alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Marija Itkina

Marija Leontjevna Itkina () var ein sovjetisk, kviterussisk friidrettsutøvar frå Smolensk som tevla for Sovjetunionen. I tida  1954 til -64 vann ho mange meistertitlar på 200 m og 400 m, og sette fleire verdsrekordar.

Aktiv
Itkina fekk sitt internasjonale gjennombrot då ho i EM 1954 i Bern vann 200 m på 24,3 sekundar og deltok på Sovjetunionen sitt sigrande lag på 4x100 m stafett. Året etter sette ho ein uoffiseill verdsrekord på 400 m med 53,9. Ho vart nummer sju på 200 m under OL i Melbourne hausten 1956.

I juni 1957 fekk Itkina notert ein offisiell verdsrekord på 54,0 i Minsk, og vel ein månad seinare ein ny på 53,6 i Moskva. Itkina vart så europmeister på 400 m under EM i friidrett 1958 i Stockholm, og fekk bronsemedaljen på 200 m. Den 12. september 1959 i Krasnodar forbetra ho verdsrekorden på 400 m til 53,4.

Under sommarleikane i Roma hamna Itkina på fjerdeplass i tre tevlingar; både på 100 m, 200 m og 4x100 m stafett. Ho vann sitt fjerde EM-gull då ho tangerte verdsrekorden sin på 400 m i Beograd i 1962. Itkina la opp etter å ha vorte nummer fem på 400 m under OL 1964 i Tokyo.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marija Itkina» frå ,  den 27. august 2014.  

Sovjetiske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Teresa Ciepły

Teresa Barbara Ciepły, fødd Teresa Wieczorek, () var ein polsk friidrettsutøvar frå Brodnia som tevla i ulike sprintøvingar. Ho vann OL-gull i 1964 med Polen sitt lag på 4x100 meter stafett og vart europameister i 80 meter hekk i 1962.

Aktiv
Ciepły var ein av dei beste kvinnelege sprintarane i verda i i byrjinga av 1960-åra. Ho deltok for Polen i 4x100 m stafett under sommar-OL 1960 i Roma, og vart løna med ein bronsemedalje.

To år seinare vann ho to gullmedaljar i europameisterskapen i Beograd, fyrst i 80 meter hekkeløp og seinare i 4x100 meter stafett. I tillegg tok ho ein tredje medalje då ho sikra seg bronsen på 100 meter, bakom europameisteren Dorothy Hyman frå Storbritannia og vesttyske Jutta Heine.

Under sommarleikane 1964 i Tokyo vart Ciepły olympisk meister i 4x100 m stafett, saman med Irena Kirszenstein, Halina Górecka og Ewa Kłobukowska. I 80 m hekk vann ho sølvmedaljen på same tida, 10,5 sekundar, som olympiameisteren Karin Balzer frå Aust-Tyskland.

Ho var gift med sleggjekastaren Olgierd Ciepły.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Teresa Ciepły» frå ,  den 27. august 2014.  
 

Polske friidrettsutøvarar
Polske hekkeløparar
Polske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Polen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Polen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Polen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Polske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Polske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Richard Bennett

Richard Bennett () er ein amerikansk gitarist, sidemann, studiomusikar og plateprodusent. Han har turnert med Neil Diamond i 17 år og Mark Knopfler sidan 1994. Som studiomusikar har han arbeidd med mange musikarar som Billy Joel og Barbra Streisand til Rodney Crowell og Vince Gill. Han har produsert artistar som Steve Earle, Emmylou Harris og Marty Stuart.

Han er bror til Jon «Bermuda» Schwartz, trommeslagar for  «Weird Al» Yankovic sidan 1980.

Karriere
Bennett byrja karrieren sin i klubbar i Phoenix i Arizona seint i 1960-åra, fram til han vart oppdaga av Al Casey, som tok han med til Los Angeles for ein lang karriere som studiomusikar. Han spelte på nokre spor på Neil Diamond-albumet Stones i 1971. Moods var det første heile albumet med han, og han spelte på kvart einaste Diamond-album fram til 1987 og turnerte med han i 17 år. Han var òg med på å skrive songar med Diamond, mellom anna «Forever in Blue Jeans» frå albumet You Don't Bring Me Flowers frå 1978, som nådde topp 20. 

På «Let Your Love Flow» av Bellamy Brothers frå 1975, spelar Bennett sologitar.

Diskografi
 Themes From A Rainy Decade (2004)
 Code Red Cloud Nine (2008)
 Valley of the Sun (2010)
 For the Newly Blue (2013)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Richard Bennett (guitarist)» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 Richard Bennett 6/25/06

USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske jazzgitaristar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske plateprodusentar
The Notorious Cherry Bombs-medlemmar
Musikarar frå Chicago
Rhys Clark

Rhys Edward Clark () er ein newzealandsk trommeslagar, som har budd i USA sidan 1970. Han har spelt for artistar som Hoyt Axton, Freddy Fender og Billy Joel. Mellom 1971 og 1975 turnerte Clark med Joel og spelte på albuma Cold Spring Harbor og Piano Man. Clark spelte med Hoyt Axton frå 1979 til 1999. I 1990-åra byrja òg å spele med Freddy Fender og Texas Tornados. 

Sidan 2006 har Clark spelt med fleire andre artistar, som Johnny Rodriguez, Sam the Sham, Charlie Rich Jr., Jann Browne, Chris Gaffney, Sweethearts of the Rodeo, Rosie Flores, Wanda Jackson, Michael Chain og Rick Shea.

Diskografi

Album
 1967 - The Executives - The Executives
 1968 - The Executives - The Executives On Bandstand
 1968 - The Executives - ...Now!
 1970 - The Executives - Inner Sense 
 1971 - Kyle - Times That Try A Man's Soul
 1971 - Burton & Cunico - Strive, Seek, Find
 1971 - Billy Joel - Cold Spring Harbor
 1972 - Peter Anders - Peter Anders
 1972 - Captain Beefheart - The Spotlight Kid
 1973 - Billy Joel - Piano Man 
 1981 - Hoyt Axton - Live!
 1981 - Hoyt Axton - Silk Cut Festival
 1982 - Hoyt Axton - Pistol Packin' Mama
 1984 - Hoyt Axton - American Dreams
 1985 - Billy Joel - Greatest Hits: Volume I & Volume II
 1986 - Hoyt Axton - Greatest Hits
 1988 - Re Winkler, Anne Harvey, Ree Van Vleck - A Town South Of Bakersfield, Vol. 2
 1989 - The Executives - The Happening World Of The Executives: The Festival File Vol. 12
 1989 - Billy Joel - Souvenir: The Ultimate Collection
 1990 - Hoyt Axton - Spin Of The Wheel
 1991 - Jann Browne - It Only Hurts When I Laugh
 1991 - Billy Truitt & The Barnstormers - Billy Truitt & The Barnstormers
 1997 - Billy Joel - Complete Hits Collection 1973-1997
 1998 - The Executives - So You Wanna Be A Rock 'N' Roll Star
 2000 - Gailyn Addis - Gailyn Addis
 2001 - Billy Joel - The Essential Billy Joel
 2002 - Billy Joel - The Collection
 2002 - The Executives - Peculiar Hole In The Sky: Pop Psych From Down Under
 2004 - The Silhouettes - Very Best of Kiwi Instrumentals
 2004 - Billy Joel - Piano Man: The Very Best Of Billy Joel
 2004 - Chris DeMarco - Lost And Found
 2005 - Billy Joel - My Lives
 2007 - Rio Rocko - Rio Rocko
 2011 - Billy Joel - Billy Joel: The Complete Albums
 2011 - Billy Joel - Piano Man (Legacy Edition)
 2013 - Billy Joel - Original Album Classics

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rhys Clark» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Billy Joel
Newzealandske trommeslagarar
Folk frå Auckland
Tamara Press

Tamara Natanovna Press () var ein sovjetisk friidrettsutøvar frå Kharkiv i Ukraina, som tevla i kulestøyt og diskoskast. Ho vann tre EM-gull og like mange OL-gull i tida 1958 til -64. Irina Press var den yngre systera hennar.

Aktiv
Tamara Press vart europameister i diskoskast under EM i friidrett 1958 i Stockholm. Ho sette då europarekord med 52,32 meter, men slo sølvvinnaren Stepánka Mertová frå Tsjekkoslovakia med berre 13 cm. Press tok så bronsemedaljen i kulestøyt med 15,53 m i sluttresultat, 21 cm bak europameisteren Marianne Werner frå Vest-Tyskland.

Til Sommar-OL 1960 i Roma hadde Press forbetra seg mykje i kulestøyt sidan 1958. Ho sette olympisk rekord frå kuleringen med 17,32 m og vann ein overlegen siger. I diskos fekk ho sølv, slått med to-ein-halv meter av landskvinna Nina Ponomarjova.

I europameisterskapen 1962 var Press utilnærmeleg i kuletevlinga. Ho sette verdsrekord med 18,55 meter, toaren Renate Garisch frå Aust-Tyskland stoppa på 17,17 m. Også i diskoskast tok Press ein suveren siger, over tre meter framom sølvvinnaren.

Press kopierte gullfangsten frå EM 1962 under sommarleikane 1964. I Tokyo vann ho ein klar siger i kuletevlinga, medan ho i diskos sikra seg gullmedaljen med ein margin på fattige seks centimeter til tyske Ingrid Lotz.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tamara Press» frå ,  den 27. august 2014.  
 

Sovjetiske diskoskastarar
Sovjetiske kulestøytarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Emory Gordy jr.

Emory Lee Gordy, Jr. () er ein amerikansk musikar og plateprodusent. 

Han starta karrieren som studiomusikar i Atlanta i 1964, då han spelte med Tommy Roe på ein lokal konsert. I lag med Dennis Yost var han med på å skrive Classics IV-hitten «Traces».

Han flytta til Los Angeles tidleg i 1970 og heldt fram å arbeide som studiomusikar der. Han var lydteknikar og produsent for Debbie Reynolds og Liberace før han i 1971 fekk høve til å turnere med Neil Diamond på bass. Han spelte fleire instrument på innspelinga for Diamond-albumet Hot August Night. I 1972 arbeidde han med Elvis Presley, og spelte bass på «Separate Ways» og «Burning Love». Han turnerte med Elvis i 1973, seinare spelte han med Gram Parsons og Emmylou Harris på Parsona-albumet Grievous Angel, som kom ut året etter Parsons døydde i 1973. I midten av 1970-åra spelte han i bandet til Emmylou Harris. Seinare i 70-åra spelte han bass for artistar som Bellamy Brothers, Billy Joel og Tom Petty. Gordy spelte seinare i supergruppa til Rodney Crowell og Rosanne Cash, the Cherry Bombs, i lag med gitaristen Richard Bennett og klaverspelaren Tony Brown og gitaristen Vince Gill. I 1979 spelte Gordy i turnébandet til John Denver.

Frå 1983 arbeidde Gordy mest som produsent for MCA Records i Nashville. Han var produsent på Steve Earle sitt Exit 0 og Guitar Town i lag med Tony Brown. Sidan var han produsent for den framtidige kona si, Patty Loveless. Han heldt òg fram å arbeide med John Denver fram til han døydde.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Emory Gordy jr.» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Atlanta
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske plateprodusentar
Grammy-vinnarar
The Notorious Cherry Bombs-medlemmar
TCB Band-medlemmar
Galina Bystrova

Galina Petrovna Bystrova () var ein sovjetisk friidrettsutøvar. Ho vart europameister i femkamp i 1958 og 1962, i 1958 vart ho europameister også i 80 meter hekkeløp.

Aktiv
Bystrova deltok i 80 m hekk under sommar-OL 1956 i Melbourne. Der enda ho på fjerdeplassen, på same tida som bronsevinnaren. Ho vann så gullmedaljen i femkamp i friidretts-EM 1958 i Stockholm. Dagen etter femkampen vart avslutta, vann ho 80 m hekk på tida 10,9 sekundar, nøyaktig same tid fekk toaren Zenta Kopp frå Vest-Tyskland. To år seinare rauk Bystrova ut av hekketevlinga i semifinalane under dei olympiske leikane i Roma.

Bystrova forsvarte EM-tittelen i femkamp under meisterskapen i Beograd i 1962. Ho vart så nummer seks i 80 m hekk i same EM. I 1964 vann ho si einaste OL-medalje, ein bronse, då ho i femkamp måtte sjå seg slått av landslagskollegaen Irina Press og britiske Mary Rand.

På nasjonalt nivå heldt Bystrova fram å tevle til 1968.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Galina Petrowna Bystrowa» frå ,  den 27. august 2014.  
 

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske hekkeløparar
Sovjetiske mangekjemparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Larry Knechtel

Lawrence William «Larry» Knechtel () var ein amerikansk klaverspelar og bassist, mest kjend som medlem av The Wrecking Crew, ei gruppe studiomusikarar i Los Angeles som spelte med kjende artistar som Simon & Garfunkel, Duane Eddy, The Beach Boys, The Mamas & the Papas, The Monkees, The Partridge Family, The Doors og Elvis Presley, og som medlem i 70-talsgruppa Bread.

Knechtel starta karrieren sin i 1957 i bandet Kip Tyler and the Flips frå Los Angeles. I august 1958 vart han med i bandet til Duane Eddy, The Rebels. Etter fire år på turné i bandet, varth an med Eddy i studio, og vart slik ein del av studiomusikkmiljø i Los Angeles og arbeidde med Phil Spector som pianist. Knechtel spelte på mange av dei store hittane på denne tida og i 2007 vart han innlemma i Musicians Hall of Fame and Museum.

I 1970 vann Knechtel Grammyprisen for pianospelinga på «Bridge over Troubled Water» av Simon and Garfunkel. Han spelte òg piano på Johnny Rivers-hitten «Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu» i 1972.

Knechtel spelte òg andre instrument, som munnspel og elektrisk bassgitar, som ein kan høyre på «Mr. Tambourine Man» av The Byrds, «Stoney End» av Barbra Streisand, «If I Can Dream» av Elvis Presley og på spor av The Doors (som ikkje hadde sin eigen bassgitarist). I 1971 vart han med i bandet Bread, der han mellom anna spelar gitarsoloen på hitten «The Guitar Man». Han spelte òg for Nancy Sinatra.

Seint i 1980-åra flytta Knechtel til Nashville, der han fekk kontrakt som soloartist. Han gav ut to soloalbum, Mountain Moods og Urban Gypsy, begge i 1990.

Han arbeidde i seinare åra med plateprodusenten Rick Rubin, og spelte klaverinstrument på albuma til Neil Diamond og Dixie Chicks, turnerte med Elvis Costello og Dixie Chicks.

Knechtel døydde 20. august 2009 på Yakima Valley Memorial Hospital i Washington, 60 år gammal, etter eit hjarteåtak.

Diskografi

Solo
Mountain Moods (1989)

Urban Gypsy (1990)

Studioarbeid (utval)

'Med The We Three Trio
The We Three Trio  (Mainstream S/6055,56055, 1965)
Med Chet Baker
Blood, Chet and Tears (Verve, 1970)
Med The Doors
The Doors (Elektra, 1967)
Med Howard Roberts
Antelope Freeway (Impulse!, 1971)
Med Lalo Schifrin
Rock Requiem (Verve, 1971)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Larry Knechtel» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Liste over studioarbeidet til Knechtel 

USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå California
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske munnspelspelarar
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
USA-amerikanske bassistar
The Wrecking Crew-medlemmar
Grammy-vinnarar
Døde av hjarteinfarkt
Joe Osborn

Joe Osborn () er ein amerikansk bassgitarist kjend som studiomusikar i Los Angeles og Nashville frå 1960- til 1980-åra.

Biografi 
Osborn byrja karrieren sin i lokale klubbar og spelte så på ei hitplate med songaren Dale Hawkins.   Han flytta til Las Vegas då han var 20 og spelte eitt år med countryartisten Bob Luman. Med den legendariske gitaristen Roy Buchanan i bandet, måtte Osborn byte frå gitar til bass. I 1960 vart han i lag med Allen «Puddler» Harris og James Burton, med i bandet til popstjerna Ricky Nelson, der han var i fire år. Han spelte med Nelson på hittar som «Travellin' Man» og danna grunnlaget for karrieren som studiomusikarar og spelte mellom anna for Johnny Rivers.

Då Nelson oppløyste bandet i 1964 vart Osborn studiomusikar på fulltid. Dei neste tiåra vart han «første bassisten som vart ringt» i Los Angeles og spelte med andre studiomusikarar i det som vart kalla The Wrecking Crew. Med dei arbeidde han for kjende produsentar som Lou Adler og Bones Howe, ofte i lag med trommeslagaren Hal Blaine og klaverspelaren Larry Knechtel. Han spelte med artistar som The Mamas & the Papas, The Association og The 5th Dimension, og spelar på Simon & Garfunkel sin «Bridge over Troubled Water» og the 5th Dimension sin «Aquarius/Let the Sunshine In». Osborn spelte på mange av Neil Diamond sine store hittar seint i 60-åra og 70-åra, mellom anna den unike basslinja på «Holly Holy» i 1969. Osborn er òg kjend for å ha oppdaga syskenbandet The Carpenters. Osborn spelar òg på fleire av innspelingane til Nancy Sinatra i 1970-åra. 

I 1974 flytta Osborn frå Los Angeles til countryhovudstaden Nashville. Han fortsette her karrieren som studiomusikar og spelte bak vokalistar som Kenny Rogers, Mel Tillis og Hank Williams, Jr. Osborn spelte bassist på 53 songar som nådde toppen av countrylista i USA. Osborn forlét Nashville i 1988 og slo seg ned i Keithville i Louisiana. I dag er han delvis pensjonert.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Joe Osborn» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

«Fans Ask - Joe Osborn Answers» - Chris May - A&M Corner - Jan. 1, 2013
«Young Blues Guitarist Wins LPB's Facebook Synging Contest» - Chelsea Brasted - NOLA.com The Times-Picayune - Dec. 4, 2012
«Boogie Woogie Celebrates Wednesday Concerts» - Marshall News-Messenger - Oct. 23, 2012
«Matthew Davidson Releases «Step Up» EP, featuring Joe Osborn» - NoTreble.com - Sept. 13, 2012
«Teen Guitar Prodigy Steps Up with Debut Recording (produced by Joe Osborn)» - PRWeb.com - Sept. 6, 2012

«Stories Behind the Songs: Joe Osborn» - NoTreble.com - July 19, 2012
«Joe Osborn - a few (hundred) hits» - Vintage Guitar Magazine-July, 2004

Bakgrunnsstoff
 Joe Osborn Fender

Folk frå Louisiana
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Louisiana
The Wrecking Crew-medlemmar
Piano Man

Piano Man er det andre studioalbumet av den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut 9. november 1973. Det var den første innspelinga til Joel for Columbia Records, Piano Man vart laga etter rettslege vanskar med det tidlegare plateselskapet hans, Family Productions, og vart gjennombrotsalbumet hans. Family Productions-logoen vart nytta på platene hans fram til 1986.

Singelen «Piano Man», ei oppdikta gjenforteljing om dagane til Joel som loungesongar i Los Angeles og folk han møtte der, nådde 25. plassen på poplista til Billboard og fjerdeplassen på Adult Contemporary-lista. «Travelin' Prayer» og «Worse Comes to Worst» nådde høvesvis 77. og 80. plass på poplista, medan sjølve albumet nådde 27. plass på albumlista. «Travelin' Prayer» gav seinare Dolly Parton ein Grammypris, då ho spelte inn songen i 1999.

Legacy-utgåva
Columbia Records gav ut ein dobbel versjon av plata i november 2011.

Denne utgåva inkluderer eit konsertopptak frå ei radiosending i 1972. Denne radiosendinga var særs viktig for suksessen til Joel, fordi opptaket av «Captain Jack» stadig vart ønskt av lyttarane på radiostasjonen. Folk som arbeidde for Columbia Records merka seg dette og fekk skrive kontrakt med Joel. På radiosendinga vart det spelt tre songar («Long, Long Time», «Josephine» og «Rosalinda») som ikkje var gjevne ut på nokre av studioalbuma til Joel.

Innhald

Bonusdisk 2011-utgåva

Medverkande
Billy Joel – munnspel, klaverinstrument, piano, vokal
Larry Carlton – gitar
Eric Weissberg – banjo
Billy Armstrong – violin
Richard Bennett – gitar
Rhys Clark – trommer (spor 10)
Laura Creamer – vokal
Mark Creamer – vokal
Wilton Felder – bassgitar, klaverinstrument
Emory Gordy, Jr. – bassgitar
Fred Heilbrun – banjo
Michael Omartian – trekkspel
Dean Parks – gitar
Susan Steward – vokal
Ron Tutt – trommer (spor 1-9)

Live at Sigma Sound Studios, 15. april 1972
Billy Joel – piano, munnspel, vokal
Rhys Clark – trommer
 Al Hertzberg – akustisk og elektrisk gitarar
 Larry Russell – bassgitar
 Dennis Wilen – produsent

Produksjon
Produsent: Michael Stewart
Lydteknikar: Ron Malo
Remastering: Ted Jensen
Arrangør: Michael Omartian
Design: Beverly Parker
Illustrasjon: Bill Imhoff

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Piano Man (album)» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-album
Musikkalbum frå 1973
Columbia Records-album
Album produserte av Michael Stewart
Engelskspråklege album
Mobile Fidelity Sound Lab-album
Travelin' Prayer

«Travelin' Prayer» er ein song av songaren Billy Joel, gjeve ut som den tredje singelen frå albumet Piano Man i 1974. Songen er ein rask, banjo-dominert song. Singelen nådde 77. plass på Billboard Hot 100 og 34. plass på Adult Contemporary-lista.

Tekst og musikk
Joel skreiv «Travelin' Prayer» kring to år før han vart spelt inn for albumet. Songen har fire vers og to instrumentale parti. Teksten handlar om at songaren bed om at kjærasten må vere trygg til ho er attende hos han igjen. Songen har element av country og går i eit livleg tempo. Insturmenta på songen er mellom anna honky-tonkpiano, banjo, fele og trommer spelt med vispar.  Joel speler munnspel under det andre instrumentale partiet. Forfattaren Ken Bielen skriv at songen er inspirert av irsk folkemusikk.

Andre versjonar
«Travelin' Prayer» vart spelt av Earl Scruggs Revue i 1973 på albumet Rockin' Cross the Country.  Billboard Magazine omtalte denne versjonen som ein av dei beste på det albumet. Dolly Parton fekk seinare Grammyprisen for beste kvinneleg countrysong då ho spelte songen i 1999 på albumet The Grass Is Blue.  Parton sa at ho «alltid hadde elska Billy Joels 'Travelin' Prayer', som ho meinte lånte frå rein bluegrass.» Parton spelte nettopp songen i bluegrass-stil.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Travelin' Prayer» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-songar
Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Michael Stewart
Dolly Parton-songar
Earl Scruggs-songar
You're My Home

«You're My Home» er ein song av Billy Joel frå 1973 på albumet Piano Man. Han vart gjeven ut som singel og sidan på Songs in the Attic (1981), The Ultimate Collection (2000) The Essential Billy Joel (2001) og  12 Gardens Live  (2006). Songen vart gjeven ut som B-sida til «Piano Man» og «All My Life». 

Songen er òg spelt inn av Helen Reddy på albumet Love Song for Jeffrey, og Sami Jo Cole på albumet Sami Jo.

Songen vart skriven for den første kona til Joel, Elizabeth Weber, fordi han ikkje hadde råd til å kjøpe ho noko medan han arbeidde i California. 
n UK.

Songen vart nytta til å vekke astronautar på romferda STS-132 i mai 2010.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You're My Home» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar frå 1973
Songar produserte av Michael Stewart
Helen Reddy-songar
The Ballad of Billy the Kid

«The Ballad of Billy the Kid» er ein song av Billy Joel frå albumet Piano Man i 1973. Han vart òg gjeven ut som singel i Storbritannia med «If I Only Had The Words (To Tell You)» som B-side.

Songen er ein oppdikta versjon av soga om Billy the Kid. I eit intervju i 1974 sa Joel «Songen er hovudsakleg eit eksperiment med ein impresjonistisk tekst. Han er historisk sett fullstendig unøyaktig».

Bakgrunn
I det siste verset i songen byter teksten frå Billy the Kid til ein «Billy» frå Oyster Bay på Long Island. Forfattaren Ken Bielen har tolka denne «Billy» i siste verset som Billy Joel sjølv, som kom frå Oyster Bay. Joel hevda sjølv at «Billy» i dette verset ikkje var han sjølv, men ein bartender som arbeidde i Oyster Bay, kalla Billy Nastri.

Konsertversjonar
I 1981 gav Joel ut eit konsertopptak av songen på Songs in the Attic.  Konsertopptaket vart nytta som B-sida til ein live singel med «She's Got a Way». Eit anna konsertopptak vart gjeven ut på Live at Shea Stadium: The Concert i 2011.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Ballad of Billy the Kid» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Billy Joel-songar
Songar frå 1973
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Michael Stewart