alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Caroline Graham Hansen

Caroline Graham Hansen () er ein norsk fotballspelar frå Oslo som spelar på FC Barcelona Femení (2020). 

Ho hadde per 31.7.2017 spelt 51 landskampar og skåra 15 mål. Hansen spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland der det vart norsk tap med 0-1.

Hansen debuterte på Stabæk IF i 2010 og spelte på laget til ho hausten 2013 gjekk over til det svenske topplaget Tyresö. Ho treivst ikkje og vende tilbake til Stabæk IF våren 2014. I juli 2014 fekk ho kontrakt med VfL Wolfsburg og har sidan då spelt for det tyske topplaget.

På det norske landslaget har finte- og dribleflinke Hansen oftast teke plass på høgrevengen i angrepet. Ho debuterte for Noreg 26. oktober 2011 og var med i den norske fyrsteellevaren under Fotball-EM 2013 i Sverige. Både i 2015 og -16 var ho plaga av skadar, og kom ikkje med i VM-troppa 2015. Derimot deltok ho då Noreg tapte alle tre gruppespelkampane i Fotball-EM 2017, der ho mellom anna mislukkast i å skåre på straffespark i kampen mot Danmark.

Merittar
EM-sølv: 2013
Norsk seriemeister: 2010, 2013 med Stabæk IF
Noregsmeister: 2011, 2012, 2013 med Stabæk IF
Tysk cupmeister: 2015, 2015 og 2017 med VfL Wolfsburg
Tysk seriemeister: 2017 med VfL Wolfsburg

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Caroline Graham Hansen» frå ,  den 31. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Folk frå Oslo
Kristine Minde

Kristine Minde (fødd Kristine Wigdahl Hegland ) er ein norsk fotballspelar frå Bergen.
Minde er midtbanespelar. Frå 2020 har ho spela for Rosenborg Ballklub Kvinner. Tidlegare har ho spelt for Linköpings FC, Arna-Bjørnar og VfL Wolfsburg.

Minde har spelt landslagsfotball for Noreg sidan 2011. Ho var ein del av troppen som tok sølv i EM i fotball for kvinner 2013. Minde skåra det norske målet i opningskampen, der Noreg spilte 1–1 mot Island. 

Minde melde seg inn i Arna-Bjørnar i 2008 og var fast på laget i seks sesongar. Sidan 2014 har ho spelt på det svenske laget Linköpings FC og vunne ein nasjonal cupfinale og eit seriegull.

Minde landslagdebuterte under Fotball-VM 2011 mot Australia i Leverkusen. Sidan har ho ofte spelt venstreveng i det norske angrepet, såleis som i EM-finalen 2013 då Noreg tapte 0-1 mot Tyskland. Ho var også med i Fotball-VM 2015 i Canada og Fotball-EM 2017 i Nederland.

Merittar
EM-sølv: 2013
Svensk cupmeister: 2015 med Linköpings FC
Svensk seriemeister: 2016 med Linköpings FC

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kristine Minde» frå ,  den 31. juli 2017.  

Norske fotballspelarar
Folk frå Bergen
Cathrine Dekkerhus

Cathrine Høegh Dekkerhus () er ein norsk fotballspelar frå Kongsvinger som vann EM-sølv med Noreg i 2013. Ho spelar på LSK Kvinner FK (2020).

Dekkerhus debuterte for Noreg i januar 2013. Eit halvt år seinare fekk ho spele EM-finale mot Tyskland frå sin vande midtbaneplass. Også i 2014 og -15 spelte ho nokre landskampar, men vart ikkje teken med i VM-troppa 2015 og stoppa dermed opp med 23 landskampar.

Frå 2008 til -10 var Dekkerhus aktiv i Team Strømmen og etterfylgjaren LSK. Ho melde frå 2011 overgang til Stabæk IF og spelte for laget i seks år.

Merittar
EM-sølv: 2013
Noregsmeister: 2012 med Stabæk IF
Seriemeister: 2013 med Stabæk IF

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cathrine Dekkerhus» frå ,  den 31. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Folk frå Kongsvinger
Porthleven

Porthleven er ein fiskarby som ligg sør i Cornwall i England. Byen har 3 059 innbyggjarar (2011).
Han har den sørlegaste hamna på øya Storbritannia.

Denne delen av Cornwall-kysten har ei lang historie med skipbrot. 
Særleg Loe Bar i nærleiken er kjend som ein farleg stad som symjarar og surfarar blir åtvara mot framleis.

Historie

Namnet «Porthleven» er sett saman av Porth eller Port, som tyder 'hamn', og anten leven som er kornisk for 'glatt', eller St Elvan, etter ein helgen frå 400-talet. Det fanst tidlegare ei busetjing i nærleiken som heitte St Elvan.

Staden Porthleven ligg på var opphavleg ei myrete vik med ein bekk som markerte skiljet mellom sokna Breage og Sithney. På 1300-talet var det ein liten fiskarlandsby her. På 1700-talet slo også gards- og gruvearbeidarar seg ned her. Landsbyen blei kalla Porth Leuan eller Port Leven. Soknet Porthleven blei skipa i 1846.

Hamna i Porthleven blei bygd tidleg på 1800-talet som ei trygg hamn ved ein farleg kyst. 
I 1807 grunnstøtte frigatten HMS «Anson» på Loe Bar, og ein reknar med at 130 menneske drukna. Dette førte til ei parlamentsavgjerd om å byggja ei trygg hamn ved banken.
Den opphavlege hamna vende mot sørvest, like mot dei sterkaste vindane. Ho stod ferdig i 1825, etter fjorten års byggjearbeid der franske krigsfangar frå napoleonskrigane deltok. Seinare blei det også bygd ei endå tryggare indre hamn. Denne blei laga i 1858.

Redningsbåtorganisasjonen Royal National Lifeboat Institution (RNLI) plasserte ein livbåt her i 1863. Eit båthus med slipp blei bygd for han i 1894 på vestsida av hamna. Stasjonen blei stengd i 1929 då ein tok i bruk redningsbåtar med motor som kunne dekkja heile Mount's Bay frå The Lizard og Penlee i staden. Båthuset blei brukt som lagerstad fram til det blei gjort om til museumet Shipwreck Centre.

Byen hadde ein stor fiskarflåte og båtbyggeindustri. Folketalet i 1900 var nesten 2000. Den tradisjonelle trebåtindustrien gjekk etterkvart tilbake. Fisket fortsette til ein viss grad, og det finst i dag fleire sjømatrestaurantar i byen. Mellom anna har kjendiskokken Rick Stein ein restaurant her. 

Turisme er blitt stadig viktigare for Porthleven. Han er blitt ein viktig surfestad. Kajakkpadling er ein anna populært aktivitet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 http://www.porthleven-online.com/

Byar i Cornwall
Aegis

Aigis eller aegis (norske former ægide eller egide) er eit skjold i gresk mytologi, som regel skjoldet til ein gud. Det viser ofte til skjoldet eller brystharnisket som Athene fekk av faren sin Zeus. Dette var av geiteskinn, med hovud og slangar frå Medusa støypt inn i bronse av Hefaistos. Om ein såg på det ville ein bli svært redd og få panikk.

I Homer sine verk er skjoldet knytt til Zevs, som har tilnamnet aigiochos. Han har fått skjoldet av Hefaistos, og låner det til Apollo. I tida etter Homer var skjoldet meir knytt til Athene enn Zevs. I sinare soger var Aegis namnet på eit monster som Athene drap og deretter brukte skinnet av. Det blei også sagt at skjoldet var laga av skinnet til Amalthea, geita som hadde amma Zevs. Herodot hevda at kleda og skjoldet til Athene etterlikna utstyret til libyske kvinner.

Ein hadde truleg ein heilag aegis i Aten til rituell bruk. Aleksander den store og seinare hellenistiske herskarar og seinare romerske keisarar brukte aegis i avbildingar.

Kjelder

Gresk mytologi
Skjold
Mytologiske våpen
Virusmembran

Virusmembranar er lipiddobbeltlag som omgjev ein del virus, inkludert visse bakterievirus, plantevirus og soppvirus. Dei inneheld protein frå viruset sitt eige genom og gjerne òg membranprotein frå vertssella. Dei har ulike roller, som vern av arvestoffet (DNA eller RNA), å løyna viruset frå immunforsvaret og å føra viruset inn i ei vertsselle. Nydanna virus med ein ytre membran kan forlata vertssella si utan å øydeleggja sellemembranen hennar, og treng slik heller ikkje å drepa vertssella si for å nå ut til nye vertsseller.

Virusa får membranane sine når dei knoppar seg ut av ein membran i vertssella; i hovudsak frå plasmamembranen, men òg frå andre membranar, som membranane til golgiapparatet og endoplasmatisk retikulum. Kva membran dei vert danna frå er avhengig av virusart. Sjølv om virusmembranane har opphav i vertssella, kan lipidsamansetjinga deira skilja seg frå den membranane i vertssella har.

Dei fleste virus med membran infiserer seller utan sellevegg (slik som dyreseller), medan dei fleste virus utan membran infiserer seller med sellevegg.

Ved inngang i ei vertsselle vil virusmembranen smelta saman med membranen til vertssella og virusarvestoffet vert ført inn i sella. Denne prosessen krev energi og vert drive av glykoproteinkompleks i virusmembranen. Desse glykoproteina syner seg gjerne som piggar på elektronmikroskopbilete. Glykoprotein i virusmembranar vert danna på yta av endoplasmatisk retikulum og sende inn denne organellen medan dei vert danna. Glykoprotein frå virus er ofte meir glykosylerte enn protein frå verten, kanskje for å løyna epitopar frå immunforsvaret.

I seller som har sellevegger, som hjå dei fleste bakteriane, soppar og planter, er tilhøva annleis for virus med membranar og dei lyt ha metodar for å trengja gjennom eller gå utanom selleveggen. Bakteriofagar i slektene Corticovirus og Tectivirus har ikkje ytre membranar, men indre membranar omgjevne av viruskapsidet. Bakteriofagar i slekta Cystovirus har derimot ein ytre membran. Bakteriofagar i slekta Plasmavirus, som infiserer dei sellevegglause bakteriane i slekta Mycoplasma, har òg ein ytre membran. Virus med to membranar er òg kjende, til dømes
Vaccinia-viruset.

Kjelder 

Virologi
Ingvild Isaksen

Ingvild Landvik Isaksen () er ein norsk fotballspelar frå Drøbak. Ho har pr 31.7.2017 spelt 60 landskampar og skåra tre mål. Isaksen var innbytar i EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

Isaksen spelte på Kolbotn IL frå 2006 til -13. Sidan 2014 har ho vore aktiv i Stabæk IF, men gjekk skadd heile 2015-sesongen.

Isaksen fekk sin landslagdebut vinteren 2009, straks før ho fylte 20 år. Ho var med i EM-troppa 2009, men fekk lite speletid i meisterskapen. Etter ei par sesongar utanfor landslaget byrja den nye landslagssjefen Even Pellerud å nytte henne i ei indreløparrolle. Under Fotball-EM 2013 vart ho matchvinnar då Noreg vann 1-0 over Tyskland i gruppespelet, Tysklands fyrste EM-tap sidan 1993. Isaksen var innbytar i EM-finalen, der Tyskland og Noreg møttest på ny og sluttresultatet det motsette av i kampen i gruppespelet.

Etter at VM-turneringa 2015 gjekk fløyten grunna skade, kom Isaksen med att i EM-troppa 2017. Under meisterskapen i Nederland fekk ho lite speletid, delvis grunna i skadeplagar.

Merittar
EM-sølv: 2013
Noregsmeister: 2007 med Kolbotn IL

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ingvild Isaksen» frå ,  den 31. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Folk frå Fredrikstad
Karde

Karde (norrønt karði, gjennom lågtysk frå mellomalderlatin cardus, 'tistel')  er ein reiskap eller maskin som kan brukast til å bearbeida ein flokete fibermasse til eit tynt, rensa, samanhengjande fiberflor. Denne prosessen, der ein greier fibera parallelle og fjerner ureiningar, blir kalda karding. 

Ei handkarde er typisk to treplater med handtak. Kvar plate har tettsitjande tindar på ei side, liknande ein børste. Tindane er festa i eit lag av lêr.

I ein kardemaskin passerer fibermassen gjennom eit system av roterande valser med eit tindebeslag som er stukke gjennom eot belegg av lêr eller tettvevd tekstil, til dømes av bomull.

Den helgenerklærte biskopen Blasius av Sebaste, som mellom anna er vernehelgen for ullkardarar, har karde som helgenattributt.

Kjelder

Tekstilindustri
Tekstilreiskapar
Sverre Måseidvåg

Sverre Måseidvåg () er ein tidlegare norsk skuleleiar. Han er cand. philol. frå Universitetet i Trondheim 1972.

Sverre Måseidvåg var leiar for Pedagogisk Tenestesenter for Indre- og Søre Sunnmøre ( 9 kommunar) i 1975-77. Han var tilsett som inspektør (prorektor) ved Volda lærarhøgskule i åra 1977-90 og rektor 1990-94. Måseidvåg blei vald som første rektor ved Høgskulen i Volda 1994-97.  Han hadde studieopphald i 1997-98 ved Edith Cowan University i Perth i Australia.

Rektorar ved Høgskulen i Volda
Japanmakak

Japanmakak (Macaca fuscata) er ein makak som lever i Japan. Han er den primatarten som lever lengst nord utanom mennesket. Arten vert gjerne delt inn i to underartar, Macaca fuscata yakui og Macaca fuscata fuscata, men denne inndelinga har møtt motsegner. Japanmakakar kan bada i varme kjelder om vinteren. Dei lever i grupper på mellom 8 og 166 individ.

Japanmakaken og rhesusapen skilde truleg lag som art i pleistocen, for mellom 0,31 og 0,88 millionar år sidan, og dei er framleis nært skylde. Japanmakaken er noko lengre ute i slekt med formosamakaken og krabbemakaken.

Kjelder 

Makakar
Taoufik Makhloufi

Taoufik Makhloufi () er ein algerisk mellomdistanseløpar som vart olympisk meister på 1500 meter i 2012, og tok sølvmedaljane både på 800 m og 1500 m ved OL 2016.

Aktiv
Makhloufi sette personleg rekord på 1500 m med 3.34,3 i 2009, men kom ikkje lengre enn til semifinalane under verdsmeisterskapen i Berlin. Året etter forbetra han seg til 3.32,9 under eit stemne i Monaco. I 2011 vart han nummer tre på 1500 m og vann 800 m under Afrika-leikane i Maputo.

I OL-sesongen 2012 vann Makhloufi 800 meter i Afrika-meisterskapen i Benin med personbeste 1.43,88. Tre veker seinare flytta han i Monaco også den personlege rekorden på 1500 m, då til 3.30,8. Under Sommar-OL i London like etter var han påmeld til både 800 m og 1500 m. Der bestemte han seg for å satse einast på 1500-meteren og vart fyrstemann både i forsøksløpet og semifinalen. Han vart så tvinga til å stille i forsøket på 800 m, men sprang sakte og braut tidleg. Dette førte til at Det internasjonale friidrettsforbundet (IAAF) diskvalifiserte han frå leikane. Makhloufi protesterte på avgjerda, ei avgjerd som vart omgjort etter han la fram ein dokter-uttale som sa han var plaga med smertar i eit kne. Dermed fekk han delta i finalen på 1500 m, eit løp han vann med ein margin på sju tidels sekund til sølvmedaljøren og over sekundet til bronsevinnaren.     

Sjukdom førte til at 2013-sesongen gjekk fløyten for Makhloufi. I 2014 forbetra han den personlege rekorden 1500 m til 3.30,4 i Qatar, utan å kom på sigerspallen. Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing enda han på fjerdeplassen på 1500 m, i eit felt der det skilde 0,18 sekundar mellom nummer to og fem.

Under dei olympiske sommarleikane i Rio de Janeiro i august 2016 vann Makhloufi sølv på 800 meter og sette algerisk rekord med 1.42,61, slått einast av verdsrekordhaldar David Rudisha som vart klokka inn på 1.42,15. Fem dagar seinare tok Makhloufi ein ny sølvmedalje i eit regelrett luseløp på 1500 m, ei tevling  som Matthew Centrowitz frå USA vann på tida 3.50,0, den svakaste vinnartida i ein OL-finale på 84 år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Utslått i semifinalane (3.37,8 =nr 17)
VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane (3.50,8 =nr 24)
OL 2012 i London: Gullmedalje på 1500 m – 3.34,0, framom Leonel Manzano (3.34,7)
VM 2015 i Beijing: Nr 4 – 3.34,76, bak Abdalaati Iguider (3.34,67)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølv både 800 m – 1.42,61 og 1500 – 3.50,1

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Taoufik Makhloufi» frå ,  den 1. august 2017.  

Algeriske idrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Algerie
Algeriske OL-deltakarar
Gregorius Dagsson

Gregorius Dagsson (død 1161) var ein norsk høvding i borgarkrigstida. Gregorius Dagsson var lendmann for kong Inge Krokrygg, og Snorre fortel i Haraldssønenes saga at Gregorius og Inge si mor Ingerid Ragnvaldsdotter freista å styra den vanføre kongen.

Bakgrunn 
Gregorius var son av Dag Eilivsson, som grunnla Gimsøy kloster, og gjennom mora var han i nær skyld med Giskeætta. Systera Baugeid var abbedisse ved klosteret. Ei anna syster, Borghild, var gift med Kåre kongbror, sammødre halvbror av kong Olav Magnusson.

Lendmann i borgarkrigstida 
Gregorius var ein av dei fremste lendmennene i si tid, og budde på garden Bratsberg i Grenland. Då han hadde påkalla seg kong Sigurd Munn sin vrede, gjekk han over til bror til kongen, Inge Krokrygg. Han vart ein av Inges sterkaste støtter i dei følgjande konfliktene, då Inge sine brør, Sigurd og Øystein Haraldsson slo seg saman for å fråta han hans del av riket. Inge var sterkt funksjonshemja, og lét høvdingane (mellom anna Gregorius) rå for det meste av landstyringa. Inge sin bror Øystein freista å ta Gregorius til fange, men Gregorius klarte å rømme, og Øystein brann garden hans.

Gregorius vende seg fyrst mot Sigurd og fekk han drepen i Bergen i 1155. Då Øystein ville hemne drapet, overrumpla Gregorius han nokre år seinare ved Foss i Ranrike, der Øystein fall. Då Sigurd Munns son Håkon Herdebrei seinare tok kongsnamn, var Gregorius ein av førarane for den hæren som slo han ved Konghelle i 1159. Men då Gregorius med få menn ville angripe Håkon sine bønder i nærleiken av Uddevalla i januar 1161, vart han drepen. Liket vart gravlagd i Gimsøy kloster.

Våpenskjold? 
Gregorius vart i «Gerhard Schønings våpenbok» 
frå sist på 1700-talet, påstått å ha hatt eit våpenskjold, utan at dette er stadfesta i kjelder frå mellomalderen. Påstanden finst ikkje i Iver Hirtzholms våpenbok frå 1600-talet. Truleg er våpenet ei forveksling med våpenet til sysselmannen i Skien, Stig Håkonsson, som er kjent frå 1335.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Gregorius Dagsson» frå ,  den 2. august 2017.

Litteratur 
 Hans Cappelen: «Ikke Gregorius Dagsson», Våpenbrevet nr. 94 mars 2015, Norsk Heraldisk Forening, Oslo 2015. Artikkelen justert i Ætt og Annet nr. 96, Grenland Ættehistorielag, Skien 2015, side 37-38
 Johan Marius Setsaas: «Schønings våpenbok: Til glede og bekymring», Genealogen nr. 2/2014, Oslo 2014, side 45-51
 Nordisk familjebok. Uggleupplagan. Bd. 10 (1909), «Gregorius Dagssön» 
 Snorre: Norges Kongesagaer. Oversatt av Anne Holtsmark og Didrik Arup Seip. Gyldeldal, Oslo 1979
 
 

Norske lendmenn
Folk frå borgarkrigstida
Døde i 1161
Nordmenn frå norrøn tid
Folk frå Skien
Folk i Heimskringla
Tromsø domkyrkje

Tromsø domkyrkje er ei domkyrkje i Tromsø som vart bygd i 1861. Kyrkja er den einaste protestantiske domkyrkja i Noreg som er bygd i tre. Arkitekten bak kyrkja er Christian Heinrich Grosch. Kyrkja er i nygotikk og ligg med kyrkjetårnet og hovudinngangen vendt mot vest. Domkyrkja er oppført som langkyrkje med tilbygg på langsidene som gjev ho ei krossform.

Tromsø domkyrkje ligg i hjartet av Tromsø sentrum, omkransa av kyrkjeparken der det har vore gravplass frå mellomalderen fram til første halvdel av 1800-talet. Nokre eldre graver kan ein framleis sjå på nordaustsida av kyrkja.

Interiøret er dominert av altartavla, som er ein kopi av verket Oppstandelsen av Adolph Tidemand. Originalen står i Bragernes kyrkje i Drammen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tromsø domkirke» frå ,  den 2. august 2017.  
 

Domkyrkjer i Noreg
Kulturminne i Tromsø
Kyrkjer i Tromsø
Kyrkjer i Tromsø Domprosti
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Vestfossen Kunstlaboratorium

Vestfossen Kunstlaboratorium er eit norsk senter for framvising av internasjonal samtidskunst, og har tilhald i den nedlagde Vestfos Cellulosefabrik på Vestfossen.  Kunstlaboratoriet er skipa av kunstnaren Morten Viskum, og opna dørene for publikum i 2003. Det vart seinare organisert som ei stifting med  Morten Viskum som dagleg leiar, og med løyvingar til drifta frå Øvre Eiker kommune, Buskerud fylkeskommune og Kulturdepartementet.

Utstillingane er avgrensa til sommartida, frå mai til oktober kvart år, men det vert teke sikte på å få til heilårsdrift i heile eller deler av bygningen. Hovudbygningen hyser hovudutstillinga for sesongen, som fyller fire etasjar. To unike separate utstillingar vert arrangert i dei to lokala med namna Galleri Star og Utstillingshallen.

Papir- og cellulosefabrikken som Vestfossen Kunstlaboratorium har tilhald i, vart sett i drift i 1886, og nedlagd i 1973 som fylgje av strukturrasjonaliseringa som på 1970-talet gjekk føre seg i denne typen industri. Fabrikkbygningen stod deretter tom fram til Morten Viskum kjøpte eigedomen i 2001. Lokala har ein unik, røff karakter som gjer Vestfossen Kunstlaboratorium til ein av dei mest eigna framsyningsstadene for samtidskunst i Noreg. Her har det vore utstillingar med verk av mellom anna Roy Lichtenstein, Louis Bourgeois, Robert Rauchenberg, Donald Judd, Anselm Kiefer, Claus Oldenburg, Cindy Sherman og Andress Serrano.

Bakgrunnsstoff
Internettsidene til Vestfossen Kunstlaboratorium.
 Vestfossen Kunstlaboratorium på www.visitvestfossen.no 

Kultur i Øvre Eiker
Norske stiftingar
Skipingar i 2003
Rhesusape

Rhesusape (Macaca mulatta) er ein makak som lever aust i Asia, der han finst frå Afghanistan i vest til kysten av Stillehavet i Kina i aust. Rhesusapen hadde siste sams forfaderen med mennesket for kring 25 millionar år sidan, og arten har vore mykje nytta til medisinsk forsking. Til dømes vart rhesusfaktoren oppdaga i denne arten, og arten har òg vore nytta til utrøyning av AIDS-vaksinar. Rhesusapar er vortne skotne opp i verdsrommet. Rhesusapen vert delt inn i seks underartar.

Japanmakaken oppstod truleg frå austlege populasjonar av rhesusapen i pleistocen, for mellom 0,31 og 0,88 millionar år sidan, og dei to artane er framleis nært skylde.

Genom 
Eit utkast av genomet til rhesusapen vart publisert i 2007 og var på kring 2,87 gigabasar. Eit anna utkast vart publisert i 2011 og var på 2,84 gigabasar. I det fyrste utkastet var mellom 90,76 og  av basane i  sekvensane til rhesusapen dei same som i menneskegenomet, avhengig av utrekningsmåte. Sterkt sannsynlege ortologe gen hadde i snitt kring  av dei same basane og koda i snitt for like mange identiske aminosyrer.

Fleire hundre potensielle mikro-RNA er funne i rhesusapegenomet, og alle desse er meir enn  like med føregangssekvensar hjå menneske. Mange er heilt like.

Det er funne 33 gen i det store vevskompatibilitetskomplekset til rhesusapen, noko som er meir enn tre gonger so mange gen som mennnesket har i dette komplekset.

Kjelder 

Makakar
Morten Viskum

Morten Grabert Viskum () er ein norsk kunstnar fødd i Helsingør i Danmark. Han byrja på Statens kunstakademi i Oslo i 1993, etter å ha avbrote seks år med veterinærstudium. Han var ferdig med utdanninga si i 1997.

Morten Viskum fekk mykje omtale i Noreg i 1995 etter at han i løpet av to dagar plasserte eit glas med olivenetikett på, men med ei rotteunge inni, i hyllene med olivenglas i kvar av tjue utvalde daglegvareforretningar i fem av dei største byane her i landet. Etter dette «rotte/olivenprosjektet» vart han sett på som ein særs kontroversiell samtidskunstnar. Han styrkte sitt ry som kontroversiell då han seinare nytta ei avkappa hand frå eit lik som målarpensel i verk med tittelen: «Hånden som aldri sluttet å male».

Viskum arbeider med installasjonar, performance, fotografi og måleri, og har vore representert på mange utstillingar i innland og utland.  I 2003 opna han Vestfossen Kunstlaboratorium i den nedlagde Vestfos Cellulosefabrik på Vestfossen i Øvre Eiker kommune, ein kunsthall for framsyning av internasjonal samtidskunst. Viskum er òg kunstsamlar, og har ei privat kunstsamling på meir enn 700 kunstverk av 226 kunstnarar.

Bakgrunnsstoff
snl.no: Morten Viskum

Norske biletkunstnarar
Folk frå Øvre Eiker