alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Yazata

I parsismen er ein yazata ein engel, eller meir presist eit guddommeleg vesen. Ahura Mazda skapa yazataene for å hjelpa han med kampen imot Ahriman og demonane hans. Yazatane hjelper menneske å skira og lyfta seg. Med hjelp av yazataene kan ein vinna over demonane og det vonde i seg sjølv. Yazataene leier ein alltid til det rette valet, og forsterkar ein for å kjempa imot Ahriman, for Ahura Mazda og den gode. 

Mange parsarar trur også at ein som gjev offer til yazataene kan få godviljen deira, som gjev velstand og trivnad. 

Dei viktigaste yazataene namna i gathaene er Atar, Mithra, Rashnu, Sraosha, og Verethraghna. Ein trur at dei var gudar før parsismen si tid, og mange av dei blei seinare persongjort til halvgudar igjen. I seinare tid blei også nokre av dei meste populære persiske guddommar, som Anahita, tilpassa til parsismen som yazataer.

Parsisme
Guddommelege vesen
Halvdan Svarte

Halvdan Svarte Gudrødsson vart truleg fødd kring år 810. Han døydde kring år 860. Frå om lag 850 var han konge over store delar av austlandet i Noreg. 
Han var far til kong Harald I Hårfagre, som er kjend som den som samla Noreg til eitt rike. 

Tilnamnet «Svarte» fekk Halvdan på grunn av det svarte håret sitt. 

Tradisjonen knytt til Halvdan Svarte er uviss. Han er nemnd i fleire historiske verk; Ågrip (Trondheim, om lag. 1190), Heimskringla (Snorre Sturlason, om lag 1220) og Fagrskinna (Island, om lag 1225).

Familie 
 Son av Gudrød Veidekonge (Gudrud den Gjeve Halvdansson) og Åsa Haraldsdotter. 

 Gift fyrst med Ragnhild Haraldsdotter, men ho døydde 
 Barn: Harald Halvdansson (Haraldur Hálfdansson). Konge i Sogn

 Gift med Dronning Ragnhild Sigurdsdotter, dotter til kongen i Sygnafylket, Sigurd Hjort
 Barn: Harald Hårfagre, Harald 1. Halvdansson Hårfagre (Luva) av Noreg (om lag 872 – 931).

Liv 
Halvdan Svarte høyrde til i fylgje Snorre Ynglingeætta, og herska over store delar av Austlandet. Han arva det nordlege Vestfold og la under seg Opplanda og Vika. 	

Ragnhild Sigurdsdotter sin far, Sigurd Hjort, var den gong eigar av Stein gard i seinare Hole kommune. Berserken Håke drap fyrst Sigurd Hjort og røva Ragnhild med seg. Halvdan Svarte redda Ragnhild og gifta seg med henne. Han skal ha busett seg på Stein gard. Han utgjer ein av dei fire kongane i kommunevåpenet til Hole kommune.

Død og hauglegging
Soga fortel at vikingkongen Halvdan Svarte er gravlagt i Halvdanshaugen på Stein i Hole kommune i Buskerud. Snorre skriv at ei gong Halvdan Svarte hadde vore på vitjing på Hadeland, reiste han over Randsfjorden på veg heim. Då gjekk han gjennom isen med hest og slede, og drukna. Stormenn frå Romerike, Vestfold og Hedmark kom til Ringerike og ville ha liket med seg for hauglegging. I fylgje Snorre vart dei samde om å dela liket opp, så alle fire regionar fekk sin Halvdanshaug. Hovudet skal liggja i Halvdanshaugen på Stein. Seinare vart Halvdan Svarte dyrka som ein grødegud av bøndene der.

Andre historiske kjelder (Ågrip og Fagrskinna) nemner ikkje noko om at liket vart delt, men dei skal ha soge ut blodet og derreter kansje ha delt det. 

Ein har trudd at grava i Halvdanshaugen er over 300 år for gamal til å vera Halvdan si grav. Eit jordlag i gravhaugen er datert til år 870, berre ti år unna Halvdan Svarte sin død kring år 860.

Bakgrunnsstoff 
 Saga Hálfdanar Svarta fra prosjektet «Norrøne Tekster og Kvad»
 Utdrag frå soga om Halvdan Svarte
 Halvdan Svartes saga 

Døde i 860-åra
Folk frå vikingtida
Fødde i 810-åra
Dronning Ragnhild Sigurdsdotter

Ragnhild Sigurdsdotter (Ragnhildr Sigurðardóttir) var gift med Halvdan Svarte. Ho var barn av Sigurd Hjort Helgesson (ca. 810 -) og Tyrne Haraldsdotter (ca. 822 -). Ho vart fødd om lag år 840, på Ringerike, og døydde om lag 858. 

Saman med Harald Svarte fekk ho Harald Hårfagre, om lag år 850. 

Snorre fortel i Heimskringla, i soga om Halvdan Svarte, om Ragnhild sin draum før Harald vart fødd:

«Dronning Ragnhild drøymde store draumar; det var ei klok kvinne. Ein av draumane hennar var det, at ho stod i hagen sin og tok ein torn or serken sin, og medan ho heldt i den, voks tornen slik, at de vart ein stor tein, so den eine enden naadde ned i bakken og røtte seg med det same, men den andre enden av treet nådde høgt upp i lufta. Deretter tykte ho treet var so stort, at ho knappast kunne sjå oppover det, og de var uhorveleg digert. Nedste luten av treet var raud som blod, men leggen oppetter var fager grøn, men greinene var snøkvite. De var mange store kvister på treet, somme lengre oppe, somme lenger nede. Greinene på treet var så store, at ho tykte dei breidde seg ut over heile Noreg og endå lenger..»

Draumen kan tolkast som eit varsel om sonen som skulle verta fødd. Den grøne stamma var eit teikn på eit blømande rike. Øvst var treet kvitt, noko som kunne tyda på at han ville verta gamal og kvithåra. Mange kvister og greiner på treet varsla om at han ville få mange avkom, som ville verta spreidd utover heile landet.

Fødde i 840-åra
Døde i 850-åra
Ragnhild Sigurdsotter
Neptunmånen Triton

Triton er den største av månane til Neptun. Han vart oppdaga av William Lassell i 1846, og namnet kjem frå havguden Triton i gresk mytologi. Triton er den einaste større månen i solsystemet som går i bane i motsett retning av den planeten roterer i. Forskarar trur Triton kan vera eit innfanga kuiperbelteobjekt.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Neptunmånar
Himmellekamar oppdaga i 1846
Gjere og Freke

Gjere og Freke er i norrøn mytologi namna på Odin sine to tamme ulvar. Namna tyder noko nær «gråde» og «råskap». Odin har sjølv temja dei, og dei lyder han som hundar.

Snorre Sturlason i Gylvaginning gjev inntrykk av at det er desse ulvane Odin gjev all maten han blir servert i Valhall. Odin treng ikkje sjølv mat, han kan klara seg berre på vin. 

Ulvane vert og nemnd i Grimnesmål (tala til Grimne). Grimne er eitt av Odin sine mange namn.  

Gjere og Freke
mettar geir-hæve  
fræge Herjafar; 
men av vin einast
våpen-gjæve
Odin alltid lever.

Kjelder

Mytologiske ulvar
Dyr i norrøn mytologi
Ratatosk

Ratatosk, på norrønt Ratatoskr, er i norrøn mytologi eit ekorn som lever i verdstreet Yggdrasil. Ratatosk spring som bodbringar mellom toppen og rota av asketreet. Han er bodbringar frå ei verd til ei anna. Han talar med alt frå æsene til nornene. 

I toppen av treet sit ei ørn. Mellom augene på ørna sit hauken Verfølne. Ørna og hauken ser det meste som skjer i verda. Ved eine rota til Yggdrasil, i Nivlheim, ligg draken Nidhogg og skadar rota. Snorre Sturlason skriv i den yngre Edda at ekornet yppar til strid mellom Nidhogg og ørna. 

I Grimnesmål, vers 32, er Ratatosk omtala:

Dyr i norrøn mytologi
Ekorn
Skidbladne

Skidbladne eller Skibladner (norrønt Skíðblaðnir) var i norrøn gudelære namnet på eit skip som grødeguden Frøy eigde. Det var laga av dvergane Ivaldesønene, som hadde gjeve det makelause, magiske eigenskapar. 

Skidbladne fer alltid medvind straks segla er heist, og gjekk like godt på vatnet som på landjorda. Det var så stort at det romma for alle æsene (gudane). Trass i dette kunne ein bretta skipet saman til ein duk og leggja det i lomma om ein ikkje trong det.

Sjå òg 
 «Skibladner», ein hjuldampar bygd i 1856

Mytologiske båtar
Norrøn mytologi
Internasjonalen

Internasjonalen er den kanskje mest kjende arbeidarsongen i verda, fordi han finst på mesta alle språk, og blir bruka av sosialistar, anarkistar og kommunistar i alle land.

Historie
Originalteksten er fransk, og skriven av Eugène Pottier. Pottier tok del i Pariskommunen i 1871, og måtte flykte frå Frankrike da denne blei slått ned med vald av den borgarlege regjeringa. Etter amnestiet i 1880 kunne han fare tilbake til heimlandet, der han straks melde seg inn i det nydanna sosialistpartiet. Pottier skreiv dikt, også politiske dikt. I ei samling av dei politiske dikta hans gitt ut i 1887, etter han døydde, finn vi den opphavlege teksten til Internasjonalen under tittelen «Chant du depart», 'Oppbrotssongen'.

Det som gjorde dette diktet til ein song, var at det fekk ein melodi, komponert av Pierre Degeyter, opphavleg frå Belgia. Han budde i den nordfranske byen Lille og var der medlem i eit arbeidarsongkor. Han blei oppfordra om å setje melodi til nokre av dikta i Pottier si diktsamling, og festa seg særleg ved 'Oppbrotssongen'. Natta til den 17. juni 1888 blei melodien skapt. Han blei urframført alt neste dag, på den folkelege kafeen «Liberté» (Fridom) i Lille. Så øvde arbeidarkoret inn songen og framførte han på ei større tilstelning, og sosialistpartiet i Lille prenta han som flygeblad, som så blei spreidd over heile landet. Oppbrotssongen var ein «hit».

På kongressen til den Andre Internasjonalen i Paris i 1900 blei Internasjonalen som songen no blei kalla sungen offisielt for første gongen. Før kongressen i København i 1910 hadde teksten blitt omsett til mange språk og fått stor symbolverdi i heile den internasjonale arbeidar- og sosialistrørsla.

Frå 1922 til 1944 var «Internasjonalen» elles bruka som «nasjonalsong» for Sovjetunionen.

Norske omsetjingar
«Internasjonalen» blei omsett til norsk bokmål i 1904, av Olav Kringen, den gongen redaktør i «Social-Demokraten», hovudorganet til Det norske Arbeidarpartiet. Han hadde vore utsending ved den Andre Internasjonalen sine kongressar i Paris i 1900 og Amsterdam i 1904, og hadde høyrt songen begge plassar. Den nynorske omsetjinga er av Ola Martinus Høgåsen. 

Det er Kringen si omsetjing som mesta uendra blir bruka mest i Noreg den dag i dag, som oftast desse to versa:

Men «Internasjonalen» finst og i nynorsk versjon, omsett av Ola Martinus Høgåsen:

 
Etter han var omsett til norsk er Internasjonalen blitt sungen ved mange av arrangementa til arbeidarrørsla her i landet, særleg Første mai og ved landsmøta til dei sosialistiske partia og til fagforbunda i LO. Etter andre verdskrigen har likevel bruken av Internasjonalen variert noko i norsk arbeidarrørsle. Arbeidarpartiet bruka han ikkje på landsmøta sine i 1949 og 1953, og på LO-kongressane kom han ikkje tilbake før i 1973. Fleire av forbunda i LO har likevel bruka songen heile tida, og det same har Sosialistisk Folkeparti og etterkommaren Sosialistisk Venstreparti.

Sjå òg 
 Første Internasjonalen
 Andre Internasjonalen
 Tredje Internasjonalen
 Fjerde Internasjonalen
 Sosialistiske Internasjonalen

Bakgrunnsstoff 

 Internasjonalen på nynorsk

Sosialisme
Kampsongar
Arbeidarsongar
Dans

Dans er menneskelege rørsler knytte til musikk eller rytme. Det er eitt av dei eldste uttrykka for menneskeleg kultur, og finst i alle samfunn. Dansen kan utførast i samband med ein religiøs rite eller for å underhald dansarer eller tilskodarar. Dei fleste dansar har fastsette reglar for korleis ein skal utføra dei. Koreografi er kunsten å laga eller iscenesetta dansar for framføring.

Inndeling 

Som med musikk kan ein grovt dela dans inn i to grupper: Folkedans, som tradisjonelt har vorte dansa av folk flest i det miljøet han kjem frå, og klassisk eller scenisk dans, som vert dansa av profesjonelle utøvarar. Midt imellom ligg vestleg selskapsdans, som vert dansa av både amatørar og profesjonelle. Denne og liknande typar dans har òg blitt til eigne idrettsgreiner. Andre typar idrett, som synkronsymjing og ein del kampsportar, kan òg seiast å slekta på dans.

Bruk og syn 

Dans er blitt brukt frå førhistorisk tid til å styrka samfunnsband og uttrykka religiøse førestillingar eller myter. Han har òg vorte brukt som opprørsform, til dømes capoeira-dansen frå Brasil, og som erotisk uttrykksform, som den argentinske tangoen. Mellom anna på grunn av dette har ein andre stader sett på han som syndig, og bannlyst all dans eller ei viss danseform. Dette gjeld mellom anna visse pietistiske miljø i Noreg, men òg rave-dansen, på grunn av at ein oppfattar han som tett knytt til narkotikaforma MDMA.

Mytologi 
I hinduismen er guden Sjiva sterkt knytt til dans, både i samband med den evige dansen til universet og i forma som øydeleggjar ved slutten av kvar verdssyklus, når han danser den øydeleggjande dansen tandava.

I den greske antikken hadde dans ei særskild stilling som ein viktig del av teateret og i oppsedinga av unge. Han hadde òg si eiga muse, Polyhymnia.

Forsking 

Danseforsking er eit relativt nytt fag. Medan ein lenge har studert kunstgjenstander, litteratur og teaterforma, byrja ein berre å studera dans systematisk for rundt femti år sidan. Før dette hadde ein likevel samla inn og skildra danseformer ein var redd skulle døy ut, til dømes norsk folkedans.

Sjå òg 
 :Kategori:Dans

Bakgrunnsstoff 

 Kva er dans? 
 Sagt om dans
 Norsk danseforbund 
 Hvorfor vi digger duder som danser  på forskning.no

 
Kultur
Utøvande kunst
Gibraltar

Gibraltar er eit britisk oversjøisk territorium som ligg sørvest i Europa. Territoriet har ei 1,2 km lang grense mot Spania og ei 12 km lang kystlinje. Høgaste punkt er 426 m, på kalksteinsfjellet som utgjer mestedelen av Gibraltar.  
Gibraltar ligg på ein strategisk stad. Gibraltarsundet er eit smalt havstykke over til Afrika. Sundet bind saman Atlanterhavet med Middelhavet.

Namnet Gibraltar kjem frå arabisk جبل الطارق Ġabal al-Ṭāriq, som tyder «Ṭāriq-fjellet» (oppkalla etter feltherren Ṭāriq ibn Ziyād). Tidlegare kalla fønikarane det Calpe, ei av søylene til Herakles. I dag er Gibraltar òg kjent som «Gib» eller «the Rock».

Historie 
Gibraltar vart overdrege til Storbritannia frå Spania i 1713 i høve til Utrechttraktata.

Formelt vart Gibraltar erklært britisk  kronkoloni i 1830.

Der er halde to folkerøystingar, i 1967 og 2002, der gibraltararane hadde høve til å røysta om kva land Gibraltar skulle høyra til.
Trass i stort spansk press røysta eit stort tal av folket på Gibraltar for framleis å vera under den britiske krona.

Folkesetnad 
I juli 2004 hadde Gibraltar om lag 28.000 innbyggjarar frå fleire etniske grupper: Spanjolar, italienarar, engelskmenn, maltesarar, portugisarar, sefardiske jødar og andre. Dei fleste som bur på Gibraltar høyrer til den romersk-katolske kyrkja.

Styre 
Gibraltar høyrer til Storbritannia, som formelt vert representert av ein guvernør utpeika av den britiske krona.

Den praktiske lovgjevinga vert fastsett av eit lokalt råd. Rådet har 18 folkevalde medlemmer.

Bakgrunnsstoff 

 Government of Gibraltar
 Official Government of Gibraltar London Website 

 
Nes i Europa
Halvøyar i Europa
Britiske oversjøiske territorium
Mundilfare

Mundilfare var i norrøn mytologi far til gudane Sol og Måne. Mundilfare var sjølv truleg ein mann, men ungane hans var så vakre at han likna dei med dei lysande himmelekamane. Kanskje Som straff for dette tok æsene ifrå han ungane og sette dei til å køyra den rette sola og månen over himmelen.

Kjelder 
 Snorre Sturlason: Den yngre Edda
 Vavtrudnismál

Folk i norrøn mytologi
Gudinna Sol

Sol var den av åsynjene eller gudinnene i norrøn mytologi som førte solvogna over himmelen. Solvogna var ei vogn med sola i. 
Gudinna Sol var dotter av Mundilfare. Ho var syster til guden Måne.

Solvogna vert dregen av to hestar, Arvaker og Allsvinn, som Sol stadig skundar på. Som Måne vert ho nemleg jaga av ein ulv, Skoll. Tek han henne att, vil han sluka heile sola. Det er spådd at dette vil skje ved Ragnarok. Solformørkingar vart sett på som teikn på at ulven nesten hadde fått tak i henne.

Sol vart òg kalla Sunna. Sundagen er kalla opp etter henne.

Sjå òg 
 Solruna

Kjelder 
 Snorre Sturlason: Den yngre Edda
 Vavtrudnismál

Bakgrunnsstoff 

Sol
Sol
Sol
Andvare

Andvare (norrønt Andvari) var namnet på ein dverg i norrøn gudelære. Han vakta ein stor gullskatt som mellom anna inneheldt ein stor ring, Andvarenaut eller Andvareringen. Ringen hadde den eigenskapen at den som eigde han vart rik.

Soga om Andvare 
Andvare levde i fossen Andvarefoss, og hadde ei evne til å skapa seg om til ein fisk. I fossen hadde dvergen skapnad av ei gjedde, og skaffa seg mat der. Då æsene Odin, Høne og Loke kom forbi fossen fekk Loke sjå ein oter. Loke tok livet av oteren. Seinare tok dei inn hjå Reidmar. Reidmar kjende att oteren som sin eigen son Oter (Otr). I vreide lét han dei to andre sønene sine, Regin og Fåvne, binda Odin og Høne. Han kravde at Loke skulle henta så mykje gull at han skulle kunne dekkja oterskinnet.

Loke tok då vegen til Ran som gav han eit fiskenett. Dette klarte han å fanga Andvare med. Loke tok gull frå Andvare og passa på å ta med den magiske ringen Andvarenaut. Andvare lyste då ei forbanning over ringen. Forbanninga gjorde at ringen vart til ulukke for den som eigde han. Eigarane fekk gjerne ein brå og valdeleg død. 
Då Reidmar fekk skatten av Loke førte dette til ein stor krangel mellom Reidmar og sønene som til slutt førte til at dei alle saman døydde.

Inspirasjon 
I Wagner sin ringsyklus Nibelung er Andvare kjend som Alberich. Den sleipe skapningen Gollum i verka til Tolkien kan òg minna om Andvare.

Norrøne dvergar
Wikimedia Commons

Wikimedia Commons er eit Wikimedia-prosjekt som starta den 7. september 2004. Commons på engelsk språk tyder sams eller felles. Det kan og visa til ei allmenning.

Commons er ei database med ulike filer, som bilete, videoar og lyd, som er heilt eller delvis frigjevne frå opphavsrettsvernet. Filene kan lastast ned av alle, men hovudmålet for prosjektet er at det skal kunna brukast av dei andre Wikimedia-prosjekta som til dømes Wikipedia, Wiktionary og Wikibooks.

Prosjektet prøver å vera internasjonal og språknøytralt. Det vil seia at dokumentasjonen skal omsetjast til så mange språk som råd, og at filene ikkje alltid blir skildra eller sorterte på engelsk.

Bakgrunnsstoff 
 Nynorsk hovudside på Commons
 Korleis ein brukar Wikimedia Commons
 Vegvisar for å lasta opp filer

Wikimedia
Skipingar i 2004
Regin

Regin eller Regen er eit norrønt ord og namn som tyder ‘råd’ eller ‘avgjerd’. Det har gjeve opphav til norske namn som byrjar med Ragn-, det engelske namnet Reginald, og er framleis i bruk som namn på Færøyane.

I gammal norrøn mytologi var Regin ein mann eller dverg som var svært dyktig til å smi. Han var yngste broren til Otr (oter) som vart drepen av Loke, og til Fåvne. Saman med Fåvne (eller Fåvne) drap han faren sin, Reidmar, men så krangla dei om kven som skulle ha gullskatten hans. Fåvne, som åtte den skremmande Ægeshjelmen og sverdet Rotte, stakk av med sigeren, og gullet. Deretter vart Fåvne til ein drake, anten for å kunna vakta betre over gullet eller på grunn av ei forbanning, og la seg til med skatten i ei hole. 

Regin drog til kong Hjalprek og vart smed for han, og trefte etterkvart Sigurd, som han fekk overtydd til å drepa draken. Smeden laga sverdet Gram til han, og guten vart til Sigurd Fåvnesbane med det. Deretter drap han også Regin, som var blitt for grådig og maktsjuk.

Sidan blei Regin omforma til dvergen Alberich i operaen Der Ring des Nibelungen av Richard Wagner.

Bakgrunnsstoff 
 Songen om Regin , frå den eldre Edda (på svensk)

Mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Folk i norrøn mytologi
Ragn-

Ragn- er ein namnedel som står først i fleire norrøne namnesamansetjingar, både for menn og kvinner. Delen kjem frå namnet Regin og tyder råd/avgjerd eller rådande makter/gudar.

Namn som byrjar på Ragn- 

Namnedelar
Antonius den store

Den heilage Antonius den Store (levde ca. 251-356), òg kjend som Antonius Abbeden eller Eremitten, var ein kristen eremitt som levde i den egyptiske ørkenen som leiar for ørkenfedrane. 

Livsskildringa hans, vita, er vidkjend. Her vert det skildra korleis Antonius stadig møtte freistingar som god mat og vakre kvinner, men stod imot for å vera nær Gud. 

Sidan blir det fortald at han blei overfallen av vonde ånder og demonar som drap han. Då han skulle gravleggjast vakna han til live igjen, og med eitt viste Jesus seg, og alle såra hans blei lækte.

Antonius har festdag 17. januar i fleire kyrkjer, men er feira den 22. tobi (31. januar) av den koptiske kyrkja i Egypt.

Eremitten er vernehelgen for husdyr, bønder, dyrepassarar, slaktarar, riddarar, konditorar, gravarar, klokkarar, spritfabrikantar og brennevinshandlarar, korgmakarar, vevarar og børstebindarar. Han vernar mot epidemiar som pest og andre sjukdommar, særleg lepra og syfilis, mot dyresjukdommar, og mot brann.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Utdjupande biografi på www.katolsk.no
 Svensk Wikipedia

Antonius
Antonius
Antonius
Antonius
Internet Protocol

Internet Protocol (IP) er ein nettprotokoll som tar seg av adressering for einingane i eit (pakkesvitsja) datanett.

Kvar eining innanfor same del av eit datanett må ha ei unik IP-adresse. IP, saman med transportprotokollen TCP, utgjer den vanlegaste standarden for datanettkommunikasjon i dag, både i lokale nett (LAN) og i utvida datanett (WAN), slik som t.d. Internett.

Private IP-adresser 

Når ein ynskjer å tildele IP-adresser på lokale nett, er det naudsynt å følgje standard IP-nummertildeling som definert i RFC 1918.

Internetnummertildelingsmyndigheitene IANA (Internet Assigned Numbers Authority) har reservert følgjande tre bolkar med IP-adresseområde for bruk i private nett:

10.0.0.0-10.255.255.255 (10/8 prefix)
172.16.0.0-172.31.255.255 (172.16/12 prefix)
192.168.0.0-192.168.255.255 (192.168/16 prefix)

Det særskilte med desse adressene er at dei ikkje lèt seg rute på internett, men berre kan nyttast innan private nett.

Det er elles anbefalt at ein nyttar adresseområdet 172.16.0.0 – 172.31.255.255 i samband med adresseomsetjing (NAT), kopling og ruting mellom to private nett, medan dette adresseområdet ikkje bør nyttast til eige internt nett. Dette for å unngå konfliktar mellom interne adresser og eksterne frå andre private nett.

Fotnotar

Internettprotokollar
Solfrid Sivertsen

Solfrid Sivertsen () er ein norsk forfattar, lyrikar og bibliotekar. Ho debuterte i 1986 med novellesamlinga Porselensfiguren. Sivertsen har fått anerkjenning som ein forfattar som kan skriva innsiktsfullt og klisjéfritt om djupet bak det tilsynelatande kvardagslege. Musikaren og komponisten Kenneth Sivertsen var bror hennar og han sette musikk til fleire av dikta hennar.

Utgjevingar 
 Porselensfiguren - novellesamling (1986)
 Bortanfor mellomste rommet - diktsamling (1988)
 Bak glaset - noveller (1991) 
 Grøn koffert - roman (1994)
 Langtidsvarsel - roman (1996) 
 På ein krakk, på ein stol - barnebok (1998)
 Ein storebror som Magnus: Forteljingar om Stine og Magnus - barnebok (1999) 
 Trappa - noveller (2001) 
 Fillebikkja og Frida - barnebok (2003)
 Små, små løgner : noveller - noveller (2006)
 Eit plutseleg mørke - roman (2008)
 Prinsessa i egget - barnebok (2008)
 Før klokka fire - roman (2010)

Prisar 
 Nynorsk litteraturpris 1995, for Grøn Koffert

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Solfrid Sivertsen i Biblioteksøk

Folk frå Bømlo
Forfattarar frå Hordaland
Nynorskforfattarar
Norske bibliotekarar
Norske lyrikarar
Norske barnebokforfattarar
Norske novelleforfattarar
Norske romanforfattarar
Vinnarar av Nynorsk litteraturpris
Nynorsk litteraturpris

Nynorsk litteraturpris vert delt ut årleg av Noregs Mållag, Det Norske Teatret og Det Norske Samlaget for den beste boka på nynorsk eller dialekt. Innhaldet kan vera i lyrikk-, novelle-, drama- eller romanform.

Prisvinnarar

Heiderspris 
 1989 - Arthur Arntzen

Kjelder 
 «Nynorsk litteraturpris»  på nettstaden til Noregs Mållag

Referansar 

Norske litteraturprisar
Nynorske litteraturprisar
 
Prisar og utmerkingar skipa i 1982
1982 i Noreg