alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kirani James

Kirani James () er ein grenadisk friidrettsutøvar frå St. George's som vart verdsmeister på 400 meter i 2011 og året etter olympisk meister på same distansen.

Aktiv
Knapt 18 år gammal vart James juniorverdsmeister på 400 m i kanadiske Moncton sommaren 2010, ein månad etter han hadde sett personleg rekord på distansen med 45,01 sekund. Den 30. august 2011 vann han gullmedaljen på 400 m under VM i friidrett 2011 i Daegu, der han slo favoritten LaShawn Merritt med tre hundredels sekund og sette personleg rekord med 44,60. Fire dagar seinare forbetra han rekorden sin til 44,36 då han vann distansen under eit stemne i Zürich.

Ved dei olmpiske sommarleikane 2012 i London vart James olympisk meister etter eit suverent 400-meterløp der han vart klokka inn på 43,94 sekund, verdas beste løp på distansen dei siste fire åra. Det var Grenadas aller fyrste olympiske gullmedalje. I 2013-sesongen vann han ei tevling i Paris på årsbestida 43,96, men under VM i Moskva var han plaga med magesmertar og vart nummer sju.

3. juli 2014 i Lausanne sprang James personbeste på 43,74 sekund. Seinare i same månaden vann han 400 m i Samveldeleikane i Glasgow på tida 44,24. Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing presterte han 43,78 og fekk bronsen på distansen, bakom gullvinnar Wayde van Niekerk og LaShawn Merritt. Året etter vann James sølvmedaljen etter ein nytt godt finaleløp, men var sjanselaus mot Niekerk som sett verdsrekord med 43,03 sekund. James gjekk skadd i 2017 og -18. I 2019 enda han som femtemann på 400-meteren då VM fann stad i Doha.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2011 i Daegu: Gullmedalje på 400 m – 44,60, framom LaShawn Merritt (44,63)
OL 2012 i London: Gullmedalje på 400 m – 43,94, framom Luguelín Santos (44,46)
VM 2013 i Moskva: Nr 7 på 400 m – 44,99
VM 2015 i Beijing: Bronsemedalje på 400 m – 43,76
OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølvmedalje på 400 m – 43,78, bakom Wayde van Niekerk (43,03)
VM 2019 i Doha: Nr 5 på 400 m – 44,54

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kirani James» frå ,  den 21. juli 2015.  
 

Grenadiske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Olympiske meistrar for Grenada
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Grenadiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Grenadiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Grenadiske deltakarar under sommar-OL 2020
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2020
Verdsmeistrar i friidrett
Bohdan Bondarenko

Bohdan Viktorovytsj Bondarenko () er ein ukrainsk høgdehoppar som vart verdsmeister i øvinga i 2013 og europameister i 2014.

Aktiv
Bondarenko vart juniorverdsmeister i polske Bydgoszcz i 2008 med eit hopp på 2,26 m. Fram til 2012 hadde han forbetra den personlege rekorden til 2,31 m. I 2013-sesongen hadde han stor framgang; i slutten av juni forbetra han seg til 2,36 m i Birmingham og mindre enn ei veke seinare til heile 2,41 m i Lausanne. Under verdsmeisterskapen i Moskva kopierte han prestasjonen i Lausanne og vann VM-gullet.

Under Diamond League-stemnet i New York i juni 2014 tangerte Bondarenko den 27 år gamle europarekorden til Patrik Sjöberg, lydande på 2,42 m. Midt i august månad vann han høgdetevlinga under friidretts-EM i Zürich med eit bestehopp på 2,35 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2013 i Moskva: Gullmedalje i høgdehopp - 2,41 m, framom Mutaz Essa Barshim (2,38 m)
EM 2014 i Zürich: Gullmedalje i høgdehopp - 2,35 m, framom Andrij Protsenko (2,33 m)

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bohdan Bondarenko» frå ,  den 21. juli 2015.  
 

Ukrainske friidrettsutøvarar
Høgdehopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Ukraina
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Ukrainske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Sverre Helgesen

Sverre Helgesen () var ein norsk friidrettsutøvar  som tevla i hoppøvingar. Han var son til ein fotograf i Bodø. Sjølv var han sportsredaktør i Arbeiderbladet.

Aktiv
Helgesen deltok i Sommar-OL 1924 i Paris og kom på delt åttandeplass i høgdehopp med 1,83 meter. Året etter sette han norsk rekord i høgdehopp med 1,91 meter under eit stemne i Moss. Helgesen sletta då den 10 år gamle rekorden til Fritz Warendorph på 1,90 meter. Rekorden hans vart ståande fram til 1928. Sjølv flytta han den norske rekorden i høgde utan tilløp tre gongar, ein gong i 1926 og to gongar i 1927 til sist 1,60 meter.

I 1926 vart Helgesen tildelt kongepokalen i friidrett etter å ha vore den beste hopparen i noregsmeisterskapen. Han vann høgdehopp med 1,90 meter og tangerte meisterskapsrekorden, vidare vart han nummer to i tresteg med 13,73 meter og tok bronse i lengde etter eit hopp som vart målt til 6,825 meter.

Helgesen var medlem av Glimt og av Bodø og Omegn Idrettsforening til 1923. Han melde seg inn IK Tjalve då han flytta til hovudstaden i 1923. I 1928 gjekk han over i Arbeidernes idrettsforbund og melde seg inn i AIF-foreininga Rollo. Same året som han vart medlem av Arbeidernes idrettsforbund vann han gullmedaljen i høgdehopp under Spartakiaden i Moskva. I åra deretter vann han fleire AIF-meisterskap i hoppøvingane.

Medaljar i norske meisterskap
1924: Sølvmedalje i høgdehopp - 1,80 m
1925: Sølvmedalje i høgdehopp - 1,86 m
1926: Gullmedale i høgdehopp (1,90 m), sølv i tresteghopp (13,73 m) og bronse i lengdehopp (6,82 m) - Kongepokal

Helgesen var sportsredaktør i Arbeiderbladet frå 1928 til 1973. Frå juni til oktober 1945 var han styremedlem i det fyrste konstituerte forbundsstyret i Norges Friidrettsforbund. Ved forbundstinget i oktober 1945 vart han vald til visefomann, eit verv han hadde fram til november 1948.

Kjelder

Magnus Breili: Sport i navn & tall. 1971

Norske friidrettsutøvarar
Norske høgdehopparar
Norske lengdehopparar
Norske tresteghopparar
Norske journalistar
Norske idrettsleiarar
Norske deltakarar under sommar-OL 1924
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1924
Kongepokalvinnarar i friidrett
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Bodø
Liese Prokop

Liese Prokop (), fødd Liese Sykora, var ein austerriksk konservativ politikar og friidrettsutøvar. Frå 2004 til ho døydde var ho innanriksminister i Austerrike. I unge år vann ho EM-gull og OL-sølv i mangekamp. Idrettsleiaren Gunnar Prokop var ektemaken hennar frå 1965.

Virke

Idrett
Prokop vart nummer to i femkampen under dei olympiske leikane i Mexico-byen i 1968, med ein margin på sju poeng til bronsevinnaren, Annamária Tóth frå Ungarn. Olympiameisteren Ingrid Becker frå Vest-Tyskland var i ei klasse for seg sjølv. I 1969-sesongen sette Prokop verdsrekord med 5 352 poeng og var favoritt til EM i friidrett 1969 i Aten. Ho innfridde og vann ein soleklar siger framom sveitsiske Meta Antenen, 5030 poeng mot 4793.

Politikk
Prokop slutta som aktiv idrettsutøvar og vart i november 1969, berre to månader etter ho vann EM-gull, vald inn i det austerrikske parlamentet som representant for forbundslandet Niederösterreich for det konservative partiet Österreichische Volkspartei. Ho var minister i forbundslandsregjeringa frå 1981, med ansvar for sports- og familiepolitikk. Frå 1992 var ho viseguvernør i forbundslandet.

Etter at Ernst Strasser overraskande gjekk av som innanriksminister i Austerrike, vart Liese Prokop den 22. desember 2004 utnemnd til ny innanriksminister. Ho førte ein streng såkalla «lov og orden»-politikk, og vart kritisert for si haldning til rasisme og for menneskerettsbrot i hennar eige ansvarsområde, som til dømes då fire polititenestemenn mishandla gambiaren «Bakary J.». Asyl- og innvandringslovgjevinga vart skjerpa den tida ho var innanriksministar.

Prokop var mor til handballspelaren Karin Prokop, syster til friidrettsutøvaren Maria Sykora og tante til alpinisten Thomas Sykora.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liese Prokop» frå ,  den 21. juli 2015.  
 

Austerrikske politikarar
Austerrikske mangekjemparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Austerrike
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Over My Head av Fleetwood Mac

«Over My Head» er ein softrocksong framført av det engelsk-amerikanske bandet Fleetwood Mac. Songen vart skriven av klaverspelaren og songaren Christine McVie. I september 1975 vart «Over My Head» gjeven ut som den første singelen frå albumet Fleetwood Mac. Han vart den første songen til bandet som fekk hit-status i USA og nådde 20. plassen på Billboard Hot 100 tidleg i 1976. Suksessen var medverkande til at albumet etter kvart selde åtte millionar eksemplar.

McVie har sagt at ho skreiv songen på eit berbart Hohner elektrisk piano i ein liten leilegheit i Malibu i California, der ho og den dåverande ektemannen, John McVie (bassisten i Fleetwood Mac), budde etter konsertturneen for å marknadsføre det førre albumet, Heroes Are Hard to Find, var over. Teksten til songen verkar å referere til problema i ekteskapet deira, som enda med skilsmisse i 1976.

Singelversjonen av songen vart miksa på ny i ein forkorta versjon som ganske forskjellig frå albumversjonen. Denne versjonen skil seg frå ein brå start (albumversjonen vart tona inn), høgare gitarklimpring i refrenga og mindre vokalarbeid. I tillegg vart singelversjonen tona ut under før albumversjonen. I tillegg er singelversjonen miksa i mykje smalare stereo (nesten mono). Det er denne singelversjonen som finst på samlealbumet The Very Best of Fleetwood Mac. Singelversjonen vart songen finst òg som bonusspor på CD-utgåva frå 2004 av Fleetwood Mac.

Medverkande
Mick Fleetwood - trommer, bongotrommer
John McVie - bassgitar
Christine McVie - orgel, solovokal
Lindsey Buckingham - elektrisk- og akustisk gitarar, korvokal
Stevie Nicks - korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Over My Head (Fleetwood Mac song)» frå ,  den 21. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:
The Great Rock Discography. Martin C.Strong. Page 378. ISBN 1-84195-312-1

Bakgrunnsstoff
 

Fleetwood Mac-songar
Songar frå 1975
Singlar frå 1976
Songar skrivne av Christine McVie
Songar produserte av Keith Olsen
Nereidum Montes

Nereidum Montes er ei fjellrekkje på Mars som grensar av Argyre Planitia i nord. Ho strekkjer seg over eit område kring 1150 kilometer langt. Det finst fleire teikn på at området har mykje vassis under yta.

Kjelder 
 Nereidum Montes helps unlock Mars’ glacial past - ESA

Bakgrunnsstoff 

 Kart over omfanget til Nereidum Montes

Fjell på Mars
Say You Love Me av Fleetwood Mac

«Say You Love Me» er ein song skriven av songaren Christine McVie for Fleetwood Mac. Han kom ut på albumet Fleetwood Mac i 1975. Songen nådde 11. plass på Billboard Hot 100 og er ein av dei mest kjende songane til bandet. Songen var medverkande til at albumet selde over åtte millionar eksemplar.

I Storbritannia var «Say You Love Me» den fjerde singelen frå albumet, men den første som nådde singellista, då han nådde 40. plassen i september 1976. I Canada spelte Shirley Eikhard inn «Say You Love Me» og gav han ut på singel fleire veker før Fleetwood Mac-versjonen kom ut tidleg i juni 1976. Eikhard nådde 34. plass på singellista i Canada med sin versjon, medan Fleetwood Mac berre nokre veker seinare nådde 29. plass i september.

Bakgrunn
Christine skreiv songen etter det femte året hennar i bandet. Ho var på dette tidspunktet gift med John McVie, som var bassist i Fleetwood Mac.

«Say You Love Me» har blitt sju turnear av Fleetood Mac etter han kom ut.

I tillegg til albumet frå 1975, finst «Say You Love Me» på to andre samlealbum av Fleetwood Mac: Greatest Hits av Fleetwood Mac (1988) og 25 Years - The Chain.

Medverkande
Christine McVie - solovokal, piano
Lindsey Buckingham - harmonivokal, elektrisk gitar, akustisk gitar, 12-strengs elektrisk gitar, banjo
Stevie Nicks - harmonivokal
John McVie - bassgitar
Mick Fleetwood - trommer, tamburin

Andre versjonar
Seint i 1970-åra vart songen populær å spele inn blant countryartistar. Songaren Lynda K. Lance låg fem veker inne på den amerikanske countrylista med songen hausten 1976 og nådde 93. plassen. Hausten 1979 fekk Stephanie Winslow den einaste topp 10-hitten på countrylista i karrieren sin med sin versjon av songen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Say You Love Me (Fleetwood Mac song)» frå ,  den 21. juli 2015.
 oppgav desse kjeldene:
The Great Rock Discography, 6th Edition. Martin C.Strong. Page 378.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1976
Fleetwood Mac-songar
Songar skrivne av Christine McVie
Softrocksongar
Songar produserte av Keith Olsen
Sansepolcro

Sansepolcro er ein by og ein kommune i provinsen Arezzo i regionen Toscana i Italia. Kommunen, som har 16 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 91,5 km², ligg ved dei øvre breiddene av elva Tiber.

Næringslivet omfattar i hovudsak landbruk, maskinindustri, samt produksjon av næringsmiddel og farmasøytika. Buitoni-pastaen har sitt opphav her, skapt av Giulia Buitoni i 1827.

Soge
Tradisjonen seier at byen vart grunnlagd kring år 1000 av to pilgrimar, Arcanus og Aegidius, som tok med seg ein stein frå Gravkyrkja i Jerusalem (difor San Sepolcro). Sansepolcro vert nemnd fyrste gongen nokre år seinare, med referansar til eit benediktinarkloster. 

Mellomalderbyen vart styrt både frå Citta' di Castello, Milano og av pavemakta. Etter eit slag i 1440 kjøpte Firenze byen for 25 000 dukatar, og Medici-ætta rådde over Borgo San Sepolcro til langt inn på 1900-talet.

Under andre verdskrigen vart byen spart for store øydeleggingar, då offiseren Tony Clarke i British Royal Horse Artillery hindra allierte bombeangrep, noko han gjorde for å berge Piero della Francesca i sitt freskomåleri Oppstoda.

Målaren Piero della Francesca og matematikaren Luca Pacioli vart begge fødde i Sansepolcro.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sansepolcro» frå ,  den 22. juli 2015.  
 

Byar i Toscana
Byar i Italia
Te Anau-sjøen

Te Anau-sjøen ligg i det sørvestlege hjørnet til Sørøya på New Zealand. Namnet var opphavleg Te Ana-au, maori for  'grotta med kvervlande vatn'. Innsjøen dekkjer ei flate på 344 km², og er den nest største på New Zealand etter areal (etter Tauposjøen), og den største på Sørøya. Med tanke på volumet av ferskvatn, er Te Anau den største innsjøen i Australasia.

Hovuddelen av innsjøen ligg i nord-sørleg retning, og er 65 km lang. Tre store fjordar formar armar på den vestre breidda, North Fiord (Nordfjorden), Middle Fiord (Mellomfjorden) og South Fiord (Sørfjorden). Desse er dei einaste innlandsfjordane på New Zealand, dei andre 14 ligg ute ved kysten. Fleire mindre øyer ligg ved innløpet til Midtfjorden, som deler seg  innover i ein nordvestleg og ein sørvestleg arm. Innsjøen ligg 210 meter over havflata, og då den største djupna er 417 m, ligg mykje av innhaldet under havnivå.

Fleire elver fører til innsjøen. Den viktigaste er Eglinton-elva, som renn inn i sjøen frå aust, motsett av innløpet til Nordfjorden. Utløpet er Waiauelva, som renn søretter i fleire kilometer ut i Manapourisjøen. Byen Te Anau ligg ved det søraustlege hjørnet i innsjøen, nær utløpet.

Det meste av innsjøen ligg innanfor Fiordland National Park og Te Wahipounamu verdsarvsområde. Utanom byen Te Anau, er den einaste busetnaden nær sjøen landbruksområdet Te Anau Downs, nær munningen til Eglintonelva. Mellom desse to busetnadane ligg bølgete bakkelandskap, medan landskapet kring sjøen elles er fjell-lendt, særleg langs den vestre breidda, der fjellområda Kepler og Murchison Mountains hevar seg 1400 m over overflata til innsjøen.

To av fottruristrutene  i New Zealand Great Walks startar  ved sjøen. Milford Track går ut frå nordenden av sjøen, og Kepler Track startar og endar ved sørenden ved Waiauelva.

Flora og fauna 
Talrike arter av ville dyr og vegetasjon finnst i vass-skiljet ved Lake Te Anau. Av plantevekstar i underskogen er fleire artar bregner, mellom desse  «kronebregna» (Blechnum discolor, engelsk crown fern).

Ulike truga fugleartar held til langs breiddene til Lake Te Anau, av dei mest kjende er takahē (Notornis hochstetteri). Eit område mellom Midt- og Sørfjorden, kalla Murchison Mountains, er eit friområde for desse fuglane. Ved den vestre breidda til sjøen ligg også Te Ana-au-grottene.

Kjelder

 

Denne artikkelen bygger på «Lake Te Anau» frå ,  den 22. juli 2015.

Bakgrunnsstoff

Innsjøar på New Zealand
Fiordland
Laila Davidsen

Laila Davidsen () er ein norsk politikar (Høgre, tidlegare Framstegspartiet). Ho var ordførar i Alta kommune frå 2011 til 2015.

Davidsen var vararepresentant nr. 1 for Finnmark 2009-2013, (FrP) og vararepresentant nr. 1 for Finnmark 2013-2017 (Høgre). Ho møtte fast som representant 20. desember 2016-30. september 2017 for Frank Bakke-Jensen.

Kjelder 

Ordførarar i Alta
Høgreordførarar i Finnmark
Vararepresentantar til Stortinget
Stortingsrepresentantar for Finnmark
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar 2013-2017
VM i fotball 1974

Verdsmeisterskapen i fotball 1974 vart avvikla i Vest-Tyskland i tida 13. juni til 7. juli. Dei 38 kampane fann stad på ni arenaer i like mange byar; München, Stuttgart, Frankfurt am Main, Düsseldorf, Gelsenkirchen, Dortmund, Hannover, Hamburg og Vest-Berlin. Vertslandet Vest-Tyskland vart verdsmeister for andre gong etter å ha vunne 2-1 over Nederland finalen. Polske Grzegorz Lato vart toppskårar i turneringa med sju mål.

Turneringsformatet var endra frå dei føregåande VM-turneringane. Som tidlegare vart dei 16 deltakarlanda delt i fire innleiingsgrupper, og der dei to beste laga i gruppene gjekk vidare til mellomspel. Dei attverande åtte laga, gruppevinnarane Aust-Tyskland, Jugoslavia, Nederland og Polen og gruppetoarane vart Vest-Tyskland, Brasil, Sverige og Argentina, vart så delt i to grupper. Vinnarane av dei mellomspelgruppene møttest så til finale, toarane i desse gruppene spelte bronsefinale. Nederland vann gruppe 1 framom Brasil, medan Vest-Tyskland sigr ai gruppe 2 framom Polen. I bronsekampen vann Polen 1-0 over Brasil.

Fyrste runde

Gruppe 1 

<noinclude>

Gruppe 2 

<noinclude>

Gruppe 3 

<noinclude>

Gruppe 4 

<noinclude>

Andre runde

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Finalen

Finalen mellom Nederland og Vest-Tyskland fann stad på Olympiastadion i München den 7. juli.
Nederland, som gjennom meisterskapen hadde imponert med sin såkalla totalfotball, tok leiinga på eit straffespark i det andre minuttet av kampen, etter at Johan Cruijff vart felt. Johan Neeskens var sikker eksekutør. Målet kom før nokon vesttysk spelar hadde vore borti ballen. I det 25. minutt utlikna Paul Breitner, også han på straffespark. Desse to straffane var dei fyrste i ein VM-finale. Kampen vart avgjord i det 43. minutt då den tyske mistspissen Gerd Müller netta frå kort hald.
  
På det vesttyske meisterlaget spelte Sepp Maier, kapteinen Franz Beckenbauer, Georg Schwarzenbeck, Berti Vogts, Paul Breitner, Rainer Bonhof, Uli Hoeneß, Wolfgang Overath, Jürgen Grabowski, Gerd Müller og Bernd Hölzenbein.

Nederlands lag bestod av Jan Jongbloed, Wim Suurbier, Wim Rijsbergen, Arie Haan, Ruud Krol, Wim Jansen, Johan Neeskens, Willem van Hanegem, Johnny Rep, Johan Cruijff, Rob Rensenbrink. I pausa vart Rensenbrink bytta ut med René van de Kerkhof, medan Theo de Jong tok Rijsbergens plass midtvegs i den andre omgangen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Weltmeisterschaft 1974» frå ,  den 22. juli 2015.  
 

 
Verdsmeisterskapar i fotball
Fotball i 1974
Krateret Occator

Occator er eit krater på dvergplaneten Ceres med ein diameter på 91,99 kilometer. Krateret har fleire lyse flekkar, og det har vorte observert noko som kan vera dis i krateret på bilete frå Dawn-sonden. Dei lyse flekkane er truleg sette saman av heksahydritt.

Det sentrale lyse området i Occator, namnsett Cerealia Facula, har ein oppsprokken kvelving. Klyngja med lyse flekkar aust i krateret er namnsett Vinalia Faculae. Ein teori er at dei lyse områda i Occator er saltrestar etter flytande vatn frå indre delar av Ceres som kom opp til yta som ei fylgje av at krateret vart danna.

Kjelder 

Dvergplaneten Ceres
Krater på dvergplanetar
VM i fotball 1978

Verdsmeisterskapen i fotball 1978 vart avvikla i Argentina i tida 1.-25. juni 1978. Dei 38 kampane fann stad på seks arenaer i fem ulike byar; Buenos Aires (Estadio Monumental og Estadio José Amalfitani), Córdoba, Mendoza, Rosario og Mar del Plata. Vertslandet Argentina vann sin fyrste VM-tittel etter å ha vunne 3-1 over Nederland etter ekstraomgangar. Argentinas eigen Mario Kempes vart toppskårar i turneringa med seks mål.

Turneringsformatet var det same som i den førre VM-turneringaa. Dei 16 deltakarlanda vart delt i fire innleiingsgrupper, der dei to beste laga i gruppene gjekk vidare til mellomspel. Dei attverande åtte laga, gruppevinnarane Italia, Polen, Austerrike og Peru og gruppetoarane Argentina, Vest-Tyskland, Brasil og Nederland, vart så delt i to grupper. Vinnarane av mellomspelgruppene møttest så til finale, toarane i desse gruppene spelte bronsefinale. Nederland vann gruppe 1 framom Italia, medan Argentina sigra i gruppe 2 framom Brasil. Brasil vann bronsefinalen 2-1 over Italia.

Fyrste runde

Gruppe 1 

<noinclude>

Gruppe 2 

<noinclude>

Gruppe 3 

<noinclude>

Gruppe 4 

<noinclude>

Andre runde

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Finalen

Finalen mellom Argentina og Nederland gjekk føre seg på Estadio Monumental i Buenos Aires, der 71 483 tilskodarar såg Mario Kempes gav heimelaget leiinga etter 38 minuttar og Dick Nanninga utlikne i det 82. minutt. På tampen av fyrste ekstraomgang gav Kempes Argentina leiinga på ny, før Daniel Bertoni skåra Argentinas tredje mål i det 115. minutt.

Argentina stilte med fylgjande mannskap finaledagen: Ubaldo Fillol, Daniel Passarella, Jorge Olguín, Luis Galván, Alberto Tarantini, Osvaldo Ardiles, Mario Kempes, Américo Gallego, Daniel Bertoni, Leopoldo Luque og Oscar Ortiz. Kring midten av andre ordinære omgangen kom fyrst Omar Larrosa og så René Houseman inn for høvesvis Ardiles og Ortiz.

Nederland mønstra: Jan Jongbloed, Wim Jansen, Ernie Brandts, Ruud Krol (kaptein), Jan Poortvliet, Willy van de Kerkhof, Arie Haan, Johan Neeskens, René van de Kerkhof, Johnny Rep og Rob Rensenbrink. Dick Nanninga tok plassen til Rep i det 59. minutt og Wim Suurbier tok over for Jansen i det 72. minutt.

Sergio Gonella frå Italia dømde kampen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1978 FIFA World Cup» frå ,  den 22. juli 2015.  

 
Verdsmeisterskapar i fotball
Fotball i 1978
Mario Kempes

Mario Alberto Kempes Chiodi () er ein argentinsk tidlegare fotballspelar frå Bell Ville i Córdoba-provinsen i Argentina. Han skåra to av måla då Argentina vann 3-1 over Nederland i finalen i VM i fotball 1978. 

Kempes slo gjennom for Rosario Central i heimlandet, ein klubb han spelte for i tida 1974-76. Frå hausten 1976 til 1984 spelte han midtspiss for den spanske klubben Valencia CF, med unnatak for sesongen 1981/82, då han spelte for River Plate i Argentina. I sine to fyrste sesongar for Valencia vart han toppskårar i La Liga. Sidan 1984 spelte han i to år for spanske Hercules Alicante, og deretter i seks år med tre ulike klubbar i Austerrike; FC Wien, St. Pölten og Kremser SC.

Kempes var ein av fleire unge spelarar som fekk debutere då Argentina hausten 1973 spelte kvalifiseringskamp mot Bolivia i tynnlufta i La Paz. Fram til 1982 spelte han 43 landskampar og skåra 20 mål for Argentina. Høgdepunktet var fotball-VM 1978 på heimebane, der Kempes vart toppskårar i turneringa med seks mål og verdsmeister.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mario Kempes» frå ,  den 22. juli 2015.  
 

Argentinske fotballspelarar
Valencia-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1974
Spelarar i Fotball-VM 1978
Spelarar i Fotball-VM 1982