alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The Lost Tapes av Can

The Lost Tapes er eit samlealbum med studioopptak og konsertopptak av det tyske eksperimentelle rockebandet Can. Det kom ut i juni 2012.

Innhald

Medverkande
Holger Czukay – bass, lydteknikar, miksing
Michael Karoli – gitar
Jaki Liebezeit – trommer
Irmin Schmidt – klaverinstrument
Malcolm Mooney – vokal
Damo Suzuki – vokal
David Johnson – fløyte på «Millionenspiel»,  «Blind Mirror Surf» og «Oscura Primavera»
Rosco Gee – bass på «Barnacles»
Gerd Dudek – saksofon på «Millionenspiel»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Lost Tapes (Can album)» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 2012
Can-album
United Artists Records-album
The Peel Sessions av Can

The Peel Sessions er eit samlealbum av det tyske eksperimentelle rockebandet Can. Det kom ut i november 1995 og inneheld songar frå fire innspelingar for John Peel-showet på Radio 1 i Storbritannia. Innspelingane fann stad i februar 1973 (spor 1), januar 1974 (spor 4), oktober 1974 (spor 2 & 3) og mai 1975 (spor 5 & 6).

Innhald 
Up The Bakerloo Line With Anne
Return To BB City
Tape Kebab
Tony Wanna Go
Geheim (Half Past One)
Mighty Girl

Medverkande
Holger Czukay
Michael Karoli
Jaki Liebezeit
Irmin Schmidt
Damo Suzuki

Bakgrunnsstoff
 The Peel Sessions at CAN discography

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Peel Sessions (Can album)» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1995
Konsertalbum frå 1995
Can-album
Can
Can Live Music (Live 1971–1977)

Can Live Music (Live 1971–1977) er eit dobbelt konsertalbum av bandet Can. Det kom ut i 1999 og var spelt inn i Storbritannia og Vest-Tyskland mellom 1972 og 1977 (trass i at tittelen refererer til 1971). Det vart opphavleg gjeve ut som ein del av plateboksen Can, som no ikkje er i sal lenger. 

Albumet inneheld fleire spor skapt gjennom fri improvisasjon («Jynx», «Fizz», «Colchester Finale» og «Kata Kong») som ikkje finst på nokre av studioalbuma til Can.

Innhald

Disk ein
 "Jynx" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 16:06  14. okt. 1975, Giessen, Universität 
 "Dizzy Dizzy" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 8:02 19. nov. 1975, Brighton, Sussex University 
 "Vernal Equinox" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 12:4419. nov.  1975, Brighton, Sussex University 
 "Fizz" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Rosko Gee) – 6:272. mars 1977, Keele, University of Keele 
 "Yoo Doo Right" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Mooney) – 14:264. mai 1975, Croydon, Greyhound 
 "Cascade Waltz" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 4:4823. mars 1977, London, Sound Circus

Disk to
 "Colchester Finale" inkludert "Halleluhwah" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) – 37:24 8. mai 1972, Colchester, University of Essex 
 "Kata Kong" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 8:2821. nov. 1975, Hatfield, Hatfield Polytechnic 
 "Spoon" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) – 14:233. feb. 1972, Köln, Sporthalle

Medverkande
Holger Czukay – bass (1972–1975); kortbølgjeradio, sampler & elektronisk handsaming (1977)
Michael Karoli – gitar, vokal
Jaki Liebezeit – trommer, perkusjon
Irmin Schmidt – klaverinstrument
Damo Suzuki – vokal (berre 1972)
Rosko Gee – bass (berre 1977)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Can Live Music (Live 1971–1977)» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Can-album
Konsertalbum frå 1999
Lars Gjendemsjø

Lars Gjendemsjø () var ein norsk motstandsmann under andre verdskrigen. Gjendemsjø blei i 1972 heidra med St. Olavs Orden for sitt arbeid med krigsveteranar. 

Gjendemsjø var medlem av motstandsgruppa Stein-organisasjonen frå sommaren 1940 til hausten 1941, da gruppa blei infiltrert av Gestapo. Gjendemsjø blei arrestert 2. oktober same år. Han klarte å rømme natta mellom 17. og 18. november 1941 frå Grønnestølen skole der han sat i krigsarrest. 

Gjendemsjø blei innrullert ved Den norske brigaden i Skottland, kor han  utdanna seg som etterretningsoffiser ved den 4. bataljon av Kings own Scottish Borderers, og deretter blei forfremma til løytnant. Frå oktober 1944 til april 1945 følgde Gjendemsjø bataljonen i kamp på kontinentet. I april 1945 fekk han nye oppgåver, og vendte tilbake til Noreg for å forhøyre tyske krigsfangar. 

Etter krigen fekk Gjendemsjø seg jobb som lærar ved Bergen Folkeskole. Han blei engasjert i sosialt arbeid for krigsveteranar, og hadde ei rekke verv i veteranorganisasjonane. Han blei i 1972 utnevnt til ridder 1. klasse av St. Olavs Orden for arbeid for rettferdig fordeling av Nortrashipfondet. 

For sitt virke under krigen mottok han Deltakermedaljen med rosett, Haakon VIIs 70 års medalje, France and Germany Star og Defence Medal. Han blei også «Mentioned in Dispatches» mens han var i britisk krigsbistand.

Kjelder 
Denne artikkelen byggjer på «Lars Gjendemsjø» frå  den 12. mars 2013. 

Folk frå Fræna
Norske motstandsfolk
Dønnes Gård

Dønnes Gård er ein gjestegard som ligg på den nordlege delen av øya Dønna. Historia til garden strekkjer seg rundt 800 år tilbake i tid. Den fyrste skriftlege kjelda kor garden er nemnt er Snorres kongesoger. I 1675 kjøpte amtmannen Peder Tønder garden, og fekk adelsrettar. På 1700-talet var garden hovudsete i eit av Noregs største gods, Dønnesgodset. I fleire generasjonar blei den eigd og driven av Coldevin-slekta. Den fyrste frå denne slekta som dreiv garden, var Oberstløyntnant Isach Jørgen Coldevin. Han gifta seg til garden 1751. Etter dette gjekk garden i arv. Den siste arvtakaren i Coldevin-slekta heitte også Isach Jørgen Coldevin. Han måtte selje garden då den gjekk konkurs i 1911. Før det rakk dei å skaffe Noregs fyrste traktor, motorbåt, samt starte meieri og planteskule. I fleire generasjonar blei det også avla på kornsortar. 

I dag blir garden driven av ekteparet Jens Andreas Carlsen og Tone Andersen. I 1996 starta dei opp med overnatting, og har sidan då utvida. Gjestegarden hadde offisiell opning i 2010. Dei tilbyr overnatting i store rom, som er restaurert i gamal stil. I tillegg kan gjestane få med seg foredrag om historia til garden, og trerettars middag i restauranten i fyrste etasje. Garden ligg i umiddelbar nærleik til Dønnes kyrkje, som er kåra til Nord-Noregs vakraste kyrkje av NRK Nordaførr sine lyttarar. Her kan også gjestane få omvising i sommarsesongen. I kyrkja er det eit mausoleum, der fleire av gardens tidlegare eigarar og familie ligg balsamert i kister.  På garden er det to store hovudhus, eit sveitsarhus og eit nordlandshus. Per dags dato tilbyr garden overnatting i 6 dobbeltrom, samt ei familieleilegheit. Dønnes Gård kan også ta imot grupper på inntil 40 personar, og arrangere bryllaup, konfirmasjon, barnedåp etc. Dei tilbyr også møterom for kurs og konferansar.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Kulturminne i Dønna
Gardar i Nordland
Byggverk i Dønna
Gorsabrua

Gorsabrua er ei fagverksbru som ligg i Kåfjord kommune i Troms og Finnmark. Gorsabrua blei bygd i 2011 over eit fossejuv i Sabetjohk, som er eit av dei djupaste juva i Nord-Europa. Fossejuvet strekkjer seg 4-5 kilometer langs elva Guolasjohka i Kåfjorddalen, og er 153 meter djupt der brua strekkjer seg over juvet. 
Brua er laga av aluminium og veg 10, 5 tonn. Ho er 1,5 meter brei og det er mogeleg å gå over. Brua har eit spenn på 53 meter. Området ved brua er blitt eit populært turområde på grunn av den spektakulære plasseringa.

Byggjeprosessen
Kåfjord kommune brukte Rintala-Eggertson Arkitektkontor i tidleg planleggingsfase for å få teikna skisse. Vidare sette dei prosjektet ut på anbud og då var det Bitschnau GmbH, Dipl.-Ing. Florian Kosche AS og Gilhardi+Hellsten Arkitekter som vann anbudsrunda. I tett samarbeid mellom produsent, ingeniør og arkitekt, blei brua utforma. Fagverksbrua blei bygd i aluminium for å løyse utfordringar knytte til oppføring, vekt for innløft og estetisk utforming. Gorsabrua blei produsert i Austerrike av Bitschnau GmbH, og den blei frakta med lastebil til Kåfjorddalen. Monteringa blei gjennomført på ein parkeringsplass i nærleiken av kor brua skulle stå. For å få frakta brua opp til juvet brukte ein helikopter, og 30.06.2011. blei brua flydd inn over juvet. I dagane etterpå blei sluttmonteringa gjennomført, og brua blei opna for ferdsel 20. august 2011.

Strikkhopp
Gorsabrua er blitt eit populært område for strikkhopparar. Gorsabrua er ei av tre bruer i Noreg som ein kan hoppe strikk frå. Lyngenfjord Bungee reklamerer med at det er Europas trongaste strikkhopp.

Korleis besøke Gorsabrua
Gorsabrua ligg i Kåfjord i Nord-Troms, som er om lag to timar køyreavstand frå Tromsø. For å komme til Gorsabrua køyrer ein til Birtavarre og vidare opp Kåfjorddalen. Kåfjorddalen er om lag 7-8 kilometer lang, og ein vil etter kvart komme til ein grusveg. Ein køyrer då vidare etter grusvegen til ein parkeringsplass, som ligg på høgre side av vegen, nesten øvst oppe i dalen. Derfrå kan ein velje om ein vil gå ein 15 kilometer turveg frå ein parkeringsplass øvst oppe i Kåfjorddalen, ein tur som er ein favoritt for dei som bur i Kåfjord. Eller ein kan køyre vidare opp grusvegen i Kåfjorddalen og til stien som går til brua, derfrå tek det ca. 20 minutt å gå før ein er ved Gorsabrua. Vegen til brua er skilta på begge desse turvegane.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Gorsabrua - Europas Trangeste Strikkhopp!  ved bungee.no

Bruer i Troms og Finnmark
Vegar i Kåfjord
Bruer opna i 2011
2011 i Noreg
Hengebruer i Noreg
Augusta Abrahamsen

Augusta Abrahamsen () var ein norsk forfattar, godtemplar og kvinnesakskvinne.

Jentenamnet hennar var Augusta Falkenberg og ho var dotter til prost Magnus Falkenberg og kona Bolette Margrethe, fødd Søeberg. Familien flytte frå Valle til Flekkefjord då Augusta var to år gamal, og ho voks opp i den vesle kystbyen. Seinare flytte dei til Larvik og ho tok der middelskuleeksamen i 1880. I 1891 gifte ho seg med sakføraren Lars Kristian Abrahamsen. Han vart politikar for Venstre og sat fleire periodar på Stortinget og var også statsråd. Begge var aktive i fråhaldsrørsla og ho var ein leiar i Larvik i arbeidet for stemmerett for kvinner. 

Augusta Abrahamsen byrja tidleg å skrive. Ho hadde stykke på prent i ulike blad og aviser, men ho skreiv då ikkje under fullt namn, berre Augusta. Fyrste boka ho fekk gjeve ut kom på svensk i 1894, Storskrytaren och andra berättelser för barn. Det var ei samling forteljingar tidlegare prenta i ulike blad. Den fyrste norske bokutgjevinga hennar kom i 1901 og heitte 8 barnefortællinger.

Bøker 
 1894 – Storskrytaren och andra berättelser för barn – Forteljingar for born
 1901 – 8 barnefortællinger – Forteljingar for born
 1908 – Radikalerens hustru ; Mammon ; Faderløs ; Henrik – Forteljingar
 1912 – Den lille tyske musikant : og andre barnefortællinger – Forteljingar for barn
 1939 – For lenge, lenge siden : fortellinger fra mors og bestemors tid – Forteljingar i utval ved Idar Handagard

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Bøker av Augusta Abrahamsen digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 Utgjevingar av Augusta Abrahamsen i BIBSYS Ask
 Utgjevingar av Augusta Abrahamsen i Biblioteksøk

Norske barnebokforfattarar
Norske kvinnesaksfolk
Folk frå Valle
Folk frå Flekkefjord
Folk frå Larvik
Forfattarar frå Vest-Agder
Forfattarar frå Aust-Agder
Forfattarar frå Vestfold
Jupitermånen Euanthe

Euanthe er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Ananke-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1,5 km.

Euanthe vart oppdaga 11. desember 2001 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt og Jan T. Kleyna.

Kjelder 
 «Euanthe: Overview»  - NASA Solar System Exploration

Euanthe
Jupitermånen Euporie

Euporie er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Ananke-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1 km.

Euporie vart oppdaga 11. desember 2001 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt og Jan T. Kleyna.

Kjelder 
 «Euporie: Overview»  - NASA Solar System Exploration

Euporie
Jupitermånen Orthosie

Orthosie er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Ananke-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1 km.

Orthosie vart oppdaga 11. desember 2001 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt og Jan T. Kleyna.

Kjelder 
 «Orthosie: Overview»  - NASA Solar System Exploration

Orthosie
Jupitermånen Sponde

Sponde er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Pasiphaë-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1 km.

Sponde vart oppdaga 9. desember 2001 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt og Jan T. Kleyna.

Kjelder 
 «Sponde: Overview»  - NASA Solar System Exploration

Sponde
Jupitermånen Kale

Kale er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Carme-gruppa, og var truleg ein bit av ein D-type-asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1 km.

Kale vart oppdaga 9. desember 2001 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt og Jan T. Kleyna.

Kjelder 
 «Kale: Overview»  - NASA Solar System Exploration

Kale
Jupitermånen Pasithee

Pasithee er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Carme-gruppa, og var truleg ein bit av ein D-type-asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1 km.

Pasithee vart oppdaga 11. desember 2001 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt og Jan T. Kleyna.

Kjelder 
 «Pasithee: Overview»  - NASA Solar System Exploration

Pasithee
Florian Fricke

Florian Fricke () var ein tysk musikar som starta den profesjonelle karrieren sin med elektronisk musikk på ein Moog synthesizer i krautrockgruppa Popol Vuh. Musikken hans og musikken til bandet utvikla seg derimot i heilt andre retningar etter kvart og han gjekk nesten heilt bort frå synthesizerar til fordel for akustisk piano.

Historie
Fricke starta å spele piano som barn. Han studerte piano, komposisjon og dirigering ved musikkonservatoria i Freiburg og München. Det var i München at han 18 år gammal byrja å opne seg mot nye musikkformer som frijazz. Han filma òg nokre amatørfilmar. Han vart seinare film- og musikkritikar for det tyske magasinet Der Spiegel og den sveitsiske avisa Neue Zürcher Zeitung. Det var òg i München at han møtte Gerhard Augustin som i mange år vart produsenten hans. 

I 1967 møtte han den tyske filmregissøren Werner Herzog og spelte ei rolle i den første filmen hans Lebenszeichen (1968). Fricke laga seinare musikk til fleire av filmane til Herzog, mellom anna Nosferatu: Phantom der Nacht (med Klaus Kinski og Bruno Ganz), Aguirre, the Wrath of God og Heart of Glass. Fricke dukka òg opp i filmen Jeder für sich und Gott gegen alle (1974).

Fricke var ein av dei første musikarane som eigde og brukte ein Moog III synthesizer, som han nytta på dei to første albuma til Popol Vuh, Affenstunde og In den Gärten Pharaos. Innspelingane hans med instrumentet etterlet uutsletteleg merke på tysk elektronisk musikk. Seinare gav han derimot bort Moog-instrumentet sitt til den tyske musikaren Klaus Schulze og slutta med elektronisk musikk. 

I 1970 starta han i lag med Holger Truelsch og Frank Fiedler gruppa Popol Vuh. Namnet er henta frå eit maya-manuskript (sjå Popol Vuh). Fricke leia gruppa fram ti han døydde, nesten alltid i lag med gitaristen og trommeslagaren Daniel Fichelscher. 

Utan om arbeidet med sin eigen musikk, samarbeidde Fricke med mange andre tyske musikarar. I 1972 spelte han på Tangerine Dream sitt dobbeltalbum Zeit og samarbeidd med Renate Knaup frå Amon Düül II. I lag med Fichelscher var han frå 1973 til 1974 medelm av tidlegare Popol Vuh-gitarist Connie Veit sitt beit, Gila. I 1992 spelte han inn eit album med Mozart-komposisjonar. I 1998 organiserte han lyd- og videoinstallasjonar, mellom desse Messa di Orfeo i den italienske byen Molfetta.  I 1970-åra og frametter engasjerte Fricke seg òg i musikkterapi. Han utvikla òg sin eigen terapiform kalla «Alfabetet til kroppen».   

I lag med tidlegare Popol Vuh-medlem Frank Fiedler, som var ein kompetent kameramann, produserte Fricke fleire filmar om andeleg inspirasjon, frå Sinaiørkenen, Israel, Libanon, Mesopotamia, Marokko, Afghanistan, Tibet og Nepal. 

Fricke døydde av hjerneslag i München i 2001, 57 år gammal.

Diskografi

Soloalbum
Die Erde und ich sind Eins - privat trykt, avgrensa opplag
Florian Fricke Plays Mozart (1992) - med Fricke på piano

For albuma hans med Popol Vuh, sjå Popol Vuh.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Popol Vuh Reference 
 Intervju med Florian Fricke
 Popol Vuh.nl, nederlandsk site på engelsk
 Popol Vuh.it, italiensk side på italiensk og engelsk

Tyske electronicamusikarar
Tyske klaverspelarar
Krautrock
Folk frå Lindau
Daniel Fichelscher

Daniel «Danny» Secundus Fichelscher () er ein tysk multi-instrumentalist som spelte ei viktig rolle i krautrockbandet Popol Vuh, som medlem av den tyske gruppa Gila og som trommeslagar i Amon Düül II. Fichelscher er son av jazzpianisten og songaren Toby Fichelscher.

Karriere
Daniel Fichelscher var gjennom det meste av historia deira, den faste partnaren til Florian Fricke i Popol Vuh. Han var ikkje med frå starten av og kom inn i gruppa først i 1973 (tre år etter gruppa vart danna) for innspelinga av Seligpreisung og han erstatta då gitaristen Conrad «Conny» Veit året etter i 1974. Medan han var i Popol Vuh, spelte han òg stundom trommer og congatrommer med krautrockbandet Amon Düül II, som på albuma Carnival in Babylon (1972), Wolf City (1972; der han òg syng og spelar gitar) og Vortex (1981). I lag med Fricke spelte han i Conny Veit si gruppe (Gila) på det andre albumet Bury My Heart in Wounded Knee. 

Fichelscher si rolle i Popol Vuh vart mindre viktig kring 1991 då Guido Hieronymus, òg vart henta inn til å spele gitar og som fekk stor innverknad på musikken til gruppa. Fichelscher vart likevel verande i gruppa fram til ho vart oppløyst då Fricke døydde i 2001. Sidan 2006 har Fichelscher igjen spelt trommer med Amon Düül II, og erstatta den opphavlege trommeslagaren deira, Peter Leopold.

Diskografi med Popol Vuh
Seligpreisung (1973)
Einsjäger und Siebenjäger (1974)
Das Hohelied Salomos (1975)
Aguirre (1975)
Letzte Tage - Letzte Nächte (1976)
Herz aus Glas (1977)
Nosferatu (1978)
Brüder des Schattens - Söhne des Lichts (1978)
Die Nacht der Seele (1979)
Sei still, wisse ICH BIN (1981)
Agape - Agape (1983)
Spirit of Peace (1985)
Cobra Verde (1987)
For You and Me (1991)

Diskografi med Amon Düül II 
Carnival in Babylon (1972)
Wolf City (1972)
Live in London (konsert) (1973)

Diskografi med Utopia 
Utopia (gjeve ut på ny som Amon Düül II) (1973)

Bakgrunnsstoff
Bilete av Daniel Fichelscher i 2006 med Amon Düül II

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Daniel Fichelscher» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 CD sleeve notes
 History of Popol Vuh
  Italian fan site, in Italian and English
  Dutch fan site in English
 

Tyske gitaristar
Tyske trommeslagarar
Tyske electronicamusikarar
Krautrock
Place Charles-de-Gaulle

Place Charles-de-Gaulle, som tidlegare heitte  Place de l’Étoile og framleis er mest kjend under dette namnet, er ein sirkulær plass med 240 meter i tverrmål i Paris i Frankrike, på grensene mellom bydelane 8e, 16e og 17e arrondissement, som har kvar sin sektor av plassen. I sentrum av plassen er Triumfbogen (l'Arc de triomphe) plassert. Plassen fekk det noverande namnet 13. november 1970, fire dagar etter at president Charles de Gaulle døydde, for å heidre han.

Plassen vart opparbeidd i 1670 og fekk i si tid namnet Place de l’Étoile, «Stjerneplassen», av di det herfrå stråler ut tolv store og beine avenyar, breie gater, som strålane frå ei stjerne. Tolv av desse avenyane dannar parvis seks rettlinja aksar over plassen: Avenue Mac-Mahon og avenue d'Iéna dannar ein akse; avenue de Wagram og avenue Kléber dannar ein akse, avenue Hoche og avenue Victor-Hugo ein akse; avenue de Friedland og avenue Foch ein akse, avenue des Champs-Élysées og avenue de la Grande Armée (Den store hærens aveny) dannar ein akse som òg inngår i den såkalla l'axe historique de Paris (den historiske aksen i Paris) eller voie royale (kongevegen), ei rettlinja aveny mellom Louvre og quartier de la Défense, medan avenue Marceau og avenue Carnot dannar ein akse.

Steindekket på plassen markerer òg plassen som både ei stjerne og sentrum i desse aksane ved at det er nytta ulike fargar på steinen for å forme ei stjerneliknande figur. Elles er den ytre luten av plassen no nytta som ei rundkøyring med fleire filar. Næraste T-banestasjon (station de métro) er Charles de Gaulle – Étoile.

Det opphavlege namnet på området plassen ligg i var butte de Chaillot, det vil seie Chaillothøgda, som vart utjamna for å få plassen og paradegata les Champs-Élysées (Dei elyseiske markene) rettlinja. Dette store planeringsarbeidet var ferdig i 1777.

Vegar i Frankrike
Paris
Gater og plassar i Paris
Klaus Wiese

Klaus Wiese () var ein tysk musikar, minimalist og multi-instrumentalist. Han var ein meister på tibetansk syngeskål og skapte ei rekkje album ved hjelp av desse. Wiese nytta i tillegg stemma si, sitar, persiske strengeinstrument, klokkespel og andre ekotiske instrument i musikken sin. 

Wiese vert rekna som ein av dei store musikarane innan ambient eller space-musikk. Musikkstilen hans vert samanlikna med organiske lydlandskap med bordun og dark ambient-musikk som Oöphoi, Alio Die, Mathias Grassow og Tau Ceti.

Han var ei kort stund medlem av krautrockbandet Popol Vuh tidleg i 1970-åra, der han spelte tamboura på albuma Hosianna Mantra og Seligpreisung. Wiese gjekk etter kvart bort frå krautrock og laga sin eigen ambient musikk med lange tonar i 1980-åra.

Wiese har òg samarbeidd med Al Gromer Khan, Mathias Grassow, Oöphoi, Tau Ceti, Sam Schlamminger og Ted de Jong. Han samarbeidd med Deuter på albumet hans Silence is the Answer i 1980 og East of the Full Moon i 2005.

Han reiste mange år i Asia for å studere sufisme og mystisisme som tydleg har prega den ambiente musikken hans. 

Klaus Wiese døydde brått og uventa 27. januar 2009, 67 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Klaus Wiese» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Klaus-Wiese.com — official website
Discogs page on Klaus Wiese
Artist Direct page on Klaus Wiese
Klaus Wiese on aquariusmusic.com

Tyske electronicamusikarar
Ambient-musikarar
New Age-musikarar
Affenstunde

Affenstunde er debutalbumet til Popol Vuh. Det kom ut første gongen i 1970 på Liberty Records. 

Dette var eit av dei første albuma som vart spelt inn ved hjelp av Moog-synthesizer. Trass i at albumet inneheld forskjellige spor verkar musikken å vere saman som eit stykke. 

Allmusic omtalte tittelsporet som følgjande: Slagkrafta til tittelsporet, som avsluttar albumet og blandar vide elektroniske lydlandskap, stadig djupare tonalitetar, forskjellige lydar av korvokal som kviskrar i bakrunne og perkusjon, er eit av dei mest utfordrande musikkstykka som kom frå krautrock-generasjonen.

Innhald

Medverkande 

Florian Fricke – Moog synthesizer
Holger Trülzsch – perkusjon
Bettina Fricke – plateomslagsdesign, tablaer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Affenstunde» frå ,  den 8. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Comprehensive article & review of every album, in English)
 http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (featuring the original credits)
http://www.venco.com.pl/~acrux/affen.htm

Popol Vuh (Tyskland)-album
Debutalbum frå 1970
Liberty Records-album
In den Gärten Pharaos

In den Gärten Pharaos er det andre albumet til Popol Vuh. Det kom ut første gongen i 1971 på selskapet Pilz. I 2004 vart det gjeve ut att på SPV med to bonusspor. 

Albumet bestod berre av to lange musikkstykke, der det vart blanda syntheziserar med kyrkjeorgel, og forskjellige perkusjonsinstrument. Albumet markerte byrjinga av new age-musikk.

Innhald

Medverkande 

Florian Fricke – Moog synthesizer, orgel, Fender piano
Holger Trülzsch – Afrikansk og tyrkisk perkusjon
Frank Fiedler – Moog-Synthesizer-mixdown

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «In den Gärten Pharaos» frå ,  den 8. mars 2013.

Bakgrunnsstoff 
http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Comprehensive article & review of every album, in English)
http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (featuring the original credits)

Popol Vuh (Tyskland)-album
Musikkalbum frå 1971