alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Marjatta Kajosmaa

Marjatta Kajosmaa () er ein finsk tidlegare langrennar frå
Vehkalahti heilt sør og langt aust i Finland. I tida 1970-76 vann ho fire OL-medaljar og to VM-medaljar, fire i sølv og to i bronse.

Kajosmaa meisterskapsdebuterte med to femteplassar i dei individuelle tevlingane under Vinter-OL 1968 i Grenoble. To år seinare vann ho sølvmedaljen på 10 km og ho gjekk Finland inn til bronse i 3 x 5 km stafett då Ski-VM 1970 vart arrangert i Strbske Pleso i dåverande Tsjekkoslovakia. Under vinterleikane 1972 i Sapporo tok ho medaljar i alle tre langrennsøvingane for kvinner. Etter bronsemedalje på 10 km sikra ho seg sølvmedaljen på 5 km, fem sekundar bak vinnaren Galina Kulakova, og ho avslutta med å gå Finland inn til sølv i 3 x 5 km stafett etter at Helena Takalo og Hilkka Kuntola hadde gått gode etappar. Fire år seinare tok dei same tre finske langrennarane, pluss Liisa Suihkonen, eitt nytt stafettsølv ved OL 1976 i Innsbruck, då øvinga heitte 4 x 5 km stafett. Både i 1972 og -76 vart Sovjet-kvinnene for sterke.

Kajosmaa vann sju tevlingar under Holmenkollrenna, med dobbeltsigrar i 1969, -72 og -73, samt siger på 10 km i 1971. Ho vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1971.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Finske langrennsløparar
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Finland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Finland
Finske deltakarar under vinter-OL 1968
Langrennsløparar under vinter-OL 1968
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Finske deltakarar under vinter-OL 1972
Langrennsløparar under vinter-OL 1972
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Finske deltakarar under vinter-OL 1976
Langrennsløparar under vinter-OL 1976
Kalevi Oikarainen

Kalevi Oikarainen () er ein finsk tidlegare langrennar frå Kuusamo som vart verdsmeister på 50 km i 1970.

Oikarainen slo gjennom då han i 1959 vann ein klar siger på 15 km i Holmenkollen. Tre år seinare vart han nummer tre på 15 km i Lahti. I 1965 vann han nettopp 15 km i Lahti.

Fyrst under Ski-VM 1966 i Oslo fekk Oikarainen sin meisterskapsdebut, med ein 11. plass på 30 km. Ei veke etter gjekk han den fyrste etappen for det finske laget som sikra seg sølvmedalje i 4 x 10 km stafett, klart slått av Noregs fire utvalde løparar. Laget bestod elles av Hannu Taipale, Kalevi Laurila og Eero Mäntyranta. Dei same fire utøvarane vann bronsemedaljar på stafetten under Vinter-OL 1968 i Grenoble, der Oikarainens beste individuelle plassering var sjuandeplassen på tremila. Seinare i OL-sesongen vart han andremann på 30 km i Svenska skidspelen i Falun og i 1969 kom han på tredjeplass på 15 km i Lahti.

Ved Ski-VM 1970 i Strbske Pleso i dåverande Tsjekkoslovakia vart Oikarainen nummer 12 på opningsdistansen 30 km. Avslutningsdagen i meisterskapen overraska han med å vinne gullmedaljen på femmila, eit halvt minutt framom Vjatsjeslav Vedenin. Med tredjeplass på 15 km og andreplass på 50 km stadfesta Oikarainen den gode forma då Lahti-spelen 1970 gjekk av stabelen få veker etter verdsmeisterskapen. Han fekk gå 50 km under Vinter-OL 1972 i Sapporo, men braut løpet.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Finske langrennsløparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Finland
Verdsmeistrar i langrenn
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Finske deltakarar under vinter-OL 1968
Langrennsløparar under vinter-OL 1968
Finske deltakarar under vinter-OL 1972
Langrennsløparar under vinter-OL 1972
Siiri Rantanen

Siiri Johanna Rantanen, fødd Lintunen, () er ein finsk tidlegare idrettsutøvar frå Tohmajärvi i Norra Karelen som vart olympisk meister i 3 x 5 km langrenns-stafett i 1956. I alt vann ho åtte medaljar (1-3-4) i OL/VM-tevlingar 1952-62. Rantanen var aktiv  både i langrenn, friidrett og sykling.

Langrenn
Rantanen deltok og vann ein olympisk bronsemedalje då kvinnelangrenn under Vinter-OL 1952 i Oslo for fyrste gong stod på programmet i eit internasjonalt meisterskap. Framfor seg på resultatlista på 10 km hadde ho landskvinnene Lydia Wideman og Mirja Hietamies. To år seinare vann ho sølv, både på 10 km og i 3 x 5 km stafett, ved Ski-VM 1954 i Falun.

Under Vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo vart Rantanen med ein femteplass beste finne i den individuelle tevlinga. Fire dagar seinare gjekk ho Finland inn til olympisk gull i 3 x 5 km stafett, 27 sekundar framom favorittane frå Sovjetunionen. Dei andre på vinnarlaget var Sirkka Polkunen og Mirja Hietamies.

Då Ski-VM 1958 vart avvikla på finsk heimegrunn i Lahti, sikra Rantanen seg bronsemedaljen på 10 km og ho gjekk Finland inn til sølv på stafetten. Både ved vinterleikane 1960 i Squaw Valley og Ski-VM 1962 i Zakopane vann Finland, med Rantanen på startetappen, bronse i 3 x 5 km stafett. I 1962-VM kom ho elles på fjerdeplass i den då nye distansen over 5 kilometer.

Friidrett og sykling
Rantanen var finsk meister i terrengløp i 1960 og i 3 x 800 m stafett i 1961. I 1961 vart ho også finsk meister i landevegssykling.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Siiri Rantanen» frå ,  den 22. januar 2017.  
 

Finske langrennsløparar
Olympiske meistrar for Finland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Finland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1952
Finske deltakarar under vinter-OL 1952
Langrennsløparar under vinter-OL 1952
Medaljevinnarar under vinter-OL 1956
Finske deltakarar under vinter-OL 1956
Langrennsløparar under vinter-OL 1956
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Finske deltakarar under vinter-OL 1960
Langrennsløparar under vinter-OL 1960
Ingolf Austgulen

Ingolf Austgulen () er  ein norsk lokalhistorikar frå Gulen i Sogn og Fjordane. Han er busett i Bergen, og han har vore handelsmann heile sitt yrkesaktive liv.

Han har skrive bøker og lokalhistoriske artiklar med stoff frå Gulen.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Båtar med sjel. 2. 67 fiske- og fraktebåtar frå Sogn og Fjordane, 2007, side 8

Bakgrunnsstoff
 Om Ingolf Austgulen i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Forfattarar frå Gulen
Norske sakprosaforfattarar
Norske lokalhistorikarar
I've Lost You

«I've Lost You» er ein song skriven av Alan Blaikley og Ken Howard, og opphavleg gjeven ut av Matthews' Southern Comfort i 1969. Året etter spelte Elvis Presley inn songen. Han vart gjeven ut i juli 1970 og debuterte på 85. plassen på Hot 100 den 1. august 1970, og nådde 32. plassen 29. august 1970. På lista til Cash Box nådde han 18. plassen. Songen nådde òg femteplassen på Adult Contemporarylista og selde til gullplate. 

Presley spelte songen på konsertane sine under den tredje perioden i Las Vegas, august til september 1970, og ein versjon frå 12. august var med i MGM-filmen Elvis: That's the Way It Is.

I Canada vart «I've Lost You» ein hit som nådde 10. plassen.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I've Lost You» frå ,  den 23. januar 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar skrivne av Alan Blaikley
Songar skrivne av Ken Howard
Elvis Presley-songar
Songar frå 1970
Stranger in the Crowd

«Stranger in the Crowd» er ein song skriven for Elvis Presley av Winfield Scott. Songen vart gjeven ut i 1970 på albumet That's The Way It Is. Scott hadde tidlegare skrive fleire songar for Elvis i lag med Otis Blackwell, som hittane «Return to Sender» og «(You're The Devil) in Disguise». Songen inneheld ein lengre gitarsolo av James Burton.

Eit konsertopptak av songen finst på ei spesialutgåve av det tidlegare nemnde albumet. Videoen til dette opptaket finst òg på denne spesialutgåva.

Andre versjonar
Cee-Lo Green

Elvis Presley-songar
Songar frå 1970
Songar skrivne av Winfield Scott
Love Letters from Elvis

Love Letters from Elvis er eit studioalbum av Elvis Presley, gjeve ut i 1971.

Albumet bestod av overskotsmateriale frå den lange innspelinga til Presley i juni 1970 i Nashville. Dei fleste av dei andre 35 songane som vart spelte inn under denne innspelinga vart kome ut i 1970 på albuma That's the Way It Is og Elvis Country (I'm 10,000 Years Old). RCA Records ønskte å skrive ut eit tredje album frå desse innspelingane, og fekk produsenten Felton Jarvis til må mikse, overdubbe og setje saman dei attverande songane. Albumet fekk dårleg kritikk då det kom ut og nådde ikkje topp 20 på Billboard-lista, men klarte å nå 12. plassen på countryalbumlista i USA og sjuandeplassen på den britiske albumlista. 

Tittelsporet var ein av få hittar som Presley spelte inn på nytt i studio. Den originale versjonen av «Love Letters» var blitt gjeven ut på singel i 1966. «Got My Mojo Working» vart korta ned frå ein jam. Presley sin versjon inneheld tekst frå «Hands Off», ein song frå 1955 av Frankie Castro.

Tre songar på albumet vart gjevne ut på singlar. Singelen «Life / Only Believe» kom ut i mars 1971 og nådde berre 53. plassen på singellista. Dette var den lågaste plasseringa til Presley sidan «Almost in Love» nådde 95. plassen seint i 1968. «Heart of Rome» vart gjeven ut som B-sida til singelen «I'm Leavin'» i august 1971 og nådde 23. plassen i Storbritannia og 83. plassen i Australia.

Innhald

Originalutgåve

Follow That Dream-utgåva

Medverkande 
The Imperials Quartet - akkompagnement
The Jordanaires - korvokal på «When I'm Over You»
The Nashville Edition - korvokal på «It Ain't No Big Thing (But It's Growing)»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Letters from Elvis» frå ,  den 23. januar 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Love Letters From Elvis 2 

Elvis Presley-album
Musikkalbum frå 1971
Album produserte av Felton Jarvis
RCA Records-album
Elvis Country (I'm 10,000 Years Old)

Elvis Country (I'm 10,000 Years Old) er eit studioalbum av Elvis Presley, gjeve ut på RCA Records i januar 1971. Det vart spelt inn i RCA Studio B i Nashville, og nådde 12. plassen på Billboard 200.  Det gjekk opp til sjetteplassen på albumlista i Storbritannia og selde over ein million eksemplar verda over. Det selde til gullplate i USA 1. desember 1977.

Den første singelen frå albumet, «I Really Don't Want to Know» med B-sida «There Goes My Everything», vart gjeven ut 8. desember 1970 og nådde 21. plassen på Billboard Hot 100, andreplassen på Adult Contemporary-lista og 23. plassen på countrylista.

Songar
Det meste av albumet vart spelt inn på fem dagar i juni 1970, då det vart spelt inn i alt 35 songar. Presley spelte inn kvar song på direkten, i lag med bandet, slik det var vanleg for han. Åtte songar frå innspelinga var gjeve ut to månader tidlegare, i november 1970, på That's the Way It Is. Under innspelinga innsåg Presley og produsenten Felton Jarvis at dei hadde fleire countrysongar og valde å spele inn fleire for å skape eit heilt album med countrymusikk. Dei trengde to songar til, og Presley gjekk inn att i studio i september og spelte inn «Snowbird» og ein manisk versjon av «Whole Lotta Shakin' Goin' On».

Utdrag av songen «I Was Born About Ten Thousand Years Ago» fungerte som mellomspel mellom kvar song.

Etter dette albumet gjekk Presley attende til å spele inn tilsynelatande tilfeldige utvalde songar, som han let produsenten setje saman til eit album.

Innhald

Originalutgåve

Utgåva frå 2000 med bonusspor

Legacy-utgåva frå 2012

Medverkande 

 Elvis Presley – vokal, gitar
 James Burton – gitar
 Chip Young – gitar
 Eddie Hinton – gitar
 Harold Bradley – gitar
 David Briggs – klaverinstrument
 Norbert Putnam – bass
 Jerry Carrigan – trommer
 Farrell Morris – perkusjon

 Weldon Myrick – pedalsteelgitar
 Bobby Thompson – banjo på «Little Cabin on the Hill»
 Buddy Spicher – fele på «Little Cabin on the Hill»
 The Imperials Quartet – korvokal
 The Jordanaires – korvokal på «Funny How Time Slips Away» og «Make The World Go Away»
 Joe Babcock – korvokal
 Millie Kirkham – korvokal
 Mary Holladay – korvokal
 Ginger Holladay – korvokal

 June Page – korvokal
 Sonja Montgomery – korvokal
 Dolores Edgin – korvokal
 Mary Greene – korvokal
 Temple Riser – korvokal
 Cam Mullins – strykearrangement
 Don Tweedy – strykearrangement
 Bergen White – blåsearrangement

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elvis Country (I'm 10,000 Years Old)» frå ,  den 23. januar 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Elvis Presley-album
Album produserte av Felton Jarvis
RCA Records-album
Engelskspråklege album
Mikhail T. Devjatjarov

Mikhail Talgatovitsj Devjatjarov () er ein sovjetisk tidlegare langrennar frå Tsjusovoj som vart olympisk meister på 15 km i 1988 .

Devjatjarov markerte seg fyrste gongen då han vart nummer tre i eit verdscuprenn over 15 km i Sarajevo vinteren 1983. I mars 1984 vann han den fyrste av to verdscupsigrar då han toppa resultatlista etter ein 15 km i Murmansk.

Då Ski-VM 1987 vart avvikla i Oberstdorf, kneip Devjatjarov bronsemedaljen i ei jamn 15-km-tevling og han gjekk tredjeetappen på Sovjetunionen sitt sølvlag i 4 x 10 km stafett. Under dei olympiske leikane i Calgary vinteren 1988 vart han fjerdemann på opningsdistansen 30 km. Få dagar seinare vann han gullmedaljen på 15 km, ei 14-15 sekundar framom norske Pål Gunnar Mikkelsplass. Han avslutta leikane med å ta ein ny sølvmedalje i 4 x 10 km stafett med det sovjetiske mannskapet, nett som i Oberstdorf-VM året før vann Sveriges lag gullet.

Devjatjarov vart nummer 14 på tremila då Ski-VM 1989 fann stad i Lahti. Han la opp etter 1992-sesongen.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Sovjetiske langrennsløparar
Russiske langrennsløparar
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1988
Langrennsløparar under vinter-OL 1988
Vida Vencienė

Vida Vencienė, fødd Mogenytė, () er ein litauisk tidlegare langrennar frå Ukmergė som vart olympisk meister på 10 km i 1988, då ho representerte Sovjetunionen.

Vencienė debuterte i verdscupen i langrenn med ein femteplass på 10 km i kanadiske Bibawik i desember 1985. Ho deltok på 10 km då Ski-VM 1987 fann stad i Oberstdorf, der ho enda på 13. plass. OL-sesongen 1988 vart ho nummer to på ein 10 km i sovjetiske Kavgolovo, hennar nest beste plassering i eit verdscuprenn. Seks veker seinare kom høgdepunktet då ho vann gullmedaljen på 10 km og deretter tok bronsemedaljen på 5 km under Vinter-OL 1988 i Calgary. Året etter var sjuandeplassen på tremila hennar beste prestasjon i Ski-VM 1989.

Sesongane 1992-94 deltok Vencienė i dei internasjonale meisterskapane som representant for Litauen. Ein 11. plass på 15 km ved Vinter-OL 1992 i Albertville vart ståande som det beste resultatet frå den perioden.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Litauiske langrennsløparar
Sovjetiske langrennsløparar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1988
Langrennsløparar under vinter-OL 1988
Litauiske deltakarar under vinter-OL 1992
Langrennsløparar under vinter-OL 1992
Litauiske deltakarar under vinter-OL 1994
Langrennsløparar under vinter-OL 1994
York Minster

York Minster er domkyrkja i York i England. Kyrkja blei bygd i mellomalderen, og er den største domkyrkja i gotisk stil i Nord-Europa. Kyrkja er sete for erkebiskopen av York, den andre høgaste geistlege i Den engelske kyrkja.

York Minster er ei krosskyrkje.
Kyrkja har fleire glasmåleri, som Great East Window frå 1408, det største mellomalderske glasmålerie i verda.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «York Minster» frå , og «York Minster» frå  den 23. januar 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

 Pevsner, Nikolaus; York and the East Riding, London 1995, ISBN 0-14-071061-2 

Domkyrkjer i England
York
Kyrkjer i North Yorkshire
Gert-Dietmar Klause

Gert-Dietmar Klause () er ein tysk tidlegare langrennar frå Reumtengrün i delstaten Sachsen som tevla for Aust-Tyskland. Han vann stafett-gull under Ski-VM 1974 og tok OL-sølv på femmila i 1976.

Klause vart nummer 19 på 30 km i sin meisterskapsdebut under dei olympiske vinterleikane i Grenoble i 1968. Ved Ski-VM 1970 i Strbske Pleso gjorde han fleire gode tevlingar. Det tok til med femteplass på tremila og heldt fram med fjerdeplass på 15 km, før han avslutta med å gå Aust-Tyskland inn til sølv i 4 x 10 km, etter at Gerd Hessler, Axel Lesser og Gerhard Grimmer hadde gått dei føregåande etappane.

Fire år seinare, under Ski-VM 1974 i Falun, avgjorde han stafetten på ankeretappen ved å slå Sovjetunionen sin ankermann med 10 sekundar. Dei hine verdsmeistrane var Gerd Hessler, Dieter Meinel og Gerhard Grimmer. Året etter vann Klause Vasaloppet, som den fyrste utanfrå Norden. Under vinterleikane 1976 i Innsbruck gjekk Klause inn til sjetteplass på 30 km, før han så vann sølvmedaljen på 50 km, 43 sekundar bak vinnaren Ivar Formo.

Klause slutta som aktiv toppidrettsutøvar etter 1978-sesongen.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Tyske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1968
Langrennsløparar under vinter-OL 1968
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1972
Langrennsløparar under vinter-OL 1972
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1976
Langrennsløparar under vinter-OL 1976
Influensavirus A (H5N8)

H5N8 er ein undertype av influensavirus A. Viruset blir rekna for å vere blant dei mindre farlege for menneske. Til forskingsføremål har ein gjerne brukt H5N8 framfor det svært farlege H1N1.

Viruset fører hovudsakleg til influensaliknande symptom i andedragssystemet, blant desse feber, frostkjensle, hovudverk, hoste og veikskap.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Influenza A virus subtype H5N8» frå ,  den 23. januar 2017.  
 

5
Nina Balditsjova

Nina Viktorovna Balditsjova, fødd Fjodorova, () var ein sovjetisk langrennar som vart olympisk meister i 4 x 5 km stafett under Vinter-OL 1976 i Innsbruck, etter tidlegare å ha vunne VM-gull i stafett både i 1970 og 1974.

Aktiv
Nina Fjodorova meisterskapsdebuterte med å vinne bronsemedaljen på 5 km i Ski-VM 1970, bak to landskvinner. I den neste øvinga, 3 x 5 km stafett, gjekk ho fyrste etappen på Sovjetunionen sitt vinnarlag, Galina Kulakova og Alevtina Oljunina tok seg av dei to siste etappane. To år seinare vart Fjodorova nummer ti på 5 km då Vinter-OL 1972 fann stad i Sapporo.

Også under Ski-VM 1974 i Falun tok ho, då som Nina Balditsjova, seg av den fyrste etappen då Sovjet-kvinnene vann gull, dei hine på laget var Nina Seljunina, Raisa Smetanina og Galina Kulakova. Individuelt kom ho på femteplass på 5 km.

Under Vinter-OL 1976 vart Balditsjova nummer tre på 5 km, bakom vinnaren Helena Takalo fra Finland og Raisa Smetanina, og nummer fire på 10 km. Deretter gjekk ho ein etappe på det sovjetiske stafettlaget som vann 4 x 5 km stafett, framom Finland og Noreg. Dei andre på laget var Zinaida Amosova, Raisa Smetanina og Galina Kulakova.

Balditsjova deltok ikkje i Ski-VM 1978, men kom tilbake og fekk ei sølvmedalje i 4 x 5 km stafett under Vinter-OL 1980 i Lake Placid, saman med Nina Rotsjeva, Galina Kulakova og Raisa Smetanina kom ho på andreplass bakom Aust-Tyskland.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Sovjetiske langrennsløparar
Russiske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1972
Langrennsløparar under vinter-OL 1972
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1976
Langrennsløparar under vinter-OL 1976
Medaljevinnarar under vinter-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1980
Langrennsløparar under vinter-OL 1980
Medvitsstraum

Medvitsstraum eller stream of consciousness vert i psykologien kalla den konstante straumen av vekslande tankar og kjensler som eit menneske har i medviten tilstand. Omgrepet vart for fyrste gong bruka av den amerikanske psykologen William James i boka Principles of Psychology i 1890.

I litteraturteori vert omgrepet kalla ein litterær teknikk som i ekstrem grad set til livs ein indre synsvinkel ved å attgje medvitsstraumen til ein person. Omgrepet vart introdusert i litteraturteorien av May Sinclair.

Tidlege døme på medvitsstraum kan ein finne i Thomas Brownes The Garden of Cyrus frå 1658, i Tristram Shandy av Laurence Sterne frå 1760 og The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket av Edgar Allan Poe frå 1837-38. Leo Tolstoj brukar ein liknande teknikk mot slutten av Anna Karenina frå 1877. Nokon vil hevda at Ovids Metamorfosar ber preg av medvitsstraum.

Dei meste kjende verka frå moderne litteratur med innslag av medvitsstraum er:
 Fjodor Dostojevskijs Lovbrot og straff
 James Joyces Ulysses
 Christy Brown På mine kne
 Virginia Woolfs Fru Dalloway og Til fyret
 William Faulkners Larmen og vreden
 Jack Kerouacs On the Road
 Knut Hamsuns Sult

I norsk litteratur kan ein finne innslag av medvitsstraum i nyromantikken, t.d. hos Sigbjørn Obstfelder. Det er heller ikkje uvanleg å knyta nemninga til Hamsuns Sult, sjølv om framstillinga av det indre livet til personen her er sett i tilbakeblikk. Frå 1950-talet er teknikken teke i bruk av ei lang rekkje forfattarar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stream of consciousness» frå ,  den 24. januar 2017.  

Narratologi
Psykologi
I Really Don't Want to Know

«I Really Don't Want to Know» er ein popsong med musikk av Don Robertson og tekst av Howard Barnes. Songen vart publisert i 1953. 

Den emst kjende versjonen av songen vart spelt inn av Les Paul og Mary Ford i 1953. Andy Williams gav ut ein versjon i 1963 på albumet Days of Wine and Roses and Other TV Requests. Songen er òg blitt spelt inn av artistar som Solomon Burke (1962), Connie Francis (1963), Esther Phillips (1963), Elvis Presley (1970) og Eddy Arnold. Presley sin versjon selde til gullplate. Ein versjon av Johnny Rodriguez inneheld noko spansk tekst. Versjonen til Tommy Edwards nådde topp 20 i USA i 1960. 

«I Really Want You to Know» av Skeeter Davis vart gjeven ut på RCA i 1961 som ein svarsong til Eddy Arnold sin versjon av songen. 

Ronnie Dove spelte inn ein versjon i 1966 og denne nådde 22. plassen på Billboard Hot 100.

Jason & the Scorchers gav ut ein alt country-versjon i 1985 på albumet «Lost and Found».

John Travolta song songen i 2004 i filmen A Love Song for Bobby Long.

Songen finst òg på Anne Murray albumet Croonin'.

Jerry Lee Lewis spelte inn songen i 2010 på albumet «Mean Old Man».

Knud Pfeiffer skreiv ein dansk tekst til songen, kalla «Jeg ønsker ikke dit svar». Raquel Rastenni med Harry Felbert sin sektett og kor spelte inn songen i København i 1954. 

Ein japanskspråkleg versjon vart sungen av Yōichi Sugawara (菅原洋一) som «Shiritakunai no» (知りたくないの) i 1965. Songen er òg spelt inn i mange versjonar på mandarin-kinesisk.

Lister

Elvis Presley

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Really Don't Want to Know» frå ,  den 24. januar 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1953
Songar frå 1970
Songar skrivne av Don Robertson
Songar på toppen av Billboard Hot Country Songs-lista
Charlie McCoy-songar
Eddy Arnold-songar
Elvis Presley-songar
Andy Williams-songar
Connie Francis-songar
Les Paul & Mary Ford-songar
Tennessee Ernie Ford-songar
Solomon Burke-songar
Chubby Checker-songar
Al Martino-songar
Rosemary Clooney-songar
Gene Pitney-songar
Perry Como-songar
Brook Benton-songar
Loretta Lynn-songar
Dottie West-songar
Hank Snow-songar
Gene Clark-songar
Johnny Rodriguez-songar
Glen Campbell-songar
Dolly Parton-songar
Anne Murray-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Floyd Cramer-songar