alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Space Truckin'

«Space Truckin'» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple. Det er den sjuande og siste songen på Machine Head frå 1972. Teksten omhandlar romreiser og syner dugleiken til Ian Gillan som vokalist og den kraftfulle trommestilen til Ian Paice. I følgje Ritchie Blackmore er hovudriffet basert på Batman Theme.

Konsertutgåver
Då songen vart først spelt på konsertar, nytta bandet ein instrumental som opphavleg hadde vore ein del av songen «Mandrake Root» frå det første albumet deira, men gradvis utvikla han seg slik at Jon Lord på hammondorgel og Ritchie Blackmore på gitar fekk vise seg fram på instrumenta sine. Dette gjorde at songen vanlegvis vart opp i over 20 minuttar lang, og vart alltid framført som den siste songen i hovudsettet. Eit godt døme på dette arrangementet finn ein på konsertalbumet Made in Japan der Blackmore òg spelar delar av «cello»-soloen på «Fools» frå Fireball.

Jon Lord spelte soloen gjennom ein ringmodulator eller spelte noko av soloen på ein ARP-synthesizer. Samstundes delte Ritchie Blackmore vanlegvis gitarsoloen i to, ein roleg del utan trommer, og ein del med heile bandet. Under den andre delen knuste Blackmore ofte gitaren sin, spelte på han med foten eller kasta han opp i lufta. På ein konsert i California Jam festival i 1974, kasta han gitaren over scenekanten, knuste ein annan mot eit fjernsynskamera og sette forsterkaren i brann, som så eksploderte. 

Då Deep Purple vart gjenforeint i 1984, vart dette utvida arrangement omarbeidd og seinare inneheldt utdrag frå andre songar. 

Introen til songen vart nytta i ein episode av fjernsynsserien WKRP in Cincinnati. Songen finst som ein nedlastbar spor for videospelet Rock Band.

Songen vart òg nytta i filmen Lords of Dogtown.

På den nymastra versjonen av albumet Live in London frå 1982 er det ein 31 minuttar lang versjon av songen. Denne inneheld mykje improvisasjon frå bandet og ein del av han inneheld hovudriffet frå «Child in Time».

Andre versjonar
 Dream Theater spelte denne og heile Made in Japan-albumet. 
 Arjen Anthony Lucassen sitt Star One spelte songen på konsertar i 2002. 
 Det amerikanske thrash metal-bandet Overkill spelte songen på albumet Coverkill i 1999.
 Det serbiske hardrockbandet Cactus Jack spelte songen i 2003 for eit hyllestalbum for Deep Purple. 
 Det amerikanske industrial metal-bandet Ministry har ein versjon av songen på albumet deira Cover Up.
 Tesla sin versjon av songen finst på albumet Real to Reel.
 Det amerikanske thrash metal-bandet Vengeance Rising spelte songen på albumet deira Once Dead i 1990.
 William Shatner spelte songen på albumet hans Seeking Major Tom.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Space Truckin'» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-songar
Songar frå 1972
When a Blind Man Cries

«When a Blind Man Cries» er ein song av det engelske rockebandet Deep Purple, opphavleg gjeven ut som ei B-side til singelen «Never Before» i 1972. Han vart spelt inn under innspelinga av albumet Machine Head i desember 1971, men kom ikkje med på dette albumet.

Konsertutgåver
Sidan gitarist Ritchie Blackmore mislikte «When a Blind Man Cries» spelte aldri bandet songen live medan han var med i bandet, utanom ein gong, den 6. april 1972 i Quebec i Canada, då Blackmore var sjuk og Randy California frå Spirit tok over. Ian Gillan spelte songen på konsertar med Ian Gillan Band i 1970- og 1980-åra. 

Då Joe Satriani erstatta Blackmore i november 1993, vart «When a Blind Man Cries» teken inn på setlista att. Songen har vore ein fast song på konsertane deira sidan, og er med på dei fleste konsertalbuma gjeven ut med Steve Morse.

Etter at Steve Morse kom inn i bandet, vart mykje av songen skriven om, og han varer i dag kring sju minuttar med ein lang gitarsolo av Morse. Originale er berre kring tre minuttar. 

I tillegg har songen vorte gjeven ut på Gillan's Inn av Ian Gillan med den gitarist Jeff Healey.

Medverkande
Ritchie Blackmore - gitar
Ian Gillan – vokal
Roger Glover – bassgitar
Jon Lord – tangentinstrument
Ian Paice – trommer

Andre versjonar 
I 1999 spelte Richie Sambora frå Bon Jovi som gjestemusikar på eit Stuart Smith-album «Stuart Smith’s Heaven and Earth» på denne songen. 

Gary Barden spelte songen for albumet Rock 'n' Roll My Soul i 2011.

Songen vart òg spelt inn av Axel Rudi Pell for albumet Nasty Reputation. 

Deep Purple-songar
Songar frå 1972
Marcos Palmeira

Marcos Palmeira de Paula () er ein brasiliansk skodespelar

Palmeira blei fødd i Rio de Janeiro.

Brasilianske skodespelarar
Flávia Alessandra

Flávia Alessandra Martins da Costa () er ein brasiliansk skodespelar.

Alessandra blei fødd i Arraial do Cabo.

Brasilianske skodespelarar
Cássia Kis

Cássia Kis Magro () er ein brasiliansk skodespelar.

Kis blei fødd i São Caetano do Sul.

Brasilianske skodespelarar
Når elv skifter leie

Når elv skifter leie er namnet på ei novellesamling skriven av Ingeborg Refling Hagen og utgjeve i 1920. Boka er debuten til Refling Hagen, og vart utgjeven på Steenske forlag. To år etter gjekk ho over til Aschehoug Forlag.

Noveller

 «Margit», ei skildring av ein familie som lever i små kår på Tangen. Set opp det sosiale skiljet mellom "lesarar" og vanlege bygdefolk.
 «Ben-Oline», historia om ei gamal kjerring som berre har att ei tann. Oline var kjent for å utnytte folk på bygda. Mor til Ingeborg, Johanne Hagen, har ei rolle i novella.
 «Barnet», ei skildring av Signe, som får barn utanfor ekteskap og så tek livet av det. 
 «Ymgjerd», fortel om tre born som er einsame heime, og som ventar på foreldra ein haustkveld i skogbygda.
 «Låne varme», fortel om småjenta Marte som lyt ut ein haustkveld for å hente eld til heimegrua. 
 «Toner» er ei forteljing om Petra, ei seterjente som elska å syngje, og om det harde livet ho fekk. 
 «Anders Husmann» handlar om toradarspelemannen Anders, og om korleis han lyt ta seg av det barnet han fekk med ei gardjente. 
 «Når Elv skifter leie», den lengste novella i samlinga.

Alle desse forteljingane knyter seg tematisk til det gamle bygdemiljøet på Tangen i Hedmark.

Tittelnovella

Tittelnovella fortel om husmannsjenta Eli Bøstua, som reiser frå sørbygda til teneste i nordbygda, og vert gift med ein blekkslagar av taterfolket. Saman får dei sonen Bjørn, som syner seg å vera ein villstyring med sterk hug til fridom. Samstundes utviklar han valdelege drag, og tuktar mor si. Dette blir verre etter at faren døyr tidleg, og Eli lyt oppdra guten aleine. Ho rømer med han gong på gong etter at Bjørn gjer seg til uven med folk i dei ulike bygdelaga. Sistpå, når han er vaksen, reiser han ut, og kjem attende med ei ung jente og to born (det yngste blir fødd i stua til Eli). Det syner seg at Beret, ungjenta er sterkt mishandla av Bjørn, og døyr snart etter at vesleguten kjem til verda. Mor til Beret er gardkjerring og krev at borna skal koma heim til garden hennar, og jagar bort Eli, sidan ho får skulda for at dottera er daud. Eli reiser heim, ribba for alt, og ender opp som halvgalen. 

Denne novella vart seinare teken oppatt i Livsfrisen, der Refling Hagen let Eli drøfte med seg sjølv kva slag oppseding Bjørn skulle hatt, og kva som gjekk gale. Hovudpersonen i Livsfrisen, Ingrid, samanstiller Eli Bøstua med Jomfru Maria, og drøftar «to vegar» eit menneske (mannen) kan få: frelse (Kristus), eller øyding, her synleggjort gjennom Elis son Bjørn. 

 Ingeborg Refling Hagen
Bøker frå 1920
Who Do We Think We Are

Who Do We Think We Are er det sjuande albumet av det engelske rockebandet Deep Purple. Det vart spelt inn i Roma (juli 1972) og Frankfurt (oktober 1972) med Rolling Stones Mobile Studio. Det var det siste albumet til Deep Purple med Mark II-besetninga før Perfect Strangers (1984).

Oversyn
Sjølv om «Woman from Tokyo» var ein hitsingel, kjempa gruppa, som sleit med intern krangling, med å kome med songar av same kvalitet som på dei tre førre albuma deira (og det første konsertalbumet deira). Sjølv om det nådde fjerdeplassen i Storbritannia og 15. plass i USA, selde det ikkje like godt som dei førre albuma. Likevel var Deep Purple den bestseljande artisten i USA i 1973 (Sjå òg Machine Head og Made in Japan). Albumet selde til gullplate den 11. april 1973 av RIAA, og selde 500 000 kopiar i USA.

«Woman from Tokyo» vart spelt inn i juli 1972 og handlar om turnering i Japan for første gong (til dømes teksten «Fly into the Rising Sun»). Den einaste andre songen som vart gjeven ut frå innspelingane i Roma er eit opptak av «Painted Horse». Resten av albumet vart spelt inn i Frankfurt etter fleire konsertar (inkludert Japan). «Place in Line» har ei mørkare blues-stemning. 

Ian Gillan forlet bandet etter dette albumet på grunn av det ein trudde var stadige kranglar med Blackmore. Men i eit intervju under innspelinga av comebackalbumet for Deep Purple i 1984, Perfect Strangers, sa Gillan at han var utsliten og at mangementet hadde mykje med det å gjere. 

Den siste konserten til Mark II-besetninga i 1970-åra før Ian Gillan og Roger Glover forlet bandet var i Osaka i Japan den 29. juni 1973.

Tittelen på albumet er henta frå ei negativ melding av Deep Purple sin Concerto for Group and Orchestra frå Rock i februar 1973 kalla "Who Do Deep Purple Think They Are?".

Innhald
Alle songar skriven av Ritchie Blackmore, Ian Gillan, Roger Glover, Jon Lord og Ian Paice

Original utgåve
Side ein

Side to

Bonusspor på 2000-utgåva

Medverkande
 Ritchie Blackmore - gitar
 Ian Gillan - vokal, munnspel
 Roger Glover - bass
 Jon Lord - tangentinstrument
 Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Who Do We Think We Are» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Deep Purple-album
Warner Bros. Records-album
Novella Margit

Margit er ei novelle av Ingeborg Refling Hagen, som opnar debutsamlinga hennar, Når elv skifter leie.

Handling

Novella skildrar samlivet mellom Petter Meisbinder (Petter Spelemann), og Margit Nordgarden, og dei utfordringane dei møter i livet. Petter var opphavleg spelemann, og kjent for å ta del i bygdefestar på ymse vis. Mellom anna hadde han vore i slagsmål og drege kniv. Margit var av «læsarom» (Hauge-rørsla), og difor sett ned på av dei andre i bygda. Trass i det ville livet sitt, var det Margit Petter ville ha. For å få ho, lyt han lova å aldri spela til dans meir, aldri drikke og aldri slost. Dette går han med på, og blir sidan heitande «Petter Meisbinder». Etter giftarmålet spelar han for det meste salmetonar og lydarslåttar. 

Saman får dei fire born, men lever i usle kår på plassen Elvebakken. Klimakset i novella kjem når difterien kjem til bygda, og to av borna deira døyr ei natt Margit strevar einsam medan Petter hentar doktor. Margit får ei krise som er svært dramatisk skildra. Men novella tonar ut i nye voner, sjølv om det er tydeleg av Margit er klenhelsa. Siste replikk i boka er «det er våren, Margit. Det er våren som teje.»

Historisk tilvising

Petter Meisbinder budde og levde livet sitt på Tangen. Han skal ha døydd der i 1915, og kom opphavleg frå Romedal. Ingeborg Refling Hagen skildra eit par ho hadde opplevd som barn. I ei seinare bok kjem det fram at Margit døydde tidleg, og at Petter sat enkjemann i fleire år. Kåra til haugianarane, som ofte vart hundsa av «vanlege bygdefolk», er eit tydeleg emne i forteljinga, og sameleis i skillingsvisa «Tullingen», som handlar om eit av dei borna Petter og Margit miste i difteri-farangen. 

 Norske noveller
 Ingeborg Refling Hagen
Burn av Deep Purple

Burn er det åttande studioalbumet til engelske rockebandet Deep Purple. Det vart spelt inn i Montreux i Sveits i november 1973 med Rolling Stones Mobile Studio, og kom ut i februar 1974.

Innspeling og utgjeving 
Albumet var det første med den nye vokalisten David Coverdale og den nye bassisten og vokalisten Glenn Hughes frå Trapeze. Dette var det første Deep Purple-albumet med Mark III-besetninga. Med Coverdale og Hughes i bandet, vart hardrockstilen til Purple meir boogie-aktig, med element av soul og funk som vart meir tydeleg på det neste albumet, Stormbringer.

«Coronarias Redig» vart spelt inn under desse innspelingane, men ikkje nytta på albumet. Han kom ut som B-side til singelen «Might Just Take Your Life». Songen er gjeven ut som bonusspor på jubileumsutgåva av albumet. 

«Might Just Take Your Life» kom ut tre dagar før sjølve albumet, den 12. februar, og var den første singelen til Deep Purple i Storbritannia på to år.

Innhald

Original utgåve
Side ein

Side to

Bonusspor på 30-årsjubileumsutgåva

Medverkande 
 Ritchie Blackmore – gitar
 David Coverdale – vokal
 Glenn Hughes – bassgitar, vokal
 Jon Lord – tangentinstrument
 Ian Paice – trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Burn (Deep Purple album)» frå ,  den 3. juni 2012.  
 

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1974
Warner Bros. Records-album
Songen Burn

«Burn» er ein song av det engelske rockebandet Deep Purple. Han vart gjeven ut på albumet med same namn i 1974, og var den første songen av Mark III-besetninga av bandet. Songen er baser tpå eit riff lånt frå George Gershwin sin «Fascinating Rhythm».

Songen vart nytta som opningssong på konsertane deira dei neste to åra og tok over for «Highway Star». 

Etter at Deep Purple vart gjenforeint i 1984 vart ikkje songen spelt lenger, sidan Ian Gillan, som David Coverdale hadde erstatta, igjen var vokalist og ikkje ville synge songar frå Coverdale-tida. Bandet spelte «Burn» frå 1989 til 1991, då Gillan ei kort stund var erstatta av Joe Lynn Turner. Då Gillan igjen kom inn i bandet i 1992, nekta han igjen å spele songar frå Coverdale-tida. 

Etter at Deep Purple vart oppløyst danna Coverdale sitt eige band, Whitesnake, som i løpet av åra har hatt med Deep Purple-medlemmar som Jon Lord, Ian Paice og Don Airey. Whitesnake spelte Deep Purple-songar frå Coverdale-tida som «Burn», «Lady Double Dealer», «Lady Luck», «Mistreated», «Might Just Take Your Life», «Soldier of Fortune» og «Stormbringer». Glenn Hughes spelar òg songen ein del på solokonsertane sine, samt med det noverande prosjektet sitt, supergruppa Black Country Communion.

I andre media
Songen er nytta i videospelet Guitar Hero: Warriors of Rock.
Songen er med i filmen Almost Famous.

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Riot, Mr. Big, Demon Drive, Cactus Jack, Michael Angelo Batio, Soilwork, Jorn Lande, W.A.S.P., Animetal og Yngwie Malmsteen.

Medverkande
David Coverdale - vokal
Glenn Hughes - bass, vokal
Jon Lord - Hammondorgel
Ritchie Blackmore - gitar
Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Burn (Deep Purple song)» frå ,  den 3. juni 2012.  
 

Songar frå 1974
Deep Purple-songar
Stormbringer av Deep Purple

Stormbringer er det niande studioalbumet til Deep Purple. Det kom ut i november 1974. På dette albumet er soul- og funkelementa som ein kunne høyre hint av på Burn mykje tydelegare. Ritchie Blackmore forlet bandet etter dette albumet, men kom attende til bandet for innspelinga av Perfect Strangers i 1984.

Plateomslag og tittel
Biletet på plateomslaget til Stormbringer er basert på eit foto. Den 8. juni 1927 vart ein tornado nær byen Jasper i Minnesota fotografert av Lucille Handberg. Bilete hennar vart eit klassisk bilete, og vart nytta og redigert for plateomslaget. Det same biletet vart nytta for plateomslaget til Siouxsie and the Banshees-albumet Tinderbox i 1986.

Stormbringer er òg namnet på eit magisk sverd skildra i fleire romanar av Michael Moorcock. David Coverdale har nekta for at han kjende til dette før kort tid etter albumet vart spelt inn. Nokre år seinare samarbeidde Moorcock med Blue Öyster Cult om å skrive «Black Blade», ein song som faktisk omhandlar sverdet Stormbringer.

I følgje Glenn Hughes er den utydelege talen av David Coverdale i starten av songen den same baklengsdialogen som karakteren til Linda Blair seier i filmen The Exorcist då ho vert utspurt av presten.

Innhald

Original utgjeving
Side ein

Side to

35-årsjubileumsutgåva

Medverkande
 Ritchie Blackmore - gitar
 David Coverdale - vokal
 Glenn Hughes - bass, vokal
 Jon Lord - orgel, tangentinstrument
 Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Stormbringer (album)» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 9. studioalbum

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1974
Warner Bros. Records-album
Come Taste the Band

Come Taste the Band er det tiande studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple som kom ut i oktober 1975. Albumet er produsert av bandet i lag med Martin Birch, som òg var lydteknikar. Det er det einaste Deep Purple-albumet med Tommy Bolin, som erstatta Ritchie Blackmore på gitar.

Då Blackmore forlet bandet, trudde mange at Deep Purple kom til å gje seg. Det var David Coverdale som bad Jon Lord om å fortsetje med bandet, og Tommy Bolin fekk oppgåva om å ta over på gitar. 

Ei luksusutgåve av albumet kom ut i 2010.

Historie 
Musikalsk er albumet meir kommersielt enn tidlegare Deep Purple-album, og helte meir mot vanleg hardrock med overtonar av soul og funk. I følgje Glenn Hughes og Jon Lord vart albumet hovudsakleg skriven i Los Angeles, medan det vart spelt inn i München, utanom «Comin' Home» som vart skriven i studio. Bassisten reiste attende til England før albumet var ferdig for å behandle hans dåverande store kokainmisbruk. Musikken er sterkt prega av funk, som kom med Glenn Hughes og Bolin. Bolin var òg påverka av jazz, men retninga på albumet var meint å vere meir som Burn frå 1974, med tyngre fokus på hardrock. Innspelinga med Bolin gjorde at bandet hadde større kreativ fridom enn dei hadde hatt med Ritchie Blackmore, som var vanskeleg å samarbeide med på denne tida. Generelt vert albumet rekna som eit av dei dårlegare albuma til Deep Purple og det selde heller ikkje særleg bra (19. plass i Storbritannia, 43. plass i USA). Albumet selde til sølvplate 1. november 1975 i Storbritannia for 60 000 selde kopiar i Storbritannia.

Etter at turneen for albumet var over i mars 1976 vart Deep Purple oppløyst, og dei kom først saman att åtte år seinare. Tommy Bolin døydde av ein heroinoverdose i desember 1976. Ian Gillan, som forlet bandet tre år seinare, har sagt at han ikkje reknar albumet som eit verkeleg Deep Purple-album.

Innhald

Medverkande 
 Tommy Bolin - Gitarar, vokal, bassgitar på «Comin' Home», korvokal på «Comin' Home» og vokal på «Dealer»
 David Coverdale - vokal
 Glenn Hughes - bass, vokal (på «Gettin' Tighter» og «This Time Around»)
 Jon Lord - tangentinstrument, piano, synthesizer 
 Ian Paice - trommer, perkusjon

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Come Taste the Band» frå ,  den 4. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1975
Album produserte av Martin Birch
Warner Bros. Records-album
Perfect Strangers

Perfect Strangers er det ellevte studioalbumet av Deep Purple. Det kom ut i oktober 1984. Albumet er det første albumet som vart spelt inn av det gjenforeinte, mest suksessrike og populære besetninga av Deep Purple, som vart kalla Mark II. 

Det var det første Deep Purple-albumet på ni år, og det første med Mark II-besetninga på elleve år etter Who Do We Think We Are i 1973. Ritchie Blackmore og Roger Glover kom frå Rainbow, Ian Gillan frå Black Sabbath, Jon Lord frå Whitesnake og Ian Paice frå bandet til Gary Moore.

CD- og kassettversjonane av albumet inneheld ein ekstra song, «Not Responsible». 

I 1985 var Deep Purple øvst på plakaten på Knebworth Festival i England.

Utgjeving
Albumet nådde 5. plass i Storbritannia og låg fire veker på Topp 40. I USA nådde albumet 17. plass i USA og låg 28 veker på Billboard 200. 

Bandet la ut på turné etter albumet og turneen vart så suksessrik at dei måtte legge til fleire konsertar i USA. Den amerikanske turneen deira i 1985 gjorde at dei selde meir enn nokon annan artist, utanom Bruce Springsteen.

Innhald

Medverkande
 Ian Gillan - vokal
 Ritchie Blackmore - gitar
 Jon Lord - orgel, tangentinstrument
 Roger Glover - bass
 Ian Paice - trommer

Lister
Album 

Singlar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Perfect Strangers» frå ,  den 4. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1984
album produserte av Roger Glover
The House of Blue Light

The House of Blue Light er det tolvte studioalbumet til Deep Purple og kom ut i 1987. Det er det andre albumet til den gjenforeinte Mark II-besetninga. 

Det tok lang tid å lage og spele inn albumet og Ritchie Blackmore har sagt at mykje av det vart spelt inn på ny. Ian Gillan har sagt at det var store gnissingar internt i bandet som øydela albumet: «Eg ser attende på House Of Blue Light, det er nokre gode songar der, men det er noko som manglar på det samla albumet. Eg kan ikkje føle anda til bandet. Eg kan sjå eller høyre fem profesjonelle folk som gjer deira beste, men det er som eit fotballag, det fungerer ikkje. Det er som elleve superstjerner som spelar på den same banen, men som ikkje er bunden saman i hjarte eller anda.» Organist Jon Lord sa «Me gjorde ein stor feil med å prøve å gjere musikken vår aktuell. Me oppdaga at folk ikkje ønskte at me skulle gjere det.»

Fleire songane på LP-versjonen er kortare enn dei same songane på den originale CD-en som kom ut i 1987. 

Det vart laga musikkvideoar til songane «Bad Attitude» og «Call of the Wild».

Innhald

Medverkande
 Ian Gillan: Vokal, congatrommer, munnspel
 Ritchie Blackmore: Gitar
 Roger Glover: Bassgitar
 Jon Lord: Tangentinstrument, synthesizer
 Ian Paice: Trommer

Lister
Album 

Singlar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The House of Blue Light» frå ,  den 4. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1987
album produserte av Roger Glover
Call of the Wild

«Call of the Wild» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple, frå albumet deira The House of Blue Light i 1987. Songen vart gjeven ut som singel det året og nådde 92. plass på singellista i Storbritannia.

Medverkande
Ian Gillan - Vokal
Ritchie Blackmore - Gitar
Roger Glover - Bass
Jon Lord - tangentinstrument
Ian Paice - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Call of the Wild (song)» frå ,  den 4. juni 2012.  
 

Deep Purple-songar
Songar frå 1987
Hardrock-songar
Slaves and Masters

Slaves and Masters er det trettande studioalbumet til Deep Purple og kom ut i 1990. Det er det einaste albumet til bandet med Joe Lynn Turner som vokalist. Han hadde kome inn i bandet året før og hadde tidlegare vore songaren i Ritchie Blackmore-bandet Rainbow). 

Før dei tok inn Turner hadde bandet tenkt på Jimi Jamison frå Survivor, men han var ikkje tilgjengeleg. Den hardrockbaserte kjernen av Purple-fans meinte at vokalen var for melodisk. Turner var likevel framleis eit medlem av gruppa då dei byrja å spele inn det neste albumet sitt i 1992. 

Albumet nådde 87. plass på Billboard-lista, og vart etterfølgd av ein relativ suksessrik turné i 1991, særleg i Europa.

Innhald

Medverkande
 Joe Lynn Turner - vokal
 Ritchie Blackmore - gitarar
 Roger Glover - bass, korvokal
 Jon Lord - orgel, tangentinstrument, strykearrangement
 Ian Paice - trommer

Lister
Album 

Singlar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Slaves and Masters» frå ,  den 4. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1990
album produserte av Roger Glover
RCA Records-album
The Battle Rages On...

The Battle Rages On... er det 14. studioalbumet til Deep Purple og kom ut i 1993. Det er det siste albumet deira som er spelt inn med den klassiske Mark II-besetninga, som vart gjenforeint for andre gong (den første gjenforeininga var i 1984 med Perfect Strangers). Sidan Ian Gillan kom attende i bandet seint i 1992, omarbeidde han mykje av songane som alt eksisterte for albumet. Ritchie Blackmore vart rasande over dei ikkje-melodiske elementa han tilførte songane og slutta under turneen i november 1993. Joe Satriani tok mellombels over som Deep Purple-gitarist under turneen.

Innhald

Medverkande 
 Ian Gillan - vokal
 Ritchie Blackmore - gitar
 Roger Glover - bass
 Jon Lord - organ, tangentinstrument
 Ian Paice - trommer

Lister 
Album 

Singlar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Battle Rages On...» frå ,  den 4. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 14. studioalbumet

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1993
album produserte av Roger Glover
Giant Records (Warner)-album