alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Phenix Horns

The Phenix Horns, opphavleg kalla EWF Horns, er blåserekkja i Earth, Wind & Fire, og for Phil Collins og Genesis. Dei fire medlemmane var Don Myrick på saksofonar, Louis «Lui Lui» Satterfiel på trombone, Rahmlee Michael Davis på trompet og Michael Harris på trompet.

Don Myrick, Lui Lui Satterfield og Michael Davis spelte i lag tidleg i 1970-åra med The Pharaohs, og to album av dei er gjevne ut på CD, The Awakening frå 1971 og konsertalbum In the Basement i 1972.

Dette bandet utvikla seg til The Phenix Horns som vart den originale blåserekkja til Earth Wind & Fire frå 1975 til 1982. 

Bandleiaren Don Myrick vart drepen i 1993 og Louis Satterfield døydde i 2004.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Phenix Horns» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Earth, Wind & Fire
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske brassband
USA-amerikanske funkband
USA-amerikanske jazzgrupper
Prestebordgods

Prestebordgods eller mensalgods var jordeigedommar – gardar og gardpartar – som var med å finansiere presteembetet. Presten kunne sjølv bruke jorda, eller han kunne få bygsel og landskyldinntekter frå ein leiglending. 

Frå reformasjonen til 1814 var om lag tidelen av all norsk jordeigedom prestebordgods. Med lover 1. august 1821 nr. 2 «angaaende de Nordlandske Kirkers Salg» og 20. august 1821 «angaaende det beneficerede Gods» vart bygselledige gardar i prestebordgodset bodne fram for sal, og det meste av prestebordgodset utanom prestegardane vart selt i løpet av dei neste 30 åra. 

Prestebordgodset var ein del av kyrkjegodset som vart bygd opp i løpet av mellomalderen. Ein annan del av kyrkjegodset var gardar og gardpartar som skulle finansiere dei lokale kyrkjebygga.

Den delen av kyrkjegodset som høyrde til stiftet (biskopen) eller til kloster, vart lagt inn under krongodset etter reformasjonen.

Kjelder
Historisk leksikon

Norske godseigarar
Den norske kyrkja
Erica Löfström

Erica Löfström er ein svensk forfattar og forskar busett i Trondheim. 

Ho debuterte med romanen Sex, musikk og vold på Samlaget i 2013. Boka er omsett til nynorsk av Janne Marie Fatland og Monica Aasprong.

Bøker 
 2013 – Sex, musikk og vold – roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Erica Löfström 
 Presentasjon av Erica Löfström  på nettstaden til Samlaget
 Camilla Veka: «Debutromanen ble til i en usann dagbok», intervju på nettstaden til NRK.

Svenske forfattarar
High Plains

High Plains er eit område i vestre delen av Great Plains sentralt i USA. Det er eit sletteområde med ei høgd på mellom 350 moh. i aust til over 2 400 meter i vest. Området dekkjer søraustlege  Wyoming, austlege Colorado og New Mexico, sørvestlege Sør-Dakota, vestlege Kansas, Oklahoma  og Nebraska, sentrale og austlege Montana og nordvestlege Texas. Området har ein av dei lågaste folketettleikane i USA, men har stor jordbruksproduksjon.

High Plains har eit tørt innlandsklima med mykje solskin og moderat nedbørsmengd. Det har lite luftfukt og mykje vind. Sidan 1880-åra har High Plains vore brukt til jordbruk, og står for ein god del av jordbruksproduksjonen i USA. Jordbruket er avhengig av irrigasjon. 

I dag er litt over 40 % av jorda brukt til jordbruk, og ein dyrkar typisk bomull, kveite, mais, durra, lusern, peanøtter og soyabønner. Ein driv også med storfe- og griseavl. I 1997 utgjorde avlingane frå High Plains 19 % av kveite- og bomullsproduksjonen i USA, 15 % av mais- og 3 % av durraproduksjonen. Området stod også for 18 % av storfeproduksjonen.

Namn
Fram til 1916 var «High Plains» det vanlegaste namnet for det større området ein no kjenner som «Great Plains». I dag er High Plains rekna som ein mindre del av Great Plains.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «High Plains (United States)» frå , og «High Plains» frå  den 11. februar 2013.  
 
Ground-Water Resources Program: High Plains Water-Level Monitoring Study ved usgs.gov

Regionar i USA
Marit Lajord

Marit Heier Lajord () er ein norsk forfattar og skribent frå Vang i Valdres.

Ho skriv for nettstaden framtida.no, studerer jus ved Universitetet i Oslo, og har gått forfattarstudiet ved Høgskulen i Telemark (Bø). Lajord debuterte som forfattar med barneboka Olava og bestefar i 2013.

Bøker 
 2013 – Olava og bestefar – Biletbok, illustrert av Line Halsnes

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bloggen til Marit Lajord på vangivaldres.no
 Pressemelding frå Samlaget om utgjevinga av Olava og bestefar
 Utgjevingar av Marit Lajord i BIBSYS Ask

Forfattarar frå Oppland
Folk frå Vang
Nynorskforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2013
Odd Eirik Færevåg

Odd Eirik Færevåg () er ein norsk lærar og forfattar frå Røvær.

Han arbeider som lærar i Haugesund og debuterte som forfattar med diktsamlinga Dagane grå i 2013.

Bøker 
 2013 – Dagane grå – Diktsamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Truls Horvei: «Lyrikkdebutant om eigne tap» i Haugesunds Avis

Norske lyrikarar
Forfattarar frå Rogaland
Norske skjønnlitterære debutantar i 2013
Nynorskforfattarar
Folk frå Haugesund
Don Myrick

Don Myrick () var ein amerikansk saksofonist. 

Han spelte alt-, tenor- og sopransaksofon og var medlem av den originale blåserekkja til Earth Wind & Fire, som kalla seg The Phenix Horns Esq. frå 1975 til 1982. Tidlegare hadde Myrick vore medlem av musikkgruppa The Pharaohs. Myrick er òg rekna som grunnleggjaren av Association for the Advancement of Creative Musicians (AACM)

Somme av dei mest kjende saksofonsoloane er Phil Collins sin «One More Night», «Reasons» av Earth Wind & Fire og «After the Love Has Gone» frå albumet I Am. Han har spelt med mange kjende musikarar som Grover Washington, Jr. og Carlos Santana. Myrick spelar på album av artistar som Bobby «Blue» Bland, The Dells, Regina Belle, the Mighty Clouds of Joy og Heaven 17. 

Han fekk ein Grammy Award for beste R/B-instrumental med Earth, Wind & Fire-singelen «Runnin'» i 1977/78.

Myrick vart skoten og drepen i Los Angeles i California av ein politimann under ei narkotikaetterforsking. Medan dei prøvde å utføre ein ransakingsordre, trudde politibetjent Gary Barbaro ein butanlighter i handa til Myrick var eit våpen. Han avfyrte eit enkelt skot og trefte Myrick i brystet. Myrick døydde på sjukehuset kort tid etter, 53 år gammal. Famillien saksøkte byen for urettmessig dødsfall og fekk $400 000.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Don Myrick» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske saksofonistar
Folk myrda med skytevåpen
Myrda musikarar
Michael Harris

Michael Harris () er ein trompetist i Phenix Horns, som var blåserekkja for Earth, Wind & Fire og Phil Collins.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michael Harris (trumpeter)» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske trompetistar
Vocoder

Vocoder (hankj., frå engelsk Voice encoder ) er innan musikkteknologi eit elektronisk musikkinstrument som smelter saman ulike lydkjelder til éin lyd.

Det kan til dømes vere ei stemme som snakkar inn i ein mikrofon som vert kombinert med lyden av ein akkord på ein gitar. Vocoderen kan då smelte saman dei to lydane slik at det blir høyrandes ut som stemma er i akkorden. Vocoderar som musikkinstrument kan òg ha innebygde lydkjelder (til dømes ein oscillator, eller vere del av ein større synthesizer).

Ein vocoder er òg eit apparat som kan kryptere stemmer i samband med telekommunikasjon.

Musikarar og grupper som nyttar vocoder
Laurie Anderson, Cynic, Daft Punk, Jean Ven Robert Hal, Herbie Hancock, Jean Michel Jarre, Giorgio Moroder, Tangerine Dream, Frank Zappa, Electric Light Orchestra, Matthias Jabs des Scorpions, Stevie Wonder, Afrika Bambaataa og Pink Floyd.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vocoder» frå ,  den 11. februar 2013.  
 

Lydeffektar
Elektroniske musikkinstrument
Kryptografi
Robotteknologi
Fredrikke Qvams gate i Oslo

Fredrikke Qvams gate er ei stutt gate i nærleiken av Gamle Aker kyrkje i bydel St. Hanshaugen i Oslo.  Gata går ned i nordaustleg lei frå gata Bergstien, og så å seie parallelt med Bjerregaards gate før ho gjer ein rettvinkla sving til venstre og munnar ut i Bjerregaards gate rett attmed Falck Ytters plass.

Denne vesle gatestubben fekk namnet sitt i 1951 som ein heider til Fredrikke Marie Qvam (1843-1938), ein av pionerane i Noreg i arbeidet for kvinnene sine rettar. Ho skipa dessutan Norske Kvinners Sanitetsforening i 1896, som ho var formann for i åra 1896-1933. I denne samanhengen har ho tilknyting til denne gata med hennar namn, for lokalforeininga Oslo Sanitetsforening hadde i 1909 skaffa seg som elev- og sjukesysterheim eigedomen Breidablik, som grenser til både Fredrikke Qvams gate, Bergstien og Akersbakken, med adresse Akersbakken 27. Her bygde foreininga sitt landsdekkjande revmatismesjukehus, opna i 1938, etter å ha rive den gamle hovudbygningen. Dette sjukehuset vart drive på denne staden fram til verksemda vart lagt til Rikshospitalet på Gaustad i Oslo i 1999, etter at revmatismesjukehuset hadde vorte lagt under Rikshospitalet i 1995. Bygningen hyste ei tid mellom anna administrasjonen for bydel St. Hanshaugen og det såkalla Hjertesenteret. Eigedomen vart selt 30. april 2014 til Thon Eiendom, som skulle byggje om bygningen til seniorbustader. Men i 2017 vart bygningen rive for å kunne byggje ein heilt ny bygning på tomta.

Langs Fredrikke Qvams gate ligg det ei høgblokk og to andre blokker med studenthyblar tilhøyrande Studentsamskipnaden i Oslo og Akershus (SiO), kalla St. Hanshaugen studentby, og elles bustadblokker og ein barnehage.

Fredrikke Qvams gate heitte opphavleg Breidablikgaten etter namnet på den eigedomen som sanitetesforeininga kjøpte i 1909. Det vart naudsynt med nytt namn av di ei anna gate i Oslo òg hadde (og framleis har) dette namnet.

Kjelder

Vegar i Oslo
Gater i Oslo
Bydel St. Hanshaugen
Roland Corporation

Roland Corporation er ein japansk produsent av musikkinstrument og ein av dei største i verda. Selskapet vart skipa i 1972.

Produkt
Roland marknadsfører produkt med forskjellige namn:
Roland: merke for synthesizerar, keyboard, trommesett, DJ-produkt, lydopptak og meir. 
BOSS: merke for gitar-utstyr.
EDIROL: merke for innspeling og redigering av video, dataprogram for grafisk design i samanheng med MIDI og lydutstyr.
RSS: merke for professionelle audio produkt som til dømes V-Mixing System.
Rodgers: merke for orgel.
Cakewalk: tidlegare partner til Roland. Sidan 2008 eigd av Roland. Dataprogram for musikkproduksjon.
Roland DG: merke for skriverar og plotterar.

Bakgrunnsstoff 
[no] Roland Scandinavia AS
[en] Roland Corporation
[en] BOSS US
[en] EDIROL & RSS US
[en] Cakewalk
[en] Edirol
[en] Rodgers
[en] Roland DG Corporation

Japanske føretak
Gitarprodusentar
Gitarforsterkarprodusentar
Perkusjonsprodusentar
Synthesizerprodusentar
Japanske produsentar av audioutstyr
Skipingar i 1972
1972 i Japan
Bærumsbanen

Bærumsbanen var ei tidlegare trikkelinje mellom Skøyen i Oslo og området Kolsås i Bærum kommune, nedanfor Kolsåstoppen. Banen vart bygd ved at Lilleakerbanen (strekninga Skøyen-Lilleaker), som var ein del av trikkelinjenettet i Oslo, vart lengd til Bekkestua i Bærum over Jar i Bærum, opna 1. juli 1924, fram til Haslum i Bærum 1. november 1924, og fram til Kolsås i 1930.

Etter at ei linje vart bygd mellom haldeplassen på Jar og dåverande Sørbyhaugen haldeplass på Røabanen i Oslo, opna 15. juni 1942, vart det oppretta samband mellom Kolsås og Nationaltheatret stasjon i Oslo sentrum over Majorstua med større og tyngre forstadsbanevogner, dåtidas T-banevogner, og namnet Kolsåsbanen vart nytta om heile strekninga frå Sørbyhaugen til Kolsås. Bytrikken over Lilleakerbanen byrja då å snu på haldeplassen på Jar, men kunne framleis nytte heile strekninga fram til Kolsås, til dømes i tider på dagen då trafikken var stor, sidan haldeplassene hadde perrongar i ulike høgder for kvar av dei to vogntypane. Båe vogntypane vart dessuten vedlikehaldne ved Bærumsbanens verkstad på Avløs i Bærum.

Bærumsbanen og verkstaden på Avløs vart opphavleg drivne av det private aksjeselskapet A/S Bærumsbanen, skipa i 1924, utgått frå selskapet Kristiania Elektriske Sporvei. Men allereie i 1930-åra hadde A/S Oslo Sporveier teke over aksjemajoriteten i A/S Bærumsbanen, og tok over resten av aksjane i 1944. Men formelt vart ikkje A/S Bærumsbanen oppløyst før i 1971.

Lilleaker-Østensjøbanen 
A/S Bærumsbanen tok i 1937 over drifta av Østensjøbanen, ein forstadbane på den andre sida av sentrumsområdet i Oslo, og kopla Lilleakerbanen og Bærumsbanen til Østensjøbanen ved å etablere eit samband tvers gjennom byen, via Etterstad i Oslo, over trafikkknutepunktet Jernbanetorget framfor Oslo Ø, og vidare over Skøyen ut til Jar, tidvis heilt fram til Kolsås. Dette ruteopplegget fekk namnet Lilleaker-Østensjøbanen.

Sjå òg 
 Lilleakerbanen
 Kolsåsbanen

Sporvogn
Skipingar i 1924
Samferdsle i Oslo
Samferdsle i Bærum
Nordiske greiner under vinter-OL 2002

Nordiske greiner på ski under vinter-OL 2002 i Salt Lake City bestod av 18 øvingar. Seks av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla i både i langrenn, kombinert og skihopping. Tre øvingar stod på programmet for fyrste gong; to stk sprinttevlingar over 1,5 km langrenn, ei kvar for kvinner og for menn, samt eit halvprogram i nordisk kombinert. I denne kombinertøvinga gjorde utøvarane einast eit skihopp og gjekk einast eit halvparten så langt langrenn som i normalprogrammet.

Langrenn menn

1,5 km sprint

15 km klassisk stil

20 km jaktstart

Johann Mühlegg vart etter leikane fråkjend gullmedaljen grunna bruk av dopingmidlar.

30 km fristil

Johann Mühlegg vart etter leikane fråkjend gullmedaljen grunna bruk av dopingmidlar.

50 km klassisk stil

Johann Mühlegg ble frakjent gullmedaljen på grunn av dopingmisbruk

4 x 10 km stafett

Langrenn kvinner

1,5 km sprint

10 km klassisk stil

Olga Danilova vart fråkjend sølvmedaljen grunna bruk av dopingmidlar.

10 km jaktstart

Olga Danilova og Larisa Lazutina vart fråkjende høvsvis gull- og sølvmedalje grunna bruk av dopingmidlar.

15 km fellesstart fristil

Larisa Lazutina vart fråkjend sølvmedaljen grunna bruk av dopingmidlar.

30 km klassisk stil

4 x 5 km stafett

Kombinert menn

Normalprogram (normalbakke & 15 km)

Halvprogram (storbakke & 7,5 km)

Lag (storbakke & 4x5 km)

Skihopping

Normalbakken (K90)

Storbakken (K120)

Lag

Medaljeoversyn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 2002/Ski Nordisch» frå ,  den 11. februar 2013.  
 

Vinter-OL
Vinter-OL 2002
2002 i USA
Nordiske greiner under vinter-OL
Roland CR-78

Roland CompuRhythm CR-78 er ein trommemaskin som vart lansert av Roland Corporation i 1978.

Sjølv om han er primitiv etter dagens standarar, var CR-78 eit langt steg fram i trommemaskinteknologien på den tida, særleg fordi brukarane kunne programmere og lagre sine eigne trommerytmar. At boksen kom i tre med førehandssette rytmar som Waltz, Bossa Nova og Rhumba indikerer at han var meint som akkompagnement for eit elektrisk orgel, men CR-78 vart raskt ein favoritt hos pop- og elektroniske musikarar seint i 1970-åra og tidleg i 1980-åra. Kjende songar som nyttar Roland CR-78 er mellom andre «Vienna» av Ultravox, «Heart of Glass» av Blondie og «In the Air Tonight» av Phil Collins.

Kjende innspelingar
Ultravox - «Vienna»
Blondie — «Heart of Glass», «Atomic»
Gary Numan — «Remind Me To Smile»
Genesis — «Duchess» og «Man on the Corner»
Hall & Oates — «Kiss On My List» og «I Can't Go For That (No Can Do)»
Orchestral Manoeuvres in the Dark — «Enola Gay»
Phil Collins — «In The Air Tonight»
Roxy Music — «Same Old Scene»
Modest Mouse — «Missed the Boat»
69 — «Novo Rock»

Sjå òg
Boss Doctor Rhythm DR-110
Linn LM-1
TR-808

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Roland CR-78» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Roland CompuRhythm CR-78 Demo (YouTube)

Trommemaskinar
Skipingar i 1978
Trommemaskin

Ein trommemaskin eller rytmeboks er eit elektronisk musikkinstrument som er laga for å imitere trommelydar og andre slagverk. Trommemaskinar vert nytta innanfor fleire musikksjangrar, og ikkje berre elektronisk musikk. Trommemaskinar blir hyppig brukt av einmannsprosjekt eller musikkgrupper som ikkje har eigen trommeslagar eller høve til å leige inn ein studiomusikar.

Omgrepet rytmeboks vert gjerne nytta om trommemaskinar som er innebygd i eit anna instrument, t.d. eit orgel, men kan òg nyttast om frittståande trommemaskinar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Trommemaskin» frå ,  den 11. februar 2013.  
 

 
Russiske oppfinningar
Sequential Circuits Prophet-5

Prophet-5 er ein analog synthesizer som vart produsert av Sequential Circuits i San Jose i California mellom 1978 og 1984. Han vart lansert ved Winter NAMM i januar 1978 og var banebrytande fordi han var den første analoge synthesizeren som hadde høve til å lagre brukarinnstillingar for kvar parameter i eit indre minne. Det er òg ein av dei første polyfoniske synthesizerane med opp mot fem stemmer, slik at ein kunne spele opp til fem notar samstundes.

Artistar som har nytta Prophet-5

 ABBA
 Akon 
 Alicia Keys
 Berlin
 Chicago
 Depeche Mode
 Devo
 Dieter Bohlen
 Dire Straits
 Django Bates
 Donald Fagen
 Dr. Dre
 Duran Duran
 Donnie Iris and the Cruisers
 Eddie Rayner (klaverspelar i Split Enz)
 Eurythmics
 Fleet Foxes
 FrontRunner (brasiliansk industriband)
 Gary Numan
 Genesis
 Grandmaster Flash
 Hall & Oates
 Icehouse
 Ice-T
 INXS
 Iva Davies (frå Icehouse)
 Lil Troy 

 James Blake 
 Japan
 Jean Michel Jarre
 Joe Zawinul
 John Carpenter
 Journey
 Julian Casablancas
 Keff McCulloch
 Kevin Barnes frå Of Montreal
 Kitaro
 Kombi
 Kraftwerk
 Level 42
 Mark Ronson
 Martin Rev
 Mashina Vremeni (frå Time Machine, russisk rockeband frå 1980-åra)
 Men Without Hats

 Michael Jackson (på Thriller)
 Michael Leonhart
 Modern Talking
 Moody Blues
 Nena
 New Order
 Nine Inch Nails
 No Doubt
 Orchestral Manoeuvres in the Dark
 Ozzy Osbourne
 Patrick Cowley
 Patrick Moraz
 Paul Davis
 Paul Hardcastle
 Paul McCartney
 Pet Shop Boys
 Peter Gabriel
 Phil Collins
 Phish
 Pink Floyd
 Public Image Limited
 Radiohead
 Ralph Towner / Oregon
 Richard Carpenter frå The Carpenters
 Roger Powell / Utopia
 Roxy Music
 Ryūichi Sakamoto
 Skinny Puppy
 Slawomir Losowski

 Soft Cell
 Spandau Ballet
 Steve Miller
 Steve Winwood
 Supergrass
 Talking Heads
 Tangerine Dream
 Taxi Girl
 Tears For Fears
 Teddy Riley
 The Cars
 The Doobie Brothers
 The Prodigy
 Thomas Dolby
 Thompson Twins
 Tom Petty
 Tony Kaye
 Tony Banks
 Too $hort
 Vince Clarke
 Wally Badarou
 Whodini
 XTC
 Yellow Magic Orchestra
 Yes
 Yukihiro Takahashi
 Zebra

Sjå òg
 Sequential Circuits
 Analog synthesizer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sequential Circuits Prophet-5» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Sequential Circuits-synthesizerar
Analoge synthesizerar
Polyfoniske synthesizerar
Slidegitar

Slidegitar eller bottleneck-gitar (flaskehalsgitar) er ein gitarteknikk. Uttrykket slide er engelsk og syner til gliderørsla over strengane. Ein slide er då eit firkanta metallstykke (på engelsk kalla slide) som ein pressar mot og flyttar over strengane, opp og ned gitarhalsen. Bottleneck eller flaskehals, syner til at ein nytta halsen på glasflasker på veslefingen til å dette føremålet. I dag nyttar ein gjerne spesiallagde sylindrar av plast eller metall for same effekten. 

I staden for å endre tonen på strengane på normalt vis ved å presse strengen mot banda, glir ein flaksehalsen eller sliden over strengane for å endre tonen. Dette kan ein gjere utan å løfte flaskehalsen frå strengane, slik at ein får ein glissandi- eller vibratoeffekt.

Slidegitar vert ofte nytta (for høgrehendte):
 Med gitaren i ein normal posisjon og med ein «bottleneck» på ein av fingrane på venstrehanda. 
 Når gitaren ligg horisontalt med basstrengen mot spelaren, og ein nyttar ein slide kalla ein «steel», vert dette kalla «lap steelgitar».

Slidegitar eller bottleneck vert mykje nytta av blues- og rockegitaristar.

Sjå òg
Bluesgitarspeling
Klassisk gitar
Elektrisk gitar
Gitarist
Lap steelgitar
Lutt
Pedal steelgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Slide guitar» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Magic and Mystery of Slide Guitar - an exhibit curated by the Museum of Making Music, National Association of Music Merchants, Carlsbad, CA – detailing the history and evolution of slide guitar technique.
Slide Guitar for Beginners
What are the best guitar slides? 
Open-G tuning, Open-E tuning and Slide guitar An overview of Open-G and Open-E slide

Gitarar
Gitarteknikkar
Country
Hawaiiske musikkinstrument
Blues
Karsten Isachsen

Karsten Einar Isachsen () var ein norsk prest, teolog og forfattar. Som prest var han kjend som ein fornyar av norsk preikekunst; etter at han slutta i fast presteteneste markerte han seg som føredragshaldar og forfattar av kristen litteratur.

Karsten Isachsen vaks opp i Oslo med foreldra Margit Lolloe f. Gjertsen (1907-1988) og Knut Isachsen (1906-1993). Han tok artium ved Kristelig Gymnasium i 1962, og studerte til cand.theol. ved Menighetsfakultetet. Han tok praktikum ved Universitetet i Oslo i 1970. Mens hans studerte, arbeidde han i Barne- og Ungdomsavdelinga i NRK og som lærar i Oslo-skulen. Han vart ordinert til prest i Den norske kyrkja i 1970 og arbeidde som prest i Oslo til han i 1975 vart prest i Hol i Hallingdal.

Sidan 1985 arbeidde Isachsen som forfattar og føredragshaldar. I 1975 kjøpte han fjellgarden Eivindplass, og budde der resten av livet. Fjellgarden bygde han ut til arrangements- og konferansesenter.

Bibliografi 
(Utdrag)
 Gjester som ikke vil gå (1978)
 Fjellet som flyttet seg (1979)
 Som når et barn kommer hjem (1981)
 Vis meg ditt ansikt (1982)
 Det handler om å leve (1986)
 Ut av ensomheten (1986)
 Før vi går fra hverandre (1987)
 Sint, sant, sunt (1991)
 En slitesterk livsstil (1994)
 Et stort indre landskap (1996)
 Ro med gyldne årer (1996) 
 Lyspunkter (2003)
  I Gledens Gud (2008) 
 Livsglede (2009)

Kjelder 

Norske prestar
Norske forfattarar
Mo Foster

Mo Foster er ein britisk studiomusikar, som hovudsakleg spelar bass innan jazz, jazz-fusion og rock. Han er òg produsent og låtskrivar. I løpet av 40 år har Foster spelt på og produsert mange album, singlar og filmmusikk. Han har òg gjeve ut bøker om musikk. 

Han studerte fysikk og matematikk ved University of Sussex i 1960-åra og spelte i studenttida både trommer og bass, i band som US Jazz Trio and The Baskervilles. I lag med vener starta han etter studietida bandet Affinity, som hadde Ronnie Scott som manager. 

Etter å ha turnert ein periode med tidlegare Manfred Mann-songar Mike d'Abo, vart han meir kjend og vart utover i 1970-åra mykje nytta som studiomusikar.

Diskografi 
 Bel Assis (1988) (med Gary Moore og trommis Simon Phillips)
 Southern Reunion (1991) (med Gary Moore, Gary Husband og Snail's Pace Slim)
 Time To Think (2002)
 Live At Blues West 14 (2006)
 Belsize Lane: A Collection of Sketches (2007) (Limited Issue)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mo Foster» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 

Engelske bassistar
Engelske studiomusikarar
Engelske rockebassistar