alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Brit Awards

BRIT Awards eller berre BRITs er ein britisk musikkpris som blir delt ut årleg av British Phonographic Industry til utøvarar av populærmusikk. 

Prisen har opphav i Britannia Awards, som blei delte ut i som ei markering av hundreårsjubileet for lydopptak.
Frå 1982 blei det ei årleg tilstelling, British Record Industry Awards, støtta av næringsforeininga til den britiske musikkindustrien, BPI. Namnet blei endra til BRIT Awards i 1989. 
Namnet «Brit» kan vera ei forkorting for British eller Britannia, medan «BRITS» er eit bakronym for British Record Industry Trusts Show. Det finst også ei tilsvarande prisutdeling for klassisk musikk, Classic BRIT Awards.

Utdelinga blei send direkte på fjernsyn fram til 1989, då det var fleire problem ved utdelinga leia av Samantha Fox og Mick Fleetwood. Frå 1990 til 2006 blei tilstellinga teken opp og vist på fjernsyn kvelden etter. Frå 2007 blei utdelinga direktesend att, på fjernsynskanalen ITV. Fram til 2010 fann utdelinga stad ved Earls Court Exhibition Centre i London. I 2011 blei ho halden ved O2 Arena i London.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brit Awards» frå ,  den 22. april 2018.

Bakgrunnsstoff 

Britiske musikkprisar
Skipingar i 1977
Red Rubber Ball

«Red Rubber Ball» er ein popsong som vart ein hit (andreplass på Billboard Hot 100 i USA og toppen av RPM 100 i Canada) for The Cyrkle i 1966.

Songen vart sungen frå perspektivet av ein mann som nettopp har enda eit forhold, der kvinna aldri gav han merksemd eller kjærleik. Han ser no på framtida med ei positiv halding. 

Han vart skriven av Paul Simon (frå Simon and Garfunkel) og Bruce Woodley (frå The Seekers). I følgje Cyrkle-gitaristen Tom Dawes, tilbaud Simon songen til The Cyrkle då dei varma opp for Simon and Garfunkel på ein turné. Songen vart spelt inn i stereo, med bass, sologitar og perkusjon i høgresporet og akustisk gitar og elektrisk orgel i det venstre, medan vokalen var i begge. 
 
The Seekers spelte òg inn «Red Rubber Ball» for albumet Come the Day (i USA Georgy Girl) i 1966. Denne finst på 'Disc Three – 1966 – 1967'  av samleboksen The Seekers Complete.

I eit intervju på The Colbert Report sa Paul Simon at han skreiv «Red Rubber Ball» medan han budde i England for å få eit forskot på £100 frå The Seekers. Dette var eit svar på på spørsmålet frå Colbert om han kunne nemne ein song som berre så vidt kom med i songboka Lyrics 1964–2008.

Andre versjonar
Simon and Garfunkel spelte ein konsertversjon av songen. 
Neil Diamond spelte songen for debutalbumet sitt The Feel of Neil Diamond i 1966.
Eggchair-versjonen vart spelt i 2004 for filmen Dodgeball: A True Underdog Story.
Det kanadiske punkrockbandet The Diodes spelte ein versjon av songen for debutalbumet sitt, The Diodes (1977).  
Det amerikanske skapunkbandet Streetlight Manifesto spelte ein versjon av songen i 2010 for albumet 99 Songs of Revolution.
Cilla Black spelte ein versjon av songen i 1969 for albumet Surround Yourself with Cilla.
Del Shannon spelte ein versjon av songen. 
Mel Torme spelte songen i 1966 for albumet Right Now!

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Red Rubber Ball» frå ,  den 20. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Simon & Garfunkel-songar
Songar skrivne av Paul Simon
Songar skrivne av Bruce Woodley
Nummer-ein-singlar i Canada
Neil Diamond-songar
Cilla Black-songar
Del Shannon-songar
Mel Torme-songar
Sákis Rouvás (2001)

Sákis Rouvás er det fyrste samleboksalbumet, det andre samlealbumet og det niande albumet til den greske songaren Sákis Rouvás. Samleboksen er sett saman av fire CD-ar som inneheld nesten ein komplett samling av Rouvás sine fyrste utgjevingar under plateselskapet PolyGram. Samlinga er gjeven ut av Delta Club og er heilt lisensiert av Universal Music Greece.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sakis Rouvas (2001 album)» frå ,  den 19. august 2013.  
 

Samlealbum frå 2001
Musikkalbum frå 2001
Greskspråklege album
Sákis Rouvás-album
Album produserte av Níkos Terzís
Album produserte av Aléxis Papadimitríou
Album produserte av Níkos Karvélas
Hartmut Briesenick

Hartmut Briesenick () var ein tysk friidrettsutøvar frå Luckenwalde i forbundslandet Brandenburg. Han tevla i kulestøyt, der han representerte Aust-Tyskland. Briesenick vart europameister i kulestøyt i 1971 og 1974, samt vinnar av bronsemedaljen under OL i München 1972. Hans personlege rekord i øvinga var på 21,67 meter.

Aktiv
Briesenick vart austtysk meister i kulestøyt 1970, 1971, 1973 og 1974. Allereie i 1970 fekk han notert 20,55 m, då han på seinsommaren i Stockholm vann kule-tevlinga under finalen Europacupen for landslag med ein meters margin til andremann. Resultatet var det beste i Europa det året, ni centimeter bak den årsgamle europarekorden til landsmannen Hans-Peter Gies.

I juni 1971 tok Briesenick over europarekorden, fyrst då han 6. juni nådde 20,69 m i Aust-Berlin. Seks dagar seinare støytte han så kula 21,00 meter i Torino, under ein fire-landskamp mellom Italia, Aust-Tyskland, Noreg og Romania. Den 13. august forbetra han rekorden enno ein gong, til 21,08 m, då han vann EM-gull med stor margin til landsmannen Heinz-Joachim Rothenburg. Denne europarekorden stod berre i femten dagar, til nettopp Rothenburg presterte 21,12 m under ein tre-landskamp i Moskva. 

Briesenick tok tilbake europarekorden 25. august 1972. Han støytte kula 21,54 m og var største favoritten til å vinne gull i kule-tevlinga under dei tilstundande leikane i München. Den 9. september var det klart for olympisk finale, som utvikla seg til ei svært tett og spennande tevling. Polske Władysław Komar slo til med polsk rekord i fyrste omgang; 21,18 m. Ingen av konkurrentane makta å overgå han, George Woods frå USA hamna ein centimeter bak, medan Briesenick fekk bronse med 21,14 m, same lengda oppnådde hans landsmann Gies, som måtte gå medaljelaus frå tevlinga.

Briesinick forbetra europarekorden sin til 21,67 m i 1973. Året etter støytte han som lengst 20,77 m, men lukkast likevel å vinne EM-gull i Roma med 20,50 meter.

Åra 1970-72 vann Briesenick tre år på rad gullmedaljen i kulestøyt under der europeiske innandørsmeisterskapen. Han slutta som aktiv utøvar i 1978, og arbeidde deretter som trenar i SC Dynamo Berlin. Etter DDR-staten gjekk i oppløysing, var han tilsett i firma som laga sportsutstyr.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1971 i Helsingfors: Gullmedalje - 21,08 m, framom Heinz-Joachim Rothenburg (20,47 m)
OL 1972 i München: Bronsemedalje - 21,14 m, framom Hans-Peter Gies (21,14 m)
EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 20,50 m, framom Ralf Reichenbach frå Vest-Tykland (20,38 m)

Kjelder

Friidrott-71, Friidrott-72 , Friidrott-73 og Friidrott-75. Hälsingborg.

Denne artikkelen bygger på «Hartmut Briesenick» frå ,  den 20. august 2013.

Bakgrunnsstoff
 IAAF-profil

Tyske kulestøytarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
William Hyde Wollaston

William Hyde Wollaston () var ein engelsk kjemikar og fysikar som er kjend for å ha oppdaga dei to grunnstoffa palladium og rhodium, og for å ha utvikla ein måte å handsame platinamalm til formbare barrar.

Wollaston praktiserte først som lege og vart i 1793 fellow og i 1806 sekretær i Royal Society. Han oppdaga metalla palladium og rhodium, fann opp kryoforen, camera lucida, goniometer, og han var den første som observerte mørke linjer i solspekteret (fraunhoferske linjer). Han fann opp ein metode å trekkje fine platinatrådar ved å omgi platina med sølv og trekke det heile ut. Sølvet vart sidan etsa vekk i salpetersyre. Slike wollastontrådar med diameter ned til 0,5 μm har store bruksområde i fysikken i dag. 

Geological Society utdeler Wollaston-medaljen til særleg fortente geologar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «William Hyde Wollaston» frå ,  den 20. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

William Hyde Wollaston. (15. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 20. august 2013.

Bakgrunnsstoff 

 Rhodium and Palladium: Events Surrounding Their Discoveries
 
 

Fysikarar på 1800-talet
Kjemikarar på 1800-talet
Elevar ved Gonville and Caius College i Cambridge
Engelske kjemikarar
Engelske fysikarar
Optiske fysikarar
Grunnstoffoppdagarar
Batterioppfinnarar
Medlemmar av Royal Society
Copleymedaljen
Folk frå Dereham
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Royal Medal
Æresmedlemmar av Royal Society of Edinburgh
Palladium
Rhodium
Fysikarar på 1700-talet
Kjemikarar på 1700-talet
Hartmut Losch

Hartmut Losch () var ein tysk friidrettsutøvar frå Angermünde i forbundslandet Brandenburg, som representerte Aust-Tyskland. Han vart europameister i diskoskasting i 1969, tre år tidlegare tok han sølvmedaljen i same øvinga, også då i EM. 192 cm høge og 120 kg tunge Losch var medlem av ASK Potsdam, og døydde i Potsdam.

Aktiv
Losch sette personleg rekord med 58,38 meter i 1964. Han deltok for Tyskland under sommar-OL i Tokyo, og kvalifiserte seg til finalen med eit kast på 56,56 m. I finalen måtte han nøye seg med 52,08 m og ellevteplass. To år seinare kom han på sølvplassen i EM 1966 i Budapest. I ei uvanleg jamn tevling oppnådde han 57,34 m og mangla åtte centimeter på vinnarkastet til landsmannen Detlef Thorith.

Til liks med dei aller fleste andre, samtidige diskoskastarar forbetra Losch den personlege rekorden med fleire meter i desse åra kring 1970. I OL-sesongen 1968 persa han med 62,72 m. Han kasta opp mot den personlege rekorden under dei olympiske leikane i oktober og vart nummer fire i øvinga. I 1969 lukkast Losch å verte europameister i diskos, vinnarkastet i Aten målte 61,82 m. To år seinare forbetra han persen til 63,76 m. I den same sesongen kom han på femteplass i EM i Helsingfors.

Losch heldt fram å forbetre den personlege rekorden, i 1972 til 64,36 m. Men under OL i München var han langt unna å nå finalen. I 1974 kasta han 63,88 m, men kom ikkje med i Aust-Tysklands tropp til EM i Roma.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1964 i Tokyo: Nr 11 – 52,08 m
EM 1966 i Budapest: Sølvmedalje – 57,34 m, bakom Detlef Thorith (57,42 m)
OL 1968 i Mexico by: Nr 4 – 62,12 m
EM 1969 i Aten: Gullmedalje – 61,82 m, framom Ricky Bruch frå Sverige (61,08 m)
EM 1971 i Helsingfors: Nr 5 – 60,86 m
OL 1972 i München: Utslått i kvalifiseringa (56,64 m, nr 22)

Kjelder
Friidrott, ymse årgangar. Hälsingborg
Denne artikkelen bygger på «Hartmut Losch» frå ,  den 20. august 2013.  
 

Tyske diskoskastarar
Europameistrar i friidrett
Tyske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
MacBook Air

MacBook Air er ein serie ultraportable berbare datamaskinar laga av Apple Inc. Serien var utvikla med tanke på å lage ein datamaskin som er kraftig, men også tynn og lett; han har eit tastatur i full storleik og er laga i eitt heilstøypt stykke aluminium som gjer at tjukna og vekta blir låg. MacBook Air er tilgjengeleg i to storleikar: 11,6 tommar og 13,3 tommar (eller høvesvis 29,46 cm og 33,78 cm). Måla refererer til den diagonale storleiken på skjermane. Det er eit utval av modellar med ulike spesifikasjonar, men alle modellane bruker SSD-lagring og Intel Core i5 eller i7 CPUar. MacBook Air har inspirert andre produsentar til å utvikle konkurrerande ultraportable berbare datamaskiner som køyrer Microsoft Windows.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «MacBook Air» frå ,  den 20. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
MacBook Air - Offisiell nettside

Macintosh
MacBook Pro

MacBook Pro er ein serie berbare Macintosh-datamaskinar laga av Apple Inc. Serien vart introdusert i januar 2006 og erstatta PowerBook G4. MacBook Pro var den andre modellen, etter iMac, som vart lansert av Apple etter overgangen til prosessorarkitekturen til Intel i datamaskinene deira. Han har dei høgste spesifikajsonane av produkta i MacBook-serien og er i dag tilgjengeleg med skjermar på 13 eller 15 tommar. 

Første generasjon MacBook Pro likna på PowerBook G4 på utsida, men brukte Intel Core-prosessorar istaden for PowerPC G4-chippar. Modellen med skjerm på 15-tommar vart lansert i januar 2006, ein modell med skjerm på 17-tommar kom ut i april, og begge vart oppgraderte med Core 2 Duo-prosessorar seinare same året. Den andre modellen, kjend som «unibody-modellen» er laga av eitt enkelt stykke aluminium. Han debuterte i oktober 2008 med modellar på 13 og 15-tommar. Ein modell på 17-tommar kom ut januar året etter. Oppdateringane i ettertid har vore oppgraderte Inter Core i5 og i7-prosessorar og innføring av Thunderbolt-teknologi frå Intel. Ein tredje generasjon MacBook Pro vart lansert i juni 2012 berre som 15-tommar-modell. Denne har ein skjerm med høg oppløysning, tynnare utforming enn dei tidlegare modellane, byter ut harddisken med SSD-disk og fjernar det optiske drevet. Samstundes vart oppdaterte versjonar av dei førre modellane annonserte, som vil halde fram med å vere i sal parallelt med den nye modellen. Ein modell på 13 tommar i den tredje generasjonen MacBook Pro kom ut i oktober 2012.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «MacBook Pro» frå ,  den 20. august 2013.

Bakgrunnsstoff 
MacBook Pro - Offisiell nettside

Macintosh
Markku Tuokko

Markku Martti Tuokko () var ein finsk, tidlegare friidrettsutøvar som deltok i både diskoskast og kulestøyt. Under EM i 1978 fekk han sølvmedalje i diskos med eit kast på 64,90 meter. Tuokko vart finsk meister i diskoskast fem gongar; 1977 og 1979-82. Hans personlege rekord i diskos var 68,12 meter, oppnådd i mai 1979 i Fresno i California. Dette kastet var finsk rekord til 2001, då Timo Tompuri kasta 69,62 m. I kulestøyt støytte Tuokko 20,03 meter i august 1979.

Aktiv
Tuokko fekk sølvmedaljen i den nasjonale meisterskapen i diskoskast i fire år på rad; 1973-76. Kvart år la han på nokre titals centimeter, frå 60,98 m i 1973 til 62,34 m i 1976, men måtte kvar gong sjå seg slått av Pentti Kahma. Tuokko sette personleg rekord i 1974 med 64,40 m og fekk plass i den finske troppen til EM i Roma, der han han ikkje lukkast kvalifisere seg til finalen.

Han deltok i diskos under OL i Montreal, men nådde heller ikkje då å kvalifisere seg til finalen. Same sesongen fekk han med seg ein bronsemedalje i kulestøyt frå den finske meisterskapen, i tillegg til den fjerde rake sølvmedaljen i diskoskast. I 1977 vann han sitt fyrste FM-gull i diskoskast etter eit kast på 63,06 m, Kahma vart vist til sølvplassen. Tuokko tok sjølv sølvmedaljen i kulestøyt.

I 1978 opplevde Tuokko høgdepunktet som aktiv, då han fekk EM-sølv i diskoskast, overgått einast av den suverene vinnaren, Wolfgang Schmidt frå Aust-Tyskland. Våren 1979 gjorde han sitt lengste diskoskast nokon gong, 68,12 m, under gunstige tilhøve i Fresno i California. Same sesongen kopierte han prestasjonane frå den nasjonale meisterskapen i 1977, med gull i diskos etter sterke 65,40 m, og sølv i kule.

Doping
I 1979 vart Tuokko tatt for doping under eit Europacup-stemne, saman med landsmennene Asko Pesonen og Seppo Hovinen, den siste spydkastar.

Medaljar og plasseringar i diskoskast i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Utslått i kvalifiseringa (57,82 m – nr 16)
OL 1976 i Montreal: Utslått i kvalifiseringa (59,80 m – nr 17)
EM i 1978 : Sølvmedalje - 64,90 m, bakom Wolfgang Schmidt (66,82 m)
OL i 1980 i Moskva: Nr 9 - 61,84 m

Notar

Bakgrunnsstoff

Kjelder
 Resultatoversikt 
Denne artikkelen bygger på «Markku Tuokko» frå ,  den 21. august 2013.  
 

Finske diskoskastarar
Finske kulestøytarar
Finske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Finske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Tomasz Majewski

Tomasz Majewski () er ein polsk friidrettsutøvar frå Nasielsk. Han vart olympisk meister i kulestøyt under Sommar-OL 2008 i Beijing og forsvarte meistertittelen under Sommar-OL 2012 i London. Majewskis sette sin personlege rekord på 21,95 m under eit stemne i Stockholm i juli 2009.

Aktiv
Majewski slo seg gradvis inn i verdseliten i kulestøyt frå 2005-sesongen. Under verdsmeisterskapen i 2007 sette han personleg rekord med 20,87 m i finalen og vart nummer fem i øvinga. I dei olympiske leikane i Beijing i 2008 støytte han kula 21,51 m, også det personleg rekord, og vann ein klar siger i tevlinga. Den 25. juli 2009 forbetra han i Barcelona den personlege rekorden til 21,64 m, og få dagar seinare under DN-galan i Stockholm til heile 21,95 m, noko som også var polsk rekord i kulestøyt. Under VM i friidrett 2009 i Berlin landa kula på 21,91 m og gav han sølvmedaljen, 12 centimeter bak USA-amerikanske Christian Cantwell. 

Majewski fekk sølvmedaljen også under EM i friidrett 2010. Her var han slått med minst mogeleg margin av kviterussaren Andrej Mikhnevitsj; 21,00 m mot 21,01 m. Hausten 2010 vart han operert i ei skulder. To år seinare, under Sommar-OL 2012 i London, vart Majewski olympisk meister etter å ha støytt kula 21,89 m. Sigeren kom etter eit tett oppgjer mot den sterke tyskaren David Storl, som vart slått med tre centimeter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa – 19,55 m
VM i 2005 i Helsingfors: Nr 9 – 20,23 m
EM 2006 i Göteborg: Nr 8 – 19,85 m
VM 2007 i Osaka: Nr 5 – 20,87 m
OL 2008 i Beijing: Gullmedalje – 21,51 m, framom Christian Cantwell (21,09 m)
VM 2009 i Berlin: Sølvmedalje – 21,91 m, bakom Christian Cantwell (22,03 m)
EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje – 21,00 m, bakom Andrej Mikhnevitsj (21,00 m)
VM 2011 i Daegu: Nr 9 – 20,18 m
OL 2012 i London: Gullmedalje – 21,89, framom David Storl (21,86 m)
VM 2013 i Moskva: Nr 6 – 20,98 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tomasz Majewski» frå ,  den 21. august 2013.  
Denne artikkelen bygger på «Tomasz Majewski» frå ,  den 21. august 2013.

Notar

Bakgrunnsstoff

Polske kulestøytarar
Olympiske meistrar for Polen
Polske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Medaljevinnarar under sommar-OL 2008
Polske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Polske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Polske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Asbjørn Aarseth

Asbjørn Kristen Aarseth ()  var professor emeritus i nordisk litteratur ved Universitetet i Bergen.

Biografi 
Asbjørn Aarseth var presteson og voks opp dels på Inderøy, dels på Fjelberg i Sunnhordland samt Aurland i Sogn og Fjordane. Etter artium frå Firda gymnas i Sandane, tok han til å studera litteratur, fransk og historie ved Universitetet i Oslo. Han var utvekslingsstudent til Kansas eitt år før han heldt fram studia ved UiB der han tok magistergrad i litteraturvitskap. Aarseth var den fyrste som fekk fast stilling innan allmenn litteraturvitskap ved UiB, og heldt denne stillinga fram til han vart utnemnd til professor i nordisk litteratur i 1985.

Aarseth hadde stor interesse for forfattarskapen til Henrik Ibsen, og skreiv mykje faglitteratur om han, særleg om dramaet Peer Gynt. Han var inspirert av nykritikken, og kritiserte gjerne periodeomgrep som romantikken og realismen ved å argumentera for at ein gjerne deler inn dei litteraturhistoriske epokane i meir kontrastive periodar enn dei faktisk var. Dette synet kjem fram i verktitlar som Realismen som myte. Tradisjonskritiske studier i norsk litteraturhistorie. (1981), og Romantikken som konstruksjon. Tradisjonskritiske studier i nordisk litteraturhistorie. (1985). I den sistnemnde boka går Aarseth gjennom dei epokane som tradisjonelt har vorte kalla realisme og naturalisme og erstattar periodenamna med eit nyansert romantikk-omgrep.

Frå 1986 var han redaktør av bladet Edda. Ti år seinare, i 1996, vart han medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi, utnemnd til professor II i litteraturvitskap ved NTNU  og engasjert ved Senter for Ibsen-studier ved Universitetet i Oslo. Denne stillinga hadde han fram til 2001. Aarseth var ei av drivkreftene til prosjektet Henrik Ibsens skrifter. I 2005 gjekk Asbjørn Aarseth av med pensjon, men han heldt fram med Henrik Ibsens skrifter heilt fram til han gjekk bort i 2009.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder 
 Atle Kittangs minnetale over Asbjørn Aarseth, halden 11.03.10 ved Det Norske Videnskaps-Selskap. Henta frå dnva.no 
 Bøker av Asbjørn Aarseth hjå Universitetsforlaget. 
 Liste over utgjevingar frå bokmålswikipedia, henta inn 26. august 2013.

Fotnotar 

Professorar ved Universitetet i Bergen
Professorar ved NTNU
Norske litteraturprofessorar
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Norske sakprosaforfattarar
Norske redaktørar
Folk frå Inderøy
Folk frå Kvinnherad
Folk frå Aurland
Forfattarar frå Aurland
Monday, Monday

«Monday, Monday» er ein song frå 1966 skriven av John Phillips og spelt inn av The Mamas & the Papas i 1966 for albumet If You Can Believe Your Eyes and Ears. Det var den einaste songen dei gav ut som nådde toppen av Billboard Hot 100 i USA.  

Songen har ein falsk slutt, der det er ein pause før avslutninga av songen, og går opp ein halvnote for mellomspelet og refrenga i songen. Det var den andre songen på rad på førsteplassen av singellista i USA med falsk slutt, etter å ha tatt over etter «Good Lovin'» av Young Rascals.  

Den 2. mars 1967 vann The Mamas & the Papas ein Grammy Award for beste popsong med vokal av ein duo eller ei gruppe for denne songen.

Innhald
7"
«Monday, Monday» (Phillips) — 3:27
«Got a Feelin'» (Doherty, Phillips) — 2:44

Andre versjonar
Petula Clark på albumet hennar I Couldn't Live Without Your Love (1966)
The Beau Brummels på albumet deira Beau Brummels '66 (1966)
Neil Diamond på The Feel of Neil Diamond (1966)
Jay and the Americans på albumet deira Livin Above Your Head (1966)
Sérgio Mendes på det instrumentale albumet The Great Arrival (1966)
Herb Alpert and the Tijuana Brass på albumet deira The Beat of the Brass (1968)
Ed Ames frå albumet Who Will Answer? and Other Songs of our Time (1968)
The Cowsills på The Johnny Cash Show
The 5th Dimension på albumet deira, The 5th Dimension/Live!! (1971)
Marianne Faithfull på Faithfull Forever... (1966)
The Adventures på Lions and Tigers and Bears (1993)
Hear'Say på Popstars (2001)
Wilson Phillips på albumet deira, California (2004) og ein acappella-singelen same året
Matthew Sweet og Susanna Hoffs på albumet deira, Under the Covers, Vol. 1 (2006)

Norsk versjon 
H. Karlsen har skrive ein norsk tekst. På norsk heiter songen «Mandag, mandag». Songen vart gjeve ut av Teknikum Four på singlen Nor-Disc NOR 144 i 1967.

I popkulturen

ESPN-annonsøren Chris Berman kalla Rick Monday for «Monday, Monday».
The Mamas and the Papas-versjonen av «Monday, Monday» kan ein høyre i forfølgingsscenen i filmen ''The Other Guys i 2010.
Ein reklame for Dirty Jobs

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monday, Monday» frå ,  den 21. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Monday, Monday på Myspace (berre der det er gjeve lisens)
 

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Songar skrivne av John Phillips
Songar produserte av Lou Adler
The Mamas & the Papas-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Petula Clark-songar
Neil Diamond-songar
Sérgio Mendes-songar
Herb Alpert-songar
Marianne Faithfull-songar
The Ventures-songar
The Beau Brummels-songar