alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nordfjordeid

Nordfjordeid er kommunesenteret i Stad kommune i Vestland. 
Tettstaden har  og ligg på eidet mellom Hornindalsvatnet og Eidsfjorden. Eidselva renn ut i fjorden her.
Her ligg Eid kyrkje frå 1849, Sophus Lie konferansesenter, Eid vidaregåande skule, Fjordane Folkehøgskule, Eid ungdomsskule og barneskulen Eid skule.

Folketalsutvikling

Sjå òg 
 Tettstader i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 SSB: «Tettsteder og sentrumssoner. 1. januar 2005. Sogn og Fjordane»

Bakgrunnsstoff 
 Eldre fotografi frå Nordfjordeid på nettstaden til Nasjonalbiblioteket

Busetnader i Stad
Tettstader i Vestland
Kommunesenter i Vestland
Indre Nordhordlandske Dampskibsselskab

Indre Nordhordlandske Dampskibsselskab var eit reiarlag skipa i 1891, då Ole Bulls Dampskibsselskab og Osterøens Dampskibsselskab slo seg saman til eit transportselskap. I 1923 vart namnet endra til «Indre Norhordland dampbåtlag» (INDL).

I 1974 gjekk Indre Nordhordlandske Dampskibsselskab saman med Bergen Nordhordland Trafikklag saman, og det nye namnet vart A/S Bergen-Nordhordland Rutelag.

DS «Oster» er ein dampbåt som vart bygd 1908 ved Christianssands Mek. Værksted for Indre Nordhordlandske Dampskibsselskab. Båten gjekk i fast rute mellom Osterfjorden og Bergen som kombinert passasjer- og lastebåt.

Bakgrunnsstoff 
 Leidulv Hundvin om historia til selskapet på scandion.no

Tidlegare norske reiarlag
Nordhordland
Føretak skipa i 1891
Føretak nedlagde i 1974
1891 i Noreg
1974 i Noreg
Via Vitae

Via Vitae (frå lat., tyder «livsens veg») er eit norsk blandakor for unge vaksne. Dirigent i koret er Lars Kristian Dedekam Håkestad. Repertoaret som koret syng inneheld både sakral og profan musikk, og koret syng stort sett på kyrkjekonsertar og på gudstenester. Så godt som alle arrangementa er a cappella.

Koret har ingen geografisk tilknyting innanfor Noreg, men samlast fem gonger i året på ulike stader til øving, konsert og gudstenestedeltaking. Koret er eit medlemskor i Ung Kirkesang.

Det er krav om opptaksprøve og alder over 18 år for å verte medlem i koret.

Historie 

Via Vitae vart stifta våren 2004 etter initiativ av ein venegjeng frå den årlege korsommarskulen i Lund kyrkje i Kristiansand. Rekrutteringa var stort sett frå miljø frå Ung Kirkesang fram til koret vitja Viken folkehøgskole og Toneheim folkehøgskole i 2009 og 2010, og medlemstilfanget vart utvida. I 2010 reiste koret på sin første utanlandstur, til Tallinn i Estland, som førte til invitasjon til festivalen Jakobs Dagar i Jakobstad, Finland, det påfølgjande året.

Bakgrunnsstoff 
 Heimesida til koret

Norske kor
Skipingar i 2004
Teheran

Teheran (persisk تهران [tʰɛhə'rɑ:n] el. [tʰɛh'rɑ:n]), stundom skrive Tehran, er hovudstaden i Iran. I Teheran bur om lag 7,4 millionar menneske — medrekna forstadene om lag 11 millionar (1. januar 2004).

Teheran ligg nord i Iran på 1200 moh. ved elvane Jajrud og Karaj.

Teheran er etter folketal den største byen i Midtausten. Den har 2 universitet, fleire museum og moskéar og er Irans handels- og industrisentrum med meir enn halvparten av industrien i landet. 

Det har budd menneske i teheranområdet frå kring 6000 fvt., men ein reknar at sjølve byen Teheran vart grunnlagt på 800-talet.

Venskapsbyar 
 Los Angeles
 Orange County
 New York
 Toronto
 Vancouver
 Beijing
 London
 Havanna
 Pretoria
 Moskva
 Caracas
 Minsk
 Dubai
 Beirut
 Damaskus
 Milano

Bakgrunnsstoff 

 Google kart over Teheran (engelsk)
 Kart over Teheran  (farsi)
 Foto og videoar av byen. Reiseguide (engelsk)
 Teheran live Daglege bilder ifrå Teheran. (engelsk) 
 bildesamling av Teheran og Iran av Shapour Bahrami. 
 21st-Century Teheran i sju bilder på World Hum

Offisielle
 Teheran kommunale vevside
 Gule sider Teheran (Ketabe Avval)  (farsi)

Kjelder

 Delar av denne artikkelen bygger på «Teheran» frå ,  den 16. juni 2009.  
 Delar av denne artikkelen bygger på «Teheran» frå ,  den 16. juni 2009.  
 

Byar i Iran
Hovudstader i Asia
DS «Hosanger I»

DS «Hosanger I» vart bygd av Glommen Mek. Verksted i 1938, då Indre Nordhordland Dampbåtlag trong eit nytt skip.

H
Skip frå 1938
Den andre industrielle revolusjonen

Den andre industrielle revolusjonen er ei nemning på endringar i samfunnet i tida frå 1871 til 1914, som eit framhald av den industrielle revolusjonen. 

I 1871 vann eit samla Tyskland den fransk-prøyssiske krigen og tok opp i seg det industrialiserte området Lorraine. Krigen auka satsinga på utvikling av ny teknologi. I 1914 innleia fyrste verdskrig ei ny tid der teknologisk utvikling var knytt til krig. 

I denne tida var det ei sterk utvikling innan kjemisk industri, elektrisk industri, petroleumsindustri, og stålindustri. Masseproduksjon av forbruksvarer vart òg utvikla i denne tida. Døme kan vera produksjon av matvarer, tekstilar og utvikling av transporttenester. Underhalding og media med tidleg kinofilm, radio og grammofon auka sterkt og mange fekk arbeid innan sektoren.
  
Effektivisering og auking av produksjonen var faktorar som leidde fram til depresjonen i mellomkrigstida og den såkalla «nyimperialismen».

Storbritannia vart i denne tida teke att av andre land i industriell utvikling. Etter kvart peika Tyskland og til dels USA seg ut som leiande innan industriutvikling. Den industrielle revolusjonen kom til Noreg for fullt først i denne tida, med industri bygd opp med grunnlag i vasskraft.

I USA var det ei sterk utvikling innan industri knytt til elektrisitet. Oppfinnarar som Nikola Tesla, Thomas Alva Edison og George Westinghouse utvikla system som gjorde det mogleg å nytta elektrisitet til lys og innan produksjon. Frederick Winslow Taylor utvikla teoriar om vitskapleg produksjonsstyring (scientific management). For å effektivisera produksjonen vart samleband introdusert.

Forbrenningsmotorar vart utvikla, noko som danna grunnlaget for den moderne bilen.

Sjå òg 
 Revolusjon
 Jordbruksrevolusjonen/Den neolittiske revolusjonen
 Den industrielle revolusjonen

Bakgrunnsstoff 
 Tysk Industri 1850-1914. Den Annen Industrielle Revolusjon
 David S. Landes: The Unbound Prometheus : Technical Change and Industrial Development in Western Europe from 1750 to the Present. 2nd ed.. New York : Cambridge University Press, 2003. ISBN 0-521-82666-7
 Sidney Pollard: Peaceful conquest : the industrialization of Europe 1760-1970, Oxford 1981, ISBN 0-19-877093-6 (hardcover), ISBN 0-19-877095-2 (paperback)

Andre industrielle revolusjon
Den industrielle revolusjonen
Teknologihistorie
Revolusjonar etter type
Bok

Bok (frå norrønt bók) er ei samanbinding av fleire blad av papir, pergament eller anna eigna materiale. Materialet er samanføyd langs ei side, ryggen, og som regel bunde inn i eit meir robust materiale. Den som skriv ut ei bok blir kalla ein forfattar, den som gjev henne ut, ein utgjevar.

I overført tyding kan òg bok vera eit litterært verk, eller delar av eit verk (til dømes Ringdrotten, fyrste bok, eller Fyrste Mosebok).

Historie 
Boka blei det viktigaste mediet i dei første hundreåra etter Kristus, då ho avløyste bokrullar i Europa. Nøyaktig kva tid ho oppstod er ukjend; det er blitt hevda at Julius Cæsar bretta rullane han skreiv om Gallarkrigene til ei slags bok i trekkspelform. Bøker er lettare å lagra og transportera enn rullar. Talet på bøker ein laga blei likevel avgrensa av det kostbare materiellet og arbeidsinnsatsen som skulle til for å laga dei. Forseggjorte, handskrivne manuskript blei hovudsakleg laga av munkar for rike arbeidsgjevarar, som kyrkja eller føydalherrar.

Ved midten av 1400-talet tok ein i bruk blokktrykking i Europa. Teknikken går ut på å skjera ut eller gravera inn ei heil side på ei tre- eller metallblokk, og så trykka sida ut frå denne. Dette gjorde det noko lettare å laga fleire kopiar av kvar side; men framleis var boklaging ein arbeidskrevjande prosess.

Etter at Johann Gutenberg fann opp ein metode der ein kunne trykka med utskiftbare typar blei det lettare å masseprodusera bøker. Medan bøker tidlegare hadde høyrt til dei rike og mektige blei det no etter kvart mogleg for vanlege folk å eiga dei.

Kjelder

Sjå òg 
 Barnebok
 Bibliotek
 Bokmerke
 Litteratur

 
Lagringsmedium
Vorkuta

Vorkuta (russisk Воркута́; komi Вӧркута, nenetsisk Варкута) er ein kolgruveby i republikken Komi i Russland med om lag 75 000 innbyggjarar (2007). Han ligg like nord for polarsirkelen i kolbekkenet til Petsjora. 

Byen har opphav i ein av die mest frykta arbeidsleirane i Gulag, grunnlagd i 1931. Det var i Vorkuta (i 1937) at stalinistregimet på 1930-talet fullførte den fysiske likvideringa av den trotskistiske venstreopposisjonen. 

I 1941 vart byen og arbeidsleirsystemet rundt han knytt til resten av landet via ein fangebygt jernbane frå Konosja og Kotlas til leirane ved Inta. Vorkuta fekk bystatus 26. november 1943. Byen var det største senteret for Gulag-leirar i europeisk Russland og var administrativt senter for eit stort tal mindre leirar og underleirar, av dei Kotlas, Petsjora og Izjma (dagens Sosnogorsk). I 1953 var byen åstad for eit større opprør hos fangane i leirane, det såkalla Vorkutaopprøret. Som ved andre fangeleiropprør (som Kengiropprøret) vart det blodig slått ned av Den raude armeen og NKVD. Seinare, på 1950-talet, vart mange av Gulagleirane lagt ned. Det er derimot rapportert at enkelte leirar i Vorkutaområdet var i drift heilt inn på 1980-talet.

Etter tusenårsskiftet har mange av gruvene rundt byen vorte stengde på grunn av høge driftskostnadar. På slutten av 1980-talet og inn på 1990-talet var det streikar og aksjonar frå gruvearbeidarar som ikkje hadde fått løn på over eit år.

Under den kalde krigen låg ein viktig base for strategiske bombefly like ved byen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Vorkuta» frå ,  den 8. januar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Satellittbilete av Vorkutaregionen
 Don't Forget Vorkuta: A Soviet Holocaust (engelsk)
 Bilete - Vorkuta by
 Mettstaden til den lokale gruveredningsgruppen 
 Bilete frå Vorkuta, 1996
 Bilete frå Vorkuta og Usinsk, 1998 
 Rusko 2005 – Galleri: Vorkuta 
 Historiske bilete
 okupatsioon.ee 
 Gulag report - Vorkuta 
 Gulag-leir utanfor Vorkuta
 Andre bilete
 Trekors for tyske fangar i Gulag
 Kolgruver i Vorkuta
 Stader og gruver i Vorkuta (russisk)

Gulag
Busetnader grunnlagde i 1931
DS «Lindaas»

DS «Lindaas» vart bygd i 1909 av Kristiansands mek. Verksted for Lindaas-Masfjorden Dampskibsselskab. Etter at Noreg vart med i andre verdskrig vart båten overtatt av tyskarane som døypte båten NB 03 OTTER. Slik vart den heitande til den vart tilbakelevert til reiarlaget då krigen tok slutt og fekk tilbake det gamle namnet sitt. I 1946 gjenomgjekk DS «Lindaas» eit større moderniseringsarbeide. DS «Lindaas» gjekk i trafikk til 1962. Båten vart då seld og omgjord til lastebåt. Med ein tosylindra oljemotor på 100 hk fekk båten namnet MS «Gerlaug». I 1967 vart båten seld til Alfred Aukra, og under namnet MS "Nibeta" gjekk den som lastebåt under diverse eigarar inntil 1987, då den sokk medan den låg i opplag utanfor Ålesund. Båten vart heva og seinare senka utanfor Storfjorden. (Juli-1992)

L
Båtar frå Vestland
Lindaas-Masfjorden Dampskibsselskab
Skip frå 1909
Forlis i 1987
Forlis på Sunnmøre
Kvintillion

Ein kvintillion er tusen kvadrilliardar, eventuelt ein million kvadrillionar, det vil seie det naturlege talet 1 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000, eller 1030.

I Frankrike og USA tyder namnet 1018.

Store tal
Elg

Elg (Alces alces) er eit stort hjortedyr, det største som finst i dei fleste skogområda i Nord-Europa, og blir ofte omtala som skogens konge. Dyra er viktige bytte for menneske, og er i tillegg blitt eit symbol på mange nordlege område, som Noreg, Sverige og Canada. Elgen er nasjonaldyret i den amerikanske delstaten Alaska.

Skildring 
Elgen blir opptil tre meter lang, og 2,3 meter høg (skulderhøgde). Oksen veg på sitt tyngste over 600 kg. Pelsfargen varierer frå raudbrun til mørkebrun, med ein grå farge om vinteren. Oksen har eit lettkjenneleg fjølforma gevir som kan bli opptil to meter breitt. Både oksen og kua har hakeskjegg. Spora er store og viser at elgen er et klauvdyr. 

Elgkua er drektig i ca. ni månader, og kalvane blir fødde i mai/juni. Ei ku med nyfødde kalvar kan vera farleg om ho føler seg trua. Elgar får sjeldan meir enn to kalvar.

Dyra kan eta litt av kvart, men vel som oftast knoppar, blad, småkvist og bork frå lauvtre.

Utbreiing 

Det finst elg i barskogområde Europa, Asia og Nord-Amerika. Elgen trivst i skogar der det er myrer og vatn, men finst ikkje på høgfjellet på grunn av storleiken sin. Sør for Skandinavia er elgen blitt utrydda.

Det finst om lag ein million dyr i Europa, og omtrent like mange i Nord-Amerika. Elgen er derfor ikkje sett på som ein truga art.

Elg og mennesket 

Ifølge holemåleri dreiv menneske elgjakt i steinalderen, og jakta har fortsett fram til i dag. Det er ala fram elghundar for å hjelpa til med jakta.

Det blir drive elgjakt av to grunnar; for kjøtet og for å halda bestanden nede. For mykje elg kan føra til stor skade på skogen, og fleire farlege trafikkulukker. I Noreg varer elgjakta frå 25. september (nokre stader 5. oktober) og ut oktober. 

Elg kan òg vera farlege for menneske, og skal vera det dyret som drep flest menneske i Canada, kanskje bortsett frå bier. Medan elgkyr kan vera svært vernande overfor ungane sine skjer dei fleste dødsfalla i samband med elg på grunn av samanstøyt mellom dyr og bilar.

Elg i kulturen 
Medan elg er blitt avbilda sidan steinalderen, står den første kjende litterære skildringa av han i De Bello Gallico av Julius Cæsar. Elg har sidan inspirert mange naturbilde, særleg klisjéprega måleri av Elg i solnedgang. Dei finst òg i fiksjon, som Troll-elgen, ein roman og filmatisering frå 1920-talet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Elg» frå , og «Moose» frå  den 28. desember 2005.

Bakgrunnsstoff 

Hjortedyr
Pattedyr i Noreg
Vytsjegda

Vytsjegda (på komi Ežva, på russisk Вычегда) er ei austleg sideelv til Nordre Dvina i den sørlege delen av Republikken Komi og den søraustre delen av Arkhangelsk oblast i den nordlege delen av europeisk Russland. Vytsjegda er 1 121 km lang, av dei er ca. 800 km farbar for skipstrafikk. Vytsjegdan sitt nedslagsfelt er 122 800 km².

Vytsjegda har kjeldene sine ved Timan-ryggen i Komi ca. 300 km vest for Uralfjella. Derifrå renn ho søraustover, sørover, sørvestover og vestover. Sørvest i Arkhangelsk oblast, ved Kotlas, renn ho ut i Nordre Dvina. Vytsjegda sine viktigaste sideelver er Visjera, Vym, Nordlege Keltma og Sysola. 

Dei viktigaste hamnebyane langs Vytsjegda er Kotlas, Syktyvkar og Ust-Kulom. Langs breidda av elva bur det komiar. Vytsjegda er og ei viktig elv for tømmerfløyting. Via Katarinas kanal er det båtsamband til Kama, som er ei sideelv til Volga.

Elvar i Komi
Elvar i Russland
Elvar i Arkhangelsk oblast
Sideelvar til Volga
Arkhangelsk oblast

Arkhangelsk oblast (russisk Архангельская область, Arkhangelskaja oblast) er eit oblast nordvest i Russland. Arkhangelsk oblast er ei føderal eining i den russiske føderasjonen. Oblastet er oppkalla etter hovudstaden, byen Arkhangelsk. 
Oblastet er på storleik med Frankrike, med ei flatevidd på 587 400 km² og 20 distrikt, 13 byar, 38 bynære bygder og kring 4000 bygder. Oblastet omfattar òg det autonome området Nenetsia, Novaja Zemlja-øyane og Franz Josef Land. Arkhangelsk oblast grensar mot republikken Karelia og oblasta Vologda oblast og Murmansk oblast. Oblastet er omgjeve av tre hav; Kvitsjøen, Barentshavet og Karahavet aust for Novaja Zemlja. På gamle kart vart dette området kalla Dvinskaja Zemlja (Dvinaland).

Hovudnæringa er skogbruk, med trearbeid og papirproduksjon. Arkhangelskregionen har òg mykje industri knytt til militær verksemd. Landbruket er konsentrert om reindrift og produksjon av kjøt og meieriprodukt frå kveg.

Folkesetnad
Dei største byane er Arkhangelsk, med 348 800 ibuarar i 2010 og Severodvinsk (192 400).

Ved folketeljinga i 2010 var dei største etniske gruppene:
Russarar: 93,6 %
Ukrainarar: 1,4 %
Nenetsar: 0,7 %
Kviterussarar: 0,5 %
Komiar: 0,4 %

Fotnotar

Barentsregionen
Russiske føderasjonssubjekt
Karelen

Karelen (russisk Карелия Karelija, svensk: Karelen, finsk, karelsk og estisk Karjala) er eit historisk landskap som ligg på båe sidene av grensa mellom Finland og Russland. Store delar av russisk Karelen er ein del av Republikken Karelen. Delar av Karelen ligg i Leningrad oblast. Finsk Karelen er delt i landskapa Sør-Karelen og Nord-Karelen.

Historikk 
Heilt sidan mellomalderen har kontrollen over Karelen vore kjempa om av Sverige, Finland og Russland. 
Karelarane vart omvende til russisk-ortodoks kristendom av misjonærar frå Novgorod.
Sverige og Novgorodriket kjempa om kontrollen på 1200-talet. Fredsavtala Nöteborgstraktaten i 1323 delte Karelen mellom dei. Viborg vart hovudstad i den nye svenske provinsen. 

Freden i Nystad i 1721, etter den store nordiske krigen, avgjorde at mestedelen av Karelen skulle høyra til Russland. Etter at Finland hadde vorte ein del av Russland etter Finskekrigen, vart delar av Karelen med i Storhertugdømet Finland. I 1917 vart Finland sjølvstendig, og grensa vart fastlagd i Tartutraktaten av 1920. 
Etter den finske vinterkrigen og den finske framhaldskrigen under den andre verdskrigen vart størstedelen av Karelen ein del av Sovjetunionen.

Bakgrunnsstoff 

Historiske landskap i Finland
Historiske landskap i Russland
Karelen
Kajanaland

Kajanaland (finsk: Kainuu) er eit landskap (Kainuun maakunta) nord i Finland. I aust grensar landskapet til Russland. Landskapet ligg i lenet Uleåborgs län (Oulun lääni). Hovudstaden i Kainuu er Kajana.

I landskapet er det kring 87 000 innbyggjarar, men innbyggjartalet har minka den siste tida. Kring 95 % av området er skogkledd.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad til dei regionale styresmaktene  
Kainuu – nettstad

Landskap i Finland
Barentsregionen
Kajanaland
Preussen

Preussen (eller Preußen, latin Borussia eller Pruteina, latvisk Prūsija, polsk Prusy, gammalprøyssisk Prūsa) var namnet på ein geografisk region, eit hertugdøme, og frå 1701 eit kongerike som etter 1871 høyrde til Det tyske riket. Staten hadde i fleire hundreår stor innverknad på tysk og europeisk historie. Den siste hovudstaden i Preussen var Berlin.

Namnet kjem frå gamalprøyssarane, eit baltisk folk i slekt med med litauarane. «Gamle Preussen» vart seinare erobra av Den tyske riddarordenen og så sakte germanisert som ein del av Ordenstaat. Unionen mellom markgrevskapet Brandenburg og Hertugdømet Preussen i 1618 førte i 1701 til at Kongedømet Preussen vart oppretta.

Preussen hadde si stordomstid på 1700- og 1800-talet. På 1700-talet vart nasjonen ein europeisk stormakt under regjeringstida til Fredrik II av Preussen (1740–86). På 1800-talet prøvde kanslar Otto von Bismarck å samle dei tyske fyrstedøma i eit «Mindre Tyskland», som ekskluderte Det austerrikske riket.

Kongedømet Preussen dominerte Nord-Tyskland politisk, økonomisk og hadde flest innbyggjarar, og var kjernen i Det nordtyske forbundet, som vart oppretta i 1867. Dette vart ein del av Det tyske riket eller Deutsches Reich i 1871.

Då Hohenzollern-monarkiet enda i Tyskland etter den første verdskrigen, vart Preussen ein del av Weimarrepublikken som ein fristat i 1919. Preussen som stat vart oppheva de facto av nazistane i 1934 og de jure av dei allierte under den andre verdskrigen i 1947.

Sjå òg 
 Prøysen

 
Tidlegare tyske forbundsstatar
Historiske område i Tyskland
Königsberg

Königsberg var før 1946 namnet på byen Kaliningrad, ein hamneby ved Austersjøen. 

Königsberg vart grunnlagd i 1255 av den tyske riddarorden, då dei hærtok Preussen. Byen var hovudstad i provinsen Austpreussen i Tyskland, og i det tidlegare hertugdømet Preussen. Byen var ein gamal tysk hansaby. Ved slutten av andre verdskrig vart byen okkupert av Sovjetunionen. Byen vart i 1946 omdøypt til «Kaliningrad», etter sovjetleiaren Mikhail Kalinin. I dag er Kaliningrad oblast ein russisk enklave mellom Polen og Litauen. I byen krona Fredrik I seg sjølv til den fyrste kongen av Prøysen, og kong Vilhelm I av Prøysen vart òg krona der.

Kjende personar frå Königsberg 
 Immanuel Kant, filosof
 Erich von Drygalski, oppdagar
 Christian Goldbach, matematikar
 Christoph Hartknoch, historikar
 Johann Georg Hamann, filosof
 Gotthilf Heinrich Ludwig Hagen, fysikar
 David Hilbert, matematikar
 Ernst Theodor Amadeus Hoffmann, forfattar
 Gustav Robert Kirchhoff, fysikar
 Agnes Miegel
 Karl Rudolf König, fysikar
 Otto Wallach, kjemikar
 Benjamin Wegner, norsk industriherre
 Käthe Kollwitz, kunstnar

Bakgrunnsstoff 
 J. Lemmen sine fotografi av Austpreussen og Königsberg
 Illustrasjon av Königsberg i 1679
 Landsmannschaft Ostpreußen - Informasjon om Austpreussen
 Borgarinitiativ i Kaliningrad for å gje byen sitt gamle namn attende  (russisk)

Kaliningrad
Zedelgem

Zedelgem er ein kommune i den belgiske provinsen Vest-Flandern.

Kommunar i Vest-Flandern
Kaliningrad oblast

Kaliningrad oblast (russisk Kaliningradskaja oblast) er ei føderal eining i den russiske føderasjonen. Det administrative distriktet (oblastet) omfattar dei nordlege delane av den gamle provinsen Austpreussen i Tyskland. Området går frå Austersjøen opp til Litauen, og vart okkupert av Sovjetunionen etter Andre verdskrig. Hovudbyen i oblastet har namnet Kaliningrad. I 1946 vart byen omdøypt frå Königsberg, og oppkalla etter sovjetleiaren Mikhail Kalinin. Kaliningrad oblast er ein eksklave utan samband over land til det eigentlege Russland, og er frå 2004 omgjeve av EU-landa Polen og Litauen. 

Ved vala til oblast-parlamentet 13. mars 2006 vart Sameint Russland det klart største partiet. Heile 16,5 % av veljarane røysta «mot alle», som tilsvarar å røysta blankt.

Folkesetnad 
Den einaste store byen er Kaliningrad, som hadde 431 900 ibuarar i 2010.

Dei største folkegruppene ved folketeljinga i 2010 var:
 Russarar: 82,0 %
 Ukrainarar: 3,5 %
 Kviterussarar: 3,5 %
 Litauarar: 1,0 %
7349 personar, 0,7 % av befolkninga, oppgav tysk nasjonalitet.

Kjende personar frå Kaliningrad oblast 
 Aleksej Leonov, kosmonaut
 Viktor Patsajev, kosmonaut
 Ljudmila Putina, kona til president Vladimir Putin

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Litauarar i Kaliningrad-området

Russiske føderasjonssubjekt
Eksklavar
Sverdlovsk oblast

Sverdlovsk oblast (russisk Свердло́вская о́бласть; Sverdlovskaja oblast) er eit oblast  i Russland. Sverdlovsk oblast er ei føderal eining i den russiske føderasjonen. Hovudstaden i oblastet er Jekaterinburg, som i sovjettida heitte Sverdlovsk.

Folkesetnad
Dei største byane er hovudstaden Jekaterinburg (1 350 000 ibuarar), Nizjnij Tagil (361 800), Kamensk-Uralskij (174 700) og Pervouralsk (124 500)

Dei største etniske gruppene er:
Russarar: 85,7 %
Tatarar: 3,3 %

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

Russiske føderasjonssubjekt
Kirov oblast

Kirov oblast (russisk Ки́ровская о́бласть) er eit oblast  i Russland. Kirov oblast er ei føderal eining i den russiske føderasjonen. Hovudstaden i oblastet er Kirov.

Folkesetnad
Den einaste større byen er hovudstaden Kirov, med 473 700 ibuarar.

Dei største etniske gruppene ved folketeljinga i 2010 var:
Russarar: 89,4 %
Tatarar: 2,7 %
Mariar: 2,2 %
Udmurtar: 1,0 %

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad for Kirov oblast 

Russiske føderasjonssubjekt
Omsk oblast

Omsk oblast (russisk О́мская о́бласть, Omskaja oblast) er eit oblast i Russland, sørvest i Sibir. Omsk oblast er ei føderal eining i Den russiske føderasjonen. Hovudstaden i oblastet er Omsk. Oblastet grensar mot Kasakhstan i sør og mot Tjumen oblast i vest og nord. I aust går grensa mot Novosibirsk oblast og Tomsk oblast.

Folkesetnad 
Den einaste store byen er Omsk (1 154 000 ibuarar i 2010).

Dei største etniske gruppene er:
 Russarar: 83,3 %
 Kasakhar: 4,0 %
 Ukrainarar: 2,6 %
 Tyskarar: 2,5 %
 Tatarar: 2,1 %

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Omsk oblast nettstad
 Historisk museum i Omsk
 Katalog over Omsk-organisasjoner
 Nåværende tid i Omsk

Russiske føderasjonssubjekt
Volgograd oblast

Volgograd oblast (russisk Волгогра́дская о́бласть) er eit oblast sør i Russland. Volgograd oblast er ei føderal eining i den russiske føderasjonen. Hovudstaden i oblastet er Volgograd.

Folkesetnad 
Dei største byane er Volgograd (1 021 000 ibuarar) og Volzjskij (314 300).

Dei største etniske gruppene ved folketeljinga i 2010 var:
 Russarar: 88,5 %
 Kasakhar: 1,8 %
 Ukrainarar: 1,4 %
 Armenarar: 1,1 %

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Volgograd oblast nettstad 
 Kommersant artikkel  på engelsk

Russiske føderasjonssubjekt