alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
John Venn

John Venn () var ein engelsk matematikar og prest. Han er særleg kjend for arbeida sine innan logikk og for diagramma sine, såkalla Venn-diagram, for å illustrere mengder. Han skreiv også dei viktige verka Logic of Chance (1866) og Symbolic Logic (1881).

Venn blei fødd i Kingston upon Hull i Yorkshire som son av Martha Sykes og presten Henry Venn. Mora døyde då han var tre år gammal. 
Han studerte matematikk ved Gonville and Caius College ved Universitetet i Cambridge, der han fekk graden sin og blei fellow i 1857. I 1903 blei han president for skulen. I mellomtida følgde Venn likevel familietradisjonen som anglikansk prest. Han blei ordinert i 1859 og tenter først i Cheshunt i Hertfordshire og deretter i Mortlake i Surrey.

Kjelder

«John Venn» (2011-11-30) i Store norske leksikon. 

Delar av denne artikkelen bygger på «John Venn» frå ,  den 12. januar 2015.  

Folk frå Kingston upon Hull
Engelske matematikarar
Engelske logikarar
Engelske filosofar
Medlemmar av Royal Society
Matematikarar på 1800-talet
Down Beat

Down Beat er eit amerikansk musikkmagasin. Tidlegare var det eit reint jazz-tidsskrift, men dekker nå det dei sjølve beskriv som «jazz, blues and beyond».

Innan sin sjanger er Down Beat tidsskriftet med det største opplaget på verdsbasis og det første som blei stifta: første utgåve kom i juli 1934 i Chicago. I starten var det eit månadsmagasin, men frå 1939 kom bladet ut to gonger i månaden og i ei periode annankvar veke. Sidan april 1979 har det vore eit månadsmagasin igjen.

Heilt frå oppstarten har bladet arrangert lesaravstemminga Readers Poll for beste musikar, og frå 1953 kritikaravstemminga Critics Poll for alle musikkinstrument og kategoriar. Desse tildelingane blir rekna som dei mest prestisjetunge prisane i jazzverda.

«Down beat» er det engelske omgrepet for det første slaget i ei takt.

Prisar

«Lifetime Achievement Award» 
 1981 John H. Hammond
 1982 George Wein
 1983 Leonard Feather
 1984 Dr. Billy Taylor
 1985 Dr. Lawrence Berk
 1986 Orrin Keepnews
 1987 David Baker
 1988 John Conyers Jr.
 1989 Norman Granz
 1990 Rudy Van Gelder
 1991 Bill Cosby
 1992 Rich Matteson
 1993 Gunther Schuller
 1994 Marian McPartland
 1995 Willis Conover
 1996 Chuck Suber
 1997 William P. Gottlieb
 1998 Bruce Lundvall
 1999 Sheldon Meyer
 2000 George Avakian
 2001 Milt Gabler
 2002 
 2003
 2004
 2005 Jim Warrick
 2006 Claude Nobs
 2007 Dan Morgenstern
 2008
 2009
 2010 Manfred Eicher

«Hall of Fame» 
Down Beat si Jazz Hall of Fame ligg i Universal Studios si City Jazz club i Orlando, Florida. Gjeldande medlemskap sortert etter år er lista opp i tabellen nedanfor. Vinnarane før 1961 blei valde av av lesarane sin readers' poll før kritikartildelinga sin critics' poll kom i gang i 1961.

«Veterans Committee Hall of Fame» 
2008: Jo Jones, Jimmie Lunceford, Erroll Garner, Harry Carney, Jimmy Blanton
2009: Oscar Pettiford, Tadd Dameron
2010: Baby Dodds, Chick Webb, Philly Joe Jones, Billy Eckstine

«Album of the Year» 
Jazz Album of the Year er ei liste med vel eit dusin populære album, her er dei tre øvste albuma på lista for dei siste åra:

2006 critics' poll:
(1) Andrew Hill: Time Lines (Blue Note)
(2) Wayne Shorter Quartet: Beyond the Sound Barrier (Verve)
(3) Sonny Rollins: Without a Song: The 9/11 Concert (Milestone)

2007 critics' poll:
(1) Ornette Coleman: Sound Grammar (Sound Grammar)
(2) Trio Beyond: Saudades (ECM)
(3) Sonny Rollins: Sonny, Please (Doxy)

2008 critics' poll:
(1) Maria Schneider: Sky Blue (ArtistShare)
(2) Michael Brecker: Pilgrimage (Heads Up)
(3) Joe Lovano and Hank Jones: Kids: Duets Live At Dizzy's Club Coca-Cola (Blue Note)

2010 critics' poll:
(1) Vijay Iyer Trio: Historicity (ACT)
(2) Joe Lovano Us Five: Folk Art (Blue Note)
(3) Miguel Zenón: Esta Plena (Marsalis)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 downbeat.com

USA-amerikanske tidsskrift
Jazz
Publikasjonar skipa i 1934
Musikktidsskrift
1934 i USA
John Wallis

John Wallis () var ein engelsk matematikar og teolog. Han var ein av grunnleggarane av the Royal Society. 

Han var professor i matematikk i Oxford frå 1649 og seinare hoffprest hos Karl II av England. Dei matematiske arbeida hans medverka til å skape grunnlaget for differensialrekninga. I hans Arithmetica infinitorum frå 1655, studerer han uendelege rekkjer og gjev her sitt kjende uttrykk for talet π som eit uendeleg produkt. Av dei andre matematiske arbeida hans finn ein Mathesis universalis frå 1657 og Treatise on Algebra frå 1685, der han utvidar det algebraiske teiknspråket, innfører negative eksponentar og eit spesielt teikn for uendeleg.

Asteoriden 31982 Johnwallis er kalla opp etter han.

Kjelder

«John Wallis» (2011-11-30) i Store norske leksikon.

Bakgrunnsstoff

Engelske matematikarar
Medlemmar av Royal Society
Folk frå Kent
Engelske musikkteoretikarar
Matematikarar på 1600-talet
Joseph Liouville

Joseph Liouville () var ein fransk matematikar. 

Han var professor i Paris frå 1833. Han utførte viktige arbeid frå forskjellige område i matematikken, særleg talteori og funksjonsteori. Han beviste mellom anna eksistensen av transcendentale tal. Han grunnla Journal des mathématiques pures et appliquées («Liouvillejournalen»), som enno er eit leiande matematisk tidsskrift i Frankrike.

Kjelder
Joseph Liouville. (2011-11-30) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/Joseph_Liouville

Franske matematikarar
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Medlemmar av Royal Society
Matematikarar på 1800-talet
Universitetsbiblioteket i Tromsø

Universitetsbiblioteket i Tromsø (UB) vart offisielt oppretta som ein del av Universitetet i Tromsø i 1972. Universitetsbiblioteket er eit offentleg vitskapleg bibliotek. Biblioteket er ein del av det totale faglege og pedagogiske tilbodet ved UiT Noregs arktiske universitet.

Biblioteket har tre avdelingsbibliotek:

Bibliotek for kultur og samfunnsfag (KS)
Bibliotek for psykologi og jus (PJ)
Bibliotek for natur og helsefag (NH)

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside

Bibliotek i Noreg
UiT Noregs arktiske universitet
Skipingar i 1972
Monique van der Vorst

Monique van der Vorst () er ein nederlandsk syklist. Ho har to sølvmedaljar frå Dei paralympiske leikane.

Då ho var 13 år vart ho lam i det venstre beinet etter ein operasjon. I 2008 vart ho påkøyrd av ein bil og fekk store skadar i ryggmergen. To år seinare, i mars 2010, då ho var 25 år, vart ho påkøyrd av ein annan syklist. Ei stund etter hendinga fekk ho kjensla attende i beina.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monique van der Vorst» frå ,  den 30. november 2011.

Bakgrunnsstoff
 Her er mirakelkvinnen som imponerer idrettsverdenen

Folk frå Gouda
Nederlandske syklistar
Nederlandske handikappidrettsutøvarar
Jørgen Sandemose

Jørgen Sandemose () er ein norsk filosof, fagbokforfattar og fyrstelektor ved Institutt for filosofi, ide- og kunsthistorie og klassiske språk ved Det humanistiske fakultetet ved  Universitetet i Oslo.

Jørgen Sandemose høyrer til på venstresida i norsk politisk- og samfunnsvitskapleg tenking, og har gjort seg gjeldande i den offentlege debatten i mange ulike fora både i Noreg og utanlands. Han var på 1970-talet medlem av Kommunistisk Universitetslag (KUL), ein revolusjonær studentorganisasjon med basis i dei filosofiske og sosialøkonomiske institutta ved Universitetet i Oslo, som la stor vekt på teoretisk skolering i marxisme. I 1979 var han redaktør av Kommunistisk Arbeiderforbunds tidsskrift Røde Fane.

Jørgen Sandemose er son av den norsk-danske skjønnlitterære forfattaren Aksel Sandemose, og vakte i 2002 stor merksemd med boka Flyktningen.  Aksel Sandemose - en biografi, som var eit krast oppgjer med faren. Boka kom i nytt opplag i 2004 med somme rettingar.

Bibliografi 

Venstrefløyen og islam. Valdisholm 2011.  ISBN 82-7412-077-9
Kritikk av globaliseringsteorien. Om nødvendig forståelse av produksjonsmåter og verdensmarked. Aschehoug & Co. 2010  ISBN 978-82-03-19882-3
Innledende essay. Bokklubbens Kulturbibliotek 2008.  ISBN 978-82-525-6769-4
Universets ansikt. Aschehoug & Co. 2008. ISBN 9788203193712
Filosofisk drøfting. Spartacus 2007. ISBN 978-82-430-0418-4
Totalitet og metode. Spartacus 2007. ISBN 978-82-304-0031-9
Biografi og metode. Pamflett til filosofisk og litterær oppbyggelse. Aschehoug & Co. 2005  ISBN 82-03-19024-3
Jantjes, Gavin; Sandemose, Jørgen & Bjørgeengen, Kjell (red.) (2004). Kjell Bjørgeengen - Nye videoarbeider - New Videoworks. Nasjonalmuseet/Museet for samtidskunst 2004.  ISBN 82-91727-23-6
Flyktningen.  Aksel Sandemose - en biografi. Aschehoug & Co. 2004  ISBN 82-0318825-7
Stat, religion, økonomi: Karl Marx og kapitalismens former. Aschehoug & Co. 2002 ISBN 82-03-18580-0
Ricardo, Marx og Sraffa : kritikk av den nyricardianske retningen i moderne økonomisk teori . Gyldendal Norsk Forlag, Oslo 1976
Overganger : en studie av Das Kapital.  Universitetet i Oslo, Oslo 1976
Kapitalbegrep - begrepsbegrep : to forutsetninger for den dialektiske logikk. Magisteravhandling i filosofi - Universitetet i Oslo, 1973

Bakgrunnsstoff 
Presentasjon av Jørgen Sandemose på internettsidene til Universitetet i Oslo

Norske sakprosaforfattarar
Norske filosofar
Stride-piano

Stride-piano (òg Harlem Stride Piano eller stride, tydinga er om lag «pianospel i store steg») er ein stil for solopiano frå jazzen si tidlege historie. Utgangspunktet er ragtime, men til skilnad frå ragtime er ikkje stride komponert, men stort sett improvisert. Pionerar frå Harlem, som James P. Johnson og Willie «The Lion» Smith, skapte stilen rundt 1920 og takka vere Fats Waller vidareutvikla den seg til den viktigaste stilen i swingjazzen.  

I stridestilen overtek venstre hand basslinja og harmoniseringa ved at handa vekslar mellom å spele ein oktav (eller i blant ein desim, dvs over ti tonetrinn) i bassen og akkordar i mellomregisteret, mens høgre hand spelar melodilinja eller improviserer over melodien.

Pianisten er den dominerande under stride-spel, så rytmeinstrumenta slagverk og kontrabass trekker seg da tilbake. Gruppene er sjeldan meir enn fem til seks musikarar, men det finst døme på at større band spelar stride piano, som Teddy Wilson. 
 
Evna til å spele stride er, ved sida av erfaring i improvisasjon, avhengig av anatomien til pianisten sine hender: berre få pianistar kan spele desimar i alle toneartar, men ein av stridepianistane, Eubie Blake, hadde så lange fingrar at venstrehanda nådde over tolv tonetrinn.

Art Tatum var ein av dei som representerer topp-punktet for stilen. Han spelte ofte passasjar der desimane i bassen bestod av løp i fjerdedelsnotar (walking bass) og kunne dermed heilt unngå vekslinga med akkordspel.

Namnet «stride piano» fekk stilen først seinare, men er grunnlaget for alle etterfølgjande stilartar innan jazzpiano. Ralph Sutton kalla spelestilen «Harlem Rhythm».

Sjå òg 
 Ragtime, Swingjazz
 Art Tatum, Thelonious Monk, Johnny Guarnieri, Don Ewell, Louis Mazetier, Donald Lambert, Cliff Jackson, Dick Wellstood, Butch Thompson, Pat Flowers, Bernd Lhotzky, Joe Turner, Claude Hopkins, Ralph Sutton, Hank Duncan, Dick Hyman, Mike Lipskin, Stephanie Trick, Morten Gunnar Larsen, William Turk, John Gill

Bakgrunnsstoff 
 Stride piano på BlueBlackJazz.com
 Notedøme
 Døme og forklaring av Dick Hyman på YouTube

Musikksjangrar
Jazz
Piano
Stéphane Grappelli

Stéphane Grappelli () var ein fransk-italiensk jazzfiolinist som saman med Django Reinhardt stifta Quintette du Hot Club de France.

Liv og karriere 
Grappelli lærte å spele fiolin og piano på eiga hand, og utan å ha hatt ein einaste lærar klarte han opptaksprøva til musikkhøgskolen i Paris. Her studerte han mellom 1924 og 1928. I studietida og ei tid etter tente han til livet som stumfilpianist og dansebandmusikar. I 1933 møtte han Django Reinhardt og stifta i lag med han Quintette du Hot Club de France. Dei spelte inn ei lang rekke album fram til 1939 og hadde stor suksess på konsertscenene. Da 2. verdskrigen braut ut 1. september 1939 var bandet på konsertturné i  London. Reinhardt reiste rett tilbake til Paris, men Grappelli blei igjen i England.

I England stifta Grappelli eit nytt band med den unge pianisten George Shearing. Grappelli samarbeida med Django Reinhard etter òg, men utan å vere medlem av same gruppe. I 1950- og 1960-åra utvikla Stéphane Grappelli seg til å bli den viktigaste jazzfiolinisten og gjorde instrumentet sitt stuereint i jazzmusikken. Frå nå av spelte Grappelli inn album med alle store jazzmusikarar over heile verda eller reiste på konsertturnear med dei. 30. september 1966 fekk Duke Ellington i konserten «Violin Summit» dei den gongen fire mest kjente fiolinistane på same scene. I ulike sett opptredde Grappelli, Stuff Smith, Svend Asmussen og Jean-Luc Ponty. Saman spelte dei It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing) .

Frå midten av 1970-åra reiste Grappelli ofte på konsertturnear, først med Diz Disley. I 1979 spelte han inn Tivoli Gardens, Copenhagen, Denmark med Joe Pass og Niels-Henning Ørsted Pedersen. 80-års dagen sin feira han med Gary Burton, Earl Hines, Martial Solal og Jean-Luc Ponty. Heilt til kort tid før han døydde spelte han inn studioopttak, òg med unge musikarar som til dømes Michel Petrucciani. Den siste innspelinga gjorde han rett før han døydde, så plata  Celebrating Grappelli blei gitt ut posthumt.

Grappeli i Noreg 
Grappelli spelte fleire konsertar i Noreg, første gong med Django Reinhardt i Gamle Logen i Oslo, 6. februar 1938, siste gong på Djangofestivalen i Oslo, januar 1994. Denne konserten blei gitt ut på CD (Hot Club Records HCRCD 101 og er produsert av Jon Larsen).

Kjelde 
Denne artikkelen er basert på «» frå , den 1. desember 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Die Stephane-Grappelli-Story av Marcus A. Woelfle
 

Franske jazzfiolinistar
Folk frå Paris
Alhambra

Alhambra (arabisk الحمراء, transkribert al-Ḥamrā) er eit stort palass og festningsverk bygd av maurarane på 1300-talet i byen Granada i Andalucía i Spania. Det arabiske namnet tyder bokstaveleg tala «Den raude». Alhambra er full av arabeskar og mosaikkar og står i dag på UNESCO si verdsarvliste. Festninga er ein av dei største turistattraksjonane i Spania, og vert rekna som det beste dømet på maurisk kunst i den europeiske tidsalderen. 

Dei kristne erobra Granada i 1492, og einskilde delar av Alhambra vart deretter ombygd i renessansestil. Alhambra har seinare vorte skadd, mellom anna av krig, og av eit jordskjelv i 1821. Etter dette vart Alhambra restaurert av spanske arkitektar.

Alhambra ligg på eit platå i utkanten av Granada. Herifrå er det god utsikt over heile byen og slettene som omgjev han i vest og nord. I bakgrunnen ligg Sierra Nevada mot sør og aust. Rett ved palasset ligg den like gamle hagen Generalife. Saman med Alhambra og Generalife utgjer den mauriskbygde, historiske bydelen i Granada, Albaicín all UNESCO si verdsarv i Granada.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Alhambra» frå ,  den 1. desember 2011.

Bakgrunnsstoff

Verdsarv i Spania
Andalucía
Historiske byggverk
Islamsk arkitektur
Byggverk i Spania
Charles Mingus

Charles «Charlie» Mingus () var ein amerikansk jazz-bassist, bandleiar, pianist og ein av dei viktigaste jazzkomponistane rundt midten av 1900-talet.

Mingus blei fødd på ein militærbase i Arizona, men voks stort sett opp i Watts, Los Angeles. 

Av albuma til Mingus finn ein blant andre The Clown (1957) og Mingus Ah Um (1959). Han skapte ein heilt eigen, unik form for jazzmusikk og unngikk bevisst å bli plassert i ein kategori.

Charles Mingus opptredde med og spelte inn album med mange av det mest namngjetne i jazzen: Dizzy Gillespie, Miles Davis, Lionel Hampton, Dave Brubeck, Duke Ellington og Charlie Parker.

Mingus leid i periodar av depresjon. Han kunne til tider arbeide frenetisk og skape mykje musikk, men desse periodane blei ofte følgd av ganske lange periodar men minimal produksjon. Han var kjent for å ha eit notorisk dårleg temperament på scenen og det kunne gå ut over både orkestermedlemmene og publikum.

I 1977 fekk Mingus diagnosen ALS – amyotrofisk lateralsklerose – ein motorisk nervesjukdom som innebar att både konsertverksemd og skapande arbeid tok slutt. I 1979 blei hans siste album gitt ut, Mingus, som han gjorde saman med Joni Mitchell. Han døydde før plata var ferdig, men Mitchell la siste hand på verket.

Diskografi i utval 
1954: Jazzical Moods
1956: Pithecanthropus Erectus
1957: The Clown
1957: Tijuana Moods
1957: New Tijuana Moods
1957: The Jazz Experiments of Charles Mingus
1959: Blues & Roots
1959: Mingus Ah Um
1959: Mingus Dynasty
1960: Pre Bird
1960: Mingus at Antibes
1960: Blues & Roots
1960: Charles Mingus Presents Charles Mingus
1962: Oh Yeah
1963: The Black Saint and the Sinner Lady
1963: Mingus Plays Piano
1963: Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus
1972: Let My Children Hear Music
1974: Changes One
1974: Changes Two
1976: Cumbia & Jazz Fusion
1977: Three or Four Shades of Blue
1979: Me, Myself an Eye
1990: Epitaph

Litteratur 
 Brian Priestley: Mingus: A Critical Biography, Quartet Books, London, 1982, ISBN 0-7043-2275-7
 Todd S. Jenkins: I Know What I Know: The Music of Charles Mingus, Westport, CT / London: Praeger 2006, ISBN 0-275-98102-9
 Gene Santoro Myself when i m real- the life and music of Charles Mingus, Oxford University Press 2000, ISBN 0-19-514711-1

Bakgrunnsstoff 
 
 Charles Mingus – Underdog Revisited 
 Detaljert diskografi
 Sue Graham Mingus si webside
 Charles Mingus: "The Black Saint And The Sinner Lady" , arte, 8. september 2006, i serien «30 Jahrhundertaufnahmen des Jazz», av Harry Lachner
 Biografi  på alisch.trilithium.de
 Charles Mingus

USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske jazzmusikarar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske jazzkomponistar‎
Folk frå Arizona
Folk frå Los Angeles
Artemis

Artemis var ei gudinne frå gresk mytologi, dotter til Zevs og Leto. I romersk mytologi vart ho kalla Diana. Artemis vart fødd saman med tvillingbroren Apollon på øya Dílos, dit Leto hadde flykta frå den vreide Hera, kona til Zevs.

Artemis bar pil og boge og var gudinna for jakt, læking, kyskleik og barnefødsel. Ho kunne også bera ein fakkel i handa, og vart då tenkt på som månegudinne. Ho verna om alle villdyr og villmarka. Artemis vart tilbeden som fruktbarheitsgudinne mange stader gjennom historia, særleg på Peloponnes. Ifylgje nokre mytar skal ho ha hjelpt mor si då hennar eigen tvillingbror, Apollon, skulle bli fødd.

På Sparta vart Artemis kalla Orthia, og ved hennar altar vart dei spartanske gutane piska. Eit anna alternativt namn på henne var Hekate. 

Ei historie om Artemis fortel om Niobe, dronninga av Theben og kona til Amphion. Niobe var hånleg overfor Leto fordi ho hadde fjorten born, sju gutar og sju jenter, medan Leto berre hadde to. Som hemn drap Apollon sønene hennar medan dei trente friidrett, og Artemis drap døtrene med pil og boge.

Artemistempelet i Efesos vart rekna som eitt av dei sju underverka. Her vart Artemis identifisert med ei orientalsk fruktbarheitsgudinne og framstilt med mange bryst som ein nærande guddom.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på «Artemis» frå ,  den 1. desember 2011.  
 
 , henta inn 1. desember 2011.

Greske gudinner
Romerske gudar
Cam Ranh lufthamn

Cam Ranh lufthamn (IATA: CXR, ICAO: VVCR) er ein flyplass i Cam Ranh-bukta i Cam Ranh, ein by i Khanh Hoa, 30 km sør for byen Nha Trang.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cam Ranh Airport» frå , den 27. august 2010. 
 

Flyplassar i Vietnam
Byggverk i Khanh Hoa
Cam Ranh
Nha Trang
Cannonball Adderley

Julian Edwin «Cannonball» Adderley () var ein amerikansk jazz-alt- og sopransaksofonist (sopran etter 1968) frå hard-bop-æraen på 1950- og 1960-talet.

Liv og karriere 
Opphavleg arbeidde han som musikklærar, men blei tidleg yrkesmusikar innan den varianten av jazzen som blir kalla småbandsjazz (combo).

Han blei kjent over heile USA etter at han i oktober 1957 blei med i Miles Davis Sextet saman med Davis (trompet), John Coltrane (tenorsaksofon), Paul Chambers (bass), Jimmy Cobb (trommer) og til vanleg òg Bill Evans (piano). Adderley spelte på dei legendariske Miles Davis-albuma Milestones og ikkje minst på Kind of Blue. 

I september 1959 forlét han Miles Davis og starta sin eigen kvintett, Cannonball Adderley Quintet, saman med mellom andre broren Nat Adderley (kornett), Joe Zawinul (piano) og Art Blakey (trommer).

Julian Cannonball Adderley leid heile livet gjennom av diabetes. Tilnamnet «Cannonball» skal ha komme av ein medelev som ville kalle han «kannibal» fordi han alltid var svolten. Dette blei til «Cannonball», kanskje på grunn av kroppstorleiken. Som ein sannsynleg følgje av sjukdommen og vektproblema døydde han brått i 1975 av eit slaganfall, seks veker etter dei siste opptaka til dei siste albuma hans. Han er gravlagd i Tallahassee, Florida.

Joe Zawinul sa om Cannonball Adderley:
«Han er den mest undervurderte musikaren på 1900-talet. Nesten ingen snakkar om Cannonball, men han var ein gigant. Han var seg sjølv. Han spelte ikkje som Charlie Parker. Han spelte som ingen andre.»

Diskografi i utval 
Julian Cannonball Adderley - Presenting Cannonball (1955, Savoy)
Julian Cannonball Adderley - Same (1956, EmArcy)
Gil Evans: New Bottle, Old Wine (Pacific Jazz, 1958)
Julian Cannonball Adderley - Somethin' Else (1958, Blue Note) med Miles Davis og Art Blakey
Cannonball Adderley Quintet - Live in San Francisco (1959, Riverside) (1999, tatt opp i «Grammy Hall of Fame»)
Cannonball Adderley Quintet - At the Lighthouse (1960, Riverside)
Cannonball Adderley and His Orchestra - African Waltz (1961, Riverside)
Cannonball Adderley with Bill Evans - Know What I Mean? (1961, Riverside)
The Cannonball Adderley Quintet Plus (1961, Riverside)
Cannonball Adderley Sextet - In New York (1962, Riverside) med Yusef Lateef (ts, fl, Oboe)
Cannonball Adderley Sextet - Nippon Soul (1963, Riverside) live in Tokyo
Cannonball Adderley Quintet - Mercy, Mercy, Mercy! - Live at "The Club" (1966, Capitol)
Cannonball Adderley Quintet - Accent on Africa (1968, Capitol) med Letta Mbulu
Cannonball Adderley Quintet - Country Preacher (1969, Capitol)
Cannonball Adderley - The Black Messiah (1970, Capitol)
Cannonball Adderley - Phenix (1974, Fantasy)

Referansar

Litteratur 
 David N. Baker: The Jazz style of Cannonball Adderley. A musical and historical perspective. Studio 224, Lebanon, In. 1980
 Chris Sheridan: Dis here. A bio-discography of Julian "Cannonball" Adderley. Greenwood Press, Westport, Conn. 2000. ISBN 0-313-30240-5

Bakgrunnsstoff 
 Nettside om Cannonball Adderley
 Albumoversikt
 Detaljert diskografi

USA-amerikanske jazzsaksofonistar
Folk frå Florida
Musikarar frå New York City
Grammy-vinnarar
Døde av hjernebløding
Action Beat

Action Beat er eit noise-indierockeband frå Bletchley i Milton Keynes i England som blei danna i 2004. Medlemmene er Don McLean (gitar), James Carney (gitar), Jake Burton (trommer), James Walsh (trommer), Lewis Webb, Luke Webb, Harry Taylor (gitar)

Discografi 
 1977-2007: Thirty Years of Hurt, Then Us Cunts Exploded (Fortissimo Records, 2007)
 The Noise Band from Bletchley (Truth Cult/Southern Records, 2009)
 Unbelievable Fuck-Ups (Urquinaona Records) - 2010
 Beatings (Truth Cult/Southern Records, 2010)

Peter James Taylor
 Mate (Fortissimo Records, 2010)

Kjelder 
 Action Beat - Biografi Allmusic

Bakgrunnsstoff 
  

Engelske rockegrupper
Musikkgrupper skipa i 2004
Kalott

Ein kalott (av fransk diminutiv av cale, ei sideform til écale ‘skolm, skal’) er ei tettsittande, rund hue utan brem som berre dekker issen. I Europa vart kalott nytta av både borgarar og embetsmenn på 1500- og 1600-talet. Som ein del av embetsdrakta vart kalotten òg boren av det katolske presteskapet. Fleire austerlandske folkeslag går med kalott, ofte i samband med turban. 

Kalott er òg kjend frå enkelte norske folkedrakter.

Sjå òg
 chechia, nordafrikansk lue 
 kipa, ein jødisk kalott
 kufi, vestafrikansk lue
 kofia, austafrikansk lue
 zucchetto, ein romersk-katolsk kalott.

Kjelder

Hovudplagg