alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
International Humanist and Ethical Union

International Humanist and Ethical Union (IHEU) er ein internasjonal paraplyorganisasjon for den sekulære humanismen, med over hundre medlemsorganisasjonar over heile verda. Han vart danna på initiativ av Julian Huxley (dåverande generalsekretær i UNESCO) i 1952.

I Noreg er IHEU representert av Human-Etisk Forbund.

Kortfatta definisjon av humanisme
IHEU har gjeve ut eit «Minimum Statement on Humanism» som seier at:

Humanism is a democratic and ethical life stance, which affirms that human beings have the right and responsibility to give meaning and shape to their own lives. It stands for the building of a more humane society through an ethic based on human and other natural values in the spirit of reason and free inquiry through human capabilities. It is not theistic, and it does not accept supernatural views of reality.»

På norsk: «Humanisme er eit demokratisk og etisk livssyn, som hevdar at menneske har både rett og plikt å gi meining og form til sine eigne liv. Han står for oppbygginga av eit meir menneskeleg samfunn gjennom ein etikk basert på menneskelege og andre naturlege verdiar i ei ånd av fornuft og fri tenking gjennom menneskelege evner. Han er ikkje teistisk (gudebasert) og godtek ikkje overnaturlege skildringar av røynda.»

Humanistisk identitet

Framståande medlemer av IHEU går inn for følgjande punkt for å fremje ein humanistisk identitet (Kjelde: ): 

Bruk av ordet Humanisme med stor bokstav utan adjektiv framanfor. 
Bruk av symbolet Happy Human.
Sjå Humanismen som eit livssyn.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «International Humanist and Ethical Union» frå ,  den 25. desember 2007.

Bakgrunnsstoff

Internasjonale organisasjonar
Livssynshumanisme
Livssynsorganisasjonar
Skipingar i 1952
Peter Ustinov

Peter Ustinov el. Peter Alexander von Ustinov () var ein britisk forfattar, skodespelar, instruktør og debattant. Hans familiære bakgrunn var blanda, far hans var såleis tysk statsborgar og mor hans russisk. I kraft av faren sitt arbeid innanfor det tyske diplomatiet, som nyheitskorrespondent og under andre verdskrigen som etterretningsoffiser for den britiske sikkerheitstenesta MI5, reiste familien mykje rundt. Dette er truleg ein av grunnane til at Peter Ustinov talte så mange språk, såleis engelsk, fransk, spansk, tysk, italiensk og russisk og i mindre grad tyrkisk og gresk.

I karrieren som filmskodespelar er han mest kjend for å ha medverka i romar-filmane Quo Vadis? og Spartacus, og dessutan for å ha spela Hercule Poirot i eit par filmar, først og fremst i Døden på Nilen.

Ustinov mottok to gonger ein Oscar for beste mannlege birolle. Først for rolla i Spartacus og sidan for rolla i Topkapi.

Attåt karrieren som skodespelar skreiv Ustinov også romanar og teaterstykke, og han var ein ivrig samfunnsdebattant. Peter Ustinov var såleis president for World Federalist Movement - som går inn for ei verdsregjering - frå 1991 og fram til sin død.

Utvalde filmar 
 One of Our Aircraft is Missing (1942)
 Quo Vadis? (1951)
 Spartacus (1960)
 Billy Budd (1962)
 Topkapi (1964)
 Døden på Nilen (1978)
 The Bachelor (1999)
 Luther (2003)

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Peter Ustinov» frå ,  den 25. desember 2007.  

Ustinov, Peter
Ustinov, Peter
Britiske forfattarar
Salman Rushdie

Salman Rushdie () er ein forfattar av romanar og noveller, kjend for fantastisk handling frå det indiske subkontinentet. 

Verka hans er i grenselandet mellom ulike retningar som magisk realisme, postmodernisme og postkolonialisme. Han brukar språket levande, utfordrande og leikande, og eksperimenterer blant anna ved å blande engelsk med uttrykk frå andre språk, særleg urdu og hindi.

Rushdie er ein kontroversiell forfattar, særleg på grunn av boka Sataniske vers, der det blir antyda i ei draumescene at somme av versa i Koranen kan vere skrivne av djevelen. Dette førte til at den iranske leiaren Khomeini sende ut ein fatwa med dødsdom for blasfemi mot Rushdie.

Liv 
Rushdie vart fødd og voks opp i Bombay i India der han voks opp, men fekk den høgare utdanninga si i England, der han mellom anna studerte historie ved King's College i Cambridge.

Rushdie har sidan fatwaen levd i eksil og under jorda i Storbritannia og seinare USA. Han har vore gift og skild fire gonger, med Clarissa Luard (1976 til 1987, fekk sonen Zafar saman), med den amerikanske forfattaren Marianne Wiggins (1988-1993), Elizabeth West (1997-2004, fekk sonen Milan saman), og med den indisk-amerikanske fjernsynskokken Padma Lakshmi (2004-2007).

Salman Rushdie oppretta i 1994 Det Internasjonale Forfattarparlamentet (IPW), eit internasjonalt nettverk av fristader for forfølgde forfattarar. Dette vart sidan til eit nettverk av fribyar under ICORN (International cities of refuge network). 

I 2007 vart Salman Rushdie slegen til riddar (Knight Commander) av den britiske dronninga.

Utgjevingar 
 Grimus (1975)
 Midnight's Children (1981)
 Shame (1983)
 The Jaguar Smile: A Nicaraguan Journey (1987)
 The Satanic Verses (1988)
 Haroun and the Sea of Stories (1990)
 Imaginary Homelands: Essays and Criticism, 1981 - 1991 (1992)
 Homeless by Choice (1992, med R. Jhabvala og V.S. Naipaul) 
 East, West (1994)
 The Moor's Last Sigh (1995)
 The Ground Beneath Her Feet (1999)
 Fury (2001)
 Step Across This Line: Collected Nonfiction 1992 - 2002 (2002)
 Shalimar the Clown (2005)
 The Enchantress of Florence (2008)
 Best American Short Stories 2008 (2008, redaktør)
 Luka and the Fire of Life (2010)
 Joseph Anton: A Memoir (2012)
 Two Years Eight Months and Twenty-Eight Nights (2015)

Bakgrunnsstoff 
 New York Times special-feature om Salman Rushdie (1999)
 Interview med Salman Rushdie af Ginny Dougary i The Times (2005)

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Salman Rushdie» frå , den 25. desember 2007. 
 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Salman Rushdie» frå , den 24. mai 2008. 
 

Indiske forfattarar
Engelskspråklege forfattarar
Guidonia Montecelio

Guidonia Montecelio  er ein by i provinsen Roma i regionen Lazio i Italia. Byen har om lag 75 000 innbyggjarar.

Historie 
Montecelio vart grunnlagd i 998 som ei festning, Castrum Monticellorum. I 1915 vart det bygd ein militær flyplass i området. Guidonia vart derfor grunnlagd i 1937 og namnet vart vald til ære for generalen ved flyplassen, Alessandro Guidoni, som døydde med han landa ved Montecelio.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Guidonia Montecelio» frå ,  den 25. desember 2007.  
 

Byar i Lazio
Byar i Italia
Fiumicino

Fiumicino er ein by i provinsen Roma i regionen Lazio i Italia med om lag 60 000 innbyggjarar. Den travle Leonardo Da Vinci internasjonale flyplass ligg i kommunen og tener hovudstaden Roma. 

Fiumicino er ein stor fiskeby ved kysten av Tyrrenhavet og har lenge vore kjend for dei flotte sjømatrestaurantane. Mange innbyggjarar i Roma har feriestader her, eller reiser her i helgene og i feriane. Det ligg ei god strand med svart sand i byen. 

Namnet tyder 'lita elv'.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Fiumicino» frå ,  den 25. desember 2007.  
 

Byar i Lazio
Byar i Italia
Den skandinaviske halvøya

Den skandinaviske halvøya er landområdet mellom Nordsjøen og Norskehavet på den eine sida og Austersjøen og Bottenvika på den andre. Den omfattar det meste av Noreg og Sverige. Til Skandinavia høyrer Den skandinaviske halvøya og Danmark. Den skandinaviske halvøya høyrer saman med Finland og Kolahalvøya til Fennoskandia.

Det sørlegaste punktet på halvøya er Smygehuk i Skåne medan det nordlegaste er Kinnarodden (fastlandet) eller Knivskjellodden (om ein reknar med øyar og skjer) i Finnmark. 

Halvøya strekker seg over 15 breiddegradar med store forskjellar i klima og natur. Den skandinaviske halvøya har to skoggrenser: den polare som viser kor langt mot nord ulike treslag veks, og den alpine som viser kort høgt over havet det er skog. Typisk for dette området er at bjørk veks lengst mot nord og høgast over havet, ikkje barskog som er vanleg andre stader. Ingen andre stadar veks det furu så langt mot nord som i Pasvikdalen. Dei skandinaviske fjella går langs halvøya i sør-nord-retninga som eit samanhengande høgt og breiddt fjelldrag på den vestvendte delen av halvøya. Fjella avtar gradvis mot Austersjøen og Bottenvika. I nord blir fjellkjeda kalla Kjølen, i midten Dovrefjell og i sør Langfjella.

Namnet på halvøya kjem frå det latinske Skandinavia, av det urnordiske ordet Skadinaujo, som svarer til det moderne namnet Skåne.

Land 
 
 
  (den nordvestre delen)

Litteratur
 Frislid, Ragnar: Natur mellom to hav. Skandinavia - de store kontrasters halvøy. Forord ved Hans Chr. Alsvik. Oslo: Aschehoug, 1990.

Kjelder

Skandinavia
Halvøyar i Europa
Satyr

Satyrar (gresk Σάτυροι — Sátyroi) er, i gresk mytologi, ei gruppe mannlege følgjesveinar som ofte dukka opp saman med gudane Dionysos og Pan. Dei vert ofte assosiert med sex og dyrisk lyst. På bilete ser ein dei som regel utstyrt med trekk både frå folk og dyr (særleg geiter).

Gresk mytologi
Florianópolis

Florianópolis (offisielt namn município de Florianópolis) er delstatshovudstad i Santa Catarina i Brsail. Folketalet ved folketeljinga i 2007 var 396 723 innbyggjarar.

Florianopolis
Florianopolis
Busetnader grunnlagde i 1726
Civitavecchia

Civitavecchia er ein by i provinsen Roma i regionen Lazio i Italia med om lag 50 000 innbyggjarar. Byen er ein hamneby ved kysten av Tyrrenhavet, om lag 80 km vest-nordvest for Roma, på andre sida av elva Mignone. Hamna er forma av to moloar og ein bølgjebrytar, der det står eit fyr. 

Civitavecchia tyder «gamal by».

Historie
Den moderne byen vart grunnlagd oppå ein gamal etruskisk busetnad. 

Hamna vart konstruert av keisar Trajan på byrjinga av 100-talet. Namnet Centum Cellae vart først gong nemnd i skriftlege kjelder av Plinius den yngre (år 107 evt.). Opphavet til namnet er omstridd og det kan mellom anna referere til dei centum («hundre») hallane i villaen til keisaren. 

Seint i mellomalderen var Centumcellae ein viktig by for austromarane. Han vart erobra av sarasenarar i 828 og seinare ein del av Kyrkjestaten. 

Staden vart ei frihamn under pave Innocens XII i 1696.  Som hovudhamna for Roma i moderne tider vart han okkupert av franskmennene i 1849. 16. april 1859 vart det opna jernbanesamband til Roma. Troppane til paven opna portane til festninga for den italienske generalen Bixio i 1870. 

Under den andre verdskrigen vart Civitavecchia hardt råka av dei allierte sine bombetokt, og mange sivile mista livet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Civitavecchia» frå ,  den 26. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Port of Rome
Bilete av Michelangelo-festninga 

Byar i Lazio
Byar i Italia
Velletri

Velletri er ein by i provinsen Roma i regionen Lazio i Italia med om lag 50 000 innbyggjarar. Han grensar til kommunane Rocca di Papa, Lariano, Cisterna di Latina, Artena, Aprilia, Nemi, Genzano di Roma og Lanuvio.

Velletri er eit kjent senter for vinproduksjon i Lazio.

Historie 

Ein er ikkje sikker på korleis Veleltri vart grunnlagd. Han eksisterte i alle fall i førhistorisk tid, men dei lærde diskuterar om innbyggjarane var etruskarar eller latinarar. I år 494 fvt. vart byen lagt i garnison av kolonistsoldarar frå Roma då byen var under press frå volskarane. Roma var hovudsakleg interessert i å stoppe volksarane sine framtog i Lazio (eller Latium på den tida). Etter den den første latinarkrigen i 338 fvt. vart bymurane i Velletri rive ned då Roma fekk styret over heile området til byen. 

I romartida bygde aristokratar fleire villaer. Byen hadde òg fleire tempel og eit amfiteater. Familien Octavia, som keisar Augustus høyrte til, kom frå Velletri og den framtidige keisaren voks opp her. 

Nedgangstida i Velletri byrja etter plyndringa til Alarik i 410 evt. På 400-talet vart han sete for ein biskop og på 500-talet vart han ein keisar by i Austromarriket etter at dei erobra området under gotarkrigen. I mellomalderen starta ei vanskeleg tid med å byggje seg opp att, men på 1100-talet vart han ein erklært ein fri kommune. På 1300- og første halvdel av 1400-talet kjempa Velletri mot kommunen Roma og baronane i Lazio, og vart etter kvart ein del av Kyrkjestaten. 

Den første pantelånarbutikken i verda opna i Velletri på 1400-talet. 

I 1744 vart Velletri og dei omgjevnadane åstad for eit slag mellom spanjolane og den austerrikske hæren under krigen mellom Habsburg og Bourbon. Etter den franske revolusjonen gjorde Velletri opprør og vart erklært ein republikk. Seinare skifta han side og 900 av innbyggjarane gjorde motstand i Castelgandolfo under omleiringa av Joachim Murat. Republikken varte til 1814 og vart ei kort tid ein del av Den romerske republikken i 1849. 

I 1862 vart det opna jernbane mellom Roma og Velletri.

Mellom 2. september 1943 og 2. juni 1944 vart Velletri utsett for kraftige bombeåtak frå dei allierte. Mange monument vart øydelagd og mange sivile mista livet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Velletri» frå ,  den 26. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Lazio
Byar i Italia
50 Virginia

50 Virginia er ein stor og veldig mørk hovudbelteasteroide. Den vart oppdaga av James Ferguson 4. oktober 1857. R. Luther oppdaga den uavahengig 19. oktober og hans oppdaging blei annonsert først. Bakgrunnen til namnet er ikkje kjent. Asteroiden er sannsynlegvis oppkalla etter Verginia, den romerske adelskvinnen som blei drepen av faren hennar, men den kan også ha vore namnsett etter den amerikanske staten Virginia.

Kjelder 

Virginia
Virginia
51 Nemausa

51 Nemausa er ein stor hovudbelteasteroide lik på 1 Ceres i samansetning. Han blei oppdaga frå Nîmes i Frankrike og ber det latinske namnet til byen. Asteroiden blei oppdaga av A. Laurent som berre oppdaga denne ein asteroiden. Asteroiden blei oppdaga ved bruk av eit privateigd observatorium tidlegare i besittelse av Benjamin Valz som forlet det for å bli ny direktør ved Marseille-observatoriet. Han overlét observatoriet til A. Laurent som seinare fann asteroiden. Huset i 32 rue Nationale i Nîmes har ein plakat over oppdaginga. 

Basert på studie av lyskurvedata har det har blitt føreslått at Nemausa har ein satellitt.

Kjelder 

Nemausa
Nemausa
Korporativisme

Korporativisme (frå latin corpus, 'lekam', i overført tyding 'organisasjon') betydde opphavleg eit system der dei politiske organa vart samansette av utsendingar frå organisasjonar, laug, yrkesgrupper og næringsvegar i staden for val ved allmenn stemmerett. Historisk kan omgrepet førast tilbake til både stenderstaten og dei yrkes- og næringsorganisasjonane som kjøpmenn og handverkarar etablerte frå 1100-talet og framover.

Det er to hovudformer for korporativisme, kalla statskorporativisme og samfunnskorporativisme, der den førstnemnde er totalitær, medan den andre er demokratisk. I samfunnskorporativismen supplérer korporativismen («organisasjonskanalen») demokratiske val i «den numeriske kanalen» (Stein Rokkan), men erstattar dei ikkje. Samfunnskorporativismen betyr då eit frivillig samarbeid mellom organisasjonar i arbeids- og næringslivet, og mellom desse og den demokratiske staten, i ein blandings- eller forhandlingsøkonomi, som i Norden. 

Statskorporativismen vart bruka mellom anna i det fascistiske Italia. Det var eit styringssystem basert på ein ovanfrå-og-ned-modell, der dei korporative institusjonane si viktigaste oppgåve var å disiplinere medlemsmassane i arbeidslivsorganisasjonane. Frie fagforeiningar var forbodne. Den fascistiske eittpartistaten skulle sjølv vere ein stram korporasjon, med vekt på einskap og disiplin. 

I samfunnskorporativismen er motivet frå styresmaktene si side for å trekkje organisasjonane inn i avgjerdsprosessane mellom anna dette:

 Utvide kunnskapsgrunnlaget for offentleg politikk.

 Gje statsinngrep legitimitet ved at dei berørte partane blir medansvarlege.

 Bringe sosiale spenningar under kontroll.

 Delegére arbeidsoppgåver til eksterne organ etter kvart som staten utvidar arbeidsområdet sitt.

Dei skandinaviske landa, i tillegg til Austerrike, har ofte vorte trekte fram som land der korporative innslag i statsforvaltninga er særleg store.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Korporativisme» frå ,  den 26. desember 2006.  

Økonomiske ideologiar
Politisk kultur
Politisk filosofi
Politiske system
Syndikalisme
Intellektuell

Intellektuell kallar vi ein person som eignar mykje av tida si til tenking og analyse. Å vere intellektuell er å vere rasjonell og objektivt reflekterande til omverda si. Å vere intellektuell handlar altså ikkje nødvendigvis om å vere spesielt intelligent; det skal meir forståast som ein bestemt måte å bruke intelligensen sin på, i møtet med verda. Den intellektuelle tilnærminga står i motsetning til ein meir umiddelbar, følelsesdriven måte å oppfatte tinga på.

I si vide tyding kan ein intellektuell vere eit yrke som inneheld intellektuell aktivitet, noko som vil inkludere lærarar, ingeniørar, juristar og fleire, eller i ein snever forstand ein person som høyrer til intelligentsiaen i samfunnet.

Mange ser ein intellektuell som ein som held greie på og analyserer samfunnet omkring seg. Det inneber at sosiologar, statsvitarar og filosofar er dei «mest» intellektuelle. Blant dei mest kjende nolevande intellektuelle er Noam Chomsky og Umberto Eco. Begge vart kåra blant verdas 100 viktigaste intellektuelle av tidsskrifta Foreign Policy og Prospect i samarbeid med lesarane.

Ein tredje definisjon kan innebere ein som er interessert i kunnskap og læring og ganske enkelt kan like å vite mykje om ulike teoretiske emne. Mange som redigerer og skriv artiklar i Wikipedia vil då vere i denne kategorien.

Å vere intellektuell er ikkje eit yrke eller ei utdanning ein tek, men ein kombinasjon av læring og utdanning og ikkje minst erfaring. Å kalle seg intellektuell er det likevel berre dei mest ubeskjedne som gjer. Derimot kan andre erklære nokon for å vere intellektuell, noko den norske avisa Dagbladet gjorde i 2005 ved å erklære ti menneske som landets viktigaste intellektuelle. I eigne ord ønskte Dagbladet å setje søkjelyset på stemmer i samfunnet som evnar å finne brukbare svar og stille gode spørsmål i ei komplisert tid. «Kanskje er intellektuelle stemmer viktigere enn på lenge ut fra de store samfunnsbevegelsene som vi i dag er vitne til,» skreiv Dagbladet.

Dagbladet sine kriterium var
 Personar som pregar norsk offentlegheit, som snakkar eller skriv med samfunnsengasjert tyngd innan fleire område, også utover sitt eige fagfelt. 
 Ein intellektuell er ein som blandar seg i ting han ikkje har noko med, som Sartre sa. Personar som forheld seg til dei mest brennbare spørsmåla i vår tid på overraskande, nye og udogmatiske måtar - eller folk som legg vekt på tradisjonen i ei tid der alle spring etter det som er nytt.

Åtte av dei ti var:
 Rune Slagstad
 Unni Wikan
 Eva Joly
 Bjørgulv Braanen
 Kjartan Fløgstad
 Cathrine Holst
 Thomas Hylland Eriksen
 Espen Søbye

Bakgrunnsstoff 
 Dagbladet: Verdens 100 intellektuelle
 Dagbladet: Hva er en intellektuell?
 BT: Hva skal vi med de intellektuelle?

Humaniora
Imperia

Imperia er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen Imperia i regionen Liguria og har om lag 40 000 innbyggjarar. Han er den historiske hovudstaden i delen av Liguria kalla Intemelia. 

Imperia er kjend for blomsterdyrking og olivenindustrien og er ein populærturistdestinasjon om somaren.

Geografi 
Imperia består av dei to historiske distrikta Porto Maurizio og Oneglia. Dei er delte av elva Impero, som har gjeve namn til byen. Porto Maurizio ligg på ei halvøy vest for elva og strekkjer seg langs kysten. Dette er den mest velståande delen av byen og økonomien her er basert på turisme. Frå 1200-talet var området ein del av Republikken Genova. 

Oneglia (tidlegare kalla Ineja) ligg på elvesletta like aust for Impero, og er den meir industrialiserte delen av byen. I sentrum ligg Danteplassen, som alle hovudvegane i byen går ut frå.

Historie 
Gjennom krigar, avtalar og kjøp har Porto Maurizio og Oneglia vore inn under Genova, Frankrike, Spania, Savoie og Piemonte, før det vart ein del av det nye Kongedømet Italia i 1861.

Byen Imperia vart grunnlagd 21. oktober 1923 då dei to delane Porto Maurizio og Oneglia og dei omliggande landsbykommunane Piani, Caramagna Ligure, Castelvecchio di Santa Maria Maggiore, Borgo Sant'Agata, Costa d'Oneglia, Poggi, Torrazza, Moltedo og Montegrazie vart slått saman.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Imperia» frå ,  den 26. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 
 imperiamare.it
 Museo dell' Olivo

Byar i Liguria
Byar i Italia
La Spezia

La Spezia (ligurisk Spèza) er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen La Spezia i regionen Liguria og har om lag 95 000 innbyggjarar. Han er ei av dei store militære og kommersielle hamnene nord i Italia innerst i La Spezia-bukta mellom Genova og Pisa ved Liguriahavet. I La Spezia finn ein ein av dei største militærindustriane i Italia, OTO Melara.

Historie
Området rundt La Spezia har vore busett sidan førhistorisk tid. I romarane vart det viktigaste senteret i området Luni, som i dag ligg i nærleiken av Sarzana (ein liten by nær La Spezia).

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «La Spezia» frå ,  den 26. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Reiseguide om La Spezia 
 Bilete på Google Maps

Byar i Liguria
Byar i Italia
Savona

Savona (ligurisk Sàn-na) er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen Savona i regionen Liguria og har om lag 60 000 innbyggjarar.

Savona vart tidlegare ein av dei største sentera i Italia for jernindustri med jernverk og støyperi, skipsverft, jernbaneverkstader, maskinverkstader og messingstøyperi.

Historie
Savona er den romerske staden Savo til ingaunarane, der Mago i følgje Livius gøymde byttet sitt under den andre punarkrigen. 

Ein viktigare stad i romartida var hamna ved Vada Sabatia (Vado), der vegen gjekk vidare til Appenninane og Placentia. I 1191 kjøpte kommunen Savona område som føydalherrane kravde. Gjennom heile historia har han vore i ein lang kamp mot Genova. Så tidleg som på 1100-talet bygde Savona seg ei hamn, men på 1500-talet gjorde genovesarane ho ubrukeleg fordi dei frykta at Frans I av Frankrike skulle nytta ho til handel i Middelhavet. Dei sokk skip fylt med store steinar ved munningen av hamna.  I 1746 vart Savona erobra av kongen av Sardinia, men vart gjeve tilbake til Genova etter Aix-la-Chapelle-avtalen i 1748.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Savona» frå ,  den 26. desember 2007.  
 

Byar i Liguria
Byar i Italia