alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
BookCrossing

BookCrossing går ut på at ei bok blir lagt igjen kor som helst på offentlege stadar slik at andre kan finne bøkene, og lese dei. Når ein person finn ei slik bok, skal den registrerast på Internett, og på den måten er det mogleg å følgje vandringa til boka, sjå kvar den har vore og kva andre meiner om boka.

Bøker kan leggjast att absolutt overalt der det er mogleg å finne dei, frå parkbenker og venteværelse til bananhylla i ein Kiwi-butikk. Den mest kjende systemet for å gi frå seg bøker på denne måten er via nettstaden BookCrossing.com som per mai 2010 hadde over 850 000 medlemmer over heila verda. Ron Hornbaker fekk ideen for det som i dag heiter BookCrossing i mars 2001. Den 17. april 2001 lanserte Hornbaker nettstaden BookCrossing.com, som no har ekspandert over heile verda. Innan april 2003 hadde nettstadet over 113 000 medlemmer, og i 2004 blei ordet bookcrossing inkludert i Concise Oxford Dictionary.

Bakgrunnsstoff
BookCrossing offisiell nettstad 

Nettsamfunn
Bøker
Velika Ivanča-massakren

Velika Ivanča-massakren fann stad 9. april 2013 i landsbyen Velika Ivanča i Serbia. 14 menneske, inkludert gjerningspersonen, døydde og éin, kona til gjerningsmannen, vart skadd. Politiet identifiserte gjerningspersonen som 60 år gamle Ljubiša Bogdanović, ein slektning av fleire av offera. Bogdanović døydde 11. april 2013 av di han vart skadd under massakren. Massakren var den dødelegaste i landet sidan Jugoslavia-krigane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Velika Ivanča shooting» frå ,  den 9. april 2013.

Fotnotar

2013 i Serbia
Massakrar i Serbia
Serbisk historie
Mount Korsch

Mount Korsch er eit pyramideforma fjell, med ei høgd opp mot kring 4 000 m nordvest på Markham Plateau i Queen Elizabeth Range, 3 nautiske mil (6 km) vest for Mount Markham. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1988 etter geologen Russell J. Korsch, som i lag med E. Stump og D. Egerton, klatra til og geologisk kartla toppen den 3. desember 1985 for US Antarctic Research Program (USARP). Korsch var fleire år i Antarktis i 1980-åra.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Kranz Peak

Kranz Peak er eit fjell på 2680 moh, som ligg 6 nautiske mil (11 km) nordvest for Mount Przywitowski, mellom toppen av Holdsworth- og Bartlettbreen i Dronning Maudfjella. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser Arthur C. Kranz, meteorologi i U.S. Naval Support Force i Antarktis under U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1966 og 1967.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Amundsen Coast
Mount Krebs

Mount Krebs er eit markant fjell (1630 moh) oppom den sentrale delen av hovudryggen i Lillie Range, 4 nautiske mil (7 km) nord for Mount Daniel ved foten av Kronprins Olavfjella. Det vart oppdaga av den amerikanske kryssinga av Rossbarrieren (1957–58) under A.P. Crary, og vart namngjeven av han etter offiser Manson Krebs i U.S. Navy som var helikopter- og flypilot i U.S. Navy Squadron VX-6 under Operasjon Deep Freeze.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Dufek Coast
Mount Kristensen

Mount Kristensen er eit fjell, 3460 moh, som ligg på vestsida av Nilsen Plateau 2 nautiske mil (3,7 km) søraust for Lindstrom Peak i Dronning Maudfjella. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1967 etter H. Kristensen, ein ingeniør på skuta «Fram» under ekspedisjonen til Roald Amundsen i 1910-12. Namnet er til minne om namnet Amundsen gav eit fjell i området i 1911, Mount H. Kristensen.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Amundsen Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Mount Kurlak

Mount Kurlak er eit isdekt fjell 5 km søraust for Mount Bell i Queen Alexandra Range i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant William B. Kurlak i US Navy som var flykaptein i løpet av USN Operasjon Deep Freeze, 1964.

Kjelder
 Australian Antarctic Data Centre 

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Mount Kyffin

Mount Kyffin er eit markant, raudfarga fjell, 1670 moh, i Antarktis. Det har ein 4 nautiske mil (7 km) lang utstikkar i nord og ligg heilt nord i Commonwealth Range og stig stupbratt opp frå austsida av Beardmorebreen.

Det oppdaga av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09) og kalla opp etter Evan Kyffin-Thomas, ein av eigarane av South Australian Register, ei avis i Adelaide. Kyffin-Thomas reiste i lag med Ernest Shackleton på reisa hans frå England.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Dufek Coast
Kutschin Peak

Kutschin Peak er eit markant fjell på 2360 m på vestsida av Nilsen Plateau, som ligg 6 nautiske mil (11 km) sør for Mount Kristensen, ved austsida av Amundsenbreen i Dronning Maudfjella. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter A. Kutstsjin, som var matros på «Fram» under ekspedisjonen til Roald Amundsen i 1910-12.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Amundsen Coast
Lamping Peak

Lamping Peak er eit fjell som ligg mellom Prebble- og Wyckoffbreen i vestsida av Queen Alexandra Range. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter John T. Lamping, ein geomagnetikar i US Antarctic Research Program (USARP) ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1961.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Layman Peak

Layman Peak er ein fjelltopp, 2560 moh, som ligg 3 nautiske mil (6 km) aust for Mount Bellows og 4 nautisk mil (7 km) nord for McIntyre Promontory i Dronning Maudfjella. Det vart oppdaga og fotografert av U.S. Antarctic Service (USAS) på Flight C den 29. februar-1. mars 1940, og kartlagd av A.P. Crary i 1957-58. Det vart namngjeve av Crary etter Frank Layman, ein mekanikar som deltok på den amerikanske kryssinga av Rossbarrieren (1957–58) og Victoria Land Traverse Party (1958–59).

Kjelder

Dronning Maudfjella
Fjell i Ross Dependency
Dufek Coast
Lee Peak

Lee Peak er eit fjell langs vestsida av Scottbreen, 3 nautiske mil (6 km) nord for Mount Denauro i Dronning Maudfjella. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Frank P. Lee, ein fotograf på flyturar i Antarktis i løpet av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1965, 1966 og 1967.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Amundsen Coast
Levi Peak

Levi Peak er eit fjell på 2 nautiske mil (3,7 km) nordvest for Mount Stanley, ved vestkanten of Grindley Plateau. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Gene S. Levi, ein meteorolog ved Hallett-stasjonen, vinteren 1963, og sommaren 1964-65.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Lindsay Peak

Lindsay Peak er eit basaltisk fjell, 3210 moh, som ligg 4 nautiske mil (7 km) vest-nordvest for Blizzard Peak i Marshall Mountains. Det vart namngjeve av gruppa frå Ohio State University til Queen Alexandra Range (1966–67) etter John Lindsay, ein geolog i gruppa.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Lindstrom Peak

Lindstrom Peak er eit fjell i Antarktis på 2640 moh., som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) nordvest for Mount Kristensen på vestsida av Nilsen Plateau i Dronning Maudfjella. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Adolf Henrik Lindstrøm, som var kokk for landgruppa ved Framheim under ekspedisjonen til Roald Amundsen i 1910-12. Amundsen gav eit uidentifisert fjell i området namn etter Lindstrøm og ACAN ønskte å halde på dette historiske namnet.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Amundsen Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Mount Llano

Mount Llano er eit fjell (1930 moh) ved foten av Kronprins Olavfjella på Antarktis, som ligg 6 nautiske mil (11 km) nordaust for Mount Wade. Det vart kartlagd av den amerikanske kryssinga av Rossbarrieren (1957-58) under A.P. Crary og kalla opp etter George A. Llano, ein amerikansk biolog og ekspert på lav. Han var prosjektleiar for den biologiske og medisinske avdelinga til polaravdelinga hos National Science Foundation 1960-77 og var fleire år i Antarktis frå 1957-58.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Dufek Coast
Mount Lloyd

Mount Lloyd er eit fjell (3210 moh) i Holland Range, som ligg nord for toppen av Hewittbreen, 7 nautiske mil (13 km) nord for Mount Miller. Det vart oppdaga og namngjeven av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907-09).

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Mount Lockwood

Mount Lockwood er eit utstikkande fjell 5 nautiske mil (9 km) sør for Mount Bell langs austsida av Grindley Plateau i Queen Alexandra Range. Fjellet vart undersøkt av den sørlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961–62). Det vart namngjeve av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09) etter dr. C.B. Lockwood frå St. Bartholomew Hospital, der dr. E.S. Marshall på britiske antarktisekspeidsjonen tidlegare hadde arbeidd.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Longstaff Peaks

Longstaff Peaks er ei rekkje høge fjelltoppar som ligg like vest for Davidsonbreen nord i sentrale område av Holland Range. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04), og namngjeve Mount Longstaff etter Llewellyn W. Longstaff, den viktigaste bidragsytaren til ekspedisjonen. Det skildrande namnet vart endra av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC).

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Lowe Peak

Lowe Peak er eit fjell i Antarktis med ei høgd opp mot 1060 moh, 5 km sørvest for Mount Kolp, ved nordvestenden av Nash Range. Det vart namngjeve etter P. A. Lowe, eit medlem av gruppa som overvintra ved Cape Hallett i 1961 som teknikar på det geomagnetiske prosjektet.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Mount Lysaght

Mount Lysaght er eit fjell, 3755 moh, som ligg 1,5 nautiske mil (3 km) nord for Mount Markham nord i Queen Elizabeth Range. Det vart oppdaga og namngjeven av den britiske antarktiskekspedisjonen, 1907-09.

Kjelder

Fjell i Ross Dependency
Shackleton Coast
Rubycon av Tangerine Dream

Rubycon er det sjette studioalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream, gjeve ut i 1975. Det vert ofte trekt fram som eit av dei beste albuma deira. Rubycon utforskar vidare den analoge sekvenserbaserte stilen innan Berlin-skulen dei hadde starta med på tittelsporet frå Phaedra.

Sjølv om det ikkje selde like bra som Phaedra, nådde Rubycon høgare opp på den britiske salslista med ein 10. plass.

Musikk
Albumet består av to lange spor, som kvar er over 17 minuttar lange. «Rubycon, Part One» utgjer A-sida av plata og «ebbar og flyt gjennom tette bølgjer av ekko og Mellotron-kor, medan primitive sequencer-linjer bobler til overflata». B-sida «Rubycon, Part Two», «opnar på ein vedunderleg stemningsskapande måte» før «synthesizer-arpeggioar kjem attende for å drive det heile vidare».

Mottaking

Tom Moon tok med Rubycon i boka si 1,000 Recordings to Hear Before You Die frå 2008 og sa: «Denne seglande lydvisjonen, som stadig utfoldar seg, men som aldri heilt når fram, har blitt etterlikna i det uendelege sidan 1975. Men på ein eller annan måte har ikkje ovundrarane klart å fange openheita og den fjerne stordomen til Tangerine Dream.»

I boka Digital Gothic: A Critical Discography of Tangerine Dream frå 1997 hylla journalisten Paul Stump albumet og skreiv: «Rubycon er rett og slett ei forbetring av føregangaren—men teken til det ypparste, og demonstrerer atdei meistrar primitiv teknologi på ein fantastisk dristig og uthaldande måte med rein kunstnarisk visjon. Det er truleg det beste albumet bandet laga…»

Turné
Etter albumet kom ut vart Moog synthesizeren til Christopher Franke øydelagd under transport og Franke sjølv mista nesten livet då han fekk elektrisk støyt.

Innhald

Medverkande
 Edgar Froese - mellotron, gitar og VCS 3 synthesizer på «Rubycon, Part One» ; orgel, mellotron, gitar, gong og VCS 3 synththesizer på «Rubycon, Part Two»
 Christopher Franke - dobbel Moog synthesizer, Synthi A, orgel, modifisert Elka-orgel og handsama piano på «Rubycon, Part One» ; dobbel Moog synthesizer, gong, Synthi A og orgel på «Rubycon, Part Two»
 Peter Baumann - orgel, EMS Synthi A, elektrisk piano (Fender Rhodes) og handsama piano på «Rubycon, Part One» ; elektrisk piano (Fender Rhodes), orgel, EMS Synthi A, røyst og ARP 2600 på «Rubycon, Part Two»
Teknisk
 Monique Froese – fotografi
 Mick Glossop – lydteknikar
 Roland Paulick  – teknisk assistent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rubycon (album)» frå ,  den 8. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Tangerine Dream-album
Virgin Records-album
Ricochet av Tangerine Dream

Ricochet er det sjuande albumet og det første konsertalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream. Albumet kom ut i 1975. Det består av to lange komposisjonar miksa frå opptak frå konsertar i England og Frankrike hausten 1975. Stilen er mykje lik dei andre platene dei gav ut på Virgin Records i denne perioden, med stor vekt på synthesizerar og sekvenserar til å skape eit tett ambient lydlandskap. På Ricochet vert det nytta meir perkusjon og elektrisk gitar enn på dei førre albuma Phaedra og Rubycon, på grensa til elektronisk rock. Den største innovasjonen på albumet er bruken av komplekse rytmar i fleire lag, noko som varsla om retninga bandet tok i 1980-åra, men òg trance-musikk og likande sjangrar innan elektronisk dansemusikk.

Mykje av råmaterialet for Ricochet, særleg del 2, vart spelt inn i Fairfield Halls i Croydon i London, under konserten deira der i oktober 1975. Den originale, uredigerte versjonen av opptaket kan høyrast i sett 3 av The Bootleg Box Set Vol. 1. Kvar dei andre opptaka vart henta frå har det så langt ikkje vore mogeleg å finne ut av. 

Etter at både Phaedra og Rubycon hadde nådd Topp 20 på albumlista i Storbritannia, gjorde Ricochet det mindre bra, og låg berre fire veker inne på salslista med ein 40. plass som høgaste plassering. I nyare tid har derimot Ricochet vorte trekt fram som eit av dei mest populære Tangerine Dream-albuma.

Innhald

Medverkande
 Peter Baumann – klaverinstrument
 Chris Franke – klaverinstrument, trommer
 Edgar Froese – klaverinstrument, gitar

Singlar
To singlar vart gjevne ut i Frankrike og Australia med utdrag frå albumet:
 «Ricochet (Part I)» – «Ricochet (Part II)»
 «Excerpt From Ricochet»

Kjelder

Konsertalbum frå 1975
Konsertalbum av Tangerine Dream
Virgin Records-album
Stratosfear

Stratosfear er det åttande albumet og det sjuande studioalbumet til av den tyske gruppa Tangerine Dream. 

Plata nådde 39. plassen på albumlista i Storbritannia og låg inne på lista i fire veker og selde etter kvart til sølvplate for 60 000 eksemplar.

Innspeling 
Nick Mason frå Pink Floyd laga den originale miksen av Stratosfear i april 1976 i Hansa by the Wall. På grunn av krangling mellom Tangerine Dream og Virgin vart denne miksen skrinlagd.

Stratosfear kombinerer dei akustiske og elektroniske inspirasjonskjeldene til Tangerine Dream tettare enn dei hadde gjort før. Til dømes kan ein på siste sporet, «Invisible Limits» høyre ein djup piano/fløytemelodi med ein meir romantisk smak enn dei tidlegare syntetiske komposisjonane. Det var det siste studioalbumet til Peter Baumann med gruppa.

Det markerer byrjinga på ei ny retning for bandet, der dei gjekk bort frå den kompromisslause eksperimenteringa med synthesizerar frå tidleg i 1970-åra mot ein meir melodisk stil, ein trend dei heldt fram med på Force Majeure i 1979. Tittelsporet «Stratosfear» er mykje spelt på konsertane deira og har vorte miksa på ny for mange andre album.

Mottaking 
I Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) skreiv Robert Christgau «Eg respekterer synthesizerteksturane deira i teorien, men desse karane burde overlate tilgjengelegheita til Kraftwerk. Når dei programmerer i mottekne semiklassiske melodiar og set den automatiske trommemaskinen til 'bouncy swing,' er resultatet lydsporet til ei reiseskildring i rommet du ikkje har lyst til å sjå.»

Innhald

Medverkande
 Christopher Franke – Moog synthesizer, orgel, perkusjon, mellotron, cembalo
 Edgar Froese – mellotron, Moog synthesizer, 12- og 6-strengsgitar, flygel, bassgitar, munnspel
 Peter Baumann – Moog synthesizer, Project elektronisk trommemaskin, Fender Rhodes, mellotron

Singlar
 «Stratosfear» – «The Big Sleep In Search Of Hades»

Kjelder

Musikkalbum frå 1976
Tangerine Dream-album
Virgin Records-album
Christopher Franke

Christopher Franke () er ein tysk musikar og komponist. Frå 1971 til 1988 var han medlem av electronicabandet Tangerine Dream. Han var først trommeslagar i The Agitation, seinare kalla Agitation Free, før han gjekk over til å hovudsakleg spele klaverinstrument og synthesizerar etter kvart som gruppa gjekk bort frå opphavet med psykedelisk rock. Han var truleg ikkje den første musikaren til å nytte ein analog sekvenser, men var truleg den første til å nytte eit slikt instrumentet på scene under ein konsert, og la rytmegrunnlaget for klassiske musikkstykke av Tangerine Dream og heile Berlin-skulen.

Etter at han slutta i gruppa starta han plateselskapet Sonic Images som baserer seg på New Age-musikk. Han har laga fleire soloalbum og mykje filmmusikk.

Solodiskografi 

 Pacific Coast Highway (1991)
 Universal Soldier (1992)
 London Concert (1992)
 New Music for Films Vol. 1 (1993)
 Raven (1994)
 Night of the Running Man (1995)
 Babylon 5 (1995)
 Klemania (1993)
 Perry Rhodan - Pax Terra (1996)
 The Celestine Prophecy (1996)
 Tenchi the Movie: Tenchi Muyo! in Love (1996; rereleased in 2002)
 Enchanting Nature (1996)
 Babylon 5, volume 2: Messages from Earth (1997)
 Babylon 5: In the Beginning (1997)
 Babylon 5: Thirdspace (1997)
 Pacific Blue (1997)
 Transformation of Mind (1997)
 Babylon 5: River of Souls (1997)
 Epic (1999)
 Babylon 5: Episodic CDs - 24 CDs x 30 minutes per CD (1997–2000)
 New Music for Films Vol. 2 (2000)
 The Calling (2000)
 The Best of Babylon 5 (2001)
 Music for Films Vol. 3 (2003) CD-R
 What the Bleep Do We Know!? (2004)
 Ludwig² - Das Musical (2005)
 Babylon 5: The Lost Tales (2007)

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 Sonic Images
 
 

New Age-musikarar
Tyske electronicamusikarar
Tangerine Dream-medlemmar
Peter Baumann

Peter Baumann () er ein tysk musikar og var lenge eit medlem av den tyske electronicagruppa Tangerine Dream i lag med Edgar Froese og Christopher Franke. Han var medlem av bandet frå 1971 og fram til 1977. Baumann spelte inn det første soloalbumet sitt i 1976, medan han framleis var på turné med bandet, og starta sin eigen solokarriere i 1977.

Tidleg i 2000-åra studerte Baumann vitskap og filosofi.

Diskografi

Album 
 Romance '76 (1976) (LP)
 Trans Harmonic Nights (1979) (LP)
 Repeat Repeat (1981) (LP)
 Strangers In The Night (1983) (LP)
 Phase by Phase: A Retrospective '76 - '81 (1996) (CD)

EP 
 Bicentennial Present (7" single) (1976)
 Biking Up The Strand (7" single) (1979)
 Realtimes (7" single) (1981)
 Daytime Logic (Extended Dance Mix) (12" single) (1981)

Hidden baumann 
 Welcome to Joyland (som Leda) (1978)
 Grosses Wasser (medprodusent på eit album av Cluster) (1979)
 The Russians are Coming (12"-singel med Conrad Schnitzler) (1984)
 Blue Room (promokassett med Paul Haslinger & John Baxter) (1991)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peter Baumann» frå ,  den 9. april 2013.

Bakgrunnsstoff

Tyske electronicamusikarar
Tangerine Dream-medlemmar
Sorcerer av Tangerine Dream

Sorcerer er det niande albumet og det første filmmusikkalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream. Det inneheld musikk for filmen Sorcerer. Det nådde 25. plassen på den britiske albumlista og vart det tredje mest selde albumet til bandet i Storbritannia.

Bakgrunn
Etter ein europeisk turné i 1976 byrja Tangerine Dream å arbeide på musikk for William Friedkin, regissøren av The French Connection og Eksorsisten. Sorcerer var ei nyinnspeling av Clouzot sin The Wages of Fear frå 1953 om ein risikabel lastebiltransport. William Friedkin hadde ønskt å lage ein film kring kva musikk Tangerine Dream kunne klare å skape.

Chris Franke fortalte: «William Friedkin hadde høyrt musikken vår i Los Angeles. Han ringe oss og sa han likte det, at det var nyskapande og nytt, og at han ønskte å lage ein film med det. Han var interessert i å ha musikken spelt for skodespelarane på settet. Me kjende oss særs sjølvstendig frå alt dette sidan musikken vart skapt av oss i eit rom i Berlin, med ein åttesporsopptakar og eit manus.»

Edgar Froese sa seinare: «Sorcerer-albumet vart spelt inn på ein gammal åttespors Ampex-opptakar i Berlin. Det var ein av fire maskinar som stod i Abbey Road Studios i London, som vart selt etter Beatles-tida. Me hadde leigd ein gammal kino og laga eit lite studio der. Moog-en var særs nyttig, og på dette stadiet var me blitt ganske kyndige på instrumentet. Me brukte òg eit Fender Rhodes-piano, gitarar og til og med ein Revox-lydbandmaskin som forseinkingsapparat.»

Innhald

Medverkande
 Edgar Froese – Fender Stratocaster & Gibson Les Paul Custom gitarar, Mellotron Mark V, Steinway piano, Oberheim Polyphonic Synthesizer, ARP Omni string synthesizer, PPG Synthesizer, modifisert Moog synthesizer.
 Christopher Franke – Moog modular synthesizer, Projekt Elektronik sekvenser, Computerstudio Digital Sequencer, Mellotron, ARP Pro Soloist synthesizer, Elka String Synthesizer, Oberheim-sekvenser.
 Peter Baumann – Projekt Elektronik Modular Synthesizer, Projekt Elektronik Sequencer, Fender Rhodes Piano, ARP Pro Soloist synthesizer, Mellotron.

Kjelder

Filmmusikkalbum frå 1977
Filmmusikkalbum av Tangerine Dream
MCA Records-album
Kosmisk musikk-album
Encore av Tangerine Dream

Encore: Tangerine Dream Live er eit konsertalbum av det tyske electronicabandet Tangerine Dream frå 1977. Opptaka vart hovudsakleg gjort på den særs suksessfulle turneen deira i USA i 1977.

Bakgrunn
Våren 1977 drog Tangerine Dream på to utselde turnear i USA. I oktober 1977 gav dei ut det doble Encore med fire lange spor spelte inn under desse turenane. Noko av musikken var basert på tema frå Ricochet, Stratosfear og Sorcerer. Titlane «Coldwater Canyon» (inkludert den lengste gitarsoloen av Edgar Froese som bandet gav ut) og «Cherokee Lane» kjem frå vegar i Coldwater Canyon nær Los Angeles, der Tangerine Dream budde medan dei turnerte. 

Encore vert ofte rekna som det definitive konsertalbumet med Tangerine Dream av fansen deira, og det var det siste spelte inn med Peter Baumann, for etter ein konsert i Denver, under den andre halvdelen av turneen deira, informerte han Edgar Froese og Chris Franke om at privatlivet hans ikkje lenger let han vere fulltidsmedlem av Tangerine Dream. I november 1977 slutta Peter Baumann for godt og fortsette å arbeide som soloartist og produsent. Han bygde sitt eige studio i Berlin, før han sidan flytta til New York. 

Edgar Froese sa i 1985: «Det er eit stykke her, «Monolight», som syner dei klassiske tilnærmingane våre. Me høyrer ofte på klassisk musikk og kjenner oss særs nær Bach på grunn av kontrapunkta, bruken av sekvensar og meisterverka han skreiv med tanke på basslinjer. Jack Bruce sa at Bach var den beste bassisten gjennom tidende, og det er eg heilt samd i.»

Innhald

Medverkande
 Peter Baumann – Projeckt Elektronik-sekvenser, Fender Rhodes, EMS Vocoder, Mellotron M400, ELKA Rhapsody 610, ARP Pro Soloist, Mellophonium, produsent, lydteknikar, mastering, miksking
 Christopher Franke – Projeckt Elektronik-sekvender, Computerstudio digital sekvenser, Oberheim OB-1, ELKA Rhapsody 610, elektronisk perkusjon, ARP Pro Soloist, Oberheim-sekvenser, Moog modular synthesizer, Mellotron M400, produsent, lydteknikar, mellotron, sekvens-laging, mastering
 Edgar Froese – gitar, Moog modular synthesizer, Mellotron Mark V, Steinway flygel, Oberheim Four Voice, ARP Omni, Palm Products GmbH 1020, Projeckt Elektronik-sekvenser, Mellophonium, produsent, lydteknikar, mellotron, mastering

Kjelder

Konsertalbum frå 1977
Konsertalbum av Tangerine Dream
Virgin Records-album