alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Live in Sydney

Live in Sydney er ei DVD-utgjeving frå Kylie Minogue sin turné On a Night Like This Tour. Den vart sertifisert tre gonger platina i Australia.

Sporliste 
«Loveboat»
«Koocachoo»
«Hand on Your Heart»
«Put Yourself in My Place»
«On a Night Like This»
«Step Back in Time»/«Never Too Late»/«Wouldn't Change a Thing»/«Turn It into Love»/«Celebration»
«Can't Get You Out of My Head»
«Your Disco Needs You»
«I Should Be So Lucky»
«Better the Devil You Know»
«So Now Goodbye»
«Physical»
«Butterfly»
«Confide in Me»
«Kids»
«Shocked»
«Light Years»
«What Do I Have to Do?»
«Spinning Around»

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Live in Sydney på Allmusic
Live in Sydney på Allmovie

Musikkvideoar og DVD-ar av Kylie Minogue
The Nile Song

«The Nile Song» er ein song av Pink Floyd frå 1969 og den andre songen på albumet Music from the Film More. Songen er skriven av Roger Waters og vart gjeven ut som singel i 1969. B-sida «Ibiza Bar» frå same album består av eit liknande musikalsk tema. Andy Kellman frå Allmusic skildrar «The Nile Song» som «ein av dei tyngste songane bandet spelte inn.». Akkordprogresjonen består av ei rekkje modulasjonar som starta med ein A og så stig ein heiltone kvar gong han vert repetert, og går gjennom seks forskjellige toneartar, før han endar tilbake med ein A, og mønsteret startar på nytt. 

Songen er ein av særs få Pink Floyd-songar utan tangentinstrument.

Medverkande 
Roger Waters – bass
David Gilmour – elektrisk gitar, vokal
Nick Mason – trommer

Andre versjonar
«The Nile Song» er spelt av fleire andre band: 
Necros på albumet deira Tangled Up frå 1986. 
Mary Goes Round spelte songen på 70 Suns in the Sky frå 1989. 
Panthers; 
 Voivod på The Outer Limits frå 1993
 Dreadnaught, på «One Piece Missing» frå 2001.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Nile Song|» frå ,  den 15. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Pink Floyd-songar
Singlar frå 1969
Songar om Egypt
Songar om elvar
Britiske hardrocksongar
Britiske heavy metal-songar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Songar produserte av Richard Wright
Songar produserte av Nick Mason
Songar frå 1969
Harvest Records-singlar
Ibiza Bar

«Ibiza Bar» er ein song av det engelske rockebandet Pink Floyd, gjeven ut på det tredje albumet deira, More.

Musikk
Songen opnar med eit riff på rytmegitar som liknar riffet i «The Nile Song». Men i motsetnad til denne songen byter ikkje «Ibiza Bar» toneart, og held seg til E- og D-dur-akkordar, og eit refreng som vert oppløyst i A-dur. Refrenget kan seiast å modulere, via ein akkordserie basert på forteikn, all dur-akkord: A til C, G til B, og F attende til A. David Gilmour bruker mykje ekko på gitarsoloen sin. Denne og «The Nile Song» er nokre av få gonger bandet spelte ein mykje tyngre og hardare stil, i lag med Part 2 av «The Narrow Way» frå Ummagumma, «The Gold It's in the...» frå Obscured by Clouds og «Young Lust» frå The Wall.

Medverkande
David Gilmour – elektrisk gitar, solovokal
Rick Wright – piano, Farfisaorgel, korvokal
Roger Waters – bassgitar
Nick Mason – trommer

Andre versjonar
Songen vart spelt av av psykedelisk/grunge band Love Battery på albumet deira Between the Eyes, og Replicants på det sjølvoppkalla debutalbumet deira.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ibiza Bar» frå ,  den 14. juni 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1969
Pink Floyd-songar
Songar om Ibiza
Songar skrivne av David Gilmour
Songar skrivne av Nick Mason
Songar skrivne av Richard Wright
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Songar produserte av Richard Wright
Songar produserte av Nick Mason
Harvest Records

Harvest Records var eit tidlegare britisk plateselskap som låg under paraplyen til EMI og som fungerte som platemerke for band og artistar innanfor sjangeren progressiv rock. Selskapet vart stifta i 1969 under leiing av Malcolm Jones og Norman Smith, og var ein direkte konkurrent mot Vertigo Records frå Phillips og Deram Records frå Decca. Harvest vart distribuert i USA av det amerikanske dotterselskapet til EMI, Capitol Records.

Med utgjevingslanseringa av Edgar Broughton Band vart selskapet brukt av kjende band og artistar som Deep Purple, Pink Floyd, The Move, Electric Light Orchestra, Barclay James Harvest, Climax Blues Band, Kevin Ayers og Little River Band. Harvest promoterte òg andre alternative musikksjangrar i byrjinga. I tillegg hadde Harvest den europeiske lisensen for utgjevingar frå det amerikanske selskapet Blue Thumb Records mellom 1969 til 1971.

Hovudfokuset til Harvest Records skifta noko på slutten av 1970-talet, der selskapet byrja å signere ei rekkje band under post-punk som Wire, The Saints og The Banned. New Wave–artistar som Thomas Dolby og Duran Duran gav ut deira debutalbuma sine under selskapet i Nord-Amerika. Dei tre første albuma til Iron Maiden vart òg gjeve ut i USA av Harvest Records. Pink Floyd skifta til EMI etter utgjevinga av The Final Cut i 1983.

I 1977 byrja Harvest å gje ut att utgjevingar på eit platemerke kalla Harvest Heritage. Dette nye merket samla stort sett saman material som tidlegare hadde vorte utgjeve på Harvest frå 1969 og utover som samlealbum. Harvest Heritage gav likevel òg ut musikk frå slutten av 1960-talet av EMI–band som ikkje hadde spelt inn for Harvest, som til dømes The Gods, Love Sculpture og Tomorrow.

Harvest Records opererer ikkje lenger som eit eige platemerke, men det blir reaktivert i visse tilfelle viss ein artist eller eit band passar inn under kulturen til platemerket. Sidan 1984 har Harvest sjeldan vorte brukt for nye utgjevingar.

Artistar på Harvest Records

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Harvest Records» frå ,  den 15. februar 2011.

Litteratur 
 Southall, Brian: The A-Z of record Labels. Sanctuary Publishing, London 2000. ISBN 1-86074-281-5.  

Britiske plateselskap
Progressiv rock
EMI
The Man and the Journey

The Man og The Journey er namn på to albumlange musikksuitar framført på konsertar av Pink Floyd i 1969. Dei bestod av tidlegare songar i lag med nye songar som kom ut på Music from the Film More og Ummagumma, samt nokre songar som ikkje vart gjevne ut. Konsertane bestod òg av visuelle element som saging og bygginga av eit bord, samt drikking av te på scenen.

Konseptet vart første gong framført 14. april 1969 i Royal Festival Hall på eit show kalla The Massed Gadgets of Auximenes - More Furious Madness from Pink Floyd. Ein forkorta versjon av showet vart innspelt 12. mai 1969 for Top Gear. 17. september vart verket framført i Concertgebouw i Amsterdam, eit show som er mykje piratkopiert fordi det vart sendt på radiostasjonen VPRO. Det vart vurdert å gje ut eit konsertalbum av The Man and the Journey, men dette vart skrinlagd då Ummagumma kom ut.

Bandmedlemmane har sjeldan referert til suitane i seinare intervju. Likevel kan kombinasjonen av kvadrofoniske lydeffektar, abstrakt programmusikk og gjentakande tema alle sporast tilbake til The Man og The Journey. Desse vart vidare utvikla av bandet i den mest kjende musikken hans.

I 2016 vart eit konsertopptak av of The Man and The Journey gjeven ut for første gongen i plateboksen  The Early Years 1965-1972, på plata 1969: Dramatis/ation. Denne vart spelt inn i Amsterdam den 17. september 1969. «Teatime»-delen av konserten, var ikkje med på plata, då det berre bestod av at bandet vart servert te på scenen.

Setliste frå Amsterdam-konserten 1969

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 15. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
"The Man and The Journey"  Amsterdam-innspeling (Podcast)
Diskusjon og setlister
The Auximines Project, som gjev instruksjonar om korleis ein kan gjenskape settet med å nytte songar frå forskjellige Pink Floyd-album

Man and the Journey, The
Litledalen kraftverk

Litledalen kraftverk er eit vasskraftverk i Etne kommune i Vestland. Kraftverket utnyttar eit fall på ca. 130 meter mellom reguleringsmagasinet Hårlandsvatnet og Litledalsvatnet.

Gjennomsnittleg årsproduksjon er 55 GWh.

Kraftverket er i dag eigd og drive av Haugaland Kraft.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Litledalen kraftverk» frå , den 15. februar 2011.

Kraftverk i Vestland
Byggverk i Etne
Skipingar i 1920
Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict

«Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict» er eit musikkstykke skriven og framført av Roger Waters frå Pink Floyd-albumet Ummagumma.
Det er den lengste tittelen på songane deira.

Lyd og innspeling
Sporet består av fleire minuttar med lydar som liknar på gnagarar og fuglar. Med hjelp av forskjellige teknikar, simulerte Waters desse lydane med røysta si, som å tappe på mikrofonen ved forskjellig snøggleik. Dette vert etterfølgd av Waters som les nokre strofer med overdriven skotsk aksent med kraftig R.

Piktane, eller picts på engelsk var eit urfolk i det som no er Skottland, som vart fletta saman med skottar.

Det er ei løynd melding i songen kring 4:32. Spelt på halv snøggleik kan ein høyre Waters sei «That was pretty avantgarde, wasn't it?» Heilt i slutten av talen an ein òg høyre Waters sei «Thank you.»

Eit lite klipp av desse effektane an ein òg høyre i den andre songen til Waters på Ummagumma, «Grantchester Meadows».

I populærkulturen
Man or Astro-man? har ein song kalla «Many Pieces of Large Fuzzy Mammals Gathered Together at a Rave and Schmoozing with a Brick», som er basert på denne songen. 

Eit sitat i Karl Edward Wagner-romanen Bloodstone (1975) omtalar songen: «several species of small furry animals gathered together in cave and grooving with a pict.»

Medverkande
Roger Waters – vokaliseringar og lydbandeffektar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict» frå ,  den 17. juni 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1969
Pink Floyd-songar
Songar skrivne av Roger Waters
Eksperimentell musikk-komposisjonar
Lange namn
Fylkesveg 39 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 39 (fleirtyding).

Fylkesveg 39 i Hordaland går mellom Håland og Vinja i Etne kommune. Vegen er 3,0 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Håland
Kommunal veg frå Vinja til Flote (1,9 km) og Øyna (4,3 km)

Bakgrunnsstoff

 039
Vegar i Etne
Fylkesveg 43 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 43 (fleirtyding).
Fylkesveg 43 i Hordaland går mellom Opsanger og Sunde kai i Kvinnherad kommune. Vegen er 964 meter lang.

Kommunar og knutepunkt

 Opsanger
Endepunkt Sunde kai

Bakgrunnsstoff

 043
Vegar i Kvinnherad
Kylie: Live in New York

Kylie: Live in New York er eit konsertalbum av den australske songaren Kylie Minogue. Albumet er eit opptak New York-konserten på turneen For You, For Me Tour. Albumet inkluderer ikkje «Better than Today».

Sporliste 
 «Overture» – 1:40
 «Light Years» – 4:20
 «Speakerphone» – 4:46
 «Come into My World» – 3:55
 «In Your Eyes» – 3:22
 Everything Taboo Medley: «Shocked» / «What Do I Have to Do?» / «Spinning Around» – 9:18 
 «Like a Drug» – 4:49
 «Boombox» / «Can't Get Blue Monday Out of My Head» – 5:03
 «Slow» – 6:21
 «2 Hearts» – 4:18
 «Red Blooded Woman»/«Where the Wild Roses Grow» – 4:44
 «Heartbeat Rock» – 2:14
 «Wow» – 3:01
 «White Diamond Theme» – 2:09
 «White Diamond: A Personal Portrait of Kylie Minogue» – 3:11
 «Confide in Me» – 4:47
 «I Believe in You» – 3:03
 «Burning Up» / «Vogue» – 3:20
 «The Loco-Motion» – 4:56
 «Kids» – 5:00
 «In My Arms» – 4:09
 «Better the Devil You Know» – 4:42
 «The One» – 4:27
 «I Should Be So Lucky» – 3:55
 «Love at First Sight» – 6:40

Bakgrunnsstoff 
Kylie: Live in New York på Allmusic

Kylie Minogue-album
Konsertalbum frå 2009
Dansebandet Vagabond

Vagabond er eit norsk danseband frå Hedmark som vart skipa i 2008. Bandet består av Lars Espen Skogvold (vokal og gitar), Tommy Michaelsen (vokal og trommer), Hans Olav Trøen (bass) og Bo Thomas Bråten (keyboard.)

Vagabond har gjeve ut singlane Radio og Stockholm tur-retur i 2009, og i mai 2009 gav dei ut debutalbumet Vagabond på Tylden & Co.. For dette albumet vann dei Spellemannprisen 2009 i klassa danseorkester.

Kjelder 

 Artikkelen er basert på bokmålswikipedia om Vagabond, henta inn 15. februar.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettside
 Vagabond på NRK.no

Vagabond
Vagabond
Musikkgrupper frå 2000-talet
Musikkgrupper skipa i 2008
Vilde Frang

Vilde Frang Bjærke () er ein norsk fiolinist frå Oslo.

Vilde Frang starta å spela fiolin fire år gamal, og allereie som tiåring var ho solist saman med Kringkastingsorkesteret. Som tolvåring vart ho med i Oslo-filharmonien, og i 2007 debuterte ho i London Philharmonic Orchestra. Forøvrig har ho spelt med ei lang rekkje europeiske orkester. Ho har studert ved Barratt Due Musikkinstitutt i Oslo, og sommaren 2010 avslutta ho masterstudiet sitt ved Kronberg Academy/Universitetet i Frankfurt. 

Sommaren 2009 debuterte Frang som soloartist med cd-en Prokofiev & Sibelius: Violin Concertos. For denne plata vann ho Spellemannprisen 2009 i klassa klassisk. Den neste plata hennar kjem ut våren 2011 og inneheld verk av Edvard Grieg, Béla Bartók og Richard Strauss. Ho vart fyrste mottakar av Arve Tellefsens Musikerpris i 2010, og har også vunne Statoils talentstipend på éin million kroner.

Prisar og utmerkingar 

 Klæstads legat
 Leif Jørgensens Minnefond
 Norsk Tonekunstnersamfunds Ærespris
 Norsk Musikkforleggerforenings Ærespris
 Ånun Lund Rejs Minnefond
 Léonie Sonnings Musikfond 2003
 Ritter-Stiftung 2007
 Prins Eugens Kulturpris 2007
 Borletti-Buitoni Fellowship 2007
 Den Norske Solistprisen 2008 
 Dronning Ingrids Hæderslegat 2009
 Spellemannprisen 2009 for Prokofiev & Sibelius; Violin Concertos
 Arve Tellefsens Musikerpris 2010 
 Statoils talentstipend 2010

Kjelder  

 Bokmålswikipedia om Vilde Frang, henta inn 16. februar 2011.

Referansar 

Norske fiolinistar
Musikarar frå Oslo
Vinnarar av Spellemannprisen
Essential Mixes

Essential Mixes er eit remiksalbum av den australske songaren Kylie Minogue. Albumet vart utgjeve 20. september 2010 og inkluderer remiksar av songar frå studioalbuma Kylie Minogue (1994) og Impossible Princess (1997).

Sporliste 
«Confide in Me» (Phillip Damien Mix) – 6:26
«Put Yourself in My Place» (Driza-Bone Mix) – 4:49
«Where Is the Feeling?» (Felix Da Housekat Klubb Feelin Mix) – 10:49
«Did It Again» (Trouser Enthusiasts' Goddess of Contortion Mix) – 10:22
«Some Kind of Bliss» (Quivver Mix) – 8:39
«Breathe» (Sash! Club Mix) – 5:22
«Too Far» (Brothers in Rhythm Mix) – 10:22
«Confide in Me» (Justin Warfield Mix) – 5:26
«Breathe» (TNT's Club Mix) – 6:44

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Essential Mixes» frå . oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff 
Essential Mixes på Allmusic

Kylie Minogue-album
Samlealbum frå 2010
Ron Geesin

Ronald 'Ron' Geesin () er ein britisk musikar og komponist, kjend for dei besynderlege og uvanlege lydbileta. Han er truleg mest kjend for å ha dirigert og arrangert Pink Floyd sin «Atom Heart Mother» i 1970, etter at bandet sjølv hadde sete seg fast og ikkje klarte å fullføre stykket. Geesin samarbeidde òg med Roger Waters på den uvanlege filmmusikken til Music from «The Body», der dei sampla lydar frå menneskekroppen. Ron Geesin spelte piano med 'The Original Downtown Syncopators, eit Dixieland-band som etterlikna 'Original Dixieland Band' i 1960-åra.

Karriere
Etter det første soloalbumet hans, A Raise of Eyebrows, i 1967, starta Geesin eit plateselskap, Headscope, der han gav ut As He Stands, Patruns og Right Through av han sjølv. I 1971 produsert ehan Songs for a Gentle Man av Bridget St John. Mange av dei elektroniske komposisjonane hans vart nytta som musikk for ITV sine fjernsynssendingar for skular og universitet i 1970- og 1980-åra. 

I 1990-åra gav Headscope ut eit par plater, Funny Frown og Bluefuse, der moderne teknologi vart blanda med tilfeldige lydar. I 1994 gav Cherry Red Records ut Hystery, ei samleplate frå karrieren hans. I 1995 gav Cleopatra Records ut Land of Mist, ei samling av instrumental stemningar. I 1995 gav See For Miles Records ut dei to første albuma hans på CD. Headscope følgde i 2003 med CDen Right Through - and Beyond, det siste albumet hans på vinyl.

Diskografi
A Raise of Eyebrows (1967)
Music from «The Body» (1970)
Electrosound (1972)
As He Stands (1973)
Electrosound (volume 2) (1975)
Patruns (1975)
Atmospheres (1977)
Right Through (1977)
Magnificent Machines (1988)
Funny Frown (1991)
Bluefuse (1993)
Hystery (1994) (samling)
Land of Mist (1995)
A Raise of Eyebrows/As He Stands (1995) (2 album på ein CD)
Right Through and Beyond (2003) (Right Through)
Biting The Hand (2008)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ron Geesin» frå ,  den 16. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Nettsida til Geesin

Skotske komponistar
Eksperimentelle musikarar
Folk tilknytte Pink Floyd
Free Four

«Free Four» er ein song av Pink Floyd skriven og sungen av Roger Waters, frå albumet Obscured by Clouds. Tittelen er henta frå den tradisjonelle opptellinga i starten av mange rockesongar: «one, two, three, four!». Bandet startar òg denne songen på same måte, men seier i staden «one, two, FREE, FOUR!». Songen omhandlar tema som Waters ofte kom tilbake til på seinare album, blant anna dødsfallet til faren og dei «onde» kreftene i plateindustrien. Det er òg referansar til Syd Barrett med tekstlinja «So all aboard for the American Tour... and maybe you'll make it to the top....and mind how ya go and I can tell ya 'cos I know, ya may find it hard to get off.» 

Songen har ein lett tone gjennom versa, men under gitarsoloen vert songen overraskande tyngre med ein progresjon som liknar instrumentalen «One of These Days», og som fangar den klassiske Pink Floyd-gitarlyden. «Free Four» vart gjeve ut på singel i USA i 1972 med «Stay» som b-side, og vart spelt ein del på radio.

Innhald
USA
 «Free Four» – 3:30
 «Stay» – 3:58 

Italia
 «Free Four» – 4:07
 «The Gold It's in the...» – 3:01 

Tyskland
 «Free Four» – 4:08
 «The Gold It's in the...» – 3:01

Medverkande
 Roger Waters – dobbelspora solovokal, korvokal, bass
 David Gilmour – akustisk and elektrisk gitar, klapping
 Richard Wright – EMS VCS 3
 Nick Mason – trommer, tamburin, klapping

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Free Four» frå ,  den 16. februar 2011.

Bakgrunnsstoff
Allmusic om songen

Pink Floyd-songar
Singlar frå 1972
Protestsongar
Songar om musikk
Songar inspirerte av dødsfall
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Songar produserte av Richard Wright
Songar produserte av Nick Mason
EMS VCS 3

VCS 3 (Voltage Controlled Studio with 3 oscillators) er ein berbar analog synthesiser med ein fleksibel delvis modulstemme-oppbygging

Historie
Han vart skapt i 1969 av Peter Zinovieff sitt EMS-selskap. Elektronikken vart stort sett designa av David Cockerell og sjølve utforminga av maskinen av den elektroniske komponisten Tristram Cary. VCS 3 var meir eller mindre den første berbare kommersielt tilgjengelege synthesizeren sidan han kom i ein liten trekasse. I Storbritannia var det mogeleg å få kjøpt ein slik for like under £1000. Instrumentet var vanskeleg å stemme og var ustabilt, men var kjend som ein ekstremt kraftig generator av elektroniske effektar og prosessorar av ytre lydar. 

VCS 3 var særleg populær hos progressive rockeband og vart bytta på innspelingar av The Alan Parsons Project, Jean Michel Jarre, Hawkwind, Brian Eno (med Roxy Music), King Crimson, The Who, Gong og Pink Floyd, mellom andre. Kjende songar der instrumentet er nytta er The Who-songen «Won't Get Fooled Again» frå Who's Next og Pink Floyd sin «On the Run» frå The Dark Side of the Moon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «EMS VCS 3» frå ,  den 16. februar 2011.  
 

Synthesizerar
Clare Torry

Clare Torry () er ein britisk songar som er mest kjend for den ordlause vokalen på Pink Floyd-songen «The Great Gig in the Sky» på albumet The Dark Side of the Moon frå 1973.

Clare Torry starta karrieren sin mot slutten av 1960-åra og song stort sett coverversjonar av kjende songar. Alan Parsons bad ho om å ta del i innspelinga av The Dark Side of the Moon, på den instrumentale songen skriven av Richard Wright, «The Great Gig in the Sky». Sidan den gong har Torry sunge som studiomusikar, mellom anna på fleire reklamar i Storbritannia i 1970-åra og som korvokalist for Kevin Ayers, Olivia Newton-John, Shriekback, The Alan Parsons Project, Gary Brooker, Matthew Fisher, Cerrone, Culture Club, Meat Loaf og Johnny Mercer. Ho song med Roger Waters på When the Wind Blows og Radio K.A.O.S., og igjen med Pink Floyd i 1990 på Knebworth.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Clare Torry» frå ,  den 16. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Engelske songarar
Folk tilknytte Pink Floyd
Musikarar frå London
Dance Tonight

«Dance Tonight» kan visa til:

 Dance Tonight av Lucy Pearl frå 2000
 Dance Tonight av Paul McCartney frå 2007
 Dance Tonight av The BlackSheeps frå 2011
Fylkesveg 58 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 58 (fleirtyding).
Fylkesveg 58 i Hordaland går mellom Ådland og Haga i Stord kommune. Vegen er 1,6 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Ådland
 Haga

Bakgrunnsstoff

 058
Vegar i Stord
Fylkesveg 59 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 59 (fleirtyding).
Fylkesveg 59 i Hordaland går mellom Tveita og Eldøyane i Stord kommune. Vegen er 3,0 km lang.

Kommunar og knutepunkt

  Tveita
Endepunkt Eldøyane

Bakgrunnsstoff

 059
Vegar i Stord
Fylkesveg 67 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 67 (fleirtyding).
Fylkesveg 67 i Hordaland går mellom Lønning og Sagvåg i Stord kommune. Vegen er 6,3 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Lønning
Litlabø
 Sagvåg

Bakgrunnsstoff

 067
Vegar i Stord
Fylkesveg 68 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 68 (fleirtyding).
Fylkesveg 68 i Hordaland går mellom Frugård bru og Stord sjukehus (Fylkessjukehuset) i Leirvik i Stord kommune. Vegen er 1,0 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Frugård bru
Endepunkt Stord sjukehus (Fylkessjukehuset)

Bakgrunnsstoff

 068
Vegar i Stord
Fylkesveg 65 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 65 (fleirtyding).
Fylkesveg 65 i Hordaland går mellom Saghaug og Stord Verft i Stord kommune. Vegen er 1,3 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Saghaug
Endepunkt Stord Verft

Bakgrunnsstoff

 065
Vegar i Stord
Fylkesveg 66 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 66 (fleirtyding).
Fylkesveg 66 i Hordaland går mellom Sagvåg og Sagvåg ferjekai i Stord kommune. Vegen er 706 meter lang.

Kommunar og knutepunkt

 Sagvåg
Endepunkt Sagvåg ferjekai

Bakgrunnsstoff

 066
Vegar i Stord
Fylkesveg 70 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 70 (fleirtyding).
Fylkesveg 70 i Hordaland går mellom Sagvåg skule og Vikanes i Stord kommune. Vegen er 2,0 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Sagvåg skule
Kommunal veg frå Vikanes til  Bjørnvik (0,8 km)

Bakgrunnsstoff

 070
Vegar i Stord
Fylkesveg 5078

Fylkesveg 5078 går mellom Uggdal og Onarheim i Tysnes kommune. Vegen er 12,9 km lang.

Fram til 2019 var vegen kjend som fylkesveg 79.

Kommunar og knutepunkt

 Uggdal
 Onarheim

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 5078
Vegar i Tysnes
Fylkesveg 5082

Fylkesveg 5082 går mellom Holma og Flatråker i Tysnes kommune. Vegen er 8,3 km lang.

Fram til 2019 heitte vegen fylkesveg 81.

Kommunar og knutepunkt

 Holma
 Flatråker

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Fylkesvegar i Hordaland
Vegar i Tysnes
Fylkesveg 82 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 82 (fleirtyding).
Fylkesveg 82 i Hordaland går mellom Søreidsvågen og Neshamn kai i Tysnes kommune. Vegen er 6,4 km lang.

Kommunar og knutepunkt

  Søreidsvågen
 Endepunkt Neshamn kai

Bakgrunnsstoff

 082
Vegar i Tysnes
Fylkesveg 85 i Hordaland

Sjå òg fylkesveg 85 (fleirtyding).
Fylkesveg 85 i Hordaland går mellom Våge og Ytre Teigland i Tysnes kommune. Vegen er 1,4 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Våge
Kommunal veg frå Ytre Teigland til Ytre Andlavågen (1,6 km)

Bakgrunnsstoff

 085
Vegar i Tysnes
Fylkesveg 100

Fylkesveg 100 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 100 i Buskerud
Fylkesveg 100 i Hordaland

Fylkesvegfleirtyding