alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Iktyologi

Iktyologi (av gresk ιχθύς, ichthys, ’fisk’) er vitskapen som studerer fisk. Vitskapen er ein del av zoologien, og er spesielt retta mot grunnleggande studium av den biologiske systematikken til fiskane, i tillegg til morfologien, biogeografien, åtferda og økologien deira. Det finst om lag 25 000 beskrivne artar fisk i verda i dag, og rundt 250 nye vert registrert årleg.

Den svenske biologen Petrus Artedi, som var ein av Carl von Linné sine studentar, er rekna som grunnleggar av iktyologien gjennom sitt verk Ichthyologia frå 1738.

Sidan fisk lever i vatn er iktyologien nært forbunden med marinbiologien og limnologien.

Fisk
Biologi
Økologi
Hav
Kreasjonisme

Kreasjonisme (av latin creatio = skaping) er det filosofiske synet at verda og livet på jorda er skapt av ei eller fleire guddommeleg(e) makter gjennom éi eller fleire særskilte, medvitne skapingshandlingar.

Kreasjonisme står i motsetnad til den darwinistiske utviklingslæra og vert ikkje teken seriøst som forklaringsmodell i vitskapen. Med «intelligent design» er det forsøkt å få kreasjonismen til å framstå som ei vitskapleg lære.

Tradisjonelt har den kristne kyrkja stått på eit kreasjonistisk verdsbilete, men i dag vert retninga identifisert med fundamentalistiske grupperingar. I fleire andre religioner finst det tilsvarande syn og kløyvingar.

I nokre land har det vore diskutert om skolane skal undervise i kreasjonisme, utviklingslære, eller begge delar. Debatten har vore særleg hard i USA; dette har samanheng med at kreasjonismen er blitt ståande som ei symbolsak for somme fundamentalistiske grupper.

Dei fleste større protestantiske kyrkjer og i den katolske kyrkja har per i dag ikkje større problem med evolusjonsteorien: Dei ser for seg at kimen til evolusjonen var innebygd i verda slik ho var skapt av Gud.
Dermed er ikkje motstanden mot evolusjonsteorien nå stor lenger i dei største kyrkjesamfunna. Desse tolkar forteljinga om skapinga, slik ho er gjengjeven i Fyrste mosebok, allegorisk heller enn bokstaveleg.

Bakgrunnsstoff 
 Samleside med artiklar om kreasjonisme frå nettavisa forskning.no  
 Norsk kreasjonistisk nettstad
 Temaside med artiklar frå nettsidene til Skepsis
 Dansk kreasjonistisk nettstad
 Evolution Sciences versus Doctrines of Creationism and Intelligent Design

Evolusjon
Kristen teologi
Stenbrohult

Stenbrohult er eit sokn i sørlege Småland, mest kjend som heimbygda til Carl von Linné. Staden Älmhult har tidlegare vore ein del av Stenbrohult sokn.
Dei fremste Linnéminna i Stenbrohult er, utanom naturen kring sjøen Möckeln, den tidlegare kappelangarden i Råshult, der Linné vart fødd, samt kyrkjegården, der den noverande kyrkja likevel er oppført etter Linné si tid. På ein del av den noverande kyrkjegarden låg den eldre prestegarden der Linné voks opp. Denne garden vart brannherja allereie på 1700-talet. Der han låg finst det no ei statue av Linné. Ved den noverande kyrkja kan ein sjå restar av den eldre kyrkja der morfaren, faren og broren til Linné var prestar.

I Råshult har markene i nokre tiår vore passa på med stor omsorg for at dei framleis skal ha eller få att karakteren av gammalt landbrukslandskap. I dei siste åra har det området der 1700-talskarakteren skal attskapast vorte utvida.

Ein lokalflora for Stenbrohult sokn har vorte utgjeve i Svensk Botanisk Tidskrift.

Sokn i Växjö stift
Älmhults kommun
Colmar

Colmar er ein by og kommune aust i Frankrike. Han er préfecture (hovudstad) i departementet Haut-Rhin i regionen Alsace. I 1999 hadde Colmar 65 136 innbyggjarar. Colmar er òg den største byen i arrondisementet Colmar, som har 86 832 innbyggjarar.

Historie 
Colmar vart grunnlagd på 800-talet. Det var her Karl den feite heldt ein riksdag i 884. Colmar fekk status som fri keisarby i Det heilage tysk-romerske riket i 1226. Under Trettiårskrigen vart byen teken av den svenske hæren i 1632, som heldt byen i to år. Byen vart erobra av Frankrike under Louis XIV i 1697.

I lag med resten av Alsace vart Colmar gjeven tilbake til Tyskland i 1871, som eit resultat av den fransk-prøyssiske krigen, men vart igjen fransk etter den første verdskrigen. Nazi-Tyskland annekterte igjen området i 1940, før Frankrike igjen fekk kontroll etter slaget ved «Colmar-lommen» i 1945.

Geografi 
Colmar ligg 64 km sørvest for Strasbourg ved elva Lauch. Han er forbunden med elva Rhinen via ein kanal.

Med ein årleg nedbørsnormal på berre 530 mm er Colmar den tørraste byen i Frankrike. Dette kjem av at byen ligg like aust for fjellkjeda Vogesane. Sidan vestavinden er dominerande i Nord-Frankrike, fell det meste av nedbøren på vestsida av Vogesane, medan austsida og Colmar vert liggande i regnskuggen. Det solrike mikroklimaet gjer staden ideell for vinproduksjon, som området er kjent for.

Bakgrunnsstoff 

 Reiseguide for Colmar

Haut-Rhin
Byar i Frankrike
Byar i Alsace
Valence

Valence er ein by og kommune søraust i Frankrike og prefecture (hovudstad) i departementet Drôme, ved den venstre breidda av Rhône. Han ligg om lag 100 km sør for Lyon langs jernbanelinja til Marseille. Byen har om lag 65 000 innbyggjarar, som vert kalla valentinois.

Tidlegare var byen kjend som hertugdømet Valentinois, styrt av Hertugen av Valentinois, ein tittel som Fyrsten av Monaco framleis har, sjølv om han ikkje har noko administrativ kontroll over området.

Historie 
Byen var i romartida kjend som Valentia Julia og var hovudstad i Segalauni og sete for ein lovprist skule før den romerske erobringa. Han vart ein koloni under Keisar Augustus, og vart ein viktig by i Viennensis Prima under Valentinian I. Byen var sete for eit bispedøme kanskje så tidleg som på 300-talet. Ataulf omleira og erobra Jovinus ved Valentia i 413. Byen fall så inn under styret til burgundarane, frankarane, maurarane, fyrstedømet Arles, keisarane i Tyskland, grevane av Valentinois, grevane av Toulouse, i tillegg til sine eigne biskopar, som kjempa for å halde kontroll over byen dei hadde vunne på 400-talet. Desse biskopane var ofte i konflikt med innbyggjarane og grevane av Valentinois. For å styrke kampen mot desse grevane slo paven i 1275 saman bispedømet med Die.

Innbyggjarane vart derimot verna av dauphinen (den franske kronprinsen), og i 1456 fekk dei av Louis XI dei same rettane og privilegiane som resten av Dauphiné. Biskopane gav seg dermed på det. På 1500-talet vart Valence eit senter for protestantisme i provinsen i 1563. Det vart bygd festningsverk i byen av Kong Frans I. Byen vart sete for eit lovprist universitet på midten av 1400-talet, men opphevinga av Ediktet i Nantes i 1685 gjekk hardt ut over industrien, handelen og busetnaden i byen.

Økonomi 
Hovudnæringen til Valence er i dag metallurgiske produkt, tekstilar, lærvarer, smykker og krigsmateriell, og er òg eit foredlings- og handelssentrum for det omliggande jordbruksområdet. 

Nokre høgteknologiske selskap har slått seg ned i Valence, som Thalesgruppa, Crouzet/Schneider, Alcatel og Ascom Monetel.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell turistside 

Drôme
Byar i Frankrike
Byar i Auvergne-Rhône-Alpes
Quimper

Quimper (Kemper på bretonsk, Corspotium på latinsk) er ein by og kommune i Bretagne nordvest i Frankrike. Byen har rundt 65 000 innbyggjarar, som vert kalla quimpérois. Quimper er prefecture (hovudstad) i departementet Finistère.

Geografi 

Namnet Quimper kjem av det bretagnske ordet kemper, som tyder «samanløpande», fordi byen vart bygd der elvane Steir, Odet og Jet renn i hop. 

Quimper ligg i ein vakker dal der elvane Odet og Steir renn i hop i det sørvestlege hjørnet av Bretagne. Byen ligg 55 km nordvest for Lorient, 175 km vest for Rennes og 485 km sørvest for Paris.

Historie 
I antikken var byen hovudstad i La Cornouaille. I 495 vart byen eit bispedøme, og seinare hovudstad for grevane av Cornouailles. På 1000-talet vart det slått i saman med Hertugdømet Bretagne. Byen leid stort under Den bretagnske arvefølgjekrigen på 1300-talet. I 1364 gjekk hertugdømet over til Huset Montfort.

Under den franske revolusjonen fekk byen namnet Montagne-sur-Odet.

Attraksjonar 
Byen har ein landleg atmosfære med sjarmerande gangbruer over elvane som renn gjennom han. Kyrkja Locmaria, ein romansk bygning frå 1000-talet ligg her, og mellom 1200- og 1500-talet vart den flotte Cathédrale Saint-Corentin de Quimper bygd, med sin storslåtte fasade i gotisk stil. Det er den eldste gotiske bygningen i nedre Bretagne. Dei to tårna på om lag 80 meter vart reist på 1800-talet. Domkyrkja har òg nokre usedvanlege glasmåleri som vindauge. Domkyrkja er tileigna den første biskopen i Quimper, Corentin.

I dag er byen mest kjend for keramikken Quimper faïence, som har vore laga her sidan 1690 etter modell av Jean-Baptiste Bousquet.

Bakgrunnsstoff 

 Vêrstasjon og direkte webkamera frå Quimper
 Reiseguide for Quimper

Finistère
Byar i Frankrike
Byar i Bretagne
Aubervilliers

Aubervilliers er ein kommune i dei nordaustlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 7,2 km frå Paris sentrum, men har eigen bystatus. Med over 70 000 innbyggjarar fordelt på berre litt over 5 km² er han ein av kommunane i Europa med størst folketettleik. 

Datasenteret Telecity Paris, som husar Wikimedia sine servarar, ligg i Aubervilliers.

Namn 
I mellomalderen vart namnet Aubervilliers skrive som Alberti Villare, som tyder «eigedomen (villare) til Adalbert». Adalbert er eit germansk førenamn som tyder «adleg (Adal-) og kvikk (-bert)», og som har gjeve det meir moderne namnet Albert.

Historie 
1. januar 1860 vart byen Paris gjort større ved å annektere nabokommunane. Samtidig vart ein liten del av kommunen Aubervilliers annektert av Paris, medan kommunen La Chapelle-Saint-Denis vart oppløyst og delt mellom Paris, Aubervilliers, Saint-Denis og Saint-Ouen. Aubervilliers fekk derimot berre ein liten del.

Bakgrunnsstoff 

Seine-Saint-Denis
Byar i Frankrike
Byar i Île-de-France
Paris
Drancy

Drancy er ein kommune i dei nordaustlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 10,8 km frå Paris sentrum, men har eigen bystatus og om lag 71 300 innbyggjarar.

Namn 
Namnet Drancy kjem frå det mellomalderlatinske ordet Derenciacum, og før det Terentiacum, som tyder «eigedomen til Terentius», ein gallo-romersk landeigar. 

Uttalen av Drancy er [dʁɑ̃ˈsi] .
Innbyggjarane vert på fransk kalla Drancéens.

Historie 
På 1600-talet vart Drancy delt inn i to eigne landsbyar, Drancy le Grand og Le Petit Drancy. Bydelen Village Parisien er bygd over den gamle grenda Groslay, som var omgjeve av Bondy-skogen, som ein ser igjen i gatenamnet rue des bois de Groslay. Under den andre verdskrigen låg det ein deportasjonsleir i Drancy, der jødar, sigøynarar og andre før dei vart frakta til tyske konsentrasjonsleirar. I 1976 laga skulptøren Shelomo Selinger eit minnesmerke over dei franske jødane som var fengsla i leiren.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Seine-Saint-Denis
Byar i Frankrike
Byar i Île-de-France
Paris
Noisy-le-Grand

Noisy-le-Grand er ein kommune i dei austlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 15,2 km frå Paris sentrum, men har eigen bystatus og like over 60 000 innbyggjarar. 

Kommunen Noisy-le-Grand er ein del av sektoren Porte de Paris, ein av fire sektorar som utgjer den «nye byen» Marne-la-Vallée.

Namn 
Namnet Noisy kjem frå det mellomalderlatinske ordet nucetum , som tyder «valnøttlund», etter valnøttrea som voks i området i antikken (valnøtt på fransk er noyers).

Tilnamnet «le-Grand» (mellomalderlatinsk: Magnum), som tyder «den store» vart lagt til i mellomalderen, sannsynlegvis for å skilje byen frå den mindre busetnaden Noisy-le-Sec, som stundom vart kalla Nucenum Minus («Noisy den litle»).

Bakgrunnsstoff 

Seine-Saint-Denis
Byar i Frankrike
Byar i Île-de-France
Paris
Antony

Antony er ein kommune i dei sørlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 11,3 km frå Paris sentrum, men har eigen bystatus. Antony er sous-préfecture (underprefektur) i departementet Hauts-de-Seine og sete i Arrondissementet Antony.

Namn 
Namnet Antony vart nedteikna første gong i eit kongeleg dokument frå 829 som Antoniacum, som tyder «eigedomen til Antonius», ein gallo-romersk landeigar.

Historie 
Mot slutten av Hundreårskrigen hadde Antony om lag hundre innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff 

Hauts-de-Seine
Byar i Frankrike
Byar i Île-de-France
Paris
Neuilly-sur-Seine

Neuilly-sur-Seine er ein kommune i dei vestlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 6,8 km frå Paris sentrum, men har eigen bystatus, og med eit folketal på rundt 60 000 innbyggjarar fordelt på berre 3,7 km² er han ein av byane i Europa med høgast folketettleik. 

Neuilly er ein rik forstad til Paris, og ligg tett opp til sjølve Paris.

Bakgrunnsstoff 

Hauts-de-Seine
Byar i Frankrike
Byar i Île-de-France
Paris
Håvard Gibøen

Håvard Gibøen () var ein kjend spelemann frå Telemark. Han jamnast oftast med Myllarguten.

Håvard var fødd på Møsstrond som son av Knut Gibøen og Åsne Gjuvland frå Rauland. Ho var systerdotter av Ånund Berge, bestefar til Rikard Aslaksson Berge. Håvard vart fødd i dei verste naudsåra, men folket på Møsstrond merka lite til dette, av di dei levde tett på Hardangervidda. 

Far av Håvard var ein brukande spelemann, og bestefaren Håvard attåt. Håvard sjølv ville tidleg bortpå fela. 

«Ein dag - han gjekk i kjolen endaa - kom han til aa klive uppaa himlingi. Der stod feleskrine etter godfar hans, og han fumla og plundra so lenge til han fekk det upp og fekk fingrar i den gamle fela. Guten rørde ved strengine so det song so underleg, og daa vart det liv i karen kann det hende. Han truga etter fela jamt og samt.» (Rikard Berge)

Første læremeisteren til Håvard var spelemannen Knut Lurås frå Tinn. Luråsen var mykje innom Gibøen på veg over fjellet til Rauland, og Håvard lærde mykje av han. Håvard fekk og ei høvande barnefele av Knut, fortel Rikard Berge.

Håvard møtte Myllarguten ein sommar han var ute og gjette. Myllaren var åtte år eldre enn Håvard, men dei spela i lag, og Håvard lærte mykje av myllaren.

Håvard spela i bryllaup frå han var ti år. «Daa var han so liten at han rokk ikkje nedpaa med føtane um han sat paa krakken. So laut han sitja paa borde og trampe paa krakken.» (Rikard Berge). Av andre spelemenn han møtte i desse åra var Jon Kjos den fremste. Men han heldt støtt mest av Myllaren og Luråsen. Myllaren meinte på si side at Håvard var den beste: «Når Håvar tek ti spela, so græt eg,¢ sa Myllaren. «Ja, Håvar er nok meister åt konn alle.»

Håvard Gibøen hadde ein annan stil enn Myllarguten. Myllaren kunne bygge ut og brigde på slåttane, og spela seg opp i ekstase til sola rann. Gibøen trøytna snøggare, og heldt seg gjerne med spel i stuttare økter. Attåt heldt Gibøen seg til eldre slåtteformer, og kunne refse Myllaren når denne gjekk for langt i nyskaping. Slik er slåttane etter Håvard særmerkte for ein meir alderdomeleg dåm. 

«Myllaren trampa so udømeleg, han, men Haavard sat logn og tródde so lint, det var sovidt du saag den eine hælen og den eine taai uppifraa.»

Håvard vart gift med Mari Kjetilsdotter Eikja frå Bø, og dei fekk fleire born saman. Etterslekta lever på Møsstrond den dag i dag. 

Den mest kjende eleven av Håvard Gibøen er nok Knut Dale frå Tinn. Etter han vart nokre av slåttane skrive ned at Johan Halvorsen til bruk for Edvard Grieg i hans Opus 72. Sonen Kjetil Håvardsson vart òg ein dugande spelemann. 

Håvard døydde i 1873, og vart gravlagt på Møsstrond. Seinare vart det reist eit minnesmerke over han der.

Sjå og 
 Håvard Gibøens draum, Håvardsdraumen

Litteratur 
Berge, Rikard, 1972: Myllarguten : Haavard Gibøen med etterord av Eivind Groven: "Myllar-spel og Håvard-spel" s. 233-38 og Magne Myhren, "Rikard Berge og livesverket hans" s. 239-52, Noregs boklag

Norske folkemusikarar
Folk frå Vinje
Levallois-Perret

Levallois-Perret er ein kommune i dei nordvestlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 6,4 km frå Paris sentrum, men har eigen bystatus, og med eit folketal på rundt 60 000 innbyggjarar fordelt på berre 2,4 km² er han ein av byane i Europa med høgast folketettleik.

Namn 
Namnet Levallois-Perret kjem frå frå to bustadprosjekt (Levallois og Champerret) påbyrja av landeigar Jean-Jacques Perret i 1822 (Champerret) og utviklar Nicolas-Eugène Levallois i 1845 (Levallois), som førte til at begge namna vart nytta i kommunen.

Historie 
Før den franske revolusjonen låg det ein landsby kalla Villiers og ei grend kalla Courcelles på staden. Desse har i dag gjeve namn til to metrostasjonar i området. Då kommunane vart oppretta under den franske revolusjonen, vart desse ein del av kommunen Clichy, medan kommunen Neuilly-sur-Seine strekte seg over det som i dag er sørvestlege delar av Levallois-Perret.

Landeigar Jean-Jacques Perret byrja å byggje bustadar i 1822 i den nordaustlege delen av kommunen Neuilly-sur-Seine, på ein stad som snart vart kalla Champerret («champ perret» tyder «sletta til Perret»), som har gjeve namn til ein av stasjonane til Paris Métro. I 1845 starte Nicolas-Eugène Levallois eit bustadprosjekt for landeigar André Noël i hans område nær La Planchette (i kommunen Clichy). Området som Nicolas-Eugène Levallois utvikla vart snart kjend som Village Levallois.

I 1860-åra hadde Village Levallois og Champerret vakse saman til eit samanhengande område, og fleire kravde då at desse skulle verte slått saman til ein kommune. 

30. juni 1866 vart kommunen Levallois-Perret til slutt utskild frå Clichy der Village Levallois stod, og slått saman med delen frå Neuilly-sur-Seine der Champerret stod.

Levallois-Perret vart eit viktig senter for den tidlege franske bilindustrien med selskap som Clément-Bayard, Delage og karosseritilvirkaren Chapron. Citroën kjøpte Clément-Bayard-fabrikken og den vidkjende Citroën 2CV vart produsert i Levallois i nesten førti år. Levallois-Perret var òg eit viktig senter for kosmetikkindustrien tidleg på 1900-talet. 

Dei nordlege delane av den kjende Ile de la Jatte i elva Seinen, der franske impresjonisme-målarar laga mange av sine meisterverk, ligg i kommunen Levallois-Perret.

Bakgrunnsstoff 

Hauts-de-Seine
Byar i Frankrike
Byar i Île-de-France
Paris
Issy-les-Moulineaux

Issy-les-Moulineaux er ein kommune i dei sørvestlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 6,6 km frå Paris sentrum, men har eigen bystatus, og med eit folketal på rundt 60 000 innbyggjarar fordelt på berre 4,2 km² er han ein av byane i Europa med høgast folketettleik. 
1. januar 2003 vart Issy-les-Moulineaux ein del av Communauté d'agglomération Arc de Seine i lag med kommunane Chaville, Meudon, Vanves og Ville-d'Avray. 

Issy-les-Moulineaux har med stort hell endra seg frå ei industriell fortid til å verte hjarte i forretningsstrøket Val de Seine, som har spesialisert seg på kommunikasjon. Trass i at folketalet i dag er på veg oppover, har Issy-les-Moulineaux fleire arbeidarar enn innbyggjarar.

Namn 
Opphavleg vart Issy-les-Moulineaux berre kalla Issy. Namnet Issy kjem frå det mellomalderlatinske ordet Issiacum eller Isciacum, som kanskje tyder «eigedomen til Isicius (eller Iccius)», ein gallo-romersk landeigar. 

I 1893 vart Issy offisielt Issy-les-Moulineaux. Les Moulineaux var namnet på grenda som låg i same området som kommunen, og namnet kjem visstnok av vindmøller (fransk moulins) som stod her i eldre tider.

Bakgrunnsstoff 

Hauts-de-Seine
Byar i Frankrike
Byar i Île-de-France
Paris
Sarcelles

Sarcelles er ein kommune i dei nordlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 16,3 km frå Paris sentrum, men har eigen bystatus, og eit folketal på rundt 60 000 innbyggjarar. Sarcelles er sous-préfecture (underhovudstad) i departementet Val-d'Oise og sete i Arrondissementet Sarcelles.

I sør av kommunen vart det på 1950- og 1960-talet bygd leilegheiter (HLM) for å huse pieds-noirs, mange av dei jødiske, som drog bort frå Algerie under Den algeriske sjølvstendekrigen

I Sarcelles er det eit stort marked på søndagar.

Val-d'Oise
Byar i Frankrike
Byar i Île-de-France
Paris
Cergy

Cergy er ein kommune i dei nordvestlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 27,8 km frå Paris sentrum i den «nye byen» Cergy-Pontoise som vart oppretta i 1960-åra, og har eit folketal på rundt 55 000 innbyggjarar.

Sjølv om nabokommunen Pontoise offisielt er préfecture (hovudstad) i departementet Val-d'Oise, ligg prefecture-bygningen og administrasjonen, i tillegg til rådsforsamlinga (conseil général) i kommunen Cergy, som vert rekna som ein de facto hovudstad i Val-d'Oise. Sous-préfecture-bygningen og administrasjonen ligg derimot i kommunen Pontoise.

Namn 
Namnet Cergy kjem frå det mellomalderlatinske ordet Sergiacum, som tyder «eigedomen til Sergius», ein gallo-romersk landeigar.

Bakgrunnsstoff 

Val-d'Oise
Byar i Frankrike
Byar i Île-de-France
Paris
Troyes

Troyes er ein by og kommune nordaust i Frankrike. Han er préfecture (hovudstad) i departementet Aube og ligg ved elva Seinen i nærleiken av byen Pont-Sainte-Marie. Troyes har i overkant av 60 000 innbyggjarar.

Historie 

Troyes har eksistert sidan romartiden. I mellomalderen vann byen seg eit namn som sentrum for handel og er det framleis. Ludvig den stamme vart krona i byen i 878 av pave Johannes VII. Fyrsten i Champagne valde Troyes som sete. I 1285, då Filip den smukke annekterte Champagne til kongeriket, hadde byen ei rekkje privilegium. 

Johan den fryktlause, hertug av Burgund og alliert med England, ville gjere byen til hovudstad i Frankrike i 1417. Han vart einig med Isabella av Bayern, kona til Karl VI av Frankrike, om at byen skulle ha hoff, råd og folkeforsamling med kontrollerande organ. I Troyes vart Henrik V av England 21. mai 1420 forlova med Catherine, dotter til Karl VI. Ho skulle følgje etter han som dauphin. Fredsavtalen i Troyes frå 1420 skulle få slutt på Trettiårskrigen. I 1429 vann Jeanne d'Arc byen tilbake fra engelsk herredøme.

Næringsliv 
Lacoste har sitt hovudkontor i byen. Det er òg anna tekstil- og gummiindustri i byen. Ettersom han er ein del av Champagne-distriktet, er det òg omfattande vinproduksjon her.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av Troyes 

Aube
Byar i Frankrike
Byar i Champagne-Ardenne
La Seyne-sur-Mer

La Seyne-sur-Mer eller La Seyne er ein by og kommune søraust i Frankrike. Han ligg i departementet Var, og er ein industriell forstad til Toulon, sørvest for hamna. Byen har eit folketal på like over 60 000 innbyggjarar. 

Den største næringsvegen i byen er skipsbygging og Société des Forges et Chantiers de la Mediterranée har eit av dei flottaste skipsverfta i Europa her, som gjev arbeid til om lag 3 000 arbeidarar.

Bakgrunnsstoff 
 LaSeyne.Info
 Offisiell turistside

Var
Byar i Frankrike
Byar i Provence-Alpes-Côte d'Azur
Time kyrkje

Time kyrkje er ei langkyrkje i Time kommune i Rogaland fylke. Kyrkja var ferdig bygd i 1859.

Byggverket er i tre og har 700 sitjeplassar.

Forfattaren Arne Garborg sokna til Time kyrkje, og har skrive om henne i dagbøker og Knudaheibrev (1904). I 2016 lanserte Garborgsenteret Noregs største digitale formidlingsløype, Garborgløypa, i og ved Time kyrkje, Knudaheio og Garborgheimen.

Bakgrunnsstoff 
 
 Time kyrkje på nettstaden disnorge.no 
 Om Time sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Rogaland» på nettstaden til Arkivverket
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 Eldre fotografi av Time kyrkje på nettstaden til Nasjonalbiblioteket

Kyrkjer i Time
Kyrkjer i Jæren prosti
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Trekyrkjer i Rogaland
Langkyrkjer i Stavanger bispedømme
Kulturminne i Time
1859 i Noreg