alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Magnus Rindal

Magnus Rindal () er ein norsk norrønfilolog.

Rindarl vart fødd på Nordfjordeid. Med cand.philol. i 1968 frå Universitetet i Bergen var Rindal lektor, dosent og professor i norrøn filologi same stad fram til 1989, då han melde overgang til Universitetet i Oslo. Her venta eit professorat i nordisk språkvitskap som han hadde til han vart pensjonist, berre avbrote av tre år innan nordisk mellomalderkultur då han òg leidde Senter for studium i vikingtid og nordisk mellomalder i tida 1993 til 1996. I denne perioden var han òg Noregs forskingsråd sin områdeleiar for kultur og samfunn, og fekk Prisen for god forskningsformidling ved Universitetet i Oslo i 1998. I denne tida vart han òg innvald i Det norske språk- og litteraturselskap frå 1991 og Det Norske Videnskaps-Akademi frå 1995. Rindal var styreleiar då Høgskulen i Bodø i 2010 vart omgjort Universitetet i Nordland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Magnus Rindal» frå ,  den 20. mars 2021.  
 

Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Folk frå Eid
Professorar ved Universitetet i Oslo
Professorar ved Universitetet i Bergen
Norske historieprofessorar
Norske historikarar
Kjell Ivar Vannebo

Kjell Ivar Vannebo () er ein norsk språkvitar med doktorgrad. Frå 1985 var han professor i nordisk språkvitskap ved Universitetet i Oslo, med vekt på  grammatikk, språknormering og leksikografi. Han er busett i Asker.

Han vart cand.philol. 1966 og var 1967-70 lektor i norsk språk og litteratur ved Stockholms universitet. Frå 1970 var han lektor, seinare førsteamanuensis og dosent, og frå 1985 professor ved Universitetet i Oslo . Dr.philos. vart han 1978 med avhandlinga Tempus og tidsreferanse, tidsdeiksis i norsk. Vannebo er medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi og Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab.

Kjell-Ivar Vannebo gav ut i 1997 Norsk referansegrammatikk, saman med Jan Terje Faarlund og Svein Lie. Eit utval av artiklane hans kom i Normer, strukturar og ferdigheter, bidrag til nordisk språkvitskap, festskrift til Kjell Ivar Vannebo på 70-årsdagen 18. juli 2008. Kjell Ivar Vannbo har òg utgjeve populærvitskaplege bøker om språk og redigerte tidsskriftet Mål og minne.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kjell Ivar Vannebo» frå ,  den 20. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Overhalla
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Professorar ved Universitetet i Oslo
Svein Mønnesland

Svein Mønnesland () er ein norsk slavist og professor i slaviske språk ved universitetet i Oslo sidan 1979. Han er ekspert på bosnisk, kroatisk og serbisk (serbokroatisk) og har skrive ei rekkje bøker og artiklar om slavisk lingvistikk, litteratur og kulturhistorie. Han har hatt ei rekkje verv, blant anna som nordisk representant i Den internasjonale komiteen for Aust-Europa-forsking og i styret for Institutt for samanliknande kulturforsking. Han har vore aktiv med utoverretta verksemd, særleg i samband med konfliktane på Balkan på 1990-talet.

Mønnesland er medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi og assosiert medlem av Vitskapsakademiet i Bosnia og Hercegovina.

Bibliografi 

 Serbia in the 19th century seen by foreigners. 2016. Novi Sad: Prometej.
 A town in Europe through 2,400 years: Stari Grad (Pharos) on Hvar. Sypress: 2016.
 Lær kroatisk! 2014. Oslo: Sypress.
 National Symbols in Multi-National States. 2013. Oslo: Sypress.
 Bosansko-turski rječnik. Nuhamed Hevai Uskufi. 2012. Tuzla: Općina Tuzla.
 Dalmatia through foreign eyes, 2011. Zagreb: Fidipid.
 Jezik u Bosni i Hercegovini. 2005. Sarajevo: Institut za jezik.
 Bosnisk-kroatisk-serbisk grammatikk. 2002: Sypress.
 1001 days. Bosnia and Herzegovina in pictures and words. 2001. Oslo: Sypress.
 Land ohne Wiederkehr. Ex-Jugoslawien: Die Wurzeln des Krieges. Klagenfurt: Wieder Verlag, 1997.
 Bosnia-Hercegovina. Oslo: Sypress, 1994.
 Kosovo. Oslo: Sypress, 1994.
 Før Jugoslavia, og etter. Oslo: Sypress. 1992 (5. utg. 2006).
 Norsk-bosnisk/kroatisk/serbisk ordbok. Oslo: Universitetsforlaget,  2001.
 Hajdemo u Jugoslaviju. Oslo: Universitetsforlaget, 1986.

 Omsetjingar

 Jugoslavisk kvartett. Oslo. Samlaget, 1968.
 Nattergal og våpengny. Oslo. Samlaget, 1971.
 Vasko Popa: Den flammende ulvinnen. Solum, 1978.
 Danilo Kiš: Et gravmæle for Boris Davidovits. Aschehoug, 1984.
 Franc Šetinc: Adam Gabrijel. Grøndahl & Søn, 1987.
 Aleksander Tišma: Bruk av mennesket. Gyldendal, 1988.
 Rezak Hukanović: Helvetets tiende port. Sypress: 1993.
 Goran Simić: Sarajevos sorg, Sypress, 1994.
 Aleksander Tišma: Kapo. Gyldendal: 1995
 Nura Bazdulj-Hubiar: Kjærligheten er en sihirbaz. Sypress: 1996.
 Aleksander Tišma: Blams bok, Gyldendal, 1999.
 Aleksander Tišma: Troskap og utroskap. Gyldendal, 2003.
 Munib Delalić: Bare storm og solnedgang tok jeg med fra Hercegovina. Andresen & Butenschøn, 2009.
 Goce Smilevski: Sigmund Freuds søster. Gyldendal, 2013.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Svein Mønnesland» frå ,  den 20. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 

 Hjemmeside ved UiO

Folk frå Skien
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Professorar ved Universitetet i Oslo
Netta Barzilai

Netta Barzilai (), også kjend under artistnamnet Netta, er ein israelsk songar. I mai 2018 vart ho internasjonalt kjend då ho vann Eurovision Song Contest med songen «Toy».

Bakgrunn 
Barzilai vart fødd i Hod HaSharon i Israel i 1993, og ho bur framleis i byen. Ho kjem frå ein georgisk familie, og som barn flytta ho og familien til Nigeria. Der budde familien i fire år før dei vende tilbake til Israel.

Før ho starta obligatorisk fyrstegongsteneste i det israelske forsvaret, hadde ho eit tenesteår i Nahal og tenestegjorde seinare saman med Det israelske marinebandet.

Etter vidaregåande og militærteneste studerte Barzilai elektronisk musikk ved Rimon School of Music, og i 2016 var ho med på å starte improviasjons-vokalensemblet The Experiment som turnerte over heile Israel. Ho hadde òg hovudrolla i teateroppsetninga Running on the Sea.

Eurovision Song Contest 
I 2018 deltok Barzilai i femte sesong av den israelske talenttevlinga HaKokhav HaBa (norsk: den neste stjerna), og vann tevlinga i februar 2018. Gjennom sigeren vart ho den israelske representanten til Eurovision Song Contest 2018 i Lisboa i mai 2018.

11. mars vart det klårt at Barzilai skulle deltake i Eurovision Song Contest med songen «Toy», og bidraget vart raskt favoritt blant spelselskapa til å vinne tevlinga. Fram mot tevlinga heldt ho på favorittstempelet, men i dagane før finalen laurdag 12. mai, låg ho på andreplass på bettinglistene, bak kypriotiske Eleni Foureira og «Fuego».

Israel kvalifiserte seg til finalen etter å ha vunne semifinale 1, og i finalen vann Barzilai til slutt avrøystinga med 529 poeng – 317 poeng frå sjåarane og 212 poeng frå juryane. Dette var den fjerde sigeren til Israel i Eurovision Song Contest.

Diskografi

Singlar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Netta Barzilai» frå ,  den 20. mars 2021.  
 

Eurovision Song Contest-vinnarar
Israelske songarar
Israelske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2018-deltakarar
Eléni Fouréira

Eleni Foureira eller Eléni Fouréira () er ein gresk songar, dansar og skodespelar. Ho byrja musikkarrieren sin i 2007 som medlem av den greske jentegruppa Mystique. I 2010 innleidde ho solokarrieren sin og har gjeve ut ei rekkje singlar som har selt bra i Hellas og på Kypros. Ho har òg vunne fleire musikk- og bransjeprisar. Fouréira representerte Kypros i Eurovision Song Contest 2018, der ho kom på andreplass med songen «Fuego».

Bakgrunn 
Fouréira vart fødd av albanske foreldre i Fier i Albania, men på grunn av den albanske borgarkrigen i 1997 flykta familien og busette seg i nabolandet Hellas. Fouréira vaks opp i Kallithea kommune ved Athen, og ho vart tidleg musikkinteressert. Allereie som barn lærte ho å spela gitar og dreiv med teater i tre år.

Fouréira vart kjend for eit større gresk publikum i 2007, då ho var medlem i gruppa Mystique. I 2009 gjekk medlemmane kvar til sitt, og Fouréira byrja på solokarrieren sin og fekk platekontrakt med Universal Music i Hellas. I 2010 gav ho ut debutalbumet Eléni Fouréira som nådde platinastatus i Hellas, og ho følgde opp med to nye album, Ti poniro mou zitas og Anemos agapis, i 2012 og 2014 på selskapet Minos EMI. Begge albuma vart godt motteke i Hellas og på Kypros. I 2015 bytta ho igjen plateselskap til Panik Records, der ho gav ut sit fjerde album, Vasilissa, i 2017.

Eurovision Song Contest 
Fouréira har gjort fleire forsøk på å deltake i Eurovision Song Contest for både Hellas og Kypros. I 2010 deltok ho i den greske finalen, saman med Manos Pyrovolakis og songen «Kivotos tou Noko». Dei kom på andreplass bak vinnaren Jórgos Alkaíos og songen «OPA!». Under den greske finalen i 2013, framførte ho ein versjon av den ukrainske vinnarsongen frå 2004, «Wild Dances».

I 2016 og 2017 sende Fouréira inn bidrag til den greske kringskastaren ERT, men den greske kringkastaren avslo begge bidraga og valde i staden andre artistar og songar til å representere landet.

I februar 2018 stadfesta den kypriotiske kringskastaren RIK at Fouréira skulle representere Kypros i Eurovision Song Contest 2018 i Lisboa. Fouréira deltok med songen «Fuego», skriven av den svensk-greske låtskriveren Alexander Papaconstantinou.  Den enda på ein andreplass i finalen, den beste plasseringa til Kypros i Eurovision Song Contest sidan debuten i 1981.

Diskografi

Album 

 2010 – Eleni Foureira
 2012 – Ti poniro mou zitas
 2014 – Anemos agapis
 2017 – Vasilissa

Singlar (utval) 

 2011 – «Simadia» (med Panagiotis Petrakis)
 2011 – «Reggaeton»
 2012 – «Fotia» (med NEVMA)
 2013 – «Radevou stin paralia» (med Marios Brasil)
 2015 – «Ladies»
 2015 – «Stod theo me pai» (cover av Nadav Guedjs «Golden Boy», Israels Eurovision-bidrag i 2015)
 2015 – «Pio dinata»
 2016 – «Delicious»
 2017 – «Vasilissa»
 2018 – «Fuego»

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Eléni Fouréira» frå ,  den 19. mars 2021.  
 

Eurovision Song Contest-deltakarar
Greske songarar
Kypriotiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2018-deltakarar
Manizja Sangin

Manizja Dalerovna Sangin (), kjent som Manizja (engelsk: Manizha), er ein russisk-tadsjikisk songar og låtskrivar. Manizja starta karrieren som barneartist i 2003, og var seinare ein del av musikkgrupper som Ru.Kola, Assai og Krip De Shin. Ho lanserte sidan ein karriere som soloartist, og ho skal representere Russland i Eurovision Song Contest 2021 med songen «Russian Woman» (russisk tittel: "Русская женщина", Russkaja zjensjtsjina).

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Manizja Sangin» frå ,  den 20. mars 2021.  
 

Russiske songarar
Russiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2021-deltakarar
Folk frå Dusjanbe
Erik Allardt

Erik Anders Allardt () var ein finlandssvensk sosiolog. Frå 1958 var han professor i sosiologi ved Helsingfors universitet. Boka Språkgränser och samhällsstruktur frå 1981 er eit av dei mest kjende verka hans og ein standardreferanse for arbeid med fleirspråklege samfunn.

Allardt mottok ei rekkje utmerkingar for arbeidet sitt og var æresdoktor ved Uppsala universitet og Universitetet i Bergen, der han òg var den første som heldt Stein Rokkan-førelesinga.

Prisar og utmerkingar (utval) 

 1985 – Svenska Akademiens Finlandspris
 1996 – Tollanderska priset

Bibliografi (utval) 
 Skärgårdens avfolkning (Svenska befolkningsförbundets i Finland, 1948)
 Miljöbetingade differenser i skilsmässofrekvensen: olika normsystems och andra sociala faktorers inverkan på skilsmässofrekvenserna i Finland 1891–1950 (1952) [Diss Helsingfors universitet]
 Social struktur och politisk aktivitet: en studie av väljaraktiviteten vid riksdagsvalen i Finland 1945–54 (Söderström, 1956)
 Sociologi (saman med Yrjö Littunen)  (omsetjing Nils Holmqvist, Almqvist & Wiksell, 1962)
 Samhällsstruktur och sociala spänningar (omsetjing Bertel Kihlman, Almqvist & Wiksell, 1965)
 Förankringar (Söderström, 1970)
 Om svensk sociologi (Helsingin yliopisto, sosiologian laitos, 1972)
 Att ha, att älska, att vara: om välfärd i Norden (Argos, 1975)
 Språkgränser och samhällsstruktur: finlandssvenskarna i ett jämförande perspektiv (saman med Christian Starck, AWE/Geber, 1981)
 Samhället Finland: omvandlingar och traditioner (Schildt, 1985)
 Bondtur och kulturchocker: en intellektuell självbiografi (Söderström, 1995)

Referansar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Erik Allardt» frå ,  den 21. mars 2021.  
 Erik Allardt i Kansallisbibliografia

Folk frå Helsingfors
Æresdoktorar ved Københavns Universitet
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Sosiologar
Finlandssvenskar
Ottar Dahl

Ottar Dahl () var ein norsk historikar.

Dahl vart fødd i Nannestad. Han vart dr. philos. i 1957 på ein historieteoretisk studie om årsakforklaringar i historiefaget. Han vart universitetsstipendiat 1957 og dosent i historie ved Universitetet i Oslo i 1960. Dahl var tilsett som professor i historie same stad frå 1966 til 1991.

Ottar Dahl var den norske historikaren som tidlegast spesialiserte seg på historieteori og historiefagets fagutvikling i Noreg, dvs. på historiografi. Ottar Dahl har utøvd størst innverknad gjennom verkt Norsk historieforsking i det 19. og 20. århundre som i over 40 år har vore standardverket om historiefagets utvikling i Noreg frå 1700-talet til tida etter 1970-talet. Her drøftar Dahl samanhengen mellom historiske syntesar sett fram av dei leiande historikarane i dei ulike epokane og dei ideologiske føremåla som han meiner å kunna avdekka at desse syntesane ser ut til å tena.

Han har òg skrive ei metodebok i kjeldekritikk som var i bruk i lang tid.

Dahl har òg skrive om framvoksteren til fascismen i Italia i mellomkrigstida.

Bibliografi 

 1996 Fra konsens til katastrofe : kapitler av fascismens historie i Italia  ISBN 82-00-22607-7
 1996 Fra konsens til katastrofe – kapitler av fascismens historie i Italia
 1990 Norsk historieforskning i det 19. og 20. århundre 4. utg. ISBN 82-00-01593-9
 1986 Problemer i historiens teori
 1967 Grunntrekk i historieforskningens metodelære
 1959 Norsk historieforskning i det 19. og 20. århundre (1. utg 1959, 4. utg 1990)
 1957 Om årsaksproblemer i historisk forskning (Dr. grads avh.)
 1952 Historisk materialisme. Historiesynet hos Koht og Bull

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ottar Dahl» frå ,  den 21. mars 2021.  
 

Folk frå Nannestad
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske historikarar
Norske historieprofessorar
Fødde den 5. januar
Jaakko Hintikka

Jaakko Hintikka () var ein finsk filosof.

Hintikka var fødd i Vanda i Finland. Han arbeidde innafor felta matematisk logikk, filosofisk logikk, matematisk filosofi, epistemologi, språkteori og vitskapsfilosofi. I likskap med  landsmannen Georg Henrik von Wright sto han innanfor den anglodominerte analytiske tradisjonen innan filosofien.

I 2005 vart han tildelt Rolf Schock-prisen for arbeidet med logiske analysar av modale konsept, spesielt omgrepa viten og tru. Han hadde fem æresdoktorat.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Jaakko Hintikka» frå ,  den 21. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 

 Jaakko Hintikkas heimeside

Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Logikarar
Finske filosofar
Alf Kaartvedt

Alf Kaartvedt () var ein norsk historikar. Han var spesialist i norsk politisk historie frå siste halvdel av 1800-talet og fram til første verdskrigen.

Studietida hans vart avbroten då den tyske okkupasjonsmakta stengde Universitetet i Oslo, men han tok dei opp att etter 1945. Ved universitet var det professor Sverre Steen som tente som den største inspirasjonskjelda og viktigaste rettleiaren for Kaartvedt. Studiane vart etterfulgt av nokre år der han var oppdragshistorikar. Etter å ha teke den filosofiske doktorgraden på ei avhandling om kampen mot parlamentarismen i Noreg i tida før 1884, vart Kaartvedt i 1957 den første professoren i historie ved Universitetet i Bergen, saman med Knut Mykland. Han var deretter sentral i oppbygginga av Historisk institutt.

Allereie tidleg i professorkarrieren markerte han seg som ein av Noregs fremste historikarar.

Kaartvedt gjekk av med pensjon i 1988, men vart verande ein travel professor emeritus fram til 1995, då han etter bidraga til bind 1 av Norsk utenrikspolitikks historie  avslutta den aktive historikarkarriera si. Seinare publiserte han berre nokre mindre artiklar

Bibliografi 

 Narve Bjørgo, Øystein Rian og Alf Kaartvedt Selvstendighet og union : fra middelalderen til 1905 1995  ISBN 82-00-22393-0

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Alf Kaartvedt» frå ,  den 21. mars 2021.

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Bergen
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Professorar ved Universitetet i Bergen
Norske historieprofessorar
Oslo Ishockeyklubb

Oslo Ishockeyklubb, forkorta OIK, er ein norsk ishockeyklubb som spelar i Sonja Henie Ishall og kjem frå Frogner i Oslo. Klubben vart starta i 2018 av ein del tidligare ishockeyspelarar som Rolf Kirkvaag jr., Jonas Knutsen og Per Arne Flod.

Referanser

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Norske ishockeyklubbar
Idrettslag i Oslo
Idrettslag skipa i 2018
Sport i Noreg i 2018
Nes Ishockeyklubb

Nes Ishockeyklubb er ein norsk ishockeyklubb frå Årnes som vart skipa 26. desember 1964. Han spelar heimekampane sine i Runnirinken Ishall.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Norske ishockeyklubbar
Idrettslag i Viken
Idrettslag skipa i 1964
Sport i Noreg i 1964
Kirkenes Puckers

Kirkenes Puckers  er ein norsk ishockeyklubb frå Kirkenes som vart skipa i 2001. Han spelar kampane sine i Barents Hockey League.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Norske ishockeyklubbar
Idrettslag i Kirkenes
Idrettslag skipa i 2001
Sport i Noreg i 2001
Ålesund Ishockeyklubb

Ålesund Ishockeyklubb er ein norsk ishockeyklubb frå Ålesund på Møre og Romsdal. Klubben vart starta 17. mars 2021.

Referanser

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Norske ishockeyklubbar
Idrettslag i Ålesund
Idrettslag skipa i 2021
Sport i Noreg i 2021
1. divisjon ishockey for menn

1. divisjon ishockey for herrar er den nest øvste divisjonen i ligasystemet for norsk ishockey.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:1. divisjon ishockey for menn» frå ,  den 21. mars 2021.  
 

Ishockey i Noreg
2. divisjon ishockey for menn

2. divisjon ishockey for menn er den tredje øvste divisjonen i ligasystemet for norsk ishockey.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:2. divisjon ishockey for menn» frå ,  den 21. mars 2021.  

Ishockey i Noreg
3. divisjon ishockey for menn

3. divisjon ishockey for menn er den fjerde øvste divisjonen i ligasystemet for norsk ishockey.

Lagavdeling vest 2020/2021
Forus/Sandnes Ravens
Kristiansand Ishockeyklubb
Lyderhorn Gladiators
Nærbø Idrettslag
Straen Ishockeyklubb

Lagavdeling aust 2020/2021
Comet 2
 Grüner 2
Idrettslaget Jutul og Eiksmarka Ishockeyklubb
Nesøya Idrettslag
Rasta Ishockeyklubb
Skedsmo Ishockeyklubb
 Ski 2
 Storhamar Yngres Avdeling
Ullensaker Issportklubb

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:3. divisjon ishockey for menn» frå ,  den 21. mars 2021.  

Ishockey i Noreg
4. divisjon ishockey for menn

4. divisjon ishockey for menn er den femte øvste divisjonen i ligasystemet for norsk ishockey.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:4. divisjon ishockey for menn» frå ,  den 21. mars 2021.  

Ishockey i Noreg
5. divisjon ishockey for menn

5. divisjon ishockey for menn er den sjette øvste divisjonen i ligasystemet for norsk ishockey.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:5. divisjon ishockey for menn» frå ,  den 21. mars 2021.  

Ishockey i Noreg
6. divisjon ishockey for menn

6. divisjon ishockey for menn er den sjuanade øvste divisjonen i ligasystemet for norsk ishockey.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:6. divisjon ishockey for menn» frå ,  den 21. mars 2021.  

Ishockey i Noreg
Bambusa-ligaen

Bambusa-ligaen, fram til 2021 Eliteserien i ishockey for kvinner, er den øvste divisjonen i ligasystemet for ishockey for kvinner i Noreg.

Seriemeistrar 

1997/98: Vålerenga Ishockey
1998/99: Vålerenga Ishockey
1999/00: Vålerenga Ishockey
2000/01: Vålerenga 
2009/10: Sparta Warriors
2010/11: Astor Ishockeyklubb
2011/12: Vålerenga 
2012/13: Vålerenga 
2013/14: Vålerenga 
2014/15: Stavanger Oilers
2015/16: Stavanger Oilers
2016/17: Vålerenga Ishockey
2017/18: Stavanger Oilers
2018/19: Stavanger Oilers
2019/20: Stavanger Oilers
2020/21: Stavanger Oilers

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:Eliteserien i ishockey for kvinner» frå ,  den 21. mars 2021.  

Ishockey i Noreg
Noregsmeisterskap i ishockey for kvinner

Noregsmeisterskap i ishockey for kvinner er ein ishockeycup der ein etter fleire rundar kårar ein vinnar i ein finale som spelast etter Eliteserien i ishockey for kvinner er slut. Vinnaren får tittelen Noregsmeister og kongepokalen for Noregsmeisterskap i ishockey for kvinner.

Noregsmeisterskap 

 2021                                    – Avlyst
 2020                                    – Avlyst
 2019 –  Stavanger Oilers
 2018 –  Stavanger Oilers
 2017 –  Stavanger Oilers
 2016 –  Stavanger Oilers
 2015 – Vålerenga Ishockey
 2014 – Jordal Ishockeyklubb 
 2013 – Vålerenga Ishockey
 2012 – Vålerenga Ishockey
 2011 – Sparta Warriors
 2010 – Vålerenga Ishockey
 2009 – Sparta Warriors
 2008 – Vålerenga Ishockey
 2007 – Vålerenga Ishockey
 2006 – Vålerenga Ishockey
 2005 – Vålerenga Ishockey
 2004 – Vålerenga Ishockey
 2003 – Bergen Ishockeyklubb
 2002 – Vålerenga Ishockey
 2001 – Vålerenga Ishockey
 2000 – Vålerenga Ishockey

Flest titler

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:Eliteserien i ishockey for kvinner» frå ,  den 21. mars 2021.  
 

Ishockey i Noreg
1. divisjon ishockey for kvinner

1. divisjon ishockey for kvinner er den nest øvste divisjonen i ligasystemet for norsk ishockey.

Lag 2020-21

Historie

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:1. divisjon ishockey for kvinner» frå ,  den 21. mars 2021.  

Ishockey i Noreg
Jordal Ishockeyklubb

Jordal Ishockeyklubb er ein norsk ishockeyklubb frå Oslo, som spelar kampane sine i Jordal Amfi.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «:no:Jordal Ishockeyklubb» frå ,  den 21. mars 2021.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

Norske ishockeyklubbar
Idrettslag i Oslo
Ottar Hellevik

Ottar Hellevik () er ein norsk samfunnsforskar og statistikar. Han var professor ved institutt for statsvitskap ved Universitetet i Oslo frå 1986 til pensjonsalderen. Han var òg forskingsleiar ved Synovate (tidlegare MMI). Han har særleg forska på meiningsmålingar og samfunnsvitskapleg metode. Hellevik har skrive den mest brukte innføringboka i kvantitativ metode i samfunnsvitskap som gjennom fleire revisjonar har vore i bruk sidan 1971, og som no er i sjuande reviderte utgåve.  

Hellevik har nytta spørreskjemadata frå undersøkinga Norsk Monitor til å kartleggja verdiendringar over tid i Noregs folkesetnad. Dette arbeidet populariserte han i boka Nordmenn og det gode liv frå 1996. Denne boka vart illustrert og kommentert av Odd Børretzen og viste ved den statistiske teknikken korrespondanseanalyse korleis ein kunne gruppera haldningane til personar langs dei to aksane tradisjonalistar/modernistar og idealistar/materialistar. I 2008 utgav han boka Jakten på den norske lykken. Dette var ein introduksjon til lukkeforsking, og nytta empiri frå Norsk Monitor og internasjonal forsking for å undersøkja om lukke var målbart og kva for faktorar som fører til lukkeleg liv. I boka argumenterte Hellevik for at personar med idealistisk verdisett oftare ville føla seg lukkelege enn personar som var opptekne av materielle verdiar.

I 2011 gav han ut ei bok om bruk og misbruk av meiningsmålingar, Mål og mening. Om feiltolking av meningsmålinger, som var rikt eksemplifisert med korleis nyhendemedia (mis-)brukte statistikk.

Litteratur 
 Forskningsmetode i sosiologi og statsvitenskap  7.utgave 2002 Universitetsforlaget ISBN 9788215002507

Bakgrunnsstoff

 Ansatteside ved Universitet i Oslo

Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske statsvitarar