alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Willie Johnson

Willie Johnson () var ein USA-amerikansk electric blues-gitarist. Han er mest kjend som den viktigaste gitaristen til Howlin' Wolf frå 1948 til 1953. Den rå, forvrengde gitarspelinga hans finst på på Memphis-innspelingane til Howlin' Wolf i 1951-1953, inkludert hitten «How Many More Years» (innspelt mai 1951).

I 2017 vart Johnson posthumt innlemma i Blues Hall of Fame.

Karriere
Willie Lee Johnson var fødd i Senatobia i Mississippi. Som gitarist i det første bandet til Howlin' Wolf, var han med på dei fleste Wolf-innspelingane mellom 1951 og 1953. Han spelte ein lett jazzaktig, men likevel grov gitar som var eit kjennemerke på alle innspelingane til Wolf frå Memphis. Johnson spelte òg med andre bluesartistar i Memphis-området, som pianisten Willie Love, Willie Nix, Junior Parker, Roscoe Gordon, Bobby «Blue» Bland og andre.

Då Wolf flytta til Chicago kring 1953, klarte han ikkje å overtyde Johnson om å flytte med han. Johnson vart verande att i Memphis i fleire år og spelte på fleire innspelingar for Sun Records, mellom anna eit samarbeid med vokalisten Sammy Lewis i 1955 på «I Feel So Worried», som kom ut under namnet Sammy Lewis with Willie Johnson. På den tida flytta Johnson til Chicago, men då hadde Wolf alt byrja å bruke gitaristen Hubert Sumlin som permanent erstattar. 

James Cotton har sidan fortalt at Wolf erstatta Johnson fordi han brukte å drikke for mykje.

Johnson spelte stundom i lag med Howlin' Wolf etter han flytta til Chicago, og spelte òg ei kort stund i bandet til Muddy Waters, i tillegg til ei rekkje lokale Chicago blues-artistar, som J.T. Brown seint i 1950- og tidleg i 1960-åra. Han livnærte seg stort sett utafor musikkindustrien resten av livet, men spelte stundom med gamle vener kring Chicago. Dei siste innspelingane hans vart gjort for Earwig Music i Chicago tidleg i 1990-åra

Willie Johnson døydde i Chicago den 26. februar 1995.

Andre namn
Willie Johnson må ikkje forvekslast med Willie Johnson (eit medlem i Golden Gate Jubilee Quartet før han vart me i The Jubilaires i 1948) eller Blind Willie Johnson, ein tidlegare gospelartist.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Willie Johnson» frå ,  den 18. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bluesgitaristar
Afroamerikanske gitaristar
Folk frå Senatobia i Mississippi
Musikarar frå Mississippi
Blues Hall of Fame
Skeise-VM 1995 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1995 for kvinner vart avvikla på Savalen i Tynset kommune i Noreg helga 4. og 5. februar 1995. 26 utøvarar frå 14 land deltok i stemnet, av dei einast Anette Tønsberg frå arrangørlandet. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3 000 m og 5 000 meter. Det er siste gongen verdsmeisterskapane for kvinner og menn har vorte arrangert åtskild.

Tyske Gunda Kleemann gjekk fortast på alle fire distansane og tok sin fjerde VM-tittel, nesten fire tidspoeng framom toaren, Ljudmila Prokasjeva frå Kasakhstan.

Skeise-VM 1995 

Dato: 4./5. februar 1995

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1995» frå ,  den 10. desember 2020.  
 

Lengdeløp på skeiser
Idrettstilskipingar i Innlandet
Tynset kommune
Ljudmila Prokasjeva

Ljudmila Vjatsjeslavovna Prokasjeva () er ein kasakhstansk tidlegare skeiseløpar frå Pavlodar som vart nummer to i Skeise-VM 1995 og tok bronsemedaljen på 5000 meter i 1998.

Prokasjeva deltok i internasjonal skeiseidrett frå 1990 til 2003. Ho kom på fjerdeplassen i Skeise-VM 1992 så vel som på 3 000 meter under Vinter-OL 1994 på Lillehammer. I 1995 tok ho andreplassen ved Skeise-VM 1995 på Savalen, langt bak suverene Gunda Kleemann som representerte Tyskland. Etter Prokasjeva kneip den olympiske bronsemedaljen på 5 000 m under Vinter-OL 1998 i Nagano, makta ho ikkje lengre å hevde seg i verdstoppen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ljoedmila Prokasjeva» frå ,  den 18. februar 2018.  
 

Kasakhstanske idrettsutøvarar
Det norske skulesystemet

Det norske skulesystemet vert gjerne delt opp i barnehage, grunnskule og vidaregåande skule.
 
Born frå 1-5 år kan gå i barnehage. Barnehage er eit friviljug tilbod der barnet kan vere medan foreldra er på jobb. Ein må betale for at barnet skal gå i barnehage. Born frå 6-15 år skal gå i grunnskolen. Grunnskulen er delt opp i barneskule (6-12 år) og ungdomsskule (13-15 år). Alle born i Noreg har rett og plikt til å gå på grunnskule. Grunnskulen er gratis. Born fra 6-9 år kan gå på aktivitetsskule (skulefritidsordning, SFO) før og etter skuletid. Dette er et friviljug tilbod som foreldre må betale ein eigenandel for. Alle som har fullført grunnskule har rett til tre års vidaregåande opplæring. Vidaregående opplæring er friviljug. Òg videregående skule er gratis i Noreg.

Referansar

Utdanning i Noreg
Noreg
Kvintakkord

Kvintakkord eller powerakkord (frå engelsk power chord) er ein akkord som i grunnform består av to tonar, grunntone og kvint. Ofte vert grunntonen spelt i oktav, og stundom òg kvinttonen. 

Ein kvintakkord er ikkje i røynda ein akkord, men ein toklang, alternativt ein terslaus treklang utan dur/moll-karakter. Slike akkordar høyrest kraftig ut, og fordi tersen manglar, kling dei ikke dissonant når instrumentsignalet vert forvrengd, og vert derfor gjerne nytta i rockemusikk med mykje forvrenging, t.d. i heavy metal.

Spel med kvintakkordar har enkelte likskapar med kvartharmonikken frå mellomalderen, og enkelte musikkstykke frå mellomalderen kan fungere i rockeversjonar. 

I besifringsnotasjon vert kvintakkordar vist som grunntonen og eit femtal, til dømes som C5 eller C5. Sjeldnare nytta variantar syner til at tersen skal utelatast: Cno3, Comit3 eller C3.

For standardstemt gitar (E–A–d–g–h–e') kan E5 og G5 visast grafisk slik:

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kvintakkord» frå ,  den 18. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Die gängigsten Powerchords
 Powerchords , en innføring for gitar

Akkordar
Gitarteknikkar
Forvrenging i musikk

Forvrenging eller distortion i musikk er ein effekt som endrar lyden. Han vart typisk nytta i samband med elektriske gitarar i form av ein effektpedal som er kopla til ein gitarforsterkar, eller som ein innebygd funksjon i forsterkaren. Bruken av effekten byrja då ein oppdaga at røyrforsterkarar går overdrive (kjem i høg intensitet) når røyra vert overbelasta. Overdrive i si reine form utan effektpedalar vert stadig nytta i flittig i kombinasjonen mellom hammondorgel og Leslie-høgtalarar. Sistnemnte er ein særskild konstruert forsterkar/høgtalar som vert nytta for å frambringe spesielle lydeffektar ved å utnytte dopplereffekten. Denne lyden vart utvikla og perfeksjonert av Jon Lord frå rockebandet Deep Purple.  I musikksjangrar som rock, heavy metal og hardrock vert desse lydeffektane nytta ofte. Forvrenging av lyd i negativ forstand, til dømes  ved komprimering av lydfiler som MP3 er noko anna.

Overdrive / distortion 
Ein overdrivepedal klipper eller overstyrer og/eller komprimerer dynamikken i eit lydsignal. Effekten legg til sustain (varigheit), harmoniar, og overtonar som gitaren ikkje ville hatt utan desse hjelpemidla. Den mest brukte typen pedalar legg til sustain og ein varmare, rundare klang, mens dei meir ekstreme legg til mange overtonar som ikkje eksisterer i den eigentlege tonen, og gjer at ein får ein mykje meir kompleks og dissonerande tone, som lyder skarpare for øyret. 

Ein annan måte å oppnå distortionlyd er å gje ein røyrforsterkar eit mykje sterkare signal (gain) enn han klarer å behandle. Og ein oppnår då same effekt. Det er denne metoden ein meiner når ein bruker ordet «overdrive». Ein varierer då graden av forvrenging (distortion) ved å justere innsignalet opp for å få meir forvrenging eller ned for å få mindre. Mange gitarister meiner denne metoden gir ein betre og meir autentisk distortioneffekt. Dei fleste røyrforsterkarar til elektrisk gitar og bassgitar er tilrettelagt for dette.

Fuzz 
Ein fuzzboks lager òg ein forvrengt versjon av lydsignalet, men i motsetnad til andre distortionpedalar, aukar han og klipper signalet tilstrekkeleg. Dermed vert ei vanleg sinusbølgje om til ei bølgjeform som er mykje nærare ei firkantbølgje. Lyden av dette gjev ein klassisk fuzztone, som er litt røff i kantane. Han blir enno meir forvrengd enn lyden i ei vanleg forvrenging eller overdriveboks. Fuzzlyden har vanlegvis òg ein lågare mellomtone enn andre forvrengde eller endra lydar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Distortioneffekter» frå ,  den 18. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Forsterka instrument
Elektriske gitarar
Effekteiningar
Lydeffektar
Arne Nævra

Arne Nævra () er ein norsk naturfotograf  og SV-politikar. Han vart vald inn på Stortinget som representant for Buskerud ved stortingsvalet i 2017.

Nævra er ein norsk naturfotograf og naturfilmskapar. Han har i mange år vore knytt til naturredaksjonen i NRK, som bidragsytar til programserien Ut i naturen. Han har òg produsert fleire omfattande seriar i eige selskap (Naturbilete) for NRK, blant annan familieserien Vi på Langedrag (27 episodar), villmarkserien Villdyr og villmark (9 episodar), som gjekk på NRK i 2003 og 2004, Antarktis – en eventyrlig seilas (3 episodar) i 2008 og serien Norske Naturperler (8 episodar), som han laga saman med Torgeir Beck Lande. Han har òg laga direktesending frå tuirleik på NRK.  

Nævra fekk Friluftslivets Hederspris 2013.

Referansar 

Norske fotografar
SV-politikarar
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Stortingsrepresentantar for Buskerud
Stortingsrepresentantar frå SV
Pant

Pant er bruken av ein formuesgjenstand som tryggleik for at eit krav skal verta oppfylt. Den som har panterett vil ha ein eksklusiv særrett til å søkje dekning for sitt krav i formuesgodet, til fortrengsel for eigarens øvrige kreditorer. Dersom debitor misligheld pantekravet, kan panthavaren vanlegvis med styresmaktene sin bistand gjennom tvangsfullbyrdelse selje formuesgjenstanden, og ta dekning for sitt krav i salgssummen. Grunnen for å tillate pantsettelse er i hovudsak panterettens kredittskapende effekt. Kreditt gir grunnlag for investeringar, og dermed avkastning. Dette er gunstig for den enkelte og for samfunnet.

Den som innehar panteretten kalles panthavar (som normalt, men ikke nødvendigvis, er kreditor for det krav som sikrast). Objektet som panten er sikra i kallas eit panteobjekt. Den som stiftar panterett i panteobjektet til fordel for ein annan, kallas pantsetter (som også ofte er debitor for det sikra kravet, sjølv om det er relavtivt vanlig at andre, typisk foreldre eller den som starta opp verksemd, stiller sikkerheit for andres – barns eller verksemda si – gjeld).

Et pant er enten eit underpant, det vil seia at eigaren beheld råderetten over pantet, eller eit håndpant, der eigaren fratas råderetten.

Pant i degleglivet
I Noreg talar ein òg om pant på ulik embalasje i daglegvarer, som mineralvatn, juice og anna.

Kjelder

Sjå òg
 Panterett
 Norsk panterett
 Pantsetjing

Panterett
Bankverksemd
Grunneigedom
Dokument
The Big Bopper

Jiles Perry «J.P.» Richardson jr. (), kjend som The Big Bopper, var ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar, DJ og som med sin rockabilly-stil, stemme og livsglade personlegdom, gjorde han til ei tidleg rock and roll-stjerne. Han er mest kjend for innspelinga si i 1958 av «Chantilly Lace».

Den 3. februar 1959 omkom Richardson i ein flystyrt i Clear Lake i Iowa, i lag med musikkstjernene Buddy Holly og Ritchie Valens og piloten Roger Peterson. Ulukka vert omtalt som «The Day the Music Died» i Don McLean-songen «American Pie» frå 1971.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Big Bopper» frå ,  den 18. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske radiovertar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå Texas
Folk frå Beaumont i Texas
Omkomne i luftfartsulukker
Rock and roll-musikarar
Ritchie Valens

Richard Steven Valenzuela (), mest kjend som Ritchie Valens, var ein USA-amerikanks songar, låtskrivar og gitarist. Han var ein rock & roll-pioner og ein skapar for chicano rock-stilen. Platekarrieren til Valens varte berre åtte månader og enda brått då han omkom i ei flyulukke.

I løpet av denne korte tida fekk han fleire hittar og den mest kjende av dei er «La Bamba», som han utvikla frå ein mexicansk folkesong. Valens omforma songen og la på ein rockerytme. Songen vart ein stor hit i 1958, og gjorde Valens til ein pioner innan spanskspråkleg rock and roll. 

Den 3. februar 1959, dagen som vart kjend som «the Day the Music Died», «dagen då musikken døydde», omkom Valens i ein flystyrt i Iowa, ei ulukke som òg tok livet av Buddy Holly og J.P. «The Big Bopper» Richardson, i tillegg til piloten Roger Peterson. Valens vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2001.

Diskografi

Albums
 Ritchie Valens (Mars 1959) -- Del-Fi DFLP-1201 (US #23)
 Ritchie (Oktober 1959) -- Del-Fi DFLP-1206
 In Concert at Pacoima Jr. High (Desember 1960) -- Del-Fi DFLP-1214

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ritchie Valens» frå ,  den 18. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
 
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Mexicansk-amerikanarar
USA-amerikanske rockeartistar
USA-amerikanske rockesongarar
Chicano rock-musikarar
Folk frå Los Angeles
Rock and roll-musikarar
Rock and Roll Hall of Fame
Omkomne i luftfartsulukker
USA-amerikanske rockegitaristar
Payola

Payola er i musikkindustrien ei form for ulovleg kommersiell muting eller andre lokkemiddel frå plateselskap for å få utgjevingane sine kringkasta på kommersiell radio, utan at songen vert presentert som noko anna enn ein del av den normale, daglege spelelista. Etter USA-amerikansk lov kan ein radiostasjon få betalt for å spele ein spesifikk song, men då må dette opplysast om før songen vert avspelt. 

Sidan ein song som vert spelt mykje på radio kan vere avgjerande for om han vert ein hit, og dermed vert ei god inntektskjelde for alle involverte, har det i tidlegare tider vore vanleg å betale radiostasjonar ekstra for å få songane sine spelte føre konkurrerande selskap.

Alan Freed var ein DJ og tidleg støttespelar av rock and roll som fekk karrieren og rykte sitt øydelagd av ein payolaskandale i USA. Det var òg Freed som skal ha namngjeve omgrepet. Den tidlege karrieren til Dick Clark vart nesten stogga av ein payolaskandale, men han unngjekk problema med å selje partane han eigde i eit plateselskap og samarbeide med styresmaktene. Sjølv om mange av payolaskandalane kom tidleg i rock and roll-historia, på 1950-talet, finst det òg døme på seinare payolaskandalar, som i 1976 då soul-DJen Frankie Crocker vart dømd for payola.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Payola» frå ,  den 18. februar 2018.  
 

Strafferett
Utpressing
Musikkindustri
Britisk rock and roll

Britisk rock and roll er ein musikkstil basert på USA-amerikansk rock and roll som oppstod seint i 1950-åra og som var populær fram til beat-musikken tok over i 1962. Han vert generelt rekna som underordna den amerikanske varianten av sjangeren, og hadde liten internasjonal eller varig innverknad. Men sjangeren var viktig i å etablere britisk ungdoms- og popmusikkultur og var ein nøkkelfaktor i den vidare utviklinga som førte fram ti den britiske bølgja i midten av 1960-åra. Sidan 1960-åra har somme stjerner i sjangeren, hovudsakleg Cliff Richard, klart å oppretthalde ein suksessrik karriere og musikkforma har stundom vore populær att i periodar. 

Den britiske rock and roll-stilen var inspirert av amerikansk rock and roll og britisk skiffle. Lonnie Donegan hadde hatt ein stor hit med skifflesongen «Rock Island Line». Mange av dei komande rock and roll-artistane starta ut frå skiffle, mellom andre John Lennon og Paul McCartney, som først spelte i lag i skifflegruppa Quarrymen i 1957.

Artisten som oftast blir rekna som den første britiske rock and roll-artisten var Wee Willie Harris. Ein annan var Tommy Steele, som hadde størst sukess i den første bølgja, og som stundom vart omtalt som «den britiske Elvis». Han nådde topp 20 i Storbritannnia med «Rock with the Caveman» og gjekk til topps med «Singing the Blues» i 1956. I 1958 fekk britane sin første «autentiske» rock and roll-stjerna då Cliff Richard og The Drifters nådde andreplassen på singellista med «Move It». Andre britiske rock and roll-artistar var Marty Wilde, Johnny Gentle, Vince Eager, Adam Faith og Duffy Power. Desse og andre britiske artistar hadde ei rekkje hittar seint i 1950-åra. Cliff Richard, og det nye bandet hans The Shadows som instrumentalartistar, hadde størst suksess med eigen rock and roll på denne tida. The Shadows, og særleg gitaristen Hank Marvin, hadde særleg tor innverknad på den komande generasjonen av rockemusikarar, og var med på å setje standarden for britiske rockegruppa med ei besetning av trommer, bass, rytmegitar og sologitar. 

Andre britiske rock and roll-artistar var Billy Fury, som gav ut det som blir rekna som eit av dei beste verka frå denne tida, Sound of Fury i 1960. Tony Sheridan, Vince Taylor og Screaming Lord Sutch and the Savages skapte òg musikk som kunne samanliknast med kvaliteten frå amerikansk rock and roll. Det einaste bandet som klarte å skape det som er blitt kalla ein «før-Beatles rockeklassikar» var Johnny Kidd & the Pirates som med songen «Shakin' All Over» laga ein rock and roll-standard.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Britisk rock and roll» frå ,  den 18. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Britisk rock
Britiske musikkstilar
Yvonne van Gennip

Yvonne Maria Therèse van Gennip () er ein nederlandsk tidlegare skeiseløpar frå Haarlem som vann tre gullmedaljar under Vinter-OL 1988 i Calgary.

Aktiv
Gennip deltok i dei olympiske vinterleikane 1984 i Sarajevo, der ho som best kom på femteplassen på 3 000 meter. Året etter vart ho nummer to i europameisterskapen i Groningen og fire ved firkamp-VM i Sarajevo, to plasseringar ho gjentok heilt nøyaktig i 1986-sesongen. Vinteren 1987 enda på andreplassen i EM for tredje året på rad, medan ho sikra seg bronseplassen då Skeise-VM 1987 fann stad i West Allis i USA.

OL-sesongen 1988 tok Gennip i januar ein ny bronse, i det høvet ved europameisterskapen på Kongsberg. Under vinterleikane 1988 i Calgary i februar overraska ho storleg. Etter å ha forbetra verdsrekorden på 3000 meter med nesten fem sekundar til 4.11,9, lukkast ho knipe OL-gullet framfor storfavoritten Andrea Ehrig-Mitscherlich som fekk notert 4.12,0. Fire dagar seinare slo ho storfavoritt Karin Enke med to tidels sekund på 1500 meter og tok eit nytt sensasjonelt OL-gull. Mindre overraskande var det at ho på 5 000 m dagen etter vann gullmedalje nummer tre på tida 7.14,1, sju sekundar under sin eigen gamle verdsrekord. Med sine tre gullmedaljar vart Gennip leikanes mestvinnande deltakar, saman med den finske skihopparen Matti Nykänen.

Sidan vart Gennip nummer tre i Skeise-VM 1989 og i EM 1991 i Sarajevo. I sin siste sesong, OL-sesongen 1992, enda ho på fjerdeplassen ved europameisterskapen i Heerenveen og på sjettplassen på 3000 meter under vinter-OL i Albertville.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Yvonne van Gennip» frå ,  den 18. februar 2018.  
 

Nederlandske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Nederland
Tankesmien Agenda

Tankesmien Agenda AS er ei norsk tankesmie etablert i 2014. Agenda er partipolitisk uavhengig, men med tilknyting til Arbeiderpartiet i norsk politikk. Dagleg leiar for Agenda var i 2014 Marte Gerhardsen, medan advokat Geir Lippestad er styreleiar. Begge er Ap-medlemmar.

Agenda er dels finansiert av LO, dels av industrileiaren og milliardæren Trond Mohn (Ap). Liv Signe Navarsete (Sp) var også involvert i arbeidet med opprettinga av tankesmia. Årsbudsjett for 2014 var vel 14 millionar kroner.

Det uttalte målet til tankesmia er å utvikle politikk og analysar for sentrum–venstre i norsk politikk (eller sosialdemokratisk ifølgje Aftenposten). Fokuset for utgreiingsverksemda er velferdsøkonomi, fordeling, arbeidsliv og internasjonal politikk.

Referansar

Bakgrunnsstoff
 

Tankesmier
Norske politiske organisasjonar
Twist-dans

Twist er ein dans som var inspirert av rock and roll. Frå 1959 til tidleg i 1960-åra vart den første verdsomfattande dansemanien, og vart enormt populær blant alle slags folk, samstundes som kritikarane meinte han var for utfordrande. Han inspirerte til dansar som jerk, pony, watusi, mashed potato, monkey og funky chicken, men ingen var like populære som twist. 

Etter å ha sett tenåringar i Tampa i Florida dansa dansen, kreiv Hank Ballard songen «The Twist» og gav han ut på B-sida av Hank Ballard and The Midnighters-singelen «Teardrops on Your Letter» i 1959. Dick Clark merka seg at dansen var blitt populær blant tenåringane, og føreslo for Cameo Records at den meir gagnlege Chubby Checker burde spele inn songen. Denne kom ut i 1959 og gjekk til topps på salslistene i 1960. Tenåringane gjekk lei dansen då meir vaksne folk byrja å danse twist. Singelen kom då ut på ny og gjekk igjen til topps på listene i 1962.

Ein verdsrekord vart sett i DeLand i Florida den 11. oktober 2012, då Chubby Checker song songen live og publikum dansa. Kring 4000 menneske dansa då twist i lag med Checker og rekorden hamna i Guinness rekordbok.

Twist-hittar på Billboard-lista 
Twist-songar som gjekk inn på Billboard-lista i USA: 
«The Twist» av Hank Ballard og The Midnighters (Nr. 28, 1959)
«The Twist» av Chubby Checker (Nr. 1, 1960; Nr. 1, 1962)
«Let's Twist Again» av Chubby Checker (Nr. 8, 1961)
«Twistin' U.S.A.» av Danny & the Juniors (Nr. 20, 1961)
«Slow Twistin» av Chubby Checker (Nr. 3, 1962)
«Peppermint Twist - Part 1» av Joey Dee & the Starliters (Nr. 1, 1962)
«Hey, Let's Twist» av Joey Dee & the Starliters (Nr. 20, 1962)
«Dear Lady Twist» av Gary «U.S.» Bonds (Nr. 9, 1962)
«Twist, Twist Senora» av Gary «U.S.» Bonds (Nr. 9, 1962)
«Twistin' Postman» av the Marvelettes (Nr. 34, 1962)
«Twistin' the Night Away» av Sam Cooke (Nr. 9, 1962)
«Twist and Shout» av The Isley Brothers (Nr. 17, 1962)
«Twist-Her» av Bill Black's Combo (Nr. 26, 1962)
«Soul Twist» av King Curtis & His Noble Knights (Nr. 17, 1962)
«Bristol Twistin Annie» av The Dovells (Nr. 27, 1962)
«Percolator (Twist)» av Billy Joe & the Checkmates (Nr. 10, 1962)
«Do You Know How To Twist» av Hank Ballard og The Midnighters (Nr. 87, 1962)
«Twist It Up» av Chubby Checker (Nr. 25, 1963)
«Twist and Shout» av The Beatles (Nr. 2, 1964)

Twist-filmar
Twist Around the Clock (1961) - med Chubby Checker
Don't Knock the Twist (1961) - med Chubby Checker
Hey, Let's Twist! (1961) - med Joey Dee

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Twist (dance)» frå ,  den 18. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Dansemaniar
Svetlana Bazjanova

Svetlana Valerjevna Bazjanova () er ein russisk tidlegare skeiseløpar frå Tsjeljabinsk som under Vinter-OL 1994 vart olympisk meister på 3 000 meter.

Bazjanova deltok i dei olympiske vinterleikane 1992 i Albertville og vart nummer seks på 1500 m og sju på både 3 000 m og 5 000 m. Året etter tok ho tredjeplassen ved europameisterskapen i Heerenveen. I januar 1994 sikra ho seg andreplassen då EM fann stad i Vikingskipet på Hamar, nesten tre tidspoeng bak suverene Gunda Kleemann frå Tyskland. Ein månad seinare overraska ho med å vinne gullmedaljen på 3 000 m under OL 1994 på den same arenaen, 0,7 sekund føre Emese Hunyady og med Claudia Pechstein på bronseplassen.

Framom til 2000 høyrde Bazjanova med i verdstoppen på dei lengre distansane og i firkamp, utan at ho makta kapre fleire medaljar enn ein bronse då EM 1998 vart avvikla i Helsinki. Ho la opp i 2003.

Svetlana Bazjanova gifta seg med skeiseløparen Vadim Sajutin i 1994.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Svetlana Bazjanova» frå ,  den 19. februar 2018.

Russiske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Russland
Deltakarar for SUS under vinter-OL 1992
Russiske deltakarar under vinter-OL 1994
Russiske deltakarar under vinter-OL 1998
Martina Sáblíková

Martina Sáblíková () er ein tsjekkisk skeiseløpar frå Nové Město na Moravě. Ho vann to olympiske gullmedaljar under Vinter-OL 2010 og ein under Vinter-OL 2014 og er firfaldig verdsmeister i firkamp.

I 2010 vart ho tildelt Oscarstatuetten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martina Sáblíková» frå ,  den 19. februar 2018.  
 

Tsjekkiske idrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Tsjekkia
Vinnarar av Oscarstatuetten