alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Steve Hunter

Steve «The Deacon» Hunter () er ein amerikansk gitarist, mest kjend for samarbeidet sitt med Lou Reed og Alice Cooper. Han spelte først i Mitch Ryder sitt Detroit, før han starta ein lange samarbeidsperiode med plateprodusenten Bob Ezrin.

I 1970-åra spelte han på fem Alice Cooper-album, fire av dei produserte av Ezrin, mellom andre Billion Dollar Babies og Muscle of Love. Då Alice Cooper vart soloartist, vart Hunter med og spelte på det banebrytande albumet Welcome to My Nightmare i 1975 samt på konsertane, i lag med gitarist Dick Wagner, som Hunter alt hadde spelt i lag med ei stund, som på konsertalbumet til Lou Reed Rock 'n' Roll Animal. Han og Wagner spelte òg på solodebutalbumet til Peter Gabriel. 

Det første samarbeidet hans med Lou Reed var på Berlin i 1973.

Solodiskografi
1977 - Swept Away (Atco)
1989 - The Deacon (IRS)
2008 - Hymns for Gitar (Deacon Records)
2008 - Short Stories

Andre plater
1971 - Detroit (Mitch Ryder)
1973 - Berlin (Lou Reed)
1973 - Billion Dollar Babies (Alice Cooper)
1973 -	Crowbar (Crowbar)
1974 -	Alice Cooper's Greatest Hits (Alice Cooper)
1974 -	Rock N Roll Animal (Lou Reed)
1974 -	Out of the Storm (Jack Bruce)
1975 - Ain't It Good to Have It All (Jim & Ginger)
1975 -	Hollywood Be Thy Name 	(Dr. John)
1975 - Lou Reed Live 	(Lou Reed)
1975 - Welcome to My Nightmare (Alice Cooper)
1976 - Alice Cooper Goes to Hell 	(Alice Cooper) 	
1976 - Glass Heart (Allan Rich) 
1977 - Peter Gabriel (Peter Gabriel)
1977 -	Lace and Whiskey (Alice Cooper)	  	
1977 - The Alice Cooper Show (Alice Cooper) 	
1977 - Goin' Places (Michael Henderson)
1980 - The Rose (Bette Midler)
1989 - H Factor (med Pete Haycock og Derek Holt)
1991 - A Little Ain't Enough (David Lee Roth)
1994 - Your Filthy Little Mouth (David Lee Roth)
1998 - DLR Band (David Lee Roth)
2008 - Collection (Jason Becker)
2011 - Welcome 2 My Nightmare'' (Alice Cooper)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Steve Hunter» frå ,  den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske gitaristar
Folk frå Illinois
Gene Martynec

Eugene Martynec () er ein kanadisk musikar og produsent. Han vart først kjend som gitarist i Bobby Kris & The Imperials i august 1965. Han forlet gruppa i mai 1967 og danna Kensington Market i lag med Keith McKie, Alex Darou og Jimmy Watson.

Martynec er òg kjend som plateprodusent. Han vann Junoprisen som årets produsent i 1981 for arbeidet på Bruce Cockburn sin «Tokyo» og Rough Trade sin «High School Confidential». Han har òg spelt med Lou Reed på hans Berlin i 1973.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Gene Martynec» frå ,  den 4. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Kanadiske gitaristar
Kanadiske plateprodusentar
Kanadiske låtskrivarar
Juno-vinnarar
Dick Wagner

Dick Wagner () er ein amerikansk rockegitarist og låtskrivar, mest kjend for arbeidet sitt med Alice Cooper, Lou Reed og KISS.

Han spelte i bandet The Frost mot slutten av 1960-åra, som gav ut tre album på Vanguard Records. Litt seinare vart han rekruttert til bandet til Lou Reed i lag med gitarist Steve Hunter. I lag er dei mest kjend for introen til Rock 'n' Roll Animal og konsertversjonen av «Sweet Jane».  Kort tid etter førte produsent Bob Ezrin både Wagner og Hunter til innspelingar med Alice Cooper. Wagner hadde alt spelt på School's Out.

Wagner spelte med Alice Cooper på fleire album, mellom anna det banebrytande Welcome to My Nightmare i 1975. 

Wagner har òg spelt eller skrive songar for Aerosmith, Lou Reed, Burton Cummings, KISS, Meat Loaf, Steve Perry, Ringo Starr, Etta James, Peter Gabriel, Rod Stewart, Tina Turner, Air Supply, Hall & Oates Roy Orbison, Jerry Lee Lewis, Little Richard og mange fleire.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dick Wagner» frå ,  den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Produksjonsselskap

Sologitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Folk frå Michigan
Blue Weaver

Derek John «Blue» Weaver () er ein britiske tangentspelar, studiomusikar, låtskrivar og plateprodusent.

Han var med å starte bandet Amen Corner og etterfølgjaren Fair Weather og Weaver erstatta Rick Wakeman i Strawbs då Wakeman forlet dei for å starte Yes. Han forlet Strawbs i 1973 og turnerte med Mott the Hoople i USA. Han har òg arbeidd med Streetwalkers, Pet Shop Boys og Bee Gees.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Blue Weaver» frå ,  den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Offisiell blogg
The Music Producers Guild

Folk frå Cardiff
Walisiske klaverspelarar
Walisiske plateprodusentar
Walisiske låtskrivarar
Bee Gees-medlemmar
B.J. Wilson

Barrie James «B.J.» Wilson () var ein engelsk trommeslagar som mellom anna spelte i Procol Harum.

Wilson er mest kjend som trommeslagar for Procol Harum, men han spelte ikkje på den første hitten deira, «A Whiter Shade of Pale», men kom inn i gruppa kort tid etter. Sjølv om han ikkje er like kjend som andre store trommeslagarar i sin generasjon, vert han ofte trekt fram som ein av dei største i rockemusikken, og vart stemd fram som den beste trommeslagaren i dei populære musikkundersøkingane til Playboy tidleg i 1970-åra. Han avslo eit tilbod frå Jimmy Page og Robert Plant om å verte den første trommeslagaren i Led Zeppelin. 

Etter Procol Harum vart oppløyst i 1977 spelte Wilson i lag med Frankie Miller og Joe Cocker. Han spelte òg trommer på Cocker-hitten «With a Little Help from My Friends» frå 1968. Andre artistar Wilson har spelt med er AC/DC og han spelte trommer på filmmusikkalbumet til The Rocky Horror Picture Show.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «B.J. Wilson» frå ,  den 4. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske trommeslagarar
Procol Harum-medlemmar
Musikarar frå London
Ralph M. Steinman

Ralph Marvin Steinman () var ein kanadisk lækjar og vinnar av nobelprisen i medisin i 2011.

Biografi 

Steinman vart fødd i ein jødisk familie i Montreal i Kanada, men flytte snart til byen Sherbrooke i Sør-Quebec. Etter å ha fullført high school i Sherbrooke, flytte Ralph Steinman tilbake til Montreal, der han budde hjå besteforeldra medan han studerte ved McGill University. Han fullførte doktorgrad i medisin i 1968 ved Harvard Medical School i Boston, Massachusetts.

I vaksen alder arbeidde Steinman som cellebiolog og immunobiolog ved Rockefeller University i byen New York. Hans viktigaste gjerning som lækjar var oppdaginga av det han kalla dendrittceller, eller forgreina celler, i 1973. 
Steinman døydde 30. september 2011 av kreft i bukspyttkjertelen. Han vart 68 år gamal.

Nobelprisen 

3. oktober 2011 vart det kunngjort at Steinman hadde vunne nobelprisen i medisin saman med Bruce A. Beutler og Jules A. Hoffmann. Prisen vart tildelt Steinman for oppdaginga av dendrittcellene, og rolla dei speler i tilpasningsdyktig immunitet. Nobelkomitéen hadde ikkje blitt informert om dødsfallet då dei kunngjorde tildelinga. Ettersom ein etter reglane ikkje kan gje nobelprisen til avdøde personar, var komitéen i tvil om kva som skulle gjerast med prisutdelinga. Reglane spesifiserer også at ein kan utdela prisen posthumt dersom den kunngjorte prisvinnaren døyr før han mottek prisen. Difor konkluderte komitéen med at Steinman fekk behalda prisen fordi avgjerda vart gjort "i god tru."

Heider 

 1998 – William B. Coley Award
 1999 – Robert Koch-prisen
 2003 – Gairdner Foundation International Award
 2007 – Laskerprisen
 2009 – Albany Medical Center Prize (med Charles A. Dinarello and Bruce A. Beutler)
 2011 – Nobelprisen i medisin (med Bruce A. Beutler and Jules A. Hoffmann)

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Ralph M. Steinman» frå ,  den 4. oktober 2011.

Fotnotar 

Kanadiske legar
Kanadiske biologar
Jødiske nobelprisvinnarar
Kanadiske nobelprisvinnarar
Folk frå Montreal
Nobelprisen i medisin
Bruce A. Beutler

Bruce Alan Beutler (), er ein USA-amerikansk lækjar og vinnar av nobelprisen i medisin for 2011.

Beutler er fødd i Chicago i Illinois, men har butt lenge i Sør-California. Han fekk doktorgrad i medisin i 1981 ved University of Chicago, 23 år gamal. Som lækjar er han mest kjend for å ha studert medfødd immunitet og såkalla Toll-like receptors, noko han også fekk nobelprisen for saman med Jules A. Hoffmann og den då avdøde Ralph M. Steinman. I tillegg til nobelprisen har Beutler fått ei lang rekkje andre prisar for arbeidet sitt.

Kjelder 

 
Denne artikkelen byggjer på «Bruce A. Beutler» frå , den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff 

USA-amerikanske legar
USA-amerikanske biologar
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Folk frå Chicago
Nobelprisen i medisin
Filmen About a Boy

For romanen, sjå About a Boy.

About a Boy er ein USA-amerikansk dramafilm frå 2002, basert på romanen About a Boy av Nick Hornby. (På norsk: Gutter er gutter.) Regien er ved brørne Chris Weitz og Paul Weitz. Filmen vart Oscarnominert, men vann ikkje.

I hovudrollene 

 Hugh Grant som Will Freeman
 Nicholas Hoult som Marcus Brewer
 Toni Collette som Fiona Brewer
 Rachel Weisz som Rachel

Kjelder 

 Artikkelen er basert på engelsk wikipedia om About a Boy, henta inn 4. oktober 2011.

About a Boy
About a Boy

ja:アバウト・ア・ボーイ#映画化
Jules A. Hoffmann

Jules Alphonse Hoffmann () er ein fransk biolog oppvaksen i Luxemburg. Han er vinnaren av nobelprisen i medisin 2011.

Arbeid 

Hoffmann studerte biologi og kjemi ved Universitetet i Strassbourg og fekk vitskapleg doktorgrad der i 1969. Frå og med 1964 har Hoffmann vore forskingsassistent ved Centre national de la recherche scientifique, og i 1974 vart han forfremja til forskingsdirektør. Særleg studerte han insekt og hormona deira, samt cellulær og molekulær biologi. I 2007 vart Hoffmann president i det franske vitskapsakademiet.

Hoffmann forska særskilt på stoffskiftet i hormonet Ecdyson og forsvarssystemet til fluger. Dette består i antistoff som blir syntetisert av flugene, og som til dels kan aktiverast til proteintypen Toll-protein. Liknande protein finst òg i menneskekroppen, og vert kalla Toll-like reseptorar. Toll-like reseptorar kan spela ei viktig rolle i immunsystemet når ein skal skilja ut framandlekamar og binda endotoksin. Bruce A. Beutler var særleg involvert i oppdaginga av Toll-like reseptorar.

Heider 

I 2011 vart Jules A. Hoffmann tildelt nobelprisen i medisin saman med  Bruce A. Beutler og den då avdøde Ralph M. Steinman. Dei fekk prisen for forskinga deira på medfødt og tilpasningsdyktig immunitet. I tillegg til nobelprisen har Hoffmann fått ei lang rekkje prisar for arbeidet sitt.

Kjelder 
Denne artikkelen byggjer på «Jules Hoffmann» frå , den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff 

Luxembourgske nobelprisvinnarar
Luxembourgske vitskapsfolk
Franske biologar
Franske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i medisin
Riehen

Riehen er ein kommune i kantonen Basel-Stadt i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 278 meter over havet. I lag med byen Basel og Bettingen er Riehen ein av tre kommunar i kantonen. Riehen grensar i nord, nordaust, og litt i sør, til Tyskland.

Galleriet Fondation Beyeler, eit leiketøymuseum og kyrkja St. Martin er dei fremste turistmåla.

Historie
Namnet Riehen vert skriftfest første gongen i 1113. I 1270 låg Riehen under fyrstebiskopsdømet Basel. Tida 1444-46 vart Riehen, som etterverknad av slaget ved St. Jakob an der Birs, plyndra og brannherja. Åra 1490-93, Kappeler Fehde, vart landsbyen plyndra på ny. År 1522 kom Riehen i byen Basel si eige, og i 1528 vart staden omfatta av reformasjonen.

I 1833 vart kantonen Basel delt, etter den såkalla Basler Kantonstrennung. Riehen hamna i Basel-Stadt, saman med den mindre grannekommunen Bettingen.

Under andre verdskrigen flytta mange, forbigåande, til dei indre delane av Sveits. År 1958 innførte Riehen, som den første kommunen i Sveits, røysterett for kvinner i lokalval.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Riehen» frå ,  den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff

Byar i Sveits
Kommunar i Basel-Stadt
Küssnacht

Küssnacht am Rigi (sidan 2004 offisielt Küssnacht) er eit distrikt og ein kommune i kantonen Schwyz i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på .

Küssnacht ligg på vestbreidda av Zugsjøen, medan kommunen i sørvest ligg kring botnen av ein mindre fjordarm av Vierwaldstättersjøen. I nordvest har Küssnacht ei lengre grense mot kantonen Luzern. Han består av dei tre landsbyane Küssnacht, Immensee og Merlischachen. Kommunen ligg på nordsida av Vierwaldstättersee og sør for Zugsjøen nedanfor fjellet Rigi (1797 moh).

Kommunen må ikkje forvekslast med kommunen Küsnacht i kantonen Zürich.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Küssnacht SZ» frå ,  den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Turistside
Framtidsplanar for Küssnacht
Hohle Gasse
Klausjagen

Byar i Sveits
Kommunar i Schwyz
Distrikt i Schwyz
Stader ved Vierwaldstättersee
Stader ved Zugsjøen
Arth

Arth  er ein kommune i distriktet Schwyz i kantonen Schwyz i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 421 meter over havet.

Arth ligg kring sørenden av Zugsjøen. I nord grensar kommunen mot kantonen Zug, i sørvest mot kantonen Luzern.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Arth SZ» frå ,  den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Arth si offisielle webside

Byar i Sveits
Kommunar i Schwyz
Affoltern

Affoltern er eit av dei tolv distrikta i den tysk-talande kantonen Zürich i Sveits. Distriktet ligg vest i kantonen, og grensar til kantonen Aargau. I sør grensar Affoltern mot kantonen Zug. Affoltern hadde 48 065 innbyggarar per 31. desember 2010, og dekker eit areal på 113 km². Byen Affoltern am Albis, som ligg sentralt i distriktet og er den mest folkerike kommunen, er hovudstad.

Distriktet består av 14 kommunar. Omframt Affoltern am Albis er det Aeugst am Albis, Bonstetten, Hausen am Albis, Hedingen, Kappel am Albis, Knonau, Maschwanden, Mettmenstetten, Obfelden, Ottenbach, Rifferswil, Stallikon og Wettswil am Albis.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Affoltern (Bezirk)» frå ,  den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff

Distrikt i Zürich
Distriktet Andelfingen

Andelfingen er eit av dei tolv distrikta i den tysk-talande kantonen Zürich i Sveits. Distriktet ligg nord i kantonen, og har grense til Tyskland i vest og i nord, og til kantonane Schaffhausen i nordvest og Thurgau i aust. Andelfingen hadde 29 477 innbyggarar per 31. desember 2010, og dekker eit areal på 167 km2. Kommunen Andelfingen, som ligg sentralt i distriktet, er hovudstad.

Distriktet består av 24 kommunar. Den mest folkerike kommunen har vel 3 000 innbyggarar.  

Kommunane er Adlikon, Andelfingen, Benken, Berg am Irchel, Buch am Irchel, Dachsen, Dorf, Feuerthalen, Flaach, Flurlingen, Henggart, Humlikon, Kleinandelfingen, Laufen-Uhwiesen, Marthalen, Oberstammheim, Ossingen, Rheinau, Thalheim an der Thur, Trüllikon, Truttikon, Unterstammheim, Volken og Waltalingen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andelfingen (Bezirk)» frå ,  den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff

Andelfingen
Pentti Glan

Pentti «Whitey» Glan () er ein finsk trommeslagar, mest kjend for arbeidet sitt med Alice Cooper.

Det første seriøse bandet hans var det kanadiske soulbandet The Rogues (som seinare endra namn til Mandala). I 1971 starta han bandet Bush i lag med bandmedlemmar frå Mandala. Dei gav ut eit album og turnerte med Steppenwolf. 

Etter bandet vart oppløyst vart han studiotrommeslagar og spelte på det første og andre albumet til John Kay frå Steppenwolf. I 1974 byrja han å turnere med Lou Reed og spelte på to konsertalbum og eitt studioalbum. I 1975 vart han med Alice Cooper for soloalbumet hans Welcome To My Nightmare  og den påfølgjande turneen. Han turnerte med Alice Cooper frå 1975 til 1979. Han spelte òg i filmen The Rose som trommeslagar i The Rose Band.

Diskografi

 1968 -  Mandala - Soul Crusade
 1970 - Bush - Bush
 1972 - John Kay - Forgotten Songs & Unsung Heroes
 1972 - Domenic Troiano - Domenic Troiano
 1973 - John Kay - My Sportin' Life
 1974 - Lou Reed - Rock & Roll Animal
 1974 - Lou Reed - Sally Can't Dance 1974 - Anne Murray - Highly Prized Possession
 1975 - Lou Reed - Lou Reed Live 1975 - Alice Cooper - Welcome to My Nightmare
 1976 - Klaatu - 3:47 EST 1977 - Alice Cooper - The Alice Cooper Show
 1977 - American Flyer - Spirit Of A Woman 1980 - Bette Midler - The Rose
 1984 - David Wilcox - Bad Reputation 2007 - Downchild Blues Band - Come on In

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pentti Glan» frå ,  den 4. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Kanadiske trommeslagarar
Finske trommeslagarar
Distriktet Dielsdorf

Dielsdorf er eit av dei tolv distrikta i den tysk-talande kantonen Zürich i Sveits. Distriktet ligg nordvest i kantonen, og har grense til Tyskland i nord og til kantonen Aargau. Dielsdorf hadde 79 952 innbyggarar per 31. desember 2010, og dekker eit areal på 153 km². Hovudstad er Dielsdorf, som ligg sentralt i distriktet, og som distriktet er kalla opp etter.

Distriktet Dielsdorf omfattar av 22 kommunar. Regensdorf er den einaste kommunen med meir enn 10 000 innbyggarar. Dei andre kommunane er Bachs, Boppelsen, Buchs, Dällikon, Dänikon, Dielsdorf, Hüttikon, Neerach, Niederglatt, Niederhasli, Niederweningen, Oberglatt, Oberweningen, Otelfingen, Regensberg, Rümlang, Schleinikon, Schöfflisdorf, Stadel, Steinmaur og Weiach.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dielsdorf (Bezirk)» frå ,  den 4. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff

Dielsdorf
Prakash John

Prakash John () er ein kanadisk bassist, fødd i Bombay i India. Han emigrerte til Toronto i 1960. 

Det første bandet hans var The Questions, då han var 17 år. Sidan spelte han i The Press Gang i 1965 og året etter i The Trikq. Den første innspelinga si gjorde han med The Majestics, eit lokalt band. I 1969 vart John med i Bush i lag med trommeslagaren Pentti Glan og gitarist Domenic Troiano. 

Sidan spelte han med Edgar Winter og Rick Derringer, samt Bobby Whitlock. I 1971 vart John rekruttert av George Clinton til å arbeide med Parliament/Funkadelic på to album, Chocolate City og America Eats Its Young, medan han delte på å spele bass i lag med Bootsy Collins på turne. Han spelte sidan på fleire rockealbum og turnear i 1970-åra, som Lou Reed sine Rock n Roll Animal, Lou Reed Live og Sally Can't Dance, samt Alice Cooper sine Welcome to My Nightmare, The Alice Cooper Show, Lace and Whiskey og Dada.

John forlet den populære rocken i 1979 og danna eit R&B-band i 1979, The Lincolns. Mellom anna spelte dei i bryllaupet til Wayne Gretzky. 

Som soloartist arbeidde John med James Brown, Paul Shaffer, The Blues Brothers, Pinetop Perkins, Jr. Wells og Mike Bloomfield i tillegg til Rory Block og den kanadiske låtskrivaren Murray McLauchlan.  John var med i filmen Blues Brothers 2000.

John vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1997 som medlem av Parliament/Funkadelic.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Prakash John» frå ,  den 4. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
John, Prakash.  Sjølvbiografi frå 2008.
 

Folk frå Mumbai
Kanadiske bassistar
Indiske bassistar
P-Funk-medlemmar
Sweet Jane

«Sweet Jane» er ein song av The Velvet Underground, opphavleg på albumet Loaded frå 1970. Songen er skriven av frontmannen Lou Reed, som sidan spelte songen mykje på solokonsertane sine. 

Då Loaded kom ut i 1970 var mellomspelet på songen redigert bort. Den fulle versjonen finst i boksen Peel Slowly and See og nyutgåva av Loaded: Fully Loaded Edition.

Songen finst òg på albuma Live at Max's Kansas City; 1969: The Velvet Underground Live; Peel Slowly and See; Live MCMXCIII; Loaded: Fully Loaded Edition; American Poet; Rock 'n' Roll Animal; Live: Take No Prisoners; Live in Italy; The Concert for the Rock and Roll Hall of Fame; Rock and Roll: an Introduction to The Velvet Underground; NYC Man (The Ultimate Collection 1967–2003); Live on Letterman: Music from The Late Show og Berlin: Live At St. Ann's Warehouse.

Historie 

Den første versjonen av «Sweet Jane» vart gjeven ut tidleg i 1970 og finst òg på Loaded: Fully Loaded Edition. I 1974 vart ein tidlegare neddempa kosnertversjon spelt inn i 1969 gjeven ut på 1969: The Velvet Underground Live. Eit anna konsertopptak med lengre intro vart spelt inn i desember 1973 på Reed sitt Rock 'n' Roll Animal, som kom ut i 1974.

Andre versjonar
 1972: Mott the Hoople på det David Bowie-produserte albumet All the Young Dudes. Han vart òg gjeven ut som singel i Canada, Nederland, Portugal, Spania og USA.
 1972: Framført under 'Save the Whales'-konserten den 8. juli i London som ein duett mellom Lou Reed og David Bowie.
 1973: Brownsville Station på albumet Yeah!
 1985: The Afflicted (Good News About Mental Health)
 1987: Annabel Lamb på albumet Brides.
 1988: Cowboy Junkies på The Trinity Session. Seinare gjeven ut som singel og nytta i filmmusikken til Natural Born Killers.  The Cowboy Junkies sin versjon er basert på den langsamare, eldre versjonen som finst på 1969: The Velvet Underground Live.  Lou Reed sjølv har skildra dette som «den beste og mest autentiske versjonen eg har høyrt».
 1989: 2 Nice Girls i lag med Joan Armatrading-songen «Love and Affection».
 1994: Lone Justice for Radio 1 Live. 
 1997: The Sugarcubes på albumet Cover Me.
 1998: Phish på albumet Live Phish Volume 16.

Andre son har spelt songen er The Kooks, Jim Carroll Band, Red Hot Chili Peppers og Lou Reed i lag med Metallica.

Rangeringar 

I 2004 rangerte Rolling Stone songen på 335. plass på lista si over dei 500 største songane gjennom tidene. 

I mars 2005 plasserte Q «Sweet Jane» på 18. plass på lista si over dei 100 beste gitarsongane. 

Guitar World rangerte «Sweet Jane» på 81. plass på lista si over dei 100 største gitarsoloane

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 4. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Songar frå 1970
The Velvet Underground-songar
Lou Reed-songar
 342
Songar skrivne av Lou Reed
Mott the Hoople-songar
Cowboy Junkies-songar
Heroin av The Velvet Underground

«Heroin» er ein song av The Velvet Underground gjeven ut på debutalbumet deira i 1967, The Velvet Underground & Nico. Songen er skriven av Lou Reed i 1964 og er ein av dei mest hylla songane til bandet. Songen skildrar heroinbruk og -misbruk. Kritikar Mark Deming skriv, «Sjølv om 'Heroin' godtar dopmisbruk, fordømmer han det heller ikkje, og det gjer det meir urovekkande hos mange lyttarar.»

I 2004 vart songen rangert på 448. plass og i 2010 på 455. plass på Rolling Stone si liste over dei 500 største songane gjennom tidene. Songen er òg ein del av lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rock and roll.

Innspeling
«Heroin» var ein av tre songar som vart spelt inn på ny i T.T.G. Studios i Hollywood før han vart gjeven ut på The Velvet Underground & Nico (i lag med «I'm Waiting for the Man» og «Venus in Furs»). Denne innspelinga av songen vart den nest lengste på albumet med litt over sju minuttar. 

«Heroin» byrjar langsamt med Reed sin rolege, melodiøse gitar og hypnotisk trommemønster av Maureen Tucker, før den elektriske bratsjen til John Cale og rytmegitaren til Sterling Morrison kjem inn. Tempoet aukar gradvis, og etterliknar verknaden forteljaren for frå dopet.

Alternative versjonar
Den tidlegare innspelinga av «Heroin» var med Lou Reed, Sterling Morrison og John Cale i Ludlow Street i juli 1965. Versjonen av songen som var meint for albumet vart spelt inn i Scepter Studios i New York City i april 1966. Denne versjonen har ein noko anna tekst og er mindre kaotisk enn albumversjonen. 

Lou Reed spelte seinare «Heroin» på konsert i sin glamrockstil, i lag med gitaristane Steve Hunter og Dick Wagner. Resultatet vart ein 13 minuttar lang versjon som finst på konsertalbumet Rock 'n' Roll Animal i 1974.

Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar, som Mazzy Star, Human Drama, Iggy Pop, Echo & the Bunnymen, Roky Erickson, Billy Idol og Third Eye Blind.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Heroin (song)» frå ,  den 4. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

The Velvet Underground-songar
Songar frå 1967
Eksperimentelle rockesongar
Lou Reed-songar
Songar om narkotika
 455
Ørjan Mikkelsen

Ørjan Mikkelsen () er ein norsk ishockeyspelar og fotballspelar frå Furnes. Han spelar for heimeklubben Storhamar Dragons, og har spelt for Gjøvik Hockey. Mikkelsen spelar også for Furnes Fotball.

Norske ishockeyspelarar
Norske fotballspelarar
Ishockeyspelarar for Storhamar Hockey
Ishockeyspelarar for Gjøvik
Folk frå Ringsaker