alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Snadderand

Snadderand (Mareca strepera, tidlegare Anas strepera) er ein fugl i andefamilien som lever i Noreg. Fuglen er ført opp på norsk raudliste 2006, i kategorien sårbar (same kategori som oter og snøugle).

Utsjånad 
Snadderanda er med ei lengd på 46–56 cm, eit vengespenn på 78–90 cm og ei tyngd på 850-1000 gram, noko mindre enn stokkanda. Samanlikna med denne er snadderanda noko slankare og har smalare vengar. I alle drakter har fuglen ein kvitaktig buk. Ein artstypisk karakter er den kvite vengespegelen men den kan vere liten eller heilt fråverande på juvenile fuglar og syns best på adulte hannar. Hannen i praktdrakt er i hovudsak fint gråvatra, med matt gråbrunt hovud og vele, og markant svart over- og undergump. Dei lengste skulderfjørene er mørke med brei lyst gråbeige brem. Oversida på venger er grå med ein kvit og ein svart vengespegel, og med svarte og rustraude parti på armdekkfjørene. Nebben er gråsvart og beina klart gule. Hoa, og hannen i eklipsedrakt, liknar stokkand, men skil seg frå denne på den kvita vengespegelen, dei mørkgrå tertialane, den annleis farga nebben med ubroten mørk nebbrygg omgjeven av oransje kantar, og den lyse buken. Juvenile fuglar viser større kontrast mellom det gråtonte hovudet og den varmbrune kroppen, til skilnad frå den meir jamt lysbrune stokkanda i same drakt.

Utbreiing og systematikk 

Snadderanda hekkar i Europa, Asia og det sentrale Nord-Amerika. Ein liten populasjon hekkar også i Marokko nordvest i Afrika. I Europa hekkar fuglen lokalt på den iberiske halvøya, i Storbritannia, på Island, i Skandinavia, Baltikum, det sentrale og austlege Europa og sørover til Midtausten. Frå det europeiske Russland og austover har arten eit meir samanhengande utbreiingsområde i eit belte over dei sentrale delane av Asia så langt aust som det nordaustre Kina og Primorje kraj, men også lokalt i austre Hokkaido på Japan og i Kamtsjatka. I Nord-Amerika strekker hekkeområdet seg frå Saint Lawrence-elva, over dei store sjøane, Alberta, Saskatchewan, Dakota, søre delane av Kansas, og vest til California, og utmed Canada sin stillehavskyst og dei søre kysttraktene i Alaska. Utbreiingsområdet mot det austre Nord-Amerika verkar å auke.

Storparten av dei nordlege populasjonane er utprega trekkfuglar og den palearktiske populasjonen flyttar sørover om vinteren og førekjem då i middelhavsområdet, i det nordlege og austre Afrika så langt sør som Etiopia og Eritrea, i India, det sørlege Japan og søraustre Asia. Den nordamerikanske populasjonen overvintrar frå kystområda i Alaska og sørover til Mellom-Amerika og austover til Idaho, Kansas, Ohio, Virginia, og vidare sørover til Mellom-Amerika og Bahamas i Vestindia. Hekkepopulasjonar i tempererte område, t.d. i Vest-Europa, er i hovudsak standfuglar og flyg berre vekk frå isen. Snadderanda førekjem året rundt utmed Nord-Amerikas sin vestkyst.

Snadderanda førekjem no berre med ein underart. Ein utdøydd underart er kjend, denne hekka på øya Teraina i Polynesia.

Galleri

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Snatterand» frå , den 12. mai 2012. 

Andefamilien
Fuglar i Noreg
Greske jupitertrojanar

Sjå òg lista over dei trojanske jupitertrojanane.

Dette er ei liste over dei greske jupitertrojanane som går i bane rundt Sola i det førande L4 lagrangepunktet 60° føre Jupiter, i den same banen som planeten. Dei har soleis same omløpstid som han.

Alle asteroidane dette punktet har fått namn frå den greske sida i den trojanske krigen. Unntaket er 624 Hektor som fekk namnet sitt før denne namnekonvensjonen trådde i kraft. På same måte har 617 Patroclus fått eit gresk namn sjølv om han ligg i det trojanske L5 lagrangepunktet.

Asteroidelister
Bergand

Bergand (Aythya marila) er ein fugl i andefamilien som livnærer seg på å eta muslingar og sniglar. Bergand er ein av artane i norsk raudliste 2021, der han er lista som sterkt trua.

Kjelder 
Referansar 

Fuglar i Noreg
Andefamilien
Mannefjorden

Mannefjorden er ein fjord i Lindesnes kommune. Han har innløp frå Skagerrak og strekker seg om lag 5 km nordover mot sjølve byen Mandal. 

Ryvingen fyr ligg på austsida av innløpet til fjorden, rett sør for Skjernøya. Andre øyar på austsida er Ferøy, Stussøy og Gismerøya, som har brusamaband over til fastlandet ved Kleven. På vestsida ligg øyane Storøy, Mannevær, Hatholmen, Risøya og Aspholmen. 

I sentrum av Mandal munnar Mandalselva ut i Mannefjorden. Ho dannar eit lite estuar innover i Mandal ved Malmøy. På vestsida av munningen til dette estuaret ligg sandstranda Sjøsanden, som er ein kjend turistattraksjon i Mandal. Litt vest for Sjøsanden igjen ligg innløpet til Skogsfjorden, som ligg på vestsida av sjølve Mandal.

Fjordar i Lindesnes
Skogsfjorden

Skogsfjorden er namnet på fleire fjordar i Noreg: 

 Skogsfjorden i Karlsøy i Troms
 Skogsfjorden i Mandal i Vest-Agder

Fjordar i Noreg
Skogsfjorden i Mandal

Skogsfjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune på vestsida av sjølve byen Mandal. Han har innløp rett vest for stranda Sjøsanden inst i Mannefjorden. 

Innløpet smalnar raskt inn og er berre 30 meter på det smalaste. Her går Benkebrua over fjorden mellom Mandal og Sånum. Området rett innanfor denne brua heiter Sponga. Innanfor Sponga deler fjorden seg i tre. To delar går på kvar si side av Rennes, Runekilen på sørsida og Skjebstadkilen på nordsida. Den tredje delen held fram nordover og gjennom Mandal by. Her ligg det 15 meter smale Smalsundet, som òg vert kryssa av ei vegbru. 

Innanfor Smalsundet ligg sjølve Skogsfjorden, som strekker seg 2,5 km frå Halse i Mandal by i aust til fjordbotn i vest. Europaveg 39 går langs heile nordsida av fjorden mellom Mandal og Vestre Skogsfjord. Frøysland ligg òg på nordsida av fjorden. 

Inkludert Sponga er fjorden totalt litt over 4 km lang.

Fjordar i Lindesnes
Tungefjorden

Tungefjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune. Han ligg sørvest for sjølve Mandal, vest for Mannefjorden og har innløp frå Skagerrak. Han strekkjer seg 3 km nordvestover mot øya Hille, der han endar opp i Hillevågen. På nordsida av fjorden ligg øyane Mannevær, Steinsøy og Langøya. På nordsida av Hille ligg Kvåfjorden.

Fjordar i Lindesnes
Kvåfjorden

Kvåfjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune. Han har innløp nord for øya Hille i Mandal og strekker seg om lag 6 km nordvestover på nordsida av Hille og inn til Kvåfjord i Lindesnes. Innløpet ligg like nord for Tungefjorden. 

Vest for Hille ligg den vesle øya Ramsøya og Gallaråsholmen og her snur fjorden nordover og litt over 2 km innover landet. Fjorden har ei vik på austsida og inn mot Lundvik. Inst i fjorden på vestsida ligg Kvåfjord.

Fjordar i Lindesnes
Sniksfjorden

Sniksfjorden eller Snigsfjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune. Han har innløp mellom dei to små holmane Fløyholmen og Tolleknivane. Det meste av vestsida av fjorden går langs Unnerøy, medan Tjaumsfjellet (109 moh) ligg på austsida. Mellom Unnerøy og Syrdalsfjorden i vest går det smale Navarsundet. Heilt inst i Sniksfjorden ligg tettstaden Snik og her munnar elva Audna ut i fjorden. Fjorden har ei lengd på litt over 3 km.

Fjordar i Lindesnes
Abstrakt ekspresjonisme

Abstrakt ekspresjonisme, som òg vert omtala som The New York School, var ei kunstnarisk rørsla som dominerte kunsten i Sambandsstatane i tiåra etter andre verdskrigen. Det var den første kunstretninga i Sambandsstatane som fekk internasjonal innflytnad, og flytta sentrum i kunstverda på 1900-talet frå Paris til New York.

Omgrepet abstrakt ekspresjonisme vart først brukt om måleria til Vasilij Kandinskij i 1919, men vart seinare brukt for å skildra kunsten til ein gjeng målarar som arbeida i New York på byrjinga av 1940-talet. Kunstnarar som Jackson Pollock og Willem de Kooning produserte ein ny type bilete, der interessa låg i å laga eit bilete som kunne uttrykkja kunstnaren sine indre kjensler. Mange av ideane bak den abstrakte impresjonisme har utgangspunkt i den europeiske ekspresjonismen, men spontaniteten og kreativiteten frå surrealismen inspirerte òg desse kunstnarane.

Sjangeren «abstrakt ekspresjonisme» rommar fleire og ulike stilar og kunstnarar, og fleire av kunstnarane som fell inn under denne karakteristikken var korkje spesielt abstrakte eller spesielt ekspresjonistiske. Action painting, American-style painting og color field var andre omgrep som vart brukte for å skildra denne kunsten.

Den abstrakte ekspresjonismen fekk gjennombrotet sitt i 1951 med ei stor utstilling på Museum og Modern Art i New York. Utstillinga vart kalla Abstract Painting and Sculpture in America. Etter dette vart òg CIA interesserte i den abstrakte impresjonismen, fordi dei meinte han uttrykte ideen om Sambandsstatane som forsvarar for den frie tanken og den frie marknaden. CIA såg på den abstrakte ekspresjonismen som eit mogleg propagandainstrument mot den sosialistiske realismen i Sovjetunionen.

I løpet av 1960-talet mista rørsla den dominerande posisjonen i kunstverda, og vart utfordra og kritisert av nyt kunstretningar som minimalisme, konseptualisme og popkunst.

Viktige kunstnarar innan abstrakt ekspresjonisme 
 Adolph Gottlieb
 Agnes Martin
 Arshile Gorky
 Philip Guston
 Willem de Kooning
 Franz Kline
 Lee Krasner
 Robert Motherwell
 Barnett Newman
 Jackson Pollock
 Ad Reinhardt
 Mark Rothko
 Clyfford Still
 Morris Louis

Sjå òg 
 Abstrakt kunst
 Modernisme
 Clement Greenberg
 Tachisme

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Abstrakt ekspresjonisme» frå , den  24. februar 2008. 
 «Abstrakt ekspresjonisme» ved caplex.no

Abstrakt kunst
Ekspresjonisme
Stilartar
Dverglo

Dverglo (Charadrius dubius) er ein liten vadefugl som hekkar Eurasia inkludert Noreg om sommaren. Hekkefuglar i Europa og nordlege Asia er stort sett trekkfuglar som overvintrar i Afrika, på det indiske subkontinentet, Søraust-Asia og sørlege Kina. I India og Søraust-Asia, Filippinane og Ny-Guinea finst dessutan populasjonar som er standfuglar.

Status og vern 
I år 2021 blei dverglo oppgradert frå kategorien nær truga til sårbar (VU) på norsk raudliste for artar.

Galleri

Kjelder 
 Wiersma, P., G. M. Kirwan, D. A. Christie, og P. F. D. Boesman (2020). Little Ringed Plover (Charadrius dubius), version 1.0. I Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, og E. de Juana, red.) Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.lirplo.01
Referansar 

Lofamilien
Fuglar i Noreg
Sivhauk

Sivhauk (Circus aeruginosus), tidlegare kalla brun kjerrhauk, er ein rovfugl i haukefamilien. Han finst i Noreg, men er rekna som nær truga på norsk raudliste 2021.

Utsjånad 
Fuglen er om lag 48-62 cm (same storleik som ein ramn eller musvåk) med eit vengespenn på rundt 130 cm. Hoa er større enn hannen, med ei vekt på 740 gram. Hannen veg kring 540 gram. Hoa er litt mørkare i brunfagen enn hannen, som har lys farge under vengene og ein nesten grå hale.

Kjelder 
 Søk i Rødlistebasen for arter

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Wikispecies:Circus aeruginosus

Haukefamilien
Fuglar i Noreg
Røsslyng

Røsslyng (Calluna vulgaris) er ein dvergbusk med tettblada sidekvister og motsette nåleforma blad. Røsslyngen kan dominere store område, og frå blomstringa i august set dei lysraude blomstrane farge på lyngheiane.

Utsjånad 

Røsslyngen vert 10-50 cm høg. Stengelen har hard, tett ved med særs tettstilte årringar. Blada er små og nåleforma og motsette. På blomstrane er det dei lysraude begerblada som er dominerande. Dei held på farga og sit på lenge etter blomstringa. Frukta er kapslar med mange frø.

Økologi 
Røsslyngen veks på mark med sterkt vekslande jordbotn; det viktigaste er at han får nok lys. Lyngen vert difor fortrengt av skogplanting. 

I flygesandområde er røsslyngen planta i sanddyner for å dempe sandflukt. 

Røsslyngen finst over heile Norden, spesielt dominerer han heiane i kystnære strok, medan han er mindre vanleg lengst nord. Elles finst han i Vest-Europa, Mellom-Europa, i delar av Sør-Europa og vest i Sibir. 

Det er vanleg at røsslyngen vert 20–30 år gammal, men det er funne meir enn 50 år gamle plantar. Røsslyngen dannar store, tette bestandar som dominerer lyngheiane. Han kan breie seg ved at nedbøyde greiner slår rot og gjev opphav til nye buskar, eller ved frøformeiring.

Kultur 
Nitimen kåra etter ei lyttaravrøysting røsslyngen til norsk nasjonalblomster, men denne posisjonen må han dele med bergfrua, som botanikarane har kåra. Røsslyngen er elles spesielt forbunden med Skottland.

Røsslyngen har vore bruka til farging; han gjev brune, gule og raude fargestoff. Røtene er bruka til materiale for korgfletting.

Blomstrane er viktige for honningbiene, og lynghonningen har ein kraftig smak og mørk farge.

Kjelder 
 Johannes Lid Norsk og svensk flora Det Norske Samlaget 1974 ISBN 82-521-0297-2
 C.A:M. Lideman Nordens Flora Gyldendal Norsk Forlag 1977 ISBN 82-05-08681-8

Bakgrunnsstoff

Lyngfamilien
Viltveksande plantar i Noreg
Syrdalsfjorden

Syrdalsfjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune. Han ligg vest for Unnerøy og sør for Lonestranda. Fjorden har to innløp, eit mellom Unnerøy og Svinør, og eit lenger vest mellom Svinør og fastlandet ved tettstaden Åvik. Frå innløpet ved Svinør fyr og nord til Lonebukta ved Londestranda er fjorden om lag 3 km lang. Riksveg 460 går langs nordsida av fjorden. 

På andre sida av Unnerøy ligg Sniksfjorden, medan innløpet til Remasfjorden ligg vest for Åvik.

Fjordar i Lindesnes
Brisling

Brisling (Sprattus sprattus) er ein liten sildefisk som lever i Atlanterhavet ved Europakysten. Arten er viktig som matfisk, særleg i hermetikk, og vert fiska i store mengder ved kysten av Noreg og Skottland.

Kjenneteikn 
Brislingen liknar særs mykje på sin noko større slektning silda, men er meir samantrykt frå sidene og har ein karakteristisk kjøl av vinkla skjel under buken. Bukfinnen er festa under framkanten av ryggfinnen og har normalt sju strålar. Som mange andre planktonetarar har brislingen underbitt og tett gjellegitter.

Kroppslengda er oftast mellom 8 og 12 centimeter, men individ på opp til 18 cm er òg kjende.

Levesett 
Brislingen er ein stimfisk som lever pelagisk i kystnære farvatn og fjordar. Dei finst frå overflata og ned til ei djupn på om lag 150 m, der dei beitar på dyreplankton som hoppekreps. Ungfisk et òg ein del diatomear.

Gytetida til brislingen er om våren, men varierer mellom ulike stammar. Dei kan gyta både inne med kysten og til havs. Kvar ho gyt frå 2000 til 14 000 egg, som flyt fritt i vatnet til dei vert klekte etter om lag ei veke. Nyklekte larvar måler om lag 3 millimeter, og veks til full storleik på eit år. Dei vert do ikkje kjønnsmogne før dei er to år gamle. Maksimal levealder er 7-8 år.

Fiske 
Det norske brislingfisket har gått føre seg i lang tid, og er fullt av tradisjonar. Frå særs gamalt av har folk fiska brisling med landnot i fjordane for å salta han i tønner. På 1700-talet tok ein til å setja til krydder i saltlaken og eksportera fisken som ansjos. Verkeleg fart i eksporten vart det likevel ikkje før dei tok til å preparera dei i olivenolje, slik som frå sardinfiskarane i Middelhavet. Lenge marknadsførte ein brislingen òg som sardinar, men dette er forbode no.

Frå slutten av 1960-åra har det vorte fiska brisling industrielt med ringnot i Nordsjøen. Dette fisket går først og fremst til hermetikk, frå 1970-talet òg til fiskemjøl og -olje.

I 1975 vart det fiska 600 000 tonn brisling i det norske nordsjøfisket. Etter at dette vart halvert ut mot slutten av tiåret har fisket vorte kvoteregulert. I 2007 vart det teke 13 000 tonn til ein total verdi på 31 millionar kroner. Norsk raudliste 2006 reknar med at bestanden er nært truga, at det er mogleg han kan bli truga innan ti år.

Kjelder 
 Hamre, Johannes & Gjøsæter, Harald: «Brisling» i Norges Dyr - Fiskene 2 Cappelen 1992
 FishBase
 Statistisk sentralbyrå om fiskeristatistikk  (per 24.februar 2008)
 Artsdatabanken om statusen til bestanden

Bakgrunnsstoff
 Eldre fotografi av brislingfiske på nettstaden til Nasjonalbiblioteket

Sildefisk
Remasfjorden

Remasfjorden eller Remesfjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune. Han har innløp mellom Østre Imsøy ved fyret Imsa i vest og Finnøya, vest for Svinør og Åvik i aust. Frå her strekkjer han seg nesten 4 km nordover. Nord for Østre Imsøy går det ei bukt inn mot aust, Svenevigbukta, til Svenevig og Rema. Vidare nordover går fjorden ein kilometer vidare inn mot Remasvik. 

Vest for Imsøy ligg Njervefjorden, medan Syrdalsfjorden ligg aust for Åvik og Svinør.

Fjordar i Lindesnes
Njervefjorden

Njervefjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune. Han ligg hovudsakleg mellom Vestre Imsøy i aust og Nyresnes sør for Spangereid i vest. Fjorden har innløp ved Kjeholmen og Vigeskjeret i sør og strekker seg 2,5 km nordover til Høllen og Njerve, som han er kalla opp etter. Nord for Vestre Imsøy går det eit sund austover til Remasfjorden. På vestsida av Nyresnes ligg Kjerkevågen som går inn til Spangereid.

Fjordar i Lindesnes
Spindfjorden

Spindfjorden er ein liten fjord i Farsund kommune, om lag halvvegs mellom sjølve Farsund og Lyngdal. 
Han har innløp ved Vrangholmen og strekker seg 3,5 km nordaustover. På vestsida ligg grenda Spindanger som fjorden er kalla opp etter. Frå botn av fjorden og nordover er det berre 600 meter til Kollevollsbukta, som er ein del av Lyngdalsfjorden.

Fjordar i Farsund
Åptefjorden

Åptefjorden er ein fjordarm av Lyngdalsfjorden i kommunane Farsund og Lyngdal i  Agder. Han strekkjer seg 9 km nordvestover frå innløpet, om lag halvvegs inn i Lyngdalsfjorden mellom Lyngdal og sjølve Farsund, til bygda Drange inst i Drangsfjorden, som er ein fjordarm. Drangsfjorden stikk seg inn om lag 4 km nordaustover, om lag 2 km før Åptefjorden når enden ved bygda Åpta. Like utanfor Åpta ligg Åptøya, den største øya i fjorden. 

På vestsida av fjorden, nesten rett ovanfor innløpet til Drangsfjorden, ligg bygda Herad ved Sandsbukta.

Fjordar i Farsund
Fjordar i Lyngdal
Drangsfjorden

Drangsfjorden er ein fjordarm av Åptafjorden i Farsund kommune. Åptafjorden er igjen ein fjordarm av Lyngdalsfjorden. Har har innløp om lag 2 km før Åptafjorden når enden ved bygda Åpta og strekker seg om lag 3,5 km innover til Drange.

Riksveg 465 går langs delar av nordsida av fjorden mellom Drange og Åpta.

Fjordar i Farsund
Sellegrodsfjorden

Sellegrodsfjorden er ein fjord i Farsund kommune, like nord for sjølve Farsund. Fjorden har innløp ved same stad som innløpet til Lyngdalsfjorden som går nordaustover. Sellegrodsfjorden strekkjer seg litt over 2 km nordvestover på nordsida av Øyna. På nordvestsida av Øyna går Hanersunder sørvestover til Helvikfjorden. Like innanfor innløpet til fjorden ligg Bjørsvika på vestsida ved Øyna.

Fjordar i Farsund
Helvikfjorden

Helvikfjorden er ein fjord i Farsund kommune, like vest for sjølve Farsund. Fjorden har innløp der Hanersundet møter Krossnessundet vest for Øyna. Han går først vestover og delar seg så i tre retningar. Den eine går rett sørover til Kjørrefjordkilen, ein går sørvestover til Røssevika, medan ein del går nordover til innløpet til Suttevikpollen, som er ein del av fjorden Framvaren. 

Grenda Helvik ligg på vestsida av fjorden. Her ligg det mellom anna ein campingplass. 

Frå innløpet til enden av Kjørrefjordekilen er fjorden 2,5 km lang.

Fjordar i Farsund
Framvaren

Framvaren er ein terskelfjord i Farsund kommune med ei lengd på om lag 9 km. Han har innløp ved sundet Straumen frå Helvikfjorden, som ligg lenger sør. Straumen er berre 20-25 meter brei og over her går det ei vegbru. Får her strekker fjorden seg hovudsakleg nordover. 

Den ytste delen av fjorden, like nord for Straumen, heiter Suttevikpollen. Denne delen av fjorden er om lag 1,5 km lang og i nordenden av pollen vert fjorden mykje vidare, over 1 km på det breiaste. Her går Frestadbukta inn vest til grenda Frestad. 

Framvaren er omgjeve av fjell med ei høgd på over 300 meter over havet på det høgaste, og sidene av fjorden er relativt bratte.

Fjordar i Farsund
Listafjorden

Listafjorden er ein fjord på grensa mellom kommunane Farsund og Flekkefjord. Fjorden ligg på vest og nordvestsida av Lista og vest for Lista fyr. Frå Lista fyr strekkjer han seg om lag 10 km nordaustover til sørsida av øyane Hidra og Andabeløyna der Fedafjorden held fram nordaustover mot Kvinesdal. 

Fedafjorden og Listafjorden er ein del av det same fjordsystemet og den totale lengda deira vert då om lag 26 km. 

Listafjorden har to sidefjordar som har innløpa sine ved overgangen mellom Listafjorden og Fedafjorden. Desse er Strandsfjorden, som går nordover mellom Hidra og Andabaleøya, og Eidsfjorden, som strekkjer seg austover på nordsida av Lista.

Fjordar i Farsund
Fjordar i Flekkefjord
Eidsfjorden

Eidsfjorden er namnet på ei rekkje fjordar i Noreg: 

 Eidsfjorden i Lebesby i Lebesby kommune, på sørsida av Nordkinnhalvøya i Finnmark. 
 Eidsfjorden på Langøya på Langøya i Vesterålen i kommunane Sortland og Hadsel i Nordland. 
 Eidsfjorden i Åfjord i Åfjord kommune, ein fjordarm av Skråfjorden.
 Eidsfjorden i Nordfjord i Eid kommune, ein fjordarm av Nordfjord.
 Eidsfjorden i Askvoll i Askvoll kommune, ein fjordarm av Stongfjorden.
 Eidsfjorden i Sogndal i Sogndal kommune, ein fjordarm av Sogndalsfjorden. 
 Eidsfjorden i Gulen i Gulen kommune, ein fjordarm av Gulafjorden. 
 Eidsfjorden i Vaksdal i Vaksdal kommune, ein fjordarm av Indre Osterfjorden. 
 Eidsfjorden i Farsund i Farsund kommune, ein fjordarm av Listafjorden. 

Eidfjorden er òg namnet på den indre delen av Hardangerfjorden. 

Fjordar i Noreg
Eidsfjorden i Farsund

Eidsfjorden er ein fjordarm av Listafjorden i Farsund kommune. Han har innløp ved Elleholmane mellom Varnes og Filleholmen. Fjorden ligg på nordsida av Lista og strekker seg 4 km austover. Den inste delen av fjorden er langt smalare enn resten og vert kalla Indre Pollen. Han er om lag 1,5 km lang. 

Fleire små grender ligg langs fjorden, hovudsakleg på Listasida. På nordsida finn ein Skomvoll, inst i fjorden ligg Duvoll og utover på sørsida ligg Knutstad, Sigersvoll, Elle og Vigan. 

Nord for innløpet ligg innløpet til Fedafjorden og Strandsfjorden.

Fjordar i Farsund
Strandsfjorden

Strandsfjorden er ein fjordarm av Listafjorden i Flekkefjord kommune. Fjorden ligg mellom øyane Hidra i vest og Andabeløyna i aust og har innløp mellom sørspissen på kvar av desse øyane, Klubben på Hidra og Austgavlen på Andabeløya. Vest for Austgavlen ligg innløpet til Fedafjorden. 

Strandsfjorden strekker seg om lag 4 km nordover mellom desse øyane til Abelnes. Mellom Andabeløy og Abelnes går det eit sund aust til Stolsfjorden, som ligg på austsida av Andabeløy. Nord for Hidra ligg det 6 km lang Hidrasundet som strekker seg vestover.

Fjordar i Flekkefjord
Fedafjorden

Fedafjorden er ein fjord i kommunane Flekkefjord, Farsund og Kvinesdal. Han er ei fortsetjing av Listafjorden og har innløp sør for Andabeløya. Fjorden strekkjer seg 15 km inn til Øye, der elva Kvina munnar ut. 

Fjorden heitte tidlegare Kvinesfjorden (norrønt: Hvínisfjǫrðr, opphavleg Hvínir, laga til elvenamnet Kvina).

Like etter innløpet stikk Stolsfjorden seg nordover på austsida av Andabeløya. Han held fram som Lafjord inn til Flekkefjord og vidare her frå som Grisefjorden. 

Dei ytste delane av fjorden dannar grensa mellom Farsund og Flekkefjord, medan grensene til både Farsund, Flekkefjord og Kvinesdal møter kvarandre der Fedafjorden held fram austover etter innløpet til Stolsfjorden. Grensa mellom Farsund og Kvinesdal følgjer midten av fjorden vel ein kilometer innover før resten av fjorden vert liggande i Kvinesdal kommune. 

Eit godt stykke inn i fjorden ligg tettstaden Feda, som fjorden har namn etter, på nordsida. Frå her følgjer Europaveg 39 vegen inn til botn av fjorden ved Øye. Her ligg hamneområdet Leirvika. På andre sida av fjorden går Riksveg 465 mellom Øye og Farsund. I august 2006 opna den 566 meter lange Fedafjorden bru som går over fjorden og dannar ein del av det nye vegprosjektet på E39 mellom Flekkefjord og Lyngdal.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Fjordar i Agder
Fjordar i Flekkefjord
Fjordar i Farsund
Geografi i Kvinesdal