alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rosett

Rosett (av fransk rosette, 'lita rose') er noko som er roseforma, som ei sløyfe, ein liten ordensknapp eller ornamentikk.

I arkitektur, kunsthandverk og heraldikk er rosett eit ornament i form av ei stilisert rose.

Rosett kan også visa til ei bladstilling der blada veks ut frå eit midtpunkt, ofte ved bakken.

Ei skandinavisk småkake med rosettform er kjend som «rosett» eller rosettbakkels.

Kjelder

Ornament
Franske ord og uttrykk
Dunkjempe

Dunkjempe (Plantago media) er ein flerårig urteaktig plante i kjempeslekta. Han blir 20–30 cm høg og er dunhåra med korte, breie bladstilkar. 

Dunkjempe veks på tørre gressbakker. I Noreg finst han nord til Trøndelag og i kunsteng til Finnmark.

Kjelder

Kjempeslekta
Viltveksande plantar i Noreg
Vilhjálmur Einarsson

Vilhjálmur Einarsson () er ein islandsk tidlegare friidrettsutøvar og skulemann frå Reyðarfjörður som vann sølvmedaljen i tresteghopp under Sommar-OL 1956 og bronsen ved EM i friidrett 1958.

Under dei olympiske sommarleikane 1956 i Melbourne sette Vilhjálmur ny olympisk rekord med 16,26 m i den andre finaleomgangen, ein rekord brasilianaren Adhemar da Silva forbetra til 16,35 m i fjerde omgang. Sølvmedaljen var den aller fyrste OL-medaljen til Island. To år seinare stod Vilhjálmur på bronseplassen då trestegøvinga var avvikla ved friidretts-EM i Stockholm. Den 7. august 1960 sette han personleg rekord med 16,70 meter heime på Laugardalsvöllur, framleis landsrekord i 2018. Ein månad etter rekordhoppet vart han femtemann i øvinga under Sommar-OL i Roma, seks centimeter bak bronsevinnaren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1954 i Bern: Utslått i kvalifiseringa (14,10 m=nr 17)
OL 1956 i Melbourne: Sølvmedalje - 16,26 m, bakom Adhemar da Silva (16,35)
EM 1958 i Stockholm: Bronsemedalje - 16,00 m
OL 1960 i Roma: Nr 5 - 16,37 m
EM 1962 i Beograd: Nr 6 - 15,62 m

Sonen Einar Vilhjálmsson hevda seg mellom verdseliten i spjutkasting i 1980-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vilhjálmur Einarsson» frå ,  den 19. august 2018.  
 

Islandske idrettsutøvarar
Tresteghopparar
Olympiske medaljevinnarar for Island
Strandkjempe

Strandkjempe (Plantago maritima) er ein fleirårig planteart i kjempeslekta. Han er ein sirkumpolar art som veks på havstrand.

Han blir 5–30 cm høg og har linjeforma, kjøtfulle blad. Blomane sit i aks på toppen av ein rund stengel.

I Noreg finst han langs heile kysten.

Kjelder

Kjempeslekta
Viltveksande plantar i Noreg
Banjo-Kazooie

Banjo-Kazooie er eit plattformspel utvikla av Rare og opphavleg utgjeve av Nintendo til Nintendo 64 i 1998. Det er det første spelet i Banjo-Kazooie-serien og handlar om bjørnen Banjo og fuglen Kazooie, som prøver å hindre heksa Gruntilda i å stele fagerdommen til systera til Banjo, Tooty. Spelet inneheld ni ikkje-lineære nivå, der spelaren må bruke dei mange ferdigheitene til Banjo og Kazooie for å samle inn puslebrikker. Det har utfordringar som gåteløysing, navigasjon gjennom hinderløyper, innsamling av ulike emne og kamp mot fiendar.

Spelet var opphavleg tenkt som eit eventyrspel under namnet Dream til Super Nintendo Entertainment System, men designen vart endra mykje i løpet av utviklingsfasen, særleg etter at Super Mario 64 vart lansert og inspirerte utviklarane. Musikken i spelet er komponert av Grant Kirkhope, og er designa slik at han tonar frå ein stil til ein annan utan pause, medan den overordna musikken speler kontinuerleg. Spelet var ein kritisk og kommersiell suksess, og selde over tre millionar kopiar. Det fekk positiv mottaking for grafikken, musikken, lydeffektane og den interaktive nivådesignen. Spelet vart fornya og utgjeve til Xbox 360 i 2008 og inkludert i samlepakken Rare Replay til Xbox One i 2015.

Ein oppfølgjar, Banjo-Tooie, vart utgjeven i 2000.

Referansar 

Action-eventyrspel
Dataspel frå 1998
Nintendo 64-spel
Plattformspel
Xbox 360-spel
GoldenEye 007

GoldenEye 007 er eit skytespel i førsteperson, utvikla av Rare og basert på James Bond-filmen GoldenEye. Det vart utgjeve til Nintendo 64 i august 1997. Spelet har ein einspelarkampanje der spelaren tek rolla som den britiske Secret Intelligence Service-agenten James Bond medan han kjempar for å hindre eit kriminelt syndikat frå å bruke eit satellittvåpen mot London for å skape ein global finanskollaps. Spelet inneheld også ein fleirspelarmodus med delt skjerm, der to, tre eller fire spelarar kan tevle i ulike typar deathmatch-spel.

GoldenEye 007 var utvikla over ein periode på to og eit halvt år av ei uerfaren gruppe leidd av Martin Hollis, som hadde arbeidd tidlegare på arkadeversjonen av Killer Instinct. Det var delvis tenkt som eit skytespel «på skjener», der spelaren følgjer ei fastlåst rute, inspirert av Virtua Cop frå Sega, men vart til slutt designa som eit ope skytespel der spelaren har full kontroll i alle retningar. Utviklarane tok lærdom frå Super Mario 64 når dei designa dei opne nivåa i spelet. Spelet vart hylla av kritikarar og selde over åtte millionar kopiar verda over.

I eit historisk attersyn er GoldenEye 007 vørdt som eit viktig spel innan skytespel-sjangeren, mellom anna for å demonstrere at sjangeren kunne fungere godt på spelkonsollar og for å markere ein overgang frå den, på den tida, arkadeliknande Doom-tilnærminga til ein meir realistisk stil. Det introduserte banebrytande element som sniking og konsolltilpassa deathmatch-fleirspelarmodus. Ein spirituell oppfølgjar, Perfect Dark, vart utgjeven i 2000, medan ei nyutvikla utgåve av spelet, også titulert GoldenEye 007, vart utgjeven av Activision i 2010.

Referansar 

Dataspel frå 1997
Nintendo 64-spel
Skytespel i førsteperson
Flikkjempe

Flikkjempe (Plantago coronopus) er ein plante i kjempeslekta.

Han er ein urteaktig plante med ein rosett av blad ved bakken. Han kan vera eittårig, toårig eller fleirårig.
Planten veks hovudsakleg på sand- eller grushaldig jord nær havet. Han kan også veksa nær saltbehandla vegar.

Flikkjempe stammar frå Europa, Vest-og Sentral-Asia og Nord-Afrika. Han finst også som innført art i USA, Australia og New Zealand. Nokre av desse stadene kan han bli eit problem.
Han er observert nokre få gonger i Noreg, hovudsakleg på slutten av 1800-talet.

Blada er smale og lanseforma med tenner eller takkar, og kan bli opptil 25 centimeter lange. 

Blomestanden veks opprett og kan bli rundt 4-7 cm høg. Dei spisse blomane sit tett og bøyer seg av og til. Kvar blom har fire kvitlege flikar som er rundt ein millimeter lange. 

Planten blir dyrka som ein grønsak kjend som erba stella som hovudsakleg blir brukt i salat.

Galleri

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Plantago coronopus» frå ,  den 19. august 2018.

Bakgrunnsstoff

Jepson Manual Treatment
Plants for a Future
Photo gallery

Kjempeslekta
Matplantar
Greinkjempe

Greinkjempe (Plantago indica eller P. arenaria) er ein eittårig plante i kjempeslekta.

Planten finst på opne vekstsader med sandhaldig grunn. Han er mellom annan funnen på avfallsplassar.

Greinkjempe blir som regel 20-30 cm høg.
Stenglane er dekte med korte hår og kan greina seg. Blada er motsette.

Planten veks opphavleg i Nord-Afrika, Europa og Sørvest-Asia aust til Iran og Tian Shan.
Han er også funnen fleire stader forvilla eller spreidd som ugras.

Frøa er blitt brukt i urtemedisin.
Det kan brukast som [loppefrø]] både som helsekost og i hestefôr. Planten er også brukt til fuglemat.

Kjelder

Kjempeslekta
Medisinplantar
Matplantar
Fôrplantar
NM i friidrett 2012

Noregsmeisterskapen i friidrett 2012, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Kristiansand stadion dagane 24.-26. august 2012 og vart arrangert av Kristiansands Idrettsforening.

Kongepokalane vart tildelt Jaysuma Saidy Ndure for sigeren på 200 meter og høgdehopparen Tonje Angelsen.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

100 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kjelder
Dagsavisen 27. august 2012

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 2012
Idrettstilskipingar i Agder
Idrett i Kristiansand
Kristiansand IF

Kristiansands Idrettsforening er eit idrettslag heimehøyrande i Kristiansand, stifta i 1921. Laget er aktivt med i friidrett og handball.

Friidrettsutøvarane Haakon Tranberg, Richard Simonsen, Kristen Fløgstad, Andreas Thorkildsen og Ida Marcussen er dei mest kjende medlemene til Kristiansand IF.

Kjelder
heimeside
heimeside

Idrettslag i Kristiansand
Viktor Röthlin

Viktor Röthlin () er ein sveitsisk tidlegare langdistanseløpar frå Kerns som i 2010 vart europameister i maratonløping, tidlegare vann han EM-sølv i 2006 og VM-bronse i 2007 på same distansen. Han sette sin endelege personlege rekord då han i 2008 vann Tokyo maraton på tida 2.07.23.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Nr 19 på 10000 m – 29.37,5
OL 2000 i Sydney: Nr 36 i maraton – 2.20.06
EM 2002 i München: Nr 16 i maraton – 2.16.16
VM 2003 i Paris: Nr 14 i maraton – 2.11.14
OL 2004 i Aten: Braut maratonløpet
EM 2006 i Göteborg: Sølvmedalje i maraton – 2.11.50, bakom Stefano Baldini (2.11.32)
VM 2007 i Osaka: Bronsemedalje i maraton – 2.17.25
OL 2008 i Beijing: Nr 6 i maraton – 2.10.35
EM 2010 i Barcelona: Gullmedalje i maraton – 2.15.31, framom José Manuel Martínez (2.17.50)
OL 2012 i London: Nr 11 i maraton – 2.12.48
EM 2014 i Zürich: Nr 5 – 2.13.07

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Viktor Röthlin» frå ,  den 20. august 2018.  
 

Sveitsiske friidrettsutøvarar
Europameistrar i friidrett
Hartford

Hartford er ein by i USA og delstatshovudstad i Connecticut. Byen vart grunnlagd i 1635 og hadde i kring 125 000 ibuarar ved folketeljinga i 2010.

Næringsliv
Store forsikringsselskap som Aetna og The Hartford Financial Services Group har hovudkontora sine i Hartford, så vel som våpenprodusenten Colt Firearms og det internasjonale konsernet United Technologies Corporation.

Folk frå Hartford
Suzanne Collins, forfattar av Dødslekene-serien

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hartford, Connecticut» frå ,  den 20. august 2018.  

Connecticut
Byar i Connecticut
Delstatshovudstader i USA
Skipingar i 1635
Mercantour nasjonalpark

Mercantour nasjonalpark (fransk: Parc national du Mercantour) ligg i dei franske Kystalpane og omfattar delar av departementa Alpes-Maritimes og Alpes-de-Haute-Provence i Provence-Alpes-Côte d’Azur-regionen. Nasjonalparken, som vart oppretta i 1979, dekker større delar av dalane Vallée de l’Ubaye, Vallée de la Tinée, Vallée du Var, Vallée du Cians, Vallée de la Vésubie og Vallée de la Roya. Nasjonalparken har namn etter fellmassivet Mercantour.

Høgste fjellet i nasjonalparken er Cime du Gélas (3 143 moh). Seks andre fjelltoppar når også opp i over 3 000 meter over havet, mellom dei Mont Clapier (3045 m), det sørlegaste 3 000-meterfjellet i Alpane. Vatnet Lac d’Allos på 2 230 moh. er det høgstliggjande vatnet (innsjøen) i heile Europa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nationalpark Mercantour» frå ,  den 20. august 2018.  
 

Nasjonalparkar i Frankrike
Skipingar i 1979
Gilhusodden

Gilhusodden er ein odde i Lier som går ut i Drammensfjorden, rett overfor tømmerterminalen på Lierstranda. Om sommaren er Gilhusodden ein populær badestad, dessutan er det ein populær fiskestad. Gilhusodden ligg rett ved staden der Lierelva renn ut i Drammensfjorden, difor finst den masse slags fisk der. Sjøaure, aure, laks, torsk, sei, hvitting og flyndre er artar som er ganske vanlege der.

St. Hallvard-spelet Hallvards valg vert spelt her.

Ulukker 
Gilhusodden har òg hatt nokre tragiske badeulykker:

 Sommaren 2006 drukna ein gut ved kanten av der langgrunnen møter brådjupet. Etter ulukka har grensa til brådjupet vorte markert med bøyer.
 I mellomkrigstida drukna ei jente ved Gilhusodden.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gilhusodden» frå ,  den 20. august 2018.  
 

Geografi i Lier
Middelhavssporv

Middelhavssporv (Passer hispaniolensis) er ein fugl i sporvefamilien. Han lever i middelhavsområdet og sørvestlege og sentrale Asia. Arten liknar på den nært nærskylde gråsporv, og dei to artane viser det nære tilhøvet med hybridisering, noko som kompliserer identifisering av individ av denne arten.

Skildring 
Middelhavssporven er 15-16 centimeter lang og har kroppsvekt på 22-38 gram. Hoer liknar mykje på hofuglar av gråsporv i fjørdrakta, men kan ha ei aning lysare underside. Hannfuglar av middehavssporven har kastanjebrun isse, svart smekk og elles svart brystparti og kraftige svarte strek på undersida. Han har kvite kinn der gråsporven er grå. Nebbet er kraftig og kjegleforma.

Lætet til denne sporven liknar gråsporvlætet, men er meir metallisk i tonen enn gråsporven.

Middelhavssporven har ei fragmentert utbreiing frå Makaronesia i vest der han er introdusert, og gjennom middelhavsområdet til Sentral-Asia. Hekkeområdet inkluderer Iberia, Sardinia, Balkan, Kanariøyane, Nordvest-Afrika, Kypros, austlege Anatolia, Levanten, nordlege Iran, sørlege Kasakhstan og nordvestre Kina. Overvintringsområde finst fragmentert i Nord-Afrika, sørlege Iran, Pakistan og Nordvest-India. Han lever året rundt i nokre område som Iberia og Nordvest-Afrika. Streiffuglar når så langt nord som til Skottland og Noreg. Det er dokumentert eit funn på Lista i 1990 og eit ved Larvik to år tidlegare. Habitatet for denne arten er fuktige, nær vatn, gjerne kultiverte, men òg i steppeområde og halvørken. Føda er  først og fremst vegetabilsk, slik som grasfrø, dessutan virvellause dyr.

Populasjonen er estimert til å ligge mellom 61 og 131,5 millionar individ og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Kjelder  
Denne artikkelen bygger på «Spanish sparrow» frå ,  den 20. august 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

sporvefamilien
Streiffuglar i Noreg
Punch

Punch, or the London Charivari, eller berre Punch, var eit britisk illustrert vekeblad som inneheldt humor og satire. Det blei grunnlagd i 1841 og gjeve ut heilt til 1992. Det blei så gjeve ut att frå 1996, men avslutta heilt i 2002.

Historie
Punch blei grunnlagt i 1841 av Henry Mayhew, Mark Lemon og litografen Ebenezer Landells. Bladet hadde det franske satiriske tidsskriftet Le Charivari som førebilde. Som tittelfigur og maskot hadde det den ville handdokka Mr. Punch. Økonomiske vanskar førte til at det blei selt til forleggjaren Bradbury and Evans i desember 1842.

Vekebladet hadde størst opplag i 1840-åra, men spelte ei betydeleg rolle i britisk kulturliv i fleire år. Etter ei årrekkje med dalande interesse blei det lagt ned i 1992. 

I 1996 gjorde finansmannen Mohamad al-Fayed eit forsøk på å vekka bladet til live att, men omlegginga til eit moderne storbymagasin i stil med The New Yorker var mislukka, og det gjekk inn på nytt i 2002.

Bidragsytarar 
Fleire framståande teiknarar og forfattarar frå Storbritannia var knytte til Punch. Lista under viser eit utval av forfattarar og illustratørar som har bidrege med tekstar og teikningar.

 John Betjeman
 A.P. Herbert
 A.A. Milne
 Anthony Powell
 W.C. Sellar
 R.J. Yeatman
 William Makepeace Thackeray
 Artemus Ward
 P.G. Wodehouse
 John Tenniel
 Gilbert Abbott A'Beckett
 Arthur William A'Beckett

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Punch (magazine)» frå ,  den 21. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Tidlegare britiske tidsskrift
Skipingar i 1841
1841 i England
Nedlegginar i 1992
Media i London
Britiske vekeblad
Tidlegare engelskspråklege tidsskrift
Tyree Washington

Tyree Washington () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Riverside i delstaten California som vart kåra til verdsmeister 2003 på 400 meter.

Aktiv
Washington vart tredjemann på 400 meter då han VM-debuterte i Aten i 1997. Med ny personleg rekord på 44,39 sekundar var han to hundredels sekund bakom sølvmedaljøren, vinnaren Michael Johnson fekk tida 44,12. I den same meisterskapen sprang han USA inn til siger i 4 x 400 meter stafett, ein triumf som seinare vart annullert då to av lagkameratane hans i ettertid vart avslørt for å ha vore dopa. Saman med desse to, Jerome Young og Antonio Pettigrew, sprang Washington og Michael Johnson inn til 2.54,2 og stafett-verdsrekord sommaren 1998, også den rekorden vart seinare annullert.

Den 12. mai 2001 gjorde Washington i Eagle Rock unna sitt livs kjappaste 400-meterløp då han vart klokka inn på 44,28 sekundar. I mars 2003 vann han 400-meteren ved innandørs-VM i Birmingham og fem månader seinare vart han nummer to på distansen ved utandørs-VM i Paris, to hundredels sekund framom franske Marc Raquil. Jerome Young vann løpet på tida 44,50. Til sist i Paris-meisterskapen var Washington og mellom andre Young med om å vinne den lange stafetten. Då Young sidan vart avslørt som dopa, gjekk også dette siste stafettgullet fløyten for Washington, derimot rykte han opp til gullplassen på 400 meter.

Derimot fekk Washington behalde gullmedaljen han og andre lagkameratar vann på den lange stafetten under innandørs-VM 2006 i Moskva.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje på 400 m – 44,39
VM 2003 i Paris: Gullmedalje på 400 m – 44,77, framom Marc Raquil (44,79)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tyree Washington» frå ,  den 21. august 2018.  

Sprintarar frå USA
Verdsmeistrar i friidrett
Folk frå California
Valmuefrø

Valmuefrø er frø frå opiumsvalmuen (Papaver somniferum). Dei blir brukt til matlaging, mellom anna i ei rekkje former for bakverk.

Dei er små, nyreforma frø som er mindre enn ein millimeter lange. Ein treng rundt 3 300 frø for å få eit gram. Dei kan vera svarte, blågrå eller kvitlege på farge.

Historie
Gamle medisinke tekstar frå ulike oldtidskulturar nemner valmuefrø. Til dømes lister den egyptiske papyrusrullen kjend som Ebers Papyrus, skriven ca. 1550 f.Kr., opp valmuefrø som eit beroligande middel. Den minoiske kulturen (ca. 2700-1450 f.Kr.), ein bronsealderkultur på Kreta, dyrka valmuar for frøa deira, og brukte ei blanding av mjølk, honning og opium til å roa gråtande spebarn. The Også i Sumer er det kjend at dei dyrka valmuefrø.

Bruk
Valmuefrø blir ofte brukte til baking. Dei kan brukast heile i deigen eller på skorpa. Ein kan også mala dei til ein deig som til dømes kan brukast som fyll eller i sausar. Ein kan også pressa valmueolje frå dei.

Dei farga er mest brukte i europeisk matlaging, medan dei lyse er mest brukte i sørasiatisk mat.

Produksjon

I 2016 blei det produsert 92 610 tonn valmuefrø i verda. Det største produsentlandet var Tsjekkia, som stod for 31 % av verdsproduksjonen, følgd av Tyrkia og Spania.

Stoffinnhald
Frøa til alle valmuar ligg inne i ein stor frøkapsel. Sidan valmuefrø kjem frå same type plante som blir brukt til å laga opium, kan dei innehalda små mengder av dei stoffa som finst i opium, som morfin. Opium blir laga av saft frå frøkapselen. Frøa inneheld noko opiumsstoff sjølv, og kan også ha litt stoff frå safta. Årstida og kor godt frøa er vaska vil påverka kor mykje av stoffet som finst i dei.

Det viktigaste smaksstoffet valmuefrø inneheld er 2-pentylfuran.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Poppy seed» frå ,  den 21. august 2018.  
 

Etande frø
Valmueslekta
Alonzo Babers

Alonzo Carl Babers () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Montgomery i delstaten Alabama som i 1984 vart olympisk meister på 400 meter og i 4 x 400 meter stafett.
 
Babers sprang den fyrste etappen for USA i 4 x 400 m stafett under verdsmeisterskapen 1983 i Helsinki, der laget hans vart nummer seks. Året etter kvalifiserte han seg til Sommar-OL ved å sette personleg rekord på 400 meter i OL-uttakinga med tida 44,75 sekundar. I OL-finalen i Los Angeles forbetra han den personlege rekorden til 44,27 og vann ein klar siger framom Gabriel Tiacoh frå Elfenbeinskysten som kom i mål på 44,54. Sidan i leikane tok Babers seg av den tredje etappen då han og lagkameratane Sunder Nix, Ray Armstead og ankermann Antonio McKay vann stafettgull på tida 2.57,9, vel sekundet føre Storbritannia på sølvplass.

Ein månad etter Sommar-OL 1984 var over, byrja Babers å utdanne seg til flygar i USA sitt flyvåpen. Frå 1991 var han flygar i sivil luftfart.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alonzo Babers» frå ,  den 21. august 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Folk frå Montgomery
Daniel Ståhl

Daniel Ståhl () er ein svensk friidrettsutøvar frå¨Järfälla kommun som vart verdsmeister 2019 og olympisk meister 2021 i diskoskasting. Tidlegare vann han sølvmedaljen i VM 2017 og EM 2018. Ståhl har eit personbeste på 71,86 meter.

Aktiv
Ståhl vart femtemann i så vel Beijing-VM 2015 og Amsterdam-EM 2016. 28. august 2016 sette han personleg rekord med 68,72 då han vart svensk meister. I juni 2017 i Sollentuna forbetra han den 33 år gamle landsrekorden til Ricky Bruch med 3 cm til 71,29 meter. Under VM i friidrett 2017 fekk han sølvmedaljen, med 69,19 meter og personbeste enda han fattige 2 cm attom vinnaren, Andrius Gudžius frå Litauen. Også året etter vart det sølv og gull på dei same to karane ved europameisterskapen i Berlin, då skilde det 23 cm i favør Gudžius. 

29. juni 2019 forbetra Ståhl den svenske rekorden i diskoskasting til 71,86 meter i Bottnaryd. Tre månader seinare vann han gullmedaljen då verdsmeisterskapen vart avvikla i Doha. Både i 2020- og 2021-sesongen hadde han bestekast over 71 meter. 31 juli 2021 vann han den olympiske gullmedaljen i øvinga, og fekk med seg landsmannen Simon Pettersson på sigerspallen i Tokyo.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2014 i Zürich: Utslått i kvalifiseringa (59,01 m=nr 24)
VM 2015 i Beijing: Nr 5 – 64,73 m
EM 2016 i Amsterdam: Nr 5 – 64,77 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i kvalifiseringa (62,26 m=nr 14)
VM 2017 i London: Sølvmedalje – 69,19 m, bakom Andrius Gudžius (69,21 m)
EM 2018 i Berlin: Sølvmedalje – 68,23 m, bakom Andrius Gudžius (68,46 m)
VM 2019 i Doha: Gullmedalje – 67,59 m, framom Fedrick Dacres (66,94 m)
OL i 2021 i Tokyo: Gullmedalje – 68,90 m, framom Simon Pettersson (67,39 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Daniel Ståhl» frå ,  den 21. august 2018.  

Svenske friidrettsutøvarar
Diskoskastarar
Kulestøytarar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sverige
Helge Rønning

Helge Rønning () er ein norsk litteratur- og medieforskar. Han er professor ved Institutt for medier og kommunikasjon ved  Universitetet i Oslo. 
Han har forska på ulike område som afrikansk samtidslitteratur, filosofien til Frankfurter-skulen, Henrik Ibsen, europeisk modernisme og stillinga til TV-mediet. Han har også teke del i samfunnsdebatten, og stod sentralt i dei litterære stridane i 1970-åra.

Rønning var redaktør for Samtiden 1979–88 og leiar i Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening 1994–97.
Han var medlem av regjeringens ytringsfrihetskommisjon (1996-1999).

Bibliografi 
 Dødsdom over et folk. Imperialismen og Biafrakonflikten, sakprosa (1969)
 Moderne afrikanske fortellere, sakprosa (1971)
 Linjer i nordisk prosa. Norge, sakprosa (1975)
 Samtaler i samtiden (red.) sakprosa (1990)
 Litteratur og modernitet (medf.) sakprosa (1990)
 Verdens Litteraturhistorie bd. 7, sakprosa (1994)

Kjelder

Presentasjon av Helge Rønning i Forfatterkatalogen på Forfattersentrums nettsider

Bakgrunnsstoff 

 Om Helge Rønning, fra UiO

Medievitarar
Norske litteraturhistorikarar og kritikarar
Professorar ved Universitetet i Oslo