alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sagkamerat

Sagkamerat var ei innretning som skulle letta arbeidet med tømmersvans. Ei spiralfjør, med ein krok i enden, vart festa til stokken som skulle fellast eller kappas. Når sagaren drog saga mot seg vart fjøra strekt. Energien lagra i fjøra vart så nytta for å hjelpa til med å dra sagbladet framover. Sagaren måtte då nytta noko større kraft for å trekkja saga til seg, men dette var lettare enn å skuva ho frå seg. 

Skogsreiskapar
Kapitulasjon

Kapitulasjon eller å kapitulera viser til at ein part i ein væpna konflikt, krig, gjev opp kampen og overgjev styrkane, våpna sine og eventuelt andre strategiske ting som festningar, krigsskip og liknande til motparten. Til gjengjeld skal parten som har kapitulert, handsamast etter visse reglar. Ordet kjem frå mellomalderlatin capitulare og betyr opphavleg 'å stilla opp i kapittel', og herav kjem betydninga 'å slutta overeinskomst'.

Tradisjonelt heiste ein eit kvitt flagg for å signalisera at ein ønskte å kapitulera.

Kjelder

«Kapitulere» (14. februar 2009). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 3. juli 2015.
«Kapitulasjon: overgivelse» (8. mai 2015). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 3. juli 2015.

Krig
Latinske ord og uttrykk
Løftekrok for tømmer

Løftekrokar vart nytta for å snu stokken i samband med kvisting og barking. Dei vart òg nytta for å flytta på tømmerstokkar i samband med at dei vart lasta på ein stutting, og ved avlasting på lunningsplassen. Då tømmersaksene vart tilgjengelege gjekk løftekrokane gradvis or bruk.

Skogsreiskapar
Dirdal

Dirdal er eit 40 kilometer langt dalføre i Gjesdal kommune i Rogaland. Dalføret går frå Høgsfjorden 10 km mot søraust, ved garden Byrkjedal går dalen vidare i nordaustleg retning under namnet Austrebødalen. Med namnet Hunnedalen held dalføret fram inn over fylkesgrensa til Øvre Sirdal. Dirdal kjem av det gammalnorske namnet «Digridalr», 'den digre, store dalen'.

Dei nedste fem kilometerane av Dirdal har flate moar, deretter vert dalen trong. Bergsidene er jamnast bratte, med opptil 800 moh høge fjelltoppar. 

Fylkesveg 45 går gjennom Dirdal, og knyter dalen til Ålgård.

Dirdal kyrkje frå 1903 ligg i Dirdal, ein kilometer frå Høgsfjorden. Fram til 1964 høyrde Dirdal til Forsand kommune.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. III. bandet. 1951

Geografi i Gjesdal
Bygder i Rogaland
Fellingskile

Fellingskile vert nytta for hindra at saga klemmer ved felling av tømmer, og for å syta for at tømmeret vert fellt i rett retning. Kilen vert slegen inn i sagsporet med øks på motsett side av fellskåret. Kile vert ofte nytta saman med brytjarn.

Referansar 

Skogsreiskapar
Opo i Odda

Opo er ei elv i Ullensvang kommune. Sjølve Opo er 2,33 km lang: ho renn nordover frå Sandvinvatnet og munnar ut i Sørfjorden ved sentrum av tettstaden Odda. I tillegg får Opo tilsig frå fleire store elvar ovanfor Sandvinvatnet, nemleg Storelvi, Austdølo som formar Låtefossen og kjem frå Reinsnosvatnet og Jøsendalselvi. Det kjem også tilsig frå Folgefonna. Opo er varig verna mot kraftutbygging.

Flaumen i oktober 2014 

Under flaumen på Vestlandet i oktober 2014 vart Odda sterkt råka av di Opo førte med seg store øydeleggingar der. Elva vaks seg så stor at ho grov seg nytt leie. Fem hus blei tekne av elva og fleire andre stod så nær elva at bygningane ikkje var til å redda. I tillegg kollapsa fundamentet under ei bru over Opo, slik at brua delvis rasa ut i elva og femten hus på Hjøllo vart isolerte. Det kom også store skadar på vegnettet i Odda og svært mykje vrakgods hamna utpå Sørfjorden.

Fotnotar 

Elvar i Vestland
Geografi i Ullensvang
Santamartakolibri

Santamartakolibri (Chaetocercus astreans) er ein liten og fargerik kolibri som er endemisk til Sierra Nevada de Santa Marta i Colombia.

Skildring 
Som dei andre artane i slekta Chaetocercus er santamartakolibrien ein liten kolibri med rettpeikande nebb, totalt berre ca. 7 centimeter. Praktdrakta til hannen har fleire farger: oversida av hovudet og nakken er skinande grøn, grønfarga går gradvis over i mørk skinande blått på rygg og bakkropp. Strupen og halsen er iriserande raud med bakoverstikkande, raude fjører. Brystet er lyst grått. Hofuglen har meir avdempa farger, heile oversida er bronsegrøn, undersida inkludert strupe er varierande lys kanelraud. Ho har ein mørk flekk på kinnet. Den stutte halen er kløfta hos hannfuglen, men meir avrunda hos hoa. Begge har ein iaugefallande kvit flekk på kroppsidene.

Leveområdet er relativt lågt i Sierra Nevada de Santa Marta, ca. 825-2000 moh. i utkanten av skog og i kaffiplantasjar med skugge. 
Populasjonen er ikkje estimert, men arten er vanleg innanfor utbreiingsområdet og bestanden er trudd å vere stabil og livskraftig.

Kjelder 
 Züchner, T. & Boesman, P. (1999) Santa Marta Woodstar (Chaetocercus astreans) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 4. juli 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Chaetocercus astreans. Henta frå http://www.birdlife.org den 4. juli 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Flickr.com Bilete av hofugl Henta 4. juli 2015

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske til Sierra Nevada de Santa Marta
Santamartasabelveng

Santamartasabelveng (Campylopterus phainopeplus) er ein stor kolibri som er endemisk til Sierra Nevada de Santa Marta i det søramerikanske landet Colombia. Arten er klassifisert som kritisk truga av IUCN.

Skildring 
Santamartasabelvengen får ei lengd på ca. 13 centimeter. Det kraftige 25 millimeter lange nebbet er svakt nedbøygd. Hannen er overvegande grøn: krona er grøn og han er glitrande grøn frå nakken og bakover oversida. Halsen og brystet er glinsande blå. Den rektangulærforma halen er stålblå til svart. Nebbet er svart. Hofuglen skil seg frå hannen med litt mattare kinn, og undersida er gråkvit med grøne flekker på sidene. Den grøne halen har nokre grå flekker.

Kolibrien lever i fuktige skogbryn og i skuggefulle plantasjar. Blant dei plantasjane han føretrekker er bananplantasjar på dei sørlege skråningane til Sierra Nevada de Santa Marta i San Sebastián de Buenavista. Han lever i høgder mellom 1200 og 4800 meter over havet, og han gjer vertikale trekk slik at i den tørre årstida frå februar til mai helst finst på 1200-1800 meter. I den fuktigare sesongen frå juni til oktober kan du sjå han i dei største høgdene med det typiske páramo-økosystemet opp til snøgrensa. På dei nordlege skråningane finst han berre på den austlege enden av det øvre løpet av Rio Macotama.

Fuglen beitar vanlegvis åleine i låge til middels høge nivå av vekstane han et av. Når han et nektar skjer det i skuggefulle og delvis opne område. Når han syng, sit han som regel på høge, synlege greiner. Han hekkar i perioden frå april til juni.

Ettersom berre 15 % av den opphavlege vegetasjonen i Sierra Nevada de Santa Marta står att, er det naturlege habitatet til arten trudd å vere truga. Det største trugsmålet kjem frå ulovleg dyrking av marihuana og kokain. Men tidlegare har òg dyrking av kaffi og bananar sidan 1950 hatt negative effektar på økosystemet. Hekkeområda til denne fuglen er i mykje mindre gjestfrie område og er soleis mindre utsette for trugsmål. Populasjonen er estimert til under 10 000 individ.

Det første kjente fotografi av eit levande eksemplar av arten er frå den 24. mars 2010.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Santa-Marta-Degenflügel» frå ,  den 4. juli 2015.  
 Züchner, T., de Juana, E. & Boesman, P. (1999). Santa Marta Sabrewing (Campylopterus phainopeplus) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 4. juli 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Campylopterus phainopeplus. Henta frå http://www.birdlife.org den 4. juli 2015
Referansar

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske til Sierra Nevada de Santa Marta
Dolmar GmbH

Dolmar GmbH er eit tysk førtak, eigd av Makita. Dolmar produserer motorsager og hagereiskapar. Hovedkontoret ligg i bydelen Hamburg-Wandsbek i Hamburg. Føretaket var, saman med konkurenten Stihl, ein av pionerane innan utvikling og produksjon av motorsager, og er spesielt kjent for tomannssagene sine. Føretaket er oppkalla etter Dolmarfjellet i Thüringen.

Soge 

Føretaket vart stifta av Emil Lerp i 1927, som tidlegare hadde vore salgsrepresentant for Rinco. Den fyrste Dolmar-saga, modell A, hadde ein to-sylindra totaktsmotor med eit slagvolum på 246 cm³. Dette var ei stor og tung sag, men ho var etter måten driftsikker. I 1929 kom Alfonso Lange inn som partnar i føretaket. I 1930 var det rundt 200 tilsette ved fabrukken i Hamburg. På 1930-talet vart det eksportert ein god del Dolmar-sager til Nord-Amerika. 
I 1930 kom den forbetra tomannssaga C, I 1938 kom det enda ei ny tomannssag, modell CL, som vart produsert heilt til 1964.

I 1952 tok Dolmar til å produsera einmannssaga CP, som hadde girdrift og vridbart sverd, slik at ho kunne nyttast både for felling og kapping. I 1957 kom model CF, som hadde membrannforgassar.

I 1975 vart kjøpte Fichtel & Sachs seg inn i føretaket og fekk aksjemajoriteten. Grunnen var truleg at dei ynskte å syna at wankelmotoren høvde bra som motorsagmotor. Etter som wankelmotoren er så godt som vibrasjonsfri verka dette lovande, men motorsager med wabkelmotor vart ingen kommersial suksess. I 1991 vart Dolmar oppkjøpt av det japanske føretaket Makita. Dolmar produserer framleis motorsager, men er ikkje lenger ein leiande produsent.

Galleri

Referensar 

Motorsagprodusentar
Tyske føretak
Makita

Makita er eit multinasjonalt føretak med hovudkontor i Japan. Det produserer elektriske verktøy, motorsager, hagereiskapar osb. Eit av dotterselskapa til Makita er den tyske motorsagprodusenten Dolmar. 

Japanske føretak
Techtronic Industries

Techtronic Industries er eit kinesisk føretak, med fleire dotterselskap, som AEG, Homelite, Milwaukee, Ridgid og Ryobi.

Bakgrunnsstoff

Kinesiske føretak
Tappjarn

Tappjar er eit snikkarverktøy med ein kvass egg, som vert nytta for å forma tre. Venlegvis nyttar ein ei klubbe eller ein hammar for å driva jarnet inn i treet. Tappjarn ver nytta for ei lang rekkje oppgpver, som til dømes for å laga rektangulære hol, ofte etter at ein fyrst har bora eit rundt hol.

Bilde 

Snikkarreiskapar
Lauvsag

Lauvsag er ei lita bogesag, som vert nytta for å skjera ut figurar i kryssfiner og anna tynt virke. 

Snikkarreiskapar
Snikkarsager
Malakhra

Malakhra (urduskrift ملاكهرا ) eller malakhro (sindhiskrift ملاکڙو) er ei sørasiatisk form for bryting som særleg er knytt til Sindh og sindhiar i India og Pakistan.

Brytarane (malhoo) bind eit reip rundt livet på kvarandre før ein kamp.  Deretter held dei fast i reipet og prøver å kasta den andre i bakken. Det er ikkje lov å dra motstandaren ned med anna enn reipet. Brytarane har elles på seg eit lendeklede kalla sandhra.

Ein kamp tar som regel mindre enn eit minutt. Kampar blir gjerne haldne på fredagar eller ved høgtider, marknader og festivalar.
Malhooar og malakhrokampar blir gjerne støtta av rike føydalherrar eller andre mektige personar i lokalsamfunnet. I samband med kampar har brytarane også hjelparar som sikrer god kontroll over reipet.

Sjå òg
Kusjti
Bolikhela
Inbuan

Kjelder

Natasha Raheel. «Malakhra lives on, thanks to a mulh-titude of reasons». The Express Tribune (January 3, 2015).
«Malakhra». Fotoessay av Ameer Hamza ved demotix.com (10 February 2009)

Denne artikkelen bygger på «Malakhra» frå ,  den 5. juli 2015.

Bakgrunnsstoff
Fjernsynsrapport om malakhra ved Samaa.tv
Bryting
Sindhikultur
Idrett i Pakistan
Idrett i India
Berghøne

Berghøne (Alectoris chukar) er ein fugl i fasanfamilien. Han er nasjonalfugl for Pakistan.
Fuglen er nært i slekt med og liknar sin vestlege ekvivalent, raudhøne. 

Fuglen høyrer opphavleg til i Asia frå Pakistan, Kashmir, Himachal Pradesh, Panjab og Afghanistan i aust til Balkan i vest. Han er blitt introdusert fleire stader og har etablert seg i USA, Canada, New Zealand og Hawaii. I Storbritannia er det vanleg med hybridar mellom denne arten og rødhøna som også er introdusert der.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Berghøne» frå ,  den 5. juli 2015.

Bakgrunnsstoff

Hønsefuglar
Dyr i Afghanistan
Dyr i Pakistan
Dyr i India
Santamartamaurfugl

Santamartamaurfugl (Drymophila hellmayri) er ein fugl i maurfuglfamilien som er endemisk til Colombia med utbreiing avgrensa til eit lite område lengst nord i landet, Sierra Nevada de Santa Marta.

Skildring 
Dette er ein langhala, streka, ca. 15 centimeter lang smettliknande maurfugl som veg ca. 12 gram. Hovudet og oversida er svart-kvit-streka, undersida kvit med svarte strekar, bakkroppen raudbrun. Halen er mørk, avrunda med kvite tupp.

Santamartamaurfuglen skil seg frå dei næraste slektningane i fjørdrakt ved at halefjørene hos begge kjønn har raudbrun farge mot bakkroppen, der dei andre artane har mørk grå farge. Ved studiar av  lætet er det òg funne forsiktige skilnader frå dei andre tidlegare underartane av langhalemaurfugl, mellom anna med bruk av sonogram frå lydopptak.

Denne maurfuglen er først og fremst knytt til bambus-vegetasjon i høgder frå 300 til 2150 moh., og mest vanleg over 1000 moh. Han kan og observerast i anna grøn skog. Dette er insektetande fuglar.

Taksonomi 
Fram til ca. 2012 var det definert eit takson langhalemaurfugl Drymophila caudata med fire underartar, mellom anna D. caudata hellmayri. Etter ein studie med samanlikningar av mtDNA, læte, fjørdrakt og diversitet i økologi, la gruppa framlegg om å handsame kvar av dei fire underartane som sjølvstendige artstakson. Synet blei stødd av South American Classification Committee og den nye taksonomien blei tatt inn i Clementslista frå august 2013, og er òg akseptert av IOC.

Kjelder 
 Isler, M. L., A. M. Cuervo, G. A. Bravo, & R. T. Brumfield. 2012. An integrative approach to species-level systematics reveals the depth of diversification in an Andean thamnophilid, the Long-tailed Antbird. Condor 114: 571–583
 Zimmer, K. & Isler, M.L. (2003). Santa Marta Antbird (Drymophila hellmayri) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 5. juli 2015 
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

maurfuglfamilien
Fuglar endemiske til Sierra Nevada de Santa Marta
Wolf-motorsaga

Wolf-motorsaga var ei motorsag konstruert av Charled Wolf, som vart set i produksjon i 1920. Soga om denne saga tek til i 1906, då Portland Lumber Co. i Potlatch i Idaho i USA tok i bruk ei primitiv kappsag med kjede på eit sagbruk . Saga var i bruk i fleire år, men Portland Lumber brydde seg ikkje om å patentera, eller produsera saga. Men i 1908 kom ingeniøren Charles Wolf til å sjå saga i drift. Rundt 1910, då Wolf var overingeniør ved Panhandle Lumber Co. i Spirit Lake i Idaho, tilsette han ein elektroingeniør, Frank M. Redman, for å konstruera det som truleg var verdas fyrste elektrisk drivne sagbruk. 

Panhandle Lumber var eigd av Blackwell Lumber Co., som òg hadde eit sagbruk i Cour d'Alene ved Lake Core d'Alene. Ved dette sagbruket nytta dei sirkelsager for å kappa tommeret, men desse sagene var tungvinte å nytta på grovt tømmer. Wolf tok difor til å grubla på om det kunne lata seg gjera å forbetra kjedesaga han hadde sett ved Portland Lumber. Wolf og Redman konstruerte ei ny sagkjede, som i 1911 vart montert på ei kappsag. Nokre få av desse kjedene vart så produsert ved Union Iron Works i Spokane i Washington. 

Ni år seinare, i 1920 tok Wolf til å produsera ei elektrisk driven motorsag med denne kjeda. Saga vart kalla «Wolf Electric Drive Link Saw», og det vart produsert tre modellar: A med sverdlengd 60 cm og masse 31.7 kg, B med sverdlegd 91 cm og masse 36 kg, og C med sverdlengd 122 cm og masse 40,8 kg. Alle tre modellane vart drivna av ein elektromotor med ei effekt på 1,2 kW. Tennerne på desse kjeda var høveltenner, av same type som på stokksager, og fungerte like godt begge vegar. Når kjeda tok til å verta skjemt kunne ho difor snuast, slik at filinga kunne utsettast til seinare. 

Wolf hadde ikkje midlar til å bygga sin eigen fabrikk, så han sette bort produksjonen til verktøyprodusenten Reed-Prentice. Saga var kostbar og kundane var for det meste sagbruk og bygningsindustrien. I 1929 vart ei av sagene til Wolf nytta ved eit militært skipsverft i Boston, for mellom anna å setta i stand fregatten «Constitution». Det vart òg seld nokre få sager til skogbruket rundt 1930. 

I 1927 starta produksjonen av ei preumatisk driva sag, og i 1931 tok produksjonen av bensindrivne sager til. Det vart nytta ein 2-sylindra luftkjølt motor, med ei effekt på 4 hk. Saga hadd ein masse på 36 kg. Men den bensindrevne saga var ikkje like driftsikker som dei elektriske og pneumatisk drivne modellane. I 1936 tok Stihl til å selga bensindrivne motorsager i Nord-Amerika, og desse var mykje meir driftsikre, så dei bensindrivne sagene til Wolf vart ikkje nokon suksess.  

Då USA kom med i 2. verdskrig laut Reed-Prentice produsera krigsmateriale, så dei hadde ikkje kapasitet til å halda fram med produksjonen av Wolf-sagene. Då krigen var over dukka det opp fleire nye konkurentar, som i stort mon hadde kopiert sagene til Stihl. Etter 1942 vart det difor ikkje produsert fleire Wolf-sager.

Referansar 

Tidlegare motorsagprodusentar
Sector-motorsaga

Sector var ei motorsag utvikla av Alex Ulrik Westfelt i Mariendal i Sverige. Omgrepet «motorsag» fannst ikkje på denne tida, så Westfelt kalla saga «Trädfällningsmakinen Sector». 

Saga hadde eit U-forma bogesverd, med trinser i dei fire hjørna, som kjeda gjekk over. Kjeda hadde tenner av skrapetypen, som på stokksager og tømmersvansar. Motoren var ein Arkimedes totaktsmotor, med ein effekt på 2,5 eller 5 hk. Bogesverdet hadde ein masse på 15 kg og motoren hadde ein masse på 40 kg. Motoren var difor plassert på marka, og drivkrafta vart overført til nogesverdet via ein fleksibel aksling. 

Saga vart produsert av AB J.A. Andersons Veksstad i Stockholm. Sector vart demonstrert i 1916 og i 1917 vart saga testa på Skoghögskolan, i samarbeid med Statens Maskin- & Redskapsprovingsanstalt. Desse testane synte at saga i gjennomsnitt ikkje fungerte meir en 45 min mellom kvar gong ho trong ettersyn. Etter dette vart det utført omfattande endringar. Mellom anna vart den fleksible kraftoverføringsakselen bytta ut med ein kardanaksel. 

Etter desse endringane var saga sett i produksjon. Det tyske militæret var mellom kundane, og i 1919 - 1920 vart saga demonstrert fleire stader i Tyskland. På 1920-talet vart Sector òg produsert i Lübeck og seld for sivile føremål. I 1924 vart det på nytt utført omfattande forbetringar. Då Stihl og Dolmar mot slutten av 1920-talet tok til å produsera etter måten driftsikre tomannssager vart Sector-saga utkonkurert og produksjonen vart lagt ned. Det er usikkert kor mange sager som vart produsert, men i fylgje  kan det ha vore rundt 5000. 

Sjølv om det var tungvint å flytta og setta opp saga var Sector var den fyrste kjedemotorsaga med bensinmotor som fungerte såpass bra at ho kunne nyttast for praktsik arbeid.

Referansar 

Tidlegare motorsagprodusentar
Daedalia Planum

Daedalia Planum er ei slette av storkna lavastraumar av ulike aldrar søraust for Arsia Mons på Mars. Ho har ein diameter på 350 kilometer og få krater og annan topografi.

Kjelder 
 Lava flows in Daedalia Planum - ESA
 PIA14177: Daedalia Planum - NASA Photojournal

Bakgrunnsstoff 

Sletter på Mars
Arsia Mons

Arsia Mons er ein skjoldvulkan i Tharsis Montes-regionen på Mars og ein av dei største kjende vulkanane. Han når meir enn 9 kilometer opp frå dei kringliggjande slettene og kalderaen på toppen er kring 110 kilometer på tvers. Berre Olympus Mons har eit liknande volum som Arsia Mons.

Kjelder 
 PIA02337: Wide Angle View of Arsia Mons Volcano - NASA Photojournal
 Arsia Mons volcano in 3D - ESA

Bakgrunnsstoff 

Vulkanar på Mars
Cassino

Cassino er ein by og ein kommune i provinsen Frosinone i regionen Lazio i Italia. Kommunen har 35 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 82,8 km². Byen Cassino ligg 40 meter over havet, 37 km frå Tyrrenhavet. Til provinshovudstaden Frosinone er det 53 km i nordvestleg retning.

Cassino ligg ved foten av Monte Cairo, nær åmotet mellom Gari og Liri. Byen er best kjend for slaget om Monte Cassino under andre verdskrigen, samt som setet for abbediet av Montecassino. Slaget ved Monte Cassino i 1944 førte til store tap av menneskeliv på både alliert og tysk side, og mest heile byen vart lagt i ruinar.

Fiat har ein bilfabrikk i Cassino.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cassino» frå ,  den 5. juli 2015.  
 

Byar i Lazio
Byar i Italia
Sora i Italia

Sora er ein by og ein kommune i provinsen Frosinone i regionen Lazio i Italia. Kommunen har 26 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 71 km². Byen ligg på ei elveslette ved Liri, 300 meter over havet, og 28 km aust-nordaust for provinshovudstaden Frosinone.

Distriktet rundt Sora er vidkjendt for dei fargerike folkedraktene.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sora, Lazio» frå ,  den 5. juli 2015.  
 

Byar i Lazio
Byar i Italia
Marskrateret Hooke

Hooke er eit 138 kilometer breitt nedslagskrater nord i Argyrebassenget på Mars. Det har ei størstedjupn på kring 2,4 kilometer og er namnsett etter den engelske fysikaren og matematikaren Robert Hooke.

Hooke er sett saman av to nedslagskrater; eit mindre nyare nedslagskrater som er skore ut i eit større og eldre nedslagskrater.

Kjelder 
 Winter in Argyre - ESA

Bakgrunnsstoff 

Nedslagskrater på Mars
Tittling

Tittling er ein kommune i delstaten Bayern i Tyskland.

Kommunar i Bayern
Danvik Folkehøgskole

Danvik Folkehøgskole er ein kristeleg folkehøgskule som ligg i Drammen i Buskerud. Skolen har plass til 170 elevar i året.

Skulen vart etablert i 1913, som Danvik kristelige ungdomsskole. I 1972 skifta han namn til Danvik Folkehøgskole, og hausten 1987 vart faga ved skulen konsentrert rundt mediefag.

Linefag ved skolen i 2019: 
 Speldesign og Grafikk
 Film
 Manus- og Skriveverkstad
 Foto og YouTube
 Radio Live & Podcast
 Skodepelarteknikk
 TV-produksjon
YouTube og Entrepenørskap
Spel og Entrepenørskap (2. årstilbod)
Påbygningsår med praktisk bransjeerfaring (2. årstilbod)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad

Drammen kommune
Folkehøgskular i Viken
Kristne skular i Noreg
Skipingar i 1913
Skjermhue

Skjermhue eller skjermlue er ei hue med skjerm framme. Skjermen er ofte blank, og huva kan då kallast «svartskjermhuve», eller «skipperhuve».

Skjermhue og skuggehue blir også kalla kaps (av engelsk cap eller caps).

Kjelder

Hovudplagg
Anna Sørbø Åsmul

Anna Therese Sørbø () var ein norsk forfattar frå Sørbøvåg i Hyllestad. Anna Sørbø var husmor og forfattar. Ho debuterte i 1938 på Lunde forlag med romanen Solfrid og sølvkorset. Ho gav til saman ut 24 romanar med kristeleg tema, og som oftast med ein kvinneleg hovudperson. Siste boka, Veien til Kildesletten, kom ut i 1990.
Anna Sørbø gifte seg i 1943 med Georg Åsmul.

Bøkene Elin og Fra en annen sti er omsett til svensk som høvesvis Britt og Margot finner sin väg.

Bibliografi

Bøker
 1938 – Solfrid og sølvkorset (Oslo: Lunde)
 1941 – En annen arv (Oslo: De unges forlag)
 1942 – Kjærlighetens seier (Oslo: De unges forlag) 
 1945 – Tilbake til livet (Oslo: De unges forlag)
 1948 – Kamp og seier (Oslo: De unges forlag)
  
 1953 – Er du en kvinne (Oslo: De unges forlag)
 1960 – Elin (Stavanger: Nomi)
 1941 – Uten svik (Stavanger: Nomi)

I tidsskrift og bøker - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
Gravminner i Norge

 Om Anna Sørbø i Fylkesleksikon Sogn og Fjordane

Folk frå Hyllestad
Forfattarar frå Hyllestad
Norske romanforfattarar