alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ferentino

Ferentino er ein by og ein kommune i provinsen Frosinone i regionen Lazio i Italia. Kommunen har 21 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 81 km². Byen Ferentino ligg på ein ås, 393 meter over havet, 65 kilometer søraust for Roma.

Etter ei kort tid som fristad på 1000-talet høyrde Ferentino til Vatikanet til år 1870. Under andre verdskrigen var området eit sentrum for partisanar. Etter verdskrigen opplevde Ferentino eit økonomisk oppsving gjennom industrialisering.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ferentino» frå ,  den 13. juli 2015.  
 

Byar i Lazio
Byar i Italia
Charles Hoff

Charles Teilman Hoff () var ein norsk friidrettsutøvar frå Fredrikstad som konkurrerte i stavhopp, lengdehopp, tresteghopp, samt korte løpsdistansar. Hoff var «en friidrettsbegavelse utover det vanlige... [m]ed sin hurtighet, styrke og smidighet hadde han rent spesielle forutsetninger for stavhopp, og hans stil i denn gren ble revolusjonerende». Han var medlem av Torshaug IF. Far hans var i 1910 dreiarformann ved mekanisk verkstad.

Hoff sette ny verdsrekord i stavhopp med 4,12 meter under ein triangellandskamp mellom Danmark, Noreg og Sverige den 22. juli 1922 i København. Året etter forbetra han verdsrekorden til 4,21 m, og i 1925 til fyrst 4,23 m og seinare, under eit stemne i finske Åbo, til 4,25 meter. Hoff var i 1923 norsk rekordholdar også på 400 meter med 49,2 sekundar, 800 meter med 1,55,9 og i lengdehopp med 7,32 m. 

Under ein turne i USA i 1923 braut han amatørvedtektene, og vart sidan erklært som profesjonell. I 1928 svinga han seg over 4,28 m i Trondheim, og den 27. september 1931 hoppa han 4,32 m i Hønefoss, men korkje hoppa vart ikkje godkjende som verdsrekordar av International Association of Athletics Federations (IAAF).

Hoff arbeidde som journalist i bladet Idrætsliv og så som redaktør i Sportsmanden fram til 1935. Frå hausten 1940 var han ekspedisjonssjef i det nazistiske idrettsdepartementet. Ved landssvikoppgjeret i 1947 vart han dømd til ni års straffearbeid.

Medaljar i norske meisterskap
1921: Sølvmedalje i stavhopp – 3,28 m
1922: Gullmedaljar i stavhopp – 4,02 m, og tresteghopp – 14,38 m, samt sølvmedalje i lengdehopp – 6,98 m
1923: Gullmedaljar på 200 m – 23,0, i stavhopp – 4 ,01 m, og i tresteghopp – 14,29 m, sølvmedalje i lengdehopp – 7,03 m
1924: Gullmedaljar på 200 m – 22,5, og i stavhopp – 3,36 m
1925: Gull i stavhopp – 4,10 m, sølv i lengdehopp – 7,41 m, bronse på 100 m – 10,9
1933: Gullmedalje i stavhopp – 3,80 m

Kjelder

Norske friidrettsutøvarar
Norske stavhopparar
Norske lengdehopparar
Norske tresteghopparar
Norske sprintarar
Landssvikoppgjeret
Folk frå Fredrikstad
Medlemmar av Nasjonal Samling
Sverre Hansen

Sverre Hilmar Hansen () var ein norsk friidrettsutøvar frå Oslo, son til ein lagermann. Hansen, som var medlem av Idrettsforeningen Torodd, vann bronsemedaljen i lengdehopp under Sommar-OL 1924.

Hansen fekk sitt gjennombrot då han vart norsk meister i lengdehopp i 1921 med 7,10 m, ein centimeter bakom noregsrekorden. Han forsvarte NM-tittelen i lengdehopp dei neste tre åra og byrja i 1922 på ei ny sigersrekke i høgdehopp, også i den øvinga vann han fire rake NM-gull 1922–25. Både i 1922 og 1923 vann han høgdetevlinga i triangellandskampar mellom Danmark, Noreg og Sverige.

Under Sommar-OL 1924 i Paris hoppa Hansen opp mot sitt alle beste og tok bronsemedaljen i lengdehopp etter å ha landa på 7,26 meter. Einast to mann frå USA hoppa lengre; DeBart Hubbard fekk gull med 7,45 m og Edward Gourdin sølv med 7,28 m. Finske Vilho Tuulos vart fjerdemann med 7,07 m. 

Hansen sette personleg rekord i lengdehopp med 7,28 m i 1924, året etter forbetra han sitt personbeste høgdehopp til 1,86 m. Han slutta å tevle etter 1925-sesongen.

Medaljar i norske meisterskap
1921: Gullmedalje i lengdehopp - 7,10 m, sølv i høgdehopp - 1,69 m
1922: Gullmedaljar i høgdehopp (1,84 m) og  i lengdehopp (6,99 m)
1923: Gullmedaljar i høgdehopp (1,85 m) og  i lengdehopp (7,06 m)
1924: Gullmedaljar i høgdehopp (1,85 m) og  i lengdehopp (7,28 m)
1925: Gullmedalje i høgdehopp - 1,85 m, bronse  i lengdehopp - 7,11 m

Kjelder
''Raskest, høyest, lengst i 100 år. 1995

Norske friidrettsutøvarar
Norske høgdehopparar
Norske lengdehopparar
Folk frå Oslo
Qualiano

Qualiano er ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har 25 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 7,43 km². Qualiano ligg  13 kilometer nordvest for provinshovudstaden Napoli, og kan reknast som ein forstad eller bydel til storbyen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Qualiano» frå ,  den 15. juli 2015.  
 

Byar i Campania
Byar i Italia
Villaricca

Villaricca er ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har 31 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 6,85 km². Villaricca ligg  10 kilometer nordvest for provinshovudstaden Napoli, og kan reknast som ein forstad eller bydel til storbyen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Villaricca» frå ,  den 15. juli 2015.  
 

Byar i Campania
Byar i Italia
The Pious Bird of Good Omen

The Pious Bird of Good Omen er eit samlealbum av Fleetwood Mac som kom ut i 1969. Det bestod av dei fire første britiske singlane, og B-sidene deira, to andre spor frå tidlegare utgjevne album, og to spor av bluesartisten Eddie Boyd akkompagnert av medlemmar frå Fleetwood Mac. Desse to spora kom frå Boyd-albumet 7936 South Rhodes.

Tittelen på albumet kjem frå ein merknad frå 1817 til det episke diktet til Samuel Taylor Coleridge frå 1798, «The Rime of the Ancient Mariner». Uttrykket syner til albatrossen som vert drepen i diktet. («The ancient Mariner inhospitably killeth the pious bird of good omen.») Tittelen og plateomslaget er eit lurt hint til den store hitten til bandet, «Albatross».

Samleplata English Rose hadde ein liknande samansetnad, men kom berre ut i USA. Han delte fem av songane på dette albumet og kom ut tidlegare i 1969.

Innhald

2004-utgåva

* Bonusspor

Medverkande
Fleetwood Mac
Peter Green – vokal, gitar, munnspel
Jeremy Spencer – vokal, slidegitar
Danny Kirwan – vokal, elektrisk gitar på side 2, spor 1 og 4
John McVie – bassgitar
Mick Fleetwood – trommer

Andre musikarar
Eddie Boyd – vokal, piano på side 1, spor 4 og side 2, spor 3

Andre
Mike Vernon – produsent
Mike Ross – lydteknikar

2004-utgåva
Fleetwood Mac
Peter Green – vokal utanom på spor 3, 4, 5 og 7, gitar utanom på spor 3 og 4, munnspel på spor 2 og 3
Jeremy Spencer – vokal på spor 3 og 4, gitar på spor 3 og 4, piano på spor 4
Danny Kirwan – vokal på spor 8, gitar på spor 5, 7 og 8
John McVie – bassgitar utanom på spor 2, 3 og 8
Mick Fleetwood – trommer utanom på spor 8
Bob Brunning – bassgitar på spor 3

Andre musikarar
Mickey «Guitar» Baker – strykearrangement på spor 1
Steve Gregory – tenorsaksofon på spor 10 og 11
Christine Perfect – piano på spor 9, 10 og 11
Terry Noonan – dirigent for strykarar og blåsararpå spor 1

Andre
Mike Vernon – produsent
Mike Ross – lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Pious Bird of Good Omen» frå ,  den 15. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Mike Vernon
Fleetwood Mac-album
Samlealbum frå 1969
Blue Horizon Records-album
Marigliano

Marigliano er ein by og ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har 30 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 22,6 km². Byen Marigliano ligg 19 kilometer aust-nordaust for provinshovudstaden Napoli.

Ingen stad er så sterkt kontrollert av forbrytarorganisjonen Camorraen som Marigliano. Staden er berykta for den til dels lovlause brenninga av mange typar avfall som finn stad i kommunen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marigliano» frå ,  den 15. juli 2015.  
 

Byar i Campania
Byar i Italia
Fossjåren

Fossjåren er ein stad i Orkland kommune som ligg ved vegen E39.

Postadressen er 7320 Fanrem.

Busetnader i Orkland
Planteolje

Planteolje eller vegetabilsk olje er ein type feit olje vunne ut frå plantar, hovudsakleg frå frø og frukter. 
Planteoljer kan brukast til matlaging i hushald og i  næringsmiddelindustrien og som råstoff for kjemisk industri til å laga produkt som såpe, måling og linoleum.

Ei rekkje ulike planteprodukt kan brukast til å laga olje, til dømes soyabønner, jordnøtter, bomullsfrø, solsikkefrø, rapsfrø, linfrø, oliven, kopra (frå kokosnøtter), palmekjerner og palmefrukt. Dei fleste planteoljer har eit høgt innhald (30–60 %) av den essensielle feittsyra linolsyre.

Eit unntak er kokosfeitt og palmekjernefett, som hovudsakleg inneheld metta feittsyrer; palmeolje, som inneheld oljesyre og palmitinsyre; olivenolje, som inneheld oljesyre; og linolje med 45–50 % linolensyre.

Sjå òg
Jordnøttolje
Olivenolje
Kokosolje (kokosfeitt)
Linolje
Sesamolje
Valmueolje

Kjelder

«Planteoljer» (14. februar 2009). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 13. juli 2015.

Bakgrunnsstoff

 
Oljer
Planteprodukt
Cardito

Cardito er ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har 22 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 3,21 km². Cardito ligg 14 kilometer nord for provinshovudstaden Napoli, og kan reknast som ein forstad eller bydel til storbyen.   

Tidlegare var Cardito best kjend for produksjonen av jordbær og asparges. I dag vert det også laga mozzarellaost her.

Byen vart kan hende grunnlagd av folk frå nærliggjande Atella, kring 350-300 f.Kr.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cardito» frå ,  den 15. juli 2015.  
 

Byar i Campania
Byar i Italia
Casavatore

Casavatore er ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har knapt 19 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 1,53 km². Casavatore lig åtte kilometer nord for provinshovudstaden Napoli, og kan reknast som ein forstad eller bydel til storbyen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Casavatore» frå ,  den 15. juli 2015.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Byar i Campania
Byar i Italia
Volla

Volla er ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har 23 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 6,2 km². Volla ligg om lag ni kilometer nordaust for provinshovudstaden Napoli, og kan reknast som ein forstad eller bydel til storbyen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Volla, Campania» frå ,  den 15. juli 2015.  
 

Byar i Campania
Byar i Italia
Danny Kirwan

Daniel David «Danny» Kirwan () var ein britisk musikar som hadde størst suksess som gitarist, songar og låtskrivar med bluesrockbandet Fleetwood Mac mellom 1968 og 1972.

Kirwan spelte i Fleetwood Mac i perioden mellom den tidlege bluesrock-tida deira og meir vanleg pop og rock, frå seint i 1960-åra til tidleg i 1970-åra. Dette var før Stevie Nicks og Lindsey Buckingham). Kirwan vart oppdaga av Fleetwood Mac-medlemmane Peter Green og Mick Fleetwood då han som 18-åring var frontmann i eit lokalt band kalla Boilerhouse. Green tok den unge gitaristen under vengjene sine, og prøvde å finne andre musikarar som Kirwan kunne spele med (som var av same kaliber som han sjølv), men fann ingen. Green inviterte då med seg Kirwan i bandet i august 1968. Sjølv om Kirwan inspirerte bandet til å gje ut klassiske utgjevingar som Then Play On i 1969, Kiln House i 1970, Future Games i 1971 og Bare Trees i 1972, såg dei andre bandmedlemmane etter kort tid den mørke sida til den unge musikaren, som sleit med alkoholmisbruk og humørsvingingar. 

Etter kvart byrja situasjonen å slite på gruppa, og etter ei særskild hending på ein turné i 1972 då Kirwan knuste gitaren sin før ein konsert og nekta og spele, fekk den då 22 år gamle gitaristen sparken i bandet. Kirwan la så ut på ein solokarriere og gav ut obskure plater som Second Chapter i 1975 (med tidlegare Chicken Shack-medlemmane Andy Sylvester og Paul Raymond), Midnight in San Juan i 1976 og Hello There Big Boy! i 1979, før Kirwan forsvann frå søkelyset. I 1990-åra gjekk det rykte om at Kirwan var heimlaus og sleit, noko Kirwan stadfesta sjølv i eit intervju med ei London-avis i 1993. Mot slutten av 1990-åra hadde Kirwan kome på fote att, og gav ut ei samleplate med musikken sin, Ram Jam City i mai 2000. 

Kirwan vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1998 for arbeidet sitt med Fleetwood Mac, men var ikkje med på seremonien.

Diskografi

Soloalbum
Second Chapter (DJM 1975)
Midnight in San Juan (DJM 1976)
Danny Kirwan (DJM 1977 – amerikansk utgåve av Midnight in San Juan)
Hello There Big Boy! (DJM 1979)
Ram Jam City (Mooncrest 2000 – spelte inn i 1970-åra som demoar for Second Chapter)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Danny Kirwan» frå ,  den 15. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske songarar
Engelske rockesongarar
Engelske bluessongarar
Engelske rockegitaristar
Engelske bluesgitaristar
Engelske songar-låtskrivarar
Engelske rockemusikarar
Engelske bluesmusikarar
Britiske bluesmusikarar
Elektrisk blues-musikarar
Bluesrock-musikarar
Britiske rhythm and blues-musikarar
Sologitaristar
Folk frå Brixton
Musikarar frå London
Fleetwood Mac-medlemmar
Rock and Roll Hall of Fame
When You Say

«When You Say» er ein song av den britiske rockegruppa Fleetwood Mac, skriven av gitaristen Danny Kirwan, og først gjeven ut på albumet deira Then Play On i 1969.

Seinare det året vart han spelt inn og gjeven ut som den første solosingelen til den tidlegare Chicken Shack-klaverspelaren og vokalisten Christine Perfect, som då var gift med Fleetwood Mac-bassisten John McVie. Kirwan produserte versjonen til Perfect av song. B-sida til singelen var «No Road Is the Right Road», skriven av Christine Perfect men tilskriven Olwen Simmonds. Singelen selde dårleg, delvis fordi Perfect ikkje ønskte å spele på BBC-showet Top of the Pops.

Medverkande

Fleetwood Mac-versjonen
Danny Kirwan – gitar, vokal
John McVie – bassgitar

Christine Perfect-versjonen
Christine Perfect – vokal, klaverinstrument
Danny Kirwan – gitar
John McVie – bassgitar
Top Topham – gitar på b-side
Rick Hayward – gitar på b-side
Martin Dunsford – bassgitar på  b-side
Chris Hardings – trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «When You Say» frå ,  den 16. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1969
Fleetwood Mac-songar
Songar skrivne av Danny Kirwan
Songar frå 1969
Kiln House

Kiln House er det fjerde studioalbumet til det britiske rockebandet Fleetwood Mac, gjeve ut i 1970. Dette var det første albumet til Fleetwood Mac etter Peter Green slutta, og det siste albumet med Jeremy Spencer. Christine McVie var til stades på innspelingane og medverka med korvokal og plateomslaget, men vart ikkje fulltidsmedlem i bandet før etter albumet var ferdiginnspelt.

Tittelen på albumet henta frå eit omgjort tørkehus for humle i Truncheaunts Lane, nær Alton i Hampshire. Huset, som i dag er verna, vart leigd av bandet, som budde der i lag med familiane sine i ein seks månader lang periode i 1970. Mick Fleetwood gifta seg med kona si i huset den 20. juni 1970.

Plata er dominert av Spencer sine hyllester og parodiar av 50-talsmusikk, i tillegg til Danny Kirwan sine meir oppriktige songar. «Buddy's Song» er tilskriven mor til Buddy Holly, men er i røynda songen «Peggy Sue Got Married» med ny tekst som omtalar mange songtitlar av Buddy Holly.

Ein tidleg versjon av Kirwan-instrumentalen «Earl Gray», kalla «Farewell», vart seinare gjeven ut på samleplata The Vaudeville Years.

Innhald

Medverkande
Fleetwood Mac
Jeremy Spencer – gitar, vokal, piano
Danny Kirwan – gitar, vokal
John McVie – bassgitar
Mick Fleetwood – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Christine McVie – korvokal, klaverinstrument (uncredited)

Produksjon
Produsent: Fleetwood Mac
Lydteknikar: Martin Birch
Plateomslag av Christine McVie

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kiln House» frå ,  den 16. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Fleetwood Mac-album
Musikkalbum frå 1970
Reprise Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av John McVie
Album produserte av Danny Kirwan
Future Games

Future Games er det femte studioalbumet til det britiske rockebandet Fleetwood Mac, gjeve ut i 1971. Det var det første albumet deira med den amerikanske gitaristen Bob Welch og det første med Christine McVie som fulltidsmedlem. Utan 1950-talsmusikken til gitaristen Jeremy Spencer, som no hadde slutta i bandet, gjekk bandet eit ytterlegare steg bort frå blues og nærare den melodiske popstilen dei til slutt skulle bryte gjennom i Amerika med fire år seinare. Etter bandet bandet hadde spelt inn albumet og gjeve det frå seg, kom plateselskapet attende og sa at dei ikkje ville gje ut albumet med berre sju songar, og kravde at dei spelte inn ein åttande. «What a Shame» vart då spelt inn i all hast som ein jam.

I 2001 gav Sincer Records ut albumet på ny på CD. 

Ein kraftig redigert versjon av «Sands of Time» vart ein mislukka singel i USA og somme andre land. Albumet vart likevel spelt ein del på FM-radio. Tittelsporet «Future Games» vart seinare spelt inn på ny av Bob Welch i 1979 for soloalbumet hans The Other One.

Det finst ein tidleg versjon av «Morning Rain» med tittelen «Start Again» for ei BBC-innspeling den 5. januar 1971.

Innhald

På somme versjonar av plata er opplistinga av lengda på songane særs unøyaktig. Til dømes har enkelte versjonar oppført at «Woman of a 1000 Years» er 8:20 lang, medan han i røynda er 5:28.

Medverkande
Danny Kirwan – gitar, vokal
Bob Welch – gitar, vokal
Christine McVie – klaverinstrument, vokal
John McVie – bassgitar
Mick Fleetwood – trommer, perkusjon

Andre medverkande
John Perfect – saksofon

Produksjon
Produsent: Fleetwood Mac
Lydteknikar: Martin Rushent
Studio: Advision
Plateomslag: John Pasche
Fotografi på omslaget Sally Jesse
Gruppefoto av Edmund Shea

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Future Games» frå ,  den 16. juli 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Fleetwood Mac-album
Musikkalbum frå 1971
Reprise Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Danny Kirwan
Album produserte av Bob Welch
Album produserte av Christine McVie
Album produserte av John McVie
Album produserte av Mick Fleetwood
Sukat

Sukat (gjennom italiensk frå latin sucus, 'saft') er ei matvare laga av dei kandiserte skala til ulike typar sitrusfrukt, særleg sukatsitron. Skala blir skorne i bitar og sylta ved å koka i sukkerlake og så tørka eller lagt på glas.

Sukat kan brukast som ingrediens i bakverk, dessertar og konfekt. I norsk samanheng er det særleg knytt til julekake.

Kjelder

«Sukat» (15. februar 2009). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 15. juli 2015.

Sitrusfrukter
Søtmat
Baking
Stakketuft

Stakketufter, òg kjent som høystakktuft, alvedans eller stakkis, er kulturminne som hovudsakleg er kjente frå Jæren og øyane i Ryfylket. Dei ligg som regel i tilknyting til utmark. Dei blei brukt til tørking av slått frå marginale utmarksområde som supplement til ordinær fôrproduksjon. Stakketufta er karakterisert som regelmessige fordjupingar og forhøgingar i landskapet.  Namnet «alvedans» er kjent frå førmoderne tid der ein trudde at alvar dansa i ring og danna dei sirkulære grøftene. I den nordiske mytologien har alvar tilknyting til hav, elver, vatn og våtområde.

Utforming

Stakketufter blir laga ved at ein grev ei grøft rundt eit avskilt område der massane frå grøfta blir deponert inn mot midten. Midtområdet blir såleis liggande noko høgare enn området rundt stakketufta.  Dette gir ein sjølvdrenerande effekt som gagnar tørning av slått og motverkar råte.  Forma er ofte kvadratisk eller rektangulær med avrunda hjørne, men overordna tilpassast dei den lokal topografi. Stakketufter kan anten ligga i rydda lende, eller brukar nærliggande jordfast stein. Dei er utforma rektangulært eller kvadratisk, og omgitt av ein liten handgrava dreneringsgrøft. Tverrmåla er varierande, men ofte mellom 5-10 meter.

Plassering

Stakketufter ligg både åleine eller i klynger opp til 10-12 stykke. Dei blir plassert bær eller i område som ikkje er jordbruksjord, det vil seie utmark, myr eller blautområde. Dette grunnast med at dei skal fungere som fôrdeponi.
Grøftene er gravne for å lage ei tørr indre forhøging til lagring av høy og lyng slått på marginale område. Dei ligg som regel øvst på høgdedrag i eller nær utmarks- eller våtområde.

Datering 

Stakketufter er «negative» strukturar i form av at dei ikkje har eige materie, men berre eksistera ved at ein grev opp ei sirkulær grøft og kastar massane mot midten av strukturen. Grunna at grøftene på stakketufta blei spadd opp i jamne mellomrom for å unngå gjengroing er det særs vanskeleg å få eit godt dateringsgrunnlag frå etableringa av strukturen. Stakketufter har blitt datert til folkevandringstida (440-550 e-kr), men har blitt brukt i heile det førmoderne landbruket.

Kjelder

Litteraturliste

Engedal, Ø. 2012. KULTURMINNEVURDERING. Massedeponi ved Austvoll,  Sandnes k., Rogaland v.2. Rådgjevande Akreologar. Rapport  20/2012.

Lillehammer, G. 2005. Konflikter i landskapet. Kulturminnevern og kulturforståelse: Analyse av alvedans og utmarksmiljø i Hå kommune i Rogaland, SV-Norge. AmS-Nett nr. 1. Arkeologisk museum i Stavanger.

Skjølsvold, A. 1962. Er alvedansene på Jæren gamle lyngstakktomter? Frá haug ok heiðni 1962, nr. 3: 168-172

Norsk landbrukshistorie
Fôr
Sukatsitron

Sukatsitron (Citrus medica) eller cedrat er ein plante i sitrusslekta. Frukta er ei avlang sitrusfrukt med tjukt, vortete skal og lite fruktkjøt. Ei frukt kan vega opptil 2 kg. Den kvite delen av skalet kan brukast til å laga sukat.

Sukatsitron var ei av dei fire opphavlege sitrusfruktene folk byrja dyrka og som seinare skapte ei rekkje nye typar gjennom hybridisering. Dei andre tre var mandarin, pomelo og Citrus halimii. Ein reknar med at alle sitrusfruktene som blir dyrka i dag opphavleg stammar frå Asia, truleg Søraust-Asia, og sidan spreidde seg.

Ein dyrkar særleg sukatsitron i middelhavsland. Varieteten adamseple eller 'Ethrog', C. medica var. ethrog, blir hovudsakleg dyrka i Israel.
Under namnet «etrog» har sukatsitron ei viktig stilling innan jødedommen som eit av dei fire slaga plantar ein bruker under høgtida sukkót. Ein austasiatisk varietet av planten, Citrus medica var. sarcodactylis, har frukt som deler seg opp i «fingrar», og blir mellom anna brukt som dekorasjon, i samband med japanske og kinesiske nyårsfeiringar og som offergåve i buddhisttempel.

Kjelder

«Etrog citron, Citrus medica L.» , citrusvariety.ucr.edu

Bakgrunnsstoff

Sitrusfrukter
Sitrusslekta
Plantar i buddhismen
Plantar i jødedommen
Cutro

Cutro er ein by og ein kommune i provinsen Crotone i regionen Calabria i Italia. Kommunen har om lag 10 500 ibuarar og dekker ei flatevidd på 133,7 km². Byen Cutro ligg 226 meter over havet, i kring 12 kilometer vestsørvest om provinshovudstaden Crotone og om lag 37 kilometer nordnordaust om Catanzaro. Til det joniske havet er det ei ti kilometer.

Cutro vart øydelagd i eit jordskjelv 8. mars 1832.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cutro» frå ,  den 16. juli 2015.  
 

Byar i Calabria
Byar i Italia
Besana in Brianza

Besana in Brianza er ein by og ein kommune i provinsen Provinsen Monza og Brianza i regionen Lombardia i Italia. Kommunen har ikring 15 500 ibuarar og dekker ei flatevidd på 15,8 km². Byen Besana ligg 336 meter over havet og om lag 15 kilometer nord om Monza.

Fotballspelaren Demetrio Albertini og aktivisten Vittorio Arrigoni (1975-2011) var begge frå Besana.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Besana in Brianza» frå ,  den 16. juli 2015.  
 

Byar i Lombardia
Byar i Italia
Ribera

Ribera er ein by og ein kommune i provinsen Agrigento i regionen Sicilia i Italia. Kommunen hadde 19 344 ibuarar i 2013 og dekker ei flatevidd på 118,7 km². Byen Ribera ligg 51 kilometer nordvest om provinshovudstaden Agrigento.

Viktigaste næringane i Ribera er landbruk, vindyrking og næringsmiddelindustri.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ribera» frå ,  den 16. juli 2015.  

Byar på Sicilia
Byar i Italia
Manuskript

Manuskript (av latin manu scriptum, 'skrive med handa') eller manus kan visa til ulike typar tekst. I opphavleg tyding viser det til  handskrifter, særleg slike som stammar frå eldre tid. I nyare tid kan omgrepet gjerne visa til ein tekst skriven for å framførast munnleg, til dømes ein tale, eit føredrag, eit skodespel eller ein film, eller ein hand- eller maskinskriven tekst som skal setjast og trykkast.

Sjå òg
Filmmanus

Kjelder

«Manuskript» (14. februar 2009). Store norske leksikon. Fri artikkel henta 17. juli 2015.

Bakgrunnsstoff

Dokument
 
Latinske ord og uttrykk