alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Morten Næss

Morten Næss () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Lia i Grimstad. Åra 1990-93 vart han noregsmeister i lengdehopp, i 1990-91 også norsk meister i tresteghopp. 

Næss vart i 1990 norsk dobbeltmeister i lengde- og tresteghopp, ein prestasjon han gjentok i 1991. Sommaren 1991 var han i sitt livs beste form. Den 30. mai på Jessheim hoppa han 7,81 meter i lengde. Vel to månader seinare sette han personleg rekord også i tresteg, den 3. august på Fana stadion i Bergen nådde han 16,05 meter. I NM 1992 og NM 1993 vart han norsk lengde-meister for tredje og fjerde gong i rad. Perioden 1989-96 sanka Næss seks NM-medaljar i lengdehopp og sju i tresteghopp.

Han var medlem 1985-93 i Sørild FIK og 1994-97 i IK Tjalve.

Kjelder

friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske lengdehopparar
Norske tresteghopparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Grimstad
Vartdal skule

Vartdal skule er ein offentleg skule på Vartdal i Ørsta kommune. Skulen består av barneskule (1.kl til 7.kl) og ungdomsskule (8.kl til 10.kl).

Geografi 
Vartdal er ei lita bygd i Ørsta kommune på Sunnmøre i Møre og Romsdal.

Historie 
Det nye ungdomsskulebygget var ferdigbygd i 2016.

Bakgrunnsstoff

Skular i Ørsta
Barne- og ungdomsskular i Møre og Romsdal
Troutbeck Tongue

Troutbeck Tongue er ein ås i Lake District i England. Han ligg fem kilometer aust-nordaust for Ambleside. Åsen er ein av 214 toppar lista opp i Alfred Wainwright sin Pictorial Guides to the Lakeland Fells, noko som gjer han til eit populært mål for fotturistar som vil nå toppen av alle «wainwrightane». Den middelsstore høgda og nærleiken til vegen gjer han til ein overkommeleg halvdagstur å klatra på når dei høgare åsane er dekte av skyer.

Topografi 
Troutbeck Tongue går ut i sør-sørvestleg retning frå hovudkjeda Ill Bell, like nord for Froswick. Det skil Trout Beck frå den viktigaste øvre tilførsleåra si, Hagg Gill. Desse to bekkane renn nesten saman att bak åsen, med dalsøkket som går til Froswick i ei høgd på . Dette søkket har ei mengd gamle vardar ved botnen av den lange grasdekte baksida av åsen. Denne sida er totalt ulik sørsida, som stuper bratt ned med bare sider til Troutbeck Park.

Ruter 
Ein klatrar vanlegvis opp til toppen frå landsbyen Troutbeck, som ligg fem kilometer nord for byen Windermere. Frå landsbyen er det ein fin tur til foten av åsen langs Trout Beck på Ing Lane, som fører til Troutbeck Park Farm. Denne sauegarden på 1900 acre (7,7 km²) blei kjøpt av barnebokskaparen og landskapsvernaren Beatrix Potter i 1923 for å verna han mot utbygging. Då Potter døydde i 1943 testamenterte ho eigedommen til National Trust, i lag med 13 andre gardar ho åtte i Lake District.

Turen opp til toppen byrjar på garden. Dette er ein nokså bratt tur med fleire knausar og gjerde å koma seg over, men den låge høgda på åsen gjer at turen opp tar under ein halvtime.

Toppen er grasdekt. Mykje av utsynet er stengt av høgare åsar, men ein kan har godt utsyn mot sør ned Troutbeck-dalen og kan sjå den største sjøen i England, Windermere.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Troutbeck Tongue» frå ,  den 24. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 A Pictorial Guide to the Lakeland Fells, The Far Eastern Fells, Alfred Wainwright 
 Complete Lakeland Fells, Bill Birkett, 
 
Lake District
Åsar i Cumbria
Love Is Lost

«Love Is Lost» er ein song av den engelske musikaren David Bowie frå albumet hans The Next Day frå 2013. James Murphy laga «Hello Steve Reich Mix for the DFA» som kom ut som den femte singelen frå albumet for å marknadsføre The Next Day Extra, ei spesialutgåve med bonusspor, remiksar og musikkvideoar. Remiks-versjonen av songen inneheld samplingar frå ei ny innspeling av Steve Reich-stykket Clapping Music i 1972 framført av Murphy og tre andre musikarar, pluss ein sample frå «Ashes to Ashes», Bowie sin hit frå 1980.

Utgjeving
Singelen er ein redigert versjon av remiksen til James Murphy frå LCD Soundsystem.

Bowie debuterte videoen på Mercurypris-utdelinga den 30. oktober 2013, der The Next Day var på lista for årets album.

Ein 12" avgrensa utgåve på kvit vinyl kom ut 16. desember, som inkluderte remiksen av James Murphy og Venetian Mix av «I'd Rather Be High» (òg frå The Next Day), ein song som vart nytta i Louis Vuitton-reklamen «Voyage», der Bowie sjølv hadde ei rolle. 

Det vart laga ein antikrigsvideo for «I'd Rather Be High» i november.

Musikkvideo

Bowie skreiv og redigerte ein musikkvideo sjølv til ein kostnad av 12,99 amerikanske dollar for ein minnepinne han måtte kjøpe til å lagre videoen på. Han fekk hjelp av fotografen Jimmy King og den mangeårige personlege assistenten Corinne «Coco» Schwab. Heile videoen vart filma av Bowie i leilegheita hans på Manhattan helga før han vart lagt ut på Internett. Tredukkene av Pierrot og The Thin White Duke vart laga av Jim Henson's Creature Shop for ein uferdig og ikkje utgjeven musikkvideo for «The Pretty Things Are Going to Hell». 

Barnaby Roper regisserte videoen for 10-minuttarsremiksen.

Innhald
 ISO/Columbia — 44–102199

Medverkande
David Bowie – solovokal, organ
Sterling Campbell – trommer
Gail Ann Dorsey – bassgitar, korvokal
Gerry Leonard – gitar
James Murphy, Matthew Thornley, Hisham Bharoocha og Jordan Hebert - «klapperefreng» (remix-versjonar)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Love Is Lost» frå ,  den 24. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 2013
Songar frå 2013
Columbia Records-singlar
David Bowie-songar
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Tony Visconti
Gothic rock-songar
Britiske psykedelisk rock-songar
Musikkvideoar regisserte av David Bowie
Valentine's Day av David Bowie

«Valentine's Day» er ein song av den engelske musikaren David Bowie, gjeven ut som den fjerde singelen frå det 24. studioalbumet hans The Next Day. Singelen vart gjeven ut 19. august 2013. Dette var den siste 7"-singelen frå eit nytt album medan Bowie levde. Teksten er basert på psykologien til ein skuleskytar.

Innspeling
«Valentine's Day» var ein av dei siste songane spelte inn for The Next Day. Akkompagnementet vart spelt inn den 24. juli 2012 i The Magic Shop i New York City, medan vokalen til Bowie vart spelt inn 18. september 2012 i Human Worldwide Studios i New York City.

Utgjeving
Singelen kom ut 19. august 2013 i Storbritannia og 20. august i USA og andre land. Tidleg i august 2013 vart singelen lagt til A-spelelista til BBC Radio 2. Singelen gjekk inn på UK's Airplay Chart Top 40 den 9. august 2013, og vart den nest mest suksessrike singelen frå The Next Day (etter «Where Are We Now?») når det gjaldt radiospeling. Songen nådde 179. plassen på den britiske singellista.

Video
Videoen for «Valentine's Day» vart regissert av Indrani Pal-Chaudhuri og Markus Klinko, som tidlegare hadde samarbeidd med Bowie i 2002 på albumet hans Heathen. Han syner Bowie på ein forlaten Red Hook Grain Terminal i Red Hook i Brooklyn i New York. I videoen speler Bowie ein G2T Hohner-gitar medan han framførte songen. Mange samanlikna videoen med den kontroversielle videoen til den føregåande singelen, «The Next Day» og skildra han som meir «dempa». Men det var visuelle hint mot våpenvald og NRA, som indikerte at videoen hadde eit forsiktig anti-våpenmelding.

Salslister

Medverkande
I følgje biografen Chris O'Leary:
David Bowie – solo- og korvokal
Earl Slick – solo- og akustisk gitar
Tony Visconti – bassgitar
Sterling Campbell – trommer

Produksjon
David Bowie – produsent
Tony Visconti – produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Valentine's Day (David Bowie song)» frå ,  den 24. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 

 

Singlar frå 2013
Songar frå 2013
David Bowie-songar
Songar produserte av Tony Visconti
Songar skrivne av David Bowie
Columbia Records-singlar
Henry Hey

Henry Hey er ein USA-amerikansk klaverspelar, låtskrivar, produsent, arrangør og musikalsk leiar. Han har arbeidd med artistar som David Bowie, Empire of the Sun, Rod Stewart og George Michael. Som soloartist var han med å skipe jazzfusion-bandet Forq og medlem av bandet Rudder. Hey har vore produsent for ei rekkje artistar som Lucy Woodward, Tony Kadleck, Shunzo Ohno og Lisa Lisa. Hey har spelt musikk for fleire store filmar, som Ocean's Twelve, The Secret Life of Walter Mitty og The Hundred-Foot Journey.

Utvalde innspelingar

Solokarriere 
 The 2 Leaves Project (Nick Littlemore & Henry Hey): Every River Tells a Tale (2017)
 Forq: Threq (2017)
 Forq: Batch (2015)
 Forq: Forq (2014)
 Rudder: Matorning (2009)
 Rudder: Rudder (2007)

Som arrangør, låtskrivar og studiomusikar 
 David Bowie: Lazarus (2016)
 Empire of the Sun: Two Vines (2016)
 Lucy Woodward: 'Til They Bang on the Door (2016)
 Tedeschi Trucks Band: Let Me Get By (2016)
 George Michael: Symphonica (2014)
 David Bowie: The Next Day (2013)
 Empire of the Sun: Ice on the Dune (2013)
 Ariana Grande: Yours Truly (2013)
 MIKA: The Origin of Love (2012)
 Wayne Krantz: Howie 61 (2012)
 Theo Bleckmann: Hello Earth! The Music of Kate Bush (2012)
 Lucy Woodward: Hooked! (2010)
 Rod Stewart: Soulbook (2009)
 Walter Becker: Circus Money (2008)
 Bill Bruford & Tim Garland: Earthworks Underground Orchestra (2006)
 Rod Stewart: As Time Goes By: The Great American Songbook 2 (2003)

Filmar 
 Ocean's 8 (2018)
 Zoolander 2 (2016)
 The Hundred-Foot Journey (2014)
 Dumb and Dumber To (2014)
 The Last Mimzy (2007)
 Harold & Kumar Go To White Castle (2004)
 Ocean's Twelve (2004)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Henry Hey» frå ,  den 24. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske klaverspelarar
Forq-medlemmar
Janice Pendarvis

Janice Gadsden Pendarvis er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og stemmeskodespelar. Ho har arbeidd med artistar som Sting, David Bowie, Steely Dan, Peter Tosh, Brandy, The O'Jays, Philip Glass, Jimmy Cliff, Laurie Anderson, The Naked Brothers Band og The Rolling Stones. Pendarvis song korvokal for Sting på det første soloalbumet hans The Dream of the Blue Turtles, som vart nominert til Grammyprisen for årets album i 1986. Ho tok òg del i den første soloturneen hans i lag med Dolette McDonald som hamna på konsertalbumet og filen Bring on the Night. Dei song òg i lag på det neste studioalbumet til Sting ...Nothing Like the Sun. Og til slutt i 2001 song ho på Sting-konsertalbumet ...All This Time.

Diskografi 
 1974 : Feel Like Makin' Love av Roberta Flack
 1977 : Jungle Girl/It Ain't Easy - singel av Tamara Dobson 
 1978 : Evolution (The Most Recent) av Taj Mahal
 1979 : City Connection av Terumasa Hino
 1981 : Holding Out My Love To You av Max Romeo
 1985 : The Dream of the Blue Turtles av Sting 
 1986 : Dirty Work av The Rolling Stones - i lag med Dolette McDonald on korvokal
 1986 : Bring On the Night av Sting 
 1986 : Magnetic Love av Steps Ahead
 1986 : Songs From Liquid Days av Philip Glass
 1986 : Home of the Brave (soundtrack) av Laurie Anderson 
 1987 : ...Nothing Like the Sun av Sting 
 1990 : Terumasa Hino av Terumasa Hino
 2001 : ...All This Time av Sting
 2008 : I Don't Want to Go to School av The Naked Brothers Band - filmmusikkalbum
 2013 : The Next Day av David Bowie

Filmar
 1978 : The Wiz av Sidney Lumet - songar 
 1985 - 1986 : American Masters av Susan Lacy - TV-serie - seg sjølv
 1986 : Bring On the Night av Michael Apted - seg sjølv
 1986 : Home of the Brave: A Film by Laurie Anderson - seg sjølv
 1990 : Green Card av Peter Weir - Songar 
 1997 - 2014  : Behind the Music av Gay Rosenthal - TV-serie - seg sjølv
 2001 : Sting ...All This Time av Jim Gable - seg sjølv
 2004 - 2017 : The Apprentice av Mark Burnett - TV-serie - seg sjølv 
 2013 : 20 Feet from Stardom av Morgan Neville - seg sjølv

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Janice Pendarvis» frå ,  den 24. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå New York City
Folk frå Queens i New York
USA-amerikanske songarar
Antoine Silverman

Antoine Silverman er ein fiolinist og arrangør frå New York. Han er sonen til visegitaristen, låtskrivaren og songaren Jerry Silverman og byrja å spele fiolin alt då han var tre år gammal. 

Silverman har spelt med artistar som Garth Brooks, Moby, Steve Tyrell, Rod Stewart, Peter Murphy, Ben Folds, Dixie Chicks, Sheryl Crow, Lou Reed, Fall Out Boy, Dashboard Confessional, Lenny Kravitz, Sharon Jones, Rufus Wainwright, Michael Jackson, Harry Connick jr. og mange andre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antoine Silverman» frå ,  den 24. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Musikarar frå New York City
USA-amerikanske fiolinistar
Dverghornugle

Dverghornugle (Otus scops) er ein ugleart i den biologiske slekta Otus. Ugla er ein vanleg hekkefugl i Sør- og Aust-Europa, Kaukasus og delar av sentrale og vestlege Asia. Ho er ein trekkfugl som overvintrar i Afrika sør for Sahara.

Skildring 
Dette er ei lita ugle som måler cirka 19 centimeter, ein typisk storleik for ei Otus-ugle. Storleiken er dermed som ein stare. Vekta varierer, dei kan vege i området 60-135 gram. Ho er ganske einsfarga brun eller gråbrun med mørkebrune strek og lysare flekke. Undersida er lysare enn oversida. Irisen er gul, føtene er fjørkledde i lyst brungult. Dverghornugler kan reise og senke øyrefjørene. I Europa er moglege forvekslingsartar i utkanten av folkesette område dei litt større ugleartane kyrkjeugle og dvergugle.

Dverghornugla sitt vanlegaste læte er eit kart og djupt «tjo(k)» som gjentakast kvart andre, tredje eller kvart fjerde sekund. Jamført med fødselshjelparfrosken, Alytes obstetricans, som lever i vestlege Europa, er tonane meir melodiske og noko lengre.

Brorparten av populasjonen er trekkfuglar. Dei hekker i eit belte frå Iberiahalvøya og nordvestlege Afrika i vest og austover til Bajkalsjøen og nordlegaste Mongolia. I Europa femnar området om Frankrike, Italia, Balkan, søraustlege Kviterussland og sørvestre Russland. Utanfor Europa på dei store øyane i Middelhavet, Anatolia, Midtausten, Kaukasus og vestlege Iran, sentrale Pakistan og inn i Afghanistan. Brorparten overvintrar i Afrika sør for Sahara i Sahelregionen nord om ekvator. Ein liten del av populasjonen rundt Middelhavet er standfuglar.

Dverghornugla hekkar i lauv- og blandingsskog, i jordbruksstrøk, skogkledde fjelltrakter, men òg i byparkar og andre halvopne habitat i urbane strøk. Ho plasserer reiret sitt i hole tre eller bygningar, men kan òg overta brukte reirplassar frå andre fuglar. Kullet er på 4-5 kvite egg som rugast av hoa i 24-25 dagar. Ungane blir tatt om hand av båe foreldra i 21-29 dagar innan dei er flygedyktige. Dverghornugla livnærer seg primært av insekt, men kan òg ta små virveldyr inkludert reptil.

Verdspopulasjonen er minkande og blir estimert til mellom 790 000 og 1,4 millionar vaksne individ. IUCN har kategorisert arten som livskraftig, LC.

I Noreg
Det finst berre særs få funn av dverghornugle i Noreg, og den første registreringa er frå 1954. I Artsobservasjoner.no har ein tre andre, Larvik i 2002 og Tromsø i 2013. Der er også registrert eit funn i 2018 på Eldfisk-feltet, lengst sør på den norske kontinentalsokkelen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dvärguv» frå ,  den 25. september 2021.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Uglefamilien
Hanne Lyngstad

Hanne Lyngstad () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Elverum som vart noregsmeister på mellomdistansar og i hinderløping fem gongar i tida 1998-2005.

Aktiv
Lyngstad vart norsk meister på 800 m i 1998 og på 1500 m i 2003. Perioden 1995-2010 sanka ho fem NM-medaljar (1-2-2) på 800 m og like mange (1-3-1) på 1500 meter. Åra 2003-05 vann ho NM-gull på 3 000 meter hinder med stor margin. Under NM i friidrett 2003 i Fredrikstad sette ho norsk rekord i 3 000 m hinder med tida 9.54,9. 4. juli 2004 i Herakleion forbetra ho landsrekorden til 9.53,1, ein rekord Susanne Wigene sletta allereie i september same året. Lyngstad sine livsbeste på mellomdistansane er 2.06,39 på 800 m og 4.15,0 på 1500 m, begge oppnådd i juli 1998.

Lyngstad var medlem av FIK Orion til 2000, sidan representerte ho osloklubben IK Tjalve. Særleg som medlem av Tjalve var ho med om å vinne ei rekke NM-medaljar i stafettløp. Ho sikra seg også nokre medaljar i terrengløp.

Kjelder

friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske hekkeløparar
Norske mellomdistanseløparar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Elverum
Siv Mossleth

Siv Elisabeth Mossleth () er ein norsk gardbrukar, kurshaldar og politikar. Ho har sidan 2017 representert Nordland og Senterpartiet på Stortinget.

Mossleth var varaordførar i Saltdal kommune frå 2011 til -17. Hausten 2017 fekk ho plass på Stortinget som andrekandidat for Nordland Senterparti, attvald til Tinget som fyrstekandidat i 2021. Perioden 2017-21 var ho medlem i Transport- og kommunikasjonskomiteen.

Kjelder 
 

Stortingsrepresentantar for Nordland
Stortingsrepresentantar frå Sp
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Sp-politikarar i Nordland
Lokalpolitikarar i Saltdal
Norske gardbrukarar
Mona Fagerås

Mona Lill Fagerås () er ein norsk lærar og politikar frå Buksnes i Vestvågøy. Ho var 2015-17 fylkesråd for næring i Nordland, og er sidan 2017 stortingsrepresentant frå Nordland for Sosialistisk Venstreparti. 

Fagerås er utdanna lærar ved Høgskolen i Tromsø og studerte sosiologi ved Universitetet i Tromsø. Frå 1996 underviste ho på ulike skular, var ei tid rektor ved Buksnes og Opdøl skole.

Fagerås var kommunestyremedlem i Vestvågøy frå 2003, frå 2011 med sete i formannskapet. Etter fylkestingsvalet 2015 tok Fagerås over som Nordlands fylkesråd for næring og regional utvikling, ein posisjon ho hadde til hausten 2017. Ved stortingsvalet 2017 var ho SV sin fyrstekandidat i Nordland, og fekk plass på Tinget med utjamningmandat. Ho vart attvald til stortinget 2021-25. Perioden 2017-21 var ho medlem i Utdannings- og forskningskomiteen.

Kjelder

 

Stortingsrepresentantar for Nordland
Stortingsrepresentantar frå SV
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Fylkestingspolitikarar i Nordland
SV-politikarar i Nordland
Lokalpolitikarar i Vestvågøy
Norske pedagogar
Folk frå Harstad
Folk frå Vestvågøy
Marit Knutsdatter Strand

Marit Knutsdatter Strand () er ein norsk lektor og politikar frå Øystre Slidre. Ho har sidan 2017 representert Oppland og Senterpartiet på Stortinget.

Strand er utdanna i realfag ved Norges miljø- og biovitenskapelige universitet. Ho var medlem 2015-19 i Øystre Slidre kommunestyre. Ved stortingsvalet 2017 var ho Senterpartiet sin andrekandidat i Oppland, fekk plass på Stortinget med knapp margin. Tingperioden 2017-21 var ho medlem i Utdannings- og forskningskomiteen. Attvald til stortinget 2017-21 som fyrstekandidat.

Kjelder

 

Stortingsrepresentantar for Oppland
Stortingsrepresentantar frå Sp
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Folk frå Øystre Slidre
Paul Andreas Kaald

Paul Andreas Kaald () var ein norsk kaperkaptein frå Trondheim. Han var ein av dei største norske kaperkapteinane frå kapertida. Det første toktet hans var i 1808. Det andre toktet i 1808 blei avbrote då skipet blei teke utanfor Skottland. Han kom attende til Trondheim i 1810. Tre år seinare, i 1813, drog han nok ein gong ut på tokt. Briggen «Anna Bruun» segla ut med 14 kanonar og eit mannskap på 60. Dette var eit av dei største kaperskipa som segla ut frå ei norsk hamn. Toktet var svært vellukka og gjorde kaptein Kaald til ein rik mann.

Bakgrunn 
Kaald  blei døypt 4. juli i Vår Frues kyrkje. Far hans var stavangermannen Albert Hansen Kold og mor hans var Jonetha Paulsdatter Kroppa. Faren hadde tre barn frå eit tidlegare ekteskap og fekk så tre barn med den nye kona si. Faren døydde då Paul Andreas var fem år og mora gifta seg deretter med overtollbetjenten Peder Olaus Høysager. Dei fekk fem barn. Paul Andreas hadde altså tre heilsysken og ni halvsysken. Aldersskilnaden i søskenflokken var over 50 år.

Karriere 
Kaald drog til sjøs då han var 14 år og tok styrmannseksamen i 1803. Han mønstra på «Sara Marie» som forliste ved Nederland og var med «Magdalena & Benedicte» på fleire turar i Middelhavet. Etter dette byrja han med kapertrafikk 24 år gammal, sidan Napoleonskrigane gjorde han arbeidsledig.

Det første toktet var med sluppen «Den Kjække» i 1808. Kaptein på toktet var Sigismund Richelieu. Toktet var vellukka og Kaald førte eit av skipa tilbake til Noreg. «Den Kjække» blei likevel teken av engelskmenn. Med hjelp frå reiaren Johan Christian Vogelsang fekk han rusta «Eliza» til eit nytt tokt. Kaald kalla det nyrusta kaperskipet «Den Flinke». Skipet blei teke ved Skottland og Kaald hamna i fengsel i Edinburgh. Der var han i to år. 

Han vende attende til Trondheim i 1810 og la ut på eit tredje tokt i 1813. Briggen «Anna Bruun» segla ut med 14 kanonar og eit mannskap på 60. Toktet var svært vellukka og gjorde kaptein Kaald til ein rik mann.

Etter krigen 
Den 18. juli 1812 gifta han seg med hitterværingen Willadine Kjerstine Stub. Sju av dei ni borna deira voks opp. Då krigen var over i 1814, stoppa kaperiet. Kaald kjøpte skonnerten «Isabella» og la ut på reise i Nordsjøen. Han var reiar for skipet frå 1828. Skipet forsvann i 1834. I 1835 flytta han til Hitra og slo seg ned på garden Grindvik. Der levde han av handel og gardsdrift til han døydde i 1867, 73 år gammal. Han ligg gravlagd på Fillan kyrkjegard, der kona hans òg ligg.

Anna 

 Han tok bergensk skipparborgarskap i 1808. Han bytte dette i eit trondhjemsk i 1817, før han i 1835 bytta dette i eit handelsborgerskap.
 Han etterlét seg skipsjournalar frå kapertoktene og ei dagbok frå fengselstida i Skottland.
 Paul Andreas Kaald har fått ein veg oppkalla etter seg på Ladehammeren i Trondheim. Gata går i ei sløyfe ut frå Ladehammerveien. Vegen har fått namnet Kaptein Kaalds vei.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Paul Andreas Kaald» frå ,  den 25. september 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Familien Kaalds slektstre

Bakgrunnsstoff 

 Adressa om Kaptein Kaald 

Norske sjømenn
Kaperar
Folk frå Napoleonskrigane
Dionisij

Dionisij (omkring 1440–1508) var ein russisk målar som særleg er kjend for freskesyklusen sin i Ferapontovklosteret, ein del av verdsarven.
Han var rekna som leiar for Moskvaskulen av ikonmålarar ved hundreårsskiftet mellom 1400- og 1500-talet. Målarstilen hans blir tidvis kalla «moskovitt-maniersmen».

Det fyrste viktige oppdraget til Dionisij var ein serie ikon for Dormitionkatedralen i kreml i Moskv som blei utført i 1481. Figurane på ikona hans er kjende for å vera langstrekte, med små hender og føter og rolege og fredelege andlet.

Blant dei mange rike velgjerarane hans var Josef av Volokolamsk, som gav han i oppdrag å måla meir enn åtti ikon, først og fremst for Josef-Volokolamsk og Pavel-Obnorsk-klostera.

Det mest omfattande og best bevarte verket til Dionisij er det monumentale freskemåleriet av jomfrufødselskatedralen i Ferapontov-klosteret (1495–96) i Vologda oblast. Freskene hans, som skildrar scenar frå livet til  Jomfru Maria i eineståande reine og milde fargar, gjennomsyra av ei høgtidsam stemning.

Arbeidet på Ferapontov blei utført av Dionisij i samarbeid med sønene og læresveinane hans, som heldt fram ein dioniskisk tradisjon etter at meisteren døydde. Sonen Feodosij måla veggmåleriet til Mikael og Josva før slaget ved Jeriko i Bebodingskatedralen i Moskva kreml i 1508.  Ettersom faren ikkje deltok i dette viktige oppdraget, går ein ut frå at han hadde døydd kort tid før denne datoen.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dionisius» frå ,  den 25. september 2021.

Bakgrunnsstoff 

Online museum for Dionisius kunst

Russiske målarar
Russiske ikonmålarar
Fødde i 1440-åra
Døde i 1500-åra
 Russiske målarar frå 1500-talet
 Russarar frå mellomalderen
Patriark Nikon

Patriark Nikon () var patriark for den russisk-ortodokse kyrkja frå 1652 til 1667.

Reformer
Nikons endra rituala, gudstenesteoppsettet og liturgien til kyrkja, og endra måten ein gjorde krossteikn på frå å utførast med to fingrar til at ein brukte tre. Reformene hans førte til splitting og underminerte rolla til kyrkja. Dei som ikkje akseptert kyrkjereformene blei kjende som gammaltruande, med eller utan prestar. Dei braut med kyrkja og blei kalla for raskolnikar (skismemakarar).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nikon (patriark)» frå ,  den 25. september 2021.  
 
Ortodokse patriarkar
Kristendom i Russland
Russarar frå 1600-talet