alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Elin Nilsen

Elin Nilsen () er ein norsk tidlegare langrennsløpar som representerte Bossmo og Ytteren IL i Rana. I perioden 1991 til 2001 vann ho åtte stafettmedaljar for Noreg i 4x5 km stafett, fordelt på OL-sølv i 1992, 1994 og 1998, VM-sølv i 1995, 1997 og 2001, samt VM-bronse i 1991 og 1993. Hennar beste individuelle plasseringar i internasjonale meisterskap er to fjerdeplassar på 30 km, høvesvis under vinter-OL i Albertville i 1992 og i Nagano i 1998. Nilsen vann åtte norske meisterskap i langrenn i tida 1992-2002.

Aktiv
Nilsen tok bronsemedaljen på 15 km under NM 1990 på Gjøvik, og vart nummer fire på 30 km i same meisterskapen. Året etter fekk ho sin internasjonale meisterskapsdebut i VM på ski, då ho gjekk tredjeetappen for Noregs lag som tok bronse på stafetten. Ho etablerte seg i noregstoppen i langrenn frå 1992-sesongen av. Med to NM-gull og ein bronse i Trondheim var ho i 1992 sjølvskriven på stafettlaget under dei olympiske leikane i Albertville. Etter at Solveig Pedersen, Inger Helene Nybråten og Trude Dybendahl hadde lagt grunnlaget, kunne Nilsen gå Noreg i mål til OL-sølv. Også i dei to nestkomande vinterleikane, 1994 på Lillehammer og 1998 i Nagano, tok Nilsen sølvmedaljar i 4x5 km stafett med Noreg.

Nilsen hevda seg mellom verdseliten frå 1992. Ho vart nummer 10 på 5 km under Vinter-OL 1992 og kom på fjerdeplass på den avsluttande 30-kilometeren. Dei sju neste sesongane vann ho alle gongane ein sølvmedalje eller ein bronsemedalje med det norske stafettlaget, men individuelt måtte ho nøye seg med sjetteplassar i VM 1995 og VM 1997 som best. Både under Vinter-OL 1998 og ski-VM året etter var Nilsen med i kampen om ein bronsemedalje, ved begge høva vart ho nummer fire.

Under NM 1994 i Vegårshei tok Nilsen sitt tredje NM-gull. Sidan vart ho norsk meister på 15 km i 1997, på 5 km i 1998, og på både 15 km og 30 km i 1999. I 2002 tok ho sitt åttande og sitt siste noregsmeisterskap i langrenn. To år seinare fekk ho NM-bronsen på tremila, hennar 19. NM-medalje, alle vunne i individuelle tevlingar.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
 Ski-VM 1991 i Val di Fiemme: Nr 15 på 15 km, bronsemedalje på stafetten
 Vinter-OL 1992 i Albertville: Nr 4 på 30 km, sølvmedalje på stafetten
 Ski-VM 1993 i Falun: Nr 13 på 30 km, bronsemedalje på stafetten
 Vinter OL 1994 på Lillehammer: Nr 12 på 5 km, sølvmedalje på stafetten
 Ski-VM 1995 i Thunder Bay: Nr 6 på 30 km, sølvmedalje på stafetten
 Ski-VM 1997 i Trondheim: Nr 6 på 15 km, sølvmedalje på stafetten
 Vinter-OL 1998 i : Nr 4 på 30 km, sølvmedalje på stafetten
 Ski-VM 1999 i Ramsau: Nr 4 på 15 km og i 4x5 km stafett 
 Ski-VM 2001 i Lahti: Sølvmedalje i 4x5 km stafett 

Nilsen la opp som toppløpar i 2002, men heldt fram med å vinne Skarverennet til 2006, hennar trettande siger i rennet sidan den fyrste i 1988.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske langrennsløparar
Folk frå Rana
Palmyra



Palmyra (arabisk تدمر, Tadmur; arameisk ܬܕܡܘܪܬܐ,  hebraisk תַּדְמוֹר, Tadmor, Taḏmôr, gammalgresk Παλμύρα) er ein arabisk ruinby sentralt i Syria. Han var ein viktig by i antikken og låg i ein oase 215 km nordaust for Damaskus og 180 km sørvest for Eufrat ved Deir ez-Zor. Han var lenge ein viktig stoppestad for karavaner som skulle krysse Den syriske ørkenen og var kjend som Ørkenbrura. Dei tidlegare dokumenterte kjeldene omtalar byen med det semittiske namnet Tadmor, Tadmur eller Tudmur (som tyder «byen som fråstøyter» på amorittisk og «den ustyrlege byen» på arameisk) på babylonske tavler funne i Mari.

Sjølv om byen vart fråflytta etter 1500-talet, vert han framleis kalla Tadmor på arabisk. Det ligg ein nyare by med same namn like ved ruinane. Innbyggjarane bygde ei rekkje store monument med gravkunst som kalksteinsheller med byster av dei avlidne. 

Staden vart oppført på lista til UNESCO over verdsarva i 1980.

Klima

Sjå òg

Det palmyrenske riket
Bel-tempelet
Romarteateret i Palmyra

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Christian Sahner, «The Temple of the Bride of the Desert,» The Wall Street Journal, 27. august 2011 
Metropolitan Museum of Art - Palmyra
Temple of Baal, Palmyra i Syria
Palmyra. Italian-Syrian Archaeological Mission of the University of Milan
http://i-cias.com/e.o/palmyra.htm
Interactive 360º panoramas of Palmyra

 
Krisa i det tredje hundreåret
Romerske stader i Syria
Stader i Bibelen
Verdsarv i Syria
Tidlegare busetnader i Syria
Oasar i Syria
Den fruktbare halvmånen
Den syriske ørkenen

Den syriske ørkenen (arabisk بادية الشام, Bādiyat ash-shām), òg kalla Den syrisk-arabiske ørkenen, er ein kombinasjon av stepper og verkeleg ørken som ligg nord i Arabia og dekkjer over 500 000 kvadratkilometer av Syria. Ørkenen er særs steinete og flat.

Geografi 
Den syriske ørkenen er ein del av Al-Hamad, som dekkjer delar av Tyrkia, Syria, Irak, Jordan og Saudi-Arabia. Han grensar i vest til Orontesdalen og i aust til Eufrat. I nord går ørkenen over i meir frodige grassletter. I sør held ørkenen fram sørover på Den arabiske halvøya. Mange mindre ørkenar ligg innanfor den Den syriske ørkenen som Palmyra. Damaskus ligg i ein oase i ørkenen. Det merkverdige landskapet i ørkenen vart danna av lava frå vulkanområdet Jabal ad Duruz sør i Syria. Den syriske ørkenen er opphavet til syrisk hamster.

Historie 
Ørkenen var historisk busett av beduinar og mange lever framleis i området, men hovudsakleg i byar og busetnader nær oasar. Somme beduinar lever framleis på den tradisjonelle måten i ørkenen. Safaittiske inskripsjonar, førarabiske tekstar skrivne av skrivekunnige beduinar, finst over heile Den syriske ørkenen. Desse er daterte til kring det første hundreåret fvt. til 300-talet evt. 

Under Irakkrigen var ørkenen ei viktig forsyningslinje for irakiske opprørarar, og den irakiske delen av ørkenen vart ein viktig skanse for sunni-opprørarar som opererte i Al Anbar guvernement, særleg etter at koalisjonen erobra Fallujah under operasjon Phantom Fury. Ei rekkje militære operasjonar frå koalisjonen var relativt ineffektive når det gjaldt å drive opprørarane ut av ørkenen. Opprørarane byrja å få kontroll over det omliggande området. I september 2006 hadde dei fått kontroll over nesten heile Anbar guvernement og hadde flytta det meste av styrkane, utstyret og leiarane sine lenger aust til byar opprørarane kontrollerte nær Eufrat. Den syriske ørkenen vart framleis nytta som ei av hovudrutene for å smugle utstyr.

Sjå òg 
Den fruktbare halvmånen

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Den syriske ørkenen» frå ,  den 29. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Ørkenar i Syria
Ørkenar i Jordan
Ørkenar i Irak
Den fruktbare halvmånen
Skogbruk i Syria

Skogbruk i Syria er avgrensa til kystfjella som strekkjer seg frå grensa til Tyrkia til Libanon, parallelt til Middelhavet. Skogområda i Syria har minka frå 20 000 kvadratkilometer i 1911 til 7 500 kvadratkilometer i 1947. I 2010 var skogområda kring 4 500 kvadratkilometer, eller 2,55 % av det samla arealet av Syria.

Historie
I antikken var Syria rikt skogkledd. Mange av skogane har vorte tynna ut eller forsvunne på grunn av hogst for tømmer og ved, overbeite og mange skogbrannar.

Regionar og artar
Nord i Syria ligg skogsområdet Kurd-Dagh, nordvest for Aleppo. Kurd-Dagh er særleg snauhogd på grunn av stor hogst under fyrste verdskrigen. Det er redusert til krattskog av Kermes-eik (Quercus coccifera), med enkelte Aleppo-furuar (Pinus halepensis) og svartfuru.

I nordvest, nær grensa til Tyrkia og provinsen Hatay dekkjer dei to skogane Baer og al-Bassit i alt . Dei dannar den største skogen i Syria. Bassit, nær kysten, består av tett tett aleppofuru. Skogen vart herja av brann. Baer, som ligg 800 meter over havet, består av aleppofuru, tyrkisk eik (Quercus cerris) og vallone-eik. Skogen er hovudsakleg verna mot hogst, men kring kantane, vert skogen fjerna for å nyttast i tobakkstørkingsverk..

Al-Ansariyahfjella går parallelt til kysten og stig til 1500 meter over havet og strekkjer seg over 100 km ned til Homskløfta. Fjellryggen er dekt med eik. Det finst fleire isolerte lommer med libanesisk seder (Cedrus libani), kilikisk furu (Abies cilicica) og einer (Juniperus excelsa). Der høgda går ned til 800 meter veks eviggrøne eiketre. Skogane ved al-Ansariyahfjella dekkjer eit område på kring .

Dei indre fjellkjedene er nesten heilt avskoga. Daddelpalma (Phoenix dactylifera) og pistasjetra er dei einaste tre som veks i Den syriske ørkenen. Pistasjetre er spreidde og det finst berre nokre få tre per hektar, men dei strekkjer seg over to enorme område i Den syriske ørkenen: Abd-el-Aaziz i al-Jazira og Bilas i Palmyra-området.

Sjå òg
Ajloun skogreservat (Jordan, nær Syria)
Guds sedar (Libanon)
Dibeen skogsreservat (Jordan, nær Syria)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Forestry in Syria» frå ,  den 29. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Syria
Aslaug Dahl

Aslaug Magna Dahl () er ein norsk tidlegare langrennsløpar frå Nesseby. Ho var med å vinne bronsemedaljen for Noreg i 3x5 km stafett under vinter-OL 1972 i Sapporo. Dahl vart noregsmeister på 5 km i 1970 ig 1976, og tok elles seks NM-sølv i tida 1970-76.

Aktiv
Dahl deltok i sin fyrste noregsmeisterskap på ski i 1969 og vart nummer seks på 10 km. Året etter overraska ho og vart norsk meister på 5 km i Meldal. I 1971 fekk ho med seg dei individuelle sølvmedaljane frå NM, i begge tevlingane vart ho slått av Berit Mørdre. Nye sølvmedaljar fekk ho på 5 km i 1972, 10 km 1973 og 5 km i 1974. I 1972 fann ho si overkvinne i Katharina Mo, sidan i Berit Mørdre.

Under vinterleikane 1972 i Sapporo vart ho nummer seks og beste norske på opningsdistansen 10 km, for så å verte nummer åtte på 5-kilometeren. I stafetten over 3x5 km gjekk Dahl andreettappen etter Inger Aufles, ei tevling som enda med at Berit Mørdre gjekk dei norske kvinnene inn til bronsemedaljar.

Dahl vann sin andre NM-tittel då ho sigra i ein tett 5 kilometer under NM 1975 i Flatebygd, 1, 6 sekundar føre Marit Myrmæl og 3,1 sekundar framom Berit Mørdre. I 1976 tok ho si tiande og siste NM-medalje (2-6-2) då ho kom på sølvplassen etter Berit Johannessen på den alle fyrste 20 km i NM-samanheng, eit renn som vart avvikla i Surnadal.

Dahl la opp etter 1977-sesongen.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
 Ski-VM 1970 i Strbske Pleso: Nr 14 på 10 km, nr 4 på stafetten
 Vinter-OL 1972 i Sapporo: Nr 6 på 10 km. Bronsemedalje på stafetten.
 Ski-VM 1974 i Falun: Nr 16 på 10 km

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske langrennsløparar
Folk frå Nesseby
Norske deltakarar under vinter-OL 1972
Ajía Paraskeví på Lésvos

Ajía Paraskeví (gresk Αγία Παρασκευή) er ein landsby og tidlegare kommune inst i Kalloníbukta midt på øya Lésvos i periferieininga Lésvos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Ajía Paraskeví vart innlemma i kommunen Lésvos i 2011, men inngår frå 2019 som ei kommunaleining i kommunen Vest-Lésvos.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Ajía Paraskeví 2 497 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 2 195 innbyggjarar.

Referansar 

Ajia Paraskevi
Ajia Paraskevi
Ajia Paraskevi
Svartbjørk

Svartbjørk (Betula nigra) er ei bjørk som er naturleg viltveksande aust i USA, frå New Hampshire vest til sørlege delar av Minnesota og sør til nordlege Florida og Aust-Texas. Ho er vanleg på flaumbankar og sumper. 

Svartbjørka er eit løvfellande tre som blir 25 meter høgt, sjeldant 30 meter. Stammen har typisk diameter på opptil 50 cm (svært sjeldan opp i 150 cm), ofte med fleire stammar. Borken er svært variabel, vanlegvis mørk grå-brun til rosaaktig brun og skjella, men hjå enkelte individ glatt og kremete rosakvit, mens den lause neveren er som oppkrølla papirark. Bjørka har blanke, mørkegrøne blad som blir gule om hausten.

Treet er brukt i landskapsarkitektur på grunn av den særmerkte borken og ettersom det toler å veksa både i våte og sumpaktige og høgaregliggjande område. Det er utvikla fleire kultivarar med mykje kvitare bork enn opphavsforma, som  'Heritage' og 'Dura Heat'. Dette er dei einaste lysfarga bjørketrea som er motstandsdyktige mot amerikansk bjørkepraktbille som finst i varme område i søraustlege USA.

Urfolk i USA brukte den kokte sevja som eit søtingsmiddel lik lønnesirup. Innsida av borken blei brukt som hungermat. Bjørka er vanlegevis for vridd og kvistete til å ha verdi som tømmertre.

Kjelder

Betula nigra, rhs.org.uk
Denne artikkelen bygger på «Svartbjørk» frå , og «Betula nigra» frå  den 29. mars 2014.

Bakgrunnsstoff

Bjørkefamilien
Plantar i USA
Semperoper

Semperoper (Semperoperaen) er eit vidgjete operahus i Dresden i Tyskland, der Sächsische Staatsoper Dresden (Den sachsiske statsoperaen i Dresden) har tilhald. Operahusets eige orkester har namnet Sächsische Staatskapelle Dresden (Det statlege sachsiske orkesteret). I tidlegare tider var dette operahuset staden for den keisarlege hoff- og statsoperaen i Sachsen. 

Namnet Semperoper har operahuset fått etter arkitekten som teikna det, Gottfried Semper. Huset stod ferdig i 1841, men har vorte skada fleire gonger seinare, under ein brann i 1869, og av dei alliertes bombingar av Dresden i februar 1945 (under den andre verdskrigen). Det vart oppattbygd og opna på nytt i 1985, men vart mykje skada enno ein gong under dei flaumane som råka Dresden og store lutar av Sentral-Europa i 2002.

Bakgrunnsstoff

 Internettsidene til Semperoper
Operahus
Dresden
Ras al-Bassit

Ras al-Bassit (arabisk رأس البسيط), historisk kjend som Posideion eller Posideium, er eit lite nes 53 km nord for Latakia i Syria ved Middelhavet. Neset er ein populær feriestad og kystlinja er uvanleg med særeigne svarte sandstrender.

Historie
Ein trur at Ras al-Bassit er staden der den greske byen Posideium låg i antikken, nemnt av både Strabon og Herodotos.

Utgravingar leia av den franske arkeologen Paul Courbin mellom 1971 og 1984 avslørte ein liten busetnad frå seinbronsealderen, då han kan ha fungert som ein utpost for Ugarit, i sør. I motsetnad til Ugarit overlevde Bassit inn i jarnalderen. Han hadde sterke band til Fønikia og Kypros, og grekarane var her frå 600-talet fvt. Bassit vart utvida og akropolisen vart forsterka under grekarane.

Dei kanadiske arkeologiske utgravingane i 2000 har fokusert på den seinromerske og austromerske åpå staden (Université du Québec à Rimouski / Université de Montréal). Bassit blømde frå seint på 200-talet til tidleg på 500-talet fvt. og denne perioden er markert av mange viktige byggprosjekt. Eit kyrkjeområde vart bygt ved foten av akropolisen på 500-talet, då staden var i nedgang, og han verkar å ha blitt gradvis fråflytta kort tid etter den arabiske erobringa. Utgravinga av kyrkja synte eit lite kapell frå krosstoga (1100- til 1200-talet).

Hamna var framleis i bruk under krosstoga og var destinasjon for venetianske skip på 1400- og 1500-talet. På 1700-talet vart han berre nytta av lokale fiskarar.

Geografi
Like nord for staden ligg Aqraa, det høgaste fjellet på austkysten av Middelhavet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ras al-Bassit» frå ,  den 29. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bibliografi
 Courbin, Paul (1986). 'Bassit'. Syria 63, s. 175–220.

 Beaudry, Nicolas, & Perreault, Jacques Y. (2003). 'Travaux récents à la basilique de Ras el Bassit', Annales archéologiques arabes syriennes 45-46, s. 381–391.
 Beaudry, Nicolas (2005). 'Formes architecturales et géographie historique: l'église de Bassit et le corpus nord-syrien', Mélanges Jean-Pierre Sodini, Travaux et mémoires 14, Paris, s. 119–136. 
 Mills, Philip J. E., & Beaudry, Nicolas (2007). 'The ceramic coarse wares from the basilica excavations at Ras el Bassit in Syria: a preliminary assessment', LRCW2. Late Roman coarse wares, cooking wares and amphorae in the Mediterranean: archaeology and archaeometry, British Archaeological Reports S1662, Oxford, s. 745–754.
 Beaudry, Nicolas (2007). 'Ras el Bassit et l'Antiquité tardive sur la côte nord-syrienne', Revue d'études des civilisations anciennes du Proche-Orient 13, s. 19–28.

Bakgrunnsstoff
 MAQREB - Mission archéologique canadienne à Ras el Bassit 

Bronsealderstader i Syria
Jarnalderstader i Syria
Jarnalderstader i Syria
Romerske stader i Syria
Nes i Syria
Tidlegare busetnader i Syria
Arkeologiske funn i Latakia guvernement
Ras Ibn Hani

Ras Ibn Hani (arabisk رأس ابن هاني) er eit lite nes som ligg 8 km nord for Latakia i Syria ved Middelhavet. Det er ein viktig arkeologisk stad som var busett nesten kontinuerleg frå seint i bronsealderen til bysantinsk tid. Staden er no ein stor feriestad kalla Cote d'Azur.

Historie
Kyststaden ligg berre to timars gåtur frå bronsealderstaden Ugarit, og overlevde så vidt kollapsen til Ugarit mot slutten av bronsealderen. Staden er identifisert staden grekarane kalla Betyllion,.

Spor ved leirstaden indikerer at busetnaden ved Ras Ibn Hani vart folkesett på by av ptolemeiarar på midten av 200-talet fvt., etter den tredje syriske krigen. Som følgje av krigen tok egyptarane over Selvkia Pieria. Ein trur at for å verne Selvika Pieria frå Laodicaea (Latakia), som vart kontrollert av Selevikide-dynastiet grunnla Ptolemaios III ein busetnad ved Ras Ibn Hani. Denne busetnaden var visstnok kortliva. Spora indikerer at han forsvan etter andre halvdelen av det første hundreåret fvt. etter at Det ptolemeiske kongedøme mista kontrollen over området.  Robin Lane Fox skriv  at Trajan gjekk i land på denne staden for å nå troppane sine i Syria under det lagnadstunge mesopotamiske felttoget i 114–117 fvt.

Arkeologiske funn
Arkeologiske funn indikerer at det var ein hellenistisk busetnad her, men namnet og kva tid han vart grunnlagd er ikkje kjend, og han er heller ikkje nemnd i kjeldene. Det er funne minst 512 hellenistiske myntar. Kring 170 ptolemaiske myntar er datert frå regjeringtida til Ptolemaios II, Ptolemaios III og Berenike, 309—80 fvt. Ein har òg funne ein inskripsjon som er datert til andre halvdel av 200-talet fvt. med ei liste over ptolemaiske leigesoldatar.

Sjå òg
Minet el-Beida
Ugarit

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ras Ibn Hani» frå ,  den 29. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bibliografi

Tidlegare busetnader i Syria
Greske stader i Syria
Nes i Syria
Ugarit
Bronsealderstader i Syria
Arkeologiske funn i Latakia guvernement
Armin van Buuren

Armin van Buuren () er ein nederlandsk trance-DJ og musikkprodusent. Han vart i 2007, 2008, 2009 og 2010 vald til verdas beste DJ i den årlege kåringa til britiske DJ Magazine. Ingen andre har nokon gong vunne prisen fire år på rad i den nederlandske musikkhistoria.

Van Buuren vart fødd i Leiden i Nederland. Han voks opp med musikalske foreldre og blei tidleg inspirert og fascinert av musikk. I tillegg til sin kjærleik for musikk fatta han seinare interesse for teknologi og datamaskinar. Då han var 14 år kjøpte han sin fyrste samplar, tok synthen til far sin og byrja å lage musikk.

Då han sykla til skulen, høyrde han ofte på musikk av Jean Michel Jarre og Ben Liebrand. Han hadde stor respekt for Ben Liebrand og sende han ein demo som blei mottatt med stor entusiasme. Liebrand lærde van Buuren ein stor del om miksing og produksjon av musikk det følgjande året.

Van Buuren fekk stor interesse i miksing og byrja å jobbe som DJ på ein lokal klubb som heitte Nexus. Då han slutta på vidaregåande skule i 1995, byrja han å studere juss på universitetet. Han flytta studioutstyret sitt frå soverommet til eit ekte studio. Nokre av dei fyrste låtane han produserte i sitt nye studio var hitar som «Touch Me» og «Communication». Han likte ikkje å vere bunden til ein spesiell musikkstil, så dei neste åra hadde ein variert stil. Han beskriv musikken sin som oppløftande, melodirik og energisk.

Han har i seinare tid fullført utdanninga og er per dags dato ein fullverdig advokat i Nederland. Den 17. september 2009 gifta han seg med Erika van Thiel etter eit forhold på over 10 år.

Nederlandske musikarar
Elektroniske musikarar
Folk frå Leiden
Marit Myrmæl

Marit Myrmæl () er ein norsk, tidlegare langrennsløpar frå Meldal i Sør-Trøndelag. Ho sikra seg fire gullmedaljar i norske meisterskap på ski i tida 1976-79, og  fekk ein bronsemedalje med Noregs stafettlag under vinter-OL 1980 i Lake Placid. Sonen Daniel Helgestad er langrennar på nasjonalt toppnivå.

Aktiv
Den 19-årige Myrmæl imponerte stort då ho under NM 1973 tok bronsemedaljen på 10 km på Lillehammer, og sidan sølvmedaljen på 5 km på Fåberg, begge tevlingane vart vunne av Berit Mørdre Lammedal. To år seinare tok Myrmæl sølv på begge NM-distansane, på 5-kilometeren var ho i mål 1,6 sekund bak vinnaren Aslaug Dahl. I 1976 vart ho noregsmeister for fyrste gong då ho vann ein klar siger på 5 km i Surnadal, på 10 km kom ho på bronseplass. Ho deltok i vinterleikane 1976 i Innsbruck, utan å markere seg.

Under ski-NM på Røros i 1977 kjempa Myrmæl mot Berit Kvello om alle tre NM-tittlane. Kvello vann både 5 km og 10 km, med Myrmæl på andreplass, men på 20 km var rollene snudd, Myrmæl sigra med Kvello 19 sekundar bakom. Sesongen etter tok Myrmæl på ny NM-sølvmedaljane på 5 km og 10 km, medan ho då vart nummer tre på 20 km. I 1979-sesongen deltok ikkje nygifte Berit Aunli, før Kvello, og Myrmæl gjekk inn til NM-gull på 10 km i Steinkjer og på 20 km i Rindal.

I OL-sesongen var Berit Aunli tilbake i langrennsløypa, og sigra i alle tre NM-løpa. Myrmæl tok sølvet på 5 km og bronsen på 5 km. Både Myrmæl og Aunli var sentrale då Noreg tok bronse på stafetten under OL 1980 i Lake Placid; Brit Pettersen og Anette Bøe gjekk dei to fyrste etappane for Noreg.

Etter 1980 fekk Noreg mange unge, flinke kvinnelege langrennarar og kampen om medaljane og representasjonsoppgåvene hardna til. Myrmæl gjekk sitt beste meisterskapsløp då ho under VM i Oslo i 1982 kom på sjetteplass, men ho fekk ikkje plass på det norske laget i 4x5 km stafett. Ho tok NM-sølv på 20 km både i 1982 og 1983, begge gongane slått av Brit Pettersen. Sølv fekk ho også på 10 km i 1983, då bakom Anne Jahren, og på 10 km året etter, endå ein gong bakom Pettersen. I den sjølvsame OL-sesongen 1984 vart Myrmæl nummer sju på 10 km under OL i Sarajevo. Ved sesongslutt la ho opp som langrennsløpar.

Myrmæl var seinare ei tid styremedlem i Norges Idrettsforbund.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
 Vinter-OL 1976 i Innsbruck: Nr 18 på 5 km, nr 5 i 4x5 km stafett.
 Ski-VM 1978 i Lahti: Nr 10 på 5 km, nr 5 i 4x5 km stafett.
 Vinter-OL 1980 i Lake Placid: Bronsemedalje på stafetten, nr 18 på 5 km 
 Ski-VM 1982 i Oslo: Nr 6 på 20 km
 Vinter-OL 1984 i Sarajevo: Nr 7 på 10 km

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske langrennsløparar
Norske idrettsleiarar
Noregsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Norske deltakarar under vinter-OL 1976
Langrennsløparar under vinter-OL 1976
Medaljevinnarar under vinter-OL 1980
Norske deltakarar under vinter-OL 1980
Langrennsløparar under vinter-OL 1980
Norske deltakarar under vinter-OL 1984
Langrennsløparar under vinter-OL 1984
Folk frå Meldal
Sanna Grønlid

Sanna Grønlid () er ein norsk tidlegare skiskyttar frå Høydalsmo i Tokke. Ho vart verdsmeister på 5 km i 1985 og på 10 km i 1987. I 1985 vann ho også verdscupen i skiskyting.

Aktiv
Grønlid var ein av pionerane då skiskyting for kvinner kom i gang frå 1983-sesongen. Etter at Gry Østvik vann den fyrste (uoffisielle) verdscupen i skiskyting føre Siv Bråten, kom Grønlid med i toppen då tre norske kvinner toppa verdscupen i skiskyting 1984; Mette Mestad vann, med Grønlid og Bråten på dei neste plassane. I 1985 vann Grønlid verdscupen, deretter måtte ho ein plass ned i 1986-sesongen og ytterlegare ein plass ned, til tredjeplass, i 1987-sesongen.

Grønlid fekk to sølvmedaljar under VM i skiskyting 1984 i Antholz, fyrst i 5 km sprint bakom Venera Tsjernysjova frå Sovjetunionen, sidan med det norske stafettlaget over 3x5 km. Året etter vann Grønlid gullmedaljen på 5 km under VM i sveitsiske Egg am Etzel, samt sølvmedaljar på 10 km og i 3x5 km stafett. Under VM 1986 i Falun vart det bronsemedaljar i dei to øvingane der ho året før tok sølvmedaljar. I sitt siste verdsmeisterskap i Lahti 1987 vann Grønlid ein klar siger på 10 km og fekk ein ny stafett-bronse, som i Falun i 1986, gjekk ho på lag med Anne Elvebakk og Siv Bråten.

Grønlid la opp etter 1987-sesongen.

Kjelder
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske skiskyttarar
Folk frå Tokke