alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Komnes stavkyrkje

Komnes stavkyrkje låg like sør for dagens Komnes kyrkje, der det no er kyrkjegard. Dette er på grunn frå garden Komnes (gnr. 29), som ligg i skråninga nedanfor kyrkjegarden på sørsida.

Soknet (Kaupmanzness) er omtala i jordeboka til biskop Eystein Aslaksson, og Jens Nilssøn omtalar i sine visitasskildringar (1595) Kopmannes som anneks til Efteløt (hovudkyrkja i Sandsvær). Ut frå ei innskrift på ein gamal kalk trur Nicolay Nicolaysen at kyrkja var vigd til Andreas. 

Kyrkja vart ikkje ikke målt opp systematisk før ho vart riven, men Christian Christie utarbeidde måleskisser og ei kort skildring i 1860, og mykje av vår kunnskap om kyrkja bygger på desse og på skildringar i samband med rekneskapar og synfaringar i tidlegare tider. Kyrkja var ifylgje Lorentz Dietrichson ei enkel, einskipa kyrkje med rektangulært skip og lågare/smalare kor, og ho hadde ikkje mykje av utskjeringar. I ein synfaringsrapport frå 1673 er kyrkja skildra å vere «af Bindingsverk» (dvs. stavverk) og ha hjørnestolpar av eik og svalgang. Koret vart seinare gjort like breitt som skipet, slik at det framstod som ei forlenging av det. Kyrkja vart riven i 1881.

Inventargjenstandar frå stavkyrkja 
Ein antemensale frå 1200-talet er bevart i Oldsaksamlinga. Elles er sentrale etterreformatoriske inventargjenstandar overførte til Efteløt kyrkje etter å ha ligge på loftet i nye Komnes kyrkje. Dette gjeld altartavla (truleg frå 1787), døypefonten (frå 1639), preikestolen og ein klokkarbenk. To benkevangar med dør, to middelalderkister o.a. er overførte til Lågdalsmuseet på Kongsberg.

Kjelder 
 Sigrid og Håkon Christie: Komnes kirke i «Norges kirker»
 
 Jan Brendalsmmo og Jan-Erik G. Eriksson: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Buskerud fylke (Riksantikvaren, 2015), s. 7.

Bakgrunnsstoff 
 
 Arkivverket: Prestegjeld og sogn i Buskerud

Fotnotar 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Kongsberg
Flå stavkyrkje

Flå stavkyrkje stod på Ve (gnr. 9), på austsida av Hallingdalselva, medan dagens Flå kyrkje vart oppført ved Vold (gnr. 25) på vestsida i 1858.

Det er få skriftlege vitnesbyrd som kan bidra til ei presis datering av stavkyrkja, men Lorentz Dietrichson daterer kyrkja til nokså nær 1200 på grunnlag av ornamentikken. Det synest som om Flå hadde eigen prest og prestegard i mellomalderen, men ein trur at det kan ha vore slutt på dette i seinmellomalderen, sidan presten er nemnd berre ein gong (i 1499) og ikkje med namn. Etter reformasjonen var kyrkja anneks til Nes. Ho vart som andre kyrkjer seld på auksjon i 1723, og ved ei synfaring i 1740 er kyrkja omtala som Wees. Kyrkja kom i kommunal eige i 1816.

Stavkyrkja var opphavleg ei midtmastkyrkje med rektangulært skip og smalare kor med apsis. Ho hadde takryttar på mønet og det gjekk ein svalgang omkring. I 1685 vart apsis, austveggen i koret og svalen rundt desse rivne, og koret vart utvida mot aust. Koret vart rive i 1707, og kyrkja vart ombygd til krosskyrkje og fekk nytt kor. Ny kyrkje vart så oppført på ein ny stad i 1858 på grunn av problem med den gamle kyrkjestaden: Elva grov seg innover på kyrkjegarden og skapte problem i 1665, 1675 og 1685. Den tidlegare kyrkjetomta er pløgd opp til åker.

Berre skipet var i stavverk då kyrkja vart riven, og utsjånad og eigenart er kjende frå oppmålingar og skissar teikna av Georg Bull, som avgrensa seg til denne delen og utelot seinare, sekundære bygningsdelar. Skipet var ca. 6,55 m langt og 5,25 m breitt. Kyrkja skal ha vore særs trang og hadde veggfaste benkar og pulpiturar, ifylgje Bulls oppmåling. Andre detaljar er tolka ut av rekneskapar og synfaringsrapportar.

Gjenstandar frå stavkyrkja 
Vestportalen frå stavkyrkja er bevart i Oldsaksamlinga. Portalen føyer seg inn i Sogn-Valdres-tradisjonen og har ranke- og dyreornamentikk. Ei eldre altartavle er tapt, medan eit altarbilete frå 1736 vart overført til den nye kyrkja. Preikestolen og døypefonten er gått tapt. Ein messehakel frå 1653 er å finne i Hallingdal Museum.

Kjelder 
 Sigrid og Håkon Christie: Flå kirke i «Norges kirker»
 Jan Brendalsmmo og Jan-Erik G. Eriksson: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Buskerud fylke (Riksantikvaren, 2015), s. 21.

Bakgrunnsstoff 
 
 Arkivverket: Prestegjeld og sogn i Buskerud

Fotnotar 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Flå
Walk Away Renée/Pretty Ballerina

Walk Away Renée/Pretty Ballerina er debutalbumet til det amerikanske barokkpopbandet The Left Banke, gjeve ut i februar 1967. Det er kalla opp etter dei to hitsinglane deira, «Walk Away Renée» og «Pretty Ballerina», og nådde 67. plassen på Billboard Albums-lista. Sjølv om albumet ikkje var særleg populært då det kom ut, og ei stund var temmeleg obskurt, vert det i dag rekna som eit av dei klåraste døma på barokk popmusikk.

Bakgrunn
I 1966 gav The Left Banke ut singlane «Walk Away Renée» og «Pretty Ballerina», som nådde høvesvis femte og femtandeplassen på Billboard Hot 100. Dei var skrivne av klaverspelaren Michael Brown, som var sonen til produsenten deira og jazzfiolinisten Harry Lookofsky, og begge singlane og B-sidene deira var med på albumet. 

Dei første innspelingane for Walk Away Renée/Pretty Ballerina byrja i desember 1965 i det vesle World United Studio på 48th og Broadway på Manhattan, medan innspelingane for singlane fann stad i mars og november 1966. Resten av albumet vart spelt inn i januar 1967 i Mercury Studios i New York. I løpet av 1966 sparka faren til Michael Brown, Harry Lookofsky, både den orriginale trommeslagaren Warren David-Schierhorst og gitaristen Jeff Winfield, og erstatta dei med George Cameron og Rick Brand.

Dei fleste songane på albumet er sungen av Steve Martin Caro, med harmonivokal av bassisten Tom Finn og trommeslagaren Cameron. Dei fleste songane er òg spelte inn med ekstra studiomusikarar. Klaverspelaren Brown er den einaste som spelar instrument på kvar song. Det er likevel sjølve bandet som spelar på songane «Let Go of You Girl» og «Lazy Day». «What Do You Know», med solovokal av Brown, er eit tidleg døme på countryrock, på liknande vis som dei samtidige The Byrds, International Submarine Band og Buffalo Springfield.

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande
 Steve Martin Caro — solovokal
 Michael Brown — piano, cembalo, Clavinet; solovokal (på «What Do You Know»)
 Tom Finn — bassgitar, korvokal
 George Cameron — trommer, perkusjon, korvokal; co-solovokal (på «I Haven't Got The Nerve»)
 Warren David-Schierhorst — trommer
 Jeff Winfield — elektrisk gitar
 Rick Brand — elektrisk gitar

Andre medverkande
 Hugh McCracken — gitar
 Al Gorgoni — gitar
 George «Fluffer» Hirsh — gitar
 John Abbott — bass, gitar, strykearrangement
 Seymour Barab — bass, cello
 Joe Mack — bass
 Al Rogers — trommer
 Buddy Saltzman — trommer
 Harry Lookofsky — fiolin
 George Marge — obo
 Jackie Kelso - fløyte - ikkje oppført

Salslister
Album

Singles

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walk Away Renée/Pretty Ballerina» frå ,  den 1. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1967album
The Left Banke-album
Smash Records-album
Walk Away Renée

«Walk Away Renée» er ein song skriven av Michael Brown, Bob Calilli og Tony Sansone for bandet The Left Banke. Songen kom ut på singel i juli 1966 med Steve Martin Caro på solovokal. Han låg 13 veker inne på den amerikanske singellista og nådde femteplassen.

Songen har ein fløytesolo i midten av songen. Brown fekk ideen til denne soloen frå The Mamas & the Papas-songen «California Dreamin'» som var blitt spelt inn i november 1965, men ikkje vart ein hit før tidleg i 1966. Arrangementet består av svulstige strykarar, klingande cembalo og ein fallande bassmelodi. Produksjonen er tilskriven World United Productions, Inc., men innspelinga vart produsert av faren til Brown, fiolinisten Harry Lookofsky, som òg leia strykarane.

Rolling Stone plasserte «Walk Away Renée» på 220. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene. Songen gjekk inn att på listene i versjonar av The Four Tops (1967) og Rick Price (1993).

Medverkande
Trommer: Al Rogers
Bass: John Abbott
Gitar: George (Fluffer) Hirsh
Cembalo: Mike Brown
Strykarar: Harry Lookofsky & Friends
Fløyte: Jackie Kelso [ikkje oppført]
Arrangør: John Abbott
Solovokal: Steve Martin Caro
Korvokal: George Cameron & Tom Finn
Lydteknikar: Steve Jerome
Produsert av Harry Lookofsky, Steve Jerome, Bill Jerome

Salslister

Vekeslister

Årslister

Four Tops-versjonen
Four Tops-innspelinga av songen kom ut i 1967 på albumet Reach Out og vart den nest mest sukessrike versjonen av songen, med ein 15. plass på soul-lista i USA, 14. plassen på Billboard Hot 100 og nådde høgare enn The Left Banke i Canada med ein andreplass på RPM Magazine-lista. I Storbritannia nådde singelen tredjeplassen på UK Singles Chart og femteplassen på Irish Singles Chart i januar 1968. The Andantes song korvokal på denne Motown-utgåva.

Medverkande
 Solovokal av Levi Stubbs
 Korvokal av Obie Benson, Duke Fakir, Lawrence Payton og The Andantes
 Instrumentering av The Funk Brothers

Salslister

Vekeslister

Årslister

Rick Price-utgåva

I mai 1993 vart «Walk Away Renée» gjeven ut av den australske songaren Rick Price som den femte singelen deira frå debutalbumet Heaven Knows. Songen nådde 21. plassen i Australia. 

Vonda Shepard spelte inn ein versjon for TV-serien Ally McBeal, som finst på albumet hennar Songs from Ally McBeal (1998).

Vekeslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walk Away Renée» frå ,  den 1. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1966
Singlar frå 1968
Singlar frå 1993
Songar frå 1966
Barokk pop-songar
The Left Banke-songar
Smash Records-singlar
Songar om hjartesorg
Songar om einsemd
Songar skrivne av Michael Brown
Songar produserte av Brian Holland
Songar produserte av Lamont Dozier
United States National Recording Registry-innspelingar
 222
Motown-singlar
Debutsinglar
Four Tops-songar
Rick Price-songar
Alvin Stardust-songar
Rickie Lee Jones-songar
The Association-songar
Billy Bragg-songar
T'Pau-songar
Vonda Shepard-songar
Eric Carmen-songar
David Cassidy-songar
Linda Ronstadt-songar
Pretty Ballerina

«Pretty Ballerina» er ein song skriven av Michael Brown (fødd Michael Lookofsky) og gjeven ut på singel av bandet hans The Left Banke i desember 1966. Songen nådde 15. plassen på Billboard Hot 100-lista og fjerdeplassen på den kanadiske RPM-lista. Den originale Left Banke-versjonen vart sungen av Steve Martin Caro og har blitt nytta i filmar som Apocalypse Now, Off Limits og Things Behind the Sun. Songen er blitt spelt av artistar som Alice Cooper, John Mellencamp, Jason Falkner, Peter Kingsbery, Eels, den argentinske rockestjerna Charly García, Alan Merrill, The Bluetones og The Dickies.

«Pretty Ballerina» var ein av dei første popsongane som brukte lydisk skala i melodien, før The Beatles sin indiskinspirerte «Blue Jay Way» og Donovan sin «Peregrine». Songen har ein obosolo og vert framført i lag med ein strykekvartett. 

«Pretty Ballerina» er ein av fleire songar Brown skreiv om Renée Fladen, kjærasten til Left Banke-gitaristen Tom Finn. Andre songar skrivne om ho er den største hitten til bandet, «Walk Away Renée» og «She May Call You Up Tonight».

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pretty Ballerina» frå ,  den 1. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
United States National Recording Registry-innspelingar
Songar skrivne av Michael Brown
The Left Banke-songar
Smash Records-singlar
Songar om dansing
Eels-songar
John Cougar Mellencamp-songar
Alice Cooper-songar
Wolfgang Hanisch

Wolfgang Hanisch () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Großkorbetha i Sachsen-Anhalt som representerte Aust-Tyskland. Han vann i tida 1971-80 fire medaljar i spjutkasting i internasjonale meisterskap.

Aktiv
Hanisch sette personleg rekord med 84,38 m sommaren 1971, men det kom svært overraskande at han i august skulle ta bronsemedaljen ved EM i Helsinki med eit kast på 84,22 m. I den neste europameisterskapen, i Roma i 1974, overraska han på ny og vann sølvmedaljen med ny personbeste på 85,46 m, over 4 meter bakom vinnaren, favoritten Hannu Siitonen frå Finland, norske Terje Thorslund tok bronsen.

I 1978 flytta Hanisch den personlege rekorden med fleire meter, fyrst i Halle i mai til 89,06 m. Midt i juni passerte han 90-metersgrensa då han med sine 90,32 m vann eit stemne i Aust-Berlin. Sitt livs lengste kast presterte Hanisch då han vann spjut-tevlinga i Världsspelen i Helsinki den 28. juni. Spjutet hans landa på 91,14 meter, også andremann i tevlinga, norske Bjørn Grimnes gjorde sitt livs lengste kast med 88,32 m
. Under EM i Praha to månader seinare vann Hanisch EM-medalje for tredje gong i rad, ein bronsemedalje 16 cm bak Nikolaj Grebnev frå Sovjetunionen og halvannan meter unna vinnarkastet til vesttyske Michael Wessing.

Hanisch vart bestemann i spjutkast då verdscupen for landslag 1979 fann stad i Montreal i Canada, vinnarkastet målte 86,48 meter. Litt lengre kasta han under dei olympiske sommarleikane 1980, 86,72 m heldt til bronse.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1971 i Helsinki: Bronsemedalje – 84,22 m
EM 1974 i Roma: Sølvmedalje – 85,46 m, bak Hannu Siitonen (89,58 m)
EM 1978 i Praha: Bronsemedalje – 87,66 m
OL 1980 i Moskva: Bronsemedalje – 86,72 m

Notar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wolfgang Hanisch» frå ,  den 2. september 2019.  
Denne artikkelen bygger på «Wolfgang Hanisch» frå ,  den 2. september 2019.  
 

Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Tyske spydkastarar
Siegfried Wentz

Siegfried Wentz () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som representerte Vest-Tyskland. Han tevla i tikamp og vann bronsemedaljen i VM 1983, Sommar-OL 1984 og EM 1986, i 1987 tok han VM-sølv i Roma.

Aktiv 
Wentz fullførte den 5. juni 1983 i Filderstadt-Bernhausen sitt livs beste tikamp. Her plukka han i alt 8 762 poeng, einast to mann hadde betre poengsum å vise til. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i Helsinki i august månad vart han nummer tre i tikampen, bak dei to verdstoppane Daley Thompson og Jürgen Hingsen. Også i Sommar-OL 1984 i Los Angeles enda Wentz på bronseplass, Thompson og Hingsen på ny nummer 1 og 2.

Under europameisterskapen 1986 i Stuttgart presterte Wentz si beste tikampserie i ein internasjonal meisterskap. Med 8 676 poeng hamna han enno ein gong på tredjeplassen, atter bak Thompson og Hingsen. I VM 1987 i Roma vann Wentz sølvmedaljen, overgått av vinnaren Torsten Voss med meir enn 200 poeng.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 20 – 7 284 poeng
VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje – 8 478 poeng
OL 1984 i Los Angeles: Bronsemedalje – 8 412 poeng
EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje – 8 676 poeng
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 8 461 poeng, Torsten Voss (8 680 poeng)
EM 1990 i Split: Nr 12 – 7 810 poeng

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Siegfried Wentz» frå ,  den 2. september 2019.  
 

Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1984
Tyske mangekjemparar
The Left Banke Too

The Left Banke Too er det andre studioalbumet til den amerikanske barokkpopgruppa The Left Banke, gjeve ut på Smash Records i 1968. Det var det siste albumet dei gav ut medan dei eksisterte. Det neste albumet kom ikkje ut før i 1986.

Bakgrunn
Mellom utgjevinga av debutalbumet til The Left Banke, Walk Away Renee/Pretty Ballerina og dette albumet, hadde det originale femmannsbandet blitt korta ned til ein trio, etter at låtskrivaren og klaverspelaren Michael Brown og gitaristen Rick Brand hadde slutta. For å erstatte dei henta bandet inn gitaristen Tom Feher, som hadde skrive songar med Brown for det første albumet. 

Halve The Left Banke Too bestod av songar som var gjevne ut som singlar sidan utgjevinga av debutplata i februar 1967. «Desirée» kom ut på singel i juni 1967 og nådde så vidt Billboard Hot 100-lista med ein 98. plass. Dei to neste singlane deira, «Dark is the Bark», som kom ut sommaren 1968, og «Goodbye Holly» som kom ut i november 1968, gjekk ikkje in på listene. Etter albumet kom ut i november 1968, vart ein fjerde og femte singel gjevne ut, «Bryant Hotel» og «Nice To See You», men ingen av desse gjekk heller inn på singellista.

Ein ung Steven Tyler, då kjend som Steve Tallarico, og som seinare vart frontmann i Aerosmith, song korvokal på fleire av songane på albumet, som «My Friend Today» og «Dark is the Bark».
  
Heile albumet kom ut på CD i 1992 som ei del av samlinga There's Gonna Be a Storm: The Complete Recordings 1966–1969.

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande
 Steve Martin Caro — solovokal; trommer (på «Goodbye Holly»), tamburin (på «Nice To See You»), bass (på «Bryant Hotel»)
 Tom Finn — bass, gitar, korvokal; solovokal (på «Nice to See You» & «There's Gonna Be A Storm»)
 George Cameron — trommer, perkusjon, korvokal; solovokal (på «Goodbye Holly» and «Bryant Hotel»)
 Tom Feher — piano; gitar (på «Sing Little Bird» & «Bryant Hotel»)
 Michael Brown — piano, orgel (på «Desirée» & «In The Morning Light»)

Andre medverkande
 Steve Tallarico — korvokal (på «Nice to See You», «Give the Man a Hand», «Dark is the Bark» & «My Friend Today»), tamburin («Dark is the Bark»)
 Paul Griffin — klaverinstrument (på «Dark is the Bark»)
 Paul Leka — strykearrangement; piano (på «Bryant Hotel»)
 Rick Brand — banjo (på «Bryant Hotel»)
 Hugh McCracken — gitar (på «Desirée» & «Dark is the Bark»)
 Ralph Casale — gitar (på «Dark is the Bark»)
 Marvin Potocki — gitar (på «Give the Man a Hand»)
 Chet Amsterdam — bass (på «Dark is the Bark»)
 Joe Mack — bass (på «Desirée»)
 Bobby Gregg — trommer (på «Desirée»)
 Artie Schroek — vibrafon, trommer, strykearrangement (på «Dark is the Bark»)
 John Abbott — blåsearrangement (på «In the Morning Light»)
 Ray Alonge — valthorn (på «Dark is the Bark»)
 Ray Desio — trombone (på «Dark is the Bark»)
 Marvin Stamm — trompet (på «Dark is the Bark»)
 George Young — treblåseinstrument (på «Dark is the Bark»)

Salslister
Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Left Banke Too» frå ,  den 2. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
The Left Banke-album
Smash Records-album
Strykeorkester

Eit strykeorkester er eit orkester som berre består av strykeinstrument. Instrumenta i eit slikt orkester er ofte fiolin, som er delt inn i første- og andrefiolinistar (som vanlegvis spelar forskjellige partar), bratsj, cello, og vanlegvis, men ikkje alltid kontrabass.

Strykeorkesster kan vere på storleik med kammerorkester og varierer mellom 12 (fire førstefiolinar, tre andre fiolinar, to bratsjar, to celloar og éin bass) og 21 musikarar (seks førstefiolinar, fem andrefiolinar, fire bratsjar og to kontrabassar). Stundom spelar dei utan dirigent. Det kan òg vere heile strykeseksjonen i eit stort symfoniorkester, som då består av 60 musikarar (16 førstefiolinar, 14 andrefiolinar, tolv bratsjar, ti celloar og åtte kontrabassar).

Omgrepet Orchestra D'Archi blir ofte brukt om orkestertypen i internasjonal samanheng.

Sjå òg
Stryketrio
Strykekvartett

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «String orchestra» frå ,  den 2. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkgrupper
Orkester
Strykemusikk
NM i symjing 1996

Noregsmeisterskapen i symjing 1996 vart avvikla i Tøyenbadet i Oslo dagane frå 4. til 6. juli 1996. Meisterskapen omfatta 32 individuelle tevlingar og 6 stafettar, likt fordelt på menn og kvinner.

Menn

50 meter fri

100 meter fri

200 m fri

400 m fri

1500 m fri

50 m rygg

100 m rygg

200 m rygg

50 m bryst

100 m bryst

200 m bryst

50 m butterfly

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kvinner

50 meter fri

100 meter fri

200 m fri

400 m fri

800 m fri

50 m rygg

100 m rygg

200 m rygg

50 m bryst

100 m bryst

200 m bryst

50 m butterfly

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «NM i symjing 1996» frå ,  den 2. september 2019.  
 

Noregsmeisterskap i 1996
Noregsmeisterskap i symjing
Idrettstilskipingar i Oslo
Barokkpop

Barokkpop (stundom kalla barokkrock) er ein blandingssjanger som kombinerer rock med visse element av klassisk musikk. Han dukka opp midt i 1960-åra då artistar prøvde å skape ein majestetisk, orkesteraktig stil og kan identifiserast ved at det vert nytta barokk-aktige komposisjonsstilar (kontrapunktiske melodiar og mønster med funksjonsharmoniar) og dramatiske eller melankolske fakter. Cembalo vert ofte nytta i denne sjangeren,  i lag med obo, valthorn og strykekvartettar, som òg er vanlege.

Sjølv om cembalo var blitt nytta på ei rekkje pophittar sidan 1940-åra, byrja somme produsentar i 1960-åra å plassere instrumentet i framgrunnen i arrangementa sine. Dels inspirert av The Beatles-songen «In My Life» (1965), byrja forskjellige grupper å bruke barokkinstrument og klassiske instrument i 1966. Omgrepet «barokkrock» vart nytta i marknadsføringa av The Left Banke, som brukte cembalo og fiolin i arrangementa sine. Eit døme på dette er songen deira «Walk Away Renée» frå 1966.

Barokkpop vart mindre populært i 1970-åra etter kvart som punkrock, disco og hardrock tok over, men musikkstilen heldt likevel fram. Philadelphia soul i 1970-åra og kammerpop i 1990-åra var begge inspirert av barokkpop medan sistnemnde òg bestod av lo-fi-estetitikken i musikken på den tida.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Baroque pop» frå ,  den 2. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

 

 
Musikksjangrar på 1900-talet
Sjangrar innan rockemusikk
Pop
UEFA-cupfinalen i fotball 1993

UEFA-cupfinalen i fotball 1993 stod mellom italienske Juventus FC og tyske Borussia Dortmund og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 5. mai på Westfalenstadion i Dortmund framfor 37 900 tilskodarar, returoppgjeret på Stadio delle Alpi i Torino såg 62 781 personar frå tribuneplass. Sluttresultatet vart 6-1 til Juventus. Det var tredje gongen Juventus vann UEFA-cupen.

Kampane

Michael Rummenigge sjokkopna med å gje heimelaget leiinga i det 2. minutt på Westfalenstadion. Dino Baggio utlikna til 1-1 i det 26. minutt og Roberto Baggio snudde til 1-2 allereie fire minutt seinare. Same Roberto Baggio fastsette sluttresultatet til 1-3 for Juventus i det 73. minutt.  

I returoppgjeret i Torino skåra Dino Baggio to mål for Juevntus i den fyrste omgangen. 20 minuttar ut i den andre omgangen la tyskaren Andreas Möller på til 3-0.

Laga
Vinnarlaget til Juventus bestod av Angelo Peruzzi, Massimo Carrera, Júlio César da Silva, Jürgen Kohler, Moreno Torricelli, Dino Baggio, Andreas Möller, Roberto Galia, Marco De Marchi, Roberto Baggio, Gianluca Vialli, Antonio Conte, Giancarlo Marocchi, Paolo Di Canio, Fabrizio Ravanelli.

Borussia Dortmund-spelarane var Stefan Klos, Knut Reinhardt, Thomas Franck, Bodo Schmidt, Michael Lusch, Stefan Reuter, Gerhard Poschner, Michael Rummenigge, Frank Mill, Steffen Karl, Uwe Grauer, Michael Zorc, Stéphane Chapuisat, Ned Zelic, Michael Schulz, Lothar Sippel.

Dommarar
Sándor Puhl frå Ungarn var kampleiar i Dortmund,  i Torino John Blankenstein frå Nederland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1993 UEFA Cup Final» frå ,  den 2. september 2019.  
 

Fotball i 1993
UEFA-cupfinalen i fotball