alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Brookman Point

Brookman Point er eit snødekt nes heilt nordvest på Grant Island, som ligg utanfor kysten av Marie Byrd Land og Getz isbrem. Det vart oppdaga og først kartlagd frå USS «Glacier» (kaptein Edwin A. McDonald, USN) i februar 1962, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Peter J. Brookman som var øvstkommanderande ved Byrd Station i 1970.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Brookman Point» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land
Cape Burks

Cape Burks er eit kjenneleg nes, nordvestover frå McDonald Heights, på austsida av innløpet til Hull Bay på kysten av Marie Byrd Land. Neset vart oppdaga og kartlagd frå USS «Glacier», 31. januar 1962, og vart kalla opp etter kapteinløytnant Ernest Burks i US Navy, helikopterpilot på «Glacier» og den første personen som sette bein på neset. 

Russkaya Station vart oppretta på Cape Burks av Sovjetunionen i 1980.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Burks» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land
Cape Herlacher

Cape Herlacher er eit bratt, isdekt nes på nordenden av Martin Peninsula i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy (USN) Operasjon Highjump i januar 1947. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1955 etter Carl J. Herlacher, kartograf med U.S. Navy Hydrographic Office i 1937.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Herlacher» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Nes i Marie Byrd Land
Castillo Point

Castillo Point er eit isdekt nes på austsida av enden av Landbreen på kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfotografi teken av U.S. Navy , 1959–65, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Rudy Castillo, ein flyfotograf i US Navy med landmålingslaget i Marie Byrd Land og ved Hallett Station i løpet av Operasjon Deep Freeze 1968 og 1969.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Castillo Point» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land
Cole Point

Cole Point er eit nes ved sørenden av Dean Island, som ligg i Getz isbrem like utanfor kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Lawrence M. Cole i US Navy, ein tømrar ved Byrd Station i 1969.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cole Point» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land
Cox Point

Cox Point er eit nes ved sørvestsida av enden av Garfieldbreen i Hull Bay på kysten av Marie Byrd Land. Neset vart oppdaga og fotografert frå lufta under U.S. Antarctic Service, 1939–41, leia av admiral Richard E. Byrd. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter E.F. Cox, ein snikkar under Byrd-ekspedisjonen, 1933–35.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cox Point» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land
Coyer Point

Coyer Point er eit isdekt nes ved søraustsida av Martin Peninsula. Det er nordenden av ei isdekt halvøy som strekkjer seg ut i Dotson isbrem, 23 nautiske mil sør-søraust for Jacobsen Head i Bakutis Coast i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfotografi teken av U.S. Navy, 1959–67, og Landsat-bilete, 1972–73. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1977 etter løytnant Ann E. Coyer i US Navy, den første kvinna i U.S. Navy som deltok i operasjonar i Antarktis då ho tok del i Operasjon Deep Freeze i 1974.

Kjelder 

Nes i Marie Byrd Land
Cape Dart

Cape Dart er eit nes ved foten av Mount Siple på nordkysten av Siple Island, like sør for Lauff Island utanfor Bakutis Coast i Marie Byrd Land. Det vart oppdaga i desember 1940 av medlemmar frå U.S. Antarctic Service på ein flytur frå West Base, og vart kalla opp etter Justin Whitlock Dart som var direktør i Walgreen Drug Co og som støtta ekspedisjonen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Dart» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land
Eisberg Head

Eisberg Head er eit nes som består av bratte klipper like vest for munningen av Vanebreen på kysten av Marie Byrd Land. Neset er nordenden av ein fjellrygg som kjem ned frå den sentrale delen av Mount Murphy-massivet. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–66, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser (seinare kaptein) Harry B. Eisberg, ein militærlege under Operasjon Highjump, 1946–47.

Kjelder 

Nes i Marie Byrd Land
Eldred Point

Eldred Point er eit isdekt nes på vestsida av enden av Landbreen på kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og U.S. Navy frå flyfotografi 1959–65, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter David T. Eldred, eit medlem av laget som overvintra ved McMurdo Station i 1958, 1965 og 1969.

Kjelder 

Nes i Marie Byrd Land
Cape Felt

Cape Felt er eit isdekt nes som markerer nordenden av Wright Island på Bakutis Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump i januar 1947, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter admiral Harry D. Felt i U.S. Navy som var visegeneralinspektør for sjøforsvaret under Det internasjonale geofysiske året 1957–58.

Kjelder 

Nes i Marie Byrd Land
Garwood Point

Garwood Point er eit nes på nordenden av Gurnon Peninsula, ein nordaustleg arm av Bear Peninsula på Walgreen Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1947, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter James W. Garwood, ein smedutdanna underoffiser som var sjef ved Williams Field i McMurdo Sound og Christchurch på New Zealand og leiar for vedlikehaldsverkstaden under Operasjon Deep Freeze.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Cape Gates

Cape Gates er eit isdekt nes som markerer heilt nordvest på Carney Island langs kysten av Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart først kartlagd av US Geological Survey frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump i januar 1947, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Thomas S. Gates, undersekretær i marinen før og under Operasjon Deep Freeze.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Hadley Point

Hadley Point er det nordaustlege neset på Murray Foreland på Martin Peninsula på Bakutis Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Neset ligg 8 km søraust for Cape Herlacher. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfotografi av U.S. Navy 1959–67, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Richard C. Hadley i US Navy, som overvintra ved McMurdo Station i 1959 og fleire år fram til 1977, og var sjef for forsyningsfunksjonar ved McMurdo.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Hoyt Head

Hoyt Head er eit høgt nes som strekkjer seg ut frå Bowyer Butte. Det ligg på vestsida av Venzkebreen på kysten av Marie Byrd Land i Antarktis. Neset vart oppdaga og fotografert frå lufta under U.S. Antarctic Service i desember 1940 og kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Ronnie A. Hoyt i U.S. Navy Reserve, øvstkommanderande ved Byrd Station i 1971.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Danuta Siedzikówna

Danuta Helena Siedzikówna () var ein polsk sjukepleiar i Armia Krajowa.

Bakgrunnsstoff
 Publikasjon om Danuta Siedzikówna

Minnesmerke 

Polsk militærhistorie
Polakkar
Hummer Point

Hummer Point er det austlege neset på den isdekte Gurnon Peninsula, ein austleg arm av Bear Peninsula på Walgreen Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfotografi av U.S. Navy, 1959–66, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1977 etter dr. Michael G. Hummer.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Jacobsen Head

Jacobsen Head er eit isdekt nes som utgjer det nordaustlege neset på Slichter Foreland på Martin Peninsula på Walgreen Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart først skissert av US Geological Survey frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump i januar 1947, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser Glen Jacobsen i U.S. Navy som var kaptein på isbrytaren  i 1954–55 i Antarktis for å utforske stadane der dei vitskaplege stasjonane skulle byggast under Det internasjonale geofysiske året 1957–58 .

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Jeffery Head

Jeffery Head er eit kjenneleg nes, 4 nautiske mil sør for Brushbreen på vestsida av Bear Peninsula på Walgreen Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart først fotografert frå lufta av U.S. Navy Operasjon Highjump i januar 1947, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Stuart S. Jeffery, ein forskar på ionsfærisk fysikk i Byrd Station i 1966.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Koloc Point

Koloc Point er eit isdekt nes heilt nord på Bear Peninsula i Walgreen Coast i Marie Byrd Land. Neset vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå flyfoto av U.S. Navy Operasjon Highjump i januar 1947. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Bohumil Koloc, Jr. som var helikopterpilot i løpet av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1966 og 1967.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Cape Leahy

Cape Leahy er eit isdekt nes som markerer nordenden på Duncan Peninsula på Carney Island, langs kysten av Marie Byrd Land. Det vart oppdaga og fotografert frå lufta den 24. januar 1947 under Operasjon Highjump, 1946–1947, og vart namngjeve av kontreadmiral Byrd etter flåteadmiral William D. Leahy som marinerådgjevar for president Harry S. Truman under Operasjon Highjump som var med på å skaffe materiell til operasjonen.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Lynch Point

Lynch Point er eit kupert nes på sjøsida av halvøya mellom Frostmanbreen og Hullbreen på kysten av Marie Byrd Land. Det vart fotografert av U.S. Antarctic Service (USAS) (1939–41) frå lufta den 18. desember 1940. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William R. Lynch II på USS «Glacier» under utforskinga av denne kysten 1961-62.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Mathewson Point

Mathewson Point er eit bratt nes ved nordenden av Shepard Island, som ligg på sjøsida av Getz isbrem i Marie Byrd Land. Adeliepingvinar hekkar her. Neset vart kartlagd av personell på USS «Glacier» den 4. februar 1962. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant David S. Mathewson i U.S. Navy som var forsyningsoffiser på skipet.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
McCarthy Point

McCarthy Point er eit isdekt nes heilt nordaust på Grant Island på sjøsida av Getz isbrem. Det vart oppdaga og kartlagd frå USS «Glacier» den 4. februar 1962. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant J.F. McCarthy i U.S. Navy som var økonomisjef på skipet under oppdaginga.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Melville Point

Melville Point er eit nes på austsida av innløpet til Siniff Bay på kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Frederick C. Melville, kaptein frå New York på reisene til Hvalbukta i løpet av Byrd-ekspedisjonen, 1928-30.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Merrick Point

Merrick Point er eit isdekt nes på austsida av Hamilton forlandsbre på Bear Peninsula på Walgreen Coast i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi av U.S. Navy, 1959-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1977 etter Dale Merrick frå Stanford University som studerte den øvre atmosfæren og vitskapleg leiar på Siple Station vinteren 1975.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Morris Head

Morris Head er eit isdekt nes på sjøsida av Hagey Ridge og heilt nordaust i McDonald Heights på kysten av Marie Byrd Land. Neset vart fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service (USAS) den 18. desember 1940. og vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Lloyd Morris, sjefskvartermeister og med i batytermograf-laget ombord på USS «Glacier» under utforskinga av denne kysten, 1961-62.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Ramage Point

Ramage Point er eit isdekt nes som ligg like vest for Beakleybreen på nordsida av Carney Island, langs kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump i januar 1947. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kontreadmiral L.P. Ramage i U.S. Navy som deltok under Det internasjonale geofysiske året 1957-58.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Roper Point

Roper Point er eit stort sett isdekt point, med nokre klippeframspring, på vestenden av Mount Takahe i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Nathaniel A. Roper, polarlysforskar ved Byrd Station i 1963.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Trenholm Point

Trenholm Point er eit isdekt nes 8 nautiske mil (15 km) nordvest for Eldred Point på kysten av Marie Byrd Land. Det markerer nordenden av halvøya mellom Holcombbreen og El-Sayedbreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi frå U.S. Navy, 1959-65. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William L. Trenholm, glasiolog ved Byrd Station tre somrar 1967-70.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Tucker Point

Tucker Point er eit isdekt nes på vestsida av Murray Foreland på Martin Peninsula, 12 nautiske mil (22 km) sørvest for Cape Herlacher på Bakutis Coast i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi av U.S. Navy, 1959-67. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1977 etter Robert L. Tucker som var meteorolog under Operasjon Deepfreeze i 1976.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Verleger Point

Verleger Point er eit nes på vestsida av innløpet til Siniff Bay på kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant W.F. Verleger som var kaptein på «Jacob Ruppert» på den første reisa til Hvalbukta (1933) i løpet av Byrd-ekspedisjonen, 1933-35.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Cape Whitson

Whitney Peak er ein kjenneleg fjelltopp i Antarktis på 3005 moh. Han stig opp 3 nautiske mil (6 km) nordvest for Mount Hampton med eit særeige isdekt skard mellom i den nordlegaste delen av Executive Committee Range i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi av U.S. Navy, 1958-60. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Herbert Whitney som var med på bygginga av stasjonar i Antarktis som skulle nyttast i løpet av Det internasjonale geofysiske året. Whitney overvintra på Little America V i 1956.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Worley Point

Worley Point er eit nes med ein hekkestad for adeliepingvinar heilt nordvest på Shepard Island. Som Grant Island,5 nautiske mil (9 km) lenger aust, er Shepard Island omgjeve av Getz isbrem utanom på nordsida. Neset vart kartlagd frå USS «Name» og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Richard J. Worley i U.S. Navy som var militærlege ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1969.

Kjelder

Nes i Marie Byrd Land
Wu-dynastiet

Det (austlege) Wu-dynastiet (kinesisk: 東吳 dōng wú), også kjent som Sun-Wu (kinesisk; 孫吳 sūn wú) var ei herskarslekt som rådde over dei søraustlege delane av Kina frå 221 til 280.

Dynastiet vart grunnlagt av Sun Quan søraust i det dåverande keisarriket Kina. Riket voks fram i Tre rike-tida, då Han-dynastiet tapte all makt i Kina og keisardømmet vart splitta i tre rike; under Wu-dynastiet i sør, Wei-dynastiet i nord og Shu-dynastiet i vest.

Gjennom sjølvstendet frå sentralregjeringa, som hadde hatt tilhald i nord, utvikla det tidlegare så tilbakeliggande Søraustkina seg til eit av dei viktigaste økonomiske, kulturelle og politiske sentera i landet. Innan dei neste fem hundre åra var omme, hadde utviklinga i det sørlege av Kina overgått utviklinga i Nord-Kina. Verknadene av denne tidsalderen kan sporast i det politiske og kulturelle skiljet mellom Nord- og Sør-Kina av i dag.

Wu-dynastiet vart til sist erobra i 280 av Sima Yan, den fyrste Jin-keisaren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wu-Dynastie» frå ,  den 1. januar 2013.  
 

Kinesisk historie
Kyrkjeslavisk

Kyrkjeslavisk er eit liturgisk språk som blir brukt i mange  ortodokse kyrkjer i land med slaviske språk; den største av desse  er Den russisk-ortodokse kyrkja. 

Språket er ein meir moderne variant av det gammalkyrkjeslaviske språket som misjonærane Kyrillos og Methodios utvikla på 800-talet. Språket tente som litteraturspråk fram til ca. 1800. I dag blir språket knapt brukt utanom liturgisk bruk. 

Ein skil mellom bulgarsk-kyrkjeslavisk, russisk-kyrkjeslavisk, serbisk-kyrkjeslavisk, kroatisk-kyrkjeslavisk og tsjekkisk-kyrkjeslavisk.  Det kyrkjeslaviske språket kan vere vanskeleg å forstå for moderne russarar. Likevel held den russiske kyrkja på dette språket i liturgien, slik språket også blir brukt i dei slaviske nabolanda. Slik blir desse slaviske nasjonane bundne saman både kulturelt og mentalt. Den russiske støtta til serbarane i konfliktane på Balkan kan vere ei følgje av dette kulturelle sambandet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kyrkslaviska» frå ,  den 1. januar 2013.  

Slaviske språk
Ortodoks kristendom
Språk i Russland
Einskildspråk
Liturgiske språk
Nord- og Sør-dynastia

Nord- og Sør-dynastia (kinesisk skrift 南北朝, pinyin Nánběi Cháo) er nemninga på tidsrommet mellom 420 og 598 i kinesisk historie.

Byen Luoyang vart frå Xiangnu i nord overfallen av ein hær i 316 og øydelagt. Heile Kina nord for Chang Jiang vart erobra av nomadehærar, men Jin-fyrstane samla seg i Nanjing og makta vinne tilbake Chang Jiang-dalen. Kina var då todelt, framande folk herska i nord, medan det kinesiske keisarriket i sør vart splitta opp og vert verande delt i nærare tre hundreår.

Mellom nomadefyrstane som hadde lagt under seg Nordkina kom det stadig vekk til interne rivningar. I alt danna det seg 16 kongedømme. Etter sytti år, i året 386, klarte ei gruppe, tuobaene, å få makta over heile området og danna då det nordlege Wei-dynastiet. Tuobaene tok i bruk den kinesiske administrative strukturen og tileigna seg elles temmeleg raskt den kinesiske kulturen og smelta såleis saman med den kinesiske folkegruppa.

Nomadefolka sitt herredømme i nord opna på ny dei gamle handelsvegane mot vest (Silkevegen), og via Turkestan breidde buddhismen seg inn i det nordlege Kina.

Medan Nord-Kina var samla, avløyste seks kortliva dynasti kvarande i Sørkina. Trass i den labile politiske stoda utvikla den kinesiske kulturen seg vidare også i sør. Særleg regjeringstida, 502-549, til Liang-dynasti-keisaren Liang Wu Di var ei fredstid der buddhismen breidde seg og kunstlivet blomstra; inntil general Hou Jing gjorde opprør og erobra hovedstaden og let keisaren svelte ihel.

I 589 erobra Sui-dynastiet det siste sørlege dynastiet, Chen-dynastiet, og avslutta tidebolken med sørlege og nordlege dynasti.

Dei fem nordlege dynastia var Nord-Wei, Vest-Wei, Aust-Wei, Nord-Qi og Nord-Zhou. Dei fire sørlege dynastia var Liu Song, Sør-Qi, Liang og Chen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nord- og Sør-dynastienes tid» frå ,  den 1. januar 2013.  
 

Kinesisk historie
Kinesiske dynasti
Domenico Erdmann

Domenico Juul Erdmann () var ein norsk målar, formgjevar og restaureringskonsulent.

Kjelder

Norske målarar
Norske formgjevarar
Folk frå Bergen
Gammalkyrkjeslavisk

Gammalkyrkjeslavisk (ѩзъıкъ словѣньскъıи) var det første slaviske skriftspråket. Dette har utvikla seg til dei kyrkjeslaviske språka som enno blir brukt i liturgien i mange slaviske ortodokse kyrkjer.

Dette første slaviske skriftspråket vart utvikla på 800-talet av to greske brør, misjonærane Kyrillos og Methodios, med utgangspunkt frå den sørslaviske dialekten som vart brukt i Saloniki. Arbeidet la grunnlaget for utbreiinga av kristendommen i Serbia og Bulgaria i andre halvdelen av åttehundretalet, og at desse landa fekk kristendommen i den bysantinske, austlege forma. Austkyrkja meinte alt meinte folk skulle feire gudstenesta på sitt eige språk, mens kyrkja i Roma heldt på trespråktanken – at språka til kristendommen var latin, gresk og hebraisk. 

Dei bysantinske misjonærane som kom til Kievriket på slutten av nihundretalet, hadde med seg både kristendom og skriftspråk. Russarane overtok dette skriftspråket som bygde på ein sørslavisk dialekt, men som ikkje skilde seg altfor mykje frå det gammalrussiske talespråket. 

Då dei slaviske folka fekk eit gudstenestespråk som i hovudsak var forståeleg for vanlege folk, fekk det mykje å seie for utbreiinga av den kristne bodskapen. Samtidig førte dette til at Russland hamna på sida av den store latinspråklege kulturen som prega den vestlege delen av Europa.

Kjelder

Professor Per-Arne Bodin: Medeltidens tredje stora skriftspråk – kyrkoslaviskan

Slaviske språk
Ortodoks kristendom
Einskildspråk
Klassiske språk
Abel Tasman nasjonalpark

Abel Tasman nasjonalpark er ein nasjonalpark som ligg heilt nord på Sørøya på New Zealand. Parken vart grunnlagd i 1942, og er med eit areal på berre 225 km², den minste av nasjonalparkane på New Zealand. Landskapet er skogkledd og åslendt nord for elvedalane til Takaka og Riuwaka-elva, og er i nord avgrensa av havet i Golden Bay og Tasman Bay. Han har fått namn etter Abel Tasman, som i 1642 vart den første europeiske oppdagaren som fekk sjå New Zealand.

Abel Tasman National Park strekkjer seg ikkje ut over høgvassmerket i dei tilstøytande kystane. Strandområda mellom gjennomsnittleg flo og og gjennomsnittleg ebbe er i om lag 70 kilometers lengde gjort til naturreservat, og dekkjer i alt 774 hektar. 

Det newzealandske miljøverndepartementet, Department of Conservation (DOC) administrer parken. Naturvernområdet er administrert av Tasman District Council (TDC) og Department of Conservation sin konservator i Nelson/ Marlborough.
Aktivititetar i tilsstøytande kystfarvatn ligg under ansvaret til TDC i medhald av separate regelverk.

<p>
Fotturruta Abel Tasman Coast Track er ei populær turrute som følgjer kystlinja, medan ei innlandsrute, Abel Tasman Inland Track, vert mindre brukt. Kajakkpadling, camping og turisme er andre aktivitetar i parken. 

Den næraste større byen er Motueka, 20 kilometer mot sør.

Galleri

Sjå òg 
 Nasjonalparkar på New Zealand
 Fotturar på New Zealand
 New Zealand Great Walks

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Abel Tasman National Park» frå ,  den 1. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 

Department of Conservation si informasjonsside om Abel Tasman National Park.
Turguide til Abel Tasman Coastal Track.  

Nasjonalparkar på New Zealand
Tasman på New Zealand
Cape Andreyev

Cape Andreyev er eit nes som markerer søraustsida av Slava isbrem. Det vart fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump 1946-47, og Den sovjetiske antarktisekspedisjonen 1956. Det vart namngjeve av sovjetarane i 1960 etter professor A.I. Andrejev, som forska på historia til geografiske oppdagingar.

Kjelder

Nes i Oates Land