alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Blå Jungfrun

Blå Jungfrun eller «Blåkulla», er ei svensk øy i Austersjøen ved Kalmarsundet mellom landskapa Småland og Öland. Administrativt høyrer ho til kommunen Oskarshamn. Øya er ikkje busett og dekkjer berre om lag 0,7 km², og har ei høgd på 86 meter over havet. Sidan 1926 har øya vore ein nasjonalpark. Som nasjonalpark er det viktige avgrensingar til allemannsretten ved Blå Jungfrun. Til dømes er det ikkje lov å overnatte på øya eller tenne eld der. 

Øya består delvis av bert berg og delvis av tett lauvskog. Teist er ein vanleg fugl på øya. Det er fleire grotter og ein eldgammal labyrint på Blå Jungfrun. 

Øya speler ei viktig rolle i svensk folkeminne, og vart tidlegare sett på som ein vond og magisk stad. Namnet Blå Jungfrun (blå jomfrua) vart opphavleg nytta av sjømenn for å unngå å provosere dei vonde andane som helt til på øya. I følgje folketrua, nemnd av Olaus Magnus i 1555, møttest hekser på øya kvar skjærtorsdag. 

Ei segn som framleis finst seier at det vil gå dårleg for dei som fjernar ein stein frå øya fram til dei tek steinen attende. 

Om sommaren kan ein vitje øya med turbåtar frå Oskarshamn eller Byxelkrok.

Sjå òg
Blockula
Hagalund
Brita Zippel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blå Jungfrun» frå ,  den 4. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Blå Jungfrun nasjonalpark
 Blå Jungfrun.info 

Nasjonalparkar i Sverige
Verneområde oppretta i 1926
Øyar i Sverige
Blidö

Blidö er ei øy i Stockholms skjergard og ein del av Norrtälje kommun.

Journalisten og forfattaren Ture Nerman eigde eit sommarhus på Blidö frå 1919 til 1969.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Blidö» frå ,  den 4. april 2012.  
 

Stockholms skjergard
Øyar i Sverige
Bolmsö

Bolmsö er ei svensk innlandsøy i innsjøen Bolmen. Øya høyrer til Ljungby kommune i Kronobergs län i landskapet Småland. Med eit areal på 42 kvadratkilometer er Bolmsö den 25. største øya i Sverige og den største øya i landskapet Småland og i Kronobergs län. Øya strekkjer seg om lag 15 kilometer i nord-sørleg retning, og har ei breidd på fire kilometer. Flatt/småkupert landskap på morenegrunn.

Det er brusamband frå Bollstad sentralt på Bolmsö til Tannåker på den austlege fastlandssiden av Bolmen. Det er ferjesamband vestover frå Bolmsö til Sunnaryd i Gislaved kommune.

Øya har mange oldfunn, graver frå yngre jernalder og ei skipssetjing ved Bollstad. I følgje Soga om Hervor om det magiske sverdet Tyrving skulle berserkane Arngrim og Angantyr ha kome frå Bolmsö.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Bolmsö» frå ,  den 4. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:  

Småland
Øyar i Sverige
Stader i norrøne soger
Tyrvingsyklusen
Arne Viken

Arne Viken () er ein tredjegenerasjons felespelemann, fødd i Jølster i Sogn og Fjordane som son til komponisten Anders Viken. Han flytta til Mo i Rana i 1952.

Kjelder 
 Nordland fylkesbibliotek (2006) En hyllest til Arne Viken  (video)
 Rockipedia Arne Viken (musikk)

Folk frå Jølster
Norske folkemusikarar
Bondaholmen

Bondaholmen er ei lita øy i Kattegat, utanfor Trönningenäs i Varberg kommun  Sverige, mellom Getterön og Balgö.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bondaholmen» frå ,  den 4. april 2012.  
 

Øyar på den svenske vestkysten
Varbergs kommun
Brännö

Brännö er ein svensk tettstad og ei øy i Göteborg kommune i Västra Götalands län i landskapet Bohuslän. I 2010 hadde tettstaden 708 innbyggjarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brännö» frå ,  den 4. april 2012.  
 

Göteborgs kommun
Tettstader i Västra Götalands län
Øyar på den svenske vestkysten
Arne Lundby

Arne Lundby () var ein norsk fysikar. Lundby er kjend for fleire arbeid innan eksperimentell kjernefysikk og elementærpartikkelfysikk, særskild for arbeid utført med høgenergi partikkelakseleratorar. 

Han studerte i Birmingham og Chicago i åra 1946 til 1950 og tok doktorgraden ved Universitetet i Birmingham i 1948. 

Han arbeidde først som avdelingsleiar ved Institutt for atomenergi på Kjeller og frå 1958 var han forskingsleiar ved det europeiske forskingssenteret CERN i Genève. Han vart professor ved Universitetet i Oslo frå 1966.

Kjelder

Vitskapsfolk frå Oslo
Norske fysikarar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske fysikkprofessorar
Fysikarar på 1900-talet
Folk tilknytte CERN
Arne Reitan

Arne Reitan () er ein norsk fysikar. Han har gjort viktig forskingsarbeid innan teorien for molekylspektra, kjernereaksjonar, atomære kollisjonar, væskemekanikk nytta på bølgjekraftverk og seismisk bølgjeteori. 

Han tok dr.ing. i 1958 og dr.tech. i 1963 ved NTH. Frå 1972 arbeidde han som professor ved Universitetet i Trondheim. Han var gjesteforskar i Danmark, Sveits, Canada og USA.

Kjelder
Arne Reitan i Store norske leksikon.

Bakgrunnsstoff 

Norske fysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Professorar ved NTNU
Norske fysikkprofessorar
Arnfinn Graue

Arnfinn Graue () var ein norsk kjernefysikar. Graue var rektor ved Universitetet i Bergen i 1980-åra og hadde leiande stillingar ved CERN. 

Han tok doktorgraden i fysikk i 1966 og var dosent i fysikk i Bergen frå 1961, før han same stad vart professor i eksperimentell kjernefysikk. Frå 1978 til 1980 var han dekanus ved Det matematisk-naturvitskaplege fakultetet, i 1981-1983 prorektor ved Universitetet i Bergen, og frå 1984 til 1989 rektor. Frå 1984 var han norsk delegat ved CERN og i tida 1988-1991 var han president i finanskomiteen i CERN. 

Graue var òg gjesteforskar ved fleire amerikanske og europeiske forskingslaboratorium, der han mellom anna har vore ansvarleg for oppbygging av vitskapleg utstyr. Han leia samarbeidsprosjekt mellom Fysisk institutt i Bergen og Massachusetts Institute of Technology i USA og deltok aktivt i samarbeidsprosjekt med Niels Bohr-instituttet i København.

Kjelder

Folk frå Bergen
Norske fysikarar
Professorar ved Universitetet i Bergen
Rektorar ved Universitetet i Bergen
Norske fysikkprofessorar
Folk tilknytte CERN
Vittore Carpaccio

Vittore Carpaccio var ein venetiansk målar under renessansen. Han var fødd kringom 1455 på uviss stad, og døydde 1526 i Capodistria i dagens Slovenia.

Liv og gjerning

Carpaccio arbeidde i Venezia, i det minste frå 1478 til 1522. Han var truleg lærling av Lazzaro Bastiani, men som historiemålar var Gentile Bellini hans fremste førebilete. Slektskapen med Bellini kjem sterkast til syne i Carpaccios praktfulle bybilete, samt i komposisjon og koloritt.

Draumen til den heilage Ursula er meisterverket mellom dei fire biletsyklusane av Carpaccio som framleis finst. Også dei andre syklusane; Scener frå livet til helgenane Georg og Hieronymus, Scener or Marias liv og den om Stefanuslegenda er prov på Carpaccios glitrande målarkunst. Han evna på sjeldant vis å sameine det reint saklege med ein fløymande fantasi.

I arbeidet med topografien var Carpaccio grundigare enn alle dei andre italienske renessansemålarane. Eksteriør og interiør vert skildra fargerikt og i detalj, og gjennom varleg bruk av lys går dei noggranne detaljane opp i ein einskapleg eleganse. Som kunstnar la han meir vekt på dekorativ verknad enn på det forteljande momentet.

Måleri

Kjelder
Aschehougs kunsthistorie. Bind 4 Kunstleksikon

Denne artikkelen bygger på «Vittore Carpaccio» frå ,  den 4. april 2012.

Bakgrunnsstoff

Italienske målarar
Døde i 1520-åra
Guercino

Giovanni Francesco Barbieri (), betre kjend som Il Guercino («den skjeløygde»), var ein italiensk barokkmålar frå regionen Emilia-Romagna, aktiv i Roma og Bologna. Han laga også ei mengd framifrå teikningar.

Liv og gjerning

Barbieri var fødd i landsbyen Cento ved Bologna. 17 år gammal byrja han å arbeide i verkstaden til målaren Benedetto Gennari, ein målar av den såkalla Bologna-skulen. Seinast i 1615 hadde han flytt til Bologna, der arbeida hans vart rost av ein eldre Ludovico Carracci. Han måla to store måleri; Elias vert mata av ramnar og Samson pågripen av filisterar, der måleria ser ut til å vere skapt i ein naturalistisk stil à la Caravaggio. Med det er usannsynleg at Guercino hadde sett noko verk av Caravaggio. Måleria var bestilt av kardinal Serra, paven sin utsending i Ferrara.

Biletet Et in Arcadia ego vart måla i 1618, samstundes med Flåinga av Marsyas i Palazzo Pitti. Sjølv meinte han stilen hans var påverka av eit måleri i Cento av Annibale Carracci. Nokre av dei seinare verka hans synest heller å likne målemåten til hans store samtidige, Guido Reni, og er måla lysare og klårare. Også Sankt Petronellas gravleggjing og mottaking i himmelen vart laga i Roma, i 1621-22. Guercino nytta i dette verket seg av den type klassisisme som Carracci representerte.

Styrken og originaliteten i Guercinos verk vart merkbart forsømt etter han vart dregen inn i motreformasjonen sitt strenge biletprogram. Dei åra laga han elles ei rad altartavler.

Guercino over Reni sin verkstad i Bologna i 1642, då denne døydde. Han var ein høgt akta målar i samtida.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Guercino» frå ,  den 4. april 2012.

Bakgrunnsstoff

Italienske målarar
Målarar frå 1600-talet
Austroasiatiske språk

Austroasiatiske språk er ein språkfamilie i Søraust-Asia og det nordaustlege India. Namnet kjem frå greske ordrøter og tyder Sør-Asia. Dei austroasiatiske språka blir ikkje snakka i ein samanhengande region, fordi han vert splitta opp av andre språk og språkfamiliar. Sannsynlegvis høyrer talarane av austroasiatiske språk til ein veldig gammal folkesetnad i Sør- og Søraust-Asia, og talarane av dei andre språka har kome til regionen seinare. Blant desse er talarar av indoeuropeiske språk, tai-kadai-språk og sinotibetanske språk.

Inndeling av dei austroasiatiske språka

Det er fleire framlegg til inndeling av dei austroasiatiske språka. Eitt kjem frå Ilja Peiros, som går inn for ei tredeling, i nikobaresisk, munda og mon-khmer. Eit anna kjem frå Gérard Diffloth (2005), som også held munda for seg, men som skil ut ei eiga nordleg mon-khmer-gruppe, og lèt nikobaresisk vere ein del av mon-khmer.  Ethnologue følgjer Diffloth. Peiros si inndeling er basert på den leksikostatistiske metoden (graden av språkslektskap er proporsjonal med graden av slektskapsord i dei moderne orda), dette er ein kontroversiell metode. Paul Sidwell (2009) viser at den leksikostatistiske metoden faktisk gjev større skilnader internt i kvar potensielle undergruppe enn undergruppene i mellom. Basert på den historisk-komparative metoden viser han at det ikkje er grunnlag for å gruppere nokre av dei tretten ukontroversielle grupene saman, og han går derfor inn for ein flat kam-lik struktur. I seinare arbeid går han nærare inn på delar av familien og argumenterer for at khasispråka og dei palaungiske språka har eit felles urspråk.

 Munda
 Khasisk-palaungisk
 Khmuisk
 Pakanisk
 Vietisk
 Katuisk
 Bahnarisk
 Khmer
 Pearisk
 Nikobaresisk
 Aslisk
 Monisk

Bakgrunnsstoff
 Ethnolog sitt oversyn over austroasiatiske språk
 Kart over utbreiinga til dei austroasiatiske språka.

Litteratur 
Paul K. Benedict, Austro-Thai Language and Culture. New Haven: HRAF Press, 1975. ISBN 0-87536-323-7 (Om den austriske og austro-thai-hypotesen)
Daladier, Anne 2011: The group Pnaric-War-Lyngngam And Khasi as a branch of Pnaric , Journal of the Southeast Asian Linguistics Society 4.2:169-206.
Robert Parkin, A Guide to Austroasiatic Speakers and Their Languages. (Oceanic Linguistics Special Publication; 23). Honolulu: University of Hawaii Press, 1991. ISBN 0-8248-1377-4
Peiros, Ilia J. 2004. Genetičeskaja klassifikacija avstroaziatskix jazykov. Moskva: Rossijskij gosudarstvennyj gumanitarnyj universitet (dissertacija)
Sidwell, Paul 2010: The Austroasiatic central riverine hypothesis. Journal of Language Relationship • Вопросы языкового родства 4 (2010), Pp. 117–134
Sidwell, Paul 2011: Proto-Khasian and Khasi-Palaungic  Journal of the Southeast Asian Linguistics Society 4.2:144-168.

 

Opphavleg omsett med Apertium
Språkfamiliar
Hermann Scherer

Hermann Scherer () var ein tysk-sveitsisk ekspresjonistisk kunstmålar og bilethoggar  fødd i Rümmingen i Baden-Württemberg.

Liv og gjerning

Etter endt skulegang begynte Scherer i 1907 som lærling i steinfaget i ein verkstad i Lörrach. Åra 1910-19 arbeidde han etterrokes som steinhoggar i verkstadene til tre ulike bilethoggarar i Basel. Kring 1919/20 hadde Scherer ei modernistisk oppfatning av kva kunst var og skulle vere. I den samanheng øydela han mange av dei verka han hadde skapt til då.

To tilhøve hadde avgjerande innverknad på hans kunstnariske utvikling i dei tidlege 1920-åra; ei vandreutstilling med Edvard Munchs kunst på Kunsthaus Zürich, og så vart han kjend med Ernst Kirchner. Åra 1922-24 arbeidde han i fleire lange periodar i grenda Frauenkirch ved Davos. I 1924 fekk han så høve til å delta på ei utstilling av nyare tysk kunst i Stuttgart med tre av treskulpturane sine.

Same året danna han, saman med Albert Müller og Paul Camenisch, kunstnargruppa Rot-Blau («Raud-blå») som også Werner Neuhaus slutta seg til. På ei utstilling i Kunstverein Basel i 1925 fekk gruppa stor offentleg merksemd. Kort etter fekk gruppa høve til å stille ut verk på Kunsthaus Zürich. Til begge utstillingane vart enkelte verk avvist, då dei vart erklært for å vere støytande.

Hausten 1926 vart Scherer alvorleg sjuk og døydde 13. mai 1927. Året etter markerte Kunsthalle Basel kunstnaren med ei utstilling som presenterte meir enn 200 av verka hans.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hermann Scherer» frå ,  den 4. april 2012.

Bakgrunnsstoff

Sveitsiske målarar
Ekspresjonistiske målarar
Folk frå Rümmingen
Målarar frå 1900-talet
Bilethoggarar frå 1900-talet
Nordaustkaukasiske språk

Nordaustkaukasiske språk  (òg kalla austkaukasiske, dagestanske eller kaspiske språk) er ein språkfamilie som blir snakka i dei russiske republikkane Dagestan, Tsjetsjenia og Ingusjetia, i nordlege Aserbajdsjan og Georgia, og dessutan av utvandrarar frå desse områda. Han er éin av tre språkfamiliar som berre blir snakka i Kaukasus (sjå kaukasiske språk for meir informasjon).

Familien er kjend for sitt komplekse lydverk (opptil 60 konsonantar og 30 vokalar i einskilde språk), substantivklasser, ergativ setningsstruktur, og mange kasus, inkludert fleire lokative kasus.

Språkklassifikasjon

Nakh-språk 

Nakh-språka blir snakka i Tsjetsjenia, Ingusjetia og Georgia. Tsjetsjensk og ingusjisk er offisielle språk i republikkane sine.

batsisk
veinakh-språk
tsjetsjensk
ingusjisk

Avarisk-andiske språk 
Dei avarisk-andiske språka blir snakka i nordvestlege og vestlege Dagestan. Avarisk er lingua franca for alle desse språka, og dessutan for dei tseziske språka.

avarisk
andiske språk
akhavakhisk
andisk
bagvalalsk
botlikhisk
ghodoberisk
karatansk
tindisk
tsjamalalsk

Tseziske språk 
Tseziske språk blir for det meste snakka i sørvestlege Dagestan. Ingen av dei er litteraturspråk.

Austlege tseziske språk
hunzibisk
bezjtisk
Vestlege tseziske språk
tsezisk
khvarsjisk
hinukhisk

Lezgiske språk 
Dei lezgiske språka blir snakka i søraustlege Dagestan og nordlege Aserbajdsjan. Lezgisk er det største språket i gruppa, og lezgisk og tabassaransk er dei einaste litteraturspråka.

artsjinsk
udinsk
kjernelezgiske språk
agulsk
lezgisk
tabassaransk
rutulsk
kryzisk
budukhisk
tsakhursk

Isolerte språk 
Språk som ikkje kan klassifiserast utover at dei er nordaustkaukasiske språk.

lakisk
khinalugisk
dargisk

Slektskap med andre familiar 
Mange språkforskarar meiner at dei nordaustlege (dagestanske) og nordvestlege (pontiske) kaukasiske språka dannar ein nordkaukasisk familie, nokon gonger kalla kakukasiske språk (sjølv om dette ikkje er meint å dekke den sørkaukasiske familien). Denne teorien er likevel ikkje godt bevist.

Nokre språkforskarar, som Igor Diakonov og Sergej Starostin, hevdar at det finst likskapar mellom Nordaustkaukasiske språk og dei utdøydde språka hurrittisk og urartisk. Hurrittisk vart snakka fleire stadar i den fruktbare halvmånen på den 3. og 2.  tusenåret f.Kr. Urartisk var språket som vart snakka i Urartu, eit stort rike sentrert rundt Vansjøen i dagens Tyrkia, som eksisterte frå rundt 1000 f.Kr. til 585 f.Kr.

 
Opphavleg omsett med Apertium

Kjelde 
 Omsett frå Wikipedia på bokmål, innhenta onsdag  4. april 2012, klokka 21:56.
Svansk

Sjå også svanfolket.

Svansk er eit kartvelsk språk som blir snakka av 15 000 menneske i Nordvest-Georgia. Det er det kartvelske språket som skil seg mest frå dei andre; det skilde sa lag med georgisk, mingrelsk og lazisk rundt år 2000 f.Kr.

Svansk vert for det meste brukt i uformelle samanhengar. Det har ikkje noko skriftspråk og ikkje nokon offisiell status. Dei fleste brukarane snakkar òg georgisk, og det er dette som vert brukt i formelle samanhengar. Det er mindre kunnskapar om språket blant dei yngre, og dette fører til at språket står i fare for å døy ut.

Litteratur
 Heinz Fähnrich (Hrsg.): Kartwelsprachen. Reichert, Wiesbaden 2008, ISBN 978-3-89500-653-1.
 Georgij A. Klimov: Einführung in die kaukasische Sprachwissenschaft. Buske, Hamburg 1994 (aus dem Russischen von Jost Gippert), ISBN 3-87548-060-0.
 Tamaz V. Gamqrelidze u. Givi I. Mačavariani: Sonantensystem und Ablaut in den Kartwelsprachen. Narr, Tübingen 1982 (aus dem Georgischen übersetzt von Winfried Boeder).
 K. H. Schmidt: Svan. I: The Indigenous Languages of the Caucasus. Bd. 1: Alice C. Harris (Hrsg.): The Kartvelian Languages. Caravan Books, Delmar (New York) 1991.

Kjelder 

 Omsett frå Wikipedia på bokmål, innhenta onsdag  4. april 2012, klokka 22:19.

Referansar 

Kartvelske språk
Språk i Georgia
Einskildspråk

Opphavleg omsett med Apertium
Batsisk

Batsisk er eit språk som vert brukt blant folkegruppa batsarar i Kaukasus, som kallar språket batsba motjiti. Det er eit av nakh-språka i dei nordaust-kaukasiske språka. Det hadde 3 420 talarar i 2000. 

Språket er berre eit talespråk, sidan bats-folka brukar georgisk som skriftspråk. Det er ikkje innbyrdes forståeleg med tsjetsjensk eller ingusjisk, som er dei to andre språka i nakh-familien.

Dei fleste batsiske talarane bur i landsbyen Zemo-Alvani i Kakheti-provinsen i Georgia, men det finst òg familiar som brukar batsisk i Tbilisi og andre større byar i Georgia.

Fonologi 

Bats har eit vanleg femvokalsystem med kontrastiv lengde (bortsett frå u som ikkje har ei lang form). Batshar også diftongane ei, ui, oi, ai, ou, and au. Alle vokalane og diftongane har også nasaliserte allofonar.

Konsonantar

Grammatikk 

Bats har 8 substantivklasser og verb-person-kongruens. Bats er eit ergativt språk.

Bakgrunnsstoff 
 Ethnologue: Bats

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Batsisk» frå , den 26. april 2012. 
  oppgav desse kjeldene: 
 

Nordaustkaukasiske språk
Språk i Georgia
Opphavleg omsett med Apertium
Einskildspråk
Japansk-ryukyu-språk

Japansk-ryukyu-språk er ein språkfamilie som består av japansk og ryukyuspråk. 

Språka stammar frå eit felles urspråk kalla proto-japonisk, som i første rekkje vart skilt i to grupper, gammal-japansk og proto-ryukyuisk. I 1954 tidfesta den japanske språkforskaren Shiro Hattori denne splittinga til Yamato-perioden (250–710).

Kjelder 

 Omsett frå Wikipedia på bokmål, innhenta onsdag  4. april 2012, klokka 23:11.

Referansar

 
Språkfamiliar
Språk i Japan
Opphavleg omsett med Apertium
Trine Ness

Trine Ness () er ein norsk lyrikar. 

Ho debuterte som forfattar i 2008 med diktsamlinga Hvis jeg skulle hete noe annet, sa jeg til Marianne, og i 2011 kom For en stund har vi alt vi trenger.

Ness er oppvaksen og busett i Moss og er utdanna cand.mag. med psykologi, idéhistorie og litteraturvitskap i fagkrinsen.

Bøker 
 2008 – Hvis jeg skulle hete noe annet, sa jeg til Marianne – Diktsamling
 2011 – For en stund har vi alt vi trenger – Diktsamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Trine Ness i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Folk frå Moss
Folk frå Rana
Forfattarar frå Østfold
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2008
Sarah Selmer

Sarah Selmer () er ein norsk lyrikar og omsetjar. 

Ho debuterte i 2000 med diktsamlinga Svimmel og har sidan utgjeve Brytningsanomaliene i 2008 og Retiro i 2011.

Selmer er utdanna litteraturvitar frå Universitetet i Oslo der ho skreiv hovudoppgåva I Comalas pauser : en lesning av Juan Rulfos Pedro Páramo. Ho har vore bokmeldar i Aftenposten og arbeidd som forlagskonsulent, omsetjar og lærar.

Bøker 
 2000 – Svimmel – diktsamling
 2008 – Brytningsanomaliene – diktsamling
 2011 – Retiro – diktsamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Digitaliserte bøker av Sarah Selmer hjå Nasjonalbiblioteket
 Utgjevingar av Sarah Selmer i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Oslo
Norske lyrikarar
Norske omsetjarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2000
Kjersti Bronken Senderud

Kjersti Bronken Senderud () er ein norsk forfattar. 

Ho debuterte i 1997 med diktsamlinga Fremdeles og har sidan gjeve ut seks diktsamlinga til og to prosabøker.
I 2011 gav ho saman med Henning Eidem og Susanna Calvert ut albumet Ingusti der ho framfører tekstar som i hovudsak er henta frå boka Himmelen er en samling. Ho er utdanna i butho-dans og har nytta seg av uttrykksforma ved framføring av tekstane sine.

Senderud er busett på Løten.

Bøker 
 1997 – Fremdeles – diktsamling
 1998 – Nå(r) – diktsamling
 2000 – En reise fra – diktsamling
 2002 – Smeltevannet – forteljing
 2004 – Bi – diktsamling
 2007 – Huset – roman
 2009 – Himmelen er en samling – diktsamling
 2011 – Forgjengeligheten – diktsamling
 2013 – Marinas eik – diktsamlilng

CD'ar
 2011 – Ingusti – saman med Henning Eidem (slagverk, elektronikk) og Susanna Calvert (gitar, elektronikk)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Digitaliserte bøker av Kjersti Bronken Senderud hjå Nasjonalbiblioteket
 Utgjevingar av Kjersti Bronken Senderud i BIBSYS Ask
 Presentasjon av Kjersti Bronken Senderud på nettstaden til Forlaget Oktober

Bokmålsforfattarar
Folk frå Løten
Norske romanforfattarar
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1997
Mazdak Shafieian

Mazdak Shafieian () er ein norsk lyrikar. 

Han debuterte i 2006 med diktsamlinga Dyregravsmørke.

Shafieian har studert ved Universitetet i Bergen og han tok årskurset ved Skrivekunstakademiet i Hordaland i 2004/05. Han sit i redaksjonen til tidsskriftet Vinduet og er redaktør for skriftserien Au petit garage.

Han er busett i Oslo.

Bøker 
 2006 – Dyregravsmørke – diktsamling
 2011 – Antwerpen – diktsamling
 2015 – Det urgamle materialet – essays

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Mazdak Shafieian i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Iranske forfattarar
Forfattarar frå Oslo
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2006
Ingrid Storholmen

Ingrid Storholmen () er ein norsk forfattar og litteraturkritikar. 

Ho debuterte i 2001 med diktsamlinga Krypskyttarloven.

Storholmen er busett i Verdal.

Bøker 
 2001 – Krypskyttarloven – Diktsamling
 2005 – Skamtalen. Graceland – Diktsamling
 2007 – Siriboka – Diktsamling
 2009 – Tsjernobylfortellinger – Forteljingar
 2011 – Til kjærlighetens pris – Diktsamling
 2012 – Mora som glemte at det var kveld – Biletbok, illustrert av Kari Stai
 2014 – Her lå Tirpitz – Roman
 2020 – Støvberar – Roman

Gjendikting 
 2008 – Juliana Spahr: Alle med lunger kopla saman – gjendikta saman med Gunstein Bakke

Prisar og heider 
 2010 – Sultprisen
 2010 – Mads Wiel Nygaards legat
 2010 – Bokhandelens forfatterstipend
 2011 – Ole Vig-prisen
 2011 – Tanums kvinnestipend

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Ingrid Storholmen på Allkunne
 Presentasjon av Ingrid Storholmen på nettstaden til Oslo Poesifestival
 Presentasjon av Ingrid Storholmen på nettstaden Trondheimsforfattere
 Digitaliserte bøker av Ingrid Storholmen hjå Nasjonalbiblioteket

Bokmålsforfattarar
Folk frå Verdal
Forfattarar frå Nord-Trøndelag
Norske forfattarar
Norske lyrikarar
Norske omsetjarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2001
Nynorskforfattarar