alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Carl Størmer

Fredrik Carl Mülertz Størmer () var ein norsk matematikar, geofysikar og nordlysforskar.

Biografi
Størmer vart utdanna cand.real. i 1898 og vart universitetsstipendiat i 1899. Han studerte matematikk ikkje berre ved Det Kongelege Fredriks Universitet i Kristiania, men òg ved Sorbonne i Paris (rettleiarar var Charles Émile Picard, Henri Poincaré, Paul Painlevé og andre) frå 1899 til 1900 og i Göttingen i Tyskland frå 1902.

Han vart professor i matematikk ved Det Kongelege Fredriks Universitet frå 1903, ei stilling han hadde fram til 1946. Størmer arbeidde ein periode som assistenten til Kristian Birkeland, og nordlysforsking opptok det meste av den vitskaplege karrieren hans. Han utvikla i 1909 saman med Ole Krogness eit spesielt kamera for å fotografere nordlyset.

Han vart gift med Adelaide (Ada) Clauson i 1900. Dei hadde fem born. To av dei – Leif og Per – vart seinare professorar ved Universitetet i Oslo; høvesvis som paleontolog/geolog og matematikar.

Størmer var aktiv amatørfotograf som tok mange fotografi av menneske på Karl Johans gate i hovudstaden i 1890-åra. Mange av bileta er av særs stor historisk interesse. Han arrangerte eigne fotoutstillingar i byen. Han nytta skjult kamera under jakka.

Vitskapleg produksjon
Dei fleste av dei matematiske arbeida hans handlar om talteori og funksjonsteori. Arbeidet sitt innan geofysikk delte han sjølv opp i følgjande hovudgrupper:
Teoretisk arbeid om partikkeltrajektoriar: 52 bidrag,
Nordlysobservasjonar: 70 avhandlingar,
Solbelyst nordlys: 7 avhandlingar 
Nattlysande skyer og perlemorskyer: 12 avhandlingar,
Meteorhalar, lange ekko, avhandlingar om sola: 9 avhandlingar.

Verk i utval
Fra verdensrommets dybder til atomens indre, 1923
On the Trajectories of Electric Particles in the Field of a Magnetic Dipole with Application to the Theory of Cosmic Radiation, seks delar, 1934–37
The Polar Aurora, Oxford, 1955

Film
 Evald Otterstad (regi): Carl Størmer og hans detektivkamera, Norge, 2008, 20 minutt

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carl Størmer» frå ,  den 15. juli 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Nordlysforskeren og matematikeren Carl Størmer 

Norske matematikarar
Norske fysikarar
Norske astronomar
Talteoretikarar
Folk frå Skien
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
Medlemmar av Royal Society
St. Olavs Orden
Matematikarar på 1900-talet
Fysikarar på 1900-talet
Astronomar på 1900-talet
Carnot-syklus

Carnot-syklus er ein idealisert prosess innan termodynamikken der ein varmekraftmaskin, ein Carnot-maskin, utfører arbeid ved å ta opp varme i eit reservoar ved ein temperatur T1 og avgje varme til eit reservoar med ein lågare temperatur T2. Maskinen er tenkt å bestå av ein lukka sylinder med eit bevegeleg stempel og ei gassmengd innstengd i sylinderen. 

Krinsprosessen vart skildra av og kalla opp etter Nicolas Léonard Sadi Carnot i 1824 og utvida av Benoit Paul Émile Clapeyron i 1830- og 1840-åra. Det kan visast at dette er den mest effektive krinsprosessen for å omforme ei mengd varmeenergi til arbeid, og motsett. 

Alle termodynamiske system har ein særskild termodynamisk tilstand. Når eit system går gjennom ei rekkje tilstandar og til slutt endar opp i utgangstilstanden, seier ein at det har skjedd ein termodynamisk syklus. I prosessen med å gjennom denne syklusen kan systemet utføre arbeid på omgjevnadane, og slik fungere som ein varmekraftmaskin. Eit system som går gjennom ein Carnot-syklus vert kalla ein Carno-maskin. Ein perfekt maskin av dette slaget er derimot berre teoretisk og kan ikkje lagast i praksis.

Kjelder
Carnots kretsprosess. (15.03.2012) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Carnots_kretsprosess
Denne artikkelen bygger på «Carnot cycle» frå ,  den 15. juli 2012.

Bakgrunnsstoff
Hyperphysics om Carnot-syklus.
Interaktivt Japva-program som syner korleis ein Carnot-maskin fungerer. 

Termodynamiske syklusar
Atmosfærisk termodynamikk
Måleininga jin

Jin ei gammal kinesisk måleining for masse. Eininga har vorte mykje nytta i Aust-Asia med litt ulike namn. Catty (av malayisk kati) er det engelsk namn på måleininga. 1 jin vart i 1929 fastsett til å vere 0,5 kg, då Kina vart medlem av Meterkonvensjonen. Denne vart offisielt kalla metrisk jin. Tidlegare var 1 jin, eller shih jin, lik 1 1/3 pound eller kring 0,6 kg og var delt inn i 16 liang.

Kjelder
jin. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/jin
catty. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/catty

Kinesiske måleiningar
Måleiningar for masse
Cavendish Laboratory

Cavendish Laboratory er eit fysikklaboratorium ved Cambridge University i Storbritannia. Det vart grunnlagt i 1871 for gåvefond frå William Cavendish, 7. hertugen av Devonshire, ein slektning av Henry Cavendish. Eit av dei mest ansette professorstillingane i fysikk i England er knytte til laboratoriet. Det første Cavendish-professoratet hadde James Clerk Maxwell, og seinare har mellom anna Lord Rayleigh, J. J. Thomson, Ernest Rutherford, Lawrence Bragg og Nevill Mott hatt denne stillinga. Av dei mange store oppdagingane som er gjort ved Cavendish Laboratory kan ein nemne Thomson si oppdaging av elektronet, Rutherford sine undersøkingar av atomkjernen og James Chadwick si påvising av nøytronet.

Bakgrunnsstoff 

 Nettsida til Cavendish Laboratory
 Historie
 A history of the Cavendish laboratory, 1871-1910

Kjelder 
 Cavendish Laboratory. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Cavendish_Laboratory

Skipingar i 1874
University of Cambridge
Forskingsinstitutt i England
Fysikklaboratorium
Sixten Jernberg

Edy Sixten Jernberg () var ein svensk langrennsløpar. Han var ein av Sveriges mestvinnande langrennnarar gjennom alle tider, med ni OL-medaljar og seks VM-medaljar. Mellom 1956 og 1964 vann han eitt individuelt gull i kvar av dei tre olympiske vinterleikane og to ski-verdsmeisterskapane som vart arrangert. Fire gull kom på femmila, medan han i 1960 under vinter-OL i Squaw Valley vann 30-kilometeren. Dessutan var han med på dei svenske stafettlaga som vann VM-gull 1962 og OL-gull 1964.

Jernberg var frå Lima i Malungs kommune i Dalarna og var heile si tid som aktiv medlem av Lima IF. Han vann femten individuelle gull under svenske meisterskap, og var med å sikre idrettslaget frå heimstaden fem SM-gull i 3x10 km stafett. Han døydde i Mora.

Medaljar i internasjonale meisterskap
Ski-VM 1954 i Falun: Bronsemedalje på 4 x 10 km stafett
Vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo: Gullmedalje på 50 km, sølvmedalje både på 15 km og 30 km, bronsemedalje på stafetten
Ski-VM 1958 i Lahti: Gullmedalje på 50 km og stafetten, bronse på 30 km
Vinter-OL 1960 i Squaw Valley: Gullmedalje på 30 km, sølvmedalje på 15 km
Ski-VM 1962 i Zakopane: Gullmedalje på 50 km og på stafetten
Vinter-OL 1964 i Innsbruck: Gullmedalje på 50 km og på stafetten, bronsemedalje på 15 km

Gullmedaljar i svenske meisterskap
1955: 15 km og 50 km
1956: 15 km, 50 km og 3x10 km stafett
1957: 15 km, 30 km, 50 km og 3x10 km stafett
1958: 15 km
1959: 15 km og 3x10 km stafett
1960: 15 km, 30 km, 50 km og 3x10 km stafett
1961: 15 km, 30 km og 50 km
1964: 3x10 km stafett

Jernberg vann Vasaloppet i 1955 og 1960. Han vart tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje i 1956 og Holmenkollmedaljen i 1960.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sixten Jernberg» frå ,  den 15. juli 2012.  
 

Svenske langrennsløparar
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sverige
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sverige
Verdsmeistrar i langrenn
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1956
Svenske deltakarar under vinter-OL 1956
Langrennsløparar under vinter-OL 1956
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Svenske deltakarar under vinter-OL 1960
Langrennsløparar under vinter-OL 1960
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Svenske deltakarar under vinter-OL 1964
Langrennsløparar under vinter-OL 1964
Thomas Jefferson National Accelerator Facility

Thomas Jefferson National Accelerator Facility (TJNAF), ofte berre kalla Jefferson Lab eller JLab, er eit fysikklaboratorium ved Newport News i Virginia i USA. Det har sidan 1. juni 2006 vorte operert av Jefferson Science Associates, LLC, eit prosjektsamarbeid mellom Southeastern Universities Research Association, Inc. og CSC Applied Technologies, LLC. Fram til 1996 vart det kalla Continuous Electron Beam Accelerator Facility (CEBAF) og dette namnet vert framleis ofte nytta om hovudakseleratoren. 

Laboratoriet er særleg kjend for elektronakseleratoren. Maskinen byggjer på lineærakseleratorprinsippet og resirkulerer elektronstråla opptil fem gonger. Foreløpig vert det køyrd eksperiment med 4 GeV elektronstråle, men planen er å oppgradere til heile 12 GeV.

Kjelder
Jefferson Lab(oratory). (17.09.2009) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Jefferson Lab(oratory)
Delar av denne artikkelen bygger på «Thomas Jefferson National Accelerator Facility» frå ,  den 15. juli 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Thomas Jefferson National Accelerator Facility, offisiell nettstad

Partikkelfysikkanlegg
Forskingsinstitutt i USA
Byggverk i Virginia
Skipingar i 1984
1984 i USA
Assar Rönnlund

Bernt Assar Rönnlund () var ein svensk langrennsløpar frå Umeå. I løpet av si tid som aktiv vann han seks VM- og OL-medaljar, tre i VM og tre i OL, tre i stafett og tre individuelt, tre i gull og tre i sølv. Mellom 1959 og 1969 vann han 13 individuelle svenske meisterskap og eitt SM-gull med IFK Umeå.

Rönnlunds store meisterskap var VM 1962 i Zakopane, der han vart verdmeister både på 15 km og 4 x 10 km stafett, i tillegg tok han sølvmedaljen på femmila bak landsmannen Sixten Jernberg.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
Vinter-OL 1960 i Squaw Valley: Nr 12 på 50 kilometer
Ski-VM 1962 i Zakopane: Gullmedalje på 15 km og 4x10 km stafett, sølvmedalje på 50 km og nr 6 på 30 km
Vinter-OL 1964 i Innsbruck: Sølvmedalje på 50 km og gullmedalje på 4x10 km stafett
Vinter-OL 1968 i Grenoble: Sølvmedalje på 4x10 km stafett, nr 10 på 50 km og nr 11 på 30 km

Gullmedaljar i svenske meisterskap
1959: 30 km
1962: 15 km, 50 km og 3x10 km stafett
1963: 30 km og 50 km
1964: 30 km
1965: 15 km og 30 km
1966: 50 km
1967: 15 km, 30 km og 50 km
1969: 50 km

Rönnlund vann Vasaloppet i 1967. Han vart tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje i 1962, og 1968 fekk Holmenkollmedaljen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Assar Rönnlund» frå ,  den 15. juli 2012.  
 

Svenske langrennsløparar
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sverige
Verdsmeistrar i langrenn
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Svenske deltakarar under vinter-OL 1960
Langrennsløparar under vinter-OL 1960
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Svenske deltakarar under vinter-OL 1964
Langrennsløparar under vinter-OL 1964
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Svenske deltakarar under vinter-OL 1968
Langrennsløparar under vinter-OL 1968
Lars-Göran Åslund

Lars-Göran Åslund () frå Åsarna er ein svensk tidlegare langrennsløpar. Han vart verdsmeister på 15 km under Ski-VM 1970 i Štrbské pleso i dagens Tsjekkia, den gongen i Tsjekkoslovakia. Åslund var medlem av Åsarna IK.

Aktiv
Åslunds store tid som langrennar kom under Ski-VM 1970. På opningsdistansen over 30 km vart han beste svenske utøvar med ein sjetteplass. Likevel var det overraskande at han på den neste distansen, 15-kilometeren, skulle gå heilt til topps. Med tida 47.04,7 vart han verdsmeister med ein margin på heile 33,4 sekundar til sølvvinnaren Odd Martinsen. På stafetten gjekk han sisteetappen for Sverige, i kamp mot Sovjetunionen og DDR måtte han gje tapt for begge nasjonane og kom på bronseplass, 20 sekundar bak Sovjets Vjatsjeslav Vedenin og seks sekundar bak austtyskaren Gert-Dietmar Klause. Også på den avsluttande femmila vart Åslund beste svenske deltakar.

Seinare klarte ikkje Åslund å fylgje opp den sterke 1970-sesongen. Heile den fyrste halvdelen av 1970-åra var han mellom dei fremste svenske langrennarane, men lukkast aldri å vinne noko svensk meisterskap. Ei heller gå til topps i ei internasjonal tevling.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
Ski-VM 1970 i Štrbské pleso: Gullmedalje på 15 km, bronsemedalje på 4 x 10 km stafett, nummer 5 på 50 km og nr 6 på 30 km
Vinter-OL 1972 i Sapporo: Nr 11 på 30 km, samt med på det svenske laget som kom på fjerdeplass på stafetten
Ski-VM 1974 i Falun:.Nr 5 på 30 km

Bakgrunnsstoff

Åslunds profil på Sports-reference.com

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lars-Göran Åslund» frå ,  den 15. juli 2012.  
Sportsboken 1970

Svenske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Svenske deltakarar under vinter-OL 1972
Langrennsløparar under vinter-OL 1972
Pygoscelis

Pygoscelis er ei biologisk slekt av pingvinartar som inkluderer mellomstore pingvinar utan ornament på hovudet. Dei lever i Antarktis og på den subantarktiske ryggen. I denne slekta finn ein tre nolevande artar og tre fossile artar (P. tyreei, P. grandis og P. calderensis).

Slekta Pygoscelis har ein sirkumpolar distribusjon avgrensa til områda i Antarktis og Sørishavet, med bøylepingvinen som strekkjer seg lengst nord, og når atlanterhavskysten av Sør-Amerika opp til 43 ° S, og øyane sør for New Zealand. Men dei fleste hekkar på subantarktiske og på kontinentet Antarktika.

Artsliste 
Pygoscelis-pingvinar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Adeliepingvin, Pygoscelis adeliae
 Bøylepingvin, Pygoscelis papua
 Ringpingvin, Pygoscelis antarcticus

Kjelder

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Pingvinar
Aptenodytes

Aptenodytes er ei biologisk slekt av dei to største pingvinartane. Det vitskaplege namnet, Aptenodytes, kjem frå gresk og tyder omtrent 'dukkarar som saknar venger'.

Desse pingvinane har svart rygg og venger samt ein kvit buk. Ved halsen og kinna finst guloransje mønstre.

Trass i at dei iblant blir skildra som typiske pingvinar, skil dei seg frå dei fleste andre artar i pingvinfamilien. Dei er monaleg større og dei førebur ikkje noko form for reirplass til hekkinga. Aptenodytes-pingvinar har derimot ein hudfald mellom beina som dekker over egga under ruging, ein anatomisk detalj som ikkje finst hos nokon annan pingvin.

Artane er keisarpingvin (Aptenodytes forsteri), og den litt mindre kongepingvin (Aptenodytes patagonicus). Ein art er utdøydd, Aptenodytes ridgeni.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Jättepingviner» frå , den 15. juli 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Pingvinar
Sjursøya-ulukka

Sjursøya-ulukka fann stad 24. mars 2010 på Sjursøya i Oslo. Eit sett (utan tilkopla lokomotiv) med 16 jarnbanevogner for containerar tok då til å rulle ukontrollert ut frå stasjonsområdet på Alnabru under skifting, og på grunn av høgdeskilnaden gjekk vognsettet i stor fart ned til hamna på Sjursøya, der ein ekspedisjonsbygning vart råka av vognene og knust. Tre personar omkom, medan fire personar vart skadd.

Historie
Om lag klokka 13:15 onsdag 24. mars 2010 rulla eit sett med 16 jarnbanevogner tilhøyrande CargoNet ukontrollert ut frå stasjonsområdet under skifting på Alnabru. Trafikkstyringssentralen valde å leie vognsettet i retning av Sjursøya, langs godstoglina Loenga–Alnabrulina. På Sjursøya spora vognene av og somme av dei rulla gjennom og knuste ein ekspedisjonsbygning på terminalområdet på hamna. Alnabru ligg om lag 90 meter over havet, og vognsettet skal det på det meste ha hatt ein fart på 90 til 140 kilometer i timen under den ville ferda langs Loenga–Alnabrulina og ned til Sjursøya hamneterminal. Jernbaneverket hadde fåfengt prøvd å stogge toget ved å spore det av ved hjelp av ei sporsperre.
 
I 1981 spora ukontrollerte godsvogner frå NSB av ved brua over Loenga, berre 100 meter frå Sjursøya. Ein tilsvarande episode med ukontrollerte godsvogner frå CargoNet skjedde òg på terminalområdet ved Trondheim Sentralstasjon 28. januar 2010, denne hendinga enda med berre materielle skadar.

Kjelde og bakgrunnsstoff
Rapport om Sjursøya-ulukka frå Statens havarikommisjon for transport. 

Jarnbaneulukker i Noreg
Jarnbaneulukker i 2010
2010 i Noreg
Martin Lundström

Bo Hilding Martin Lundström () var ein svensk langrennar i frå Norsjö kommun, som tok to gullmedaljar under vinter-OL 1948 i St. Moritz i Sveits. Etter bragdene i St. Moritz fekk han tilnamnet "Guld-Martin", eit kallenamn som sidan fylgde han heile livet.

Lundström var også med i ski-VM 1950 i Lake Placid. Etter å ha vorte nummer åtte på 18 km, gjekk han tredjeetappen på det sigerrike svenske staffetlaget som vann VM-gullet med nærare to minuttars margin til Finland. På femmila vart han nummer ni.

Under Vinter-OL 1952 i Oslo fekk han ikkje gå nokon av dei to indivudelle renna. Derimot gjekk han på sisteetappen Sverige inn til bronse, bak dei suverne olympiameistrane frå Finland og nøyaktig eitt minutt bak ankermannen Hallgeir Brenden på Noregs sølvlag.

I SM-sammanhang vann Lundström seks gull-, fem sølv- og fem bronsemedaljar i perioden 1941-57. Han vart også svensk stafettmeister i lag med IFK Umeå sju gongar.

Etter si tid som aktiv dreiv Lundström ein sportsbutikk, Martins vapen och sport, i Umeå.

År 1982 byrja han å tevle i veteransamanhang, og har sidan vunne meir enn 30 VM-gull. Så seint som 2008 deltok Lundström, nærare 90 år gammal, i veteran-SM.

Bakgrunnsstoff
Profil med bilete

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Martin Lundström» frå ,  den 15. juli 2012.  
P.Chr. Andersen:Den nye olympiaboken, 1957

Svenske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sverige
Medaljevinnarar under vinter-OL 1948
Svenske deltakarar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Medaljevinnarar under vinter-OL 1952
Svenske deltakarar under vinter-OL 1952
Langrennsløparar under vinter-OL 1952
Gunnar Eriksson

Krång Erik Gunnar Eriksson () var ein svensk langrennsløper som vart verdsmeister på femmila under Ski-VM 1950 i Lake Placid i USA. Han vart både fødd og døydde i Mora i Dalarna.

Eriksson tok bronse på 18 km under Vinter-OL 1948 i St. Moritz i Sveits, då svenskar vann alle medaljane, men han han var langt bakom både olympiameisteren Martin Lundström og Nils Östensson. Saman med dei same to og Nils Täpp tok Eriksson gull for Sverige på 4 x 10 km stafett, med nesten ni minuttars forsprang til sølvlaget frå Finland.

Under Ski-VM 1950 vart Eriksson verdsmeister på 50 kilometer, framom landsmennene Enar Josefsson og Nils «Mora-Nisse» Karlsson.

Erikson vart nummer 12 på femmila under Vinter-OL 1952 i Oslo, og nummer 15 på den nye meisterskapsdistansen over 30 km i si siste store meisterskapstevling, på svensk heimebane under ski-VM 1954 i Falun.

Eriksson vart aldri individuell svensk meister, men både i 1945 og 1950 gjekk han startetappen då IFK Mora vart stafettmeistrar. Ved begge høva gjekk Anders Törnkvist og Nils Karlsson dei to andre etappane.

Kjelder

P.Chr. Andersen:Den nye olympiaboken, 1957
Denne artikkelen bygger på «Gunnar Eriksson» frå ,  den 15. juli 2012.  

Svenske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sverige
Medaljevinnarar under vinter-OL 1948
Svenske deltakarar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Svenske deltakarar under vinter-OL 1952
Langrennsløparar under vinter-OL 1952
Three of a Perfect Pair

Three of a Perfect Pair er det tiande studioalbumet til King Crimson. Det kom ut i mars 1984 på plateselskapet E.G..

Bakgrunn
Albumet enda 80-talsperioden til bandet og er ei blanding av den eksperimentelle stilen på albuma Discipline og Beat. Robert Fripp og Adrian Belew tok meir kontroll over stilen enn på dei to førre albuma. Albumet er delt inn i ei «venstre» og ei «høgre» side, med ei tredje side lagt til som bonusspor i 2001. Med denne delinga dominerte Belew den eine sida, medan Fripp dominerte den andre. Tittelen syner til at det er «tre sider til alle soger», «han, ho og dei». 

I 2001 vart det lagt til seks nye bonusspor.

Utgjeving og mottaking  

Three of a Perfect Pair vart utgjeve  27. mars 1984 og nådde 30. plassen på UK Albums Chart

Trouser Press skildra det som «eit særs springande album frå eit band som var stolt av å forsiktig setje saman motsetningar. Den venstre sida har fire dårlegare songar av Adrian Belew og ein sjølvavleiande instrumental. Den andre sida er nesten berre instrumentalar, nesten friform, nesten glimrande. Tilsynelatande er den Frippressive «disiplinen» som skapte den kritikarroste pop/kunsten på dei to førre Crimson-albuma ikkje ein permanent tilstand.»

Ein ny 5.1-kringlyd-miks av Steven Wilson og Robert Fripp kom ut i oktober 2016 for 40-årsjubileumsserien deira.

Innhald

40-årsjubileumsutgåva frå 2016

Medverkande
King Crimson
Adrian Belew – gitar med og utan band, solovokal
Robert Fripp – gitar, frippertronics
Tony Levin – bass, stick, synthesizer, korvokal
Bill Bruford – trommer

Teknisk
Brad Davis - lydteknikar
Tony Arnold (Arny's Shack) - medlydteknikar på «Industry» og «Dig Me»
Nick James, Ray Niznik, Peter Hefter - assisterande lydteknikarar
Tex Read - sosiale tenester
Peter Willis (Trevall Mill Studio) - symbol design
Timothy Eames - plateomslag

Salslister 
Album

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Three of a Perfect Pair» frå ,  den 16. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Tekstar 

King Crimson-album
Musikkalbum frå 1984
E.G. Records-album
Warner Bros. Records-album
Virgin Records-album
Engelske new wave-album
Songen Three of a Perfect Pair

Three of a Perfect Pair/Man With an Open Heart er ein singel av bandet King Crimson, som kom ut i 1984. Songen er henta frå albumet Three of a Perfect Pair (1984). 

Versa er i 6/8 og refrenget 7/8. Mot slutten spelar bassen i 6/8, medan gitarane er 2/4. Songen er skriven av Adrian Belew, Bill Bruford, Robert Fripp og Tony Levin.

Medverkande
Robert Fripp - gitar
Adrian Belew - gitar, vokal
Tony Levin - bassgitar, Chapman stick, synthesizer, vokal
Bill Bruford - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Three of a Perfect Pair (song)» frå ,  den 16. juli 2012.  
 

King Crimson-songar
Singlar frå 1984
Songar frå 1984
Sleepless

Sleepless er ein song av bandet King Crimson, gjeven ut på singel i 1984. Songen er henta frå albumet Three of a Perfect Pair (1984) og er mest kjend for den særeigne basslinja i opninga, der Tony Levin slår på strengane for å skape ein pulserande rytme. Singelen kom ut med «Nuages (That Which Passes, Passes Like Clouds)» som B-side. Ein 12"-versjon vart òg gjeven ut av singelen med alternative miksar av songen. Desse miksane vart gjevne ut på 2001-utgåva av albumet som bonusspor.

Medverkande
Robert Fripp - gitar
Adrian Belew - gitar, vokal
Tony Levin - bassgitar, Chapman stick, synthesizer, vokal
Bill Bruford - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sleepless (song)» frå ,  den 16. juli 2012.  
 

King Crimson-songar
Songar frå 1984
Singlar frå 1984