Dogmefilm

Dogmefilm er omgrepet for slik spelefilm som er spela inn i samsvar med dei krava til filmregissørar som vart fastsette i eit manifest, manifestet for Dogme95, forfatta i København av dei danske regissørane  Lars von Trier og Thomas Vinterberg.  Manifestet var dagsett tysdag 13. mars 1995 og proklamert offisielt og opent 20. mars 1995 på  théâtre de l'Odéon i Paris under ei samkome i høve hundreåret for film og kino. Ideane om dogmefilmar vart introduserte under filmfestivalen i Cannes i 1995.

Dogme95 var eit dansk kollektiv av filmregissørar som Lars von Trier og Thomas Vinterberg hadde teke initiativet til for å skape ei motkraft til kommersialiseringa av spelefilmen og den store interessa for spektakulære effektar i filmane som fylgde av dette, og målet med dogmefilmane var å setje soga og skodespelet i framgrunnen i filmen, i motsetnad til sjølve mediet.

Manifestet for Dogme95 var forma som ti lovnader for regissørar om å halde seg til «reinleik» eller kysk framferd i filmproduksjonen ("Vœu de chasteté eller The Vow of Chastity"). Etter desse lovnadene skulle mellom anna opptaka gjerast på den aktuelle staden, utan at det av omsyn til filmen vart plassert kulissar eller andre rekvisita der; filmen skulle gå føre seg her og no og ikkje innehalde overflatiske og overnaturlege handlingar; det skulle ikkje leggjast ljod på filmen som ikkje var med når opptaka vart gjort; det skulle ikkje nyttast særskild ljossetting, men det kunne nyttast ei lampe festa til kameraet dersom ljoset var for dårleg for filming; optiske filter skulle ikkje nyttast; kameraet skulle haldast i handa; regissøren skulle ikkje krediterast. Manifestet vart avslutta med at regissøren skulle avstå på alle måtar frå å fremje si personlege smak som regissør, av di han ikkje var kunstnaren i prosjektet. Soleis skulle regissøren halde seg vekk frå å skape eit «verk», av di det som skjedde i augneblikket skulle sjåast på som viktigare enn heilskapen. Det høgste målet skulle vere å få fram med alle midlar den sanninga som låg i det skodespelarane og scenene i filmen stod for, på kostnad av regissørens eigen smak og etiske vurderingar.

Den fyrste dogmefilmen var Thomas Vinterbergs Festen (1998), og deretter fylgde Lars von Triers Idioterne (1998). Etter kvart vart det i ulike land laga mange filmar som vart rekna som dogmefilmar.

Spelefilmar som er rekna som dogmefilmar

Festen (1998) - Thomas Vinterberg
Idiotene (1998) - Lars von Trier
Mifunes Sidste Sang - Søren Kragh-Jacobsen
The King Is Alive - Kristian Levring
Lovers - Jean-Marc Barr
Julien Donkey-Boy - Harmony Korine
Interview - Daniel H. Byun
Fuckland - Jose Luis Marques
Babylon - Vladan Zdravkovic
Chetzemoka's Curse - Rick Schmidt, Maya Berthoud, Morgan Schmidt-Feng, Dave Nold, *Lawrence E. Pado, Marlon Schmidt and Chris Tow
Diapason - Antonio Domenici
Italiensk For Begynnere - Lone Scherfig
Amerikana - James Merendino
Joy Ride - Martin Rengel
Camera - Rich Martini
Bad Actors - Shaun Monson
Reunion - Leif Tilden
Et Rigtigt Menneske - Åke Sandgren
Naar Nettene Blir Lange - Mona J. Hoel
Strass - Vincent Lannoo
En Kjærlighetshistorie - Ole Christian Madsen
Era Outra Vez - Juan Pinzás
Resin - Vladimir Gyorski
Security, Colorado - Andrew Gillis
Converging With Angels - Michael Sorenson
The Sparkle Room - Alex McAulay
Come Now
Elsker Dig For Evigt - Susanne Bier
The Bread Basket - Matthew Biancniello
Dias De Boda - Juan Pinzas
El Desenlace - Juan Pinzas
Se til venstre, Der er en svensker - Natasha Arthy
Residencia - Artemio Espinosa Mc
Forbrydelser - Annette K. Olesen
Cosi x Caso - Cristiano Ceriello

Filmar etter sjanger
Film