alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
After All

«After All» er ein song skriven av David Bowie i 1970 for albumet The Man Who Sold the World, gjeven ut dette året i USA og i april 1971 i Storbritannia. Songen er ein av fleire Bowie-songar frå tidleg i 1970-åra som syner påverknad frå Friedrich Nietzsche og Aleister Crowley, og har av biografen David Buckley vorte skildra som «den skjulte skatten på albumet», og av Nicholas Pegg som «ein av dei mest undervurderte songane til Bowie».

Musikk og tekst

Songen skil seg frå resten av The Man Who Sold the World, som er full av rockelåtar om seriemordarar, sexgalningar, vonde datamaskinar og djevelen med at han er ein roleg, tilbaketrekt rekviem for dei fortapte. Bowie syng med ei neste kviskrande stemme. Songen er òg uvanleg i rockesamanheng sidan han går i valsetakt, som kjem mest tydeleg fram i det surrealistiske, sirkusliknande, instrumentale mellomspelet. Denne stilen var inspirert av «noko skummelt, gjennomtenkt melankolsk» frå songar Bowie hugsa frå barndommen, som Danny Kaye sin «Inchworm». Om det musikalske arrangementet sa produsent Tony Visconti «den grunnleggande songen og 'oh by jingo'-linja var David sine idear. Resten var Ronno og meg». 

Versa er bygd opp kring mollakordar - e-moll til a-moll, og stig til F under «by jingo»-refrenget. 

«After All» verkar som ein marerittaktig oppfølgjar til tidlege psykedeliske songar, dei lystbetonte voggesongane i 1966 og 1967, i tillegg til Bowie sine eigne barndomsballadar, «There Is a Happy Land» frå debutplata David Bowie i 1967 og «When I’m Five». I desse songane var det vedunder og fryd mellom skuggane, men i «After All» er det berre skuggar. Som mykje av The Man Who Sold the World er teksten farga med Nietzsche-aktig  Übermensch-filosofi («Man is an obstacle, sad as the clown»). Linja «Live til your rebirth and do what you will» vert ofte sitert som ei hyllest til okkultisten Aleister Crowley og sitatet hans, «Do what thou wilt». «Rebirth» syner til den evige tilbakekomst, eit konsept frå antikken som vart henta fram att av Nietzsche.

Ettermæle
Som med «All the Madmen» frå same albumet, har den gotiske atmosfæren på «After All» vorte omtalt som viktige inspirasjonskjelder for band som Siouxsie and the Banshees, The Cure og Bauhaus.

Andre versjonar

 Human Drama – Pinups (1993)
 The Mission – Goth Oddity - A Tribute to David Bowie (1996)
 Ventilator – Crash Course for the Ravers - A Tribute to the Songs of David Bowie (1996)
 Tori Amos – Strange Little Girls (2001) (b-side frå «Strange Little Girl»-singelen)
 Billie Ray Martin – After All (2014) (EP med remiksar av Mijk van Dijk og Caesar Gergess)

Medverkande
David Bowie: Vokal, akustisk gitar, orgel, Stylophone
Mick Ronson: Akustisk og elektrisk gitar
Tony Visconti: bassgitar
Woody Woodmansey: trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «After All (David Bowie song)» frå ,  den 1. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

David Bowie-songar
Songar skrivne av David Bowie
Songar frå 1970
Tori Amos-songar
Svingskive

Svingskive er ei kopling mellom ei trekkvogn og ein semitrailer. Semitraileren kviler på svingskiva og er låst til ho med ein koplingsbolt. Svingskiva er opplagra på trekkvogna slik at ho er fri til å vippa i lengderetning. Svingskiva er innsett med feitt på toppen slik at semitraileren kan rotera fritt i svingar. Trekkvogna og semitraileren kan slik røra seg relativt fritt i høve til kvarandre. Koplingsbolten og svingskiva tek òg opp horisontale krefter.

For å hindra slitasje på svingskiva lyt ho smørjast jamleg. Eit alternativ til smørjing er å plassera eit lag med teflon over svingskiva. Teflonlaget er om lag ein cm tjukk og tek form etter svingskiva.

Ved tilkopling vert høgda på semitraileren og trekkvogna tilpassa slik at det såvidt er opning mellom dei. Ei lita opning er ynskjeleg for at ein ikkje skal skrapa av feittet på skiva. Moderne trekkvogner er utstyrte med luftfjøring som gjer det lett å regulera høgda på trekkvogna før samankopling. Når trekkvogna vert rygga inn under semitraileren vert koplingsbolten som stikk ned frå semitraileren automatisk låst av ein arm som går i lås attom bolten. Ved fråkopling må koplinga løysast ut med ein spak som stikk ut på sida av svingskiva.

Lastebilar
Tilhengarar
RS «Skomvær III»

RS 99 «Skomvær III» er ei redningsskøyte som vart bygd for Redningsselskapet i 1986. Ho var det første fartøyet til redningsselskapet som vart bygd i sandwichkonstruksjon. 

«Skomvær III» vart bygd ved West Products AS i Måløy. Linjeteikningane vart laga av Ola Lilloe-Olsen ved Teknisk Modell-Senter i Hyen. Den endelege utforminga vart gjort av tekninsk komite i Redningsselskapet saman med Otto Scheen jr.

RS «Skomvær III» overtok namnet etter RS «Skomvær II» (RS 66). 

I åra 1988-89 vart det bygd fem redningsskøyter til med sandwich skrog. Etter ei tid synte det seg at skroget på «Skomvær III» , og andre av desse fartøya, hadde fått skade. Byggematerialet hadde ikkje tolt påkjenninga med høg fart i stor sjø. Det måtte gjerast omfattande reperasjonar, og Redningsselskapet gjekk vekk frå dette byggematerialet ei tid.

Kjelder 
 Bjørn Foss: Fra seil til vannjet. Historien om redningsskøytene Norsk Maritimt Forlag 2002
 nssr.no

Skomvær III
Skip frå 1986
RS «Kaptein Buhre»

RS 108 «Kaptein Buhre» er ei redningsskøyte som vart bygd for Redningsselskapet i 1991. Fram til 2021 var namnet  «Kaptein Skaugen». Ho var ei gåve frå reiarlaget I.M. Skaugen i høve reiarlaget sit 75-års jubileum, og Redningsselskapet sitt 100-års jubileum. Byggesummen var 14, 3 millionar kroner. 

I 2021 gjennomgjekk fartøyet ei oppussing og oppgradering. Dette arbeidet vart kosta av   Anna og Odd Bures Legat, «til beste for trengende sjøfolk». Og skøyta fekk det nye namne: «Kaptein Buhre».

Konstruksjonen av fartøyet stod Tor Stokke i Amble & Stokke AS i Kristiansand for. Ho vart bygd hjå Båtservice Industries AS, Mandal.

Namnet fekk «Kaptein Skaugen» etter Isak Martinius Skaugen, seglskutekaptein og skipar av selskapet som gav redningsskøyta.

Kjelder 

 Bjørn Foss: Fra seil til vannjet. Historien om redningsskøytene Norsk Maritimt Forlag 2002
 nssr.no

Kaptein Skaugen
Skip frå 1991
Støytdempar

Støytdempar er ein komponent som absorberer energi og soleis innfører demping i eit masse-fjør-system. Støytdemparar på køyretøy er vanlegvis oppbygde som to sylindrar, den eine inni den andre. I den indre sylinderen er det plasser eit stempel, festa til ei stempelstog. Stempelstonga og den andre enden av støytdemparen er festa til ramma, karosserier, ein aksling eller ei berearm til hjulopphenget.

Verkemåte 
Når hjula går over ein hump i vegen vert fjørene pressa saman og stemplet vert trykt innover i sylinder. Oljen i kammeret framom stemplet vert då pressa gjennom ein ventil og inn i det ytre kammeret. Når humpen er passer vert stemplet trekt utover att og olje må passera gjennom ventilen og inn i det indre kammeret framom sylinderen. Viskositen til oljen fører til at noko av energien som er lagra i det svingande systemet går over til terminsk enegi, som aukar temperaturen til oljen. Denne energien vert i sin tur overført til lufta rundt demparen, slik at temperaturen ikkje vert for høg. Ved å variera storleiken på opningane i ventilen kan Q-verdien til systemet avstemmast. 

Hovudoppgåva til ein støytdempar er å absorbera energi og slik dempa eit svingesystem, men nokre støytdemparar er kombinerte med ei luftfjør.

Sjå òg 
 Andreordenssystem

Motorkøyretøy
Stempelmotor med lineær stempelrørsle

Stempelmotor med lineær stempelrørsle er ein stempelmotorar med innvendig forbrenning der stempla har ei att-og-fram-rørsle. Dei fleste stempelmotorar er av denne typen. 

Ein kan klassifisera stempelmotor med lineær stempelrørsle etter talet på sylindrar og korleis dei er plasserte i høve til kvarandre:
 Rekkemotor
 V-motor
 Boxermotor
 Stjernemotor

Forbrenningsmotorar
Rekkemotor

Rekkjemotor er ein stempelmotor med lineær stempelrørsle, der sylindrane er plasser etter kvarandre i ei rekkje. Dette er den vanlegaste byggemåten. Når talet på sylindrar er stort vert motorane lange og rekkjemotor nytta i køyretøy har sjeldan meir enn seks sylindrar. Ombord i skip er det god plass i maskinrommet og skipsmotorar kan ha opp til 14 sylindrar i rekkje, men det tykkjest som Wärtsilä er den einaste produsenten som har nytta 14 sylindrar. Køyretøymotorar med meir enn seks sylindrar er vanlegvis V-motorar, som er meir kompakte. 

Di fleire sylindrar det er di jamnare vert dreiemomentet, men samstundes aukar friksjonen og effekttapet. Produsentane ynskjer difor å avgrensa sylindertalet og freistar i staden å ta ut så stor effekt som mogeleg frå kvar einskild sylinder.  

Forbrenningsmotorar
V-motor

V-motor er ein stempelmotor med lineær stempelrørsle, der sylindrane er plasserte i V-form. Nest etter rekkemotorar er dette den vanlegaste byggemåten. V-motorar har den føremonen at dei er stuttare enn rekkjemotorar. Køyretøymotorar med mange sylindrar er difor ofte V-motorar. Sekssylindra motorar er ofte rekkjemotorar, men det finst om mange V-seksarar. Køyretæymotorar med 8 eller fleire sylindrar er vanlegvis V-motorar.  

Forbrenningsmotorar
Flatmotor

Flatmotor kan visa til anten ein boksermotor eller ein flat (180 graders) V-motor. Skilnaden er at på ein boksermotor deler ingen av stempla veivpinnar, medan på ein V-motor delar stempla veivpinnar parvis.

Boksermotor 
Boksermotor er ein stempelmotor med lineær stempelrørsle, der sylindrane er plasserte rett imot kvarandre. Føremonene med dette er at kreftenee frå dei ulike rådane kan balanserast ut, slik at vibrasjonen vert liten. På den andre sida er det ei ulempe at manifoldane vert lengre enn på rekke- og V-motorar. Avstanden frå forgassaren på bensinmotorar til sylindrane vert difor lang. 

Ferdinand Porsche var ein ihuga tilhengar av boksermotorar og både Volkswagen-bobla og Porsche sportsbilar nytta boksermotorar. Andre bilprodusentar som har nytta boksermotor er Alfa Romeo, Subaru, osb. BMW har nytta boksermotorar i motorsykklar.  

Forbrenningsmotorar

hu:Otto-motor#A motorok felosztása
Bladfjør

Bladfjør er ei fjør som er sett saman av fleire blad av fjørstål. Bladfjører er robuste og etter måten enkle å produsera og dei var lenge så godt som einerådande på bilar.

Bruk 
Moderne personbilar, varebilar og andre småbilar nyttar for det meste spiralfjører, men lastebilar og tilhengarar som vert nytta på ujamt underlag har framleis bladfjører. Den vanlegaste typen bladfjør på køyretøy har ein ulineær karakteristikk og fylgjer ikkje Hooke si lov. Den ulineære karakteristikken gjer at stivheita aukar når fjøra vert pressa saman. På køyretøy er dette ein føremon på det viset at høgda på kjøretøyet ikkje varierer så mykje når lasta varierer.

Sjå òg 
 Parabelfjør

Motorkøyretøy

de:Feder (Technik)#Biegefeder
Parabelfjør

Parabelfjør er ein type bladfjør der tjukkleiken på fjørblada er tjukkast midt på avtek parabelsk utover mot endane. 

Blada i parabelfjører har ikkje kontakt med kvarandre anna enn på midten, så parabelske fjører har difor ikkje friksjonsdemping. Når dei vert nytta på køyetøy er det difor naudsynt å nytta separate støytdemparar. 

Motorkøyretøy
Dampkjele

Dampkjele er ein behaldar med ein eldstad for å fordampa vatn. Medan dampmaskinar var i bruk vart dei fleste dampkjelane nytta for å generera damp drift til å driva desse. I dag vert dampkjelar nytta i kol- og kjernekraftverk, for å konvertera termisk energi til statisk energi i form av damptrykk.

Ulike typar

Eldrøyrkjelar 
I eldrøyrkjelar vert røykgassen frå eldstaden ført gjennom røyr som er omslutta av vatnet i kjelen. Det var denne typen som vart nytta i damplokomotiv, i stasjonære dampmaskinar og lokomobilar. Eldre dampskip hadde òg kjelar av denne typen.

Vassrøyrkjelar 
Vassrøyrkjelar har vassfylte røyr som går er omslutta av røykgassane frå eldstaden. Dette gjev snøggare fordamping og det er denne typen som vert nytta i moderne dampkjelar

Brensle 
Fossilt brennstoff, som kol, trevirke, olje, torv og halm har vore nytta. I dag er kol, som vert nytta i kolkraftverk, det mest vanlege brenslet. Eit anna vanleg brensle er kjernefysisk drivstoff som uran og i mindre grad plutonium.

Sjå òg 
 Dampmaskin

Dampmaskinar
Termodynamikk
Fyrbøtar

Fyrbøtar er ein person som har som oppgåve å lempa brensle (ofte kol) inn i eldstaden på dampkjelar på til dømes damplokomotiv, damplastebilar, dampskip og liknande. Fyrbøtaren har òg andre oppgåver, som å passa på at det er nok vatn på kjelen, at damptrykket er rett osb. Damptrykket i kjelen ligg ofte i området 7 kPa til 2 MPa, så kokepunktet, og difor temperaturen på vatnet, ligg noko over normalkokepunktet på 100 °C. Om kjelen kokar tom, kan botnen i kjelen smelta og sleppa vatnet ned i eldstaden. Vatnet vil då bråfordampa og føra til at kjelen eksploderer. Kjeleeksplosjonar kan vera svært kraftige, og tidlegare førte dei ofte til dødsfall. Det er difor svært viktig at fyrbøtaren er nøye med å passa på at det er nok vatn på kjelen.

Dampmaskinar
Yrke
Maritime yrke
Imprint

Imprint er ei nemning av engelsk opphav nytta i forlagsverksemd om slike bøker som eit forlag gjev ut på særskilde område, eller om bøker som er knytt til og utgjeve av særskilde forleggjarar innanfor forlaget. Desse bøkene kan framstå for publikum som om dei er utgjeve av eit eige forlag, sjølv om det eigenleg berre er tale om ei særskild avdeling innanfor eit større forlag.

Forlag
Kooks

«Kooks er ein song skriven av David Bowie frå 1971 for albumet Hunky Dory.  Bowie skreiv songen til den nyfødde sonen Duncan Jones. Songen var ein etterlikning av Neil Young frå tidleg i 1970-åra. Bowie lytta til ei Neil Young-plate heime då han fekk melding om at sonen var fødd. Mindre enn ei veke etter fødselen spelte Bowie songen på BBC. På plateomslaget stod det skrive ved sidan av songen, «For Small Z.»

Ken Scott, produsenten til Bowie, likte songen særs godt og meinte at Bowie burde lage eit album med barnesongar. Bowie syns det var ein god ide, men gjennom førte det aldri.

Konsertversjonar

 Han vart spelt inn for BBC In Concert-showet med John Peel 3. juni 1971 og sendt 20. juni 1971. I 2000 vart denne innspelinga gjeven ut på Bowie at the Beeb.
 Songen vart igjen spelt inn for BBC-programmet «Sounds of the Seventies» med Bob Harris den 21. september 1971 (fødd 4. oktober 1971).

Medverkande
David Bowie: vokal, akustisk gitar
Trevor Bolder: bassgitar, trompet
Rick Wakeman: piano
Mick Ronson: strykearrangement
Mick Woodmansey: trommer

Andre versjonar
 Robbie Williams - Bonusspor på singelen «Old Before I Die»
 Smashing Pumpkins - Parsian Black Session
 Danny Wilson - Single/David
 Tindersticks - Bowie Songbook
 Andrea Perry - Spiders from Venus: Indie Women Artists and Female-Fronted Bands Cover David Bowie (2003)
 The Abbreviations BP - Hero: The Main Man Records Tribute to David Bowie (2007)
 Kim Wilde - Snapshots, 2011
 Elizabeth Mitchell - Blue Clouds, 2012

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kooks (song)» frå ,  den 1. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Pegg, Nicholas, The Complete David Bowie, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1971
David Bowie-songar
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Ken Scott
Songar produserte av David Bowie
Andy Warhol av David Bowie

«Andy Warhol» er ein song skriven av David Bowie i 1971 for albumet Hunky Dory. Det er ein akustisk song om ein av dei største inspirasjonskjeldene til Bowie, den amerikanske popart-kunstnaren Andy Warhol. Songen starta med prating i studio der Bowie forklarer produsenten Ken Scott, som akkurat har uttalt namnet til Warhol feil, den riktige måten å seie namnet på. Scott introduserer så opptaket på ny, før Bowie starta å spele blant latter. Songen byrjar med eit spesielt flamenco-liknande gitarriff, som held fram gjennom songen. 

Bowie spelte seinare songen for Andy Warhol, som visstnok mislikte songen, sidan han meinte teksten gjorde narr av kroppen hans. Då songen var ferdig skal visstnok Warhol og Bowie berre ha stirra på kvarandre ei stund før Warhol sa «eg likar skoa dine» og dei snakka om sko resten av samtalen.

Songen vart opphavleg skriven for Dana Gillespie, som spelte songen første gongen 3. juni 1971 for BBC, og sidan i studio sommaren 1971, men versjonen hennar vart ikkje gjeven ut før i 1974 på albumet Weren't Born a Man. Mick Ronson spelar gitar òg på hennar versjon.

Bowie spelte Andy Warhol i Julian Schnabel-filmen Basquiat.

Andre utgjevingar
 Songen vart gjeven ut som B-side til singelen «Changes» i januar 1972.
 Han finst òg på den japanske samleplata The Best of David Bowie frå 1974.
 Ei forkorta utgåve, der dialogen i starten er kutta ut, finst på samleplata The Collection.

Medverkande
David Bowie: vokal, akustisk gitar
Mick Ronson: akustisk gitar, perkusjon

Konsertversjonar
 Ein versjon sungen av Dana Gillespie vart spelt inn for BBC Radio-programmet In Concert den 3. juni 1971, presentert av John Peel og først sendt den 20. juni det året.
 Ein versjon spelt inn i Santa Monica Civic Auditorium, 20. oktober 1972 vart gjeven ut på Santa Monica '72.
 Bowie spelte songen på BBC-showet Sounds of the 70s med Bob Harris 23. mai 1972. Dette vart sendt 19. juni 1972, og i 2000 gjeven ut på Bowie at the Beeb.
 Songen vart mykje spelt på konsertane til Bowie i 1972, men så vart han lagt på hylla fram til Outside-turneen i 1995 med Nine Inch Nails.

Andre versjonar
 Spooky Ghost, som spelte gitar for Bowie på 2000-talet, spelte songen på konsertar med kona og dottera si.
 Stone Temple Pilots har spelt songen fleire gonger på konsertane sine. Eit konsertopptak finst som B-sida til singelen «Vasoline» frå 1994.
 John Frusciante frå Red Hot Chili Peppers spelte songen på somme av solokonsertane hans. 
 Generation X spelte songen på minst ein av konsertane sine, i Paris Theatre den 1. januar 1981.
 Treepeople spelte inn ein versjon av albumet i 1991 på Guilt Regret Embarrassment
 Det London-baserte bandet Serafin spelte ein versjon som B-sida til singelen «Things Fall Apart» i 2003.
 Rachel Stevens-songen «Funky Dory» samplar det meste av songen, og Bowie har låtskrivaroppføring på songen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Andy Warhol (song)» frå ,  den 1. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1971
David Bowie-songar
Andy Warhol
Songar produserte av Ken Scott
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av David Bowie
Differensialgir

Differensialgir, eller differensial, er ein utvekslingsmekanisme som fordeler dreiemomentet mellom to akslingar som kan ha forskjellig turtal. I drivakselen på motorkøyretøy syter differensialen for at dei to drivhjula kan ha ulikt turtal når køyretøyet svingar. Differensialen er vanlegvis bygd in i kronhjulet på drivakselen, som vist i figur 1 .

Prinsipp 
På bakjulsdrivne køyretøy vil mellomakselen driva pinjongen, (4) i figur 1, som så driv kronhjulet, (1) i figur 1, som tilsvarar det blå tannhjulet i figur 2. (På grunn av den store forskjellen i talet på tenner vil kronhjulet rotera mykje saktare enn pinjongen.) På eit køyretøy med framhjulsdrift trengst det ikkje vinkelgir, så både pinjongen, som driv kronhjulet, og kronhjulet vil vera sylindriske tannhjul, som det blå tannhjulet i figur 2.

Når kronhjulet roterer vil det ta med seg dei to planethjula, (2) i figur 1. I figur 2 er berre eit planethjul vist, men i praksis er det to, som i figur 1. Dei to planethjula er fritt opplagra, men ved køyring rett framover vil dei ikkje rotera, men dra med seg dei to solhjula, (6) i figur 1, som vil rotera med same turtal som kronhjulet. 

Om eit av hjula står på glatt (friksjonslaust) underlag og det andre har godt feste, vil hjulet med godt feste stå fast og planethjula vil rotera når akslingane dei er opplagra på roterer med kronhjulet, som visa i figur 2 b). Hjulet på glatt underlag vil no rotera med dobbelt turtal i høve til når begge hjula roterer med same turtal. 

Ved køyring i sving vil hjulet i innersvingen rotera saktare enn ved køyring rett fram og det ytre hjulet vil rotera fortare. Differensialen syter slik for at begge hjula roterer med rett fart i høve til veglengda dei rullar.

kjelder

Sjå òg 
 Differensialsperre

Motorkøyretøy
Mekanikk
The Bewlay Brothers

«The Bewlay Brothers» er ein song skriven av David Bowie i 1971 for albumet Hunky Dory. Det var ein av dei siste songane som vart skrivne og spelt inn for Hunky Dory.

Bowie kalla distribusjonsselskapet sitt seint i 1970-åra for Bewlay Bros. Music og nytta namnet som eit psevdonym for seg sjølv, Iggy Pop og Colin Thurston som produsentar for Iggy-albumet Lust for Life i 1977.

Songen vart spelt live første gong på BBC Radio 2 i 2002.

Komposisjon

Bowie skreiv og spelte inn songen etter at resten av bandet hadde gått heim frå studio for kvelden. I tillegg vart det lagt til nokre fleire lydspor seinare.

Denne balladen har vorte skildra som «truleg den tettaste og mest ugjennomtrengelege songen til Bowie». Låtskrivaren sjølv fortalte visstnok produsenten Ken Scott at songen var meint for den amerikanske marknaden, fordi «amerikanarane alltid likar å legge for mykje inn i ting», sjølv om «teksten ikkje gav noko meining i det heile». Bowie var først avvisande til songen og skildra han som «Star Trek i skinnjakke», og meinte at hans eigen tekst var uforståeleg.

Somme biografar har sett referansar i songen til halvbroren til Bowie, Terry, som var schizofren, medan andre, som Tom Robinson, har skjelna ein «homofil agenda». Bowie snakka om songen i 2008: «Eg veit ikkje korleis eg skulle ha tolka teksten anna enn å foreslå at det er lag av spøkjelse i han. Han er ein palimpsest, då.»

«Bewlay Brothers» byrjar melankolsk med akustisk gitar og forvrengd piano, og dette varer gjennom tre lange vers på 14 taktar kvar, og tener òg som refreng. Ein liknande struktur finn ein òg i tidlegare songar som «Cygnet Committee». Versa er skilde av ein fire taktar lang gitarpause. Songen vert avslutta med eit kor av forvrengd stemmer med varispeeding; NME -kritikarane Roy Carr og Charles Shaar Murray samanlikna effekten med «Laughing Gnome», men på «ein langt meir skummel måte».

Andre utgjevingar

 Songen finst på Sound and Vision i 1989.
 Ein alternativ miks vart gjeven ut som bonusspor på Rykodisc-utgåva av Hunky Dory i 1990.
 Songen vart gjeven ut på samlealbumet ISELECT i 2008, der Bowie sjølv valde ut songane.

Medverkande
David Bowie – vokal, akustisk gitar, piano
Mick Ronson – elektrisk og akustisk gitarar, korvokal
Trevor Bolder – bassgitar
Mick Woodmansey – trommer

Andre versjonar

 Replicants på Replicants (1995).
 John Howard på The Bewlay Brothers EP (Kid in a Big World, 2007)
 Rhett Miller på The Interpreter: Live At Largo EP (Maximum Sunshine Records, 2011)
 AE Bridger MMR Studio (McGill, 2016)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Bewlay Brothers» frå ,  den 1. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

 

David Bowie-songar
Songar frå 1971
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Ken Scott
Songar produserte av David Bowie
Pippa Middleton

Philippa Charlotte Middleton, kjend som Pippa Middleton () er systera til Catherine, hertuginne av Cambridge. Fredag 29. april 2011 var ho forlover (maid of honour) for systera som gifta seg med prins William, hertug av Cambridge. Ho er også kjent for at ho bidrog i organiseringa av dette bryllaupet. Ho er fest-arrangør av yrke.

Familien Middleton skaffa seg eit eige våpenskjold den 19. april 2010. Den varianten med eit blått band over er reservert ugifte kvinner og kan for tida berre berast av Pippa Middleton.

Bakgrunnsstoff
 NRK om Pippa Middleton.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Pippa Middleton» frå ,  den 2. mai 2011.  
 

Engelskmenn
Barbra Streisand

Barbra Joan Streisand  () er ein amerikansk skodespelar, filmregissør, komponist og songartist. Ho vann Oscar i 1968 for beste kvinnelege hovudrolle som Fanny Brice i filmen Funny Girl. Ho har og vunne  Oscar for beste song for Evergreen (Love Theme from A Star Is Born) i filmen En stjerne blir født i 1976. I tillegg har ho vunne både Grammy-prisen og Emmy-prisen.

Omgrepet Streisand-effekten er kalla opp etter ho.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Barbra Streisand» frå ,  den 2. mai 2011.  

 

Oscarvinnarar
Musikarar frå New York City
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske regissørar
USA-amerikanske songarar
Grammy-vinnarar
Hollywood Walk of Fame
MusiCares Person of the Year
Brit Award-vinnarar
Emmy-vinnarar