alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
MF «Bilfergen»

MS «Bilfergen» er eldste bilferja i Noreg. Ho vart bygd ved Nerhus verft i Ølve i Hardanger  i 1922.

Då kjølen vart strekt var det meininga at båten skulle verte ein fiskekutter. Under vegs i bygginga overtok A/S Aalesund Færgeselskap og bygde båten ferdig som bilferje. Lasterommet vart innreidd som salong. Dekket vart tillag for å ta fire bilar som skulle takast om bord og setjast i land tverrskips.  Rekke og skansekledning kunne takast ned og flyttast når ferja låg til kai. I tillegg var det plass til ein motorsykkel med sidevogn. Etter at «Bilfærgen», som ho opphavleg heitte, hadde fått innsett ein tosylindra Bolindermotor frå 1916, vart ho sett inn på strekninga Vestnes - Åndalsnes sommaren 1922. Det økonomiske tapet på denne ruta vart så stort t ho vart innstilt same året. Aalesund Færgeselskap leigde ferja ut til Møre Fylkes Ruteselskap, som sette henne inn i sommartrafikk mellom Hellesylt og Geiranger. 

I 1925 kjøpte dette reiarlaget ferja. Ho vart sett i rute mellom Vestnes og Molde.Det vart bygt større dekshus med betre forhold for dei reisande. Bilkapasiteten vart redusert frå fire til tre. I 1931 vart namnet endra frå «Bilfærgen» til «Bilfergen».

I 1934 vart ferja ombygd. Dekket vart forlenga og fekk form som hangardekk. Bildekket vart gjennomgåande frå for til akter og kapasiteten vart auka til fem  bilar.  Samtidig vart den lange kutterhekken endra for å verte brei nok til om bord- og ilandkøyring. 

I november 1940 vart «Bilfergen» rekvirert av tyske okkupasjonsstyrkar og brukt til transport langs Vestlandskysten. Etter krigen vart ho sett inn att i ulike ruter i Møre og Romsdal. 

Fleire og større bilar gjorde at ferja måtte ombyggjast på nytt. Det var i 1954. Då fekk ho mellom anna nytt rorhus. Møre og Romsdal Fylkesbåtar, som eigarselskapet no heitte, tok  «Bilfergen» ut or rutetrafikk i  1959. Ho vart seld til Sund kommune i Hordaland i 1960, og overteka av Øygarden & Sotra Rutelag i 1961. Etter omfattande reparasjonar vart sett i rute mellom Tofterøy og Steinsland, ei strekning på om lag 200 meter. Her gjekk ho til i 1972. Då vart ho ikkje klenger godkjend av skipskontrollen. I staden for å verte senka vart ho i 1975 overteken av Søndeled Veteranskibsklubb i Risør, ei foreining som vart skipa for å ta vare på ferja. Dei gav ho tilbake utsjånaden frå 1934. I 1999 kom «Bilfergen» attende til Møre og Romsdal Fylkesbåtar, som no tek hand om ho. Frå 2006 til 2009 vart ho fornya ved Hardanger Fartøyvernsenter.

Kjelder
 Tenfjord, Kåre Johan:«Hjem fra Hardanger som en nyslått toskilling» i Nostalgibølgen nr 3 2009
Norsk Forening for Fartøyvern

Bakgrunnsstoff 
 

Norske ferjer
Freda fartøy
Skip frå 1922
Kulturminne i Molde
Slaget ved Villinghausen

Slaget ved Villinghausen (eller Vellinghausen) var utkjempa 15. og 16. juli 1761 mellom ein stor fransk arme og ein samla prøyssisk-hannoveriansk-britisk arme leia av hertug Ferdinand av Braunschweig.

To franske armear, under to marskalkar, Duc de Broglie og Prince de Soubise møtte opp i juli 1761 for å tvinge hertug Ferdinand av Braunschweig-Lüneburg ut av Lippstadt, ein viktig by. Den allierte prøyssisk-hannoveriansk-britiske styrken sette linjene sine opp langs ei rekkje åsar, med venstre sida fast ved elva Lippe (i nord) og Ahse sentralt. Den franske armeen rykte fram den 15. juli og troppane til Broglie i nord klarte å presse dei tyske troppane under Wutginau. Dei britiske styrkane under Granby like sør for Wutginau heldt stillinga si og det franske åtaket stoppa opp. Begge sidene fekk forsterkingar i løpet av natta og Ferdinand forsterka venstreflanken i større grad enn den høgre. 

Morgonen etter heldt Broglie fram åtaket mot den allierte venstreflanken, og venta at Soubise skulle angripe den svekka høgreflanken. Soubise klarte berre å gjere nokre få mindre åtak til høgre, mellom anna fordi begge dei franske kommandantane hadde same rang og derfor var motvillig til å ta ordre frå kvarandre. Allierte forsterkingar under Wolff kom kort tid etter langs Lippe og gjekk til åtak på den franske flanken. Dette stoppa åtaket til Brogliew og tvinga mennene hans i retrett. Rundt middagstider var franskmennene i full tilbaketrekking og slaget var over.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Battle of Villinghausen» frå ,  den 30. desember 2009. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Military History Encyclopedia
 BritishBattles.com
 

Slag i sjuårskrigen
Franske slag
Britiske slag
Prøyssiske slag
Historia til Nordrhein-Westfalen
Fylkesveg 611

Sjå òg Fylkesveg 611 (fleirtyding)
Fylkesveg 611 (Fv611) går mellom Naustdal og Stavang i Flora. Veglengda er 38,4 km.

Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreformen trod i kraft har han status som fylkesveg.

Kommunar og knutepunkt

Naustdal
Mallasvik
Liabø
 Frammarsviktunnelen (76 m)
Frammarsvik
Andal
Helle
 Helletunnelen (428 m)
Redal
 Redalstunnelen (379 m)
 Grytetunnelen (272 m)
 Vevringtunnelen (627 m)

 Stavangtunnelen (55 m)
 frå Stavang til  Eikefjord (21,8 km)

Bakgrunnsstoff 

Primære fylkesvegar
Fylkesvegar i Sogn og Fjordane
Vegar i Sunnfjord
Vegar i Kinn
Jutullaget

Jutullaget er ei norsk gammaldansgruppe som vart skipa i 1988, da Jon Amund Karusbakken, Inge Gjevre og Stig Ove Kveen gjekk saman. Gruppa kjem hovudsakleg frå Vågå.

Namnet stammar frå segna om Jutulen og Blessomen.

Besetning

Nåverande medlemmar 
 (1988-) Jon Amund Karusbakken - toradar
 (1988-) Inge Gjevre - toradar
 (2008-) Kjell Arne Kolden - toradar
 (1991-) Svein Ove Brun - gitar
 (2000-) Bjarne Odde - bass

Tidlegare medlemmar 
 (1988-2008) Stig Ove Kveen, torader
 (1996-2000) Øyvind Grindstuen, bass

Diskografi 
 Jutullaget (1997)
 Luringen (2000)
 Trivle (2005)

Utmerkingar 
 1993 – Norgesmeister på Titanofestivalen på Vinstra
 1994 – Norgesmeister i NM durspel, Norske Trekkspillers Landsforbund i Klæbu
 1996 – Gull på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk på Fagernes
 1996 – Gull i 'Kappspel', NRKs gamaldanskonkurranse
 1999 – Sølv i 'Kappspel', NRKs gamaldanskonkurranse
 2002 – Bronse på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk i Førde
 2004 – Gull på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk på Oppdal
 2005 – Gull på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk på Harpefoss

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside 

Vågå kommune
Norske musikkgrupper
Norske folkemusikkgrupper
Musikkgrupper skipa i 1988
Zakhar Tsjernysjov

Grev Zakhar Grigorjevitsj Tsjernysjov () var ein russisk general under Peter den store, krigsminister under Katarina den store av Russland og den første grev Tsjernysjov.

Karriere
Han var den eldste av tre brør, Zakhar, Ivan Tsjernysjov og Pjotr Tsjernysjov, ein nær ven av Timofei Evreinov og son av Grigorij Tsjernysjov.  Tsjernysjov var i russisk militærteneste frå 1735. 38 år gammal fekk han kommando over eit russisk korps på om lag 20 000 soldatar og tok den prøyssiske hovudstaden Berlin i 1760 under den blodige sjuårskrigen.

Då Peter III av Russland, tidlegare hertug av Holstein, vart ny russisk tsar fekk han ordre i mai 1762 om å slå seg saman med den tidlegare fienden Preussen.

I lag med Fredrik II av Preussen gjekk dei imot den tidlegare allierte til Tsjernysjov, feltmarskalk Daun og den austerrikske styrken hans, nær Burkersdorf. Kong Fredrik hadde alt vald å gå til åtak på austerrikarane då Tsjernysjov fekk ordre om å forlate prøyssarane. Men Fredrik kravde at den russiske kommandøren skulle sjå bort frå ordren sin og deltok i den prøyssiske sigeren i Burkersdorf (21. juli 1762).

Peter III vart myrda kort tid etter og hustrua hans, Katarina den store, gjorde seinare Tsjernysjov til leiar av den russiske krigsskulen (1773) og russisk feltmarskalk.

Seinare vart han send for å styre Kviterussland, som vart teke frå Polen under den første delinga. Han gjorde fleire regionale reformer rundt om i riket og vart den første guvernøren som gjennoppretta Moskva gubernija.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Zakhar Chernyshyov» frå ,  den 31. desember 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

http://en.wikipedia.org/wiki/Guberniya
 Ian GREY, (New Zealand, 1918 -  ), Attaché Officer between the British og the Russisk Navy, British Naval Attaché in Moscow Embassy for many years, under R. A. Longmire. Catherine the Great. Unabridged translation into Spanish by Valentina Gómez de Muñoz for Ed. Pomaire (1962). Publ. Círculo de Lectores S.A., (1969), 295 sider. Depósito Legal: B. 18128 - 69.
 Isabel DE MADARIAGA. Catherine the Great, a Short History , 262 sider, Yale Univ. Press, (U. S. A.), 2nd edition, August 2002.17 b/w illustrations,   ISBN 9780300097221 ISBN 030009722

Russiske feltmarskalkar
Russisk adel
Borgarmeistrar i Moskva
Norske utanriksministrar

Den norske utanriksministeren er medlem av regjeringa i Noreg og sjef for Utanriksdepartementet. Saman med statsministeren er utanriksministeren den einaste av regjeringsmedlemmane som har tittelen minister, dei andre medlemmane har tittelen statsråd.

Vedtaket om å opprette Utanriksdepartementet blei gjort same dag som Noreg erklærte at Unionen med Sverige var oppløyst, 7. juni 1905. I unionstida hadde det svenske utanriksdepartementet varetatt utanrikssakene for både Sverige og Noreg. Det norske utanriksdepartementet starta si verksemd den 15. juni 1905. Jørgen Løvland blei den første utanriksministeren. Noreg kunne likevel ikkje sende ut diplomatar, eller på andre måtar opptre som ein utanrikspolitisk aktør, før landet var anerkjent internasjonalt som ein sjølvstendig stat. Anerkjenninga var avhengig av ein formell og reell sanksjon frå Kong Oscar. Inntil denne kom 26. oktober 1905 skulle norske utanriksinteresser framleis bli varetekne av svenske ambassadar og konsulat. 

Arbeidet for ein eigen norsk utanriksrepresentasjon (Konsulatsaka) var ei av dei avgjerande konfliktane mellom Noreg og Sverige i dei siste åra til unionen. Historikarane er likevel ueinige om dette i seg sjølv var ei viktig sak for norske politikarar, eller om saka blei brukt som påskot i arbeidet for ei oppløysning av unionen. 

Utanriksdepartementet, forkorta UD, handsamar saker vedkomande Noreg sitt tilhøve til framande makter, internasjonale organisasjonar, utanrikshandel, kulturelt samkvem med utlandet og Noreg sitt tilhøve til utviklingslanda. Departementet har sidan opprettinga hatt sine kontor i Victoria terrasse. Staten kjøpte bygget i 1913. Den nyaste delen av kvartalet, mot 7. juni-plassen, blei bygd i 1963.

Utanriksminister Løvland formulerte 28. oktober 1905 det første norske utanrikspolitiske manifestet, av og til kalla Løvland-doktrinen:
«Oppgaven må være å holde oss utenfor deltagelse i de kombinasjoner og allianser som kan dra oss inn i krigseventyr med noen av de europeiske krigerstater»

Halvard Lange er den utanriksministeren som har sete lengst, frå 1946 til 1965, gjennom fire regjeringar, følgt av Knut Frydenlund sine ni år i fire regjeringar. Nils Claus Ihlen sat i sju år, frå 1913 til 1920. Arbeiderpartiet sin utanrikspolitiske troika Knut Frydenlund, Thorvald Stoltenberg og Johan Jørgen Holst etterfølgde kvarandre som ministrar frå 1974 til 1994, avbrote av to borgarlege regjeringar. Utanriksministeren er vanlegvis statsministeren sin stadfortredar.

Norske utanriksministrar 
Liste omfattar alle norske utanriksministrar sidan Utanriksdepartementet blei oppretta i 1905, i samband med Noreg si lausriving frå unionen med Sverige.

Portrett

Fotnotar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Norske utanriksministrar» frå ,  den 31. desember 2009.  
 

 
Titlar
Utanriksminister
Pjotr Rumjantsev

Grev Pjotr Aleksandrovitsj Rumjantsev-Zadunajskij () var ein av dei fremste generalane i Russland på 1700-talet. Han styrte Vesle-Russland for tsarinne Katarina den store frå Hetmanatet vart avskaffa i 1764 fram til Katarina døydde 32 år seinare. Monument til ære for sigrane hans er mellom anna Kagulobelisken i Tsarskoje Selo (1772), Rumjantsevobelisken på Vasilievskijøya (1798–1801), og at Derzjavin skreiv mange hyllingsdikt om han. 

Peter var den einaste sonen til grev Aleksander Rumjantsev og Maria, dotter og arving til grev Andrej Matvejev. Mor hans var mykje saman med Peter den store og det gjekk rykte om at den unge Rumjantsev var den uekte sonen til tsaren. Han vart kalla opp etter Peter den store, som var gudfaren hans. 

Rumjantsev gjekk inn i militærteneste i den russisk-svenske krigen 1741-1743. Han bar personleg Åbo-traktaten til tsarinna, og vart slik forfremma til oberst. 

Han hadde suksess under sjuårskrigen (1756-1763) i Gross-Jägersdorf (1757) og Kunersdorf (1759). I 1761 omleira han og erobra den pommerske festninga Kolberg og la slik vegen open for den russiske armeen til Berlin.

Så lenge Katarina den store regjerte, tente Rumjantsev som øvste guvernør i Ukraina. I dette embetet, som faren òg hadde hatt, prioriterte han å fjerne alt sjølvstyre som hetmanen hadde hatt og innlemme dei nyerobra områda i Det russiske imperiet. Somme anklagar han for å ha fremma liveigenskap i Ny-Russland, men valet av ein slik politikk stod utanfor hans kontroll. 

Då den russisk-tyrkiske krigen braut ut i 1768, tok Rumjantsev kommando over ein arme som vart send for å erobre Azov. Han slo tyrkarane grundig i slaga ved Larga og Kagula, kryssa Donau og rykte fram til Romania. For desse blendande sigrane vart han forfremma til feltmarskalk og fekk sigerstittelen Zadunajskij (som tyder «på andre sida av Donau»). Då styrkane hans nådde Shumla i 1774, fekk den nye sultanen Abdul Hamid I panikk og bad om fred. Rumjantsev signerte avtalen på ei militærtromme i landsbyen Küçük Kaynarca. 

Rumjantsev var no ein vidkjend russisk kommandant. Andre generalar under Katarina den store var visstnok så sjalu på suksessen til Rumjantsev at dei ikkje ville la han få kommando igjen, ein av dei Potemkin. I fredstid skreiv Rumjantsev om dei nyskapande taktikkane sine i Instruksjonar (1761), Skikk i militærtenesta (1770) og Tankar (1777). Desse verka vart teoretisk grunnlag for omorganiseringa av den russiske armeen som Potemkin gjorde. 

Under den andre russisk-tyrkiske krigen mistenkte Rumjantsev at Potemkin med vilje heldt tilbake forsyningar til armeen hans og trekte seg som kommandør i protest. I det polske felttoget i 1794 vart han igjen øvstkommanderande, men det var rivalen hans Aleksandr Suvorov som faktisk førte armane i kamp. I dette tilfellet brydde ikkje ein gong Rumjantsev om å forlate heimen sin i Tasjan, som han hadde ombygd til ei festning. Han døydde der 8. desember 1796, fleire månader etter Katarina døydde, og vart gravlagd i Petsjersk Lavra i Kiev.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Pyotr Rumyantsev» frå ,  den 31. desember 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 

Russisk adel
Russiske feltmarskalkar
Ukrainsk historie
Kołobrzeg

Kołobrzeg (tysk Kolberg, kasjubisk Kòłobrzeg) er ein by sentralt i Pommern, nordvest i Polen med i underkant av 50 000 innbyggjarar. Kołobrzeg ligg ved elva Parsęta på sørkysten av Austersjøen (i området delt mellom elvane Oder og Wisła. 

Namnet på byen vart første gong nemnd av Thietmar av Merseburg som Salsa Cholbergiensis. Han vart grunnlagd på ny i seinmellomalderen og vart då regionssenter på kostnad av den tidlegare slavisk-pommerske Budzistowo. Som ein by i Hansaen med Lübeck-rettar, vart byen eit urbant senter for det romersk-katloske bispedømet Cammin. Då Kolberg vart ein del av det brandenburgske Pommern i tidleg moderne tid, stod dei imot Napoleon sine troppar i omleiringa av Kolberg. Frå 1815, var han ein del av Kongedømet Preussen i Pommern. I 1945 vart byen ein del av Polen og den tyske folkesetnaden som ikkje flykta før den raude armeen kom til staden, vart seinare kasta ut. Byen vart øydelagd under slaget ved Kolberg, og vart gjenoppbygd. Han mista derimot statusen som regionssenter til fordel for den nærliggande byen Koszalin.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad
 Bilete av Kołobrzeg før andre verdskrigen

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kołobrzeg» frå , den 31. desember 2009. 
 

Pommern
Byar i Polen
Vestpommerske voivodskap
Busetnader grunnlagde på 900-talet
Hamnebyar ved Austersjøen
Buskskvett

Buskskvett (vitskapeleg namn Saxicola rubetra) er ein flugesnappar.

Utsjånad og lyd 
Buskskvetten er brunspraglete med ein gulaktig overgump og kvit stjert med eit svart band i enden. Hannen er rustfarga eller oransje framme frå undersida av nebben og ned til midt på brystet. Buskskvetten er klart mindre enn steinskvetten. Den samanlagde vengen er berre 75 mm lang. Totallengda er 12,5 cm, vengespennet 21-24 cm. Eit godt kjennemerke som skil buskskvetten frå steinskvetten er at på denne har overgumpen same farge som ryggen. Buskskvetten sit på ein karakteristisk måte på utkiksposten sin. Kroppen er oppreist, enten fuglen sit på ein gjerdestaur eller i ein loddrett kvist med føtene i ulik høgd. Buskskvetten er livleg, med sprettande rørsler, og let høyre frå seg eit smekkande pip. Songen er reinare og meir vekslande enn steinskvetten sin og inneheld ofte hermestrofer.

Taksonomi 
Det rår ikkje semje om kva for ei fuglefamilie buskskvettslekta høyrer til. Tidlegare vart denne slekta plassert i familien trastefuglar (Turdidae), men i dag vil mange plassere slekta i familien flugesnapparar (Muscicapidae). Arten vert ikkje delt opp i ulike geografiske underartar.

Utbreiing 
Buskskvetten er ganske vanleg i heile Europa så langt nord som til midtre delar av Norden, og går austover inn i vestlege delar av Asia.

Leveområde i Noreg og trekktilhøve 
Vanleg hekkefugl i Sør-Noreg, fåtalig i Troms og Finnmark. Fuglen held til i ope landskap, og trivst aller best der det er fuktige enger og myrområde med busker og høg urtevegetasjon. Fuglen går opp i bjørkebeltet. Buskskvettane reiser frå landet i august-september og reiser til Afrika sør for Sahara. Dei kjem attende til Sør-Noreg i byrjinga av mai, to-tre veker seinare kjem dei til Nord-Noreg.

Føde 
Fuglen et framfor alt smådyr, til eksempel insekt og små sniglar. Buskskvetten finn maten på låge vekstar, i blant også nede på marka eller i lufta.

Hekking 
Buskskvetten i eit godt gøymd reir på marka under ei busk eller i tett vegetasjon. Reiret vert laga av plantedelar fora med fine strå og hår. I Sør-Noreg legg hoa 5-7 grønblå egg i slutten av mai eller først i juni. I Nord-Noreg vert egga lagde i første halvdel av juni. Hoa rugar egga i 12-14 dagar. Deretter vert ungane fora i 14 dagar før dei flyg ut av reiret. Ungane flyg dårleg i starten og held seg på marka. Buskskvetten held seg på eit lite område i hekketida og flyg sjeldan meir enn 150 meter når han leiter etter mat til ungane.

Kjelder og lenkar 
 Wikipedia på norsk bokmål.
 Svensk wikipedia.
 Norsk Fugleatlas, 1994.
 Sveriges Radio: P2-fågeln Buskskvätta Läte
 Sveriges Ornitologiska Förening 
 Dansk ornitologisk forening 

Flugesnapparfamilien
Fuglar i Noreg
Knut Frydenlund

Knut Olav Frydenlund (), fødd i Drammen, var ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet. Han gav også ut ei rekkje bøker. Frydenlund var tilsett i utanrikstenesta frå 1953. Han var stortingsrepresentant frå 1969, og utanriksminister i Trygve Bratteli si andre regjering, Odvar Nordli si regjering og Gro Harlem Brundtland si første regjering, frå 1973-1981 og i Gro Harlem Brundtland si andre regjering frå 1986-1987. Frydenlund er etter Halvard Lange den norske utanriksministeren som har sete lengst. Han var ein sterk forkjempar for norsk EF-medlemskap i 1972.

Frydenlund hadde ein høgt utvikla humoristisk sans og blei ofte omtala som «det gode mennesket frå Drammen». Han døydde plutseleg av hjerneblødning på Ullevål sjukehus i Oslo i byrjinga på den andre perioden som utanriksminister, nær 60 år gammal. Han blei gravlagd frå Oslo domkyrkje den 6. mars, til stor deltaking frå både det offisielle Noreg og publikum.

Bibliografi 
 Knut Frydenlund: «Politisk samarbeid i Vest-Europa», 1962
 Knut Frydenlund: «Norsk utenrikspolitikk i etterkrigstidens internasjonale samarbeid», Tidens ekko-bøkene;2, 147 s., Norsk utenrikspolitisk institutt, 1966.
 Knut Frydenlund: «Norge og det europeiske fellesskap», 1967
 Knut Frydenlund: «Nato og Norge etter 25 år», 1974
 Knut Frydenlund: «Fredelig og balansert utvikling i Arktis : viktig mål for norsk utenrikspolitikk», Nordisk Kontakt, No.14, 1974.
 Knut Frydenlund: «Utviklingen i forholdet øst/vest», 1976
 Knut Frydenlund: «Norsk sikkerhetspolitikk i 1980-årene», 1981
 Knut Frydenlund: «Lille land - hva nå? : refleksjoner om Norges utenrikspolitiske situasjon», 213 s., Universitetsforlaget, 1982, ISBN 82-00-06197-3 (ib.) 
 Knut Frydenlund: «The future of East-West relations», 1986
 Knut Frydenlund: «En bedre organisert verden», 316 sider, Tiden, Oslo, 1987.

Bakgrunnsstoff 
Knut Frydenlund hos Stortinget
Knut Frydenlund i Norsk biografisk leksikon

Norske utanriksministrar
Statsrådar i Regjeringa Bratteli II
Statsrådar i Regjeringa Nordli
Statsrådar i Regjeringa Brundtland I
Statsrådar i Regjeringa Brundtland II
Ap-statsrådar
Politiske rådgjevarar frå Ap
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar for Oslo
Stortingsrepresentantar 1969-1973
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Stortingsrepresentantar 1977-1981
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Norske diplomatar
Norske sakprosaforfattarar
Gravlagde på Vestre gravlund
Folk frå Drammen
Dick Scobee

Francis Richard «Dick» Scobee () var ein amerikansk astronaut som vart drepen under  Challenger-ulykka den 28. januar 1986. Romferja skulle under ferda STS-51-L setje ut ein satellitt i bane rundt jorda, men eksploderte berre minuttar etter oppskyting. Scobee, som etterlét seg kone og to born, ligg gravlagd ved Arlington National Cemetery i Virginia.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell NASA-biografi
Challenger Center-biografi 
Francis R. Scobee-biografi ved Arlington National Cemetery

Romfararar frå USA
Folk frå Washington
Tegsnässkidan

Tegsnässkidan (Tegsnässkia) er ei treski produsert i Tegsnäset i Västerbottens län i Sverige. Tegsnässkia er veleigna for laus snø i minusgradar, og difor vert dei spesielt bruka på jakt og skiturar utanom løyper i skog.

For å få best mogleg bering i laus snø, vel ein ski med god breidde (70–95 mm) og stor lengd (6–9 fot) for vaksne. 

Tegsnässkidan vert produsert industrielt, i tråd med tradisjonell handverkskultur i Västerbotten.

Bakgrunnsstoff 
Nettstad for Tegsnässkidan 

Ski  
Västerbottens län
Christa McAuliffe

Christa McAuliffe () var ein amerikansk lærar som vart utvald til å vere med romferja Challenger på STS-51-L der ho skulle undervise skuleklassar frå verdsrommet gjennom Teacher in Space-programmet. Til liks med dei andre seks astronautane om bord, vart McAuliffe drepen då romferja Challenger eksploderte like etter oppskytinga.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell NASA biografi

Litteratur
 Burgess, Colin and Grace George Corrigan. Teacher in Space: Christa McAuliffe and the Challenger Legacy. 2000. ISBN 0-8032-6182-9
 Corrigan, Grace George. A Journal for Christa: Christa McAuliffe, Teacher in Space. 2000. ISBN 0-8032-6411-9
 Hohler, Robert T. I Touch the Future: The Story of Christa McAuliffe. 1986. ISBN 0-394-55721-2

Romfararar frå USA
Kvinnelege romfararar
Folk frå Massachusetts