alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Knøttspissmus

Knøttspissmus (Sorex minutissimus) er eit pattedyr i spissmusfamilien, og det minste pattedyret i Noreg. Ho veg opp til fire gram og har ein fire centimeter lang kropp med ein to-tre centimeter lang hale. Ho lever i nordlege delar av Eurasia frå Noreg i vest til den russiske stillehavskysten og Japan i aust Det er uvisst kor stor og utbreidd bestanden i Noreg eigentleg er, då knøttspissmusa er vanskeleg å fanga og lett å oversjå. Ho føretrekkjer våt granskog med mykje mose, men kan òg finnast i myr og i tørr furuskog. Ho er insektetar og kan eta to til fem gonger kroppsvekta si på eit døgn. Ungane blir fødd i mai-august med opp til sju ungar i kvart kull.

Kjelder 
IUCN Red List of Threatened Species på engelsk
Referansar

{{autoritetsdata{{
pattedyr i Noreg
spissmusfamilien
Taigaspissmus

Taigaspissmus (Sorex isodon) er eit pattedyr i spissmusfamilien. Ho lever i nordlege delar av Eurasia frå Noreg i vest til den russiske stillehavskysten i aust, men bestanden er ikkje jamt fordelt i heile dette området. Førekomstane i Skandinavia kan vera isolerte frå resten av stammen og vart ikkje påviste før i 1949. I Noreg er ho berre kjend frå eit drygt dusin enkeltfunn, mest i Hedmark men òg Troms og Vestlandet. Det er uvisst kor stor og utbreidd bestanden i Noreg eigentleg er.

Kjelder

pattedyr i Noreg
spissmusfamilien
Kain

Kain (hebraisk קַיִן‎‎, qajin) er ein bibelsk person som var den eldste sonen til Adam og Eva.

Kain utførte ifølgje Bibelen og det fyrste mordet i historia då han drap bror sin Abel, ettersom Gud hadde halde offergåva frå Abel høgast. Gud forbanna Kain, og han flykta til landet Nod. Han måtte gå i ørkenen resten av livet, men på fordi han var redd for å verte drepen av personar på vegen, gav Gud han eit merke som skulle vise at dei skulle halde seg unna han.

Han var jorddyrkar, medan broren var gjetar. Kain vert rekna som stamfar for kenittane, og som kulturideal for smedar og musikarar. Sønene til etterkomaren hans, Lemek, var Jabal, som vart stamfar for alle som budde i telt og dreiv buskap, Jubal, som vart stamfar for alle som brukte harpe og pipe, og Tubal-Kain, som vart stamfar til alle kopar- og jernsmedar.

Frå Egypt i antikken har ein teke vare på ei forteljing som er kalla Myten om dei to brørne, der handlinga og aktørane er like.

Kjelder 

«Kain» hjå Store Norske Leksikon, innhenta 17. januar 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

«Kain» på Wikipedia på svensk, innhenta 18. januar 2010.
«Kain» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 18. januar 2010.

Bakgrunnsstoff 

Personar i Den hebraiske bibelen

en:Cain and Abel#Cain
Kainitt

Kainitt (MgSO4·KCl·3H2O) er eit mineralsalt som er samansett av kaliumklorid og magnesiumsulfat, og vert brukt som kaliumhaldig gjødsel. Mineralet er gjennomsiktig, mjukt og luktlaust, det har ein salt og bitter smak, er farga gult, kvitt og raudt og har ein monoklin symmetri.

Det fyrste funnet av saltet vart gjort i Stassfurt-saltgruvene i Sachsen i Tyskland. Det er eit naturleg salt som ein berre finn på saltleie av marint opphav, og det vert brukt til framstillingar av kalium- og magnesiumsambindingar.

Kjelder 
«Kainite» på Wikipedia på engelsk, innhenta 19. januar 2010.
«Kainitt» hjå Store norske leksikon, innhenta 19. januar 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Bakgrunnsstoff 
«Kainite» hjå Mindat.
«Kainite» hjå Webmin.

Magnesiummineral
Kaliummineral
Halidmineral
Sulfatmineral
Monokline mineral
Mandal

Mandal er ein by og administrasjonssenteret i Lindesnes kommune i Agder fylke. Byen ligg på begge sidene av munningen av Mandalselva og har .

Mandal sentrum er ein typisk sørlandsby med mange kvitmåla trehus. Den eldste delen av byen ligg i vest og nord. Då industrien utvida seg i 1950- og 1960-åra vart det kraftig utbygging i dei vestlege områda Vestnes, Grøngjelet, Ulvegjelet og Oksevollen. I 1970-åra vart også store område på Skjebstad og Skinsnes–Ime aust for Mandalselva bygd ut. Vidare vart Frøysland og Østre Skogsfjord bygd ut i 1980-åra.

I sentrum står Mandal kyrkje, den største trekyrkja i Noreg. I 2012 vart Buen kulturhus opna, ein kulturbygning med mellom anna bibliotek, kinosalar, kunstgalleri og kulturskole. I 2014 opna Amfi kjøpesenter med eiga bryggje i Mandal.

Bilde frå Mandal

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Mandal - visitnorway.no  – Turistinformasjon om Mandal

Byar i Agder
Mandal kommune
Tettstader i Agder
Kommunesenter i Agder
Lindesnes kommune
Kakebu

Kakebu er militær sjargong for vaktarrest, ein straff som vert nytta i det militære overfor meinige og underoffiserar som har brote militære disiplinærreglar, og som går ut på innesperring i eit arrestlokale ei begrensa tid. Opphavleg var kosthaldet i arresten vatn og brød. «Kake» har i eldre og dialektisk språk tydinga «brød», til dømes «kak’skiv’» i trøndersk – difor dette namnet på både straffen og arrestlokalet.

Kjelde 
«Kakebu» hjå Store norske leksikon, innhenta 19. januar 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Sjå òg
Vaktarrest

Det norske forsvaret
Straff
Uttrykk
Dungy Head

Dungy Head er eit nes nær Lulworth på Jurassic Coast i Dorset i England.

Dungy Head har lag av portlandssandstein. Fjellklatring er farleg og ikkje å anbefale. Området er derimot eit flott turområde.

Pinion Rock er ei lippe som ligg i sjøen like ved Dungy Head.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dungy Head» frå ,  den 19. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Nes i Dorset
Golden Cap

Golden Cap er ein ås og ei klippe mellom Bridport og Charmouth i Dorset i England. Klippene er det høgaste punktet på sørkysten av Storbritannia. Åsen er eigd av National Trust og er ein del av Jurassic Coast, som er ein verdsarvstad. Namnet kjem av eit frambrot av gylden grønsandstein på toppen av klippa. 

Golden Cap er det høgaste punktet på sørkysten av Storbritannia med ei høgd på 191 meter over havet. Åsen er synleg i fleire titals kilometer i kvar retning langs kysten. Det går ein kyststi opp til toppen frå Seatown. Like bak klippa ligg ein liten skog av (hovudsakleg) svartfuru, kalla Langdon Wood. 

Ved botn av klippa ligg fleire store steinar der det er mogeleg å finne fossil, særleg etter at uvêr har flytta på steinane. Det er ofte tusenvis av fossil av ammonittar og belemnittar. Ein kan kome seg til botn av klippa frå Chideock Beach (Seatown) eller Charmouth. Dette kan derimot vere farleg fordi sjøen dekkjer heile stranda ved flo. Stundom kan det òg rase ut store steinar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Golden Cap» frå ,  den 19. januar 2010.

Bakgrunnsstoff
Bilete av Dorset — Golden Cap
Jurassic Coast — Seatown og Golden Cap
Fossiljakt ved Seatown 
Golden Cap og Seaton — Geologi på kysten av Wessex av Ian West, Southampton University
"Explore the Jurassic Coast" på National Trust
Bilete av Golden Cap

Nes i Dorset
Åsar i Dorset
National Trust-eigedommar
Hengistbury Head

Hengistbury Head er eit nes som stikk ut i Den engelske kanalen mellom Bournemouth og Milford on Sea i Dorset i England. Ytst på neset ligg ei landtunge ved innløpet til Christchurch Harbour.

Neset består av sandstein. På neset står eit åsfort frå jernalderen, men det er funne spor etter menneske her frå yngre steinalder.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Hengistbury Head» frå ,  den 19. januar 2010.

Bakgrunnsstoff
http://www.hengistburyhead.org/
http://www.hengistbury-head.co.uk/
Biletgalleri
Informasjon om geologien i området

Bilete

Fornminne i England 
Nes i Dorset
Landtunger
Ordklassen artikkel

Artikkel har fleire tydingar

Artikkel (tidlegare òg referert til som kjenneord) er ei undergruppe av ordklassen determinativ. I norsk blir ein, ei og eit rekna som artiklar. Artiklane blir brukt til å introdusere nye referentar i samtalen, som i eventyrinnleiinga «det var ein gong ein mann…». I andre språk enn norsk blir dei vidare brukt til å visa til same referenten seinare, som engelsk «the man» eller fransk «la fois».

Artiklar i ulike språk 

I norsk kan artiklar ikkje bli brukt framfor substantiv i bunden form (*ein båten er ugrammatisk). I andre språk er det sanverkad mellom artiklar og binding i større og mindre grad, jf. kart.

Ein finn særleg artiklar i nokre indoeuropeiske språk som engelsk, fransk, tysk og skandinaviske språk, og semittiske språk som arabisk og hebraisk. Språkforskarar reknar med at protoindoeuropeisk ikkje hadde artiklar, ettersom verken latin, persisk, sanskrit eller moderne hindi eller slaviske språk har det.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Article (grammar)» frå , og «Artikkel (grammatikk)» frå  den 19. januar 2010.  
 

Determinativ
Peveril Point

Peveril Point er eit nes aust på Isle of Purbeck i Dorset i England og ein del av byen Swanage. På toppen av neset står ei kystvakthytte. Det går fleire tunnelar under neset mellom kanonstillingar under den andre verdskrigen.

Bergartane i Peveril Point består av skifer, portlandsanstein og purbeckkalkstein.

Sjå òg 
 Jurassic Coast

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Peveril Point» frå ,  den 19. januar 2010.  
 

Isle of Purbeck
Nes i Dorset
Portland Bill

Portland Bill er eit smalt nes av portlandsandstein og det sørlegaste punktet på Isle of Portland og dermed òg i Dorset i England.

Neset er ein viktig landemerke for skipstrafikken utanfor så tre fyr er reist her for å verne skipa, særleg frå den kraftige tidvasstraumen og grunnene. Det nyaste fyret er måla i raudt og kvitt og er frå 1906. Det er 35 meter høgt. 

Nær Pulpit Rock vart danna av steinbryting og er i lag med fyret ein populær attraksjon.

Galleri

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av Portland Bill 
 Portland Bill fyr

Nes i Dorset
Fyr i England
Asterisk

Asterisk (*, Unicode U-066D) er eit typografisk symbol. Namnet kjem av gresk ἀστερίσκος (asterískos) og tyder lita stjerne. 

Ein brukar teiknet * (asterisk) i overkant av ei tekstline for å markere at ein viser til ein fotnote.

Innan språkhistorie vert teiknet * (asterisk) framom eit ord eller uttrykk bruka for å markere at forma er konstruert,  men ikkje påvist.

Innan språkvitskapen vert teiknet * (asterisk) brukt for å vise at eit ledd eller ein setning er ugrammatisk.

I programmeringsspråk og i rekneark vert * (asterisk) bruka som multiplikasjonsteikn (gongeteikn).

Symbol
Skiljeteikn
Nye Ringnesin

Nye Ringnesin er ei norsk gammaldansgruppe skipa i 1984. Gruppa kjem frå Vågå, Lom og Sør-Fron.

Besetning

Nåverande medlemmar 
 John Egil Odnes - trekkspel
 Kjell Grothe - trekkspel
 Øystein Ovrum Rudi - fele
 Ivar Odnes - fele
 Kåre Vennevik - gitar
 Bjarne Odde - bass

Tidlegare medlemmar 
 Reidar Svare - gitar
 Ola Bruøygard - fele
 Eivind Bakken - trekkspel

Diskografi 
 Fjelljenta (1992)
 Frå vals til vise (1995) Gruppa vann Spellemannprisen 1995 i klassen folkemusikk/ gammaldans for denne plata.
 Leik (2002)

Utmerkingar 
 1987 - Bronse på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk, Heimdal
 1988 - Sølv på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk, Vinstra
 1989 - Gull på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk, Fagernes
 1991 - Gull på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk, Vågå
 1993 - Sølv på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk, Stryn
 1994 - Sølv på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk, Røros
 ''2003 - Sølv på Landsfestivalen i Gamaldansmusikk, Otta

Vågå kommune
Lom kommune
Sør-Fron kommune
Norske folkemusikkgrupper
Vinnarar av Spellemannprisen
Musikkgrupper skipa i 1984
Mythopoeia

Mythopoeia (av gresk: Myte og poesi) er eit dikt som vart skrive av forfattaren J. R. R. Tolkien i 1930-åra. Diktet er sendt frå ein «Philomythos» (ein som held av myter) til ein «Misomythos» (ein som ikkje held av myter), og er å rekne som ei programerklæring frå Tolkiens hand. Diktet vart påbyrja kring 1931 og låg føre i åra rett før andre verdskrigen. 

I dette diktet legg Tolkien fram sitt poetiske grunnsyn (mytopoesi). Han stiller seg fram som ein romantisk kunstnar. Kunst er ei vidareføring av Guds skapargjerning. Han tek og eit nominalistisk standpunkt: namn er skapande og identitetsskapande. Eit tre finst som «tre» først når det er nemnt. Den primære oppgåva til mennesket er å gje namn til tinga. Det skapande mennesket følgjer den lova det sjølve vart skapt etter («We make still by the law in which we`re made»). 

Tolkien tek og eit oppgjer med eit naturvitskapleg verdsbilete der myter og segner ikkje har plass, og ser framsteg som eit trugsmål mot verda og menneska. Han leitar attover i tanken og finn mytiske mønster, og leitar framover til ein visjon av paradiset, der alle skapar slik Gud har meint dei skal skapa, og ser ting rett, ikkje skakt. I dei siste linene finn ein og ein allusjon til pinse-underet og den heilage anden. Sistpå ønskjer han at «kvar skal velja frå altet til evig tid». I diktet finst det rom for eit panenteistisk verdssyn («Alt er i Gud»). 

Diktet Mythopoeia er utgjeve saman med novella Leaf by Niggle, som tek om same problemstilling frå ei anna side, og forelesninga Tree and Leaf, der Tolkien legg fram ei meir vitskapleg utgreiing om synet sitt på mytar og eventyr, særskild den greina han kallar «Fairy-stories», noko som grovt kan omsetjast til undereventyr.

Samanstilling
Diktet kan samanstillast med annan litteratur frå romantikken. Diktet Dikt og Sanning av Ivar Aasen peikar mot noko av den same tankegangen. Sjå og Følg Kaldet av Henrik Wergeland, eller William Blake sine dikt.

 engelsk litteratur
 J.R.R. Tolkien
Siljan

Siljan er ein tettstad og administrasjonssenter i Siljan kommune  i Telemark-området i Vestfold og Telemark fylke med . Hovudtyngda av busetnaden i kommunen held til her og tettstaden ligg søraust i Telemark, om lag 15 kilometer aust for Skien.

Av kulturelle fasilitetar kan nemnast bibliotek og Siljan kulturskole. Siljan har to barneskular og ein ungdomsskule.

Siljanelva renn gjennom sentrum.

Sjå òg
 Tettstader i Telemark

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Nettportalen alt om Siljan!
Vêrvarsel for Siljan , yr.no

Geografi i Siljan
Tettstader i Vestfold og Telemark
Hamsterfamilien

Hamsterfamilien er ein familie gnagarar.
Med om lag 580 artar er det den nest største pattedyrfamilien etter musefamilien, som har litt over 600.

Systematikk 
(Familie) Hamsterfamilien Cricetidae
 (Underfamilie) Arvicolinae
 (Tribus) Arvicolini
 (Slekt) Arvicola
 (Art) Vånd Arvicola amphibius
 (Slekt) Microtus
 (Art) Markmus Microtus agrestis
 (Art) Austmarkmus Microtus levis
 (Art) Fjellmarkmus Microtus oeconomus
 (Tribus) Lemmini
 (Slekt) Lemmus
 (Art) Lemen Lemmus lemmus
 (Slekt) Myopus
 (Art) Skoglemen Myopus schisticolor
 (Tribus) Myodini
 (Slekt) Myodes
 (Art) KlatremusMyodes glareolus
 (Art) Gråsidemus Myodes rufocanus
 (Art) Raudmus Myodes rutilus
 (Tribus) Ondatrini
 (Slekt) Ondatra
 (Art) Bisam Ondatra zibethicus

Kjelder 
 Artsdatabanken: Artsnavnebasen Nokre nynorske artsnamn blei forandra september 2009

Bakgrunnsstoff 

Gnagarar
Suhaja

Suhaja (russisk Суха́я ) er ei elv på Kolahalvøya i Murmansk oblast i Russland. Elva er 45 km lang og munnar ut i innsjøen Jukanga.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Сухая (река)» frå , den 20. januar 2010. 
 

Elvar i Russland
Elvar i Murmansk oblast
Sykkylven

Sykkylven er ein tettstad og administrasjonssenteret i Sykkylven kommune i Møre og Romsdal. Tettstaden ligg ytst på austsida av Sykkylvsfjorden og har . Den sentrale delen av tettstaden er kalla Aure og ligg ved Aureelva, som renn ut i fjorden frå Andestadvatnet i aust. Gardsnamnet Aure kjem av «aurr» i tydinga 'grus'. Like ved Aureelva ligg tre lokale skular: barneskule, ungdomsskule og Sykkylven vidaregåande skule.

Sykkylven er eit senter for handel og tenesteverksemd. Staden har også industri, der særleg møbelindustrien har stått sterkt. Mellom anna har møbelprodusenten Brunstad hovudkontor og Hjellegjerde ein fabrikk i Sykkylven.

I Sykkylven sentrum (Aure) er funne buplassar med fleire større hus frå jern- og bronsealderen. Arkeologiske utgravingar på Auremarka viser busetnadsspor som går tilbake til 800 år før vår tidsrekning. I tettstaden ligg også Sykkylven Naturhistoriske Museum med oppbygd naturlandskap for fuglar og dyr. Sykkylven kyrkje er ei arbeidskyrkje i betong som vart oppført i 1990. Norsk Møbelfaglig senter, som utgjer ein del av Stiftelsen Sunnmøre museum, ligg i Aure. Avisa Sykkylvsbladet kjem ut i Sykkylven to dagar i veka. 

Sykkylven har vegsamband med Ålesund via ferje over Storfjorden, som del av fylkesveg 60 og E39. Fylkesveg 60 held fram sørover via Stranda til E39 i Hornindal i Nordfjord.

Bilete frå Sykkylven

Sjå òg 
 Sykkylven kommune
 Tettstader i Møre og Romsdal

Kjelder 

Geografi i Sykkylven
Tettstader i Møre og Romsdal
Kommunesenter i Møre og Romsdal
Fedje

Fedje er ein tettstad og administrasjonssenter i Fedje kommune i Vestland med . Tettstaden ligg på nordsida av øya Fedje.

Sjå òg 
 Fedje kommune

Kjelder 

Geografi i Fedje
Tettstader i Vestland
Ferjestader i Vestland
Masfjorden

For kommunen med same namn, sjå Masfjorden kommune. 

Masfjorden er ein fjord i Masfjorden kommune i Vestland og ein sidefjord av Fensfjorden. Han har ei lengd på 25 km inn til botn av Matresfjorden, som er ein arm av fjorden. Ved innløpet til Matresfjorden går ein annan arm nordaustover som Haugsværsfjorden. 

Fjorden har innløp mellom Kvamsøya og Holsøya og den ytste delen av fjorden vert kalla Sandensosen etter Sandens som ligg på sørsida av fjorden, like nord for Masfjordnes, kommunesenteret. Frå her går det ferje over til Skarvetangen på Duesundøya ved Duesund, ei rute som berre er om lag 800 meter lang. Fjorden går frå her hovudsakleg nordover, men like aust for Duesund går det ei vik inn til grendene Totland og Andvika. Om lag 5 km lenger nord snur fjorden rett austover. Fylkesveg 379 følgjer den vestlege sida av fjorden nord til fjorden snur austover. 

Solheim ligg på nordsida av fjorden eit stykke austover og frå her stikk Haugsværsfjorden seg nordaustover til Haugsvær. Rett sør for Solheim, på andre sida av fjorden markerer Saltneset innløpet til Matresfjorden som går inn til Matre.

Fjordar i Vestland
Geografi i Masfjorden
Fitjar sentrum

Fitjar er ein tettstad og administrasjonssenter i Fitjar kommune i Vestland med . Tettstaden ligg på nordvestsida av øya Stord, inst i Fitjarvika som skjer søraustover frå Selbjørnsfjorden.

Kjelder 

Geografi i Fitjar
Tettstader i Vestland
Fusa

Fusa er ei bygd i Bjørnafjorden kommune i Vestland, ved Fusafjorden. Fusa var senter for Fusa kommune i eldre tid, før Eikelandsosen vart kommunesenter. 

På Fusa ligg det både kyrkje, prestegard, kyrkjegard og doktergard, og fram til ferjekaien vart flytta (rundt 1980), var Fusa òg eit trafikalt knutepunkt for trafikk frå nord, sør og vest. No ligg ferjeleiet, med ferje til Hatvik i Os, på Venjaneset i nabobygda Skjørsand. Der ligg òg hjørnesteinsbedrifta i Fusa kommune, fabrikken til Frank Mohn AS.

Busetnader i Bjørnafjorden
Bygder i Vestland
Radøy

Radøy er ei øy i Nordhordland i Alver kommune. Radøy er omgitt av fastlandet og andre øyar på alle kantar. Ho er skilt frå fastlandet på Lindåshalvøya i aust av eit langt og til dels svært smalt sund. I nord skil Hoplandsosen Radøy frå Fosnøy i Austrheim. I vest skil Mangerfjorden og Radfjorden øya frå Holsnøy i Meland. Fylkesveg 565 går over øya frå nord til sør med brusamband til Lindåshalvøya i sør og til Fosnøy i nord. Manger er den største tettstaden på øya. Andre tettstader med over 200 innbyggjarar er Haugland og Austmarka.

Øyar i Alver
Odda

Odda er ein by i Ullensvang kommune. Han var tidlegare administrasjonssenteret i Odda kommune. Staden ligg ved sørenden av Sørfjorden, ein arm av Hardangerfjorden, og har om lag 5100 innbyggjarar, om lag 73 % av innbyggjarane i kommunen. Riksveg 13 går gjennom byen.

Folketalsutvikling

  
Busetnader i Ullensvang
Tettstader i Vestland
Byar i Vestland
Kakemono

Kakemono (掛物, «som heng») eller kakejiku (掛軸, «opphengd rull») er japanske nemningar for ein biletrull i høgdeformat med måleri eller kalligrafi på. Han er oftast laga av silkestoff eller papir, og kan enkelt rullast saman, til dømes for lagring.

I motsetnad til makimonoar, som vert rulla ut på ei flat overflate, er kakemonoar laga for å verte hengde opp på ein vegg, som ein del av interiøret i eit rom.

Kjelder 
«Kakemono» på Wikipedia på engelsk, innhenta 20. januar 2010.
«Kakemono» hjå Store norske leksikon, innhenta 20. januar 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Japansk målarkunst
Japanske ord og uttrykk
Kalligrafi
Kakofoni

Kakofoni (av gresk kakós, «dårleg» og phōné, «lyd»/«stemme») tyder mislyd og er eit omgrep som vert brukt om musikk som verkar usamanhengande eller lite god å høyre på. Eufoni er det motsette omgrepet.

Ordet vert bruk subjektivt, ofte for å skildre musikk som vert opplevd som komplisert og dissonant. Det vart populært ettersom det høyrest ut som ei elegant forvansking av ordet dodekafoni (tolvtonemusikk), som på 1920–1930-talet vart sett på som endepunktet for kulturen og estetikken av dei konservative lyttarane.

Kakofoni vert også brukt utanfor musikalsk samanheng om det som elles vert opplevd som ulydar.

Kjelder 
«Kakofoni» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 20. januar 2010.
«Kakofoni – musikk» hjå Store norske leksikon, innhenta 20. januar 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Musikkteori
Musikkterminologi

eo:Kakofonio
Kakstryking

Kakstryking er ei nemning for ei piskestraff. Den dømde vert bunden til ein påle eller ei støtte av tre eller stein (som vart kalla kak eller kag), ofte festa til ei opphøging eller plattform og piska med ris, det vil seie ein bunt kvister, på berr rygg. Kaken var gjerne plassert på eit torg eller ein annan sentral stad, og kakstrykingane var ei offentleg avstraffing som vart gjennomført medan ålmenta såg på – til skrekk og åtvaring. I større byar var det gjerne fleire kakar. På 1500- og 1600-talet var det to i Bergen, den eine stod framfor rådhuset (Rådstuen), og den andre på torget (frå 1627). Kakstryking gav arr og andre kroppsskader som den piska måtte leve med resten av livet.

Kakstryking vart i Christian Vs Norske Lov av 1687 definert som 27 piskeslag. Straffa vart i fyrste rekkje brukt overfor forbrytarar som var dømde for tjuveri, prostitusjon og ulovleg samleie. Ho kunne også verte kombinert med andre straffereaksjonar, som til dømes fengsel, tukthus eller straffarbeid, tidlegare kalla slaveri.

Kakstryking vart avskaffa som æresstraff i 1815 og som lekamsstraff i 1842. Den eller dei som utførte og var med på kakstryking i Noreg hadde titlar som meistermann, bøddel, nattmann eller rakkar.

Ole Høiland og Gjest Baardsen er mellom dei kjende norske forbrytarane som vart straffa med gjentekne kakstrykingar. Også svært mange kvinner vart kakstrokne fordi dei ikkje kunne betale bøter dei hadde fått for ulovleg samleie, eller fordi dei etter gjentekne brotsverk vart dømde til kakstryking og fengsel.

Kjelder 

«Kakofoni» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 20. januar 2010.
«Kakstrykning» hjå Store norske leksikon, innhenta 20. januar 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Kroppsleg avstraffing
Rettshistorie