alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jan Pieterszoon Sweelinck

Jan Pieterszoon (òg Pieters, Pietersz) Sweelinck (fødd i mai 1562 i Deventer, død 16. oktober 1621 i Amsterdam) var ein nederlandsk organist og komponist. Han var den eldste sonen til organisten Peter Swybbertszoon og Elske Jansdochter Sweeling.

Som organist i Oude Kerk i Amsterdam utøvde han stor innverknad på den nordtyske orgelskulen på 1600-talet som kulminerte med Johann Sebastian Bach. Han var omgjengeleg og respektert og særs etterspurt som lærar. Av dei mest kjende elevane av «den tyske organistmakaren» var Jacob Praetorius den yngre, Heinrich Scheidemann og Samuel Scheidt.

Han var den siste meisteren innan den nederlandske polyfonien, ein overgangsfigur mellom renessansen og barokken. Han var vidt kjent for sine improvisasjonar på orgel og cembalo og det kom folk langvegsfrå for å høyre Orpheus frå Amsterdam.

Sweelinck komponerte meir enn 70 orgelverk (mellom anna toccataer, fantasiar og ricercarar) og over 250 stykke med vokalmusikk. Av vokalverka hans finn ein mellom anna om lag 150 Davidssalmar og 37 femstemmige Cantiones sacrae. 
Han blanda element frå den engelske virginaltradisjonen med den italienske orgelstilen og han utvikla forløparen til orgelfugen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jan Pieterszoon Sweelinck» frå ,  den 6. april 2010.

Bakgrunnsstoff

Notar 

 

Renessansekomponistar
Barokkomponistar
Nederlandske komponistar
Nederlandske organistar
Fødde i 1562
Døde i 1621
Willendorf in der Wachau

Willendorf, eller Willendorf in der Wachau, er ein landsby i Wachau i delstaten Niederösterreich i Austerike som særleg er kjend for eit funn frå 1908 av ein liten kvinnefigur, den såkalla Venus frå Willendorf, som er tidfesta til om lag 23000 år før vår tidsrekning. Andre funn i området, frå ein fundstad som vert kalla «Willendorf II», syner at det har vore busetnad her for 50000 år sidan.

Landsbyen ligg 209 meter over havet, på den venstre bredda av elva Donau, det vil seie på nordbredda av Donau mellom Aggsbach Markt und Spitz. For å skilje staden frå andre stadar med namnet Willendorf, vert landsbyen ofte omtalt som Willendorf in der Wachau.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Willendorf in der Wachau» frå ,  den 6. april 2010.

Bakgrunnsstoff
 Venus- und Museumsverein Willendorf
 Felgenhauer, Fritz, (Österreichische Akademie der Wissenschaften, Prähistorische Kommission, Wien), 1956–59, Willendorf in der Wachau. Monographie der Paläolithischen Fundstellen. Utgjevar: Rohrer, Wien.

Landsbyar i Austerrike
Arkeologiske funn i Austerrike
Niederösterreich
Virginal

Virginal er eit tangentinstrument i familie med cembalo. Det var populært i Nord-Europa og Italia seinmellomalderen og renessansen.

Virginalar er mindre og enklare former for cembalo med berre ein streng per note som går meir eller mindre parallelt til klaviaturet på langsida av kassen. Mange, om ikkje alle, instrumenta vart laga utan føter, slik at dei kunne setjast på eit bord. Seinare modellar vart bygt med føter. 

Mekanismen til virginalar er identiske til cembaloar ved at stålstrengane vert klimpra. Kassen er rektangulær. Strengane vert klimpra nærare midten enn i eine enden, slik som i cembaloar, og dette medfører ein rikare, fløyteliknande tone. 

Viriginalane vart først nemnd i skriftlege kjelder av Paulus Paulirinus frå Praha rundt 1460. Populariteten til instrumentet var størst på siste halvdel av 1500-talet til seint på 1600-talet, då det i England vart erstatta av spinett og i Tyskland av klavikord.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Virginals» frå , den 6. april 2010. 
  oppgav desse kjeldene:
 

Historiske musikkinstrument
Tangentinstrument

it:Clavicembalo#Virginale
John Taverner

John Taverner (fødd ca. 1490, død 18. oktober 1545) var ein engelsk komponist og organist, som vert rekna som den viktigaste engelske komponisten på si tid. Livet hans er tema i Taverner, ein opera av Peter Maxwell Davies. Han komponerte først og fremst kyrkjemusikk, mellom anna 8 messer, 9 messedelar, 3 magnificat, 25 motettar og nokre songar og instrumentalstykke.

Taverner var organist og kapellmeister ved Christ Church i Oxford, utnemnd av kardinal Thomas Wolsey i 1526. I 1528 fekk han åtvaring for kontakten han hadde med lutheranane, men slapp straff då han «berre» var «ein musikar». Wolsey vart styrta i 1529, og i 1530 forlet Taverner posten sin.

Så vidt ein veit hadde han ingen musikktenester etter dette og ingen av verka hans kan daterast til eit seinare tidspunkt, så det kan hende han slutta å komponere. Det vart påstått at han fungerte som ein agent for Thomas Cromwell og at han att han assisterte ved klosteroppløysinga, men dette er i dag tvilsamt.

Ein veit at han slo seg ned i Boston i Lincolnshire, der han hadde ein mindre jordeigedom og var nokolunne velberga. Han vart vald til alderman i Boston 1545, kort tid før han døydde. Han er gravlagt under klokketårnet ved St Botolph's Church i Boston.

Verk

Messer 
 Missa Gloria tibi Trinitas (6 stemmer)
 Missa Corona Spinea (6 stemmer)
 Missa O Michael (6 stemmer)
 Missa Sancti Wilhelmi (5 stemmer)
 Missa Mater Christi (5 stemmer)
 The Mean Mass (5 stemmer)
 The Plainsong Mass (4 stemmer)
 The Western Wynde Mass (4 stemmer)

Messedelar 
 Christeleison (3 stemmer)
 Kyrie Le Roy (4 stemmer)

Antifonar 
 Ave Dei Patris filia (5 stemmer)
 Gaude plurimum (5 stemmer)
 O splendor gloriae (5 stemmer)
 O Wilhelme, pastor bone

Tidebønsmusikk 
 Alleluya. Veni electa (4 stemmer)
  Alleluya (4 stemmer)
 Te Deum (5 stemmer)

Motettar 
 Audivi vocem de caelo (4 stemmer)
 Ave Maria (5 stemmer)
 Dum transisset sabbatum (I) (5 stemmer)
 Dum transisset sabbatum (II) (4 stemmer)
 Ecce carissimi Ex ejus tumba - Sospitati dedit aegro Fac nobis secundum hoc nomen (5 stemmer)
 Fecundata sine viro (3 stemmer)
 Hodie nobis caelorum rex In pace in idipsum (4 stemmer)
 Jesu spes poenitentibus (3 stemmer)
 Magnificat (4 stemmer)
 Magnificat (5 stemmer)
 Magnificat (6 stemmer)
 Mater Christi (5 stemmer)
 O Christe Jesu pastor bone (5 stemmer)
 Prudens virgo (3 stemmer)
 Sancte deus (5 stemmer)
 Sub tuum presidium (5 stemmer)
 Tam peccatum (3 stemmer)
 Traditur militibus (3 stemmer)
 Virgo pura (3 stemmer)

 Verdsleg musikk 
 In trouble and adversity In women (2 stemmer)
 Quemadmodum (6 stemmer)

 Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «John Taverner» frå ,  den 6. april 2010.''  

Fødde i 1490-åra
Døde i 1545
Engelske komponistar
Renessansekomponistar
Thomas Weelkes

Thomas Weelkes () var ein engelskorganist og  komponist som særleg er kjend for madrigalane sine. Verka hans er hovudsakleg vokale og omfattar både verdslege madrigalar og religiøse anthem og liturgisk musikk. Han skreiv også musikk for orgel, virginal og viola da gamba.

Liv
Weelkes kom truleg frå Sør-England, men lite er kjend om det tidlege livet hans.
Han vart organist ved Winchester College i 1598, og flytta om lag 1601 til domkyrkja i Chichester. I 1602 blei han «bachelor of music» ved Universitet i Oxford, og i 1603 gifta han seg med Elizabeth Sandham.

Frå 1609 byrja Weelkes få refsingar frå kyrkjeautoriteten for offentleg fyll, banning og for tenesteforsømming, og han vart sparka frå posten i 1617. Han fekk så ein ny posisjon som organist, men klarte igjen ikkje å fylle tenesta. 
Etter at kona døydde i 1622 trekte han seg heilt tilbake, og døydde sjølv året etter i London.

Verk

Thomas Weelkes er rekna som ein av dei største madrigalkomponistane frå England på 1600-talet. 
Det er att rundt 100 madrigalar etter komponisten. Dei er kjenneteikna av livleg rytme, ordmåling og fullendt struktur og form. Weelkes vert også hugsa for dei kreative musikalske bileta og for meisterleg kontrapunkt. 

Det er kjend at Weelkes skreiv 41 anthem; 25 av desse er kjende for ettertida i fullsendig eller restaurert form. Han komponerte både anthem for fulle kor («full anthem») og med soloparti («verse anthem»). Han skreiv musikk til 10 anglikanske gudstenester (service). Ingen av desse finst i fullstendig form i dag, men tre er blitt rekonstruerte.

Komponisten skreiv ei mindre mengd instrumentalmusikk som er mindre kjend. Den alvorlege consortmusikken hans er ein kontrast til dei livlege madrigalane.

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Thomas Weelkes» frå ,  den 19. januar 2014.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Thomas Weelkes biography on Here Of A Sunday Morning website.

Engelske komponistar
Engelske organistar
Renessansekomponistar
Barokkomponistar
Gonâveøya

Gonâveøya (fransk: Île de la Gonâve) er ei 743 km² stor øy ved Haiti med om lag 80 000 innbyggjarar (2003), nordvest for Port-au-Prince. Ho er den største av øyane kring Hispaniola, og omfattar kommunane Anse-à-Galets og Pointe-à-Raquette. Øya er hovudsakleg folkesett av fiskarar og bønder.

Gonâveøya er omgjeven av rev og har ei lengd på om lag 56 km. På det breiaste er ho om lag 16 km. Grunnen på øya er for det meste kalkstein, og store delar av henne er udyrka. Det høgste punktet ligg 778 meter over havet. Den årlege nedbørsmengda ligg mellom 800 og 1600 mm. 

Øya var det siste retrettområde for den opphavlege folkesetnaden på Haiti, tainoane, etter at dei i 1503 flykta frå Hispaniola. Frå dei stammar det noverande namnet på øya, for dei kalla henne «Guanabo». Seinare var øya base for sjørøvarar.

I 1925, medan øya var okkupert av USA, vart sersjanten Faustin Wirkus utnemnd til konge over øya. Men Faustino II («le roi blanc de la Gonâve»), som han kalla seg, vart i 1929 driven i eksil av dei haitiske styresmaktene.

Etter at ein orkan i 1976 raserte delar av det sørlege Haiti flytta nokre av dei overlevande til Gonâveøya og grunnla dei fyrste jordbrukslandsbyane på øya. Vassmangelen på øya er stor, men sisterner og brønnar hjelper på.

Kjelder 
 «Île de la Gonâve» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 27. mars 2010.

Referansar 

Haitisk geografi
Øyar i Nord-Amerika
Anthem

Anthem (av gammalengelsk antefn, frå gresk antifona) er namnet på ei engelsk form for kormusikk som opphavleg vart nytta om ein kyrkjeleg vekselsong (antifoni) mellom to kor. Musikkforma er ein mellomting mellom kantate og motett. Ho blei utvikla i den anglikanske kyrkja på midten av 1500-talet som ein motsats til den katolske musikkforma motett. Medan motetten har latinsk tekst, har anthemet tekst på engelsk. I moderne engelsk språkbruk vert «anthem» vanlegvis nytta om vokal kyrkjemusikk, ofte sungen som vekselsong, der orda er henta frå Bibelen eller ein annan religiøs tekst (som liturgien). 

Opphavleg brukte ein skriva og framføra anthem med berre vokalmusikk («full anthem»). Etterkvart blei ei form med éin eller fleire solistar utvikla, kjend som «verse anthem». Denne typen kunne akkompagnerast med instrument og i nokre høve orkester. På 1700-talet gjekk ein tilbake til vokale anthem med noko bruk av soloparti.

I begge typane anthem brukte ein gjerne motståande kor til vekselsong, gjerne kjend som decani (på dekanen si side) og cantoris (på kantoren si side). 

Kjente anthem-komponistar Thomas Tomkins, Henry Purcell og Georg Friedrich Händel, Samuel Sebastian Wesley og Ralph Vaughan Williams.

Kjende anthem
«Zadok the priest» av Händel, skrive til kroninga av Georg II av Storbritannia
«Funeral Anthem for the Death of Queen Caroline» av Händel

Anna tyding
Annan moderne bruk av «anthem» kan vera songar som lovpriser eller er djupt knytte til noko. «National anthem» er det engelske ordet for nasjonalsong. «Anthem» kan også brukast om songar knytte til ein idrett, ein musikksjanger, ein subkultur eller liknande.

Kjelder 

«anthem», merriam-webster.com
 
«anthem» i musikkordboken.no
«anthem» (2011), Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite.  Chicago: Encyclopædia Britannica.

Kristne songar
Kormusikk
Kristen musikk
Engelske ord og uttrykk
Île à Vache

Île à Vache (av fransk île, «øy», og vache, «ku», også kalla Île-à-Vaches) er ei øy som høyrer til Haiti og er 52 km² stor. Ho hadde i 2004 rundt 15 000 innbyggjarar. Ho ligg utanfor sørkysten ved byen Les Cayes på Tiburonhalvøya, og er administrativt del av departementet Sud.

Vestsida av øya er bakkete, med 150 meter som høgaste punkt. Austsida har sumpar, og der finn ein den største mangroveskogen i Haiti, og ei lagune som er danna og verna av eit korallrev. Det opphavlege indianske namnet på øya var «Abaca».

Buccanaren Henry Morgan hadde i 1668 øya som base for angrep mot spanske skip. Ein annan sjørøvar som opererte frå øya var Laurent de Graff.

Under den USA-amerikanske borgarkrigen tilbaud eigaren av øya, Bernard Kock, amerikanarane å la frigjevne slavar busetje seg der. Framlegget førte ikkje fram, trass i tilslutnad frå president Abraham Lincoln.

Kjelder 
«Île à Vache» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 6. april 2010.

Referansar 

Haitisk geografi
Øyar i Nord-Amerika
John Wilbye

John Wilbye (døypt 7. mars 1574, død september 1638) var ein engelsk madrigalkomponist. Han var son av ein garvar og vart fødd i Brome i Suffolk, nær Diss. Ein trur at han følgde Elizabeth Cornwallis til Hengrave Hall nær Bury St. Edmunds rundt 1594 då ho gifta seg med Sir Thomas Kytson den yngre. Han skreiv diktet «Love me not for comely grace».

Han lagde fleire madrigalar som kom ut i 1598, og ei ny samling i 1608. Dei to samlingane består av 64 madrigalar. I 1600 fekk han i oppgåve å korrekturlese John Dowland sin Second Booke of Songs. I 1628, då Elizabeth Cornwallis døydde, flytta Wilbye i lag med dottera Mary Darcy av Rivers til Colchester, der han døydde. 

Wilbye er truleg den mest kjende engelske madrigalisten og songane hans er ofte å finne i moderne samlingar. Av madrigalane hans finn ein Weep, weep o mine eyes og Draw on, sweet night. Stilen hans er skildra som utsøkt for stemma, sensitive til teksten med bruk av «falske forhold» mellom dur og moll.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «John Wilbye» frå ,  den 6. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 HOASM brief biography of Wilbye
 

Fødde i 1574
Døde i 1638
Engelske komponistar
Renessansekomponistar
Barokkomponistar
Les Cayemites

Les Cayemites er to øyar som ligg i Gonâvebukta utanfor kysten av Haiti. Øyane, som er kjende som Grande Cayemite og Petite Cayemite, er til saman 45 km² store, og har ein folkesetnad på om lag 18 000. Petite Cayemite ligg rett vest for den største øya, Grande Cayemite. Øyane ligg om lag 35 aust for byen Jérémie, og ligg i departmentet Grand’Anse.

Kjelder 
«Cayemites» på Wikipedia på engelsk, innhenta 6. april 2010.

Referansar 

Haitisk geografi
Øyar i Nord-Amerika
Adrian Willaert

Adrian Willaert (fødd kring 1490 i Brugge eller Roeselare, død 7. desember 1562 i Venezia) var ein flamsk komponist og grunnleggjaren av den venetianske skulen.

Biografi 
Willaert studerte hos Jean Mouton og Josquin Des Prez i Paris og reiste i 1516 til Roma, seinare til Ferrara der han gjekk i teneste hos Kardinal Ippolito I. d’Este. Truleg var han òg i Ungarn mellom 1517 og 1519. 

Etter Ippolito døydde i 1520 fekk han teneste hos hertug Alfonso I. d’Este og vart der til 1527 då han vart utnemnd til maestro di cappella i Markuskyrkja i Venezia der han var til han døydde.

Musikk 
Ifølge eleven Gioseffo Zarlino var Willaert opphavsmannen til oppsettet med dobbeltkor som oppstod inspirert av dei to motståande balkongrekkene i Markuskyrkja og som var grunnlaget for utviklinga av den venetianske skulen. Seinare forsking har vist at Dominique Phinot brukte teknikken før Willaert og Johannes Martini brukte det så tidleg som på slutten av 1400-talet. Likevel var dei dobbeltkorige komposisjonane til Willaert dei første som vart kjende og i stort omfang nytta som inspirasjonskjelder for andre komponistar.

Willaert var ein vyrd lærar og av elvane hans finn ein mellom anna komponistane Cipriano dei Rore som vart etterfølgjaren hans i Markuskyrkja, Constanzo Porta, Francesco della Viola, Gioseffo Guami, Gioseffo Zarlino og Andrea Gabrieli. Desse komponistane danna kjernen i det som skulle vert eden venetianske skulen, musikkretninga som blømde i 150 år og som med tida fekk ei avgjerande rolle for dei stilistiske endringane som førte til starten på barokken. Ein viktig flamsk komponist som Willaert påverka var Orlando di Lasso. 

I 1550 publiserte Willaert Salmi spezzati, dobbeltkorige utsetningar av tekster frå Salmane som var det første dobbeltkorige verket i den venetianske skulen. Dei kyrkjemusikalske verka til Willaert  befesta flamske teknikkar som ein viktig del av den italienske stilen. 

Willaert og hans samtidige utvikla canzonaforma, ei polyfon verdsleg songform og ricercaren - ein forgjengar for moderne instrumentale musikkformer. Willaert arrangerte òg 22 firstemte madrigalar for songstemme og lutt av Philippe Verdelot. Willaert var den første som gjorde omfattande bruk av kromatisme i madrigalar. 

Willaert skreiv åtte messer, over 50 hymner og salmar, meir enn 150 motettar, rundt 60 chansons, over 70 madrigalar og fleire instrumentalstykke (ricercarar).

Kjelder 
<div class="references-small">
 Denne artikkelen bygger på «Adrian Willaert» frå ,  den 6. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 «Adrian Willaert» i The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie.  20 vol.  London, Macmillan Publishers Ltd., 1980.  ISBN 1-56159-174-2
 Gustave Reese, Music in the Renaissance.  New York, W.W. Norton & Co., 1954.  ISBN 0-393-09530-4
 Harold Gleason og Warren Becker, Music in the Middle Ages and Renaissance (Music Literature Outlines Series I).  Bloomington, Indiana.  Frangipani Press, 1986.  ISBN 0-89917-034-X

Bakgrunnsstoff 
 
 Adrian Willaert ved HOASM (engelsk)

Notar 
 
 
 

Fødde i 1490-åra
Døde i 1562
Renessansekomponistar
Flamske komponistar
Folk frå Vest-Flandern
Carrefour i Haiti

Sjå også fleirtydingssida «Carrefour».

Carrefour (haitisk: Kafou) er ein fattig forstad til hovudstaden i Haiti, Port-au-Prince. Byen hadde i 2005 eit estimert innbyggjartal på 439 581, og dei fleste av innbyggjarane arbeider i byen.

Før dei politiske problema i landet var byen eit populært turistmål.

Kjelder 
«Carrefour, Haiti» på Wikipedia på svensk, innhenta 6. april 2010.

Byar i Haiti
Delmas

Delmas (haitisk: Dèlma) er ein forstad til hovudstaden i Haiti, Port-au-Prince. Byen hadde i 2005 eit estimert innbyggjartal på 377 187, og dannar med Port-au-Prince, Pétionville og Carrefour det såkalla Aire Metropolitaine.

Kjelder 
«Delmas, Ouest» på Wikipedia på engelsk, innhenta 6. april 2010.

Byar i Haiti
Operaer av Albinoni

Dette er ei komplett liste over operaer skriven av den italienske komponisten Tomaso Albinoni (1671–1751). 

Albinoni sine verk var dramma per musica, meb berre to operaer av han finst i dag i komplett form: Il tiranno eroe og La Statira.

Lista

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «List of operas by Albinoni» frå ,  den 6. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Michael Talbot: "Tomaso Albinoni", Grove Music Online ed. L. Macy, (subscription access) 
Michael Talbot: Tomaso Albinoni. The Venetian Composer og His World. Clarendon Press, Oxford 1990. pp. 271–281.
Delvis frå fransk Wikipedia-artikkel.
 

Albinoni
Musikkverk av Tomaso Albinoni
Adagio i G-moll

Adagio i G-moll for strykarar og orgel continuo er eit nybarokt musikkverk av Remo Giazotto, først publisert i 1958. Det vert ofte kalla «Albinonis Adagio» eller «Adagio i G-moll av Albinoni, arrangert av Giazotto», men det har vorte stadfesta at heile verket er skrive av Giazotto.

Det var visstnok basert på ein del av den andre satsen frå ein «Sonate i G-moll» av Tomaso Albinoni, visstnok funne blant ruinane av det gamle Sachsen statsbibliotek i Dresden, etter det vart brannbomba av dei allierte under den andre verdskrigen, men etter at Giazotto døydde i 1998 har det kome fram at det ikkje finst noko slike dokument, og det skal heller visstnok aldri ha eksistert i Sachsen statsbibliotek. Ein trur derfor at heile musikkverket er laga av han sjølv. 

Stykket vert vanlegvis instrumentert for strykarar og orgel, eller berre strykarar, men har vorte såpass kjend at det òg er transkribert for andre instrument. 

Den italienske dirigenten Ino Savini transkriberte stykket for eit stort orkester og dirigerte stykket sjølv, som i Ostrava i 1967 med Janacek-filharmonien. (CD Ino Savini Live ISC-029)

Stykket har òg vore populært i populærkulturen og har vore nytta som bakgrunnsmusikk i så mange filmar, som Gallipoli, fjernsynsprogram og reklamar at han nesten har vorte ein klisje for sjølvmedvitne «triste» augneblikk.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Adagio in G minor» frå ,  den 6. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Klassiske musikkverk
Tomaso Albinoni
12 Concerti a cinque (Opus 9) av Albinoni

Opus 9 av den italienske komponisten Tomaso Albinoni, publisert i 1722, heiter 12 Concerti a cinque. 

Det mest kjende stykket frå Albinonis Opus 9 er Solokonsert i d-moll for obo (Opus 9, nummer 2). Han er kjend for den langsame satsen. Denne konserten er truleg det mest kjende verket til Albinoni etter Adagio i g-moll (som han truleg ikkje skreiv, men som visstnok skal vere basert på musikkstykke av Albinoni).

Dei 12 solokonsertane 
 Solokonsert for fiolin i B-dur, Op. 9, No. 1 (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro)
 Solokonsert for obo i d-moll, Op. 9, No. 2 (I. Allegro e non presto, II. Adagio, III. Allegro)
 Solokonsert for 2 oboar i F-dur, Op. 9, No. 3  (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro)
 Solokonsert for fiolin i A-dur, Op. 9, No. 4  (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro) 
 Solokonsert for obo i C-dur, Op. 9, No. 5  (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro)
 Solokonsert for 2 oboar i G-dur, Op. 9, No. 6  (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro)
 Solokonsert for fiolin i D-dur, Op. 9, No. 7 (I. Allegro, II. Andante e sempre piano, III. Allegro)
 Solokonsert for obo i g-moll, Op. 9, No. 8  (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro)
 Solokonsert for 2 oboar i C-dur, Op. 9, No. 9  (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro)
 Solokonsert for fiolin i F-dur, Op. 9, No. 10  (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro)
 Solokonsert for obo i B-dur, Op. 9, No. 11 (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro)
 Solokonsert for 2 oboar i D-dur, Op. 9, No. 12  (I. Allegro, II. Adagio, III. Allegro)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «12 Concerti a cinque (Albinoni)» frå , den 6. april 2010. 
 

Musikkverk av Tomaso Albinoni
Koktebel

Koktebel (ukrainsk Коктебель, russisk Коктебель, krimtatarisk Köktöbel), tidlegare kjent som Planerskoye, er ein av dei mest populære feriestadene i det søraustlege Krim. Koktebel ligg ved kysten av Svartehavet, om lag halvvegs mellom Feodosija og Sudak i Ukraina. Koktebel er ein del av bykommunen Feodosija. 

Det opphavelge namnet Köktöbel er av tyrkisk opphav; på krimtatarisk betyr det 'Landet med dei blå åsane'.

Den russiske poeten Maksimilian Volosjin busette seg her, og mellom hans mange gjester fann ein Marina Tsvetajeva, Osip Mandelstam og Andrej Belyj (som døydde der). Dei skreiv alle minneverdige dikt i Koktebel.

Koktebel var i sovjettida kjend som feriestad for forfattarar. Staden er elles velkjend for sin cognac, hanggliding og naturiststrand, den største i tidlegare Sovjetunionen. 

Om sommaren er Koktebel turistmål for folk frå Russland og Ukraina. Langs heile bukta går ein brusteinlagd gangveg. Badestranda er oppdelt i mange offentlege og ein del private badeplassar.

Koktebel er elles kjend for ein jazzfestival, som vanlegvis vert arrangert midt i september månad.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Koktebel» frå ,  den 6. april 2010.

Bakgrunnsstoff

Byar på Krimhalvøya