alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Steve Locher

Steve Locher () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Salins. Han kom på bronseplass i den alpine kombinasjonen under vinter-OL 1992 og i storslalåm-tevlinga under alpin-VM 1999. Locher var ein teknisk dyktig alpinist, som også beherska stor fart, dermed passa storslalåm og den alpine kombinasjonen han best.

Aktiv
Locher kom med på det sveitsiske alpinlandslaget i 1985. Fyrst i slutten av januar månad 1990 vart han lagt merke til, men då gjekk han overraskande heilt til topps i eit verdscuprenn i Val-d'Isère. Med tre hundredels margin til andremann vann han sin fyrste og einaste siger i super-G-øvinga. Beste prestasjonen i 1991 var femteplassen i kombinasjonsøvinga under alpin-VM i Saalbach-Hinterglemm. Året etter erobra han bronsemedaljen i same øvinga under vinter-OL i Albertville.

Frå 1993/94-sesongen var Locher ein av dei beste storslalåm-rennarane i verda. 19. desember 1993 vann han sin fyrste siger i øvinga i verdscupen, då han i Alta Badia slo toaren Alberto Tomba frå Italia med over eitt sekund. Sin andre verdscupsiger i øvinga, og hans tredje og siste i verdscupen, kom i opningsrennet for verdscupen 1996/97. Rennet gjekk av stabelen i Sölden i Austerrike i slutten av oktober 1996: Her viste Locher landsmannen Michael von Grünigen og nordmannen Kjetil Andre Aamodt til andre- og tredjeplass på pallen.

1999-sesongen vart Locher sin siste sesong i verdseliten. Han fekk bronsemedaljen i storslalåm under verdsmeisterskapen i Vail, men var langt bak verdsmeisteren Lasse Kjus frå Noreg og sølvmannen Marco Büchel frå Liechtenstein. På tampen av sesongen kleiv han opp på pallen i verdscupen for siste gong, etter han vart nummer to i eit storslalåmrenn i spanske Sierra Nevada, sju hundredels sekund bak landsmanen Grünigen.

Locher la opp i 2002.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
1991: Nr 5 i kombinasjonen og nr 6 i super-G under VM i alpint i Saalbach-Hinterglemm
1992: Bronsemedalje i den alpine kombinasjonen under vinter-OL i Albertville
1993: Nr 5 i kombinasjonen og nr 8 i storslalåm under VM i alpint i Morioka
1996: Nr 5 i storslalåm under VM i alpint i Sierra Nevada
1997: Nr 4 i storslalåm under VM i alpint i Sestriere
1998: Nr 6 i storslalåm og nr 14 i super-G under vinter-OL i Nagano
1999: Bronsemedalje i storslalåm og nr 7 i super-G under VM i alpint i Vail

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Locher» frå ,  den 7. november 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Sveitsiske alpinistar
Deltakarar under vinter-OL 1992
Alpinistar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Alpinistar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Alpinistar under vinter-OL 1998
Fernand Grosjean

Fernand Grosjean () var ein sveitsisk, tidlegare skirennar frå Genève. Han vann sølvmedaljen i storslalåm under alpin-VM 1950.

Aktiv 
Grosjean deltok i 1948 Vinter-OL i heimlandet. I St. Moritz gjorde han det best i utforløypa, der han kom på åttandeplassen. To år seinare kom han på andreplass i storslalåm-tevlinga under verdsmeisterskapen i Aspen i deltstaten Colorado. Med tida 2.35,7 var han 1,3 sekundar bak verdsmeisteren Zeno Colò frå Italia.

Grosjean heldt fram med å gjere det best i storslalåm, både under Vinter-OL 1952 i Oslo og to år deretter, i alpin-VM 1954 i Åre kom han på 11. plass i øvinga.

Mellom 1947 og 1955 vann Grosjean fire sveitsiske meisterskap. Den fyrste meistertittelen kom i alpin kombinasjon, medan dei tre siste titlane vann han i spesialøvinga storslalåm; 1952, -54 (delt med Georges Schneider) og -55.

I 1952 vann han i Chamonix slalåmrennet i den såkalla Arlberg-Kandahar-tevlinga.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fernand Grosjean» frå ,  den 7. november 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Fernand Grosjean» frå ,  den 7. november 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1948
Alpinistar under vinter-OL 1948
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1952
Alpinistar under vinter-OL 1952
Itzehoe

Itzehoe er ein by i den tyske delstaten Schleswig-Holstein i det nordlege Tyskland. Byen har vel 32 000 innbyggjarar (2011) og er hovudstad i Steinburg-krinsen.

Itzehoe ligg ved elva Stör, ei farbar sideelv til Elben. Byen ligg 51 km nordvest for Hamburg og 24 km nord for Glückstadt.

Mellom bygningane finn ein St. Laurentii-kyrkja frå 1100-talet, rådhuset, der delar av bygningen er frå 1695, samt Klosterhof, restane av eit cisterciensarkloster som vart grunnlagt i 1256.

Soge
Itzehoe er den eldste byen i Holstein og voks fram rundt ei borg som vart bygt frå 809. Byggearbeida var sett i sving under greiven Egbert, ein vasall under Karl den store, og skulle forsvare maktområdet hans mot danskar.

Byen vart lagt øyde i 1201, og gjenoppbygd frå 1224. Både under trettiårskrigen, i 1644, og den fyrste nordiske krig, 1657, vart byen øydelagd. Itzehoe vart lagt under Prøyssen i 1867, som ein del av hertugdømmet Schleswig-Holstein. 

Tysklands lågaste punkt, 3,54 meter under havet, ligg i Wilstermarch like ved byen.

Bakgrunnsstoff
 Stadt Itzehoe

Byar i Schleswig-Holstein
Einbeck

Einbeck er ein by i Northeim-krinsen, i sørdelen av delstaten Niedersachsen i Tyskland. Kommunen Einbeck har eit areal på , og vel 26 000 innbyggarar (2011). Om kring 15 000 menneske bur i bykjernen, resten bur i 31 landsbyar og grender.

Byen ligg der elva Ilme renn ned i den større elva Leine.

Næring
Einbeck er kjend som heimstaden til Einbecker Bier, eit øl som har vorte brygga i over 600 år og som vert rekna som det opphavelge bokkølet. Eit verdsomspennande planteforedlingfirma, KWS Saat, har hovudkontoret sitt i byen.

Bakgrunnsstoff
 Einbeck si offisielle side

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Einbeck» frå ,  den 7. november 2012.  
 

Byar i Niedersachsen
Schlager & Chansons

Schlager & Chansons var den vesttyske uttakinga til Eurovision Song Contest 1956. Finalen fann stad 1. mai 1956 i Großer Sendesaal des Kölner Funkhauses i Köln, og vart presentert av Heinz Piper. Tevlinga vart vunnen av Walter Andreas Schwarz med den tyskspråklege songen «Im Wartesaal zum großen Glück», som fekk representere Vest-Tyskland i den fyrste utgåva av Eurovision Song Contest i Lugano i Sveits. Av di kvart land deltok med to bidrag kvar vart det andre valt ut av Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland. Tre dagar før tevlinga hadde Lys Assia òg delteke i den sveitsiske uttakinga, der to av bidraga hennar vart valt ut til å representere Sveits. Namnet på songen og kva for plassering ho fekk er ikkje kjend. Det gjekk rykte om at Assia framførte den tyskspråklege songen «Ein kleiner gold'ner Ring», men ho kunne berre hugse at ho hadde framført songen i ein tysk musikkfestival. Seinare viste det seg at ho deltok i den tyske schlagerfestivalen i 1961 med «Ein kleiner goldner Ring». Ho fekk ikkje representere Vest-Tyskland, men vann Eurovision Song Contest 1956 for Sveits med songen «Refrain».

I fylgje reglane måtte alle deltakarlanda arrangere ei nasjonal uttaking. Ingen av deltakarane som står oppført på lista kan hugse at dei deltok, og ein av artistane hadde ein konsert i Berlin same kveld som tevlinga vart arrangert. Det er dimed truleg at tevlinga berre er oppdikta og aldri fann stad.

Sjå òg
 Vest-Tyskland i Eurovision Song Contest 1956
 Eurovision Song Contest 1956
 Tyskland i Eurovision Song Contest

Kjelder

Fotnotar

Musikktevlingar i 1956
1956 i Vest-Tyskland
Musikk i Köln
Eurovision Song Contest 1956-uttakingar
Vesttyske Eurovision Song Contest-uttakingar
De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum

De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum er eit museum i Kaupanger i Vestland. Museet blei skipa av Gert Falch Heiberg i 1909. Frå 2009 er det ein del av Musea i Sogn og Fjordane.

Historie
Museet har fått namnet sitt frå museumspioner Gert Falch Heiberg. Heiberg samla gjenstandar frå Sogn tidleg på 1900-talet, og i 1905 bygde han ein utstillingsbygning. I 1909 donerte han samlinga si til Historielaget for Sogn og De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum vart etablert og bygd opp på ein del av Heiberg sin eigedom.

Museet på Kaupanger
Museet ligg på Kaupanger i Sogndal kommune og omfattar et friluftsmuseum med om lag 30 bygningar som stammar frå ulike tidsepokar - frå mellomalderen til 1980-talet, eit tradisjonelt gardsbruk med hest, kyr, sauer, griser og høns, i tillegg til utstillingsbygning med faste og skiftande utstillingar. Museet har også kafé og museumsbutikk. Utstillingsbygningen er open heile året, medan resten av museet har ope frå mai til september.

Eit av tilboda som besøkande og andre kan nytte seg av er innspelte lydguidar som fortel historia til 40 punkt og bygningar i friluftsmuseet.

Avdelingar
De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum har to avdelingar: Sogn Fjordmuseum ligg ved Kaupanger ferjekai med båtar og alt som har med fjordkulturen å gjera, og Norsk Reiselivsmuseum i Balestrand vart en del av museet i 2007.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Norsk Reiselivsmuseum sin nettstad
De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum på Digitalt Museum
Norsk Reiselivsmuseum på Digitalt Museum

Sogndal kommune
Skipingar i 1909
Museum i Vestland
Eldbjørg Brekke

Eldbjørg Brekke () er ein norsk forfattar frå Saksumdal. Ho debuterte med romanen Blenda på Samlaget i 2007. I 2010 gav ho ut kunstboka «Et kjærlighetens menasjeri» på eige forlag. Boka vart gjeve ut i tilknyting til Litteraturfestivalen på Lillehammer i mai 2010. Brekke er busett på Lillehammer.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Om Eldbjørg Brekke på Forfatternett Oppland 

Folk frå Lillehammer
Norske romanforfattarar
Forfattarar frå Oppland
Nynorskforfattarar
Åsmund Forfang

Åsmund Forfang () er ein norsk forfattar og omsetjar busett på Orkanger.

Forfang debuterte i 1972 med ei samling science fiction-noveller, Bilen med det store hjertet. Seinare har han gjeve ut romanar, novellesamlingar, sakprosa og ungdomsbøker.

Bibliografi
Bilen med det store hjertet – novellesamling (1972)
I tråd med meg selv – novellesamling (1973)
Kringsett av fiendar – novellesamling (1976)
Max – roman (1981)
Bryllaupet i Ballarat og to andre historier – novellesamling (1987)
Bjørkfink, sa F – roman (1990)
Synnøve – roman (1991)
Asbjørn – roman (1993)
Ateisme – essay (1996)
Det svarte sverdets hemn – ungdomsbok (1998)
Den store dugnaden : Orkdal sanitetsforening 1898-1998 – sakprosa (1998)
100 år med et smelteverk. En beretning om livet i Kopperå – sakprosa (2000)
Fra bekkekvern til kraftfôrfabrikk : A/L Orkla kornsilo og mølne 1952-2002 – sakprosa (2002)
Kvinnene i gruvesamfunnet Løkken Verk – sakprosa (2004)
Den første sidan Sigurd – langnovelle (2007)
Ikkje denne guten – roman (2016)

Prisar
Sokneprest Alfred Andersson-Ryssts fond 1988

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Digitaliserte bøker av Åsmund Forfang på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 Åsmund Forfang på Allkunne

Bokmålsforfattarar
Folk frå Orkdal
Forfattarar frå Sør-Trøndelag
Norske romanforfattarar
Norske sakprosaforfattarar
Norske ungdomsbokforfattarar
Science fiction-forfattarar
Nynorskforfattarar
Jon Hjørnevik

Jon Hjørnevik () er ein norsk forfattar, diktar og komikar.

Hjørnevik har gjeve ut fleire humoristiske diktsamlingar samt eit leksikon på eitt bind med tittelen Hjørneviks Store Norske Leksikon, som spelar på Store norske leksikon.

Bibliografi 
I ein sofa frå Korea (Samlaget, 2001)
Den vanskelege andreboka (Samlaget, 2002)
Eit liv i offside, lydbok (Lydbokforlaget, 2004)
Hjørneviks Store Norske Leksikon (Samlaget, 2004)
Shortsen til far min (Samlaget, 2005)
Mor mi står i glaset (Samlaget, 2008)
Norsk fotballhår : fra Tippen Johansen til Daniel Braaten, skriven saman med Atle Nielsen (2009)
Jon Hjørnevik samlar seg : ti tunge år med dikt (2010)
Flukta frå rekkehuset (2011)
Heimekontor i gravferda (2014)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Hjørnevik
Presentasjon av Jon Hjørnevik på nettstaden til Bergen Offentlige Bibliotek 
Informasjon frå Samlaget
Utgjevingar av Jon Hjørnevik i BIBSYS Ask

Folk frå Voss
Forfattarar frå Hordaland
Norske lyrikarar
Norske humoristar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2001
Nynorskforfattarar
Stein Erik Lunde

Stein Erik Lunde () er ein norsk forfattar og lærar. 

Stein Erik Lunde voks opp i Bærum, men har sidan byrjinga av åttitalet budd på Nøtterøy i Vestfold. Han er cand.mag. frå Universitetet i Oslo og har arbeidd som lærar sidan 1980, for tida i halv stilling ved Horten videregående skole.

Han har gjeve ut sytten bøker, dei fleste for born og unge. Han har og skrive dramatikk og anna scenekunst, songtekster, noveller, essays og dikt. Han debuterte med kriminalromanen Ingenting ruster som han skreiv saman med Harald Skjønsberg i 1982.

Bibliografi 
 Ingenting ruster. Kriminalroman (saman med Harald Skjønsberg) 1982
 Når knopper brister. Kriminalroman (saman med Harald Skjønsberg) 1985
 Gjennom ild og vann. Roman 1997
 Eggg. Forteljing 1998
 Sanger fra rom 22. Roman 2002
 Biografien om Henrik Ibsen. Alt eller intet. 2003
 Faren min. Forteljing 2003
 Biografien om Edvard Munch. Livets dans. 2004 
 Ulv. Forteljing 2004
 En far. Roman 2006
 Kyss & kjærlighet. Songar 2006
 Et dårlig år. Roman 2007
 Eg kan ikkje sove no. Biletbok 2008
 Biografien om Amalie Skram. Med vilje til å vite. 2009
 Bob Dylan. Essay 2010
 Nissens natt. Sonettkrans 2010
 Uka etter. Forteljing 2012

Dramatikk
 Perlen. Barneteater 1992
 Himmel og hav. 2000

Plater (tekstar til songane)
 Ødeland Kvartal: Ødeland kvartal. 4 oversatte sanger av Bob Dylan. 1996 
 Herrene i haven: Det hender så mangt en sommernatt. 1999 
 Herrene i haven: Drar til sjøs. 2008

Litterære prisar 
 1998: Brageprisen for Eggg
 1999: Kultur- og kyrkjeepartementets pris for barne- og ungdomslitteratur for Eggg 
 2004: Vestfolds litteraturpris for heile forfattarskapet
 2009: Kultur- og kyrkjedepartementets pris for barne- og ungdomslitteratur for Eg kan ikkje sove no

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Stein Erik Lunde digitaliserte hjå Nasjonalbiblioteket

 Stein Erik Lunde i NRK Forfatter

Norske romanforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Vinnarar av Brageprisen
Vinnarar av kulturdepartementet sine barnebokprisar
Karl Seglem

Karl Seglem () er ein norsk musikar (saksofon og bukkehorn), komponist og plateprodusent. Seglem er kjend frå ei rekkje innspelingar med jazz og folkemusikk i kombinasjon og som leiar av sitt eige plateselskap, NORCD, sidan 1991.

Seglem vart utdanna ved musikklinja på Voss folkehøgskule (1978–80), før han i Bergen samarbeida med Arvid Genius, Jan Grieg kvartett, Kenneth Sivertsen (1980–92) og Knut Kristiansen på 1980-talet.  Han leia og sitt eige orkester «Growl», skreiv for Jazznytt og var politisk aktiv i Foreningen norske jazzmusikere.

Som soloartist har han gjeve ut åtte album. Det lange samarbeidet hans med perkusjonist Terje Isungset
har hatt form av duoen Isglem og trioen Utla der også hardingfelespelar Håkon Høgemo bidreg. Båe har resultert i fleire utgjevingar på eige selskap.
Med poeten Jon Fosse har han to utgjevingar.
Seglem har turnert omfattande for Rikskonsertene og Den norske jazzscene.

Diskografi

Soloalbum 
 Waves (2015)
 Live in Germany (2015)
 WorldJazz  (2015)
 Lærad (The tree) (2015)
 Som spor (2014)
 NyeSongar.no (2013)
 Ossicles (2010)
 NORSKjazz.no (2009)
 Skoddeheimen (2009)
 Draumkvedet (2009) (med Berit Opheim Versto)
 Urbs (2007)
 Dikt (2006) (med Jon Fosse)
 Reik (2005)
 Femstein (2004)
 New north (2004)
 Nye nord (2002)
 Spir (1998)
 Struggle for life (1998) (filmmusikk Norsk Villakssenter)
 Tya (1997) (med Reidar Skår)
 Prosa (1996) (med Jon Fosse)
 Rit (1994)
 Sogn-a-Song (1991)
 Poems for trio (1988)

Bibliografi

Bøker

I bøker

I tidsskrift - eit utval 
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
 Artikkelen Om naturlyd, scenelyd - og audmjuk undring i Koreografi ute (2009) (Teater & eftf.)

Prisar, utmerkingar og stipend (utval) 
 2012 - NOPA sin musikkpris for tingingsverket Som spor 
 2012 - Årets Årdøl
 2012 - Egil Storbekkens musikkpris
 2012 - Statens kunstnarstipend (1 år)
 2010 – Buddyprisen (norsk jazz høgaste utmerking)
 2010 - Komponistenes Vederlagsfond fordjupingstipend (2010 - 2011)
 2010 - Statens kunstnarstupend (1 år)
 2010 – Folkelarmprisen for Ossicles 
 2004 - Statens kunstarstipend (1 år)
 1998 – Edvard-prisen i klassen populærmusikk – større verk, saman med Reidar Skår for Tya
 1998 – Gammleng-prisen i open klasse
 1983 – Årdal Kommunes Kulturpris

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Karl Seglem» frå ,  den 8. november 2012.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad
Om Karl Seglem på Nordcd 
Music Norway  (22.11.2018)
Om Karl Seglem i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Norske jazzsaksofonistar
Forfattarar frå Årdal
Folk frå Årdal
Norske barnebokforfattarar
Norske lyrikarar
Neumer

Neumer er ein type stenografiske teikn som antyda korleis melodiane skulle syngjast. Det er vassrette linjer med markeringar. Gregoriansk musikk vart etter kvart skriven med neumer.

Galleri

Kjelder
 Neumer på Store norske leksikon
 Korleis oppstod notesystemet på Historienet.no
 

Musikk
Dance with Me av Zoli Ádok

«Dance with Me» var det ungarske bidraget i Eurovision Song Contest 2009. Songen vart framført på engelsk av Zoli Ádok.  

Songar frå 2009
Ungarske songar
Engelskspråklege songar
Eurovision Song Contest 2009-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Ungarske Eurovision Song Contest-songar
Cherokesisk

Cherokesisk er eit irokesisk språk som blir snakka av cherokee-stammen i USA. Språket blir snakka i delstaten Oklahoma og i cherokee-reservatet i Great Smoky Mountains i Nord-Carolina. Cherokesisk er det einaste levande sørirokesiske språket, og det vert i følgje Ethnologue talt av mellom 15 000 og 22 500 personar, av dei er 130 einspråklege.

Cherokesisk har eit komplisert tonesystem, som varierer frå dialekt til dialekt. Sjølv om det tonale systemet i mange område gjennomgår ei gradvis forenkling, er det i andre område svært robust, noko som ser ut til å gje opphav til fenomenet tone-sandhi.

Cherokesisk har eit eige alfabet, ei stavingsskrift, som vart laga av sølvsmeden Sequoyah. Alfabetet har 85 teikn som står for kvar si staving (ikkje lydar). Eit døme frå alfabetet er ᏣᎳᎩ tsa-la-gi, som er cherokee på cherokesisk.

Fonologi 

Cherokesisk har dette konsonantsystemet:

Tone 

Cherokesisk er eit tonelagsspråk med seks tonar, to nivåtonar (høg, låg) og fire konturtonar (stigande, fallande, høg fallande, låg fallande).

Morfologi 

Cherokesiske er eit polysyntetisk språk. Verbformer har strukturen personprefiks - rot - aspektsuffiks - modalsuffiks.

Syntaks 

Cherokesisk er eit SOV-språk. Nominalfraser har strukturen determinativ - adjektiv - substantiv - relativsetning.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Cherokee  - UCLA Language Materials Project, University of California Los Angeles (UCLA).

Irokesiske språk
Språk i USA
Tonespråk
Einskildspråk
Stoa haldeplass

Stoa haldeplass på Arendalsbanen i Arendal kommune vart offisielt opna 18. august 2008. Den vart tatt i bruk 19. juli 2008 under båtracet «Norwegian Grand Prix». Haldeplassen ligg på Stoa industriområde på den delen som blir kalla Stoa senter ved E18. Ved store arrangement i Arendal, blir parkeringsplassen på Stoa Senter nytta og det blir sett opp ekstra tog mellom Stoa og Arendal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stoa holdeplass» frå ,  den 8. november 2012.

Bakgrunnsstoff

 Stoa haldeplass på nsb.no
 Opning av Stoa haldeplass på nettstaden til Jernbaneverket

Jarnbanestasjonar på Arendalsbanen
Samferdsle i Arendal
Besoin

Besoin, i nokre land gjeve ut som Stéphanie, er debutstudioalbumet til prinsesse Stéphanie av Monaco. Albumet vart produsert av Yyves Roze og gjeve ut av Julisa and Carrere Records i 1986. Besoin låg som #6 på Syndicat National de l'Édition Phonographique og Sverigetopplistan, #12 på Media-Control-Charts og #59 på Ö3 Austria Top 40. Truleg har det vorte seld 1,5 millionar platar, og albumet selde til gull i Frankrike.

Albuminformasjon
Før ho gav ut Besoin gav ho ut debutsingelen «Ouragan», som ho produserte sjølv. Truleg har han vorte seld meir enn 2 millionar gonger. Stéphanie fekk deretter platekontrakt med det franske plateselskapet and Carrere Records. Albumet var produsert av Yves Roze. Besoin vart gjeven ut i september 1986, og vert oppfatta som dansepop, synthpop, dans og pop. Til tross for suksessen til det fyrste albumet gav ho ut albumet Stéphanie fem år seinare, i 1991.

Kjelder

Fotnotar

Debutalbum frå 1986
Musikkalbum frå 1986
Stéphanie av Monaco-album
Stéphanie av Stéphanie av Monaco

Stéphanie er det andre studioalbumet til prinsesse Stéphanie av Monaco. Albumet vart gjeve ut 30. juli 1991 av WTG Records i USA og Epic Records i Europa. Det vart gjeve ut fem år etter det suksessfulle debutalbumet hennar, Besoin. Stéphanie selde dårleg - det selde berre 3 500 kopiar i USA - og fekk negativ kritikk. I Frankrike vart albumet #48 på Syndicat National de l'Édition Phonographique. I 1992 slutta prinsesse Stéphanie som songar.

Kjelder

Fotnotar

Musikkalbum frå 1991
Stéphanie av Monaco-album
Lana Del Rey

Elizabeth Woolridge Grant (), betre kjend under scenenamnet Lana Del Rey, er ein amerikansk songar og låtskrivar. Del Rey byrja opphavleg å synge i klubbar i New York City då ho var 18 år og signerte den første platekontrakten sin då ho var 20 med 5 Points Records. Ho gav ut det det første digitale albumet sitt, Lana Del Ray a.k.a. Lizzy Grant i januar 2010. Del Rey kjøpte seg sjølv ut av kontrakten med 5 Points Records i april 2010 og signerte ein felles kontrakt med Interscope, Polydor og Stranger Records i oktober 2011. Debutsingelen hennar, «Video Games» kom ut i juni 2011 og ein musikkvideo laga av Del Rey sjølv for songen vart lagt ut på YouTube i august 2011. Etter at songen spreidde seg som eit virus på nettet med over 20 millionar visingar, vart det andre studioalbumet hennar, Born to Die, gjeve ut i januar 2012. Albumet selde opp mot 3 millionar eksemplar verda over og vart eit av dei bestseljande albuma i 2012. Albumet gjekk inn på listene mange stader i Europa og gav fleire store hittar som «Blue Jeans», «National Anthem», «Born to Die» og «Summertime Sadness». Den tredje EPen hennar, Paradise, kom ut i november 2012  både for seg sjølv og som eit dobbeltalbum i lag med Born to Die. Songane hennar og musikkvodeoane har vorte nominerte til feire prisar. Ho har vunne Q Award for Beste nykommar, ein BRIT Award for bsste internasjonale gjennomb rot og ein GQ Award for årets kvinne. 

Musikken til Del Rey er kjend for den filmaktige stilen og referer til forskjellige sider ved popkulturen, særleg americana frå 1950- og 1960-åra. Ho har seg sjølv skildra seg som ein «sjølvdesigna Nancy Sinatra i gangsta-stil». Før ho signerte for eit større plateselska, laga ho musikkvideoane sine sjølv, og var inspirert av dei ho sjølv meinte var meistrar innan sjangeren, som Elvis Presley, Janis Joplin, Eminem og Britney Spears. Andre former for media som har inspirert musikken og videoane hennar er dikt og film noir. Ho signerte ein kontrakt med NEXT Model Management og var hausten og vinteren 2012 modell for H&M og har fronta ein reklame for luksusbilen Jaguar F-Type.

Diskografi
 Lana Del Ray a.k.a. Lizzy Grant (2010)
 Born to Die (2012)
 Paradise (2012)
 Ultraviolence (2014)
 Honeymoon (2015)
 Lust for Life (2017)
 Norman Fucking Rockwell! (2019)
 Violet Bent Backwards Over the Grass (2020)
 Chemtrails over the Country Club (2021)
 Blue Banisters (2021)

Kjelder 
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Lana Del Rey» frå ,  den 9. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad

 
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Triphop-artistar
Blue-eyed soul-artistar
Brit Award-vinnarar
Ivor Novello-prisvinnarar
Musikarar frå New York City