alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Erschwil

Erschwil er ein kommune i distriktet Thierstein i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 447 meter over havet.

Kommunen ligg i ein langstrekt dal på begge sider av elva Lüssel.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Erschwil» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Kommunar i Solothurn
Fehren

Fehren er ein kommune i distriktet Thierstein i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 587 meter over havet.

Kommunen ligg på austsida ovanom Breitenbachdalen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fehren» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Kommunar i Solothurn
Grindel

Grindel (fransk Grandelle) er ein kommune i distriktet Thierstein i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 577 meter over havet.

Kommunen er ein S-forma gatelandsby.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Grindel, Switzerland» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Kommunar i Solothurn
Himmelried

Himmelried er ein kommune i distriktet Thierstein i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 662 meter over havet.

Kommunen ligg på sørsida av fjellet Homberg og ovanom Kaltbrunnendalen. Han består av landsbyen Himmelried og grendene Steffen, Baumgarten og Schindelboden samt spreidde gardar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Himmelried» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Kommunar i Solothurn
Kleinlützel

Kleinlützel (fransk Petit-Lucelle) er ein kommune i distriktet Thierstein i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 420 meter over havet. Han er ein eksklave i kantonen Solothurn, og ein enklave i kantonen Basel-Landschaft og Alsace.

Kommunen består av landsbyen Kleinlützel og grendene Ober- og Nieder-Huggerwald og Ring samt det tidlegare nonneklosteret Klösterli.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kleinlützel» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Solothurn
Meltingen

Meltingen er ein kommune i distriktet Thierstein i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 586 meter over havet.

Kommunen ligg langs øvre Ibach. Han består av landsbyen Meltingen og ein busett kyrkjeås.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Meltingen» frå ,  den 23. mars 2012.  
 

Kommunar i Solothurn
Nunningen

Nunningen er ein kommune i distriktet Thierstein i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 621 meter over havet.

Kommunen består av landsbyen Nunningen og grendene Engi mit Mühle og Roderis.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nunningen» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Solothurn
Zullwil

Zullwil er ein kommune i distriktet Thierstein i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 592 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zullwil» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Solothurn
Bolken

Bolken er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 496 meter over havet.

Kommunen ligg i morenelandskapet som Rhônebreen la etter seg. Han ligg ved grens til kantonen Bern og består av landsbyen Bolken og Inkwilersee.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bolken» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Kommunar i Solothurn
Deitingen

Deitingen er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 430 meter over havet.

Kommunen ligg langs elva Oesch nær elva Aare. Han består av landsbyen Deitingen og grendene Burg, Wilihof samt den fråflytta busetnaden Marchstetten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deitingen» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)
 

Kommunar i Solothurn
Derendingen i Sveits

Derendingen er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 439 meter over havet.

Kommunen ligg i nedre delar av Emme.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Derendingen i Sveits» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)
 

Kommunar i Solothurn
Etziken

Etziken er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 479 meter over havet.

Kommunen ligg i åsane kring Solothurn og Herzogenbuchsee skapt av ein endemorene. Han består av gatelandsbyen Etziken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Etziken» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Kommunar i Solothurn
Gerlafingen

Gerlafingen er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 451 meter over havet.

Kommunen ligg på austsida av elva Emme, om lag 5 km sør for Solothurn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gerlafingen» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)
 

Kommunar i Solothurn
Halten i Sveits

Halten er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 465 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Halten» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)
 

Kommunar i Solothurn
Heinrichswil-Winistorf

Heinrichswil-Winistorf er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 475 meter over havet. 

Kommunen vart skipa i 1993 då Heinrichswil og Winistorf vart slått saman.

Kommunen ligg på ein ås bygd opp frå ei morene langs vegen mellom Halten og Seeberg. Han består av landsbyane Heinrichswil og Winistorf.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heinrichswil-Winistorf» frå ,  den 23. mars 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Kommunar i Solothurn
Skipingar i 1993
Hersiwil

Hersiwil er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 491 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hersiwil» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Kommunar i Solothurn
Horriwil

Horriwil er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 455 meter over havet.

Kommunen strekkjer seg over ei slette på nordvestsida av Wasseramt-morenen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Horriwil» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Kommunar i Solothurn
Hüniken

Hüniken er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 471 meter over havet.

Kommunen ligg ved ein morene. Bygningane er spreidd rundt St. Michael-kapellet og strekkjer seg mot Etziken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hüniken» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 

Kommunar i Solothurn
Kriegstetten

Kriegstetten er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 453 meter over havet.

Kommunen ligg langs austkanten av Gerlafinger-sletta.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kriegstetten» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)

Kommunar i Solothurn
Lohn-Ammannsegg

Lohn-Ammannsegg er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 500 meter over havet. 

Kommunen vart skapt i 1993 då Lohn og Ammannsegg vart slått saman. Kommunen ligg heilt nordaust i Bucheggberg. Han består av landsbyen Lohn og landsbyen Ammannsegg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lohn-Ammannsegg» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)
 
 
 

Kommunar i Solothurn
Skipingar i 1993
Luterbach

Luterbach er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 431 meter over havet.

Kommunen ligg søraust for samløpet mellom Aare og Emme. På grunn av fare for stadig flaum i det flate landskapet, og endrar i elveløpet til Emme, ligg kommunen no 1 km frå elva.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Luterbach» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)
 

Kommunar i Solothurn
Obergerlafingen

Obergerlafingen er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 462 meter over havet.

Kommunen ligg mellom elvane Emme og Oesch. Han består av gatelandsbyen Obergerlafingen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Obergerlafingen» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)

Kommunar i Solothurn
Oekingen

Oekingen er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 450 meter over havet.

Kommunen ligg langs elva Oesch. Han består av gatelandsbyen Oekingen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Oekingen» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)

Kommunar i Solothurn
Recherswil

Recherswil er ein kommune i distriktet Wasseramt, i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 458 meter over havet.

Kommunen ligg mellom elvane Emme og Oesch.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Recherswil» frå ,  den 23. mars 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (tysk)

Kommunar i Solothurn
Subingen

Subingen er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 440 meter over havet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Subingen» frå ,  den 23. mars 2012.  
 

Kommunar i Solothurn
Djuice

Djuice er eit dotterselskap til teleselskapet Telenor og sel mobilabonnement i Noreg og Europa. På verdsbasis er Djuice verdas neste største mobiloperatør basert på abonnement til yngre menneske med 12 millionar abonnentar.

Historie
Djuice blei oppretta som Telenors ungdomssatsning i år 2000, og driv i dag verksemd i Noreg og Ungarn (frå 2003), Bangladesh (frå 2005), Montenegro (frå 2008), Pakistan (frå 2006), Sverige og Ukraina (frå 2003). Operatøren hadde også drift i Malaysia, New Zealand og Thailand, men har i dag trekt seg heilt ut.

Bangladesh
Djuice blei lansert i Bangladesh av Grameenphone 14. april 2005, dvs. på den Bengalske nyårsaftan. Heilt sidan lanseringa har djuice fått mykje god respons frå publikum. Før to år hadde passert i Bangladesh hadde selskapet nådd 2 millionar abonnentar. 

Djuice Bangladesh har et talentprogram kalla dRockstars som søker etter landets beste rockeband.

Bakgrunnsstoff 
 Djuices heimeside

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Djuice» frå ,  den 23. juli 2012.  
 

Norske telekommunikasjonsselskap
Skipingar i 2000
Religion, livssyn og etikk

Religion, livssyn og etikk (RLE) er eit skulefag i den norske grunnskulen. Læreplanen bli innført 1. august 2008 og erstatta faget kristendoms-, religions- og livssynskunnskap (KRL).

Utdanning i Noreg
Skulefag
Lillian Clausen Mangerøy

Lillian Odny Clausen Mangerøy () var ein norsk forfattar. I forfattarskapen sin kombinerte ho eit frilynt kristent livssyn med eit kvinnepolitisk engasjement.

Ho debuterte i 1981 med Berre eit menneskebarn, som ho fekk Melsom-prisen for. Handlinga i romanen er lagt til eit bygdemiljø i Nordhordland, og boka skildrar armod, slit og barnemishandling. Den neste boka, Kvinnehuset, kom i 1982, og er om eit kvinnekollektiv i eit pietistisk landsens miljø. I 1984 kom romanen Elisabeth, som eit frittståande framhald til debutboka. Denne fekk ho Sunnmørsprisen for. Nådetid frå 1987 er forfattarskapens høgdepunkt, og litteraturkritikaren og -historikaren Øystein Rottem kalla han «'ein religiøs danningsroman av betydeleg litterær verdi'». Sidan kom romanane Soga om Lena (1992), Heltane (1994) og Sigerstolen (1995).

Mangerøy var busett i Fyllingsdalen.

Bøker 
 1981 – Berre eit menneskebarn – roman
 1982 – Kvinnehuset – roman
 1984 – Elisabeth – roman
 1987 – Nådetid – roman
 1992 – Soga om Lena – roman
 1994 – Heltane – roman
 1995 – Sigerstolen – roman

Litterære prisar 
 Melsom-prisen i 1982 for Berre eit menneskebarn
 Sunnmørsprisen i 1984 for Elisabeth

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Intervju med Lillian Clausen Mangerøy  på nettstaden til Bergen Offentlige Bibliotek
 Øystein Rottem: «Lillian C. Mangerøy: «Nådetid» : Skyldfølelsens pinebenk» i Fantasiens tiår : tekstens illusjoner og desillusjonens tekster : et utvalg litteraturkritikk 1980-89
 Digitaliserte bøker av Lillian Clausen Mangerøy hjå Nasjonalbiblioteket

Folk frå Lindås
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1981
Forfattarar frå Hordaland
Vinnarar av Melsom-prisen
Vinnarar av Sunnmørsprisen
In kommer Gösta

«In kommer Gösta» er ein song av den løyndomsfulle skånske gruppa Philemon Arthur and the Dung. Han var med på det sjølvtitulerte debutalbumet deira frå 1971.

Teksten i songen er om ein kaffityrst kar kalla Gösta. I starten av songen kjem denne Gösta inn. Mot midten av songen spør han om dei har noko kaffi, og får relativt kjapt negativt svar. Då går Gösta att, og det vert sagt adjø. Begge bandmedlemmane syng, til tider får songen eit kanonpreg. Instrumenteringa er sparsam, men framføringa er iherdig. Songen er tre minuttar og seksten sekundar lang.

Kjelder

 Artikkelen «Philemon Arthur and the Dung» frå .

Songar frå 1971
Svenske songar
Svenskspråklege songar
Akhérondas

Akhérondas (gresk Αχέροντας) er ein tidlegare kommune i periferieininga Thesprotía i Ípiros i Hellas. Akhérondas inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Soúli.

Referansar 

Akherondas
Akherondas
Gardíki

Gardíki (gresk Γαρδίκι) er ein landsby i periferieininga Thesprotía i Ípiros i Hellas. Gardíki var hovudsete i den tidlegare kommunen Akhérondas, som no er ei kommunaleining i kommunen Soúli.

Referansar 

Gardiki
Den nynorske songskatten

Den nynorske songskatten er ei sakprosabok skriven av Terje Aarset, fyrsteamanuensis i nordisk språk ved Høgskulen i Volda. I boka tek han for seg femten folkekjære songar med nynorsk tekst, og gjev ein kulturhistorisk gjennomgang av tekstane og tonane. Dei omtalte songane er frå perioden 1860 til 1931. Mellom dei er «Blåmann», «Fagert er landet», «Den fyrste songen», «Mellom bakkar og berg», «Det lyser i stille grender» og «Å Vestland, Vestland».

Kveik til arbeidet med boka fekk Aarset då han kom over eit nummer av tidsskriftet Norsk Toneblad i ein bruktbutikk i Trondheim og der fann omtale av songen «Kaldt og mørkt og lite sol». Under arbeidet med stoffet samla han på seg ti-tolv hyllemeter med songbøker.

Boka er gjeven ut på Fagbokforlaget og kom ut i oktober 2009. Ho er del av Landslaget for norskundervisning (LNU) sin skriftserie og har der nummer 177. Det Norske Samlaget fekk fyrst tilbod om å gje henne ut, men takka nei. På bokomslaget er brukt eit utsnitt av målarstykket «Sovende mor med barn» av Christian Krohg.

Lesarane til vekesavisa Dag og Tid kåra Den nynorske songskatten til Årets nynorskbok for 2009.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Om boka på nettstaden til Fagbokforlaget
 Bokmelding skriven av Jakob Skaanes på nettstaden viser.no - Norsk viseforum

Bøker frå 2009
Alfred Schnittke

Alfred Schnittke () var ein tysk-russisk komponist.

Biografi 

Alfred Schnittke vart fødd i Engels i Sovjetunionen. Faren stamma frå Frankfurt, medan mora var russisk og jobba som tysklærar i byen. Alfred Schnittke starta si musikalske utdanning i Wien i 1946, før han studerte vidare ved konservatoriet i Moskva frå 1953 til 1958. Frå 1961 til 1972 underviste han òg ved konservatoriet, men frå og med 1973 dreiv Schnittke utelukkande med komposisjon.

Etter å ha budd i Russland i over 40 år, flytte Schnittke til Hamburg i 1990 saman med familien sin. Her fekk han stilling som professor ved musikkhøgskulen i byen. I dei siste åra sine fekk han tre tilfelle av slag. Alfred Schnittke døydde i Hamburg i 1998 og er gravlagd på Novodevitsjijgravstaden i Moskva.

Musikk 

Schnittke gjorde forsøk med aleatorisk musikk og serialisme, men enda til slutt opp med ein fleirstilistisk komposisjonsteknikk, lik Charles Ives, Luciano Berio og Bernd Alois Zimmermann. Medan han leitte etter ein identitet som komponist, skreiv han også filmmusikk og teatermusikk. 

Schnittke skreiv 8 symfoniar, 6 concerti grossi, fleire konsertar for ulike instrument og ballettar. Frå 1986-1988 skreiv han balletten Peer Gynt etter Ibsen-dramaet med same namn. I 1993 skreiv han orkesterverket Hommage à Grieg som vart urframført på Festspela i Bergen same året i høve 150-årsjubiléet for fødselen til Edvard Grieg.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Alfred Schnittke» frå , den 24. mars 2012. 
Siste avsnitt er henta frå , den 23. mars 2012.
 

Sovjetiske komponistar
Tyske komponistar
Russiske komponistar
Tyske filmmusikkomponistar
Operakomponistar
Sovjetiske filmmusikkomponistar
Usbekisk

Usbekisk er eit austtyrkisk språk som blir tala i Usbekistan og omland. Usbekisk høyrer til qarluq-språka, og er dermed nært i slekt med uigurisk. Gjennom tidene har språket vore påverka av persisk, arabisk og russisk. 

Usbekisk er tala av rundt 20 millionar, hovudsakleg i Usbekistan, nordlege og vestlege Tadsjikistan og nordlege Afghanistan. Det blir også tala i Aust-Turkmenistan, Sør-Kasakhstan og nordvestre Kina.

Dialektar 
Usbekisk har to hovudgrupper av dialektar, nordleg og sørleg. Den sørlege har hatt mykje påverknad frå Iran. Den mest iraniserte dialektgruppa omfattar Tasjkent-, Bukhara- og Samarkand-dialektane. Den mindre iraniserte dialektgruppa har også hatt tadsjikisk påverknad, noko som har omforma den typiske tyrkiske vokalharmonien. Denne gruppa omfattar mellom anna Fergana- og Kokand-dialektane. Den nordlege gruppa blir tala i Sør-Kasakhstan og rundt Khiva i Usbekistan, og har mykje mindre persisk påverknad.

Skriftsystem 
Det usbekiske skriftspråket byggjer i dag på dei sørlege dialektane. Fram til 1928 blei usbekisk, som dei fleste andre sentralasiatisk språk, skrive av skrivekunnige med ei form av arabiske bokstavar kalla jana imla. Frå 1928 til 1940 tok dei i bruk det latinske alfabetet (janalif), som ein del av eit sovjetiske prosjektet om å utdanna usbekarane. Dette skjedde samstundes som ei rekkje andre tyrkiske skriftspråk blei latiniserte.

I 1940 innførte Stalin kyrillisk skrift for usbekisk, ei stode som varte fram til Sovjetunionen braut saman i 1991. Den sovjetiske rettskrivinga tok først dei nordlege dialektane som utgangspunkt og deretter dei sørlege.

Etter at Usbekistan fekk sjølvstende byrja ein gradvis å innføra latinske bokstavar, med eit offisielt vedtak i 1993. Medan kyrillisk framleis er i bruk, føregår mykje utdanning med latinske bokstavar. I 2001 byrja ein skriva med latinske bokstavar på usbekiske myntar, og sidan 2004 har fleire offisielle nettsider gått over til latinske bokstavar.

Under er ein tabell som viser usbekisk kyrillisk og latinske bokstavar, og kva lydar dei står for.

Kjelder 
 «Uzbek language» i Encyclopædia Britannica (2011), Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite. 
Denne artikkelen bygger på «Usbekisk» frå ,  den 24. mars 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Uzbek language» frå ,  den 25. mars 2012.  
 

Tyrkiske språk
Språk i Afghanistan
Språk i Kina
Språk i Usbekistan
Einskildspråk
Marcel Bezençon

Marcel Bezençon () var inntil 1970 leiar av Den europeiske kringkastingsunionen (EBU). I 1955 fekk han ein ide om å arrangere ein musikktevling basert på den italienske musikktevlinga Festival della Canzone Italiana di Sanremo. Tevlinga fekk namnet Eurovision Song Contest og har vorte arrangert årleg sidan 1956.

Sjå òg
 Marcel Bezençon Awards

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marcel Bezençon» frå ,  den 24. mars 2012.  
 

Eurovision Song Contest
Norske plantefargar

Norske plantefargar er ei samling norske oppskrifer på plantefarging til garn utarbeidde av Johanne Nylænd (1855-1930) frå Rauland. Boka kom fyrste gong ut i 1904 og var redigert og utgjeven av Rikard Berge. Berge skreiv også føreord til boka, både til fyrsteutgåva, og til andreutgåva som kom i 1923. Nylænd hadde vore kringom og samla opplysningar hjå eldre kunnige folk. I føreordet skreiv Berge at den gamle kunnskapen om dette var på veg ut, kjøpefargane hadde teke over. «Dei gamle hadde ein fargesmak so skir og fin, so frisk og glad, at me med skam må segja me no med alle våre nymotens heimførde fargar fer berre klattar med sjuklege, tunlege avlitir. Å få uppatt denne gode fargesmak er difor også ei uppgåve som kvar for seg lyt taka upp til løysing.»

1923-utgåva kom i nytt opplag i 1926. So kom ikkje boka ut att før i 1976 då Det Norske Samlaget sende ut ei tredje utgåve med eit tillegg skriven av Ingebjørg Vaagen på grunnlag av arbeid av Sunniva Lønning. Etter at andreopplaget av 1976-utgåva, som kom i 1978, vart seld ut har ikkje boka vore i sal.

Oppskrifter 
I hovudbolken i boka er det oppskrifter med desse plantene:

I eit tillegg er det teke med nokre oppskrifter på gamle fargar som anten ikkje er norske, eller ikkje er berre norske, eller ikkje er plantefargar. Dei er:

 Krapp
 Kochenille
 Oljeblått
 Brissel
 Potteblått
 Sinder

Kjelde 
 Johanne Nylænd: Norske plantefargar, tredje utgåva, andre opplaget, 1978. Det Norske Samlaget, Oslo.

Bakgrunnsstoff 
 Hulda Garborg si melding av andre utgåva i For Bygd og By

Bøker frå 1904
Handarbeid