alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Uncle Duke

Uncle Duke er ein fast figur i teikneserien Doonesbury, frå om lag 1972. Duke var inspirert av journalisten Hunter S. Thompson i magasinet Rolling Stone, og arbeidde som denne i bladet den første tida, men tok snart til å leva sitt eige liv. Han er utan skruplar, naiv, spekulativ og har hatt ei lang rekkje oppdrag i amerikansk utanriksteneste, ope og fordekt.

Skildring

Duke er alltid avbilda med solbriller og sigarett med munnstykke. Han er notorisk blandingsmisbrukar, og har prøvd det meste. Dette hindrar ikkje at han støtt er ute på eit eller anna oppdrag i amerikansk teneste. 

Etter karrieren i Rolling Stone, vart Duke guvernør på Amerikansk Samoa, og seinare ambassadør til Kina. Her møtte han Mao Tse-Tung og tolken hans, «Honey Huan», som vart trufast ved sida hans, tidvis til plage og tidvis til hjelp, til ho gjekk lei av han etter tretti år. Duke har vore i arbeid for oljeindustrien, og vore lobbyist for NRA. Som utsending for oljeindustrien vart han teken som gissel i Iran i 1979. Der kom han uvitande til å setja i verk Gisselkrisa i Iran, og vart sloppen fri i lag med dei andre. Seinare var han i arbeid for Donald Trump, og sette i gang eit spekulativt universitet i Haiti, der han nærpå vart teken av dage og levde ei tid som Zombie til han vart kjøpt fri av Zonker Harris. 

Duke åtte ein landstad i Colorado, teke vare på av vaktmeisteren Zeke Brenner. Då Duke ei tid vart rekna som daud, tente Brenner gode pengar på ei bok om han, og kom seinare til å setja fyr på ranchen. Duke fekk tilhald hjå Mike og Zonker, og kom til å skyte ned Brenner då denne sneik seg inn til J.J. Brenner overlevde, og dei har hatt eit ubalansert forhold til denne dag. Dukes verste problem i Colorado var at John Denver budde rett ved, og pla sitja i bekkefaret og syngje til Duke tok fram hagla. 

Duke freista og på å drive barneheim på ranchen sin, og oppdaga at han hadde ein son, Earl, i borneflokken. Earl er smartare og meir til stades enn faren. 

I 2000 stilte Duke som presidentkandidat i USA. Stripesekvensen tok store delar av året, og det vart i tillegg laga animerte kampanjar med han, der han vart intervjua av mellom andre Larry King. Han vann naturleg nok ikkje, og seinare hugsa han ikkje noko av det heile, sidan han hadde røyka tett med hasj heile vegen. Når rusen tek han, vil dei andre figurane vera i dialog med "mini-D", ei mindre utgåve av han som kjem opp frå hovudet hans. 

Duke er ikkje i røynda onkelen til Zonker, men ein nær ven av familien. Han ber tittelen «onkel» som eit slags æresmedlem av Harris-familien. Zonker er då og den einaste som stiller opp for han. 

For tida driv han og Earl ein CIA-finansiert kampanje for å berge unna mislikte statsleiarar frå u-land i konstitusjonell krise. Dei hyra mellom andre Jeff Redfern til å arbeide for seg, noko som nærpå kosta Jeff livet. 

 Teikneseriefigurar
Doonesbury
Basil Davidson

Basil Risbridger Davidson () var ein britisk journalist og historikar, særleg kjend for sin studiar av afrikansk historie. Han tok aktivt del i Afrika si frigjering frå kolonialisme og apartheid, både som talar ved møte haldne i studentmiljø og for eksil-krinsar.

Liv og gjerning
Davidson var fødd i Bristol. Han busette seg etter ei tid i London, der han byrja arbeide i The Economist og deretter var medarbeidar i avisa Star. Mot slutten av 1930-åra reiste han vide i Italia og i Sentral-Europa. Med sin kjennskap til geografien og hans evne til å lære språk vart han hyra inn av britiske styresmakter etter 2. verdskrigen braut ut.

Davidson byrja i desember 1939 i «Secret Intelligence Service». Han vart send til Budapest for å etablere eit nyheitsbyrå, skalkeskjul for ei sabotasjegruppe. Då Nazi-Tyskland invaderte Ungarn i april 1941 flykta han til Beograd i Jugoslavia. Det neste året kjempa han jamsides kommunistiske partisanar på slettene i Vojvodina. Frå hausten 1942 til midårs 1943 leia han ei avdeling i Kairo i Egypt. Tida mellom august 1943 og november 1944 stridde han på ny i Jugoslavia. Frå januar 1945 var han fylgjesoffiser hos partisanar i Liguria i Italia. Her var han med å erobre Genova.

Åra 1945-51 var han korrespondent i Paris for fire engelske aviser. Etter 1951 vart han kjend som ekspert på afrikansk historie. I skriftene sine la han mellom anna vekt på å vise afrikanske bragder og storverk frå førkolonial tid. Elles viste han dei øydeleggande effektane av den atlantiske slavehandelen, og dei vedvarande skadane som europeisk kolonialisme hadde på Afrika, samt dei elendige utslaga av nasjonalstaten i Afrika.

Davidson arbeidde som journalist for Daily Herald (1954-57) og deretter Daily Mirror (1959-62). I dei komande åra byrja han å gje ut bøker. Han skreiv sidan fem romanar og meir enn tretti andre bøker. Mange av desse handla om afrikansk historie, og fleire av dei har vore lærebøker i både Vest- og Aust-Afrika. Han spela ei framskoten rolle i striden for Afrikas frigjering frå kolonialisme og apartheid, og tala på tallause møte samt deltok i ulike komitear.

På 1980-talet konsentrerte Davidson mykje av merksemda om dei meir teoretiske spørsmåla kring framtida til nasjonalstaten i Afrika. I alle år var han ein entusiastisk talsmann for pan-afrikanisme. Vendinga mot frigjeringsregime som undertrykte eigne innbyggarar, han opplevde det på nært hald fyrst i Angola og mange år seinare av og mot folk han kjende i Eritrea, tok han tungt, men ville lite snakke om.

Bakgrunnsstoff
 Minneord i The Guardian

Britiske historikarar

Denne artikkelen bygger på «Basil Davidson» frå ,  den 3. mai 2011.
Hans Robert Bruun

Hans Robert Bruun () er ein norsk kokk og konditor frå Oslo, kjend frå fjernsyn og Kokkelandslaget.  

Bruun er utdanna konditor med kokk som vidareutdanning  ved den vidaregåande skulen på Etterstad. Etter trettifem år  ved Hotel Continental sin Anden Etage og Theatercafeen, skifte han jobb til den nye Grand Café på Grand Hotel i Oslo. Bruun heldt fram der fram til konkursen i 2003. I 1989 vart han kåra til Årets kjøkkensjef for arbeidet ved Hotel Continental. 

Fra 2003 til 2010 jobba Bruun ved Matspecialen AS der han m.a. var med å byggja opp nytt konditori. Saman med Toppen Bech laga han seks episodar av sommarfjernsynsserien På besøk i 1993, der dei to sjekka kjøleskapet til Ola Thune, Randi Bratteli, Erling Kagge, Erik Dammann, Åse Kleveland og Arve Tellefsen. For TV2 leidde han vekesprogrammet Snaddermat for 2 frå hausten 1993, og for NRK var han med som kokk i Kokkekamp i fleire episodar frå 1998 til 2003.  Bruun figurerte også i fleire utgåver av Fjernsynskjøkkenet og vart portrettert i boka Ingrid og hennes kokker av Ingrid Espelid Hovig.

Han har også delteke i Kokke-OL, både i 1988 og i 1992 og fått fleire medaljar der. Han har også hatt ei aktiv rolle på Morellfestivalen på Lofthus i Hardanger.

Utgjevingar
Julekaker og juleknask med Trude Monssen.  Bidrag til fembinds-verket Jul i Norge (Cappelen, 2005). 
Den store boken om sjokolade (Orfeus, 1997)

Kjelde 

Denne artikkelen er omsett frå «Hans Robert Bruun» frå ,  den 4. mai 2011.

Referansar

Norske kokkar
Programleiarar for NRK
Programleiarar for TV2
Folk frå Oslo
Jordras

Jordras eller jordskred er ei rørsle eller utgliding av jordmassar i skrånende bakkar langs av leire eller fjell.

Jordras førekjem oftast i fjellområde, der det kan bli valdsame konsekvensar for innbyggjarane. Ofte blir jordras framkalla av sterk nedbør, då dei øvste jordlaga er metta med vatn og vert for tunge og ustabile for dei underliggjande, understøttande jordlaga.

Sjå også:
Steinras
Snøskred
Ras
Erosjon

Kjelder 

 Artikkelen byggjer på «Jordskred» frå ,  den 4. mai 2011.  

Ras
Jordartslære

no:Skred
ca:Esllavissada
de:Bergsturz
es:Corrimiento de tierra
fa:رانش زمین
lt:Nuošliauža
sr:Клизиште
Viksk

Viksk kan visa til:
 i norrøn tid: som gjeld Vika, samnamn på dei norske landskapa kring Oslofjorden og Skagerrak frå Gjernestangen (i Aust-Agder) til Göta älv (i Sverige)
 frå 1500-talet: som gjeld Vika, namn på den sørlegaste delen av Østfold og nordre delen av Bohuslän.
 synonym til vikværsk: som gjeld dialektane i Østfold, Vestfold og den søraustre delen av Telemark.

Kjelde
Gjernestangen

Gjernestangen er ein tange i Risør kommune i Agder, nær grensa mot Vestfold og Telemark. Gjernestangen er ifylgje tradisjonell oppfatning identisk med Rygjarbit frå sagatida, det gamle skiljet mellom Aust- og Vestlandet.

Namnet kjem av norrønt Geiranes, av geirr 'spyd', om det spisse neset ytst.

Kjelder 

Geografi i Risør
Grenser
Nes i Noreg
Rygjarbit

Rygjarbit var i mellomalderen namnet på det austlegaste grensepunktet til Agder ved Skagerrak. Rygjarbit er tradisjonelt oppfatta å vera den noverande Gjernestangen. Det er truleg meir riktig at Rygjarbit er Vestergapet i Lyngør, sundet mellom Lyngør og Askerøya.

Kjelde 

Grenser
Nasjonalplantar

Nasjonalplantar er ulike planteslag, blomar og frukter nytta som nasjonalsymbol eller valde ut som døme eller symbol for plantelivet i landet sitt. Nokre plantar har tradisjonelt vore brukt som symbol eller knytte til landet, andre er blitt valde ut i nyare tid. Nokre nasjonalplanter har offisiell status og kan til dømes bli brukte i offisielle samanhengar, medan andre ikkje har det.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Nasjonal- og fylkesblomster ved uio.no
Nasjonalplante i Store Norske Leksikon

Nasjonalsymbol
Nasjonalsymbol
Ting som nasjonalsymbol

Ting som nasjonalsymbol viser til konkrete enkeltting og typar av ting og bilete nytta som nasjonalsymbol av ulike land.

Liste

Argentina - Yerba mate, Sol de Mayo ('Maisola') brukt i flagget.
Canada - lønneblad, brukt på flagg og riksvåpen, på canadiske pengar og i den uoffisielle nasjonalsongen «The Maple Leaf Forever».
India - Asjokasøyle, brukt i riksvåpenet, spinnerokk brukt i  flagget.
Irland - keltisk harpe, clarsach, brukt i riksvåpenet.
Israel - menora (sjuarma lysestake), brukt i riksvåpenet.
Kroatia - sjakkbrettmønster, brukt i riksvåpenet og med det i flagget
Mikronesiaføderasjonen - raisteinar på øya Yap, brukt i delstatflagget og seglet.
Serbia - eldstål, ocila, brukt i den serbiske krossen og med det også i riksvåpenet.
Sverige - tre kroner, brukt i riksvåpenet.
Uruguay - Sol de Mayo ('Maisola') brukt i flagget.
USA - Den amerikanske sjølvstendeerklæringa, den amerikanske grunnloven og klokka Liberty Bell, som er nært knytt til sjølvstendeerklæringa.

Tidlegare nasjonalsymbol
Sovjetunionen - hammar og sigd og den raude stjerna, brukt i flagg og riksvåpen.

Kjelder

Nasjonalsymbol
Nasjonalsymbol
Personar som nasjonalsymbol

Ulike personar og menneskelege figurar blir nytta som nasjonalsymbol i ulike land. Desse kan koma frå nasjonal mytologi eller historie, eller vera laga som ei personifisering av landet. Slike nasjonalsymbol kan brukast i offisielle og høgtidelege samanhengar, til dømes avbilda på pengar, frimerke, bilete eller som statuar; eller i meir spøkefulle omstende, som i avisteikningar.

Oversyn

Bakgrunnsstoff

Nasjonalsymbol
Religiøse nasjonalsymbol

Religiøse nasjonalsymbol er utbreidde over heile verda, og finst på mange flagg og riksvåpen. Dei religiøse nasjonalsymbola kan vera gamle symbol som blir gjevne nasjonal tyding, eller vera valde for å symbolisera ein fleirtals- eller statsreligion. Kristne krossar og muslimsk stjerne og halvmåne er vanlege slike symbol, men det finst mange andre variantar. Nokre kristne land bruker symbol særskilt knytte til ein nasjonal vernehelgen, som den heilage Jørgen, som òg vert kalla sankt Georg. 

Andre land kan velja å ha nasjonalsymbol utan ei klar religiøs tilknyting, til dømes for å framheva sekularisme eller for å fremja samhald mellom ulike religiøse samfunn. Trikolorar er utbreidde flagg utan nasjonalsymbol, sjølv om fargane kan ha religiøs symbolikk. Sosialistiske land har ofte teke i bruk sosialistiske symbol som hammar og sigd, den raude stjerna og det raude flagget i flagg og riksvåpen og heilt unngått religiøse nasjonalsymbol.

Noverande religiøse nasjonalsymbol
Lista er ufullstendig

Tidlegare og uoffisielle religiøse nasjonalsymbol

nasjonalsymbol
religiøse symbol
Stader som nasjonalsymbol

Stader som nasjonalsymbol kan vera fjell, område eller bygningar med viktig nasjonal tyding for eit land eller eller ein nasjon.

Albania: Krujë
Armenia: Araratfjellet, brukt på riksvåpenet
Danmark: Rundetårn
Egypt: Pyramidane ved Giza
Hellas: Áthosfjellet
Israel: Jerusalem
Japan: Fuji-fjellet
Kambodsja: Angkor Wat
Kina: Den kinesiske muren, Himmelfredporten (Tiananmnen)
Noreg: Dovrefjell, Stiklestad
Malaysia: Petronas Towers
Peru: Machu Picchu
Russland: Kreml i Moskva, Vasilijkatedralen
Serbia: Kosovo Polje (Kosovosletta i Kosovo)
 Slovenia: Triglav, brukt på flagget og riksvåpenet
Spania: Herkulessøylene, brukt på riksvåpenet
Thailand: Kongsslottet i Bangkok

Kjelder

Nasjonalsymbol
Nasjonalsymbol
Tanums kommun

Tanums kommun, er ein kommune i Bohuslän, Västra Götalands län i Sverige. Kommunesenteret (centralort) er tettstaden Tanumshede. Kommunen ligg midtvegs mellom Göteborg og Oslo.

Kommunen har namn etter Tanums socken, som i 1317 vart skrive Tuneims sokn. Soknet har fått namnet etter grenda Tuneim, der kyrkja låg. Den fyrste lekken i namnet er det gamle nordiske ordet tun, som tyder inngjerda område, og som etter kvart har utvikla seg til tan. Utviklinga frå tun til tan finst det òg døme på i norske stadnamn, til dømes stadnamnet Tanum i Bærum kommune, som òg er namnet på ein mellomalderkyrkje. Siste lekken i namnet Tanum var opphavleg heim, som tyder buplass eller gard, og som seinare vart redusert til um, slik ein òg har mange døme på for norske stadnamn og gardsnamn, ikkje berre Tanum i Bærum, men til dømes òg Skaugum, opphavleg Skogheim, i Asker kommune.

Dagens Tanums kommun vart skipa i 1971 ved at tre storkommunar som hadde vorte oppretta i 1952 vart slegne saman. Tanumshede vart då vald som administrasjonssenter for den nye kommunen, som i nordvest har grense til Strömstads kommun, i nord til Noreg og Halden kommune, i nordaust til Dalsland (Dals-Eds kommun), i søraust til Munkedals kommun, i sørvest til Sotenäs kommun og i vest til havområdet Skagerrak.

Rekna etter storleiken på arealet er kommunen den største i Bohuslän. Kommunen har ein særs varierande natur, med mange holmar og skjer på kysten i vest, store jordbruksbygder rundt låge skogdekka kollar i granitt i det flate landet innanfor, og i aust eit skoglandskap med vatn, sjøar og høgdedrag, med Bullaresjöarna som det største innsjøsystemet. Her ligg Farlighögen, som med sine 207, 2 meter over havet er det høgste punktet i kommunen. Berggrunnen  i aust, mot Dalsland, er av gneis, nærare kysten av granitt, såkalla Bohusgranitt, og langs kysten og eit stykkje ut i skjergarden er det gneisliknande bergartar og granittklippar finslipte av isen under den siste istida.

Kommunen ligg i eit distrikt som har vore busett sidan istida, slik arkeologiske funn provar. Kommunen er dessutan særs rik på helleristingar frå bronsealderen og eldre jarnalder, helleristingsområdet i Tanum er blant dei viktigaste fornminna i Skandinavia.

Kommunar i Västra Götalands län
Kjell Fuglehaug

Kjell Fuglehaug, fødd 1950, er ein norsk programleiar for NRK.

Biografi 

Far til Kjell Fuglehaug jobba på Bergensbanen, og Fuglehaug er difor nærmast oppvaksen langs banen. Dei fyrste leveåra sine budde han på Bergheim, før dei flytte til Hallingskeid i Ulvik herad.  Her måtte han ta toget for å gå på skule på Finse. Som tredjeklassing flytte Fuglehaug til Myrdal, der han budde til han var 15. Då flytte han til Voss. 

Fuglehaug starta i NRK i 1979 som kontaktmedarbeidar. Han vart fast tilsett i 1983, og jobba dei fyrste åra i NRK sin distriktsredaksjon i Hordaland. Seinare jobba han som programleiar i NRK P2 i nokre år og deretter gjekk han over i NRK P1. 

I 1995 starta Fuglehaug som fjernsynsprogramleiar for NRK. Han er mest kjend frå NRK-programmet Antikviteter og snurrepiperier, men har også leidd andre program. M.a. var han programleiar for NRK-programmet Med hjarte på rette banen som vart laga i høve 100-årsjubiléet til Bergensbanen. 

I dag er Fuglehaug tilsett i Naturredaksjonen i NRK og lagar eigne tittelprogram frå norsk natur, som Kjos i det fri, Med fjellsko og fallskjerm og Ut på tur til Hardanger.

Han har også delteke med innslaget Frå loft til kjellar på Morellfestivalen på Lofthus i Hardanger.

Programleiar 
 Rett vest, NRK P2
 Kara på tur, NRK P2
 Kunden har også rett, NRK P2
 I godt lag, NRK P2
 Norgesglasset, NRK P1
 Nitimen, NRK P1
 Reiseradioen, NRK P1
 Da Capo (fra Bergen) NRK 1
 Antikviteter og snurrepiperier, (1994 - 2001) NRK 1
 Kvelden før kvelden, (2002) NRK 1
 Fra loft og kjeller, (2004) NRK 1
 Sommeråpent, (2009), NRK 1
 Med hjarte på rette banen, NRK 1

Referansar 
 

Programleiarar for NRK
Folk frå Nes i Buskerud
Folk frå Ulvik
Folk frå Aurland
Ken Fordham

Ken Fordham er ein britisk saksofonist. Han spelte saksofon på fleire av albuma til David Bowie mot slutten av Ziggy Stardust-tida hans i 1973. Han spelte på albuma Aladdin Sane, der han òg spelte fløyte, og Pin Ups, begge frå 1973.

Kjelder
 Allmusic

Britiske saksofonistar
Linda Lewis

Linda Lewis () er ein engelsk songar, låtskrivar og gitarist. Ho er mest kjend for singlane «Rock-a-Doodle-Doo» (1972) og «Sideway Shuffle» (1973), samt album som Lark (1972), Woman Overboard (1977), Fathoms Deep (1973) og seinare fornya suksess med Second Nature  (1995),, som vart populær i land som Japan. Lewis song for ander artistar som David Bowie, Al Kooper, Cat Stevens, Steve Harley and Cockney Rebel, Rick Wakeman, Rod Stewart, Hummingbird og Jamiroquai

Lewis er sjølvlærd på gitar og piano, påverka av Harry Nilsson, Billie Holiday og Smokey Robinson, i tillegg til inspirasjon frå andre artistar som Joni Mitchell. Musikken hennar blandar folk, funk og soul, ei blanding av sjangrar som gjorde Lewis til ein forgjengar for artistar som Des'ree og India.Arie.

Diskografi

Album
Say No More Reprise (1971)
Lark Reprise (1972)
Fathoms Deep Raft (1973)
Heart Strings Reprise (1974)
Not A Little Girl Anymore (1975) Arista #40 UK
Woman Overboard Arista (1977)
Hacienda View Ariola (1979)
A Tear And A Smile Epic (1983)
Second Nature Sony (1995)
Born Performer: Live in Japan  Sony (1996)
The Best Of Linda Lewis BMG  (1996)
Whatever... Turpin (1997)
Best Of Linda Lewis Camden (1997)
Kiss Of Life  Turpin (1999)
Reach for the Truth: Best of the Reprise Years 1971-74 Rhino (2002)
Legend BMG (2005)
Live In Old Smokey Market Place (2006)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Linda Lewis» frå ,  den 4. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Joynson, Vernon. The Tapestry of Delights - The Comprehensive Guide to British Music of the Beat, R&B, Psykedelisk and Progressive Eras 1963-1976. Borderline (2006). Reprinted (2008). ISBN 1-899855-15-7
Roberts, David. British Hit Singles & Albums. 19th edition. Guinness World Records Limited (2006). ISBN 1-904994-10-5

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Linda Lewis Myspace

Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Musikarar frå London
Warren Peace

Warren Peace (eigentleg «War and Peace») eit psevdonym for Geoffrey Alexander MacCormack (òg kjend som GA MacCormack og Mac Cormack), ein engelsk vokalist, låtskrivar og dansar. Han er mest kjend for arbeidet sitt med David Bowie i 1970-åra.

Musikalsk karriere
Peace var ven av Bowie sidan skuledagane i Bromley, og medverka med korvokal til fleire album av Bowie. Det første var Aladdin Sane i 1973 og han vart verande med Bowie til og med Station to Station i 1976. Han song med Bowie på turneane i USA og Japan i 1973, og reiste tilbake til Storbritannia via den transsibirske jernbanen med Bowie, som nekta å fly. Han spelte så på den siste britiske turneen som enda med at Ziggy Stardust «pensjonserte» seg i Hammersmith Odeon i juli (seinare gjeven ut som Ziggy Stardust - The Motion Picture). 

Med Bowie, skreiv Peace musikk for «Rock 'n' Roll With Me» på Diamond Dogs (1974) og seinare «Turn Blue» på Iggy Pop sitt Lust for Life (1977). Han var med som ein av 'Astronette'-dansarane og vokalist i The 1980 Floor Show, ein fjernsynsspesial med Bowie i oktober 1973, og som ein av dansarane og korvokalistane under 'Diamond Dogs'-turneen i 1974 (konsertopptak er gjeven ut som David Live). I lag med Ava Cherry og Jason Guess, og med Bowie som låtskrivar og produsent, spelte Peace inn eit album ved Olympic Studios seint i 1973, som  omsider kom ut som People from Bad Homes i 1995.

Anna arbeid
I 2007 gav Peace (då med det verkelege namnet Geoff MacCormack) ut From Station to Station: Travels With Bowie 1973-76, ei illustrert forteljing om tida si med Bowie.

Diskografi

David Bowie
 Aladdin Sane (1973) – korvokal (som GA MacCormack, stundom Mac Cormack)
 Pin Ups (1973) – korvokal (som GA MacCormack, stundom Mac Cormack)
 Diamond Dogs (1974) – medlåtskrivar («Rock 'n' Roll With Me»)
 David Live (1974) – korvokal
 Station to Station (1976) – korvokal
 Ziggy Stardust - The Motion Picture (1983, opptak frå 1973) – korvokal, perkusjon
 Bowie at the Beeb (2000, opptak frå 1971) – korvokal (som Geoffrey Alexander)

Iggy Pop
 Lust for Life (1977) – medlåtskrivar («Turn Blue»)

The Astronettes
 People from Bad Homes (innspelt 1973, gjeven ut 1995) – vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Warren Peace» frå ,  den 4. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Roy Carr & Charles Shaar Murray (1981). Bowie: An Illustrated Record 
David Buckley (1999). Strange Fascination - David Bowie: The Definitive Story 
David Bowie & Mick Rock (2003). Moonage Daydream''''
 

Engelske songarar
Engelske dansarar
David Bowie
The Spiders from Mars

The Spiders from Mars var backingbandet til David Bowie tidleg i 1970-åra, og bestod av Mick Ronson på gitar, Trevor Bolder på bassgitar og Mick Woodmansey på trommer.

Gruppa starta ut frå det tidlegare backingbandet til Bowie, The Hype, der Ronson og Woodmansey spelte, men med Tony Visconti på bass. Dei spelte ei kort stund som eit band på eiga hand kalla Ronno.  Då Bolder tok over på bass, vart dei kalla opp etter det kjende albumet til Bowie frå 1972, The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars og gjekk under dette namnet på den store Ziggy Stardust-turneen. Dei spelte igjen med Bowie i 1973 på albumet Aladdin Sane. Ein annan del av turneen følgde med ein avslutningskonsert fanga på filmen Ziggy Stardust – The Motion Picture.

Gruppa deltok i den teatralske stilen til Bowie. Gitaren og arrangementa til Ronson under the Spiders from Mars-tida, passa ikkje berre inn med denne stilen, men danna òg mykje av grunnlaget for seinare punkrockmusikarar.

I 1974 spelte ei besetning med Trevor Bolder, Mick Woodmansey og Mike Garson med Dave Black og Pete McDonald for Bowie og Ronson inn eit album med same namn, som kom ut i 1976. Det var det einaste albumet bandet gav ut før dei vart oppløyste.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Spiders from Mars» frå ,  den 4. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

David Bowie
Musikkgrupper frå 1970-talet
Britiske rockegrupper
Glamrockgrupper
Rosalyn

«Rosalyn» er ein song av det britiske rhythm and blues-bandet The Pretty Things. Han vart gjeven ut som den første singelen deira i 1964 og nådde 41. plassen i Storbritannia.

Historie
«Rosalyn» vart skriven av låtskrivaren Jimmy Duncan, som òg var ein av managerane til The Pretty Things, i lag med Bill Farley, som eigde studioet der bandet spelte inn songen. Songen vart spelt inn som debutsingelen deira på Fontana Records, og vart den første hitten deira. Han nådde 41. plassen på den britiske singellista i januar 1964. Songen vart spelt inn i Bo Diddley-stil.

Medverkande

 Phil May - vokal
 Dick Taylor - sologitar
 Brian Pendleton - slide- og rytmegitar, vokal
 John Stax - bass, vokal
 Viv Prince - trommer

Andre versjonar
David Bowie spelte inn «Rosalyn» og gav han ut på albumet sitt Pin Ups. Han vart gjeven ut på singel av RCA i New Zealand i november 1973, i staden for «Sorrow», som kom ut i resten av verda. B-side var ein versjon av Kinks-songen «Where Have All the Good Times Gone».

I 1972 spelte den britiske rockegruppa Stack Waddy inn songen på albumet deira Bugger Off!.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rosalyn» frå ,  den 9. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

The Pretty Things-songar
Debutsinglar
Singlar frå 1964
Songar frå 1964
Songar skrivne av Jimmy Duncan
Fontana Records-singlar
David Bowie-songar
Songar produserte av Ken Scott