alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Songen Caravan (1936)

«Caravan» er ein jazzstandard skriven av Juan Tizol og først framført av Duke Ellington i 1936. Irving Mills skreiv ein tekst til songen som sjeldan vert framført. Den eksotiske lyden interesserte exotica-musikarar som Martin Denny, Arthur Lyman og Gordon Jenkins, som alle spelte songen. Woody Allen nytta songen i to av filmane sine, Alice og Sweet and Lowdown. Songen er mykje nytta i filmen Whiplash som ein viktig del av plottet. The Mills Brothers spelte inn ein acapellaversjon av songen, der dei syng instrumentpartia med stemmene sine, og Johnny Mathis spelte inn songen i 1956. Det finst meir enn 350 forskjellige innspelingar av songen av orkesteret til Duke Ellington.

Originalinnspelinga

Den første versjonen av songen vart spelt inn i Hollywood i 1936, framført som ein instrumental av Barney Bigard and his Jazzopators. To opptak vart spelt inn og det første (Variety VA-515-1) vart publisert. Bandmedlemmane var: 
 Cootie Williams - trompet
 Juan Tizol - trombone
 Barney Bigard - klarinett
 Harry Carney - barytonsaksofon
 Duke Ellington - piano
 Billy Taylor - bass
 Sonny Greer - trommer

Alle var medlemmar av Duke Ellington Orchestra, som ofte delte seg i mindre kombinasjonar for å spele inn songar under forskjellige namn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Caravan (1936 song)» frå ,  den 31. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1936
Songar med musikk av Juan Tizol
Songar med tekst av Irving Mills
Jazzsongar
Exotica
Jazzstandardar frå 1930-åra
Swingjazz-standardar
Duke Ellington-songar
Dizzy Gillespie-songar
Tony Bennett-songar
Ella Fitzgerald-songar
Louis Armstrong-songar
Thelonius Monk-songar
Nat King Cole-songar
The Ventures-songar
Jimmy Smith-songar
Count Basie-songar
Chet Atkins-songar
Martin Denny-songar
Dr. John-songar
Milt Jackson-songar
Medeski, Martin & Wood-songar
Buddy Rich-songar
James Brown-songar
Randy Brecker-songar
Chicago-songar
Les Paul-songar
Dinah Washington-songar
Donald Byrd-songar
Dick Dale-songar
Bobby Darin-songar
Lalo Schifrin-songar
Charlie Parker-songar
Ray Conniff-songar
Merle Haggard-songar
Bill Haley-songar
Duane Eddy-songar
Astrud Gilberto-songar
Bert Kaempfert-songar
Jamie Cullum-songar
Sérgio Mendes-songar
Brian Setzer-songar
Carpenters-songar
Johnny Mathis-songar
Goody Goody

«Goody Goody» er ein popsong skriven av Matty Malneck i 1936 med tekst av Johnny Mercer.

Benny Goodman and his Orchestra (med vokalisten Helen Ward) spelte inn songen. Frankie Lymon spelte songen på fjernsyn fleire gonger, mellom anna i 1957 på The Ted Steele Show. Han hadde òg ein hit med ei innspeling av songen i USA, då han nådde 20. plassen det året og 24. plassen i Storbritannia. Han vart gjeven ut av gruppa hans, the Teenagers, men var i røynda ei soloinnspeling. 

Shelley Winters-rolla i Curtis Harrington-thrilleren What's the Matter with Helen? frå 1971 spelar songen mot slutten av songen. 

Songen vart framført av 'Wayne & Wanda' i ein episode av The Muppet Show.

Chicago spelte inn songen i 1995 for storband-albumet deira Night and Day. 

Ei innspeling av BBC Dance Orchestra vart nytta i filmen The Water Horse: Legend of the Deep (2007).

Bobby Rydell spelar songen på konsertane sine (Las Vegas, 2015).

Kjende innspelingar
 Bob Crosby - 1936 
 Teddy Stauffer & the Original Teddies (1936)
 Julie London - Julie Is Her Name, Volume II (1955)
 Frankie Lymon - Single - 1957-07: Gee 1039  (1957)
 Ella Fitzgerald - Ella at the Opera House (1957), Get Happy! (1959)
 Della Reese - Della (1960)
 Frank Sinatra - Sinatra and Swingin' Brass (1962)
 Chicago - Night & Day Big Band (1995)
 Camille O'Sullivan - performed the song, with Will Young, in the 2005 Academy Award- and Golden Globe-nominated film Mrs. Henderson Presents starring Dame Judi Dench, Bob Hoskins og Will Young.  The movie's soundspor was nominated for the BAFTA Award for Best Film Music.
 Marina Xavier - Where Do You Start? (2010)
 Tony Bennett og Lady Gaga - Cheek to Cheek (2014)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Goody Goody» frå ,  den 31. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1936
Songar med musikk av Matty Malneck
Songar med tekst av Johnny Mercer
Benny Goodman-songar
Julie London-songar
Frankie Lymon-songar
Ella Fitzgerald-songar
Frank Sinatra-songar
Chicago-songar
Tony Bennett-songar
Lady Gaga-songar
Olav Benum

Olav Benum () var ein norsk gardbrukar, agronom og politikar frå Beitstad i Nord-Trøndelag. Han var stortingsrepresentant for Venstre frå 1945 til 1961, og fylkesordførar i Nord-Trøndelag 1966–67.

Benum var son til ein folkehøgskulestyrar, og gjekk sjølv Namdal folkehøgskole 1914–15, Mære landbruksskole 1915–17 og vart i 1919 utdanna sivilagronom frå Noregs landbrukshøgskule. Deretter var han gardsstyrar og timelærar ved Namdal folkehøgskole, og åra 1924-29 oppkjøpar for Statens kornforretning. I 1932 tok han over garden Havik i Vemundvik ved Namsos. Seinare var han fylkesagronom i Nord-Trøndelag 1941–42 og 1945–62.

Benum var ordførar i Vemundvik i åra 1938–41 og 1945. Under andre verdskrigen sat han ei kort tid fengsla av den tyske okkupasjonsmakta. Han flykta så til Sverige, der han 1942-25 arbeidde ved Den norske legasjon i Stockholm.

I 1945 vart han vald inn på Stortinget frå Nord-Trøndelag, der han hadde fast plass til 1961. Heile  tida han var tingmann, var han medlem av landbrukskomitéen.

Benum var fylkesvaraordførar i Nord-Trøndelag i 1963, og medlem av Namsos bystyre 1963–71. Etter at Johan A. Vikan vart formann i Norges Bondelag i 1966, tok Benum over som fylkesordførar, ein posisjon han hadde ut året 1967.

Frå 1959 var Benum riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1945-1949
Stortingsrepresentantar 1950-1953
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar frå Venstre 
Stortingsrepresentantar for Nord-Trøndelag 
Fylkesordførarar i Nord-Trøndelag
Fylkesordførarar frå Venstre
Ordførarar i Vemundvik
Venstreordførarar i Nord-Trøndelag
St. Olavs Orden
Studentar ved Noregs landbrukshøgskule
Norske agronomar
Folk frå Steinkjer
Theodor Broch

Peter Theodor Broch () var ein norsk jurist og politikar frå Oslo.

Broch arbeidde som journalist frå 1922 og var medarbeidar i «Mot Dag» i tida 1923-30. Han tok juridisk embetseksamen i 1927. Frå 1930 arbeidde han som sakførar i Narvik fram til invasjonen i Noreg i 1940. I åra frå 1934 til 1940 var han ordførar i Narvik. Han var arrestert i 1940 av den tyske okkupasjonsmakta, men rømde og kom seg til USA via Sverige of Sovjetunionen. I Nord-Amerika arbeidde han med å fremje Noregs sak, gav i 1942 ut boka The Mountains Wait (Fjellene venter, 1946). Frå 1942 til -44 var han i England. Major Broch var frå november 1944 til krigsslutt i 1945 med i den norsk militærstaben utplassert i Finnmark.

Hausten 1945 vart Broch vald til stortingsrepresentant for kjøpstadene i Nordland, Troms og Finnmark. På Stortinget representerte han Arbeidarpartiet og var medlem av kommunalkomiteen. Han trekte seg tilbake etter ein stortingsperiode.

Frå 1949 til 1973 var Broch rådmann i Tønsberg kommune. Sidan arbeidde han som advokat for framandarbeidarar i Oslo. Broch var med på å stifte Norsk-Pakistansk forening, og var formann i foreininga frå starten i 1978 til 1981.

Broch vart tildelt Deltakarmedaljen i 1945 og Order of the British Empire i 1975.

Kjelder
 

Norske juristar
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar 1945-1949
Ordførarar i Narvik
Ap-ordførarar i Nordland
Deltakarmedaljen
Order of the British Empire
Medlemmar av Mot Dag
Folk frå Oslo
Crystallize

«Crystallize» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue. Songen var skriven av Minogue, Dev Hynes og Scott Hoffman (Babydaddy frå Scissor Sisters).

Listeplasseringar og sal 
I Storbritannia nådde «Crystallize» nummer 60 på UK Singles Chart med sal av over 3 200 eksemplar, men fall ut av den Top 100 den neste veke. Songen nådde den Top 40 i Belgia i regionen Flandern, og i Spania nådde sangen 44. plassen på Top 50. Men songen var mindre vellukka i Irland og Frankrike og nådde berre nummer 88 og nummer 139 høvesvis.

Topplisteplasseringar

Utgjevingshistorie

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Crystallize (Kylie Minogue song)» frå , den 31. oktober 2015.  
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Den offisielle nettsida til Minogue

Kylie Minogue-songar
Songar frå 2014
Singlar frå 2014
Songar skrivne av Kylie Minogue
Chocooropendola

Chocooropendola (Psarocolius cassini) er ein fugl i trupialfamilien.
Han lever i eit avgrensa område i nordlege Stillehavsregionen i Colombia.
Arten har naturleg habitat i subtropiske eller tropiske fuktige låglandsskogar, som er truga av øydelegging.

Skildring 
Hannfuglen er ca. 46,5 cm  i kroppslengd, hoa er litt mindre, ca. 40 cm. Denne fuglen liknar mykje svartoropendola (Psarocolius guatimozinus) i utsjånad, begge er i stor grad svarte med kastanjebrune oversider, men flekkene av berr hud på kinna er rosa hos chocooropendola, skuldrene og vengene er meir raudbrune og kroppssidene er heller meir kastanjefarga. Begge har sitrongul hale med smalare svarte sentralfjører.

Denne arten er endemisk til eit område ved foten av fjellkjeda Serranía del Baudó i Chocó-departementet og litt inn i nordvestre Antioquia-departementet i Colombia. Arealet av utbreiingsområdet er berekna til 4 570 km2. 

Den internasjonale naturvernorganisasjonen (IUCN) har vurdert vernestatusen for Chocooropendola som sterkt truga. Grunngjevinga er både den litle bestanden som er kjent, og degradering av habitatet som som følgje av avskoging, etablering av palmeoljeplantasjar, jordbruksverksemd og vegbygging. Det finst eit grovt estimat på den totale populasjonen på mellom 1000 og 2500 individ, og bestanden vil venteleg minke.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Baudo Oropendola» frå ,  den 1. november 2015.  
  
BirdLife International (2015) Species factsheet: Psarocolius cassini. Henta frå http://www.birdlife.org den 1. november 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Fraga, R. (2011). Baudo Oropendola (Psarocolius cassini) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 1. november 2015 
Baudó Oropendola (Psarocolius cassini), foto: Edwar H Guarín/Flickr Henta den 1. november 2015
trupialfamilien Fuglar endemiske til Colombia
Sing, Sing, Sing (With a Swing)

«Sing, Sing, Sing (With a Swing)» er ein song frå 1936 skriven av Louis Prima, som først spelte han inn med New Orleans Gang og gav han ut i mars 1936 som Brunswick 7628, med «It's Been So Long» som B-side. Han er sterkt identifisert med storband og swingtida. Sjølv om han har tekst, som Prima skreiv, vart han framført som ein instrumental av Fletcher Henderson og mest kjend av Benny Goodman.

Benny Goodman-innspelinga
Den 6. juli 1937 vart «Sing, Sing, Sing» spelt inn i Hollywood med Benny Goodman på klarinett; Harry James, Ziggy Elman og Chris Griffin på trompetar; Red Ballard og Murray McEachern på trombonar; Hymie Schertzer og George Koenig på altsaksofonar; Art Rollini og Vido Musso på tenorsaksofon; Jess Stacy på piano; Allan Reuss på gitar; Harry Goodman på bass og Gene Krupa på trommer. Songen vart arrangert av Jimmy Mundy. I motsetnad til dei fleste storbandarrangementa på den tida, som var avgrensa til tre minuttar slik at songen kunne spelast inn på ei standard 10-tommars 78-rpm-plate var versjonen til Goodman eit lengre verk. Innspelinga frå 1937 varer minst 8 min 43 sek, og tok opp begge sider på ein 12-tommar 78-plate. Dei lengste konsertopptaka av songen (med soloar) var 12 og eit halvt minutt lange. Mundy sitt arrangement nytta ein del av «Christopher Columbus», eit stykke skriven av Chu Berry for bandet til Fletcher Henderson, i tillegg til Prima sitt verk. 

I boka deira frå 1966, Hear Me Talkin’ To Ya: The Story Of Jazz As Told By The Men Who Made It, siterte Nat Shapiro og Nat Hentoff Goodman som skal ha sagt «'Sing, Sing, Sing' (som me starta å spele i Palomar den andre gongen me var der i 1936) var ein stor sak, og ingen konsertkveld var komplett utan han.» Jazzkonserten til Goodmann i 1938 i Carnegie Hall var forskjellig frå den kommersielle utgjevinga og seinare innspelingar med Goodmann-bandet. Musikarane i bandet til Goodman var dei same som i 1937, utanom Vernon Brown som var erstatta av Murray McEachern på trombone og Babe Russin som erstatta Vido Musso på tenorsaksofon.

Soloen til Goodman er meir sjølvgranskande i Carnegie-versjonen, med større variasjon i dynamikk og farge og Krupa speler eit pulserande tom-tom-akkompagnement der det tredje slaget er aksentuert bak Goodman for den første halvdelen av soloen, medan Jess Stacy set inn mollakkordar her og der.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sing, Sing, Sing (With a Swing)» frå ,  den 1. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Jazzstandardar frå 1930-åra
Songar frå 1936
Songar skrivne av Louis Prima
Benny Goodman-songar
Swingjazz-standardar
Chicago-songar
Buddy Rich-songar
Paul Anka-songar
Gene Krupa-songar
Sophisticated Lady

«Sophisticated Lady» er ein jazzstandard komponert som ein instrumental i 1932 av Duke Ellington, og i tillegg tilskriven forleggaren Irving Mills, med ein tekst seinare skriven av Mitchell Parish. Teksten vart godkjend av Ellington, som skildra teksten som «vedundeleg, men ikkje heilt passande til den opphavlege tanken min.» Den originale tanken som inspirerte Ellington var tre grunnskulelærarar han hadde. «Dei lærte heile vinteren og turnerte Europa om sommaren. For meg var det sofistikert.»
Duke Ellington and His Orchestra introduserte Sophisticated Lady i 1933 med ei instrumental innspeling med soloar av Toby Hardwick på altsaksofon, Barney Bigard på klarinett, Lawrence Brown på trombone og Ellington på piano. Innspelinga gjekk inn på singellista den 27. mai 1933 og låg der i seksten veker, med ein tredjeplass som høgaste plassering.

Den tidlege vokalisten til Ellington, Adelaide Hall, spelte inn to versjonar av «Sophisticated Lady». I 1944 på Decca-etiketten (Decca – F. 8467) og til filmen frå 1989-1990 om livet hennar, kalla Sophisticated Lady. Hall spelte med Ellington ved fleire høve — i 1927, 1932 og 1933. Ein annan versjon av Adelaide Hall som syng «Sophisticated Lady» finst på britisk TV i 1987 på Terry Wogan Show.

Arild Andresen på piano med gitar og bass spelte han inn i Oslo den 11. mars 1955, som den første melodien i medleyen «Klaver-Cocktail Nr. 3».

Innspelingar
Adelaide Hall : Decca (Decca – F. 8467) (1944), Adelaide Hall live at the Riverside Studios (VIP Series CDVIR 8312) (1990)
Billie Holiday : All or Nothing at All (1956)
Sarah Vaughan : After Hours (1961)
Julie London : Sophisticated Lady (1962)
Linda Ronstadt & Nelson Riddle : Lush Life (1984)
Ariana Savalas : Sophisticated Lady (2014)
 Trio Désolé spelte inn songen i 2013 for albumet Sweet Surrender
Larry Coryell : Toku Do
Marcus Miller : Silver Rain
Chicago : Night & Day Big Band
Swingrass '83 : Swingrass '83 (1983)
Tony Bennett og Lady Gaga: Cheek to Cheek (album) (2014)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sophisticated Lady» frå ,  den 1. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 «Sophisticated Lady» på jazzstandards.com
 Who Was Duke's Sophisticated Lady?

Jazzstandardar frå 1930-åra
Songar frå 1932
Songar med musikk av Duke Ellington
Songar med tekst av Irving Mills
Songar med tekst av Mitchell Parish
Jazzkomposisjonar
Billie Holiday-songar
Rosemary Clooney-songar
Nancy Wilson-songar
Sarah Vaughan-songar
Linda Ronstadt-songar
Chicago-songar
Tony Bennett-songar
Lady Gaga-songar
Ella Fitzgerald-songar
Al Jarreau-songar
Julie London-songar
Thelonius Monk-songar
Donald Byrd-songar
Dinah Shore-songar
Art Tatum-songar
Charles Mingus-songar
Sammy Davis jr.-songar
Quintette du Hot Club de France-songar
Coleman Hawkins-songar
Don't Get Around Much Anymore

«Don't Get Around Much Anymore» er ein jazzstandard med musikk av Duke Ellington og tekst av Bob Russell. Melodien vart opphavleg kalla «Never No Lament» og vart først spelt inn av Ellington i 1940 som ein storband-instrumental. Teksten til Russell og den nye tittelen vart lagt til i 1942.

Two different recordings of «Don't Get Around Much Anymore», one by The Ink Spots and the other by Ellington's own band, reached #1 on the R&B chart in the US i 1943. Both were top-ten pop records, along with a version by Glen Gray. The Duke Ellington version reached #8 on the pop chart.

Versjonar 
 1943: The Ink Spots nådde toppen av R&B-lista i to veker og andreplassen på poplista
 1957: Ella Fitzgerald Sings the Duke Ellington Songbook for Verve Records
September 1957: Eydie Gorme gav ut ein versjon på albumet hennar Eydie Swings the Blues Hallmark Records
 1957: Nat King Cole på Just One of Those Things (album)
 1958: Bill Doggett på albumet hans Salute To Duke Ellington, King Records 533.
 1958: Mose Allison for albumet hans Young Man Mose, Prestige PRLP 7137.
 1959: June Christy spelte inn songen for albumet hennar Ballads for Night People og på albumet Spotlight on June Christy (1995)
 1960: The Coasters på albumet deira One by One
 1961: Mel Tormé på The Duke Ellington and Count Basie Songbooks for Verve Records
 1961: Sam Cooke på My Kind of Blues
 1961: Etta James på The Second Time Around for Argo Records
 1965: Hank Crawford på Dig These Blues for Atlantic Records
 1975: Jamsession med Rolf Ericsson, Tommy Körberg, Dick Morrissey, Terry Smith og andre på Don't Get Around Much Anymore – Live at Bullerbyn
 1975: Mose Allison på Creek Bank for Prestige
 1978: Willie Nelson spelte inn songen for albumet hans Stardust
 1987: Paul McCartney for albumet hans Снова в СССР
 1989: Harry Connick jr. på filmmusikkalbumet When Harry Met Sally
 1990: Grace Knight for Come in Spinner, ABC TV (Australia)
 1991: B.B. King på King of the Blues-samlinga
 1991: Joan Cartwright med Lonnie Smith på albumet hennar In Pursuit of a Melody
 1991: Natalie Cole på albumet hennar Unforgettable... with Love 
 1995: Chicago på albumet deira Night & Day Big Band
 1996: Michael Bublé på albumet hans BaBalu
 2003: Rod Stewart på As Time Goes By: the Great American Songbook 2 
 2004: Anne Murray på albumet hennar I'll Be Seeing You
 2009: Mark Isham & Kate Ceberano for deira Bittersweet.
 2010: Cliff Richard på albumet hans Bold as Brass
 2011: Tony Bennett og Michael Bublé på albumet Duets II
 2012: Tony Bennett og Miguel Bosé på albumet Viva Duets

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Don't Get Around Much Anymore» frå ,  den 1. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1940
Jazzstandardar frå 1940-åra
Songar med tekst av Bob Russell
Songar med musikk av Duke Ellington
Swingjazz-standardar
The Coasters-songar
Sam Cooke-songar
Willie Nelson-songar
Paul McCartney-songar
Chicago-songar
Rod Stewart-songar
Cliff Richard-songar
Ella Fitzgerald-songar
Nat King Cole-songar
Mel Tormé-songar
Etta James-songar
B.B. King-songar
Natalie Cole-songar
Michael Bublé-songar
Anne Murray-songar
Tony Bennett-songar
Oscarstatuetten

Oscarstatuetten er ein heiderspris som blir delt ut innan hurtigløp på skøyter. Prisen er til minne om skøyteløparen Oscar Mathisen og har sidan 1959 vore tildelt av Oslo Skøiteklub som ei markering av den største skøytebragden i sesongen. Statuetten er ein miniatyr av Åre Durban sin statue av Oscar Mathisen, som står utanfor Frogner stadion. Utdelinga har tradisjonelt skjedd i samband med Oscarløpet like før jul, men er i seinare år blitt flytta til større skøyteløp i Vikingskipet på Hamar.

Historie 
Valet av den største skøytebragden har hovudsakleg bygd på prestasjonar frå internasjonale meisterskapar som EM på skøyter, allround for damer og herrar, VM på skøyter, allround for damer og herrar, OL-medaljar for damer og herrar. Sidan 1996 har òg VM på enkeltdistanser for damer og herrar vore med i vurderingane. Verdsrekordløp kan vera avgjerande for utfallet. Verdscupen og internasjonale løp i Noreg er òg med i vurderinga. Tidlegare var prestasjonar i landskampar der Noreg var involvert òg sentrale, men slike landskampar eksisterer ikkje lenger.

Dei åtte første åra, fram til 1967, kunne ikkje ein utøvar vinna trofeet meir enn éin gong. Dermed kunne ikkje til dømes den første mottakaren av statuetten, Knut Johannesen, bli tildelt stauetten ein ny etter den fantastiske 10 000-meteren sin i Vinter-OL 1960. Tilsvarande kunne heller ikkje svenske Jonny Nilsson få oscarstatuetten etter VM-gullet i 1963. 

Etter at statuetten frå 1967 kunne delast ut fleire gonger til same utøvar, har sju utøvarar motteke meir enn éin Oscar. Eric Heiden har fire, som han mottok fire år på rad frå 1977 til 1980. Ard Schenk, Johann Olav Koss og Gunda Niemann har tre kvar. Kees Verkerk vart den første med to trofé i 1967. To har òg Sten Stensen og svenske Tomas Gustafson, som mottok statuetten med seks års mellomrom i 1982 og i 1988.

Gunda Niemann er den einaste kvinna med meir enn éin statuett, og sit med tre av ti statuettar tildelt kvinner. Dei fire tyske statuettane er alle tildelt kvinner.

Statuetten blei berre gjeven til menn heilt fram til 1987, og Bonnie Blair var den første kvinna som mottok trofeet i 1992. Sidan har fem kvinner til teke imot Oscarstatuen.

I 2008 fekk den canadiske sprinteren Jeremy Wotherspoon den femtiande Oscarstatuetten i rekkja. Han var då den femte reindyrka sprinteren som mottok prisen, etter Jevgenij Kulikov frå Sovjetunionen (1975), Gaétan Boucher frå Canada (1984), Bonnie Blair frå USA (1992) og Hiroyasu Shimizu frå Japan (2001).

Oversyn over vinnarar

Statistikk

Nasjonsfordeling 
Oscarstatuetten blei utdelt for 50. gong i 2008, då til canadieren Jeremy Wotherspoon. Statuettane er tildelt løparar frå ni nasjonar etter følgjande fordeling:

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Oscarstatuetten» frå ,  den 12. desember 2016.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad  ved skoytemuseet.no
 
 

Lengdeløp på skeiser
Norske idrettsprisar
Turkisdaknis

Turkisdaknis (Dacnis hartlaubi) er ein fugl i tanagarfamilien og er 
endemisk til Colombia. Han lever i små oppstykka habitat i alle tre fjellkjeder av Andes, totalt utbreiingsareal er ca. 140 km2.

Skildring 
Turkisdaknisen er ein liten tanagar med ei kroppslengd på 11 cm, der kjønna har stor skilnad i utsjånaden. Hannfuglen er lys turkisblå med ei svart maske, svart strupe, svart skulder og hale. Vengene er òg svarte, men med somme blåfrynsete fjører. Hofuglar er lite iaugefallande: brun overside, grå underside som går over til gulkvitt på midten av buken og brystet. Begge har kort og kraftig nebb og gul iris. 

Lætet hos denne arten er ein uvanleg høg, monoton metallisk knirkelyd.

Han lever for det meste i fuktige habitat, mellom 1350 og 2200 moh.  Dette er fruktetarar som òg tar insekt og andre leddyr. 

Storleiken på populasjonen er estimert til å ligge i området 3 750-15 000, og trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som sårbar. Trugsmåla er avskoging for jordbruksføremål, kaffiplantasjar og urbanisering der arten har hatt naturleg habitat.

Kjelder 
 Hilty, S. (2011). 9 Turquoise Dacnis (Dacnis hartlaubi) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 1. november 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Dacnis hartlaubi. Henta frå http://www.birdlife.org den 1. november 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Bilete av hannfugl frå Reinita Azul ProAves reserve, foto: Fabrice Schmitt /Flickr.com
tanagarfamilien Fuglar endemiske til Colombia