alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
21st Century Schizoid Man

«21st Century Schizoid Man» er ein song av progrockbandet King Crimson frå debutalbumet deira In the Court of the Crimson King.

Tekst
Teksten på «21st Century Schizoid Man» består hovudsakleg av usamanhengande setningar og ei rekkje bilete. Alle dei tre versa følgjer eit mønster som presenterer desse bileta. Den første linja av kvart vers er relativ vage bilete (t.d. «iron claw», «death seed»). Den andre linja er eit enkelt bilete, ofte meir spesifikt enn dei første to, og den tredje linja er ei faktisk setning. Den fjerde og siste linja i kvart vers er «21st century schizoid man».

Songen referer til Vietnamkrigen som til dømes «innocents raped with napalm fire» og «politicians' funeral pyre». Før songen vart spelt på ein konsert 14. desember 1969 (som ein kan høyre på konsertalbumet Epitaph), seier Fripp at songen var tileigna «ein amerikansk politisk personlegdom som me alle kjenner og liker så godt. Han heiter Spiro Agnew».

Struktur
Musikalsk er songen kjend for den kraftig forvrengde vokalen sungen av Greg Lake, ein drivande mekanisk rytme og gjennomtrengande høglydt saksofon og gitar, i lag med ein instrumental midtre del kalla «Mirrors». Det meste av songen er i anten 4/4 eller 6/8 time, utanom slutten av songen som har fri takt.

Framføringar
King Crimson heldt fram å spele songen etter at Greg Lake forlet King Crimson i 1970 for å danne Emerson, Lake & Palmer. Han finst på fire konsertalbum frå fire forskjellige versjonar av bandet, først sungen av Lake på Epitaph, så av Boz Burrell på Earthbound (1972), av John Wetton på USA (1974), og av Adrian Belew på Vrooom Vrooom (2001, opptak frå 1996). I 1993 spelte Emerson, Lake & Palmer ein versjon av songen for plateboksen The Return of the Manticore.

Medverkande
 Greg Lake – vokal, bass
 Ian McDonald – saksofon
 Robert Fripp – gitarar
 Michael Giles – trommer
 Peter Sinfield – tekst

Andre versjonar
Andre band som har spelt inn songen er mellom andre Flower Travellin' Band, Premiata Forneria Marconi, Entombed, Edge of Spirit, Von Hertzen Brothers, Voivod, Unrest, Afterhours, The Tangent, Savage Republic, Forbidden, Suck, April Wine, Let 3, Cripple Bastards, Les Fradkin, Greg Lake med Gary Moore på gitar, Talas, Ozzy Osbourne, Jeffrey Fayman, Shining, Gov't Mule, Noir Désir og The String Cheese Incident.

Songen vart sampla av Kanye West for songen «Power» frå albumet hans My Beautiful Dark Twisted Fantasy 2010., og av RJD2 for remiksen hans av Aesop Rock sin «Kill 'Em All». 

Ein del av teksten er nytta i songen «21st Century (Digital Boy)» av punkrockbandet Bad Religion.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «21st Century Schizoid Man» frå ,  den 12. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

King Crimson-songar
Songar frå 1969
Songar om Vietnamkrigen
Songar med tekst av Pete Sinfield
Songar skrivne av Robert Fripp
Songar skrivne av Greg Lake
Songar skrivne av Ian McDonald
Songar skrivne av Michael Giles
Songar produserte av Greg Lake
Britiske heavy metal-songar
Jazz-fusion-songar
Atlantic Records-singlar
Singlar frå 1976
Robert Fripp-songar
The Court of the Crimson King

«The Court of the Crimson King» er det femte og siste sporet på debutalbumet til det britiske progrockbandet King Crimson, In the Court of the Crimson King frå 1969. Songen vart òg gjeven ut som singel og nådde 80. plass på Billboard Hot 100. I lag med «Heartbeat» er dette den einaste singelen som har nådd lista i USA.

Bakgrunn
Sporet er dominert av eit markant riff, ein variant av Samuel Barber sin «Essay for Orchestra» (1938), framført på Mellotron. Hovuddelen av songen er delt opp i fire satsar, delt av ein instrumentaldel kalla «The Return of the Fire Witch». Songen har eit klimaks etter sju minutt, men held fram med ein liten reprise, kalla «The Dance of the Puppets», før han endar på ein brå og fri takt. Musikken vart komponert av Ian McDonald og teksten vart skriven av Peter Sinfield.

Medverkande
 Robert Fripp – gitar
 Greg Lake – bassgitar, solovokal
 Ian McDonald – Mellotron, cembalo, orgel, fløyte, calliope, korvokal
 Michael Giles – trommer, perkusjon, korvokal
 Peter Sinfield – tekstar

Salslister

Andre versjonar
 Doc Severinsen spelte inn songen i 1970 for albumet Doc Severinsen's Closet.
 Ein fransk versjon, «La cour du roi musicien,» framført av René Joly, nytta eit fullt orkester i staden for ein Mellotron, utgjeven i 1972. 
 Songen vart spelt av det britiske heavy metal-bandet Saxon i 2001 på albumet deira Killing Ground.
 Songen vart spelt av Asia i 2006 på turneen deira det året.
 Songen vart spelt av King Crimson-medlemmane Ian McDonald og John Wetton med Steve Hackett på Hackett sitt Tokyo Tapes og av Greg Lake i lag med Gary Moore på Lake sitt Live at Hammersmith Odeon 1981, som kom ut i 1996.
 Songen vart framført av Howard Stern sitt studioband, The Loosers. 
 Songen vart sungen av Greg Lake på turné med Ringo Starr & His All-Starr Band i 2001.
 Eläkeläiset spelte inn songen i 2012 på albumet deira Humppasheikkailu som Humpan kuninkaan hovissa.
 Bandet Arc Angel spelte inn songen på debutalbumet. 
 Songen vart spelt av The Claypool Lennon Delirium på EP-en Lime and Limpid Green.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «The Court of the Crimson King» frå ,  den 9. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

King Crimson-songar
Singlar frå 1969
Debutsinglar
Songar med tekst av Pete Sinfield
Songar skrivne av Ian McDonald
Songar produserte av Greg Lake
Songar frå 1969
Island Records-singlar
Cat Food

«Cat Food» er ein song av bandet King Crimson frå 1970 og albumet In the Wake of Poseidon. 

Songen vart gjeven ut på singel i 1970 med «Groon» som B-side. «Cat Food» har ein uvanleg takt på 19/8. «Groon» er i hovudsak ein improvisasjon av Robert Fripp og Michael og Peter Giles.

Medverkande
Robert Fripp - gitar
Greg Lake - vokal
Peter Giles - bassgitar
Michael Giles - trommer
Keith Tippett - piano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cat Food (song)» frå ,  den 12. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Eksperimentelle rockesongar
King Crimson-songar
Nikka Costa-songar
Connie Talbot-songar
Progressive rockesongar
Songar med tekst av Pete Sinfield
Songar skrivne av Robert Fripp
Islands av King Crimson

Islands er det fjerde studioalbumet til King Crimson. Det kom ut i 1971.

Albumet er det siste av King Crimson før trilogien Larks' Tongues in Aspic, Starless and Bible Black og Red, og det siste albumet der Peter Sinfield skreiv tekstar. Det er òg det siste albumet med den «tradisjonelle» progressive stilen til bandet. 

Albumet fekk blanda kritikk. Det er fire spor med tekst på albumet, og tre av dei omhandlar kvinner. Ein av dei, «Ladies of the Road», har vorte kritisert for det ein oppfattar som kvinnehat.

Det originale europeiske plateomslaget hadde eit bilete av Trifid-tåka og viser verken namnet på bandet eller albumet.

Innhald

40-årsjubileumsutgåva frå 2010

Medverkande

King Crimson
Robert Fripp – gitar, mellotron, Peter's pedal harmonium, diverse verktøy
Boz Burrell – bass, solovokal, koreografi
Mel Collins – saksofon, fløyter, mellotron
Ian Wallace – trommer, perkusjon
Peter Sinfield – tekstar, lydar og visjonar

Andre medverkande
Paulina Lucas – sopranvokal (1)
Keith Tippett – piano
Robin Miller – obo
Mark Charig – kornett
Harry Miller – kontrabass (1, 6)
Ikkje oppførte – strykarar (5, 6)

Teknisk
Andy Hendrikson – innspeling, lydteknikar
Tony Arnold – mastering
Vick & Mike – utstyr
Robert Ellis – fotografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Islands (King Crimson album)» frå ,  den 12. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

King Crimson-album
Musikkalbum frå 1971
Island Records-album
Atlantic Records-album
Polydor Records-album
E.G. Records-album
Virgin Records-album
Album produserte av Robert Fripp
Album produserte av Peter Sinfield
Ushuaia

Ushuaia er ein by heilt sør i Argentina, på Storøya i Eldlandet, og er hovudstad i den argentinske provinsen Eldlandet. Byen hadde om lag 57 000 innbyggjarar i 2010, og er den viktigaste busetnaden på Eldlandet ved sida av Rio Grande. Ushuaia blir sett på som den sørlegaste byen i verda. Puerto Williams i Chile ligg faktisk lenger sør, men sidan denne berre har 2 000 innbyggjarar, kan det diskuterast om Puerto Williams er ein by eller ikkje.

Historie 

Ushuaia er eit ord frå språket til yaghan-folket, som lenge hadde brukt staden som buplass. Den fyrste europearane som busette seg her saman med yaghan-folket var den britiske anglikanske misjonæren Waite Hockin Stirling i 1869. Året etter kom det fleire misjonærar som laga seg ein liten busetnad. Mange av dei innfødde vart no gift og døypte av misjonærane. I 1873 kom to argentinske lærarar for å undervisa i Ushuaia samtidig med at presidenten i landet vedtok å oppretta straffekoloni og fengsel i Ushuaia. 

Ushuaia vart offisielt grunnlagt den 12. oktober 1884. På den tid hadde det dukka opp mange gullgravarar som håpa på utbyte frå Ushuaia-området, men det var ikkje gull her. Det nyoppretta fengslet fekk dei fyrste fangane sine i 1896, og eit militærfengsel opna i 1903. Dei to fengsla slo seg seinare saman til eitt fengselskompleks. I 1904 fekk Ushuaia offisielt status som provinshovudstad i Eldlandet. Diverre bukka yaghan-folket under for epidemiar av «kvite» sjukdommar som tyfus, meslingar og kikhoste, og dei var nesten heilt forsvunne i 1911. Likevel voks folketalet gradvis. Frå 113 menn og 36 kvinner i 1893 talde innbyggjarane 1554 menneske i 1914.

Fengslet var viktig for byen utover 1900-talet. Det var operativt til 1947, då det vart avvikla grunna mange anklagar om maktmisbruk og usunne tilhøve. Dagens innbyggjarar lever av sauehald, fiske og utvinning av olje og gass. Her ligg også elektronikkverksemder, m.a. Grundig-fabrikken, som er den største elektronikkfabrikken i Patagonia. Ushuaia har også internasjonal flyplass; verdas sørlegaste.

Ushuaia i dag 

Fram mot i dag har turisme vorte stadig viktigare for byen som kallar seg verdas sørlegaste. Ushuaia hevdar også å ha verdas sørlegaste hotell, irske pub, barnehage, offentlege bibliotek, avisredaksjon, turistkontor og verdas sørlegaste universitet. Skianlegget Cerro Castor har vore verdas sørlegaste skianlegg sidan opninga i 1999. Det kan også brukast om sommaren på breen i nærleiken. Andre turistattraksjonar er jernbanen som ein kallar «toget på verdas ende» og Eldlandet nasjonalpark. Her er det mogleg å få sjå sel, spekkhoggarar og pingvinar. Sidan 2007 har Ushuaia også arrangert ein årleg internasjonal kunstfestival.

Venskapsbyar 

  Hammerfest
  Eilat
  Barrow i Alaska
  Sucre

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ushuaia» frå , den 13. juni 2012. 

Byar i Argentina
Eldlandet
Busetnader grunnlagde i 1884
Sørlegaste punkt
Larks' Tongues in Aspic

Larks' Tongues in Aspic er det femte studioalbumet til den engelske progrockgruppa King Crimson, gjeven ut i 23. mars 1973. Albumet er debutalbumet til den tredje besetninga av King Crimson med opphavleg medlem og gitarist Robert Fripp og dei nye medlemmane John Wetton (vokal, bassgitar), David Cross (fiolin, Mellotron), Jamie Muir (perkusjon) og Bill Bruford (trommer), samt tekstforfattaren Richard Palmer-James. Bruford hadde nettopp forlate Yes før dei la ut på Close to the Edge-turneen. Bruford følte han hadde gjort alt han kunne med Yes på dette tidspunktet og tenkte at det meir jazz-orienterte King Crimson ville passe han. Bandet nyttar her ein del fiolin og forskjellige eksotiske perkusjonsinstrument, som  metallplater og mbiraer.

Albumet opnar med eit langt eksperimentelt instrumentalstykke kalla «Larks' Tongues in Aspic (Part I)». Etter dette er det tre songar med vokal, «Book of Saturday», «Exiles» og «Easy Money». Til slutt kjem to instrumentalar til, «The Talking Drum» og «Larks' Tongues in Aspic (Part II)». Instrumentalane på albumet har alle ein sterk jazz-fusion-påverknad, og delar av dei har òg ei heavy metal-kjensle. 

«Exiles» har ein Mellotron-intro som bygde på ein annan instrumental kalla «Mantra», som bandet opphavleg hadde spelt i 1969. 

Dette er det einaste studioalbumet med denne 5-mannsbestninga. Muir forlet gruppa medan dei turnerte for albumet i 1973. Resten av besetninga spelte inn to album til før Fripp la ned bandet i 1975. 

Albumet nådde 20. plassen på den britiske albumlista og 61. plassen på den amerikanske albumlista. I 2012 kom ei 40-årsjubileumsutgåve av Larks' Tongues in Aspic, inkludert ein utvida boks med CD, DVD-A og Blu-ray.

I Q & Mojo Classic Special Edition Pink Floyd & The Story of Prog Rock vert albumet plassert på 22. plassen på lista deira over «40 Cosmic Rock Albums».

Prog metal-bandet Dream Theater spelte «Larks' Tongues in Aspic Pt. II» i 2009 på albumet Black Clouds & Silver Linings .

Innhald

40-årsjubileumsutgåva

Medverkande
King Crimson
Robert Fripp – elektrisk og akustisk gitar, Mellotron, Hohner pianet, apparat
John Wetton – bass, vokal, piano på «Exiles»
Bill Bruford – trommer, timbales, kubjølle, treblokker
David Cross – fiolin, bratsj, Mellotron, Hohner pianet, fløyte på «Exiles»
Jamie Muir – perkusjon, trommer, «allslags» (forskjellige tilfeldige ting og instrument)

Andre medverkande
Richard Palmer-James – tekstar
Nick Ryan – lydteknikar
Tantra Designs – design

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Larks' Tongues in Aspic» frå ,  den 13. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Musikkalbum frå 1973
King Crimson-album
Island Records-album
Polydor Records-album
E.G. Records-album
Virgin Records-album
Starless and Bible Black

Starless and Bible Black er eit album av det britiske progrockabandet King Crimson frå 1974. Dei fleste songane på albumet er satiriske og kommentarar om latskap og materialisme i samfunnet. Eit unntak er «The Night Watch».

Bakgrunn 
Sjølv om det ikkje finst trommer på «Trio», så vart trommeslagaren Bill Bruford rekna som ein av låtskrivarane fordi stykket vart improvisert på ein konsert og at resten av bandet såg på det som ei viktig avgjersle at han valde å ikkje spele noko.

Plateomslaget er måla av Tom Phillips.

Fleire songar på albumet var konsertopptak med lyden av publikum fjerna. Dei einaste songane som er spelte inn berre i studio er dei første to spora, «The Great Deceiver» og «Lament».  «We'll Let You Know» var eit improvisasjonsstykke spelt inn i Glasgow. «The Mincer» var eit anna improvisert stykke, spelt inn i Zürich før Wetton sidan song inn vokalen i studio. «Trio», «Fracture» og «Starless and Bible Black» vart spelte inn i Concertgebouw i Amsterdam, og det same var introduksjonen til «The Night Watch» (resten vart spelt inn i studio). Heile Amsterdam-konserten vart i 1997 gjeven ut som The Night Watch.

Tekstane vart skrivne av den tidlegare Supertramp-gitaristen Richard Palmer-James (som forlet bandet etter det første albumet deira). Berre fire spor på albumet har tekst. «The Great Deceiver» refererer til djevelen og ein ironisk kommentar om kommersialisme. Teksten på denne vart skriven i lag med Fripp.

Innhald

40-årsjubileumsutgåva

Medverkande

King Crimson
 Robert Fripp – gitar, Mellotron, apparat, Hohner pianet, produsent
 John Wetton – bass, vokal, produsent
 Bill Bruford – trommer, perkusjon, produsent
 David Cross – fiolin, bratsj, Mellotron, Hohner pianet, produsent

Andre medverkande
 George Chkiantz – lydteknikar
 Peter Henderson – assisterande lydteknikar
 Richard Palmer-James – tekstar
 Tom Phillips – design

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Starless and Bible Black» frå ,  den 13. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

King Crimson-album
Musikkalbum frå 1974
Island Records-album
Polydor Records-album
E.G. Records-album
Virgin Records-album
Eksperimentelle rockealbum
Rio Grande

Rio Grande er spansk og portugisisk for «stor elv», og er namnet på mange elvar og stader rundt om i verda.

Elvar 

 Elva Rio Grande, grenseelv mellom USA og Mexico 
 Elva Rio Grande på Eldlandet, Argentina
 Rio Grande i Mendoza, Argentina
 Rio Grande i Bolivia, sideelv til elva Mamoré
 Rio Grande i Lugo, Spania
 Elva Grande i Brasil, sideelv til elva Paraná
 Rio Grande de Matagalpa, Nicaragua
 Rio Grande de Zacapa, Guatemala
 Rio Grande de San Miguel, El Salvador
 Rio Grande de Santiago, Mexico
 Cagayan-elva på Nord-Filippinane, også kjend som Rio Grande de Cagayan
 Mindanao-elva på Sør-Filippinane, også kjend som Rio Grande de Mindanao
 Pampanga-elva på Filippinane, også kjend som  Rio Grande de Pampanga

Byar 

 Rio Grande på Eldlandet, Argentina
 Rio Grande i Rio Grande do Sul, Brasil
 Rio Grande i New Jersey, USA
 Rio Grande i Ohio, USA
 Rio Grande i Puerto Rico, USA
 Rio Grande i Texas, USA

Større administrative einingar 

 Rio Grande County i Colorado, USA
 Rio Grande do Norte, delstat i Brasil
 Rio Grande do Sul, delstat i Brasil
 Republikken Rio Grande, ein kortvarig republikk i Peru, år 1840

Film 

 Filmen Rio Grande (1950) av John Ford, med John Wayne i hovudrolla.
Rio Grande på Eldlandet

Rio Grande er ein by heilt sør i Argentina, på Storøya i Eldlandet. Rio Grande hadde over 67 000 innbyggjarar i 2010, og er med det den største byen på Eldlandet. Byen blir rekna som den industrielle hovudstaden i provinsen Tierra del Fuego.

Historie 

Byen tok form på slutten av 1800-talet, då sauebønder tok til å slå seg ned på denne delen av Storøya. Her ved elveosen av elva Rio Grande var det både gode beitemarker, godt drikkevatn og fri tilgang til kysten. Offisielt vart byen grunnlagt den 11. juli 1921. Styresmaktene ynskte på den tida å gjera Rio Grande til eit jordbrukssentrum.

Den fyrste tida vart landet delt mellom nokre få familiar med store eigedomar. Dette endra seg i 1925, då det kom ein ny jordbruksreform. No vart storfedrift den viktigaste økonomiske aktiviteten i området. 

Folketalet har vokse raskt i byen sidan 1980-talet. Det kjem av at styresmaktene har gjeve gunstige skattetilhøve for innbyggjarane i Rio Grande for å støtta opp om meir industri. Det har dukka opp mange industrielle verksemder her, særleg produsentar av elektronisk utstyr, som bærbare PC-ar. Fram til 2006 vart desse varene alltid importert til Argentina, men i 2010 vart 42 % av varemarknaden dekt av verksemder frå Rio Grande og Vicente López. Lønsnivået i byen er også relativt høgt, noko som tiltrekkjer seg mange industriarbeidarar frå Argentina og andre søramerikanske land. 

Byen har også eigen internasjonal flyplass.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Río Grande, Tierra del Fuego» frå , den 13. juni 2012. 
 

Rio Grande
Rio Grande
Busetnader grunnlagde i 1921
Elva Rio Grande på Eldlandet

Elva Rio Grande på Eldlandet er ei 240 km lang elv på Storøya på øygruppa Eldlandet. 

Kjeldene til Rio Grande ligg på den chilenske delen av Storøya, aust på øya. Derifrå renn ho vestover til ho munnar ut langt sør i Atlanterhavet. Ved elveosen ligg også byen ho har gjeve namn til; Rio Grande på Eldlandet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Río Grande (Tierra del Fuego)» frå ,  den 13. juni 2012.  

Rio Grande
Rio Grande
Elva Rio Grande
Patagonia

Patagonia er det tradisjonelle namnet på den sørlegaste delen av Sør-Amerika i Chile og Argentina Då definerer ein gjerne området som sør for Río Colorado til Kapp Horn på Eldlandet. Området omfattar den sørlege delen av Andesfjella, Valdivia-provinsen i Chile og området rundt Carmen de Patagones i Argentina. Patagonia grensar i vest til Stillehavet og til det sørlege Atlanterhavet i aust. Patagonia må ikkje forvekslast med det sørlegaste departmentet i provinsen Buenos Aires, som heiter Patagones.

Etymologi 

Namnet Patagonia kjem av det portugisiske ordet patagón, 'store bein'. Då Ferdinand Magellan oppdaga dette området i 1520, brukte han ordet for å skildra dei innfødde han møtte. Nokre kjelder meiner det var fordi dei hadde så store pelsstøvlar, medan andre meiner det kjem av at dei innfødde Magellan møtte, var spesielt høge.

Natur 

Naturen i Patagonia består av innsjøar som er demma opp frå morenane frå istida. Djupe dalar skjer gjennom området frå vest mot aust. I aust ligg store, turre ørken- eller steppeområde med mykje vind. Bratte klipper skil ørkenområdet frå Atlanterhavet i vest. Både floraen og faunaen her er interessant, med mange endemiske artar.

Levevis 

Området, som dekkjer over ein million km2, er relativt tynt folkesett med to millionar innbyggjarar. Til samanlikning bur det over 40 millionar i heile Argentina og over 16 millionar i Chile. Saueavl er ei viktig verksemd for innbyggjarane i Patagonia. Når snøen smeltar frå fjella, blir det gode beitemarker for sauene i høglanda. Det er lite jordbruk her, men det vert drive petroleumsutvinning fleire stader og det er store kolgruver i Río Turbio i Argentina.

Galleri

Kjelder 

  Det er ikkje brukt SNL sin definisjon, men Engelsk Wikipedia sin definisjon på kva Patagonia omfattar.

Argentinsk geografi
Chilensk geografi
Søramerikansk geografi
Nærøydalen

Nærøydalen er eit dalføre i Vestland. Dalføret går omtrent frå Stalheim i Voss kommune til Gudvangen ved Nærøyfjorden i Aurland. I dalbotnen renn Nærøydalselvi som munner ut i Nærøyfjorden ved Gudvangen. Nærøydalselvi blir mellom anna tilført vatn frå Stalheimsfossen, Sivlefossen og Jordalselvi. Stamvegen mellom Oslo og Bergen, E16, går gjennom dalen. I foten av Jordalsnuten er det gruver der det blir det brote anortositt.

Næringar 
Tradisjonelle næringar i Nærøydalen er jordbruk og turisme. I jordbruket er det tradisjonelt drive med kyr i dalen. Det er i tillegg eit eige steinknuseverk i dalen. Der vert det produser anortositt som vert knust og skipa ut med båt frå hamna.

Skule 
Tidlegare var skule og barnehage samla på Skjerping. Båe delar er i dag nedlagd, og elevane pendlar dagleg til barneskule i Flåm.

Overnatting 
I dalen er det eit hotell, Gudvangen Fjordtell, som driv tradisjonell hotelldrift med utleige av rom og kafedrift. Det er og to campingplassar i dalen, Vang camping og Gudvangen camping.

Handel 
Det er i dag ein daglegvare og bensinstasjon samla på ein stad. Dagens butikk vart opna litt før Gudvangatunellen opna i 1991. Staden butikken står på er utfylt med massar frå Gudvangatunellen.

Marknad 
Kvar somar vert det arrangert vikingmarknad i dalen. Her kjem vikingar frå fjærn og nær for å treffast og selja produkta sine.

Galleri

Bakgrunnsstoff 

Geografi i Aurland
Sogn
Dalar i Vestland
Turistmål i Vestland
Tsjoli

Tsjoli (hindi चोली, engelsk choli) er ein kort bluse med opphav i Sør-Asia. Plagget kan ha mange ulike utformingar, men rekk gjerne ned til under brystet, har korte erme og blir festa framme. Han er særleg brukt under sari og saman med eit sidt skjørt og sjal i drakta læhnga tsjoli.

Bakgrunnsstoff

Indiske klede
Pakistanske klede
Nepalske klede
Bangladeshiske klede
Klede for overkroppen
Ord frå hindi
Hans Aaraas

Hans Aaraas () var ein norsk litteraturforskar. 

Hans Aaraas var fødd i Skien. Han tok mag.art i 1947 og blei dr. philos. i 1960. Han var lektor i norsk ved Sorbonne i perioden 1949-1953 og lektor i Oslo frå 1956. Frå 1961 til 1986 var han professor i fransk litteratur ved Universitetet i Bergen. Han skreiv doktoravhandling om Georges Bernanos i 1959 attåt mindre studier av same forfattar. I 1982 vann han Bastianprisen for omsetjinga av Bernanos sin roman Monsieur Ouine.

Kjelder

Fotnotar 

Norske litteraturvitarar
Professorar ved Universitetet i Bergen
Folk frå Skien
Vinnarar av Bastianprisen