alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Seán Keane

Seán Keane () er ein irsk felespelar. Han var medlem av Ceoltóirí Chualann i 1960-åra, før han vart med i The Chieftains i 1968. Han har ein unik spelestil, særleg i bruk av ornamentering, kanskje inspirert av den irske sekkepipa.

Diskografi
Gusty's Frolics (1975)
Contentment is Wealth (1985) - med Matt Molloy
Jig it in Style (1990)
The Fire Aflame (1993) - med Liam O'Flynn & Matt Molloy

Bakgrunnsstoff
Seán Keane page

Irske felespelarar
Folk frå County Dublin
Pardans

Pardans viser til dansar som blir utført av eit koordinert par, ofte ein mann og ei kvinne. Slike dansar kan brukast til selskapsdans, i dansetevlingar eller til oppvising. Nokre kjende pardansar er vals, polka,  salsa og tango. 

Para i pardans held ofte i kvarandre, anten symmetrisk, til dømes ved at ein held kvarandre i hendene, eller asymmetrisk, der paret til dømes kan dansa i ei slags omfamning. I nokre dansar løyser para seg opp no og då,  og i ein del folkedansar som blir dansa i par rører dansarane ikkje ved kvarandre i det heile.

Pardans kan utførast på ein enkelt stad eller paret kan flytta seg på dansegolvet, i same retning som andre par, danseretningen. I dei fleste europeiske pardansar flyttar ein seg, medan til dømes mange amerikanske pardansar kan vera stasjonære. I mange pardansar har éin dansar, typisk mannsdansaren, ei leiarrolle medan den andre dansaren følgjer.

Pardans kan ha ei viktig symbolsk tyding, som brurevalsen som ofte blir dansa ved bryllaup.

Ulike pardansar

Historiske europeiske dansar
Gaillarde
Galopp
Gavotte
Menuett

Nordisk folkedans og gammaldans
Gangar
Gammalvals
Reinlendar
Snoa
Hambo
Pols
Polka
Masurka

Danseband-dans
Foxtrot
One-step
Bugg
Twostep
Castle foxtrot

Swingdans og jazz-tilknytte dansar
Charleston
Lindy hop
Balboa
Boogie woogie
Bugg
Dobbelbugg
Jitterbug
Rock'n'roll-dans

Selskapsdans
Standarddansar:
Wienervals
Moderne vals
Slowfox
Tango
Quickstep

Latindansar:
Cha-cha-cha
Rumba
Samba
Jive
Pasodoble

Salsafamilien
Salsa
Merengue
Bachata

Tango-tilknytte dansar
Argentinsk tango
Finsk tango
Selskapsdansen tango
Milonga
Canyengue

Andre pardansar
Lambada
Slow dance
Kizomba
Ländler

Sjå òg
Pas de deux

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pardans» frå , og «Partner dance» frå  den 16. januar 2015.

Bakgrunnsstoff

Dans
Máirtín O'Connor

Máirtín O'Connor er ein irsk trekkspelar frå Galway i Irland. Han har spelt i mange folkemusikkgrupper, som Skylark, Midnight Well, De Dannan og The Boys of the Lough. Som irsk folkemusikar var han ein av dei store drifkreftene bak Riverdance.

O'Connor byrja å spele då han var ni år gammal. Det første soloalbumet hans A Connachtman's Rambles etablerte han som solomusikar og gav han stor suksess hos musikkpressa. O'Connor har sidan gjeve ut tre album til, Perpetual Motion i 1990, Chatterbox i 1993 og The Road West i 2005.

Diskografi

Solo work
 The Connachtman's Rambles (1979)
 Perpetual Motion (1990)
 Chatterbox (1993)
 The Road West (2005)
 Rain of Light

Med andre
 Crossroads (2008)

Studioarbeid
 Riverdance (forskjellige artistar) (1995)
 Golden Heart (Mark Knopfler) (1996)
 Fis Carolan's Dream (Garry O'Briain) (1998)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Máirtín O'Connor» frå ,  den 16. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Máirtín O'Connor Band

Irske folkemusikarar
Irske trekkspelarar
Irske studiomusikarar
Jo-El Sonnier

Jo-El Sonnier () er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar og trekkspelspelar, som speler country og cajun-musikk. Han hadde først kontrakt med Mercury Nashville Records og laga fleire mindre hitsinglar som nådde countrylista i USA seint i 1970-åra. Seint i 1980-åra hadde han fått kontrakt med RCA Records og fekk eit gjennombrot med hittane «No More One More Time» og ein cover av Richard Thompson sin «Tear Stained Letter». Han har spelt inn meir enn tretti album, hovudsakleg på sjølvstendige selskap.

Diskografi

Album

Singlar

Gjestesinglar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jo-El Sonnier» frå ,  den 16. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 

USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske trekkspelarar
Cajun-musikarar
Cajun-trekkspelarar
Musikarar frå Louisiana
Michael Doucet

Michael Doucet () er ein USA-amerikansk cajun-felespelar, songar og låtskrivar, som starta Cajun-bandet BeauSoleil frå Lafayette i Louisiana. Han har vunne Grammy-prisar med dette bandet i 1998 og 2009.

Biografi
Sidan midten av 1970-åra har Doucet vore ein av dominerande personane innan cajun-musikk. Utanom Beausoleil har Doucet spelt med dei meir reint tradisjonelle Savoy-Doucet Cajun Band. 

Doucet følgde ein familietradisjon og spelte musikk frå tidleg alder. Han spelte banjo då han var fem og gitar frå han var åtte. Som andre som voks opp på same tid, var han inspirert av rocken, men cajun-musikken var alltid til stades. Doucet spelte i folkrockband med syskenbarnet Zachary Richard då han var 12 år gammal, og vart så med i ei cajun-rockgruppe. I 1974 vitja han og Richard Frankrike og då dei kom attende til USA, lærte han seg å spele fiolin, som raskt vart hovudinstrumentet hans. I tillegg til gitar, spelar han òg mandolin, trekkspel og syng. 

Sterkt påverka av eldre musikarar som Amédé Ardoin og særleg Dennis McGee (som vart ein ven), danna Doucet og nokre vener eit band i 1975, som fekk namnet Coteau. Han danna òg Beausoleil med Kenneth og Sterling Richard i 1977. Med Beausoleil blanda Doucet element av tradisjonell cajun-musikk med zydeco, og la til element av jazz, blues og country. I 2005 fekk Doucet og Beausoleil National Heritage Fellowship frå National Endowment of the Arts, og i 2007 fekk dei United States Artists Grant. Bandet har vore nominert mange gonger til Grammy-prisen, og vann prisen for beste tradisjonelle folkealbum i 1997 med L'Amour Ou La Folie. Av dei mange songane Doucet har skrive for bandet finn ein «Chanson D’Acadie», «Bunk's Blues», «Conja», «Newz Reel», «Quelle Belle Vie», «L'Ouragon» og «Freeman’s Zydeco», sistnemnde i lag med Fremont Fontenot.

Diskografi (delvis)
 1989 J'ai Ete au Bal: I Went to the Dance forskjellige artistar, Arhoolie Records
 1989 J'ai Ete au Bal: I Went to the Dance video (DVD); forskjellige artistar, Arhoolie Records
 1990? Michael Doucet & Cajun Brew
 1992 Le Hoogie Boogie: Louisiana French Music For Children Rounder Records
 1993 Beau Solo Arhoolie Records
 1994 Christmas Bayou Swallow Records
 1994 The Mad Reel Arhoolie Records
 1997 Highly Seasoned Cajun Music Coteau, Rounder Records
 2004 Fiddlers 4 Fiddlers 4, Compass Records
 2008 From Now On Smithsonian Folkways

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Michael Doucet» frå ,  den 16. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Louisiana Folklife Center - Michael Doucet 

National Heritage Fellowship
Folk frå Lafayette i Louisiana
USA-amerikanske felespelarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske visesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Cajun-folk
Cajun-felespelarar
Cajun-musikarar
Matt Rollings

Matt Rollings () er ein USA-amerikansk musikar og plateprodusent. Han speler piano, orgel og klaverinstrument.

Han er hovudsakleg kjend som musikar i Lyle Lovett's Large Band, og har arbeidd med mange artistar, ikkje berre country, som Billy Joel, Clint Black, Mary Chapin Carpenter, Larry Carlton, Kathy Mattea, Mark Knopfler, Reba McEntire, Suzy Bogguss, Mark Schultz, Beth Nielsen Chapman, Martin Taylor og Richie Sambora.

Rollings gav ut jazzalbumet Balconies i 1990 på MCA Masters med John Pattituci og Carlos Vega.

Matt Rollings var med på verdsturneen til Mark Knopfler i 2004-2005 etter Shangri-La som klaverspelar, og turnerte med han igjen i 2008.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Matt Rollings» frå ,  den 16. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:
 Authorized biography

Bakgrunnsstoff

Folk frå Bridgeport i Connecticut
USA-amerikanske countrypianistar
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske countryklaverspelarar
Barry Beckett

Barry Edward Beckett () var ein amerikansk klaverspelar som arbeidde som studiomusikar med mange kjende artistar. Han var òg plateprodusent. I lag med David Hood og Roger Hawkins, som var kollegaene hans i Muscle Shoals Rhythm Section, turnerte Beckett i 1973 i den utvida besetninga til Traffic. Innspelingar frå denne turneen vart konsertalbumet On The Road.

Han var involvert i «Muscle Shoals Sound» som medlem av rytmeseksjonen ved Muscle Shoals studio i Sheffield i Alabama, som han var med på å starte i 1969. Studioet produserte hittar som «Torn Between Two Lovers» (Mary MacGregor) og «Smoke from a Distant Fire» (Sanford-Townsend Band). Beckett var medprodusent med Jerry Wexler då Bob Dylan i 1979 bad Wexler om å produsere Slow Train Coming. Beckett var ikkje berre medprodusent på albumet, men spelte òg piano og orgel på det. I 1980 var han igjen medprodusent i lag med Wexler på Saved. 

Beckett spelte òg på Paul Simon sin «Still Crazy After All These Years», som nådde toppen av singellista i USA.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Barry Beckett» frå ,  den 16. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene: 
[ Allmusic biography]
Everett, Todd (1998). «Barry Beckett». In The Encyclopedia of Country Music. Paul Kingsbury, Editor. New York: Oxford University Press. pp. 31–32.
Alabama Music Hall of Fame biography
Discogs.com listing
1999 interview with Barry Beckett 
Gray, Michael (2008) «Barry Beckett» i The Bob Dylan Encyclopedia, New York & London: Continuum
 

USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske plateprodusentar
Muscle Shoals Rhythm Section-medlemmar
Folk frå Birmingham i Alabama
Whanganui Journey

Whanganui Journey er ein tur med kano eller kajakk på elva Whanganui River på Nordøya på New Zealand. Turen, som startar ved Taumarunui og endar ved Pipiriki, er 145 km lang, og mykje av turen går gjennom delar av Whanganui National Park. Han varer vanlegvis i fem dagar. 

Turen er administrert av Department of Conservation (DOC) under programmet New Zealand Great Walks.
Sjølv om Great Walk-turen endar ved Pipiriki, er elva farbar enno 89 km nedetter. Eit mindre tal reisande med kano tek seg vidare fram til hovudbrua i Wanganui, dette tek to dagar i tillegg.

Om ruta 

Ruta er delt opp i seksjonar som er elvestrekningar mellom leirstadar og hytter som følgjer:
 Taumarunui til Ohinepane : 21,5 km
 Ohinepane til Poukaria : 14 km
 Poukaria til Maharanui : 17,5 km
 Maharanui til Whakahoro : 5 km
 Whakahoro til Mangapapa : 10 km
 Mangapapa til Ohauora : 15 km
 Ohauora til John Coull Hut : 12,5 km
 John Coull Hut til Mangawaiiti : 9,5 km
 Mangawaiiti til Mangapurua : 9 km
 Mangapurua til Tieke Kāinga : 10,5 km
 Tieke til Ngaporo : 12 km
 Ngaporo til Pipiriki : 9,5 km 

Under vanlege vêrtilhøve vil elvestryka ikkje gå over grad II på den internasjonale skalaen for gradering av farbare elver. Der er fleire turoperatørar som dekkjer heile, eller delar av turen.

Overnattingar 

Overnattingane langs ruta er ein kombinasjon av hytter og leirstadar, og kan ikkje bestillast på førehand. Alle som brukar elva må kjøpa eit turpass (Facilities User Pass (FUP)) om dei reiser mellom 1. oktober og 30. april, og dette er tilgjengeleg frå ulike distributørar, frå DOC i Wanganui, og frå lokale turistinformasjonar (VINs). Det er ulike prisar for ulike aldersgrupper, og for jetbåtar. Full informasjon om dette er å finna på vevsida til DOC som er ført opp under bakgrunnsstoff.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Whanganui Journey» frå ,  den 16. januar 2015.

Bakgrunnsstoff 
Informasjon om  Whanganui Journey ved Department of Conservation på New Zealand.
Whanganui National Park, Department of Conservation|. Informasjon om Whanganui National Park.
New Zealand Recreational Canoeing Association Guide to the Whanganui River (16th Edition - November 2005)

Friluftsliv på New Zealand
Turisme på New Zealand
Turar
Verna område i Manawatu-Wanganui
Elver på New Zealand
Hargus «Pig» Robbins

Hargus Melvin «Pig» Robbins () er ein USA-amerikansk klaverspelar og pianist. Han har spelt med artistar som Kenny Rogers, George Jones, Bob Dylan, Neil Young, Ween, Alan Jackson, Merle Haggard, Loretta Lynn, David Allan Coe, George Hamilton IV og Conway Twitty, Robbins er ein mykje nytta studiomusikar i Nashville. Han har vore blind etter at han mista syner fire år gammal i ei ulukke med kniven til faren.

Robbins lærte seg å spele piano sju år gammal, då han gjekk på blindeskule i Nashville. Han deltok på den første innspelinga si i 1957 og den første store innspelinga hans var George Jones sin «White Lightning». Sidan den gong har han spelt piano og klaverinstrument for mange countrymusikarar. 

Mellom 1963 og 1979 spelte Robbins òg inn åtte soloalbum. Han fekk prisen som årets musikar av Country Music Association i 1976 og 2000.

Singelen hans frå 1959, «Save It», vart spelt inn under namnet Mel Robbins, og sidan gjort i ein kjend versjon av The Cramps i 1983 på albumet Off the Bone.

21. oktober 2012 vart Robbins innlemma i Country Music Hall of Fame.

Diskografi

Album

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hargus «Pig» Robbins» frå ,  den 16. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Spring City i Tennessee
USA-amerikanske countryklaverspelarar
USA-amerikanske countrypianistar
Blinde musikarar
Musikarar frå Tennessee
USA-amerikanske studiomusikarar
Country Music Hall of Fame
Medlemmar av Country Music Association
Glenn Worf

Glenn Worf () er ein USA-amerikansk bassist, som er aktiv som studiomusikar i Nashville. Han har spelt med mange av dei store countryartistar og har dei siste åra turnert mykje med Mark Knopfler.

Gjennom karrieren har Worf spelt med artistar som Bryan Adams, Trace Adkins, Craig Campbell, Billy Ray Cyrus, Alan Jackson, Wynonna Judd, Toby Keith, Martina McBride, Reba McEntire,  Tim McGraw, Mark Knopfler, Miranda Lambert, Aaron Neville, Kellie Pickler, Kenny Rogers, Bob Seger, Sugarland, Shania Twain, Keith Urban, Lee Ann Womack og Tammy Wynette.
Han er kanskje mest kjend for arbeidet med den tidlegare Dire Straits-frontmannen Mark Knopfler. Worf har spelt kontrabass og elektrisk bass på alle soloalbuma til Knopfler og er medlem i turnébandet hans.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Glenn Worf» frå ,  den 16. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Mark Knopfler og Glenn Worf 6/25/06 - Chicago

USA-amerikanske countrybassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Folk frå Dayton i Ohio
Musikarar frå Wisconsin
Birkeland kyrkje

Birkeland kyrkje er ei langkyrkje frå 1878 på Nesttun i Fana i Bergen.

Historie
I middelalderen låg det ei stavkyrkje på same plassen. Kyrkja er fyrste gong nemna i skriftlege kjelder frå 1329. Mellomalderkyrkjar vart reven og ein ny tømmerkyrkje vart bygd ein gong før 1642. Denne kyrkja kom i privat eige i 1724 då ho vart kjøpt opp av kyrkjeverjene Arne Olsen Øvre Totland og Lars Olsen Øvre Birkeland. I 1839 overtok soknet kyrkja. Tømmerkyrkja vart riven før den nye steinkyrkja vart oppført etter teikningar av arkitekt Giovanni Müller. Kyrkja vart vigsla 21. november 1878 og har 400 sitjeplassar. 
Kyrkja har tre klokker frå høvesvis 1637, 1665 og 1937.

Inventar

Altertavla i kyrkja er eit oljemåleri signert Anders Askevold i 1879 og synear Jesus svevande. Bilete er ein replika av eit altertavlemåleri i Kaupanger stavkyrkje, målt av Askevold i Paris i 1865.

Kyrkja har teke vare på ei rekkje eldre skattar: Ein apostelfigur frå 1400-talet, eit krusifiks frå 1500-talet, dåpsfat og ljosestake frå 1600-talet, brudebenk frå 1669, ljosarm frå 1708, disk frå rundt 1720, ljosekrone frå 1735, alterkalk frå 1848, messehagel frå 1866 og oblatgjemme og to alterstakar frå 1878.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Hans-Emil Lidén. Birkeland kirke i Norges Kirker, NIKU og KA
 Birkeland kirke Kirkesøk

Kyrkjer i Fana
Kyrkjer i Fana prosti
Kulturminne i Bergen
Norske kyrkjer frå 1870-åra
Fana
Fana kulturhus

Fana kulturhus er eit kulturhus på Nesttun i Fana i Bergen. Bygningen er teikna av Bjerk & Bjørge arkitekter for eiendomsselskapet Zuurhaar & Rubb og vart opna 31. oktober 2009. Bergen kommune leigar kulturhuset av eigedomsselskapet. Det ligg ved Nesttunsenteret.

Bygningen er sett saman av to delar. Den gamle delen med mellom anna inngangsparti og kontor for Fana og Ytrebygda kulturkontor er den tidlegare Nesttun Uldvarefabrikk opphavleg bygd rundt 1890. Frå det gamle bygget til den nye delen over Nesttunelva går det ein glaskorridor. Der ligg mellom anna lobby, hovudsal og småsal. Kulturdelen er på om lag 2 500 kvadratmeter, i tillegg kjem næringsdelen med kontor og butikklokale slik at totalarealet vert på 8 500 kvadratmeter. Kunstnerisk utsmykking er laga av mellom anna Hilde Kjønniksen, Stefan Türner, Alf Rongved og Per Remfeldt.

Kulturhuset vert brukt til scene for profesjonelle og amatørar innan ulike kunst- og kulturuttrykk. Det er òg forestillingar og aktivitetar for barn og møtelokale for diverse organisasjonar. Kultursalen har skyveamfi med 359 sitjeplassar eller om lag 600 ståplassar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fana kulturhus» frå ,  den 16. januar 2015.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff

Fana kulturhus 
Beskrivelse hos Zuurhaar & Rubb 

Byggverk i Fana
Skipingar i 2009
Kulturhus
VM i alpine greiner 1985

Den 28. verdsmeisterskapen i alpine greiner vart avvikla i tida 31. januar til 10. februar 1985 i Bormio og Santa Caterina Valfurva i provinsen Sondrio i Italia.

Slalåm 

Dato: 10. februar 
Løypelengd: 500 m, høgdeskilnad: 202 m

Storslalåm 

Dato: 7. februar 
Løypelengd: 1319 m, høgdeskilnad: 385 m

Utfor 

Dato: 3. februar 
Løypelengd: 3680 m, høgdeskilnad: 1110 m

Kombinasjon 

Dato: 1. februar (utfor), 5. februar (slalåm)
Utfor: Løypelengd: 3480 m, høgdeskilnad: 915 m
Slalåm: Løypelengd: 500 m, høgdeskilnad 202 m

Kvinner

Slalåm 

Dato: 9. februar 
Løypelengd: 500 m, høgdeskilnad: 167 m

Storslalåm 

Dato: 6. februar 
Løypelengd: 1270 m, høgdeskilnad: 345 m

Utfor 

Dato: 3. februar 
Løypelengd: 2523 m, høgdeskilnad: 685 m

Kombinasjon 

Dato: 31. januar (utfor), 4. februar (slalåm)
Utfor: Løypelengd: 2385 m, høgdeskilnad: 640 m
Slalåm: Høgdeskilnad: 167 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alpine Skiweltmeisterschaft 1985» frå ,  den 17. januar 2015.  
 

Alpint
Verdsmeisterskapar
Sport i 1985
Bergens Kreditbank

Bergens Kreditbank var ein norsk forretningsbank med hovudkontor i Bergen, skipa i 1928 som avløysing av den tidlegare Bergens Kreditbank frå 1876. I 1975 vart banken slege saman med Bergens Privatbank, som òg hadde hovudkontor i Bergen, og den nye forretningsbanken fekk namnet Bergen Bank. Denne banken var tredje største banken i Noreg då han i 1990 vart slegen saman med Den norske Creditbank (DnC) i Oslo til Den norske Bank (DnB), som med tida vart til den noverande DNB med hovudkontor i Oslo.

Bergens Kreditbanks bygning
Bygningen som hysa hovudkontoret til Bergens Kreditbank ligg på Vågsallmenningen 14-22 i Bergen. Dei tidlegare ekspedisjonslokala i fyrste høgda har i lengre tid vore nytta som restaurantlokale, fyrst for ein restaurant med namnet «Banco Rotto».

Bygningen vart oppført i 1876 etter teikningar av arkitekt av Herman Major Schirmer, og vart utvida i 1897 etter teikningar av arkitekt Adolph Fischer og i 1918 etter teikningar av arkitekt Schak Bull. Riksantikvaren freda bygningen i 1986, etter at det ei tid hadde vore på tale å rive han for å byggje nytt på tomta.

Bakgrunnsstoff
 

Tidlegare norske bankar
Tidlegare føretak i Bergen
Kulturminne i Bergen
Skipingar i 1928
Nedleggingar i 1990
Freda bygg i Vestland
Rakiura Track

Rakiura Track er ei 29 km lang fotturrute på Stewart Island/Rakiura på New Zealand, og ein av New Zealand Great Walks. 

Turen ligg i nasjonalparken Rakiura National Park og kan gjennomførast på tre dagar. Store delar av turen følgjer kystlinja, passerer større og mindre viker og mudderflater, medan den midtre delen kryssar bratte åsar kledde med kratt og tett skog. Der er to hytter langs ruta, ei ved Port William, og ei ved North Arm i Paterson Inlet, og det er mange overnattingar båe stadar. Overnattingar må bestillast på førehand. Hyttene er utstyrte med vedbrensel som er floge inn med helikopter då ingen veg fører til hyttene, og det er ikkje tillate for turgåarar å hogga sin eigen ved. Hyttene er ikkje utstyrte for matlaging, så turgåarar er tilrådde å ta med eige kokeutstyr. Dette, og andre naudsynte forsyningar kan kjøpast i Oban. Det er elles tilgjenge til leirplassar ved Maori Beach, Port William og North Arm.

Større delar av ruta er gruslagt, utan dette ville stien ofte vorte omdanna til gjørme. Det er to årsaker til dette, dei torvaktige eigenskapane til jorda, og dei store årlege nedbørsmengdene på Stewart Island. Generelt er stien godt vedlikehalden, og er lett til middels vanskeleg å gå. 
Langs Rakiura Track kan ein også vera så heldig å få auge på kiwiar i deira naturlege omgjevnadar.

Tilreisande kan dra til Stewart Island anten med ferje frå Oban eller med fly frå Invercargill Airport.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rakiura Track» frå ,  den 16. januar 2015.  
 

 Referansar

Bakgrunnsstoff 

  Rakiura Track (på vevside til Department of Conservation)

Turstiar på New Zealand
Friluftsliv på New Zealand
Stewart Island
Verneområde på New Zealand
Eddie Bayers

Eddie Bayers () er ein USA-amerikansk trommeslagar som har spelt på 150 gull- og platinaalbum. Han har fått Academy of Country Music sin pris som årets trommis åtte år på rad og har tre gonger vunne Nashville Music Awards sin pris for årets trommeslagar. Han er medlem av to band The Players og The Notorious Cherry Bombs.

Han spelte med artistar som Tanya Tucker, John Denver, Ricky Skaggs og George Strait i 1970-åra.
Han har sidan arbeidd med artistar som The Beach Boys, Garth Brooks, Glen Campbell, Kenny Chesney, Peter Frampton, Vince Gill, Rebecca Lynn Howard, Julio Iglesias, Alan Jackson, Elton John, Mark Knopfler, Uncle Kracker, Bob Seger, Sting, Steve Winwood, og Trisha Yearwood. Han har òg vore produsent for Rosanne Cash på Interiors, A Glen Campbell Christmas, og filmmusikken til A Thing Called Love.

Utvald diskografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eddie Bayers» frå ,  den 16. januar 2015.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad

USA-amerikanske countrytrommeslagarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Maryland
The Notorious Cherry Bombs-medlemmar
Vekebladet Marianne

Marianne er eit fransk sentrum-venstrepolitisk orientert nyhendevekeblad som kjem ut i Paris. Vekebladet vart skipa av journalistane Jean-François Kahn og Maurice Szafran i 1997. I 2013 vart bladet omorgansiert og utgjeve som Le Nouveau Marianne (Nye Marianne).

Bakgrunnsstoff
Internettsidene til vekebladet Marianne.

Franske aviser
Den norske Bank

Den norske Bank, med hovudkontor i Bergen og Oslo, var eit norsk finanskonsern som vart skipa i 1990 ved at Bergen Bank i Bergen og Den norske Creditbank i Oslo vart slege saman. I 2003 gjekk Den norske Bank og Gjensidige NOR ASA saman i selskapet DnB NOR, slik at Den norske Bank opphøyrde som eige selskap; DnB NOR endra namn til DNB i 2011.

Den norske Bank dreiv bank- og finansieringsverksemd, livsforsikring og fonds- og kapitalforvalting. Som fylgje av bankkrisa sist i 1980-åra vart aksjekapitalen i banken skrive ned i 1991 til så godt som inkje i samband med at staten måtte gå inn som storaksjonær for å redde banken. Selskapet Realkreditt, det største norske kredittføretaket på denne tida, vart samstundes slege saman med Den norske Bank. Seinare har statens eigarlut i banken vorte redusert til under 50 %.

Frå 1996 vart Vital Forsikring kjøpt opp av Den norske Bank, og i 1999 vart Postbanken overteken. I 2002 vart den globale kapitalforvaltninga i det svenske Skandia kjøpt for 3,2 milliardar svenske kroner.

Tidlegare norske bankar
Skipingar i 1990
Nedleggingar i 2003
Bergen Bank

Bergen Bank var ein norsk forretningsbank som vart skipa i 1975 ved at Bergens Privatbank og Bergens Kreditbank vart slegne saman.  I 1990 fusjonerte Bergen Bank med Den norske Creditbank (DnC) til selskapet Den norske Bank (DnB).

Sjå òg
DNB

Tidlegare norske bankar
Skipingar i 1975
Nedleggingar i 1990
Tidlegare føretak i Bergen