alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Crusade av John Mayall and the Bluesbreakers

Crusade er det fjerde albumet og det tredje studioalbumet til den britiske bluesrockgruppa John Mayall & the Bluesbreakers, gjeve ut 1. september 1967 på Decca Records. Det var oppfølgjaren til A Hard Road, som kom ut tidlegare på året. Som med dei to førre albuma, vart Crusade produsert av Mike Vernon. Albumet var den første innspelinga til den då 18 år gamle gitaristen Mick Taylor.

Innhald

Ei utvida utgåve med ti bonusspor, dei fleste av dei alt utgjeve på ei samleplate i 1971, Thru the Years, kom ut på ei nymastra utgåve av albumet 6. august  2007.

Medverkande
 John Mayall – vokal, orgel, piano, munnspel, flaskehalsgitar
 Mick Taylor – sologitar
 John McVie – bassgitar
 Keef Hartley – trommer
 Chris Mercer – tenorsaksofon
 Rip Kant – barytonsaksofon
 Peter Green - sologitar (spor 13-20)
 Aynsley Dunbar - trommer (spor 13-18)
 Mick Fleetwood - trommer (spor 19-20)
 Paul Williams - bassgitar (spor 21)
 Paul Schaeffer - bassgitar (spor 22)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Crusade (album)» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1967
John Mayall & the Bluesbreakers-album
Album produserte av Mike Vernon
Decca Records-album
London Records-album
Belte- og veginitiativet

Belte- og veg-initiativet (kinesisk 一帶 一路 / 一带 一路, pinyin yi dài yi lù , 'eit belte ein veg', engelsk Belt and Road Initiative (BRI)) er eit kinesisk utviklingsprosjekt som går ut på å investera og byggja infrastruktur i ei rekkje land. Politikken er rekna som ein hjørnestein i Xi Jinping sin utanrikspolitikk, og blei offisielt teken i bruk av kinesiske styresmakter i 2013.

Bana mellom hovudstaden i Laos og grensa til Kina (Boten–Vientiane-bana) vart bygd som del av BRI. Ho opna i 2021. Eit anna prosjekt er byggjestart på Bangkok–Nong Khai-høgfartsbana, med uklar finansiering på strekninga Nong Khai til Nakhon Ratchasima, og med berre omlag 3,5 kilometer bane bygd per 2019.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Belt and Road Initiative» frå ,  den 25. juni 2020.

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad
Alt klart for motorvei til Kina. 31. juli 2019. dinside.no

Kinesisk utanrikspolitikk
Super Smash Bros. Ultimate

Super Smash Bros. Ultimate er eit slåstarspel til Nintendo Switch, utgjeve internasjonalt 7. desember 2018.

Spelet vart annonsert 8. mars 2018. Tittelen og filmklipp frå spelet vart kunngjorde 11. juni 2018. Super Smash Bros. Ultimate inneheld alle karakterane frå dei tidlegare spela i Super Smash Bros.-serien og har støtte for Nintendo GameCube-handkontrollar via ein adapter. Spelet inneheld nærmare 900 lydspor, 103 arenaer og har ein funksjon som lèt ein veksle mellom to ulike arenaer under kampar.

Dei nye figurane i Super Smash Bros. Ultimate er mellom andre Inklings frå Splatoon, Ridley frå Metroid, Simon og Richter frå Castlevania og King K. Rool frå Donkey Kong Country. Spelet introduserer også såkalla «echo fighters», kopiar av eksisterande figurer, som Daisy frå Super Mario Land og Dark Samus frå Metroid Prime 2: Echoes.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Dataspel frå 2018
Nintendo Switch-spel
Slåstarspel
Super Smash Bros.
Bare Wires

Bare Wires er eit studioalbum av John Mayall's Bluesbreakers med Mick Taylor på gitar, gjeve ut i 1968 på Decca Records. Albumet var det siste studioalbumet John Mayall gav ut med namnet «Bluesbreakers». Albumet var det første av Mayall som fekk sukess i USA med ein 59. plass på den amerikanske Billboard 200.

På det førre Bluesbreakers-albumet, Crusade, vart gitaristen Peter Green, som hadde slutta for å skipe Fleetwood Mac, erstatta av Mick Taylor. I tillegg til Taylor, spelte bassisten Tony Reeves og trommeslagaren Jon Hiseman.

Songane «No Reply» og «She's Too Young» vart gjevne ut på singel av Decca. Den første sida av albumet var ein medley kalla «Bare Wires Suite» med dei individuelle songane «Bare Wires», «Where Did I Belong», «I Started Walking», «Open Up A New Door», «Fire», «I Know Now» og «Look In The Mirror».

Innhald

Medverkande
John Mayall's Bluesbreakers
 John Mayall – vokal, munnspel, piano, cembalo, orgel, harmonium, gitar på spor 1 - 7 og 10 - 13:
 Mick Taylor – sologitar, Hawaii-gitar
 Chris Mercer – tenor- og barytonsaksofon
 Dick Heckstall-Smith – tenor- og sopransaksofon
 Jon Hiseman – trommer, perkusjon
 Henry Lowther – kornett, fiolin
 Tony Reeves – kontrabass, bassgitar
 Peter Green – gitar på «Picture on the Wall» og «Jenny»
 Keef Hartley – trommer på «Picture on the Wall»

Produksjon
 Mike Vernon, John Mayall – produsentar
 Derek Varnals – lydteknikar
 Pete Smith, Jan Persson – fotografi

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bare Wires» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
John Mayall-album
Decca Records-album
London Records-album
Album produserte av Mike Vernon
John Mayall & the Bluesbreakers-album
Album produserte av John Mayall
Dick Heckstall-Smith

Richard Malden Heckstall-Smith () var ein engelsk jazz- og bluessaksofonist. Han spelte med somme av dei mest innverknadstunge engelske bluesrock- og jazzfusionbanda i 1960- og 1970-åra.

Biografi
Heckstall-Smith var eit aktivt medlem i jazzmiljøet i London frå seint i 1950-åra (inkludert ein seks månader lang periode frå desember 1957 med bandet til klartinettisten Sandy Brown). Han vart medlem av Blues Incorporated, det banebrytande bluesbandet til Alexis Korner, i 1962 og spelte på R&B from the Marquee. Året etter var han med å skipe ein avleggjar av dette bandet, The Graham Bond Organisation. Denne besetninga inneheldt òg to framtidige medlemmar frå supergruppa Cream: bassisten Jack Bruce og trommeslagaren Ginger Baker.

I 1967 vart Heckstall-Smith medlem av bluesrockbandet til John Mayall, Bluesbreakers. Denne jazz-orienterte utgåva av bandet inkluderte òg trommeslagaren Jon Hiseman, bassisten Tony Reeves og den framtidige Rolling Stones-gitaristen Mick Taylor. Dei gav ut albumet Bare Wires i 1968.

Frå 1968 til 1971 spelte Heckstall-Smith, Hiseman og Reeves i lag i det banebrytande jazzrockbandet Colosseum. Her fekk Heckstall-Smith høvet til å vise seg fram som ein virtuos saksofonist, og spelte til dømes på to saksofonar samstundes.

Etter å ha slutta i Colosseum, spelte Heckstall-Smith inn soloalbum og fronta og spelte i fleire andre fusion-grupper, som Manchild, Sweet Pain, Big Chief, Tough Tenors, The Famous Bluesblasters, Mainsqueeze og DHSS. Blant musikarar som gjekk igjen i desse gruppene finn ein mellom andre Victor Brox, Keith Tillman og munnspelspelaren John O'Leary, som var med å skipe Savoy Brown. 

Heckstall-Smith deltok i eit gjenforeint Colosseum i 1990-åra og spelte i det hardtarbeidande Hamburg Blues Band. I 2001 spelte han på prosjektet Blues and Beyond, i lag med Mayall, Bruce, Taylor, og Fleetwood Mac-gitaristen Peter Green. 

Heckstall-Smith publiserte ein sjølvbiografi, The Safest Place in the World, i 1984; og ei utvida utgåve kalla Blowing the Blues, kom ut i 2004. Han døydde 70 år gammal i 2004, på grunn av akutt leversvikt.

Diskografi
 Blues and Beyond (2001)
 Obsession Fees, with John Etheridge group (R&M (Tyskland), 1998)
 Celtic Steppes (33 Jazz)
 On the Corner/Mingus in Newcastle (33 Jazz, 1998)
 Bird in Widnes, with John Stevens (Konnex, 1995)
 This That, with Jack Bruce and John Stevens (Atonal, 1995)
 Celtic Steppes (Twentythree, 1995)
 Where One Is (1991)
 Live 1990, with John Etheridge, Rainer Glas, Joe Nay (L+R, 1991)
 Woza Nasu (Aura, 1991)
 A Story Ended (Bronze, 1972)
 Solid Bond with Graham Bond Organisation (Warner Bros, double album, May 1970)

Bibliografi
 The Safest Place in the World: A Personal History of British Rhythm and Blues (Quartet, 1984, )
 Blowing the Blues: Fifty Years Playing the British Blues, with Pete Grant (Clear Books, 2004, )

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dick Heckstall-Smith» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske saksofonistar
Engelske bluesmusikarar
John Mayall & the Bluesbreakers-medlemmar
Britiske jazzsaksofonistar
Folk frå Ludlow
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Britiske bluesmusikarar
Colosseum-medlemmar
Henry Lowther

Thomas Henry Lowther () er ein engelsk jazz-trompetist.

Lowther spelte først kornett i Frelsesarmeen. Han studerte fiolin ved Royal Academy of Music, men gjekk attende til trompet i 1960. I 1960-åra arbeidde han med Mike Westbrook, Manfred Mann, John Dankworth (1967–77), Graham Collier (1967), John Mayall (1968), John Warren (sidan 1968), Neil Ardley (1968) og Bob Downes (1969). Mange av desse samarbeida heldt fram inn i 1970-åra. Lowther spelte stundom med The Keef Hartley Band i denne tida.

I 1970-åra arbeidde han med Mike Gibbs (1970–76), Kenny Wheeler (frå 1972), Alan Cohen (1972), Michael Garrick (1972–73), Kurt Edelhagen (1974), John Taylor (1974), Stan Tracey (sidan 1976), Tony Coe (1976), Hawkwind (1977), Graham Collier (1976–78), Jubiaba med Barbara Thompson (1978) og Gordon Beck (1978), i tillegg til at han hadde sitt eige ensemble, Quaternity. Lowther spelte òg trompetsoloen for Elton John på «Return to Paradise» på albumet A Single Man i 1978.

Han arbeidde med Buzzcocks i 1980, Talk Talk frå 1983 til 1991, med Peter King frå 1983, og med Gil Evans i 1984. I 1986 arbeidde han med Humphrey Lyttelton i John Robichaux Orchestra for ein dokumentarfilm om Buddy Bolden. Han spelte med Charlie Watts sitt band i 1986-87, og leia så sitt eige band, Still Waters, i 1987. Frå seint i 1980-åra spelte han mykje i storband, som Berlin Contemporary Jazz Orchestra (1989–93), London Jazz Composers Orchestra (1989-96), Kenny Wheeler si gruppe (1990), The Dedication Orchestra (1994), London Jazz Orchestra (1994), George Russell's Living Time Orchestra og Creative Jazz Orchestra (1996) og i nyare tid i Jazzmoss.

Diskografi
Med Elf
Carolina County Ball (MGM, 1974)
Med Jack Bruce
Songs for a Tailor (Atco, 1969)
Med Collective Consciousness Society
C.C.S. (RAK, 1970)
C.C.S. 2 (RAK, 1970)
Med Graham Collier
New Conditions (Mosaic, 1976)
Symphony of Scorpions (Mosaic, 1977)
The Day of the Dead (Mosaic, 1978)
Hoarded Dreams (Cuneiform, 1983 [2007])
Med Bryan Ferry
These Foolish Things (Virgin, 1973)
Another Time, Another Place (Virgin, 1974)
Med the Keef Hartley Band
Halfbreed (Deram, 1968)
The Battle of North West Six (Deram, 1969)
Med Murray Head
Nigel Lived (CBS, 1972)
Med Glenn Hughes
Play Me Out (RPM, 1977)
Med John Mayall
Bare Wires (Decca, 1968)
70th Birthday Concert (Eagle, 2003)
Med Elton John
A Single Man (MCA, 1978)
Med Van Morrison
Avalon Sunset (Mercury, 1989)
Enlightenment (Polydor, 1990)
Med Pretenders
Pretenders II (Sire, 1981)
Med Slapp Happy
Slapp Happy (Virgin, 1974)
Med John Surman
The Brass Project (ECM, 1992)
Med Talk Talk
It's My Life (EMI, 1984)
Spirit of Eden (EMI, 1988)
Laughing Stock (Verve, 1991)
Med Richard og Linda Thompson
Pour Down Like Silver (Island, 1975)
Med Loudon Wainwright III
I'm Alright (Rounder, 1985)
Med Hawkwind
25 Years On (Atomhenge, nyutgjeving 2009)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henry Lowther» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Leicester
Britiske jazztrompetistar
John Mayall & the Bluesbreakers-medlemmar
Elevar ved Royal Academy of Music
Tony Reeves

Anthony «Tony» Reeves () er ein engelsk bassist, kjend for ein «ekstremt markant og kompleks basslyd» og bruk av elektroniske effektar. 

Som tenåring lærte Reeves seg å spele kontrabass og spelte i lokale jazzgrupper (stundom Wes Minster Five) med skulekameratane Dave Greenslade og Jon Hiseman; Reeves og Hiseman spelte seinare med John Mayall på albumet Bare Wires før dei skipa Colosseum.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tony Reeves» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 MTR Audio

Engelske bassistar
Musikarar frå London
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Engelske bluesmusikarar
Curved Air-medlemmar
Colosseum-medlemmar
Carla Sacramento

Carla Cristina Paquete Sacramento () er ein portugisisk tidlegare friidrettsutøvar frå São Sebastião da Pedreira som vart verdsmeister på 1500 meter i 1997 og tok bronsen på distansen i VM 1995.

Aktiv
Sacramento var mellomdistanseløpar og satsa i yngre år både på 800 m og 1500 m. Frå 1995 konsentrerte ho seg mest om 1500 m og vart ved innandørs-VM nummer to på den distansen, slått av Regina Jacobs frå USA. Eit lite halvår seinare tok ho bronsemedaljen på 1500 meter ved friidretts-VM 1995 i Göteborg, bak verdsmeister Hassiba Boulmerka frå Algerie og Kelly Holmes frå Storbritannia.

Under den neste verdsmeisterskapen i friidrett, i Aten den 5. august 1997, vann Sacramento 1500-meterløpet etter å ha slått Regina Jacobs, sveitsiske Anita Weyermann og spanske Maite Zúñiga I spurten. Ei veke seinare sette ho I Zürich personleg rekord på 800 meter med 1.58,94. 8. august 1998 sprang Sacramento sitt livs beste 1500 m då ho i eit stemne i Monaco vart klokka inn på 3.57,7. Ved europameisterskapen i Budapest to veker seinare hadde ho likevel lite å stille opp mot russiske Svetlana Masterkova i innspurten på 1500 m og måtte ta til takke med sølvmedaljen.

Både ved verdsmeisterskapen 1999 og den neste i 2001, kjempa Sacramento lenge om å sikre seg ein medalje på 1500 m. I Sevilla i 1999 vart ho nummer fem og i Edmonton kom ho på fjerdeplass.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Utslått i semifinalane på 800 m (2.02,85=nr 14) og 1500 m (4.05,5 =nr 18)
VM 1993 i Stuttgart: Nr 11 på 1500 m – 4.09,1. Utslått i forsøka (2.03,74 =nr 26)
EM 1994 i Helsinki: Nr 6 på 800 m – 2.00,01 og 1500 m – 4.20,6
VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje på 1500 m – 4.03,7
OL 1996 i Atlanta: Nr 6 på 1500 m – 4.03,9
VM 1997 i Aten: Gullmedalje på 1500 m – 4.04,2, framom Regina Jacobs (4.04,6)
EM 1998 i Budapest: Sølvmedalje – 4.12,6, bakom Svetlana Masterkova (4.11,9)
VM 1999 i Sevilla: Nr 5 på 1500 m – 4.01,2
OL 2000 i Sydney: Nr 10 på 1500 m – 4.11,1
VM 2001 i Edmonton: Nr 4 på 1500 m – 4.03,9
EM 2002 i München: Nr 12 på 1500 m – 4.17,0
VM 2003 i Paris: Utslått i semifinalane på 1500 m (4.13,1 =nr 21)
OL 2004 i Aten: Utslått i semifinalane på 1500 m (4.10,8 =nr 22)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carla Sacramento» frå ,  den 12. juni 2018.  
 

Portugisiske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Portugisiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Folk frå Lisboa
Blues from Laurel Canyon

Blues from Laurel Canyon er eit studioalbum frå 1968 av John Mayall med britisk bluesmusikk. Det var det første albumet hans etter at bandet hans Bluesbreakers vart oppløyst i mai 1968. Det var òg det siste albumet hans for Decca før han flytta til Polydor.

John Mayall syng og spelar munnspel, orgel og gitar på albumet. Andre musikarar er ein ung Mick Taylor (gitar), Colin Allen (trommer) og Stephen Thompson (bass). Gitaristen Peter Green er med på sporet «First Time Alone». Lydteknikar var Derek Varnals. All songane på albumet var skrivne av Mayall.

Tittelen på albumet kjem frå Laurel Canyon i California USA (i Los Angeles-området) der John Mayall budde frå 1969 til 1979. Plata dokumenterer eit besøk han hadde der før han flytta til USA på meir permanent basis. Området vart føretrekt av mange musikarar på den tida. Albumet vart spelt inn i Decca Studios i West Hampstead i London i England mellom 26. og 28. august 1968, og kom ut på Decca.

Albumet var nyskapande for si tid, særleg innafor blues. Det første sporet opnar med eit jetfly som landar og glir over i ein drivande rytme. Det var ingen synlege skilje mellom songane på vinylalbumet. Songane glir over i det neste sporet, andre stoppar på ein akkord før neste spor umiddelbart byrjar. Det vert nytta tablatrommer. Den siste songen er ein lang song som flyttar seg inn i ein lang gitarsolo med Mayall på Hammondorgel og glir over i ein uakkompagnert gitar som spelar dei same tonane om att og om att, medan songen tonar ut. 

Tekstane er sjølvbiografisk og syner til dels til personar Mayall møtte på reisa si, som Frank Zappa og Moon Unit Zappa (på «2401»), bandet Canned Heat (på «The Bear») og den kjende groupien Catherine James (på «Miss James»).

Ei nymastra og utvida utgåve av albumet kom ut i Storbritannia i august 2007.

Innhald
Alle songane skrivne av John Mayall.

Original tracks

Medverkande
 John Mayall – gitar, munnspel, klaverinstrument, vokal
 Mick Taylor – gitar, pedalsteelgitar
 Colin Allen – trommer, tabla
 Steve Thompson – bassgitar
 Peter Green – gitar på «First Time Alone»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blues from Laurel Canyon» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
John Mayall-album
Decca Records-album
London Records-album
Album produserte av John Mayall
Album produserte av Mike Vernon
The Turning Point av John Mayall

The Turning Point er eit konsertalbum av John Mayall med britisk bluesmusikk spelt inn under ein konsert i Fillmore East i New York City den 12. juli 1969.

Bakgrunn 
Då John Mayall starta opp eit nytt band etter at The Bluesbreakers vart oppløyst i mai 1969 valde han eit band som skulle spele «lågvolumsmusikk» – eller musikk utan «tung sologitar og trommer».

Musikarar 
Artistane som spelar på albumet var Mayall på vokal, munnspel, ein slide- og ein Fender Telecaster-gitar, tamburin og vokalperkusjon, Jon Mark på akustisk gitar, Steve Thompson på bass og Johnny Almond på tenor- og altsaksofon, fløyter og vokalperkusjon. Alle songane på albumet var skrivne av eller delvis av John Mayall. Thompson var medlåtskrivar på «California», «Thoughts About Roxanne» og «Don't Waste My Time». Ein annan song, «I'm Gonna Fight For You, J.B.», er ei hyllest til den amerikanske bluesgitaristen J.B. Lenoir som døydde i 1967 og som var til stor inspirasjon for Mayall (dette var den andre hyllesta Mayall skreiv til musikaren. «The Death of J.B. Lenoir» kom ut tidlegare på Crusade). To konsertar fann stad 11. og 12. juli. Alle songane er frå den andre konserten.

Produksjon 
Albumet vart produsert av John Mayall, som òg designa plateomslaget og var kunstnarisk leiar for omslaget. Lydteknikar var Eddie Kramer, som òg var lydteknikar for Jimi Hendrix og Led Zeppelin, blant fleire.

Nyutgjevingar 
I 2001 kom albumet ut på ein nymastra CD med tre bonusspor frå same konserten.

Tidlegare innspelingar av det same materiale, frå ein konsert i juni 1969 i England, kom ut i 1999 på plata The Masters. Ein konsert på The Marquee den 30. juni 1969 hadde òg liknande setliste, og denne kom ut på The Turning Point Soundtrack i lag med musikk frå The Masters. Bandet vart då kalla John Mayall and the Bluesbreakers. Delar av øvingane til desse konsertane, og sjølve konsertane, vart filma og kom ut på ein 25 minuttar lang svart og kvit TV-dokumentar på BBC i 1996.

Innhald

Medverkande
 John Almond – fløyte, saksofon, altsaksofon, tenorsaksofon, vokalperkusjon
 Jon Mark – akustisk gitar
 John Mayall – gitar, munnspel, klaverinstrument, tamburin, vokal, slidegitar, vokalperkusjon
 Steve Thompson – bassgitar

Produksjon
 Bob Gordon – fotografi
 Suha Gur – mastering
 Eddie Kramer – lydteknikar
 Bill Levenson – produsent for nyutgjeving
 John Mayall – tekst i omslaget, kunstnarisk leiar, design, fotografi, produsent
 Monique McGuffin – produksjonskoordinering
 Neil Slaven – tekst i omslaget
 Tapani Tapanainen – fotografi
 Chris Welch – tekst i omslaget
 Barry Wentzell – fotografi
 Zill – fotografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Turning Point (album)» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

John Mayall-album
Konsertalbum frå Fillmore East
Konsertalbum frå 1969
Album produserte av John Mayall
Polydor Records-album
Olga Jegorova

Olga Nikolajevna Jegorova () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Novotsjeboksarsk som vart verdmeister på 5 000 meter i 2001 og tok sølvmedaljen på 1500 meter fire år seinare.

Aktiv
I mars 2001 vann Jegorova 3000 m ved innandørs-VM i Lisboa, to sekundar framom Gabriela Szabo frå Romania. Fem månader seinare vann Jegorova gullmedaljen på 5 000 meter under friidretts-VM 2001 i Edmonton på 15.03,3, der ho på sisterunda var heilt utilnærmeleg og slo sølv- og bronsemedaljørane med høvesvis over tre og nær sju sekundar. Etter verdsmeisterskapen sette ho personlege rekordar på 3 000 m med 8.23,2 i Zürich og med 14.29,3 på 5 000 m i Berlin. I Gullserien (Golden League) til IAAF av 2001-sesongen lukkast Jegorova å vinne samtlege 5 000-meterar og dermed var med å dele vinnarpremien i tevlinga.

Under 5 000-meterløpet i europameisterskapen i München i 2002 klarte ikkje Jegorova å halde fylgje med tre løparar på oppløpssida og enda fjerdeplassen. Derimot vann ho IAAF-finalen 2002 i Madrid på tida 15.18,1, og som i VM 2001 framom spanske Marta Domínguez.

Frå 2004 satsa Jegorova mest på 1500-meteren. Den 25. juni 2005 forbetra ho i Kazan den personlege rekorden på distansen til 3.59,4. Seks-sju veker etter tok ho sølvmedaljen på 1500 m i VM 2005 i Helsinki, sekundet bak landskvinna Tatjana Tomasjova.

Doping
I forkant av Beijing-OL 2008 vart Jegorova avslørt for bruk av ulovlege dopingmidlar og utestengd frå friidretten i to år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa på 5 000 m (15.53,6 =nr 29)
OL 2000 i Sydney: Nr 8 på 5 000 m – 14.50,3
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje på 5 000 m – 15.03,3, framom Marta Domínguez (15.06,5)
EM 2002 i München: Nr 4 på 5 000 m – 15.16,6
VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa på 5 000 m (15.12,4 =nr 20)
OL 2004 i Aten: Nr 11 på 1500 m – 4.05,6
VM 2005 i Helsinki: Sølvmedalje på 1500 m – 4.01,4, bakom Tatjana Tomasjova (4.00,3)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olga Nikolajewna Jegorowa» frå ,  den 12. juni 2018.  
 

Russiske langdistanseløparar
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Russiske deltakarar under sommar-OL 2004
Ryan Brathwaite

Ryan Brathwaite () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Bridgetown i Barbados som vart verdsmeister på 110 meter hekk i 2009.

Aktiv
Brathwaite tok seg til semifinalane på 110 meter hekk både i Friidretts-VM 2007 i Osaka og under Sommar-OL 2008 i Beijing, i begge høva var han sjanselaus på å ta seg til finale.

Dayron Robles, storfavoritten på korthekken under VM 2009 i Berlin, skada seg i semifinaleløpet. Dermed gjekk største favorittstemelet over på Terrence Tremmell, men i finalen sprang Brathwaite sitt livs beste hekkeløp og vann på tida 13,14, barbadisk rekord i øvinga: Han var ein liten hundredel av eit sekund framom sølvvinnar Terrence Trammell og bronsevinnar David Payne, begge dei to amerikanarane fekk 13,15 i sluttid. Ein månad etter verdsmeisterskapen vann Brathwaite korthekken i IAAF-finalen i Thessaloniki på 13,16 sekundar.

Brathwaite vart femtemann på 110 meter hekk i VM 2013. Sidan var han plaga av skadar og la opp i 2016.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2007 i Osaka: Utslått i semifinalane (13,87 =nr 24)
OL 2008 i Beijing: Utslått i semifinalane (13,59 =nr 12)
VM 2009 i Berlin: Gullmedalje – 13,14, framom Terence Trammell (13,15)
VM 2011 i Daegu: Utslått i kvalifiseringa (13,57 =nr 18)
OL 2012 i London: Nr 5 – 13,40
VM 2013 i Moskva: Utslått i semifinalane (13,64 =nr 14)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ryan Brathwaite» frå ,  den 12. juni 2018.  
 

Barbadiske hekkeløparar
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Barbadiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Barbadiske deltakarar under sommar-OL 2012
Verdsmeistrar i friidrett