alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Suus

«Suus» (latin for 'Personleg') var det albanske bidraget i Eurovision Song Contest 2012, framført av Rona Nishliu. Teksten var skriven på albansk, medan tittelen var på latin.

Festivali i Këngës 50 
Songen vann Festivali i Këngës 50 med 77 poeng og fekk dermed representere Albania i Eurovision Song Contest 2012.

Eurovision Song Contest 2012 
Songen starta som éin av dei ni fyrste i den fyrste semifinalen, og gjekk vidare herifrå til finalen. Her enda han på ein femteplass med 146 poeng. «Suus» var det fyrste bidraget i Eurovision Song Contest som nyttar latin.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Suus» frå ,  den 17. januar 2012.  
Poengsum er henta frå eurovision.tv, 27. mai 2012.

Festivali i Këngës-songar
Albanske songar
Songar frå 2012
Eurovision Song Contest 2012-songar
Albanskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Albanskspråklege songar
Latinspråklege Eurovision Song Contest-songar
Latinspråklege songar
Fleirspråklege Eurovision Song Contest-songar
Fleirspråklege songar
Albanske Eurovision Song Contest-songar
Crno i belo

«Crno i belo» er ein song av Kaliopi. Songen representerte Makedonia i den andre semifinalen i Eurovision Song Contest 2012, og gjekk vidare til finalen, der han enda på 13. plass. Teksten er skriven på makedonsk og engelsk.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Crno i belo» frå ,  den 17. januar 2012.  
Poengsum er henta frå eurovision.tv den 27. mai 2012.
 

Eurovision Song Contest 2012-songar
Makedonske songar
Songar frå 2012
Makedonskspråklege songar
Engelskspråklege songar
Fleirspråklege songar
Makedonskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Makedonske Eurovision Song Contest-songar
Fleirspråklege Eurovision Song Contest-songar
Fernande Bochatay

Fernande Bochatay (), frå landsbyen Les Marécottes i Salvan i kantonen Valais, er ein sveitsisk, tidlegare skirennar. Ho vann bronsemedaljen i storslalåm under vinter-OL 1968.

Aktiv
Bochatay var debuterte i vinter-OL 1964 i Innsbruck med ein delt niandeplass i storslalåm. Vinteren 1968 var ho i sitt livs form. I januar og februar vann ho tre renn i verdscupen i alpint. Høgdepunktet kom likevel inn i mellom dei tre sigrane, då ho under vinter-OL 1968 i Grenoble fekk bronse i storslalåm bak kanadiske Nancy Greene og franske Annie Famose. I verdscupen i alpint 1968 kom ho på femteplass i samandraget, og vart beste sveitsar. Til saman kom ho sju gongar på pallen i renn i verdscupen (3-2-2).

I 1969 var ein fjerdeplass i storslalåm i Sterzing hennar beste resultat i verdscupen. Etter den sesongen var resultata langt svakare, og Bochatay la opp i 1972.

Verdscupsigrar

Bakgrunnsstoff

Denne artikkelen bygger på «Fernande Bochatay» frå ,  den 17. januar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sveits
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1964
Alpinistar under vinter-OL 1964
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1968
Alpinistar under vinter-OL 1968
Tyskland i Eurovision Song Contest 2012

Tyskland sende vinnaren av den nasjonale finalen sin, Unser Star für Baku, til i Eurovision Song Contest 2012.

Bidrag

Erste Ausscheidungsshow
 Den fyrste elimineringsrunden vart halden 12. januar 2012.
 Shelly Phillips, Roman Lob, Céline Huber, Leonie Burgmer og Katja Petri gjekk vidare.

Zweite Ausscheidungsshow 
 Den andre elimineringsrunden vart halden 19. januar 2012.
 Rachel Scharnberg, Yana Gercke, Sebastian Dey, Umut Anil og Ornella de Santis gjekk vidare.

Dritte Ausscheidungsshow
 Den tredje elimineringsrunden vart halden 26. januar 2012.
 Sebastian Dey, Katja Petri, Umut Anil, Céline Huber, Ornella de Santis, Shelly Phillips, Yana Gercke og Roman Lob gjekk vidare.

Vierte Ausscheidungsshow
 Den fjerde elimineringsrunden vart halden 2. februar 2012.
 Katja Petri, Céline Huber, Shelly Phillips, Ornella de Santis, Yana Gercke og Roman Lob gjekk vidare.

Fünfte Ausscheidungsshow
 Den femte elimineringsrunden vart halden 6. februar 2012.
 Katja Petri, Ornella de Santis, Shelly Phillips, Yana Gercke og Roman Lob gjekk vidare.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Unser Star für Baku» frå ,  den 17. januar 2012.  

2012
Musikk i 2012
Land i Eurovision Song Contest 2012
2012 i Tyskland
Tekaposjøen

Tekaposjøen (Lake Tekapo) er den nest største av  tre tilnærma parallelle innsjøar som er retta i nord-/sørleg retning langs den nordlege kanten av Mackenzie Basin på Sørøya på New Zealand (dei andre er Pukakisjøen og Ohausjøen). Han dekkjer eit område på 82 km² (om vinteren) og ligg 700 meter over havet.

Innsjøen får tilsig frå nord gjennom fleire elver, den største er den forgreina Godley-elva, som har utspringet sitt nord i Søralpane. Innsjøen er eit populært turistmål, og fleire hotell og andre overnattingsstadar ligg i den vesle busetnaden Lake Tekapo i den sørlege enden av sjøen. Lake Tekapo Regional Park, administrert av Environment Canterbury, ligg også ved sørbreidda til sjøen.

Eit astronomisk observatorium ligg ved Mount John, som er nord for byen og sør for den vesle innsjøen Alexandrina.

Vasskraft 
Det opphavlege utløpet til innsjøen låg i den sørlege enden ut i Tekapo-elva. I 1938 starta bygginga av ein kraftstasjon, først planlagt å vera ferdigstilt i 1943, men krigen stoppa anlegget i 1942. Samstundes vart det bygt kontrollportar for å regulera utsleppa nedstraums til Waitaki-demningen. Arbeidet vart teke opp att i 1944, og vasskraftstasjonen, no kjend som Tekapo A, starta produksjonen i 1951.

Vatn frå innsjøen vert leia gjennom ein 1,4 km lang tunnel under byen til kraftstasjonen, derfrå vart vatnet tidlegare leia attende til elva. Etter den vidare vasskraftutbygginga (Upper Waitaki hydroelectric scheme) på 1970-talet, vert vatnet leia inn i ein 26 km lang kanal som fører til  Tekapo B på breidda til Pukakisjøen.

Etter ein turbinskade i 1986 vart ein ny  kaplanturbin installert, med ein meir effektiv konstruksjon og ei høgare yting (42 000 HK) enn den originale. I dag produserer stasjonen i gjennomsnitt 160 GWh årleg, med ein generator som yter 25,2 MW. Netto fallhøgde til stasjonen er 30,5 meter.

Både Tekapo A- og Tekapo B-stasjonane skal rustast opp i samband med oppgraderinga av Benmore og Waitaki.

Sidan 1. juni 2011 er Tekapo A- og B-stasjonane eigde av det USA-baserte Genesis Energy.

Kyrkja til den gode hyrdingen 
'Kyrkja til den gode hyrdingen' (Church of the Good Shepherd) ligg på breidda til Lake Tekapo. Ho vart sett opp i 1935, og var den første kyrkja som vart bygd i Mackenziebekkenet. Kyrkja ved Burkes Pass, St Patrick's, vart reist i 1872, og var den første kyrkja som vart bygd av pionerane i ein felles innsats frå både anglikanarar, presbyterianarar og katolikkar. Også som eit samarbeid mellom presbyterianarar og anglikanarar vart kyrkja St Columba i Fairlie reist i 1879. Kyrkja ved Tekaposjøen vart teikna av Christchurch-arkitekten R.S.D. Harman, basert på skisser av ein lokal kunstnar, Esther Hope. Kyrkja er utan tvil ei av dei mest fotograferte på New Zealand og har eit altarvindauge som råmar inn ei praktfull utsikt over sjøen og fjella.

Bronseskulptur 

I nærleiken av Kyrkja til den gode hyrdingen står eit av dei mest kjende offentlege monumenta på  New Zealand, ein bronsestatue av ein fårehund av typen new zealand-collie.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Lake Tekapo» frå ,  den 17. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Canterbury på New Zealand
Innsjøar på New Zealand
Hedy Schlunegger

Hedy Schlunegger () var ein sveitsisk skirennar frå Wengen. Ho vann gullmedaljen i utforrennet under vinter-OL 1948 i St. Moritz.

Schlunegger vart sveitsisk meister i utfor i åra 1942, 1944, 1946, 1947. Dei to siste åra vart ho nasjonal meister også i kombinasjonsøvinga, som ho elles hadde vunne første gongen i 1943. Under vinterolympiaden 1948, på sveitsisk snø, kom ho i utforrennet i mål på tida 2.28,3, åtte tidels sekund betre enn sølvvinnaren Trude Beiser frå Austerrike.

Etter at ho la opp som aktiv alpinist, dreiv Schlunegger ein sportsbutikk i Grindelwald saman med ektemannen. Ho døydde i Grindelwald i 2003. Skirennaren Martina Schild er dotterdotter hennar.

Bakgrunnsstoff
 Biografi
Denne artikkelen bygger på «Hedy Schlunegger» frå ,  den 17. januar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Olympiske meistrar for Sveits
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1948
Medaljevinnarar under vinter-OL 1948
Alpinistar under vinter-OL 1948
Annerösli Zryd

Annerösli Zryd () er ein sveitsisk, tidlegare skirennar frå Adelboden. Ho vart verdsmeister i utfor under VM i alpine greiner 1970 i Gherdëina.

Aktiv
Zryd debuterte i verdscupen i alpint i 1967, det året turneringa kom i gang. To gongar kom ho på fjerdeplassen i utfortevlingar, den første i Sestriere og den neste i Franconia i New Hampshire. I 1968 vart ho sveitsisk meister i utfor, og ho deltok i alle tre øvingane under Vinter-OL 1968 i Grenoble. Det enda med ellevteplassar i slalåm og utfor, og ein trettandeplass i storslalåm. To femteplassar i verdscupen i utfor vart hennar beste resultat i OL-sesongen.

1969-sesongen kom Zryd som best på sjetteplass i verdscuprenn, ein i slalåm og ein i utfor. Under VM i alpint 1970 i Gherdëina i Italia gjekk Zryd svært overraskande heilt til topps i utforrennet. Med tida 1.58,34 var ho nøyaktig ein halv sekund føre sølvvinnaren Isabelle Mir frå Frankrike. Meisterskapen var også med i verdscupen i alpint, og var Zryd einaste siger i verdscupen. Hennar beste verdscupplassering i sesongen elles var ein sjuandeplass i utfor i Oberstaufen.

Zryd la opp etter verdscupsesongen 1970.

Bakgrunnsstoff
 Resultatoversikt hos FIS 

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1968
Alpinistar under vinter-OL 1968
Storalliansen (Augsburgligaen)

Storalliansen var ein europeisk koalisjon, som (til forskjellige tider) bestod av Austerrike, Bayern, Brandenburg, Dei sameinte Nederlanda, England, Det tysk-romerske riket, Irland, Kurpfalz, Portugal, Savoie, Sachsen, Skottland, Spania og Sverige. Organisasjonen, som vart grunnlagd i 1686 som Augsburgligaen, vart kjend som «Storalliansen» etter at England kom med i ligaen i 1689. Det var opphavleg eit forsøk på å stogge ekspanderinga til Ludvig XIV av Frankrike.

Grunnlegginga 
Ligaen vart offisielt skipa av keisar Leopold I, etter råd frå Vilhelm III av Oranien. Hovudmålet med ligaen var å forsvare Pfalz frå Frankrike. Denne organisasjonen kjempa niårskrigen mot Frankrike frå 1688 til 1697.

Alliansen vart sett opp to gonger. Mellom 1689 og 1698 kjempa han niårskrigen mot Frankrike. Etter Haag-traktaten signert den 7. september 1701, gjekk alliansen i den andre fasen med den spanske arvefølgjekrigen. Krigen enda etter at partiet Tory vann valet i 1710 i Storbritannia, noko som førte til freden i Utrecht — ein fredsavtale med Frankrike som gav den spanske krona til den franske kandidaten, men som delte dei ytre landområda til Spania. I Spania heldt krigen fram til han vart avgjort med omleiringa av Barcelona den 11. september 1714.

Storalliansen fekk stor kulturell og politisk innverknad som eit døme på ein mogeleg europeisk union støtta av (dei fleste) tyske områda, Storbritannia og Nederlanda, samt mange franske intellektuelle som var misnøgde med styret til Ludvig XIV, utdrivinga av hugenottane i 1685 og unionen mellom katolisismen og den franske krona.

Slutten 
Storalliansen enda hovudsakleg på grunn av aukande misnøye hos britane på grunn av dei dyre krigane utanlands. Storalliansen (og krigane utkjempa av alliansen) medverka òg til ein ny tanke om korleis krigar kunne utkjempast i framtida. Dødstala i dei viktigaste slaga og omleiringane var enorme, men ingen av dei tre krigane utkjempa frå 1689 til 1721 førte til like store omsynslause handlingar som i trettiårskrigen tidlegare på 1600-talet. I staden vart generalane i Storalliansen heltar i eit Europa som var «sivilisert sjølv i krig» - ein røyndom som skulle vare til den første tida av fyrste verdskrigen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Grand Alliance (League of Augsburg)» frå , den 17. januar 2012. 
 

Niårskrigen
Austerrikske militæralliansar
Engelske militæralliansar
Tysk-romerske militæralliansar
Portugisiske militæralliansar
Spanske militæralliansar
Svenske militæralliansar
Nederlandske militæralliansar
Renée Colliard

Renée Colliard () er ein sveitsisk, tidlegare skirennar og apotekar. Colliard, som var frå Genève, vart olympiameister i slalåm i 1956.

Colliard kvalifiserte seg til den sveitsiske OL-troppen 1956 med ein andreplass i eit renn i Grindelwald, kort før leikane tok til. I den olympiske tevlinga i Cortina d'Ampezzo overraska ho alle med å gå heilt til topps. Med startnummer 1 rann ho fortast av samtlege deltakarar i begge omgangane, og sikra seg gullmedaljen i slalåmtevlinga. Med tida 1.52,3 var ho heile 3,1 sekundar føre sølvvinnaren Regina Schöpf frå Austerrike.

I 1960 gifta Colliard seg og slo seg ned i Montana i kantonen Valais som apotekar.

Bakgrunnsstoff
 
 
Denne artikkelen bygger på «Renée Colliard» frå ,  den 17. januar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Olympiske meistrar for Sveits
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1956
Alpinistar under vinter-OL 1956
Våpenkvilen i Ratisbon

Våpenkvilen i Ratisbon eller våpenkvilen i Regensburg enda gjenforeiningskrigen mellom Spania og Frankrike. Avtalen vart signert den 15. august 1684 i det dominikanske klosteret i Ratisbon i Bayern mellom Ludvig XIV av Frankrike på den eine sida og den tysk-romerske keisaren Leopold I, og den spanske kong Karl II, på den andre. Den endelege avtalen gjorde at kong Ludvig fekk Strasbourg, Luxembourg by og andre krav, medan Courtrai og Diksmuide, begge i dag i Belgia, vart gjevne attende til Spania. Avtalen skulle garantere ein våpenkvile dei neste tjue åra.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Truce of Ratisbon» frå ,  den 17. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Lynn, John A. The Wars of Louis XIV: 1667–1714. Longman, (1999). ISBN 0-582-05629-2
Wolf, John B. The Emergence of the Great Powers: 1685–1715. Harper & Row, (1962). ISBN 0061397509
 

Franske fredsavtalar
Spanske fredsavtalar
Avtalar i 1684
Ediktet i Fontainebleau

Ediktet i Fontainebleau (oktober 1685) var eit edikt gjeven ut av Ludvig XIV av Frankrike, òg kjend som tilbakekallinga av ediktet i Nantes. Ediktet i Nantes av 1598, hadde gjeve hugenottane rett til å praktisere religionen sin utan fare for å verte forfølgd av staten. Sjølv om protestantane hadde mista sjølvstendet sitt på tilfluktsstader under Richelieu, kunne dei leve relativt trygt. Frå starten var religiøs toleranse i Frankrike ei kongeleg sak, og ikkje ei folkesak. At ikkje alle tilslutta seg til hans religion, passa dårleg inn med synet til Ludvig XIV om eit perfekt einevelde. Etter å ha fått alt anna som han ville mislikte Ludvig XIV sterkt at det var kjettarar blant undersåttane sine.

Med ediktet i Fontainebleau kalla Ludvig XIV attende ediktet i Nantes og gav ordre om å øydeleggje kyrkjene til hugenottane, samt stenge alle protestantiske skular i landet. Dette forsterka den offisielle forfølginga av hugenottane, som alt hadde eksistert sidan dragonnaden vart skapt i 1681 for å skremme hugenottane til å konvertere til katolisismen. Dei neste tjue åra forlet derfor mange protestantar landet, estimata varierer frå 210 000 til 900 000. Dei søkte tilflukt i England, Dei sameinte Nederlanda, Sverige, Sveits, Brandenburg-Preussen, Danmark, Det tysk-romerske riket, Sør-Afrika og Nord-Amerika.

Effektane av ediktet 

I praksis førte tilbakekallinga til at Frankrike opplevde ein tidleg ekspertflukt, sidan mange dugande handverkarar rømde landet, inkludert designerar som Daniel Marot. Hugenottane tok med seg kunnskapen sin, som hadde stor effekt på kvaliteten til silke, speglglas, sølvsmedarbeid, urmaking og møbelsnekkararbeid i område dei flytta til. 

Somme herskarar, som Fredrik Wilhelm, hertug av Preussen og kurfyrste av Brandenburg, som gav ut ediktet i Potsdam seint i oktober 1685, oppfordra protestantane til å søke tilflukta i områda hans.

Kjende hugenottar som forlet Frankrike
 Jean Chardin
 Denis Papin
 Jean Barbot

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Edict of Fontainebleau» frå ,  den 17. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Tilbakekallinga av ediktet i Nantes 

Antiprotestantisme
Hugenottar
Religiøs forfølging
Hendingar i 1685
Corinne Rey-Bellet

Corinne Rey-Bellet () var ein sveitsisk skirennar. Ho vann ein sølvmedalje i utfor under VM i alpint 2003 i St. Moritz. Rey-Bellet vann fem verdenscuprenn. Ho var fødd og døydde i landsbyen Les Crosets i kommunen Val-d’Illiez i kantonen Valais.

Aktiv
Rey-Bellet debuterte i dei store meisterskapa under vinter-OL 1992 i Albertville med ein 17. plass i storslalåm. Denne plasseringa forbetra ho under VM i alpint 1993 i Morioka med ein 14. plass i same øvinga. Enno eit lite hakk opp på resultatlista kom ho under VM i alpint 1996 i Sierra Nevada i Spania, då ho kom på 10. plassen i både utfor og super-G. Hennar til då beste meisterskapsprestasjonar kom i VM i alpint 1999 i Vail. Ho deltok då i fire ulike øvingar, med sjetteplassen i storslalåm og åttandeplassen i super-G som best.  

Heilt i tetsjiktet kom Rey-Bellet først under VM i alpint i St. Anton i 2001. Ho kom då på fjerdeplassen både i utfor og i den alpine kombinasjonen, og på sjetteplass i super-G. Med ein femteplass i OL-utforen i Salt Lake City i 2002, måtte ho eit hakk ned på resultatlista. I 2003-sesongen kom så Rey-Bellet på sølvplass i utfortevlinga under VM i St. Moritz, jamsides Alexandra Meissnitzer frå Austerrike. Dei to var elleve hundredels sekundar bakom verdsmeisteren Melanie Turgeon frå Canada. I super-G-tevlinga kom Rey-Bellet på sjuandplass.

Rey-Bellet vann sine to første renn i verdscupen den 16. januar 1999. Den dagen vart det avvikla to renn i St. Anton, eitt i super-G og eitt i utfor. Rey-Bellet vann begge. Sidan vann ho eit renn i kvar av sesongane 2000, 2001, 2002. Ho kom på pallen i 15 renn i verdscupen. I tre sesongar var ho mellom dei ti beste i verdscupen; 1999, 2001 og 2002. Best i verdscupen var ho i 2002, då ho vart nummer sju, og kom på tredjeplass i verdscupen.

Rey-Bellet la opp i 2003 grunna ein rekke av skader i det høgre kneet.

Død
Rey-Bellet vart i 2006 skoten i foreldreheimen i Les Crosets. Også broren Alain vart funnen skoten, medan mora Verena var alvorleg skadeskoten. Corinne Rey-Bellet var då nyleg separert frå ektemaken Gerold Stadler. Mistanken for drapa gjekk mot Stadler, som etter tre dagar vart funnen skoten med ein revolver ved sidan av seg. Alt tydde på at han hadde teke sitt eige liv.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Corinne Rey-Bellet» frå ,  den 17. januar 2012.

Bakgrunnsstoff
 
Aftenposten om Rey-Bellets død

Sveitsiske alpinistar
Deltakarar under vinter-OL 1992
Alpinistar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1998
Alpinistar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Alpinistar under vinter-OL 2002
Generalstatane

Generalstatane (nederlandsk Staten-Generaal) er det nederlandske parlamentet, som består av to kammer: Tweede Kamer (underhuset, med 150 medlemmar) og Eerste Kamer (overhuset, med 75 medlemmar). Forsamlingane møtes i Binnenhof i Haag.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Generalstatene» frå ,  den 17. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell stad
 Eerste Kamer
 Tweede Kamer

Nederland
Nederlandske styresmakter
Den burgundiske rikskrinsen
Dei sytten provinsane
Dei sameinte Nederlanda
Annemarie Waser

Annemarie Waser () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå grenda Grafenort i Engelberg. Ho vann bronsemedaljen i slalåm under verdsmeisterskapen i alpint 1958 i Bad Gastein.

Waser debuterte i vinterolympiaden 1956 i Cortina d'Ampezzo, få dagar før ho fylte 16 år, med ein 14. plass i storslalåm, delt med Inger Bjørnbakken og ei fransk jente. Under verdsmeisterskapen i 1958 i Bad Gastein i Austerrike deltok Waser både i slalåm og storslalåm. I storslalåm kom ho på fjerdeplass, ein tidels sekund bak landsmannen Frieda Dänzer. Etter slalåmtevlinga kunne ho stige opp på sigerspallen som bronsevinnar, berre den klare verdsmeisteren Inger Bjørnbakken og austerrikske Josefa Frandl fekk betre tider. Waser deltok i alle tre øvingane under vinter-OL 1960 i Squaw Valley, men mislukkast heilt i å hevde seg.

Kjelder
 P. Chr. Andersen: Den nye olympiaboken, 1957
 
Denne artikkelen bygger på «Annemarie Waser» frå ,  den 17. januar 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1956
Alpinistar under vinter-OL 1956
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1960
Alpinistar under vinter-OL 1960
Rhinland

Rhinland er ein historisk region i det vestre Tyskland. Rhinland ligg på begge sider av elva Rhinen, og ligg i dag i dei tyske delstatane Rheinland-Pfalz og Nordrhein-Westfalen.

Tidlegare var Rhinland ein prøyssisk provins. Han vart oppretta i 1822, som ei samanslåing av to allereie eksisterande prøyssiske provinsar, det tidlegare hertugdømmet Jülich-Kleve-Berg og storhertugdømet Niederrhein. Etter første verdskrigen vart Saarland skilt ut av Rhinland og plassert under fransk administrasjon. Samstundes vart delar av Rhinland overteke av Belgia.

I mellomkrigstida skulle Rhinland i følgje Versailles-traktaten vere ei demilitarisert sone. Den 7. mars 1936 ignorerte Hitler traktaten og sende tyske styrkar inn i området.

Det var i 1946, etter andre verdskrigen, at Rhinland fekk dagens administrative inndeling og vart delt mellom Rheinland-Pfalz og Nordrhein-Westfalen.

Dei største byane i Rhinland er Aachen, Köln, Krefeld, Düsseldorf, Duisburg, Essen, Koblenz, og Wuppertal.

Sjå òg
Rhinen

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rhinland» frå ,  den 17. januar 2012.  
 

Regionar i Tyskland
 
Vinområde i Tyskland
Slaget ved Marsaglia

Slaget ved Marsaglia var eit slag i niårskrigen, utkjempa i Italia den 4. oktober 1693, mellom den franske armeen til marskalk Nicolas Catinat og den allierte armeen til hertug Victor Amadeus II av Savoie.

Catinat rykte fram frå Fenestrelle og Susa for å støtte Pinerolo, som var forsvart av greven av Tessé, og som hertugen av Savoie hadde kringsett. Catinat sette opp ei stilling i formel slagorden nord for landsbyen Marsaglia, nær Orbassano.

Her, den 4. oktober, gjekk hertugen av Savoie til åtak mot han med heile armeen sin, front mot front. Men den langt større effektiviteten franskmennene og den dyktige leiinga til Catinat, gav den nye marskalken ein siger som kunne måle seg med Neerwinden.

Piemontesarane og deira allierte tapte kring 10 000 mann som anten vart drepne, skadde eller tekne til fange, medan Catinat berre mista 1800.

Marsaglia er ein av dei første gongane, om ikkje den første, ein nytta eit bajonettåtak av ei lang infanterilinje. Hussarar var her med i slaget for første gong i Vest-Europa. Eit regiment av desse hadde vorte sett saman i 1692 frå soldatar som hadde desertert frå austerriksk teneste.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Marsaglia» frå ,  den 17. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Slag i niårskrigen
Franske slag
Spanske slag