Nick of Time

Nick of Time er det tiande studioalbumet til den amerikanske songaren Bonnie Raitt, gjeve ut 21. mars 1989. Det var det første albumet til Raitt på Capitol Records. Albumet vart eit kommersielt gjennombrot etter at Raitt hadde slite i årevis både personleg og profesjonelt, og enda opp med å toppe Billboard 200-lista med eit sal på fem millionar eksemplar. Det vann tre Grammyprisar, inkludert årets album. I 2003 rangerte Rolling Stone albumet på 230. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Albumet er òg inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Bakgrunn og innspeling
I 1983 vart Bonnie Raitt droppa frå Warner Bros. Records fordi dei to siste albuma hennar, The Glow (1979) og Green Light (1982), hadde seld for dårleg. Avgerjsla kom berre ein dag etter ho var ferdig med det som skulle bli albumet Tongue in Groove. To år seinare avslutta Raitt forholdet med produsenten Rob Fraboni og ho måtte oppløyse bandet sitt, sidan ho ikkje lenger hadde råd til å betale dei. I tillegg til dette sleit Raitt med alkohol- og dopmisbruk. I 1986 annonserte Warner Bros., som framleis hadde rettane til Tongue in Groove, at dei ville gje ut albumet. Raitt meinte dette var urettferdig sidan ho ikkje lenger var knytta til dei. Warner Brothers tillet då Raitt å kome attende i studio og gjere nokre endringar på albumet, som så fekk namnet Nine Lives. Albumet selde derimot skuffande. Raitt sleit med depresjon og byrja å leve eit utsvevande liv.

Etter utgjevinga av Nine Lives, drog Raitt på turné. Prince var fan av Raitt og såg konserten hennar i Beverly Theater i Los Angeles. Han tilbaud seinare Raitt ein platekontrakt på sitt eige selskap, Paisley Park Records. Raitt gjekk i starten med på dette, men vart utsette for ei skiulukke og låg på sjukehus i to månader. Skaden gav ho tid til å tenkje over livsvala sine. Ho sa: «Det verkar som eg hadde behov for nokre endringar. Eg såg på meg sjølv og syntest ikkje eg var den beste versjonen av meg sjølv. Eg kunne ikkje skulde på nokon andre enn meg sjølv.» Raitt gjekk på møte med  Anonyme alkoholikarar, og enda misbruka sine.

Raitt hadde framleis økonomiske problem. Ho og Paisley Park Records kom ikkje til ei semje. Raitt var òg uroa over at Paisley Park-utgjevingane vart distribuerte og delvis marknadsførte av Warner Bros. Records, som nettopp hadde droppa ho. Forhandlingane med Paisley Park fall saman. Utan nok pengar til eit eige band til å akkompagnere seg, spelte Raitt ei rekkje akustiske konsertar for å halde seg flytande. Det var på denne tida Raitt møtte musikaren Don Was frå bandet Was (Not Was). Dei samarbeidde på eit album med barnemusikk i 1988. Trass i det enkle materialet Raitt spelte inn for dette albumet, likte ho særs godt å arbeide med Was, og ønskte å arbeide med han igjen. Det vart vanskeleg å få ny platekontrakt, sidan mange meinte at Raitt ikkje var kommersiell nok. Ein av dei to managerane til Raitt, Danny Golberg, sa at minst fjorten platesjefar takk nei til ho før Tim Devine i Capitol Records synte interesse. I 1988 signerte Capitol kontrakt med Raitt for eit forskot på 150 000 USD, og Raitt kravde at Don Was skulle produsere albumet.

Komposisjon

Musikk og tekst
Nick of Time inneheld både glatte og diskrete rockesongar. Stephen Thomas Erlewine i AllMusic skreiv: «Ho rockar aldri særskild hart, men det er spenst i synginga og spelinga hennar, sjølv når overflata er rein og innbydande.» Nick of Time består av mange sjangrar, som bluesrock, country, R&B og pop. Då Was vart annonert som produset, lurte somme lyttarar på om han kom til å gje albumet ein funkrock-stil, slik han gjorde med Was (Not Was). Was valde i staden å gå for ein tilbakelent bluesstil som Raitt hadde utvikla tidleg i karrieren sin. I følgje Raitt: «Det er mindre produksjon, mindre glattheit. I røynda eit steg attende til røtene mine.»

Før Raitt signerte med Capitol Records, spelte ho og Was inn nokre demoar i heimestudioet til Was. Desse innspelingane fokuserte på enkel musikk, liknande dei akustiske konsertane til Raitt. Was ønskte å syne det musikalske talentet hennar ved å velje ut songar som fungerte utan akkompagnement. Desse demoane vart spelte inn skikkeleg i løpet av ei veke i Ocean Way Recording i Los Angeles i førebuinga av albumutgjevinga. Fordi dei alt hadde arbeidd på songane gjekk innspelinga forholdsvis kjapt. Kring to songar vart spelte inn kvar dag. Det meste av musikken vart spelte inn live i studio, i staden for at kvart instrument vart spelt inn individuelt.

Mange av songane omhandlar personlege problem Raitt sleit med på denne tida. Til dømes var Raitt nesten 40 år gammal då Nick of Time kom ut, og tittelsporet handlar om å nå denne alderen. I følgje biografiforfattaren Mark Bego, søkte Raitt å lage eit album for babyboomer-generasjonen. Raitt skreiv to originale songar for albumet, medan dei andre ni var coversongar med eit overhengande tema om vaksen alder og visdom.

Utgjeving
Nick of Time kom ut 21. mars 1989. Capitol Records gjorde ikkje så mykje for å marknadsføre albumet i starten, så Tim Devine bad direktøren for selskapet om løyve til å ta ut heilsidesannonser i musikkmagasin. Nick of Time vart etter kvart ein stor suksess og selde over fem millionar eksemplar i USA aleine, og vart raskt det bestseljande albumet til Raitt fram til då. Oppfølgjaren Luck of the Draw, gjeve ut i 1991, vart ein enno større suksess og selde sju millionar eksemplar i USA.

Mottaking

I 2003 vart albumet rangert på 230. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Det hadde den same plasseringa på lista frå 2012, men var flytta ned til 492. plassen på Topp 500-lista som Rolling Stone publiserte i 2020.

Albumet er òg inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Det vart stemd til 615. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000).

Innhald

Medverkande

 Bonnie Raitt – solovokal, elektrisk piano (1, 9), slidegitar (2, 3, 4, 7), gitar (5, 6, 11), korvokal (5)
 Scott Thurston – klaverinstrument (3, 7)
 Michael Ruff – klaverinstrument (4)
 Jerry Lynn Williams – akustisk piano (5)
 Don Was – klaverinstrument (8)
 Herbie Hancock – akustisk piano (10)
 Michael Landau – gitar (1, 3)
 Johnny Lee Schell – akustisk gitar (2), korvokal (2), gitar (3, 9)
 Arthur Adams – gitar (3)
 John Jorgenson – gitar (8)
 Jay Dee Maness – pedalsteelgitar (8)
 James «Hutch» Hutchinson – bass (1, 2, 3, 5, 7, 8, 9)
 Chuck Domanico – akustisk bass (4, 6)
 Preston Hubbard – bass (11)
 Ricky Fataar – trommer (1, 2, 3, 5, 7, 8, 9), perkusjon (1)
 Fran Christina – trommer (11)
 Paulinho Da Costa – conga (1), perkusjon (4, 7)
 Tony Braunagel – perkusjon (2, 5), timbales (2), trommer (4)
 Marty Grebb – tenorsaksofon (3, 9)
 Heart Attack Horns – horn (3, 9)
 Bill Bergman – saksofon 
 Greg Smith – saksofon 
 John Berry jr. – trompet 
 Dennis Farias – trompet 
 Kim Wilson – munnspel (5, 11)
 Sir Harry Bowens – korvokal (1, 3, 8, 9, 11)
 Arnold McCuller – korvokal (1, 7, 8, 11)
 Sweet Pea Atkinson – korvokal (3, 8, 9, 11)
 David Crosby – korvokal (4)
 Graham Nash – korvokal (4)
 Larry John McNally – korvokal (5)
 David Lasley – korvokal (7)

Produksjon
 Produsert av Don Was
 Lydteknikar - Ed Cherney
 Mastering av Greg Fulginiti

Salslister og salstrofé

Prisar
Grammyprisen 1990

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nick of Time» frå ,  den 3. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 

 

Musikkalbum frå 1989
Album produserte av Don Was
Bonnie Raitt-album
Capitol Records-album
Årets album i USA
 230
 492