alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
CuteFTP

CuteFTP er ei rekkje filoverføringsprogram utvikla av GlobalSCAPE sidan 1996, med både eit Windows-basert og Mac-basert brukerpanel, laga for både heime- og profesjonell bruk.

CuteFTP vert nytta til å overføra filer mellom datamaskiner og File Transfer Protocol (FTP)-serverar for publisering av nettsider, lasta ned digitale bilete, musikk, multi-media filer og programvare, og sender/mottar filer av alle størrelsar mellom heime og kontor. Sidan 1999 har CuteFTP Pro og CuteFTP Mac Pro òg vore tilgjengeleg i CuteFTP Home med prøvetid.

Programmet vart opphavleg utvikla av kanadiaren Alex Kunadze.

FTP-program
Windows-program
Mac OS X-program
Vaksdal stasjon

Vaksdal stasjon ligg i Vaksdal i Vaksdal kommune i Vestland og er ein stasjon på Bergensbanen. Han vart opna i 1883 som del av Vossabanen. Det er lokaltoga som går Bergen-Voss-Myrdal som stoppar ved stasjonen, i tillegg til nokre fjerntog. 

Vaksdal ligg mellom Stanghelle stasjon og Bogegrend haldeplass, 440,53 km frå Oslo. 

Stasjonsbygningen vart ført opp til opninga av Vossebanen etter ein typeteikning kalla Hvalstad-typen laga av Georg Andreas Bull.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 «Vaksdal» på nettstaden til Jernbaneverket 
 «Vaksdal» i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb

Bygningar teikna av Georg Andreas Bull
Stasjonar på Bergensbanen
Samferdsle i Vaksdal
Byggverk i Vaksdal
Jarnbanestasjonar opna i 1883
Jarnbanestasjonar i Vestland
Bogegrend haldeplass

Bogegrend haldeplass ligg på Bogo i Vaksdal kommune i Vestland og er ein haldeplass på Bergensbanen. Han vart opna i 1938. Frå 1938 til 1939 var namnet på haldeplassen Boger,

Bogegrend ligg mellom Vaksdal stasjon og Trengereid stasjon, 442,36 km frå Oslo. Haldeplassen består av ei plattform og eit leskur. Det er bygd ei gangbru over skinnegangen i samband med haldeplassen og det er ikkje noko køyreveg fram til haldeplassen.

Det er nokre av lokaltoga Bergen-Voss-Myrdal som stoppar på haldeplassen.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 «Bogegrend» på nettstaden til Jernbaneverket
 «Bogegrend» i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb

Stasjonar på Bergensbanen
Samferdsle i Vaksdal
Byggverk i Vaksdal
Jarnbanestasjonar opna i 1938
Jarnbanestasjonar i Vestland
Erling Moen

Erling Moen () var ein norsk lærar, offiser og forfattar av teikneseriar, barnebøker og folkekomediar for amatørteater.

Moen var frå Måndalen i Rauma kommune i Romsdal. Han tok utdanning på folkehøgskule, befalsskule og lærarskule. Frå 1916 var han lærar ymse stader. Perioden 1926-51 var han lærar i Holt i Aust-Agder.

Forfattaren Moen debuterte i 1915 med Hermenn : skodespel i fire akter. Seinare skreiv han i alt 11 skodespel, med titlar som Heimebrenning, morospel i ei akt (1921/1923), oppfølgjaren Tømmermenn (1927), Nordigards-kår (1931) og Mikkel rev : Nordigards-komedie i 3 akter (1932). Karakteren Ola Nordigard som han utvikla gjennom desse komediane var frå 1941 til 1944 teikneserie i Nynorsk vekeblad med teikningar av Arne Wold. Serien gjekk seinare i bladet Bygdeungdommen. Fonna Forlag gav ut tre teikneseriealbum: Ola Nordigard og jomfru Bertine (1943), Ola Nordigard og Jomfru Bertine Nr. 2 (1945) og Quo vadis Ola Nordigard? (1946).

Moen skreiv også Kjell og andre ungar (1950) som han fekk Kyrkje- og undervisningsdepartementets premiering for. Boka er illustrert av Borghild Rud.

Han gav elles ut reknebøker for folkeskulen.

Kjelder 
 Moen, Eirik. «Erling Moen : forfattar, kritikar, lærar : han sette farge på kvardagen», artikkel i Romsdal sogelags Årsskrift, 1998
 Sørås, Odd. «Ola Nordigard, ein teikneseriefigur med romsdalsrøter», artikkel i Romsdal sogelags Årsskrift, 1999
 Norsk Allkunnebok, VIII. bandet, 1957-58

Norske barnebokforfattarar
Norske teikneserieskaparar
Folk frå Rauma
Olav Moen

Olav Moen () var ein norsk hagebruksforskar og mangeårig professor i hagebruk ved Noregs Landbrukshøgskule.

Moen var frå Måndalen i Rauma kommune i Romsdal. Han utdanna seg innan landbruk og hagebruk. Frå 1898 var han hagebrukslærar og gartnar ymse stader. Moen studerte ved Noregs Landbrukshøgskule 1911-13, og sidan ved Cornell University i New York i USA. Han vart tilsett ved landbrukshøgskulen som dosent i hagebruk i 1916, frå 1919 som professor. I denne tida var han leiar for instituttet for planteskuldrift og grønsakdyrking.

Moen gav ut mange bøker og skreiv artiklar om dyrking av grønsaker og rotvokstrar. Han sat elles i landsstyret for Norges Bondelag i mange år.

Kjelder
 Norsk Allkunnebok, VIII. bandet, 1957-58
 Store Norske Leksikon om Moen

Folk frå Rauma
Professorar ved Noregs landbrukshøgskule
Borghild Rud

Borghild Eline Rud () var ein norsk teiknar og illustratør. Ho utdanna seg ved Statens håndverks- og kunstindustriskole og Statens Kunstakademi under Halfdan Strøm og Jean Heiberg.

Rud var frå Ringsaker i Hedmark. Ho var knytt til Arbeidermagasinet/Magasinet for Alle frå 1929 til 1970. Dessutan illustrerte ho ei lang rekke bøker, mellom anna Arne Garborgs Haugtussa, Knut Hamsuns Markens Grøde og Asbjørnsen og Moes folkeeventyr. Ho er særleg kjend for teikningane til Alf Prøysen sine bøker om Teskjekjerringa og til laurdagspetitane hans i Arbeiderbladet. Illustrasjonane hennar var jamnast utført med lett handføring i ein naturalistisk stil, ofte med bruk av blyant.

Rud fekk kulturdepartementets biletbokpris i 1974 for illustrasjonane til broren, forfattaren Nils Johan Rud si bok Ole Soppnisse. Same prisen hadde ho fått seks gongar tidlegare, i perioden 1958 til 1972, for seks andre bøker.

Borghild Rud budde og arbeidde i Nittedal i Akershus. Åra 1948 til 1951 budde Alf Prøysen og kona som nygifte i eit anneks på garden til Borghild Rud og mannen Wilhelm Prestø.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Borghild Rud» frå ,  den 4. desember 2009.

Bakgrunnsstoff 
Kort biografi på Nittedalsporten 

Folk frå Ringsaker
Norske illustratørar
Norske teiknarar
Kunstnarar frå 1900-talet
Trengereid stasjon

Trengereid stasjon ligg på Trengereid i Bergen kommune i Vestland og er ein stasjon på Bergensbanen. Han vart opna i 1883 som del av Vossabanen. Det er lokaltoga som går Bergen-Voss-Myrdal som stoppar ved stasjonen. Frå 1883 til 1894 vart stasjonsnamnet skrive Trængereid.

Trengereid ligg mellom Bogegrend haldeplass og Takvam haldeplass, 452,41 km frå Oslo. 

Stasjonsbygningen er teikna av Balthazar Lange, og vart oppført etter ein typeteikning kalla fjerde klasse som også vart nytta til Nesttun stasjon (sidan flytt til Ygre stasjon), Haukeland stasjon, Arna stasjon, Stanghelle stasjon, Dale stasjon (sidan flytt til Reimegrend stasjon), Bolstadøyri stasjon, Evanger stasjon og Bulken stasjon på Vossabanen. Då Bergensbanen vart opna vart mange av desse stasjonsbygningane forlenga.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 «Trengereid» på nettstaden til Jernbaneverket 
 «Trengereid» i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb
 Eldre fotografi av jarnbanen på Trengereid på nettstaden til Nasjonalbiblioteket

Balthazar Lange
Stasjonar på Bergensbanen
Jarnbanestasjonar i Bergen
Jarnbanestasjonar opna i 1883
Stasjonar på Vossabanen
Arne Korsbrekke

Arne Olai Martinusson Korsbrekke, () var ein vegingeniør og vegdirektør i Noreg 1945-48.

Korsbrekke var frå Hellesylt i Sunnylven på Sunnmøre, der faren var landhandlar. Han studerte ved Trondhjems tekniske Læreanstalt, det seinare NTH, og tok eksamen der i 1901. Korsbrekke vart omgåande tilsett i vegvesenet, og hadde i åra fram til 1904 oppdrag i fylka Troms, Oppland, Vestfold, Østfold, Sør-Trøndelag. I 1904 fekk han fast stilling i Sør-Trøndelag. Her vart verande i seksten år, berre avbrote av eit år på teknisk høgskule i Dresden i Tyskland.
 
I 1920 var han nokre månader mellombels overingeniør i Sør-Trøndelag, før han same året vart overingeniør i Nord-Trøndelag fylke. Denne stillinga hadde han til han i 1934 fekk tilsvarande stilling i Akershus.

Etter frigjeringa i 1945 vart han utnemnd til leiar for vegdirektoratet. Han sat som vegdirektør i vel tre år.

Kjelder
Lillebø, P. A.:Sunnylven og Geiranger. Fyrste bandet, 1949

Norske vegdirektørar
Norske ingeniørar
Folk frå Stranda
Beer-Lambert-lova

Beer-Lambert-lova, Lambert-Beer-lova, Beer-Lambert-Bouguer-lova eller berre Beer-lova eller Beers lov er ei lov som knyter absorpsjon av lys til eigenskapane til stoffet som lyset går gjennom.

Likningar 

Lova seier at det er eit logaritmiske forhold mellom transmisjonen (eller transmissiviteten) T, til lys som går gjennom ei stoff og produktet av absorpsjonskoeffisienten til stoffet, α, og lengda lyset går gjennom stoffet, ℓ eller den optiske luftmassen. I lag vert αℓ kalla optisk tjukkleik. Absorpsjonskoeffisienten kan igjen skrivast som eit produkt av anten molar absorptivitet til det absorberande stoffet, ε, og konsentrasjonen c av dei absorberande bestanddelane i stoffet, eller eit absorpsjonstverrsnitt σ og (tal)tettleiken N av desse.

For væsker vert forholdet vanlegvis skriven som

For gassar, særleg i fysikk og innan spektroskopi, vert likninga normalt skrive

der I0 er strålingsenergien ved inngangen til mediet og I er energien ved utgangen.

Transmisjonen er uttrykket i form av ein absorbans som for væsker er definert som

og for gassar definert som

Dette tyder at absorbansen vert lineær med konsentrasjonen (er talet på absorberande bestanddelar) ved 

og

respektive for dei to tilfella.

Så om lengda og den molare absorpitiviteten (eller absorpsjonstverrsnittet) er kjend, og absorbansen vert målt, så kan ein finne konsentrasjonen av stoffet (eller talet på absorberande bestanddelar).

Sjølv om uttrykka over alle ofte vert kalla Beer-Lambert-lova, bør namnet i røynda berre nyttast om dei to siste. Årsaka er at historisk så seier Lambert-lova at absorpsjonen er proposjonal til lengda lyset går, medan Beer-lova seier at absorpsjonen er proporsjonal til konsentrasjonen av absorberande bestanddelar i stoffet.

Om konsentrasjonen vert uttrykket som ein molfraksjon, til dømes ein dimensjonslaus fraksjon, så får molar absorptiviteten (ε) same dimensjon som absorpsjonskoeffisienten, til dømes den resiproke lengda (t.d. cm−1). Om konsentrasjonen derimot vert uttrykt i mol per volum, så vert molar absorptivitet (ε) nytta i L·mol−1·cm−1, eller stundom omforma til mol−1 cm2.

Sjå òg 
 Atomabsorpsjonsspektrometri
 Absorpsjonsspektrometri
 Logaritme
 Spektroskopi

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Beer–Lambert law» frå ,  den 4. desember 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Kalkulator med Beer–Lambert-lova

Spreiing og absorpsjon
Eksponential
Spektroskopi
Elektromagnetisk stråling
Sikt
Ekstinksjonskoeffisienten

Ekstinksjonskoeffisienten syner til forskjellige mål på absorpsjon av lys i eit medium. 

I kjemi er massedempingskoeffisienten og molar ekstinksjonskoeffisient to parametrar som definerer kort mykje eit stoff absorberer lys ved ei viss bølgjelengd per mol eller per molar konsentrasjon.

I fysikk er ekstinksjonskoeffisienten ein imaginær del av refraksjonsindeksen.

Optikk
Morten Müller

Morten Müller () var ein norsk landskapsmålar. Han er særleg kjend for sine romantiske tablå av fjordar og furuskogar. Müller var fødd i Holmestrand i Vestfold, og døydde i Düsseldorf i Tyskland.

Liv og gjerning

Müller gjekk 1847-48 i lære hos Adolph Tidemand og Hans Gude i Düsseldorf i Tyskland. Seinare heldt han fram kunststudiane ved akademiet i byen under Johann Wilhelm Schirmer. Müller mottok påverknad frå August Cappelen og Marcus Larsson som han arbeidde i lag med i Stockholm frå 1850 til 1851.

Frå 1866 til 1873 bodde Müller i Oslo, der han frå 1870 saman med Knut Bergslien underviste på Johan Fredrik Eckersbergs målarskule. Deretter busette han seg i Düsseldorf og arbeidde der fram til han døydde.

I 1874 vart Müller hoffmålar og medlem av akademiet i Stockholm.

Müller vart tidleg ein omtykt målar. Arbeida hans er prega av teknisk godt utført måling, og effektfull framsyning av norsk natur. Bileta vart laga i atelier, der han var svært produktiv.

Verk 
(utval)
Nasjonalgalleriet i Oslo har seks bilete av Morten Müller, Bergens Museum to og Stockholm museum tre.

Norsk landskap (Nasjonalgalleriet)
Ved Hardangerfjordens utløp, (1866) (Nasjonalgalleriet)
Furuskog (i Galerie zu Hamburg)
Stor furuskog
Sinclairs landgang i Romsdalen, med historisk staffasje av Tidemand (1876)
Nattlig fiskefangst i Norge
Norsk fossefall med furuskog (1879)
Norsk fiskehavn ved Christianiafjorden (1880)
Norwegische Waldgegend mit Elentieren
Norsk urskog (1883) 
Norwegische Fernsicht (1886)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Morten Müller» frå ,  den 4. desember 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Utstilling i Baroniet i Rosendal 
 Fossestrk 1895 
 Skogsidyll
 Sommer ved fjorden
 Fjordlandskap
 Sinclairs landgang i Romsdalen 1876 

Norske målarar
Folk frå Holmestrand
Svein Ellingsen

Svein Ellingsen () var ein norsk biletkunstnar og salmediktar.

Biografi 

Svein Ørnulf Ellingsen vart fødd på Kongsberg som son av murmeister Fritz Frølich Ellingsen (1878–1946) og blomsterbindar Karoline Enge (1888–1951). Han vart gift 1962 med Martha Ingegjerd Kallhovd.  Skoletida på Kongsberg var vanskeleg for Svein Ellingsen, og etter gymnaset hadde han ein periode med mykje angst og depresjon. Svein Ellingsen studerte ved Statens Håndverks- og Kunstindustriskole i 1950–51, ved Bjarne Engebrets malarskole 1951–52, ved Statens Kunstakademi i 1952-55 og ved Statens lærerskole i forming i 1966-67. I studietida arbeidde han som frilansjournalist. I 1957–63 var han redaksjonssekretær i ukeavisa Vår Kirke . Han var òg nokre år kunstmeldar i Vårt Land. Frå 1963 til 1967 var han forlagssekretær i Chr. Schibsteds forlag , 1968–83 formingslærar ved Moland ungdomsskole.  I 1976 vart han statsstipendiat.

Som kunstmålar har Ellingsen hatt mange separatutstillingar, og han har delteke på Høstutstillinga. Han publiserte salmetekstar tidleg i 1950-åra.  Dei første samlingane hans, Det skjulte nærvær og Noen må våke, kom ut i 1978.

Svein Ellingsen er representert med salmar i Norsk Salmebok  (1985) og i salmeboktillegget Salmer 1997  og dessutan i danske,  finske, finlandssvenske, færøyske, islandske, tyske og amerikanske  salmebøker og salmeboktillegg. 

«Mange av Svein Ellingsens salmer er blitt folkeeige, som «Fylt av glede over livets under», «Vær sterk min sjel», «Gjennom denne dagens timer», «Noen må våke» og «Døden må vike for gudsrikets krefter».

Utmerkingar 

 I 1977 mottok han Aust-Agder fylkes kulturpris
 I 1984 fekk han Brobyggerprisen
 I 1992 fekk han Fritt Ords Honnør
 I 1995 vart han utnemnd til riddar av St. Olavs Orden
 I 2001 fekk han Tekstforfatterfondets ærespris 
 3. september 2008 vart han gjeven æresdoktorat ved Det teologiske menighetsfakultet.  
 I 2009 fekk han Petter Dass-prisen.

Bibliografi
 bidrag i Kunsten i kirkens historie. 1965
 Med hyllings ljod, antologi, 1966
 Det skjulte nærvær. 1. utg. 1978
 Noen må våke. 1978 
 Under løftets høye himmel. 1981
 Så stilner livets jag. 1986
 Regler, rim og revestreker. 1986 (barnedikt)
 Vårt øye ser mot Betlehem. 1987
 Mens jeg her er tatt til side, (red.), dikt og bøner, 1989
 Det finnes en dyrebar rose. 1989
 Skjult som vind i treets krone, studiehefte, 1990
 Da tenner moder alle lys, (red.) antologi, 1991
 I lyset fra Guds fremtid. 1999 (dikt i utvalg)
 I lyset fra Guds fremtid, dikt i utvalg, 1999
 Alt ble med ett så stille. Salmer og bønner i sorg, 2002
 Du kommer til oss, Herre. En salme ved dåp av unge og voksne, 2005
 En bønn er gjemt i hjerteslagets rytme - salmer gjennom femti år''. (2009)

Kjelder
Norsk biografisk leksikon
Vårt Land 

Norske salmediktarar
Norske målarar
Folk frå Kongsberg
Forfattarar frå Buskerud
Mottakarar av Fritt Ords honnør
Zemstvo

Zemstvo (russisk Земство) var eit sjølvforvaltingsorgan innført på landet i Det russiske keisardømet av Aleksander II av Russland. Ideen bak zemstvo vart utarbeidd av Nikolaj Miljutin og dei første zemstvolovene vart kunngjort i 1864. Etter oktoberrevolusjonen i 1917 vart systemet lagt ned. 

Systemet tok seg mellom anna av vegbygging, skattespørsmål, grunnskuleutbygging og helsestell.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zemstvo» frå ,  den 4. desember 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Zemstvo

Skipingar i 1864
Nedleggingar i 1917
Styresett
Det russiske imperiet
Carl Zeiss AG

Carl Zeiss AG er eit føretak i Tyskland som lagar optiske system, industrielle måleinstrument og legeutstyr. Det vart grunnlagd i Jena i 1846 av Carl Zeiss, Ernst Abbe og Otto Schott. Det finst i dag to delar av selskapet, Carl Zeiss AG i Oberkochen med viktige dotterselskap i Aalen, Göttingen og München, og Carl Zeiss GmbH som ligg i Jena. Det er den største produsenten av optisk utstyr i verda.

Carl Zeiss er det største føretaket i Zeiss Gruppe, ein av to store avdelinga av Carl-Zeiss-Stiftung. Zeiss Gruppe ligg i Heidenheim og Jena.

Ein annan avdeling av Carl Zeiss-Stiftung er glasfabrikantane Schott AG og Jenaer Glaswerk som ligg i Mainz og Jena.

Carl Zeiss er ein av dei eldste eksisterande føretaka for optiske instrument i verda.

Produkt

Kamera

Zeiss Ikon

Det tradisjonsrike namnet Zeiss Ikon atteroppstod då Zeiss introduserte nye Zeiss Ikon i 2004. Dette er eit kamera i klasse med Leica og nyttar òg den same objektivfatninga, Leica M-fatning . Zeiss Ikon er produsert i Japan av Cosina.

Optikk

ZM-objektiv
ZM er objektiv med Leica M-fatning til det nye Zeiss Ikon-kameraet. (Eller, Zeiss Ikon er eit kamera til dei nye ZM-objektiva.) Dei passar òg til andre kamerahus med M-fatning, til dømes Konica Hexar, Cosina Voigtländer Bessa R, Rollei 35RF og Epson R-D. Somme av objektiva vert laga i Tyskland av Carl Zeiss, dei andre i Japan av Cosina.

 Carl Zeiss Distagon T✻ 1:2.8 15 mm(Laga i Tyskland)
 Carl Zeiss Distagon T✻ 1:4.0 18 mm
 Carl Zeiss Distagon T✻ 1:2.8 21 mm
 Carl Zeiss C Biogon T✻ 1:4.5 21 mm("C" står for "compact")
 Carl Zeiss Biogon T✻ 1:2.8 25 mm
 Carl Zeiss Biogon T✻ 1:2.8 28 mm
 Carl Zeiss Biogon T✻ 1:2.0 35 mm
 Carl Zeiss C Biogon T✻ 1:2.8 35 mm("C" for "compact")
 Carl Zeiss C Sonnar T✻ 1:1.5 50 mm("C" for "compact" og "classic")
 Carl Zeiss Planar T✻ 1:2.0 50 mm
 Carl Zeiss Tele-Tessar T✻ 1:4.0 85 mm
 Carl Zeiss Sonnar T✻ 1:2.0 85 mm(Laga i Tyskland)

Kjelder
Denne artikkelen byggjer på «Carl Zeiss AG» frå ,  den 4. desember 2009.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad

Tyske føretak
Kameraprodusentar
Skipingar i 1846
Herman Fredrik Zeiner-Gundersen

Herman Fredrik Zeiner-Gundersen () var ein norsk general fødd i Helsingfors i Finland.

Zeiner-Gundersen tok utdanning i militær høgskule i 1938. I 1942, under andre verdskrigen, var han kaptein i den norske brigaden i Storbritannia. I 1957 vart han forfremja til oberst. Deretter fekk han titlane generalmajor og sjef for Distriktskommando Trøndelag i 1963, stabssjef i Forsvarsstaben i 1964. Han var øvstkommanderande i Nord-Noreg 1967-1972, og vart utnemnd til generalløytnant i 1970. General Zeiner-Gundersen var forsvarssjef i tidsrommet 1. januar 1964–31. januar 1972. Frå 1977 til 1980 var han formann for NATOs militærkomité.

I eigenskap av forsvarssjef mottok Zeiner-Gundersen, som den siste, Storkorset av St. Olavs Orden i 1977.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Herman Fredrik Zeiner-Gundersen» frå ,  den 4. desember 2009.  
Store Norske Leksikon om Zeiner-Gundersen.
Utdjupande artikkel om Zeiner-Gundersen på snl.no, skriven av Jens Christian Magnus.

Bakgrunnsstoff
Utdjupande artikkel om Zeiner-Gundersen på snl.no, skriven av Jens Christian Magnus.

Norske generalar
St. Olavs Orden
Rolf Myklebust

Rolf Myklebust. () var ein norsk fiolinist, kapellmeister og programskapar.

Liv og gjerning 
Myklebust var frå Stryn, der faren var skreddar og felespelar.
Rolf tok utdanning ved Musikkonservatoriet i Oslo, og hos konsertmester Gustav Fredrik Lange. Han debuterte i 1931 og gav i åra etter konsertar kring om i landet. Myklebust var lærar i felespel på Musikkonservatoriet frå 1935 til 1952. Han var 1. fiolinist i Oslo-Filharmonien frå 1940 til 1952 da han måtte gje opp musikarkarrièren grunna ein skade i venstrehanda. Myklebust leia sitt eige orkester frå 1945 til langt ut på femtitalet. Rolf Myklebusts ensemble og Turdansensemblet spela òg inn grammofonplater med turdansar. Verksemda vart ført vidare i mellom anna Kai Angel Næsteby s ensemble.

Myklebust vart i 1952 tilsett som programsekretær i Norsk Rikskringkasting NRK, med ansvar for folkemusikken. Denne avdelinga leia han fram til 1978, og samla i desse år inn over tretti tusen lydopptak. Alle åra leia han programposten Folkemusikkhalvtimen.

Myklebust budde og døydde i Oslo.

Prisar 
 Kongens fortenestmedalje i gull, 1978
 Kringkastingsprisen, 1978
 Sogn og Fjordane fylkeskulturpris 
 Æresmedlem i Norsk Musikerforbund og Landslaget for spelemenn

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder 
 Bokmålswikipedia
 Norsk Allkunnebok, VIII. bandet, 1957-58

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Om Rolf Myklebust i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Norske musikarar
Norske felespelarar
Kongens fortenestmedalje i gull
NRK-tilsette
Folk frå Stryn
Forfattarar frå Stryn
Norske sakprosaforfattarar
Franco Zeffirelli

Franco Zeffirelli () er ein filmregissør frå Italia. Han er òg ein operaregissør, designar og har produsert opera, teater, film og fjernsyn. I tillegg er han politikar. 

Internasjonalt er han kjend for å ha regissert filmutgåva av Shakespeare sin Romeo og Julie frå 1968. For denne vart han nominert til Oscarprisen. I 1977 regisserte han miniserien Jesus av Nasaret, som fekk mykje god kritikk og som vart vist i påskehelga i mange land. 

Zeffirelli har vore medlem av det italienske senatet sidan 1996, og representerte partiet Forza Italia.

Utvald filmografi 

 La bohème (1965)
 The Taming of the Shrew (1967)
 Romeo og Julie (1968)
 Brother Sun, Sister Moon (1972
 Jesus av Nasaret (1977)
 The Champ (1979)
 Endless Love (1981)
 Cavalleria Rusticana (1982) 
 Pagliacci (1982) 
 La Traviata (1983)
 La bohème (1982) (opera)
 Tosca (1985) (opera)
 Otello (1986)
 Hamlet (1990)
 Don Giovanni (opera)
 Don Carlo med Luciano Pavarotti og Daniela Dessi
 Storia di una capinera (1993)
 Jane Eyre (1996)
 Tea With Mussolini (1999)
 Callas Forever (2002)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Franco Zeffirelli» frå , den 4. desember 2009. 
 

Italienske regissørar
Operaregissørar
Italienske politikarar
Zeebrugge

Zeebrugge er hamna i byen Brugge i Belgia. Kystbyen går nesten i eitt med byen Knokke. Strendene i Zeebrugge er om breie og langgrunne. Her er travel ferjetrafikk til både England og Kanaløyane med mange hotell og feriestader.

Gassterminal
Mottaksterminalen for naturgass i Zeebrugge er eigd av Zeepipe-gruppen og Fluxys. Terminalen vert drive som ein integrert del av gassrøyrleidninga Zeepipe. Zeebrugge vart vald som ilandføringsstad for Zeepipe fordi staden ligg nær gasskjøparane i Belgia, Frankrike og Spania.

Olje- og gassterminalar
Brugge
Sebu

Sebu, zebu, Bos primigenius indicus eller Bos indicus, stundom kalla pukkelfe, er ein type storfe med opphav i Sør-Asia. Dei har ein karakteristisk feittklump på skuldrene, lutande øyrer og ein stor kjøttlapp. Fargen er stålgrå og han har kraftige horn. Dei er tilpassa høge temperaturar og vert avla i mange tropiske land, både som rein sebu og som hybridar med tyrliknande storfe. Sebuar vert nytta som trekkdyr, mjølkekyr og som slaktekveg, samt som biprodukt som hud, avføring til brensel og gjødsel, og er slik det viktigaste tamkveget i Asia og Afrika.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zebu» frå ,  den 4. desember 2009.  
 

Storferasar