alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Thanks for the Memory (Wham Bam Thank You Mam)

«Thanks for the Memory (Wham Bam Thank You Mam)» er ein song av det britiske rockebandet Slade, gjeven ut i 1975 som ein singel utan album. Han var skriven av solovokalisten Noddy Holder og bassisten Jim Lea, og produsert av Chas Chandler. Songen nådde sjuandeplassen på den britiske singellista og låg inne på lista i sju veker.

Singelen var den første nye singelen deira etter filmen Slade in Flame. I dei to første vekene etter singelen kom ut, selde han 200 000 eksemplar.

B-sida til singelen var «Raining in My Champagne», som var eksklusiv til singelen og kom seinare ut på samleplata B-Sides i 2007. Sjølv om songen i utgangspunktet var ein singel utan album andre stader, kom han ut på den amerikanske Warner Bros. Records-utgåva av albumet Slade in Flame i 1975.

Det vart filma ein musikkvideo for singelen, som var regissert av anten Gavrik Lasey eller Richard Loncraine. Videoen syner bandet som framfører songen medan Holder går kledd i ei raud- og gulprikka jakke eit stort kipper-slips, medan gitaristen Dave Hill går kledd i svart cowboy-kostyme. I Storbritannia framførte bandet songen på musikkshowet Top of the Pops og barneshowet Shang-a-Lang.

Innhald
7"-singel
«Thanks for the Memory (Wham Bam Thank You Mam)» - 4:30
«Raining In My Champagne» - 4:12

Salslister

Medverkande
Slade
Noddy Holder - solovokal, gitar
Dave Hill - sologitar, korvokal
Jim Lea - keyboard, bass, korvokal
Don Powell - trommer

Andre medverkande
Chas Chandler - produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Thanks for the Memory (Wham Bam Thank You Mam)» frå ,  den 10. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1975
Slade-songar
Songar skrivne av Noddy Holder
Songar skrivne av Jim Lea
Songar produserte av Chas Chandler
Songar frå 1975
Polydor Records-singlar
Bokrull

Bokrull eller skriftrull er ein rull av papyrus, pergament eller papir som ein har skrive eller teikna på. Han blei brukt til å oppbevara skrifter i før ein fann opp kodeksar og innbundne bøker, og er framleis ein del i bruk i religiøs samanheng. Mediet ein skriv på er festa mellom to rullar, og blir rulla frå den eine av dei til den andre etterkvart som ein les. Det er berre skrift på ei av sidene.

Rotulus er ein type rull som ikkje er festa på begge sider, men rulla opp på ein enkelt pinne. 

Skriftrullar er i dag særleg brukte til religiøse skrifter, som torárullar, og viktige historiske dokument.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Skriftrull» frå ,  den 10. oktober 2021.  
 

Manuskript
Bokhistorie
Repvåg

Repvåg (nordsamisk Reiffváhki) er eit fiskevær og ei bygd i Nordkapp kommune i Troms og Finnmark. Staden ligg på fastlandssida i kommunen på vestsida av Porsangerfjorden.

Repvåg spela ei viktig rolle som hamn og handelsstad under pomorhandelen med Russland fram til 1917.

Repvåg kyrkje og Repvåg kraftverk ligg i bygda.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Busetnader i Nordkapp
Fiskevær i Troms og Finnmark
Bygder i Troms og Finnmark
Tidlegare ferjeleie i Noreg
Internasjonal stil

Internasjonal stil (engelsk International Style) er ein arkitekturstil som, med føregangarar under mellomkrigstida, dominerte arkitekturen internasjonalt frå byrjinga av 1950-talet til midten av 1970-talet.

Omgrepet blei opphavleg laga før utstillinga som Philip Johnson arrangerte på Museum of Modern Art i New York i 1932. Utstillingskatalogen som Johnson skreiv til utstillinga saman med Henry Russel Hitchcock fekk nettopp tittelen The International Style. Katalogen skildra bygningar frå perioden 1922-1932 som ikkje berre nytta det som blei sagt vera det viktigaste strukturelle og konstruktive elementet i moderne arkitektur – det indre rammeverket av stål eller betong – men som også aksentuerte denne berande strukturen gjennom å fjerna berande vegger og behandla heile bygningsvolumet som meir eller mindre sammanvovne abstrakte volum. Viktige førebilete var Frank Lloyd Wright, Deutscher Werkbund, Bauhaus og De Stijl. Av enno større tyding blei Le Corbusier sin Villa Savoye der veggene var tydeleg viste fram som tynne membranar gjennombrotne av horisontale vindaugeband og heile husvolumet var definert av dei (abstrakta) flaumane som skulle strøyma gjennom det.

Utstillingskatalogen kom gjennom den strategisk valde tittelen sin, den detaljerte analysen og store påverknaden til å bli definerande for stilretninga som følgde og som kom til å totalt dominera arkitekturen internasjonalt i fleire tiår etter andre verdskrigen. Fleire av dei viktigaste representantane hans hadde flykta frå Nazi-Tyskland og Sovjetunionen under Stalin, (til dømes Mies van der Rohe), noko som gjorde at heile stilen, saman med modernismen generelt, kom til å assosierast med dei liberale demokratia i vest. På så måte fekk stilen eit eineståande gjennombrot etter krigen, på begge sidene av Atlanteren. På denne tida hadde stilen gått over frå å vera ei diversifisert, eksperimentell rørsle til ein meir konform og formalistisk stil som kombinerte prefab-teknologi med repetitive fasadeelement.

Le Corbusier fekk i oppdrag til å utvikla ein ny type av bustad basert på dei nye ideane – Unité d'habitation blei bygt som ein prototyp i Marseille 1946-1952 – og gjennomførte fleire storskalaprosjekt i India. I USA og øvrige verda vart stilen normskapande og nokre av dei best kjende bygningar er SN-bygningen og Seagram Building i New York. I Noreg er Kalmarhuset i Bergen, Villa Stenersen i Oslo og Ingierstrand bad i Nordre Follo døme. Svenske døme er Folksamhuset og Hötorgshusen.

Allereie då internasjonal stil slo gjennom møtte han motstand, og innan kort tid hadde ei motrørsle teke form: strukturalismen som blei ein føregangar for postmodernismen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Internationell stil» frå ,  den 12. oktober 2021.  

Arkitekturhistorie
Slavisk eggdekorasjon

Slavisk eggdekorasjon er ulike tradisjonar for å pynta egg i den slaviske verda og tilstøytande område. Tradisjonen med å pynta egg i slaviske kulturar oppstod i heidensk tid, og blei omforma gjennom religiøs synkretisme til kristne påskeegg. Dei pynta egga har likevel att mykje heidensk symbolisme.

Dekorerte påskeegg er kjende under ulike namn frå mange slaviske folkegrupper, som kviterussarar (пісанка, pisanka), bulgararar (писано яйце, pisano yaytse), kroatar (pisanica), tsjekkarar (kraslice), makedonarar (вапцано јајце, vapcano jajce),  polakkar (pisanka), russarar (крашанки, krashanki, eller писанки, pisanki), serbarar (писаница / pisanica), slovakar (kraslica), slovenarar (pisanica, pirhi eller remenke), sorbarar (jejka pisać) og ukrainarar (писанка, pysanka) . Mange av namna er avleidde frå den slaviske rota pisa, som er knytt til måling (og kognat til latinsk pictura). Tradisjonen er også utbreidd i andre sentral- og austeruopeisk kulturar som ikkje er slavarar: Blant ungararar (hímestojás),  litauarar (margutis) og rumenarar (ouă vopsite, incondeiate eller impistrite).

Som med religiøse ikon snakkar ein gjerne om å «skriva» egg i staden for å måla eller farga dei. Ein lagar ofte dekorasjonen på eit egg ved hjelp av ein voksresistent prosess som liknar på batikk. Ein bruker stylus til å påføra varm voks på skalet til eit egg, som så blir lagt i ei rekkje fargebad. Voksen forseglar fargestoffet i egget; fargane og mønsteret kjem fram når voksen blir fjerna (ved å smelta han av) til slutt.

Andre teknikkar inkluderer dropedraging, ein variant av batikk der ein bruker eit nålehovud for å påføra ein drope voks og dra han; ein ripeteknikk der ein påfører fargestoff på eit egg og deretter ripar inn mønster; måla egg, der skalet blir måla med pensel; og forskjellige versjonar av appliké, der ulike gjenstandar (halm, papir, perler, paljettar) blir limte til eggeskalet.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Egg decorating in Slavic culture» frå ,  den 12. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff 
 Pysanka: Icon of the Universe (arkivert nettside)
 Polish Traditions and Customs (arkivert nettside)
 Making Sorbian Easter Eggs
 Ukrainian Easter Traditions and Customs

Egg i kulturen
Slavisk kultur
Kroatisk kultur
Ukrainsk kultur
Russisk kultur
Sijti Jarnge

Sijti Jarnge er eit samisk kultur-og utviklingssenter i Hattfjelldal, med arbeidsoppgåver innanfor sørsamisk historie og kultur i Indre Helgeland. Senteret held kurs og seminar, og utgjev bøker.

Josefina Skerk er dagleg leiar. Ideen til senteret oppstod i 1972, og ein plan for senteret vart vedteke i 1976. Byggearbeida byrja i 1982, etter teikningar av arkitekt Kjell Borgen i Oslo, inspirert av kåte-forma. Senteret vart innvigd i 1987. 

I Hattfjelldal ligg òg Gaske-Nøørjen Saemienskovle, Sameskulen for Midt-Noreg, etablert i 1951.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sijti Jarnge» frå ,  den 13. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff 

 
1972 i Noreg
Skipingar i 1972
Samisk kultur
Kultur i Nordland
Hattfjelldal kommune
Emne knytte til sørsamar
Samiske språksenter
Skodespelet Boris Godunov

Boris Godunov er eit drama av Aleksandr Pusjkin utgjeve i 1831.
Det har namn etter Boris Godunov, som var tsar i Russland frå 1598 til 1605.
Handlinga er lagt til den store urotida. Stykket består av 25 scener, hovudsakleg på blankvers.

Pusjkin skreiv stykket i 1824 og 1825, men fekk det fyrst gjeve ut i 1831. Det var eit stykke eigna for opplesing, og blei fyrst uroppført i 1870.
Sensurstyresmaktene godkjende det ikkje for framføring før i 1866. Stykket blei urframført 17. september 1870 på Mariinskij-teateret i St. Petersburg av personell frå Aleksandrinskijteateret. Den opphavlege, usensurerte teksten til Pusjkin blei første gong oppført 12. april 2007 på Princeton University i USA i engelsk omsetjing. 

Pusjkin var inspirert av historikaren Nikolaj Karamzin og verka til William Shakespeare. Stykket hans har to plan - eit historisk og eit psykologisk, som særleg tek for seg den tragiske skuldkjensla til tsaren.

Handling

Handlinga i stykket byrjar i Moskva 20. februar 1598. Den unge prinsen Dimitrij Ivanovitsj, som var tronarving, er nettopp død under mistenkelege omstende. Boris Godunov er mistenkt for å stå bak dødsfallet. Han nektar fyrst å ta imot krona, men endar opp med å godta henne, på oppfordring frå dei adelege, prestane og folket.

Handlinga flytter seg til klosteret Tsjudovo i 1603, der ein gammal munk og læresveinen hans, Gregorij, diskuterer. Sistnemnde vil flykta til Polen, og har til hensikt å framstilla seg sjølv som Dimitrij, den myrda prinsen. Han er nær ved å bli arrestert på eit vertshus, men klarer å kryssa grensa.

I Polen prøver bedragaren fyrst å flykta, men bestemmer seg for å spela rolla si til slutten for å vinna hjartet til Marina, ei vakker polsk kvinne. Han  marsjerer mot Moskva for å gjera krav på trona. Opprøraren, dei polske allierte og dei tyske leigesoldatane hans overvinn fyrst russiske troppar nær Novgorod i 1604.

Tsar Boris Godunov gjenvinn snart fordelen, men sigeren hans er til ingen nytte, for han døyr med eitt. Dimitrij bedragaren blir tsar, medan familien til Boris blir myrda. I siste delen av tragedien prøver ein gut å få fram ein jubel for den nye tsaren, men folket, forferda over drapet på kona og sonen til den avdøde tsaren, er stille.

Avleidde verk

Operaen Boris Godunov av Modest Musorgskij byggjer på skodespelet. 

Filmen Boris Godounov regissert av Sergej Bondartsjuk kom ut i 1986.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Boris Godunov (drama)» frå ,  den 13. oktober 2021.  

Denne artikkelen bygger på «Boris Godounov (Pouchkine)» frå ,  den 13. oktober 2021.

Litteratur 

 Martin Schulze: Alexander S. Puschkin: Boris Godunow – Dichtung und Wirklichkeit. Ullstein Buch Nr. 5006. Ullstein, Frankfurt/Main 1963.
 Chester Dunning, Caryl Emerson, Sergei Fomichev og Lidiia Lotman: The Uncensored Boris Godunov: The Case for Pushkin's Original Comedy, with Annotated Text and Translation, Wisconsin Center for Pushkin Studies, . Omsetjing av russiske tekstar ved Antony Wood.

Russiske skodespel
Aleksandr Pusjkin
Verk frå 1831
Operaen Boris Godunov

Boris Godunov er ein opera av Modest Musorgskij. Han var den einaste operaen Musorgskij fullførte, og er rekna som meisterverket hans. Verket tek for seg konflikten mellom Boris Godunov, som var  tsar frå 1598 til 1605, og rivalen hans falske Dmitrij (herska frå 1605 til 1606). Den russiske librettoen blei skriven av komponisten, og bygde på Aleksandr Pusjkin sitt drama frå 1825, Boris Godunov. Den reviderte versjonen frå 1872 bygde òg på Nikolaj Karamzin si 'Historia til den russiske staten' og Ivan Tsjudjakov si 'Mellomalderens Russland' (1867).

Musorgskij skreiv første versjon i åra 1868–1870. Versjonen, som var på fire atter og sju scener, blei forkasta av teaterleiinga i St. Petersburg. På bakgrunn av den uvanlege ekspressiviteten til musikken, ein nymotens «klumpa» instrumentering og fråvere av musikalsk form, rekna dei den som amatørmessig. Dei etterlyste òg ei leiande kvinnerolle. 

I 1872 gjorde Musorgskij ferdig den versjonen som er mest kjent. Dei største endringane er ein prolog og tre nye scener som gav rom for rolla Marina Mniszech. Denne versjonen blei uroppført 27. januar etter juliansk tidsrekning (8. februar etter gregorinaks tidsrekning) 1874 i Mariinskij-teateret i St. Petersburg. Etter 25 framføringar han teken av plakaten, av openberre politiske grunnar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Boris Godunov (opera)» frå ,  den 13. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Abraham, G., Essays on Russian and East European Music, Oxford: Clarendon Press, 1985
 Brown, D. Abraham, G., "Mikhail Glinka" and "Modest Musorgsky" in The New Grove: Russian Masters 1, New York: W. W. Norton & Co. (1986)

Denne artikkelen bygger på «Boris Godunov (opera)» frå ,  den 13. oktober 2021.

Litteratur 

 Rolf Fath: Reclams Opernführer. Stuttgart 2002 ISBN 3-15-010511-0.
 David Lloyd-Jones: Zum Schicksal der Boris-Komposition. I Heinz-Klaus Metzger, Rainer Riehn (red.): Modest Musorgskij – Aspekte des Opernwerks i Musik-Konzepte 21. Forlaget edition text + kritik, München 1981, ISBN 3-88377-093-0, s. 45–68.
 Clemens Wolthens: Oper und Operette Wien, Tosa 1967.
 András Batta (med Sigrid Neef og  Matthias Heilmann): Opera - Komponisten, Werke, Interpreten, forlaget h.f. ullmann  ISBN 9783833120480

Bakgrunnsstoff

Russiske operaer
Russiskspråklege operaer
Modest Musorgskij
Kultur i 1874
Verdsmeisterskapen i symjing 1986

Verdsmeisterskapen i symjing 1986, den femte i rekka, vart avvikla i Madrid i Spania i tida 13. til 23. august.

Menn

100 meter fri

200 m fri

400 m fri

1500 m fri

100 meter rygg

200 m rygg

100 meter bryst

200 m bryst

100 meter butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

4 x 100 m fri

4 x 200 m fri

4 x 100 m medley

Kvinner

100 meter fri

200 meter fri

400 meter fri

800 meter fri

100 meter rygg

200 meter rygg

100 meter bryst

200 meter bryst

100 meter butterfly

200 meter butterfly

200 meter medley

400 meter medley

4 x 100 m fri

4 x 100 m medley

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Swimming at the 1986 World Aquatics Championships» frå ,  den 13. oktober 2021.  
 

Verdsmeisterskap i symjing
Idrettstilskipingar i Spania
Symjing
Piet Keizer

Peter Johannes Keizer, kjend som Piet Keizer, () var ein nederlandsk fotballspelar frå Amsterdam. Han var angrepsspelar og med om å vinne europacupen tre år i rad med Ajax, i 1974 fekk han VM-sølv med Nederland i VM i fotball.

Klubbspel
Keizer var ein av Nederlands absolutt beste fotballspelarar i 1960-åra og på tidleg 1970-tal. Han fekk sin debut med topplaget Ajax Amsterdam i 1961. Som ytre venstre fekk han eit særleg lyft då den brilliante Johan Cruijff kom inn i laget. Fagbladet France Football har peika på den offensive styrken til Keizer, Cruijff og Sjaak Swart i perioden 1964-73. Bladet heldt angrepstrioen fram som den mest revolusjonerande av dei seks ypparste angrepstrioane i verda etter andre verdskrigen.

Keizer vann seks seriemeisterpokalar og fem nasjonale cup-titlar for Ajax. Frå 1971 til 1973 sigra han og laget årleg i europacupen for serievinnarar. Han spelte 365 kampar for laget.

Landslagsspel
Keizer deltok frå 1962 til 1974 i 34 landskampar for Nederland. Han skåra 11 landslagsmål. Under VM i fotball 1974 var han innbytar einast i kampen mot Sverige, hans siste i landslagstrøya.

Merittar
VM-sølv: 1974 med Nederland
Vinnar av Europacupen: 1971, 1972, 1973 for Ajax Amsterdam
Seriemeister: 1966, 1967, 1968, 1970, 1972, 1973 for Ajax Amsterdam (6)
Nasjonal cupmeister: 1961, 1967, 1970, 1971, 1972 for Ajax Amsterdam

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Piet Keizer» frå ,  den 13. oktober 2021.  
eu-football

Folk frå Amsterdam
Nederlandske fotballspelarar
Ajax-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1974
Torstein Knutsson Røyne

Torstein Knutsson Røyne d.y. () var ein norsk spelemann frå Valdres. Han er ein av dei eldste spelemennene ein kjenner frå Valdres, og ein viktig opphavsperson i valdresspelet.    

Torstein Knutsson Røyne d. y. var tredje barnet til Knut Torsteinsson Røyne og Ingrid Torsteinsdtr. Hegge. 

Ein gong var Torstein i Sør-Aurdal på sylvsmedarbeid. Då budde han på garden Langedrag. Mannen her åtte ei gamal trondefele, arbeid av Trond Isaksson Flatabø. Denne fela syntest Røynin var uvanleg god. Då han var ferdig med sylvsmedarbeidet, spør han mannen: 

«Ko vil du ha før fela di, om du vil selja ho?» «Ja, skulde e selja, laut e ha 24 dalar,» svara mannen. Røynin tok opp 24 dalar og gav han. Så var det tilstått, det. Men mannen anka rade på at han hadde selt fela.

Då Røynin var død, vart fela seld og kom på handel. Til slutt kom ho til Amerika, der ho vart vølt av Jøger Quale. 

J. O. Quale, St. Paul, Minn, skreiv i brev 11/12 1958: 
«Jeg har fela efter Røyna. Det er en Trondefele, arbeidet av Trond Isaksen Flatebø og er noget eldre enn Garlistuten.» Han fekk ho såleis: Som alt skrive, hadde Nils Belgum teke Teigstol-fele, og som òg heitte Røynis-fela, med seg til Amerika i 1870. Ein dag i 1925 tok Quale med seg sonen sin og fór dit Nils hadde butt. Han fann fram til to eldre mannfolk av ætti til Nils. Dei hadde fela, og Quale fekk kjøpt ho og sette ho i stand. I fela står: Trond Isaksen Flatabø 1756.10 

Om Torstein K. Røyne skreiv J O. Quale i brev 18/8 -64 dette: 

I Slidre og V. hadde Røynin eit stort ord som folk i desse bygdene omtala Røynin mest som ein gud i felespel, fullt på høgd med Jørn Hilme. Røynin hadde eit ferespel, som skulle vera svært vrangt å spela.

Kjelder

Valdres Bygdebok nr. 6.

Norske felespelarar
Folk frå Valdres
Nyplatonismen, det guddomlege arbeid

Nyplatonismen, det guddomlege arbeid er ei bok i bokklubben sin serie Verdens Hellige Skrifter, redigert av Ingemund T. Askeland og utgjeven i 2010. Boka inneheld tekstar frå nyplatonismen, slik han stod fram frå 200-500-talet. Tekstutvalet er gjort for å «gje eit visst innsyn i grunnleggjande trekk ved filosofien samstundes som det er lagt vekt på å presentere nyansane i den religiøse tenkinga».

Nyplatonismen var ei filosofisk-religiøs retning som oppstod i seinantikken på 200-talet. Han sameinar element frå nypythagoreisme, filosofien til Platon og orientalsk utløysingslære. Sjølve omgrepetnyplatonisme vart fyrst innført i nyare tid for å identifisere og skilja ut denne platonske tradisjonen som vart initiert av Plotin og i sin heidenske form varte fram til 500-talet.

Nyplatonikarane oppfatta kosmos som eit hierarkisk ordna system av verekategoriar med grader av fullkommenskap, heilt ned til materien, det vonde prinsipp. Gud kan berre erkjennast i ekstasen, som er den høgaste erkjenningsformen. Deretter kjem intuisjonen og i tredje rekke den vanlege logiske tenkinga. Den lågaste kunnskapsformen er den sansane gjev oss.

Innhald 
Boka har fem hovudavsnitt, der det siste er størst og omfattar halve boka. Dei lengste enkelttekstane er Dei kaldeiske orakla og Om mysteria av Jamblikos.

 Grunnleggjande filosofi
 Tekstar av Plotin (frå Enneadane), Porfyrios og Proklos
 Einskap og mangfald
 Tekstar av Proklos og Damaskios
 Platon og den guddommelege filosofi
 Proklos: Innleiing til Platonsk teologi
 Om gudenamn og gudebilete
 Tekstar av Proklos og Porfyrios
 Tanke eller tru: teurgi og den filosofiske gudekulten
 De kaldeiske orakla, Proklos' Om det heilage handverket, Jamblikos' Om mysteria, og andre tekstar av Profyrios, Proklos og keisar Julian

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nyplatonismen, det guddomlege arbeid» frå ,  den 13. oktober 2021.

Bibliografi 

 Nyplatonismen, det guddomlege arbeid. Utval og innleiande essay ved Ingemund T. Askeland.  Bokklubben, 2010. LVI, 449 sider. (Verdens Hellige Skrifter; 61). ISBN 978-82-525-7139-4

Bøker frå 2010
Nobody's Fool av Slade

«Nobody's Fool» er ein song av det britiske rockebandet Slade, gjeven ut i 1976 som den tredje og siste singelen frå det sjette studioalbumet deira Nobody's Fools. Han var skriven av solovokalisten Noddy Holder og bassisten Jim Lea, og produsert av Chas Chandler. Singelen kom ut i april 1976 men klarte ikkje å nå topp 50 på singellista i Storbritannia, men klarte å nå tredjeplassen på BMRB's UK Breakers-lista.

Som albumet Nobody's Fools var tittelsporet eit forsøk frå Slade på å gjere ein meir «amerikansk» soul/pop-stil i eit forsøk på å slå igjennom i Amerika. Lea hadde opphavleg tenkt seg «Nobody's Fool» som ein tjue minuttar lang ekstravagant song, men bandet vart sidan samde om å kutte han ned til ei normal lengd. Tasha Thomas song korvokal på songen. 

B-sida til singelen var albumsporet «L.A. Jinx» i Europa, medan «When the Chips Are Down» vart vald ut i B-sida. I Brasil vart «Nobody's Fool» gjeven ut som ein firespors EP i lag med «Let's Call It Quits», «In for a Penny» og «Can You Just Imagine».

Det vart filma ein musikkvideo til songen i St. Johns Wood Studios i London av produksjonsselskapet Trilion Video. Han vart regissert av Bruce Gowers, som laga videoen til Queen-songen «Bohemian Rhapsody» året før. Trass i at det var den mest komplekse videoen til Slade til då, vart han berre vist ein gong i Storbritannia på Sally James sitt London Weekend Television-show Saturday Scene.

Format
7"-singel
«Nobody's Fool» - 3:50
«L.A. Jinx» - 3:57

7"-singel (Amerikansk utgåve)
«Nobody's Fool (Edit)» - 3:15
«When the Chips are Down» - 4:16

7"-singel (Amerikansk promoutgåve)
«Nobody's Fool (Edit) (Mono)» - 3:15
«Nobody's Fool (Edit) (Stereo)» - 3:15

7"-singel (Brasiliansk EP-utgåve)
«Nobody's Fool» - 3:50
«Let's Call It Quits» - 3:30
«In for a Penny» - 3:35
«Can You Just Imagine» - 3:32

Andre versjonar
I 1977 spelte Light Fantastic inn ein versjon av songen for albumet Sensational.
I 1979 spelte Jim Lea inn sin eigen versjon av songen med broren Frank som ein del av sideprosjektet The Dummies. Denne versjonen av songen dukka ikkje opp før i 1992, då han vart inkludert på A Day in the Life of the Dummies, eit album som samla The Dummies sine innspelingar.

Salslister

Medverkande
Slade
Noddy Holder - solovokal, gitar
Dave Hill - sologitar, korvokal
Jim Lea - bass, piano, korvokal
Don Powell - trommer

Andre medverkande
Chas Chandler - produsent
Tasha Thomas - korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nobody's Fool (Slade song)» frå ,  den 13. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1976
Singlar frå 1976
Slade-songar
Songar skrivne av Noddy Holder
Songar skrivne av Jim Lea
Songar produserte av Chas Chandler