alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Belgrano II-basen

Belgrano II er ein argentinsk forskingsstasjonen i Antarktis.

Historie
Den første Belgrano-stasjonen vart grunnlagd i 1955 av general Hernan Pujato, som i fleire år var den sørlegaste basen. Den 5. februar 1979 erstatta Belgrano II den første basen. Ein tredje base, Belgrano III var i drift frå 1980 til 1984, men den andre er den einaste som framleis er i drift og som er den sørlegaste permanent argentinsk basen på kontinentet. 

Han høyrer til det argentinske forsvaret, som alle argentinsk basar i Antarktis, men vert driven av det sivile byrået Instituto Antartico Argentino. I 2010 var det 19 mann på basen, med to meteorologar, tre sivile forskarar og resten personell frå Den argentinske hæren som ansvaret for å drive basen.

Skildring
På grunn av breiddegraden han ligg på er midnattsol og mørketida fire månader lang. Temperaturen varierer normalt mellom -5 og -48 ºC.

Sjå òg
Argentinsk Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Belgrano II Base» frå ,  den 15. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: Delvis basert på ei omsetjing frå Spansk Wikipedia.Council Of Managers Of National Antarctic Programs

Bakgrunnsstoff
Belgrano II på nettsida til Den argentinske hæren
 Offisiell nettside om Direccion National del Antartico
 Belgrano II-basen (Fundaciòn Marambio)
 COMNAP 

Belgrano II
Belgrano II
Busetnader grunnlagde i 1979
1979 i Antarktis
Bellingshausen-stasjonen

Bellingshausen-stasjonen er ein russisk (tidlegare sovjetisk) stasjon i Antarktis ved Collins Harbour på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Han vart ein av dei første stasjonane oppretta av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1968. Her ligg Treeiningskyrkja, den einaste permanent drivne ortodokse kyrkja i Antarktis.

Stasjonen er knytt saman med dårlege vegar til stasjonar i nærleiken: chilenske Base Presidente Eduardo Frei Montalva, kinesiske Great Wall-stasjonen og uruguayanske Artigasbasen.

Den antarktiske halvøya og dei nærliggande øyane er rekna for å ha det mildaste klimaet i Antarktis. Middeltemperaturen ved stasjonen er i den kaldaste månaden (august) -6,8 °С og +1,1 °С i februar, den varmaste.

Bilete av Bellingshausen

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bellingshausen Station» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 US Antarctic Inspection Team 2006: Report of Inspections under Article VII av Antarktistraktaten and Article 14 av Protocol on Environmental Protection. March 21, 2007 
 Den offisielle nettsida til Arktisk og antarktisk forskingsinstitutt 
 AARI om Bellingshausen-stasjonen
 COMNAP 

Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Russland og Antarktis
Sovjetunionen og Antarktis
Geografi på King George Island
1968 i Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1968
Bharathi-basen

Bharati (devanagari भारती)  er ein stasjon i Antarktis driven av India. Det er den tredje forskingsstasjonen til India i Antarktis og er ein av to aktive stasjonar i dag, i tillegg til Maitri-stasjonen. Den førte forskingsstasjonen til India, Dakshin Gangotri, er i dag nytta som forsyningsbase. Stasjonen ligg i Larsemannfjella ved 69°S, 76°E. Stasjonen stod ferdig i 2012. Forskinga til Bharati-stasjonen fokuserer på oseanografi og geologi. Det vil òg vere forsking på å forstå den geologiske historia til det indiske subkontinentet. 

Rådata frå Bharati vert sendt via ein høgsnøggleikssatellit til NRSC (National Remote Sensing Centre) i Hyderabad for bilethandsaming.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bharathi (research station)» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Forskingsstasjonar
Utpostar i Antarktis
Utpostar i Princess Elizabeth Land
India og Antarktis
Olena Petrova

Olena Jurijivna Petrova () er ein ukrainsk tidlegare skiskyttar, fødd i Moskva i Sovjetunionen/Russland. Ho vann ein olympisk sølvmedalje i under Vinter-OL 1998 i Nagano, samt fire VM-sølv og seks VM-bronsar. Petrova lukkast aldri å stå øvst på sigerspallen etter ei stor internasjonal tevling.

Aktiv
Petrova debuterte i verdscupen i skiskyting i 1992 med ein 11. plass på 15 km. Ho overraska stort i VM 1996, der ho kapra bronsemedaljen på 15 km og fekk ein ny VM-bronse med Ukraina sitt stafettlag på 4 x 7,5 km. I tillegg vann ho ein sølvmedalje i lagtevlinga i same verdsmeisterskapen. Under vinter-OL 1998 overraska ho på nytt og fekk OL-sølv på 15 km, 17,8 sekundar bakom den olympiske meisteren på distansen, Jekaterina Dafovska frå Bulgaria.

Det var fyrst i 1999-sesongen at Petrova kom på pallen i eit ordinært verdscuprenn. Ho vart då nummer to i ei tevling i Pokljuka, og enda på sjuandeplassen i verdscupen i skiskyting 1999.  På tampen av same sesongen tok ho VM-sølv på fellesstarten over 12,5 km, ei tre sekundar bak landsmannen Olena Zubrilova.

Med feilfri skyting fekk Petrova VM-sølv på sprinten i 2003, medan ho året etter tok ein bronsemedalje på 15 km i VM i Oberhof. Fram til 2006 var Petrova fast på Ukraina sitt stafettlag i dei store meisterskapane, og var såleis med på å vinne VM-bronsar i 2000 og 2001, og VM-sølv i 2003.

Ho la opp i 2008.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
 VM i skiskyting 1996 i Ruhpolding: Bronse på 15 km, sølv i lagtevlinga, bronse på stafetten
 VM i skiskyting 1997 i Osrblie: Nr 10 på 15 km
 Skiskyting under Vinter-OL 1998 i Nagano: Sølvmedalje på 15 km
 VM i skiskyting 1999 i Oslo: Sølvmedalje på fellesstarten, nr 4 på 15 km
 VM i skiskyting 2000 i Oslo: Nr 7 på 15 km, bronsemedalje på stafetten
 VM i skiskyting 2001 i Pokljuka: Nr 4 på 15 km, bronsemedalje på stafetten
 VM i skiskyting 2003 i Khanty-Mansijsk: Sølvmedalje både på 7,5 km og på stafetten
 VM i skiskyting 2004 i Oberhof: Bronsemedalje på 15 km
 VM i skiskyting 2007 i Antholz: Nr 13 på fellesstarten

Merknadar

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Ukrainske skiskyttarar
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Cámara-basen

Cámara Base er ein sommarstasjon driven av Argentina og opna i 1953. Han ligg på Half Moon Island i McFarlane Strait utanfor austkysten av Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.

Kjelder
 Information on the Argentinian Antarctic Bases. Argentinian Antarcric Institute.
 Isla Media Luna: Guía para sitios que reciben visitantes.  Secretaría del Tratado Antártico. 

Argentinsk Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Skipingar i 1953
1953 i Antarktis
Camp Academia

Camp Academia (Lager Akademiya) er ein leir på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis, kalla opp etter Det bulgarske vitskapsakademiet som sette i gang den bulgarske forskinga i Antarktis. Leiren har vore i drift sidan sommaren 2004/05. Sidan 2004 har sommarpostkontoret her Tangra 1091 vore det sørlegaste postkontoret i det bulgarske postvesenet. 

Camp Academia ligg i øvre Huronbreen i Wörner Gap-området, 541 meter over havet, nordvest for forberga av Zograf Peak, sentralt i Tangra Mountains. Staden har tilkomst via ei 11-12,5 km lang rute frå den bulgarske basen St. Kliment Ohridski og den spansk basee Juan Carlos I. Frå Camp Academia har ein tilkomst vidare til hovudfjella i Tangra Mountains i sør. Camp Academia var baseleir for den bulgarske landmålingsekspedisjonen Tangra 2004/05 frå 3. desember 2004 til 2. januar 2005. 

Camp Academia ligg 3,6 km aust for Orpheus Gate, 5,5 km aust-søraust for Rezen Saddle, 3,2 km sør-søraust for Omurtag Pass, 4 km sørvest for Pirdop Gate, 1,68 km vest for Lozen Saddle, 7,1 km vest for Karnobat Pass og 2,68 km nord-nordvest for Catalunyan Saddle.

Sjå òg
 Tangra Mountains
 St. Kliment Ohridski-basen
 Tangra 2004/05
 Feltleirar i Antarktis

Kjelder 
 L.L. Ivanov, Livingston Island: Tangra Mountains, Komini Peak, west slope new rock route; Lyaskovets Peak, first ascent; Zograf Peak, first ascent; Vidin Heights, Melnik Peak, Melnik Ridge, first ascent, The American Alpine Journal , 2005, 312-315.
 Livingston Island, Climb Magazine, Issue 14, Kettering, UK, April 2006, 89-91,
 Ivanov, L.L. Bulgaria i Antarktis. Sør-Shetlandsøyane. Sofia: Manfred Wörner Foundation, 2009. 16 pp., with a folded map. ISBN 978-954-92032-7-1

Bakgrunnsstoff
 Tangra 2004/05
 Tangra - Camp Academia
 Tangra 1091 postkontor
 Das südlichste Postamt Bulgariens - Tangra 1091 (på tysk)
 Den bulgarske antarktiske stadnamnkommisjonen
 Den spanske antarktisbasen Juan Carlos I  (in spansk)
 Gildea, D. Mountaineering in Antarctica: complete guide: Travel guide. Primento and Editions Nevicata, 2015. ISBN 978-2-51103-136-0
 Ivanov, L. General Geography and History of Livingston Island. In: Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp. 17-28. ISBN 978-954-07-3939-7
 14 November 2004: Tangra. Discovering Antarctica Timeline. Discovery Channel UK website, 2012.

Utpostar i Antarktis
Bulgaria og Antarktis
Geografi på Livingston Island
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Arturo Prat-basen

Arturo Prat-basen er ein chilensk forskingsstasjon i Antarktis som ligg ved Iquique Cove på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Han opna 6. februar 1947 og er den eldste chilenske stasjonen i Antarktis. Fram til 1. mars 2006 vart han driven av Den chilenske marinen, før han vart avlevert til styret i Magallanes and Antártica Chilena-regionen. Fram til februar 2004 var han ein permanent base, men vart sidan den gong berre nytta om sommaren for studiar av ionosfæren og meteorologi. Basen er kalla opp etter kaptein Arturo Prat, ein chilensk marineoffiser.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad for det chilenske antarktisinstituttet 
Offisiell nettstad til Den chilenske marinen 
 COMNAP 

Chilensk Antarktis
Skipingar i 1947
1947 i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Carlini-stasjonen

Carlini-stasjonen, tidlegare kalla Jubany-stasjonen, er ein argentinsk, permanent base, først oppretta i 1953 på 25 de Mayo Island (King George Island) i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Han vart kalla opp etter den argentinsk piloten José Isidro Jubany, men fekk nytt namn i mars 2012, Carlini, etter den argentinske forskaren Alejandro Ricardo Carlini.

Skildring
Stasjonen ligg nær basane til Uruguay, Chile, Sør-Korea, Russland, Kina og Polen og like ved ein koloni på meir enn 16 000 pingvinar og 650 sjøløver. Han kan ta imot 60 personar og vinteren er det kring 20 personar som held til her. 

Stasjonen vart reist i 1982, og har 15 bygningar, to laboratorium og ein kino. For å kome seg hit mår ein fly frå Ushuaia til Base Marambio og så nokre dagar med båt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carlini-stasjonen» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  History av base
 Official website Direccion Nacional del Antartico
  Fundaciòn Marambio Jubany Base
 Council of Managers of National Antarctic Program 

Argentinsk Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Geografi på King George Island
Busetnader grunnlagde i 1982
1982 i Antarktis
Casey-stasjonen

Casey-stasjonen er ein permanent base i Antarktis driven av Australian Antarctic Division (AAD) som ligg ved Vincennes Bay i Australsk Antarktis.

Historie 
Casey ligg nær den no fråflytta Wilkes-stasjonen oppretta av USA under Det internasjonale geofysiske året (IGY) i 1957/8. Basen vart kalla opp etter Richard Casey.

Australia tok over Wilkes etter det internasjonale geofysiske året, men dei amerikanske bygningane var ikkje mogeleg å bruke fordi isen hadde bygd seg opp kring dei. Australia bygde den første Casey-basen like ovanom, på sørsida av Newcomb Bay seint i 1960-åra. Desse bygngingane var eit unikt forsøk på å unngå isproblemet ved å heve bygningane på stylter, slik at vinden kunne blse under bygningane. I tillegg vart bygningane knytte saman med ein bølgjeblikktunnel. Dette håpte ein skulle hindre snøen i å bygge seg opp år for år, medan personellet kunne flytte seg mellom bygningane utan å gå ut i friluft. Det fungerte ei tid. 

Den noverande Casey-stasjonen («Red Shed») vart bygt seint i 1980-åra. Bygningen vart prefabrikkert i Hobart på Tasmania av Contas Pty Ltd, og frakta til Antarktis. Den store bygnignen vart først teken i bruk i 1988.

Flystriper
Casey er eit viktig transportknutepunkt for det australske forskingsprogrammet i Antarktis med flyruter til frå Hobart til Wilkins ice runway, 5 km inn for Casey-stasjonen. Det første flyet som landa her var eit Airbus A319 den 9. desember 2007.

Dem mindre Casey Station Skiway ligg 8 km aust for stasjonen og opna 30. desember 2004.

Klima 
Casey-stasjonen har eit arktisk klima:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Casey Station» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 AAD Casey-stasjonen page
 Casey-stasjonen webcam
 A Year i Antarktis (1972)
 COMNAP Antarktis Facilities 
 COMNAP Antarktis Facilities Map

Sjå òg
Brown Bay

Utpostar i Antarktis
Australsk Antarktis
Utpostar i Wilkes Land
Comandante Ferraz-basen

Comandante Ferraz-basen (portugisisk Estação Antártica Comandante Ferraz) er ein permanent antarktisk forskingsstasjon kalla opp etter offiseren i den brasilianske marinen, Luís Antônio de Carvalho Ferraz, som vitja Antarktis mange gonger med britiske forskarar og overtydde regjeringa si om å opprette eit eige brasiliansk forskingsprosjekt i Antarktis. 

Basen ligg i Admiralty Bay på King George Island, nær tuppen av Den antarktiske halvøya, 130 km frå Sør-Amerika. Stasjon kom i drift frå 6. februar 1984 og består av modular ført til Antarktis med skipet «Barão de Teffé» (H-42 og fleire andre brasiliansk marineskip. Han kan huse opp til kring 60 personar, inkludert forskarar, teknikarar og støttepersonell, militære og sivile.

Historie
Comandante Ferraz-basen vart bygd på same stad som den gamle britiske «Base G», og dei forvitra trestrukturane frå den gamle basen står i sterk kontrast til dei lysegrøne og oransje metalliske strukturane i den brasilianske basen. Oppom basen ligg ein liten gravplass med fem krossar. Fire av dei er til minne om britar frå British Antarctic Survey (BAS), mellom anna ein baseleiar som forsvann på sjøen, og ein brasiliansk radiotelegrafist som døydde av hjarteattakk i 1990.

Den 25. februar 2012 vart det brann i maskinrommet som husar generatorane til stasjonen, og 70% av stasjonen vart øydelagd i brannen. To brasilianske soldatar mista livet i brannen, medan ein tredje vart skadd. Det tok kring to år bygge stasjonen opp att.

Klima
Sidan alle månadane av året har ein middeltemperatur under 10 °C, har Comandante Ferraz-stasjonen eit tundra-klima (Köppen ET). Årsmiddeltemperaturen på stasjonen er kring -2,8°C.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Official website Projeto de Meteorologia Antàrtica
 Official website Programa Antàrtico Brasilero 
Comandante Ferraz brasiliansk Base webcam
COMNAP Antarktis Facilities Map 

Utpostar i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Brasil og Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1984
1984 i Antarktis
Criosfera 1

Criosfera 1 er ei brasiliansk forskingsstasjon for innsamling av atmosfæriske målingar for Det brasilianske instituttet for romforsking (INPE) for Det brasilianske antarktisprogrammet (PROANTAR).

Han vart innvigd den 12. januar 2012 og ligg på Unionbreen, på platået vest i Antarktis, 670 km frå Sørpolen og 2500 km sør for Comandante Ferraz-basen.

Ekspedisjonen som plasserte modulen som basen består av vart koordinert av Universidade Federal do Rio Grande do Sul (UFRGS) leia av professor Jefferson Cardia Simões. 

Målet er å få heilautomatisk målingar inne på det antarktiske kontinentet. Målingane vert sende via satellitt til maskinar i Brasil.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Criosfera 1» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Ellsworth Land
Brasil og Antarktis
2012 i Antarktis
Bakhun

Bakhun, også kalla bakhon, bak, hon eller hun, er det ytste stykket av trestokkar som er blitt saga opp til plank og bord. Det har derfor berre ei skoren side, medan den andre kan vera borkdekt. Bakhun er eit biprodukt ved trelastproduksjon, men har ei rekkje bruksområde.

Bakhun er billigare enn kjerneved, men skjørare. Det kan brukast som byggjemateriale til enkle bygg og skigardar, til trefiberplater og sponplater, kutta opp til flis som mellom anna kan brukast av cellulosefabrikkar og til bioenergi, eller som ved.

Tidlegare brukte ein gjerne bakhun til å byggja skur, kassar, skore til lekter eller stavar til tønner og liknande. Det har også mellom anna vore brukt til å driva dampsager.

Bakgrunnsstoff
Gjerdebakhon  ved Kampå sag

Kjelder

Bakhun (14. februar 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 15. mars 2014
 
 
Lund, Gunnar. «Vellyket forsøk med lokal flis» 
 
Åserud, Rikke. «Gjerde med tradisjoner» , hus&bolig 3-2011

Skogbruk
Davis-stasjonen

Davis-stasjonen er ein permanent base i Antarktis driven av Australian Antarctic Division (AAD). Han er den største forskingsstasjonrn til Australia og ligg ved kysten av Cooperation-havet i Princess Elizabeth Land (Ingrid Christensen Kyst) og er eit isfritt område (antarktisk oase) i Antarktis kalla Vestfold Hills.

Historie
Kysten der Davis-stasjonen no ligg vart første gong sett den 9. februar 1931, under den andre British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) ombord på «Discovery». Sir Douglas Mawson og Stuart Campbell såg kontinentet frå eit sjøfly og namngav det høge landet mot søraust Princess Elizabeth Land.

Den første som steig i land her var den norske kvalbåtkapteinen Klarius Mikkelsen på «Thorshavn» i 1935. Mikkelsen kalla åsane opp etter Vestfold i Noreg, som han meinte likna.

Varden som nordmennene reiste her vart funnen av medlemmar av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i 1960, men gjekk tapt i mange år før han igjen vart funnen i 1995.

I januar 1957 leita eit lag frå ANARE leia av Phillip Law etter ei høvande stad for stasjonen. Dette viste seg å vere vanskeleg fordi det var få gode ankerplassar og dei hadde lite ferskvatn att. Etter to dagars leiting, valde dei til slutt å setje stasjonen på eit lite platå oppom ei svart sandstrand. Lossinga starta og 13. januar 1957 vart det halde ein liten seremoni som offisielt opna den nye stasjonen. Han fekk namnet Davis til ære for kaptein John King Davis.

Davis vart lagt ned for ein kort periode den 25. januar 1965 for ei ombygging av Casey-stasjonen. Han vart opna på ny 15. februar 1969 og har vore i kontinuerleg drift sidan den gong. Dei små hyttene som stasjonen opphavleg bestod av forfall seint i 1970- og tidleg i 1980-åra og stasjonen vart ombygd.

Davis har vorte den største stasjonen til Australia i Antarktis og det vert forska på mange felt.

Klima
Davis-stasjonen har eit arktisk klima:

Bakgrunnsstoff
 AAD Davis-stasjonen page
 Davis-stasjonen webcam
 COMNAP Antarktis Facilities 
 COMNAP Antarktis Facilities Map 

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Princess Elizabeth Land
Australia og Antarktis
Busetnader grunnlagde i 1957
1957 i Antarktis
ECARE

ECARE, spansk akronym for Estación Científica Antártica Ruperto Elichiribehety, er ein uruguayansk sommarstasjon oppretta av Det uruguayanske antarktisinstituttet den 22. desember 1997 på Den antarktiske halvøya.

ECARE ligg i Hut Cove, søraust for Hope Bay og nordaust på Den antarktiske halvøya, like ved den argentinske Esperanza-basen. Stasjonen kan ta imot sju personar og vert nytta til å forske på det omliggande området. Hanv ar tidlegare ein britisk stasjon kalla Trinity House. 

Stasjonen er kalla opp etter Ruperto Elichiribehety, ein uruguayansk marineløytnant som i 1916 leia ein uruguayansk ekspedisjon for å redde Shackleton-Rowett-ekspedisjonen som var stranda på Elefantøya.

Bakgrunnsstoff 
 Den 2007 ROU 4 Artigas, Uruguayan ship supporting ECARE 
 A Cristy Trembly report on her visit to Artigas and ECARE bases i 2000.

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Graham Land
Uruguay og Antarktis
Skipingar i 1997
1997 i Antarktis
European Project for Ice Coring in Antarctica

Europaan Project for Ice Coring in Antarctica (EPICA) er eit internasjonalt, europeisk prosjekt for å bore djupe iskjernar i Antarktis. Hovudmålet er å få fullstendig dokumentasjon av dei klimatiske og atmosfæriske tilhøva som er arkivert i den antarktiske isen ved å bore og analysere iskjerneprøvar og samanlikne dei med prøvane tekne på Grønland. Undersøkinga av desse prøvene gjev informasjon om korleis klimaet har variert.

Europaan Science Foundation EPICA (1996–2005) dreiv boreprosjekt ved to stader i Antarktis: Concordia-stasjonen ved Dome C og Kohnen-stasjonen.

I 2008 fekk prosjektet Descartesprisen for forsking.

Sjå òg
 Dome C
 Concordia-stasjonen
 Vostok-stasjonen
 Kohnen-stasjonen
 Valkyrjedomen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «European Project for Ice Coring in Antarctica» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 EPICA hos Europaan Science Foundation
 as PDF 

Geokronologi 
Europa og Antarktis
Vitskap og teknologi i Antarktis
Framheim

Framheim var namnet på basen til Roald Amundsen ved Hvalbukta på Rossisen i Antarktis under ekspedisjonen til Sørpolen. Han vart nytta mellom januar 1911 og februar 1912.

Hytte og telt 
Hytta vart bygd i seksjonar av ein snikkarmeister, Jørgen Stubberud og reist heime hos Amundsen i Noreg, så skrudd frå kvarandre for å fraktast til Antarktis på «Fram». Under bygginga av Noreg fortalte Amundsen at hytta var meint for observasjonar, noko som passa bra med dei tilsynelatande planane hans om å nå Nordpolen.

Hytta var ein av dei første prefabrikkerte strukturane som vart flytta til Antarktis og hadde eit spisebord som kunne hevast opp under taket når det ikkje var i bruk. Hytta målte fem gonger fire meter, og veggane bestod av fire lag av trebord med papp mellom for isolering.

I løpet av den lange antarktiske vinteren bygde Amundsen og medlemmane på ekspedisjonen eit nettverk av verkstader og lager, inkludert eit dampbadrom, grave ut i isen kring hytta. I dette komplekset førebudde mennene seg på den komande reisa til Sørpolen.

Amundsen gjekk bort frå dei tradisjonelle kvite telta og gjekk i staden for telt av svart stoff. Dette var for å absorbere den vesle solinnstrålinga som skein på teltet. I tillegg ville telta vere lettare å sjå i snøen og svart ville vere meir behageleg for augo innimellom alt det kvite. Dei pyramideforma telta var utstyrt med ein enkel stokk, som vart festa til ein av sledane under reisa, slik at ein ikkje trengde teltpluggar og kunne setje opp teltet raskt og enkelt. Teltet hadde òg eit innsydd golv, som var ein innovasjon fleire år føre si tid.

Utstyr 

Ved Framheim vart utstyret til Amundsen heile tida oppgradert, sidan han stort sett var misnøgd med det vanlege polarutstyet. Sledane vart betra ved å kutte ned på ramer og meier, og dei vart 60% lettare, utan at den totale styrken deira vart redusert.

Amundsen forma spesielle sledekassar for mat og utstyr som var permanent festa til sledane. Kassane hadde lokk som lett kunne opnast med vottar på. Dette reduserte faren for frostskadar under lossinga av sledane. Kassane vart òg høvla ned i løpet av vinteren for å redusere vekta deira. Amundsen hadde berre med seg fire mattypar: pemmikan (laga med hans eiga oppskrift), sjokolade, mjølkepulver og kjeks, men denne dietten vart utvida med sel- og pingvinkjøt lagra i forsyningsdepot på barrieren og ferskt hundekjøt frå hundar dei valde ut under reisa. Dette ferske, vitaminrike kjøtet hindra skjørbuk.

Sjå òg 
 Scott's Hut
 Polheim

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Framheim» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
Roald Amundsen skreiv om ekspedisjonen i Sørpolen publisert i to bind i 1912–1913.
 Huntford, Roland (1979) Scott and Amundsen (Hodder & Stoughton Ltd) ISBN 978-0-340-19565-9
 Huntford, Roland (1999) The Last Place on Earth (Modern Library Exploration) ISBN 978-0-375-75474-6
 

Utpostar i Antarktis
Noreg og Antarktis
Utpostar i Ross Dependency