alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Spennings-prøvelampe

Spennings-prøvelampe eller glimlampe er ein lampe som oftast har neonfylling og er forsynt med seriemotstand og brukt som indikator for å påvise elektrisk spenning.

Kjelder
 spennings-prøvelampe . I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/spennings-prøvelampe 

Elektroniske testinstrument
Spinntronikk

Spinntronikk er ei grein av elektronikken der spinnet til elektrona og det tilhøyrande magnetiske momentet vert utnytta, i tillegg til den grunnleggande elektriske ladninga. 

Dette vert mellom anna nytta i lesehovudet i elektroniske lagringsmedium og det vert arbeida med MRAM med tanke på å lage raskare prosessorar i datamaskinar.

Kjelder
 spinntronikk. (08.03.2009) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/spinntronikk

 
Nye teknologiar
Teoretisk informatikk
Spisskollektor

Spisskollektor er ein oppsamlar for luftelektrisitet og vert brukt til å måle potensialet i lufta. Ein spisskollektor består av ein metallspiss, som er knytt til eit statisk voltmeter eller elektrometer. Viss potensialet til spissen avvik vesentleg frå omgivnadene sine, blir lufta ionisert omkring, og spissen trekkjer ladning til seg inntil han har fått same potensial som omgivnadene. For å auke ionisasjonen og få nøyaktigare målingar blir ofte eit belegg av radioaktivt stoff lagt på spissen.

Sjå òg 
 atmosfærisk elektrisitet
 kollektor
 flammekollektor

Kjelder
 spisskollektor. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/spisskollektor

Atmosfærisk elektrisitet
Transduserar
Stephen Gray

Stephen Gray () var ein engelsk fysikar og astronom. Han utførte grunnleggjande arbeid innan optikk og elektrisitet. Gray oppdaga skilnaden mellom elektriske isolatorar og leiarar.

Tidleg liv
Gray vart fødd i Canterbury, og vart lært opp av faren sin og eldre bror i farging av klede, men interessa hans var innanfor vitskap og spesielt astronomi, og han lukkast med å utdanne seg sjølv innan desse emna, først og fremst gjennom rike venner som lét han nytte biblioteka deira og instrument.
Han laga sine eigne linser og konstruerte sitt eige teleskop, som han gjorde nokre mindre oppdagingar med, ikkje minst når det gjaldt solflekkar, og skaffa seg eit rykte for å gjere nøyaktige observasjonar. Nokre av rapportane hans vart publisert av Royal Society gjennom ein ven, Henry Hunt.
Seinare i livet arbeidde han på observatoriet i Cambridge, men på grunn av andre som hadde misskjøtt observatoriet vart Gray tvinga å flytte tilbake til Canterbury for å fortsetje jobbe innan klefargingsbransjen. Han flytta likevel snart til London og var assistent til John Desaguilers, som var seljar for Royal Society.

Seinare i livet vart Gray ramma av fattigdom og fekk gjennom innsats av John Flamsteed og Hans Sloane ein plass på London Charterhouse (eit hus for fattige gentlemen som hadde tent landet sitt). Det var under denne perioden Gray gjorde oppdagingane sine innanfor elektrisitetsleiing.

Oppdagingar
I byrjinga eksperimenterte Gray berre med statisk elektrisitet og nytta ein glasstube som friksjonsgenerator. I enden av denne glasstuben hadde han ein kork for å halde fukt ute. Han merkte likevel at korken tiltrekte seg små papirbitar, og dessutan at òg ein pinne som vart sett i korken trekte til seg små saker. Han følgde opp dette med lengre og lengre pinnar og tilslutt òg med trådar.
Dette vart seinare følgt opp med eksperiment når Gray var på besøk hos venene sine, med trådlengder opp til 800 fot, då viktigheita av å isolere tråden vart oppdaga. Gray visste ikkje om at metall leiar elektrisitet best, men nytta i staden hampetråd som leiar og silke som isolator.

I 1731 fekk Stephen Gray den første og i 1732 den andre Copleymedaljen sin.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stephen Gray» frå ,  den 16. februar 2013.  
 

Engelske fysikarar
Engelske astronomar
Medlemmar av Royal Society
Folk frå Canterbury
Copleymedaljen
Fysikarar på 1600-talet
Fysikarar på 1700-talet
Astronomar på 1600-talet
Astronomar på 1700-talet
Støytionisasjon

Støytionisasjon er ionisasjon av atom eller molekyl ved samanstøyt med akselererte partiklar. Dei primære partiklane kan stamme frå radioaktiv spalting, fotoelektrisk ionisasjon, termisk emisjon eller elektriske utladingar. Eit vilkår for støytionisasjon i ein gass der det verkar eit elektrisk felt, er at frie elektron kan røre seg såg langt i gassen at dei får tilstrekkeleg energi til å slå laus eit nytt elektron. Når spenninga er så høg at kvart fritt elektron i gjennomsnitt slår laus minst eit nytt elektron, vil det oppstå ein elektrisk utlading, som kan observerast som ein kortvarig gneiste, eller som ein sjølvstendig kontinuerleg utlading gjennom gassen, eventuelt ein lysboge. Forma for utladinga avheng av trykket i gassen og av den indre resistansen i straumkjelda.

Sjå òg 
 gassutlading

Kjelder

Halvleiarar
Strålingstrykk

Strålingstrykk er det trykket elektromagnetisk stråling, som lysstråling og varmestråling utøvar på omgivnadane. I eit strålingsfelt i termodynamisk likevekt med omgivnadane (holromstråling) er strålingstrykket lik 1/3 av energitettleik. Ei stråle (plan bølgje) som fell inn mot ein absorberande vegg, utset veggen for eit strålingstrykk lik energitettleiken i strålen. Er veggen fullt reflekterande, blir trykket det dobbelte. Strålingstrykket kan målast med radiometer og nyttast i bolometer for å måle den spektrale samansetnaden til sollyset. Ein tenkjer seg at det kan nyttast for framdrift i verdsrommet ved å la solstrålar falle mot store, lette reflektorar, solsegl. Strålingstrykk vart først påvist av P. N. Lebedev i 1901, og målt kvantitativt av W. Gerlach i 1924.

Kjelder
 strålingstrykk. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/str%C3%A5lingstrykk

Elektromagnetisk stråling
Trykk
Celestmekanikk
Fysiske fenomen
Straumfortrenging

Straumfortrenging er ein effekt i straumførande leidningar. Når elektrisk vekselstraum med høg frekvens blir ført gjennom ein leidning, vil straumen bli forskove ut mot overflata av leidninga. Dette skuldast induserte spenningar som oppstår i det indre av leidninga pga dei hurtige variasjonane i magnetfeltet som straumen skapar. Ved særs høge frekvensar vil praktisk talt all straum gå i overflatesjiktet, dette blir kalla skinneffekt.

Kjelder
 straumfortrengning. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/str%C3%B8mfortrengning

Elektromagnetisme
Strøymingsstraum

Strøymingsstraum, elektrisk straum som oppstår når ei ikkje-leiande væske strøymer gjennom eit ikkje-leiande tynt røyr. Grenseflatene mellom dei to dielektrika blir polarisert, og det blir overført ladning frå det eine stoffet til det andre. Væska blir elektrisk ladd, og saman med væskestraumen oppstår det då ein elektrisk straum, strøymingsstraum, som er eit såkalla elektrokinetisk fenomen.

Kjelder
strømningsstrøm. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/str%C3%B8mningsstr%C3%B8m

Elektrisk straum
Elektrodynamikk
Straumvekt

Ei straumvekt er eit instrument til absolutt måling av straumstyrke.

Bakgrunn 

Eininga for elektrisk straum, ampere, er definert ut frå krafta mellom to rette, parallelle, straumførande leiarar. Sidan vanlege måleinstrument for straum blir kalibrert ved hjelp av kjende spenningar og motstandar, gjev dei berre eit relativt mål for straum, dessutan blir målingane unøyaktige. For å avgjere absolutt straumstyrke ved måling av krafta mellom rette, parallelle, straumførande leiarar må ein nytte straumvekt.

Utføring 

Ein nyttar sylindriske spolar med ein storleik og form som gjer det mogleg å utføre nøyaktige utrekningar av samanhengen mellom straumen gjennom spolane og krafta mellom dei. Metoden vart først brukt av Lord Rayleigh i 1884, mest brukt er ein variant utvikla av Ayrton-Jones. Måleoppstillinga består av to store sylindriske, fastmonterte spolar med felles vertikal akse (den eine like over den andre), og ein tredje, litt mindre sylindrisk, rørleg spole som blir plassert midt mellom dei to faste spolane, og blir festa til undersida av den eine skåla i ei skålvekt. Den rørlege spolen blir forbunde med ein fleksibel, tvinna kabel, og straumen som skal målast, blir send gjennom dei tre spolane i serie, først med same retning for straumen i dei ytre og den indre spolen, og deretter med motsett straumretning i dei ytre spolane. Vekta blir balansert ut når det ikkje går straum i spolane. Når straumen blir sett på, vil magnetfeltet frå dei faste spolane skape ei aksialt retta kraft på den rørlege spolen, og krafta blir målt ved ny utbalansering av vekta.

Presisjonsstraumvekt der slike målingar kan utførast med stor nøysemd, finst ved fleire standardiseringslaboratorium, mellom anna ved National Bureau of Standards i USA, og ved National Physical Laboratory i Storbritannia. Utryggleiken i målingane kan reknast til ±3 · 10-6.

Kjelder
strømvekt. (06.09.2012) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/strømvekt

Elektriske måleinstrument
KDevelop

KDevelop er eit grafisk integrert utviklingsmiljø med open kjeldekode for skrivebordsmiljøet KDE. KDevelop har støtte for utvikling av kode i mange ulike programmeringsspråk, som C, C++, PHP, Python osb. 

Programvareutvikling
Vanellinae

Vanellinae er eit utval av medlemmer av lofamilien, Charadriidae, og er klassifisert som ein underfamilie av lofamilien. Desse fuglane flyg med langsame, uregelmessig vengeslag og læt eit skingrande, jamrande skrik. Kroppslengda på desse fuglane er ca. 17 til 38 centimeter. Gruppa består av slekta Vanellus, som samlar alle fuglar med fellesnemninga «vipe» på norsk, og slekta Erythrogonys med ein art brunsidelo. 

Dei tradisjonelle omgrepa «lo», «vipe» og «boltit» vart skapt lenge før moderne forståingar av tilhøvet mellom ulike grupper av fuglar dukka opp, dei samsvarande engelske nemningane plover, lapwing og dotterel er ikkje brukte eksakt i samsvar med dagens taksonomi.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lapwing» frå , den 16. februar 2013. 
  oppgav desse kjeldene:
  (2002): A new species of Late Pleistocene lapwing from Rancho La Brea, California. Condor 104: 170-174. DOI:10.1650/0010-5422(2002)104[0170:ANSOLP]2.0.CO;2 HTML abstract and first page image
  (2002): Cenozoic Birds of the World, Part 1: Europe. Ninox Press, Prague. PDF fulltext 
  (1996): Family Charadriidae (Plovers). In: : Handbook of the Birds of the World (Volume 3: Hoatzin to Auks): 384-443, plates 35-39. Lynx Edicions, Barcelona. ISBN 84-87334-20-2
  (2004): A supertree approach to shorebird phylogeny. BMC Evol. Biol. 4: 28.  PMID 15329156 PDF fulltext  Supplementary Material

Bakgrunnsstoff 

Lofamilien
Elektromagnetisk kompatibilitet

Elektromagnetisk kompatibilitet (EMC) handlar om kor robust eit elektroniske apparat og installasjonar står imot elektromagnetisk interferens, og kva elektromagnetisk støy dei strålar ut. Elektromagnetisk interferens kann skriva seg frå andre elektriske apparat, eller dei kann ha eit naturleg opphav, som lyn, elektrostatiske utladingar osb. Svitsjestøy frå rele og digital elektronikk når ofte fram til følsam elektronikk ved å fylgja elnettet, men elektromagnetiske støyfelt kan òg vera kraftige nok til å generera interferens i elektriske apparat. Ofte er det slik at system påverkar kvarandre med gjensidig interferens.

Elektriske apparat kan gjerast robuste mot elektromagnetisk støy og interferens ved betre skjerming for å redusera innkopling av elektromagnetiske støyfelt og ved å filtrera nettboren

Føreskrifter 
EMC vert regulert i form av eit EMC-direktivet som kom i 1996, EX-direktivet, lågspenningsdirektivet, maskindirektivet osb. Attåt dette kjem miljøvernlovgjeving og nasjonale føreskrifter, som til dømes føreskrifter for elektriske installasjonar i bygningar.

Bibliografi 
 Benda, S., Elektroniska apparater - Minikrav för industrin inom EU och EFTA', Studentlitteratur, 1993.
 Grødal, A., Elektromagnetisk kompabilitet for konstruktører, Tapir forlag, 1997.
 Mardiguian, M., EMI trubleshouting techniques, McGraw-Hill, 2000. 
 Morrison, R., Grounding and shielding techniques, 1998.
 O'Hara, M., EMC at component and PCB level, Newnes, 1998.
 Williams, T., EMC for product designer'', 2. utg., Newnes, 1992.

Elektronikk
Rutemønster

Rutemønster er eit mønster laga av mange ruter (ofte kvadrat) i kontrastfargar. Det er eit vanleg mønster i klede og flislegging, og blir brukt til visse føremål, som til brettspel eller uttrykkingskøyretøy. Mønster som er rutete kan vera storruta - med store ruter - eller småruta. Rutene kan ha to vekslande fargar, til dømes kvitt og svart som i sjakkbrettmønster, eller mange ulike fargar.

Sidan vevnad er danna av to trådsett som ligg normalt på kvarandre, er det svært enkelt å veva rutemønster. Eit kjent døme er skotsk tartan. Det er òg eit mønster som lett kan brukast i lappeteknikk.

Bakgrunnsstoff

Mønster
Tekstilar
Oslo byleksikon

Oslo byleksikon er eit alfabetisk ordna oppslagsverk med stoff som hovudsakleg gjeld Oslo. Leksikonet er utgjeve av Kunnskapsforlaget, og kom i si femte utgåve i bokform i september 2010. Fyrste utgåva vart gjeve ut i 1938, andre utgåva i 1966, tredje i 1987, fjerde i 2000 og nettutgåva i 2019.

Utgåver
 Oslo Byleksikon på nett (oslobyleksikon.no) vart lansert 9. september 2019.
 Femte utgåve: hovudredaktør Knut Are Tvedt; utgjeve i samarbeid med foreininga Oslo Byes Vel og Oslo Bymuseum, 693 sider, Kunnskapsforlaget, Oslo 2010, ISBN 978-82-573-1760-7
Fjerde utgåva: hovudredaktør Knut Are Tvedt ; biletredaktør Øyvind Reisegg; utgjeve i samarbeid med Oslo Byes Vel. Kunnskapsforlaget, Oslo 2000. ISBN 82-573-0815-3.
Tredje utgåva: hovudredaktør Reidar Hanssen; utgjeve i samarbeid med Oslo Byes Vel. Kunnskapsforlaget, Oslo 1987. ISBN 82-573-0228-7.
Andre utgåva: Redaktørar Aksel Arstal og Carl Just, Aschehoug forlag, Oslo 1966.
Fyrste utgåva: Redaktør Aksel Arstal. Leksikonet hadde namnet Oslo byleksikon : stedleksikon over Oslo og nærmeste omegn. Forlaget Johan Grundt Tanum, Oslo 1938.

Norske oppslagsverk
Oppslagsverk tilgjengelege på Internett
Oslo
Tormod Haugland

Tormod Haugland ()  er ein norsk forfattar.

Haugland er utdanna agronom og er cand.art. med hovudfag i grafisk illustrasjon frå Statens høgskole for kunsthandverk og design. Han gjekk årsstudiet ved Skrivekunstakademiet i Hordaland 1992–93, og frå 1998 til 2008 var han leiar for akademiet. Han arbeider no som skrivelærar der.

Haugland debuterte som forfattar med kortromanen Under i 1994.

Bøker 
 1994 – Under – Roman
 1995 – Varmare – Roman
 1997 – Heller – Roman
 1998 – På øya – Lyrikk
 1999 – Orden – Novellesamling
 2000 – Verd – Roman
 2002 – To stykke (Hus forbi og Isolasjon) – Dramatikk
 2004 – Inkarnasjon – Roman
 2005 – I den sjette verda – Roman
 2006 – No Mar – Roman
 2008 – Orm, ugla og and : prosa obskura : tekstar 1994-2007 
 2010 – Romberg. Kvinner og kriminalitet – Roman
 2012 – Straumen går – Lyrikk
 2015 – Mørk materie – Roman 
 2017 – Om dyr og syn – Roman
 2019 – Om søvn og mørke – Roman
 2021 – Om livet på jorda – Roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Tormod Haugland på Allkunne av Odd W. Surén
 
 Presentasjon av Tormod Haugland på nettstaden til Bergen Offentlige Bibliotek
 Presentasjon av Tormod Haugland på nettstaden til Forlaget Oktober
 Bøker av Tormod Haugland digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket

Folk frå Radøy
Forfattarar frå Hordaland
Norske romanforfattarar
Norske novelleforfattarar
Norske lyrikarar
Norske dramatikarar
Norske biletkunstnarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1994
Nynorskforfattarar
1967-filmen The Jungle Book

The Jungle Book (norsk tittel: Jungelboken) er ein amerikansk teiknefilm frå 1967, produsert av Walt Disney Productions. Det var den siste filmen produsert av Walt Disney, som døydde under produksjonen. Filmen er basert på forteljingane om villungen Mowgli frå boka Jungelboken, som vart skrive av Rudyard Kipling. Filmen er den 19. animerte langfilmen til Disney.

The Jungle Book er ein av Disneys mest populære filmar, og inneheld fleire klassiske songar, inkludert «The Bare Necessities» og «I Wan'na Be Like You». Mesteparten av songane er skrivne av brørne Richard og Robert B. Sherman. Filmen er regissert av Wolfgang Reitherman. Sonen hans, Bruce Reitherman, gav Mowgli stemme. Ein oppfylgjar til filmen, The Jungle Book 2 (norsk tittel Jungelboken 2) kom ut på kino i 2003.

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar frå Disney
Eventyrfilmar
Familiefilmar
Filmkomediar
Filmar frå 1967
Filmar frå USA
Susceptans

Susceptans er den imaginære delen av admittans eller den inverse av reaktansen. Susceptans kan kallast vekselstraums-leiingsevne. Susceptans har nemninga B og vert målt i siemens (S) eller Mho.

med 

der
Y er admittans, målt i siemens (òg kalla mho, den inverse av ohm).
G er konduktans, målt i siemens.
j er imaginær eining
B er susceptans, målt i siemens.
Z er impedans , målt i ohm
R er reistans, målt i ohm
X er reaktans, målt i ohm. 

Suceptans er den imaginære delen av admittans. 

Storleiken til admittans er gjeven av:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Susceptance» frå ,  den 16. februar 2013.  
 

Fysiske storleikar
Elektroteknikk
Susceptibilitet

Susceptibilitet er ei nemning på storleikar som har å gjere med korleis eit stoff reagerer på eit elektrisk eller eit magnetisk felt.

 Magnetisk susceptibilitet
 Elektrisk susceptibilitet

I medisin 
 Susceptibilitet i medisin visar til biologisk sårbarheit

Elektriske og magnetiske felt i stoff
Medisinsk terminologi
David Heyman

Må ikkje forvekstlast med den skotske skodespelaren og regisørren David Hayman.
David Jonathan Heyman () er ein engelsk filmprodusent og skiparen av Heyday Films. Han sikra seg rettane til filmserien Harry Potter i 1999 og har produsert alle dei åtte filmane i serien.

Heyman er gift med Rose Uniacke, som han har ein son med.

Priser
Heyman har vunne mange prisar for sine filmproduksjonar, hovudsakleg for Harry Potter-serien. Nokon av prisane han har fått er:

 Vann CineEurope Producer of the Decade i 2011.
 Vann CinemaCon Hall Of Fame i 2011 for Harry Potter-serien.
 Vann ShoWest's Producer of the Year i 2003.

Filmografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «David Heyman» frå ,  den 16. februar 2013.

Bakgrunnsstoff 
David Heyman på Internet Movie Database.
Intervju med David Heyman om The Boy In The Striped Pajamas og Harry Potter og Halvblodsprinsen
Boy in the Striped Pajamas intervju & Biografi
Film Journal International: David Heyman intervju
Daily Mail Rose Uniacke intervju
intervju med David Heyman om Harry Potter-serien, Harry Potter og Dødstalismanene, og prosjekter etter at Harry Potter-filmane er ferdige (Direct audio link til intervjuet)

Engelske filmprodusentar
Folk frå London
Elektrisk susceptibilitet

Elektrisk susceptibilitet er ei nemning på storleikar som har å gjere med korleis eit stoff reagerer på eit elektrisk felt.

ξe for eit isotropt isolerande material er lik den elektriske polarisasjonen i materialen dividert med produktet av elektrisk feltstyrke, E, og den elektriske konstanten, e0. Susceptibiliteten er utan nemning og er lik den relative permittiviteten er (dielektrisitetskonstanten) minus 1, ξe = er - 1.

Kjelder
 susceptibilitet. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/susceptibilitet

Elektriske og magnetiske felt i stoff
Fysiske storleikar
Svart stråling

Svart stråling eller svartlekamstråling er stråling frå ein lekam som absorberer fullt all elektromagnetisk stråling som treffer lekamen. Lekamen vert i dette tilfelle kalla ein svart lekam. Det kan òg glede ein strålinga i eller kring ein lekam som er i termodynamisk likevekt omgivnadane. Denne strålinga har eit spesifikt spektrum og intensitet som berre er avhengig av temperaturen til lekamen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Black-body radiation» frå ,  den 16. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Infraraud
Varmeoverføring
Elektromagnetisk stråling
Astrofysikk
Synkroskop

Synkroskop er eit instrument som viser om to elektriske vekselspenningar er i fase. Instrumentet blir mellom anna brukt ved parallellkobling av generatorar på eit felles vekselstraumnett. Synkroskop kan bestå av eit viserinstrument med ein fast og ein rørleg spole, og virkar då på same måte som eit elektrodynamometer. I dag nyttar ein helst katodestråle-oscillograf.

Kjelder
synkroskop. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/synkroskop

Elektriske komponentar
Elektrisk effekt
Tangens-bussole

Tangens-bussole er eit eldre instrument for måling av straumstyrkar. Instrumentet består av ei kompassnål i sentrum av ein loddrett, straumførande ring av kopartråd. Tangens til den vinkelen nåla slår ut når straum blir sendt gjennom leiaren, er proporsjonal med styrken til straumen.

Kjelder
 

Galvanometer
Historiske vitskaplege instrument
Janne Stefansson

Janne Reidar Stefansson () er ein svensk, tidlegare langrennsløpar frå Transtrand. Han vann VM-sølv på tremila i 1962, og var med på Sveriges lag som vann OL-gull på 4x10 km stafett i 1964.

Aktiv
Stefansson debuterte i dei internasjonale meisterskapa med ein ellevteplass på 30 km i ski-VM 1958 i Lahti. To år seinare deltok han under vinter-OL 1960 i Squaw Valley og vart nummer sju på 15 km, samt gjekk andreetappen for Sverige som kom på fjerdeplass i 4x10 km stafett.

Under verdsmeisterskapen i Zakopane i 1962 kniva Stefansson med Eero Mäntyranta frå Finland om sigeren, men med tida 1.52.49 var Stefansson ti sekundar bak den finske verdsmeisteren i mål. Seinare i meisterskapen vart Stefansson nummer seks både på 15 km og 50 km.

To år seinare, under vinter-OL 1964 i Innsbruck, deltok Stefansson i alle dei fire langrennstevlingane for menn. Han starta med å verte nummer fire på 30 km, deretter kom han på femteplassen på 15 km. På stafetten over 4x10 km gjekk han tredejeetappen på Sveriges sigerrike lag som elles bestod av Karl-Åke Asph, Sixten Jernberg og ankermannen Assar Rönnlund. Til siste vart Stefansson nummer fire på femmila, 6,2 sekundar bak bronsemannen Arto Tiainen frå Finland. I 1966 gjekk Stefansson sitt siste VM-løp då han vart nummer 18 på 15 km i verdsmeisterskapen i Oslo.

Stefansson vann Vasaloppet sju gongar. Han vann fem år på rad, 1962-66, og i 1968 og 1969. I 1967 vart han nummer to etter Assar Rönnlund.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Janne Stefansson» frå ,  den 16. februar 2013.  
 

Svenske langrennsløparar
Olympiske meistrar for Sverige
Svenske deltakarar under vinter-OL 1960
Langrennsløparar under vinter-OL 1960
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Svenske deltakarar under vinter-OL 1964
Langrennsløparar under vinter-OL 1964
Termionisk straumgenerator

Termionisk straumgenerator er ei elektrisk straumkjelde basert på direkte omdanning av varme til elektrisk energi utan bruk av mekaniske ledd. Ein termionisk omformar består av ein varm elektrode som termionisk emitterer elektron over ei potensialenergisperre til ein kjøligare elektrode og skapar ein elektrisk energi som kan utnyttast. Cesiumdamp vert nytta til å optimalisere arbeidsfunksjonen til elektrodane og som ei kjelde til ion for å nøytrailisere romladninga.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thermionic converter» frå ,  den 16. februar 2013.  
 

Kjernekraft i verdsrommet
Elektrisk effekt
Kjerneteknologi
Elektriske batteri
Elektriske generatorar
Termoelektrisitet

Termoelektrisitet er elektriske straumar og spenningar som oppstår på grunn av temperaturskilnadar i eller mellom elektriske leiarar eller halvleiarar.

Sjå òg  
 termoelektrisk effekt

Kjelder
 termoelektrisitet. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/termoelektrisitet

Termodynamikk
Elektrisitet
Energiomforming
Spinntronikk