alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Filter i signalhandsaming

Filter innanføre signalhandsaming er ein funksjon som på ein eller annan måte endrar eit signal som passerer gjennom det. Eit filter kan ha linært eller ulineært transferfunksjon, og det kan vera tidsinvariant eller tidsvarierande. Ein viktig klasse av filter er lineære og tidsinvariante: LTI-filter. Ein annan viktig klasse er periodisk tidsvarierande filter, som blir nytta i samband med multirate signalhandsaming. Tidsvarierandre filter er filter som har tidsvarierande transferfunksjon, som adaptive filere. Ulineære filre er filre som har eit ulineært tilhøve mellin inn- og utganhssignal; medianfilre er eit typisk døme.

Analoge og digitale filter 
Ein skil mellom analoge og digitale filter. Analoge filter handsamar analoge signal (signal som er kontinuerlege i tid og amplitude). Analoge filter kan vera passive eller aktive. Passive filter er ofte ikkje like nøyaktive som aktive filter, men dei er likevel vanlege. Eit typisk døme der passive filter dominerer er delfilter i høgtalarar. Aktive filter blir ofte realisert ved hjelp av operasjonsforsterkarar, men filter som arbeider med høge frekvensar blir realiserte med diskrete transistorar.
 
Digital filter handsamar diskrete sekvensar, som i praksis er sampla og kvantiserte signal (signal som er definerte berre ved sampeltidspunkta og som har eit endeleg antal mulege amplitudenivå). Digittale filere kan realiserast i form av programvare eller direkte i maskinvare, som ein FPGA eller ein ASIC. Det er ingen prinsipiell skilnad mellom å realisera eit digitalt filter i program- eller maskinvare.
 
Sokalla svitsja kondensatorfilre handsamar analoge signal, men dei arbeider med diskretisert tidsakse. Svitsja kondensatorfilter er ofte ein del av ein integrert krins.

LTI-filter 
Føremålet med eit LTI-filter er som oftast å endra amplitudespekteret til signalet som passerer gjennom filteret, men amplitude- og fasereresponsen er ikkje uavhengige av kvarandre, så når ampltitudespektret blir endra blir òg fasrespektret endra. Sokalla allpassfilter endrar berre fasen til signalet som passerer gjennom filteret; amplituderesponsen er flat.

Vanlege filterkarakteristikkar 
LTI-filter kan ha vilkårleg frekvensrespons, men fire responsar er så vanlege at det er grunn til å nemna dei spesielt:
 Lågpassfilter: låge frekvensar slepp gjennom, medan høge frekvensar vert stogga
 Høgpassfilter: høge frekvensar slepp gjennom, medan låge frekvensar vert stogga
 Bandpassfilter: høge og låge frekvensar vert stogga, medan frekvensane innanføre eit særskilt frekvensband slepp gjennom.
 Bandstoppfilter: frekvensar innanføre eit særskilt frekvensband vert stogga, medan høge og låge frekvensar slepp gjennom.

Referransar 

Filterteori
Signalhandsaming
Telekommunikasjon
Kiukainen

Kiukainen (eldre svensk Kiukais) er ein tidlegare kommune i landskapet Satakunta i Finland. Kommunen vart slått saman med byen Eura 1. januar 2009.

Kiukainen har to tettstader, Eurakoski og Panelia, den første av desse var tidlegare kommunesenter. Elva Eurajoki, som kjem frå Pyhäjärvi i Säkylä, går på  kyrkjestaden i lag med Köyliönjoki, som kjem frå Köyliönjärvi.

Dei eldste arkeologiske funna frå Kiukainen er frå sein steinalder, dei har gjeve opphavet til namnet Kiukaiskulturen. Det er også seinare funn i Kiukainen, m.a. gravrøysa i Paneli, frå bronsealderen.

Bakgrunnsstoff 

 Uppslagsverket Finland, Kiukainen/Kiukais

Geografi i Satakunta
22°E
61°N
UEFA-cupfinalen i fotball 1973

UEFA-cupfinalen i fotball 1973 stod mellom engelske Liverpool FC og vesttyske Borussia Mönchengladbach og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 10. mai på Anfield Road i Liverpool framfor vel 41 000 tilskodarar, returkampen 23. mai på Bökelbergstadion i Mönchengladbach med knapt 35 000 på tribunane. Liverpool FC vann pokalen med sluttsiffera 3 mot 2.

Kampane
På Anfield Road skåra Kevin Keegan to mål for Liverpool i den fyrste omgangen, etter pause la Larry Lloyd på til 3-0.

I Mönchengladbach tok heimelaget leiinga 2-0 til pause, etter skåringar av Jupp Heynckes i det 29. og 40 minutt. Andreomgangen vart mållaus, så då sluttsignalet lydde kunne Liverpool-kapteinen Tommy Smith heve UEFA-trofeet.

Laga
Liverpool-mannskapet bestod av Ray Clemence, Chris Lawler, Larry Lloyd, Emlyn Hughes, Alec Lindsay, Tommy Smith, Peter Cormack, Ian Callaghan, Kevin Keegan, John Toshack, Steve Heighway. Brian Hall var innbytar i heimekampen, Phil Boersma i bortekampen.

Borussia-spelarane var Wolfgang Kleff, Günter Netzer, Rainer Bonhof, Berti Vogts, Herbert Wimmer, Dietmar Danner, Christian Kulik, Henning Jensen, Bernd Rupp, Jupp Heynckes. Heinz Michalik og Ulrich Surau deltok i kvar sin kamp, Allan Simonsen var innbytar i bortekampen.

Dommarar
Erich Linmayr frå Austerrike var kampleiar på Anfield Road, Pavel Kazakov frå Sovjetunionen på Bökelbergstadion.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1973 UEFA Cup Final» frå ,  den 17. august 2019.  
 

Fotball i 1973
UEFA-cupfinalen i fotball
Siegburg

Siegburg er ein by i Landkreis Rhein-Sieg sør i delstaten Nordrhein-Westfalen i Tyskland med ikring 41 000 ibuarar. Byen ligg 10 kilometer nordaust om Bonn, hovudstaden i førverande Vest-Tyskland.

Byen Siegburg voks sakte fram etter det i 1064 vart bygt eit benediktinar-kloster på ei høgde på staden. Han hadde si stordomstid i det 14. og 15. hundreåret. Siegburg er særleg kjend for sitt pottemakeri.

Toneskaparen Engelbert Humperdinck var og fotballspelaren Wolfgang Overath er frå Siegburg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Siegburg» frå ,  den 17. august 2019.  
 

Byar i Nordrhein-Westfalen
Engelbert Humperdinck

Engelbert Humperdinck () var ein tysk toneskapar frå Siegburg, særleg kjend for operaen Hänsel und Gretel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Engelbert Humperdinck» frå ,  den 17. august 2019.  
 

Tyske komponistar
Fanden og futen

«Fanden og futen» er eit norsk folkeeventyr som handlar om at fanden som vil henta ein fut til helvete. Han møter ulike folk som forbannar dyr og ungar, men seier det ikkje er av hjarta. Til slutt møter han ein mann som ønskjer futen til fanden, og det seier han er av hjarta. Dermed tek han med seg futen.

Eventyret i si best kjende norske utgåve blei oppskrive av Peter Christen Asbjørnsen i Oslo og trykt i Norske Folkeeventyr i 1876. 

Eventyr av dette slaget er utbreidde i Nord-Europa. Det har AT-nummer 1186.
Det danna utgangspunkt for «The Friar's Tale», ei av forteljingane i Canterbury Tales av Geoffrey Chaucer.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Fanden og futen på nynorsk ved Gullvekta
«Fanden og futen» i Norske Folkeventyr ved runeberg.org
Fanden og futen. Frå 1876, i Oslo frå fru M. Ullmann. Samlar V. Ullmann. Ved UiO si samling av Eventyr og sagn.
Fanden og futen frå Fyresdal i Telemark frå Magret Borgjæ. Samlar H. Ross. Ved UiO si samling av Eventyr og sagn.

Norske folkeeventyr
Savo Milošević

Savo Milošević () er ein tidlegare serbisk fotballspelar. Han er den spelaren som flest landskampar og mål for Jugoslavia og Serbia. Han slutta for Serbia sitt herrelandslag i fotball etter den siste kampen i VM 2006. Som klubbspelar har han spelt for Partizan (1992-1995), Aston Villa (1995-1998), Real Zaragoza (1998-2000 og 2002), Parma (2000-2004), Espanyol (2002-2003), Celta Vigo (2003-2004), CA Osasuna (2004-2007) og Rubin Kazan (2008). Han har også delteke i VM i fotball 1998 og i EM i fotball 2000 der han blei toppskårar saman med Patrick Kluivert med 5 mål.

Kjelder

National-Football-Teams
eu-football.info

Serbiske fotballspelarar
Serbiske fotballtrenarar
Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-EM 2000
Spelarar i Fotball-VM 2006
Aston Villa-spelarar
Real Zaragoza-spelarar
Espanyol-spelarar
Celta Vigo-spelarar
Osasuna-spelarar
Rubin Kazan-spelarar
Brunhovudtrupial

Brunhovudtrupial (Molothrus ater) er ein mellomstor sporvefugl i trupialfamilien som lever i temperert til subtropisk Nord-Amerika frå nordvestlege Canada til sørlege Mexico. Han er ein reirparasitt, avhengig av andre fugleartar som vertsfugl for eiget avkom.

Slektsnamnet Molothrus kjem frå gammalgresk molos, 'kamp'; throsko, 'å impregnere'. Det spesifikke artsnamnet ater er latin for kjedeleg, svart.

Skildring 
Brunhovudtrupialen har kroppsform og farger som andre artar i familien sin, men er prega av eit litt meir finkliknande hovud, og nebbet er dessutan relativt kortare enn hjå dei fleste andre trupialartar. Vaksne hannar har fjørdrakt i iriserande svart med ei brun hette som strekker seg ned på brystet og over nakke mot skuldrene. Vaksne hofuglar er litt mindre og er diffus grå til brun med ein bleika strupe og veldig uklår streking på undersida. Total kroppslengd for hannar er ca. 18-20 centimeter, hoer er ca. 2 cm kortare. Kroppsmassen kan variere i området 32-57 gram, avhengig av kjønn og underart.

Denne arten lever i opne habitat, gjerne jordbruksområde, ved utkant av skog, òg i folkesette område. Dei kan opptre i store flokkar, nokon gonger saman med andre artar. Desse fuglane beitar på bakken, ofte nær beitedyr som hestar og kyr for å fange insekt skremt opp av dei større dyra. Føda er hovudsakleg frø og insekt.

Brunhovudtrupialar er standfuglar i dei sørlege delane av utbreiingsområdet; Hekkepopulasjonane lengst nord trekker til sørlegaste USA og Mexico om vinteren, og returnerer til sommarhabitata rundt mars eller april. 

Som reirparasittar treng dei tilgang på reir av andre fugleartar, særleg dei som bygger koppliknande reir. Meir enn 140 vertsartar har lykkast i å fostre opp ungar.

Nokre vertsartar, som husrosenfink, matar ungar med eit vegetarisk kosthald. Dette er ueigna for unge brunhovudtrupialar, noko som betyr at nesten ingen overlever hos denne verten til dei er flygedyktige.

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
Spontant i Noreg
Eit individ av arten er registrert på Jomfruland  i juni 1987, og ein  brunhovudtrupial blei observert på Tynset i mai 2010.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Brown-headed cowbird» frå ,  den 17. august 2019.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

trupialfamilien
Amerikanske sporvefuglar i Noreg
Cliodhna Cussen

Cliodhna Cussen () er ein irsk kunstnar, fyrst og fremst kjend som skulptør som har utført ei lang rad arbeid i stein og bronse. Ho er og novelleforfattar og lyrikar.

Familie

Cliodhna Cussen er gift med historikaren, forleggjaren og målaktivisten Pádraig Ó Snodaigh. Dei er busette i Howth rett nord for Dublin, og saman har dei seks søner. Aengus Ó Snodaigh er politikar og parlamentsrepresentant frå ein Dublinvalkrins for partiet Sinn Féin. Dei tre brørne Rónán Ó Snodaigh, Rossa Ó Snodaigh og Colm Ó Snodaigh spelar i det kjende folkemusikkinspirerte verdsmusikkbandet Kíla. Dei to siste brørne, Cormac Ó Snodaigh og Feargus Ó Sodaigh har tidlegare drive eit sikringsfirma. Familien Ó Snodaigh er ein av dei mest kjende «kulturfamiliane» i Irland.

Kunstnarleg arbeid

Ho har skapt ei lang rad skulpturar i stein og bronse til torg og andre offentlege stader, til kyrkjefasadar og andre bygg. Mange av arbeida hennar er utførte på oppdrag frå ulike offentlege styresmakter og institusjonar. Eit av dei mest kjende arbeida står der Pearse Street møter College street i Dublin 
sentrum, like ved Trinity College Dublin. Dette høge steinmonumentet førestiller båtfortøyinga til Ivar Beinlause (794-872), som var kallenamnet på Ivar Ragnarsson, sonen til Ragnar Lodbrok. Ein periode var han konge av Dublin. Denne skulpturen vart plassert (1986) på staden der vikingane skal ha fortøygd
langskipa sine. Ho har og laga Who made the world-skulpturen i Ballsbridge (Dublin). I 1986 ferdigstilte ho ein statue av Saint Patrick (irsk Naomh Pádraig), fødd 385 eller 390, truleg avliden 461. Saint Patrick er den irske skytshelgenen, som har vore rekna for den som sette i gang kristninga av Irland. Skulpturen er plassert i Máméan i grevskapet Connemara, og framstiller Saint Patrick som ein sauegjetar med ein sau ved føtene.

Cussen har skrive novella «An Eochair» (lykillen) som er ei fiksjonshistorie om ein kjend figur i irsk litteraturhistorie, og har publisert to diktsamlingar Sifíní (Jordbær) i 2001 og Turasanna (Turar) i 2011. Cussen er og teiknar, og ho har i ei årrekkje vore blant dei som har produsert illustrasjonar til den årvisse kalenderutgjevinga frå forlaget Coisceim.

Kjelder

Irske kunstnarar
Folk frå County Limerick
Bilethoggarar frå 1900-talet
Bilethoggarar frå 2000-talet
Kukkasjärvi i Kuhmois i Mellersta Finland

Kukkasjärvi er ein sjø i kommunen Kuhmois (Kuhmoinen) i landskapet Mellersta Finland i Finland. Sjøen ligg 118,1 meter over havet. Arealet er 66 hektar og strandlinja er 7,35 kilometer lang. Sjøen inngår i  hovudavrenningsområdet til Kumoelva.   Han ligg kring 88 kilometer sør for Jyväskylä og kring 150 kilometer nord for Helsingfors.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kukkasjärvi (sjö i Kuhmois, Mellersta Finland)» frå ,  den 18. august 2019.  
 

Innsjøar i Mellersta Finland
Kuhmois
Gulbrynkjernebitar

Gulbrynkjernebitar (Coccothraustes vespertinus) er stor ein stor, fargerik, nordamerikansk fink.

Skildring 
Gulbrynkjernebitar liknar utsjånaden til den eurasiske kjernebitar, begge artar er tettvaksne finkar med korte halar og særs kraftige nebb. Dei er lange som ein stare, men med andre proporsjonar, varierer i kroppslengde frå 18 til 21,5 centimeter, og frå 30 til 36 cm i vengespenn. 

Vaksne fuglar har ein kort, svart hale, svarte venger og eit stort bleikt nebb. Hannar er dominert av gul farge; men hovudet er brunt og dei har kvite tertiærfjører, synleg som eit stort kvitt felt på vengen. Panna og sider av issen er klårt gul, men midten av issen er svart i kontrast. Hoer er litt mindre, er langt meir diffuse i fargene, hovudsakleg olivenbrune, gråare på undersida og med mindre felt av kvite flekker på vengene.

Hekkehabitatet er barskog og blandingsskog over Canada og dei vestlege fjellområda i USA frå Newfoundland til øya Vancouver. Dessutan sør til California, New Mexico og inn i Texas. Det finst òg avgrensa isolerte populasjonar i Mexico. Det er ein ekstremt sjeldan streiffugl til Dei britiske øyane, med berre to registreringar så langt. Reiret er bygd på ei horisontal grein eller i ei forgreining av eit tre.

Trekkmønstre for denne arten er irregulære; i nokre vintrar kan fuglar trekke så langt sør som til det sørlege USA, dei opprer dessutan som streiffuglar og som høgdmigrantar.

Desse fuglane beitar i tre og buskar, nokon gonger på bakken. Dei et hovudsakleg frø, bær og insekt. Utanfor hekkesesongen lever dei ofte i familieflokkar og andre små flokkar. 

Utbreiingsområdet til gulbrynkjernebitarar utvida seg langt mot aust i historisk tid, kanskje på grunn av planting av manitobalønn og andre lønnartar og buskar rundt gardar og tilgjenge av fuglefôring om vinteren. Største utbreiing kan ha vore i 1970- og 1980-åra. Etter 1966 er det registrert ein tilbakegang i storleik på bestanden, til dømes forsvann 97 % av bestanden i aust mellom 1966 og 2015. Populasjonen er no estimert til 3,4 millionar individ. Arten er klassifisert som globalt sårbar, VU, av IUCN.

Spontant i Noreg
Eit individ av arten er registrert på Frøya, Trøndelag  i mai 1975, og ein  gulbrynkjernebitar blei observert på Onsøya, Østfold i mai 1973.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Evening grosbeak» frå ,  den 18. august 2019.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

finkefamilien Amerikanske sporvefuglar i Noreg
Nordisk meisterskap i friidrett 1965

Nordisk meisterskap i friidrett 1965 vart avvikla på Olympiastadion i Helsinki dagane 15. til 17. august 1965. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Meisterskapen var den tredje og siste av dei nordiske meisterskapane i friidrett.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 meter hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 meter

200 m

400 m

800 m

80 meter hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 16. august 1965
Arbeiderbladet 17. august 1965
Arbeiderbladet 18. august 1965

Sport i 1965
Idrettstilskipingar i Finland
Nördlingen

Nördlingen er ein by i Landkreis Donau-Ries i delstaten Bayern i Tyskland med 20 000 ibuarar.

Byen reknar soga si tilbake til 898. To store slag om Nördlingen under Trettiårskrigen, eitt i 1634 og hitt i 1645, hadde avgjerande roller i den vidare utviklinga av krigen. Byen er ein av tre tyske byar der heile bymuren er bevart, Dinkelsbühl og Rothenburg ob der Tauber er dei andre.

Gerd Müller er frå Nördlingen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nördlingen» frå ,  den 18. august 2019.  
 

Byar i Bayern
Dinkelsbühl

Dinkelsbühl er ein by i Landkreis Ansbach i delstaten Bayern i Tyskland med ikring 11 800 ibuarar. Byen ligg i landskapet Franken ved elva Wörnitz, 442 meter over havet.

Dinkelsbühl er særleg kjend for den godt bevarte gamlebyen frå sein-mellomalderen, eit ynda turistmål. Byen er ein av tre tyske byar, Nördlingen og Rothenburg ob der Tauber dei andre, der heile bymuren står att.

Stefan Reuter er frå Dinkelsbühl.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dinkelsbühl» frå ,  den 18. august 2019.  
 

Byar i Bayern
Christian Plaziat

Christian Plaziat () er ein fransk tidlegare mangekjempar frå Lyon som vart europameister i tikamp i 1990. Elles sigra han i sjukamp i tre hallmeisterskap; EM 1992, EM 1994 og VM 1995.

Aktiv
Plaziat vart fjerdemann i tikampen då VM 1987 fann stad i Stuttgart, med 8 307 poeng kom han 68 poeng under bronseplassen. Året etter vart han nummer fem i øvinga under Sommar-OL i Seoul, 8 272 poeng var 56 poeng for lite til å kome likt med bronsemedaljøren. Same hausten 1988 sanka han 8 512 poeng og sigra ved meistermøtet Décastar i Talence, ein prestasjon han gjentok med nøyaktig like mange poeng hausten etter. Tidlegare i 1989 vann han òg Götzis-stemnet med sine 8 485 poeng.

I europameisterskapen 1990 i Split gjorde Plaziat sitt liv beste tikampserie og plukka til saman 8 574 poeng,138 framom sølvvinnaren og fransk rekord til 2007. Der etter heldt han fram sigersrekka i Décastar med 8 525 poeng i 1990 og 8 456 poeng i 1991. Vinteren 1992 vann Plaziat sjukampen i hall-EM i Genova med 300 fleire poeng enn nummer to, og forsvarte i 1994 i Paris EM-tittelen med halvert sigersmargin. Sommaren 1994 kom han på fjerdeplassen ved EM i Helsinki, der landsmannen Alain Blondel syrgde for at den europeiske tikampmeisteren vart verande fransk. I mars 1995 vann Plaziat sjukamp-tevlinga ved hall-VM i Barcelona.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Nr 7 – 8 196 poeng
VM 1987 i Roma: Nr 4 – 8 307 poeng
OL 1988 i Seoul: Nr 5 – 8 272 poeng
EM 1990 i Split: Gullmedalje – 8 574 poeng, framom Dezső Szabo (8436)
VM 1991 i Tokyo: Nr 9 – 8 122 poeng
OL 1992 i Barcelona: Braut
VM 1993 i Stuttgart: Nr 6 – 8 398 poeng
EM 1994 i Helsinki: Nr 4 – 8 127 poeng
VM 1995 i Göteborg: Nr 6 – 8 206 poeng
OL 1996 i Atlanta: Nr 11 – 8 282 poeng

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Christian Plaziat» frå ,  den 18. august 2019.  
Denne artikkelen bygger på «Christian Plaziat» frå ,  den 18. august 2019.  
 

Franske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Europameistrar i friidrett
Rustsoppordenen

Rustsoppordenen (Pucciniales) er ein orden av parasittiske stilksporesoppar.

Kjelder 

Stilksporesoppar
Mascarin Peak

Mascarin Peak (fram til 2003 kalla State President Swart Peak) er den høgaste toppen på Marion Island, med ei høgd på 1 230 meter. Marion Island er den største av Prince Edwardøyane, som ligg i den subantarktiske delen av Indiahavet og tilhøyrer Sør-Afrika. Mascarin Peak er den einaste aktive vulkanen i Sør-Afrika. Det siste utbrotet skjedde i 2004. 

Toppen har namn etter Marion du Fresne sin fregatt «Le Mascarin», som sigla forbi øygruppa i 1772. Før 2003 hadde han namn etter Charles Robberts Swart, den siste generalguvernøren av Unionen Sør-Afrika og den første statspresidenten av Republikken Sør-Afrika.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mascarin Peak» frå ,  den 19. august 2019.  
 

Fjell i Sør-Afrika
Prince Edwardøyane
Håløygminne

Håløygminne er eit lokalhistorisk tidsskrift for Nord-Noreg. Tidsskiftet vart starta av Hans Eidnes i 1920, som eit organ for arbeidet i Hålogaland Historielag, som vart skipa 8. mai same året. Bladet formidlar stoff om nordnorsk historie, om folkeminne, stadnamn m.v. Håløygminne er i sin 100. årgang i 2019, dette året redigert av Vidkunn Eidnes, Harstad.

Bakgrunnsstoff
Nettside for Håløygminne

Historietidsskrift
Norske tidsskrift
Nordnorsk kultur
Nynorsk i Nord-Noreg
Skipingar i 1920
Carn

Carn er eit tidsskrift gjeve ut av Celtic League, og har undertittelen - A link between the Celtic Nations. Tidsskriftet har kome ut sidan 1973, og fremjer
dei keltiske språka og fremjer full eller delvis sjølvråderett eller sjølvstende for dei keltiske nasjonane. Alle utgjevingane sidan nummer 1 i 1973, er elektronisk 
tilgjengelege. http://www.celticleague.net/carn/ Henta 19. august 2019.

Tidskriftet er publisert på engelsk, men har og artiklar på dei seks keltiske språka walisisk), irsk, skotsk-gælisk, manx (det keltiske målet på øya Man), kornisk (Cornwall) og bretonsk (Bretagne) med omsettingar og samandrag på engelsk.
I ei årrekkje har tidsskriftet hatt eit kart av dei ulike keltiske områda på framsida med namnet deira på det historiske heimemålet.

Redaktørar

Frå 1973 har desse vore redaktørar:

 Frang MacThòmais (1973–74), skotte
 Pádraig Ó Snodaigh 1974–77), ire
 Cathal Ó Luain (1977–81), ire
 Pedyr Pryor (1981–84), kornisk
 Pat Bridson (1984–2013), manx
 Rhisiart Tal-e-bot: (2013- ), kornisk

Kjelder

Skipingar i 1973
Engelskspråklege tidsskrift
Kulturtidsskrift
Anatolij Julin

Anatolij Ivanovitsj Julin () var ein friidrettsutøvar frå Tula oblast i Sovjetunionen som i 1954 vart europameister i 400-meter hekkeløp.

Aktiv
Julin vann aldri 400 meter hekk i den sovjetiske meisterskapen. Dei tre åra 1952-54 vart han andremann bakom bestemann i Europa i øvinga, Jurij Litujev. Under Sommar-OL 1952 i Helsinki vart Julin nummer fire på 52,8 sekundar, 0,6 sekund unna bronsemedaljøren John Holland frå New Zealand, Litujev tok sølvmedaljen og Charles Moore frå USA vann gull.

I europameisterskapen 1954 i Bern sprang Julin sitt beste løp nokon gong og vann på tida 50,5 sekundar, Litujev fekk sølv på 50,8. Litujev var då sidan 1953 verdsrekordhaldar med tida 50,4. Julin si tid var årsbeste i verda i 1954, også i 1955 stod han med 51,0 sekundar for det beste langhekkløpet i verda. Ved dei olympiske leikane i Melbourne i 1956 vart Julin klokka inn 51,7 i semifinalen, 0,4 sekund for seint til finaleplass. Han var elles del av det sovjetiske mannskapet som heller ikkje kom til finale, tida 3.11,2 var den åttande beste i kvalifiseringa. Seinsommaren 1958 kvalifiserte Julin seg til finalen på langhekken ved EM i Stockholm, der han vart femtemann på 52,3 sekund.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1952 i Helsinki: Nr 4 – 52,8
EM 1954 i Bern: Gullmedalje – 50,5, framom Jurij Litujev (50,8)
OL 1956 i Melbourne: Utslått i semifinalane (51,7=nr 8)
EM 1958 i Stockholm: Nr 5 – 52,3

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Https://de.wikipedia.org/wiki/Anatoli_Iwanowitsch_Julin» frå ,  den 19. august 2019.  
 

Sovjetiske hekkeløparar
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956