alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Chris Parker

Chris Parker er ein USA-amerikansk jazztrommeslagar. 

Faren, Robert Andrew Parker, var òg ein jazztrommeslagar og introduserte ein ung Parker for musikken til Thelonious Monk, Miles Davis, Leadbelly, Ray Charles, Woody Herman, Count Basie, Lionel Hampton, Bix Beiderbecke, Louis Armstrong og Duke Ellington. 

Han vart medlem av bandet Holy Moses då han flytta til Woodstock i New York. Bandet spelte berre inn eitt album, men Parker vart verande i Woodstock der han òg arbeidde med musikarar som Paul Butterfield sitt Better Days, Bonnie Raitt, Tim Hardin, Rick Danko, Mike Bloomfield og Merl Saunders.

Seinare spelte han i eit band kalla Encyclopedia of Soul, som seinare vart Stuff, og han var med å starte opp Brecker Brothers, eit band som bestod av Michael og Randy Brecker, Buzzy Feiten, David Sanborn, Don Grolnick, Steve Khan og Will Lee. Andre artistar han spelte med var mellom andre James Brown, Miles Davis, Aretha Franklin, Ashford & Simpson, Patti Austin, Cher, Michael Bolton, Quincy Jones, Freddie Hubbard og Salt n' Pepa.

I 1986 vart Parker invitert til å spele i bandet til Saturday Night Live og var der i seks år. I 1988 vart han medlem av turnébandet til Bob Dylan.

Diskografi
Med Joe Beck
 Beck (Kudu, 1975)
Med Stephen Bishop
 Red Cab to Manhattan (Warner Bros. Records, 1980)
Med Bonnie Raitt
 Give It Up (Warner Bros. Records, 1972)
Med Sinéad O'Connor
 Am I Not Your Girl? (Chrysalis Records, 1992)
Med Cher
 Cher (Geffen, 1987)
Med Candi Staton
 Chance (Warner Bros. Records, 1979)
Med Aretha Franklin
 La Diva (Atlantic Records, 1979)
Med Melanie
 Phonogenic – Not Just Another Pretty Face (Midsong International, 1978)
Med Michael Bolton
 The Hunger (Columbia Records, 1987)
 Soul Provider (Columbia Records, 1989)
Med Robert Palmer
 Double Fun (Island Records, 1978)
Med Phoebe Snow
 Never Letting Go (Sony, 1977)
Med Chaka Khan
 CK (Warner Bros. Records, 1988)
Med Irene Cara
 Anyone Can See (Network Records, 1982)
Med Barry Manilow
 Barry Manilow II (Arista Records, 1974)
Med Donald Fagen
 Kamakiriad (Reprise Records, 1993)
Med Michael Franks
 Passionfruit (Warner Bros. Records, 1983)
 Skin Dive (Warner Bros. Records, 1985)
 The Camera Never Lies (Warner Bros. Records, 1987)
 Abandoned Garden (Warner Bros. Records, 1995)
Med Patricia Kaas
 Dans ma chair (Columbia Records, 1997)
Med Laura Nyro
 Smile (Columbia Records, 1976)
Med Maria Muldaur
 Maria Muldaur (Reprise Records, 1973)
Med Jackie Lomax
 Livin' For Lovin (Capitol Records, 1976)Med Don McLean'''
 Don McLean (United Artists Records, 1972)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Chris Parker (musician)» frå ,  den 28. september 2020.  oppgav desse kjeldene:''

USA-amerikanske trommeslagarar
Saturday Night Live Band-medlemmar
Stuff-medlemmar
Eric Kaz

Eric Justin Kaz ()
er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar frå Brooklyn i New York.  Utanom soloarbeidet sitt var Kaz medlem av Blues Magoos på det fjerde og femte albumet deira, Never Goin' Back to Georgia og Gulf Coast Bound.

Songar
Sjølv om Eric Kaz aldri har hatt stor kommersiell suksess som artist, har han hatt stor suksess som låtskrivar.  Blant dei mest populære komposisjonane hans finn ein: 
 «Love Has No Pride» (med Libby Titus), ein hit for Linda Ronstadt, òg framført av Johnny Cash, Daryl Braithwaite, Bonnie Raitt, Susan Jacks, Tracy Nelson, Rita Coolidge, Lynn Anderson, Paul Young, Michelle Wright, Jane Monheit, Rod Stewart og Lana Wolf 
 «Winter Light» (med Zbigniew Preisner og Linda Ronstadt), framført av Linda Ronstadt og Sarah Brightman
 «Cry Like A Rainstorm» framført av Bonnie Raitt og Linda Ronstadt
 «I Won't Be Hangin Round» framført av Linda Ronstadt
 «Gotta Get Away» framført av Randy Meisner
 «Angel» framført av Bonnie Raitt
 «River of Tears» framført av Bonnie Raitt
 «Sorrow Lives Here» framført av Linda Ronstadt
 «Still Hold On» framført av Kim Carnes, Tanya Tucker og Suzy Bogguss
 «There's a Need» (with Kiki Dee) framført av Kiki Dee
 «I Cross My Heart» framført av George Strait
 «The Vows Go Unbroken (Always True to You)» framført av Kenny Rogers
 «I'm Gone» framført av Alison Krauss & Union Station
 «Hypnotize the Moon» av Clay Walker
 «All I Have» framført av Beth Nielsen Chapman
 [I am] Blowing Away" framført av Bonnie Raitt, Linda Ronstadt, Cher og Joan Baez
 «Heartbeat» (with Wendy Waldman) framført av Don Johnson

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eric Kaz» frå ,  den 28. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå New York City
Folk frå Brooklyn
American Flyer-medlemmar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Amos Garrett

Amos Garrett () er ein amerikansk-kanadisk blues- og bluesrock-musikarar, gitarist, songar, komponist og musikalsk arrangør. Han har skrive lærebøker om musikk og gitar. Han er best kjend for gitarsoloen sin på Maria Muldaur-songen «Midnight at the Oasis».

I løpet av karrieren har Garrett spelt med meir enn 150 artistar, frå Stevie Wonder, Todd Rundgren og Pearls Before Swine til Emmylou Harris, Rodney Crowell, Bonnie Raitt og Martin Mull. Han kan høyrast på Anne Murray-songen «Snowbird».
Gitaristen Jimmy Page frå Led Zeppelin sa at Garett var ein av favorittgitaristane hans i eit intervju i 1975 i Rolling Stone.

Diskografi

{| class="wikitable"
|-
! År
! Album
! Artist
! Selskap
|-
| 1969
| This Way Is My Way
| Anne Murray
| Capitol
|-
| 1970
| Great Speckled Bird
| Great Speckled Bird
| Ampex
|-
| 1972
| Hungry Chuck
| Hungry Chuck
| Bearsville
|-
| rowspan=3|1973
| Maria Muldaur
| Maria Muldaur
| Reprise
|-
| Paul Butterfield's Better Days
| rowspan=2|Paul Butterfield's Better Days
| rowspan=2|Bearsville
|-
| It All Comes Back
|-
| 1978
| Geoff Muldaur & Amos Garrett
| Geoff Muldaur & Amos Garrett
| rowspan=8|Stony Plain
|-
| 1980
| Go Cat Go
| rowspan=2|Amos Garrett
|-
| 1981
| Amosbehavin'''
|-
| 1987
| The Return of the Formerly Brothers| Amos Garrett, Doug Sahm, Gene Taylor Band
|-
| 1989
| I Make My Home in My Shoes| Amos Garrett
|-
| 1990
| Live in Japan| Amos Garrett, Doug Sahm, Gene Taylor Band
|-
| 1992
| Third Man In| rowspan=2|Amos Garrett
|-
| rowspan=2|1996
| Off the Floor Live!|-
| The Cold Club| The Cold Club
| Cold Club
|-
| 2005
| Acoustic Album| rowspan=2|Amos Garrett
| rowspan=2|Stony Plain
|-
| 2008
| Get Way Back: A Tribute to Percy Mayfield|}

Bibliografi
Garrett, Amos (2008). Stringbending: A Master Class.

KjelderDenne artikkelen bygger på «Amos Garrett» frå ,  den 28. september 2020.  oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff
Offisiell heimside

USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
Kanadiske bandleiarar
Kanadiske bluesgitaristar
Kanadiske gitaristar
Kanadiske songarar
Kanadiske rockegitaristar
Juno Award-vinnarar
Musikarar frå Detroit
Musikarar frå Toronto
Great Speckled Bird-medlemmar
Marty Grebb

Martin Joseph Grebb () var ein USA-amerikansk klaverspelarar, gitarist og saksofonist. Han var medlem av The Buckinghams seint i 1960-åra. Grebb var òg plateprodusent og arrangør, som arbeidde med musikarar som Peter Cetera, Bill Payne, Bonnie Raitt, Eric Clapton, Etta James og Leon Russell.

Solodiskografi
 Smooth Sailin'  (1999)
 High Steppin (2009)

Album som gjesteartist
Delvis liste:
 Dick Campbell - Sings Where it's At (1965)
 Lovecraft - Valley of the Moon (1970)
 Bonnie Raitt - Give it Up (1972)
 Jackie Lomax - Three (1972)
 The Fabulous Rhinestones - The Fabulous Rhinestones (1972)
 The Tufano & Giammarese Band - The Tufano & Giammarese Band (1975)
 Leon & Mary Russell - Wedding Album (1976)
 Olivia Newton-John - Totally Hot (1977)
 Roger McGuinn - Thunderbyrd (1977)
 Leon & Mary Russell - Make Love to the Music (1977)
 Gary Ogan - The Road (1977)
 Leon Russell - Americana (1978)
 Wornell Jones - Wornell Jones (1979)
 Bernie Taupin – He Who Rides the Tiger (1980)
 Mickey Thomas - Alive Alone (1981)
 The Knack - Round Trip (1981)
 Joe Vitale - Plantation Harbor (1981)
 Bonnie Raitt - Nick of Time (1989)
 Chet McCracken - Flight To Moscow (1990)
 Ian McNabb – Go into the Light (1994)
 Bonnie Raitt - Longing in Their Hearts (1994)
 Maria Muldaur – Meet Me At Midnite (1994)
 The Band - Jubilation (1998)
 Bonnie Raitt – Fundamental (1998)
 Rufus Wainwright – Rufus Wainwright (1998)
 Taj Mahal – The Best of the Private Years (2000)
 Jackie Lomax – Livin' For Lovin''' (2001)
 JJ Cale med Leon Russell – In Session At The Paradise Studios - Los Angeles, 1979 (2002)
 JJ Cale & Eric Clapton – The Road to Escondido (2006)
 Alien Ant Farm – Up in the Attic (2006)
 208 Talks of Angels – Blooming in Night (2014)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Marty Grebb» frå ,  den 28. september 2020.  oppgav desse kjeldene:''

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske rockesaksofonistar
USA-amerikanske saksofonistar
Musikarar frå Chicago
John Hall (f. 1948)

John Joseph Hall () er ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar, politikar, miljøvernar og samfunnsaktivist. Han vart vald som representant i den amerikanske Kongressen for New York, der han tente frå 2007 til 2011. Han er medlem av Det demokratiske partiet. Hall var òg med å skipe rockebandet Orleans i 1972 og speler framleis med desse.

I tillegg til Oreleans har Hall vore låtskrivar og studiomusikar for artistar som Janis Joplin, Seals & Crofts, Taj Mahal, Jackson Browne, Little Feat og Bonnie Raitt.

Diskografi

Studioalbum

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Hall (New York politician)» frå ,  den 28. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Orleans-medlemmar
USA-amerikanske kongressmedlemmar
USA-amerikanske miljøvernarar
Musikarar får Maryland
Folk frå Dover Plains i New York
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Jackie Lomax

John Richard Lomax () var ein engelsk gitarist og  songar-låtskrivar. Han er mest kjend for samarbeidet med George Harrison, som produserte Lomax sine innspelingar for plateselskapet til The Beatles, Apple, seint i 1960-åra.

Lomax var medlem av Dee and the Dynamites, The Undertakers, The Lomax Alliance, Heavy Jelly og Badger. Han har arbeidd med The Tea Bags, George Harrison, Eric Clapton, Jeff Beck, Leon Russell og Nicky Hopkins.

Innspelingar
 The Undertakers Unearthed 1963-65
 The Lomax Alliance and CBS Recordings 1966-1967
 Is This What You Want? 1969 nr. 145 US
 Heavy Jelly 1970
 Home Is In My Head 1971
 Three 1972
 Livin' For Lovin''' 1976
 Did You Ever Have That Feeling? 1977
 True Voices (Ymse artistar) 1991
 The Ballad of Liverpool Slim 2001 & 2004
 The Ballad of Liverpool Slim...and Others (Angel Air Records)
 Against All Odds (Angel Air Records) 2014

Badger 
 White Lady - med Tony Kaye

KjelderDenne artikkelen bygger på «Jackie Lomax» frå ,  den 28. september 2020.  oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Folk frå Wallasey
Engelske songarar
Engelske rhythm and blues-songarar
Engelske soulsongarar
Engelske rockesongarar
Engelske låtskrivarar
Badger-medlemmar
Piperviken småkyrkje

Piperviken småkyrkje (Pipervikskyrkja) var ei småkyrkje som låg i Munkedamsveien  12 i Oslo, men hadde hovedfasade mot Klingenberggata. Kyrkja vart oppført som distriktskyrkje under Johannes kyrkje i 1911 og riven i 1959 i samband med dei store reguleringsplanane for Vika.

Kyrkja vart teikna av arkitiekt Harald Aars, som fekk Houens fonds diplom i 1923 for arbeidet. Karl Kristiansen laga glasmåleri til kyrkja i 1920-åra, og takkvelvet vart utsmykka av Christian Benneche i 1936. Altartavla og kyrkjeklokkene kom seinare til Hasle kyrkje.

Galleri

Kjelder 
 Piperviken småkirke i Oslo byleksikon
 Geir Tandberg Steigan: Pipervikskirken (Arkitekturhistorie.no)
 

Denne artikkelen bygger på «Piperviken småkirke» frå ,  den 29. september 2020.

Bakgrunnsstoff 
 

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Oslo
Kulturminne i Oslo
Norske kyrkjer frå 1911
Ragnhild Kvarberg

Ragnhild Kvarberg () er ein norsk tidlegare mellomdistanseløpar frå Vang i Hedmark. Ho vann i tida 2001-10 sju norske meisterskapsgull på bane og to i terrengløp. Kvarberg var etter tur medlem i FIK Orion, FIK Ren-Eng og SK Vidar.

Aktiv
Kvarberg vart i 2001 noregsmeister på 1500 meter framom Gunhild Halle Haugen. Same sesongen prøvde ho seg i 3 000 meter hinder, ei øving ho persa med 10.15,3. I 2002 vann ho 2 km i noregsmeisterskapen i terrengløp, ein prestasjon ho gjentok i 2004. Under noregsmeisterskapen 2004 i Florø fekk sølv på 800 meter, før ho slo Ingvill Måkestad i spurten på 1500 m og tok gull på distansen.

Både i 2005 og 2006 vart Kvarberg dobbelt gullvinnar i noregsmeisterskapen, sterkast konkurranse hadde ho frå Susanne Wigene på 1500-meteren i 2006. Sommaren 2006 var Kvarberg i sitt livs form, men makta ikkje kvalifisere seg til finalen på 1500 m under EM i friidrett 2006, tida 4.12,8 heldt til 19. plass. To veker etter europameisterskapen, 27. august i ]Rieti, presterte ho personbeste med 4.07,1. Allereie fem dagar seinare sette ho personleg rekord på 800 meter med 2.03,83 ved eit stemne i Tyskland. Trass i ein heller svak 1500 meter og bronse i NM 2007, fekk Kvarberg delta i VM i friidrett 2007. Prestasjonen i noregsmeisterskapen var symptomatisk, i verdsmeisterskapen vart ho slått ut i kvalifiseringa med 30. beste tid, 4.21,2.

Sesongane 2008 og 2009 var Kvarberg skadeplaga. Ho kom tilbake på friidrettsbana i 2010 og vart norsk meister på 1500 m for femte gong. Etter å sprunge 5 000 meter på 15.46,9 i svenske Sollentuna 1. juli, valde ho å delta på halvmila i EM i friidrett 2010. Ved meisterskapen i Barcelona enda ho på 15. plass med tida 15.59,8. Etter 2010 deltok Kvarberg berre i turløp.

Kjelder
friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske mellomdistanseløparar
Norske langdistanseløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Hamar
NM i orientering 1975/langdistanse

Noregsmeisterskapen i orientering 1975 i langdistanse vart avvikla sundag 22. juni i Markane i Stryn.

Menn

Kvinner

Kjelder
Sportsboken 75. Dreyerbok Stavanger. 1975.

Noregsmeisterskap i 1975
Idrettstilskipingar i Vestland
Noregsmeisterskap i orientering
Idrett i Stryn
NM i orientering 1975

Noregsmeisterskapen i orientering 1975 vart arrangert 26. og 27. september ved Kjellmyra i Hedmark. Menn og kvinner tevla i såkalla normalprogram og i stafett.

Menn, 15 km

Stafett

Kvinner, 8,2 km

Stafett

Kjelder
Glåmdalen 27. september 1975
Bergens Arbeiderblad 29. september 1975

Noregsmeisterskap i 1975
Idrettstilskipingar i Innlandet
Noregsmeisterskap i orientering
Idrett i Åsnes
National

Sportsklubben Nationalkameratene, til dagleg kjend som National, er eit idrettslag i Trondheim stifta 21. mai 1920. Idrettslaget er aktivt med i fotball og handball, tidlegare hadde ein også friidrettsavdeling. National spelar i mørkeblå skjorter med raude ermar, bukser, strømper.

National har sidan 1968 vore heimehøyrande i bydelen Byåsen og skulekrinsen Hallset. Før den tid hadde laget base på Lademoen i Trondheim. National deltok i Norgesserien i fotball 1937 til 1940. I nyare tid gjesta fotballaget i 1998 nivå tre i seriesystemet. År 2019 spelte National på nivå seks.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sportsklubben Nationalkameratene» frå ,  den 29. september 2020.  
 

Idrettslag i Trondheim
Takin' My Time

Takin' My Time er det tredje studioalbumet av den amerikanske musikaren Bonnie Raitt, gjeve ut i oktober 1973 av Warner Bros. Records. Takin' My Time er ei blanding av forskjellige sjangrar, som blues, folk, jazz, New Orleans rhythm and blues og calypso. Dei ti spora på albumet er coverversjonar og varierer frå rolege, sentimentale balladar til livlege, rytmetunge spor. Lowell George var opphavleg henta inn for å produsere albumet, men vart erstatta av John Hall då Raitt vart misnøgd med produksjonen. 

Takin' My Time fekk positive meldingar frå kritikarane, og nådde 87. plassen på Billboard Top LPs & Tapes-lista.  Seinare meldingar har òg vore positive, og kritikarane har likt songutvalet. Kritikarar har òg rosa forsøka til Raitt på å utvide den musikalske horisonten sin. Vik Iyengar i AllMusic meinte Takin' My Time var det siste konsistente Raitt-albumet før comebacket hennar i 1980-åra.

Innhald

Medverkande
Frå den offisielle nettsida til Bonnie Raitt.

Bonnie Raitt – akustisk gitar, elektrisk gitar, vokal, korvokal, klapping, flaskehalsgitar
Paul Barrere – elektrisk gitar
George Bohanon – trombone
Sam Clayton – conga
Carol Farhat – klapping
Glenn Ferris – horn
Freebo – bandlaus bass, tuba, korvokal
Lowell George – slidegitar
John Hall – elektrisk gitar, korvokal, klapping, mellotron
Bob Hardaway – horn
Robert Hardaway – saksofon
Milt Holland – tabla, tamburin, timbales, claves, shaker
Carl Huston – klapping
Kirby Johnson – dirigent
Jim Keltner – trommer
Marty Krystall – saksofon
Taj Mahal – munnspel, vokal, korvokal, akustisk bass
Earl Palmer – trommer
Van Dyke Parks – piano, klaverinstrument, vokal, korvokal
Bill Payne – orgel, piano, elektrisk piano, vokal, korvokal
Joel Peskin – saksofon
Nat Seligman – klapping
Tony Terran – trompet
Oscar Brashear – trompet
Bud Brisbois – trompet
Ernie Watts – sopransaksofon

Produksjon

John Hall – produsent
John Haeny – lydteknikar
Richard Heenan – miksing
Arnie Acosta – mastering
Doug Sax – mastering
Ed Cherney – oversyn med ommastring
Lee Herschberg – ommastring
Jo Motta – prosjektkoordinator
H George Bohanon – blåsearrangement
Kirby Johnson – blåsearrangement
Tom Gamache – kunstnarisk leiar, design
Sandy Kroopf – kunstnarisk leiar, design, fotografi, bakside
 Michael Dobo – fotografi, foto på omslaget

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Takin' My Time» frå ,  den 29. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 

 

Musikkalbum frå 1973
Album spelte inn i Sunset Sound Recorders
Bonnie Raitt-album
Coveralbum
Warner Bros. Records-album
Paul Barrere

Paul Barrere () var ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som medlem av bandet Little Feat, det han vart med i 1972 kring tre år etter bandet vart skapt av Lowell George.

Barrere har òg spelt med Taj Mahal, Jack Bruce, Chicken Legs, Blues Busters, Valerie Carter, Helen Watson, Chico Hamilton, Robert Palmer, Eikichi Yazawa og Carly Simon.

Diskografi

Solo
 1983 On My Own Two Feet (Mirage)
 1984 Real Lies (Atlantic)
 1995 If the Phone Don't Ring (Zoo)

Bluesbusters 
 1981 This Time (Landslide)
 1984 Merry Christmas (Tower)
 1986 Accept No Substitutes (Landslide)

Paul Barrere og Fred Tackett
2001 Live from North Cafe (Relix)
2009 Live in the UK 2008 (Stonehenge)

Samarbeid
2013 Plays Well with Others - av Greg Koch - Spor: 4,7,9,10

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paul Barrere» frå ,  den 29. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Paul Barrere -biografi

Folk frå Burbank i California
Musikarar frå California
Slidegitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
Little Feat-medlemmar
Rytmegitaristar
USA-amerikanske songar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske rhythm and blues-gitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske funkgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Døde av leverkreft
Sam Clayton

Sam Clayton () er ein USA-amerikansk songar og perkusjonist som hovudsakleg speler trommer, conga og djembe. Han er mest kjend som korvokalist og perkusjonist i det amerikanske rockebandet Little Feat sidan 1972.

Clayton spelte ei kort stund med Little Richard og kom inn i Little Feat for det tredje albumet deira, Dixie Chicken i 1973. Han spelte òg med Bonnie Raitt, Duane Allman, Jimmy Barnes, Jimmy Buffett, Valerie Carter, Freddie King, Robert Palmer, Bob Seger og Travis Tritt blant fleire.

Clayton var medlem av Jimmy Buffett's Coral Reefer Band frå 1982 til 1988.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sam Clayton» frå ,  den 29. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 

USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske rockeperkusjonistar
Little Feat-medlemmar
Afroamerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske jazzperkusjonistar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske songarar
Coral Reefer Band-medlemmar
Streetlights

Streetlights er det fjerde studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut i 1974.

Innspeling og musikk
Bonnie Raitt fekk 10 000 dollar av Warner Bros. Records for å spele inn Streetlights, som var den minste summen ho hadde fått for å spele inn eit album. Warner Bros. var misnøgd med den lange innspelingstida av det førre albumet hennar, Takin' My Time, og selskapet skar ned på utgiftene hennar. Dei to partane vart til slutt samde om eit forskot på meir pengar, mot at Raitt skulle velje ein produsent som tidlegare hadde hatt kommersiell suksess. Raitt valde Jerry Ragovoy, som hadde arbeidd med musikarar som Janis Joplin og Dionne Warwick. Ragovoy meinte at musikken til Raitt vart trekt ned av bluesen hennar, og ønskte å produsere eit album som var glattare og meir polert. Raitt likte ikkje avgjersla til Ragovoy, men godtok det, og Streetlights vart spelt inn sommaren 1974.

Kritikarar har skildra Streetlights som det første forsøket til Raitt på å spele inn musikk for eit større publikum. I motsetnad til den meir ekletiske og tilbakelente stilen på dei tre første albuma hennar, hadde Streetlights enklare arrangement med meir strykarar, inspirert av pop og R&B. Det er det einaste albumet til Raitt der ho ikkje spelar slidegitar. Studiomusikaren Freebo sa at Raitt vart negativt påverka av den meir profesjonelle produksjonen på Streetlights. «Miljøet endra synginga hennar. Ho var i ei profesjonell verd med Streetlights, og ho måtte oppføre seg som ein» sa Freebo. Ni av ti songar på albumet er coverversjonar av songar av musikarar som Joni Mitchell, James Taylor og John Prine. Det eine originale sporet, «Ain't Nobody Home», var skriven av Ragovoy.

Utgjeving og mottaking

Streetlights kom ut i september 1974 på Warner Bros. Streetlights nådde 80. plassen på Billboard Top LPs & Tapes-lista. For å marknadsføre albumet drog Raitt på turné i Nord-Amerika med Jackson Browne, frå 13. september til 24. november.

Innhald

Medverkande
Frå den offisielle nettsida til Bonnie Raitt.

Bonnie Raitt – gitar, vokal
Bob Babbitt – bass
Charlie Brown – gitar
Lou Courtney – vokal, korvokal
Richard Davis – bass
Freebo – bass
Jerry Friedman – gitar
Steve Gadd – trommer
Paul Griffin – klaverinstrument
Don Grolnick – klaverinstrument
Carl Hall – vokal, korvokal
John Hall – gitar
Arthur Jenkins – perkusjon
David Lasley – korvokal
Ralph MacDonald – perkusjon
Bob Mann – gitar
Dave Matthews – strykarar, blåsarar
Jon Mayer – klaverinstrument
Jeff Mironov – gitar
Leon Pendarvis – klaverinstrument
Sharon Redd – korvokal
David Spinozza – gitar
Tasha Thomas – korvokal
John Tropea – gitar
Natalie Venable – vokal, korvokal
Larry Wilcox – strykarar, horn

Produksjon

Produsent: Jerry Ragovoy
Lydteknikarar: Blaise Castellano, Harry Maslin, Bruce Tergesen
Remiksing: Harry Maslin
Remastering: Lee Herschberg
Series produsent: Gregg Geller
Prosjektkoordinator: Jo Motta
Arranger: Jerry Ragovoy
Blåsar- og strykararrangement: Larry Wilcox

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Streetlights» frå ,  den 29. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 

 

Musikkalbum frå 1974
Album produserte av Jerry Ragovoy
Bonnie Raitt-album
Warner Bros. Records-album