alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Aptering

Aptering er ei nemning i skogbruk for å  finne ut og merkje av på ei trestamme kvar ho skal kappast. Dette gjer at trevyrket kan nyttast på best mogleg måte, slik at den økonomiske vinninga vert optimalisert. 

Ordet aptere kjem frå latin aptare som tyder 'måte til, setje i stand'.

Apteringa kan skje rett før tømmeret vert kappa, eller ved at kappestadene vert merkt av på tømmerstokken, ofte ved at det vert saga ein ring i barken.  Avgjerande for apteringa er feil, kvistmengd, krok, råte, dimensjonar og avsmaling.  Dei viktiagste hjelpemidla ved apteringa er pristabell, måleband og klave.

Bakgrunnsstoff
Video om aptering ved Yotube, frå Skogkurs.

Skogbruk
Ord av latinsk opphav
The Last Time

«The Last Time» er ein song av The Rolling Stones. Dette var den første songen skriven av Mick Jagger og Keith Richards som nådde førsteplassen i Storbritannia, der han låg fire veker i strekk. 

«The Last Time» vart spelt inn i RCA Studios i Hollywood i California tidleg i 1965 med hjelp frå Phil Spector. Songen kom ut like etter og toppa listene både i heimlandet, USA og Noreg.

The Stones spelte songen på det populære britiske musikkshowet Top of the Pops. Dei spelte òg songen på fleire amerikanske TV-show, som The Ed Sullivan Show, Shindig, Shivaree og Hollywood A Go-Go.

Sjølv om songen er tilskriven Mick Jagger og Keith Richards, har Keith Richards nemnt at dei var påverka av ein tradisjonell gospelsong kalla «This May Be The Last Time», først spelt inn av the Staple Singers i 1955.

I 1967 spelte The Who inn ei utgåve av songen i lag med «Under My Thumb», visstnok for å vise støtte til Mick Jagger og Keith Richards, som hadde vorte arresterte i England for narkotikabruk. Dagen singelen kom ut vart begge sleppte fri.

I 1997 saksøkte tidlegare Rolling Stones-manager Andrew Loog Oldham det engelske rockebandet the Verve for å ha nytta eit utdrag frå The Andrew Oldham Orchestra si innspeling av «The Last Time» på hitsingelen deira «Bitter Sweet Symphony». The Verve og Oldham hadde opphavleg ein avtale om bruk av eit utdrag frå songen, men Oldham viste i retten av bandet hadde nytt meir enn dei vart einige om. Dette førte så til at Allen Klein, som på vegner av ABKCO Records eig rettane alle Stones-songar frå 1960-åra, saksøkte the Verve. Til slutt vart heile «Bitter Sweet Symphony» tilskriven Jagger og Richards, sjølv om dei ikkje skreiv ei einaste linje av versa.

Medverkande
Mick Jagger – solovokal, perkusjon
Brian Jones – solo- (spelar hovudriffet gjennom songen) og rytmegitar
Keith Richards – rytme- og sologitar (spelar soloen i mellomspelet), korvokal
Bill Wyman – bass, korvokal
Charlie Watts – trommer

Salslister

Andre utgåver
Mange band og artistar har gjort sine utgåver av songen, mellom andre The Who, Bobby Bare, Bruce Springsteen, The Sonics, Genesis, The Damned, Dwight Yoakam, Jimmy Nail, John Farnham, Royal Philharmonic Orchestra, Billy Bragg, New Riders of the Purple Sage og Nena.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Last Time (song)» frå ,  den 24. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Rolling Stones-songar
Songar på toppen av VG-lista
Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Songar skrivne av Jagger/Richards
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Tyskland
The Tractors-songar
The Who-songar
Decca Records-singlar
London Records-singlar
Track Records-singlar
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Jesus, eg hjarteleg lengtar å smaka

«Jesus, eg hjarteleg lengtar å smaka» er Elias Blix si omsetjing av den tyske salmen «Jesus-Sophia! ich such und verlange», med tekst kreditert J.L.C. Allendorf,  på norsk mest kjend etter Peder J. Hygom si danske omsetjing: «Jesus, din søde forening at smage».

Teksten 

Salmen vart første gongen trykt på tysk i 1712, i salmeboka Anmuthiger Blumenkranz aus dem Garten der Gemeinde Gottes, in sich fassend allerhand göttlichen Gnaden- und Liebeswirkungen, ausgedrückt in geistlichen lieblichen Liedern zum Dienst der Liebhaber des Lobes Gottes gesammelt. Salmeboka vart bruka i eit såkalla filadelfisk samfunn, ei frikyrkjeleg kyrkjelyd som skulle vere for sanne, gjenfødde kristne. Førebiletet var kyrkjelyden i Filadelfia, i motsetnad til statskyrka med sitt «sardiske babel». 
Forfattaren var anonym i denne salmeboka, men han var namnsett i salmeboka Einige Geistreiche Lieder som kom ut i 1733. 

Salmen vart omsett til dansk av Peder J. Hygom og trykt i Pontoppidans salmebok i 1740. Han kom også med i Guldbergs salmebok , i Christiania-tillegget og i  Landstads kirkesalmebog. I 1869 vart han trykt i fyrste utgåva av Elias Blix’ Nokre Salmar , under tittelen «Jesu! din Samfund i Anden at smaka». I 1891 vart han trykt i fjerde utgåva av  Nokre Salmar  i ny omsetjing. Blix si omsetjing bygger på den danske teksten til Hygom.

Salmen er trykt i Norsk Salmebok på nr 641, her i ein nedkorta versjon som byggjer på Hygom si omsetjing.

Salmen i norsk kristenliv 
Salmen vart sentral i den pietistiske vekkingsrørsla. Mest kjend er soga om Hans Nielsen Hauge som arbeidde på marka medan han song på denne salmen:
 Styrk mig ret kraftig i sielen derinde, At jeg kan finde, hva aanden formaaer, Tag til din fange min tale og sinde, Led mig og lok mig, saa svag som jeg gaaer. Mig og hva mit er jeg gierne vil miste, Naar du allene i sielen maae boe, Og sig omsider paa døren maa liste, Hvad som forstyrrer min inderlig’ roe. 

Han fortalde sidan at då han hadde sunge dette andre verset av salmen, vart sinnet lyfta opp til Gud, så han ikkje kunne sanse seg, som om han var utanfor seg sjølv. Då han omsider fekk samla seg att, var han overtydd om at ikkje noko i verda var verd å akte, no som han hadde hatt besøk av Guds kjærleik.

I siste verset vert kvinna frå Kanaan halde fram som eit førebilete, fordi ho utrøytteleg bad til Jesus.

Melodien 

Salmen fekk sin eigen melodi, og frå Danmark vart tonen kjend i Noreg gjennom Niels Schiørrings koralbok frå 1781. Melodien vert tilskriven komponisten Johann B. König, 1738. Sidan er tonen omforma til mange folketonevariantar. I Norsk salmebok står salmen til ein folketone frå Gudbrandsdalen, men ein tone frå Ryfylke (nr 249) vert òg mykje bruka.

Kjelder: 
 Johannes Nilssøn Skaar 1879: Norsk Salmehistorie
 Kristen sang og musikk Runa forlag 1962
 A. Aschim i Blixblogg

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Melodi frå Nordmøre

Salmar frå 1700-talet
Elias Blix
December’s Children (And Everybody’s)

December's Children (and Everybody's) er det femte amerikanske studioalbumet til The Rolling Stones, gjeve ut i desember 1965. Sjølv om det hovudsakleg består av songar som vart gjevne ut tidlegare det året i Storbritannia, har det òg tre sognar som ikkje var gjevne ut før. Det vara det siste av dei tidlege albuma til gruppa som hovudsakleg består av songar skrivne av andre enn Mick Jagger og Keith Richards, som skreiv halvparten av songane. Det meste av albumet vart spelt inn i september 1965 i Los Angeles, under innspelinga av den britiske utgåva av Out of Our Heads og den nye singelen «Get Off of My Cloud». December’s Children (And Everybody’s) inneheld òg innspelingar frå så tidleg som 1963. 

December's Children (And Everybody's) nådde fjerdeplassen i USA, der det selde til gullplate..
Bassisten Bill Wyman siterte Jagger som i 1968 skal ha sagt at plata «ikkje er eit album, berre ei samling av songar». Albumet får derfor berre kort omtale i boka til Wyman, Rolling with the Stones, som elles er omfattande om kvart album.

I august 2002 kom albumet ut på nymastra CD og SACD av ABKCO Records. «Look What You've Done» er den einaste innspelinga på albumet som vart gjeven ut i sann stereo.

Innhald

Medverkande
The Rolling Stones
Mick Jagger – solovokal , korvokal , tamburin 
Keith Richards – elektrisk gitar , korvokal , akustisk gitar 
Brian Jones – elektrisk gitar , munnspel , akustisk gitar , orgel , elektrisk piano , korvokal 
Bill Wyman – bassgitar , korvokal 
Charlie Watts – trommer 

Andre medverkande
Ian Stewart – piano 
Mike Leander – strykearrangement

Salslister

Vekeslister

Singles

Salstrofé

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «December's Children (And Everybody's)» frå , den 24. februar 2009. 
 

Rolling Stones-album
Musikkalbum frå 1965
Album produserte av Andrew Loog Oldham
London Records-album
Route 66 av Bobby Troup

«(Get Your Kicks On) Route 66», ofte berre kalla «Route 66» er ein rhythm and blues-standard av Bobby Troup frå 1946. Han vart først spelt inn av Nat King Cole same år, og sidan av mange artistar som Chuck Berry i 1961 og The Rolling Stones i 1964. Teksten på songen omhandlar ei reise på den amerikanske motorvegen Route 66, som brukte å gå eit langt stykke i USA, frå Chicago i Illinois til Los Angeles i California. 

Troup fekk ideen til songen då han køyrte vestover frå Pennsylvania til Los Angeles og teksten, som referer til mange av byane som vegen gjekk gjennom, omhandlar kjærleiken og fridomen med bilreiser. 

Førsteutgåva av Nat King Cole vart ein hit på både R&B- og pop-lista i USA. Versjonen til Perry Como i 1959 er meir komplett, med eit vers som sjeldan er med, samt eit introduksjonsvers. 

Songen har vorte ein del av standardrepertoaret og har sidan vorte spelt inn av mange artistar: 

 Acoustix
 Asleep at the Wheel
 Chuck Berry
 The Cheetah Girls
 Natalie Cole
 Perry Como, einaste utgåva med komplett tekst
 The Cramps
 Lamont Cranston
 Bing Crosby & The Andrews Sisters
 Depeche Mode 
 Dr. Feelgood
 Bob Dylan
 Wes Paul (The Wes Paul Band)
 Guitar Wolf
 Hot Zex
 Jason & the Scorchers
 The Jolt
 The Legendary Tiger Man

 Jerry Lee Lewis
 The Manhattan Transfer
 John Mayer
 Brad Paisley
 Pappo
 Tom Petty and the Heartbreakers
 John Pizzarelli
 The Replacements
 Rockfour
 The Rolling Stones
 Scatman John
 Brian Setzer Orchestra
 Skrewdriver
 Them med Van Morrison
 Mel Tormé
 Buckwheat Zydeco
 The Count Bishops
 Hans Teeuwen

Bakgrunnsstoff 
 De Lisle, Tim (August 25, 2006). "Drive-time blues". ''The Guardian

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Route 66 (song)» frå , den 24. februar 2009. 
 

Songar frå 1946
Rhythm and blues-songar
Songar om California
Songar om Chicago
Grammy Hall of Fame Award
Songar skrivne av Bobby Troup
Depeche Mode-songar
Nat King Cole-songar
Rolling Stones-songar
Bing Crosby-songar
The Cheetah Girls-songar
Asleep at the Wheel-songar
Michael Martin Murphey-songar
Little Willie Littlefield-songar
Chuck Berry-songar
Natalie Cole-songar
Perry Como-songar
The Cramps-songar
Dr. Feelgood-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Scatman John-songar
Brian Setzer-songar
Them-songar
Mel Tormé-songar
Pattie Page-songar
Louis Prima-songar
Sammy Davis jr.-songar
Sandie Shaw-songar
Ulf Lundell-songar
Tom Petty-songar
New Jordal Swingers-songar
Rosemary Clooney-songar
Nancy Sinatra-songar
Yo La Tengo-songar
John Mayer-songar
George Benson-songar
Martin Denny-songar
Get Off of My Cloud

«Get off of My Cloud» er ein song av The Rolling Stones. Han vart skriven som ein oppfølgjar til den særs populære «(I Can’t Get No) Satisfaction». 

Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards og vart spelt inn tidleg i september 1965. Songen er kjend for trommeintroen av Charlie Watts og dei doble gitarane til Brian Jones og Keith Richards. Teksten er utfordrande og opprørsk, som var vanleg for the Rolling Stones på denne tida, då dei starta å dyrke «bad boy»-imaget. The Stones har sag at songen kom som ein reaksjon på den bråe populariteten etter suksessen med «Satisfaction». Songen omhandlar motviljen deira mot forventningane folk hadde til dei. 

Richards sa i 1971 at han ikkje var særleg nøgd med måten dei gjorde songen på. Dei var i Los Angeles og trong ein oppfølgjar til «Satisfaction», noko som i følgje Richards var som å «hoppe etter Wirkola». Han meinte òg at det var ein av dei verste produksjonane til Andrew Loog Oldham. 

Songen toppa listene i både USA og Storbritannia i vekene etter han kom ut hausten 1965. I Noreg stoppa songen på andreplass på VG-lista, der han låg fire veker bak «Yesterday» av The Beatles. Totalt låg songen 13 veker på Topp 10.

Medverkande
 Mick Jagger – solovokal
 Keith Richards – rytmegitar, korvokal
 Brian Jones – 12-strengsgitar, sologitar, elektrisk piano
 Bill Wyman – bassgitar, korvokal
 Charlie Watts – trommer

Salslister

Vekeslister

Årslister

Utgjevingar

Rolling Stones-album
December’s Children (And Everybody’s) (1965)
Got Live If You Want It! (1966)
Big Hits (High Tide and Green Grass) (1966)    
Love You Live (1977)
Forty Licks (2002)
The Biggest Bang (2007)

Andre utgåver
Cary August (1994)
The Briggs (2004)
Alexis Korner (1975)
UHF - Original Motion Picture Soundtrack and Other Stuff, som Hot Rocks Polka'' av Weird Al Yankovic (1989)
The Meteors
The Flying Pickets

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Get Off of My Cloud» frå ,  den 24. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Rolling Stones-songar
Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Songar skrivne av Jagger/Richards
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Canada
Decca Records-singlar
London Records-singlar
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Alexis Korner-songar
The Flying Pickets-songar
Sparebanken Sør

Sparebanken Sør er ein sjølvstendig sparebank med ein forvaltningskapital på 90 mrd. kronar og ca 500 årsverk per 1. januar 2014. Hovudkontoret ligg i Kristiansand. Banken betener personkundar, næringsliv og offentleg sektor frå 40 ekspedisjonsstader i Vest-Agder, Aust-Agder og Telemark.

Historia til banken går heilt tilbake til 1824, då Christianssands Sparebank vart etablert. 

Sparebanken Sør eig Sørlandets største eigedomsmeglarselskap Sørmegleren. Banken har også eigarlut i Frende Forsikring, Norne Securities og Brage Finans.

Bakgrunnsstoff 
 Sparebanken Sørs heimesider

Norske bankar
Vest-Agder fylke
Aust-Agder fylke
Telemark fylke
Skipingar i 1825
Aranca

Aranca (rumensk Aranca, serbisk Zlatica (Златица), ungarsk Aranka) er ei 117 km lang elv i regionen Banat i Romania og Serbia, ei sideelv til Tisa frå venstre.

Løp
Aranca spring ut i Romania, nord i Banat, sørvest i Arad. Ho renn vestover og etter 76 km renn ho inn i Serbia, der ho renn dei siste 41 km. 

I Serbia snur elva sørvestover og mottar Kikinda-kanalen frå høgre, som er knytt til Donau-Tisa-Donau i sør. Ho munnar ut i Tisa nær byen Ada. Nær landsbyen Banatski Monoštor mottar Zlatica den største sideelva si, ei anna rumensk-serbisk elv kalla Begej.

Eigenskapar
Aranca høyrer til nedslagsfeltet til Donau og har sjølv eit nedslagsfelt på 1470 km² (790 km² i Romania, 680 km² i Serbia). Den nedre delen av elva er kanalisert, så ho er framkommeleg for skipsfart minst 10 km, og er ei viktig vasskjelde for jordbruksområda i dalen.

Busetnader ved elva

Romania
 Secusigiu
 Periam
 Sânpetru Mare
 Sânnicolau Mare
 Dudeştii Vechi
 Vălcani

Serbia
 Crna Bara
 Banatski Monoštor
 Jazovo
 Padej

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Aranca River» frå ,  den 25. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 Srpska porodična enciklopedija, Vol. X (2007); Narodna knjiga og Politika NM; ISBN 978-86-331-2739-4
 Administraţia Naţională Apelor Române - Cadastrul Apelor - Bucureşti
 Institutul de Meteorologie şi Hidrologie - Rîurile României - Bucureşti 1971 
 ICPA - Comune vulnerabile - Judeţul Timiş  
 Trasee turistice - judeţul Arad 
 Trasee turistice - judeţul Timiş

Kart 
 Harta judeţului Timiş 
 Harta judeţului Alba 

Elvar i Romania
Elvar i Serbia
Vojvodina
Banat
Bega Veche

Bega Veche er ei sideelv til Begakanalen i Romania og Serbia. Elva er det gamle løpet til elva Bega, og drenerer området nord for byen Timişoara. Etter å ha kryssa grensa over til Serbia, munnar ho ut i Begakanalen nær byen Zrenjanin.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Bega Veche» frå , den 25. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Administraţia Naţională Apelor Române - Cadastrul Apelor - Bucureşti
 Institutul de Meteorologie şi Hidrologie - Rîurile României - Bucureşti 1971 
 ICPA - Comune vulnerabile - Judeţul Timiş  
 Trasee turistice - judeţul Timiş 

Elvar i Romania
Elvar i Serbia
Belica

Belica (serbisk Белица) er ei sideelv til Store Morava i Sentral-Serbia. Elva oppstår der dei mindre elvane Voljavica og Bešnjaja renn saman i ein avskoga dal til byen Jagodina.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Belica River» frå , den 25. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Elvar i Serbia
Rikstad i Radøy

Rikstad, uttala  rækksta  eller  rikksta , er ein gard på Radøy. Garden vart delt i fleire småbruk alt på 1700-talet, og han vart ytterlegare delt på slutten av 1800-talet. Bruka gav livberging attåt fiske. Gardsdrifta er lagd ned på dei fleste av desse bruka i dag.

På Bautå aust på Rikstad er det ein gamal kolerakyrkjegard som no er teken i bruk som ordinær kyrkjegard.

Namnet Rikstad kjem frå norrønt Rikolfstadr, og kan vere rydda av ein mann med namnet Rikolf, ein gong i vikingtida. Ein gong i løpet av mellomalderen kom garden i kyrkjeeige, og fram til midten av 1800-talet høyrde han til presteembetet i Bø.

Kjelder 
 
 Rekstad i Oluf Rygh:  Norske Gaardnavne 

Gardar i Alver
Marøy i Radøy

Marøy, tradisjonelt uttala  Marøinæ , er ein gard på Radøy. Garden ligg på øya Marøya ytst i Radøy. Matrikkelgarden omfattar øyane Marøyna, Forsøyna, Svellingen, Hestøyna og Kvolmo. Namnet kjem frå det norrøne ordet marr som kan tyde 'hest', 'hav' eller 'sverd'. Dersom den siste tydinga har gjeve opphavet til namnet, kan øya ha fått namn etter ein sverd-liknande bautastein som står som eit seglingsmerke på høgste øya. 

Garden vart truleg rydda for rundt 2000 år sidan. Garden vart delt i to bruk alt i mellomalderen, og vidare oppdelt i mange omgangar til det var tjue gardsbruk på slutten av 1800-talet. 

Marøya er knytt til Radøy med ei kort bru over Marøystraumen.

Kjelder 
 
 Marøen i Oluf Rygh:  Norske Gaardnavne 

Gardar i Alver
Bø i Radøy

Bø er hovudgarden i den gamle Bø-sokna i Radøy. Garden er sterkt oppdelt, i meir enn tjue små bruk. Dessuten er det frådelt mange bustadtomter i eit kommunalt byggjefelt på Bø. Garden var frå gammalt ått av Munkeliv kloster. Namnet Bø tyder 'bustad'. 

Garden vart truleg rydda for rundt 2000 år sidan. Garden vart delt i to bruk alt i mellomalderen, og vidare oppdelt i mange omgangar til det var tjue gardsbruk på slutten av 1800-talet. 

Hordabø kyrkje står ovanfor Bøvågen. Den førse kyrkja vart reist her på 1100-talet, og garden kan ha vore prestegard alt frå den gongen, men det er meir truleg at presten budde på Rikstad. I 1784 vart det gjeve kongeleg løyve til å etablere gjestgjeveri i Bøvågen.

Kjelder 
 
 Bø i Oluf Rygh:  Norske Gaardnavne 

Gardar i Alver
As Tears Go By

«As Tears Go By» er ein song av The Rolling Stones skriven av Mick Jagger, Keith Richards og manageren deira Andrew Loog Oldham. Songen vart først gjeven ut og gjort populær av britiske Marianne Faithfull i 1964. 

Songen vert rekna som den første songen Jagger og Richards skreiv. Fram til då hadde bandet berre spelt andre sine blues-songar. Ei myte om opphavet til songen var at manageren til Rolling Stones, Andrew Loog Oldham, låste Jagger og Richards inne på eit kjøken og tvinga dei til å skrive ein song i lag. Den opphavlege tittelen var «As Time Goes By», som òg er tittelen på ein song som Dooley Wilson syng i filmen Casablanca. Det var Oldham som endra «Time» til «Tears». Stones hadde til då ikkje spelt balladar før og Oldham gav i staden songen til Faithfull, som då var 17 år, som ei B-side. Resultatet vart derimot så bra at plateselskapet, Decca, endra songen til ei A-side, som vart ein populær singel. Han nådde fjerdeplassen på den britiske singellista og var det store gjennombrotet for Faithfull. I USA gjekk songen opp til 22. plass på Billboard Hot 100.

The Stones spelte inn si eiga i 1965. Han kom ut som B-side til «19th Nervous Breakdown» i Storbritannia. Denne innspelinga er kjend for tungt strykeinstrument av Mike Leander. I USA vart songen gjeve ut som ein eigen singel og han kom ut på albumet December’s Children (And Everybody’s). Songen nådde sjetteplassen på Billboard-lista. 

Songen vart første gongen spelt på konsertar av the Stones i november 2005 under A Bigger Bang-turneen.

Medverkande
 Mick Jagger – solovokal
 Keith Richards – 12-streng akustisk gitar
 Mike Leander – strykearrangement

Salslister

Andre utgåver 
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Vanessa Paradis, The Primitives, Nancy Sinatra, PP Arnold og Psychic TV.

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «As Tears Go By» frå , den 25. februar 2009. 
 

Songar frå 1964
Singlar frå 1964
Singlar frå 1965
Singlar frå 1966
Debutsinglar
Marianne Faithfull-songar
Rolling Stones-songar
London Records-singlar
Songar skrivne av Jagger/Richards
Rockeballadar
Popballadar
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Decca Records-singlar
Nancy Sinatra-songar
Pat Boone-songar
Bobby Goldsboro-songar
P.P. Arnold-songar
Johnny Thunders-songar
Vanessa Paradis-songar
Avenged Sevenfold-songar
Songar om gråting
Bolečica

Bolečica (serbisk Болечица) er ei kort elv nord i sentrale område av Serbia. og ei av sideelvane til Donau frå høgre. Elva er berre 12 km lang og heile elva renn gjennom ein forstad til Beograd. 

Bolečica spring ut nord i den låge regionen Šumadija mellom dei to fjella Avala og Kosmaj. Heile elva, bortsett frå dei siste tre kilometrane er kanalisert.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Bolečica» frå , den 26. februar 2009. 
 

Elvar i Serbia
Beograd
Sideelvar til Donau
Budovar

Budovar (serbisk Будовар) er ei elv nord i Serbia, ei 52 km lang sideelv til Donau frå høgre.

Budovar er eit system av naturlege og kanaliserte vassvegar kalla Patka-Budovar. Ho spring ut frå austsida av fjellet Fruška Gora, nær landsbyen Čortanovci som Patka (Патка) om lag 215 meter over havet. Elva renn sør- og søraustover, eit stykke parallelt til motorvegen mellom Beograd og Novi Sad. Ho munnar ut i Donau ved landsbyen Stari Banovci.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Budovar» frå , den 26. februar 2009. 

Elvar i Serbia
Vojvodina
Sideelvar til Donau
Čik

Čik eller Čiker (serbisk Чик eller Чикер; ungarsk: Csík-ér, kroatisk Čik eller Čiker) er ei elv nord i Serbia. Ho er 95 km lang og ei sideelv til Tisa frå høgre. Heile elva renn gjennom Bačka i provinsen Vojvodina.

Čik spring ut nordvest i Subotička Peščara mellom landsbyar Tavankut og byen Subotica, nær grensa til Ungarn, 128 meter over havet. Elva munnar ut i Tisa ved landsbyen Bačko Petrovo Selo, 74 meter over havet.

Čik var tidlegare særs forureina, men i 1990-åra var den nedre dele av elva reinsa og det vart sett ut fleire fiskeartar.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Čik» frå , den 26. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 

Cik
Cik