alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Vindauge

Glas, vindauga eller vindauge er opningar i veggar eller tak i rom i bygningar, køyretøy og anna, som kan sleppa inn lys og/eller luft. Vindauge er gjerne laga som eit gjennomsiktig eller gjennomskineleg materiale, som glas, klar plast eller ei hinne av einkvan slaget, som er set inn i ei ramme av tre, metall eller eit kunststoff.

I bygningar er vindaugsramma gjerne festa med hengsel til ein karm ikring, slik at det let seg gjere å opne og lukke det. Karmen kan òg vera laga av tre, metall eller eit kunststoff. Det heile er gjerne laga som ei eining for seg, og festa i ei opning i veggen eller taket på eit vis som gjer at det heile kan skiftast utan å gjere store inngrep i sjølve bygninga. Eit vindauge kan i og for seg òg vera heilt ope, men vert då ofte kalla ein glugge.

Ordet «vindauga» er norrønt og tyder ordrett 'lufthol'.

Biletdøme på vindauge

Sjå òg 
 Gardin
 Sprosse

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 
Bygningsdetaljar
Ord frå norrønt
Elected

«Elected» er ein song frå 1972 av rockebandet Alice Cooper, frå albumet deira Billion Dollar Babies. Singelen nådde 26. plass i USA, fjerdeplass i Storbritannia og 3. plass i Austerrike. Ein av dei første MTV-liknande musikkvideoane nokon gong vart laga for songen. 

Songen var ei omskriving av songen deira frå 1969, «Reflected» frå debutalbumet Pretties for You.

Songen har sidan vorte spelt inn av Ayreon, Def Leppard og Bruce Dickinson (med ein musikkvideo med Mr. Bean).

Lister

Utgjevingar
Billion Dollar Babies
Alice Cooper's Greatest Hits
The Beast of Alice Cooper
The Life and Crimes of Alice Cooper
Mascara and Monsters: The Best of Alice Cooper
The Definitive Alice Cooper
The Essentials: Alice Cooper
School's Out and Other Hits

Medverkande
Alice Cooper - vokal
Glen Buxton - sologitar
Michael Bruce - rytmegitar
Dennis Dunaway - bass
Neal Smith - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elected (song)» frå ,  den 23. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-songar
Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Songen Billion Dollar Babies

«Billion Dollar Babies» erin song frå 1972 av rockegruppa Alice Cooper frå albumet Billion Dollar Babies. Songen vart gjeven ut som singel i juli 1973, månader etter albumet kom ut. Songen er ein duett mellom Alice Cooper og Donovan, som syng falsett-vokal.
Songen er skriven av Alice Cooper, Michael Bruce  og Reggie Vinson (ein studiogitarist som hadde arbeidd med Alice Cooper tidlegare). Refrenget av songen har same melodi som The Hollies-songen «Tell Me to My Face» frå 1966. 

Billion Dollar Babies vart òg namnet på bandet som somme av bandmedlemmane i Alice Cooper starta etter at dei slutta i bandet. Albumet Billion Dollar Babies var eit av dei siste albuma bandet Alice Cooper, før songaren Alice Cooper gjekk solo.

Songen i popkulturen
Songen er nytta i The Secret Life of Girls.
Songen er nytta i episoden «Monty Can't Buy Me Love» av The Simpsons.
Ein coverversjon av songen, kalla «Million Dollar Babies», finst i Xbox 360-versjonen av Guitar Hero II.
Konsertversjonen er nedlastbar for Rock Band-serien.

Medverkande
Alice Cooper - vokal
Glen Buxton - lead gitar
Michael Bruce - rytmegitar
Dennis Dunaway - bass
Neal Smith - trommer
Donovan - vokal

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Billion Dollar Babies (song)» frå ,  den 23. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-songar
Songar frå 1972
Singlar frå 1973
No More Mr. Nice Guy

«No More Mr. Nice Guy» er ein song frå 1972 av hardrockgruppa Alice Cooper frå albumet Billion Dollar Babies. Singelen vart gjeven ut i 1973 og nådde 25. plass i USA og 10. plass i Storbritannia, og var med på å ta albumet til førsteplassen i begge landa. Songen er skriven av Alice Cooper og Michael Bruce. 

Cooper skreiv songen om reaksjonane til kyrkjegruppa til mora om sceneframferda til Cooper og rollene han spelte på scenen. Han sa at det var verre ting han kunne gjort i livet og at «hanskane no var av».

Heavy metal-gruppa Megadeth spelte inn songen for filmen Shocker i 1989. Songen er òg spelt inn av Pat Boone for coveralbumet In a Metal Mood: No More Mr. Nice Guy. 

Songen vart spelt inn på ny av Alice Cooper for videospelet Guitar Hero: Warriors of Rock.

Songen vart spelt i filmen Dazed and Confused, fjernsynsserien Family Guy i ein parodiscene av Dazed and Confused, og i fjernsynsserien The Simpsons.

Utgjevingar
Billion Dollar Babies
A Fistful of Alice
Alice Cooper: Brutally Live
Live at Montreux
Alice Cooper's Greatest Hits
The Beast of Alice Cooper
Classicks (konsert)
The Life and Crimes of Alice Cooper
Mascara and Monsters: The Best of Alice Cooper
The Definitive Alice Cooper
The Essentials: Alice Cooper
School's Out and Other Hits

Lister

Medverkande
Alice Cooper - vokal
Glen Buxton - sologitar
Michael Bruce - rytmegitar
Dennis Dunaway - bass
Neal Smith - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «No More Mr. Nice Guy (song)» frå ,  den 23. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-songar
Songar frå 1972
Singlar frå 1973
Muscle of Love

Muscle of Love er det sjuande studioalbumet av Alice Cooper, gjeven ut i 1973. Det er det siste studioalbumet spelt inn av det originale Alice Cooper-bandet og er eit konseptalbum om tenåringsangst, livet på gatene i New York City og underforstått mannleg prostitusjon. 

I staden for den vanlege innpakninga, kom den originale LPen i ein tynn bølgjepapp-innpakning med ein «flekk» trykt langs botn. 

I følgje Alice Cooper var songen «Man with the Golden Gun» meint som tittelsongen for James Bond-filmen med same namn. Målet var å nytte populariteten til songen til å tvinge produsentane av filmen til å nytte songen. Trikset fungerte derimot ikkje. «Teenage Lament '74» har med Liza Minnelli på korvokal.

Songen «Muscle of Love» vart spelt inn av Fireball Ministry i 2001.

Innhald

Medverkande
Alice Cooper – vokal
Glen Buxton – sologitar
Michael Bruce – rytmegitar
Dennis Dunaway – bassgitar
Neal Smith – trommer
Mick Mashbir – gitar
Steve "Deacon" Hunter – gitar
Dick Wagner – gitar
Bob Dolin – klaverinstrument

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Singlar - Billboard (Nord-Amerika)

Alice Cooper-album
Musikkalbum frå 1973
Album produserte av Jack Douglas
Album produserte av Jack Richardson
Konseptalbum
Greatest Hits av Alice Cooper

Alice Cooper's Greatest Hits er eit samlealbum av Alice Cooper frå 1974. Det inneheld hitsinglar med songar frå det tredje albumet (Love It to Death) til det siste albumet deira med den originale besetninga (Muscle of Love).

Plateomslaget var laga av Ernie Cefalu og har på framsida ein illustrasjon av Drew Struzan av bandmedlemmane føre ein garasje frå 1930-åra, i lag med filmstjerner frå den tida som Humphrey Bogart, Clark Gable, Edward G. Robinson, Jean Harlow, Peter Lorre og Groucho Marx. 

Songane på samlinga vart miksa på ny av Jack Richardson og ein ny miks av «I'm Eighteen» vart gjeven ut på singel i USA. Årsaka til at songane vart miksa på ny var kanskje for å kunne sei at det var «nye» versjonar av songane, sidan det ikkje var nye songar som kunne takast med på albumet då bandet hadde ein pause på denne tida. 

Samlinga vart utvida i 2001 då Rhino gav ut Mascara & Monsters: The Best of Alice Cooper, som inneheld dei originale singelversjonane av songane i tillegg til fleire songar frå tida etter 1974.

Innhald

Medverkande
Alice Cooper - Vokal, munnspel
Glen Buxton - Sologitar
Michael Bruce - Rytmegitar, klaverinstrument
Dennis Dunaway - Bassgitar
Neal Smith - Trommer

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits (Alice Cooper album)» frå ,  den 24. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
 

Samlealbum frå 1974
Alice Cooper-album
Album produserte av Bob Ezrin
Album produserte av Jack Douglas
Album produserte av Jack Richardson
Welcome to My Nightmare

Welcome to My Nightmare er det åttande albumet til Alice Cooper, gjeven ut i 1975. Dette var det første albumet til Alice Cooper som soloartist (alle dei tidlegare Alice Cooper-albuma var gjeven ut som eit band). Plateomslaget var laga av Drew Struzan for Pacific Eye & Ear. Rolling Stone rangerte det seeinare som eit av dei 100 beste plateomslaga gjennom tidene.

Welcome to My Nightmare er eit konseptalbum. Songane, høyrt i rekkefølgje, dannar ei reise gjennom mareritta til eit barn kalla Steven. Welcome to My Nightmare inspirerte fjernsynsserien Alice Cooper: The Nightmare og ein verdsomfattande konsertturne i 1975, samt konsertfilmen Welcome To My Nightmare i 1976.

Songen «Welcome to my Nightmare» er ein parodi på romanen «There's a Nightmare in My Closet» av Mercer Mayer frå 1968.

Den kjende filmskodespelaren frå skrekksjangeren, Vincent Price, held monologen i starten av songen «The Black Widow».

Den nymastra CD-versjonen hadde tre songar som bonusspor. 

I 2011 gav Alice Cooper ut oppfølgjaren Welcome 2 My Nightmare.

Innhald

'''

Medverkande
 Alice Cooper - Vokal
 Bob Ezrin - Synthesizer, arrangement, klaverinstrument, vokal, produsent, Fender Rhodes, miksing
 Vincent Price - Spesialeffektar, vokal
 Dick Wagner - Elektrisk og akustisk gitar, vokal
 Steve Hunter - Elektrisk og akustisk gitar
 Josef Chirowski - Synthesizer, klaverinstrument, vokal, clavinet, Fender Rhodes
 Prakash John - Bass
 Tony Levin - Bass
 Pentti "Whitey" Glan - Trommer
 Johnny "Bee" Badanjek - Trommer
 David Ezrin - Vokal
 Gary Lyons - Vokal
 Michael Sherman - Vokal, produksjonsassistent
 Gerry Yons - Gitar

Lister

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Welcome to My Nightmare» frå ,  den 24. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Alice Cooper Welcome To My Nightmare turneprogram

Alice Cooper-album
Musikkalbum frå 1975
Rockeoperaer
Album produserte av Bob Ezrin
Konseptalbum
Songen Welcome to My Nightmare

«Welcome to My Nightmare» er tittelsporet frå Alice Cooper-albumet Welcome to My Nightmare. Singelen nådde 45. plass på Billboard Hot 100. Songen er ei blanding av disco, jazz, hardrock, med ein tung og funky rytme. Alice Cooper spelte seinare songen på The Muppet Show. Songen vart plassert på 10. pklass på lista til AOL Radio over dei ti beste Halloween-songane. 

Songen er spelt inn av mellom andre Ronnie James Dio.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Welcome to My Nightmare (song)» frå ,  den 24. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-songar
Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Only Women Bleed

«Only Women Bleed» er ein song skriven av Alice Cooper og Dick Wagner. Songen er ein ballade om ei kvinne i eit valdeleg ekteskap. 

Singelen vart berre kalla «Only Women» og var ein av dei største hittane til Alice Cooper. Han gjekk mellom anna til topps i Canada  og til 12. plass i USA. Songen er gjeven ut på albumet Welcome to My Nightmare og var den første av fleire balladar Cooper gav ut som nådde Topp 20. 

Singelen kom ut før Welcome to My Nightmare og var i USA ein kortare versjon av albumversjonen. Tittelen vart endra av Atlantic Records på grunn av protestar frå feministiske grupper. Singelversjonen har meir orkester enn albumversjonen. 

Guns N' Roses brukte å spele denne songen på konsertane snie som ein intro til «Knockin' on Heaven's Door».

Songen er på filmmusikken til Rob Zombie sin nye versjon av Halloween.

Andre innspelingar
Andre artistar som har spelt inn songen er 

Carmen McRae på hennar 1976-album Can't Hide Love.
Julie Covington på albumet hennar med same namn frå 1978. Singelen nådde 12. plass i Storbritannia. 
Etta James på hennar 1978-album Deep in the Night
Ruby Turner på hennar 1986-album Live at Glastonbury
Elkie Brooks på hennar 1986-album No More the Fool
Lita Ford på hennar 1990-album Stiletto
Favorite Angel på hennar 1990-album Only Women Bleed
Slash (Guns N' Roses) på deira Use Your Illusion-turneen
John Farnham på hans 1993-album Then Again
Dick Wagner på hans 1995 soloalbum Rock HitStory
Glenn Hughes, Paul Gilbert, Bob Kulick, Mike Porcaro, Steve Ferrone & Paul Taylor på hyllestalbumet Humanary Stew: A Tribute to Alice Cooper
Etta James på hennar 1999-album The Heart of a Woman
Audrey Turner på hennar 1999-album I Smell Trouble
Tori Amos som B-side til singelen «Strange Little Girl» i 2001. 
Luna B-side til singelen «Lovedust» i 2002
The Chris Farlowe Band på hans 2004-album Rock N Roll Soldier
Madeleine Martin i serien Californication
Wensday på hennar 2007-album Torch Rock
Tina Arena på hennar 2008-album Songs of Love & Loss II

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Only Women Bleed» frå ,  den 24. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Alice Cooper-songar
Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Tori Amos-songar
Let Us All Unite and Celebrate Together

«Let Us All Unite and Celebrate Together» er nasjonalsongen til Den afrikanske unionen (AU).

Namnet på andre språk
 Fransk: «Unissons-nous tous et célébrons ensemble»
 Spansk: «Unámonos todos y celebrar juntos»
 Portugisisk: «Vamos todos nos unir e celebrar juntos»
 Arabisk: «فلنتحد جميعا ونحتفل معا»
 Swahili: «Hebu wote kuungana na kusherehekea pamoja»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Let Us All Unite and Celebrate Together» frå ,  den 24. oktober 2011.  
 

Nasjonalsongar
AU
Det afrikanske flagget

Det afrikanske flagget brukt av  Den afrikanske unionen er eit grønt flagg, med det afrikanske kontinentet i midten. Bak kontinentet er det ei stor kvit stjerne, med armar som strekkjer seg ut til alle dei 54 små stjernene som omkransar kontinentet. Det høyrer til Den afrikanske unionen (AU).

Flagget vart lansert 31. januar 2010, og vart valt etter ei tevling der alle afrikanske borgarar kunne sende inn forslag, også borgarar i diaspora. Det kom inn 106 ulike forslag frå 19 afrikanske land og to frå disporaen. Vinnarforslaget vart utforma av Yadesa Bojia.

Tidlegare brukte unionen eit flagg som tok utgangspunkt i emblemet til Den afrikanske unionen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Den afrikanske unions flagg» frå ,  den 24. oktober 2011.  
 

Afrika
AU
A
Berlinerformat

Berlinerformat, eller «medium», er eit avisformat på normalt omkring 470 mm × 315 mm, altså noko høgare enn tabloidformatet, men berre litt breiare. Det blir brukt av ei rekkje europeiske aviser, m.a kvalitetsaviser som Le Monde (Frankrike), La Repubblica (Italia) og The Guardian (Storbritannia). Den franske finansavisa Least Échos skifta til dette formatet i september 2003, og dei største avisene i Slovenia (DELO) og Kroatia (Večernji list), utkjem òg i dette formatet. Den siste kvalitetsavisa som tok formatet i bruk er Le Soir, den viktigaste franskspråklege avisa i Belgia (frå 15. november 2005).

Namnet Berliner refererer til Berlin, og stod i byrjinga av det tjuande hundreåret i motsetnad til nordtysk og fransk format. Dei einaste tyske avisene som i dag brukar berlinerformatet er dei venstreorienterte avisene die tageszeitung (taz) og Junge Welt (sidan 2004). Dei fleste «seriøse» tyske aviser brukar storformatet kalla nordisch, på 570×400 mm

I Noreg var Klassekampen den siste avisa som var i berlinerformat. Dette vart endra i 1998.

Bakgrunnsstoff 
 How we got the measure of the Berliner (discussing the Guardian's switch to the format)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Berlinerformat» frå ,  den 6. juni 2013.  
  

Berlin
Aviser
Correio da Manhã

Correio da Manhã (norsk 'Morgonposten') er ei stor, tabloid, portugisisk dagsavis som kjem ut i Lisboa. Ho vart etablert i 1979 og blir gjeven ut av Cofinagruppas publikasjonsgrein. Correio da Manhã er rekna for den mest lesne allmenne dagsavisa i Portugal.

Bakgrunnsstoff
Correio da Manhã online

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Correio da Manhã» frå ,  den 27. april 2012.  
  

Portugisiske aviser
Aviser skipa i 1979
Opphavleg omsett med Apertium
Tonika

Tonika (frå gresk tonos, 'spaning') er eit musikkteoretisk namn på treklangen over grunntonen i ein dur- eller mollskala. I engelskspråkleg musikkteori blir namnet tonika òg nytta om grunntonen i eit musikkstykke og difor blir det ofte forveksla med grunntonen i andre treklangar.

Namnet «tonika» kjem frå Jean-Philippe Rameau (1683-1764) og omgrepet hans «l'accord tonique» («grunntonen sin akkord» eller «den betonte akkorden»). I følgje han var det viktigaste med tonikaen evna til å stå i sentrum av alle harmoniske spenningsfelt, omtrent som ein magnet. Tonikaen og dei relaterte akkordane tonikamediant og tonikasubmediant blir kalla det tonale sentrum.

Etter at  Hugo Riemann introduserte funksjonsteorien har tonika blitt ein fast definert storleik, og står i forhold til dominant, subdominant og andre diatoniske akkordar. Nesten all den europeiske og nordamerikanske klassiske musikken frå ca. 1600 til ca. 1915 er tonal som tyder at vi kan skildre han ved hjelp av omgrep frå funksjonteorien; vi kan tolke alle akkordane etter korleis dei er knytte til tonika. Tonika er oftast den første og siste akkorden i eit musikkstykke.

Mange har freista å utvide funksjonteoriens nytteområde til bluesbasert musikk som jazz og rock, men har det vist seg at det er vanskeleg å skildre improvisert musikk med omgrep som føreset at alle akkordane står i eit fast forhold til tonika. Difor er det blitt vanleg å anten nytte trinnanalyse eller akkordbesifring, ikkje berre i blues, jazz og rock, men òg i visesong og folkemusikk. Akkordbesifringa skildrar ein akkord ut frå tersstrukturen (treklang = to tersar, firklang = tre tersar osv.). Til dømes er ein Cmaj7 ein firklang som er samansett av ein C-dur treklang med ein stor ters på toppen. Intervallet mellom grunntonen og den øvste tonen er følgjande ein stor (= maj) septim.

Trinnanalyse gjer det same, men seier òg noko om kor akkorden ligg i forhold til tonika. Til trinnanalysen nyttar vi romartal. Er tonearten C-dur, beskriver II7 ein Dm7akkord, dvs. ein septimakkord på det andre trinnet i tonearten.

Litteratur
 Bekkevold, Lisa (1988): Harmonilære og harmonisk analyse. Oslo: Aschehoug. ISBN 82-03-12969-2
 Kruse, Bjørn (1980): Jazzteori - Grunnleggende prinsipper. Oslo: Frost Music as, ISBN 978-829056022-0 
Rameau, Jean-Philippe (1722): Traité de l’harmonie reduite à ses principes naturels, Paris (engelsk omsetjing)
Riemann, Hugo (1893): Vereinfachte Harmonielehre, London og New York ( engelsk omsetjing)

Sjå òg
 Akkordprogresjon
 Kadens
 Mediant
 Submediant

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tonika» frå ,  den 24. oktober 2011.  
 
Musikkteori
Triol

Triol er eit musikkuttrykk for tre noter av same lengd som til saman svarar til 1, 2 eller 4 taktslag.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Triol» frå ,  den 24. oktober 2011.  
 

Musikkteori
Department of Youth

«Department of Youth» er ein song av den amerikanske rockeartisten Alice Cooper frå albumet hans Welcome to My Nightmare frå 1975.. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 67. plass på Billboard Hot 100 i USA.

Andre versjonar
Pretty Boy Floyd spelte inn songen for albumet deira Porn Stars..

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Department of Youth (song)» frå ,  den 24. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-songar
Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Alice Cooper Goes to Hell

Alice Cooper Goes to Hell er det niande studioalbumet til album Alice Cooper og kom ut i 1976. Det var ein oppfølgjar til Welcome to My Nightmare og eit konseptalbum. Nesten heile albumet var skriven av Cooper i lag med gitaristen Dick Wagner og produsenten Bob Ezrin.

Med suksessen til «Only Women Bleed» frå det første soloalbumet, heldt Alice fram med rockeballadar på dette albumet. «I Never Cry» vart skriven om alkoholproblemet hans, som eitt år seinare sende han på rehabilitering. Copper kalla songen «vedkjenninga til ein alkoholikar».

«Alice Cooper Goes To Hell»-turneen i 1976 vart kansellert fordi Cooper leid av blodmangel på den tida. 

I 2005 vart opningssporet «Go to Hell» nytta som temasongen for den sjette episoden av Lucy, the Daughter of the Devil. Songen vart òg nytta i videospelet Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned og i filmen The American Way frå 1986.

Innhald

Medverkande
Alice Cooper – vokal
Dick Wagner – akustisk & elektrisk gitar, vokal
Steve Hunter – gitar
John Tropea – gitar
Bob Babbitt – bass
Jimmy Maelen – perkusjon
Jim Gordon – trommer (spor 3, 10, 11)
Bob Ezrin – synthesizer, piano, Fender Rhodes
Dick Berg – valthorn 
Shep Gordon – vokal
Shaun Jackson – vokal
Tony Levin – bass
Allan MacMillan – piano
Bill Misener – vokal
Colina Phillips – vokal
Allan Schwartzberg – trommer
Donny Vosburgh – vokal
Laurel Ward – vokal
Sharon Williams – vokal
Joe Gannon – vokal
Sharon Lee Williams – vokal

Lister
Album – Billboard (Nord-Amerika)

Singles – Billboard (North America)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alice Cooper Goes to Hell» frå ,  den 24. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-album
Musikkalbum frå 1976
Konseptalbum
Album produserte av Bob Ezrin
I Never Cry

«I Never Cry» er ein rockeballade av Alice Cooper. Han vart opphavleg gjeven ut på Alice Cooper Goes to Hell i 1976.

Songen var skriven av Cooper og Dick Wagner. Singelen nådde 12. plass i USA i 1976. På radioshowet til Alice Cooper den 23. november 2009 sa Cooper at dette var den mestseljande singelen hans. Songen vart skriven om alkoholproblemet hans, som eit år seinare sende han på rehabilitering. Cooper kalla songen «ei vedkjenning frå ein alkoholikar».

Andre versjonar
Songen vart spelt inn av den filippinsk-australske skodespelarinna Iya Villania i 2008 på albumet hennar Finally!.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Never Cry» frå ,  den 24. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-songar
Songar frå 1976
Singlar frå 1976
Lace and Whiskey

Lace and Whiskey er det tiande studioalbumet til Alice Cooper, gjeven ut i mai 1977. 

Etter mange år der Alice Cooper spelte ei mørk og vond rolle, bestemte hans eg for å prøve noko nytt og tok rolla som ein alkoholisert komisk privatetterforskar kalla «Maurice Escargot» - ein fiktiv karakter i same gate som Inspector Clouseau. Cooper er avbilda som Escargot på baksida av Lace and Whiskey, som framleis var eit rockealbum, men som stilmessig var påverka av kjærleiken Cooper hadde for 1940- og 1950-talsmusikk. Albumet nådde berre 42. plass i USA. 

Den første singelen frå albumet, «You and Me», var ein easy listening-ballade, som gav Cooper den siste Topp 10-hitten i USA dei neste 12 åra. «(No More) Love at Your Convenience», ein disco-inspirert popsong som Cooper reknar som den verste songen han nokon gong spelte inn, vart gjeven ut som den andre singelen og gjekk ikkje inn på listene nokon stad. Det vart laga musikkvideoar for begge songane. 

Cooper sin King of the Silver Screen-turne hadde ein scene forma som eit gigantisk fjernsyn. Cooper og dansarane hans kunne hoppe inn og ut av fjernsynet til filma koreograferte sekvensar under songane. Mellom songane vart det vist komiske reklamar. Turneen gjekk berre i USA, somrane 1977 og 1978 (kalla School's Out for Summer-turneen i 1978). Høgdepunkt filma på opningskvelden i 1977 synte ein særs rusa Cooper, og dette vart vist på fjernsynsspesialen Alice Cooper and Friends. Konserten i Las Vegas vart spelt inn og gjeven ut som konsertalbumet The Alice Cooper Show. 

Etter turneen i 1977 la Cooper seg inn på eit rehabiliteringssenter i New York for alkoholisme.

Kort tid etter albumet kom ut, då det var klart at Alice ikkje kom til å få suksess, starta dei originale Alice Cooper-medlemmane Dennis Dunaway, Neal Smith og Michael Bruce eit nytt band med Mike Marconi og Bob Dolin kalla «The Billion Dollar Babies». Michael Bruce song solovokal for bandet. 

Lace and Whiskey vart digitalt remastra og gjeven ut på CD av Metal Blade Records i 1990.

Innhald

Medverkande
Alice Cooper - vokal
Dick Wagner - gitar, vokal
Steve Hunter - gitar
Bob Babbitt - bass
Tony Levin - bass
Prakash John - bass
Allan Schwartzberg - trommer
Jim Gordon - trommer
Jimmy Maelen - perkusjon
Josef Chirowski - klaverinstrument
Bob Ezrin - klaverinstrument
Al Kooper - piano
Allan MacMillan - piano
Venetta Fields - vokal
Julia Tillman Waters - vokal
Ernie Watts - klarinett, tenorsaksofon
Lorna Willard - vokal
Julia Tillman - vokal

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Singlar - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lace and Whiskey» frå ,  den 24. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-album
Musikkalbum frå 1977
Album produserte av Bob Ezrin