alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Circle-linja

Circle-linja er ei linje i London Underground. Ho blei opna i 1884, og fekk sitt noverande namn i 1949. Linja blei ikkje bygd som ei separat linje, men som ein del av linjene District og Metropolitan som eit ekstra rutetilbod. Det er berre to korte seksjonar som er unike for Circle; mellom Aldgate og Tower Hill, og mellom Gloucester Road og High Street Kensington. Linja er markert med gult på undergrunnskartet. 

Då linja først blei føreslått hadde den namnet Inner Circuit (Indre krets). Dette blei raskt endra til Inner Circle (Indre sirkel). Dette namnet var i bruk i god tid før linja faktisk gjekk i sirkel. Det var planlagt både ein Outer Circle og ein Super Outer Circle, men ingen av desse blei fullført, og strekningane som blei bygd er enten nedlagt eller tatt over av andre linjer. 

I 1949 fekk ho namnet Circle-linja, og blei ei sjølvstendig undergrunnslinje. Det var først då at ho blei teikna inn med eigen farge på undergrunnskartet. I nord, aust og vest følgjer ho stort sett grensa for sone 1, men i sør går ho eit godt stykke innanfor grensa. Linja er saman med Waterloo & City-linja den einaste av undergrunnslinjene som berre ligg i sone 1. 

Toga køyrer kontinuerleg i ring langs linja. Dersom ein tar ein fullstendig runde tar dette omkring ein time; normalt vil ein i staden nytte linja for å komme til ein stasjon kor ein kan byte linje og komme fram med eit meir direkte tog. 

Ein populær aktivitet blant mange innbyggjarar i London er å ta ein pub-til-pubrunde med Circle-linja; ein stoppar då ved kvar enkelt av dei 27 stasjonane og drikk eit glas (halfpint) øl i ein pub i nærleiken. 

Fram til 2004 har det tre gonger skjedd «kapringar» av tog på Circle-linja. Det dreier seg om venlegsinna kapringar, utført av grasrotorganisasjonar som Space Hijackers. Det blir delt ut gratis alkohol og snacks, og band speler musikk under eit «Circle Line Party».

Terrorangrepet 7. juli 2005 

Den 7. juli 2005 blei to tog på Circle-linja utsett for eit terrorangrep. To sjølvmordsbomber blei utløyst praktisk talt samtidig kl. 08.50 lokal tid, den eine mellom Liverpool Street og Aldgate og den andre ved Edgware Road. Minst 14 personar omkom. 

Etter angrepet blei heile linja stengd. Dei andre linjene på undergrunnsbanen opna neste dag, men Circle kunne ikkje bli gjenopna før 4. august.

Kart

Stasjonar 

Oversikta følgjer linja med klokka frå Paddington.

 Paddington
 Edgware Road
 Baker Street
 Great Portland Street
 Euston Square
 King's Cross St. Pancras
 Farringdon
 Barbican
 Moorgate
 Liverpool Street
 Aldgate
 Tower Hill
 Bank og Monument
 Cannon Street
 Mansion House
 Blackfriars
 Temple
 Embankment
 Westminster
 St. James's Park
 Victoria
 Sloane Square
 South Kensington
 Gloucester Road
 High Street Kensington
 Notting Hill Gate
 Bayswater

Bakgrunnsstoff 

 Circle Line Pub Crawl
 Nettside om Circle-linja

 Denne artikkelen bygger på «Circle-linja» frå , den 7. juni 2008. 
 

Samferdsle i London
District-linja

District-linja er ei linje i London Underground, som går på grunt nivå under sentrum. Ho blei bygd mellom 1868 og 1871. Linja var eigd privat fram til 1930-åra, då den blei nasjonalisert. District-linja er markert med grøn farge på undergrunnskartet. 

Linja hadde ein periode greiner som gjekk til Uxbridge og Hounslow West, men desse er nå ein del av Piccadilly-linja. Mellom 1883 og 1885 gjekk linja til Ealing Broadway og Windsor i Berkshire. Frå 1910 gjekk det ei linje heilt ut til Southend i Essex og frå 1911 ei til Shoeburyness, men desse blei stengde 30. september 1939, og dei blei ikkje gjenopna etter andre verdskrig. 

Ansvarleg for vedlikehald og utvikling av stasjonar og linjemateriell etter den privat-offentlege avtalen mellom britiske transportstyresmakter og to private jernbaneforetak («Public-Private Partnership») er Metronet Rail.

Kart

Stasjonar 
Frå vest mot aust

Richmond-greina 
 Richmond
 Kew Gardens
 Gunnersbury

Ealing-greina 
 Ealing Broadway
 Ealing Common
 Acton Town
 South Acton (stengt)
 Chiswick Park

Richmond- og Ealing-greinene møter kvarandre rett vest for Turnham Green.
 Turnham Green
 Stamford Brook
 Ravenscourt Park
 Hammersmith
 Barons Court
 West Kensington

Wimbledon-greina 
 Wimbledon 
 Wimbledon Park 
 Southfields 
 East Putney 
 Putney Bridge 
 Parsons Green 
 Fulham Broadway 
 West Brompton

Kensington (Olympia)-greina 
 Kensington (Olympia)
Kensington (Olympia)-greina sluttar seg til hovudlinja vest for Earl's Court, men toga frå denne greina held fram som normalt til Edgware Road-greina.

Wimbledon-greina sluttar seg til hovudlinja vest for Earl's Court.

Hovudlinja 
 Earl's Court
 Gloucester Road
 South Kensington
 Sloane Square
 Victoria
 St. James's Park
 Westminster
 Embankment - I gangavstand frå Charing Cross jernbanestasjon
 Temple
 Blackfriars
 Mansion House
 Cannon Street
 Bank og Monument
 Mark Lane (stengt)
 Tower Hill - for Fenchurch Street jernbanestasjon
 Tower of London (stengt)
 Aldgate East
 St Mary's (Whitechapel Road) (stengt)
 Whitechapel
 Stepney Green
 Mile End
 Bow Road
 Bromley-by-Bow
 West Ham
 Plaistow
 Upton Park
 East Ham
 Barking
 Upney
 Becontree
 Dagenham Heathway
 Dagenham East
 Elm Park 
 Hornchurch 
 Upminster Bridge
 Upminster

Edgware Road-greina 
Edgware Road-greina startar aust for Earl's Court.
 High Street Kensington
 Notting Hill Gate
 Bayswater
 Paddington
 Edgware Road

Bakgrunnsstoff 
 Nettside om District-linja
 District-linja

 Denne artikkelen bygger på «District-linja» frå , den 7. juni 2008. 
 

Samferdsle i London
Hammersmith & City-linja

Hammersmith & City-linja er ei linje i London Underground. Ho var ein del av Metropolitan-linja inntil 1988, då ho vart skilt ut som ei sjølvstendig linje. Hammersmith & City er markert med rosa farge på undergrunnskartet. 

I dei siste åra før 1988 blei ho i aukande grad administrert som ei eiga linje. Seksjonar som ikkje vart brukt av resten av Metropolitan-linja var ikkje markert på kartet, noko som skapte vanskar for passasjerane. Dette gjaldt strekninga frå Hammersmith til Baker Street, og frå Liverpool Street til Barking. Det vart avgjort å skilje linja ut for å gjere det meir oversiktleg for passasjerane. 

Ettersom opprettinga av linja skjedde såpass nyleg er det fleire stasjonar på linja som per 2005 framleis var markerte som om det var Metropolitan-linja som gjekk der; årsaka til dette er at mange av markeringane består av fliser i fargen til linja på veggane og permanente skilt. Desse blir gradvis skifta ut i samband med vedlikehaldsarbeid. 

Strekninga mellom Paddington og Farringdon, som vart opna i 186], er den eldste underjordiske jernbanestrekninga som framleis er i bruk.

Kart

Stasjonar 

Frå vest mot aust.

 Hammersmith 
 Goldhawk Road 
 Shepherd's Bush 
 Latimer Road 
 Ladbroke Grove 
 Westbourne Park 
 Royal Oak 
 Paddington 
 Edgware Road
 Baker Street 
 Great Portland Street 
 Euston Square 
 King's Cross St. Pancras 
 Farringdon
 Barbican
 Moorgate
 Liverpool Street
 Aldgate East
 Whitechapel
 Stepney Green
 Mile End
 Bow Road 
 Bromley-by-Bow 
 West Ham 
 Plaistow 
 Upton Park 
 East Ham 
 Barking

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Hammersmith & City-linja» frå , den 7. juni 2008. 
 

Samferdsle i London
Jubilee-linja

Jubilee-linja er ei linje i London Underground. Den blei opna 1. mai 1979 på ei av dei to greinene på Bakerloo-linja, for å avlaste denne. Ein fire kilometer lang seksjon blei lagt til dette, slik at den går fram til Charing Cross. Den gamle undergrunnsstasjonen Charing Cross blei då omdøypt til Embankment. Linja er markert med grå farge, ofte referert til som sølv, på undergrunnskartet. 

Linja skulle eigentleg heite Fleet-linja, etter elva Fleet, men på grunn av dronning Elisabeth II sitt sølvjubileum i 1977, og fordi planane om å forlenge linja til Fleet street hadde blitt skrinlagt, valde ein å kalle den Jubilee-linja. Gråfargen på kartet blei vald for å minne om sølvjubileet.

Ei utviding til Lewisham på den andre sida av Themsen var planlagt frå starten av, men blei ikkje starta på grunn av pengemangel. Ingenting skjedde før i 1990-årene, då arbeidet blei sett i gang. På det tidspunktet hadde det vore store forandringar i landskapet, spesielt i Docklands, og utvidinga fekk ein annan form enn den som opphavleg var planlagt. Strekninga frå Green Park til Charing Cross blei nedlagt, og linja blei lagt om via Westminster og Waterloo.

Kart

Stasjonar 

Frå vest mot aust.

 Stanmore 
 Canons Park 
 Queensbury 
 Kingsbury 
 Wembley Park 
 Neasden 
 Dollis Hill 
 Willesden Green 
 Kilburn 
 West Hampstead 
 Finchley Road
 Swiss Cottage
 St. John's Wood 
 Baker Street
 Bond Street
 Green Park
Blir delt i to greiner etter Green Park

Charing Cross-greina 
 Charing Cross (nedlagt for Jubilee-linja i 1999)

Stratford-greina 
 Westminster
 Waterloo
 Southwark
 London Bridge
 Bermondsey
 Canada Water
 Canary Wharf
 North Greenwich
 Canning Town
 West Ham
 Stratford

 Denne artikkelen bygger på «Jubilee-linja» frå , den 7. juni 2008. 
 

Samferdsle i London
Metropolitan-linja

Metropolitan-linja er ei av linjene i London Underground. Den blei opna i 1863, og er den eldste metrolinja i verda.

Linja fungerer som eit pendlartog til og frå forstadene. Endestasjonen inne i London er Baker Street, kor den går til fire plattformer. Ute i forstadene deler den seg i fleire greiner mot Amersham, Watford og Uxbridge. Mellom Chalfont & Latimer (på linja mot Amersham) og Chesham køyrer toga i skytteltrafikk. I rushtida held nokre tog fram frå Chesham til det sentrale London.

Ei rekkje ruter fungerer som hurtigtog til dei store stasjonane, og stoppar ikkje ved dei små. Nokre tog går også vidare forbi endestasjonen, på skjenegangen til Circle-linja til Aldgate.

Delar av den opphavlege Metropolitan-linja har blitt skilt ut som eigne linjer, Hammersmith & City-linja og East London-linja. Den har også blitt kraftig utvida nordover, der den køyrer i dagen. På strekninga frå det sentrale London til Amersham deler den store delar av trasen med jarnbanenettverket.

Linja har hatt stor verdi for utbygginga av bustadområda den betener i det nordvestre London. Omgrepet Metroland oppstod rundt 1915, då jarnbaneselskapet som bygde linja (Metropolitan Railway) starta målretta kampanjar for bustadkjøp i regionen. Etter dette har områda rundt linja blitt uformelt kjende under dette omgrepet.

Kart

Stasjonar 

Frå nord til sør

 Denne artikkelen bygger på «Metropolitan-linja» frå , den 7. juni 2008. 
 

Samferdsle i London
Northern-linja

Northern-linja er ei linje i London Underground. Den ligg på djupt nivå, og har to ruter gjennom sentrum og to nordover. I tillegg har ein av dei to nordgåande rutene ein avstikkar mot Mill Hill East (offisielt planlagt nordover). Den er dermed ein av dei mest kompliserte linjene å få oversikt over. Northern-linja er markert med svart farge på undergrunnskartet. 

Linja blei opna som City & South London Railway i november 1890. Den gjekk då frå Stockwell til King William Street. Sistnemnde stasjon viste seg å vere uskikka til å handtere all trafikken, og i 1900 blei ruta lagd om. King William Street-stasjonen blei då lagt ned. Den nye ruta gjekk frå Moorgate via Bank. Innan 1907 hadde linja blitt utvida slik at den gjekk frå Clapham Common til Euston.

Ei anna linje, Charing Cross, Euston and Hampsted Railway, blei opna i 1907, og gjekk frå Charing Cross til Golders Green og Highgate (no Archway). I 1913 blei dei to linjene slått saman, og i 1914 blei den nyaste delen utvida til Embankment. I løpet av 1920-åra blei dei knytte saman ved Camden Town og Kennington. Linjene blei etter kvart forlenga til Morden i sør og Edgware i nord. I 1937 fekk den sitt noverande namn. 

Transport for London har stadfesta at dei ønskjer å dele linja i to, for å auke kapasiteten. Dagens løysing medfører ofte forseinkingar då tog frå ei greinlinje må vente på tog frå ein annan ved krysningsspor. Camden Town stasjon må i tilfellet bli utbygd før ei evt. forandring, for å takle den store mengda forventa passasjerar, derfor er det uvisst når forandringane kan bli sette i verk.

Kart

Stasjonar

High Barnet-greina 
 High Barnet
 Totteridge & Whetstone
 Woodside Park

 West Finchley 
 Mill Hill East
 Finchley Central 
 East Finchley
 Highgate 
 Archway 
 Tufnell Park 
 Kentish Town

Edgware-greina 

 Edgware 
 Burnt Oak 
 Colindale 
 Hendon Central
 Brent Cross
 Golders Green
 Hampstead
 Belsize Park
 Chalk Farm

Camden Town 
 Camden Town

Krysset som foreiner dei to nordlege greinene ligg rett sør for Camden Town. Stasjonen er konstruert slik at toga lett kan veksle der, ettersom det er doble plattformer. 

 Charing Cross-greina Også kalla West End-greina Mornington Crescent
 Euston 
 Warren Street 
 Goodge Street 
 Tottenham Court Road 
 Leicester Square 
 Charing Cross 
 Embankment 
 WaterlooSørgåande tog på denne greina snur ofte på ei sløyfe ved Kennington.

Bank-greina 
Også kalla City-greina

 Euston 
 King's Cross St. Pancras 
 Angel 
 Old Street 
 Moorgate 
 Bank og Monument
 London Bridge
 Borough
 Elephant & Castle

Morden-greina 
 Kennington
 Oval
 Stockwell
 Clapham North
 Clapham Common
 Clapham South
 Balham
 Tooting Bec
 Tooting Broadway
 Colliers Wood
 South Wimbledon
 Morden

 Denne artikkelen bygger på «Northern-linja» frå , den 7. juni 2008. 
 

Samferdsle i London
Drikke

Drikk, drykk eller drikke er vassbasert væske ein tek til med det å stilla tørsta som hovudmål. Andre grunnar til å drikka kan vera å nyta smaken, motverka kulde eller varme, ta til seg medisin eller russtoff. Drikke kan også ha viktig kulturell tyding, som ved å skapa ei religiøs kjensle under nattverd, gje ei kjensle av samhald ved fellesdrikking og skåling, eller skapa eit skilje gjennom at ulike grupper folk ikkje drikk av same kjelde, som i apartheidstatar eller visse kastesamfunn.

Vatn 
 Hovudartikkel: Vatn

Ein hovudgrunn til at ein drikk er for å tilføra kroppen vatnet han treng for å fungera. Drikkevatn er vatn som er rekna som reint nok til å drikka, ved at det inneheld få ureinande partiklar («grums») og bakteriar. Ureina vatn kan gjerast drikkbart gjennom koking, destillasjon eller filtrering. Nokre stader reknar ein berre «levande» vatn, som vatn frå ein brønn eller ei elv, som drikkbart, medan stilleståande vatn er rekna som ureina og ikkje til å drikka. 

I tillegg til vanleg drikkevatn, som ein gjerne får frå brønn, kran eller pumpe, blir det også seld mineralvatn frå særskilde kjelder. Desse er ofte rike på mineral, som gjev dei ein særskild smak og som mange reknar som helsebringande. Ein kan også tilsetja mineral og andre stoff til drikkevatn, som kolsyre, fruktsmakar og søtingsmiddel.

Plantebaserte drikkar 
Mange drikkar er jus eller vatn smaksett med stoff frå plantar, til dømes frukt og bær, men også andre plantedelar, som blad og bork. Ein kan laga desse ved å pressa ut jusen, ved å koka plantedelane til saft, eller ved å blanda dei med varmt vatn slik at ein får te, kaffi, kakao og liknande.

I moderne leskedrikkar kan ein bruka plantar til å gje smak, men det finst også mange nye kunstige smaksstoff. Desse blir gjerne brukte i saft og brus.

Alkoholhaldige drikkar 
 Hovudartikkel: Alkoholhaldige drikkar
Ved å la ein plantedrikk gjæra kan ein få ein alkoholdrikk, det vil seia ein drikk som inneheld etanol. Øl og vin er utbreidde alkoholdrikkar. Destillering av slike drikkar gjev høgare alkoholinnhald, som brennevin.
Alkoholdrikkar held seg lenge, har spesiell smak mange liker, og gjev rus, som vert oppfatta på ulikt vis. Nokre kulturar har lovprisa alkoholdrikkar, medan andre har forbode eller laga strenge lovar mot dei.

Bakgrunnsstoff 

 
Næringsemne
Gammalprøyssarane

Sjå òg Preussen

Gammalprøyssarane eller baltiske prøyssarar (tysk Pruzzen eller Prußen; latinsk Pruteni; latvisk Prūši; litauisk Prūsai; polsk Prusowie) var ei folkegruppe av baltiske stammer busett i Preussen, landområdet søraust for Austersjøen i området rundt Wisłalagunen og Den kuriske bukta. Dei talte ei språk som i dag vert kalla gammalprøyssisk og følgde ein religion som lærde i dag meiner var nært knytt til litauisk heidenskap med gudar som Perkūnas. På 1200-talet vart gammalprøyssarane erobra av Den tyske riddarordenen og gradvis germanisert i løpet av dei neste hundreåra. Den tidlegare tyske staten Preussen fekk namnet sitt frå denne folkegruppa, sjølv om staten vart styrt av tyskarar som hadde assimiliert gammalprøyssarane. Det gammalprøyssiske språket var ikkje lenger i bruk på 1600-talet.

Landområda til gammalprøyssarane utgjorde om lag sentrale og sørlege delar av Aust-Preussen, dagens Ermelandskmasuriske voivodskap i Polen, Kaliningrad oblast i Russland og den sørlege Klaipėda-regionen i Litauen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Old Prussians» frå , den 7. juni 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 M. Gimbuta si bok om baltarar med kart 
 1584 Tysk kart over Preussen 
 Nordaust-Preussen
 Milepålar i prøyssisk historie 

Baltikum
Europeiske folkegrupper
Prøyssisk historie
Knoppsvane

Knoppsvane (Cygnus olor) er ein trekkfugl i andefamilien som hekkar i Noreg. Svana er kvit med ein svart flekk ved nebbrota. Nebbet er gulraudt med ein kraftig nebbknute. Fuglen kan verte 152 cm lang. Den lange halsen gjer at dei kan beite ned til ein meter under vassyta. Dei beiter og på land. Føda er mest algar og vassplantar.

Ein finn knoppsvaner frå Vest-Europa og flekkvis austover til Kina. Utsetting har ført til førekomstar på fleire kontinent. Den norske bestanden stammar truleg frå utsette fuglar. Første påviste hekking i Noreg var i Rogaland i 1926. I 1971 var hekkebestanden 25-30 par og i 1990 om lag 450 par. Talet på fuglar ser framleis ut til å auke. Knoppsvana hekkar i låglandet på Austlandet og langs kysten til Rogaland.

Knoppsvana legg reiret i tett vegetasjon eller på små holmar. Dei 5 til 9 grågrøne egga er opp til 124 mm lange. Båe fuglane rugar i om lag 5 veker. Ungane sym me foreldra kort etter klekkinga. Dei er flygedyktige etter 4-5 månader.

Knoppsvana held seg ofte nær reirplassen heile året. Dette gjeld særleg fuglar i Rogaland. Lenger aust trekker dei delvis til Danmark om vinteren. Dei vender oftast attende til same reirområde så snart isen er borte.

Eldste fuglen ein kjenner til etter ringmerking i Noreg er 17 år og 7 månader. 

Mange knoppsvaner misser livet ved samanstøyt med elektriske leidningar.

Knoppsvana er kjelda til førestilling om at ho syng ein svanesong når ho døyr.

Galleri

Kjelder 
 Norsk RingmerkingsAtlas. Volum 2. Stavanger 2006. ISBN 82-90054-65-3
 Norges dyr. Bind VI. J.W.Cappelens forlag 1972
Referansar

Andefamilien
Fuglar i Noreg
Austertana kyrkje

Austertana kyrkje er ei langkyrkje frå 1958 i bygda Austertana i Tana kommune i Finnmark fylke. Kyrkja er teikna av Trond Dancke.

Byggverket er i tre og er bygd med 144 sitjeplassar.  Det vart vigsla av biskop Alf Wiig fredag før palmesøndag, 28. mars, 1958.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
  Kyrkjer i Noreg (Kirchen in Norwegen, bilete)

Kyrkjer i Tana
Kyrkjer i Indre Finnmark prosti
Norske kyrkjer frå 1958
Kulturminne i Tana
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Markgrevskapet Brandenburg

Markgrevskapet Brandenburg (tysk Markgrafschaft Brandenburg eller Mark Brandenburg) var eit stort fyrstedøme i Det tysk-romerske riket frå 1157 til 1806. Det spelte ei vesentleg rolle i Tyskland og Sentral-Europa.

Brandenburg utvikla seg frå Nordmark som vart grunnlagd i landområdet til det slaviske folket vendarane. Dei regjerande markgrevane vart sett inn som høgt respekterte kurfyrstar i Den gylne bullen i 1356, noko som gav dei stemmerett i valet av den tysk-romerske keisaren. Staten vart då etter kvart òg kjend som Kurfyrstedømet Brandenburg (Kurfürstentum Brandenburg eller Kurbrandenburg).

Huset Hohenzollern tok over trona av Brandenburg i 1415. Under Hohenzollern sitt styre fekk Brandenburg raskt meir makt på 1600-talet og arva Hertugdømet Preussen. Dette vart til Brandenburg-Preussen, ein føregjengar for Kongedømet Preussen, som skulle verte den leiande tyske staten på 1700-talet. Sjølv om den høgaste tittelen til kurfyrstane var Konge av Prøyssen, var maktbasen deira i Brandenburg og hovudstadane Berlin og Potsdam.

Markgrevskapet Brandenburg enda då det gamle Tysk-romerske riket vart oppløyst i 1806 og vart erstatta av den prøyssiske provinsen Brandenburg i 1815. Trass i ein treg start i Det tysk-romerske riket, klarte Hohenzollern i Kongedømet Preussen å samle Tyskland og opprette Det tyske riket i 1871. «Mark Brandenburg» vert framleis uformelt nytta i dag som om forbundslandet Brandenburg i Tyskland.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Margraviate of Brandenburg» frå , den 7. juni 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Den tyske utgåva av artikkelen frå 22. januar 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Brandenburg1260.de Hochmittelalter in der Mark Brandenburg
 Der Brandenburger Landstreicher  
 Historisk kart over Brandenburg frå 1789

Historia til Brandenburg
Bergsfjord kyrkje

Bergsfjord kyrkje er ei langkyrkje frå 1951 i Loppa kommune i Troms og Finnmark.

Byggverket er i tre og er bygd med 200 plassar.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Loppa
Kyrkjer i Alta prosti
Norske kyrkjer frå 1951
Kulturminne i Loppa
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Breivikbotn kyrkje

Breivikbotn kyrkje (tidl. Breivikbotn kapell) er ei langkyrkje frå 1959 i Hasvik kommune i Troms og Finnmark fylke.

Byggverket er i tre og kapellet har 90 sitjeplassar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Hasvik kommune: Breivikbotn kirke

Kyrkjer i Hasvik
Rolf Harlew Jenssen
Kyrkjer i Alta prosti
Norske kyrkjer frå 1959
Kulturminne i Hasvik
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Brenna kapell

Brenna kapell er ei langkyrkje frå 1971 i Porsanger kommune i Troms og Finnmark.

Byggverket er i tre og er bygd med 55 plassar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Porsanger
Kyrkjer i Indre Finnmark prosti
Kulturminne i Porsanger
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Norske kyrkjer frå 1971
Bugøynes kapell

Bugøynes kapell er eit kapell bygd som langkyrkje frå 1989. Det står på Bugøynes i Sør-Varanger kommune i Troms og Finnmark fylke. Arkitektar var Lien & Risan Arkitektkontor.
 
Kapellet er bygd i tre og har sitjeplassar til 150 personar.
Bugøynes-samfunnet hadde tidlegare hatt eit kombinert skulehus og kapell. Ein del av inventaret i kapellet stod tidlegare i skulekapellet. Det gjeld mellom anna altertavla og døypefonten.

Bugøynes kapell høyrer til Sør-Varanger sokn i Varanger prosti.

Kjelder 
 Redaktør: Alf Henry Rasmussen – Våre kirker : norsk kirkeleksikon. Vanebo Forlag, Kirkenær 1993. ISBN 82-7527-022-7 - «Bugøynes kapell, Bugøynes», s. 89

Bakgrunnsstoff 
 Kyrkjesøk
 
 Om Sør-Varanger sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirker og kapeller» på nettstaden til Sør-Varanger kyrkjelyd 
 Bilete av kyrkjene i Sør-Varanger på nettstaden til Sør-Varanger kyrkjelyd 
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Finnmark» på nettstaden til Arkivverket 

Kyrkjer i Sør-Varanger
Kyrkjer i Varanger prosti
Kulturminne i Sør-Varanger
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
Norske kyrkjer frå 1989
Båtsfjord kyrkje

Båtsfjord kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1971. Bygget står i tettstaden Båtsfjord i Båtsfjord kommune i Troms og Finnmark. Kyrkja er bygd i betong og har sitjeplassar til 300 personar. Arkitekt for bygget var Hans Magnus. 

Inventaret er frå byggjeåret eller seinare. Jardar Lunde har laga det 85 m² store glasmåleriet som heiter «Den syvfoldige nåde - Guds herlige majestet».

Båtsfjord kyrkje er soknekyrkje i Båtsfjord sokn i Varanger prosti.

Kjelder 
 Redaktør: Alf Henry Rasmussen – Våre kirker : norsk kirkeleksikon. Vanebo Forlag, Kirkenær 1993. ISBN 82-7527-022-7 - «Båtsfjord kirke, Båtsfjord», s. 86

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Om Båtsfjord sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Finnmark» på nettstaden til Arkivverket 

Kyrkjer i Båtsfjord
Kyrkjer i Varanger prosti
Hans Magnus
Kulturminne i Båtsfjord
Norske kyrkjer frå 1971