alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Goodbye Blue Sky

«Goodbye Blue Sky» er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet deira The Wall i 1979.

Komposisjon 
Songen er forholdsvis roleg, men tonen endrar seg fleire gonger gjennom songen. I introduksjonen kan ein høyre ei uskuldig barnestemme som seier «Look, mummy, there's an aeroplane up in the sky!». Denne delen av songen er roleg, men vert brått meir skummel. Kort etter denne endringa startar tekstpartia. Songen har visse likskapstrekk med songen «Grantchester Meadows» frå Ummagumma.

Plot 
Som dei andre songane på The Wall fortel «Goodbye Blue Sky» ein del av historia om hovudpersonen Pink. Songen forklarar depresjonen til Pink som eit resultat av at han voks opp i ei etterkrigsverd med berre den oververnande mora hans til å ta seg av han. Han skildrar òg at Pink er lei seg for at den barndomen han skulle hatt, vart tatt bort frå han sjølv før han vart fødd. Vi får så vite at han reiser til USA og blir ei rockestjerne, der han og kjærasten hans giftar seg.

Filmversjonen 
I filmversjonen er denne delen animert av Gerald Scarfe. Den viser ei due som eksploderer til ei nazistisk ørn, som grip jorda og etterlater eit spor av blod. Ho glir over England og dannar ein krigsherre som spyr ut fly. Ein kan sjå nakne personar med gassmasker som gøymer seg frå faren («the frightened ones») og eit engelsk flagg som vert omforma til ein blodig kross. Dette er ein av dei mest dramatiske animasjonssekvensane i filmen. I motsetnad til albumet, kjem denne sekvensen etter «When the Tigers Broke Free», del 2.

Medverkande
David Gilmour – solo- og harmonivokal, akustisk gitar, bassgitar, Prophet-5 
Roger Waters – EMS VCS 3 
Richard Wright – Prophet-5

med:

Harry Waters – barnestemme

Personell per Fitch og Mahon.

Coverversjonar 
Ann Wilson i 2007 på albumet Hope & Glory, er det ein versjon med systera Nancy. Bandet til systrene Heart, har òg gjeve ut eit konsertopptak av songen på Dreamboat Annie Live.
The Future Sound of London laga ein versjon av songen kalla «Goodbye Sky». 
 Det alternative metallbandet System of a Down og Yes har òg spelt songen fleire gongar på konsertar.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Pink Floyd-songar
Songar frå 1979
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar om luftfart
Songar om andre verdskrigen
Antikrigssongar
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Heart-songar
Heidenskap

Heidenskap eller paganisme er nemningar for religionsformer som ligg utanfor ei viss religiøs ramme, til dømes jødedom, kristendom eller ei særskild oppfatting av desse religionane. Omgrep som «heidenskap» kan brukast generelt om naturreligionar eller om ulike gudlause innstillingar, ofte i negativ tyding. «Paganisme» er meint som eit meir positivt omgrep og blir gjerne nytta om moderne utøving etter «heidensk» tradisjon.

Sjå òg
Heidning
Nyheidenskap, nypaganisme

Kjelder
Hedenskap (2009, 14. februar), Store norske leksikon. Henta 9. juli 2013.
Paganisme (2013, 21. mai), Store norske leksikon. Henta 9. juli 2013.

Religion og livssyn
Empty Spaces

Empty Spaces er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet The Wall i 1979.

Komposisjon 
Songen er berre litt meir enn 2 minutt lang, men har ein introduksjon som varer om lag halvparten av songen. Han byggjer seg gradvis opp med meir og meir volum, og like før vokalen byrjar kan ein høyre ei gøymd melding, som er spela inn baklengs. Songen endar brått og går direkte inn i neste spor «Young Lust». På grunn av dette vert desse to songane ofte spelt i lag på radio.

Plott 
Som dei andre songane på The Wall fortel «Empty Spaces» ein del av historia til hovudrolla Pink. Pink er no vaksen og gift, men han og kona har problem med forholdet sitt, sidan han stort sett er fjern. Dette kjem av at han no har bygd ein god del av muren rundt seg.

Andre versjonar 
Både i filmutgåva og på konsertalbumet Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980-81 vert ein lengre versjon av songen kalla «What Shall We Do Now?» brukt i staden for.

Gøymd melding 
Like før tekstpartiet i songen kan ein høyre ei gøymd melding, og ein kan berre høyre ho i den venstre kanalen av songen. Meldinga er spelt inn baklengs og seier: 
Hello, looker... Congratulations. You've just discovered the secret message. Please send your answer to Old Pink, care of the Funny Farm, Chalfont...
Roger! Carolyn's on the phone!
Okay.

Ein trur at denne baklengsmeldinga er ein komisk referanse til deira tidlegare frontfigur Syd Barrett. Roger Waters gratulerer deg for å funne meldinga, og spøkar med at du kan sende svaret ditt til «Old Pink» (Barrett), som bur ein stad i Chalfont («the funny farm»). Før han rekk å sei ferdig heile meldinga avbryt nokon han ved å sei at Carolyn (kona til Waters på den tida) er i telefonen.

Medverkande
 David Gilmour – gitar, Prophet-5 og ARP Quadra synthesizer
 Nick Mason – trommer (berre på fullversjonen av songen, «What Shall We Do Now?»)
 Roger Waters – solovokal, bass, VCS3 synthesizer
 Richard Wright – piano

med:

 James Guthrie – ARP Quadra synthesizer

Coverversjonar 
 Songen vart spelt av Mushroomhead på albumet XX.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Pink Floyd-songar
Songar frå 1979
Rockeballadar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Naturreligion

Naturreligion er eit meir eller mindre fasttømra system av religiøs overtyding som først og fremst dyrkar naturen på ulikt vis, til dømes sola, dyr eller plantevekster. Desse religionane er vanlegvis små, ikkje organiserte og ofte avgrensa til eit folk eller ein stamme. 

Da naturreligionar ikkje er tilslutta verdsomspennande organisasjonar som kristendommen eller islam, blir dei ofte karakteriserte som «primitive». Karakteristikken «primitiv» inneber ikkje berre at ein religion er gammal, men òg at han manglar ei form for kompleksitet og eit religiøst system i form av skrifter og reglar. Dette er ikkje nødvendigvis ei korrekt oppfatning av alle naturreligionar.

Naturreligion er ei fellesnemning for ei mengd religionar som innbyrdes kan vere svært ulike og heller ikkje har noko samband med kvarandre. Blant naturreligionane kan vi skilje ut bestemte grupper, til dømes animisme og sjamanisme. Naturreligionar er vanlege i bestemte regionar i Afrika, i Amerika og rundt polarsirkelen, inklusiv Sibir, blant dei finsk-ugriske religionar, inkludert samisk religion, og dessutan òg tyrkisk sjamanisme.

Bakgrunnsstoff 
 Samisk religion  - Ei kortfatta oversikt av Roald E. Kristiansen
 Native American Spirituality – urbefolkninga i Amerika (indianarar) (engelsk)

Kjelde: 
Bokmålswikipediaen, art. med same namn. 

Heidenske religionar
Religion etter type
Animisme

Animisme (av latinsk anima, som tyder sjel) viser til ei religiøs oppfatning om at alle ting i naturen, både levande og ikkje levande har eller kan ha ei sjel. Tru på at det finst ei ånd i kvart tre eller i ein innsjø (til dømes nøkken) er døme på animisme.

Omgrepet blir også brukt som eit samleomgrep for sokalla «primitive», «innfødte» eller «stamme»-religionar.

Etymologi 
I Oxford English Dictionary (OED) blir opphavet til termen tilskrive Stahl som i 1720 skreiv om anima mundi, men sjølve ordet vart ikkje teke i bruk før på 1800-talet. I følgje OED i 1832.

I sosialantropologi vart termen teken i bruk av den britiske antropologen Edward Burnett Tylor som tok det i bruk i boka Primitive Culture.

Animisme er nært i slekt med panteisme.

Fotnotar 

Teologi
Sosialantropologi
Green Day

Green Day er ei musikkgruppe frå California i USA, som består av Billie Joe Armstrong (gitar og vokal), Mike Dirnt (bass) og Tré Cool (slagverk). Green Day, saman med to andre band, The Offspring og Rancid, får æra for å ha gjort punkrock populært i USA på midten av 90-talet. Bandet har selt over 70 millionar plater verda over, og det gjer dei til det mest suksessfulle punkbandet nokon sinne. 

Green Day har til no vunne tre Grammy-prisar: «Alternative Album» for Dookie, «Best Rock Album» for American Idiot og «Record of the year» for singelen «Boulevard of Broken Dreams».

Diskografi

Album 
 39/Smooth (1990)
 Kerplunk! (1992)
 Dookie (1994)
 Insomniac (1995)
 Nimrod (1997)
 Warning (2000)
 American Idiot (2004)
 21st Century Breakdown (2009)
 ¡Uno! (2012)
 ¡Dos! (2012)
 ¡Tré! (2012)

 Konsertalbum 
 Live at Gilman Street (1994)
 Live Tracks (1994)
 Bowling Bowling Bowling Parking Parking (1996)
 Foot in Mouth (1996)
 Tune in, Tokyo... (2001)
 Bullet in a Bible (2005)
 Awesome As Fuck (2011)
 Samlealbum 
 1,039/Smoothed Out Slappy Hours (1991)
 International Superhits! (2001)
 Shenanigans (2002)

 EP-ar 
 1,000 Hours (1989)
 Slappy (1990)
 ''Sweet Children (1990)

Bakgrunnsstoff 

Musikkgrupper skipa i 1989
Rockegrupper
Musikkgrupper frå 1990-talet
Musikkgrupper frå 2000-talet
USA-amerikanske rockegrupper
Punkrock-grupper
Grammy-vinnarar
Green Day
Juno-vinnarar
Brit Award-vinnarar
Panteisme

Panteisme er ei metafysisk filosofi og religiøs lære som hevdar at Gud er alt og Alt er Gud. Ho vil dermed også hevde at alt er ein einskap, dvs. uendeleg, altomfattande og evigvarande, og på ein eller annan måte guddomleg, sjølv om guddomen er immanent. Læra som hevdar at alt er i Gud kallar vi for panenteisme.

Filosofihistoria sin mest kjende panteist er Baruch de Spinoza, men det er også mogleg å tolke før-sokratikarane, Platon, Lao Tzu, Plotin, Eriugena, Bruno, Schelling, Hegel, og Tillich slik.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Panteisme» frå , den 17. august 2012. 
  

Filosofi
Teologi
Sjamanisme

Sjamanisme er ein verdsomspennande åndeleg praksis. Vi kan spore han minst 40 000 år tilbake, og sjamanisme har vore praktisert frå Grønland til Sør-Afrika, frå Amerika til Australia. 

I følgje M. Eliade kan følgjande setning brukast til å definere sjamanen, og dermed sjamanismens kjerne: «Ein sjaman er eit menneske som saman med sin ånde-hjelpar, fer på ei sjelereise til den andre verda (åndeverda), for å bringe hjelp og/eller kraft med tilbake til denne verda, til beste for alle/samfunnet.» 

Sjelereisa er altså kjernen. Denne kjernen har sidan vorte kledd i forskjellige kulturar sine skikkar, songar, mytologi osv. Her heime er det seiden og volvene som representerer vår lokale form for sjamanisme.

Somme meiner at fråværet av einsarta reglar og mytologiar gjer at sjamanisme ikkje er ein eigentleg religion.

Andre synsvinklar 
Ettersom sjamanisme er ein verdsomspennande praksis, er det avleidd mange synspunkt på kva sjamanisme er. Her er to av dei:

 Trolldomsreligion
 Religion med sjamanen som prest

Kjelde: 
Dansk wikipedia, art. Shamanisme.

 
Heidenske religionar
Romersk mytologi

Romersk mytologi var sett saman av ein litterær del hovudsakleg lånt frå gresk mytologi, og ein eldre del som var meir kultisk, og svært ulik det greske motstykket.

Gudar og gudinner 

 Asklepios, Aurora, Bacchus, Bellona, Ceres, Cupido, Diana, Faunus, Flora, Janus, Juno, Jupiter, Juventas, Luna, Mars, Merkur, Minerva, Neptun, Pluto, Proserpina, Saturn, Silenus, Sol, Venus, Vesta, Vulcanos, Æolus

Heltar 

 Cincinnatus, Cloelia, Horatius, Remus og Romulus.

Andre 

 Coriolanus, Castor og Pollux, Sibylle, Tarpeia, Rhea Silvia.

Sjå òg 

 Romarriket

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Romersk mytologi» frå ,  den 25. desember 2006.  

 
Romarriket
Heidning

Heidning (norr. heiðingi, truleg samband med 'hei') kan vera eit nedsetjande omgrep om nokon som ikkje høyrer til ei «godkjend» tru (ofte jødedommen, kristendommen og/eller islam), eller eit omgrep personar som ikkje identifiserer seg med ein slik religion brukar om seg sjølv.

Ordet heidning kan eigentleg tyda 'ein som bur på heia'. På latin brukte ein ordet paganus, 'landbuar' som omsetjing av Det gamle testamentet sitt hebraiske gojim og Det nye testamentet sitt greske ethne, som tyder 'folk', 'folkeslag'.

Heidningar i abrahamittiske religionar 

I omsetjingar av Bibelen er «heidningar» personar som ikkje er jødar (hebraisk gojim). Det er ikkje noko nedlatande i dette, berre eit skilje mellom jødar og andre, (som då dyrka andre gudar og høyrde til andre folk / folkeslag) Då evangeliet tok til å spreia seg ut over til andre land, vart dei som tok imot, ofte kalla for heidningekristne. Det markerer at dei to gruppene (jødekristne og heidningekristne) hadde ulikt etnisk og religiøst opphav, men i trua på Kristus, var dei no sett på som eitt folk. Seinare har «heidning» vore mykje brukt om ikkje-kristne og anten kunne omvendast til kristendommen, eller som motstod og forfølgde kristne.

I Koranen er heidningar folk som ikkje er muslimar eller ikkje høyrer til skriftfolket, sjå kafir.

«Heidning» i nyare tid 

I ikkje-bibelsk språkbruk kan ordet heidning i Noreg av somme brukast om personar som ikkje er kristne, av andre om personar som ikkje høyrer til dei store kulturreligionane. Omgrepet er òg blitt bruka som adjektiv; «heidensk», «i heiden jord», «heide og kriste» ('dyr og menneske') og liknande. Det kan dermed visa både til nokon som har ein «heidensk» religion (heidenskap) og om nokon som ikkje har gudstru (ateisme).

Det norske Hedningsamfunn er ein norsk antireligiøs organisasjon med formål å kjempe mot kristendomen sin innverknad, og brukar heidning som heidersnemning for personar som ikkje vil ha nokon religion og ikkje trur på Gud. Tilhengjarar av nyreligiøse grupper som wicca kan bruka «heidning» som eit positivt ord om seg sjølve og andre som føgljer slike religionar.

Sjå òg 
 Heidenskap

Kjelder 
 
 Søk etter «hedning» på katolsk.no
 Bokmålswikipediaen, art. Hedenskap.
 Koranen
 Bibelen - Galaterbrevet (2. og) 3. kapittel

Religiøse omgrep
Heidenske religionar
Skjellsord

da:Hedensk
Tonite Let’s All Make Love in London

Tonite Let's All Make Love in London er ein delvis dokumentarfilm frå 1967 av Peter Lorrimer Whitehead som omhandlar «swinging London», men som i hovudsak er ei rekkje psykedeliske framføringar og intervju. 

Filmen inneheld konsertframføringar av Pink Floyd og opptak av John Lennon, Mick Jagger, Vanessa Redgrave, Lee Marvin, Julie Christie, Allen Ginsberg, Yoko Ono, Eric Burdon, Michael Caine og mange andre som er til stades på ein av desse konsertane. 

I 1991 vart det gjeve ut ein CD med to Pink Floyd-songar («Interstellar Overdrive» og «Nick's Boogie») i lag med to intervju av David Hockney og Lee Marvin for å promotere det fulle filmmusikkalbumet. 

Albumet er mest kjend for å innehalde desse to Pink Floyd-songane som ikkje er tilgjengeleg andre stader.

Album

Original LP (Immediate) 

 Pink Floyd - «Interstellar Overdrive» (Barrett) – 3:02
 Twice as Much - «Night Time Girl» (Skinner/Rose) - 3:00
 Chris Farlowe - «Out of Time» (Jagger/Richards) - 3:36
 The Marquis of Kensington - «Changing of the Guard» (Leander/Mills) - 3:06
 Vashti - «Winter is Blue» (Bunyan/Skinner) - 3:21
 The Small Faces - «Here Comes the Nice» (Marriott/Lane) – 3:10
 Chris Farlowe - «Paint it Black» (Jagger/Richards) -3:35
 Eric Burdon & the Animals - «When I was Young» (Briggs/Burdon/Jenkins/McQuilock/Weider) -3:05
 Pink Floyd - «Interstellar Overdrive (Reprise)» (Barrett) -1:05
 Alan Ginsberg - «Tonite Let's All Make Love in London» -1:23

CD-utgåve (See For Miles) 

 «Interstellar Overdrive (Full Length Version)» (Barrett) – 16:46
 Av Pink Floyd
 Denne versjon vart gjort i eitt opptak, og er eldre enn versjonen som er på The Piper at the Gates of Dawn
 «Intervju:» Michael Caine
 «Changing of the Guard» (Leander/Mills) – 2:50
 Av Marquis of Kensington
 «Night Time Girl» (Skinner/Rose) – 2:50
 Av Twice As Much
 «Intervju:» 'Dolly Bird'
 «Out of Time» (Jagger/Richard) – 3:13
 Av Chris Farlowe
 «Intervju:» Edna O'Brien
 «Interstellar Overdrive (reprise)» (Barrett) – 0:30
 Av Pink Floyd
 «Intervju:» Andrew Loog Oldham
 «Winter Is Blue» (Bunyan/Skinner) – 1:27
 Av Vashti
 «Intervju:» Andrew Loog Oldham
 Vashti «Winter Is Blue (reprise)» (Bunyan/Skinner) – 1:32
 «Intervju:» Mick Jagger
 «Intervju:» Julie Christie
 «Intervju:» Michael Caine
 «Paint It Black» (Jagger/Richard) – 2:52
 Av Chris Farlowe
 «Intervju:» Alan Aldridge
 «Paint It Black (reprise)» (Jagger/Richard) – 0:24
 Av Chris Farlowe
 «Intervju:» David Hockney
 «Here Comes the Nice» (Marriott/Lane) – 3:02
 Av The Small Faces
 «Intervju:» Lee Marvin
 «Interstellar Ovedrive (reprise 2)» (Barrett) – 0:58
 Av Pink Floyd
 «Nick's Boogie» (Pink Floyd) – 11:50
 Av Pink Floyd
 Eit improvisert stykke spelt inn sidan bandet hadde ekstra tid i studio, og heile stykket er gjort i eitt opptak.
 «Tonite Let's All Make Love in London» (Ginsberg) – 1:08
 Diktlesing av Allen Ginsberg''

Filmar frå 1967
Pink Floyd-album
Album produserte av Joe Boyd
Dokumentarfilmar om musikk
The Early Singles

The Early Singles er ei samleplate av Pink Floyd som berre er tilgjengeleg i plateboksen deira Shine On frå 1992. Det er ei samling av dei fem første singlane til bandet. Etter desse singlane gav ikkje Pink Floyd ut fleire singlar i heimlandet Storbritannia før 1979 og «Another Brick in the Wall, Part II».

Bortsett frå «Scarecrow», som var på The Piper at the Gates of Dawn (1967), og «Careful with that Axe, Eugene», som finst i ein konsertversjon på Ummagumma, er ikkje dei andre songane gjeve ut på studioalbum. Fleire spor har derimot dukka opp på tidlegare samleplater som Relics (1971) og Works (1983), men dette var første samlinga med alle singlane frå 1960-talet på ein stad.

Innhald 
Alle songar er skriven av Syd Barrett, men mindre det står skrive noko anna.
 «Arnold Layne» – 2:57
 Vokal: Syd Barrett
 «Candy and a Currant Bun» – 2:47
 Vokal: Syd Barrett
 1-2 gjeve ut som singel 11. mars 1967
 «See Emily Play» – 2:54
 Vokal: Syd Barrett
 «Scarecrow» – 2:10
 Vokal: Syd Barrett
 3-4 gjeve ut som singel 17. juni 1967
 «Apples And Oranges» – 3:08
 Vokal: Syd Barrett
 «Paintbox» (Rick Wright) – 3:47
 Vokal: Rick Wright
 5-6 gjeve ut som singel 18. november 1967
 «It Would Be So Nice» (Rick Wright) – 3:46
 Vokal: Rick Wright
 «Julia Dream» (Roger Waters) – 2:35
 Vokal: David Gilmour
 7-8 gjeve ut som singel 13. april 1968
 «Point Me At The Sky» (Roger Waters)– 3:35
 Vokal: David Gilmour, Roger Waters, Rick Wright
 «Careful with That Axe, Eugene» (David Gilmour/Roger Waters/Rick Wright/Nick Mason) – 5:44
 Instrumental
 9-10 gjeve ut som singel 7. desember 1968

Medverkande 
 Syd Barrett   - Gitar og vokal
 David Gilmour - Gitar og vokal
 Nick Mason    - Trommer og perkusjon
 Roger Waters  - Bassgitar og vokal
 Rick Wright   - Tangentinstrument og vokal

Early Singles, The
Early Singles, The
EMI Records-album
Capitol Records-album

cs:The Early Singles (Pink Floyd)
ka:Shine On (პინკ ფლოიდის კრებული)#The Early Singles
1967 Singles Sampler

1967 Singles Sampler eller 1967: The First Three Singles er ei samleplate av Pink Floyd gjeve ut i 1997 for å feire 30-årsjubileumet til bandet. Den inneheld dei tre første singlane og b-sidene som vart gjeve ut i 1967 og som stort sett er skrive av deira dåverande frontfigur Syd Barrett. «Arnold Layne» nådde 20. plass på dei britiske singellistene, medan «See Emily Play» kom heilt opp på 6. plass, som var deira høgaste plassering på ei singelliste før «Another Brick in the Wall (Part 2)» i 1979. «Apples and Oranges» gjorde llite av seg på salslistene, og Roger Waters skulda på dårleg produksjon. «Paintbox» hadde i lag med «Arnold Layne» og «See Emily Play» tidlegare vore gjeve ut på samleplata Relics. «Scarecrow» var opphavleg frå bandet sitt debutalbum The Piper at the Gates of Dawn. Plateomslaget til samlinga bestod av omslaga til dei singlane som var på plata.

Innhald

Medverkande
Pink Floyd
Syd Barrett – gitar, solovokal (utanom «Paint Box»), opphavleg omslag
Nick Mason – trommer, perkusjon
Roger Waters – bassgitar, korvokal
Richard Wright – klaverinstrument, korvokal, solovokal på «Paint Box»

Andre medverkande
Joe Boyd – produsent (spor 1, 2)
Norman Smith – produsent (spor 3−6)

Bakgrunnsstoff 
 Arnold Layne promovideo
 See Emily Play promovideo
 Scarecrow promovideo

Album produserte av Joe Boyd
Album produserte av Norman Smith
Samlealbum av Pink Floyd
EP-ar frå 1997
Samlealbum frå 1997
EMI Records-album
Columbia Records-album
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Masters of Rock

Masters of Rock er eit samlealbum av Pink Floyd sin tidlege musikk, og inneheld stort sett singlar frå 1967 og 1968. Som ei billeg EMI-samling vart den først gjeve ut i Nederland i 1970 (og seinare i Ungarn) som The Best of Pink Floyd. Den vart gjeve ut på ny med nytt plateomslag i fleire europeiske land i 1974 som Masters of Rock for å utnytte suksessen til The Dark Side of the Moon frå 1973. Det vart brukt to forskjellige plateomslag, der det eine var eit bilete frå innsida av omslaget til Meddle, der eit bilete av Syd Barrett var limt over hovudet til det originale bilete av David Gilmour, som ikkje var med på singlane. Albumet vart merka «Volume 1», men til i dag så har det ikkje vert gjeve ut nokre fleire plater i denne serien. 

Plata er kjend for å ha dei einaste offisielle stereoutgåvene av tidlege singlar frå Syd Barrett-perioden som «Apples and Oranges». «It Would Be So Nice» er ei anna av desse singlane, men denne dukka seinare opp i samlinga The Early Singles som del av boksen Shine On. 

Masters of Rock er forlengst utgått frå plateselskapet.

Innhald 
Med mindre anna er skrive er songane henta frå singlar. Alle songane er skrive av Syd Barrett med mindre anna står skrive. 

 «Chapter 24» (The Piper at the Gates of Dawn) – 3:36
 «Matilda Mother» (The Piper at the Gates of Dawn) – 3:03
 «Arnold Layne» – 2:51
 «Candy and a Currant Bun" – 2:38
 «The Scarecrow» (The Piper at the Gates of Dawn) – 2:07
 «Apples and Oranges» (stereo mix) – 3:01
 «It Would Be So Nice» (Richard Wright) – 3:39
 «Paint Box» (stereo mix) (Richard Wright) – 3:27
 «Julia Dream» (Roger Waters) – 2:28
 «See Emily Play» – 2:50

Medverkande 
 Syd Barrett - Gitar og vokal
 David Gilmour - Gitar og vokal på «It Would Be So Nice» og «Julia Dream»
 Richard Wright - Tangentinstrument og vokal
 Roger Waters - Bass og vokal
 Nick Mason - Trommer og perkusjon

Pink Floyd-album
Samlealbum frå 1974
Capitol Records-album
EMI Records-album
Harvest Records-album
Skogsreiskap

Skogsreiskap er landbruksreiskap som vert nytt for skogbruk. Tidlegare var manuelt reiskap, som øks, svans, borkspade, o.l. i bruk, men på 60-talet tok motorsaga over. 

Transport føregjekk tidlegare med hest, men på 50-talet byrja ein å nytta landbrukstraktorar i skogbruket.

Sjå òg 
 Landbruksreiskap

Skogsreiskapar