alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
It's Magic

«It's Magic» er ein popsong skriven av Jule Styne, med tekst av Sammy Cahn. Songen vart først framført av Doris Day i filmdebuten hennar Romance on the High Seas (i Storbritannia kjend som It's Magic etter songen), og vart publisert i 1947. Versjonar som gjekk inn på Billboard-lista i 1948 vrat spelt inn av Doris Day, Tony Martin, Dick Haymes, Gordon MacRae og Sarah Vaughan. Han vart nominert til Oscarprisen i 1948, men tapte for «Buttons and Bows». 

I 1952 gjorde Doris Day songen til kjenningsmelodi for radioshowet The Doris Day Show som ho hadde i Hollywood.

Versjonar
Doris Day-innspelinga kom ut på Columbia Records og låg 21 veker på Billboard-lista. Songen nådde andreplassen på lista.

Tony Martin spelte inn ein versjon for RCA Victor Records og låg 13 veker på Billboard-lista med ein 11. plass som høgaste plassering..

Dick Haymes gav ut ein versjon av Decca Records og låg 18 veker på Billboardlista me ein niandeplass som høgaste plassering.

Gordon MacRae spelte inn songen for Capitol Records og hans versjon låg 17 veker på Billboard-lista med ein niandeplass som høgaste plassering.

Sarah Vaughan gav ut sin versjon for Musicraft Records og versjonen hennar nådde 29. plassen på Billboard-lista og låg der inne i to veker. Denne versjonen vart òg gjeven ut på EP-en «The Divine Sarah Sings» (1954)

Beverly Kenney spelte inn songen i 1958 for albumet hennar Beverly Kenney Sings for Playboys.

Dinah Washington spelte inn songen i 1959 for albumet hennar What a Diff'rence a Day Makes!.

Keely Smith spelte inn songen i 1959 på albumet Swingin’ Pretty, arrangert og dirigert av Nelson Riddle.

Shirley Bassey spelte inn songen i 1963 for EP-en «In Other Words...».

I 2010 spelte den australske songaren Melinda Schneider inn songen for hyllestallbumet til Doris Day, Melinda Does Doris. 

Barbara Lewis spelte inn songen i 1965 og vart inkludert på albumet hennar med same namn. 

I 1962 gav The Platters med Sonny Turner på solovokal songen ut på singel. Denne nådde 95. plassen på Billboard-lista og kom òg med på albumet Song for the Lonely.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «It's Magic» frå ,  den 15. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar med musikk av Jule Styne
Songar med tekst av Sammy Cahn
Songar frå 1948
Doris Day-songar
James Brown-songar
Julie Rogers-songar
Sarah Vaughan-songar
Tony Martin-songar
Dinah Washington-songar
Tony Bennett-songar
Sammy Davis jr.-songar
The Platters-songar
Shirley Bassey-songar
Julie Rogers-songar
Tom Jones-songar
Dean Martin-songar
Al Hirt-songar
Doo-wop

Doo-wop er ein musikksjanger som vart utvikla i afroamerikanske miljø i New York City, Philadelphia, Chicago, Baltimore, Newark, Pittsburgh, Cincinnati, Detroit, Washington, D.C. og Los Angeles i 1940-åra og vart særs populær i 1950- og tidleg i 1960-åra. Stilen bygde på vokalharmoni og var ein av dei mest populære, pop-aktige R&B-stilane på den tida. Songaren Bill Kenny (1914–1978) vert ofte kalla «gudfaren for doo-wop» fordi han innførte «topp og botn»-formatet, som består av ein høg tenor som syng førstestemme og ein bassongar som resiterer teksten i midten av songen. Doo-wop vart sungen av vokalgrupper i harmoni med meiningslause stavingar, ein enkel rytme, stundom lite eller ingen instrumentering, og enkel musikk og tekst.

Den førte hitsingelen som brukte stavinga «doo-wop» var truleg «When You Dance» av The Turbans i 1955. Omgrepet «doo-wop» vart først nytta på trykk i 1961. Seint i 1950-åra var det mange italiensk-amerikanske grupper som gjorde viktige bidrag til doo-wop-miljøet. Doo-wop nådde toppen i 1961. Doo-wop påverka vidare soul, pop og rock i 1960-åra. Til forskjellige tider frå 1970- til 1990-åra har sjangeren hatt populære periodar. Doo-wop var ein føregangar til mange afroamerikanske musikkstilar som er populære i dag. Doo-wop påverka òg mange store rock and roll-grupper som vart populære seinare på 1900-talet. Doo-wop er ikonisk for ein swing-liknande rytme og bruk av off-beat for å halde takta. Doo-wop la grunnlaget for mange musikalske nyskapingar.

Kjende artistar og songar 
 Frankie Lymon & the Teenagers - «Why Do Fools Fall In Love»
 The Marcels - «Blue Moon»
 The Penguins - «Earth Angel» 
 The Silhouettes - «Get a Job»
 Moonglows - «Blue Velvet»
 The Shirelles - «I Met Him on a Sunday»
 Dion and the Belmonts - «I Wonder Why»
 The Platters - «Only You (And You Alone)», «The Great Pretender»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Doo-wop» frå ,  den 15. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Musikksjangrar innan rhythm and blues
Sjangrar innan rockemusikk
Afroamerikansk musikk
Italiensk-amerikansk kultur
Arabisk kalligrafi

Arabisk kalligrafi er den kunstferdige utforminga av arabiske bokstavar etter ulike tradisjonar.
Det er ein viktig del av islamsk kunst, både direkte i kalligrafiske utgåver av Koranen og indirekte som dekorasjon grunna bildeforbodet i islam.
Kalligrafien utvikla seg tidleg i to ulike stilar, den kantete kufiskrifta og den kursive naskhskrifta.

Schriftarten

Kjende kalligrafar 
 Ibn Muqla, d. 940
 Ibn al-Bawwab (Bawwāb), d. 1022
 Yaqut al-Mustaʿsimi, d. 1298
 Şeyh Hamdullah, 1436–1520
 Ahmed Karahisari, 1468–1556
 Şeyh Hamdullah, d. 1520
 Mir Ali Heravi, d. 1544
 Alireza Abbassi, 1500-1600-talet
 Mir Emad Ghazvini, d. 1615
 Seyyid Kasim Gubari, d. 1625
 Hâfız Osman, 1642–1698
 Mohammad Reza Emami, 1600-talet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arabische Kalligrafie» frå ,  den 16. februar 2018.

Bakgrunnsstoff
 Litteratur 
 Annemarie Schimmel: Islamic Calligraphy, Leiden 1970
 Ernst Kühnel: Islamische Schriftkunst, Berlin 1942
 Martin Lings: The Qur'ānic Art of Calligraphy an Illumination, London 1976
 Yasin Hamid Safadi: Islamic Calligraphy, London 1978
 Ghazi al-Delaimi: Arabische Kalligraphie für Einsteiger. Alphabete, Anleitungen, Anwendungen. Knaur: München 2006, ISBN 3-426-64224-7, ISBN 978-3-426-64224-5
 Deniz Erduman (Hrsg.): Geschriebene Welten. Arabische Kalligraphie und Literatur im Wandel der Zeit. (anlässlich der gleichnamigen Ausstellung im Museum für Angewandte Kunst, Frankfurt am Main, 7. Oktober 2004 bis 30. Januar 2005; =A written cosmos). DuMont: Köln 2004. ISBN 3-8321-7508-3, ISBN 3-8321-7507-5
 Jürgen Wasim Frembgen (Hrsg.): Die Aura des Alif. Schriftkunst im Islam, zur Ausstellung Staatliches Museum für Völkerkunde München, 2010/2011, Prestel, München ISBN 978-3-7913-5065-3, (Inhaltsangabe (PDF)), bietet moderne Kalligraphien zeitgenössischer Künstler
Wolfgang Kosack: Islamische Schriftkunst des Kufischen. Geometrisches Kufi in 593 Schriftbeispielen. Deutsch – Kufi – Arabisch. Christoph Brunner, Basel 2014, ISBN 978-3-906206-10-3.

 Nettstader

 Selections of Arabic, Persian, and Ottoman Calligraphy, Library of Congress 

Arabisk skrift
Kalligrafi
Skeise-VM 1993 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1993 for kvinner vart avvikla i Berlin i Tyskland helga 6. og 7. februar 1993. 31 utøvarar frå 16 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3 000 m og 5 000 meter.

Gunda Kleemann frå Tyskland vart verdsmeister etter å ha fått bestetid på dei tre lengste distansane, medan kinesiske Ye Qiaobo gjekk den snøggaste 500-meteren.

Skeise-VM 1993 

Dato: 6./7. februar 1993

Kjelder

Lengdeløp på skeiser
Terrorangrepet mot Dubrovka-teateret i Moskva

Terrorangrepet mot Dubrovka-teateret i Moskva føregjekk i tida 23.-26. oktober 2002. Medan eit teaterstykke vart spelt om kvelden den 23. oktober gjekk 40-50 væpna tjetsjenske separatister inn i det fullsette Dubrovkateateret og tok 850 personer som gislar.

Gisselantakarane kravde at Russland skulle dra seg attende frå kampane i Tsjetsjenia. Operasjonen var leia av den 22 år gamle Movsar Barayev.
Den 26. oktober storma russiske spetsnaz-soldatar teateret og drap leiaren og 39 av separatistane. 129 av gisslane vart òg drepne av ein giftig gass (truleg fentanyl) som dei russiske spesialstyrkane sprøyta inn i teateret for å pasifisere angriparane slik at dei ikkje fekk sett av sprengladningane dei hadde førebudd.
 
Hendingar i 2002
2002 i Russland
Den andre Tsjetsjenia-krigen
Gissel

Eit gissel er nokon som gjennom sin eigen person må garantere for at andre oppfyller ein lovnad eller eit krav, som ei form for pant eller pressmiddel. Det å ta gislar er blant anna nytta av terroristar, politiske ekstremistgrupper eller av kriminelle for å presse igjennom krav, som til dømes fritt leide eller pengeutbetaling.

Gisseltaking blei mykje brukt i oldtida og mellomalderen, særleg for å sikra oppfylling av avtalar om fred. Statleg gisseltaking eksisterer også i dag i totalitære stater, som eit politisk tvangsmiddel.

Genèvekonvensjonen av 1949 fastset at gisseltaking er forbode i krig ved artikkel 34, og i borgarkrig ved artikkel 3. I 1979 vart det vedteke ein konvensjon i SN som var retta mot gisseltaking.

Etymologi
«Gissel» kjem av norrønt gísl som er avleidd av germansk *gísla- som truleg er av keltisk opphav, jamfør gammalirsk gell ('pant, tryggleik'), irsk giall ('gissel') og walisisk gwystl ('pant, gissel'). Den keltiske forma kan muligens vere avleidd av indoeuropeisk *gheidh-, 'begjær'.

Referansar

Denne artikkelen bygger på «Gissel» frå ,  den 16. februar 2018.  
 
Brotsverk
Ord frå norrønt
Down in Mexico

«Down in Mexico» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og gjeven ut av The Coasters på albumet deira The Coasters. Songen nådde åttaneplassen på R&B-lista i 1956.

Songen vart nytta i filmen Death Proof, regissert av Quentin Tarantino. Versjonen som vart nytta i filmen var ei nyinnspeling frå 1973. Songen vert òg nytta i The Hangover Part III, regissert av Todd Phillips.

Andre versjonar
Bobby Short i 1958 på albumet hans Speaking of Love
Ella Mae Morse i 1985 på albumet hennar, Sensational
Deja Voodoo i 1988 på albumet deira, Too Cool to Live, Too Smart to Die
Kaleidoscope i 1991 på albumet deira, Greetings from Kartoonistan...(We Ain't Dead Yet)
Ronnie Dawson i 1994 på albumet hans, Monkey Beat!
Manfred Mann i 2004 på albumet hans 2006.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Down in Mexico» frå ,  den 16. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1956
Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
The Coasters-songar
Atco Records-singlar
Songar frå 1956
Manfred Mann-songar
One Kiss Led to Another

«One Kiss Led to Another» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og framført av The Coasters. Songen nådde 11. plassen på R&B-lista og 73. plassen på Billboard Hot 100 i 1956. Songen vart gjeven ut i 1957 på albumet deira The Coasters.

Songen vart produsert av Jerry Leiber og Mike Stoller.

The Beach Boys spelte inn songen i september 1965 under innspelinga av Beach Boys' Party!, men han kom ikkje med på dette albumet. Songen vart då sungen av Mike Love.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «One Kiss Led to Another» frå ,  den 16. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1956
Singlar frå 1956
Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
The Coasters-songar
The Beach Boys-songar
Atco Records-singlar
Delbert McClinton-songar
Young Blood av The Coasters

«Young Blood» er ein song skriven av Doc Pomus i lag med låtskrivarduoen Jerry Leiber og Mike Stoller. Songen vart ein hit for The Coasters i 1957.

The Coasters-versjonen
«Young Blood» vart opphavleg spelt inn av The Coasters og gjeven ut på singel med B-sida «Searchin'» i mars 1957 av Atco Records (#6087). Songen gjekk til topps på Billboard's R&B-lista og åttandeplassen på Billboard Hot 100.

The Coasters-verjonen er rangert på 421. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene..

Songen var med i musikalen Smokey Joe's Cafe.

The Beatles-versjonen

The Beatles spelte «Young Blood» på konsertane sine på Cavern Club. Det var ein av tolv songar dei spelte inn på eit lydband i juli 1962, som vart kjøpt attende av Paul McCartney på ein auksjon på Sotheby's i 1985.

Ein versjon spelt inn for BBC den 11. juni 1963 kom ut på albumet Live at the BBC, som kom i 1994. George Harrison song solovokal på innspelinga.

Medverkande
 George Harrison – førstevokal, sologitar
 John Lennon – korvokal, rytmegitar
 Paul McCartney – korvokal, bassgitar
 Ringo Starr – trommer
Frå The Beatles Bible

Andre versjonar

Songen er blitt spelt av mange andre artistar
Ein konsertversjon av Leon Russell på Concert for Bangla Desh i 1971, der han fekk med seg fleire kjende musikarar, som George Harrison, Eric Clapton og Ringo Starr. 
I 1976 gav Bad Company ut ein verjon som nådde topp 20 på singellista i USA. 
Ein versjon i 1983 av Beach Boys-gitaristen Carl Wilson var tittelsporet til Youngblood (det andre soloalbumet hans). 
 Bruce Willis song ein versjon av songen på albumet The Return of Bruno (1987). 
The Grateful Dead spelte stundom songen på lydsjekkane sine. 
«Young Blood» vart framført av Flash Cadillac and the Continental Kids (som «Johnny Fish and the Fins») i sesong to av Happy Days. 
 Songen var med på eit album av Jerry Lee Lewis frå 1995 med same namn. 
The Band spelte songen for eit hyllestalbum til Doc Pomus i 1995, Till The Night Is Gone - A Tribute To Doc Pomus. Songen kom seinare ut på albumet deira High on the Hog.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Young Blood (The Coasters song)» frå ,  den 16. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
Songar med tekst av Doc Pomus
Singlar frå 1957
The Coasters-songar
The Beatles-songar
Leon Russell-songar
Bad Company-songar
Carl Wilson-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Swan Song Records-singlar
Songar frå 1957
Atco Records-singlar
The Band-songar
Joan Baez-songar
The Righteous Brothers-songar
Bruce Willis-songar
 421
Oryza rufipogon

Oryza rufipogon er ein villrisart i risslekta Oryza. Han er nært i slekt med vanleg dyrka ris, Oryza sativa, og er truleg opphavet til den domestiserte arten.
Planten veks naturleg i tropisk Asia og Australia. Han føretrekk våte, grunne område som dammar, grøfter og rismarker med stilleståande eller seintrennane vatn.

Ugras og invasiv art
Oryza rufipogon veks gjerne saman med dyrka ris på rismarker, og er rekna som eit ugras. I delar av USA er han rekna som ein invasiv art. I følgje North American Plant Protection Association er det vanskeleg å skilja ut O. rufipogon frå dyrka O. sativa. Planten konkurrerer om plassen og næringa med den dyrka risen. O. rufipogon mister dei fleste frøa sine før hausting, og bidreg dermed ikkje til avlinga. Dersom korna likevel blir del av avlinga blir dei sett på som uetande, farga partiklar i den elless kvite risen.

På den andre sida har O. rufipogon arvemateriale som er rekna som verdifullt innan genetikk.
Villris frå våtmarksområdet Pallikaranai i India er blitt omtalt av Sálim Ali Centre for Ornithology and Natural History (SACON) som viktkige levande genetiske ressursar.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Oryza rufipogon» frå ,  den 17. februar 2018.

Bakgrunnsstoff

Rufipogon
Plantar i Australia
Plantar i Bangladesh
Plantar i Kambodsja
Plantar i Kina
Plantar i Colombia
Plantar i Ecuador
Plantar i Guyana 
Plantar i India
Plantar i Indonesia
Plantar i Laos
Plantar i Malaysia
Plantar i Myanmar
Plantar på Papua New Guinea
Plantar på Filippinane
Plantar på Sri Lanka
Plantar i Thailand 
Plantar i Taiwan
Plantar i USA
Plantar i Vietnam
Charlie Brown av The Coasters

«Charlie Brown» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og spelt inn av The Coasters våren 1959. Songen nådde andreplassen på Billboard Hot 100, og var den første av tre topp 10-hittar som The Coasters hadde det året. Songen er mest kjend for linja «Why's everybody always pickin' on me?»

I følgje Jerry Leiber «Etter 'Yakety Yak', trudde eg me kunne skrive alle Coasters-songane på ti minutt. Men der tok eg feil, gitt! Då me prøvde å skrive ein oppfølgjar, hadde Mike mange musikalske idear, men eg stod fast. Etter nesten ei veke i smerte, kom eit enkelt namn i tankane. 'Charlie Brown.' Så, 'He's a clown, that Charlie Brown.' Mike hadde alt ein melodi på plass. Han hjelpte meg med soga og brått kom ein karakter, spelt av Dub Jones, ut på scenen.»

Mot slutten av mellomspelet i songen vart orda «Yeah, You!» spelt inn på halv snøgglei, slika t stemmene vart spelt attende i ein høgare tone. King Curtis spelar tenorsaksofon under instrumentalen og uttoninga av songen.

Den mest kjende versjonen av sngen er i mono, men ein stereoversjon (med ein litt anna vokal) kom ut på albumet Atlantic History of Rhythm & Blues, Vol. 4, i lag med fleire andre sjeldne stereoversjonar av hittar for Atlantic mot slutten av 1950-åra. 

Det er spelt inn over 80 versjonar av songen, mellom anna av den britiske komikaren Bernard Bresslaw og ein tyskspråkleg versjon (som «Charly Brown») av Hans Blum, begge i 1959. Deep River Boys med Mikkel Flagstad sitt orkester spelte inn ein versjon i Oslo den 25. august 1960. Denne kom ut på EP-en En aften på «Casino Non Stop» 1960 (HMV 7EGN 36). Dr. Lonnie Smith spelte ein lengre instrumental versjon på konsertalbumet Move Your Hand i 1969. Guy Mitchell gav ut ein versjon av songen.  I 1995 vart songen spelt inn i ein ska-punkversjon av Voodoo Glow Skulls på albumet deira Firme.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Charlie Brown (The Coasters song)» frå ,  den 17. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
Songar frå 1959
Singlar frå 1959
The Coasters-songar
Atco Records-singlar
Songar om skule
Along Came Jones

«Along Came Jones» er ein komisk song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og spelt inn av The Coasters, men sidan spelt inn av mange andre band og artistar.

Songen

Songen vert fortalt ut frå ein kar som ser på fjernsyn om samspelet mellom ein revolvermann («Jones»), ein banditt («Salty Sam») og ein rancheigar («Sweet Sue») i eit fjernsynsshow. Salty Sam bortfører Sue og ho hamnar i forskjellige farar som Jones måredde ho frå.

Tenorsaksofonen på songen er spelt av King Curtis.

Andre versjonar
The Righteous Brothers spelte inn songen på albumet deira Sayin' Something (1967). Ein versjon av popartisten Ray Stevens i 1969 nådde 27. plassen på Billboard Hot 100. 

Micky Dolenz og Davy Jones (frå The Monkees) spelte inn ein versjon med Monkees-låtskrivarane Tommy Boyce og Bobby Hart på albumet Dolenz, Jones, Boyce & Hart i 1976. 

Den franske songaren Henri Salvador spelte inn songen på fransk, men med ein annan tekst og ein barne-TV-helt i rolla: «Zorro est arrivé» (1964).

Songen er nemnt i songen «Million Dollar Bash» av Bob Dylan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Along Came Jones (song)» frå ,  den 17. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1959
Singlar frå 1959
Singlar frå 1969
Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
The Coasters-songar
Ray Stevens-songar
The Righteous Brothers-songar
Komediesongar
Songar om fjernsyn
Atco Records-singlar
Buck Owens-songar
George Jones-songar
Johnny Paycheck-songar
What About Us av The Coasters

«What About Us» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og framført av The Coasters. I USA nådde songen 17. plassen på R&B-lista og 47. plassen på Billboard Hot 100 i 1959. Songen kom i 1962 ut på albumet deira Coast Along.

Innspelinga var produsert av Jerry Leiber og Mike Stoller.

Andre versjonar
The Undertakers gav ut ein versjon av songen på singel i 1963 i Storbritannia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «What About Us (The Coasters song)» frå ,  den 17. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1959
Singlar frå 1959
Singlar frå 1963
Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
The Coasters-songar
Atco Records-singlar
Pye Records-singlar
Bésame mucho

«Bésame mucho» er ein song skriven i 1940 av den mexicanske låtskrivaren Consuelo Velázquez. Ein kjend versjon av songen vart spelt inn av Trio Los Panchos.

Det er ein av dei mest kjende bolero-songane og vart anerkjend i 1999 som den mest sungne og innspelte mexicanske songen i verda. 

Songen var med i filmen Follow the Boys (5. mai 1944) då han vart spelt av Charlie Spivak and his Orchestra og i Cowboy and the Senorita (13. mai 1944) med vokal av Dale Evans.

Inspirasjon
I følgje Velázquez sjølv, skreiv ho songen sjølv om ikkje hadde kyssa på den tida, sidan kyssing vart rekna som ei synd.

Ho var inspirert av pianostykket «Quejas, o la Maja y el Ruiseñor» frå suiten Goyescas av den spanske komponisten Enrique Granados frå 1911, som han òg seinare nytta som «Aria of the Nightingale» i operaen med same namn i 1916.

Kjende versjonar
 Kitty Kallen og Jimmy Dorsey (nådde toppen av salslistene i USA i 1944).
 Andy Russell (åttandeplassen i USA i 1944)
 Plácido Domingo (fekk ein Grammy-nomniasjon for beste latinpopsong i 1983)
Cesária Évora (Évora song på kriolu, eit kreolsk språk som blandar portugisisk med vestafrikanske dialektar. Dette var ein av få songar ho song på eit anna språk)
Zoé (fekk ein Latin Grammy-nominasjon for årets singel i 2012
The Beatles (spelt inn i 1962, og inkludert på albumet Anthology 1)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bésame Mucho» frå ,  den 17. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1940
Songar skrivne av Sunny Skylar
Songar produserte av George Martin
Luis Miguel-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Popstandardar
Mexicanske songar
Spanskspråklege songar
Boleroar
Latin Grammy Hall of Fame
RCA Records-singlar
The Beatles-songar
The Coasters-songar
Trini Lopez-songar
José Carreras-songar
Helmut Lotti-songar
Diana Krall-songar
Nana Mouskouri-songar
Andrea Bocelli-songar
Plácido Domingo-songar
Natalie Cole-songar
Il Divo-songar
Frankie Laine-songar
Ray Conniff-songar
Percy Faith-songar
Al Caiola-songar
Bert Kaempfert-songar
Dizzy Gillespie-songar
Klaus Wunderlich-songar
Kenny G-songar
Jimmy Dorsey-songar
Connie Francis-songar
Mario Lanza-songar
Ben E. King-songar
Julie London-songar
Dean Martin-songar
Chris Isaak-songar
Dalida-songar
Ikkevold-saka

Ikkevold-saka var ein razzia mot tidsskriftet Ikkevold i Oslo som fann stad den 13. oktober 1983.

Bakgrunn 
Razziaen vart utløyst av ein artikkel om eit hemmeleg anlegg på Andøya som var ein del av det amerikanske Sound Surveillance System (SOSUS). Same kvelden blei heimane til 12 medlemmer av redaksjonen ransaka.

15. juni 1984 la dei sakkunnige, Jacob Børresen og Finn Lied,  fram sin rapport der dei konkluderte på same vis som aktoratet. Ved å publisere ein artikkel om forsvarets lyttestasjon for ubåtar på Andøya hadde dei gjort seg skuldige i å spreie løyndomar frå Forsvaret. Redaksjonsmedlemmane i avisa hadde brote spionparagrafene.

Den første rettssaka gjekk i Oslo byrett (frå 2002 Oslo tingrett) til 29. mai 1985, for brot på paragraf 90 og 91 i straffelova, dei såkalla «spionparagrafane». Strafferamma for dette var tjue år. 

Då saken vart anka til Høgsteretten vart han oppheva på grunn av mangelfulle domsgrunnar.

Tilbake i Oslo byrett vart dei tiltalte dømde på nytt den 9. desember 1986. Også denne dommen enda i Høgesteretten og dei tiltalte blei frifunne med tre mot to stemmer.

Tiltalte 
 Ivar Johansen, kontorsjef
 Jørgen Ottar Johansen, gardbrukar og journalist
 Magne Kvalbein, typograf
 Ole Georg Moseng, student og frilansjournalist
 Helge Strand Østtveiten, student og journalist
 Tormod Bakke, førstesekretær
 Petter Nilsen, skogteknikar

Sjå òg
Liste-saken
Gleditsch/Wilkes-saken

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ikkevold-saken» frå ,  den 17. februar 2018.

Litteratur 
  
 
 
 

Rettssaker i Noreg
Journalistikk
Hendingar i 1983
1983 i Noreg
Wake Me, Shake Me

«Wake Me, Shake Me» er ein song skriven av Billy Guy og spelt inn av The Coasters for albumet deira Coast Along with the Coasters. Songen nådde 14. plassen på R&B-lista og 51. plassen på The Billboard Hot 100 i 1960.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wake Me, Shake Me» frå ,  den 17. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1960
The Coasters-songar
Songar frå 1960
Atco Records-singlar