alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
NSB type 49

NSB Type 49, òg kjent som Dovregubben, var ein norsk damplokomotivtype som vart konstruert for å erstatte to lokomotiv (av type 30) i hovudtoga over Dovrefjell med eitt. Loktypen representerer høgdepunktet og slutten på norsk damplokomotivproduksjon. Dei var teknisk avanserte, men kravde òg mykje vedlikehald og vart difor aldri heilt driftssikre. Tidvis var fleire lok på verkstad enn i drift, og dei vart derfor utrangert alt etter 22 år i trafikk, noko som var særs kort for damplokomotiv. Loka gjekk i alle år i hovudsak i persontoga mellom Otta og Trondheim, Ht. 401/02 og Ht. 405/06. Dei vart avløyst av diesellokomotiv av type Di 3 som hadde lågare yting.

Lokomotivet kom i tre utgåver, 49a, 49b og 49c. Dei vart produserte av Hamar Jernstøberi & Thunes mekaniske verksted, Krupp i Essen og Thunes mekaniske verksted. I tillegg til dei sju leverte lokomotiva, vart sju øydelagde under andre verdskrig i eit bombeangrep under produksjon i Tyskland. Fire lokomotiv som var under bygging på Hamar vart aldri fullførte, men enda som reservedelar for dei eksisterande maskinene. Desse siste 11 lokomotiva var tinga av NSB i 1940. Dei sikta på å gå i tog på den nye Sørlandsbanan. Type 49c overvann under produksjon hos Krupp mange av dei barnesjukdomane som dei tre første maskinene sleit med, og etter krigen hadde dei i gjennomsnitt eit dobbelt så høgt tal årleg køyrde kilometer. Nr. 464 vart tatt ut av bruk i 1953. Det siste lokomotivet (nr. 470) vart tatt ut av bruk den 4. september 1957, og dei 6 attverande lokomotiva vart utrangert 16. desember 1958.

Lokomotiva fekk numra 463, 464, 465, 470, 471, 472 og 473. Offisielt var det berre prototypen, nr 463, som fekk namnet «Dovregubben», men dei andre lokomotiva av type 49 vart raskt kjent under same namn. Lokomotiv nr. 470 står utstilt på Norsk Jernbanemuseum, men det er ikkje køyrbart. Alle dei andre vart hogde opp ved Norsk Jernverk i Mo i Rana i 1959.

Tekniske data
Lengde:
49a: 22,0 m
49b: 22,0 m
49c: 22,3 m
Maskinas vekt:
49a: 87,2 t
49b: 92,7 t
49c: 88,6 t
Tenderens vekt:
49a: 17,4 t
49b: 17,4 t
49c: 18,4 t
Aksel: 1'D2'-2'2'
Største tillatne fart framover: 90 km/h
Drivhjuldiameter: 1,53 m

Referansar
Denne artikkelen bygger på «NSB type 49» frå ,  den 26. mai 2013.  
  

 SNL

Bakgrunnsstoff
 Jernbane.net side om type 49
 Dovregubben på NMJ
 Databaseoppføringar på type 49

Togtypar i Noreg
Norske damplokomotiv
Jan Jönsson

Jan «Janne» Jönsson () er ein svensk fotballtrenar som i dag er hovudtrenar i Aalesunds Fotballklubb.

Han starta trenarkarrieren sin i svensk fotball som trenar for Ljungskile SK frå 1998 til 2000 og for Landskrona BoIS frå 2001 til 2004. I 2005 overtok han som trenar for for Stabæk Fotball. I løpet av tida si som Stabæk-trenar kjøpt spelarar som Joakim Persson, Jesper Jansson, Alan Carlos Gomes da Costa («Alanzinho»), Daniel Nannskog, Markus Karlsson, Somen Tchoyi, Johan Andersson og Pontus Farnerud.

Jönsson leia Stabæk Fotball frå 1. divisjon i 2005 til seriemeisterskap i Tippeligaen 2008. Han gjekk seinare til Rosenborg der han vann to bronsemedaljar før han sette kursen mot Aalesunds FK for å ta over etter Kjetil Rekdal.

Spelarkarriere
Halmstads BK
Sanfrecce Hiroshima
Vissel Kobe

Jan Jönsson hadde ein framgangsrik spelarkarriere i Halmstads BK før han vart trenar.

Trenarkarriere
Sanfrecce Hiroshima (assistent)
Vissel Kobe (assistent)
Ljungskile
Landskrona (2001–2004)
Stabæk Fotball (2004–2010)
Rosenborg   (2011–2012)
Aalesund (2013-)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jan Jönsson» frå ,  den 8. mai 2013.

Bakgrunnsstoff

Svenske fotballtrenarar
Svenske fotballspelarar
Halmstad-spelarar
Sanfrecce Hiroshima-spelarar
Vissel Kobe-spelarar
Vinnarar av Kniksenprisen
Fotballtrenarar for Stabæk Fotball
Fotballtrenarar for Rosenborg BK
Fotballtrenarar for Aalesunds FK
Tachybaptus


Tachybaptus er ei biologisk slekt av fuglar og medlem av dukkarfamilien, Podicipedidae. Slekta har representantar over store delar av verda, inkludert tropane.

Desse dukkarane hekkar i små koloniar i område av innsjøar med tett vegetasjon. Dei kan flytte til meir opne eller kystnære farvatn når dei ikkje hekkar, og fuglar som hekkar i dei områda der vatnet frys vinterstid kan vere trekkfuglar.

Som alle dukkarar hekkar dei ved vasskanten, fordi dei ikkje er i stand til å gå godt på land med beina som er festa heil bakpå kroppen. Den stripa ungen blir ofte frakta på ryggen av ein av foreldra.

Desse små vassfuglane er gode symjarar og dukkarar, og forfølgjer fisk under vatn. Faktisk tyder namnet Tachybaptus bokstaveleg talt «snøgg dukkar» (frå gresk for «snøgg» og «å dukke»).

Kjønna er like, nøstaktige med kort nebb med ein dunaktig bakende. Vaksne har ei særeigen fjørdrakt  og eit rop i hekketida. Om vinteren er fjørdrakta meir fargelaus, grå og kvit.

Pygmédukkaren i Amerika skil seg frå dei andre i slekta ved at han manglar kastanjebrun farge på halsen. Dei andre tre nolevande artane er nært relaterte, alle frå den «den gamle verda».

Artslista
Tachybaptus i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.     
 Dvergdukkar, Tachybaptus ruficollis
 Australdvergdukkar, Tachybaptus novaehollandiae
 Madagaskardukkar, Tachybaptus pelzelnii
 Pygmédukkar, Tachybaptus dominicus

Alaotradukkar, Tachybaptus rufolavatus, blei erklært utrydda i 2010.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tachybaptus» frå ,  den 8. mai 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

dukkarfamilien
Fugleslekter
Podilymbus


Podilymbus er ei biologisk slekt av vassfuglar og medlem av dukkarfamilien, Podicipedidae.

Det finst ein nolevande art av Podilymbus, ringnebbdukkar, Podilymbus podiceps. Han lever store delar av Amerika frå Canada sørover til og med Brasil. 

Den utdøydde atitlandukkar, Podilymbus gigas †  var òg medlem i denne slekta.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Podilymbus» frå ,  den 8. mai 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

dukkarfamilien
Fugleslekter
Rollandia


Rollandia er ei biologisk slekt av vassfuglar og medlem av dukkarfamilien, Podicipedidae. Begge desse artane lever i Sør-Amerika.

Artslista
Rollandia i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.     
 Kvitøyredukkar, Rollandia rolland
 Titicacadukkar, Rollandia microptera

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rollandia (bird)» frå ,  den 8. mai 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

dukkarfamilien
Fugleslekter
Poliocephalus


Poliocephalus er ei biologisk slekt av vassfuglar og medlem av dukkarfamilien, Podicipedidae. Det er to medlemmer i slekta, begge lever i Australia og på new Zealand.

Artslista
Poliocephalus i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.     
 Sølvhovuddukkar, Poliocephalus poliocephalus
 Maoridukkar, Poliocephalus rufopectus

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Poliocephalus (grebe)» frå ,  den 8. mai 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

dukkarfamilien
Fugleslekter
Podiceps

Podiceps er ei biologisk slekt av vassfuglar og medlem av dukkarfamilien, Podicipedidae.
Dette er dukkarslekta med fleste medlemmer og med dei største dukkarane i «den gamle verda». Representantar hekkar i Europa, Asia, Nord-Amerika og Sør-Amerika. Dei fleste artar på den nordlege halvkula trekker til kysten eller til varmare klima om vinteren.

Som alle dukkarar hekkar dei ved vasskanten, fordi dei ikkje er i stand til å gå godt på land med beina som er festa heilt bakpå kroppen. Vanlegvis legg dei to egg i kullet, og dei stripa ungane blir ofte frakta på ryggen av ein av foreldra.

Alle i slekta er gode symjarar og dukkarar, og forfølgjer fisk under vatn. 

Vaksne har ei iaugefallande fjørdrakt, og kjønna er like. Om vinteren er fjørdrakta meir fargelaus i grått og kvitt.

Artslista
Nolevande artar i Podiceps i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V12.1, 2022, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
 Spydnebbdukkar, Podiceps major, Great Grebe, (Boddaert, 1783), (LC)
 Gråstrupedukkar, Podiceps grisegena, Red-necked Grebe, (Boddaert, 1783), (LC)
 Toppdukkar, Podiceps cristatus, Great Crested Grebe, (Linnaeus, 1758), (LC)
 Horndukkar, Podiceps auritus, Horned Grebe, (Linnaeus, 1758), (VU)
 Svarthalsdukkar, Podiceps nigricollis, Black-necked Grebe, Brehm, CL, 1831, (LC)
 Sølvdukkar, Podiceps occipitalis, Silvery Grebe, Garnot, 1826, (LC)
 Junindukkar, Podiceps taczanowskii, Junin Grebe, Berlepsch & Stolzmann, 1894, (EN)
 Tiaradukkar, Podiceps gallardoi, Hooded Grebe, Rumboll, 1974, (CR)

Utrydda artar
 Colombiadukkar, Podiceps andinus (Meyer de Schauensee, 1959), utrydda per 1977, levde i våtmarksområde nær Bogotá.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Podiceps» frå ,  den 8. mai 2013.  
  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

dukkarfamilien
Fugleslekter
Aechmophorus


Aechmophorus er ei biologisk slekt av vassfuglar og medlem av dukkarfamilien, Podicipedidae.
Dette er to dukkarartar med leveområde i det vestlege Nord-Amerika. Dei er mykje like i utsjånad, men form og farge på nebbet, og dessutan fjørene rundt dei skarlakenfarga auga på fuglane kan brukast til å avgjere arten i feltet.

Svanedukkar har rettpeikande nebb med matt grøngul farge, i motsetnad til gulnebbdukkar, som har eit svakt oppbøygd, lyst oransjegult nebb. Hos begge artar har hannen lengre og djupare nebb enn hoa, noko som gjer det eit særtrekk for kjønnet. Alle dukkarartar viser mønstret av flikete symjehud. Ei laus hudfald omgjev kvar tå separat, noko som gjev meir areal for effektiv symjing. Denne forma aukar effekten av framdrift per symjetak. 

Svanedukkarar har litt større gjennomsnittslengd enn gulnebbdukkarar. Dei to artane skil seg òg i læte. Svanedukkarar gjev eit rop som inkluderer to ulike «kri-kri» tonar, medan gulnebbdukkarar læt ein einskild «kriit» tone, meir trekt ut.

Artslista
Aechmophorus i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.     
 Svanedukkar, Aechmophorus occidentalis
 Gulnebbdukkar, Aechmophorus clarkii

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Aechmophorus» frå ,  den 8. mai 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

dukkarfamilien
Fugleslekter
Hamar Jernstøberi

Hamar Jernstøberi og Mekaniske Verksted eller HamJern er eit tidlegare industriforetak på Hamar som i dag går under namnet Furnes-Hamjern Holding etter å ha vorte delt opp i fleire ulike selskap. Sjølve støyperiet vart grunnlagt den 21. mai 1895 ved Espern mellom jarnbaneområdet og Mjøsa. Det vart raskt kjent for støpejernsprodukt som omnar og komfyrar. Seinare vart det utvikla og produsert handelsstøypegods, jarnbanemateriale og jordbruksreidskap som plogar, horver, høyriver, treskjeverk og hakkemaskiner. 

Satsinga på produksjon lokomotiv tok til i 1901, etter at fabrikken hadde levert fleire vellykka malmvogner. Det vart produsert om lag 200 damplokomotiv på HamJern, mellom anna Dovregubben. Seinare vert det òg produsert elektriske lokomotiv ved fabrikken. På 1950-taler vart det òg produsert skiftetraktorar, vegvalsar. Frå 1950- til 1970-talet vart det produserte traktorgravarar.

HamJern var lenge ein av sei største arbeidsplassane i Hedmark og hadde i 1943 over 400 arbeidarar og 75 funksjonærar. Utover 1960-talet og fram mot 1980-talet vart fabrikklokala moderniserte og utvida, samstundes som Munck overtok ein del av verksemda og tok til å produsera skipskraner. I 1984 vart platehandsamingsdelen til Furnes-Hamjern overteken av Ameco.

Lokomotiv produsert

 NSB type 18
 NSB type 21
 NSB type 22
 NSB type 24
 NSB type 25
 NSB type 27
 NSB type 31
 NSB type 32
 NSB type 49

Historiske årstal 
 1895 – Hamar Jernstøberi vart grunnlagt
 1901 – Satsa på å produsere lokomotiv
 1968 – Hamjern Maskin vart grunnlagt
 1979 – Moelven Jernstøperi vart kjøpt opp og føretaket skifta namn til Furnes-Hamjern
 1984 – Oppdeling av industrilokale og omstrukturering av føretaket
 1996 – Munck Cranes vart kjøpt opp av Furnes-Hamjern Holding

Referansar 
Denne artikkelen bygger på «Hamar Jernstøberi» frå ,  den 8. mai 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Furnes-Hamjern.no – Konsernets heimesider
 Fordson Super Dexta med Hamjern 3, digitaltmuseum.no.

Norske industriselskap
Næringsliv i Innlandet
Hamar kommune
Skipingar i 1895
NSB type 18

Type 18 var ein damplokomotivtype hos NSB produsert i perioden 1900 til 1919 hos Hartmann og Hamar Jernstøberi. Typen var opphavleg ment for Nordbanen, men dei vart tatt i bruk på dei fleste linjer rundt kring om i Noreg. Det vart bygd 35 stk av denne typen i modellane 18a, 18b og 18c, der den seinaste modellen c var noko tyngre og hadde eit større sylinderdiameter og slagvolum. Dei tidlege modellane, 18a og 18b, vart seinare oppgradert til c-standard. Type 18 har rundt 825 hestekrefter og ei tjenestevekt på 81 tonn inkludert tenderen. Topphastighet er på 65 km/t. Etterkvart som jernbanetrafikken tok seg opp vart desse maskinene erstatta av kraftigare lokomotiv.

Det siste lokomotivet av NSB Type 18c nummer 255 bygd i 1913 av Hamar Jernstøberi vart utrangert den 25. august 1969 og har sidan vore tatt vare på av Bergen Teknisk Museum. Dette lokomotivet vart òg restaurert i perioden 1980 til 1992 av Norsk Jernbaneklubb og blir i dag disponert ved Gamle Vossebanen der det er i drift kvar sommar. 18 255 var opphavleg stasjonert ved Eidsvold – Ottabanen, men vart seinare nytta i Drammen, Oslo og Trondheim distrikt. I Trondheim distrikt trafikkerte det linja mellom Grong og Namsos.

Type 18a 
Lokomotiva av typen 18a var eigentleg meint for Nordbanen Distrikt (Grefsen-Røykenvik, Grefsen-Gjøvik og Reinsvoll-Skreia). Lokomotiv 134 var i tida frå 1964 til det vart utrangert i 1968 det eldste lokomotivet i drift hos NSB. Lokomotiva 131-134 vart bygd på Hartmann Chemnitz i 1900, lokomotiva 135-138 vart bygd av same fabrikant til same bruk i 1901, og lokomotiva 157 og 158 hos Hamar Jernstøberi i 1903.
Alle lokomotiva av typen 18a bortsett frå lokomotiv 135 og 157 ble ombygd til 18c.

Type 18b
Type 18b vart bygd av Hamar jernstøberi i 1907 for bruk på Gjøvik- og Bergensbanen. Lokomotiva fekk nr 184-189. Dei vart stasjonerte både i Bergen, Hamar, Trondheim, Kristiansand, Arendal, Eidsvoll-Otta banen og Otta-Dombåsbanen. Dei to siste lokomotiva av typen 18b var lokomotiv 184 og 186 som vart utrangert i 1962. Lokomotiv 184 vart i 1938 bygd om til 18c og 186 vart ombygd til 18c i 1948.

Bakgrunnsstoff 
 Lokomotivtypen hos Jernbane.net 
 Gamle Vossebanen 
 Databaseoppføringar på type 18

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «NSB type 18» frå ,  den 8. mai 2013.  
  

Norske damplokomotiv
Desfína

Desfína (gresk Δεσφίνα) er ein distriktsby og tidlegare kommune i periferieininga Fokída i Sentral-Hellas i Hellas. Desfína inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Delfí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Desfína 1 988 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 824 innbyggjarar.

Referansar 

Desfina
Desfina
Desfina
Røykenvikbanen

Røykenvikbanen var ei om lag sju kilometer lang sidelinje på Gjøvikbanen frå Jaren til Røykenvik ved Randsfjorden. Sidebanen vart trafikkert frå 1900 og fram til 1957. Trafikken på strekninga til Røykenvik kom i gang før resten av Gjøvikbanen vart opna, slik at strandbygda ved Randsfjorden i to år vart rekna som Gjøvikbanens nordlegaste stasjon. På dette tidspunktet heitte Gjøvikbanen Nordbanen og gjekk berre til Grefsen.

Historie 
Røykenvikbanen vart primært bygd for transport av tømmer etter stortingsvedtak i mars 1894, men fekk etterkvart òg ein viss persontrafikk. Frå starten var det haldeplass ved Andfossen, men rundt 1930 vart motorvogner sett inn i trafikk på banen og ein uoffisiell haldeplass ved Augedalsbakken vart opna (ca. 700 meter nord for Brandbu). 

Stasjonen på Brandbu var banens einaste mellomstasjon. Den låg særs usentralt i høve til sentrum i bygda. Toget vart derfor etterkvart utkonkurrert av bussrutene til Jaren. Persontrafikken på banen opphøyrde derfor alt i 1949, medan godstrafikken heldt fram november 1957. Ca. 800 meter av strekninga vart etter nedlegginga behalde som sidespor ved Jaren stasjon (Jaren–Andfossen), mens resten av banen vart fjerna i 1960. 

Røykenvik stasjon vart brannskadd i 1964 og vart riven året etter. Lokomotivstall og godshus er bevart. Stasjonsbygninga på Brandbu vart riven i 1984, men godshuset er framleis i bruk som lager. Riksveg 34 går i dag tvers over stasjonsområdet.

Linjekart

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Røykenvikbanen» frå ,  den 8. mai 2013.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Røykenbanen i openstreetmap.org
 Bilde av Røykenvik stasjon 1948, Digitalt Museum
 Røykenvikbanen på Samferdsel i Oppland 
 Røykenvik stasjon på Samferdsel i Oppland 
 Jernbaneverket

Nedlagde jarnbanestrekningar i Noreg
Jarnbanestrekningar opna i 1900
Jarnbanestrekningar nedlagde i 1957
Jarnbanestrekningar i Innlandet
1900 i Noreg
1957 i Noreg
Skreiabanen

Skreiabanen gjekk ifrå Reinsvoll til Skreia og var ein sidebane til Gjøvikbanen. Banen opna 26. november 1902. Opphavleg var ideen at Gjøvikbanen skulle følge delar av Skreiabanens trasé, men dette vart endra grunna sterke industriinteresser på Raufoss og i Hunndalen. Passasjertrafikken vart lagt ned i 1963, men godstrafikken heldt fram til 1987. På midten av 1990-talet vart skjenegangen fjerna og gjort om til gang- og sykkelveg med unnatak av strekninga frå Reinsvoll til Bøverbru kalkverk, som er behalde til eventuell framtidig bruk.

Samtlege ekspedisjonsbygningar, godshus og uthus er teikna av Gjøvikbanens arkitekt Paul Due. Det same er òg lokstall og vognremisse på Skreia. Due har veksla mellom ulike stilartar, slik at bygningsmassen på Skreiabanen framstår som særs variert, men med høg arkitektonisk kvalitet. F.eks. er Lena og Kraby i typisk jugendstil, medan Skreia stasjon ikkje er bordtekt og har meir preg av drakestil.

Linjekart

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Skreiabanen» frå ,  den 8. mai 2013.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Skreiabanen i openstreetmap.org

Nedlagde jarnbanestrekningar i Noreg
Jarnbanestrekningar opna i 1900
Jarnbanestrekningar nedlagde i 1957
Jarnbanestrekningar i Innlandet
1900 i Noreg
1957 i Noreg
Solbergfossbanen

Solbergfossbanen var ei 7,9 km lang jarnbanelinje mellom Askim på den austre av Østfoldbanen sine to linjer og Solbergfoss kraftverk. Banen stod ferdig i 1917, og vart lagd ned i 1964. Han vart bygd av Kristiania (Oslo) kommune for å frakte materialar og utstyr fram til Solbergfoss kraftverk i Glomma, som då var under oppføring (1913–1924). Banen vart nytta til godstransport i byggetida og fram til 1937. Men ifylgje konsesjonsvilkåra for banen var kraftverket pålagt å drive persontransport, og dette tok til i 1920.

Dei fyrste åra vart passasjertransporten på Solbergfossbanen avvikla med damplokomotiv og alminnelege personvogner. Men frå 1928 vart det nytta ein såkalla skjenebuss på strekninga, ei skjenegåande vogn med bensinmotor som var meir lønsam å nytte på ein slik svakt trafikkert jarnbane enn vanlege tog. Skjenebussen var bygd på den svenske verkstaden Aktiebolaget Hässleholms Werkstäder, og var i hovudsak utforma på same måten som dei fyrste skjenebussane som Noregs statsbanar skaffa seg, og likna på si tids vanlege landevegsbussar. Vogna hadde ein 66 HK Willys Knight sleidventilmotor, som er ein spesiell motortype med rørlege sylinderforingar i staden for vanlege ventilar, slik at det er portar i foringane som styrar inn- og utstrøyminga i sylindrane av brennstoff og avgass.

Skjenebussen hadde 17 sitjeplassar, og bak var det eit lite rom for gods. Men til liks med landevegsbussane, hadde skjenebussen berre førarplass i den eine enden, og måtte difor snuast på ei lita vendeskive på kvar av endestasjonane. Vogna fungerte godt på banen, vart populær og synte seg etter kvart å vere i minste laget. Difor skaffa jarnbanen seg ein litt større skjenebuss i 1938, og dei to motorvognene vart nytta vekselvis.

Det var persontrafikk på strekninga fram til nedlegginga av banen i 1964. Skjenegangen er no fjerna og traseen stort sett nytta til gang- og sykkelveg og turveg. Men vendeskiva i Askim er delvis teken vare på. Dei to skjenebussane, som vart kalla «Gamla» og «Padda», er tekne vare på av Norsk Jernbaneklubb.

Andre industribanar i Askim var Vammalinna og Kykkelsrudlinna/Schuckertlinna.

Linjekart

Bakgrunnsstoff 
 Om Solbergfossbanen og skjenebussane på banen på internettsidene til Norsk Jernbaneklubb
 Solbergfossbanen i openstreetmap.org

Nedlagde jarnbanestrekningar i Noreg
Jarnbanestrekningar opna i 1918
Jarnbanestrekningar nedlagde i 1964
Jarnbanestrekningar i Viken
1918 i Noreg
1964 i Noreg
Historie i Indre Østfold
Jarnbane i Viken
8. serierunde i Tippeligaen 2013

8. serierunde i Tippeligaen 2013 starta med to kampar onsdag 8. mai, då  tapte 2–1 heime for , medan  slo  2–1 på heimebane.  

Resten av kampane denne runden vart spelt torsdag 9. mai.  tok den første sigeren for sesongen då dei slo  4–1 på heimebane.  slo  heime i ein målrik kamp som enda 3–2 etter at det vart skåra fire mål på 10 minuttar i andre omgang.  mot  enda uavgjort 2–2 etter at Sogndal hadde leia 2–0 til pause. Lillestrøm utlikna på eit straffespark av Petter Vaagan Moen, som no var toppskårar i serien med seks mål. – og – enda begge uavgjort og Strømsgodset heldt plassen på toppen av tabellen. Runden vart avslutta med  heime mot , der Brann vann med 2–0 og gjekk opp på sølvplass. Dette var den femte strake heimesigeren til Brann denne sesongen, som derimot hadde tapt alle bortekampane så langt.

Fakta

Kjelder
 fotball.no

8
9. serierunde i Tippeligaen 2013

9. serierunde i Tippeligaen 2013 starta med ein kamp søndag ettermiddag den 12. mai der  slo . Fem kampar til følgde seinare på søndag der  slo  5–0, den største sigeren så langt denne sesongen,  slo ,  slo  og  slo  på bortebane. Kampen mellom  og  enda 0–0

Dei to siste kampane vart spelt måndag 13. mai då  knuste  7–1 på heimebane, der mellom anna Abderrazak Hamed-Allah scora det første hat-tricket i årets Tippeliga. I den siste kampen vann  over  på bortebane. Dette tok Aalesund og Rosenborg opp til høvesvis sølv- og bronseplass på tabellen, medan Strømsgodset heldt førsteplassen med tre poeng ned til Aalesund. 

Det vart scora tre sjølvmål denne runden, dei tre første i årets Tippeliga.

Fakta

Kjelder
 fotball.no

9
10. serierunde i Tippeligaen 2013

10. serierunde i Tippeligaen 2013 var den såkalla 16. mai-runden og alle kampane denne runden vart spelte same dagen med seks kampar kl. 18.00, ein kamp kl. 19.00 og ein kamp kl. 20.05.  mot  og  mot  enda begge uavgjorte.  vann over  ok tok eit byks opp frå kvalikplassen, medan  slo  og heldt leiinga i serien.  gjekk på nok eit tap, heime mot , som vann heile 5–1.  tok imot  for eit fullsett Brann stadion og vann 2–0, medan  henta i land ein heimesiger mot  etter at Sarpsborg hadde utligna 2-2 ut i andre omgang. RBK vann til slutt 4–2 og gjekk opp på sølvplass. Kvelden vart avslutta med siger til  over  i Skien.

Fakta

Kjelder
 fotball.no

10
11. serierunde i Tippeligaen 2013

11 serierunde i Tippeligaen 2013 starta med seks kampar måndag 20. mai og fortsette med dei to siste tysdag 21. mai.

Fakta

Kjelder
 fotball.no

11
12. serierunde i Tippeligaen 2013

12. serierunde i Tippeligaen 2013 starta med ein kamp mellom  og  fredag 24. mai. Strømsgodset vann kampen etter å ha lege under 1–0.  tok den andre sigeren sin for sesongen då dei slo  4–0 på heimebane laurdag ettermiddag 25. mai. Seinare på kvelden slo   2–1 på bortebane. Resten av kampane vart spelte søndag 26. mai. Kampane enda med heimesigrar til  mot ,  mot ,  mot  og  mot . Dette var den sjuande heimesigeren til Brann på rad. Den siste kampen enda uavgjort mellom  og . 

Dette var siste runden før sommarpausen denne sesongen.

Fakta

Kjelder
 fotball.no

12