alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Now and Zen

Now and Zen er eit album av den tidlegare Led Zeppelin-songaren Robert Plant, som kom ut i 1988 på Es Paranza. Albumet nådde 6. plass i USA og 10. plass i Storbritannia. I Noreg gjekk albumet opp til 12. plass på VG-lista.

Med eit nytt band og eit nytt syn på musikk sin, gjekk Plant seint i 1987 tilbake til ein stil som tidlegare hadde definert han i Led Zeppelin. Sjølv om Plant framleis nytta datastyrt lydteknikk i studio, som han hadde gjort på dei førre soloalbuma sine, innlemma han her òg blues som ein ikkje hadde høyrt i det heile på det førre albumet Shaken 'n' Stirred (1985). Ein meir markant gitarlyd og ei eksotisk kjensle markerte òg ei ny retning for Plant, som no la til arabiske tonar i songar som «Heaven Knows». Dette var ei retning han kom til å utforske meir i 1990-åra med Page and Plant.

På songane «Heaven Knows» og «Tall Cool One» spelar Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page. Som svar til at Beastie Boys hadde sampla nokre Led Zeppelin-songar utan løyve på albumet Licensed to Ill i 1986, nytta Plant òg samplingar frå Led Zeppelin-songar («Whole Lotta Love», «The Ocean», «Black Dog» og «Custard Pie») på «Tall Cool One», i tillegg til at han song tekst frå «When the Levee Breaks».

«Walking Towards Paradise» var opphavleg eit bonusspor som berre fanst på CD-utgåva av albumet. Rhino Entertainment gav ut albumet på ny i 2007 med ekstra bonusspor. 

Plant framførte «Ship of Fools», «Tall Cool One» og «Heaven Knows» på konserten for Atlantic Records 40th Anniversary i 1988. «Ship of Fools» vart òg nytta i den to timar lange siste episoden av Miami Vice. 

I eit intervju med Uncut i 2005 kommenterte Plant albumet «då Now and Zen kom ut i '89, såg det ut som eg var stor igjen. Eg var på Topp 10 på begge sider av Atlanteren. Men når eg lyttar til det no, kan eg høyre mange songar som gjekk tapt i teknologien på den tida.»

Innhald

Lister

Medverkande
Robert Plant - Vokal, produsent
Phil Johnstone - Klaverinstrument, produsent
Tim Palmer - produsent
Jimmy Page - gitar (på spor 1 & 3)
Doug Boyle - gitar
Phil Scragg - bass
Chris Blackwell - trommer, perkusjon
David Barratt - programmering, klaverinstrument
Marie Pierre - korvokal
Toni Halliday - korvokal
Kirsty MacColl - korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Now and Zen» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1988
Robert Plant-album
Album produserte av Tim Palmer
Manic Nirvana

Manic Nirvana er det femte solalbumet til den tidlegare Led Zeppelin-songaren Robert Plant. Det kom ut i 1990. Sjølv om den første singelen «Big Love» berre selde beskjeden, vart oppfølgjaren «Hurting Kind» ein hitt som nådde førsteplassen på Mainstream Rock Tracks-lista i USA, der han låg i seks veker på rad. 
 
Albumet kom ut på ny med nymastra lyd i mars 2007.

Innhald

Medverkande
Robert Plant - Vokal, produsent
Rob Stride - Vokal
Laila Cohen - Vokal
Micky Groome - Vokal
Carolyn Harding - Vokal
Jerry Wayne - Vokal, stemme
Siddi Makain Mushkin - Stemme
Chris Blackwell - Gitar, trommer
Doug Boyle - Gitar
Phil Johnstone - Gitar, Klaverinstrument, produsent
Charlie Jones - Bass

Musikkalbum frå 1990
Robert Plant-album
Fate of Nations

Fate of Nations er det sjette studioalbumet til den tidlegare Led Zeppelin-songaren Robert Plant. Det kom ut i 1993 og igjen i 2007 med ekstra bonusspor. Med seg på albumet har Plant tidlegare Cutting Crew-gitarist Kevin Scott MacMichael. Songaren i Clannad, Máire Brennan syng på songen «Come into my Life». Songen «I Believe» er skriven for den døde sonen hans, Karac.

Plant forklarte albumet: 

Albumet var det siste soloalbumet til Plant før Dreamland i 2002.

Innhald

Medverkande
 Robert Plant
 Kevin Scott MacMichael - Gitarar, korvokal
 Oliver J. Woods - Gitarar 
 Charlie Jones - Bass
 Chris Hughes - Trommer
 Pete Thompson - Trommer
 Nigel Kennedy - Fiolin
 Richard Thompson - Gitar
 Francis Dunnery - Gitar
 Phil Johnstone - Harmonium
 Nigel Eaton - Lirekasse
 Máire Brennan - Korvokal
 Michael Lee - Trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fate of Nations» frå ,  den 29. mars 2011.  
 

Musikkalbum frå 1993
Robert Plant-album
No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded

No Quarter er eit konsertalbum av Page and Plant, begge tidlegare i det engelske rockebandet Led Zeppelin. Det kom ut på Atlantic Records i oktober 1994. Gjenforeininga mellom Page and Plant skjedde i form av ein 90 minuttar lang konsert, kalla «UnLedded» på MTV. Det vart spelt inn i Marokko, Wales og London, og fekk høge sjåartal då det vart sendt. Det var ikkje ein Led Zeppelin-gjenforeining, sidan bassist og klaverspelar John Paul Jones ikkje var med. Faktisk fekk ikkje Jones beskjed om gjenforeininga av dei andre bandmedlemmane. Han kommenterte seinare at han var misnøgd med at Plant og Page kalla albumet opp etter «No Quarter», ein Led Zeppelin-song som stort sett han hadde skrive. 

I tillegg til akustiske songar inneheld albumet omarbeidde Led Zeppelin-klassikarar, i tillegg til fire songar i arabisk og marokkansk stil: «City Don't Cry», «Yallah», (eller «The Truth Explodes») «Wonderful One» og «Wah Wah».

Albumet nådde fjerdeplassen på den amerikanske albumlista.  

Fleire år seinare kommenterte Plant samarbeidet:

Original utgåve

Albumet kom først ut i USA med følgjande spor:

2004-utgåva

DVD-utgåva
I samband med 10-årsjubileet for konserten vart det òg gjeve ut ein DVD med fleire songar, intervju og bilete frå Marokko, samt bandet som spelar «Black Dog» for Dick Clark sitt American Music Awards og musikkvideoen til «Most High» frå Walking into Clarksdale.

DVD-innhald

Bonussongar
«Black Dog» (framført på ABC American Music Awards)
Marokkansk montasje
«Most High» - musikkvideo
Intervju

Medverkande
Jimmy Page: Gitarar, mandolin, vokal.
Robert Plant: Vokal.
Charlie Jones: Bassgitar, perkusjon.
Michael Lee: Trommer, perkusjon.
Ed Shearmur: Klaverinstrument, orgel, piano.
Porl Thompson: Gitarar, banjo.
Nigel Eaton: Lirekasse.
Jim Sutherland: Mandolin, bodhrán.
Waeil Abu Bakr: Fiolin - soloist
Abdel Salam Kheir: Oud
Ibrahim Abdel Khaliq: Perkusjon.
Hossam Ramzy: Perkusjon.
Farouk El Safi: Daf, bendir.
Najma Akhtar: Korvokal.
Bashir Abdel Al Nay: Strykarar.
Amin Abdelazeem: Strykarar.
Ian Humphries: Fiolin.
David Juritz: Fiolin.
Elizabeth Layton: Fiolin.
Pauline Lowbury: Fiolin.
Rita Manning: Fiolin.
Mark Berrow: Fiolin.
Ed Coxon: Fiolin.
Harriet Davies: Fiolin.
Rosemary Furness: Fiolin.
Perry Montague-Mason: Fiolin.
David Ogden : Fiolin.
Janet Atkins: Bratsj.
Andrew Brown: Bratsj.
Rusen Gunes: Bratsj.
Bill Hawkes: Bratsj.
Caroline Dale: Cello.
Ben Chappell: Cello.
Cathy Giles: Cello.
Stephen Milne: Cello.
Sandy Lawson: Didjeridu.
Storme Watson: Didjeridu.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Robert Plant-album
Jimmy Page-album
Album produserte av Jimmy Page
Konsertalbum frå 1994
Page And Plant
Walking into Clarksdale

Walking into Clarksdale er eit studioalbum av Page and Plant, begge tidlegare frå det engelske rockebandet Led Zeppelin. Det kom ut på Atlantic Records den 21. april 1998. Som oppfølgjaren til No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded, tok det 35 dagar å spele inn Walking into Clarksdale. Albumet vart spelt inn og miksa av Steve Albini. Singelen «Most High»vart nominert til Grammy Award i 1999 for beste hardrocksong. 

Clarksdale er ein by i Mississippi Delta og historisk heimstad for Deltablues.

Albumet nådde 8. plass i USA, 3. plass i Storbritannia og 13. plass i Noreg. 

Plant spelte seinare inn songen «Please Read the Letter» med Alison Krauss for albumet deira Raising Sand i 2007.

«Blue Train» er ein song om sorga Plant følte etter sonen hans Karac døydde i juli 1977.

Innhald

«Most High» og «Shining in the Light» vart gjevne ut som singlar og til den siste vart det laga musikkvideo.

Medverkande
Jimmy Page – Akustisk og elektrisk gitar, korvokal, mandolin
Robert Plant – Vokal
Charlie Jones – Bassgitar, perkusjon
Michael Lee – Trommer og perkusjon
Tim Whelan – Klaverinstrument på «Most High»
Ed Shearmur – Programmering og strykarar på «Most High»
Lynton Naiff – Strykearrangement på «Upon a Golden Horse»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walking into Clarksdale» frå ,  den 29. mars 2011.  

Musikkalbum frå 1998
Album produserte av Jimmy Page
Robert Plant-album
Jimmy Page-album
Lanzhou

Lanzhou (forenkla kinesisk 兰州, pinyin Lánzhōu, tradisjonell kinesisk 蘭州) er eit kinesisk byprefektur som ligg ved elva Huang He og er provinshovudstad i  Gansu vest i Kina.  Byprefekturet har eit areal på 13 100 km², og eit folketal berekna i 2008 til 3,31 millionar. 
Innanfor bygrensene budde i 2004 om lag 1,86 millionar.

Geografi
Byprefekturet Lanzhou omfattar fem distrikt (区 qū) og tre fylker (县 xiàn).

Lanzhou er ein dei mest forureina byane i heile verda. Sikten kan vere så liten at ein ikkje ser fjellet Lanshan, som reiser seg bratt tett sør for byen. Byen ligg i ei trong kløft der Huang He gjer ein sving slik at det er nesten inga fri luftutveksling med områda rundt. Lanzhou er tidvis plaga av store støvstormar frå Gobiørkenen, særleg om vinteren og våren.

Næringsliv
Viktigaste industrigreinene er tekstil, gummi, gjødsel, oljeraffineri, petrokjemi, maskinproduksjon, samt metallurgisk industri.

Lanzhou er senter for den omfattande petrokjemiske industrien i Gansu. Eit stort raffineri ved byen har røyrleidning til oljefelta ved Yumen. Det vert også laga utstyr til oljeindustrien.
Tekstilindustrien er særleg kjend for produksjonen av ull- lervarer. I byen vert det bygt lokomotiv til dei kringgåande jarnvegane, samt maskinreiskapar og gruveutstyr. Aluminiumsvarer, kjemikaliar og kunstgjødsel vert produsert i ein stor skala. Ei mengde gummiprodukt vert framstilt. Lanzhou har sidan 1960-åra vore eit senter for den nasjonale kjernekraftindustrien.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lanzhou» frå ,  den 29. mars 2011.  
 

Byar i Kina
Gansu
Dreamland

Dreamland er det sjuande soloalbumet til Robert Plant og det første han spelte inn med bandet Strange Sensation. Albumet kom ut juli 2002. 

Mange av songane er coverversjonar, hovudsakleg blues, men òg nokre rockesongar. Albumet vart nomninert til to Grammy Awards i 2002 — Beste rockealbum og Beste mannlege rockesong

Innhald

Medverkande
 Robert Plant - Vokal
 John Baggott - Klaverinstrument
 Porl Thompson - Gitar
 Justin Adams - Gitarar, gimbri, darbuka
 Charlie Jones - Bass
 Clive Deamer - Trommer, Perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dreamland (Robert Plant album)» frå ,  den 29. mars 2011.  
 

Musikkalbum frå 2002
Robert Plant-album
Ole Jørgen Halvorsen

Ole Jørgen Halvorsen () er ein norsk fotballspelar som spelar for Sarpsborg 08 i Eliteserien (2020).

I 2012 spelte han for Fredrikstad. Han har også over 20 kampar på aldersbestemte landslag for Noreg. Han spelar på midtbanen, men han har også blitt brukt som rein angrepsspelar. I 2011-sesongen vart han delt toppskårar for Sogndal i Tippeligaen, med 6 seriemål.

Halvorsen har ei fortid i Sarpsborg 08 og hjå Notodden, der han var på utlån hausten 2003.

Kjelder

Denne artikkelen begynte med ei omsetjing frå bokmålswikipediaen 29. mars 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Fotball.no – Halvorsen sin landslagsprofil hjå Noregs Fotballforbund
 NIFS.no – Spelarstatistikk hjå Norsk & Internasjonal Fotballstatistikk

Norske fotballspelarar
Sarpsborg 08-spelarar
Notodden-spelarar
Sogndal-spelarar
Fredrikstad-spelarar
Folk frå Sarpsborg
Morning Dew

«Morning Dew», òg kjend som «(Walk Me Out in the) Morning Dew» er ein post-apokalyptisk folkrocksong av den kanadiske songaren Bonnie Dobson frå 1962.

I følgje eit intervju med Dobson frå 1993 var «Morning Dew» inspirert av filmen On the Beach.

Fred Neil høyrte songen til Dobson og omarrangerte han til sin eigen stil. Tim Rose høyrte så utgåva til Neil og spelte inn sin eigen versjon i 1966, og la til seg sjølv som medlåtskrivar. Gjennom eit smutthol i amerikansk opphavsrettslov, klarte Rose å behalde honorara han fekk for dette.

Versjonar
1962 Bonnie Dobson, At Folk City
1964 Vince Martin & Fred Neil, Tear Down the Walls
1966 Tim Rose, Tim Rose «Morning Dew» (singel), plus later re-recordings
1967 Episode Six, «Morning Dew» (singel)
1967 Grateful Dead, The Grateful Dead, samt Europe '72 og andre konsertalbum
1968 Lulu, «Morning Dew» (singel)
1968 The 31st of February, Dreams (Allman Brothers anthology)
1968 Jeff Beck, Truth
1968 Ralph McTell, Eight Frames a Second
1968 Lee Hazlewood, Love and Other Crimes
1968 The Nova Local, Nova 1
1969 Hourglass Duane and Greg Allman
1970 Salena Jones, Everybody's Talkin' About
1971 Nazareth, Nazareth
1973 Clannad, Clannad
1980 Long John Baldry, Long John Baldry
1984 Blackfoot, Vertical Smiles
1985 Einstürzende Neubauten, Fünf Auf der Nach Oben Offenen Richterskala
1990 Devo, Smooth Noodle Maps
1992 Dave Graney and the Coral Snakes, The Lure of the Tropics
1993 Screaming Trees, "Butterfly" (single)
1995 Skullflower, Transformer
1997 The Fatal Shore, "Fatal Shore"
2002 Robert Plant, Dreamland
2003 Mungo Jerry, Adults Only
2004 Audience, alive&kickin'&screamin'&shoutin'
2006 Serena Ryder, If Your Memory Serves You Well
2010 Gregorian, The Dark Side Of The Chant
2016 The National, Day of the Dead

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Morning Dew» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1962
Grateful Dead-songar
Jeff Beck-songar
Robert Plant-songar
Rod Stewart-songar
The Allman Brothers Band-songar
Song to the Siren

«Song to the Siren» er ein song skriven av Tim Buckley og låtskrivarpartnaren hans Larry Beckett og vart først gjeven ut på Buckley-albumet Starsailor i 1970. Han vart seinare gjeven ut på Morning Glory: The Tim Buckley Anthology.

Pat Boone var den første som gav ut ein versjon av songen, på albumet sitt Departure i 1969, altså før Buckley gav ut sin versjon. Songen er ein av dei mest kjende til Buckley, særleg etter at mange spelte han inn då Buckley døydde i 1975.

Bakgrunn

Songen vart skriven i 1967, men Buckley var misnøgd med dei første forsøka han gjorde på å spele han inn. Han kom til slutt ut på Starsailor tre år seinare. Fjernsynsserien The Monkees hadde med ein versjon av songen spelt av Buckley på 12-strengsgitar. Denne står i kontrast til den meir frodige, klangfyllte versjonen på albumet hans. 

Songen referer til sirena som prøver å lokke sjømenn i havet i gresk mytologi. Sirena er ein mytisk vesen som er halvt kvinne, halvt fisk som syng vakkert for å villeie sjømennene og skipa deira.

Versjonen av This Mortal Coil
Den mest kjende innspelinga av «Song to the Siren» er av This Mortal Coil. Han vart gjeven ut på singel i september 1983 og låg tre veker på den britiske singellista med ein 66. plass som høgaste plassering.. Singelen selde derimot jamt og trutt og låg heile 101 vekerpå  indie-lista i Storbritannia. Songen kom ut på albumet deira It'll End in Tears i 1984. Etter singelen kom ut vart Buckley igjen oppdaga på midten av 1980-åra. 

Denne versjonen vart nytta i David Lynch-filmen Lost Highway i 1997, men kom ikkje med på filmmusikkalbumet etter filmen. Lynch sa at This Mortal Coil-versjonen av songen inspirerte til dei to første albuma av Julee Cruise. Han hadde òg planlagt å nytte originalversjonen i filmen Blue Velvet, men fekk då ikkje løyve til dette.

Andre versjonar
Songen er òg spela av Robert Plant, Susheela Raman, John Frusciante, Half Man Half Biscuit, Sinéad O'Connor, John Grant og Bryan Ferry.

Songen er òg spelt på konsertar av mange artistar, mellom andre George Michael og David Gray.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Song to the Siren» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Robert Plant-songar
Bryan Ferry-songar
Darkness, Darkness

«Darkness, Darkness» er ein song skriven av Jesse Colin Young i 1969, som sidan har vorte spelt inn av mange artistar. Han vart først gjeven ut av The Youngbloods på albumet deira Elephant Mountain. Under vietnamkrigen vart han rekna som ein «hymne» for soldatane, sidan han skildra det dei følte i junglane.

Andre versjonar
 1971 Mott the Hoople på albumet Brain Capers
 1976 Iain Matthews på albumet Go For Broke
 1980 Eric Burdon på albumet Darkness Darkness
 1993 Ghost Poets på albumet  Ghost Poets
 1994 Richie Havens på albumet Cuts to the Chase
 1994 Screaming Trees på filmmusikken til True Lies
 1995 Golden Earring på albumet Love Sweat
 1996 Heidi Berry på albumet Miracle
 1997 Richard Shindell på albumet Reunion Hill
 2001 Elliott Murphy og Iain Matthews på albumet La Terre Commune
 2002 Solas på albumet The Edge of Silence
 2002 Robert Plant på albumet Dreamland og Sixty Six to Timbuktu, samt boksen Nine Lives
 2004 Cowboy Junkies på albumet One Soul Now
 2007 Ann Wilson, songar frå Heart, på soloalbumet Hope & Glory 
 2009 Helium Vola, tysk «Electro-Medieval»-band på Für Euch, die Ihr liebt

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Darkness, Darkness» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1969
Robert Plant-songar
Eric Burdon-songar
Golden Earring-songar
Mott the Hoople-songar
Nanchang

Nanchang (hanzi 南昌, pinyin Nánchāng) er eit kinesisk byprefektur som er provinshovudstad i Jiangxi i det søraustlege Kina. Prefekturet har eit areal på 7 402 km², folketalet vart i 2010 berekna til 4,97 millionar. Innanfor bygrensene budde i 2004 i kring 1,89 millionar menneske.

Nanchang omfattar fem bydistrikt og fire fylke.

Næringsliv
Nanchang er eit regionalt midtpunkt for jordbruksproduksjonen i Jiangxi. Ris og appelsinar er dei største salsvarene. Ford Motor Company har ein fabrikk i Nanchang, og samarbeider med Jiangling Motor om bygging av varebilen Ford Transit. Fleire av industriverksemdene er sysselsett med delproduksjon til fly- og bilindustrien, metallurgi, elektromekanikk, samt med tekstil, tradisjonell kinesisk medisin og farmasøytika.

Historie
Under Han-dynastiet vart byen Gan bygd her ca. 201 f.Kr. I 589 e.Kr., under Sui-dynastiet fekk byen namnet Hongzhou og noko seinare dagens namn; Nanchang.

På 1900-talet vart byen kjend for si rolle for kommunististrørsla. Her gjennomførte kommunistane under leiing av Zhou Enlai den såkalla Nanchangoppstanden som braut ut 1. august 1927. Datoen 1. august vart seinare erklært som grunnleggingsdag for Folkets frigjeringshær.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nanchang» frå ,  den 29. mars 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Nanchang» frå ,  den 29. mars 2011.  
 

Byar i Kina
Jiangxi
Mighty ReArranger

Mighty ReArranger er eit studioalbum av den britiske rockesongaren Robert Plant og bandet hans Strange Sensation. Det vart gjeve ut 25. april 2005. Mighty ReArranger består av ei blanding av verdsmusikk og vestleg musikk med mystiske, skrå og noko kyniske referansar til religion og lagnad.

Mighty ReArranger nådde 4. plass på den britiske albumlista, 22. plass i USA og 10. plass i Noreg. Albumet vart av Amazon.com utvald som eit av dei 100 beste albuma for 2005 og vart nominert til to Grammy Awards: Beste rockevokal av ein soloartist for «Shine It All Around» og beste hardrock-song for «Tin Pan Valley».

Innhald

Medverkande
Robert Plant and the Strange Sensation
Robert Plant – vokal, munnspel, produsent
Justin Adams – elektrisk gitar, bendir, tehardant, lapsteelgitar, bassgitar
John Baggott – klaverinstrument, electronica, Moog-bassgitar
Clive Deamer – trommer, bendir
Billy Fuller – elektrisk og kontrabass
Skin Tyson – akustisk og elektrisk gitar, lapsteelgitar, bassgitar

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Mighty ReArranger» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 

Musikkalbum frå 2005
Robert Plant-album
Periferien Dei joniske øyane

Dei joniske øyane (gresk: Ιόνια νησιά, Iónia nisiá) er ein av tretten periferiar i Hellas og ligg i Det joniske havet utanfor vestkysten av landet. Hovudstaden er Kérkyra by.

Periferien omfattar dei tidlegare prefektura Kérkyra, Levkáda, Kefaloniá, Zákynthos. Kýthira utanfor sørspissen av Peloponnes, som tradisjonelt har vore rekna til øygruppa Dei joniske øyane, inngår ikkje i periferien Dei joniske øyane, men er ein del av Attikí.

Periferieiningar og kommunar 
Etter den administrative reforma i 2010 er periferien Dei joniske øyane delt inn i fem periferieiningar som frå 2019 omfattar 11 kommunar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferien er:

Referansar 

Dei joniske øyane
Raising Sand

Raising Sand er eit album av rockesongaren Robert Plant og bluegrass-country-songaren Alison Krauss. Det kom ut 23. oktober 2007 på Rounder Records. Raising Sand vann prisen som årets album i USA i 2009.

Bakgrunn
To songar av Gene Clark—«Polly (Come Home)» og «Through the Morning, Through the Night»—vart opphavleg spelt inn av Dillard & Clark for albumet Through the Morning Through the Night i 1969. «Rich Woman» vart først spelt inn av McKinley Millet (som L'il Millet) and his Creoles i 1955, for Specialty Records. «Please Read the Letter» vart først spelt inn av Page and Plant på Walking into Clarksdale i 1998. «Gone, Gone, Gone» var opphavleg ein Everly Brothers-song for Warner Music i 1964. Dei spelte òg inn «Stick With me Baby» i 1960, for A Date with The Everly Brothers. «Trampled Rose» vart opphavleg skriven og spelt inn av Tom Waits på Real Gone i 2004.

Bortsett frå påverkanden frå vokalstilane og talenta til Plant and Krauss, har produsenten på albumet, T-Bone Burnett fått mykje av æra for den grunnleggande musikalske stilen på albumet.

Mottaking
  

Albumet vart møtt mykje ros frå kritikarane og har ein middelscore på 87 frå innsamla meldingar på Metacritic. Albumet vart av Rolling Stone kåra til det 24. beste i 2007.
"> 

Songane på Raising Sand vart handplukka av produsent T-Bone Burnett. Entertainment Weekly skildra coversongane som utgjer albumet for «utsøkt»,.

«Gone, Gone, Gone (Done Moved On)» vart gjeven ut på singel og vann Grammy Award for beste popsamarbeid med vokal. Songen «Killing the Blues» vart plassert på 51. plass på lista til Rolling Stone over dei 100 beste songane i 2007.

I 2009 vann albumet alle dei fem prisane det var nominert til på Grammy Award: Årets album, beste kontemporære folk/americana-album, årets singel («Please Read the Letter»), beste popsamarbeid med vokal (for «Rich Woman») og beste countrysamarbeid med vokal (for «Killing the Blues»). 

Albumet vart òg nominert for Mercury Prize i 2008 i Storbritannia. 

I desember 2009 rangerte musikkmagasinet Rhapsody albumet på andreplass på lista deira over dei beste countryalbuma på 2000-talet.

Albumlister
Albumet selde over 100 000 eksemplar i USA den første veka og debuterte på andreplass, den høgaste plasseringa for begge soloartistane (Plant hadde derimot oppnådd førsteplassar med Led Zeppelin fleire gonger). Raising Sand selde til platinaplate i mars 2008. 

Albumet nådde òg andreplassen i Storbritannia i januar 2008 og i Noreg gjekk albumet heilt til topps på VG-lista.

Innhald

Medverkande
Robert Plant – vokal
Alison Krauss – vokal, fele

Andre musikarar
Riley Baugus – banjo
Jay Bellerose – trommer
Norman Blake –  akustisk gitar
T-Bone Burnett – akustisk og elektrisk gitar, bassgitar,
Dennis Crouch – akustisk bass
Greg Leisz – pedalsteelgitar
Marc Ribot – akustisk gitar, banjo, dobro, elektrisk gitar
Mike Seeger – autoharpe
Patrick Warren – klaverinstrument, pumpeorgel, lekepiano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Raising Sand» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2007
Robert Plant-album
Alison Krauss-album
Album produserte av T-Bone Burnett
Årets album i USA