alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Eurovision Song Contest 1967

Eurovision Song Contest 1967 (ESC 1967) var den tolvte gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Großer Festsaal der Wiener Hofburg i Wien i Austerrike. Finalen fann stad laurdag 8. april. Storbritannia vann tevlinga med songen «Puppet on a String», sungen av Sandie Shaw.

Programleiaren Erica Vaal som ynskje velkomen på tysk, fransk, engelsk, italiensk, spansk, russisk og polsk, var så forvirra og nervøs at ho presenterte Storbritannia som vinnar, sjølv om det mangla røyster frå tre land. Det enda med at Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) sin talsmann måtte gripe inn og overta. For fyrste gong var det fjernsynskamera på opphaldsrommet til artistane, «green room», som viste artistane under røystgjevinga.

Bidraga

Finale

 Finalen vart halden 8. april 1967 i Großer Festsaal der Wiener Hofburg.
 Storbritannia vann tevlinga for fyrste gong.  
 Sverige, Vest-Tyskland og Jugoslavia kom på ein tredelt 8. plass.
 Portugal og Finland kom på ein delt 12. plass
 Nederland, Austerrike og Noreg kom på ein tredelt 14. plass.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «ESC 1967» og «ESC 1967» frå  og VG.no,  den 3. februar 2011.  
 

Musikk i 1967
Eurovision Song Contest etter år
Blakk

Blakk (norrønt blakkr, same opphav som blank) er ein farge på hest som kan vera bleikgul eller bleikt brunleg.
Han er mellom anna vanleg på fjording. Det er ein viltfarge som også villesel og villhestar som przewalskihest kan ha.

Hos fjording delar ein fargen blakk inn i raudblakk, ulsblakk, brunblakk og gulblakk, avhengig av fargenyanse og mengda av svarte hår i ål, man, hale og tverrstriper på bein.

«Blakken» er eit vanleg norsk hestenamn, då gjerne brukt om ein fjordhest. Det finst mellom anna i folkevisa om «Beiarblakken», Bjørnson-forteljinga Blakken, Nordahl Rolfsens sin song «Fola, fola Blakken», og barneverset «Sko Blakken, sko Blakken med hammar og tang».

Kjelder

farger
hestar
Ord frå norrønt
Better the Devil You Know

«Better the Devil You Know» er ein dansepopsong skriven av Stock Aitken Waterman for Kylie Minogues tredje album Rhythm of Love.

Informasjon 
Utgjevinga av «Better the Devil You Know» markerte ein milepåle i Kylies karriere. Ho tok sjølv over den kreative kontrollen over imaget sitt, og i mars 1990 var ho tilbake med nytt image og ny sound. Med ein slåande video filma i Australia, debuterte singelen som nummer fem i Storbritannia og nådde så nummer to den påfølgjande veka. 

«Better the Devil You Know» nådde førsteplass i Israel, nummer fire i Australia og Malaysia, nummer fem i Finland, nummer elleve i Spania, og nådde Topp 40 i Belgia, Danmark, Tyskland, Holland, Hong Kong, Sverige og Sveits.

Formater og sporliste 
CD-singel
«Better the Devil You Know» – 3:52
«Better the Devil You Know» (Mad March Hare Mix) – 7:09
«I'm Over Dreaming (Over You)» (7" Mix) – 3:21

7" singel
«Better the Devil You Know» – 3:52
«I'm Over Dreaming (Over You)» (7" Mix) – 3:21

12" singel
«Better the Devil You Know» (Mad March Hare Mix) – 7:09
«I'm Over Dreaming (Over You)» (Extended Mix) – 4:54

Topplisteplasseringar

Sertifisering

Kjelder 
 ''Denne artikkelen bygger på «Better the Devil You Know» frå .

Bakgrunnsstoff 
 Better the Devil You Know på Allmusic

Kylie Minogue-songar
Songar frå 1990
Singlar frå 1990
Paul Krugman

Paul Robin Krugman () er ein amerikansk økonom og samfunnsdebattant. Krugman vann Nobels minnepris i økonomi i 2008.

Krugman har levert tunge bidrag til den samfunnsøkonomiske vitskapen, særleg innan internasjonal handelsteori. Han har forklara internasjonal handel ved stordriftsfordeler. Stordriftsfordelar og stadig lågare transportkostnader kan forklara at internasjonal handel i større og større grad er mellom land som er på likt utviklingsnivå, og som produserer ganske like varer. Til dømes kjøper USA bilar frå Sverige samstundes som Sverige kjøper bilar frå USA. Han er òg kjend for å drøfta spørsmål knytt til lokalisering av økonomisk aktivitet og har bidratt til å forklara sokalla klynger. Nobelkomiteen la vekt på desse to bidraga i tildelinga til Krugman.

Krugman er professor ved det prestisjetunge Princeton-universitetet, men har dei siste åra vore mest kjend for innlegga sine i New York Times, der han skriv fleire gonger i veka. Han har også en blogg på nettutgaven til New York Times, og denne oppdaterer han dagleg.

Politisk høyrer til han den amerikanske venstresida. Mange av innlegga hans i New York Times var bitande kritikk av Bush-regjeringa. Krugman har spesielt vore kritisk til finanspolitikken, som har ført til store underskot på statsbudsjetta. 

Hausten 2009 gjekk Krugman til åtak på ei dominerande retning innan makroøkonomisk forsking i ein lang artikkel i New York Times Magazine. Her hevda Krugman at denne forskingsretninga er altfor basert på at alle menneske er fullstendig rasjonelle, og at denne teorien må bera eit stort ansvar for finanskrisa.

Bakgrunnsstoff 
 Paul Krugman hjå nobelprize.org i samband med tildelinga av Sveriges Riksbanks pris i økonomisk vitskap til Alfred Nobels minne
 Heterogeneity and Trade Masteroppgåve frå Universitetet i Oslo (Sigbjørn Hjelmbrekke, 2009) Ei samanlikning av to modellar av Paul Krugman og Thomas Chaney med monopolistisk konkurranse og stordriftsfordelar.
 Bidrar FoU til dannelsen av næringsklynger? Mastergradsoppgåve frå Universitetet i Tromsø (Kristin Berg, 2007) med gjennomgang av Paul Krugmans bidrag til økonomisk geografi
 Betalingsbalansebegrenset vekst Mastergradsoppgåve frå Universitetet i Oslo (Geir Ivar Urke, 2005) med drøfting av Krugmans teori om import- og eksportetterspørselens inntekstelastisitet, og verknaden av denne på vekstraten til eit land.

Økonomar frå USA
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Tilsette ved Princeton University
USA-amerikanske jødar
Nobelprisen i økonomi
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Elevar ved Yale University
Sandnessjøen og Omegn Turistforening

Sandnessjøen og Omegn Turistforening er eit lokallag av Den Norske Turistforening (DNT), og omfattar kommunane Alstahaug, Dønna, Herøy, Leirfjord og Træna på ytre Helgeland. Laget vart stifta i 1934, og har rundt 170 medlemmer.

Laget står for vedlikehald og merking av turstiar på mellom anna Sju søstre, Dønnmannen og Træna, og arrangerer guida turar til desse og andre stader i området.

Bakgrunnsstoff: 
 Sandnessjøen og Omegn Turistforening – Heimeside
 DNT –Sandnessjøen og Omegn Turistforening

Den Norske Turistforening
Skipingar i 1934
Friluftsliv i Nordland
Sweet Child

Sweet Child er eit dobbeltalbum frå 1968 av det britiske folkrockbandet Pentangle: Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson. Den eine plata var eit konsertopptak frå Royal Festival Hall, som fann stad den 29. juni 1968: Den andre var spelt inn i studio. Materialet er det mest vidtspennande av alle albuma til Pentangle og inneheld folkeviser, jazzklassikarar, blues, tidlegmusikk og Pentangle sine eigne songar.

Av dei tradisjonelle songane finn ein spiritualen «No more my Lord» (kjend i somme versjonar som «Never turn back»). Her er songen understøtta av eit nesten melodisk trommemønster av Cox, medan McShee syng. «Watch the Stars» er ein annan tradisjonell amerikanske song, sungen som ein duett mellom McShee og Renbourn, som òg akkompagnerer med fingerspel på elektrisk gitar. «The Time Has Come» er ein song som høyrer til folkesjangeren, men er skriven av visesongaren Anne Briggs. Britisk folkemusikk er representert med «So Early in the Spring», «Sovay», den skostke «I Loved a Lass», «The Trees They do Grow High» og «Bruton Town».

Albumet inneheld to stykke av jazzmusikaren Charles Mingus. Den eine er «Goodbye Pork Pie Hat», Mingus si hyllest til Lester Young, fritt tolka som ein gitarduett av Jansch og Renbourn, som dei tidlegare hadde spelt i lag på albumet Bert And John. Den andre er «Haitian Fight Song», spelt som ein dramatisk solo av Thompson på kontrabass.

McShee og Renbourn syner at dei kan blues med ein livleg versjon av Furry Lewis-songen «Turn your money green», der Renbourn spelar gitar. Det andre bluesnummeret er «I've Got a Feeling», som er basert på ein standard 12-takts struktur, men som er i ein uvanleg 3/4-takt. Renbourn speler eit par stykke med tidlegmusikk, mellom anna William Byrd sin «Earl of Salisbury's Pavan», der Cox spelar klokkespel.

Av bandet sine eigne komposisjonar finn ein nokre solostykke, som Jansch sin «A Woman like You»" og Cox sin «Moon Dog». Sungen av Cox med seg sjølv på trommer, er det ei hyllest til den blinde amerikanske gatemusikanten Moondog. Her er òg nokre instrumentalar, «No Exit», «In Time», «Hole in the Coal» og «Three Part Thing».

Innhald

Medverkande
Pentangle
Terry Cox - trommer, klokkespel, vokal
Bert Jansch - gitar, vokal
Jacqui McShee - vokal
John Renbourn - gitar, vokal
Danny Thompson - kontrabass

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sweet Child» frå ,  den 4. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
Konsertalbum frå 1968
Pentangle-album
Album produserte av Shel Talmy
Transatlantic Records-album
Plateomslag av Peter Blake
Album spelte inn i IBC Studios
Basket of Light

Basket of Light er det tredje studioalbumet til den britiske folkrockgruppa Pentangle, utgjeve i 1969. Det nådde femteplassen i Storbritannia etter at singelen «Light Flight» (som nådde 43. plass) vart nytta som kjenningsmelodi i den første fjernsynsdramaserien i fargar på BBC1, Take Three Girls. Ein annan singel frå albumet, «Once I Had a Sweetheart», nådde 46. plassen på lista.

I plateomslaget står det at «Springtime Promises» vart skriven «etter ein busstur på nummer 74 frå Gloucester Road til Greencroft Gardens ein tidleg vårdag».

Ettermæle
Albumet er inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Innhald

På plateomslaget vart det nytta bilete frå konserten Pentangle heldt i Royal Albert Hall.

Medverkande
Pentangle
Terry Cox – trommer, klokkespel, handtromme, solo- og korvokal
Bert Jansch – solo- og korvokal, gitar, banjo på «House Carpenter»
Jacqui McShee – solo- og korvokal
John Renbourn – solo- og korvokal, gitar, sitar
Danny Thompson – kontrabass

Teknisk
Shel Talmy – produsent
Damon Lyon-Shaw – lydteknikar
John Pantry – lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Basket of Light» frå ,  den 31. mars 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Pentangle-album
Album produserte av Shel Talmy
Transatlantic Records-album
Reprise Records-album
Album spelte inn i IBC Studios
Cruel Sister

Cruel Sister er eit album frå 1970 av folkrockbandet Pentangle. Det var det mest folkemusikkbaserte albumet dei spelte inn og alle songane var versjonar av tradisjonelle songar. Dei tidlegare albuma deira vart produsert av Shel Talmy med ein tungt produsert og kommersiell stil, vart Cruel Sister produsert av Bill Leader, som var kjend for innspelingane sine med folkemusikarar. Albumet har ein «ikkje overlessa» stil med kvart instrument tydeleg i miksen, trass i at dei nytta mange instrument, inkludert elektriske gitarar, er det klårt og enkelt og høver godt for materialet. 

Albumet opnar med songen «A Maid That's Deep in Love», ein av fleire engelske folkeviser som fortel soga om ein ung kvinne som forkler seg sjølv som ein mann for å følgje hennar kjære til sjøs. Bert Jansch spelar appalachian dulcimer på songen i eit arrangement som minnar om ei innspeling av Tim Hart og Maddy Prior på deira Folk Songs of Old England frå 1968.

«Lord Franklin» er ein versjon av ein tradisjonell ballade, som skildrar den uheldige ekspedisjonen til John Franklin for å finne Nordvestpassasjen. John Renbourn syng solovokal og spelar akustisk gitar. Bert Jansch spelar concertina på songen. 

«Cruel Sister», som er tittelsporet, er ein tradisjonell ballade som fortel soga om det valdelege forholdet mellom to systrer som kjempar om kjærleiken til ein riddar. Det har eit innfløkt vokalarrangement med McShee, Jansch, Renbourn og Cox.

Heile side to består av ein lang versjon av balladen «Jack Orion», som tidlegare vart gjeven ut på albumet med same namn av Jansch.

Innhald
Alle songane er tradisjonelle, arrangerte av Pentangle.

Medverkande
 Terry Cox – trommer, perkusjon, dulcitone, klokkespel, vokal
 Bert Jansch – akustisk gitar, appalachian dulcimer, blokkfløyte, concertina, vokal 
 Jacqui McShee – vokal 
 John Renbourn – akustisk gitar, elektrisk gitar, sitar, blokkfløyte, vokal 
 Danny Thompson – kontrabass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cruel Sister» frå ,  den 4. februar 2011.  
 

Musikkalbum frå 1970
Pentangle-album
Transatlantic Records-album
Album produserte av Bill Leader
Reprise Records-album
Reflection av Pentangle

Reflection er eit album frå 1971 av folkrockbandet Pentangle: Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson. Folkevisene på albumet er meir frå Appalachane enn Storbritannia, både i songutvalet og arrangementa der det mellom anna vert nytta banjoar. Av songar finn ein «Wedding Dress», «Omie Wise», «Rain and Snow» og «Will the Circle Be Unbroken». Sistnemnde inneheld wah-wah elektrisk gitar og bluesmunnspel.

Av deira eigne songar finn ein «When I Get Home» av Jansch med folkegitaren hans og jazzgitaren til Renbourn. 

Albumet vart spelt inn i løpet av tre veker i mars 1971, ein periode då det var gnissingar mellom bandmedlemmane. Forskjellige bandmedlemmar trua med å slutte og kor vidt Jansch og Renbourn deltok på innspelingane var avhengig av om dei var edru eller ikkje.

Innhald
Alle songar skrivne av Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 Terry Cox – trommer, perkusjon, vokal
 Bert Jansch – akustisk gitar, banjo, vokal
 Jacqui McShee – vokal
 John Renbourn – akustisk gitar, elektrisk gitar, vokal
 Danny Thompson – kontrabass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Reflection (Pentangle album)» frå ,  den 4. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Pentangle-album
Album produserte av Bill Leader
Transatlantic Records-album
Eurovision Song Contest 1968

Eurovision Song Contest 1968 (ESC 1968) var den trettande gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Royal Albert Hall i London i Storbritannia. Finalen fann stad onsdag 6. mars. Spania vann konkurransen med songen «La, la, la», framført av Massiel.

Juan Manuel Serras som eigentleg skulle framførte songen «La, la, la» for Spania, ville synge songen på katalansk som ein protest med Franco-regimet. Han vart bytta ut med Massiel som song på spansk. Mange hevda òg at songen ikkje kunne kallast ein song sidan ordet «la» vert gjenteke 121 gongar, men i følgje EBU var det ein song.
 
Det var fyrste gongen konkurransen vart kringkasta i fargar. Landa som sendte konkurransen i fargar var Frankrike, Tyskland, Nederland, Sveits og Sverige. Storbritannia sendte den òg i opptak i fargar på BBC 2 dagen etter.

Bidraga

Finale 
 Finalen vart halden den 6. mars 1968 i Albert Royal Hall.
 Spania vann konkurransen for fyrste gong.  
 Vest-Tyskland var representert av norske Wenche Myhre, som song «Ein Hoch der Liebe». Bidraget enda på 6. plass.
 Belgia, Monaco og Jugoslavia kom på ein tredelt 7. plass.
 Portugal og Luxembourg kom på ein delt 11. plass
 Austerrike, Sveits og Noreg kom på ein tredelt 13. plass. Det norske bidraget var «Stress» av Odd Børre.
 Nederland og Finland kom på ein delt 16. plass.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «ESC 1968» og «ESC 1968» frå  og VG.no,  den 4. februar 2011.  
 

Musikk i 1968
Eurovision Song Contest etter år
Eurovision Song Contest 1969

Eurovision Song Contest 1969 (ESC 1969) var den fjortande gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Teatro Real i Madrid i Spania. Finalen fann stad laurdag 29. mars. Frankrike vann konkurransen med den franske songen «Un Jour, Un Enfant», framført av Frida Boccara. Nederland vann konkurransen med den nederlandske songen «De Troubadour», framført av Lenny Kuhr. Spania vann konkurransen med den spanske songen «Vivo Cantando», framført av Salomé. Storbritannia vann konkurransen med songen «Boom Bang-a-Bang», framført av Lulu på engelsk.

Det var fyrste gong fleire land kom på 1. plass med same poengsum, då Frankrike, Nederland, Spania og Storbritannia alle hadde fått 18 poeng kvar etter avstemminga. På denne tida var det ingen reglar som skilte landa ved stemmelikskap, og alle fire vart difor utropt til vinnarar. Etter dagens reglar ville Frankrike ha vunne, av di det var flest ulike land som røysta på Frankrike.

Austerrike nekta å delta i ein konkurranse som vart halden i eit diktatorstyrt land (Spania var på denne tida kontrollert av Francisco Franco). Den kjende kunstnaren Salvador Dalí var ansvarleg for designet til publisitetsmaterialet i forkant av konkurransen så vel som metallskulpturen som vart brukt på scena.

Liechtenstein hadde ymta frampå om å delta i konkurransen dette året - og hadde til og med vald ut songen «Un beau matin», men fekk ikkje delta fordi landet ikkje hadde nokon TV-stasjon som var medlem av EBU.

Bidraga

Finale 
 Frankrike vann konkurransen for fjerde gong.
 Nederland vann konkurransen for tredje gong.
 Spania vann konkurransen for andre gong.
 Storbritannia vann konkurransen for andre gong.  
 Frankrike, Nederland, Spania og Storbritannia kom på ein firedelt 1. plass.
 Irland og Belgia kom på ein delt 7. plass
 Sverige og Vest-Tyskland kom på ein delt 9. plass.
 Jugoslavia og Italia kom på ein delt 13. plass. 
 Kirsti Sparboe, som representerte Noreg med songen Oj, oj, oj, så glad jeg skal bli enda på sisteplass med eitt poeng.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «ESC 1969» og «ESC 1969» frå  og VG.no,  den 4. februar 2011.  
 
Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest

Musikk i 1969
Eurovision Song Contest etter år
Solomon's Seal

Solomon's Seal var eit album frå 1972 av det britiske folkrockbandet Pentangle: Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson. Det var det siste albumet deira med den originale Pentangle-besetninga, før bandet vart oppløyst i 1973. Jacqui McShee har sagt at det er hennar favorittalbum av bandet. 

Solomon's Seal vart spelt inn i Sound Techniques studio, London, mellom februar og mars 1972. Kontrakten til Pentangle med Transatlantic hadde gått ut, og midt under ein krangel med Transatlantic om honorar, byta bandet til Warner/Reprise, som hadde vore distributøren deira i USA. Albumet kom ut i september 1972, samstundes med at bandet la ut på ein ny turne. I starten av 1973 vart bandet lagt ned og plata selde skuffande, og bandmedlemmene måtte betale gjelda etter innspelinga til ut i 1980-åra.

Albumet opnar med versjonen deira av Cyril Tawney-songen om den tapte kjærleiken til ein sjømann: «Sally Free and Easy». I motsetnad til den vanlege sjantiutgåva, handsamar Pentangel songen som ein langsam blues. Resten av albumet er delt mellom tradisjonelle songar og deira eigne komposisjonar.

Innhald

Merk at «The Snows» står oppført som ein Pentangel-song, men er i røynda ein tradisjonell song.

Medverkande
 Terry Cox – trommer, perkusjon, fingercymbal, vokal
 Bert Jansch – akustisk gitar, dulcimer, munnspel, banjo, vokal 
 Jacqui McShee – vokal 
 John Renbourn – akustisk gitar, elektrisk gitar, sitar, banjo, blokkfløyte, vokal 
 Danny Thompson – kontrabass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Solomon's Seal (album)» frå ,  den 4. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Pentangle-album
Album produserte av John Wood
Reprise Records-album
Laminitt

Laminitt er ein sjukdomstilstand hos hest og storfe. Ein kan også seie at hesten eller storfeet er forfangen. Laminitt hos hest angrip hoven sitt lamellsjikt, som ligg mellom hovbeinet og hovveggen. Årsakene til laminitt er ikkje ekspertane heilt samde om. Hovudteoriane går på at det enten har med stoffskifte eller blodomlaup å gjere. Fedme og feilforing kan gjere dyret meir utsett, og annan akutt sjukdom kan også utløyse laminitt.

Bakgrunnsstoff
Dyrlegenett 
Hestepraksis.no

Hestesjukdommar
Storfesjukdommar
Jacqui McShee

Jacqueline «Jacqui» McShee () er ein engelsk songar. Sidan 1966 har ho vore medlem av Pentangle, eit jazzpåverka folkrockband. 

McShee sin musikalske karriere starta som visesongar i britiske viseklubbar i midten av 1960-åra. Etter å ha arbeidd med John Renbourn var ho med på å danne Pentangle.

Pentangle utvikla seg raskt til eit av dei første britiske folkrockbanda. I tillegg til å trekkje til seg fans frå tradisjonell britisk folkmusikk, hadde dei og eit publikum innan rock, pop og psykedelisk folk. Det originale bandet spelte i blanding av balladar, blues og jazz, ofte i same musikkstykke. 

I 1994 danna McShee eit nytt band kalla Jacqui McShee's Pentangle som framleis spelar i dag.

I 1995 spelte McShee som studiomusikar, i lag med ektemannen, trommeslagar Gerry Conway, på albumet Active in The Parish av visesongaren David Hughes. Det vart av magasinet Q kåra til Årets album.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jacqui McShee» frå ,  den 4. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske visesongarar
Pentangle-medlemmer
Przewalskihest

Przewalskihesten er ein sjeldan og kritisk utrydningstrua villhest som på eit tidspunkt var utrydda i vill tilstand. Hesten overlevde i dyreparkar og er gjeninnført i det fri. Alle nolevande przewalskihestar stammar frå berre 9 individ. Genstudiar har vist at sjølv om przewalskihestar kan få formeiringsdyktig avkom med tamhestar, skil przewalskihesten seg meir frå andre hestar enn kvar av dei tamme hesterasane skil seg frå kvarandre. Sjølv om det finst andre villhestbestandar i verda, er prezewalskihesten den einaste som aldri har vore domestisert. Det finst i dag rundt 325 przewalskihestar i vill tilstand i Mongolia. (2008)

Bakgrunnsstoff 

Kritisk truga artar
Hestar
John Olav Nilsen & Gjengen

John Olav Nilsen & Gjengen er eit norskspråkleg pop/rock-band frå Loddefjord  i Bergen. Frontfigur i bandet er John Olav Nilsen.

Karriere 

Bandet vart skipa i Bergen i 2006, med unntak av to av medlemene som kom med seinare. I 2007 og 2008 hadde dei ein del konsertar i Bergensområdet, m.a. saman med bandet Fjorden Baby!. 

Bandet begynte for alvor å bli kjende i 2008 då dei vart kåra til Ukens Urørt, og kom på tredje plass i Årets Urørt-finalen, då Pony the Pirate vann. Vidare deltok bandet på By:larm i Oslo 2009 og gav ut debutalbumet For sant til å være godt på Voices Music & Entertainment seinare same året. Plata vart svært godt motteken med fleire terningkast 6 og 5 frå norske aviser. På slutten av året vart albumet kåra til Årets norske album av m.a. Aftenposten og Dagbladet.

Under Spellemannprisen 2009 vann dei i klassen rock for debutalbumet. I tillegg var dei nominerte i klassen årets nykomar, men tapte mot Donkeyboy. 

I februar 2011 kom oppfølgjarplata Det nærmeste du kommer ut på same plateselskapet. Ei melding i Aftenposten omtalte albumet som «godt, men ikkje hundre prosent vellukka».

Singlar 

 10 ganger 1000 (2009)
 Valiumsvalsen (2009)
 Hull i himmelen (2009)
 Skrekkfilm (2011)

Plater 

 For sant til å være godt (2009)
 Det nærmeste du kommer (2011)
 Den eneste veien ut (2012)

Kjelder 
 Artikkelen er omsett frå Bokmålswikipedia, 4. februar 2011.

Musikkgrupper skipa i 2006
Vinnarar av Spellemannprisen
Musikarar frå Bergen
Norske musikkgrupper
John Olav Nilsen

John Olav Nilsen () er ein norsk vokalist, låtskrivar og tekstforfattar.

John Olav Nilsen er oppvaksen i Loddefjord i Bergen. Han har vore med i rapgruppa Freakshow, men vart kjend som vokalist og frontfigur i bandet John Olav Nilsen & Gjengen som har gitt ut cd-ane For sant til å være godt (2009) og Det nærmeste du kommer (2011).

Plater 
 For sant til å være godt (2009) – John Olav Nilsen & Gjengen
 Det nærmeste du kommer (2011) – John Olav Nilsen & Gjengen
 Den eneste veien ut (2012) – John Olav Nilsen & Gjengen
 Nordsjøen (2017) – John Olav Nilsen & Nordsjøen
 John Olav + Victoria (Live fra Victoria) (2018) – John Olav Nilsen & Nordsjøen
 Det store i det små (2020) – John Olav Nilsen & Nordsjøen

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «John Olav Nilsen» frå ,  den 4. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Jon Olav Nilsen på Spotify
 Intervju med Natt og Dag, 08.07.09.
 Intervju på Furoreiharare.com

Musikarar frå Bergen
Norske songarar
Folk frå Bergen