Mary Lou Williams

Mary Lou Williams (), var ein amerikansk jazzpianist, komponist og arrangør. Ho var ei viktig føregangskvinne i arbeidet for likeverd mellom kjønna innom jazzmusikken og var «den einaste stride-pianisten som lik Ellington stadig moderniserte stilen og til sist orienterte seg mot moderne harmonikk.»

Pianist og komponist 
Som pianist forbløffa ho med eit kraftig anslag og uthaldande spel; kritikarar som Hugues Panassié konstaterte at ho spelte «som ein mann.» Tidleg i karriera var ho influert av Fats Waller, Earl Hines og Art Tatum, men tok opp utviklinga frå ragtime til post-bop i den meisterlege stilen sin. Det som karakteriserte ho frå start til slutt var ei smittande swingkjensle. 

Til saman skreiv Mary Lou Williams over 350 songar og lengre komposisjonar, og ei lang rekke kjente jazzmusikarar spelte stykka hennar. Døme er Jimmy Lunceford («What’s Your Story, Morning Glory»), Louis Armstrong («Cloudy», «Messa Stomp», «A Mellow Bit of Rhythm», «Walkin' and Swingin»), Cab Calloway, Bob Crosby («Ghost of Love», «Toadie Toodle»), Tommy Dorsey («Little Joe from Chicago»), Ella Fitzgerald («What’s Your Story, Morning Glory»), Dizzy Gillespie («In the Land of Oobladee»), Honi Gordon («Why», «Walkin' Out the Door»), Earl Hines, Nat King Cole («Little Joe from Chicago», «Satchel Mouth Baby»), Casa Loma Orchestra («What’s Your Story, Morning Glory», «Walkin' and Swingin'»), Red Norvo («Messa Stomp», «A Mellow Bit of Rhythm») og Sarah Vaughan («Black Coffee»).

Ettermæle 
I fleire tiår blei Williams rekna «som den største kvinnelege jazzmusikaren». Martin Kunzler slo fast «at før Carla Bley og Toshiko Akiyoshi har inga anna kvinne i jazzen hatt ein så sentral posisjon som pianisten – og i enno høgare grad komponisten og arrangøren – Mary Lou Williams.»

Først mot slutten av livet sitt opplevde ho at det viktige bidraget hennar til jazzmusikken blei æra av det jamne publikum – blant musikarar hadde ho vore ei legenda allereie frå swing-perioden på 1930-talet.

Duke Ellington sa at Mary Lou Williams var evig aktuell.

Om seg sjølv sa ho:
«Ingen kan putte meg i ein stilbås. Eg har lært av mange menneske. Eg endrar meg heile tida. Eg eksperimenterer for å halde meg oppdatert, å høyre kva dei andre gjer. Eg prøver til og med å halde meg eit lite steg framom slik at eg lik ein spegel kan vise dei kva som snart kjem til å hende.»

Count Basie følte berre konkurranse. Saksofonisten Buddy Tate sa i et intervju i dokumentarfilmen Music on My Mind: «Ho spela så alle desse mennene blei smågutar. Ho visste det ikkje sjølv, men dei visste det.»

Livet til Mary Lou Williams er dokumentert i Joanne Burke sin film  Music on My Mind (1989). I 1994 blei ho æra i dokumentarfilmen «A Great Day in Harlem». Kennedy Center i Washington D.C. har ein årleg jazzfestival for kvinner med namnet Mary Lou Williams Women in Jazz Festival. Legatet Mary Lou Williams Foundation som blei bygd opp av formuen hennar går til å støtte unge musikarar frå seks til tolv år.

Referansar

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «Mary Lou Williams» frå , den 4. desember 2011.

Litteratur 
 Linda Dahl: Morning Glory: A Biography of Mary Lou Williams. University of California Press, Berkeley 1999
 Leonard Feather og Ira Gitler, The Biographical Encyclopedia of Jazz. Oxford/New York 1999, ISBN 978-0-19-532000-8
 Tammy L. Kernodle: Soul on Soul: The Life and Music of Mary Lou Williams. 2004
 Martin Kunzler: Jazzlexikon. Band 2. Rowohlt, Reinbek 2002 (2. opplag), ISBN 3-499-16513-9
 Len Lyons: The great Jazz Pianists. Da Capo, 1983, s.67 (intervju fra 1977)

Bakgrunnsstoff 

 Webside  hos Rutgers University, med diskografi 
 Pianotranskripsjoner av Dave Ratcliffe
 Biografi  på Mary Lou Williams Foundation
 Bob Jacobson om Black Christ of the Andes på Allaboutjazz
 Intervju Max Jones: Mary Lou Williams – a life story. I: Melody Maker, bind.30, april/juni 1954

USA-amerikanske jazzpianistar
USA-amerikanske jazzkomponistar‎
Folk frå Pittsburgh
Kvinnelege musikarar frå 1900-talet
Kvinnelege komponistar frå 1900-talet