alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mirjam

Miriam eller Mirjam er eit opphavleg hebraisk kvinnenamn (מִרְיָם). Tydinga av namnet er uklar, det kan tyda 'bitter', 'opprørsk' eller 'ønskt barn'. Det kan også koma frå det egyptiske namnet mry, 'kjærleik' eller 'elska'. «Miriam» har gjeve opphav til namnet Maria gjennom den greske avleiinga Mariam.

Ein kjend namneberarar er den eldre systera til Moses og Aron i Bibelen. Miriam har lenge vore brukt som førenamn av jødar. Etter reformasjonen blei også denne forma teke i bruk blant kristne.

Mirjam har norsk namnedag den 5. juli.

Namneberarar 

 Miriam Leslie (1828–1914), amerikansk forfattar, forleggjar, filantrop og kvinnesaksforkjempar
 Miriam Yalan-Shteklis (1900–1984), israelsk forfattar
 Miriam Hopkins (1902-1972), amerikansk skodespelar
 Miriam Ben-Porat (1918-2012), israelsk høgsterettsdommar
 Miriam Beatrice Hyde (f. 1918), australsk komponist
 Miriam Pirazzini (f. 1918), italiensk mezzosopran
 Myriam Marbe (1931–1997), rumensk komponist og pianist
 Miriam Makeba (1932-2008), sørafrikansk songar
 Myriam Yardeni (f. 1932), rumensk-israelsk historikar
 Miriam Tlali (f. 1933), sørafrikansk forfattar
 Miriam Margolyes (f. 1941), britisk skodespelar
 Miriam Defensor Santiago (f. 1945), filippinsk senator 
 Myriam Merlet (ca. 1957–2010), haitisk politisk aktivist 
 Myriam Fox-Jerusalmi (f. 1961), fransk verdsmeister i kanoslalåm
 Miriam Stockley (f. 1962), sørafrikansk songar
 Myriam H. Bjerkli (f. 1963), norsk forfattar
 Miriam Toews (f. 1964), kanadisk forfattar
 Myriam Bédard (f. 1969), kanadisk skiskyttar
 Miriam Yeung (f. 1974), hongkong-kinesisk songar og skodespelar
 Mirjam Kristensen (f. 1978), norsk forfattar
 Miriam Paulsen (f. 1980), norsk sametingspolitikar
 Myriam Abel (f. 1981), fransk songar
 Myriam Baverel (f. 1981), fransk taekwondo-utøvar
 Myriam Montemayor Cruz (f. 1981), meksikansk popstjerne kjend som «Myriam»
 Myriam Fares (f. 1983), libanesisk songar
 Miriam McDonald (f. 1987), kanadisk skodespelar kjend frå Degrassi: The Next Generation

Kjelder 

 behindthename.com

Kvinnenamn
Førenamn av hebraisk opphav
Namn knytte til Bibelen
5:15

«5:15» er ein song skriven av Pete Townshend frå det engelske rockebandet The Who. Songen kom ut på deira andre rockeopera, Quadrophenia (1973). Songen nådde 20. plass på den britiske singellista. I 1979 vart songen gjeven ut på ny i samband med filmutgåva av albumet, og nådde då 79. plass på Billboard Hot 100 i USA.

Rolle på Quadrophenia 
I songen tar hovudrolla i historia, Jimmy, seg ei togreise til Brighton, og etter å ha tatt mykje dop gjenopptar han livet sitt med modrørsla, kulturrørsla han høyrer til, og duellane deira med rockarane. Kjeneslene til Jimmy består hovudsakleg av sinne, forvirring, vald, seksuell frustrasjon og rotløyse. 

«5.15» inneheld som mange av songane frå Quadrophenia referansar til andre The Who-songar. Her finst linja «M-m-m-maaah generation» frå «My Generation». Jimmy vart fødd under andre verdskrigen og voks opp under etterverknadane av krigen, og forstår ikkje kvifor han skal bry seg om dette (eller noko anna) ut frå verdiane som mod-ungdom.

Stilar og variasjonar 
Studioinnspelinga viser originalitet til Keith Moon når han mot slutten av songen trommer ein rytme som etterliknar eit tog som kjem fram til stasjonen. Den enkle krafta og drivet i songen har gjort han til ein populær konsertsong. Framføringa frå 1996 til tidleg i 2002 hadde ein lang bassolo av John Entwistle, som gjorde songen over ti minuttar lang. Versjonen som finst på Live at the Royal Albert Hall er 11:40 lang.

Medverkande
The Who
 Roger Daltrey – solovokal
 Pete Townshend – gitar, kor- og solovokal
 John Entwistle – bass, blåsarar, korvokal
 Keith Moon – trommer

Andre
 Chris Stainton – piano

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «5:15» frå , den 4. juli 2009. 
 

The Who-songar
Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Songar om narkotika
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar produserte av Glyn Johns
Track Records-singlar
MCA Records-singlar
Songar produserte av Pete Townshend
Love, Reign O'er Me

«Love, Reign o'er Me» er ein song av det engelske rockebandet The Who. Han er skriven av gitaristen Pete Townshend og vart 23. oktober 1973 gjeven ut som den andre singelen frå albumet og rockeoperaen Quadrophenia (1973). Han er den siste songen på albumet og har vore eit fast innslag på konsertane deira i årevis. Songen nådde 76. plass på Billboard Hot 100 i USA og 54. plass på Cash Box.

Opphav og innspeling 
«Love, Reign o'er Me» vart skriven av Pete Townshend. Denne songen og «Is It in My Head?» går tilbake til 1972, og begge var opphavleg meint for eit forkasta sjølvbiografisk album kalla Rock Is Dead—Long Live Rock!, som etterkvart utvikla seg til Quadrophenia.

Tekst 
«Love, Reign o'er Me» omhandlar hovudrolla i Quadrophenia, Jimmy, som har personlege problem og stel ein båt for å dra ut til ei lita øy. Utan noko å leve for finn han andeleg ro i det kraftige regnet.

Utgjeving og mottaking 
«Love, Reign o'er Me» vart gjeven ut som singel, ei noko kortare utgåve enn albumutgåva. B-sida til singelen var songen «Water». Songen nådde 76. plass på Billboard Hot 100. Utanom USA vart singelen berre gjeven ut i Belgia og Nederland. 

Vokalen til Roger Daltrey på songen er trekt fram som særleg god. Mark Deming frå Allmusic skriv at Daltrey var på sitt aller beste på Quadrophenia og at «Love, Reign o'er Me» er eit av augneblikka der han verkeleg gjev alt han er god for.

Songen var òg ein del av filmutgåva av Quadrophenia, samt filmmusikkalbumet som følgde. Denne utgåva av songen hadde med ekstra strykarar og er nokre sekund kortare enn på originalen. Songen var inspirasjon for tittelen på filmen Reign Over Me frå 2007 og vart mykje nytta i filmen.

Konsertar 
«Love, Reign o'er Me» vart første gong spelt av The Who på Quadrophenia-turneen deira i 1973 og 1974, men vart etter kvart teken bort. Songen var ein av fire som vart framført av The Who på Live Aid-konserten på Wembley Stadium i London i 1985. Då The Who framførte heile Quadrophenia i 1996 var Pink Floyd-gitarist David Gilmour med på songen. Songen er òg spelt på seinare turnear.

Pearl Jam-utgåva 

Det amerikanske rockebandet Pearl Jam gav ut ei utgåve av «Love, Reign o'er Me» for filmen Reign Over Me frå 2007, som tok tittelen frå same song. Dette kom til etter at skodespelar Adam Sandler spurte vokalisten Eddie Vedder etter ein Pearl Jam-konsert i Los Angeles i 2006 om dei ville spele inn songen for filmen. Vedder var først tilvande, og ville ha godkjenning frå Daltrey først, noko han fekk.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Love, Reign O'er Me» frå , den 4. juli 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who-songar
Singlar frå 1973
Songar frå 1973
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar produserte av Glyn Johns
MCA Records-singlar
Track Records-singlar
Songar produserte av Pete Townshend
Singlar frå 2007
Pearl Jam-songar
The Real Me

{{Infoboks musikkalbum
| tittel           = «The Real Me»
| gruppe         = The Who
| album     = Quadrophenia
| B-side         = «Doctor Jimmy»
| utgjeve       = 12. januar 1974
| format         = Singel
| innspeling       = Mai 1972
| sjanger      = Hardrock
| lengd         = 3:20 (albumutgåve)3:30 (singelutgåve)
| selskap          = Track Records/MCA
| låtskrivar         = Pete Townshend
| produsent       = The Who
| førre =  «Love, Reign o'er Me»
| førre år  = 1973
| neste = «Postcard»
| neste år  = 1974
}}
«The Real Me» er ein song skriven av Pete Townshend for The Who. Songen er gjeven ut på den andre rockeoperaen deira, Quadrophenia i 1973. Songen er den andre songen på albumet og omhandlar guten Jimmy, ein ung engelsk Mod med fire forskjellige personlegheiter. Songen skildrar korleis han prøver å takle dei forskjellige personlegheitane og finne «den verkelege seg» («the real me»).

John Entwistle spelar imponerande bass på songen. I følgje eit intervju frå 1996 vart bassen spelt inn på første forsøk. Entwistle hevdar at han «berre tulla litt» på bassen under den første innspelinga, men dei andre i bandet likte det så godt at dei nytta denne innspelinga i den endelege utgåva av songen.

«The Real Me» var òg i filmutgåva av Quadrophenia frå 1979, samt filmmusikkalbumet som følgde. Denne utgåva hadde eit nytt basspor og ein ny slutt.. 

Townshend har alltid kalla songen «Can You See the Real Me», i staden for den kortare tittelen. 

Bandet spelte ikkje songen på fleire år etter at John Entwistle døydde i 2002, men starta å spele han igjen i 2007 med Pino Palladino på bass, dog med ein mindre utprega bassgang enn i originalen.

Medverkande

 Roger Daltrey – solovokal
 Pete Townshend – gitar
 John Entwistle – bass, blåseinstrument
 Keith Moon – trommer

Andre versjonar

Songen er òg spelt av W.A.S.P. i 1989, som laga ein eigen musikkvideo til han, samt Pearl Jam under ein konserthyllest til The Who på VH1 i 2008.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «The Real Me (The Who song)» frå , den 4. juli 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1974
The Who-songar
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar produserte av Glyn Johns
Track Records-singlar
MCA Records-singlar
Songar frå 1972
John Entwistle
Songar produserte av Pete Townshend
Robert Bylot

Robert Bylot var ein britisk oppdagar som levde på byrjinga av det 1600-talet. I perioden 1610-16 var han med på fire sjøferder til Arktis. Han var av lågare stand, men makta å avansere til skipskaptein i den kongelege britiske marinen.

Sjøferdene 
Bylot var fyrstestyrmann på Henry Hudson sitt skip Discovery på Hudsons 1610-11-ekspedisjon til det som i dag er kjent som Hudsonbukta. Våren 1611 ynskte Hudson å halde fram med ekspedisjonen, medan mannskapet ville returnere heim. Usemje mellom kapteinen (Hudson) og medlemer av mannskapet enda med at Bylot vart fråteken sin rang. Sidan kom det til mytteri og Hudson, sonen hans og fleire sjømenn vart sett om bord i ein open båt. Ved hjelp av sine evner som navigatør makta Bylot å føre skipet trygt heim frå Arktis. Etter heimkoma til England vart Bylot rettsforfylgd for mytteri, men frikjend.

Bylot returnerte til Hudsonbukta i 1612 med Sir Thomas Button. Ekspedisjonen overvintra ved munningen av Nelsonelva, og våren 1613 heldt dei fram mot nord. Skipa kom så langt nord som 65° nordleg breidd, før dei la kursen heim til England.

I 1615 vart Bylot hyra av Muscovy Company til å finne Nordvestpassasjen som kaptein på Discovery. Under denne sjøreisa prova Bylot at Hudsonsundet ikkje kunne vere skipsrute til Asia.

Muscovy Company hyra Bylot også året etter, for å halde fram søket etter Nordvestpassasjen. På denne turen hadde han assistanse frå losen William Baffin. Bylot-Baffin-sjøferda kartla det som i dag heiter Baffinbukta. Sjøferda oppdaga elles både Smithsundet og Lancastersundet. Gjennom det siste skulle ein tre hundreår seinare finne Nordvestpassasjen. Bylot nådde heilt nord til 77° 45' nord, så langt nord skulle ingen europear nå før 236 år seinare.

Kartografane i England festa ikkje tru til Bylot og Baffins verk i Baffinbukta. Så seint som i 1812 viste kart over området berre til stiplalinjer; med kommentaren Baffinbukta etter W. Baffin i 1616, i dag ikkje tiltrudd. Då John Ross kom til området i 1821, viste karta etter Bylot-Baffinsjøferda seg å vere mykje nøyaktige.

Den britske offentlegheita gav all æra for oppdaginga til Baffin, Bylot vart rett og slett oversett. Historikaren Farley Mowat har opna for to forklaringar til dette. Ein grunn kan vere at Bylot kom frå eit lågare lag i det standsorienterte engelske samfunnet enn Baffin, andre grunnen kan vere hans medverknad i mytteriet under Hudsonekspedisjonen.

Bylotøya i kanadisk Arktis er oppkalla etter han.

 Denne artikkelen bygger på «Robert Bylot» frå , den 4. juli 2009. 
 

Britiske oppdagarar
Suzuka Circuit

Suzuka International Racing Course (japansk skrift 鈴鹿サーキット) eller Suzuka Circuit er ei resarbane i Suzuka, Japan. Det er ein av dei eldste og mest kjende resarbanane i japan og vart designa av John Hugenholtz i 1963 som testbane for bilprodusenten Honda. Bana er forma nokolunde som eit åtte-tal og kryssar seg sjølv med ei bru. Banedesignet er utfordrande og gjev mange moglegheiter for forbikøyringar.

Suzuka circuit er ein av dei eldste banene i formel 1 sirkuset som framleis vert køyrd, men vart fjerna frå kalenderen i 2007- og 2008-sesongen og erstatta av Fuji Speedway, som er eig av Honda sin erkerival Toyota Motor Corporation. Suzuka kom derimot attende i 2009 sesongen.

Suzuka Circuit var i mange år vert for den japanske VM-runden i MotoGP, men etter dødsfallet til den tidlegare verdsmeisteren Daijiro Kato i 2003 har japanske Grand Prix runden vorte arrangert på andre baner istaden.

Bakgrunnsstoff 
 Suzuka Circuit
 Suzuka Circuit Historie og statistikk 

Resarbaner
Motorsport i Japan
Idrettsanlegg i Japan
Næremstindane

Næremstindane, er eit 1164 m høgt fjell sørvest for Tresfjorden i Vestnes kommune. Toppen kan nåast nordfrå, men også rett opp den bratte fjellsida frå Kjersemdalen søraust for fjellet.

Fjell i Romsdal
Vestnesfjella
Slip Kid

«Slip Kid» er ein song av The Who frå albumet deira The Who by Numbers i 1975. Han vart gjeven ut som singel i USA i 1976. «Slip Kid» var skriven av Pete Townshend for rockeoperaen hans Lifehouse. Ein demo av songen vart gjeven ut på The Lifehouse Chronicles. «Slip Kid» vart òg gjeven ut på samlealbuma The Story of The Who (1976), Hooligans (1981) og 30 Years of Maximum R&B (1994).

Songen vart spelt nokre gongar på konsertar i Europa og Amerika i 1976 før han ikkje vart spelt igjen før 2008. 

Slip Kid er òg namnet på eit hyllestband til The Who, danna av Gary Cherone frå Extreme og Van Halen.

Medverkande
Roger Daltrey — solovokal
Pete Townshend — elektrisk gitar, korvokal
John Entwistle — bassgitar, korvokal
Keith Moon — trommer
Nicky Hopkins — piano
Ikkje oppført — perkusjon

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Slip Kid» frå , den 4. juli 2009. 
 

Songar skrivne av Pete Townshend
Songar frå 1975
Singlar frå 1976
The Who-songar
Songar produserte av Glyn Johns
MCA Records-singlar
Polydor Records-singlar
Vänern

Vänern er den største innsjøen i Sverige med eit areal på 5 650 kvadratkilometer og eit volum på 153 km³. I Europa er det han tredje største innsjøen etter Ladoga og Onega, og den 29. største i verda. Vänern ligg mellom landskapa Västergötland, Dalsland og Värmland.

Han ligg 44 meter over havet. Vänern er 106 meter på det djupaste medan gjennomsnittsdjupna er 27 meter. Innsjøen vert delt inn i to basseng: Värmlandssjön og Dalbosjön. Vatnet strøymer ut i Kattegat gjennom Göta älv. Vänern vert fylt på av fleire elvar: i nord av Klarälven, som heiter Trysilelva på norsk side og frå sør av vassdraga Tidan og Lidan. 

Bakgrunnen til namnet Vänern er ikkje heilt klar. I kjelder frå 1100-talet vart innsjøen kalla Vænir, noko som anten svarer til det von, noko ein voner skal skje, eller til ordet ven, vakker.

Følgjande byar ligg langs Vänern: Vänersborg, Lidköping, Mariestad, Kristinehamn, Karlstad, Säffle og Åmål.

Vänern er ein del av Göta kanal og er knytt med Nordsjøen/Skagerrak ved Göteborg gjennom Göta älv på den sørvestlege sida, og med innsjøen Vättern ved Karlsborg via Göta kanal.

Lurö skjergard, som ligg sør for Värmlandsnäs, er den største ferskvass-skjergarden i Europa.

Vänern er særs fiskerik, med 35 ulike fiskeartar, og eigen laksestamme.

Byar kring Vänern 
 Karlstad
 Kristinehamn
 Lidköping 
 Vänersborg
 Åmål

Innsjøar i Västergötland
Innsjøar i Dalsland
Innsjøar i Värmland
Squeeze Box

«Squeeze Box» er ein song av The Who frå albumet The Who by Numbers frå 1975. «Squeezebox» er eit engelsk slanguttrykk for trekkspel og liknande instrument. Songen inneheld seksuelle antydingar.

«Squeeze Box» er skriven av Pete Townshend og var opphavleg meint for ei fjernsynssending i 1974.

Salslister

Vekeslister
The Who

Freddy Fender

Årslister

Medverkande
Roger Daltrey – solovokal
Pete Townshend – gitar, banjo, korvokal
John Entwistle – bass, korvokal
Keith Moon – trommer

Andre utgåver 

Songen er spelt av 
 Laura Branigan på albumet hennar Branigan 2 frå 1983.
 Dei engelske trekkspelarane John Kirkpatrick og Chris Parkinson på albumet Sultans of Squeeze.
 Poison spelte ei utgåve av songen ogg av han ut som singel og på albumet Hollyweird i 2002. 
 McBride & the Ride spelte songen på Amarillo Sky i 2002.
 Songen vart spelt av Tenacious D på VH1 Rock Honors: The Who.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Squeeze Box (song)» frå , den 4. juli 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who-songar
Singlar frå 1975
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar produserte av Glyn Johns
Polydor Records-singlar
MCA Records-singlar
Songar om seksualitet
Songar frå 1975
Nummer-ein-singlar i Canada
Freddy Fender-songar
McBride & the Ride-songar
Laura Branigan-songar
Singlar frå 2002
Poison-songar
Songen Who Are You

«Who Are You» er ein song av Pete Townshend og tittelsporet på The Who-albumet Who Are You frå 1978, det siste albumet som trommeslagar Keith Moon var med på før han døydde i september 1978. Songen vart gjeven ut som ei dobbel A-side i lag med John Entwistle sin «Had Enough». Songen vart den største hitten til bandet i USA og nådde 14. plass.

Tekst 
Albumutgåva inkluderte eit ekstra vers samanlikna med den langt kortare singelutgåva. I tillegg finst ei «tapt vers»-utgåva av songen på 1996-utgåva av albumet. Denne inneheld eit heilt anna andreverds: «I used to check my reflection / Jumping with my cheap guitar / I must have lost my direction, cause I ended up a superstar/ One night I was in the boardroom/ Affected by the human race/ You can learn from my mistakes, but you're posing in the glass again».

Songen er uvanleg fordi Roger Daltrey tydleg syng ordet «fuck», men at songen likevel har vorte mykje spelt usensurert på radio.

Tolking 
I dokumentaren Amazing Journey: The Story of The Who fortel Sex Pistols-gitaristen Steve Jones om eit møte med ein full Pete Townshend som ropar «Who are you?! Who are you?!» til bandet. 

I CD-heftet til 1996-utgåva av albumet seier Matt Resnicoff at det ikkje er nok spørsmålsteikn i tittelen og at dette kan tyde på at tittelen ikkje er eit spørsmål, men ytringa «The Who are you», altså «Du er The Who».

Video 
Det vart filma ein video til songen den 9. mai 1978. Opphavleg skulle The Who berre mime til songen med Roger Daltrey på live vokal, men dei valde òg å spele inn at gitarane, korvokalen, trommene og pianoet på ny. Berre bassen til John Entwistle og synthesizeren er intakt frå originalutgåva. Denne videoen vart seinare gjeven ut på The Kids Are Alright-dokumentaren. Videoen syner òg den dårlege helsa Keith Moon var i og han er tydeleg overvektig.

Salslister

Medverkande

The Who
Roger Daltrey - solovokal, perkusjon
Pete Townshend - elektrisk gitar, akustisk gitar, korvokal, synthesizer
John Entwistle - bassgitar, korvokal, synthesizer
Keith Moon - trommer, perkusjon

Andre medverkande
Rod Argent - piano
Andy Fairweather-Low - korvokal

Ettermæle 
Songen har vorte ein av dei mest populære songane til The Who og har vorte spelt på konsertar som Live 8 og på The Concert for New York City. Han vart nytta som kjenningsmelodi for CBS-serien CSI: Crime Scene Investigation.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Who Are You (song)» frå , den 4. juli 2009. 
 

The Who-songar
Singlar frå 1978
Songar frå 1978
MCA Records-singlar
Polydor Records-singlar
Songar produserte av Glyn Johns
Songar skrivne av Pete Townshend
Kjenningsmelodiar
Face Dances

Face Dances er det niande studioalbumet til det engelske rockebandet The Who. Det kom ut i 1981 på Warner Bros. Records i USA og Polydor Records i Storbritannia. Det var det første albumet utan Keith Moon og med Kenney Jones på trommer. Albumet vart òg det første til bandet på Warner Bros.

Albumet fekk lunken mottaking hos enkelte kritikarar, men Roger Daltrey har uttalt at han likte dette albumet. Andre kritikarar, mellom anna Boston Globe, skreiv i april 1981 at det var det beste Who-albumet sidan Quadrophenia i 1973. 

Albumet nådde fjerdeplassen på Billboardlista i USA og andreplassen på den britiske lista. 

Albumet syner måleri av kvart medlem, målt av fleire britiske målarar. 

I 1997 vart albumet gjeve ut på ny av MCA Records med tre tidlegare unytta spor og to konsertopptak.

Innhald

Medverkande 
The Who
Roger Daltrey – solovokal
Pete Townshend – gitar, klaverinstrument, korvokal, solovokal on «I Like Nightmares», «Somebody Saved Me» og «How Can You Do It Alone»
John Entwistle – bass, korvokal, solovokal på «The Quiet One»
Kenney Jones – trommer

Andre medverkande
John «Rabbit» Bundrick – klaverinstrument

Produksjon
Allen Blazek – lydteknikar
Chris Charlesworth – leiande produsent
Bill Curbishley –leiande produsent
Greg Fulginiti – mastering
Ted Jensen i Sterling Sound, NYC – mastering
Bob Ludwig – ommastering
Jimmy Patterson – assisterande lydteknikar
Teri Reed – assisterande lydteknikar
Robert Rosenberg – leiande produsent
Bill Szymczyk – produsent, lydteknikar
Jon Walls – AIR Studios, lydteknikar

Salslister
Album

Singlar

Salstrofé og salstal 

}

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Face Dances» frå , den 4. juli 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 www.thewho.net. Face Dances Liner Notes . 
 www.allmusic.com Face Dances Credits. 

Musikkalbum frå 1981
Album produserte av Bill Szymczyk
MCA Records-album
Polydor Records-album
The Who-album
Warner Bros. Records-album
Plateomslag av Peter Blake
You Better You Bet

«You Better You Bet» er ein song skriven av Pete Townshend for The Who og albumet Face Dances frå 1981. 

Songen var den siste singelen av The Who som nådde Topp 20 i USA med ein 18. plass den 21. mars 1981. Songen var òg den siste til bandet som nådde Topp 10 i Storbritannia med ein niandeplass. 

Det vart laga ein musikkvideo til songen i svartkvitt med bandet og John Bundrick som spelar songen på scenen. Det var den fjerde videoen som vart spelt dagen MTV starta 1. august 1981.

Songen er sungen av Roger Daltrey, men inneheld korvokal av Townshend og bassist John Entwistle. 

Songen har ein referanse til både T.Rex og The Who-albumet Who's Next frå 1971 med linja «I drunk myself blind to the sound of old T.Rex... and Who's Next»

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «You Better You Bet» frå , den 4. juli 2009. 
 

Singlar frå 1981
Songar frå 1981
The Who-songar
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar produserte av Bill Szymczyk
Songar på toppen av Billboard Mainstream Rock-lista
Warner Records-singlar
Polydor Records-singlar