alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bangsia


Bangsia er ei biologisk slekt av sporvefuglar i tanagarfamilien, Thraupidae. Leveområdet er nær Andes i Ecuador og i Colombia, og i Panama og Costa Rica.

Det er fem eller seks artar i denne slekta avhengig av taksonomisk standpunkt.

Skildring 
Bangsia-tanagarar har likeins rund eller lubben kroppsbygging med nokså kort hale, og storleik på rundt 15 centimeter i lengd og om lag 35-45 gram i masse. Den einsfarga gulgrøne gursetanagarsporv er noko mindre, ca. 14 cm. Fjørdraktene til dei fem andre artane har fleire farger, grønt, gult blått og svart i varierande mønster. Gullbrysttanagar er ein mørk art med djup mørk marineblå til svart fjørdrakt som har ein eit gult eller orange felt over brøstet og gul undergump. Gullringtanagar og blåkinntanagar har lysare drakt i grønt og blått. Solbuktanagar har mørk blå overside og gul underside. Kjønna hos desse artane har lik eller nesten lik utsjånad, gullringtanagar og solbuktanagar syner marginal kjønnsdimorfisme. Nebbet er kraftig.

Føda er i stor grad frukt med innslag av leddyr.

Leveområdet for desse tanagarane ligg typisk i høgder mellom 250 og 2200 moh. i fuktige habitat langs vestsida av Andes frå nordlegaste Ecuador og nordover i Colombia til sørlege Antioquia-departementet. Solbuktanagar skil seg i utbreiing frå dei andre artane, arten lever i høgder mellom 300 og 1200 moh. i ei stripe vendt mot Karibia langs Panama og Costa Rica. Kvar art har eit lite, lokalt utbreiingsområde. 

Arten gullringtanagar er klassifisert som sterkt truga, caldastanagar og gursetanagarsporv som sårbare.

Artslista
Bangsia i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:     
 Gursetanagarsporv, Bangsia flavovirens, Yellow-green tanager, Lawrence, 1867, (VU)
 Solbuktanagar, Bangsia arcaei, Blue-and-gold tanagar, Sclater, PL & Salvin, 1869, (NT)
 Caldastanagar, Bangsia melanochlamys, Black-and-gold tanagar, Hellmayr, 1910, (VU)
 Gullbrysttanagar, Bangsia rothschildi, Golden-chested tanagar, von Berlepsch, 1897, (LC)
 Blåkinntanagar, Bangsia edwardsi, Moss-backed tanagar, Elliot, DG, 1865, (LC)
 Gullringtanagar, Bangsia aureocincta, Gold-ringed tanagar, Hellmayr, 1910, (EN)

Kjelder 

 Del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Oppslag på artar i Bangsia, Lynx Edicions, Barcelona. Henta 16. september 2018
Referansar

Notar

Bakgrunnsstoff 

tanagarfamilien
Fugleslekter
Troubadour av J.J. Cale

Troubadour er det fjerde studioalbumet til J.J. Cale, gjeve ut i 1976. 

Albumet inneheld songen «Cocaine» som Eric Clapton fekk ein stor hit med året etter på albumet hans Slowhand. Clapton spelte òg seinare inn «Travelin' Light» for studioalbumet Reptile frå 2001. «Travelin' Light» vart òg spelt inn av Widespread Panic for albumet deira Space Wrangler n 1988. JJ Cale sin eigen versjon av «Travelin' Light» vart spelt for å vekke mannskapet på raketten Atlantis og Den internasjonale romstasjonen før spaserturen deira i rommet den 21. mai 2010.

Bakgrunn 
Troubadour vart produsert av Audie Ashworth, som òg hadde produsert dei tre første studioalbuma til Cale. I dokumentarfilmen To Tulsa and Back frå 2004, fortalte Cale «Eg skreiv 'Cocaine', og eg er ein stor fan av Mose Allison...Så eg hadde skrive songen i ein Mose Allison-stil, ein slags cocktail jazz-aktig swing...og Audie sa 'Det er verkeleg ein god song, John, men du burde gjere han litt meir rock and roll, litt meir kommersiell.'  Eg sa 'Ok, flott det.'  Så eg gjekk attende og spelte han inn på nytt slik du kan høyre han på plata.» Teksten i songen er fleirtydig, men Clapton skildra han som ein antidopsong. 

Sjølv om «Cocaine» vart ein stor hit for Clapton i 1977, var den første singelen Cale gav ut frå Troubadour i 1976 songen «Travelin' Light» med «Hey Baby» som B-sida. Skribentar på Alltime Records skreiv «'Travelin' Light', med sin funky James Burton–aktige gitar som Jimmy Page prøve å kopiere på «The Crunge», i lag med flotte xylofonar som fyller ut lyden - rullar og rockar framover og har ein absolutt jordnær kvalitet». 

Fleire kjende musikarar spelar på albumet, som Ken Buttrey, Buddy Emmons og Reggie Young.

Innhald

Medverkande
J.J. Cale – vokal, gitar, piano
Charles Dungey – bassgitar på spor 1, 9
Tommy Cogbill – bassgitar på spor 2, 5, 8, 10-12
Joe Osborn – bassgitar på spor 3
Bill Raffensperger – bassgitar på spor 7
Karl Himmel – trommer på spor 1, 2, 4, 9
Kenny Buttrey – trommer på spor 3, 6, 8, 10
Buddy Harman – trommer på spor 5, 12
Jimmy Karstein – trommer på spor 7
Kenny Malone – trommer på spor 11
Gordon Payne – gitar på spor 8
Chuck Browning – gitar på spor 8
Reggie Young – rytmegitar på spor 1, 6, 9
Harold Bradley – rytmegitar på spor 2
Bill Boatman – rytmegitar på spor 7
Doug Bartenfeld – gitar
Lloyd Green – steelgitar på spor 1 and 9
Buddy Emmons – steelgitar på spor 5
Farrell Morris – perkusjon på spor 2, 9, 11
Audie Ashworth – perkusjon på spor 3
J.I. Allison – perkusjon på spor 7
Don Tweedy – ARP
Bobby Woods – piano på spor 8
Bill Purcell – piano på spor 12
George Tidwell – trompet på spor 10
Dennis Goode – trombone på spor 10
Billy Puett – saksofon på spor 10

Salslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Troubadour (J.J. Cale album)» frå ,  den 16. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1976
J.J. Cale-album
Shelter Records-album
Album produserte av Audie Ashworth
Lloyd Green

Lloyd Green () er ein USA-amerikansk steelgitarist. Green er mest kjend som studiomusikar og har spelt på plater med artistar som The Byrds, Johnny Cash, Alan Jackson, The Monkees, Jean Stafford, Lynn Anderson, Don Williams, Paul McCartney, Charley Pride, Bob Dylan, Johnny Paycheck, George Hamilton IV og mange andre.

Lloyd Green vart innlemma i Steel Guitar Hall of Fame i 1988.

Diskografi

Album

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lloyd Green» frå ,  den 16. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Folk frå Greene County i Mississippi
Pedalsteelgitaristar
Steelgitaristar
Travelin' Light av J.J. Cale

«Travelin' Light» er ein song skriven og spelt inn av J.J. Cale. Han vart gjeven ut i september 1976 på albumet Troubadour på Shelter Records. Han vart òg gjeven ut på singel same året. Songen vart sidan spelt inn av den britiske gitaristen Eric Clapton i 2001 på studioalbumet Reptile.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Travelin' Light (J. J. Cale song)» frå ,  den 16. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Singlar frå 1976
Songar frå 1976
J.J. Cale-songar
Shelter Records-singlar
Songar skrivne av J.J. Cale
Eric Clapton-songar
Norsk Skogfinsk Museum

Norsk Skogfinsk Museum er eit kulturhistorisk museum for den skogfinske kulturen i Sør-Noreg. Museet vart skipa i 2005 av Gruetunet Museum, Finnetunet, Austmarka Historielag og Åsnes Finnskog Historielag, som frå då av vart omgjort til avdelingar under museet. Forvaltningsansvaret for deira samlingar av bygningar og gjenstandar, spreidde over store delar av den norske Finnskogen og i Solør, vart med dette overteke av museet. Samlinga er på om lag 350 000 objekt, både ymse arkiv og fotografi i tillegg til gjenstandar og antikvariske bygningar.

Museet har tilhald og utstillingslokale i  Svullrya gamle skole i Svullrya i Grue kommune. Svullrya er ein liten tettstad som fungerer som det uoffisielle norske senteret i Finnskogen, det store skogsområdet på båe sider av riksgrensa mellom Solør i Noreg og Värmland i Sverige som innvandrande finnar busette seg i på 1600-talet og frametter.

Museet har som si oppgåve å utforske og formidle den særeigne kulturarven skogfinnane stod for, og med dette gjere dei og deira kultur kjent og respektert både av etterfølgjarane deira og i det norske samfunnet i det heile. Innvandringssoga, den tradisjonelle skogfinske jorddyrkinga ved svedjebruk, byggjeskikken og den skogfinske kombinasjonen av kristen tru og tradisjonell folketru, er hovudtema som dannar utgangspunktet for utforsking og formidling av dei særeigne draga i skogfinsk kultur.

Avdelingane til museet er i hovudsak opne for publikum i perioden juni-august. Der får publikum høve til å gjere seg kjent med livet på Finnskogen farne dagar, og levekåra, tradisjonane og kulturen hjå skogfinnane. I lokalet ved Svullrya gamle skole vert det kvart år skipa til ei større utstilling. Formidlinga til publikum går elles føre seg ved føredrag og guiding på avdelingane, og ved rundreiser med buss.

Kjelder
 Norsk Skogfinsk Museum: Om museet

Kulturhistoriske museum i Noreg
Kultur i Grue
Byggverk i Grue
Skipingar i 2005
Museum i Innlandet
Den svarte kyrkja

Biserica Neagră eller Den svarte kyrkja er den største kyrkja i Braşov i Romania. Ho er ei luthersk-evangelisk kyrkje som vart oppført på 1300-talet i gotisk stil. Kyrkja er 89 m lang og 44 høg. Namnet stammer frå ein brann i 1689 som gjorde kyrkjeveggane svarte. Namnet blei  offisielt akseptert på 1800-talet. Etter brannen blei kyrkja bygd om i barokk stil. På 1800-talet blei det sett opp eit nytt orgel med nær 4 000 piper. I kyrkja kan ein sjå en stor utstelling med golvteppe frå Midtausten. Dei blei nytta for å visa statusen til folk i samfunnet tidlegare,

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Den sorte kirke» frå ,  den 11. oktober 2018.  

Kyrkjer i Romania
Braşov
5 av J.J. Cale

5 er det femte studioalbumet til J.J. Cale. Det kom ut i 1979 og var det første albumet hans på tre år. Det meste av albumet vart spelt inn og miksa i The Lakehouse i Old Hickory i Tennessee. Då albumet kom ut på CD vart «Katy Kool Lady» erstatta av ein ny song kalla «Out of Style», men var framleis oppført som førstnemnde på CD-omslaget. «Out of Style» finst òg på albumet Rewind: The Unreleased Recordings frå 2007.

Bakgrunn 
5 var første gongen Christine Lakeland spelte på eit J.J. Cale-album, ein songar og musikar som kom til å spele ei viktig rolle i musikken til Cale dei neste åra og som vart kona til Cale fram til han døydde i 2013. 

Paste, All About Jazz, og Glide Magazine trekkjer alle fram «Don't Cry Sister» som eit høgdepunkt. Eit konsertopptak av songen finst på albumet Live in San Diego frå 2016. 

«Katy Kool Lady» kom ut på singel i lag med «Jaurez Blues» som B-sida.

Songen «Don't Cry Sister» vart spelt inn på nytt av Cale og Eric Clapton på albumet deira The Road to Escondido.

Innhald

Medverkande
J.J. Cale - gitar, bass, piano, trommer og vokal
Christine Lakeland - korsong, orgel, rytmegitar, perkusjon og piano
Billy Cox - bass
Carl Radle - bass
Nick Rather - bass
Karl Himmel - trommer
Kenny Buttrey - trommer
Buddy Harman - trommer
Jimmy Karstein - trommer og conga
David Briggs - piano
Larry Bell - elektrisk piano og orgel
Bill Boatman - elektrisk rytmegitar og fele
Bill Kenner - mandolin
Farrell Morris - vibrafon
Sherry Porter - korsong
Shelly Kurland - strykarar
Carl Gorodetzy - strykarar
Roy Christensen - strykarar
Marv Chantry - strykarar
Cam Mullins - strykearrangement
George Tidwell - blåsarar
Don Sheffield - blåsarar
Dennis Goode - blåsarar
Terry Williams - blåsarar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «5 (J. J. Cale album)» frå ,  den 16. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1979
J.J. Cale-album
Album produserte av Audie Ashworth
Plateomslag av John Kosh
Christine Lakeland

Christine Lakeland () er ein USA-amerikansk musikar og låtskrivar.  Ho var gift med gitaristen og låtskrivaren J.J. Cale fram til han døydde i 2013. Ho spelte på mange av albuma hans og var medlem av bandet hans. Ho har samstundes gjeve ut nokre album under sitt eige namn.

Diskografi

Studioalbum 
 1984 Veranda (Comet Records)
 1989 Fireworks (Loft Records)
 1992 Reckoning (LadyFingers Records)
 1998 Turn To Me (LadyFingers Records)

Konsertalbum 
 2005 Live At Greenwood Ridge (LadyFingers Records)

Andre album 
 1996 More Disaster City Blues: A Collection of Contemporary Blues Songs from Los Angeles / California Vol. 2 (Taxim Records)
 2014 Eric Clapton & Friends - The Breeze: An Appreciation of JJ Cale (Bushbranch/Surfdog)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christine Lakeland» frå ,  den 16. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske kvinnelege gitaristar
Bluesrock-musikarar
Sheldon Kurland

Sheldon «Shelly» Kurland () var ein USA-amerikansk fiolinist og musikkarrangør som arbeidde som studiomusikar i Nashville og laga strykearrangement for mange kjende countryartistar, hovudsakleg for produsentar som Chet Atkins og Owen Bradley, som var med å skape «Nashville sound»-retninga innan country. Kurland skal ha delteke på over ti tusen innspelingar, ofte som leiar av ei gruppe kalla Shelly Kurland Strings.

Han arbeidde mellom andre for Crystal Gayle, Ronnie Milsap, Johnny Cash, Neil Young, Waylon Jennings, Willie Nelson, Dolly Parton, George Burns, Jimmy Buffett, Conway Twitty, Eddy Arnold, Amy Grant, Hank Snow, Bobby Bare, Kris Kristofferson, George Hamilton IV og Reba McEntire.

Kurland trekte seg attende frå musikkindustrien i 1980-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shelly Kurland» frå ,  den 16. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske fiolinistar
Musikarar frå Brooklyn
Shades av J.J. Cale

Shades er det sjette studioalbumet til J.J. Cale, gjeve ut i 1981.

Etter at det førre albumet heitte 5, gjekk Cale her attende til å bruke eit enkelt ord som platetittel. Det er mange studiomusikarar som speler på albumet, men mange av dei dugande og kjende artistar som pianisten Bill Payne, trommeslagarane Jim Keltner og Russ Kunkel og gitaristen James Burton, men ofte spelte Cale alle instrumenta sjølv.

Innhald

Medverkande
 J.J. Cale: tarmstrengsgitar, vokal, rytmegitar, trommer, arrangement, piano, bass
 Christine Lakeland: synthesizer, piano, orgel, perkusjon, gitar, vokal, Moog bass, tarmstrengsgitar, klaverinstrument
 Tommy Tedesco: gitar
 Gordon Shryock: gitar
 Reggie Young: gitar
 James Burton: gitar
 Bill Boatman: gitar
 Johnny Christopher: gitar
 Tommy Cogbill: gitar, bass
 Nick Rather: bass
 Emory Gordy jr.: bass
 Carol Kaye: bass
 Michael Rhodes: bass
 Jim Keltner: trommer
 Gary Allen: trommer
 Hal Blaine: trommer
 Hayword Bishop: trommer
 Kenneth A. Buttrey: trommer
 Karl Himmel: trommer
 Russ Kunkel: trommer
 Larry Bell: klaverinstrument, piano
 David Briggs: klaverinstrument, piano
 Leon Russell: piano
 Bill Payne: piano
 Glen D. Hardin: piano, klaverinstrument
 Bobby Emmons: orgel, piano, klaverinstrument
 Denis Solee: saksofon

Teknisk
 Vigon Nahas Vigon: kunstnarisk leiar, design
 Helmut Werd: fotografi
 Chad Hailey: lydteknikar
 Les Ladd: lydteknikar
 Audie Ashworth: lydteknikar, produsent
 Ron Reynolds: lydteknikar, miksing
 Hugh Davies: lydteknikar, miksing
 Steve Ripley: lydteknikar
 Joe Mills: lydteknikar, miksing

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shades (J. J. Cale album)» frå ,  den 16. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

J.J. Cale-album
Musikkalbum frå 1981
Album produserte av Audie Ashworth
Carol Kaye

Carol Kaye () er ein USA-amerikansk musikar og ein av dei mest brukte og høyrde bassgitaristane i rock- og pophistoria. Det er estimert at ho spelte på kring 10 000 innspelingar gjennom ein karriere som har vart over 50 år.

Kaye byrja å spele gitar tidleg i tenåra og spelte etter kvart ofte i jazz- og storbandmiljøet i Los Angeles. Ho byrja å spele på studioinnspelingar i 1957 og gjennom eit kjennskap i Gold Star Studios byrja ho å arbeide for Phil Spector og Brian Wilson. Etter ein bassist ikkje møtte opp til ei innspeling i 1963, steppa ho inn på bass og vart raskt ein av dei mest etterspurte bassistane i 1960-åra og spelte på ei rekkje kjende hittar. Ho byrja òg å spele filmmusikk seint i 1960-åra, særleg for Quincy Jones og Lalo Schifrin, og byrja å gje ut ei rekkje lærebøker som How To Play the Electric Bass. Kaye vart mindre aktiv mot slutten av 1970-åra, men fortsette musikkarrieren sin inn i dei seinare tiåra. Ho var ganske framtredande i dokumentarfilmen The Wrecking Crew.

Kaye har spelt på innspelingar med Ritchie Valens (akustisk gitar på «La Bamba»), The Crystals (elektrisk gitar på «Then He Kissed Me»), The Righteous Brothers (akustisk gitar på «You've Lost That Lovin' Feelin'»), Sonny & Cher, Frank Zappa (Freak Out!), Elvis Presley, Frank Sinatra, Simon and Garfunkel, Stevie Wonder, Barbra Streisand, The Supremes, The Temptations, Four Tops, The Monkees, Glen Campbell («Wichita Lineman») og The Beach Boys (Beach Boys Today, Summer Days (and Summer Nights!!), Pet Sounds og Smile).

Utval diskografi

 Deuces, «T's,» Roadsters & Drums – Hal Blaine (1963)
 «Surfin' U.S.A.» – Hot Doggers (1963)
 «Then He Kissed Me» – The Crystals (1964)
 «You've Lost That Lovin' Feelin'» – The Righteous Brothers (1964)
 «These Boots Are Made for Walkin'» – Nancy Sinatra (1965)
 The Very Special World of Lee Hazlewood – Lee Hazlewood (1966)
 «Batman Theme» – The Marketts (1966)
 «River Deep, Mountain High» – Ike & Tina Turner (1966)
 Pet Sounds – The Beach Boys (1966)
 Freak Out! – The Mothers of Invention (1966)
 «Last Train To Clarksville» – The Monkees (1966)
 «The Beat Goes On» – Sonny & Cher (1967)
 «The 59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy)» – Harpers Bizarre (1967)
 The Soul Brotherhood – Charles Kynard (1969)
 Nancy – Nancy Sinatra (1969)
 I Don't Know What's On Your Mind - Spiders Webb (1976)
 Shades – J.J. Cale (1981)
 The Wilsons – The Wilsons (1996)
 Fast Man Raider Man – Frank Black (2006)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carol Kaye» frå ,  den 16. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
The Monkees
Folk frå Everett i Washington
Musikarar frå Washington
The Wrecking Crew-medlemmar
Kvinnelege bassistar
USA-amerikanske kvinnelege gitaristar
Monstrans

Monstrans (frå latin: monstrare, «å syne fram») er ein liturgisk gjenstand som vert nytta i den katolske kyrkja til å syne fram og feire det innvigde nattverdsbrødet, hostien (oblaten). Etter at hostien var innvigd til nattverdsbrød under messa, vart han plassert i eit rom i monstransen, der han vart å sjå gjennom vindauge av glas eller bergkrystall.

Bruken av monstransar er knytt til den katolske læra om transsubstansiasjonen, som går ut på at Kristi lekam og blod verkeleg er til stades i brødet og vinen under nattverden. Ein skilde mellom «substans» (i tydinga «vesen») i nattverdsbrødet og vinen, og det som vart rekna som «tilfeldige eigenskapar» ved brødet og vinen. Substansen i brødet og vinen vart omgjort til Kristi lekam og blod under presten si bøn når han under messa innvigde brødet og vinen til bruk under nattverden. Men dei tilfeldige eigenskapane ved nattverdsbrødet og vinen, utsjånaden, lukta og smaken, vart uendra. Difor kunne nattverdsbrødet verte synt fram for å verte æra, tilbede og feira som Kristi sanne lekam.

Monstransen har fot og skaft som ein alterkalk, og på skaftet kviler ei plate som igjen ber sjølve monstranshuset. Midt i huset sit ei halvmåneforma klemme til hostien, som altså er å sjå gjennom veggar av glas eller bergkrystall. Øvst vert monstranshuset avslutta av eit tak som kan vera utforma som eit heilt tempel. Monstransen vert lagra i kyrkja i eit særskild rom som òg vert kalla monstranshuset.

I Norden forsvann monstransane frå kyrkjene ved reformasjonen.

Bakgrunnsstoff
snl.no: Monstrans
snl.no: Transsubstansiasjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger mellom anna på «Monstrans» frå ,  den 16. september 2018.  
 

Liturgiske gjenstandar
Kristen liturgi
Katolsk liturgisk utstyr
Vår Frelsers kyrkje i Haugesund

Vår Frelsers kyrkje er ei krosskyrkje frå 1901 i Haugesund kommune i Rogaland fylke. Dette er hovudkyrkja for Haugesund by.

Vindauga i korveggen har glasmåleri frå Dr.H. Oidtmann. Den nygotiske altartavla har eit bilete av Jesus i Getsemane måla av Fredrik Kolstø i 1901.

Vår Frelsers gravlund er ein annan stad i byen, litt utanfor sentrum. Det er ingen gravplass attmed kyrkja.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Kyrkjesøk – Vår Frelsers kirke
 
 
 Vår Frelsers kyrkjelyd

Kyrkjer i Haugesund
Kyrkjer i Haugaland prosti
Norske kyrkjer frå 1901
Kulturminne i Haugesund
Eikeland kapell

Eikeland kapell er ei langkyrkje i Sveio kommune i Vestland fylke. Kapellet vart oppført i 1959–60 og vigsla 13. november 1960.

Det er kyrkjegard nord for kapellet.

Kjelder 
 Anne Marta Hoff: Eikeland kapell i «Norges kirker»

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Sveio krykjelege fellesråd 
 DIS Hordaland

Kyrkjer i Sunnhordland prosti
Kyrkjer i Sveio
Norske kyrkjer frå 1960
Kulturminne i Sveio
Førde kyrkje i Sveio

Førde kyrkje er ei langkyrkje i mur frå 1938 i Sveio kommune i Vestland fylke. Ho har om lag 250 sitjeplassar.

I tillegg til kyrkjegarden finst ein gravplass nær stranda ved tettstaden Førde.

Kjelder 
 Anne Marta Hoff: Førde kyrkje, Hordaland i «Norges kirker»

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Sveio kyrkjelege fellesråd 

Kyrkjer i Sunnhordland prosti
Kyrkjer i Sveio
Norske kyrkjer frå 1938
Kulturminne i Sveio
Sveio kyrkje

Sveio kyrkje er ei langkyrkje frå 1858 i Sveio kommune i Vestland. Kyrkja er ein treskipa basilika med vesttårn og rett avslutta kor. Ho har 630 sitjeplassar.

Det er urnelund attmed kyrkja. Elles er det ein gravplass om lag ein kilometer lengre vest.

Tidlegare kyrkjer 
To kyrkjer har stått på den gamle kyrkjestaden om lag 250 meter vest for dagens kyrkje. Ei gamal stavkyrkje omtala i 1686 skal ha vore oppført i mellomalderen. Denne kyrkja vart i 1688 avløyst av ei tømmerkyrkje.

Kjelder 
 Hans-Emil Lidén: Sveio kirke i «Norges kirker»

Bakgrunnsstoff

Fotnotar 

Kyrkjer i Sunnhordland prosti
Kyrkjer i Sveio
Norske kyrkjer frå 1850-åra
 1858 i Noreg
Kulturminne i Sveio
Valestrand kyrkje

Valestrand kyrkje er ei langkyrkje i Sveio kommune i Vestland fylke. Ho vart innvigd 15. oktober 1873.

Kyrkja vart oppført i lafteverk i 1872–1873 etter byggmeister Ole Vangberg sine teikningar  for Vikebygd kyrkje (1872–1926). Valestrandkyrkja fekk ei lågare tårnhette. På grunn av høgare folketal fekk denne kyrkja òg større dimensjonar. Opphaveleg hadde kyrkja 480 sitjeplassar. I dag har ho mellom 300 og 350. Stilmessig er kyrkja prega av enkel nygotikk og sveitserstil.

Kjelder 
 Valestrand kyrkje i «Norges kirker»
 Kyrkja i Sveio 
Denne artikkelen bygger på «Valestrand kirke» frå ,  den 17. september 2018.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Valestrand kulturkyrkje
 

Kyrkjer i Sveio
Kyrkjer i Sunnhordland prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1873
 1873 i Noreg
Ole Vangberg
Kulturminne i Sveio
Moster kyrkje

Moster kyrkje er ei lafta langkyrkje frå 1874 i Bømlo kommune i Vestland fylke. Våpenhuset er frå 1974.

Det er ikkje kyrkjegard ved kyrkja. Ein nyttar framleis den ved gamlekyrkja. Utanfor Moster kyrkje står eit krigsminnesmerke.

Kjelder 
 Hans-Emil Lidén: Moster kirke i « Norges kirker»

Bakgrunnsstoff 
 
 
 

Kyrkjer i Sunnhordland prosti
Kyrkjer i Bømlo
Norske kyrkjer frå 1870-åra
 1874 i Noreg
Kulturminne i Bømlo
Ogna kyrkje

Ogna kyrkje i Hå kommune i Rogaland fylke er i utgangspunktet ei langkyrkje frå 1200-talet. Mellomalderkyrkja hadde eit vesttårn i tre då ho brann etter lynnedslag i 1991. Murane i det gamle skipet utgjer ein del av ei ny kyrkje som vart oppført i 1995 med nytt kor og sakristi i tillegg til kyrkjelydssal, kjøken og kontor.

Før brannen hadde kyrkja altartavle og preikestol laga av Gottfried Hendtzschel. Desse vart totalskadde, men det er laga kopiar til den nye kyrkja. Steinplata i altarbordet og den åttekanta døypefonten i kleberstein er frå mellomalderen.

Kjelder 
 Ogna kyrkje på Kyrkjesøk
 Ogna kyrkjelyd

Bakgrunnsstoff 
 
 Jan Brendalsmo: Middelalderske kirkesteder i Rogaland  (Riksantikvaren, 2016), s. 45–46

Kyrkjer i Hå
Kyrkjer i Jæren prosti
Norske kyrkjer frå 1200-talet
Norske kyrkjer frå 1995
Kulturminne i Hå
Diktaren Johan Vibe

Johan Vibe () var ein norsk-dansk diktar som tilhøyrde den danske adelsslekta Vibe. Han var ein eldre bror til generalkrigskommissær Ditlev Vibe.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Johan Vibe (dikter)» frå ,  den 17. september 2018.  
 

 L. Daae: «Vibe, Johan» i Dansk Biografisk Leksikon (1. utgåve, bind 18, 1904),

Danske diktarar
Norske lyrikarar
Nordmenn frå 1700-talet