alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Pierre-Gilles de Gennes

Pierre-Gilles de Gennes () var ein fransk fysikar og nobelprismottakar i fysikk. Han arbeidde hovudsakleg med nøytronspreiing og magnetisme.

Han studerte ved École Normale Supérieure etter å ha fått heimeundervisning i 12 år. Etter studiene jobba han som forskingsingeniør ved Commissariat à l'Energie Atomique.

I 1959 vart han postdoktor ved University of California i Berkeley. Deretter var han dei neste 27 månadane i den franske marinen. I 1961 vart han amanuensis i Orsay. I 1968 byrja han å studere flytande krystall. 

Han var direktør ved École Supérieure de Physique et de Chimie Industrielles de la Ville de Paris (ESPCI) frå 1976 til 2002. Han vart tildelt Lorentzmedaljen og Wolf-prisen i 1989. I 1991 fekk han Nobelprisen i fysikk for «å oppdaga at metodar som er utvikla for å studera andre fenomen i enkle system kan generaliserast til meir komplekse materieformer, særskilt til væske-krystallar og polymerar.».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pierre-Gilles de Gennes» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Franske fysikarar
Franske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Paris
Fysikarar på 1900-talet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Elevar ved École Normale Supérieure
Eksperimentelle fysikarar
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det brasilianske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det australske vitskapsakademiet
Lorentz-medaljen
Wolfprisen i fysikk
Georges Charpak

Georges Charpak () var ein polsk-fransk fysikar.

Charpak vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1992 for oppfinninga hans og utviklinga av partikkeldetektorar, spesielt trådkammeret.

Oppfinninga til Charpak mogleggjorde oppdaginga av særs kortliva og sjeldne partiklar. Detektoren leverer data direkte til tilkopla datamaskiner som kan analysere store mengder data. Dette gjer det mogeleg å studere forløp med både større oppløysing og tettare tidsintervall enn det som tidlegare var mogeleg med for døme boblekammer.

Charpak tok doktorgrad i kjernefysikk ved Collège de France i Paris i 1954, og byrja å jobbe ved CERN i Geneve i 1959. I 1984 vart han Joliot-Curie professor ved École Supérieure de Physique et Chimie i Paris, og i 1985 vart han medlem av det franske vitskapsakademiet.

Bøker 
 La vie à fil tendu,Saman med Dominique Saudinos (1993 Odile Jacob, ISBN 2-7381-0214-X)
 Devenez sorciers, devenez savanns, saman med Henri Broch (Odile Jacob, ISBN 90-581-4005-9)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Georges Charpak» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Nobelprize.org, Georges Charpak - Curriculum Vitae

Franske fysikarar
Polske fysikarar
Kjernefysikarar
Fysikkprofessorar
Franske nobelprisvinnarar
Jødiske nobelprisvinnarar
Polske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Polske jødar
Franske jødar
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Fysikarar på 1900-talet
Folk tilknytte CERN
Ernst Ruska

Ernst August Friedrich Ruska () var ein tysk fysikar. Ruska mottok Nobelprisen i fysikk i 1986 «for hans fundamentale elektronoptiske arbeid og konstruksjon av det første elektronmikroskopet». Den andre halvdelen av prisen vart tildelt Gerd Binnig og Heinrich Rohrer «for konstruksjonen deira av Scanning tunneling mikroskop».

Etter å ha fullført sin filosofiske doktorgrad i 1933, fortsette Ruska å jobbe innan elektronoptikk, først ved Fernseh Ltd i Berlin-Zehlendorf og deretter hos Siemens-Reiniger-Werke AG. Hos Siemens var han involvert i å utvikle det første komersielt produserte elektronmikroskopet i 1939. I tillegg til å utvikle teknologi for elektronmikroskop medan han var hos Siemens, jobba Ruska òg ved andre vitskaplege institusjonar og oppmuntra Siemens til å sette opp eit laboratorium for gjesteforskarar. Dette laboratoriet vart først leia av bror til Ruska, Helmut, ein lege som utvikla bruken av elektronmikroskopet for medisinske og biologiske bruksområde.

I 1960 mottok han òg Albert Lasker Basic Medical Research Award.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ernst Ruska» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

 Tyske fysikarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Heidelberg
Tyske nobelprisvinnarar
Tyske oppfinnarar
Fysikarar på 1900-talet
Gerd Binnig

Gerd Binnig () er ein tysk fysikar. Binning mottok Nobelprisen i fysikk i 1986 saman med Heinrich Rohrer «for konstruksjonen deira av Scanning tunnelmikroskop» (STM). Den andre halvdelen av prisen vart tildelt Ernst Ruska «for hans grunnleggande elektronoptiske arbeid, og for konstruksjon av det første elektronmikroskopet».

I 1978 aksepterte han eit tilbod frå IBM om å bli ein del forskingsgruppe i Zürich. Her møtte han Heinrich Rohrer som han seinare skulle dele Nobelprisen i fysikk med. Sidan 1994 har Binning drevet eit eget selskap for programvare til bileteanalyse.

Publikasjonar (utval) 
 Gerd Binnig, Heinrich Rohrer: Gerät zur rasterartigen Oberflächenuntersuchung unter Ausnutzung des Vakuum-Tunneleffekts bei kryogenischen Temperaturen, Europäische Patentanmeldung 0 027 517, Priorität: 20. september 1979 CH 8486 79
 Gerd Binnig, Heinrich Rohrer, C. Gerber og E. Weibel: Tunneling through a Controllable Vacuum Gap, Appl. Phys. Lett. 40, 178 (1982)
 G. Binnig, H. Rohrer, C. Gerber, E. Weibel: Surface studies by scanning tunneling microscopy. Phys. Rev. Lett. 49/1, S. 57 – 61 (1982)
 Aus dem Nichts. Über die Kreativität von Natur und Mensch. (1997), ISBN 3-492-21486-X

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gerd Binnig» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 
Definiens  (bildeanalyseselskapet)

Tyske fysikarar
Tyske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Frankfurt am Main
Eksperimentelle fysikarar
National Inventors Hall of Fame
Bayerischer Maximiliansorden für Wissenschaft und Kunst
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Heinrich Rohrer

Heinrich Rohrer () var ein sveitsisk fysikar. Rohrer mottok Nobelprisen i fysikk i 1986 saman med Gerd Binnig for å ha konstruert Scanning-tunneling-mikroskop (STM). Den andre halvdelen av prisen vart tildelt Ernst Ruska for hans grunnleggjande elektronoptiske arbeid, og for konstruksjon av det første elektronmikroskopet.

Rohrer byrja på EHT Zürich i 1951, der han studerte saman med Wolfgang Pauli. Hans doktoravhandling handla om arbeid med å måle lengdeendringar i superleiarar ved magnetfeltinduserte superleiiande overgangar, eit prosjekt starta av Jörgen Lykke Olsen. I løpet av forskinga fann han ut at han måtte gjere det meste av forskinga om natta, etter at byen hadde stilna, fordi målingane vart så lett påverka av vibrasjonar.

Studiane vart avbrotne av militærteneste i det sveitsiske fjellinfanteriet. I 1961 gifta han seg med Rose-Marie Egger. Bryllupsreisa til USA inkluderte ei avgrensa forsking på termisk leiingsevne av type II-superleiarar og metall saman med Bernie Serin ved Rutgers University i New Jersey.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heinrich Rohrer» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Sveitsiske fysikarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Sankt Gallen
Sveitsiske nobelprisvinnarar
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Johannes Georg Bednorz

Johannes Georg Bednorz () er ein tysk fysikar og nobelprisvinnar. Bednorz mottok Nobelprisen i fysikk i 1987, saman med Karl Alexander Müller, «for det viktige gjennombrotet deira i oppdaginga av superleiing i keramiske materiale».

I 1968 starta Bednorz studiane sine i mineralogi ved Universitetet i Münster. Etter å ha jobba ein stund ved IBMs lab i Zürich starta han på sin filosofiske doktorgrad ved EHT Zürich, rettleia av professor Heini Gränicher og Karl Alexander Müller (som var professor ved ETH Zürich i tillegg til å jobbe for IBM).

I 1982 flytta han tilbake til IBMs lab i Zürich. Der deltok han i Müllers pågåande forsking på superleiing.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Johannes Georg Bednorz» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Tyske fysikarar
Tyske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Brian Laudrup

Brian Laudrup () er ein dansk, tidlegare fotballspelar, fødd i Wien. Han er son til Finn Laudrup og yngre bror til Michael Laudrup. Laudrup var med på Danmarks fotballandslag som i 1992 vann europameisterskapen.

Klubbspel
Laudrup debuterte i 1986 med Brøndby IF. Med klubben vart han danske seriemeister 1987 og 1988 og cupvinnar 1989. I 1989 flytta han til Tyskland og spelte ein sesong i bundesligaklubben Bayer Ürdingen. Sommaren 1990 gjekk han over til FC Bayern München, der han dei neste sesongane skåra 11 gongar på 53 seriekampar. Laudrup flytta i 1992 til den italienske førstedivisjonsklubben Fiorentina og eit år seinare til AC Milan, der han hadde lite suksess.

Før 1994/95-sesongen flytta han vidare til den skotske toppdivisjonsklubben Glasgow Rangers. Rangers vart seriemeister både 1995, 1996 og 1997, i 1996 vart klubben også cupvinnar.

Laudrup gjekk i 1998 til Chelsea FC i England, der han allereie første vinteren reiste til FC København. Grunna svake prestasjonar forlet han klubben straks før sesongslutt. Sesongen 1999-2000 spelte han for den ​​store nederlandske klubben Ajax Amsterdam. Ved sesongslutt la han opp grunna ein akillesskade som hadde plaga han ei tid.

Landslagsspel
Laudrup spelte 82 landskampar frå debuten i november 1987 til han spelte sin siste kamp i den landslagsstrøya, då Danmark i kvartfinalen under verdsmeisterskapen i fotball 1998 vart slått ut av Brasil med resultatet 2-3. I 1992 var han ein sentral spelar då Danmark vann 2-0 over Tyskland i EM-finalen i fotball 1992. Han skåra 21 landslagsmål.

Heider
Årets spelar i Danmark i 1989, 1992, 1995 og 1997
Årets spelar i Skottland i 1995 og 1997

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Brian Laudrup» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Danske fotballspelarar
Brøndby-spelarar
Bayern München-spelarar
Fiorentina-spelarar
Ajax-spelarar
Rangers-spelarar
Ajax-spelarar
Årets fotballspelar i Danmark
Spelarar i Fotball-EM 1992
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-VM 1998
Karl Alexander Müller

Karl Alexander Müller () er ein sveitsisk fysikar. Müller mottok Nobelprisen i fysikk i 1987, saman med Johannes Georg Bednorz, «for oppdaginga deira av eit superleiande oksid i keramisk materiale».

Müller vart utdanna frå Eidgenössische Technische Hochschule Zürich, og var lektor ved Universität Zurich fram til han i 1963 vart tilsett ved IBMs forskingssenter i Rüschlikon. Her jobba han fram til han gjekk av med pensjon, og dreiv spesielt med låge temperaturar, mellom anna varmeleiingseigenskane til oksidsambindingar.

Verk 
 (med J.G. Bednorz): Possible High Tc Superconductivity in the Ba-La-Cu-O System. In: Zeitschrift für Physik. B: Condensed matter bind 64 (1986) s. 189–193. . (Volltext).
 Paramagnetische Resonanz von Fe3+ in SrTiO3 Einkristallen. Diss. ETH Zürich 1958. (Abstract).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karl Alexander Müller» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Sveitsiske fysikarar
Nobelprisen i fysikk
Æresdoktorar ved NTNU
Jødiske nobelprisvinnarar
Sveitsiske nobelprisvinnarar
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Fysikarar på 1900-talet
Melvin Schwartz

Melvin Schwartz () var ein amerikansk fysikar. Schwartz mottok Nobelprisen i fysikk i 1988 for metoden med nøytrinostråler og påvisninga av dobbeltstrukturen til leptona gjennom oppdaginga av myonnøytrinoet. Prisen vart delt med Jack Steinberger og Leon M. Lederman

Schwartz voks opp i New York og studerte fysikk ved Columbia University, der han tok doktorgrad i 1958. Han var professor ved Stanford University i perioden 1966–83.

På byrjinga av 1960-talet utførte Lederman, Schwartz og Steinberger eksperiment ved Brookhaven National Laboratory der dei nytta ein partikkelakselerator for å generere ein stråle av nøytrinoar, partiklar som ikkje har nokon merkbar masse eller elektrisk ladning. Det var kjend at når nøytrinoar trefte materie, vart det nokre gonger generert elektron eller elektronlike partiklar som kalles myon. Det var derimot ikkje kjend om dette kom av at det fanst ulike typar nøytrinoar. Lederman, Schwartz og Steinberger viste at dette var tilfelle og kalla den tidlegare uidentifiserte typen av nøytrinoer som genererte myon for myonnøytrino.

Denne oppdaginga førte til innsikta i at leptona, den familien av partiklar som elektron og nøytrinoar høyrer til, danner «familiar» av partiklar. Dette er no ein del av standardmodellen som skildrar oppbygginga og kategoriseringa av elementærpartiklane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leon M. Lederman» frå ,  den 22. februar 2012.  

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå New York City
Eksperimentelle fysikarar
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Fysikarar på 1900-talet
Leon M. Lederman

Leon Max Lederman () er ein amerikansk matematikar og fysikar. Lederman vart tildelt Nobelprisen i fysikk 1988, saman med Melvin Schwartz og Jack Steinberger, for metoden med nøytrinostråler og påvisinga av dobbeltstrukturen til lepton gjennom oppdaginga av myonnøytrino. Han har òg mottatt Wolfprisen i fysikk.

Lederman tok doktorgrad ved Columbia University, New York, i 1951, og vart professor ved same universitet i 1958. Han var sjef for Fermi National Accelerator Laboratory in Batavia, Illinois mellom 1979 og 1989.

På starten av 1960-talet utførte Lederman, Schwartz og Steinberger eksperiment ved Brookhaven National Laboratory der dei nytta partikkelaksellerator for å generere ei stråle av nøytrinoar, partiklar som ikkje har nokon merkbar masse eller elektrisk ladning. Det var kjend at når nøytrinoar treffer materie, så vert det nokre gonger generert elektron eller elektronlike partiklar som kallast myon. Det var derimot ikkje kjend om dette kom av at det fanst ulike typar nøytrinoar. Lederman , Schwartz og Steinberger viste at dette var tilfelle og kalla den tidlegare uidentifiserte typen av nøytrinoar som genererte myon for myonnøytrino. Denne oppdaginga førte til innsikta i at leptona, den familien av partiklar som elektron og nøytrinoar tilhøyrer, dannar «familiar» av partiklar. Dette er no ein del av standardmodellen som skildrar oppbygginga og kategoriseringa av elementærpartiklane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leon M. Lederman» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
USA-amerikanske matematikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå New York City
Elevar ved Columbia University
Enrico Fermi-prisen
Eksperimentelle fysikarar
Jødiske fysikarar
Jødiske nobelprisvinnarar
USA-amerikanske jødar
National Medal of Science
Partikkelfysikarar
Wolfprisen i fysikk
Jødiske oppfinnarar
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Russell Alan Hulse

Russell Alan Hulse () er ein amerikansk fysikar.

Hulse mottok Nobelprisen i fysikk i 1993, saman med sin landsmann Joseph Taylor jr., for oppdaginga av ein ny type pulsar, ei oppdaging som opna nye høve for studiet av gravitasjon.

Hulse, og hans tidlegare lærar Taylor, oppdaga den første binære pulsaren i 1974. Pulsarar er raske roterande nøytronstjerner som sender ut korte regelmessige puls av radiostråling. Uregelmessigheita i pulsane frå pulsaren PSR 1913+16 fekk dei til å dra konklusjonen om at denne pulsaren hadde ein følgjesvein i form av ei anna nøytronstjerne som svevde rundt i ein tett bane.

Oppdaginga av denne pulsaren gjorde det òg mogeleg å kunne oppdage gravitasjonsbølgjer for første gong. Det samla sterke gravitasjonsfelt til dei to stjernene påverkar frekvensen på radiopulsane som vert sende ut, og Taylor og Hulse kunne vise at stjernene roterte mykje raskare nær kvarandre. Det vart foreslått att dette kom av at stjernene taper energi når dei sender ut gravitasjonsbølgjer. Dette var det første eksperimentelle beviset på gravitasjonsbølgjer eksisterer, etter at det vart foreslått av Albert Einstein i relativitetsteorien hans.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Russell Alan Hulse» frå , den 22. februar 2012. 
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå New York City
USA-amerikanske astronomar
Medlemmar av American Association for the Advancement of Science
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Joseph Hooton Taylor jr.

Joseph Hooton Taylor jr. () er ein amerikansk radioastronom. Han tok doktorgrad ved Harvard University i 1968. Han underviste ved University of Massachusetts, Ahmerst, mellom 1969 og 1981, og vart seinare professor ved Princeton University i 1986.

Taylor jr. mottok Nobelprisen i fysikk i 1993, saman med sin landsmann Russell Alan Hulse, for oppdaginga av ein ny type pulsar, ei oppdaging som opna nye moglegheiter for studiet av gravitasjon.

Taylor jr., og hans medhjelpar Hulse, oppdaga den første binære pulsaren i 1974. Pulsarar er raske roterande nøytronstjerner som sender ut korte regelmessige puls av radiostråling. Uregelmessigheita i pulsane frå pulsaren PSR 1913+16 fekk dei til å dra konklusjonen om at denne pulsaren hadde ein følgjesvein i form av ei anna nøytronstjerne som svevde rundt i ein tett bane.

Oppdaginga av denne pulsaren gjorde det òg mogeleg å kunne oppdage gravitasjonsbølgjer for første gong. Det samla sterke gravitasjonsfelt til dei to stjernene påverkar frekvensen på radiopulsane som vert sende ut, og Taylor og Hulse kunne vise at stjernene roterte mykje raskare nær kvarandre. Det vart foreslått att dette kom av at stjernene taper energi når dei sender ut gravitasjonsbølgjer. Dette var det første eksperimentelle beviset på gravitasjonsbølgjer eksisterer, etter at det vart foreslått av Albert Einstein i relativitetsteorien hans.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joseph Hooton Taylor, Jr.» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske astronomar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Philadelphia
Professorar ved Princeton
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Albert Einstein-medaljen
Elevar ved Harvard University
Tilsette ved University of Massachusetts Amherst
Wolfprisen i fysikk
National Academy of Sciences
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Dannie Heineman-prisen for astrofysikk
Relativistar
Morten Olsen

Morten Per Olsen () er ein dansk fotballtrenar og tidlegare fotballspelar frå Vordingborg. Han har vore trenar for det danske landslaget sidan 2000. Mellom 1970 og 1989 spelte Olsen 102 landskampar for Danmark.

Klubbspel
Olsen spelte på Københavns Boldklub 1970-72. Dei neste fjorten åra heldt han til i Belgia. Han spelte på klubbane Cercle Brugge (1972-76), RWD Molenbeek (1976-80) og Anderlecht frå1980 til 1986. Tre av dei seks sesongane i Anderlecht vart han belgisk seriemeister; 1981, 1985 og 1986. Frå 1986 til 1989 spelte han for FC Köln i Tyskland.

Landslagsspel
Olsen var den sentrale forsvarsspelaren då Danmark kvalifiserte seg til EM i 1984 og VM i 1986. Også i 1988 var han med i fotball-EM for Danmark.

Trenar
Etter at han la opp som spelar i 1989 har Olsen vore trenar for Brøndby IF, FC Köln og Ajax Amsterdam. I hans tid som landslagstrenar har Danmark kvalifisert seg til VM i 2002, EM i 2004, VM i 2010 og EM i 2012.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Morten Olsen» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Danske fotballspelarar
Spelarar i Fotball-EM 1984
Spelarar i Fotball-VM 1986
Spelarar i Fotball-EM 1988
Anderlecht-spelarar
Köln-spelarar
Danske fotballtrenarar
Folk frå Vordingborg
Bertram Brockhouse

Bertram Neville Brockhouse () var ein fysikar frå Canada som fekk Nobelprisen i fysikk i 1994 saman med amerikanaren Clifford Shull, for forskinga si på nøytron. 

Han tok Bachelor of Arts ved University of British Columbia i 1947, og ved University of Toronto tok han Master of Arts i 1948 og dr.philos. i 1950. Arbeidet som førte til Nobelprisen vart utført mellom 1950 og 1962 då han arbeidde ved Chalk River Nuclear Laboratory, som drives av Atomic Energy of Canada. Han var professor ved McMaster University i Ontario i Canada frå 1962 til 1984.

Han har fått to gater kalla opp etter seg, «Brockhouse Way» på McMaster University i 2005, og «Brockhouse Way» i Deep River i Ontario. Han har òg fått ein medalje kalla opp etter seg; «Brockhouse Medal», som vert gjeve ut kvart år av Canadian Association of Physicists.

Prisar 
1994 saman med amerikanaren Clifford Shull
Officer of the Order of Canada i 1982
Companion of the Order of Canada i 1995
Tory Medal of the Royal Society of Canada
The Buckley Prize of the American Physical Society

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bertram Brockhouse» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Kanadiske fysikarar
Kanadiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Order of Canada
Clifford Shull

Clifford Glenwood Shull  () var ein fysikar frå USA. 

Han fekk Nobelprisen i fysikk i 1994 saman med Bertram Brockhouse for arbeidet deira med nøytron. Det vert gjeven ut ein pris i namnet hans: The Clifford G. Shull Prize in Neutron Physics, frå The Neutron Scattering Society of America.

Prisar 
 Oliver E. Buckley Condensed Matter Prize i American Physical Society i 1956
 Innvalt i American Academy of Arts and Sciences i 1956
 Innvalt i The National Academy of Sciences i 1975
 Gregori Aminoff prisen i Kungliga Vetenskapsakademien i 1993
 Nobelprisen i fysikk i 1994, saman med Bertram Brockhouse

Publikasjonar
 Davidson, W. L., Morton, G. A., Shull, C. G. & E. O. Wollan. Neutron Diffraction Analysis of NaH and NaD, United States Department of Energy , ([[28. april|1947|}}.
 Shull, C. G.; Wollan, E. O. The Diffraction of Neutrons by Crystalline Powders, Oak Ridge National Laboratory (ORNL),United States Department of Energy ([[28. april|1947|}}.
 Shull, C.G., Wollan, E.O. & M.C. Marney. Neutron Diffraction Studies, Oak Ridge National Laboratory (ORNL),United States Department of Energy ([[22. oktober|1948|}}.
 Rundle, R.E., Shull, C.G. & E.O. Wollan. The Crystal Structure of Thorium and Zirconium Dihydrides by X-ray and Neutron Diffraction, Ames Laboratory, Oak Ridge National Laboratory (ORNL), United States Department of Energy ([[20. april|1951|}}. 
 Nathans, R., Riste, T., Shirane, G. & C.G. Shull. Polarized Neutron Studies on Antiferromagnetic Single Crystals: Technical Report No. 4, Massachusetts Institute of Technology (MIT), Brookhaven National Laboratory, United States Department of Energy, National Security Agency (NSA), Air Force Office of Scientific Research (AFOSR), ([[26. november|1958|}}.
 Shull, C.G. Low Temperature and Neutron Physics Studies: Final Progress Report, March 1, 1986--May 31, 1987, Massachusetts Institute of Technology (MIT), United States Department of Energy, ([[27. juli|1989|}}.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Clifford Shull» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Kjernefysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Martin Lewis Perl

Martin L. Perl, () er ein amerikansk fysikar og nobelprisvinnar. Han vart tildelt 1995 «for oppdaginga av tau, og for banebrytande bidrag til leptonfysikk». Perl delte prisen med sin landsmann Frederick Reines.

Perl tok eksamen som kjemiingeniør ved Polytechnic Institute i Brooklyn i 1948. Deretter gjekk han over til fysikk og tok ein filosofisk doktorgrad ved Columbia University i 1955. 

Perl oppdaga tauonen som er ein tyngre slekting av elektron. Oppdaginga innebar det første teiknet på at ein tredje «familie» av fundamentale partiklar eksisterte. Eksistensen av den tredje familien har stor tyding for fysikarnes tiltro til dagens teoretiske modell, den såkalla standardmodellen. Utan den tredje familien skulle modellen ha vore ufullstendig.

I 2009 mottok Perl ein æresdoktorgrad frå Universitetet i Beograd.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Martin Lewis Perl» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Jødiske nobelprisvinnarar
Folk frå New York City
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
USA-amerikanske jødar
Fysikarar på 1900-talet