alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Søren Laache

Søren Bloch Laache () var ein norsk lækjar frå Fet i Akershus, professor i medisin som var ein internasjonalt kjend forskar på blod. Han var far til Rolv Laache.

Laache var son til gardbrukar. Etter han vart cand.med. i 1877 fekk han omgåande stilling ved Rikshospitalet som forskar under professor Jacob Worm-Müller på Fysiologisk institutt. Frå 1881 forska Laache ved Patologisk institutt under leiing av professor Hjalmar Heiberg. Her la han i 1883 fram ei gransking om blodet som vekte internasjonal merksemd.

Åra 1833-86 var Laache reservelækjar ved Rikshospitalet, sidan 1887 overlækjar for avdeling B og med ansvar for undervisning. Til doktorgraden i medisin la han i 1890 fram ei avhandling om lungesekken. Han var 1891-95 dosent i patologi ved Universitetet i Oslo og frå 1896 professor i indremedisin same staden, ein posisjon han hadde til 1924. Frå 1898 hadde han òg stilling som overlækjar ved medisinsk avdeling A på Rikshospitalet.

Laache skreiv fleire bøker, særleg vart ei lærebok om urinanalyse utbreidd då ho vart omsett til mange språk. Han var elles 1884-92 redaktør for Norsk Magazin for Lægevidenskaben og 1898-1924 medlem av den permanente farmakopékommisjonen. 

I 1898-1924 vart Laache slått til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
Store norske leksikon.

Norske legar
Norske medisinprofessorar
Folk frå Fet
Austre arktiske grenseområde

Austre arktiske grenseområde er eit grenseområde underlagt Den russiske grensevakta med hovudkvarter i Petropavlovsk-Kamtsjatskij. Grenseområdet vart stifta 1. april 2015. Før dette hadde grenseområdet ei anna nemning, og anna inndeling. Ansvarsområdet strekker seg frå Tajmyr i vest til Proliv Srednego ('Midtsundet') i Kurilane i aust.

Samansetjing

Magadan oblast
Tsjukotka autonome republikk
Sakha-republikken
Kamtsjatka kraj
I tillegg øyane som høyrer til desse administrative områda nord for Proliv Srednego ('Midtsundet'), eit sund i Kurilane

Referansar

Den russiske riksgrensa
Den russiske grensevakta
Vestre arktiske grenseområde

Vestre arktiske grenseområde er eit grenseområde underlagt Den russiske grensevakta med hovudkvarter i Murmansk. Grenseområdet vart stifta 1. april 2015. 
Ansvarsområdet strekker seg frå norskegrensa i vest til Tajmyr i aust, og omfattar hovudsakleg kystlinja og dei russiske øyane i Nordishavet.

Ansvarsområde
Før skipinga hadde grenseområdet ei anna nemning, og anna inndeling. Det nye ansvarsområdet tek førstog fremst føre seg den 10 000 kilometer lange kystlinja og dei russiske øyane i Nordishavet. Oppgåva vert difor hovudsakleg handsama av den russiske kystvakta. Ansvaret for grensevakt på land frå Treriksrøysa til Grense Jakobselv vart overført til Karelen grenseområde i det som heiter Spesielle grenseområde i Murmansk oblast. 

Frå 1. januar 2018 vart grenseområdet justert slik:

Kovdor rajon og Kandalaksjskij rajon i Murmansk oblast
Territoriell eining Petsjenga rajon innafor ei arealstripe inkludert kystlinja frå Varangerfjorden til vestsida av Petsjengafjorden, tettstaden Liinakhamari, men ikkje Grense Jakobselv, Høgde 503 Pisaritunturi og Petsjenga. 
Øyane utanfor Murmansk oblast, men ikkje øyane i Kvitsjøen. 
Arkhangelsk oblast, Nenets autonome okrug, Jamalo-Nenetsk autonome okrug og Krasnojarsk kraj

Hendingar
I mai 2017 vart reketrålaren «Remøy» arrestert for ulovleg reketråling og ført til Murmansk, der mannskapet vart liggande i fleire veker
I juni 2017 vart trålaren «Omega» arrestert for tjuvfiske av kamtsjatkakrabbe i Barentshavet. Trålaren vart borda frå eit grensevkatskip og eit helikopter med SPETSNAZ-soldatar.

Referansar

Kjelder

https://www.vesti.ru/doc.html?id=3000195
http://zakupki.gov.ru/epz/organization/view/info.html?organizationCode=08491000029 
https://regnum.ru/news/1890766.html
http://nord-news.ru/news/2017/12/12/?newsid=98891
https://gov-murman.ru/info/news/198017/ 
https://www.korabel.ru/catalogue/company/pogranichnoe_upravlenie_federalnoy_sluzhby_bezopasnosti_rossiyskoy_federacii_po_zapadnomu_arkticheskomu_rayonu.html
https://arhzan.ru/employer/detail/?companyId=577f9bbf-d833-4e91-9a42-192c88f720ff 
http://ps.fsb.ru/department.htm 

Den russiske riksgrensa
Den norsk-russiske riksgrensa
Sunnmørsjekta «Anna Olava»

«Anna Olava» er ein rekonstruksjon av ei sunnmørsjekt. Dette er ei jektetype ein fann langs kysten frå 1200-1800-talet og som vart nytta til frakt av varer. Rekonstruksjonar av Sunnmørsjekta fans ikkje før «Anna Olava» vart bygd.

Historie 
Rekonstruksjonen av den 47 fot lange jekta er gjort på bakgrunn av funn gjort i løeveggar og eit naust på Håkonsholmen i Ulstein. Saxe Bjørkedal gjorde arbeidet med å teikne molane og ut frå dette rekonstruerte båten. Professor em. Arne Emil Christensen jr. ved Kulturhistorisk Museum i Oslo var også med på rekonstrueringa, bl.a. av rigg og seglføring.

Sunnmørsjekta var ein av fleire jektetypar som trafikkerte kysten frå mellomalderen og fram mot år 1900. Lasten var gjerne sild, tørrfisk, tran, rogn, skinn, gråverk og andre varer som vart frakta inn til byane, særleg Bergen. Dei bytta med korn, vasskringler, kavring, salt, vin, brennevin, humle, hamp, tekstilar og andre krambovarer som ein trengte på sunnmørsbygdene. Men av og til gjekk turane enno lengre. Frå dei baltiske landa i aust til Storbritannia, Vesterhavsøyane og Island i vest, har jektene teke med varer og impulsar til vekst og velstand på Sunnmøre.

Jekta har fått namnet sitt etter Anna Olava Berg som i 14 år var husfrue på Herøy gard. Ho var gift med Sivert Olsen, den første store handelsdrivande på Herøya. Dei budde på handelsstaden på andre halvdel av 1700-talet.

Allereie før sjøsettinga av «Anna Olava», vart ein illustrasjon av Sunnmørsjekta teikna av Hans Strøm, brukt som logo i markeringa av ”Det Maritime Året 2000”. Dette var et samarbeidsprosjekt mellom Maritime Nordvest og kommunane Giske, Haram, Hareid, Herøy, Sande, Sandøy, Sula, Ulstein, Vanylven og Ålesund.

Jekta er eigd av Herøy kommune. Eigarstyret ved Herøy kystmuseum har det overordna ansvaret, og ei frivillig veneforeining har det daglege ansvaret for vedlikehald og drift av jekta.

Tekniske data 
 Type: Jekt
 Byggeår: 2000 
 Båtbyggjar: Jakob S. Bjørkedal, Sigurd Bjørkedal og Søner Båtbyggeri
 Byggestad: Bjørkedalen
 Oppmålingar/rekonstruksjon: Saxe Bjørkedal
 Konstruktør: Professor dr. philos. Arne Emil Christensen jr.
 Største lengde: 14,80 m
 Største breidde: 5,25 m
 Djuptgåande: 1,30 m
 Mastehøgd o. vatn: 12,50 m
 Seglareal: 72 m2
 Motor: Volvo Penta 36 kW/49 HK

Eigarforhold 
 2001-2003: Stiftinga Sunnmørsjekta
 2003-: Herøy kommune

Bakgrunnsstoff 
 Jakta på Sunnmørsjekta
 Sunnmørsjekta 
 Anna Olava - den gløymde husfrua på Herøy Gard
 Sunnmørsjekta Anna Olava på Facebook

Herøy kommune i Møre og Romsdal
Norsk kystkultur
Seglbåtar
Jekter
Kitsch

Kitsch er masseproduserte gjenstander som liknar på kunst, men som har liten verdi og kunstnarisk kvalitet. Kitsch-omgrepet oppstod i Tyskland på 1800-talet og vart opphavleg brukt om billige etterlikningar av kjende kunstverk, til dømes reproduksjoner av berømte måleri, også i andre materialer enn dei opphavlege. Omgrepet viser i dag til all slags klisjéprega, uoriginal og populær «liksom-kunst», ikkje minst glorete og sentimentale suvenirer og pyntegjenstandar.

Etymologi 
Ordet «kitsch» er opphavleg tysk, men har usikkert opphav. De kan vera avleidd frå det engelske sketch, det vil seia «skisse» eller «utkast», frå det tyske verkitschen som tyder «å selja billeg» eller frå det tyske dialektordet kitschen som betyr å 'smørja', 'fuska' eller 'skrapa saman i haugar'.

Sjå òg 

 Kunst
 Plagiat
 Suvenir

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kitsch» frå ,  den 25. mars 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Avant-Garde and Kitsch – Essay av Clement Greenberg
 Kitsch and the Modern Predicament – Essay av Roger Scruton
 Kitsch Wiki

Kunst
Pynt
Tyske ord og uttrykk
Kappbrillefugl

Kappbrillefugl (Zosterops capensis, alternativt Zosterops virens) er ein liten sporvefugl i brillefuglfamilien som lever i sørlegaste Afrika, og med vidast utbreiing i Sør-Afrika.

Denne arten er ca. 12 cm lang med avrunda venger, sterke bein og ein iaugefallande ring av kvite fjører rundt auga. Oversida er grøn, og halsen og undergumpen er lyse gule. Medlemmane av underarten Z. v. capensis har grått bryst og grå buk, medan Z. v. virens har grøngult bryst og buk.

Kappbrillefuglar er mykje vokale, og held alltid kontakten med mjuke triller «pi, pri» eller ein «pirrii» kontaktlyd. Songen består av gjentatte, lange rykkete strofer med søte fløytenonar, varierande i tonehøgd, volum og tempo, som vanlegvis startar med «tii tii» eller «pirrup pirrup» strofer, og vert deretter eit raskt, usamanhengande virvar av strofer, som kan innlemme etterlikning av tema frå andre fugleartar.

Dette er ein sosial art som dannar store flokkar utanfor hekkesesongen. Han byggjer eit koppforma reir i eit tre og legg 2-3 flekkfrie bleikblå egg. Egga vert klekt etter 11-12 dagar, og flukt frå reiret skjer 12-13 dagar etter klekking. Høgsesongen for hekking er september til desember.

Kappbrillefuglar beitar hovudsakleg på insekt, men tar òg mjuke kjøtfulle blomar, nektar, frukt og små korn. Dei kjem ofte til fôringsplassar.

Arten  finst i eit breitt område av tett til lett skogkledde habitat i Sør-Afrika, Lesotho, Swaziland, Botswana og marginalt inn i Mosambik. Dei fleste populasjonar er standfuglar, men nokre utfører mindre sesongtrekk.

Kappbrillefugl (Z. c. virens) er klassifisert som globalt livskraftig. Det finst ikkje informasjon om storleiken på populasjonane.

Taksonomi 
Det er ikkje semje om taksonomien for kappbrillefugl. Underartar i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2017:   
Z. c. caniviridis søraustlegaste Botswana og inn i nordaustlege Sør-Afrika
Z. c. atmorii indre Sør-Afrika og Lesotho
Z. c. capensis sørvestre Sør-Afrika 
Z. c. virens austlege Sør-Afrika, Swaziland og marginalt inn i Mosambik

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape white-eye» frå ,  den 24. mars 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

brillefuglfamilien
Bjørke på Sunnmøre

Bjørke er ei bygd inst i Hjørundfjorden i Volda kommune. 

Her har Tussa kraft ein kraftstasjon som vart etablert på 1960-talet. Namnet kjem frå Tussafossen, som er lagt i røyr. 

Bjørke vart i samband med Kommunereforma i Noreg overført frå Ørsta til nye Volda kommune.

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Hjørundfjordportalen
 NRK: Norge i dag, telefonkiosken sikres.
 NRK: Norsk attraksjon, «Telefonkioskslaget på Bjørke»
 Kulturminneløypa på Bjørke  

Geografi i Ørsta
Bygder i Møre og Romsdal
Ski-NM 1949

Noregsmeisterskapen på ski 1949 i nordiske greiner vart avvikla på Hamar i Hedmark og Steinkjer i Nord-Trøndelag i tida frå 20. til 27. februar 1949.

Langrenn

15 km

Dato: 26. februar 1949
Stad: Steinkjer

30 km

Dato: 24. februar 1949
Stad: Steinkjer

50 km

Dato: 20. februar 1949
Stad: Hamar

4 x 10 km stafett

Dato: 20. februar 1949
Stad: Hamar

Kombinert

Dato: 26./27. februar 1949
Stad: Steinkjer

Hopprenn

Dato: 27. februar 1949
Stad: Jutulen, Steinkjer

Kjelder
Arbeiderbladet 21.2.1949
Arbeiderbladet 28.2.1949

Noregsmeisterskap i 1949
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Idrett i Hamar
Idrett i Steinkjer
White Houses av The Animals

«White Houses» er ein song av Eric Burdon & The Animals i 1968. Det var opningssporet på det psykedeliske rockealbumet Every One Of Us. «White Houses» nådde 67. plassen på den amerikanske poplista og 46. plassen på den kanadiske RPM-lista. B-sida i USA var «Anything» frå Winds of Change frå året før, og som hadde vore gjeven ut som singel frå det albumet før. I Canada, Tyskland, Spania og Brasil, var B-sida «River Deep, Mountain High», som seinare kom ut på albumet deira Love Is.  «River Deep, Mountain High» vart òg rekna som A-side og gjeven ut på ein eigen singel i 1969. 

I 1995 spelte Burdon inn songen på ny. Denne kom ut på Absolutely the Best (1999).

I 2002 vart songen spelt inn av Ed Kuepper som ein del av ein medley, med songen «Hey Gyp», ein annan song Eric Burdon spelte.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «White Houses (Eric Burdon and the Animals song)» frå ,  den 24. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1968
Songar skrivne av Eric Burdon
The Animals-songar
Songar produserte av Tom Wilson
MGM Records-singlar
Songar frå 1968
Kovdor rajon

Kovdor rajon (russisk skrift Ковдо́рский райо́н) er eit administrativt område som tilsvarer ein norsk kommune (rajon). Han ligg vest på Kolahalvøya i Murmansk oblast. Administrativt senter er byen Kovdor.
Flatevidda for kommunem er 4066 km², og folketalet ligg på omlag 20 000.

Økonomi
Dei fleste innbyggjarane lever av gruvedrift der dei vinn ut glimmer, jarn og vermiculitt.

Referansar

Kjelder 

 Сайт администрации муниципального образования
 Топографическая карта
    Мурманская областная Дума. Закон №96-01-ЗМО от 6 января 1998 г. «Об административно-территориальном устройстве Мурманской области», в ред. Закона №1953-01-ЗМО от 24 декабря 2015 г. «О внесении изменений в Закон Мурманской области "Об административно-территориальном устройстве Мурманской области"». Опубликован: "Мурманский Вестник", №10, стр. 3, 16 января 1998 г. (Murmansk Oblast Duma. Law #96-01-ZMO of January 6, 1998 On the Administrative-Territorial Structure of Murmansk Oblast, as amended by the Law #1953-01-ZMO of December 24, 2015 On Amending the Law of Murmansk Oblast "On the Administrative-Territorial Structure of Murmansk Oblast". ).

Denne artikkelen bygger på «Kovdorsky District» frå ,  den 23. april 2018.  

Kommunar i Murmansk oblast
Nikel

Nikel (russisk skrift Никель, finsk Kolosjoki) er ein russisk busetnad med 12 000 innbyggarar. Nikel er den russiske busetnaden som ligg nest nærast Noreg (Boris Gleb ligg nærast med berre Pasvikelva imellom). Busetnaden ligg ca. 8 km frå grenselinja, og avstanden mellom Nikel og Kirkenes er bare 40 km. Busetnaden har fått namn etter dei store førekomstane av nikkel utanfor byen.

Folketalsutvikling 

 Byar i Murmansk oblast
Kandalaksjskij rajon

Kandalaksjskij rajon (russisk skrift Кандала́кшский райо́н) er ein kommune i Murmansk oblast i Russland.
 Kommunearealet er  km².

Kjelder

Murmansk oblast
Skipingar i 2011
Proteinet OS-9

OS-9 er eit lektin som er involvert i endoplasmatisk retikulum-assosiert degradering (ERAD) av misfalda protein. Det kjenner att N-glykan som saknar den siste mannoseresten på C-greina. Det har eitt mannose-6-fosfat-reseptorhomologi (MRH)-domene.

I ERAD-prosessen leverer OS-9 misfalda protein til proteinet SEL1L. SEL1L er ein del av eit dislokon som fører misfalda protein over membranen til endoplasmatisk retikulum og ut i cytosol, der dei kan brytast ned av proteasom eller av avgrensa autofagi.

Kjelder 

Lektin
Ski-NM 1950

Noregsmeisterskapen på ski 1950 i nordiske greiner vart avvikla i Hakadal, Asker og Bærum, alle i Akershus fylke, i tida frå 12. til 26. februar 1950.

Langrenn

15 km

Dato: 24. februar 1950
Stad: Asker

30 km

Dato: 22. februar 1950
Stad: Asker

50 km

Dato: 12. februar 1950
Stad: Hakadal

4 x 10 km stafett

Dato: 12. februar 1950
Stad: Hakadal

Kombinert

Dato: 24./25. februar 1950
Stad: Furubakken

Hopprenn

Dato: 26. februar 1950
Stad: Skuibakken, Bærum

Kjelder
Arbeiderbladet 13.2.1950
Arbeiderbladet 23.2.1950
Arbeiderbladet 27.2.1950

Noregsmeisterskap i 1950
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Viken
Nittedal kommune
Idrett i Asker
Idrett i Bærum‎
Månekuppel

Månekuppel er ein type skjoldvulkan som finst på overflata av månen. Dei er typisk danna av seigtflytande, muligens silikatrik lava broten ut frå lokaliserte ventilar følgd av ei relativt sein avkjøling. Månekuplar er breie, avrunda, sirkulære formasjonar med ei svak helling som stig eit par hundre meter til senterpunktet. Dei er typisk 8–12 km i diameter, men kan bli så store som 20 km. Nokr av kuplane inneheld små kraterhol på toppen.

Kjelder 
 Wilson, Lionel og Head, James W., «Lunar Gruithuisen and Mairan domes: Rheology and mode of emplacement », Journal of Geophysical Research, vol. 108, 2003.
Denne artikkelen bygger på «Månekuppel» frå ,  den 25. mars 2018.

Bakgrunnsstoff 
 Marvin W. Huddleston, ALPO Lunar Dome Survey Coordinator's web page on Lunar Domes
 Association of Lunar & Planetary Observers, Lunar Section
 GLR Group Website
 UAI Lunar Dome Introduction

Geografi på månen
Vulkanar
The Angry Young Them

The Angry Young Them er debutalbumet til den nordirske rhythm and blues-gruppa Them. Albumet kom ut i Storbritannia i juni 1965. Songaren og låtskrivaren i bandet var Van Morrison. I USA vart albumet gjeve ut som Them med eit litt anna innhald.

Plateomslag 
Som med fleire Decca-utgjevingar i denne tida var ikkje namnet på gruppa på framsida og på baksida av albumet vart dei introdusert som The Angry Young Them med eit essay som sa: «Desse fem unge rebellane er skandaløst oppriktige med seg sjølv. Trassig! Sinte! Triste! Dei er så ærlege dei er på grensa til fornærmande!»

Utjgeving
Seks av songane på på albumet var skrivne av Morrison, inkludert den kjende garasjeband-hymnen «Gloria». Ein annan song på albumet, «Mystic Eyes» kom til spontant då bandet «spelte kring på gata» i følgje Morrison sjølv, og etter sju minuttar med berre musikk kasta han impulsivt inn teksten til ein song han hadde arbeidd på. Dei lange versjonane av «Gloria» som bandet framførte på Maritime og den ti minuttar lange versjonen av «Mystic Eyes» har aldri blitt gjevne ut. Alt som er attende av framføringa av «Mystic Eyes» er litt over to og eit halvt minutt på albumet. «You Just Can't Win» var ein Dylan-inspirert song om ein gullgravar, sett spesifikke stader i London som Camden Town. «Little Girl» handla om ein gut som var besett av ei fjorten år gammal skulejente. «If You And I Could Be As Two» byrjar med ein talt introduksjon av Morrison med ein aggressiv irsk aksen. Tre songar av Bert Berns kom med i tillegg til ein versjon av John Lee Hooker sin «Don't Look Back», som vert rekna som den beste vokalprestasjonen til Morrison.

Songar

Britisk versjon

Nordamerikansk versjon

Medverkande
Them
 Van Morrison – vokal, munnspel, tenorsaksofon
 Peter Bardens – klaverinstrument, orgel
 Billy Harrison - gitar
 Alan Henderson  – bass
 John McAuley - trommer, piano, munnspel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Angry Young Them» frå ,  den 25. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Rogan, Johnny (2006). Van Morrison: No Surrender, London: Vintage Books 
 

Them-album
Debutalbum frå 1965
Decca Records-album
Parrot Records-album
Musikkalbum produserte av Bert Berns
Musikkalbum produserte av Dick Rowe
Mystic Eyes

«Mystic Eyes» er ein song skriven av den nordirske songaren og låtskrivaren Van Morrison då han var frontmann i bandet Them. Det var den første songen på debutalbumet deira, The Angry Young Them som kom ut i juni 1965. Han vart gjeven ut på singel i USA i oktober 1965 og i Storbritannia den 12. november 1965. Songen nådde 33. plassen i USA, men nådde ikkje singellista i Storbritannia.

Innspeling
I 1965 forklarte Van Morrison til ein skribent frå Belfast at songen hadde oppstått under ein jam under den første innspelinga for albumet. «Nokon byrja å spele eit kjapt riff og me andre berre heiv oss på. Teksten eg song mot slutten var berre ord frå ein song eg skreiv på på denne tida.»

Tommy Scott, som var fungerande produsent for Them-innspelinga etter at Bert Berns hadde reist attende til Amerika, skildra korleis «Mystic Eyes» kom til i studio etter å ha byrja som ein instrumental: «etter å ha blåst i munnspelet sitt i sju minuttar, ropte Van brått ut denne teksten.» Det ti minuttar lange opptaket vart korta ned til ei singellengd med å kutte ned byrjinga og slutten av instrumentalen. Songen vart spelt inn i Regent Sound, eit monostudio i Denmark Street i London. Jimmy Page, som då var ein relativt ukjend studiogitarist, spelte sologitar på innspelinga.

Utgjeving
«Mystic Eyes» vart ikkje gjeven ut på singel før fire månader etter albumet kom ut. Det vart oppfølgjaren til singelen «(It Won't Hurt) Half As Much», som ikkje gjekk inn på listene verken i Storbritannia eller USA. «Mystic Eyes» vart ein suksess i USA, men gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia. Det var den nest største suksessen Them fekk i USA, etter «Here Comes the Night».

Greil Marcus fortalte om då han høyrde «Mystic Eyes» for første gongen: «Eg hadde aldri høyrt noko slikt som det. Eit stykke musikk som visstnok var laga for radiospeling, med denne lange instrumentale introduksjonen som i røynda var heile songen.» Marcus skreiv òg i ein artikkel for Rolling Stone i 1969 om Van Morrison: «'Mystic Eyes' var ein triumf for både Van, som artisten som ikkje var ansvarleg for nokon andre enn seg sjølv, og for bandet. Van skreiv teksten etter å ha sett barn leike kring gravsteinane på ein gammal gravplass, og vokalen bestod i røynda av Van som messa demoniske sverjingar over eit rasande tempo og dei rå akkordane frå ein bitande gitar.»

I media
Songen vart nytta i HBO-serien The Sopranos, og finst på albumet Soundtrack to the Sopranos frå 2000.

Andre versjonar
Tom Petty & The Heartbreakers spelte ofte «Mystic Eyes» på konsertane sine. Ein versjon frå 2006 var med på den fire plater store versjonen av dokumentaren om Tom Petty, kalla Runnin' Down a Dream. Denne versjonen finst òg i plateboksen The Live Anthology.

Notes

Denne artikkelen bygger på «Mystic Eyes» frå ,  den 25. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
Heylin, Clinton (2003). Can You Feel the Silence? Van Morrison: A New Biography, Chicago Review Press 

Singlar frå 1965
Them-songar
Van Morrison-songar
Songar skrivne av Van Morrison
Songar frå 1965
Parrot Records-singlar
Decca Records-singlar
Tom Petty-songar
Peter Bardens

Peter Bardens () var ein engelsk klaverspelare og grunnleggjar av den britiske progressive rockegruppa Camel. Han spelte klaverinstrument, song og skreiv songar med Andrew Latimer. I løpet av karrieren sin har Bardens arbeidd i lag med Rod Stewart, Mick Fleetwood og Van Morrison, og spelt inn soloalbum. 

Han døydde av lungekreft i 2002.

Diskografi

Soloalbum
1970 - The Answer
1971 - Peter Bardens ('Write My Name in the Dust' in the U.S.)
1976 - Vintage 69
1979 - Heart to Heart
1987 - Seen One Earth
1988 - Speed of Light
1991 - Water Colors
1993 - Further Than You Know
1994 - Big Sky
2002 - The Art of Levitation
2005 - Write My Name In The Dust: The Anthology 1963-2002

Studioalbum med Camel
Camel (1973)
Mirage (1974)
The Snow Goose (1975)
Moonmadness (1976)
Rain Dances (1977)
Breathless (1978)
The Single Factor (1982) (gjest)

Singlar
1971 - «Homage to the God of Light»
1987 - «In Dreams»
1988 - «Gold»
1988 - «Whisper in the Wind»
1991 - «A Higher Ground»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peter Bardens» frå ,  den 25. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Camel-medlemmar
Them-medlemmar
Døde av lungekreft
Engelske rockeklaverspelarar
Engelske rockepianistar
Engelske organistar
Folk frå Westminster
Mirage-medlemmar
Ramin Rezaeian

Ramin Rezaeian () er ein iransk fotballspelar som i 2018 spela for Oostende i den belgiske toppdivisjonen og for Iran sitt landslag.

Iranske fotballspelarar
Oostende-spelarar
Them Again

Them Again er det andre studioalbumet til det nordirske bandet Them og frontmannen Van Morrison. Albumet kom ut på Decca Records i Storbritanni den 21. januar 1966, men selde dårleg. I USA kom albumet ut i april 1966 og nådde 138. plassen på Billboard-lista.

Songar
To songar skrivne av Van Morrison er med på albumet, «My Lonely Sad Eyes» og «Hey Girl». Versjonen deira av Bob Dylan sin «It's All Over Now, Baby Blue» vart av forfattaren Clinton Heylin rekna som «ein sjeldanheit, ein Dylan-song som matchar originalen.» 

Som med «Gloria» frå den første plata, så vart «I Can Only Give You Everything» ein song som vart mykje spelt av amerikanske garasjerockeband, som The Liverpool Five, The Little Boy Blues, The MC5, Bram Rigg Set, The Ambertones og The Heros. Songen vart òg spelt av The Troggs og på fransk av Les Sultans (som «Tu es impossible») og Ronnie Bird (som «Chante»).

Innhald

Amerikansk versjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Them Again» frå ,  den 25. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
Heylin, Clinton (2003). Can You Feel the Silence? Van Morrison: A New Biography, Chicago Review Press 
 

Them-album
Musikkalbum frå 1966
Decca Records-album