alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Torggata i Oslo

Torggata er ei gate i Oslo sentrum som dels ligg i Bydel St. Hanshaugen (adressene 1-35, 2-40) og dels i Bydel Grünerløkka (51-53). Gata går frå Stortorvet framfor Oslo domkyrkje i sørvest til Ankerbrua over Akerselva i nordaust, tvers over Youngstorget og på nordsida av Arbeidersamfunnets plass og det tidlegare Ankertorget, der det på 1970-talet vart reist hotell og studentbustader.

Gata er ei typisk handels- og restaurantgate. Mellom Stortorvet og Youngstorget vart gata tidleg omgjort til gågate. Resten av gata vart gågate i 2009, seinare opparbeidd med fortau med gatemøblar og eit sentralt sykkelfelt, og med restriksjonar på bruk av bil.

Torggata fekk namnet Torvegaden i 1852, og vart bygd som Øvre Torvegade frå Stortorvet til Youngstorget 1846, og mellom Youngstorget og Ankerbrua i åra mellom 1857 og 1876.

I Torggata 9 låg Eldorado kino, som var kommunal og vart lagt ut for sal i 2010, og no er bygd om til bokhandel. Og i Torggata 16 låg Torggata bad, som var i bruk som bad i tida 1861 til 1980, fyrst i ein bygning frå 1861, deretter i ein ny bygning på same staden frå 1931-1932 i nyklassisisisk arkitektur.  Etter nedlegginga som bad, vart bygningen ombygd i 1983 og seinare for å verte nytta til mellom anna konsertlokale og handelsverksemd.

Kjelder
Knut Are Tvedt (red.), 2000, Oslo byleksikon, 5. utgåva, Oslo 2010: Kunnskapsforlaget, ISBN 978-82-573-1760-7.

Gater i Oslo
Maristova

Maristova, òg kalla Maristuen, er ein turiststad i Lærdal kommune i Sogn og Fjordane. Maristova ligg på 830 moh. ved E16 over Filefjell. Maristova utgjer eit høgfjellsenter med campingplass, hyttar og anna.

Historikk 

Maristova er omtalt som sælehus (salustofa, herberge for vegfarende) i 1358, og er sannsynlegvis oppkalla etter den heilage Margareta av Antiokia («Margaretarstofa a Filefjelli»), på same måte som Maridalen.

Over Filefjell er ein gammal ferdselsveg mellom aust og vest, særleg for bøndene i Valdres som hadde si næraste hamn i Lærdal. Fjellstova Maristova vart truleg etablert så tidleg som kring 1300. Bøndene i Lærdal og Borgund hadde ansvar for vedlikehald av «landsvegen» gjennom Lærdal og dessutan skyssplikt både i dalen og på fjellet. For denne tunge plikta var dei lengje fritekne for militærteneste og hadde redusert skatt. I 1793 vart «Den bergenske hovudvegen» lagt over Hadeland, Valdres, Filefjell og til Lærdalsøyri, der var det båtskyss vidare til Gudvangen eller Bergen. Denne «Kongevegen 1793» var den fyrste kjørbare vegen mellom aust og vest.

Den eldste bygningen på Maristova er frå 1791, då det vart køyreveg over Filefjell, og er i dag privat museum. Det fyrste hotellet i sveitserstil vart bygd i 1888 og utvida 1894. Maristuen Hotell vart totalskadd av brann 4. mai 1976, og eit nytt apartementshotell stod ferdig i 1978.

Bilete

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maristova» frå ,  den 9. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 
 «Opplev Maristova»

Hotell i Vestland
Samferdsle i Lærdal
Byggverk i Lærdal
Margareta av Antiokia

Margareta (fødd i Antiokia i Syria, i dag Tyrkia, død same stad 305) er ein kristen helgen.  Ho er òg kjend som 
Margareta av Antiokia og av og til omtalt som St. Margrethe i norsk kunsthistorie. Ho var jomfru og martyr. Ho mista tidleg si mor. Faren var hedningepresten Aedesius som så med liten velvilje på ein kristentro, utan hans vitande, hadde ho oppheld seg hos ei fostermor. Ho avviste bryllaupsforslaget frå Olybrius og vart på grunn av dette torturert (med fakkel). Fleire mirakel er omtalt, som å slukast av satan før ho til slutt vart halshoggen.

Ei kyrkje vart bygd over hennes grav, og ho vert fyrst nemnt av Rabanus Maurus rundt år 800.  Korsfararane tok namnet hennar med seg vestover, og relikviane vart flytta rundt i Italia i 908 og 1145. Ho er òg nemnd i Den gylne legenda.

Ho vert feira av Den katolske kyrkja, og er ein av Dei fjorten naudhjelparane Ho er ein av dei som viste seg for Jeanne d’Arc i hennes visjonar. I Den anglikanske kyrkja vert ho feira den 20. juli. I England vart hennes kult formelt avskaffa i 1969, men er framleis latent og i over 250 kyrkjer er vigd ho . I Noreg er mellom anna Alstahaug kyrkje vigd til St. Margareta, og ho er òg opphavet til den kyrkjelege minnedagen Marit Vassause. I Torpo stavkyrkje finst ein baldakin med framstillingar frå hennes liv. I Maridalen ved Oslo står ruinane av Margaretakyrkja bygget omkring midten av 1200-talet som vart restaurert i 1934 og er dermed Oslos andre best verna mellomalderkyrkje etter Gamle Aker kirke. St. Margaretha, skytshelgenen til dei gifte kvinnor, har gjeve kyrkja dens namn, Margaretakirken.

Den ortodokse kyrkja kallar ho Marina og feirar 17. juli.  Ho er òg assosiert med St. Pelagia som er lingvistisk det same som Marina, og skal ha vore kalla Margarito.  Ein ikkje-verifisert legende har ho som ein transformasjon av den klassiske Afrodite.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Margareta av Antiokia» frå ,  den 9. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

 Katolsk.no
 Biografisk kyrkjeleksikon
 Eukonomenisk kyrkjeleksikon
 Tysk side
 St, Margarethakirken

Fødde på 200-talet
Kristne helgenar
Salvesen & Thams lokomotiv 1–3

Salvesen & Thams lokomotiv 1–3 er tre elektriske lokomotiv bygde for Chr. Salvesen & Chr. Thams's Communications Aktieselskab av British Westinghouse Electrical and Manufacturing Company i Manchester (det elektriske) og W.G. Bagnall i Stafford (det mekaniske) til opninga av Thamshavnbanen i 1908, levert gjennom Elektrisk Bureau i Kristiania. Dei vert rekna blant dei fyrste vellukka ein-fasa vekselstraumslokomotiva i verda.

Alle tre lokomotiva vart skadde i sabotasjeaksjonar under andre verdskrigen, men dei vart bygde opp att, to lok av delar frå alle tre som vart gjevne nummera 2 og 3. Dei vart brukte i persontog fram til neste generasjon med kraftigare lokomotiv overtok i 1950, og etter det i skifteteneste fram til 1963. Nummer 2 vert i dag nytta i museumstog på banen.

Nr. 3 «Ohma Electra» 
Lokomotiv nummer 3 vart overteke av linjeforeninga Sanctus Omega Broderskab ved Noregs tekniske høgskule (NTH), i dag Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet (NTNU) i Trondheim. Det kom til Gløshaugen torsdag 14. september 1972 ved 15-tida, og vart døypt «Ohma Electra» i samband med Phaestum Immatricularus den 21. september.

Det står der på ein 20 meter lang skinnegang av trikkeskjener og er enno køyrbart, men får straum frå ein kabel festa til ei skinne og ikkje frå pantografen på taket.

«Ohma Electra» er, saman med sitt systerlokomotiv nr. 2, verdas eldste ein-fasa vekselstraumslokomotiv som er operative.

Linjesamskipnaden AF Smørekoppen har òg eit lokomotiv på Gløshaugen, med namn D/L «Bjørkelangen». Dette er eit damplokomotiv levert til Urskog–Hølandsbanen i 1924.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Salvesen & Thams lokomotiv 1–3» frå ,  den 9. oktober 2018.

Litteratur 

  
  desember 1973. s.  

Lokomotiv
1–3
Elektrisk Bureau

Elektrisk Bureau, ofte forkorta EB, var eit norsk selskap innan elektroteknikk og telefonapparat. Firmaet vart grunnlagt i 1882 av Carl Söderberg, og vart aksjeselskap i 1895. Frå 1928 samarbeidde selskapet med svenske Ericsson.

I 1934 starta A/S Elektrisk Bureau eiga radioavdeling, Kommersiell Radio, med ingeniør Leif Florian Gaudernack som sjef. Den 24. april 1934 inngjekk EB ei lisensavtale med Philips Gloeilampen-Fabrieken i Eindhoven i Holland. Avtala gav EB tilgjenge til Philips konstruksjonar og patent for produksjon av utstyr.  

Nera, Norsk Kabelfabrikk, Industrikontroll A/S, Norsk Signalindustri A/S og AS Telesystem var dotterselskap av EB.

I 1988 vart Elektrisk Bureau ein del av ABB-konsernet. EB vart enno brukt som varemerke fram til 1993.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elektrisk Bureau» frå ,  den 9. oktober 2018.

Litteratur 
 Skogaas, Peder (1982):Over alle grenser 1882-1982 Elektrisk Bureau - 100år i teleteknikkens tjeneste. Oslo, A/S Elektrisk Bureau, ISBN 82-990901-0-5

 Magnus, Christian Semb (1999): ''Elektriske Bauner. Sagaen om Elektrisk Bureaus radioavdeling. Oslo, Norsk Telemuseum, ISBN 82-91335-19-2

1882 i Noreg
Norske industriselskap
Skipingar i 1882
Etterstadkroken

Etterstadkroken er ei gate på Etterstad i Oslo. Gata forbind Etterstadsletta med Brynseng stasjon på T-banen. Namnet vart vedteke i 1968. I nr. 5-7 ligg åtte bustadsblokker med til saman 360 leilegheiter, bygd i 2001/2002. I nr. 9 stod dei prisløna produksjonslokala til Norsk Elektrisk Kabelfabrik A/S (Sundts premie 1953-55), teikna av arkitekten Guttorm Bruskeland. Bygget hadde eit bølgjeforma tak over ein søylefri produksjonshall, og i Oslo bys historie (bind 5) er han brukt som døme på Gaffeltruckens landskap. Den gamle kabelfabrikken vart riven i 2006 for å gje plass til eit til nytt nærings- og bustadsområde. Byggeplanen vart ikkje gjennomført. Ein ny barneskule, Brynseng skule, vart bygd i staden. Skulen stod ferdig i 2017.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Etterstadkroken (Oslo)» frå ,  den 9. oktober 2018.

Litteratur

Bakgrunnsstoff

  
 Blokkene i Etterstadkroken

Vegar i Oslo
Etterstadsletta i Oslo

Etterstadsletta er ei gate på Etterstad i Oslo. Ho går i ein boge frå Biskop Jens Nilssøns gate i nordleg og austleg retning før den kjem attende til Biskop Jens Nilssøns gate. Samla dannar dei to gatene ein ring rund Etterstad. I nr 4. ligg OBOS si fyrste bustadsblokk frå 1931, med namn Etterstad 1. I nr 5 ligg Etterstad videregåande skole, tidlegare Oslo teknisk-maritime skole. Mesteparten av den øvrige busetnaden vert utgjort av bustadsblokker frå ulike tidsfaser: Frå 1947 til 1960 bygde OBOS ut store delar av området med lamellblokker, og dessutan fire store punktblokker øvst på området. I midten av bustadsområdet ligg Etterstadparken, eit langstrekt parkdrag orientert aust-vest. På 1980-talet bygde Selvaag ut området mot Alnaelva med terrasseblokker.

Etterstadsletta vart vedteke som gatenamn i 1951, men namnet har lenge vorte brukt i andre samanhengar. Alt på 1800-talet vart nemninga Etterstadsletta brukt om ekserserplassen som lå her.
Etterstadsletta har òg vore flyplass. I 1917 heldt Carl Cederström ei flyoppvisning der.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Etterstadsletta (Oslo)» frå ,  den 9. oktober 2018.

Litteratur 

   
Vegar i Oslo
Ivar Odnes

Ivar Odnes () var ein norsk byggmeister, musikar og politikar, oppvoksen i Vågå, som representerte Oppland fylke og Senterpartiet på Stortinget frå oktober 2017 til han døydde av kreft eitt år seinare.

Odnes var bygningsmann i unge år, til dess han utdanna seg ved Norges Trelastskole på Lillestrøm. Sidan arbeidde han 1998-2002 som byggjeplassleiar ved Aasheim Bygg AS og der etter ved Toten Bygg og Anlegg i 2002–11, busett i Østre Toten. Frå 2011 til 2017 var han fylkesvaraordførar i Oppland. Ved stortingsvalet 2017 var Odnes Senterpartiet sin fyrstekandidat i Oppland. På Tinget vart han vald inn i Transport- og kommunikasjonskomiteen.

Odnes var kommunestyremedlem i Vågå i 6 år. Frå hausten 2003 til han vart vald inn på Stortinget representerte han Senterpartiet i Oppland fylkesting, varaordførar dei siste 6 åra.

Frå 1984 spelte Odnes fele i folkemusikkgruppa Nye Ringnesin. I 2013 tok han over vervet som nestleiar i styret i Norsk Kulturarv. Han var elles styremedlem i NFF Indre Østland, leiar 2016-18 i Senterpartiets studieforbund og 2015-17 Kommunenes Sentralforbund Oppland og same perioden leiar av bedriftsforsamlinga i Eidsiva Energi.

Kjelder
allkunne

Norske byggmeistrar
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Folk frå Vågå
Gabriel Voisin

Gabriel Voisin () var ein fransk flypioner.

Bakgrunn
Voisin vart fødd i Belleville-sur-Saône i Frankrike. Faren forlét familien etter at dei to år yngre brørne hans vart fødde, og mora flytta attende til heimstaden sin, Neuville-sur-Saône. Det vart bestefaren Charles Forestier, ein fabrikkeigar, som tok hand om oppsendinga til gutane med militær justis. Gutane var særs teknisk interesserte og bygde på eiga hand ulike tekniske innretningar som ei rifle, ein dampbåt, eit glidefly og ein slags bil.

Første eksperiment 
Etter teknisk utdanning i Lyon fekk Gabriel i 1900 oppdrag som teiknar og konstruktør for Verdsutstillinga i Paris der han møtte Clément Ader, noko som førte til at han fatta interesse for fly og flyging.

I juni 1905 testa Gabriel Voisin eit glidefly som vart taua etter ein rask båt på Seinen. Flyvengene var bygde som ein drakeliknande konstruksjon lik den engelskmannen Lawrence Hargrave hadde bygd få år tidlegare. Ein konstruksjon som gav maksimalt løft med minimal vekt. Voisin vart taua opp i lufta og slept etter båten nesten 200 meter. Då flyet gjekk ned vart han vikla inn i tauverket til vengekonstruksjonen, og var nær ved å drukna

I 1906 danna han og Charles verdas fyrste «flyfabrikk», Les Frères Voisin.

I 1909 vart Gabriel utnemnd til riddar av Æreslegionen i ein alder av 29 år som til då den yngste riddaren av denne legionen.

Canard Voisin 

I 1910 utvikla  Gabriel og Charles flyet Canard Voisin. I likskap med Wright-brørnes Flyer hadde flyet  Canard Voisinvingane bak og styreflatene foran. Det vart eit populart fly i åra før første verdskrig. Utsyrt med flottørar vart det fyrste sjøflyet i verda for den franske marinen
Canard var utstyrt med ein 60HK Anzani stjernemotor.

Under fyrste verdskrigen bygde han ei større mengd Voisin-bombefly, men etter krigen tok han farvel med flygingen og bygging av fly på grunn av det han hadde opplevd av dei øydeleggingane som hans bombefly hadde forårsaka. Frå då av og fram til han døydde i 1960 konsentrerte han seg om produksjon av bilar. Dei fyrste bilane hans var nokre av dei mest luksuriøse med unike tekniske detaljar som vann fleire utmerkingar. Etter 1945 vende han seg mot mini-bilar for folk flest, ein bil kalla «Biscooter» som òg vart bygd på lisens i Spania på 1950-talet under namnet «Biscuter».

I 1965 fekk han den høgaste graden av Æreslegionen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gabriel Voisin» frå ,  den 9. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Pionerane – Brørne Voisin

Franskmenn
Luftfartspionerar
Folk frå Rhône
Æreslegionen
Erland Asdahl

Erland Asdahl () var ein norsk gardbrukar og politikar frå Nes i Akershus. Han var stortingsrepresentant 1977-81 frå Akershus og for Senterpartiet. Kristian Asdahl var ein eldre bror.

Etter middelskuleeksamen i 1937 tok Erland Asdahl i 1941 eksamen ved Tomb jordbrukskule. Han fekk omgåande jobb gardsstyrar på storgarden Fossum i heimbygda Nes, seinare forpakta han Fossum-garden til 1957. Der etter eigde og dreiv han slekstsgarden i Nes i tida 1957-85. Dei siste leveåra var han seljar for A/S Lett-Jord til han døydde.

Asdahl engasjerte seg i politikken for Senterpartiet. Han var medlem i Nes kommunestyre 1960-67 og 1972-75, lengste tida med plass i formannskapet. Hausten 1977 vart han vald til å representere Akershus fylke og Senterpartiet på Stortinget, der han dei neste fire sesjonane var sekretær i Administrasjonskomiteen.

Asdahl var søndagsskulelærar i 42 år frå 1941. Han var formann i Årnes sokneråd 1962 og 1966-68 og i Borg bispedømmeråd 1970-74.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1977-1981
Norske gardbrukarar
Folk frå Nes
Leiarar i Senterungdomen
Handball-EM 2018 for menn

Europameisterskapen i handball 2018 for menn, den 13. i rekka, vart avvikla i dagane frå 12. til 28. januar 2018 i Kroatia. 16 land deltok i turneringa: Austerrike, Danmark, Frankrike, Island, Kroatia, Kviterussland, Makedonia, Montenegro, Noreg, Russland, Serbia, Slovenia, Spania, Sverige, Tyskland og Ungarn.

Gull, sølv og bronse
Spania vann EM-gull for fyrste gong etter finalesiger 29–23 over Sverige, ved pause leia Sverige 
14–12. Flest mål for Spania skåra David Balaguer og Ferran Solé, begge med 5 mål. Raúl Entrerríos, Aleks Dujsjebajev og Aitor Ariño stod for kvar sine 4 nettkjenningar. Julen Aguinagalde, Adrià Figueras, Iosu Goñi, Gedeón Guardiola, Eduardo Gurbindo, Valero Rivera og Daniel Sarmiento skåra 1 mål alle. Målvakt: Arpad Sterbik. Jesper Nielsen vart svensk toppskårar med 5 mål. Frankrike kom på bronseplassen då laget slo Danmark med 32 mot 29 mål.

Gruppespelet

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

Mellomrunden

Gruppe I 

<noinclude>

Gruppe II 

<noinclude>

Sluttspelet

Kamp om 5.-plass

Semifinalar

Bronsefinale

EM-finalen

Kjelder 

Handball-EM
Sport i 2018
Idrettstilskipingar i Kroatia
Sandra Borch

Sandra Konstance Nygård Borch () er ein norsk politikar for Senterpartiet som er landbruks‑ og matminister i Regjeringa Støre frå 2021. 

Ho kjem frå Lavangen og har frå 2017 representert Troms fylke og Senterpartiet på Stortinget. På Tinget er ho medlem i Energi- og miljøkomiteen.
Borch var i tida 2011-13 leiar i Senterungdommen.

Kjelder 

 
 

Norske landbruksministrar
Statsrådar i Regjeringa Støre
Senterpartistatsrådar
Stortingsrepresentantar for Troms
Stortingsrepresentantar frå Sp
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Leiarar i Senterungdomen
Norske juristar
Norske Skal vi danse-deltakarar
Folk frå Lavangen
Vanity Fair

Vanity Fair er eit amerikansk månadsmagasin som dekker emne som populærkultur, mote, samtidige hendingar og kjendisar, som vert utgjeve av Condé Nast. Dagens utgåve av Vanity Fair har vorte utgjeven sidan 1983, og det har vore eigne utgåver for fire europeiske land forutan den amerikanske utgåva.

Blant bladet sitt meir internasjonalt kjende oppslag og artiklar er framsidebiletet frå 1991 av ein gravid og naken Demi Moore; Marie Brenners artikkel «The Man Who Knew Too Much», som omhandla tobakkindustrien og som seinare vart til filmen The Insider (1999); og avsløringa av identiteten til kjelda som lak til pressen om Watergate-skandalen, «Deep Throat».

Condé Nasts Vanity Fair 
Condé Montrose Nast (1873–1942) byrja sit imperium ved å kjøpa menn #seg motemagasin Dress i 1913. Det vart omdøypt til Dress and Vanity Fair og utgav fire utgåver i dette året. Vanity Fair tyder «Marknaden til forgjengelegdomen» og er ein marknad som varer året rundt i den kristne allegorien The Pilgrim's Progress (1678), skrive av John Bunyan (1628–1688), og i denne marknaden vart dei vitjande freista av alle jordiske forfengelegheiter. I 1847 utgav William Makepeace Thackeray (1811–1863) romanen Vanity Fair, og som inspirert av Pilgrim's Progress dreiv den satiren på det britiske samfunnet. 

Magasinet heldt fram å blomstra inn i tjueåra, men vart eit offer for den store depresjonen og minskande annonseinntekter, men opplaget på rundt 90 000 eksemplar, var på sitt høgaste. Condé Nast annonserte i desember 1935 at Vanity Fair ville slåast saman og inngå i Vogue (opplag 156 000) etter utgåva i mars 1936.

Moderne gjenutgivelse 
Condé Nast Publications, under eigarskap av S.I. Newhouse, annonserte i juni 1983 at magasinet ville lanserast på nytt. Den første utgjevinga vart utgjeven i februar 1983 (omsalgsdato mars) med Richard Locke som redaktør, tidlegare av The New York Timst Book Review. Etter tre utgåver vart Locke erstatta av Leo Lerman, veteran frå Vogue. Han vart etterfølgt av redaktørane Tint Brown (1984–1992) og Graydon Carter (sidan 1992). Faste skribentar har blant anna vore Dominick Dunne, Sebastian Jungar, Michael Wolff, Maureen Orth og Christopher Hitchens. Kjende fotografar for magasinet har blant anna vore Bruce Weber, Annie Leibovitz, Mario Testino og Herb Ritts, som alle har prega omslaget med ei rekkje overdådige omslag og fullsideportretter av samtidens kjendisar. Blant dei aller mest kjende var omslaget for august 1991, fotografert av Leibovitz, av ein naken og høygravid Demi Moore, og med tittelen «More Demi Moore».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Vanity Fair» frå ,  den 9. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Vanity Fairs offisielle nettstad
USA-amerikanske tidsskrift
Se og Hør

Se og Hør er eit av dei største vekeblada i Noreg. Bladet har omfattande biletstoff og ein TV-guide som omfattar 90 kanalar. Bladet er fyrst og fremst basert på kjendisjournalistikk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Se og Hør» frå ,  den 9. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 
 Seher.no - Nettutgåve

Norske vekeblad
Publikasjonar skipa i 1978
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Whatever You Want

«Whatever You Want» er ein rockesong av den britiske rockegruppa Status Quo, skriven av Rick Parfitt og Andy Bown. Han kom ut på albumet med same namn i 1979 og vart ein av dei mest kjende songane deira. 

I Storbritannia nådde songen fjerdeplassen på UK Singles Chart i 1979. Songen vart sidan spelt inn på ny i 2013 på albumet Riffs og igjen året etter for det 31. studioalbumet deira, Aquostic (Stripped Bare).

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Whatever You Want (Status Quo song)» frå ,  den 9. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1979
Status Quo-songar
Songar skrivne av Rick Parfitt
Songar skrivne av Andy Bown
Songar produserte av Pip Williams
Whatever You Want av Status Quo

Whatever You Want er det 12. studioalbumet til den britiske rockegruppa Status Quo.

Dette var det tredje albumet deira som vart produsert av Pip Williams. Innspelinga byrja i desember 1978 i Wisseloord Studios i Hilversum i Nederland, og dei siste miksane var ferdige i London i mars 1979. Albumet kom ut 12. oktober 1979 og gjekk inn på albumlista i heimlandet 20. oktober 1979, der det nådde fjerdeplassen. Den første singelen frå albumet — «Whatever You Want» — kom ut 14. september med «Hard Ride» som B-sida. Denne nådde òg fjerdeplassen på lista. Den andre singelen frå albumet var «Living on an Island» med B-sida «Runaway». Denne kom ut 16. november 1979 og nådde 16. plassen på singellista. 

Albumet vart miksa for den amerikanske marknaden og denne versjonen kom ut i USa med tittelen Now Hear This i 1980. Denne utgåva kom ut på CD på luksusutgåva av albumet. Men denne utgåva kom utan dei to songane «Shady Lady» og «Your Smiling Face». Desse finst derfor berre på den originale vinyl/kassett/8-sporslydband-utgåva. Songane «Whatever You Want» og «Living On an Island» byta òg plass på den amerikanske utgåva.

Innhald

Medverkande
Francis Rossi — gitar, vokal
Rick Parfitt — gitar, vokal
Alan Lancaster — bass, vokal
John Coghlan — trommer

Andre medverkande
Andy Bown — klaverinstrument

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Whatever You Want (album)» frå ,  den 9. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-album
Musikkalbum frå 1979
Vertigo Records-album
Living on an Island

«Living on an Island» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo frå 1979. Han kom ut på albumet Whatever You Want med Rick Parfitt på solovokal. 

Teksten omhandlar Rick Parfitt som måtte ta eit år i skatteeksil utafor Storbritannia og isolasjonen og keisemda han kjende på øya Jersey.

Songen kom ut som den andre singelen frå albumet og nådde 16. plassen på den britiske singellista.

Innhald
 «Living on an Island» (Parfitt/Young) (3.47)
 «Runaway» (Rossi/Frost) (4.32)

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Living on an Island» frå ,  den 9. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-songar
Singlar frå 1979
Songar skrivne av Rick Parfitt
Songar skrivne av Bob Young
Handball-EM 2016 for menn

Europameisterskapen i handball 2016 for menn, den 12. i rekka, vart avvikla i dagane frå 15. til 31. januar 2016 i Polen. 16 land deltok i turneringa: Danmark, Frankrike, Island, Kroatia, Kviterussland, Makedonia, Montenegro, Noreg, Polen, Russland, Serbia, Slovenia, Spania, Sverige, Tyskland og Ungarn.

Gull, sølv og bronse
Tyskland vann EM-gull for andre gong etter finalesiger 24-17 mot Spania. For Tyskland skåra Kai Häfner 7 mål,
Rune Dahmke 4, Steffen Fäth og Tobias Reichmann, begge 3, Hendrik Pekeler 2, medan Jannik Kohlbacher, Julius Kühn, Erik Schmidt, Johannes Sellin og Martin Strobel fann vegen til nettmauskane ein gong kvar. Spania sin toppskårar, Raúl Entrerríos stod for 5 mål. Kroatia slo Noreg 31-24 i bronsefinalen.

Arenaar

Gruppespelet

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

Mellomrunden

Gruppe I 

<noinclude>

Gruppe II 

<noinclude>

Sluttspelet

Kamp om 7.-plass

Kamp om 5.-plass

Semifinalar

Bronsefinale

EM-finalen

Kjelder 

Handball-EM
Sport i 2016
Idrettstilskipingar i Polen