alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hospital Point

Hospital Point er eit nes danna av ei isklippe med nokre få klippeframspring ved botnen, som ligg ved nordsida av Yankee Harbour like aust for Glacier Bluff på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve «Rocky Point» av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i 1935. For å unngå forveksling UK Antarctic Place-Names Committee avslo dette namnet i 1961 og byta det ut med eit nytt. Hospital Point kjem frå «Hospital Cove», eit namn nytta om Yankee Harbour som vart nytta av britiske selfangarar i 1820-åra og britiske kvalbåtar i 1920-åra.

Kjelder

Nes på Greenwich Island
Howard-Williams Point

Howard-Williams Point er eit kjenneleg nes som strekkjer seg ut i Rossisen, like nord for Beaumont Bay, nordaust for Surveyors Range i Antarktis. Det vart namngjeven til ære for Clive Howard-Williams, ein økolog som leia forskingstokt til McMurdo Dry Valleys, Darwinbreen og Bratina Island frå 1984 og framover. Han vart sidan ein av underdirektørane i Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR).

Kjelder

Nes i Ross Dependency
Shackleton Coast
Hull Point

Hull Point er eit lågt nes på nordaustsida av Legru Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane, kring 15 moh. Det vart kalla opp etter professor Edward Hull, ein geolog frå Ulster som arbeidde med British Geological Survey og som seinare vart direktør i Geological Survey of Ireland.

Kjelder

Nes på King George Island
Humble Point

Humble Point er eit lågt nes,5 nautiske mil sørvest for Cape Lloyd på vestkysten av Clarence Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset vart kalla «Punta Baja» (lågt nes) på argentinske kart frå 1950-åra. UK Antarctic Place-Names Committee tilrådde omsetjinga til Humble Point i 1971.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Inca Point

Inca Point er eit nes på nordvestsida av Harmony Cove på Nelson Island i Sør-Shetlandsøyane. Ein isolert staur utanfor neset liknar mykje eit inkahovud. Namnet «Punta Inca» vart først nytta på eit argentinsk kart i 1957. Ei engelsk form av namnet er det godkjende namnet.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Geografi på Nelson Island
Nes på Sør-Shetlandsøyane
Kapp Ingrid

Kapp Ingrid er eit mørkt nes mellom Norvegiabukta og Sandefjordbukta på vestsida av Peter I Øy i Antarktis. Det vart oppdaga i 1927 av ein norsk ekspedisjon under Eyvind Tofte ombord på «Odd I», eit fartøy frå kvalbåtflåten til Lars Christensen, og kalla opp etter Ingrid Christensen, kona til Lars.

Kjelder

Nes i Antarktis
Peter I Øy
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Inott Point

Inott Point er eit nes 1 nautisk mil nord-nordaust for Edinburgh Hill på austenden av Varna Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. I samband med at stader i området var kalla opp etter selfangarar på 1800-talet, vart det namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter kaptein Robert Inott, kaptein på den amerikanske selskuta «Samuel» (som Samuel Peak er kalla opp etter) frå Nantucket, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820-21.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Nes på Livingston Island
Cape Irwyn

Cape Irwyn er eit nes ved kanten av Rossisen som utgjer nordenden av Lillie Range ved foten av Prince Olav Mountains i Antarktis. Det vart namngjeve av sørlaget til New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (1963–64) etter Irwyn Smith, ein radiotelegrafist ved Scott-basen, 1963–64.

Kjelder

Nes i Ross Dependency
Dufek Coast
Cape James

Cape James er eit nes på sørtuppen av Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Namnet finst på eit kart basert på ein britisk ekspedisjon 1828–31 under kaptein Henry Foster.

Neset ligg 4,5 km sør-sørvest for Elin Pelin Point, 6,8 km sørvest for Organa Peak, 3,55 km vest-sørvest for Suhindol Point og 29,5 km nordvest for Low Island.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Nes på Smith Island
Jameson Point

Jameson Point er eit nes 3 nautiske mil nord for Cape Garry på vestsida av Low Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart grovt kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10. Neset vart fotografert frå lufta av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition, 1955–57, og meir nøyaktig skissert frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey i 1959. Namnet «Jameson Island» vart nytta om Low Island av James Weddell i 1820–23 og Jameson Point har vorte nytta om dette punktet for å bevare namnet til Weddell.

Kjelder

 Jameson Point. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Jasper Point

Jasper Point er det nordaustlege neset ved innløpet til Norma Cove på Fildes Peninsula på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset grensa til svarte og mattgule klipper, der ein finn årer med raud og grøn jaspis. Det fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee etter det geologiske arbeidet utført av British Antarctic Survey i 1975–76.

Kjelder

Nes på King George Island
Kolich Point

Kolich Point er eit nes halvvegs mellom Spike Cape og Gneiss Point på austkysten av Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Thomas M. Kolich, ein geofysikar som deltok i US Antarctic Research Program (USARP) si geofysiske kartlegging av Rossisen i 1973-74 og 1974-75.

Kjelder

Nes i Victoria Land
Scott Coast
Lapidary Point

Lapidary Point er det sørvestlege neset ved innløpet til Rocky Cove i Maxwell Bay på King George Island. Det vart namngjeve «Mys Kamennyy» av G.E. Grikurov og M.M. Poljakov i 1968, etter Den sovjetiske antarktisekspedisjonen si kartlegging i området. Det vart omsett til Lapidary Point av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1978.

Kjelder

Nes på King George Island
Cape Lindsey

Cape Lindsey er eit nes heilt vest på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet finst på kartet til George Powell publisert av Richard Holmes Laurie i 1822.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Lindsey» frå ,  den 4. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Cape Lloyd

Cape Lloyd er eit nes som dannar nordenden av Clarence Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet Lloyd's Promontory finst på eit kart frå 1821–25, men i nyare år har neset vorte internasjonalt kjend som Cape Lloyd.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Lloyd» frå ,  den 4. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Lockley Point

Lockley Point er eit lågt, isdekt nes som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) nordaust for Noble Peak på nordvestsida av Wiencke Island i Antarktiske Arkipel. Det vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache i 1898. Det vart sett på ny og kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1944, og kalla opp etter løytnant J.G. Lockley som var baseleiar, biolog og meteorolog ved Port Lockroy i 1945.

Kjelder

Nes i Antarktiske Arkipel
Cape Lookout på Sør-Shetlandsøyane

Cape Lookout, Cabo Fossatti, Cabo Vigia eller Cabo Vigilante er eit bratt nes, 240 meter over havet, heilt sør på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet Cape Lookout finst på eit kart frå 1822 av kaptein George Powell, ein britisk selfangaren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cape Lookout (South Shetland Islands)» frå ,  den 4. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Lookout
Minstrel Point

Minstrel Point er eit nes om lag halvvegs mellom Capes Lindsey og Yelcho på vestkysten av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av U.K. Joint Services Expedition til Elefantøya, 1970–71, etter briggen Minstrel (kaptein MacGregor), ein selfangar frå London, som ankra opp nord for dette neset i februar 1821.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
MacDonald Point

MacDonald Point er eit nes i Antarktis på sørsida av munningen av Darwinbreen, der denne munnar ut i Rossisen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James H. (Scot) MacDonald, ein journalist som var medlem av U.S. Navy skvadron VX-6 som arbeidde ved McMurdo-basen mellom 1958 og 1961.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Hillary Coast
Moonlight Point

Moonlight Point er det nordvestlegaste neset på Aspland Island i Sør-Shetlandsøyane. Det fekk dette namnet av nokre utforskarar i kano frå O'Brien Island til Aspland Island, 3. januar 1977, fordi neset hadde ein silhuett mot fullmånen. Namnet vart godkjend av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1980.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Nattriss Point

Nattriss Point er eit klipperikt nes på austenden av Saunders Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart først kartlagd i 1819 av ein russisk ekspedisjon under Fabian Gottlieb von Bellingshausen, og kartlagd på ny i 1930 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og vart namngjeve av dei etter E.A. Nattriss, offiser i Discovery Committee.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Nattriss Point» frå ,  den 4. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Parry Point

Parry Point er eit kjennande nes som ligg nord for munningen av Slessorbreen og 25 nautiske mil (46 km) sørvest for Mount Faraway i Theron Mountains, på austsida av Filchner isbrem. Det vart først kartlagd i 1957-58 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og kalla opp etter kontreadmiral Cecil R.L. Parry, sekretær for Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1955-58.

Kjelder

Nes i Antarktis
Geografi i Coats Land
Filchner-Ronne isbrem
Penfold Point

Penfold Point er eit nes på nordvestsida av innløpet til Whalers Bay på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Det er kalla opp etter kapteinløytnant D.N. Penfold i Royal Navy, som kartla øya i 1948-49.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Deceptionøya
Cape Plenty

Cape Plenty er eit nes søraust på Gibbs Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart vitja av JSEEIG i januar 1977 og fekk dette namnet på grunn av eit rev aust for neset som førte til oppvelling av næringsrikt vatn som trekkjer til seg mange fuglar i området. Namnet vart godkjent av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1980.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
President Head

President Head er eit nes heilt aust på Snow Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det strekkjer seg 2,6 km mot aust-nordaust og har ei høgd på 107 meter ved St. Sofroniy Knoll.

Namnet «President Island» vart gjeve av selfangarar frå Stonington i 1820-21 om Snow Island, men dette namnet kom aldri i bruk. «President Head» vart i staden gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1961 for å bevare namnet på denne øya.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «President Head» frå ,  den 4. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Rancho Point

Rancho Point er eit kjenneleg nes, 170 moh, heilt aust på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Det stig opp frå sjøen til ei stor klippe og har fått namnet sitt etter forma. Namnet vart foreslått av kapteinen på det argentinske skipet «Granville» i 1947 då dei såg at neset likna ei hytte med saltak.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Deceptionøya
Rip Point

Rip Point er eit nes on Nelson Island på sørsida av det austlege innløpet til Fildes Strait i Sør-Shetlandsøyane. Namnet finst på eit kart av Admiralitetet etter ei kartlegging av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i 1935.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Senia Point

Senia Point er eit isdekt nes 9 nautiske mil (17 km) sør for Cape Selborne, på nordsida av innløpet til Couzens Bay på vestsida av Rossisen. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter B. Senia, kaptein på fraktefartøyet USNS Mizar under Operasjon Deepfreeze 1962 og USNS Mirfak under Operasjon Deepfreeze 1963.

Kjelder

Nes i Victoria Land
Shackleton Coast
Siddins Point

Siddins Point er eit nes som stikk ut i Hero Bay på nordkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1958 etter kaptein Richard Siddons, kaptein på den australske selskuta Lynx frå  Sydney, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820-21 og 1821-22.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Kjelder

Nes på Livingston Island
Cape Smith

Cape Smith er eit nes på nordenden av Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Oppdaginga av Sør-Shetlandsøyane vart først rapportert i 1819 av kaptein William Smith, som neset er kalla opp etter. 

Neset ligg 3,31 km aust-nordaust for Matochina Peak, 12,5 km aust-nordaust for Gregory Point, 4,16 km nord for Delyan Point, 2 km aust-søraust for Barlow Island og 40,5 km vest-sørvest for Snow Island.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Stinker Point

Stinker Point er eit nes 4 nautiske mil (7 km) sør for Table Bay på vestkysten av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd av U.K. Joint Services Expedition til Elefantøya, 1970–71, og kalla opp etter kjempestormfuglen (Macronectes giganteus) som hekkar her. «Stinker» var eit namn sjømennene nytta om denne fuglen.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Cape Valentine

Cape Valentine er eit nes heilt nordaust på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet vart nytta av amerikanske og britiske selfangarar så tidleg som 1822.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Cape Wallace

Cape Wallace er eit nes heilt nordvest av Low Island i Sør-Shetlandsøyane. Sjølv om opphavet til namnet er ukjend har det vore på kart i over hundre år.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Walker Point

Walker Point er eit nes som ligg 3 nautiske mil (6 km) sørvest for Cape Valentine, nær austenden av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet finst på kartet til Powell frå 1822 basert på ein felles seglas av kaptein Nathaniel B. Palmer i sluppen James Monroe, og kaptein George Powell i sluppen Dove i desember 1821. Det er truleg kalla opp etter kaptein John Walker, som var med på å teikne kartet.

Kjelder

Nes på Sør-Shetlandsøyane
Cape Yevgenov

Cape Yevgenov er eit isdekt nes midtvegs langs nordaustsida av Krylov Peninsula, som utgjer det vestlege innløpet til Lauritzen Bay i Antarktis. Det vart fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (1957–58) og ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1959). Det vart namngjeve av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen etter den russiske hydrografen Nikolaj I. Jevgenov (1888–1964).

Kjelder

Nes i Oates Land
Ferguslie Peninsula

Ferguslie Peninsula er ei 1,5 nautiske mil lang halvøy som ligg mellom Browns Bay og Macdougal Bay på nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under William Speirs Bruce, som namngav ho etter Ferguslie, bustaden til sir James Coats, som var den viktigaste bidragsytaren til ekspedisjonen.

Kjelder 

Halvøyar på Sør-Orknøyane
Ferrier Peninsula

Ferrier Peninsula  er ei smal halvøy, 1,5 nautiske mil lang, på austenden av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart grovt kartlagd i 1823 av ein britisk selfangstekspedisjon under James Weddell. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under William Speirs Bruce, som namngav ho etter sekretæren sin J.G. Ferrier, som òg var leiar for ekspedisjonen i Skottland.

Kjelder 

Halvøyar på Sør-Orknøyane
Gourlay Peninsula

Gourlay Peninsula  er ei isfri halvøy, som er 200 meter brei ved botnen og 700 meter lenger ute, søraust på Signy Island i Sør-Orknøyane. Sjøsida av halvøya stikk ut i tre armar: Pantomime Point, Pageant Point og Gourlay Point. Ho vart kartlagd i 1933 av eit lag frå Discovery Investigations, og kartlagd på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey. Ho vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter Gourlay Point.

Kjelder

Halvøyar på Sør-Orknøyane
Mackenzie Peninsula

Mackenzie Peninsula  er ei bratt, klipperik halvøy vest på Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart oppdaga og grovt kartlagd av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer i 1821. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under William S. Bruce, som gav denne halvøya jentenamnet til kona si.

Kjelder

Halvøyar på Sør-Orknøyane
Mossman Peninsula

Mossman Peninsula  er ei smal halvøy, 3 nautiske mil (6 km) lang, som strekkjer seg sør frå vestsida av Laurie Island og mellom Scotia Bay og Wilton Bay i Sør-Orknøyane. Ho vart oppdaga i 1821 av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer, og grovt kartlagd på kartet til Powell frå 1822. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav ho etter Robert C. Mossman, som var meteorolog på ekspedisjonen.

Kjelder

Halvøyar på Sør-Orknøyane
Pirie Peninsula

Pirie Peninsula  er ei smal halvøy som strekkjer seg 3 nautiske mil (6 km) nordover frå midten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Halvøya vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav ho etter dr. Harvey Pirie, som var kirurg og geolog på ekspedisjonen.

Kjelder

Halvøyar på Sør-Orknøyane
Watson Peninsula

Watson Peninsula  er ei smal halvøy, 2 nautiske mil (3,7 km) lang, mellom Macdougal Bay og Marr Bay på nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav ho etter G.L. Watson  som teikna og omforma ekspedisjonsskipet «Scotia».

Kjelder

Halvøyar på Sør-Orknøyane
Barton Peninsula

Barton Peninsula  er ei lita halvøy mellom Marian Cove og Potter Cove ved sørvestenden av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Ho vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1963 etter Colin M. Barton, som var geolog i Falkland Islands Dependencies Survey som arbeidde i denne delen av King George Island, 1959-61.

King Sejong-stasjonen til Sør-Korea ligg her.

Kjelder
 

Halvøyar på King George Island
Flat Top Peninsula

Flat Top Peninsula  er ei lita, flat halvøy 1 nautisk mil nord for sørvestenden av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Halvøya vart namngjeven på eit kart basert på ei kartlegging av eit lag frå Discovery Investigations frå RRS «Discovery II» i løpet av 1935.

Kjelder 

Halvøyar på King George Island
Keller Peninsula

Keller Peninsula  er ei høg halvøy mellom Mackellar- og Martelfjorden i Admiralty Bay, on King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet Keller vart nytta av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot, som kartla Admiralty Bay i desember 1909.

Kjelder

Halvøyar på King George Island
Krakow Peninsula

Krakow Peninsula er ei halvøy mellom Admiralty Bay og King George Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet «Krakow Icefield», etter Kraków i Polen, vart nytta i 1980 av den polske antarktisekspedisjonen om isen som nesten dekkjer denne halvøya. Det opphavlege namnet vart endre like etter og nytta om halvøya.

Kjelder

Polen og Antarktis
Halvøyar på King George Island
Potter Peninsula

Potter Peninsula  er ei låg isfri halvøy mellom Potter Cove og Stranger Point sørvest på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Ho vart namngjeve «Peninsula Potter» i samband mked vika av dei chilenske geologane Roberto Araya og Francisco Herve i 1966, etter feltarbeidet deira ved Potter Cove. Den engelske forma av namnet er den godkjende forma.

Kjelder

Halvøyar på King George Island
Skåre

Skåre er ein bydel i Haugesund, og var tidlegare eit eige herad i Rogaland, skipa i 1881. 1. januar 1958 vart heradet innlemma i Haugesund bykommune.

Kjelder 

Haugesund kommune
Historie i Haugesund
Tidlegare kommunar i Rogaland
Norske kommunar skipa i 1881
Norske kommunar nedlagde i 1958
Kari Ylianttila

Kari Sakari Ylianttila () er ein finsk tidlegare skihoppar og seinare hopptrenar. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka 1977/78.

Aktiv 
Ylianttila markerte seg i 1972-sesongen med ein tredjeplass i Svenska skidspelen. Tidlegare i OL-sesongen hadde han delteke i begge hopprenna under vinter-OL i Sapporo, med 13. plass i storbakken som beste prestasjon. Etter eit par sesongar der han som oftast hamna langt nede på resultatlistene, overraska han stort under nyårshopprennet 1975 i Garmisch-Partenkirchen, der han med 226,0 poeng vart nummer to, berre 0,2 poeng bakom vinnaren Karl Schnabl frå Austerrike. Plasseringa viste seg å vere eit reint blaff.

Høgdepunktet for Ylianttila var sigeren i den tysk-austerrikske hoppveka 1977/78. Han vart nummer tre i opningsrennet i Oberstdorf, kom på andreplass i Garmisch-Partenkirchen og i Innsbruck, og vann avslutningsrennet i Bischofshofen. Naturleg nok var han mellom dei store favorittane til å vinne gull under VM på heimebane i 1978, men skada under trening ein ankel og kunne ikkje delta i meistrskapen.

Etter 1978 nådde ikkje Ylianttila heilt opp i dei store hopptevlingane. Både under VM i skiflyging 1979 og 1981 kom han på tiandeplass. Han deltok i OL i Lake Placid 1980, med ein 13. plass i den store bakken som beste resultat. Etter 19. og 21. plass i dei to individuelle tevlingane i ski-VM 1982 i Oslo, la han opp som aktiv skihoppar.

Trenar 
Frå 1987 til 1994 var Ylianttila trenar for det finske hopplandslaget som vann talrike internasjonale medaljar i løpet av desse åra. I perioden 1994&ndsp;2004 trena han USAs hopplandslag, men hadde lite suksess. Sesongen 2004/05 var han trenar for Sveriges hopplandslag, deretter var han i fem år, 2005-10, trenar for Japans landslag. Sidan har han vore sjef for det finske kombinertlandslaget.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kari Ylianttila» frå , den 4. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 

Finske skihopparar
Finske deltakarar under vinter-OL 1972
Skihopparar under vinter-OL 1972
Finske deltakarar under vinter-OL 1980
Skihopparar under vinter-OL 1980
Hemmo Silvennoinen

Hemmo Valio Silvennoinen () var ein finsk skihoppar frå Kesälahti. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka 1954/55.

Aktiv
Sesongen 1954/55 debuterte Silvennoinen i den tysk-austerrikske hoppveka og sigra med 878,0 poeng, 2,8 poeng framom landsmannen Eino Kirjonen. Han vann ikkje noko enkeltrenn, men kom på sigerspallen i alle fire renna.

Nyårsaftan 1955 vart Silvennoinen utestengd frå den finske hopptroppen som deltok i den tysk-austerrikske hoppveka, grunna brot på forbodet om å nyte alkohol. Etter protestar frå lagkameratane vart avgjerda omgjort, og dagen etter gjekk Silvennoinen heilt til topps i nyårshopprennet i Garmisch-Partenkirchen med Kirjonen på andreplass. Silvennoinen kom på tiandeplass i det spesielle hopprennet under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo. Same sesongen vann han hopprennet i Lahti-spelen, med to poengs margin til andremann, enno ein gong var det Kirjonen. I 1957-sesongen tok han sølvmedalje i den finske skimeisterskapen, noko han gjentok fem år seinare.

Etter fleire sesongar med svakare prestasjonar, gjorde Silvennoinen i 1961 sin beste prestasjon i Holmenkollen. Han hadde berre Nikolaj Sjamov frå Sovjetunionen framom seg på resultatlista, då alle poenga var talde opp. Hoppveka 1961/62 kom Silvennoinen på tredjeplass samanlagt, utan å kome på pallen i eit einaste av dei fire renna i hoppveka. No var det landsmannen Eino Kirjonen som vart hoppvekevinnar. Under Ski-VM 1962 i Zakopane vart Silvennoinen beste finne i normalbakken med ein fjerdeplass, i storbakken vart han nummer 24.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Hemmo Silvennoinen» frå ,  den 4. januar 2013.

Notar

Finske skihopparar
Finske deltakarar under vinter-OL 1956
Skihopparar under vinter-OL 1956