alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Lenny Waronker

Lenny Waronker () er ein USA-amerikansk musikkprodusent og musikkdirektør. Som direktør i Warner Bros. Records, og seinare meddirektør i DreamWorks Records, er Waronker kjend for engasjementet sitt for artistane og trua si på at «musikk, ikkje pengar, er framleis nummer ein.»

Utvald diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lenny Waronker» frå ,  den 20. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske plateprodusentar
A&R-folk
Folk frå Los Angeles
Solum stavkyrkje

Solum stavkyrkje var forgjengaren til dagens Solum kyrkje og stod i likhet med denne kyrkja på grunnen til prestegarden (gnr. 3). Kyrkja var vigsla til Døyparen Johannes, og Lorentz Dietrichson kallar kyrkja «Johannes den døbers kirke i Solum».

Kyrkja er omtala i 1349 og 1370. Helgendedikasjonen går fram av Biskop Eystein si jordebok, og Povel Huitfeldt syner i si stiftsbok (1575) at Solum er hovudkrykja i prestegjeldet med fleire anneks. Jens Nilssøn omtalar kyrkja i si visitasbok. Ein synfaringsrapport skildrar skipet som eit stavbygg med stolpar og plankar imellom og tekt med spon. Koret var derimot tekt med teglstein, og Lorentz Dietrichson held det for sannsynleg at kyrkja då hadde fått eit lafta kor. Kyrkja skal ha vore mørk med berre eitt vindauge i vest. Moglegvis kom det lafta koret til i 1580, for i kyrkja skal det i ei årrekkje ha lege ein tømmerstokk med ei latinsk innskrift som i ei jubileumsbok frå 1966 er attgjeven slik: «Til den guddommelige dyrkelses forherligelse og den hellige religions gavn er denne bygning oppført år 1580 etter Kristi fødsel.»

Stavkyrkja vart som andre kyrkjer seld på auksjon i 1720-åra. I 1765 vart ho seld igjen, denne gongen til amtmann Frederik Georg Adeler. Like etterpå vart ho riven, og dagens kyrkje vart oppført.

Gjenstandar frå stavkyrkja 
Ei mellomalderklokke er overført til dagens kyrkje, og ein firkanta døypefont i stein frå 1200-talet vart sendt til Oldsaksamlinga i 1870. Ein kristusfigur frå eit krusifiks skal vere å finne i Nordiska museet i Stockholm. Ifølgje jubileumsboka er dessutan ein alterkalk frå mellomalderen, og nokre messingljosestakar er truleg også det.

Av etterreformatorisk inventar er ikkje minst den barokke preikestolen frå 1674, som framleis vert brukt i dagens kyrkje. Mellom andre gjenstandar som er nemnde i jubileumsboka, er ei benkedør frå 1674, eit krosssfestingsbilete over korboga (1710), tre måleri i våpenhuset (1700), ein bibel (1699) og — i prestegarden — kalk, disk og oblatøskje i sølv.

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Telemark (Riksantikvaren, 2016), s. 9–10
 
 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Skien
Kulturminne i Skien
Line Kloster

Line Kloster () er ein norsk friidrettsutøvar frå Asker. Ho vart norsk dobbeltmeister på 200 meter og 400 m i 2012 og 2013, samt på 200 m og 400 meter hekk i 2018. Dessutan vann ho NM-gull på 400 meter i 2016 og i 100 meter hekk i 2017. Kloster, som er medlem i Sportsklubben Vidar, vart tildelt kongepokalen under NM i friidrett 2016 og er sidan 2018 norsk rekordhaldar på 200 meter med tida 23,21 sekund. Elles har ho som personbeste 55,49 på 400 m hekk, 52,43 på 400 m og 13,54 på 100 m hekk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Line Kloster» frå ,  den 20. september 2020.  
 

Norske friidrettsutøvarar
Norske sprintarar
Norske hekkeløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Into the Purple Valley

Into the Purple Valley er det andre studioalbumet til den amerikanske rootsrock-musikaren Ry Cooder, gjeve ut i 1972. 

Hovudfokuset på albumet er musikk om og frå tida kring Dust Bowl, og kva som skjedde i Amerika på den tida, både samfunnsmessig og musikalsk. Albumet består berre av coversongar av artistar som Woody Guthrie og Leadbelly. 

Allmusic skreiv i meldinga si at det syner Cooder si «leksikonkunne om musikk frå denne tida, kombinert med ei instinktiv kjensle for songane. Fenomenal er det skildrande ordet for å skildre spelinga hans, om det er på gitar, hawaii-gitar, mandolin eller andre uvanlege instrument han fann. Dette er eit must for dei som elskar virtuos musikk, autentiske omarbeideingar frå ein æra, eller rett og slett berre god musikk.»

Plateomslaget vart kåra til det 12. beste gjennom tidene på lista til musikkmagasinet Rolling Stone.

Innhald

(Merk: «Billy the Kid» vart i røynda komponert av Woody Guthrie, og «Taxes on the Farmer Feeds Us All» av Fiddlin' John Carson.)

Medverkande
Ry Cooder – gitar, mandolin, vokal
Van Dyke Parks – klaverinstrument
Gloria Jones – vokal
Claudia Lennear – vokal
George Bohanon – blåsarar
John Craviotta – trommer
Joe Lane Davis – blåsarar
Jim Dickinson – piano
Chris Ethridge – bass
Milt Holland – perkusjon
Jerry Jumonville – saksofon
Fritz Richmond – vaskebaljebass
Donna Washburn – vokal
Donna Weiss – vokal
Ike Williams – blåsarar

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Into the Purple Valley» frå ,  den 20. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Ry Cooder-album
Album produserte av Lenny Waronker
Album produserte av Jim Dickinson
Reprise Records-album
George Bohanon

George Roland Bohanon jr. () er ein USA-amerikansk jazztrombonist og studiomusikar frå Detroit i Michigan.

Tidleg i 1960-åra spelte han i Detroit's Workshop Jazz ensemble med Johnny Griffith, Paula Greer, David Hamilton, Lefty Edwards og Herbie Williams. Etter å ha spelt på fleire Motown-innspelingar, i lag med leiande musikarar som Hank Cosby frå Funk Brothers, flytta han til California.

I 1962 erstatta han Garnett Brown i Chico Hamilton Quintet. I 1963 og 1964 spelte han inn to album for den mislukka Motown-jazzetiketten Workshop.

I 1971 vart han medlem av Ernie Wilkins Orchestra, og spelte i lag med trombonisten Benny Powell, som akkompagnerte Sarah Vaughan på albumet hennar A Time in My Life.

Mellom 1984 og 1993 spelte han i orkestera som akkompagnerte Frank Sinatra.

Diskografi
 1963: Boss: Bossa Nova (Workshop Jazz)

Med Karma
 Celebration (Horizon/A&M, 1976)
 For Everybody (Horizon/A&M, 1977)

Som sidemann
 1966: The Dealer, Chico Hamilton (Impulse!)
 1971: A Time in My Life, Sarah Vaughan (Mainstream)
 1972: Woga, Charles Kynard (Mainstream)
 1973: Your Mama Don't Dance, Charles Kynard (Mainstream)
 1974: Northern Windows, Hampton Hawes (Prestige)
 1974: Live'n Well, Bert Myrick (Strata)
 1974: Slow Dancer, Boz Scaggs (Columbia Records)
 1975: Stratosonic Nuances, Blue Mitchell (RCA)
 1975: Black Miracle, Joe Henderson (Milestone)
1975: Places and Spaces, Donald Byrd (Blue Note)
 1976: Everybody Come On Out, Stanley Turrentine (Fantasy)
 1976: School Days, Stanley Clarke
 1978: Jazz, Ry Cooder
 1978: Herb Alpert / Hugh Masekela (Horizon, 1978)
 1979: We're the Best of Friends, Natalie Cole og Peabo Bryson
1992: GRP All-Star Big Band (GRP)
1992: Dave Grusin Presents GRP All-Star Big Band Live!
1995: All Blues
 1997: Theme for Monterey, Gerald Wilson Orchestra
 1998: 12 Songs of Christmas, Etta James (Private Music)
 2005: Christmas Songs, Diana Krall

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «George Bohanon» frå ,  den 20. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske jazztrombonistar
Musikarar frå Detroit
Jazzmusikarar frå Michigan
Clayton-Hamilton Jazz Orchestra-medlemmar
GRP All-Star Big Band-medlemmar
Brass Fever-medlemmar
Karma-medlemmar
Jerry Jumonville

Jerome Noel «Jerry» Jumonville () var ein USA-amerikansk jazz-, rhythm and blues- og rock and roll-saksofonist, arrangør og  komponist.

Jumonville kom frå Carrollton-delen av New Orleans, men var busett i Los Angeles gjennom det meste av 1960-åra og fram til 1980-åra, der han arbeidde mykje som studiomusikar, før han reiste heim til heimbyen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jerry Jumonville» frå ,  den 20. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske musikkarrangørar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske saksofonistar
Musikarar frå New Orleans
Fritz Richmond

John B. «Fritz» Richmond () var ein amerikansk musikar og lydteknikar. Richmond var kjend for å spele vaskebaljebass og krukke.

På desse uvanlege instrumenta spelte Richmond med artistar som Jackson Browne («Walking Slow»), Loudon Wainwright III, Maria Muldaur, Geoff Muldaur, Tom Rush, Ry Cooder, Norman Greenbaum og The Grateful Dead.

Richmond arbeidde òg som lydteknikar for mange artistar, hovudsakleg på Elektra Records for artistar som The Doors,, Warren Zevon, Bonnie Raitt og Jackson Browne.

Richmond var òg ein viktig person i moten til motkulturen i California i 1960-åra. Både Roger McGuinn og John Sebastian har gjeve Richmond æra for å ha introdusert «bestemorbrillene» tidleg i 1960-åra. Richmond skal òg ha kome opp med namnet for bandet The Lovin' Spoonful.

Richmond døydde i Portland i Oregon av lungekreft den 20. november 2005.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fritz Richmond» frå ,  den 20. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Newton i Massachusetts
Musikarar frå Oregon
Vaskebaljebassistar
USA-amerikanske lydteknikarar
Døde av lungekreft
Donna Weiss

Donna Terry Weiss er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar. Ho var gjesteartist på Joe Cocker-albumet Mad Dogs and Englishmen og komponerte songen «Bette Davis Eyes» i 1974 i lag med Jackie DeShannon.

Diskografi

Singlar
«I'm Only Human / Bonafide Love Me» (Atco 45-6688) (1969)
«One Night a Week / That Kind of Woman» (Atco 45-6730) (1970)

Som korvokalist
Joe Cocker – Mad Dogs & Englishmen (1970)
Al Kooper – New York City (You're A Woman) (1971)
Priscilla Jones – Gypsy Queen (1971)
Rita Coolidge – Rita Coolidge (1971)
Sandy Szigeti – America's Sweetheart (1971)
Ry Cooder – Into the Purple Valley (1972)
Rita Coolidge – The Lady's Not for Sale (1972)
Hoyt Axton – Less Than The Song (1972)
Bob Dylan – Pat Garrett & Billy the Kid (1973)
Brenda Patterson – Brenda Patterson (1973)
Sharon Cash – Sharon Cash (1973)
Rita Coolidge – Fall into Spring (1974)
Kim Carnes – Light House (1986)
Kim Carnes – Checkin' Out the Ghosts (1991)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Donna Weiss» frå ,  den 20. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Boomer's Story

Boomer's Story er det tredje studioalbumet til den amerikanske rootsrock-musikaren Ry Cooder, gjeve ut i 1972.

Cooder held fram den arkeologiske utgravinga av musikk frå ei eldre tid. Som på dei førre innspelingane hans, ser han ikkje berre attende til dei gamle meistrane, som blueslegenda Sleepy John Estes, låtskrivaren Dan Penn og Skip James, men òg til gamle, ukjende amerikanske folkeviser og bluessongar. Både tittelsporet og Lawrence Wilson sin «Crow Black Chicken», er datert attende til 1920-åra. Randy Newman spelar piano på den jingoistiske «Rally 'Round the Flag». 

Allmusic skreiv om albumet: «Cooder er ofte kritisert for å ikkje akkurat ha ei dominerande røyst, og tar eit skritt bort frå mikrofonen på fire av ti spor på albumet - tre instrumentalar og ein med Sleepy John Estes på hans eigen 'President Kennedy'. Og sjølv om alle instrumentalane her er fine utgåver av flotte melodiar, er det 'Dark End of the Street' som verkeleg står fram. Her forstår Cooder at det einaste i arsenalet hans som kan yte den definitive versjonen til James Carr rettferd er hans eigen angerfulle slidegitar. Utan eit einaste ord klarar han å formilde den same skamma og djupe angeren som i teksten til Dan Penn/Chips Moman-klassikaren.»

Innhald

Medverkande
 Ry Cooder - gitar, mandolin, flaskehalsgitar, vokal
 Tommy McClure - bass
 Charles Lawing - klarinett
 Jim Keltner, Roger Hawkins - trommer
 Sleepy John Estes - gitar, vokal på «President Kennedy» (innspelt i Collierville i Tennessee)
 Gene Finney - munnspel
 George Bohanon - horn
 Milt Holland - perkusjon
 Randy Newman - piano på «Rally 'Round the Flag» 
 Jim Dickinson - piano, bass, vokal
 Dan Penn - vokal

Kjelde

Denne artikkelen bygger på «Boomer's Story» frå ,  den 20. september 2020.  
 

Musikkalbum frå 1972
Ry Cooder-album
Album produserte av Lenny Waronker
Album produserte av Jim Dickinson
Reprise Records-album
Album spelte inn i Muscle Shoals Sound Studio
Sleepy John Estes

John Adam Estes () kjend som Sleepy John Estes, var ein USA-amerikansk bluesgitarist, låtskrivar og vokalist. 

Estes mista synet på høgre auga då ein ven kasta ein stein på han. 19 år gammal byrja han å spele profesjonelt, ofte i lag med Hammie Nixon på munnspel og James «Yank» Rachell, ein gitarist og mandolinist. Estes spelte av og på med begge desse musikarane dei neste femti åra. Estes gjorde den første innspelinga si i 1929 i Memphis i Tennessee for Victor Records. Han spelte inn songane «Drop Down Mama» og «Someday Baby Blues» med Nixon i 1935. Han arbeidde seinare med Son Bonds og Charlie Pickett. Seinare spelte han òg inn for Decca Records og Bluebird Records før andre verdskrigen. Han var attende i studio i Sun Studio i Memphis i 1952, og spelte inn «Runnin' Around» og «Rats in My Kitchen», men var elles lite aktiv i 1940- og 1950-åra. 

Estes døydde av slag då han førebudde ein europeisk turné 5. juni 1977 i heimen sin i Brownsville i Tennessee. 

I 1991 vart Estes innlemma i Blues Hall of Fame.

Album
 Sleepy John Estes, 1929–1940 (RBF Records)
 Complete Recorded Works 1929–1941, vols. 1 and 2 (Document)
 I Ain't Gonna Be Worried No More 1929–1941 (Yazoo)
 The Legend of Sleepy John Estes (Delmark, 1963)
 Broke and Hungry (Ragged and Dirty, Too) (Delmark, 1964)
 Electric Sleep (Delmark, 1968)
 Brownsville Blues (Delmark, 1965)
 Down South Blues (Delmark)
 Sleepy John Estes in Europe (Delmark, 1999)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sleepy John Estes» frå ,  den 20. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Memphis blues-musikarar
Countryblues-songarar
USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Blinde musikarar
Musikarar frå Tennessee
Folk frå Ripley i Tennessee
Dan Penn

Dan Penn () er ein amerikansk låtskrivar, songar, musikar og plateprodusent, som var medlåtskrivar på mange soul-hittar i 1960-åra, som «The Dark End of the Street» og «Do Right Woman, Do Right Man» med Chips Moman og «Cry Like a Baby» med Spooner Oldham. Penn var òg produsent på innspelinga av mange hittar, som «The Letter» av The Box Tops. Han har blitt skildra som ein white soul og blue-eyed soul-songar. Penn har gjeve ut relativt få plater med sin eigen vokal, og har føretrekt å vere relativt anonym som låtskrivar og produsent i staden.

Som låtskrivar
Somme av songane Penn har skrive eller vore med å skrive er mellom andre:
«I'm Your Puppet» av James & Bobby Purify
«The Dark End of the Street», spelt inn av James Carr 
«Do Right Woman, Do Right Man» av Aretha Franklin
«A Woman Left Lonely», opphavleg spelt inn av Janis Joplin og seinare spelt av Charlie Rich
«Cry Like a Baby», ein stor hit for The Box Tops i 1968
«Rainbow Road», spelt inn av Bill Brandon, Percy Sledge og Marshall Chapman
«Out of Left Field», spelt inn av Percy Sledge og Hank Williams jr.
«It Tears Me Up», spelt inn av Percy Sledge 
«Slippin' Around», spelt inn av Clarence Carter and the Detroit Cobras
«You Left the Water Running», nådde 42. plassen på R&B-lista for Barbara Lynn i 1966, Wilson Pickett, Sam & Dave, Billy Young, òg spelt inn av Otis Redding og gjeve ut posthumt i 1976
«Sweet Inspiration», som nådde femteplassen i USA for Sweet Inspirations i 1968
«Long Ago», spelt inn av Bobby Patterson
«I Hate You», spelt inn av Ronnie Milsap, Bobby Blue Bland og Jerry Lee Lewis
«Handy» and «Everyday Livin' Days», spelt inn av Merrilee Rush
«Got a Feelin' for Ya», spelt inn av Kelly Willis
«I'm Not Through Loving You Yet», spelt inn av Pegi Young (eks-kona til Neil Young) på soloalbumet hennar
«Like a Road Leading Home», spelt inn av Albert King og Jerry Garcia
«Nobody's Fool», spelt inn av Alex Chilton
«Time I Took a Holiday», spelt inn av Nick Lowe
«Where You Gettin' It», spelt inn av Theryl DeClouet (Galactic)
«Hillbilly Heart», ein countryhit av Johnny Rodriguez som nådde femteplassen i USA og andreplassen i Canada i 1976
«Tearjoint», spelt inn av Faron Young, gjeve ut på singel i 1980

Diskografi
Nobody's Fool (1973)
Do Right Man (1994)
Moments From This Theatre (1999): Konsertopptak (med Spooner Oldham)
Blue Nite Lounge (1999)
Junk Yard Junky (2008)
The Fame Recordings (2012): Samlealbum
The Complete «Live» Duo Recordings - Dan Penn & Spooner Oldham (2015)
Living On Mercy (2020) Dan Penn

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dan Penn» frå ,  den 20. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Vernon i Alabama
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske plateprodusentar
Musikarar frå Alabama
USA-amerikanske soulmusikarar
Grimsting

Grimsting er eit honnørord brukt om personar frå Grimstad-slekta frå Hareid kommune. 
Det kan visa til «ein person som er sjøltrygg og ikkje er redd for å stikke seg ut.»

Grimstingar kan vera kjenneteikna med stor kulturinteresse. Mest kjende var dei som korsongarar. Dei har sitt eige kor, Grimstadkoret, der dei som er av slekta og inngifte er med. Folk frå denne slekta er ofte brukte som syttandemaitalarar i nærområdet. Dei er representantar for motkulturane, som stod sterkt på Sunnmøre tidlegare. Johan H. Grimstad starta Hareidstemna, som er ei veke med kultur på Hareid kvar haust. Arne O. Grimstad forfattar og NRK-mann. Han var ivrig debattant på nei-sida i striden om norsk medlemsskap i EU. Arnljot Grimstad har skrive bøker, skodespel, og var ein av stiftarane bak Kongens Ring. Oskar Grimstad har vore stortingsrepresentant for Framstegspartiet i Møre og Romsdal. Leif Arne Grimstad er forfattar. Ivar Grimstad var forfattar og redaktør.

Kjelder

Hareid kommune
Norske ord og uttrykk
Kristkyrkja i Borgund

Kristkyrkja var ei kyrkje i Borgundkaupangen i mellomalderen. Eldste omtalen av kyrkja og presten er frå 1309. Det går fram av omtalen i Aslak Bolts jordebok (1432) at kyrkja allereie låg øyde. Ein trur at det er ruinen av denne kyrkja som i 1880 er omtala å liggje like nedanfor prestegardslåven, søraust for noverande Borgund kyrkje, men at ho er borte no. Staden er ikkje arkeologisk undersøkt.

Kyrkja skal ha vore ei steinkyrkje frå andre halvdelen av 1100-talet, med rektangulært skip og kvadratisk kor, utvendig kledd med marmorkvader.

Nemninga kristkyrkje vert ofte nytta om domkyrkjer med biskop, men eksistensen av eit eventuelt kortvarig bispedøme på Sunnmøre synest ikkje eintydig påvist.

Kjelder 
 Kristkirken — Borgund på nettstaden «Middelalder på Sunnmøre»

Denne artikkelen bygger på «Kristkirken (Borgund)» frå ,  den 21. september 2020.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Kristkirken kirkested i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren
 Borgund-kaupangen ved Kata-vågen i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Ålesund
Kulturminne i Ålesund
Margaretakyrkja i Borgund

Margaretakyrkja var ei kyrkje i Borgundkaupangen i mellomalderen. Kyrkja låg nær sjøen på eit nes ved Klokkarsundet.

Kyrkja og presten er omtala i 1309. I Aslak Bolts jordebok (1432) er det ikkje ført jordegods for kyrkja. I 1587 er kyrkja omtala som øyde.

Dette var ei steinkyrkje med marmorkvader. Skipet var rektangulært, men ikkje noko separat kor lot seg påvise ved ei utgraving i 1912. Stein frå ruinen vart brukt til å utvide Peterskyrkja (dagens Borgund kyrkje) i 1632. Resten av ruinen er i dag synleg eit par hundre meter aust-søraust for Borgund kyrkje.

Kjelder 
 St. Margarets kirke — Borgund på nettstaden «Middelalder på Sunnmøre»

Denne artikkelen bygger på «Margaretakirken (Borgund)» frå ,  den 21. september 2020.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Ålesund
Kulturminne i Ålesund
Matheuskyrkja i Borgund

Matheuskyrkja eller Mathiaskyrkja eller Matteskyrkja var moglegvis ei kyrkje i Borgundkaupangen i mellomalderen, men ho er ikkje eintydig påvist arkeologisk, og ho kan ha vorte forveksla med Kristkyrkja. Mattes kirckia er i Aslak Bolts jordebok (1432) omtala som tidlegare eigar av Dimna i Ulstein, men det går fram at godset er lagt under erkebispesetet, og kyrkja er for øyde å rekne.

Skildringa hos Brendalsmo er svært lik den for Kristkyrkja: ei langkyrkje i stein med rektangulært skip og kvadratisk kor, utvendig kledd med marmorkvader. Øystein Ekroll opererer da òg med berre tre kyrkjer i kaupangen, der ei er i nærleiken av prestegarden. I ein slik kontekst må ein gå ut frå at Mathiaskyrkja og Kristkyrkja viser til same bygget.

Kjelder 
 St. Matthis kirke — Borgund på nettstaden «Middelalder på Sunnmøre»
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Møre og Romsdal fylke (Riksantikvaren, 2016), s. 19

Denne artikkelen bygger på «Matheuskirken (Borgund)» frå ,  den 21. september 2020.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Mathiaskirken kirkested i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren
 Borgund-kaupangen ved Kata-vågen i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Ålesund
Kulturminne i Ålesund
NM i sykling 1997 på landeveg

Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1997 for menn vart avvikla sundag 29. juni på Hønefoss i Buskerud.

Menn, 200 km

Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1997 for kvinner vart avvikla sundag 29. juni på Hønefoss.

Kvinner, 80 km

Kjelder
Bergensavisen 30. juni 1997

Noregsmeisterskap i sykling
Noregsmeisterskap i 1997
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Ringerike
Hønefoss
Kjos kyrkje

Kjos kyrkje stod ved garden Øvre Kjos (gnr. 33) nordvest for Brandbu tettstad i Gran kommune i Innlandet fylke. Soknet er omtala på 1300-talet, men på 1500-talet var kyrkja anneks til Tingelstad. I 1570-åra vert det fortalt at kyrkjegodset til Kjos er lagt under Tingelstad og inventaret overført til Hamar domkyrkje. Jens Nilssøn stadfestar i sin visitasrapport (1594) at kyrkja er ute av bruk. Kallsboka frå 1732 omtalar kyrkja som ei trekirke — truleg ei stavkyrkje — som framleis står, men i 1743 melder sokneprest Hannibal Hammer at kyrkja er borte. Nicolay Nicolaysen hevdar: «Paa Øvre Kjos stod tilforn en kirke eller et kapel af stavverk.» Delar av ein portalplanke vart observert på garden i 1811, men er sidan forsvunnen.

Kjelder 
 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Oppland (Riksantikvaren, 2015), s. 87
 

Denne artikkelen bygger på «Kjos kirke» frå ,  den 21. september 2020.

Fotnotar 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Gran
Kulturminne i Gran
Monica Valen

Grethe Monica Eikild Valen () er ein norsk tidlegare syklist frå Skien som i 1994 vart verdsmeister i landevegssykling.

Valen vart norsk meister i sykling ti gongar i perioden 1992-2000. Ho sigra i fem fellesstartar, tre temporitt og to gateritt. Under verdsmeisterskapen i landevegssykling 1994 i Agrigento i Italia vann ho spurten om gullmedaljen i kvinnene sin fellesstart over 86 km. For den prestasjonen vart ho tildelt Morgenbladets gullmedalje. Ho var medlem i Grenland SK.

Valen var i nokre år gift med Svein Inge Valvik.

Kjelder
Store norske leksikon

Norske syklistar
Verdsmeistrar i sykling
Noregsmeistrar i sykling
Folk frå Skien
Hovland kyrkje

Hovland kyrkje stod ved gardane Hovland vestre og østre (gnr. 60 og 62) i Lunner kommune kommune i Oppland (Viken fylke). Allereie på 1500-tallet var kyrkja ute av bruk: I Povel Huitfeldt si stiftsbok  vert det fortald at kyrkjegodset er lagt under Lunner kyrkje og inventaret overført til Hamar domkyrkje. Jens Nilssøn (1594) stadfestar at «der giøris ingen tieniste.» Så seint som i 1822 melder Jens Kraft at det finst restar etter kyrkja.

Kjelder 
 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Oppland (Riksantikvaren, 2015), s. 78
 

Denne artikkelen bygger på «Hovland kirke» frå ,  den 21. september 2020.

Fotnotar 

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Lunner
Kulturminne i Lunner