alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kapp Kanin

Kapp Kanin (russisk Ка́нин Нос, Kanin Nos) er det nordlegaste punktet på Kaninhalvøya i Russland. Det ligg ytterst på eit langt nes som stikk ut mot nordvest, mellom Barentshavet i nord og Kvitsjøen i sør. Grensa mellom dei to hava vert vanlegvis rekna å gå mellom Kapp Kanin i aust og Svjatoj Nos på Kolahalvøya i vest.

Klimaet er arktisk og vegetasjonen består i regelen av tundra. På Kapp Kanin ligg eit fyrtårn, ein vêrstasjon, og eit radiofyr for sjø- og luftfart. Det vert drive noko reindrift i området. Kysten ved Kapp Kanin er bratte skrentar på 15-27 meters høgde, og det går sterke havstraumar rundt neset.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kapp Kanin» frå ,  den 28. januar 2017.  
 
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang

Arkhangelsk oblast
Nes i Russland
Silkepetrell

Silkepetrell (Pterodroma mollis) er ein sterkt pelagisk sjøfugl og ein medlem av slekta Pterodroma-petrellar. Han lever i Sør-Atlanteren og i Indiahavet, så langt aust som til farvatna rundt New Zealand. Han held seg mest mellom latitude 25 og 60 grader sør.  Hekkinga går føre seg på øyar i utbreiingsområdet, frå Tristan da Cunha og Gough Island i vest, austover til Antipodesøyane søraust for New Zealand. Dei mest nærskylde artane til silkepetrell er madeirapetrell og kappverdepetrell.


Skildring 

Dette er ein mellomstor petrell, rundt 34 cm i storleik, med 83–95 cm i vengespenn, og han veg ca. 300 gram.

Undersida av denne fuglen er kvit frå strupe til hale med unntak av eit smalt grått band tvers over fremre bryst. Undersida av vengene er jamt grå. Oversida er skifergrå med eit breitt mørkt band over vengedekkarane. Panna er litt spraglete grå og kvit, elles er oversida av hovudet og ein flekk over og litt bak auget gråbrune. Han har kvitt augebryn, og kvit strupe og hals. Nebbet er kort traust og svart, føtene og beina er rosa.

Denne arten er svært pelagisk, nærmar seg sjeldan land, bortsett frå å hekke og å bringe fram føde til ungen. Silkepetrellar et mest blekksprut, med tar òg noko krepsdyr og litt fisk. Det meste av føda tar dei når dei ligg på sjøen.

Silkepetrellen hekkar i hòler i bakken. Generelt legg dei egget i desember, men dei kan returnere til hekkeplassen i august og september for å gjere klar rugehòla. Rugetida er ca. 50 dagar og ungen treng vidare ca. 3 månader til han forlèt hekkeplassen.

Trekkmønstre er lite kjent, eit streifande individ blei funne i Varangerfjorden i juni 2009.

Populasjonen er sårbar av predasjon av introduserte pattedyr. Storleiken på den totale populasjonen er estimert til å vere stabil,  ved Antipodesøyane har han vore aukande.  Eit estimat for totalpopulasjonen er opptil 5 millionar individ.

Kjelder 
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Penguin, 2005 ISBN 978-0-14-302040-0
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Stormfuglfamilien
Kapp Shmidt

Kapp Shmidt (russisk Мыс Отто Шмидта) er eit nes i Tsjuktsjarhavet.

Historie 
Restar og ruinar av jakthytter og spor etter ei gamal fortifisering tyder på lang tids bruk av dette neset.

Det lokale namnet på neset er Il-Kappeya, som tyder «Kvalross» på tsjuktsjisk. James Cook kalte neset for «Cape North» i 1778 då han segla gjennom Beringstredet og inn i Tsjuktsjarhavet
Dermed kunne han vise at Russland og Alaska var åtskilde landområde. Neset vart seinare oppkalla etter den sovjetisk vitskapsmannen og utforskaren Otto Schmidt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kapp Shmidt» frå ,  den 28. januar 2017.  

Tsjukotka
Nes i Russland
La Dorada


La Dorada er ein by og ein kommune i lengst aust i Caldas-departementet i Colombia. Byen ligg mot Magdalenaelva. Kommunen har 77 355 innbyggjarar, kor 69 504 i sjølve byen. (2016). La Dorada er sete for bispedømmet La Dorada-Guaduas.

Historie 
Historia om La Dorada er nært knytt til bygginga av jernbanen mellom Honda og Yeguas. Utbygging av området som gav grunnlag for byen byrja i 1888 då jernbanen vart ført inn i området. La Dorada fekk kommunestatus i 1923.

Geografi 
La Dorada ligg ved vestbreidda av Magdalenaelva og elva dannar departementsgrense i vest mot Cundinamarca-departementet. Byen ligg 168 km vest for hovudstaden i departementet, Manizales. Den årlege gjennomsnittstemperaturen er 28 °C.

Økonomi 
Den viktigaste næringa i La Dorada er storfedrift. I tillegg kjem anna landbruk, gullgraving, handel og fiskeri. Næringslivet er avgrensa til små og mellomstore føretak.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «La Dorada» frå ,  den 28. januar 2017.  
 
Byen si offisielle nettside

Bakgrunnsstoff 

Byar i Colombia
Providenija

Providenija (russisk Провиде́ния) er ein bymessig busetjing i Providenijabukta i den nordaustlege delen av den autonome regionen Tsjukotka i Russland. Den ligg direkte over Beringstredet frå Alaska, og svært nær den internasjonale datolinja. Like ved byen ligg Providenijabukta lufthamn, som er den russiske lufthamna som ligg nærast USA. Innbyggjartalet var 2 723 ved folketeljinga i 2002, og 5 432 ved folketeljinga i 1989.

Busetjinga var ei tidlegare sovjetisk militærhamn, som låg i ein fjord verna frå Beringhavet. Mesteparten av innbyggjarane i byen i dag er Sibirsk yupik, ei eskimostamme.

Providenija har eit arktisk klima, men vinterene er ikkje så strenge, på grunn av plasseringa i byen ved kysten.

Byen vert av og til kalla Porten til Arktis, og etter Sovjetunionens fall har turisme frå det nærliggande Alaska gjeve lokaløkonomien eit løft. Bering Air, eit flyselskap frå Alaska, tilbyr charterturar til Providenijabukta lufthamn frå både Nome og Anchorage. Alaska Airlines hadde tidlegare regelmessige ruteflyvninger til Providenijabukta lufthamn på 1990-talet, og var kjent for «Vennskapsflyvningen» i 1988, då det var det første amerikanske flyselskapet med rute til ein sovjetisk by.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Providenija» frå ,  den 28. januar 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Busetnader grunnlagde i 1937
Byar i Tsjukotka
Hermund Eian

Hermund Eian () var ein gardbrukar, fiskar og politikar frå Roan i Sør-Trøndelag. Han representerte Sør-Trøndelag og partiet Høgre på Stortinget frå 1969 til han døydde.

Far hans var gardbrukar og fiskar, og han tok sjølv over farsgarden Eian i Roan i 1959. Før den tid var han gardsarbeidar til han gjekk landbruksskule i 1944/45. Deretter var han sjømann til han gjekk Hærens sambandsskule i 1948/49 og Skjetlein jordbruksskole. Han tok også kurs i navigasjon og handelsfag og var fiskar 1951-53, og sidan skipper og handelsreisande i åra fram til 1958.

Eian var formann 1952-54 i Roan Ungdomslag og 1960-63 og 1966-67 i Roan Bondelag, samt formann 1970-81 i representantskapet i Bjørnør Sparebank.

Eian var stortingsrepresentant frå Sør-Trøndelag frå hausten 1969 til han døydde. Dei fire fyrste åra på Stortinget var han medlem i Landbrukskomiteen. Hausten 1973 tok han plass i Sjøfarts- og fiskerikomitéen, der han var nestformann til 1981, og sidan formann til døden melde seg vinteren 1983. Jamsides var Eian medlem 1970-76 av Høgre sitt kommunalutval og 1970-74 i det distriktspolitiske utvalet til partiet. Frå 1981 var han så medlem av sentralstyret i Høgre.

Etter Eian døydde i 1983, rykka Harald Ellefsen opp til fast representant.

Kjelder
 

Stortingsrepresentantar 1969-1973
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Stortingsrepresentantar 1977-1981
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Folk frå Roan
Tiksi

Tiksi (russisk skrift Тикси, jakutisk Тиксии/Tiksii) er ein kommune og ei bymessig busetjing i republikken Sakha i Russland med hamn og stor flyplass. Hamna ligg til Laptevhavet nær ei av elveosane i Lenadeltaet. Innbyggjartalet var 4 557 (2015).

Historie 
I august 1901 leitte den russiske polarskipet «Zarya» i Laptevhavet etter det legendariske Sannikov Land (Zemlja Sannikova), men vart snart blokkert av drivisen omkring Nysibirøyane. Polarforskaren baron Eduard Toll forlét skipet saman med tre andre og forsvann. Skipet enda opp på øya Brusneva i Tiksibukta, og vart liggjande der.

Byen vart grunnlagd i 1933 med hamn som ein viktig stoppestad på den nordlege sjøruta, den russiske maritime transportlinja i Arktis halden open av isbrytarar. Ho hadde samband til ei handelsrute langs elva sørover til resten av Sakha og så langt sør som Ust-Kut ved Irkutsk.  
Sidan 1939 har staden hatt status som bymessig busetjing.

Flyplassen vart bygd 1 km lenger mot nord på 1950-talet med ein rullebane på 3000 m. Samstundes vart det laga to andre flystriper av same storleik lenger frå byen. Desse er seinare nedlagde. Plassane var framskotne basar for bombefly som skulle nå USA.

Ved samanbrotet av Sovjetunionen i 1989 og den økonomiske nedgangen som følgde, forsvann det meste av transportverksemda, og ein stor del av folka flytta.

Flyplassen er enno ein viktig base for det russiske luftforsvaret. På plassen er det mest stasjonert Tupolev Tu 95-MS-bombefly. Persontransport går med Antonov An-24.
I 2018 la Nordflåten fram planar om å bygge ein lite base i området med 11 bygningar som vil vere samanbundne med passasjer med tak over.

Folkesetnadsutvikling 

Tala er frå folketeljingar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tiksi» frå ,  den 28. januar 2017.  

Busetnader grunnlagde i 1933
Byar i Sakha
Eilif Dahl

Eilif Dahl () var ein norsk botanikar og politikar for Arbeidarpartiet.

Dahl tok examen artium i 1935. Allereie i 1936 var han med på ein ekspedisjon til Svalbard, og i 1937 drog han på ein ekspedisjon til Sørvest-Grønland. Temaet for hovudfagsoppgåva hans frå 1942 var lav frå Sørvest-Grønland.

Dahl kom tidlig med i motstandsarbeidet under andre verdskrigen og var med i etterretningsorganisasjonen XU. Han flykta til Sverige, og seinare til Storbritannia.

Etter krigen var han stipendiat ved Universitetet i Oslo og hadde forskingsopphald ved Cambridge, Yale og University of Michigan. Han blei stipendiat ved Noregs landbrukshøgskule i 1953, der han etterkvart blei dosent (1959) og professor i botanikk (1965).

Sjølv om Dahl starta med å studera lav, var det som økolog og plantegeograf han blei mest kjend. Han tok dr.philos.-graden i 1957 med ei avhandling om vegetasjonen i Rondane. Han var opptatt av innvandringshistoria til dei norske fjellplantane, og var ein av dei ivrigaste tilhengjarane av overvintringsteorien.

Dahl blei tidleg opptatt av miljøvern og engasjerte seg gjennom massemedia og føredragsverksemd. Undervisinga ved Landbrukshøgskulen var også viktig i dette arbeidet. Saman med vennen og kollegaen Olav Gjærevoll fekk han stor tyding for samfunnsutviklinga på dette feltet.

Han sat i landsstyret for Arbeidarpartiet 1965–77 og var medlem i Ås kommunestyre i tre periodar. Han var formann i styret for Norsk utenrikspolitisk institutt 1978–86. Dahl var medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi frå 1959.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eilif Dahl» frå ,  den 28. januar 2017. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 

Norske botanikarar
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av XU
Professorar ved Noregs landbrukshøgskule
Lokalpolitikarar i Ås
Ap-politikarar i Akershus
Bjarne H. Henriksen

Bjarne Henry Henriksen () var ein norsk arbeidar og politikar frå Arendal. Han representerte Aust-Agder og Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1954 til 1969.

Henriksen var son til ein snikkar. Sjølv var han industriarbeidar frå 1918 til 1948, bortsett frå åra 1921-27, då han arbeidde på kontor. Frå 1948 til -53 var han disponent for avisa Tiden i Arendal.

Henriksen var medlem av landsstyret i Arbeidernes Ungdomsfylking frå 1933 til -35. Han var medlem i bystyret i Arendal 1934-37 og frå 1945 til 1965. Åra 1950-53 var han varaordførar.

Hausten 1953 vart Henriksen vald inn på Stortinget frå Aust-Agder, og med attval i 1957, 1961 og 1965 vart han sitjande på Tinget til 1969. Dei fire fyrste sesjonane var han medlem i Sjøfarts- og fiskerikomiteen. Sidan hadde han plass i Finanskomiteen, sekretær i denne i tida 1963-65.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar 1965-1969
Folk frå Arendal
27. strategiske rakettarmé

27. strategiske rakettarmé er eit operasjonelt nivå av Russland sine strategiske rakettstyrkar. Arméen vart etablert i 1970 med 3. sjølvstendige rakettkorps som basis. Rakettarméen er ein av tre attståande rakettarméar som er Dei strategiske rakettstyrkane i Russland i 2017. Hovudkvarter og militærstab er forlagt til Vladimir i Vladimir oblast aust for Moskva. 27. strategiske rakettarmé kontrollerer fem strategiske rakettdivisjonar med interkontinentale ballistiske missil (ICBM).

Divisjonar 
 7. strategiske missildivisjon i Oziornyj i Tver oblast
 14. strategiske missildivisjon i Josjkar-Ola i republikken Mari El
 28. strategiske missildivisjon i Kozelski  Kaluga oblast
 54. strategiske missildivisjon i Tejkovo i Ivanovo oblast
 60. strategiske missildivisjon i Svetlyj, Saratov Oblast

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «27. strategiske rakettarmé» frå ,  den 28. januar 2017.  

Strategiske rakettstyrkar

Russiske rakettarméar
31. strategiske rakettarmé

31. strategiske rakettarmé er eit operasjonelt nivå av Russland sine strategiske rakettstyrkar. Den vart etablerte i 1970 med 18. sjølvstendige rakettkorps som basis. Rakettarméen er ein av tre attståande rakettarméane som er Dei strategiske rakettstyrkane i Russland i 2017. Hovudkvarter og militærstab er forlagt til Orenburg i Orenburg oblast  på grensa til Kasakhstan. 31. strategiske rakettarmé kontrollerer tre strategiske rakettdivisjonar med interkontinentale ballistiske missil (ICBM).

Divisjonar 

8. strategiske missildivisjon i Pervomajskij i Kirov oblast
13. strategiske missildivisjon i Dombarovskij i Orenburg  oblast
42. strategiske missildivisjon i Svobodnyj i Sverdlovsk oblast

Referansar 

Strategiske rakettstyrkar
Russiske rakettarméar
33. strategiske rakettarmé

33. strategiske rakettarmé er eit av dei operasjonelle elementa av Russland sine strategiske rakettstyrkar. Arméen vart etablert i 1970 med 7. sjølvstendige rakettkorps som basis. Rakettarméen er ein av tre attståande rakettarméane som famnar Dei strategiske rakettstyrkane i Russland i 2017. Hovudkvarteret og militærstaben er forlagt til Omsk i Omsk oblast i sørvestre Sibir. Den 33. strategiske rakettarmeen kontrollerer fire strategiske rakettdivisjonar med interkontinentale ballistiske missil (ICBM).

Divisjonar 
 29. strategiske missildivisjon i Irkutsk i Irkutsk oblast.
 35. strategiske missildivisjon i Barnaul i Altaj kraj.
 39. strategiske missildivisjon i Novosibirsk i Novosibirsk oblast.
 62. strategiske missildivisjon i Solnetsjnyj i Krasnojarsk kraj.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «33. strategiske rakettarmé» frå ,  den 28. januar 2017.  

Сайт х8рекордс 

Strategiske rakettstyrkar
Russiske rakettarméar
Deoksysukker

Deoksysukker er sukker der ei av hydroksylgruppene er bytt ut med eit hydrogenatom.

Nokre døme er:
 Deoksyribose, 2-deoksy--ribose, delemne i DNA
 Fukose, 6-deoksy--galaktose, hovudemne i fukoidan hjå brunalgar og delemne i N-bundne glykan
 Rhamnose, 6-deoksy--mannose, delemne i planteglykosid

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Deoxy sugar» frå ,  den 28. januar 2017.

Bakgrunnsstoff
SS-11

SS-11 var eit interkontinental ballistisk missil (ICBM), òg kalla UR-100, som vart utvikla og utplassert av Sovjetunionen frå 1966 til 1996. UR står for «Универсальная Ракета» (Universell Rakett). Under den kalde krigen var det kjent som SS-11  NATO-kallenamn Sego og hadde GRAU-indeks 8K84.

Skildring 
SS-11 var eit to-trinns lettvekts ballistisk missil med flytande brennstoff. Missilet hadde berre eitt stridshovud med ei standard sprengkraft på 0,5 megatonn. Seinare versjonar kunne ta opptil seks stridshovud.

Referansar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «SS-11» frå ,  den 28. januar 2017.  
 

Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang

Ballistiske missil
Bakke-til-bakke-missil
SS-13

SS-13 var eit tre-trinns interkontinentalt ballistisk missil (ICBM) med 45 tonns løftevekt med fast drivstoff. Missilet hadde ei rekkevidde på 8000 km frå silo og hadde berre eitt stridshovud på eit halvt megatonn. Navigasjonssystemet var berre tregleiksstyring og trefftryggleiken var om lag 2 km i målområdet.

Missilet var operativt frå 1968 til 1972.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «SS-13» frå ,  den 28. januar 2017.  

Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Ballistiske missil
Bakke-til-bakke-missil
SS-17

MR-UR-100 Sotka (NATO-kallenamn  SS-17 SPANKER) eller SS-17 var eit interkontinentalt ballistisk missil med fleire stridshovud (MIRV) utvikla og utplassert i Sovjetunionen frå 1978 til 1993. Missilet hadde ei maksimal rekkevidde på 11000 km og kunne bera fire stridshovud med ei sprengkraft på 550 kilotonn TNT kvar. Navigasjonen var tre system med tregleiksnavigasjon, og trefftryggleiken vart oppgjeven til 450 meter frå målet. Missilet skulle skytast ut frå  fast silo, og drivstoffet var flytande.

Science fiction 
I science fiction-boka The Third World War, av general sir John Hackett, eksploderer eit stridshovud frå ein SS-13 3500m over Birmingham i England. I boka vert 300 tusen menneske drepne på få minutt, og 250 tusen til, døyr i etterverknadene.

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «SS-17» frå ,  den 28. januar 2017.  
 

Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Ballistiske missil
Bakke-til-bakke-missil
SS-24

SS-24 (NATO-kallenamn Scalpel, russisk РТ-23 УТТХ «Мо́лодец») var eit interkontinentalt ballistisk missil (ICBM) som vart utvikla og produsert i Dnjepropetrovsk i Ukraina fram til 1991. Missilet var i utgangspunktet basert på utskyting frå ei jernbanevogn, og hadde ein bererakett med tre-trinn. Nyttelasta var 10 MIRV-stridshovud, kvart med 550 kilotonn sprengverknad. Det vart òg utvikla ein versjon som kunne skytast frå silo, SS-24V.

Ein vidareutvikla versjon, RT-25, vart påbyrja, men ikkje fullført på grunn av START-avtala.

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «SS-24» frå ,  den 28. januar 2017.  
 

 Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Russian nuclear forces 2005 (Gated)
 Global Security information

Ballistiske missil
Bakke-til-bakke-missil
SS-25

SS-25 (NATO-kallenamn SS-25 Sickle; GRAU 15Ж58 («15Zh58»), òg kalla RS-12M Topol) er eit mobilt interkontinentalt ballistisk missil utvikla i Sovjetunionen og vert brukt i  dei strategiske rakettstyrkane til Russland.

Utvikling 
SS-25 er eit tre-missilet til trinn ICBM, ei vidareutvikling av tidlegare missil.
Missilet vart godkjent som type 19. juli 1977 og masseprodusert av Moscow Institute of Thermal Technology med A.D. Nadiradze som sjef. Testskytinger vart gjennomført frå Plesetsk testsenter fram til desember 1985.

Referansar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «SS-25» frå ,  den 28. januar 2017.  
 
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Ballistiske missil
Bakke-til-bakke-missil
SS-18

SS-18 eller R36 (russisk P-36) er ei gruppe interkontinentale ballistiske missil (ICBM) og rakettar for utplassering av satellittar som vart utvikla av Sovjetunionen under Den kalde krigen. Den første utgåva av R-36 fekk NATO-kallenamn SS-9 medan den siste utgåva, R-36M, vert kalla SS-18 Satan av NATO. Denne versjonen gav Sovjet såkalla førsteslagskapasitet i høve til USA sine landbaserte ICBM-ar grunna dens store nyttelast (Throw-weight).

Utviklinga av R-36 byrja i Ukraina i 1962. Dei bygde på R-16, og den første utgåva av missilet var operativt i 1966. R-36M vart utplassert frå 1975 og har gjennomgått seks oppgraderingar. R-36M har vore utstyrt med MIRV for 10 stridshovud. Den maksimale mengda R-36M utplassert var 308 missil, ved oppløysinga av Sovjetunionen var 104 av desse lokaliserte i Kasakhstan og dei vart etterkvart destruerte. Russland har planlagt å ha missilet operativt fram til 2020 og underteikna i 2006 ei avtale med Ukraina om vedlikehald.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «R-36» frå ,  den 28. januar 2017.  
 

Ballistiske missil
Bakke-til-bakke-missil
SS-19

SS-19 UR-100N  (NATO-kallenamn SS-19) er eit interkontinentalt ballistisk missil (ICBM) utplassert av det russiske forsvaret. Utviklinga av missilet starta i 1970 og det vart utplassert frå 1974. Totalt 360 missil vart produsert, av desse er 30 framleis operative i siloar, men utan atomstridshovud.

Bestykning 
UR-100N er som SS-18 bestykka med fleire stridshovud (MIRV) - til vanleg 6, kvat med 550 kilotonn sprengverknad.

Tekniske fakta 
Missilet har ei rekkevidde på 10.000 kilometer, og startvekta er 100 tonn.

Bakgrunnsstoff
 UR-100N / SS-19 STILLETO Globalsecurity
 Russian strategic nuclear forces

Ballistiske missil
Bakke-til-bakke-missil
SS-27

SS-27 - RT-2UTTKh «Topol-M» (russisk: РТ-2УТТХ «Тополь-М») er eit av dei nyaste russiske interkontinentale ballistiske missila, og det første som er utvikla etter oppløysinga av Sovjetunionen. Missilet har av NATO fått  NATO-kallenamn  STALIN. «Topol» (тополь) er russisk for poppel. Våpenet er utvikla av Moskvas Termoteknologiske institutt, og kjem i både silo-versjon (SS-27 silo) og for mobil avfyringsrampe (SS-27 M1).

Spesifikasjonar og nytte 
Topol M-missila er 22,7 meter lange, og har ein diameter på 1,95 meter. Utskytningsmassen er på 47 200 kg, inklusive nyttelasta på 1000–1200 kg. I standardutgåva har missilet eit stridhovud på 550 kilotonn, men det kan modifiserast til å ta seks stridhovud. Rakettmissilet har ei estimert rekkjevidde på opptil 11 000 km.

Utviklinga av våpenet starta på slutten av 1980-talet, og missilet vart ferdig i 1992. Første utskytningstest vart utført 20. desember 1994, og dei første eksemplara vart utplassert i modifiserte SS-19-siloar i desember 1997. Det første silobaserte regimentet vart erklært stridsklare i 1998, og vart følgt av tre andre i 1999, 2000 og 2003.

Topol M er konstruert for anten å avfyrast frå ein forsterka rakettsilo eller frå ein sjølvdreven mobil rakettrampe med terrengkapasitet og høve for avfyring frå kvart og eit punkt på ruta sin.

Dei tre første mobile missileiningane vart sett i teneste nær byen Tejkovo i desember 2000.

Utvikling 
Topol M har fått fleire nye system som skal gjera det i stand til å unngå rakettforsvarssystem. Raketten kan gjera unnamanøvrer for å unngå å treff av konvensjonelle våpen, og ber med seg ulike hjelpemiddel for å unngå varmesøkande våpen. Missilet er skjerma mot EMP, stråling og kjernefysiske detonasjonar utanfor ein radius på 500 meter, og er designa for å tola treff frå alle kjende laservåpen.

Ein versjon av missilet berekna på avfyring frå ubåtar.

Brukarar 
Russland kjem til å vera det einaste landet som brukar missilet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «RT-2UTTH Topol M» frå ,  den 28. januar 2017.

Referansar 

Det russiske forsvaret
Ballistiske missil
Bakke-til-bakke-missil
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
SS-29

SS-29, òg kjend som RT-24 Yars eller Topol'-MR «Ярс», NATO: SS-29
er eit russisk missil med fleire stridshovud (MIRV), kjernefysisk våpen interkontinental ballistisk missil som vart testa for første gong 29. mai 2007.

SS-29 er tyngre enn SS-27 og det er hevda at den kan ta ei nyttelast på opptil 10 stridshovud.
Testskytinga i 2007 vart publisert som ein reaksjon på rakettskjoldet som USA planla utplassert i Europa.
SS-29 har vore utplassert i avdelingar sidan 2010.

Missilet har ei rekkevidde på 11 000 kilometer og fleire stridshovud, kvar med uavhengig målsøk - kalla MIRV (Multiple Independently targetable Reentry Vehicle) - i ei mengd av tre til fire i kvart missil, pluss at missilet òg utløyser fire narrestridshovud for å gjera det vanskeleg for eventuelt missilforsvar eller rakettskjold i målområdet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «SS-29» frå ,  den 28. januar 2017.

Referansar 

Ballistiske missil
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang

Bakke-til-bakke-missil
MIRV

MIRV (Multiple Independently targetable Reentry Vehicle, - eller «fleire stridshovud med sjølvstendige målsøk i sluttfasen») er ei samling stridshovud som vert tekne fram til nærleiken av målet i ein ballistisk bererakett (ICBM).

Sjå òg 
 SS-27

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «MIRV» frå ,  den 28. januar 2017.  
 

Ballistiske missil
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Strategiske rakettstyrkar