alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Robert Levin

For den amerikanske konsertpianisten Robert Levin, sjå Robert D. Levin.

Robert Levin () var ein norsk-jødisk pianist og komponist. Robert Levin vart far til Mona Levin.

Utmerkingar 

 Juryens heidringspris under Spellemannprisen 1976
 Lindemanprisen 1983
 Gammleng-prisen 1985 i klassen klassisk.
 Anders Jahres kulturpris 1993
 Kommandør av St. Olavs Orden 
 Kongens fortenestmedalje i gull

Norske pianistar
Norske komponistar
Musikarar frå Oslo
Norske jødar
Levin, Robert
St. Olavs Orden
Kongens fortenestmedalje i gull
Vinnarar av Spellemannprisen
Eiker

Eiker er eit område i Buskerud i Noreg som er sett saman av kommunane Nedre og Øvre Eiker. Det finst prov på at menneske har levd her sidan 8000 f.Kr. Tidleg i vikingtida var Eiker den vestlege delen av kongeriket Vingulmark. Noko seinare blei det ein del av kongeriket Vestfold.

Eiker var tidlegare ein sjølvstendig kommune, oppretta som Eger formannskapsdistrikt gjennom formannskapslovene i 1837. I 1885 blei Eiker kommune delt i Øvre Eiker og Nedre Eiker.

Kjelder 

Tidlegare kommunar i Buskerud
Øvre Eiker kommune
Nedre Eiker kommune
Buskerud fylke
Distrikt i Noreg
Norske kommunar skipa i 1838
Sokn

Eit sokn er den lågaste forvaltingseininga innanfor kyrkja i land som Noreg og Danmark. Fleire sokn kan danne eit prestegjeld, altså ha ein sokneprest saman, medan kvart sokn skal ha ei soknekyrkje.

I Den norske kyrkja vel medlemmene av soknet to organ, eit sokneråd og eit kyrkjeleg fellesråd. Det skal vere kyrkje i kvart sokn. I Den katolske kyrkja er eit sokn den lågaste juridiske eininga. Lågare einingar, messestader og kapelldistrikt, er alltid underlagt eit sokn og ein sokneprest, men kan likevel ha eit visst sjølvstyre.

Soknekyrkjer 
Vanlegvis har sokn i Noreg éi soknekyrkje, som kyrkjelyden der vanlegvis soknar til. I tillegg kan sokna ha fleire ande kyrkjer som då gjerne er kjende som kapell. Dersom fleire sokn deler prest, er kyrkja i hovudsoknet kalla hovudkyrkje medan dei andre kyrkjene er kalla annekskyrkjer. Dei fleste domkyrkjer er også soknekyrkjer.

Mange eldre soknekyrkjer blei bygde om på 1800-talet, etter at kyrkjelova av 1851 bestemte at kvar soknekyrkje skulle ha plass til minst tre tidelar av innbyggjarane. Mange av dei var langkyrkjer som blei forlenga eller som fekk krossarmar.

 
administrative område
Kristne organisasjonar
Den norske kyrkja
Sissel Solbjørg Bjugn

Sissel Solbjørg Bjugn () var ein norsk forfattar. Ho debuterte i 1978 med diktsamlinga Den første avisa på Lofotveggen, som ho fekk Tarjei Vesaas' debutantpris for. Bjugn gav ut fleire prisløna diktsamlinger og barnebøker, i tillegg til romanar. Gjennom heile forfattarskapen vart Bjugn rekna for å vere nyskapande og orginal med ein stil som grensar til absurdisme, òg når ho skriv for barn.

Om Sissel Solbjørg Bjugn 

I 2018 gav Tor Eystein Øverås ut boka Skrive, teikne, røre og slåst der han teiknar eit portrett av Bjugn. Boka inneheld også dikt, tekstar og illustrasjonar som Bjugn hadde på trykk i aviser, tidsskrift og antologiar.

Verkliste 
 Den første avisa på Lofotveggen – dikt (1978)
 Stille etter elleve i Bokheimen – barnebok (1979)
 Sulis' Bok – barnebok (1980)
 Spenn beltet kring livet og hald lampa tend! Ei bok om gruva – roman (1981)
 Elisa der og Beth her – barnebok (1983)
 Handa i buret – barnebok (1984) (illustrert av Dag Fyri)
 Den magre narsissisten – dikt (1984)
 Bill og ei til – barnebok (1985)
 Stakkars Ungarn – barnebok (1986)
 Bye, bye – dikt (1989)
 Ti bestemødrer og eitt barnebarn – barnebok (1990) (saman med Judith Allan)
 Tornekysset – dikt (1992)
 Jente i bitar – barnebok, (1992) (illustrert av Fam Ekman)
 Sjonglering og bjugnlering : 1972-1993 – dikt i samling (1994)
 Ola trudde først! – barnebok (1994) (illustrert av Alf-Kaare Berg)
 Lus – barnebok (1996) (illustrert av Alf-Kaare Berg)
 Under isen – roman (1997)
 Depp – dikt (1999)
 Brynhilds – barnebok (2002)
 Foten veit – barnebok (2009), skriven under psvdonymet Marry, prinsesse av Europa
 Sjonglering og bjugnlering: Dikt og tekstar i samling 1972-1999 – lrikk, drama, essay (2018)

Prisar 
 Tarjei Vesaas' debutantpris 1978, for Den første avisa på Lofotveggen
 Nynorsk barnelitteraturpris 1985, for Handa i buret
 Blix-prisen 1989
 Brageprisen 1992, for Jente i bitar (saman med Fam Ekman)
 Melsom-prisen 1993, for Tornekysset

Kjelder 

 Nordnorsk Forfatterlag: Sissel Solbjørg Bjugn døde 14. juli

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Audiatur: Om Sissel Soberg Bjugns diktning

Norske romanforfattarar
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1978
Folk frå Bardu
Forfattarar frå Troms
Vinnarar av Blixprisen
Vinnarar av Brageprisen
Vinnarar av Tarjei Vesaas' debutantpris
Vinnarar av Melsom-prisen
Vinnarar av Nynorsk barnelitteraturpris
Sissel Lie

Sissel Lie () er ein norsk forfattar, dramatikar og professor ved romansk institutt ved Universitetet i Trondheim. Den skjønnlitterære debuten hennar var med novellesamlinga Tigersmil i 1986. Nokre av bøkene hennar er omsett til åtte språk (2004).

Dramatikk 
Dansen, Trondheim Kunstmuseum
Svømmersken, innkjøpt av Nationaltheateret (1998)

Bøker 
Tigersmil – noveller (1986)
Løvens hjerte – roman (1988)
Sjelen har intet kjønn : kvinner og kjærligheten i franske romaner på 1600-tallet og 1700-tallet – sakprosa, (1988)
Granateple – roman, (1990)
Reise gjennom brent sukker – roman (1992)
Rød svane – roman, (1994)
Pusegutten er en drittsekk – barnebok, (1995) (illustrert av Kim Hiorthøy)
Fri som foten : om å skrive fagtekster – fagbok (1995)
Pusegutten og den lille gule – barnebok, (1996) (illustrert av Kim Hiorthøy)
Pusegutten er eldst og tykkest og det har han tenkt å fortsette med! – barnebok, (1997) (illustrert av Kim Hiorthøy)
Svart due – roman, (1997)
Bustehøner på busstur – barnebok, (1998) (saman med Kjersti Lie, illustrert av Finn Graff)
Pusegutter tåler nesten alt – barnebok, (1999)
Mor og Medusa : portrett av den moderne kunstneren – sakprosa, (1999)
Jakten på jeget : blant amasoner og franske forførere – sakprosa, (2003)
Maske for et ukjent ansikt – roman (2007)
Kvinners surrealisme : hyener og nattsommerfugler (2011)
Slipp ordene løs! : skriveprosess og fagtekster (2012)

Prisar og utmerkingar
Tarjei Vesaas' debutantpris 1986, for Tigersmil
Gyldendals legat 1992

Bakgrunnsstoff 
 Digitaliserte bøker av Sissel Lie hjå Nasjonalbiblioteket
 Utgjevingar av Sissel Lie i BIBSYS Ask

Norske forfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1990
Vinnarar av Gyldendals legat
Vinnarar av Tarjei Vesaas' debutantpris
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Folk frå Kristiansand
Erlend Loe

Erlend Loe () er ein norsk forfattar og omsetjar som har skrive ei rad bøker, både for vaksne og barn.

Liv
Loe er fødd i Trondheim 24. mai 1969. Etter andreklasse på vidaregåande var han utvekslingsstudent i Frankrike i eitt år, før han avslutta skulegangen som privatist. Han nekta militæret og avtente siviltenesten ved teatergruppa Stella Polaris.

Loe tok graden cand.mag, med grunnfag folkeminnevitenskap og mellomfaga filmvitenskap og litteraturvitskap. Loe er også utdanna manuskriptforfatter ved Den Danske Filmskole i København, og gjekk ei tid ved Kunstakademiet i Trondheim. 

Erlend Loe busette seg deretter i Oslo, der han har arbeidd som konsulent i Norsk filmfond.
Hausten 1998 var han med på å starta Screenwriters Oslo, som er eit kontorfellesskap for  manusforfattarar.

Verk
Loe debuterte i 1993 med boka Tatt av kvinnen, og kom året etter ut med barneboka Fisken om truckføraren Kurt. Loe har ein spesiell skrivestil som ofte blir karakterisert som naivistisk. Forfattaren bruker ofte verkemiddel som ironi, overdriving og humor. Hovudpersonane i bøkene er ofte litt rare og fulle av eigne tankar om livet.

Alle barnebøkene til Loe er illustrert av Kim Hiorthøy. Alle bøkene er omsette til svensk. Bøkene om truckførar Kurt er omsette til tysk, dansk og italiensk, Den store røde hunden og Maria & José til dansk, Tatt av kvinnen til tysk og L til finsk. Naiv.Super., den mest suksessrike boka hans, er omsett til svensk, finsk, estisk, dansk, islandsk, nederlandsk, tysk, polsk, russisk, slovakisk, engelsk, italiensk og portugisisk.

Loe har sjølv omsett to diktsamlingar av amerikanske Hal Sirowitz til norsk.

Verkliste
Tatt av kvinnen (1993)
Fisken (1994)
Maria & José (1994)
Kurt blir grusom (1995)
Den store røde hunden (1996)
Naiv.Super. (1996)
Kurt quo vadis? (1998)
L (1999)
Jotunheimen, bill.mrk. 2469 (2001)
Fakta om Finland (2001)
Kurt koker hodet (2003)
Doppler (2004)
Volvo lastvagnar (2005)
Organisten (2006)
Muleum (2007)
 Stille dager i Mixing Part (2009)
 Fvonk (2011)
 Vareopptelling (2013)
 Slutten på verden slik vi kjenner den (2015)
 Dyrene i Afrika (2018)
 Helvete (2019)
Han har òg omsett ymse bøker til norsk.

Prisar og utmerkingar
Kultur- og kirkedepartementets billedbokpris for barne- og ungdomslitteratur 1996, for Den store røde hunden (saman med Kim Hiorthøy)
Cappelenprisen 1997
Kritikerprisen for barne- og ungdomsbøker 1998, for Kurt - Quo vadisBokhandlerprisen 1999, for LTrondheim kommunes kulturpris 2002
Sør-Trøndelag fylkes kulturpris 2005
Prix Européen des Jeunes Lecteurs 2006, for Naiv. Super (utdeles av Europaparlamentet)
Prix Tam-Tam 2006, for Kurt et le poisson (Fisken'') (fransk)
 Aschehougprisen (2013)

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Nettstad om Erlend Loe 

Norske forfattarar
Norske omsetjarar
Vinnarar av Aschehougprisen
Vinnarar av Kritikerprisen
Folk frå Trondheim
Vinnarar av Cappelenprisen
Max Tau

Max Tau () var ein tysk-norsk humanist, filosof og diktar av jødisk avstamming.

Tau var fødd i Beuthen i Schlesien i Tyskland, no Bytom i Polen. 
Han tok doktorgraden i filosofi i 1927, og flytta deretter til Berlin. Her var han forlagsredaktør i Bruno Cassirer-forlaget. Han oppdaga og fremja forfattarar som Walter Bauer, Marie-Luise Kaschnitz, Wolfgang Koeppen, Horst Lange og August Scholtis. Han introduserte også Karel Čapek til eit tysk publikum. 

Som jøde hadde Max Tau ei særskild vanskeleg stilling i Nazi-Tyskland, og han emigrerte til Noreg  i 1938. Han måtte flykta vidare til Sverige i 1942, og fekk norsk statsborgarskap av den norske ambassaden. Han flytta tilbake til Noreg i 1945.

I Noreg var Tau verksam som litteraturkritikar og forfattar. Fram til han døydde verka han som forlagsredaktør i Tanum og Aschehoug. 

Mange av bøkene har sterke sjølvbiografiske drag. Bøkene gjev levande bilete frå ei skiftande livssoge og talande uttrykk for Tau sitt humanistiske livssyn. 

På 1950-talet grunnla han Norsk-tysk selskap (Deutsch-Norwegische Gesellschaft).

Tau gjorde ein stor innsats for å gjera nyare norsk litteratur kjend i Tyskland. Tau hadde ei viktig rolle i utgjevinga av norsk litteratur på tysk, mellom anna verk av Olav Duun, Johan Falkberget, Sigrid Undset, Tarjei Vesaas og Herman Wildenvey.

Tau var den første mottakaren av dei tyske bokhandlarane sin fredspris i 1950. Han vart utnemnd til riddar av fyrste klasse av St. Olavs Orden i 1972, og den tyske skulen i Oslo heiter frå 1998 Deutsche Schule Oslo – Max Tau.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Max Tau» frå ,  den 29. juni 2017.

Bakgrunnsstoff 
 Norsk-tysk selskap 
 Deutsche Schule 
 Utdjupande artikkel om Max Tau på snl.no, skriven av Einhart Lorenz.

Tyske forfattarar
Norske forfattarar
Tyske humanistar
Norske humanistar
Tyske filosofar
Norske filosofar
Tyske lyrikarar
Norske lyrikarar
Tyske jødar
Norske jødar
St. Olavs Orden
Nordmenn av tysk opphav
Alfabet

Eit alfabet er ei samling teikn som står for ulike lydar eller fonem i eit språk. Alfabet er ein undertype av skriftsystem der vokalar og konsonantar har unike symbol, det finst også andre skriftsystem.

Alfabet i den vitskaplege tydinga av ordet har ulike bokstavar for konsonantar og vokalar som kan stå for lydar direkte (slik som a), eller kombinerast til nye lydar (slik som ng). Den faste rekkjefølgja alle bokstavane i skriftspråket vert presentert i, vert kalla eit alfabet. Ordet alfabet kjem frå dei to første bokstavane i det greske alfabetet, alfa (α) og beta (β). Det latinske alfabetet blir brukt til å skriva mellom anna alle vesteuropeiske språk, mellom dei norsk.

Nokre skriftsystem inneheld berre konsonantar, dei blir i faglitteraturen kalla abjadar, etter dei første bokstavane i det arabiske alfabetet, medan andre viser vokalar som enkle diakritiske teikn rundt konsonantane.

I stavingsbaserte skriftsystem uttrykker kvart symbol stavingar (som so, ro). Det finst også skriftsystem som er basert på logogram, symbol som refererer til leksikalske røter, og står for meining.

Det internasjonale fonetiske alfabetet (IPA) vert brukt til å representera lydskrift. Andre fonetiske alfabet er Norvegia, Dania og Svenska landsmålsalfabetet (for norske, danske og svenske dialektar), og det finsk-ugriske alfabetet (for uralske språk, som t.d. samisk og nenetsisk).

Alfabetisk orden 
Ei rekkje med ord eller namn er ordna alfabetisk dersom den fyrste bokstaven i kvart av orda eller namna samsvarar med den rekkjefølgja som desse bokstavane har i alfabetet. Er fyrste bokstaven i ei gruppe ord eller namn den same, er det den andre bokstaven i kvart av orda som avgjer den innbyrdes rekkjefølgja, og så bortetter.

Skrift
Skriftsystem
Bokstaven kjell

Kjell (kj) er ein nyleg (2005) føreslått bokstav i det norske alfabetet. Dette er eit humoristisk framlegg for å fremja rett uttale av lyden kj (og tj), og stå imot den aukande tendensen til å uttala han som /ʃ/, dvs. som første lyden i ordet skjorte.

Kj-lyden er i ferd med å forsvinna frå mange norske målføre til fordel for /ʃ/. Dette er kanskje mest markert hjå ungdommen, som ikkje skal på kino men på «sjino». Somme meiner at ein særleg bokstav for kj kan hjelpa å ta vare på lyden jamvel i talespråket. Dersom framlegget skulle få oppslutning, ville kjell bli plassert mellom L og M i alfabetet.

Framlegget til den nye bokstaven blei utforma av designbyrået SDG og presentert av fjernsynsprogrammet Typisk norsk. Et liknande teikn finst trass i dette for lyden /ç/ i den norske lydskrifta Norvegia, som har røter tilbake til 1884. Det internasjonale fonetiske alfabetet (IPA) blir no i dei fleste tilfella brukt i staden for Norvegia.

Bakgrunnsstoff 

 Typisk norsk lanserer Noreg sin nye bokstav
 Programomtale Typisk norsk

Kjell
Kultur i 2005
Myriade

Myriade er eit talord, opphavleg frå gammalgresk, som viser til talet 10 000 (eller 104). På moderne norsk viser ordet som regel berre til ei stor, tallaus mengd. 

Arkimedes skal ha laga eit talsystem basert på myriadar for å skildra svært store nummer då han ville rekna ut kor mange sandkorn han ville trenga for å fylla universet. Han brukte då myriadar av myriadar av myriadar, og så bortetter.

Eit ord for denne storleiken finst òg i andre språk. Hebraisk har ordet revava, medan kinesisk har wan (mandarin) og man (kantonesisk), skrive 萬 eller 万. Ordet man finst også på japansk (万/萬) og koreansk (万/만/萬). Desse språka har òg talord for 10.000² – yi (億/亿) på kinesisk, eok [åk] (엌/億) på koreansk og oku (億) på japansk. Japansk har vidare ord for ein myriad opphøgd i tredje, cho (兆), og opphøgd i fjerde, kei (京).

I dei fleste europeiske språka er det vanlegare å dela siffer inn i grupper på tre, som i tusen (103), million (106) og milliard (109). Gammal gresk og austasiatiske kulturar opererer derimot med grupper på fire siffer. På moderne gresk bruker ein framleis ordet myriade, men million er òg brukt, under namnet ekatommyrio (εκατομμύριο)

Store tal
Kjøpesenter

Eit kjøpesenter er ei samling butikkar i eitt eller fleire bygg. 

Kjøpesenterhistoria kan førast tilbake til vestasiatiske basarar frå nihundretalet eller tidlegare. I Europa tok ein til å byggja innelukka arkadar til å handla i på attenhundretalet. Burlington Arcade i London opna i 1819 medan Galleria Vittorio Emanuele II, på storleik med eit moderne kjøpesenter, opna i Milano på 1860-talet.

Med aukande privatbilisme leia USA utviklinga av kjøpesenter utanfor bysentrum. Desse kunne ein berre køyra til, men når ein først var der kunne ein kjøpa alt det ein ville ha, og meir til. Kjøpesentra blei populære valfartsstader som etter kvart spreidde seg til resten av verda.

Sjå òg 
 Stormagasin
 :Kategori:Kjøpesenter

Handelsstader
Rasmus Rask

Rasmus Christian Rask () var ein dansk språkvitar. Han skreiv fleire grammatikkar og forska på komparativ fonologi og morfologi. Rask arbeidde for ei uttalenær (ortofon) rettskriving.

Rask var fødd i Brandekilde på Fyn. Han vart student ved universitetet i København, og viste seg då å ha ei framståande evne til å læra seg språk. Rask fekk først ei stilling som assisterande bibliotekar ved universitetet og vart seinare professor i asiatiske språk der.

Han gav ut eit grammatisk oversyn over islandsk og andre gamle nordiske språk, samanfatta frå arbeidet til fleire tidlegare forskarar, i 1811. Mellom 1813 og 1815 budde han på Island der han lærte seg språket og kulturen og studerte den islandske litteraturen. Då han kom tilbake til København starta han det Islandske Litterære Selskab.

Vidare gav Rask ut ei angelsaksisk grammatikk, eit verk som såg på røtene til dei nordiske språka og samanlikna dei med andre, særleg gresk og latin, og ein tysk artikkel om språka og litteraturen i Noreg, Island, Sverige og Finland. Rask omsette òg begge eddaene til svensk.

I 1822 skal han ha kunna minst tjuefem språk og dialektar, og ha studert meir enn det dobbelte.

Rask utførte eit imponerande forskingsarbeid for si tid ved å reisa gjennom Russland og Persia for å studera og samanlikna språka der. Han skal ha lært seg persisk nok til å kunne føra samtalar på seks veker. Han drog deretter vidare til Bombay, der han skreiv ein artikkel om avestisk, parsarane sitt heilage språk, og fortsette så til Ceylon (Sri Lanka) der han skreiv ei skildring av dei indiske språka. I 1832 kom Rask tilbake til Danmark med fleire verdifulle dokument på mellom anna pali, avestisk og singalesisk

Seinare gav Rask ut grammatikkar om spansk, italiensk og frisisk, og ein dansk grammatikk for engelsktalande. I 1826 gav han ut eit essay om dansk rettskriving. I 1832 kom grammatikken hans over nordsamisk ut, Ræsonneret lappisk sproglære efter den sprogart, som bruges af fjældlapperne i Porsangerfjorden i Finmarken. En omarbejdelse af Prof. Knud Leems Lappiske grammatica. Grunnlaget for dei nordsamiske ortografiske grunnprinsippa byggjer framleis i dag på arbeidet lagt ned av Rask i denne grammatikken. Han døydde i København den 14. november 1832.

Rask var den første som peikte på likskapar mellom nordiske og gotiske språk på den eine sida og litauisk, slavonisk, gresk og latin på den andre. Det var òg han som fann opp den såkalla Grimms lov om korleis konsonantar endra seg frå gamle indoeuropeiske språk til nyare germanske, sjølv om han berre samanlikna dei med gresk, sidan han ikkje kjende til sanskrit.

Bakgrunnsstoff 
 Singalesisk Skriftlære - eit av Rask sine verk.

Rask, Rasmus Christian
Rask, Rasmus Christian
Den danske gullalderen
Unix

UNIX® (kjend som Unix) er eit operativsystem som køyrer på mange ulike maskinarkitekturar. UNIX var ei videreføring av prosjektet Multics. Arbeidet med Multics feila, men vart teke over av tilsette ved AT&Ts Bell Labs, der det vart til UNIX. Dei mest kjende personane bak UNIX frå denne tida er Ken Thompson, Dennis Ritchie og Douglas McIlroy. 

Før UNIX var operativsystema tunge og uoversiktlege sidan program ofte var programmerte til å utføre fleirfaldige oppgåver samstundes. Då strukturen i UNIX-systemet vart utforma baserte ein seg heller på små program som berre utførte ei oppgåve om gongen. I tilfelle då maskina skulle utføre store, tunge oppgåver, køyrde ein informasjonen frå program til program gjennom «logiske røyr» (eng. pipes).

Under arbeidet med UNIX fekk ein òg bruk for eit lett, enkelt og maskinnøytralt, men kraftig programmeringspråk for å kunne flytte program frå maskin til maskin. På den tida måtte eit program skrivast på nytt for kvar nye type maskin, noko som var særs upraktisk. Det var byrjinga på programmeringsspråket C.

Ein viktig del av UNIX er òg det såkalla skalet, som er eit program som tolkar kommandoar brukaren skriv inn i eit tekstvindauga på skjermen. Skalet har vore og er framleis det viktigaste grensesnittet mellom brukar og operativsystem. Gjennom skalet kan brukaren administrere filer, få oversikt over systemressursar, starte opp andre program osv. I staden for å skrive kommandoane interaktivt i tekstvindauga, kan brukaren òg lage ei tekstfil med dei same kommandoane. Tekstfila kan deretter køyrast som eit vanleg program, og me kallar slike tekstfiler skalskript (eng. shell script). Dette gjer bruken av eit UNIX-system vesentleg enklare. Regelbundne oppgåver som skal utførast til dømes kvar dag klokka fire, kan programmerast og bli tekne vare på i eit slikt skript. 

Fleire operativsystem har basert seg på eller henta inspirasjon frå UNIX, blant andre GNU/Linux, Minix, BSD (FreeBSD, NetBSD, OpenBSD, Mac OS X), Solaris og plan9.

I dag er restane av det som ein gong var det offisielle UNIX spreidd rundt omkring, noko som har ført til fleire kontroversar. AT&T selde UNIX til Novell i 1993, som seinare bestemte seg for berre å behalde kjeldekoden og å selje varemerket UNIX og Single Unix Specification til The Open Group. «Single Unix Specification», som i dag er i si tredje utgåve (Unix 03), er ein spesifikasjon som seier kva krav som stillest til eit operativsystem for at det skal kunne kallast UNIX. Ingen av dei to mest brukte UNIX-liknande operativsystema i dag, Linux og *BSD, er sertifiserte under denne standarden, sjølv om det ikkje skal mykje ressursar til for å få dette til.

Unix
Operativsystem
Unix-variant

Unix-variant er ei nemning brukt om operativsystem basert på spesifikasjonane til The Open Group. Eit system som er godkjend under desse spesifikasjonane kan smykke seg med tittelen Unix.

Unix
Operativsystem
Firdaposten

Firdaposten er ei lokalavis for kommunane Kinn og Bremanger, med hovudkontor i Flora. Ho vart grunnlagt i 1948 som eit partiorgan for Arbeidarpartiet. Avisas første redaktør var Guttorm Hansen, seinare stortingspresident. Firdaposten gjekk frå to til tre utgåver i veka allereie i 1956. I 1988 gjekk avisa opp til fire utgåver i veka. Firdaposten var dagsavis i frå desember 1994 til ut på nyåret i 1996. A-pressen (no Amedia) kjøpte Firdapostens konkurrent, avisa Firda i Førde i 1995. Det fekk konsekvensar for Firdaposten i Florø som i dag er attende til tre utgjevingar i veka. Frå 2018 kjem avisa ut to gonger i veka på papir. 
Redaksjonslokalet ligg i Florø.

Opplagstal

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Firdaposten  ved Medieregisteret.no (Medietilsynet)

Aviser i Vestland
Norske aviser etter namn
Norske lokalaviser
Skipingar i 1948