alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
El cóndor pasa

«El cóndor pasa» er ein song frå zarazuelaen El cóndor pasa av den peruanske komponisten Daniel Alonía Robles, skriven i 1913 og basert på ein tradisjonell folkemelodi.

Han er truleg den best kjende peruanske songen verda over på grunn av ein coverversjon med Simon & Garfunkel frå albuma deira Bridge over Troubled Water (1970). Versjonen deira er kalla «El condor pasa (If I Could)». Simon høyrte ein versjon kalla «Pasa del condor» av Jorge Milchberg, som var leiar for gruppa Urubamba, tidlegare kjent som The Incas. Simon vart ven av gruppa gjennom denne songen og enda opp med å turnere med dei. Hans produserte òg det første amerikanske albumet deira.

Simon personleggjorde songen ved å leggje til sin eigen engelske tekst. På Simon & Garfunkel si utgåve er Robles, Milchberg og Simon alle oppført som låtskrivarar.

Seinare same år utgav Perry Como ein coverversjon av Simon & Garfunkel sin engelske versjonen på albumet sitt It's Impossible, medan Julie Felix drog fordel av Simon & Garfunkel si avgjersle om ikkje å gje han ut på singel i Storbritannia. Innspelinga hennar kom på den britiske singelista 15. april 1970 og låg der i elleve veker med nummer 19 som høgaste plassering.

Simon & Garfunkel gav ut versjonen sin på singel i USA.

Historie 
I 1913 komponerte Alonía Robles «El cóndor pasa» og songen vart først framført offentleg på Teatero Mazzi i Lima.

Musikkgruppa Los Incas framførte songen i Paris i 1960-åra, der han vart høyrt av Paul Simon. Los Incas fortalde Simon at songen var komponert på 1800-talet av ein anonym komponist. Simon vart interessert i songen og skreiv ein ny tekst til han.

I 1970 gjorde sonen til Alonía Robles, Armando Robles Godoy, eit søksmål mot Simon og demonstrerte at songen hadde vorte komponert av faren hans og at han hadde opphavsrett på denne i USA i 1933. Godoy sa at han ikkje følte fiendskap overfor Simon for det han rekna det som ei mistyding. Det var nesten ei vennleg rettssak, for Simon var særs respektfull overfor andre kulturar. «Det var ikkje gjort med vilje frå sida hans», sa Robles. «Han høyrde tilfeldigvis songen i Paris med ei innfødd gruppe. Han likte songen, han gjekk for å spørje dei og dei gav han feil informasjon. Dei fortalde at det var ein populær melodi frå det attande hundreåret og ikkje komposisjonen til faren min. Det var ei rettssak utan ytterlegare komplikasjonar.»

Andre versjonar 
Den spanske eurodance-disc jockeyen, DJ Sammy, hadde ein eurodanceversjon på albumet sitt, Heaven. Teksten blir likevel talt og er ikkje Paul Simon sin.'
Den russiske popstjerna Valery Leontiev utgav songen på albumet sitt The year of wanderer (2009).

Norsk versjon 
Eric Aster har skrive ein norsk tekst. På norsk ber den tittelen «Det var ein gong». Eli Tanja har spelt inn songen. Han vart gjeven ut på singlen Columbia GN 1847 i 1970.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «El Cóndor Pasa» frå ,  den 4. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1913
Singlar frå 1970
Simon & Garfunkel-songar
Peruansk musikk
Latinamerikanske songar
Santo & Johnny-songar
Nikka Costa-songar
Sira-Kvina Kraftselskap

Sira-Kvina Kraftselskap er eit energiproduksjonsselskap eigd av av Lyse Produksjon AS (41,1 %), Statkraft (32,1 %), Skagerak Kraft AS (14,6 %) og Agder Energi Produksjon AS (12,2 %).

Namnet på selskapet kjem av elvene Sira og Kvina.

Kraftselskapet driv sju vasskraftverk i Kvinesdal og Sirdal:
 Duge kraftverk
 Kvinen kraftverk
 Roskrepp kraftverk
 Solhom kraftverk
 Tjørhom kraftverk
 Tonstad kraftverk
 Åna-Sira kraftverk

Samla produksjon ca 6 TWh med ein installert effekt 1760 MW.

Selskapet har driftssentral på Tonstad i Sirdal.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Sira-Kvina Kraftselskap

Norske kraftselskap
Sirdal kommune
Kvinesdal kommune
Cecilia av Simon & Garfunkel

«Cecilia» er ein song skriven av Paul Simon og framført av Simon & Garfunkel for Bridge Over Troubled Water frå 1970. Songen vart òg gjeven ut som singel og denne nådde fjerdeplassen i USA. Singelen gjekk ikkje inn på listene i Storbritannia, trass i at han var oppfølgjaren til den store hitten «Bridge over Troubled Water».

Cecilia frå tittelen vert generelt tolka til å vere ein lunefull kjæraste, som skapar både smerte og glede hos songaren. Ei anna tolking er at Cecilia kan vise til St. Cecilia, ein vernehelgen for musikk  i den katolske kyrkja, og at songen kan referere til frustrasjonen kring mangelen på inspirasjon til å skrive songar. St. Cecilia er nemnd i ein annan Paul Simon-song, «The Coast» frå The Rhythm of the Saints i 1990: «A family of musicians took shelter for the night in the little harbor church of St. Cecilia.»

Salslister

Vekeslister
{|class="wikitable sortable plainrowheaders"
|-
!scope="col"|Liste (1970)
!scope="col"|Plassering
|-

|-

|-

|-
!scope="row"|Canada Top Singles (RPM)
|align="center"|2
|-

|-

|-
!scope="row"|Spain (PROMUSICAE) 
|align="center"|2
|-

|-

|-
!scope="row"|US Billboard Easy Listening
|align="center"|31
|-
!scope="row"|US Cash Box Top 100
|align="center"|1
|-
!scope="row"|Zimbabwe Singles (ZIMA)
|align="center"|19
|}

Årslister

Salstrofé

Andre versjonar
Den fransktalande amerikanske musikaren Joe Dassin song ein fransk versjon av songen i 1970. Andre versjonar er gjort av Times Two i 1988 og Suggs i 1995. Sistnemnde vart populær i Storbritannia og nådde heilt opp til fjerdeplass med over ein halv million selde singlar.

Dei første taktane av songen er sampla fleire gonger i songen «Midlife Crisis» av Faith No More frå Angel Dust. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 10. plass i Storbritannia i 1992. 

I 1998 gav det svenske popbandet Ace of Base ut ein Europop-song kalla «Cecilia» frå albumet Flowers, som held fram historia om karakteren til Paul Simon. 

I den siste episoden av The Sopranos'' nyttar Paulie Walnuts ein teknoversjon av songen som ringetone på mobilen sin.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cecilia (song)» frå ,  den 4. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Simon & Garfunkel-songar
Songar frå 1969
Singlar frå 1970
Songar skrivne av Paul Simon
Singlar frå 1996
Songar produserte av Roy Halee
Songar produserte av Paul Simon
Songar produserte av Art Garfunkel
Columbia Records-singlar
Warner Music Group-singlar
Joe Dassin-songar
Nummer-ein-singlar i New Zealand
James Last-songar
Herbie Mann-songar
Brødrene Olsen-songar
Stan Getz-songar
The Boxer

«The Boxer» er ein folkrock-song skriven av Paul Simon i 1968 og først spelt inn av Simon & Garfunkel. Han vart gjeven ut på singel som oppfølgjaren til den store hitten «Mrs. Robinson» og nådde 7. plass på den amerikanske singellista. Han vart så gjeven ut på det siste studioalbumet deira, Bridge over Troubled Water i lag med B-sida «Baby Driver». Han er særleg kjend for det enkle refrenget der songarane berre syng melodien som 'lie-la-lie' og den kjende fingerplukkinga til gitaristen Fred Carter, Jr.. Rolling Stone rangerte songen på 105. plass på lista deira over 500 største songane gjennom tidene.

Bakgrunn

Den opphavlege innspelingar av songen er ein av dei mest produserte og tok over 100 timar å spele inn. Innspelinga vart gjort ved fleire høve, mellom anna i Nashville, St. Paul's Chapel i New York City og Columbia studio. 

Den originale singelutgåva hadde ein instrumental melodi spelt av pedalsteelgitar og piccolotrompet i lag. Songen har òg eit bassmunnspel som ein kan høyre i andre og siste vers.

Teksten 

Songteksten er skildra frå førsteperson. Songaren skildrar kampen mot einsemd og fattigdom i New York City. I det siste verset vert fokuset endra til tredjeperson og skildrar ein boksar som trass i at han stadig får bank held fram med boksinga. 

Refrenget på songen er ordlaust og består berre av «lie-la-lie» som blir repetert.

Andre versjonar 
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Me First and the Gimme Gimmes, Bob Dylan, Neil Diamond, Emmylou Harris, The Samples, Across the Border og Mumford & Sons. Harris sin versjon nådde Topp 10 på den amerikanske countrylista i juni 1980. Joan Baez brukte å spele songen mykje på konsertane sine frå slutten av 1970-åra og framover. Chet Atkins har spelt ein instrumental versjon av songen.

Finn Kalvik ga i 1976 ut ein norsk versjon kalla "Bokseren" der han sjølv hadde skrive den  norske teksten.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Boxer» frå ,  den 4. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1969
Songar frå 1969
Columbia Records-singlar
Simon & Garfunkel-songar
Songar produserte av Art Garfunkel
Songar produserte av Paul Simon
Songar produserte av Roy Halee
Songar skrivne av Paul Simon
Songar om einsemd
Songar om fattigdom
Songar om idrettsfolk
Bob Dylan-songar
Emmylou Harris-songar
James Last-songar
Joan Baez-songar
Neil Diamond-songar
Chet Atkins-songar
 106
Simon and Garfunkel's Greatest Hits

Simon and Garfunkel's Greatest Hits er det første samlealbumet til Simon & Garfunkel og det kom ut 14. juni 1972, to år etter at duoen var oppløyst. 

Albumet var ein unik miks av originale studioinnspelingar og fire konsertopptak som ikkje tidlegare var utgjevne. 

Simon and Garfunkel's Greatest Hits nådde femteplassen i USA og andreplass i Storbritannia. I Noreg nådde det sjuandeplass. Sjølv om det ikkje nådde dei høgaste plasseringane selde det etter kvart særs godt og har berre i USA seld over 14 millionar eksemplar, noko som gjer det til eit av dei bestseljande albuma i USA nokon gong .

I 2003 vart albumet rangert på 293. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.

Innhald

Medverkande
 Paul Simon – akustisk gitar, vokal
 Art Garfunkel – vokal

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Simon and Garfunkel's Greatest Hits» frå ,  den 4. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Simon & Garfunkel-album
Samlealbum frå 1972
The Concert in Central Park

The Concert in Central Park er eit konsertalbum av Simon & Garfunkel. Den 19. september 1981 vart duoen gjenforeint for ein gratiskonsert i Central Park i New York med meir enn 500 000 menneske i publikum. Dei gjorde opptak av konserten og gav han ut på plate mars 1982. Konserten vart òg filma og sendt på HBO i 1982 og kom så ut på VHS, og seinare DVD. 

I tillegg til hittane dei hadde spelt inn i lag, spelte dei fleire av solosongane til Simon frå 1970-åra.

Albumet nådde sjetteplassen i USA, men gjekk heilt til topps i fleire land, mellom anna Noreg og New Zealand.

Innhald

Medverkande
Paul Simon – gitar, vokal, triangel
Art Garfunkel – vokal
David Brown – gitar
Pete Carr – gitar
Anthony Jackson – bassgitar
Richard Tee – keyboard, piano
Steve Gadd – trommer, perkusjon
Grady Tate – trommer, perkusjon
Rob Mounsey – synthesizer
John Gatchell – trompet
John Eckert – trompet
Dave Tofani – saksofon
Gerry Niewood – saksofon

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Concert in Central Park» frå ,  den 4. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertar
Simon & Garfunkel-album
Konsertalbum frå 1982
Doble konsertalbum
Røytinga

Røytinga eller Røytingja er ei øy ytst på kysten utanfor Byrknesøy i Gulen kommune i Vestland. Øya har tidlegdevonske bergartar, og er dekt med atlantisk lynghei. Røytinga ligg like innanfor (austom) Vassøyane, og avgrensast av Fensfjorden i sør og øygarden i Sognesjøen i nord. Det er eit populært område for småbåtfolk, og på vestpynten av den vestre halvdelen av øya (Røytingkalven) står Røytingkalven fyr.

Området vart berørt av den kaledonske fjellkjedefoldinga, då det «nordamerikanske» kontinentet Laurentia støytte saman med det «nordeuropeiske» Baltika for 425 millionar år sidan. Vassøyane og Røytinga høyrer til Solundbassenget frå seinsilur og tidleg devontid. Desse småøyane og hovudøyane i Solund er dekte av konglomerat og sandstein som ligg oppå putelava. Solundbassenget oppstod gjennom ein kombinasjon av vulkanistisk havbotnspreiing og kystnære avsetningar då det nett her, for 420-410 millionar år sidan, var litt attende av havet (Iapetus) mellom Laurentia og Baltika. Formasjonen er restane av eit attverande havbasseng som var i bevegelse samstundes som avrenning frå det nye, kaledonske dekket i aust avsette sandstein oppå eldre bergartar i overgangen frå silur til devon. Bergartane på Vassøyane og Røytinga består såleis av drygt 400 millionar år gamle avsetningsbergartar.

Referansar 

Øyar i Gulen
Trygve Wergeland

Trygve Hansson Wergeland () var ein bonde og industrigründer frå garden Steine ved Halsvik i Gulen kommune.

Unge år 

Som ung reiste Trygve Wergeland til Calgary i Canada, men vendte tilbake til Steine i Gulen att i 1929. I 1934 fekk Trygve skøyte på farsgarden.

I 1930-åra tok Wergeland til å engasjera arbeidsfolk som reiv og klargjorde tomter i Bergen. Dei vart kalla ”Wergelandsgjengen” og var kjent for å vera tøffe og effektive. Dette heldt han fram med fram til andre verdskrigen tok til i 1940. 

Trygve Wergeland gifte seg i 1937, og han og kona fekk seks born i lag. Eitt av dei var Hans Harry Wergeland.

Sementproduksjon 

Alt i 1939 kjøpte han seg lastebil, og fekk kjøpt skøyte på nabogarden til Steine i 1944. I 1947, då Wergeland var i gang med å byggja ny løe på garden, oppdaga han store sandførekomstar på Steine. Dette kom godt med for å blanda betong som dei trong til løa, og utvikla seg etter kvart til det som skulle bli verksemda Halsvik Cementstøperi.

I 1955 starta han offisielt med produksjon av sementstein. Utstyret vart stadig betra etter kvart som produksjonen og økonomien auka. Han starta å byggja om løa på Steine til installering av betongblokkproduksjon.

Ny generasjon 

I 1962 tok sonen Hans Harry Wergeland over som dagleg leiar i sementstøyperiet. Han investerte m.a. i bygningane til fiskemessa i Bergen, som han reiv og selde. Pengane vart m.a. brukt til innkjøp av nye, moderne maskiner til verksemda. I 1971 kjøpte Hans og systera Sølvi ut Trygve Wergeland frå verksemda.

I 1978 fekk Trygve Wergeland sjå at verksemda tok til med taksteinproduksjon, noko ho har halde fram med heilt fram til i dag. Verksemda er no flytt frå Steine til Sløvåg, har vakse enormt i omfang og fått namnet Wergeland-Halsvik AS.

Trygve Wergeland døydde i Gulen i 1979.

Kjelder  
 Sogn og Fjordane Fylkesleksikon om Trygve Hansson Wergeland.
 Dalsøyra skole si side om Wergeland Holding på Geoatlas.no

Norske industrigrunnleggjarar
Folk frå Gulen
Post-fermentert te

Post-fermentert te (kinesisk 黑茶, pinyin hēichá) er ein type te som er blitt lagra i friluft, frå nokre månader til mange år. Eksponeringa av teen for mikroorganismane, fukta og oksygenet i lufta fører til vidare oksidering, fermentering og kan hende noko reaktivering av oksidative enzym i teblada. Lagringa endrar lukta til teen mildnar typisk smaken. Det gjer at te som tidlegare var skarp og bitter kan gjerast om til eit rikt og fyldig produkt med behageleg munnkjensle og ettersmak. 

I kinesisk og kinesisk-påverka austasiatisk kultur blir post-fermentert te kollektivt referert til som mørk te eller svart te på grunn av den mørkebrune fargen te brygga på denne typen blad får. I Vesten blir ein annan type te kalla «svart te»; denne blir på kinesisk omtalt som «raud te».

Typar 
Den best kjende av dei post-fermenterte teklassane er pu-erh te; likevel er det fleire andre typar te som høyrer til denne klassen, mellom dei:
 Pu-erh (雲南普洱茶, yúnnán pǔ'ěr chá)
 Liu'ante (安徽六安籃茶, ānhùi lìu'ān lán chá)
 Liubaote (廣西六堡茶, guǎnxī lìubǎo chá)
 Mørk hunante (湖南黑茶, húnán hēi chá)
 Laobiante (湖北佬扁茶, húběi lǎobiǎn chá)
 Bian-te (四川邊茶, sìchuān biān chá)
 Pha-te (发茶, fā chá)

Produksjon 

Mange post-fermenterte tear kjem ikkje på marknaden som ferdige produkt, istaden startar dei ofte som grøn te eller delvis oksidert oolong-liknande te som i så blir sakte oksidert og mikrobisk fermentert over mange år og på den måten gjort om til post-fermentert te.

Det er også mogleg å framskynda modningsprosessen til å vara nokre månader, det ferdige produktet blir då kalla «modna pu-erh». Denne modninga går gjennom ein kontrollert prosess lik kompostering, der både fukt and temperatur til teen blir nøye overvakt. Produktet frå denne fermenteringa er ferdig post-fermentert te.

Te som skal bli brukt som post-fermentert te er oftest seld som samanpressa te som kan ha ulik form, til dømes blokker, skiver, bollar eller sopp. Modna pu-erh er modna i laus form før samanpressinga. Post-fermentert te kan aldrast i mange år for å betre smaken. Rå pu-erhte kan lagrast i opptil 30–50 år utan å tape kvalitet og modna pu-erh kan lagrast i opptil 10–15 år. Espertar og tilhengarar er usamde om kva som er den beste tida å stoppe aldringsprosessen på.

Mange tibetanarar og sentral-asiatar nyttar pu-erh eller andre post-fermenterte tear som kaloririk mat, kokt saman med yaksmør, sukker og salt for å lage jaksmørte.

 
Kinesisk te
The Definitive Simon & Garfunkel

The Definitive Simon & Garfunkel er eit samlealbum av Simon & Garfunkel som kom ut i 1991. 

Albumet bestod av 20 songar som Art Garfunkel meinte representerte det beste av Simon & Garfunkel. 

Albumet selde bra i Europa og gjekk heilt til topps på VG-lista i 1996, fem år etter albumet kom ut, der det låg i tre veker. Totalt låg det 20 veker på lista.

Innhald

Medverkande
 Paul Simon – akustisk gitar, vokal
 Art Garfunkel – vokal

Simon & Garfunkel-album
Samlealbum frå 1991
Gulen Næringsråd

Gulen Næringsråd er ein næringsorganisasjon i Gulen kommune som vart skipa den 15. januar 2008.  Styret første året var Olav Oppedal, leiar Steinar Østerbø, Linn Dyveke Wilberg, Irene Wergeland, Cato Birknes, Ivar Eide og Laila Indrebø.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Gulen Næringsråd

Næringsliv i Gulen
Skipingar i 2008
Nordgulelva

Nordgulelva er ei elv i Gulen kommune i Vestland. Ho er  lang, og har eit nedbørfelt på . Middelvassføringa ved munningen er .

Elva har utspring på nordvestsida av Dalsbotnfjellet. Ho renn deretter mot vest gjennom Bjørndalen, der ho vert kalla Bjørndalselva. Elva fell så bratt ned i hovuddalen ved Trangane, der ho skiftar namn til Trangselva og snur mot sør og renn inn i Nordste Nordgulvatnet. Mellom Nordste og Synste Nordgulvatnet, ei strekning på 0,6 kilometer, kallast ho Vassoelva. Derifrå renn ho først mot søraust, før ho i ein stor boge snur mot vest og munnar ut i Nordgulfjorden ved Nordgulen. Dei største sideelvane er Skåldalselva, som ho renn saman med om lag 0,5 kilometer før munningen i fjorden, og Setreelva, som renn inn i Synste Nordgulvatnet frå nordaust.

På strekninga mellom Synste Nordgulvatnet og fjorden er det busetnad og jordbruksområde på begge sider av elva. Resten av nedbørfeltet er ikkje busett, men Fv57 går langs elva frå fjorden til Trangane. Synste Nordgulvatnet er drikkevasskjelde for Nordgulen-bygda. Det er til no ikkje utbygd noko vasskraft i vassdraget, men Norsk Grønnkraft har i 2010 søkt konsesjon for eit småkraftprosjekt på 11,5 GWh.

Nordgulelva er, som dei fleste vassdrag i området, utsett for sur nedbør, noko som på 1970- og 1980-talet medførte at fiskebestandane i elva vart sterkt reduserte. Etter at det dei siste par tiåra har vore gjennomført kalking i fleire innsjøar og vatn (Synste og Nordre Nordgulvatnet, Skåldalsvatnet, Lommestjørna og Omnstjørna) samt utlegging av skjellsand i Nordgulelva og Skåldalselva har fiskebestandane teke seg opp att.

Kjelder 

Elvar i Gulen
Risnefisk AS

Risnefisk AS var tidlegare eit industriselskap innan fiskeoppdrett i Risnefjorden i Gulen kommune. Selskapet vart starta i 1973 av Steinar Østerbø og Håkon Asheim. Anlegget låg mellom Asheim og Instefjord. Det vart delt opp og flytta i 1979 og selskapet vart lagt ned.

Kjelde 
 NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon: «Oppdrettsselskapet Aqua Farms i Brekke»

Tidlegare norske industriselskap
Næringsliv i Gulen
Skipingar i 1973
Nedleggingar i 1979
Fiskeoppdrett
Steinar Østerbø

Steinar Østerbø () er ein norsk gründer og leiar av Gulen Næringsråd sidan starten i 2009.

Østerbø skipa oppdrettselskapet Risnefisk AS saman med Håkon Asheim i 1973. Østerbø skipa oppdrettselskapet Aqua Farms saman med Leidvin Sætre i 1992.

Næringsliv i Gulen
Folk frå Gulen
The Essential Simon and Garfunkel

The Essential Simon & Garfunkel er den første doble samleplata med Simon & Garfunkel.

Albumet debuterte på den amerikanske albumlista i 2003 på ein 27. plass og låg på lista i 11 veker. Han selde etter kvart til gull- og platinaplate i 2005. I Noreg gjekk albumet heilt til topps på VG-lista og låg på førsteplassen i seks veker, og i alt 24 veker på albumlista.

Innhald

Innhald

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Essential Simon and Garfunkel» frå ,  den 5. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Simon & Garfunkel-album
Samlealbum frå 2003
Doble samlealbum
Paul Simon av Paul Simon

Paul Simon er det andre studioalbumet til den amerikanske visesongaren Paul Simon, og det kom ut i januar 1972, nesten to år etter at duoen Simon & Garfunkel vart oppløyst. Albumet representerte den endelege meldinga om at duoen no var ferdig.

Historie
Etter at Simon & Garfunkel vart oppløyst i 1970, arbeidde Simon som lærar i låtskriving på New York University sommaren 1971. Simon reiste så til San Francisco for å spele inn nokre demoar og starta å skrive i mange forskjellige stilartar. Paul Simon var musikalsk ein direkte oppfølgjar til musikken han skreiv i lag med Art Garfunkel. Simon eksperimenterte med fleire stilartar, som latinsk musikk, jazz, blues, samt reggae med songen «Mother and Child Reunion». Songen var spelt inn i Kingston i Jamaica og var ein av dei første reggaesongane gjort av ein kvit artist. Med seg på plata hadde han gjestemusikarane Stephane Grappelli, Ron Carter og Airto Moreira.

Testane på albumet inneheld mange sjølvbiografiske element. Fleire av songane omhandlar direkte eller indirekte ekteskapet med Peggy, som han skilde seg frå i 1975. Andre tema er narkotika og ungdomstid, særskild i urbane område.

Albumet toppa listene i Storbritannia, Japan og Noreg, og nådde fjerdeplassen i USA. I 1986 hadde albumet seld til platina.

Innhald

Medverkande
 Paul Simon: akustisk gitar, vokal, perkusjon
 Hal Blaine: trommer (4, 10, 11)
 Huks Brown: sologitar (1)
 Ron Carter: bass (4)
 Russel George: bass (6)
 Stephane Grappelli: fiolin (9)
 Winston Grennan: trommer (1)
 Stefan Grossman: bottleneck gitar (10)
 Jerry Hahn: elektrisk gitar (4, 5)
 Neville Hinds: orgel (1)
 Jackie Jackson: bass (1)
 Larry Knechtel: akustisk og elektrisk piano, harmonium, orgel (1, 3, 8, 11)
 Denzil Laing: perkusjon (1)
 Fred Lipsius: horn (5)
 Los Incas: fløyte, charango, perkusjon (2)
 Mike Mainieri: vibrafon (4)
 Charlie McCoy: bass munnspel (8)
 Victor Montanez: trommer (7)
 Airto Moreira: perkusjon (5, 6)
 Joe Osborn: bass (7, 11)
 John Schroer: horn (5, 10)
 David Spinozza: akustisk gitar (4, 6)
 Steven Turre: horn (10)
 Wallace Wilson: rytmegitar (1)
 Cissy Houston, Von Eva Sims, Renelle Stafford og Deirdre Tuck: korvokal (1)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Paul Simon (album)» frå ,  den 5. november 2010.  
 

Paul Simon-album
Musikkalbum frå 1972
 268
 425