alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fletschhorn

Fletschhorn er eit 3 993 meter høgt bredekt fjell i Wallis-Alpane i Sveits. Fjellet ligg i hovudfjellkjeda i Alpane, mellom dalen Saastal og Simplonpasset. Fjellet ligg i kantonen Valais.

Fyrstebestiging
Dei fyrste på toppen var J.D. James og fjellføraren hans, Ambros Supersaxo. Hendinga fann stad ein gong i juli 1889.

Fletschhorn er for ein stor del dekt av isbreen Grubengletscher, breen endar ved Saas Balen.

Fletschhorn dannar saman med Lagginhorn og Weissmies eit tretoppsmassiv aust for Saastal. Den vanlegaste ruta til Fletschhorn byrjar frå Weissmieshütte på 2 726 moh. Frå same staden kan ein også klive til topps på dei to andre fjelltoppane.

Tidlegare vart Fletschhorn rekna for å vere ein 4 000-meters topp. Karl Blodig, som skal ha vore den fyrste som kleiv til topps på alle 4 000-metringane i Alpane, klatra i 1900 også opp på Fletschhorn. Fyrst i 1950 vart fjellet stroke frå lista over 4 000 meter høge alpetoppar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fletschhorn» frå ,  den 19. november 2009.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Valais
Lagginhorn

Lagginhorn er eit 4 010 meter høgt fjell i Wallis-Alpane i Sveits. Fjellet ligg få kilometer nord for den knapt høgre toppen Weissmies, og nær ved den knapt lågare toppen Fletschhorn i nord.

Lagginhorn er den siste 4000-meters toppen i hovudfjellkjeda i Alpane før ein kjem til Simplonpasset. Han ligg i kantonen Valais.

26. august 1856 kom eit heilt turlag til topps som dei fyrste. Med på turen var Edward L. Ames og tre andre englendarar, den lokale presten Johann Josef Imseng, Franz Andenmatten og tre andre fjellførarar.

Normalruta går langs vestryggen og inneber ein del lett klatring. Vanleg utgangspunkt for ein topptur på Lagginhorn er Weissmieshütte på 2 726 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lagginhorn» frå ,  den 19. november 2009.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Valais
Hohberghorn

Hohberghorn er eit 4 219 meter høgt fjell i Wallis-Alpane i Sveits. Fjelltoppen ligg nær ved nordenden av fjellryggen Nadelgrat, ei høg egg som strekker seg nokså nær nord–sør. Denne egga eller fjellryggen ligg nord for Dom, ovan om turiststaden Saas-Fee i aust og dalen Mattertal i vest. Heile massivet ligg i kantonen Valais.

Fjelltoppen vart kliven fyrste gongen i august 1869 av R. B. Heathcote og tre fjellførarar; Franz Biner, Peter Perren og Peter Taugwalder. Dei klatra opp det vestlegaste gjølet ovan om Hohberggletscher til skaret Stecknadeljoch.

Ei bestiging vert i dag ofte kombinert med ein tur til den litt høgre toppen Nadelhorn. Hohberghorn vert då kliven på vegen til denne siste.

Den steile nordaustveggen er 320 meter høg og i snitt 50 grader. Denne veggen vert rekna som framifrå øving med tanke på å klatre den tilsvarande og høgare nordveggen på Lenzspitze.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Hohberghorn» frå , den 19. november 2009. 
 

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Valais
Imagine

«Imagine» er ein song skriven av John Lennon, truleg den best kjende songen til Lennon som soloartist. Songen er ei oppfordring til å førestilla seg ei utopisk verd med fred, der menneske lever for noet, i staden for å slost om religion, land eller eigedom.

Songen var den første på albumet Imagine frå 1971, og blei gjeven ut som singel i USA, der han nådde tredjeplassen på hitlista Billboard Hot 100. 

Songar frå 1971
John Lennon-songar
Religionskritiske songar
Songar skrivne av John Lennon
Joan Baez-songar
Kader

Ein kader (frå fransk cadre, av latin quadrus, «firkanta») er ein person med ei høg stilling i ein organisasjon. Kadrar vert vanlegvis sett på som stammen eller ryggrada i denne organisasjonen, utøver leiarskap og har undervisningsoppgåver. Ofte vert ordet forbunde med revolusjonære eller kommunistiske organisasjonar. Land som i dag har kader som offisiell tittel er Kina, Taiwan, Vietnam og Japan.

Ordet «kader» vert også brukt om grunnstammen av fast befal (delvis også verva mannskap) som er disponerte ved mobiliseringseiningar og som militære avdelingar vert bygde opp omkring.

Titlar
Militær terminologi

de:Kader
en:En cadre
es:Cadre
Kalidasa

Kalidasa (sanskrit kālidāsa, 'tenar av Kali') var ein hinduforfattar som levde på 300- eller 400-talet i det som i dag er Nord-India. Kalidasa er rekna som ein av dei største diktarane og dramtikarane innan sanskritdikting, og var den som opna europeiske auge for verdet av indisk kultur på 1700-talet. Kalidasa er best kjend for verket Sakuntala, ei gjenforteljing av ein episode i Mahabharata.

Liv 
Me veit lite om Kalidasa sjølv. Han hadde klart eit hinduisk livssyn, og kan ha vore brahminar, utan at dette går klart fram. Fleire bøner til Sjiva i tekstane tyder på at Kalidasa dyrka denne guden, noko også namnet, etter ektefellen til Sjiva, peiker mot. Samstundes priser han andre gudar, som Visjnu. 

Tradisjonar knyter han til ein kong Vikramaditya, men det finst fleire indiske herskarar med dette namnet. Dei som er mest trulege å knyta til Kalidasa er Chandragupta II Vikramaditya av Gupta-riket (ca. 380–415) og Vikramaditya av Ujjain (102 f.Kr.–15).

Verk 

Kalidasa skreiv episke dikt og skodespel. 

Me kjenner tre eller fire dikt:
 Kumarasambhava, som skildrar fødselen til krigsguden Kartikeya
 Raghuvamsha, om det gamle indiske Raghu-dynastiet
 Meghaduta ('Skybodet'), om ein forvist halvgud som sender bod til den han elskar gjennom ei regnsky
 Rtusamhara ('Samlinga av årstider')

Tre skodespel:
 Malavikagnimitra, kjærleikssoge om Mālavikā og kong Agnimitra
 Vikramorvashi, om kong Pururavas og himmelnymfa Urvasji 
 Sakuntala, om Sjakuntala og kong Dusjyanta som blir skilde og gjenforente.

Ettermæle 
Kalidasa blei først kjent i Europa gjennom orientalisten William Jones si engelske omsetjing av Shakuntala frå 1789. Verket blei deretter omsett til tysk, og blei godt likt av Goethe.

Sakuntala blei omsett til nynorsk av Olav Rytter i 1929 og av Halldis Moren Vesaas
i 1956.

Kjelder 
 
 
 Bibsys

Sanskritforfattarar
Indiske forfattarar
Gupta
Norske kulturbygg

Norske kulturbygg var ein samarbeids- og tenesteorganisasjon for lagsbruka i Noregs Ungdomslag og Noregs Mållag, for ungdomshusa i Noregs Ungdomslag og eit kompetansesenter for organisasjonseigde kulturbygg / kulturarenaer. 

Norske kulturbygg var ei vidareføring av organisasjonen som vart skipa som «Lagsbruksnemnda» i 1949 og vart ein frittståande organisasjon under namnet «Lagsbruksamskipnaden» frå 1979. Namnet vart endra til «Norske Lagsbruk» i 1997 og til «Norske kulturbygg» i 2009. 

På ekstraordinært årsmøte 13. oktober 2012 vedtok årsmøtet å leggje ned organsisasjonen innan utgangen av året. Ved avviklinga var to landslag – Noregs Mållag og Noregs Ungdomslag (med meir enn 300 ungdomshus) – og seks lagsbruk medlemmer i organisasjonen. Blant desse lagsbruka var kaffistovene og bondeheimane.

Hovudkontoret låg i Oslo. Siste daglege leiar er Anders Slaatsveen.

Kjelde 
 Kulturminneåret 2009
 Pressemelding frå Norske kulturbygg august 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Norske kulturbygg 

Målrørsla
Kadettpartiet

Kadettpartiet (av K.D., for Det konstitusjonelt-demokratiske partiet) var eit politisk parti i Russland som vart grunnlagt av liberalarar i oktober 1905 under leiing av historikaren Pavel Miljukov. Partiet tok til orde for avskaffing av eineveldet og at det skulle innførast eit konstitusjonelt monarki. Kadettpartiet spela ei framtredande rolle i avspenninga som følgde 1905-revolusjonen og var den største grupperinga i Dumaen etter vala i 1906 og 1907. Dei vart inviterte til å vere med i regjeringa av statsminister Sergej Witte, men dei radikale krava deira gjorde dette umogleg. Det hatske angrepet frå Miljukov mot statsminister Boris Stürmer i Dumaen i november 1916, bidrog til at sistnemnde fall, og dette styrkte dei revolusjonære straumingane i landet. Etter februarrevolusjonen i 1917 var partiet hovudaktøren i den provisoriske regjeringa. Miljukov hadde posten som utanriksminister, og partivenen hans Georgij Lvov vart utnemnd til statsminister. Etter juliuroa i 1917 vart Lvov tvinga til å gå av, og det skjedde ei maktforskyving til fordel for Aleksandr Kerenskij som stod for dei mest radikale kreftene i regjeringa. I desember 1917, etter at bolsjevikane hadde teke makta i oktoberrevolusjonen, vart partiet forbode, og det verka deretter i eksil frå Paris.

Kjelde 

 Denne artikkelen var opphavleg basert på «Kadettpartiet» på Wikipedia på svensk, innhenta 20. november 2009.

Liberale parti
Russiske politiske parti
Kadi

Ein kadi (arabisk: قاضي, qāḍī) er ein dommar som dømmer på grunnlag av sharia, det islamske religiøse lovverket. Fordi ein i islam ikkje skil mellom religiøse og sekulære dommar, ligg makta til kadiane tradisjonelt over alle andre når det gjeld rettslege spørsmål som involverer muslimar. Ein dom frå ein kadi må vere basert på ijma, meininga til fleirtalet av dei islamske lærde, ulemaene.

Embetet vart innført under umayyade-dynastiet i Damaskus, som varte frå 661 til 750. I dag vert kadiane utdanna ved islamske universitet og høgskular. Dei høyrer til ein av dei islamske lovskulane og dømmer på grunnlag av forskriftene han har.

Kjelder 
 «Qadi» på , den 21. november 2009.
 «Qadi» på SNL.no, den 21. november 2009.

Sharia
Kadmiering

Kadmiering er prosessen der ein legg på eit sjikt av grunnstoffet kadmium for å verne mot korrosjon. Dette vert oftast gjort ved elektroplettering i eit alkalisk kadmiumcyanidbad der anoden er av reint kadmium. Grunna prisen vert det berre lagt tynne sjikt på gjenstandar for innebruk, medan det vert brukt eit tjukkare lag på til dømes utstyr for fly og skip, og på våpen. På same måten som sink, er kadmium eit uedelt metall som lettare går i oppløysing enn det edlare grunnmaterialet som er brukt (vanlegvis stål). Stoffet gjev difor korrosjonsvern sjølv om det har kome ein lokal skade i sjiktet.

Kadmium er eit giftig metall, slik at det ikkje kan brukast i samanhengar der det kan kome i kontakt med matvarer. I tillegg er kadmium ei uønskt miljøgift, og ein prøver difor å erstatte prosessen med andre metodar.

Kjelder 
 «Kadmiering» på SNL.no, den 21. november 2009 (publisert under lisensen CC-BY-SA).

Kadmium
Kjemiske prosessar
Rustvern
Kadmos

Kadmos var ein gresk sagnfigur og den mytiske grunnleggjaren av oldtidsbyen Theben (Thíva) i Hellas og stamfar til kongedynastiet som er skildra i den tebanske segnkrinsen.

Han var son av den fønikiske kong Agenor og dronninga hans, Telefassa. Agenor hadde mista dotter si, Evrope, som altså var syster til Kadmos. Ho var bortført av Zevs, og difor sende han dei tre sønene sine av garde mot vest for å finne henne igjen. Kadmos leitte etter syster si i både Asia, Afrika og Europa, men fann henne ikkje.

Ein gong kom han til Boiotia. Etter ein eventyrleg kamp med ein drake, grunnla han borga Kadmeia, der byen Theben seinare voks fram. Etter at Athene hadde bede han om det, sådde Kadmos tennene til draken, og det voks væpna menn (kalla «drakesæd») opp av marka. Frå éin av desse stamma den tebanske adelen.

Oppfinninga av åkerdyrkinga og bokstavskrifta vart tilskrive Kadmos.

Kjelder 
«Kadmos» på , den 21. november 2009.
«Kadmos» på SNL.no, den 21. november 2009 (publisert under lisensen CC-BY-SA).

Gresk mytologi
Fønikia
Drakedreparar
Byen Kano

Kano er ein by i Nigeria og administrasjonssenter i den nigerianske delstaten Kano. Kano hadde i 2005 ein estimert folkesetnad på 2 903 000. Innbyggjarane i byen er hovudsakleg hausaer.  Tradisjonelt er det emiren av Kano som har hatt makta i byen.

Geografi

Kano ligg ved Jakara-elva. Gamlebyen har mange dammar og utgrovne hol der ein har henta ut gjørme til dei mange jordbygningane ein tradisjonelt har laga her. 

Gamlebyen ligg ved åsane Dalla og Goron Dutse. Den eldste bygningen i Kano er emirpalassaet Gidan Rumfa frå 1400-talet. Den store moskeen i Kano, som er den største moskeen i Nigeria, ligg like ved. Ein annan gammal bygning, Makama's House, finst også her og er eit museum for hausa- og fulanigjenstander.

Kano har ein bymur som truleg er frå 1400-talet. Muren er 20 km lang, 9-15 meter høg og 12 meter brei nedst, og har 14 portar. Den føre bymuren var frå 1100-talet.

Historie 

I følgje soga blei byen grunnlagd av smeden Kano frå gayasammen, som var på leiting etter jern. Han blei hovudstad for Kanoriket under kong Gajemasu (regjerte 1095-1134). Kanoriket var eit hausakongedøme som eksisterte frå rundt år 1000 til staten Nigeria blei til. 

Byen har ei lang historie som handelssentrum for den vestlege Sudan-regionen, med handelsruter hit frå Nilen og Atlanterhavet og gjennom Sahara.

Tidleg på 1800-talet blei byen hovudsetet for eit emirat, Kano-emiratet.
Britane tok kontroll over byen i 1903. I 1912 opna ei jernbanelinje til Lagos, og Kano fekk mindre tyding som handelsby.

Transport, næringsliv og utdanning

Kano er eit vegknutepunkt for vegtransport i Kano-staten og har jernbanesamband med Nguru, Lagos og Port Harcourt. Han har også internasjonal flyplass.

Kano er framleis eit senter for handel og industri, med jordnøtter, skinn, egg og grisar frå det lokale landbruket samla her og seld til andre delar av Nigeria. Næringsmiddelindustrien her tilverker bakverk, kjøt, nøtter, pasta, hermetikk, matolje, øl og alkoholfrie drikkar. Byen har lett industri som mellom anna lager farmasøytiske produkt, kosmetikk, tekstilar, lêrvarer, møblar, fliser og telt, og tungindustri som omfattar produksjon av bilar, lastebilar, syklar, sement, stål og kjemikaliar. Av tradisjonelle industriar her kan nemnast garving og skinndekorasjon, mattefletting, tekstilfarging og saum, metallarbeid og keramikk.

Byen har fleire høgare utdanningsinstitusjonar som Bayero University (1977), Kano State Institute for Higher Education og leire høgskular.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 
Byar i Nigeria
Tidlegare land i Afrika
Byar i delstaten Kano
Kaduna

Kaduna er ein by og hovudstaden i delstaten Kaduna i det sentrale Nigeria. Byen, som ligg ved Kadunaelva, er eit viktig samferdsle-, handels-, finans- og industrisenter for den nordlege delen av Nigeria og dei nærliggjande jordbruksområda grunna tilknytinga med veg og jernbane. Han ligg elles 220 km sørvest for den større byen Kano. Folketalet i Kaduna var 1 652 844 i 2006. Symbolet på byen er ei krokodille, som er kada på det lokale språket hausa.

Byen er også det viktigaste senteret for tekstilindustri i landet. Elles omfattar industrien mellom anna petroleumsraffineri, stålvalseverk, produksjon av transportmiddelutstyr og nærings- og nytingsmiddel. Ein finn også ein del handverksindustri, som tekstilar, lærarbeid og keramikk. Viktige handelsvarer er kveg, jordnøtter (peanøtter), bomull osb. Kaduna er elles sete for ein teknisk høgskule, eit militærakademi og dei geologiske undersøkingane i Nigeria.

Kaduna vart grunnlagd av britane i 1917 i samband med bygginga av jernbana frå Lagos til Kano.

Kjelder 
«Kaduna» på , den 21. november 2009.
«Kaduna» på SNL.no, den 21. november 2009 (publisert under lisensen CC-BY-SA).

Byar i Nigeria
Vatnahalsen haldeplass

Vatnahalsen haldeplass ligg ved Vatnahalsen Høyfjellshotell i Aurland kommune og er ein haldeplass på Flåmsbana. Haldeplassen vart opna i 1941 då Flåmsbana opna for persontrafikk i noko mon. I tillegg til reisande til hotellet vert haldeplassen også nytta av folk som har hytter i området. Haldeplassen ligg på 811 moh. og er den fyrste haldeplassen på Flåmsbana etter Myrdal stasjon. Køyreavstanden frå Myrdal er 1,13 kilometer medan det er 19,07 kilometer til Flåm stasjon. Neste haldeplassen på veg mot Flåm er Reinunga.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Vatnahalsen haldeplass på nettstaden til Jernbaneverket 
 Om Vatnahalsen haldeplass i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb

Stasjonar på Flåmsbana
Jarnbanestasjonar opna i 1941
1941 i Noreg
Marie Vassilieff

Marie Vassilieff, opphavleg Marija Ivanovna Vasiljeva, () var ein russisk-fransk målar og bilethoggar. Ho vert halden for å vere den fyrste kvinnelege representanten for kubismen.

Liv og gjerning
Marija Vasiljeva var fødd i Smolensk. I 1902, medan ho studerte medisin i St. Petersburg, gav ho opp dette studiet og valde i staden å studere ved kunstakademiet. 1905 reiste ho til Paris og arbeidde som korrespondent for ei russisk avis. Samstundes var Vassilieff elev av  impresjonisten Henri Matisse.

Tre år seinare grunnla ho Marie Vassilieffs Académie, der Nina Hamnett, Aleksandra Povòrina og Ossip Zadkin studerte. Innan kort tid gjorde ho seg kjend, og hadde omgang med mange av dei fremste kunstnarane som heldt til i byen. Mellom dei var Georges Braque, Fernand Léger, Jean Cocteau, Juan Gris, Pablo Picasso og Amedeo Modigliani. Vassilieff stilte regelmessig ut verka sine på Salon d'Automne og på Salon des Indépendants.

I åra mellom 1909 og 1914 la ho ut på fleire reiser til Skandinavia, Romania, Polen og Russland, for å samle ny inspirasjon til bileta sine. Gjennom den fyrste verdskrigen engasjerte ho seg sterkt for den franske Raudekrossen. Etter verdskrigen fylgde utstillingar i New York City og i London.

Kort før ho døydde i 1957 fann ei stor retrospektiv utstilling stad i Paris. Ho er representert med arbeid i fleire større kunsthistoriske museum, så som i Chicago, Grenoble, La Rochelle og Paris.

Vassilieff hadde ei tid eit nært forhold til den mexikanske målaren Diego Rivera. Ho døydde i Nogent-sur-Marne.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marie Vassilieff» frå ,  den 21. november 2009.

Bakgrunnsstoff

 Russiske målarar
Målarar frå 1900-talet
Kubisme
Moderne kunstnarar
Weissmies

Weissmies er eit 4 023 meter høgt fjell i Wallis-Alpane i Sveits. Fjellet ligg i kantonen Valais, nær landsbyen Saas-Fee.

Geografi 
Weissmies ligg i Alpane si hovudfjellkjede, i eit massiv som skil dalen Saastal i vest frå Simplon-dalen i aust. Massivet består av to andre, om lag jamhøge, fjelltoppar som ligg nord for denne, Lagginhorn og Fletschhorn. Weissmies ligg mellom skaret Lagginjoch  (3 500 m) i nord og Zwischbergen Pass (3 620 m) i sør.

Weissmies er ein av dei ti over 4 000 meter høge toppane som omkransar Saastal, og står rett mot Dom i vest, den tredje høgste fjelltoppen i Alpane.

Klatring 
Fjellet vart fyrste gongen bestege av Jakob Christian Häusser og Peter Josef Zurbriggen. Dei kleiv til topps i 1855 via fjellryggen Triftgrat (sørvestryggen). Dei lokale fjellførarane tvila på at dei to hadde nådd toppen utan fagleg assistanse. Fyrst då nokre fjellførarar steig til topps langs same ruta og fann fotspora til Häusser og Zurbriggen godtok dei utsegnene frå dei to.

Austsida vart klatra fyrste gongen av J.A. Peebles, ekteparet E.P. Jackson og fjellførarane P. Schlegel, U. Rubi og J. Martin den 17. oktober 1876. Den meir krevjande sørsida vart klatra i 1884 av C.H. Wilson, Alexander Burgener og J. Furrer. To veker seinare opna W.H. og E. Paine, T. Andenmatten og P. Zurbriggen ei rute på nordegga.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Weissmies» frå ,  den 21. november 2009.

Bakgrunnsstoff

 web/mountains/europe/weissmies Weissmies på Distantpeak.com
 Weissmies på SummitPost
 Skildring av ruta til Weissmies frå Almageller-hytta

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Valais
Kako-

Kako- (av gresk, «dårleg», «ond») er ei førestaving i samansetningar som ond-, ille- og mis-.

Sjå òg 
 Kakofoni

Førestavingar
Nadelhorn

Nadelhorn er eit 4 327 meter høgt fjell i Wallis-Alpane i Sveits i kantonen Valais og høyrer til Mischabelgruppa, det nest høgste fjellmassivet i Sveits etter Monte-Rosagruppa. 

Nadelhorn er det høgste punktet i fjellrekka Nadelgrat («nålegga»), ein høgfjellsrygg som strekker seg om lag beint  nord–sør ovan om turiststaden Saas-Fee i aust, og dalen Mattertal i vest. Dei tre eggene eller ryggane samlar seg i skarp topp som liknar på ei nål (på tysk:Nadel) når ein ser fjelltoppen frå nord. Topp-punktet er så lite at berre få klatrarar kan opphalde seg der samstundes. Dei andre fjelltoppane på Nadelgrat er Stecknadelhorn og Hohberghorn.

Fjellet vart klive fyrste gongen 16. september 1858. Franz Andenmatten, Baptiste Epiney, Aloys Supersaxo og J. Zimmermann var dei fire i klatregruppa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nadelhorn» frå ,  den 21. november 2009.

Bakgrunnsstoff
 Nadelhorn på SummitPost
 Nadelgrat på SummitPost

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Valais
Reinunga haldeplass

Reinunga haldeplass ligg i nærleiken av der Kjosfossen stuper ned i Flåmsdalen frå Reinungavatnet i Aurland kommune, og er ein haldeplass på Flåmsbana. Haldeplassen vart opna i 1942 då det vart starta ordinær persontrafikk på bana. 
Det er ein del hytter ved Reinungavatnet, og reisande til og frå dei har nytte av haldeplassen. 
Reinunga ligg på 767 moh, 2,20 kilometers køyring frå Myrdal stasjon og 18,00 kilometer frå Flåm stasjon. 
Som reisande frå Myrdal er Vatnahalsen haldeplass førre stasjon og Kjosfossen haldeplass neste. 
I luftline ligg haldeplassen berre vel 400 meter frå Kjosfossen haldeplass, men køyrelengda mellom dei to er 2,20 kilometer for å klare høgdeforskjelen på 97 meter. 

Haldeplassen heitte fram til 1977 Kjosfoss, men namnet vart då bytt til Reinunga samstundes med at neste haldeplass mot Flåm bytte namn frå Kjosfossen kraftstasjon til Kjosfossen.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Reinunga haldeplass på nettstaden til Jernbaneverket 
 Om Reinunga haldeplass i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb

Stasjonar på Flåmsbana
Jarnbanestasjonar opna i 1942
1942 i Noreg