alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kaliakra

Kaliakra (bulgarsk Калиакра; historiske namn: trakisk Tirizis, tyrkisk Celigra Burun, italiensk Capo Calacria, rumensk Caliacra) er eit langt og smalt nes i Søndre Dobruja i nordlege område av den bulgarske svartehavskysten, om lag 12 km aust for Kavarna og 60 km nordaust for Varna. Kysten er bratt med vertikale klipper som stig 70 meter over havet.

Kaliakra er eit naturreservat der ein kan sjå delfinar, skarv og sel. Her ligg òg restane etter festningsmurar, hovudvassrøyr, bad og bustaden til despoten Dobrotitsa i det kortvarige fyrstedøme Karvuna. Vika Bolata med ei lita strand ligg like nord for neset.

Namn og historie 

Namnet «Kaliakra» kjem frå Hellas i mellomalderen. Det er ein kombinasjon av καλός («vakker») og άκρα («nes» eller «festning») og vert vanlegvis omsett som «Vakkert nes»

Kaliakra var åstad for Slaget ved Kaliakra 11. august 1791 under den russisk-tyrkiske krigen 1787-1792.

Det første moderne fyret på Kaliakra vart bygd i 1866 av Compagnie des Phares de l’Empire Ottomane. Det noverande fyrtårnet (eit ti meter høgt sylindrisk mursteinstårn med lanterne og galleri) vart reist i 1901 med ei brennplanhøgd på 68 meter og eit lysglimt kvart femte sekund. Det har òg ein radionavigasjonssendar og ein tåkelur.

Segner 
Den mest populære segna frå staden er den om 40 bulgarske jenter, som knytte håret sitt i ein annan og hoppa i Svartehavet for å unngå å bli teke til fange av ottomanarane. Ein obelisk er reist til ære for denne segna ved inngangen til neset, kalla Porten til dei 40 jomfruene

Ei anna segn fortel soga om St. Nikolas, sjømennene sin vernehelgen, som vart jaga av ottomanarane, medan Gud laga jorda under han lenger og lenger uti havet, slik at han kunne rømme, og på denne måten vart neset danna. Helgenen vart til slutt fanga, og i 1993 vart det bygd eit kapell som symbol på grava hans. Eit dervisj kloster skal òg ha vore her under den ottomanske tida, og dette skal visstnok ha bevart leivningane til den muslimske Bektashi-helgenen Sarı Saltık.

Ei tredje segn er om Lysimakos, etterfølgjaren etter Aleksander den store, som konfiskerte den kongelege skatten og rømde til Kaliakra. Her omkom han i ein kraftig storm i lag med resten av flåten sin.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kaliakra» frå ,  den 27. februar 2007.  

Nes i Bulgaria
Øya St. Anastasia

St. Anastasia (bulgarsk Света Анастасия, Sveta Anastasija, tidlegare kalla Bolsjevik, Болшевик) er ei lita bulgarsk øy i Svartehavet. Ho ligg 1,5 km utanfor kysten nær Tsjernomorets og har eit areal på 0,01 km². Ho er den einaste folkesette øya utanfor den bulgarske svartehavskysten.

Øya har vulkansk opphav.
Ho har både elektrisitet og drikkevatn, og er kalla opp etter det tidlegare nonneklosteret St. Anastasia som låg her. Klosteret vart forlate i 1923, då øya vart omgjort til eit fengsel. 

I 1925 gjorde 43 politiske fangar (kommunistar og antifasistar) leia av Teohar Bakardzjiev opprør og rømde frå øya og vidare til Sovjetunionen. Etter at kommunistane kom til makta i Bulgaria i 1945 blei øya kalla Bolsjevik til ære for dei. Den bulgarske filmregissøren Rangel Valtsjanov baserte filmen sin On the Small Island (bulgarsk На малкия остров) frå 1958 på denne hendinga.

I dag står det eit fyr på øya, i tillegg til ein pub, ein liten kai og fleire bygningar som gjev husrom til turistar. 
Om sommaren er det fleire daglege avgangar for båtar mellom Burgas og St. Anastaisa.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «St. Anastasia Island» frå ,  den 27. februar 2007.

Bakgrunnsstoff

Nettstad for turistar

Øyar i Bulgaria
Øyar i Svartehavet
Øya Belene

Belene (bulgarsk Остров Белене, Беленски остров eller Персин, Persin) er den største øya i Bulgaria. Ho er 14,5 km lang og opp til 6 km brei, og ligg midt i elva Donau nær byen Belene. Belene øy er den fjerde største øya i Donau. 

Belene øy er ein del av ei gruppe øyar og Persina naturpark. Her finn ein over 170 artar av sjeldne vassfuglar, som bronseibis, dvergskarv, rosenvarslar, raudhalsgås og andre. 

Øya er kjend for konsentrasjonsleiren som låg her. Denne leiren var operativ frå 1949 til 1959 (med eit opphald i deportasjonar frå 1954 til 1956). Fiendar av kommunistregime i Bulgaria vart sende her for å gjere hardt arbeid. Det er framleis eit fengsel i drift på den vestlege sida av øya, medan den austlege delen er eit naturreservat.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Belene Island» frå ,  den 27. februar 2007.  

Øyar i Bulgaria
Øyar i Donau
Øya St. Kirik

St. Kirik (bulgarsk св. Кирик, sv. Kirik) er ei bulgarsk øy i Svartehavet, om lag 400 meter utanfor Sozopol. Ho har eit areal på om lag 7 000 m². 

Ein har historiske prov på at det frå 300-talet fvt. til 1. hundreåret fvt. stod ein 13,2 meter høg bronsestatue av Apollon på øya. Ein meiner òg at ein heilagdom for Apollon òg låg her, eller til og med eit tempel. Ein har planar om å reise statuen på ny etter demilitariseringa av St. Kirik øy. 

I 1925 var ein skule for fiskarar og sjømenn bygd på øya, der berre foreldrelause fekk lov å gå. Skulen eksisterte berre om lag 10 år, og i 1936 vart det bulgarske marineakademiet flytta hit. Fram til 2005, då øya vart demilitarisert, var øya eit avgrensa område der bulgarske marineskip ankra opp.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «St. Cyricus Island» frå ,  den 27. februar 2007.  

Øyar i Bulgaria
Øyar i Svartehavet
Øya St. Ivan

St. Ivan øy (bulgarsk Свети Иван) er den største bulgarske øya i Svartehavet med eit areal på 0,66 km². Ho ligg nær Sozopol, ein by med ei rik historie og ein populær turiststad, og berre eit par meter frå naboøya St. Peter øy.

St. Ivan er kjend for St. Johannes Kloster, som låg her på 1100- til 1300-talet. Kyrkja til klosteret ligg på sørsida av øya og har same namn som klosteret ((Ivan er den bulgarske utgåva av namnet Johannes (eller John)). Kyrkja vart bygd i 1263.

I 1985 vart det starta arkeologiske utgravingar på øya, og i dag kan ein sjå restane etter to kyrkjer, ein kongeleg residens, eit bibliotek, delar av ein festningsmur med ein port og fleire munkeceller. 

I 1884 vart det bygd eit fyr på øya av franske ingeniørar, som peikar utover Burgasbukta, og som framleis er bevart. Restane av eit gamalt romersk fyr frå det 1. hundreåret er òg funne på same stad. 

Øya er òg eit naturreservat der 72 forskjellige fugleartar, som hekkar på berga på og rundt kysten. Tre av desse er utryddingstrua på verdsbasis, medan 15 av dei er utryddingstrua i Europa. St. Ivan er òg busett av andre sjeldne dyreartar, som munkselar. Berga på øya er dekte av svarte blåskjel.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «St. Ivan Island» frå ,  den 27. februar 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av St. Ivan øy på Sozopol.com

Øyar i Bulgaria
Øyar i Svartehavet
Øya Kozloduj

Kozloduj (bulgarsk Козлодуй) er den nest største bulgarske øya (etter Belene) i elva Donau. Ho ligg like oppfor landsbyen Kozloduj, er 7,5 km lang og mellom 0,5 og 1,6 km brei med eit areal på 6,1 km².

Øya stig 3-4 meter over elva og er dekt av poppeltre. Av fuglar som hekkar på øya finn ein villgås og villand.

Øya ligg 200 meter frå elvebreidda, og er berre tilgjengeleg via båt.

Kjelder 
 http://bg.zonebulgaria.com/severozapadna/kozlodui/okolnosti/ 

Denne artikkelen bygger på «Kozloduy Island» frå ,  den 27. februar 2007.  

Øyar i Bulgaria
Øyar i Donau
Øya St. Tomas

St. Tomas (bulgarsk св. Тома, sv. Toma) eller Slangeøya (Змийски остров, Zmijski ostrov) er ei bulgarsk øy i Svartehavet, 15 km sør for Sozopol. Ho har eit areal på 3 000  m² og er del av Ropotamo naturreservat.

St. Thomas er kalla opp etter eit kapell vigd til Apostelen Tomas, som ein gong låg på øya. Det andre namnet, Slangeøya, kjem av dei mange grå vasslangane som finst på øya, og som lever av fisk. 

Øya er den einaste staden i Bulgaria med viltveksande kaktusar. Dei vart tatt med frå Bratislava og planta her etter ordre frå tsar Boris III i 1933. Sidan då har dei spreidd seg og dekt det meste av øya.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «St. Thomas Island» frå , den 27. februar 2007. 

Øyar i Bulgaria
Øyar i Svartehavet
Overeitt i navigasjon

Innanfor navigasjon er overeitt det som hender når ein navigatør observerer to faste referansepunkt som er på linje med navigatøren. Linja er ei overeittlinje. Om navigatøren observerer to posisjoner, til havs vanlegvis to overeittmerke, og desse er i overeitt veit han at han ligg ein plass på denne overeittlinja.

Gode referansepunkt for overeitt må ha ein viss fråstand, jo nærare dei er, jo verre er det å fastsetje om dei er på linje. Navigatøren er òg underlagt vêrforhold og treng gode visuelle tilhøve for å gjere nytte av referansepunkta. 

Eitt anna ord for overeitt kan vere méd. Men méd blir oftast nytta om naturlege merke som er overeitt gjerne for å lokalisere fiskeplassar eller liknande.

Kjelder 
«Navigational transit» på Engelsk Wikipedia, henta 27. februar 2007

Navigasjon
Vardim

Vardim (bulgarsk остров Вардим, ostrov Vardim) er den tredje største bulgarske øya i Donau, like i nærleiken av landsbyen Vardim i Svisjtov kommune i provinsen Veliko Tărnovo). Ho er del av eit verna våtmarksområde der sjeldne fugleartar hekkar.

Biologisk mangfald 
Bortsett frå Vardim-eika, ein spesiell hygrofil type sommareik, finst det andre typar eik og alm på Vardim øy, i tillegg til kvitpil, sølvpoppel, svart akasie, svartpoppel og klosterklokke.

Øya er ein av dei fem viktigaste hekkeområda i landet for storskarv, natthegre og skeistork, og dermed eit viktig internasjonalt ornitologisk område. Totalt hekkar 21 fugleartar, som er verna i landet, på øya. Av 75 fugleartar på Vardim er 31 av dei viktige i Europa. Ein kan mellom anna sjå havørn på øya, og fram til 1985 mellom anna bronseibis og dvergskarv.

For å verne den naturlege Vardim-eika og dei mange vadefuglane, vart området eit naturreservat 5. mars 1971. Reservatet dekkjer eit området på 0,718 km², der 0,646 km² er dekt av skog. 2. juli 1998 vart området omkategorisert som eit verna område med eit areal på 0,987 km².

Kjelder 

 birdlife.org

Denne artikkelen bygger på «Vardim» frå ,  den 27. februar 2007.  

Øyar i Bulgaria
Øyar i Donau
Arda i Bulgaria

Sjå òg Arda i Italia.

Arda (bulgarsk Арда, gresk Άρδας, Árdas) er ei elv som renn i Bulgaria og Hellas. Ho har sitt utspring i Rodopifjella i Bulgaria nær landsbyen Smoljan, og renn 290 km austover forbi Kardzjali og Ivajlovgrad, og så inn i Hellas gjennom nordlege delar av prefekturet Évros, inkludert Kastaniés. Ho munnar så ut i elva Évros (Maritsa), like vest for Edirne i Tyrkia. I den bulgarske delen av elva er det bygd tre demningar med tilhøyrande vasskraftverk, Kardzjalidemningen, Studen Kladenets og Ivajlovgraddemningen. 241 km av elva ligg i Bulgaria, og ho er den lengste elva i Rodopifjella. Brua Djavolski most frå mellomalderen er ei bogebru som kryssar elva 10 km frå Ardino.

Tre gongar i 2005 flauma elva over, særleg i Kastaniés-området, der ho gjorde området om til ein lagune. I lag med Maritsa flauma ho inn i gater og bygningar, slik at fleire menneske vart stranda i heimane sine.

Elvar i Bulgaria
Elvar i Hellas
Évros
Maiken

Maiken og Majken er kvinnenamn avleia av Mariken, ei plattysk kjæleform av Maria (sjå dette). Maike er ei nærskyld kortform.

Maiken har i Noreg namnedag 7. juni.

Bruken av namnet i Noreg 
Namnet var lite bruka før 1950, men særleg frå 1985 til 2000 var namnet eit populært døypenamn.

 I folketeljinga frå 1801 var det ingen som vart listeført med dette namnet.
 I 1900 var det éi med namnet Maiken, éi med namnet Majken og éi med namnet Maike.
 I 2007 har vel 1700 Maiken, vel 100 Majken og 27 Maike som første fornamn

Kjende namneberarar 
 Majken Christiansen (f. 1967), dansk jazzvokalist
 Maiken Ahnger, norsk musikar

Sjå òg: 

 Folketeljingar i Digitalarkivet

Kvinnenamn
Kortnamn
Førenamn av lågtysk opphav
Namn knytte til kristendommen
Oddmund

Oddmund er eit mannsnamn samansett av norrønt odd som tyder spyd og –mund som tyder vernar. 

Oddmund har i Noreg namnedag 15. juli.

Bruken av namnet i Noreg 
Namnet hadde ein topp på popularitetsbarometeret på 1930-talet.

 I folketeljinga frå 1801 var det ingen som vart listeført med dette namnet.
 I 1900 var det i overkant av 200 som heitte Oddmund, Odmund eller Udmund.
 2007: har om lag 1800 Oddmund som første fornamn (medrekna nokre få som heiter Odmund eller Udmund)

Kjende namneberarar 
 Oddmund Hoel (1910-1983), norsk stortingsmann (V)
 Oddmund Peder Åkenes (1920-1989), norsk admiral
 Oddmund Jensen (1928-2011), norsk skiløpar og langrennstrenar
 Oddmund Raudberget (f. 1932), norsk teiknar og bilethoggar
 Oddmund Hagen (f. 1950), norsk forfattar

Sjå òg: 

 Folketeljingar i Digitalarkivet

Mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Torplassen

Torplassen er eit lite bustadområde med rekkjehus sør i Trondheim som grensar til Saupstad i sør og vest, Kolstad i nord og jarnbanen i aust. Bustadklyngja er omringa av eit lite skogholt.

Geografi i Trondheim
Hyposenter

Hyposenter eller hyposentrum (frå gresk«hypo» = under, derunder), også kalla fokus, er det punktet i jorda der eit jordskjelv oppstår. Hyposenteret er direkte under episenteret på ei djupne kalla fokusdjupna.

Det nøyaktige punktet kan finnast ved analyse av jordskjelvbølgjene som vert registrerte på seismiske stasjonar på jordoverflata. Ofte er det ikkje mogeleg å finne eit nøyaktig hyposenter, fordi det kan vera ein samanhengande og samtidig forskyving langs ei brotlinje. Då peilar ein seg gjerne fram til eit midtpunkt langs linja. 

Punktet der ei bombe eller ein meteoritt eksploderer i lufta, under jordoverflata eller på havoverflata vert av og til kalla hyposenter, noko som språkleg sett er feil ordbruk.

Seismologi
Jordskjelv
Geometriske midtpunkt
Blaise Compaoré

Blaise Compaoré () var statsleiaren i Burkina Faso frå 1987 til 2014. Han tok makta i landet i eit blodig kupp der den dåverande presidenten Thomas Sankara blei drepen. 3. oktober 2014 blei han avsett av militæret i landet etter store folkelege protestar mot at han forsøkte å avskaffa avgrensinga av periodar ein president kunne sitja.

Blaise oppretta fleirpartisystem og heldt val i 1991, 1998 og 2005, men sigrane hans i desse vala var ikkje godtekne av opposisjonen fordi dei meinte han fuska med valsystemet.

Kjelder

Burkinske presidentar
Olavsmerket

Olavsmerket er Den norske kyrkja sitt offisielle våpen, fastsett ved kronprinsregentens resolusjon 28. september 1990. Våpen er i raudt ein gull kløverbladkross 
lagt over to økser med gull skaft og sølv blad som vender utover.
Våpenmotivet, Olavsmerket, er det merket som lenge har vore oppfatta som fellesmerke for Den norske kyrkja.
Den vanlegaste tolkinga er at det universelle kristne symbolet - krossen - er lagt over norske kristne symbol - Heilag-Olavs martyrøkser.

Våpenet kan brukast av offisielle organ i Den norske kyrkja, blant anna på brevpapir. Ved svart/kvitt-trykk nyttar ein ei konturteikning av våpenet.

Historie 
Den eldste bruken av krossen og olavsøksene i segl er kjend frå erkebiskop Gaute (1475-1510) og biskop Holk (1453-83). Den første som nytta merket om lag slik det er i dag, var erkebiskop Erik Walkendorf som var erkebiskop i Nidaros
1510-22.

Ut over 1900-talet diskuterte biskopane i Den norske kyrkja fleire gonger utforming av segl og våpen. Dei har halde på at Olavsmerket er det samlande symbolet for Den norske kyrkja. Krossen er symbolet for den universelle kristne kyrkja. 
Heilag Olavs martyrdød har gjort øksa til symbol for den nasjonale kyrkja i Noreg.

Martyrsymbol eller maktsymbol? 
Olavsmerket syner øksene som drap Olav, ikkje sverdet han sjølv slost med. Men Olav fall i kamp fordi han levde ved sverd, og det er peika på at våpenet til Den norske kyrkja signaliserer institusjonell makt, og kanskje òg valdsbruk.

Kjelder: 
 Forskrift
 Om kyrkjeleg bruk
 Olavsmerkets historie

Den norske kyrkja
Heraldiske våpen
Krossar
Saskatchewan

Saskatchewan er den midtre av dei tre «prærieprovinsane» i Canada. Dei fleste innbyggjarane bur sør i provinsen. Den største byen er Saskatoon med 235 800 innbyggjarar (2005), følgd av provinshovudstaden Regina (199 000 innbyggjarar i 2005). 

Provinsen har fått namn etter elva Saskatchewan, eit creenamn som tyder 'raskt rennande elv (kisiskāciwani-sīpiy, i creealfabetet ᑭᓯᐢᑳᒋᐘᓂ ᓯᐱᐩ).

Kjelder

Provinsar og territorium i Canada
Saskatchewan
Manitoba

Manitoba er den austre av dei tre «prærieprovinsane» i Canada. Landbruk er ein viktig næringsveg her.

Hovudstaden, med over halvparten av innbyggjarane i provinsen, er Winnipeg. Andre viktige byar er Brandon, Thompson, Dauphin, Swan River, Churchill, The Pas, Selkirk, Portage la Prairie, Gimli, Flin Flon, Steinbach, Morden, Virden, Minnedosa, Emerson, Lockport, Neepawa og Winkler.

Ei større gruppe islendingar utvandra til Manitoba på slutten av 1800-talet, og det finst framleis folk som talar islandsk der. På Island blir desse referert til som vesturíslendingar (vestislendingar).

Fotnotar 

 

Provinsar og territorium i Canada
Manitoba
Nordvestterritoria

Nordvestterritoria (engelsk Northwest Territories, ofte forkorta NWT; fransk, les Territoires du Nord-Ouest) er eit kanadisk territorium. Det har ei flatevidd på 1 171 918 m², men berre 41 861 (2006). Sidan 1967 har hovudstaden vore Yellowknife.

Historie 
Historia til dette kanadiske territoriet blei til i juni 1870 då Hudson's Bay Company overførte Rupert's Land og North-Western Territory til den kanadiske regjeringa. Denne digre regionen omfatta heile det noverande Canada bortsett frå Britisk Columbia, kysten av dei store sjøane, dalen rundt St. Lawrence-elva og den sørlege tredjeparten av Quebec, Maritimes, Newfoundland, Labradorkysten og dei arktiske øyane som no er del av landet. Namnet viser til den nordvestre plasseringa i høve til Rupert's Land.

Etter overføringa blei området gradvis forminska ved at det blei skilt ut mindre provinsar. Manitoba blei til i 1870 som ein liten firkant rundt Winnipeg før det blei utvida til dagens provins i 1881. Då Britisk Columbia blei med i den kanadiske konføderasjonen i 1871 var det allereie blitt lova dei delane av Nortdvestterritoria som låg sør for 60 grader nord og vest for 120 grader vest.  I 1882 blei Regina territoriehovudstad, men etter at Alberta og Saskatchewan blei provinsar i 1905 blei Regina i staden provinshovudstad i den nylaga Saskatchewan.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 
Provinsar og territorium i Canada
Nunavut

Nunavut ('vårt land' på inuittspråket inuktitut) er det største og yngste av territoria i Canada. Det blei delt frå Nordvestterritoria i 1999 medan dei faktiske grensene blei fastlagde i 1993. Territoriet omfattar nesten 25 % av dei kanadiske landområda. 80 % av innbyggjarane er inuittar. Nunavut er det første territoriet der urfolk har fått ei stor grad av sjølvstyre.

Om Nunavut var eit eige land ville det vore det femtande største og hatt den lågaste folketettleiken i verda. Folketalet på berre 30 782 er fordelt på eit område like stort som Vest-Europa.

Territoriet omfattar fleire store arktiske øyar, der Baffinøya er den største. Den nordlegaste av dei, Ellesmereøya, ligg berre nokre mil frå nordvestre spissen av Grønland. Nunavut grenser elles til Manitoba i sør, Saskatchewan i sørvest, og Nordvestterritoria både på fastlandet og fleire av øyane. Hovudstaden Iqaluit ligg på Baffinøya. Den nest største byen i territoriet er Rankin Inlet.

Nunavut er delt inn i tre administrative regionar: Kitikmeot, Kivalliq og Qikiqtaaluk.

Bakgrunnsstoff 

 
Provinsar og territorium i Canada
Dungen

Dungen er eit band frå Sverige som spela eksperimentell musikk som blanda elementa av svensk folkemusikk og progrocken. Bandet vert fronta av Gustav Ejstes, som har skrive og spelt inn all musikken sjølv. Albumet Ta det lungt fekk god kritikk i indierocksirklar, såleis internasjonalt, sjølv om dei syng på svensk.

Bandmedlemmar 
Gustav Ejstes spele alle instrumenta på albuma sine sjølv, men når han spelar konsertar har han med seg,

 Reine Fiske - gitar
 Mattias Gustavsson - bass
 Fredrik Björling - trommer

Diskografi

Album 
 Dungen (2001, Subliminal Sounds)
 Dungen 2 (2002, Subliminal Sounds)
 Stadsvandringar (2002, ASK)
 Ta det lungt (2004, Subliminal Sounds)
 Tio bitar (2007, Subliminal Sounds)
 4 (2008, Subliminal Sounds)
 Skit i allt (2010, Subliminal Sounds)
 Allas Sak (2015, Smalltown Supersound/Mexican Summer)

EP-ar 
 Tyst Minut (2005, Subliminal Sounds)
 Samtidigt (2009, Kermado)
 Festival (2006, Memphis Industries)
 Sätt att se (2008, Mexican Summer)
 Öga, näsa, mun (2011, Third Man Records)

Singlane 
 Solen stiger upp (2002, Dolores Recordings)
 Stadsvandringar (2002, Dolores Recordings)
 Jag vill va´som du/ Har du vart´ i Stockholm? (2003, Dolores Recordings)
 Panda (2005, Memphis Industries)

Bakgrunnsstoff 

 Nettside på svensk og engelsk
 Dungen: Konsertaomtale på Pitchfork (9/29/05)
 Dungen: Pitchfork-intervju
 Memphis Industries
Sølve Stang

Sølve Stang ()  er ein norsk journalist. Han har vore tilsett i NRK sidan 1990. Stang har bakgrunn frå Bergens Tidende, Firdaposten, Sogn Dagblad, Bergensavisen og VG.

NRK-journalistar
Journalistar i norske lokalaviser
Journalistar i VG
Journalistar i Bergens Tidende
Folk frå Askvoll
Kainun institutti

Kainun institutti eller Kvensk institutt er eit senter for kvensk språk og kultur. Senteret ligg i Børselv i Porsanger kommune. Sentrale arbeidsoppgåver inkluderer utarbeiding av ordbøker og opplæringsmateriell for kvensk. Den første senterleiaren var Silja Skjelnes-Mattila, leiar frå våren 2010 er Hilde Skanke.

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside

Kvensk språk
Kvener
Kultur i Porsanger
Byggverk i Porsanger
Stavanger Mållag

Stavanger Mållag er eit lokallag av Noregs Mållag i Stavanger, og er med i Rogaland Mållag. Laget vart skipa i 1957. Leiar er Vidar Lund (2009).

Bakgrunnsstoff 
 Stavanger Mållag  på http://www.riksarkivet.no
 Stavanger Mållag på http://www.nm.no

Stavanger kommune
Noregs Mållag
Rogaland Mållag
Skipingar i 1957
Dragon Ball

Dragon Ball er ein japansk teikneserie (manga) skriven og teikna av den japanske teikneserieskaparen Akira Toriyama. Kort fortalt handlar serien om ein kampsportkyndig gut, Son Gokū, og livet og opplevingane hans mens han trener seg stadig sterkare.

Dragon Ball vart originalt trykt i det japanske teikneseriebladet Shonen Weekly Jump mellom 1984 og 1995 i vekentlege kapittel på om lag 15 sider kvar. Serien vart tidleg ein stor suksess og er ein av Japans mest selde teikneseriar nokonsinne. 

Etter utgjevingane i Shonen Weekly Jump har serien vorte samla i pocketbøker — noko som er vanleg for populære mangaseriar - og består av til saman 42 bøker. Berre i Japan har Dragon Ball selt 120 millionar pocketbøker. Dette tilsvarar omtrent éi bok per japanar. I Noreg vart den første av pocketbøkene omsett og gjeve ut av Schibstedforlaga i mars 2003 som vedlegg til Pondus nr. 3 2003, og det blir gjeve ut ei ny bok i månaden.

Manga
Japanske teikneseriar
Al Capone

Alphonse Gabriel Capone (), best kjend som Al «Scarface» Capone, var ein vidgjeten amerikansk gangster i 1920- og 1930-åra.

Al Capone vart fødd og oppvoksen i Brooklyn i New York. Foreldra hans var italienske immigrantar. Her var han involvert i mindre, kriminelle aktivitetar og fekk det barberbladsåret som seinare gav han kallenamnet «Scarface». På veg opp karrierestigen i den kriminelle underverda flytta han til Chicago.

Capone bygde opp «verksemda» si fram til han vart dømd for skattesvindel og fengsla i Alcatraz, òg kalla «The Rock», der han sat i 11 år.

Capone har vorte portrettert på film av ei lang rekke skodespelarar, mellom andre Wallace Beery, Paul Muni, Barry Sullivan, Rod Steiger, Neville Brand, Jason Robards, Ben Gazzara og Robert De Niro.

Kjelder 

Brotsfolk
Folk frå New York City