alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hans Harry Wergeland

Hans Harry Wergeland () er ein norsk industrimann og gründer frå Dalsøyra i Gulen kommune. 

Etter å ha utdanna seg innan handel og jordbruk, overtok Wergeland som dagleg leiar i familieverksemda Halsvik Cementstøyperi i 1962, som produserte røyr og vegsikringar til kommunen, seinare også takstein. Fabrikken vart flytt til Sløvåg i 1987, og konsernet heiter i dag Wergeland-Halsvik AS.

Wergeland satsa med resten av familien sin sterkt i oljeservice-hamna i Sløvåg i 1992, m.a. med reinseanlegg for oljeavfall og steinknuseverk. Medan han var leiar for fabrikken, har familieselskapa også starta kabelferje mellom Duesund og Masfjordnes, og overteke eigarskapen av mellom anna Solund Skips Service AS og Eivindvik Hotell. 

Hans Wergeland var ein av skiparane av Nordhordland Handverk og Industrilag i 1972 og av Gulen og Masfjorden Industriselskap i 1994. Han har vore styremedlem i begge laga i mange år.

Hans Wergeland vart tildelt Kongens fortenestemedalje i gull i 2006 for sin innsats innan utviklinga i næringslivet i Gulen kommune og Masfjorden kommune. Under utdelinga vart det også nemnt at Wergeland har gjeve stor støtte til mange frivillige lag og kulturprosjekt opp igjennom.

Kjelder 

 Bokmålswikipedia om Wergeland.
 Sogn og Fjordane Fylkesleksikon om Wergeland.
 Fylkesmannen: Kongens fortenestmedalje i gull til Hans Harry Wergeland.
 Fødselsdato frå skulenettside om Wergeland-Halsvik

Folk frå Gulen
Kongens fortenestmedalje i gull
Norske industrigrunnleggjarar
Agnar Aas

Agnar Aas () er ein norsk jordskiftekandidat og byråkrat frå Takle i Gulen kommune.

Bakgrunn 
Aas var fødd i Gulen og voks opp i Hyllestad og Leikanger. Han var utdanna til jordskiftekandidat på Norges Landbrukshøgskole. I 1990 vart han utnemnd til statsskogsjef i Direktoratet for Statens skoger. 
Han var vassdrags- og energidirektør i Norges vassdrags- og energidirektorat frå 1999 til han gjekk av med pensjon i 2011.

Aas er busett i Aurland i Vestland. Han er gift og har tre vaksne born.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen er omsett frå bokmålswikipedia den 3. november 2010.

Folk frå Gulen
Folk frå Hyllestad
Folk frå Leikanger
Studentar ved Noregs landbrukshøgskule
Gulen sjukeheim

Gulen sjukeheim er ein kommunal sjukeheim i Eivindvik i Gulen kommune. Sjukeheimen gjev døgnkontinuerleg pleie- og omsorg til pasientar som treng dette frå heile Gulen.

Sjukeheimen har 28 plassar fordelt på tre avdelingar, ei langtidsavdeling, ei rehabiliterings- og korttidsavdeling og ei skjerma avdeling for pasientar med demens.

I tillegg til sjukeheimen har Gulen fire bu- og omsorgssenter, eit i Eivindvik, eit i Brekke, eit på Byrknes og eit på Dalsøyra, og heimetenester tilknytt desse.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Om Gulen sjukeheim på nettstaden til Gulen kommune 

Byggverk i Gulen
Sjukeheimar
Nottingham

Nottingham er ein by i Nottinghamshire i England, Storbritannia. Byen ligg ved elva Trent og er fyrst og fremst kjend for kniplingsindustri og legenda om Robin Hood. Han fekk status som city i 1897, og er i dag ei sameint styresmakt.

Sjølve byen har drygt ein kvart million innbyggjarar, men med forstader kjem folketalet opp i omkring trekvart million. Byen er sentrum i kolfeltet i East Midland og har ein variert industri med mellom anna framstilling av kniplingar, næringsmidlar, lêr og skotøy, legemidlar, tobakk, sy klar og telekommunikasjonsutstyr. På ei høgd sentralt i byen ligg borga Nottingham Castle med bymuseum og kunstgalleri. St. Mary's Church er frå 1400-talet og den katolske domkyrkja frå 1844. Byen har to teater.

Byen oppstod i angelsaksisk tid. Ei tidleg namneform var Snottingaham, «Snots bustad», truleg etter ein lokal leiar ved det som i dagens engelske språk er det noko uheldige namnet Snot.

På 800-talet vart Nottingham ein del av Danelagen og var den viktigaste byen deira.

Forfattaren Alan Sillitoe er frå Nottingham, men budde mesteparten av sitt vaksne liv i London.

Utdanning 

Byen har to universitet, University of Nottingham, med meir enn 30 000 studentar, og Nottingham Trent University med meir enn 25 000 studentar.

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Nottingham» frå ,  den 9. juli 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Nottingham City Council website
 BBC Nottingham website

Byar i Nottinghamshire
Sameinte styresmakter i England
Distrikt i East Midlands
Busetnader grunnlagde på 600-talet
Tunsbergpollen

Tunsbergpollen er ein poll på Sandøya i Gulen kommune. Pollen vert i dag nytta til torskeoppdrett, men har tidlegare vore nytta til østersoppdrett. På 1700-talet var det skjenkestad her.

Fjordar i Gulen
Gulen Fiskarbondemuseum

Gulen fiskarbondemuseum er eit museum på Byrknesøy i Gulen kommune som viser korleis fiskarbonden levde før. Museet vart opna 30. mai 1998 og består av ei rekkje ulike tradisjonelle kystbygningar som viser korleis eit kystbruk var på 1800-talet. I sjøbua er det ei utstilling av gamle gjenstandar som i hovudsak er donert av Alf Sæternes. Museet si oppgåve er å ta vare på og synleggjere historia til fiskarbonden.

Historie 
Museet vart opna av dåverande direktør for Kystmuseet i Sogn og Fjordane, Kristian Jansen. Namnet museet fekk er knytt til den tradisjonelle levevegen i Ytre Gulen dei siste 100 åra, ein kombinasjon av fiske og jordbruk. Fastbuande langs kysten hadde sjeldan høve til å livnære seg av berre jordbruk eller fiske åleine. Ein måtte derfor utnytte ressursane både på land og på sjøen for å klare seg.
 
Ofte var det ei arbeidsdeling der mannen drog på fiske og kvinna hadde ansvaret for gardsdrifta. Derfor er «fiskarbonde» eit namngjeving som omfattar både mannen som var fisker og kona som var bonde.

Fiskarbondemuseet ligg i Barvågen, som er ein liten våg på vestsida av Byrknesøy like sørvest for sentrum på Byrknes. Museet består av et lite bruk på 3.5 dekar i ei vestvend helling mot Barvågen. I denne vågen er eit eldre naust- og sjøbumiljø. Bygningane har trekk som er svært typiske for Gulen; steinbygde naust, jordkjellarar og oppbygd brønn for takvatn. Våningshuset er frå 1844. Her er også eit steinmurt båtnaust, sjøbu i to etasjar, eldhus, brønn for takvatn, utedo og jordkjellar. Hele området rundt Barvågen er av Gulen kommune regulert til spesialområde bevaring.

I ei av sjøbuene var den første butikken på Byrknes. Dette var butikken til Nils Karlsen også kalla «Karl-Nils».

Bygningar 
Stova i første etasje i våningshuset er innreidd som ei typisk «fiskarbondestove» frå første delen av 1900-talet. Her er mellom anna ei gammal skyveseng, ein vedkomfyr, og ein rokk til spinning. I rommet sør for stova er ei utstilling som tek for seg mjølkestell i gammal tid og de gjenstandane ein då brukte. Her finst ei kinne og mjølkespann til å bere på ryggen.

Her finst ei gammal skulestove med gamle pulter, og sjøbuloftet inneheld over 100 gjenstandar som er knytte til fiske og båt. Desse er samla inn i Ytre Gulen av Historielaget på Byrknes. Gjenstandane gjevne av  Alf Sæternes (1906-1998) stammer frå garden Sæternes ved Brandangersundet. I Båtnaustet finst ein robåt av Nordfjordtypen som er ein seksring på grunn av at det er seks årer i båten. Når været var lagleg kunne ein setja opp ei mast og segl og segle. Båten er sannsynlegvis frå før 1910. Den kom opphavleg frå Fivelsdal i Gulen.

Litteratur 
Byrknes, Arne-Helge; «Gulen Fiskarbondemuseum opna i 1998» i Glimt frå Gulen, Kultursogeskrift 1998

Bakgrunnsstoff 

 Nettstad for Gulen fiskarbondemuseum 

Historie i Gulen
Kultur i Gulen
Museum i Vestland
Skipingar i 1998
1998 i Noreg
Norsk kystkultur
Norsk landbrukshistorie
Eivindvik skule

Eivindvik skule er ein kommunal barne- og ungdomsskule i Eivindvik i Gulen kommune i Vestland. Skulen har klassetrinn 1 til ti og har skulefritidsordning og idrettskule.

Bakgrunnsstoff 
 Skulen si heimeside
 «Eivindvik skule» på nettstaden scandion.no

Skular i Gulen
Barne- og ungdomsskular i Vestland
Tekopp

Ein tekopp er ein liten kopp med eller utan hank. Ved hjelp av tommelen og ein eller to fingre kan ein halde i hanken og løfte koppen utan å brenne fingrane når ein held i koppen. Ein tekopp er typisk laga av eit kjeramisk material som t.d. porselen. Tekoppar er til vanleg breiare og lågare enn kaffikoppar, men treng ikkje alltid vere det. 

Tekoppar kjem vanlegvis i sett med ein kopp og ei tilhøyrande skål. Desse kan i sin tur vere ein del av eit teservice som kan bestå av ei tekanne, fløytemugge, sukkerkopp og slop bowl i tillegg til minst seks par koppar. 

Kopper som normalt ikkje har tilhøyrande skål, kallast ofte krus.

Nokre samlarar får tak i talrike one-of-a-kind koppar med tilhøyrande skål. Finare tekoppar er typisk laga av fint kvitt translucent porselen og kan vere dekorerte med blomstermønster. Koppar kan vere til minne om ein plass, person eller hending.
Desse kan òg samle på teskjeier som kan vere i sølv og med ein eventuell dekor av emalje som er langt på skaftet med liknande tema.

Dei første små koppane som var spesielt laga for å drikke den nye drikken te i Europa var eksportert frå den japanske hamna Imari.
Tebollane i det fjerne Austen hadde ikkje hankar. Dei første europeiske etterlikningane, laga ved Meissen, var òg utan hank.

Kinesiske tekoppar er veldig små, normalt tar dei ikkje meir enn 30ml væske. Dei er designa for å bli nytta saman med Yixing tekanner eller Gaiwan.

Sjå òg
 Mugge
 Krus
 Skål

Referensar 

Drikkekar
Teutstyr
Kjøkenutstyr
Dalsøyra skule

Dalsøyra skule ligg på Dalsøyra i Gulen kommune.
Skulen ligg nokre kilometer opp frå hovudvegen i eit naturområde. Han inneheld barnehage, skule, samfunnshus og idrettsanlegg.

Skulen har 9 klasserom og ei rekkje spesialrom. Han har eigne avdelingar, mediatek, for 1—4 klasse, mellomtrinnet og ungdomstrinnet.
Skulen har eit stort uteanlegg med mellom anna fotballbane, tennisbane og innandørs skytebane.

Bakgrunnsstoff 

 

Skular i Gulen
Barne- og ungdomsskular i Vestland
Lavik-Oppedal

Lavik-Oppedal er eit ferjesamband på europaveg 39 som kryssar Sognefjorden frå Lavik i Høyanger kommune til Ytre Oppedal i Gulen kommune. 

Sambandet var opphavleg ei sommarrute som vart oppretta mellom Lavik og Instefjord i 1955. I 1956 og 1957 gjekk ferja også til Vadheim. I 1964 vart sambandet ei heilårsrute, og Oppedal kom inn som stopp. I eit års tid framover gjekk ruta Lavik-Oppedal-Instefjord. Året etter vart endestoppen på sørsida av Sognefjorden flytt frå Instefjord til Brekke. Deretter gjekk ferja ruta Lavik-Oppedal-Brekke i 25 år. 

I 1990 vart det opna ny veg mellom Instefjord og Oppedal. Då forsvann Oppedal midlertidig ut av ruta på grunn av opprusting av ferjeleiet. Ferjesambandet Lavik-Oppedal vart opna att i 1991, og Brekke vart nedlagt som ferjestopp. Sambandet blir drive av Fjord1 Fylkesbaatane med ferjene MF «Lifjord» og MF «Gloppen».

Ferjesamband i Vestland
Europaveg 39
Samferdsle i Høyanger
Samferdsle i Gulen
Altinn

Altinn er ein nettportal for digital dialog mellom næringslivet, privatpersonar og offentlege etatar i Noreg. Per august 2020 er det 58 statlege etatar som er i Altinn-samarbeidet og som brukar denne tekniske plattforma for å lage digitale tenester. I tillegg brukar dei fleste kommunar og fylkeskommunar Altinn via KS si løysing for digital post. Altinn blir nytta mest av næringslivet, men også privatpersonar nyttar portalen for å levere skattemelding og andre skjema digitalt. 

Frå hausten 2011 blei Altinn utvida til også å vere ein informasjonsportal for norsk næringsliv. Tre tidlegare offentlege nettstader (Bedin, Bedriftshjelp og Hjelp til regelverk) blei samordna og er å finne i Altinn under «Starte og drive bedrift». Her ligg det mykje nyttig informasjon for gründerar og små/mellomstore bedrifter. Formålet er å gjere det enklare å starte og drive bedrift. Her finn ein også oversikt over alle statlege støtteordningar til næringslivet. 

I juni 2015 blei Cathrine Holten tilsett som avdelingsdirektør for digitalisering ved Brønnøysundregistera. Avdeling digitalisering har ansvaret for drift, vedlikehald og vidareutvikling av Altinn. 

Fram til 31.12.2019 var det Brønnøysundregistera som forvalta Altinn. Frå 1. januar 2020 blei Altinn, saman med delar av fagmiljøet for informasjonsforvalting ved Brønnøysundregistera og deler av Direktoratet for forvaltning og IKT (Difi) samla til Digitaliseringsdirektoratet.

Kort om historia til Altinn
Det var Skattedirektoratet, Statistisk sentralbyrå og Brønnøysundregistra som starta samarbeidet om ein internettportal for offentleg innrapportering. Bakgrunnen for dette var at undersøkingar viste at norske bedrifter brukte meir enn 7300 årsverk på rapportering til statlege styremakter. Som eit tiltak for å minske den offentlege rapporteringsbyrden, er overgang til elektronisk rapportering eit satsingsområde innan offentleg nærings-og IKT-politikk. 

Altinn blei lansert 4. desember 2003. Altinn-prosjektet fekk opphavleg namnet frå omgrepet «alternativ innrapportering». Forløparen til Altinn hadde namnet Avgivar og var også eit samarbeidsprosjekt mellom dei same tre etatane. Avgivarløysinga var eit e-postprogram som gjorde det mogleg for næringsdrivande å sende likningsskjema for næringsdrivande til Skatteetaten, årsrekneskap til Brønnøysundregistera og strukturundersøkingar til Statistisk sentralbyrå.

Kjelder

Norske styresmakter
Norsk næringsliv
Skipingar i 2003
Internettenester
Nykken

«Nøkken» er omdirigert hit. For den norske rockegruppa med det namnet, sjå Musikkgruppa Nøkken.

Nykken eller nøkken er eit vette i norsk folketru som er knytt til vatn og drukningsfare. Det heiter seg at nykken kan halde til i djupe tjern og fossefall. Han kan mellom anna skape seg om til ein kvit hest. Set nokon seg opp på hesten, stuper han i djupet med ryttaren. Det vert sagt at ein kan lære felespel av nykken, som er nærskyld fossegrimen og draugen.

Kjelder 
Norsk folkeminnesamling om Nykken som hest

Overnaturlege vesen
Norsk folketru

cs:Näkki
et:Näkk
fi:Näkki
Rysjedalsvika-Rutledal-Krakhella

Rysjedalsvika-Rutledal-Krakhella er eit ferjesamband som kryssar Sognefjorden mellom Rysjedalsvika i Hyllestad kommune, Rutledal i Gulen kommune og Krakhella i Solund kommune og i Sogn og Fjordane. Etter førehandstinging går ferja også innom øya Losna i Solund.

Ferjesambandet høyrer til to ulike vegar. Fylkesveg 57 kryssar Sognefjorden med strekninga Rysjedalsvika-Rutledal, medan fylkesveg 606 kryssar fjorden med strekninga Rutledal-Krakhella.

Sambandet vert drive av Fjord1 med ferja MF «Losna». Frå 2010 til 2016 var sambandet trafikert av MF «Nordfjord».

Bakgrunnsstoff 

 Rutetider på Fjord1.no

Ferjesamband i Vestland
Samferdsle i Solund
Samferdsle i Hyllestad
Samferdsle i Gulen
Trolljegeren

Trolljegeren er ein norsk eventyrfilm frå 2010. Filmen er laga som ein dokumentar der det vert avslørt at det finst troll. Norske styresmakter gjer sitt beste for å halde på løyndomen. André Øvredal har regien. Medverkande er mellom andre Otto Jespersen, Hans Morten Hansen, Knut Nærum og Robert Stoltenberg.

Filmen vann Folkets Amanda under utdelinga av Amandaprisen i 2011.

Referanse 

Filmar frå 2010
Norske filmar
Vinnarar av Amandaprisen
Hille i Gulen

Hille er ei øy i Gulen kommune i Vestland. Hille er den femte største øya i kommunen. Under folketeljinga i 2001 budde det 41 menneske i Hille grunnkrins.

Dei andre store øyane i Gulen (Mjømna, Sandøy, Byrknesøy og Hisarøy) har fått brusamband til no, men dei som bur på Hille er avhengige av båt. Fjord1 Fylkesbaatane køyrer dagleg innom Nordøyane, som inkluderer Hille. Ungane som veks opp på Hille, går på skule på Byrknesøy, der dei som bur på Hille også har postadresse.

Kjelder 

 Folketalet frå Hille er henta frå bokmålswikipedia sin artikkel om Mjømna.
 Rutetider for Fjord1 sin snøggbåt mellom Gulen og Ytre Solund. 

Øyar i Gulen
Magnus av Øsel

Magnus av Øsel () var ein prins av Danmark-Noreg, hertug av Holsten, konge av Livland. Han var den nest eldste sonen til kong Kristian III og dronning Dorothea av Sachsen-Lauenburg, fødd på Københavns slott.

I 1560 kjøpte kong Fredrik II av Danmark-Noreg bispedømet Øsel-Wiek frå den siste fyrstbiskop Johan von Munchhausen, og underla seg dermed Kuressaare slott. Eigedomane vart gjevne som apanasje til Magnus, som elles bar tittelen hertug av Holsten, mot at han sa frå seg rettane sine i hertugdøma. Under Livlandskrigen gav Danmark frå seg Wiek til Polen mot livlandsk eigedomsrett til Øsel. 

Tilhøva i Livland var uryddige i Magnus si tid. Området var delt i seks område, bispedøme under Den tyske orden. Den tyske ordensstaten var i oppløysing og under press fra svensk og russisk side. I byrjinga av regjeringstida si var han ein samlande figur i området. Snart var han herre over stifta Øsel, Reval og Kurland. Men i 1561 gjekk ordensstaten heilt i oppløysing, russarar og svenskar velta inn, og Magnus forvaltningsområde vart innskrenka til Øsel. 

I 1573 gifta han seg med brordottera til den russiske tsaren, prinsesse Marie, i håp om støtte og militær hjelp frå Ivan IV av Russland, som krona Magnus til den tomme tittelen konge av Livland. Til sist flykta han til Polen, der han i 1578 gav avkall på dei få landområda han hadde att. Deretter levde han som den polske kongens lensmann i Pilten i Kurland til han døydde der den 18. mars 1583, 43 år gammal. I 1662 vart liket av Magnus sendt til Danmark, og gravlagt på nytt i Roskilde domkyrkje.

Bakgrunnsstoff
 Dansk biografisk Lexikon

Estland
Latvia
Danmark
Danmark-Noreg

Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 3. november 2010.
Dingja-Sollibotn

Dingja-Sollibotn er ei snøggbåtrute i Gulen kommune som vert drive av Fjord1 Fylkesbaatane med båten MS «Jan Cato».

Ruta har stoppestadene Dingja, Straume, Nyhammar, Mjånes, Eivindvik og Sollibotn. På skuledagar køyrer båten innom alle stoppestadene, men på sundagar køyrer båten berre ei mindre rute.

Bakgrunnsstoff 

Rutetider på Fjord1.no 

Samferdsle i Gulen
Gulen-Ytre Solund

Gulen-Ytre Solund er ei snøggbåtrute i Ytre Sogn som vert drive av Fjord1 Fylkesbaatane med båten MS «Tornerose». 

Ruta går innom Gulen kommune og Solund kommune og har stoppestadene Eivindvik, Sollibotn, Stevnebø, Vassøy, Skjerjehamn, Nordøyane (m.a. Hille), Sørøyane, Mjømna, Mastrevik, Tungodden og Nåra.

Ruta går, heilt eller delvis, kvar dag i veka.

Bakgrunnsstoff 

 Rutetider på Fjord1.no 

Samferdsle i Solund
Samferdsle i Gulen
Turid Jorunn Thune

Turid Jorunn Thune () frå Sygnefest i Gulen kommune er seksjonsoverlækjar ved hudavdelinga på Haukeland universitetssjukehus, leiar i Medisinsk mållag   og styreleiar i Norsk dermatologisk selskap.

Oppvekst og utdanning 
Thune blei fødd på Sygnefest i Gulen kommune 1. august 1956. Ho gjekk på realskole i Balestrand og gymnas i Sogndal. Lækjarutdanninga tok ho ved UiB, og ho gjennomførte turnustenesta ved sjukehuset i Kristiansund.

Referansar 

Folk frå Gulen
Norske legar
Slengesol

Slengesol eller Slengeshol er ein gard i Dalsbygda i Gulen kommune i Vestland fylke. Slengesol har matrikkelnummer 50 i Gulen.

Geografi 
Garden ligg ved ein sideveg til den kommunale vegen mellom Dalsøyra og Norddal, ca. to og ein halv kilometer frå sjøen. Tuna ligg i ei bratt li 109 moh., oppom gardane Dale og Nerdal.

Historie 

Garden er truleg skilt ut frå nabogarden Dale etter innføringa av kristendommen.

1667-matrikkelen 
I 1667 var skulda til garden 1½ laup og ½ pund smør. Dei hadde 28 naut og to hestar, og det vart sådd ut fem tønner korn, som gav 20 tønner i avling.

1723-matrikkelen 
I 1723 hadde garden tre bruk, men ingen husmenn. Skulda var no 1½ laup smør, og garden hadde verken støl eller skog, men dei hadde to flaumkverner. Av buskap hadde dei 18 kyr, 8 ungnaut, 18 sauer og to hestar. Det vart sådd ut seks tønner korn og hausta inn 21 tønner. Garden var eigd av stiftamtskrivar Svanehjelm og Gjertrud de Fine som eigde halvdelen kvar.

Utskifting 
Utskiftinga mellom bruka skjedde i fleire vender frå 1832 til 1900.

Veg, straum og telefon 
Slengesol fekk køyreveg i 1928, elektrisk straum i 1945 og telefon i 1954.

Stølar 
Slengesolstølen høyrer til garden, i 1930 hadde bruk ein og tre støl saman, medan bruk to hadde eigen.
Eigaren av bruk to hadde vøle på stølshuset i 1994.

Namn 
Namnet Slengesol har ikkje vorte sikkert tyda, men Ivar Kleiva skriv i bygdeboka for Gulen at namnet kan vere kome av ei samansetjing av dei gamalnorske orda «sleidn», som tyder slakk li eller bakke, og «holl», som tyder rundvoren haug. Oluf Rygh drøftar etymologien til namnet, men gav ikkje noko sikker tyding av namnet i Norske Gaardnavne. I kjelder er desse skrivemåtane registrerte: «Slengesoll (1563), «Slenngesol (1567), «Slengezuld» (1610), «Slengesoell» (1620 og 1667), «Slengsol» (1723) og «Slengessold» (1823).

Statens Kartverk har godkjend skrivemåtane «Slengesol» i 1974 og «Slengeshol» i 1985. 

Når gardsnamnet vert nytta som slektsnamn plar det skrivast «Slengesol».

Gardsnamnet Slengesol er ikkje kjent frå andre stader i landet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Slengesol i gardsmatrikkelen frå 1886
 Slengesol i matrikkelutkastet av 1950
 Om Slengesol i Gardsleksikonet til Sogn og Fjordane Fylkesarkiv
 Vidare lesnad 
 Ivar Kleiva: «Slengsol» i Gulen i gammal og ny tid : gards- og ættesoga, band ll, side 148-160.

Gardar i Gulen
Stadnamn av norrønt opphav i Noreg
Asjokasøyle

Asjokasøyle er ein frittståande søyletype frå Mauryariket på det indiske subkontinentet på 200-talet f.Kr. Dei har namn etter Asjoka den store, som truleg reiste dei og i alle høve stod bak innskrifter på dei. Asjokasøyler har klokkeforma kapitél og lotusblad, og er krona med dyrefigurar, som løver og elefantar. Ei gruppe løver frå ein av søylene dannar utgangspunktet for Det indiske riksvåpenet.

Ein kjenner til 19 attverande asjokasøyler, men fleire har eksistert. Berre seks av dei attverande søylene har dyrefigurarar øvst, ettersom avbildingar av dyr kunne vera mål for seinare muslimsk ikonoklasme. Mange av søylene finst berre som fragment. 
Søylene var typisk 12-15 meter høge, og kunne vega opptil 50 tonn. Dei kunne fraktast hundrevis av kilometer til staden dei blei sett opp på.

Liste over asjokasøyler

To kinesiske pilgrimar i mellomalderen fortalde om søyler som sidan har forsvunne. Faxian nemner seks og Xuanzang femten. På det meste kan fem av dei kanskje identifiserast med attverande søyler.

Attverande søyler med funnstad, eventuelle dyrefigurar og innskrifter, er:

Sarnath, nær Varanasi i Uttar Pradesh, fire løver, søyleedikt, skisma-ediktet
Sanchi, nær Bhopal, Madhya Pradesh, fire løver, skisma-ediktet
Maker i Chhapra i Bihar, søyle utan innskrift
Rampurva i Champaran i Bihar, to søyler: okse, søyleedikt I, II, III, IV, V, VI; okse
Vaishali i Bihar, løve, utan innskrift
Sankissa i Uttar Pradesh, berre elefantkapitél
Lauriya-Nandangarth i Champaran i Bihar, løve, søyleedikt I, II, III, IV, V, VI
Kandahar i Afghanistan, fragment av søyleedikt VII
Ranigat i Khyber Pakhtunkhwa i Pakistan
Delhi-Meerut i Delhi (søyleedikt I, II, III, IV, V, VI; flytta frå Meerut til Delhi av Firuz Shah Tughluq i 1356
Delhi-Topra i Feroz Shah Kotla i Delhi (søyleedikt I, II, III, IV, V, VI, VII; flytta til frå Topra Kalan i Yamunanagar distrikt i Haryana til Delhi av Firuz Shah Tughluq i 1356
Lauriya-Araraj i Champaran i Bihar (søyleedikt I, II, III, IV, V, VI)
Allahabad i Uttar Pradesh (opphavleg plassert i Kausambi og truleg flytta til Allahabad av Jahangir; søyleedikt I-VI, dronning-ediktet, skisma-ediktet)
Amaravati i Andhra Pradesh
Lumbini i Nepal

Kapitélar

Kjelder 

 

Denne artikkelen bygger på «Pillars of Ashoka» frå ,  den 26. april 2017.

Bakgrunnsstoff 

Maurya
Buddhistisk arkitektur
Indisk arkitektur
Brossviksåta

Brossviksåta er eit fjell i Gulen kommune i Vestland. Det ligg om lag sju kilometer nordaust for kommunesenteret Eivindvik. Fjellet er 723 m.o.h. og har ein primærfaktor på 620 m.

I 1963 vart den første TV-sendaren i Sogn og Fjordane sett i drift på Brossviksåta.

Geografi i Gulen
Fjell i Vestland