alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
George Bellows

George Wesley Bellows () var ein USA-amerikansk målar og grafikar. Dei kraftfulle og realistiske bileta hans, ofte frå idrettstevlingar; til dømes boksescena Dempsey and Firpo frå 1924, skildrar i sterke fargar dei første tiåra av det 19. hundreåret i USA.

Liv og gjerning

Bellows var fødd og voks opp i Columbus i Ohio. Åra 1901–04 studerte han ved Ohio State University. I si tid som student var han med på universitetslaga i baseball og basketball, og laga illustrasjonar til Makio, årboka til universitetet. År 1904 flytta han til New York City for å studere kunst.

Han fekk undervisning av Robert Henri ved New York School of Art og slutta seg til gruppa The Eight og til Ashcan School. I 1906 leigde Bellows eit atelier på Broadway i New York. 

Bellows vart lagt til merke i 1908, då han i lag med nokre andre av Henris elevar stilte ut ei rad med bymotiv. Mange kunstkritikarar såg på måleria som stygge, medan andre fann dei forfriskande djerve og opplevde dei som vidareføring, men eit steg lengre, av verka til læremeisteren deira.

Bymotiva frå New York skildra dei harde levekåra til arbeidarklassen, men var også ei satire vend mot overklassa. Frå 1907 til 1915 laga Bellows ein serie måleri som synte New York i snøver, som samstundes var eit eksperiment der han utvikla si sterke kjensle for lys og strukturar.

Bellows seinare verk konsentrerte seg meir om familielivet, der kona hans og døtrene deira var favorittmodellar. Desse måleria viste ei auka programmatisk og teoretisk tilnærming til farge og form og var eit markant steg bort frå det kraftfulle i dei tidlegare verka hans.

Bellows døydde vinteren 1925 i New York av bukhinnebetennelse etter vanskjøtsel av sprokken blindtarm. Han er gravlagd på Green-Wood Cemetery i Brooklyn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «George Bellows» frå ,  den 31. oktober 2012.  

USA-amerikanske målarar
USA-amerikanske kunstnarar
Moderne målarar
Døde av bukhinnebetennelse
Realistiske kunstmålarar
Delstaten Santa Catarina

Santa Catarina er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Rio Grande do Sul og Paraná, og han høyrer til regionen Sul do Brasil. Delstadshovudstaden er Florianópolis, medan Joinville er den største byen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Santa Catarina (state)» frå ,  den 11. desember 2017.  

 
Delstatar i Brasil
Rio Grande do Sul

Rio Grande do Sul er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstaten Santa Catarina i nord, Argentina i vest og nordvest og Uruguay i sør og sørvest. I aust har han kyst mot Atlanterhavet. Delstadshovudstaden er Porto Alegre.

Kjelder

Delstatar i Brasil
Delstaten Paraná

Paraná er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Santa Catarina, Mato Grosso do Sul og São Paulo‎. Delstadshovudstaden er Curitiba.

Kjelder

Parana
Porto Alegre

Porto Alegre er hovudstaden i delstaten Rio Grande do Sul i Brasil. Folketalet ved folketeljinga i 2007 var 1 420 667 innbyggjarar.

Regionshovudstader i Brasil
Byar i Brasil
Petter Smart

Petter Smart (originalt namn Gyro Gearloose) er ein figur som inngår i Andeby-univeriset, som vi finn i Walt Disneys Donald Duck & Co. Petter Smart er oppfinnar. 

Petter Smart dukka første gong opp i ei Carl Barks-forteljing, Gladstone's Terrible Secret (norsk Antons hemmelighet) i mai 1952. Han var hovudpersonen i fire sider lange tilleggshistorier i Barks sine Uncle Scrooge-utgjevingar frå blad nummer 13 (mars 1956) og fram til nummer 41 (mars 1963).

Figuren hadde opphavleg namnet Goggen Skrueløs i norske Donald-blad, som han først opptredde i i 1953. Frå 1954 blei han kalla Petter Smart. 

Med hjelp av ei tenkehette spekulerer han seg fram til fantastiske, men oftast ubrukelege oppfinningar. Han blir assistert av ein sjølvkonsturert assistent, «Lille hjeper».

Kjelder

Disneyfigurar
Oppdikta oppfinnarar
Ceará

Ceará er ein delstat nordaust i Brasil og har eit tropisk klima. Han grensar mot delstatane Piauí, Pernambuco, Paraíba og Rio Grande do Norte. Delstadshovudstaden er Fortaleza.

Kjelder

Delstatar i Brasil
Rio Grande do Norte

Rio Grande do Norte er ein delstat nordaust i Brasil og har eit tropisk klima. Han grensar mot delstatane Ceará og Paraíba. Delstadshovudstaden er Natal.

Kjelder

Delstatar i Brasil
Sergipe

Sergipe er ein delstat nordaust i Brasil og har eit tropisk klima. Han grensar mot delstatane Alagoas og Bahia. Delstadshovudstaden er Aracaju.

Kjelder

Delstatar i Brasil
Piauí

Piauí er ein delstat nordaust i Brasil som grensar mot delstatane Pará, Tocantins, Bahia, Pernambuco og Paraíba og Ceará. Delstadshovudstaden er Teresina.

Piauí blei kolonisert av portugisarar på 1600-talet. Økonomien er hovudsakleg basert på landbruk, og kvegdrift er dominerande.

Piauí har eit tropisk klima. Ein stor del av delstaten består av det halvtørre Sertão-landskapet. Mesteparten av delstaten har eit halvtørt klima med periodevis regn frå desember til april og tørke resten av året. Store delar av landskapet er dekte av kratt kalla caatinga.

Piauí har den kortaste kystlinja av alle delstatane i Brasil, på berre 66 km. Delstatshovudstaden Teresina er også den einaste hovudstaden i den nordaustre delen av Brasil som ikkje ligg ved kysten. Årsaka til dette er at i motsetning til nabodelstatane blei Piauí først kolonisert i innlandet og ikkje frå vatnet.

Historie 

Delstaten har mange svært viktige arkeologiske utgravingar, mellom anna nasjonalparken Serra da Capivara, som er rik på fornminne frå førhistoriske indianske sivilisasjonar. Holemåleri viser ein sivilisasjon som går 25 000 år tilbake i tid.

Dei første europeisk-ætta innbyggjarane i Piauí var bandittar som flykta frå delstaten São Paulo. Dei best kjende er truleg Domingos Afonso Mafrense og Domingos Jorge Velho. Mafrense skipa det som i dag er byen Oeiras, mens dei første kvegflokkane blei ført inn i delstaten av Velho.

På 1600-talet skipa mange fattige adelsmenn og jesuitt-prestar seg i delstaten. Det same gjorde afrikanske og indianske slaver. Landeigarar frå nabodelstatane Maranhão og Bahia som søkte nye landområde for kvegdrift, etablerte seg også i delstaten i denne perioden.

Teresina var den første planlagde brasilianske byen. Med utgangspunkt i eit sjakkbrett blei byplanen teikna av ein arkitekt i 1852. Byen ligg ved elvane Parnaíba og Poti. Han er kjend som «den grøne byen» på grunn av alle mangotrea som veks ved sidene av bygatene.

Andre byar i Piauí er Parnaíba og Oeiras.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Piauí» frå ,  den 13. januar 2013.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Delstatar i Brasil
Espírito Santo

Espírito Santo er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Bahia, Minas Gerais og Rio de Janeiro. Delstadshovudstaden er Vitória.

Historie
Dei opphavlege folkegruppene i Espírito Santo var tupiniquim-, temininó-, aymoré, purí- og botocudofolk. Dei fleste av desse blei etterkvart absorberte i den brasilianske blandingskulturen.

Europeisk busetjing i området byrja 23. mai 1535 då Vasco Fernandes Coutinho steig i land her med portugisiske kolonistar. 
Dette var oktaven etter pinse, og området fekk namnet «Espírito Santo» etter den heilage anden.
Coutinho grunnla kystbyan Vila Velha, som i dag er den største byen i delstaten, og Vitória, som no er hovudstaden. Vitória fekk namnet sitt ('siger') etter sigrar mot urfolket som kjempa mot kolonistane. 

Distriktet Espírito Santo blei ein provins i 1821 og ein delstat i 1889, då Brasil blei ein republikk. Delstaten fekk si noverande utforming i 1963, då grensa mot Minas Gerais blei fastlagd.

Økonomi
Busetjinga i delstaten er størst langs kysten. Opphavleg dyrka ein sukkerrøyr her. Først på 1800-talet byrja ein å omdanna innlandet med kaffidyrking. Frå 1900-talet dyrka ein også kakao. Delstaten har stor papirproduksjon. I nyare tid har ein også byrja produksjon av jern, stål, granitt og tropisk frukt her.

Kjelder

«Historia e tradição», ved vitoria-es-brasil.com
Estados Brasileiros - E S P Í R I T O     S A N T O, portalbrasil.net

Bakgrunnsstoff

Delstatar i Brasil
Delstaten Rio de Janeiro

Rio de Janeiro er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Espírito Santo, Minas Gerais og São Paulo‎. Delstadshovudstaden er byen Rio de Janeiro.

Kjelder

Rio de Janeiro
Minas Gerais

Minas Gerais er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Bahia, Espírito Santo, Rio de Janeiro, São Paulo‎, Mato Grosso do Sul og Goiás. Delstadshovudstaden er Belo Horizonte.

Delstatar i Brasil
Mato Grosso do Sul

Mato Grosso do Sul er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Minas Gerais, Mato Grosso, Goiás, Paraná og São Paulo‎. Delstadshovudstaden er Campo Grande.

Kjelder

Delstatar i Brasil
Mato Grosso

Mato Grosso er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Rondônia, Amazonas, Pará, Tocantins, Goiás og Mato Grosso do Sul. Delstatshovudstaden er Cuiabá.

Delstatar i Brasil
Rondônia

Rondônia er ein delstat nordvest i Brasil. Delstaten grensar til delstatane Acre, Amazonas og Mato Grosso. I sør har han riksgrense mot Bolivia. Rondônia er ein av dei yngste delstatane i Brasil, og har sidan 1970-talet hatt ein kraftig folkevekst.

Delstadshovudstaden er Porto Velho, som har om lag 380 000 innbyggjarar. Andre byar er Ji-Paraná, Ariquemes, Vilhena og Cacoal.

Geografi

Rondônia ligg i vestkanten av Amazonas, og størsteparten av delstaten er dekt av regnskog. Store skogmengder er blitt rydda etter at omfattande innflytting og nybygging tok til på 1970-talet. 

Porto Velho ligg heilt vest i Rondônia, ved Madeira-elva, som er ei sideelv til Amazonas. I delstaten ligg også innsjøen Lago do Cuniã.

Historie
Rondônia blei skild ut frå Mato Grosso i 1943 som Guaporé-territoriet etter ein politikk ført av president Getulío Vargas for å sikra grensene til Brasil. I 1956 blei territoriet gjeve namnet kalla Rondônia etter Candido Rondon, som leidde fleire ekspedisjonar i dei brasilianske grenseområda tidleg på 1900-talet. Det føderale territoriet fekk delstatsstatus i 1982.

På 1970-talet blei det etablert eit program kalla Pólo-Noroeste som skulle fremja innvandring til området. Dette markerte også byrjinga på kaffiplantasjane og kvegdrifta i regionen. Pólo-Noroeste-programmet auka folketalet i Rondônia frå 10 000 i 1970 til 1,5 millionar i 2004. Bortsett frå Porto Velho og Guajará-Mirim er alle byane i delstaten bygd av nybyggjarar omfatta av dette programmet. Etter sluttføringa av Pólo-Noroeste har dei føderale styresmaktene starta Planaforo-programmet som fokuserer meir på miljø og urfolk. Eit hovudområde i dette programmet er å definera grensene for urfolksreservat.

I 1980 blei vasskraftverket Samuel bygga. Dette kraftverket mogleggjorde ein stor auke i produksjonen av tømmer, mineral og matvarer og innan bygg og anlegg.

Økonomi
Delstaten produserer trevirke, kaffi, gummi og kjøt frå kveg. Mais og ris er andre viktige jordbruksprodukt. Det føregår gruvedrift på gull og tinn.

Sidan slutten av 1990-talet har Rondônia byrja å tilretteleggja for auka turisme.

Frihandelsområdet Guajará-Mirim blei skipa i 1993. Dette området grensar til Bolivia og har ført til ein markert auke i handelen mellom Rondônia og Bolivia.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Rondonia Web. Engelsk nettstad driven av James Hayes-Bohanan.

Kjelder

«Rondônia» i Britannica Online Encyclopedia
«História de Rondônia» , rondonia.ro.gov.br

Denne artikkelen bygger på «Rondônia» frå ,  den 15. desember 2012.  

 
Delstatar i Brasil
Pará

Pará er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Mato Grosso, Amazonas, Amapá, Maranhão og Tocantins. Delstadshovudstaden er Belém.

Delstatar i Brasil
«Nimrod»

«Nimrod» var ekspedisjonsskipet som Ernest Shackleton nytta på Nimrod-ekspedisjonen til Antarktis (1907–1909). Det var ein 41 år gammal skonnert på 334 BRT som hadde blitt brukt som sel- og kvalfangstskute.
Shackleton betalte  for fartøyet og rigga det om til ein skonnertbark. «Nimrod» hadde òg ein dampmaskin som hjelpemotor, men ho gjorde ikkje meir enn seks knop under dampfart.

Skipet var så overlessa med utstyr og forsyningar til ekspedisjonen at det ikkje let seg gjere å bringe med nok kol for å gå frå  New Zealand til Antarktis. Shackleton valde derfor å taue skipet til byrjinga av pakkisen med trampbåten «Koonya». Newzealandske styresmakter dekte halvparten av utgiftene i samband med tauinga, resten vart betalt av Sir James Mills, styreformann i Union Steamship Company.

«Nimrod» vart i byrjinga kommandert av Rupert England, men Shackleton var misnøgd med han og erstatta han med Frederick Pryce Evans som hadde vore kaptein på «Koonya».

Etter ekspedisjonen vart skipet selt. Ti år seinare forliste ho i Nordsjøen etter å ha grunnstøytt på Barber Sands utanfor kysten av  Norfolk i England 31. januar 1919. Berre to av besetninga på tolv vart berga.

Skipet har gjeve namn til fleire steder i Antarktis, inkludert Nimrodbreen.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på ««Nimrod»» frå ,  den 1. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Skonnertar
Skonnertbarkar
Polarskuter
Britiske ekspedisjonsfartøy
Britiske handelsfartøy
Skip frå 1867
Skip sluttsegla 1919
Antarktisk historie
Ernest Shackleton
New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition

New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) skildrar ei rekkje vitskaplege ekspedisjonar til Antarktis frå New Zealand. Dei viktigaste ekspedisjonane var i 1957-58 og 1958-59.  Ekspedisjonen i 1957-58 gjekk til Ross Dependency og namngav Borchgrevinkbreen. Året etter utforska ekspedisjonen Mountaineer Range.

Fleire reiser vart utførte i 1960-åra og dei namngav detaljar som Sledgersbreen og Leap Year-breen (1963-64), Ian Peak og Champnessbreen (1967-68) og Marble Peak og Surprise Spur (1969-70).

Sjå òg
New Zealand Antarctic Place-Names Committee

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition» frå ,  den 1. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Antarktiske ekspedisjonar
New Zealand og Antarktis
1957 i Antarktis
1958 i Antarktis
1959 i Antarktis
1963 i Antarktis
1964 i Antarktis
1967 i Antarktis
1968 i Antarktis
1969 i Antarktis
1970 i Antarktis
Newzealandske ekspedisjonar
Eurofest 2013

Eurofest 2013 fann stad 7. desember 2012 og var den nasjonale uttakinga til Kviterussland i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige.

Deltakarar som har delteke tidlegare
Alena Lanskaja vann Eurofest 2012 med songen «All My Life», men vart diskvalifisert og fekk dimed ikkje representere Kviterussland i Eurovision Song Contest 2012 i Baku i Aserbajdsjan.

Kjelder
 

Eurovision Song Contest 2013-uttakingar
2012 i Belarus
Musikktevlingar i 2012
Belarusiske Eurovision Song Contest-uttakingar
Leonard Kristensen

Leonard Kristensen () var ein norsk skipsførar og antarktispioner. Kristensen var kaptein på «Antarctic» som i 1894–95 seglte til Sørishavet på ein kvalfangstekspedisjon leia av Henrik Johan Bull. Ekspedisjonen er blitt kjend fordi ei gruppe på åtte mann, inkludert Bull og Kristensen, greidde å komme seg i land på Kapp Adare den 24. januar 1895. Dette er den første dokumenterte ilandstiginga på det antarktiske kontinentet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leonard Kristensen» frå ,  den 1. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Andre norske helter i Antarktis www.norgesglemteoppdager.org

Norske sjømenn
Folk frå Nøtterøy
Norske antarktisfararar
Henrik Johan Bull

Henrik Johan Bull () var ein norsk forretningsmann og skipsreiar.

I perioden 1893–1895 leia han ein ekspedisjon til Antarktis med skipet «Antarctic», finansiert av Svend Foyn, for å leite etter førekomstar av rettkvalar. Skipet vart utstyrt med elleve harpunkanoner, eksplosiv, åtte kvalbåtar og eit mannskap på 31. 

19. januar 1895 gjekk ei gruppe frå ekspedisjonen i land på Foyn Island. Fem dagar seinare vart ein båt med åtte mann, inkludert Bull, kaptein Leonard Kristensen, Carsten Borchgrevink og Alexander von Tunzelmann sende i land på Kapp Adare på det antarktiske fastlandet. På det tidspunktet trudde dei at dei var dei første til å setje fot på det antarktiske kontinent, men det vart seinare klårt at selfangaren John Davis hadde påstått å ha gått i land på Antarktishalvøya alt i 1821. Denne påstanden er likevel omstridt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henrik Johan Bull» frå ,  den 1. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Henrik Johan Bull (1898) Sydover. Ekspeditionen til Sydishavet i 1893-1895, Det norske aktieforlag, Kristiania
 Per Gramsborg. «The first man to have set foot on the Antarctic continent». I: The Norseman, nr 2 (1992)

Bakgrunnsstoff 
Norsk biografisk leksikon

Norske skipsreiarar
Norske kvalfangarar
Norske antarktisfararar
Norske forfattarar av erindringsbøker
Stokke
Folk frå Sandefjord
Die grosse Entscheidungsshow 2013

Die grosse Entscheidungsshow var den tredje gongen Die grosse Entscheidungsshow vart arrangert. Tevlinga vert nytta som den nasjonale uttakinga til Sveits i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Finalen vil finne stad 15. desember 2012.

Utveljingsprosessen
27. august 2012 annonserte Schweizer Fernsehen (SF) at ni bidrag kom til å framførast i Bodensee-Arena i Kreuzlingen, fem mindre enn året før.

Fire bidrag ville kome frå ein Internettrøysting av den tyskspråklege kringkastaren SF, tre frå den fransksråklege kringkastaren Radio télévision suisse (RTS) og to frå den italienskspråklege kringkastaren Radiotelevisione svizzera di lingua italiana (RSI).

SF
SF ville velje ut fire finalistar. Kandidatane kunne sende inn bidrag til kringkastaren mellom 1. september og 8. oktober 2012. Den fyrste vinnaren av Eurovision Song Contest, Lys Assia, sende inn eit bidrag til SF for andre året på rad. Andre kandidatar er mellom anna Mariella Farré, som har representert Sveits i Eurovision Song Contest to gonger, og Magdalena Tul, som representerte Polen i Eurovision Song Contest 2011, samt den nederlandske gruppa LA The Voices med Gordon Heuckeroth, nederlandsk deltakar i Eurovision Song Contest i gruppa De Toppers, vinnaren av Deutschland such den Superstar, Leo Ritzmann, vinnaren av Die grössten Schweizer Talente, Maya Wirz, og finalisten frå den spanske uttakinga til Eurovision Song Contest 2011, Melissa. Ei 50/50 blanding av Internettrøysting og ein ekspertjury vil verte nytta til å velje finalistane.

RSI
RSI valde ut to finalistar. Artistar kunne sende inn bidrag mellom 1. og 30. september 2012. Ein intern utveljingskomité valde ut seks bidrag. I tillegg var vinnaren av Fattore voce 2012, Sohaila El Shater, direktekvalifisert til utveljinga.
 Lista over bidrag vart annonsert 9. oktober 2012. utveljinga vart send på radiokanalen RSI Rete Tre frå Lugano Living Room 23. oktober 2012. Telefonrøystingvinnaren og favoritten mellom juryen, som høvesvis var Chiara Dubey og Ally, gjekk vidare til finalen.

RTS
RTS vil velje ut tre finalistar. Ein utveljingskomité vil velje ut bidraga.

Finalen
Finalen vil finne stad 15. desember 2012 i Bodensee-Arena i Kreuzlingen. Programleiaren vil vere Sven Epiney. Vinnaren vil verte røysta fram av fjernsynssjåarane.

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
 
 

Eurovision Song Contest 2013-uttakingar
Musikktevlingar i 2012
2012 i Sveits
Sveitsiske Eurovision Song Contest-uttakingar
Brosnahan Island

Brosnahan Island er ei øy som stig opp av vestdelen av Ross isbrem 11 nautiske mil nordaust for Cape Murray. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959–63, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser James J. Brosnahan i U.S. Navy, leiar av overvintringslaget på McMurdo Station i 1961.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Ross Dependency
Hillary Coast
Chandler Island

Chandler Island er den sørlegaste øya av dei isdekte White Islands, inst i Sulzberger Bay. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Alan Chandler, elektroingeniør på Byrd Station vinteren 1969.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Ross Dependency
King Edward VII Land
Hans Baldung

Hans Baldung, kalla Grien eller Grün () var ein tysk målar, koparstikkar og tresnittsteiknar under renessansen. Han er særleg kjend for ei altartavle i Freiburg im Breisgau.

Liv og gjerning
Hans Baldung var fødd i Schwäbisch Gmünd. Han gjekk truleg i lære hos ein målarmeister i Strasbourg, før han i 1503 flytta til Nürnberg og fekk Albrecht Dürer til læremeister. Dei to målarane var sidan gode vener. Etter eit oppdrag i Halle an der Saale, der Baldung dekorerte katedralen i byen, kom han 1509 tilbake til Strasbourg.

Same året, 1509, fekk han borgarrett i Strasbourg. Mellom 1512 og -15 var Baldung sysselsett med høgaltaret til kyrkja i Freiburg im Breisgau. Denne altartavla, kalla Kroninga av jomfru Maria, vert rekna for hovudverket hans. Etter åra i Freiburg reiste han til Strasbourg att, der han til og med vart medlem av storrådet i byen. 

Baldung laga ei rekke bilete over allegoriske og religiøse motiv. Mellom anna måla han fleire bilete der døden var tema. Kristi fødsel og Dei tre gratiene er mellom desse. Han laga også fleire bilete av hekser. Elles designa han glasmåleri.

Måleria til Dürer, kanskje særleg dei framifrå portretta, var Baldungs viktigaste inspirasjonskjelde. Han støtta reformasjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hans Baldung» frå ,  den 1. november 2012.  
 

Tyske målarar
Renessansemålarar
Fisher Island

Fisher Island er ei isdekt øy som ligg like nord for Edward VII Peninsula der ho markerer vestsida av innløpet til Sulzberger Bay. Ho vart kartlagd frå landmålingar av USGS og flyfoto teken av U.S. Navy (1959-65). Ho vart namngjeven i 1966 av US-ACAN for Wayne Fisher av USA Department of State.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fisher Island» frå ,  den 1. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Øyar i Ross Dependency
King Edward VII Land
Kizer Island

Kizer Island er ei isdekt øy som ligg 10 nautiske mil (18 km) sørvest for Cronenwett Island ved vestenden av Sulzberger isbrem. Ho vart kartlagd frå landmålingar av US Geological Survey (USGS) og flyfoto tekne av U.S. Navy (1959–65). Ho er kalla opp etter løytnant T.L. Kizer i US Navy, helikopterpilot på USS 1962.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Ross Dependency
King Edward VII Land
Olson Island

Olson Island  er den største og nordlegaste av dei isdekte White Islands, sør i Sulzberger Bay. Øya vart grovt skissert på kart av Byrd-ekspedisjonen, 1928-30, og vart merka som «låge isklipper» som stig opp over isbremmen i denne delen av bukta. Ho vart kartlagd i detalj av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Ho er kalla opp etter Michael L. Olson i US Antarctic Research Program (USARP) som var ionosfærisk fysikar på Byrd Station, vinteren 1968, og  Plateau Station sommaren 1968-69.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Ross Dependency
King Edward VII Land
Roosevelt Island

Roosevelt Island er ei isdekt øy som ligg i austlege delen av Ross isbrem i Antarktis. Den sentrale ryggen på øya stig til opp mot 550 moh, men heile øya er fullstendig dekt av is, så ho er meir eller mindre usynleg frå bakkenivå. Øya er kring 130 km lang frå norvest til søraust, 65 km brei og med eit areal på .

At øya finst og kor stor ho er vart oppdaga av korleis isen flyt over ho. Ho vart namngjeven av kontreadmiral Richard E. Byrd i 1934 etter Franklin D. Roosevelt, den dåverande presidenten av USA. Byrd var leiaren for ekspedisjonen som oppdaga øya.

Roosevelt Island ligg innanfor grensa til Ross Dependency, som er kravområdet til New Zealand i Antarktis.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder

Øyar i Ross Dependency
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Oppkallingar etter Franklin Delano Roosevelt