alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tonight's the Night (Gonna Be Alright)

«Tonight's the Night (Gonna Be Alright)» er ein song av Rod Stewart spelt inn i Muscle Shoals Sound Studio i Sheffield i Alabama for albumet A Night on the Town i 1976. Songen vart den andre songen hans som nådde toppen av Billboard Hot 100, der han låg i åtte veker på på rad fram til 8. januar 1977. Songen nådde òg femteplassen i Storbritannia, tredjeplassen i Australia og gjekk inn på lista i mange andre land. Songen vart rangert øvst på lista til Billboard for heile 1977. 

Songen handlar om tap av jomfrudomen og har mange referansar til kjønnsleg omgang. Songen innheld eit parti med fransk tale frå den dåverande kjærasten til Stewart, Britt Ekland.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
I 1993 spelte Stewart songen for MTV Unplugged og denne kom ut på albumet Unplugged...and Seated.

Songen er òg blitt spelt av artistar som Linda Clifford, Nicky Moore, Anthony Kavanagh, Terry Steele, som nådde 44. plassen på R&B-lista i SA, og Alison Crawford på Grease is the Word.

I versjonen til Janet Jackson indikerer teksten at ho og partneren skal ha ein trekant med ei anna kvinne.

Songen vart ofte spelt av Tina Turner på konsertane hennar i 1980-åra i lag med ein annan Rod Stewart-song. Dette kan ein mellom anna sjå på videoen Nice n Rough.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tonight's the Night (Gonna Be Alright)» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Singlar frå 1976
Songar på toppen av Billboard-lista
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Rod Stewart-songar
Songar produserte av Tom Dowd
Songar om seksualitet
Songar om jomfrudom
Songar skrivne av Rod Stewart
Riva Records-singlar
Warner Bros. Records-singlar
Janet Jackson-songar
Tina Turner-songar
The Killing of Georgie (Part I and II)

«The Killing of Georgie (Part I and II)» er ein song skriven og spelt inn av Rod Stewart og gjeven ut i 1976 på albumet hans A Night on the Town. Songen fortel soga om ein homofil mann som vart drepen i New York City. Songen er i to delar, der den første delen vart ein populær hit og blanda inn i den meir melankolske og dystre part 2.

Songen kom ut på singel i augsut 1976 og låg ti veker inne på UK Singles Chart, der han nådde andreplassen. Han vart òg ein mindre hit andre stader, og nådde 25. plassen i Nederland, 30. plassen i USA og 33. plassen i Canada.

Part I dekkjer liknande terreng som «Walk on the Wild Side» av Lou Reed og brukar òg sampling av melodi og korvokal.

Part II har ein avsluttande del med ein melodi lik The Beatles sin «Don't Let Me Down». I eit intervju i 1980 sa John Lennon, «advokatane la aldri merke til det».

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Killing of Georgie (Part I and II)» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Rod Stewart-songar
Singlar frå 1976
LHBT-songar
Songar om New York
Songar inspirerte av dødsfall
Songar til minne om avdøde personar
Songar skrivne av Rod Stewart
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Songar produserte av Tom Dowd
Songar frå 1976
Warner Bros. Records-singlar
Riva Records-singlar
Parus


Parus er ei biologisk slekt av sporvefuglar og medlem av meisefamilien, Paridae. Den totale utbreiinga for slekta er Eurasia og litt inn i nordvestlege Afrika.

Skildring 

Dette er store meiser, ca. 13 centimeter i kroppslengd, vekt varierande rundt 16 gram. Det mest iaugefallande kjenneteikn med fjørdrakta er store kvite kinn omkrinsa av svart. Hovudet og strupen er svart. Dei har gul eller bleikgul, nokre nesten kvit underside med svart midtstripe langs bryst og buk, og mørk overside med grønt og blått. Underartar av kjøttmeis i Sentral-Asia (Kasakhstan, Afghanistan), og dei to artane i Asia er bleikare i farger enn kjøttmeis i Europa. Alle har eit kvitt vengband, unnataket er orientmeis som har eit ekstra og mindre kvitt vengeband fram mot skuldra. 

Parus-artane er skildra som standfuglar og streiffuglar utan regelmessige lange trekkruter. Kjøttmeis er ein vanleg hekkefugl over det meste av Noreg, arten hekkar i alle fylke.

Det har vore usemje om inndelinga av meisefamilien i slekter og om kva som er anerkjente artar og underartar. Per 2017 har EBird/Clements Checklist lista fire artar i slekta. Handbook of the Birds of the World Alive reknar gråkjøttmeis og orientkjøttmeis som underartar av kjøttmeis.

Artslista

Parus i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:     
 Orientmeis, Parus monticolus, Green-backed Tit, Vigors, 1831, (LC)
Frå Pakistan langs sørkanten av Himalaya gjennom India, Nepal, Bhutan, Myanmar, Bangladesh til sentrale Kina. Dels i Laos, Vietnam og på Taiwan.
 Kjøttmeis, Parus major, Great Tit, Linné, 1758, (LC)
Heile Europa, nordlege Marokko og Algeri, og Sentral-Asia til Mongolia, sørlege Asia til Thailand, Laos og Vietnam, Malayahalvøya, sørlege og vestlege Indonesia, sørlege og austlegaste Kina, samt Koreahalvøya og Japan.
 Gråkjøttmeis, Parus cinereus, Cinereous TitVieillot, 1818
Vestlege Asia over Sør-Asia og inn i Søraust-Asia, Fra Afghanistan og Pakistan i vest og austover til Malaya og Sumatra, Java og Dei små Sundaøyane, Borneo
 Orientkjøttmeis, Parus minor, Japanese TitTemminck & Schlegel, 1848
Utbreiing aust i Russland, aust om elva Amur og inkludert Kurilane, dessutan Japan med Ryukyu, Koreahalvøya, Kina, Myanmar, Laos

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

meisefamilien
Fugleslekter
Cornelius Enge

Cornelius Lind Benjaminsson Enge () var ein norsk gardbrukar, handelsstyrar, postopnar og politikar frå Vik i Helgeland. Han var stortingsmann for Arbeidarpartiet i tida 1928-36. Jonas Enge var son hans, Ludvig Enge eit syskenbarn.

Cornelius Enge var son til ein gardbrukar og fiskar. Sjølv arbeidde heime på farsgarden og deltok elles årleg i lofotfisket 1885-95. Han skaffa seg jord han byrja dyrke opp som bureisar, var i tillegg skomakar og dreiv fiske. I 1901 reiste til Nord-Amerika der han slutta seg til ein fagorganisasjon for snikkarar og melde seg inn i det sosialistiske arbeidarpartiet i Minneapolis. Enge vende heim til Helgeland i 1905 og var frå 1906 styrar for Sømna Handelslag. Han var handelslagsstyrar til 1920, då han fekk jobben som postopnar i Sandvåg.

I Vik var Enge medlem av heradsstyret frå 1891. Straks han kom heim frå USA, melde han seg inn i Arbeidarpartiet og var i fleire år partiet sin krinsformann i Sør-Helgeland. Frå 1919 var han ordførar i Vik, attvald fleire gongar. Ei tid sat han då i fylkesutvalet i Nordland. Elles var han til ulike tider medlem i skulestyret, fattigstyret, likningsnemnda og forliksrådet. 

Frå valet i 1927 til 1936 representerte Enge Nordland fylke og Arbeidarpartiet på Stortinget i tre samfulle valbolkar: 1928–30, 1931–33 og 1934–36. På Stortinget var han i kvar si treårsperiode medlem i høvesvis Næringskomite nr 2, Helsekomiteen og Post-, telegraf- og kystfartskomiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1928-1930
Stortingsrepresentantar 1931-1933
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Folk frå Sømna
Tommy Vig

Tommy Vig () er ein jazz vibraharpespelar, trommeslagar, perkusjonist, arrangør, storbandleiar og film- og fjernsynskomponist.

Tommy Vig vart fødd i ein musikalsk familie i Budapest og vart internasjonalt kjend som ei vedunderbarn då han var seks år gammal og spelte trommer me faren, klarinettist Gyorgy Vig.  Vig fullførte studiane sine ved Béla Bartók konservatorium i 1955 og Ferenc Erkel musikkhøgskule i 1956. Etter den ungarske revolusjonen i 1956, flykta han til Wien, der han spelte konsertar med Fatty George og Joe Zawinul. Etter han flytta til USA byrja han å komponere og dirigere sine eigne konsertar. Vig arbeidde med Red Rodney, Don Ellis, Cat Anderson, Terry Gibbs, Art Pepper, Milcho Leviev, Joe Pass, og Miles Davis-Gil Evans Big Band blant mange andre. I 1961 slo han seg ned i Las Vegas, der han spelte med Frank Sinatra, Sammy Davis jr., Tony Curtis, Woody Allen, Judy Garland og Tony Bennett. Han var perkusjonist på mange av albuma til Rod Stewart i 1970-åra.

Diskografi

Album 
 The Tommy Vig Orchestra 2016, Klasszikus Jazz Records (2017)
 Tommy Vig 2015! The Time Machine], Klasszikus Jazz Records (2014)
 Tommy Vig 75!, Klasszikus Jazz Records (2014)
 Welcome to Hungary! The Tommy Vig Orchestra 2012 Featuring David Murray, Klasszikus Jazz Records (2011)
 ÜssDob, Tom-Tom Records (2008)
 Now and Then, Pannon Jazz (1947–2003)
 Tommy Vig 1978, Dobre Records No. 1015 (1978)
 Tommy Vig Orchestra  Encounter With Time Discovery Records DS-780(1977)  
 Somebody Loves Me, Dobre Records No. 1005 (1976)
  Tommy Vig in Budapest, Mortney Records No. 71425 (1972)
 Just for the Record, Private Pressing (1971)
 The Sound of the Seventies, Milestone Records No. 9007 (1968)
 Encounter with Time aka Space Race, Discovery Records No. 70925 DS-780 (1967)
 The Tommy Vig Orchestra, Take V Records (1964)

Musikk for film og fjernsyn 
 1970- til 1980-åra: This Is the Life (TV-serie)
 1974: Nightmare Circus (aka The Barn of the Naked Dead or Terror Circus)
 1975: Forced Entry
 1975–1976: Doctors' Hospital (TV-serie)
 1979: Starsky and Hutch (TV-serie) «Birds of a Feather»
 1981: Ruckus
 1981: Texas Lightning
 1982: The Kid with the Broken Halo (TV-film)
 1982: They Call Me Bruce?
 1983: Sweet Sixteen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tommy Vig» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 

Folk frå Budapest
Musikarar frå Los Angeles
USA-amerikanske jazzbandleiarar
Storbandleiarar
USA-amerikanske filmmusikkomponistar
Ungarske komponistar
USA-amerikanske komponistar
Ungarske dirigentar
USA-amerikanske jazztrommeslagarar
Cool jazz-trommeslagarar
Hard bop-trommelagarar
West Coast jazz-trommeslagarar
Orkesterleiarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Avantgarde jazz-musikarar
Frijazzmusikarar
Ungarske jazzmusikarar
Third Stream-musikarar
USA-amerikanske jazzperkusjonistar
USA-amerikanske jazzvibrafonistar
Ungarsk-amerikanarar
Wario

Wario er ein figur frå Mario-serien til Nintendo, som opphavleg var laga som ein erkerival til Mario. Han dukka opp for første gong i Game Boy-spelet Super Mario Land 2 frå 1992, som hovudfiende og «sisteboss».

Namnet Wario er eit samantrekt ord av Mario og det japanske ordet warui (悪い), som tyder «slem». Wario var laga av Hiroji Kiyotake og får stemme frå Charles Martinet, som gjev stemme til mange andre figurar i Mario-serien.

Wario har vorte hovudperson og antihelt i Wario Land- og WarioWare-seriane, i tillegg til andre spel. Han gjestar også i mange av biprodukta til Mario-serien, som Mario Kart og Mario Party. Figuren har fått positiv mottaking og har vorte ein hevdvunnen maskot hjå Nintendo.

Wario Land 
 Wario Land: Super Mario Land 3
 Wario Land II
 Wario Land 3
 Wario Land 4
 Wario Land: The Shake Dimension

WarioWare 
 WarioWare, Inc.: Minigame Mania
 WarioWare: Twisted!
 WarioWare: Touched!
 WarioWare: Smooth Moves
 WarioWare: Snapped!
 WarioWare: Do It Yourself
 WarioWare Gold

Andre spel 
 Mario & Wario
 Wario's Woods
 Wario Blast
 Wario World
 Wario: Master of Disguise
 Game & Wario

Referansar 

Dataspelfigurar
Dataspelseriar
Edvard Natvig

Edvard Ørbeck Natvig () var ein norsk friidrettsutøvar frå Voss som konkurrerte i mangekamp og høgdehopp.

Natvig var son til ein snikkar. Sjølv utdanna han seg til politimann og dreiv samstundes med friidrett. I 1929 tok han bronsemedaljen i høgdehopp under noregsmeisterskapen i Oslo, året etter vann han gullet i same øvinga ved noregsmeisterskapen i Bergen, i begge meisterskapane svinga han seg over 1,80 meter. I seinare noregsmeisterskap gjorde han det best i spjutkasting, vann NM-sølv både i 1933, 1935 og 1938, samt bronse i 1937.

Natvig var fyrst og fremst ein allsidig friidrettsutøvar og vart norsk meister i tikamp i 1934. I 1936 fekk han høve til å representere Noreg i tikampen under sommar-OL i Berlin, der han vart tiandemann i tevlinga.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

Norske mangekjemparar
Norske høgdehopparar
Norske spydkastarar
Norske deltakarar under sommar-OL 1936
Folk frå Voss
Norske friidrettsutøvarar
Wario Land

Wario Land: Super Mario Land 3 er eit plattformspel utvikla og utgjeve av Nintendo til Game Boy. Spelet var marknadsført som ein oppfølgjar til Super Mario Land 2 og er det første spelet med Wario som hovudperson. Det vart utgjeve i Japan i januar 1994, i Nord-Amerika i mars 1994 og i Europa mai 1994. I 2012 vart spelet gjeve ut på nytt til Nintendo 3DS gjennom Virtual Console.

I Wario Land kontrollerer spelaren Wario, som søkjer etter eit eige slott etter å ha vorte kasta ut av slottet til Mario i det førre spelet. For å finansiere draumen drar han til Kitchen Island, der ei gruppe av piratar har gøymt skattar og myntar, inkludert ein gullstatue av prinsesse Peach. Wario Land har markant annleis spelemekanikkar enn dei to førre spela i Super Mario Land-serien. Spelet følgjer ei rute gjennom ulikt tematiserte område, delt inn i mindre nivå og som kulminerer i ein sjefskamp. 

Wario kan hoppe på eller skubbe fiendar for å velte dei. Dermed kan dei plukkast opp og kastast på andre fiendar. Wario kan vidare utruste seg med ulike hjelmar for å få nye ferdigheiter, som auka styrke, eller for å kunne flyge horisontalt. Når Wario blir råka av ein fiende, vil han miste ein hjelm eller krympe. Han kan vekse seg stor att med å samle kvitlauk, hjelmar eller fullføre nivået. Blir han råka på nytt etter å ha krympa, vil han miste eit liv og alle myntane som er samla på nivået.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (på japansk)

Dataspel frå 1994
Game Boy-spel
Spel av Nintendo R&D1
Virtual Console-spel til Nintendo 3DS
Wario-spel
Foot Loose & Fancy Free

Foot Loose & Fancy Free er det åttande albumet til Rod Stewart, gjeve ut i november 1977 på Riva Records i Storbritannia og Warner Bros i USA.

Albumet inneheld ei blanding av hardrock («Hot Legs»,  «You're Insane») og klassiske Stewart-balladar («You're In My Heart») og til og med progressiv rock («You Keep Me Hanging On»).

Innhald

Medverkande
 Rod Stewart - vokal
 Jim Cregan, Gary Grainger, Steve Cropper, Billy Peek, Fred Tackett - gitar
 Phil Chen - bass
 Carmine Appice, Roger Bethelmy - trommer
 John Jarvis, David Foster, Nicky Hopkins - klaverinstrument
Paulinho Da Costa, Tommy Vig - perkusjon
 John Mayall - munnspel på «Born Loose»
 Phil Kenzie - blåseinstrument
 Richard Greene - fiolin
 Mark Stein - korvokal på «You Keep Me Hangin' On»
 Mastering av Ted Jensen

Salslister

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Foot Loose & Fancy Free» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1977
Riva Records-album
Rod Stewart-album
Album produserte av Tom Dowd
Warner Bros. Records-album
Plateomslag av John Kosh
Gargoyle's Quest

Gargoyle's Quest er eit action-eventyrspel utvikla og utgjeve av Capcom til Game Boy. Spelet vart utgjeve i Japan i mai 1990, i Nord-Amerika i juli 1990 og i Europa i 1991. I 2011 vart spelet gjeve ut på nytt til Nintendo 3DS gjennom Virtual Console. Den spelbare figuren i Gargoyle's Quest er Firebrand, som debuterte i Ghosts 'n Goblins-serien som ein antagonist. Gargoyle's Quest er eit biprodukt av denne serien og vart følgt opp av forløparen Gargoyle's Quest II i 1992 og seinare Demon's Crest i 1994.

Referansar 

Action-eventyrspel
Dataspel frå 1990
Game Boy-spel
Virtual Console-spel til Nintendo 3DS
Gary Grainger

Gary Grainger er ein engelsk gitarist og låtskrivar innan rock, blues, jazz og pop, mest kjend for arbeidet sitt med Rod Stewart.

Grainger starta karrieren sin i Strider og etter to album – Misunderstood og Exposed - og to lengre turnear med The Faces i 1974, byrja Grainger å spele for Rod Stewart i 1976. Seinare arbeidde Grainger med Roger Daltrey, og starta sidan eit band med Jimmy Copley og Jaz Lochrie, og i 1991 bandet The Humans med Jess Roden, Jim Capaldi, Bill Burke og Nick Graham. I 1998 skipa han Blues Club med Alan Rogan. Peter Hope-Evans frå Medicine Head og Kinks-trommisen Mick Avery. 

Grainger har òg spelt med Nick Lowe, Kenny Jones, B.A. Robertson, Damon Hill, Danny Bowes, John Entwistle, Paul Carrack, Paul Young, Pete Townshend, Ringo Starr, Robert Hart, Ronnie Wood og Sam Brown.

Diskografi 
Med Strider
 Exposed (1973)
 Misunderstood (1974)

Med Rod Stewart
 Foot Loose & Fancy Free (1977)
 Blondes Have More Fun
 Greatest Hits Vol. 1 (1979)
 Foolish Behaviour (1980)
 The Rod Stewart Sessions 1971–1998 (2009)

Med Roger Daltrey
 Can't Wait to See the Movie (1987)

Med Jess Roden and the Humans
 Jess Roden and the Humans (1995)
 Live at the Robin 1996 (2004)

Med Nick Lowe
 The Impossible Bird (1994)
 Quiet Please The New Best of Nick Lowe

Med The Jones Gang
 Any Day Now (2005)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gary Grainger» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Bluesrockmusikarar
Engelske bluesgitaristar
Engelske popgitaristar
Engelske rockegitaristar
Engelske låtskrivarar
Musikarar frå London
Folk frå Kilburn i London
Phil Chen

Phil Chen er ein jamaicansk bassist. Han har vore ein av dei mest nytta studiomusikarane i England i 1970- og 1980-åra og har spelt for mellom andre Jeff Beck og Rod Stewart, men er truleg mest kjend for det seinare arbeidet sitt med Ray Manzarek and Robby Krieger frå The Doors.

Andre artistar han har spelt med er Jimmy James and the Vagabonds, Donovan (Cosmic Wheels), Joan Armatrading (Back to the Night), The Butts Band, Star Fleet Project, Pete Townshend, Eric Clapton, Ray Charles, Desmond Dekker, Jerry Lee Lewis, Bob Marley, Jimmy Cliff, Jackson Browne og Linda Lewis (på «Rock-a-Doodle-Doo»), blant fleire.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Phil Chen» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Kingston på Jamaica
Jamaicanske bassistar
You're in My Heart (The Final Acclaim)

«You're in My Heart (The Final Acclaim)» er ein song skriven og spelt inn av Rod Stewart i 1977 for albumet Foot Loose & Fancy Free. Songen vart ein populær singel og nådde topp ti i mange land, mellom anna fjredeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100, andreplassen in Canada og toppen av lista i Australia.

Teksten nemner to av favorittlaga til Stewart, Celtic, og Manchester United».

Medverkande
 Rod Stewart - vokal
 Steve Cropper - gitar
 Phil Chen - bass
 Roger Bethelmy - trommer
 David Foster - klaverinstrument
 Tommy Vig - perkusjon
 Phil Kenzie - blåseinstrument
 Richard Greene - fiolin

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You're in My Heart (The Final Acclaim)» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Rod Stewart-songar
Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Nummer-ein-singlar i Australia
Popballadar
Songar skrivne av Rod Stewart
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Warner Bros. Records-singlar
Songar produserte av Tom Dowd
Hot Legs

«Hot Legs» er ein song av Rod Stewart frå 1977 på albumet hans Foot Loose & Fancy Free. Songen kom ut på singel same året og gjorde det ok i USA med 28. plassen på Hot 100 og femteplassen på UK Singles Chart. I Storbritannia gjekk singelen inn på lista som ei dobbel A-side i lag med «I Was Only Joking». I 1993 spelte Stewart ein versjon av songen for MTV Unplugged som kom ut på albumet Unplugged...and Seated.

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn «Hot Legs» er mellom andre Tom Jones, Tina Turner og det amerikanske rockebandet Orgy. Bon Jovi spelte stundom songen på The Circle Tour.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hot Legs» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Rod Stewart-songar
Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Singlar frå 1978
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Songar skrivne av Rod Stewart
Warner Bros. Records-singlar
Songar produserte av Tom Dowd
Tom Jones-songar
Tina Turner-songar
I Was Only Joking

«I Was Only Joking» er ein song skriven av Gary Grainger og Rod Stewart. Stewart gav ut songen i 1977 på albumet hans Foot Loose & Fancy Free. 

Då songen kom ut på singel gjorde han det godt og nådde topp 40 i mange land, mellom anna femteplassen i Storbritannia og 22. plassen i USA. I Storbritannia vart «I Was Only Joking» gjeven ut som ei dobbel A-side med «Hot Legs».

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Was Only Joking» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Rod Stewart-songar
Songar frå 1977
Singlar frå 1978
Songar skrivne av Rod Stewart
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Songar skrivne av Gary Grainger
Warner Bros. Records-singlar
Songar produserte av Tom Dowd
Jim Cregan

James Cregan () er ein engelsk rockegitarist og bassist, mest kjend for å ha spelt med Family, Steve Harley & Cockney Rebel og Rod Stewart. Cregan er tidlegare ektemann av songaren Linda Lewis og arbeidde med ho som plateprodusent. Han har òg arbeidd med London Quireboys, Glass Tiger, Katie Melua og tidlegare Farm Dogs med Bernie Taupin.

Diskografi
Blossom Toes
We Are Ever So Clean (1967)
If Only for a Moment (1969)

Julie Driscoll
1969 (1971)

Cat Stevens
Saturnight (1974)

Shawn Phillips
Second Contribution (1971)

Stud
September (1972)
Goodbye Live at Command (1973)

Family
It's Only a Movie (1973)

Linda Lewis
Lark (1972)
Fathoms Deep (1973)
Not a Little Girl Anymore  (1975)
Woman Overboard (1977)

Streetwalkers
Chapman Whitney Streetwalkers (1974)

Murray Head
Say It Ain't So (1976)

Steve Harley & Cockney Rebel
«Make Me Smile (Come Up and See Me)» (1975)
Timeless Flight (1976)
Love's a Prima Donna (1976)
Face to Face: A Live Recording (1977)
Hobo with a Grin (1978)

Rod Stewart
Foot Loose & Fancy Free (1977)
Blondes Have More Fun (1978)
Foolish Behaviour (1980)
Tonight I'm Yours (1981)
Body Wishes (1983)
Camouflage (1984)
Every Beat of My Heart (1986)
Out of Order also as produsent. (1988)
Storyteller - The Complete Anthology: 1964–1990 (1989)
Vagabond Heart (1991)
Unplugged...and Seated (1993)
A Spanner in the Works (1995)
 Time (2013)

Bruce Roberts
Bruce Roberts (1978)

Mike Batt
Tarot Suite (1979)
Waves (1980)

Rita Coolidge
Love Lessons (1992)

Glass Tiger
Air Time: The Best of Glass Tiger as produsent. (1993)

Farm Dogs
Last Stand in Open Country (1996)
Immigrant Sons (1998)

Katie Melua
Call off the Search Dramatico (2003)
«Closest Thing to Crazy» (2003)
Piece by Piece Dramatico (2005)

London Quireboys
 «Little Bit of What You Fancy» som produsent. Capitol Records (1990)

Roger Chapman
One More Time For Peace som produsent. (2007)
Various artists
Tribute to Curtis Mayfield med Rod Stewart. (1994)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jim Cregan» frå ,  den 4. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Engelske rockebassistar
Engelske rockegitaristar
Engelske låtskrivarar
Engelske studiomusikarar
Sologitaristar
Family-medlemmar
Folk frå Yeovil