alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Aksaray

Aksaray er ein by i Sentral-Anatolia i Tyrkia og det administrative senteret i provinsen Aksaray. Byen har kring 170 000 innbyggjarar.

Byen var ein viktig stoppe stad langs Silkevegen som kryssa gjennom Anatolia.

Klima
Aksaray har eit halvtørt klima med kalde vintrar og lange, varme og tørre somrar. Det kjem mest regn på våren. 

<div style="width:70%">

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aksaray» frå ,  den 23. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Aksaray
Kappadokia
Talvik kommune

Talvik kommune er ein tidlegare kommune i Finnmark. 

Kommunen vart oppretta i 1863 då dåverande Alta-Talvik kommune vart delt inn i kommunane Alta og Talvik. Alta og Talvik høyrde lenge saman i eitt prestegjeld. Hovudkyrkja låg i Talvik, kyrkjebygget stod ferdig i 1705. Dagens kyrkje vart vigsla i 1883. Hasvik sokn vart skilt ut frå prestegjeldet i 1720 og lagt til Loppa prestegjeld. Alta-Talvik formannskapsdistrikt vart oppretta i 1837. Kongeleg resolusjon av 25. februar 1857 bestemte at Alta skulle verte eige sokn og ei kyrkje skulle reisast. Alta og Talvik vart delt i to prestegjeld ved kgl. res. 27. september 1862. Etter utskiljinga i 1862 hadde Talvik kommune 1 938 innbyggjarar.

I 1964 vart kommunen slått saman med Alta til nye Alta kommune. Talvik kommune hadde 3266 innbyggjarar og utgjorde 1650 km2 før samanslåinga. Den tidlegare kommunen svarar til soknet.

Namnet er anten avleidd av trenamnet tall, 'furu', eller ei forvansking av det samiske Dálbmelukta, kan bety 'tåkebukta'.

Folketalsutvikling 
Folketalsutvikling for tidlegare Talvik kommune frå 1862 til 1963:

Kjelder

Fotnotar

Tidlegare kommunar i Finnmark
Historie i Alta
Norske kommunar skipa i 1863
Norske kommunar nedlagde i 1964
Polmak kommune

Polmak kommune er ein tidlegare kommune i Finnmark.

Polmak høyrde frå opprettinga av formannskapsdistrikta i 1838 til Vadsø by- og landdistrikt. 
I 1839 vart Nesseby med Polmak skild ut frå Vadsø. I 1858 vart Nesseby med Polmak igjen innlemma i Vadsø, før Vadsø og Nesseby vart to kommunar att frå 1864. 
I 1903 vart Polmak skild ut som eigen kommune. Ved opprettinga budde det 450 personar i Polmak kommune. Kommunen omfatta då den nordre delen av Tanadalen frå like over Leavvajohka fjellstue ned til grenda Polmak, i tillegg til vidda i nordvest. Frå grenda Polmak ned til Tana bru omfattar den tidlegare kommunen begge sidene av Tanaelva.

Polmak var sjølvstendig kommune fram til 1964 då området vart innlemma i Tana kommune. Det budde då 1072 personar i Polmak kommune. Polmak var den minste kommunen i Finnmark etter folketal.

Folketalsutvikling 
Folketalsutvikling for tidlegare Polmak kommune frå 1903 til 1964:

Kjelder

Fotnotar

Tidlegare kommunar i Finnmark
Tana kommune
Afyonkarahisar

Afyonkarahisar eller berre Afyon er ein by vest i Tyrkia og administrasjonssenter i provinsen Afyonkarahisar. Afyon ligg i fjella innanfor kysten av Egearhavet, 250 km sørvest for Ankara langs elva Akarçay, 1021 meter over havet. Byen har kring 175 000 innbyggjarar. 

Byen er eit stort jernbaneknutepunkt mellom Izmir og Ankara. 

I antikken heitte byen Acroënus, eit namn han hadde til 740. Etter at austromarane vann den arabiske kringsetjinga av byen, vart han omdøypt til Nikopolis, «sigersstad». Seldsjukkane kalla han Kara Hissar, «den svarte borga». Det noverande namnet kjem av tillegg afyon, opium; byen har historisk sett vore eit viktig sentrum for opiumshandel.

Den tiande presidenten i Tyrkia, Ahmet Necdet Sezer, kom frå Afyon.

Klima 
Afyonkarahisar har eit kontinentalklima (Köppen si klimaklassifisering Dsa) og halvtørt klima (Köppen si klimaklassifisering BSk), med kalde og snørike vintrar og varme og tørre somrar. Det er mest vanleg med regn om våren og hausten.

<div style="width:70%">

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Afyonkarahisar» frå , og «Afyonkarahisar» frå  den 23. august 2012. 
  oppgav desse kjeldene:

Busetnader i provinsen Afyonkarahisar
Byar i den greske antikken
Byar i Tyrkia
Isparta

Isparta er ein by vest i Tyrkia og administrasjonssenter i provinsen Isparta. Byen har kring 225 000 innbyggjarar og ligg 1035 meter over havet. Kallenamnet til byen er Rosenes by. 

Hovudnæringa til Isparta er produksjon av rosenolje og handlaga teppe og silke. Turisme er òg ei aukande næring. Byen har eit universitet og det lokale fotballaget i byen heiter Ispartaspor.
Det er fleire gamle moskear i byen. Byen har eit stort bibliotek med handskrivne manuskript og eit arkeologisk museum med myntsamling.

Klima
Isparta har eit halvtørt klima med kalde, snørike vintrar og varme, tørre somrar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Isparta» frå ,  den 23. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Tyrkia
Stader i Tyrkia frå gresk antikk
Busetnader i provinsen Isparta
Elektrisk element

Elektriske element er idealiserte elektriske komponentar, som resistorar, kondensatorar og induktorar, nytta i analysar av elektriske nettverk. Alle elektriske nettverk kan analyserast som samansette elektriske element i eit prinsippdiagram eller koplingsskjema, og kvar av desse påverkar spenninga i nettverket eller straumen gjennom nettverket. Desse ideelle elektriske elementa representerer verkelege, fysiske elektriske komponentar, men dei eksisterer ikkje sjølv fysisk og ein tar utgangspnnkt i at dei har ideelle eigenskapar i ein konsentrert elementmodell, medan komponentane er objekt utan ideelle eigenskapar og med ei uvisse i verdiane deira og ein viss grad av ikkje-linearitet. 

Krinsanalyse ved hjelp av elektriske element er nyttige for å forstå mange praktiske elektriske nettverk som nyttar komponentar. Ved å analysere korleis eit nettverk vert påverk av dei individuelle elementa sine, er det mogeleg å estimere korleis eit verkeleg nettverk vil oppføre seg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Electrical element» frå ,  den 23. august 2012.  
 

Elektroniske omgrep
Elektrisitet

ar:عنصر كهربائي
ca:Element elèctric
de:Ideales elektrisches Bauelement
en:Electrical element
hi:वैद्युत तत्व
it:Componente elettrico
ru:Электрический элемент
ta:மின் உறுப்புகள்
Elektrisk forskyving

Elektrisk forskyving eller elektrisk flukstettleik, vanlegvis med symbolet , er eit vektorfelt som opptrer i Maxwell-likningane. Det er ein fysikalsk storleik lik produktet av den elektriske feltstyrken, E, og permittiviteten, ε. Elektrisk forskyving skuldast dels frie ladningar i eit stoff. 

I SI-einingar vert D målt i coulomb per kvadratmeter (C/m2).

Definisjon

I eit dielektrikum fører eit elektrisk felt E til at bundne ladningar i stoffet (atomkjernar og elektrona deira) vert noko fråskild, slik at det vert skapt eit lokalt elektrisk dipolmoment. Den elektriske forskyvinga D er definert som 

der  er permittiviteten i vakuum og P er den (makroskopiske) tettleiken til dei permanente og induserte elektriske dipolmomenta i stoffet, kalla polarisasjonstettleik. Ved å skilje den totale mengda ladningstettleik i frie og bundne ladningar: 

kan tettleiken skrivast om som ein funksjon av polarisasjonen P:

P er eit vektorfelt der divergensen gjev tettleiken av bundne ladningar  i stoffet. Det elektriske feltet tilfredsstiller likninga:

og dermed 

.

Forskyvingsfeltet tilfredsstiller derfor Gauss-lova i eit dielektrikum:  

 .

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Electric displacement field» frå ,  den 23. august 2012.  
 

Elektriske og magnetiske felt i stoff
Elektrisk gneiste

Ein elektrisk gneiste er ei form for elektrostatisk utlading som skjer når eit elektrisk felt skapar ein ionisert elektrisk leiande kanal i lufta med eit kort lysglimt og ein knitrande lyd som resultat. Ein gneiste oppstår når den elektriske feltstyrken overgår den dielektriske feltstyrken til lufta. Dette medfører at talet på frie elektron og ion aukar i lufta, slik at lufta kortvarig vert elektrisk leiande gjennom dielektrisk nedbryting.

Lyn er eit døme på ein elektrisk gneiste i naturen, men elektriske gneistar, både store og små, kan opptre i og nær mange menneskeskapte lekamar, både med vilje og stundom som uhell. 

Ei kontinuerleg utlading av elektrisk straum gjennom ein gass vert kalla ein elektrisk boge.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Electric spark» frå ,  den 23. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Elektrisk nedbryting
Plasmafysikk
Elektromagnetisk kanon

Ein elektromagnetisk kanon er ein kanon der prosjektilet vert trekt fram gjennom kanonrøyret av magnetfeltet frå straumførande spolar som ligg kring kanonrøyret. Etter kvart som prosjektilet flyttar seg framover, skiftar straumen over på nye spolar, slik at prosjektilet stadig vert trekt framover. Carl Friedrich Gauss formulerte matematiske skildringar for den magnetiske effekten som slike magnetiske akseleratorar nyttar, så kanonen vert òg stundom kalla Gausskanon. 

Kristian Birkeland konstruerte i 1902 den første elektromagnetisk kanonen. Denne vart demonstrert for ei forsamling i Universitetet i Oslo. Han oppnådde å gje eit prosjektil på 10 kg ein fart av 50 m/s. Den russiske professor A. A. Koroljkov gjorde utrekningar for ein elektromagnetisk kanon med 15 cm kaliber for 40 kg prosjektil og ein snøggleik på 800 m/s. Skytesnøggleiken skulle vere 200 skot i minuttet. Til kanonen ville ein trenge eit kraftverk på 100 000 kW. Elektromagnetiske kanonar er visstnok aldri blitt brukt i praksis.

Kjelder
elektromagnetisk kanon. I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/elektromagnetisk_kanon

Artilleri
Magnetiske innretningar
Elektriske motorar
Elektromagnetiske framdriftsinnretningar
Norske oppfinningar
Kapasitans

Kapasitans er ein elektrisk eigenskap for to nærliggande, isolerte elektriske leiarar. Eigenskapen kapasitans fører til at det må tilførast elektrisk energi for å leggje ein potensialskilnad (spenning) mellom leiarane.

Energien blir halde i eit elektrisk felt som oppstår mellom leiarane. Feltet er ikkje avhengig av stoff (materie) mellom leiarane, men oppstår òg i eit vakuum. Stoff mellom leiarane endrar likevel eigenskapane til feltet slik at kapasitansen aukar. Eit stoff som målmedvite blir brukt til dette, kallast eit dielektrikum.

Eigenskapen kapasitans utnyttast primært i elektriske komponentar som blir kalla kondensatorar. I ein kondensator blir leiarane lagt nære kvarandre og dei har eit felles areal.

Energimengda som må tilførast for å auke spenninga mellom leiarane skildrar storleiken til kapasitansen, kapasiteten. Denne blir målt i F, farad, ei avleia SI-eining som har symbolet C. Farad er kalla opp etter den engelske fysikaren Michael Faraday (1791 til 25. august 1867). I CGS-systemet (Centimeter-Gram-Sekund) blir kapasitans målt i cm (centimeter), der 1 cm tilsvarar 1,113 pF i SI-systemet.

Energien i feltet haldast av ein elektrisk ladning, som tilsvarar ei mengd elektron. Den eine leiaren har eit overskot og den andre eit underskot av elektron. Ladningen blir målt i As (ampere-sekund) og har symbolet Q.

Matematisk er samanhengen mellom kapasitet, ladning og spenning gjeve av:

Det elektriske feltet mellom leiarane oppstår på grunn av spenningsdifferansen og har ein elektrisk feltstyrke gjeve av spenninga og avstanden mellom leiarane. Feltstyrken vert målt i V/m.

F er ein særs stor eining. Eit SI-prefiks vert så godt som alltid nytta for kapasitans, med μ som den normalt største nytta eininga. Ein oppgjev kapasiteten på ein stor kondensator som 47 000 μF i staden for den meir nærliggande 47 mF. Prefiks ned til pico, som i pF, vert nytta . 1 pF er den minste komponentverdien i bruk, 10 F eller så den største. 

Kapasiteten vert fysisk avgjort av arealet A til platene i m², avstanden mellom dei d i meter og permittiviteten  (-) til stoffet mellom platene og permittiviteten til vakuum  i F/m. 

der A ≫ d2.
 er permittiviteten til vakuum (F/m)
 er permittiviteten til dielektrikumet (utan benemning)
A er det felles arealet (m²)
d er avstanden mellom platene (m)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kapasitans» frå , den 23. august 2012. 
 

Fysiske storleikar
Elektrisitet
Michel Bréal

Michel Jules Alfred Bréal () var ein fransk filolog. Han er ofte identifisert som ein av grunnleggjarane av den moderne semantikken.

Liv og karriere
Etter å ha studert i Weissenburg, Metz og Paris, gjekk han inn i École Normale Supérieure i 1852. I 1857 reiste han til Berlin, der han studerte sanskrit under Franz Bopp og Weber. Då han returnerte til Frankrike fekk han ei avtale i avdelinga for orientalske manuskriptar på Bibliothèque Impériale. I 1864 vart han proffesor i samanliknande grammatikk ved Collège de France, i 1875 vart han medlem av Académie des Inscriptions et Belles-lettres og i 1879 vart han inspektørgeneral for høgare utdanning inntil avskaffinga av kontoret i 1888. I 1890 vart han kommandør av Legion of Honour. Han døydde i Paris.

Sommar-OL 1896
Bréal fann opp maratonlaupet som vart arrangert for fyrste gong under Dei 1. olympiske sommarleikane i 1896. Han var inspirert av soga om sendebodet Fidippies, som hadde springe frå byen Marathónas til Aten for å fortelja om atenarane som hadde vunne i Slaget ved Marathónas.

Kjelder

Folk frå Landau
Franske filologar
Ormula

Ormula  er eit fjell som reiser seg bratt over nordsida av Valldalen på Sunnmøre, på grensa mellom kommunane Stranda og Fjord i Møre og Romsdal. Fjellet gir godt utsyn over nedre del av Valldalen og over fjorden.

Fjell på Sunnmøre
Fjell i Fjord
Fjell i Stranda
Hans Memling

Hans Memling, (fødd mellom 1433 og 1440 i Seligenstadt; død 11. august 1494 i Brugge), også Jan van Mimmelynghe, Johannes Memmelinc og Memlinc, var ein  tysk-fødd målar som flytta til Flandern og som måla i stilen til den eldre nederlandske skulen.

Frå 1460-åra til han døydde var han ein av dei leiande målarane, som måla både portrett og fleire store religions-verk, der han arbeidde i stilen han lærde i ungdomsåra frå meistrar som Rogier van der Weyden.

Liv og gjerning 
Memling er fyrste gongen nemnt i dokument frå 1465, då han får borgarskap i Brugge. I 1466 budde han i eit stort steinhus i Sint-Jorisstraat, eit hus han truleg kjøpte i 1480. På same tid og i same delen av Brugge budde  målaren og miniatyrdesignaren Willem Vrelant, han var elles bokillustratør òg. Memling skulle eigenleg ha skaffe seg borgarskap i byen, men registrerte seg av ukjente grunnar i målarlauget i Brugge, seinare hadde han også assistentar og lærlingar i verkstaden sin. Lærlingar av han er nemnt i 1480 og i 1484. Michel Sittow si læretid i Brugge fann stad i desse åra, og med bakgrunn i stilistiske likskapar kan han ha vore ein av Memling sine lærlingar.

Minnet om Memling vart bevart fødebyen, der det i byrjinga av 1500-talet vart lese messer for sjela hans. Sidan vart han gløymd. Hovudverket hans er måleria i Johannishospital i Brugge. Då måleria vart gjenoppdaga av kunsthistorikarar voks det samstundes fram ei sentimental legende om målaren, som skulle ha skapt måleria i Johannishospital etter ei mirakuløs betring. Denne legenda heldt seg i lang tid, og vart seinare formidla i biletform av fleire målarar.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Hans Memling» frå ,  den 23. august 2012.  

Nederlandske målarar
Tyske målarar
Døde den 11. august
Døde i 1494
İnegöl

İnegöl er ein by i provinsen Bursa i Tyrkia. Han har kring 280 000 innbyggjarar (2012). İnegöl er eit av sentera for tyrkisk møbelindustri og er kjend for kjøtbollane İnegöl Köftesi.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «İnegöl» frå ,  den 24. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Bursa
Tekirdağ

Tekirdağ (i antikken Bisanthi, gammalgresk Βισάνθη eller Βυσάνθη), er ein by i Tyrkia. Han er ein del av regionen som historisk sett vert kalla Aust-Thrakia. Tekirdağ er administrasjonssenter i provinsen Tekirdağ. Byen har kring 140 000 innbyggjarar.

Klima
Tekirdağ har ei blanding mellom middelhavsklima og fuktig subtropisk klima (Köppen si klimaklassifisering: Csa/Cfa). Somrane er lange, varme og humid medan vintrar er kjølige og våte. Det er forholdsvis vanleg med snø mellom desember og mars, gjerne ei veke eller to om gangen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tekirdağ» frå ,  den 24. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Heimeside
Tekirdağ biletgalleri

Hamnebyar ved Marmarahavet
Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Tekirdağ
Aust-Thrakia

Aust-Thrakia (tyrkisk Doğu Trakya eller berre Trakya; bulgarsk Източна Тракия, Iztotsjna Trakiya; gresk Ανατολική Θράκη, Anatolikí Thráki), òg kjend som Tyrkisk Thrakia, er den delen av det moderne Tyrkia som geografisk ligg i Europa, i den austlege delen av det historiske området Thrakia. Resten av Tyrkia ligg hovudsakleg i Anatolia, òg kjend som Vesleasia. Tyrkisk Thrakia vert òg kalla Europeisk Tyrkia. Området omfattar det historiske sentrumet av İstanbul (Konstantinopel i mellomalderen), samt byar som Edirne (tidlegare hovudstad i Det osmanske riket), Tekirdağ, Çorlu, Lüleburgaz og Kırklareli.

Området dekkjer 23 764 km2 (3 % av landet) og har kring 10 millionar innbyggjarar (kring 12 % av landet). Aust-Thrakia er skild frå resten av Tyrkia av Dardanellane, Bosporos og Marmarahavet. Den sørlegaste delen av Aust-Thrakia er halvøya Gallipoli. Aust-Thrakia grensar til Hellas i vest og Bulgaria i nord, medan Egearhavet ligg i sørvest og Svartehavet i nordaust.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «East Thrace» frå ,  den 24. august 2012.  
 

Tyrkisk geografi
Thrakia
Darıca

Darıca er ein by og eit distrikt i provinsen Kocaeli i Marmararegionen i Tyrkia. Han var tidlegare ein del av distriktet Gebze fram til 2008. 

Darica har fått namn etter Darıcaborga, som berre har eitt tårn. Byen har kring 150 000 innbyggjarar. Han ligg 38 km frå İstanbul, 10 km frå Sabiha Gokcen lufthamn og berre 50 km frå Ataturk internasjonale lufthamn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Darıca» frå ,  den 24. august 2012.  
 

Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Kocaeli
Ordu

Ordu er ein hamneby ved Svartehavet i Tyrkia og administrasjonssenter i provinsen Ordu.  Han har kring 145 000 innbyggjarar.

Klima
Ordu ligg i grenseland mellom maritimt og  fuktig subtropisk klima (Köppen si klimaklassifisering: Cfb/Cfa);  som det meste av svartehavskysten aust i Tyrkia er somrane varme og fuktige og vintrane kjølige og fuktige. Ordu får ein god del nedbør, jamt fordelt utover året, men det regnar likevel mest om våren og hausten.

Det er forholdsvis vanleg med snø mellom desember og mars, og snøen ligg gjerne ei veke eller to.

Vasstemperaturen er alltid låg og varierer mellom 8° og 20 °C gjennom året.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ordu» frå ,  den 24. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i provinsen Ordu
Tyrkiske hamnebyar ved Svartehavet
Byar i Tyrkia
Karaman

Karaman er ein by sør i det sentrale Tyrkia, nord for Taurusfjella, kring 100 km sør for Konya. Han er det administrative senteret i Karaman. Byen har kring 135 000 innbyggjarar (2009) og byen ligg 1039 meter over havet. 

Karaman Museum er den største attraksjonen i byen.

Historie
Under antikken var byen kjent som Laranda som kjem frå luvisk. Byen var under romarane og seinare Austromarriket før han vart erobra av seldsjukkane tidleg på 1100-talet. Byen vart kringsett av Fredrik Barbarossa i 1190. I 1256 vart byen erobra av den tyrkiske beyen Karamanoğlu Mehmet Bey som byen seinare vart oppkalla etter. Frå 1275 var byen hovudstad for karamanidane som var eit tyrkisk fyrstedøme. I 1468 vart byen inntatt av osmanarane og hovudstaden vart flytta til Konya. Karaman har fleire ruinar frå Karamanid-tida.

Klima
Karaman har eit halvtørt klima med varme og tørre somrar og kalde vintrar. Karaman er ein solrik by året rundt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karaman» frå ,  den 24. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Arkeologiske funn i Tyrkia
Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Karaman
Gölcük i Kocaeli

Gölcük er ein by og eit distrikt i provinsen Kocaeli i Marmararegionen i Tyrkia. Byen ligg på nordsida av Armutluhalvøya ved kysten av Marmarahavet og sør for provinsen.

Jordskjelvet i Izmit i 1999 skjedde i dette distriktet. Ein av marinebasane til Den tyrkiske marinen ligg i Gölcük. Det same gjer bilfabrikken Ford Otosan.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gölcük i Kocaeli» frå ,  den 24. august 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 
 [http://www.golcuk.bel.tr/ Kommunen si offisielle nettside 

Busetnader i provinsen Kocaeli
Kystbusetnader i Tyrkia
Siirt

Siirt (arabisk سِعِرْد Siʿred, armensk Սղերդ Sġerd, syrisk ܣܥܪܬ siʿreth, osmansk tyrkisk سعرد) er ein by søraust i Tyrkia og det administrative senteret i provinsen Siirt. Byen har kring 130 000 innbyggjarar (2009).

Klima 
Siirt har eit halvtørt klima med særs varme og tørre somrar og kalde og våte vintrar. Om vinteren er det ofte frost og stundom snø.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Siirt» frå ,  den 24. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Siirt
Körfez i Kocaeli

Körfez er ein by og eit distrikt i provinsen Kocaeli i Marmararegionen i Tyrkia. Han vart skapt frå austlege delar av Gebze og vestlege delar av İzmit i 1987. Han grensar til Şile nord, Derince i aust, Dilovası i sørvest og Gebze vest.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Körfez, Kocaeli» frå ,  den 24. august 2012.  

Busetnader i provinsen Kocaeli
Byar i Tyrkia
Kızıltepe

Kızıltepe (kurdisk Qoser,  arabisk Tell-Ermen) er ein by og eit distrikt i provinsen Mardin i Tyrkia. Han har kring 135 000 innbyggjarar (2010). Kızıltepe var åstad for samanstyøtar mellom protesterande kurdarar og tyrkisk opprørspoliti i 2006.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kızıltepe» frå ,  den 24. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Kurdiske busetnader
Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Mardin
Düzce

Düzce er ein by og administrasjonsenter i provinsen Düzce i Tyrkia. Han har kring 125 000 innbyggjarar. 

Byen ligg ved Svartehavet mellom hovudstaden Ankara og Istanbul. Han vart hard råka av Marmarajordskjelvet i 1999.

Klima 
Düzce har eit maritimt klima (Köppen si klimaklassifisering Cfb) med kalde og og stundom snørike vintrar og varme somrar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Düzce» frå ,  den 24. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i provinsen Düzce
Byar i Tyrkia
Telthusbakken

Telthusbakken er namnet på ei gate i St. Hanshaugen bydel i Oslo. Gata går i aust-vestretning i sterk stigning opp frå Maridalsveien til kryss med gata Akersbakken oppe på høgda i nærleiken av Gamle Aker kyrkje, og har namn etter eit telthus (ei vanleg, gamal nemning på eit militært lagerbygg) som låg attmed Gamle Aker kyrkje på 1700-talet. Gata er smal, og vert berre nytta som fotgangargate og for køyring til eigedomane i stroket. 
 
Telthusbakken ligg i eit område som før i tida låg i Bymarka, utmarka kring Christiania (Oslo), og vart innlemma i byen i 1859. Her kunne det byggjast i si tid utan å ta omsyn til dei byggjeføresegnene som galdt for byen. Mange fattige familiar fann difor byggjegrunn her, og sette opp småhus i tre. Dette pregar gata i dag òg, ved at det på nordsida av gata ligg ei rad småhus i tre og mur, som trass at dei er bygd om til moderne bustandard og utgjer eit idyllisk innslag i bybiletet, minnar om dei vilkåra store, fattige familiar levde under i tidlegare tider. På det hellande arealet på sørsida av gata ligg det ein stor kolonihage (parsellhage).

Kunstmålaren Edvard Munch, som budde i eit husvære i Fossveien 7 på Grünerløkka i Oslo i ungdomstida, hadde utsyn til Telthusbakken, og måla i 1877–1882 fleire akvarellar og oljemåleri med dette stroket som motiv.

Bakgrunnsstoff 

 Knut Are Tvedt (red.): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, s. 563, ISBN 978-82-573-1760-7

Vegar i Oslo
Tokat

Tokat er ein by og administrasjonssenter i provinsen Tokat i Tyrkia, midt i Svartehavsregionen i Anatolia. Byen har kring 130 000 innbyggjarar (2009).

Tokat vart grunnlagd ihettitisk tid. I regjeringstida til kong Mithradates VI av Pontus, var det ein av mange skansane hans i Vesleasia.

Etter slaget ved Manzikert kom byen i lag med resten av Vesleasia under seldsjukkane. Etter at sultan Suleiman ibn Qutulmish døydde i 1086 tok emir Danishmend Gazi kontroll over området. Det gjekk mange tiår for seldsjukkane igjen fekk kontroll over byen. Etter slaget ved Köse Dağ mista seldsjukkane fotfeste i regionen og lokale emirar tok over fram til Det osmanske riket tok regionen.

Klima

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tokat» frå ,  den 24. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i provinsen Tokat
Byar i Tyrkia