alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dave MacRae

Dave MacRae () er ein newzealandsk klaverspelar, kjend innan jazz og for samarbeidet sitt med folk frå Canterbury scene.

MacRae arbeidde i Australia i 1960-åra som ein arrangør for Festival Records. Han flytta til USA i 1969 og spelte med eksperimentell grupper i Los Angeles, før han vart medlem av ensemblet til Buddy Rich i 1970. Han flytta til London i 1971, og arbeidde det året med jazzmusikarane Clark Terry, Chet Baker, Jon Hendricks og Gil Evans.

I 1971 var han ei kort stund i ei gruppe kalla Caparius før han vart med i Matching Mole, der han vart verande fram til 1972. I mars 1973 spelte han med gruppa til Ian Carr, Nucleus (albumet Labyrinth). Han spelte så i bandet til Elton Dean kalla Just Us, og så i WMWM og Giles Farnaby's Dream Band i 1973. Frå midten av 1970-åra konsentrerte han seg om sitt eige prosjekt, kalla Pacific Eardrum, som han leia med kona Joy Yates fram til 1979. Han fortsette å samarbeide med Canterbury-musikarar som Robert Wyatt, Mike Gibbs og Richard Sinclair gjennom 1970-åra. 

I 1980-åra arbeidde MacRae ei kort stund med False Alarm og så i ei ny utgåve av Soft Machine i 1984. Han drog attende til Australia seinare det året og spelte i Sydney-området med Bernie McGann og Ronnie Scott.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Dave MacRae» frå ,  den 20. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Roger T. Dean, «Dave MacRae». Grove Jazz online.
 Biography at Calyx Club

Bakgrunnsstoff
 

Canterbury scene
Folk frå Auckland
Newzealandske jazzmusikarar
Elevar ved Sydney Conservatorium of Music
Jazzfusion-klaverspelarar
Nucleus-medlemmar
Matching Mole-medlemmar
Jordskjelv i 2019

Jordskjelv som har funne stad i 2019.

Sjå også 
Liste over store jordskjelv
Jordskjelv i 2020

Referansar

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «List of earthquakes in 2019» frå ,  den 21. november 2019.  
 

Jordskjelv
Hendingar i 2019
Verdscupen i alpine greiner 1977/Kvinner

Verdscupen i alpine greiner for kvinner i 1977-sesongen tok til 9. desember 1976 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 24. mars 1977 i Sierra Nevada i Spania. Turneringa omfatta 24 renn og 27 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 8 slalåmrenn, 8 storslalåmrenn, 8 utforrenn og 3 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.

Lise-Marie Morerod frå Sveits var gjennom sesongen den klare einaren i verdscupen. Ho vann med stor margin til Annemarie Moser-Pröll frå Austerrike på andreplass, medan Monika Kaserer, også Austerrike, kom på tredjeplass.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm

Utfor

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1976/77» frå ,  den 21. november 2019.  
 

Alpine greiner
Sport i 1977
Verdscupen i alpine greiner 1977/Menn

Verdscupen i alpine greiner for menn i 1977-sesongen tok til 10. desember 1977 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 25. mars 1978 i Sierra Nevada i Spania. Turneringa omfatta 30 renn og 33 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 10 slalåmrenn, 10 storslalåmrenn, 10 utforrenn og 3 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.

Ingemar Stenmark frå Sverige var suveren bestemann og tildelt FIS-pokalen. Austerrikarane Klaus Heidegger og Franz Klammer kom på andre- og tredjeplass i den totale verdscup-turneringa.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm

Utfor

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1976/77» frå ,  den 21. november 2019.  
 

Alpine greiner
Sport i 1977
Gimsøysteinen

Gimsøysteinen er ein runestein frå vikingtida frå garden Sand på Gimsøya i Vågan kommune i Nordland.

Steinen  vart for første gong omtalt i 1810. Då stod han truleg på den opphavlege plasseringsstaden, ved vegen mellom Gimsøy kyrkje og sjøen. I 1863 var professor Yngvar Nielsen på staden, og han skriv at det skal ha vore fleire gravrøyser på staden. Steinen vart innkjøpt av Fortidsminnesmerkeforeningen i 1864, og i 1868 vart han frakta til Bergen Museum. I 1972 vart han henta attende til Nord-Noreg, og steinen er i dag stilt ut i Tromsø museum.

Steinen er 1,7 meter høg, og har ei lang innskrift i den yngre runerekkja. Gerd Høst tolkar henne til:

 .uki : asa : b: raisþa : uar : aft : .t.aþ : .i. : nafis : þa : is : asi : ... : þaþan : au..ua : staina : þisa : 

På moderne norsk skulle dette bli:
.uki Åses bror reiste denne gravrøysa etter (…) Næfis (…) då Åse flaug herfrå og likeins desse (kjennelege?) steinane

Sjå også
Runesteinar i Noreg

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Gimsøysteinen» frå ,  den 21. november 2019.

Litteratur 
Gerd Høst: Innskriften på Gimsøysteinen. Norsk Tidsskrift for Sprogvitenskap, bind XVIII, Oslo 1958
Gerd Stamsø Munch: Bautasteiner og vei. Et forsøk på nytolkning av reiste stein på Gimsøy i Lofoten. Viking XLV Oslo 1982

Vågan kommune
Runesteinar i Noreg
Nordseter i Oslo

Nordseter er eit område i bydel Nordstrand i Oslo. Området er stort sett samanfallande med den tidlegare hovudeigedomen til Nordseter gard. Garden har òg gjeve namn til Nordseter skule som vart bygd sør i området 1968. Nordseter er òg namnet på grunnkrets 3106 i Oslo, men denne kretsen er mykje mindre enn den opphavlege eigedomen.

Referansar 

Bydel Nordstrand
Bergkrystallen i Oslo

Bergkrystallen (1-37, 2-20) er ei gate på Lambertseter i bydel Nordstrand i Oslo. Ho har namn etter mineralet bergkrystall.

Gata ligg i den sørlege delen av drabantbyen. Ho byrjar i Glimmerveien, og sluttar i Steinspranget/Feltspatveien. Busetnaden i gata utgjer boligblokker med kring tre til fire etasjar.

Bergkrystallen deler namn med Bergkrystallen stasjon, endestasjonen på Lambertseterbanen. Stasjonen ligg like sør for gata.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 

 

Bydel Nordstrand
Ljabru

Ljabru er eit strøk i bydel Nordstrand i Oslo, og ein av grunnkretsane i Oslo. Grunnkretsen samanfell ikkje heilt med det området som til vanleg vert oppfatta som Ljabru. Grunnkretsen er avgrensa mot vest av Ekebergveien, men i daglegtale vert òg enkelte område vest for denne vegen rekna med til Ljabru. Likevel strekkjer grunnkretsen seg austover heilt til Munkerudvollen, som til vanleg vert rekna for å tilhøyra Munkerud.

Då Ekebergbanen vart forlengd i 1941, fekk endestasjonen namnet Ljabru, etter garden nede ved Ljanselva noko lengre sør. Ljabru tyder brua over Ljǫrn, som er det gamle namnet på Ljanselva (Ljarnarbru). I området ligg òg den opphavlege Ljabru hovudgard, ein praktfull storgard som i dag blant anna husar barnehage. 

J. N. Wilse skreiv ei ferdskildring frå området i 1764, og han meinte at den trebrua som var der då, burde erstattast av ei i stein. Den nye brua vart bygd som ei steinhvelvbru i 1804, og vegen over ho var Den Fredrikshaldske kongeveg. Brua er enno i bruk, og det er denne brua som er gjeven i logoen til Oslo Bydel Søndre Nordstrand.
Bydel Nordstrand
Matching Mole's Little Red Record

Matching Mole's Little Red Record (1972) er det andre og siste studioalbumet til det engelske Canterbury scene-bandet Matching Mole. Bandet vart skipa i 1971 av Robert Wyatt, etter han slutta i Soft Machine. Samanlikna med debutalbumet, var Little Red Record meir eit lagarbeid, der Wyatt hadde ei mindre dominerande rolle. Det vart produsert av Robert Fripp frå King Crimson og Brian Eno var med som gjestemusikar. 

Albumtittelen refererer til formann Mao si Vesle raude (1964). Denne referansen kan ein òg sjå i det kinesiske-aktige plateomslaget, som liknar plakatar frå den kinesiske kulturrevolusjonen.

Innhald

Medverkande
 Phil Miller – gitarar
 Dave MacRae – Fender Rhodes elektrisk piano, piano, orgel, synthesizer
 Bill MacCormick – bass
 Robert Wyatt – trommer, vokal

Gjestearrtistar:
 Brian Eno – synthesizer (on «Gloria Gloom»)
 Ruby Crystal (pseudonym for Julie Christie) – ekstra vokal (på «Nan True's Hole»)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Matching Mole's Little Red Record» frå ,  den 21. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Matching Mole-album
Robert Wyatt-album
Musikkalbum frå 1972
Album produserte av Robert Fripp
CBS Records-album
Bekkelagshøgda

Bekkelagshøgda er eit bustadsstrøk i Oslo som ligg oppe på høgdedraget søraust for Ekebergplatået. Namnet er òg nytta om grunnkrets 3008 i Oslo. Denne kretsen er likevel avgrensa til området mellom Raschs veg og Seterhøyveien, og er såleis langt mindre enn det som til vanleg vert oppfatta som Bekkelagshøgda.

Xylograf Gustav Emil Holtar er ein av dei første som bygde seg hus på høgda. Området på den tida var dekt av skog og nokre få jordbruk knytte til husmannsplassane til staden under Nordseter gard. Det var først etter opninga av Ekebergbanen i 1917 at det vart fart i utbygginga. Den seinare Arbeidarpartikjempa Haakon Lie flytta hit i 1920.

Bekkelaget skule vart opna på Bekkelagshøgda i 1904. Før dette heitte skulen Bernhus, som kom frå då  han vart opna i 1859 som ein av dei fire første i Aker kommune.

Referansar 

Oslo
Rundtjern

Rundtjern er eit vatn i Østmarka i Oslo. Tjernet drenerer sørover og ned i Nøklevann. Tjernet ligg kring 800 meter nord for Nøklevann.

Innsjøar i Oslo
Østmarka
Dulha Bhatti

Dulla Bhatti eller Dulha Bhatti, også kjend som Abdullah Bhatti () var ein opprørsleiar eller banditt frå Panjab i det dåverande Mogulriket. Han leia eit opprør under stormogul Akbar si regjeringstid.

Dulha Bhatti levde samtidig med fakiren Shah Hussain, som minna livet hans gjennom lyrikk. Ifølgje sufidiktaren var dei siste orda til Dulha Bhatti: «Ingen ærefull son av Panjab vil nokon gong selja jorda i Panjab.»

Soge
Sogene om Dulha Bhatti voks til etter at han var død.
Han skal ha kome frå Pindi Bhattian i Panjab, og tilhøyrd ein  muslimsk radjput-familie av lokale høvdingar frå zamindar-, eller landeigar-, klassen. Både faren og bestefaren hans skal ha blitt avretta for å gjera opprør mot eit nytt, sentralisert system for skatteinnkrevjing innført av Akbar. Dulha skal ha blitt fødd fire månader etter at faren døydde.

Akbar sin son, Shaikhu eller Salim (seinare stormogul Jahangir), skal ha blitt fødd same dagen som Dulha. Ifølgje spådommar ville prinsen bli modig og lukkast i framtida om han blei oppfostra av ei radjput-kvinne, og mor til Dulha, Ladhi blei gjeven oppgåva. Dette blir også sett på som eit vis å knyta alliansar med Bhatyi-slekta.
For å verna sonen fortalde ikkje Ladhi kva som hadde hend med faren og bestefaren hans, og låste vekk våpena deira. Han fann først ut sanninga etter at ei landsbykvinne hadde spurd han kvifor han ikkje hemna faren og bestefar sin.

Ifølgje overleveringane blei Dulha Bhatti til ein såkalla sosial banditt som gjorde opprør mot mogulstyret. Han blir framstilt som ein Robin Hood-aktig figur som stal frå dei rike og gav til dei fattige. Han skal ha redda jenter frå å bli bortførte og gjort til slavar, og i staden arrangert ekteskap for dei og gjeve dei medgift.

Dulha Bhatti skal ha hatt både Akbar og sonen hans i si makt. Ved eit høve skal prins Salimha kome inn i territoriet hans under ei jakt. Bhatti slapp han laus ettersom han ikkje var i konflikt med prinsen, berre far hans. Ved eit anna høve skal Akbar ha vore åleine og blitt fanga av mennene til Dulla Bhatti. Framfor Dulla Bhatti skal Akbar ha kome seg unna ved å lata som om han var narren til stomogulen. 

Til slutt blei Dulha Bhatti fanga og drepen av Akbar sine menn. Han blei minna i songar (vaar) og dhadi-framføringar.
Under feiringa av lohri har ein også hugsa han som ein helt, og songen «Sundri-Mundri» er blitt sungen til ære for han. I 1973 skreiv Najm Hussein Syed eit skodespel, Takht Lahore, basert på sogene om livet hans.

Merknadar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dulla Bhatti» frå ,  den 22. november 2019.  
Bibliografi

Folkeheltar
Folk frå Mogulriket
Panjabiarar
Panjabisk folkeminne
Panjabisk litteratur
Nyttårsløpa på skeiser 1973

Nyttårsløpa på skeiser 1973 fann stad på Bislett stadion i Oslo tysdag 2. og onsdag 3. januar. Tilskodartalet var 850 om tysdagen og 821 onsdagen. Göran Claeson frå Sverige vann firkampen og sette banerekord på 1500 meter med 2.05,2, medan Jos Valentijn frå Nederland var bestemann i sprintklassa.

Firkamp

Samanlagt

500 m 

Dato: 2. januar

5000 m 

Dato: 2. januar

1500 m 

Dato: 3. januar

10 000 m 

Dato: 3. januar

Sprintklassa

Samanlagt

500 m 

Dato: 2. januar

1000 m 

Dato: 2. januar

500 m 

Dato: 3. januar

1000 m 

Dato: 3. januar

Kjelder
Arbeiderbladet 3. januar 1973
Arbeiderbladet 4. januar 1973

Sport i 1973
Idrettstilskipingar i Oslo
Skøyteløp
Det matematisk-naturvitskaplege fakultetet på UiO

Det matematisk-naturvitskaplege fakultetet (ofte kalla Mat-Nat) er Universitetet i Oslo si avdeling for studium i matematikk og naturvitskaplege fag.

Fakultetet vart grunnlagt i 1811 som ei underavdeling av Filosofisk fakultet. I 1861 fekk det statusen som eit sjølvstendig fakultet.

Det har vore to nobelprisvinnarar knytte til fakultetet, Odd Hassel fekk nobelprisen i kjemi i 1969 og Ivar Giæver fekk nobelprisen i fysikk i 1973. Ein som ragar høgt er òg professor emeritus Arnt Eliassens Balzanpris i meteorologi i 1996 og Ole-Johan Dahl og Kristen Nygaards Turing-prisar frå 2001 og John Von Neumann-medaljar frå 2002 for objektorientert programmering.

I 2022 var det kring 6 000 studentar og 830 doktorgradskandidatar ved Mat-Nat. Solveig Kristensen er dekan ved fakultetet, Bjørn Jamtveit er prodekan for forsking og Knut Mørken prodekan for utdanning.

Fleire fagmiljø ved Mat-Nat markerer seg internasjonalt, som til dømes Institutt for teoretisk astrofysikk, som deltek i ESA og NASA sitt program «Solar and Heliospheric Observatory».

Einingar 

 Institutt
 Farmasøytisk institutt
 Fysisk institutt
 Institutt for biovitenskap
 Institutt for informatikk
 Institutt for geofag
 Institutt for teoretisk astrofysikk
 Kjemisk institutt
 Matematisk institutt
 Institutt for teknologisystem

 Senter

 SAFE (Senter for akseleratorbasert forsking og energifysikk)
 Senter for entreprenørskap
 Senter for materialvitskap og nanoteknologi
 Senter for økologisk og evolusjonær syntese (CEES)
 Senter for matematikk for anvendelser (CMA)
 Senter for Jordas utvikling og dynamikk (CEED)

Sjå òg 
 Liste over professorar ved Det matematisk-naturvitskaplege fakultet (UiO)
 Realistsamskipnaden
 Titan (nettstad), nettavis utgjeve av fakultetet
 Universitetsbiblioteket i Oslo

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Det matematisk-naturvitskaplege fakultetet på UiO» frå ,  den 22. november 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Generelle opptakkrav
 Studieprogram – generell informasjon
 Matnat-program
 Kontaktinformasjon

Universitetet i Oslo
Ishockey-VM 1983

Verdsmeisterskapen i ishockey 1983 vart arrangert i Vest-Tyskland i tida frå 16. april til 2. mai 1983. Meisterskapen vart avvikla med innleiingsrunde der dei åtte deltakarlanda møttest til innbyrdes oppgjer. Dei fire beste laga i innleiingsrunda gjekk vidare til eit meisterspel der laga møttest på ny før medaljestriden var avgjort, alle laga starta då utan poeng.  Dei fire laga med færrast poeng i innleiingsrunda tok med derimot med seg  alle poenga frå innleiingsrunda inn i eit nedrykkspel. Turneringa fann stad i Dortmund, Düsseldorf og München.

Tittelforsvarar Sovjetunionen kneip verdsmeisterpokalen framom Tsjekkoslovakia. Canada tok bronse.

Innleiingsrunda

Meisterspelet

Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Vladislav Tretjak, Vladimir Mysjkin 
Forsvarar: Vjatsjeslav Fetisov, Aleksej Kasatonov, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov, Sergej Babinov, Irek Gimajev, Vladimir Zubkov, Sergej Starikov 
Løparar: Vladimir Krutov, Igor Larionov, Sergej M. Makarov, Sergej Sjepelev, Vjatsjeslav Bykov, Mikhail Vasiljev, Viktor Zjluktov, Sergej Kapustin, Andrej Khomutov, Aleksandr Maltsev, Helmuts Balderis, Aleksandr V. Skvortsov.

Nedrykkingsspelet

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1983» frå ,  den 22. november 2019.  
 

Ishockey-VM
Sport i 1983
Idrettstilskipingar i Vest-Tyskland
Aleksej Kasatonov

Aleksej Viktorovitsj Kasatonov () er ein russisk tidlegare ishockeyspelar fødd i dåverande Leningrad. Han vann i tida 1981-89 fem VM-pokalar med Sovjetunionen og vart elles olympisk meister i 1984 og 1988.

Forsvarsspelaren Kasatonov vart verdsmeister 1981-83, 1986 og 1989 med det sovjetiske ishockeylandslaget. Under Vinter-OL 1984 i Sarajevo var han med om å vinne gullmedaljen, ein prestasjon han og laget gjentok ved Vinter-OL 1988 i Calgary.

Kasatonov var aktiv på laget frå heimbyen, SKA Leningrad, frå 1977 til -79. Deretter gjorde han teneste i CSKA Moskva, den suverene einaren i det sovjetiske seriesystemet. Frå 1990 til 1996 spelte han ishockey i Nord-Amerika, lengst med New Jersey Devils åra 1990-93 og Boston Bruins 1994-96. Kasatonov avslutta si tid som aktiv spelar i 1997, etter ein siste sesong på CSKA Moskva.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alexei Wiktorowitsch Kassatonow» frå ,  den 22. november 2019.  
 

Russiske ishockeyspelarar
Sovjetiske ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Runesteinen ved Anda

Runesteinen ved Anda er ei flyttblokk med to runeinnskrifter ved Andaneset i Gloppen kommune i Sogn og Fjordane. Staden ligg rett vest for ferjeterminalen ved Anda, på fergesambandet Lote-Anda på E39. Runesteinen er registrert av Riksantikvaren med ID nr. 72923.

Steinen ligg heilt ute på neset mellom Nordfjorden og Gloppefjorden. Det har gjennom tidene vore godt kjent i lokalmiljøet at det var hogd inn teikn på han. I verket Norsk Folkekultur (1916) vert dei omtalt som moglege runer. I 1939 kom Haakon Shetelig til staden og kunne konstatera at det dreidde seg om ekte runeinnskrifter. Hausten same år vart innskriftene dokumenterte av Håkon Hamre og publiserte året etter.

Innskrift I er:

 h(er) (e)r gull ok uilur un(d)ir

Aslak Liestøl tolkar dette som: Hèr er gull ok villur undir. På moderne norsk vert det «Her er (det) gull og hekseri under».

Innskrift II er utydelig, men Liestøl meiner å lesa:

 þair luþnaukþu...

På moderne norsk vert det: «Dei, Lodin og Tor ...». 

Begge innskriftene vert rekna å vera frå 1000-talet.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Runesteinen ved Anda» frå ,  den 23. november 2019.

Litteratur 

 
Kulturminne i Gloppen
Anda
Eggesteinen

Eggesteinen er ein runestein frå 1150-1350, som tidlegare stod ved den gamle allfarvegen over Eggemoen, på grensa mellom Hadeland og Ringerike. Steinen markerte òg grensa mellom gardane Eggja i Haug sokn, Norderhov og Berger i Jevnaker kommune. I 1866 vart steinen utsett for hærverk. Han vart reparert og forbunden med jarnband og sett opp att, men vart utsett for hærverk på nytt i 1875. Då vart han flytt til Universitetets Oldsaksamling. Det står ein kopi på Eggemoen.

Steinen 
Dei fysiske måla på steinen er 40 cm på det breiaste, mellom 15 og 17 cm tjukk og 149 cm høg.

Datering 
Dateringa på steinen er sett til omtrent 1100-talet.

Innskriftene 
Steinen inneheld fire runeinnskrifter (A, B, C og D), der berre tre er leselege. Innskriftene er:

þa:ræist:mik:oak:ræisti
amundi:ormstæins:a:sun:a:sotrange
þa reist mik ok Ámundi Ormsteinsson á Sotrangi 
Omsett: «Da rista meg, og reiste (steinen), Åmunde Ormsteinsson på Sætrang» 

hær:er:ændimrki:or austær:i: langæ:fosn
Hér er endimerki ór austr í Langaforsinn
Omsett: «Herfrå går grensa aust i Langefossen»

fura:
Fura
Omsett: trenamnet «furu»

Steinen har òg ei nyare innskrift som omsett er: 

«1689 den 24. mars»

Kjelder 

 Norges innskrifter med de yngre runer, bind II, side 68-80.

Denne artikkelen bygger på «Eggesteinen» frå ,  den 23. november 2019.  

Ringerike kommune
Kulturminne i Jevnaker
Norderhov
Hadeland
Runesteinar i Noreg
60°N
Eiksteinen

Eiksteinen er ein runestein som er funnen på Eik prestegard ved Hauge i Sokndal kommune i Rogaland.

Steinen vart funnen i 1972 ved oppreinsking av elvebreidda like vest for ein gammal brustad over Sokna. Det vart då funne ei sundslått blokk av karakteristisk raud granitt, og ved nærare undersøkingar vart det funne fleire fragment i nærleiken. Steinen er no sett saman og er på det næraste komplett. Han er stilt ut i Arkeologisk museum i Stavanger. Utgravingar i 2000-01 viste at det hadde gått eit gammalt vegfar ned mot elva like ved funnstaden.

Innskrifta er i runer frå den yngre runerekkja, og vert datert til 1000-talet:

s a k (s) i : k i r þ i k o u s þ a k a f i r i r s a l (o) m o u þ o r s i n ar þ o u r r i p i b r u þ i s a

På moderne norsk vert dette:

Saksa gjorde denne brua for at Gud som løn skulle hjelpa mor hans Turid.

Steinen går inn i ein «familie» av fleire steinar frå Noreg, Danmark og Sverige, der ein namngjeven person reiser runesteinen til minne om ein avliden, og at vedkomande har bygt ei bru, implisitt til minne om den avlidne. Samstundes gjev desse innskriftene klårt inntrykk av at dei er utarbeidde etter at kristendomen hadde fått fast fotfeste i landet.

I og med innføringa av kristendomen vart religionsutøvinga flytta frå den private sfæren over til å verta ein offentleg institusjon. Ein reknar difor med at kommunikasjon frå dei ytre delane av kyrkjesokna måtte gjerast lettare for å sikra oppmøte ved gudstenestene. Dermed vart det gjort vesentlege opprustingar av vegnettet, som til dømes å byggja bru over elver og myrstrekningar, rekna som ei god gjerning. I dette høvet kan ein tenkja seg at Sakse si brubyggjing kunne hjelpa mor hans, som nett var død, lettare gjennom skjærselden.

Slike «brubyggjarsteinar» er relativt talrike i Danmark, og særleg i Sverige. I Noreg kjenner ein berre to slike runesteinar; Eiksteinen og Dynnasteinen frå Gran kommune på Hadeland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eiksteinen» frå ,  den 23. november 2019.

Litteratur 
Aslak Liestøl: Innskrifta på Eiksteinen. Stavanger museums årbok 1972 s.67ff

Kulturminne i Sokndal
Runesteinar i Noreg
Samiske stadnamn i Andøy

Samiske stadnamn i Andøy er stadnamn i Andøy kommune som har ei samisk form som skil seg frå den norske. Nokre av stadnamna kan visa til geografiske område som dekker fleire kommunar enn Andøy.

Stadar

Kjelder

Samiske stadnamn
Andøy kommune
Verdscupen i alpine greiner 1976/Menn

Verdscupen i alpine greiner for menn i 1976-sesongen tok til 5. desember 1975 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 18. mars 1976 i Mont Sainte-Anne i Canada. Turneringa omfatta 22 renn og 25 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 7 slalåmrenn, 7 storslalåmrenn, 9 utforrenn og 3 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.

Ingemar Stenmark frå Sverige var bestemann og tildelt FIS-pokalen. Italienarane Piero Gros og Gustav Thöni la beslag på andre- og tredjeplass i den totale verdscup-turneringa.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm

Utfor

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1975/76» frå ,  den 23. november 2019.  
 

Alpine greiner
Sport i 1976
Verdscupen i alpine greiner 1976/Kvinner

Verdscupen i alpine greiner for kvinner i 1976-sesongen tok til 3. desember 1975 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 19. mars 1976 i Mont Sainte-Anne i Canada. Turneringa omfatta 23 renn og 26 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 8 slalåmrenn, 8 storslalåmrenn, 7 utforrenn og 3 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.

Vesttyske Rosi Mittermaier sanka flest poeng og vann verdscupen med stor margin til Lise-Marie Morerod frå Sveits som vann flest renn. Monika Kaserer frå Austerrike kneip tredjeplassen.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm

Utfor

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1975/76» frå ,  den 23. november 2019.  
 

Alpine greiner
Sport i 1976