alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Taizong av Tang

Keisar Taizong av Tang () var keisar i Tang-dynastiet i Kina, frå 627 til 649. Han valde Zhenguan som æranamn for si regjeringstid.

Bakgrunn og virke 
Taizong var fødd i Kina under Sui-dynastiet som son av Lǐ Yuān, seinare keisar Gaozu, og det personlege namnet hans var Lǐ Shìmín (李世民). Han stod bak fleire av faren sine framgangar og var kommandant for troppane til faren allereie ved erobringa av Chang'an i 617, ei erobring som førte til at Sui-dynastiet fall. 

Det kom snart til bitter strid mellom han og den eigentlege kronprinsen, Li Jiancheng, utan at faren gav han tilstrekkeleg vern. Då han forstod at livet hans stod i fare, drap han personleg kronprinsen i eit handgemeng ved Xuanwuporten ved Taijipalasset, samstundes som adjutanten hans tok livet av ein annan yngre bror i juli 626. Familiane til begge prinsane blei sjalta ut, folket blei begeistra over generalamnesti og forbigåande skattelette, og faren blei tvinga til å gå av. 

Same året rykte køk-tyrkarane under Khan Xieli (regj. 619–630) fram for å gjera krav på tributt frå kinesarane. Taizong – som no var blitt keisar – forkasta eit forslag om å forskansa seg med dei få troppane sine i hovudstaden, og rykka i staden fram mot khanen, ved Bianbroen over Weifloden. Med ein bløff lukkast det han å få Xieli til å trekkja seg tilbake, og i 629/630 vart han til slutt avsett og teken til fange av kinesiske styrkar. 

Bygginga av det storslagne Damingpalasset, det største og mest påkosta i Kina (større enn Den forbodne byen i Beijing), byrja i det 8. året av Zhenguan-æraen under keisar Taizong (634).

Taizong gjekk for å vera vidsynt og rettvis. Han tøymde dei ærgjerrige adelege hærførarane sine ved å halda dei travelt opptekne og senda dei ut på militære øvingar. Han føretrekte å utnemna militære frå dei lågare sosiale sjikta og overdrog dei òg tidsmessig avgrensa kommandoar, t.d. ved nordgrensene til riket. 

Far hans, keisar Gaozu, hadde late forvaltinga veksa seg stor, blant anna for å kunna tilfredsstilla mange tidlegare opprørsleiarar ved å gje dei stillingar i styret av riket. Dette var etter hans meining naudsynt under regimeskiftet. Men då Tongstyret sat trygt, kunne Taizong reorganisera og stramm inn på forvaltingsapparatet. I samband med dette fekk han den keisarlege embetsmannseksamen inn i ei form som tilsa at berre ti prosent av kandidatane stod på prøvane. 

Sjølv om han ikkje stod buddhismen nær på nokon måte, tok Taizong imot den reisande munken Xuanzang ved hoffet. 
I 635 mottok han òg den persiske (syro-orientalske) geistlege Alopen og tillét han å organisera den syro-orientalske kyrkja i Kina, blant anna ved å byggja kristne kloster.

På Taizong si tid segla dei kinesiske djunkane så langt som til Afrika. I dei siste regjeringsåra sine kom han på avstand frå rådgjevarane sine, som mislikte dei stadige krigane hans.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Keiser Taizong av Tang» frå ,  den 14. mai 2020.  
 

Keisarar i Tang-dynastiet
Folk frå 600-talet
Austafrikansk tid

Austafrikansk tid, eller East Africa Time, EAT, er ei tidssone som blir brukt i den austlege delen av Afrika. Austafrikansk tid ligg tre timar framfor Coordinated Universal Time (UTC+3), som er det same som moskvatid og austeuropeisk sommartid. 

Sidan mesteparten av denne tidssona ligg nær ekvator, er det inga nemneverdig endring i dagslengda gjennom året. Ein har difor ikkje ei eiga sommartid.

Bruk
Austafrikansk tid blir brukt av følgjande land:

 
 
 
 
 
 
   (Frankrike)  og Îles éparses (Bassas da India, Europaøya og Juan de Nova)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Østafrikansk tid» frå ,  den 14. mai 2020.  
 
Tidssoner
Aust-Afrika
UTC+03.00

UTC+03.00 er eit belte av tidssoner som ligg tre timer før standardtida UTC. I 2008 omfatta UTC+03.00 følgjande område:

Som standard tid heile året

Austafrikansk tid 

 (Frankrike)  og Îles éparses (Bassas da India, Europaøya og Juan de Nova)

Delar av Arabia og Midtausten

Den nordlege halvkula 
 (Moskvatid, omfattar mesteparten av europeisk Russland, inkl. Novaja Semlja, Frans Josefs land og alle jernbaner over hele Russland)

Den nordlege halvkula – som sommartid

Austeuropeisk sommartid  
Områder som følgjer EU-reglar for sommartid

 (inkludert Åland)

 (inkludert Akrotiri og Dekelia (UK) og Nord-Kypros)

Område i Midtausten med ulike reglar for sommartid 
  (ein time framfor egyptisk standardtid )
 – israelsk sommartid (fredag før siste søndag i mars, til siste søndag i oktober –  ein time framfor israelsk standardtid )

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «UTC+03:00» frå ,  den 14. mai 2020.  
 

Tidssoner
Chang'an

Chang'an var hovudstaden for meir enn ti dynasti i kinesisk historie. Chang'an tyder evig fred på klassisk kinesisk. Under det kortvarige Xin-dynastiet fekk byen det nye namnet 'varig fred' (常安, uttalt på same måte på mandarin, men etter at dynastiet fall i 23 fekk han tilbake det opphavlege namnet. Då Ming-dynastiet tok til hadde byen igjen eit nytt namn, Xi'an, som tyder 'vestleg fred'. Dette er namnet på byen i dag.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chang'an» frå ,  den 14. mai 2020.  

Xi'an
Silkevegen
Shaanxi
Îles éparses

Îles éparses (fullt namn på fransk (Les) îles éparses de l'océan Indien, 'spreidde øyar i Indiahavet') er ein fransk eigedom i Indiahavet som omfattar fem grupper av små øyar. Dei har ingen folkesetnad, bortsett frå personell på meteorologiske stasjonar.

Oversyn 
Tre av øyane, Bassas da India, Juan de Nova og Europaøya, ligg i den sørlege delen av Mosambikkanalen. Glorieusesøyane ligr også i Mosambikkanalen, men i den nordlege delen, aust for Komorane. Tromelinøya ligg rundt 400 kilometer aust for Madagaskar.

Administrasjon og bruk
Sidan 3. januar 2005 har Îles éparses blitt administrert på vegner av Frankrike av administrasjonen for Dei franske sørterritoria (TAAF — les Terres australes et antarctiques françaises), basert på Réunion. Îles éparses var tidlegare under administrasjon av prefekten i Réunion, sidan Madagaskar fekk sjølvstende i 1960. Sidan 21. februar 2007 har Îles éparses utgjort det 5. distriktet av Dei franske sørterritoria.

Øyane er klassifiserte som naturvernområde. Alle øyane bortsett frå Bassas daå India har ei flystripe på over 1000 meter. Frankrike har ein militær garnison på rundt 14 mann på kvar av øyane i Mosambikkanalen som Madagaskar gjer krav på. 

Bortsett frå Bassas da India har alle øyane meteorologiske stasjonar. Dei meteorologiske stasjonane på Glorieusesøyane, Juan de Nova, og Europaøya er automatiserte. Særleg stasjonen på Tromelinøya er viktig for varsling av syklonar som trugar Madagaskar, Réunion eller Mauritius.

Krav på øyane 
Mauritius, Komorene, Seychellane, og Madagaskar nektar for at Frankrike har overhøgd over øyane. Mauritius gjer krav på Tromelinøya; Komorane og Seychellane gjer krav på Glorieusesøyane og Madagaskar gjer krav på dei andre øyane i Mosambikkanalen. I Mosambikkanalen ligg òg Banc du Geyser, som b;eo annektert av Madagaskar i 1976. Frankrike ser enno på Banc du Geyser som ein del av Îles éparses. 

Frankrike gjer òg krav på ei økonomisk sone på 200 nautiske mil rundt kvar av dei små øyane i Îles éparses, som saman med krava på økonomiske soner rundt Réunion og Mayotte totalt utgjer over ein million kvadratkilometer i den vestre delen av Indiahavet. Det er betydeleg overlapping mot dei økonomiske sonene til nabostatane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Îles éparses» frå ,  den 14. mai 2020.  
 

Omstridde område
Øyar i Afrika
Øyar i Indiahavet
Franske oversjøiske territorium
Klokketårn

Klokketårn er ein bygning laga for å husa ei eller fleire klokker. Dette kan vera del av ei kyrkje eller ein eigen bygning, til dømes på ein gravplass.

Sjå òg
Klokkestopul

Litteratur
Ahlstrand, Jan Torsten.; Arkitekturtermer. Lund: Studentlitteratur, 1976, ISBN 91-44-02852-0

Bygningar
Tårn
Klokker
Akrostolion

Ein akrostolion (frå latinsk acrostolium) er ein stamnpryd som ein finn i baugen på oldtidsskip, som romerske eller greske galeiar. Det er ein boga forlenging oppover i baugen på skipet, og enda ofte i ein hjem, skjold eller dyremotiv.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Akrostolion» frå ,  den 15. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Vassfartøykomponentar
Akterlott

Eit akterlott er den bøygde forlenginga av kjølen akterut på eldre norske båttypar. Det motsette er framlott.

Kjelder

Vassfartøykomponentar
Rigg

Rigg er overomgrepet for alle deler på ein seglbåt eller -skip som har med sjølve seglinga å gjere. Det vert skild mellom ståande rigg, løpande rigg og segl. Ståande rigg er delar som under vanleg segling ikkje vert flytta på, som mast, stag og vantar. Løpande rigg er derimot alle deler som vert nytta under seglinga for å styre segla, som fall (tau for å heise segl), eller skot som forandrar stillinga til segla og forma etter vindtilhøva.  

Eit anna omgrep for heile riggen på eit seglfartøy er takkelasje. Å avtakle syner til å rigge ned takkelasjen på eit skip.

Boven-
Boven- tyder over eller øvre og blir brukt som forstaving i samansette ord, spesielt rundt riggen til eit seglskip. Bovenbramstonga, forlenginga av bramstonga, ber bovenbramråen og bovenbramseglet, seglet over bramseglet. Bovenbramstonga blir støtta ved hjelp av bovenbrambarduner og -stag. No kallast bovenbramsegl røyl, som kjem av det engelske royal; derav dei samansette ord røylrå, -stang, -bardun, -stag med meir.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rigg» frå ,  den 15. mai 2020.  

 
Rigg og segl
Barkasse

Barkasse (frå seinlatin barca, «bark») er ein skipsbåt, det vil seia ein stor type lettbåt.

I tidlegare tider var barkassar dei største lettbåtane krigsskip hadde på dekk. I dag vert nemninga «barkasse» brukt om ein motorbåt med ope- eller halvope dekk. Han er større enn jolle og gigg, som er mindre lettbåtar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Barkasse» frå ,  den 15. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 

Båttypar
Karakalpakstan

Karakalpakstan er ein sjølvstyrt region vest i Usbekistan. Næringslivet består av produksjon og eksport av bomull. Hovudstaden i regionen er Nukus, som ligg ved Aralsjøen. 

Området har namn etter karakalpak-talande karakalpakfolk. Dette namnet er sett saman av 'kara', som tyder 'svart', og kalpak, 'hatt' eller 'lue'. Sisteleddet -stan tyder 'land'.

Geografi 

Karakalpakstan ligg i den nedste delen av Amu-Darja-bekkenet, og er no for det meste ørken. Det har ein flatevidd på 164 900 km². Regionen er også omgjeven av ørkenar, Kyzylkum i aust og Karakum i sør. I vest strekkjer eit steinete platå seg mot Kaspihavet.

Folketalet i Karakalpakstan er estimert til rundt 1,7 millionar. I 2007 blei det estimert at rundt 400 000 av dei var karakalpakfolk, 400 000 usbekarar og 300 000 kasakhar. Språket karakalpak er rekna som nærare kazakhisk enn usbekisk. Språket blei skrive med modifiserte kyrilliske bokstavar i sovjettida, og har blitt skirve med latinske bokstavar sidan 1996.

I tillegg til Nukus er andre større byar Xojeli (), Taxiatosh (), Shimbai (), Konirat () og Moynaq (), ein tidlegare hamneby ved Aralsjøen som no ligg på tørt land.

Historie 

Karakalpakstan dekkjer oldtidsriket Khwarezm, men er omtalt i klassisk persisk litteratur som  (). Mellom rundt 500 f.Kr. og 500 e.Kr. omfatta området eit frodig jordbruksland ved hjelp av omfattande kunstig vatning. Karakalpakfolk som levde som nomadiske gjetarar og fiskarar blei først omtalte på 1500-talet. 

Karakalpakstan blei avstått frå Khiva-khanatet til Tsar-Russland i 1873. Regionen blei skipa av Sovjetunionen i 1925. Under Sovjetunionen var det eit sjølvstyrt område innan Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken før det blei del av Usbekistan i 1936. 

På grunn av den store minskinga av Aralsjøen er Karakalpakstan no ein av dei fattigaste delane av Usbekistan. Regionen lir av tørke, dels grunna vêrmønster men også i stor grad fordi vatnet i Amu og Syr-Darja for det meste blir brukt opp aust i landet. Feilslåtte avlingar har ført til at 48 000 folk har mista hovudinntektskjelda si, og mangel på reint drikkevatn har ført til ei oppblomstring av infeksjonssjukdommar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Karakalpakstan» frå  og «Karakalpakstan» frå , den 15. mai 2020.

Usbekisk geografi
Barkholt

Barkholt er den tekniske nemninga på ein hudplanke som er tjukkare enn dei tilliggjande plankane i bordkledinga på skroget til eit sjøfarty. Hudplanken er gjerne plassert i fribordet der skipet er breiast i tverrsnittet, og har eksistert sidan antikken for over 2000 år sidan. 

Eit av dei første bevisa på bruk av barkholt som forsterkning av skroget, er sett på ein vase frå 500-talet fvt.som viser eit lite gresk handelsskip. Barkholtet fungerer dels som sliteflate når fartøyet ligg fortøydd mot kai eller bolverk. Det første arkeologiske beviset på dette er frå Kyrenia-vraket som har vorte datert til ca. 300 fvt. På den intakte bordkledinga var den tolvte bordgangen eit barkholt over dobbelt så tjukk som gjennomsnittet.

Balkholtet kom med kravellbygginga til Skandinavia, mellom anna i Noreg der nemninga vart nytta for éin eller ei rad kraftige plankar eller bjelkar brukt som ytterkledning på skipssida rett ut for eller like under eit dekk. I norske kjelder støtta ein på både enkelte og dobbelte barkholt, som truleg går på den aktuelle tjukkleiken.I det dansk-norske trelastforordninga den 2. september 1628 var det forholdsavgjort på 6-8 tommar i tjukkleik og 15 tommar i breidde på eit barkholt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Barkholt» frå ,  den 15. mai 2020.  
 
 
Skipskonstruksjon
Spant

Spant er avstivingar, tverrstivarar, av huda i eit skip eller fly, men kan òg brukast i andre konstruksjonar.  Ei tynn plate avstiva med spant er normalt lettare og krev mindre byggemateriale enn om plata åleine skulle vera tjukk nok til å bera si eiga vekt og eventuelle ytre laster.

Historisk har treskip vorte bygd ved at ein først hogg til og la på plass kjølen. Deretter sette ein opp stamnene og spanta for å danna dei loddrette linjene til skipsskroget. Utanpå spanta kledde ein eit plankelag som vart huda på skipet. Hudplankane ligg i dag nesten alltid kant i kant, og denne byggemåten vert kalla i så fall for kravellteknikk. Dette gjev ein konstruksjon med tverskipsspant og er i dag vanlegast i mindre skip. I moderne, store skip kan ein òg velja langskipsspant.  

Spanta kan gå i heile lengda elle høgda på skipet, men vil med jamne mellomrom kvile på bjelkar som går på tvers av spanta og tek opp kreftene som verkar i desse.

Både små og store trebåter i Nord-Europa er ofte bygd i skalbyggingsteknikk, som oftast klinkbygt (bordane overlappar kvarandre litt langs kantane).  Eit slikt samanhengande skal er så sterkt at tverrstivarane kan verta gjort ganske spinkle. Dei vert sett inn i båtane etter at borda er sette på plass, og vert kalla helst band i staden for spant. Både vikingskip og alle norske robåttypar (t.d. oselvar) er klinkbygte, og utstyrte med band i staden for spant. 

For småbåtar i plast og fiberglas er spantkonstruksjonar ikkje så vanleg.  Der gjev formstøyping og sjølvberande konstruksjonar langt på veg spanta overflødige.

Sjå òg 
 Band

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Spant» frå ,  den 15. mai 2020.  
 

Skipskonstruksjon
Band i båt

Band er nemning på tverrstivarar i ein lett trebåt bygd i klinkbyggingsteknikk. 

Band vert ofte feilaktig kalla «spant», men inngår i båtskroget på ein heilt annan måte: Båtbyggjaren byggjer opp (nokre av) bordgangane («plankane») i båtskroget først, og set deretter inn (delar av) banda.  Hovudstyrken og hovudforma i skroget vert danna av at borda er klinka saman langs kantane, og difor dannar eit samanhengande skal (som er årsaka til at klinkbygging ofte vert kalla for skalbyggingsteknikk).  Banda kan lagast tilsvarande tynne og lette, og plasseringa av dei kan varierast, meir ut frå kva for eit bruk ein ynskjer av båten, enn av behov for styrke.  Det er døme på at band er flytta i båtar når behova har endra seg, og at båtar som skal vera ekstra lette og rørlege har ekstra få band.  Båtar av same storleik og type kan vera «framrømt» eller «bakrømt» etter korleis banda er sett inn i båten; dei kan med vilje setjast langt framme eller langt bak i båten.

Band kan ha fleire ulike former, og det kan brukast sjølgrodde emne i vekslande grad i desse.  Dei to hovudformene for band er band med tverrbjelke, helst kalla bite eller bete, og band utan. (Ein bite kan òg vera ein tverrbjelke i eit hus.) 

Den lettaste og sterkaste forma for band utan bite var eit band skore ut av ein einaste krok, slik at det gjekk ubrot frå overkant til overkant i båten.  Band med bite har eit –  helst sjølgrodd; underband, og biten om lag halvveges oppe i båten.  Opp frå biten går opplennene eller opplengarane, dei delane som bognar oppover borda mot overkanten til båten.  

Begge sidene av biten skal lagast av sjølgrodde emne, og helst slik at den eine eller begge både dannar opplengaren på si side, og dessutan går tvers over heile båten som sjølve biten.  I ein del moderne båtar har nytta av sjølgrodde emne vorte liten; underbanda er ofte skore ut av rettvekste plankar, og er difor tjukkare enn før (utan at dei vert riktig så sterke som sjølgrodde!), ingen av opplengarane utgjer heile biten, men er skøytt til denne på begge sider, og biten som ein eigen trestokk.  Av og til er biten berre eit bord som går tvers over båten, og ingen delar av bandet er sjølgrodd.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Band (i båt)» frå ,  den 15. mai 2020.  
 

Skipskonstruksjon
Vassfartøykomponentar
Dønvigs bøye

Dønvigs bøye var ein livbåt konstruert av den norske kapteinen Jørgen M. Dønvig frå Skåtøy. Konstruksjonen var av stål og rund som ei kule, med ein diameter på 2,7 meter. Kula var òg utstyrt med segl og ror. Dønvig opplevde å miste både kona og barna sine i eit forlis med barken «Dictator» i 1891. 

Livbøyen var rekna for 16-20 personar og vann bronsemedaljen ved verdsutstillinga i Paris i 1900. Livbøya vart testa fleire gonger ved ei stand på Jylland i 1903 og midt i Nordsjøen i 1906.

Kjelder

Livbåtar
Norske oppfinningar
Dollbord

Eit dollbord er på eit treskip ein solid plankegang som ligg oppå dekket heilt ute i borde (altså langs skipssidene) og omgir øvre endar av spanta. På mindre båtar, særleg snekker, syner dollbord til den smale strimmelen av dekk på kvar side.

Kjelder

Vassfartøykomponentar
Skipsdekk

Dekk (av nedertysk deck, av decken, «dekke») er ei permanent avdekking over eit skrog eller rom på eit sjøfartøy. Større fartøy kan ha eit eller fleire gjennomgåande dekk. Hovuddekket, som er det øvre dekket, er som regel meir kraftig dimensjonert for å gje fartøyet ein rigid basis.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dekk (skip)» frå ,  den 15. mai 2020.  
 

Skipskonstruksjon
Skipsrom
Diagonalbygd båt

Ein diagonalbygd båt er ein båt der bordkledinga er lagt i to lag med ein viss vinkel i forhold til kvarandre. Det ytre laget er oftast på langs som kravellbygging, det indre ca. 45 grader på dette. Mellom laga blir det ofte lagt seglduk for at det skal verte tett. Tidlegare vart dette nytta på mindre marinefartøy.

Kjelder

Båttypar
Esing

Esing er ei litt tjukk list på langs på kvar side ved eller nesten oppe ved overkanten i ein robåt.  Han er tjukkast på midten, og vert noko tynnare mot endane like ved eller heilt ute ved stamnane. På det tjukkaste kan han i tverrsnitt variera mellom 3x3 cm til 10x10 cm etter båtstorleiken.  Men tverrsnittet er sjeldan kvadratisk; som oftast er esinga tjukkast øvst, og har ei smalare underside. Ofte er ein eller fleire av vinklane i tverrsnittet heller ikkje rette.

På nesten alle robåtar nord for Bergen ligg esinga på nest øvste bordkant.  Åfjordsbåtane har derimot ikkje slik indre esing, men derimot ei litt tjukk list på utsida av øvste bordkant; denne lista heiter «esseng».  På Nordlandsbåtar bygt etter kring 1930 er òg esinga utelate, og på ein del heilt nye Sognebåtar er det lagt inn ei tynn teaklist, nærast som pynt, der ein vanleg esing skulle ha lege.

På båtar sør for Bergen ligg esinga langs øvste bordkant, og austom Lindesnes kallast han gjerne for «rip» (ei rip – ripa).  Austom Lindesnes kan esinga òg verta så låg og brei at han byrjar å likna på eit vaterbord.  

Som oftast stoppar esinga ved rengene (sjå rang), men på enkelte båtar på Sørvestlandet og på Sør-Austlandet går esingane heilt til stamnane.  Ved kvar stamn står det i så fall gjerne ein liten nauvrang som bind esingane saman.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Esing» frå ,  den 15. mai 2020.  
 

 
Robåtar
Kystfart

Kystfart syner til skipsfart innanriks, typisk langs kysten av eit land, på elvar, kanalar og innsjøar. Dette vert òg omtalt som liten kystfart. 

For å drive persontransport i rute må ein ha løyve frå fylkeskommunen etter samferdselslova av 4. juni 1976 eller, for riksferjer frå samferdselsdepartementet. Elles er kystfart (transport utanfor rute) ope for alle skip, òg utanlandske. 

Omgrepet stor kystfart vert nytta om fart i svenske, danske og tyske farvatn aust for ei linje Lindesnes–vestmunninga av Limfjorden, til ei linje Karlskrona–Świnoujście.

Kjelder

Sjøfart
Frankfurter Allgemeine Zeitung

Frankfurter Allgemeine Zeitung er ei tysk dagsavis som blir utgjeve i Frankfurt am Main. Ho reknast som ei av dei leiande og mest viktige avisene i Tyskland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Frankfurter Allgemeine Zeitung» frå ,  den 15. mai 2020.  

Aviser skipa i 1949
Tyske aviser
Foreplay/Long Time

«Foreplay/Long Time» er ein song skriven av Tom Scholz og framført av det amerikanske rockebandet Boston på det sjølvoppkalla debutalbumet. Songen var òg gjeven ut som den andre singelen frå albumet, på Epic Records i 1976. Han kombinerer ein instrumental introduksjon kalla «Foreplay» med hovudsongen «Long Time». «Long Time» nådde 22. plassen på Billboard Hot 100 i veka som enda 5. mars 1977. I Canada nådde songen niandeplassen på singellista. Instrumentalen «Foreplay» vart gjeven ut som B-side til den neste singelen deira, «Peace of Mind», som kom ut i april.

I eit intervju for Best of Boston sa Scholz at «Foreplay» var den første songen han spelte inn, og han gjorde dette på ein tosporsopptakar i kjellaren sin. Scholz sa òg at det var det første musikkstykket han skreiv, og at han skreiv det heilt attende i 1969.

Ein alternativ miks av songen finst på Epic Records-promoplata It's a Knockout.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Medverkande

Foreplay
 Tom Scholz – Hammondorgel, clavinet, sologitar
 Sib Hashian – trommer
 Barry Goudreau – rytmegitar
 Fran Sheehan – bass

Long Time
 Tom Scholz – akustisk rytmegitar, orgel, clavinet, bass
 Brad Delp – vokal
 Sib Hashian – trommer
 Barry Goudreau – sologitar og elektrisk rytmegitar

Andre versjonar
 Rascal Flatts spelte inn ein versjon av «Foreplay/Long Time» på konsertane sine og gav han ut på albumet Rascal Flatts LIVE.
Phish heldt ein konsert i Great Woods i Mansfield i Massachusetts der dei opna med «Foreplay/Long Time». 
Jay Sekulow Band spelte inn ein versjon av «Foreplay/Long Time» og posta songen på Facebook-sida til bandet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Foreplay/Long Time» frå ,  den 15. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1977
Boston-songar
Epic Records-singlar
Songar produserte av John Boylan
Songar produserte av Tom Scholz
Songar skrivne av Tom Scholz