alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fearnleys olympiske ærespris

Fearnleys olympiske ærespris er oppkalla etter skipsreiaren Thomas Fearnley som oppretta prisen. Den består av en statuett modellert av Per Palle Storm etter den antikke hellenske diskokasteren. Prisen vert gjeve for «fremragende prestasjoner» av ein norsk OL-deltakar, vanlegvis ein for sommarleikane og ein for vinterleikane. Det er Norges Olympiske Komité som deler ut prisen til norske idrettsutøvarar som har utmerkt seg utover det vanlege i OL, og ingen kan vinna prisen to gonger.

Vinnarar 

 1952: Erling Kongshaug og Hjalmar Andersen
 1956: Hallgeir Brenden og Egil Danielsen
 1960: Peder Lunde Jr. og Knut Johannesen
 1964: Toralf Engan
 1968: Ole Ellefsæter og "gullfiraren" (Tore Berger, Steinar Amundsen, Egil Søby og Jan Johansen)
 1972: Pål Tyldum og Knut Knudsen
 1976: Sten Stensen og Alf og Frank Hansen
 1980: Bjørg Eva Jensen
 1984: Eirik Kvalfoss og Grete Waitz
 1988: Erik Johnsen, Tor Heiestad og Jon Rønningen
 1991: Arne B. Mollén (Tidlegare formann i Norges Olympiske Komité og president i Norges Friidrettsforbund)
 1992: Bjørn Dæhlie og Linda Andersen
 1994: Johann Olav Koss
 1996: Vebjørn Rodal og Knut Holmann
 1998: Ådne Søndrål
 2000: Det norske kvinnelandslaget i fotball og Trine Hattestad
 2002: Ole Einar Bjørndalen
 2004: Andreas Thorkildsen og Eirik Verås Larsen
 2006: Kjetil André Aamodt
 2008: Olaf Tufte og Det norske kvinnelandslaget i handball
 2010: Marit Bjørgen
 2012: Bartosz Piasecki
 2014: Kjetil Jansrud
 2016: Kristoffer Brun og Are Strandli
 2018: Maren Lundby
 2020 (2021): Karsten Warholm 
 2020 (2021): Salum Kashafali første vinnar for Paralympics
 2022: Marte Olsbu Røiseland 
 2022: Jesper Saltvik Pedersen for Paralympics

Kjelder 
  Store Norske Leksikon om prisen, inkludert liste over prisvinnarar. Forfattar: Rolf Bryhn
 Åge Dalby om Fearnleys olympiske ærespris 
 Store Norske Leksikon om Arne B. Mollén. Forfattar: Rolf Bryhn.
 Aftenposten, 17.04.10: Bjørgen og Ulset hyllet av Kongen.

Norske idrettsprisar
Skipingar i 1952
CBeebies

CBeebies er BBC sin fjernsynskanal for born under fire år. Den sender frå 06:00 til 19:00; om kvelden og delar av natta sender BBC Four på same bandbreidde hjå Freeview. Kanalen blei starta opp den 11. februar 2002 og sender i dag eit tre-timars radioprogram (CBeebies Radio)) hjå radiokanalen BBC 7 i tillegg. 

 Denne artikkelen har «CBeebies» frå  som kjelde, den 11. august 2008. 
 

BBC
Skipingar i 2002
Nils Olav Fjeldheim

Nils Olav Fjeldheim () er ein norsk padlar frå Tysværvåg. 

Fjeldheim vann bronsemedalje i K4 200 m, under det europeiske meisterskapet i Szeged i 1998. I Zagreb same året, vann han og makkaren Andreas Gjersøe sølv i K2 200 m. Saman med Eirik Verås Larsen har Fjeldheim vunne tre verdsmeisterskap, K2 1000 m i 2001 og maratonøvelsen i 2001 og 2002. Saman har dei to og vunne bronse i K2 1000 m under sommar-OL 2004 i Athen.

Norske padlarar
Folk frå Tysvær
Norske deltakarar under sommar-OL 2004
Novaja Sibir

Novaja Sibir eller Ny-Sibir (russisk: Новая Сибирь) er ei av Nysibirøyane mellom Laptevhavet og Aust-Sibir-havet i Russland. Med eit areal på 6200 km² er ho akkurat ikkje med på lista over dei 100 største øyane i verda. Novaja Sibir er ei låg øy og det høgaste punktet er berre 76 meter over havet. Ho er dekt av tundravegetasjon og høyrer til republikken Sakha.

Geologi 
Novaja Sibir består av klastiske sediment frå sein krittid til kvartærtida. Sedimenta frå sein krittid er omfattande folda lag av grå eller grågrøn tuffaktig sand, tuffaktig silt, småstein og lag av brunkol. Sand og silt inneheld ofte vulkansk glas, fossile planter, rhyolittisk småstein eller ein kombinasjon av alle. Sand, silt, leire og brunkol frå eosen ligg over ein erosjonsdiskordans i den sedimenta frå sein krittid. Nordvest på Novaja Sibir går desse sedimenta gradvis over i leire som inneheld fossil av skaldyr. Oppå sedimenta frå eosen og andre erosjonsdiskordansar ligg sand frå oligocen og tidleg miocen. Dei inneheld tynne lag av silt, gjørme, leire og småstein. Sanden inneheld òg fossile planter og kiselalger frå lagunar, sumper og innsjøar. Over dette sandlaget ligg sediment frå pliocen med lag av sand, silt, gjørme, torv og småstein.

Bortsett frå Derevjannyjeåsane, dekker sediment frå kvartærtida nesten heile overflata av Novaja Sibir. Desse avleiringane består av lag av marine sediment oppå jordsediment. Dei lågare marine sedimenta består av tre lag oppå kvarandre av marin til beisk leire med fossil av blautdyr med torv på toppen av dette igjen. Jordsedimenta som ligg over dette igjen består av isrik silt der mange iskiler har danna seg. Denne isen har opparbeidd seg gjennom titusenvis av år gjennom sein kvartærtid og det siste glasiale maksimum og fram til om lag 10 000 år sidan. I løpet av denne perioden gravla isen og bevarte mange støttenner og bein frå mammutar og andre dyr frå megafaunaen..

På Novaja Sibir finst det mykje oppreiste trestammer, greiner, lauvavtrykk og andre planterstar i sedimenta som ligg blotta ved havklippene og i Derevjannjeåsane langs sørkysten. På grunn av dei mange trerestane kalla dei første oppdagarane og paleobotanistane Derevjannjeåsane for anten «Skogfjella» eller «Trefjella». Ein meinte at laga av sand, silt, gjørme og leire som inneheld desse fosiile trestammene oppstod i anten miocen eller eosenepoken., men i dag veit ein at dei kjem frå sein krittid.

Vegetasjon 
Tundraen dekker heile Novaja Sibir og består stort sett av svært lågtveksande gras, siv, mosar, lav og levermosar. Jordsmonnet er typisk fuktig, finkorna og ofte bakka.

Historie 
Jakov Sannikov oppdaga Novaja Sibir i 1806 under ein jaktekspedisjon finansiert av kjøpmennene Semen og Lev Sirovatskij.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «New Siberia» frå , den 11. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Aust-Sibir-havet
Øyar i Russland
Øyar i Nysibirøyane
Andreas Gjersøe

Andreas Gjersøe () frå Bærum, er ein norsk kajakkpadlar. Under Sommar-OL 2004 i Athen hamna Gjærsøe på ein femteplass i K4 kajakk. Det beste resultatet hans er frå verdsmeisterskapen i Szeged i 1998, då han var del av det norske mannskapet som tok bronse i K4 kajakk, 200 m. Gjersøe har og to sølvmedaljar frå europameisterskap i K2 200m, som han tok i Zagreb i 1999 saman med makkaren Nils Olav Fjeldheim, og K4 1000m i Poznań, Polen 2004.

Norske padlarar
Folk frå Bærum
Norske deltakarar under sommar-OL 2004
Timeglaståka

Timeglaståka (òg kjend som MyCn18) er ei ung timeglasforma planetarisk tåka som ligg rundt 8000 lysår unna jorda i stjernebiletet Fluga. 

I 1996 blei tåka fotografert i detalj av Hubble-teleskopet. Noko uventa blei det oppdaga at stjerna som er opphavet til tåka ikkje låg i symmetrien sitt senter.

Bakgrunnsstoff 

 Hubble-pressemelding i samband med teleskopet sitt bilete av tåka

Kjelder 

Planetariske tåker
Fluga
Vilkitskijøya i Aust-Sibir-havet

Vilkitskijøya (russisk Oстров Вилькицкого; Ostrov Vilkitskogo) er den sørlegaste av De Long-øyane nord i Aust-Sibir-havet i Russland. Med eit areal på berre 1,5 km² er ho den minste øya i gruppa. Ho ligg òg bortanfor det permanente isdekket og er isfri. Vilkitskijøya består av djupt erodert nefelin basaltlava

Administrativt høyrer Vilkitskijøya til republikken Sakha

Øya må ikkje forvekslast med Vilkitskijøya i Karahavet, med Vilkitskijøyane (stort sett kalla Dzjekmanøya i dag) som er ein del av Nordenskiöldøyane i Karahavet, eller Vilkitskijøya i Laptevhavet som ligg aust for Tajmyrhalvøya.

Alle desse øyane er kalla opp etter den russiske hydrografen Boris Vilkitskij.

Historie 
Vilkitskijøya vart oppdaga i 1913 under den russiske arktiske hydrografiske ekspedisjonen som var leia av Boris Vilkitskij på isbrytarane «Tajmyr» og «Vajgatsj».

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Vilkitsky Island (East Siberian Sea)» frå , den 11. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
DeLong-øyane
Aust-Sibir-havet
Aftenpostens Gullmedalje

Aftenpostens Gullmedalje er ein av dei høgste utmerknadene som vert utdelt innan norsk idrett. Gullmedaljen vart skipa i 1933 av Idrettsbladet. Året etter, i 1934, vart han overteken av Morgenbladet, og fekk namnet Morgenbladets gullmedalje. Frå 1993 til 1996 heitte prisen Stiftelsen Morgenbladets gullmedalje. Frå 1997 vart prisen heitande Aftenpostens Gullmedalje.

Ifylgje statuttane skal prisen delast ut for årets beste idrettsprestasjon, og kan berre gjevast éin gong til same idrettsutøvar.

Oversikt over prisvinnarar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Aftenpostens Gullmedalje» frå . Han er oppdatert frå same kjelda den 15. januar 2014.

Fotnote 

Norske idrettsprisar
Skipingar i 1933
PIN-kode

Ein PIN-kode («Personal Identification Number») er eit numerisk passord som ein blant anna kan måtte oppgje ved start av mobiltelefonar, ved uttak frå minibankar, og ved bruk av visse offentlege tenester.

Vanlegvis består PIN-koden av fire siffer. Bakgrunnen for dette er at det skal vere relativt sikkert og samstundes vere ganske lett å hugse. Dersom alle kombinasjonar av dei fire siffera vert brukte, finst 10 000 ulike kombinasjonar av ein PIN-kode på fire siffer.

Bakgrunnsstoff 
 Regjeringa: Ryddar opp i PIN-kaoset

Datatryggleik
Personidentifikasjon
Fantomøy

Ei fantomøy er ei øy som ein trudde eksisterte og som var teikna inn på tidlege kart (stundom i fleire hundreår), men som seinare vart fjerna då det vart påvist at dei ikkje eksisterte likevel. I motsetnad er tapte land øyar eller kontinent som mange meiner har eksistert i førhistoria, ofte knytte til gamle myter og segner. 

Fantomøyane vart vanlegvis rapporterte av tidlege sjømenn som utforska nye område. Enkelte av desse øyane var faktiske øyar, men som vart rapportert som nye øyar fordi ein ikkje visste nøyaktig kvar ein var. Pepysøya var til dømes eigenleg ei forveksling av Falklandsøyane. Thule vart kanskje oppdaga på 300-talet, men vart ikkje funne att. Seinare vart ho identifisert av gamle oppdagarar og geografar som Shetland, Island, Skandinavia eller som ikkje-eksisterande. 

Andre fantomøyar har truleg vorte «observert» på grunn av navigasjonsfeil, mistolking av isfjell og tåkebankar eller optiske illusjonar. 

Enkelte «feilaktige» observasjonar kan ha vore gjort med hensikt. Phelipeaux- og Pontchartrainøyane som i mange år var teikna inn på tidleg kart over Lake Superior vart kalla opp etter Louis Phélypeaux, marquis de La Vrilliere, comte de Pontchartrain. Phélypeaux var ein minister som prøvde å skaffe midlar til oppdagingsferder. 

Mange fantomøyar har aldri eksistert, men eit par, som til dømes Thompsonøya, kan ha eksistert før dei vart øydelagde av vulkanske eksplosjonar, jordskjelv eller undersjøiske ras, eller dei kan ha vore lågtliggande øyar, som sandbankar som ikkje lenger stikk opp av havoverflata.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Phantom island» frå , den 11. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene: 

 Stommel, Henry Lost Islands: The Story of Islands That Have Vanished from Nautical Charts, University of British Columbia Press, 1984. ISBN 0-7748-0210-3
 Gaddis, Vincent. Invisible Horizons, Chilton Books. New York. 1965.
 Clark Barnaby Firestone, The Coasts of Illusion: A Study of Travel Tales, Harper Books, 1924.
 William Shepard Walsh, A Handy Book of Curious Information, J. B. Lippincott, 1913.

Sjå òg 
 Tapte byar
 Mytiske stader

Øyar
 
Havkultur
Gertrude Ederle

Gertrude Caroline Ederle () var ein amerikansk symjar. I 1926 vart ho den første kvinna som sumde over Den engelske kanalen.

Under OL 1924 i Paris var Ederle med på å vinne gull på 4 x 100 m frisymjing. I tillegg vann ho to individuelle bronsemedaljar på 100 meter og 400 meter fri.

Då Ederle som første kvinna sumde over Den engelske kanalen, starta ho frå Cap Gris-Nez i Frankrike kl. 07.05 om morgonen den 6. august 1926. Fjorten timar og 30 minuttar seinare kom ho i land ved Kingsdown i England. Rekorden vart ståande heilt til 1950, då Florence Chadwick sumde over kanalen på 13 timar og 20 minuttar.

Berre fem menn hadde greidd å symje over kanalen før Gertrude Ederle. Den beste tida var på 16 timar og 33 minuttar

Bakgrunnsstoff 
 Biografi om Ederle med fleire bilete

Symjarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske bronsemedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1924
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1924
Symjarar under sommar-OL 1924
Folk frå New York City
Kvinner i idrettshistoria
BBC News

BBC News (tidlegare: BBC News 24) er kanalen til BBC som sender nyhende døgnet rundt. Han sender til Storbritannia, men er òg tilgjengeleg i Irland. Han er derfor systerkanalen til BBC World News, som er verdsfemnande.

Kjelder

 Denne artikkelen har «BBC News» frå  som kjelde, den 12. august 2008.

Bakgrunnsstoff

News
Skipingar i 1922
BBC Parliament

BBC Parliament er ein britisk fjernsynskanal frå BBC. Den sender direkte og i opptak frå det britiske House of Commons og House of Lords, utvalde komitear, den nord-irske forsamlinga, det skotske parlamentet, den walisiske forsamlinga, det Europaparlamentet og andre aktuelle stader. 

Opphavleg sende kanalen berre lyd, og då han blei tilgjengeleg på Freeview viste han bilete berre på ein kvart del av skjermen. Etter tusentals sinte e-postar og brev, og ikkje minst spørsmål frå medlemer av parlamentet, fann dei nok bandbreidde til å sende kanalen over heile skjermen.

Kjelder

 Denne artikkelen har «BBC Parliament» frå  som kjelde,  den 12. august 2008.  

Parliament
Skipingar i 1992
Høgoppløysingsfjernsyn

Høgdefinisjonsfjernsyn, eller High-Definition Television (HDTV)), er eit digital-TV-format med høgare oppløysing enn dei gamle analoge formata PAL og SECAM. Det vert vanlegvis nytta 720 eller 1080 linjer. Den siste typen vert kalla «full HD». HDTV nyttar 16:9 «breiformat». 

HDTV
Ligurar

Ligurar (gresk Λίγυες) var eit folk i antikken som gav namn til Liguria, som ein gong strekte seg frå Nord-Italia til sørlege Gallia. Ligurane busette det som i dag omtrent er Liguria, det nordlege Toscana, Piemonte, delar av Emilia-Romagna, delar av Lombardia, og delar av det søraustlege Frankrike. 

Skrifter frå antikken og studie av stadnamn tyder på at ligurane kan ha strekt seg lenger inn i sentrale delar av Italia. I følgje Hesiod og verket hans Katalogar (tidleg 500-talet fvt.) var dei ein av dei tre store «barbariske» folkeguppene som styrte dei vestlege grensene av den kjende verda (dei andre var etioparar og skytarar). Avienus fortel i ei omsetjing av ei reiseskildring, truleg frå Marseille (300-talet fvt.), om eit ligurisk hegemoni som strekte seg opp til Nordsjøen, før dei vart pressa tilbake att av keltarar. Ein har funne liguriske namn på Sicilia, i Rhônedalen, Korsika og Sardinia.

Det er ikkje kjend heilt sikkert om dei var eit urindoeuropeisk folk i slekt med iberarar, om dei var ei eiga indoeuropeisk gruppe med slektskap til italisk og keltiske folk, eller til og med ei grein av keltarar eller italarar. Det har òg vore føreslått slektskap mellom ligurar og leopontarar. 

Ein annan teori sporar opphavet tilbake til Betica (i dag Andalusia).

Ligurane vart assimilert med romarane, og før dette med gallarar som dei i lag med produserte den kelto-liguriske kulturen.

Folkegrupper 
Fleire mindre liguriske folkegrupper er nemnd av historikarar frå antikken: 
 Apuanar
 Bagiennar
 Briniatar
 Cerdiciatar
 Commonar
 Deciatar
 Euburiatar
 Friniatar
 Garular
 Hercatar
 Ilvatar
 Ingaunar
 Intemelliar
 Lapicinar
 Laevar
 Maricar
 Oxybiar
 Statiellar
 Sueltrar (eller suelterar)
 Taurinar
 Tigular
 Vagiennar

Sjå òg 
 Liguria
 Ligurisk språk

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ligures» frå , den 12. august 2008. 
 

Oldtidsfolk frå Italia
Italiensk historie
Ligurar
Ligurisk i oldtida

Ligurisk er eit utdøydd språk som vart talt av ligurar i antikken, før 500-talet f.Kr. Det er brei semje om at språket skal reknast som eit indoeuropeisk språk

Berre nokre få ord av språket er kjend i dag. Dei har overlevd gjennom innskrifter på fjellveggar i nordvestlege Italia, stad- og personnamn og eit lite tal ord som sitat i gresk og latinsk litteratur. Namnet Genova kjem truleg frå dette språket. Namnet Genève er då truleg det same ordet på keltisk. Kanskje representerte det ei gruppe som stod mellom keltiske språk og italiske språk.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ligurisk språk» frå , den 12. august 2008.

Bakgrunnsstoff 
Litteratur
 Barruol, G. (1999) Les peuples pré-romains du sud-est de la Gaule - Etude de géographie historique, 2d ed., Paris
 Delamarre, X. (2003). Dictionaire de la Langue Gauloise (2nd ed.). Paris: Editions Errance. ISBN 2-87772-237-6
 Strabo (1917) The Geography of Strabo I. omsett av Horace Jones, Loeb Classical Library. London, William Heineman.

Utdøydde språk i Europa
Språk i antikken
Indoeuropeiske språk
Einskildspråk
Toyota i Aichi

Toyota (japansk 豊田市|Toyota-shi} er ein by i Aichi prefektur i Japan. Byen fekk bystatus i 1951 med namnet Komoro, og i 1959 byta byen namn til Toyota. Toyota er òg houvdsetet for Toyota Motor Corporation, verdas nest største bilprodusent.

Kjelder  
Denne artikkelen bygger på «Toyota, Aichi» frå ,  den 12. august 2008.

Bakgrunnsstoff

Byar i Japan
Insekttåka

Insekttåka (katalogisert NGC 6302) er ei planetarisk tåka som ligg rundt 4000 lysår unna jorda i stjernebiletet Skorpionen. Ho er ei av dei mest lyssterke og ekstreme planetariske tåkene ein kjenner til, og i sentrum av ho ligg det ei supervarm stjerna med ein temperatur på minst 250 000 °C.

Kjemisk samansetnad 

Observasjonar gjorte med ESA sitt Infrared Space Observatory (ISO) viste at tåka inneheldt hydrokarbon, karbonat som kalsitt og vassis og jern. Tilstadeveringa av karbonat er interessesant for forskarar då ein i solsystemet reknar dei som sikre bevis på at det vore flytande vatn tilstades, då karbonat blir danna ved at karbondioksid løyser seg opp i flytande vatn og dannar sediment. At karbonat likevel er funne i tåka der det ikkje har vore flytande vatn tyder på at karbonat kan bli danna på andre måtar.

Kjelder 

Planetariske tåker
Skorpionen
NGC-objekt
Toyota

Toyota er eit namn som kan ha fleire tydingar:

Føretak 
 Toyota Motor Corporation, japansk bilprodusent. 
 Toyota Industries, produsent av bl.a gaffeltruckar.

Geografi 
 Byen Toyota i Aichi prefektur i Japan.

Motorsport 
 Toyota F1, formel1-konstruktør.
 Toyota Motorsport tidlegare WRC-lag og deltakar i ei rekkje 24 heures du Mans-løp.
 Toyota Racing Development, produksjon og sal av motordelar til sportsløp.

Personar 
 Kiichiro Toyoda, grunnleggjar av Toyota Motor Corporation.
 Sakichi Toyoda, oppfinnar og grunnleggjar av Toyota Industries Corporation.
 Soemu Toyoda, japansk general frå den andre verdskrigen.
Ruth Kasirye

Ruth Kasirye () er ein norsk-ugandisk vektløftar. 

Kasirye blei fødd i Mukono i Uganda, men flytta til Noreg i 1998. Ho er busett i Tønsberg og representerer Tønsberg-Kameratene. Tidlegare representerte Kasirye Trondhjem atletklubb. Ho har studert vernepleie.

Kasirye hadde august 2008 dei norske rekordane i rykk, støyt og samanlagt i 3 vektklassar: 58, 63 og 69 kilo. I 2007 vart ho nummer 9 i VM med 94 kg i rygg, 115 kg i støyt og 209 kilo samanlagt. Kasirye har vunne sølv- og bronsemedalje i EM.

I 2008 kvalifiserte Kasirye seg til OL i Kina. Ho var norsk flaggberar under opningssermonien, og vart nummer 7 i +63 kilosklassen tysdag 12. august 2008.

Personlege rekordar 

Kasirye sine personlege rekordar står alle som norske rekordar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ruth Kasirye» frå , den 12. august 2008. 
 
 allafrica.com
 aftenposten.no

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Tønsberg-Kameratene sin nettstad med bilete av Kasirye

Ugandiske sportsutøvarar
Norske vektlyftarar
Folk frå Tønsberg
Norske deltakarar under sommar-OL 2008
Zjokhovøya

Zjokhovøya (russisk Остров Жохова; Ostrov Zjokhova) er ei øy i Aust-Sibir-havet, som ligg 128 km nordaust for Novaja Sibir, den austlegaste øya i Nysibirøyane. Zjokhovøya høyrer til De Long-øyane og har eit areal på 77 km². Det høgaste punktet på øya er 123 meter over havet. Administrativt høyrer Zjokhovøya til republikken Sakha i Russland

Området rundt øya er dekt av fast is om vinteren og klimaet er særs hardt. Sjølv om sommaren er det pakkis i havområdet rundt øya.

Geologi 

Zjokhovøya består av effusiv basaltlava og tuff. Det meste av øya er eit tjukt lag med olivin basalt, olivin trakyttbasalt og nefelin basaltlava. Over dette ligg eit lag med laus vulkansk oske og tuff, under eit tjukt lag med basaltlava igjen. Den totale tjukkleiken på desse vulkanske bergartane på Zjokhov er om lag 400 meter.

Vegetasjon 
Tundravegetasjon dekker det meste av Zjokhovøya og består av særs lågtveksande gras, siv, mosar, lav og levermosar. Desse plantene dekker nesten heile overflata. Jordsmonnet er typisk fuktig, finkorna og ofte bakka.

Historie 
Zjokhovøya vart oppdaga av den russiske arktiske hydrografiske ekspedisjonen i 1910-1915 under Boris Vilkitskij på isbrytarane «Vajgatsj» og «Tajmyr». Ho vart opphavleg kalla Novopasjennijøya, men vart seinare namngjeve på nytt etter A. Zjokhovøya, eit ekspedisjonsmedlem.

Zjokhovøya i kulturen 
Zjokhovøya er nemnd i Stanley Kubrick-filmen Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb som ein stad der russarane bygde dommedagsmaskinen sin.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Zhokov Island» frå , den 12. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Aust-Sibir-havet
Øyar i Nysibirøyane
Bolsjevikøya

Bolsjevikøya (russisk остров Большевик) er den sørlegaste øya i Severnaja Zemlja i Russland. Med eit areal på  er ho den nest største øya i gruppa.

Øya er fjellkledd og har ei høgd på 935 meter over havet på det høgaste. Polarbasen Prima ligg på denne øya. Om lag 30 % av øya er dekt av isbrear, medan kystslettene har spreidd vegetasjon med mose og lav. På nordvestkysten er det nokre fjordar, mellom anna Telmanafjorden, Spartakfjorden og Partizanfjorden.

Bolsjevikøya har minst tre isbresystem kalla Leningrad, Semenov-Tian Sjanskij og den mindre Kropotkin.

Ostrov Tasj er ei lita øy sør for Bolsjevikøya. Lavrovøya ligg nordaust for øya og Ostrov Lisjnij ligg nord for Bolsjevikøya.

Det har vore føreslått å endre namnet på øya til Svjataja Olga (St. Olga).

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Bolshevik Island» frå , den 12. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Krasnojarsk kraj
Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Laptevhavet
Øyar i Severnaja Zemlja
Oktoberrevolusjonøya

Oktoberrevolusjonøya (russisk Остров Октябрьской Революции, Ostrov Oktjabrskoj Revoljutsij) er den største øya i øygruppa Severnaja Zemlja i Russland. Ho har eit areal estimert til , noko som gjer ho til den 56. største øya i verda. Det høgaste punktet på øya er Karpinskijfjellet på 965 meter over havet. 

Halve øya er dekt av isbrear som rekk ned til sjøen. I dei isfrie områda består av øya av ørken eller tundra. Øya vart først utforska og namngjeve av ekspedisjonen til G.A. Usjakov og Nikolayj N. Urvantsev i 1930 - 1932. Oktoberrevolusjonøya har fem store isbrear som heiter Rusanov, Karpinskij, University, Vavilov og Albanov. Vêrstasjonen Vavilov var i drift frå 1974 til 1988 nord på Vavilovbreen. Andre mindre isbrear på øya er mellom anna Maljutkabreen. 

Elvene Podemnaja og Bolsjaja renn nordvestover mellom Vavilov- og Albanovbreen, medan elvane Bedovaja og Obryvistaja renn nordover mellom Albanov og Rusanov.

Ostrov Vjsokij er ei lita øy som ligg i ei bukt sørvest på Oktoberrevolusjonøya. 

Det har vore føreslått å endre namnet på øya til Svjataja Aleksandra (St. Aleksander).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «October Revolution Island» frå , den 12. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Karahavet
Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Øyar i Severnaja Zemlja