alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Søvn

Søvn eller svevn er den livsviktige, naturlege tilstanden av kroppsleg kvile som alle pattedyr og fuglar, så vel som mange andre dyr, erfarer regelmessig og normalt minst ein gong i døgeret. Han er nødvendig for rehabilitering av kropp og sinn, utan at mekanismane heilt er forstått enda.

Fysiologiske endringar, samanlikna med den vakne tilstanden, er mellom anna redusert puls, stoffskifte og kroppstemperatur, lukka augo, utvida blodårer og avslappa skjelettmuskulatur. Medvett er reversibelt nedsett. Den sovande er lite mottakeleg for stimuli frå omgjevnaden. Organismar som er frårøva søvn, søv meir og/eller djupare ved høve seinare. Under søvn er kroppsposisjonen som regel artsstypisk.

Hjå mennesket er søvnen delt opp i fleire periodar, kvar på ca. 90 minutt, som avløyser einannan. Innanfor kvar periode finn som regel både REM- og NREM-søvn stad. Auga rører på seg i REM-søvnen (engelsk: rapid eye movement); hjernen er då minst like aktiv som på dagtid og det er då minneverdige draumar skjer. NREM-søvn (ikkje-REM) blir delt i fire stadier: to som er lette og to som er djupe, dog tendensen no er å slå saman dei to djupe til ein. Av åtte timar søvn er normalt om lag halvparten lett søvn. Søvn er ein fase av kroppen sin døgnrytme, basert på ein syklus på om lag 24 timar.

Sjå òg 
 Søvn hjå dyr

Bakgrunnsstoff 

Fysiologi
Liri

Liri (Latin Liris, tidlegare Clanis) er ei elv sentralt i Italia som munnar ut i Tyrrenhavet like nedanfor Minturno som elva Garigliano. 

Liri har sitt utspring i Monte Camiciola i Monti Simbruini sentralt i Appenninane (Abruzzo i kommunen Cappadocia) nær Fucinosjøen. Ho renn først søraustover parallelt til Appenninane fram til Sora, der ho mottar Fibreno. Det er bygd ei demning like etter Liri har mottat Sacco ved Ceprano. Den siste viktige sideelva til Liri er Melfa, som ho møter nær Aquino. Etter Cassino mottar ho vatn frå elva Gari (eller Rapido), og etter dette vert ho kalla Garigliano.

Liri-Garigliano-systemet har eit totalt nedslagsfelt på 5 020 km².

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Liri» frå ,  den 21. november 2007.  
 

Lazio
Elvar i Italia
L-type-asteroide

L-type-asteroidar er heller sjeldne asteroidar med eit sterkt raudleg spektrum ved kortare bølgjelengder enn 0,75 μm, og eit flatt, trekklaust spektrum ved lengre bølgelengder. I samanlikning med K-typen har dei eit raudare spektrum i synlege bølgjelengder og eit flatt spektrum i det infraraude området.

Desse asteroidane vert beskrivne som trekklause S-typar i Tholen-klassifiseringa. L-typen vart formelt introdusert med SMASS-klassifiseringa, men tidlegare studiar hadde lagt merke til dei uvanlege spektruma til L-typane 387 Aquitana og 980 Anacostia.

Ld-type-asteroidar 

Ei gruppe introdusert med SMASS-klassifiseringa med L-liknande flatt spektrum ved lengre bølgjelengd enn 0,75 μm, men med eit endå raudare spektrum i synlege bølgjelengder, lik D-typen. Eit eksempel på ein Ld-type er 728 Leonisis, sjølv om den også har blitt klassifisert som ein A-type.

Asteroidespektralklassar
O-type-asteroide

O-type-asteroidar er sjeldne asteroidar med like spektraltrekk til den uvanlege asteroiden 3628 Boznemcová, som har dei mest like spektraa til L6 og LL6 kondrittmeteorittar. Spektraa deira har eit djupt absorpsjonstrekk ved lengre bølgjelengder enn 0,75 μm.

Asteroidespektralklassar
Kuiperbeltet

Kuiperbeltet, dessutan kalla Edgeworth-Kuiper-beltet, er ein region i solsystemet som strekkjer seg frå banen til Neptun på 30 AE til omtrent 55 AE frå sola. Det liknar på asteroidebeltet men er mykje større; 20 gangar so vidt og 20 til 200 gangar so massivt. Som asteroidebeltet er det i hovudsak sett saman av smålekamar (restar frå danninga av solsystemet) og minst éin dvergplanet; Pluto. Medan lekamane i asteroidebeltet for det meste er sette saman av stein og metall, er kuiperbelteobjekta stort sett sette saman av frosne flyktige stoff som metan, ammoniakk og vatn.

Sidan oppdaginga av det første kuiperbelteobjektet (KBO) i 1992 har talet på kjende objekt stege til over tusen, og ein meiner at meir enn 70 000 KBO-ar med diameter på meir enn 100 km eksisterer i regionen.

Bakgrunnsstoff

 
Transneptunske objekt
Kyrkjeåret

Kyrkjeåret er ei inndeling av året ut frå høgtidene i kristendommen. Kyrkjeåret startar første søndag i advent. Det er fastsett utvalde bibelske tekstar til kvar søndag og helgedag i kyrkjeåret. Slike tekstar er òg fastsett for nokre gudstenestedagar som ikkje er offentlege helgedagar (sett i kursiv i tabellen til høgre).

Kyrkjeåret og kalenderen 
Heilagdagane frå fastelavn og ut kyrkjeåret er for ein stor del styrt av tidspunktet for påske. Påskedagdag fell «fyrste søndag etter fyrste fullmåne etter vårjamndøgn». Utrekninga har variert noko mellom ulike land, mellom anna valde Danmark-Noreg å følgje dei astronomiske tidspunkta for vårjamndøgn og fullmåne i perioden 1700-1776, framfor å følgje liturgisk påske, som vert utrekna etter ein særskilt formel, «påskeformelen».

Somme heilagdagar, slik som juledagane, følgjer dato. Andre heilagdagar fell på søndagar ut frå dato, slik som helgemess, som er lagd til fyrste søndag i november.

1. mai, 17. mai fell på faste datoar. Det gjer òg jonsok, olsok og mikkelsmesse, men desse dagane er ikkje lenger offentlege helgedagar, sjølv om det kan vere gudstenester i mange kyrkjer desse dagane. Talet på kyrkjelege helgedagar vart redusert frå 1771 gjennom festdagsreduksjonen.

Liturgiske fargar gjennom kyrkjeåret 
I oldkyrkja brukte dei kvite liturgiske klede. Slik var det òg inn i mellomalderen. Etterkvart byrja dei bruke svarte klede i sorgsituasjonar. Lenger ut i mellomalderen byrja dei bruke messeklede i ulike fargar, og frå 1100-talet kom det reglar om fargebruken og vekslinga mellom kyrkjeårstidene. Dei liturgiske fargane ver mellom anna bruka på messehakelen og stolaen. 

Frå om lag år 1200 vart det vanleg med fire liturgiske hovudfargar: Kvitt, raudt, fiolett og grønt. 

Ved høgmesser og andre gudstenester på søndagar og andre helgedagar følgjer den liturgiske fargen kyrkjeåret, unntatt ved ordinasjon, vigsling og kyrkjejubileum som alltid har raudt som liturgisk farge.

Ved kyrkjelege handlingar utanom ordinær gudsteneste vert fargane brukte slik:

Ved dåp
Kvitt eller kyrkjeårstidsfargen

Ved konfirmasjon
Raudt eller kvitt eller fargen for kyrkjeårstida

Ved brurevigsel
Kvitt

Ved gravferd
Fiolett

Ved skriftemål
Fiolett

Ved sørgjegudstenester
Fiolett

1. og 17. mai 
Grønt eller fargen for kyrkjeårstida.

Sjå òg 
 Latinske namn på helgedagar

Bakgrunnsstoff:
 Kyrkjeårskalender - heilgadagane slik dei framstår i norske kyrkjebøker

Kjelder 
 Tekstane i kyrkjeåret Verbum forlag 1985 ISBN 82-543-0237-5
 Den norske kyrkja si nettside
 Den norske kyrkja –  liturgisk senter (lenkja er fjerna)
 Retningsliner for bruk av liturgiske fargar (PDF)

Kristen liturgi
Kristne høgtider
Kristen kultur
Grethe Kausland

Grethe Kausland, fødd Nilsen, () var ein norsk songar, skodespelar og revyartist frå Horten i Vestfold.

Biografi 

Ho blei landskjend allereie som barn under artistnamnet «lille Grethe». Som åtteåring gjorde ho sin første plateinnspeling på bakgrunn av ein radiooverført amatørkonkurranse. Songen var «Teddyen min», som selde i over 100.000 eksemplar. Songen «Cowboyhelten» («Einar, du er min aller beste venn!») er også blant hennar mest kjende. Innan ho fylte tolv hadde ho spelt inn 12 grammofonplater.

Ho hadde i mange år eit nært samarbeid med revygruppa Dizzie Tunes og spelte inn fleire spelefilmar og TV-seriar. Ho hadde hovudrolla i Ivo Caprino sin første spelefilm «Ugler i mosen» frå 1959 og spelte òg i enkelte av dei danske familiefilmane om Far til fire. 

I 1972 representerte Kausland Noreg i den internasjonale finalen i Melodi Grand Prix med songen «Småting» saman med Benny Borg. Ho fekk prisen for beste kvinnelege artist under Spellemannprisen 1978 for albumet A Taste of.... Ho vann også Leonardstatuetten i 1991.

I februar 2006 blei Kausland operert for lungekreft. Dette blei slått opp på VG si førsteside den 17. februar 2006, og ho gjekk til sak mot VG. Grete Kausland fekk medhald i forliksrådet og blei tilkjend 320 000 norske kroner i erstatning.  Saka blei avslutta ved at partane inngjekk forlik rett før saka skulle opp for Oslo tingrett.

Sommaren 2007 skulle Grethe Kausland sette opp kabareten «KAUSPAUS» saman med Ole Paus. Men førestillinga måtte avlysast på grunn av kreftsjukdommen. Hausten same år blei førestillinga igjen avlyst etter at sjukdommen forverra seg.

16. november 2007 døydde Kausland av kreft, berre 60 år gammal. Ho etterlét seg to vaksne barn.

Roller i filmar og TV-seriar 
 1957: Far til fire og Onkel Sofus - Lille Grete (Danmark)
 1957: Selv om de er små - Brit Helle
 1957: Smuglere i smoking - Lille Grethe
 1958: Far til fire og ulveungerne - Lille Grete (Danmark)
 1959: Ugler i Mosen - Maren
 1975: Tut og kjør - Malla
 1979: Vi spillopper 
 1994: Over stork og stein - Astrid
 1996: D'ække bare, bare Bernt - Vera Branteberg
 1998: Karl & Co - Fru Frantsen
 1998: Solan, Ludvig og Gurin med reverompa - Solan Gundersen
 1999: Jul i Blåfjell - Mamsen
 2002: Jul på Månetoppen - Mamsen
 2005: Brødrene Dal og mysteriet med Karl XIIs gamasjer - Professor Bodil Surkle-Fæhrt

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Grethe Kausland hjå imdb
 Biografi frå «Norsk pop- og rockleksikon»
 Diskografi  Forsøk på komplett diskografi

Norske skodespelarar
Vinnarar av Spellemannprisen
Folk frå Horten
Norske Eurovision Song Contest-deltakarar
Melodi Grand Prix-vinnarar
Melodi Grand Prix 1972-deltakarar
Eurovision Song Contest 1972-deltakarar
Fastelavnssundag

Fastelavnssundag, i Den norske kyrkja offisielt kalla  sundag før faste, er den siste sundagen før faste og den siste sundagen i openberringstida.

Fastelavn, frå lågtysk, tyder eigentleg faste-aftan, kvelden før faste, og er ei nemning for festen dei tre dagane før langfasta.
I gamle kyrkjebøker kan vi finne dagen under namnet quinquagesima, av latin, 'den femtiande dagen (før påske)'. Dagen har også vore kalla esto mihi, etter opningsorda på introitus denne søndagen: «Esto mihi in Deum protectorem, et in locum refugii, ut salvum me facias» (Salmane 31,3).

Fastelavnssøndag vil alltid falle på ein søndag 49 dagar (7 veker) før 1. påskedag, det vil seia i tidsrommet 1. februar til 7. mars, eller i skotår 2. februar til 7. mars.

Sjå og
Heilagdagar i Noreg med dato for rørlege heilagdagar i Noreg.

Kjelder
Nils Johan Stoa og Per-Øivind Sandberg: Våre røtter Cappelen 2001 ISBN 82-02-20848-3
Paul Erik Wirgenes: Fra søndag til søndag Verbum Forlag 2006 ISBN 87-543-1068-8

Kyrkjeåret
Ord frå lågtysk

da:Kirkeåret#Quinquagesima
Harry Turtledove

Harry Norman Turtledove () er ein amerikansk historikar og flittig forfattar, som har skrive arbeid innan historisk fiksjon, fantasy og science fiction. Han er kanskje den mest kjende forfattaren av alternativ (eller kontrafaktisk) historie. Turtledove er kjend for sine lange, episke seriar, sett ifrå ein tredjeperson sin synsvinkel. «Verdskrig», «Videssos» og «Kor få er att» er dei tre største bokseriane han.

I «Verdskrig» vert den jorda vi kjenner invadert av romvesen i 1943. Turtledove nyttar denne historia til å peike på menneskelege familieforhold, ideologiske forskjellar imellom dei dominerande gruppene, foræderi, m.m. 

«Videssos» er ein fantasiserie, sett i ei verd analog til det Byzantium. 

I «Kor få er att» vinn sørstatane borgarkrigen, og USA vert delt i to. Turtledove sender så dei konføderale og USA igjennom begge verdskrigane, mens utviklinga i Europa går i motsett lei av det historiske. 

Turtledove har forfatta eit utall andre seriar og enkeltbøker.

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle heimesida til Harry : Ein komplett bibliografi over Turtledove sitt arbeide, med ei liste over dei forskjellige seriane han har gjort. 
 Yahoogruppe om Turtledove 
 Turtlewiki på wikia.com
 Turtledove-fokusert forum 
 Harry Turtledove side på the Internet Book List 

USA-amerikanske forfattarar
Science fiction-forfattarar
Folk frå Los Angeles
ǂKxʼauǁʼein

ǂKxʼauǁʼein er ei gruppe for det meste sørvestlege dialektar av dialektkontinuumet ju/ǃkung i Botswana og Namibia med om lag 4000 talarar (2004 Cook). I følgje Ethnologue er det 4000 talarar i Namibia, og 7000 totalt. ǂKxʼauǁʼein høyrer til khoisan-språkfamilien.

Språket inneheld fleire klikkelydar, noko som også er reflektert i språknamnet.

Dialektar 
 Nogau

Kjelder 
 Ethnologue-rapport for ǂkxʼauǁʼei

Språk i Botswana
Språk i Namibia
Khoisanspråk
Einskildspråk
Tien Quan Ca

«Tiến Quân Ca» eller 'Armeens marsj' er nasjonalsongen i Vietnam. Songen vart skriven og komponert av Văn Cao (1923-1995) i 1944, og vart nasjonalsong for Den demokratiske republikken Vietnam i 1945. I 1976 vart songen nasjonalsong for den samla Sosialistiske republikken Vietnam. Songen har to vers, men berre det første blir nytta offisielt.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Tiến Quân Ca» frå , den 22. november 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Tap Chi Xay Dung Dang, 08/1999  - Både ein vokal og instrumental versjon er tilgjengeleg på nettsida
 Instrumental

Vietnam
Nasjonalsongar
Vietnamesiske ord og uttrykk
Bismar

Bismar (gammalnorsk: bismari) er ei vekt med krok eller skål i eine enden og regulerbart lodd i den andre. Loddet vert skubba langs etter armen for å få lengre eller kortare vektarm og soleis kan ein lesa av vekta på armen.

Bismarar vart i eldre tid laga av tre. Ei forordning frå 10. januar 1698 påbaud at dei skulle lagast av jarn.

Ved veging av tyngre ting vart det brukt pundar.

Sjå òg 
 Vekt

Kjelder 
 Norsk historisk leksikon. Oslo 1974. ISBN 82-02-03030-7

Måleinstrument for masse
Småplanetgruppa kentaur

Kentaurane er ei gruppe småplanetar namngjevne etter dei mytiske kentaurane. Kentaurane går i bane rundt Sola mellom bana til Jupiter og Neptun; og banane deira kryssar dei av gassplanetane. Den første kentauren vart oppdaga i 1977 og namngjeven 2060 Chiron. Den største funnen så langt heiter 10199 Chariklo, vart oppdaga i 1997 og er omtrent 225 km i diameter.

Ingen kentaur har så langt blitt fotografert frå nært hald av ein romsonde, men det finst bevis for at saturnmånen Phoebe kan vera ein innfanga kentaur. Phoebe vart fotografert av Cassini-sonden i 2004.
Romteleskopet Hubble har skaffa litt informasjon om overflatetrekka til 8405 Asbolus.

Tre kentaurar, Chiron, 60558 Echeclus og 166P/NEAT 2001 T4 har komet koma. Chiron og Echeclus er no klassifisert som både asteroidar og kometar. Det er mogleg at også andre kentaurar er kometar, men så langt har ingen fleire blitt identifisert.
Liro i Como

Sjå òg elva Liro i Sondrino.

Liro er ei elv i provinsen Como i Lombardia i Italia. Nedslagsfeltet er forma som ein trekant og kjelda ligg i Monte Marmontana nær grensa til Sveits og elva renn gjennom Valle San Iorio. Den andre kjelda hennar ligg i nordaust i fjellsida til Pizzo Martello og dannar Valle del Dosso. Nær Dosso del Liro mottar elva vatn frå Ronzone, som kjem frå Monte Duria og gjennom Val d’Inferno. Liro munnar ut i Comosjøen ved Gravedona.

Kjelder 

 
 

Po
Elvar i Italia
Lombardia
Liro i Sondrio

Sjå òg elva Liro i Como.

Liro er ei fjellelv nord i Italia i provinsen Sondrio. Ho har sitt utspring nær Splügenpasset og grensa til Sveits. Heile elva ligg i Valle Spluga (eller Val San Giacomo) fram til ho munnar ut i Mera frå høgre ved Prata Camportaccio, litt sørvest for Chiavenna. I den øvre delen av elva ved Montespluga dannar ho eit lite reservoar, Lago di Montespluga (1 901 m). Ein mindre innsjø ligg ved Isola.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Liro (stream - SO)» frå ,  den 22. november 2007.  
 

Po
Elvar i Italia
Lombardia
Elva Lys i Italia

Sjå òg elva Lys i Frankrike.

Lys er ei 40 km lang elv i Aostadalen i Italia som renn frå Lysbreen i Monte Rosa-massivet ved foten av Vincent-Pyramide (4 215 m) og gjennom Lysdalen før ho munnar ut i Dora Baltea frå høgre ved Pont-Saint-Martin.

Av sideelvar frå venstre finn ein Torrente Avan-cir, Torrente Giassit, Torrente Loo, Torrente di Mos, Torrente Niel, Torrente Pacoulla og Torrente Tourrison. Frå høgre finn ein Rio di Nantay, Torrente Stolen og Torrente Valbona.

Kjelder 

Po
Elvar i Italia
Aostadalen
Kristi openberringsdag

Kristi openberringsdag markerer i Den norske kyrkja avslutninga på juletida og byrjinga på openberringstida. Den liturgiske fargen for dagen er kvit, men tilknytinga til openberringstida gjer at ein òg kan forsvare bruk av grøn liturgisk farge.

Kristi openberring, epifanaia, har vore feira sidan oldkyrkja, for å markere Jesu guddommelege opphav. I den eldste kyrkja vart dagen feira 6. januar både som Jesu fødselsdag og som Jesu dåpsdag; sjølv om Jesus vart døypt som vaksen, meinte dei han var fødd og døypt på same datoen. Sidan la dei meir vekt på at dei heilage tre kongane kom for å hylle Jesus på denne dagen. Feiringa av Jesu dåp vart då lagt til sundagen etter, medan fødselsdagsfeiringa vart lagt til 25. desember. Eit anna gammalt tema knytt til epifania var vinunderet i Kana, det vart sidan markert 2. søndag etter Kristi openberring.

Frå 1771 vart feiringa av Kristi openberring i Danmark-Noreg lagt til første sundagen etter nyårsdagen.

Kristi openberringsdag er ei av dei tolv store høgtidene i den ortodokse kyrkja.

Openberringstida 
Openberringstida legg vekt på tekstar som frå ulike sider kan fortelje kven Jesus er. I den norske kyrkja er openberringstida spesielt knytt til misjon. I tråd med praksis i tyske lutherske kyrkjer vert openberringstida no avslutta med Kristi forklåringsdag. Tidlegare vart denne dagen markert 6. august. Såmannssundagen (tidlegare seksagesima) og vingardssundagen (tidlegare septuagesima) har i den norske kyrkja difor skifta preg frå å vere førfastesundagar til å vere openberringssundagar, til skilnad frå liturgien i mellom anna den danske folkekyrkja. Datoen for Kristi forklåringsdag - og dermed avslutninga på openberingstida - er avhengig av når fasta og påsken kjem. 

I 2008 var openberringstida spesielt kort. Vingardssundagen fall allereie tjuande dag jul, og kyrkjeåret gav ikkje plass til å feire verken 2., 3., 4. eller 5. sundag etter Kristi openberring.

Sjå òg
Trettande dag jul

Kjelder 
 Den norske kyrkja - liturgisk senter
 Den katolske kyrkja sine nettsider - epifania
 Den norske kyrkja, gudstenesteboka

Kyrkjeåret
Kristne høgtider
Magra

Magra er ei 62 km lang elv nord i Italia som renn gjennom Pontremoli, Villafranca in Lunigiana og Aulla i provinsen Massa-Carrara (Toscana) og Santo Stefano di Magra, Vezzano Ligure, Arcola, Sarzana og Ameglia i provinsen La Spezia ((Liguria). I antikken vart ho kalla Macra og markerte den vestlege grensa til området Liguria. 

Elva har eit nedslagsfelt på 1 686 km². Den viktigaste sideelvane hennar er Vara frå høgre, som ho møter i kommunen Santo Stefano di Magra.

Kjelder 

Elvar i Italia
Toscana
Liguria
Malone i Italia

Malone er ei 40 km lang elv i Piemonte i Italia og ei av sideelvane til Po frå venstre som renn gjennom Canavese.

Elva har utspring i Monte Soglio og frå her renn ho gjennom kommunane Corio, Rocca Canavese, Barbania og Front i Torino medan ho gradvis veks frå sideelvar frå naturreservatet Riserva Naturale della Vauda frå høgre. Malone renn så gjennom Rivarossa, Lombardore, San Benigno Canavese og så til Brandizzo (nær Chivasso) der ho munnar ut i Po.

Malone kan stundom få svært høg vassføring og den gjennomsnittlege vassføringa på 8,8 m³/s kan stundom auke hundre gongar så mykje, som under ein alvorleg flaum i oktober 2000.

Kjelder 

Po
Elvar i Italia
Piemonte
Elva Mara i Italia

Mara er ei 8 km lang elv i Insubria. Elva renn gjennom provinsen Como i Italia og kantonen Ticino i Sveits. Ho har utspring i Monte Sighignola og munnar ut i Luganosjøen ved Maroggia.

Trass i at elva er kort er vatnet nytta til vasskraftproduksjon.

Kjelder 

Po
Elvar i Italia
Elvar i Sveits
Lombardia
Ticino
Marano

Marano er ei elv på Den italienske halvøya. Elva dannar den austlege grensa mellom Italia og San Marino og munnar ut i Fiumicello ved det austlegaste punktet i San Marino. Den største sideelva til Marano er Cando.

Kjelder 

Elvar i Italia
Elvar i San Marino
Emilia-Romagna
Isak Kimoe

Isak Kimoe () var ein norsk målar. Han er mest kjend for sine mange måleri og blyantskisser frå lokalmiljøet.

Kimoe var fødd på Kimo i Skaundalen i Rissa. Han blei uteksaminert frå Klæbu lærerseminar i 1875. I 1880 blei han uteksaminert frå Trondhjems Læreanstalt, kjemisk-teknisk linje.

USA-opphald 
Isak Kimoe hadde forskjellige lærarjobber før han for fyrste gong reiste til USA, i 1887. Han var tilsett som kjemikar ulike stader, i Colorado, Buffalo i New York og ved ein dynamittfabrikk i Landing i New Jersey. I tida 1889-1890 var han kartteiknar i Chicago. 

Under opphaldet i USA blei Kimoe målar. Han studerte målarkunst ved Buffalo Fine Arts Academy i 1903-1904. Han blei kjend med glasgowskulen ved ei utstilling i Albright Art Gallery i Buffalo i 1905. 

I løpet av USA-opphaldet var Isak Kimoe heime i Rissa tre gonger og kom heim for fjerde og siste gong i 1907. Etter at Isak Kimoe kom heim til Rissa budde han på kammersloftet på Kimo vestre fram til 1913, då han bygde si eiga stove «Trollstua» same året.

Arbeid og verv i Rissa 
Kimoe var med i komiteen for utsmykking av Rissa kyrkje i 1914, og i byggjekomiteen for [Rein kyrkje] i 1931.

Han hjelpte til med å byggja stove og telefonsentral i Skaugdalen i 1918.
Kimoe blei lærar på framhaldsskulen i Hasselvika i 1922.
I 1932 prøvde han seg som forfattar, men blei refusert.

Isak Kimoe trudde sjølv at han måla mellom to og tre tusen bilete. Isak døydde 5. feb. 1944 på Østre Kimo. Han hadde ei dotter, Kristianna (1903-1969). Mange av bileta som han måla kom på utstilling både før og etter han døydde.

Utstillingar og auksjonar 
 Utstilling i Trondhjems Kunstforening. Sal 73 måleri. (1932)
 Utstilling i Trondhjems Kunstforening. Sal 35 skisser. (1934)
 Utstilling i Nikolai klinges foretning, Trondheim. (1944)
 Auksjon i Skaugdalen, Rissa. 657 måleri og 9 blyanttegningar seld. (1970)
 Salgsutstilling i Galleri Strømmen. 115 seld av 122 måleri. (1971)
 Salgsutstilling i Rydlings bokhandel. (1971)
 Utstilling i regi av Rissa Kunstforening. (1986)
 Utstilling igjen ved Rissa Kunstforening. (1996)

Kjelder 
 ...så jeg kan huske det. Om målaren Isak Kimoe, Ivar Kimo, 2004.

Norske målarar
Folk frå Rissa
Marecchia

Marecchia er ei elv aust i Italia. Elva renn nordaustover gjennom Montefeltro og Romagna og ut i Adriahavet nær Rimini. Ved Torello, ein del av kommunen San Leo, renn ho 1 km vest for San Marino (Acquaviva), men ikkje over grensa. I antikken vart elva kalla Ariminus.

Kjelder 

Elvar i Italia
Toscana
Marche
Emilia-Romagna
Margorabbia

Margorabbia er ei elv i Lombardia i Italia og ei av sideelvane til Tresa eit par hundre meter før ho munnar ut i Lago Maggiore

Ho har sitt utspring nær Valganna. Etter å ha passert fleire mindre innsjøar, inkludert Gannasjøen og Ghirlasjøen, held ho fram gjennom foten av Alpane i provinsen Varese fram til nær Cunardo der ho forsvinn i grottesystema Pont Niv, Antro dei Morti, Grotte di Villa Radaelli og Grotte del Traforo.

Ho dukkar opp igjen nær Ferrera di Varese og renn gjennom Valtravaglia og kommunane Grantola, Mesenzana og Germignaga. Elva har mange sideelvar og dei viktigaste er Rancina, Boesio og Gesone frå venstre, og Boggione, Lisascora og Grantorella frå høgre.

På grunn av dei våte og karstiske områda ho renn gjennom har Margorabbia generelt høg vassføring og tørkar ikkje opp like ofte som mange av elvane i Italia gjer. Stundom oppstår det brå flaumar i elva, som stundom har øydelagd bruer eller ført til storflaum i Valtraviglia. I dag er det bygd mange kunstige diker for å hindre flaum i dei mest utsette områda.

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Margorabbia» frå ,  den 22. november 2007.  
 

Po
Elvar i Italia
Lombardia