alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mount Lepanto

Mount Lepanto er eit stort fjell, 2910 moh, som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) søraust for Mount Freeman i Victory Mountains i Victoria Land. Det vart namngjeve av den geologiske gruppa frå New Zealand (NZGSAE), 1957–58, etter slaget ved Lepanto i 1571.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount LeResche

Mount LeResche er eit markant fjell (2040 moh) heilt nord i Homerun Range i Admiralty Mountains i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi frå U.S. Navy, 1960-63.

Fjellkjeda vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert E. LeResche, ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved McMurdo-basen og Cape Crozier, Ross Island, 1966–67, 1967–68 og 1968-69.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mount LeResche» frå ,  den 27. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Admiralty Mountains
Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Lettau Peak

Lettau Peak er eit pyramideforma fjell (2455 moh) 1 nautisk mil (19 km) vest-nordvest for Fogle Peak i Royal Society Range i Victoria Land. Det vart namngjeve i 1992 av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Bernhard Lettau, ein prosjektileiar for Polar Ocean and Climate Sciences i Office of Polar Programs ved National Science Foundation, frå 1976.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Levick

Mount Levick er eit markant fjell, 2390 moh, som ligg på nordvestsida av Tourmaline Plateau i Deep Freeze Range i Victoria Land. Det vart først kartlagd av den nordlege gruppa av Terra Nova-ekspedisjonen, 1910–13, og kalla opp etter G. Murray Levick, kirurg på ekspedisjonen og medlem av den nordlege gruppa.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Pleokroisme

Pleokroisme (frå gresk: ”πλεων” = pléon for ’meir’ og ”χρωμα=chroma for ’farge’) er ein indre optisk eigenskap hos farga anisotrope krystallar (som i edelsteinar) og kjemiske emne, slik at dei bryt lys ulikt, avhengig av synsvinkelen. Dette inneber at krystallstrukturen skiftar i mange ulike fargar og eventuelt òg i fargeintensitet og nyanse, fordi berre lys med somme fargar slepp gjennom krystallen. Fargen avheng av innfallsretninga og polarisasjonsretninga til lyset i tilhøve til dei optiske aksane til krystallen. Alle naturlege edelsteinar som syner pleokroisme er dobbeltbrytande, noko som inneber at ei lysstråle blir brote i to stråler ved gjennomlysing. Om lyset som har sloppe gjennom vert studert med ein polarisator stilt først parallelt med og så vinkelrett på ein optisk akse, som òg er vinkelrett på stråleretninga, ser ein to ulike fargar. 

Med eit dikroskop kan ein tydeleg fastslå pleokroisme.

Ved optisk toaksa krystall får ein, når lyset sendast i ei anna retning, fram ein av dei same og ein ny farge, i alt tre ulike fargar, trikroisme, medan ein ved einaksa krystall berre får fram to fargar, dikroisme. Pleokroisme er samleomgrepet for dikroisme og trikroisme. 

Det er eit viktig hjelpemiddel når ein skal avgjere krystall.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Pleokroism» frå ,  den 27. mars 2013.  
Pleokroisme. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 14. februar 2014 frå http://snl.no/pleokroisme.
 

Mineralogi
Optisk mineralogi
Gemmologi
Songen Trans-Europe Express

«Trans-Europe Express» er tittelsporet på albumet til Kraftwerk frå 1977 med same namn, og vart gjeven ut som singel på denne tida. Musikken var skriven av Ralf Hütter, medan teksten vart skriven av Hütter og Florian Schneider. Songen omhandlar jernbanesystemet Trans Europ Express og både teknologi og transport var ofte vanlege tema i musikken til Kraftwerk. Songen har sidan vorte ei inspirasjonskjelde via andre, både i hip-hop via interpolasjonen til Afrika Bambaata (via Arthur Baker) på den tidlege hip-hopsongen «Planet Rock», som igjen er samla og miksa av mange andre artistar som Paul Oakenfold for musikken til Swordfish og av moderne eksperimentelle band som electroclash-banda tidleg på 2000-talet.

Utgjeving

«Trans-Europe Express» vart gjeve ut som singel i 1977, og gjekk inn på Billboard Hot 100, der han nådde 67. plass. Trans-Europe Express gjekk inn på salslistene i Storbritannia først i 1980-åra.

Musikk og tekst

Allmusic skildra dei musikalske elementa i som stemningskapande med ein utrykkslaus tekst der det rytmiske grunnlaget vert lagvis oppbygd på liknande måte som den tidlegare «Autobahn» vart bygd opp». Teksten på songen refererer til albumet Station to Station og ei tmøte med musikarane Iggy Pop og David Bowie. Hütter og Schneider hadde tidlegare møtt Bowie i Tyskland og var smigra over merksemda dei fekk frå han. Ralf Hütter var interessert i arbeidet til Bowie sidan han hadde arbeida med Iggy Pop, som var den tidlegare frontmannen i The Stooges; ei av favorittgruppene til Hütter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Trans-Europe Express (song)» frå ,  den 27. mars 2013.  
 
 

Kraftwerk-songar
Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Songar skrivne av Ralf Hütter
Songar skrivne av Florian Schneider
The Robots

«The Robots» (tysk Die Roboter) er ein song av det tyske electronicabandet Kraftwerk som kom ut på singel i 1978. Både singelen og B-sida, «Spacelab», kom ut på det sjuande studioalbumet deira, Die Mensch-Maschine. Begge songane på singelutgåva var korta ned.

Tekst 
Teksten referer til dei nyskpanande teknikkane innan robotteknologi, og korleis menneske kan nytte desse slik dei måtte ønskje. Dei russiske linjene «Я твой слуга» (Ja tvoi sluga, Eg er tenaren din) og «Я твой работник» (Ja tvoi rabotnik, Eg er arbeidaren din) (skrive på baksida av plateomsalget) vert repetert i introduksjonen og i mellomspelet. Hovudteksten («We're charging our batteries and now we're full of energy...») vert «sungen» gjennom ein vocoder. Wolfgang Flür, eit medlem av Kraftwerk på den tida, skreiv seinare Ich war ein Roboter (I Was a Robot på engelsk), som refererte til «The Robots».

Konsertframføringar 
Når songen vert framført på konsertane deira, så vert bandet som regel erstatta av robotar som liknar på bandmedlemmane.

Lister

«The Robots» (1991 Remix) 

I 1991 vart ein remix av songen gjeve ut som singel frå remixalbumet The Mix.

Lister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Robots» frå ,  den 28. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Kraftwerk-songar
Songar frå 1978
Singlar frå 1978
Singlar frå 1991
Songar skrivne av Karl Bartos
Songar skrivne av Florian Schneider
Songar skrivne av Ralf Hütter
Das Model

«Das Model» (på albumet skrive: «Das Modell»; engelsk versjon: «The Model») er ein song av electro-pop-gruppa Kraftwerk frå 1978. Han vart skriven av Ralf Hütter og Karl Bartos, med Emil Schult medverkande på tekst. Songen vart gjeve ut på albumet Die Mensch-Maschine (engelsk versjon The Man-Machine.

Songen vart først gjeve ut som singel i Tyskland medan den engelskspråklege versjonen av songen vart gjeven ut som B-side til singelen «Computer Love» i juli 1981. Denne versjonen nådde 36. plassen på den britiske singellista. Då radio-DJar starta å spele B-sida, gav EMI ut at singelen på ny i desember 1981 - visstnok mot ønsket til bandet - med «The Model» som A-side. Denne nådde førsteplassen på den britiske singellista i februar 1982 og låg i alt 21 veker inne på Topp 25 på UK singles charts.

Lister

Rammstein-versjonen 

Det tyske tanz metal-bandet Rammstein spelte inn ein tysk versjon av «Das Model» i 1997 som «Das Modell». Songen var ikkje gjeve ut på noko album. 

«Das Modell» vert introdusert av ei fransk setning av filmregissøren Mathilde Bonnefoy: «Mesdames et messieurs, nous avons l'honneur ce soir, de vous présenter la nouvelle collection de Rammstein» som tyder «Damer og herrar, i kveld har me den ære og presentere den nye samlinga til Rammstein for dykk» –

Konsertversjonar 
Trass i at han vart gjeven ut som singel, vart «Das Modell» berre framført på konsert ein gong, den 23. oktober 1998 i St. Louis, MO, USA, under Family Values-turneen.

Lister

Andre versjonar 
Songen vart først spelt inn av Snakefinger på debutalbumet hans Chewing Hides the Sound i 1979. Støyrockpinoerane Big Black spelte songen på albumet deira Songs About Fucking i 1987. Han er òg spelt inn av The Cardigans, The Members, Terrorvision (med Die Cheerleader), Carter USM, Canasta, The Divine Comedy, Electric Six, Yat-Kha, Balanescu Quartet, Hikashu, Ride, Chris Whitley, Aviador Dro, Eläkeläiset og Zoot Woman, Scala & Kolacny Brothers, Messer Chups, Demolition Group, Wunderkind, Treble Spankers, Fink, Tickled Pink, Sopor Aeternus & the Ensemble of Shadows (på latinsk som 'Modela Est'), Supernaut og Lola Dutronic.

Kjelder 
}}

Bakgrunnsstoff 
 
 70 coverversjonar av «Das Modell»  

Kraftwerk-songar
Rammstein-songar
Songar frå 1978
Singlar frå 1978
Singlar frå 1981
Singlar frå 1997
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar skrivne av Karl Bartos
Songar skrivne av Ralf Hütter
Neon Lights

«Neon Lights» (tysk versjon: «Neonlicht») er ein song av Kraftwerk frå albumet deira Die Mensch-Maschine i 1978. Songen vart opphavleg gjeveb ut som B-side til singelen deira «The Model» («Das Model»), men seinare vart sidene byta om.

Lister

Andre versjonar 
«Neon Lights» vart omarbeidd til eit tema for eit kanadisk dataopplæringsprogram på TV i 1983 kalla Bits and Bytes. Songen vart spelt inn av Love Tractor på 'til the Cows Come Home (1984). OMD spelte inn ein versjon for albumet deira Sugar Tax i 1991. Songen vart òg framført av Señor Coconut y Su Conjunto på El Baile Alemán, eit album av Kraftwerk-songar gjort i latinamerikansk stil. Simple Minds gav i 2001 ut coveralbumet Neon Lights og hadde med songen. U2 spelte òg inn ein versjon av «Neon Lights» for somme versjonar av singelen «Vertigo» i 2004.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Neon Lights» frå ,  den 28. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1978
Singlar frå 1978
Tyskspråklege songar
Kraftwerk-songar
Songar skrivne av Florian Schneider
Songar skrivne av Karl Bartos
Songar skrivne av Ralf Hütter
U2-songar
Simple Minds-songar
Computer World

Computer World (tysk versjon Computerwelt) er det åttande studioalbumet til det tyske electronicabandet Kraftwerk, som kom ut i mai 1981. Albumet omhandlar tema som omfattar korleis datamaskinar gradvis kom inn i samfunnet. Kritikarar reknar dette albumet som eit høgdepunkt i karrieren til Kraftwerk, i lag med Die Mensch-Maschine og Trans-Europe Express. Songane er skrivne av Ralf Hütter, Florian Schneider og Karl Bartos.  

I tråd med konseptet på albumet synte Kraftwerk musikken sin på ein ambisiøs verdsturn og gav ut fleire versjonar av singelen «Pocket Calculator» på forskjellige språk: nemleg tysk («Taschenrechner»), fransk («Mini Calculateur») og japansk («Dentaku» eller 電卓). Ein femte versjon på italiensk («Mini Calcolatore»), vart mima til på italiensk fjernsyn i 1981. 

Som med dei to førre albuma vart Computer World gjeve ut både på tysk og engelsk. Tittelen på den siste songen er på engelsk på begge versjonar og er ordspel på slagordet «It's more fun to compete!» som ein kunne sjå på gamle pinballmaskinar. Det finst òg nokre mindre skilnader i miksane som er nytta på den engelske og den tyske versjonen av albumet. 

Songen «Computer Love» vart gjeven ut som singel i Storbritannia i juli 1981 med «The Model» som B-sida, frå det førre albumet til bandet, Die Mensch-Maschine. Singelen nådde 36. plass på lista. I desember 1981 vart dei to songane gjevne ut som ei dobbel A-side på ein 12-tommarsingel, og nådde førsteplassen på den britiske poplista i februar 1982. Det var då derimot «The Model» som vart mest spelt på radio. 

«Computerwelt» vart miksa i 1982 som ein dance-versjon med ekstra bass og perkusjon. Han vart gjeven ut i januar 1982 som ein 12-tommarssingel berre i Tyskland. Den originale songen fekk ein Grammypris i kategorien beste instrumentale rockelåt. «Computer World» vart òg nytta av BBC som kjenningsmelodi for det britiske dataopplærings-showet The Computer Programme.

Pitchfork Media sette Computer World på 44. plass på lista deira over dei beste albuma i 1980-åra. Slant Magazine sette albumet på 25. plass på ei tilsvarande liste.

Innhald

Medverkande 
 Ralf Hütter — song, vocoder, synthesizer, orchestron, synthanorma sequenzer, klaverinstrument, electronics, produsent
 Florian Schneider — vocoder, talesynthesizer, synthesizer, electronics, produsent
 Karl Bartos — elektronisk perkusjon
 Wolfgang Flür er rekna med som musikarar, men det er uklårt kva rolle han hadde.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Computer World» frå ,  den 28. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Kraftwerk-album
Musikkalbum frå 1981
Konseptalbum
EMI Records-album
Warner Bros. Records-album
Electronica-album
Tyskspråklege album
Computer Love av Kraftwerk

Computer Love (tysk versjon «Computerliebe») er ein song av det tyske electronicabandet Kraftwerk. Han kom ut på albumet Computer World i 1981 og på singel same året. Singelen var ei dobbel A-side i lag med «The Model», og gjekk til tops på UK Singles Chart.

Melodien på Computer Love vart sidan nytta av Coldplay på songen Talk.

Andre versjonar
 Songen var tspelt inn av Camouflage som ei B-side til singelen deira «Handsome» i 1991, og sidan på samleplata deira Archive #01 i 2007. 
 Songen vart spelt av Balanescu Quartet på albumet Possessed i 1992.
 Songen vart spelt av The Album Leaf som eit skjult spor på EPen In an Off White Room i 2001. 
 Songen vart spelt av Glass Candy på albumet B/E/A/T/B/O/X i 2007.
 Songen vart spelt av det argentinske electro-tangobandet Tanghetto som eit bonusspor på konsertalbumet VIVO i 2011.

Melodien og akkordane på songen vart nytta av Coldplay i 2005 på songen deira «Talk», som kom ut på albumet X&Y. Før utgjevinga hadde songaren Chris Martin bede den tyske gruppa om løyve. Etter å ha prøvd å få tak i bandet i lang tid fekk han ei handskrive notat attende der det berre stod «Ja».

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Computer Love (Kraftwerk song)» frå ,  den 28. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Kraftwerk-songar
Songar frå 1981
Singlar frå 1981
Songar skrivne av Karl Bartos
Songar skrivne av Ralf Hütter
Christine Dorothea Lachs

Christine Dorothea Lachs (fødd 1672; død etter 1716) var ein tysk diktar og librettist.

Liv og virke 
Christine Dorothea Lachs var ei av de fire døtrene til den kursaksiske hoffkapellmeisteren Nicolaus Adam Strungk. Han var leiar for operaen i Leipzig, og som søstrene sine opptrådte ho sannsynlegvis på denne scena. I 1701 gifta ho seg med Johann David Lachs frå Regensburg som var  prest i Dresdner Kreuzkirche, men han døydde allereie i 1709 og etter det levde ho som enke. 

For Georg Philipp Telemann omsette ho tre operalibrettoar frå italiensk til tysk:
 Germanicus (Leipzig 1704/1710)
 Der lachende Democritus (Leipzig 1704)
 Cajus Caligula (Leipzig 1704)

I leksikonet Teutschlands Galante Poetinnen (1715) skreiv Georg Christian Lehms at ho ved sida av å skrive framifrå poesi, utmerka seg med god forstand og høvisk framferd.

Eit av dei mest kjende dikta hennar er «Die schönste Inclination»:

Litteratur 
Linda M. Koldau: Frauen - Musik - Kultur. Ein Handbuch zum deutschen Sprachgebiet der Frühen Neuzeit. Böhlau, Köln et al. 2005, ISBN 3-41224-505-4.
Georg Christian Lehms: Teutschlands Galante Poetinnen. Zu finden bey Samuel Tobias Hocker. Trykt av Anton Heinscheidt, Franckfurt am Mayn 1715, s. 89–96 (Digitaliserte tekstar, tysk wikisource).

Notar

Bakgrunnsstoff 
 

Tyske forfattarar
Librettistar
Fødde i 1672
Døde på 1700-talet
Nicolaus Adam Strungk

Nicolaus Adam Strungk (døypt 15. november 1640 i Braunschweig, død 23. september 1700 i Dresden) var ein tysk fiolinist og barokk-komponist.

Den første orgelundervisninga fekk han av faren, Delphin Strungk, som var komponist og organist i Braunschweig. Etter avslutta studium leia Nicolaus Adam Strungk først Hamburger Ratsmusik. I 1688 blei han visekapellmester og hofforganist i Dresden, frå 1693 var han hoffkapellmester før han i 1696 blei leiar av operaen i Leipzig.

Han hadde fire døtrer, av desse blei Christine Dorothea Lachs ein omtykt poet i si ega tid.

Verk 

Strungk skreiv fleire operaer for Hamburg og Leipzig. Av instrumentalmusikk er det framfor alt bevart klaver- og orgelverk. Dessutan finst det nokre kyrkjekantater.

Operaer
 Der glückselig steigende Sejanus (1678)
 Der unglückselig fallende Sejanus (1678)
 Die liebreiche, durch Tugend und Schönheit erhöhte Esther (1680)
 David oder der königliche Sclave (1680)
 Die drei Töchter Cekrops (1680)
 Alceste (Hamburg, 1680) (usikker, eventuelt av Johann Wolfgang Franck)
 Theseus (1683)
 Semiramis (1683)
 Florette (1683)

Litteratur 
 Fritz Berend: Nicolaus Adam Strungk. 1640-1700. Sein Leben und seine Werke. Mit Beiträgen zur Geschichte der Musik und des Theaters in Celle, Hannover und Leipzig, München 1913, Freiburg 1915.

Bakgrunnsstoff 
 

Barokkomponistar
Tyske komponistar
Tyske fiolinistar
Operakomponistar
Folk frå Braunschweig
Fødde i 1640
Døde i 1700
Mount Lisicky

Mount Lisicky er eit fjell, 2120 moh, som ligg 7 nautiske mil (13 km) nordvest for Mount Cocks i Royal Society Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1963 etter kaptein Joseph F. Lisicky i United States Marine Corps (USMC), vedlikehaldsoffiser for U.S. Navy Operasjon Deepfreeze, 1960, som tente fleire somrar ved McMurdo-basen.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Lister

Mount Lister er eit massivt fjell, 4025 meter over havet, og det høgaste punktet i Royal Society Range i Victoria Land. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04) som namngav det etter Lord Joseph Lister, direktør i Royal Society, 1895–1900.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mount Lister» frå ,  den 28. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Littlepage

Mount Littlepage er eit fjell over 2 000 moh, som ligg mellom Mount DeWitt og Mount Dearborn, like vest for nordenden av Willett Range i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Jack L. Littlepage, som var biolog ved McMurdo-basen i 1961 og som arbeidde fleire somrar der, 1959–60 og 1961-62.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Loke

Mount Loke er eit hornforma fjell på sørsida av Wright Valley, som ligg mellom Goodspeed- og Dentonbreen i Asgard Range i Victoria Land. Det vart namngjeve av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE), 1958–59, etter Loke, ein av dei norrøne gudane.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Mount Lopatin

Mount Lopatin er eit fjell (2670 moh) som ligg 6 nautiske mil (11 km) aust-søraust for Mount Riddolls i Victory Mountains i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Boris Lopatin, ein sovjetisk utvekslingsforskar ved McMurdo-basen, 1968.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount Lorius

Mount Lorius er eit fjell, 1690 moh, som ligg 2,5 nautiske mil nord for Mount Allison i Monument Nunataks. Det vart kartlagd av US Antarctic Research Program (USARP) Victoria Land Traverse Party, 1959-60. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Claude Lorius, ein fransk glasiolog som deltok på denne turen.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount Lowman

Mount Lowman er eit fjell (1610 moh) aust og sentralt sida av Pomerantz Tableland, 2 nautiske mil (3,7 km) søraust for Rinehart Peak i Usarp Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-62. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Henry R. Lowman III, ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved McMurdo-basen, 1967-68.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Mount Lozen

Mount Lozen er eit fjell (2460 moh) ved nordvestsida av toppen av Toccibreen i Admiralty Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Michael R. Lozen i US Navy, ein sambandsmann ved McMurdo-basen, 1967.

Kjelder
 

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount Lubbock

Mount Lubbock er eit kystfjell, 1630 moh, som ligg like nord for Cape Jones ved sørenden av Daniell Peninsula i Victoria Land. Det vart oppdaga i januar 1841 av sir James Clark Ross som namngav det etter sir John Lubbock, kasserar i Royal Society.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount Lugering

Mount Lugering er eit fjell på nesten 2 000 meter over havet på vestsida av Lanterman Range i Bowers Mountains. Det markerer nordsida av enden av Hunterbreen der denne møter Rennickbreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-62. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter utstyrsansvarleg Donald R. Lugering i US Navy, ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1965.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Pennell Coast
Luther Peak

Luther Peak er eit fjell, 820 moh, som ligg 11 nautiske mil (20 km) søraust for Mount Peacock i Admiralty Mountains og oppom Edisto lnlet nord i Victoria Land. Det vart kartlagd frå radarskjermbilete teken i mars 1956 av medlemmar av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze I ombord på USS «U.S. Navy».

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Mount Lynch

Mount Lynch er ein av dei høgaste toppane (3340 moh) på Rampart Ridge, som ligg mellom Shupe Peak og Bishop Peak i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1994 etter John Lynch, representant frå National Science Foundation (NSF) ved Sørpolen i fleire somrar sidan 1986.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Lyons Cone

Lyons Cone er eit kjegleforma fjell 2,4 nautiske mil (4,4 km) nord-nordaust for Matterhorn, med ei høgd opp mot 1850 moh på ryggen mellom toppen av Lacroix-, Newall-, og Suessbreens i Asgard Range i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William Berry Lyons, ein amerikansk geokjemikar, veteran på ekspedisjonar til Himalaya, Grønland, Island og Antarktis, 1980–97; sjefsforskar i McMurdo Dry Valleys Long-Term Ecological Research (LTER), 1993-97.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Mount Mackintosh

Mount Mackintosh er ein antarktisk fjell og det nordlegaste fjellet i Prince Albert Mountains i Dei transantarktiske fjella. Fjellkjeda vart oppdaga i 1841 av James Clark Ross og vart  omfattande utforska i løpet av den heroiske alderen for Antarktiskforsking. Mount Mackintosh, som har ei høgd på 2468 moh, vart kalla opp etter Aeneas Mackintosh, den skotskfødde leiaren for gruppa ved Rosshavet i løpet av Endurance-ekspedisjonen, 1914–17, leia av Shackleton. Mackintosh forsvann 8. mai 1916 medan han gjekk på isen i McMurdo Sound, mellom Hut Point og Cape Evans.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mount Mackintosh» frå ,  den 28. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
Bickel, Lennard: Shackleton's Forgotten Men Pimlico, London 2001 ISBN 0-7126-6807-1
Britannica on-line at :Article on Prince Albert Mountains
New Zealand Heritage at : Mackintosh biographical details
 

Prince Albert Mountains
Fjell i Victoria Land
Scott Coast
Mount Mahony

Mount Mahony er eit massivt fjell, 1870 moh, som ligg like aust for toppen av Victoria Upperbreen i Victoria Land. Det vart kartlagd av den vestleg geologgruppa, leia av G. Taylor frå Terra Nova-ekspedisjonen, 1910-13. Det er kalla opp etter D. Mahony, ein geolog, i Melbourne i Australia.

Kjelder

Fjell i Victoria Land
Scott Coast