alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ringerike Folkehøgskole

Ringerike Folkehøgskole er ein frilynt folkehøgskule som ligg i Hønefoss i Ringerike kommune i Buskerud. Skulen tar imot vel 110 elevar i året og er eigd av Buskerud fylkeskommune. Utanom skuleåret fungerer skuleanlegget som sommarhotell.

Skulen var etablert i januar 1876, som den fyrste amtsskulen i Buskerud. I perioden 1882 til 1914 flytte skulen mellom fleire bygder i Buskerud, mellom anna Modum, Nedre Eiker, Lier, Røyken, Hurum, Klekken, Hen og Steinsfjerdingen. I 1914 endra skulen namn til Ringerikes faste Amtsskole og i 1918 vart namnet endra til Ringerike Fylkesskole. Sidan 1936 har skulen lege der han ligg i dag. Skulen har til saman tre internatbygningar som vart oppført i åra 1953, 1962 og 1972. I 2014 vart teaterbygget ved skulen ferdigstilt.

Linjefag ved skulen i 2015: 
 Dans - New York - Lanzarote
 Design & Fashion - New York
 Global Solidaritet - Kenya - India
 Multisport - Alpene - Lanzarote
 Musikk & Teater - London
 Stand Up & Revy - Dublin - London
 Visual Arts - New York - Barcelona

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Folkehøgskular i Viken
Ringerike kommune
Skipingar i 1876
Holtekilen Folkehøgskole

Holtekilen Folkehøgskole er ein kristeleg folkehøgskule som ligg på Stabekk i Bærum kommune i Viken. Skulen tar årleg imot mellom 80 og 90 elevar fordelt på åtte linjer og er eigd av Det Norske Baptistsamfunn. 

Skulen vart etablert i 1958.

Linjefag ved skulen i 2015: 
 Cosplay
 Film og foto
 Mote & Design
 Reiseliv - global forståelse
 Sosiologi på gateplan
 Vokal & Musikk

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Bærum kommune
Folkehøgskular i Viken
Kristne skular i Noreg
Skipingar i 1958
Hedmarktoppen Folkehøyskole

Hedmarktoppen folkehøyskole er ein kristeleg folkehøgskole som ligg i Hamar kommune i Innlandet fylke.

Linjefag ved skolen i 2015: 
 Dans
 Disippeltrening musikk
 Disippeltrening sport
 Flyt
 Idrett og villmark
 Kreativ Barista
 Kreativ Foto
 Musikk
 X-sport

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Folkehøgskular i Innlandet
Kristne skular i Noreg
Skular i Hamar
Utdanningsinstitusjonar skipa i 1970
Solbakken folkehøgskole

Solbakken folkehøgskole er ein frilynt folkehøgskule som ligg i Sør-Odal kommune i Innlandet fylke. Skulen vart oppretta i 1946 og er eigd av Stiftelsen Solbakken folkehøgskole.

Linjefag ved skulen i 2015: 
 Revy
 Musikkteater
 Teater

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Folkehøgskular i Innlandet
Skipingar i 1946
Sør-Odal kommune
Gulkronekvitstjert

Gulkronekvitstjert (Myioborus flavivertex) er ein fugl i parulafamilien. Han er endemisk til Colombia med utbreiing avgrensa til eit lite område lengst nord i landet, Sierra Nevada de Santa Marta.

Skildring 

Gulkronekvitstjerten når ei kroppslengd på 13 centimeter. Venglengda er 5,6 centimeter hos hannar, hofuglar 3 - 4 millimeter kortare. Hovudet er mest svart, men med iaugefallande gul krone, eit brungult, smalt band som går frå auge til auge over nebbrota. Vengene er mørk olivengrøne med smale grå fjørkantar. Oversida av fuglen er olivengrøn, på undersida er bleik gul. Halen er gråsvart med kvite ytre fjører. Også nebbet og beina er gråsvarte.

Denne parulaen lever i fuktig fjellskog, i tåkeskog og i krattskog i utkanten av skog i høgder frå 1200 til 3050 moh., men mest vanleg over 2000 meter. Under 2000 meter overlappar utbreiinga med skiferkvitstjert, Myioborus miniatus. Gulkronekvitstjerten lever hovudsakleg på insekt. Det skålforma reiret er godt gøymt på bakken eller lågt over bakken. Hekkesesongen er ikkje godt kjend, men ein har funne reir i mai med kull på to egg. 

Populasjonsstorleiken er ikkje kjend, er trudd å vere minkande, men arten er klassifisert som livskraftig.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Salvin-Waldsänger» frå ,  den 27. juli 2015.  
  
BirdLife International (2015) Species factsheet: Myioborus flavivertex . Henta frå http://www.birdlife.org den 27. juli 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Curson, J. (2010). Yellow-crowned Whitestart (Myioborus flavivertex) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 27. juli 2015 

parulafamilien Fuglar endemiske til Sierra Nevada de Santa Marta
Blåkronetanagar

Blåkronetanagar (Anisognathus melanogenys) er ein iaugefallande fugl i tanagarfamilien som er endemisk til Colombia med utbreiing avgrensa til eit lite område lengst nord i landet, Sierra Nevada de Santa Marta.

Skildring 

Denne tanagaren måler i gjennomsnitt 18,5 centimeter og veg 41 gram. Fjørdrakta presenterer blå krone og nakke, svarte kinn med ein liten gul flekk under auget, mørk, blågrå rygg og gyllengul underside. Både nebbet og beina er svarte.

Blåkronetanagaren lever i habitat som ligg i utkanten av fuktig skog, det kan òg vere gjenreist skog. Han er meir sjeldan inne i tett skog. Dei kan treffast i høgdnivå mellom 1200 og 3200 moh., men sjeldan under 1500 m.

Små frukter gjer ut for det meste av innhaldet i dietten til blåkronetanagaren. Dei beitar parvis, i små grupper eller i fleirartsflokkar.

Storleiken på populasjonen er ikkje kjent, men han er rekna å vere vanleg i det litle utbreiingsområdet. Trenden er minkande. Han er klassifisert som livskraftig.

Kjelder 

 Hilty, S. (2011). Santa Marta Mountain-tanager (Anisognathus melanogenys) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 27. juli 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Anisognathus melanogenys . Henta frå http://www.birdlife.org den 27. juli 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

tanagarfamilien
Fuglar endemiske til Sierra Nevada de Santa Marta
Belg

Belg (av norrønt belgr) kan visa til ulike typar kapsel, pose eller ilåt som inneheld luft og kan pressast saman.

For plantar viser belg eller skolm til ei frukt som er danna av eitt fruktblad. Frukta dannar ein einromma kapsel som kan opna seg langs rygg- eller buksaumen. Ertebelgar opnar seg langs begge saumane. Sjå belgfrukt. 

For dyreskinn kan det visa til pelsen på eit levande dyr, eit heilt skinn som er rengt av eit dødt dyr, eller ein sekk laga av eit belgflådd skinn. I gammal tid blei slike belgar mykje brukt til transport av varer, til å bere barn i eller til å stikka bein og underkropp i under kjøring i sterk vinterkulde.

Innan teknikk kan ein belg eller blåsebelg brukast i samband med eld for å tilføra luft. Han kan til dømes brukast i ei smie for å halda kolet glødande eller heime som peispustar. 

Blåsebelgar kan også utgjera luftverket i særskilde blåseinstrument som pipeorgel, harmonium, sekkepipe, trekkspel og lirekasse. Her kan dei ulikt utforma belgane pumpa inn luft til pipene eller tungene i instrumentet.

I ein trål blir midtstykket kalla belg. Framfor belgen er taket (square) og vengene. Bak belgen er eit forlengingsstykke som går over i fiskeposen (cod end).

Andre ting som minner om belgar kan også kallast belg, som belgen i eit gammaldags fotoapparat.

Kjelder

«Belg: botanikk» (25. mars 2014). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 27. juli 2015.

«Belg: fiskeri» (14. februar 2009). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 27. juli 2015.

«Belg: musikk» (22. juni 2012). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 27. juli 2015.

«Belg: teknikk» (14. februar 2009). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 27. juli 2015.

«Belg: zoologi» (14. februar 2009). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 27. juli 2015.

«Ertebelg» (16. desember 2014). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 27. juli 2015.

Bakgrunnsstoff

Ilåt
Ord frå norrønt
EM i fotball 1984

Europameisterskapen i fotball 1984 var den sjuande europameisterskapen i fotball. Meisterskapen vart avvikla i Frankrike i tida 12. til 27. juni 1984. Vertslandet Frankrike vart europameister etter 2-0 over Spania i finalen på Parc des Princes i Paris. Dei 14 kampane var fordelt på sju byar; Lens, Lyon, Marseille, Nantes, Paris, Saint-Étienne og Strasbourg.
 
Omframt vertsnasjonen, som fekk friplass, hadde Belgia, Danmark, Jugoslavia, Portugal, Romania, Spania og Vest-Tyskland kvalifisert seg til sluttspelet. 32 land deltok i kvalifiseringa, fordelt på sju grupper, som gjekk av stabelen i tida frå mai 1982 til desember 1983.

Dei åtte deltakarlanda i sluttspelet var fordelt i to like store grupper. Vinnarane i gruppene møtte så toarane i dei motsvarande gruppene til semifinalar. Semifinalevinnarane gjekk deretter til finale. Bronsefinale vart ikkje spelt.

I begge semifinalane stod det 1-1 etter 90 minuttar. Frankrike avgjorde mot Portugal då lagkapteinen Michel Platini la på til 3-2 i det 119. minutt. Den andre semifinalen mellom Spania og Danmark vart avgjort med straffesparktevling. Fyrst då ein av dei store spelarane i meisterskapen, danske Preben Elkjær, skaut utanfor på lagets femte straffe, kunne Spania juble for finaleplass.

Gruppespelet

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Finalen

EM-finalen fann stad på på Parc des Princes i Paris framfor 47 368 tilskodarar. Den suverene einaren i meisterskapen, den franske lagkapteinen Michel Platini, skåra sitt niande mål då han gav vertslandet leiinga etter 57 minuttar. Stillinga 1-0 stod seg til Bruno Bellone kontra inn 2-0 i sluttminuttet. Fem minuttar tidlegare var den franske midstopparen Yvon Le Roux utvist.   

Dei franske spelarane som tok heim landslagets fyrste store pokal var: Joël Bats, Patrick Battiston, Yvon Le Roux, Maxime Bossis, Jean-François Domergue, Alain Giresse, Luis Fernández, Jean Tigana, Bernard Lacombe, Michel Platini, Bruno Bellone. Manuel Amoros kom inn for Battiston i det 73. minutt og Bernard Genghini for Lacombe etter 80 minuttar.

Spania stilte med: Luis Arconada (kaptein) i mål, Ricardo Gallego, Santiago Urquiaga, Salva García, José Antonio Camacho, Juan Señor, Víctor Muñoz, Julio Alberto, Francisco López, Santillana Alonso og Francisco Carrasco. Manuel Sarabia og Roberto Fernández vart bytta inn i det 77. og 85. minutt, ut fór Julio Alberto og Salva Garcia.

Vojtěch Christov frå Tsjekkoslovakia var finaledommar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «UEFA Euro 84» frå ,  den 27. juli 2015.  
 

Europameisterskapar i fotball
 
Fotball i 1984
Sport i 1984
En papillote

En papillote eller i papiljott er ei opphavleg fransk nemning for mat om er blitt steikt inni eit tjukt papir (eller folie i nyare tid). 

Tradisjonell papiljott med papir bruker tjukt og olja papir. Dette blir lagt rundt maten før ein steiker han i omn. Innpakninga held på fukta i maten slik at han blir dampa og saftig.

Ordet «papiljott» kjem opphavleg frå latin papilio som tyder 'sommarfugl'.

Sjå og
Tamale
Zongzi

Kjelder

Bakgrunnsstoff
How to cook en papillote, seriouseats.com

Matlaging
Franske ord og uttrykk
Michel Platini

Michel François Platini () er ein fransk idrettsleiar og tidlegare fotballspelar, fødd i Jœuf i Meurthe-et-Moselle-departementet. Han er sidan 2007 president i Det europeiske fotballforbundet (UEFA). Platini var ein offensiv midtbanespelar som var den heit dominerande spelaren då Frankrike vann EM i fotball 1984. Han spelte 72 landskampar og skåra 41 mål for Frankrike i tida, og vart i av France Football i 2000 kåra til tidenes beste franske fotballspelar, framom Zinédine Zidane.

Klubbspel
Platini seriedebuterte for AS Nancy våren 1973 og spelte for klubben fram til 1979. Både i 1976 og -77 fekk han prisen som beste spelar i den franske serien. Han var lagkaptein då Nancy vann 1-0 over Nice i den franse cupfinalen 1978. Sommaren 1979 underskreiv han ein treårskontrakt med AS Saint-Étienne, ein klubb han førte til seriemeisterskap i 1981.

Frå sommaren 1982 og i fem år framover var Platini Juventus-spelar. Han gjekk rett inn i eit klubbmannskap som bestod av mange av Italias verdsmeistrar frå same året; Dino Zoff, Gaetano Scirea, Antonio Cabrini, Claudio Gentile og Marco Tardelli. Platini vart likevel den mest sentrale spelaren bak Juventus sine mange triumfar dei neste fem åra. I 1983 vann Torino-klubben den italienske cupen, og året etter både den italienske serien og cupvinnarcupen. Under tragiske omstende på Heysel-stadion, der fleire titals italienske tilskodarar vart drepne, vann Juventus over Liverpool i europacupfinalen 1985. I 1986 vart Platinie seriemeister med Juventus for andre gong. Våren 1987 la han opp.

Landslagsspel
Platini spelte sin fyrste landskamp 27. mars 1976, og skåra eitt av måla då heimelaget spelte uavgjort 2-2 mot den komande europameisteren Tsjekkoslovakia. Han var med i den franske troppen både under VM i fotball 1978 og 1982, i den siste meisterskapen tapte Frankrike ein dramatisk semifinale mot Vest-Tyskland på straffeskyting. Også bronsemedaljen gjekk tapt ettersom Polen vann bronsekampen med 3 mot 2.

EM i fotball 1984 presenterte Platini seg på sitt aller beste. Med ni mål og skåring i kvar einaste kamp, stod han fram som den suverene einaren i meisterskapen. Det enda med at han som lagkaptein kunne ta mot EM-pokalen og feire at Frankrike for fyrste gong hadde vunne ein stor meistertittel. Som i 1982-VM møttest Frankrike og Vest-Tyskland til ein ny semifinale-dyst i VM i fotball 1986, og som sist gjekk Frankrike tapande ut av møtet. Til skilnad frå 1982 vann Platini og Frankrike denne gongen bronsefinalen.

Idrettsleiar
Platini var fransk landslagssjef frå 1988 til -92, utan å oppnå større suksess. Seinare engasjerte han seg idrettspolitisk, og vart i 2007 vald til leiar av UEFA (det europeiske fotballforbundet). Attvald i 2011 og 2015.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michel Platini» frå ,  den 27. juli 2015.  
 

Franske fotballspelarar
Juventus-spelarar
Nancy-spelarar
Saint-Étienne-spelarar
Idrettsleiarar
Franske fotballtrenarar
Folk som er nemnde i Panamapapira
Franske deltakarar under sommar-OL 1976
Fotballspelarar under sommar-OL 1976
Spelarar i Fotball-VM 1978
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-EM 1984
Spelarar i Fotball-VM 1986
I'm So Afraid

«I'm So Afraid» er ein song skriven av Lindsey Buckingham for det britisk-amerikanske rockebandet Fleetwood Mac på det tiande albumet deira, Fleetwood Mac.

Bakgrunn
Songen er den siste på albumet og vart gjeven ut som B-side til songen «Over My Head». Det var ein hardrocksong, ganske atypisk for ein Fleetwood Mac-song (i det minste etter Peter Green-tida), men vart raskt eit fast nummer på konsertane deira, og vart spelt som siste songen på nesten alle turnane deira, ofte i ein mykje lengre versjon. Han finst på alle konsertalbuma til bandet etter han kom ut og den lengste versjonen (på albumet Fleetwood Mac: Live in Boston) klokkar inn på 9:39. Konsertutgåva frå The Dance vart gjeven ut i redigert form i USA og i 2009 på samlealbumet The Very Best of Fleetwood Mac.

Buckingham spelte òg songen på solokonsertane sine, og gav songen ut på to konsertalbum som soloartist, Live at the Bass Performance Hall, Songs from the Small Machine: Live in L.A. og One Man Show. Songen omhandlar frykt og paranoia.

Struktur
Studioversjonen er spelt inn i g-moll, medan konsertversjonane vanlegvis er i f-moll. På nyare turnear har songen blitt spelt i d-moll.

Medverkande
Mick Fleetwood - trommer
John McVie - bassgitar
Christine McVie - orgel
Lindsey Buckingham - elektrisk gitar, akustisk gitar, solovokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'm So Afraid» frå ,  den 27. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Fleetwood Mac-songar
Songar frå 1975
Singlar frå 1976
Songar skrivne av Lindsey Buckingham
Songar produserte av Keith Olsen
Reprise Records-singlar
Deimos i gresk mytologi

Deimos (, , 'frykt') var den personleggjorte frykta i gresk mytologi.
Deimos var son av krigsguden Ares og kjærleiksgudinna Afrodite.

Deimos er ofte nemnd saman med tvillingbroren Phobos (skrekk) og er knytt til krigsgudinna Enyo (syster eller elskar til Ares) og Ares sine redsletenarar, Deimos er meir ei abstrakt personleggjering av redsla ein kan føla i krig, og opptrer ikkje som nokon eigen person i gresk mytologi. Tilsvarande figurar i romersk mytologi er Fuga, Formido eller Metus.

Dei to månane til Mars er kalla opp etter Deimos og Phobos.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Deimos (deity)» frå ,  den 27. juli 2015.  

Greske gudar
Stridsgudar
Personifikasjonar
Valestrand Hjellvik Fotballklubb

Valestrand Hjellvik Fotballklubb (VHFK) er ein fotballklubb frå Osterøy i Vestland. Klubben kjem frå samanslåinga av Valestrand IF og fotballgruppa til Hjellvik IL, og vart skipa 13. desember 1992. Klubben spelar for tida i 4. divisjon. Heimebana til laget er Furubakken på Valestrand.

Fotballklubben har ein supportarklubb som vart stifta i 2002. Supportarklubben har ved fleire høve vore i media.

TV 2-programmet Grasrotkampen sende i 2015 ein direktesend kamp mellom Valestrand Hjellvik og Osterøy IL.

Kjelder 

http://www.vhfk.no
http://supporterklubb.com/

Bakgrunnsstoff 
http://www.vhfk.no
http://supporterklubb.com/

Fotballag i Vestland
Skipingar i 1992
Osterøy kommune
Fotball-EM 1988

Europameisterskapen i fotball 1988 var den åttande europameisterskapen i fotball for menn. Meisterskapen vart avvikla i Vest-Tyskland i tida 10. til 25. juni 1988. Nederland vann meisterskapen etter finalesiger 2-0 over Sovjetunionen på Olympiastadion i München. Dei 15 kampane vart fordelt på åtte byar; München, Stuttgart, Frankfurt am Main, Köln, Düsseldorf, Gelsenkirchen, Hannover og Hamburg.

Omframt vertsnasjonen, som fekk friplass, hadde Danmark, England, Irland, Italia, Nederland, Sovjetunionen og Spania kvalifisert seg til sluttspelet. 32 land deltok i kvalifiseringa, fordelt på sju grupper, som gjekk av stabelen i tida frå september 1986 til desember 1987.

Dei åtte deltakarlanda i sluttspelet var fordelt i to like store grupper. Vinnarane i gruppene møtte så toarane i dei motsvarande gruppene til semifinalar. Semifinalevinnarane gjekk deretter til finale. Bronsefinale vart ikkje spelt.

I den fyrste semifinalen møttest gruppevinnar Vest-Tyskland og Nederland, ein kamp der Marco van Basten vart matchvinnar då han la på til 2-1 for Nederland i det 88. minutt. Dagen etter vann den andre gruppevinnaren, Sovjetunionen, 2-0 over Italia.

Marco van Basten vart toppskårar i meisterskapen med fem mål.

Gruppespelet

Gruppe 1 
 

<noinclude>

Gruppe 2 

¨

<noinclude>

Finalen

Finalemotstandarane hadde møtst i gruppespelet, ein kamp Sovjetunionen vann 1-0. Finalen på Olympiastadion i München den 25. juni, med 72 308 til stades på tribunane, enda derimot med at Nederland vann 2-0 og tok landslagets fyrste internasjonale triumf. Lagkaptein Ruud Gullit gav nederlendarane leiinga i det 32. minutt, og Marco van Basten avgjorde kampen åtte minuttar ut i andre omgang på eit nær legendarisk volleymål.

Nederland sitt meisterlag bestod av Hans van Breukelen, Berry van Aerle, Frank Rijkaard, Ronald Koeman, Adri van Tiggelen, Gerald Vanenburg, Jan Wouters, Arnold Mühren, Erwin Koeman, Marco van Basten og Ruud Gullit. 

Sovjetunionen mønstra Rinat Dasajev (kaptein), Anatolij Demjanenko, Sergej Alejnikov, Vagiz Khidijatulin, Vasilij Rats, Hennadij Litovsjenko, Aleksandr Zavarov, Aleksej Mikhailitsjenko, Sergej Gotsmanov, Igor Belanov og Oleh Protasov. Midtvegs i den andre omgangen vart fyrst Gotsmanov og straks etter Protasov bytta ut, inn kom høvesvis Sergej Baltasja og Viktor Pasulko.
}

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft 1988» frå ,  den 28. juli 2015.  
 

 
Europameisterskapar i fotball
Jupitermånen Dia

Dia (overgangsnamn S/2000 J11) er ein av månane til Jupiter og den minste medlemen av Himalia-gruppa. Han vart oppdaga 5. desember 2000 av S.S. Sheppard, D.C. Jewitt, Y. Fernandez og G. Magnier med 2,2 meter-teleskopet til Universitet på Hawaii på Mauna Kea.

Dia vart rekna som tapt i fleire år og vart fyrst attoppdaga på bilete tekne av Magellan-teleskopet i 2010 og 2011.

Kjelder 
 S/2000 J11: Overview  - NASA Solar System Exploration

Jupitermånar
Richard Dashut

Richard Charles Dashut () er ein plateprodusent som produserte fleire Fleetwood Mac-album, inkludert Rumours, Tusk, Live, Mirage, Tango In The Night, og ein del av Time, og seinare eit album av Matthew Sweet, Altered Beast.  Dashut skreiv òg fleire songar i lag med Lindsey Buckingham, inkludert «Trouble», «Book Of Love», og fleire i tida han arbeidde med Fleetwood Mac. Dashut var fødd i West Hollywood i California og starta karrieren med å koste golv i eit platestudio der han seinare møtte Lindsey Buckingham and Stevie Nicks.  Keith Olsen leigde Richard som vaktmeister i Sound City og han vart raskt assisterande lydteknikar på eit par album, inkludert Buckingham Nicks.

Diskografi som produsent
Buckingham Nicks (1973) – Buckingham Nicks (assisterande lydteknikar)
Rumours (1976)  – Fleetwood Mac (produsent)
Tusk (1979) – Fleetwood Mac (produsent, medlåtskrivar)
Live (1980) – Fleetwood Mac (produsent, miksing)
Mirage (1982) – Fleetwood Mac (produsent, medlåtskrivar)
Tango In The Night (1986) – Fleetwood Mac (produsent, medlåtskrivar)
Greatest Hits (1988) – Fleetwood Mac (produsent)
25 Years – The Chain (1992) – Fleetwood Mac (produsent, lydteknikar)
Law and Order (1981) – Lindsey Buckingham (produsent, medlåtskrivar på songen «Trouble»)
The Visitor (1981) – Mick Fleetwood (produsent)
Out of the Cradle (1992) – Lindsey Buckingham (produsent, medlåtskrivar)
I'm Not Me (1983) – Mick Fleetwood (produsent)
Sentimental Lady (1977) – Bob Welch (Cmedprodusent)
Back to the Future (1985) - Lindsey Buckingham - Back To The Future Soundtrakc (produsent)
''National Lampoon's Vacation «Holiday Road», «Dancing Across the USA» (1983) Lindsey Buckingham (produsent)

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Richard Dashut» frå ,  den 28. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene: 

 Offisiell blog

Bakgrunnsstoff
 Richard Dashut's Interactive FM Blog 
 Diskografi - 
 

USA-amerikanske plateprodusentar
Grammy-vinnarar
Fleetwood Mac
USA-amerikanske låtskrivarar
Don't Stop av Fleetwood Mac

«Don't Stop» er ein song av rockegruppa Fleetwood Mac, skriven av vokalist og klaverspelar Christine McVie. Songen er sungen av Christine McVie og gitaristen Lindsey Buckingham og gjeven ut på albumet Rumours i 1977. Songen vart òg gjeven ut på singel og er ein av dei mest kjende songane til bandet. Singelen nådde tredjeplassen på Billboard-lista i USA. I Storbritannia følgde «Don't Stop» etter «Go Your Own Way» som den andre singelen frå Rumours og nådde 32. plassen der. I USA vart han gjeven ut som den tredje singelen frå albumet og nådde tredjeplassen i oktober 1977.

Bakgrunn
«Don't Stop» reflekterer kjenslene til Christine McVie etter ho vart separert frå bassgitaristen i Fleetwood Mac, John McVie, etter åtte år i ekteskap. «'Don't Stop' var berre ei kjensle. Det berre verka å vere ein behageleg openberring om at 'gårsdagen er over'» sa ho i The Fleetwood Mac Story: Rumours and Lies, «Det kan kanskje ha vore retta mot John, men eg er berre rett og slett ikkje pessimistisk.»

Politikk
Songen vart nytta som kjenningsmelodi for den første presidentvalkampen til den amerikanske presidenten Bill Clinton,

Songen vart òg spelt då Clinton dukka opp på landsmøta til Demokratane i seinare år.

Musikkvideo
Eit konsertopptak av songen vart nytta som musikkvideo.

Medverkande
Mick Fleetwood - trommer
John McVie - bassgitar
Christine McVie - akustisk piano, tack piano, Vox Continental, solovokal
Lindsey Buckingham - elektrisk gitar, solovokal
Stevie Nicks - tamburin, korvokal

Lister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
Ein versjon av Elton John vart spelt inn for samleplata Legacy: A Tribute to Fleetwood Mac's Rumours i 1998.

Status Quo spelte inn songen i 1996 for coveralbumet deira Don't Stop.

Den skotske visesongaren og gitaristen Nina Nesbitt gav ut ein versjon av «Don't Stop» den 23. august 2013.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Don't Stop (Fleetwood Mac song)» frå ,  den 28. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Fleetwood Mac-songar
Songar skrivne av Christine McVie
Softrocksongar
Songar produserte av Ken Caillat
Songar produserte av Richard Dashut
Elton John-songar
Status Quo-songar
Bill Clinton
Nummer-ein-singlar i Canada