alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
(I Know) I'm Losing You

«(I Know) I'm Losing You» er ein song frå 1966 av The Temptations, gjeven ut på singel for Gordy (Motown) og produsert av Norman Whitfield.

Historie 
«I'm Losing You» vart spelt inn med eit meir dramatisk arrangement enn dei fleste andre Motown-songane på denne tida, og var meir rockeprega. The Funk Brothers akkompagnerte med ein James Brown-inspirert rytme. «I'm Losing You» gjekk til topps på Billboard R&B-lista og nådde åttandeplassen på Billboard Pop Singles-lista. Singelen vart òg gjeven ut på albumet The Temptations with a Lot o' Soul.

The Temptations framførte songen på The Ed Sullivan Show den 28. mai 1967, og i ein duett med Diana Ross & the Supremes seinare på året, den 19. november 1967.

Medverkande
 Solovokal av David Ruffin
 Korvokal av Eddie Kendricks, Paul Williams, Melvin Franklin og Otis Williams
 Gitar av Cornelius Grant
 Andre instrument av The Funk Brothers

Andre versjonar
«(I Know) I'm Losing You» vart spelt inn i 1970 av Motown-rockebandet Rare Earth for albumet Ecology. Versjonen deira varer over 10 minutt og vart korta ned for ein singel. Singelen nådde sjuandeplassen, ein plass høgare enn originalen til Temptations på poplista.

The Undisputed Truth, ei gruppe som vart sett saman og produsert av Norman Whitfield, spelte inn ein versjon av songen i ein psykedelisk funk-stil for albumet Cosmic Truth i 1975.
I 1980-åra vart songen spelt inn av gruppa Uptown og omgjort til ein livleg dansesong. Versjonen deira vart mykje spelt på amerikanske nattklubbar og nådde 80. plassen på Billboard Hot 100 i 1987.
Faces spelte òg inn ein versjon i 1971. Denne nådde 24. plassen på Billboard Hot 100 det året.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «(I Know) I'm Losing You» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1966
Singlar frå 1970
Singlar frå 1971
Singlar frå 1983
The Temptations-songar
Rare Earth-songar
Rod Stewart-songar
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Songar skrivne av Norman Whitfield
Songar skrivne av Edward Holland jr.
Songar skrivne av Cornelius Grant
Gordy Records-singlar
Psykedeliske soulsongar
Songar produserte av Norman Whitfield
Songar frå 1966
Mercury Records-singlar
Motown-singlar
Gladys Knight & the Pips-songar
The Jackson 5-songar
Faces-songar
Commodores-songar
Ferrante & Teicher-songar
Maggie May

«Maggie May» er ein song av Rod Stewart, som han skreiv i lag med Martin Quittenton. Songen kom ut på Stewart-albumet Every Picture Tells a Story i 1971. 

I 2004 rangerte musikkmagasinet Rolling Stone songen på 131. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene.

Bakgrunn
«Maggie May» uttrykkjer ambivalensen og dei motstridande kjenslene til ein gut som er i eit forhold med ei eldre kvinne, og vart skriven basert på Stewart si eiga erfaring. I januar 2007 fortalte Stewart i Q: «Maggie May var meir eller mindre ei sann soge om den første kvinna eg hadde sex med, på Beaulieu Jazz Festival i 1961.» Kvinna heitte ikkje Maggie May, og Stewart har sagt at namnet var henta frå ein gammal song frå Liverpool om ei prostituert kvinne.

Songen vart spelt inn på berre to forsøk. Trommeslagaren Micky Waller kom ofte til innspelingane i den tru at trommesettet var rigga opp og klårt, men då han kom til innspelinga for «Maggie May», mangla cymbalane. Desse vart derfor lagt til som ekstra lydspor nokre dagar seinare.

Songen vart gjeven ut som B-side til singelen «Reason to Believe», men etter kort tid byrja radiostasjonane i staden å spele B-sida og «Maggie May» vart meir populær. Songen vart den første store hitten til Stewart som soloartist og vart gjennombrotet hans. Det er i dag framleis ein av dei mest kjende songane hans. Songen vart framført på Top of the Pops i lag med Faces og DJ John Peel, som lata som han spelte mandolin (mandolinisten på innspelinga var Ray Jackson frå Lindisfarne).

Albumversjonen av «Maggie May» startar med ein 30 sekundar lang gitarintro kalla «Henry» og skriven av Martin Quittenton. Ein versjon av Faces spelt inn for BBC Radio kom ut på plateboksen Five Guys Walk into a Bar.... Eit konsertopptak i 1993 av Stewart med Ronnie Wood for MTV Unplugged er med på albumet Unplugged...and Seated.

Salslister
I oktober 1971 gjekk songen til topps på UK Singles Chart og låg der i fem veker, og samstundes gjekk songen til topps i USA. Every Picture Tells a Story gjekk òg samstundes til topps på albumlista. Billboard rangerte songen på andreplass for heile 1971. Songen toppa òg lista i Australia i fire veker. 

I desember 1976 gjekk songen inn att på den britiske singellista og nådde då 31. plassen.

Vekeslister

Årslister

Medverkande
 Rod Stewart – solovokal
 Ronnie Wood – elektrisk gitar, 12-strengsgitar, bassgitar
 Martin Quittenton – akustisk gitar
 Micky Waller – trommer, cymbal
 Ian McLagan – Hammondorgel
 Ray Jackson – mandolin
 Pete Sears – celesta

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maggie May» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 

Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Rod Stewart-songar
Songar produserte av Rod Stewart
Songar om kvinner
Songar om seksualitet
Songar skrivne av Martin Quittenton
Songar skrivne av Rod Stewart
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Canada
Mercury Records-singlar
The Pogues-songar
Wet Wet Wet-songar
Blur-songar
Melissa Etheridge-songar
Garth Brooks-songar
Songen Every Picture Tells a Story

«Every Picture Tells a Story» er ein song skriven av Rod Stewart og Ron Wood og opphavleg gjeven ut som tittelsporet på albumet Every Picture Tells a Story av Stewart i 1971. Songen vart gjeven ut på singel i Spania med B-sida «Reason to Believe.»

Medverkande
 Rod Stewart – solovokal, korvokal
 Ronnie Wood – elektrisk gitar, 12-strengs, bassgitar, korvokal
 Pete Sears – piano
 Micky Waller – trommer
 Ian McLagan – orgel, korvokal
 Long John Baldry, Maggie Bell, Mateus Rose, Kenney Jones, Ronnie Lane – korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Every Picture Tells a Story (song)» frå ,  den 30. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Rod Stewart-songar
Songar skrivne av Rod Stewart
Songar skrivne av Ronnie Wood
Songar produserte av Rod Stewart
Mercury Records-singlar
The Georgia Satellites-songar
Koranskole i Noreg

Koranskole i Noreg er ulike institusjonar i Noreg som driv opplæring i islam, typisk utanatlæring av surar (kapittel) frå Koranen. Koranskular er ofte knytte til ein moske. Ein imam eller ein eigen koranskolelærar kan ha ansvar for opplæringa.

For muslimar i Noreg kan bruk av koranskole brukast for å gje barna deira kunnskap om islam eller gje dei høve til å «utvikle ein identitet som norske muslimar.»

Konfliktar
Gjennom ei kartlegging i 2016 for avisa Utrop fann forskaren Masoud Ebrahimnejad at koranskolar dreiv undervising utan noko statleg oversyn. 
Same året åtvara leiinga ved ein ungdomsskole i Drammen mot overdriven bruk av koranskole, der nokre elevar var ved skolen fleire gonger i veka og overnatta på internat. 

Det finst døme på skuldingar om valdsbruk på koranskolar. I 2009 blei til dømes ein imam i Drammen sikta for vald mot barn i samband med undervisinga.

Familiemedlemmer til Syria-fararar har opplevd at dei blei radikaliserte på koranskole.

Sjå òg
Madrasa

Kjelder

Islam i Noreg
Utdanning i Noreg
Donkey Kong Country Returns

Donkey Kong Country Returns er eit plattformspel utvikla av Retro Studios og utgjeve av Nintendo. Spelet vart utgjeve internasjonalt til Wii i slutten av 2010. Ei utvida utgåve av spelet, titulert Donkey Kong Country Returns 3D, vart utgjeven til Nintendo 3DS i mai 2013.

Historia i spelet fokuserer på ei gruppe av vondkyndte vesen kalla Tikiar, kollektivt kjende som Tiki Tak Tribe, som kjem til Donkey Kong Island og hypnotiserer dyra på øya til å stele bananane til Donkey Kong. Dette pressar Donkey Kong til å hente tilbake bananlageret med hjelp frå kompisen Diddy Kong. Donkey Kong Country Returns var det første tradisjonelle Donkey Kong spelet sidan Donkey Kong Jungle Beat i 2005, og er også det første spelet i Donkey Kong Country-serien som ikkje er utvikla av Rare. Spelet fekk hovudsakleg positive omtalar og har selt over seks millionar kopiar verda over. Ein oppfølgjar, Donkey Kong Country: Tropical Freeze, vart utgjeven til Wii U i februar 2014 og til Nintendo Switch i mai 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nordamerikansk nettstad 
 Offisiell japansk nettstad (på japansk)

Dataspel frå 2010
Nintendo 3DS-spel
Plattformspel
Wii-spel
Barnemishandling

Barnemishandling er fysisk og psykisk vald, undertrykk og krenking av barn i slikt omfang at det kan hindra normal utvikling. Ein skil mellom aktive og passive former for mishandling, der aktiv mishandling gjev skade gjennom ulike handlingar mot barnet, medan passiv mishandling kan vera vanstell eller situasjonar rundt barnet som også kan gje langvarig skade.

Kjelder

Barn
Brotsverk
Splatoon 2

Splatoon 2  er eit skytespel i tredjeperson utvikla og utgjeve av Nintendo. Det vart utgjeve internasjonalt til Nintendo Switch den 21. juli 2017 og er ein oppfølgjar til Wii U-spelet Splatoon frå 2015. Spelet sentrerer om karakterar kjent som Inklings, som er antropomorfiske blekksprutar. Dei kan skifte mellom humanoid- og blekksprutform, og gøyme seg i eller symje gjennom farga blekk som er sprøyta på overflater ved hjelp av våpen som pistolar, bøtter eller penslar. Splatoon 2 har dei same spelemodiane som forgjengaren, mellom anna fire mot fire-kampar over internett og ein einspelarkampanje. Det har ein ny modus, Salmon Run, der opp til fire spelarar samarbeider om å samle egg frå lakseliknande monster kjende som «salmonoids».

Splatoon 2 har hovudsakleg fått positive omtalar og har selt over seks millionar kopiar per 31. mars 2018.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Dataspel frå 2017
Nintendo Switch-spel
Skytespel i tredjeperson
A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse

A Nod's As Good As a Wink... to a Blind Horse er det tredje studioalbumet til den britiske rockegruppa Faces, og det andre albumet deira i 1971. Støtta opp av suksessen som frontmannen og songaren Rod Stewart nyleg hadde hatt med songen «Maggie May», vart dette det mest suksessrike albumet deira, og det nådde sjetteplassen i USA, og andreplassen i Storbritannia. Det inneheld òg den første hitten dei fekk i USA, «Stay with Me» (sjetteplassen i Storbritannia og 17. plassen i USA), og sjølve albumet selde til gullplate i USA i 1972.

Albumet vart produsert av Glyn Johns. Bassisten Ronnie Lane, som ofte var frustrert over at han ikkje fekk syngje på så mange songar i Faces, fekk her syngje tre av sine eigne songar (ein skriven i lag med klaverspelaren Ian McLagan), mellom anna songen «Debris».

Det originale albumet kom ut med ein stor plakat som bestod av ei rekkje bilete, inkludert bilete av piller og bilete som tilsynelatande vart teken på turné av bandet der dei slår seg laus med nakne groupiar på hotellrom. Berre nokre veker etter albumet kom ut fekk plateselskapet kalde føter og gav ut albumet på ny utan plakaten. Originale utgåver av plakaten er i dag eit samlarobjekt.

Den 28. august 2015 vart albumet gjeve ut på ny med nymastra lyd og bonusspor. To songar frå ei BBC-innspeling var ikkje gjevne ut før. Den nye vinylutgåva inkluderte den originale plakaten som kom med den originale vinylutgjevinga. 

Albumet var inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Innhald

Medverkande
Rod Stewart – solovokal spor 1,3,5 & 7-9, munnspel
Ronnie Lane – bass, akustisk gitar, perkusjon, solovokal på spor 2,4 & 6, korvokal på «Too Bad»
Ronnie Wood – solo-, slide-, akustisk og pedalsteelgitar, korvokal på «Too Bad», munnspel
Ian McLagan – piano, orgel, korvokal på «Too Bad»
Kenney Jones – trommer, perkusjon
Harry Fowler – steeltrommer på «That's All You Need»
Glyn Johns – medprodusent, lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Faces-album
Album produserte av Glyn Johns
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Rod Stewart
Album produserte av Ronnie Lane
Album produserte av Ronnie Wood
Album produserte av Kenney Jones
Album produserte av Ian McLagan
Another Code: Two Memories

Another Code: Two Memories, kjent i Nord-Amerika som Trace Memory, er eit hjernetrim-eventyrspel utvikla av Cing og utgjeve av Nintendo til Nintendo DS. Det var utgjeve i Japan februar 2005, i Europa juni 2005 og i Nord-Amerika september 2005. Ein oppfølgjar, Another Code: R, vart utgjeven til Wii i 2009.

Another Code handlar om Ashley Mizuki Robbins, ei 13 år gamal jente, som drar til den fiktive øya Blood Edward Island for å leite etter faren sin. Kort tid etter at Ashley og reisefølgjet gjer landgang på øya, forsvinn verjen hennar og deretter skipparen som frakta dei dit. Spelemekanikkane går ut på å løyse gåter Ashley kjem over når ho navigerer seg gjennom stadene på øya. Spelet fekk hovudsakleg moderate til positive omtalar. Det fekk vellæte for bruken av kontrollmetodane til Nintendo DS, historia og den handteikna grafiske stilen, men kritikk for uoriginale gåter og den korte lengda på spelet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell europeisk nettstad
 Offisiell japansk nettstad (på japansk)

Dataspel frå 2005
Eventyrspel
Hjernetrimspel
Nintendo DS-spel
Visuelle romanar
Stay with Me av Faces

«Stay with Me» er ein song skriven av Rod Stewart og Ronnie Wood og først spelt inn av bandet deira, Faces, for albumet A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse i 1971. Songen er òg gjeven ut på fleire samlealbum av Faces og dei to låtskrivarane. Teksten skildrar ei kvinne som heiter Rita med «raude lepper, hår og naglar» som han «fann liggande på golvet». Songaren foreslår eit einatt-seventyr mot at ho er borte om morgonen når han vaknar. 

«Stay with Me» nådde 17. plassen på Billboard Hot 100 i USA,og låg to veker på 10. plassen på Cash Box Top 100. Songen nådde òg sjetteplassen i Storbritannia og fjerdeplassen i Canada.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
I 1993 spelte Stewart igjen songen med Wood for MTV Unplugged. Denne versjonen kom ut på Unplugged...and Seated (1993).

Def Leppard spelte inn songen på Yeah!.

Medverkande
Rod Stewart – solovokal
Ronnie Wood – elektrisk gitar, slidegitar
Ian McLagan – Wurlitzer elektrisk piano
Ronnie Lane – bass
Kenney Jones – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stay with Me (Faces song)» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1971
Faces-songar
Rod Stewart-songar
Songar skrivne av Rod Stewart
Songar skrivne av Ronnie Wood
Songar produserte av Glyn Johns
Songar produserte av Rod Stewart
Warner Bros. Records-singlar
Songar om seksualitet
Never a Dull Moment av Rod Stewart

Never a Dull Moment er det fjerde studioalbumet til den britiske rockesongaren Rod Stewart. Albumet kom ut sommaren 1972 og låg to veker på toppen av den britiske albumlista og nådde andreplassen på den amerikanske lista. Songen «You Wear It Well», skriven av Stewart og den klassiske gitaristen Martin Quittenton, vart ein stor hit (1. plassen i Storbritannia, 13. plassen i USA) og det same vart «Twisting the Night Away», ein song av Sam Cooke.

Som mange av albuma til Stewart frå denne tida deltok fleire av medlemmane i Faces på albumet. Andre gjestemusikarar var Ray Jackson frå bandet Lindisfarne på mandolin, Spike Heatley på kontrabass, Gordon Huntley på steelgitar, Dick Powell på fiolin og Pete Sears på piano og bass.

«Mama You Been on My Mind» er ein coverversjon av ein Bob Dylan-song. Stewart sin versjon av songen er med i Nick Hornby-boka 31 Songs.

«Angel» er ein song av Jimi Hendrix, og spelt inn som ei hyllest til han, etter han nyleg var gått bort. Hendrix og Ronnie Wood hadde delt leilegheit seint i 1960-åra, og var begge på ein klubb i Soho den natta han døydde. Ein kan høyre denne versjonen i filmen Charlie's Angels.

Innhald

Medverkande
 Rod Stewart – vokal, akustisk gitar
 Ronnie Wood – elektrisk, akustisk, slide og pedalsteelgitar, bass
 Ronnie Lane – bass på «True Blue», «I'd Rather Go Blind» og «Angel»
 Micky Waller – trommer på alle songane utanom «True Blue»
 Kenney Jones – trommer på «True Blue»
 Ian «Mac» McLagan – orgel, piano
 Neemoi «Speedy» Aquaye – congatrommer
 Pete Sears – piano, bass
 Brian – brystpiano
 Spike Heatley – kontrabass
 Dick «Tricky Dicky» Powell – fiolin
 Martin Quittenton – akustisk gitar
 Gordon Huntley – steelgitar
 Lindsay Raymond Jackson – mandolin
 Arrangement på «Twistin' the Night Away» av Jimmy Horowitz

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Never a Dull Moment (Rod Stewart album)» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Rod Stewart-album
Mercury Records-album
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Spike Heatley

Spike Heatley () er ein britisk jazzbassist frå Nord-London. 

Han byrja å spele med Vic Ash's sextet i 1958 og spelte så ei kort tid med kvartetten til Tubby Hayes, før han slo seg saman med pianisten Eddie Thompson sin hustrio på Ronnie Scott's i Gerrard Street, medan han òg spelte med John Dankworth.

Heatley vart verande med Dankworth fram til 1962, då han vart med i Tony Coe Quintet, og turnerte med trompetisten Kenny Baker. I 1963 spelte han med Bill Le Sage og Ronnie Ross quartet, med Allan Ganley. Han byrja så å spele som studiomusikar i lag med Jimmy Page og John McLaughlin. Han var eit tidleg medlem av Alexis Korner sitt Blues Incorporated. Mellom 1970 og 1974 var han ein del av jazzrockbandet CCS, og spelte på innspelingar med Rod Stewart.

I 1970-åra spelte han i husbandet til barne-TV-showet Play Away.

I 1980- og tidleg i 1990-åra spelte han i The Great Guitars med Herb Ellis, Charlie Byrd og Barney Kessel og stundom med Martin Taylor. Han spelte så i trioen til Kessel.

Diskografi 
Presenting The Bill Le Sage - Ronnie Ross Quartet (April 1963)
The Other Side of the Coin (Renella Records)
 One for Clifford and another one for Tubby (Renella Records)
 Zurich Express (Renella Records)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Spike Heatley» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske jazzbassistar
Engelske jazzmusikarar
You Wear It Well

«You Wear It Well» er ein song skriven av Rod Stewart og Martin Quittenton, framført av Stewart. Songen brukar eit arrangement som minnar om «Maggie May», ein av dei store hittane til Stewart frå året før.

Stewart spelte inn «You Wear It Well» for albumet Never a Dull Moment i 1972 og gav han ut på singel 12. august. Songen vart ein internasjonal hit og gjekk til topps på UK Singles Chart. I USA nådde «You Wear It Well» 13. plassen på Billboard Hot 100.

Stewart framførte songen på BBC-showet Top of the Pops med heile Faces, i tillegg til Quittenton på klassisk gitar og Dick «Tricky Dicky» Powell på fele. Eit konsertopptak frå 2013 på Troubadour i Hollywood kom ut på luksusutgåva av albumet Time.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
 Samlealbumet I Have Been To Heaven And Back: Hen's Teeth and Other Lost Fragments of Unpopular Culture Vol. 1 frå 1999 av Mekons inneheld ein versjon av songen
 Ali Campbell spelte inn songen i 2010 på albumet hans Great British Songs
 I 2012 spelte Frank Bango inn ein versjon for albumet Super Hits Of The Seventies for radiostasjonen WFMU
 I 2016 spelte Dexys Midnight Runners med Kevin Rowland inn songen på albumet deira Let The Record Show: Dexys Do Irish And Country Soul

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You Wear It Well» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Rod Stewart-songar
Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar skrivne av Rod Stewart
Songar skrivne av Martin Quittenton
Mercury Records-singlar
Ooh La La av Faces

Ooh La La er det fjerde og siste studioalbumet til det engelske rockebandet Faces, gjeve ut i mars 1973. Det gjekk til topps på albumlista i Storbritannia i slutten av april 1973. 

Den 25. august 2015 kom albumet ut på ny med nymastra lyd og bonusspor.

Bakgrunn
Mot slutten av 1972 hadde Rod Stewart sine soloprosjekt oppnådd stor suksess og avstanden mellom songaren og dei andre medlemmane i bandet auka. Dei vart stadig meir frustrerte over at media i aukande grad såg på dei som bandet til Stewart. Stewart sjølv var visstnok distrahert nok av den nye stjernestatusen sin at han missa dei to første vekene av innspelinga av det siste Faces-albumet. (Five Guys Walk into a Bar...-omslaget, s. 30). Produksjonen av albumet vart vidare hindra av at Stewart var lite engasjert i prosjektet, og Stewart var ikkje med i det heile på tre av songane på albumet. Som ei følgje av denne situasjonen vart Ooh La La i følgje Ian McLagan, «Ronnie [Lane] sitt album», og Lane sine bidrag sette tonen for den rolege og meir reflekterande andresida av albumet. 

Trass i den vanskelege innspelinga, heldt produsenten Glyn Johns gruppa saman. Då innspelinga var ferdig, indikerte teksten på plateomslaget at dei skulle arbeide med Johns igjen i framtida. Det stod: «Produsert av Glyn Johns (snakkast om eitt år)».

Utgjeving
Kort tid etter Ooh La La kom ut i mars 1973, omtalte Stewart albumet som eit «ufyseleg, dårleg album», noko han gjentok i eit seinare intervju (Five Guys, s. 32). Albumet nådde likevel toppen av den britiske albumlista i april, medan resten av gruppa var sjokkert over merknadane til Stewart. Ronnie Lane var særleg misnøgd med kritikken til vokalisten. Han var ikkje lenger nøgd med å bli sett til sides i gruppa han og Kenney Jones hadde starta i 1965 og slutta i Faces tidleg i juni. Rolla hans som bassist vart ei kort stund etter erstatta av den tidlegare Free-bassisten Tetsu Yamauchi.

Faces spelte inn to singlar til, og sjølv om dei turnerte mykje dei neste 2,5 åra, gjekk dei aldri i studio att for å spele inn eit heilt album. Gruppa vart til slutt oppløyst i november 1975, då Stewart verka å ha mista heilt interessa i dei, medan gitaristen Ronnie Wood fekk tilbod om å erstatte Mick Taylor i The Rolling Stones.

Innhald

Medverkande
Ronnie Lane – bass, rytme- og akustisk gitar, perkusjon, tamburin & solovokal (spor 3 & 8)
Ronnie Wood – elektrisk-, slide-, akustisk og rytmegitar, elektrisk bouzouki, solovokal (spor 4, 8 & 10)
Ian McLagan – piano, orgel, harmonium, korvokal & solovokal (spor 8)
Kenney Jones – trommer & perkusjon
Rod Stewart – solovokal (spor 1,2,4,5,7 & 9), banjo & elektrisk gitar (spor 3) - ikkje med på spor 6, 8 & 10
Neemoi «Speedy» Aquaye – congatrommer, shakers & perkusjon (spor 6)

Teknisk
Glyn Johns – produsent, lydteknikar
Phil Chapman - lydteknikar & klaxon (spor 5)
Ron Nevison - lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Oh La La (Faces album)» frå ,  den 31. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Faces-album
Album produserte av Glyn Johns
Warner Bros. Records-album