alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Peacock Ridge

Peacock Ridge er ein rygg som ligg mellom Mount Soucek og Mount Porteus, i nordlege delar av Tula Mountains i Enderby Land i Antarktis. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter D. Peacock, eit medlem av mannskapet på «Discovery» under British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE), 1929-31,

Kjelder

Ryggar i Enderby Land
Seavers Ridge

Seavers Ridge er ein fjellrygg 14 nautiske mil (26 km) aust-søraust for Mount Renouard i Enderby Land. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1957. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter J.A. Seavers, ein assisterande kokk ved Mawson-stasjonen i 1961.

Kjelder

Ryggar i Enderby Land
Thorp Ridges

Thorp Ridges er tre nesten parallelle ryggar som ligg 18 nautiske mil (33 km) vest for Store Hånakken i Enderby Land. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter A. Thorp, ein elektrikar ved Wilkes-stasjonen i 1961.

Kjelder

Ryggar i Enderby Land
Watson Ridge

Watson Ridge er ein delvis snødekt fjellrygg som ligg 9 nautiske mil (17 km) søraust for Storegutt i Enderby Land. Han vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions), 1954-66. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter R.A. Watson, ein vêrobservatør ved Mawson-stasjonen i 1963.

Kjelder

Ryggar i Enderby Land
Aldomir Ridge

Aldomir Ridge er ein stort sett isfri rygg sør på Trinityhalvøya i Graham Land i Antarktis, som grensar til Sjögrenbreen i vest og Boydellbreen i aust. Han strekkjer seg 14 km mellom Hanroit Plateau i nord-nordvest og Sjögrenfjorden i sør-søraust, og er 4,2 km brei med ei høgd opp mot 1350 moh i nordenden. 

Ryggen er kalla opp etter busetnaden Aldomirovtsi vest i Bulgaria.

Kjelder
 Aldomir Ridge. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Ryggar i Graham Land
Geografi på Trinityhalvøya
Bulgaria og Antarktis
Blackrock Ridge

Blackrock Ridge er ein rygg med mørk stein som går vest-sørvest til aust-nordaust, 1,5 nautiske mil nord for Penguin Point sentralt på Seymour Island. Det skildrande namnet «Filo Negro» vart nytta om ryggen i argentiske geologiske rapportar om øya i 1978. Namnet vart tilrådd av Advisory Committee on Antarctic Names og UK Antarctic Place-Names Committee i 1991 for å unngå forveksling med Black Ridge i Deep Freeze Range.

Kjelder 

Ryggar i Graham Land
Geografi på James Ross-øyane
Blade Ridge

Blade Ridge er ein spiss fjellrygg markert med tre toppar, den høgaste på 575 moh, som utgjer nordvestveggen av Depotbreen nær botnen av Hope Bay på den nordaustlege delen av Trinityhalvøya. Han vart oppdaga av Den svenske antarktisekspedisjonen i 1901–04, under Otto Nordenskjöld. Det skildrande namnet vart gjeve av Falkland Islands Dependencies Survey etter kartlegginga deira av området i 1945.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Blade Ridge» frå ,  den 19. oktober 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Ryggar i Graham Land
Geografi på Trinityhalvøya
Blanchard Ridge

Blanchard Ridge er ein fjellrygg, 520 meter over havet, ved nordsida av munningen av Wigginsbreen på Kiev Peninsula på vestkysten av Graham Land. Han vart kartlagt av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, og vart namngjeven av Jean-Baptiste Charcot etter ein monsieur Blanchard, som då var fransk konsul i Punta Arenas.

Kjelder
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
 

Ryggar i Graham Land
Graham Coast
Blyth Spur

Blyth Spur er ein høg utstikkar som går aust-søraust frå Dobson Dome på James Ross Island. Etter geologisk arbeid av British Antarctic Survey i 1985–86, vart det namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter John Blyth, ein kokk under operasjon Tabarin ved Port Lockroy i 1943–44, og Hope Bay i 1944–45.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Blyth Spur» frå ,  den 19. oktober 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Ryggar i Graham Land
Geografi på James Ross Island
Boulding Ridge

Boulding Ridge er ein rygg som skil Toddbreen og McClarybreen på vestsida av Graham Land. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Richard A. Boulding, ein landmålar i British Antarctic Survey på Stonington Island i 1965–68.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Boulding Ridge» frå ,  den 19. oktober 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Ryggar i Graham Land
Fallières Coast
Bull Ridge

Bull Ridge er ein rygg som ligg sør for Mount Francais, søraust på Île Anvers i Antarktiske Arkipel. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey i 1955–57 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter George J. Bull, som var mekanikar på Signy Island stasjon i 1955 og assistent og fjellklatrar ved Arthur Harbour i 1956, som tok del i landmålinga.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bull Ridge» frå ,  den 19. oktober 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Ryggar i Graham Land
Geografi i Antarktiske Arkipel
Butson Ridge

Butson Ridge er ein klipperik rygg med fleire isdekte toppar, den høgaste på 1305 moh, som dannar nordveggen av Northeastbreen på vestkysten av Graham Land. Han vart først kartlagt i 1936 av British Graham Land Expedition under Rymill. Han vart kartlagt på ny i 1946–48 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) og kalla opp etter dr. Arthur R.C. Butson, ein militærlege i FIDS ved Stonington Island, som i juli 1947 redda eit medlem av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon frå ein bresprekk på Northeastbreen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Butson Ridge» frå ,  den 19. oktober 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Ryggar i Graham Land
Fallières Coast
Cruyt Spur

Cruyt Spur er ein klipperik utstikkar 4 nautiske mil nordaust for Ruth Ridge og 6,20 km nord-nordaust for Papiya Nunatak som strekkjer seg 2 nautiske mil søraust frå sørveggen av Hanroit Plateau på Nordenskjöld Coast i Graham Land i Antarktis. Han vart kartlagt frå landmålingar av Falkland Islands Dependencies Survey (1960–61), og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter William Cruyt, ein belgisk militæringeniør som designa den første «auto-polaire» i 1907.

Kjelder 

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Ryggar i Graham Land
Nordenskjöld Coast
Fishhook Ridge

Fishhook Ridge er ein rygg med ei høgd opp mot kring 100 moh. på austsida av Sobral Peninsula i Nordenskjöld Coast i Antarktis. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1990 etter forma sett i planet.

Kjelder 

Ryggar i Graham Land
Nordenskjöld Coast
Fluke Ridge

Fluke Ridge er ein liten fjellrygg med ei høgd opp mot kring 300 moh på nordsida av Flaskbreen nær enden av breen, ved Oscar II Coast i Graham Land i Antarktis. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1987; og er ein av fleire namn i området frå Herman Melville-romanen Moby-Dick.

Kjelder 

Ryggar i Graham Land
Oscar II Coast
Gateway Ridge

Gateway Ridge er ein sagtakka fjellrygg, over 715 moh, som ligg søraust for Mount Rennie på Île Anvers i Antarktiske Arkipel. Han strekkjer seg til Hooperbreen frå Williambreen der dei to møter Börgen Bay. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey i 1944 og 1945. Namnet kjem av at det er mogeleg å nytte eit snødekt fjellpass ved nordenden av ryggen til å kome seg mellom Hooperbreen og Williambreen.

Kjelder

Ryggar i Graham Land
Geografi i Antarktiske Arkipel
Green Spur

Green Spur er ein grønfarga utstikkar som strekkjer seg frå Copper Peak, ved søraustsida av Île Anvers i Antarktiske Arkipel i Antarktis. Han vart truleg oppdaga av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897–99. Namnet finst på eit kart basert på ei kartlegging Discovery Investigations gjorde i 1927 med «Discovery», men namnet kan vere eldre.

Kjelder

Ryggar i Graham Land
Geografi i Antarktiske Arkipel
Grivitsa Ridge

Grivitsa Ridge er ein stort sett isfri rygg 6,4 km frå nordvest til søraust, 3 km brei med ei høgd på 1100 m (Batkun Peak) på Nordenskjöld Coast i Graham Land i Antarktis. Han grensar til Darvaribreen i nord og Zaycharbreen i sør, og er knytt til Hanroit Plateau i nordvest.

Ryggen er kalla opp etter busetnaden Grivitsa i Nord-Bulgaria.

Kjelder
 Grivitsein rygg. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Ryggar i Graham Land
Bulgaria og Antarktis
Nordenskjöld Coast
Hazarbasanov Ridge

Hazarbasanov Ridge er ein stort sett isfri rygg som strekkjer seg over 5,5 km, er 2,4 km brei og med ei høgd opp mot 750 moh på sørvestsida av Sjögrenbreen sør på Trinityhalvøya i Graham Land i Antarktis.

Fjellet er kalla opp etter Dobri Hazarbasanov (f. 1960), lege ved St. Kliment Ohridski-basen i løpet av sesongen 1995/96 og påfølgjande sesongar. 

Toppen Hazarbasanov Ridge ligg 4,34 km søraust for Mount Hornsby, 6,57 km sør for Survakari Nunatak, 8,51 km vest-sørvest for Vetrovala Peak og 6,4 km nordvest for Draka Nunatak.

Kjelder
 Hazarbasanov Ridge. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Ryggar i Graham Land
Geografi på Trinityhalvøya
Bulgaria og Antarktis
Kableshkov Ridge

Kableshkov Ridge er ein fjellrygg som strekkjer seg 4,5 km aust-søraustover, 1,5 km brei og med ei høgd opp mot 550 m på Nordenskjöld Coast i Graham Land i Antarktis. Han grensar til Zaycharbreen i nord og Odrin Cove mot søraust, og er knytt til Hanroit Plateau i vest.

Ryggen er kalla opp etter Todor Kablesjkov (1851–1876), ein leiar for Aprilopprøret i 1876 for bulgarsk sjølvstende.

Kjelder
 Kableshkov Ridge. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Ryggar i Graham Land
Bulgaria og Antarktis
Nordenskjöld Coast
Kelvin Crests

Kelvin Crests er ein fjellkam med bratte sider og isdekte klipper som strekkjer seg over 5 nautiske mil (9 km) long. Han ligg på nordsida av Airybreen nær samløpet med Forster forlandsbre på vestsida av Den antarktiske halvøya. Han vart grovt kartlagt av British Graham Land Expedition (BGLE) i 1936-37. Han vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) i 1947. Han vart kartlagt frå bakken, berre frå sørvest, av medlemmar frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), desember 1958. Han vart fullstendig kartlagt av US Geological Survey (USGS) i 1974. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter William Thomson, First Baron Kelvin (1824–1907) ein britisk fysikar og ingeniør som gjorde store framsteg i utforminga av magnetiske kompass i 1873–78, og som fann opp Kelvin loddemaskin i 1878.

Kjelder

Ryggar i Graham Land
Fallières Coast
Kinzl Crests

Kinzl Crests er tre toppar, 2135 moh, på Pernik Peninsula ved Loubet Coast i Graham Land, som ligg 3 nautiske mil (6 km) aust for Salmon Cove og Lallemandfjorden. Kammen vart kartlagt frå flyfoto tekne av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE), 1956-57. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Hans Kinzl, ein austerriksk glasiolog.

Kjelder

 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Ryggar i Graham Land
Loubet Coast
Kopito Ridge

Kopito Ridge er ein stort sett isfri rygg søraust i forberga av Hanroit Plateau sør på Trinityhalvøya i Graham Land i Antarktis, som grensar til Boydellbreen i vest og Zavera snømark i aust. Han strekkjer seg 6 km frå nordvest til søraust og 2,7 km brei, med ei høgd på 900 m i nordvest knytt til Hanroit Plateau aust for Lobosh Peak.

Ryggen er kalla opp etter toppen av Golyamo (Store) Kopito og Malko (Vesle) Kopito i Vitosja vest i Bulgaria.

Kjelder
 Kopito Ridge. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Ryggar i Graham Land
Geografi på Trinityhalvøya
Bulgaria og Antarktis
Carl Gustaf Hellqvist

Carl Gustaf Hellqvist () var ein av dei mest populære svenske historiemålarane i Sverige på 1800-talet.

Liv og gjerning
Hellqvist var frå Kungsör i Västmanland. Då han var rundt 12 år gammal flytta han til Stockholm og gjekk i lære hos ein dekorasjonsmålar, før han i 1864 begynte å studere ved Kungliga Konstakademien. I 1875 vart han tildelt akademiets høgste pris for måleriet Gustaf I anklagar Peder Sunnanväder och Mäster Knut inför domkapitlet i Västerås.

I 1877 fekk Hellqvist eit reisestipend av akademiet og la ut på studiereiser i Europa. Åra 1879-82  arbeidde han i München. I august 1882 vart han i Wien tildelt gullmedalje for sitt storslåtte historiemåleri Valdemar Atterdag brandskattar Visby. Etter å ha gifta seg, flytta han same året til Paris, der han tidlegare hadde stilt ut oljemåleriet Sten Sture d.y:s död på Mälarens is 1520.

Frå 1886 underviste Hellqvist ved Königliche akademische Hochschule für die bildende Künste i Berlin. Han leid av kraftige hovudsmertar etter ei hjerneskaking, noko som etter kvart tvinga han til slutte med både å undervise, og til sist, også å måle. Hellqvist var plaga med krampar og i 1889 vart  behandla med elektrosjokk, og sett på diett. Året etter døydde han på mentalsjukehuset Irrenanstalt og vart gravlagd i München.

Målaren Hellqvist var sterkast påverka av landsmannen Georg von Rosen, tyske Carl von Piloty, og til sist av fransk friluftsmåleri.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carl Gustaf Hellqvist» frå ,  den 19. oktober 2013.  
 

Svenske målarar
Moretto i Brescia

Alessandro Bonvicino, betre kjend som Moretto i Brescia, () var ein italiensk målar under renessansen, aktiv i Brescia og Venezia.

Liv og gjerning

Moretto var frå Roveto i nærleiken av Brescia. I nettopp Brescia gjekk han i lære hos målaren Floriano Ferramola. Gjennom sjølvstudium av, og kanskje i lære hos, målarar som Tizian, Jacopo Palma og Girolamo Romanino vart Moretto ein framifrå målar, som allereie i 1516 hadde sin eigen verkstad.

I sine verk sameiner Moretto det sjelfulle utrykket, den frie og grasiøse framtoninga og friske, delikate fargar, samt eit fint avstemt spel mellom det lyse og det mørke. Særleg er dei lyse bakgrunnane karakteristiske for bileta hans, der figurane framstår som rett livaktige vesen. Tøyet i dei ulike kleda er presist avbilda, det vere seg om det er atlask, fløyel, gull eller sølvliknande stoff. 

Moretto sine altartavler og oljemåleri representerer det beste han laga. Til dømes ei stor altartavle i San Elemente-kyrkja i Brescia, ho syner helgenane Klemens, Dominikus, Florian, Katarina og Magdalena. Måleriet med helgenen Justina er eitt av hans sentrale verk. Dei talrike kyrkje-bileta hans viser ei djupfølt, religiøs kjensle. Moretto laga også portrett og freskar, utan å nå same nivået som i dei sjangrane han lukkast som best.

Giovanni Battista Moroni var ein av elevane hans.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alessandro Moretto» frå ,  den 19. oktober 2013.

Bakgrunnsstoff

Italienske målarar
Renessansemålarar
Målarar frå 1500-talet
Raymond Duchamp-Villon

Raymond Duchamp-Villon, opphavleg Pierre-Maurice-Raymond Duchamp, () var ein fransk bilethoggar frå Damville i Eure i regionen Haute-Normandie. Kunstnarane Jacques Villon og Marcel Duchamp var brørne hans.

Liv og gjerning

Duchamp-Villon studerte medisin ved Sorbonne-universitetet i Paris frå 1894 til -98. Etter eit kraftig anfall av giktfeber begynte han å forme små figurar. Stort sett sjølvlærd stilte han i 1902 ut sine første verk i 'Salon de la Société Nationale des Beaux-Arts' (Den nasjonale kunstforeininga).

Tre år seinare stilte han første gongen ut på haustsalongen i Paris, og seinare same året, 1905, i lag med broren Jacques Villon, i Rouen. Få år etter var han jurymedlem for skulpturavdelinga under salong-utstillingane, noko som gav han ein sentral plass når det gjaldt å fremje kubismen. Han og broren Jacques flytta til landsbyen Puteaux, der dei regelmessig trefte andre av same meining og tankegang. Dei arrangerte utstillinga Section d'Or i 1912, saman med fleire andre kubistar. Skulpturane vart vidare synt fram på den største kunstutstillinga i New York.

Duchamp-Villom fekk i 1913 stilt ut verk Galerie André Groult i Paris, Galerie S.V.U. Mánes i Praha, og i 1914 i Der Sturm-galleriet i Berlin. Under første verdskrigen gjorde han teneste i hærens sanitet, med forlegning i Champagne-distriktet. I 1916 fekk han tyfoidfeber og vart send til militærsjukehuset i Cannes, der han døydde.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Raymond Duchamp-Villon» frå ,  den 19. oktober 2013.

Bakgrunnsstoff

Franske bilethoggarar
Kunstnarar frå 1800-talet
Kunstnarar frå 1900-talet
Ratak

Ratak (marshallesisk , ) er ei øykjede i Marshalløyane i Stillehavet.  I 1999 hadde Ratak-øyane 30 925 innbyggjarar. Hovudstaden i Marshalløyane, Majuro, høyrer til denne kjeda.

«Ratak» tyder 'soloppgang'. Øykjeda ligg aust for den andre øykjeda i øyane, Ralik ('soloppgang'). Ratak utgjer ei kjede som gjennom undervassfjell er ei ubroten kjede med Gilbertøyane i Kiribati.

Øyar
Atollar og isolerte øyar i kjeda er:

 Bokak
 Bikar
 Utirik
 Taka
 Mejit
 Ailuk
 Jemo
 Likiep
 Wotje
 Erikub
 Maloelap
 Aur
 Majuro
 Arno
 Mili
 Knox

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ratak chain» frå ,  den 19. oktober 2013.  
 

Marshalløyane
Øygrupper i Stillehavet
Ralik

Ralik-kjeda er ei øykjede i Marshalløyane i Stillehavet.  Ralik tyder 'solnedgang', medan namnet på den andre øykjeda i Marshalløyane, Ratak, tyder 'soloppgang'.  Innbyggjartalet på Ralikøyane var 19 915 i 1999. Øygruppa har ca.  innbyggjarar. Mange øyar er ikkje folkesette, og på Bikiniatollen i øykjeda kan ein ikkje bu på etter ei rekkje prøvesprengingar her på 1940- og 1950-talet.

Geografi 
Ralik-kjeda ligg ca. 200 km vest for Ratakøyane, og strekkjer seg ca.  km i nordvestlig retning. Ralik-kjeda består av 15 atollar og 3 øyar.

Historie 

Ralik-øyane har truleg vore folkesett av mikronesiarar sidan ca. 1000 f.Kr. Dei blei oppdaga av europearar i 1526 av den spanske kapteinen Alonso de Salazar, og blei også vitja av Álvaro de Saavedra kring 1529. Øyane kom seinare under spansk suverenitet.

Neuguinea-Compagnie, eit tysk handelsselskap, etablerte seg på Ralik-kjeda kring 1859. 22. oktober 1885 kjøpte Det tyske keisarriket alle Marshalløyane av Spania. Selskapet forvalta øyene fram til 13. september 1886, då området blei eit tysk protektorat. I 1906 blei det ein del av Tysk Ny-Guinea. Japanarar vitja øyane i 1885.

Under første verdskrigen blei området okkupert av Japan i oktober  1914, som i desember 1920 fekk eit forvaltingsmandat — det japanske stillehavsmandatet — over området av Folkeforbundet etter Versaillestraktaten i 1919.

Under andre verdskrigen blei øygruppa brukt som militærbase av Japan frem til USA erobra området våren 1944. Deretter kom øygruppa under amerikansk kontroll. Marshalløyane blei ein heilt sjølvstendig republikk i 1986.

Øyar og atollar i Ralik

 Enewetak
 Ujelang
 Bikiniatollen
 Rongdrik
 Rongelap
 Ailinginae
 Wotho
 Ujae
 Lae
 Kwajalein
 Lib
 Namu
 Jabat
 Ailinglaplap
 Jaluit
 Kili
 Namdrik
 Ebon

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ralik-kjeden» frå ,  den 19. oktober 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Om Ralik-kjeda ved oceandots.com
 Kart over Ralik-kjeda
 Historia til Ralik-kjeda

Marshalløyane
Mikronesia
Bikiniatollen

Bikiniatollen (marshallesisk Pikinni, 'kokosnøttstaden') er ein atoll, ei samling koralløyar, i Marshalløyane i Stillehavet. Atollen er best kjend for atomprøvesprengingane som blei utført der av USA frå 1946 til 1958. Testane gjorde at bikinibuarane måtte slå seg ned andre stader, sjølv om det er mogleg at dei kan dra tilbake ein gong i framtida. I 2010 blei prøvesprengingsstaden teken med på UNESCO si verdsarvliste. Klesplagget bikini er også kalla opp etter atollen på grunn av prøvesprengingane.

Skildring
Bikiniatollen ligg nord i Ralik-kjeda, rundt ca. 850 km nordvest for hovudøya i Marshalløyane, Majuro. Atollen omfattar 23 øyar rundt ein lagune, og dekkjer rundt 8 km². Dei største øyane er Bikini, Eneu, Nam og Enidrik.

Innbyggjarar

Bikiniatollen kom under styret til den amerikanske marinen i 1944. Bikinibuarane blei evakuerte frå øyane i 1946, før USA byrja atomprøvespreningar. Atollen blei opna for tilbakeflytting i tidleg på 1970-talet, men stråleskader førte til at dei måtte evakuerast på nytt. Dei fleste av dei opphavlege bikinibuarane (ca. 2700) lever no på Majuro og Kili lengre sør i øygruppa, i tillegg til at ein del har utvandra til mellom anna USA. Det er i dag ikkje farleg for folk å vera på Bikini, og det går an å vitja staden. På grunn av radioaktive stoff i jorda kan ein likevel framleis ikkje eta noko som veks der. Det er etablert noko turistverksemd på atollen, særleg knytt til vrakdykking. Ved årsskiftet 2000/2001 hadde atollen 167 innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff
Nuclear Diaspora: Bikini & Enewetak. Biletsamling ved University of Hawaii.

Kjelder 

Bikini (2009, 14. februar) i Store norske leksikon. Henta 19. oktober 2013.

Denne artikkelen bygger på «Bikiniatollen» frå , og «Bikinn Atoll» frå  den 19. oktober 2013.  
 
Marshalløyane
Atollar
Verdsarv i Oseania
Bikini

Bikini er todelt badetøy for kvinner som også kan brukast til solbading, strandliv og anna. Ein bikini består av ein overdel til brystet, ofte forma som ein behå, og eit nederplagg, ofte forma som ei truse. Snitt, fargar, mønster og material kan variera.

Namnet «bikini» blei lansert i 1946 av to franske moteskaparar,  og . Namnet skal ha skildra effekten av badedrakten – lik effekten til atombombene som då blei testa av USA på Bikini-atollen i Stillehavet.

Bruk

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Bikini. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Hentet 19. oktober 2013 fra http://snl.no/bikini.
Michele Bernadini The First Bikini , bikiniscience.com.

 Denne artikkelen bygger på «Bikini (klesplagg)» frå ,  den 19. oktober 2013.  
 

Badetøy
Kvinneklede
Strandliv
Brand New Eyes

Brand New Eyes er det tredje albumet til det amerikanske rockebandet Paramore, utgjeve den 29. september 2009 av Fueled by Ramen i USA og Canada. Albumet debuterte som nr. 2 på Billboard 200 og selte 175 000 eksemplar den fyrste veka. Det er det nest bestseljande albumet deira, bak det sjølvtitulerte albumet deira.

Albumet blei spelt inn i Hidden Hills i California frå januar til mars 2009. Den fyrste singlen, «Ignorance», kom ut som digital single 7. juli 2009.

Brand New Eyes var det siste albumet bandet spelte inn før to av medlemmane, Josh og Zac Farro, forlat bandet.

Personell
Hayley Williams – Vokal
Josh Farro – Gitar, vokal
Zac Farro – Trommer
Jeremy Davis – Bassgitar
Taylor York – Rytmegitar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brand New Eyes» frå ,  den 19. oktober 2013.  

Paramore
Rockealbum
Musikkalbum frå 2009
Willem Claeszoon Heda

Willem Claeszoon Heda () var ein målar under den nederlandske gullalderen som spesialiserte seg på stilleben. I sin sjanger var han ein av dei viktigaste representantane for den såkalla Haarlem-skulen.

Liv og gjerning
Heda var son til byarkitekten i Haarlem. Han arbeidde sjølv i Haarlem, der han var medlem av Sint-Lucasgilde, målarlauget. Elles er lite kjent om livet hans. Sonen Gerret Willemsz. Heda og Maerten Boelema de Stomme var mellom dei som var lærlingar hos han.

Heda måla helst små stilleben, bilete prega av orden og det gjennomført enkle. Måleri av  matbord, etter måltidet er over, komponerte han med sikker hand, der han plasserte tøy, glas og metallvarer, samt mat i ein tilforlateleg heilskap. Han var ein meister i å gjenskape teksturen i objekta, måleria spegla røyndomen. Heda brukte lite fargar i verka, dei har endåtil vorte kalla for monokrome. Stillebena hans har vorte nemnt som bankettar eller frukostar. Heda brukte ofte dei same objekta i måleria sine. 

Om lag 70 verk finst att etter Heda. Verket Fruktskål og druer er i Nasjonalgalleriet i Oslo.

Måleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Willem Claeszoon Heda» frå ,  den 20. oktober 2013.

Bakgrunnsstoff

Nederlandske målarar