alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Cape Hattersley-Smith

Cape Hattersley-Smith er eit nes markert av ein kjegleforma topp ved søraustenden av Condor Peninsula, 5 nautiske mil sørvest for Cape Knowles på Black Coast i Palmer Land i Antarktis. Neset vart fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service den 30. desember 1940. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) – Ronne antarktiske forskingsekspedisjon frå Stonington Island i november 1947 og vart fotografert på ny av U.S. Navy i 1966. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1984 etter den britiske geologen Geoffrey Francis Hattersley-Smith.

Hattersley-Smith var baseleiar for FIDS og glasiolog ved Admiralty Bay i Sør-Shetlandsøyane, 1948–49. I perioden 1951–73 var han med Defense Research Board of Canada og gjorde feltforsking i Arktis. Frå 1973 var hen med British Antarctic Survey og var sekretær for UK Antarctic Place-Names Committee, 1975–91. Hattersley-Smith skreiv òg The History of Place-names in the Falkland Islands Dependencies (Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane), Cambridge, 1980 og The History of Place-names in the British Antarctica, Cambridge, 1991,

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Herdman

Cape Herdman er eit breitt, isdekt nes som utgjer det sørlege neset ved innløpet til Violantefjorden på Black Coast i Palmer Land i Antarktis. Neset vart fotografert frå lufta i 1940 av U.S. Antarctic Service; det vart fotografert på ny frå lufta i 1947 av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon og i samband med Falkland Islands Dependencies Survey kartlagd frå bakken. Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter Henry F.P. Herdman (1901–67), ein britisk oseanograf som var eit medlem av den vitskaplege avdelinga av Discovery Investigations, 1924–49, og var sidan tilsett i National Institute of Oceanography, 1949–67.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Hinks

Cape Hinks er eit bratt nes nedanfor ein høg isdekt dom, heilt nord i Finley Heights på austkysten av Palmer Land i Antarktis. Det vart oppdaga og fotografert av sir Hubert Wilkins på flyturen hans den 20. desember 1928. Det vart seinare fotografert frå lufta av Lincoln Ellsworth i 1935, og av U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940. Neset vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Arthur R. Hinks, sekretær i Royal Geographical Society, 1915–45, som i studiane han publiserte samla oppdagingane til Wilkins, Ellsworth, Rymill og USAS i området.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Howard

Cape Howard er eit høgt, flatt, snødekt nes ytst på halvøya mellom Lamplughfjorden og Odomfjorden, på austkysten av Palmer Land i Antarktis. Det vart oppdaga av medlemmar frå U.S. Antarctic Service som utforska langs denne kysten på bakken og frå lufta i 1940. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter August Howard, grunnleggar av American Polar Society og redaktør i The Polar Times.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Keeler

Cape Keeler er eit isdekt nes, som heller slakt oppover mot nordvest til 520 m, på sørsida av innløpet til Revellefjorden på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga 20. desember 1928 av sir Hubert Wilkins, som namngav det etter Fred E. Keeler frå Lockheed Company. Ein base og ein meteorologisk stasjon vart oppretta ved Cape Keeler av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Finn Rønne i 1947-48.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Kidson

Cape Kidson er eit bratt nes på 300 moh på nordsida av innløpet til New Bedfordfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart først oppdaga og fotografert frå lufta av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940. I 1947 neset vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), medan Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla det frå bakken. Det vart namngjeve frå FIDS etter Edward Kidson sin var meteorolog på New Zealand og forfattar av meteorologisk rapportar frå den britiske antarktiskekspedisjonen under Ernest Shackleton, 1907–09 og Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Douglas Mawson, 1911-14.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Knowles

Cape Knowles er eit nes på 20,5 m, på nordsida av innløpet til Hiltonfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga av medlemmar frå East Base av UK Antarctic Service (USAS) i 1940 og kalla opp etter Paul H. Knowles, geolog og leiaren for sledelaget til East Base som kartla denne kysten som langt sør som Hiltonfjorden.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Lamb Point

Lamb Point er eit lågt, isdekt nes på sørsida av innløpet til Howkinsfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga og fotografert frå lufta i desember 1940 av U.S. Antarctic Service (USAS). I 1947 vart det fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Finn Rønne, medan Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla han frå bakken. Det vart namngjeve frå FIDS etter H.H. Lamb, meteorolog på det britiske kvalkokeriet «Balaena» i Antarktis i 1946-47, som førebudde daglege vêrvarsel for kvalflåten, arbeidde for FIDS og andre meteorologisk rapportar.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Lewis Point

Lewis Point er eit nes med bratte klipper på nordsida nedanfor ein isdekt kuppel, 510 moh, ved sørsida av munningen av Anthonybreen, på austkysten av Palmer Land. Det vart fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940. I 1947 vart det fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Finn Rønne, medan Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla det frå bakken. Det vart namngjeve av Rønne etter oberst Richard L. Lewis som skaffa feltutstyr og klede for RARE.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Little

Cape Little er eit nes heilt aust på halvøya mellom Wright- og Kellerfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart truleg sett frå lufta av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS) som fotograferte Wright lnlet i desember 1940. Det vart fotografert av lufta i løpet av 1947 av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Finn Rønne, medan Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla han frå bakken. Det vart namngjeve av Rønne for Delbert M. Little, nestkommedanderande i U.S. Weather Bureau, som arrangerte utsendingane av vêrmeldingane frå RARE.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape MacDonald

Cape MacDonald er eit nes på 435 moh, på sørsida av innløpet til Odomfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS) som utforska området på bakkenog frå lufta i 1940 og kalla opp etter J.E. MacDonald, utsending i felten og sekretær i USAS.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Mackintosh

Cape Mackintosh er eit lågt, isdekt nes som utgjer nordenden av Kemp Peninsula og austsida av Masonfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart truleg oppdaga av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS) som fotograferte ein del av Kemp Peninsula medan dei utforska denne kysten frå lufta i desember 1940. I 1947 vart neset fotografert av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), som i lag med Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla det frå bakken. Det vart namngjeve frå FIDS etter Neil A. Mackintosh (1900–74), som var ein britisk marinebiolog, oseanograf og ekspert på kvalar i Antarktis. Han var medlem av Discovery Investigations frå 1924 og vitskapleg leiar 1929–49. Seinare var han underdirektør National Institute of Oceanography (no Oceanographic Sciences), 1949-61.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Mawson

Cape Mawson er eit lågt, isdekt nes som utgjer søraustenden av Charcot Island. Det vart oppdaga frå lufta og grovt kartlagd av sir Hubert Wilkins den 29. desember 1929, på ein flytur gjort kring øya. Det vart namngjeve av Wilkins etter sir Douglas Mawson som utforska Australsk Antarktis og leia Den australasiatiske antarktisekspedisjonen, 1911–14, og British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE), 1929-31. Det vart kartlagd på ny frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1947 av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Mayo

Cape Mayo er eit nes på austenden av eit flatt, isdekt platå på 500 m, som ligg mellom Cape Keeler og Miller Point på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga av sir Hubert Wilkins på ein flytur, 20. desember 1928, og vart namngjeve av han etter William B. Mayo i Ford Motor Company. Det vart undersøkt grundigare for lufta av Lincoln Ellsworth i 1935, og frå fly og sledeturar langs denne kysten av medlemmar frå East Base frå U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Miller Point

Miller Point er eit, svart, bert nes på 250 m på nordsida av innløpet til Caseyfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga av sir Hubert Wilkins på ein flytur den 20. desember 1928, og vart namngjeve av han etter George E. Miller i Detroit. Det vart undersøkt grundigare etter ein flytur av Lincoln Ellsworth i 1935, og frå lufta og frå bakken av U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Moe Point

Moe Point er eit nes med nakne klipper like sør for Croombreen på nordvestsida av Smithfjorden i Palmer Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) i 1974. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard L. Moe ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved Palmer Station i 1974.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Moore Point

Moore Point er eit kupert nes nedanfor ei lita topp, føre George VI Sound og på nordsida av munningen av Meiklejohnbreen, på vestkysten av Palmer Land. Det vart først kartlagd i 1936 av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1954 etter James I. Moore, andremaskinist på «Penola» i løpet av BGLE, 1934-37.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Musselman

Cape Musselman er eit nes på sørsida av innløpet til Palmer lnlet, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS) som utforska denne kysten til lands og frå lufta frå East Base i 1940. Det er kalla opp etter Lytton C. Musselman, medlem av laget i East Base som utførte sledeturar til Dyer Plateau i nærleiken av Mount Jackson, som ligg innanfor dette neset.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Old Mans Head

Old Mans Head er eit mørkt nes på sørsida av innløpet til Wustfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga og fotografert frå lufta i desember 1940 av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS). I 1947 vart neset fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), medan Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla han frå bakken. Det skildrande namnet vart gjeven frå FIDS.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Reichelderfer

Cape Reichelderfer er eit avrunda, hovudsakleg isdekt nes 4 nautiske mil (7 km) aust for DeBusk Scarp, som ligg på vestsida av Stefansson Strait på austkysten av Palmer Land. Dette neset vart sett av sir Hubert Wilkins som utforska denne kysten under ein flytur den 20. desember 1928. Det vart kartlagd i 1940 av U.S. Antarctic Service (USAS) og feilaktig kalla Cape Rymill på den tida. Det vart sett på ny i 1947 av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Finn Rønne som namngav det etter Francis W. Reichelderfer, som var sjef i U.S. Weather Bureau.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Rymill

Cape Rymill er eit bratt nes ovanfor den sentrale delen av Hearst Island langs austkysten av Palmer Land. Det er kalla opp etter John Rymill av medlemmar frå East Base frå U.S. Antarctic Service (USAS) som kartla denne kysten til lands og frå lufta i 1940. Rymill var leiaren for British Graham Land Expedition (BGLE), og i 1936 for ein sledetur austover over Den antarktiske halvøya.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Schlossbach

Cape Schlossbach er eit nes på austenden av Prehn Peninsula mellom Hansen- og Gardnerfjorden på austsida av basen på Den antarktiske halvøya. Neset vart oppdaga av Finn Rønne i 1940 eller og 1947–48, og han namngav det etter offiser Isaac Schlossbach, nestkommanderande på ekspedisjonen og offiser på skipet Port of Beaumont i Texas.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cape Schlossbach» frå ,  den 2. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Nes i Palmer Land
Cape Sharbonneau

Cape Sharbonneau er eit avrunda, snødekt nes på sørsida av innløpet til Lehrkefjorden, på austkysten av Palmer Land. Medlemmar av East Base frå U.S. Antarctic Service (USAS) utforska denne kysten i 1940. Dei kartla neset som ei øy dei kalla opp etter Charles W. Sharbonneau, ein snikkar ved East Base. Det vart oppdaga at det var eit nes i 1947 under ein sledetur av medlemmar frå Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) og Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS).

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Sharbonneau» frå ,  den 2. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Nes i Palmer Land
Simpson Head

Simpson Head er eit kjenneleg nes på 1065 moh på nordsida av New Bedfordfjorden 6 km nordvest for Cape Kidson, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga og fotografert frå lufta i desember 1940 av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS). I 1947 vart det fotografert frå lufta av medlemmar frå Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), medan Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla det frå bakken. Det vart namngjeve frå FIDS etter sir George C. Simpson.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Steeple Point

Steeple Point er eit lågt, isdekt nes på vestkysten av Palmer Land, omtrent 2 nautiske mil (3,7 km) vest for Sandau Nunatak i Steeple Peaks. Neset vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i tilknytinga til Steeple Peaks.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Wade Point

Wade Point er eit klipperik nes føre George VI Sound, opp til 915 m og markerer vestenden av klippa som ligg mellom Millet- og Bertrambreen på vestkysten av Palmer Land. Det vart først kartlagd i 1936 av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill. Det vart namngjeve i 1954 av medlemmar frå ekspedisjonen for Muriel H. Wade, som var sekretær for BGLE.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Walcott

Cape Walcott er eit bratt, isdekt nes på 625 moh, som utgjer sjøsida av Scripps Heights på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga av sir Hubert Wilkins i 1928 og vart namngjeve av han etter Frederic C. Walcott i styret i American Geographical Society.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Wheeler

Cape Wheeler er eit bratt nes på 460 moh i Antarktis på nordsida av innløpet til Wrightfjorden på austkysten av Palmer Land. Neset vart fotografert frå lufta i 1940 av U.S. Antarctic Service (USAS) og i 1947 av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE). Det vart namngjeve av Finn Rønne, leiaren for ekspedisjonen, etter John N. Wheeler, president i North American Newspaper Alliance og ein bidragsytar for ekspedisjonen.

Kjelder

Nes i Palmer Land
Cape Zumberge

Cape Zumberge er eit bratt nes på vestsida av Ronne isbrem på sørvestenden av Orville Coast i Palmer Land i Antarktis. Namnet «Zumberge Nunatak» vart gjeve av det amerikanske laget under Det internasjonale geofysiske året ved  Ellsworth Station, 1957–58. Neset ligg lite nord for fjellet og er kalla opp etter James Zumberge, ein amerikansk glasiolog som studerte Rossisen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cape Zumberge» frå ,  den 2. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Nes i Palmer Land
Palmer Point

Palmer Point er eit nes på kysten av Antarktis, kring 2 nautiske mil (3,7 km) vest for Strover Peak og 8 nautiske mil (15 km) vest-nordvest for Caroline Mikkelsen-fjellet. Det vart fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47. Det vart vitja I.R. McLeod, ein geolog med ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) som kartla Prince Charles Mountains i 1969. Det vart namngjeve av Antarctic Names Committee of Australia (ANCA) etter J. Palmer, ein helikopterpilot med ANARE («Nella Dan») i 1968.

Kjelder

Nes i Princess Elizabeth Land
Steinnes

Steinnes er eit nes på søraustkysten av Prydzbukta, kring 4 nautiske mil (7 km) aust-nordaust for Larsemannfjella. Det vart først kartlagd frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936) og namngjeve av dei.

Kjelder

Nes i Princess Elizabeth Land
We Are the Winners

«We Are the Winners» (engelsk for Me er vinnarane) var det litauiske bidraget i Eurovision Song Contest 2006, framført på engelsk og fransk av LT United. Songen er skriven av Andrius Mamontovas, Saulius Urbonavičius og Viktoras Diawara.

Songen minner tematisk om «We Are the Champions» av Queen og i refrenget syng dei mellom anna «Me er vinnarane av Eurovision/Me, me er! [...] Så, du må røyste, røyste, røyste på vinnarane!».

Under verdsmeisterskapen i fotball i 2006 framførte gruppa songen med ny tekst. 13. juni 2006 framførte Robbie Williams songen under eit show i Belgia.

Eurovision Song Contest 2006
«We Are the Winners» er éin av få songar i Eurovision Song Contest som har vorte bua på.

Semifinalen
Sidan Litauen ikkje kvalifiserte seg til finalen i 2005 vart songen fyrst framført i semifinalen. Songen starta som nummer 18, etter Nederland med «Amambanda» av Treble og før Portugal med «Coisas de nada» av Nonstop. Litauen fekk til saman 163 poeng og enda på femteplass av totalt 23 bidrag. Bidraget gjekk dimed vidare til finalen.

Finalen
Songen starta som nummer 14 i finalen, etter Bosnia-Hercegovina med «Lejla» av Hari Mata Hari og før Storbritannia med «Teenage Life» av Daz Sampson. Litauen fekk til saman 162 poeng og enda på sjetteplass av totalt 24 bidrag. Litauen vart dimed direktekvalifisert til finalen i 2007. Etter finalen song vinnargruppa Lordi refrenget til «We Are the Winners» då dei ankom pressekonferansen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «We Are the Winners» frå ,  den 2. januar 2013.

Fotnotar

Litauiske Eurovision Song Contest-songar
Eurovision Song Contest 2006-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Franskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Fleirspråklege Eurovision Song Contest-songar
Songar om Eurovision Song Contest
Takaka-elva

Takaka-elva ligg nordvest på Sørøya på New Zealand. Ho renn nordover i om lag 70 km|, og munnar ut i Golden Bay nær byen Takaka.
 
Det vart rapportert i januar 2007 at Takaka er ei av dei stadig fleire av elvene på Sørøya der det er funne førekomst av den invasive kiselalgen Didymosphenia geminata.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Takaka River» frå ,  den 2. januar 2013.  
 

Elver på New Zealand
Tasman på New Zealand
Aulis Kallakorpi

Aulis Arnold Kallakorpi, fødd Nuutinen, () var ein finsk skihoppar frå Kuusankoski. Han tok sølvmedaljen i skihopping under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo. Kallakorpi var ein «dei flygande finnane», som under trenaren Lasse Johansson revolusjonerte hoppsporten ved å ta i bruk den såkalla aerodynamiske stilen.

Aktiv 
Kallakorpi vann sølvmedaljen under den finske skimeisterskapen i 1952. Året etter vann han ein klar siger i hopprennet i Lahti-spelen. I VM i Falun i 1954 vart han nummer 30.

Kallakorpi deltok i den tysk-austerrikske hoppveka i fire år på rad, frå 1953/54 til 1956/57. I si fyrste hoppveka kom han som best på tredjeplass i opningsrennet. Han kom tilbake året etter og vann dei to fyrste renna i hoppveka; i Oberstdorf 30. desember 1954 og i Garmisch-Partenkirchen to dagar seinare. Kallkorpi kopierte sigeren i Oberstdorf i romjula 1955, ein siger han delte med landsmannen Eino Kirjonen. Samanlagt vart Kallakorpi nummer fire i 1953/54, nummer tre i 1954/55, samt nummer sju i 1956/57; i 1955/56 deltok finnane berre i dei to renna i Vest-Tyskland.

Kallakorpi vann Holmenkollrennet i 1955, to poeng føre Torbjørn Falkanger og landsmannen Kirjonen. Sesongen etter var han tilbake i Kollen og kom på delt tredjeplass, landsmannen og olympiameisteren Antti Hyvärinen sigra. I mellomtida hadde Kallakorpi fått sølvmedaljen i olympiaden i Cortina d'Ampezzo under 1956, bakom nettopp Hyvärinen.

Kallakorpi døydde i St. Michel i 2005.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Aulis Kallakorpi» frå , den 2. januar 2013. 
 
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Finske skihopparar
Medaljevinnarar under vinter-OL 1956
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Finland
Finske deltakarar under vinter-OL 1956
Skihopparar under vinter-OL 1956
Riuwaka-elva

Riuwaka-elva ligg i regionen Nelson, nordvest på Sørøya på New Zealand. Ho renn i 20 km før ho munnar ut i Tasman Bay, nær byen Riwaka, 10 km nord for Motueka.

Elvedalane til Riuwaka aog den nærliggjande Takaka River dannar delar av fjellpasset der den einaste vegen mellom Tasman Bay og Golden Bay går.

Delar av elveløpet går under jorda gjennom sandsteinsgrotter, og kjem opp att i dagen ved The Riwaka Resurgence. Denne staden er populær både blant turoperatørar og dykkarar, fordi vatnet alltid er krystallklårt, og heller kjølig, til og med midtsommars.

Namnet på elva blei tidlegare skrive «Riwaka». Skrivemåten blei endra i 2014.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Riwaka Riwer» frå ,  den 2. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 
Foto av dykking i Riwaka Resurgence

Elver på New Zealand
Tasman på New Zealand
Henry Glaß

Henry Glaß () er ein tysk, tidlegare skihoppar frå Rodewisch i Sachsen som representerte Aust-Tyskland. Han vann OL-bronse i 1976, VM-bronse i skiflyging 1977 og VM-sølv i 1978. To gongar, 1971/72 og 1979/80, vart han nummer to i den tysk-austerrikske hoppveka.

Aktiv 
Glaß fekk si fyrste internasjonale meisterskapsmedalje som 16-åring, då han tok sølv i junior-EM 1969. Han debuterte i den tysk-austerrikske hoppveka i 1970/71 utan å verte lagt merke til. Året etter vart han nummer to samanlagt, 21 poeng bak nordmannen Ingolf Mork, men utan å kome på pallen i noko renn. Glaß deltok i normalbakken under vinter-OL 1972 i Sapporo og vart nummer 18.

Frå 1976 til -78 vann Glaß kvart år ein medalje i den årlege internasjonale skimeisterskapen. Under OL i Innsbruck 1976 tok han bronse i den store bakken (K90). Året etter fekk han ein ny bronsemedalje, då under VM i skiflyging i Vikersundbakken. Glaß tok så sølv i normalbakken (K70) under VM 1978 i Lahti, 1,5 poeng bakom landsmannen Matthias Buse.

På nyåret i 1977 vann Glaß hoppvekerennet i Bergisel-bakken i Innsbruck, hans fyrste og einaste siger under ei hoppveke. Samanlagt vart han det året nummer tre, sesongen etter kom han på fjerdeplass i hoppveka. Hoppveka 1979/80 fekk han til saman 912,9 poeng og slo landsmennene Manfred Wolf og Klaus Ostwald med høvesvis to og seks tidels poeng og vart nummer to, austerrikaren Hubert Neuper var suverent best. I vinter-OL 1980 i Lake Placid kom han på 11. plass i storbakken.

Glaß la opp som aktiv i 1981.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Henry Glaß» frå , den 2. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 FIS-profil 

Tyske skihopparar
Austtyske idrettsutøvarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1972
Skihopparar under vinter-OL 1972
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1976
Skihopparar under vinter-OL 1976
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Skihopparar under vinter-OL 1980
Nordiske greiner under vinter-OL 1956

Nordiske greiner på ski under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo bestod av åtte øvingar. To av øvingane var for kvinner, begge i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla i både i langrenn, kombinert og skihopping.

Medaljestatistikk

Kombinert

Menn

Normalbakke og 18 km 

Dato: 27. januar 1956

Langrenn

Kvinner

10 km 

Dato: 28. januar 1956

3x5 km stafett 

Dato: 1. februar 1956

Menn

15 km 

Dato: 30. januar 1956

30 km 

Dato: 27. januar 1956

50 km 

Dato: 2. februar 1956

4x10 km stafett 

Dato: 4. februar 1956

Skihopping

Menn

Normalbakke 

Dato: 5. februar 1956

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordiske greiner under Vinter-OL 1956» frå ,  den 2. januar 2013.  
 

1956 i Italia
Vinter-OL 1956
Nordiske greiner under vinter-OL