alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bobby Morrow

Bobby Joe Morrow () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Harlingen i Texas som vann tre gullmedaljar i sprintøvingane under Sommar-OL 1956 i Melbourne.

Aktiv
Morrow vart landsmeister 1955 på 100 yards. Våren 1956 tangerte han verdsrekorden på 100 meter på 10,2 sekundar under eit løp i USA-meisterskapen i friidrett, før han i same meisterskapen vann finalen på tida 10,3. Ei veke seinare kvalifiserte han seg til OL 1956 både på 100 m og 200 m. Seinare i 1956-sesongen vann han begge sprintdistansane under den nordamerikanske college-meisterskapen og han forsvarte tittelen som USA-meister på 100 yards.

I november 1956 reiste Morrow til Melbourne og sommarleikane med det USA-amerikanske sprintlaget, og returnerte med tre gullmedaljar. Fyrst vann han 100 meter på 10,5 sekundar. Tre dagar seinare sprang han inn til 20,6 sekundar på 200 meter, tangering av verdsrekorden, med landsmennene Andy Stanfield og Thane Baker på dei andre medaljeplassane. Den 1. desember sprang han ankeretappen i 4 x 100 meter stafett og suste inn til verdsrekord på tida 39,5, etter at Ira Murchison, Leamon King og Thane Baker hadde teke seg av dei andre etappane. Sovjetunionen fekk sølv etter 39,8 sekundar.

Etter OL-sesongen heldt Morrow fram med å dominere på nasjonalt nivå til han la opp i 1958. Han gjorde comeback i 1960-sesongen, men makta ikkje å kvalifisere seg til sommarleikane i Roma.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bobby Morrow» frå ,  den 27. august 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Bobby Morrow» frå ,  den 27. august 2016.  
 

Friidrettsutøvarar frå USA
Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Ron Delany

Ron Delany, fullt namn Ronald Michael Delany, () er ein irsk tidlegare friidrettsutøvar som vart olympisk meister på 1500 meter i 1956.

Delany, som var av rikfolk, voks opp i småbyen Arklow og seinare i Dublin, før han studerte ved Villanova University i USA. 19 år gammal tok han seg til finalen på 800 m ved EM i friidrett 1954 i Bern, der han enda på åttande og sisteplass, etter å ha imponert i semifinalen.

Sommaren 1956 vart Delany den sjuande løparen som gjordep ei engelsk «mile» unna på under fire minuttar. I november 1956 var han på plass ved Sommar-OL 1956 i Melbourne. Etter å ha vorte nummer tre i sitt kvalifiseringsheat, to sekundar etter heatvinnaren, vart det få som rekna Delany til favortittsjiktet. I dei fyrste rundane av finaleløpet 1. desember låg han i feltet bak favoritten, australiaren John Landy. I siste sving kom Delany utanpå tetfeltet og med fabelaktig spurt på oppløpssida sikra han seg sigeren på ny olympisk rekord, 3.41,2. Sølvmedaljen gjekk til tyske Klaus Richtzenhain og John Landy fekk bronsen, begge på 3.42,0. Det var då 24 år sidan ein ire hadde vunne OL-gull, og det skulle gå 36 år før Irland på ny fekk oppleve ein nasjonal olympiameister.

Under EM i friidrett 1958 i Stockholm tok Delany bronsen på 1500-meteren, høvesvis fire og to tidels sekund bak vinnaren Brian Hewson og sølvmedaljøren Dan Waern. Då sommarleikane 1960 fann stad i Roma, deltok Delany på 800 m og vart slått ut i kvartfinalane. I 1961 vann han 1500 m under universiaden i Paris. Han la opp etter 1962-seongen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ron Delany» frå ,  den 27. august 2016.  
 

Irske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Olympiske meistrar for Irland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Irske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Irske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Arrangement i musikk

Arrangement i musikk viser til omarbeiding av eit musikkstykke som allereie er komponert. Ein arrangør kan til dømes endra instrumenteringa eller røyster slik at det passar for ei ulik besetning, eller kan ha ei anna harmonisering.

Kjelder

Komposisjon
Orokisk

Orokisk er eit tungusisk språk som vart tala av orokane på Sakhalin i Russland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Orokisk» frå ,  den 27. august 2016.

Referansar

Litteratur

 Новикова К. А., Сем Л. И. Орокский язык // Языки мира: Тунгусо-маньчжурские языки. — М.: Издательство «Индрик», 1997. — С. 201—215. — 408 с. — (Языки Евразии). — ISBN 5-85759-047-7.
 Озолиня Л. В. 2013: Грамматика орокского языка.  Под ред. д. ф. н. Б. В. Болдырева. Новосибирск издательство. 372 s. [URL  http://www.philology.nsc.ru/elib/data/Ozolinya_grammatika/Ozolinya_grammatika.pdf]

Språk i Russland
Tungusiske språk
Einskildspråk
Miruts Yifter

Miruts Yifter () var ein etiopisk friidrettsutøvar, fødd i Adigrat i provinsen Tigray, som vann to gullmedaljar ved Sommar-OL 1980 og elles sigra på 5 000 og 10 000 m i ei rekke store meiserstakp og stemne.

Aktiv
Yifter var heilt ukjend for friidrettsverda då han under Sommar-OL 1972 i München tok bronsemedaljen på 10 000 meter. Saman med den belgiske sølvvinnaren Emiel Puttemans var han den einaste som heldt fylgje inn til mål då Lasse Virén spurta inn til verdsrekord og Yifter sette personleg rekord på 27.40,9. Året etter vann Yifter milløpet i Afrika-leikane i Lagos og vart nummer to på 5000 m.

Yifter deltok ikkje i Sommar-OL 1976, då mange afrikanske land boikotta leikane. Både i 1977 og 1979 vann han begge langdistansane 5 000 m og 10 000 m under verdscupen i friidrett, i høvesvis Düsseldorf og Montreal. I Düsseldorf sette han personleg rekord på 5 000 m med 13.13,8. Også under den fyrste afrikamesterskapen i friidrett i Dakar i 1979 triumferte han på begge langdistansane.

Under sommarleikane 1980 i Moskva vann Yifter 10 000 meter etter ein fantastisk sluttspurt. 300 meter frå mål krumma han nakken og sprang frå resten av tetfeltet og kom  mål 1,6 sekund framom Kaarlo Maaninka frå Finland. Fem dagar seinare spurta han inn til siger på 5 000 meter, seks tidels sekund framom Suleiman Nyambui frå Tanzania.

Yifter døydde i Toronto i Canada.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Miruts Yifter» frå ,  den 28. august 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Miruts Yifter» frå ,  den 28. august 2016.  
 

Etiopiske langdistanseløparar
Afrikameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Etiopia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Etiopia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Olga Bondarenko

Olga Petrovna Bondarenko, fødd Krentser () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Slavgorod i Russland som representerte Sovjetunionen på langdistansane. Ho vart europameister 1986 på 3 000 m og olympisk meister 1988 på 10 000 meter.

Aktiv
Olga Krentser sette allereie 7. august 1981 verdsrekord på 10000 m med tida 32.30,8, på ein distanse der Det internasjonale friidrettforbundet (IAAF) ikkje hadde byrja registrere rekordar. Den 24. juni 1984 sette ho derimot den fyrste offisielle verdsrekorden i øvinga då ho i Kiev, som Olga Bondarenko kom ho i mål på tida 31.13,78.

I 1985-sesongen sette Bondarenko personleg rekord på 5 000 m med tida 14.55,7. Under EM i friidrett 1986 i Stuttgart vann ho 3 000 m på personleg rekord 8.33,9. To dagar seinare tok ho sølvmedaljen på 10 000 m på personleg rekordtid 30.57,2, norske Ingrid Kristiansen vann løpet klart. Året etter enda Bondarenko på fjerdeplass i milløpet då VM fann stad i Roma.

Under Sommer-OL 1988 i Seoul vann Bondarenko gullmedaljen i det fyrste olympiske 10 000- meterløpet for kvinner, tre sekundar framom britiske Liz McColgan.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Gull på 3000 m - 8.33,9, framom Maricica Puică (8.35,9), og sølv på 10000 m - 30.57,2, bakom Ingrid Kristiansen (30.23,2)
VM 1987 i Roma: Nr 4 på 10000 m - 31.18,3
OL 1988 i Seoul: Gullmedalje på 10000 m - 31.05,2, framom Liz McColgan (31.08,4)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olga Bondarenko» frå ,  den 28. august 2016.  
 

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske langdistanseløparar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Deltakarar under sommar-OL 1988
Diana Gansky

Diana Gansky, fødd Diana Sachse, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Bergen auf Rügen i Mecklenburg-Vorpommern som representerte Aust-Tyskland. Ho vart europameister i diskoskasting i 1986, og fekk sølvmedaljar i øvingar under VM 1987 og OL 1988.

Aktiv
Diana Sachse vann diskosøvinga ved junior-EM 1981. Dei neste åra stod ho skuggen av dei sterke austtyske diskoskastarane, men ved EM i friidrett 1986 i Stuttgart slengde ho diskosen 71,36 m i siste omgang og vann ein klar siger framom Tsvetanka Khristova frå Bulgaria.

Sommaren 1987 sette Diana Gansky austtysk rekord med 74,08 m i Karl-Marx-Stadt, hennar livs lengste kast. Under friidretts-VM i Roma seinare i 1987-sesongen vart ho sølvmedaljar i øvinga med 70,12 m, halvannan meter bak landskvinna Martina Hellmann. Også under sommarleikane 1988 i Seoul stod Diana Gansky på sølvplassen etter diskostevlinga var over, også då med Martina Hellmann øvst på sigerspallen; 71,88 meter mot 72,30 m.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Diana Gansky» frå ,  den 28. august 2016.  
 

Austtyske idrettsutøvarar
Tyske friidrettsutøvarar
Tyske diskoskastarar
Deltakarar under sommar-OL 1988
Sara Kolak

Sara Kolak () er ein kroatisk friidrettsutøvar frå Ludbreg i Varaždin fylke i Kroatia. Ho vart olympisk meister i spjutkasting i 2016.

Kolak sette kroatisk rekord på 63,50 meter då ho sikra seg bronsemedaljen ved EM i friidrett 2016 i Amsterdam. Ein månad seinare forbetra ho rekorden til 64,30 m i kvalifiseringa til spjutfinalen under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro. Halvvegs i OL-finalen låg ho på tredjeplass, men i fjerde omgang auka ho til 66,18 m, noko som skulle vise seg å halde til ein overraskande siger i tevlinga.

Kjelder

 
Denne artikkelen bygger på «Sara Kolak» frå ,  den 28. august 2016.  

Kroatiske friidrettsutøvarar
Spydkastarar
Olympiske meistrar for Kroatia
Olympiske meistrar i spydkast
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Kroatiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Wayde van Niekerk

Wayde van Niekerk () er ein sørafrikansk friidrettsutøvar frå Cape Town som har spesialisert seg på 400 meter. Han vart verdsmester på 400 meter ved VM i friidrett 2015 i Beijing og vart året etter olympisk meister under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro, då han samstundes sette verdsrekord på distansen med tida 43,03 sekundar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wayde van Niekerk» frå ,  den 28. august 2016.  
 

Sørafrikanske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sør-Afrika
Sørafrikanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Deltakarar under VM i friidrett 2015
Deltakarar under VM i friidrett 2017
Almaz Ayana

Almaz Ayana () er ein etiopisk friidrettsutøvar som tevlar i langdistanseløp. Under VM i friidrett 2015 i Beijing vann ho gullmedaljen på 5 000 meter. Ved Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro vart ho olympisk meister på 10 000 m, og slo Wang Junxia sin 23 år gamle verdsrekord, då ho sprang i mål på 29.17,4. Ho har elles vunne bronsemedaljar på 5000 m ved friidretts-VM 2013 og nemnde Sommar-OL 2016.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Almaz Ayana» frå ,  den 28. august 2016.  
 

Etiopiske langdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Etiopia
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Fulufjellet nasjonalpark

Fulufjellet nasjonalpark er ein norsk nasjonalpark som ligg i eit lågfjellsområde i Trysil kommune i Hedmark, på austsida av Ljøraelva mot grensa til Sverige. Parken vart oppretta i 2012 for å «bevare et stort naturområde som inneholder særegne, representative økosystem som er uten tyngre naturinngrep, herunder artsfattig fjellvegetasjon og artsrik barskog.» Han dekker eit område på 83 km².

Nasjonalparken grensar opp mot den langt større Fulufjällets nasjonalpark i Sverige, som vart skipa i 2002, og til Fregn naturreservat som vart oppretta samtidig med den norske nasjonalparken.

Geografi 
Den svenske og den norske nasjonalparken består av eit samla fjellplatå med omliggjande daler og sider. På norsk side er platået delt i tre delar av dei to elvene Bergåa og Gira som skjer seg inn i platået.

Området omfattar særprega kvartærgeologiske førekomstar og høgareliggande urskogprega barskog med eit stort naturmangfald. 

Langs fjellsidene og på høgder og toppar finst det både gran- og furuskog, bekkekløfter og rasmarker med høge naturverdiar. Vegetasjonen i snaufjellet er lite variert og området representerer, både nasjonalt og internasjonalt, ein ekstremt artsfattig fjellvegetasjon. Området Storgnollen-Steinknøsen-Furuknøsen har landskapsmessige og kvartærgeologiske verdiar. Kombinasjonene av variert topografi med store høgdeforskjellar, blokkmark og gjel/nedskjeringar gjer området Storgnollen–Steinknøsen–Furuknøsen særskild interessant.

Plante- og dyreliv 
Fjella er stort sett dekka av heivegetasjon dominert av dvergbuskar, gras, starr og siv. Det meste av skog i området er gran og furu. Delar av  skogen har urskogpreg med rikt artsmangfald. Det er funne mange sjeldne lav- og soppartar i nasjonalparken.

Bjørn er ein karakterart i området, men det finst også ulv, jerv og gaupe her. Fuglelivet er prega av tiur, orrfugl, jerpe og rype.

Forvalting og bruk av området 
Området vert mykje brukt til jakt, fiske og friluftsliv, og det er opning for dette i vernevedtaka. Forvaltinga av parken er lagt til eit lokalt nasjonalparkstyre.

Galleri

Kjelder 

Nasjonalparkar i Noreg
Geografi i Trysil
Verneområde i Innlandet
Verneområde oppretta i 2012
Langsua nasjonalpark

Langsua nasjonalpark  er ein norsk nasjonalpark som ligg i eit særmerkt skog- og lågfjellslandskap i Innlandet fylke. Parken vart oppretta den 11. mars 2011, for å  «ta vare på et stort, sammenhengende og i det vesentlige urørt og villmarkspreget naturområde som inneholder særegne og representative økosystemer og landskap som er uten tyngre naturinngrep.» Han dekker eit område på 537 km².

Kjelder 

Nasjonalparkar i Noreg
Verneområde i Innlandet
Verneområde oppretta i 2011
Geografi i Gausdal
Geografi i Nord-Aurdal
Geografi i Nord-Fron
Geografi i Nordre Land
Geografi i Sør-Fron
Geografi i Øystre Slidre
Rohkunborri nasjonalpark

Rohkunborri nasjonalpark er ein norsk nasjonalpark i Troms og Finnmark. Parken omfattar dei indre delane av Sørdalen og fjellområda austover med fjellmassivet Rohkunborri og innsjøen Geavdnjajávri og dekker eit område på 556 km². 

Rohkunborri nasjonalpark vart oppretta i 2011, for «å bevare eit stort naturområde med eit særeige landskap for å sikre biologisk mangfald med økosystem, artar og bestandar i eit vidt spenn av naturtypar frå frodige gråor-heggeskogar, urskogsprega bjørkeskog og høgstaudeskogar, store våtmarksområde og ferskvassmiljø med opphavleg dyre- og plantesamfunn til alpine naturtypar med canyon i Sørdalen. Fjellreven er ein art det skal takast spesielt vare på.»

Kjelder 

Nasjonalparkar i Noreg
Geografi i Bardu
Verneområde i Troms og Finnmark
Verneområde oppretta i 2011
Ann Arbor

Ann Arbor er ein by i den amerikanske delstaten Michigan. Han er administrasjonssentrum i fylket Washtenaw County. Ved folketeljinga i 2010 hadde Ann Arbor 113 934 innbyggjarar, og var dermed den sjette største byen i Michigan. Han er kjend som ein universitetsby som huser University of Michigan.

Ann Arbor ligg ved Huron-elva, rundt 56 vest for Detroit. Busetjinga blei grunnlagd i 1824, og fekk namn etter ei av eller begge konene til grunnleggjarane John Allen and Elisha Walker Rumsey, Ann Allen og Mary Ann Rumsey, og eit treholt (arbor).

University of Michigan flytta til Ann Arbor i 1837. Universitetet er ein viktig arbeidsgjevar med rundt 30 000 tilsette og over 40 000 studentar. Universitetet med sine forskingsmiddel og høgt utdanna folk har også bidrege til at mange høgteknologiselskap har etablert seg i byen.

Jernbanelinja Michigan Central Railroad kom til staden i 1839. I 1851 fekk Ann Arbor status som by (city). 
Etter ein tilbakegang i veksten under Den lange depresjonen i 1870-åra kom fleire innbyggjarar til frå 1880-talet. Rundt 1900 hadde byen rundt 14 500 innbyggjarar. Han hadde ulike industriar som møbel- og pianoproduksjon, brygging, teppemaking og ikkje minst mølleverksemd, med Michigan Milling Company som ein hovudaktør.

I 1960- og 1970-åra var byen tett knytt til den motkulturelle studentrørsla og venstreorientert aktivisme, som kampen mot Vietnamkrigen. Dette fekk innverknad på lokalpolitikken då representantar frå Human Rights Party (HRP) blei valde inn i bystyret og kjempa for politikk som inkluderte borgarrettar, leigeregulering og mildare reaksjonar mot å ha marijuana.

I 2000 hadde byen 114 024 innbyggjarar. Gjennom dei siste tiåra har byen opplevd kraftig veksande tomteprisar, gentrifisering og vekst utover mot landsbygda. I 2003 blei det vedteke ein plan om å skipa eit grønt belte rundt byen der bystyret kjøpte rettane til jordbruksland rundt byen for å verna det mot utbygging.

Ann Arbor blir jamt nemnd som ein av dei beste småbyane i USA å bu i.

Kjelder

Bibliografi

Denne artikkelen bygger på «Ann Arbor, Michigan» frå ,  den 29. august 2016.

Bakgrunnsstoff 
 

Byar i Michigan
Skipingar i 1824
Den lange depresjonen

Den lange depresjonen var ein verdsomspennande økonomisk krise som byrja i 1873 og varte i størsteparten av 1870-talet. I USA blei krisa rekna som over i 1879, men ho varte lenger i Storbritannia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Den lange depresjonen» frå ,  den 29. august 2016.  
 Bokmålswikipedia oppgav «Den virkelig store depresjonen», artikkel i Dagbladet, 23. oktober 2008
 

Økonomisk historie
Hendingar i 1870-åra
Finansielle kriser
Molden

Molden er eit fjell i Luster kommune, Vestland. Det har ei høgd på 1116 meter over havet.

Kjelder 

Fjell i Luster
Can I Play with Madness

«Can I Play with Madness» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden. Songen vart gjeve ut som den sekstande singelen deira i 1988, og den første singelen frå albumet Seventh Son of a Seventh Son (1988). Singelen nådde tredjeplassen på den britiske singellista. Songen handlar om ein ung mann som ønskjer å vite om framtida hos ein gammal profet med ei krystallkule. Den ungen mannen trur han er i ferd med å bli gal og søkjer den gamle profeten for at han skal hjelpe han med å tolke mareritta hans. Rådet til profeten vert ignorert av den ungen mannen og dei vert sinte då dei seier adjø. Songen var opphavleg ein ballade kalla «On the Wings of Eagles», skriven av Adrian Smith.

Gitarsoloen i songen vert spelt av Adrian Smith.

Musikkvideo 
Videoen til songen vart spelt inn i Tintern Abbey og Chislehurst Caves, med Graham Chapman. Dette var den siste gongen han var på TV før han døydde i oktober 1989 av kreft. I videoen spelar Chapman ein irritert kunstinstruktør som kritiserer ein ung student for å ha teikna Iron Maiden-maskoten Eddie i teikna si av klosterruinane. Læraren fell så ned i eit hol i bakken, oppdagar eit underjordisk kvelv og møter til slutt ein animert versjon av Eddie, som kikkar på han frå innsida av eit kjøleskap. Bandet er synleg på TVen med klipp frå videoen til «The Number of the Beast» og konsertfilmen Live After Death.

Innhald

7"-singel

 «Can I Play with Madness» (Adrian Smith, Bruce Dickinson, Steve Harris) – 3:31
 «Black Bart Blues» (Harris, Dickinson) – 6:39

Japan: EMI PRP-1278 (Promo)

«Can I Play with Madness»
«Prowler '88»

Mexico: EMI SEC-550 (Promo)

«Can I Play with Madness»
«The Evil That Men Do»

12" maxisingel
 «Can I Play with Madness» – 3:30
 «Black Bart Blues» – 6:41
 «Massacre» (Phil Lynott, Scott Gorham, Brian Downey) – 2:54

Forma biletplate

 «Can I Play with Madness» – 3:30
 «Black Bart Blues» – 6:41
 «Massacre» – 2:54

3" CD-singel

Japan: EMI XP10-2009

 «Can I Play with Madness» – 3:30
 «Black Bart Blues» – 6:41

CD-singel

 «Can I Play with Madness» – 3:35
 «Black Bart Blues» – 6:40
 «Massacre» – 2:56

Kassettsingel
Argentina: EMI 16075 «Puedo Jugar con la Locura»
 «Can I Play with Madness» – 3:30
 «Black Bart Blues» – 6:41
 «Massacre» – 2:54

Kassettsingel
USA:  Capitol 4XPRO-79325 (Promo)
 «Can I Play With Madness» (Looped 3x)

«Black Bart Blues» handlar om rustningen Iron Maiden hadde i turnebussen sin (kalla Black Bart). «Massacre» er ein Thin Lizzy-song frå albumet Johnny the Fox.

Medverkande 
Medverkande frå singelomslaget.
Bruce Dickinson - solovokal
Dave Murray - gitar
Adrian Smith - gitar
Steve Harris - bassgitar
Nicko McBrain - trommer
Produksjon
Martin Birch – produsent, lydteknikar, miksing
Derek Riggs – illustrasjon
Ross Halfin – fotografi

Lister

Fotnotar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Can I Play with Madness» frå ,  den 29. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Iron Maiden-songar
Singlar frå 1988
Songar skrivne av Adrian Smith
Songar skrivne av Steve Harris
Songar skrivne av Bruce Dickinson
Songar frå 1988
EMI Records-singlar
The Evil That Men Do av Iron Maiden

«The Evil That Men Do» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden. Det er den 17. singelen bandet gav ut og den andre frå albumet Seventh Son of a Seventh Son (1988). Singelen debuterte på sjetteplassen på den britiske singellista og nådde femteplassen. B-sidene til singelen er nyinnspelingar av «Prowler» og «Charlotte the Harlot» som finst på debutalbumet Iron Maiden.

Tittelen på songen er henta frå William Shakespeare-skodespelet Julius Caesar, der Marcus Antonius talar etter mordet på Cæsar (Akt 3, scene 2, «The Forum»):  «The evil that men do lives after them; The good is oft interred with their bones.» Bruce Dickinson seier stundom dette før han spelar songen, men i motsett rekkefølgje (som på Rock in Rio). 

Gitarsoloen i «The Evil That Men Do» vart spelt av Adrian Smith, medan gitarsoloen på «Prowler '88» vert spelt av Dave Murray. På «Charlotte the Harlot '88», vert den første gitarsoloen spelt av Dave Murray og den andre av Adrian Smith.

Musikkvideoen vart filma i The Forum i Inglewood i Californai under Seventh Tour of a Seventh Tour i 1988.

Innhald
 «The Evil That Men Do» (Smith, Dickinson, Harris) – 4:33
 «Prowler '88» (Harris) – 4:06
 «Charlotte the Harlot '88» (Dave Murray) – 4:11

Andre versjonar
 Songen vart spelt på hyllestalbumet Numbers from the Beast med Chris Jericho på vokal, Paul Gilbert og Bob Kulick på gitar, Mike Inez på bass, og Brent Fitz på trommer. 
 Det symfoniske metal-bandet After Forever spelte songen på EPen Exordium.
 Ein versjon av det finske heavy metal-bandet Conquest, med Marco Hietala frå Nightwish på vokal finst på hyllestalbumet Slave to the Power: The Iron Maiden Tribute
 Det kvinnelege bandet The Iron Maidens spelte songen i 2008 på EPen The Root of All Evil.
 Det svenske black metal-bandet Naglfar spelte songen på albumet Vittra.
 Det finske progressive metal-bandet Warmen spelte songen på debutalbumet «Unknown Soldier» kkalla «The Evil That Warmen Do».
 Hellsongs spelte songen på albumet Pieces of Heaven, a Glimpse of Hell.
 Det akustiske hyllestbandet Maiden uniteD spelte ein akustisk versjon av songen i 2012 på albumet Across the Seventh Sea med Apocalyptica-cellisten Perttu Kivilaakso.
 Bandet Krylja frå Ukraina spelte songen som «То зло, что мы творим».
 Ein versjon av det tyske power metal-bandet Powerwolf finst på luksusutgåva av albumet Blessed & Possessed i 2015.
 Det engelske horror punk-bandet Creeper spelte ein piano-basert versjon av songen på hyllestalbumet Maiden Heaven Volume 2, for Kerrang! i juni 2016.

Medverkande 
Henta frå singelomslaget.
Iron Maiden
Bruce Dickinson – solovokal
Dave Murray – gitar
Adrian Smith – sologitar
Steve Harris – bassgitar
Nicko McBrain – trommer
Produksjon
Martin Birch – produsent, lydteknikar, miksing
Derek Riggs – illustrasjon
Ross Halfin – fotografi

Lister

Fotnotar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Evil That Men Do (song)» frå ,  den 29. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Iron Maiden-songar
Singlar frå 1988
Songar skrivne av Adrian Smith
Songar skrivne av Steve Harris
Songar skrivne av Bruce Dickinson
Songar frå 1988
EMI Records-singlar