alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Stølsdal kraftverk

Stølsdal kraftverk er eit vasskraftverk i Ulla-Førreanlegget i Hjelmeland kommune i Rogaland fylke. Kraftverket blei sett i drift i 1986. 

Kraftverket har 17 MW installert effekt som kraftverk og 2x3 MW installert pumpekapasitet. Vatnet frå mellom anna Vassbottvatnet kan bli pumpa opp til det såkalla 600-metersnivået, der Sandsavatnet er hovudmagasin, og vidare nyttast i Kvilldal kraftverk. Pumpinga forbruker ca 7 GWh i året. Når verket blir drive som vanleg kraftverk, nyttar det eit fall på 103 meter frå Kvivatnet og Bjørndalsvatnet.

Vassbottvatnet blir brukt som reguleringsmasgasin for pumpestasjonen. Vatnet blir regulert mellom 475 og 470 moh.

Kjelder 
 NVE

 Denne artikkelen bygger på «Stølsdal kraftverk» frå , den 7. mars 2009. 
 

Kraftverk i Rogaland
Ulla-Førre
Hylen kraftverk

Hylen kraftverk er eit vasskraftverk som ligg i Hylen i Suldal kommune. Kraftverket blei sett i drift i 1981. Verket utnyttar eit fall på 68 meter frå Suldalsvatnet til havnivå i Hylsfjorden. Suldalsvatnet mottar vatn frå Kvilldal kraftverk og det er laga eit eige overløp i Hylen kraftverk for å sikra avrenning i tilfelle kraftverket stoppar.

Det er installert to Francisturbinar på totalt 160 MW. 

Eigarar er Lyse produksjon, Statkraft, Skagerak Kraft og AEP.

Kraftverket inngår i Ulla-Førreutbygginga.

Kjelder

Skagerak Energi as
NVE

Denne artikkelen bygger på «Hylen kraftverk» frå ,  den 7. mars 2009.  
 

Kraftverk i Rogaland
Ulla-Førre

en:Hylen Hydroelectric Power Station
Jesus liver, gravi brast

Jesus liver, gravi brast er Bernt Støylen si omsetjing av biskop Johan Nordahl Brun sin påskesalme Jesus lever, graven brast. Denne vart fyrste gong trykt med tre vers i Bruns si samling Evangeliske Sange, 1786. 

Med eit kraftig språk framstår salmen som ein mektig påskesalme, og han er rekna som Bruns beste salme. I 1798 var salmen, i ein redusert versjon, trykt i  Evangelisk-christelig Psalmebog . I kyrkjelyder som bruka denne salmeboka, var det vanleg at desse versa sunge som preikestolvers på påskedagen. I Landstads kirkesalmebog vart dei to fyrste versa tekne med, i eit språk nærare originalen til Brun.

Salmen vart tidleg omsett til nynorsk; i Bernt Støylen si omsetjing er han med i Songbok for sundagsskule og uppbyggjingsmøte]]. Slik er han òg trykt i Nynorsk salmebok . I Norsk salmebok  er det ein lett tillempa bokmålsversjon som vert bruka.

Melodien er frå 1664/1687, skriven av Johann Rudolph Ahle og omarbeidd av Wolfgang Karl Briegel.

Teksten

Kjelder: 
 Johannes Nilssøn Skaar 1879: Norsk Salmehistorie
 Kristen sang og musikk Runa forlag 1962

Påskesalmar
Salmar frå 1700-talet
Gigawattime

Gigawattime er ei eining for måling av energi. Eininga er ikkje ei SI-eining. Ein gigawattime er energimengda som svarer til eit energiforbruk på ein gigawatt, over ein periode på éin time, altså 1 GW × 3600 s, som er lik 3600 GJ. Symbolet for gigawattime er GWh (frå engelsk gigawatt-hours).

Ein gigawattime er tusen megawattimar eller ein million kilowattimar (giga=ein milliard).

Måleiningar for energi
Coromandel på New Zealand

Coromandel er namnet på ein liten by og ei hamn på vestkysten av Coromandelhalvøya, som ligg på austkysten til Nordøya på New Zealand. Staden ligg 75 km aust for byen Auckland, sjølv om vegen mellom dei, som svingar seg kring kysten av Firth of Thames og Haurakigolfen, er 190 km lang.

Byen fekk namn etter halvøya, som på si side fekk namn etter orlogsskipet HMS «Coromandel», som segla inn i hamna i 1820. I si tid var dette ei viktig hamn for gullgruvene og kauriindustrien på halvøya. I dag er dei viktigaste næringsvegane i byen turisme og skjeldyrking.

Coromandel Harbour er ei vid havbukt i Haurakigolfen, og ligg i ly bak fleire øyer, den største av dei er Whanganui Island.

Byen og området kring er er ein populær feriestad for newzealendarar om sommaren. Coromandel er kjend for kunstnarar, handverk, alternativ livsstil, skjeldyrking og sportsfiske. Folketalet var 1476 ved folketeljinga i 2006, ein oppgang på 39 frå 2001.

Kjelder 

 

Denne artikkelen bygger på «Coromandel, New Zealand» frå ,  den 7. mars 2009.  

Thames-Coromandel
Bukter på New Zealand
Byar på New Zealand
Han er oppstaden dyre ord

Han er oppstaden, dyre ord er Elias Blix si omsetjing av Birgitte Cathrine Boye sitt høgtidsvers for påskedagen: «Han er opstanden! Store Bud!» Originalteksten vart utgjeven i 1778, og Blix si omsetjing vart utgjeven i 1902. Salmen er kjend på engelsk som «He is arisen! Glorious word», omsett frå dansk av George A. Rygh i 1909. 

I Guldbergs salmebok er salmen ordna til å verte sungen før evangeliet vert lese frå preikestolen i gudstenestene frå påske til Kristi himmelfartsdag. Salmen vart teken med i Landstads kirkesalmebog og i femte utgåva av Bix' Nokre Salmar, og seinare både i Landstads reviderte salmebok og Nynorsk salmebok. I Norsk salmebok er han i noko omarbeidd form trykt både på bokmål og nynorsk.

Salmen er ikkje med i salmeboka som vert bruka i den danske folkekyrja no. 

Melodien er frå 1599, skriven av Philipp Nicolai.

Kjelder 
 Bloggen til Leif Haugen
 Johannes Nilssøn Skaar 1879: Norsk Salmehistorie

Påskesalmar
Salmar frå 1700-talet
Elias Blix
Whanganui Island

Whanganui Island er den største av ei lita gruppe øyer som ligg i hamna til Coromandel i Haurakigolfen utanfor austkysten til Nordøya på New Zealand.

Øya er privateigd, er 2,83 km² i flatevidd, der mykje er oppdyrka, men der er også skogområde.

Ho var eigd av ein amerikansk nybyggjar fram til underteikninga av Waitangitraktaten, då han mista retten til øya, etter som all eigedom gjekk over til den britiske krona.

Woolshed Bay, ei skjerma bukt på sørsida til øya, er ein populær ankringstad for båtfolk frå Auckland.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Whanganui Island» frå , den 7. mars 2009. 
 

Øyar på New Zealand
Thames-Coromandel
Tairua

Byen Tairua ligg på austkysten av Coromandelhalvøya på Nordøya på New Zealand. Han ligg ved munningen til elva Tairua River, på den nordlege elvebreidda, og på den vesle halvøya Paku Peninsula. Folketalet var 1266 ved folketeljinga i 2006, ein nedgang på 195 frå 2001.

Tairua har lenge vore ein populær feriestad for newzealendarar, og vert no tiltakande vitja av internasjonale turistar.

Rett mot Tairua på sørbreidda til elva, ligg den mindre busetnaden Pauanui. Dei to busetnadane ligg 30 km aust for Thames, men dei har nærare samband med hamnebyen Whangamata. Fleire øyer ligg utanfor elvemunningen, dei største er Slipper Island mot søraust og Alderman Islands 20 km mot aust.

Området er ein populær stad for sportsfiske, dykking og surfing.

Referansar 

 Denne artikkelen bygger på «Tairua» frå , den 7. mars 2009. 
 

Thames-Coromandel
Byar på New Zealand
Rygg i Kvisla

Rygg er ein gard i Kvisla i Hol kommune i Hallingdal. Han er ein av dei førande gardane i Hol, og ein av dei eldste i øvre Hallingdal. Namnet viser til åsryggen garden er lagt under.

Rygg er fråskild ei rekkje gonger, og åtte opphavleg store utraster i Kvisle og i Skurdalen. Den samla gardskrinsen er oftast kalla Ryggvaldet. På Rygg har det lenge sete ei gåverik slekt som har ått garden i fleire hundre år. Ryggslekta tel både rosemålarar og forteljarar, mellom dei Nils Løingslåtta og Kittil Olsson Rygg.

Kjelder

Gardar i Viken
Philipp Nicolai

Philipp Nicolai, () var ein tysk prest, komponist og salmediktar. 

Faren hans var òg prest, han hadde gått over til evangelisk-luthersk lære medan Martin Luther enno levde. Philipp hadde ulike tyske salmediktarar, kyrkjemusikarar og prestar som læremeistrar, før han byrja studere teologi i Erfurt og Wittenberg. På grunn av uro etter reformasjonen hadde han eit omflakkande tilvære, i strid med katolikkar, reformerte og kalvinistar. 

Medan pesten herja i Unna i Westfalen, skreiv han boka Freudenspiegel des ewigen Lebens. Her står tre av salmane han har skrive , to av dei er kjende i lutherske kyrkjer over heile verda, desse har han òg skrive melodien til:
 Wachet auf, ruft uns die Stimme (Vakna opp, så ljoder luren / Sions vekter hever røsten)
 Wie schön leuchtet der Morgenstern (Ei morgonstjerne klår og fin / Av høyheten opprunnet er /)

Desse to salmane står òg i Norsk salmebok. Melodiane til desse to salmane er nytta til fleire salmar av andre salmediktarar.

Tyske prestar
Tyske komponistar
Tyske salmediktarar
Ultrafiolett stråling

Ultrafiolett stråling eller UV-stråling er elektromagnetisk stråling som har bølgjelengder kortare enn synleg lys, men lengre enn røntgenstråling. Bølgjelengdene ligg i intervallet 10–400 nm, og frekvensane er mellom 3-7,5 Hz.

Ultrafiolett stråling vert stoppa av vanleg glas, men trengjer gjennom kvartsglas, plast og vatn. Ultrafiolett stråling kan verka desinfiserande, men òg leia til mutasjonar.

Ozonlaget absorberer ein større del av den ultrafiolette strålinga som kjem frå sola. Av den grunn lyter ein òg opp frå jordoverflata for å kunna observera himmelen i ultrafiolett stråling.

Det elektromagnetiske spekteret
Johannes Selsvik

Johannes Selsvik () var ein norsk båtbyggjar. Han vart fødd i Jondal i Hardanger. Han lærde det grunnleggande innan båtbygging i oppveksten. Etter å gått i skipsbygginslære på Grams Skibsbyggeri i Laksevåg frå 1874, bygde han det første fartøyet i 1877. Det var kutteren «Vidar» på 73 fot. Dette er eit fartøy som framleis er i bruk.

Frå 1880 til 1896 var han skipsbyggmeister ved Bodø skipsverft. Han etablerte nytt båtbyggeri i Trondheim i 1897. Der vart det bygd garnbåtar, skyssbåtar og seglbåtar. I 1899 bygde han den første kravellbygde fiskeskøyta. Og frå 1900 vart det bygd kravellbygde fiskefartøy for segl og motor. For at det skulle byggast betre og sterkare fiskefartøy som var berekna på motordrift oppretta staten ei vandrelærarstilling i kavellbygging. Johannes Selsvik gjekk inn i denne stillinga, og fungerte som vandrelærar frå 1902 til 1909. Han heldt kurs frå Talvik og Hammerfest i nord til Strandebarm og Jondal i Hardanger. Frå 1910 til 1914 dreiv han på ny båtbyggeri i Trondheim. Det vart ingen suksess. Mellom anna var det slutt med bestillingar av fiskefartøy frå Nord-Noreg. Han hadde lært båtbyggarane der kravellbygging. Frå 1916 til han døydde i 1935 arbeidde han ved Skipskontrollen i Trondheim.

Johannes Selsvik fekk Kongens Fortenestemedalje i gull i 1923.

Bøker av Johannes Selsvik 
 Indberetning fra stipendiat til Chicagoutstillingen. A.F.Knudsens bogtrykkeri Bodø. 1894
 Beskrivelse over materialdimentionerbygningsmaade af 21.br.tons havfiskebaad. N.Nilssen & ssøns bogtrykkeri. Bergen 1903
 Bygningsregler for havfiskebaade Egen utgiver 1906

Kjelder 

 Torstein Arisholm med fleire:Kravellbygging i Norge. Hardanger Fartøyvernsenter og Norsk Sjøfartsmuseum 2008
 Olav Kolltveit: Jondal i gamal og ny tid Jondal Bygdeboknemnd 1953

Fotnotar 

Norske båtbyggjarar
Folk frå Jondal
Kongens fortenestmedalje i gull
Norske båtkonstruktørar
Vasilij Perov

Vasilij Grigorevitsj Perov () var ein russisk kunstmålar. Han var ein av grunnleggjarane av Peredvizjnikij, ei gruppe russiske kunstnarar som måla etter det realistiske stilidealet.

Liv

Læreår 
Perov kom til verda i Tobolsk, fødd utanfor ekteskap. Faren, sakføraren Grigorij Kridener, kom frå lågadelen. Etter å ha fullført eit kurs ved distriktsskulen i Arzamas, vart Perov overflytt til Aleksandr Stupins kunstskule i same byen. I 1853 vart han innteken ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur. Han gjekk i lære hos fleire anerkjende kunstmålarar.

Frå 1856 og utover vart han ved fleire høve tildelt medaljar og fekk ofte ros for sine arbeid. Fremst mellom desse måleria er Seremoni i ein landsby (1861).

Utanlandsopphald. Hovudverk 
Med eit utanlandsstipend kosta av den russiske staten, reiste Perov i 1862 til Vest-Europa. Han vitja fleire tyske byar, og deretter Paris. Under dette utanlandsopphaldet måla han mange verk som viser scener frå europeisk gateliv, så som Statuett-kjøparane, Musikanten og dei forbipasserande, og Parisisk filleplukkar (1864).

Vel heime i Moskva i 1865, skapte Perov dei neste 6-7 åra sine hovudverk. Mellom desse er Den siste reise (1865), Troika. Småborn i teneste hentar vatn (1866), Den drukna (1867), Ei guvernante kjem til ein kjøpmanns hus, Ei samling ved jarnbanen (1868), Tavernaen ytst i byen (1868), Fuglefangaren (1870), Jegrar kviler (1871). Perov måla i 1872 det mest kjende portrettet av forfattaren Fjodor Dostojevskij.

Lærar. Død 
Frå 1871 hadde han stilling som professor ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur. Andrej Rjabusjkin er den av Perovs elevar som vart mest kjend. Det var i denne perioden Perov vart med i Peredvizjnikij-rørsla.

Perov døydde i landsbyen Kuzminkij (i dag ein del av Moskva) av tuberkulose. Liket vart bisett ved Danilovklosteret, men i 1950-åra flytta til gravstaden Donskoje.

Galleri

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Vasily Perov» frå , den 7. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 

Realistiske kunstmålarar
Russiske målarar
Målarar frå 1800-talet
Peredvizjniki
Gagnefs kommun

Gagnefs kommun er ein kommune i Dalarnas län i Sverige. Kommunen grensar til Leksands kommun i nord Falu kommun og Borlänge kommun i aust, Ludvika kommun i sør og Vansbro kommun i vest. Administrasjonssenteret i kommunen er Djurås.

I Gagnef finn ein eit skogkledd dallandskap med fleire ravinar. Næringslivet er dominert av jord- og skogbruk, samt treindustri. I administrasjonssenteret Djurås renn Väster- og Österdalälven saman til Dalälven. I tettstaden Gagnef er det òg ei flåtebru av tre som er eit bygningsminnesmerke over dette.

Administrativ historikk 
Kommunereforma i 1952 påverka ikkje området, men i 1971 vart Floda og Gagnef slått saman til Gagnefs kommun.

Kommunevåpenet 
Blasonering: På raud bakgrunn, ein straum med form som eit gaffelkors av gull.

Våpenet symboliserer at Väster- og Österdalälven renn saman. Det vart fastsett i 1946. Ved samanslåinga hadde også Floda eit våpen, men det måtte vike for Gagnef sitt, som vart registrert hjå Patent- och registreringsverket i 1974.

Tettstader 
Det er åtte tettstader i Gagnefs kommun.

Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal per 31. desember 2005. Administrasjonssenteret er utheva.

Kjelder 
 Artikkelen var opphavleg basert på ei omsetjing av «Gagnefs kommun» på Wikipedia på svensk.
 «Gagnef» på Store Norske Leksikon.

Fotnote 

 
Kommunar i Dalarnas län
Hedemora kommun

Hedemora kommun er ein kommune i Dalarnas län i Sverige. I Dalarnas län grensar kommunen til Säters kommun i vest og Avesta kommun i sørvest. Han grensar òg til Hofors kommun i Gävleborgs län i nord og Norbergs kommun i Västmanlands län i sør. Administrasjonssenteret i kommunen er Hedemora.

Den store rullesteinsåsen Badelundaåsen går gjennom kommunen i retning nordvest–søraust. Dalälven renn gjennom den midtre delen av kommunen, frå nord til sør. Kommunen har ein variert industri med vekt på gruveindustri og stål- og verkstadindustri. Han har òg næringsmiddelindustri, i tillegg til at jord- og skogbruk er viktige næringar. Berggrunnen i Hedemora kommun er rik på mineral, og dette har gjeve grunnlag for gruvedrift. Av landskap kan også dei mange små vatna i kommunen nemnast.

Administrativ historikk 
Ved kommunereforma i 1952 vart kommunane Garpenberg og Hedemora til storkommunen Hedemora landskommun. Det vart ikkje gjort endringar for Hedemora stad og Husby. Allereie tidleg i den prosessen som utgjorde blockkommunreforma, i 1967, vart Hedemora stad utvida med dei to andre kommunane. Då einskapleg kommunetype vart innført i 1971, vart den utvida byen omgjord til Hedemora kommun utan endringar i området.

Kommunevåpenet 
Blasonering: På sølvbakgrunn, ei grøn gran.

Våpenbiletet går tilbake til eit segl frå 1589. Det vart fastsett som våpen i 1943. Etter kommuneopprettinga vart våpenet registrert i Patent- och registreringsverket i 1974. Dei andre einingane som vart innlemma i kommunen hadde hatt sine eigne våpen, og desse vart ugyldige.

På kommunegreneskilta er det i dag to ulike variantar av kommunevåpenet. På dei gamle skilta, som kommunane sjølve fekk ansvaret for å få laga, er det ei smal gran (til dømes dersom ein kjem på länsväg 266 frå Falun), og denne vert også brukt på brev frå kommunen, offisielle dokument og heimesida til kommunen. På dei nyoppsette skilta, som ein mellom anna finn på riksväg 70, mot både Avesta og Säter, ser ein ei breiare gran. Dette skuldast at det i dag er Vägverket som har ansvaret for å setje opp skilta, og dei får oppgåvene sine frå statsheraldikaren.

Tettstader 
Det er seks tettstader i Hedemora kommun.

Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal per 31. desember 2005. Administrasjonssenteret er utheva.

Kjelder 
 Artikkelen var opphavleg basert på ei omsetjing av «Hedemora kommun» på Wikipedia på svensk.
 «Hedemora – kommune i Sverige» på Store Norske Leksikon.

Fotnote 

 
Kommunar i Dalarnas län
Leksands kommun

Leksands kommun er ein kommune i Dalarnas län i Sverige. Kommunen grensar til seks andre kommunar i Dalarnas län, Mora kommun i nordvest, Rättviks kommun i nordaust, Falu kommun i aust, Borlänge kommun og Gagnefs kommun i sør og Vansbro kommun i sørvest. Administrasjonssenteret i kommunen er Leksand.

Kommunen ligg i området til ei av dei gamle hovudbygdene i Dalarna, ved sørenden av sjøen Siljan. Elles finn ein store skogarealer på moreneberggrunn og mange vatn i Leksand kommune. I tillegg er det jordbruksareal særleg ved Siljan og langs Österdalälven som renn gjennom kommunen. Forutan jordbruk og variert småindustri har kommunen ein stor treindustri. Postordreføretaket Clas Ohlson AB held også til i kommunen.

Administrativ historikk 
1. mai 1875 braut Siljansnäs ut av Leksands kommun for å opprette ein eigen landskommune. I 1904 vart Leksandsnorets municipalsamhälle oppretta i Leksands kommun. Ved kommunereforma i 1952 vart det ikkje gjort endringar i landskommunane i området. Municipalsamhället vart oppløyst i 1966. Etter 99 år, i 1974, vart Siljansnäs sameina med Leksand igjen, og Åls landskommun vart også innlemma. Dermed var den nye Leksands kommun oppretta.

Kommunevåpenet 
Blasonering: På gullbakgrunn, ein ornamentert svart nøkkel.

Leksands kyrka var opphavleg vigd til St. Peter, og attributten hans var ein nøkkel, derav kommunvåpenet som kjem frå eit soknsegl frå 1625. Våpenet vart fastsett som våpen for Leksands församling (og for landskommunen) i 1950. I 1974 vart Leksand slått saman med Siljansnäs og Ål. Alle dei tidlegare kommunane hadde hatt heraldiske vapen, men det var den namngjevande eininga sitt våpen som vart registrert i Patent- och registreringsverket for Leksands kommun i 1974.

To treskulpturar som førestilte St. Peter med nøkkelen i handa prydar også kvar sin gavlende på Leksands kyrka. Det opphavlege soknseglet har teksten «SIGILLVM – LIXANDENSE 1625» og kan sjåast her .

Tettstader 
Det er fem tettstader i Leksands kommun.

Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal pr 31. desember 2005. Centralorten er utheva.

Kjelder 
 Artikkelen var opphavleg basert på ei omsetjing av «Leksands kommun» på Wikipedia på svensk.
 «Leksand» på Store Norske Leksikon.

Fotnote 

 
Kommunar i Dalarnas län
Ludvika kommun

Ludvika kommun er ein kommune i Dalarnas län i Sverige. Kommunen grensar til ni andre kommunar, både i Dalarnas län, Värmlands län og Örebro län. Administrasjonssenteret i kommunen er Ludvika.

Kommunen ligg i den austlege delen av Bergslagen. Landskapet er kupert med skog i dei høgare partia. I søraust finn ein meir oppdyrka mark, og myrlandskap i vest. Industrien er allsidig med mellom anna transformator- og høgspenningsapparat-produksjon. Det er også bryggjeriverksemd i Grängesberg.

Administrativ historikk 
Eit municipalsamhälle med namnet Ludvika vart oppretta i 1901 i Ludvika kommun. I 1915 braut ein del ut av landskommunen for å danne Ludvika köping, som berre fire år seinare vart Ludvika stad. I det som var att av Ludvika landskommun og i Norrbärke kommun hdde det i 1918 vorte innlemma eit nytt municipalsamhälle med namn Marnäs. I 1925 vart dette innlemma i Ludvika stad. Etter ei tid med mange endringar låg kommuneinndelinga i området fast og vart ikkje påverka av kommunereforma i Sverige i 1952. Men Ludvika landskommun vart innlemma i byen i 1963. I 1971 vart Ludvika kommun oppretta gjennom samanslåing av byen, Grangärde landskommun og Säfsnäs landskommun.

Kommunevåpenet 
Blasonering: På blå bakgrunn, ein sølvstraum med eit gamalt teikn for torevêr på, på kvar side ei [fransk] lilje av gull.

Våpenet vart i 1920 fastsett av kongen for Ludvika stad. Straumen og torevêrsymbolet symboliserer Ludvika ström og kraftutvinninga. Liljene kjem frå våpna til slektene Lillie og Cedercreutz. Ludvika bruk hadde på 1600-talet vore eigd av Axel Lillie. Då kommunen vart oppretta i 1971 vart det avgjort at han skulle overta byvåpenet, og det vart registrert i Patent- och registreringsverket i 1974. Dei tidlegare landskommunane som gjekk inn i den nye kommunen hadde hatt sine eigne våpen, og desse vart ugyldige.

Tettstader 
Det er tolv tettstader i Ludvika kommun.

Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal per 31. desember 2005. Administrasjonssenteret er utheva.

Kjelder 
 Artikkelen var opphavleg basert på ei omsetjing av «Ludvika kommun» på Wikipedia på svensk.
 «Ludvika» på Store Norske Leksikon.

Fotnote 

 
Kommunar i Dalarnas län
Patti Smith

Patricia Lee «Patti» Smith () er ein USA-amerikansk vokalist, låtskrivar, poet og artist som hadde stor påverknad på pønkrock-rørsla gjennom debutalbumet sitt frå 1975, Horses. Ho har vorte kalla «gudmora til pønken» og var den som integrerte den poetiske beat-framføringsstilen med trestemd rock. Tilvisingane i songane hennar leidde amerikanske tenårinar til fransk poesi frå 1800-talet, medan den «ikkje-kvinnelege» språkbruken hennar utfordra disko-perioden. Smith er best kjend for songen «Because the Night» som ho skreiv i lag med Bruce Springsteen. Songen nådde 13. plass på Billboard Hot 100-lista i 1978. I 2005 vart Patti Smith oppnemnd til kommandør av Ordre des Arts et des Lettres av den franske kulturministeren, og i 2007 vart ho teken med i Rock and Roll Hall of Fame.

Diskografi 
Studioalbum
 Horses (1975)
 Radio Ethiopia (1976)
 Easter (1978)
 Wave (1979)
 Dream of Life (1988)
 Gone Again (1996)
 Peace and Noise (1997)
 Gung Ho (2000)
 Trampin’ (2004)
 Twelve (2007)
Konsertalbum og EP-ar
 Hey Joe / Radio Ethiopia (1977)
 Set Free (1978)
 Live aux Vieilles Charrues (2004)
 Horses/Horses (2005)
Samlealbum
 The Patti Smith Masters (1996)
 Land (1975-2002) (2002)

Bibliografi 
 Seventh Heaven (1972)
 A Useless Death (1972)
 kodak (1972)
 Early morning dream (1972)
 Witt (1973)
 Ha! Ha! Houdini! (1977)
 Gallerie Veith Turske (1977)
 Babel (1978)
 Woolgathering (1992)
 Early Work: 1970 - 1979 (1994)
 The Coral Sea (1996)
 Patti Smith Complete (1998)
 Wild Leaves (1999)
 Strange Messenger (2003)
 Auguries of Innocence (2005)

Fotnotar 

 
USA-amerikanske musikarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Folk frå Chicago
Vågenes

Vågenes, med gardane Øvre Vågenes (og kalla Nordre Vågenes) og Nedre Vågenes (og kalla Søre Vågenes) er to gardar på Radøy i Hordaland . 

Garden vart truleg rydda i jernalderen, truleg i dei fyrste hundreåra etter Kristi fødsel. Han kom tidleg under jordegodset til Munkeliv Kloster i Bergen, eit gods som etter Reformasjonenvart overført til kongen. Delinga i to gardar skjedde alt i mellomalderen.

I nyare tid er gardane delt vidare opp i mange bruk. I nyare tid er jordbruksdrifta lagt ned på dei fleste bruka, men enno er Vågenes ein viktig bustad. I tillegg er det mange feriehus på Vågenes.

Kjelder 
 
 Vågenes øvre og nedre i Oluf Rygh:  Norske Gaardnavne 

Gardar i Alver