alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Åsmund Berthelsen

Åsmund Berthelsen () er ein norsk lærar, journalist, forleggjar, politikar og forfattar. Han er frå Åmdals Verk i Tokke kommune, og busett i Naustdal.

Berthelsen var leiar i Senterungdomens Landsforbund 1974–1978, han var medlem av Naustdal kommunestyre for SV frå 1988, og var også varaordførar ein periode. Han var redaktør av Dølaposten på Otta 1978–1980.

I 1980 starta Berthelsen Sogn og Fjordane Magasin, og dreiv dette fram til 1989. I 1980 starta han også Sogn og Fjordane Forlag, seinare endra til Vestlandsforlaget. Dette vart nedlagd i 2001.

Berthelsen gav ut historia om idrettslaget Tambarskjelvar i 2008 saman med Ivar Longvastøl.

Han har redigert medlemsbladet til Norsk Bonde- og Småbrukarlag og vore fylkessekretær for Småbrukarlaget, Nei til EU og SV.

Åsmund Berthelsen er gift med Magni Øvrebotten.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval 
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane 

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Naustdal
Leiarar i Senterungdomen
Ingvald Førre

Ingvald Severin Johannessen Førre () var ein norsk avisredaktør, offentleg tenestemann og politikar frå Haugesund. Han vart vald til stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet ved tre stortingsval i mellomkrigstida, men melde seg ut av partiet midtvegs i den tredje tingperioden.

Førre var son til ein sjømann. Han var trykkarlærling i heimbyen, og i Florø og Kristiania. Frå 1906 til 1912 var han redaktør i Haugesunds Arbeiderblad, og arbeidde deretter i andre avistiltak, mellom anna redigerte han avisa Demokraten i juni 1913. Han heldt fram i yrket som redaktør av Hønefos og Oplands Socialdemokrat 1913-14. I 1914 reiste han attende til Haugesund og starta opp eit trykkeri.

Frå 1919 var Førre tilsett som sjef av sosialetaten i Haugesund kommune, deretter var han i 1923-24 sjef for skatteetaten. I åra frå 1924 til august 1946 var han underfut i kommunen. Samstundes var han i tida 1930-41 også leiar av Noregs Bank si avdeling i Haugesund.

Førre var medlem av Haugesund bystyre 1910-13 og på ny 1919-22. Frå 1925 var fast representant i bystyret fram til andre verdskrigen. Han var varaordførar i 1927 og 1936, medan han i 1937-38 var ordførar.

Førre vart vald til inn på Stortinget frå byane i Vest-Agder og Rogaland ved tre val; 1927, 1933 og 1936. Perioden 1931-33 var han vararepresentant til Stortinget. På Tinget var han 1928-30 medlem i Næringskomite nr 1, sidan var han frå 1934 medlem i Sjøfarts- og fiskerikomiteen. I siste halvdelen av 1930-åra gjekk han mot at Arbeidarpartiet skulle endre forsvarspolitikken bort frå ei pasifistisk retning. Han braut med partiet i 1938 og var sidan uavhengig stortingsrepresentant. Med boka Åndskampens vei til det klasseløse fredssamfund gjorde han greie for brotet. I 1940 ytra Førre seg negativt om Elverumsfullmakta.

Etter andre verdskrigen gjekk statsadvokaten i Rogaland inn for å tiltale Førre for landssvik, då han meinte Førre skulle ha bøygd av for den tyske okkupasjonsmakta i 1940. Riksadvokaten vedtok å la vere å tiltale Førre, men irettesette han munnleg for «utilfredstillende nasjonal holdning».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ingvald Førre» frå ,  den 13. mars 2017.  
 
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1928-1930
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar 1937-1945
Folk frå Haugesund
Nordmenn frå andre verdskrigen
Kramsach

Kramsach er ein kommune i distriktet Kufstein i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 26,9 km² og i kring 4 800 ibuarar. Kramsach omfattar to landsbyar/bygder; Voldöpp og Mariental. Rådhuset ligg i Voldöpp, 520 meter over havet.

Landskapet i Kramsach er dominert av høgfjell i søraust, opp til 1523 moh, mot nordvest er det kupert med ei blanding av bar- og lauvskog.

Kramsach er særleg kjend for sin raudlege marmorstein og sommarturismen, dessutan er tømmer- og glassindustrien viktige næringskjelder.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kramsach» frå ,  den 13. mars 2017.  
 

Kommunar i Tirol
Kirchbichl

Kirchbichl er ein kommune i distriktet Kufstein i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 14,9 km² og i kring 5 600 ibuarar. Landsbyen Kirchbichl ligg 515 meter over havet.

Kirchbichl ligg i dalen Unterinntal, ved elva Wörgl. Kommunen består av landsbyen Kirchbichl og grendene Oberndorf, Bichlwang, Kastengstatt, Winkelheim, Boden og Bruckhäusl. Landskapet i kommunen er kupert mot nordaust, medan høgfjell dominerer i sørvest. Høgste punktet er i nærleiken av Mittagskogel, 1595 meter over havet, og fire km aust om landsbyen Kirchbichl.

Kirchbichl har vore særleg kjend for sin sementindustri. Sidan 2001 har den tyske kryddermylna Moguntia produsert varene sine ved eit anlegg i Kirchbichl.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kirchbichl» frå ,  den 13. mars 2017.  
 

Kommunar i Tirol
Kenneth Moe

Kenneth Moe () er ein norsk skjønnlitterær forfattar.

Han debuterte på Pelikanen Forlag i 2015 med kortromanen Rastløs, som han fekk Tarjei Vesaas' debutantpris for.

Bibliografi 
 2015 – Rastløs, roman
 2016 – Det åpenbare, roman

Kjelder 

Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2015
Vinnarar av Tarjei Vesaas' debutantpris
Ernst G. Mortensen

Ernst Gustav Mortensen () var ein norsk forlagsmann frå Oslo, landskjend for å ha starta opp mange suksessrike vekeblad.

Etter å ha studert brevskular i USA i 1911 starta han i 1914 Norsk Korrespondanseskole, eit firma han var direktør i til 1961. Gjennom iherdig innsats voks undervisningstiltaket mykje, og ved 50-årsjubileet uttalte han at over ein million menneske hadde vore innom som elev.

Mortensen grunnla i 1928 Nasjonalforlaget og gav ut både billegbøker og 1931-34 seksbandsverket Kringla Heimsins redigert av Wollert Keilhau. I 1933 byrja Mortensen å gje ut Norsk Ukeblad, ein publikasjon i moderne djuptrykk. Sidan starta han opp Norsk Dameblad i 1938, Vi Menn i 1951 og Det Nye i 1957. Frå 1941 dreiv han Ernst G. Mortensens Forlag, og samla bladutgjevingane i dette forlaget i 1958.

Han var far til toneskaparen Finn Mortensen, og sjølv ein mangeårig aktiv musikar i Oslo Handelsstands Forenings Orkester på fritida.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ernst G. Mortensen» frå ,  den 14. mars 2017.  
 

Norske forleggjarar
Folk frå Oslo
Knut Erik Tranøy

Knut Erik Tranøy () var ein norsk filosof frå Oslo.

Foreldra til Tranøy var skulefolk. Sjølv vart han cand.mag. i 1943 og tok doktorgraden i filosofi ved University of Cambridge ti år seinare. Frå 1957 var han dosent i filosofi ved Universitetet i Oslo, deretter professor i filosofi ved Universitetet i Bergen i tida 1959-78. Sidan hadde han same stilling ved Universitetet i Oslo, til han i 1986 tok til som professor i medisinsk etikk ved Det medisinske fakultet i same byen.

Tranøy arbeidde i hovudsak på tre felt av filosofien: etikk, mellomalderfilosofi og vitskapsfilosofi. Mellom hans hovudverk kan reknast Det åpne sinn: moral og etikk mot et nytt årtusen frå 1998, og Vitenskapen – samfunnsmakt og livsform som kom ut i 1986.
 
Han vart i 2002 utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olav.

Kjelder
 «Knut Erik Tranøy» i Store norske leksikon

Norske filosofar
Folk frå Oslo
Saslonch

Saslonch (ladinsk; italiensk Sassolungo, tysk Langkofel; alt tyder «Langfjellet») er ein 3 181 meter over havet høg fjelltopp i Dolomittane i Nord-Italia. Fjellet skil dalane Gherdëina i Sør-Tirol i nord frå Fascia i Trentino i sør.

Saman med mellom andre Grohmannspitze (3126 moh.) og Sasplat (Sassopiatto/Plattkofel, 2969 moh.) utgjer Saslonch det som vert kalla Saslonchmassivet. Massivet grensar til Sciliër i vest, til Sela i aust, og til Ciadenac i sørvest.

Ein topptur krev mykje skarpklatring. Paul Grohmann vart i 1869 fyrstemann til topps.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Langkofel» frå ,  den 14. mars 2017.  

Fjell i Alpane
Fjell i Italia
Bjørn Kristian Skovly

Bjørn Kristian Skovly () er ein norsk forfattar. Han er busett på Veitastrond i Luster kommune. I 1999 skipa Skovly reklamebyrået Sognefjord.net AS.

Bibliografi

Bøker

Kjelder
 Oria.no

Norske sakprosaforfattarar
Norske romanforfattarar
Forfattarar frå Luster
Ralph Boston

Ralph Harold Boston () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar, fødd i Laurel i Mississippi, som vart olympisk meister i lengdehopp i 1960 og seinare vann OL-sølv i 1964 og OL-bronse i 1968. I tida 1960-65 sette han fem verdsrekordar i øvinga og tangerte gjeldande verdsrekord ein gong.

Den 12. august 1960 sette Boston i Walnut ny verdsrekord med eit lengdehopp som målte 8,21 meter, og sletta dermed den 25 år gamle verdsrekorden til Jesse Owens. Vel tre veker seinare vann han den olympiske gullmedaljen i lengdehopp under Sommar-OL 1960 i Roma, etter å han nådd 8,12 m, ein centimeter lengre enn landsmannen Bo Roberson. Seint i mai 1961 flytta Boston verdsrekorden til 8,24 m under eit stemne i Modesto, og la på ytterlegare fire centimeter då han sigra i øvinga i ei tevling i Moskva i juli månad.

Sommaren 1962 vart Igor Ter-Ovanesjan frå Sovjetunionen verdsrekordhaldar etter eit hopp på 8,31 m. I august 1964 tangerte Boston den rekorden i Kingston på Jamaica, før han ein månad seinare sette ny verdsrekord med 8,34 m i Los Angeles. Ved dei olympiske sommarleikane 1964 i Tokyo kneip Boston sølvmedaljen i siste omgangen, noko overraskande slått av briten Lynn Davies, men framom sin vanlegvis sterkaste konkurrent, Igor Ter-Ovanesjan.

Boston sette sin siste verdsrekord og gjorde sitt lengste hopp i Modesto i mai 1965, då han landa på 8,35 m. Tre år seinare kompletterte han medaljesamlinga med ein bronsemedalje under Mexico-OL 1968, der landsmannen Bob Beamon vann etter eit utruleg hopp som vart målt til 8,90 meter, og samstundes sletta Boston sin tre år gamle rekord.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ralph Boston» frå ,  den 14. mars 2017.  
 

Lengdehopparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Kvass

Kvass er ein fermentert brøddrikk som er utbreidd i Aust-Europa og Sentral-Asia. Han blir typisk laga av tørt rugbrød.
Kvass har ein låg alkoholprosent (0,05-1,44 %), og blir vanlegvis ikkje rekna som ein alkoholdrikk. 

Drikken er utbreidd i Russland, Kviterussland, Ukraina, Polen og Baltikum og i tidlegare sovjetrepublikkar som Armenia, Aserbajdsjan, Georgia, Kasakhstan og Usbekistan. 
Han er også kjend i kinesiske grenseområde til Russland, som Harbin og Xinjiang.
I områda der kvass er populært blir ofte seld på gata frå kioskar eller bilar.

«Kvas» eller «kvass» er eit utbreidd namn på drikken, og kjem frå gammalkyrkjeslavisk квасъ frå protoslavisk *kvasъ ('syra', 'fermentert drikk') og opphavleg frå protoindoeuropeisk kwat. 
Det russiske og kviterussiske namnet er квас, kvas, latvisk kvass,  ukrainsk квас/хлібний квас/сирівець, kvas/khlibny kvas/syrivets, polsk kwas chlebowy (kvass av brød) og kinesisk 格瓦斯/克瓦斯, géwǎsī/kèwǎsī. På litauisk heiter derimot drikken gira, som tyder 'drikk', og på latvisk dzira. På estisk heiter han kali.

Ein har drukke kvass sidan mellomalderen eller lengre. Han kan liknast med andre gjæra korndrikkar, til dømes øl bryggja på bygg i Det gamle Egypt, hirseøl frå mange delar av Afrika, risvinar frå Asia eller chicha frå Amerika som kan lagast av mais eller maniok. 

Hovudingrediensen i kvass er brød laga av rug, bygg eller kveite. I heimelaga variantar bruker ein ofte rugbrødbitar som er bakt eller steikt til dei er tørre, sukker eller frukt (som eple eller rosiner) og gjær eller zakvaska-kultur.
Drikken kan også smaksetjast med frukt, bær, bjørkesevje eller urter som mynte.

Kommersielle variantar, særleg billigvariantar, kan lagast på liknande måtar som leskedrikkar med sukker, maltekstrakt, smakstilsetningar og vatn med kolsyre. Dyrare typar blir ofte laga av bryggjeri på tradisjonelle måtar. 

Kvass blir også brukt som ingrediens i fleire matretter, som dei russiske suppene okrosjka, botvinja og tjurja.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kvass» frå ,  den 14. mars 2017.

Bakgrunnsstoff

Alkoholdrikkar
Fermenterte drikkar
Leskedrikkar
Estisk drikke
Kviterussisk drikke
Latvisk drikke
Polsk drikke
Russisk drikke
Ukrainsk drikke
Okrosjka

Okrosjka (russisk skrift окрошка) er ei russisk suppe basert på den fermenterte drikken kvass. Suppa blir servert kald, og inneheld ulike grønsaker (som agurk og lauk), poteter, egg og i nokre høve kjøt, typisk kalv eller pylse. Suppa blir servert kald og er ein typisk sommarrett.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Okrosjka» frå ,  den 14. mars 2017.  

Russisk mat
Kalde supper
Havkongroar

Havkongroar eller havedderkoppar (Pycnogonida) er ein klasse i underrekkja Chelicerata. Havkongroar har stutte og tynne framkroppar som oftast har fire ledd. Det fyrste leddet er snabelforma med munnen i spissen, fire punktaugo på oversida og to par munnføter på undersida. På kvart av kroppsledda er det eit par bein med åtte til ni ledd, og vanlegvis er desse lange og tynne. Enkelte djupvasssartar kan måla opptil 50 cm mellom beinspissane. Hannen ber egga feste til tynne og ledda «eggberarar» på det fyrste kroppsleddet. Bakkroppen er berre eit lite vedheng utan lemer. Havkongroar har ingen andedrettsorgan. Meltekanalen deira sender ut greiner i lemene. Hjarta er sekkforma og ligg langs ryggsida.

Havkongroar er trege dyr som krabbar omkring på botnen. Dei lever mellom anna av å suga ut av hydroidar og sjøroser. Kring 600 artar lever frå tidevassbeltet ned til 3000–4000 m. I Noreg er det kjent kring 30 artar.

Kjelder 

Chelicerata
Mandsjuria

Mandsjuria (kinesisk: 滿洲; pinyin: Mǎnzhōu) er eit geografisk område på i kring 780 000 km² i det nordaustre Kina, og som svarar omtrent til provinsane Heilongjiang, Jilin og Liaoning. Over 90% av dei vel 110 millionar ibuarane er han-kinesiske, nokre få prosent er mandsjuar og koreanarar.

Mandsjuria grensar i nord og aust mot Russland, i søraust mot Nord-Korea, i sør mot Gulehavet, i sørvest mot Hubei-provinsen og i vest mot Indre Mongolia. Det meste av området består av ei vid, kupert slette, 50-200 meter over havet, omkransa av skogkledde fjell. Området er rikt på mineral.

Soge
Mandsjuarar erobra Kina i 1644 og danna eit dynasti som rådde i keisarriket til 1912. Då Tsar-Russland ekspanderte i det austlege Sibir på 1800-talet, vart mandsjuiske landområde nord for Amur i 1860 avstått til Russland. Etter den russisk-japanske krigen 1894-95 tvinga Russland seg til omfattande særrettar i Mandsjuria, rettar som Japan i stor mun tok over etter den russisk-japanske krig 1904-05 fekk eit anna utfall enn den førre krigen. For å motverke utlendingane si makt utnemnde den kinesiske keisaren ein visekonge over Mandsjuria, og oppmuntra han-kinesarar til å flytte dit. Då ein borgarkrig braut ut i Kina i 1911, mista den kinesiske sentralmakta kontrollen over Mandsjuria og krigsherren/røvargeneralen Zhang Zuolin rådde over landområdet. Japan invaderte Mandsjuria i 1931 og danna i 1934 lydriket Mandsjukuo, som bestod til 1945. Mandsjuria vart tilbakeført til Kina i 1946.

Kjelder
Gylderndals store konversasjonsleksikon. 1972

Kinesisk geografi
Kinesisk historie
Leyteslaget

Leyteslaget, eller Slaget ved Leytebukta, var eit sjøslag under andre verdskrigen som fann stad ved øya Leyte i Filippinane i tida 23.-26. oktober 1944. Sjøslaget vert vanlegvis rekna som det største gjennom verdskrigen.

Slaget vart utkjempa mellom miltære styrkar frå USA og Australia på den eine sida, og den japanske marinen på den andre sida. Krigshandlingane gjekk føre seg i og ute havet mellom og ved dei filippinske øyane Leyte, Samar og Luzon. Den 20. oktober invaderte USA-amerikanske øya Leyte, som del av ein plan som skulle isolere Japan frå dei landområda det okkuperte i Søraust-Asia, særleg med tanke på å fråvriste den japanske krigsmakta og industrien krigsviktig tilgang på olje. Den japanske marinen mobiliserte så godt som alle større marinefarty i eit forsøk på å slå tilbake den allierte invasjonen, men vart jaga vekk av den USA-amerikanske marinen sin 3. og 7. flåte. Japans marine leid store tap, og hadde sidan aldri ein liknande krigsstyrke. Størstedelen av dei store japanske krigsskipa låg, i mangel på drivstoff, resten av Stillehavskrigen i basane sine, der dei måtte tole tap under vedvarande flyåtak.

Leyteslaget bestod eigenleg av fire ulike trefningar mellom dei stridande maktene. Det omfatta slag i Sibuyansjøen, Surigaosundet, utanfor Kapp Engaño og ved øya Samar, så vel som andre mindre angrep i området.

Under Leyteslaget nytta det japanske flyvåpenet organiserte kamikaze-åtak for fyrste gong. Japan hadde på det tidspunkt færre krigsfly enn dei allierte hadde av marinefarty, noko som viser kor svekt Japan var som krigsmakt, målt mot dei allierte hausten 1944.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Battle of Leyte Gulf» frå ,  den 15. mars 2017.  
 

Asia under andre verdskrigen
Slag under andre verdskrigen
Sjøslag
Jan Olav Fretland

Jan Olav Fretland () er ein norsk høgskulelektor, kultursjef og målreisingsmann.  Han er busett i Lærdal. Fretland tok cand. phil. 1977 og frå 1991 er han førsteamanuensis i norsk ved Høgskulen i Sogn og Fjordane, som han har vore knytt til sidan 1986. I perioden 1991-1994 var han kultursjef i Lærdal. Fretland var rektor ved Høgskulen i Sogn og Fjordane 1994-2000.

Han har hatt ei rad offentlege tillitsverv knytt til målsak og språkrøkt, m.a. leiar i Noregs Mållag 1993-1994, styremedlem i Språkrådet 2000-2010, medlem i Kringkastingsrådet frå 2002. 
Fretland har gjeve ut ei rad bøker, m.a. i undervisningsprosjektet «På saklista».

Fretland er gift med Anna Jorunn Avdem og far til Jostein Avdem Fretland.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane

Norske sakprosaforfattarar
Leiarar av Noregs Mållag
Rektorar ved universitet og høgskular i Noreg
Folk frå Lærdal
Forfattarar frå Lærdal
Målfolk
Heerenveen

Heerenveen (vestfrisisk It Hearrenfean) er ein kommune i provinsen Friesland i Nederland med 50 175 ibuarar per 1.4.2016, og med eit flatemål på 187,8 km². Knapt 30 000 menneske bur i sjølve byen Heerenveen, resten held hus i 15 landsbyar.

Byen Heerenveen vart grunnlagd i 1551. Han har særleg vokse mykje etter andre verdskrigen, og er i dag ein av dei største i Friesland. Byen er særleg kjend for skeisehallen Thialf, der det sidan 1970 har vort arrangert over 40 ulike internasjonale meisterskap i lengdeløp på skeiser. Også den lokale fotballklubben SC Heerenveen har markert seg med sine nasjonale prestasjonar. Sykkelfabrikanten Batavus, med om lag 700 tilsette, har ei over hundreårig historie og eksporterer over halvparten av den årlege produksjonen.

Ymse
Økonomen Wim Duisenberg og skeiseløpararane Falko Zandstra og Sven Kramer er frå Heerenveen.

Ei rad norske fotballspelarar har gjort teneste i SC Heerenveen, mellom dei Børre Meinseth, Thomas Holm, Daniel Berg Hestad, Christian Grindheim, Tarik Elyounussi og Martin Ødegaard.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Heerenveen» frå ,  den 15. mars 2017.  

Kommunar i Friesland
Byar i Friesland
Einar Gram

Einar Schawland Gram () var ein norsk kjøpmann og bankmann frå Trondheim som representerte valkrinsen Trondheim og Levanger på Stortinget ved fleire sesjonar i tida 1859-73.

Gram var son til ein kjøpmann, og styrte frå 1843 faren si forretning i Trondheim. Frå 1852 dreiv han eiga handelsforretning i heimbyen. Han deltok i lang tid i særleg lokale, men også nasjonale, avgjerande posisjonar, så som i bystyret, i sparebanken, i representantskapen og seinare styret til Noregs Bank.

Gram møtte på stortinga 1859-60, 1862-63, 1868-69 og 1873, samt på Omframtstortinget 1864. Han var også vald til Stortinget 1865-66, men møtte ikkje. Til Stortinget 1871-73 var han opphavleg andre varamann, men møtte heile 1873-sesjonen for sjukmelde Michael Getz. Gram var medlem 1859-60 i Tollkomiteen, 1862-63 i Bankkomiteen og 1864 i Lagtinget. I 1868-69 var han formann i Bankkomiteen, og 1873 var han medlem i same komiteen.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1859-1861
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Stortingsrepresentantar for Trondheim og Levanger
Folk frå Trondheim
Ida Skivenes

Ida Skivenes () er ein norsk statsvitar, bloggar og matkunstnar. Ho er frå Hyllestad. Skivenes vart kjend under instagramkontoen «Idafrosk». Boka Leik med maten er utgitt på fleire språk, mellom anna engelsk, tysk og russisk.

Bibliografi

Kjelder
NRK Sogn og Fjordane

Bakgrunnsstoff
 Bloggen til Ida Skivenes 

Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Hyllestad
Forfattarar frå Hyllestad
Utladalen landskapsvernområde

Utladalen landskapsvernområde vart oppretta av den norske staten 5. desember 1980, samstundes med Jotunheimen nasjonalpark. Verneområdet dekkjer eit areal på i kring 300 kvadratkilometer i Vestland fylke. Landskapsvernområdet ligg på vestsida av Jotunheimen nasjonalpark, i kommunane Årdal og Luster.

Frå om lag vasskiljet på Sognefjellet strekkjer verneområdet seg ned gjennom Vetle- og Storutladalen langs Utla til Hjelle. Sidedalane Skogadalen, Uradalen og Fleskedalen i aust og Stølsmaradalen og Gravdalen i vest høyrer også med i landskapsvernområdet.

Både Vettisfossen, garden Vetti, Skogadalsbøen, Avdalen og det såkalla Utladalen Naturhus på garden Skåri ligg i Utladalen landskapsvernområde.

Galleri

Kjelder
Heimesida til Utladalen landskapsvernområde

Landskapsvernområde i Noreg
Årdal kommune
Luster kommune
Skipingar i 1980
Isabel Blanco

Isabel Blanco () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Bergen. Ho vart europameister med Noreg i 2004 og 2008. Blanco var linjespelar.

Aktiv
Blanco var i yngre år medlem av høvesvis Vadmyra, Kjøkkelvik og Nordnes IL. Etter ein sesong i spanske Mislata melde ho seg inn i Tertnes IL, der ho i 2000 var med på å spele laget til finalen i EHF-cupen. Sommaren 2000 gjekk turen atter utanlands, og dei neste elleve åra var ho aktiv på danske handballag. Dei fyrste fire åra spelte ho på Ikast. Deretter var ho Aalborg-spelar 2004-06, noko som gav henne dansk seriesølv i 2005 og -bronse i 2006. Sidan gjorde ho atter teneste i Ikast/Midtjylland fram til sommaren 2011. Frå 2011 til ho vart mor i 2015, spelte Blanco på Larvik Håndballklubb. Med Larvik vann ho fire strake NM-gull i perioden 2011-14 og vart seriemeister 2012-14. Vinteren 2016 spelte ho på Molde Håndballklubb i botnen av den norske toppserien, før ho hausten 2016 byrja som spelande trenar i Halden HK. Allereie i februar 2017 gjekk Halden-klubben konkurs og trekte laget frå seriesystemet.

Blanco debuterte på det norske landslaget 23. oktober 2004 mot Tyskland, og vart få veker seinare teken ut til den norske troppa som i desember 2004 vann Handball-EM 2004. Året etter deltok ho i handball-VM, men måtte vente tre år på den neste meisterskapsturneringa. Under EM 2008 vann ho sitt andre EM-gull. Dei neste åra nådde ho ikkje opp i valet av linjespelarar til landslaget, Heidi Løke og Marit Frafjord hadde klippekort på dei plassane. Blanco fekk likevel eit siste meisterskap, Handball-VM 2013. Den 18. desember 2013 mot Serbia spelte ho sin 86. og siste landskamp, i alt stod ho for 165 skåringar til Noreg.

Merittar
EM 2004: Gullmedalje etter 27–25 mot Danmark
VM 2005: Nr 9 med Noreg
EM 2008: Gullmedalje etter 34–21 mot Spania
VM 2013: Nr 5 med Noreg

Kjelder
eurohandball 

Norske handballspelarar
Folk frå Bergen
Europameistrar i handball