alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Berliner Ensemble

Berliner Ensemble (avstytta til: BE) i Berlin er ei av dei mest namngjetne teaterscenene i Tyskland  på grunn av oppføringane av skodespela til den tyske forfattaren Bertolt Brecht, som  i november 1949 hadde skipa denne teaterscena. Frå 1954 har Berliner Ensemble hatt Theater am Schiffbauerdamm i Friedrich-Wilhelm-Stadt i Berlin-Mitte som spelestad.

Skipinga av Berliner Ensemble hadde samanheng med at Bertolt Brecht ynskte å finne arbeid for seg sjølv og si hustru Helene Weigel i Europa etter å ha opphalde seg i USA som fylgje av det nazistiske styresettet i Tyskland og utbrotet av den andre verdskrigen. Etter at Bertolt Brecht i oktober 1947 bittert hadde fått røyne kva det ville seie å måtte sitje i strenge avhøyr hjå styresmaktene i USA på grunn av sine politiske haldningar, og i Sveits hadde vorte utsett for streng personovervaking, vart han motteke med opne armar då han kom til den sovjetiske sonen i Tyskland, den luten av Tyskland som seinare vart  Den tyske demokratiske republikken (DDR, òg kalla Aust-Tyskland). Her var styresmaktene opptekne av å etablere eit prestisjefullt kulturelt liv i Aust-Berlin, som vart hovudstaden i Den tyske demokratiske republikken, og Bertolt Brecht fekk skipa ensemblet med ein stab som hovudsaklige vart oppteke med skodespelet Mor Courage og borna hennar, som hadde premiere i 1949. I det heile var ensemblet sterkt prega av Bertolt Brechts synsmåtar ved at han både var forfattar og regissør, og så å seie gjorde teatret til sitt eige prosjekt. Som symbol, avbilda på sceneteppet, vart nytta ei fredsdue som Pablo Picasso hadde utforma. Ensemblet fekk godt ry på seg, og vart ofte invitert til gjestespel i både innland og utland, soleis til Frankrike, England, Austerrike, Sverige og Italia.

Under førebuingane til ein tur til London døydde Bertolt Brecht, og enkja hans, Helene Weigel, vart kunstnarisk leiar fram til ho døydde i 1971. Ho hadde vore med som kunstnarisk leiar sida skipinga, og var samd i Bertolt Brechts syn på den episke framføringspraksisen og den kollektive arbeidsmåten han hadde lagt opp til.

Bakgrunnsstoff
Nettstaden til Berliner Ensemble

Tysk teater
Berlin
Skipingar i 1949
Kálamos i Attikí

Kálamos (gresk Κάλαμος) er ein tettstad og ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Mitrópoli 3 728 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 824 innbyggjarar.

Referansar 

Kalamos
Kalamos
Kalamos
Kapandríti

Kapandríti (gresk Καπανδρίτι) er ein tettstad og ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Kapandríti 4 213 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 3 359 innbyggjarar.

Referansar 

Kapandriti
Kapandriti
Kapandriti
Malakása

Malakása (gresk Μαλακάσα) er ein tettstad og ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Mitrópoli 1 049 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 514 innbyggjarar.

Referansar 

Malakasa
Malakasa
Malakasa
Markópoulo Oropoú

Markópoulo Oropoú (gresk Μαρκόπουλο Ωρωπού) er ein tettstad og ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Markópoulo 2 798 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 2 549 innbyggjarar.

Referansar 

Markopoulo Oropou
Markopoulo Oropou
Markopoulo Oropou
Polydéndri

Polydéndri (gresk Πολυδένδρι) er ein tettstad og ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Polydéndri 1 608 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 385 innbyggjarar.

Referansar 

Polydendri
Polydendri
Polydendri
Sykámino

Sykámino (gresk Συκάμινο) er ein tettstad og ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Sykámino 1 613 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 910 innbyggjarar.

Referansar 

Sykamino
Sykamino
Sykamino
Dalen gard

Dalen gård i Kristiansund er ein godt bevart lystgard frå slutten av 1700-talet, freda av Riksantikvaren i desember 2013 av di bygningane er rekna for å vere av nasjonalt verde. 

Dalen gård vart etablert som eit løkkebruk for den skotske kjøpmannen Walter Miln, og er eit godt døme på korleis den lokale byggjeskikken vart påverka av dei impulsane utanfrå som klippfisknæringa og handelen med utlandet gav. Anlegget er eit rekkjetun med hovudbygning, låve, mjølkekjellar, leikestove, møkkjellar, smie, hage og allé. Interiøret i hovudbygningen er særs viktig. I salen i andre høgda er det i alt 17 unike veggmåleri av ein ukjend kunstnar, med motiv henta frå religion, etikk, astronomi og kunst.

Bygningar ved garden

Bakgrunnsstoff 
Om fredinga av Dalen gård på Riksantikvarens nettsider

Kulturminne i Kristiansund
Byggverk i Kristiansund
Freda bygg i Møre og Romsdal
Profesor Julio Escudero-basen

Professor Julio Escudero Base er ein permanent chilenske forskingsbase i Antarktis. Han ligg på King George Island i kommunen Antártica og vert driven av det antarktiske instituttet under utanriksdepartementet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Profesor Julio Escudero Base» frå ,  den 18. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Det chilenske antarktiske instituttet 
 COMNAP 

Chilensk Antarktis
Geografi på King George Island
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Rise Like a Phoenix

«Rise Like a Phoenix» er ein singel av Conchita Wurst, gjeven ut 18. mars 2014.

«Rise Like a Phoenix» vart vald ut av Österreichischer Rundfunk til å representere Austerrike i Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Songen vart framført på engelsk av Thomas Neuwirth under aliaset Conchita Wurst. Austerrike delok i den andre semifinalen der landet vann med 169 poeng; tolv frå Finland, Irland, Sveits, Hellas, Romania, Italia og Storbritannia, ti frå Malta, Israel, Gerogia, Polen, Litauen og Slovenia, åtte frå Noreg, sju frå Kviterussland, seks frå Makedonia og fire frå Tyskland. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget vunne med 155 poeng, og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget vunne med 138 poeng. Landet kvalifiserte seg til finalen der dei vann med 290 poeng; tolv frå Sverige, Italia, Slovenia, Finland, Spania, Sveits, Nederland, Storbritannia, Belgia, Portugal, Israel og Irland, ti frå Island, Noreg, Frankrike, Ungarn, Malta, Gerogia og Litauen, åtte frå Ukraina, Romania og Danmark, sju frå Tyskland og Moldova, seks frå Latvia, fem frå Russland og Albania, fire frå Estland, tre frå Makedonia, to frå Montenegro og eitt frå Aserbajdsjan. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget vunne med 311 poeng, og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget vunne med 224 poeng. Dette var den andre gongen Austerrike vann Eurovision Song Contest, førre gong var i 1966.

EUROSONG 2015 - NERIT & MAD show (60 khrónia musikí)
Under EUROSONG 2015 - NERIT & MAD show (60 khrónia musikí), den greske uttakinga til Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike, vart «Rise Like a Phoenix» framført av Élena Paparízou.

Eurovision Song Contest 2015
Wurst opna den fyrste semifinalen i Eurovision Song Contest 2015 i Wien med å framføre «Rise Like a Phoenix» saman med Radio-Symphonieorchester Wien.

Fotnotar

 

Eurovision Song Contest 2014-songar
Austerrikske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Conchita Wurst-songar
Eurovision Song Contest-vinnarsongar
EUROSONG 2015 - NERIT & MAD show (60 khrónia musikí)
Eurovision Song Contest 2015
Refúgio Astrônomo Cruls

Refúgio Astrônomo Cruls er ein  brasiliansk sommarleir i Antarktis kalla opp etter astronomen Luis Cruls som leia ein ekspedisjon i 1882 til Punta Arenas for å observere ein Venuspassasje. Strukturen vart oppretta den 25. januar 1985, ligg på Nelson Island, sørvest for King George Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. 

Hytta, som kan ta opp til 6 forskarar i opp til 40 dagar, er avhengig både logistisk og adminsitrativt av Comandante Ferraz-basen. I lag med Refúgio Emílio Goeldi på Elefantøya dannar dei grunnlaget for den brasilianske forskinga i Antarktis.

Sjå òg
Forskingsstasjonar i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Refuge Astronomer Cruls» frå ,  den 18. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Brasil og Antarktis
Utpostar i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Skipingar i 1985
1985 i Antarktis
Abraham Fjelli

Abraham Pederssøn Bakkhaug eller Abraham Fjelli () (?) var ein «Rydningsmand Tjærebrænder» på Bakkhaugen i Sparbu.

Abraham Fjelli er namngjeten for å ha gått på sine bein to gongar til den svensk-norske unionskongen i Stockholm for å hevde rettane sine til å take trevyrke i skogen mot viljen til dei lokale styresmaktene, og difor vart det på 1980-1990-talet laga ei teaterframsyning om han som vart framført i friluft oppe på fjellet mellom Ogndal og Henning.

Frå midt på 1800-talet budde Abraham Fjelli på Bakkhaugan nordaust for Åksjøen. Dei som budde her var etterkommarar av gruvearbeidarane i Mokk gruver i Ogndal og stod lågare på rangstigen enn husmenn. Dei fekk slå graset på myrane, og hogge tre som forstmannen blinka ut til dei. Abraham Fjelli laga traug av treyrkjet han fekk, og sønene hans brende tjære i miler inne på fjellet.

Abraham kom i konflikt med forstvesenet, særleg forstmann Nicolay Martens på Steinkjer, då han hadde hogd tre utan løyve. Han hevda retten sin, og gjekk etter det folk seier til kongen i Stockholm for å legge fram saka si. Han fekk medhald, og eit brev som viste at han hadde rett til å hogge dei trea han ville ha. Dette godtok ikkje forstvesenet, og Abraham Fjelli gjekk ein tur til. Denne gongen var det ein ny konge av Norge og Sverige, og han fekk ikkje medhald.

I 1872 vart han kasta ut frå heimen sin i Bakkhaugan, og han døydde nokre år seinare. Det bur framleis etterkommarar av han i Henning, Ogndal og Sparbu.

Teaterframsyninga
I 1987 var Jakob Bjerkem dagleg leiar for Nord-Trøndelag teatersamlag. Han fekk då ideen om å lage eit friluftsteater om Abraham Fjelli. Inger Ramberg Røthe laga både tekst og musikk til dette turteatret som sette kjenslene i sving hos folk flest. Andreas Gjermstad hadde rollen som Abraham Fjelli.

Oppsettinga var eit fellesprosjekt mellom dei fem ungdomslaga i Sparbu og Ogndalen (Bagabu Ungdomslag, Sparbu Ungdomslag, UL Framsyn, UL Ogna og Øvre Ogndal UL)

Kjelder

Norske aktivistar
Folk frå Steinkjer
Dag Fornæss

Dag Fornæss () er ein norsk tidlegare skeiseløpar og fotballspelar frå Hamar. I 1969 vart han både norsk, europeisk og verds-meister på skeiser. Han forsvarte noregsmeistertittelen i 1970 og 1971 og tok sitt andre europeiske meisterskap i 1971. Fornæss representerte Hamar Idrettslag på skeisebannen og Skeid på fotballbanen. John Erik Fornæss er ein eldre bror.

Aktiv

Skøyter
Fornæss slo gjennom under NM 1969 på Lillehammer. Utan å vinne ein einaste av dei fire distansane tok han ein suveren siger, over eitt tidspoeng framom Magne Thomassen. Eit par veker seinare vart han europameister i tyske Inzell, heller ikkje der vann han nokon enkeltdistanse. Han fullenda sesongen med å verte verdsmeister i Deventer, også då utan å vinne ein distanse.

I 1970 vart Fornæss norsk meister på ny, då etter å ha vunne begge dei lengste distansane. Under EM 1970 kjempa han ein drabeleg kamp om EM-tittelen mot nederlendaren Ard Schenk, og trass i at han gjekk ein framifrå 10 000 m som han vann på tida 15.42,9, mangla han 1,8 sekundar på å innhente Schenk sitt forsprang frå dei tre tidlegare distansane. I VM 1970 på Bislett stadion i Oslo enda Fornæss på femteplassen. År 1970 vart elles den aller fyrste noregsmeisterskapen i skeise-sprint avvikla. Magne Thomassen frå Trondheim vann på heimebane, føre nettopp Dag Fornæss som sigra på den fyrste 500-meteren.

Fornæss tok sin tredje strake NM-tittel i 1971 på Melløs stadion i Moss. Her vann han ein klar siger, som året før vart Roar Grønvold nummer to. Også under europameisterskapen i Heerenveen imponerte Fornæss, med klare sigrar på både 5 000 m og 1500 m slo han toaren Ard Schenk med godt over eitt tidspoeng. Distansiger på 500 m under VM i Göteborg borga for at Fornæss skulle ta tilbake VM-tittelen, men svakare løp i resten av meisterskapen gjorde at han enda på fjerdeplass, over fire tidspeong bak den suveren vinnaren, Ard Schenk.

I 1972 vart Fornæss nummer to i NM, slått av Roar Grønvold. Grønvold vart også beste nordmann under EM med sin andreplass, Fornæss vart nummer fem. Under sprint-NM slo Fornæss opp ein gammal lyskestrekk og fekk resten av sesongen nærast spolert. Han satsa mykje på å kome i form til OL i Sapporo, men vart berre nummer 13 på både 1500 m og 10 000 m. Det vart hans avskjed med skeiseidretten.

Ymse
Fornæss var aktiv fotballspelar på toppnivå for Skeid i 1970-72.

Fornæss vart tildelt Morgenbladets Gullmedalje, Oscarstatuetten og Sportsjournalistenes statuett som «Årets idrettsnavn» i 1969.

Kjelder
 Alt om skøyter, aktuelle årgangar.
 Sportsboken, aktuelle årgangar.
 

Norske skeiseløparar
Norske fotballspelarar
Verdsmeistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Europameistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Noregsmeistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Norske deltakarar under vinter-OL 1972
Skeiseløparar under vinter-OL 1972
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Vinnarar av Oscarstatuetten 
Skeid-spelarar
Folk frå Hamar
Nov

Nov kan vise til:

 Den staden der veggstokkane er felte saman i hjørnet av eit lafta tømmerhus. Sjå laft.
 Eit utvendig hjørne på eit hus.

Kjelder
Refúgio Emílio Goeldi

Refúgio Emílio Goeldi er ein  brasiliansk sommarleir i Antarktis kalla opp etter den sveitsisk-brasilianske naturforskaren og zoologen Émil Goeldi. Han vart bygd i 1988 og ligg på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. 

Hytta kan ta imot seks forskarar i opp til 40 dagar og er både logistisk og administrativt avhengig av Comandante Ferraz-basen. I lag med hytta Refúgio Astrônomo Cruls på Nelson Island dannar dei grunnlaget for den brasilianske forskinga i Antarktis.

Sjå òg
Forskingsstasjonar i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Refuge Emílio Goeldi» frå ,  den 18. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Brasil og Antarktis
Utpostar i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Skipingar i 1988
1988 i Antarktis
Refúgio Engenheiro Wiltgen

Refúgio Engenheiro Wiltgen var ein brasiliansk forskingsinstallasjon som vart nytta om sommaren i Antarktis, kalla opp etter ingeniøren João Aristides Wiltgen, grunnlagd av Det brasiliansk instituttet for antarktiske studiar. Han vart skipa den 3. februar 1985 på Elefantøya, Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og både logistisk og adminsitrativt avhengig av Comandante Ferraz-basen. Han vart nedlagt sommaren 1997/98.

Sjå òg
Forskingsstasjonar i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Refuge Engineer Wiltgen» frå ,  den 18. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Brasil og Antarktis
Utpostar i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Skipingar i 1985
1985 i Antarktis
Nedleggingar i 1997
Refúgio Pe. Balduino Rambo

Refúgio Pe. Balduino Rambo var eit brasiliansk sommaranlegg i Antarktis kalla opp etter botanikaren og presten Balduino Rambo. Han låg på King George Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis, og var tilknytt Comandante Ferraz-basen administrativt og logistisk. Basen vart lagt ned i 2004. 

Han vart opna sommaren 1985 og kunne ta imot seks forskarar i opp til 40 dagar.

Sjå òg
Forskingsstasjonar i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Refuge Pe. Balduino Rambo» frå ,  den 18. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Brasil og Antarktis
Utpostar i Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
Skipingar i 1985
Nedleggingar i 2004
1985 i Antarktis
Risopatrón-basen

Risopatrón-basen, òg kalla Luis Risopatrón-basen, er ein liten chilensk forskingsbase i Antarktis nordvest på Robert Island i Sør-Shetlandsøyane. Han ligg på eit eid mellom Coppermine Peninsula og Alfatar Peninsula og grensar til Carlota Cove i nord og Coppermine Cove i sør. Han vart grunnlagd som ein tilhaldsstad i 1949 og ein base i 1954. Om sommaren vert det her drive forsking på geologi, geofysikk og biologi.

Basen er truleg kalla opp etter den chilenske geografen Luis Risopatrón (1869-1930), som laga eit omfattande stadnamnregister i Chile i 1924.

Basen ligg 1,61 km søraust for Fort William, 1,63 km nord-nordvest for The Triplets, 11,3 km nordvest for Arturo Prat-basen og 8,16 km nord-nordaust for Maldonado-basen

Kjelder

 Styreplan for verneområde nr. 16 Coppermine Peninsula. - Antarktistraktaten.
 J. Turner and S. Pendlebury. Greenwich, Robert and Media Luna øyar, Sør-Shetlandsøyane. The International Antarktis Weather Forecasting Detdbook. British Antarctic Survey.
 Bases, refugios y campamentos.  INACH ein Antártica. 

Chile og Antarktis
Utpostar på Sør-Shetlandsøyane
1949 i Antarktis
Skipingar i 1949
St. Ivan Rilski-kapellet

St. Ivan Rilski-kapellet er eit kapell ved den bulgarske basen St. Kliment Ohridski på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane og er den første ortodokse bygningen i Antarktis og den sørlegaste ortodokse bygningen i verda. Dei tre grunnsteinane på 3,5 x 3,5 m vart lagt den 9. desember 2001 av protodiakon Ljubomir Bratojev, og kapellet vart vigsla den 9. februar 2003.

Bjølla til kapellet vart donert av Nikola Vasilev, tidlegare visestatsminister i Bulgaria som arbeidde som lege på den bulgarske basen i 1993/94, medan krossen på taket vart donert av den bulgarske kunstnaden Ditsjo Kapusjev.

Sjå òg
 St. Kliment Ohridski-basen
 Religion i Antarktis
 Treeiningskyrkja i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St. Ivan Rilski Chapel» frå ,  den 18. mars 2014.  
 
 Ivanov, L. and N. Ivanova. Livingston Island. In: Antarctic: Nature, History, Utilization, Geographic Names and Bulgarian Participation.  Sofia: Manfred Wörner Foundation, 2014. pp. 16–20. (in Bulgarian) ISBN 978-619-90008-1-6 (Second revised and updated edition, 2014. 411 pp. ISBN 978-619-90008-2-3)
 Ivanov, L. General Geography and History of Livingston Island. In: Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp. 17-28. ISBN 978-954-07-3939-7

Kyrkjer ferdigstilt i 2003
Kyrkjer i Antarktis
Utpostar i Antarktis
Bulgaria og Antarktis
Livingston Island
San Martín-basen

San Martín-basen (spansk Base San Martín) er ein argentinsk base i Antarktis, driven av Instituto Antartico Argentino på Barry Island nær Den antarktiske halvøya. Han vart opna 21. mars 1951 av Den argentinske hæren som namngav basen etter helten frå den argentinske sjølvstendekrigen, general José de San Martín. Basen kan ta opp mot 20 personar. 

San Martín er den vestlegaste argentinske antarktisbasen, og ligg i eit område som vert gjort krav på av både Argentina, Chile og Storbritannia og fordi han ligg nær fjellkedja på Den antarktiske halvøya der forskarar har oppdaga kopar. Ein trur òg det er andre metall her.

Klima

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «San Martín Base» frå ,  den 18. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Official website Direccion Nacional del Antartico
  Fundaciòn Marambio San Martìn Base page
 COMNAP Antarktis Facilities 
 COMNAP Antarktis Facilities Map 

Argentina og Antarktis
Utpostar i Graham Land
Skipingar i 1951
1951 i Antarktis
Signy-stasjonen

Signy-stasjonen er ein forskingsbase i Antarktis på Signy Island, driven av British Antarctic Survey.

Historie
Signy opna i 1947 då ein vêrstasjon vart sett opp i Factory Cove oppom den gamle kvalstasjonen. Han vart den andre forskingsbasen på Sør-Orknøyane (etter den argentinsk Orcadas-basen i 1903). I 1955 vart hytta Tønsberg House bygd der kvalstasjonen låg. I 1963 vart han omgjort til eit laboratorium for biologisk forsking. I starten vart han driven året rundt, men sidan 1995 har han vore ein sommarstasjon open frå november til april kvart år.

Anlegg
I dag består basen av fire bygningar med kapasitet for åtte personar. Hovudbygningen, Sorlle House (kalla opp etter kvalfangstkapteinen som gav namn til Signy Island) vert nytta til bustadhus og laboratorium. Dei andre bygningane er for lager, energi og vatn. Det er òg fire små hytter kring øya.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Signy Research Station» frå ,  den 18. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 British Antarctic Survey
 BAS om Signy-stasjonen 
 Bilete av Signy-stasjonen 
 COMNAP 

Utpostar i Antarktis
Britisk Antarktis
Utpostar på Sør-Orknøyane
1947 i Antarktis
Skipingar i 1947
Siple-stasjonen

Siple-stasjonen var ein stasjon i Antarktis oppretta i 1973 av Stanford's STAR Lab, for å utføre eksperiment som sendte særs lågfrekvente bølgjer (VLF) opp i magnetosfæren. Plasseringa var nær den magnetiske sørpolen, og det tjukke isdekket gjorde at ein kunne nytte ein relativt effektiv dipolantenne ved VLF-frekvensar (3 kHz). John Katsufrakis frå Stanford University var opphavet til stasjonen og VLF-eksperimenta  vart finansierte av Stanford. 

I røynda var det to stasjonar, Siple I og seinare Siple II - kring 1979, då den første vart knust av isen. Den originale Siple I-stasjonen hadde plass til at fire mann kunne overvintre, medan Siple II hadde plass til åtte personar. 

Siple-stasjonen vart nedlagt då forskingsprosjektet var over i 1980-åra. Siple II-stasjonen nytta ein 300 kW generator til å drive ein VLF-sendar, der signal vart sendte til Roberval i Canada. På den tida hadde Siple II-stasjonen den lengste dipolantenna i verda. Ho var opphavleg 19 km lang, og vart sidan auka til 38 km, i tillegg til at ei anna 38 km lang antenne gjekk vinkelrett på den første. Ein kunne dermed sende faseretta signal med antennene.

Bakgrunnsstoff
Siple-stasjonen 
STAR Lab 

Utpostar i Palmer Land
Skipingar i 1973
1973 i Antarktis