alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Proto-punk

Proto-punk (eller «protopunk») er rock spelt av garasjeband i 1960- og tidleg i 1970-åra som eit føresvarsel på punkrockrørsla. Merkelappen er danna i ettertid og musikarane innan sjangeren var ikkje opphavleg tilknytt kvarandre, og kom frå forskjellige bakgrunnar og stilartar. Dei delte likevel dei mange av dei musikalske og tematiske eigenskapane som punken seinare hadde.

Dei fleste musikarane som er klassifiserte som proto-punk er rockeartistar i 1960-åra og tidleg i 1970-åra som garasjerock/kunstrockbanda The Velvet Underground, MC5 og The Stooges, i tillegg til det seinare glamrockbandet New York Dolls.

Artistar

? and the Mysterians
The 101ers
 13th Floor Elevators
Alice Cooper
The Bad Seeds
Blast
Blue Cheer
Captain Beefheart
The Cavemen
The Chocolate Watchband
Count Five
Crushed Butler
Death
Debris
Destroy All Monsters
The Dictators

The Dogs
Dr. Feelgood
The Droogs
Electric Eels
Figures of Light
Flamin' Groovies
The Fugs
Hawkwind
The Hangmen
John's Children
The Kingsmen
The Kinks
MC5
The Modern Lovers
The Monks
Moving Sidewalks

The Music Machine
Neu!
New York Dolls
The Night Walkers
Pink Fairies
The Punks
Rocket from the Tombs
The Rolling Stones
 Los Saicos
Sam the Sham & the Pharaohs
The Seeds
Shadows of Knight
Simply Saucer
Patti Smith
Paul Revere & The Raiders

Rocket from the Tombs
The Sonics
The Spiders from Mars
The Standells
The Stooges
Suicide
Television
 Them
Third World War
The Troggs
The Up
The Velvet Underground
The Wailers
Zakary Thaks

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Proto-punk» frå ,  den 6. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 

 
Sjangrar innan rockemusikk
Pønksjangrar
Garasjerock
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1991

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1991 fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 15. mai 1991, framfor 45 000 tilskodarar. Manchester United vann finalen, den 31. i sitt slag, med siffera 2-1 over FC Barcelona.

Kampen

Manchester United tok leiinga i det 67. minutt etter eit frispark frå Bryan Robson som Steve Bruce heada mot mållinja og midtspiss Mark Hughes tuppa inn i nettet. Same Hughes la på til 2-0 frå skrått hald sju minuttar seinare, før Ronald Koeman reduserte for Barcelona i det 79. minutt. Ei sein nettkjening frå Barcelona vart underkjent for offside. Høgrebacken Nando Munoz på Barcelona vart utvist i det 84. minutt.

Bo Karlsson frå Sverige dømde kampen.

Laga
Manchester United sitt vinnarlag bestod av: Les Sealey, Denis Irwin, Steve Bruce, Gary Pallister, Clayton Blackmore, Mike Phelan, Bryan Robson (kaptein), Paul Ince, Lee Sharpe, Brian McClair og Mark Hughes.

FC Barcelona mønstra: Carles Busquets, Nando Muñoz, José Ramón Alexanko (kaptein), Ronald Koeman, Albert Ferrer, Ion Andoni Goikoetxea, Eusebio Sacristán, José Mari Bakero, Txiki Begiristain, Julio Salinas og Michael Laudrup. Antonio Pinilla kom inn i staden for kapteinen Alexanko i det 72. minutt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1991 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 6. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Manchester United
FC Barcelona
Fotball i 1991
Bryan Robson

Bryan Robson () er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå Chester-le-Street. Han er kjend frå sine 13 sesongar i Manchester United der han vann Cupvinnarcupen 1991, tre FA-cuppokalar og to ligameisterskap. Mellom 1980 og 1991 spelte han 90 landskampar og skåra 26 mål. Robson var ein midtbanespelar med både taklingsstyrke, skotkraft og eit særleg framifrå blikk som spelstyrar.

Merittar 
Engelsk ligameister: 1993 og 1994 med Manchester United FC
Engelsk cupmeister: 1983, 1985, 1990 og 1994 med Manchester United FC
Vinnar av Cupvinnarcupen: 1991 med Manchester United FC

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bryan Robson» frå ,  den 6. mai 2018.  
 

Engelske fotballspelarar
Engelske fotballtrenarar
Manchester United-spelarar
West Bromwich-spelarar
Middlesbrough-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-VM 1986
Spelarar i Fotball-EM 1988
Spelarar i Fotball-VM 1990
Mark Hughes

Leslie Mark Hughes () er ein walisisk fotballspelar og -trenar frå Wrexham i Storbritannia. Han vann cupvinnarcupen 1991, tre FA-cuppokalar, to ligameisterskap og ein ligacuptriumf med Manchester United, FA-cupen 1997 og ligacupen 1998 med Chelsea FC og ligacupen 2002 med Blackburn Rovers. Midtspissen Hughes spelte 72 landskampar for Wales i tida 1984-99 og skåra 16 landslagsmål.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mark Hughes» frå ,  den 6. mai 2018.  
 

Walisiske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Chelsea-spelarar
Southampton-spelarar
Blackburn-spelarar
Barcelona-spelarar
Bayern München-spelarar
Everton-spelarar
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1982

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1982 fann stad på Camp Nou i Barcelona 12. mai 1982, framfor 100 066 tilskodarar. FC Barcelona vann finalen, den 22. i sitt slag, med siffera 2-1 over Standard Liège.

Kampen
Guy Vandersmissen sende Standard i føringa i det 8. minutt, straks før pausesignalet lydde utlikna Allan Simonsen til 1-1. 18 minuttar ut i den andre omgangen tok Barcelona leiinga 2-1 ved midtspiss Enrique Castro på eit frispark. Frisparket vart teke før dommaren hadde blåse i fløyta, noko som vekte vedvarande harme i Standard-mannskapet. Eit par minuttar før slutt vart Standard-spelaren Walter Meeuws utvist.

Vestyskaren Walter Eschweiler dømde kampen.

Laga
FC Barcelona sitt vinnarlag bestod av: Javier Urruticoechea, Gerardo Miranda, Migueli Bianquetti, José Ramón Alexanko, Manolo Martínez, Tente Sánchez (kaptein), Josep Moratalla, Esteban Vigo, Allan Simonsen, Enrique Castro og Lobo Carrasco.

Standard Liège mønstra fylgjande mannskap: Michel Preud'homme, Eric Gerets (kaptein), Gerard Plessers, Theo Poel, Walter Meeuws, Guy Vandersmissen, Arie Haan, Jos Daerden, Simon Tahamata, Benny Wendt og René Botteron.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1982 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 6. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1982
Gorak Shep

Gorak Shep er ein nepalsk landsby i Solukhumbu-distriktet. Høgda på staden er 5207 m. 

Innlosjering av fjellklatrarar er ei viktig næring i klatresesongen. Landsbyen blir tømd for folk kvart år etter at sesongen for fjellklatring er over.

Galleri

Kjelder

Klatring i Nepal
Landsbyar i Nepal
Solukhumbu
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1965

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1965 fann stad på Wembley stadion i London 19. mai 1965, framfor 97 974 tilskodarar. London-laget West Ham United vann finalen, den 5. i sitt slag, med siffera 2-0 over vesttyske 1860 München.

Kampen

Etter ein mållaus fyrste omgang vart kampen avgjort vel midtvegs i den andre. Fyrst spelte Ronnie Boyce fri høgrevengen Alan Sealey, som skåra frå kort hald i det 70. minutt, og allereie to minuttar seinare la same karen på til 2-0 etter at 1860-målvakta ikkje klarte å fange eit innlegg frå Bobby Moore.

István Zsolt frå Ungarn dømde kampen.

Laga
West Ham stilte fylgjande 11, alle saman englendarar; Jim Standen, Joe Kirkup, Ken Brown, Bobby Moore (kaptein), Jack Burkett, Martin Peters, Ronnie Boyce, Brian Dear, Alan Sealey, Geoff Hurst og John Sissons.

1860 München mønstra; Petar Radenković, Manfred Wagner, Hans Reich, Wilfried Kohlars, Stevan Bena, Otto Luttrop, Alfred Heiß, Hans Küppers, Rudi Brunnenmeier (kaptein), Peter Grosser og Hans Rebele.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1965 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 7. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1965
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1967

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1967 fann stad på Bystadion i Nürnberg i dåverande Vest-Tyskland den 31. mai 1967, framfor 69 480 tilskodarar. Etter ekstraomgangar sikra vesttyske Bayern München seg meisterpokalen med siger 1-0 over Rangers FC frå Glasgow. Finalen var den 7. i sitt slag og det var andre gongen det skotske tapte ein cupvinnarcupfinale.

Kampen

I ein sjansefattig kamp makta ingen av laga å skåre i ordinær tid. Fyrst då Bayerns midtbanespelar Franz Roth lobba over Rangers-målvakta i det 109. minutt vart det nettsus. Og fleire mål kom ikkje.

Concetto Lo Bello frå Italia dømde kampen.

Laga
Bayern München sitt vinnarlag bestod av: Sepp Maier, Hans Nowak, Werner Olk (kaptein), Franz Beckenbauer, Peter Kupferschmidt, Franz Roth, Dieter Koulmann, Rudolf Nafziger, Rainer Ohlhauser, Gerd Müller og Dieter Brenninger.

Rangers FC mønstra fylgjande mannskap: Norrie Martin, Kai Johansen, Ronnie McKinnon, John Greig (kaptein), David Provan, Sandy Jardine, Dave Smith, Willie Henderson, Roger Hynd, Alex Smith og Willie Johnston.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1967 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 7. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1967
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1977

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1977 fann stad på Olympisch Stadion i Amsterdam 11. mai 1977, framfor 65 000 tilskodarar. vesttyske Hamburger SV vann finalen, den 17. i sitt slag, med siffera 2-0 mot tittelforsvarar RSC Anderlecht frå Brussel.

Kampen

Etter ein mållaus fyrste omgang tok det over halvtimen av den andre før det vart endring i målprotokollen. Hamburg vart då tildelt straffespark og venstrevengen Georg Volkert netta sikkert. Ti minuttar seinare la den sentrale midtbanespelaren Felix Magath på til sluttresultatet 2-0.

Engelendaren Pat Partridge dømde kampen.

Laga
Hamburg sitt vinnarlag bestod av: Rudi Kargus, Manfred Kaltz, Hans-Jürgen Ripp, Peter Nogly (kaptein), Peter Hidien, Caspar Memering, Felix Magath, Ferdinand Keller, Arno Steffenhagen, Willi Reimann og Georg Volkert, alle saman vesttyskarar.

Anderlecht mønstra fylgande mannskap: Jan Ruitewr, Gilbert Van Binst, Erwin Vandendaele (kaptein), Jean Thissen, Hugo Broos, Jean Dockx, Ludo Coeck, Arie Haan, François Van der Elst, Peter Ressel og Rob Rensenbrink.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1977 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 7. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1977
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1984

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1984 fann stad på St. Jakob-stadion i Basel 16. mai 1984, framfor 60 000 tilskodarar. Juventus frå Torino vann finalen, den 24. i sitt slag, med siffera 2-1 over FC Porto.

Kampen

Beniamino Vignola sende Juventus framom i det 12. minuttet, medan António Sousa utlikna for Porto i det 29. minuttet. Zbigniew Boniek sette inn Juventus sitt sigersmål i det 41. minuttet.

Adolf Prokop frå Aust-Tyskland dømde kampen.

Laga
Juventus-vinnarane var: Stefano Tacconi, Claudio Gentile, Sergio Brio, Gaetano Scirea (kaptein), Antonio Cabrini, Massimo Bonini, Beniamino Vignola, Michel Platini, Marco Tardelli, Paolo Rossi og Zbigniew Boniek. Straks før slutt kom Nicola Caricola inn i staden for Vignola.

FC Porto mønstra fylgjande mannskap: Zé Beto, João Domingos Pinto, António Lima Pereira, Eurico Gomes, Eduardo Luís, António Frasco, António Sousa, Jaime Pacheco, Jaime Magalhães, Fernando Gomes (kaptein) og Vermelhinho. Magalhães gjekk av bana i det 64. minuttet, inn kom Mickey Walsh, i det 82. minuttet erstatta José Alberto Costa venstrebacken Eduardo Luís.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1984 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 7. mai 2018.  

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1984
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1979

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1979 fann stad på St. Jakob-stadion i Basel 16. mai 1979, framfor 58 000 tilskodarar. Etter 120 minuttars spel vann FC Barcelona finalen, den 19. i sitt slag, med 4 mål mot Fortuna Düsseldorf sine 3 mål.

Kampen

Tente Sánchez gav Barcelona leiinga i det 5. minutt, allereie tre minuttar seinare utlikna Thomas Allofs til 1-1. I det 34. minutt sende Juan Manuel Asensi det spanske laget i føringa att, sju minuttar etter utlikna Wolfgang Seel til 2-2. Etter ein mållaus 2. omgang tok Barcelona føringa for tredje gang mot slutten av 1. ekstraomgang ved Carles Rexach. I det 111. minutt la lagkameraten Hans Krankl på til 4-2 og det hjelpte då lite at Wolfgang Seel gjorde sitt andre mål for dagen tre minuttar seinare. Barcelona-kaptein Asensi kunne heve vinnarpokalen etter sigerssiffera 4-3.

Károly Palotai frå Ungarn dømde oppgjeret.

Laga
FC Barcelona sitt vinnarlag bestod av: Pedro Artola, Rafael Zuviría, Migueli Bianquetti, Quique Costas, José Albaladejo, Johan Neeskens, Juan Manuel Asensi (kaptein), Tente Sánchez, Carles Rexach, Hans Krankl og Francisco Carrasco. Antonio de la Cruz avløyste Albalajedo i det 57. minutt og Francisco Martínez midstoppar Costas i det 66.

Fortuna Düsseldorf-mannskapet: Jörg Daniel, Heiner Baltes, Gerd Zewe (kaptein), Gerd Zimmermann, Egon Köhnen, Dieter Brei, Hubert Schmitz, Rudi Bommer, Thomas Allofs, Klaus Allofs og Wolfgang Seel. Midtstoppar Zimmermann vart skadd allereie i det 4. minutt og erstatta av Flemming Lund. Midtvegs vart også Brei bytta ut, inn kom Josef Weikl.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1979 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 7. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1979
Fortuna Düsseldorf

Düsseldorfer Turn- und Sportverein Fortuna 1895 e.V er ein tysk fotballklubb heimehøyrande i Düsseldorf i delstaten Nordrhein-Westfalen, skipa 5. mai 1895. Fortuna spelar heimekampane på Esprit Arena, eit stadion med plass til 54 600 tilskodarar. Laget spelar i kvite og raude drakter. Fortuna vart seriemeistrar i 1933, tapte finalen i Cupvinnarcupen 1979 og vann den vesttyske cupfinalen i 1979 og 1980. Etter 1997 har ikkje klubben delte i Bundesligaen.

Soge
Fortuna vann seriefinalen 1933 mot Schalke 04. Også i 1936 spelte laget seriefinale, ein kamp som enda med Fortuna-tap. Sameleis gjekk det året etter då Fortuna nådde cupfinalen for fyrste gong. Eit sterkt Fortuna-mannskap deltok i den vesttyske cupfinalen 1957, 1958 og 1962, men alle kampane enda med tap for laget frå Düsseldorf. Tidenes beste Fortuna-lag spelte åra 1978-80 tre nasjonale cupfinalar på rad. Den fyrste enda med endå eit finaletap, men både i 1979 og 1980 kunne Fortuna-kapteinen hev den vesttyske cupokalen. Den 16. mai 1979 spelte Fortuna finale i cupvinnarcupen mot FC Barcelona i Basel, eit oppgjer der det etter 120 minuttar stod 4-3 til Barcelona på måltavla. Etter nedrykk frå Bundesliga i 1987 gjorde Fortuna lite av seg i tysk fotball og sidan siste nedrykk frå toppserien i 1997 har laget spelt på nivå to eller tre i seriesystemet.

Angrepsspelaren Klaus Allofs er den beste fotballspelaren som har opptredd i Fortuna-drakta. Norske Håvard Nielsen har spelt på Fortuna sidan 2017.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fortuna Düsseldorf» frå ,  den 7. mai 2018.  
 

Tyske fotballag
Düsseldorf
Fotballag skipa i 1895
MIMAROPA

MIMAROPA er ein region på Filippinane som omfattar fleire øyar sør og sørvest for hovudøya Luzon. Namnet er danna frå førstestavingane til provinsane i regionen:  Mindoro (delt inn i Occidental Mindoro og Oriental Mindoro), Marinduque, Romblon and Palawan. 

Regionen blei skipa 17. mai 2002 då regionen Søre Tagalog blei delt opp i CALABARZON og MIMAROPA.

Ved folketeljinga i 2010 hadde regionen eit folketal på 2 744 671 på ei flatevidd av 27 456 km².

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «MIMAROPA» frå ,  den 7. mai 2018.  
 
 
Regionar på Filippinane
Bang Bang av Iggy Pop

«Bang Bang» er ein song skriven av Iggy Pop og Ivan Kral i 1981 for Iggy Pop-albumet Party. Han vart gjeven ut på singel og nådde 35. plassen på Billboard Club Play-lista. Han skreiv «Bang Bang» sidan Arista ønskte ein singel og han lovde dei eit kommersielt album. Han ønskte opphavleg Phil Spector eller Mike Chapman til å produsere songen. I staden for vart den kjende låtskrivaren Tommy Boyce henta inn. Iggy Pop hevda han fekk ideen til songen då han leste «The Right Stuff» i ein lokal bokhandel.

Medverkande
 Iggy Pop – vokal
 Ivan Kral – gitar, klaverinstrument
 Rob Duprey – gitar
 Michael Page – bass
 Douglas Bowne – trommer
 Jimmy Whizner – arrangemens

David Bowie-versjonen

David Bowie spelte inn songen for albumet Never Let Me Down i 1987 og eit konsertopptak av songen, med Peter Frampton på gitar, vart gjeven ut på singel.

Innhald

Salslister

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bang Bang (Iggy Pop song)» frå ,  den 7. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Iggy Pop-songar
David Bowie-songar
Songar frå 1981
Songar skrivne av Iggy Pop
Songar skrivne av Ivan Kral
Myklebust i Bremanger

Myklebust er ei lita grend i Bremanger kommunesom ligg ved Fylkesveg 577.

Kjelder 

Busetnader i Bremanger
Bokbål

Eit bokbål er ein seremoni eller aksjon der bøker vert brunne, ofte som ein politisk eller religiøs handling eller ytring. Bokbål kan òg vera uttrykk for meiningssensur i diktatur eller gjennomførast som eit anslag mot «moralsk forfall», «vestleg ytringsfridom» eller andre ikkje-ønskelege tendensar og meiningar. Brenning av bøker gjev i vår tid særleg assosiasjonar til nasjonalsosialistiske bokbål i Hitler-Tyskland.

Offentleg brenning av bøker vert òg kalla autodafé, oppkalla etter den spanske og portugisiske inkvisisjonen sin seremonielle «troshandlinger» , offentlege domsavseiingar og avrettingar av kjettarar, som vart gjort fram til 1700-talet.

Bokbål i historia (utval) 

 212 f.Kr.: Keisar Qin Shi Huangdi av Kina brann historie- og filosofibøker
 10. mai 1933: Nasjonalsosialistenes bokbrenning på Opernplatz i Berlin då blant andre bøkar av Heinrich Mann, Erich Maria Remarque, Karl Marx, Heinrich Heine, Ernst Bloch, Erich Kästner, Hans Bötticher og Sigmund Freud vart brunne.
 Januar 2002: Amerikanske kristne oppfordrar til bokbål av barnebøkene om Harry Pottar.
 I 2010 fekk den amerikanske pastoren og islam-kritikaren Terry Jones stor mediemerksemd då han truga med å brenna 200 eksemplar av Koranen i ei markering av terroråtaka 11. september 2001. Planane vakte internasjonale protestar og opptøyar med fleire dødsfall. 20. mars 2011 og 28. april 2012 gjennomførte han Koran-brenningar, og fleire titals personar vart drepne i dei valdelege protestane som oppstod i visse muslimske grupper etterpå.
 22. februar 2012 brann amerikanske soldatar ved Bagram Air Base i Afghanistan fleire islamske skrifter, mellom dei eksemplar av Koranen, som del av ein opprydding. Hendinga førte til internasjonale protestar og over 40 dødsfall.

Bokbål i Noreg 
I 1997 brann Olav Torheims humoristiske mediastunt «Volda Militante Målungdom» skolebøker på bokmål i protest mot bokmålsdominansen i samfunnet. 

I 2005 brann den unge Høgre-politikaren Harald Victor Hove ein nynorskordliste i protest mot obligatorisk opplæring i sidemål på skulen. Brenninga vart filma for bruk i ein reklamefilm på internett, men vart ikkje publisert på grunn av mykje negativ medieoppslag.

I mars 2006 brann komikeren Otto Jespersen fleire bøker i Ålesund for eit innslag i fjernsynsprogrammet Rikets røst. Innslaget var blant anna ein protest mot Jantelovens sterke stilling i Ålesund. Han brann blant anna Aksel Sandemose si bok En flyktning krysser sitt spor, bøker av Ari Behn og Märtha Louise, falske tusenlappar og Bibelen. Ordføraren i Ålesund, Arve Tonnig, var òg med på bokbålet, men reagerte då Bibelen skulle brennast. Jespersen reiv då ut Det gamle testamentet og heiv det på bålet. Jespersen har òg uttrykt at han hadde lyst til å brenna Koranen, men hadde problem med å få tak i ei utgåve.

Sjå òg 
 Inkvisisjonen
 Fahrenheit 451

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bokbål» frå ,  den 8. mai 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Autodafe omtalt i Nordisk familjebok utgjeve 1876-1899.
 https://www.ba.no/politikk/nazi-valgkamp/s/1-41-1696068

Litteratur
Sensur
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
NM i friidrett 1958

Noregsmeisterskapen i friidrett 1958, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Trondheim stadion dagane 1.-3. august 1958. Arrangørar var Friidrettskrinsane i Sør-Trøndelag. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 10 for kvinner.

Eilif Fredriksen vart tildelt kongepokal for vinnarhoppet i tresteggropa og Unn Thorvaldsen for norsk rekord i spjutkasting.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 2. august 1958
Arbeiderbladet 4. august 1958

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1958
Idrett i Trondheim
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1998

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1998 fann stad på Råsunda stadion i Stockholm 13. mai 1998, framfor 30 216 tilskodarar. London-laget Chelsea FC vann finalen, den 39. i sitt slag, med siffera 1-0 over VfB Stuttgart. Triumfen var den andre til Chelsea FC i cupvinnarcupen, den fyrste kom i 1971.

Kampen

Kampens einaste mål vart sett inn av Gianfranco Zola, som straks etter han vart bytta inn skåra på ein halvvolley i det 71. minutt. Chelsea-spelaren Dan Petrescu vart utvist det 85. minutt og Stuttgart-spelaren Gerhard Poschner fór same vegen i sluttsekundane.

Stefano Braschi frå Italia dømde kampen.

Laga
Chelsea sitt vinnarlag bestod av: Ed de Goey, Steve Clarke, Frank Lebœuf, Michael Duberry, Danny Granville, Dan Petrescu, Dennis Wise (kaptein), Gustavo Poyet, Roberto Di Matteo, Gianluca Vialli og Tore André Flo. Flo gjekk av bana etter 70 minuttar, inn kom Gianfranco Zola, medan Poyet ti minuttar seinare overlet plassen sin til Eddie Newton. 

Stuttgart mønstra fylgjande mannskap: Frank Wohlfahrt, Thomas Schneider, Murat Yakin, Thomas Berthold, Marco Haber, Zvonimir Soldo, Gerhard Poschner, Matthias Hagner, Krasimir Balakov, Jonathan Akpoborie og kaptein Fredri Bobic. Utover i 2. omgang gjekk Schneider, Haber og Hagner av bana etter 54, 74 og 78 minuttars spel, inn kom i rekkefylgje Jochen Endreß, Kristijan Đorđević og Sreto Ristić.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1998 UEFA Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 8. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1998
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1992

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1992 fann stad på Estádio da Luz i Lisboa 6. mai 1992, framfor 16 000 tilskodarar. Werder Bremen vann finalen, den 32. i sitt slag, med siffera 2-0 over AS Monaco.

Kampen

Klaus Allofs sende Werder opp i leiing 1-0 fem minuttar før pause. Wynton Rufer la på til 2-0 ti minuttar ut i den andre omgangen, fleire mål kom ikkje.

Pietro d'Elia frå Italia dømde kampen.

Laga
Werder Bremen sitt vinnarlag bestod av: Jürgen Rollmann, Thomas Wolter, Rune Bratseth, Ulrich Borowka, Manfred Bockenfeld, Dieter Eilts, Frank Neubarth, Miroslav Votava, Marco Bode, Wynton Rufer og Klaus Allofs.

Monaco mønstra mannskapet: Jean-Luc Ettori (kaptein), Roger Mendy, Luc Sonor, Emmanuel Petit, Patrick Valéry, Jérôme Gnako, Marcel Dib, Rui Barros, Gérald Passi, Youssouf Fofana og George Weah. Benjamin Clément og Youri Djorkaeff vart bytta inn etter 60. og 63. minuttar, ut gjekk Fofana og Petit.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1992 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 8. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1992
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1978

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1978 fann stad på Parc des Princes i Paris 3. mai 1978, framfor 48 679 tilskodarar. RSC Anderlecht frå Brussel vann finalen, den 18. i sitt slag, med sluttsiffera 4-0 over Austria Wien.

Kampen

Anderlecht-kapteinen Rob Rensenbrink sette inn i 1-0 i det 13. minutt og la på til 2-0 i det 44. minutt. Allereie før pausesignalet lydde auka backen Gilbert Van Binst til 3-0 og same mann fastsette sluttresultatet til 4-0 i det 82. minutt.

Heinz Aldiger frå Vest-Tyskland dømde kampen.

Laga
Anderlecht sitt vinnarlag bestod av: Nico de Bree, Gilbert Van Binst, Hugo Broos, Johnny Dusbaba, Jean Thissen, Arie Haan, Ludo Coeck, Frank Vercauteren, François Van der Elst, Benny Nielsen og Rob Rensenbrink (kaptein). Jean Dockx tok Vercauteren sin plass fire minuttar før slutt.

Austria Wien stilte med: Hubert Baumgartner, Robert Sara (kaptein), Erich Obermayer, Josef Sara, Ernst Baumeister, Karl Daxbacher, Herbert Prohaska, Felix Gasselich, Thomas Parits, Hans Pirkner og Julio Morales. Daxbacher og Morales gjekk av bana i det 60. og 74. minutt, inn kom fyrst Alberto Martínez og sidan Fritz Drazan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1978 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 9. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1978
Fotballdivisjonen T1

Fotballdivisjonen T1 (thai ไทยลีก 1, engelsk Thai League 1) er toppserien i thailandsk fotball for menn.

Buriram United F.C. er meistrane i 2018.

Toyota er sponsor for divisjonen, som òg er kalla Toyota Thai League.

Kjelder

Thailandsk kultur
Fotball