alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Adresse

Adresse (frå fransk, opphavleg 'mål, middel for nå eit mål, retning' eller 'råd') er eit system av opplysingar for å finna fram til ein viss stad. Dette er som regel ein fysisk stad, som ein bustad eller der ei verksemd held til. Han blir brukt på post, pakkar og for å hjelpa personar å finna fram til staden. Utviklinga av standardiserte adressar har vokse fram saman med postvesenet og det moderne samfunnet.
I nyare tid har ein også byrja bruka virtuelle adressar, som epost- eller IP-adressar.

Adresser følgjer eit visst format som gjeld for eit område, til dømes eit land. Dei kan innehalda opplysingar som namnet på den eller dei han skal fram til (adressaten), nummeret til eigedommen, bygningen eller delen av bygningen han skal til og namnet på gata eller bygningen, namnet på staden og eventuelt eit større administrativt område han ligg i, og eit postnummer. Om sendinga går mellom ulike land vil adressa også oppgje landet ho skal til.

Presise adresser gjer det lettare å finna ein stad for tilreisande, og kan ha stor tyding i ein naudsituasjon.

Adressesystem i Noreg
Noreg har to adressesystem - matrikkeladressar og vegadressar.

Matrikkeladressa er ei offisiell adresse som er oppført i matrikkelen. Ho blir fastsett av kvar kommune og er garantert unik innanfor denne kommunen. Heimelen for fastsetjing av matrikkeladressar finst i matrikkelloven § 21. 

Adressa har form av ei talrekkje som inneheld gardsnummer og bruksnummer, eventuelt også festenummer og undernummer. Matrikkeladressa kan til dømes ha ei slik form: 12/158/5-8. 

Vegadressa består av adressenamn (typisk eit vegnamn, som Strandgata) og adressenummer (husnummer/leilegheitsnummer, til dømes 10A).  
Kartverket er ein pådrivar for å laga vegadressar der dette manglar, og hjelper kommunar med dette arbeidet.

Der det finst vegadresse, er ho del av postadressen. Postadressa kan elles oppgje postboks, postnummer, poststad, kommune og landkode. 
Ei norsk postadresse inneheld adressat (første linje), vegadresse (andre linje) og tilhøyrande postnummer og poststadnamn (tredje linje). Der det ikkje finst vegadresse, gjev Posten eit stadnamn ein kan bruka i staden. Brukseinsnummer/bustadnummer er ikkje del av postadressa, men kan tilføyast på ei linje over vegadressea. For at posten skal koma fram, må adressaten vera namngjeven på postkassen på adressa.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Adresse (geografisk)» frå ,  den 14. juli 2017.

Bakgrunnsstoff
 EURADIN – EURopean ADdresses INfrastructure

Identifikasjon
Grunneigedom
Matrikkellova
Postvesen
Franske ord og uttrykk
Geokodar
Rettkvalfamilien

Rettkvalfamilien er ein familie bardekvalar. Dei saknar bukfòrer og har eit relativt stort hovud, opptil ein tredjedel av totallengda. Sprutehòla står langt frå kvarandre og dannar ein V-forma blåst.

Familien har dei to slektene Balaena og Eubalaena med dei fire artane grønlandskval (Balaena mysticetus), nordkaper (Eubalaena glacialis), sørleg rettkval (Eubalaena australis) og stillehavskaper (Eubalaena japonica).

Grønlandskvalen, nordkaperen og den sørlege rettkvalen er store og plumpe kvalar. Dei vart mykje veida på grunna spekket, olja og bardane. Rettkvalane har eit tjukt spekklag og er lettare enn sjøvatn. Drepne dyr flyt difor, og dette gjorde det mogeleg å driva veiding med handharpunar. Rettkvalane er i tillegg langsame kvalar som går høvesvist nært land. Til saman gjorde dette rettkvalane til verdifulle byttedyr, og namnet rettkvalar kjem av at desse kvalane vart rekna for å vera «dei rette» å veida på.

Kjelder 

Bardekvalar
Labradorte

Labradorte (engelsk Labrador tea) viser til ein nordamerikansk urtete eller smaksetjar og tre nærskylde rhododendronplantar som blir brukt til å laga han.

Plantar
Dei tre artane ein bruker til labradorte er

Finnmarkspors Rhododendron tomentosum (engelsk Northern Labrador tea, tidlegare vitskapleg namn Ledum palustre),
 Rhododendron groenlandicum (engelsk Bog Labrador tea, tidlegare Ledum groenlandicum eller Ledum latifolium) 
 Rhododendron neoglandulosum (engelsk Western Labrador tea eller trapper's tea, tidlegare Ledum glandulosum).

Alle tre er låge, seintveksande og vintergrøne plantar som hovudsakleg veks i boreale våtmarksområde. Dei har lêraktige blad som er mørkegrøne på oversida og krøller seg litt nedover i kantane. Undersida er dekt av kvite hår.

Bruk

Blada av labradorte blir ofte brukt som drikke. Dei kan plukkast om våren og tørkast. Fordi plantane veks seint, plukker ein gjerne blada enkeltvis annakvart år frå ulike plantar. Blad og greiner kan også brukast til å smaksetja kjøt ved at ein legg kjøtet til bløyt i avkoket. 
Fleire ulike talarar av athabaskiske språk og inuittar har brukt labradorte. 
Bruken av labradorte er også dokumentert blant til dømes yuroktalande folk.

På 1700-talet brukte tyske bryggarar R. tomentosum i ølbrygging. Verknaden skal ha vore å gje ølet meir effekt, men tilsetninga blei forboden fordi ein meinte ho førte til meir aggresjon.

Labradorte inneheld ledol, som kan vera giftig. Dei ulike slaga og vekstar på ulike stader kan ha forskjellig ledolinnhald. R. groenlandicum har det lågaste innhalde. Som annan rhododendron inneheld dei også grayanotoksin, eit giftstoff som kan vera farleg for menneske og som har ført til dødsfall blant bufe.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Labrador tea» frå ,  den 14. juli 2017.  
 
Urtete
Inuittisk mat
USA-amerikansk mat
Kanadisk mat
Nordamerikansk urfolksmat
Here's Little Richard

Here's Little Richard er debutalbumet til Little Richard, gjeve ut i mars 1957. Han hadde hatt seks hittar inne på Topp 40 året før, og somme av desse var med på dette albumet. Det var det albumet hans som nådde høgast på Billboard Pop Albums-lista, med ein 13. plass. Albumet inneheld to av dei største hittane til Richard, «Long Tall Sally», som nådde sjetteplassen på den amerikanske popsingellista, og «Jenny, Jenny», som nådde tiandeplassen på lista.

Mottaking 
I 2003 vart albumet rangert på 50. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Det er inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die og i 2010 tok Time Magazine det med seg på lista si over dei 100 beste albuma gjennom tidene. Opningssporet «Tutti Frutti» vart oppført på 43. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.

Innhald

Medverkande 
Little Richard – vokal, piano (utanom på 5 og 9)
Lee Allen – tenorsaksofon (utanom på 2 og 12)
Alvin «Red» Tyler – barytonsaksofon (utanom på 2 og 12)
Frank Fields – bass (utanom på 2 og 12)
Earl Palmer – trommer (utanom på 2 og 12)
Edgar Blanchard – gitar (utanom på 1, 2, 5, 9 og 12)

Andre medverkande 
Justin Adams – gitar på 1 og 5
Huey Smith – piano på 5
Renald Richard – trompet på 2
Clarence Ford – tenorsaksofon, barytonsaksofon på 2
Joe Tillman –  tenorsaksofon på 2
William «Frosty» Pyles – gitar på 2
Lloyd Lambert – bass på 2
Oscar Moore – trommer på 2
Roy Montrell – gitar på 9
Wilbert Smith – tenorsaksofon på 12
Grady Gaines – tenorsaksofon på 12
Clifford Burks – tenorsaksofon på 12
Jewell Grant – barytonsaksofon på 12
Nathaniel Douglas – gitar på 12
Olsie Richard Robinson – bass på 12
Charles Connor – trommer på 12

Lister

Vekeslister

Singel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Here's Little Richard» frå ,  den 14. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1957
Little Richard-album
Engelskspråklege album
Specialty Records-album
Musikkalbum produserte av Robert Blackwell
 050
 227
Kerron Clement

Kerron Stephon Clement () er ein trinidadisk-amerikansk friidrettsutøvar frå Port of Spain i Trinidad og Tobago. Han vart verdsmeister i 400 meter hekk i 2007 og 2009 og olympisk meister i 2016, alle gongane som representant for USA.

Aktiv
Clement vart USA-amerikansk statsborgar i 2004. Same året vann han 400 m hekk ved junior-VM i friidrett. Den  26. juni 2005 sette han personleg rekord i øvinga med tida 47,24 sekundar, oppnådd i Carson i California. Han levde ikkje opp til favorittstempelet under verdsmeisterskapen 2005 i Helsinki og enda på fjerdeplass i finalen.

Sommaren 2007 forbetra Clement den personlege rekorden på 400 meter til 44,48 sekundar under eit stemne i Stockholm den 7. august. Han beheldt forma og vann ein klar siger i spesialøvinga 400 meter hekk då friidretts-VM fann stad i Osaka tre veker seinare. Året etter fekk Clement OL-sølv på langhekken under Sommar-OL i Beijing, der lagkamerat Angelo Taylor var heilt suveren i finalen.

Clement forsvarte verdsmeistertittelen på 400 meter hekk då VM i friidrett 2009 fann stad i Berlin. Han vann elles gullmedalje nummer to i meisterskapen då han sprang den andre etappen for USA i 4 x 400 meter stafett, dei andre på laget var Angelo Taylor, Jeremy Wariner og LaShawn Merritt. 

Etter nokre svakare sesongar kom Clement tilbake i verdseliten i 2015, men var eitt hundredels sekund for seint ute til å kapre bronsemedaljen på langhekken ved VM i friidrett i Beijing. Derimot lukkast han overmåte godt då han stilte til start i dei olympiske leikane 2016. I ein jamn hekkefinale braut Clement målsnora på tida 47,73 sekundar, fem hundredels sekund framom kenyanaren Boniface M. Tumuti.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2005 i Helsinki: Nr 4 i 400 m hekk – 48,18
VM 2007 i Osaka: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,61, framom Félix Sánchez (48,01)
OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje i 400 m hekk – 47,98, bakom Angelo Taylor (47,25)
VM 2009 i Berlin: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,91, framom Javier Culson (48,09) + gull i 4 x 400 m stafett
VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane i 400 m hekk (52,11 =nr 24)
VM 2015 i Beijing: Nr 4 i 400 m hekk – 48,18, bakom Jeffrey Gibson (48,17)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,73, framom Boniface M. Tumuti (47,78)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kerron Clement» frå ,  den 15. juli 2017.  
 

Olympiske meistrar for USA
Friidrettsutøvarar frå USA
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Trinidadiske friidrettsutøvarar
Trinidadiske-amerikanarar
Folk frå Port of Spain
Myrciaria floribunda

Myrciaria floribunda er eit tropisk frukttre eller busk frå Karibia. Det dannar bær som blir brukt til mat og fleire ulike drikkar.

På engelsk er planten kjend som guavaberry og rumberry. Han blir også kalla mirto eller murta på Puerto Rico, guayabillo i Guatemala, coco-carette, merisier-cerise eller bois de basse batard på Guadeloupe og Martinique, cabo de chivo i El Salvador, escobillo i Nicaragua, mije eller mije colorado på Cuba og Den dominikanske republikkeb, bois mulatre på Haiti og roode bosch guave, saitjaberan eller kakrioe hariraroe tataroe i Surinam. 
Planten er ikkje i slekt med guava, men med camu-camu (Myrciaria dubia).

Treet kan bli opptil 18 meter høgt, men finst i ei rekkje former. Det har raudbrune griener og små rosa og kvite blomar. Fruktene eller bæra er guloransje eller mørkeraude, med eit tynt lag gjennomsiktig kjøt rundt ein stein. Smaken er søt og syrleg.

Planten veks vilt i Sentral- og Sør-Amerika, i land som Cuba, Den dominikanske republikken, Haiti, Jamaica, Puerto Rico og fleire  av Dei små Antillane. Han er også blitt innført til Florida, Bermuda, Hawaii og Filippinane.

Bæret blir brukt til å laga syltetøy og drikkar. Likør laga av Myrciaria floribunda og rom er ein vanleg juledrikk på fleire av veksestadane, særleg Sint Maarten og Jomfruøyane. Kolonistar frå Danmark og Nederland fant ut at dei kunne smaksetja rommen på liknande vis som snaps. Både brennevin og snaps med Myrciaria floribunda blei tidlegare eksportert frå St. Thomas til Danmark.

I Den dominikanske republikken er han knytt til den austlege byen San Pedro de Macorís, som har mange innbyggjarar av aust-karibisk opphav. 

Myrciaria floribunda blir også brukt som medisinplante. Bæra blir rekna for å ha reinskande verkning, og blir tekne mot leverplager.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Myrciaria floribunda» frå ,  den 15. juli 2017.

Bakgrunnsstoff
Myrciaria floribunda (rumberry) ved hort.purdue.edu

floribunda
Bær
Myrtefamilien
Plantar i Karibia
Myrtefamilien

Myrtefamilien (Myrtaceae) er ein tofrøblada plantefamilie i myrteordenen. Han inneheld tre og buskar med sterk aromatisk lukt av eteriske oljer. Blada er oftast motsette. Blomane er frikrona, regelmessige og 4- eller 5-talige. 

I familien finst mellom 3000 og 5000 artar fordelt på 130-150 slekter. Artane finst stort sett i Australia og Amerika. 
I Europa veks berre éin art naturleg, myrt. Andre kjende plantar i familien er granateple, kryddernellik, allehande, guava og eukalyptus.
Arten Eucalyptus regnans kan bli meir enn 100 meter høg og blir ofte rekna som verdas høgaste dekkfrøplante.

Kjende slekter 
 Blepharocalyx
 Flaskebørsteslekta (Callistemon) – 34 artar
 Eukalyptusslekta (Eucalyptus) – ca. 700 artar
 Feijoa – 1 art
 Eugenia – ca. 1 000 artar
 Leptospermum – 80-86 artar
 Lophostemon – 4 artar
 Tetreslekta (Melaleuca) – > 200 artar
 Metrosideros – ca. 50 artar
 Myrciaria – ca. 20 artar
 Myrteslekta (Myrtus) – 2 artar
 Pimenta – 13 artar
 Allehande (Pimenta dioica) 
 Guavaslekta (Psidium) – ca. 100 artar
 Guava (Psidium guajava)
 Regelia – 6 artar
 Syncarpia – 3 artar
 Syzygium = syn. Acmenosperma - ca. 1 100 artar
 Nelliktre (Syzygium aromata
 Taxandria – 13 artar
 Ugni – 10 artar

Kjelder

 
Myrteordenen
Plantefamiliar
Piknikkorg

Piknikkorg er ei korg som kan brukast til å ha med mat og utstyr til ein piknik. Ei piknikkorg, ofte fletta av vidje, blir ofte sett på som nødvendig utstyr ved ein piknik. 

Pikknikkorga kan vera alt frå ei enkel korg med mat og utstyr ein har pakka heime, til ei spesiallaga korg med lok, oppbevaringsplassar og utstyr. Ei slik korg kan ha trygge plassar til varm og kald mat og drikke, piknikglas, tallerkar og bestikk festa med reimer og teppe til å sitja og servera maten på.
Velutstyrte korger kan også innehalde til dømes salt og pepar og skjerefjøler.

Mange stader er det mogleg å kjøpa ei ferdig pakka piknikkorg.
I Storbritannia er særleg Fortnum & Mason blitt kjende som leverandørar av piknikkorger, ofte til prestisjetunge hendingar som Ascot-veddeløpa, Henley-regattaen, Wimbledon-tevlinga i tennis, cricket ved Lord's Cricket Ground eller rugby ved Twickenham Stadium.

Kjelder
 
Denne artikkelen bygger på «Picnic basket» frå ,  den 15. juli 2017.  
 

Servering
Matlagring
Bereutstyr
Korger
Bautasteinen «St. Olavs pil»

«St. Olavs pil» er ein bautastein på Store-Standal, Gnr 60 bnr 1, i Ørsta kommune på Sunnmøre.

Presten Hans Strøm skreiv i 1766 om ein bautastein på Store Standal, «en lang og noget krum Steen-Stytte stående 6 Alne høit over Jorden,».  Arkeologen Nicolay Nicolaysen skreiv på 1860-talet om steinen, men berre at han var teken bort «et snes år» tidlegare.

Bautasteinen vart  i 1890 attreist av Fortidsminneforeninga.

I 1950 registrerte Per Fett bautasteinen, som han kalla «St. Olavs pil» og opplyste at han er 4m høg, 70 cm brei og 20 cm tjukk. Han opplyste òg at steinen tidlegare var blitt teke ned og nytta i ei bru, men vart seinare sett opp att der han står no. Nøyaktig kvar helst han stod før, veit ein ikkje, men han stod då på ein stad lenger inne på bøen og skal ha halla mot sjøen.

Nokon tradisjon om når steinen opphavleg vart sett opp, eller kva funksjon han hadde, er ikkje kjent.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Segna om Trollgjøttemannen kstandal.no (henta juli/2017)

Kulturminne i Ørsta
Bautasteinar
Optikusnevromyelitt

Optikusnevromyelitt (dessutan kjend som Devic-sjukdomen og Devic-syndrom) er ein sterkt invalidiserande autoimmun og demyeliniserande betennelsessjukdom i sentralnervesystemet kjenneteikna ved optikusnevritt og myelitt. Sjukdomen råkar i hovudsak optiske nervar og ryggmergen, der han dannar arr. Til skilnad frå multippel sklerose vert hjernen sjeldnare råka. Sjukdomen er knytt til antistoff mot vasskanalen akvaporin 4, eit protein som finst i kontaktgreiner hjå astrocyttar og som er viktig mellom anna for vassbalansen i hjernen.

Andre liknande sjukdomar med antistoff mot akvaporin 4 vert rekna til optikusnevromyelitt-spekteret. Eit mindretal av pasientar med kliniske symptom på optikusnevromyelitt har antistoff mot myelinoligodendrocytt-glykoproteinet, og dei fleste av desse har ikkje antistoff mot akvaporin 4.

Optikusnevromyelitt vart tidlegare rekna som ei avgrensa form av multippel sklerose, men er no rekna som ein eigen sjukdom.  

Optikusnevromyelitt vart fyrst skildra med dette namnet på fransk av Eugène Devic i 1894, som neuro-myélite optique aiguë. Andre mogelege skildringar av sjukdomen vart gjorde før dette, og det fyrste kjende dømet frå den vestlege bokheimen vart gjort i 1844.

Kjelder 

Autoimmune sjukdommar
Demyeliniserande sjukdommar i sentralnervesystemet
Sjeldne sjukdommar
Shawn Crawford

Shawn Crawford () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Van Wyck i Sør-Carolina. Han vart olympisk meister på 200 meter i 2004 og vann to OL-sølv og ein VM-bronse i sprintøvingar i tida 2001-08.

Karriere
Frå 2001-sesongen var Crawford i verdstoppen i sprint, særleg imponerte han på 200 meter. Under verdsmeisterskapen 2001 i kanadiske Edmonton fekk han ein bronsemedalje på 200 meter, delt med Kim Collins og på same tid, 20,20 sekundar, som sølvvinnar Christopher Williams.

I juni 2004 gjorde Crawford 100-meteren unna på 9,88 sekundar ved eit stemne i Eugene i delstaten Oregon, hans aller raskaste løp nokon gong. To månader etter, under dei olympiske leikane 2004 i Aten kom han i mål på sterke 9,89, men vart likevel berre fjerdemann, slått med høvesvis fire, tre og to hundredels sekund av dei tre medaljevinnarane; Justin Gatlin, Francis Obikwelu og Maurice Greene. Langt betre lukkast Crawford på 200 m fire dagar seinare, med tida 19,79 sekundar presterte han sitt livs beste løp på distansen og vann  tevlinga med over 0,2 sekunds margin til dei andre to medaljevinnarane. Til sist i leikane sprang han startetappen for USA sitt mannskap i 4 x 100 meter stafett, ei tevling som enda med britisk siger og USA-amerikansk sølv, 38,07 sekundar mot 38,08.

Under sommarleikane 2008 i Beijing kneip Crawford sølvmedaljen på 200 m med tida 19,96, men vart stilt heilt i skuggen av Usain Bolt frå Jamaica som sette verdsrekord med sine 19,30 sekundar. Eitt år seinare forbetra Bolt verdsrekorden til fabelaktige 19,19 sekundar då friidretts-VM 2009 fann stad i Berlin, i eit finalefelt der Crawfords tid 19,89 ikkje heldt til meir enn fjerdeplass.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2001 i Edmonton: Bronsemedalje på 200 m – 20,20, delt med Kim Collins
OL 2004 i Aten: Gull på 200 m – 19,79, sølv i 4 x 100 m stafett og nr 4 på 100 m – 9,89
VM 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane på 100 m – 10,28
OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje på 200 m – 19,96, bakom Usain Bolt (19,30)
VM 2009 i Berlin: Nr 4 på 200 m – 19,89

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shawn Crawford» frå ,  den 16. juli 2017.  
 

Olympiske meistrar for USA
Sprintarar frå USA
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Angela Voigt

Angela Voigt, fødd Schmalfeld, () var ein tysk friidrettsutøvar frå Weferlingen i Sachsen-Anhalt som vart olympisk meister i lengdehopp i 1976. Ho tevla for Aust-Tyskland.

Angela Schmalfeld satsa fyrst på mangekamp og vart i 1973 nummer to i den austtyske meisterskapen. Vedvarande skadeplager førte til at ho frå 1974 konsentrerte seg om lengdehopp. Ho vart nummer to i øvinga ved innandørs-EM i Göteborg våren 1974 og kom på fjerdeplass under EM i friidrett 1974 i Roma, tre centimeter unna bronsevinnaren.

Den 9. mai 1976 sette ho som Angela Voigt ny verdsrekord i lengdehopp med 6,92 meter under eit stemne i Dresden. I dei olympiske leikane i Montreal i juli månad tok ho i finalen leiinga med eit hopp på 6,72 m, noko som skulle vise seg å halde til gull. Etter å ha vorte mor i 1977 kom Voigt tilbake i 1978-sesongen og berga EM-sølv med eit hopp på 6,79 m i siste omgangen.

Voigt var aktiv til 1982, men makta ikkje å kvalifisere seg til korkje OL 1980 eller EM 1982.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Nr 4 – 6,56 m
OL 1976 i Montreal:  Gullmedalje 6,72 m, framom Kathy McMillan (6,66 m)
EM 1978 i Praha: Sølvmedalje – 6,79 m, bakom Vilma Bardauskienė (6,88 m)

Voigt døydde i Magdeburg etter kort tids sjukdom.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Angela Voigt» frå ,  den 16. juli 2017.  
 

Tyske sprintarar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Maren Mjelde

Maren Nævdal Mjelde () er ein norsk fotballspelar frå Espeland i Bergen. Ho er lagkaptein på landslaget og spelar på Chelsea L.F.C..

Ho hadde per 10. mars 2020 spelt 148 landskampar for Noreg og skåra 19 mål. Mjelde spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1. Erik Mjelde er hennar eldre bror.

Aktiv
Mjelde debuterte på Arna-Bjørnar i 2005 og spelte på laget til 2012. Frå 2013 var ho i halvtanna år aktiv i tyske Turbine Potsdam, før ho sommaren 2014 melde overgang til svenske Kopparberg. Der etter var ho Avaldsnes-spelar i sesongane 2015-16. Frå 2017 til -18 har Mjelde kontrakt med engelske Chelsea FC.

Landslagsdebuten fekk Mjelde 27. oktober 2007. Det neste året var ho kaptein på det norske laget som tok seg heilt til finalen i europameisterskapen for juniorar (J-19). Frå mars 2009 var ho tilbake på Noregs landslag og deltok både i Fotball-EM 2009 og VM 2011, oftast plassert på høgrebacken, men òg som midstoppar. Under EM i fotball 2013 i Sverige var Mjelde ein av dei beste norske spelarane i ein meisterskap som enda med finaletap 0-1 mot Tyskland. To år seinare utmerkte ho seg med eit frisparkmål i ein kamp mot Tyskland under Fotball-VM 2015, der Noreg seinare rauk ut allereie i åttedelsfinalane.

Sidan hausten 2015 har Mjelde vore kaptein for Noreg. Dei siste åra har ho på landslaget vekselvis vore midtstoppar og midtbanespelar.

Merittar
EM-sølv: 2013
EM-semifinalist: 2009

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maren Mjelde» frå ,  den 16. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Folk frå Bergen
Ada Hegerberg

Ada Martine Stolsmo Hegerberg () er ein norsk fotballspelar frå Sunndalsøra som speler for Olympique lyonnais i den franske eliteserien for kvinner. 

Hegerberg har vunne norsk cupgull, gull i Toppserien, gull i UEFA Champions League, gull i tysk serie, gull i tysk cup, og sølv frå EM med det norske kvinnelandslaget. Ho har vunne Gullballen (Kniksenprisen) (2015 og 2016), blei kåra til UEFA Årets kvinnelege spelar i Europa for innsatsen i sesongen 2015/16 og er tildelt Aftenpostens gullmedalje, Sportsjournalistenes statuett og BBC-prisen for årets kvinnelege fotballspelar for 2017.

Midtspissen hadde per 15.7.2017 spelt 63 landskampar og skåra 38 mål. Ho spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

Aktiv
Hegerberg debuterte på Kolbotn IL i 2010. Sesongen 2012 spelte ho på Stabæk IF. Der etter var ho aktiv i Turbine Potsdam i halvtanna år. I juli 2014 gjekk ho over til franske Olympique Lyon, ein klubb ho har vunne meisterligafinale med både i 2016 og 2017.

Landslagdebuten til Hegerberg kom 19. november 2011. Med Isabell Herlovsen ute med skade, var Hegerberg det opplagde valet på midtspissplass under EM i fotball 2013.

Merittar
EM-sølv: 2013
Meisterligaen: 2016 og 2017 med Olympique Lyon
Noregsmeister: 2012 med Stabæk IF
Fransk seriemeister: 2015, 2016 og 2017 med Olympique Lyon
Fransk cupmeister: 2015, 2016 og 2017 med Olympique Lyon

Hegerberg vart kåra til Årets fotballspelar 2016 i Europa for kvinner.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ada Hegerberg» frå ,  den 16. juli 2017.

Referansar 

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Folk frå Sunndal