alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Laurence Juber

Laurence Juber () er ein engelsk gitarist. Han vart mest kjend som sologitarist i Wings frå 1978 til 1981, men har sidan utmerkt seg sologitarist med fingerstil og som studiomusikar.

Tidleg i karrieren spelte han som studiomusikar og spelte inn eit album med Charles Aznavour, Je n'ai pas vu le temps passer..., som vart eit av dei bestseljande albuma til Aznavour. Juber spelte òg James Bond-temanet for filmen The Spy Who Loved Me.

I 1978 fekk han tilbodet om å bli med Paul McCartney i bandet Wings. Han spelte på albumet Back to the Egg (1979), og den påfølgjande turneen. Etter Wings vart oppløyst tidleg i 1981, flytta Juber til USA. Her spelte han som studiomusikar, mellom anna på musikk for mange fjernsynsseriar som Happy Days, Family Ties , «Home Improvement» og «7th Heaven». Han spelte gitar på Belinda Carlisle sin «Mad About You», Eric Carmen sin «Make Me Lose Control» og «Time of My Life» og «She's Like The Wind» frå filmmusikken til «Dirty Dancing».

Diskografi
1982: Standard Time
1990: Solo Flight
1993: Naked Guitar
1995: LJ
1997: Winter Guitar
1997: Groovemasters (med Preston Reed)
1998: Mosaic
1999: Altered Reality
2000: LJ Plays the Beatles
2000: The Collection
2001: Different Times
2003: Guitarist
2004: Henry Mancini: Pink Guitar
2005: One Wing
2006: I've Got the World on Six Strings
2007: PCH
2008: Pop Goes Guitar
2009: Wooden Horses
2010: LJ Plays the Beatles Vol.2
2011: Children of the Harvest
2012: Soul of Light
2013: Catch LJ Live!
2013: Under an Indigo Sky
2015: Fingerboard Road
2016: Holidays & Hollynights
2017: LJ Can't Stop Playing The Beatles!

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Laurence Juber» frå ,  den 21. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad

Wings-medlemmar
Engelske rockegitaristar
Fingerstilgitaristar
Folk frå Stepney
Engelske studiomusikarar
Sologitaristar
Luttistar
Engelske countrygitaristar
Engelske jazzgitaristar
Engelske bluesgitaristar
Engelske visegitaristar
Musikarar frå London
Steve Holley

Stephen Jeffrey Holley () er ein engelsk trommeslagar. Han var medlem av rockebandet Wings frå august 1978 til april 1981.

I løpet av karrieren frå tidleg i 1970-åra har han spelt med mange artistar som studiomusikar, som Paul McCartney, Elton John, Kiki Dee, G.T. Moore & The Reggae Guitars, Joe Cocker, Ian Hunter, Julian Lennon, Dar Williams, Richard Barone, Ben E. King og Chuck Berry. I 1978, kort tid etter han hadde spelt på Elton John-singelen «Ego», førte eit tilfeldig møte på ein pub i heimsbyen Staines med Denny Laine til at han vart invitert med i Wings. Holley var seinare medlem av Jules Shear sitt band, Reckless Sleepers.

Steve har turnert i fleire år med Ian Hunter som medlem av Ian Hunter's Rant Band.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Holley» frå ,  den 21. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske rocketrommeslagarar
Musikarar frå London
Wings-medlemmar
Coming Up av Paul McCartney

«Coming Up» er ein song skriven og framført av Paul McCartney. Han er opningssporet på soloalbumet McCartney II frå 1980. 

Snøggleiken på vokalen er justert opp med ein vari-speed-lydbandmaskin. McCartney spelte alle instrumenta sjølv, men song i lag med kona Linda McCartney.

I Storbritannia nådde songen andreplassen på singellista. I USA og Canada vart ein konsertversjon spelt av Paul McCartney and Wings (gjeve ut som B-sida til singelen) ein større suksess. 

«Coming Up» er òg kjend for musikkvideoen, der Paul McCartney spelar ti forskjellige roller og Linda McCartney spelar to. 

Somme meiner at songen (og andre songar på albumet) har ei minimalistisk og syntetisk kjensle.

Innhald
7" single (R 6035)
 «Coming Up» – 3:49
 «Coming Up» (Live at Glasgow) – 3:51
 Framført av Paul McCartney & Wings
 «Lunch Box/Odd Sox» – 3:54
 Framført av Paul McCartney & Wings

Medverkande

Soloversjonen
 Paul McCartney – solovokal, klaverinstrument, gitar, bass, trommer
 Linda McCartney – korvokal

Konsertversjonen
 Paul McCartney – solovokal, bass
 Linda McCartney – klaverinstrument, vokal
 Denny Laine – gitar, vokal
 Laurence Juber – gitar
 Steve Holley – trommer
 Tony Dorsey – trombone
 Thaddeus Richard – saksofon
 Howie Casey – saksofon
 Steve Howard – trompet

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Coming Up (song)» frå ,  den 21. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1980
Songar frå 1980
Songar på toppen av Billboard-lista
Columbia Records-singlar
Parlophone-singlar
Paul McCartney-songar
Songar produserte av Paul McCartney
Songar skrivne av Paul McCartney
Wings-songar
Waterfalls av Paul McCartney

«Waterfalls» er ein ballade av Paul McCartney frå den første soloplata hans etter Wings, McCartney II. Songen har ein enkel stil, der McCartney spelar eit Fender Rhodes elektrisk piano og ein synthesizer, medan han syng. Songen kom ut på singel med «Check My Machine» som B-side og nådde niandeplassen på singellista i Storbritannia. I USA vart han den første singelen hans som ikkje gjekk inn på Billboard Hot 100, og nådde der berre 106. plassen.  I 2013 rangerte Rolling Stone songen som den 25. beste Paul McCartney-songen etter Beatles.

Då McCartney ein gong vart spurt om kva singel han hadde ønskt skulle fått meir suksess, så svarte han «Det er fleire faktisk. 'Waterfalls' syns eg er fin.» Han sa òg at TLC-singelen «Waterfalls» har element frå songen hans.

Medverkande
 Paul McCartney – vokal, elektrisk piano, klaverinstrument og akustisk gitarsolo

Andre versjonar
Sloan spelte inn ein kjappare versjon av songen på hyllestalbumet Listen To What The Man Said.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Waterfalls (Paul McCartney song)» frå ,  den 21. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Paul McCartney-songar
Singlar frå 1980
Songar skrivne av Paul McCartney
Columbia Records-singlar
Parlophone-singlar
Songar produserte av Paul McCartney
Songar frå 1980
Temporary Secretary

«Temporary Secretary» er ein song av Paul McCartney frå 1980 på albumet hans McCartney II. I 2013 rangerte Rolling Stone songen som den 36. beste McCartney-songen etter Beatles og kalla det ein «kultfavoritt» og «ein merkeleg, fengande electropop-gullkorn, om ein noko tvilsam fyr som prøver å hyre ein vikarierande sekretær». I 2014 vart «Temporary Secretary» rangert som den 167. beste songen gjennom tidene av kritikarane i magasinet NME. Dei skildra han som «ustabil electropop som høyrdest like mykje ut som han var føre si tid som han var utdatert.»

«Temporary Secretary» kom ut som den tredje singelen frå albumet, og berre på 12-tommar, i lag med den ti minuttar lange «Secret Friend» som B-sida. Singelen var avgrensa til 25 000 eksemplar, og gjekk derfor ikkje inn på lista nokon stad. Songen vart først framført på scenen tretti år seinare i O2 Arena i London den 23. mai 2015.

Innhald
12"-singel (12 R 6039)
 «Temporary Secretary» — 3:13
 «Secret Friend» — 10:30

Medverkande
Paul McCartney — vokal, gitar, bass, klaverinstrument, trommer

Andre versjonar
 2005 — Den meksikanske gruppa Los Fancy Free på albumet Out of Place 
 2011 — Det tyske jentebandet Damenkapelle på albumet Damenkapelle (aus München). 
 2015 — Darkstar og Hayden Thorpe (frå Wild Beasts

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Temporary Secretary» frå ,  den 21. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Paul McCartney-songar
Singlar frå 1980
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Parlophone-singlar
Songar frå 1980
Slektsnamnet Bon

Bon kan vera eit slektsnamn i ulike kulturar.

I britisk samanheng kan det vera ein variant av Bone, også skrive Bonn. Dette kan igjen koma frå det engelske ordet for bein (knokkel), eller frå gammalfransk bon, 'god'.

På fransk kan namnet stamma frå latinsk Bonus, som tyder 'god', etter den heilage Bonus, eller frå eit (ironisk) kallenamn etter fransk bon, 'god'. Avleidde namn er Bonet, Bonin, Bonnot, Dubon, Lebon og engelske Boone. Bon er også del av namn som Bonaventure, Bondurant, Bonenfant, Bonjour, Bonhomme, Bonnamy, Bonvalet og Bonvillain.

På ungarsk kan det vera ei kortform for Bonifác (latin Bonifatius).

Namneberarar
 Anna Bon (f. 1739), russisk-italiensk komponist og songar
 Joseph Le Bon (1765-1795), fransk politikar
 Bartolomeo Bon, italiensk bilethoggar og arkitekt
 Bhakti Hridaya Bon, indisk guru
 François Bon, fransk forfattar
 Louis André Bon, fransk general
 Marcel Bon, fransk soppforskar
 Michel Bon, fransk forretningsmann og politikar
 Naftali Bon (1945–2018), kenyansk løpar
 Simon Bon (1904–1987), nederlandsk roar
 Piet Bon (f. 1946), nederlandsk roar, son av Simon Bon
 Léon van Bon (f. 1972), nederlandsk landevegssyklist
 Jon Bon Jovi, amerikansk songar i Bon Jovi

Sjå òg
Bon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bon (surname)» frå ,  den 22. mai 2018.  
 

Slektsnamn
Engelske slektsnamn
Franske slektsnamn
Italienske slektsnamn
Ungarske slektsnamn
Ebony and Ivory

«Ebony and Ivory» er ein song frå 1982 av Paul McCartney og Stevie Wonder. Songen kom ut på singel 29. mars 1982 og månaden etter på McCartney-albumet Tug of War. Songen omhandla raselikskap og gjekk til topps både i Storbritannia og i USA. I 2013 rangerte Billboard Magazine songen på 69. plassen på lista si over tidenes hittar på Billboard Hot 100-lista.

Bakgrunn
På det enklaste nivået handlar songen om dei svarte (ebony) og kvite (ivory) tangentane på eit piano, men omhandlar òg integrering og raseharmoni på eit djupare, menneskeleg nivå. Det som inspirerte McCartney for tittelen var då Spike Milligan sa «svarte tangentar, kvite tangentar, for å skape harmoni må dei spele i lag, folkens!». Talemåten er mykje eldre og vart popularisert av James Aggrey i 1920-åra, men har vore i bruk sidan minst 1840-åra.

McCartney skreiv songen aleine og han vart framført live i studio av McCartney og Wonder, men dei arbeidde til forskjellige tider. Dei spelte heller ikkje inn musikkvideoen i lag samstundes, fordi dei var opptekne og ikkje fekk planane til å gå i hop (som McCartney forklarer i kommentarane for DVD-boksen The McCartney Years ).

Det vart òg laga ein musikkvideo for soloversjonen av songen.

B-sida til singelen var songen «Rainclouds», skriven av Paul McCartney og Denny Laine, sjølv om dei første utgåvene av singelen berre trykte namnet til McCartney.

Uttrykket «Keyboard, Oh Lord! Why Don't We?» vart nytta som tittelen på det tredje albumet til det norske stoner rock-bandet Thulsa Doom.

«Ebony and Ivory» vart forbode i Sør-Afrika av South African Broadcasting Corporation under apartheid-tida, den einaste solosongen til McCartney som vart forboden. Den offisielle årsaka var at Stevie Wonder tok i mot Oscarprisen i 1984 for beste song «til ære for Nelson Mandela».

Innhald
7"-singel (R 6054)
 «Ebony and Ivory» – 3:41
 «Rainclouds» – 3:47

12"-singel (12R 6054)
 «Ebony and Ivory» – 3:41
 «Rainclouds» – 3:47
 «Ebony and Ivory» (soloversjon) – 3:41

Medverkande
Paul McCartney – vokal, bassgitar, gitar, piano, synthesiser, vocoder, perkusjon, korvokal
Stevie Wonder – vokal, elektrisk piano, synthesiser, trommer, perkusjon, korvokal

Salslister

Vekesliste

Årslister

Liste for alle tider

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ebony and Ivory» frå ,  den 22. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1982
Paul McCartney-songar
Stevie Wonder-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Japan
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar produserte av George Martin
Songar om rasisme eller framandhat
Columbia Records-singlar
Parlophone-singlar
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar frå 1981
Songar frå 1982
Richard Clayderman-songar
Take It Away av Paul McCartney

«Take It Away» er ein song av Paul McCartney frå 1982 på albumet Tug of War. Singelen låg seksten veker på Billboard Hot 100-lista og nådde 10. plassen. Han nådde 15. plassen i Storbritannia. Musikkvideoen var regissert av John Makenzie, og vart filma i lag med den tidlegare Beatles-trommeslagaren Ringo Starr og produsenten George Martin, som begge deltok på innspelinga av songen, i tillegg til skodespelaren John Hurt.

Innhald
7"-singel
 «Take It Away» – 3:59
 «I'll Give You a Ring» – 3:05

12"-singel (klår gul vinyl i Japan, svart alle andre stader)
 «Take It Away» – 3:59
 «I'll Give You a Ring» – 3:05
 «Dress Me Up as a Robber» – 2:40

Medverkande
Paul McCartney – solo- og korvokal, piano, bass, akustisk gitar
Linda McCartney – korvokal
Eric Stewart – korvokal, gitar
Ringo Starr – trommer
Steve Gadd – trommer, perkusjon
George Martin – elektrisk piano

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Take It Away (Paul McCartney song)» frå ,  den 22. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1982
Paul McCartney-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Parlophone-singlar
Songar produserte av George Martin
Songar frå 1982
Songen Tug of War

«Tug of War» er tittelsporet på albumet Tug of War frå 1982 av Paul McCartney.

Singelen nådde 53. plassen i Storbritannia og 52. plassen i USA.

Medverkande
Paul McCartney – solo- og korvokal, akustisk gitar, bass, trommer, elektrisk gitar, synthesizer
Linda McCartney – korvokal
Eric Stewart – korvokal, elektrisk gitar
Denny Laine – elektrisk gitar
Campbell Maloney – skarptromme
Kenneth Sillito – orkesterarrangement

Innhald
7"-singel
 «Tug Of War»
 «Get It» (med Carl Perkins)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tug of War (Paul McCartney song)» frå ,  den 22. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1982
Paul McCartney-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Parlophone-singlar
Songar produserte av George Martin
Songar frå 1981
Pygmespissmus

Pygmespissmus (Suncus etruscus) er ein art i spissmusfamilien. Pygmespissmusa er rekna som verdas minste pattedyr etter masse. I snitt veg ho berre .

Skildring
Pygmespissmusa har raudleg gråbrun pelsfarge på oversida og er bleikgrå på undersida. Hovudet er relativt stort og har prominente utståande øyre, medan snuten er lang, fleksibel og har mange følsomme vêrhår. Om vinteren blir pelsen tettare, og om kroppstemperaturen går under  kan arten hibernera midlertidig.

Spissmusa måler normalt  utan hale, som i seg sjølv gjerne måler . Vekta utgjer cirka  (i snitt ). Til samanlikning veg det minste pattedyret i Noreg, dvergspissmusa (Sorex minutus), omtrent det dobbelte (, i snitt cirka ).

Arten har svært høgt stoffskifte og må eta det dobbelte av si eiga vekt kvart døgn. Hjartet slår  i sekundet ( i minuttet). I praksis må pygmespissmusa fanga og ete 20–30 insekt eller liknande dagleg.

Som andre spissmus lever arten stort sett åleine, men i paringstida kan hoa og hannen leva saman gjennom drektigheitstida på cirka 27–28 dagar og medan ungane er avhengige (i cirka 3–4 veker). Storleiken på kullet er normalt  ungar. I fangenskap kan pygmespissmus leva i opp mot , men vilt sørger gjerne ugler for at dyra ikkje blir gamle nok til å døy ein naturleg død. Pygmespissmusa er elles utsett for predasjon frå kattar, øgler, slangar, fugler og ei rekkje andre dyr.

Leveområde 
Arten finst stort sett mellom 10° og 40°N på tvers av Eurasia. Dette omfattar det sørlege Europa (frå sør i Portugal, Spania og Frankrike) og nordlege Afrika, Vesleasia og Midtausten og videre austover gjennom delar av sørlege Asia, sør for Himalaya (inkludert Malaysia). Det finst også nokre koloniar av pygmespissmus i Nigeria.

Inndeling 
Inndelinga følgjer Menon (2014).

 Soricidae, spissmusfamilien
 Crocidurinae, kvittannspissmus
 Suncus
 S. etruscus, pygmespissmus
 S. e. micronyx
 S. e. nitidofulva
 S. e. nudipes
 S. e. perrotteti
 S. e. pygmaeoides

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pygméspissmus» frå ,  den 22. mai 2018.  
 

Spissmusfamilien
NM i symjing 1969

Noregsmeisterskapen i symjing 1969 vart avvikla i Frognerbadet i Oslo i dagane frå 1. til 3. august 1969. Meisterskapen omfatta 25 individuelle tevlingar, 13 for menn og 12 for kvinner, dessutan tre stafettar, to for menn og ein med kvinner.

Menn

100 m fri

200 m fri

400 m fri

1500 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

200 m butterfly

400 m medley

Sviktstup

Kunststup

Kvinner

100 m fri

200 m fri

400 m fri

800 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

400 m medley

Sviktstup

Kunststup

Kjelder
Arbeiderbladet 2.8.1969
Arbeiderbladet 4.8.1969

Noregsmeisterskap i 1969
Noregsmeisterskap i symjing
Idrettstilskipingar i Oslo
Viktor Markin

Viktor Fjodorovitsj Markin () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Novosibirsk som representerte Sovjetunionen. Han vart olympisk meister på 400 meter i 1980 og vann også gull i 4 x 400 m stafett under dei same leikane, så vel som i VM i friidrett 1983.

Aktiv
Markin sette personleg rekord på 400 meter med tida 46,96 sekundar i Sotsji den 27. mai 1980. Vel to månader seinare, i byrjinga av juli månad, forbetra han bestetida si med over halvtanna sekund til 45,34 i eit stemne på Leinin-stadion i Moskva. Under dei olympiskesommarleikane på den same arenaen i slutten av same månaden tok han seg greitt til finalen på 400 m. I finalen den 30. juli opna han i moderat tempo og låg i byrjinga av oppløpssida ei tre meter bak mannen i tet, austtyskaren Frank Schaffer. Etter ein formidabel spurt vann Markin gullmedaljen og sette samstundes ny europarekord med tida 44,60 sekundar. Sølvmedaljen kneip australiaren Rick Mitchell, hårfint framom Frank Schaffer. To dagar etter tok Markin ein ny gullmedalje då han på ankeretappen sprang det sovjetiske laget i 4 x 400 m stafett inn til siger, knappe to tidels sekund føre Aust-Tyskland. Remigijus Valiulis, Mikhail Linge og Nikolaj Tsjernetskik tok seg av dei tidlegare etappane for Sovjetunionen. 

Etter Moskva-leikane konsentrerte Markin seg om medisinstudiar. Han deltok i 1982 i europameisterskapen i Aten og fekk med seg heim bronsemedaljar både på 400 m og på den lange stafetten, i den individuelle tevlinga kom han 0,01 sekund bakom sølvvinnaren. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, som fann stad i Helsinki i august 1983, vart Markin slått ut i semifinalane på 400 meter med minst mogleg margin. Han og USA-amerikanske Sunder Nix fekk same tid i den andre og siste semifinalen, 45,73, men Nix vart dømd framom og kapra den siste finaleplassen som fjerdemann i heatet. Derimot lukkast Markin som ankermann å springe Sovjetunionen, som elles bestod av Sergej Lovatsjov, Aljaksandr Trosjtsjila og Nikolaj Tsjernetskik, inn til eit nytt meisterskapsgull i 4 x 400 stafett.

Markin la opp etter Sovjetunionen valde å boikotte Sommar-OL 1984 i Los Angeles.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva:  Gullmedalje på 400 m – 44, 60, framom Rick Mitchell (44,84) og gull på 4 x 400 m stafett
EM 1982 i Aten: Bronsemedaljar på 400 m – 45,30, og 4 x 400 m stafett
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje på 4 x 400 m stafett, utslått i semifinalane på 400 m (45,73 =nr 9)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Viktor Markin» frå ,  den 22. mai 2018.  
 

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske sprintarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Say Say Say

«Say Say Say» er ein song skriven og framført av Paul McCartney og Michael Jackson, gjeven ut i 1983. Songen vart produsert av George Martin for McCartney-albumet, Pipes of Peace. Songen vart spelt inn under innspelinga av Tug of War, eit år før «The Girl Is Mine» kom ut, som var den første duetten til duoen frå albumet til Jackson, Thriller (1982).

Etter utgjevinga i oktober 1983, vart «Say Say Say» den sjuande Topp 10-hitten til Jackson det året. Han gjekk til topps i USA, Canada, Noreg, Sverige og fleire andre land, og nådde andreplassen i Storbritannia. I 2013 rangerte magasinet Billboard songen på 41. plassen over dei 100 største hitsinglane gjennom tidene på Billboard Hot 100.

Singlen selde til gullplate i USA i desember 1983 for ein million selde eksemplar. Singelen vart marknadsført med ein musikkvideo regissert av Bob Giraldi. Videoen vart filma i Santa Ynez-dalen i California med Linda McCartney, La Toya Jackson og Giraldi. Videoen baserer seg på to bedragarar kalla «Mac and Jack» (spelt av McCartney og Jackson).

Medverkande
Paul McCartney – gitar, klaverinstrument, perkusjon, vokal
Michael Jackson – vokal, perkusjon
Chris Hammer Smith – munnspel
David Williams – rytmegitar
Nathan Watts – bass
Bill Wolfer – klaverinstrument
Linda McCartney, Eric Stewart – korvokal
Ricky Lawson – trommer
Jerry Hey, Ernie Watts, Gary E. Grant, Gary Herbig – blåseinstrument

Innhald 
Britisk 7"
«Say Say Say» (med Michael Jackson) – 3:55
«Ode to a Koala Bear» – 3:45

Amerikansk 12"
«Say Say Say» (spesialversjon) (med Michael Jackson) – 5:40
«Say Say Say (Instrumental)» (med Michael Jackson) – 7:00
«Ode to a Koala Bear» – 3:45

Digital strøyming  
«Say Say Say» (radio edit / 2015 remix) (med Michael Jackson) – 3:41

Digital nedlasting - via paulmccartney.com
«Say Say Say» (radio edit instrumental / 2015 remix) (med Michael Jackson) - 3:41

Salslister

Vekeslister

Årslister

Tiårsliste

Tidenes liste

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Say Say Say» frå ,  den 22. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
George, Nelson (2004). Michael Jackson: The Ultimate Collection booklet. Sony BMG.

Singlar frå 1983
Songar frå 1983
Songduettar
Michael Jackson-songar
Paul McCartney-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Italia
Nummer-ein-singlar i Sverige
Parlophone-singlar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Michael Jackson
Songar skrivne av Paul McCartney
Musikkvideoar regisserte av Bob Giraldi
Columbia Records-singlar
Songen Pipes of Peace

«Pipes of Peace» er ein song skriven av Paul McCartney, som først kom ut på albumet med same namn den 31. oktober 1983. Han vart òg gjeven ut på singel den 5. desember 1983 og låg to veker på toppen av den britiske singellista. Songen gjekk òg til topps på den irske singellista.

Innspeling og utgjeving
Grunnsporet vart spelt inn 10. september 1982 i A.I.R. Studios, medan orkesteret vart spelt inn seinare. 

I USA vart «Pipes of Peace» gjeven ut som B-side, og den britiske B-sida «So Bad» vart gjeven ut som A-sida.  «So Bad» nådde 23. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100.
«So Bad» nådde òg 11. plassen på den kanadiske RPM-lista. 

McCartney hadde tidlegare hatt sytten førsteplassar på den britiske singellista som medlem av The Beatles, ein som medlem av Wings («Mull of Kintyre»), og ein med Stevie Wonder («Ebony and Ivory»), men dette var den første og einaste han fekk som soloartist. Han deltok seinare på fem veldedige singlar som nådde toppen av lista: Band Aid (1984), Ferry Aid (1987), Ferry Cross the Mersey (1989), Band Aid 20 (2004) og The Justice Collective (2012). 

Det vart filma ein musikkvideo til songen i Chobham Common i Surrey, som synte den kjende julevåpenkvila i 1914 mellom britiske og tyske soldatar. Videoen vart regissert av Hugh Symonds med over 100 statistar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pipes of Peace (song)» frå ,  den 22. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1983
Paul McCartney-songar
Antikrigssongar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Parlophone-singlar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar frå 1983