alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Distriktet Broye

Broye er eitt av sju distrikt i kantonen Fribourg i Sveits. Distriktet har eit areal på 173,9 km² og hadde 26 525 innbyggarar i 2010. Broye er delt opp i fire enklavar, dei to største ligg ved Neuchâtelsjøen, dei to minste ligg straks sør om dei andre to.

Broye omfattar 30 kommunar. Hovudstaden Estavayer-le-Lac er den einaste kommunen med meir enn 5 000 innbyggarar. Dei andre kommunane er Bussy, Châbles, Châtillon, Cheiry, Cheyres, Cugy, Delley-Portalban, Domdidier, Dompierre, Fétigny, Gletterens, Léchelles, Les Montets, Lully, Ménières, Montagny, Morens, Murist, Nuvilly, Prévondavaux, Rueyres-les-Prés, Russy, Saint-Aubin, Sévaz, Surpierre, Vallon, Vernay, Villeneuve og Vuissens. 

Fransk er offisielt språk i distriktet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Broye District» frå , den 23. januar 2012. 
 

Broye
Omleiringa av Limerick i 1691

Limerick vest i Irland vart kringsett to gonger under den vilhelminske krigen i Irland (1689-1991). Byen, som vart halden av jakobittane, klarte å slå attende vilhelmittane i eit åtak i 1690, men etter den andre kringsetjinga i august-oktober 1691 overgav byen seg med vilkår.

Omleiringa
Under den andre omleiringa hadde den militære situasjonen snudd seg for jakobittane. Hovudarmeen til jakobittane vart grundig slått i slaget ved Aughrim i juli 1691 og 4 000 mann vart drepen, inkludert kommandanten Marquis de St Ruth og tusenvis fleire vart tekne til fange eller deserterte. Galway hadde overgjeve seg i juli 1691. Dei overlevande jakobittane trekte seg attende til Limerick, men i motsetnad til året før, var moralen no særs låg og dei var klare til å overgje seg. På den andre sida hadde forsvarsverka i Limerick vorte kraftig utbetra sidan 1690. Den vilhelminske general Godert de Ginkell kringsette byen og bombarderte han, og murane raste saman. Eit vilhelminsk overraskingsåtak dreiv dei irske forsvararane frå vollane som forsvarte Thomond-brua og sende dei irske forsvararane mot Limerick. Dei franske forsvararane ved hovudporten nekta å opne for dei flyktande irane og om lag 800 av dei vart drepne eller drukna i Shannonelva.

Kapituleringa og avtalen
Etter dette kasta Patrick Sarsfield dei franske kommandantane i Limerick, Chevalier de Tessé og Marquis d'Usson, ut av byen og starta forhandlingar om å overgje seg. Han og Ginkel skreiv ein avtale med vilkår om dei sivile innbyggjarane i Limerick skulle respekterast, tolerere den katolske religionen i Irland, garantere mot at dei katolskeigde områda i Irland vart konfiskerte og la Sarsfield og den jakobittiske armeen få fritt lende attende til Frankrike. Limerick overgav seg under desse vilkåra i oktober 1691. Sarsfield forlet Irland med 10 000 soldatar og 4 000 kvinner og barn gjekk inn i fransk teneste. Denne reisa har vorte kjend som Flight of the Wild Geese. Vilkåra i freden i Limerick vart sidan avslått av protestantane som dominerte det irske parlamentet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Siege of Limerick (1691)» frå ,  den 23. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Piers Waudchope, Patrick Sarsfield and the Williamite War, Dublin 1992.
J.G. Simms, Jacobite Ireland, London 1969.
 

Irske omleiringar
Omleiringa av Limerick (1691)
Slag i den vilhelminske krigen i Irland
Roger Staub

Roger Staub () var ein sveitsisk skirennar som vart olympisk meister i storslalåm under Vinter-OL 1960. Han var frå Arosa i kantonen Graubünden.

Aktiv
Staub debuterte i internasjonale meisterskap under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo med ein fjerdeplass i utfor. Under VM i alpine greiner 1958 i Bad Gastein vann han sølvmedaljen i utfor, kom på delt bronseplass med franske François Bonlieu storslalåm og vart nummer fem i slalåm. Også i den alpine kombinasjonen(slalåm/utfor) kom han på tredjeplass.

Høgdepunktet som alpinist kom under vinter-OL 1960 i Squaw Valley i USA, då Staub vart olympisk meister i storslalåm, fire tidels sekund føre Pepi Stiegler frå Austerrike. I utfortevlinga kom han på femteplass. Han la opp som aktiv skirennar i 1961.

Staub omkom i 1974 under hanggliding i Verbier.

Bakgrunnsstoff
 
Denne artikkelen bygger på «Roger Staub» frå ,  den 23. januar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Sveits
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1956
Alpinistar under vinter-OL 1956
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1960
Alpinistar under vinter-OL 1960
Per Lasson

Per Lasson () var ein norsk komponist.

Lasson var fødd inn i ein kunstnarleg familie med fleire musikarar. Han var nest eldst i ein barneflokk på ti, og blant dei åtte søstrene hans finn ein kunstmålaren Oda Krohg og kabaretkunstnaren Bokken Lasson. Halfdan Kjerulf var ein fjern slektning.  

Per Lasson fekk kreft og døydde berre 24 år gamal på dampskipet «Christiania» medan han var på veg heim frå kuropphald i Bad Kreuznach. Då han gjekk bort skreiv Nordisk Musik-Tidende at han «var en saa musikalsk begavet Natur og eiede et saa lovende Talent, at hans tidlige Bortgang i en ganske ung Alder ikke alene beklages af Slægt og Venner, der stode ham nærmest, men af Alle, der levende interessere sig for vor Kunst, og som til ham knyttede ikke ringe Forventninger.»

Hovudinspirasjonskjeldene til Lasson var den tyske romantikken. Han nådde berre å skrive 15 romansar, 9 klaverstykke og ein orkesterouverture, men dei syner ein tydeleg musikkgjevnad og eit godt grep om det handverkmessige.

I dag er Lasson mest kjend for klaverstykket Crescendo og Grisemarsjen, festmarsj til ordenspromosjonen i «griseordenen», Studentersamfundet i Kristiania 1882. I hans eiga samtid var Crescendo og songen Træet svært populære.

Kjelder

Komponistar frå 1800-talet
Norske komponistar
Folk frå Oslo
Vinnarar av Eurovision Song Contest

Vinnarar av Eurovision Song Contest gjev oversyn over vinnarane av Eurovision Song Contest. 67 songar har vunne tevlinga som vert arrangert av Den europeiske kringkastingsunionen (EBU). Det har vorte nytta mange ulike røystesystem sidan starten i 1956. Felles for desse er at poenga har vorte tildelt av juryar eller fjernsynssjåarar. Vinnaren er den songen som får flest poeng. Under den fyrste tevlinga i 1956 vart det ikkje gjeve poeng, men røyster, og berre vinnaren vart offentleggjort.

Det har vore 63 tevlingar med éin vinnar, og éi tevling (1969) med fire vinnarar. 27 ulike land har vunne, med Sveits som det fyrste. Landet som har flest sigrar er Irland som har vunne sju gonger. Av dei landa som enno ventar på å vinne er Kypros det som har delteke flest gongar, og var med for 36. gong i 2017. Fram til då hadde Portugal denne rekorden, med 48 deltakingar utan siger.

Den einaste personen som har vunne meir enn éin gong som artist er Johnny Logan, som representerte Irland med «What's Another Year» i 1980 og «Hold Me Now» i 1987. Logan er også ein av berre fem låtskrivarar som har skrive meir enn eitt vinnarbidrag, «Hold Me Now» i 1987 og «Why Me?» i 1992, framført av Linda Martin. Dette gjer Logan til den einaste personen som har tre sigrar i tevlinga, anten som songar, låtskrivar eller begge delar. Dei fire andre låtskrivarane med meir enn eitt vinnarbidrag er Willy van Hemert (Nederland i 1957 og 1959), Yves Dessca (Monaco i 1971 og Luxembourg i 1972), Rolf Løvland (Noreg i 1985 og 1995) og Brendan Graham (Irland i 1994 og 1996).

Dei som vinn Eurovision Song Contest får ei unik moglegheit til å fremje ei internasjonal karriere. Det er likevel ikkje mange artistar som har vorte store internasjonale stjerner. Mellom dei som har fått mest suksess etter å ha vunne tevlinga finn ein ABBA som vann for Sverige i 1974 med «Waterloo» og Céline Dion som vann for Sveits i 1988 med «Ne partez pas sans moi».

Vinnarar

Etter land

Etter språk

Etter startnummer

Fotnotar
1. Hemmeleg røysting der poenga ikkje vart kunngjort.
2. Spania, Frankrike, Nederland og Storbritannia vann tevlinga fordi det ikkje fanst reglar for kva som skjer om fleire land får like mange poeng. Med dei reglane ein nyttar i dag, hadde Frankrike vunne.
3. Vann under namnet Vest-Tyskland.
4. Prosentpoeng mellom første og andreplassen.
5. Bidraget vart framført på engelsk og ukrainsk.
6. Bidraget vart framført på engelsk og krimtatarisk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «List of Eurovision Song Contest winners» frå ,  den 24. januar 2012.  
 

 
 
V
Tom Tellefsen

Tom Tellefsen () var ein norsk skodespelar frå Asker, kjend frå både teater og film.

Biografi 

Som barn flytte Tom Tellefsen frå Asker til Oslo med familien på slutten av 1930-åra. Som ung var han interessert i idrett, og spela m.a. fotball for eit Oslo-lag. Allereie før examen artium i 1950, hadde han fått debuten sin som skodespelar, nemleg i rolla som Karsten i filmen Gategutter (1949) av Arne Skouen. Dette vart eit springbrett for karrieren hans, og han fekk snart nye roller i norske filmar frå 1950-åra. Tellefsen utdanna seg ved Statens Teaterskole, og vart tilsett ved Det Norske Teatret i 1959.

Ei av dei mest kjende teaterrollene til Tellefsen var i monologen Kaspar av Peter Handke. Ein av kritikarane til dette stykket kalla det «Ein av Tom Tellefsens største sigrar med eit overlag detaljsikkert, fint balansert spel.» Elles vart han kjend for sine tolkingar av rollefigurane i dei absurde stykka til Samuel Beckett, m.a. då han spela Estragon i Mens vi ventar på Godot saman med Bjarne Andersen i 1970.

I 1986 og 1996 opptredde Tellefsen i Ein sørgjeleg time med Tom Tellefsen på Det Norske Teatret. Dette var ein slags matiné der han framførte tekstar av Samuel Beckett, Franz Kafka, Slawomir Mrozek og Kjell Askildsen.

Tom Tellefsen gjekk av med pensjon frå Det Norske Teatret i 2001. I tillegg til den over 40 år lange innsatsen sin på Det Norske Teatret har Tellefsen hatt mange oppdrag både i Radioteatret og Fjernsynsteatret.

Frå 1955 til 1962 var han gift med skodespelaren Rut Tellefsen. Dei fekk dottera Pia Tellefsen, som også er skodespelar.

Utmerkingar 

 Statens filmstipend
 Statens kunstnerstipend
 Kongens fortenstmedalje
 Oslo bys kunstnerpris (2001)

Rolleliste (utval)

Film

 1949: Gategutter
 1952: Nødlanding
 1952: Andrine og Kjell
 1954: Cirkus Fandango
 1955: Blodveien
 1956: Gylne ungdom
 1960: Venner
 1960: Omringet
 1968: Smuglere
 1968: De ukjentes marked
 1970: Balladen om mestertyven Ole Høiland
 1970: Douglas 
 1974: Bør Børson jr.
 1974: Kimen
 1975: Skraphandlerne
 1976: Bør Børson II
 1979: Kronprinsen
 1979: Ingen roser... takk
 1982: Olsenbandens aller siste kupp
 1982: Engler i sneen
 1986: Makaroni Blues
 1986: Hard asfalt
 1988: Sweetwater
 2000: Ballen i øyet

Teater

 Ein sørgjeleg time med Tom Tellefsen
 Vasco i Historia om Vasco (Georges Schéhadí)
 Kaspar i Kaspar av Peter Handke
 Estragon i Mens vi ventar på Godot (Samuel Beckett)
 Clov i Sluttspel (Samuel Beckett)
 Willie i Glade dagar (Samuel Beckett)
 Julius i Ungen (Oscar Braaten)
 Teodor Snekkersveen i Trost i taklampa (Alf Prøysen)
 Shylock i Kjøpmannen i Venedig (Shakespeare)
 Eilert Løvborg i Hedda Gabler (Henrik Ibsen)
 Gregers Werle i Vildanden (Henrik Ibsen)
 Myrullbråten i Krokryggen (Kjell Aukrust)
 Tsjebutikyn i Tre systrer (Anton Tsjekhov)
 Ferdinand i Goya av (Antonio Buero Vallejo)

Kjelder 

 NBL-artikkel om Tom Tellefsen, skriven av Svein Erik Brodal
 Filmografi frå Filmfront.no

Fotnotar 

Folk frå Asker
Folk frå Oslo
Norske skodespelarar
Distriktet Albula

Distriktet Albula (tysk Bezirk Albula, retoromansk dertgira Alvra) er eit tidlegare sveitsisk distrikt midt i kantonen Graubünden. Distriktet hadde namn etter elva Albula (retoromansk Alvra) og omfatta dalen der ho renn, og så dalen der bielva Julia (retoromansk Gelgia) renn. Distriktet dekte eit areal på 723 km² og hadde 8700 innbyggarar. Området var tidlegare dominert av retoromansktalande, men tysk var seinare med sine 66 % det mest nytta språket i distriktet. Retoromansk er framleis fleirtalsspråk i fleire kommunar. Tre prosent snakkar italiensk; mesteparten av desse bur i kommunen Bivio lengst sør i distriktet.

Distrikta i Graubünden var reint administrative einingar. Distriktet blei erstatta med Albula-regionen 1. januar 2017 som del av ei omorganisering av kantonen.

Distriktet Albula var delt opp i fire krinsar (tysk Kreis, retoromansk circul) og til saman 23 kommunar. Krinsane og kommunane var:

Folketal og språkdelar byggjer på folketeljinga frå 2005.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Distriktet Albula» frå ,  den 24. januar 2012 og 12. april 2017  

Albula
Albula
Distriktet Plessur

Distriktet Plessur er eit distrikt i den sveitsiske kantonen Graubünden. Distriktet har namn etter elva Plessur og omfattar kantonshovudstaden Chur og dalen der  Plessur renn. Distriktet dekker eit areal på 266 km² og har 39 000 innbyggarar. Området høyrer til den tyskspråklege delen av Graubünden (82 %). Retoromansk og italiensk er begge daglegspråk for 4% av folket.

Distrikta i Graubünden er reint administrative einingar. Distriktet Plessur består av tre krinsar (Kreise) og til samn 16 kommunar. Krinsane og kommunane er:

Folketal og språkdelar byggjer på folketeljinga frå 2005.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Distriktet Plessur» frå ,  den 24. januar 2012.

Bakgrunnsstoff

Plessur
Distriktet Maloja

Distriktet Maloja (tysk Bezirk Maloja, italiensk distretto di Maloggia, retoromansk dertgira Maloja) er eit distrikt i den sveitsiske kantonen Graubünden. Distriktet har namn etter Malojapasset og omfattar det i hovudsak tysktalande Øvre Engadin på nordaustsida av passet, og det i hovudsak italienskspråklege Bregaglia på sørvestsida. Øvre Engadin har dessutan ein større minoritet av retoromansktalande. For heile distriktet er språkandelane av tysk, italiensk og retoromansk høvesvis 55%, 22% og 13%. Distriktet dekker eit areal på 975 km² og har om lag 18 000 innbyggarar.

Distrikta i Graubünden er reint administrative einingar. Distriktet Maloja består av to krinsar (tysk Kreis, italiensk circolo, retoromansk circul) og 16 kommunar (tysk Gemeinde, italiensk comune, retoromansk cumün). Krinsane og kommunane er:

Folketal og språkdelar byggjer på folketeljinga frå 2005.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Distriktet Maloja» frå ,  den 24. januar 2012.  

Maloja
Bernhard Russi

Bernhard Russi () frå Andermatt i kantonen Uri er ein sveitsisk, tidlegare skirennar. Han vart verdsmeister i utfor i 1970, olympisk meister i same 1972 og tok OL-sølv i 1976, også det i utfor.

Aktiv
Russi debuterte i verdscupen i alpint i 1968. Han slo gjennom vinteren 1970 med ein fjerdeplass i utforrennet i Garmisch-Partenkirchen. Eit par veker seinare, 15. februar 1970, vann han utfortevlinga i VM i alpint 1970 i Gherdëina, 22 hundredels sekund føre austerrikaren Karl Cordin. To år etterpå vann han gullmedaljen i same øvinga under vinter-OL 1972 i Sapporo. Landsmannen Roland Collombin sørgde for sveitsisk dobbelsiger. 

Fire år seinare, under vinter-OL 1976 i Innsbruck, vann Russi sølvmedaljen, austerrikaren Franz Klammer vart gullvinnar. I mellomtida vart Russi nr 13 i utfor under verdsmeisterskapen i alpint 1974, og etterpå vart han nummer 14 i utfortevlinga under VM i alpint 1978.

Russi vann utforcupen i verdscupen i alpint i sesongane 1971 og 1972. Desse to sesongane, saman med 1977-sesongen, kom han på femteplass i verdscupen samanlagt. Til saman vann Russi ti verdscuprenn og kom på pallen 28 gongar. Alle pallplasseringane, bortsett frå ein siger i storslalåm i 1971, kom etter utforrenn.

Russi la opp i 1978.

Bakgrunnsstoff
 
Bernhard Russi si heimeside 
Denne artikkelen bygger på «Bernhard Russi» frå ,  den 24. januar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Sveits
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sveits
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1972
Alpinistar under vinter-OL 1972
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1976
Alpinistar under vinter-OL 1976
Souflí

Souflí (gresk Σουφλί) er ein distriktsby og ein kommune i periferieininga Évros i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas, like ved elva Évros (Maritsa).

Souflí ligg sør for Didymótikho og nord for Alexandroúpoli. I vest grensar kommunen mot Rodópi, i nordvest mot Bulgaria, og i aust er Évros grenseelv mot Tyrkia.

Administrativ inndeling 

Frå 2011 omfattar kommunen òg dei tidlegare kommunane Orféas og Tykheró. Dei tre tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 14 941 innbyggjarar, medan kommunaleininga Souflí hadde 6 170 og tettstaden med same namn 3 837 innbyggjarar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad (gresk)

Soufli
Soufli
Soufli
Soufli
Konge av romarane

Konge av romarane (latinsk Romanorum Rex) vart nytta av dei tysk-romerske keisarane etter at dei hadde vorte stadfesta som keisarar, men før dei hadde vorte krona av paven. Tittelen må ikkje forvekslast med dei mytiske kongane av Roma.

Denne funksjonen byrja seint i den saliske perioden, men tittelen hadde allereie vorte brukt så tidleg som i ottoske tider, særleg av keisar Henrik II, då han erstatta tittelen konge av tyskarane (latin Rex Teutonicorum), som impliserte ein keisarleg rolle som på dette tidspunktet vart avvist av paven.

Han vart òg brukt som tittel for ein arving til keisartrona som vart vald medan keisaren framleis levde.

Etter kroninga som heilag romersk keisar (og nokre gonger før det) vart tittelen erstatta med det keisarlege semper Augustus («alltid Augustus», eller «alltid majestetisk», «alltid opphøgd», «alltid større», frå lat. augere).

Ikkje alle som vart vald til konge av romarane vart krona til keisar.

Liste
Dei følgjande var regjerande kongar av romarane, altså menn som styrte riket utan å vere underlagt ein annan herskar, men som ikkje enno hadde vorte krona til keisar.

Utpeikte arvingar
Det tysk-romerske riket var eit valrike. Ingen personar hadde ein lovleg rett til å ta over trona, sjølv om han var i slekt med den noverande keisaren. Keisaren kunne, og gjorde ofte det, han ein slektning (som regel son), som han valde til å etterfølgje seg etter han døydde. Denne utpeikte arvingen bar tittelen «konge av romarane». Valet av denne var på same måte som den eldre herskaren, og tydde teoretisk sett at dei to mennene var medregentar av riket.

Liste
Dei følgjande var underordna kongar til ein annan tysk-romersk keisar (vanlegvis, men ikkje alltid, for far sin).

Det første franske keisardømet
Då Napoleon I av Frankrike hadde ein son og arving, Napoleon II, fekk han tittelen konge av Roma.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «King of the Romans» frå ,  den 25. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
H. Beumann: Rex Romanorum, in: Lexikon des Mittelalters (Dictionary of the Mellomalderen, 9 vols., Munich-Zurich 1980-98), vol. 7, col. 777 f.

Det tysk-romerske riket
Tronarvingar

ar:كارل الرابع
Louis de Crevant de Humières

Louis de Crévant, Duc d'Humières () var marskalk av Frankrike og guvernør i Compiègne, Bourbonnais og Lille.

Han var til stades i slaget ved Dunes og deltok i den fransk-nederlandske krigen under Turenne. Han vart marskalk av Frankrike i 1668.  I slaget ved Kassel assisterte han og marskalk Luxembourg hertug Filip I av Orléans til siger. 

I 1688 invaderte han Dei spanske Nederlanda men klarte ikkje å vinne slaget ved Walcourt året etter mot ein mindre styrke.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Louis de Crevant, Duke of Humières» frå , den 25. januar 2012. 
 

Hertugar av Humières
Franske marskalkar
Anthonie Heinsius

Anthonie (eller Antonius) Heinsius () var ein nederlandsk statasman som tente som raadspensionaris i Holland frå 1689 til han døydde i 1720.

I 1679 vart han pensionaris for Delft i Holland og i 1687 vart han medlem av styret for Det nederlandske austindiske kompaniet (VOC). 

Heinsius var ein tøff forhandlar og var ein av dei drivande kreftene bak den antifranske koalisjonen i niårskrigen (1688–97) og den spanske arvefølgjekrigen (1701–14).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anthonie Heinsius» frå ,  den 25. januar 2012.  
 

Nederlandske politikarar
Raadspensionaris
Folk frå Delft
Leventina

Leventina er eitt av åtte distrikt i kantonen Ticino i Sveits. Distriktet har eit areal på 479,6 km² og hadde 9 600 innbyggarar i 2010. Leventina ligg nord i kantonen og grensar i sørvest til Italia, i vest til kantonen Valais og i nord mot kantonane Uri og Graubünden. Hovudstaden Faido ligg kring midten av det langstrakte distriktet.

Leventina omfattar fire krinsar (italiensk circoli) som atter består av til saman 18 kommunar. Desse kommunane er Airolo, Bedretto, Calpiogna, Campello, Chironico, Mairengo, Osco, Anzonico, Bodio, Cavagnago, Giornico, Personico, Pollegio, Sobrio, Dalpe, Prato Leventina og Quinto.

Italiensk er offisielt språk i distriktet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leventina (district)» frå ,  den 25. januar 2012.  
 

Distrikt i Ticino
Vallemaggia

Vallemaggia er eitt av åtte distrikt i kantonen Ticino i Sveits. Distriktet har eit areal på 569,5 km² og hadde 5 762 innbyggarar i 2010. Cevio er hovudstad i distriktet. Vallemaggia grensar i vest til Italia og omfattar dalen Valle Maggia. 

Vallemaggia omfattar tre krinsar (italiensk circoli) som atter består av til saman åtte kommunar. Dei fire kommunane med meir enn 100 innbyggjarar er Avegno Gordevio, Cevio, Lavizzara og Maggia. Dei andre kommunane er Linescio, Cerentino, Campo og Bosco Gurin. 

Italiensk er dominerande språk i distriktet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vallemaggia (district)» frå ,  den 25. januar 2012.  
 

Distrikt i Ticino
Distriktet Locarno

Locarno er eitt av åtte distrikt i kantonen Ticino i Sveits. Distriktet har eit areal på 591,7 km² og hadde 61 707 innbyggarar i 2010. Distriktet, som har namn etter hovudstaden Locarno, grensar i vest mot Italia.

Distriktet Locarno omfattar sju krinsar (italiensk circoli) som atter består av til saman 29 kommunar. Omframt byen Locarno er det kommunane Minusio, Losone og Ascona som har meir enn 5 000 innbyggjarar. Den i folketal minste kommunen i Sveits, Corippo, ligg i distriktet med 12 innbyggjarar (2010). Dei andre kommunane er Muralto, Orselina, Brissago, Ronco sopra Ascona, Onsernone, Mosogno, Vergeletto, Isorno, Gresso, Gambarogno, Centovalli, Tegna, Verscio, Cavigliano, Lavertezzo, Vogorno, Brione, Frasco, Sonogno, Cugnasco-Gerra, Tenero-Contra, Mergoscia, Brione sopra Minusio og Gordola. 

Italiensk er offisielt språk i distriktet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Locarno (district)» frå ,  den 25. januar 2012.  
 

Locarno
Distriktet Lugano

Lugano er eitt av åtte distrikt i kantonen Ticino i Sveits. Distriktet har eit areal på 331,8 km2 og hadde 141 661 innbyggarar i 2010. Distriktet, som har namn etter hovudstaden Lugano, grensar i vest mot Italia.

Lugano omfattar tolv krinsar (italiensk circoli), som atter består av til saman 60 kommunar. Omframt byen Lugano er det kommunane Capriasca og Massagno som har meir enn 5 000 innbyggjarar. Dei andre kommunane er Agno, Bioggio, Cademario, Cadempino, Muzzano, Vernate, Alto Malcantone, Aranno,  Miglieglia, Novaggio, Origlio, Ponte Capriasca, Carabietta, Carona, Collina d'Oro, Grancia, Melide, Morcote, Paradiso, Vico Morcote, Arogno, Bissone, Brusino Arsizio, Maroggia, Melano, Rovio, Caslano, Curio, Magliaso, Neggio, Ponte Tresa, Pura, Astano, Bedigliora, Croglio, Monteggio, Sessa, Bogno, Cadro, Certara, Cimadera, Sonvico, Valcolla, Bedano, Gravesano,  Manno, Mezzovico-Vira, Monteceneri, Torricella-Taverne, Canobbio, Comano, Cureglia, Lamone, Porza, Savosa, Sorengo og Vezia.

Italiensk er offisielt språk i distriktet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lugano District» frå ,  den 25. januar 2012.  
 

Lugano
Preteritum perfektum

Preteritum perfektum (eldre: pluskvamperfektum) er ei tidsform som er vanleg i mange språk, også i norsk. Forma blir brukt der ein ønskjer å uttrykkje at ei handling vart avslutta og gav eit resultat i fortid. Eit eksempel på preteritum perfektum er han hadde gått, eller han var gått (jf. presens perfektum han har/er gått).

Bakgrunnsstoff 
 «Om verb»  På nynorsk (Nasjonalt senter for nynorsk i opplæringa)

Grammatikk