alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
You Got What It Takes

«You Got What It Takes» er ein song frå 1958 av Bobby Parker. Parker hevda han skreiv songen og namnet hans er på utgjevinga frå 1958. Seinare versjonar er derimot tilskriven Berry Gordy, Gwen Gordy, Billy Davis og stundom Marv Johnson. 

I 1959 gav Marv Johnson ut songen og i USA nådde songen andreplassen på Black Singles-llista og 10. plassen på Billboard Hot 100 tidleg i 1960.  Songen nådde sjuandeplassen på UK Singles Chart.

Andre versjonar
Songen vart gjeven ut som «You've Got What It Takes» av The Lana Sisters (med ein ung Dusty Springfield) som ei B-side i 1960. Ein versjon frå 1967 av The Dave Clark Five nådde sjuandeplassen i USA og 28. plassen i Storbritannia. Ein rock and roll-versjon av Showaddywaddy nådde andreplassen i Storbritannia i 1977. I 1967 spelte Marvin Gaye og Tammi Terrell songen i på albumet United.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You Got What It Takes» frå ,  den 29. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1959
Singlar frå 1960
Marv Johnson-songar
Songar skrivne av Berry Gordy
Songar skrivne av Billy Davis
Songar skrivne av Gwen Gordy Fuqua
Songar produserte av Berry Gordy
Songar frå 1959
United Artists Records-singlar
The Dave Clark Five-songar
Showaddywaddy-songar
Marvin Gaye-songar
Tammi Terrell-songar
You Must Have Been a Beautiful Baby

«You Must Have Been a Beautiful Baby» er ein popsong med musikk av Harry Warren og tekst av Johnny Mercer, publisert i 1938 av Remick Music Corporation. Han vart nytta i Warner Brothers-filmen Hard to Get, som kom i november 1938. Der vart han sungen av Dick Powell.

Opphavleg vart songen spelt inn av Bing Crosby som fekk den mestseljande hitversjonen, medan andre versjonar på den tida vart spelt inn av mellom andre Tommy Dorsey (med vokal av Edythe Wright) og Russ Morgan. Han vart henta fram att av Bobby Darin i 1961, og songen gjekk igjen inn på lista.  Songen har sidan blitt spelt av mange andre artistar.

Innspelingar
Russ Morgan and his orchestra (innspelt 26. august 1938, utgjeve på Decca Records, med B-sida «This Is Madness»)
Tommy Dorsey and his Clambake 7 med vokal av Edythe Wright (innspelt 29. september 1938, utgjeve på Victor Records med katalognummer 26066, med B-sida «Sailing at Midnight»)
Blue Barron and his orchestra (innspelt 1. oktober 1938, utgjeve på Bluebird Records med katalognummer 7886  og på Montgomery Ward Records med katalognummer 7537, begge med B-sida «It's Time to Say Aloha»)
Bing Crosby (innspelt 14. oktober 1938,  utgjeve på Decca Records med katalognummer 2147A, med B-sida «Summertime»)
Chick Bullock (innspelt 20. oktober 1938, utgjeve på Conqueror Records med katalognummer 9149, med B-sida «I Won't Tell a Soul»)
 Dorothy Carless og Sam Costa («to røyster og eit piano») i februar 1939 utgjeve på Regal Zonophone (MR 2984).
Robert Clary (utgjeve på Capitol Records med katalognummer 891, med B-sida «Alouette»)
Perry Como (innspelt 21. mars 1946, utgjeve på RCA Victor Records med katalognummer 20-1916, med B-sida «A Garden in the Rain»)
Bobby Darin (innspelt 19. juni 1961 utgjeve på Atco 6206, med B-sida «Sorrow Tomorrow»; den største hitversjonen, som nådde femteplassen i USA og 10. plassen i Storbritannia)
 Joe Loss & his Band med vokal av Chick Henderson (innspelt 21. januar 1939 utgjeve på Regal Zonophone MR-2992)
The Dave Clark Five (utgjeve i 1967 som ein amerikansk singel på Epic Records med B-sida «Man in the Pin-Stripe Suit»). Versjonen deira nådde 35. plassen og var den 17. og siste Topp 40-hitten deira
Johnny Mercer (innspelt januar, 1974, på albumet My Huckleberry Friend.)
Red Norvo and his orchestra (vokal Mildred Bailey; utgjeve på Brunswick Records med katalognummer 8240, med B-sida «Just You, Just Me»)
Bob Smith and the Herman Chittison Trio (utgjeve på RCA Victor Records med katalognummer 20-2266, med B-sida «Where's Sam?»)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «You Must Have Been a Beautiful Baby» frå ,  den 29. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar med musikk av Harry Warren
Songar frå 1938
Bobby Darin-songar
Songar med tekst av Johnny Mercer
Mildred Bailey-songar
Tommy Dorsey-songar
Bing Crosby-songar
Perry Como-songar
The Dave Clark Five-songar
Johnny Mercer-songar
Sky Saxon

Sky «Sunlight» Saxon () var ei amerikansk rockemusikar, mest kjend som leiar og songar i det psykedeliske garasjerockband The Seeds i Los Angeeles på 60-talet.

Karriere
Saxon byrjar karrieren sin som doo-wop-songar tidleg i 1960-åra med namnet Little Richie Marsh. Etter å ha endra namn til Sky Saxon, skipa han The Electra-Fires i 1962 og så Sky Saxon & the Soul Rockers. Fleire av desse tidlege songane vart gjevne ut i 1983 på albumet New Fruit from Old Seeds / The Rare Sky Saxon, Volume One.

I 1965 skipa Saxon det psykedelisk flower power-bandet The Seeds med Jan Savage (gitar), Rick Andridge (trommer) og Darryl Hooper (klaverinstrument). Dei fekk hittar som «Can't Seem to Make You Mine», «Mr. Farmer» og «Pushin' Too Hard». Songstilen til Saxon vart kritisert av Lester Bangs som ei amerikansk etterlikning av Mick Jagger, medan Michael Hicks reknar stilen som ei komplisert blanding av Jagger, Eddie Cochran og Buddy Holly.

Etter The Seeds
I 1970-åra fortsette Saxon å arbeide med musikk og gav ut fleire singlar og nokre få sjølvstendige album, ofte med namna Sky Sunlight Saxon, The New Seeds eller variantar av dette.

I 1973 vart han medlem av den religiøse gruppa Source Family, og det var her han fekk namna Sunlight og Arlick. I 1998 sette Saxon saman ei samlinga av 13 CD-ar med psykedelisk, primitiv musikk spelt inn av bandet til denne religiøse gruppa, Ya Ho Wa 13  1970-åra.

I 2008 samarbeidde Saxon og The Seeds på nokre nye ongar med Billy Corgan frå Smashing Pumpkins. Saxon var seinare med i musikkvideoen til Smashing Pumpkins-songen «Superchrist». 

Den 25. juni 2009 døydde Saxon uventa på eit sjukehus i Austin i Texas etter at ein enkel infeksjon hadde spreidd seg til organa hans. Han døydde av hjarte- og nyresvikt, 71 år gammal.

Mediadekninga av dødsfallet hans hamna stort sett i skuggen av Michael Jackson, som døydde same dagen. 

Den 24. juli 2009 heldt medlemmar av The Smashing Pumpkins, Love og The Electric Prunes ein minnekonsert i Los Angeles for Saxon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sky Saxon» frå ,  den 29. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 Sky Saxon – Minneord i Daily Telegraph

USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske rockesongarar
Musikarar frå Salt Lake City
Protopunk-musikarar
The Seeds av The Seeds

The Seeds er debutalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Seeds. Det kom ut i april 1966 på GNP Crescendo Records og var produsert av Marcus Tybalt og Sky Saxon. Etter dei to singlane «Can't Seem to Make You Mine» og «Pushin' Too Hard» i 1965, kom albumet ut og gjekk inn albumlista i USA, der det nådde 132. plassen på Billboard Top LPs & Tapes. I nyare tid har albumet fått positiv omtale og det vert sagt at albumet påverka punkrocken eit tiår seinare.

Stil 

Som mange garasjerockband er vokalstilen til songaren Sky Saxon inspirert av Rolling Stones-songaren Mick Jagger, men er òg blitt samanlikna med vokalen til rockabillyartistane Buddy Holly og Eddie Cochran.

Utgjeving 

The Seeds gav ut to singlar før albumet kom i 1966: «Can't Seem to Make You Mine» i juni 1965 og «Pushin' Too Hard» i november. The Seeds kom ut i april 1966. Den tredje singelen frå albumet var «Try to Understand», men denne gjekk ikkje inn på lista i USA. «Pushin' Too Hard» vart gjeven ut på ny i oktober 1966 og gjekk inn på singellista i USA i 1967, då han nådde 36. plassen i februar.

The Seeds har blitt gjeve ut på ny fleire gonger på både vinyl og CD, ofte i lag med det neste albumet deira, A Web of Sound. Somme av dei nyare utgåvene har jerna songen «Lose Your Mind» frå den originale vinylutgåva.

I 2012 gav Big Beat Records ut The Seeds i ei luksusutgåve med nymastra lyd i bonus, i tillegg til ti nye bonusspor av songar som ikkje var gjevne ut før.

Innhald

Medverkande

Musikarar

 Sky Saxon – bassgitar, munnspel, vokal, plateprodusent, konsept, plateomslag
 Rick Andridge – trommer
 Cooker – gitar, slidegitar
 Daryl Hooper – melodica, piano, klaverinstrument, vokal
 Jan Savage – gitar, rytmegitar, vokal

 Teknisk

 Chuck Britz – lydteknikar
 Mike Durrough – lydteknikar, miksing
 David Hassinger – lydteknikar
 Lanky Linstrot – lydteknikar
 Stan Ross – ny miksing
 Doc Siegel – ny miksing
 Marcus Tybalt – produsent, kommentarar
 Rafael O. Valentin – lydteknikar
 Alec Palao - leiande produsent
 Neil Norman - leiande produsent

Notes 
Denne artikkelen bygger på «The Seeds (album)» frå ,  den 29. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Debutalbum frå 1966
The Seeds-album
GNP Crescendo Record Co.-album
Gol nye stavkyrkje

Gol nye stavkyrkje er ei nybygd stavkyrkje frå 1994 i Gol kommune i Viken fylke. Kyrkja ligg i Gordarike Familiepark, og er ein tru kopi av Gol stavkyrkje som blei flytt til Norsk Folkemuseum på Bygdøy i Oslo.

Det finst også ein annan kopi av Gol stavkirke, Stavkirka på Savjord, som er ei privateigd kyrkje i Beiarn i Nordland. Bygginga av denne byrja i 2005, og kyrkja er oppført i mindre målestokk enn originalen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gol nye stavkirke» frå ,  den 30. april 2018.

Bakgrunnsstoff

 Bilde av kyrkja ved euber-norwegen.de

Kyrkjer i Gol
Nye stavkyrkjer
Norske kyrkjer frå 1994
A Web of Sound

A Web of Sound er det andre studioalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Seeds. Det var produsert av Marcus Tybalt og kom ut i oktober 1966 med singelen «Mr. Farmer» og den 14 minuttar avslutningssongen «Up In Her Room». Albumet gjekk ikkje inn på albumlista i USA, men fekk generelt god omtale av musikkritikarane.

Bakgrunn og utgjeving
Songaren Sky Saxon hadde ideen til plateomslaget til albumet som syner dei fire Seeds-medlemmane fanga i eit spindelvev. A Web of Sound vart produsert av Saxon under pseudonymet hans Marcus Tybalt. Saxon skreiv eller var medlåtskrivar på alle songane på albumet. To av dei er tilskriven Tybalt), og skreiv teksten i omslaget. Side ein bestå av seks songar og opnar med singelen «Mr. Farmer» og fortsette med andre garasjerock-aktige songar, dei fleste ganske korte. 
Side to inneheld berre to songar, inkludert den 14 minutar lange «Up In Her Room», med slidegitar, elektrisk fuzz-bass, elektrisk piano, tamburin og trommer.

Albumet kom ut i oktober 1966 og fekk ikkje mykje merksemd i USA dei første månadane før etter «Pushin' Too Hard», ein song frå det debutalbumet deira, kom ut og gjekk inn på Billboard Hot 100-lista.

Mottaking 

Pete Johnson skreiv for Los Angeles Times i 1967 at The Seeds hadde «blitt adoptert av hippiar – blomsterbarna – på grunn av songane med open slutt, som generelt ligg langs kanten av fint oppteikna tankar og didaktikk.» Moderne musikkskribentar har samanlikna «Up In Her Room» med The Velvet Underground-songen «Sister Ray», som kom ut eit år seinare. 
I boka All Yesterdays' Parties: The Velvet Underground in Print, 1966-1971, skriv forfattaren Clinton Heylin at «begge songane fungerer på same måte [...] og lytte til dei er som å stå nynnande i eit rom, der dusinvis av andre folk òg nynnar, i same tone, utan å variere, utan endring.» 

Joe Viglione i Allmusic meinte at A Web of Sound òg påverka artistar som Iggy Pop og The Stooges og Alice Cooper. Stewart Mason, òg frå Allmusic, skreiv at albumet blanda «den tarvelege aggresjonen frå The Seeds med nokre tyngre psykedeliske utsmykkingar.»

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande
 Rick Andridge – trommer
 Darryl Hooper – klaverinstrument, orgel, piano, korvokal
 Jan Savage – gitar, korvokal
 Sky Saxon – solovokal, bassgitar
 Cooker – slidegitar
 Harvey Sharpe – bassgitar
Dave Hassinger, Raphael Valentin - lydteknikarar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «A Web of Sound» frå ,  den 30. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1966
GNP Crescendo Record Co.-album
The Seeds-album
Mr. Farmer

«Mr. Farmer» er ein song av den amerikanske garasjerockgruppa The Seeds, skriven og produsert av vokalisten Sky Saxon (under pseudonymet Marcus Tybalt). Han kom ut på singel i 1967 og nådde 86. plassen i USA på Billboard Hot 100-lista. Songen vart bannlyst frå mange radiostasjonar på den tida på grunn av referansane til dopmisbruk.

Tekst og innspeling
Teksten var skriven av Sky Saxon og skildrar soga om ein mann som vert misnøgd med å by i byen og flyttar på landet, kjøper seg ein gard og vatnar avlingane sine. 
Sjølv om Saxon prøvde å kle inn teksten slik at meldinga i songen verka å vere mot dopbruk, vart songen generelt rekna som ei hyllest til marihuanadyrkarar og derfor bannlyst av mange radiostasjonar.

Mottaking
«Mr. Farmer» kom ut på singel i februar 1967 og nådde 86. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista. I episoden «Monkees on Tour» i The Monkees, kan ein sjå eit eksemplar av singelen bli spelt av radiostasjonen KRIZ då bandet er på besøk. 

Musikkhistorikaren Domenic Priore har samanlikna pianolyden på songen med tidlege Pink Floyd-innspelingar. 
Forfattaren Harvey Kubernik kalla songen ein «punk-pop-klassikar», og Malcolm Russell skildra songen som ein «tight groover».

Andre utgjevingar og versjonar
«Mr. Farmer» kom ut i 1987 på samleplata More Nuggets: Classics from the Psychedelic Sixties Volume 2 og i filmmusikken til filmen Almost Famous i 2000. 
Sky Saxon spelte inn songen på ny i 2008 for soloalbumet The King of Garage Rock. 
Det psykedelisk rock-bandet Strawberry Alarm Clock spelte inn ein versjon av songen i 2012 på albumet deira Wake Up Where You Are.

Innhald
7" vinyl

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mr. Farmer» frå ,  den 30. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1966
Singlar frå 1967
Parlophone-singlar
Songar om cannabis
Songar skrivne av Sky Saxon
The Seeds-songar
Strawberry Alarm Clock-songar
S-10-missilet

SS-N-21 Sampson (S-10 «Granat») er eit russisk ubåtbasert kryssarmissil med marsjfart 0.7 Mach og skotvidde på 2900 km. 
GRAU-indeks er 3K10.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 www.militaryrussia.ru
 www.warfare.ru

Kryssarmissil
Russisk militærutstyr
A Thousand Shadows

«A Thousand Shadows» (stundom skrive «1000 Shadows») er ein song av den amerikanske rockegruppa The Seeds, skriven av vokalisten Sky Saxon, klaverspelaren Daryl Hooper og gitaristen Jan Savage. Songen var produsert av Saxon under pseudonymet Marcus Tybalt, og kom ut på singel i 1967. Singelen nådde 72. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista.

Bakgrunn og utgjeving
The Seeds spelte første gongen «A Thousand Shadows» under ein konsert i mars 1967 på klubben Daisy i Beverly Hills i California. 
I juni kom songen ut som den første singelen frå det tredje albumet deira, Future. 

Singelen låg fire veker på Billboard Hot 100 og nådde 72. plassen. 
Han nådde òg 86. plassen på Cash Box Top 100-lista.

Innhald
7" Vinyl

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «A Thousand Shadows» frå ,  den 30. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
Parlophone-singlar
Songar skrivne av Sky Saxon
The Seeds-songar
A Full Spoon of Seedy Blues

A Full Spoon of Seedy Blues er det fjerde studioalbumet til den amerikanske garasjerockgruppa The Seeds, men på omslaget er namnet på bandet Sky Saxon Blues Band. Det kom ut på GNP Crescendo i november 1967. Albumet var ei heilt anna retning enn psykedeliaen som hadde prega det førre albumet, Future, og var langt meir prega av blues. Resultet vart dårleg motteke både av salsmessig og av den lojale fansen. 

Innspelinga byrja faktisk medan The Seeds gjorde ferdig det andre albumet sitt, A Web of Sound, men ei utgjeving vart utsett sidan gruppa framleis selde godt av debutplata si, som kom i april 1966. Med på innspelinga av A Full Spoon of Seedy Blues var medlemmar av bandet til Muddy Waters, med munnspelspelaren George «Harmonica» Smith, saksofonisten James Wells Gordon og gitaristane Luther Johnson og Mark Arnold. I tillegg medverka Johnson med to songar, «Pretty Girl» og «One More Time Blues», og ein coverversjon av Waters-songen «Plain Spoken». Sjølv om albumet vart tilskriven Sky Saxon Blues Band, var det ikkje nokre endringar i besetninga i bandet frå dei tre første albuma.

Då A Full Spoon of Seedy Blues kom ut, selde det ikkje godt nok til å gå inn på Billboard 200 og øydela det nasjonale ryktet til bandet. Det var retningsendringar mot bluesdominert musikk som fekk skulda for det dårlege salstalet, sidan albumet kom ut i eit år då psykedelisk musikk var på sitt mest populære. Albumet har så langt ikkje kome ut på CD og innhaldet er sjeldan å sjå på samleplatene til bandet. Det vart derimot gjeve ut i lag med det tredjealbumet til bandet, Future, den 12. juni 2001. I 2013 gav Big Beat Records ut A Web of Sound på ny med ein monomiks av A Full Spoon of Seedy Blues som bonus.

Innhald

Medverkande

 Sky Saxon - solovokal, bassgitar, munnspel
 Jan Savage - sologitar, gong, korvokal
 Harvey Sharpe - bassgitar
 Daryl Hooper - orgel, piano
 Rick Andridge - trommer, korvokal
  Luther Johnson - gitar
 Mark Arnold - gitar
 George «Harmonica» Smith - munnspel
 James Wells Gordon - saksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «A Full Spoon of Seedy Blues» frå ,  den 30. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1967
The Seeds-album
GNP Crescendo Record Co.-album
R-29RMU2 Lajner

R-29RMU2.1 Lajner  (russisk Р-29РМУ2 "Лайнер") er eit russisk SLBM med flytande drivstoff og det nyaste medlemmet av missilfamilien R-29. Missilet er utvikla frå R-29RMU Sineva SLBM, og kan lastast med 12 atomstridshovud - tre gonger så mykje som Sineva. Missilet har vore i bruk sidan 2014 frå Delta IV-klasse ubåt. og har ei skotvidde på opptil 12 000 km.

Referansar

SLBM
Russisk militærutstyr
The Remains av The Remains

The Remains er debutalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Remains. Det kom ut på Epic Records den 26. september 1966. Sjølv om albumet i stor grad vart oversedd då det kom ut, har det med tida fått status som eit av dei betre albuma frå denne tida.

Bakgrunn

The Remains vart skipa i 1964 og etablerte seg raskt som eit populært band i New England, og heldt utselde konsertar for ein lojal fanskare. I 1965 nådde populariteten til gruppa eit klimaks og dei hadde fire regionale hittar for Epic Records og spelte på The Ed Sullivan Show. Før dei spelte inn debutalbumet hadde manageren deira John Kurland, fått arrangert ei prøvespeling på Capitol Records den 26. mai 1966.<ref>{{cite web|title=A Session with the Remains (CD booklet)|year=1996|publisher=Sundazed Records}}</ref> I følgje gitaristen Barry Tashian, var gruppa interesserte i å byte selskap fordi «Hos Epic var me misnøgde med at me kjende oss som dei stakkarslege syskenbarna til Bobby Vinton, Ed Ames og The Yardbirds, som var dei bestseljande artistane til Epic på den tida». Prøvespelinga førte ikkje til platekontrakt og kom sidan ut på Sundazed Records som A Session with the Remains.

Innspelinga av albumet fortsette i midten av 1966, samstundes som The Remains førebudde ein turné i lag med The Beatles. I studio utforska dei forskjellige musikalske retningar som ein gitar-raveup på opningssporet «Heart», Jagger-aktige snerring på «Lonely Weekend», og den tidlege R&B-aktige hittane «Why Do I Cry?» og «Diddy Wah Diddy». Den mest fullendte songen på The Remains vert rekna å vere «Don't Look Back». Denne kom sidan ut på Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968.The Remains'' kom ut på Epic Records den 26. september 1966, men då var gruppa alt oppløyst. Som følgje av dette marknadsførte ikkje selskapet albumet, og det vart i stor grad gløymd, sjølv blant fansen til The Remains. Albumet vart gjeven ut på ny fleire gonger. Først på det sjølvstendige selskapet Spoonfed Records i 1978, og så på CD i 1991 på Epic Records med bonusspor frå singlane deira. Albumet vart òg gjeve ut på Sundazed Records i 2009.

Musikkritikaren Richie Unterberger skreiv for Allmusic at dei «hadde mykje profesjonell finesse i dei angripane og skarpe songane sine, og høyrdest stundom ut som ei blanding av The Beatles og The Zombies med sine energiske harmoniar og blanding av gitar og elektrisk piano». Mark Kemp skreiv for Paste Magazine at «Hadde desse Bosston-gutane halde ut lenger enn debuten i 1966, kunne me kanskje ha kalla dei - og ikkje The Stones - det beste rockebandet i verda i dag. Slik som det er, er The Remains heilt klart det største av dei tapte banda i Amerika».

Innhald

Medverkande
 Barry Tashian - sologitar, vokal
 Vern Miller - bassgitar
 Bill Briggs - klaverinstrument
 Chip Damiani - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Remains (album)» frå ,  den 30. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1966
The Remains-album
Epic Records-album
Don't Look Back av The Remains

«Don't Look Back» er ein song av The Remains som vart gjeven ut som den siste singelen deira på Epic Records. Songen vart skriven av Billy Vera, som skreiv og spelte inn «Storybook Children» for Atlantic Records. «Don't Look Back» kom ut i 1966 med B-sida «Me Right Now», som var skriven av Barry Tashian, frontmannen i The Remains.

«Don't Look Back» kom ut på det einaste albumet til The Remains, The Remains frå 1966. «Don't Look Back» kom òg ut på den populære samleplata Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968.

Robert Plant spelte denne songen som eit ekstraspor på CD-singelen «Hurting Kind (I've Got My Eyes on You)» i 1990.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Don't Look Back (The Remains song)» frå ,  den 30. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1966
The Remains-songar
Epic Records-singlar
Songar frå 1966
Robert Plant-songar
Kristiane Lund

Kristiane Gotfredsdotter Lund () var ein norsk hardingfelespelar frå Bø i Telemark. 

Lund lærde av Halvor Flatland og vann i si tid fleire fyrstepremiar i kappleikar. Ho var den fyrste kvinnelege hardingfelespelaren som vart kjend vide utover i landet. «Hennar Innspelingar frå 1911 vitnar om at ho spela på nivå med dei aller største i samtida.» Lund arbeidde for bunadstradisjonen og var aktiv i skipinga av Spelemannslaget Bøheringen, Bø dansarring og Nes Nasjonale dansarring.

Kjelder
fela.no
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957

Norske folkemusikarar
Folk frå Bø i Telemark
Dahle Idrettslag

Dahle Idrettslag er ein norsk fotballklubb heimehøyrande i bydelen Dale i Kristiansund, skipa i 1938. Dahle IL har mest alle år spelt på nivå 4 og 5 i seriesystemet, saman med andre lag frå Nordmøre og Romsdal. Laget spelar i gult med blå bukser.

Kjelder
heimeside

Idrettslag i Kristiansund
Idrettslaget Nordlandet

Idrettslaget Nordlandet er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Nordlandet i Kristiansund, skipa 28. mars 1929. Nordlandet er i dag ein rein fotballklubb som spelar i blå trøyer med raude ermar, kvite bukser og blå strømper.

Nordlandet hadde sitt beste fotballag i byrjinga av 1970-åra. I 1972 overraska laget og rykte opp til 3. divisjon Møre, der Nordlandet i 1973-sesongen enda på desidert sisteplass. Einast Clausenengen Fotballklubb var eit betre lag frå Kristiansund desse sesongane. Sidan har Nordlandet vore solid planta i dei nedste divisjonane i seriesystemet.

Kjelder
heimeside

Idrettslag i Kristiansund
Fredrikke Mørck

Fredrikke Andrea Møllerup Mørck () var ei norsk kvinnesakskvinne, fødd og død i Trondheim.

Mørck var dotter til ein tollar. Ho tok lærarskuleeksamen i 1880 og arbeidde som guverante, lærar og skulestyrar ved ulike skular i hovudstaden fram til 1910. Ho skipa i 1900 Høiere Skolers Lærerindeforening og i tillegg eit engasjementskontor for lærarinner i høgre skular.
Ho var leiar for Norsk Kvinnesaksforening frå 1926 til 1930.

Mørck var med å redigere det store verket Norske kvinder, en oversigt over deres stilling og livsvilkaar i hundreaaret 1814-1914, som kom ut i 1914. Til liks med meiningsfellen Gina Krog ynskte Mørck snøgge endringar og var derfor aktiv i Landskvindestemmeretsforeningen. I 1916 tok Mørck over redaktørstolen i kvinnesakstidsskriftet Nylænde etter Krog, og var redaktør i tidsskriftet til 1927. Ho representerte Noreg på mange internasjonale kongressar.

Kjelder

Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

Norske kvinnesaksfolk
Norske lærarar
Norske redaktørar
Folk frå Trondheim