Storkefamilien

Storkar omdirigerer hit, sjå også Storfolk 
Storkefamilien (Ciconiidae) er ein familie av 19 store fuglar, og einaste familie i ordenen storkefuglar, Ciconiiformes. Dei er spreidde i alle verdsdelar unntatt Antarktis. Det karakteristiske for desse fuglane er lang hals, lange kraftige bein og langt nebb. Alle et animalsk føde, men dietten varierer med arten. I Europa er ein art mest kjend, Ciconia ciconia, namnet på arten er stork på norsk språk.

Storkar varierer i storleik frå 75 cm for blåmaskestork til 150 cm for salnebbstork. Og målt i vekt frå ca. 1 kg for gapenebba (Anastomus),  til ca. 9 kg for marabustork. Hannfuglar kan vere litt større enn hoer, det er mest tydeleg hos salnebbstork og svarthalsstork. Utsjånaden minner om hegrar, men storkar er vanlegvis meir massive og tyngre i kroppen. 

Alle artar i familien har langt nebb, men forma kan variere. Det typiske, slanke storkenebbet finn vi hos fuglar i slekta Ciconia. Derimot har salnebbstork, svarthalsstork og jabirustork mektige nebb som er bøygde lett oppover. Spesielt for hannfuglar av marabustork er at nebbet veks gjennom heile livet og kan nå opp til 35 cm i lengd. Det synast som dette nebbet hovudsakleg tener til å halde konkurrentar på avstand når dei et av åtsel. Gulnebbstork og andre i slekta Mycteria har eit svakt nedbøygd nebb. Dei to artane  av gapenebb har eit lite mellomrom mellom overnebb og undernebb når nebbet er klemt saman på spissen.   
    
Storkeføter har ei tå retta bakover og dei tre andre framover, som vanleg for fuglar. Det finst restar av symjehud på basis av tærne. Dei lange beina tillèt berre langsam gange og det er sjeldan storkar flyttar seg over korte avstandar med raske skritt. 

Vengene er store, breie og er godt eigna for glideflukt, vengeslaga er langsame. Med eit vengespenn på opp til 320 cm er marabustorken blant fugleartane med størst vengespenn, berre albatrossar og pelikanar har vidare vengespenn. Til likskap med hegrar flyg marabustorkar med samantrekt hals. Typisk for andre storkar er at dei flyg med utstrekt hals, det er eit karakteristiske kjenneteikn som skil dei frå hegrar. Storkar flyg i grupper, men dei byggjer ikkje formasjonar i lufta. 

Fjørdrakta er generelt i svart og kvitt, fordelinga varierer med arten. Svarte fjørdrakter har ofte ein metallisk glans som blir forsterke i hekkesesongen. Dei kvite fjørdraktene blir òg meir skinande i hekkesesongen. Likeins gjelder dette kroppsdelar som ikkje har fjørklede, mange artar er heilt utan fjør i andletet og dei tre marabustorkartane i slekta Leptoptilos har naken hud på det meste av halsen. Marabustorkar stikk hovudet langt inn i åtsla dei et på utan at fjør blir tilgrisa, medan gulnebbstork og andre artar i slekta Mycteria unngår å skitne til fjør når dei et av åtsel.
 
Storkar manglar syrinx og kan ikkje gje lyd som fuglar flest. Andre lydar som klappring med nebb er kjende. 

Utbreiingsområdet er dei fleste av dei varmaste områda i verda og storkar har ein tendens til å leve i tørrare habitat enn fuglefamiliane som dei liknar, hegrar, skeistorkar og ibisar. Storkar manglar dunfjøra som desse andre gruppene brukar for å tørke bort slim frå fisk. Mange storkartar er trekkfuglar. Dei fleste storkar har diett av frosk, fisk, insekt, øgler, makk, og småfuglar. 

Reira vert ofte store og kan gjenbrukast i mange år. Det er kjent at reir kan vekse til over 2 m  i diameter og ca. 3 m i høgd. Ein trudde tidlegare at storkar var monogame, men dette er berre dels sant. Dei kan danne nye par etter trekket, og dei kan migrere aleine utan maken. 

Storleik, monogami og truskap mot reirplassen kan ha bidrege til at storkar er mykje kjent i mytologi og kultur. 

 Taksonomi og artsliste 
Storkefuglar (Ciconiiformes) var ei gruppering av storkar, hegrar, ibisar, skuggefugl og treskonebb i ein biologisk orden. I 2011 blei ordenen storkefuglar og ordenen pelikanfuglar sterkt omgruppert etter klassifiseringa i Clements-rekkjefølgja. Hegrar, ibisar og skeistorkar, skuggefugl og treskonebb blei flytta inn i pelikanfuglar, slik at storkefamilien Ciconiidae står att som einaste familien i Ciconiiformes. AOU Committee on Classification and Nomenclature (North & Middle America) 2009 N&MA Classification Committee: Proposals 2009-C Lest 4. juli 2012

Storkar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler''.
Slekt Anastomus
 Asiagapenebb, Anastomus oscitans, Asian Openbill, LC, Boddaert, 1783
 Afrikagapenebb, Anastomus lamelligerus, African Openbill, LC, Temminck, 1823

Slekt Ciconia
 Svartstork, Ciconia nigra, Black Stork, LC, Linné, 1758
 Blåmaskestork, Ciconia abdimii, Abdim's Stork, LC, Lichtenstein, 1823
 Ullhalsstork, Ciconia episcopus, Woolly-necked Stork, VU, Boddaert, 1783
 Svartkronestork, Ciconia stormi, Storm's Stork, EN, Blasius, 1896
 Maguaristork, Ciconia maguari, Maguari Stork, LC, Gmelin, 1789
 Stork, Ciconia ciconia, White Stork, LC, Linné, 1758
 Svartnebbstork, Ciconia boyciana, Oriental Stork, EN, Swinhoe, 1873

Slekt Ephippiorhynchus
 Svarthalsstork, Ephippiorhynchus asiaticus, Black-necked Stork, NT, Latham, 1790
 Sadelnebbstork, Ephippiorhynchus senegalensis, Saddle-billed Stork, LC, Shaw, 1800

Slekt Jabiru
 Jabirustork, Jabiru mycteria, Jabiru, LC, Lichtenstein, 1819

Slekt Leptoptilos
 Småadjutant, Leptoptilos javanicus, Lesser Adjutant, VU, Horsfield, 1821
 Marabustork, Leptoptilos crumenifer, Marabou Stork, LC, Lesson, 1831
 Storadjutant, Leptoptilos dubius, Greater Adjutant, EN, Gmelin, 1789

Slekt Mycteria
 Amerikastork, Mycteria americana, Wood Stork, LC, Linné, 1758
 Malaystork, Mycteria cinerea, Milky Stork, EN, Raffles, 1822
 Gulnebbstork, Mycteria ibis, Yellow-billed Stork, LC, Linné, 1766
 Beltestork, Mycteria leucocephala, Painted Stork, NT, Pennant, 1769

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Störche» frå , den 14. juli 2009, dels òg på «Ciconiiformes» frå , same dato.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar av storkar hos Internet Bird Collection

 
Fuglar etter klassifisering