alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
All Summer Long

All Summer Long er det sjette studioalbumet til The Beach Boys og det andre som kom ut i 1964. Det vart spelt inn etter den britiske bølgja med The Beatles i spissen og markerte eit stort vendepunkt i karrieren til The Beach Boys og for Brian Wilson som låtskrivar. 

All Summer Long nådde 4. plass i USA og låg på lista i 49 veker. I dag finst All Summer Long (Capitol (S) T 2110) på CD i lag med Little Deuce Coupe, samt bonusspor frå denne perioden.

Soge 

Frå februar 1964 sette Wilson i gang ein periode med hard låtskriving og etter nokre veker hadde han songar som «I Get Around», «All Summer Long», «Wendy» og «Girls on the Beach». The Beach Boys la vokalen sin oppå instrumentalspor som andre studiomusikarar spelte. Alt var produsert av den då 21 år gamle Brian Wilson.

«I Get Around» kom ut om lag to månader før albumet og gjekk raskt til førsteplassen i USA. Dette var den første topplasseringa deira i heimlandet. Singelen vart òg den høgaste plasseringa deira til då i Storbritannia med ein sjuandeplass. Albumet kom ut i juli og nådde fjerdeplass i USA og selde til gullplate. 

Det skjedde store endringar under innspelinga av albumet. Faren Murry Wilson hadde vore manager og styrt bandet med hard hand fram til då. Under innspelinga av vokalen til «I Get Around» i april gav Brian faren sparken.

Innhald

Medverkande

Frå arkivaren Craig Slowinski.

The Beach Boys
Al Jardine – harmoni- og korvokal; bassgitar; elektrisk rytmegitar
Mike Love – solo- og bassvokal
Brian Wilson – solo-, harmoni- og korvokal; piano; elektrisk piano, cembalo; Hammond B3-orgel; xylofon eller marimba
Carl Wilson – harmoni- og korvokal, solo- og rytmegitar
Dennis Wilson – solo-,harmoni- og korvokal; trommer; perkusjon; opningsrøyst på «Little Honda»

Studiomusikarar og teknisk personell
Hal Blaine – timbales med visp
Bob (ukjend etternamn) – lydteknikar på «Girls On the Beach»
Chuck Britz – lydlteknikar
Glen Campbell – 6-strengs elektrisk bassgitar
Steve Douglas – tenorsaksofon
Jay Migliori – barytonsaksofon
Ray Pohlman – 6-strengs elektrisk bassgitar

Salslister

Vekeslister

Singlar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «All Summer Long» frå , den 28. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Little Deuce Coupe/All Summer Long CD-hefte, David Leaf, c.1990.
 "The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience", Timothy White, c. 1994.
 "Wouldn't It Be Nice - My Own Story", Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 "Top Pop Singles 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 "Top Pop albums 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com
 

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1964
Capitol Records-album
Musikkalbum produserte av Brian Wilson
Beach Boys Concert

Beach Boys Concert er eit konsertalbum av The Beach Boys frå 1964. Det er det sjuande albumet deira og det tredje som kom ut dette året. Beach Boys Concert var det første albumet deira som nådde førsteplassen på albumlista i USA, der det vart liggande i fire veker og selde til gullplate.

Det viste seg at Beach Boys Concert vart gjeven ut til rett tid og produsent Brian Wilson slutta like etter å halde konsertar med bandet. Dei neste tretti åra spelte han berre sporadisk med bandet. Det er òg det einaste konsertalbumet med dei fem originale medlemmene i The Beach Boys. Albumet vart spelt inn the Memorial Auditorium i Sacramento i California. 

Albumet inneheldt fleire songar som The Beach Boys spelte fast på knosertar, men som ikkje hadde vore med på tidlegare album, som «Papa-Oom-Mow-Mow», «The Wanderer» og «Monster Mash». «The Little Old Lady From Pasadena» var ein hit for Jan & Dean. 

Albumet vart fiksa på i studio i etterkant med fleire vokalspor. I tillegg nytta Brian Wilson det originale musikksporet på både «Fun, Fun, Fun» (i høgare tempo) og «I Get Around», men på begge var det fjerna enkelte instrument slik at dei høyrdest ut som heilt nye framføringar. 

Ei kortare utgåve vart gjeven ut på Pickwick Records som Wow, Great Concert!

Innhald 

Beach Boys Concert (Capitol (S)TAO 2198) finst i dag på CD i lag med Live in London, samt bonusspor frå begge periodar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Beach Boys Concert» frå , den 28. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Beach Boys Concert/Live In London CD-hefte, David Leaf, c.1990.
 «The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience», Timothy White, c. 1994.
 «Wouldn't It Be Nice - My Own Story», Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 "Top Pop Singles 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 "Top Pop albums 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

Bakgrunnsstoff 
 Tekstane til Beach Boys Concert 

The Beach Boys-album
Surfealbum
Konsertalbum frå 1964
The Beach Boys' Christmas Album

The Beach Boys' Christmas album er eit julealbum av The Beach Boys som kom ut 16. november 1964. Det inneheld fem originale songar og sju standard julesongar. Albumet vart ein stor suksess og dukka opp på listene i juletider i fleire år etter det kom ut. Det første året gjekk albumet heilt til sjetteplassen på den amerikanske albumlista og selde etter kvart til gullplate. 

Av orignale songar var «Little Saint Nick» alt kjend og hadde vore ein hit året før. «The Man with All the Toys» var ein annan hit i jula 1964. «Christmas Day» er kjend som den første songen av Beach Boys der Al Jardine syng solovokal.

Leiaren Brian Wilson produserte og arrangerte «rockesongane», men etterlet dei meir tradisjonelle songane til Dick Reynolds, arrangøren til The Four Freshmen som Wilson forguda.

Innhald

Musikarar 
 Al Jardine - gitar, vokal
 Mike Love - vokal
 Brian Wilson -bass, gitar
 Carl Wilson - gitar, vokal
 Dennis Wilson - trommer, vokal

Orkester 
 Fiolinar: Robert Barene, Arnold Belnick, Harry Bluestone, Jimmy Getzoff, Bernard Kundell, William Kurasch, Alfred Lustgarten, Lou Raderman, Henry Roth, Paul Shure, Marshall Sosson, Darrel Terwilliger
 Celloar: Jesse Ehrlich, Armand Kaproff, Raymond Kelley, Karl Rossner, Joseph Saxon, Frederick Seykora
 Harpe: Dorothy Ramsen
 Treblåseinstrument: Gene Cipriano, Billy Green, Robert Jung, Wilbur Schwartz
 Trompetar: Virgil Evans, Henry Laubach, Oliver Mitchell, Al Porcino
 Tromboner: Urbie Green, Lew McCreary, Richard Nash
 Valthorn: David Duke, Arthur Maebe, Richard Perissi
 Tuba: George "Red" Callender
 Piano: Eugene DiNovi
 Gitar: Al Viola
 Bass: Clifford Hils
 Trommer: Frankie Capp
 Perkusjon: Bones Howe

 Dirigent: Benjamin Barrett
 Arrangement: Dick Reynolds

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 28. august 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 The Beach Boys' Christmas album CD-hefte, David Leaf, c.1990.
 Ultimate Christmas CD-hefte, Brad Elliott, c.1998
 "The Nearest Faraway Place: Brian Wilson, The Beach Boys and the Southern California Experience", Timothy White, c. 1994.
 "Wouldn't It Be Nice - My Own Story", Brian Wilson og Todd Gold, c. 1991.
 "Top Pop Singles 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 "Top Pop albums 1955-2001", Joel Whitburn, c. 2002.
 Allmusic.com

Bakgrunnsstoff 
 Tekstar til The Beach Boys' Christmas album 

The Beach Boys-album
Musikkalbum frå 1964
USA-amerikanske julemusikkalbum
Surfealbum
Jo

Jo er eit personnamn som kan brukast av menn og kvinner. Det har namnedag den 29. august. 

Jo kan vera ei kortform av alle namn som byrjar med Jo-. I nordisk samanheng er det særleg knytt til Joakim og Johannes, i engelsk mykje knytt til Joan, Joanna og Josephine.

Bruk 
I Noreg er Jo mest brukt som mannsnamn. Namnet var særleg populært frå rundt 1965 til 1970. I 2009 var det 2 076 norske menn som heitte Jo, og 12 kvinner.

I USA var Jo mykje brukt som jentenamn for barn fødde frå 1930-talet til 1950-talet.

Namneberarar

Kvinner 
 Jo van Ammers-Küller (1884–1966), nederlandsk forfattar, døypt Johanna
 Jo Giæver Tenfjord (1918–2007), norsk forfattar

Menn 
 Jo Gjende, (1794–1884), norsk storskyttar og fjellmann, døypt Jo Tjøstolvsson Kleppe
 Jo Visdal (1861–1923), norsk bilethoggar
 Jo Benkow (f. 1924), norsk politikar, opphavleg Josef Elias
 Jo Ørjasæter (1925 - 2006), norsk journalist
 Jo Stang (1936–1998), norsk kunstnar døypt Johan Otto
 Jo Hov (f. 1941), norsk jurist
 Jo Eggen (f. 1952), norsk forfattar
 Jo Nesbø (f. 1960), norsk musikar og forfattar
 Jo Strømgren (f. 1970), norsk dansar

Sjå òg 
 Jô, brasiliansk fotballspelar
 Joe

Kjelder 
 norskenavn.no (gutenamn) og norskenavn.no (jentenamn)

Mannsnamn
Kvinnenamn
Tvikjønna namn
Kortnamn
Tobokstavsord
Champs-Élysées

Avenue des Champs-Élysées, ofte berre kalla (les) Champs-Élysées, på fransk også tidvis les Champs, er ein kjend aveny i Paris.

Soge 
Namnet «Champs-Élysées» (uttale IPA , ) tyder 'dei elyseiske markene' kjem frå det opne parklandskapet som tidlegare låg i området ved cours la Reine, ein veg grunnlagd av Marie av Medici. Avenyen blei til på 1600-talet, då landskapsarkitekten André Le Nôtre på vegner av Louis XIV trekte ei linje frå Palais des Tuileries til montagne du Roule, noverande Place Charles-de-Gaulle. Vegen blei kalla Grand-Cours, Grande allée du Roule og avenue du Palais des Tuileries (1680) før ein landa på Champs-Élysées.

Skildring 
Champs-Élysées er nesten to kilometer, og går i dag frå Place de la Concorde til Place Charles de Gaulle, der Triumfbogen står. Ein kan sjå heile avenyen på ein gong. Champs-Élysées blei aveny først i 1724.

Bruk 
På den franske nasjonaldagen 14. juli held ein militærparadar med køyretøy langs avenyen og luftfartøy over. Den franske presidenten følgjer feiringa frå Place de la Concorde.

Siste etappen av Tour de France går langs Champs-Élysées.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Champs-Élysées» frå , og «Avenue des Champs-Élysées» frå  den 11. juli 2010.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.champselysees.org 

Vegar i Frankrike
Paris
Gater og plassar i Paris
Delstaten México

México er ein av 31 delstatar i Mexico som ligg i den sørlege delen av landet. Delstaten har 14 millionar innbyggjarar, og er dermed den mest folkerike staten i Mexico. Arealet er om lag 21 355 km². 

Delstaten Mexico er heimen til Teotihuacan, som var den største byen i Amerika før den europeiske erobringa.

Hovudstaden er Toluca og største byen er Ecatepec.

Mexico grensar til Hidalgo og Querétaro i nord, Tlaxcala og Puebla i aust, Morelos og Guerrero i sør, og Michoacán i vest.

Bakgrunnsstoff 

Delstatar i Mexico
 *
Benjamin

Benjamin er eit mannsnamn av hebraisk opphav, kjend frå Tanakh og Bibelen og brukt i både jødisk og kristen tradisjon. Det kan òg vera eit slektsnamn.

Benjamin har namnedag den 30. august i Noreg og den 28. desember i Sverige.

Avleiing 

Namnet er danna av det hebraiske Binjamin (בִנְיָמִין) og kom til kristendommen gjennom gresk (Βενιαμίν). Ben betyr 'son'. Andreleddet jamin kan bety 'høgre hand' eller 'sør', der den siste tydinga er mest truleg ettersom den bibelske Benjamin var den einaste av sønene til patriarken Jakob som blei fødd i Kanaan og ikkje i det nordlege Mesopotamia. Ei anna tradisjonell tolking av namneleddet er at det kjem frå jamim, 'dagar' eller i denne samanhengen 'år', slik at heile namnet tyder 'son i alderdommen'. Namnet er også gjeve tydinga 'lykkeleg' eller 'son av lykka'.

Namnet har variantar på ulike språk som italiensk Beniamino, russisk Venyamin og tyrkisk Bünyamin. Elles har det kortformer som Ben(n), Benny, Bennie, Benji(e) og Benjy.

Bruk 
Benjamin, son av Jakob, er rekna som stamfar for ein av dei tolv israelittstammane. I Mosebøkene blir Benjamin-stammen omtalt som krigersk, og Dommarane fortel om korleis han blei slått ned av dei andre stammane.

I mellomalderen var det vanleg å gje namnet Benjamin til barn av mødre som hadde døydd i barsel, ettersom dette var tilfellet med Rakel, mora til den bibelske Benjamin. Ein kunne òg gje namnet til yngsteguten i ein stor syskenflokk.

Benjamin var det mest brukte namnet på nyfødde i Chile i 2005. Det er også utbreidd i Australia og New Zealand. 

Bruken av namnet i Noreg var låg på 1900-talet til han tok til å veksa mot slutten av 1960-talet. På 1990- og 2000-talet nådde bruken eit høgdepunkt med rundt 1,0 % av nyfødde gutar. I 2009 var det 4 922 norske menn som heitte Benjamin.

Kjende namneberarar

Førenamn 

 Benjamin Franklin (1706–1790), amerikansk diplomat, oppfinnar og filosof
 Benjamin Rush (1746–1745), amerikansk nasjonsgrunnleggjar (Founding Father)
 Benjamin Disraeli (1804–1881), britisk konservativ politikar og statsminister
 Benjamin Harrison (1833–1901), amerikansk advokat og president 
 Benjamin Vogt (1863-1947), norsk advokat og politikar
 Benjamin Spock (1903-1998), barnelækjar frå USA
 Benjamin Britten (1913–1976), britisk komponist, dirigent og musikar
 Benjamin Zander (f. 1939), engelsk-amerikansk dirigent
 Benjamin Netanyahu (f. 1949) israelsk politikar og statsminister
 Benjamin Bratt (f. 1963), amerikansk skodespelar
 Benjamin Hermansen (1985–2001), norsk nynazist-offer

Slektsnamn 
 Walter Benjamin (1892–1940), tysk marxistisk litteraturkritikar og filosof
 Arthur Benjamin (1893–1960), australsk komponist

Annan bruk 

 Bilmerket Benjamin, eit tidlegare fransk bilmerke
 Breaking Benjamin, amerikansk band
 Benjamin Roberts, engelsk brudekjolefirma

Sjå òg 
 Ben, Ibn
 Benoni

Kjelder 
 

Mannsnamn
Førenamn av hebraisk opphav
Namn knytte til Bibelen
Namn knytte til jødedommen
Namn knytte til kristendommen
Namn knytte til slektskap
Ben

Ben er ein namnedel og eit kortnamn som kan brukast av menn og kvinner. I Noreg er det eit mannsnamn og har namnedag den 30. august. Ein annan skrivemåte er Benn.

Avleiing
På hebraisk tyder ben 'son av'. Det er vanleg i patronym, uttrykk og i nokre samansette namn, som Benjamin og Benoni. Det same ordet på arameisk er bar, på arabisk ofte bin eller ibn.

Det sjølvstendige namnet Ben er ei vanleg kortform for namn som byrjar med Ben-, som Benjamin, Benedikt og Bennett.

«Ben», frå gælisk beinn, 'fjell', er også ein vanleg del av namn på britiske fjell, som Ben Nevis og Ben More.

Namneberarar
Benjamin «Ben» Jonson (1572–1637), engelsk forfattar
Ben E. King (f. 1938), amerikansk songar
Ben Bernanke (f. 1953), amerikansk økonom og sentralbanksjef i USA
Benn Harald Eidissen (f. 1958), norsk forretningsmann
Ben Okri (f. 1959), nigeriansk-engelsk forfattar
Ben Stiller (f. 1965), amerikansk komikar og skodespelar
Ben Affleck (f. 1972), amerikansk skodespelar

Annan bruk
Big Ben er kallenamnet på klokketårnet på Westminsterpalasset i London
Ben-Hur er ein amerikansk film frå 1959 regissert av William Wyler.

Kjelder

Mannsnamn
Kortnamn
Førenamn av hebraisk opphav
Namnet Drake

Sjå òg Drake for annan bruk av ordet.
Drake er eit vanleg slektsnamn og noko mindre vanleg førenanmn. Namnet oppstod som eit tilnamn, og kan på engelsk anten visa til ein andrik eller fabeldyret drake.

Namneberarar
Drake Bell (f. 1986), USA-amerikansk artist
Drake Berehowsky (f. 1972), kanadisk ishockeyspelar
Drake Hogestyn (f. 1953), USA-amerikansk skodespelar
Aubrey Drake Graham (f. 1986), kanadisk artist, bruker «Drake» som kunstnarnamn

Slektsnamn
Francis Drake (ca. 1540–1596), engelsk kaprar
Judith Drake (ca. 1696–1723), britisk forfattar
Edwin Drake (1819–1880), USA-amerikansk ingeniør
Henrietta Drake-Brockman (1901–68), australsk forfattar, skreiv under løyndenamnet Henry Drake
Gabrielle Drake (f. 1944), britisk skodespelar
Nick Drake (1948-1974), britisk musikar

Kjelder

Mannsnamn
Engelske slektsnamn
Engelske førenamn
The Man with All the Toys

«The Man with All the Toys» er ein julesong skriven av Brian Wilson og Mike Love for det amerikanske popbandet The Beach Boys. Songen vart gjeven ut på albumet deira The Beach Boys' Christmas album i 1964.

Songen vart òg gjeven ut på singel i 1964. 

Wilson spelte òg inn songen for julealbumet hans What I Really Want for Christmas i 2005.

Musikarar 
Brian Wilson: solovokal, piano
Mike Love: solovokal
Carl Wilson: sologitar, rytmegitar, harmonivokal
Alan Jardine: bassgitar, harmonivokal
Dennis Wilson: trommer, harmonivokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Man with All the Toys» frå ,  den 29. august 2009.  
 

Songar frå 1964
Singlar frå 1964
The Beach Boys-songar
USA-amerikanske julesongar
Songar skrivne av Brian Wilson
Songar skrivne av Mike Love
Dance, Dance, Dance

«Dance, Dance, Dance» er ein song skriven av Brian Wilson, Carl Wilson og Mike Love for det amerikanske popbandet The Beach Boys. Songen vart gjeven ut på albumet deira The Beach Boys Today! i 1965, samt på singel i 1964 med B-sida «The Warmth of the Sun». Singelen nådde åttandeplass i USA og 24. plass i Storbritannia. 

Wilson Phillips spelte inn ei utgåve av songen for albumet deira California album. Ei anna utgåve av Beach Boys med forskjellig tekst finst som bonusspor på CD-utgåva av Today.

Komposisjon 
I november 1969 selde far til Wilson-brørne, Murry Wilson, rettane til songane til bandet til Irving Almo for om lag $700 000. I april 1992, like etter at Brian Wilson hadde vunne ei rettssak og fått rettane til songane sine attende, tapte han eit søksmål frå Mike Love, som hevda at han hadde vore med å skrive fleire av songane til Beach Boys og ikkje fått honorar for dette. Ein av desse songane var «Dance, Dance, Dance». Songen var opphavleg berre tilskriven Brian og Carl Wilson, men Mike Love hevda at han hadde vore med å skrive teksten.

Musikarar 
 Hal Blaine - kanebjølle, triangel, tamburin, kastanjettar
 Glen Campbell - gitar
 Steve Douglas - tenorsaksofon
 Carl Fortina - trekkspel
 Al Jardine - gitar, vokal
 Mike Love - solovokal
 Jay Migliori - baritonsaksofon
 Ray Pohlman - bassgitar
 Brian Wilson - bassgitar, vokal
 Carl Wilson - 12-strengsgitar, vokal
 Dennis Wilson - trommer, vokal

Bakgrunnsstoff 
 «Dance, Dance, Dance» på Allmusic

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Dance, Dance, Dance (song)» frå , den 29. august 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1964
Songar frå 1964
The Beach Boys-songar
Songar skrivne av Brian Wilson
Songar skrivne av Carl Wilson
Songar skrivne av Mike Love
Songar om dansing
When I Grow Up (To Be a Man)

«When I Grow Up (to Be a Man)» er ein song skriven av Brian Wilson og Mike Love for det amerikanske popbandet The Beach Boys. Songen vart gjeven ut i 1965 på albumet deira The Beach Boys Today! og som singel nådde han niandeplassen på hitlistene i USA. Singelen kom ut i 1964 med «She Knows Me Too Well» som B-side. Songen vert sungen av både Brian Wilson og Mike Love.

Komposisjon 
I november 1969 selde far til Wilson-brørne, Murry Wilson, rettane til songane til bandet til Irving Almo for om lag $700 000. I april 1992, like etter at Brian Wilson hadde vunne ei rettssak og fått rettane til songane sine attende, tapte han eit søksmål frå Mike Love, som hevda at han hadde vore med å skrive fleire av songane til Beach Boys og ikkje fått honorar for dette. Ein av desse songane var «When I Grow Up (To Be a Man)». Songen var opphavleg berre tilskriven Brian og Carl Wilson, men Mike Love hevda at han hadde vore med å skrive teksten.

Innspeling 
Songen vart spelt inn over to dagar i 1964 i Western Recorders. Instrumenttsporet vart spelt inn 5. august og vokale lagt på fem dagar seinare, den 10. august. Instrumentsporet, som var arrangert av Brian Wilson, vart spelt av Carl Wilson on på solo- og rytmegitar, Al Jardine på elektrisk bassgitar, Brian Wilson på akustisk piano og cembalo, Carrol Lewis på munnspel og Dennis Wilson på trommer. Både Mike Love og Brian Wilson syng solovokal på songen, medan Brian, Carl & Dennis Wilson, Mike Love og Al Jardine syng korvokal.

Salslister

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «When I Grow Up (To Be a Man)» frå , den 29. august 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 «When I Grow Up (To Be a Man)» på Allmusic

Songar frå 1964
Singlar frå 1964
The Beach Boys-songar
Songar skrivne av Brian Wilson
Songar skrivne av Mike Love
Springvaktlar

Springvaktlar er ein biologisk familie av 16 fugleartar i ordenen vade-, måse- og alkefuglar. Leveområde for desse fuglane er varmt grasland i Sør-Spania, Asia, Afrika og Australia. 

Springvaktlar er små, lite synlege fuglar som helst spring på bakken framfor å flyge. Hofuglane er mest fargerike og tar initiativ til paringsleik. Til forskjell frå dei fleste andre fuglar er artane i denne familien polyandriske, hofuglar sirkulerer blant fleire hannar og held rivaliserande hoar borte frå territoriet ho gjer krav på. Begge kjønna samarbeider i å byggje reiret på bakken, men berre hannen rugar på egga og syter for ungane. Rugetida er på 12 eller 13 dagar, og ungane er flygedyktige innan to veker etter klekking. 

Springvaktlar liknar vaktlar utan at familiane er nært relaterte. Tradisjonelt var springvaktlar klassifisert som tranefuglar eller som hønsefuglar, Galliformes. No er springvaktlelfamilien tatt med i ordenen vade-, måse- og alkefuglar, Charadriiformes.

Artsliste 

Springvaktlar i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2019 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:

Slekt Turnix
 Springvaktel, Turnix sylvaticus, Small Buttonquail, Desfontaines, 1787, (LC)
 Raudhalsspringvaktel, Turnix maculosus, Red-backed Buttonquail, Temminck, 1815, (LC)
 Svartgumpspringvaktel, Turnix nanus, Black-rumped Buttonquail, Sundevall, 1851, (LC)
 Fynbosspringvaktel, Turnix hottentottus, Hottentot Buttonquail, Temminck, 1815, (EN)
 Orientspringvaktel, Turnix tanki, Yellow-legged Buttonquail, Blyth, 1843, (LC)
 Kastanjespringvaktel, Turnix ocellatus, Spotted Buttonquail, Scopoli, 1786, (LC)
 Bandspringvaktel, Turnix suscitator, Barred Buttonquail, Gmelin, 1789, (LC)
 Madagaskarspringvaktel, Turnix nigricollis, Madagascar Buttonquail, Gmelin, 1789, (LC)
 Svartbrystspringvaktel, Turnix melanogaster, Black-breasted Buttonquail, Gould, 1837, (NT)
 Perlespringvaktel, Turnix castanotus, Chestnut-backed Buttonquail, Gould, 1840, (LC)
 Rustnakkespringvaktel, Turnix olivii, Buff-breasted Buttonquail, Robinson, 1900, (EN)
 Raudaugespringvaktel, Turnix varius, Painted Buttonquail, Latham, 1801, (LC)
 Luzonspringvaktel, Turnix worcesteri, Luzon Buttonquail, McGregor, 1904, (DD)
 Sumbaspringvaktel, Turnix everetti, Sumba Buttonquail, Hartert, 1898, (VU)
 Raudbrystspringvaktel, Turnix pyrrhothorax, Red-chested Buttonquail, Gould, 1841, (LC)
 Vandrespringvaktel, Turnix velox, Little Buttonquail, Gould, 1841, (LC)

Slekt Ortyxelos
 Lerkespringvaktel, Ortyxelos meiffrenii, Quail-plover, Vieillot, 1819, (LC)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger dels på «Buttonquail» frå , den 30. august 2009

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Springvaktar i videoopptak hos Internet Bird Collection

 
Tranefuglar
Springvaktel

Springvaktel  er  ein liten fugl i familien Turnicidae. Dette er einaste medlemmen i familien som ein kan finne vill i ein del av Europa. Leveområdet er Sør-Spania, Afrika og gjennom India og tropisk Asia til Indonesia. 

Denne arten er ekstremt vanskeleg å observere. Han er 15 cm lang, har lite synlege farger og føretrekk å sleppe unna farar med å springe bort framfor å flyge. Fuglane lever av insekt og frø på varme grassletter eller i krattskog. 

Springvaktel liknar arten vaktel. Dei har stripa sandbrun overside, gulbrun underside med svarte markeringar på flanken og meir einsfarga ansikt. I flukt er det synlege kontrastar mellom lyse vengdekkfjør og mørkare handsvingfjør. Kjønna er nesten like, hofuglar litt større og noko klårare farger, ungfuglar har meir flekka underside. 
   
Hofuglane tar initiativ til paringsleik og byggjer reiret på bakken. Hannen rugar normalt fire flekka, grå egg, og passer ungane. Ungane spring så snart dei er klekte ut. Hekketida er frå juni til september. Reiret er plassert i et naturleg søkk i bakken, fora med gras. Det er vanlegvis er gøymt bort blant grastustar. I sære høve kan graset vere bøygd over reiret i ein slags baldakin. 

I reviret har hofuglar ein hooo-hooo-hooo lyd og hanfuglen svarar med eit kek-kek-kek. 

Arten springvaktel unngår tett skog og kupert land, og lever fortrinnsvis i kornåkrar og er vanlege i graskledde område, men dei finst òg i mellom låge vekstar og i opne krattskogar. Dei skjuler seg for farar og flyg ikkje opp før ein fare er svært nær, då flyg dei lågt, i eit kort strekk over bakken.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger dels på «Small Buttonquail» frå , den 30. august 2009

Fotnotar

Springvaktelfamilien