alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mount Jumper

Mount Jumper er eit fjell (2890 moh) som ligg 7 nautiske mil (13 km) aust for Mount Viets sentralt i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det ligg oppom Ellenbreen i nord og aust, og sidebreane til Pattonbreen i sør og Rumyanabreen i nordvest. 

Ho vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1957-59. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter major Jesse T. Jumper i USA Air Force (USAF) som deltok under opprettinga av Amundsen-Scott-stasjonen i 1956-57.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Kelley Peak i Antarktis

Kelley Peak er eit fjell, 1710 moh, heilt sør i Liberty Hills i Heritage Range. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter flymannskap Charles C. Kelley i US Navy som omkom i ein flystyrt på Rossisen den 2. februar 1966.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
King Peak i Antarktis

King Peak er eit fjell (2200 moh) heilt aust på Bermel Escarpment, 2 km vest-nordvest for Mount Powell, aust i Thiel Mountains. Namnet vart foreslått av Peter Bermel og Arthur Ford, som i lag leia kartlegginga for US Geological Survey (USGS) av Thiel Mountains i 1960-61. Det vart kalla opp etter Clarence King, den første direktøren i U.S. Geological Survey, 1879-81. Andre toppar i nærleiken er kalla opp etter andre direktørar i USGS.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Mount Kazukaitis

Mount Kazukaitis er eit fjell i Walker Mountains, ved foten av Hughes Peninsula vest på Thurston Island. Det vart skissert frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i desember 1946. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter fotografen Frank Kazukaitis i U.S. Navy som tok bilete av fjellet og Eights Coasts under U.S. Navy Bellingshausen Sea Expedition i februar 1960. Han tente som fotograf på fleire Navy Deep Freeze-ekspedisjonar i Antarktis.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Kosco Peak

Kosco Peak er eit markant fjell nord i Edson Hills, med ei høgd opp mot kring 1650 m mellom Drake Icefall og Hydebreen i Heritage Range i Ellsworth Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi i U.S. Navy frå 1961-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William J. Kosco. Kosco var ein topografisk ingeniør i USGS frå 1952–83 og var sjef for Polar Programs Office frå 1975–83, med ansvar for kartlegging av Antarktis.

Kjelder

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Krusha Peak

Krusha Peak er eit fjell med ei høgd opp mot 2800 m sør i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis, som ragar over Bolgradbreen mot søraust og Brookbreen i nordvest.

Fjellet er kalla opp etter den bulgarske pedagogen Zaharij Krusja (1808-1881).

Krusha Peak ligg 6,94 km aust for Chaplin Peak (1978 moh), 3,87 km sør for Mount Strybing (3200 moh), 2,88 km vest-sørvest for Mount Allen (3430 moh) og 4,83 km nordvest for Mount Liptak (3100 moh).

Kjelder
 Bulgarsk antarktisk stadnamnregister. Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data in English)
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Bulgaria og Antarktis
Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Kushla Peak

Kushla Peak er eit fjell med ei høgd opp mot 2300 m i Veregava Ridge, sentralt i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det ligg oppom Berisadbreen i nord-nordvest og Hansenbreen mot søraust.

Fjellet er kalla opp etter busetnaden Kusjla sør i Bulgaria.

Kushla Peak ligg 3,53 km nordaust for Mount Waldron, 4,15 km søraust for Sipey Peak, 12,58 km sørvest for Dickey Peak og 4,15 km nordvest for Mount Havener.

Kjelder
 Kushla Peak. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bulgaria og Antarktis
Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Nikolaj Gusakov

Nikolaj Nikolajevitsj Gusakov () var ein sovjetisk kombinertrennar frå Petrozavodsk som vann bronsemedaljen i kombinert under vinterolympiaden i Squaw Valley. Han var den fyrste sovjetiske utøvaren som vann ein olympisk medalje i kombinert, og den fyrste sovjet-russaren som vann kombinertøvinga Holmenkollrenna.

Aktiv 
Gusakov vart nummer sju i sin meisterskapsdebut under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo. Året etter vart han nummer fire i Lahti-spelen, medan han same staden kom på åttandeplass då ski-VM gjekk av stabelen vinteren 1958.

Under olympiaden i Squaw Valley i 1960 fekk Gusakov bronsemedaljen, tyske Georg Thoma vart olympisk meister og norske Tormod Knutsen tok sølvet. Året etter vann Gusakov kombinertrennet i Holmenkollen, fire poeng framom Ole Henrik Fagerås på andreplass, med Tormod Knutsen hakk i hæl. I 1964 vart Gusakov nummer fire i kombinert under vinterleikane i Innsbruck.

Kjelder 
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 

Sovjetiske kombinertløparar
Russiske kombinertløparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1956
Kombinertløparar under vinter-OL 1956
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1960
Kombinertløparar under vinter-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1964
Kombinertløparar under vinter-OL 1964
Fabrice Guy

Fabrice Guy () er ein fransk tidlegare kombinertløpar frå Pontarlier. Han vart olympisk meister i øvinga i 1992 og tok bronsemedaljen i verdsmeisterskapen på ski i 1997. Med Frankrikes kombinertlag fekk han ein sølvmedalje i VM 1991 og ein bronsemedalje i OL 1998.

Aktiv 
I sin fyrste sesong i verdscupen i kombinert oppnådde Guy midt i januar 1987 ein sjuandeplass. Året etter deltok han i OL i Calgary, og hamna på 20. plass. Han stod fyrste gong på verdscuppallen i mars 1989 i Lake Placid i USA, der han hadde berre Trond Arne Bredesen og Klaus Sulzenbacher føre seg. Gjennom 1990-sesongen etablerte Guy seg i verdseliten i kombinert, med ein andreplass og ein tredjeplass midt i januar som største prestasjonane.

Guy kom på 13. plass i den individuelle øvinga under verdsmeisterskapen i Val di Fiemme i 1991, men gjekk så Frankrikes tremannslag inn til sølvmedalje i lagkonkurransen. I 1992 var Guy den beste kombinertrennaren i verda. Gjennom sesongen vann han seks verdscuprenn, frå Strbske Pleso midt i desember månad til Holmenkollen midt i mars månad. Under vinter-OL på fransk heimebane i Albertville toppa han sesongen med å vinne OL-gullet i kombinert, landsmannen Sylvain Guillaume syrgde for at det vart fransk dobbeltsiger.

Etter jubelsesongen 1992 makta ikkje Guy å kome på sigerspallen i individuelle tevlingar i verdscupen, ein fjerdeplass i St. Moritz den 16. desember 1995 vart han beste plassering. I verdsmeisterskapen i Falun i 1993 vart han nummer 16, året etter vart han nummer 17 i OL på Lillehammer. Han overraska med å ta bronsemedaljen i VM 1997 i Trondheim. Under dei olympiske leikane i 1998 gjekk han sisteetappen for det franske laget som tok bronsemedaljen i lagkonkurransen under olympiaden i Nagano.

Guy la opp som kombinertløpar etter 1999-sesongen.

Kjelder 
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
 

Franske kombinertløparar
Olympiske meistrar for Frankrike
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Frankrike
Franske deltakarar under vinter-OL 1988
Kombinertløparar under vinter-OL 1988
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Franske deltakarar under vinter-OL 1992
Kombinertløparar under vinter-OL 1992
Franske deltakarar under vinter-OL 1994
Kombinertløparar under vinter-OL 1994
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Franske deltakarar under vinter-OL 1998
Kombinertløparar under vinter-OL 1998
Håkon Christie

Håkon Andreas Christie () var ein norsk arkitekt som arbeidde med .

Liv
Håkon Christie vart fødd på Holter prestegård i Nannestad i Akershus. Mora Elisabet Theodora Stabell var redaktør for firebandsverket Prestegårdsliv (1966–69) og faren Hartvig Caspar Christie var prost og stortingsmann for Høgre.

Christie var utdanna arkitekt ved arkitektlinja på NTH i Trondheim.  I 1949 vart han uteksaminert med ei diplomoppgåve om restaurering.

I studietida arbeida Christie med granskingar, mælingar og utgravingar av mellomalderbygningar i Bergen og Trondheim som assistent for arkitekt Gerhard Fischer. I 1944 vart han engasjert av Riksantikvaren ei tid. Han vart tilsett hjå Riksantikvaren i 1950, frå 1979 som førsteantikvar til han vart alderspensjonist i 1991, og deretter engasjert som forskar hjå Riksantikvaren og frå 1994 ved Norsk institutt for kulturminneforskning (NIKU).

Frå 1950 hadde Christie som hovudverksemd å arbeide med den landsdekkjande bokserien Norges kirker. Verket vart delt inn i band for kvart fylke, og skildra kvar einskild kyrkjebygning i fylket.  Bygningane med inventar vart registrert og skildra på grunnlag av mælingar og annan dokumentasjon, bygningshistoriske og arkeologiske granskingar, arkivgranskingar, nedskriving av munnlege tradisjonar og så bortetter

Særleg gjorde Christie ein stor innsats når det galdt  stavkyrkjene, og han er rekna som ein av dei fremste stavkyrkjeforskarane i Norden. Han stod for, eller tok del i, arkeologiske  utgravingar og granskingar i mange kyrkjer, mellom anna i Urnes stavkyrkje i Luster kommune, og har påvist at dei stavkyrkjene frå mellomalderen som eksisterer i dag, som står på ei ramme av tre som ligg på stein i markoverflata, har som forgjengarar ei type stavkyrkjer som hadde stolpane sett ned i grunnen, ofte kalla stolpekyrkjer. Saman med utanlandske forskarar har Christie òg teke del i liknande granskingar på Færøyane, Grønland og Island.

Verk  i utval
 Christie, Håkon, Middelalderen bygger i tre, Oslo 1974 ISBN 82-00-01395-2
 Christie, Håkon, Stavkirkene – Arkitektur i Norges kunsthistorie, bind 1, Oslo 1981, s. 139–250 ISBN 82-05-12265-2
 Christie, Håkon, Stavkirkeforskningen, Foreningen til norske Fortidsminnesmerkers bevaring, Årbok 1981, vol. 135, side 58-68
 Christie, Håkon, Urnes stavkirkes forløper belyst ved utgravninger under kirken, Foreningen til norske Fortidsminnesmerkers bevaring, Årbok 1958, vol. 113, side 49-74
 Christie, Sigrid og Håkon, Norges kirker – Buskerud, Oslo 1981
Christie, Håkon. Urnes stavkirke : den nåværende kirken på Urnes [biletredaksjon ved Anders Amlo], Oslo 2009: Pax forlag ISBN 978-82-530-3245-0

Kjelder 

Uttale frå Fortidsminneforeningen ved Christies død

Bakgrunnsstoff 
Uttale frå Fortidsminneforeningen ved Christies død

Norske arkitektar
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
St. Olavs Orden
Folk frå Nannestad
Pierre Akendengué

Pierre-Claver Akendengué () er ein musikar og komponist frå Gabon. I 1997 fekk han heimlandet sin «Prix d'excellence» ved Africa Music awards i Libreville, til ære for arbeidet hans. Han har òg vore kulturell rådgjevar for regjeringa i Gabon.

Han har vore ei viktig inspirasjonskjelde i afrikansk musikk og vert samanlikna med musikarar som Francis Bebey og Youssou N'Dour. Han vert rekna som eit musikalsk geni i heimlandet Gabon og er forholdsvis godt kjend i den fransktalande verda, men elles lite kjend.

Biografi
Han var fødd på øya Awuta, som ligg like utanfor kysten av Port-Gentil, og gjekk på skule i Port-Gentil. Akendengué starta å skrive songar alt som barn, og då han var i tenåra var songane hans alt spelt på fleire radiostasjonar i Gabon. Han studerte så psykologi og litteratur ved Universitet i Caen i Frankrike i 1960-åra. Medan han var i Frankrike møtte han songaren Mireille, som sette liv i musikkinteressa hans. Samstundes byrja synet hans å verte dårleg og han vart etter kvart heilt blind. Han reiste ei kort stund attende til Gabon, men sidan han var kritisk mot den gabonske regjeringa, vart han tvungen i eksil til Frankrike i byrjinga av 1970-åra. 

I 1974 spelte Akendengué inn det første albumet sitt, Nandipo, som bestod av hans eigne songar sungne på fransk og nkomi. Han spelte sjølv gitar og hadde med seg eit kvinnekor, bass og perkusjon av Nana Vasconcelos. I 1976 spelte han inn Afrika Obota, som vart ein større suksess enn debutplata og han vann ein MIDEM-pris for beste fransktalande song. I 1978 spelte han inn Eseringuila, som han vann ein Maraccas d'Or-pris for, for beste afrikanske innspeling i 1979. Han sette seinare musikk til dikt av P. E. Mondjegou, som «Le Chant du Coupeur d'Okoumé». 

Då han kom attende til Gabon i 1985, studerte han solmisasjon og gregoriansk song ved ein katolsk skule. I 1986 gav han ut Piroguier som vert rekna som ein klassikar innan afrikansk musikk. I 1986 fekk han doktorgrad ved Universitetet i Paris for studiet hans av religion og utdanning hos nkomi-folket.

I 1990-åra eksperimenterte han med klassisk musikk og i lag med den franske komponisten og produsenten Hughes de Courson gav han ut Lambarena, der dei blanda den tyske barokkmusikken til Johann Sebastian Bach med tradisjonell afrikansk musik. Med Maladalité (1995) og Carrefour Rio (1997), gjekk Akendengué attende til meir konvensjonell musikk.

Diskografi
2009   La Verité d'Afrique (album)
2005 	Gorée (album)
2004 	Ekunda-Sah (album)
2000 	Obakadences (album)
1996 	Carrefour Rio (album)
1995 	Maladadite (album)
1993 	Lambarena (album)
1990 	Silence (album)
1988 	Espoir à Soweto (album)
1986 	Piroguier (album)
1986 	Sarraouinia (album)
1984 	Réveil de l'Afrique (album)
1983 	Mando (album)
1982 	Awana W'Afrika (album)
1980 	Mengo (album)
1979 	Owende (album)
1978 	Eseringuila (album)
1976 	Africa Obota (album)
1974 	Nandipo (album)

Kjelder

Bakgrunnsstoff
"CD of the Week: Pierre Akendengué - Ekunda-Sah!" , RFI Music, March 25, 2005.  Accessed January 24, 2006  	
Pierre Akendengue - Gorée

Gabonske musikarar
Gabonske komponistar
Blinde musikarar
Arna Audhild Våge

Arna Audhild Våge () var ein norsk musikkpedagog og forfattar.

Arna Audhild Våge var dotter til læraren og forfattaren Magnus Våge. Ho arbeidde som pianolærar i Stavanger. Våge skreiv fleire spelstykke, såkalla bygdekomediar eller lystspel, for amatørteater i bondeungdomslag og liknande, men ho skreiv også for born, og hadde stykke på prent i Nynorsk vekeblad.

Bøker 
 1937 – Tri barnekomediar – Dramatikk, saman med Olaug Lidunn Våge
 1938 – Den fårlege våren : lystspel i 3 vendingar
 1941 – Ungane på Berg – Barnebok
 1943 – Liv i dur og moll – Ungdomsbok
 1943 – Men livet ler likevel – Roman
 1946 – Den gylne byen – Roman
 1952 – Sylvi – Barnebok
 1952 – Den nye moralen : lystspel i 3 vendingar
 1954 – Den lange festen : lystspel i 3 vendingar
 1955 – Bill. mrk. Gjerne ekteskap : lystspel i tre vendingar
 1955 – Maria i eventyrland

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Arna Audhild Våge digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 
 Utgjevingar av Arna Audhild Våge i BIBSYS Ask

Folk frå Stavanger
Forfattarar frå Rogaland
Norske barnebokforfattarar
Norske dramatikarar
Norske romanforfattarar
Nynorskforfattarar
S-Bahn Rhein-Main

S-Bahn Rhein-Main og S-Bahn Frankfurt (S-Bahn av tysk Stadtschnellbahn = byhurtigbane) er eit nettverk av lokaltog i Rhein-Main-området. Nettverket fungerer som eit metro- eller tunnelbanesystem, men dekkjer eit større område enn den eigentlege Frankfurtsmetroen, og avstanden mellom stasjonane er gjennomgåande større. Toga er også raskare og går som andre tyske elektriske tog på 15 kV/16 2/3 Hz vekselstraum. Dei har færre stasjonar i det sentrale Frankfurt, men fleire forbindingar til metroen både rundt og i sjølve bykjernen. Wiesbaden, Darmstadt og Hanau høyrer til ytterpunkta i systemet.

S-Bahn Rhein-Main vart opna i 1978. Det har ei sporlengde på 303 km, har 111 stasjonar, og har om lag 127 mill. reisande årleg. De fleste linene har 30 min grunnrute, men til dels går fleire liner saman - opptil åtte i Citytunnelen. Systemet vert drivi av Deutsche Bahn Regio AG og høyrer under Rhein-Main Verkehrsverbund. Toppfarten på dei nyaste toga er 140 km/t.

Jarnbane i Tyskland
Frankfurt am Main
Wiesbaden
Filip II av Makedonia

Filip II av Makedonia (382-336 f.Kr.), var konge av Makedonia og far til Aleksander den store og Filip III av Makedonia. Han var sonen til Amyntas III av Makedonia og Eurydice.

Kjelder

300-talet fvt.
Makedonsk historie
Adelskalenderen

Adelskalenderen er i lengdeløp på skeiser ei sentral og objektiv rangering av skeiseløparane basert på personlege rekordar. Rangeringa er etter det same prinsippet som blir brukt i allroundmesterskap på skeiser som består av 500, 1500, 3000 og 5000 meter for kvinner og 500, 1500, 5000 og 10 000 meter for menn. Rangeringa vart innført i Noreg i 1928, og omgrepet «Adelskalender» blir brukt på fleire språk.

Utrekning  
Skeiseløparane blir rangerte etter tidspong, med lågaste poengsum på 1. plass. Tida på kvar distanse blir rekna om til sekund og blir delt på mengder 500-metere distansen består av. Tid i sekund på 1500-m blir altså delt på 3, sekund på 5000 m blir delt på 10 sekunda på 10 000 m lir delt på 20. Ei tid på 5000 meter på 6 minutt og 35,67 sekund vil gje poengsummen 39,567 etter følgjande utregning: ((6*60)+35,67)/10 = 39,567. Poengsummen for ein skeiseløper på adelskalenderen blir summen av tidspoengene for dei fire distansane som inngår i adelskalenderen – 500 m, 1500 m, 5000 m og 10 000 m.

Rangering på adelskalenderen

Utvikling av adelskalenderen

Mennn

Kvinner 

Lengdeløp på skeiser
Lamb Peak

Lamb Peak er eit kjenneleg, bert fjell som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) sør-søraust for Maagoe Peak i Gifford Peaks i Heritage Range i Ellsworth Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1961-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Arthur D. Lamb, som deltok under forsendinga av forsyningar til Antarktis under U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1966.

Kjelder

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Landfall Peak

Landfall Peak er eit markant fjell nær vestenden av Thurston Island, kring 8 nautiske mil (15 km) aust-nordaust for Cape Flying Fish. Det vart oppdaga av medlemmar av U.S. Antarctic Service (USAS) på flyturar frå skipet Bear i februar 1940 og fotografert på den tida av E.B. Perce. Fjellet vart kartlagd frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump i desember 1946, og vart observert av mannskapet på U.S. Navy Bellingshausen Sea Expedition i februar 1960. Det fekk dette namnet av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) fordi steinutspringa på toppen var eit landemerke for skip som nærma seg Thurston Island frå vest.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Landmark Peak

Landmark Peak er eit særs markant fjell, 1840 moh, som står 5 nautiske mil (9 km) sør for Minnesotabreen på austsida av Gowanbreen i Heritage Range. Det vart namngjeve av den geologiske gruppa frå University of Minnesota til desse fjella i 1963–64 fordi toppen vart nytta som referansepunkt for pilotar som flydde i området.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Mount Landolt

Mount Landolt er eit fjell (2280 moh) som står ved øvre Hudmanbreen i Petvar Heights ved søraustenden av Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1957-59. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Arlo U. Landolt, ein polarlysforskar ved Amundsen-Scott-stasjonen i det internasjonale geofysiske året 1957.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Mount Lanning

Mount Lanning er eit fjell (1820 moh) ved sørsida av Newcomerbreen, 5 nautiske mil (9 km) søraust for Mount Warren nord i  Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Det vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1957-59. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter førsteløytnant Delmar L. Lanning i United States Air Force (USAF) som deltok i opprettinga av Amundsen-Scott-stasjonen i 1956-57.

Kjelder

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Lanz Peak

Lanz Peak er ein fjelltopp, 1570 moh, heilt nord i Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Det ligg 10 nautiske mil (18 km) nord-nordvest for Mount Weems og midt i ei gruppe på tre fjelltoppar som ligg frå nordaust til sørvest. Det vart oppdaga av Lincoln Ellsworth på den transantarktiske flyturen hans den 23. november 1935. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Walter J. Lanz, ein radiotelegrafist på tre av ekspedisjonane til Ellsworth mellom 1933-36.

Kjelder

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Mount Leech

Mount Leech er eit fjell i Walker Mountains, som står 5 nautiske mil (9 km) nordvest for Mount Hubbard på Thurston Island. Det vart skissert frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i desember 1946. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert E. Leech, ein insektforskar som deltok i insektforskinga til US Antarctic Research Program (USARP) i Antarktis i 1959-60.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Lester Peak

Lester Peak er eit markant snøfritt fjell ved sørsida av Hydebreen i Edson Hills i Heritage Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1961-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Lester A. Johnson, ein meteorolog ved Little America V-stasjonen i 1958.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Mount Liavaag

Mount Liavaag er eit fjell, 1820 moh, mellom Mount Holmboe og Holth Peaks nær nordenden av Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Det vart oppdaga av Lincoln Ellsworth på den transantarktiske flyturen hans den 23. november 1935. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter førstestyrmann Liavaag på «Wyatt Earp» i 1936. Han var òg medlem på to tidlegare ekspedisjonar til Antarktisk i lag med Ellsworth.

Kjelder

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Linder Peak

Linder Peak er eit noko lågt, men likevel imponerande fjell som står like sør for Mount Dolence i Heritage Range i Ellsworth Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1961-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Harold W. Linder, ein geofysikar med gruppa som under US Antarctic Research Program (USARP) var på Rossisen 1961-62.

Kjelder

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Lippert Peak

Lippert Peak er eit spisst fjell ved enden av ein rygg som strekkjer seg vestover frå Douglas Peaks i Horseshoe Valley, 8 km søraust for Strong Peak i Heritage Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1961-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter George E. Lippert, ein biolog i  US Antarctic Research Program (USARP) ved Palmer-stasjonen i 1965.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Mount Liptak

Mount Liptak er eit fjell over 3 000 m med to toppar, 7 nautiske mil (13 km) søraust for Mount Craddock i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det ligg oppom Bolgradbreen i vest og Kornickerbreen i aust. 

Ho vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1957-59. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter L.H. Liptak, ein flymaskinist i U.S. Navy som var flykaptein på dei første flyturane over dette området i januar 1958.

Kjelder

 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Ellsworth Mountains
Fjell i Ellsworth Land
Lishness Peak

Lishness Peak er eit fjell (2200 moh) nær sørenden av Sentinel Range i Ellsworth Mountains, ved austsida av Nimitzbreen, 1 nautisk mil (1,9 km) søraust for Wilson Peak. Det vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1957-59. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Alton R. Lishness, ein radiotelegrafist på ein flytur til området den 28. januar 1958.

Kjelder

Fjell i Ellsworth Land
Long Gables

Long Gables er eit markant fjell med to toppar (4150 moh og 4110 moh) langs hovudryggen i Sentinel Range i Ellsworth Mountains mellom Mounts Anderson og Viets. Det vart oppdaga av Marie Byrd Land Traverse-gruppa i 1957–58 under C.R. Bentley. Det vart kalla opp etter Jack B. Long, eit medlem av gruppa som sidan deltok på mange ekspedisjonar i Antarktis.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Fjell i Ellsworth Land
Fjellovergangar i Ellsworth Land
4000 m-toppar‎