alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Museum Nord - Narvik

Museum Nord - Narvik, tidlegare Ofoten museum, er eit museum i Narvik i Nordland. Museet er ei avdeling av Museum Nord, og ligg i ei bygning frå 1902 som vart nytta som administrasjon for NSB. Museet sine utstillingar tar føre seg historien til Narvik, bygginga av Ofotbanen, utskipinga av malm og det daglege livet i byen.

Bygninga, som ligg i Administrasjonsveien 3, blei okkupert av tyske styrkar under andre verdskrigen. I 1995 blei ho gjord om til museum.

Bakgrunnsstoff
Museum Nord - Narvik
Museum Nord

Museum i Nordland
Byggverk i Narvik
Kultur i Narvik
Don Brewer

Donald George «Don» Brewer () er ein amerikansk musikar som er trommeslagar og ein av songarane i amerikanske rockebandet Grand Funk Railroad.

Tidleg liv 
Brewer var fødd i Flint i Michigan i 1948 og gjekk på Swartz Creek High School.

Tidleg karriere 

Brewer vart med i det første bandet sitt, The Red Devils, då han var 12 år. Etter å ha slutta i «The Red Devils», vart Brewer med i bandet «Jazzmasters», der han spelte trommer og song. I 1964 vart Brewer med den tidlegare DJ-en Terry Knight og bassisten Herm Jackson, gitaristen Curt Johnson og klaverspelaren Bobby Caldwell og danna Terry Knight and the Pack. I 1967 møtte Brewer gitaristen Mark Farner som vart med i bandet etter Johnson slutta.

Grand Funk Railroad 
I 1968 slutta Brewer i Terry Knight and the Pack i lag med bandkollega Mark Farner og henta inn Mel Schacher, bassisten i hitbandet ? and the Mysterians, og danna Grand Funk Railroad. Dei hyrte Terry Knight som manageren sin. I 1973 gav Grand Funk ut albumet We're An American Band, med hitsongen «We're An American Band». Denne songen, skriven og sungen av Brewer, vart den første singelen deira som nådde toppen av singellista i USA. I tillegg til å spele trommer i Grand Funk, song Brewer òg fleire songar, som første og tredje verset til songen «Some Kind Of Wonderful». Brewer song baryton i gruppa, i kontrast til tenorvokalen til Mark Farner.

I 1977, etter Grand Funk gav seg, danna dei tidlegare Grand Funk-medlemmane Mel Schacher og Craig Frost eit nytt band kalla Flint. Flint gav ut eit sjølvoppkalla album før dei gav seg. I 1981 starta Brewer og Farner opp att Grand Funk for eit album som nådde albumlista. To år seinare gav dei seg att, og Brewer vart med i Bob Seger's Silver Bullet Band. Han produserte òg musikk for bandet The Godz. I 1996 samla Brewer, Schacher og Farner Grand Funk att. Farner valde å slutte i bandet i 1998 for å fortsette solokarrieren sin. I 2000 henta Brewer og Schacher inn vokalisten Max Carl, tidlegare KISS-gitaristen Bruce Kulick og klaverspelaren Tim Cashion i besetninga.

Andre trommeslagarar
Brewer spelte bongotrommer på Frank Zappa-songen «Let me take you to the Beach» på albumet Studio Tan, som kom ut i 1978 
Brewer var med i Classic Rock Drum Solos, og spelte ein solo frå då han og Grand Funk Railroad spelte på Shea Stadium. I 2000 var Don gjest ved Modern Drummer sin årlege Drum Festival, der han vart hylla som ein av dei viktigaste trommslagarane i rockehistoria. I 2006 vart Brewer med att i Silver Bullet Band for ein turné i 2006-07.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Don Brewer» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
http://www.travellersintime.com/UniversalWheels/grandfunk.html
 

USA-amerikanske trommeslagarar
Bob Seger & the Silver Bullet Band-medlemmar
Elevar ved Florida Atlantic University
Grand Funk Railroad-medlemmar
Jødisk-amerikanske musikarar
Musikarar frå Michigan
Chad Wackerman

Chad Wackerman () er ein jazz-, jazzfusion- og rocke-trommeslagar, mest kjend som trommeslagar og perkusjonist i bandet til Frank Zappa, men har òg arbeidd med Allan Holdsworth og andre. I tillegg har han arbeidd med andre som bandmedlem, studiomusikar, sidemann og bandleiar i sin eigen jazztrio, i tillegg til ein solokarriere. Han er den eldre broren til Brooks Wackerman, som er den noverande trommeslagaren i Bad Religion.

Karriere
Chad Wackerman voks opp i Seal Beach i California, i ein musikalsk familien. Faren var òg trommeslagar og ein prisvinnande musikkærar med spesialisering i jazz. Chad og brørne John og Brooks Wackerman er alle trommeslagarar og multi-instrumentalistar. John spelte inn eit album kmalla Drum Duets Vol.1.

Wackerman spelte med Bill Watrous i 1978 og seinare i sju år med Frank Zappa, frå 1981 til 1988. Å halde på plassen i bandet til Zappa var ikkje lett. Zappa hadde særs høge krav til displin og musikalsk standard på øvingar og turneane sine. Prøvespelinga for bandet hans var særs krevjande i følgje både Steve Vai og Wackerman.
To musikkstykke, «Mo and Herb's vacation» og «The Black Page» vart rekna som eksepsjonelt vanskelege. Berre tre trommeslagarar gjennom karrieren til Zappa klarte å spele dei rett: Wackerman, Terry Bozzio og Vinnie Colaiuta.

Sidemann og studiomusikar

I 1985 turnerte han, men spelte ikkje inn musikk, med det australske bandet Men at Work. Wackerman spelte på albumet og videoen til One Voice av Barbra Streisand. Han har òg spelt inn album og turnert med artistar så forskjellige som Allan Holdsworth, Steve Vai, Andy Summers, Ed Mann, Albert Lee, Colin Hay, Dweezil Zappa og Tom Grant. Chad var òg trommeslagaren i husbandet i det første talkshowet til Dennis Miller.

Wackerman har turnert med James Taylor, bestvenene Mark Linn-Baker og Larry Sweeney, John Patitucci, Jeff Lorber og Joe Sample, i tillegg til Zappa-trommeslagaren Terry Bozzio på ei rekkje perkusjonskonsertar. Chad budde i Australia i ti år mellom 1995 og 2005, då han flytta attende til California.

Som erstattar for Marco Minnemann, turnerte Wackerman med bandet til Steven Wilson i 2013.

Chad Wackerman Trio
Den noverande Chad Wackerman Trio består av Chad Wackerman (trommer), Doug Lunn (bass) og Mike Miller (gitar).  Wackerman sine soloalbum har med Allan Holdsworth på gitar.

Diskografi
 Forty Reasons (1991)
 The View (1993)
 Scream (2000)
 Legs Eleven (2004)
 Dreams Nightmares and Improvisations (2012)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Chad Wackerman» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Side på Drummerworld
[ Allmusic]

USA-amerikanske jazztrommeslagarar
Musikarar frå California
USA-amerikanske studiomusikarar
The Black Page

«The Black Page» er eit stykke skriven av den amerikanske komponisten Frank Zappa, kjend for å vere eksepsjonelt vanskeleg å spele. Det vart opphavleg skriven for trommer og melodisk perkusjon, og vart sidan arrangert i fleire forskjellige versjonar, mellom anna ein disco «easy teenage New York version» og ein såkalla New Age-versjon. Tittelen på stykket (den svarte sida) kjem av at notearket er så fullt av notar at det vert heilt «svart».

Trommeslagaren Terry Bozzio sa om stykket

På det doble konsertalbumet Zappa in New York (spelt inn i 12/1976, og gjeve ut 3/1978), omtalte Zappa den «statistiske tettleiken» til stykket. Det er skriven i 4/4-takt med omfattande bruk av tuplettar, inkludert tuplettar inni tuplettar. Fleire stader er det ein fjerdedelsnote triplett (sjettedelsnote) der kvart slag vert tald med sin eigen tuplett på 5, 5 og 6. Ein annan stad finst halvnote-triplett (tredjedels note) der det andre slaget er ein rubato kvintuplett (i røynda ein tuplett av 7), og det tredje slaget er delt inn i tuplettar på 4 og 5. Songen endar med ein fjerdedels tuplett som består av tuplettar av 5, 5 og 6, etterfølgd av to tuplettar av 11 i løpet av ein.

Den australske trommeslagaren Chris Quinlan forklarte og demonstrerte polyrytmar, nøsta polyrytmar (kvintuplettar og sekstuplettar inni ein 3:2 polyrytme), polymeter (5/4-frasar spelt over ein 4/4-takt) og strukturen til «The Black Page» i fjernsynsshowet Melbourne Musos i 1999.

I 2001 gav Terry Bozzio og Chad Wackerman ut videoen Solos and Duets, der dei spelar «The Black Page» som ein duett. Begge hadde spelt stykket tidlegare som trommeslagarar for Frank Zappa. Ein transkripsjon av stykket rulla nedst på skjermen medan dei spelte.

I 2006 vart «The Black Page» framført på Zappa Plays Zappa - Tour de Frank, eit ambisiøst prosjekt av Dweezil Zappa om å føre musikken til Zappa attende til scenen, spelt av han sjølv og eit nytt band.

I 2010 vart «The Black Page» framført av den unge britiske perkusjonisten Lucy Landymore i perkusjonsfinalen av BBC Young Musician of the Year , som ho vann.

Bakgrunnsstoff
Analyse av dei uvanlege rytmane til Zappa, inkludert somme transkripsjonar og MIDI-innspelingar av «The Black Page»
Intervju med Vinnie Colaiuta for Modern Drummer , inkludert ei skildring av prøvespelinga hans for Zappa
, eit utdrag frå 'Zappa Plays Zappa'-turneen. 
  Den australske trommeslagaren Chris Quinlan spelar og forklarer «The Black Page» på Melbourne Musos i 1999.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Black Page» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Frank Zappa-songar
Songar frå 1978
Bobby Brown Goes Down

«Bobby Brown» eller «Bobby Brown (Goes Down)» er ein song av Frank Zappa på albumet Sheik Yerbouti frå 1979. Det er ein av hans mest kjende songar og var særs populær i Europa.

Songen skildrar ein velståande, kvinnehatande student kalla Bobby Brown, «the cutest boy in town» (den søtaste guten i byen), som har eit liv som er den erketypiske amerikanske draumen fram til eit traumatisk seksuelt møte med «Freddie», ei lesbisk kvinne involvert i kvinnefrigjeringsrørsla, som får han til å setje spørsmålsteikn ved sin eigen seksualitet. Han skjønar etter kvart at han er homofil og mot slutten av songen skildrar han seg sjølv som «sexual spastic» (seksuelt spatisk) som driv med «golden showers» og S&M, noko han takkar Freddie for. Songen var mykje meir populær i Europa enn i Amerika, og dette er årsaka til han berre finst på den europeiske utgåva av samleplata Strictly Commercial.

Innhald

Versjon 1: 

A. «Bobby Brown» - 2:43<
B. «Baby Snakes» - 1:50 

Versjon 2:

A. «Bobby Brown» - 2:43
B. «Stick It Out» - 4:33

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bobby Brown (song)» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Frank Zappa-songar
Songar frå 1979
Singlar frå 1979
Songar skrivne av Frank Zappa
Songar om BDSM
LHBT-songar
Songar på toppen av Sverigetopplistan
Songar på toppen av VG-lista
Rockeballadar
Komedierockesongar
Dancin' Fool

«Dancin' Fool» er ein song av Frank Zappa på albumet Sheik Yerbouti i 1979. Han var den første av to singlar frå albumet, etterfølgd av singelen «Bobby Brown (Goes Down)». Songen vart spelt første gongen på konsert kring Halloween i 1975, men var berre ein del av setlista i tre månader, ofte spelt i lag med «Approximate», som to songar som synte den store kontrasten i musikken til Zappa. Som med avslutningssporet på Zoot Allures, «Disco Boy», gjer songen narr av disco-kulturen i 1970-åra, men i motsetnad til «Disco Boy», er songen direkte fokusert på dansinga i kulturen. Karakteren Zappa syng som ikkje klarar å la vere å danse, sjølv om han ikkje kan det. Han omtalar dansinga si som «sosialt sjølvmord» og seier «the beat goes on and I'm so wrong». Kort tid etter inspirerte han til sprø danserørsler som gjorde narr av discodansarar, og var særleg relevant sidan populariteten til disco var på veg ned. «Dancin' Fool» nådde 45. plass på den amerikanske singellista og var den nest høgaste plasseringa Zappa oppnådde i heimlandet, bak songen «Valley Girl» frå 1982. Songen vart nominert til Grammy-prisen for beste mannlege vokal, men vann ikkje. Songen kom òg ut på samlealbumet Strictly Commercial.

Saturday Night Live

Den 21. oktober 1978 var Frank Zappa gjest og musikar i sketsjshowet Saturday Night Live. Etter episoden vart han bannlyst frå showet fordi han var vanskeleg å ha med å gjere og ønskte for mykje merksemd. Alle skodespelarane, utanom John Belushi, prøvde å halde seg så langt unna han som mogeleg heile kvelden. Songane han spelte som gjest var «Dancin' Fool», «Meek» og «Rollo». Framføringa på SNL var truleg første gongen «Dancin' Fool» fekk merksemd i media.

Innhald

7" 
A. «Dancin' Fool» - 3:45 
B. «Baby Snakes» - 2:02

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dancin' Fool» frå ,  den 5. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar skrivne av Frank Zappa
Songar frå 1979
Singlar frå 1979
Frank Zappa-songar
Komedierockesongar
Songar om dansing
Jewish Princess

«Jewish Princess» er ein song av Frank Zappa på albumet Sheik Yerbouti i 1979. Songen er eit komisk syn på ei stereotypisk jødisk-amerikansk prinsesse, som fekk merksemd frå Anti-Defamation League. Zappa nekta å kome med ei årsaking og hevda «I motsetnad til einhjørningar, finst slike skapningar - og fortener å bli 'feira' med sin eigen spesielle opus». I eit intervju med Spin var han nesten fornærma og sa, «…det er som å sei at det ikkje er noko slikt som jødiske prinsesser. Som om eg fann opp dette?» Biografen Barry Miles hevda i boka si Frank Zappa (Atlantic Books of London, 2005), at ADL bad Federal Communications Commission (FCC) om å bannlyse songen frå radio - noko som var symbolsk sidan songen ikkje vart spelt likevel. Dette førte til eit rykte om at det hadde vore eit søksmål mot Zappa, noko han kraftig nekta for i eit CNN-intervju på «The Freeman Report» den 26. oktober 1981. Zappa hevda at støytande songar som denne var årsaka til at Sheik Yerbouti vart eit av dei bestseljande albuma hans. Sjølv om songen vart lite spelt på konsertane hans, vart han gjeven ut på samlealbumet Have I Offended Someone?

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jewish Princess» frå ,  den 6. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Frank Zappa-songar
Songar frå 1979
Songar skrivne av Frank Zappa
Tommy Mars

Tommy Mars () er ein amerikansk klaverspelar som spelte med Frank Zappa. 

Mars tok pianotimar frå han var åtte år gammal og spelte seinare ei rekkje klaverinstrument og synthesizerar. Mars gjekk ut frå Hartt College of Music i 1972 i West Hartford i Connecticut. Frå den tid sleit han med forskjellige jobbar som kormeister, kyrkjeorganist, filmkomponist og anna. I eit intervju i 1980 i Keyboard Magazine, skildra Mars ein av dei meir uvanlege jobbane som dette - «Eg arbeidde i ein roterande orgelbar i Kodiak i Alaska, med japanske og russiske fiskarar som sparka til meg om eg ikkje kunne spele ein etniske folkesong dei ville høyre.» 

Han kjende ikkje til Zappa i det heile, utanom songane «King Kong» og «Peaches en Regalia», og vart beden om å prøvespele for bandet til Zappa med hjelp av perkusjonisten Ed Mann, som òg var medlem av gruppa til Zappa. Frå 1977 til 1982 var han ein del av turnébandet til Zappa og spelte i filmen Baby Snakes, og på fleire Zappa-album. 

Etter å ha arbeidd med Zappa, turnerte Mars med Steve Vai og Stuart Hamm, og arbeidde i mellomtida som lærar. I midten av 1990-åra danna Mars The Band From Utopia, ei gruppe som bestod av 10 tidlegare Zappa-medlemmar, som spelte musikken til Zappa. 

I 2007 vart Strange News From Mars presentert som ein jazzhybrid med Jon Larsen, Bruce Fowler, Jimmy Carl Black, Arthur Barrow, og andre tidlegare Zappa-medlemmar. I 2008 spelte Tommy Mars på The Jimmy Carl Black Story, i lag med den originale Mothers Of Invention-trommeslagaren Jimmy Carl Black.

Våren 2009 kom No Forest Fire, som vart spelt inn i 2005 med The Band From Utopia-medlemmane Bruce Fowler, Walt Fowler, Kurt McGettrick, Larry Klimas (ikkje frå TBFU), Arthur Barrow og Vinnie Colaiuta. 

I 2010 spelte Tommy Mars inn den surrealistiske lydboka Willie Nickerson's Egg, skriven av Jon Larsen, og som kom ut i 2011.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tommy Mars» frå ,  den 6. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Hartt School - Alumni: Tommy Mars
 Intervju frå 1980 i Keyboard Magazine
  Tommy Mars på MySpace

USA-amerikanske klaverspelarar
Artouze

Artouze (arabisk عرطوز,  'Artūz) er ein by 15 km sørvest for Damaskus i Syria. I 2007 vart folketalet estimert til 20 000.

Historie
Det finst få spor av byen i historia, men det finst ein referanse til ein by som låg på omtrent same stad som Artouze under Det assyriske riket. Det finst òg ein romersk kanal som framleis vert nytta til å vatning av dei nærliggande gardane. 

Artouze kan òg vere ein stad nemnt i Det nye testamentet medan disiplane er på veg til Damaskus. Staden der Jesus skal ha synt seg er i dag minna av eit tempel, som pave Johannes Paul II vitja då han var i Syria i 2000.

Dei fleste gardane var eigd av rike familiar frå Damaskus under osmansk og fransk tid. Landområda vart fordelt på ny under president Gamal Abdel Nasser.

Geografi
Artouze ligg 15 km sørvest for Damaskus, 6 km aust for Qatana. Han ligg langs hovudvegen mellom Damaskus og Golanhøgdene. Elva Awaj renn gjennom byen og deler seg i tre greiner. 

Artouze har ein tvillingby berre 2 km lenger nord kalla Judidet Artouze. Dei to byane har i dag vokse meir eller mindre saman.

Økonomi
Fram til 1980-åra var hovudnæringa i Artouze stort sett jordbruk. Oliven, kveite og kvitlauk var dei viktigaste produkta. Etter kvart som Damaskus har vokse, har Artouze utvikla seg raskt og økonomien er i dag meir tenestebasert.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Artouze» frå ,  den 6. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 http://thawra.alwehda.gov.sy/_archive.asp?FileName=44277363020071121002931
 http://wikimapia.org/3420123/ar/%D8%AC%D8%AF%D9%8A%D8%AF%D8%A9-%D8%B9%D8%B1%D8%B7%D9%88%D8%B2
 http://www.nourelalam.org/churches.php?page=churches&church=8 
 

Busetnader i Qatana-distriktet
Landsbyar i Syria
Ein Qiniyye

Ein Qiniyye (arabisk عين قنية, hebraisk עֵין קֻנִיֶּה) er ein arabisk landsby i Golanhøgdene. Ein Qiniyye fekk kommunestatus i 1982. Innbyggjarane er hovudsakleg syriske drusarar.

I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde Ein Qiniyye eit folketal på 1 900 i 2006. Landsbyen ligg ved foten av fjellet Hermon, 750 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ein Qiniyye» frå ,  den 6. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
www.ain-kynia.com 

Busetnader i Quneitra guvernement	
Busetnader i Golanhøgdene
Lokale kommunar i Nord-distriktet i Israel
Buq'ata

Buq'ata (arabisk بقعاتا, hebraisk בֻּקְעָאתָא) er ein drusarby nord i Golanhøgdene, i dag administrert av Israel. Dei fleste innbyggjarane har syrisk borgarskap. Buq'ata dekkjer eit område på 7 km² mellom Hermonit og fjellet Varda. Han ligg 1 070 meter over havet. I 2007 var folketalet 5 700.

Historie 
Buq'ata vart grunnlagd i 1880-åra av familiar frå nabobyen Majdal Shams. Han vart øydelagd i 1888 under ei rekkje kampar mellom rivaliserande landsbyar i området, og igjen i 1925 under det store syriske opprøret mot det franske mandatstyret. Han vart ein del av det sjølvstendige Syria i 1946. I løpeg av seksdagarskrigen i 1967, vart byen erobra av Israel. Buq'ata fekk israelsk kommunestatus i 1982.

Sidan opprøret i Syria, har noko valdeleg uro breidd seg over til Buq'ata, der innbyggjarar som er lojale overfor president Bashar al-Assad i Damaskus har slost mot opprørarar.

Demografi
Innbyggjarar i Buq'ata har permanent innbyggjarstatus i Israel ogo har rett til israelsk borgarskap. Dei mottar lokale sosialhjelp frå Israel og dei produserer varer for israelske distributørar.

Økonomi
Hovudnæringa er hovudsakleg jordbruk, med eple og druer som dei viktigaste avlingane. I 2013 hausta Buq'ata 55 000 tonn eple, som er selde til marknader i Israel eller eksporterte til Syria.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Buq'ata» frå ,  den 6. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Quneitra guvernement
Busetnader grunnlagde i 1880-åra
Lokale kommunar i Nord-distriktet i Israel
1880-åra i Det osmanske riket
Enkle ord

«Enkle ord» er ein song  av Jan-Erik Berntsen frå 1971. Songen er skriven av Ivar Børsum.

«Enkle ord» deltok i Melodi Grand Prix 1971, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1971 i Dublin i Irland. Songen vart framført på norsk av Jan-Erik Berntsen, og enda på ellevteplass med 31 poeng.

Fotnotar

Melodi Grand Prix 1971-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Jan-Erik Berntsen-songar
Songar skrivne av Ivar Børsum
Beer Ajam

Beer Ajam (arabisk بئر عجم|بئر عجم, òg skrive Bir Ajam) er ein syrisk-tjerkessisk landsby i Quneitra guvernement i den syrisk-kontrollerte delen av Golanhøgdene. Han har vore busett i kring 150 år. Dei første husa her vart bygde i 1872. Av stader i nærleiken finn ein Quneitra i nord, Naba al-Sakhr i nordaust, al-Harra i aust, Namer i søraust og Bariqa i sør. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS) hadde Beer Ajam eit folketal på 353 i 2004. Innbyggjarane er tjerkessarar frå abadzekh- og kebertei-folka, og alle er sunnimuslimar.

Historie
Seint på 1800-talet vart Beer Ajam skildr som ein stor og velståande tjerkessisk landsby med 80 hytteliknande hus og totalt 340 innbyggjarar. Han var bygd i fråskilde delar med kjelder i nord og eit tjern i sør.

Forflytting og oppbygging
Landsbyen vart fråflytta i nesten 10 år etter Israel okkuperte Golanhøgdene etter seksdagarskrigen i 1967. Delen av Golan der denne landsbyen ligg, vart teken attende av Syria etter Yom Kippur-krigen i 1973, sjølv om innbyggjarane ikkje flytta attende før mot slutten av 1970-åra. 

Staten bygde nye hus nord i landsbyen i 1986 for å oppfordre folk om å vende attende. Halvparten av husa står likevel tomme. Nybygginga omfatta òg andre landsbyar i området.

Demografi

Dei permanente innbyggjarane i landsbyen er kring 400 tjerkessarar. Det er estimert at dette berre er ein fjerdedel av det det burde ha vore, og at resten i dag bur i hovudstaden eller diasporaen. Kjønnsfordelinga er 55 % menn og 45 % kvinner. Kring 40 % av innbyggjarane har tilgang til ein datamaskin. Den gjennomsnittlege månadsløna for ein familie er kring 300 euro.

Om sommaren vitjar mange turistar landsbyen, og folketalet kan då tredoblast. Mange kjem for å vitje slektningar, og kjem ofte frå andre landsbyar i området eller frå dei israelskkontrollerte områda av Golanhøgdene.

Natur og dyreliv

Klimaet er moderat om sommaren og kaldt om vinteren. Landsbyen er omgjeve av skogar, der eik, butm, azaapop, villfersken og pæretre er dei vanlegaste treslaga. Av dyreliv finn ein rev og sjakal, villgris, ville gharbra og andre, i tillegg til eit rikt fugleliv.

Landbruk

Landbruket er fokusert på oliventre, druer, mandlar og blomsterkransar.

Den syriske borgarkrigen
Den 4. november 2012 hevda det israelske forsvaret at tre stridsvogner frå den syriske hæren gjekk inn i Beer Ajam i ein operasjon mot opprørarar som prøvde å styrte den syriske regjeringa til Bashar al-Assad som ein del av den syriske borgarkrigen. Israel sende ein formell klage til fredsstyrkane i Dei sameinte nasjonane som opprettheld den israelsk-syriske våpenkvilen i Golanhøgdene. Den påståtte operasjonen var i så fall den første militære operasjonen i Beer Ajam sidan 1973.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beer Ajam» frå ,  den 6. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Tsjerkessiske samfunn
Tsjerkessarar i Syria
Busetnader i Quneitra guvernement
Busetnader grunnlagde i 1872
Busetnader i Golanhøgdene
Den syriske borgarkrigen
Landsbyar i Syria
1872 i Det osmanske riket
Maxi-midi-mini

«Maxi-midi-mini» er ein singel av Gro Anita Schønn, gjeven ut i 1971 (RCA Victor NA 1382). Songen er skriven av Paul Cappelen.

Eurovision

Melodi Grand Prix 1971
«Maxi-midi-mini» deltok i Melodi Grand Prix 1971, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1971 i Dublin i Irland. Songen vart framført på norsk av Gro Anita Schønn, og enda på åttandeplass med 37 poeng.

Fotnotar

Melodi Grand Prix 1971-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Gro Anita Schønn-songar
Songar skrivne av Paul Cappelen
Mas'ade

Mas'ade (arabisk: مسعدة, hebraisk מַסְעַדֶה) er ein arabisk landsby i Golanhøgdene. Han dekkjer eit område på 11 kvadratkilometer og har 3 200 innbyggjarar. Han fekk kommunestatus av Israel i 1982. Innbyggjarane er hovudsakleg syriske borgarar og dei fleste er drusarar.

Nær Mas'ade ligg Ramsjøen og Odemskogen.

Mas'ade ligg ved krysset mellom Veg 99, som fører vestover til Kiryat Shmona, og Veg 98, som fører nordover til Hermon og sør til Kinneret.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mas'ade» frå ,  den 6. juli 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Quneitra guvernement
Lokale kommunar i Nord-distriktet i Israel