alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Eva Rivas

Eva Rivas () er ein russisk-armensk songar. Ho representerte Armenia i Eurovision Song Contest 2010 og kom på 7. plass med songen «Apricot Stone».

Armenske Eurovision Song Contest-deltakarar
Armenske songarar
Folk frå Rostov-na-Donu
Eurovision Song Contest 2010-deltakarar
Alabama Song

«Alabama Song» (òg kjend som «Whisky Bar» eller «Moon over Alabama» eller «Moon of Alabama») vart opphavleg publisert i Bertolt Brecht sin Hauspostille (1927). Han vart sett til musikk av Kurt Weill i 1927 for «songspelet» Mahagonny og igjen nytta i Weill- og Brecht-operaen Rise and Fall of the City of Mahagonny i 1930. I sistnemnde vert han sungen av rolla Jenny og dei prostituerte venene hennar i første akt. Musikalsk inneheld han element av foxtrot, blues og vert sungen av Jenny Corless.

Teksten til «Alabama Song» er i engelsk og vert sungen på engelsk sjølv om den originale operaen er tyskspråkleg.

The Doors-versjonen

Songen vart innspelt i 1967 av rockebandet The Doors (tilskriven på albumet som «Alabama Song (Whisky Bar)»). Frontmannen i the Doors, Jim Morrison, endra det andre verset frå :

Show us the way to the next pretty boy til Show me the way to the next little girl.

I tillegg er eine verset frå originalen, Show me the way to the next little dollar fjerna.

David Bowie-versjonen

Bowie, som var tilhengjar av Brecht, spelte songen på verdsturneen sin i 1978. Han spelte inn songen i studioet til Tony Visconti etter den europeiske delen av turneen, og gav han i 1980 ut på singel for å oppfylle og ende kontrakten med RCA.

Med uvanlege toneartendringar «verka singelen som eit kalkulert trekk for å forstyrre eit kvart radioprogram der han var heldig nok til bli spelt». Med ein enkel, akustisk versjon av «Space Oddity», innspelt i desember 1979, nådde singelen likevel 23. plass i Storbritannia. Konsertutgåva av songen frå 1978 vart gjeven ut på  Stage.

Bowie spelte seinare i BBC-utgåva av Brecht sin Baal, og gav ut ein EP med songar frå stykket. Han spelte «Alabama Song» igjen for Sound+Vision-turneen i 1990 og på Heathen-turneen i 2002.

Medverkande
 David Bowie: Vokal, Gitar
 Adrian Belew: Gitar
 Carlos Alomar: Gitar
 Simon House: Fiolin
 Sean Mayes: Piano
 Roger Powell: klaverinstrument
 George Murray: Bass
 Dennis Davis: Trommer

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre: 
Joe Frazier, of the Chad Mitchell Trio on The Slightly Irreverent Mitchell Trio i 1964
Dave Van Ronk i 1964 og 1992.
Jacques Higelin i 1966 (fransk tekst av Boris Vian)
Les Cruches, i 1967
Mike Westbrook 
Bette Midler. 
Abwärts
Dalida
Električni Orgazam
Nina Simone
Moni Ovadia
Ute Lemper
The Young Gods
David Johansen
Marianne Faithfull
eX-Girl
Kazik Staszewski
Dee Dee Bridgewater
Marilyn Manson
The Bobs
Arthur H.
Max Raabe
Peter Nordahl Trio
Cabaret de Pierrot le Fou
Amy X Neuburg
The Sextet of Orchestra USA
Gianluigi Trovesi og Gianni Coscia

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alabama Song» frå ,  den 17. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 

Songar frå musikalar
Songar frå 1927
Ariar
Songar om Alabama
Songar om alkohol
Songar med musikk av Kurt Weill
Songar med tekst av Bertolt Brecht
Singlar frå 1980
Elektra Records-singlar
RCA Records-singlar
The Doors-songar
David Bowie-songar
Ute Lemper-songar
Marianne Faithfull-songar
Nina Hagen-songar
Johnny Logan-songar
Songen Strange Days

«Strange Days» er ein song av The Doors. Han kom ut i 1967 og er opningssporet på albumet med same namn. I følgje ei melding på Allmusic av Tom Maginnis, ser songen ut til å finne songaren Jim Morrison «gruble over tilstanden til det gryande hippiemiljølet og korleis dei vart sett på av ålmenta eller det 'streite' samfunnet.» The Doors vitja New York City og dette inspirerte Jim Morrison til å skrive «Strange Days» og andre songar på Strange Days.

I følgje No One Here Gets Out Alive er «Strange Days» ein av dei første gongane Moog synthesizer vart nytta i rock, spelt av Ray Manzarek. Synthen vart sett opp med hjelp av Paul Beaver.

To musikkvideoar vart laga for songen. Den første synte bilete av bandet bak scenen og på scenen, samt Jim Morrison som køyrer bilen sinn i ei sandhole og hoppar på panseret i frustrasjon. Den andre syner dei same sirkusartistane som på plateomslaget til albumet, som utforskar New York City. Det inneheld òg bilete av andre folk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Strange Days (The Doors song)» frå ,  den 17. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
 

The Doors-songar
Songar skrivne av John Densmore
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar skrivne av Ray Manzarek
Songar skrivne av Jim Morrison
Songar produserte av Paul Rothchild
Songar frå 1967
Madshus

Madshus er ein norsk ski- og skiutstyrsprodusent. Verksemda held til på Biri i Gjøvik kommune. Ho produserer langrennski, turski, skisko og anna skiutstyr.

Historie 

Dei første Madshus-skia blei laga av Martin Madshus i 1906 på ein låve i Vardal ved Gjøvik. Produksjonen blei flytta til Lillehammer i 1936 og vidare til Biri i 1972. Fabrikken blei kjøpt av amerikanske K2 Sports Inc i 1988, men skiane blir framleis laga på Biri.

Kjende brukarar 
 Thomas Alsgaard
 Jörgen Brink
 Hilde Gjermundshaug Pedersen
 Halvard Hanevold
 Ole Einar Bjørndalen
 Emil Hegle Svendsen

Bakgrunnsstoff 
 Madshus.no

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Madshus» frå ,  den 17. mars 2011.  
 

Sportsutstyrprodusentar
Norske skiprodusentar
Næringsliv i Gjøvik
Skipingar i 1936
Love Me Two Times

«Love Me to Times» er ein song av The Doors. Han var skriven av bandet og kom først ut i 1967 på albumet Strange Days. Songen vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet (etter «People Are Strange») og nådde 25. plass på lista i USA.

Ray Manzarek spelte den endelege versjonen av songen på ein clavinet (ei moderne utgåve av klavikord), ikkje ein cembalo.

«Love Me Two Times» vart rekna som litt for vågal for kunne spelast på radio då han kom ut. 

Teksten var skriven av gitarist Robby Krieger. I følgje bandmedlemmane omhandlar songen ein soldat eller sjømann den siste dagen med kjærasten før han fer ut.

Medverkande
 Jim Morrison – solovokal
 Robby Krieger – elektrisk gitar
 Ray Manzarek – cembalo
 John Densmore – trommer
 Douglass Lubahn - bassgitar

Konsertversjonar
I 1968 drog the Doors på Europaturne og gjorde konsertopptak av songen. Opptaket hamna på samleplata Alive, She Cried i 1983. Denne versjonen hadde ein annan keyboardsolo mellom versa som var langt mindre komplisert enn den første innspelinga. Han hadde òg fleire orgeleffektar enn originalen. 
I 1972 spelte the Doors songen på konsertar etter at Jim Morrison var død. Som ein trio var det Ray Manzarek som song solovokal (i tillegg til å spele orgel og pianobass).

Andre versjonar
«Love Me Two Times» vart spelt inn av Aerosmith for filmmusikken til Air America i 1990, og vart òg spelt av bandet på MTV Unplugged-konserten deira, der songaren Steven Tyler tileigna songen til Jim Morrison. Versjonen deira frå 1990 nådde 27. plass på den amerikanske Mainstream Rock Tracks-lista. Songen vart òg gjeven ut på samlealbumet deira Young Lust: The Aerosmith Anthology.  
Pianist George Winston spelte songen på albumet Night Divides the Day - The Music of the Doors.
Joan Jett spelte inn songen og gav han ut på samlealbumet The Hit List.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Me Two Times» frå ,  den 17. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1967
The Doors-songar
Songar skrivne av John Densmore
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar skrivne av Ray Manzarek
Songar skrivne av Jim Morrison
Songar produserte av Paul Rothchild
Songar frå 1967
Elektra Records-singlar
Aerosmith-songar
Long John Baldry-songar
Joan Jett-songar
John Cale-songar
People Are Strange

«People Are Strange» er ein song av The Doors frå det andre albumet deira Strange Days frå 1967. Songen vart gjeven ut på singel i september 1967 og nådde 12. plass på den amerikanske singellista og nådde Topp 10 på Cash Box-lista. Han var skriven av Robby Krieger og Jim Morrison, men tilskriven til heile bandet.

Oversyn
I følgje meldinga på Allmusic «reflekterer songen fascinasjonen til gruppa for den teatralske musikken frå europeisk kabaretmusikk.» Songen omhandlar framangjering og det å vere ein framand. Som meldinga føre òg nemner kan Jim Morrison ha skriven songen til både hippiekulturen og til outsiderar generelt, og/eller til brukarar av narkotika som LSD. Songen vart skriven tidleg i 1967 etter at gitarist Robby Krieger og ein deprimert Morrison hadde gått til toppen av Laurel Canyon.  Trommeslagar John Densmore trur songen var ei ytring for «sårbarheita» til Morrison.

Salslister

Medverkande
Jim Morrison – vokal
Ray Manzarek – klaverinstrument
Robby Krieger – gitar
John Densmore – trommer

Echo & the Bunnymen-utgåva

Den britiske gruppa Echo & the Bunnymen spelte inn ein versjon av «People Are Strange» for filmmusikken til filmen The Lost Boys i1987. Han vart sidan gjeven ut som singel det same året og nådde 29. plass på den britiske singellista i februar 1988. og 13. plass i Irland i 1991. Songen vart produserte av Ray Manzarek frå The Doors.

Salslister

Medverkande
Ian McCulloch – vokal, gitar
Will Sergeant – sologitar
Les Pattinson – bass
Pete de Freitas – trommer

Andre versjonar
Songen er òg spelt av Twiztid, George Winston, Stina Nordenstam og Tiny Tim.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «People Are Strange» frå ,  den 17. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1967
Songar frå 1967
Singlar frå 1987
Singlar frå 1988
Singlar frå 1991
The Doors-songar
Songar om einsemd
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar skrivne av Jim Morrison
Songar produserte av Paul Rothchild
Reprise Records-singlar
Elektra Records-singlar
Warner Music Group-singlar
East West Records-singlar
Echo & the Bunnymen-songar
Nummer-ein-singlar i Canada
Stina Nordenstam-songar
Tiny Tim-songar
Elektra Records

Elektra Records  er eit amerikansk plateselskap som var i verksemd frå 1950 til 2004. Selskapet vart i 2009 gjenoppretta som eit underselskap til Atlantic Records.

Historie 

Elektra Records vart grunnlagt 10. oktober 1950 av Jac Holzman og Paul Rickholt, og konsentrerte seg opphavleg om folkemusikkartistar som Judy Collins. Midt på sekstitalet byrja Elektra òg å gje ut plater i sjangrane rock og psykedelia. Blant deira mest kjende band var The Doors, Love og Incredible String Band. Dei har òg jobba saman med det kjende Heavy Metal-bandet Metallica på blant anna albumet Master of Puppets.

I 1970 vart selskapet selt til Kinney Corporation, som slo det saman med Warner Bros. Records til WEA (Warner-Elektra-Atlantic). Dette konglomeratet vart i 2004 selt vidare til eit nytt konglomerat, og i april same år vart etiketten lagt ned. Fem år seinare vart selskapet gjenoppretta.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elektra Records» frå ,  den 17. mars 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Artistar som har gjeve ut plater på Elektra på Engelsk Wikipedia

Skipingar i 1950
USA-amerikanske plateselskap
When the Music's Over

«When the Music's Over» er ein song av det amerikanske rockebandet The Doors frå albumet Strange Days frå 1967. Songen er nesten elleve minuttar lang og den tredje lengste songen deira. Ein over 16 minuttar lang versjon finst på konsertalbumet Absolutely Live frå 1970.

Då bandet opphavleg skulle spele inn songen, møtte ikkje Jim Morrison opp på innspelinga, så bandet spelte han inn med Ray Manzarek på vokal. Morrison møtte opp dagen etter og måtte synge vokalen inn på nytt. 

Songen startar med eit jazz-aktig riff med Ray Manzarek på orgel og John Densmore på trommer. Heilt i starten av songen kan ein høyre Jim Morrison sei «Yeah, come on». Orgelmelodien i starten er nesten heilt identiske musikken som vert nytta i songen «Soul Kitchen» frå det førre albumet. Bandet kjem inn på første verset, som dei repterer, før Morrison så syng refrenget. Ein gitarsolo av Robby Krieger følgjer. Igjen dukkar ein annan song frå det første albumet opp då Morrison syng «Turn out the lights», som òg vert sungen i «End of the Night». Volumet på songen minkar så gradvis og er den roelgaste delen av songen, som varer kring fire minuttar med synginga til Morrison, ein roleg bass frå Manzarek, ein mjuk gitar av Krieger og trommer av Densmore. Songen er nesten heilt stille då den kjende tekstlinja «We want the world and we want it now!» vert ropt ut av alle medlemmane. Ein trommevirvel kjem så før songen skiftar gir og Morrison skrik ut resten av teksten.

Andre versjonar
 Det serbiske rockebandet Električni Orgazam spelte inn songen i 1983 for Les Chanosones Populaires.
 Sublime nytta orgelintroen i songen «Cisco Kid» på albumet Robbin' the Hood
Melissa Auf der Maur spelte songen på turneen hennar i 2010.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «When the Music's Over» frå ,  den 17. mars 2011.  
 

The Doors-songar
Songar frå 1967
Songar skrivne av Jim Morrison
Songar produserte av Paul Rothchild
Miljøsongar
Hello, I Love You

«Hello, I Love You» er ein song av The Doors frå albumet Waiting for the Sun i 1968. Han vart gjeven ut på singel same året og nådde førsteplassen i USA med over ein million selde eksemplar berre her. Songen vart òg ein hit i Storbritannia, der han nådde 15. plass. 

Songen vart spelt inn så tidleg som i 1965 av The Doors for den første demoinnspelinga deira for Aura Records.

Songen vert stundom kalla «Hello, I Love You (Won't You Tell Me Your Name?)» eller «Hello, I Love You, Won't You Tell Me Your Name?».

Påstand om plagiat
I teksten som følgjer boksen The Doors, nektar Robby Krieger for at songen vart stolen frå Ray Davies, som nytta eit liknande riff i Kinks-songen «All Day and All of the Night». I staden sa han at stemninga i songen var teken frå Cream-songen «Sunshine of Your Love».

Medverkande
 Robby Krieger - gitar
 Jim Morrison - vokal
 Ray Manzarek - Orgel, klaverbass, korvokal
 John Densmore - trommer

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Andre versjonar
Songen er spelt inn av andre artistar som Oleander, Alex Nautical, Buddy Rich, Missing Persons, The Cure, Eurythmics, Rhythmical, Simple Minds, Anal Cunt, Neil Young, Adam Ant, Adam Freeland, Program the Dead, Siouxie Sioux, Kiyoharu og det litauiske rockebandet Antis.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hello, I Love You» frå ,  den 17. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
 

The Doors-songar
Singlar frå 1968
Songar frå 1968
Songar skrivne av John Densmore
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar skrivne av Ray Manzarek
Songar skrivne av Jim Morrison
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Paul Rothchild
Eurythmics-songar
The Cure-songar
Simple Minds-songar
Tomas Ledin-songar
Adam Ant-songar
The Lettermen-songar
Elektra Records-singlar
The Unknown Soldier

«The Unknown Soldier» var den første singelen frå The Doors-albumet Waiting for the Sun i 1968. Det vart laga musikkvideo til songen, som ein av få bandet lagde. 

Songen var reaksjonen til Jim Morrison på Vietnamkrigen og måten konflikten vart vist i amerikanske media på denne tida. Linjer som «Breakfast where the news is read/Television children fed/ unborn living, living dead/bullets strike the helmet's head», omhandlar korleis krigsnyhendene vart presenterte i stovene til vanlege folk. I starten, samt etter halve songen er unnagjort, kjem det mystiske lydar frå orgelet, som skildrar mysteriet kring «den ukjende soldaten».

Midtvegs i songen produserer The Doors lydar som høyrest ut som ei avretting. Det starta med militærtrommer, samt lyden av ein sersjant som held takten, fram til han seier «READY?  HALT, PRESENT ARMS», etterfølgd av rifler som vert ladde, ein lang militær trommevirvel, ein pause og så geværskot. På konsertane pleidde Robby Krieger å peike gitaren mot Morrison som eit gevær, medan trommeslagar John Densmore etterlikna geværskotet med eit hardt slag, der han som regel knekte trommestikka langs kanten av tromma, medan Morrison fall skrikande til bakken. Etter den midtre delen starta versa igjen og songen endar med Morrison si ekstatiske feiring av at krigen er over. 

Singelen vart den fjerde singelen til bandet på Topp 40 i USA, då han nådde 39. plass på Billboard Hot 100.

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Unknown Soldier (song)» frå ,  den 17. mars 2011.  
 

The Doors-songar
Antikrigssongar
Songar skrivne av John Densmore
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar skrivne av Ray Manzarek
Songar skrivne av Jim Morrison
Singlar frå 1968
Songar frå 1968
Songar produserte av Paul Rothchild
Songar om Vietnamkrigen
Elektra Records-singlar
Spanish Caravan

«Spanish Caravan» er ein song av The Doors frå albumet Waiting for the Sun som kom ut i 1968. Songen er ein flamenco-song med ein stil kjend som Granadinas. Det første riffet var henta frå Asturias (Leyenda), eit klassisk musikkstykke av den spanske komponisten Isaac Albeniz (1860-1909). Han låner òg liknande riff frå Malagueña.

Teksten kan vise til romantiske tema om det å leite etter vakkert og rikt land, som var typisk for til dømes George Byron. I «Spanish Caravan» omhandlar ønsket om å reise med ein karavane til Portugal og Andalusia i Spania der «det ventar ein skatt». Transportmetoden indikerer at noko vil hentast attende til Europa frå ein afrikansk ørken. Men det er òg «gallionar tapt til sjøs» nemnd i teksten. 

Songen vart mykje spela på konsertane til The Doors, stundom som ein del av «Celebration of the Lizard».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Spanish Caravan» frå ,  den 17. mars 2011.  
 

The Doors-songar
Songar frå 1968
Songar produserte av Paul Rothchild
Songar skrivne av John Densmore
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar skrivne av Ray Manzarek
Songar skrivne av Jim Morrison
Five to One

«Five to One» er ein song av The Doors frå albumet deira Waiting for the Sun frå 1968.

Opphav
«Five to One» skal visstnok vere forholdet mellom kvite og svarte, gamle og unge eller ikkje-marihuanarøykande og marihuanarøykande i USA i 1967. Ei anna vandresoge er at det var forholdet mellom vietnamesiske og amerikanske soldatar i Vietnam. Jim Morrison sa derimot at teksten ikkje var politisk, og dette verkar truleg når ein ser på delar av teksten. 

Morrison var så full då han spelte inn songen, at studiopersonalet måtte sei til han når han skulle byrje å synge. Om du høyrer nøye etter kan du høyre nokon i bakgrunnen som seier «one more», før Morrison startar første verset.

Konsertutgåver
Songen vart spelt på fleire konsertar, mest kjend i Miami i 1969. Mot slutten av songen sa ein full Morrison at publikum var «idiotar» og «slavar». Kosnerten enda med at Morrison vart tiltalt for «forsøk på å skape eit opprør» blant publikum, noko som førte til at han vart arrestert og seinare dømd for blotting. Hendinga er ein del av filmen The Doors av Oliver Stone.

Andre versjonar
Marilyn Manson spele songen inn i studio, medan Velvet Revolver og det russiske bandet Splean har spela songen live. Gitarsoloen på Pearl Jam sin «Alive» var basert på Ace Frehley sin gitarsolo på Kiss-songen «She», som igjen var basert på Robby Krieger sin solo i «Five to One». Kanye West sampla «Five to One» for å skape rytmen for Jay-Z-songen «Takeover på The Blueprint.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Five to One» frå ,  den 17. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

The Doors-songar
Songar frå 1968
Songar produserte av Paul Rothchild
Songar skrivne av John Densmore
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar skrivne av Ray Manzarek
Songar skrivne av Jim Morrison
Tell All the People

«Tell All the People» var den tredje singelen frå The Doors-albumet The Soft Parade i 1969. Songen er òg kjend som «Follow Me Down», sidan det er den mest nytta setninga i songen. Han vart gjeven ut med «Easy Ride» som B-side og nådde 57. plass på den amerikanske singellista. 

«Tell All the People» var skriven av gitarist Robby Krieger, og det var på grunn av denne songen at låtskrivar-tilskrivinga på Soft Parade vart gjeven til individuelle bandmedlem, og ikkje til heile bandet slik som tidlegare. Jim Morrison ønskte ikkje at nokon skulle tru at han hadde skrive teksten til «Tell All the People», sidan teksten oppfordrar folk til å finne fram våpna sine.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tell All the People» frå ,  den 18. mars 2011.  
 

The Doors-songar
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar produserte av Paul Rothchild
Antikrigssongar
Singlar frå 1969
Songar frå 1968
Elektra Records-singlar
Wishful Sinful

«Wishful Sinful» er ein song skriven av gitarist Robbie Krieger og framført av The Doors. Han vart gjeven ut i 1969 på det fjerde albumet deira, The Soft Parade. «Wishful Sinful» følgjer det genrelle temaet på albumet og nyttar element frå klassisk musikk. Songen vart gjeven ut på singel i mars 1969 og nådde 44. plass på Billboard Hot 100 i 1969.

Songen vart spelt inn seinare av pianisten George Winston på albumet Night Divides the Day - The Music of the Doors.

B-Side 
B-sida til singelen, «Who Scared You?» er den einaste av tre B-sider som ikkje kom ut på noko album i løpet av karrieren deira. Dei andre er «(You Need Meat) Don't Go No Further» og «Tree Trunk».

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Wishful Sinful» frå ,  den 18. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

The Doors-songar
Singlar frå 1969
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar produserte av Paul Rothchild
Songar frå 1969
Elektra Records-singlar
Touch Me av The Doors

«Touch Me» er ein song av The Doors frå albumet deira The Soft Parade frå 1969. Han var skriven av Robby Krieger, og riffet var inspirert av The Four Seasons sin «C'mon Marianne». Songen er kjend for at det vert nytta mykje blåseinstrument og strykarar (inkludert ein mektig saksofonsolo av Curtis Amy). Det var òg ein av dei mest populære singlane til bandet.

Han vart gjeven ut som singel i desember 1968 og nådde 3. plass på Hot 100 og førsteplassen på Cashbox-listene i USA. Singelen gjorde det òg godt andre stader og gjekk til topps i Canada og nådde 10. plass i Australia. Singelen gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia.

Arbeidstitlar
I følgje Bruce Botnick vart songen opphavleg kalla «I'm Gonna Love You» eller «Hit Me». Opningslinja var då «C'mon, hit me, I'm not afraid» er ein referanse til ein person som spelar black jack. Morrison endra visstnok teksten fordi han var redd bøller i publikum ville tru at det var ei oppfordring om å slå han.

Ein av dei mest kjende fjernsynsframferdene til bandet var av «Touch Me» på the Smothers Brothers Comedy Hour i lag med B-sida «Wild Child». Dette vart gjort 6. desember 1968 og synt på lufta den 15. desember. Under framferda kom Jim Morrison inn på feil stad med «C'mon, c'mon» og Robby Krieger spelte med eit svart auge. Krieger sa i fleire intervju etter at Morrison var død at det var Morrison som hadde slått han under ein krangel.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Andre versjonar
Andre artistar som har spela songen er Guess Who og Ian Astbury.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Touch Me (The Doors song)» frå ,  den 18. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

The Doors-songar
Singlar frå 1968
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar skrivne av Robby Krieger
Songar produserte av Paul Rothchild
Songar frå 1968
Elektra Records-singlar
Songar om seksualitet
Runnin' Blue

«Runnin' Blue» er ein song av det amerikanske rockebandet The Doors, det sjuande sporet på albumet deira The Soft Parade. I 1969 nådde det 64. plass på den amerikanske singellista. 

Robby Krieger deler vokal med Morrison på songen, som ein av få songar før Morrison døydde. 

Han er kjend for introduksjonen av Jim Morrison, ei hyllest til den nyleg avdøde Otis Redding:

Poor Otis, dead and goneLeft me here to sing his song
Pretty little girl with the red dress onPoor Otis, dead and gone.''

Teksten og melodien til denne korte acapella-introen var henta frå Lead Belly-songen «Po' Howard» (eller «Poor Howard» på somme samlingar) der Morrison erstatta 'Howard' med 'Otis'. Stundom vart introduksjonen spelt mot slutten av ein annan Doors-song, «When the Music's Over». Det er andre referansar til Otis Redding-songen «Sitting on the Dock of the Bay» gjennom denne songen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Runnin' Blue» frå ,  den 18. mars 2011.  
 

The Doors-songar
Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Songar produserte av Paul Rothchild
Songar skrivne av Robby Krieger
Elektra Records-singlar