alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Werknesh Kidane

Werknesh Kidane () er ein etiopisk tidlegare langdistanseløpar som vann sølvmedaljen på 10 000 meter under verdsmeisterskapen 2003.

Aktiv
Kidane utmerkte seg fyrst og fremst i terrengløp. Åra 2002-05 sanka ho ein gull-, tre sølv- og to bronsemedaljar i verdsmeisterskapane i terrengløping. Gullmedaljen kom då ho i 2003 tok ein klar siger i lang løype ved meisterskapen i sveitsiske Avenches.

Året 2003 var Kidane i sitt livs form, noko som også viste att i baneløpinga. I Bislett Games i Oslo sette ho i juni personleg rekord på 5 000 meter med tida 14.33,0, klart slått i spurten av landskvinna Berhane Adere. Det same hende i milløpet under Friidrett-VM 2003 i Paris. Adere var suveren i innspurten, Kidane sette personbeste med sterke 30.07,1 og kneip sølvmedaljen, hårfint framom kinesiske Sun.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa på 5 000 m (15.38,1=nr 19)
OL 2000 i Sydney: Nr 7 på 5 000 m – 14.47,4
VM 2001 i Edmonton: Utslått i kvalifiseringa på 5 000 m (15.29,9=nr 25)
VM 2003 i Paris: Sølvmedalje på 10 000 m – 30.07,1, bakom Berhane Adere (30.04,1)
OL 2004 i Aten: Nr 4 på 10 000 m – 30.28,3
VM 2005 i Helsinki: Nr 6 på 10 000 m – 30.32,4
OL 2012 i London: Nr 4 på 10 000 m – 30.39,3

Kidane og ektemannen har utvandra frå Etiopia til USA.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Werknesh Kidane» frå ,  den 13. juli 2022.  

Etiopiske langdistanseløparar
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Fury- og Heclasundet

Fury- og Heclasundet eller Fury and Hecla Strait er eit smalt sund i Qikiqtaaluk-regionen i Nunavut nord i Canada. 
Det er frå 2 til 20 km breitt. Det skil Baffinøya i nord frå Melvillehalvøya i sør. Sundet knyter saman Foxesjøen i aust med Boothiavika i vest. Sundet har tidvasstraumar begge vegar, og dannar utløpet for Hudsonbukta mot Atlanterhavet.

Sundet blei oppdaga for europearane i 1822 av William Parry, og fekk namn etter dei to fartøya i ekspedisjonen hans, HMS «Fury» og HMS «Hecla». Begge skipa sat fast i isen i oktober 1821, og kunne ikkje koma ut før etter åtte månader. I ventetida lærte ekspedisjonen frå dei lokale inuittane at det faktisk var eit sund dei var kome til.

Sundet er nesten alltid dekka av is, noko som har gjort maritim ferdsel vanskeleg. Den fyrste gjennomseglinga var med ein isbrytar i 1948. Den fyrste gjennomsegling frå vest til aust var i 1956.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fury og Heclastredet» frå ,  den 13. juli 2022.  

Sund i Canada
Geografi i Nunavut
Nordvestpassasjen
Stader kalla opp etter skip
Senbere Teferi

Senbere Teferi () er ein etiopisk mellom- og langdistanseløpar som vann sølvmedaljen på 5 000 meter under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing.

Aktiv
Teferi kneip sølvmedaljen på 5 000 meter ved Friidretts-VM 2015, hårfint framom landskvinna Genzebe Dibaba. Sommaren 2016 sette Teferi personbeste på så vel 5 000 som 10 000 meter. På mila fekk ho notert 30.40,5 i juni, medan ho på 5 000 m kom i mål på tida 14.29,8 ved eit stemne i september. Både i det mellomliggjande Sommar-OL 2016 og i Friidretts-VM 2017 enda ho på femteplass på 5 000 meter. Ho forbetra den personlege rekorden til 14.23,3 i Rabat i juli 2018. 8. juni 2021 gjorde Teferi sitt livs beste løp då ho i Hengelo sprang 5 000-meteren på sterke 14.15,2. Til Sommar-OL i Tokyo i juli månad kom ho som ein av favorittane, men enda på tiandeplass.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa på 1500 m (4.11,4=nr 30)
VM 2015 i Beijing: Sølvmedalje på 5 000 m – 14.44,0, bakom Almaz Ayana (14.26,8) 
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 5 på 5 000 m – 14.43,7
VM 2017 i London: Nr 5 på 5 000 m – 14.47,4
VM 2019 i Doha: Nr 6 på 10 000 m – 30.44,2
OL i 2021 i Tokyo: Nr 10 på 5 000 m – 14.54,3

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Senbere Teferi» frå ,  den 13. juli 2022.  

Etiopiske langdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Etiopiske deltakarar under sommar-OL i 2021
Friidrettsutøvarar under sommar-OL i 2021
Ittoqqortoormiit

Ittoqqortoormiit (vestgrønlandsk for 'Store hus', tidlegare dansk namn Scoresbysund) er ein by på Grønland.

Byen ligg i Sermersooq kommune og har 345 ibuarar (per 2020). Han ligg ved utlaupet av Kangertittivaq (Scoresby Sund), som er verdas største fjordkompleks og verdas lengste fjord. Ittoqqortoormiit er ein av dei mest isolerte byane på Grønland, og kan kun nåast via helikopter eller båt i ein kort periode om sommaren.

Ittoqqortoormiit ligg på Liverpool Land, aust for Kangerterajiva (Hurry Fjord) nær utløpet av norddelen av Kangertittivaq (Scoresby Sund), som går ut i Grønlandshavet.

Byen var tidlegare del av Ittoqqortoormiit kommune i Østgrønland (Tunu) amt.

Galleri

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ittoqqortoormiit» frå ,  den 13. juli 2022.    

Byar på Grønland
Nuvukøyane

Nuvukøyane (engelsk Nuvuk Islands) er ei øygruppe i Det kanadiske polararkipelet som ligg i Hudsonbukta, ved vestre utløp av Digges Sound, like vest for Ungavahalvøya. Øygruppa høyrer til Qikiqtaaluk-regionen i det kanadiske territoriet of Nunavut.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nuvuk Islands» frå ,  den 14. juli 2022.  

Øyar i Nunavut
Hudsonbukta
Mytteri

Mytteri er ein oppreist som består i at fleire folk går saman om ulydnad mot ei leiing. Mannskap på skip eller soldatar i ei militær eining er døme på folk som kan utføra mytteri.

Militært mytteri er straffbart i Noreg med ei strafferamme på tre års fengsel i fredstid og 15 år i krigstid (etter den militære straffeloven av 22. mai 1902, § 50 og § 97).

Kjende mytteri 
Mytteriet på Bounty, der besetninga på eit britisk fartøy tok over skipet i Stillehavet på slutten av 1700-talet, er eit kjend mytteri som sidan er blitt filmatisert fleire gonger. 

Mot slutten av fyrste verdskrigen bidrog mytteri blant tyske matrosar i Kiel til at Tyskland måtte godta våpenkvile og avslutta krigen.

Der var mytteri i Danmark i 1953, då soldatar i Søgårdlejren protesterte mot ei forlenging av verneplikta frå 12 til 18 månader.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mytteri» frå , og «Mytteri» frå  den 14. juli 2022.  

 mytteri i Store norske leksikon
 Stevenson, David (2012), 1914-1918 The History of the First World War, Penguin, ISBN 9780718197957

Militærvesen
Brotsverk
Rankin Inlet

Rankin Inlet (inuktitut ᑲᖏᕿᓂᖅ, Kangiqliniq) er regionsenteret og den største byen i regionen Kivalliq i Canada. Han ligg på Kudlulikhalvøya i Nunavut, nordvest for Hudsonbukta mellom Chesterfield Inlet og Arviat. Tettstaden hadde 2 842 innbyggarar i 2016.

Rankin Inlet er den nest største byen i Nunavut etter hovudstaden, Iqaluit.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rankin Inlet» frå ,  den 14. juli 2022.  

92°W
62°N
Busetnader i Nunavut
York Factory

York Factory var ei busetjing og ein handelsstasjon som låg på sørvestsida av Hudsonbukta i det nordvestre Manitoba i Canada, ved munningen av Hayeselva om lag 200 km sør søraust for Churchill. Busetjinga var hovudkvarteret til Hudson's Bay Company si nordlege avdeling frå 1821 til 1873. Ho fortsette å operera som handelsstasjon i over 270 år fram til 1957, då Hudsons stengde henne.

Historie 

Gjennom 1600-talet og seint på 1800-talet var York Factory og forgjengaren hans ein sentral base for Hudson's Bay Company sin kontroll med pelshandelen og anna verksemd i Rupert's Land og det enorme territoriet som omfatta heile nedbørsområdet til Hudsonbukta, det som no dannar mykje av Canada.

Denne historiske staden er no bemanna av det canadiske parkvesenet Parks Canada frå juni til september. Det er gjort arkeologiske utgravingar på staden sidan 1991

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «York Factory» frå ,  den 14. juli 2022.  

Hudson's Bay Company
Tidlegare busetnader i Manitoba
Claude Piquemal

Claude Piquemal () er ein fransk tidlegare sprintar. Han vart europameister 1962 på 100 meter og vann EM-gull 1966 med Frankrike sitt mannskap i 4 x 100 meter stafett.

Aktiv
Piquemal vart fransk meister på 100 meter i 1960 og 1963. I mellomtida vann han 100-meteren ved EM 1962 på 10,4 sekund, landsmannen Jocelyn Delecour vart nummer 2. I Mellomhavsleikane 1963 sigra Piquemal på 100 meter framom Livio Berruti frå Italia. Under Sommar-OL 1964 i Tokyo nådde Piquemal semifinalen på 100 meter. I stafetten vann han og Frankrike bronse på 39,3 sekund, USA sette verdsrekord med 39,0 og Polen tok sølv.

Den 11. juni 1965 sette Piquemal fransk rekord med eit løp på 20,5, sekund i Charlety. Same sommaren presterte han livsbeste 10,33 sekund på 100 m. I Budapest-EM 1966 kom Piquemal på tredjeplass på 100 meter, slått av Wiesław Maniak frå Polen og sin eigen landsmann Roger Bambuck, alle tre fekk lik tid. Uoffisielt skilde det 0,02 sekund mellom dei fire beste i løpet. I 4 x 100 m stafett vann det franske laget, beståande av Marc Berger, Jocelyn Delecour, Claude Piquemal og Roger Bambuck, på 39,4 sekund, Sovjetunionen på sølvplass fekk notert 39,8. Under dei olympiske sommarleikane 1968 sprang Piquemal den tredje etappen for Frankrike sitt bronselag.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1960 i Roma: Utslått i kvartfinalen på 100 m (10,7=nr 19)
EM 1962 i Beograd: Gull på 100 m – 10,4, framom Jocelyn Delecour (10,4). Nr 4 i 4 x 100 m stafett
OL 1964 i Tokyo: Bronse i 4 x 100 m stafett (39,3). Utslått i semifinalen på 100 m (10,56=nr 12)
EM 1966 i Budapest: Bronse på 100 m – 10,5. Gull i 4 x 100 m stafett (39,4)
OL 1968 i Mexico-byen: Bronsemedalje i 4 x 100 m stafett (38,4)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Claude Piquemal» frå ,  den 14. juli 2022.  

Franske friidrettsutøvarar
Franske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Frankrike
Franske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Franske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Franske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Philippe Collet

Philippe Collet () er ein fransk tidlegare stavhoppar frå Nancy. Han fekk bronsemedaljen i øvinga ved europameisterskapen 1986 i Stuttgart.

Aktiv
Collet vart fransk meister i stavhopp i 1985, ein prestasjon han gjorde opp att i 1988, 1989, 1991 og 1992. Han sette personleg rekord med 5,85 meter i Paris den 22. juli 1986. Innandørs hoppa han seinare 5,92 m våren 1989 og 5,94 meter i mars 1990, begge gongane i Grenoble. Høgdepunktet i dei store meisterskapane kom då han tok bronsemedaljen i EM 1986 med 5,75, like høgt som sølvmedaljør Vassyl Bubka]. Bror til sistnemnde, Sergej Bubka vart europameister på 5,85 meter. Sidan tok Collet del i medaljestriden både ved Sommar-OL 1988, der han vart femtemann, og i EM 1990 og EM 1994, der han kom på fjerdeplass i begge høva.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje – 5,75 m
VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa (-)
OL 1988 i Seoul: Nr 5 – 5,70 m
EM 1990 i Split: Nr 4 – 5,70 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 13
OL 1992 i Barcelona: Nr 7 – 5,55 m
EM 1994 i Helsinki: Nr 4 – 5,80 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Philippe Collet» frå ,  den 14. juli 2022.  

Franske stavhopparar
Folk frå Nancy
Giuseppina Leone

Giuseppina Leone () er ein italiensk tidlegare sprintar frå Torino. Ho var ein av dei beste sprintarane i Europa fram til 1960, sette europarekord på 100 meter i 1956 og vann bronsemedaljen på distansen under Sommar-OL 1960 i Roma.

Aktiv
Leone markerte seg med fjerdeplass på 100 meter ved EM i friidrett 1954, der ho så vann bronsemedalje i 4 × 100 meter stafett med Italia sitt lag. 21. oktober 1956 i Bologna sette ho europarekord på 100 m med 11,4 sekund. Under Melbourne-leikane same hausten vart ho nummer fem på 100 m og i 4 x 100m stafett. På 200 meter rauk ho ut i forsøket.

Ved europameisterskapen 1958 enda Leone på femteplass på 100 m og fjerdeplass i stafetten. Sommaren 1959 i Torino sigra ho både på 100 m og 200 m i den aller fyrste universiaden. Under dei olympiske leikane i Roma i 1960 sikra ho seg bronsen på 100-meteren, på same tid som sølvvinnar Dorothy Hyman, begge vart dei klart slått av Wilma Rudolph frå USA. Leone vart deretter nummer seks på 200 m, før ho sprang Italia inn til femteplass i 4 x 100m stafett.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1952 i Helsinki: Utslått i kvartfinalen på 100 m (12,2=nr 16)
EM 1954 i Bern: Nr 4 på 100 m – 12,0. Bronse i stafett
OL 1956 i Melbourne: Nr 5 på 100 m – 11,9.
EM 1958 i Stockholm: Nr 5 på 100 m – 11,8.
OL 1960 i Roma: Bronse på 100 m – 11,3. Nr 6 på 200 m – 24,9.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Giuseppina Leone» frå ,  den 14. juli 2022.  

Italienske sprintarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Folk frå Torino
Arviat

Arviat (inuktitut ᐊᕐᕕᐊᑦ, før 1989 kjend som Eskimo Point) er ein tettstad som ligg på vestkysten av Hudsonbukta, i regionen Kivalliq i det kanadiske territoriet Nunavut. I 2021 hadde han 2 864 innbyggjarar. Arviat er den sørlegaste busetnaden på fastlandsdelen av Nunavut, men den nest sørlegaste i Nunavut.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Arviat» frå ,  den 14. juli 2022.  
Denne artikkelen bygger på «Arviat» frå ,  den 14. juli 2022.  
 

Busetnader i Nunavut
Handelspost

Handelspost, handelsstad eller handelsstasjon er ei busetjing eller verksemd skipa for å driva handel ein stad. Typisk er slike postar blitt skipa av folk frå fjerntliggjande område for å handla med lokale, men dei kunne også brukast til handel mellom lokale innbyggjarar. Handelspostar er ofte knytte til kolonisering.

Døme
Dei gamle grekarane hadde handelspostar kalla emporion. Romarane plasserte ei mengd strategiske handelspostar langs handelsruter som dei kalla emporia.

Hanseatiske kontor var handelsstasjonar skipa av Hansaen i byar der dei dreiv handel.

Langs norskekysten blei det oppretta handelsstader for å driva fiskehandel frå mellomalderen. Desse hadde handelsprivilegium, og var regulerte til å liggja ei norsk mil unna kvarandre. I tillegg til kjøp og sal av fisk blei det også drive handel med nyttegjenstandar, øl og brennevin. Ein kunne også overnatta eller ligga til kai på desse stadene når det var nødvendig.

Manhattan og Singapore blei begge skipa som handelspostar, av høvesvis nederlendaren Peter Minuit i 1624 og engelskmannen Stamford Raffles i 1819. Med tida utvikla dei seg til storbyar.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Trading post» frå ,  den 15. juli 2022.  

Handel
Busetnader
Kolonisering
Gjoa Haven

Gjoa Haven (inuktitut ᐅᖅᓱᖅᑑᖅ, Uqsuqtuuq) er ein busetnad på øya Qikiqtaq i Nunavut, nord i Canada. Gjoa Haven er den einaste busetnaden på øya. Ved folketeljinga i 2021 hadde Gjoa Haven  innbyggjarar.

Namn 
Inuktitutnamnet «Uqsuqtuuq» tyder 'mykje feitt', og viser til dei mange havpattedyra ein kan finna i nærleiken.

Namnet «Gjoa Haven» kjem frå norsk «Gjøahavn». Staden er kalla opp etter «Gjøa», skuta til Roald Amundsen. Amundsen og mannskapet hans overvintra på staden då dei prøvde å finne Nordvestpassasjen.

Geografi 
Gjoa Haven ligg søraust på øya Qikiqtaq (engelsk King William Island) i Kitikmeot-regionen i det kanadiske territoriet Nunavut. Staden har eit areal på 28,47 km², og er den einaste busetnaden på øya.

Historie  
Området rundt Gjoa Haven har vore folkesett av netsilikinuittar i over tusen år. Dei hadde leirar i området då dei drog på jakt og fiske. Deira fyrste kontakt med europearar skjedde mellom 1829 og 1934 då den skotske utforskaren John Ross og mannskapet hans vart sitjande fast i isen ved Boothiahalvøya. Dei overlevde takka vere netsilikinuittane.

I 1903 kom den norske polfararen Roald Amundsen dit. Han kalla staden Gjøahavn, etter skuta si «Gjøa», fordi staden beskytta skuta i løpet av to vintrar. Amundsen og mannskapet på «Gjøa» budde der saman med inuittane, før dei segla vidare og oppdaga Nordvestpassasjen.

Permanent busetnad vart etablert i 1927, då Hudson's Bay Company flytta ein handelspost frå Douglas Bay til den noverande Gjoa Haven. Sjølv etter dette fortsette inuittane den tradisjonelle nomadiske livsstilen sin i lang tid utover 1900-talet. I 1961 budde det berre 110 personar i området. Folketalet har i ettertid vakse, blant anna grunna fleire arbeidsmoglegheitar, helsefasilitetar og utdanning.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gjoa Haven» frå ,  den 15. juli 2022.  

Busetnader i Nunavut
Stader kalla opp etter skip
Murielle Ahouré

Murielle Ahouré () er ein ivoriansk friidrettsutøvar som tevla på sprintdistansane. Ho var på 2010-talet ein av verdas beste 100-meterløparar, vann to VM-sølv i 2013.

Aktiv
Ahouré tok seg til finale både på 100 m og 200 m under Sommar-OL 2012, utan å prege løpa. Sommaren 2013 presterte ho livsbeste på 200 meter med 22,24 sekund i eit stemne i Monaco. Tre-fire veker seinare vart ho dobbel sølvmedaljør i Friidretts-VM i Moskva. Fyrst kneip ho medaljen på 100 meter med ein hundredels margin til Carmelita Jeter, deretter kneip ho sølvet på 200 m, der ho og nigerianske Blessing Okagbare på bronseplass fekk lik tid. Shelly-Ann Fraser-Pryce frå Jamaica vann begge VM-finalane.

Ahouré vart afrikameister 2014 på 200 meter i Marrakech. To år seinare vart ho afrikameister på 100 m i Durban. Like før den siste meisterskapen i juni 2016 sette ho personleg rekord med 10,78 sekund ved eit stemne i Monteverde i USA. Både i London-VM 2017 og Doha-VM 2019 kom Ahouré til kort i medaljestriden på 100 meter, i London var ho 0,02 sekund for seint ute til å ta bronsemedaljen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2012 i London: Nr 6 på 200 m – 22,57, nr 7 på 100 m – 11,00
VM 2013 i Moskva: Sølv på 100 m – 10,93, og på 200 m – 22,32
VM 2015 i Beijing: Utslått i semifinalane på 100 m (10,98=nr 9)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i semifinalane på 100 m (11,01=nr 10) og 200 m (22,59=nr 12)
VM 2017 i London: Nr 4 på 100 m – 10,98
VM 2019 i Doha: Nr 5 på 100 m – 11,02
OL i 2021 i Tokyo: Utslått i semifinalane på 100 m (11,28=nr 19)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Murielle Ahouré» frå ,  den 16. juli 2022.  

Ivorianske friidrettsutøvarar
Folk frå Abidjan
Mare Dibaba

Mare Dibaba Hurrsa () er ein etiopisk langdistanseløpar som tevla i maratonløping. Ho vart verdsmeister 2015 i maraton.

Aktiv
I januar 2012 gjorde Dibaba personbeste med 2.19.52 då ho kom på tredjeplass i Dubai maraton. Denne tida tangerte ho då ho på nyåret 2015 sigra i Xiamen maraton. Seinare same året sprang ho inn til gullmedalje på maratondistansen ved Friidretts-VM i Beijing. Under dei olympiske sommarleikane 2016 kom ho i mål til bronse, 26 sekund bakom vinnaren frå Kenya.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2012 i London: Nr 23 – 2.28.48
VM 2015 i Beijing: Gullmedalje – 2.27.35, framom Helah Kiprop (2.27.36)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Bronsemedalje – 2.24.30

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mare Dibaba» frå ,  den 16. juli 2022.  

Etiopiske langdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Etiopia
Melanie Paschke

Melanie Paschke () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Braunschweig som tevla på sprintdistansane. Ho vann EM-gull 1994 og VM-gull 2001 i 4 x 100 m stafett.

Aktiv
Paschke tok bronsemedaljen på 100 meter ved EM 1994. Dagar seinare vann ho og Silke Knoll, Bettina Zipp og Silke Lichtenhagen gull i 4 x 100 meter i same meisterskapen. Året etter deltok ho på det tyske mannskapet som sprang inn til stafettbronse i VM i Göteborg, etter fjerde- og sjetteplass på dei individuelle sprintdistansane 200 og 100 meter. Våren 1998 sigra Paschke på 60-meteren i hall-EM. Ved europameisterskapen same året vann ho bronsemedaljen på 200 meter og sølv i stafett.

To år etter Friidretts-VM 2001 vart Paschke verdsmeister i 4 x 100 meter stafett saman med Gaby Rockmeier, Birgit Rockmeier og Marion Wagner. I sitt siste store meisterskap, EM 2002, enda ho som nummer 5 på 100 m før ho vart sølvvinnar i den korte stafetten.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1994 i Helsinki: Bronse på 100 m – 11,28. Gull i 4 x 100 m stafett
VM 1995 i Göteborg: Nr 4 på 200 m – 22,60. Nr 6 på 100 m – 11,10. Bronse i stafett 
OL 1996 i Atlanta: Utslått i semifinalane på 100 m (11,14=nr 10) og på 200 m (22,81=nr 12)
VM 1997 i Aten: Nr 6 på 100 m – 11,19. Utslått i kvartfinalane på 200 m (23,22). Nr 4 i stafett
EM 1998 i Budapest: Bronse på 200 m – 22,78. Nr 5 på 100 m – 11,07. Sølv i stafett
VM 2001 i Edmonton: Gull i 4 x 100 m stafett. Utslått i kvartfinalane på 100 m (11,60)
EM 2002 i München: Sølv i 4 x 100 m stafett. Nr 5 på 100 m – 11,37

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Melanie Paschke» frå ,  den 16. juli 2022.  

Tyske sprintarar
Verdsmeistrar i friidrett
Liste over tildelingar av St. Olavs Orden under Harald V

Liste over tildelingar av St. Olavs Orden under Harald V er eit oversyn over tildelingar av St. Olavs Orden under Harald V inndelt etter år. Tildelingar blir kunngjort av Det kongelege hoffet. Oversynet er for 2014 supplert med opplysningar frå Det kongelege hoff si årsmelding.

Ordenen er inndelt i tre gradar, der to av desse er delte i klassar, til saman fem trinn:

  storkross
  kommandør med stjerne
  kommandør
  riddar av 1. klasse
  riddar

Oversynet kan vera ufullstendig.

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

1996

1995

1994

1993

1992

1991

Kjelder

 «Tildelinger av ordener og medaljer» på kongehuset.no

Denne artikkelen bygger på «Liste over tildelinger av St. Olavs Orden under Harald V» frå ,  den 16. juli 2022.  

 
Heilag-Olav
Elisabeth Hoff

Elisabeth Hoff () er ein norsk sjukepleiar som var leiar for Verdshelseorganisasjonens hjelpearbeid i Syria 2012–19. I 2019 flytta ho virket sitt til Libya.

Hoff vart fødd i Ålesund og utdanna sjukepleiar. Ho jobba ved Ullevål sjukehus i Oslo der ho vidareutdanna seg til jordmor. Sidan tok ho fleire mastergradar, ein i pedagogikk ved Universitetet i Trondheim i 1988, og ein i Community Health (samfunnsmedisin) ved University of California, San Francisco frå 1991. Ho har òg ei grad i International Relations/Conflict Resolution frå Harvard Law School i USA frå 1996.

Hennar første stasjonering var for Palestinakomiteen i Kairo i 1987. Så jobba ho for internasjonale hjelpeorganisasjonar i land som Egypt, Zimbabwe, Afghanistan, Somalia, Rwanda og Armenia. For Verdshelseorganisasjonen var ho rådgjevar for familierådgiving i Regional Office for Africa (AFRO). Så var ho representant for organisasjonen i Armenia. Ho har òg vore Chief of Operations for Unitaid og for The Global Fund to Fight AIDS, Tuberculosis and Malaria.

Då ho var WHO sin lokale representant i Syria 2012–19 bygde ho, ifølgje eit intervju med Hanne Skartveit, opp eit hjelpeapparat frå sju til over to hundre medarbeidarar. Det vart i juli 2019 kjent at ho blei WHO sin nye representant i Libya.

Ho vart i 2018 tildelt Gunnar Sønstebys minnefond. Prispengane gav ho til eit humanitært prosjekt ho driv i Syria. Seinare i 2018 vart ho Årets Peer Gynt og ho mottok Erik Byes Minnepris for 2017.

I 2019 utkom det ein biografi om henne.

Hoff vart i 2021 utnemnd til kommandør med stjerne av St. Olavs Orden for ypperleg innsats for menneskja.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elisabeth Hoff» frå ,  den 16. juli 2022.

Litteratur 

 Ole Øyvind Sand Holth, En helvetes jobb (Elizabeth Hoff og hennes sju år i Syria), Gyldendal, 2019

Humanitær bistand
Folk frå Ålesund
Norske sjukepleiarar
St. Olavs Orden