alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Anser

Anser er ei biologisk slekt av åtte artar «grå gjæser», vassfuglar i andefamilien Anatidae. Slekta har ein holarktisk distribusjon, med minst éin art hekkar i eit ope, vått habitat i subarktiske og kjølige tempererte strøk på den nordlege halvkula om sommaren. Nokre hekkar òg vidare sørover, og inn i varme tempererte regionar. De fleste trekkjer sørover om vinteren, vanlegvis til regionane i den tempererte sona.

Artane i slekta varierer i storleik frå den største, sædgås, på opptil 88 cm, og den minste, dverggås, på 54 til 66 cm. Alle har bein og føter som er rosa eller oransje, og nebb som er rosa, oransje eller svart. Alle har kvite under og øvre haledekkfjører, og fleire har ei viss grad av kvitt på hovudet. Halsen, kroppen og vengene er grå eller brune, med svarte eller gråsvarte handsvingfjører og ofte òg armsvingfjører. Dei nært nærskylde gjæsene i slekta Branta er ulike ved å ha svarte bein, og generelt mørkare fjørdrakt.

Artslista 
Anser i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:

Utbreiing i Noreg
Svanegås har hatt to observasjonar i Noreg fra og med år 2000 til og med 2015. Stripegås har blitt observert  meir enn 1000 gongar etter tusenårsskiftet. Kortnebbgås hekkar på Svalbard og passerer Fastlands-Noreg under trekket. Sædgås, dverggås og grågås er hekkefuglar i Fastlands-Noreg.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Anser (bird)» frå , den 4. desember 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff

Andefamilien
Fugleslekter
Herbie Hancock

Herbert Jeffrey «Herbie» Hancock () er ein amerikansk jazzpianist og -komponist.

Tidleg på 1960-talet blei han rekna mellom dei mest lovande nye jazzmusikarane. Frå 1963 var han med i Miles Davis sin «Second Quintet». Han har ei stjerne på Hollywood Walk of Fame og fekk både Oscar- og Grammypris.

Hancock sine improvisasjonar er prega av ein perlande, funky spelemåte med bruk av ein ekspressiv polyrytmikk. Mange av Hancock sine komposisjonar er blitt klassikarar som andre jazzmusikarar nå brukar som grunnlag for eigne improvisasjonar. Nokre døme er «Watermelon Man», «Cantaloupe Island» og «Maiden Voyage» som alle kom ut på Blue Note i 1960-åra.

Bakgrunnsstoff 

 Herbie Hancock si offisielle webside 
 Biografi om Herbie Hancock, musicianguide.com
 Biografi  på NEA-stiftinga
 Biografi, diskografi og nytt på JazzEcho.de

Diskografi
Hancock Discography  av Christian Genzel
Filmmusikk og diskografi, filmreference.com

Artiklar
 «Herbie Hancock über Erleuchtung. Ein einziges Wunder», Süddeutsche Zeitung, 14. september 2007, Intervju
 Herbie Hancock rundar 70: «Nennen Sie mich Herbie», Süddeutsche Zeitung , 12. april 2010, av Karl Lippegaus
 Om Hancock New York Times

USA-amerikanske jazzpianistar
USA-amerikanske jazzkomponistar‎
Hollywood Walk of Fame
Ellisif Wessel

Ellisif Rannveig Wessel () var ein av pionerane i den norske arbeidarrørsla, skjønnlitterær og faglitterær forfattar, redaktør og amatørfotograf. Ho var fødd i Austre Gausdal og døydde i Kirkenes. 

Ellisif var gift med syskenbarnet sitt,  Andreas Wessel, og frå 1886 busett saman med han i Kirkenes, der han var distriktslege. Ho gjorde eit viktig arbeid for den faglege og politiske arbeidarrørsla i Finnmark, mellom anna ved å skipe fagforeininga Nordens Klippe i Kirkenes i 1906.

Forfattarverksemda hennar femnar om både skjønnlitteratur og faglitteratur. Ho var lyrikar og utgav fleire diktsamlingar og skreiv dikt i arbeidaraviser, ho stod for politisk oppseding av born i form av barneboka Den lille socialist frå 1914, ho gav ut eit tidsskrift og ho skreiv fleire artiklar i arbeidaraviser. Hennar virke som amatørfotograf gav som resultat ei verdifull kulturhistorisk fotosamling frå Sør-Varanger.

Bakgrunnsstoff
Døme på kulturhistoriske fotografi som Ellisif Wessel har teke
Wikan, Steinar. 2008. Ellisif Wessel : en biografi.  Oslo: Pax forlag. ISBN 978-82-530-3141-5

Arbeidarrørsla i Noreg
Norske aktivistar
Norske barnebokforfattarar
Norske lyrikarar
Norske fotografar
Folk frå Gausdal
Aleksandar av Jugoslavia

Aleksandar av Jugoslavia () er overhovud for huset Karađorđević og tronpretendent av Jugoslavia og Serbia.

Biografi
Far til Aleksandar, kong Petar II av Jugoslavia, måtte gå i eksil i London i 1941. Her fann han den framtidige kona si, Alexandra av Jugoslavia, som også levde i eksil. Dei vart gift i 1944 og fekk sin einaste son, Aleksandar, året etter.

Aleksandar vart fødd 17. juli 1945 i suite 212 på hotellet Claridge's i London. I fylgje tradisjonen skal ein framtidig jugoslavisk konge vere fødd i Jugoslavia. Den britiske regjeringa gjorde difor suiten om til eit suverent jugoslavisk territorium i eit døgn. Dimed kunne han få tittelen kronprins av Jugoslavia. Fadrar ved dåpen var kong Georg VI av Storbritannia og noverande dronning Elizabeth II av Storbritannia.

Ekteskap og born
1. juli 1972 vart han gift med Maria da Gloria af Orléans-Braganza i ei lita by ved Sevilla i Spania. Dei fekk tre søner:

 Petar av Jugoslavia (fødd 5. februar 1980)
 Filip av Jugoslavia (fødd 15. januar 1982)
 Aleksandar av Jugoslavia (fødd 15. januar 1982)

Aleksandar og Maria da Gloria, hertuginne av Segorbe vart skilt i 1985 og Aleksandar gifta seg på ny med Katherine Clairy Batis 20. september 1985 i London.

Til Jugoslavia
Han besøkte Jugoslavia for fyrste gong i 1991, men flytta der fyrst i 2000. Året etter, i 2001, fekk han jugoslavisk statsborgarskap og dei eigedomane familien hadde før dei hadde gått i eksil. I dag bur han på eit slott i Beograd i Serbia.

Gjennoppretting av monarkiet 
Aleksandar er ein sterk forkjempar for gjennoppretting av monarkiet i Serbia og meiner at han er den rettmessige kongen av landet. Den serbisk ortodokse kyrkja støttar han i kampen og den tidlegare statsministeren Zoran Đinđić vert ofte sett med kongefamilien, sjølv om han aldri offisielt har støtta kampen for monarkiet.

Aleksandar har offisielt uttalt at han aldri vil engasjere seg politisk nettopp for å byggje opp om tanken om eit konstitusjonelt monarki, slik ein mellom anna finn i dei skandinaviske landa. I staden nyttar han og kona mykje av tida si på humanitært arbeid.

Etter at Montenegro lausreiv seg frå Serbia i 2006 røysta dei serbiske innbyggjarane for at landet skulle verte republikk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alexander af Jugoslavien» frå ,  den 4. desember 2011.  
 

Kongelege frå London
Jugoslaviske kongelege
Serbiske kongelege
Tronpretendentar
Gaudete

«Gaudete» (latin for 'gled dykk) er ein religiøs julesong frå 1500-talet. Songen var med i den svensk-finske songsamlinga  Piae Cantiones, som blei gjeven ut i 1582 av  Jacobus Finno  frå Åbo. 

Songen byrjar med eit refreng på to linjer som inneheld ordet «gaudete». Versa imellom har fire liner. Dei byggjer på den bøhmiske songen «Ezecheelis Porta». Medan refrenget har noter til, er det ikkje oppgjeve musikk til resten av songteksten musikk. Melodien ein vanlegvis syng denne til kjem frå eldre liturgibøker.

Den tredje sundagen i advent blir kalla gaudete-sundag i fleire vestlege kyrkjer.

Tekst

Innspelingar
I 1973 hadde elektrisk folk-gruppa Steeleye Span ein hitt med «Gaudete», sungen a cappella. Han nådde ein 14.-plass på den britiske singellista, og er dermed ein av svært få latinske og a cappella-songar som har nådd hittlistene i Storbritannia.

Andre grupper har også spelt inn songen, som Boston Camerata til albumet A Renaissance Christmas (1991), Mediæval Bæbes for Salva Nos (1997) og Mistletoe and Wine,
og El Duende til Excelsis, Volume 2: A Winter's Song. Chris Squire og eit kor spelte inn ein rockeversjon tilChris Squire's Swiss Choir (2007), og mellomalderrockegruppa Schelmish performed Gaudete on their 2006 album Mente Capti. Liz Madden song inn ein versjon til albumet My Irish Home (2010).

Koret Tenebrae har spelt inn eit arrangement av Karl Jenkins, både med perkusjon og a cappella, på albumet Gaudete (2004).

Bakgrunnsstoff
Noter til Gaudete ved Choral Wiki

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gaudete» frå ,  den 4. desember 2011.  
 
GAUDETE! GAUDETE! CHRISTUS EST NATUS ved hymnsandcarolsofchristmas.com
Andrew Greenhill, Gaudete ved steeleye.freeservers.com

Piae Cantiones
Finske songar
Julesongar
Mellomaldermusikk
Kyrkjemusikk
Steeleye Span-songar
Tone Schwarzott

Tone Schwarzott () er ein norsk skodespelar og lyrikar.

Ho er utdanna skodespelar frå Statens Teaterhøgskole og var tilsett ved Nationaltheatret frå 1963 til 2002, med eit avbrot frå 1969 til 1971 då ho hadde eit engasjement ved NRK Fjernsynsteatret.
I Fjernsynsteatret spelte ho i produksjonar av Bjørnsons En hanske, Strindbergs Pelikanen, Brechts Småborgerbryllup, Undsets Selma Brøter, Helten på den grøne øya av Millington Synge og Ibsens Samfunnets støtter.
Ho medverka i spelefilmane 3 (1971), Marikens bryllup (1972), Formynderne (1978). Hard asfalt (1986) og Brun bitter (1988). 

Schwarzott debuterte som lyrikar med samlinga Veien til mitt hus i 1965 og gav fram til 1979 ut åtte samlingar til.

Bibliografi 
 1979 – Nattlige stasjoner
 1978 – I noens have 
 1977 – Under samme himmel
 1976 – Reiser med lyset
 1975 – I lyset
 1974 – Hit er jeg kommet 
 1973 – Dørene
 1970 – Rom
 1965 – Veien til mitt hus

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Tone Schwarzott i Sambok

Norske skodespelarar
Norske lyrikarar
Folk frå Porsgrunn
Claridge's

Claridge's er eit luksushotell i Mayfair i London. Det ligg på hjørnet av Brook Street og Davies Street.

Historie
Hotellet blei skipa i 1812 som Mivart's Hotel i eit rekkjehus i London, og voks ved å ta over nabohus. I 1854 selde grunnleggjaren (far til biologen St. George Jackson Mivart) hotellet til herr og fru Claridge, som åtte eit mindre nabohotell. Dei slo saman dei to verksemdene, og etter ei tid som  «Mivart's at Claridge's» tok dei i bruk det noverande namnet. I 1860 hadde keisarinne Eugenie eit lengre opphald ved hotellet og tok imot dronning Victoria der.

Førsteutgåva av reisehandboka Baedeker frå 1878 omtalte Claridge's som «The first hotel in London».

Aleksandar av Jugoslavia vart fødd 17. juli 1945 i suite 212 på hotellet. I fylgje tradisjonen skal ein framtidig jugoslavisk konge vere fødd i Jugoslavia. Den britiske regjeringa gjorde difor suiten om til eit suverent jugoslavisk territorium i eit døgn. Dimed kunne han få tittelen kronprins av Jugoslavia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Claridge's» frå ,  den 4. desember 2011.  

Denne artikkelen bygger på «Claridge's» frå ,  den 22. juli 2020.  
 

Skipingar i 1812
Hotell i Storbritannia
Byggverk i London
Mayfair
Talje

Talje er eit hjelpemiddel som vert bruka til lyfteoperasjonar og stramming som ein kraftutvekslar for rettlina rørsle. 
Ein vanleg talje er sett saman av to blokker med eit innskore taljereip. 

Taljar vert bruka til stramming og lyfting og er mykje bruka på seglskip til stramming av riggar og tauverk. Blokkene kan ha ein eller fleire skiver og avhengig av det totale talet skiver vert taljane omtala som enkeltskorne, dobbelt- eller fleirskorne. På små blokker vert skivene gjerne omtala som trinser. Med aukande tal skiver aukar utvekslinga og ein får meir kraft. Samtidig aukar friksjonen og lengda tau som må halast. Dei største taljane med 5 eller 6 skiver vert også som omtala gein. Klassiske taljar hadde ikkje nokon låsemekanisme for taljereipet og dette måtte fastgjerast. På nyare taljar kan det vere montert tauklemmer på ein av blokkene.

Jekketaljar, eller nikketalje, har ein jekkarm til heving og senking. Dei kan vere utført med tau, wire eller kjetting som forbindelse til kroken, og dei kan vere enkelt- eller fleirskorne.

Elektrotaljar fungerer etter same prinsippet som manuelle, men har ein elektrisk motor slik at styringa kan skje frå eit tablå ved å velje retning og eventuelt hastigheit på kroken.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Talje» frå ,  den 4. desember 2011.  

Løfteutstyr
Enkle maskinar
Benedicte Schøyen

Benedicte Schøyen () er ein norsk dansar, koreograf og dansepedagog. Ho er frå Kolsås i Bærum, men har budd i California i USA sidan ho var 23 år gamal.

Schøyen gjekk Den Norske Operas Ballettskole frå 1974 til 1981. Sidan utdanna ho seg ved Statens balletthøgskole (1981-84) og tok vidareutdanning ved Studio Paris Centre og The Royal Academy of Dance i London. Etter ti år som profesjonell dansar opna ho sitt eige studio og underviser i jazzballett og klassisk ballett. 
Ho driv Born To Play Studio i Santa Monica i California i USA. 

Schøyen arbeider også som koreograf og har mellom anna delteke i produksjonen av Melodi Grand Prix Junior og var ein av opphavspersonane bak den interaktive danse-DVD-en Den Magiske Spilledåsen (engelsk tittel The Music Box - A Dance Along Fairytale).

Referansar 

Folk frå Bærum
Norske koreografar
Norske dansarar
Norske ballettdansarar
Soffi Schønning

Soffi Kaarbø Schønning () var ein norsk opera- og konsertsongar (koloratursopran).

Schønning studerte under Borghild Langaard i Christiania (Oslo), og under Louisa Cappiani i London. Ho gjorde sin profesjonelle operadebut i 1924. I 1928 slutta ho seg til Stockholmsoperaen der ho debuterte som Gilda i Rigoletto under leiing av Armas Järnefelt. Same året debuterte ho ved Royal Opera House i London, der ho også song i 1932-1933. Ho song også fleire gonger ved Glyndebourne Festival Opera. I 1938 debuterte ho på Nationaltheatret i Oslo som Olympia i Hoffmann. I 1940 skapte ho rolla som Ingeborg i verdspremiera av Arne Eggens Olav Liljekrans på Nationaltheatret. Same år song ho Musetta i La Boheme på Det Nye Teater. Ho var spesialisert i reportuaret til koloratursopranen og mellom andre roller ho hadde kan nemnast Konstanze i Die Entführung aus dem Serail, Philine i Mignon, Nattas dronning i Tryllefløyta, og tittelrolla i Lakmé.

Under andre verdekrigen hadde Schønning ein omfattande konsertserie med Waldemar Johnsen i London. Saman hadde dei meir enn hundre framføringar med norsk musikk. I løpet av denne tida gifta ho seg med redaktør Jonas Schanche Jonasen. Paret slo seg seinare ned i Sandnes, og Schønning arbeidde som sangpedagog i Stavanger fram til ho var 80. Den mest kjende eleven hennar var kontraalten Eva Gustavson. Schønning døydde 98 år gamal i Sandnes i 1994.

Referansar 
Denne artikkelen bygger på «Soffi Schønning» frå ,  den 4. desember 2011.  
 

Norske operasongarar
Folk frå Sandnes
Folk frå Vågan
St. Olavs Orden
Dear God av Elton John

«Dear God» er ein song av Elton John med tekst av Gary Osborne. Songen kom ut på albumet hans 21 at 33 frå 1980. Teksten er hovudsakleg basert på verdsfred og kjærleik, og korleis folk har svikta Gud. Det er den kortaste songen på albumet og vart gjeven ut som singel. Singelen selde heller dårleg, men nådde 82. plass på lista i Australia. 

Singelen var opphavleg meint å berre ha ei B-side, «Tactics», men vart i staden gjeven ut som ei dobbelplate, med to songar til på den andre singelen, «Steal Away Child» og «Love So Cold». To songar vart seinare nytta som B-sider for singlar frå albumet Breaking Hearts, og finst enno ikkje på CD.

Som mange av tidlegare Elton John-songar, syng The Beach Boys, Toni Tennille og Peter Noone frå Herman's Hermits korvokal på songen.

Medverkande
 Elton John - solo- og korvokal, overdubba piano, akustisk piano
 James Newton Howard - Rhodes piano
 Steve Lukather - elektrisk gitar
 Reggie McBride - bassgtitar
 David Paich - orgel
Clive Franks – tamburin 
Curt Becher – korvokal 
Joe Chemay – korvokal
Bruce Johnston – korarrangement, korvokal 
Jon Joyce – korvokal 
Peter Noone – korvokal
Toni Tennille – korvokal 
Carmen Twillie –  korvokal 
Venette Gloud – korvokal
Stephanie Spruill – korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dear God (Elton John song)» frå ,  den 5. desember 2011.

Bakgrunnsstoff
 

Elton John-songar
Singlar frå 1980
Songar frå 1980
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Gary Osborne
The Rocket Record Company-singlar
Joep Sertons

Johannes Petrus Maria Sertons, kjend som Joep Sertons, () er ein nederlandsk skodespelar.

Filmografi

Fjernsynsseriar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joep Sertons» frå ,  den 5. desember 2011.  
 

Nederlandske skodespelarar
Abraham Kuijper

Abraham Kuijper () var ein nederlandsk teolog, politikar og journalist. Han grunnla det nederlandske Anti-Revolutionaire Partij (ARP) og var statsminister i Nederland frå 1901 til 1905.

Biografi 

Kuijper kom frå Maassluis, vest i Nederland. I 1855 vart han student han ved universitetet i Leiden og studerte litteratur, filosofi og teologi. Han fekk doktorgrad i teologi i 1852 med ei avhandling som samanlikna læra til Jean Calvin med den til Jan Łaski. Sjølv var Kuijper kalvinist. Han starta prestegjerninga si same året i småbyen Beesd.

Han forlét Beesd i 1867, og fekk fyrst jobb i Utrecht, deretter i Amsterdam i 1870. I 1871 starta han å skriva for avisa De Heraut, og året etter starta Kuijper si eiga avis De Standaard.

I 1874 vart Kuijper medlem i parlamentet som representant for det konservative partiet. Han flytte til Haag, og to år etter skreiv han det som la grunnlaget for det komande Anti-Revolutionaire Partij. ARP vart skipa i 1879 med Kuijper som partileiar. Tilhengjarane av Kuijper gav han klengenamnet Abraham de Geweldige - «Abraham den veldige». I 1880 grunnla han det private Vrije Universiteit i Amsterdam, og vart også professor i teologi ved universitetet. 

Kuyper og ei gruppe kyrkjegåarar hadde uttalt seg om at den reformerte kyrkja i Nederland var vorten for liberal, og burde venda tilbake til dei gamle kalvinske standardane. Gruppa på om lag 80 medlemmer vart på grunn av dette suspendert frå den reformerte folkekyrkja i 1886. Dei suspenderte fortsette likevel å samlast saman og kalla seg Doleantie, «Dei syrgjande» på grunn av sorga dei kjende for den reformerte kyrkja. Doleantie utvikla seg til ei raskt veksande frikyrkje, og hadde 180.000 medlemmer i 1889.

Abraham Kuijper skreiv også ei rekkje politiske og teologiske bøker, m.a. oppslagsverket Encyclopædie der heilige Godgeleerdheid i 3 bind frå 1894. Han vart statsminister i august 1901 for ARP og hadde stillinga fram til 1905. Ein periode var han også innanriksminister i Nederland.  I 1913 vart Kuijper kommandør av Den nederlandske løves orden. Frå 1913 var Kuijper medlem i senatet for provinsen Zuid-Holland fram til han døydde i Haag i 1920.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Abraham Kyuper» frå ,  den 5. desember 2011.  
 
 , henta inn 5. desember 2011.

Nederlandske teologar
Nederlandske politikarar
Nederlandske statsministrar
Nederlandske journalistar
Nederlandske professorar
Teologiprofessorar
Personent hodie

«Personent hodie» er ein julesong på latin frå mellomalderen. Den eldste utgåva av songen med melodi og tekst er frå den finske songboka Piæ Cantiones som kom ut i 1582. Ein liknande tekst stammar frå 1100-talet, medan ein svært lik melodi er kjend frå Moosburg i Bayern på 1300-talet.

I dag «Personent hodie» blir framført i samband med julegudstenester og -konsertar. Nokre gonger blir han sungen i samband med prosesjonar. Songen er ofte knytt barnemessa 28. desember, minnedagen for dei drepne  borna i Betlehem, som det blir fortald om i Matteus-evangeliet.

Songen kan vera danna gjennom å bruka delar av songen «Intonent hodie voces ecclesie» frå 1100-talet, ein song til ære for heilage Nikolaus. 

Den engelske komponisten Gustav Holst laga eit nytt arrangement for «Personent hodie» i 1910-åra. «Personent hodie» er blitt omsett til engelsk ei rekkje gonger, og blir i tillegg til latin også ofte framført på dette språket. Den best kjende utgåva av Jane M. Joseph, «On this day earth shall ring», frå 1924.

Tekst

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Personent hodie» frå ,  den 5. desember 2011.  
 

Julesongar
Mellomaldermusikk
1770 i Queensland

1770 er ein landsby i Queensland i Australia. Det var den andre staden James Cook og mannskapet på HMS «Endeavour» gjekk i land, i mai 1770.

Landsbyen er ein turistattraksjon, og ligg på ei halvøy med Korallhavet og Bustard Bay på tre sider. Agnes Water ligg åtte kilometer lenger sør. Opphavleg heit staden Round Hill, etter høgda han ligg på, men namnet vart endra i 1970 i samband med 200-årsjubileet etter at Cook gjekk i land.

Område har fire nasjonalparkar: Deepwater nasjonalpark, Eurimbula nasjonalpark, Mount Colosseum nasjonalpark og Round Hill nasjonalpark.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «1770 (Queensland)» frå , den 6. desember 2011. 
 

Queensland
Junior Eurovision Song Contest 2012

Junior Eurovision Song Contest 2012 (JESC 2012) var den tiande gongen Junior Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Heineken Music Hall i Amsterdam i Nederland. Finalen fann stad laurdag 1. desember. Det var andre gong Nederland arrangerte tevlinga, etter at Rotterdam var vertsby i 2007. Mottoet til tevlinga var «Break The Ice». Ukraina vann tevlinga med songen «Nebo», framført på ukrainsk og engelsk av Anastasija Petrik.

Tevlinga vart leia av Ewout Genemans og Kim-Lian van der Meij. Van der Meij leia òg tevlinga i 2007, då saman med Sipke Jan Bousema. Finalen vart opna med melodien til «Break The Ice» og ei jente som framførte den svenske vinnarsongen frå Eurovision Song Contest 2012, «Euphoria». Som pausenummer framførte den nederlandske vinnaren av Junior Eurovision Song Contest 2009, Ralf Mackenbach, songen han vann med, «Click Clack», og «This Is Our Party». Van der Meij framførte «Break The Ice», som vart spesialskriven for tevlinga. Tolv land deltok i tevlinga, noko som vart det lågaste talet deltakarland i historia. Det svarte til talet deltakarland som deltok i Eurovision Song Contest 1970 i Jerusalem i Israel. Israel, Albania og Aserbajdsjan debuterte i Junior Eurovision Song Contest, medan ni tidlegare deltakarland meldte seg på. Fire land trekte seg: Litauen, Bulgaria, Latvia og Makedonia. Tevlinga vart vunne av Anastasija Petrik for Ukraina med songen «Nebo». Dette var den fyrste sigeren til Ukraina i Junior Eurovision Song Contest og den andre sigeren i Eurovision-samanheng sidan Ruslana vann Eurovision Song Contest 2004 i Istanbul i Tyrkia.

Finalen
 Finalen vart halden 1. desember 2012 i Heineken Music Hall i Amsterdam. 
 Lerika deltok for Moldova i 2011.
 Ukraina vann tevlinga for fyrste gong.

Artistar som har delteke tidlegare

Røystegjeving

12 poeng 
Under er lista over landa som fekk 12 poeng.

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2012

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Junior Eurovision Song Contest 2012» frå ,  den 6. desember 2011.  

Junior Eurovision Song Contest etter år
Musikktevlingar i 2012
2012 i Nederland
Musikk i Amsterdam
Empty Garden (Hey Hey Johnny)

«Empty Garden (Hey Hey Johnny)» er ein ballade av den britiske artisten Elton John på albumet Jump Up! frå 1982. Singelen nådde 13. plass i USA. Han tilskriven songen til minne av den avdøde venen John Lennon, som vart myrda litt over eit år tidlegare. Lennon og John var gode vener og hadde sunge hitten til Lennon frå 1974, «Whatever Gets You Thru the Night», i lag, samt spelt i lag på somme konsertar. John spelte songen på nokre få konsertar like etter singelen kom ut, men har sidan sjeldan spelt songen live.

«Empty Garden», «den tomme hagen», som er omtalt i songen er Madison Square Garden, der Lennon song ein duett med John i 1974. John har sidan spelt songen fleire gonger i Madison Square Garden. I musikkvideoen til songen ser ein John ved eit piano ved ei etterlikning av inngangspartiet til Dakota-bygningen der Lennon vart myrda.

John skreiv og spelte inn ei tidlegare instrumental hyllest til Lennon, «The Man Who Never Died».

Medverkande
 Elton John - Yamaha elektrisk piano, cembalo, vokal
 Richie Zito - gitarar
 Dee Murray - bass
 James Newton-Howard - synthesizer
 Jeff Porcaro - trommer

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Empty Garden (Hey Hey Johnny)» frå ,  den 6. desember 2011.

Bakgrunnsstoff
 Teksten til Empty Garden på Letras.Mus.Br
 

Elton John-songar
Songar frå 1982
Singlar frå 1982
Rockeballadar
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar til minne om John Lennon
Songar produserte av Chris Thomas
Songar inspirerte av dødsfall
Geffen Records-singlar
The Rocket Record Company-singlar