alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sigrid Halvorsen

Sigrid Halvorsen () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Brandval i Hedmark som vart nordisk meister i handball 1967 og 1970 med Noreg. Ho vart norsk innandørsmeister 1967 og dobbeltmeister (innandørs og utandørs) i 1969 med Brandval Idrettslag.

Halvorsen spelte 84 landskampar for Noreg i tida 1964-73 og skåra 106 mål. Både i 1967 og 1970 ytte ho mykje då Noreg vann Nordisk meisterskap. Ho deltok elles i Handball-VM 1971 og 1973. Halvorsen vart omtalt som «ein innsatsvillig og kondisjonssterk spiller, som liker å holde seg godt fremme i angrepet, virkelig være i skuddlinjen. Halvorsen var fremste vegbrøytaren då Brandval IL midtvegs i 1960-åra etablerte seg som eit av dei aller fremste norske handballaga på kvinnesida.

Kjelder
 Magnus Breili: Sport i navn & tall. Oslo 1971
Landskampstatistikk

Norske handballspelarar
Folk frå Kongsvinger
Lille Storberg

Lille Storberg, fødd Anne Kristine Børresen, () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Kongsvinger som vart nordisk meister i handball 1967 og 1970 med Noreg. Ho vart norsk innandørsmeister 1967 og dobbeltmeister (innandørs og utandørs) i 1969 med Brandval Idrettslag.

Storberg spelte 55 kampar for det norske landslaget i tida 1965-71 og skåra 47 mål. Både i 1967 og 1970 høyrde ho med mellom dei viktigaste spelarane på det norske laget som vart nordiske meistrar. Ho spelte sine siste landskampar under Handball-VM 1971. Storbegr har «levert glimrende innsats i en rekke landskamper. Sterk som hun er gjør hun god nytte for seg i forsvaret, og lar seg nødig overliste».

Saman med Sigrid Halvorsen var Børresen/Storberg den sentrale duoen då Brandval IL i siste halvdelen av 1960-åra høyrde med mellom dei aller fremste handballaga på kvinnesida.

Kjelder
 Magnus Breili: Sport i navn & tall. Oslo 1971
Landskampstatistikk

Norske handballspelarar
Folk frå Kongsvinger
Eldbjørg Willassen

Eldbjørg Willassen () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Tune i Østfold som vart nordisk meister i handball 1967 og 1970 med Noreg. Ho var målvakt.

Willassen fekk sin landslagsdebut i 1965. To år seinare imponerte ho stort med sitt målvaktspel under nordisk handballmeisterskap og bidrog til at Noreg vann meisterpokalen. Også då Noreg i 1970 forsvarte den nordiske meistertittelen bidrog Willassen sitt til norsk triumf i Østfold. Fram til 1971 spelte ho 60 landskampar, alle i rad. I sin siste landskamp, under Handball-VM 1971, vakta ho målburet då dei norske kvinnene slo Nederland 8-7 og tok 7. plassen i meisterskapen.

I 1964, 16 år gammal, var Willassen med om å vinne NM utandørs med Skjeberg IF, ein prestasjon ho og laget gjentok i 1966 og 1968. Sidan vart ho innandørsmeister i 1969, utandørsmeister 1970 og innandørsmeister, dei to siste NM-pokalane vann ho som målvakt i SK Freidig.

Kjelder
 Magnus Breili: Sport i navn & tall. Oslo 1971
Landskampstatistikk

Norske handballspelarar
Folk frå Sarpsborg
Astrid Skei

Astrid Skei () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Skogn i Nord-Trøndelag som vart nordisk meister i handball 1967 og 1970. Gjennom det meste av 1960-åra var ho ein leiande figur i norsk kvinnehandball. 

Skei spelte 81 landskampar for Noreg frå ho debuterte i januar 1962 med tap mot Nederland til ho avslutta med siger mot same land i desember 1971, der Noreg vart nummer sju i Handball-VM 1971. Ho var med då Noreg vart nordisk meister i 1967 og forsvarte meistertittelen i Østfold i 1970 og skåra i alt 29 landslagsmål.

Skei vart norsk utandørsmeister i 1970 med Freidig, året etter var ho med då sportsklubben frå Trondheim vann både innandørs- og utandørsfinalen. Skei var Ronglan-spelar i yngre år og spelte ei tid også for oslolaget Vestar.

Kjelder
 Magnus Breili: Sport i navn & tall. Oslo 1971
Landskampstatitstikk

Norske handballspelarar
Folk frå Levanger
Einskilskopp

Einskilskopp eller einskilsbolle er eit lite drikkekar av tre tradisjonelt brukt på den norske landsbygda. Slike kar rommar gjerne mellom 0,2 og 0,5 liter. 
Einskilskoppen er skore av eit stykke og forma som ein liten bolle med ein eller to hankar i sida. Tilsvarande kar utan hank blei gjerne kalla einskilbolle (jf. ølbolle).
Hovudsakleg blei denne typen kopp brukt til å drikka øl, men det finst også opplysingar om at ein kunne bruka han til å drikka mjølk av. 

Med einskilskoppar var det meininga at ein person skulle drikka heile innhaldet, medan ølbollar kunne bli sende rundt mellom fleire. I Setesdal var det skikk å drikka einskjeld når gravferdsfolket kom til gards: «Ølet hadde dei i store ølskåler som sto på bordet med einskilsskåler ved sida. Dei skiftaest til og drakk av desse.»

M.B. Landstad skildra skikken med å drikka einskjeld i  Telemark: 

Naar maden er taget av bordet, bæres der frem ølboller af indtil en skjæppes rum, hvoraf 2 eller 3 sættes på det langs stuen løbende bord. Gjæsterne sætter sig da omkring dette, især de gamle, medens ungdommen danser, kvinderne ved den nederste og mænderne ved den øverste ende. I enhver av de store med inskripsjoner og brogede farver malede ølboller svømmer en and, der er uthulet og dannet til en slags øsekopp. Skjænkesvenden øser nå opp det sterke skummende øl i smaa skaaler, af størrelse med en kontorkopp, «einskjelskoppar»; disse skal enhver drikke ud. Dette kaldes at drikke «einskjels» (en for en) og nu går det løs med drikkestev.

På ein ølbolle datert 1779 frå Rauland i Telemark er skikken omtalt slik:

Ud af min gule kop,
en bonde før har drukket,
og med en enskiels kop
sin Tonges Bran(d) udslukket.
Et veldigt rus han fik,
saa knapt (han) kunde staa,
men som det gick med ham,
saa kand det flere gaa.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Einskilskopp» frå ,  den 15. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
Litteratur
 Gjærder, Per (1975): Norsk drikkekar av tre. Bergen – Oslo – Tromsø 
 Midttun, Gisle (1921): Liv og levemåte. (I Norsk Bygder Setesdalen, Kristiania, s. 212-250)
 Visted, Kristoffer og Stigum, Hilmar, 1951: Vår gamle bondekultur. Oslo.
 Nomenklatur for drikkestell Østby, Jon Birger (1983): Nomenklatur for drikkestell, med tegninger av Torill Sand. Oslo

Bakgrunnsstoff 
 Einskilskopper og einskilsboller i DigitaltMuseum

Drikkekar
Norsk folkekunst
Ølbehaldarar
Jorunn Tvedt

Jorunn Øvergård Tvedt () er ein tidlegare idrettsutøvar frå Elverum som vart nordisk meister i handball 1967 med Noregs landslag og vann tre norske meisterskap med Sørskogbygda IL. Ho var ei tid også aktiv i friidrett og tok NM-medaljar i kulestøyt.

Tvedt debuterte for Noreg sommaren 1959. I den fyrste halvdelen av 1960-åra spelte ho «en avgjørende rolle både på landslaget og klubblaget». Med landslaget vann ho medaljar i tre nordiske meisterskap på rad, siste gongen i 1967 vann Noreg meisterskapen arrangert i Danmark. Tvedt var den fyrste av kvinnelege norske handballspelarar som nådde 50 landskampar, ho spelte den 56. og siste vinteren 1970. I alt skåra ho 34 landslagsmål, dei fyrste kom i hennar 37. landskamp. Tre år på rad; 1965, 1966 og 1967, var ho sentral når Sørskogbygda vann NM-finalane i handball, i 1967 skåra ho ni av laget sine finalemål.

I 1960 vann Øvergård NM-sølv i kulestøyt med 10,75 m, to år seinare kom ho heim frå noregsmeisterskapen med bronsemedalje i same øvinga etter kula landa på 11,01 m, fattige 8 cm bak noregsmeisteren. Ho var ved desse høva fyrst medlem i Elverum IL og sist i Veldre IL.

Kjelder
 Magnus Breili: Sport i navn & tall. Oslo 1971
Landskampsstatistikk

Norske handballspelarar
Norske friidrettsutøvarar
Folk frå Elverum
Leon Wilkeson

Leon Russell Wilkeson () var bassist i southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd frå 1972 og fram til han døydde i 2001. 

Wilkeson slutta i Lynyrd Skynyrd i 1973 og den tidlegare Strawberry Alarm Clock-medlemmen Ed King tok over for Wilkeson på innspelinga av debutalbumet deira, Pronounced Leh-Nerd Skin-Nerd, men like før innspelinga var over, angra Wilkeson på at han hadde slutta i gruppa. Etter ein diskusjon med Ronnie Van Zant fekk Wilkeson jobben attende i bandet. Wilkeson var kjend for å gå med fargerike hattar på scenen og fekk kallenamnet «Mad Hatter». 20. oktober 1977 styrta flyet 

til bandet utafor Gillsburg i Mississippi, og fleire av medlemmane omkom, medan resten vart hardt skadde. Han mista mykje av kjensla og i venstrearmen, som han heldt bassen med, og då han vende attende til musikken att tre år seinare, var han nøydd til å halde bassen nesten vertikalt for å få til spele. Han vart aldri like fingernæm som han hadde vore på instrumentet. Bandet vart oppløyst og kom ikkje saman att før i 1987.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leon Wilkeson» frå ,  den 15. september 2018.

Bakgrunnsstoff

Lynyrd Skynyrd-medlemmar
Musikarar frå Jacksonville i Florida
Rock and Roll Hall of Fame
USA-amerikanske rockebassistar
Merry Clayton

Merry Clayton () er ein USA-amerikansk soul- og gospelsongar og ei skodespelarinne. Ho song korvokal for mange kjende artistar i 1960-åraog er kanskje mest kjend for duetten hennar med Mick Jagger på Rolling Stones-songen «Gimme Shelter.» Clayton er medverkande i 20 Feet from Stardom, ein Oscarvinnande dokumentarfilm om korsongarar og bidraga deira til musikkindustrien. I 2013 gav ho ut The Best of Merry Clayton, ei samling av favorittsongane hennar. 

Clayton byrja karrieren sin i 1962, 14 år gammal, do ho song «Who Can I Count On? (When I Can't Count on You)» i ein duett med Bobby Darin på albumet You're the Reason I'm Living. Tidleg i karrieren song Merry med Ray Charles (som ein av The Raelettes), som var den einaste artisten faren hennar tillet ho å sjå live. Andre artistar ho song for Pearl Bailey, Phil Ochs, Burt Bacharach, Tom Jones, Joe Cocker, Linda Ronstadt, Carole King, og fleire songar på Neil Young sitt debutalbum. Det vert ofte sagt at Clayton song med Elvis Presley, men namnet hennar finst ikkje i nokre dokument knytte til innspelingane hans.

Clayton er kanskje mest kjend for duetten hennar med Mick Jagger på Rolling Stones-songen «Gimme Shelter». Jagger har fortalt at det heile kom til heilt tilfeldig, då dei tenkte at det ville vere fint med ei kvinne som song refrenget. Dei ringde Clayton «heilt tilfeldig» midt på natta og ho møtte opp i studio i «med krøllspenner i håret» og song verset på nokre få opptak, noko Jagger kommenterte som «ganske utruleg». Stones hadde spurt Bonnie Bramlett om å syngje songen, men ektemmannen hennar, Delaney, hadde nekta ho å syngje med The Stones. Clayton song òg korvokal på Lynyrd Skynyrd sin «Sweet Home Alabama».

I 1994 song Clayton korvokal for og song «Man with the Golden Gun»-mellomspelet på Tori Amos-hitten «Cornflake Girl». I 2015 song Clayton på to spor på Coldplay-albumet A Head Full of Dreams.

Diskografi

Studioalbum

Singlar (utval)

Filmar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Merry Clayton» frå ,  den 15. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
 

Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske gospelsongarar
USA-amerikanske soulsongarar
Korvokalistar
Grammyprisvinnarar
Musikarar frå Louisiana
Sherlie Matthews

Sherlie Matthews () er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og plateprodusent, mest kjend som korvokalist for mange artistar frå midten av 1960-åra og fram til i dag. 

Ho har sunge med artistar som Steely Dan, B.B. King, Barbra Streisand, Quincy Jones, Rita Coolidge & Kris Kristofferson, Burt Bacharach, Linda Ronstadt, Cher, The Rolling Stones, Lionel Richie, Ike & Tina Turner, Bill Cosby, Paul McCartney & Wings, Ella Fitzgerald, Billy Eckstine (Senior Soul, 1972), Steppenwolf, Neil Diamond, Bob Seger, The Temptations, Humble Pie, The Beach Boys, Seals and Crofts, Richard Harris, Crosby, Stills & Nash, Dickey Betts, Bob Dylan, Chuck Girard, Elton John og Keith Moon.

Nokre av innspelingane ho deltok på var mellom andre  «Stayin' Alive» med Bee Gees, «With a Little Help from My Friends» med Joe Cocker, «Signed, Sealed, Delivered I'm Yours» med Stevie Wonder, «Black Cow» med Steely Dan, «The Bitch Is Back» med Elton John,  «Sweet Home Alabama» med Lynyrd Skynyrd, «Take Me in Your Arms (Rock Me a Little While)» og «I Been Workin' On You» med The Doobie Brothers og «You're No Good» med Linda Ronstadt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sherlie Matthews» frå ,  den 15. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske studiomusikarar
Songarar frå California
Steely Dan-medlemmar
Nuthin' Fancy

Nuthin' Fancy er det tredje studioalbumet til Lynyrd Skynyrd og det første som nådde topp 10 på albumlista i USA med ein niandeplass. Det selde til gullplate i 1975 og platinaplate i juli 1987 i USA. Albumet var det første bandet spelte inn med den nye trommeslagaren Artimus Pyle og den siste med gitaristen Ed King før Lynyrd Skynyrd kom saman att og gav ut Lynyrd Skynyrd 1991.

Innhald

Medverkande
Lynyrd Skynyrd
 Ronnie Van Zant – solovokal
 Allen Collins – gitar
 Ed King – gitar
 Gary Rossington – gitar
 Billy Powell – klaverinstrument
 Leon Wilkeson – bassgitar
 Artimus Pyle – trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Barry Harwood – dobro, mandolin
 Jimmy Hall – munnspel
 David Foster – piano
 Bobbye Hall – perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nuthin' Fancy» frå ,  den 15. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Lynyrd Skynyrd-album
MCA Records-album
Album produserte av Al Kooper
Artimus Pyle

Thomas Delmer «Artimus» Pyle () er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som trommeslagar i Lynyrd Skynyrd frå 1974 til 1977 og frå 1987 til 1991. Han og bandkollegaene hans i Lynyrd Skynyrd vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2006.

Pyle kom me i Lynyrd Skynyrd i 1974 etter å ha ført spelt ved sida av, og så erstatta, den origniale trommeslagaren Bob Burns. Han overlevde flystyrten med flyet som førte heile bandet mellom to konsertar. Pyle vart hardt skadd, medan andre i bandet omkom. Bandet vart oppløyst etter styrten, og han byrja å spele i Rossington Collins Band med somme av dei tidlegare bandkollegaene, men Pyle måtte slutte etter han braut foten på 21 forskjellige stader etter ein kollisjon med ein fyllekøyrar. Pyle vart erstatta av Derek Hess.. I 1982 selte Pyle med Artimus Pyle Band (A.P.B.),. I 1987 vart Lynyrd Skynyrd starta opp att og Pyle vart igjen ein del av bandet. Han slutta etter de første, nye innspelinga deira, Lynyrd Skynyrd 1991.

Diskografi

Lynyrd Skynyrd
 Nuthin' Fancy (1975)
 Gimme Back My Bullets (1976)
 One More from the Road (1976)
 Street Survivors (1977)
 Legend (1987)
 Southern by the Grace of God (1988)
 Lynyrd Skynyrd 1991 (1991)

Artimus Pyle Band
 A.P.B. (1981)
 Nightcaller (1983)
 Live from Planet Earth (2000)
 Artimus Venomus (2007)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Artimus Pyle» frå ,  den 15. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 Artimus Pyle Band

Lynyrd Skynyrd-medlemmar
Musikarar frå Louisville i Kentucky
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Rock and Roll Hall of Fame
Sphyrna tiburo

Sphyrna tiburo er ein hamarhai som lever utanfor kystane av Amerika. Han er den einaste kjende haien som er altetar, og et sjøgras i tillegg til ryggradslause dyr som blekksprutar.

Det er fanga S. tiburo-haiar med eit mageinnhald der sjøgras utgjorde  massen.

Kjelder 

Hamarhaiar
Lena Wärnlöf

Anna Lena Wärnlöf () er ein svensk målar og teiknar.

Wärnlöf er dotter av teiknaren Gustaf Wärnlöf og forfattaren Anna Lindring Appelquist og brordotter av journalisten og teiknaren Herbert Wärnlöf. Ho studerte kunst ved Kungliga Konsthögskolan i Stockholm frå 1962 til 1967 og gjennom sjølvstudier under reiser til Paris, Leningrad og Svolvær. Ho fekk eit stipendium frå H. A:xson Johnsons stiftelse i 1965. Ho deltok i eit mengd felles utstillingar i blant anna Norrtälje og Karlskrona. Saman med Barbro Banck stilte ho ut på Galleri Maxim i Stockholm i 1966. Kunsten hennar består av figurar, portrett, stilleben og landskapsmåleri utførte i olje, pastell, gouache og arbeid utført i emalje og stucco lustro. Wärnlöf er representert i Västernorrlands läns landsting og Västerås kommune.

Kjelder 
Svenskt konstnärslexikon del V, sid 729, Allhems Förlag, Malmö. 
Denne artikkelen bygger på «Lena Wärnlöf» frå ,  den 16. september 2018.  
 

Svenske kunstnarar
Folk frå Göteborg
Baloxavir marboxil

Baloxavir marboxil er ei lita kjemisk sambinding og ein endonukleasehemjar. Ho er per september 2018 under utrøyning som lækjemiddel mot influensavirus og har vist lovande resultat. Ho verkar gjennom å hemja endonukleasen nytta av influensaviruset når det skal mangfalda seg.

Kjelder 

Antivirale middel
Jinhae

Jinhae er eit distrikt i byen Changwon i provinsen Sørlege Gyeongsang i Sør-Korea. Jinhae var tidlegare ein sjølvstendig by, men i 2010 vart han slegen saman med nabobyen Changwon. Innbyggjartalet var 173 911 i slutten av 2009, på ei yte av 112 km².

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jinhae» frå ,  den 15. september 2018.  
 

Byar i Sør-Korea
Gimme Back My Bullets

Gimme Back My Bullets er det fjerde studioalbumet til Lynyrd Skynyrd, gjeve ut 2. februar 1976. Han nådde 20. plassen på den amerikanske albumlista. Albumet selde til gullplate i USA i 1981. 

Albumet skulle opphavleg heite Ain't No Dowd About It, ei hyllest til produsenten Tom Dowd, som bandet var fan av. Det er det einaste albumet deira før flystyrten som tok livet av fleire bandmedlemmar som ikkje har seld til platinastatus i USA. Det inneheld likevel nokre mindre hittar med «Gimme Back My Bullets» og «Double Trouble».

Innhald

Alle songane spelte inn for The Old Grey Whistle Test på BBC den 11. november 1975.

Medverkande
Lynyrd Skynyrd
Ronnie Van Zant – solovokal, songtekst
Allen Collins – gitar
Gary Rossington – gitar
Billy Powell – klaverinstrument
Leon Wilkeson – bass, korvokal
Artimus Pyle – trommer, perkusjon

Andre medverkande
The Honkettes - korvokal (5,8)
Lee Freeman - munnspel (4)
Barry Lee Harwood - dobro, mandolin (9)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gimme Back My Bullets» frå ,  den 15. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1976
Album produserte av Tom Dowd
Lynyrd Skynyrd-album
MCA Records-album
Street Survivors

Street Survivors er det femte studioalbumet til southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd, gjeve ut 17. oktober 1977. Albumet var det siste som vart spelt inn av dei originale medlemmane Ronnie Van Zant og Allen Collins, og det einaste med Skynyrd-gitaristen Steve Gaines. Det var òg det siste albumet deira fram til 1991. Tre dagar etter albumet kom ut styrta flyet bandet tok på veg til Baton Rouge i Louisiana, og tok livet av begge pilotane, den assisterande turnémanageren og tre bandmedlemmar (Van Zant, Gaines og den elder systera til Gaines, korsongaren Cassie Gaines), medan dei andre vart hardt skadde. Albumet gjorde det godt på albumlista og nådde femteplassen på albumlista. Singlane gjorde det òg godt med «What's Your Name» og «That Smell», og den førstnemnde nådde topp 20. 

Albumet selde til gullplate berre ti dagar etter albumet kom ut. Det selde seinare til dobbel platinaplate.

Innhald

Konsertopptaka vart spelte inn 24. august 1977 i Selland Arena i Fresno i California.

Medverkande
Lynyrd Skynyrd
Ronnie Van Zant – solovokal
Steve Gaines – gitar, korvokal, solovokal på «Ain't No Good Life», med-solovokal på «You Got That Right»
Allen Collins – gitar
Gary Rossington – gitar
Billy Powell – klaverinstrument
Leon Wilkeson – bass, korvokal
Artimus Pyle – trommer

Andre medverkande
The Honkettes (JoJo Billingsley, Cassie Gaines, Leslie Hawkins) – korvokal på «That Smell» and «One More Time»
Ed King – gitar på «One More Time»
Greg T. Walker – bass på «One More Time»
Rickey Medlocke – trommer, korvokal på «One More Time»
Tim Smith – korvokal på «One More Time»
Barry Lee Harwood – dobro på «Honky Tonk Night Time Man»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Street Survivors» frå ,  den 15. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Lynyrd Skynyrd-album
Musikkalbum frå 1977
MCA Records-album
Album produserte av Tom Dowd
Album produserte av Kevin Elson
Steve Gaines

Steven Earl «Steve» Gaines () var ein USA-amerikansk musikar. Han er mest kjend som gitarist, vokalist og låtskrivar i southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd frå 11. mai 1976, fram til han døydde den 20. oktober 1977, og var den yngre broren til Cassie Gaines, som var korsongar for bandet på konsertane deira.

Cassie Gaines byrja å syngje med Lynyrd Skynyrd i desember 1975, og då gitaristen Ed King slutta i bandet, leita bandet etter ein ny. Cassie tilrådde broren hennar, og etter først ha vore motvillig, let bandet Steve få kome på scenen med dei på ein konsert i Municipal Auditorium i Kansas City i Missouri den 11. mai 1976. Etter kvart fekk han bli med i bandet.

Den 20. oktober 1977, tre dagar etter albumet Street Survivors km ut, styrta flyet som flaug bandet mellom to konsertar utafor Gillsburg i Mississippi. Gaines døydde av store hovudskadar, 28 år gammal. I styrten døydde òg Ronnie Van Zant, og syster til Steve, Cassie Gaines. Den assisterande turnémanageren, Dean Kilpatrick, og dei to pilotane omkom òg.

Han er emne i songen «Cassie's Brother» av rockebandet Drive-By Truckers frå 2001.

Diskografi
Lynyrd Skynyrd
One More from the Road (1976)
Street Survivors (1977)

Solo
One in the Sun (1988)

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Steve Gaines» frå ,  den 15. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Folk frå Miami
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Sologitaristar
Lynyrd Skynyrd-medlemmar
Omkomne i luftfartsulukker
Rock and Roll Hall of Fame
The Detroit Wheels-medlemmar
Rickey Medlocke

Rickey Medlocke () er ein amerikansk musikar mest kjend som frontmann og gitarist i southern rock-bandet Blackfoot og eit medlem av Lynyrd Skynyrd. I den første perioden hans i Lynyrd Skynyrd frå 1971-1972 spelte han trommer og song solo på eit par songar, som først kom ut i 1978 på First and Last. Medlocke vart med i Blackfoot i 1972 og kom seinare attende til Lynyrd Skynyrd òg i 1996 som ein gitarist og spelte med dei til dei gav seg i 2018. 

Sidan Medlocke har indiansk opphav, vart han innlemma i Native American Music Hall of Fame i 2008.

Diskografi

Med Blackfoot
No Reservations (1975)
Flyin' High (1976)
Strikes (1979)
Tomcattin (1980)
Marauder (1981)
Highway Song Live (1982)
Siogo (1983)
Vertical Smiles (1984)
Rick Medlocke And Blackfoot (1987)
Medicine Man (1990)
After the Reign (1994)
Live On The King Biscuit Flower Hour (1999)
Southern Native (2016)

Med Lynyrd Skynyrd
Street Survivors (1977) (trommer & refreng på One More Time, innspelt 1971-1972)
Skynyrd's First and... Last (1978) (med tidlege innspelingar frå 1971 og 1972)
Twenty (1997)
Lyve from Steel Town (1998)
Skynyrd's First - The Complete Muscle Shoals Album (1998) (inneheld tidlege innspelingar 1971 og 1972)
Edge of Forever  (1999)
Christmas Time Again (2000)
Vicious Cycle (2003)
Lynyrd Skynyrd Lyve: The Vicious Cycle Tour (2003)
God & Guns (2010)
Last of a Dyin' Breed (2012)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rickey Medlocke» frå ,  den 15. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Biografi på IMDB

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Sologitaristar
Lynyrd Skynyrd-medlemmar
Indianske musikarar
Musikarar frå Jacksonville i Florida
Blackfoot-medlemmar