alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gabriel Olsson Ueland

Gabriel Olsson Ueland () var ein nordk lærar, lensmann, gardbrukar og stortingsmann frå Heskestad i Rogaland. Ole Gabriel Ueland var far hans, Jonas Ueland ein bror.

Ueland gjekk i omgangsskule og las privat hos soknepresten i Lund. Ein vinter fekk han undervisning i Christiania. Sidan var han lærar i nokre år. Deretter var han 1856-71 lensmann i Heskestad. Frå 1859 var han gardbrukar på Ueland til han døydde. Han var ordførar nokre år og medlem av forlikskommisjonen.

Ueland representerte Stavanger amt på Stortinget frå 1862 til 1880. Han var 1862-63 medlem av kyrkjekomite nr 1, 1865-66 av kyrkjekomiteen og frå 1868 til -74 sekretær i justiskomite nr 2. 1875-76 medlem av justiskomiteen og 1877-80 medlem av valkomiteen og av gasje- og pensjonskomiteen. Ueland var medlem av Lagtinget 1871-73 og sekretær i same 1874-79. Han var visesekretær i Lagtinget i 1880 fram til 23. februar. Grunna sjukdom vart han då permittert, og møtte ikkje sidan på Stortinget, endå om han var vald for sesjonane 1880-82.

Han døydde på garden sin i Heskestad i 1888.

Kjelder 

 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1862-1864
Stortingsrepresentantar 1865-1867
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Stortingsrepresentantar 1874-1876
Stortingsrepresentantar 1877-1879
Stortingsrepresentantar 1880-1882
Stortingsrepresentantar for Rogaland
Ordførarar i Heskestad
Norske gardbrukarar
Norske lærarar
Folk frå Lund
Didrik Sigbjørnsen

Didrik Sigbjørnsen () var ein norsk lærar, kyrkjesongar, gardbrukar og stortingsmann frå Lund i Rogaland.

Han var son til ein lensmann og gardbrukar i Lund. Sjølv byrja han som skulehaldar i 1799. Tre år seinare, 1802, vart han tillegg kyrkjesongar, ei stilling han hadde til 1859. År 1808 kjøpte han garden Moi i Lund, og dreiv denne. Han kom i 1838 med i det fyrste heradsstyret i Lund, og var ordførar i åtte år. Elles var han forlikskommissær 1816-79 og valmann 1823-44.

Sigbjørnsen var stortingsmann i 1824, 1830, 1833 og 1839. Han var i 1824 medlem av kyrkjekomiteen og om komiteen om innløysinga av riksbanksetlane. I 1830 og 1833 var han medlem av kyrkjekomiteen og komiteen om kjøpstadskatten. Attåt dette kom at han i 1833 var han medlem av valkomiteen. I 1839 var han medlem av tollkomiteen.

Tildelt borgardådsmedaljen i sølv.
 
Han døydde på garden sin i Lund i 1881.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1824-1826
Stortingsrepresentantar 1830-1832
Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar for Rogaland
Ordførarar i Lund
Medaljen for borgardåd
Norske lærarar
Norske gardbrukarar
Folk frå Lund
Gudmund Larsson Årvik

Gudmund Larsson Årvik () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Vikebygd i Sveio. Torbjørn Gunnarsson Sandvik var morfar hans.

Årvik var son av ein gardbrukar og tok i si tid over farsgarden. Han levde på garden livet ut. Årvik var stortingsmann frå Søndre Bergenhus amt 1830, 1833 og 1839. På alle stortinga var han medlem av kyrkjekomiteen, i 1830 og 1833 var han også medlem av matrikuleringskomiteen.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1830-1832
Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar for Hordaland
Norske gardbrukarar
Folk frå Sveio
Ingebret Gulliksson Grude

Ingebret Gulliksson Grude () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Klepp i Rogaland. Kristoffer Grude var sonesonen hans.

Far hans var gardbrukar i Klepp. Sjølv gjekk han lite i skule, «lærte at skrive av en gammel original skolelærer». Frå 1821 var han gardbrukar på Grude. Som gardbrukar var han tiltaksam, fekk premi frå landbruksselskapet i 1832. Han var medlem av heradsstyret 1837-51, ordførar 1837-45 og 1850-51. Elles var han forlikskommissær og utskiftingsmann. Mellom 1822-50 deltok han i 418 utskiftingar og skyldsettingar.

Grude var 2. representant frå Stavanger amt på Stortinget i 1836 og på omframstortinget 1836-37. I 1836 var han medlem av bankkomiteen. Fire gonger i perioden 1833-51 hamna han på frå fyrste til fjerde varamannsplass.

Han døydde på garden sin i Klepp i 1851.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar for Rogaland 
Ordførarar i Klepp
Norske gardbrukarar 
Folk frå Klepp
Kongen i Rauma

Kongen er eit fjell lengst sør på vestsida av Isterdalen i Rauma kommune. Det ligg mellom fjelltoppane Bispen i sør og Dronninga i nord. Toppen er synleg frå Trollstigen. 

Frå Stigrøra (besøkssenteret på toppen) går det stiar opp fjellsida på nordsida av vegen opp til Bispevatnet. For å kome til skaret mellom Bipsen og Kongen held ein langs høgresida av Bispevatnet i ur og merkt sti. Så tek ein mot venstre i skaret for å finne stien opp mot sjølve Kongen. I byrjinga er stien godt merkt med vardar, men mot siste oppstiginga på om lag 1400 moh. blir det brattare og siste biten mot toppen er bratt og krev klyving. Delar av dei siste 300-400 høgdemeterane er delvis merkt med vardar og kan opplevast noko luftig og utsett i visse parti.  

Sjølve platået på toppen er flatt og består av ur med bratte stup på dei fleste kantar.

Klatring i Noreg
Fjell i Romsdal
Fjell i Rauma
Lybakken

Lybakken, også skrive Lybakk, er ein matrikkelgard i Hyllestad kommune i Sogn og Fjordane fylke. 
Garden har matrikkelnummer 14.

Geografi 
Lybakken ligg på vestsida ved søre enden til Langesjøen, opp til grensa mot Fjaler kommune og grensar i sør til Trøsdalen.

Det er ikkje køyreveg til Lybakken.

Historie 
Garden vart skilt ut frå Trøsdalen i 1879. og var i tida før husmannsplass. Kjeldene fortel om busetnad på Lybakken frå 1815, men der har truleg vore plass også i eldre tid.

Lybakken har vore einbølt. Garden er fråflytt, og vert no brukt som feriestad.

Namnet 
Fyrstelekkjen «ly» tyder lun, mild. 

Lybakken er ikkje brukt som gardsnamn andre stader i landet, men det er ein gard som heiter Lybakk i Trysil kommune. 

Statens kartverk godkjende skrivemåten «Lybakk» i 1962, og «Lybakken» i 1986.

Sjå òg 
 Matrikkelgardar i Hyllestad kommune

Kjelder

Vidare lesnad

Bakgrunnsstoff 
 «Lybakken» i Gardsleksikonet på nettstaden til Sogn og Fjordane Fylkesarkiv
 «Lybakken» i matrikkelutkastet av 1950
 «Lybakken» i gardsmatrikkelen for 1886

Gardar i Hyllestad
Magisk realisme

Magisk realisme er ei nemning om litteratur, særleg latinamerikansk litteratur, der forfattarane kombinerer realistiske og fantastiske element for å skildra røyndommen. Termen er også blitt brukt om biletkunst knytt til surrealismen.

Nemninga «magisk realisme» blei først brukt i 1920-åra av Franz Roh og G.F. Hartlaub for ei retning innan Neue Sachlichkeit i målerkunsten, som tilførte dei realistisk attgjevne tinga eit uverkeleg skjer ved hjelp av belysingseffektar og illusjonistisk perspektiv. På 1940- og 1950-talet blei det brukt om dei (hyper)-realistiske verka til amerikanske målarar som Ivan Albright, Paul Cadmus, George Tooker og andre.

Latinamerikanske forfattarar, som ofte hadde band med dei europeiske kultursentra, blei kjende med termen til Roh og tok han i bruk. Jorge Luis Borges førte an med sitt første verk innan retninga, Historia universal de la infamia, i 1935. På 1940-talet fekk magisk realisme ei stordomstid i Sør-Amerika, særleg i Argentina. Fleire kjende latinamerikanske representantar for litteraturretninga er mellom anna M.A. Asturias, Gabriel García Márquez og Isabel Allende. Andre forfattarar som har skrive innan eller i nærleiken av denne retninga er Franz Kafka, Günter Grass og Salman Rushdie.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Magic realism» frå ,  den 4. desember 2010.  
 

Litteratursjangrar
Kunsthistorie
Latinamerikansk kultur
Ramsgrø i Hyllestad

Ramsgrø er ein matrikkelgard i Hyllestad kommune i Sogn og Fjordane fylke. 
Garden har matrikkelnummer 15.

Geografi 
Ramsgrø ligg ved Ramsgrøvatnet og tunet ligg på vestsida. 
Fylkesveg 607 (tidlegare Riksveg 607) går mellom vatnet og tunet.
Garden grensar til Trøsdalen i vest, til Ulvika, Vassenden og Øn i sør, til Hydalen i aust og til Liane og Horne i nord.

Historie 
Garden har heile tida vore einbølt.
På slutten av 1800-talet var det ein husmannsplass kalla Indre Ramsgrø under garden. Han vart fråflytt grunna steinsprang. 

I 1919 vart Ramsgrø bedehus (Hornedalen bedehus) sett opp på garden.

Namnet 
Fyrstelekkjen «rams» kjem av planta ramsløk, medan andrelekkjen tyder 'ein grøn stad mellom fjell', eller å spire, gro. 

I kjeldene er namnet skrive «Ramßgrødt» (1603 og 1608), «Ramßgrøe» (1667) og «Ramsgrøe» (1723).

Ramsgrø er brukt som gardsnamn også i Kvinnherad kommune, dessutan er det brukt som stadnamn fleire andre stader i landet, mellom anna på eit bruk under garden Flatabø inst i Fyksesund i Kvam herad. 

Statens kartverk godkjende skrivemåten «Ramsgrø» i 1986.

Sjå òg 
 Matrikkelgardar i Hyllestad kommune

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 «Ramsgrø» i Gardsleksikonet på nettstaden til Sogn og Fjordane Fylkesarkiv
 «Ramsgrø» i matrikkelutkastet av 1950
 «Ramsgrø» i gardsmatrikkelen for 1886

Gardar i Hyllestad
Fabio Quagliarella

Fabio Quagliarella () er ein italiensk fotballspelar som i 2011/12-sesongen spelar for Juventus i italiensk Serie A.

Quagliarella har til no halde seg til fotball i heimlandet. I tillegg til Torino, Udinese og Napoli har han spelt for klubbane Fiorentina, Chieti, Ascoli og Sampdoria på utlån. Internasjonalt har han spelt i EM i fotball 2008, og fotball-VM 2010 i Sør-Afrika. I sistnemnde skåra han eitt av måla i ein kamp mot Slovakia som enda 3-2 til Slovakia.

Kjelder 

 Engelsk Wikipedia om Quagliarella.

Italienske fotballspelarar
Juventus-spelarar
Torino-spelarar
Udinese-spelarar
Napoli-spelarar
Fiorentina-spelarar
Ascoli-spelarar
Sampdoria-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2008
Spelarar i Fotball-VM 2010
Plav

Plav (serbisk Плав, albansk Plavë eller Plava) er ein by og kommune i det austlege Montenegro, på grensa til Kosovo og Albania. Plav ligg under Prokletije -fjella ved den øvre delen av elva Lim der denne skapar den mykje vitja Plavsjøen (Plavsko jezero). Kommunen høyrer til den søraustlegaste delen av den serbisk-montenegrinske grenseregionen Sandžak.

Byen ligg ved eit vidkjend karstlandskap med naturlege hòlebrønnar. Villmarksliv og skiturisme er viktige inntektskjelder i sesongane for dette. 

Byen Plav hadde ein folkesetnad på  i 2003. I kommunen ligg òg den noko mindre nabobyen Gusinje med  innbyggjarar i vest. Heile kommunen hadde dette året  innbyggjarar. Folketalet er sterkt minkande; i 1985 var det oppe i nesten . I 2003 var fordelinga mellom folkegrupper 49 % bosniarar, 39 % albanarar og 11 % tyrkarar.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstad for Plav kommune 
 Plav.net
 Plav-Gusinje.com
 Gusinje.net

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Plav» frå ,  den 4. desember 2010.  
 

Kommunar i Montenegro
Byar i Montenegro
Opphavleg omsett med Apertium
Antonio Di Natale

Antonio Di Natale () er ein italiensk fotballspelar som har spelt for Udinese Calcio sidan 2004. Han vart gjort til kaptein for laget i 2007.

Di Natale har halde seg til italiensk fotball. Offisielt har han spelt for Empoli og Udinese, men han har også vore på utlån til Iperzola, Varese og Viareggio. Han vart toppskårar i Serie A i både 2009-/10- og 2010-/11-sesongen. Han var Udinese sin toppskårar i serien også i 2007-/08-sesongen.

Internasjonalt har han delteke i EM i fotball 2008 og VM i fotball 2010 i Sør-Afrika. Under sistnemnte skåra han eitt av måla i kampen mot Slovakia som Italia tapte 3-2.

Di Natale har ein son og to døtrer.

Kjelder 

 Engelsk Wikipedia om Antonio Di Natale.

Italienske fotballspelarar
Udinese-spelarar
Empoli-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2008
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-EM 2012
Vincenzo Iaquinta

Vincenzo Iaquinta () er ein italiensk fotballspelar som for tida spelar for Juventus.

På klubbnivå har han berre spelt innan italiensk fotball. Han har spelt for Italia i VM i fotball 2006 i Tyskland, då Italia vart verdsmeistrar. På grunn av skade fekk han ikkje delta i EM i fotball 2008, men kom tilbake under VM i fotball 2010 i Sør-Afrika. Her skåra han eitt av måla i ein kamp mot New Zealand som enda 1 - 1. Italia kom ikkje forbi gruppespelet i denne verdsmeisterskapen.

Kjelder 

 Engelsk Wikipedia om Vincenzo Iaquinta.

Italienske fotballspelarar
Udinese-spelarar
Juventus-spelarar
Padova-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2006
Spelarar i Fotball-VM 2010
Hedvig Sophia av Sverige

Hedvig Sophia () var svensk prinsesse. Ho var dotter av Karl XI av Sverige og Ulrika Eleonora d.e., syster til Karl XII og Ulrika Eleonora d.y., kusine til August den sterke og Fredrik IV av Danmark. Ho vart gift i 1698 med fetteren sin Fredrik IV av Holstein-Gottorp.

Ho var presumptiv arving til den svenske trona fram til ho døydde og hertuginne av Holstein-Gottorp for den mindreårige sonen sin frå 1708 til 1708. 

Born:
Karl Fredrik av Holstein-Gottorp (1700-1739), svensk tronpretendent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hedvig Sophia av Sverige» frå ,  den 5. desember 2010.  
 

Svenske prinsesser
Huset Pfalz-Zweibrücken
Hertuginner av Holstein-Gottorp
Karl Fredrik av Holstein-Gottorp

Hertug Karl Fredrik av Holstein-Gottorp (tysk Karl Friedrich, Herzog zu Holstein-Gottorp) () var son av Fredrik IV av Holstein-Gottorp og kona hans, Hedvig Sophia, dotter til kong Karl XI av Sverige. Han vart regjerande hertug som toåring då faren døydde i 1702, og heile livet sitt var han den rettmessige tronpretendenten til trona i Sverige, som pro forma arving til Karl XII.

Hertug Karl Fredrik var under regentskapet til mora, som han budde i lag med i Stockholm. Den daglege drifta av hertugdømet vart overlate til administratorar.

Danske troppar hadde herja landområda til hertugen under den store nordiske krigen og hadde erobra dei nordlege områda, mellom anna fedresetet til dynastiet Holstein-Gottorp, Gottorp slott.

Då onkelen på morssida, Karl XII av Sverige, døydde i 17 18, vart Karl Fredrik presentert som tronpretendent, men tanta Ulrika Eleonora d.y. (1688-1741) klarte å rive til seg trona for seg sjølv, og hevda at den elder systera ikkje hadde fått samtykke hos det svenske parlamentet for å gifte seg med faren hans, slik det stod skrive i Norrköpings arvförening. Hertugen hevda at eineveldet i Sverige, som bestefaren kong Karl XI hadde skapt, gjorde denne klausulen irrelevant.

Karl Fredrik tapte trona og trekte seg frå Sverige, og slo seg etter kvart ned i Russland. Seinare heldt det såkalla Holsteiner-partiet i Sverige fram kravet til Karl Fredrik, men Sverige vedtok arvefølgjelover som spesifikt ekskluderte Karl Fredrik og arvingane hans. Fetteren hans, Adolf Fredrik, av same Oldenburg-dynastiet, vart vald til kronprins av Sverige.

I 1720, skreiv Sverige og Danmark-Noreg under freden i Frederiksborg, der Sverige sa frå seg støtta til Holstein-Gottorp.  Hertug Karl Fredrik var imot avtalen, som vart kom i stand av ei svensk regjering han meinte var i opprør mot han. Avtalen gjorde det nærast umogeleg å få tilbake dei tapte nordlege områda av hertugdømet, landområda i Schleswig. Dette var seinare motivasjonen for sonen Peter i 1762, då han var tsar i Russland, til å starte førebuingar for å nytte russiske soldatar til å gjenerobre dei tapte landområda frå Danmark.

Hertug Karl Fredrik vart gift med Anna Petrovna, tsesarevna av Russland og den eldste dottera til tsar Peter I og bondekona hans, Marta Skavronskaja (som seinare vart tsarina Katarina I av Russland).

Karl Fredrik, som då var kommandant for vakta i palasset i St. Petersburg, prøvde å sikre kona som arving til Russland då mora tsarina Katarina I av Russland døydde i 1727. Forsøket mislukkast, men sonen til Karl Fredrik og Anna Petrovna, Karl Peter Ulrik (som vart hertug av Holstein-Gottorp i 1739), vart til slutt russisk tsar i 1762, som Peter III.

Før familiemedlemmer av Holstein-Gottorp tok trona i både Sverige og Russland, døydde hertug Karl Fredrik i 1739 i den saksiske landsbyen Rolfshagen. Han er gravlagd i klosterkyrkja på Bordesholm.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Charles Frederick, Duke of Holstein-Gottorp» frå ,  den 5. desember 2010.  
 

Hertugar av Schleswig
Hertugar av Holstein
Svenske prinsar
Huset Holstein-Gottorp
Ingolf Mork

Ingolf Mork () i Molde var ein norsk skihoppar, tenestemann og gardbrukar frå Molde. I unge år tevla han for Idrettslaget Hjelset-Fram, seinare for Ski- og fotballklubben Lyn. Hans største bragd var samanlagtsigeren i den tysk-austerrikske hoppveka i 1972. Likevel imponerte han meir i hoppveka året før, då han vann tre av dei fire renna. Men sidan han fall i eit av hoppa i Innsbruck enda han på andreplassen samanlagt. Han vart noregsmeister i normalbakken både i 1971 og 1972.

Mork studerte på Norges idrettshøgskole i Oslo på 1970-talet. Sidan arbeidde han mange år i kultur- og idrettsetaten i Møre og Romsdal fylkeskommune. Etter han slutta i fylkeskommunen dreiv han som sauebonde på Hjelset.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1968: Nr 4 i Svenska skidspelen i Falun
1969: Nr 2 i Svenska skidspelen i Falun
1970: Nr 2 i Svenska skidspelen. Nr 9 i normalbakken under VM i Štrbské pleso. Nr 8 i den tysk-austerrikske hoppveka 1969/70
1971: Sigrar i Oberstdorf, Garmisch-Partenkirchen, Bischofshofen og Holmenkollen. Nummer 2 i den tysk-austerrikske hoppveka
1972: Vinnar av den den tysk-austerrikske hoppveka. Siger i Holmenkollen, nr 2 i Oberstdorf, nr 3 i Garmisch-Partenkirchen. Fjerdeplass i normalbakken under Vinter-OL i Sapporo

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1967: Bronsemedalje i normalbakken i Mo i Rana
Ski-NM 1968: Nr 7 i storbakken i Bærum
Ski-NM 1969: Bronsemedalje i storbakken på Odnes 
Ski-NM 1970: Sølvmedalje både i normalbakken i Trondheim og storbakken i Meldal
Ski-NM 1971: Gullmedalje i normalbakken i Rælingen
Ski-NM 1972: Gullmedalje i normalbakken i Trondheim, sølvmedalje i storbakken på Odnes 
Ski-NM 1973: Nr 4 i normalbakken i Vang

Mork vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1973, samstundes med Franz Keller frå Vest-Tyskland og Einar Bergsland. Etter den sesongen la han opp.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff
 Alle Ingolf Morks resultat frå FIS 

Norske skihopparar
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Norske deltakarar under vinter-OL 1972
Folk frå Molde
Anna Petrovna

Storhertuginne Anna Petrovna av Russland, tsesarevna av Russland (Anna Petrovna Romanova russisk Анна Петровна), () var den eldste dottera til tsar Peter I av Russland og Katarina I av Russland. Syster hennar, Elisabet av Russland, herska som tsarina mellom 1741 og 1762. Sonen hennar Peter regjerte som tsar i 1762, som arvingen til Elisabeth. Ho var òg inngift hertuginne av Schleswig-Holstein-Gottorp.

Anna vart fødd utanfor ekteskap og vart legitimert då foreldra gifta seg i 1712. At ho var uekte fødd gjorde at fleire ekteskaplege alliansar vart avslått. Ho gifta seg til slutt med Karl Fredrik av Holstein-Gottorp, ein nevø av den barnlause Karl XII av Sverige.

Den 17. mars 1721 kom Karl Fredrik til Russland for å verte kjend med den framtidige kona si og svigerfaren. Han prøvde å nytte ekteskapet for å sikre russisk støtte for planane hans om å ta tilbake Schleswig frå Danmark. Han søkte òg støtte av Russland i kravet sitt om den svenske trona. Med vilkåra i freden i Nystad lovde derimot Russland å ikkje blande seg inn i dei indre stakene i Sverige, så håpet hans var dårleg underbygd. 

22. november 1724 vart ekteskapskontrakten signert, og Anna og Karl Fredrik sa frå seg alle rettar og krav til den russiske trona på vegner av dei sjølv og etterkomarane deira. Som følgje av denne klausulen, sikra tsaren seg retten til å namngje sine eigne etterfølgjarar til den russiske trona. Eit par månader seinare, i januar 1725, låg Peter den store på dødsleiet. Han klarte å seie orda: gje alt til..., men klarte ikkje seie meir og bad om å få Anna sendt til seg for å seie hans siste vilje til ho. Då prinsessa kom fram, klarte ikkje tsaren å seie meir. Enkelte har basert på denne historia spekulert i om Peter ønskte at Anna skulle overta trona, men dette har aldri vorte stadfesta. 

Hertugen og Anna gifta seg etter Peter døydde, den 21. mai 1725, i Treeiningskyrja i St. Petersburg. Dei fekk eitt born: 

Peter Feodorovitsj av Holstein-Gottorp (21. februar 1728 – 17. juli 1762)
I 1739 døydde far til Peter og han vart hertug av Holstein-Gottorp som Karl Peter Ulrich. Han kunne då reknast som arving til begge tronene (Russland og Sverige);
Han regjerte over Det russiske imperiet som Peter III og var gift med Katarina den store.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grand Duchess Anna Petrovna of Russia» frå ,  den 5. desember 2010.  
 

Hertuginner av Holstein-Gottorp
Folk frå Moskva
Russiske prinsesser
Russiske storhertuginner
Huset Romanov
Huset Holstein-Gottorp-Romanov
Jakobson

Jakobson er eit etternamn danna som eit patronym av Jakob. 

 Roman Osipovič Jakobson (russisk: Роман Осипович Якобсон ; 1896 - 1982)
 Carl Robert Jakobson (1841 - 1882)
 Max Jakobson (* 1923, Viborg), ein finsk politikar og tidlegare minister
 Petter Jakobson Falk (1591 - 1643)
 Gjert Jakobson Grinde (1846 - 1918)

Slektsnamn
Patronym
Ivan V av Russland

Ivan V Aleksejevitsj Romanov () var felles tsar av Russland (i lag med den yngre halvbroren Peter I) som regjerte mellom 1682 og 1696. Han var den yngste sonen til Aleksej I av Russland og Maria Miloslavskaja. Styret hans var berre formelt, sidan han hadde alvorlege fysiske og psykiske funksjonshemmingar. Han sat stille i fleire timar om gongen. og trong hjelp til å gå.

Ivan V var det 11. barnet til tsar Aleksej. Sidan han var stygg å sjå til og svak vart makta hans utfordra av Narysjkinane, som ønskte at sonen til Natalia Narysjkina, Peter I, skulle ta over trona. Då Fjodor III av Russland døydde i april 1682, insinuerte fiendane deira at Narysjkinane hadde fått Ivan kvelt, og slik hisse til Moskvaopprøret i 1682, som først vart avslutta då Ivan vart synt fram for den rasande horden. 

Ivan hadde eit særs nært forhold til stemora og halvbroren og medtsaren Peter. Han ønskte eigentleg ikkje å verte tsar, men vart overtalt til dette. 

Den 25. juni same året vart Ivan og Peter krona i lag i Uspenskijkatedralen som «dvoetsarstvenniki» (dobbelttsarar). Ei spesiell trone med to seter vart lagd for høvet (i dag til utstilling i i Rustkammeret i Kreml. Sjølv om Ivan vart rekna som «den eldre tsaren», var det den eldre systera Sofia Aleksejevna som i røynda styrte for han. I 1689, då ho skjønte at ho var i ferd med å miste makta, prøvde ho å få i stand eit nytt opprør, og spekulerte i at Narysjkinane hadde øydelagd krona til Ivan og var klar til å setje rommet hans i brann. Men læremeisteren til Ivan, prins Prozorovskij, overtydde han til å skifte side og Ivan svor truskap til broren. 

Det siste tiåret av livet hans var Ivan fullstendig overskugga av den meir handlingskraftige Peter I. Han oppheldt seg i lag med kona si, Praskovia Saltykova, og brydde seg om lite anna enn å «be og faste dag og natt». Sjølv om Ivan var svak, klarte han å få fram fem døtrer, mellom anna Anna Ivanovna som tok trona i 1730. 27 år gammal vart han av utanlandske ambassadørar skildra som senil, lam og nesten blind. Han døydde to år seinare i Erkeengelkatedralen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ivan V of Russia» frå ,  den 5. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Thompson, John. Russia and the Soviet Union: An Historical Introduction from the Kievan State to the Present. New Haven, CT; London: Westview Press, 2008 (paperback, ISBN 081334395X).
 

Russiske tsarar
Huset Romanov
Folk frå Moskva