alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Homo habilis

Homo habilis ('det hendige mennesket') er ein tidleg art innan slekta Homo som levde for rundt 2,5 millionar år sidan til minst 1,6 millionar år sidan, ved byrjinga av pleistocentida. 
Homo habilis er kjend som «urmennesket» fordi det er den eldste kjende arten som høyrer til slekta Homo (H. rudolfensis er også eit mogleg «urmenneske»). H. habilis levde frå om lag 1,8 millionar til om lag 1,2 millionar år sidan, og var samtidig med Australopithecus. Nokre forskarar, som Richard Leakey, har føreslått å plassera H. habilis i slekta Australopithecus, ettersom arten er mindre og meir primitiv enn andre Homo-artar.

Skildring 
Homo habilis var i gjennomsnitt rundt 1,3 meter høg. Han hadde eit hjernevolum på mellom 590 og 650 cm³, ein og ein halv gong så stor som australopithecinane, men berre rundt halvparten så stor som moderne menneskehjernar (1350-1450 cm³).

Funn 
Dei første funna av H. habilis blei gjort i Olduvai-dalen i Tanzania av Mary og Louis Leakey mellom 1962 og 1964. Det er seinare funne fossil ved Koobi Fora i Kenya. 

H. habilis er funne saman med enkle tillagde steinreiskapar av oldowantypen, og blir difor kalla 'det hendige mennesket'. Arten blei lenge rekna som den første som laga verktøy, men dette er no rekna som usikkert, ettersom Australopithecus garhi er blitt funnen saman med verktøy som er minst 100 000-200 000 eldre.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Paleoantropologi
Hominidar
Opphavleg omsett med Apertium
Fredrik Karl av Hessen

Fredrik Karl av Finland, (tysk: Friedrich Karl Ludwig Konstantin von Hessen-Kassel), (svensk: Fredrik Karl av Hessen), (finsk: Väinö I, Kaarle I eller Fredrik Kaarle), (), var landgreve av Hessen-Kassel. Gjennom ekteskapet med Margaret av Preussen var han svoger med keisar Wilhelm II.

Konge av Finland 
Han vart i kjølvatnet av Den finske borgarkrigen vald til konge av Finland 9. oktober 1918, men måtte trekkje seg allereie 14. desember. På grunn av dei urolege tilhøva ved avslutninga av første verdskrigen tiltredde han aldri som finsk konge.
  
Det er ikkje avklart kva for eit namn han ville ha teke som finsk konge. I offisielle dokument finst namnet Väinö, medan han i dokument frå 1918 blir omtalt som Kaarle eller Fredrik Kaarle. I eit forslag om å oppta kjende finske landområde i tittelen til kongen stod det: «Kaarle I, Suomen ja Karjalan kuningas, Ahvenanmaan herttua, Lapinmaan suuriruhtinas, Kalevan ja Pohjolan isäntä». (Karl 1., Finlands og Karelens konge, Ålands hertug, Lapplands storfyrste, Kaleva og Bottenvikas herre). 
     
Den finske riksdagen valde Fredrik Karl til konge den 9. oktober 1918. Dette valet var etter reglane i paragraf 38 i den svensk-finske grunnlova av 1772.

Bakgrunnsstoff 
 Anders Hulden: Finnlands deutsches Königsabenteuer 1918, Reinbek 1997. Utgiven av Deutsch-Finnische Gesellschaft e.V. på Traute Warnke Verlag - ISBN 3-9801591-9-1
 Henrik Meinander: Finlands historia 4, 2 uppl., Schildts, Esbo 1999
 Jiri Louda & Michael MacLagan: Lines of Succession - Heraldry of the Royal Families of Europe, Macdonald Illustrated, London 1981

Adelege tyskarar
Den finske borgarkrigen
Personar frå Kreis Plön
Opphavleg omsett med Apertium
Dynamitt

Dynamitt er eit sprengstoff som består av nitroglyserin som aktivt stoff, som er adsorbert i kiselgur (leireaktig jord) og andre tilsatsmaterial. Dynamitt blei oppfunne av svensken Alfred Nobel i 1863 og vidareutvikla til produksjon i Krümmel (Geesthacht, Schleswig-Holstein, Tyskland) og patentert i 1867. Bruksområda er fleire, blant anna i vegbygging og store tunnelarbeid. Dynamitt kan også brukast til sprenging under vatn. Den blei normalt seld i dynamittgubbar på 2,5 cm i diameter og 20 cm lengde for å passe vanlege fjellboringshol.

Dynamitt er ulikt krut ved at stoffet detonerer. Det betyr at tenning skjer ved ei sjokkbølgje som forplantar seg fortare enn lyden si hastigheit i mediet. Sjokkbølgja komprimerer stoffet, og gir temperaturauke til tenningspunktet. Krut på den andre sida brenn ved termisk leiing under lyden si hastigheit i stoffet. Detonasjonen av dynamitt må setjast i gang med ei fenghette.

I dag blir det framstilt ei rad ulike sprengstoff. Desse er oftast ikkje dynamittar. Dette gjeld blant anna trinitrotoluen (TNT), plastiske sprengstoff og slurry som ikkje er basert på adsorbert nitroglyserin. Dette er fordi slike sprengstoff ofte er sikrare i transport og bruk og fordi dynamitt kan bli ustabilt ved lagring fordi nitroglyserin kan sveitte ut. Dynamitt er difor vidareutvikla ved adsorbsjon i nitrocellulose, også kalla cordit.

Sprengstoff
Dekkfrøplantar

Dekkfrøplantar er den yngste og største rekkja av frøplantar. Dekkfrøplantane skil seg frå nakenfrøplantar ved at dei har blomar med frøemne som sit i ein lukka behaldar, fruktknuten. Blomen, som kan befruktast på ulike måtar, har gjort at rekkja har kunne spreia seg over heile verda og utvikla seg til mellom 225 000 og 400 000 artar. Plantane er også særs viktige for menneske, som særleg bruker mange av fruktene deira.

Den eldste kjende dekkfrøplanten er frå krittida og voks for rundt 125 millionar år sidan. Det er også funne stoff som tyder på at dekkfrøplantar var til for 250 millionar år sidan, under permtida.

Tradisjonelt har ein delt dekkfrøplantane inn i to klassar: tofrøblada og einfrøblada. Moderne DNA-baserte metodar har vist at denne todelinga er for enkel. Mens einfrøblada kan forsvarast som ei monofyletisk gruppe, blir dei tofrøblada delt opp i fleire ubeslekta grupper. Desse gruppene har ennå ikkje fått formelle namn, men kan grovt delast inn i desse gruppene: «Urdekkfrøa», ei lita gruppe som nolevande former av dei eldste dekkfrøplantane. Frå denne gruppa kjem einfrøblada plantar (Liliopsida); ei gruppe som inneheld magnoliafamilien (Magnoliaceae), laurbærfamilien (Lauraceae), holurtfamilien (Aristolochiaceae) og peparfamilien (Piperaceae); og ekte tofrøblada (Eudicotyledonae), der ein mellom anna finn soleiefamilien, rosefamilien, erteblom- og korgplantefamilien.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Flowering plant» frå ,  den 11. oktober 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 >

Bakgrunnsstoff

 
Plantar
Glarus-Alpane

Glarus-Alpane er ei fjellkjede i det sentrale Sveits. Ho strekker seg frå Vorderrheindalen i søraust til Walensjøen og Klausenpasset i nord. Fjellkjeda grensar mot Uri-Alpane i vest, Lepontin-Alpane i sør og Appenzell-Alpane i nordaust. Fjelltoppane høyrer heime i kantonane Glarus, Graubünden, Sankt Gallen og Uri.

Høgste fjelltoppen er den 3 614 meter høge Tödi. I Glarus-Alpane finst elles mange fjelltoppar som er over 3 000 m, samt nokre isbrear. Glarus-Alpane har færre besøkande enn andre, meir kjende fjellparti i Vest-Alpane.

I dei austlege delane av Glarus-Alpane finst ei stor tektonisk forskuving som er teken med på UNESCOs verdsarvliste, grunna sitt geologiske særpreg (Swiss Tectonic Arena Sardona).

Fjelltoppar 

Dei høgste toppane i Glarus-Alpane:

Brear 
Dei største isbreane :

 Hüfibreen
 Limmernbreen
 Bifertenbreen
 Vorabbreen

Sjå òg 
 Dei sveitsiske Alpane

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Glarner Alpen» frå , den 11. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 
 The Glarus-Alpane on SummitPost

Fjellkjeder i Sveits
Fjellkjeder i Alpane
Fjell i Glarus
Nils N. Finnøy motorfabrikk

Nils N. Finnøy motorfabrikk vart stifta av Nils N. Finnøy, som i 1903 laga den fyrste motoren på Finnøya utanfor Molde. Dei fyrste motorane var firetakts forgassarmotorar, men etter ei stund gjekk han over til firetakts glødehovudmotorar og i 1906 gjekk han over til totakts glødehovudmotorar. Dei fyrste åra dreiv Finnøy produksjon i liten skala i ei smie, men rundt 1910-1912 var etterspurdnaden så stor at produksjonen var utvida og i 1915 vart det bygd eige jarnstøyperi. Medan Finnøy i starten produserte småmotorar vart det etter kvart utvikla større motorar og skal ha vore den fyrste norske båtmotorprodusenten som produserte motorar på over 100 hk. I 1918 vart den fyrste norskproduserte firesylindra motoren produsert. Finnøy var òg den siste norske produsenten av glødehovudmotorar. Produksjonen heldt fram heilt til 1975. Den største motoren var på 360 hk.

Kjelder 

Skipingar i 1903
Nedleggingar i 1975
Finnøya i Ålesund

Finnøya er ei øy i Ålesund kommune, i skjergarden utanfor Molde.

Soge 
Nils N. Finnøy motorfabrikk produserte båtmotorar på Finnøya frå 1903 til 1975. 

Øyar i Romsdal
Super Game Boy

Super Game Boy er ein adapter-spelekassett for spelkonsollen Super Nintendo Entertainment System. Eininga lèt ein spela Game Boy-spelekassettar på fjernsyn og med SNES-kontroll.

Super Game Boy 2 

I 1998 gav Nintendo ut Super Game Boy 2 i Japan. Nytt med oppfølgjaren er ein link-utgang som gjer det mogleg å spela to i lag med ein linkkabel, ei lampe som lyser raudt når eininga er slått på og ei anna lampe som lyser grønt når ein nyttar linkkabel med eininga.

Nintendo-maskinvare
Super Game Boy
Glasmåleri

Glasmåleri er farga glasbitar som er sett saman med sprosser av bly, slik at dei dannar bilete eller mønster. Glasmåleri spesiel bruka i kyrkjekunst.

Historie 
Dei eldste restane av eit glasmåleri er frå 600-talet i England. I kyrkjekunsten hadde glasmåleria si stordomstid i gotikken frå 1100-talet. På 1400- og 1500-talet var det også små glasmåleri i finare privathus, i form av såkalla kabinettruter. Glasmålarkunsten fekk eit nytt oppsving på 1800- og 1900-talet. Teknikken var opphavleg eit europeisk fenomen, men i dag vert det arbeidd med denne kunstforma over heile verda.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Glassmaleri» frå , den 11. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 

 Glassmåleri frå katedralen i Cantebury 

Biletkunst
Glaskunst
Kyrkjekunst
Lilliehöökbreen

Lilliehöökbreen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Han går frå Lilliehöökfjorden mot Raudfjordbreen, mellom Albert I land og Haakon VII land.

Breen har namn etter fjorden som er oppkalla etter den svenske kommandør Gustaf Bertil Lilliehöök (1836-1899), som deltok i ein svensk ekspedisjon på Svalbard i 1861.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Forkorting

Dette er ein artikkel om forkorting av ord. Leitte du etter forkorting av matematiske uttrykk, sjå brøk.

Ei forkorting eller ein abbreviasjon (frå latin) er ei kortform av eitt eller fleire ord. Forkortinga er laga av nokre bokstavar frå det forkorta ordet, slik at det får ei kortare og meir hendig form.

Nærskylde ord 
 å abbreviera - å forkorta
 abbreviator - forkortar, paveleg kanselliskrivar
 abbreviatur - ordforkorting i dei eldste trykte bøkene

Ulike typar forkortingar 
 Standardforkortingar for vanlege men ikkje veldig viktige ord, for at ein skal sleppa å skriva og lesa heile ordet kvar gong. Slike forkortingar står i ordlister og er ålmenne. Døme er ca. (cirka), m.m. (med meir), mm (millimeter), t.d. (til dømes) og osb. (og så bortetter).
 Forkortingar i ein tekst der eit ord er gjenteke mange gonger. Dette kan vera standardforkortingar eller dei kan vera ad hoc. Til dømes kan ein i ein tekst om boka Ringdrotten bruka forkortinga RD. Då skriv ein vanlegvis Ringdrotten (RD) eller liknande første gongen ordet er brukt i teksten.
 Forkortingar for lange eigennamn, ofte laga som akronym. Til dømes NATO, USA og HMK.

Teiknsetjing
Språkrådet har tilrådd at det vanlegvis skal brukast punktum etter forkortingar. Men det finst likevel unntak, som til dømes fysiske storleikar, grunnstoff og bøkene i Bibelen.

Kjelder 

 caplex.no - abbreviasjon
 Forkortelse på Wikipedia på bokmål.

Ord
Sivert Aarflot-museet

Sivert Aarflot-museet er ein del av Stiftinga Viti. Museet er namngitt etter Sivert Aarflot, som mellom anna starta det første trykkeriet på landsbygda i Noreg. Sivert Aarflot-museet har ei fast samling i eit museumsbygg på garden på Ekset i Volda som Sivert Aarflot budde på. Samlinga inneheld mellom anna trykkeriutstyr.

Bakgrunnsstoff 
 

Volda kommune
Museum i Møre og Romsdal
Stiftinga Viti
Sivert Aarflot
Monacobreen

Monacobreen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Han går sørover frå botn av Liefdefjorden på Haakon VII land.

Breen har namn etter fyrst Albert I av Monaco. Breen vart kartfesta i 1906 og 1907 av ein ekspedisjon organisert av prinsen.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Isachsenfonna

Isachsenfonna er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Han ligg aust for Krossfjorden og dekkjer eit areal på rundt 140 kvadratkilometer på Haakon VII land. Breen når nær 900 moh. 

Breen har namn etter Gunnar Isachsen som var med på å traversere breen i 1906. På 1930-talet var det meteorologiske obervasjonsbasar på breen.

Kjelder 

 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Vonbreen

Vonbreen er ein 25 km lang isbre på Spitsbergen på Svalbard. Han ligg sør for Woodfjorden i skiljet mellom Haakon VII land og Andrée land. 
Namnet er ei omsetjing av eit eldre tysk namn, Hoffnungs-Gletscher, brukt første gong i 1908.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Valter

Valter, Walter og Walther er mannsnamn og slektsnamn av gammalhøgtysk opphav. Valter har namnedag den 12. oktober.

Avleiing 
Det gammalhøgtyske namnet Walthari, som svarer til norrønt Valdarr, er sett saman waltan, 'høvding', og heri, 'krigar, her'. 

Andre former av namnet er finsk Valtteri, italiensk og spansk Gualterio, fransk Gautier og nederlandsk Wouter. Kortformer av namnet er Wally, Walt, Wat og Wate.

Bruk 
Namnet er kjend frå Walter av Aquitaine, ein vestgotisk sogekonge omtala i fleire dikt og krøniker frå mellomalderen.

Walter og Walther er utbreidd som førenamn og etternamn i Tyskland. 

Det er kjend i Noreg frå 1300-talet. Walter hadde ein brukstopp rundt 1920, då over 0,15 % av nyfødde gutar fekk namnet.

I 2009 var det til saman 991 norske menn som hadde eitt av namna som førenamn. 624 heitte Walter, 184 heitte Valter og 183 heitte Walther.

Namneberarar 
 Waltari (d. 547), barnekonge av langobardane
 Walther von der Vogelweide (ca. 1170–ca. 1230), tysk mellomalderdiktar
 Walter Scott (1771–1832), skotsk forfattar
 Walter «Walt» Whitman (1819–1892), amerikansk forfattar og humanist
 Walter Brennan (1894–1974), amerikansk filmskodespelar
 Walter Leland Cronkite (1916–2009), amerikansk journalist
 Vladimir «Valter» Perić (1919–1945]), jugoslavisk motstandsmann under andre verdskrigen
 Walter Bruce Willis (f. 1955), amerikansk filmskodespelar

Kjelder 
 

Tyske slektsnamn
Tyske førenamn
Førenamn av gammalhøgtysk opphav
Namn knytte til strid
Namn knytte til makt
Vibeke

Vibeke er eit kvinnenamn som kjem frå frisisk og lågtysk Wiebeke eller Wiebke. Vibeke har namnedag den 12. oktober.

Namnet er danna som ei diminutivsform av Wiebe, som kan vera ei kortform av namn som byrjar med Wig, 'krig', eller koma frå Weib, 'kvinne'. Andre former av namnet er Vibecke, Vibekka, Viveke, Vivikka og Wibke.

Namneberarar 
 Vibeke Falk (f. 1918) norsk skodespelar fødd Vibeke Mowinckel
 Vibeke Løkkeberg (f. 1945), norsk skodespelar, filmregissør og forfattar
 Hanne-Vibeke Holst (f. 1959), dansk forfattar
 Vibeke Karlsen (f. 1967), norsk fotballdommar
 Vibeke Tandberg (f. 1967), norsk kunstnar
 Vibeke Saugestad (f. 1976), norsk musikar
 Vibeke Stene (f. 1978), norsk songar
 Vibeke Skofterud (f. 1980), norsk langrennsløpar

Kjelder 
 

Kvinnenamn
Førenamn av lågtysk opphav
Kongsvegen

Kongsvegen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Han ligg sørvest for botnet av Kongsfjorden i skiljet mellom Haakon VII land og Oscar II land. 
Namnet er ei omsetjing av eit eldre engelsk namn, «Kings Highway», brukt første gong i 1898 av Sir Martin Conway, som traverserte breen i juli 1897.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Kronebreen

Kronebreen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard, vest for sørenden av Haakon VII land.
Breen har namn etter fjelltoppane «Tre kroner» som stikk opp gjennom breen.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Holtedahlfonna

Holtedahlfonna er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard, mellom Kongsfjorden og Wijdefjorden. 

Platået oppå breen vart traversert av Olaf Holtedahl (1885-1975) i 1911. Sør for breen ligg Torafjellet, som har namn etter kona til Holtedahl.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Aavatsmarkbreen

Aavatsmarkbreen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Breen møter sjøen frå Oscar II land ved Forlandssundet
Breen har namn etter generalmajor Ivar Aavatsmark (1864-1947).

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Sveabreen

Sveabreen er ein 30 km lang isbre på Spitsbergen på Svalbard. Breen går frå Kongsvegpasset søraust til Nordfjorden, i skiljet mellom Oscar II land og James I land.

Breen har namn etter «Svea», eit gammalt namn for Sverige.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Holmströmbreen

Holmströmbreen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Breen går ut i Ekmannfjorden på James I land.
Breen har namn etter Leonard Pontus Holmström (1840-1919), ein svensk geolog.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Vetternatt

Vetternatt, vinternatt eller calixtusdag er ein merkedag på primstaven som fell den 14. oktober.
Dette er fyrste dagen på vintersida av primstaven, og markerte dermed byrjinga av vinterhalvåret. Namnet «calixtusdag» kjem frå helgenen pave Calixtus I, som hadde minnedag den 14. oktober. Dagen er merkt med ein vott, hanske, pavelue eller eit tre utan lauv. 

Dagen var tradisjonell faredag for tenestefolk, som kunne ta ny teneste denne dagen og sommarmål 14. april. Han markerte òg byrjinga på å køyra hest med dombjøller.

Som vêrmerke synte vinternatt at ein kunne venta seg snø om ikkje altfor lenge. Slik vêret var vinternatt, kom vintervêret til å verta. I Verdal kalla ein dagen «vinterspåmannen».

Kjelder 

 «Vinternatt»  ved norsknettskole.no

Primstaven
Oktober
Vinter
Eidembreen

Eidembreen er ein 18 km lang isbre på Spitsbergen på Svalbard. Breen går ut i Eidembukta i Forlandsundet frå Oscar II land.

Breen har namn etter kommandør Ole Eidem (1865-1911), ein norsk sjøoffiser og politikar.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Hellefonna

Hellefonna er eit breeområde på Spitsbergen på Svalbard, som omfattar Sveigbreen, Skruisbreen, Marmorbreen, nokre småbrear ved Milne Edwardsfjellet, Jinnbreen og Innerbreen. Fonna ligg mellom Sassendalen og Kjellströmdalen i Sabine land. 

Breen har namn etter Sigurd Gunnarson Helle (f. 1920), topograf ved Norsk polarinstitutt.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Inglefieldbreen

Inglefieldbreen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Breen går ut i Storfjorden frå Heer land. 

Breen har namn etter Sir Edward Augustus Inglefield (1820-1894), engelsk sjøoffiser og arktisk oppdagingsreisande.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Strongbreen

Strongbreen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Breen har ein brei front mot Kvalvågen på vestsida av Storfjorden, på skiljet mellom Heer land og Torell land. 

Breen har namn etter Frederick Ketelbey Strong (d. 1875), konsul i Aten for Hannover og Bavaria. Strong var ein venn av den tyske geografen August Petermann.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Doktorbreen

Doktorbreen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Breen munnar ut i Van Keulenfjorden, i skiljet mellom Nathorst Land og Torell Land. 

Breen har namn etter dei norske medisinstudentane O.J. Broch, E. Fjeld og A. Høygaard som traverserte breen i 1928.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Nathorstbreen

Nathorstbreen er ein isbre på Spitsbergen på Svalbard. Breen munnar ut i Van Keulenfjorden. Breen er samansett av ei rad småbrear: Zawadskibreen, Kuvbreen, Polakkbreen, Kamryggbreen, Blankfjellbreen, Dominantbreen, Besshøbreen, Dobrowolskibreen, Kjosfonn og Knokisen, og ligg nordaust i Wedel Jarlsberg Land og vest i Torell Land. 

Breen har namn etter professor Alfred Gabriel Nathorst (1850-1921), ein svensk polarforskar som leidde ekspedisjonar til Svalbard i 1870, 1882 og 1898.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Recherchebreen

Recherchebreen er ein 16 km lang isbre på Spitsbergen på Svalbard, for nordenden av Wedel Jarlsberg Land . 

Breen er samansett av ei rad småbrear: Ramondbreen, Dollfusbreen, Foldnutfonna, Varderyggfonna, Bjørnebreen og Tverrbreen.
 
Breen har renn ut i Recherchefjorden og har namn etter den; han er igjen oppkalla etter korvetten «La Recherche» som brakte med seg ein fransk ekspedisjon til nordområda i åra 1838-40.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Torellbreen

Torellbreen er to store isbrear som renn ihop sør for Raudfjellet og dannar ein 20 km brei brefront på sørvestkysten av Wedel Jarlsberg Land. Namnet Torellbreen vert bruka om den nedre delen av breen, dei to armane vert kalla Austre Torellbreen og Vestre Torellbreen.

Breen har namn etter den svenske geologen og glaciologen professor Otto Martin Torell (1828-1900).

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Storbreen på Svalbard

Storbreen er ein 15 km lang og 5 km brei isbre på Spitsbergen. Han ligg sørvest i Torell Land og munnar ut, saman med Hornbreen, i indre delen av Hornsundet.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Hornbreen

Hornbreen er ein 15 km lang og 8 km brei isbre på Spitsbergen. Han ligg i skiljet mellom Torell Land og Sørkapp Land og munnar ut, saman med Storbreen, i indre delen av Hornsund.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Vasil'evbreen

Vasil’evbreen er ein 20 km brei isbre på Spitsbergen. Han ligg på austsida av Sørkapp Land. I tilknyting til denne ligg småbreane Pulkovbreen, Øydebreen, Kronglebreen, Brattkneikbreen, Leifbreen og Lathambreen. 

Breen har namn etter den russiske astronomen Alexandr Semenovich Vasil’ev (f. 1868), medlem av ein svensk-russisk ekspedisjon til Svalbard i 1899-1902.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard
Olsokbreen

Olsokbreen er ein 17 km lang isbre på Spitsbergen. Han ligg sentralt på Sørkapp Land og munnar ut i havet i søraust, mot Stormbukta. Øverdelen av breen vert kalla Mefonna. 

Breen fekk namnet sitt av ein norsk ekspedisjon som nådde fram til breen olsokdagen 1920.

Kjelder 
 The Place Names of Svalbard, Norsk polarinstitutt rapport 122 (2003) ISBN 82-7666-194-7

Isbrear på Svalbard