alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Maoridukkar

Maoridukkar (Poliocephalus rufopectus) er ein liten medlem i  dukkarfamilien, endemisk til New Zealand.

Maoridukkarar er 29 centimeter i lengd og veg om lag 250 gram. Kroppen verkar mørk, kort og butt, nebbet er rett og relativt kort. I hekkedrakt er dei mørk, gråbrune på overida med eit glansa, svart hovud med tynne sølvfarga striper. Framsida av halsen og brystet er rustfarga. Auga er gule, og halen er kvit og dunaktig. 

Ikkje-hekkedrakta er generelt bleikare og meir diffus. Ungfuglar får same drakta etter nokre månader. 

På Nordøya han er funne på vestkysten av kystnære innsjøar frå North Cape til Pukekohe og frå sørlege Taranaki til Paraparaumu, på innsjøar og dammar i det sentrale platået, Gisborne, Hawke's Bay og Wairarapa. 

Denne arten var tidlegare til stades på innsjøar i låglandet på Sørøya, men fekk ei rask nedgang der av ukjende grunnar på 1800-talet, og den siste registrerte hekkinga på Sørøya er frå 1941. 

Denne dukkararten er sky og vil dukke og skjule seg når kan blir uroa. Føda består hovudsakleg av akvatiske insekt og larvane deira, og dessutan små blautdyr som sniglar. Nokre gonger tar dei byttedyr som fisk og ferskvasskreps.

Storleiken på populasjonen av maoridukkarar er estimert til 1700 individ (2005) og er minkande.

Kjelder 
<div class="references-small">
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 </div>
 Referansar 

 Bakgrunnsstoff 

BirdLife International (2012) Species factsheet: Poliocephalus rufopectus''. Henta frå http://www.birdlife.org den 17. juli 2012
 Videoar, bilete og lydopptak av maoridukkarar hos Internet Bird Collection 

Dukkarfamilien
Fuglar endemiske til New Zealand
Vistehola

Vistehola eller Svarthola er ein buplass frå steinalderen som ligg på Viste i Randaberg kommune i Rogaland fylke, 10 kilometer nordvest for Stavanger. Vist i namnet på hola kjem av norrønt for «bustad».

Vistehola var den fyrste holebuplassen i Noreg som vart undersøkt av fagfolk. Funnmaterialet er særdeles godt bevart, og gjev viktige opplysningar om korleis forgjengarane til nordmenn levde i eldre steinalder, for mellom 6 000 og 8 000 år sidan. Hola rommar eit busett areal på om lag 100 kvadratmeter, og ligg om lag 250 meter frå den notidige strandlinja. I brukstida stod vatnet vesentleg høgre. Avfallsdynga som dekte store delar av holegolvet, var 1,6 meter djup på sitt tjukkaste. Her var ikkje berre mengder med bein, skjel og reiskapsavfall, men også spor etter gravferder. Hunden er det einaste tamdyret det er funne spor av, sett bort frå nokre få bein frå ku og hest i det øvste laget, som skriv seg frå folkevandringstida. Ville dyr er derimot representert med kring sytti artar, blant desse 37 slag fugl og elleve slag fisk. Vistehola er ikkje graven ut med moderne metodar, og mykje av det interessante beinmaterialet er med det vorte kasta. Så langt har berre Sævarhelleren inneheldt like gamle beinrestar.

Ved austveggen i hola vart det funne eit skjelett av ein 15 år gamal gut som levde for kring 7500 år sidan. Det er eitt av dei eldste funna av menneskelege leivningar i Noreg.

Hola vart studert av arkeologar i 1907, 1910, 1939 og 1941.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Vistehola» frå ,  den 17. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Arkeologiske funn i Noreg
Hellerar i Noreg
Kulturminne i Randaberg
Turistmål i Rogaland
Ski-VM 1982

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 1982 vart arrangert frå 19. februar til 28. februar 1982 i Holmenkollen i Oslo.

Langrenn menn

15 km 

Dato: Tysdag 23. februar 1982

30 km 

Dato: Laurdag 20. februar 1982

50 km 

Dato: Laurdag 27. februar 1982

4 x 10 km stafett 

Dato: Torsdag 25. februar 1982

Langrenn kvinner

5 km 

Dato: Tysdag 22. februar 1982

10 km 

Dato: Fredag 19. februar 1982
Berit Aunlis gull var Noregs fyrste VM-gull i langrenn for kvinner.

20 km 

Dato: Fredag 26. februar 1982

4 x 5 km stafett 

Dato: Onsdag 24. februar 1982

Kombinert menn

Individuelt (normalbakke K90/15 km) 

Dato: Fredag 19. februar 1982

Lag (normalbakke K90/3x10 km) 

Dato: Fredag 26. februar 1982 
Kombinert lagkonkurranse stod på VM-programmet for første gong.

Skihopping

Normalbakke K90

Dato: Søndag 21. februar 1982

Storbakke K120 

Dato: Søndag 28. februar 1982

Lag, storbakke K120 

Dato: Fredag 26. februar 1982
Hopp for lag stod på VM-programmet for fyrste gong.

Medaljestatistikk

Notar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «SkiVM 1982» frå ,  den 17. juli 2012.   

Ski-VM
Sport i 1982
Idrett i Oslo
1982 i Noreg
Australdvergdukkar

Australdvergdukkar (Tachybaptus novaehollandiae) er ein liten medlem i  dukkarfamilien i som lever i ferskvatn på kontinentet Australia–Ny-Guinea, på New Zealand og på nærliggande øyar i Stillehavet. 

Australdvergdukkarar er 25-27 centimeter i lengd og veg om lag 220 gram. Nebbet er rett og stutt. I hekkedrakt er dei mørk gråbrune på overida med eit glansa, svart hovud. Dei har eit slåande kastanjefarga band som strekkjer seg frå bak auget, og bakover og halvvegs ned på halsen. Auga er gule, og dei har eit fremtredande bleikgult hudfelt mellom auget og nebbet. Halen er lys og dunaktig. 

Ikkje-hekkedrakta er generelt mindre fargerik, manglar det kastanjebrune bandet, kinna under auga, strupe og hals er gråkvitt, i kontrast til mørk hette. Kroppsidene er meir brunlege. 

Hovudutbreiingsområdet er særleg Australia med Tasmania. Men dei finst òg  frå Java til Ny-Caledonia. Etter ca. år 1970 har dei òg spreidd seg til fleire stader på New Zealand, men berre med små populasjonar. Den totale populasjonen er aukande.

Denne dukkararten vil dukke og skjule seg nær vegetasjon når han blir uroa. Han beitar på sniglar, vassinsekt og fisk.

Kjelder 
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
BirdLife International (2012) Species factsheet: Tachybaptus novaehollandiae ''. Henta frå http://www.birdlife.org den 17. juli 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av australdvergdukkarar hos Internet Bird Collection 

Dukkarfamilien
Fuglar i Oseania
Karl-Erik Åström

Karl-Erik Åström () er ein svensk, tidlegare langrennsløpar. Han tok to VM-gull i 1950. Åstrøm tevla for Alfredshems IK, eit idrettslag som sidan 1963 heitte MoDo AIK. Han gjekk på Limex-ski, eit svensk skimerke som mange svenske landslagsløparar i langrenn nytta frå Vinter-OL 1948 og til sist i 1960-åra.

Åström deltok i berre eit stort, internasjonalt meisterskap; VM på ski i nordiske greiner i Lake Placid i delstaten New York i USA i 1950. Her gjorde han det til gjengjeld svært godt og vann 18 km med tida 1.06.16, tolv sekundar føre landsmannen Enar Josefsson. Dei to løparane vann sidan 4 x 10 km stafett for Sverige, saman med Nils Täpp og Martin Lundström.

Sidan klarte ikkje Åström å fylgje opp. Ein tolvteplass på 18 km i Svenska skidspelen i Sundsvall, var han beste resultat i sterk internasjonal tevling sesongen etter han vart verdsmeister.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karl-Erik Åström» frå ,  den 17. juli 2012.  
 

Svenske langrennsløparar
Public Broadcasting Service

Public Broadcasting Service, forkorta PBS, er ein amerikansk kringkastingsorganisasjon med 354 lokale medlemsstasjoner over heile USA. Organisasjonen blei grunnlagd i 1969.

Skipingar i 1969
USA-amerikanske kringkastingsselskap
Sesame Street

Sesame Street var ein USA-amerikansk barne-tv-serie som har blitt produsert sidan 1969. Serien er kjend for bruk av tøydokker.

Den norske barne-tv-serien Sesam Stasjon, som gjekk på NRK frå 1991 til 1998, var basert på Sesame Street.

Skipingar i 1969
Fjernsynsseriar frå 1960-åra
USA-amerikanske fjernsynsseriar
Alf Prøysens hederspriser

Alf Prøysens hederspriser er tre norske prisar som vert delte ut til «meget anerkjente kunstnere innen forskjellige sjangre». Prisane vart oppretta til ære for diktaren Alf Prøysen i 1974 gjennom eit samarbeid mellom NRK og Sparebankforeininga i Hedmark og Oppland. Dei to partane utgjorde Alf Prøysens Minnefond, som stod for utdelinga av prisane. Sidan 1996 har prisane vorte delte ut av bokhandlarkjeda Libris og foreininga NOPA. Prisane vert gitt for framifrå innsats innan musikk, visekunst og dikting i sjangrar som ein forbind med Prøysen.

Prisane som vert delte ut er
Prøysenprisen
Teskjekjerringprisen
Alf Prøysens Ærespris
Kvar av prisane består av ein sølvplakett, i tillegg til 25 000 kroner.

Sentralt i opprettinga av prisane var Otto Nielsen og Erik Bye.

Statuttar
Statuttar for Alf Prøysens Hederspriser
Prøysen-prisen, Teskjekjerring-prisen og Alf Prøysens Ærespris 

§ 1 Prisene er opprettet til ære for dikteren, forfatteren og sangeren Alf Prøysen. I sin nåværende form er prisene en videreføring av Alf Prøysens Minnefond som ble opprettet etter initiativ av Hedmark og Oppland Sparebankforening. Fra og med 29.1.96 er Libris A/S og NOPA ansvarlige for finansiering og utdeling av prisene.

§ 2 Prøysen-prisen gis for fremragende innsats innen musikk, visekunst eller diktning innenfor de genrene som forbindes med Alf Prøysen. Prisen tildeles skapende eller utøvende kunstnere, eller til oppmuntring for unge talenter. Prisen kan gis til én person eller til flere som har samarbeidet om en oppgåve. Teskjekjerring-prisen tildeles etter de samme kriterier som nevnt ovenfor, men med spesiell vektlegging på virksomhet rettet mot barn. Prisene kan også tildeles grupper eller institusjoner. Juryen kan i tillegg beslutte å utdele Alf Prøysens Ærespris for langt og fortjenstfullt virke innenfor de samme områdene som dekkes av de to andre prisene. Det er opp til juryen å bestemme om denne prisen skal deles ut.

§ 3 Prisene deles ut hvert år i desember. Utvelgelsen av prisvinnerne foretas av en jury som oppnevnes av styrene i NOPA og Libris A/S i fellesskap. Juryen konstituerer seg selv.

Prøysenprisen

Teskjekjerringprisen

Alf Prøysens Ærespris

Prøysenstjerneskuddprisen 
I 2016 vart det etablert ein eigen Stjerneskuddpris som vart utdelt saman med dei ordinære Prøysenprisane. «Stjerneskuddprisen skal gå til en ung utøver født i 1996 eller senere som viser talent og evner innen de kunstsjangrene vi forbinder med Alf Prøysen.»

2016 – Simon Røttingen
2021 – Musti

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Proysen.no 

Norske kulturprisar
Skipingar i 1974
Alf Prøysen
Ankerstokk

Ankerstokk er eit langt, kompakt rugbrød knytt til skotsk mattradisjon.

Brødet blei nemnd i skotsk samanheng i 1821. Desemberutgåva av Blackwood Magazine fortel om krydra rugbrød kalla «anchor-stocks» som blir laga i Edinburgh i samband med julehøgtida. Desse brøda inneheldt korintar og skal ha fått namn etter stokken i eit tradisjonelt anker, som dei likna.

Kjelder

  DSL - SND1   ANCHOR-STOCK, ANKERSTOCK, ANKERSTOKE, n., The Dictionary of the Scots Language ved dsl.ac.uk
 Ankerstock for New Year. ved theoldfoodie.com

Bakgrunnsstoff 
 Oppskrift på ankerstokk ved godt.no
 Næringsinnhald ved mylog.no
 Ankerstock for New Year. ved theoldfoodie.com
 Ankerstock – A Forgotten Scottish Bread ved redbookrecipes.com

Brød
Skotsk mat
GoSupermodel

GoSupermodel er ein nettstad retta mot unge jenter. Spelaren kan lage ein modell dei kjøpar klær, hår og sminke til. Det er også forum, spel og magasin.

Bakgrunnsstoff 

Nettstader
Grøssar

Grøssar er ein sjanger i bøker eller filmar som er egna til å skremme lesaren/publikum grunna dei (som regel) handlar om parapsykologiske fenomen. Kjende grøssarar er Ondskapens hotell av Stephen King, Rosemary's Baby av Ira Levin og Eksorsisten av William Peter Blatty.

Sjangeren er ofte kalla «ny-gotisk», grunna den har modernisert den klassiske gotiske litteraturen. Omgrepet grøssar er ofte nytta om ei kvar form for spenningslitteratur og -film. Om film bruker ein ofte omgrepa «skrekkfilm» og «grøsser» om kvarandre.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grøsser» frå ,  den 18. juli 2012.  
 

Litteratursjangrar
Øyredobb

Øyredobb eller øyredobbe er ein type smykke som ein set fast i øyret gjennom ein piercing. «Dobb(e)» (av norrønt doppa, frå lågtysk doppe, 'rundt skal, knopp, knapp') tyder ein rundvoren, hengande pynteting. Ein ringforma øyredobb blir gjerne kalla øyrering.

Ein bruker ofte smykka parvis med like øyredobbar i kvart øyre, men dei kan også brukast asymmetrisk. Ein øyredobb kan vera liten og berre sitja på øyra, eller større og då gjerne hengande. 
Ulike delar av øyredobbar kan vera laga av mange ulike materiale, som metall, plast, glas, tre, bein, perler og smykkesteinar.

Den vanlegaste staden å bera ein øyredobb er i øyreflippen, men mange delar av øyret kan brukast. Piercingar gjennom brusk i andre delar av øyret enn øyreflippen er meir komplekse, og har større risiko for infeksjon og komplikasjonar.

Historie

Øyrepiercing er ei av dei eldste formene ein kjenner for kroppsmodifikasjon, og det finst referansar til bruk av øyredobbar sidan oldtida. Mumien til farao Tutankhamon av Egypt hadde til dømes hol i øyrene, og det blei funne øyredobbar i gravkammeret hans. 
I Den minoiske sivilisasjonen (2000–1600 f.Kr.) brukte ein øyreringar i gull, sølv og bronse, og døme på bruk er avbilda på fresker på Santorini. Seint i den minoiske og tidleg i den mykenske kulturen var øyreringar med koniske hengeornament utbreidde.

Galleri

Sjå og
Øyreklips

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Smykke
Piercing
Øyret
Fordson

Fordson var eit dotterselskap til Ford Motor Company som produserte traktorar. Den fyrste Fordson-traktoren var Fordson F, som vart produsert frå 1917 til 1928 i Dearborn i USA og i Corke i Irland frå 1919 til 1922. Fordson F skilde seg frå andre traktorar i samtida ved at motoren, girkassen og bakakselen var bolta saman til eit berande stykke og alle tannhjula i girkassen og bakakselen gjekk i oljebad. 

Ein noko modifisert versjon, Fordson N, vart produsert i Cork frå 1929 til 1932 og i Dagenheim  Storbritannia frå 1929 til 1945. Fordson E27N Major var ein modifisert versjon av Fordson N, som vart produsert frå 1946 til 1952. Han hadde mellom anna forbetra bakaksel og større frigångshøgd, men motoren var ikkje fornya og var utdatert i høve til mange andre traktorar. 

Frå 1939 til 1947 produserte Ford traktorar for Ferguson, som stod for salet. Desse hadde trepunktsoppheng med hydraulisk djupnregulering og var svært moderne. Dei vart produserte i Dearborn i USA samstundes som den noko utdaterte Fordson E27N vart produsert i England.

Referansar 

Tidlegare traktorprodusentar
Skipingar i 1917
Materiale

Materiale er eit stoff som kan brukast til å lage noko, til dømes gjennom foredling, omdanning eller samansetjing. Materialteknologi er studiet av og kunnskap om materiale. Han omfattar materialvitskap, som tek opp dei grunnleggjande kjemiske, mekaniske og fysiske eigenskapane til ulike materiale, og materialteknikk, som ser på korleis ein bruker dei som komponentar, blandemateriale eller tilsetjingsstoff i produkt.

Nokre eigenskapar som har tyding for korleis ein kan bruka materiale er om dei er harde eller mjukare, bøyelege eller ikkje, tunge eller lette, eldfaste eller ikkje, om det er magnetiskme eller leiar elektrisitet, og mykje anna. Kunnskap om materiale er viktig der ein driv med framstilling av ting, og i  arkitektur,  ingeniørkunst og liknande.

Ein kan framstilla materiale på ulike måtar. Plantemateriale kan dyrkast eller sankast, dyremateriale kan ein få gjennom jakt eller oppdrett. Mange hardare materiale vinn ein ut frå berg gjennom gruvedrift, steinbrot og liknande. Petroleum blir henta ut frå jord eller havbotn og kan omdannast til ulike kunststoff. Verdifulle materiale kan også gjenvinnast eller gjenbrukast.

Døme på materiale

Tre
Hamp
Mineral
Metall
Stål
Aluminium
Titan
Plast
Termoplast
Glas
Kompositt
Glasfiber
Karbonfiber
Betong
Tekstil
Ull
Bomull

Bakgrunnsstoff

Kjelder
 «Materiale» (2009, 14. februar). Store norske leksikon. Henta 23. juli 2013.

Fjellvåg, Helmer. (2009, 14. februar). «Materialvitenskap». Store norske leksikon. Henta 23. juli 2013.
  

Materiale
Fotoalbum

Eit fotoalbum inneheld ei samling av fotografi og har ofte form og fasong som ei bok. Det finst både fotoalbum med plastlommer til å skyve bileta inn i, og album med blanke sider der ein må lime inn bileta. Ein del album er ringpermar. Mange likar å lage flotte album der dei skriv tekst til bileta, klipper, limer, set inn klistremerke og liknande. Dette kallast også scrapbooking.

Med verdsveven kan ein no lage eit online fotoalbum, eit elektronisk fotoalbum der brukarane kan laste opp bilete og dele dei med vener og familie.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Fotoalbum» frå ,  den 25. mars 2013.  
 

Fotografi
Pergament

Pergament er eit materiale som vart brukt til bøker og diplom. Det vart laga av fint kalve-, geite- eller saueskinn. Vellum refererer spesifikt til kalveskinnspergament, som er den beste typen. Materialet vart ifølgje Plinius den eldre fyrst brukt i Pergamon under Eumenes I (263–241 f.Kr.) eller Eumenes II (197–160 f.Kr.), og har namnet sitt derifrå.

Skinnet vart skrapa slik at det vart tynt nok til å kunne bindast inn i ei bok. Pergament er eit haldbart materiale, men er sårbart for mygl, bakteriar og skadedyr. Rett oppbevaring er difor viktig. Mange gamle bøker er vortne øydelagde i bibliotek som har hatt fuktig luft eller ikkje god nok kontroll med gnagarar.

Sjølv om pergament vart teke i bruk i antikken var det i mellomalderen materialet hadde gullalderen sin. Det vart etterkvart erstatta av papir, som vart produsert i Europa frå 1000-talet, etter at maurarane hadde introdusert det i Andalusia. Det skulle gå endå ei tid før pergamentet gjekk or bruk, særleg til produksjon av praktverk. Med boktrykkarkunsten forsvann pergament nesten heilt. Frå sist på 1900-talet har materialet vorte teke i bruk att av ein del kunstnarar. 

Ein særskild type pergament er palimpsest. Det er brukt pergament der skrifta er skrapa bort slik at det kan brukast omatt. Ved hjelp av moderne hjelpemiddel som røntgen og infraraudt ljos har ein kunna lese den opphavlege skrifta, noko som har ført til at verk ein trudde var tapte er vorten attfunne.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pergament» frå ,  den 18. september 2012.  
  

Materiale
Japanpapir

Japanpapir, japansk washi (和紙), også kalla wagami, er ein type handlaga klutepapir som kjem frå Japan. Det er feilaktig blitt kalla rispapir i mange vestlege land. Japanpapir er ofte veldig tjukt, og kan ha ei lett gul- og silkeliknande overflate. Japanpapir er veldig haldbart og kan vere sterkt som pergament. Det slitesterke washi-papiret har fibrar basert på baststavane ein finn i kozo (broussonetia papyrifera – papirmorbærtre), mitsumata (Edgeworthia papyrifera – japansk papyrusbusk) og bark frå ganpi (Diplomorpha sikokiana). Forutan desse er også hamp, bambus, kveite, ris og nokre andre plantefibrar brukt i spesielle tilfelle.

Papir er ein viktig del av japansk kultur og washi vert brukt i alt frå arkitektur og kunst (ukiyoe), til daglegdagse produkt som klede og leiker (origami og lakkarbeid). Japanpapir har blitt brukt i Europa sidan slutninga av 1800-talet til kunstgrafikk og bibliofilutgåver av kunstnarisk illustrerte bøker. Japanpapir vert i dag nytta i arkiv- og museumssamanheng i samband med papirkonservering og som mellomleggspapir for grafikk, teikningar og arkivalia.

Galleri

Bakgrunnsstoff

Papir
Formingsmateriale
Japansk kultur
Det levende slottet

Det levende slottet er ein japansk animasjonsfilm frå 2004. Filmen er regissert av anime-meisteren Hayao Miyazaki og produsert av Studio Ghibli. Det levende slottet er basert på Howl's Moving Castle, ein ungdomsroman av den britiske forfattaren Diana Wynne Jones. Filmen hadde norsk premiere 5. oktober 2005.

Japanske filmar
Filmar frå 2004
Anime
Anime-filmar
Filmmusikk

Filmmusikk er musikk som er komponert spesielt for bruk i film, men det kan også omfatte annan musikk. Vanlegvis bruker ein musikk som dette til stemningsskapar i film, ved at musikken understrekar ei eller fleire hendingar i handlinga, eller ved at ein eller fleire av rollefigurane blir gjeve eit spesielt musikalsk tema. Eit døme på det siste er «Imperial March»-temaet (komponert av John Williams) som symboliserer det galaktiske imperiet og Darth Vader i fem av dei seks Star Wars-filmane.

Filmmusikk er som regel ikkje-diegetisk. Det vil seie at den ikkje kjem frå ei synleg kjelde på skjermen. Det finst unntak, som i filmen Vill vest (Blazing Saddles) av Mel Brooks frå 1974, der ikkje-diegetisk filmmusikk blir parodisert ved at Count Basie and his Big Band plutseleg dukkar opp «i bilete» under avspelinga av ein melodi.

Kjend filmmusikk
 Star Wars, komponert av John Williams.
 Ringenes Herre, komponert av Howard Shore.
 Mission: Impossible-temaet, komponert av Lalo Schifrin.
 2001: En romodyssé, med musikk av blant andre György Ligeti og Richard Strauss.
 Dollar-trilogien, komponert av Ennio Morricone.
 Indiana Jones-trilogien av John Williams
 Rocky-filmane av Bill Conti
 Pirates of the Carribean-filmane av Hans Zimmer og Klaus Badelt
 Kill Bill-filmane av Nancy Sinatra
 Harry Potter-filmane, mellom anna komponert av John Williams.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Filmmusikk» frå ,  den 18. juli 2012.  
 

 
Musikk
Musikksjangrar
Filmmusikken Harry Potter and the Philosopher's Stone

Harry Potter and the Philosopher's Stone er musikken i filmen Harry Potter og de vises stein. Fyrste del av sporet Prologue blir brukt i alle filmane, men det mest kjende sporet er Hedwig's Theme.

Sporlista
"Prologue" - 2:12
"Harry's Wondrous World" - 5:21
"The Arrival of Baby Harry" - 4:25
"Visit to the Zoo / Letters from Hogwarts" - 3:23
"Diagon Alley / Gringotts Vault" - 4:06
"Platform Nine-and-Three-Quarters / The Journey to Hogwarts" - 3:14
"Entry into the Great Hall / The Banquet" - 3:42
"Mr. Longbottom Flies" - 3:35
"Hogwarts Forever! / The Moving Staircase" - 3:47
"The Norwegian Ridgeback / Change of Season" - 2:47
"The Quidditch Match" - 8:29
"Christmas at Hogwarts" - 2:56
"The Cloak of Invisibility / Library Scene" - 3:16
"Fluffy's Harp" - 2:39
"In the Devil's Snare / The Flying Keys" - 2:21
"The Wizard's Chess Game" - 3:49
"The Face of Voldemort" - 6:10
"Leaving Hogwarts" - 2:14
"Hedwig's Theme" - 5:11

Sjå også
 Filmen Harry Potter og de vises stein
 Boka Harry Potter og De vises stein

Kjelder
 http://harrypotter.wikia.com/wiki/Harry_Potter_and_the_Philosopher's_Stone_(soundtrack)

H
Harry Potter-filmmusikk
Bombinga av Centennial Olympic Park

Bombinga av Centennial Olympic Park var eit terrorbombeangrep som fann stad 27. juli 1996 i Atlanta i Georgia i USA under sommar-OL 1996. To personar omkom, medan 111 vart skada.

Bombinga
Centennial Olympic Park vart designa som «OL-torget», og tusenvis av tilskodarar hadde samla seg for ein sein konsert med musikkgruppa Jack Mack and the Heart Attack. Ein gong etter midnatt planta Eric Robert Rudolph ein grøn amerikansk militær ALICE-pakke, som inneheld tre røyrbomber, i nærleiken av eit lydtårn før han forlet området. Bomba kunne ha gjort meir skade om ho ikkje hadde vorte flytta på. Det er den største røyrbomba i USA sin historie med ei vekt på litt over 40 pund.  

Sikkerheitsvakta Richard Jewell oppdaga bomba og varsla Georgia Bureau of Investigation. Ni minutt seinare ringte Rudolph 911 og sa: «Det er ei bombe i Centennial Olympic Park. Du har tretti minutt.» Jewell og nokre andre sikkerheitsvakter starta med å få folk vekk frå område for at ein bombepatrulje kunne undersøke bomba, som ein då ikkje visste kva var for noko. Klokka 01:25 lokal tid eksploderte bomba.

Alice Hawthorne frå Albany vart drepen av ein spikar som ho fekk i hovudet. Bomba skada 111 andre. Den tyrkiske kameramannen Melih Uzunyol døydde av hjarteåtak då han køyrde for å dekkje eksplosjonen.

Kjelder

 nytimes.com: BOMB AT THE OLYMPICS: THE OVERVIEW;OLYMPICS PARK BLAST KILLS ONE, HURTS 111; ATLANTA GAMES GO ON
 bbc.co.uk: 1996: Bomb rocks Atlanta Olympics

 

Terroråtak
1996 i USA
Delstaten Georgia
Sommar-OL 1996