alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Eugen Onegin

Eugen Onegin eller Jevgenij Onegin (Евгений Онегин) er ein verseroman i åtte kapittel skriven av Aleksandr Pusjkin og gjeven ut i perioden 1823–1831. Handlinga føregår i Russland i 1820-åra.

Verseromanen er rekna som eit meisterverk innan russisk litteratur. Med denne innvarsla Pusjkin tida for den store realistisk-poetiske romanen. For fyrste gong dukka det opp ein type menneske som det fanst tusenvis av også i det verkelege samfunnet – framfor alt er dandyskikkelsen Eugen Onegin prototype for det overflødige mennesket (Лишний человек, lisjnij tsjelovek), eit motiv som blei ein gjengangar i russisk litteratur. Realismen speglar seg også i dei meir enn eit hundre bifigurane.

Eugen Onegin består nesten heilt og haldent av 389 strofer som alle føljger strikt jambisk tetrameter, iblant omtalt som Onegin-strofen. Som sonetter har kvar strofe 14 jambiske rader, medan rimmønsteret alltid er det same: AbAbCCddEffEgg, der versalane viser til eit kvinneleg rim og gemenane til eit mannleg. Betoningane ligg alltid på dei jamne stavingane – andre, fjerde, sjette, åttande. Radene med kvinnelege rim har ni stavingar, dei med mannlege har åtte.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eugen Onegin» frå ,  den 3. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff 

Litteratur
 Aleksandr Pushkin, London 1964, Princeton 1975, Eugene Onegin a novel in verse. Translated from Russian with a commentary by Vladimir Nabokov  ISBN 0-691-01905-3
 Alexander Pushkin, Penguin 1979 Eugene Onegin a novel in verse.  Translated by Charles Johnston, Introduction and notes by Michael Basker, with a preface by John Bayley (Revised Edition) ISBN 0-14-044803-9
 Alexandr Pushkin, Basic Books; New Ed edition, Eugene Onegin: A Novel in Verse Oversatt av Douglas Hofstadter ISBN 0-465-02094-1
 Jurij Lotman: Пушкин. Биография писателя. Статьи и заметки. Online: . 
 A.A. Beliy, «Génie ou neige», "Voprosy literaturi", n. 1, Moskva 2008, s. 115.

Russiske romanar
Bøker frå 1833
Sweet Fanny Adams

Sweet Fanny Adams er det andre studioalbumet til det engelske rockebandet Sweet, først gjeve ut i 1974. Det var òg det første albumet dei gav ut der dei kalla seg berre Sweet. Albumet var eit vendepunkt i musikkstilen deira. Han har ein meir hardrockprega stil enn dei tidlegare popplatene. 

Albumtittelen er eit engelsk slangord (opphavleg frå Royal Navy) som kom frå mordet på den åtte år gamle Fanny Adams i 1867 og tyder «ingenting i det heile tatt» i tillegg til ein liknande eufemisme «F.A.» = «fuck all».

Sweet Fanny Adams nådde 27. plassen på UK Albums Chart då det kom ut på RCA Records i 1974 og andreplassen på albumlista i Vest-Tyskland. Albumet kom ikkje ut i USA, men fem av songane kom ut på den amerikanske versjonen av albumet Desolation Boulevard i juli 1975. 

I 1996 gav den engelske rockegruppa Love and Rockets ut albumet Sweet F.A. og eit glam metal-band frå Indiana i USA kalla seg Sweet F.A. i slutten av 1980-åra. 

Allmusic skreiv om albumet: «Sjølv om dei ofte vart avviste som ein luftig singelgruppe i si tid, laga Sweet ei handfull sterke album på midten av 70-talet som hadde overraskande muskuløs hardrock. Eit godt døme på denne trenden er Sweet Fanny Adams. Tonen vert sett på opningssporet, «Set Me Free», ein brennande rockar som blandar ultrahøge vokalharmoniar til ei rasande rekkje gitarriff som driv songen opp eit vanvittig nivå liknande speed metal. Andre hardrockende høgdepunkt er «No You Don't», ein Queen-aktig song om ein uvennleg kjæraste som seinare vart spelt av Pat Benatar, og «Into the Night», eit kompleks spor som set eit vers i middels tempo mot lynraske refreng over ein overraskande funky rytme som seinare vart sampla av Beastie Boys. Likevel er heavy metal-meisterverket på albumet tittelsporet, eit medteke portrett av ungdomskriminalitet som med ein brutal tekst føreser dei dystre bileta i punkrocken.»

Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Brian Connolly, Steve Priest, Andy Scott og Mick Tucker utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Brian Connolly – solovokal (utanom as noted)
Steve Priest – bassgitar, solovokal (spor 3, 7), korvokal
Andy Scott – gitar, solovokal (spor 8), korvokal
Mick Tucker – trommer, korvokal

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sweet Fanny Adams» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

The Sweet-album
Musikkalbum frå 1974
Album produserte av Phil Wainman
RCA Records-album
Francis James Child

Francis James Child () var ein amerikansk akademikar og folkeminneforskar som er kjend for å ha samla og klassifisert folkesongar frå England og Skottland og dei amerikanske variantane deira, og klassifisert dei etter systemet som blir kalla Child Ballads.

Child var fødd i Boston i Massachusetts. Der gjekk han på Boston Latin School, og gjekk ut av Harvard i 1846 som den beste i klassen i alle fag. Han underviste i matematikk frå 1846 til 1848, då han fekk ei stilling som lærar i historie, politisk økonomi og engelsk litteratur. Etter to års studia i Europa overtok han stillinga som professor i retorikk og talekunst etter Edward T. Channing, eit professorat han hadde til 1876.

Child fekk permisjon frå 1849 til 1853, då han studerte engelsk teater  og seinare tysk filologi ved Humboldt-universitetet i Berlin og universitetet i Göttingen. Han var redaktør for ei omfattande samling av britiske poetar. Han var òg redaktør for dei samla verka av Edmund Spenser (1855) og planla ei utgjeving av Geoffrey Chaucer, men nøgde seg med ein artikkel i The Memoirs of the American Academy of Arts and Sciences for 1863 under tittelen «Observations on the Language of Chaucer's Canterbury Tales». Artikkelen fekk stor tyding for forståinga av Chaucer sin grammatikk, uttale og skandering slik ein forstår det i dag.

Det størst av arbeida hans var utgjevinga av eit åttebandsverk av engelske og skotske folkeballadar. Etter at han i 1876 fekk ei stilling som professor i engelsk, vigde han seg til komparative studium av tradisjonelle engelske balladar. Han samla ei stor mengd manuskript og andre folkeminnekjelder, og gjorde undersøkingar på andre språk enn engelsk. George Lyman Kittredge var blant elevane til Child, og følte eit særleg ansvar for å vidareføra arbeidet hans.

Det siste arbeidet til var English and Scottish Popular Ballads, som først var i ti og sidan i fem bind. Verket stod lenge som det autoritative verket på området. Då Child døyde hadde han ikkje hatt tid til å skriva ei innleiing eller ein bibliografi. Derimot blei utgjevinga forsynt med ein kort biografi over Child skriven av Kittredge.

Bibliografi 

 Four Old Plays (1848)
 English and Scottish Popular Ballads (1882–1898)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Francis James Child» frå ,  den 2. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff

Retorikk
Folkloristar
Folk frå Boston
Peppermint Twist

«Peppermint Twist» er ein song skriven av Joey Dee og Henry Glover, og spelt inn og gjeven ut av Joey Dee and the Starliters i 1961. Dee utnytta populariteten til twist-dansebølgja og songen gjekk til topps på den amerikanske Billboard Hot 100 tidleg i 1962. Den originale innspelinga av songen vart rekna som for lang for ein singel og vart delt i to  delar. Det var den første delen «Peppermint Twist (Part 1)», med ei lengd på 2:03, som gjekk til topps på listene. Den nesten instrumentale andre delen vart gjeven ut på B-sida til singelen .

«Peppermint Twist» erstatta Chubby Checker sin «The Twist» songen som sparka i gang twist-bølgja, på førsteplassen. Ein versjon av Bill Haley & His Comets vart spelt inn for Armed Forces Radio i 1962, men kom ikkje ut før i 2000. 

Songanre på The Starliters-versjonen er David Brigati, bror av Eddie Brigati som var songar i popgruppa The (Young) Rascals. Andre som spelte på innspelinga var Carlton Lattimore på orgel, Billy Butler på gitar, Jerome Richardson på saksofon og Don Martin på trommer.

Songen vart spelt av glamrockbandet Sweet i 1970-åra. Versjonen deira toppa den australske singellista i 1974, og kom ut på albumet deira Sweet Fanny Adams. Catarina Valente nådde åttandeplassen i Tyskland med sin versjon i 1962.

I popkulturen
 Meteors spelte inn songen i Italia i 1964.
 Joey Dee and the Starliters-innspelinga vart nytta i filmen American Graffiti (1973).
 Chubby Checker spelte ein variant, «The Super Bowl Twist», i ein medley med sin eigen hit «Let's Twist Again» i pauseshowet på Super Bowl 31. januar 1988.
 Kidsongs spelte inn songen i 1994 for I Can Bop With The Biggles.
 Songen inspirerte eit TV-show på New Zealand med same namn i 1960-åra.

Salslister

Gjennom alle tider

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peppermint Twist» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1961
Singlar frå 1961
Singlar frå 1962
Bill Haley-songar
Caterina Valente-songar
The Sweet-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar skrivne av Henry Glover
Roulette Records-singlar
RCA Records-singlar
Twist-dans
Songar om dansing
The Ballroom Blitz

«The Ballroom Blitz» er ein song av det britiske glamrockbandet The Sweet, skriven av Nicky Chinn og Mike Chapman. Songen gjekk til topps i Canada og nådde andreplassen på UK Singles Chart og den australske singellista, og femteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100.

Bakgrunn

«The Ballroom Blitz» var inspirert av ei hending 27. januar 1973 då bandet spelte i Grand Hall i Kilmarnock i Skottland, og vart driven av scenen av folk som kasta flasker på dei.

Historie og skildring 
Songen vart spelt inn i Audio International Studio, 18 Rodmarton Street i London, og kom ut på singel i september 1973.

Songen kom ut på den amerikanske og kanadiske versjonen av Desolation Boulevard, men kom aldri ut på eit Sweet-album i Storbritannia, anna enn samlealbum.

Gitar- og trommeriffet i starten av songen har likskapar til songen «Let's Stomp» frå 1963 av Bobby Comstock.

Andre versjonar
Den første coverversjonen av «The Ballroom Blitz» vart spelt inn av Les Humphries Singers i 1974, og vart den første tyske singelen som gjekk til topps på singellista i New Zealand. I 1979 vart songen spelt av The Damned, med Lemmy frå Motörhead på bassgitar. Han kom ut som B-sida til «I Just Can't Be Happy Today» og som bonusspor på C-utgåva av  Machine Gun Etiquette. Andre coverversjonar er gjort av Krokus i 1984, Surf Punks i 1988 på albumet deira Oh No! Not Them Again, det japanske glamrockbandet Scanch i 1991 på albumet deira Ultra Romantic Bombers for Unlimited Lovers under tittelen«R&R Dynamite Kyoujidai», thrash metal-band Nuclear Assault i 1991 på albumet deira Out of Order, Tia Carrere for musikken til Wayne's World i 1992, og kristenrock-bandet Calibretto 13 på albumet deira Enter the Danger Brigade i 2000. I 2016 spelte The Struts inn songen for filmen The Edge of Seventeen. 

Teksten «she thinks she's the passionate one» frå songen er nytta i Beastie Boys-songen «Hey Ladies».

Medverkande
Brian Connolly – solovokal
Steve Priest – bassgitar, korvokal, talt vokal
Andy Scott – gitar, korvokal
Mick Tucker – trommer, korvokal

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Ballroom Blitz» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Singlar frå 1973
Singlar frå 1975
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Nummer-ein-singlar i Canada
The Sweet-songar
Songar skrivne av Mike Chapman
Songar skrivne av Nicky Chinn
Songar produserte av Mike Chapman
Songar frå 1973
RCA Records-singlar
Capitol Records-singlar
Desolation Boulevard

Desolation Boulevard er det tredje studioalbumet av det britiske glamrockbandet Sweet, opphavleg utgjeve i Storbritannia i november 1974. To merkbart ulike versjonar av albumet vart gjevne ut: ein av RCA Records i Europa, og ein annan av Capitol Records i USA, Canada og Japan.

RCA-versjonen inneheld singelen «Turn It Down» og den originale innspelinga av «Fox on the Run». Capitol-versjonen, utgjeven i USA i juli 1975, inkluderer singelen «The Ballroom Blitz» frå 1973 og singelversjonen av «Fox on the Run». I USA nådde albumet 25. plassen den 25. oktober 1975.

Desolation Boulevard blir av mange rekna som det beste albumet til bandet. Andy Scott, gitarist i Sweet, sa om albumet: «Eit slikt mangfald beviser berre at bandet aldri kom til å vere berre føreseieleg, noko som gav dette albumet ein definitiv plass i Sweet-historia».

Plateomslag
Plateomslaget vart laga av designgruppa Hipgnosis, som var kjend for plateomslaga til Pink Floyd og Led Zeppelin. Bakgrunnsbiletet vart teken nær inngangen til rockeklubben The Central, i 8852 Sunset Boulevard i West Hollywood i California. I dag ligg The Viper Room her, der skodespelaren River Phoenix døydde av ein overdose på halloween-morgonen i 1993.

Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Brian Connolly, Steve Priest, Andy Scott og Mick Tucker utanom der andre er nemnde.

RCA-utgåva

Capitol-utgåva

Capitol-versjonen av Desolation Boulevard kom ut i USA og Canada i juli 1975. Han skilde seg frå den britiske versjonen og inkluderte fleire songar frå det førre albumet Sweet Fanny Adams i tillegg til singlane «Ballroom Blitz» og «Fox on the Run».
Side ein

Medverkande
Brian Connolly – solovokal (utanom der andre er nemnd)
Steve Priest – bass, solovokal (britiske spor 9, 18; amerikansk spor 3), korvokal
Andy Scott – gitar, synthesizer, solovokal (britiske spor 5, 6; amerikansk spor 9), korvokal
Mick Tucker – trommer, perkusjon, korvokal

Salslister

Album

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Desolation Boulevard» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

The Sweet-album
Musikkalbum frå 1974
Album produserte av Mike Chapman
RCA Records-album
Capitol Records-album
Plateomslag av Hipgnosis
The Six Teens

«The Six Teens» (ofte skrive «The Sixteens») er ein song frå 1974 av det britiske glamrockbandet Sweet, skriven av Nicky Chinn og Mike Chapman, som kom ut på Sweet-albumet Desolation Boulevard. Songen var den første singelen dei gav ut under namnet «Sweet» (tidlegare heitte dei The Sweet). B-sida er ein bandkomposisjon kalla «Burn on the Flame».

Bakgrunn
Songen refererer til seks tenåringar som veks opp i den revolusjonære retorikken frå 1960-åra. Songen var den nest siste singelen skriven av Chinn og Chapman for bandet og den siste som den mangeårige produsenten Phil Wainman hjelpte til med.

Songen inneheld mjukare akustisk vers i kontrast til tyngre, elektriske gitarbaserte refreng og vart sett på som noko av eit vesentleg avvik frå glamrockstilen til bandet, som ein fann på tidlegare singlar. Gitaristen Andy Scott har fortalt når han introduserte songen på konsertar med det noverande bandet sitt at han ofte at han meinte songen var den beste Chinn og Chapman skreiv.

Singelen nådde topp 10 i fleire land i Europa og vart den tiande førsteplassen deira i Danmark. The Vinyl District omtalte songen som ein «ein ekte, tapt glamrock-klassikar».

Salslister

Medverkande
Brian Connolly - solovokal
Steve Priest - bassgitar, korvokal, additional solovokal,
Andy Scott - gitar, korvokal
Mick Tucker - trommer, korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Six Teens» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

The Sweet-songar
Singlar frå 1974
Songar frå 1974
Songar skrivne av Nicky Chinn
Songar skrivne av Mike Chapman
Nummer-ein-singlar i Danmark
RCA Records-singlar
Songar produserte av Phil Wainman
Turn It Down av Sweet

«Turn It Down» er ein song av det britiske glamrockbandet The Sweet, utgjeve på studioalbumet Desolation Boulevard i 1974. Songen vart fjerna frå den amerikanske versjonen av Desolation Boulevard, i lag med to andre songar. «Turn It Down» var den andre singelen frå albumet. I Storbritannia nådde singelen 41. plassen på singellista, men han gjorde det betre i Europa og nådde topp 5 i Noreg og Tyskland. 

I 2018 meinte Simon Philio at «Turn It Down» var «proto-glam metal».

«Turn It Down» vart bannlyst av BBC fordi teksten inneheldt orda «for God's sake».

Medverkande
Brian Connolly – solovokal 
Steve Priest – bass, korvokal
Andy Scott – gitar, korvokal
Mick Tucker – trommer, perkusjon, korvokal

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Turn It Down av Sweet» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1974
The Sweet-songar
Songar skrivne av Mike Chapman
Songar skrivne av Nicky Chinn
Fox on the Run av Sweet

«Fox on the Run» er ein song av det britiske bandet Sweet, først spelt inn i 1974. Det var den første Sweet-singelen dei hadde skrive sjølg, i staden for produsentane Nicky Chinn og Mike Chapman, og den 14. singelen deira totalt. «Fox» er eit slangord for ei attraktiv kvinne på engelsk og teksten handlar om ein av groupie-ane til bandet. Bomp! kalla songen «ei  definitiv hardrock tyggegummi-singel» og «ein av dei siste glitter-klassikarane».

Det vart spelt inn to versjonar av Sweet. Den originale versjonen vart produsert av Mike Chapman i lag med Nicky Chinn for den europeiske utgåva av albumet Desolation Boulevard. Sweet spelte òg inn ein meir pop-orientert versjon som 7"-singel i 1975, som er den meir kjende versjonen av songen. Singelversjonen frå 1975 kom ut på Capitol Records-utgåva av Desolation Boulevard.

Songen gjorde det særs godt i Australia og låg seks veker på toppen av lista der, mellom august og september 1975. Det vart den bestseljande singelen i Australia det året.

Songen er med i fleire filmar, inkludert Dazed and Confused, Detroit Rock City,  When in Rome, Catch .44, Lords of Dogtown og The Goods: Live Hard, Sell Hard. Han er òg nytta i traileren for Guardians of the Galaxy Vol. 2 som førte til at songen gjekk til topps på iTunes Rock Chart seint i 2016.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Medverkande

 Brian Connolly – solovokal
 Steve Priest – bass, solovokal, korvokal
 Andy Scott – gitar, synthesizer, korvokal
 Mick Tucker – trommer, perkusjon, korvokal

Scorpions-versjonen

«Fuchs geh' voran» er ein tyskspråkleg versjon av songen med ein tekst om ein rev som vert jaga av pelsjegerar. Han kom ut på singel i 1975 av det tyske rockebandet Scorpions som The Hunters. B-sida var ein tyskspråkleg versjon av ein annan Sweet-song, «Action», som «Wenn es richtig losgeht».

Andre versjonar
Mange artistar og grupper har spelt denne songen, som The Regrettes (for AV Undercover-serien) Eric Singer, Girlschool, Red Hot Chili Peppers, You Am I, Mad Max, Deadsy, Frankenstein Drag Queens from Planet 13, Ace Frehley, Make-Up, The Academy Is..., Sweet Savage, og Nip Drivers for Desperate Teenage Lovedolls. Ei innspeling frå 1986 av The Replacements kom ut i 2017 på konsertalbumet For Sale: Live at Maxwell's 1986.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fox on the Run (Sweet song)» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

The Sweet-songar
Songar frå 1974
Singlar frå 1975
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Sør-Afrika
Songar skrivne av Andy Scott
Songar skrivne av Brian Connolly
Songar skrivne av Steve Priest
Songar skrivne av Mick Tucker
Songar produserte av Mike Chapman
Britiske power pop-songar
The Sweet Singles Album

The Sweet Singles Album er eit samlealbum frå 1975 av Sweet, gjeve ut på RCA Records for marknaden i Australia og New Zealand. Det kom ut på RCA Australia, hovudsakleg for å utnytta The Sweet sine forskjellige tyngre singlar frå perioden 1973-74, før bandet vitja regionen og turnerte. The Sweet Singles Album erstatta ikkje nokre av dei originale Europeiske Sweet-albuma, men utfylte dei. Innhaldet består av ein hardare rockestil og eit steg unna dei mjukare tyggegummi-spora frå den tidlegare perioden 1968-72.

The Sweet turnerte Australia og New Zealand seinare i 1975, til stor suksess. I slutten av 1975 hadde The Sweet ei rekke album på hitlistene pluss to store hitsinglar, «Peppermint Twist» og «Fox on the Run». «Peppermint Twist» var òg ein singel som berre kom ut i Australia, tekekn som singel frå albumet Sweet Fanny Adams.

Sjølve The Sweet Singles Album var tilgjengeleg heilt ut 1970-talet, før det vart sletta av RCA Australia, rundt 1979. Til dags dato er det eit av dei siste få Sweet-albuma som ikkje har kome på CD.

Innhald

LP-utgåve

Kassettutgåve

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Sweet Singles Album» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

The Sweet-album
Samlealbum frå 1975
Album produserte av Phil Wainman
RCA Records-album
Strung Up av Sweet

Strung Up er eit dobbeltalbum frå 1975 av det engelske glamrockbandet Sweet gjeve ut av RCA Records i 1975. Den første plata inneheld sju konsertopptak frå ein konsert i Rainbow Theatre i London den 21. desember 1973. Den andre plata inneheld ti utvalde songar spelte inn sidan 1973, inkludert tre songar som ikkje var komen ut på noko album tidlegare («Burn On the Flame» og «Miss Demeanour»), men berre ein av dei («I Wanna Be Committed») var heilt ny. Albumet inneheld òg ein unik miks av «Action» som avsluttar brått og ikkje har det siste ekkoet ein kan høyre på den kortare singelutgåva og den lengre utgåva på albumet Give Us a Wink.

Strung Up vart ikkje opphavleg gjeve ut i USA. I Japan kom det ut på Capitol Records med tittelen Anthology. I Italia vart det gjeve ut som to separate album, der studiosamlinga vart kalla Strung Up (utgjeve 1975) og konsertalbumet vart kalla Live In England (1976).

Fram til Sony/RCA gav ut albumet 2016, var albumet berre komen på CD i USA i 1997 på Chinebridge Records og i Japan (som Anthology). Desse utgjevingane inkluderte den vanlege albumversjonen av «Action». I 1999 gav RCA ut ein CD kalla Live at the Rainbow 1973 som inneheld heile konserten frå originalalbumet. Denne utgåva er derimot i mono, medan den forkorta utgåva på Strung Up er i stereo.

I 2016 kom albumet ut med alle dei originale songane i tillegg til «Ballroom Blitz», «Teenage Rampage» og «Blockbuster» på konsertdelen og «The Lies in Your Eyes», «Fever of Love», «Teenage Rampage», «Hell Raiser» og ein forlenga versjon av «I Wanna Be Committed» på studioplata. Konsertspora på denne utgåva er henta frå monoinnspelinga, og ingen av stereomiksane vart nytta.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Strung Up (Sweet album)» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

The Sweet-album
Samlealbum frå 1975
RCA Records-album
Konsertalbum frå 1975
RCA Records-album