet Atkins, Johnny Rivers (1965), Bruce Springsteen (1967), Cher (1966), The Blues Project, Live at The Cafe Au Go Go, Siluete (1966), Glen Campbell (1967), Dottie West, Claudine Longet, Lester Flatt & Earl Scruggs, Peter Fonda  (1968), We Five, The Lettermen (1970), Mike Berry (1970), Eartha Kitt (1972), Sammy Hagar (1977), Susanna Hoffs (1994), The Irish Descendants (1995), The Spill Canvas (2007)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Catch the Wind» frå ,  den 10. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Catch The Wind (Single) - Donovan Unofficial Site
 

Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Singlar frå 1971
Songar skrivne av Donovan
Donovan-songar
Johnny Rivers-songar
Cher-songar
Bruce Springsteen-songar
Glen Campbell-songar
The Lettermen-songar
We Five-songar
Buck Owens-songar
Eartha Kitt-songar
Joan Baez-songar
Paul Revere & the Raiders-songar
Pye Records-singlar
Debutsinglar
Dottie West-songar
Flatt & Scruggs-songar
The Platters-songar
The 13th Floor Elevators-songar
Chris de Burgh-songar
Rickie Lee Jones-songar
Mary Chapin Carpenter-songar
Colours

«Colours» er ein song skriven og innspelt av den skotske visesongaren Donovan.  Singelen vart gjeven ut i Storbritannia 28. mai 1965 på Pye Records og nokre månader seinare i USA via Hickory Records. På B-sida var «To Sing for You» (frå What's Bin Did and What's Bin Hid) i Storbritannia og «Josie» (frå What's Bin Did and What's Bin Hid) i USA. 

Donovan følgde opp suksessen med «Catch the Wind» med «Colours», som var i ein liknande vise-stil. Singelen vart like populær som «Catch the Wind» i Storbritannia og nådde 4. plass. I USA nådde singelen berre 61. plass, lågare enn «Catch the Wind».  Ein annan miks av songen (utan munnspel) vart gjeven ut på det andre albumet hans Fairytale.

Då Epic Records samla Donovan's Greatest Hits, klarte dei anten ikkje eller ønskte ikkje å sikre seg rettane til den originale innspelinga av «Catch the Wind» og «Colours». Donovan spelte då inn begge på ny med fullt akkompagnement, og desse vart så gjevne ut på samlealbumet. 

Ein duett med Joan Baez frå Newport Folk Festival i 1965 finst på samleplata Folk Music at Newport, Part 1 frå 1995. Baez spelte òg inn ein versjon av songen på albumet hennar Farewell, Angelina i 1965. 

I 1968 lagde låtskrivaren Van Dyke Parks ein (laus) instrumental versjon av songen kalla «Donovan's Colours» som vart gjeven ut som singel (tilskriven George Washington Brown) og på det første albumet til Park, Song Cycle. Denne versjonen nyttar same akkordprogressjon, men har eit ragtime-arrangement.

Songen vart nytta i filmane Poor Cow og The Rules of Attraction, samt i fleire reklamefilmar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Colours (Donovan song)» frå ,  den 10. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
 Colours (Single) - Donovan Unofficial Site
 

Donovan-songar
Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Pye Records-singlar
Songar skrivne av Donovan
Joan Baez-songar
Singlar frå 1990
Percy Faith-songar
The 13th Floor Elevators-songar
Turquoise

«Turquoise» er ein song skriven og innspelt av den skotske visesongaren Donovan.  Singelen vart gjeven ut i Storbritannia den 30. oktober 1965 på Pye Records og nådde 30. plass der. B-sida var «Hey Gyp (Dig the Slowness)». «Turquoise» vart sidan gjeven ut i USA med «To Try for the Sun» som B-side. 

«Turquoise» var langt mindre populære enn dei førre singlane «Catch the Wind» og «Colours», og medan desse finst på mange samleplater, er «Turquoise» heilt fråverande. 

At singelen ikkje gjorde det særleg bra i Storbritannia fekk truleg Hickory Records til å velje «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» som den neste singelen til Donovan i USA. Singelen var ein av platene i jukeboksen til John Lennon. 

Songen vart skriven om venen til Donovan, Joan Baez, som han hevda han var forelska i. Baez spelte inn ein versjon av songen i 1967 for Joan).

Teksten startar slik:

Your smile beams like sunlightOn a gull’s wing; and the leaves
Dance and play after you;Take my hand and hold it
As you would a flower;Take care with my heart, Oh darling:
She’s made of glass.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Turquoise (song)» frå ,  den 10. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
 Turquoise (Single) - Donovan Unofficial Site
 Turquoise (tekst) - Donovan Unofficial Site

Donovan-songar
Singlar frå 1965
Songar frå 1965
Joan Baez-songar
Universal Soldier

«Universal Soldier» er ein song skriven og innspelt av den kanadiske visesongaren Buffy Sainte-Marie. Songen vart opphavleg gjeven ut på debutalbumet hennar, It's My Way!  i 1964. «Universal Soldier» var ikkje så populær då han først kom ut, men fekk merksemd i visemiljøet. Sainte-Marie sa om songen: «Eg skreiv 'Universal Soldier' i kjellaren i kafeen The Purple Onion i Toronto tidleg i 60-åra. Han omhandlar alle sitt ansvar for krig og korleis den gamle føydale tanken tar livet av oss alle.»

Donovan-versjonen
I 1965 hadde visesongaren Donovan lært seg songen og nytta eit liknande arrangement som originalinnspelinga til Buffy Sainte-Marie. Innspelinga hans vart gjeven ut på ein EP kalla The Universal Soldier i Storbritannia (15. august 1965, Pye NEP 24219).  EPen nådde 5. plass på listene og inneheld i tillegg songane «The Ballad of a Crystal Man», «Do You Hear Me Now» (Bert Jansch) og «The War Drags On» (Mick Softley). 

Mangelen på interesse for EP-formatet i USA gjorde at Hickory Records gav songen ut som singel i september 1965 (Hickory 45-1338). Singelen hadde Bert Jansch sin «Do You Hear Me Now?» som B-side. Singelen vart ein liten hit og nådde 53. plass på singellista. Dette gjorde at Hickory Records tok med songen på den amerikanske utgåva av det andre albumet til Donovan, Fairytale i staden for Bert Jansch-songen «Oh Deed I Do».

Andre versjonar

Andre artistar som har spelt songen er The Highwaymen, Glen Campbell, Joan Baez, Phil Ochs, First Aid Kit og Chumbawamba.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Universal Soldier (song)» frå ,  den 10. mars 2011.

Bakgrunnsstoff 
 
 Universal Soldier (Single) - Donovan Unofficial Site

Songar frå 1964
Antikrigssongar
Buffy Sainte-Marie-songar
Songar skrivne av Buffy Sainte-Marie
Donovan-songar
Glen Campbell-songar
Folkrock-songar
Singlar frå 1965
Songar om Vietnamkrigen
You'll Need Somebody on Your Bond

«You'll Need Somebody on Your Bond» (seinare kalla «You're Gonna Need Somebody on Your Bond») er ein song som både er rekna som ein tradisjonell song og er tilskriven Texas-songaren og gitaristen Blind Willie Johnson.  Johnson gav ut den første kjende innspelinga av songen på Columbia Records som «You'll Need Somebody on Your Bond» og seinare ein ny versjon kalla «You're Gonna Need Somebody on Your Bond».  «You'll Need Somebody on Your Bond» vart spelt inn 11. desember 1929, i New Orleans i Louisiana.  «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» vart spelt inn 20. april 1930, i Atlanta i  Georgia. Det var den siste songen Johnson spelte inn.

Som med mange av songane til Blind Willie Johnson vart «You'll Need Somebody on Your Bond» spelt med Johnson på solovokal og slidegitar og ein ukjend kvinneleg songar på vokal. Ein trur at dette var den første kona hans, Angeline Johnson, men dette er seinare motbevist av biografar.

«You'll Need Somebody on Your Bond» er ein gospelsong som formaner om behovet for Jesus Kristus og rådar lyttaren til å sikre seg frelse med ein gong, fordi ein kan døy når som helst. Blind Willie og Angeline song songen på gatene i byane i Texas.

Andre versjonar

Buffy Sainte-Marie
I 1964 spelte Buffy Sainte-Marie inn «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» med noko anna tekst og gav han ut på debutalbumet It's My Way!. Debutalbumet hennar selde ikkje så godt, men påverka visemiljøet både i Storbritannia og USA. Sainte-Marie spelte songen på akustisk gitar utan slide og song songen utan korvokal.

Donovan

Den skotske visesongaren Donovan spelte «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» tidleg i 1965 for debutalbumet What's Bin Did and What's Bin Hid. Sidan Donovan spelte inn «Universal Soldier» frå debutalbumet til Buffy Sainte-Marie, er det truleg her han høyrte «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» òg.

Seint i 1965 vart Donovan tvungen til å stoppe innspelingane sine på grunn av kontraktsproblem mellom Epic Records og hans tidlegare selskap Pye Records. Dette gapet i utgjevinga frå Donovan vart delvis fylt av «Turquoise» i Storbritannia, men Hickory Records (distributøren til Pye Records i USA) valde å ikkje ut denne singelen i USA, fordi han selde dårleg i Storbritannia.

I staden gav Hickory Records ut «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» med «The Little Tin Soldier» som B-side i november 1965. «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» var alt gjeven ut i USA på albumet Catch the Wind og «The Little Tin Soldier» var henta frå Fairytale.  Ingen av songane var opphavleg meint for singlar og selde heller dårleg.

Andre innspelingar
Andre artistar som har spelt songen er Hunter Robertson, Captain Beefheart og Taj Mahal.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «You'll Need Somebody on Your Bond» frå ,  den 10. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1929
Blind Willie Johnson-songar
Bluessongar
Donovan-songar
Gospelsongar
Buffy Sainte-Marie-songar
Taj Mahal-songar
Lipizzanar

Lipizzanar er ein hesterase frå Austerrike. Rasen er tett knytt til Den spanske rideskulen i Wien, og til stutteriet i Lipica i noverande Slovenia.

Skildring 

Lipizzanaren vert oftast fødd grå eller brun, men skiftar gradvis farge fram til han er heilt kvit. Dette kan ta så lang tid som 10-12 år, men det varierer. Fargen vert kalla avbleikbar skimmel. Lipizzanaren er ein mellomstor hest, rundt 145-155 cm i mankehøgd.

Historie 
Lipizzanaren er særleg knytt til stutteriet i Lipizza (no Lipica i Slovenia), som var ein del av Austerrike på den tida då hesterasen vart til. Lipizzanaren vart fyrst alt fram av fyrstehuset Habsburg for bruk mellom anna i krig og ved hoffet. 1580 vert rekna som årstalet då rasen lipizzaner vart grunnlagd. Hestar frå den spanske halvøya vart brukt i avlen, og alle lippizanarar i dag stammar frå spanske linjer. Seinare har også italienske, tyske, danske og arabiske hingstar vorte brukt i lipizzaneravlen.

Førekomst 
Det finst mindre enn 3000 lipizzanarar i verda, så rasen vert rekna som sjeldan.

Bruk 
Lippizanaren er mest kjend som dressurhest ved Den spanske rideskulen i Wien. Han vert også nytta ved andre rideskular, og er mykje nytta som sirkushest.

Hesten er kjend for ulike øvingar, mellom anna:

 Levade: Hesten reiser seg på bakbeina og held kroppen i 30 graders vinkel, noko som krev stor styrke i bakbeina. I ei liknande, mindre krevjande øving, pesade, reiser hesten seg til 45 graders vinkel.
 Courbette: Hesten står på bakføtene og hoppar.
 Capriole: Hopp på staden der framføtene blir bøygde inn under hesten medan han sparkar bakut i toppen av spranget.
 Croupade: Forløpar til capriole. Både fram- og bakføter blir bøygde inn under hesten i spranget.
 Ballotade: Forløpar til capriole. Hesten sparkar ikkje bakut, men ein kan sjå hesteskorne på bakføtene om ein står bak hesten når han hoppar.

Bakgrunnsstoff 

Den spanske rideskulen i Wien
Lippizan International Federation
Norsk Lippizanerforening

Kjelder 
Delar av denne artikkelen bygger på «Lipizzan» frå ,  den 17. april 2012.  
 

Hesterasar
Austerrikske husdyr
Slovenske husdyr
Nanjing

Nanjing (uttalt /nantʃiŋ/) eller tidlegare Nanking er ein by og regionshovudstad i provinsen Jiangsu i Folkerepublikken Kina. Samtidig er Nanjing framleis offisielt rekna som hovudstad i Republikken Kina som i dag berre ligg på øya Taiwan.

Historie 

Byen ligg ved sørbreidda av Chang Jiang og har tradisjonelt vore eit viktig senter i Aust-Kina. Ein reknar med at han var verdas største by rundt år 1400.

I 1937 fann dei såkalla Nanjing-massakrane stad i og rundt byen då den japanske hæren drap mellom 40 000 og 300 000 menneske. Dette er ei hending som framleis tyngjer tilhøvet mellom Kina og Japan.

Etter den kommunistiske overtakinga i 1949, vart Nanjing utbygd med diverse ulike industriverksemder. I dag finst det òg bilfabrikkar her.

Administrasjon
Leiaren for lokallaget av Kinas kommunistparti er Zhang Jinghua, og borgarmeisteren er 	Han Liming (2020).

Kjelder 

 Bokmålswikipedia om Nanjing, henta inn 10. mars 2011.
 

Byar i Jiangsu
Hovudstader i Asia
Byar i Republikken Kina
Subprovinsielle byar i Kina