alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Songen White Light/White Heat

«White Light/White Heat» er ein song av det amerikanske rockebandet The Velvet Underground og tittelsporet på det andre albumet deira, som kom ut i 1968. Det er ein rask, relativt aggressiv start på albumet, liknande punkrock-sjangeren han seinare var med på å påverke.

Songen vert hovudsakleg sungen av Lou Reed, med John Cale og Sterling Morrison på korvokal. Songen, på liknande vis som «I'm Waiting for the Man», vert framført med eit hamrande rock-and-roll og kro-aktig piano.  Songen omhandlar kjensla ein får ved å intravenøst ta metamfetamin og har ein kraftig forvrengd elektrisk bass i avslutninga, spelt av John Cale .

«White Light/White Heat» kom ut i 1968 som singel med «Here She Comes Now» som B-side. «White Light/White Heat» vart òg framført på dei fleste konsertane til Velvet Underground frå 1967 og framover. Reed spelte òg inn ein konsertversjon av songen i 1974, som finst på albumet Rock 'n' Roll Animal.

Medverkande
 Lou Reed - vokal, rytmegitar
 Sterling Morrison - sologitar, korvokal
 John Cale - bassgitar, korvokal, piano
 Maureen Tucker - perkusjon

David Bowie-versjonen

White Light/White Heat vart ofte spelt live av David Bowie. Ein versjon frå 1973 vart gjeven ut som singel i 1983 for å promotere konsertalbumet Ziggy Stardust: The Motion Picture.

Bowie hadde lenge vore Velvets-fan og hadde spelt «White Light/White Heat» sidan 1971. På plateomslaget til Hunky Dory er songen nemnd som inspirasjonskjelde for Bowie sin «Queen Bitch». Han vart spelt gjennom heile Ziggy Stardust-turneen, mellom anna i lag med Lou Reed den 8. juli 1972. Han vart òg spelt inn av Bowie for BBC og var tenkt som ein del av Pinups. Trass i dette var Ziggy Stardust - The Motion Picture-prosjektet første gong Bowie-versjonen av songen kom ut på plate.

Bowie var på denne tida på høgda av karrieren kommersielt sett med Let's Dance, og «White Light/White Heat» vart rekna som eit uvanleg val for singel, og nådde berre 46. plass i Storbritannia. Songen vart spelt på fleire turnear sidan.

Medverkande
 David Bowie: Vokal, gitar
 Mick Ronson: Gitar
 Trevor Bolder: Bass
 Mick Woodmansey: Trommer
 Mike Garson: Tangentinstrument

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «White Light/White Heat (song)» frå ,  den 21. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Pegg, Nicholas, The Complete David Bowie, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5

Songar frå 1968
The Velvet Underground-songar
Eksperimentelle rockesongar
Singlar frå 1983
David Bowie-songar
Lou Reed-songar
Songar om narkotika
Television Personalities-songar
The Mike Flowers Pops-songar
Songar skrivne av Lou Reed
Songar produserte av Tom Wilson
Zug

Zug (fransk Zoug, italiensk Zugo, retoromansk Zug, latin Tugium) er ein tysktalande by og kommune i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 425 meter over havet. 

Byen Zug er hovudstad i kantonen Zug og ligg ved Zugsjøen og ved foten av fjellet Zugerberg. På dei lågareliggande fjellsidene veks mange frukttre og Zugs mest kjende jordbruksprodukt er kirschwasser. Dei fleste innbyggarane talar tysk og er katolikkar.

Historie
Byen er omtala første gongen i 1240. År 1273 kjøpte Rudolf av Habsburg byen. Zug vart sidan styrt av ein fut, som formelt var godkjent av habsburgarane og ei rådsforsamling. Fleire område på den kringliggjande landsbygda, til dømes Baar, Menzingen og Aegeri, hadde alle si eiga Landsgemeinde (kommune), men vart styrt av ein einaste fut, også han var utpeika av habsburgarane. Desse områda vart kalla Aeusser Amt. 27 juni 1352 gjekk både byen Zug og Aeusser Amt inn i det ferske sveitsiske eidsforbundet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zug» frå ,  den 21. september 2011.

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettside (tysk) 
Bilete av Zug
Bilete av og historia til Zytturm

Byar i Sveits
Kommunar i Zug
Frie riksbyar
Baar

Baar er ein kommune i kantonen Zug i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 443 meter over havet.

Kommunen ligg nord på elvesletta til Lorze. Han var opphavleg ein gatelandsby langs vegen mellom Zugsjøen og Zürichsjøen. Sidan 1960-talet har kommunen vokse kraftig. Han består av landsbyen Baar og dei tidlegare grendene Allenwinden, Blickensdorf og Inwil. 

Kommunen, som ligg nord for byen Zug, grensar i nord mot kantonen Zürich.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Baar ZG» frå ,  den 21. september 2011.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad  (tysk)
 

Byar i Sveits
Kommunar i Zug
Cham i Sveits

Cham er ein kommune i kantonen Zug i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 420 meter over havet.

Cham ligg ved nordbreidda av Zugsjøen, og grensar i nord mot kantonen Zürich. Til kantonshovudstaden Zug er det vel 5 km.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cham ZG» frå ,  den 21. september 2011.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)
 Bilete (tysk)
 Turisme 
 

Kommunar i Zug
Port Nollothvuurtoring

Port Nollothvuurtoring er eit fyr ved Atlanterhavet ved Diamantkus i Port Nolloth i Sør-Afrika.

Fyret vart bygd i 1909 og består av eit trekanta stålskjelettårn med eit svart– og kvitstripa trekanta dagmerke.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Port Nollothfyr» frå ,  den 22. september 2011.  

Fyr i Sør-Afrika
Hondeklipbaaivuurtoring

Hondeklipbaaivuurtoring er eit fyr ved Atlanterhavet ved nordenden av bukta Hondeklipbaai i Sør-Afrika.

Tårnet som står i dag vart bygd i 1956 og består av eit metalltårn med eit stort kvitt og raudt stripa diamantforma dagmerke.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hondeklip Bay fyr» frå ,  den 22. september 2011.  

Fyr i Sør-Afrika
Groenriviermondvuurtoring

Groenriviermondvuurtoring er eit fyr mot Atlanterhavet ved Groenriviermond i Sør-Afrika.

Fyret vart bygd i 1988 og er det siste fyrtårnet som har vorte bygd i Sør-Afrika. Det 17 meter høge betongtårnet er måla gult med ei horisontal svart stripe. Ljosa på tårnet stammer frå det mellombelse tårnet ved Kapp Agulhas som gjorde teneste frå 1968 til 1988.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Groenriviermondfyr» frå ,  den 22. september 2011.  

Fyr i Sør-Afrika
Doringbaaivuurtoring

Doringbaaivuurtoring er eit fyr ved Atlanterhavet ved Doringbaai i Sør-Afrika.

Fyret som står i dag vart bygd i 1963 etter at det originale fyret vart øydelagt under ein vindstorm. Det er eit 24 meter høgt betongtårn med in lanterne og balkong som er kvitmåla med ei svart stripe.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Doring Bay fyr» frå ,  den 22. september 2011.

Fyr i Sør-Afrika
Stompneuspuntvuurtoring

Stompneuspuntvuurtoring er eit fyr ved det nordlegaste punktet av Kapp St. Martins-halvøya ved den vestlege innsiglinga til St. Helena Bay i Sør-Afrika. 

Det 26 meter høge tårnet vart bygd i 1920. Fyret er bygd i treverk og har pyramideform. Det er kvitmåla med ein grøn lanternekuppel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stompneus Point fyr» frå ,  den 22. september 2011.  

Fyr i Sør-Afrika
Robbeneilandvuurtoring

Robbeneilandvuurtoring er eit fyr ved Robbeneiland eller Robben Island i Tafelbaai like ved Cape Town i Sør-Afrika. 

Tårnet vart klar til bruk i januar 1865 og ligg på den høgaste delen av Robbeneiland, Mintoheuwel. Det er det einaste fyret i Sør-Afrika som blinkar i staden for å rotere. Tårnet er 18 meter høgt og vart elektrifisert i 1938. Ljoset frå tårnet er synleg 25 kilometer unna.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robben Island fyr» frå ,  den 22. september 2011.  
 

Fyr i Sør-Afrika
Mouillepuntvuurtoring

Mouillepuntvuurtoring var eit fyr i Mouillepunt i Cape Town i Sør-Afrika som vart bygd i 1842 og skrapa i 1908. 

Det var eit sylinderforma steintårn, om lag 12 meter høgt. Fundamentet til fyret kan ennå sjåast framfor Kaap hotellskulerestaurant.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mouillepuntfyr» frå ,  den 22. september 2011.  
 

Fyr i Sør-Afrika
Tonight av Iggy Pop

«Tonight» er ein song skriven av David Bowie og Iggy Pop for Iggy-albumet Lust for Life, som kom ut i 1977. Songen vart seinare spelt inn på nytt som tittelsporet for Bowie sitt Tonight.

Bowie spelte inn songen som ein duett med Tina Turner, i 1984 for det nye albumet, og gav han ut som singel. Albumet inneheldt òg to nye songar skrivne i lag med Pop (mellom anna B-sida til «Tonight»,«Tumble and Twirl») - noko enkelte meinte Bowie gjorde som ei teneste for venen sin, som på denne tida sleit økonomisk. Den originale muntlege introduksjonen frå versjonen i 1977 syner at teksten er til ein kjæraste som er i ferd med å døy av ein heroinoverdose. Denne delen vart fjerna frå Bowie sin versjon, som på dette viset endra tydinga av songen. Bowie hevda på denne tida at han ikkje ønskte å påføre denne teksten på TUrner, men det er meir truleg at han gjorde songen mjukare for å gjere han meir kommersiell.

Den reggae-aktige versjonen av songen vart rekna som ein stor flopp, og nådde berre 53. plass i Storbritannia, samstundes som albumet fall raskt på albumlista. Singelen nådde likevel førsteplassen i Polen.

Innhald
 7"-singel
«Tonight» – 3:43
«Tumble and Twirl» – 4:56

 12"-singel
«Tonight (Vocal Dance Mix)» - 4:29
«Tumble and Twirl (Extended Dance Mix)» – 5:03
«Tonight (Dub Mix)» – 4:18

Medverkande
 David Bowie – vokal
 Tina Turner – vokal
 Carlos Alomar – gitar
 Carmine Rojas – bassgitar
 Omar Hakim – trommer
 Guy St Onge – marimba
Produksjon
 David Bowie – plateprodusent
 Derek Bramble – produsent
 Hugh Padgham – produsent

Salslister

Tonight (Live)

Bowie spelte songen på ein konsert med Tina Turner den 23. mars 1985 på konserten hennar i National Exhibition Centre i Birmingham. Denne versjonen finst på konsertalbumet til Turner, Tina Live in Europe som kom ut tre år seinare. Han vart då gjeven ut som singel i 1988 og gjekk til topps i Nederland.

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Årslister

Salstrofé og salstal

Andre versjonar
 Herman van Veen - ein nederlandsk versjon kalla «De Laatste Dans».

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tonight (Iggy Pop song)» frå ,  den 22. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Pegg, Nicholas, The Complete David Bowie, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5

Songar frå 1977
Singlar frå 1984
Singlar frå 1988
David Bowie-songar
Tina Turner-songar
Iggy Pop-songar
Nummer-ein-singlar i Nederland
Songar skrivne av David Bowie
Songar skrivne av Iggy Pop
Songar produserte av David Bowie
Songar produserte av Hugh Padgham
Reggaesongar
I Keep Forgettin'

«I Keep Forgettin'» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller tidleg i 1960-åra, og opphavleg spelt inn av Chuck Jackson. Han nådde 55. plass på Billboard Top 100 og låg på lista i sju veker. Han nådde ikkje R&B-lista. Singelen vert ofte omtalt som ein av dei mest innovative og minst kommersielle skriven og produsert av Leiber-Stoller.

Innhald
«I Keep Forgettin'» (Jerry Leiber, Mike Stoller, Garfield) – 2:43
«Who's Gonna Pick Up the Pieces» (Florence Green, Van McCoy) – 2:47

Salslister

Andre versjonar 
 The Artwoods spelte inn ein versjon av songen for albumet Art Gallery i 1966
 Checkmates, Ltd. med songaren Sonny Charles spelte inn ein versjon i 1969 for albumet Love Is All We Have to Give, produsert av Phil Spector. Dei gav han ut på singel i 1970, men han selde dårleg.
 Procol Harum spelte inn ein versjon av songen. Han kom ut på albumet Procol's Ninth, gjeve ut i 1975 og produsert av Leiber/Stoller.
 Roger Chapman recorded a live version for his 1979 album Live in Hamburg.
 Ringo Starr spelte inn ein versjon av songen i 1983 for albumet Old Wave.
 David Bowie spelte inn ein versjon av songen i 1984 for albumet Tonight.
 Joe Cocker spelte inn ein versjon av songen i 2004 for albumet Heart & Soul.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I Keep Forgettin'» frå ,  den 22. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1962
Singlar frå 1962
Singlar frå 1970
Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
A&M Records-singlar
Chuck Jackson-songar
Checkmates, Ltd.-songar
David Bowie-songar
Ringo Starr-songar
Procol Harum-songar
Joe Cocker-songar
Rand-opprøret

Rand-opprøret var eit væpna opprør blant kvite gruvearbeidarar i regionen Witwatersrand i Sør-Afrika i mars 1922. Opprøret var ein protest mot aukande utnytting frå arbeidsgjevarane si side.

Den framståande politikaren i Det sørafrikanske arbeidarpartiet, Jimmy Green, var ein av leiarane for opprøret. Då prisen på gull hadde sokke kraftig frå 1919 til 1921, forsøkte selskapa å oppretthalda overskotet ved å kutta i løna til arbeidarane. I tillegg vart billegare svarte gruvearbeidarar sett i viktige posisjonar.

Opprøret starta som ein streik av kvite gruvearbeidarar den 28. desember 1921 og utvikla seg til å bli eit ope opprør mot staten. Arbeidarane overtok byane Benoni og Brakpan, samt to forstader til Johannesburg: Fordsburg og Jeppe. Det sørafrikanske kommunistpartiet tok aktiv del i opprøret på grunn av klassekamp, men gjekk imot dei rasistiske motiva i streiken. Streiken hadde slagord som: "Verdas arbeidarar, samein dykk og kjemp for eit kvitt Sør-Afrika!"[3]

Fleire kommunistar vart drepne då opprøret vart undertrykt av statlege styrkar. Opprøret tok endeleg slutt då militæret vart sett inn av statsminister Jan Smuts og over 200 menneskeliv gjekk tapt. Han nytta 20,000 troppar, artilleri, tanks, and bombefly. Politikken hans miste tiltru etter dette, og han tapte valet i 1924. Valvinnaren vart ein koalisjon mellom Nasjonalpartiet og Arbeidarpartiet, som innførte fleire lover for å sikra rettane til gruvearbeidarane.

Kjelder 
Denne artikkelen er omsett frå «Rand Rebellion» frå ,  den 22. september 2011.  
 

Konfliktar i 1922
Sørafrikansk historie
Sørafrikansk politikk
Opprør
Lågøystolane

Lågøystolane er ein naturattraksjon på Lågøya i Solund kommune i Ytre Sogn. 

Lågøystolane er store steinblokker som er reiste opp på ein uvanleg måte. Ein trur dei er skapte av isen som låg over landskapet under istida. I tidlegare tider var dei eit kjent seglingsmerke.

Kjelder 
 Solund.info om Lågøystolane 
 Bilete på Vestland.origo.no

Solund kommune
Thomas Vinterberg

Thomas Vinterberg () er ein dansk filmregissør og manuskriptforfattar, fødd i København.

Thomas Vinterberg er vidgjeten for at han, saman med den danske regissøren Lars von Trier, i 1995 tok initiativet til skipinga av eit dansk kollektiv av filmregissørar som kalla seg Dogme95, som skulle stå fram som ei motkraft til kommersialiseringa av spelefilmen og den store interessa for spektakulære effektar i filmane som fylgde med kommersialiseringa. Dogme95 og dei såkalla dogmefilmane som kollektivet tok til orde for å skape, skulle setje soga og skodespelet i framgrunnen i filmen, i motsetnad til sjølve mediet. Dette vart av Lars von Trier og Thomas Vinterberg formulert slik at filmregissørar skulle gje ti lovnader om å syne spesifisert «kysk framferd» i måten filmane vart produsert på.

Thomas Vinterberg var i 1998 ferdig med den fyrste av dogmefilmane, Festen, som han fekk stor nasjonal og internasjonal åtgaum for. Filmen vart synt på filmfestivalen i Cannes og er tatt opp i den danske Kulturkanonen.

Thomas Vinterberg var 16 år då  han søkte Københavns Filmværksted om å få lage ein kinofilm, og det vart gjort ei avtale om ein 45 minutt lang film som fekk namnet Sneblind. Men ei rad uheldige omstende gjorde at det tok fire år før Vinterberg fekk Sneblind ferdig. Denne filmen spelte ei avgjerande rolle for at Thomas Vinterberg i 1989 kunne søkje og kome inn på Den Danske Filmskole i København som den yngste av alle elevar skulen har hatt.

I 2010 vart Vinterberg tildelt Nordisk Råds filmpris for Submarino, og i 2013 fekk han prisen for Jagten.

Vinterberg fekk Ordre des Arts et des Lettres i 2016.

Filmar og videoar
Sneblind, 1990
Brudevalsen, 1991
Slaget på tasken, 1993
Sidste omgang, 1993
Drengen der gik baglæns, 1994
De største helte, 1996
Festen, 1998
No Distance Left to Run, 1999 (musikkvideo for Blur)
D-dag – Den færdige film, 2001
It's all about love, 2003
Dear Wendy, 2005
En mand kommer hjem, 2007
The Day That Never Comes, 2008 (musikkvideo for Metallica)
Submarino, 2010
Jagten, 2012
Far from the Madding Crowd, 2015
Kollektivet, 2016
Kursk, 2018
Druk, 2020

Referansar

Danske regissørar
Personar med verk i den danske kulturkanonen
Vinnarar av Nordisk råds filmpris
Ordre des Arts et des Lettres
Folk frå København
Praktærfugl

Praktærfugl (Somateria spectabilis) er ei stor marin dukkand som hekkar på tundraen langs nordlege arktiske kystar av Nord-Amerika og Russland aust for Kolahalvøya. Fuglane lever mesteparten av året i kystnære marine økosystem på høge breiddegradar, og trekkjer til arktisk tundra for å hekke i juni og juli. 

Denne arten er mindre enn ærfugl, ca. 55–60 cm lang og veg 1200–2100 gram. Hannen er umiskjenneleg med den svarte kroppen, kvitt bryst, fleirfarga hovud, oransjegul nebbknoll og kraftig raudfarga nebb i praktdrakt. Hannar har eit rop som er ein djup, vibrerande kurring.

Hofuglen er ein brun fugl, men kan likevel lett skiljast frå alle ender på storleik og struktur. Ho liknar mest ærfuglhoa, samanlikna med ærfugl er hovudet noko kortare enn hos ærfugl, og overnebbet er mørkare og svakt er avrunda, ikkje trekanta som hos ærfugl. Praktærfuglhoa er litt meir varmt raudbrun i farga enn ærfuglhoa.

Umodne hannar er mørke med eit kvitt bryst og ein gul flekk på nebbet. Eklipsedrakta liknar, men manglar det kvite brystet, eller har skittentgrått bryst.

Praktærfugl overvintrar i arktiske og subarktiske marine område, særleg i Beringhavet, Barentshavet, vestkysten av Grønland, austlege Canada og Nord-Noreg. På kysten av Noreg finst dei i størst mengd frå yttersida av Lofoten og nordover. Dei kan treffast årleg på kysten av Skottland og Kamtsjatka. Denne arten dukkar djupt, ned til 20 - 40 meter, der han tar botnlevande virvellause dyr som krepsdyr, havbørsteormar og blautdyr, med blåskjel som ein favoritt. Overvintrande fuglar kan danne store flokkar på eigna kystfarvatn, med flokkar på over 100 000 fuglar.

Hekkeområda omfattar tundra i arktisk Russland og Canada til nordkysten av Alaska, i mindre mengd på Svalbard og Grønland. Dei legg 4-7 egg i ei grop på bakken som er fora med gras og dun.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «King Eider» frå , den 22. september 2011
 
 Strøm, H. Svalbards fugler. s. 86-191 Svalbards fugler og pattedyr, artikkel om praktærfugl (K. M. Kovacs & C. Lydersen, red.). Polarhåndbok Nr. 13, Norsk Polarinstitutt 2006

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av praktærfugl hos Internet Bird Collection

Andefamilien
Fuglar i Noreg
Hugh Padgham

Hugh Padgham er ein britisk plateprodusent. Han har vunne mange prisar, mellom anna fire Grammyprisar som årets produsent i 1985 og årets lydteknikar. I 1992 vart han av magasinet Mix kåra til ein av dei ti viktigaste produsentane i verda.

Padgham byrja som assistent i Advision Studios, og arbeidde på innspelingar for Yes og Emerson, Lake and Palmer. Frå der drog han til Lansdowne Studios og vart der leiande lydteknikar. I 1978 fekk Padgham jobb i The Townhouse, der han var lydteknikar og/eller produsent for artistar som XTC, Peter Gabriel og Phil Collins.

Sidan Padgham hadde arbeidd med Gabriel og Collins førte dette til eit langt og særs suksessrikt samarbeid med Genesis i 1980-åra, der han produserte fleire hitalbum og singlar, som Genesis og Invisible Touch. I tillegg arbeidde Padgham på to album av The Police: Ghost in the Machine og Synchronicity, samt Paul McCartney sitt Press to Play og The Human League sitt Hysteria.

I 2000-åra hadde Padgham stor suksess med Sting og McFly. 

Padgham er kjend for å ha skapt den portstyrte trommelyden som er så prominent på Phil Collins-songen «In the Air Tonight», og som vart mykje nytta i popmusikken i 1980-åra.

Samarbeid 
Artistar som Padgham har produsert eller vore lydteknikar for er mellom andre: 
311
Bee Gees
David Bowie
Kate Bush
Toni Childs
Clannad
Paula Cole
Phil Collins
Julian Cope
Sheryl Crow
Melissa Etheridge
Mick Farren
The Fixx
Peter Gabriel (lydteknikar, 1980)
Genesis
Hall & Oates
The Human League
I Was a Cub Scout
Elton John
The Lightyears
Anni-Frid Lyngstad (lydteknikar)
Madness (miksing, 1988)
Mansun
Paul McCartney
McFly
Mike + The Mechanics
Youssou N'Dour
The Police
The Psychedelic Furs
L. Shankar
Split Enz 
Sting
Sweet
The Tragically Hip
Van der Graaf Generator (miksing, 2010)
The Volts
Brian Wilson
XTC (lydteknikar, 1979, 1980, 1982)
Yes 
Frank Zappa

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Hugh Padgham» frå ,  den 22. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Videointervju med Hugh Padgham

Britiske plateprodusentar
Britiske lydteknikarar
Grammyprisvinnarar
Mark King

Mark King () er ein engelsk musikar frå Isle of Wight. Han er mest kjend for å vere bassist og vokalist i bandet Level 42. Tidleg i 1980-åra var King med på å popularisere slap-stilen på bassgitar ved å innlemme det i popmusikk.

Diskografi (solo)

Album
 Influences (1984)
 One Man (1998)
 Trash (1999)
 Live at the Jazz Cafe (1999) (live)
 Live on the Isle of Wight (2000) (live)

Singlar
 «I Feel Free» (1984) UK #96
 «Bitter Moon» (1998)

DVDar
 Mark King - One filter (1999) (live)
 Mark King Group - Live at the Jazz Cafe (1999) (live)
 Grupo Mark King - Live at the Isle of Wight (2000) (live)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mark King» frå ,  den 22. september 2011.

Bakgrunnsstoff
  Offisiell nettstad for Level 42

Engelske bassistar
Folk frå Isle of Wight
Meilen

Meilen er ein kommune i distriktet Meilen i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 420 meter over havet.

Meilen ligg på austbreidda av Zürichsjøen, om lag 14 km sør for byen Zürich. Meilen ligg halvvegs mellom Zürich og Rapperswil. Meilen har ferjesamband til Horgen over innsjøen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Meilen» frå ,  den 22. september 2011.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad (tysk)

Byar i Sveits
Kommunar i Zürich
Stader ved Zürichsjøen
Stäfa

Stäfa er ein kommune i distriktet Meilen i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 408 meter over havet.

Stäfa ligg på nordaustbreidda av Zürichsjøen, om lag 21 km frå bysentrum i Zürich. Han ligg nær Rapperswil i regionen Pfannenstiel.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Stäfa» frå ,  den 22. september 2011.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad (tysk)
Lokal turistside (tysk)

Byar i Sveits
Kommunar i Zürich
Stader ved Zürichsjøen
Zollikon

Zollikon er ein kommune i distriktet Meilen i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 473 meter over havet.

Zollikon ligg 5 km søraust for byen Zürich i regionen Pfannenstiel.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Zollikon» frå ,  den 22. september 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (tysk)

Byar i Sveits
Kommunar i Zürich
Stader ved Zürichsjøen
Spekepølse

Spekepølse er eit kjøtprodukt som er framstilt ved at ein fermenterer og røyker kverna kjøt eller innmat tilsett flesk/spekk, salt, sukker og krydder. Den finst i ymse typar som salami, fårepølse, stabburpølse og morr, laga med varierande råvarer. Pølsene er modna i ettertid og tørka i klimalager i opptil fleire månader. Produktet har relativt lang levetid grunna høgt innhald av salt, låg pH og lågt innhald av vatn.

Kjelde

Pølser
Volketswil

Volketswil er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 470 meter over havet.

Volketswil ligg i luftlinje 12 km rett aust for Zürich.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Volketswil» frå ,  den 22. september 2011.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)

Byar i Sveits
Kommunar i Zürich