alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Silver Dagger

«Silver Dagger», med variantar som «Katy Dear», «Molly Dear», «The Green Fields and Meadows», «Awake, Awake, Ye Drowsy Sleepers» og andre (Laws M4 & G21, Roud 2260 & 2261) er ei USA-amerikansk vise, som kanskje har britisk opphav. Desse songane med forskjellige titlar er nært knytte til ein annan, og to delar av songen vart sræleg populær i kommersiell country og folkemusikk på 1900-talet. «Silver Dagger»-versjonen vart popularisert av Joan Baez, og «Katy Dear»-versjonane av brødreduoar som The Callahan Brothers, The Blue Sky Boys og The Louvin Brothers.

På «Silver Dagger» avviser den kvinnelege songaren ein potensiell friar, sidan mor hennar har åtvara ho om å unngå friarane for å spare ho for hjartesorga ho sjølv måtte gjennom. Innspelinga frå 1960 av Joan Baez inneheld berre ein liten del av den fulle balladen.  «Katy Dear» nytta den same melodien, men ein annan tekst, og fortel ei liknande soge frå eit mannleg perspektiv.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Silver Dagger (song)» frå ,  den 13. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
«Silver Dagger» på Roger McGuinn's Folk Den
 http://www.dansher.com/band/SilverDagger.pdf - Tekst og akkordar for Silver Dagger

USA-amerikanske folkeviser
Roud Folk Song Index-songar
Mordballadar
Joan Baez-songar
Bob Dylan-songar
Frans Xavier

Francisco Xavier eller Javier, fødd Francisco dei Jasso y Azpilcueta, norsk: Frans Xavier,  baskisk San Frantzisko Xabierkoa, latin Franciscus Xaverius, kinesisk 聖方濟各沙勿略) (fødd 7. april 1506 på borga Xavier nær Songüesa og Pamplona, i Navarra i Spania, død 3. desember 1552 på øya Shangchuan i Guangdong i Kina) var ein leiande katolsk misjonær i Sør- og Aust-Asia, og medgrunnleggjar av Jesuittordenen. Han verka som misjonær i India, Ceylon (Sri Lanka), Molukkane og Japan, og var på veg til Kina då han døydde. Han vart heilagkåra av den katolske kyrkja i 1622.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Frans Xavier» frå ,  den 13. oktober 2018.  
 

Døde i 1552
Fødde i 1506
Spanske jesuittar
Misjonærar i Malaysia
Misjonærar i Indonesia
Misjonærar i Japan
Misjonærar i India
Katolske misjonærar
Pavelege diplomatar
Spanske katolske prestar
Frans Xavier
Katolsk kyrkjehistorie
Kinesisk kyrkjehistorie
Folk frå Navarra
Spanske misjonærar
Spanske japanologar
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Travancore

Travancore var eit fyrstedøme som fantest frå 1500 til 1949. I 1956 vart det slått saman med fyrstedømet Cochin og delstaten Malabar for å danna den  indiske delstaten Kerala.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Travancore» frå ,  den 14. oktober 2018.  
 

Indisk historie
Nedleggingar i 1947
Statar og territorium nedlagde i 1949
Kochi

Kochi (tidlegare Cochin) er ein hamneby på Malabarkysten i den indiske delstaten Kerala.
Han ligg i Ernakulam distrikt midtvegs i delstaten, og er også kjend som Ernakulam.
Han har  innbyggjarar (2011), og er den tettast folkesette byen i Kerala. Storbyområdet rundt byen husar 2,1 millionar i eit areal på 440 km², noko som gjer det til det folkerikaste byområdet i Kerala. 

Kochi er blitt kalla 'Dronninga av det arabiske havet', og var eit viktig handelssenter for krydder frå 1300-talet av. I 1503 blei Kochi okkupert av det portugisiske imperiet som den første av dei europeiske koloniane i India. Han var hovudsete for Portugisisk India til 1530, då Goa overtok denne rolla. Seinare blei Kochi teken over av det nederlandske imperiet og til slutt britane. Kongedømet Cochin blei ein vasallastat.

Sjå òg 

 Cochini-jødar
 Fiskeriprosjektet i Kerala

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kochi» frå ,  den 11. mai 2019.  
 

 
Byar i Kerala
Mary Hamilton

«Mary Hamilton,» eller «The Fower Maries» («The Four Marys»), er ein kjend 1500-talsballade frå Skottland basert på ei tilsynelatande oppdikta hending om ei hoffdame for ei dronning av Skottland. I folkeviseregistera er han Child-ballade 173 og Roud 79.

I alle versjonar av songen er Mary Hamilton ei hoffdame for dronninga av Skottland, men kva for ei dronning det er snakk om er ikkje nemnt. Ho vert gjort gravid av ektemannen til dronninga, kongen av Skottland, og føder barnet hans. Mary tar livet av spedbarnet - i somme versjonar kastar ho barnet på sjøen eller druknar det, og i andre set ho det ut i kulden. Brotsverket vert sett og ho vert dømd. Balladen fortel om Mary sine tankar om livet sitt medan ho ventar på dødsdomen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mary Hamilton» frå ,  den 13. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Mary Hamilton i forskjellige variantar

Child-balladar
Songar frå 1500-talet
Roud Folk Song Index-songar
Mordballadar
Joan Baez-songar
Nordic Fest i Decorah

Nordic Fest er ein årleg weekendfestival i Decorah i Iowa som feirar tradisjonelle skikkar og kultur frå dei skandinaviske landa, særleg Noreg. Hendinga finn alltid stad den siste helga i juli og tiltrekkjer seg ofte ein folkemasse på mellom 50 000 og 75 000.

Sidan oppstarten i 1967 har Nordic Fest vakse fram frå Luther College Womens Club si årlege feiring av den norske grunnlovsdagen 17. mai. Kvart år steller innbyggjarane i Decorah i stand ei feiring av kulturarva sin som trekkjer til seg folk til fjella i Nordaust-Iowa og tener som ein heimkomst for norsk-amerikanarar frå mange statar.

Frå starten har heile samfunnet vorte engasjert i Nordic Fest gjennom lag som Decorah Nordic Dancers. Utvalde dansarar startar i tredje klasse og underheld på Nordic Fest og andre festivalar gjennom high school-åra, noko som inneber ei forplikting over ti år. Nordic Fest er kjenneteikna av tradisjonell mat, show, kunst og handverk, musikalsk underhaldning og forteljarkunst. Demonstrasjonar inkluderer knivlaging, rosemåling, veving og treskjering, saman med andre norske folkekunstar. Det finn stad eit elveløp og ein stor parade med innslag av bunader.

Mange av aktivitetane til den norske festen skjer på Luther College og Vesterheim Norwegian-American Museum. Norske immigrantar i Decorah valde tidleg at dei ville verna den gamle kulturen. I 1861 skipa dei Luther College, og i 1877 starta dei museet Vesterheim. Internatet på Luther College innlosjerer mange av dei vitjande til Nordic Fest. Vesterheim sørgjer for utstillingar med skandinavisk kunst i Hauge Gallery på Westby-Torgerson Education Center.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nordic Fest, Decorah» frå ,  den 13. oktober 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff

 Nordic Fest Official Website, Decorah Iowa
 Iowa Museum Association 

Skipingar i 1967
Festivalar i USA
Kultur i USA
Norsk-amerikansk kultur
Luther College

Luther College er ein privat høgskule (college) i Decorah i Iowa. Han vart skipa i 1861 som den første slike institusjonen starta av norsk-amerikanarar. Skulen har i dag rundt 2 500 studentar frå alle dei amerikanske statane og førti land, og knapt to hundre tilsette. Han tilbyr rundt femti ulike gradar innan dei frie kunstane. 

Luther College Concert Band, skipa i 1878, har turnert i fleire land og var lenge leidd av den norsk-amerikanske musikkprofessoren Carlo Alberto Sperati. Bandet har òg vitja Noreg, sist i 2013.

Blant tidlegare studentar ved høgskulen finn ein Dagfinn Høybråten. Blant æresdoktorar finn ein diplomatane Wilhelm Morgenstierne, Edvard Hambro og Tom Vraalsen.

Luther College arrangerer kvart år eit sommarkurs for lærarar og lektorar frå dei skandinaviske landa. Ordninga vart i si tid etablert av Ragnhild Galtung, generalsekretær i Noreg-Amerika Foreningen. Denne deler kvart år ut ulike stipend til lærarar i vidaregåande skule for å delta på kurs ved Luther College,

Luther College arrangerer kvar sumar eit fire vekers seminar for skulefolk frå Noreg. Desse går i regi av Norge-Amerika Foreningen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Luther College» frå ,  den 13. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

 Litteratur 
 Gisle Bothne: Det Norske Luther College 1861-1897. Decorah, Iowa, 1897

Norsk-amerikansk kultur
Skipingar i 1861
Utdanning i Iowa
Decorah
Universitet i USA
Posthorn

Posthornet er eit signalhorn som tidlegare var ein del av utstyret til postbøndane og landpostboda. I byane vart posthornet brukt til å varsla om posten var komen, eller skulle sendast. Elles skulle postbøndene, som frakta posten i stafett, blåsa i hornet når dei nærma seg skifte. Detta var då eit signal til avløysaren, neste postbonde, om å gjera seg klår - posten skulle fram. På tronge vegstykke skulle postmennene «blæse udi Posthorna, at hvo som dem der maatte møde, skulle vide at lada dem Plads til at forbie passera, paa det at posten ey i saamaade skulle hindrast eller Opholdes,…»

I Noreg vart ikkje posthorn teke i bruk før i 1730. Elles i Europa kjenner ein til bruk av posthorn allereie på 1500-talet. Truleg var det Wilhelm Resen, amtmann i Lister og Mandal amt, som stod bak forslaget om å ta i bruk posthorn i Noreg. I 1730 skreiv han til generalpostdirektøren og foreslo at dei som frakta posten frå Kristiansand burde utstyrast med posthorn. I kongeleg resolusjon av 8. april same år vart det vedteke at det skulle løyvast 150 dalar til innkjøp av posthorn og skilt til alle norske postbønder.

Posthornet har òg redda liv. I byrjinga av januar 1903 vart postføraren Gunnar Turtveit teke av eit snøras i Seljestadjuvet medan han var på veg med posten mellom Odda og Røldal. Turtveit vart liggjande under fleire meter med snø, men klarte etter 56 timar å grava seg ut ved hjelp av posthornet. Postmuseet på Lillehammer har ei stor samling posthorn, og Turtveits horn er i denne. Diverre er det ikkje mogleg å skilja dette hornet frå dei andre horna museet rår over.

Posthornet har vore motiv eller delmotiv på fleire frimerke og frimerkeseriar i fleire land. Posten i Noreg kan likevel skilta med at posthornserien for odde- og småbeløp er den lengstlevande frimerkeserien med same motiv i verda, sidan den har eksistert nesten uendra i over hundre år.

Framstillingar av posthornet har òg vore brukt i logoane til postetatane i fleire land, mellom anna postverket i Noreg, og kan kjennast att i sterkt stilisert form i logoen til Posten Norge AS som ein sirkel av to hornliknande figurar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Posthorn» frå ,  den 13. oktober 2018.  
 

Naturhorn
Postvesen
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Joan Baez, Vol. 2

Joan Baez, Vol. 2 var det andre studioalbumet til Joan Baez. Det kom ut i 1961 og som debutalbumet frå året før, består det hovudsakleg av tradisjonelle songar. Bluegrassbandet The Greenbriar Boys akkompagnerer ho på to songar. 
Joan Baez, Vol. 2 nådde 13. plassen på Billboard-lista og vart nominert til Grammyprisen for beste moderne folkemusikkalbum.

Nyutgjevinga til Vanguard inneheld tre bonusspor som ikkje var utgjeven før.

Mottaking 

I meldinga si for Allmusic skreiv kritikaren Matt Fink om albumet: «Det utvalde materialet er verkeleg eksepsjonelt. «Pal of Mine» er utan tvil like livleg som då The Carters spelte han inn, men har her fått ein meir bluegrassstil med banjo og korvokal frå The Greenbriar Boys. Baez is er ein sann meister i handverket sitt, og sjølv om ho ikkje alltid har valt ut dei beste songane, er dei 14 tolkingane her like tidlause som songane sjølv... dette er eit album som alle fans av tradisjonell folkemusikk bør lytte til.»

Innhald

Alle songane er tradisjonelle, utanom der anna er nemnt.

Medverkande
Joan Baez – vokal, gitar
The Greenbriar Boys – vokal, akkompagnement (spor B1-B2)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Joan Baez, Vol. 2» frå ,  den 13. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1961
Joan Baez-album
Album produserte av Maynard Solomon
Vanguard Records-album
Joan Baez in Concert

Joan Baez in Concert, Part 1 er eit konsertalbum frå konsertturneane til Joan Baez i 1962. Albumet nådde tiandeplassen på Billboard Pop Albums-lista.

Historie
Det var versjonen til Baez av «Babe, I'm Gonna Leave You» som gjorde Jimmy Page og Robert Plant merksam på songen, og han er no blitt oftare assosiert med Led Zeppelin. Malvina Reynolds sin «What Have They Done to the Rain» (om radioaktivt nedfall) var den første «høvessongen» Baez spelte inn. «Até Amanhã» er ein brasiliansk kjærleikssong og er sungen heilt på portugisisk. 

Vanguard gav ut det meste av albumet, og det neste albumet Joan Baez in Concert, Part 2, på CD i 1988 under den same tittelen, Joan Baez in Concert. På grunn av avgrensingane på lengda vart somme songar droppa frå denne versjonen. CD-utgåva inneheld berre 20 av ei 28 songane på dei to vinylutgåvene. Songar som vart droppa frå CD-utgåva var «Babe, I'm Gonna Leave You», «Pretty Boy Floyd», «Lady Mary», «Até Amanhã», «Matty Groves», «Three Fishers», «Hush Little Baby» og «Battle Hymn of the Republic».

I 2002 gav Vanguard ut den originale vinylutgåva på CD med tre bonusspor so ikkje før var gjeven ut, «Streets of Laredo», «My Good Old Man» og «My Lord What A Morning.»

Mottaking 

I meldinga si for Allmusic skreiv Tom Semioli at albumet «fangar den uomstridde dronninga av visesong i starten av karrieren.»

Innhald
Alle songane er tradisjonelle, utanom der anna er nemnt.

Medverkande
Joan Baez – vokal, akustisk gitar
Reice Hamel - lydteknikar

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joan Baez in Concert» frå ,  den 13. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 1962
Joan Baez-album
Album produserte av Maynard Solomon
Vanguard Records-album
Padling under Sommar-OL 1968

Padling under Sommer-OL 1968 i Mexico omfatta fem tevlingar i kajakk og to i kano og fann stad på Xochimilco-vatnet sør om Mexico-byen. Menn og kvinner tevla i høvesvis tre og to fartøyklassar i kajakk, medan begge kanoøvingane gjaldt for menn åleine. Ungarn og Sovjetunionen vann begge kvar sine seks medaljar. Noreg vann gull i firarkajakk/K4.

Kajakk

K1 1000 meter 

Dato: 25. oktober 1968

K2 1000 m 

Dato: 25. oktober 1968

K4 1000 m 

Dato: 25. oktober 1968

K1 500 m 

Dato: 25. oktober 1968

K2 500 m 

Dato: 25. oktober 1968

Kano

Kano 1 1000 m 

Dato: 25. oktober 1968

C2 1000 m 

Dato: 25. oktober 1968

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 1968/Kanu» frå ,  den 13. oktober 2018.  
 

Sommar-OL 1968
Padling
Sport i 1968
Tom Vraalsen

Tom Eric Vraalsen () var ein norsk diplomat og politikar for Senterpartiet. Han var bistandsminister i Syse-regjeringa 1989–1990.

Bakgrunn
Vraalsen voks opp på Frogner som son av Åre Vraalsen, direktør i Sørensen & Lies Kulkompani, og kona Franciska Andresen. 

Etter Oslo handelsgymnasium utdanna han seg til siviløkonom ved Handelshøjskolen i Århus og gjekk UDs aspirantkurs.

Karriere
Vraalsen tenestegjorde i Utanriksdepartementet og ved ambassadane i Beijing, Kairo, Manila og Jakarta 1961–1975. Han var ministerråd ved den norske SN-delegasjonen i New York 1975–1979, spesialrådgjevar i Utenriksdepartementets politiske avdeling 1981–1982 og fast representant for Noreg ved SN i New York 1982–1989. Han hadde permisjon frå Utanriksdepartementet som direktør for samfunnskontakt i Saga Petroleum 1991–1992. Deretter var han SN-utsending til Sør-Afrika i 1992 og Noregs ambassadør i London 1994–1996, Washington, D.C. 1996–2001 og Helsingfors 2001–2003. Han hadde òg oppdrag som SNs spesialutsending for Sudan 1998–2004.

Vraalsen var formann i Oslo Senterparti 1979–1980 og medlem av Senterpartiets programkomite i 1979. Han var bistandsminister i Jan P. Syses regjering 1989–1990.

Tom Vraalsen vart utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden i 1987 og tildelt storkrossen av Royal Victorian Order i 1994. Han var æresdoktor ved amerikanske Augustana College og Luther College.

Familie
Han var gift med Viebecke Vraalsen, tidlegare rådgjevar i Utanriksdepartementet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tom Vraalsen» frå ,  den 13. oktober 2018.  

Norske ambassadørar
Norske statsrådar etter 1945
Norske utviklingsministrar
Senterpartistatsrådar
St. Olavs Orden
Statsrådar i Regjeringa Syse
Folk frå Oslo
Joan Baez in Concert, Part 2

Joan Baez in Concert, Part 2 var det andre konsertalbumet til Joan Baez, spelt inn under turneen hennar i USA tidleg i 1963. Albumet nådde sjuandeplassen på
Billboard Pop Albums-lista.

Historie
In Concert, Part 2 er det første Baez-albumet med songar av Bob Dylan: «Don't Think Twice It's Alright» og «With God on Our Side» (i følgje Baez den første Dylan-songen ho lærte seg). Innspelinga hennar av «We Shall Overcome» vart spelt inn i Miles College i Birmingham i Alabama same dagen som massearrestasjonane av borgarrettsdemonstrantane i mai 1963.

Teksten på plateomslaget inneheld eit dikt av Bob Dylan utan tittel, med det gjentakande temaet «An' I walked my road an' sung my song», som refererer til forholdet mellom dei to. 

På den originale vinylutgåva til Vanguard hadde stereo- og monoutgåva forskjellig innhald. Songen «With God on Our Side» frå stereoutgåva, var ikkje med på monoutgåva. I staden for hadde monoutgåva «Railroad Bill» og «Rambler Gambler».

I 1988 gav Vanguard ut det meste av Part 2 i lag med det meste av Part 1 på ein enkel CD kalla Joan Baez in Concert (det var ikkje plass til begge albuma på ein enkel CD). 

Ei utgåve frå Vanguard frå 2002 inneheld alle songane frå stereo- og monoutgåvene, i tillegg til tre bonusspor som ikkje var gjeven ut før: «Death of Emmett Till,» «Tomorrow is a Long Time» og «When First Unto This Country A Stranger I Came.»

Mottaking 

I meldinga si for Allmusic skreiv Richie Unterberger om album «Repertoaret hennar utvikla seg frå reint tradisjonelle viser til å dekke songar av moderne visesongarar. Endringa var likevel ikkje så radikal at ho framandgjorde fansen sin, og albumet inneheld framleis mange tradisjonelle viser av typen som lanserte karrieren hennar. Å spele nye songar gjorde mykje for å hindre at ho fall inn på «maiden-of-constant-sorrow»-sporet.»

Innhald
Alle songane er tradisjonelle utanom der andre er nemnde.

Original stereoutgåve

Original monoutgåve

Medverkande
Joan Baez – vokal, akustisk gitar
Reice Hamel - lydteknikar

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joan Baez in Concert, Part 2» frå ,  den 13. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Maynard Solomon
Joan Baez-album
Konsertalbum frå 1963
Vanguard Records-album
Enzo Finger

Enzo Finger, eigenleg Heinz Finger () er ein sveitsisk-norsk grafisk designar.  

Finger byrja 16 år gammal som elev på Kunstgewerbschule i Zürich. Han flytta til Noreg i 1976 og jobba først for Bruno Oldani. I 1982 skip han sitt eige firma, Enzo Finger Design, med kontor i Drøbak.

Han har laget grafisk profil for flere store verksemder: Kloster cruiserederi, Flytoget, Alpharma, Universitetet i Oslo og Oslo 1000 år. Han er også ansvarleg for fleire frimerkeutgjevingar sidan 1994, blant anna Prinsessedåpen, Posthorn, Oslo lufthavn Gardermoen, Norges Fotballforbund 100 år og 100 års markering av Nobels fredspris. 

Han har fått Merket for god design 12 gonger frå 1994 til 2005, for grafiske profilar og for frimerke, Gullblyanten i 1989, 1990, 1991 og 1992, pris i Årets vakreste bøker i 1989 og 1991, Visueltprisen fleire gonger frå 1993 til 2004, og har vunne fleire konkurransar om minnemynter i regi av Norges Bank. Då han fekk Jacobprisen for 2005 sa juryen at han «har satt sitt preg på norsk design med sin personlige og elegante stil og sine avstemte farger. Det fremheves at hans arbeider er uavhengig av trender og hippe tendenser i bransjen. Enzo Fingers fokus er på kundene og det å finne de komplette visuelle svar på deres problemstillinger.» Han har, som den tredje nordmann, vært medlem av AGI – , siden 1993.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Enzo Finger» frå ,  den 13. oktober 2018.

Referansar 

Fødde i 1955
Folk frå Frogn
Noregs fyrste frimerke

Noregs fyrste frimerke vart gjeve ut 1. januar 1855. Samstundes vart det innført einingsporto på 4 skilling innanfor landegrensene. Motivet var Det norske riksvåpenet utan namnet Noreg. Frimerket var teikna av Nils Andreas Harbou Zarbell. Det er utagga. Frimerket kom i eit opplag på 2 018 200, i ark på 200 merke (oppdelt i 4 felt a 50). Vassmerket er ei løve med olavsbile.

Eit frimerke på arket har fått ein feil på den eine av løveføtene. Dette merket har oppnådd høg pris på frimerkeauksjonar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Norges første frimerke» frå ,  den 13. oktober 2018.

Litteratur 

Tore Gjelsvik: Norway Number One. The new handbook, Offset-Sats A/S, Trondhjem, 1994, ISBN 82-992129-3-6; 2. utg., Offset-Sats A/S, Trondhjem, januar 2000, ISBN 82-90272-71-5

1855 i Noreg
Filateli
Norske frimerke
Postmuseet

Postmuseet i Noreg vart etablert i 1947, og ivaretar eit nasjonalt ansvar for posthistorie. Etter å ha vore lokalisert i Oslo i alle år, konsoliderte Postmuseet våren 2003 med Maihaugen museum i Lillehammer. I juni 2004 opna ei ny utstilling i Postgarden på Maihaugen. I 2010 skifta det konsoliderte museet Maihaugen namn til Lillehammer museum.

Historie
Postmuseet vart etablert i samband med Postens 300-årsjubileum i 1947, men dei fyrste tankane om eit norsk postmuseum kom så tidleg som i 1885. I sirkulær nr. 11 frå Poststyret dette året heiter det: «De ved Postanstalterne beroende, Postvæsenet tilhørende inventarsager, der ikke lenger benyddes, bedes snarest muligt insendt til Departementets 3die Postadministrasjonskontor».

Det skulle likevel gå fleire år før utviklinga gjekk vidare. I 1901 deltok Poststyret med ei mindre postavdeling på ei kulturhistorisk utstilling på Norsk Folkemuseum på Bygdøy. Fyrst i 1935 fekk saka eit meir offisielt preg. Departementet overlét til Postdirektøren å skaffa husrom og oppretta eit eige Postmuseum, og den 15. april 1947 vart museet opna. Lokalane lå i sjuande etasje i Hovudpostgarden i Oslo. Museet bestod av ni sammenhengde rom på til saman 400 m². Utstillinga inneheldt blant anna modellar av skip og køyretøy, våpen, posthorn, skilt og frimerke.

I åra fram til 2003 var museet lokalisert i posthuskvartalet ved hovudpostgarden i Oslo. I 2003 konsoliderte Postmuseet med Maihaugen. Museet og samlingane vart flytta til Maihaugen på Lillehammer.

Utstillingar på Maihaugen
Museet held i dag til i Postgarden i Byavdelingen i friluftsmuseet på Maihaugen. I Postgarden finst den historiske utstillinga «Post underveis», og på Maihaugen stasjon finst utstillinga «Posten på skinner» - ei utstilling om ambulerande postekspedisjonar på tog. I hovudbygningen på Maihaugen finst utstillinga «Norske frimerker», der alle norske frimerke er stilt ut.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Postmuseet» frå ,  den 13. oktober 2018.  
 

Skipingar i 1947
Filateli
Lillehammer kommune
Museum i Innlandet
Norsk Filatelistforbund

Norsk Filatelistforbund er ein interesseorganisasjon for frimerkesamlarar og filatelistar. Dei fleste frimerkeklubbane i Noreg er knytt til Norsk Filatelistforbund. Totalt har forbunde 3 400 medlemmar fordelt på 110 klubbar. Forbundet vart stifta i Stavanger 13. juni 1931.

Forbundet gjev ut medlemsbladet Norsk Filatelistisk Tidsskrift åtte gonger i året, og dessutan handbøker og annan filatelistisk litteratur. Norsk Filatelistforbund arrangerer òg nasjonale og internasjonale frimerkeutstillingar.

Ungdomsorganisasjonen til forbundet heiter Noregs Frimerkeungdom. Han er organisert som eit eige forbund med separat økonomi og styre.

Forbundspresident sidan 2017 er Frank Gilberg.

Organisasjonen er medlem av Federation of European Philatelic Associations og Fédération Internationale de Philatélie.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Norsk Filatelistforbund» frå ,  den 13. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Norsk Filatelistforbund
 Oversyn over klubbar knytte til forbundet

Norske interesseorganisasjonar
Filateli