alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gråvengtrompetfugl

Gråvengtrompetfugl (Psophia crepitans) er ein medlem av den litle trompetfuglfamilien, Psophiidae. Han lever i den nordlege Amazonasregnskogen og på Guayanaskjoldet i tropisk Sør-Amerika.

Skildring 
Gråvengtrompetfugl er ein rundt forma, perlehønsliknande fugl med lang, S-forma hals, lange bein og kort gult hønsliknande nebb. Han er 42–52 centimeter lang og 0,75 - 1,5 kilogram i vekt. Den mjuke fjørdrakta er hovudsakleg svart, men i motsetnad til dei andre artane i familien, er oversida med dei sekundære og tertiære flygefjørene grå hos gråvengtrompetfugl.

Dette er sosiale skogsfuglar som hekkar i hòle tre, 8-13 meter over bakken, og legg 3 kvite egg som blir ruga av alle medlemmer av ei gruppe på fem eller fleire fuglar. Når dei ikkje hekkar, kan flokkane vere 50 eller meir. Føda deira er insekt og frukt som dei plukkar frå bakken. Dei er svake flygarar, og vil føretrekke å springe framfor å flyge. Om dei blir pressa flyg dei likevel opp i eit tre.

Denne fuglen blir halden som eit temd fjørkre av urfolk i Amazonas. Trompetfuglane gjer nytte som ein effektiv vaktpost, med sitt høglydte varsellæte. Dei kan òg jakte slangar.

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt nær truga, NT. Trugsmåla er avskoging i Amazonasbassenget kor vegetasjonen blir brent ned til kvegdrift og soyaproduksjon, og dessutan av jaktpress.

Underartar med utbreiing
P. c. napensis, frå søraustlege Colombia, gjennom austlege Ecuador til nordaustlege Peru, litt inn i nordvestre Brasil
P. c. ochroptera, nord for Amazonaselva i nordvestre Brasil, og vest for  Rio Negro
Dette taksonet er skild ut som ein sjølvstendig art hos den nettbaserte tenesta Handbook of the Birds of the World Alive.
P. c. crepitans, Guayanaskjoldet, medrekna søraustre Colombia,  sørlege Venezuela, og dessutan eit vidare område av Nord-Brasil.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Gray-winged trumpeter» frå ,  den 24. august 2019.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

trompetfuglfamilien
UEFA-cupfinalen i fotball 1982

UEFA-cupfinalen i fotball 1982 stod mellom svenske IFK Göteborg og vesttyske Hamburger SV og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 5. mai på Ullevi i Göteborg framfor 42 548 tilskodarar, returkampen 19. mai på Volksparkstadion i Hamburg med 57 312 på tribunane. IFK Göteborg vann pokalen med 4 mål mot 0,

Kampane
Heime på Ullevi skåra Tord Holmgren kampens einaste mål for det svenske laget midtvegs i den andre omgangen.

På bortebane i Hamburg sjokkerte gjestene frå Sverige heimepublikum med å vinne 3-0 etter skåringar av Dan Corneliusson i det 25. minutt, og av Torbjörn Nilsson og Stig Fredriksson 61 og 64 minuttar ut i kampen, siste målet kom på straffespark.

Laga
Vinnarlaget IFK Göteborg bestod av Thomas Wernersson, Ruben Svensson, Glenn Hysén, Conny Karlsson (kaptein), Stig Fredriksson, Tord Holmgren, Jerry Carlsson, Glenn Strömberg,  Dan Corneliusson, Torbjörn Nilsson, Tommy Holmgren, Glenn Schiller, Håkan Sandberg.

Hamburger SV stilte med Uli Stein, Manfred Kaltz, Ditmar Jakobs, Holger Hieronymus, Bernd Wehmeyer, Jürgen Groh, Jimmy Hartwig, Felix Magath, Thomas von Heesen, Lars Bastrup, Horst Hrubesch (kaptein), Caspar Memering, Peter Hidien.

Dommarar
John Carpenter frå Irland var kampleiar i Göteborg, englendaren George Courtney i Hamburg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1982 UEFA Cup Final» frå ,  den 25. august 2019.  
 

Fotball i 1982
UEFA-cupfinalen i fotball
Lura kyrkje

Lura kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1987 i Sandnes kommune kommune i Rogaland fylke.

Kyrkja er av teglstein og tre og har 320 sitjeplassar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Kyrkjesøk
 Lura kyrkjelyd

Kyrkjer i Sandnes
Kyrkjer i Sandnes prosti
Norske kyrkjer frå 1987
UEFA-cupfinalen i fotball 1987

UEFA-cupfinalen i fotball 1987 stod mellom svenske IFK Göteborg og skotske Dundee United og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 6. mai på Ullevi i Göteborg framfor 50 023 tilskodarar, returkampen 20. mai på Tannadice Park i Dundee med 20 911 på tribunane. IFK Göteborg vann pokalen med samanlagt 2-1.

Kampane
Heime på Ullevi skåra Stefan Pettersson kampens einaste mål for det svenske laget i det 38. minutt av fyrste omgang.

På bortebane i Dundee sende Lennart Nilsson IFK Göteborg i føringa midtvegs i fyrste omgang. Då kampen var ein time gammal utlikna John Clark til 1-1 for heimelaget, utan det hindra at svenskane sin kaptein Glenn Hysén kunne heve UEFA-trofeet etter dommaren bles for full tid.

Laga
Vinnarlaget IFK Göteborg bestod av Thomas Wernersson, Mats-Ola Carlsson, Glenn Hysén (kaptein), Peter Larsson, Stig Fredriksson, Magnus Johansson, Tord Holmgren, Michael Andersson, Tommy Holmgren, Stefan Pettersson, Lennart Nilsson, Roland Nilsson, Lars Zetterlund.

Dundee United mønstra Billy Thomson, Maurice Malpas, David Narey (kaptein). Paul Hegarty, John Holt, Jim McInally, Billy Kirkwood, David Bowman, Eamonn Bannon, Paul Sturrock, Ian Redford, John Clark, Iain Ferguson, Kevin Gallacher, Dave Beaumont.

Dommarar
Siegfried Kirschen frå Aust-Tyskland var kampleiar i Göteborg, Ioan Igna frå Romania i Dundee.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1987 UEFA Cup Final» frå ,  den 25. august 2019.  
 

Fotball i 1987
UEFA-cupfinalen i fotball
Riedlingen

Riedlingen er ein by i Landkreis Biberbach i delstaten Baden-Württemberg i Tyskland med 10 500 ibuarar. Byen ligg 540 meter over havet, opp mot platået Schwabisk Alb, og ved elva Donau.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Riedlingen» frå ,  den 25. august 2019.  
 

Byar i Baden-Württemberg
Jack Pierce

Jack Warren Pierce () er ein USA-amerikansk tidlegare hekkeløpar som voks opp i Woodbury i New Jersey. Han vann VM-sølv 1991, OL-bronse 1992 og VM-bronse 1993 i 110 meter hekk.

Aktiv
Pierce var ein av verdas beste korthekkløparar i eit tiår fram til 1996. I sin internasjonale meisterskapsdebut under VM 1987 vart han fjerdemann i øvinga, tre hundredels sekund attom bronsevinnaren Colin Jackson. I den neste verdsmeisterskapen, i Tokyo i 1991, måtte det målfoto til for å kåre landsmannen hans, Greg Foster, til verdsmeister, både Foster og Pierce fekk sluttida 13,06 sekundar. Året etter, under Sommar-OL i Barcelona, kom målfoto ut til fordel Pierce i striden om bronsemedaljen, han og briten Tony Jarrett fekk begge tida 13,26. Ved verdsmeisterskapen 1993 sikra Pierce seg ein ny bronsemedalje, medan han VM 1995 måtte nøye seg med fjerdeplassen. Den 22. juni 1996 sette Pierce personleg rekord med 12,94 sekundar under gunstige vindtilhøve i Atlanta. Derimot mislukkast han å kvalifisere seg til dei olympiske leikane i same byen i august månad.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Nr 4 – 13,41
VM 1991 i Tokyo: Sølvmedalje 13,06, bakom Greg Foster (13,06)
OL 1992 i Barcelona: Bronsemedalje – 13.26
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 13,06
VM 1995 i Göteborg: Nr 4 – 13,27

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jack Pierce (athlete)» frå ,  den 25. august 2019.  
 

Hekkeløparar frå USA
Deltakarar under sommar-OL 1992
Torbjörn Lassenius

Lars Torbjörn Lassenius () er ein finsk tidlegare friidrettsutøvar frå Helsinki som vann sølvmedaljen i tikampen under EM i friidrett 1954.

Vasilij D. Kuznetsov frå Sovjetunionen var suverent best i tikamp-tevlinga då europameisterskapen 1954 fann stad i Bern, der finlandssvensken Lassenius kom nærast den sovjetiske utøvaren. Same Lassenius gjorde i slutten av september 1956 si beste tikampserie ved eit stemne i Hamburg. Han sanka der 6 991 poeng (7 062 etter dagens tabell). Under dei olympiske sommarleikane i Melbourne to månader seinare enda han opp på sjuandeplassen, med langt færre poeng.

Lassenius var finsk tikampmeister i åra 1954-56.

Medalje og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1954 i Bern: Sølvmedalje – 6 424 poeng, bakom Vasilij D. Kuznetsov (6 752)
OL 1956 i Melbourne: Nr 7 – 6 565 poeng
EM 1958 i Stockholm: Nr 11 – 6 180 poeng

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Torbjörn Lassenius» frå ,  den 25. august 2019.

Finske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Finske deltakarar under sommar-OL 1956
Myrteparula

Myrteparula (Setophaga coronata) er ein liten sporvefugl i parulafamilien. Han hekkar i Nord-Amerika og overvintrar i sørlege område av USA, og over heile Mexico og det meste av Mellom-Amerika og Karibia.

Skildring 
Kroppslengda åt myrteparula er 14–15 centimeter og vekta kan variere mellom  ca. 10 og 16,5 gram. Fjørdrakta i hekketida er gjennomgåande grå, med lys underside og gule markeringar: Krona, overgumpen, og framdelen av flankane er gule. Den vestleg underarten S. c. auduboni har dessutan gul strupe, dei andre fuglane har kvit strupe. Dei gule områda er klåre og kontrastfulle mot grått og svart. Både undersida og rygg har mørke strek og flekker. Dei har ein kvit ring rundt auga og kvit augebrynstripe. Kjønna er ikkje like, hannar er litt mørkare spesielt på brystet. For begge kjønna er drakta utanom hekketida utvaska brunleg på oversida og har eit meir diffust preg.

Dei lever hovudsakleg av insekt. Om vinteren tar dei meir frukt og bær.

Egglegging skjer i mai og juni, dei kan ha opptil to kull per sesong. Reira blir ofte besøkt av brunhovudtrupial som er kjent reirparasitt på mellom anna myrteparula.

Hekkeområdet til myrteparula er i store delar av nordlege Nord-Amerika. Det inkluderer det meste av Alaska og tvers over kontinentet til Newfoundland og Labrador. Underarten S. c. auduboni hekkar dessutan i dei vestlegaste statane av USA og litt inn i Mexico. Myrteparulaer er trekkfuglar og overvintring skjer frå øya Vancouver i nord, langs kysten av vestlege USA, over dei sørlege statane i USA og nordaust omtrent til staten Massachusetts. Dei overvintrar òg i Mexico, i mykje av Mellom-Amerika og Karibia. 

Både storleiken på populasjonen og utviklinga er ukjent. Dette er ein av den mest vanlege arten av «amerikanske songarar» i Nord-Amerika og kan ofte sjåast. Arten er klassifisert som globalt livskraftig, LC.

Spontant i Noreg
Det finst berre ei godkjent registrering av myrteparula i Noreg. Den er frå oktober 1996, Utsira i Rogaland. Han er elles ein sporadisk streiffugl i Storbritannia, Island og Irland.

Kjelder  
Curson, J., Marks, J.S. & Kirwan, G.M. (2019).  Myrtle warbler (Setophaga coronata) I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.) (2016). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 25. august 2019

Referansar

Bakgrunnsstoff 

parulafamilien Amerikanske sporvefuglar i Noreg
Estaca de Bares

Estaca de Bares er eit nes som dannar det nordlegaste punktet til Spania og Pyrenéhalvøya. Det ligg ved breiddegrad 43° 47′ 38″ nord, i provinsen La Coruña i Galicia. Neset markerer etter tradisjonen skiljet mellom Det kantabriske havet, sør i Biscayabukta, og resten av Atlanterhavet.

Estaca de Bares stikk godt ut i havet, og har særs høg årleg nedbør på 2500 mm (som ein temperert regnskog). Dette har gjeve området eit unik økosystem, og det er i dag verna som naturreservat.

Neset har også fleire historiske minne. Ein kan vitja ein fønikisk saltfiskfabrikk og hamn. Andre ruinar er av møller og tidlegare militære installasjonar. Heilt nord på neset står det eit fyr som blei bygd i 1850 og framleis er i drift.

Den spanske marinen dreiv tidlegare ein signalstasjon her. Den er no gjort om til hotell og restaurant. 

På 1960- og 1970-talet dreiv den amerikanske kystvalta ein LORAN-stasjon her. Basen dreiv eit radionavigasjonssystem i samarbeid med ein britisk base i East Blockhouse i Wales Pospoder i Frankrike. I 1978 slutta kystvakta LORAN-drifta, og det amerikanske luftvåpenet tok over kontrollen over basen. 2186 Communications Squadron frå luftvåpenet, med hovudkvarter i Torrejon Air Base ved Madrid, dreiv staden som Radio Relay Link (RRL) til 1991. No er basen forfallen.

Galleri

Sjå òg
Geografiske ytterpunkt i Spania

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Punta de Estaca de Bares» frå ,  den 26. august 2019.  
 

Nes i Spania
Geografi i Galicia
Turisme i Spania
Olsvik kyrkje

Olsvik kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1990 i Bergen kommune i Hordaland fylke. Kyrkja er i Leca og betong og har kvadratisk grunnplan.

Kyrkja har eit altarteppe laga av Else Marie Jakobsen og 32 glasmåleri laga av Kjell Nupen.

Det er ikkje kyrkjegard ved kyrkja.

Kjelder 
 Olsvik kirke i «Norges kirker»

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 
 Olsvik kyrkjelyd
 

Kyrkjer i Bergen
Kyrkjer i Bergen Domprosti
Laksevåg
Norske kyrkjer frå 1990
Arbeidskyrkjer
Aksel Fronth
Sælen kyrkje

Sælen kirke er ei av tre kyrkjer i Fyllingsdalen i Bergen. Ho vart bygd i 2001, etter ein arkitektkonkurranse i 1998.

Kyrkja er på 1550 kvadratmeter og er oppført i mur. Bygget fekk ein av fire murverksprisar som Bergen og omegn murverkspriser delte ut i 2003. Kyrkja vart òg presentert i MUR 2-2003.

Kyrkjesalen er orientert frå vest mot aust og er organisert som ei prosesjonskyrkje. Sideskipa og galleriet heng saman med orgelgalleriet på vestveggen.

Altarveggen har integrert kunstnerisk dekor utført av Søren Ubisch.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Sælen kirke» frå ,  den 26. august 2019.  
 
 Sælen kyrkjelyd  om kyrkjebygget

Bakgrunnsstoff 
 Kyrkjesøk
 Kunsthistorie.com — Sælen kirke
 Bergen byleksikon
 Arkitektgruppen Lille Frøen 
 DIS Norge

Kyrkjer i Bergen
Kyrkjer i Fana prosti
Norske kyrkjer frå 2001
Bønes kyrkje

Bønes kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1997 i Bergen kommune i Vestland fylke. Kyrkja er teikna av arkitekt Helge Hjertholm, som òg har teikna Søreide kyrkje og Fyllingsdalen kyrkje i Bergen.

Kyrkja på Bønes vart reist etter mange år med kronerulling mellom folk på Bønes. Frå slutten av 1970-åra til byrjinga av 1990-åra auka folketalet på Bønes med om lag 8500, frå eit utgangspunkt på 500 menneske. Området sokna då til Storetveit kyrkje, men det voks fram eit lokalt ønskje om eiga kyrkje på Bønes. Dette var ikkje inne i Bergen kommune sine planar før tidlegast i 2010, og det vart difor teke private initiativ for å få bygd ei kyrkje. Ein byggekomité vart sett ned i 1994, og i 1996 kunne ein starte bygginga. Kyrkja vart vigsla av biskop Ole D. Hagesæther 7. desember 1997, og Bønes vart eige sokn 1. januar 2002.

6. desember 2009 vart andre byggetrinnet av Bønes kyrkje offisielt opna.

Det vert normalt halde gudsteneste i kyrkja kvar søndag.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Bønes kirke» frå ,  den 26. august 2019.  
 
Bønes kirke. Åpen synlig og tilstede, informasjonsbrosjyre frå kyrkjelyden

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Bergen
Kyrkjer i Fana prosti
Norske kyrkjer frå 1997
Norske kyrkjer frå 2009
Kulturminne i Bergen
Arbeidskyrkjer
Søreide kyrkje

Søreide kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1973 i bydelen Ytrebygda i Bergen kommune i Hordaland fylke.

Kyrkja er tilnærma kvadratisk og har mykje treverk i fasaden. Talet på sitjeplassar er ifylgje «Norges kirker» 280 i sjølve kyrkjesalen og kan utvidast til vel 500 med tilstøytande rom.

Kjelder 
 Hans-Emil Lidén: Søreide kirke i «Norges kirker»

Bakgrunnsstoff 
 Kyrkjesøk
 Bergen byleksikon
 

Kyrkjer i Bergen
Kyrkjer i Fana prosti
1973 i Noreg
Bergen døvekyrkje

Bergen døvekyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1989 i Bergen kommune i Vestland fylke. Kyrkja ligg på Kalfaret og er bygd i betong. Det er barnehage i underetasjen.

I perioden 1951–1989 vart Nonneseter kapell nytta som døvekyrkje, og før dette hadde kyrkjelyden tilhold i skrudhuset i Bergen domkyrkje.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bergen døvekirke» frå ,  den 26. august 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Døves Menighet
 
 Bergen byleksikon

Kyrkjer i Bergen
Kyrkjer i Døveprostiet
Arbeidskyrkjer
Norske kyrkjer frå 1989
1989 i Noreg
Valen kyrkje

Valen kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1978 i Kvinnherad kommune i Vestland.

Kyrkja er i tre og har kvadratisk grunnplan.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Kvinnherad kyrkjelege fellesråd
 

Kyrkjer i Kvinnherad
Kyrkjer i Sunnhordland prosti
Arbeidskyrkjer
Norske kyrkjer frå 1978
Aksel Fronth
Hana kyrkje

Hana kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1997 i Sandnes kommune i Rogaland fylke. Den åttekanta kyrkja er teikna av arkitekt Kolbjørn Jensen ved Signatur arkitektur (seinare fusjonert med Link signatur).
Kyrkja er utsmykka av Per Odd Aarrestad med m.a. glasmåleri frå golv til tak i fondveggen.

Kjelder 
 Hana kyrkjelyd  om kyrkja

Bakgrunnsstoff 
 Kyrkjesøk

Kyrkjer i Sandnes
Kyrkjer i Sandnes prosti
Norske kyrkjer frå 1997
Alina Talaj

Alina Henadzeuna Talaj () er ein kviterussisk hekkeløpar frå Orsja. Ho vann sølvmedaljen på 100 meter hekk i EM 2012 og EM 2016, i 2015 vann ho bronsen under verdsmeisterskapen i Beijing. I 2015 sigra ho i 60 meter hekk ved hall-EM.

Aktiv
Talaj vart nummer to i 100 meter hekk under europameisterskapen 2012 i Helsinki, 0,1 sekund bak Nevin Yanıt frå Tyrkia. Tre år seinare seinare underkjende Det europeiske friidrettsforbundet prestasjonen til Yanit grunna i doping. Ved Sommar-OL i London forbetra Talaj i semifinalen sitt personbeste til 12,84 sekundar, utan det heldt til finaleplass.

I mars 2015 vann Talaj 60 meter hekk då hall-EM fann stad i Praha i Tsjekkia. Fem månader seinare kneip ho bronsemedaljen på 100 meter hekk ved verdsmeisterskapen 2015 i Beijing på ny kviterussisk rekord, 12,66 sekundar. Sommaren 2016 sprang ho i EM i Amsterdam inn til sølvmedalje på tida 12,68, seks hundredels sekund etter tyske Cindy Roleder.

Den 31. mai 2018 vart Talaj klokka inn på sterke 12,41 sekundar under eit stemne i Sankt Pölten i Austerrike. Ho tjuvstarta i EM-finalen 2018 og diskvalifisert.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2010 i Barcelona: Utslått i semifinalane (=nr 15)
EM 2012 i Helsinki: Sølvmedalje – 12,91. Gullmedaljøren sitt løp vart seinare annullert
OL 2012 i London: Utslått i semifinalane (12,84=nr 13)
VM 2013 i Moskva: Utslått i semifinalane (12,82=nr 9)
EM 2014 i Zürich: Nr 5 – 12,97
VM 2015 i Beijing: Bronsemedalje – 12,66
EM 2016 i Amsterdam: Sølvmedalje – 12,68, bakom Cindy Roleder (12,62)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i semifinalane (13,66=nr 21)
VM 2017 i London: Nr 6 – 12,81
EM 2018 i Berlin: Diskvalifisert i finalen (=nr 11)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alina Talay» frå ,  den 26. august 2019.  
 

Belarusiske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Delloreen Ennis-London

Delloreen Ennis-London () er ein jamaicansk tidlegare friidrettsutøvar som spesialiserte seg i 100 meter hekk. Ho sikra seg ein sølvmedalje og to bronsemedaljar i verdsmeisterskapane 2005-09, og ho vann øvinga i panamerika-leikane 2007.

Aktiv
Ennis-London hadde stor framgang i 1999, ein sesong ho forbetra sitt personbeste i 100 meter hekk frå 13,27 sekundar til 12,71, og ho kom på sjuandeplassen under VM i Sevilla. Året etter vart ho nummer fire i øvinga på tida 12,80 då OL 2000 fann stad i Sydney. Korkje i 2001 og 2003 kom ho med i den jamaicanske VM-troppa. Under Sommar-OL 2004 glapp finaleplassen med nokre tusendels sekunds margin.

I VM 2005 i Helsinki hadde Ennis-London derimot tusendelane på si side i striden om sølvmedaljen, både ho og bronsevinnaren, landskvinna Brigitte Foster-Hylton, fekk sluttida 12,76. I juli 2007 hadde Ennis-London enno ein gong tusendelane på side, ved dei panamerikanske leikane i Rio de Janeiro hadde ho og Perdita Felicien same tid i finalen, 12,65, gullet fekk Ennis-London. Fem veker seinare presterte Ennis-London sitt livs beste hekkeløp i VM-finalen i Osaka. Han vann då bronsemedaljen på tida 12,50 sekundar, eitt hundredels sekund bak Felicien og fire bak Michelle Perry frå USA.

Etter femteplass på korthekken under Beijing-OL 2008, sprang Ennis-London i 2009 inn til VM-medalje for tredje gong i rad. Med tida 12,55 sekundar vann ho som sist bronsen, marginane opp til sølv og gull var dei same som då i 2007; 0,01 og 0,04 sekund.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Nr 7 – 12,87
OL 2000 i Sydney: Nr 4 – 12,80
OL 2004 i Aten: Utslått i semifinalane (12,60=nr 9)
VM 2005 i Helsinki: Sølvmedalje – 12,76, framom Brigitte Foster-Hylton (12,76)
VM 2007 i Osaka: Bronsemedalje – 12,50
OL 2008 i Beijing: Nr 5 – 12,65
VM 2009 i Berlin: Bronsemedalje – 12,55

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Delloreen Ennis-London» frå ,  den 27. august 2019.
Balduin IV av Jerusalem

Balduin IV av Jerusalem () var konge av Jerusalem frå 1174 til 1185.

Balduin IV etterfølgde far sin, Amalrik I, som konge av Jerusalem. Frå barndommen av leid han av ein sjukdom som etterkvart blei identifisert som spedalskheit. Den gjorde at han i slutten berre kunne følgja hæren sin på båre. 

Gjennom ulike delar av regjeringstida til Balduin var Raimund III av Tripolis og Guido av Lusignan riksforstandarar. I 1183 lét Balduin systersonen sin Balduin V krona til medkonge, men begge to døydde få år seinare. Under Balduin IV si regjeringstid byrja kongeriket Jerusalem sin nedgang og forfall for alvor.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Balduin IV av Jerusalem» frå ,  den 27. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
 Svensk uppslagsbok, Lund 1929

Fødde på 1100-talet
Kongar av Jerusalem
Kanslar

Kanslar (norrønt kanceler, frå mellomalderlatin cancellarius) er ei stilling som kan visa til leiaren for eit kanselli, ein minister eller ein høgståande embetsmann. 
Opphavleg viste tittelen til ei underordna stilling innan administrasjonen til det seinare Romarriket. Seinare i mellomalderen blei det brukt om geistlege som verka i kongeleg teneste som stod for offentlege skriv og kontrollerte rikssegl.

I moderne tysk samanheng er kanslaren regjeringssjef (Reichskanzler, Bundeskanzler).

Sjå òg 
 kanselli
 kanslar i Noreg
 Tyske kanslarar
 Rikskanslar i Storbritannia

Kjelder

Titlar
Latinske ord og uttrykk
Pave Pius II

Pave Pius II () var pave frå 19. august 1458 til han døydde seks år seinare, i 1464.

Pave Pius II var fødd i Corsignano nær Siena som Enea Silvio Piccolomini. Han var son av patrisiaren Silvio Piccolomini og kona Vittoria Forteguerri. Systera hans Laudomia blei mor til pave Pius III. Som ung hjelpte han faren å driva sleksteigedommen i Corsignano; staden har seinare fått status som by og blitt biskopsete med namnet Pienza (Pius). Atten år gammal byrja han studera ved universitetet i Siena. Etter å ha høyrt Bernardins av Siena preika ville han gå i kloster, men blei frarådd munkelivet av venene sine. Han møtte biskop Capranica av Fermo som var på veg till Baselkonsilet, og fekk teneste hjå han som sekreterær. Han deltok derfor vEd konslet i opposisjonen mot pave Eugenius IV.
 
Han døydde i Roma eller Ancona.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pius II» frå , og «Pius II» frå  den 27. august 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi ved The Cardinals of the Holy Roman Church

Pius 02
Polyhistorar
Nasjonal kunstnar i Thailand

Nasjonal kunstnar (thai ศิลปินแห่งชาติ, Sinlapin Haeng Chat) er ein thailandsk tittel som årleg blir gitt av Thailand sitt kulturdepartement, ved den nasjonale kulturkommisjonen.

Mottakarar av tittelen
1980-talet

1990-talet

2000-talet

2010-talet

Referansar

Bakgrunnsstoff

Thailandsk kultur
Thailandske prisar og utmerkingar