alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gerd Wessig

Gerd Wessig () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Lübz i Mecklenburg-Vorpommern som tevla for Aust-Tyskland. Han sette verdsrekord i høgdehopp med 2,36 m og vart olympisk meister den 1. august 1980, under sommarleikane i Moskva. Wessig var 201 cm høg då han var aktiv.

Aktiv
Wessig overraska då han kort før OL 1980 vart austtysk meister i høgdehopp med ny personleg rekord 2,30 m. Han vart då teken ut i Aust-Tysklands tropp, men vart knapt nok rekna som medaljekandidat i olympiaden. I Moskva stod han likevel for ein sensasjon, ikkje berre vann han OL-gullet, men han sette liksåvel verdsrekord då han svinga seg over 2,36 m i finalen. Det var den fyrste gongen det vart sett ein verdsrekord i høgdehopp i olympiske leikar. Sølvmedaljen gjekk til den førre verdsrekordhaldaren, Jacek Wszoła frå Polen. Verdsrekorden stod fram til 11. juni 1983 då Zhu Jianhua frå Kina hoppa ein centimeter høgre.

Etter Moskva-leikane dreiv Wessig på som tikjempar. Sin beste tikamp gjorde han i Neubrandenburg i mai 1983, der han oppnåde 8015 poeng, etter dagens poengtabellar 7974 poeng. Grunna hyppige skadar gjekk han tilbake til å tevle i høgdehopp. I 1985 vart han nummer to i høgde i Europacupen for landslag, året etter kom han på sjuandeplass under europameisterskapen i Stuttgart.

Wessig vart austtysk meister i høgdehopp seks gongar; 1980, 1984-86 og 1988-89.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Gullmedalje – 2,36 m, framom Jacek Wzola (2,31 m)
EM 1986 i Stuttgart: Nr 7 – 2,25 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gerd Wessig» frå ,  den 13. september 2014.  
 

Tyske høgdehopparar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Aleksandr Sjustov

Aleksandr Andrejevitsj Sjustov (russisk: Александр Андреевич Шустов) () er ein russisk friidrettsutøvar frå Karaganda. Han vart europameister i høgdehopp i 2010.

Aktiv 
Sjustov vann høgdehopp-tevlinga under Sommaruniversiaden 2007 i Bangkok.

Tre år seinare, i juni månad 2010, vann han høgdetevlinga i Europmeisterskapen for lag, avvikla på Fana stadion i Bergen. Vinnarresultatet var såpass ordinært som 2,28 m. To månader seinare sikra han seg gullmedaljen i høgdehopp under friidretts-EM i Barcelona. Han tangerte då sin personlege rekord på 2,33 m.

Vinteren 2011 gjorde Sjustov sitt beste høgdehopp nokon gong, 2,34 m, då han vart nummer tre i øvinga i innandørs-EM i Paris.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2010 i Barcelona: Gullmedalje – 2,33 m, framom Ivan Ukhov (2,31 m)
VM 2011 i Daegu: Nr 8 – 2,29 m
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (2,26 m -nr 15)
VM 2013 i Moskva: Nr 7 – 2,32 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alexander Andrejewitsch Schustow» frå ,  den 13. september 2014.  
 

Russiske høgdehopparar
Høgdehopparar
Deltakarar under sommar-OL 2012
Robert Grabarz

Robert Karl Grabarz () er ein britisk friidrettsutøvar frå Enfield som tevlar i høgdehopp. Han vart europameister i øvinga i 2012, same sesongen vann han bronsemedaljen under OL i London.

Aktiv
Grabarz mislukkast i å kvalifisere seg til friidretts-VM 2011. Dette fekk han til å skjerpe treninga. Allereie i januar 2012 fekk han sitt internasjonale gjennombrott då han gjekk over 2,34 meter under eit innandørsstemne i Wuppertal. Hans gamle personlege rekord var på 2,28 m.

I juni 2012 vann Grabarz gullmedaljen i høgdehopp i friidretts-EM i Helsingfors ved å ta seg over 2,31 m. Han fylgde opp prestasjonen under dei olympiske leikane i London i byrjinga av august ved å vinne ein bronsemedalje, etter å ha klart 2,29 m i fyrste forsøk i finalen. Også Mutaz Barshim frå Qatar og Derek Drouin frå Canada fekk kvar sin bronsemedalje. Ivan Ukhov frå Russland vann OL-gullet med 2,38 m.
 
Etter sigrar i DL-stemna i Roma og Birmingham vann Grabarz høgdehopp-trofeet i Diamond League 2012. Den 23. august 2012 sette han personleg rekord med 2,37 meter under eit DL-stemne i Lausanne, ei tangering av den britiske rekorden som Steve Smith sette i 1992.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2012 i Helsingfors: Gullmedalje – 2,31 m, framom Raivydas Stanys (2,31 m)
OL 2012 i London: Bronsemedalje – 2,29 m
VM 2013 i Moskva: Nr 8 – 2,29 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robert Grabarz» frå ,  den 13. september 2014.  
 

Britiske friidrettsutøvarar
Britiske høgdehopparar
Deltakarar under sommar-OL 2012
Thanjavur

Thanjāvūr (tamil , tañcāvūr), også kjend under det tidlegare engelske namnet Tanjore, er ein by i Thanjavur-distriktet i den indiske delstaten Tamil Nadu. I 2011 hadde byen  innbyggjarar, mens det større byområdet hadde  innbyggjarar. Byen er eit viktig valfarts- og turistmål, med fleire hindutempel som særleg stammar frå då han var hovudstad i Tsjolariket. Brihadisvara-tempelet frå 1000-talet står på UNESCO si liste over verdsarv. Byen er også eit viktig jordbrukssenter i Kaverideltaet, kjend som «Indias risbolle». Byen er også kjend for Thanjavur-måleri, ein klassisk sørinidisk måleritradisjon med måling og relieff.

Thanjavur blei først ein viktig by i mellomtsjolatida, då han var hovudstad for Tsjolariket. Etter at Tsjoladynastiet fall var byen underlagd fleire ulike rike, som Pandya, Vidjayanagara, Madurai-nayak, Thanjavur-nayak, Thanjavur-maratha - dei to sistnemnde med Thanjavur som hovudstad - og Britisk India. Sidan 1947 har byen vore del av India. 

Byen har gode veg- og jernbanesamband med andre delar av India og Tamil Nadu. Den næraste flyplassen er Tiruchirappalli internasjonale flyplass, 56 km unna, og den næraste hamna er Nagapattinam som ligg 84 km unna Thanjavur.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thanjavur» frå ,  den 13. september 2014.

Bakgrunnsstoff

Byar i Tamil Nadu
Tsjolariket
Rudolf II av Det tysk-romerske riket

Rudolf II av Habsburg () var ein tysk-romersk keisar (1576-1612), samt konge over Ungarn (1572-1608) og Böhmen (1575-1611).

Rudolf var ein viktig fremjar av kunst og vitskap, men samstundes ein veik herskar. I det minste i sine siste år var han regjerigsudyktig. Den lange tyrkarkrigen, 1591-1606, føregjekk under hans styringstid. Mangel på handlekraft forsterka ei pågåande krise i riksstyringa. Erkehertug Matthias og andre medlemer av Habsburg-dynastiet vende seg etter kvart mot han og strippa han suksessivt frå alle maktposisjonar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rudolf II. (HRR)» frå ,  den 14. september 2014.  
 

Tysk-romerske keisarar
Forliksråd

Forliksrådet er fyrste instans i det norske rettssystemet. Eit forliksråd er eit kommunalt oppnemnt meklingsorgan som består av tre lekdommarar som vert vald av kommunestyret for ein periode på fire år. Alle kommunar skal ha forliksråd.

Forliksrådet handsamar sivile saker, aldri straffesaker, og dømer ikkje i saker som det finn for vanskelege eller omfattande; slike saker vert send vidare til ein høgre rettsinstans, i fyrste omgang tingretten. Ei sak vert bringa inn for rådet gjennom ei forliksklage. Partane må som hovudregel møte personleg og utan sakførarar. Meklinga går føre seg bak stengde dører, og dersom partane kjem fram til semje, altså eit formelt forlik, har dette forliket same verknad som ein dom når det gjeld å få det gjennomført ved tvang. Med visse avgrensingar har forliksrådet høve til å døme i saker som ein finn tilstrekkeleg opplyst, eller når den innklaga parten ikkje møter til meklinga.

Politi- og lensmannsetaten overtok sekretariata for forliksråda frå kommunane 1. januar 2006, men medlemene i forliksråda skal veljast av kommunestyret og oppnemnast av fylkesmannen.

Tidlegare nemning 
Forliksrådet heitte tidlegare forlikskommisjonen og fekk namnet forliksråd i 1927. Eit medlem i forlikskommisjonen vart kalla forlikskommissær.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Forliksråd» frå ,  den 14. september 2014.  
 
 

Domstolar i Noreg
Joseph Banks

Joseph Banks () var ein engelsk naturforskar med særleg vekt på botanikk, som deltok på James Cooks fyrste store oppdagingsreise, 1768–71.

Banks gjorde ei rad oppdagingar og skildra og namgav 75 artar. Han introduserte artar som eukalyptus, akasie og mimosa i Europa. Ei heil planteslekt, Banksia, har namn etter Banks.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joseph Banks» frå ,  den 14. september 2014.  
 

Britiske vitskapsfolk
Britiske botanikarar
Hrodna

Hrodna, polsk og russisk: Grodno, er ein by i det vestlege Belarus ved elva Nemunas med i kring 353 000 ibuarar (2013). Byen, som er hovudstad i Hrodnas voblast, er i folketal den femste største i landet.

Soge
Grodno er ein gammal litauisk by, grunnlagd i 1127. Under den store nordiske krigen kringsette ein svensk hær byen i 1706. Den polske riksdagen skreiv i 1793 under vedtaket om Polens andre deling i byen, og Polens siste konge, Stanislaus August, la ned krona den 25. november 1795.

Under det russiske imperiet var Grodno hovudstad i guvernementet Grodno med 46 919 ibuarar i år 1897. Byen høyrde til det jødiske busetjingsområdet i Tsar-Russland, omkring halvparten bybuarane var jødiske.

Frå 1921 til 1939 høyrde byen til den andre polske republikken. Under den polsk-sovjetiske krigen i 1939 vart Hrodna innlemma i sovjetrepublikken Belarus. Frå slutten av juni 1941 til juli 1944 var byen okkupert av tyske hærstyrkar, i desse åra vart dei aller fleste jødane sende til dei tyske konsentrasjonsleirane. Periodane 1944-46 og 1955-59 vart ein majoritet av den polske folkesetnaden anten utvist eller flykta frå Hrdona.

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grodno» frå ,  den 14. september 2014.  
 
Denne artikkelen bygger på «Hrdona» frå ,  den 14. september 2014.  
 

Byar i Belarus
Tsjalukya

Tsjalukya var eit rike som herska over Dekkan, sørlege og sentrale India frå 543 til 757. Riket blei seinare  delt i Austre Tsjalukya, som herska i Vengi (austre Andhra Pradesh) ca. 624 til  1070, og Vestre Tsjalukya, som herska i vestlege Dekkan frå rundt 975 til 1189. Tsjalukyariket markerte ein gullalder for kannadakultur i området til den noverande delstaten Karnataka.

Opphav
Riket kan førast tilbake til høvdingen Pulakesjin I frå Bijapur-distiriktet (herska 543-566), som gjorde opprør mot føydalherrane sine i Kadambariket og vann kontroll over områda mellom Tungabhadra- og Krisjnaelva og Dei vestlege Ghatfjella. Han grunnla ein festningsby i fjella som hovudstad. Byen heitte Vatapi, men blei seinare kjend som Badami. Dynastiet som herska herfrå er også kjend som Badami-Tsjalukya.

Sonen til Pulakesjin, Kirtivarman I, erobra Konkankysten i nord, som var eit rikt handelsområde. Deretter utvida Tsjalukya-dynastiet riket mot aust og nordvest. Austre Tsjalukya blei skipa i om lag 624, då Pulakesjin II erobra kongedømet Vengi og gjorde bror sin til herskar der.

Riket tapte terreng for Pallavadynastiet på 640-talet. Vatapi blei erobra, men vunnen tilbake i 655. Etter dette utvida Tsjalukyariket seg til noverande Gujarat i nord og til Kanchipuram, hovudstaden til Pallavadynastiet, i sør. Riket blei så slått tilbake av Rasjtrakutariket i 757. Då dette riket fall rundt 975 blei Vestre Tsjalukya gjenetablert med Kalyani som hovudstad.

Den neste store utfordraren for Tsjalukyaherskarane var Tsjolariket. Dei to dynastia blei til slutt sameinte gjennom at Tsjola-herskarane adopterte Tsjaluky-familien. Dei to rika blei sameinte gjennim Kulottunga I, eller Radjendra Tsjola II, i 1170.

Kjelder
«Chalukya dynasty» (2011). Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite.  Chicago: Encyclopædia Britannica.
Denne artikkelen bygger på «Chalukya dynasty» frå ,  den 14. september 2014.

Bakgrunnsstoff

Indisk historie
Davy Spillane

Davy Spillane () er ein irsk musikar, låtskrivar, sekkepipespelar og fløytist. 12 år gammal starta Spillane å spele sekkepipe. I 1978 byrja han å skrive sin eigen musikk. Han spelte sigøynar i Joe Comerford-filmen Traveller i 1981.

Biografi
Han var med på å starte Moving Hearts, i lag med Christy Moore og Donal Lunny i 1981. Sjølv om kvart medlem hadde føter langt inn i irsk folkemusikk, spelte dei originale songar stundom med politiske tekstar og ein folkrock-stil. Det siste albumet deira, The Storm frå 1985 var heilt instrumentalt og bestod av fleire stykke skrivne av Spillane. Han fekk så med seg Béla Fleck, Albert Lee og mange andre på det første soloalbumet hans, Atlantic Bridge. Bandet vart med på turné og spelte òg inn Out of the Air i 1988, som i røynda var eit konsertopptak av Atlantic Bridge. Han fekk så med seg mellom anna Rory Gallagher og Kevin Glackin og spelte inn Shadow Hunter. Dette vart følgd opp av Pipedreams i 1991.

Davy spelte som gjesteartist i orkesterverket «The Seville Suite» i 1992, som skildrar hendingane i 1601 i irsk-spansk historie. Bill Whelan arbeidde så med Davy Spillane og Andy Irvine på albumet EastWind i 1994, som inspirerte Whelan sitt Riverdance i 1995. Spillane var spesialgjest i Riverdance. Spillane samarbeidde òg med Rory Gallagher på songen «The Road to Ballyalla», «Litton Lane» and «One For Phil» i tillegg til  Enya i 1988 på hennar «Exile» og «Na Laetha Geal M'óige».

I 1992 skreiv Spillane musikk for Peter Kosminsky-filmen Emily Brontë's Wuthering Heights og i 1995 for eit større publikum med filmen Rob Roy. Anna musikk han har skrive og gjesta på er Kate Bush sitt Sensual World (1989), Mike Oldfield sitt Voyager (1996), Bryan Adams sitt MTV Unplugged, Van Morrison og Elvis Costello. Andre filmar er Eat the Peach og The Disappearance of Finbar.

Diskografi

Soloalbum 
 Atlantic Bridge (1987)
 Shadow Hunter (1990)
 Pipedreams (1991)
 A Place Among The Stones (1994)
 The Sea Of Dreams (1998)
 Forgotten Days (2001)
 Deep Blue Sea (2004)

Davy Spillane Band 

 Out of the Air (1988)

Andy Irvine and Davy Spillane 

 EastWind (1992)

Davy Spillane and Kevin Glackin 

 Forgotten Days (2000)

Paul Winter & The Earth Band 

 Journey With The Sun (2000)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Davy Spillane» frå ,  den 14. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 

Irske fløytistar
Irske sekkepipespelarar
On a Wing and a Prayer

On a Wing and a Prayer er det sjuande studioalbumet til Gerry Rafferty. Han samarbeidde på somme songar med venen Joe Egan. Dei hadde spelt i lag i Stealers Wheel, og somme av songane var frå den tida. Albumet var kraftig inspirert av skilsmissen mellom Raffertyog kona Carla Ventilla i 1990.  Dei hadde vore gift i 20 år.

Innhald

Medverkande
Gerry Rafferty - gitar, vokal
Hugh Burns - gitar
Arran Ahmun - perkusjon
Bryn Haworth - gitar
Pavel Rosak - klaverinstrument, trommeprogrammering
Mo Foster - bass
Joe Egan - korvokal
Mel Collins - sopran & barytonsaksofon
Gavyn Wright - dirigent
Melanie Harrold - korvokal
Andrew Jackman  - engelsk horn
Jim Rafferty - korvokal, plateomslag
Lianne Carroll - korvokal
Julian Littman - korvokal
B.J. Cole - steelgitar
Nicky Moore - korvokal
Jerry Donahue - gitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «On a Wing and a Prayer» frå ,  den 14. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Gerry Rafferty-album
Musikkalbum frå 1992
Gavyn Wright

Gavyn Wright er ein britisk fiolinist og orkesterleiar med London Session Orchestra og Penguin Cafe Orchestra.

Han er mest kjend for orkesterarrangementet sitt av popproduksojonar (mellom anna Elton John, Simply Red, Bush, Oasis, Gordon Haskell, Tina Turner, den italienske låtskrivaren Alice, Lucio Battisti, Van Morrison) og mykje musikk for fjernsyn og film (som  Shrek 1 og 2, The Constant Gardener, Batman Begins, The Black Dahlia, Shakespeare in Love, 12 Monkeys, The Last Emperor, We Were Soldiers, Shall We Dance?).

Bakgrunnsstoff
Diskografi på Discogs
Filmar på New York Times

Britiske fiolinistar
Britiske musikarar
Over My Head av Gerry Rafferty

Over My Head er det åttande studioalbumet av Gerry Rafferty, gjeve ut i 1994. Det er oppfølgjaren til albumet On a Wing and a Prayer og mange av dei same musikarane speler på begge albuma. Albumet inneheld songar som er skrivne i lag med Joe Egan og ein song av John Lennon. Dette var det siste albumet Hugh Murphy produserte før han døydde i 1998.

Innhald

Medverkande
Gerry Rafferty - gitar, vokal
Arran Ahmun - perkusjon
Bryn Haworth - gitar, mandolin, harpolek, nasjonalgitar
Pavel Rosak - piano, klaverinstrument, trommeprogrammering, bass, munnspel, messingblåseinstrument, marimba
Mo Foster - bass
Rab Noakes - gitar
Mel Collins - sopran & barytonsaksofon
Pete Zorn - bass
Ian Lynn - dirigent, klaverinstrument, synthpad
Julian Dawson - munnspel
Lianne Carroll - korvokal
Nicky Moore - korvokal
Brad Dawson - shaker

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Over My Head (album)» frå ,  den 14. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Gerry Rafferty-album
Musikkalbum frå 1994
Another World av Gerry Rafferty

Another World er det niande og siste studioalbumet til Gerry Rafferty. Albumet kom ut i 2000 på Icon Music. Det kom ut på ny i 2003 på Hypertension med ei litt annleis rekkefølgje på songane, og songen «La Fenetre» erstatta av «Keep It To Yourself». Det sistnemnde sporet vart gjeve ut på singel i Europa og Storbritannia. Mark Knopfler frå Dire Straits spelar på gitar på albumet. Albumet var opphavleg berre tilgjengeleg frå nedlasting på heimesida til Rafferty.

Innhald

2000-utgåva

2003-utgåva

Medverkande
Gerry Rafferty - vokal, gitar, synthesizerbass, klaverinstrument, produksjon
Giles Twigg - trommer, perkusjon, programmering, bass, effektgitar, lydteknikar
Mel Collins - saksofon
Cindy Legall - korvokal
Bryn Haworth - elektrisk & slidegitar
Julian Littman - gitar, trekkspel, korvokal
Hugh Burns - gitar
Kenny Craddock - klaverinstrument
Dave Suttle - vokal, perkusjon
Vic Linton - elektrisk gitar
Mark Knopfler - elektrisk gitar
Mo Foster - bass
Pino Palladino - bass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Another World (Gerry Rafferty album)» frå ,  den 14. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Gerry Rafferty-album
Musikkalbum frå 2000
Pick Withers

David «Pick» Withers () er ein engelsk trommeslagar. Han var den første trommeslagaren i rockebandet Dire Straits og spelte på dei fire første albuma deira, inkludert hittar som «Sultans of Swing,» «Romeo and Juliet» og «Private Investigations».

Withers spelte først trommer i Boys Brigade. Han vart profesjonell musikarar 17 år gammal i eit band kalla the Primitives, etterfølgd av bandet Spring, som fekk platekontrakt med hadde lite suksess. Dei spelte inn eitt album for RCA. I midten av 1970-åra var han fast trommeslagar ved Rockfield Studios i South Wales. Han spelte på plater av mellom andre Dave Edmunds og Hobo, inkludert John Dummer Band, Magna Carta og Gary Fletcher Band.

Utstyr og teknikk
Withers sin stil med Dire Straits skil seg ut med ein tilbakehalden, enkel skarptromme og hi-hat i staden for tunge rytmar og fart. Som gitarspelinga til frontmannen Mark Knopfler, var stilen til Withers blues-basert. Pick Withers spelte òg på Prelude-albumet How Long Is Forever i 1972. Knopfler møtte Withers i 1973 i London då han spelte i bluesbandet Brewers Droop, der Withers alt spelte. Withers arbeidde fast med Knopfler gjennom midten av 1970-åra, samstundes som han arbeidde for Rockfield. 

Withers spelte på Dire Straits-albuma Dire Straits (1978), Communiqué (1979), Making Movies (1980) og Love Over Gold (1982).

Withers slutta i bandet sommaren 1982, kort tid etter Love Over Gold var ferdig innspelt, for å vere meir med familien og spele jazz. Han fortalte i eit intervju at han hadde bukka under for kjensla om at det ikkje var noko att i musikken for han og at han var i fare for å verte «ein rocketrommeslagar». 
Erstattaren hans i Dire Straits var Terry Williams, som òg hadde spelt for Dave Edmunds.

Diskografi

Med Dire Straits

Med andre
 Slow Train Coming, Bob Dylan
 Giant From The Blue, Gary Fletcher Band

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pick Withers» frå ,  den 15. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske trommeslagarar
Dire Straits-medlemmar
Folk frå Leicester
Musikarar frå Leicestershire
Brumairekuppet

18 brumaire-kuppet var eit statskupp i Frankrike under den første franske republikken. Det fann stad 9. november 1799 og var førebudd av Emmanuel-Joseph Sieyès og leia av Napoléon Bonaparte. Gjennom kuppet vart det oppretta ein ny styreform for Frankrike, «Konsulatet» (Le Consulat). I løpet av ein dryg månad hadde Bonaparte utmanøvrert dei andre to i leiartrioen, og lét deretter seg sjølv utnemne til førstekonsul.

Brumairekuppt blir gjerne sett på som avslutninga av den franske revolusjonen. Det fann stad 18. brumaire år VIII etter den franske revolusjonskalenderen (9. desember 1799). Det var då dei militære styrkane under leiing av Napoleon braut seg inn i og oppløyste nasjonalforsamlinga, og styrta direktoratet. Dei deputerte som prøvde å protestere vart kasta ut av Napoleon sine soldatar. Til slutt var det berre eit fåtal mindre standhaftige deputerte igjen, og dei godkjente den nye grunnlova som hjelpte Napoleon til å nå sitt mål og bli diktator.
 
Kuppet var nær ved å spore av, noko som ville ha ført til giljotinen for Napoleon og medkonspiratorane hans, men bror til Napoleon, Lucien, fekk til slutt styrkane til å storme forsamlinga.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brumairekuppet» frå ,  den 15. september 2014.  
 

Fransk historie
Den franske revolusjonen
Napoleonstida
Muff Winwood

Mervyn «Muff» Winwood () er ein engelsk låtskrivar og plateprodusent, og den eldre broren til Steve Winwood. Begge spelte tidlegare i Spencer Davis Group i 1960-åra, der Muff Winwood spelte bassgitar. Han produserte debutplata til Dire Straits, Dire Straits (1978).

Tidleg liv
Faren, Lawrence, var ein støyperiarbeidar, og spelte òg tenorsaksofon i danseband og hadde ei samling med jazz- og bluesplater. Winwood gjekk på Cranbourne Road Primary School og Great Barr School, som var ein av dei første einingskulane. Han var korgut ved St John's Church og vart interessert i gitar, og så bass.

The Spencer Davis Group
 
Muff var med i originalbesetninga av the Spencer Davis Group, men vart beden av foreldra om å ta litlebroren med seg på konsertane for å halde han borte frå trøbbel. Gruppa  starta å la den unge Stevie å få vere med på nokre få songar og oppdaga etterkvart at alle dei skrikande ungjentene føre scenen var der for Stevie.

Plateprodusent
Då han slutta i Spencer Davis Group n 1967 vart Winwood A&R-mann for Island Records. Han var der fram til 1978, då han vart sjef for det britiske kontoret til CBS Records som seinare vart Sony Music fram til 1990-åra. Utanom Dire Straits, produserte Winwood hitalbumet Kimono My House (1974), og hitsinglane, «This Town Ain't Big Enough for Both of Us» og «Amateur Hour» for Sparks. Han produserte òg det andre alubmet deira, Propaganda i 1974 (med singelen «Never Turn Your Back on Mother Earth»). Som ein del av jobben som A&R signerte Winwood kontrakt med mellom andre Terence Trent D'Arby, Sade, Shakin' Stevens og The Psychedelic Furs.

Han har òg vore produsent for Marianne Faithfull, Nirvana, Sutherland Brothers («Sailing»), Traffic, Mott the Hoople, Love Affair, Kevin Ayers, Patto, Unicorn, After the Fire og The Noel Redding Band.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Muff Winwood» frå ,  den 15. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Engelske låtskrivarar
Engelske rockebassistar
Folk frå Birmingham
Engelske plateprodusentar
A&R-folk
Britiske rhythm and blues-musikarar