alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Clausenengen Fotballklubb

Clausenengen Fotballklubb (CFK) er ein fotballklubb i Kristiansund, som også har ei handballavdeling. Klubben vart stifta 1. juni 1921. Laget spelar heimekampane på kunstdekke (Kristiansund kunstgress). CFK spelar i kvite drakter, med blå bukser.

Soge
Clausenengen hadde sitt beste lag i byrjinga av 1970-åra. Sesongane 1972-74 spelte laget i 2. divisjon. Tilskodarrekorden på 4200 er frå den tida, 12. august 1973 tok ein imot rivalen Molde FK på Atlanten stadion, ein kamp bortelaget vann 2-0 og same hausten rykte opp til 1. divisjon. Seinare gjesta Clausenengen nivå to i norsk fotball både i 1989 og 1999.

Då Kristiansund Ballklubb vart skipa hausten 2003, gav Clausenengen frå seg plassen i seriesystemet til KBK og A-laget vart nedlagt. I 2008 melde CFK seg innatt i seriesystemet og tok til på lågaste nivå. Sesongen 2015 spelar laget på nivå seks i Nordmøre/Romsdal.

CFK-profilar
Landslagsspelarane Ole Stavrum, Øyvind Leonhardsen, Ole Gunnar Solskjær og Trond Andersen er alle tidlegare Clausenengen-spelarar.

Sjå òg
 Kristiansund Ballklubb
 Kristiansund Fotballklubb

Bakgrunnsstoff
http://www.cfk.no/

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Clausenengen Fotballklubb» frå ,  den 17. april 2012.  
 

Fotballag i Kristiansund
Skipingar i 1921
Joachim Patinir

Joachim Patinir var ein flamsk målar og teiknar som arbeidde i Antwerpen. Han var fødd kringom 1475/80 og døydde 5. oktober 1524. Patinir er kunsthistorisk viktig gjennom å gjere landskapsmåling til ein eigen sjanger.

Liv og gjerning
Patinir var fødd i nærleiken av Dinant. Han gjekk i lære hos Gerard David i Brugge. I bileta sine fylgde han meisteren sin i behandlinga av landskapet. Til liks med sine samtidige, Hendrik Bles og Albrecht Altdorfer, vart landskapet eit hovudmotiv, medan forgrunnsfigurane mest er staffasje. Som landskapsmålar viser han, trass detaljrikdomen, eit blikk for det storslåtte og stemningsfylte. Måleria hans har ofte ein blåaktig tone.

Mellom dei mest kjende måleria til Patinir er; Jesu dåp, Den heilage Kristoffer, samt Flukta til Egypt, Antonius freisting og Himmel og helvete. I begge dei sistnemnde måleria syner han, med sin fantasifulle stil, likskapar med Hieronymus Bosch. Til skilnad frå Bosch la han mindre vekt på figurane og dess meir på landskapet med taggete fjell og knausar.

Han brukte ei arkaisk biletform med dobbelt perspektiv.

Patinir døydde i Antwerpen.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Joachim Patinir» frå ,  den 16. april 2012.  

Aschehougs kunsthistorie. Bind 4 Kunstleksikon

Nederlandske målarar
Gammalengelsk

Gammalengelsk eller angelsaksisk  er ei tidleg form av engelsk som blei brukt av angelsaksarar i tida før 1100. Det er eit vestgermansk språk med opphav i fleire nærskylde målføre, hovudsakleg språka som vart brukte av saksarane og anglarane i Nord-Tyskland og Sør-Jylland. Gammalengelsk ligg mellom anna nært opptil gammalsaksisk, og er nærskyld med nedertysk og frisisk. Det har òg mange likskapar med norrønt språk (og til ein viss grad moderne islandsk).

Morfologisk skil gammalengelsk seg mykje frå moderne engelsk. Det har fem kasus, nominativ, dativ, akkusativ, genitiv og instrumentalis, og tre kjønn, hannkjønn, hokjønn og inkjekjønn. Ordtilfanget var hovudsakleg av germansk opphav. Gammalengelsk tok opp i seg få element av keltiske språk, men vart sterkt påverka av skrift- og kyrkjespråket latin. Seinare vart språket òg påverka av danske og norske innvandrarar i område som Danelagen i Nord-England.

Gammalengelsk utvikla seg jamt på dei rundt 700 åra det var i bruk, frå rundt 450 til etter normannarinvasjonen i 1066. Språket i den påfølgjande perioden, fram til moderne engelsk, blir kalla mellomengelsk.

Skriftspråk

Gammelengelsk vart først skriven med den angelsaksiske futharken, eit runealfabet. Ved 800-talet hadde ein i stor grad teke i bruk det latinske alfabetet, med runeteikna thorn og wynn som tilleggsbokstavar. Runar hadde vortne særs sjeldne då normannarane invaderte England i 1066, og forsvann ut av bruk kort tid etter.

Tekstdøme
Gammalengelsk tekststykke om Ottar frå Hålogaland frå rundt 890:

Ōhthere sǣde his hlāforde, Ælfrede cyninge, þӕt he ealra Norðmanna norðmest būde. Hē cwӕð þӕt hē būde on þǣm lande norðeweardum wið þā West sǣ. Hē sǣde ðēah þӕt þӕt land sīe swiðe lang norð þanon; ac hit is eall wēste, būton on fēawum stōwum styccemǣlum wīciað Finnas, on huntaðe on wintra, ond on sumera on fiscoðe be þǣre sǣ.

Ottar sa til herren sin, kong Alfred, at han budde lengst nord av alle nordmennene.  Han kvad at han budde i landet mot nord, ved Vesthavet.  Han sa do at landet låg svært langt nord derifrå, og at alt var audeland, men på nokre få stader innimellom levde finnar, på jakt på vintrane, og på sumrane på fiske ved havet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Gammalengelsk» frå ,  den 16. april 2012.  

Vestgermanske språk
Angelsaksisk tid
Einskildspråk
Klassiske språk
Tidlegare språksteg
Gerard David

Gerard David () var ein nederlandsk kunstmålar. Han synleggjer bibelske tema i bileta sine, med sidan naturmiljøet er sterkt til stades i måleria hans har han vorte sett som ein banebrytar for landskapsmåleriet.

Liv og gjerning
David var son til ein handverkar i Oudewater ved Gouda. Frå 1483 arbeidde han i Brugge, der han gjekk i lære hos Hans Memling. Også Jan van Eyck sin målarstil tok han mykje etter. Etter at Memling døydde i 1494, vart David den offisielle bymålaren i Brugge. Han vart leiar for målarlauget i Brugge i 1501. I 1515 vart han også oppteken som meister i målarlauget i Antwerpen.

I tillegg til sitt virke som kunstmålar deltok David i lokalstyringa av Brugge. Målarlauget utnemnde han til representant i byrådet i 1488, og han vart nærast årleg utpeika til å halde fram i rådet. År 1496 gifta David seg med ei dotter til leiaren av gullsmedlauget i Brugge. Gjennom dette ekteskapet, men også gjennom sin målarkunst, vart han med åra ein rik mann. Dett sette han i stand til i 1521 å yte eit større bidrag til karmelittklosteret Zion.

David skapte sin eigen målarstil allereie i yngre år. Allusjonar til Jan van Eyck, Rogier van der Weyden og Hugo van der Goes er likevel ganske gjenkjennelege. David måla mest stilsame, høgtidlege bibelske scener i det fri. Figurane hans har ei verdig haldning, landskapet dekker ein vesentleg del av biletflata. David har såleis vorte sett som ein forgjengar til landskapsmåleriet.

Davids ry som målar kviler tyngst på nokre altartavler og triptykon som han laga. Desse er i dag spreidde på ulike museum i fleire land i Vest-Europa.

David døydde 1523 i Brugge.

Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design i Oslo har eit måleri av David, ei madonna i eit landskap.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gerard David» frå ,  den 16. april 2012.  

Nederlandske målarar
Målarar frå 1400-talet
Målarar frå 1500-talet
Khmer

Khmer er eit austroasiatisk språk tala av khmerfolk, den største folkegruppa i Kambodsja. Det er offisielt språk i landet, og blir også tala i naboområde i Thailand og i Vietnam. 

Khmer er eit av dei større austronesiske språka. Det har blitt påverka av mellom anna sanskrit og pali, særleg i kongelege og religiøse kontekstar, gjennom hinduismen og buddhismen. 
Språket blir skrive med khmer-alfabetet som stammar frå brahmiskrift.

Khmer dannar ein språkbunt med dei kringliggjande språka thai, laotisk, vietnamesisk og cham. Det skil seg likevel frå desse språka ved at det ikkje er eit tonespråk. 

Språket har tre hovuddialektar som alle er gjensidig forståelege: phnom penh (rekna som standard), nordleg khmer (snakka av etniske khmerar i nordaustre Thailand), og Krâvanh-khmer, ein arkaisk dialekt tala i Krâvanhfjella.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Khmer (språk)» frå ,  den 29. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Khmer  - UCLA Language Materials Project, University of California Los Angeles (UCLA).

Austroasiatiske språk
Språk i Kambodsja
Språk i Thailand
Språk i Vietnam
Einskildspråk
Jysk hest

Jysk hest er ein dansk trekkhestrase.

Raseskildring

Jysk hest er tungbygd og sterk. Hesten er vanlegvis raud med lys man og hale, men andre fargar er og tillatne etter rasestandarden. Avlsmålet er å avle fram ein mellomstor, harmonisk, muskuløs og triveleg hest med god djupn og breidde, og med eit arbeidsviljug, fromt og tillitvekkjande lynne.

Historie
Dagens stamme av jysk hest kan sporast tilbake til 1860-talet, då lokale hopper på Jylland vart kryssa med ein innført engelsk hingst, som skal ha vore ei krysning mellom rasane shirehest og suffolk. Denne hingsten var raud med kvite sokkar. Tidleg på 1900-talet var hesterasen særs talrik, og var i bruk som arbeidshest både i landbruket og i byane. Frå midten av 1900-talet og i tiåra frametter vart hesten sine arbeidsoppgåver overtekne av bil og traktor, og talet på individ sokk. Sidan 1928 har jyske hestar vore nytta til å trekke bryggerivogner for bryggeriet Carlsberg. På det meste hadde dei 210 jyske hestar.

Førekomst
Der finst berre nokre hundre individ att av rasen, og eit verneprogram er sett i verk.

Bruk
Den jyske hesten vert nytta innan jordbruk og transport. Bryggeriet Carlsberg har om lag 15 jyske hestar som framleis køyrer øl i København. Desse dyra deltek òg ved oppvisningar, byfestar og liknande.

Kjelder
Store norske leksikon om jysk hest
Den danske avlsforeininga si nettside (sida er på dansk)
Om jysk hest på ei dansk skuleside (sida er på dansk)

Danske husdyr
Hesterasar
Språket tigre

Tigre (tidlegare skrive tigré)  er eit semittisk språk som blir snakka i vestre Eritrea og nordaustre Sudan av over 1 million menneske. Det er i nær slekt med tigrinja, og stammar som dette frå geez. Tigrefolka som snakkar språket er tradisjonelt husdyrnomadar, og dei fleste er muslimar.

Tigre blir i dag skrive med geez-skrift, men brukte tradisjonelt arabisk skrift. Tigre har hatt nær kontakt med arabisk gjennom tidene, og har fleire arabiske lånord enn andre etiopiske semittiske språk.

Fonologi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tigre language» frå ,  den 17. april 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Tigré» frå ,  den 17. april 2012.

Bakgrunnsstoff
Tigre-kurs av Omar M. Kekia

Semittiske språk
Språk i Eritrea
Språk i Sudan
Einskildspråk
Azeri–Chirag–Guneshli

Azeri–Chirag–Guneshli (ACG, aserbajdsjansk Azəri-Çıraq-Günəşli) er eit stort oljefelt i Kaspihavet, om lag 120 km utanfor kysten av Aserbajdsjan. Det er estimert at feltet dekkjer 432,4 km². Operatør på feltet er eit konsortium leia av BP. ACG-felta er estimert til å ha 5 til 6 milliardar fat petroleum. Mot slutten av 2005 var produksjonen frå åtte oljebrunnar ved plattforma om lag 240 000 oljefat per dag. Den totale produksjonen nådde meir enn 800 000 fat per dag i 2007 og kring 1 million fat per dag i 2009.

BP rapporter at råolje frå ACG vert eksportert gjennom Baku–Tbilisi–Ceyhan-røyrleidninga til Middelhavet og Baku-Supsa-røyrleidninga til Supsa i Georgia, og gjennom Baku-Novorossijsk-røyrleidninga til Novorossijsk i Russland. Ein trur òg at det finst store gassførekomstar under ACG-oljefelta, som kan nyttast for den planlagde Nabucco-røyrleidninga. Rapportar frå media indikerer at i følgje American Consulting Association IHS CERA (Cambridge Energy Research Associates), er Azeri–Chirag–Guneshli-feltet det tredje største feltet ut av 20 oppførte i verda. Den totale investeringa er estimer ttil $20 milliardar. I 2008 utgjorde olja frå ACG-feltet nesten 80 % av den totale oljeproduksjonen i Aserbajdsjan. and is expected to bring Azerbaijan potential $80 billion in profits

Eigarskap
Rettshavarar i Azeri-Chirag-Gunashli-feltet er BP med 34,1367 %, ChevronTexaco - 10,2814 %, SOCAR - 10 %, INPEX - 10 %, Statoil - 8,5633 %, ExxonMobil - 8,006 %, TPAO - 6,75 %, Devon Energy - 5,6262 %, Itochu - 3,9205 % og Amerada Hess - 2,7213 %. Russiske Lukoil trekte seg ut av prosjektet i 2003 og selde alle rettane sine til INPEX. Avtalen var på $1,354 milliardar. Produksjonsdelingsavtalen vart signert av partane den 20. september 1994 for utvikling av feltet dei neste 30 åra.  Dagen signeringa vart utført vert feira som «Oljearbeidardagen» i Aserbajdsjan. BP er operatør og leiar konsortiet AIOC.

Utviklingssteg
Utviklinga av Azeri–Chirag–Guneshli-feltet vart delt i tre fasar og var ferdig i 2008: 
1. fase - utvklinga av Chirag-feltet stod ferdig og vart operasjonelt i 1997. 
2. fase bestod av tre fasar:
Fase I - utviklinga av Central Azeri-plattforma - i drift sidan februar 2005. 
Fase II - utviklinga av West Azeri-feltet - i drift sidan desember 2005. 
Fase III - utviklinga East Azeri-feltet - i drift sidan november 2006
3. fase - konstruksjons av djupvassplattforma Gunasjli (Deep Water Gunashli - DWG) - i drift sidan april 2008

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Azeri–Chirag–Guneshli» frå ,  den 17. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Olje- og gassfelt i Aserbajdsjan
Olje- og gassfelt i Kaspihavet
BP
Sangachalterminalen

Sangachalterminalen er eit industrikompleks som består av eit naturgasshandsamingsanlegg og eit oljeraffineri, ved kysten av Kaspihavet, 45 km sør for Baku i Aserbadsjan.

Bygginga av terminalen starta i 1996 då Chirag-feltet vart utbygd, med røyrleidningar til Supsa og Novorossijsk. Den første olje vart eksportert frå terminalen i oktober 1997. Terminalen har sidan vorte utvida med ACG fase 2 og 3, pumpestasjonen BTC og Shah Deniz-feltet, som er eit enormt naturgassfelt.

Utanom sjølve anlegget er det bygd bustadhus for 550 menneske, kafear, kino, fotballbane m.m.

Operatør for terminalen er eit konsortium leia av BP og er eit av dei største olje- og gassanlegga i verda. Andre partnarar er frå AIOC, Baku-Tbilisi-Ceyhan-røyrleidninga, Shah Deniz og Sør-Kaukasus-røyrleidninga. Terminalen mottar olje frå Azeri-Chirag-Guneshli-feltet og naturgass frå Shah Deniz-feltet. Olja vert eksportert via Baku-Tbilisi-Ceyhan-røyrleidninga til middelhavskysten til Tyrkia og via Baku-Supsa-røyrleidninga og Baku-Novorossijsk-røyrleidninga til kysten av Svartehavet.
Sangachalterminalen vart nemnd i dokumenta offentleggjort av Wikileaks som eit av dei mest kritiske utanlandske områda til USA.

Sjå òg
Azeri-Chirag-Guneshli

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sangachal Terminal» frå ,  den 17. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Sangachal Terminal, Caspian Energy Centre 

Olje- og gassterminalar
Energi i Aserbajdsjan
Industri i Aserbajdsjan
Byggverk i Aserbajdsjan
Stader ved Kaspihavet
Yanar Dağ

Yanar Dağ (aserbajdsjansk for «Eldfjellet») er ein naturgassbrann i ei åsside på Absjeronhalvøya ved Kaspihavet nær Baku, hovudstaden i Aserbajdsjan, som i seg sjølv er kjend som «eldlandet». Flammane stig tre meter opp i lufta frå eit tynt, porøst sandsteinlag. Bilete av Yanar Dag og slamvulkanane syner skilnaden mellom denne utsivinga og dei «sedimentære vulkanane» eller «gass-olje-vulkanane», som ligg under land og sjø i den kaspiske regionen. Aserbajdsjan har den største konsentrasjonen av slike slamvulkanar i verda, sjølv om andre finst i Tyrkia, Turkmenistan og andre stader òg.

Yanar Dag er òg kjend med namna «pilpila», «bozdagh», «ahtarma» og «gaynarja». I motsetnad til slamvulkanane brenn flammane i Yanar Dag ganske jamt, og kjem av gass som siv ut frå underjorda. Det er hevda at flammane i Yanar Dag vart tent ved eit uhell av ein gjetar i 1950-åra. Det er ikkje noko gjørme eller væske som siv ut av berget, slik det gjer frå nærliggande slamvulkanar. 

I området kring flammane er lufta fylt av lukta av gass. Små bekkar i nærleiken av Yanar Dag kan setjast fyr på med ei fyrstikk. Desse bekkane, som elles verkar rolege, vert kalla Yanar Bulaq - «brennande kjelder». 

Alexander Dumas, som vitja området, skildra ein liknande eld han såg i regionen i eit av parsisme-templa kring elden. Berre nokre få slike eldfjell finst i verda i dag, og dei fleste av dei er i Aserbajdsjan. Slike naturlege flammar har vore kjend i området sidan antikken og vart omtalt av historiske forfattarar som Marco Polo.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Yanar Dag» frå ,  den 17. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Aserbajdsjan
Geografi i Baku
Religion i Aserbajdsjan
Turistmål i Aserbajdsjan
Leyla Aliyeva

Leyla Aliyeva () er eldstebarnet til presidenten i Aserbajdsjan, Ilham Alijev, grunnleggjar og sjefsredaktør for magasinet Baku, visepresident for Heydər Əliyev-stiftinga, styreleiar for Azerbaijani Youth Organization of Russia (AYOR) og forfattar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leyla Aliyeva» frå ,  den 17. april 2012.  
 

Folk frå Moskva
Aserbajdsjanske journalistar
Aserbajdsjanske forfattarar
Nye Aserbajdsjanske Parti-politikarar
Aserbajdsjanarar frå 1900-talet
Aserbajdsjanarar frå 2000-talet
Aliyev-familien
Fonteneplassen i Baku

Fonteneplassen (aserbajdsjansk Fəvvarələr meydanı) er ein plass i sentrum av Baku, hovudstaden i Aserbadsjan. Plassen vart tidlegare kalla Parapet og vert ofte omtalt som dette framleis. Namnet kjem av dei mange fontenene på plassen, som først vart bygd under sovjetstyret av Aserbajdsjan. 

Plassen er ein offentleg samlingsplass, særleg på kveldstid og i helgene. Han er ein attraktivt turistdestinasjon med mange butikkar, restaurantar, hotell og passasjar. Han starta frå Istiglaliyyat gate og murane til Gamlebyen og strekkjer seg gjennom Nizami gate, som òg i daglegtale vart kella Torgovaja-gata. Denne går parallelt til Baku Bulvar. 

I 2010 vart plassen renovert av styresmaktene i Baku.

Bilete av Fonteneplassen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fountains Square, Baku» frå ,  den 17. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Torg i Baku
Turistmål i Aserbajdsjan
Programleiaren Leyla Əliyeva

Leyla Əliyeva () eller Leyla Aliyeva er ein aserbajdsjansk programleiar og kommentator. Ho var programleiar for Eurovision Song Contest 2012 saman med Eldar Qasımov og Nərgiz Birk-Petersen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leyla Aliyeva (presenter)» frå ,  den 17. april 2012.  

Folk frå Baku
Aserbajdsjanske programleiarar
Aserbajdsjanske kommentatorar
Eurovision Song Contest 2012
Eurovision Song Contest-programleiarar
Eurovision Song Contest 2011-kommentatorar
Aserbajdsjanske Eurovision Song Contest-kommentatorar
Eurovision Song Contest 2009-kommentatorar
Aserbajdsjanarar frå 1900-talet
Aserbajdsjanarar frå 2000-talet
Geez

Geez eller ge'ez er eit gammalt sørsemittisk språk som oppstod i dagens Eritrea og nordlege Etiopia på Afrikas horn. Det var seinare offisielt språk i kongeriket Aksum og ved det etiopiske keisarhoffet. I dag er geez liturgisk språk innan delar av etiopisk kristendom og jødedom.

Historie
Geez blei tala av semittar som vandra inn til Etiopia frå sørlege Arabia i førkristen tid, og blanda seg med den eldre hamittiske folkesetjinga. Geezskrifta, som blir kalla fidel, blei utvikla frå det sørarabiske alfabetet. Dei eldste geez-tekstane er innskrifter frå 300-talet. Som i andre semittiske språk hadde ikkje skrifta vokalteikn, men desse blei lagde til i dei påfølgjande hundreåra gjennom små strekar eller mindre endringar av konsonantteikna. 

Geez-omsetjinga av Bibelen stammar frå rundt år 500. Fleire andre kristne tekstar, som apokryfa og salmar, finst også nedskrivne på geez. Etiopiske jødar bruker ei geez-omsetjing av sine heilage tekstar (hovudsakleg frå Tanákh, den hebraiske bibelen). Eit anna viktig geezverk er Kebra Nagast, som både ein del kristne og rastafariar reknar som guddommeleg inspirert.

Frå 900-talet blei geez avløyst som talespråk av språk som tigrinja og amharisk. Den etiopiske kyrkja og etiopiske jødar har halde på geez som liturgisk språk.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Semittiske språk
Liturgiske språk

Semittiske språk
Språk i Eritrea
Språk i Etiopia
Språk i Israel
Einskildspråk
Emin Ağalarov

Emin Araz oğlu Ağalarov, kjend som Emin, () er ein aserbajdsjansk songar, låtskrivar og forretningsmann.

Emin vart berømt då han i 2006 gav ut debutalbumet Still som selde over 100 000 eksemplar over heile verda. I 2010 gav han ut albumet Wonder i Storbritannia. Han er òg forretningsmann og arbeider som kommersiell direktør i Crocus International.

Emin er son av Araz Ağalarov, ein russisk milliardær, og er gift med Leyla Əliyeva, dottera til presidenten i Aserbajdsjan, İlham Əliyev. Saman med Əliyeva har Emin to søner.

Eurovision Song Contest 2012
Som pausenummer i finalen i Eurovision Song Contest 2012 framførte Emin songen «Never Enough».

Diskografi 
 2006: Still
 2007: Incredible
 2008: Obsession
 2009: Devotion
 2010: Wonder
 2012: After the Thunder
 2014: Amor

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Emin Agalarov» frå ,  den 17. april 2012.  
 Emin-music: Eurovision 
 

Folk frå Baku
Aserbajdsjanske popsongarar
Aserbajdsjanske songar-låtskrivarar
Aserbajdsjanske låtskrivarar
Aserbajdsjanske forretningsfolk
Eurovision Song Contest 2012
Aserbajdsjanarar frå 1900-talet
Aserbajdsjanarar frå 2000-talet
Baku Bulvar

Baku Bulvar (aserbajdsjansk Dənizkənarı Milli Park, «Nasjonalparken», eller Bakı bulvarı) er ein promenade som går langs Bakubukta i Baku, hovudstaden i Aserbajdsjan. Historia til boulevarden går attende meir enn 100 år, til ei tid då oljebaronar i Baku bygde herskapshusa sine langs breidda av Kaspihavet, og promenaden vart bygd opp kunstig meter for meter. 

Parken er om lag 6 km lang og ligg langs Bakubukta frå Azadliqplassen til Den nasjonale flaggplassen og Baku krystallhall. Lengda vart nesten dobla då stykket frå nær Azneftplassen til Baku krystallhall vart ferdigstilt i april 2012 i samband med Eurovision Song Contest 2012. I følgje aserbajdsjanske styresmakter skal boulevarden verte heile 26 km lang innan 2015 og dekkje område som Bibiheybət og heile Bakubukta. 

I 1999 vart boulevarden erklært ein nasjonalpark av Heydar Aliyev, tidlegare president i Aserbajdsjan. Med denne statuses har arbeidet med å reinse området for oljeforureining frå oljefelta i Kaspihavet gått raskare. Langs boulevarden er det eit tivoli, ein yachtklubb og ei musikalsk fontene, samt mange statuar og monument, restaurantar og eit stort kjøpesenter, kalla Park Bulvar. Parken er eit populært turområde.

Galleri

Sjå òg
 Den nasjonale flaggplassen
 Martyralleen
 Fonteneplassen i Baku
 Azadliqplassen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Baku Boulevard» frå ,  den 17. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Azerbaijan International, (8.2), Summer 2000. Seaside Boulevard: A Glimpse Back Through History
Новая жизнь старого бульвара. Nash Vek, Суббота, 20 Апрель 2007 года №14 (409)
Возвращение «Венеции» на бакинский бульвар . Vesti.az, 16-07-2009
Фоторепортаж: Новое лицо Бакинского Бульвара. Day.az, 11 января 2009
Фоторепортаж: Бакинский бульвар летом . Gazeta.az, 12 августа 2008 г.

Parkar i Baku
Turistmål i Aserbajdsjan
Azadliqplassen

Azadliqplassen (aserbajdsjansk Azadlıq meydanı, russisk Площадь Свободы, Plotsjsjad Svobody) er den største plassen i sentrum av Baku i Aserbajdsjan. Han ligg ved sidan av Baku Bulvar.

Det ligg store fontener på plassen, mellom anna ei musikalsk fontene.

Historie
Plassen var opphavleg kalla opp etter Vladimir Lenin, bygd i 1960- og 1970-åra, etter at Regjeringsbygget i Baku stod ferdig i 1952 og eit monument til Lenin vart reist føre det i 1955. I lag med plassen har styresmaktene i Baku reist fleire bygg kring plassen, som hotella Azerbaijan og Absheron. Leninmonumentet, laga av D.M. Garjaghdi, vart rive ned tidleg i 1990-åra etter at Aserbajdsjan fekk sjølvstendet sitt og etter Svart januar-tragedien. Plassen fekk i 1991 òg namnet Azadliqplassen (Fridomsplassen) etter at Sovjetunionen kollapsa. I 2006 gav regjeringa midlar til renovering av Regjeringsbygget og området kring Azadliqplassen. Arbeidet pågjekk til 2010.

Byggverk
 Regjeringsbygget
 Baku Bulvar, langs Neftchiler aveny

Hendingar
Plassen var åstad for protestar frå tusenvis av aserbajdsjanarar mot den urettferdige politikken til kommunistregimet og demonstrasjonar mot valden mot aserbajdsjanarar i Karabakh sidan 1988. Hendingane førte seinare til erklæringa sjølvstendet den 17. november 1989. Etter Svart januar-massakren av sivile innbyggjarar i Baku den 20. januar 1990, møtte om lag to millionar menneske opp på Azadliqplassen for å samlast og sørgje. Frå her tok dei dei falne i massakren til gravstaden ved Martyralleen i øvre Baku.

Sjå òg
Svart januar
Neftchiler aveny

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Azadliq Square, Baku» frå ,  den 17. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Torg i Baku
Turistmål i Aserbajdsjan