alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Taimur ibn Faysal

Taimur bin Faysal al Bu Said () var sultan av Oman frå 1913 ti l1932.

Han var fødd i Muscat, og etterfølgde faren Faysal bin Turki som sultan av Oman den 5. oktober 1913. Han blei etterfølgd av sonen sin Said ibn Taimur 10. februar 1932. Han slo seg ned i Bombay i India, der han døydde i 1956.

Familie

Taimur Bin Faisal gifta seg seks gonger og fekk seks barn, fem søner og ei dotter.

 Sultan Said bin Taimur Al-Said
 Sayyid Majid bin Taimur Al-Sa’id
 Sayyid Fahr bin Taimur Al-Sa’id
 Sayyid Tariq bin Taimur Al-Sa’id
 Sayyid Shabib bin Taimur Al-Sa’id
 Sayyida Bouthaina bint Taimur Al-Sa’id

Sultan Qabus bin Said og etterfølgjaren hans Haitham bin Tariq Al Said er begge barnebarn av Taimur.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Taimur ibn Faysal» frå , og «Taimur ibn Faysal» frå  den 5. juni 2022.  

Sultanar av Oman
Folk frå Muscat
Faysal ibn Turki

Faysal ibn Turki al Bu Said () var sultan av Oman frå 4. juni 1888 til han døydde. Han etterfølgde faren Turki ibn Said, og blei sjølv etterfølgd av den eldste sonen sin Taimur ibn Faysal.

Han var fødd i Bombay i Britisk India og døydde i Muscat.

Sultanar av Oman
Folk frå Mumbai
Turki ibn Said

Turki Torki bin Said al Busaidi () var sultan av Muscat og Oman frå 30. januar 1871 til 4. junu 1888. Han var den femte sonen til Said ibn Sultan. Han kom på trona etter å ha sigra over imam Azzan bin Qais ved slaget ved Dhank. Då Turki døydde blei han etterfølgd av den nest eldste sonen sin, Faisal ibn Turki.

Turki hadde fem barn:
 Sayyid Muhammad bin Turki al-Said (1860–?)
 Sayyid Faisal bin Turki al-Said (1864–1913)
 Sayyid Fahad bin Turki al-Said (?-1894)
 Sayyida Turkia bint Turki al-Said
 Sayyida (ukjent namn) bint Turki al-Said.

Prisar og utmerkingar
Knight Grand Commander of the Order of the Star of India (GCSI) – 1886

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Turki bin Said» frå ,  den 5. juni 2022.  

Sultanar av Oman
Said ibn Sultan

Said ibn Sultan al Bu Said () var sultan av Oman frå 20. november 1804, då han etterfølgde Sultan bin Ahmad, til 4. juni 1856, då sonen hans Thuwayni ibn Said tok over trona. Av dei 24 sønene hans blei fire sultanar av Zanzibar, og to sultanar av Oman. Han er også kjend som Løva av Oman (Asaad al Uman), og ein av dei største sultanane landet har hatt. Han flytta hovudstaden til Zanzibar, og herska på den tida då det omanske riket var på sitt rikaste og mektigaste.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Said ibn Sultan» frå ,  den 5. juni 2022.  

Sultanar av Oman
Folk frå Simele
Thuwayni ibn Said

Thuwayni ibn Said al Bu Said () var sultan av Oman frå 1856 til 1866. Han etterfølgde Said ibn Sultan, men skal ha blitt drepen medan han sov av den eldste sonen sin Salim ibn Thuwayni, som etterfølgde han på trona.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Thuwayni ibn Said» frå ,  den 5. juni 2022.  

Sultanar av Oman
Folk frå Muscat
Salim ibn Thuwayni

Salim ibn Thuwayni al Bu Said, fødd kring 1845, ) var sultan av Oman.

Han etterfølgde far sin Thuwayni ibn Said i 1866, men blei avsett to år seinare, og levde sidan i eksil i India. Han blei etterfølgd av Azzan ibn Qays.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Salim ibn Thuwayni» frå ,  den 5. juni 2022.  

Sultanar av Oman
Azzan ibn Qays

Azzan ibn Qays al Bu Said (død ) var imam av Oman frå 1868–1871.
Han var son av Qays ibn Azzan, som i sin tur var sonesons son av Ahmad ibn Said, grunnleggjaren av Al Bu Said-dynastiet. Azzan ibn Qays tok makta etter å ha avsett den fjerne slektningen sin Salim ibn Thuwayni. Han kjempa så mot onkelen til Salim, Turki ibn Said, i slaget ved Dhank, før han blei drepen i slaget ved Muttrah i 1871. Turki ibn Said etterfølgde han som sultan.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Azzan ibn Qays» frå ,  den 5. juni 2022.  

Sultanar av Oman
Sølvdukkar

Sølvdukkar (Podiceps occipitalis) er ein medlem av dukkarfamilien med utbreiing i Sør-Amerika og Falklandsøyane. Det er ein relativt liten og for det meste grå dukkar, den minste i den biologiske slekta Podiceps.

Skildring 
Sølvdukkaren når ein kroppsstorleik mellom 25 og 28,5 centimeter. Vekta varierer mellom 340 og 400 gram. Dette er ein ganske korthalsa art med eit lite, konisk nebb. Fjørdrakta er stort sett lys skifergrå med mørkare overside enn kroppssider og mørk, skifergrå hette. Fjørene er relativt lange, noko som gir sølvdukkaren eit noko oppblåst utsjånad. Fjørene på sidene av hovudet er noko lengre i hekkedrakta og dannar dust som glitrar i ei koparaktig farge. Bakhalsen er svart og endar i eit tynnt strek. Halsen er elles kvit. Kroppssidene og flankane er kvitaktige med små mørkegrå flekker. Undersida av kroppen er kvit. Auga er klårt oransjeraude, nebbet er svart. Beina og føtene er svarte. 

Arten er inndelt i to underartar, men mellom anna Birdlife International handsamar dei som to artstakson. Dette er to populasjonar som lever totalt åtskilde:
P. o. juninensis, (von Berlepsch & Stolzmann, 1894), frå sørlege Colombia, gjennom sentrale Andes sør til nordvestre Argentina og nordlege Chile. Dei lever vanlegvis i puna økoregion 3000-5000 moh., men i Peru kan dei gå heilt ned til havnivå. Dette er standfuglar.
Denne underarten hekker berre på ferskvasssjøar, nokre gongar i store kolonier med reir på flytematter av vegetasjon.
P. o. occipitalis, (Garnot, 1826), hekkar frå Eldlandet i sør til Córdoba-provinsen i Argentina og sørlege Chile i nord. Dei finst dessutan på Falklandsøyane. Hekkehabitatet er innsjøar og små tjørner, oftast under 1300 moh. Vatnet kan vere lett alkalisk. Dette er i stor grad trekkfuglar som kan overvintre på saltsjøar og på havet, dei kan trekke så langt nord som inn i Paraguay. Fuglane på Falklandsøyane beitar i tarebeltet vinterstid.

Føda til sølvdukkaren er hovudsakleg små leddyr slik som insekt og biller, dessutan små krepsdyr og småfisk.

Status 
Den nordlege underarten har hatt stor tilbakegang i populasjon og utbreiing, og er klassifisert som nær truga. Populasjonen av den sørlege underarten er òg minkande, men har fått status livskraftig hos Birdlife International.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger i ei viss grad på «Inkataucher» frå , den 6. juni 2022.  
 del Hoyo, J., F. Llimona, N. Collar, F. Jutglar, E. F. J. Garcia, G. M. Kirwan, og A. Bonan (2020). Silvery Grebe (Podiceps occipitalis), version 1.0. In Birds of the World (S. M. Billerman, B. K. Keeney, P. G. Rodewald, og T. S. Schulenberg, red.) Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.silgre1.01

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Dukkarfamilien
Verdsmeisterskapen i roing 1978

Verdsmeisterskapen i roing 1978 vart avvikla på vatnet Lake Karapiro ved Cambridge i New Zealand for dei ordinære vektkalassane, medan tevlingane i lettvektsklassane fann stad i København i Danmark. Karane tevla i 12 i ulike båtklassar og kvinnene i 6.

Noreg vann to gullmedaljar, begge i dobbeltsculler.

Karar

Singlesculler

Dobbeltsculler

Toar utan styrmann

Toar med styrmann

Firar utan styrmann

Firar med styrmann

Dobbeltfirar

Åttar

Lettvekt singlesculler

Lettvekt dobbeltsculler

Lettvekt, firar utan styrmann

Lettvektsåttar

Kvinner

Singlesculler

Dobbeltsculler

Toar utan styrmann

Firar med styrmann

Dobbeltfirar

Åttar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1978 World Rowing Championships» frå ,  den 6. juni 2022.  

Roing
Idrettstilskipingar i Danmark
Idrettstilskipingar i New Zealand	
Sport i 1978
Gyda Voss

Gyda Kathrine Voss () var ein norsk målar frå Oslo. Ho måla portrett, figurar og ein del landskapsmåleri.

Ho var dotter av skulemannen Peter Christiansen Voss og Elisabeth Marie Magelsen. Frå 1894 til 1896 var ho elev ved Kunstakademiet i København. Ho studerte også i Italia og i Paris. Verk ho laga i ungdommen var gjerne mørkvorne og naturalistiske. I seinare arbeid var stilen meir impressiv og lysar, med ei mindre presis form.

Ho deltok på Haustutstillinga i ulike år frå 1899 til 1951. Ved Haustutstillinga i 1913 hadde ho to bilde: Ung fransk pike og Gammel kone. 

Gyda Voss er representert i Nasjonalgalleriet med to måleri, Italienerbarn og Gammel kone. Eit portrett ho måla av far sin i 1901 heng i Oslo Bymuseum.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gyda Voss» frå ,  den 6. juni 2022. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Hvem da?. Artikkel i Aftenposten 27. november 2012 side 53

Norske målarar
Målarar frå 1900-talet
Kunstnarar frå Oslo
NM i bordtennis 1978

Noregsmeisterskapen i bordtennis 1978 vart avvikla i Bergen 15.–16. april.

Karar

Single
Pål Guttormsen – Jørgen Gierløff 3 – 0

Dobbel
Pål Guttormsen/Gunnar Greve – Harald Meland/Tormod Løvli 3 – 1

Kvinner

Single
Tone Folkeson – Rigmor Sørensen 3 – 0

Dobbel
Tone Folkeson/Heidi Myhr – Gina Hundveen/Lise Lotte Erentsen 3 – ?

Mix dobbel
Rigmor Sørensen/Knut Håvåg – Tone Folkeson/Svein Folkeson 3 – ?

Kjelder
Bergens Arbeiderblad 17. april 1978

Noregsmeisterskap i bordtennis
Noregsmeisterskap i 1978
Idrettstilskipingar i Vestland
Idrett i Bergen
NM i bordtennis 1979

Noregsmeisterskapen i bordtennis 1979 vart avvikla i Linnerudhallen i Oslo 30. mars–1. april.

Karar

Single
Pål Guttormsen – Jørgen Gierløff 3 – 1

Dobbel
Tom Johansen/Jan Egil Levorsen – Jørgen Gierløff/Kjell Stordahl 3 – 2

Kvinner

Single
Kristin Hagen – Gina Hundveen 3 – 1

Dobbel
Kristin Hagen/Marianne Kåresen – Mette Monsen/Rigmor Sørensen 3 – 2

Mix dobbel
Kristin Hagen/Jon Olav Haugen – Gina Hundveen/Roy Heggelund 3 – 2

Kjelder
Telemark Arbeiderblad 2. april 1979

Noregsmeisterskap i bordtennis
Noregsmeisterskap i 1979
Idrettstilskipingar i Oslo
Anna Jesień

Anna Marta Jesień, fødd Olichwierczuk, () er ein polsk tidlegare friidrettsutøvar som spesialiserte seg i 400 meter hekk. Ho vann bronsemedaljen i øvinga ved EM i friidrett 2002 og VM i friidrett 2007. Dessutan fekk ho med seg to EM-bronsar med Polens mannskap i 4 x 400 meter stafett, høvesvis 2002 og 2006.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anna Jesień» frå ,  den 6. juni 2022.  

Polske friidrettsutøvarar
Polske hekkeløparar
Gyda Christensen

Gyda Christensen Hambro () var ein norsk skodespelar, dansar, koreograf og teatersjef.

Ho var ved Christiania Theater 1894-1899 og 1920-28, ved Nationaltheatret 1899-1919 og som dansar og i leiinga ved Det Nye Teater 1928-45. Mellom 1936 og 1939 instruerte ho ved Nationaltheatret. Mellom 1909 og 1910 gav ho nyskapande Chopin-tolkingar med Karl Nissen og blei leiar for ballettskulen ved Nationaltheatret. Ho gjekk sjølv i skule hjå Emilie Walbom i København, som dottera Lillebil Ibsen debuterte frå i 1911.  I 1937 regisserte ho filmen To levende og en død saman med svigersonen Tancred Ibsen.

Ho var fødd Gyda Martha Kristine Andersen. Den første ektemannen hennar, mellom 1893 og 1903, var ingeniør Georg Monrad Krohn. Dei fekk dottera Lillebil Ibsen i 1899. Den andre ektemannen hennar var teatersjef ved Nationaltheatret, Halfdan Christensen 1905-1922. Ho var gift 3. gong med politikaren Carl Joachim Hambro d.e. frå 1946.

Utmerkingar 

 Kongens fortjenstmedalje i gull 1940

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Gyda Christensen» frå ,  den 6. juni 2022.  

Folk frå Oslo
Kongens fortenestmedalje i gull
Norske skodespelarar
Norske teatersjefar
Norske filmregissørar
Norske koreografar
Norske dansarar
Gyda Gram

Gyda Gram () var ein norsk kunstmålar.

Liv og virke 
Gyda Gram var fødd Dahm i Eidsvoll som dotter av Anneken Lovise Pehrson og distriktslege Jacob Christian Dahm. 

I åra 1872–1874 var ho elev ved Knut Bergsliens malarskule, før ho reiste til München, der ho i 1874–1875 var elev av Lambert Linder. I München delte ho bustad med Harriet Backer. I denne perioden bar bilda hennar preg av inspirasjon frå nederlandsk gullalderkunst.

Ho gifta seg 17. juni 1876 i Kongsberg med trelasthandlar og konsul Carl Gram, ein bror av kunstnaren Andrea Gram. Dei fekk ingen barn.

Etter at Gram gifta seg var ho busett i Drammen, der ho same år arrangerte ein «allgemeine Münchenermiddag – der [folk kom] sammen fra alle Verdens Hjørner – fra Drammen, Kongsberg og Chr.a», som ein av gjestene, målaren Eilif Peterssen, skreiv i eit brev. Her var òg Harriet Backer tilstades.

Fram til mannen hennar døydde i 1897 var Gyda Gram mindre produktiv. Ho utførte fleire familieportrett, og uttrykket hennar fekk eit lysare preg, med ei lettare penselføring.

Etter at ho blei enke, hadde ho to opphald i Paris rundt hundreårsskiftet. Produksjonen hennar blei større, og ho utførte fleire landskapsbilde og elegante og dyktig gjennomførte portrett. Ho heldt si fyrste separatutstilling i Drammens Kunstforening i 1903, men ho måtte snart gje opp det vidare arbeidet på grunn av svekka syn.

Gyda Gram var medlem av komiteen for Drammensutstillingen i 1901, og i 1902 var ho med på å stifta Drammens og Oplands Husflidsforening, der ho òg var medlem av det fyrste styret. Ho komponerte òg mønster for foreininga.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gyda Gram» frå ,  den 6. juni 2022. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Wichstrøm, Anne (1983). Kvinner ved staffeliet. Universitetsforlaget. s. 152. ISBN 8200066444. 
 Norsk kunstnerleksikon. Universitetsforl. 1982. s. 762. ISBN 8200056899. 

Folk frå Eidsvoll
Norske målarar
Pertinax

Publius Helvius Pertinax var ein romersk keisar. Han var keisar i tre månader i 193 fram til han vart drepen av soldatar frå Pretorianargarden.

Pertinax var son av ein frigjeven og var byprefekt før han tok over som keisar, etter at keisar Commodus vart drepen i ei samansverjing. Etter at Pertinax vart drepen, valde pretorianargarden Didius Julianus som ny keisar av di han baud garden mest for tittelen.

Kjelder 
 

Romerske keisarar
Gyda Klingenberg

Gyda Hedevig Klingenberg () var ein norsk skodespelar. Ho var tilsett ved Christiania Theater i Christiania.

Familie 
Gyda Klingenberg var fødd i Trondheim som dotter av futen Johannes Nicolai Hanssøn Klingenberg og Benedicte Sommerfeldt. Ho ovar syster av ingeniøroffiseren Johannes Benedictus Klingenberg og futen Olaf Hannibal Sommerfeldt Klingenberg. 24. desember 1857 blei ho gift i Fredrikstad med cand. jur. og kopist i Indredepartementet Valentin Georg Siewers (1822-1901).

Liv og virke 
Saman med Laura Svendsen var Klingenberg den fyrste norsk-språklege skodespelaren som blei tilsett ved Christiania Theater i Kristiania, der det tidlegare berre hadde arbeidd danske sceneartistar. 

Ho debuterte 23. desember 1849, og vekte stor oppstand i rolla som Ingeborg i Dronning Margaretha. Kritikarane hadde håp om at ho skulle innføre det norske språket på teaterscena i Noreg. 

Klingenberg avslutta karrieren etter nokre år, og hadde dermed ein framgangsrik men kort karriere.

Roller i utval 
 Ingeborg i Dronning Margaretha (Christiania Theater, 1849)
 Dandserinden i Dandserinden og Kvækeren av Eugène Scribe og Nicolas Paul Duport (Christiania Theater, 1850)
Aagot i syngestykket Fjeldeventyret av Henrik Anker Bjerregaard og Waldemar Thrane (1850)
 Elisabeth Munk i Elverhøi av Johan Ludvig Heiberg

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gyda Klingenberg» frå ,  den 6. juni 2022.

Bakgrunnsstoff
  Blanc, Tharald Høyerup: Christiania theaters historie 1827-1877, J.W. Cappelen Christiania
  

Norske skodespelarar
Folk frå Trondheim
Nordmenn frå 1800-talet
Skodespelarar frå 1800-talet
Anne Stine Ingstad

Anne Stine Ingstad (), fødd Anne Kirstine Moe, var ein norsk arkeolog som er mest kjend  for dei arkeologiske  utgravingane ved L'Anse aux Meadows på nordspissen av Newfoundland i Canada. Her fann ho, saman med mannen Helge Ingstad, sikre prov for norrøn busetnad frå ca. år 1000 e.Kr.

Liv og virke
Anne Stine Moe var frå Lillehammer. Ho vart gift med Helge Ingstad i 1941. Dei vart foreldre til forskaren og professoren Benedicte Ingstad.

Anne Stine Ingstad tok utdaning som arkeolog på 1950-talet og avla magistergradseksamen i nordisk arkeologi ved Universitetet i Oslo i 1960. Steinalderen var utgangspunktet for dei første fagartiklane hennar. I 1960-61 var ho ei kort tid leiar for Norsk Skogbruksmuseum 1960–61.  I 1960 oppdaga Helge Ingstad ein muleg buplass i Newfoundland. I 7 sesongar, mellom 1961 og 1968, leia Anne Stine Ingstad arkeologiske utgravingar her. Dei  kunne etterkvart bekrefte norrøn busetnad i Amerika 500 år før Christofer Columbus. Det gjekk ei tid for arbeidet vart internasjonalt anerkjent. På 1970-talet tok Anne Stine Ingstad opp eit nytt forskningsfelt, tekstilfunna frå Kaupang og Oseberg-grava.

For det vitskaplege arbeidet sitt vart Anne Stine Ingstad i 1969 utnemnd til Honorary Dr. ved Memorial University på St. Johns i Newfoundland. I 1992 vart  ho utnemnd til æresdoktor ved Universitetet i Bergen. Ho var og kommandør av St. Olavs Orden og var medlem av Vitenskapsakademiet i Oslo.

Bibliografi 
 Ingstad, Helge; Ingstad, Anne Stine (2001). The Viking Discovery of America: The Excavation of a Norse Settlement in L'Anse Aux Meadows, Newfoundland. Checkmark Books. ISBN 0-8160-4716-2.

 Osebergsdronningens grav – Vår arkeologiske nasjonalskatt i nytt lys (1993) (saman med Arne Emil Christensen,  og  Bjørn Myhre   ISBN 82-516-1423-6

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anne Stine Ingstad» frå ,  den 6. juni 2022.

Bakgrunnsstoff
 
 

Norske arkeologar
Statsstipendiatar
St. Olavs Orden
Æresdoktorar ved Universitetet i Bergen
Folk frå Lillehammer
Fotballkampen Noreg-England i 1981

Fotballkampen Noreg – England i 1981 var ein kvalifiseringskamp i gruppe 4 til VM i fotball 1982. Kampen vart avvikla onsdag 9. september på Ullevål stadion i Oslo, med 24 000 tilskodarar på tribunane.

Kampen
Noregs lag bestod av Tore Antonsen, Bjarne Berntsen, Einar Aas, Åge Hareide, Svein Grøndalen, Anders Giske, Roger Albertsen, Hallvar Thoresen (kaptein), Arne Larsen Økland, Pål Jacobsen og Tom Lund. Arne Dokken deltok siste kvarteret i staden for Lund, medan Trond Pedersen spelte 4 minutt, etter Økland gjekk av bana.

England stilte med: Ray Clemence, Phil Neal, Phil Thompson, Russell Osman, Mick Mills, Bryan Robson, Kevin Keegan (kaptein), Terry McDermott, Paul Mariner, Trevor Francis, Glenn Hoddle. Eit stykke ut i andre omgang måtte Hoddle og deretter Mariner vike plass, inn kom Peter Barnes og Peter Withe.
 
Bryan Robson sende bortelaget framom i det 14. minutt. Tom Lund utlikna i det 34. minutt, ei skåring som nokså grunnlaust vart tilkjent Roger Albertsen. Like før pause vart Hallvar Thoresen matchvinnar då han plasserte ein retur i Englands mål.

Dommaren Jerzy Kacprzak var frå Polen.

Tor Røste Fossen var norsk landslagssjef.

Ymse
Kampen vert hugsa for det sensasjonelle resultatet, og ganske særleg for den tiraden NRK sin radiokommentator, Bjørge Lillelien, kom med då kampen var over.

Kjelder
eu-football

Det norske fotballandslaget
Fotball i 1981
Idrettstilskipingar i Oslo
Tore Antonsen

Tore Antonsen () er ein tidlegare fotballspelar frå Hamar. Han var målvakt i Hamarkameratene frå 1968 til 1985.

Antonsen spelte 9 landskampar for Noreg. Seks av kampane kom i åra 1972-75, dei tre siste hausten 1981. Høgdepunktet på landslaget kom då Noreg slo England 2-1 i Oslo 9. september 1981.

Kjelder

eu-football

Norske landslagsspelarar i fotball
Hamarkameratene
Folk frå Hamar
Farleg avfall

Farleg avfall, tidlegare kalla spesialavfall, er avfall som ikkje kan behandlast saman med vanleg avfall fordi det har eigenskapar som til dømes kan medføra alvorleg ureining eller skadar på menneske eller dyr. Dette kjem av at avfallet har éin eller fleire farlege eigenskapar.

Typar farleg avfall 
Blant dei viktigaste farlege eigenskapane er:

 Brannfarleg avfall – avfall som kan forårsaka brann eller eksplosjon
 Giftig avfall – avfall som kan medføra forgiftingar, alvorlege sjukdommar eller død. I nokre tilfelle kan det ta svært lang tid før kroppen blir skadd, t.d. ved kontakt med asbest eller PCB.
 Etsande avfall: avfall som ved kontakt med hud kan føra til alvorleg vevsskade, eller synsskade i kontakt med auga.
 Irriterande avfall: avfall som kan føra til allergiske reaksjonar, kløe eller svie.

Døme på farleg avfall:

 Organisk, som oljehaldig avfall, organiske løysingsmiddel, tjøreavfall, plantevernmiddel, maling og lakk.
 Uorganisk, som batteri, tungmetall, syrer og basar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Farlig avfall» frå ,  den 7. juni 2022.

Bakgrunnsstoff 

 Einar Bratteng Avfallsrett Håndtering og behandling av avfall Universitetsforlaget 2020 ISBN 9788215034348
 Miljøstatus i Noreg: Farleg avfall

Avfall
Gunhild Anundsdotter

Gunhild Anundsdotter, også kalla Gyda Anundsdotter, var ei svensk kongsdotter og dansk dronning på 1000-talet. Leveåra hennar er ikkje kjende, men ho levde under kong Emund den gamle sitt styre på 1050-talet. Saxo Grammaticus kallar henne iblant Guda eller Gyda. 

Gunhild blei gift med Sven Estridsson, men ekteskapet blei oppløyst på grunn av for nære blodsband. Ho levde deretter som om ho var enke, og vigde seg til saum og gjestmilde. 
Av dei meir enn 20 barna til Sven Estridssons veit ein ikkje om nokre som var med Gunhild.

Biografi 
I Adam av Bremen si soge om Emund den gamle, og korleis han sende i veg Adalvard den eldre frå erkestiftet Hamburg-Bremen, blir det også fortalt korleis die på vegen heim etter å ha passert «fjelltraktene i Sverige» kom til ei «helgenlik» dronning Gunhild, som var skild frå kongen av danane ettersom dei var for nært i slekt. Ho budde no utanfor Danmark og vigde seg til fromma verke. Saxo Grammaticus oppgjev liknande opplysingar, men kallar henne for Guda eller Gyda.

Adam av Bremen skreiv at ei Gunhild var enke efter Anund, og at ho ikkje måtte forvekslast med ei «Gude» som blei drepen  av Thora. Hans Gillingstam meinte at dette var ei anna Gunhild, og at det altså fanst fleire moglege forvekslingar.

Ifølgje opplysingar som fyrst blei skrivne ned av Johannes Magnus skal Gunhild som enkedronning ha grunnlagt Gudhems kloster då ho vende tilbake til godset sitt i Västergötland frå Danmark i 1052. Gudhem skal ha tilhøyrd hennar gardar. Sjølve klosteret i Gudhem blei i røynda grunnlagt hundre år seinare.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gunhild Anundsdotter» frå ,  den 7. juni 2022.  

Bibliografi

Folk i Danmark på 1000-talet
Dronningar av Danmark
Fødde på 1000-talet
Døde på 1000-talet
Svenskar frå 1000-talet
Godseigarar på 1000-talet
Kvinner frå vikingtida
Gyda Sveinsdotter

Gyda Sveinsdotter (født ca. 980, død ukjent) var dotter av kong Svein Tjugeskjegg av Danmark og kona hans Gunhild av Polen.

Gyda blei gift med nordmannen Eirik Håkonsson, ladejarl i Trøndelag og son av Håkon jarl, ein gong mellom 996 og 999. Året etter bryllaupet fødde ho sonen Håkon Eiriksson. Det er mogleg at dei fikk fleire barn, men desse er ikkje nemnde i kongesogene. Etter at Eirik Håkonsson fekk kong Olav Tryggvason drepen i slaget ved Svolder i 1000 følgde ho truleg med mannen  til Noreg, og var i prinsippet norsk dronning. Kongesogene fortel ikkje noko meir om den vidare skjebnen hennar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gyda Sveinsdatter» frå ,  den 7. juni 2022.  

Dansker frå norrøn tid
Danskar frå 1000-talet
Kvinner frå vikingtida