alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Froland kyrkje

Froland kyrkje er ei langkyrkje frå 1718 i Froland kommune i Agder.

Det har vore kyrkje i Froland sidan mellomalderen. Før Froland vart eige prestegjeld i 18490, var Froland kyrkje anneks til Øyestad. Tidleg på 1700-talet stod gamlekyrkja til forfall, og dagens kyrkje vart innvigd på ein ny stad den 1. november 1718. Tårnet er frå 1727. Kyrkja vart ombygd og utvida i 1887 under leiing av Carl Svendsen. Samstundes vart det gamle inventaret kasta ut. Kyrkja vart restaurert i 1937 og 1959.

Mellom dei som er gravlagt på kyrkjegarden, er Nils Henrik Abel.

Kjelder 
 
 Kyrkjesøk

Bakgrunnsstoff 
 Agderkultur
 Frolands kirke fra 1715-1915 (Bokhylla.no)
 
 Froland kyrkjelege fellesråd
 
 

Kyrkjer i Froland
Kyrkjer i Arendal prosti
Norske kyrkjer frå 1710-åra
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kulturminne i Froland
Mykland kyrkje

Mykland kyrkje er ei åttekantkyrkje frå 1832 i Froland kommune i Agder.

Kyrkja avløyste ei kyrkje frå 1682. Ho vart dekorert innvendig i 1932. 

Mykland kyrkje skal blitt oppført utan teikningar («etter hodet») etter mønster av Hornnes kyrkje eller Årdal kyrkje i Bygland. Gunder Olsen Lunderød (1782-1861) deltok i bygginga av Årdal kyrkje i Bygland under leiing av Anders Thorsen Syrtveit. Gunder Olsen fekk 530 specidalar i honorar i åra 1830-1834 for arbeidet. Arbeidsteikningar er vist i boka av Knut Mykland. Kyrkja var under tak i løpet av 1829. Stiftsdireksjonen var misnøgd med at kyrkjelyden hadde gått i gang med riving og nybygg utan formelt løyve, og med at bygget var åttekanta. Hornnes kyrkje, som dei hadde teke modell av, hadde allereie byrja å sige - noko som i følgje stiftsdireksjonen skuldast at bygdefolket ikkje hadde greie byggemåten. Ingeniørløytnant Johnsen vart send frå Kristiansand for å gjere ei vurdering, og han meinte tårnet var for svakt fundamentert og bygget sto i fare for å rase saman - han ville derfor ha fire kraftige stolper til støtte for tårnet. Grosch vurderte Johnsens forslag før departementet godkjente planen. Etter langt opphald i byggearbeidet vart kyrkja innvigd i september 1832. Den hadde då flat himling (ikkje kvelva) og innvendige veggar var nakent tømmer. Bygget vart utvida i 1882 med nytt våpenhus, den fekk samtidig løfta golv i koret, ny preikestol, døypefont og altertavle (måla av Christen Brun). Kyrkja har pipeorgel frå 1960.

Tidlegare kyrkje
Den førre kyrkja på staden hadde bygdefolket sjølv sett opp i 1683, men den vart seld av kongen til soknepresten i 1723. Før 1683 måtte innbyggjarane i Mykland reise til Vegusdal for å gå til kyrkje (på den tida var det fortsatt stavkyrkje i Vegusdal). Brevet frå kongen 20. desember 1681 ga bygdefolket løyve til å sette opp kyrkje på den staden dei sjølv syntes var best. Den vart sett opp på same staden som dagens kyrkje og var oppført i tømmer (Mykland er ei skogsbygd med god tilgang på tømmer). Det er elles få skriftlege opplysningar om korleis denne kyrkja såg ut, men ifølgje tradisjonen var den avlang og firkanta (langkyrkje). Det vart innkjøpt ei klokke støypt i Holland, den heng også i den noverande kyrkja. Sitjeplassane i vart ble fordelt etter gardar, og med kvinner og menn på kvar si side av midtgangen. I 1830 var bygget i dårleg stand og det vart reve for å gje plass til nytt bygg (dette vart avgjort sommaren 1827 da biskopen var på visitas). Kyrkja frå 1683 var også for lita for det veksande folketalet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
 Froland kyrkjelege fellesråd 
 

Kyrkjer i Froland
Kyrkjer i Arendal prosti
Norske kyrkjer frå 1832
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Froland
Rådmannsgarden

Rådmannsgarden òg  kalla Garnisonssjukehuset ligg i Rådhusgata 19 i Oslo og er den eldste bevarte bygningen i det gamle Christiania - kvadraturen i Oslo. Huset ligg på ei hjørnetomt mot Rådhusgata,
Nedre Slottsgate og Christiania torv. Dei eldste delane av huset er frå 1626. Til anlegget høyrer òg fløyen med Anatomigarden; det eldste bevarte bindingsverkhuset i Oslo.

Rådmannsgarden er freda av Riksantikvaren.

Kjelder
Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 198, ISBN 978-82-573-1760-7

Bakgrunnsstoff

Freda bygg i Oslo
Kulturminne i Oslo
Høvåg kyrkje

Høvåg kyrkje er ei T-forma kyrkje i Lillesand kommune i Agder.

Kyrkja vart truleg oppført på 1100-talet som ei om lag 10 meter lang langkyrkje. Ho vart forlenga vestover til om lag dobbel lengde av Lars Albretsen Øvernes. i 1767. Nordfløya (med noverande hovudinngang) vart bygd  i 1828. Kyrkja vart forlenga og fekk takryttar i 1831. Sistnemnde vart fornya i 1878. Omkring 1900 fekk kyrkja nytt våpenhus på nordfløya. Det vart fornya i 1913. I 1960 vart våpenhuset under takryttaren gjort om til møterom. Seinare er det ominnreidd til dåpsventerom.

Også interiør og inventar har vorte endra ein god del. Det vart måla over omkring 1900 og restaurert i perioden frå 1934 til 1966. Kyrkja vart vøla i 2011.

I tillegg til kyrkjegarden attmed kyrkja er det ein annan kyrkjegard eit par hundre meter borti vegen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Agderkultur
 
 
 
 Høvåg kyrkjelyd

Kyrkjer i Lillesand
Kyrkjer i Vest-Nedenes prosti
Norske kyrkjer frå 1100-talet
Kulturminne i Lillesand
Freda bygg i Agder
Tres Montes-halvøya

Tres Montes-halvøya (spansk Península Tres Montes (trefjellhalvøya) er ei halvøy som strekkjer seg sørvestover på Taitaohalvøya, som igjen heng fast i fastlandet i Chile via det smale Ofquieidet. Halvøya ligg i regionen Aysén del General Carlos Ibáñez del Campo nær Det chilenske trippelpunktet der Nazcaplata og den antarktiske og søramerikanske plata møter kvarandre.

Sjå òg
 Chonosøyane
 Fjordar og sund i Chile

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tres Montes Peninsula» frå ,  den 19. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

halvøyar i Chile
Geografi i Aysén
Vestre Moland kyrkje

Vestre Moland kyrkje er ei krosskyrkje i Lillesand kommune i Agder.

Kyrkja vart oppført som langkyrkje i stein på siste halvdel av 1100-talet og utvida til krosskyrkje med nye delar av tre i 1797–98.

Kjelder 
 
 Lillesand kommune

Bakgrunnsstoff 
 Agderkultur
 
 Diplomet fra 1347 der kyrkja er nemnt for første gong
 
 Lillesand kyrkjelyd

Fotnotar 

Kyrkjer i Lillesand
Kyrkjer i Vest-Nedenes prosti
Norske kyrkjer frå 1100-talet
Krosskyrkjer i Noreg
Kulturminne i Lillesand
Valkyrkjer i 1814
Fjære kyrkje

Fjære kyrkje er ei langkyrkje i Grimstad kommune i Agder.

Dette er den einaste mellomalderkyrkja i Grimstad. Ho vart oppført på 1100-talet i romansk stil, men har sidan òg fått gotiske element. Kyrkja har vorte ombygd og endra ei rekkje gonger, og vart restaurert slik ho no framstår, i en langdryg prosess som vart fullført på 1960-talet.

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Agderkultur
 Kunsthistorie.com
 
 
 

Kyrkjer i Grimstad
Kyrkjer i Vest-Nedenes prosti
Norske kyrkjer frå 1100-talet
Norske steinkyrkjer frå mellomalderen
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme 
Kulturminne i Grimstad
Freda bygg i Agder
Valdiviajordskjelvet i 1960

Valdiviajordskjelvet eller det store chilenske jordskjelvet skjedde søndag 22. mai 1960 og er det kraftigaste jordskjelvet som nokon gong er registrert med ein styrke på 9,5 på momentmagnitudeskalaen. Det skjedde i Chile på ettermiddagen kl. 15:11 lokal tid og førte til ein tsunami som råka Sør-Chile, Hawaii, Japan, Filippinane, austlege New Zealand, søraustlege Australia og Aleutane. 

Episenteret låg nær Lumaco, kring 570 km sør for Santiago, og Valdivia vart den byen som vart hardast råka. Skjelvet skapte lokale tsunamiar som trefte den chilenske kysten med bølgehøgder opp mot 25 meter. Hovudtsunamien raste over Stillehavet og råka Hilo på Hawaii hardt. Bølgjer så høge som 10,7 meter vart registrert 10 000 km frå episenteret, så langt borte som i Japan og på Filippinane. 

Dødstala og skadeomfanget frå ein så vidtomfattande katastrofe er uvisse. Forskjellige estimat for dei totale dødstala etter skjelvet og tsunamiane er publiserte og ein studie frå United States Geological Survey har dødstal på 2231, 3000 eller 5700 omkomne og andre kjelder nyttar estimat på 6000 døde. Forskjellige estimat har estimert kostnaden til å variere frå USD 400 millionar til 800 millionar (eller 2,9 til 5,8 mrd. 2011 dollar, justert for inflasjon).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1960 Valdivia earthquake» frå ,  den 19. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Chilean earthquake and tsunami — University of Washington
 Tsunami of 1960 — George Pararas-Carayannis
 22 May 1960 South Central Chile Tsunami Amplitudes  — National Oceanic and Atmospheric Administration

Jordskjelv i Chile
1960 i Chile
Jordskjelv i 1960
Los Ríos-regionen
Tsunamiar på 1900-talet
Tsunamiar i Sør-Amerika
Tsunamiar i Nord-Amerika
Tsunamiar i Asia
Tsunamiar i Oseania
Rakefisk

Rakefisk eller rakfisk (også skrive rakafisk) er ein fiskerett laga av feit fisk gjennom ei form for preserving kalla raking  som er ei blanding av lett salting, gjæring og sjølvoppløysing (autolyse). 

Ein kan laga rakafisk av fiskeslag som aure, sik, røye, laks og harr og nokre saltvasslag, som abbor og sild. Fisken blir sløya under reinslege tilhøve og tilsett 6–8 % salt og eventuelt litt sukker. Han mognar i nokre månader utan oksygen og ved låg temperatur (5–8 °C). Fisken blir typisk lagt tett med buken opp under press i krukke, butt eller bytte. 
Prosessen blir påverka av enzym og mjølkesyrebakteriar som finst naturleg i fisken.

Som regel et ein rakfisk rå og kald, men i eldre tid kunne ein også glosteika fisken eller koka han.

Historisk er raka fisk blitt kalla surfisk i Noreg og Sverige, gravfisk i Sverige og rakfisk i Noreg. Det finst liknande rettar i sirkumpolare strøk og i Søraust-Asia.

Sjå òg
graving
gravlaks
surströmming

Kjelder

«Raking» (14. februar 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 19. januar 2014.

Konservering
Fiskeretter
Norsk mat
Svensk mat
Sake

Sake er ein japansk alkoholdrikk laga av polert ris. Sake er som regel ei klar væske, men det finst variantar som er kvitfarga. Han blir gjerne rekna som ein japansk nasjonaldrikk.

Sake blir brygga av dampa ris som er tilsett muggsoppen Aspergillus oryzae. Soppen spaltar stivelsen i risen til gjærbart sukker. Ein særskild type gjær står for gjæringa, og drikken kan få opptil 19 volumprosent alkohol. Ein drikk typisk sake arma opp til rundt 35 grader i små porselenskoppar kalla sakazuki.

Kjelder

Sake: japansk drikk (22. juni 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 19. januar 2014.

Bakgrunnsstoff

Alkoholdrikkar
Japansk mat
Risdrikkar
Sterkvin
Thorbjørn Kultorp

Thorbjørn Kultorp () var ein norsk politikar frå Skjeberg i Østfold som var aktiv for Arbeidarpartiet.

Kultorp var son til ein «carbidarbeider» på Hafslund karbidfabrikk. Sjølv gjekk han tidleg inn i organisasjonslivet og engasjerte seg politisk. Frå 1959 til 1971 var medlem av kommunestyret i Skjeberg, der han var varaordførar i den siste fireårsperioden. 

Ved stortingsvalet 1969 kom Kultorp inn på Stortinget for Østfold og Arbeidarpartiet. Her fekk han sete i Kyrkje- og undervisningskomitéen, ein komité har var verande i, så lenge han hadde stortingsplass. Etter tre periodar på Tinget gjekk han ut i 1981.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thorbjørn Kultorp» frå ,  den 19. januar 2014.  
 

Stortingsrepresentantar for Østfold
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar 1969-1973
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Stortingsrepresentantar 1977-1981
Folk frå Sarpsborg
Kambbreen

Kambbreen er ein brei isbre, som er 7 km lang, i Royal Society Range i Victoria Land. Han flyt nordaust frå Fogle Peak og ut i Conditbreen. Breen vart namngjeven i 1992 av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter glasiolog Barclay Kamb frå California Institute of Technology. Frå 1980-åra var han leiar for studiane til US Antarctic Research Program (USARP) av isdekket i Vest-Antarktis, mellom anna med å bore djupe borehol ved foten av isstraumane ved Siple Coast.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Kellybreen

Kellybreen er ein bratt sidebre som heller ned sørvest frå Mount Peacock og ut i Tuckerbreen like sør for Mount Titus i Admiralty Mountains. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Anthony J. Kelly i US Navy, militærlege ved Hallett-stasjonen i 1961.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Kempebreen

Kempebreen er ein kort fjellbre som i nord grensar til Dismal Ridge og i sør til Mount Kempe-Mount Dromedary. Breen får istilførsel frå firnområdet på nordsida av Mount Kempe. Isbreen flyt nordaust mot Roaring Valley. Han vart namngjeven av New Zealand Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE), 1960–61 etter plasseringa ved Mount Kempe.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Kennedybreen

Kennedybreen er ein bratt isbre, 1,5 km lang, som flyt aust frå Kottmeier Mesa til øvre Matterhornbreen i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1997) etter Henry Kennedy, visedirektør i Antarctic Peninsula System for ITT Antartic  Services i 1985–90 med ansvar for Palmer-stasjonen og MV Polar Duke. Han arbeidde spesialiserte tekniske prosjekt med Antartic Support Associates (ASA) frå 1990 til 1997.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Kirkbreen

Kirkbreen er ein sidebre som flyt søraust langs sørsida av Fischer Ridge og ut i Ironsidebreen i Admiralty Mountains i Victoria Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-64. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Edward Kirk i US Navy, som var kommisær ved McMurdo-basen i 1967.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Kirkbybreen

Kirkbybreen er ein isbre, som er kring 30 km lang og som flyt frå dei sentrale Anare Mountains og nordvest til sjøen 5 km frå Cape North og like nord for Arthurson Bluff, nord i Victoria Land.

Kirkbybreen vart namngjeven av ANARE for Sydney L. Kirkby, som var landmålar on the ANARE «Thala Dan» cruise i 1962, leia av Phillip Law, som utforska området langs denne kysten.

Sjå òg
 Historia til Antarktis
 Antarktiskekspedisjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kirkby Glacier» frå ,  den 19. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Koettlitzbreen

Koettlitzbreen er ein stor isbre i Antarktis som ligg vest for Mount Morning og Mount Discovery, som flyt frå nærleiken av Mount Cocks nordaustover mellom Brown Peninsula og fastlandet og inn i isbremmen i McMurdo Sound.

Han vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901-04) som namngav han etter dr. Reginald Koettlitz, lege og botanikar på ekspedisjonen.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Kitticarrarabreen

Kitticarrarabreen er ein kort, bratt isbre 2 km sør for Howardbreen i Kukri Hills, som flyt aust-søraust og ut i Ferrarbreen i Victoria Land. Han vart namngjeven av den vestlege gruppa, leia av Taylor, under Terra Nova-ekspedisjonen i 1910-13. Namnet vart foreslått av Frank Debenham etter ein sauestasjon i New South Wales.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Mandel

Mandel er frukta av mandeltreet (Prunus amygdalus) i rosefamilien. Mandel er eigentleg ei steinfrukt, men blir gjerne rekna som ei nøtt. Mandlar er ein viktig ingrediens i fleire typar mat, som marsipan, bakverk som kransekake og omforma til mandelmjølk og mandelolje. Sistnemnde har fleire bruksområde.

Mandeltreet stammar opphavleg frå Sentral-Asia, men veks no både dyrka og forvilla i dei fleste middelhavslanda. 

Det har enkle blomar som typisk kjem før blada og er kvite eller rosa (søtmandel). Fruktkjøtet er seigt og lêraktig, lòdent og med ein gul stein som inneheld éin eller to mandlar (sistnmende er kjend som «filipine»). I Sør-Europa gjev eit tre ca. 25 kg frukt om året. Viltveksande tre (P. amygdalus var. amara) kan ha frø som smakar bittert, bittermandel. Dette kan brukast til å laga bittermandelvatn.

Galleri

Sjå òg 
 Mandelolje
 Mandelmjølk
 Marsipan

Kjelder 

«Mandel: botanikk» (17. januar 2014), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 19. januar 2014.

Bakgrunnsstoff

 
Kirsebærslekta
Tre
Steinfrukter
Nytteplanter frå Europa
Nytteplanter frå Asia
Anders Talleraas

Anders Talleraas () er ein norsk næringsdrivar og politikar frå Brattvær i Møre og Romsdal. Han representerte Møre og Romsdal og partiet Høgre på Stortinget frå 1977 til 1997, perioden 1989-94 var parlamentarisk leiar for Høgre.

Liv og gjerning
Talleraas vart utdanna maskiningeniør. Han dreiv næringsverksemd i industrien, med base i Molde, til dess han vart vald innpå Stortinget i 1977. Dei to fyrste fireårsperiodane på Tinget var han med i Sjøfarts- og fiskerikomiteen, perioden 1981-85 som leiar. I sin tredje periode var han leiar for Finanskomiteen. Talleraas vart vald til parlamentarisk leiar for Høgre hausten 1989, då Jan P. Syse vart leiar for ei koalisjonregjering beståande av Høgre, Kristeleg Folkeparti og Senterpartiet. I stortingsperioden frå 1989 var han medlem av Forsvarskomiteen og av Utanriks- og konstitusjonskomiteen. Hausten 1993 vart han attvald til si femte periode på Stortinget, og heldt fram som medlem av Utanriks- og konstitusjonskomiteen. Då Stortinget tok til på ny sesjon i oktober 1994, hadde Talleraas mista tillit i Høgre-gruppa og han trekte frå vervet som parlamentarisk leiar. Han sa nei til vidare stortings-kandidatur i 1997.  

Etter han slutta som rikspolitikar, levde Talleraas av styreverv i næringslivet. Mellom mykje anna for firma innan fiskeoppdrett, og som styreleiar i Avinor 2002–06.

Talleraas og fleire andre tidlegare stortingsrepresentantar vart frå 2008 granska for å ha mottatt urettmessig store stortingspensjonar. Gjennom fleire rettsrundar vart Talleraas dømt for å ha fått utbetalt rundt 2,6 millionar kroner for mykje i stortingspensjon. Endeleg dom vart forkynt 6. desember 2012 i Borgartings lagmannsrett, og lydde på seks månaders ubetinga fengsel for grovt aktlaust bedrageri.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anders Talleraas» frå ,  den 19. januar 2014.  
 

Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Stortingsrepresentantar 1977-1981
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1993-1997
Folk frå Smøla
Folk frå Molde
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Lacroixbreen

Lacroixbreen er ein isbre mellom Suess- og Matterhornbreen, som flyt søraust og ut i Taylor Valley i Victoria Land. Han vart kartlagt under Terra Nova-ekspedisjonen under Robert Falcon Scott, 1910–13, og kalla opp etter Alfred Lacroix. Det same var Mount Lacroix.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Lannbreen

Lannbreen er ein bratt sidebre, 6 km lang, i nordenden av Admiralty Mountains. Isbreen ligg 7 km aust for Rowlesbreen og flyt nordvest og ut i Dennistounbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-63. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Roy R. Lann, i U.S. Navy som var kokk på Hallett-stasjonen i 1964.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Larsenbreen

Larsenbreen er ein isbre som flyt søraust frå Reeves Neve, gjennom Prince Albert Mountains og ut i Rosshavet like sør for Mount Crummer i Victoria Land. Han vart oppdaga av gruppa som vitja den magnetiske Sørpolen under Shackleton-ekspedisjonen, 1907–09. Dei drog opp breen på veg opp til platået oppafor. Dei namngav han Larsenbreen fordi han flyt forbi foten av Mount Larsen, som dei hadde i syne heile vegen på veg opp til breen.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Leanderbreen

Leanderbreen er ein sidebre i Admiralty Mountains, som flyt i området vest for Mount Black Prince og flyt sør mellom Shadow Bluff og McGregor Range og ut i Tuckerbreen. Han vart delvis kartlagt av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957–58, som òg observerte øvre delar av isbreen frå Mount Midnight og Mount Shadow. Han vart namngjeven av NZGSAE for etter den lette kryssaren HMNZS «Leander» som var aktiv i andre verdskrigen.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Leap Yearbreen

Leap Yearbreen er ein sidebre mellom Molar Massif og Mount Stirling i Bowers Mountains, som flyt søraust og ut i Blackbreen. Han fekk dette namnet av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1963–64, sidan dei var her ved nyårsdagen 1964 etter å ha klatra opp frå Sledgersbreen.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
1964 i Antarktis
Lensenbreen

Lensenbreen er ein sidebre som flyt nordaust og ut i Pearl Harborbreen like aust for Mount Pearson i Victory Mountains i Victoria Land. Han vart namngjeven av New Zealand Federated Mountain Clubs Antarctic Expedition (NZFMCAE), 1962–63, etter G.J. Lensen, eit medlem av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957–58, som arbeidde i området kring Tuckerbreen.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Borchgrevink Coast
Lilliebreen

Lilliebreen er ein stor isbre, kring 160 km lang og 16 km brei, mellom Bowers Mountains i vest og Concord og Anare Mountains i aust, som flyt til Ob Bay på kysten og dannar Lillie bretunge. Bretunga vart oppdaga under Terra Nova-ekspedisjonen i 1910-13, og kalla opp etter Dennis G. Lillie, ein biolog på «Terra Nova». Namnet Lillie har sidan vorte nytta om heile breen. Den nedre halvdelen av isbreen vart kartlagt av ANARE (Thala Dan), 1962, som utforska området og nytta flyfoto tekne av USN Operasjon Highjump, 1946-47. Heile breen vart kartlagt av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-62.

Lillie bretunge er ei markant forlenging av Lilliebreen utover i Ob Bay. Han vart oppdaga under Terra Nova-ekspedisjonen i 1910-13 då «Terra Nova» utforska områda vest for Cape North i februar 1911. Han vart namngjeven av den britiske antarktisekspeidsjonen etter Dennis G. Lillie, ein biolog på «Terra Nova».

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Linderbreen

Linderbreen er ein bratt sidebre som drenerer sørsida av Mount Bernstein og flyt sør til Hunterbreen i Lanterman Range i Bowers Mountains. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Michael A. Linder i U.S. Navy Reserve, som var kommunikasjons- og administrativ offiser ved McMurdo-basen vinteren 1967.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Listerbreen

Listerbreen er ein isbre på austsida av Royal Society Range, som flyt nordaust frå ein stor dalbotn like nord for Mount Lister. Han har fått namnet sitt frå Mount Lister, og vart kartlagt i 1957 av New Zealand Bluebreen Party under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1956-58.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Loftusbreen

Loftusbreen er ein dalbre mellom Mount Weyant og Mount McLennan, som flyt nord og saman med Newallbreen i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1964 etter sjefsjournalist Leo G. Loftus i U.S. Navy som var fem sommarsesongar ved McMurdo-basen i 1959-64.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Scott Coast
Lovejoybreen

Lovejoybreen er ein brei isbre som heller ned austover gjennom Usarp Mountains mellom Anderson Pyramid og Sample Nunataks. Den nedre delen av breen går side om side med den større Harlinbreen i sør utan at noko skil dei to. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Owen B. Lovejoy i U.S. Navy-skvadron VX-6, pilot på R4D-flyet i Antarktis, 1962–63 og 1963-64.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast
Ludvigbreen

Ludvigbreen er ein sidebre som drenerer nord mellom Arthurson Bluff og Mount Gale og saman med Kirkbybreen nær kysten av nord Victoria Land. Han vart namngjeven av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) etter Ludvig Larsen, overstyrmann på skipet «Thala Dan» som ANARE nytta til å utforska denne kysten, 1962.

Kjelder

Isbrear i Victoria Land
Pennell Coast