alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sébastien Le Prestre de Vauban

Sébastien Le Prestre, Seigneur de Vauban og seinare Marquis de Vauban, ofte berre kalla Vauban, () var marskalk av Frankrike og den fremste militæringeniøren i si tid, kjend for å både byggje og bryte gjennom festningar. Han gav òg Ludvig XIV råd om korleis grensene til Frankrike kunne forsterkast og gjerast lettare å forsvare. Vauban kom med det radikale forslaget om å gje opp landområde som var for vanskelege å forsvare, for å danne ei sterkare, og mindre porøs grense mot nabolanda til Frankrike.

Han deltok i praktisk talt alle felttoga til Ludvig XIV av Frankrike og var med i rundt 140 slag i felt og 53 kringsetjingar. Han bygde 33 festningar og utbetra meir enn 300. Likevel batt han seg ikkje til noko fast system, men tok omsyn til terrenget i kvart enkelt tilfelle. Prinsippa hans for bastionfestningar har etter han døydde vorte samanfatta i tre ulike system. Vauban førte festningsstrid inn på nye område, men han deltok sjølv aldri i forsvaret av ei festning. Hovudprinsippa i festningstenkinga hans vart vidareførte i ei modifisert form heilt inn på 1800-talet.

Vauban var òg oppteke av økonomiske og statsfinansielle spurnader og kritiserte i anonyme skrifter det samtidige skattesystemet i Frankrike.

Eit utval av 12 av festningsanlegga hans vart i 2008 oppførte på verdsarvlista til UNESCO med namnet Vaubans festningar.

Festningsverk
Mellom 1667 og 1707 oppgraderte Vauban festningsverk i kring 300 byar, mellom andre Antibes (Fort Carré), Arras, Auxonne, Barraux, Bayonne,  Belfort, Bergues, citadellen i Besançon, Bitche, Blaye, Briançon, Bouillon, Calais, Cambrai, Colmars-les-Alpes, Collioure, Douai, Entrevaux, Givet, Gravelines, Hendaye, Huningue,  Joux, Kehl, Landau, Le Palais (Belle-Île), La Rochelle, Le Quesnoy, Lille, Lusignan, Le Perthus (Fort de Bellegarde), Luxembourg, Maastricht, Maubeuge, Metz, Mont-Dauphin, Mont-Louis,  Montmédy, Namur, Neuf-Brisach, Perpignan,  Plouezoc'h (Château du Taureau), Rocroi, Saarlouis, Saint-Jean-Pied-de-Port, Saint-Omer, Sedan, Toul, Valenciennes, Verdun, Villefranche-de-Conflent (by og Fort Liberia) og Ypres.

Han rettleia bygginga av 37 nye festninga og festningsverk i militærhamner, inkludert Ambleteuse, Brest, Dunkerque, Freiburg im Breisgau, Rochefort, Saint-Jean-de-Luz (Fort Socoa), Saint-Martin-de-Ré, Toulon, Wimereux, Le Portel og Cézembre.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Vauban» frå ,  den 17. januar 2012.  
 

Franske militæringeniørar
Franskmenn i niårskrigen
Fransk adel
Franske marskalkar
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
Militærteoretikarar
Folk frå Yonne
Charles Colbert de Croissy

Boks
Charles Colbert, marquis de Croissy () var ein fransk statsmann og diplomat.

Som den eldre bror hans, Jean Baptiste Colbert, starta han karrieren sin hos krigsminister Le Tellier. I 1658 vart han leiar av den nyskapte regionen Alsace, som nyleg var annektert av Frankrike. I 1662 vart han marquis de Croissy og président à mortier i parlementet i Metz. Etter fleire diplomatiske reiser til Tyskland og Italia vart han etter kvart diplomat på fulltid. I 1668 representerte han Frankrike på konferansen i Aix-la-Chapelle og same året vart han send til London som ambassadør, der han forhandla fram den endelege Dover-traktaten med Karl II. Han overtalte mellom anna Karl II til å erklære den tredje engelsk-nederlandske krigen mot Dei sameinte Nederlanda. 

Forhandlingane i freden i Nijmwegen (1676–1678) styrkte ryktet hans som diplomat og Ludvig XIV gjorde han til statssekretær for utanrikssaker.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Charles Colbert, marquis de Croissy» frå ,  den 18. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Folk frå Reims
Franske diplomatar
François Michel Le Tellier de Louvois

François Michel Le Tellier, Marquis de Louvois () var fransk krigsminister det meste av regjeringstida til Ludvig XIV. 

Louvois og faren hans Michel le Tellier, auka den franske hæren til 400 000 soldatar, ein hær som kjempa fire krigar mellom 1667 og 1713. Han vert ofte berre omtalt som «Louvois».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «François-Michel le Tellier, Marquis de Louvois» frå ,  den 18. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Franske krigsministrar
Folk frå Paris
Huset Le Tellier
Fransk adel
Fødde i 1641
Døde i 1691
Døde av hjerneslag
Parlement

Parlement var regionale lovgjevande og juridiske organ i Ancien Régime-tida i Frankrike.

Dei politiske institusjonane Parlement i Ancien Régime utvikla seg ut frå tidlegare rådsforsamlingar for kongen, Conseil du roi eller curia regis, og hadde derfor eldgamle og sedvanlege rettar for rådlegging. På 1200-talet vart dei juridiske funksjonane lagt til. Parlamentarikarane meinte at rolla til parlamentet skulle ta ein aktiv del i den juridiske prosessen, som førte dei i stadig større konflikt med det eineveldige monarkiet under Ancien Régime, når lit de justice på 1500-talet utvikla seg frå ein konstitusjonell form til eit kongeleg våpen, nytta til å tvinge fram edikt.

Opphavleg var det berre parlamentet i Paris, som utvikla seg ut frå rådforsamlinga til kongen i 1307, og sat i det mellomalderske kongeslottet i Île de la Cité, der Palais de Justice i Paris er i dag. Domsmakta til parlamentet i Paris dekte heile kongedømet slik det var på 1300-talet, men dekte ikkje automatisk områda som kongane etter kvart vann til seg. I 1443, etter hundreårskrigen, gav kong Karl VII av Frankrike Languedoc sitt eige parlement då han oppretta parlamentet i Toulouse, det første parlement utanfor Paris. Dette dekte det meste av det sørlege Frankrike. 

Frå 1443 og fram til den franske revolusjonen vart det oppretta fleire andre parlements i forskjellige provinsar i Frankrike. Fram til slutten av Ancien Régime-styret var det parlement i Douai, Arras, Metz, Nancy, Colmar, Dijon, Besançon, Grenoble, Aix, Perpignan, Toulouse, Pau, Bordeaux, Rennes og Rouen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Parlement» frå ,  den 18. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Den franske revolusjonen
Fransk historie

bg:Парижки парламент
he:פרלמנט במשטר הצרפתי לפני המהפכה
Bambustortur

Bambustortur er ein metode som blei brukt som dødsstraff i Japan. Metoden gjekk ut på at bambus vaks inn i hjartet på personen, og personen ville då døy som følgje av sterk smerte og indre skadar.

Tortur
Heim kommune (1911-1964)

Heim er eit tidlegare herad som låg i Sør-Trøndelag fylke.

Heim herad omfatta områda på båe sider av den ytste delen av Hemnfjorden mot Trondheimsleia og vart rekna til Fosen. Flatemålet var 276,61 km2, 262,32 km2 landareal og 45,66 km2 produktivt land. Hemnfjorden delte heradet i dei to atskilde landområda Vestre Heim og Austre Heim. Vestre Heim omfattar Røysøya og Mistfjorden, og grensa mot Stemshaug i vest og Hemne mot sør. Austre Heim ligg kring Åstfjorden og Bustsundet, omfattar øya Hemnskjela og grensa mot Agdenes i nordaust og Snillfjord i sør.

Heim var eige sokn i Hevne formannskapsdistrikt frå 1839 og blei eige herad frå 1. januar 1911 ved delinga av Hevne herad i dei to herada Hevne (seinare Hemne) og Heim. Ved delinga vart heradsgrensa endra noko, ved at nokre gardar (nr. 45-53) vart overførde frå Hevne til Heim og somme (nr. 28-30) fra Heim til Hevne. Heim hadde då ei folkemengd på 1533. Heradshuset låg på Heim.

1. januar 1964 vart heradet skild i to, og Vestre Heim slegen saman med dåverande Hemne og Vinje herad til Hemne kommune, medan Austre Heim, dåverande Snillfjord og Ytre Agdenes inngjekk i Snillfjord kommune. Ved delinga hadde Vestre Heim ei folkemend på 711, medan Austre Heim hadde 724 innbyggjarar.

Tidlegare kommunar i Sør-Trøndelag
Norske kommunar skipa i 1911
Norske kommunar nedlagde i 1964
Historie i Heim
Geografi i Heim
Bernadette Zurbriggen

Bernadette Zurbriggen () frå Saas-Grund i kantonen Valais er ein sveitsisk, tidlegare skirennar. Ho vann sju renn i verdscupen i alpint i tida 1973-77. Fem av sigrane kom i utforløypa, ein i storslalåm og ein i den alpine kombinasjonen (slalåm/utfor).

Aktiv
Zurbriggen var utforspesialist. Ho var berre i sitt sekstande år då ho meisterskapsdebuterte under vinter-OL 1972 i Sapporo med ein sjuandeplass i utfor. Same plasseringa fekk ho i utforrennet i det neste vinter-OL, 1976, i Innsbruck. Ho deltok då også i slalåm, det enda med 12. plass. I den mellomliggande verdsmeisterskapen i alpint 1974 kom ho på 11. plass i utforrennet. Same plasseringa i same øvinga fekk ho både under verdmeisterskapen 1978 og under vinter-OL 1980 i Lake Placid.

1976-sesongen var Zurbiggen sin beste. Ho kom då på fjerdeplass samanlagt i verdscupen. Tre gongar kom ho på andreplass i utforcupen; 1975, 1976 og 1979. 18 gongar kom ho på pallen i enkeltrenn i verdscupen.

Ho la opp etter 1980-sesongen.

Verdscupsigrar

Bakgrunnsstoff

Denne artikkelen bygger på «Bernadette Zurbriggen» frå ,  den 18. januar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1972
Alpinistar under vinter-OL 1972
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1976
Alpinistar under vinter-OL 1976
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1980
Alpinistar under vinter-OL 1980
Brigitte Oertli

Brigitte Oertli () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Egg i kantonen Zürich. Ho vann to OL-sølv i 1988 og ein VM-bronse året etterpå. Både i 1985 og 1988 kom ho på andreplass i verdscupen i alpint.

Aktiv
Oertli meisterskapsdebuterte internasjonal under VM i alpint 1985 i Bormio. Der kom ho femteplass i slalåmtevlinga og åttandeplass i utforløypa. Ho deltok også i VM i alpint 1987 i Crans-Montana, og vart nummer 10 i super-G og nr 11 i storslalåm.

Under vinter-OL 1988 i Calgary tok Oertli sølv i utfor, bak den suverene vinnaren Marina Kiehl frå Vest-Tyskland. Ho gjentok bragda i kombinasjonen, då bakom Anita Wachter. Under VM i alpint 1989 i Vail i Colorado fekk ho bronse i kombinasjonsøvinga, etter Tamara McKinney og landsmannen Vreni Schneider.

Gjennom si tid som aktiv vann Oertli ni verdenscuprenn, sju av dei i den alpine kombinasjonen. Ho vann kombinasjonsdelen i verdscupen heile fire sesongar (1985, 1987-89). Ho gjekk første gongen til topps i verdscupen 9. desember 1984, den siste sigeren kom 10. desember 1989. Flest sigrar oppnådde ho i 1988-sesongen, då ho også vann sin einaste siger i slalåm og sin einaste i utfor.

To gongar kom Oertli på andreplass i verdscupen i alpint for kvinner, høvesvis 1985 og 1988. I 1985 var ho med på ein sveitsisk storeslem, Michela Figini vann då verdscupen i alpint føre Oertli, 259 poeng mot 218, med Maria Walliser på tredjeplass. I tillegg kom Erika Hess på ein delt fjerdeplass.

Oertli la opp i 1990.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brigitte Oertli» frå ,  den 18. januar 2012.

Bakgrunnsstoff

Sveitsiske alpinistar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sveits
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1984
Alpinistar under vinter-OL 1984
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1988
Alpinistar under vinter-OL 1988
I Am Belarusian

«I Am Belarusian» (engelsk for Eg er kviterussisk), tidlegare «Born in Bielorussia» og «Born in Byelorussia», er ein song av Anastasia Vinnikova. Han skulle representere Kviterussland i Eurovision Song Contest 2011, men vart diskvalifisert fordi han hadde vorte sungen offentleg sumaren 2010.

Kviterussland valde seinare songen «I Love Belarus» av Anastasia Vinnikova som sitt bidrag i Eurovision Song Contest 2011.

Kjelder
 diggiloo.net
 I Love Belarus på Nynorsk Wikipedia

Kviterussiske songar
Engelskspråklege songar
Ikkje-deltakande Eurovision Song Contest-songar
Yvonne Rüegg

Yvonne Rüegg () er ein sveitsisk, tidlegare skirennar. Rüegg, som er frå Chur, vart olympiameister i storslalåm i 1960.

Rüegg vart sveitsisk meister i utfor i 1959. Ho var med i den sveitsiske troppen til vinter-OL 1960 i Squaw Valley. Der gjekk ho heilt til topps i ei jamn storslalåmtevling, to tidels sekund føre sølvvinnaren Penny Pitou frå USA og tre tidels sekund før bronsevinnaren Giuliano Minuzzo frå Italia. Ho kopierte såleis klubbkameraten Roger Staub, då også han vart olympiavinnar 1960 i storslalåm, begge var medlemer av skiklubben Arosa. Rüegg deltok også i OL-utforen, der ho kom på delt niandeplass.

Bakgrunnsstoff

Denne artikkelen bygger på «Yvonne Rüegg» frå ,  den 18. januar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Sveits
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1960
Alpinistar under vinter-OL 1960
Ida Schöpfer

Ida Schöpfer () var ein sveitsisk skirennar frå Flühli i kantonen Luzern. Ho vart i 1954 verdsmeister i både utfor og den alpine kombinasjonen. Ti gongar vart ho sveitsisk meister.

Schöpfer slo gjennom nasjonalt då ho i 1948 vart sveitsisk meister i kombinasjonen. Året etter fekk ho plass på det sveitsiske skilandslaget, og var den fremste sveitsiske kvinnelege alpinisten åra 1951-54. 

Under Vinter-OL 1952 i Oslo kom ho på 10. plass i utfor og 16. plass i storslalåm. To år seinare, under VM i alpint 1954 i Åre i Sverige, slo ho favoritten Trude Klecker frå Austerrike med eit tidels sekund og tok gull i utfor. Deretter vart ho nummer åtte i storslalåmtevlinga, før ho fekk sølvmedaljen i slalåm etter ein framifrå andreomgang. Slalåmresultatet gjorde at ho også gjekk til topps i den alpine kombinasjonen, med klar margin til landskvinna Madeleine Berthod. 

Ida Schöpfer-Bieri døydde i heimstaden Flühli, 84 gammal.

Kjelder
 
 
Denne artikkelen bygger på «Ida Schöpfer» frå ,  den 18. januar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1952
Alpinistar under vinter-OL 1952
Ariane Ehrat

Ariane Ehrat () frå Schaffhausen er ein sveitsisk tidlegare skirennar. Ho vann sølvmedaljen i utfor under VM i alpine greiner i 1985.

Ehrat var utforspesialist. I verdsmeisterskapen i alpint 1982 i Schladming kom ho på 14. plass i øvinga. Under vinter-OL 1984 i Sarajevo kom ho i mål på fjerdeplass, landsmennene Michela Figini og Maria Walliser sørgde då for sveitsisk dobbeltsiger. Eitt år seinare tok Ehrat sølv under VM i alpint 1985 i Santa Caterina, på same tid som Katharina Gutensohn, Michela Figini sikra seg eit nytt internasjonalt meisterskap i utfor.

Ehrat gjekk aldri til topps i eit verdscuprenn. Første pallplasseringa fekk ho i utforrennet i Sarajevo 5. februar 1983, ho vart då nummer tre. Hennar beste tevling utanom VM-utforen 1985, var utforrennet i Val-d'Isère 7. desember 1983 då ho var einast åtte hundredels sekund bakom vinnaren Irene Epple frå Vest-Tyskland. Sidan ho ikkje plukka poeng i andre greiner enn utfor og etterkvart super-G, vart ein 22. plass i verdcupen i alpint 1984 hennar beste plassering i samandraget.

Sidan ho la opp som aktiv alpinist i 1986 har Ehrat arbeidd i turistindustrien.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ariane Ehrat» frå ,  den 18. januar 2012.

Bakgrunnsstoff

Sveitsiske alpinistar
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1984
Alpinistar under vinter-OL 1984
Gjenforeiningskammer

Gjenforeiningskammer (fransk Chambres des Réunions) var franske ting oppretta av kong Ludvig XIV i 1679. Føremålet med desse tinga var å utvide dei franske landområda. Ludvig hadde utvida dei franske grensene i ei rekkje krigar og fekk stadfesta desse i freden i Nijmegen i 1679 og freden i Aix-la-Chapelle i 1668. Arbeidet til tinga var å avgjere kva omliggande område, om nokon, som hadde høyrt til dei nye områda Frankrike hadde fått ved desse avtalane. I denne prosessen vart stader som Saarbrücken, Luxembourg, Zweibrücken og Alsace innlemma i Frankrike.

Ludvig baserte krava sine på gamle, nesten gløymde rettar til desse avhengige områda frå mellomalderen. Kongen tok derfor fordelen av det formelle innhaldet i allianseavtalane sine med dei tyske fyrstane ved å krevje landområda deira. Så snart tinga hadde lagt fram avgjerdene sine, blei områda okkuperte av franske styrkar. Sjølv om det ikkje var juridiske rettar i handlinga i det heile, tok Ludvig byen Strasbourg og byen Casale. Ludvig tok òg det meste av det som i dag er Luxembourg, som då var ein del av Det tysk-romerske riket. Riket var på denne tida oppteken med ein pågåande krig med Det osmanske riket.

Konfliktane som denne politikken førte til leia etter kvart fram til våpenkvilen i Ratisbon (Regensburg), der Ludvig fekk love til å behalde dei fleste områda. Ludvig ergra på seg det meste av Europa med politikken sin og det heile enda i niårskrigen i 1688. Krigen enda i 1697 med freden i Ryswick. Her gjekk Ludvig med på å gje attende det meste av områda som hadde vorte annektert til Frankrike med Gjenforeningskammera.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chambers of Reunion» frå ,  den 18. januar 2012.  

Fransk historie
Breisach am Rhein

Breisach am Rhein (tidlegare Altbreisach) er ein by med kring 16 500 innbyggjarar langs Rhinen i Breisgau-Hochschwarzwald i Baden-Württemberg i Tyskland, om lag halvvegs mellom Freiburg og Colmar. Det går ei bru over Rhinen til Neuf-Brisach i Alsace i Frankrike.

Namnet på byen har keltisk opphav og tyder demning. Åsen som Breisach ligg på vart til ei øy i Rhinen når det var stor vassføring. Dette vart det slutt på då Rhinen vart retta opp av ingeniør Johann Gottfried Tulla på 1800-talet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Breisach am Rhein» frå ,  den 18. januar 2012.  
 

Byar i Baden-Würtemburg
Byar ved Rhinen
Parlementet i Besançon

Parlementet i Besançon var eit parlement i Ancien Regime-tida i Frankrike som rådde over Franche-Comté. Det vart oppretta i 1676. Det tidlegare parlamentet hadde tidlegare lege i Dôle, og vart oppretta i 1422. 

I 1674 tok franske soldatar byen Besançon, som med freden i Nijmegen (1678) gjekk til Frankrike. I 1676 henta dei franske styresmaktene fram den tidlegare demokratiske styreforma i den tidlegare fristaden Besançon. Som ein del av avtalen vart byen det administrative senteret i Franche-Comté, der Parlementet i Besançon erstatta Parlementet i Dôle.

Franche-Comté var ein av dei siste områda av Frankrike som hadde liveigenskap. Parlementet i Besançon stoppa eit påbod frå Ludvig XVI som forbaud liveigenskap frå 1779 fram til 1787.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Parlement of Besançon» frå ,  den 18. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Besançon
Besançon
Dei tre bispedøma

Dei tre bispedøma (fransk les Trois-Évêchés) utgjorde ein provins i Frankrike i tida før den franske revolusjonen. Det bestod av fyrstbispedøma Verdun, Metz og Toul i Lorraine-regionen. 

Bispedøma var statar i Det tysk-romerske riket fram til dei vart erobra av den franske kongen Henrik II mellom april og juni 1552. Keisar Karl V av Habsburg starta eit felttog mot franskmennene under den italienske krigen 1551–1559 for å ta attende dei okkuperte bispedøma, men mislukkast då han vart slått av franskmennene under hertug Frans av Guise i slaget ved Renty i 1554. Etter keisaren abdiserte i 1556, avslutta etterfylgjaren hans Ferdinand I alle forsøk på å ta attende Dei tre bispedøma. Mot slutten av trettiårskrigen vart dei offisielt gjevne til Frankrike med freden i Westfalen i 1648.

Bispedømet Saint-Dié vart oppretta i 1777 og vert stundom kalla «det fjerde bispedømet i Lorraine», men er ikkje historisk knytt til dei tre bispedøma.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Three Bishoprics» frå ,  den 18. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Trois-Évêchés på  Fransk Wikipedia
 450th anniversary celebrations on the French Ministry of Culture's website
 Biography of Henry II 
 

Tidlegare provinsar i Frankrike
Lara Gut-Behrami

Lara Gut () er ein sveitsisk skirennar frå Comano i kantonen Ticino. Ho vann to sølvmedaljar under VM i alpint 2009 og fekk sitt tredje VM-sølv i Schladming i 2013. Under vinter-OL 2014 tok ho bronsmedaljen i utfotrennet.

Aktiv
Gut er best i øvingane utfor og super-G. Ho vart tidleg rekna for å vere eit av dei største alpintalenta nokon gong. I 2007 vart ho sveitsisk mester i super-G, knapt 16 år gammal.

Ho debuterte i verdscupen i alpint 28. desember 2007 i eit storslalåmrenn i Lienz. 2. februar 2008 i St. Moritz kom ho i sitt første utforrenn i verdscupen på tredjeplass. Sesongen etter, den 20. desember 2008, vann ho sitt første verdscuprenn då ho gjekk til topps i super-G-rennet i Haus im Ennstal, framom landsmannen Fabienne Suter.

I verdsmeisterskapen i alpint 2009 i Val-d'Isère vann Gut to sølvmedaljar. I utfortevlinga vart ho berre slått av Lindsey Vonn, medan ho i den alpine kombinasjonen vart overgått av Kathrin Zettel frå Austerrike. Sist i september 2009 skadde ho seg under trening i Saas-Fee og deltok ikkje i alpinløypene i OL-sesongen 2010. 

På nyåret 2011 tok Gut sin andre siger i verdscupen då ho vann eit super-G-renn i Zauchensee. Under VM i alpint 2011 i Garmisch-Partenkirchen kom ho på fjerdeplass både i utfor og i super-G. Ho gjorde sin beste sesong i totalverdscupen då ho kom på tiandeplassen, som beste sveitsiske kvinnelege utøvar.

Den 5. februar 2013 tok Gut sølvmedaljen i super-G-tevlinga, opningsrennet i ski-VM i alpint i Schladming. Ho vart slått av Tina Maze frå Slovenia med 0,38 sekundar.  
I 2014 vann ho bronsemedalje i utfor under OL i Sotsji.

Verdscupsigrar

OL-resultat

Bakgrunnsstoff

 Lara Gut si heimeside

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Sveits
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sveits
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2014
Alpinistar under vinter-OL 2014
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2018
Alpinistar under vinter-OL 2018
Medaljevinnarar under vinter-OL 2022
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2022
Alpinistar under vinter-OL 2022
Antoinette Meyer

Antoinette Josef Clara Meyer () var ein sveitsisk skirennar som vann sølvmedaljen i slalåm under vinter-OL 1948. Ho var fødd i Hospental i kantonen Uri, og døydde på ein pleieheim i Thun.

Meyer vart tre år på rad, 1943-45, sveitsisk meister i slalåm. I 1948 vann ho den olympiske sølvmedaljen i slalåmtevlinga under leikane i St. Moritz. Med tida 1.57,7 var ho 0,5 sekund bak olympiameisteren Gretchen Frazer frå USA. Ho deltok også i den andre alpintevlinga, utfor, der vart ho nummer 11.

Ho la opp i 1948 og gifta seg same året med Karl Molitor. Ekteparet var busett i Wengen, der dei dreiv ymse handelsverksemder.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Antoinette Meyer» frå ,  den 18. januar 2012.  
 
 

Sveitsiske alpinistar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sveits
Medaljevinnarar under vinter-OL 1948
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1948
Alpinistar under vinter-OL 1948
Kehl

Kehl er ein by sørvest i Tyskland i Ortenaukreis i Baden-Württemberg. Han ligg ved elva Rhinen, like ovanfor den franske byen Strasbourg.

Historie
Landsbyen Kehl vart første gong nemnd i 1038. I 1338 vart den første permanente brua mellom Kehl og Strasbourg opna. I 1678 vart byen erobra av Frankrike, og han vart rekna som ein del av forsvarsverket til Strasbourg. Landsbyen vart derfor omgjort til ei festning i 1683 av den franske arkitekten Vauban. Annekteringa av byen og området kring til Frankrike vart anerkjend med freden i Ryswick i 1697, men gjeve attende til Det tysk-romerske riket og markgrevskapet Baden året etter. 

I 1774 fekk Kehl tyske byrettar av markgreve Karl Fredrik av Baden. Under den store franske krigen vart  Kehl igjen slått saman med Strasbourg under Den første franske republikken, før han vart gjeven attende til Baden (no eit kurfyrstedøme) i 1803. Etter ei kort tid under Austerrike, vart byen endeleg gjeven attende til Baden (no eit storhertugdøme) i 1815 og festninga vart riven ned. 

I 1840-åra kom den første jernbanen til byen og i 1861 vart den første jernbanebrua bygd og det første direkte sambandet mellom Paris og Wien gjekk her. 

Etter den første verdskrigen og Versaillestraktaten vart hamna i Kehl plassert under fransk administrasjon dei neste sju åra, for å hindre eit mogeleg tysk åtak mot den franske byen Strasbourg på den andre sida.

Under den andre verdskrigen, etter slaget om Frankrike, vart Kehl omgjort til ein forstad av Strasbourg. Etter krigen vart alle innbyggjarane drivne ut av Kehl og det vart verande slik fram til 1953, då byen vart gjeven attende til Vest-Tyskland og flyktningane kunne vende heim att. 

I 2009 vart NATO-toppmøtet i Tyskland og Frankrike halden i Strasbourg og Kehl.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kehl» frå ,  den 18. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad
 Bilete av Kehl 

Byar i Baden-Württemberg
Byar ved Rhinen