alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Île aux Cochons

Île aux Cochons (Griseøya) er ei aude øy i dei subantarktiske Crozetøyane. Med eit areal på 67 km² er ho den tredje største øya i gruppa. Adminsitrativt vert ho styrt av Dei franske sørterritoria.

Skildring
Île aux Cochons er den vestlegaste øya i øygruppa og ligg om lag 30 km nordvest for Île des Pingouins og 15 km sørvest for Îlots des Apôtres. Ho er ei erodert vulkankjegle spreidd med inaktive krater og ei kystlinje som hovudsakleg består av låge klipper. Innførte artar er mellom anna kattar, kaninar og mus. Grisar vart òg innførte på øya, men er i dag utrydda. Det finst ingen menneskeleg infrastruktur på øya og ho vert sjeldan vitja av forskarar.

Viktig fugleområde
Øya har status som viktig fugleområde (IBA) av BirdLife International fordi ho er hekkestad for sjøfugl, mellom anna store pingvinbestandar. Ho har den største kolonien kongepingvin med kring ein halv million hekkande par, samt mange bøylepingvinar, gulltoppingvinar og nordleg klippehopparpingvinar. Ho har òg den største kolonien vandrealbatrossar i Indiahavet, med kring 1200 par, samt fire millionar par marionkvalfuglar og ein million par kortnebbdukkpetrellar. Det finst òg kergulenender. Her finst store bestandar med sørleg elefantsel, antarktisk pelssel og subantarktis pelssel.

Sjå òg
 List of Antarktis øyar nord for 60 °S

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Île aux Cochons» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Crozetøyane
Île de la Possession

Île de la Possession er ei øy i dei subantarktiske Crozetøyane. Med eit areal på 150 km² er ho den største øya i gruppa og den einaste som er busett. Administrativt er ho ein del av Dei franske sørterritoria. Ho er ein viktig hekkestad for sjøfuglar.

Skildring
Île de la Possession ligg aust i øygruppa, kring 20 km vest for Île de l'Est (Austøya). Ho har eit kupert, landskap med fjell og djupe bredalar. Kystområda og dalane er dekte av urteplante ein finn i Subantarktis. Øya er busett av mannskapet på forskingsstasjonen Alfred Faure på austenden av øya, med minst 20 menneske til ei kvar tid.

Viktig fugleområde
Øya har status som viktig fugleområde (IBA) av BirdLife International som ein hekkestad for minst 26 artar sjøfuglar. Dei største koloniane er av kongepingvin, nordleg klippehopparpingvin, gulltoppingvin, vandrealbatross, sotalbatross og gråalbatross, nordkjempepetrell, marionkvalfugl, kergulenpetrell, silkepetrell og kortnebbdukkpetrell. Andre fuglar som i mindre grad hekkar på øyane er sørkjempepetrell, gråhovudalbatross og kerguelenterne. blåaugd skarv, maskeslirenebb og kerguelenand.  Dei mindre fuglane hekkar berre i høgda på grunn av faren for at rotter tek egga deira.

Anna dyreliv
Geitene som vart sett ut på øya er i dag utrydda, men rottene er her framleis og truar fuglelivet. Både antarktisk og subantarktisk pelssel, i tillegg til sørleg elefantsel, ynglar på øya. Ein flokk på kring 80 spekkhoggarar held til i farvatnet krin gøya. To planter og 59 artar leddyr er endemiske for øygruppa og finst her på denne øya.

Sjå òg
 Antarktiske øyar nord for 60 °S

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Île de la Possession» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Crozetøyane
Språket yaqui

Yaqui eller hiaki er eit uto-aztekisk språk som blir snakka i Sonora i Mexico og Arizona i USA, grenseområda mellom Mexico og USA. Yaqui har til saman rundt 12 230 talarar, 11 800 av dei i Mexico.

Ortografi og fonologi 

Yaqui blir skrive med ulik ortografi i USA og Mexico. Vokalane er representert på same måte i dei to ortografiane, yaqui har dei same fem vokalane som spansk (a, e, i, o, u), og dei blir skrive på same måte. Vokalane kan vere kort eller lang, vokallengd er markert med dobbelskriving av vokalane.

Yaqui har konsonantane b, ch, (d), (f), (g), h, k, l, m, n, p, r, s, t, v, w, y, og ein eller to glottal plosiv. Lydane d, f, g finst berre i lånord.

Morfologi 

Yaqui har kasus, akkusativ har suffikset -t (evt. -a for stammar på -t). Fleirtalsendinga er -im for konsonantstammar og -m for vokalstammar.

Adjektiv har mykje til felles med verb, dei blir t.d. bøygd i tempus.

Syntaks 

Yaqui er eit SOV-språk.

Kjelder

Uto-aztekiske språk
Einskildspråk
Île de l'Est

Île de l'Est (Austøya) er ei øy i den subantarktiske øygruppa Crozetøyane. Ho har eit areal på 130 km² og er den nest største øya i gruppa. Ho er ein del av Dei franske sørterritoria.

Skildring
Øya er den austlegaste av øygruppa, som ligg kring 20 km aust for Île de la Possession. Landskapet består hovudsakleg av bert fjell og er den mest fjelldominerte øya i øygruppa med det høgste punktet på 1090 meter over havet. I tillegg har ho høge klipper langs kysten. Fleire bredalar med bratte dalsider kryssar øya. Det einaste innførte dyret på øya er kanin. Det er ikkje menneskeskapt infrastruktur på øya, men ho vert stundom vitja av forskarar.

Viktig fugleområde
Øya har status som viktig fugleområde (IBA) av BirdLife International som ein hekkestad for sjøfuglar. Dei viktigaste fugleartane er kongepingvin, bøylepingvin, gulltoppingvin og nordleg klippehopparpingvin, vandrealbatross, gråhovudalbatross, gråalbatross, sotalbatross og svartbrynalbatross, både nord og sørkjempepetrell, marionkvalfugl og alvekvalfugl, storvingepetrell, silkepetrell, kvithakepetrell, gråpetrell, blåpetrell og kergulenpetrell, oseanstormsvale, gråryggstormsvale og svartbukstormsvale, smalnebbdukkpetrell og kortnebbdukkpetrell, blåaugd skrav, sørhavsjo og kerguelenterne. Det finst òg kerguelenand på øya. Øya har òg den største hekkande bestanden av isterne i øygruppa.

Sjå òg
 Antarktiske øyar nord for 60 °S

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Île de l'Est» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Crozetøyane
Île des Pingouins

Île des Pingouins (Pingvinøya) er ei aude øy i dei subantarktiske Crozetøyane sør i Indiahavet. Med eit areal på berre 3 km² er ho ei av dei minste øyane i gruppa. Administrativt høyrer øya til Dei franske sørterritoria. Ho er ein viktig hekkestad for sjøfuglar.

Skildring
Île des Pingouins ligg vest i øygruppa der ho er den sørlegaste øya, kring 30 km søraust for Île aux Cochons og 95 km vest-sørvest for Île de la Possession. Ho er lita og mykje erodert av sjøen, med bratte sider. Ho er 4 km lang og 1 km brei. Dei omliggande kystklippene er frå 50 m til 300 m høge og er i røynda umogeleg å nå frå sjøen og sjeldan vitja. Ho har ingen innførte dyreartar og har eit heller urørt plante- og dyreliv samanlikna med dei andre øyane i øygruppa.

Viktig fugleområde
Minst 29 fugleartar hekkar på øya, som av BirdLife International har fått status som viktig fugleområde (IBA). Ho har særs høg tettleik av sjøfuglar, inkludert ein million par gulltoppingvinar, 300 par svartbrynalbatrossar, fire par sølvhovudalbatrossar (som er den einaste hekkstaden deira i Indiahavet) og 30 par gråalbatrossar, samt fleire tusen par med marionkvalfugl og kvithakepetrell. Andre fuglar som hekkar i forholdsvis store tal er mellom andre vandrealbatross, sotalbatross, gråhovudalbatross og indisk gulnebbalbatross, nordkjempepetrell, blåpetrell og kergulenpetrell og smalnebbdukkpetrell. I mindre grad finn ein òg kerguelenterne og blåaugd skrav.

Sjå òg
 Antarktiske øyar nord for 60 °S

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Île des Pingouins» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Crozetøyane
Îlots des Apôtres

Îlots des Apôtres eller Îles des Apôtres (Apostelholmane) er ei gruppe små, aude og klipperike øyar nordvest i Crozetøyane i det sørlege Indiahavet, 10 km nord for Île aux Cochons. Totalt dekkjer dei kring 2 km².

Skildring
Det er to store øyar (Île Grande - Storøya og  Île Petite - Vesleøya), som i lag utgjer 90 % av arealet. Den høgaste toppen er Mont Pierre (289 moh) på Île Grande. I tillegg er det kring 20 skjer med høgder mellom 15 og 122 meter over havet. Øyane er særs bratte. Trass i at dei er små har Île Grande ei høgd på 289 moh og Île Petite på 246 moh.

Historie
Natt til 2. juli 1875 forliste «Strathmore», eit tremasta skip som segla mellom Storbritannia og New Zealand i nærleiken av øyane då ho gjekk på eit rev. Av 89 passasjerar ombord, overlevde 44 menneske på Île Grande fram til 21. januar 1876, då dei vart redda av eit anna skip.

Viktig fugleområde
Holmane har status som eit viktig fugleområde (IBA) av BirdLife International som ein hekkestad for sjøfuglar, og minst 25 fugleartar hekkar her. Fuglar på øyane er mellom andre vandrealbatross, gråhovudalbatross, gråalbatross, sotalbatross, svartbrynalbatross og indisk gulnebbalbatross, storvingepetrell, silkepetrell, kvithakepetrell og blåpetrell, marionkvalfugl, nordkjempepetrell, smalnebbdukkpetrell, blåaugd skrav og kerguelenterne.

Holmane

Sjå òg
 Administrativ inndeling av Frankrike
 Franske oversjøiske departement og territorium
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Îlots des Apôtres» frå ,  den 6. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Map

Crozetøyane
Førde kammerkor

Førde kammerkor er eit songkor i Førde i Sunnfjord. Det vart skipa i 1983.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Førde kammerkor

Musikkliv i Sogn og Fjordane
Kultur i Sunnfjord
Norske kammerkor
Sogn og Fjordane fylkesbibliotek

Sogn og Fjordande fylkesbibliotek er ein eigen institusjon under Sogn og Fjordane fylkeskommune, lokalisert i Førde saman med bl.a. kulturavdelinga i fylkeskommunen. 

Fylkesbiblioteket er eit kompetansesenter som arbeider med utvikling av  bibliotektenester i Sogn og Fjordane fylke. Det samarbeidar med kommunale, fylkeskommunale og statlege instansar om tenester for bibliotek og skuler i fylket.

Det yter mellom anna rettleiing og assistanse, og held møte og kurs om fagområdet. Sogn og Fjordane fylkesbibliotek har bokbåt.

Bilioteket arbeider i samsvar med Strategisk plan for bibliotekutvikling i Sogn og Fjordane 2011-2014 .

«Det overordna målet i plandokumentet er å gi innbyggjarane i Sogn og Fjordane betre bibliotektenester. Vegen til dette går gjennom sterkare grad av samarbeid mellom biblioteka, fornying av kompetanse hos dei bibliotektilsette og utvikling av innhald og tenester i biblioteka.» (Erikstad, 2010).

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside Sogn og Fjordane fylkesbibliotek 
 Heimeside bokbåten Epos
 Lov om folkebibliotek

Fylkesbibliotek
Bibliotek
 Bibliotekvesen
Sunnfjord Museum

Sunnfjord Museum er distriktsmuseum for dei indre kommunane i Sunnfjord: Jølster, Førde, Gaular, Fjaler og Naustdal. Vertskommune er Førde. Museet ligg i Movika, 9 km aust for sentrum.

Sunnfjord Museum har sidan 2009 vore ei avdeling under det konsoliderte museet Musea i Sogn og Fjordane.

Historikk 
Sunnfjord Museum vart som mange andre av dei norske folkemusea skipa på byrjinga av 1900-talet. Nasjonsbygginga etter unionstida var nok ei viktig drivkraft i dette arbeidet. Sunnfjord Sogelag som eig museet vart skipa i 1910, med det som mål at dei skulle skipa eit museum for sunnfjordbygdene, men museet vart ikkje opna før i 1926.
Første museumsstaden var  i Førde sentrum. Museet vart flytta til Movika i1950, der det sidan har vore. Dåverande formann i Museumsforbundet, Robert Kloster, som held tale på nyopninga sa: 
«…jeg har sett mange museumsområder gjennom årene, men sjelden har jeg sett noe så vakkert og selvfølgelig som Movika».

Dei kommande åra vart ein evig kamp om pengar til å sikre seg hus som anten stod i fare for å bli fjerna eller som museum andre plassar var ute etter. Ideen bak oppbygginga av friluftsmuseet var å få eit meir eller mindre komplett gardstun (klyngetun) for to brukarar slik det kunne sjå ut midt på 1800-talet.
 
I 1975 blei det innført ei statleg tilskotsordning for museum av ein viss storleik, og Sunnfjord Museum var eitt av dei. Det var ikkje mykje pengar i starten, men nok til at det byrja å skje noko. Under leiing av styreformann Leiv Erdal frå Naustdal kom det fart i arbeidet med nytt administrasjons- og utstillingsbygg, og i 1977 fekk museet sin første faste tilsette, Ludvig Søgnen frå Sande.

Nytt administrasjonsbygg opna i 1980 og midt på 1980-talet kom det eige verkstadbygg, realisert ved hjelp av sysselsettingsmidlar. 

Etter at museet etter kvart fekk faste stillingar auka aktiviteten og fleire hus kom til i friluftsmuseet. I byrjinga av 2000-talet vart det planlagt og bygd støl til museumstunet med tilhøyrande kulturlandskap i eit område som tidlegare var tett skog. I dag (2012) har museet seks stillingar.

I 2009 gjekk Sunnfjord Museum saman med dei fire andre musea i fylket til ei ny og stor driftseining kalla Stiftinga Musea i Sogn og Fjordane. Det er framleis det lokale sogelaget som eig hus og samlingar.

Kjelder 
  Fylkesleksikon for Sogn og Fjordane
 Otto Huseklepp: Sunnfjordtunet. Førde 1958
 Asbjørn Tyssen: Museet i Movika. Jul i Sunnfjord 1994
 Gunnhild Systad: Vi skyggjer med handa over augo og prøver å sjå langt, - langt tilbake og langt fram. Sunnfjord Museum 2011

Bakgrunnsstoff 
  Søk etter gjenstandar på museet på Digitalt Museum
 Heimeside for Sunnfjord Museum
  Følg Sunnfjord Museum på Facebook

Kulturhistoriske museum i Noreg
Museum i Vestland
Sunnfjord
Kultur i Sunnfjord
Skipingar i 1910
Byggverk i Sunnfjord
Radarkontroll

Radarkontontroll er ei vanleg nemning på fartsmåling på køyretøy som bilar. Målinga blir utført med dopplerradar som er mykje enklere enn fly- og skipsnavigeringsradarar. Radaren sender ut kontinuerlege radiobølgjer i ei viss retning og mottar dei reflekterte bølgjene frå køyretøyet ein kontrollerer. På grunnlag av frekvensforskjellen i utsende og reflekterte bølger kan ein fastslå hastigheit.

Radarkontroll av bilar blei først brukt av politiet i USA i slutten av 1940-åra. I 1950-åra kom teknikken til Noreg.

Radarkontontrollar kan gjerast på automatisk vis ved å kombinerast med eit apparat som fotograferer dei bilane som køyrer fortare enn fartsgrensa, ein såkalla fotoboks, som står fast montert ved vegen. Slike automatiske kontrollar vert vanlegvis varsla med særskild skilting. Kontrollar kan òg gjerast i løynd av politi som gøymer seg på aktuelle stadar i stuttare eller lengre tid, og syter for å stoppe dei som bryt fartsgrensa.

Tidlegare vart fotograferinga i samband med automatiske radarkontrollar gjort med kamera med film som måtte takast ut or apparatet etter ei tid og erstattast med ein ny. Men no vert ofte digital teknikk nytta og fotografia sende vidare til ein sentral med ein gong, slik at bøter eller gebyr kan skrivast ut snøgt. Då går dessutan ikkje prova for fartsoverskridinga tapt om apparatet vert skada eller øydelagt av arge bilistar.

Sjå òg
Dopplereffekten
Fartsgrense

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Radar
Rettshandheving
Linn T. Sunne

Linn Tormodsdatter Grøndahl Sunne () er ein norsk forfattar. Ho har særleg skrive bøker for born og unge, både på nynorsk og bokmål.

Linn T. Sunne voks opp på Kongsberg og i Valldal på Sunnmøre. I tillegg til barnebøkene har ho skrive manus, blant anna for Hotel Cæsar, og noveller samt bokmeldingar i Oppland Arbeiderblad. Ho er busett på Dokka og arbeider med litteraturformidling på Oppland fylkesbibliotek sin bokbuss i Oppland.

Ho vann Brageprisen i klassen for barne- og ungdomsbøker i 2007 for boka Happy , og i 2012 fekk ho prisen i open klasse for ungdomsromanen Lille Ekorn.
I 2012 vart ho også tildelt Skolebibliotekarforeningens litteraturpris for det samla forfattarskapet sitt.

Bokutgjevingar

 2000: Stjernestøv  – barnebok, gjeve ut på Samlaget
 2001: Under morelltreet – barnebok, Samlaget
 2003: Luna – barnebok, Samlaget
 2005: Min venn himmelen – Biletbok, gjeve ut på Gyldendal
 2006: Størst – barnebok, Gyldendal, illustrert av Bjørn Ousland
 2007: Happy – barnebok, Samlaget
 2008: Blå blondie – ungdomsbok, Samlaget
 2009: Mystiske gjester – barnebok, Gyldendal, illustrert av Ida Larmo
 2010: Venner og uvenner – barnebok, Gyldendal, illustrert av Ida Larmo
 2010: Pistolen – barnebok, Gyldendal, illustrert av Ketil Selnes
 2011: Saiko – ungdomsbok, Samlaget
 2011: Hundre raketter og ett skudd – barnebok, Gyldendal, illustrert av Ida Larmo
 2011: Trøbbel i Sommervik – samleutgåve for Bokklubben, illustrert av Ida Larmo
 2011: Kjelleren – barnebok, Gyldendal, illustrert av Erik Ødegård
 2012: Tyven på fjellet – barnebok, Gyldendal, illustrert av Ida Larmo
 2012: Lille ekorn – ungdomsbok, Gyldendal

Referansar

Denne artikkelen bygger på «Linn T. Sunne» frå ,  den 11. november 2012.

Bakgrunnsstoff
 Forfattaren si heimeside
 Samlaget sin forfattarpresentasjon
 Gyldendal sin forfattarpresentasjon
 Bokmelding av Happy 

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Oppland
Nynorskforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Vinnarar av Brageprisen
Tycho Christoffer Jæger

Tycho Christoffer Jæger () var ein norsk landskapsmålar. 

Jæger fekk teikneopplæring i heimbyen før han reiste til København i 1840-åra. 
Kring 1850 vende han heim til Noreg og var sidan busett dels i Bergen dels i Feios i Sogn.
Det eldste kjende arbeidet etter Jæger er datert 1841. Han gjorde fleire reiser innanlands mellom anna til Finnmark. Dei nordnorske motiva utgjer ein viktig del av produksjonen. Elles utgjer byinteriør frå Bergen og landskapet i Sogn og elles på Vestlandet dei viktigaste motiva. Jæger er representert på Nasjonalgalleriet med Urnes kirke og i Bergen Billedgalleri med Storm på Bergen våg.

Jæger vart gift i 1870 med Birgithe Amalia Steendahl (1850-1932).

Bakgrunnsstoff 
 Anders Gjerde: «Landskapsmålar Tycho Christoffer Jæger» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
 Måleri av Tycho Christoffer Jæger ved nasjonalmuseet.no

Folk frå Bergen
Norske biletkunstnarar
Landskapsmålarar
Målarar frå 1800-talet
Folkebibliotek i Sogn og Fjordane

Det var 26 folkebibliotek i Sogn og Fjordane, eitt i kvar kommune. 

Askvoll bibliotek
Aurland folkebibliotek
Balestrand folkebibliotek
Bremanger folkebibliotek
Eid bibliotek
Fjaler folkebibliotek
Flora folkebibliotek
Førde bibliotek
Gaular folkebibliotek
Gloppen folkebibliotek
Gulen folkebibliotek
Hornindal bibliotek
Hyllestad folkebibliotek
Høyanger bibliotek
Jølster bibliotek
Leikanger folkebibliotek
Luster bibliotek
Lærdal folkebibliotek
Naustdal bibliotek
Selje folkeboksamling
Sogndal bibliotek
Solund bibliotek
Stryn bibliotek
Vik folkebibliotek
Vågsøy folkebibliotek
Årdal bibliotek

Referansar 

Bibliotekvesen
Sogn og Fjordane fylke
Musea i Sogn og Fjordane

Musea i Sogn og Fjordane vart stifta 14. januar 2009 og er ei konsolidering av følgjande museum: Kystmuseet, Sogn og Fjordane Kunstmuseum, Sunnfjord Museum, Nordfjord Folkemuseum, De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum og Norsk Kvernsteinsenter (frå 1.1.2013). Musea held fram som likeverdige avdelingar med eigne namn i den konsoliderte museumseininga. Dei tidlegare eigarne av musea har overdratt det faglege, administrative og økonomiske ansvaret til det nye museet. Fellesadministrasjonen er per i dag situert på Sandane. Direktør for museet er Anne Marie Førde. Styreleiar er Harry Mowatt.

Samlingane til Musea i Sogn og Fjordane er delvis digitalisert. Det betyr at ein kan hente opplysningar om kring 11500 gjenstandar på nettsida til DigitaltMuseum.

Galleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Musea i Sogn og Fjordane ved DigitaltMuseum

Museum i Vestland
Skipingar i 2009
Bishop and Clerk Islets

Bishop and Clerk Islets er ei gruppe småøyar kring 33 km sør for Macquarieøya. Dei dekkjer 0,6 km². Bishop and Clerk Islets er det sørlegaste punktet i Australia (inkludert øyar) utanom Australsk Antarktis. Øyane er stort sett bert fjell og er ikkje høgare enn 50 meter over havet. Geologisk liknar dei Macquarieøya.

Macquarieskarvar hekkar på Bishop and Clerk Islets.  Ein koloni med svartbrynalbatrossar vart oppdaga i 1965 på desse holmane.

Sjå òg
 Judge and Clerk Islets
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bishop and Clerk Islets» frå ,  den 7. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Verneområde i Tasmania
Macquarieøya
Judge and Clerk Islets

Judge and Clerk Islets er nokre småøyar som ligg 11 km nord for Macquarieøya i Sørishavet. Dei er i lag med Macquarieøya ein del av Tasmania i Australia.  Dei høyrer til Macquarieøya naturreservat og verdsarvområde. Dei vert sjeldan vitja og har eit naturleg plante- og dyreliv, utan innførte artar.

Sjå òg
 Bishop and Clerk Islets
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Judge and Clerk Islets» frå ,  den 7. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Verneområde i Tasmania
Macquarieøya
Raffaëla Paton

Raffaëla Paton () er ein nederlandsk songar og vinnaren av Idols i 2006. Ho har òg delteke i den nasjonale uttakinga til Nederland i Eurovision Song Contest 2012 i Baku i Aserbajdsjan, Nationaal Songfestival 2012, med songen «Chocolatte».

Biografi
Paton flytta til Assen då ha var liten. Mor hennar var ein kjend songar i Surinam. Tanta hennar er Ruth Jacott, òg ein kjend songar som representerte Nederland i Eurovision Song Contest 1993 i Millstreet i Irland. Før Raffaëla deltok i Idols, arbeiddet ho på ein restaurant i Emmen.

11. mars 2006 var ein stor dag for Raffaëla; Finalen i Idols 2006, den nederlandske versjonen av den britiske serien Pop Idol. Paton vann Idols med 58 % av dei totale røystene, og slo favoritten Floortje Smit. Etter programmet rapporterte RTL 4, kanalen som kringkasta Idols, at Floortje hadde vunne, heilt til Paton song «Right Here, Right Now (My Heart Belongs to You)», som skulle verte debutsingelen til vinnaren.
 
21. april 2006 vart debutalbumet Raffaëla gjeve ut. Albumet inneheldt 12 songar ho song under Idols, i tillegg til to nye songar, og debuterte på #1 på Dutch Album Top 100.
 
24. august 2006 fekk Paton si fyrste dotter, Beautiful Hope.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Raffaëla Paton» frå , den  7. november 2012  
 

Folk frå Amsterdam
Nationaal Songfestival 2012-deltakarar
Nederlandske Idol-deltakarar
Nederlandske Idol-vinnarar
Nederlandske songarar
Nederlandske The Voice-deltakarar
Deltakarar i OGAE Second Chance Contest
Nype

Nype eller hjupe er ei falsk frukt danna av plantar i roseslekta, som nyperose. Nyper er avrunda, krukkeaktige stengeldelar med glatt utside som typisk er raudleg eller oransje. På innsida av det kjøtfulle skalet sit fleire små nøtter. Nyper har ein karakteristisk sursøt smak og blir mellom anna brukte til saus, suppe, syltetøy og til å laga te og vin. Nyper har eit særs høgt innhald av vitamin C. Dei har lenge blitt brukt innan urtemedisin mot mellom anna forkjøling og betennelse. Nyper kan tørkast og knusast til nypepulver som også inneheld mykje C-vitamin. C-vitamininnhaldet i 100 gram etande nype er 840 mg og 270 mg i nypepulver.

Bakgrunnsstoff

 NIFAB – Nasjonalt informasjonssenter for alternativ behandling (UiT)

Kjelder
Rose hip ved herbwisdom.com

Plantemorfologi
Matplantar
Roseprodukt