alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
52nd Street av Billy Joel

52nd Street er det sjette studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, utgjeve den 13. oktober 1978. Det vart det første av fire Joel-album som nådde toppen av Billboard-lista og gav han to Grammyprisar (av i alt fire).

Tre songar frå albumet nådde topp 40 i USA, og medverka til at albumet vart ein suksess: «My Life» (#3), «Big Shot» (#14) og «Honesty» (#24). Det fekk god kritikk i musikkpressa og gav Joel Grammyprisen i 1979 for årets album. Denne Grammy-prisen vart gjeven til produsenten, Phil Ramone.  Då Ramone døydde fekk Joel prisen attende. 

Allmusic hyllar Joel for å ha utvida stilen sin i 1977 på The Stranger, og skildra 52nd Street som «meir sofistikert og noko jazz-aktig.» Jazztrompetisten Freddie Hubbard er til dømes gjest på «Zanzibar». Tittelen på albumet syner til 52nd Street, som var eit av jazzsentera i New York City midt på 1900-talet. Plateselskapet til Joel hadde hovudkvarteret sitt på 52nd Street (i CBS Building) då albumet kom ut. Studioet der 52nd Street vart spelt inn låg på 52nd Street, eit kvartal frå CBS-bygningen.

Den 1. oktober 1982 vart 52nd Street det første albumet som kommersielt vart gjeven ut på CD av Sony Music Entertainment då han vart lagt ut for sal i Japan. I 2003 vart albumet rangert på 352. plass og i 2011 på 354. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene..

Songen «Rosalinda's Eyes» var inspirert av mor til Joel, Rosalind Nyman Joel (d. november 2014).

Innhald

Medverkande
Billy Joel – akustisk piano, Yamaha CP70 elektrisk piano, klaverinstrument, synthesizerar, vokal
Doug Stegmeyer – bass, korvokal
Liberty DeVitto – trommer
Richie Cannata – saksofonar, orgel, klarinett
Steve Khan – elektrisk gitar, akustisk gitar, korvokal
Freddie Hubbard – flygelhorn og trompet på «Zanzibar»
Mike Mainieri – vibrafon og marimba på «Zanzibar» og «Rosalinda's Eyes»
David Spinozza – akustisk gitar på «Honesty»
Donnie Dacus & Peter Cetera – korvokal på «My Life»
David Friedman – orkestrering, røyrklokker og perkusjon på «Until the Night»
Ralph MacDonald – perkusjon på «Rosalinda's Eyes» og «Half a Mile Away»
Eric Gale – elektrisk gitar på «Half a Mile Away»
Frank Floyd, Babi Floyd, Zack Sanders, Milt Grayson, & Ray Simpson – korvokal på «Half a Mile Away»
George Marge – blokkfløyte på «Rosalinda's Eyes»
Hugh McCracken – nylonstrengsgitar på «Until the Night» og «Rosalinda's Eyes»
Robert Freedman – horn og strykarorkestrering på «Until the Night» og «Honesty»
Dave Grusin – hornorkestrering på «Half a Mile Away»
David Nadien – konstermeister
Ted Jensen - mastering

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «52nd Street av Billy Joel» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1978
Billy Joel-album
Årets album i USA
Album produserte av Phil Ramone
Columbia Records-album
Mobile Fidelity Sound Lab-album
Engelskspråklege album
 354
Nummer-ein-album i Australia
Nummer-ein-album i Canada
Nummer-ein-album i New Zealand
Nummer-ein-album i USA
Jean Desforges

Jean Catherine Desforges, gift Pickering, () var ein britisk friidrettsutøvar frå London som deltok i ei rad øvingar; sprintløp, hekkeløp, lengdehopp og femkamp. Ho vann EM-gull i stafett i 1950 og i lengdehopp i 1954.

Aktiv
Desforges vart nummer fem i 80 m hekk i europameisterskapen 1950 i Brussel, og sprang ein etappe for Storbritannia sitt vinnarlag på 4x100 meter stafett. Under dei olympiske sommarleikane 1952 i Helsingfors vann ho ein bronsemedalje i lag med Sylvia Cheeseman, Heather Armitage og June Foulds, bakom gullmedaljørane frå USA og sølvlaget Tyskland. I 80 meter hekk vart ho som i EM 1950 nummer fem.

År 1954 i Bern vart Desforges europameister i lengdehopp med eit hopp på 6,04 meter, elleve centimeter framom Aleksandra Tsjudina frå Sovjetunionen.

Tida 1949-54 vann ho åtte britiske meistertitlar i høvesvis 80 m hekk, lengdehopp og femkamp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jean Pickering» frå ,  den 29. august 2014.  
 

Britiske sprintarar
Britiske friidrettsutøvarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Britiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Big Shot av Billy Joel

«Big Shot» er ein song av Billy Joel frå albumet 52nd Street i 1978. Songen vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet tidleg i 1979, og nådde som den førre singelen «My Life» (3. plass) høgt på singellista i USA med ein 14. plass. 

Songen handlar overflatisk om songaren som gjer narr av ei kvinne med kraftig bakrus etter ein kveld på byn, der ho gjorde mange sosiale og verbale brølarar medan ho var høg på alkohol og dop («But now you just can't remember / All the things you said / And you're not sure you want to know / I'll give you one hint, honey / You sure did put on a show!»). Teksten refererer til stader som var populære blant nyrike folk på slutten av 70-talet som Elaine's Restaurant og Halston. Joel sa ein gong i eit intervju at songen i røynda var om han sjølv. 

Singelversjonen var korta noko ned med ein kortare avslutning.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Big Shot (song)» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1978
Singlar frå 1979
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone
Honesty av Billy Joel

«Honesty» er ein song av den amerikanske songaren Billy Joel for albumet 52nd Street i 1978. Songen vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet i 1979. «Honesty» vart skriven av Joel og produsert av Phil Ramone som ein pianoballade om naturleg mangel på skam.

Songen fekk stort sett positiv kritikk i musikkpressa, som trakk fram teksten og pianoinstrumenteringa som positive faktorar. Singelen nådde 24. plass på den amerikanske Billboard Hot 100-lista, og vart den tredje hitten frå albumet. Singelen selde til gullplate i Japan for sal av ringetonar med over 100 000 nedlastingar. Songen nådde 16. plassen på den kanadiske singellista.

Joel framførte songen mange gonger på konsertar med Elton John og seinare med Bryan Adams.

I meldinga om 52nd Street skreiv Stephen Thomas Erlewine på Allmusic at «Honesty» var ein av dei beste songane til Joel.

Medverkande
Billy Joel - vokal, piano
David Spinozza - akustisk gitar
Robert Freedman - orkestrering for blåseinstrument og strykarar

Innhald
US singel
«Honesty» – 3:53
«The Mexican Connection» – 3:38

Dutch singel/CBS 7150
«Honesty» – 3:53
«Root Beer Rag» – 2:59

CBS singel
«Honesty» 
«My Life"

Lister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er belgiske Toots Thielemans i 1979, japanske Hajime Mizoguchi og K, svenske Helen Sjöholm, Maggie Gyllenhaal.
 
Songen vart sampla av Jay-Z i songen «From Marcy to Hollywood» for filmmusikken til The Players Club i 1998.

Ein av dei mest kjende coverversjonane vart gjort av Beyoncé Knowles i 2008 for eit samlealbum med den tidlegare gruppa hennar, Destiny's Child, kalla Mathew Knowles & Music World Present Vol.1: Love Destiny.. Songen vart seinare gjeven ut på platinum-utgåva av soloalbumet hennar I Am... Sasha Fierce (2008). Denne singelen nådde andreplassen på singellista i Sør-Korea.

Beyoncé-singelen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Honesty (Billy Joel song)» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1978
Singlar frå 1979
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Beyoncé-songar
Softrocksongar
Songar produserte av Phil Ramone
Popballadar
My Life av Billy Joel

«My Life» er ein song av Billy Joel som kom ut på albumet 52nd Street i 1978. Songen vart gjeven ut på singel hausten 1978 og nådde andreplassen på den amerikanske adult contemporary-lista. Tidleg året etter nådde han tredjeplassen på Billboard Hot 100.

Informasjon 
Songen byrjar med trommer og elektrisk bass, etterfølgd av eit riff på piano. Riffet vert òg nytta som mellomspel mellom verset og refrenget, og igjen mot slutten. 

Chicago-medlemmane Peter Cetera og Donnie Dacus syng korvokal og song i lag med Billy Joel på mellomspelet og avslutninga av songen («Keep it to yourself, it's my life»).

«My Life» vart nytta som kjenningsmelodi for ABC-serien Bosom Buddies (1980–82), men på grunn av lisens-problem er han ikkje med på VHS- og DVD-utgjevingane av serien. I desse tilfella er songen bytta ut med «Shake Me Loose» sungen av Stephanie Mills. 

Singelen er korta ned noko i forhold til albumversjonen. Både introen og mellomspelet er kortare, medan mellomspelet mellom vers og refreng er kutta i to. Den instrumentale delen etter det andre mellomspelet er fjerna heilt.

Lister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «My Life (Billy Joel song)» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 

Songar frå 1978
Singlar frå 1978
Softrocksongar
Billy Joel-songar
Kjenningsmelodiar
Songar produserte av Phil Ramone
Zanzibar av Billy Joel

«Zanzibar» er ein song skriven av Billy Joel for albumet 52nd Street i 1978. Songen finst òg på fleire konsertalbum. Songen er kjend for ein trompetsolo av den kjende jazzartisten Freddie Hubbard.

Tekst og musikk
Temaet i teksten på «Zanzibar» er kjærleik for idrett, alkohol og songaren som prøver å flørte med ei servitrise. Ifølgje produsenten Phil Ramone hadde Joel skrive musikken og funne ut at han likte tittelen «Zanzibar» for stykket, men ikkje funne ut kva han ville sei om Zanzibar. Ramone fekk bilete av folk som såg på sport i ein bar, og Joel valde å skrive ein song om hendingar i ein bar kalla Zanzibar. Teksten refererer til personar som boksaren Muhammad Ali, baseballspelaren Pete Rose og vinnaren på den tida av baseball-turneringa World Series, New York Yankees.

Songen byrjar langsamt, men glir så over i ein shuffle-rytme. Han inneheld to jazztrompetsoloar av den legendariske trompetisten Freddie Hubbard. Allmusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine reknar melodien i «Zanzibar» som ei hyllest til Donald Fagen frå Steely Dan.

«Zanzibar» er ofte blitt spelt på konsertane til Joel, og konsertopptak finst på 12 Gardens Live frå 2006 og Live at Shea Stadium: The Concert frå 2008.

«Zanzibar» finst òg på samlealbumet My Lives.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Zanzibar (Billy Joel song)» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1978
Billy Joel-songar
Songar produserte av Phil Ramone
Songar skrivne av Billy Joel
Iolanda Balaș

Iolanda Balaș () var ein rumensk høgdehoppar, fødd Timişoara og død i Bucureşti. Frå 1958 til 1964 vann ho alle dei store meistertitlane i høgdehopp; EM 1958 og 1962 og OL 1960 og 1964. Ho sette 14 verdsrekordar i øvinga og vert rekna som ein av dei største høgdehopparane gjennom alle tider. Mellom 1957 og -67 vann Balaș 150 påfylgjande tevlingar i høgdehopp.

Aktiv
17-årige Balaș, som var etnisk ungarsk, tok sølvmedaljen under EM i friidrett 1954 i Bern. To år seinare vart ho nummer fem i høgdetevlinga under sommar-OL 1956 i Melbourne. Ho gjekk då over 1,67 m, det same resultatet som sølvvinnarane stoppa på.

Balaș sette meisterskapsrekord med 1,77 m då ho i friidretts-EM i Stockholm tok sin fyrste av fire strake triumfar i EM og OL. Under dei olympiske leikane i Roma i 1960 var ho fullstendig overlegen i kampen om gullmedaljen. Tre kvinner stoppa på 1,71 m, to av desse fekk kvar sin sølvmedalje. Balaș gav seg ikkje før ho hadde svinga seg over 1,85 m. 

I 1962 forsvarte Balaș EM-tittelen med god margin; 1,83 m mot 1,76 m for sølvvinnar Olga Gere frå Jugoslavia. Endå meir suveren var Balaș under sommarleikane i Tokyo i 1964, med 1,90 m slo ho sølvmedaljøren Michele Brown frå Australia med ti centimeter.

Balaș forbetra verdsrekorden i høgdehopp 14 gongar; hennar fyrste rekordhopp mælte 1,74 m og hennar siste 1,91 meter. Fyrst 4. september 1971 makta Ilona Gusenbauer frå Austerrike å slette Balaș ti år gamle rekordnotering frå rekordlista.  

Balaș nytta den lite «økonomiske» saksestilen, som ho rettnok hadde utvikla til fullnads.

Leiar
Iolanda Balaș var leiar av det nasjonale friidrettsforbundet i Romania frå 1988 til 2005.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Iolanda Balaș» frå ,  den 29. august 2014.  
 

Rumenske friidrettsutøvarar
Høgdehopparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Romania
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Rumenske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Until the Night

«Until the Night» er ein song skriven av Billy Joel for albumet 52nd Street i 1978. Songen, som Joel har sagt var inspirert av the Righteous Brothers, er ein av dei første songane der Joel hentar fram stilen 1960-talsstilen som skulle danne grunnlaget for albumet An Innocent Man i 1983. 

Songen vart gjeven ut som singel i Storbrotannia etter «My Life» i mars 1979 og nådde 50. plass på den britiske singellista. Det finst forskjellige variantar av singelen med forskjellige B-sider. B-sidene var «Root Beer Rag», «Big Shot», «Just The Way You Are».

«Until the Night» finst òg på samleplata My Lives.

Songen vart spelt inn av Helena Vondráčková på tysk som «In der Nacht»  for albumet Doch in der Nacht i 1979. Heile albumet består av tyskspråklege versjonar av songane til Joel. 

Bill Medley frå the Righteous Brothers spelte inn «Until the Night» i 1980 for albumet Sweet Thunder

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Until the Night» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1978
Singlar frå 1979
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone
Barbara Sobotta

Barbara Sobotta, fødd Barbara Lerczak, gift 1) Janiszewska, 2) Sobotta, 3) Nowicki, () var ein polsk sprintar frå Krakow. Ho vann EM-gull på 200 m i 1958 og på 4x100 m stafett i 1962, samt OL-bronse på 4x100 m stafett i 1960.

Aktiv
17-åringen Barbara Lerczak vart nummer fire på 100 m i EM i friidrett 1954 i Bern. Ho vart slått ut i semifinalane på 200 m. Også under sommarleikane 1956 i Melbourne rauk ho ut or 200 m i semifinalane.

Som Barbara Janiszewska vart ho i 1958 europameister på 200 m på tida 24,1 sekundar, to tidels sekund føre sølv- og bronsevinnarane. I 4x100 m stafett sprang ho andreetappen på for Polen og enda på bronseplassen.

I 1960 tok Janiszewska og Polen ein ny bronsemedalje i stafett under sommar-OL i Roma. Etter å ha imponert på 200 m i dei innleiande rundane lukkast ho ikkje i finalen og vart nummer fem på ordinøre 24,8.

Barbara Sobotta og lagvenninnene Teresa Ciepły, Elżbieta Szyroka og Maria Piątkowska vann EM-gull under europameisterskapen 1962 i Beograd på 4x100 m stafett på tida 44,5 sekundar, ny europarekord. Individuelt tok Sobotta bronsen på 200 m, slått av europameisteren Jutta Heine frå Vest-Tyskland og Dorothy Hyman frå Storbritannia.

I 1964 vart Sobotta nummer seks på 200 m under sommarleikane i Tokyo. Ho fekk derimot ikkje plass på Polen sitt lag på 4x100 m stafett, eit lag som vann OL-gullet i øvinga.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Barbara Sobotta» frå ,  den 29. august 2014.  
 

Polske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Polen
Polske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Polske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Polske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Mike Mainieri

Michael T. Mainieri jr. () er ein vibrafonist som er mest kjend for arbeidet sitt med jazzfusiongruppa Steps Ahead.

Biografi
Mainieri var ein pioner i bruk av elektrisk vibrafon, kjend som «synth-vibe» og har spelt med musikarar som Buddy Rich, Wes Montgomery og Jeremy Steig. Han spelte på eit konsertalbume dmed Laura Nyro, og er med på fleire songar på Dire Straits-albumet Love Over Gold og «Ride Across the River» på albumet Brothers in Arms. Han spelte på albumet Heads av Bob James Heart To Heart av David Sanborn og Tiger in the Rain av Michael Franks.  Han gav òg ut fleire album og videoar som leiar for forskjellige grupper, mellom Wanderlust i 1980, med Michael Brecker og andre medlemmar frå Steps Ahead.  

Som produsent produserte han tre album for Carly Simon.

Diskografi

Som leiar
Wanderlust  (WB 1980)
Love Play   1977
Blues on the Other Side (Argo, 1963)
Journey Thru An Electric Tube (Solid State)
Insight (Solid State)
Med Steps Ahead
Step by Step, 1980
Steps Ahead, 1983
Modern Times, 1984
Magnetic, 1986
N.Y.C., 1989
Yin-Yang, 1992
Vibe, 1994
Smokin' in the Pit, 1980
Paradox, 1982
Live in Tokyo 1986, 1986
Holding Together, 1999

Som sidemann
Med Kenny Burrell
A Generation Ago Today (Verve, 1967)
Med Paul Desmond
Summertime (A&M/CTI, 1968)
Med Dire Straits
Love Over Gold (1982)
Brothers in Arms (1985)
Med Art Farmer
Big Blues med Jim Hall (CTI, 1978)
Yama med Joe Henderson (CTI, 1979)
Med Urbie Green
The Fox (CTI, 1976)
Med Pat Martino
Starbright (Warner Bros., 1976)
Med Buddy Rich
Playtime (Argo, 1960)
Med Sonny Stitt
What's New!!! (Roulette, 1966)
I Keep Comin' Back! (Roulette, 1966)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mike Mainieri» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
[ Allmusic]

USA-amerikanske vibrafonistar
USA-amerikanske jazzbandleiarar
Folk frå the Bronx
David Spinozza

David Spinozza () er ein amerikansk gitarist og produsent. Han arbeidde med både Paul McCartney og John Lennon i 1970-åra. Seinare hadde han eit langvarig samarbeid med songar-låtskrivaren James Taylor, og produserte albumet hans Walking Man.

Karriere
Spinozza arbeidde med McCartney på Ram i 1971. Då sjansen kom for å få arbeide med Lennon to år seinare, oppdaga Spinozza at han Lennon ikkje visste at han hadde arbeidd med McCartney. På grunn av feiden mellom McCartney og Lennon på denne tida var han redd for å få sparken om Lennon fekk vite om det. Då Lennon fekk vite om det sa han berre at McCartney visste å hente inn gode folk. 

Spinozza spelte òg på Ringo Starr-albumet Ringo the 4th i 1977, og hadde dermed arbeidd med tre av fire Beatles-medlemmar.

Han spelte akustisk gitar på songen «Honesty» i 1978 på albumet 52nd Street av Billy Joel.

Spinozza spelte gitarsoloen på Dr. John-hitten «Right Place, Wrong Time», Paul Simon-albuma Paul Simon og There Goes Rhymin' Simon, Don McLean sitt American Pie. Seinare medverka han med filmmusikk til filmane Dead Man Walking, Happiness og Just the Ticket.

Diskografi
Med B.B. King
B.B. King In London (1971)
Med Rusty Bryant
Until It's Time for You to Go (Prestige, 1974) 
Med Richard Davis
Dealin' (Muse, 1973)
Med Art Farmer
Yama med Joe Henderson (CTI, 1979)
Med Johnny Hodges
3 Shades of Blue (Flying Dutchman, 1970)
Med Robin Kenyatta 
Gypsy Man (Atlantic, 1973)
Med Yusef Lateef
Hush 'N' Thunder (Atlantic, 1972)
Med Johnny Lytle
The Soulful Rebel (Milestone, 1971)
Med The Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
Consummation (Blue Note, 1970)
Med Herbie Mann 
Turtle Bay (Atlantic, 1973)
Med Jean-Pierre Ferland 
Jaune (Barclay, 1970)
Med Arif Mardin
Journey (Atlantic, 1974)
Med Les McCann
Invitation to Openness (Atlantic, 1972)
Med David Newman
The Weapon (Atlantic, 1973)
Med Shirley Scott
Superstition (Cadet, 1973)
Med Joe Thomas
Joy of Cookin' (Groove Merchant, 1972)
Med Charles Williams
Stickball (Mainstream, 1972)
Med Deodato
Very Together (MCA, 1976)
Med Billy Joel
akustisk gitar på «Honesty» på albumet 52nd Street (1978)
Med David Sanborn
 Heart to Heart 1978
Med Michael Kenny
gitar på somme spor på albumet Michael Kenny (Tom Cat/RCA, 1976)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «David Spinozza» frå ,  den 29. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 Pang, May. Loving John (Warner Books, 1982)
 The Editors of Rolling Stone. The Ballad of John and Yoko  (Rolling Stone Press, 1982)
 Seaman, Frederic. The Last Days of John Lennon (Warner Books, 1991)

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar frå New York City
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Vera Nikolić

Vera Nikolić () er ein serbisk tidlegare mellomdistansløpar som vart europameister for Jugoslavia på 800 m både i 1966 og 1971.

Aktiv
Knapt 18 år gammal vann Nikolić 800 meter under EM i friidrett 1966 i Budapest på tida 2.02,8. Ho var då den yngste europameisteren i friidrett nokon gong, fyrst 20 år seinare vart denne prestasjonen kopiert av ein yngre utøvar. Den 20. juli 1968 sette Nikolić verdsrekord på 800 m i London då ho vart klokka inn på tida 2.00,5. Rekorden stod i tre år, til dess vesttyske Hildegard Falck vart den fyrste kvinna under to minuttar på 800 m.

I europameisterskapen 1969 i Aten fekk Nikolić bronsemedaljen, slått på målstreken av sølvvinnaren Anneliese Damm Olsen frå Danmark, medan Lillian Board frå Storbritannia vann ein klar siger. Derimot lukkast ho å ta eit nytt EM-gull under friidretts-EM 1971 i Helsingfors, i suveren majestet sprang ho i mål på tida 2.00,0. Seinare i 1971-sesongen vann ho både 800 m og 1500 m under Mellomhavsleikane i Izmir.

Under dei olympiske leikane i München i 1972 kom Nikolić på femteplass på 800 meter med tida 1.59,98.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vera Nikolić» frå ,  den 29. august 2014.  
 

Jugoslaviske friidrettsutøvarar
Serbiske friidrettsutøvarar
Europameistrar i friidrett
Jugoslaviske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Jugoslaviske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Donnie Dacus

Donnie Dacus er ein amerikansk gitarist, songar, skodespelar, forfattar og produsent. 

Dacus har spelt for mange artistar som songar og gitarist. Han er mellom anna å høyre som korvokalist på «My Life» av Billy Joel. Andre artistar han har spelt for er mellom andre Boz Scaggs, Crosby, Stills, & Nash, Neil Young, Stephen Stills (solo), John Lennon, Elvin Bishop, REO Speedwagon, Steve Cropper, Kiki Dee, Elton John, Chicago, The Turtles, Roger McGuinn, Badfinger, Bobby Womack, Mac Davis, Veronique Sanson, Bonnie Bramlett, Deep Purple, Ambrosia, Orleans, Berry Gordy, Rick James og Spirit.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Donnie Dacus» frå ,  den 29. august 2014.  
 

USA-amerikanske gitaristar
Chicago-medlemmar