alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Khrysopigi Devetzi

Khrysopigi Devetzi () er ein gresk tidlegare lengde- og tresteghoppar frå Alexandroúpoli. Ho vann sølvmedaljen i tresteghopp i OL 2004 og EM 2006. I 2007 og 2008 tok han bronsen i same øvinga ved høvesvis VM i Osaka og sommarleikane i Beijing, begge desse prestasjonane vart annullerte i 2016.

Aktiv
Devetzi gjorde store framsteg i tresteghopp i 2002 og -03-sesongane. Den 4. mars 2003 sette ho gresk rekord i øvinga med eit hopp på 14,84 m i Peanía. Under dei olympiske leikane i Aten i 2004 forbetra ho i kvalifiseringa den greske rekorden til 15,32 meter, einast tre andre kvinnelege tresteghopparar har hoppa lengre i øvinga. I finalen landa ho på 15,25 m i sitt bestehopp, noko som gav henne sølvmedaljen, 5 cm bakom Françoise Mbango Etone frå Kamerun.

I VM 2005 enda Devetzi på femteplass i tresteghopp. Den 10. juni 2006 gjorde ho personbeste i lengdehopp med 6,83 meter ved eit stemne i Tríkala. Seinare i sesongen tok ho leiinga i EM-finalen i tresteg med eit årsbestehopp som målte 15,05 m. Leia gjorde ho til den sjette og siste omgangen. Tatjana Lebedeva frå Russland nådde 15,10 m i sitt siste hopp og snappa gullmedaljen frå Devetzi.

Både i Osaka-VM 2007 og Berlin-OL 2008 vart Devetzi tildelt bronsemedaljen i tresteghopp, to medalje-plasseringar som begge vart underkjende i 2016.

Doping
I mai 2009 nekta Devetzi å stille til dopingkontroll. Ho vart då utestengd frå friidretten i to år og la opp. År 2016 viste nye testar av Devetzi sine dopingprøver frå august 2007 spor etter stanozolol. Alle hennar prestasjonar frå Friidretts-VM 2007 og til ho la opp vart då annullert. Dermed mista ho bronsemedaljane frå VM 2007 og OL 2008.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2002 i München: Nr 7 i tresteg – 14,15 m
VM 2003 i Paris: Nr 8 i tresteg – 14,34 m
OL 2004 i Aten: Sølv i tresteg – 15,25 m
VM 2005 i Helsinki: Nr 5 – 14,64 m
EM 2006 i Göteborg: Sølv i tresteg – 15,05 m. Nr 10 i lengde – 6,41 m
VM 2007 i Osaka: Annullert bronse i tresteg (15,04 m)
OL 2008 i Beijing: Annullert bronse i tresteg (15,23 m). Annullert 14. plass i lengde (6,57 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chrysopigi Devetzi» frå ,  den 20. september 2019.  
 

Greske friidrettsutøvarar
Lengdehopparar
Tresteghopparar
Palestinsk statistisk sentralbyrå

Palestinsk statistisk sentralbyrå (, engelsk Palestinian Central Bureau of Statistics, PCBS) er den offisielle statistikkførande institusjonen i Det palestinske området. Det har som hovudoppgåve å samla og presentera statistikk for området, og gje sannferdig og upartisk statistikk om demografiske, sosiale, økonomiske og miljømessige tilhøve og utviklingstrendar.

Organisasjonen er grunnlagd som eit sjølvstendig statistisk byrå. Det er ein statleg organisasjon som tilbyr tenester til styresmaktene, ikkje-statlege organisasjonar og private føretak, i tillegg til forskingsinstitusjonar og universitet. Det gjev ut  Statistical Yearbook of Palestine og Jerusalem Statistical Yearbook kvart år.

Hovudkontoret til byrået ligg Ein Munjed-kvarteret  i Ramallah.

Leiarar
Dr. Hasan Abu Libdeh (1993–2005)
Dr.  Luay Shabeneh (2005–2010)
Ola Awad (2011–)

Merknadar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Palestinian Central Bureau of Statistics» frå ,  den 20. september 2019.

Bakgrunnsstoff
Palestinian Central Bureau of Statistics
Palestinian Central Bureau of Statistics 

Dei palestinske sjølvstyresmaktene
Nasjonale statistikkbyrå
Ramallah
Pentax K-1

Pentax K-1 er eit digitalt spegelreflekskamera lansert i 2016 av Ricoh, det fyrste digitale fullformat-kameraet i Pentax-serien. Det har ei stabilisert CMOS-biletbrikke med ei oppløysing på 36,4 megapikslar. Kameraet kan ta opp videoar med ei oppløysing på 1920 × 1080 pikslar og 4,4 bilete per sekund med full oppløysing.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Produktside

Pentax-kamera
Ready Steady Who

Ready Steady Who er ein 7-tommars EP av The Who, gjeve ut berre i Storbritannia 11. november 1966, kring ein månad før albumet deira A Quick One kom ut. Tittelen syner til eit TV-program kalla Ready Steady Go! som bandet nyleg hadde spelt i, men EP-en inneheld andre songar enn dei som vart spelte på TV.

Songar 
Plata består av to originale songar av Pete Townshend, i tillegg til coverversjonar av kjenningsmelodien frå Batman og Jan and Dean sin «Bucket T». Dei hadde òg med ein versjon av The Regents sin «Barbara Ann», som var meir kjend i ein versjon av The Beach Boys som The Who følgjer tett. Trass i tittelen vart ikkje EP-en spelt inn på Ready Steady Go!, og innspelingane hadde ikkje noko med fjernsynsshowet å gjere. 

Alle songane kom ut som bonusspor på CD-utgåva av A Quick One, frå 1995, utanom «Circles», som skil seg frå versjonen på luksusutgåva frå 2002 av My Generation, og kan finnast på Two's Missing.

Den originale EP-en har låtskrivarane av «Batman» oppført som Jan Berry, Don Altfeld (feilstava «Altfield») og Fred Weider. Songen vart i røynda skriven av Neal Hefti. Dette vart retta opp i CD-utgåva av A Quick One frå 1995

The Who spelte inn songen «My Generation» for EP-en, men denne var ikkje med på plata og versjonen kom først ut i 1995 på A Quick One. Hovudskilnaden mellom denne og originalen er at han er kraftig forkorta og endar med ei utgåve av Edward Elgar sin «Land of Hope and Glory».

Utgjeving og mottaking
EP-en kom ut 11. november 1966 i Storbritannia og berre i mono. Han gjekk til topps på den britiske EP-lista, der plata låg fire veker frå 17. desember 1966.

EP-en kom ikkje ut i USA på den tida og songane vart lenge rekna som sjeldne samlarobjekt. Sjølv om songane «Disguises» og «Bucket T» kom ut i 1968 på samlealbumet Magic Bus: The Who on Tour, vart ikkje resten av songane gjevne ut offisielt i USA får luksusutgåva av A Quick One og Two's Missing.

«Bucket 'T'» vart gjeven ut på singel i fleire europeiske land. Han gjorde det særleg bra i Sverrige, der han låg inne på lista i sju veker og gjekk heilt til topps i februar 1967..

Då EP-en kom ut fekk han middels til gode meldingar. I ei seinare melding skreiv AllMusic-skribenten Richie Unterberger at «det var uklårt om dette var ein spøk eller songar som var til overs» og meinte at «kanskje det var litt av begge deler».

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ready Steady Who» frå ,  den 20. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Who Official Band Website - Ready Steady Who (EP)
http://www.thewho.info/WhoSingles5.htm The Who singles

EP-ar frå 1966
Album produserte av Kit Lambert
The Who-album
Reaction Records-album
Sogndal prestegard

Sogndal prestegard ligg eit stykkje nord for Stedje kyrkje, på den andre sida av Sogndalselvi. Prestegarden er i dag omgjeven av bustadsblokkar, studentbustadar og andre nyare bygg.

Historia til prestegarden strekk seg attende til mellomalderen. Dagens hovudbygning vart oppført i 1836. Det dreier seg om eit to og ein halv etasjes laftebygg med liggjande panel og delvis valma tak. Huset og romfordelinga har vorte noko endra gjennom åra, men i ytre framtoning ber huset framleis preg av si tid. Bygningen er freda. I tillegg finst eit stabbur, ein garasje og eit mindre uthus.

Bakgrunnsstoff 
 
 Sogndal kommune: Prestegarden i Sogndal

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Sogndal
Gardar i Sogndal
Freda bygg i Vestland
Gildeskål prestegard

Gildeskål prestegard i Gildeskål kommune vart oppført i si noverande form rundt 1750, men delar av konstruksjonen kan vere eldre. Prestegarden vert enno brukt som tenestebustad for soknepresten i kommunen. Det finst to stabbur som er tilknytte prestegarden. Desse er òg frå midten av 1700-talet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gildeskål prestegård» frå ,  den 20. september 2019.  
 
 
 Opplysningsvesenets fond: Gildeskål prestebolig

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Gildeskål
Gardar i Nordland
Nesset prestegard

Nesset prestegard ligg 3 kilometer sørvest for tettstaden Eidsvåg, på sørsida av Langfjorden i Molde kommune.

Prestegarden er særleg kjend for å vere barndomsheimen til forfattaren Bjørnstjerne Bjørnson. Faren Peder Bjørnson var sokneprest her frå 1837 til 1853. Bjørnstjerne budde i Nesset til 1844. Då flytta han til Molde og byrja på gymnaset. Bondesamfunnet og naturen i Romsdalen skulle få stor innverknad på diktinga til Bjørnson.

Prestegarden har blitt utvikla i eit samarbeid mellom Romsdalsmuseet som museumsfagleg konsulent og Opplysningsvesenets fond som eigar. Prestegarden er kommunens tusenårsstad. I 2019 vart garden seld til Romsdalsmuseet. Presten i Nesset har ein ny bustad frå 2016.

Fotnotar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Nesset prestegård» frå ,  den 20. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 
 Nesset kommune – Nesset Prestegard 
 Romsdalsmuseet: Nesset prestegard - Bjørnstjerne Bjørnson sin Barndomsheim

Kulturminne i Molde
Prestegardar i Noreg
Museum i Møre og Romsdal
Gardar i Møre og Romsdal
Bjørnstjerne Bjørnson
Freda bygg i Møre og Romsdal
Kvitstrupesporv

Kvitstrupesporv (Zonotrichia albicollis) er ein trekkfugl i amerikasporvfamilien som hekkar i Canada og nordaustlegaste USA og overvintrar i USA.

Arten er monotypisk, utan underartar, men det finst to fargevariantar: Ein «brunbryna» med ei brei brungul augebrynstripe og ein «kvitbryna» variant.

Skildring 
Denne arten er ein mellomstor medlem av amerikasporvfamilien, 15-17 centimeter i kroppslengd. Hovudet til den «kvitbryna» fargevarianten liknar kvitkronesporv med eit kvitt isseband frå nebb mot bakhovud, omkrinsa av svarte striper, eit kvitt felt mellom denne og ei svart augestripe som går mot nakken. Til skilnad frå kvitkronesporven har han eit kraftig farga gult område mellom nebb og auge. Han har òg kvit strupe mot gråe kinn og grått bryst. Unge fuglar og delar av den vaksne populasjonen er «brunbryna». Omtrent halve populasjonen er av denne varianten. 

Hekkinga skjer i blandingsskog eller i open barskog. Ein kan finne hekkande kvitstrupesporvar langs vegkantar og i høgda opptil 3500 moh. Hekkeområdet er i provinsane av Canada frå vest til aust, i søraustlege Yukon. I USA inn i statane rundt Dei store sjøane som Minnesota, Wisconsin, Michigan, og austover lengst nord mot atlanterhavskysten. Overvintring skjer i søraustlegaste statane og langs stillehavskysten. Der er òg kvitstrupesporvar vinterstid inn i ekstremt nordlegaste Mexico. 

Desse fuglane beitar på eller nær bakken. Om sommaren etter insekt og andre leddyr, om vinteren etter frø og bær. Om våren gjerne knoppar av eik. Dei kan beite einskildvis, i par eller dei kan vere med i store fleirartsflokkar utanom hekkesesongen.

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Han er vanleg i utbreiingsområdet og klassifisert som globalt livskraftig.

Spontant i Noreg
Eit individ av arten er registrert  i Orkdal kommune i Trøndelag sommaren 2002, ein annan kvitstrupesporv heldt seg på Røst i Nordland gjennom sommaren 2003.

Kjelder  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

amerikasporvfamilien amerikanske sporvefuglar i Noreg
UEFA-cupfinalen i fotball 1978

UEFA-cupfinalen i fotball 1978 stod mellom nederlandske PSV Eindhoven og franske SC Bastia og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 26. april på Stade Furiani i Bastia med 15 000 på tribunane, returkampen vart avvikla 9. mai på Philips stadion i Eindhoven framfor 27 000 tilskodarar. PSV Eindhoven sigra med 3 mål mot 0 og tok klubbens fyrste triumf i ei av dei store europeiske klubbturneringane.

Kampane
Kampen i Bastia enda mållaus.

Heime på Philips stadion ordna Willy van de Kerkhof PSV-leiing i det 24. minutt. Midtvegs i den andre omgangen, etter 21 og 23 minuttars spel, avgjorde PSV finalen med to kjappe skåringar, fyrst ved Gerrie Deijkers, så ved kapteinen Willy van der Kuijlen.

Laga
Meisterlaget til PSV bestod av: Jan van Beveren, Kees Krijgh, Adrie van Kraay, Ernie Brandts, Huub Stevens,  Harry Lubse, Jan Poortvliet, Willy van de Kerkhof, René van de Kerkhof, Willy van der Kuijlen, Gerrie Deijkers og innbytaren  Nick Deacy.

Bastia-mannskapet omfatta: Pierrick Hiard, André Burkhard, André Guesdon, Charles Orlanducci, Jean-Louis Cazes, Johnny Rep, Félix Lacuesta, Jean-François Larios, Abdelkrim Merry Krimau, Claude Papi, Yves Mariot, Paul Marchioni, François Félix, Marc Weller, Jean-Marie De Zerbi.

Domarar
Dusan Maksimović frå Jugoslavia var dommar på Korsika, Nicolae Rainea frå Romania dømde i Eindhoven.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1978 UEFA Cup Final» frå ,  den 21. september 2019.  
 

Fotball i 1978
UEFA-cupfinalen i fotball
Alfred Grønneberg

Alfred Mathias Grønneberg () var ein norsk urmakar og politikar frå Tjølling i Vestfold, busett i Fredrikstad. Han representerte partiet Høgre på Stortinget 1937-45, vald frå kjøpstadene i Østfold og Akershus.

Grønneberg var son til ein gardbrukar. Sjølv gjekk han 1894-98 i urmakarlære i Sandefjord. I 1907 løyste han handverks- og handelsbrev og slo seg ned i Fredrikstad som urmakar og optikar.

I Fredrikstad var Grønneberg medlem i bystyret frå 1922 til 1934. Han var elles formann i Norges Urmakerforbund 1930-41 og 1945-46, styremedlem i Fredrikstad Sparebank frå 1932, og ei tid formann i Speidernes fellesråd.

Hausten 1936 vart Grønneberg vald til stortingsmann frå dei fire byane Halden, Sarpsborg, Fredrikstad, Moss og Drøbak. Høgre-representanten hadde sete 1937-45 i Administrasjonkomiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1937-1945
Folk frå Larvik
Folk frå Fredrikstad
Basismatvare

Basismat, basismatvare eller basiskost er ein mattype som blir eten til vanleg og i så store mengder at han utgjer ein viktig del av eit standard kosthald for ei viss gruppe menneske. Basismaten tilfører ein stor del av energien og som regel også store delar av næringsstoffa folk treng. Vanlege basismatvarer i verda er kornslaga ris, kveite, mais, hirse, durra, rotfrukter som potet, maniok, jams og taro, og dyreprodukt som egg, mjølkeprodukt, fisk og kjøt.
Belgfrukter som linser, bønner og erter er også viktige basismatvarer fleire stader i verda.

Biletdøme

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Staple food» frå ,  den 21. september 2019.  
 

 
Mat
Kosthald
DS «Rhea»

DS «Anna» (kallesignal LERL) var eit dampskip bygt i 1895 som slepebåt for Hans Olsen i Bergen.  I 1903 vart båten omdøypt «Rhea».

Historie
I 1899 vart båten kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab for 18 630 kroner. I 1903 vart båten omdøypt «Rhea», eit namn båten hadde til han vart ombygd til lekter eller kai i 1961. 

BDS kjøpte inn slepebåten etter kvart som skipa i Bergen hamn vart større og traffikken auka. Båten vart selt i juli 1910 til Johan Muller i Bergen, som frå januar 1917 hadde båten i selskapet A/S Victor Muller fram til oktober 1955. Det året tok Gustav Hansen over båten. I januar 1961 kjøpte BDS attende båten, før han i oktober 1961 vart selt til Einar Cook i Bergen for å få maskin og utstyr demontrert. Same månaden vart båten selt til Måløy for å brukast som lekter eller kai.

Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 29 bruttoregistertonn og 14 nettoregistertonn. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tosylindra compound dampmaskin. Oppgjeven yting var 72 iHk (indikerte hestekrefter) og 16 nHk (nominelle hestekrefter), noko som gav ein toppfart på 8 knop.

Sjå òg
Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

Kjelder
 

Norske dampskip
BDS-eigde fartøy
Skip bygde ved Bergen Mekaniske Verksted
Skip frå 1895
Skip sluttsegla i 1961
John Regis

John Lyndon Regis () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Lewisham i London. Han vann sølvmedaljen på 200 meter i VM 1993 og bronsen på same distansen i VM 1987. Under Tokyo-VM 1991 sprang han ein etappe for britiske laget som vann gull i 4 x 400 meter stafett.

Aktiv
Regis sette personbeste med 20,18 sekundar då han i 1987 sprang inn bronse på 200 m ved verdsmeisterskapen i Roma. I 1988 var han med på Storbritannia sitt sølvlag i 4 × 100 meter stafett i Sommar-OL 1988.

Under europameisterskapen 1990 i Split vann Regis medalje i alle fire tevlingane deltok i. Det tok til med bronse på 100 m, heldt fram med gull og ny personbeste på 200 m, deretter sølv på den korte stafetten og eit gull nummer to på den lange stafetten (europarekord). Året etter sprang han den tredje etappen for det britiske mannskapet som vann gull i 4 x 400 m stafett, framom storfavorittane frå USA.

Ved dei olympiske sommarleikane 1992 i Barcelona vart Regis, trass ny personbeste på 20,09, sjettemann på 200 m, og han var med om å vinne ein bronsemedalje i 4 x 400 m stafett. Eitt år seinare sette han britisk rekord med 19,94 då han sikra seg seg sølvmedaljen på 200 meter ved VM i Stuttgart, sølv fekk han også i 4 x 100 m stafett. Under særs gunstige tilhøve i Sestriere i Italia 31. juli 1994 senka Regis sin britiske 200-meterrekord til 19,87 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje på 200 m – 20,18
OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje i 4 x 100 m stafett (38,28). Utslått i semifinalane på 200 m (20,69=nr 13)
EM 1990 i Split: Gull på 200 m – 20,11, bronse på 100 m (10,07). Gull i 4 x 400 m stafett (2.58,2), sølv i 4 x 100 m stafett (37,98) 
VM 1991 i Tokyo: Gull i 4 x 400 m stafett (2.57,5), bronse i 4 x 100 m stafett (38,09). Utslått i semifinalane på 200 m (20,52=nr 9)
OL 1992 i Barcelona: Bronse i 4 x 400 m stafett (2.59,7). Nr 6 på 200 m – 20,55
VM 1993 i Stuttgart: Sølvmedalje på 200 m – 19,94, og i 4 x 100 m stafett (37,77)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Regis (athlete)» frå ,  den 22. september 2019.  
 

Britiske sprintarar
Damian Warner

Damian David George Warner () er ein kanadisk mangekjempar fødd i London i Ontario. Han vart olympisk meister i tikamp i 2021, tidlegare vann han VM-sølv i 2015 og bronsemedaljen under VM 2013, OL 2016 og VM 2019.

Aktiv
Warner forbetra sitt personbeste med over 300 poeng då han vart femtemann i tikampen under OL 2012 i London. Året etter forbetra han i Moskva-VM den personlege rekorden til 8 512 poeng og tok bronsemedaljen. Med 8 282 poeng vann Warner tikampen under samveldeleikane 2014 i Glasgow.

Ved verdsmeisterskapen i Beijing sanka Warner 8 695 poeng, sette kanadisk rekord og tok sølvmedaljen bak den suverene vinnaren, Ashton Eaton frå USA. I 2016 sikra Warner seg bronsemedaljen under sommarleikane i Rio de Janeiro. Han forbetra den kanadiske rekorden til 8 795 poeng då han i slutten av mai 2018 vann meistermøtet i Götzis, også i 2019 steig han til topps på sigerspallen i Götzis-stemnet.

Warner sigra i tikampen ved panamerika-leikane 2015 i Toronto. I 2019 forsvarte han i Lima tittelen som panamerika-meister. På tampen av same sesongen vart han tredjemann i verdsmeisterskapen i Doha. Etter eit heilt år utan tevlingar, kom Warner tilbake i sitt livs form då dei olympiske leikane vart avvikla i Tokyo. Den 4. og 5. august 2021 vann han OL-gull etter å han sanka heile 9 018 poeng. Han vart då den fjerde tikampkjempa som kleiv grensa 9 000 poeng.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2012 i London: Nr 5 – 8 442 poeng
VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje – 8 512 poeng
VM 2015 i Beijing: Sølvmedalje – 8 695 poeng – bakom Ashton Eaton (9 045 poeng)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Bronsemedalje – 8 666 poeng
VM 2017 i London: Nr 5 – 8 309 poeng
VM 2019 i Doha:  Bronsemedalje – 8 529 poeng
OL i 2021 i Tokyo: Gullmedalje – 9 018 poeng, framom Kévin Mayer (8 726 poeng)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Damian Warner» frå ,  den 25. august 2021.  
 

Canadiske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Olympiske meistrar for Canada
Steinar Nymo

Steinar Petter Nymo () er ein norsk målmann frå Senja i Troms, som arbeider for senjamålet og for ei nynorsknorm som omfattar det. Han er leiar i Senjamållaget og forfattar av ei bok om senjamålet, titulert Ikkje så galle?

Nymo har bakgrunn som lærar. Han er utdanna filolog med germanistikk som fag

Bibliografi 
 

Målfolk
Nynorsk i Nord-Noreg
Folk frå Senja
Aleksandr Tairov

Aleksandr Jakovlevitsj Tairov (født  i Romny, død 25. september 1950 i Moskva) var ein sovjetrussisk  regissør og teaterteoretikar. Han grunnla Moskva kammerteater.

Liv 
Tairov var ein elev av Stanislavski og påverka av Meyerhold. Han gjekk inn for det han kalla «syntetisk teater», som eit forløysande svar på den samtidige naturalismen (tese) og Stilbühne (antitese). Tairov definerte det syntetiske teateret sitt som «neorealistisk». Etter problem i oppstarten fekk han stor suksess med dette både i innland og utland. 

Tairov såg på utdanna skodespelarar som fullt og heilt sjølvstendige kunstnarar, ikkje berre på grunn av dei personlege talentardeira men særleg på grunn av danninga deira innen skodespelarhandverket. 

Han døde i den psykiatriske klinikk Solovijevskaja.

Tairov var gift med Alissa Georgijevna Koonen.

Skriftverk 
 Aleksander Tairov: Das entfesselte Theater, Alexander Verlag Berlin, 1989

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aleksandr Tairov» frå ,  den 22. september 2019.

Litteratur 
 Ilja Ehrenburg: Menschen - Jahre - Leben (Memoarer), München 1962, Sonderausgabe München 1965, Bind I 1991-1922, s. 521-527, ISBN 3-463-00511-5
 David Mamet: Richtig und Falsch- kleines Ketzerbrevier samt Common Sense für Schauspieler, Alexander Verlag Berlin, 2006

Russiske forfattarar
Russiske regissørar
Folk frå Romny
Tungusarar

Tungusarane er eit asiatisk nomadefolk som hovudsakleg lever langs elva Jenisej i Sibir. Folka er delt inn i fleire undergrupper som vert sett på som eigne folkegrupper. Desse folkegruppene snakkar i hovudsak tungusiske språk.

Historie 
Lite er kjent av historia til tungusarane frå før russarane koloniserte Sibir. Tungusarane sine leveområde vart innskrenka av russarane i tsartida, dette vart forsterka under Sovjetunionen då tungusarane i stor grad vart flytte til kollektivbruk. Den opphavlege levemåten har nesten forsvunne, og i dag er det få tungusarar som lever av fiske og fangst.

Nordmannen Fridtjof Nansen skildrar fleire møte med tungusarar som levde på tradisjonelt vis i boka Gjennom Sibir frå 1913 og skriv dette om dei religiøse tilstellingane deira:

 Under teltsengene i flere av teltene så vi det hang små russiske helgenbilder som de fører med seg som andre avguder. Kristne skal de jo være, likssom, iallfall i navnet; men ute i skogen tilber de nok sine gamle guder som en slags garanti for en god fangst. Den kristne gud fra vesten har jo ingen greie på deres [tungusernes] virke.

Det han skildrar her er ein religiøs praksis som var utbreidd blant minoritetar på 1800-talet, og som har vorte karakterisert som reformert heidendom.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tungusere» frå ,  den 22. september 2019.  
 

Arktis
Nomadar
Urfolk i Asia
Folkegrupper i Russland
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
UEFA-cupfinalen i fotball 1974

UEFA-cupfinalen i fotball 1974 stod mellom nederlandske Feyenoord frå Rotterdam og engelske Tottenham Hotspur frå London, og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 22. mai på White Hart Lane i London med 46 281 på tribunane, returkampen vart avvikla 29. mai på De Kuip i Rotterdam framfor 59 317 tilskodarar. Feyenoord sigra med 4 mål mot 2.

Kampane
På heimebane i London tok Tottenham leiinga i det 39. minutt ved midtstopparen Mike England, Willem van Hanegem utlikna til 1-1 allereie fire minutt seinare. 64 minuttar ut i kampen var Tottenham atter i føringa, då etter eit sjølvmål. I det 85. minutt utlikna Theo De Jong for Feyenoord til 2-2.

I Rotterdam leia heimelaget 1-0 ved pause, forsvarsspelaren Wim Rijsbergen fann nettmauskane i det 43. minutt. Peter Ressel skåra kampens siste mål då han la på til 2-0 i det 84. minutt.

Laga
Feyenoord sitt vinnarlag bestod: av Eddy Treijtel, Wim Rijsbergen, Joop van Daele, Rinus Israel (kaptein), Harry Vos, Wim Jansen, Theo de Jong, Willem van Hanegem, Peter Ressel, Lex Schoenmaker, Jørgen Kristensen, Mladen Ramljak og innbytarane Johan Boskamp, Henk Wery.

Tottenham mønstra: Pat Jennings, Ray Evans, Mike England, Phil Beal, Terry Naylor, Chris McGrath, John Pratt, Steve Perryman, Martin Peters, Martin Chivers, Ralph Coates, Mike Dillon, Phil Holder.

Dommarar
Rudolf Scheurer frå Sveits var kampleiar i London, Concetto Lo Bello frå Italia styrte kampen i Rotterdam.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1974 UEFA Cup Final» frå ,  den 22. september 2019.  
 

Fotball i 1974
UEFA-cupfinalen i fotball