alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Robert Fayrfax

Robert Fayrfax () var ein engelsk komponist i renessansen, rekna for å vere den viktigaste under regjeringstidene til kong Henrik VII og Henrik VIII av England.

Biografi 
Han vart fødd i Deeping Gate i Lincolnshire. Han fekk støtte av den leiande kulturpersonen i hoffet til kong Henrik VII, mora til kongen, Lady Margaret Beaufort (1443-1509). Han vart ein gentleman i Chapel Royal den 6. desember 1497. Han fekk ei hoffstilling i Free Chapel ved Snodhill Castle, ei stilling som eit år seinare vart gjeven til Robert Cowper, ein annan gentleman. Han skal så ha vorte organist i St Albans Abbey frå 1498 til 1502. Fayrfax tok Mus.B. frå Cambridge i 1501 og ein doktorgrad i 1504; han fekk seinare ei doktorgrad til frå Oxford (ved innlemming) i 1511. Han vart medlem av brorskapet St Nicholas i 1502. På byrjinga av regjeringstida til Henrik VIII i 1509 fekk Fayrfax livrente i ein gard i Hampshire og han vart seinare 'Poor Knight of Windsor' (med ei livstidsløn på tolv pennies dagen) den 10. september 1514. Han hadde òg to religiøse yrke, som han begge slutta i. Han fekk betalt for klede av staten og for opplæring av korgutar. Frå 1516 og dei fire neste åra presenterte han komposisjonane sine for kongen og fekk god løn for dette. I 1520 leia han Chapel Royal i statsbesøkt til Frankrike med Field of the Cloth of Gold. Han døydde i 1521, truleg ved St. Albans der han vart gravlagd.

Verk og påverknad 
Av dei overlevande verka hans finst seks messer, to magnificatar, tretten motettar, ni fleirstemmige songar og to instrumentalstykke. Messene hans omfatta «oppgåva» for doktoravhandlinga, messa Oh quam glorifica. Ei av messene,  Regali ex progenie vart kopiert ved King's College Cambridge og tre (Salve regina, Regali Magnificat og den uferdige Ave lumen gratiae) finst i Eton Choirbook. Ei av messene, O bone Jesu, bestilt av Lady Margaret Beaufort, vert rekna som den første parodimessa.

Han har vorte skildra som «den leiande personen i den musikalske verksemda i sine dagar» og «den mest beundra komponisten i sin generasjon». Verka hans påverka mange seinare komponistar, som John Taverner (1490–1545) og Thomas Tallis (1505–85).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Robert Fayrfax» frå ,  den 3. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Robert Fayrfax på hoasm.org
 Robert Fayrfax på Answers.com
 

Engelske komponistar
Renessansekomponistar
Andrea Gabrieli

Andrea Gabrieli (fødd kring 1535 i Venezia, død 30. august 1586 i Venezia) var ein italiensk organist og komponist. Han vart rekna som den viktigaste komponisten i Den venetianske skulen og er i det heile ein av dei viktigaste komponistane i renessansen.

Liv 
Gabrieli var elev av nederlendaren Adrian Willaert som var kapellmeister i Markuskyrkja, og var frå 1536 songar i kyrkja. Seinare var han ein periode hos Vincenzo Ruffo i Verona, men frå 1566 var han tilbake i Markuskyrkja, no som andreorganist. Frå 1585 og fram til han døydde hadde han stillinga som som førsteorganist i Markuskyrkja, ei av dei mest prestisjefylte musikkpostane i Nord-Italia.

Seint i karrieren vart han ein etterspurt lærar. Nevøen Giovanni Gabrieli var ein av hans mest framståande elevar, og Andrea påverka dermed indirekte eleven til Giovatni, Heinrich Schütz. Ein annan framståande elev var Hans Leo Hassler.

Musikk 
Andrea Gabrieli var ein produktiv og allsidig komponist som skreiv store mengder geistleg og sekulær vokalmusikk, musikk for blanda grupper songarar og instrument, og reine instrumentalverk. Mykje var skriven det store og resonante rommet i Markuskyrkja. 

Den tidlege stilen hans var påverka av Cipriano dei Rore, og madrigalane til Gabrieli er typiske for stilen på midten av 1500-talet. Men sjølv i den tidlegaste musikken sin føretrekte han homofone teksturar ved klimakset i musikken, eit trekk som peikar framover den seinare storslåtte stilen hans. Etter at han kom i kontakt med Orlando di Lasso i 1562 endra stilen seg, og nederlandsk musikk vart den sterkaste inspirasjonskjelda hans. 

Då Gabrieli starta å arbeide i Markuskyrkja vendte han seg etterkvart vekk frå kontrapunktikken til den flamske skulen som hadde dominert musikken så langt på 1500-talet. I staden starta han å blande grupper beståande av instrument og kor som spelte antifont i det store kyrkjerommet. I musikken han skreiv på denne tida repeterte han fraser med forskjellige kombinasjonar av stemmer i ulike tonehøgder. Han anga ikkje instrumenteringa eksplisitt, men den kan utleiast. Musikken han skapte var unik for si tid og definerte den venetianske stilen for neste generasjon.

Det kan sjå ut som Andrea Gabrieli var lite villig til å publisere sin eigen musikk, for det meste er publisert av nevøen Giovatni etter onkelen døydde.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Andrea Gabrieli» frå ,  den 3. april 2010. 
  oppgav desse kjeldene: 
 tysk og engelsk Wikipedia

Bakgrunnsstoff

Notar 

Fødde i 1530-åra
Døde i 1586
Italienske komponistar
Renessansekomponistar
Italienske organistar
Folk frå Venezia
Orlando Gibbons

Orlando Gibbons () var ein engelsk renessansekomponist og organist.

Gibbons kom frå ein ekte musikarfamilie, faren William, broren Edward og sonen Christopher var alle kjende komponistar. Orlando Gibbons var songar ved King's College i Cambridge frå 1590 til 1599. Året 1614 fekk han organistposten i det kongelege kapellet til Jacob I. og vart der til han døydde. I 1624 fekk han òg organistposten i Westminster Abbey.

Orlando Gibbons er ein av dei viktigaste engelske komponistane på 1600-talet. På si tid var han mest kjend som utøvande musikar, ettermælet har han fått hovudsakleg på grunn av hymnene og kyrkjemusikken sin. Av dei verdslege verka hans er The cries of London og framfor alt madrigalen The silver swan (Sølvsvanen) verdt å nemne.

Verk 
Gibbons var ein av dei mest allsidige engelske komponistane på si tid og skreiv mange klaverinstrumentstykke, rundt tretti fantasiar for bratsj, mange madrigalar (den mest kjende er The Silver Swan) og mange populære lyriske hymner. I kormusikken sin viser han seg som ein meister av kontrapunkt, kombinert med eit øyre for melodi. Den kanskje mest kjende lyriske hymna hans er This is the record of John. Solistane har ein teknisk krevjande jobb og verket uttrykket den retoriske styrken til teksten, utan at det vert demonstrativt eller bombastisk. Han produserte òg to store variantar av aftanandakt, the Short Service og the Second Service. Han medverka med seks stykke til den første trykte musikksamlinga i England, Parthenia (der han var den klårt yngste av tre bidragsytarar), publisert kring 1611.

Av klaverstykka til Gibbons har om lag 45 stykke overlevd. Den polyfonske fantasien og danseforma er dei best representerte sjangrane. Gibbons synte at han fullt ut meistra tre- og firedelt kontrapunkt. Dei fleste av fantasiane er kompliserte og fleirdelte stykke. Gibbons syner ein nærast uavgrensa utvikling av enkle melodilinjer, som han syner i verk som Pavane i D-moll og Lord Salisbury's Pavan and Galliard.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Orlando Gibbons» frå , og «Orlando Gibbons» frå  den 3. april 2010.  
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 

Engelske komponistar
Engelske organistar
Renessansekomponistar
Barokkomponistar
Folk frå Oxford
Virginalistar
The Silver Swan

«The silver swan» er truleg den mest kjende madrigalen til Orlando Gibbons og er skriven for fem stemmer. Songen er basert på segna om at knoppsvana berre syng like før ho skal døy. 

Teksten til Gibbons er truleg hans eigen: 

 The silver Swan, who living had no Note,
when Death approached, unlocked her silent throat.
Leaning her breast upon the reedy shore,
thus sang her first og last and sang no more:
"Farewell, all joys! O Death, come close mine eyes!
More Geese than Swans now live, more Fools than Wise."

Songen vart publisert i Gibbons sin First Set of Madrigals and Motets of 5 parts (1612).

Phillip Ledeger skreiv om musikkforma at som med vanlege luttsongar og i motsetnad til verkelege madrigalar, har han to musikalske parti, det andre er repetert og nye tekst vert gjeven denne reprisen.

Den siste linja i teksten, «fleire gjæser enn svaner lever no, fleire toskar enn vise», vert rekna som ein kommentar til at den engelske madrigalforma var i ferd med å forsvinne, eller meir generelt at musikktradisjonen frå Elisabeth-tida var i ferd med å forsvinne.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «The Silver Swan» frå ,  den 3. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Phillip Ledger (red.) The Oxford Book of English Madrigals (1978) Oxford University Press og samtidig utgjeven innspeling av Pro Cantione Antiqua

Engelske madrigalar
Verk av Orlando Gibbons
Songar frå 1600-talet
The Fox and the Hound

The Fox and the Hound, kalla Todd og Copper: To gode venner på norsk, er ein amerikansk teiknefilm produsert av The Walt Disney Company frå 1981, basert på boka av Daniel P. Mannix. 

Filmen fortel om reven Todd og venskapen hans med jakthunden Copper. Dei to vennene kjempar for å bevare vennskapen til tross for at dei utviklar nye instinkt og det omkringliggjande sosiale presset om at dei skal vere motstandarar. Filmen er produsert av Ron Miller, Art Stevens, og Wolfgang Reitherman, og regissert av Ted Berman og Richard Rich. Ein oppfølgjar til filmen laga for DVD, The Fox and the Hound 2, kom ut i 2006.

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar frå Disney
Disney-filmar
Eventyrfilmar
Familiefilmar
Filmar frå 1981
Filmar frå USA
Teiknefilmar
Flandern

Flandern (nederlandsk Vlaanderen, fransk Flandre) er ein delstat i Belgia. Han grensar til Nederland, Frankrike og nabodelstatane Vallonia og Brussel.

Flandern er òg namnet på eit landskap eller område mellom Nordsjøen og elva Schelde som er delt mellom provinsen Zeeland sørvest for Schelde i Nederland, provinsane West-Vlaanderen og Oost-Vlaanderen i Belgia og ein del av departementet Nord i Frankrike. Landskapet omfattar fleire sandstrender ut mot havet, fruktbare jordbruksområde i marsklandet innanfor og område prega av livleg handel og industri. Lengre sør er terrenget meir kupert. Dei største byane i Flandern er Gent og Brugge.

Innbyggjarane i Flandern vert kalla flamlendarar. Kulturen der vert rekna som flamsk. Det same gjer språket.

Historie 
Flandern vart i 864 eit markgrevskap tilknytt Frankrike. I 1384 vart området sameint med hertugdømet Burgund, men frå 1556 underlagt Spania og i 1794 igjen fransk. Belgia og Holland vart sidan samla som Nederlanda, men då belgiarane proklamerte sin eigen nøytrale stat i 1831, inngjekk det meste av Flandern i den.

Provinsar 
 Antwerpen 
 Limburg
 Aust-Flandern (Oost-Vlaanderen)
 Vest-Flandern (West-Vlaanderen)
 Flamsk Brabant (Vlaams-Brabant)

Sjå òg 
 Flamsk

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Flandern» frå , den 3. april 2010.
Olav Ringdal jr.

Olav Ringdal jr. () var ein norsk motstandsmann under andre verdskrigen. 

Olav vart fødd i Sandefjord, medan foreldra hans kom frå Larvik. Far hans, Olav Ingvald Ringdal var skipsreiar. Av di han og faren bar same namn, vart Olav Ringdal som oftast omtalt som Olav Ringdal d.y. eller Olav Ringdal jr.. Mora, Ragna Margrethe Støverud var grunnleggjaren av Ragna Ringdals dagsenter i Oslo.

Då krigen kom til Noreg i 1940, vart Ringdal jr. jusstudent ved Universitetet i Oslo. Sidan gjekk han inn i Milorg, der han arbeidde med propaganda og illegale aviser. Her samarbeidde han med fleire kjende motstandsfolk, til dømes Gregers Gram, Max Manus og Gunnar Sønsteby.

I boka Det blir alvor, som vart skriven av Max Manus i 1946 er Ringdal mykje omtala, mellom anna med dekknamnet Kjell.
Den 30. november 1943 vart det sett i gang ein aksjon mot Universitetet i Oslo av tyskarane. Aksjonen enda med at universitetet vart stengt og 1300 studentar vart arresterte. Olav Ringdal jr. var ein av desse, men han klarte å rømma.
Den 4. april 1945 sette tyskarane i verk ein rassia mot Operasjon Derby. Ringdal jr. gjekk då i dekning i Bygdø allé 117 som han meinte var trygt. Her vart han overraska av tyskarar, som allereie var i huset. Olav Ringdal jr. vart deretter skoten og drepen - berre 24 år gamal. Det same hadde skjedd med Roy Nielsen tidlegare same dagen.
Olav vart gravlagd i Vestre-Aker.

I 1952 vart ei redningsskøyte kalla opp etter Olav Ringdal jr., hovudsakleg etter ynskje frå faren. I filmen Max Manus vart han spelt av skodespelaren Rolf Kristian Larsen. 

Nordmenn frå andre verdskrigen
Nordmenn falne i andre verdskrigen
Folk frå Sandefjord
Norske finansministrar



1. departement (finans) (mars-november 1814)

5. departement (finans) (november 1814-1818)

Departementet for finans, handel og toll (1818-1846)

Departementet for finans og toll (1846-1999)

Finansdepartementet (2000-)

Sjå også 
Finansdepartementet

Kjelde 
Denne artikkelen bygger på «Norske finansministrar» frå ,  den 4. april 2010.  
 

Finansministrar
Kari Gjesteby

Kari Gjesteby () er ein norsk politikar for  Arbeiderpartiet og næringslivsleiar.

Gjesteby har hatt ei rekkje leiarverv i statleg forvalting og statlege føretak, og fleire ulike verv i regjeringsapparatet, mellom anna som statsråd i Handelsdepartementet og Justisdepartementet. 21. august 2009 blei ho utnemnd til ny riksmeklingsmann. Når den nye Arbeidstvistlova trer i kraft vil titttelen bli endra til riksmeklar.

Stillingar og verv

Leiarstillingar
 1983–1989 Stedfortredande generalsekretær i Nordisk ministerråd
 1989– Direktør Norges bank
 2001–2003 Konstituert Nasjonalbibliotekar
 2005–2006 Direktør Norsk Lyd- og Blindeskriftbibliotek
 2009-2013 Riksmeklar

Styreverv
 Statskonsult AS (styreleiar)
 Statens institutt for forbruksforsking (styreleiar)
 HAV Eiendom AS
 Bjørvika Utvikling AS
 Norges Musikkhøgskole
 Veidekke AS
 Stiftelsen Hvite busser

Posisjonar i regjeringsapparatet
 Statssekretær i Finansdepartementet 1979–1981
 Statsråd og sjef for Handelsdepartementet (Handelsminister) 1981
 Statssekretær i Utanriksdepartementet 1986–1988
 Statsråd og sjef for Justisdepartementet (Justisminister) 1990–1992

Kjelder 

 

Norske justisministrar
Norske handelsministrar
Ap-statsrådar
Statsrådar i Regjeringa Brundtland I
Statsrådar i Regjeringa Brundtland III
Statssekretærar i Regjeringa Nordli
Statssekretærar i Regjeringa Brundtland II
Statssekretærar frå Ap
Riksmeklarar
Norske siviløkonomar
Politikarar frå Oslo
Riksmekleren

Riksmeklingsmannen er eit norsk statleg embete som har til oppgåve å mekle i interessetvistar mellom partane i arbeidslivet, det vil seie tvistar om oppretting eller revisjon av tariffavtalar. Den statlege meklingsordninga blei innført i Noreg frå 1.1.1916, då den første arbeidstvistlova av 1915 vart sett i verk. Embetet er i dag heimla i lov av 5. mai 1927 nr. 1 om arbeidstvister og ligg administrativt under Arbeids- og inkluderingsdepartementet. Embetet skiftar namn til Riksmeklaren når den nye arbeidstvistlova trer i kraft.

Embetet blir leia av riksmeklingsmannen, som blir oppnemnt av Regjeringa for tre år i gongen. Vidare har embetet åtte faste kretsmeklingsmenn som hovudsakleg meklar i lokale tvistar.

Meklingsmennene skal varslast om einhver plassoppseiing. I tvistar skal dei prøve å kome fram til forslag som begge parter kan bli einige om.

Riksmeklingsmenn
 1. januar 1916–1. mars 1920: J.M. Lund
 1. mars 1920–1. januar 1921: Vilhelm Lie
 15. februar 1921–8. desember 1922: P.I. Paulsen
 8. desember 1922–31. desember 1930: Valentin Voss
 1. januar 1931–31. desember 1945: Andreas Claussen
 1. januar 1946–18. januar 1948: Paal Berg
 1. april 1948–1. april 1954: Henrik Lundh
 1. april 1954–31. desember 1964: Thoralf Evje
 1. januar 1965–31. desember 1974: Preben Munthe
 1. januar 1975–30. november 1981: Konrad B. Knutsen
 15. januar 1982–15. januar 1988: Bjørn Haug
 15. januar 1988–31. desember 2004: Reidar Webster
 1. januar 2005–16. april 2009: Svein Longva
 1. september 2009–31. august 2012: Kari Gjesteby

Bakgrunnsstoff 
 Riksmekleren
 Lov om arbeidstvistar, Lovdata.
 Lov om offentlege tenestetvistar, Lovdata.

Arbeidsrett
Norske statsetatar
Arbeidsliv i Noreg
 
Skipingar i 1916
Dødsfall i Bando-hotellet i 1950

Dødsfall i Bando-hotellet i 1950 refererer til ei hending i samband med Koreakrigen, der krigsfangar (soldatar tilhøyrande Nord-Korea) blei drepne i kjellaren på Bando-hotellet i Seoul, mens dei var fullstendig avkledd og uvæpna, den 26.september 1950. Om dette var eit krigsbrotsverk, er usikkert.

Referansar

Kjelder
U.S.News&World Report, 3. November 2003,«War of Memories» av Eric Longabardi, Kit Roane og Edward Pound, s.27-35(engelsk tekst): Faksimile: http://www.usnews.com/usnews/news/articles/031103/3korea.htm</ref>
Eric Longabardis artikkel av 18. desember 2003: http://www.leatherneck.com/forums/archive/index.php/t-11583.html
Charleston Gazette (dagsavis i West-Virgina), 30.oktober 2003, s.1A: Kopi av artikkel: http://www.network54.com/Forum/261850/thread/1073139752/last-1073139752/War+Crimes+Coverup-+1950,+Seoul,+Korea...

Koreakrigen
1950 i Korea
Hendingar i 1950
Anthony Holborne

Anthony Holborne (fødd kring 1545, død 29. november 1602 i London) var ein engelsk renessansekomponist av lutt-, cister- og consortmusikk på Elisabeth I si tid.

Holborne studerte ved Cambridge University frå 1562 og vart teken opp i Inner Temple Court (ei samanslutning av juristar) i 1565.

Han nøyt stor respekt hos samtidige komponistar, til dømes tileigna John Dowland «I saw my lady weepe», den første songen i Second Booke til Holborne. 

Cittarn Schoole frå 1597 er den første kjente boka hans, og 1599 kom Pavans, Galliards, Almains and other short Aeirs, both grave and light, in five parts, for Viols, Violins, recorders or other Musicall Winde Instruments. Samlinga inneheldt 65 av hans eigne komposisjonane og er den største bevarte samlinga i sitt slag. Dei fleste er pavane-galliard kombinasjonar, ein del allemander og resten er uklassifisert. 

«The Fairie Round» frå denne samlinga er med på dei amerikanske romsondane Voyager 1 og Voyager 2 som vart sende opp i 1977.

Bakgrunnsstoff 
 Anthony Holborne [Olborner] (1545?–1602) (engelsk)

Notar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Antony Holborne» frå ,  den 4. april 2010.  
 

Fødde i 1540-åra
Døde i 1602
Engelske komponistar
Renessansekomponistar
Luttspelarar
Musikarar frå London
Innsbruck, ich muss dich lassen

«Innsbruck, ich muss dich lassen» (Innsbruck, eg må forlate deg) er ein tyskspråkleg song skriven av Heinrich Isaac (1450-1517). Songen er knytt til byen Innsbruck i Tirol (i dag i Austerrike). Teksten uttrykker sorg over å måtte forlate posten sin ved hoffet. Melodien vart seinare nytta i ein lutheransk koral av J.S. Bach, O Welt, ich muss dich lassen. Det har vore reist tvil om melodien i røynda vart skriven av Heinrich Isaac eller kopiert frå tidlegare tonar. 

Songen finst i to forskjellige firestemmige utgåver av Heinrich Isaac: ein diskantlied med melodien i sopran-dalen, og ein tenorlied med cantus firmus i tenor-delen. 

Melodien vart òg nytta som melodien til salmen «Nu hviler mark og enge». Grex Vocalis spelte i 1983 inn plata Renessanse for kor, og der er sangen nummer 2.

Tekst

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Innsbruck, ich muss dich lassen» frå ,  den 4. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 German and English Lyrics of Innsbruck, Ich Muss Dich Lassen 

Innsbruck
Tyske songar
Musikk på 1500-talet
Finn T. Isaksen

Finn Trond Isaksen (), fødd i Frogn, var ein norsk sivilagronom og politikar for Senterpartiet. 

Isaksen var 2. vararepresentant til Stortinget for Akershus perioden 1977-1981. Han var statsråd og sjef for landbruksdepartementet (landbruksminister) i Kåre Willoch si regjering 1983–1985.

Han gjekk folkeskule og middelskule i Drøbak 1931–1942, og tok examen artium ved Ski gymnas i 1944. Han gjekk ved Sem landbruksskole i Asker i 1945. Han blei uteksaminert som sivilagronom (med landbruksøkonomi) frå Norges landbrukshøgskole i 1950. Isaksen var forskingsstipendiat ved Landbruksøkonomisk Institutt 1951–1952, og samvirkekonsulent og seinare direktør i Selskapet for Norges Vel 1953–1960. Han var administerende direktør i Norges kjøtt- og fleskesentral frå 1960 til han døydde.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske landbruksministrar
Senterpartistatsrådar
Statsrådar i Regjeringa Willoch
Norske agronomar
Studentar ved Noregs landbrukshøgskule
Kongens fortenestmedalje i gull
Folk frå Frogn
Johan C. Løken

Johan Christen Løken () var ein norsk politikar for Høgre.

Regjering 
 14. oktober 1981 – 8. juni 1983: Statsråd og sjef for Landbruksdepartementet (landbruksminister) i Kåre Willoch si regjering.

Stortinget 
Johan C. Løken blei vald inn på Stortinget frå Hedmark i 1981, og sat på Stortinget til 1993. Han var vararepresentant i perioden 1977 – 1981.

Stortingskomitéar 
1981 – 1985 medlem i Finanskomitéen
1981 – 1985 medlem i Justiskomitéen
1985 – 1989 varamedlem i Kontrollkomitéen
1985 – 1989 medlem i Finanskomitéen
1985 – 1989 varamedlem i Valkomitéen
1989 – 1993 varamedlem i Kontrollkomitéen
1989 – 1993 medlem i Finanskomitéen
1989 – 1993 varamedlem i Den utvida utanriks- og konstitusjonskomitéen
1989 – 1993 varamedlem i Valkomitéen

Andre verv 
Frå 1971 til 1979 sat Johan C. Løken i kommunestyret i Elverum. Han har også sete i fylkestinget i Hedmark.

I 2007 blei han igjen vald inn i kommunestyret i Elverum, sjølv om han var på sisteplass på vallista. 

Han var styreleiar i Forsvarets forskningsinstitutt og Graminor.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
Johan C. Løken hos Stortinget.no

Norske landbruksministrar
Høgrestatsrådar
Statsrådar i Regjeringa Willoch
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar for Hedmark
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Folk frå Elverum
Willendorf

Willendorf er ein liten kommune (Gemeinde) i distriktet Neunkirchen i delstaten Niederösterreich i Austerrike.
Per 1. januar 2016 hadde han 947 innbyggjarar.

Kommunen har eit areal på 7,31 kvadratkilometer, og av dette er 40,3 prosent skog. Høgda over havet er 389 meter (Meter über Adri) ifylgje den austerrikske definisjonen av høgd over havnivået, som vert rekna i høve til middelvasstanden i Adriahavet ved Molo Sartorio i hamna i Trieste.

Den vidgjetne kvinnefiguren Venus frå Willendorf kjem frå ein annan stad i Niederösterreich med namnet Willendorf: Willendorf in der Wachau.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Niederösterreich
Oddvar Myklebust

Oddvar Myklebust () er ein norsk politikar for Arbeidarpartiet, og ordførar i Sandøy kommune i Møre og Romsdal fylke frå 2007. Han var òg ordførar i kommunen frå 1995 - 1999.

Kjelde 
 Oddvar Myklebust - Sandøy kommune

Ap-ordførarar i Møre og Romsdal
Ordførarar i Sandøy
Haramsnytt

Haramsnytt er lokalavis for Haram og Sandøy kommune i Møre og Romsdal. Avisa vart grunnlagt og kom ut første gong i juni 1971 og var då vekeavis. I 1972 vart Haramsnytt abonnementsavis, og frå 1979 vart avisa gjeven ut to gonger i veka; tysdag og fredag.

Opplaget var i 2005 på 2885 eksemplar og i 2008 på 2800.

Haramsnytt overtok i 2008 aksjemajoriteten i Sulaposten.

Bakgrunnsstoff 
 Haramsnytt

Referansar 

Norske lokalaviser
Norske aviser etter namn
Haram kommune
Sandøy kommune
Aviser i Møre og Romsdal
Aviser skipa i 1971
1971 i Noreg
Sulaposten

Sulaposten er lokalavis for Sula kommune på Sunnmøre i Møre og Romsdal med kontor på Langevåg. Avisa vart grunnalgt i 1946 av Ansgar Slagnes.

Mediehuset Vårt Land tok over avisa i 1997, men selde fleirtalet av aksjane til avisa Haramsnytt i 2008.

Opplagstal

Bakgrunnsstoff 
 Sulaposten - nettavis

Kjelder 
 Sulaposten hjå SNL

Referansar 

Norske lokalaviser
Norske aviser etter namn
Sula kommune
Aviser i Møre og Romsdal
Aviser skipa i 1946
1946 i Noreg
Nils Magne Abelseth

Nils Magne Abelseth () er ein norsk politikar for Høgre, og tidlegare ordførar i Sandøy kommune i Møre og Romsdal fylke frå perioden 1999 til 2007. Han har vore medlem av kommunestyret sidan 1992.

Kjelder 
Nils Magne Abelseth - Sandøy kommune arkivert utgåve 

Høgreordførarar i Møre og Romsdal
Ordførarar i Sandøy