alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Phillip Wilson

Phillip Wilson () var ein USA-amerikansk jazztrommeslagar. Han var med å starte opp Art Ensemble of Chicago og var medlem av Paul Butterfield Blues Band, som han kom med i 1967. Han spelte inn tre album med gruppa. 

Seinare skipa Wilson, i lag med Gene Dinwiddie og Buzz Feiten, som òg hadde vore medlem av Butterfield Blues Band, jazzrockbandet Full Moon tidleg i 1970-åra. Han spelte òg inn musikk med The Last Poets, Olu Dara, David Murray, Anthony Braxton og Lester Bowie. 

Wilson var framleis aktiv musikar då han vart myrda i New York City den 25. mars 1992 av Marvin Slater. Slater vart dømd i 1997 til 33 år i fengsel.

Diskografi

Som leiar
1978: Fruits - Live at the Northsea-Festival in Den Haag, 14. juli 1978, med Leo Smith og Johnny Dyani.
1978: Duet (Improvising Artists, med Bowie)
1978: Live at Moers Festival
1979: Esoteric (Hat Hut)

Som gruppemedlem
1972: 'Full Moon' (album & namn), med Buzz Feiten (gitar), Neil Larsen (klaverinstrument), Freddie Beckmeier (bass) og Gene Dinwiddie (tenorsaksofon). Andre musikarar som medverka på albumet var Randy Brecker, Airto Moreira, Ray Barretto, Dave Holland og songarane Robin Clark og Tasha Thomas.
1985: Down by Law av Deadline.

Som gjestemusikar
Med Lester Bowie
African Children (Horo, 1978)
I Only Have Eyes for You (ECM, 1985)
Avant Pop (ECM, 1986)
Twilight Dreams (Venture, 1987)
The Organizer (DIW, 1991)
Funky T. Cool T. (DIW, 1991)
Med Anthony Braxton
Town Hall 1972 (Trio, 1972)
Creative Orchestra Music 1976 (Arista, 1976)
Med Paul Butterfield
The Resurrection of Pigboy Crabshaw (1967)
In My Own Dream  (1968)
Keep on Moving (1969)
Woodstock: Music from the Original Soundtrack and More  (1970)
Med Julius Hemphill
Dogon A. D. (Freedom, 1972)
Coon Bid'ness (Freedom, 1975)
Med Sam Lazar
Playback  (Argo, 1962)
Med Roscoe Mitchell
Old/Quartet (Nessa, 1967)
Med David Murray
Low Class Conspiracy (Adelphi, 1976)
Flowers for Albert: The Complete Concert (India Navigation, 1975)
Live at the Lower Manhattan Ocean Club (India Navigation, 1977)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Phillip Wilson» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Discogs

USA-amerikanske jazztrommeslagarar
Art Ensemble of Chicago-medlemmar
Jazzmusikarar frå Illinois
Musikarar frå Chicago
Myrda musikarar
USA-amerikanske trommeslagarar
Paul Butterfield Blues Band-medlemmar
Gene Dinwiddie

Gene Dinwiddie () var ein amerikansk bluessaksofonist, som er mest kjend som medlem av Butterfield Blues Band.

Dinwiddie hadde spelt sidan 1950-åra innan både jazz og blues før han i 1967 vart med i blåserekkja i Butterfield Blues Band. Her vart han verande til gruppa vart oppløyst i 1971, før han vart medlem i ein avleggjarane, Full Moon. 

Det var òg i 1960-åra at han var medlem av James Cotton Blues Band og i 1970-åra arbeidde han som studiomusikar, mellom andre for B.B. King, Paul Butterfield, Gregg Allman, Melissa Manchester og Jackie Lomax.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gene Dinwiddie» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Gene Dinwiddie på Allmusic

USA-amerikanske bluessaksofonistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Folk frå Louisville i Kentucky
Bluesmusikarar frå Kentucky
Paul Butterfield Blues Band-medlemmar
In My Own Dream

In My Own Dream er det fjerde studioalbumet til The Butterfield Blues Band, gjeve ut i 1968. Det fortsette trenden frå det førre albumet, The Resurrection of Pigboy Crabshaw, i retning av ein meir soul-prega stil, som vert understreka av den førsteklasses blåserekkja (med ein ung David Sanborn). Albumet vart ikkje like godt motteke av kritikarane eller fansen som dei førre albuma. 

Tittelsporet innheld ein lang solo av Sanborn. Philip Wilson spelar trommer på albumet. Albumet inneheld tre songar skrivne av bassisten Bugsy Maugh, og på to av dei syng han sjølv solo. Albumet er òg det siste Butterfield-albumet med dei originale medlemmane Mark Naftalin og Elvin Bishop, som begge gav seg ut på solokarrierer med varierande suksess.

Innhald

Medverkande
 Paul Butterfield – vokal, munnspel, gitar («In My Own Dream»)
 Elvin Bishop – gitar, vokal («Drunk Again»)
 Mark Naftalin (omtalt som «Naffy Markham») – klaverinstrument
 Bugsy Maugh – bass, vokal («Mine To Love», «Morning Blues» og «Get Yourself Together») 
 Phil Wilson – trommer, conga 
 Gene Dinwiddie - tenorsaksofon, fløyte, tamburin, mandolin («In My Own Dream»)
 David Sanborn - sopransaksofon, altsaksofon, barytonsaksofon
 Keith Johnson - trompet, piano («Drunk Again»)
 Al Kooper - orgel («Drunk Again» og «Just To Be With You»)
 «The Icebag Four» (Bugsy Maugh, Gene Dinwiddie, Phil Wilson, John Court) - korvokal

Salslister
Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «In My Own Dream» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
Paul Butterfield Blues Band-album
Elektra Records-album
Project Pluto

Project Pluto eller Pluto-prosjektet var eit militærstatleg program i USA som skulle utvikla eit atomdrive kryssarmissil på 1960-talet. To eksperimentelle ramjet-motorar vart testa av Energidepartementet i USA på Nevada Test Site i 1961 og 1964.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Project Pluto» frå ,  den 23. august 2018.

Bakgrunnsstoff

 Air and Space magazine article
 Directory of U.S. Military Rockets and Missiles
 Vought SLAM pages
 Missile from Hell article

USA-amerikanske militærprosjekt
1961 i USA
1964 i USA
Keep on Moving av The Butterfield Blues Band

Keep on Moving er det femte studioalbumet til The Butterfield Blues Band, gjeve ut i 1969. Det fortsette i same R&B/soul-stilen som dei to førre albuma. Keep On Moving nådde 102. plassen på Billboard Top LPs-lista.

Innhald

Medverkande
 Paul Butterfield - munnspel, vokal, fløyte på 1
 Fred Beckmeier - bass på 8 og 11
 Gene Dinwiddie - gitar, klaverinstrument, tenorsaksofon, fløyte, vokal på 1, korvokal
 Howard «Buzz» Feiten - orgel, gitar, valthorn på 1, vokal på 9 og 11, korvokal
 Ted Harris - piano
 Rod Hicks - bass, cello, vokal på 11, korvokal
 Keith Johnson - trompet
 Trevor Lawrence - barytonsaksofon
 Steve Madaio - trompet
 Jerry Ragovoy - piano på 8
 David Sanborn - altsaksofon
 Phillip Wilson - trommer, vokal på 1, korvokal

Salslister
Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Keep on Moving (The Butterfield Blues Band album)» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Paul Butterfield Blues Band-album
Elektra Records-album
Album produserte av Jerry Ragovoy
Burevestnikmissilet

9M730 Burevestnik (, NATO-kallenamn SSC-X-9 Skyfall) er ein eksperimentell atomdriven krysserakett med atomvåpen utvikla av det russiske forsvaret. Raketten skal ha nær uavkorta rekkjevidd.

Burevestnik var ein av seks nye russiske strategiske våpen gjort kjend av president Vladimir Putin 1. mars 2018. Raketten blei kalla opp etter stormfuglane petrellar etter ei avstemming på nettstaden til det russiske forsvarsdepartementet.

I 2017 fall ein av desse rakettane ned i Barentshavet og leiting etter han byrja frå russisk side, og truleg òg frå USA. Norske fiskarar var svært uroa over rapportar om at eit russisk atomdrive missil hadde forsvunne i Barentshavet. Barentshavet er rekna som sjølve berebjelken for norsk fiskerinæring.

Sjå òg 

 Project Pluto

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «9M730 Burevestnik» frå ,  den 14. november 2021.  
 

Kryssarmissil
Skipingar i 2018
Russiske våpen
Sometimes I Just Feel Like Smilin'

Sometimes I Just Feel Like Smilin' er det sjette og siste studioalbumet til The Butterfield Blues Band, gjeve ut i august 1971. Som dei føregåande albuma bestod albumet hovudsakleg av bluesrock og rhythm & blues, men inneheld lengre soloar og instrumentale spor. 

Gitaristen Buzzy Feiten var gått ut og vart erstatta av Ralph Walsh.

Innhald

Medverkande
 Paul Butterfield - munnspel, piano, vokal, korvokal
 Gene Dinwiddie - tenorsaksofon, sopransaksofon, fløyte, tamburin, vokal, korvokal
 Rod Hicks - bass, vokal, korvokal
 Ralph Wash - gitar, vokal, korvokal
 Dennis Whitted - tromer
 Bobby Hall - congas, bongos
 Trevor Lawrence - barytonsaksofon
 David Sanborn - altsaksofon
 Steve Madaio - trompet
 Big Black - congas
 Clydie King - korvokal
 Merry Clayton - korvokal
 Venetta Fields - korvokal
 Oma Heard - korvokal

 Teknisk
 Paul A. Rothchild - produsent
 Fritz Richmond - lydteknikar, miksing
 Bruce Botnick - lydteknikar
 Marc Harmon - lydteknikar
 Todd Rundgren - miksing
 Barry Feinstein - fotografi

Kjelder
Rate Your Music
 

Musikkalbum frå 1971
Paul Butterfield Blues Band-album
Elektra Records-album
Album produserte av Paul A. Rothchild
Manifest senter for samfunnsanalyse

Manifest Tankesmie, òg kalla Manifest senter for samfunnsanalyse, er ei norsk venstreorientert tankesmie som vart starta i 2009. Senteret vart initiert av Stiftelsen Manifest og rapporterer til eit styre leia av Roar Eilertsen.

Føremål, finansiering og organisering 
Ifølgje føremålsparagrafen skal senteret setja dagsorden i norsk politikk gjennom eit kunnskapsbasert, folkeleg opplysningsarbeid. Manifest Tankesmie skal dokumentera samfunnsproblem, analysera årsaker og lansera løysingar som fremjar deltaking, demokrati og rettferd.

Senteret er finansiert gjennom ei abonnementsordning. Klubbar, fagforeiningar, sentrale forbund og sammenslutningene LO og UNIO er abonnentar. I tillegg gav Fagforbundet 500 000 kroner i oppstartsstøtte i 2009.

Tankesmia støttar seg til eit fagligpolitisk råd som er valt av abonnentane.

Verksemd 
Tankesmia publiserer rapportar, notat, pamflettar, driv omfattande foredragsverksemd og deltek i samfunnsdebatten gjennom massemedia. Manifest Tankesmie arrangerer opne møte, debattar og Manifest Årskonferanse, som årleg samlar rundt 900 deltakarar på Sentrum Scene i Oslo. 

Nettidsskriftet Manifest Tidsskrift er ein frittståande del av verksemda til tankesmia. Redaktør er Ellen Engelstad, som driv etter redaktørplakaten.

Leiing 
I oktober 2014 vart Cathrine Sandnes leiar av tankesmia og Forlaget Manifest. Ho overtok sidan tidlegare leiar Ali Esbati vart vald inn i Riksdagen for Vänsterpartiet. Frå august 2017 er Magnus Marsdal tilsett som dagleg leiar.

Daglege leiarar:

 Ingrid Wergeland (2009-2010)
 Julie Lødrup (2010-2012)
 Magnus Marsdal (2012-2013)
 Ali Esbati (2013-2014)
 Cathrine Sandnes (2014-2017)
 Magnus Marsdal (2017- )

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Manifest senter for samfunnsanalyse» frå ,  den 22. august 2018.

Bakgrunnsstoff

 Manifest Tankesmie
 Manifest Tidsskrift
Skipingar i 2009
Norske politiske organisasjonar
Tankesmier
Herbert Wimmer

Herbert Wimmer () er ein tysk tidlegare fotballspelar som var fødd i Eupen i dåverande Tyskland, i dag i Belgia. Han vart europameister med Vest-Tyskland i 1972 og verdsmeister 1974. Wimmer, som var offensiv midtbanespelar, vann elles fem bundesligatitlar og UEFA-cupen 1975 med Borussia Mönchengladbach i tida 1970-77.

Klubbspel
21 år gammal gjekk Wimmer i 1966 frå amatørlaget Borussia Brand til Borussia Mönchengladbach, ein klubb som i 1965 hadde rykt opp i bundesligaen. Trenaren Hennes Weisweiler var då i ferd med å byggje opp eit mannskap som skulle stå i fremste rekke i vesttysk klubbfotball i 1970-åra. Våren 1970 sikra Mönchengladbach seg sin fyrste ligatittel, ein prestasjon laget gjentok året etter. I mai 1973 tapte Wimmer og Borussia UEFA-cupfinalen mot Liverpool FC. Ein månad seinare gav Wimmer Borussia leiinga i den vesttyske cupfinalen som enda med med Borussia-siger 2-1 over FC Köln. I 1975 tok Borussia seg til finalen i UEFA-cupfinalen på ny. Etter ein mållaus kamp på heimebane mot Twente, rundspelte Borussia det nederlandske laget på borterbane og vann 5-1. Åra 1975-77 tok Mönchengladbach tre rake ligapokalar. Våren 1977 tapte Borussia finalen i europacupen mot Liverpool FC, ein kamp der Wimmer gjekk ut med skade midtvegs i fyrste omgang.

Landslagsspel
Wimmer deltok i 36 landskampar for Vest-Tyskland i tida frå hausten 1968 til EM-finalen 1976. I EM-finalen 1972 i Brussel skåra han det andre målet då Vest-Tyskland slo Sovjetunionen 3-0, hans fyrste av i alt fire landslagsmål. Under verdsmeisterskapen 1974 på heimebane deltok Wimmer i to kampar, sist i mellomrunda mot Jugoslavia. I sin siste landskamp, EM-finalen 1976 mot Tsjekkoslovakia som Vest-Tyskland tapte etter straffeskyting, vart han bytta ut allereie i pausen.

Merittar
Verdsmeister: 1974 for Vest-Tyskland
Europameister: 1972 for Vest-Tyskland
EM-sølv: 1976 for Vest-Tyskland
Vinnar av UEFA-cupen: 1975 med Borussia Mönchengladbach
Vesttysk seriemeister: 1970, 1971, 1975, 1976, 1977 med Borussia Mönchengladbach
DFB-pokalen: 1973 med Borussia Mönchengladbach
Finaletap i Europacupen: 1977 med Borussia Mönchengladbach

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Herbert Wimmer» frå ,  den 22. august 2018.  
 
eu-football

Tyske fotballspelarar
Vesttyske fotballspelarar
Borussia Mönchengladbach-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1972
Spelarar i Fotball-VM 1974
Spelarar i Fotball-EM 1976
Mandiraja

Mandiraja er eit distrikt i Sentral-Java på øya Java i Indonesia. Det har eit flatemål på 52,61 km², og hadde 63 679 innbyggarar i 2010.
UI

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Indonesisk geografi
Lengau

Lengau er ein kommune i distriktet Braunau am Inn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen, som har ei flatevidd på 58,2 km² og i kring 4 700 ibuarar, omfattar dei tre landsbyane Schneegattern, Lengau, Friedburg og 27 små grender (Ortschaften). Landsbyen Lengau ligg 532 meter over havet og hyser kommunekontoret.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lengau» frå ,  den 23. august 2018.  
 

Kommunar i Oberösterreich
NM i turn 1960 for menn

Noregsmeisterskapen i turn 1960 for menn vart avvikla i Sarpsborg helga 26.–27. november 1960, med Sarpsborg Turnforening som arrangør. Dei 15 deltakarane tevla i sekskamp.

Sekskamp 

Åge Storhaug vart bestemann i alle seks øvingane.

Kjelder
Arbeiderbladet 28. november 1960

Noregsmeisterskap i 1960
Noregsmeisterskap i turn
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Sarpsborg
Altheim

Altheim er ein by og ein kommune i distriktet Braunau am Inn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 22,7 km² og i kring 4 800 ibuarar. Byen Altheim med sine 4 200 ibuarar ligg 363 meter over havet.

74% av arealet i kommunen vert nytta til landbruk, 11% er dekt med skog.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Altheim (Oberösterreich)» frå ,  den 23. august 2018.  
 

Kommunar i Oberösterreich
Schalchen

Schalchen er ein kommune i distriktet Braunau am Inn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 41,1 km² og i kring 3 900 ibuarar. Landsbyen Schalchen har over 1600 ibuarar og ligg 438 meter over havet.

54% av arealet er skogdekt, 39% vert nytta til landbruk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Schalchen (Oberösterreich)» frå ,  den 23. august 2018.  
 

Kommunar i Oberösterreich
Canned Heat av Canned Heat

Canned Heat er debutalbumet til Canned Heat. Det kom ut kort tid etter bandet hadde spelt på Monterey Pop Festival og består av coverversjonar av bluessongar. 

Besetninga som spelte på debutalbumet var Alan «Blind Owl» Wilson (gitar og vokal), Larry «The Mole» Taylor (bass), Henry «Sunflower» Vestine (gitar), Bob «The Bear» Hite (vokal) og Frank Cook (trommer). Cook var berre med bandet ei kort stund, og vart eit par månader seinare erstatta av Aldolfo «Fido» Dela Parra på trommer.

Canned Heat kom ut på CD i 1999 på det franske selskapet MAM Productions under tittelen Rollin' and Tumblin'.

Innhald

Medverkande
Canned Heat
Bob Hite – vokal
Alan Wilson – rytme- og slidegitar, vokal, munnspel
Henry Vestine – sologitar
Larry Taylor – bass
Frank Cook – trommer

Andree musikarar
Ray Johnson (bror til Plas Johnson) – piano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Canned Heat (album)» frå ,  den 23. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1967
Canned Heat-album
Liberty Records-album
Vince Matthews

Vincent Edward Matthews () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar som i 1972 vart olympisk meister på 400-meter, fire år etter han også vann OL-gull med USA i 4 x 400 meter stafett.

Aktiv
Matthews høyrde til toppen i verdseliten på 400 meter allereie i 1967-sesongen. Både i AAU-meisterskapen og panamerika-leikane vart han nummer to på spesialdistansen, like bak verdseinaren Lee Evans.

Ved OL-uttaka sommaren 1968 vart Matthews fjerdemann på 400 meter, noko som gav han plass på stafettlaget til USA. I Mexico-byen gjorde landsmennene Lee Evans, Larry James og Ron Freeman storeslem og vann samtlege medaljar i den individuelle tevlinga over 400 meter under sommarleikane i oktober 1968. Saman med desse tre vann Matthews OL-gull i 4 x 400 m stafett, vinnartida 2.56,1 var verdsrekord i heile 24 år.

Dei neste åra var ikkje Matthews aktiv i friidrett før han i 1972 kom tilbake og kvalifiserte seg til sommarleikane som tredjemann på 400 m i det nasjonale uttaket. I leikane i München på 400 m pådrog storfavoritten John Smith seg ein skade 80 meter før mål, noko som førte til at Matthews tok over leiinga i løpet og vann gullmedaljen på distansen framom landsmannen Wayne Collett og kenyanaren Julius Sang. Under sigersseremonien etter løpet stod Matthews og Collett saman på sigerspallen og snakka med kvarandre då nasjonalsongen til USA vart spelt. Den internasjonale olympiske komiteen svarte med å stenge dei ute frå Sommar-OL. Matthews la opp.

Matthews sette personleg rekord med 44,66 sekundar då han vann OL-gull i München, med stoppeklokke fekk han 44,4 i sluttid under OL-uttaka fire år tidlegare.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vince Matthews» frå ,  den 24. august 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Charles Moore

Charles Hewes Moore  () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar og næringslivsleiar frå Coatsville i delstaten Pennsylvania. Under Sommar-OL 1952 vann han 400 meter hekk på tida 50,8 sekundar og ein sølvmedalje med USA i 4 x 400 m stafett.

Moore vart nordamerikansk studentmeister (NCAA) på 440-yard i 1949 og 220-yard hekk i 1952. Frå 1949 til 1952 vann han samtlege fire tevlingar på 400 meter hekk under AAU-meisterskapen.

Den 21. juli 1952 vann Charles H. Moore gullmedaljen på 400 meter hekk og sette samstundes olympisk og personleg rekord med tida 50,8 sekundar. Han sprang også tredjeetappen for USA sitt lag i 4 x 400 m stafett der USA måtte nøye seg med sølvmedaljane, slått med eitt tidels sekund av Jamaica som sette verdsrekord med tida 3.03,9.

Moore og sovjet-russaren Jurij Litujev skal ha vore dei fyrste som nytta seg av 13 steg mellom hekkane på 400 meter hekk i tevlingar, før 1950-åra brukte ein alltid 15-steg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charles Moore (athlete)» frå ,  den 24. august 2018.  
 

Hekkeløparar frå USA
Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Martin Lauer

Karl Martin Lauer () var ein tysk friidrettsutøvar og popsongar frå Köln. Han vart europameister i 110 meter hekk i 1958 og vann olympisk gullmedalje i 4 x 100 meter stafett i 1960. Åra 1962-68 song han inn fleire musikk-plater som vart omsett i store opplag i heimlandet.

Idrett
Lauer vart nummer fire på korthekken og nummer fem i tikampen under dei olympiske leikane i Melbourne. I 1958 vann han ein suveren siger i 100 m hekk ved friidretts-EM i Stockholm, slo nestemann med fire tidels sekund. Den 7. juli 1959 forbetra han verdrekorden i øvinga til utrulege 13,2 sekundar under eit stemne i Zürich, ein rekord som ikkje vart sletta før enn i 1972. I sommarleikane 1960 i Roma vart Lauer atter nummer fire i 110 m hekk, med same tid som bronsevinnaren. Tre dagar seinare sprang han ankeretappen for eit tysk mannskap som tangerte verdsrekorden i 4 x 100 meter stafett og vann den olympiske gullmedaljen i øvinga, etter at USA, som hadde same tid, vart diskvalifisert for vekslingsfeil. Dei andre på det tyske laget var Bernd Cullmann, Armin Hary og Walter Mahlendorf.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1956 i Melbourne: Nr 4 på korthekken – 14,5 og nr 5 i tikamp - 6 853 poeng 
EM 1958 i Stockholm: Gullmedalje på korthekken – 13,7, framom Stanko Lorger (14,1)
OL 1960 i Roma: Nr 4 på korthekken – 14,0. Gull i 4 x 100 m stafett (39,5)

Musikk
Like etter Sommar-OL 1960 var over, vart Lauer blodforgifta og låg på sjukehus i mange månader. Ein kronisk beinskade hindra han sidan å drive idrett. I staden fekk han kontrakt med plateselskapet Polydor som gav ut nokre plater der Lauer framførte nordamerikanske country-songar i tysk språkdrakt. Perioden 1962-66 var songane ofte på dei vesttyske hit-listene, skal ha seldt minst 6 millionar stykk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Lauer» frå ,  den 24. august 2018.  
 

Tyske hekkeløparar
Tyske sprintarar
Olympiske meistrar for Tyskland
Europameistrar i friidrett
Tyske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Tyske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Helpfau-Uttendorf

Helpfau-Uttendorf er ein kommune i distriktet Braunau am Inn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 26,3 km² og i kring 3 500 ibuarar. Landsbyen Uttendorf har 13-1400 ibuarar, folkesetnaden elles fordeler seg på 20 små og mindre grender. Kommunesenteret ligg 419 meter over havet.

63% av arealet vert nytta til landbruk, 26% er dekt av skog.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Helpfau-Uttendorf» frå ,  den 24. august 2018.  
 

Kommunar i Oberösterreich
Ostermiething

Ostermiething er ein kommune i distriktet Braunau am Inn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 21,8 km² og i kring 3 300 ibuarar. Landsbyen Ostermiething har knapt 2 200 ibuarar, folkesetnaden elles fordeler seg på 10 små og mindre grender. Kommunesenteret ligg 423 meter over havet.

60% av arealet vert nytta til landbruk, 26% er dekt av skog.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ostermiething» frå ,  den 24. august 2018.  
 

Kommunar i Oberösterreich