alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
My Guitar Wants to Kill Your Mama

«My Guitar Wants to Kill Your Mama» er ein song skriven av Frank Zappa og opphavleg spelt inn av The Mothers of Invention i 1969. Songen vart gjeven ut i 1970 på Weasels Ripped My Flesh. Han vart òg gjeven ut som singel på Bizarre og Reprise som «My Guitar». Trass i det meir konvensjonelle namnet, gjekk ikkje singelen inn på salslistene. 

Singelversjonen av songen vart spelt inn i juni 1969 og skil seg frå utgåva på Weasels Ripped My Flesh. Albumversjonen har eit lengre mellomspel før det andre verset vert repetert, og er kring eit halvt minutt lenger. Den kortare versjonen har sidan blitt gjeve ut på You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5.

Sonen Dweezil Zappa gav i 1988 ut eit soloalbum kalla opp etter songen, og inneheld ein coverversjon av han, begge som ei hyllest til faren. 

Ein acappella versjon av songen er laga av The Persuasions for eit hyllestalbum til Frank Zappa frå 2002 kalla Frankly A Capella: The Persuasions Sing Zappa.

Songen er òg spelt av Joe Satriani, Steve Vai og Eric Johnson på G3-turneen deira i 1996.
«The Central Scrutinizer», ein song med talt opnar Akt I av Joe's Garage, og byrja som ein oppdatert versjon av «My Guitar Wants to Kill Your Mama». Akkordprogresjonen i dei to songane er identiske.

Innhald

1.My Guitar Wants To Kill Your Mama - 3:07 
2.Dog Breath - 2:56

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «My Guitar Wants to Kill Your Mama» frå ,  den 3. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Frank Zappa-songar
Songar skrivne av Frank Zappa
Komedierockesongar
Seljord barneskule

Seljord barneskule er ein skule i Seljord sentrum. Skulen hadde 160 elevar i 2013.

Barneskular i Vestfold og Telemark
Mario Kart 8

Mario Kart 8 er eit resarspel i Mario Kart-serien, utvikla og utgjeve av Nintendo. Det vart annonsert for første gong under E3 2013 og utgjeve internasjonalt til Wii U i mai 2014. Ei utvida utgåve av spelet, Mario Kart 8 Deluxe, vart utgjeven til Nintendo Switch i 2017. 

Mario Kart 8 fokuserer, som tidlegare spel i Mario Kart-serien, på figurar i Mario-universet som køyrer om kapp i gokartar på varierte banar og nyttar ulike hjelpemiddel for å seinke motstandarane eller gje seg sjølve forsprang i kappløpet. Spelet introduserer seksjonar med antigravitasjon, som lèt spelarane køyre på vegger og tak. Det har spelemodusar for ein eller fleire spelarar, inkludert over internett via Nintendo Network.

Mario Kart 8 vart ein kritisk og kommersiell suksess då det vart gjeve ut. Utgåva til Wii U fekk fleire oppdateringar etter lanseringa, inkludert to samlepakker med ekstra innhald som ein kunne kjøpe. Desse pakkene inneheld mellom anna figurar og banar inspirert av spela i The Legend of Zelda og Animal Crossing-seriane. Mario Kart 8 Deluxe til Nintendo Switch inkluderer innhaldet i originalspelet og dei to samlepakkene, i tillegg til ein utvida «Battle Mode» og nye figurar, mellom anna Inklings frå Splatoon. Det er det mestseljande spelet både på Wii U og Nintendo Switch, med høvesvis åtte millionar og seksten millionar selde kopiar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Dataspel frå 2014
Mario Kart
Nintendo Entertainment Analysis and Development-spel
Nintendo Switch-spel
Wii U-spel
Gamlebyen i Oslo

Gamlebyen er eit bystrok inst og aust for Bjørvika i Oslo, i den administrative bydelen Gamle Oslo. Gamlebyen ligg mellom stroka Grønland, Galgeberg og Kværner, og litt oppetter nord- og vesthellinga på Ekebergåsen.

Gamlebyen er det eldste byområdet innanfor notidas byområde, men er i dag ikkje mykje prega av gamal tid. Området er tettbygd, med bustadblokker fra 1800-talet og seinare tid, gamle industribygningar som vert rivne og erstatta med bustadbygningar, og store areal til jarnbane, mellom anna eit større område i Lodalen i samband med Oslo Sentralstasjon for vedlikehald, reparasjon og oppsetjing av persontog. Fram til Kristiania fekk namnet Oslo, vart Gamlebyen kalla Oslo.

I mellomalderen låg det opphavlege Oslo i det som no er Gamlebyen, men vart flytt over til andre sida av Bjørvika etter ein storbrann og kalla Christiania. Fleire låge ruinar etter bygningar i stein og tegl frå det opphavlege Oslo, særleg etter kyrkjer, ligg framme i dagen, og under overflata ligg det mykje leivningar, såkalla kulturlag, etter bustadar og ymse mennneskeleg aktivitet i gamal tid. Slike ruinar er mellom anna teke vare på i den såkalla Middelalderparken, der den gamle strandlina mot Bjørvika er rekonstruert i form av ein avlang dam. Mykje er grave ut og arkeologisk granska, mellom anna kyrkjegardar, men mykje ligg att. Det er rekna med at det var etablert ein slags bystruktur her ikring år 1000, og dette gav grunnlaget for å feire tusenårsjubileum for Oslo som by i år 2000, femti år etter at byen hadde feira 900-årsjubileet. Men det er skilde meiningar om denne såkalla bystrukturen stettar dei krava ein kan sette til ein tettbygd stad for å kunne kalla han ein mellomalderby.

Strøk i Oslo
Gatekunst

Gatekunst (engelsk street art) er ulike typar biletkunst utført i offentlege rom, som gater eller torg. Gatekunst kan vera ikkje-kommersiell og gjerne opprørsk i plassering og utforming, eller ho kan utførast for å gleda og få bidrag av allmugen av ein gateartist.

Forskjellar  
Graffiti og annan street art er ikkje det same. Street art er gjerne ein utskoren sjablong (stort papir egna til utskjering) som du teipar på veggen og tar en sprayboks og sprayar over. Graffiti er annleis. Då har ein ein sprayboks og gjer det alt for frihand. Det vil sei at ein ikkje skjer ut sjablong, men berre sprayar på veggen. Dessutan er graffiti meir figurar og bokstavar.

Inne på galleriet
«Er det ein god ide og flytte gatekunst til galleri?» er eit spørsmål ein kan undrast. Men viss ein gjer det kan ein då kalle det gatekunst? Det er definitivt ein kunst for seg sjølv. Tanken er jo at det er tilgjengeleg for alle i dagleglivet. Det er dessutan ikkje alle som har tid til å reise på galleriet for å sjå det. Er du på veg til jobb er det lettare å sjå det på veggen på gatehjørne net enn inne på galleriet.

Aude kunst
Street art treng ikkje vere på gata. Det kan vere på landsbygda eller aude område og det verkar like bra. Det finst fleire kunstverk i øydemarka. Eit godt døme er PØBEL. Pøbel er ein gatekunstnar og har fleire kunstverk i øydemarka.

Kallenamn
Gatekunstnarar brukar sjeldan sitt eige namn på kunsten sin, ettersom mykje av han er utført ulovleg og kan forfølgjast som hærverk. Dette er også grunnen til at dei fleste lagar kunsten sin om natta. For at ein likevel skal skjøne kva den same personen har laga, kan kunstnaren bruka eit eller fleire kallenamn. Det finst òg tagge-grupper. I Noreg (nærare bestemt Bergen) finst det ei tagge-gruppe som heiter OGS.

Aksept

Kring 1990-talet blei det nesten eit hatforhold til street art. Ein meinte det ikkje var skikkeleg kunst, og var så lett å lage. Dei meinte at det ikkje var ein skikkeleg gatekunst form. Du teipa ein sjablong på veggen og sprayar over. I ettertid har det kome kunstnarar som har vist at street art og er kunst.

Kjelder 
http://p3.no/thespiral/kategori/gatekunst/ 
http://www.fineart.no/arkiv/kunst_2013
Delar av denne artikkelen bygger på «Gatekunst» frå ,  den 2. juli 2014.

Bakgrunnsstoff
 Byfornyerne , nytid.no
 Gatekunst i Oslo (blogg)
 Streetart Bergen (blogg)

Kunst
Mark Volman

Mark Volman () er ein amerikansk gitarist, vokalist og låtkrivar, mest kjend som medlem av 60-talsbandet the Turtles. Volman song seinare i Mothers of Invention leia av Frank Zappa. Stundom har han nytta pseudonymet «Flo» i lag med venen og partnaren sin Howard Kaylan og i lag har dei nytta scenenamna Flo & Eddie.

Karriere

Studentliv 
Volman var fødd i Los Angeles og voks opp i Westchester, ein forstad til Los Angeles, der han gjekk ut frå Westchester High School i 1965. Over 25 år seinare, 45 år gammal i 1992, starta han på bachelor-graden sin ved Loyola Marymount University. Volman fekk graden i 1997.

Volman tok sidan mastergrad i Fine Arts med vekt som manusforfattar i 1999, òg dette frå Loyola. Sidan den gong har han vore lærar i faga Music Business & Industry ved Loyola. Han ar i dag førsteamanuensis ved Belmont University.

Karriere 

Volman og Howard Kaylan danna The Turtles, eit popband på slutten av 1960-åra. I desember 1968 rapporterte NME at Volman hadde forsikra det særeigne krøllete håret sitt for 100 000 USD mot brann, tjuveri eller hårtap på grunn av sjukdom. Då bandet vart lagt ned, oppdaga Volman og Kaylan at kontrakten deira ikkje berre gav dei forbod mot å nytte namnet 'The Turtles', men òg deira eigne namn. Kayland og Volman vart rekrutterte av Frank Zappa, og vart med i Mothers of Invention, og dei arbeidde òg i lag som Flo & Eddie. Dei gav òg stemmer og musikk til animasjonsfilmar som Down and Dirty Duck. I 1971 var Volman med i halvdokumentaren til Zappa, 200 Motels. Kaylan og Volman er i dag framleis aktive, som «The Turtles ... Featuring Flo & Eddie».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mark Volman» frå ,  den 4. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 Ask Professor Flo
 

USA-amerikanske songarar
Elevar ved Loyola Marymount University
The Mothers of Invention-medlemmar
Musikarar frå Los Angeles
Jeff Simmons

Jeff Simmons () er ein rockemusikar og tidlegare medlem i Frank Zappa sitt Mothers of Invention.  Simmons spelte bass, gitar og korvokal for gruppa i 1970 og 1971. Han slutta i The Mothers like før filminga av 200 Motels (der han i filmen er erstatta av sjåføren til Ringo Starr, Martin Lickert) i midten av 1971. Jeff kom seinare attende til gruppa i 1972 og 1973. Av Zappa og Mothers-album han spelte på var mellom andre Chunga's Revenge (1970), Waka/Jawaka (1972), Roxy & Elsewhere (1974).  

Simmons er ein av berre få musikarar som har skrive songar i lag med Zappa. Samarbeidet deira «Wonderful Wino» finst på Lucille Has Messed My Mind Up og Zappa-albumet Zoot Allures frå 1975. Denne songen vart òg spelt inn på ny av Zappa med eit heilt anna arrangement på albumet Joe's Garage i 1979. 

Simmons spelte med forskjellige grupper i Seattle-området i 1980-åra. Han er med i filmen Rock and Roll Mobster Girls frå 1988, som kom ut direkte på video. I 2004 gav Simmons ut albumet Blue Universe.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jeff Simmons (musician)» frå ,  den 4. juni 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Blue Fox Records
 United Mutations: Jeff Simmons
 «Rock and Roll Mobster Girls» på IMDB

The Mothers of Invention-medlemmar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske bassistar
Folk frå Seattle
Happy Together

«Happy Together» er ein song frå 1967 frå The Turtles sitt album med same namn. Singelen kom ut i februar 1967 og slo The Beatles sin «Penny Lane» ned frå førsteplassen på Billboard Hot 100 i tre veker. Det var den einaste førsteplassen til gruppa. «Happy Together» nådde 12. plass på UK Singles Chart i april 1967. Songen vart skriven av Garry Bonner og Alan Gordon, tidlegare medlemmar i eit band kalla The Magicians. Songen vart avvist mange gonger før The Turtles fekk tilbod om å spele han inn.

Då dei framførte songen på fjernsyn, «spelte» Mark Volman forskjellige instrument som ikkje er med i songen for kvar nye framføring. På Ed Sullivan «spelte» han ein trompet, på Smothers Brothers eit piano, og på andre eit valthorn. 

Songen er nytta i mange filmar, mellom anna The Magic Garden of Stanley Sweetheart i 1970, Heart Like a Wheel i 1983, Making Mr. Right i 1987, Ernest Goes to Camp i 1987, Happy Together i 1989, Naked Gun i 1988, Muriel's Wedding i 1994, Happy Together 1997, Sorted i 2000, Adaptation. i 2002, Cherish i 2002, S1m0ne i 2002, Bubble Boy i 2002, Freaky Friday i 2003, Ma Mère i 2004, Imagine Me and You i 2005, dokumentaren Blindsight i 2006, Simpsons Movie i 2007, 27 Dresses i 2008 og Stepfather i 2009. Den franske versjonen til Frank Alamo vart nytta i filmane Get Him to the Greek og Scared Shrekless.

På fjernsyn er songen nytta mange gonger i episodar av The Simpsons og i episodar av That '70s Show, The Muppet Show, Cupid, Scrubs, ER, The Wonder Years, og My Name Is Earl.

I reklamar er songen nytta av Golden Grahams i 1980-åra, Super Smash Bros. i 1999, Toyota (Toyota New Zealand) for Toyota Rav4 i 2006, og i 2009 av Ford for Ford Focus. 

«Happy Together» er blitt spelt av mange andre artistar, som Weezer, Petula Clark, Captain and Tennille, Jason Donovan, The Nylons, Simple Plan, Caterina Valente, The Dollyrots, Blue Meanies, Donny Osmond, T.G. Sheppard (som nådde Topp 10 på countrylista i 1979), Tahiti 80, Filter, MStar, Buck Wild, Flobots og Tally Hall, som samplar originalen. Frank Zappa spelte songen på konsertalbumet Fillmore East - June 1971 og hadde på den tida med seg i bandet sitt dei originale Turtles-vokalistane Howard Kaylan og Mark Volman, i tillegg til bassisten Jim Pons. Kaylan og Volman laga òg ein reggaeversjon av songen for det siste Flo & Eddie-albumet Rock Steady with Flo & Eddie. Hugo Montenegro sin versjon av songen vart gjeven ut som singel i 1969 og nådde 29. plass på Billboard Easy Listening chart. Songen er sungen av Raude Armé-koret og Leningrad Cowboys. 

I 1999 var songen i følgje BMI den 44. mest spelte songen på radio i USA på 1900-talet,

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Happy Together (song)» frå ,  den 4. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Songteksten
 [ Allmusic.com om Happy Together]

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
Songar på toppen av Billboard-lista
The Turtles-songar
Hugo Montenegro-songar
T. G. Sheppard-songar
Petula Clark-songar
Frank Zappa-songar
Weezer-songar
Captain and Tennille-songar
The Ventures-songar
Jim Pons

Jim Pons ()) er ein tidlegare bassgitarist og songar i fleire 60-talsband som The Leaves, The Turtles og The Mothers of Invention.

I 1973 slutta Pons i musikkindustrien for å verte film- og videoregissør for den amerikanske fotballklubben New York Jets. Han arbeidde i denne stillinga til han slutta i 2000. 

Pons og familien flytta til Jacksonville i Florida i 2005, der han lagar kampvideoar for Jacksonville Jaguars, og spelar kontrabass i eit bluegrass-gospelband kalla Deep Creek.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jim Pons» frå ,  den 4. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bassistar
Elevar ved California State University, Northridge
The Mothers of Invention-medlemmar
Musikarar frå California
Hovefestivalen

Hovefestivalen er ein musikkfestival som blir arrangert på Hove på Tromøy i Arendal kommune. Festivalen vart skipa i 2007 og har vore arangert årleg sidan då.

Det første året besøkte 72 000 festivalen over fem dagar. Festivalen vart skipa av Morten Sandberg og tidlegare leiar for Quart-festivalen Toffen Gunnufsen. Musikkfestivalen vart erklært konkurs i desember 2008, men er i ettertid vorte drive vidare av det britiske selskapet Festival Republic. Jay-Z, Muse, Slipknot, Snoop Dogg, Beck og The Prodigy er nokre av dei største namna som har gjesta festivalen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Kultur i Arendal
Musikkfestivalar i Noreg
Skipingar i 2007
Ruth Underwood

Ruth Underwood () er ein tidlegare profesjonell musikar, mest kjend for å ha spelt xylofon, marimba, vibrafon og andre perkusjonsinstrument med Frank Zappa and the Mothers of Invention frå 1967 til 1977.

Biografi
Underwood fekk musikkopplæring innan klassisk musikk og studerte både ved Ithaca College under Warren Benson og under Saul Goodman ved Juilliard. I 1967 var ho ofte publikum ved the Garrick Theater i New York City då Frank Zappa and The Mothers of Invention byrja å spele der som fast band. Dette førte til at ho vart kjend med Zappa i desember 1967. 

Med både fødenamnet hennar, Ruth Komanoff og scenenamnet hennar, Underwood, spelte ho òg trommer med rockegruppa The Hamilton Face Band i 1969, og var med på somme av innspelingane deira for Philips Records og Bell Records. Ho gifta seg med Zappa-musikaren Ian Underwood i mai 1969. Dei skilde seg i 1986.

Underwood spelte på over tjue Zappa og Mothers-plater. Ein kan mellom anna høyre den virtuose spelestilen hennar på «Rollo Interior interlude» frå «St. Alfonzo's Pancake Breakfast» frå Apostrophe (') (1974). Anna imponerande speling er dokumentert på Roxy & Elsewhere (1974) og på «Inca Roads», opninga på One Size Fits All (1975). Somme glimt av Underwood er mogeleg å sjå i Zappa-filmen 200 Motels (1971), A Token Of Hes Extreme (1974) og Roxy the Movie (1973: utgitt på DVD i 2015). 

I 1970-åra spelte Underwood for fleire andre musikarar, som Ambrosia, Jasun Martz og jazz-klaverspelaren George Duke, som òg var medlem i bandet til Zappa. Ho trekte seg attende frå musikkindustrien kring 1980, og fokuserte i staden på barna sine, som begge har blitt dugande klassiske musikarar. I eit intervju frå 1993 fortalte ho at ho spelte på den siste innspelinga til Zappa, kort tid før han døydde av kreft i desember det året.

Filmar
 200 Motels
 A Token of Hes Extreme
 The Dub Room Special
 The Amazing Mr. Bickford
 Video From Hell
 The True Story of Frank Zappa's 200 Motels
 Roxy the Move

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ruth Underwood» frå ,  den 5. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

USA-amerikanske perkusjonistar
The Mothers of Invention-medlemmar
Marimbaspelarar
Just Another Band from L.A.

Just Another Band from L.A. er eit konsertalbum av The Mothers of Invention som kom ut i 1972. Det vart spelt inn 7. august 1971 i Pauley Pavilion ved UCLA i Los Angeles. Med på albumet er «Billy the Mountain», ein lang, forteljande parodi på ein rockeopera, som vart stadig meir populært på denne tida. 

Albumet har ofte blitt oversett av musikkjournalistar, og markerer ein viktig periode i karrieren til bandet med fleire medlemmar av The Turtles med i bandet. Dette vart kort tid etter oppløyst då Zappa fall frå scenen og skada seg stygt. Songen «Eddie, Are You Kidding?» syner til Edward Nalbandian.

Albumet vart gjeve ut på ny på CD av Rykodisc i 1990 og i 1995.

Innhald

Medverkande
 Frank Zappa – gitar, vokal
 Mark Volman – solovokal
 Howard Kaylan – solovokal
 Ian Underwood – treblåseinstrument, klaverinstrument, vokal
 Don Preston – klaverinstrument
 Jim Pons – bassgitar, vokal
 Aynsley Dunbar – trommer

Salslister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Just Another Band from L.A.» frå ,  den 5. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1972
Reprise Records-album
Waka/Jawaka

Waka/Jawaka er eit album av Frank Zappa som kom ut i juli 1972. Albumet er eit jazz-aktig føregjengar til The Grand Wazoo (november 1972), og som plateomslaget indikerer ein slags oppfølgjar til Hot Rats frå 1969. I følgje Zappa var tittelen «noko som kom fram på eit Ouija-brett ein gong».

Songar
«Big Swifty» er eit jazz-fusion-stykke, som minnar om mange av Zappa stykka frå jazzperioden hans. Her er mnge blåseinstrument med i tillegg til rom for improvisasjon og bruk av mange taktar. Han opnar i eit raskt 7/8-riff, og melodien skiftar mellom 7/8 og 6/8 (eller 3/4) takt. Han endar opp i 4/4 swing-rytme.

Sporet «It Just Might Be a One-Shot Deal» er ei merkeleg soge om hallusinasjonar sungen av Sal Marquez og Janet Ferguson (groupien i 200 Motels). Jeff Simmons sin hawaii-gitar skapar eit drameaktig bilete ala Steely Dan, med med teksten but you should be diggin' it while it's happening cause it just might be a one-shot deal,

Nyutgjevingar
Albumet vart gjeve ut digitalt på CD av Rykodisc i 1986 (med mykje digital klang lagt til og utan baksida av plateomslaget) og i 1995 (med baksida tilbake att, men identisk lyd). I 2012 gav Universal Music ut ein CD basert på den originale miksen.

Innhald

Medverkande

Musikarar
 Frank Zappa – gitar, perkusjon, elektrike sengefjører
 Tony Duran – slidegitar, vokal
 George Duke – elektrisk piano, tommelpiano
 Sal Marquez – trompet, vokal, flygelhorn, klokkespel
 Erroneous (Alex Dmochowski) – elektrisk bass, vokal, fuzzbass
 Aynsley Dunbar – trommer, vaskebrett, tamburin
 Kris Peterson – vokal 
 Joel Peskin – tenorsaksofon
 Mike Altschul – barytonsaksofon, pikkolo, bassfløyte, bassklarinett, tenorsaksofon
 Jeff Simmons – Hawaii-gitar, vokal
 Sneaky Pete Kleinow – pedalsteelgitar
 Janet Ferguson – vokal
 Don Preston – gitar, Minimoog
 Bill Byers – trombone, barytonhorn
 Ken Shroyer – trombone, barytonhorn
 Gerry Sack - dempa maracas

Produksjon
 Produsent: Frank Zappa
 Lydteknikarar: Marshall Brevitz, Kerry McNabb
 Mastering: Frank Zappa
 Design: Cal Schenkel

Salslister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Waka/Jawaka» frå ,  den 5. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Release details

Frank Zappa-album
Jazzfusion-album
Musikkalbum frå 1972
Reprise Records-album
Tony Duran

Tony Duran () var ein amerikansk slidegitarist og songar. Frå 1972 var han medlem i Frank Zappa sitt band og han var medlem av Ruben and the Jets.

Diskografi

Med Frank Zappa
 Waka/Jawaka (1972)
 The Grand Wazoo (1972)
 Apostrophe (') (1974)
 Joe's Domage (2004)
 Imaginary Diseases (2006) - konsertalbum
 Zappa Wazoo (2007) - konsertalbum
 One Shot Deal (2008) - konsertalbum

Med Ruben and the Jets
 For Real! (1973)
 Con Safos (1974)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tony Duran (musician)» frå ,  den 5. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
Slidegitaristar
Døde av kreft
The Grand Wazoo

The Grand Wazoo er eit jazzfusionalbum frå 1972 av Frank Zappa and The Mothers. Det vart skrive og spelt inn under rekonvalesenstida til Zappa etter at han vart angripen i London. Albumet og føregjengaren Waka/Jawaka (juli 1972) består av storband-fusion og er ein vidareføring av stilen på Hot Rats (1969), som nytta eit mykje mindre band. Albumet vart det siste Zappa gav ut på Bizarre Records.

Innspeling og produkskjon
The Grand Wazoo følgde tre album som hovudsakleg bestod av instrumentale stykke: Hot Rats (1969), Burnt Weeny Sandwich (1970) og Waka/Jawaka (juli 1972).

Dette var det tredje albumet som kom i ein periode der Zappa nytta rullestol og ikkje kunne turnere etter at han vart angripen og skubba av scenen og fall ned i orkestergrava under ein konsert i London. 

I denne perioden produserte og skreiv Zappa det meste av musikken for Jean-Luc Ponty-albumet King Kong (1970).

Innhald

Medverkande
 Frank Zappa – gitar, perkusjon, vokal
 Janet Neville-Ferguson – vokal
 Sal Marquez – bass, trompet, vokal, blåseinstrument
 Mike Altschul – treblåseinstrument
 Earl Dumler – treblåseinstrument
 Tony «Bat Man» Ortega – treblåseinstrument
 Joanne Caldwell – vokal, blåseinstrument, treblåseinstrument
 Johnny Rotella – treblåseinstrument
 Fred Jackson – treblåseinstrument
 Malcolm McNabb – trombone, trompet in D
 Bill Byers – trombone
 Ken Shroyer – trombone, blåseinstrument
 Ernie Tack – blåseinstrument
 Bob Zimmitti – perkusjon
 Alan Estes – perkusjon
 Don Preston – Mini Moog
 Tony Duran – gitar, bottleneck gitar
 Erroneous (Alex Dmochowski) – bass
 Aynsley Dunbar – trommer
 George Duke – klaverinstrument, vokal
 «Chunky» (Lauren Wood) – vokal
 Joel Peskin – saksofon, treblåseinstrument

Andre medverkande

 Ernie Watts – tenorsaksofon, C-melodisaksofon («Mystery Horn») soloen på «Cletus Awreetus Awrightus», treblåseinstrument
 Lee Clement – perkusjon
 Gerry Sack – phantom tamburin

Produksjon
Produsent: Frank Zappa
Lydteknikar: Kerry McNabb
Arrangør: Frank Zappa
Cover illustration: Cal Schenkel

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Grand Wazoo» frå ,  den 5. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Tekst og informasjon

Frank Zappa-album
Jazzfusion-album
Musikkalbum frå 1972
Reprise Records-album
Alexander Dale Oen Arena

Alexander Dale Oen Arena, forkorta ADO arena, er eit kommunalt anlegg for symjing og stuping på Nygårdstangen i Bergen i Noreg, opna i 2014. Symjehallen er oppkalla etter symjaren Alexander Dale Oen.

I tillegg til symje- og stupefasilitetar er det i bygningskomplekset ein fleirbrukshall og Amalie Skram videregående skole med om lag 1000 elevar.

Symjahallen inkluderer hovudbasseng, stupebasseng, opplæringsbasseng, aktivitetsbasseng for barn, varmekulp for mellom anna stuparar samt to rutsjebaner med eige stoppbasseng. Anlegget vil ha garderobekapasitet for om lag 800 personar.

Anlegget er teikna av det danske arkitektfirmaet KHR Arkitekter.

Referanser

Bakgrunnsstoff 
 Nettsidene til Alexander Dale Oen Arena.

Skipingar i 2014
Idrettsanlegg i Bergen
Symjeanlegg i Noreg