alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nahariya

Nahariya (hebraisk נַהֲרִיָּה) er den nordlegaste kystbyen i Israel, med eit estimert folketal på 51 200.

Etymologi
Nahariya er kalla opp etter elva Ga'aton (elv - nahar  på hebraisk), som renn gjennom byen.

Historie

Arkeologi
Det vart grave fram ei kyrkje frå bysantinsk tid, tileigna St. Lasarus, i 1970-åra. Ho vart øydelagd i brann, truleg kring den persiske invasjonen i 614.

Britisk styre
I åra 1934/35 vart Nahariya grunnlagd som ein jordbrukslandsby av eit selskap leia av agronomen Selig Eugen Soskin (1873-1959), sivilingeniøren Joseph Loewy (1885-1949), finanseksperten Heinrich Cohn (1895-1976) og ingeniøren Simon Reich (1883-1941). Selskapet fekk jord i eit område kjøpt av den arabiske familien Toueini. Jorda vart gjeve til nye tyske jødiske emigrantar som rømde frå nazi-forfølgjingane. Dei første to familiane slo seg ned i Nahariya den 10. februar 1935, som vert rekna som den offisielle grunnleggjingsdatoen til Nahariya. Etter fleire økonomiske problem gjekk innbyggjarane bort frå jordbruk og satsa heller på turisme, basert på den vakre naturen kring byen og strendene. Under [[Palestinamandatet] kom mange britiske offiserar frå Khartoum til Nahariya på ferie.

Staten Israel
Nahariya vart ein utviklingsby i 1950-åra etter at ein nærliggande ma'abara (flyktningleir) vart ein del av byen. Byen vart heimstad til mange jødiske flyktningar frå Nord-Afrika, Midtausten og Europa. I 1990-åra kom òg mange emigrantar frå det tidlegare Sovjetunionen og Etiopia. Seint i 1990-åra og tidleg i 2000-åra vart det gjort store utbyggingar i Nahariya.

På grunn av den geografiske plasseringa, 10 km ned kysten frå grensa til Libanon, har Nahariya ofte vorte utsett for terroriståtak av palestinske militante, bombekastaråtak og Katyusha-rakettar sidan 1970-åra. Det mest kjende var åtaka i 1974 og 1979. 

Under Libanonkrigen i 2006 i juli-august, vart Nahariya råka av fleire hundre Katyusha-rakettar sendte av Hizbollah frå Sør-Libanon. Mange sivile vart då skadde og fem mista livet. Det vart gjort store øydeleggingar på eigedom og fysisk infrastruktur. Det gjekk hardt utover økonomien til Nahariya då to tredjedelar av innbyggjarane i byen måtte evakuerast, medan resten var vekesvis i bomberom.

Venskapsbyar
Nahariya er venskapsby med: 
 Alzey i Rheinland-Pfalz i Tyskland
 Offenbach i Hessen i Tyskland
 Darmstadt i Hessen i Tyskland
 Paderborn i NRW, Tyskland
 Issy-Les-Moulineaux i Frankrike
 Tempelhof i Berlin i Tyskland
 Bielefeld i NRW i Tyskland
 Miami Beach i Florida i USA
 Delray Beach i Florida i USA
 Kecskemét i Bács-Kiskun i Ungarn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nahariya» frå ,  den 14. oktober 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad 

 
Busetnader grunnlagde i 1935
1935 i Palestina
Byar i Det nordlege distriktet i Israel
Norsk Maritimt Museum

Norsk Maritimt Museum, til 2010 Norsk Sjøfartsmuseum, er eit museum i Oslo. Museet vart stifta i 1914 i samband med Jubileumsutstillinga på Frogner i Oslo i 1914, då museet fekk overtake utstillingsgjenstandar som var knytt til sjøfart. Gjenstandane låg på lager til 1929. I tida 1929-60 heldt museet til i lokale på Norsk Folkemuseum. I 1960 flytta sjøfartsmuseet til nybygd hus på Bygdøynes i Oslo. 1. januar 2010 endra museet namn frå Norsk Sjøfartsmuseum til Norsk Maritimt Museum.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Norsk Sjøfartsmuseum» frå ,  den 14. oktober 2014.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad 
 

Museum i Oslo
Sjøfartsmuseum i Noreg
Arkeologiske museum i Noreg
Bygdøy
Kulturminne i Oslo
Museum skipa i 1914
1914 i Noreg
Det indiske nasjonalmuseet

Det indiske nasjonalmuseet (engelsk National Museum) er eit museum i New Delhi som blei skipa i 1949, kort tid etter at India fekk sjølvstende. Museet inneheld kunst og historiske objekt frå indisk historie og nokre utanlandske objekt i ei samling av over 200 000 gjenstandar, og er eitt av ei største i landet. Det blir drive av kulturdepartementet og turistdepartementet i India.

Det indiske nasjonalmuseet ligg sentralt i New Delhi, på hjørnet mellom Janpath og Maulana Azad Road. Det er stengd på måndagar.

Historie
Planane for museet blei laga av Gwyer-komiteen i 1946. Etter ei utstilling av utvalde indiske gjenstandar ved Royal Academy i London vinteren 1947/48 blei den same samlinga vist fram i Delhi. Utstillinga blei halden i Rashtrapati Bhavan i 1949, og var ein stor suksess. 15. august 1949 blei det indiske nasjonalmuseet innvigd her av dåverande guvernør-general C. Rajagopalachari. Samlinga blei verande i den indiske presidentbustaden Rashtrapati Bhavan fram til ein eigen museumsbygning stod klar. 

Nasjonalmuseumbygningen blei teikna av arkitekten Ganesh Bikaji Deolalikar. Grunnsteinen for denne bygningen blei lagt av statsminister Jawaharlal Nehru 12. mai 1955. 18. desember 1960 blei museet opna av visepresident S. Radhakrishnan.

Samling
Samlinga er stilt ut i tre etasjar. Blant galleria finst ei stor samling objekt frå Indusdalsivilisasjonen, mellom anna skulpturar som «dansejenta frå Mohenjo-daro» og «prestehovudet», segl, keramikk og leiketøy. Museet har også utstillingar knytt til utviklinga av indisk skrift og myntar, buddhistisk kunst og indiske miniatyrmåleri.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Museum i India
New Delhi
Skipingar i 1949
India
Antarktisk kril

Antarktisk krill (Euphausia superba) er ein type kril som er nøkkelart i det antarktiske økosystemet i Sørishavet. Kvar kril kan bli opptil 6 cm lang og 2 gram tung. Antarktisk kril lever i store stimar, eller sverma, som kan ha opptil 10 000–30 000 individ per kubikkmeter. Krilen lever i omtrent 6 år.

Antarktisk kril lever på små planteplankton som tek opp energi frå sollys.  Krilen blir i sin tur eten av større dyr som selar, kvalar, fuglar og fiskar, ofte som hovudnæringskjelda. Ut frå total biomasse, som ein reknar med ligg rundt 500 millionar tonn, kan antarktisk kril vera det mest utbreidde dyret på jorda.

Krilen har eigne organ for bioluminescens, lys laga av dyra sjølv. Lysorgana sit parvis ulike stader på kroppen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antarctic krill» frå ,  den 14. oktober 2014.

Bakgrunnsstoff 
 «Virtuelt mikroskop»  av antarktisk kril ved ecoscope.com.
Krill cam. Nettkamera av antarktisk kril i eit akvarium.

Krepsdyr
Dyr i Antarktis
Sørishavet
DS «Haakon VII»

DS «Haakon VII» var eit tidlegare passasjer- og Hurtigruteskip som vart overlevert Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab i mai 1907. Skipet hadde byggnummer 125 ved Trondhjems Mekaniske Værksted i Trondheim og kosta 750 000 kroner. Etter levering vart skipet sett inn i Englandsruta Trondheim–Bergen–Stavanger–Newcastle. I 1922 vart ho sett inn i fast rotasjon i Hurtigruten om sumaren, og frå 1924 heile året. 29. oktober 1929 grunnstøytte DS «Haakon VII» ved Staveneset sør for Florø og velta 90 grader. Akterenden sokk, medan baugen låg langt inne på land. 18 personar omkom og 55 overlevde. I 1930 vart skipet slept til Bergen, og vart kondemnert og hogge opp.

Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab hadde som tradisjon å namngje skipa sine etter norske herskarar. Haakon VII var konge av Noreg frå 1905 til 1957.

Fotnotar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «DS «Haakon VII»» frå ,  den 14. oktober 2014.  
 

Haakon VII
Haakon VII
Haakon VII
Haakon VII
Haakon VII
Haakon VII
Historie i Kinn
Billy Mills

Billy Mills, eigentleg William Mervin Mills, () er ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Pine Ridge i Sør-Dakota som vart olympisk meister på 10 000 m i 1964. Han er lakota-indianar, og var den første urinnvånaren i USA som tok OL-gull.

Aktiv

Verdsrekordhaldaren, australiaren Ron Clarke var med sine 28.15,6 stor favoritt framom 10 000-meteren under sommarleikane 1964 i Tokyo. Pjotr Bolotnikov frå Sovjetunionen og Murray Halberg frå New Zealand vart rekna som dei sterkaste utfordrarane til Clarke.

Clarke opna som venta i høgt tempo og drog feltet heile vegen. To rundar før mål var det berre to løparar som heldt fylgje med Clarke, Billy Mills og tunisiaren Mohammed Gammoudi. Begge desse løparane hadde personlege rekordar på 29-talet. Gammoudi og spurtsvake Clarke vart  passerte av Mills på siste langside. Mills vann løpet med tida 28.24,4, ei personleg rekordforbetring på nær 50 sekundar. Sigeren var den største overraskinga i Tokyo-leikane, og er ein av dei største sensasjonar i internasjonal friidrett nokon gong. Seinare i 1964-Ol vart Mills nummer 14 i maraton.

I 1965 forbetra Mills den USA-amerikanske rekorden på 10 000 meter til 28.17,6, ei tid som gav han tredjeplass på verdsstatistikken på distansen.
 
Spelefilmen Running Brave frå 1984, byggjer på Billy Mills sitt liv.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Billy Mills» frå ,  den 14. oktober 2014.  
 

Langdistanseløparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Bob Hayes

Bob Hayes, eigentleg Robert Lee Hayes, () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar og amerikansk fotball-spelar frå Jacksonville i Florida. Hayes er den einaste idrettsutøvaren som har vunne både OL-gull og Super Bowl.

Friidrettt
Under sommar-OL i Tokyo i 1964 vann Hayes to gullmedaljar. På 100 meter tangerte han verdsrekorden og vann med tida 10,0. Ei veke seinare sprang han på ankerertappen USA i mål i 4 x 100 meter stafett på ny verdsrekord, 39,0 sekundar.

Amerikansk fotball
Hayes spelte for Dallas Cowboys frå 1965 til -74. I 1972 vann klubben Super Bowl etter 24-3 over Miami Dolphins, året etter den hadde tapt knipent overfor Baltimore Colts. Hayes spelte i 1975-sesongen for San Francisco 49ers.

Etterrakst
Hayes vart i 1979 dømd til 10 månaders fengselstraff for narkotikahandel. Seinare vart han rusmisbrukar og enda livet som fattiglus i fødebyen Jacksonville.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bob Hayes» frå ,  den 14. oktober 2014.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Kristin Fridtun

Kristin Fridtun () er ein norsk forfattar, skribent og tidegare skihoppar frå Elverum. Ho skriv fast i Dag og Tid.

Skihoppkarriere 
Fridtun tok i 2003 tredjeplassen i NM, og i 2004 var ho med på vinnarlaget i lagkonkurransen i junior-VM i Stryn. Ho la opp i 2006 etter å ha teke del i kontinentalcupen i skiskyting same året.

Målsak og forfattarskap 
Fridtun byrja å skriva nynorsk i 2006. I 2010 laga ho eit nettkurs i nynorsk saman med NTNU. Fyrste boka, Norsk etymologisk oppkok, kom i 2012. Ho handlar om etymologien til kvardagsord. Andre boka, Nynorsk for dumskallar, kom i 2013 og er ei lærebok i nynorsk. Fridtun fekk Språkprisen 2019.

Bøker 
 Króka-Refs saga – ein bokleg revkrok? – masteroppgåve (2011)
 Norsk etymologisk oppkok. Du veit ikkje kva du snakkar om (2012)
 Nynorsk for dumskallar (2013)
 Kjønn og ukjønn. Ordhistoriske essay (2015)
 Homoflokar (2018)
 Språket er ei bukse. Om biletbruken i norsk språkdebatt (2019)
 Kunsten å irritera seg over skrivefeil. Kvifor gjer me det, og har det noko for seg? (2021)

Bakgrunnsstoff 
 Kristin Fridtun på Allkunne
 Nynorskkurs med Kristin Fridtun på Youtube
 Kristin Fridtun si nettside
 Kristin Fridtun i Forfatterkatalogen
 Kristin Fridtun på Samlaget sine sider
 Intervju med Kristin Fridtun  i Universitetsavisa
 Kristin Fridttun på FIS sine sider

Norske forfattarar
Nynorskforfattarar
Norske skihopparar
Rex Cawley

Rex Cawley, eigentleg Warren Jay Cawley, () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Highland Park i Michigan. Han vart olympisk meister på 400 meter hekk under sommarleikane i Tokyo i 1964.

Aktiv
Cawley deltok i USA sitt uttaksløp på 400 m hekk føre dei olympiske leikane 1960. Med tida 50,7 sekundar vart han sjuandemann og dermed ikkje teken ut til Roma-leikane. I 1963 vart han amerikansk meister på 400 m hekk, ein prestasjon han kopierte i 1965. 

I 1964 i Los Angeles vann Cawley uttaksløpet til OL på tida 49,1 sekundar, ny verdsrekord med eitt tidels sekund i høve den gamle, tilhøyrande italienaren Salvatore Morale. I finalen på langhekken under Sommar-OL 1964 vann Rex Cawley på 49,6 sekundar, briten John Cooper og Salvatore Morale fekk dei andre medaljane, begge fekk notert 50,1.

Cawley la opp som friidrettsutøvar i 1965.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rex Cawley» frå ,  den 14. oktober 2014.  
 

Hekkeløparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Friidrett under Sommar-OL 1948

Friidrettsøvingane under Sommar-OL 1948 i London vart avvikla i tida 30. juli  til 7. august 1948. Det vart tevla i 33 øvingar, 24 for menn og 9 for kvinner. Tre av øvingane for kvinner var nye på programmet; 200 meter, lengdehopp og kulestøyt. 745 utøvarar frå 53 land deltok i tevlingane. Alle tevlingane gjekk føre seg på eller ved olympiastadion.

Nederlandske Fanny Blankers-Koen vart forgrunnsfiguren under sommarleikane med sine fire gullmedalje på sprintdistansane 100 meter, 200 meter, 80 meter hekk og 4 x 100 meter stafett. Franske Micheline Ostermayer vann gullmedaljane i kulestøyt og diskoskasting. Ingen av verdsrekordane vart rokka under London-OL.

Menn

100 m 

Finale: 31. juli

200 m 

Finale: 3. august

400 m 

Finale: 5. august

800 m 

Finale: 2. august

1500 m 

Finale: 6. august

5000 m 

Finale: 2. august

10 000 m 

30. juli

Maraton 

7. august

10 km kappgang 

Finale: 7. august

50 km kappgang 

31. juli

110 m hekk 

Finale: 4. august

400 m hekk 

Finale: 31. juli

3000 m hinder 

Finale: 5. august

4 × 100 m stafett 

Finale: 7. august

4 × 400 m stafett 

Finale: 7. august

Høgdehopp 

Finale: 30. juli

Stavhopp 

Finale: 2. august

Lengdehopp 

Finale: 31. juli

Tresteghopp 

Finale: 3. august

Kulestøyt 

Finale: 3. august

Diskoskast 

Finale: 2. august

Sleggjekast 

Finale: 31. juli

Spydkast 

Finale: 4. august

Tikamp 

5./6. august

Kvinner

100 m 

Finale: 2. august

200 m 

Finale: 6. august

80 m hekk 

Finale: 4. august

4 × 100 m stafett 

Finale: 7. august

Høgdehopp 

Finale: 7. august

Lengdehopp 

Finale: 4. august

Kulestøyt 

Finale: 4. august

Diskoskast 

Finale: 30. juli

Spydkast 

31. juli 1948

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 1948/Leichtathletik» frå ,  den 14. oktober 2014.  
 

Sommar-OL
Sommar-OL 1948
Friidrett under Sommar-OL
London
1948 i Storbritannia
Riding

Riding eller å ri viser til å ta seg fram sitjande oppå eit dyr. Riding på hest er i dag utbreidd i heile verda, men ei rekkje andre dyr kan også brukast som ridedyr, til dømes esel og muldyr, lama, kamel, jak og elefant. Å ri kan vera ein passande måte å ta seg fram på, ein idrett, ein fritidssyssel eller mest underhaldning.

Ein rir gjerne ved å sitja skrevs over ryggen eller nakken til ridedyret. For å sitja betre kan ein bruka sal og stigbøylar. Ved nokre høve kan ein sitja med føtene samla på eit sete eller ned eine sida av dyret, som på ein damesal. Dyret kan styrast gjennom signal, seletøy, ved at det blir leia av gåande menneske eller ved at det følgjer andre dyr.

Ridedyr
Fleire ulike arbeidsdyr kan brukast til riding. Dei må vera store og sterke nok til å bera menneske, og bør samtidig vera tamme nok til å kunna styrast. Nokre dyr blir ganske sjeldan til riding, som reinsdyr og storfe. Andre blir brukt som underhaldning meir enn for nytteverdien, til dømes sauer, grisar, sebraer, skjelpadder og struts.

Riding i kulturen

Riding har vore viktig gjennom historia, og blir brukt som verkemiddel i kulturen. Ridedyr kan til dømes brukast symbolsk for å visa kvaliteten til ryttaren. I ulike mytologiar kan gudar kan ha særskilde ridedyr knytt til dei. I hinduismen kan krigargudinna Durga ri på ei løve eller ein tiger. I gresk mytologi blei den lamme smed-guden Hefaistos gjerne framstilt ridande på eit esel. I kristen tradisjon er sogene om Jesus og jomfru Maria sin bruk av esel som ridedyr rekna som eit symbol på fred og audmjuke.

I nyare tid er riding blitt brukt som politisk kommentar, til dømes ved å framstilla kandidatane til presidentvalet i USA i 1912 som ridande på dyret som symboliserte deira parti: William Howard Taft på ein elefant, Woodrow Wilson på eit esel og Theodore Roosevelt for det nystarta Progressive eller «Bull Moose»-partiet på ein elg. Elgbildet av Roosevelt er seinare blitt misteke for å vera ekte.

Sjå òg
Hesteriding

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 Søk etter «riding» i DigitaltMuseum

 
Dyr og menneske
Bruksdyr
Kjerre

Kjerre (norrønt kerra, latin carrus) er ei enkel vogn som blir driven ved hjelp av dyre- eller handkraft. Kjerrer kan ha to eller fire hjul. Dei har mellom anna vore brukt til gardsdrift, varetransport, transport av personar og anna. Kjerrer blir ofte dregne av hestar, men kan også dragast av muldyr, esel, oksar, bøflar, kamelar, hundar eller geiter.

Ein kjerreveg er ein veg som passar til å køyra med ei kjerre, men kan vera dårleg for andre fargreier.
«Kjerre» kan også brukast spøkefullt for å visa til ein bil.

Sjå og
Vogn
Vegtransport

Kjelder

«Kjerre» (14. februar 2009), Store norske leksikon.

Bakgrunnsstoff

Vegtransport
Kontaktepitel

Kontaktepitel er eit tolaga, uforhorna plateepitel som oppstår i samband med tannframbrot. Kontaktepitelet forseglar staden der tanna bryt gjennom slimhinna og vernar underliggjande vev. Vendt inn mot tanna er kontaktepitelet meir beskytta mot mekaniske påvirkninger enn oralt epitel er. Mens det orale epitelet er ugjennomtrengeleg med tettliggjande celler, har kontaktepitelet ein lausare og meir open struktur med større intercellulærrom, noko som gjer det gjennomtrengeleg (permeabelt). Dette er grunnen til at ein alltid kan sjå nokre leukocyttar  mellom epitelcellene. Desse vandrar gjennom epitelet (frå det underliggjande bindevevet) i retning tannkjøtlommen. Epitelcellene i kontaktepitelet har hemidesmosomar på overflata. Desse har i oppgåve å binda cellene saman og binde basalcellene til basalmembranen som igjen er bunden til tannoverflata. Sambandet mellom tannoverflata og kontaktepitelet er kalla epitelfestet. 

Kontaktepitele blir fornya ved celledeling i basalcellene langs bindevevsgrensa. Herfrå beveger cellene seg gjennom to stadium mot lommeinngangen, der dei etterkvart blir avstøtta. Ved inngangen til tannkjøtlommen er epitelet ca. 20 celler tjukt, mens det ved emaljedementgrensa berre er nokre få celler tjukt. Ettersom kontaktepitelet er tynt, uforhorna og lausare i strukturen enn oralt epitel, tar det berre rundt ei veke for epitelcella å nå frå basalmembranen til overflata.

Bakgrunnsstoff
Histologi for kontaktepitel  ved dental.pitt.edu (engelsk)

Epitel
Munnen
Nof HaGalil

Nof HaGalil (hebraisk , arabisk ), frå 1958 til 2019 Nazerat Illit (hebraisk נָצְרַת עִלִּית, «Øvre Nasaret»), er ein by i Det nordlege distriktet i Israel. Mot slutten av 2007 hadde han eit folketal på 40 800. Byen vart grunnlagd i 1957. Han var planlagd som ein jødisk by med utsyn over den arabiske byen Nasaret og Jezreeldalen. I dag er 23 % av innbyggjarane arabarar.

Historie 

Planlegginga av Nof HaGalil starta tidleg i 1950-åra då utviklingsbyar som Karmiel og Beit She'an vart grunnlagd. Det var økonomi- og tryggleiksårsaker for å utvikle ein by i denne regionen.

Det vart ekspropriert ein parsell på kring 1,2 kvadratkilometer med land, kring halvparten innanfor kommunegrensa til Nasaret, i 1954, basert på ei lov som gav løyve til eksproprieringar for offentlege føremål. Protestar mot denne handlinga gjekk heilt til høgsteretten i Israel, som i 1955 aksepterte orda til staten om at dei berre skulle reise statlege anlegg på landområdet. Det var då likevel avgjort at berre 109 dekar skulle setjast av til offentlege bygg, og resten skulle nyttast til bustadområde. Dei første husa var ferdige i september 1956, og dei første innbyggjarane flytta inn seinare det året.

Demografi 

Ifølgje SSB bestod folkesetnaden i 2001 av 91,0 % jødar og andre ikkje-arabarar og 9,0 % arabarar (2,3 % muslimar og 6,7 % kristne). I 1990-åra var Nazerat Illit den byen i landet som utvikla seg raskast, med ein vekstrate på nesten 70 %. Nykomarar omfatta mellom andre emigrantar frå det tidlegare Sovjetunionen og Sør-Amerika, i tillegg til nokre unge par. I 2012 utgjorde arabarane 17 % av dei 40 000 innbyggjarane i byen.

Økonomi 

Sjokoladefabrikken til Strauss-Elite tilset meir enn 600 arbeidarar.

Forbod mot juletre 
I 2010 nekta borgarmeisteren Shimon Gapso å la dei kristne arabarane å setje opp juletre på byplassane i dei arabiske og muslimske bydelane, og sa at det var «provoserande», og at Nazerat Illit var ein jødisk by. Arabarane svarte at jødar, kristne og muslimar levde der i fred, og at føremålet med å pynte eit tre var å spreie glede. Borgarmeisteren vart skulda for rasisme. Han fortalte ei lokal arabisk avis at om han hadde vore til stades under kampane mellom israelarar og arabarar der i 2000, så hadde fleire arabarar vorte drepne.

Idrett 
Hapoel Nazerat Illit er det største fotballaget i Nof HaGalil. Dei rykte opp til den øvste divisjonen i 2003, men rykte ned att i 2006 til Liga Leumit, det nest øvste nivået, der dei spelar i dag. Det andre fotballaget i byen, F.C. Nazerat Illit, spelar i Liga Gimel.

Basketball-laget i byen er Hapoel Nazerat Illit og spelar på det fjerde nivået i seriesystemet i Israel.

Venskapsbyar
Nof HaGalil er venskapsby med:
 San Miguel de Tucumán i Argentina
 Leverkusen i Tyskland
 Klagenfurt i Austerrike
 Győr i Ungarn
 Detroit i USA
 Tsjernivtsi i Ukraina
 Saint-Étienne i Frankrike
 Alba Iulia i Romania
 Kikinda i Serbia

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nazareth Illit» frå ,  den 16. oktober 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Byar i Israel
Utviklingsbyar
Nasaret
Busetnader grunnlagde i 1954
1954 i Israel
Byar i Det nordlege distriktet i Israel
Innsjøar i Ljungby kommun

Dette er ei liste over innsjøar i Ljungby kommun i Sverige, basert på utløpskoordinaten til sjøen. Om det manglar nokre innsjøar, sjekk lista for nabokommunen eller kategorien Innsjøar i Ljungby kommun.

Liste

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lista över insjöar i Ljungby kommun» frå ,  den 17. oktober 2014.

Fotnotar

Ljungby kommun
 Liste
Salvatore Morale

Salvatore Morale () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Teolo i provinsen Padova. Han vart europmeister på 400 meter hekk i 1962, og verdsrekordhaldar på distansen frå 1962 til -64.

Aktiv
Morale deltok på langhekken i dei olympiske leikane 1960 på italiensk heimegrunn i Roma. Han rauk ut i semifinalane, der han med tida 51,48 sekundar vart slått med ein hundredels sekund av sjette- og sistemann som kvalifiserte seg til finalen. Morale vart dermed nummer sju i øvinga.

I 1961 sette Morale ny europarekord med eit løp på 49,7 sekundar. Ved europameisterskapen i Beograd i 1962 gjorde han sitt livs løp då han vart europameister på tida 49,2, ei tangering av verdsrekorden til Glenn Davis frå USA. Han sprang også for Italia sitt firemannslag på den lange stafetten, og vart nummer fem.

Ein månad før dei olympiske sommarleikane 1964 i Tokyo hadde USA-amerikanske Rex Cawley sett verdsrekord med 49,1 sekund. I Tokyo levde Cawley opp til favorittstempelet og vann OL-gull med tida 49,6. Briten John Cooper og Morale vart begge klokka inn på 50,1 sekundar. Morale vart dømd sist av dei to og fekk den olympiske bronsemedaljen. Han la deretter opp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Salavtore Morale» frå ,  den 16. oktober 2014.  
 

Italienske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Italienske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964