alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
2S5 Giatsint

2S5 Giatsint er ein sjølvdriven kanon utvikla i den tidlegare Sovjetunionen.

2S5 brukar same chassis og skrog som 2S3 Akatsija, men har som hovudbestykning ein 2A37 152 mm kanon. 2S5 Gaitsint vart først teken i bruk av Sovjetunionen i 1974, og er framleis i bruk i Finland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «2S5 Giatsint» frå ,  den 20. oktober 2018.  
 

Sjølvdrive artilleri
One Day at a Time

One Day at a Time er eit album frå 1970 av Joan Baez. Det vart spelt inn i Nashville og Baez fortsette her å eksperimentere med country, som ho byrja med på David's Album året før. Albumet inneheld ein av dei første songane Baez skreiv sjølv, «Sweet Sir Galahad» og «A Song for David». Den førstnemnde songen var ei ballade for den yngre syster hennar, Mimi Fariña, og den sistnemnde for den dåverande ektemannen hennar David Harris, som på den tida sat i fengsel som militærnektar. One Day at a Time inneheld òg songar av The Rolling Stones, Willie Nelson og Pete Seeger.

Albumet inneheld tre songar som Baez framførte på Woodstockfestivalen fire månader tiddlegare, «I Live One Day At A Time», «Joe Hill» og «Sweet Sir Galahad».

Vanguard si nyutgjeving inneheld to bonusspor frå innspelinga av One Day at a Time: «Sing Me Back Home» og «Mama Tried», begge duettar med Shurtleff, og begge skrivne av Merle Haggard. Desse to var først gjevne ut i plateboksen Rare, Live & Classic frå 1993.

Innhald

Medverkande
Joan Baez – vokal, gitar
Pete Drake – pedalsteelgitar
Roy Huskey jr. – bassgitar
Tommy Jackson – fele
Jerry Shook – gitar
Jerry Reed – gitar
Harold Bradley – gitar
Hargus «Pig» Robbins – piano
Harold Rugg – steelgitar, dobro
Grady Martin – gitar, dobro, sitar
Buddy Spicher – fele
Norbert Putnam – bassgitar
Kenny Buttrey – trommer
David Briggs – piano, cembalo
Richard Festinger – gitar
Charlie McCoy – munnspel, vibrafon, orgel
Henry Strzelecki – bassgitar
Pete Wade – gitar
Jim Marshall - fotografi

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «One Day at a Time» frå ,  den 20. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Joan Baez-album
Album produserte av Maynard Solomon
Vanguard Records-album
USA-amerikanske countryalbum
Richard Festinger

Richard Festinger () er ein USA-amerikansk komponist, pianist og lærar. 

Han skipa kammermusikkensemblet Earplay. Tidleg i karrieren spelte Festinger gitar og turnerte med visesongaren Joan Baez, mellom anna på Woodstockfestivalen. Kort tid etter spelte han jazz før han frå 1972 og utover byrja å få ei aukande interesse for klassisk musikk og komponering.

Innspelingar
 Music of Richard Festinger. New Millenium Ensemble. Bridge Records 9245
 Richard Festinger: Tapestries and Other Works. Laurel Trio, Earplay, Curtis Macomber. New World/CRI NWCR832
 A Serenade for Six. New Millenium Ensemble. New World/CRI NWCR772
 Septet**, the Earplay ensemble, Centaur CD 2274
 Triptych, Samuel Baron, fløyte, Contemporary Recording Studios vinyl LP CRS 8738
 Forskjellige spor, Joan Baez, One Day at a Time, Vanguard Records
 Live at Pangaea, volumes I and II, Independent Records, San Rafael, CA, vinyl LPs

Kjelder
<div class="references-small">Denne artikkelen bygger på «Richard Festinger» frå ,  den 20. oktober 2018.  oppgav desse kjeldene: ''

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Elevar ved University of California, Berkeley
USA-amerikanske komponistar
Tilsette ved San Francisco State University
Postverket

Postverket i Noreg, som i 2002 vart organisert som eit aksjeselskap,  Posten Norge AS, var opphavleg ei statleg verksemd med einerett til å distribuere brev og pakkepost innanlands og til utlandet. Frå 1926 og fram til 1993 var leiinga av postverket organisert som eit statleg direktorat, deretter ei forvaltningsverksemd med utvida fullmakt fram til 1996, og deretter eit selskap med namnet Posten Norge BA i samsvar med ei eiga lov, eit såkalla særlovselskap, som i 2002 altså vart omgjort til eit aksjeselskap.

Tidlegare hadde postverket sine eigne ekspedisjonslokale, postkontor, ikring i landet. Men i 2001 tok òg omorganiseringa av dette systemet til ved at det vart gjort avtale med ei mengd daglegvarebutikkar om ekspedisjonsstadar i butikkane, såkalla Post i Butikk, der butikkpersonalet skulle stå for ekspederinga av postkundane. Av dei 1500 ekspedisjonsstadane postverket hadde då, vart 1150 av typen Post i Butikk. I 2006 var talet på Post i Butikk auka til 1184, og talet på postkontor gått ned til 303, og seinare har enno fleire postkontor vorte lagde ned og tenesta vorte lagt til Post i Butikk. Postmengda har dessutan stendig vorte mindre, både av di elektronisk kommunikasjon har teke over for brevsendingar, og som fylgje av at konkurrerande distribusjonsverksemder har kome inn på marknaden etter kvart som postverkets distribusjonsmonopol har vorte svekka og til sist har falle heilt bort. Den tidlegare plikta postverket hadde til å syte for postombering kvar yrkedag i veka har vorte lempa på med tida. Distribusjonen om laurdagar var det fyrste som har falle vekk.

Soga
Til liks med dei fleste andre landa i Europa, var det i Noreg privatfolk som sette i gang postruter. Skipinga av postverket her i landet vert sett til 17. januar 1647, då nederlendaren  H. Morian og arvingane hans fekk dette som eit kongeleg privilegium (kongeleg fastsett einerett) for tjue år framover. Dei første postrutene kom i gang i 1647 mellom Oslo og København, mellom Oslo og Bergen og mellom Oslo og Trondheim. Sidan vart det ei rute på strekning Oslo–Kristiansand–Stavanger, og ruta mellom Oslo og Trondheim var lengd til Finnmark i 1663. Opphavleg var det postframføring berre ein gong i veka, men frå Trondheim og nordover berre to til tre gongar i året.

Den siste som hadde dette konglege postprivilegiet var U. Chr. Gyldenløve. Då han døydde i 1719, tok den dansk-norske staten over. Det norske postvesenet vart formelt langt under det danske generalpostamt, men i røynda var det postmeistaren i Christiania (Oslo) som stod for leiinga innanlands i Noreg. Det vart engasjert postbønder til å transportere posten. Dei fekk ikkje pengar for dette, men vart til liks med postmeistrane fritekne for diverse borgarplikter som andre var pålagt, som å verte utskive til det militære, til å stå for skyss og innkvartering og anna. Ikkje før på 1900-talet vart det gjort større administrative omorganiseringar.

Kjelder
snl.no: Postverk

Postvesen i Noreg
Skipingar i 1647
Armata

Armata (russisk: Армата) er ei avansert våpenplattform utvikla i og for Russland. Armata-plattforma er tenkt å fungera for stridsvogn, artilleri, luftvern og som ingeniørkøyretøy.

Utvikling 
Prototypar av tunge pansra køyretøy basert på Armata-plattforma vart presentert ved ei forsvarsutstilling i Nizjnij Tagil i september 2013.

Den nye stridsvogna er under utvikling på Uralvagonzavod i Nizjnij Tagil. Dei første leveransane til det russiske forsvar fann stad i 2015 og masseproduksjon skal ha byrja seint i 2015 eller 2016. T-14 Armata var sett til ein pris på  dollar.

Design 
Generalløytnant Jurij Kovalenko har sagt at Armata skal nytta mange funksjonar som fanst i T-95-stridsvogna, som det berre vart produsert nokre få prototypar av. I stridsvognvarianten er ammunisjonsdelen skild frå besetninga. Den kan drivast av eit hybridsystem eller heilt elektrisk, og under særs låge (arktiske) temperaturar. Driftstryggleiken skal forbetrast og motoren vert kraftigare. Pansringa er kraftigare med automatladar og dessutan skal kanona forbetrast. Stridsvognvarianten skal ha ein vernekapsel for besetninga. Den er bygd slik at den skulle kunna motstå eit direkte treff frå alle kjende noverande (2015) stridsvogner. Ein sjølvstyrande autonom versjon av plattforma er òg under utvikling, altså ein umanna fjernstyrt modell.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Armata» frå ,  den 13. oktober 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Armata main battle tank technical data sheet and pictures
  
 

Det russiske forsvaret
Stormpanservogner
Stridsvogner
Jim Marshall

James Joseph Marshall () var ein amerikansk fotograf, ofte av rockestjerner. Han hadde tilgang til mange musikarar gjennom 1960- og 1970-åra, og var mellom anna bak scenen på den siste betalte konserten til The Beatles i Candlestick Park i San Francisco, og han var hovudfotografen på Woodstockfestivalen.

Han vart hyrt av Atlantic Records og Columbia Records til å fotografere artistane deira. Bileta hans er på plateomslaga til meir enn 500 plater og enno fleire bilete vart publiserte i Rolling Stone. Han fotograferte Jimi Hendrix som sette fyr på gitaren sin på Monterey Pop Festival, og Johnny Cash i San Quentin.

Bileta hans av Neil Young, Janis Joplin, Bob Dylan, Jim Morrison, Allman Brothers, The Who, Led Zeppelin, Grateful Dead, Jefferson Airplane, Guns N' Roses, Santana og The Beatles var med å definere desse og sjølve rock and roll-fotografia i seg sjølv. Marshall fotograferte òg jazzmusikarar som Thelonious Monk, John Coltrane og Miles Davis.

I 2014  fekk Marshall posthumt ein Trustees Award (som er ein del av Lifetime Achievement Awards) under Grammyprisutdelinga det året

Personleg liv
Marshall hadde ikkje barn og i 1967 var han kjæraste med Abigail Folger, som vart drepen i 1969 av følgjarne til Charles Manson.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jim Marshall (photographer)» frå ,  den 20. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Jim Marshall Clothing

USA-amerikanske fotografar
Dick Fosbury

Richard Douglas Fosbury, kjend som Dick Fosbury, () er ein USA-amerikansk tidlegare høgdehoppar frå Medford i Oregon som forbløffa idrettsverda då han i 1968 vart olympisk meister med ein heilt ny hoppstil. Den såkalla fosburyfloppen vart over ein 10-15-årsperiode den heilt dominerande måten å høgdehoppe på.

Fosbury byrja bruke floppstilen i 1964-sesongen. Han starta springe tilnærma diagonalt med lista, for så å bende av mot lista og til sist vende ryggen mot lista og der etter utføre bykset. Fordelen, samanlikna med den då rådande dykkstilen, er at massesenteret i eit flopphopp ligg mykje lågare og at det såleis trengst mindre kraft i skyvet. 

Den store idrettslege framgangen kom i OL-sesongen 1968. I juni månad sette Fosbury personleg rekord med 2,19 m då vart studentmeister (NCAA) i Knoxville i Tennessee. Tre månader seinare var han ein tre utøvarar som tok seg over 2,20 m då USA heldt uttaksstemne i South Lake Tahoe i California, alle saman gjorde personbeste. Under OL-finalen i Mexico-byen den 20. oktober gjekk han over 2,22 m i fyrste forsøk, medan landsmannen Ed Carruthers smaug seg over i sitt andre forsøk. Den neste høgda, 2,24 m,  tok Fosbury i tredje forsøk, Carruthers feila i alle sine hopp. Fosbury forsøkte seg så på verdsrekordhøgda 2,29 m, der var han sjanselaus.

Etter Mexico-leikane makta han ikkje å hevde seg i verdeliten i høgdehopp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dick Fosbury» frå ,  den 20. oktober 2018.  
 

Høgdehopparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Carry It On

Carry It On er eit filmmusikkalbum frå 1971 av Joan Baez. Musikken vart nytta i ein dokumentarfilm med same namn. Tittelen er henta frå ein av songane, «Carry It On», som var skriven av Gil Turner.

Filmen omhandlar hendingar som fann stad i månadane like før ektemannen til Baez på denne tida, David Harris, måtte i fengsel for militærnekting i 1969.

Innhald

Medverkande

Joan Baez – gitar, vokal
Richard Festinger – gitar
David Harris – vokal

Georgette Cartwright – kunstnarisk koordinator
Bob Fitch – fotografi
Jules Halfant – kunstnarisk leiar
Arthur Levy – notat i plateomslaget
Norman Moore – kunstnarisk leiar, design
Mark Spector – produsent for nyutgjeving
Captain Jeff Zaraya – lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carry It On» frå ,  den 20. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Carry It On på IMDB

Joan Baez-album
Filmmusikkalbum frå 1971
Vanguard Records-album
Malax

Malax (finsk Maalahti) er ein kommune i Svenske Österbotten i landskapet Österbotten i Finland. Malax har cirka 5477 innbyggarar og har eit flatemål på 1 954,94 km². Malax ligg ved vestkysten av Finland  og grensar i nord til Vasa by og Korsholm kommune, i vest til Korsnäs kommune, i sør til Närpes by og dessutan i aust til Kurikka og Laihela kommunar.

Malax er ein tospråkleg kommune med svensk som majoritetsspråk (cirka 89 %) og finsk som minoritetsspråk.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Malax» frå ,  den 20. oktober 2018.  
 

Kommunar i Österbotten
Blessed Are...

Blessed Are... var eit studioalbum frå 1971 av Joan Baez og det siste ho gav ut på Vanguard Records. Det inneheld hitversjonen hennar av The Band sin «The Night They Drove Old Dixie Down», og songar av Kris Kristofferson, The Beatles, Jesse Winchester og The Rolling Stones, i tillegg til fleire av Baez sine eigne songar. Som dei siste albuma hennar vart albumet spelt inn i Nashville og har ei countrykjensle. 

Den originale vinylutgåva vart gjeven ut på dobbeltalbum, som òg inkludert ei ekstra 7"-plate med songane «Maria Dolores» og Woody Guthrie sin «Deportee», som ho dediserte til bønder over heile verda, og la til «May they soon cease to be victims» (måtte dei snart ikkje vere offer lengre). På CD-utgåver vart desse to songane gjevne ut på ei eiga plate, sidan det ikkje var plass til alt på ein enkel CD.

Innhald

Medverkande

 Joan Baez – gitar, vokal
 Norman Blake – Dobro, gitar
 David Paul Briggs – klaverinstrument
 Kenneth A. Buttrey – trommer
 The Holladay – songarar	
 Ed Logan – tenorsaksofon
 Charlie McCoy – munnspel 	
 Norbert Putnam – bass, arrangør, produsent
 Buddy Spicher – fiolin
 Pete Wade – gitar

Teknisk
 Gene Eichelberger – lydteknikar
 Dave Harris – plateomslag
 Jobriath – design
 Jack Lothrop – produsent
 Jim Marshall – fotografi

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blessed Are...» frå ,  den 20. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Joan Baez-album
Album produserte av Maynard Solomon
Album produserte av Norbert Putnam
Vanguard Records-album
Marita Lange

Marita Lange () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Halle an der Saale som vann sølvmedaljar i kulestøyt under sommarleikane i Mexico-byen i 1968 og ved europameisterskapen 1971, dessutan EM-bronsar i 1966 og 1969. Ho representerte Aust-Tyskland.

Lange var ein av dei tre beste kulestøytarane i verda på kvinnesida i tida 1966-71, landskvinna Margitta Gummel og sovjetiske Nadesjda Tsjisjova dei andre. I alle dei fire store internasjonale meisterskapane i perioden måtte Lange sjå seg overgått av den eine, eller av begge desse utøvarane. Dermed enda ho opp med to sølvmedaljar og to bronsemedaljar i utandørsmeisterskapane. Våren 1969 vann derimot Lange kuletevlinga i innandørs-EM i Beograd. I 1970 vart ho austtysk meister i kulestøyt. Sin personlege rekord oppnådde Lange i Aust-Berlin den 25. august 1974 då kula landa på 19,40 meter. Ho la opp same hausten.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1966 i Budapest: Bronsemedalje – 16,96 m
OL 1968 i Mexico by: Sølvmedalje – 18,78 m, bakom Margitta Gummel (19,61 m)
EM 1969 i Aten: Bronsemedalje – 18,56 m
EM 1971 i Helsinki: Sølvmedalje – 19,25 m, bakom Nadesjda Tsjisjova (20,16 m)
OL 1972 i München: Nr 6 – 18,85 m
EM 1974 i Roma: Nr 6 – 18,60 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marita Lange» frå ,  den 20. oktober 2018.  
 

Tyske kulestøytarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
T-14 Armata

T-14 Armata (russisk Т-14 «Армата») er ei stridsvogn basert på Armata universell våpenplattform. Det er den første serieproduserte (2015) neste generasjons stridsvogn, men ikkje alle testar er gjennomførte enno (2018). Når dette skjer, skal etter planen 2. motoriserte infanteridivisjon ta i bruk denne stridsvogna for vidare utprøving.

Design 
Den viktigaste nye funksjonen på denne stridsvogna er eit tårn uten soldatar som skal fjernstyrast av eit mannskap på tre som sit i ein panserkapsel framme i skroget på stridsvogna.

Væpning 
Hovudvåpenet er ei 125-mm kanon med nemninga 2A82-1M. Avfyringsenergien skal vere større enn den på Leopard 2 med Rheinmetall 120 mm kanon, og med forbedra presisjon og eldkraft med 10 skot per minutt.

Mobilitet 
T-14 drivs av ein ChTZ 12Н360 (A-85-3A) dieselmotor som produserar opp til 1 500 hk, med digital styring. Toppfart er 80-90 kilometer i timen og rekkevidda er omlag 500 kilometer.

Vern 

Mannskapet på tre er verna av ein intern panserkapsel med over 900 mm RHA-ekvivalent panser. Både chassis og tårn skal utrustast med reaktivt panser (ERA) framme, på sidene og på toppen.
Stridsvogna brukar eit integrert, digitalt styresystem som overvaker funksjon og tilstand hjå alle stridsvognmoduler, og i strid kan denne programvaren analysere truslar basert på utvendige sensorar og enten foreslå eller ta åtgjerder for å eliminera desse truslane. Dette er ein del av Afganit (russisk: Афганит) aktivt vernesystem som inneheld ein radar i millimeterbølgeområdet (26,5–40 GHz) som oppdagar, oppsporar og registrerar innkomande panservernmissil, både kinetiske prosjektil og tandem-ladningar. Radren har ei rekkevidde på omlag 100 kilometer.

Kommando og kontroll
T-14 brukar kryptert samband som bind saman fleire stridsvoner med leiing og stab, og kan gi måldata til artilleri og tene til luftsorsvar og etterretning.

Referansar

Bakgrunnsstoff
https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=T-14_Armata&oldid=796269782|artikel=T-14 Armata|datum=27 august 2017

Stridsvogner
Come from the Shadows

Come from the Shadows var eit studioalbum frå 1972 av Joan Baez. Etter å ha gjeve ut musikk på det sjølvstendige selskapet Vanguard i meir enn ti år, signerte Baez for A&M og prøvde å ta karrieren sin i ei noko meir «kommersiell» retning (sjølv om albumet framleis hadde nokre politiske overtonar). I tillegg til sine eigne songar, som «Prison Trilogy», «Love Song to a Stranger», «Myths» og «To Bobby» (ein song til Bob Dylan), spelte Baez John Lennon sin «Imagine», Anna Marly sin «Song of the Partisan» og Mimi Fariña sin «In the Quiet Morning (for Janis Joplin)».  

«In the Quiet Morning» og «Love Song to a Stranger» vart gjevne ut på singlar. 

Albumet vart spelt inn i Quadrophonic Sound Studios i Nashville.

Plateomslaget syner eit eldre par som vert arrestert under ein antikrigsdemonstrasjon medan dei held hender og syner fredsteiknet då dei vert ført bort.

Mottaking 
Noel Coppage frå Stereo Review var skuffa over albumet og meinte det var «berre generelt behageleg» og «dårleg konstruert». Robert Christgau gav Come from the Shadows ein «C+» i magasinet Creem. Han gjorde narr av forsøket til Baez på populistisk politikk og det kultiverte vokabularet hennar, og blinka eg teksten ut til «Myths»: «Eg veit ikkje kva Folket gjer, men vanlege folk seier 'scattered upon the four winds,' ikkje 'upon the four winds scattered.' Faktisk seier dei ikkje 'scattered upon the four winds' heller». William Ruhlmann i AllMusic gav seinare albumet tre av fem stjerner.

Innhald

Medverkande

Joan Baez – gitar, vokal
Stuart Basore – steelgitar
David Briggs – klaverinstrument
Kenneth Buttrey – trommer
Grady Martin – gitar
Charlie McCoy – munnspel, gitar
Farrell Morris – perkusjon
 Weldon Myrick – steelgitar
Norbert Putnam – bass
Glen Spreen – klaverinstrument, strykearrangement
Pete Wade – gitar
John «Bucky» Wilkin – gitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Come from the Shadows» frå ,  den 20. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Joan Baez-album
Album produserte av Maynard Solomon
A&M Records-album
Oxenstierna

Oxenstierna er ei svensk såkalla uradlig ätt frå Småland, og mellom dei eldste adelsættene i Sverige. Uradel er eit svensk omgrep for dei adelege ættene som hadde forfedre som høyrde til det svenske frälset i året 1350. Å høyre til frälset innebar at dei var frelst (friteke) frå å betale skatt. Dette kunne dei oppnå etter å ha teke på seg visse pliktar, som til dømes såkalla rusttjänst i samsvar med dei føresegnene kong Magnus Ladulås kunngjorde på Alsnö hus i 1280, som kunne vere å bidra med ein fullt utrusta krigar med hest når det var naudsynt under krig.  Dei som hadde fått seg kongelege privilegium, kunne likeeins høyre til frälset. Eller dei kunne høyre til det andliga frälset, som vil seie presteskapet. Dei ættegardane desse ættene sat på, vart kalla frälsegårdar.

Frå stamtreet til ætta Oxenstierna har det vekse ut fleire greinar: Oxenstierna af Croneborg, Oxenstierna af Eka och Lindö, Oxenstierna af Korsholm och Wasa og Oxenstierna af Södermöre. Fleire av medlemane i ætta har vore riksråd og rikskanslar i mellomalderen. Den mest namngjetne av dei mange personane som spela ei viktig rolle i det offentlege livet i mellomalderens Sverige, er truleg Axel Oxenstierna.

Svenske adelsfamiliar
Antonio Benarrivo

Antonio Benarrivo () er ein italiensk tidlegare fotballspelar frå Brindisi. Han var ein offensiv sideback på Italia sitt lag i VM-finalen 1994 og vann to internasjonale cupturneringar og to nasjonale pokalar med Parma FC.

Karriere

Klubbspel
Benarrivo var aktiv med Serie C-laget Brindisi frå 1986 til han 1989 fekk kontrakt med Padova i Serie B. I 1991 vart han overført til Parma FC i toppdivisjonen. Her hadde han stor suksess, med triumfar i den nasjonale cupen i 1992 og cupvinnarcupen 1993. To år seinare var med å vinne UEFA-cupen 1995, etter to finaleskåringar av lagkamerat Dino Baggio mot Juventus. I 1999 mista Benarrivo plassen i fyrsteellevaren og fekk såleis ikkje med Parma-sigrane i den italienske cupen og i UEFA-cupen same våren. Sidan vart det mykje benkesliting til han la opp i 2004, men han fekk seg 2002-finalen i den italienske cupen der det vart Parma-tap 1-3 mot Juventus.

Landslagsspel
Benarrivo spelte 23 kampar for Italia i tida 1993-97, utan å skåre mål. Bortsett frå Italias fyrste kamp i VM i fotball 1994 i USA, spelte han alle VM-kampane frå og med 1-0 sigeren over Noreg, til den mållause VM-finalen mot Brasil som enda med tap i straffeskytinga.

Merittar
VM-sølv: 1994 for Italia
Vinnar av cupvinnarcupen: 1993 med Parma FC
Vinnar av UEFA-cupen: 1995 med Parma FC
Italiensk cupmeister: 1992 med Parma FC

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antonio Benarrivo» frå ,  den 21. oktober 2018.  
 
eu-football

Italienske fotballspelarar
Parma-spelarar
Padova-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1994
Gulhovudkjerrsporv

Gulhovudkjerrsporv (Atlapetes flaviceps) er ein truga fugleart i amerikasporvfamilien, Passerellidae. Han er endemisk til Colombia.

Skildring 
Dette er ein kjerrsporv med relativt stort hovud, kort nebb, lang hale som kan virke «fliste», dei sentrale halefjørene er lengere enn dei ytre.  Kroppslengda er ca. 
17 centimeter. Øvre delar av hovudet er gult med varierande grad av oliven fargeskjær. Undersida medrekna strupe og bryst er klår gul, oversida med venger er mørk olivenfarga. Både nebbet, beina og auga er mørke. Kjønna er like, men juvenile fuglar har sterkt skjær av oliven på hovud, bryst og flankar.

Utbreiingsområdet har vore lite kjent. Det er no skildra som avgrensa til to område. Det eine er isolert i sørvest langs vestsida av den vestre fjellkjeda av Andes, ved og sør før byen Cali i Valle del Cauca og litt inn i  Cauca. Det andre er langs begge sidene av den sentrale kjeda, rett nord for byen Manizales i  Caldas, og vidare sørover i austskråninga av sentrale Andes mot Magdalenadalen i Tolima og lengst sør inn i Cauca-departementet med ein observasjon i Huila-departementet. Habitata er i kjerrskog inn mot rydda område, plantasjar og hagar langs fjellskråningane. Dei kan òg leve i  underskogen i fuktig, høgtliggande skog. Høgdnivåer er vanlegvis i bandet 1900-2440 moh. 

Føda er insekt, frø og mindre frukter. Gulhovudkjerrsporvar har vore observerte i å beite i fleirartsflokkar saman med artar av tanagarar og andre som kvitstrupetyrannulett, Mecocerculus leucophrys og  gulpannekvitstjert, Myioborus ornatus.

Den totale populasjonen er trudd å vere minst 250 vaksne individ, men ikkje meir enn 1000 modne fuglar eller 1500 individ totalt. Trugsmåla mot arten er avskoging og landbruk.

Kjelder  
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
Amerikasporvfamilien
Fuglar endemiske til Colombia