alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jumpin’ Jack Flash

«Jumpin’ Jack Flash» er ein song av The Rolling Stones, som kom ut som singel i 1968. Han vart av musikkmagasinet Rolling Stone kalla «ein overnaturleg deltablues via Swinging London» og songen vert rekna som ein retur til blues-røtene til bandet etter den psykedeliske musikken som hadde prega dei førre albuma Between the Buttons og Their Satanic Majesties Request. Songen er ein av dei mest populære og lettast gjenkjennelege songane til bandet, og har vorte nytta i mange filmar og er med på mange samleplater.

Inspirasjon og innspeling
Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards og innspelt under innspelinga av Beggars Banquet i 1968 (men var ikkje med på dette albumet). 

Richards har fortalt at han og Jagger skreiv teksten medan dei var på landstaden til Richards, der dei vakna ein morgon av gartnaren Jack Dyer som gjekk forbi vindauga deira. Då Jagger spurte kva som lagde lyd, svarte Richards «Oh, that's Jack – that’s jumpin’ Jack.» Ein jumping jack er eit gammal leiketøy, ein sprellemann.

I sjølvbiografien sin, Stone Alone, hevdar Bill Wyman at det var han som kom på det særeigne gitarrifett i songen på eit orgel, men at han ikkje vart kreditert for dette.

På studioutgåva av songen spelte Richards bass og golvtamtam, samt akustisk og elektrisk gitar. Jagger hadde solovokal og maracas, Brian Jones spelte akustisk gitar, Charlie Watts var på trommer og Bill Wyman spelte orgel. Ian Stewart medverka med piano og produsent Jimmy Miller var med Jagger og Richards på korvokal.

Utgjeving og ettermæle
Songen kom ut 24. mai 1968 med «Child of the Moon» som B-side og gjekk rett til topps på den britiske singellista og til tredjeplassen i USA og Noreg. 

The Rolling Stones har spelt «Jumpin’ Jack Flash» på kvar einaste turne sidan han kom ut, og er av dei songane bandet har spelt flest gonger.. Han har vore gjeve ut på konsertalbuma Get Yer Ya-Ya’s Out!, Love You Live, Flashpoint og Shine a Light. Introen vert vanlegvis ikkje spelt på konsertane, men i staden startar dei rett på hovudriffet. 

I mars 2005 plasserte musikkmagasinet Q songen på andreplass på lista deira over dei største gitarsongane gjennom tidene. I 2004 låg songen på 124. plass på lista til musikkmagasinet Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene. VH1 plasserte songen på 65. plass på lista deira over dei 100 største rockesongane gjennom tidene.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Jumpin' Jack Flash» frå , den 28. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Songtekst

Rolling Stones-songar
Guns N' Roses-songar
Singlar frå 1968
Songar frå 1968
 125
Songar produserte av Jimmy Miller
Peter Frampton-songar
Johnny Winter-songar
Taupo District

Taupo District, der størsteparten ligg i regionen Waikato på Nordøya på New Zealand, dekkjer eit landpområde på 6 350 km², og i tillegg 610 km² innsjøar, både Tauposjøen, den største innsjøen på New Zealand, og den mindre Rotoairasjøen. Distriktet strekkjer seg frå den vesle byen Mangakino i nordvest til nasjonalparken Tongariro National Park i sør, og austover inn i skogområdet Kaingaroa Forest. Størsteparten av innbyggjarane i distriktet bur i dei to største byane, Taupo og Turangi. Administrasjonssenteret til distriktet ligg i byen Taupo.

Lokalstyre 
Distriktet er administrert av Taupo District Council, og den største delen av distriktet, 73,74%, ligg i regionen Waikato, byen Rangitaiki (14,31%) ligg i regionen Bay of Plenty, byen Taharua (11,26%) i Hawke's Bay og byen Te More (0,69%) i Manawatu-Wanganui .

Historie 
Ein kjenner lite til dei tidlege māoribusetnadane nær Taupo, men Ngāti Tūwharetoa har vore den viktigaste iwi i området i fleire hundre år. Viktige pā låg ved sørenden til innsjøen vest for den moderne byen Turangi. 

Byen Taupo vart grunnlagd i 1869 som ein garnisonsby under New Zealand-krigane, men vart seinare verande heller liten på grunn av det skrinne vulkanske jordsmonnet i området. Det var først i 1950-åra at området byrja å utvikla seg med skogdrift og og bygginga av Wairakei geotermiske kraftstasjon.

Busetnad 
Byen Taupo ligg ved den nordvestlege breidda til innsjøen, og Turangi ligg ved sørenden. 

Riksvegen State Highway 1 snor seg langs austsida av Lake Taupo, og fleire mindre busetnadar ligg langs han. Færre menneske bur langs nord- og vestsidene til sjøen, men der er nokre mindre busetnadar nær Taupo, og vest for Turangi.

Ved folketeljinga i 2006 var folketala:
 Taupo: 22 300
 Turangi: 3 240
 Mangakino: 1 020
 Andre (rurale): 5 858
 Total populasjon: 32 418
 (Av innbyggjarane i distriktet rekna 26,7 % seg som maoriar)

Referansar 

 Denne artikkelen bygger på «Taupo District» frå , den 1. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside for Lake Taupo 
 Distriktsstyret si heimeside
 Heimeside for Turangi 

Distrikt på New Zealand
Waikato
Audny

Audny er eit kvinnenamn av norrønt opphav, sett saman av auðr, 'hell, rikdom' og nýr, 'ny, ung'. Audny har namnedag 1. mars. 

Namnet er sjeldan i Noreg og lite kjend elles i verda. I 2009 var det 263 norske kvinner som heitte Audny.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Audny» frå , den 1. mars 2009. 
 

Førenamn av norrønt opphav
Kvinnenamn
Audun

Audun er eit mannsnamn og eit sjeldan kvinnenamn som begge har norrønt opphav. Førsteleddet Aud tyder 'rikdom'. Endinga i mannsnamnet er avleidd frå -vin, som tyder 'venn'. Endinga i kvinnenamnet, som òg kan skrivast Audunn, kjem frå ''unnr'', 'elska'.

Mannsnamnet Audun er allment kjend frå mellomalderen. Det har ei rekke lokale former, som Auden, Auen, Augen, Augon, Augun(d) og Oven. Det engelske namnet Edvin har same opphav og tyding.

Audun har namnedag den 1. mars.

Bruk 
Namnet har vore i bruk på heile 1900-talet. Frå 1925 har bruken lege rundt 0,15 % av nyfødde gutar. Ved ein topp på byrjinga av 1980-talet fekk rundt 0,26 % namnet Audun.
 
I 2009 var det 3877 norske menn og 14 norske kvinner som heitte Audun.

Namneberarar 

 Audun Hugleiksson (ca. 1240-1302), norsk stormann
 Audun Boysen (1929-2000), norsk friidrettsmann
 Audun Nilsskog (1930-2002), norsk lyrikar 
 Audun Kidøy (f. 1943), norsk forretningsmann
 Audun Tron (f. 1945), fylkesordførar i Oppland
 Audun Tylden (1948-2011), norsk platedirektør
 Audun Grønvold (f. 1976), norsk frisstilkøyrar
 Audun Bjørlo Lysbakken (f. 1977), norsk stortingsrepresentant
 Audun Herning (f. 1981), tidlegare leiar i Sosialistisk Ungdom

Kjelder 
 Dela av denne artikkelen bygger på «Audun» frå , den 1. mars 2009. 
 

 Spørjekassa om namn , som oppgav Norsk personnamnleksikon
 nordicnames.de

Førenamn av norrønt opphav
Kvinnenamn
Mannsnamn
Tvikjønna namn
Sjark

Sjark er ein liten motordriven fiskebåt frå 19 til 42 fot. Særmerke for denne båttypen er at lugaren ligg forut og er bygd saman med styrhuset. Frå styrhuset og attover føregår arbeidet med fiskereidskapen. Motoren er plassert mittskips under styrhuset eller like attom dette. Nokre av sjarkane er opne båtar, men dei fleste har dekk. Det finst spissgatta sjarkar, men dei tverrskotta med spegel er dei vanlegaste. Alle har mesan-mast akter, men dei største har båe mesan og vanleg mast. Tidlegare var sjarken klinkbygd av tre, men no vert dei laga i glasfiber-armert plast. På dei minste sjarkane er det berre ein mann om bord og vert nytta til fiske i fjordar og kystnære strok.

Utvikling 
Dei fyrste sjarkane var gjerne trebåtar som vart ombygde, der det vart innsett ein liten glødehovudmotor. Desse båtane var for det meste opne båtar uten dekk. Frå 1960-talet og utover vart det bygd mange nye sjarkar i tre med dekk, frå 19 til 26 fot. Nokre var spissgatta men det vart etter kvart dei med tverrskott som tok over. No vert sjarkane bygd i glasfiber-armert plast og er tverrskotta og mange er over 40 fot.

Norske båttypar
2. søndag i påsketida

2. søndag i påsketida, før kalla 1. sundag etter påske, quasi modo geniti, quasimodogeniti eller berre quasimodo, av dei latinske orda i introitussalmen for dagen, «.. som nyfødde born ...» (1. Pet. 2,2) er sundagen som avsluttar påskeoktaven, som byrjar påskedagen. 
Fleire av dei gammaltestamentlege festane varte ei veke, slik at sjølve festdagen vart feira på nytt den åttande dagen. I oldkyrkja var dagen òg kalla kvitesundagen eller kvitkledesundagen, fordi dei som var døypte på påskevaka eller påskedagen, tok av seg dei kvite kleda denne sundagen.

Evangelitekstane i påsketida (sundagane etter påske) er i hovudsak henta frå evangeliet etter Johannes, medan brevtekstane i hovudsak er henta frå dei katolske breva, det vil seie Brevet til hebrearane og Johannes’ tredje brev.

Kjelder 
 Nils Johan Stoa og Per-Øivind Sandberg: Våre røtter Cappelen 2001 ISBN 82-02-20848-3
 Paul Erik Wirgenes: Fra søndag til søndag Verbum Forlag 2006 ISBN 87-543-1068-8
 Norsk Allkunnebok

Påske
3. søndag i påsketida

3. søndag i påsketida, før kalla 2. sundag etter påske, Misericordia Dominini,  «miskunn-sundagen», av latinske  orda i kollektbøna  for dagen, som byrjar med orda «Miskunnsame Gud, du har sett din son til hyrding over oss villfarne menneske…» , er den tredje sundagen i den kristne påsketida. 

Evangelitekstane i påsketida (sundagane etter påske) er i hovudsak henta frå evangeliet etter Johannes, medan brevtekstane i hovudsak er henta frå dei katolske breva, det vil seie Brevet til hebrearane og Johannes’ tredje brev.

Kjelder
Nils Johan Stoa og Per-Øivind Sandberg: Våre røtter Cappelen 2001 ISBN 82-02-20848-3
Paul Erik Wirgenes: Fra søndag til søndag Verbum Forlag 2006 ISBN 87-543-1068-8

Kyrkjeåret
Påske

de:Sonntage der Osterzeit#Misericordias Domini – 2. Sonntag nach Ostern
4. søndag i påsketida

4. søndag i påsketida, før kalla 3. sundag etter påske, tidlegare Jubilate,  «lat hyllingsrop lyda», av dei latinske  orda i dei gamle inngangsorda for denne sundagen, som byrja med orda «Lat hyllingsrop lyda for Gud, all jorda…» (Sal. 66,1), er den fjerde sundagen i den kristne påsketida. 

Evangelietekstane i påsketida (sundagane etter påske) er i hovudsak henta frå evangeliet etter Johannes, medan brevtekstane i hovudsak er henta frå dei katolske breva, det vil seie Brevet til hebrearane og Johannes’ tredje brev.

Kjelder
Nils Johan Stoa og Per-Øivind Sandberg: Våre røtter Cappelen 2001 ISBN 82-02-20848-3
Paul Erik Wirgenes: Fra søndag til søndag Verbum Forlag 2006 ISBN 87-543-1068-8

Kyrkjeåret
Påske

de:Sonntage der Osterzeit#Jubilate – 3. Sonntag nach Ostern
5. søndag i påsketida

5. søndag i påsketida, før kalla 4. sundag etter påske, tidlegare Cantate,  «syng lovsong», av dei latinske  orda i introitussalmen som i mellomalderen vart bruka for denne sundagen, og som byrja med orda «Syng ein ny song for Herren,  for han har gjort under!» (Sal. 98,1), er den femte sundagen i den kristne påsketida. 

Evangelietekstane i påsketida (sundagane etter påske) er i hovudsak henta frå evangeliet etter Johannes, medan brevtekstane i hovudsak er henta frå dei katolske breva, det vil seie Brevet til hebrearane og Johannes’ tredje brev.

Kjelder
Nils Johan Stoa og Per-Øivind Sandberg: Våre røtter Cappelen 2001 ISBN 82-02-20848-3
Paul Erik Wirgenes: Fra søndag til søndag Verbum Forlag 2006 ISBN 87-543-1068-8

Kyrkjeåret
Påske

de:Sonntage der Osterzeit#Kantate – 4. Sonntag nach Ostern
6. søndag i påsketida

6. søndag i påsketida, før kalla 5. sundag etter påske, tidlegare Rogate,  «bed!», av dei latinske  orda i evangeliteksten for dagen: «Be, så skal de få!» (Joh. 16,24), er den sjette sundagen i den kristne påsketida. 

Evangelitekstane i påsketida (sundagane etter påske) er i tradisjonelt henta frå evangeliet etter Johannes, medan brevtekstane i hovudsak er henta frå dei katolske breva, det vil seie Brevet til hebrearane og Johannes’ tredje brev.  I Den norske Kyrkja brukast no annakvart år som  preiketekst Mat. 6,6-13, det er teksten til Fadervår.

Alt frå kring år 450 vart dei tre dagane mellom Rogate og Kristi himmelfartsdag kalla rogasjonsdagane.  Det var bønedagar då kyrkjelyden gjekk i prosesjon med krossar og kyrkjefaner for å be om velsigning for land og grøde.

Kjelder
Nils Johan Stoa og Per-Øivind Sandberg: Våre røtter Cappelen 2001 ISBN 82-02-20848-3
Paul Erik Wirgenes: Fra søndag til søndag Verbum Forlag 2006 ISBN 87-543-1068-8

Kyrkjeåret
Påske

de:Sonntage der Osterzeit#Vocem jucunditatis / Rogate – 5. Sonntag nach Ostern
Søndag før pinse

Søndag før pinse, før kalla 6. sundag etter påske, tidlegare Exaudi,  «Høyr meg!», av dei latinske  orda i inngangssongen for dagen: «Høyr meg, Herre, når eg ropar,  ver meg nådig og svar meg!» (Sal. 16,24), er den siste sundagen i den kristne påsketida. 

Evangelitekstane i påsketida (sundagane etter påske) er i tradisjonelt henta frå evangeliet etter Johannes, medan brevtekstane i hovudsak er henta frå dei katolske breva, det vil seie Brevet til hebrearane og Johannes’ tredje brev.  Sundagen knyter linene frå påske til pinse.

Kjelder
Nils Johan Stoa og Per-Øivind Sandberg: Våre røtter Cappelen 2001 ISBN 82-02-20848-3
Paul Erik Wirgenes: Fra søndag til søndag Verbum Forlag 2006 ISBN 87-543-1068-8

Kyrkjeåret
Påske

de:Sonntage der Osterzeit#Exaudi – 6. Sonntag nach Ostern
Jimmy Miller

James «Jimmy» Miller () var ein amerikansk plateprodusent som produserte album for The Spencer Davis Group (og var medlåtskrivar på songen «I'm a Man» med Steve Winwood), Nirvana, Blind Faith, Bobby Whitlock, Kracker og The Rolling Stones (alle album frå Beggars Banquet til Goats Head Soup), The Plasmatics og Motörhead. Han produserte òg The Move-singelen «Blackberry Way».

Nokre av albuma som Miller produserte for Rolling Stones, Beggars Banquet, Let it Bleed, Sticky Fingers og Exile on Main Street, vert generelt rekna som dei viktigaste utgjevingane til bandet. 

Som perkusjonist var Miller kjend for ein særeigen trommelyd, særleg med the Rolling Stones og han spelte stundom òg perkusjon på platene deira, mellom anna den kjende kubjølleopninga på «Honky Tonk Women», trommene på «You Can't Always Get What You Want», «Happy» og «Shine a Light».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jimmy Miller» frå ,  den 1. mars 2009.  
 

USA-amerikanske plateprodusentar
Døde av leversjukdommar
Orre kyrkje

Orre kyrkje er ei langkyrkje frå 1950 som ligg på Pollestad i Klepp kommune i Rogaland fylke.

Byggverket er i hoggen granitt og har 350 plassar. Ein valde å hogge granitt til kyrkja fordi det var mangel på andre vyrke, men steinen vart likevel liggjande ferdig i fire år før ein fekk bygd fordi ein ikkje fekk tak i sement.

Kyrkja erstatta mellomalderkyrkja Orre gamle kyrkje som soknekyrkje for Orre sokn.

Kjelde 
 Hein Steinskog: «Orre kirke 1950-2000», på nettstaden til Klepp kyrkjelege fellesråd

Bakgrunnsstoff 
 Om Orre sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen

Kyrkjer i Klepp
Kyrkjer i Jæren prosti
Norske kyrkjer frå 1950
Kulturminne i Klepp
Langkyrkjer i Stavanger bispedømme
Friluftshuset

Friluftshuset på Orre i Rogaland er Jæren friluftsråd sitt informasjonssenter for friluftsliv og naturvern. 
 
Huset blei bygd i 1987 og utvida i 1992. 16. desember 1999 brann senteret ned til grunnen, men blei bygd opp igjen i same stil og opna på nytt den 16. mars 2002. 

Friluftshuset har blitt eit regionalt kultursenter med kunstutstillingar og konsertar. I huset er det også temautstillingar om natur, friluftsliv og medieprogram som kombinerer naturbilde, poesi og musikk. Huset blei teikna av arkitekten Per Line.

Fast utstilling 
I senteret er det ei fast utstilling som gir opplysningar om Jærstrendene, landskapsvernområde og om kva moglegheiter ein har til å drive eit aktivt friluftsliv på Jæren.

Bakgrunnsstoff 
 Region Stavanger om friluftshuset

Byggverk i Klepp
Kultur i Klepp
Friluftsliv i Rogaland
Vistdal kyrkje

Vistdal kyrkje er ei langkyrkje i Vistdal i Molde kommune i Møre og Romsdal fylke. 
Kyrkja er frå 1869 og bygd i treverk. 
Ho har 270 sitjeplassar. 
Arkitekt for bygget var Jacob Wilhelm Nordan. 
Inventaret er frå byggeåret eller seinare. Glasmåleria i kyrkja er laga av Victor Sparre og vart sette inn i 1959 og 1962.
Orgelet er frå 1985.

Det er gravplass ved kyrkja. Kyrkja hadde ein større reparasjon etter nyttårsorkanen i 1992.

Kjelder
 Om Vistdal kyrkje på nettstaden kulturnett.no
 Redaktør: Alf Henry Rasmussen – Våre kirker : norsk kirkeleksikon. Vanebo Forlag, Kirkenær 1993. ISBN 82-7527-022-7 - «Vistdal kirke», s. 291

Bakgrunnsstoff
 Om Vistdal kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Møre og Romsdal»
 Om Vistdal kyrkje på nettstaden vistdal.com 
 
 

Kyrkjer i Molde Domprosti
Kyrkjer i Molde
Langkyrkjer i Møre bispedømme
Jacob Wilhelm Nordan
Norske kyrkjer frå 1869
Kulturminne i Molde
Eikesdal kyrkje

Eikesdal kyrkje, tidlegare Eikesdal kapell, er ei langkyrkje i Oppigard i Eikesdalen i Molde kommune i Møre og Romsdal fylke. Kyrkja er frå 1866 og bygd i treverk. Ho har om lag 100 sitjeplassar. 

Arkitekt for bygget var Jacob Wilhelm Nordan. Inventaret er frå byggeåret eller seinare. 

Før dei fekk Eikesdal-kyrkja i 1866 sokna folk i området til Sira kyrkje. To år seinare var nokre av dei same bygningsfolka med på bygging av Sira kyrkje.

Eikesdal kyrkje er soknekyrkje i Eikesdal kyrkjesokn i Indre Romsdal prosti.

Kjelder 
 Redaktør: Alf Henry Rasmussen – Våre kirker : norsk kirkeleksikon. Vanebo Forlag, Kirkenær 1993. ISBN 82-7527-022-7 - «Eikesdal kapell», s. 291
 Om Eikesdal kyrkje på nettstaden eikesdal.no 
 Om Eikesdal kyrkje på nettstaden kulturnett.no

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Om Eikesdal kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Møre og Romsdal» på nettstaden til Arkivverket
 

Kyrkjer i Molde
Langkyrkjer i Møre bispedømme
Kulturminne i Molde
Jacob Wilhelm Nordan
Norske kyrkjer frå 1866
Kyrkjer i Molde Domprosti
Leverdalen

Leverdalen (også skrive Levradalen, men denne skrivemåten vart avslegen av Statens kartverk i 2001) er ein dal heilt i utkanten av Trollheimen i Rennebu kommune i Sør-Trøndelag. Gjennom dalen renn elva Levra som har utspringet sitt i Kvolvtjørnin i Oppdal og munnar ut i den kunstig oppdemde Granasjøen. Næraste tettstad er Nerskogen.
Fjella på begge sider av dalen er omtrent 1100-1200 m.o.h., medan dalbotnen ligg ca. 600-750 m.o.h.

Leverdalen har lange tradisjonar for seterdrift, og enkelte setrar er framleis i bruk. Området er eit mykje brukt turterreng med fleire merkte turstigar og gode tilhøve for jakt og fiske. Ei mengd gamle dyregraver vitnar om at Leverdalen i tidlegare tider var eit viktig jaktterreng. Leverdalsvegen er ein privat bomveg som går parallelt med fylkesveg 512 på sørvestsida av Granasjøen.

Dalar i Noreg
Geografi i Rennebu
Levra i Trøndelag

Levra er ei elv som renn gjennom Leverdalen i Rennebu kommune i Trøndelag. Ho har utspringet sitt i Kvolvtjørnin i Oppdal og munnar ut i Granasjøen.

Elvar i Trøndelag
Geografi i Rennebu
Geografi i Oppdal
Nerskogen

Nerskogen er ei bygd vest i Rennebu kommune i Trøndelag (tettstaden strekkjer seg òg over i Oppdal kommune). Fylkesveg 512 går gjennom bygda. Nerskogen har daglegvarehandel, skule (1–7) og barnehage.

Historie 
Nerskogen var utmark og setergrend fram til 1920-åra da dei første bureisarane slo seg ned og byrja heilårsdrift. Oppdalingen Halvar Engelsjord og familien hans var dei fyrste fastbuande i fjellbygda, og ved Gregosen står eit minnesmerke over pionergjerningane deira.
I slutten av 1930-åra auka nybygginga på, og selskapet Ny Jord kjøpte eit nybrotsfelt i Sørøyåsen som vart parsellert ut til om lag 30 nye bruk i 1936–37. I åra som følgde vart det stadig fleire brukarar på dette feltet. 
Nerskogen vart poststad da Særeggan brevhus vart oppretta i 1944. Namnet vart endra til «Nerskogen» frå 1.1.1947. Postkontoret vart omgjort til landpoststasjon i 1987 og er i dag postfilial. 

Staden har òg lange tradisjonar som sørsamisk område.

Geografi 
Nerskogen ligg aust i Trollheimen og er omgjeven av storfelt natur på alle kantar. Det meste av busetnaden ligg langs elva Grana (Grøna) som renn ut i Granasjøen rett nordaust for Nerskogen. Grenda ligg om lag 700 moh., medan fleire av toppane ikring ragar opp mot 1200 moh.

Næringsliv 
Trass i høgda over havet blir det drive ein god del tradisjonelt jordbruk på Nerskogen. Elles er lafting av hytter ei vesentleg næring saman med anna tenesteyting knytt til hytteliv og naturopplevingar. Nerskogen har skianlegg med alpinbakke og godt utvikla løypenett. Granasjøen er vassmagasin for Grana Kraftverk, men byr òg på gode moglegheiter for fiske og andre aktivitetar.

Kulturliv 
Nerskogsmuseet vart offisielt opna i 1992 og omfattar fleire gamle seterhus med innbu i tillegg til ei jordgamme av sørsamisk modell. Like ved museet står dessutan eit minnesmerke over presten Ola Røkke som spela ei viktig rolle i bureisingsarbeidet i 1930-åra. Nerskogen kapell vart oppført i tømmer i 1962 og har eigen kyrkjegard.

Bakgrunnsstoff 
 Nerskogen Sameielags nettstad

Bygder i Trøndelag
Geografi i Rennebu
Fylkesveg 6516

Fylkesveg 6516 går mellom Hol i Rennebu kommune og Vognillan i Oppdal kommune. Vegen er 40,5 km lang.

Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 512 i Sør-Trøndelag.

Kommunar og knutepunkt

 Hol
Nerskogen
Granasjøen

 Vognillan

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Trøndelag
Vegar i Rennebu
Vegar i Oppdal
Grana kraftverk

Grana kraftverk er eit vasskraftverk i Orklavassdraget i Rennebu kommune i Trøndelag. 
Kraftverket vart sett i drift i 1982 da oppdemminga av Granasjøen på Nerskogen var ferdig. Dette vassmagasinet har elvane Grana, Levra og Minilla som hovudtilsig. Kraftverket utnyttar eit fall på 462 meter frå Granasjøen, og i tillegg blir det henta inn vatn frå fleire bekkar.

Gjennomsnittleg årsproduksjon er på 280 GWh og installert effekt er på 75 MW i ein Francis turbin.

Eigar er Kraftverka i Orkla der Statkraft gjennom Trondheim Energiverk Kraft er største eigar.

Kjelder 
 Statkraft
 NVE

Kraftverk i Trøndelag
Byggverk i Rennebu
Statkraft
Kraftverk skipa i 1982
Nerskogsmuseet

Nerskogsmuseet er eit museumsanlegg som skal dokumentere viktige sider ved kulturhistoria til fjellbygda Nerskogen i Rennebu kommune. Anlegget er ein del av Rennebu bygdemuseum og vart offisielt opna 16. august 1992.

Ingebrikt M. Voll var ei av eldsjelene bak tilskipinga av eit eige museum for bureisingsbygda Nerskogen, og det var han som fekk flytta det første gamle seterhuset til det som skulle bli museumstomta. Seinare kom det til eit anna seterhus frå Rokkonessetra i Eldålia (Søhaugstuggu), ei matstove (mastu) frå Rokkonessetra på Lauvåsen, og ei markastove (markastuggu) som har høyrt til Bortstuggu Uv i Leverdalen. Elles finst det ei løe som er kome frå setra til Nørrigar Voll, og eit fjøs som har stått på setra til Oppstuggu Uv. Husa er dessutan utstyrte med mange slags innbu som er samla inn frå setergrendene ikring. Det står òg ei gamme av sørsamisk type på området.

Rennebu bygdemuseum
Skipingar i 1992
Rennebu bygdemuseum

Rennebu bygdemuseum er ei samling av museumsanlegg i Rennebu kommune i Sør-Trøndelag som skal verne om og presentere materielle kulturminne frå bygda. Bygdemuseet har eit eige styre som har sitt utspring i Rennebu historielag.

Arbeidet med å utvikle eit bygdetun tok til i 1952, og i 1965 kunne den første delen av Rennebu bygdemuseum opne på garden Haugen. Rennebu bygdetun har vorte kalla hovudbruket i museumsavdelingane som utgjer Rennebu bygdemuseum.

Dei andre museumsanlegga er:
 Høylåven i Uvsløkkjaunet
 Butikkmuseet «Gammelbua på Voll»
 Nerskogsmuseet
 Randistuggu
 Skulemuseet på Voll

 
Museum i Trøndelag
Rennebu kommune
Skipingar i 1965