alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jimmy Nicholl

James Michael Nicholl, kjend som Jimmy Nicholl, () er ein nordirsk fotballtrenar og -spelar, fødd i Canada og oppvaksen i Nord-Irland. Han spelte på Manchester United i tida 1974-81 og var åra 1976-86 aktiv i 73 landskampar for Nord-Irland.

Klubbspel
Nicholl fekk sin ligadebut då Manchester United i 1974/75-sesongen spelte i 2. divisjon. Han var ikkje med då klubben hans i 1976 gjekk på eit overraskande tap i finalen i FA-cupen. Derimot var han med i den sigerrike finalen i FA-cupen 1977 mot Liverpool FC, dessutan deltok han då Arsenal FC vart for sterke og vann FA-cupfinalen 1979 med 3 mål mot United sine 2. Innan hausten 1981 rakk Nicholl å yte sitt i 197 ligakampar og skåre 3 ligamål for United.

Under ny lagsjef i Manchester United hamna Nicholl på innbytarbenken. Perioden 1982-90 vandra han att og fram mellom klubbar som Sunderland FC, kanadiske Toronto Blizzard, og skotske Rangers FC, Dunfermline og til sist Raith Rovers. I den sistnemnde klubben var han spelande trenar frå 1990 til -96. Her opplevde han at Raith den 27. november 1994 vann den skotske ligacupen, etter å ha sigra over Celtic FC, eit oppgjer avgjort med straffetevling.

Landslagsspel
Nicholl spelte vanlegvis høgreback på det nordirske landslaget, vart også nytta på stopparplass. Han debuterte i mars 1976 i ein vennskapskamp mot Israel i Tel Aviv. Sidan var han med då Nord-Irland vann den britiske landslagsmeisterskapen i 1979, ein triumf han var med å gjenta fem år seinare, i den 100. og aller siste turneringa mellom landslaga i Storbritannia. Nicholl spelte alle kampane til Nord-Irland då laget tok seg til kvartfinalane under Fotball-VM 1982 i Spania. Også i VM i fotball 1986 i Mexico var han fast høgreback. Den 12. juni 1986 i Guadalajara kom avskjeden med landslaget, der Brasil med siger 3-0 eliminerte Nord-Irland frå resten av turneringa. Han skåra eitt landslagsmål.

Merittar
Vinnar av FA-cupen:1977 med Manchester United
Tap i FA-cupen: 1979 med Manchester United
Vinnar av den skotske ligacupen: 1994 med Raith Rovers
Britisk meister: 1979 og 1984: for Nord-Irland

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jimmy Nicholl» frå ,  den 8. mars 2019.  
 
eu-football

Nordirske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Rangers-spelarar
Sunderland-spelarar
Dunfermline-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-VM 1986
Mayra Andrade

Mayra Andrade () er ein kappverdisk songar busett i Paris. Ho er anerkjend for si moderne tolking av den tradisjonelle musikkstilen morna frå Kapp Verde.
Andrade er påverka av og blitt samanlikna med Cesária Évora.

Bakgrunn 
Andrade blei fødd i Havanna på Cuba av kappverdiske foreldre, og familien flytta tilbake til Kapp Verde få dagar etter at ho var fødd. Ho budde dei første åra av livet på Kapp Verde, men ettersom faren var diplomat drog ho med familien til mange ulike land som barn. Ho budde mellom anna i Senegal, Angola og Tyskland, men var nokre månader kvart år på hovudøya Santiago på Kapp Verde. Ho flytta til Paris i 2002, og til Lisboa i 2015.

Karriere

Andrade byrja opptre som tenåring. Ho er fleirspråkleg, men har markert seg ved å synga på Kapp Verde-kreol. Ho har sjølv sagt at ho blei inspirert av den brasilianske musikaren Caetano Veloso.

Ho tok songundervisning i Paris då ho var 17 år. På den tida møtte ho komponisten Orlando Pantera og innleidde eit samarbeid med han. 
Ho sang saman med heltinna Cesária Évora på klubben New Morning. 

Mayra Andrade byrja etter kvart å opptre i portugisiskspråklege område som Kapp Verde og Portugal, og i franskspråklege område.
Ho deltok på Oslo World Music Festival i 2013.

I 2015 blei Andrade kjendis-ambassadør for SN-kampanjen 'Fri og likeverdig', med mål om å verna om menneskerettane til LGBT-folk på Kapp Verde.

Innspelingar 
I 2005 spelte Andrade inn ein duett med Charles Aznavour på hans siste album. Ho medverka også på The Paris Sessions med Idan Raichel (Israel) og Vieux Farka Touré (Mali) i The Toure-Raichel Collective, og Roberto Fonescoa sitt Akokan (2009). 

Det føste soloalbumet hennar, Navega, kom ut i 2006. Alle songane bortsett frå ein er sungne på Kapp Verde-kreol. Den ein songen som ikkje er det er den franske «Comme s'il en pleuvait» skriven av Tété.

På det andre albumet sitt, Stória, stória, samarbeidde Mayra med den kappverdiske multi-instrumentalisten Kim Alves, den kamerunske bassisten Étienne M'Bappé og den brasilianske perkusjonisten Zé Luis Nascimento. Det tredje albumet, Studio 105, spelte ho inn live i Maison de la Radio i Paris.

Ifølgje Andrade sjølv var det fjerde albumet hennar, Lovely Difficult (2013), mindre tradisjonelt enn dei tre første. Dette albumet er meir prega av popmusikk og blei spelt inn i samarbeid med artistar frå USA, Israel, Frankrike og Storbritannia, og har tekstar på portugisisk, kreolsk, fransk og engelsk.

Albumet Manga (2019) blei spelt inn i Paris og Abidjan, og inneheld ei blanding av afrobeat, urban musikk og tradisjonelle rytmar frå Kapp Verde.

Verk

Prisar og utmerkingar
I 2001, 16 år gammal, fekk Andrade prisen for beste songskribent under Jeux de la Francophonie.

Andrade fekk «Preis der Deutschen Schallplattenkritik» (prisen til dei tyske platemeldarane) for albumet Navega i 2007 og for Stória, stória... i 2009. Ho fekk også «Newcomer award» i BBC Radio 3 Awards for World Music i 2008.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mayra Andrade» frå , «Mayra Andrade» frå  og «Mayra Andrade» frå  den 8. mars 2019.

Bakgrunnsstoff 
 

Folk frå Havanna
Kappverdarar
Franske songarar
Morna

Morna er ein musikksjanger som stammar frå Kapp Verde. Musikkstilen liknar bossa nova og fado, men er også karakterisert som ei form for blues. Som fado er morna prega av ein melankolsk, nostalgisk lengt, kalla sodade på Kapp Verde og saudade i Portugal. 

Mornamusikk har vanlegvis tekst på Kapp Verde-kreol, og nyttar instrument som strengeinstrumentet cavaquinho, klarinett, trekkspel, fiolin, piano og gitar. Morna blir brukt som dansemusikk til pardans.

Songaren Cesária Évora bidrod til å gjera morna kjend internasjonalt, og hennar største hit var songen «Sodade». Ein ny generasjon musikarar inkluderer Mayra Andrade og Sara Tavares, som begge blei påverka av Évora.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Morna» frå ,  den 8. mars 2019.  
 

Musikksjangrar
Folkemusikk
Kapp Verde
Marguerite Abouet

Marguerite Abouet () er ein fransk-ivoriansk teikneserieskapar. Ho er best kjend for den grafiske romanserien Aya.

Liv
Abouet blei fødd i 1971 i Abidjan, hovudstaden i Elfenbeinskysten, og voks opp i Yopougon. Då ho var 12 år flytta ho og bror hennar til Frankrike, der dei budde hjå grandonkelen sin. Som vaksen busette ho seg i Romainville, ein forstad til Paris, og seinare i Noisy-le-Sec.

Abouet verka som juridisk assistent fram til ho bestemte seg for å satsa på skrivinga på fulltid.

Aya
Den grafiske romanen Aya var det første verket til Abouet, illustrert av ektemannen Clément Oubrerie, som heller ikkje hadde laga slike verk før. Abouet var inspirert av Marjane Satrapi sitt verk Persepolis, ein grafisk roman om ein oppvekst i Iran. Ho hadde også eit ønske om å syna fram ei afrikansk forteljing som ikkje berre fokuserte på krig og svolt, slik det var vanleg i media. Personane hennar frå Elfenbeinskysten går til skule og arbeid, planlegg framtida og har problem heime, nett som folk andre stader i verda. 
Abouet bygde på miljøet og personar ho kjende til då ho voks opp, men elles er ikkje forteljinga sjølvbiografisk.

Aya blei ein suksess, særleg for ein debutforfattar. Det første bandet vann førsteprisen for første teikneserie ved den internasjonale teikneseriefestivalen i Angoulême i 2006. Det blei seld i over 200 000 eksemplar i Frankrike. Det kanadiske forlaget Drawn and Quarterly distribuerte ei engelsk utgåve i USA. Dei trykte over 10 000 eksemplar, eit betydeleg tal for ein debutserie i USA. Abouet overtalte også dei franske forleggjarane sine til å selja billigare versjonar med mjuke permar i Elfenbeinskysten. Mellom 2005 og 2010 kom det ut seks band i serien.

I 2011 byrja Abouet og Oubrerie laga ein animasjonsfilm av forteljinga. Han kom ut i 2013, og blei nominert til César-prisen for beste animasjonsfilm året etter.

Marguerite Abouet har vore stemmeskodespelar ved ulike høve. I 2011 gav ho røyst til l'Africaine  ('den afrikanske kvinna') i animasjonsfilmen Le Chat du Rabbin av Joann Sfar og Antoine Delesvaux, ein adaptasjon av teikneserien av same namn. I 2013 gav ho røyst til Fanta og mère Mamadou i filmen Aya de Yopougon basert på sin eigen serie.

Verk 
 Med Clément Oubrerie som teiknar: serien Aya de Yopougon, Gallimard: seks band mellom 2005 og 2010.
 Med Mathieu Sapin som teiknar: serien Akissi, Gallimard: sju band mellom 2010 og 2016, serien ikkje avslutta.
 Med Agnès Maupré: Délices d'Afrique (kokebok), Alternatives 2012 .
 Med Singeon: serien Bienvenue, Bayou Gallimard : band 1, 2 og 3 i 2010, 2012 og 2014 
 Med Catherine Blancard-Parmentier som teiknar: Essi dans la forêt des monstres, Wakatoon 2017 
 Med Donatien Mary: Commissaire Kouamé, un si joli jardin, Gallimard Bande dessinée, 2017

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marguerite Abouet» frå , og «Marguerite Abouet» frå  den 8. mars 2019.  
 

Franske teikneserieskaparar
Ivorianske forfattarar
Folk frå Abidjan
Fabian Rießle

Fabian Rießle () er ein tysk kombinertrennar frå St. Märgen i delstaten Baden-Württemberg. Åra 2014-19 vann han fire OL-medaljar og like VM-medaljar i øvinga. Både i 2015 og 2017 var han med i dei tyske mannskapa som vann lagtevlinga i verdsmeisterskapen, sameleis under Vinter-OL 2018. Under Ski-VM 2019 gjekk han, i spann med Eric Frenzel, inn til gull i tomannstevlinga. I individuelle tevlingar vann Rießle ein bronse i Vinter-OL 2014 og ein sølv i Vinter-OL 2018. Frå desember 2015 til mars 2018 sigra han i 9 individuelle renn i verdscupen i kombinert.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fabian Rießle» frå ,  den 8. mars 2019.  
 

Tyske kombinertløparar
Verdsmeistrar i kombinert
Olympiske meistrar for Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Tyskland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Tyskland
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Tyske deltakarar under vinter-OL 2014
Kombinertløparar under vinter-OL 2014
Medaljevinnarar under vinter-OL 2018
Tyske deltakarar under vinter-OL 2018
Kombinertløparar under vinter-OL 2018
Deltakarar under Ski-VM 2015
Tulia

Tulia er ei polsk musikkgruppe som kombinerer tradisjonell folkemusikk med moderne musikkstilar. Bandet vart skipa i 2017 i Szczecin i Polen. Ho består av Joanna Sinkiewicz, Dominika Siepka, Patrycja Nowicka og Tulia Biczak, som bandet er namngjeve etter. I 2017 fekk gruppa stor merksemd etter å ha gjeve ut ein coverversjon av Depeche Mode sin låt «Enjoy the Silence» på YouTube.

I 2018 gav gruppa ut debutalbumet Tulia på Universal Music Poland. Albumet har fleire originale songar, og dessutan coverlåtar av polske og internasjonale artistar. Albumet selde raskt over 30 000 eksemplar og nådde platina-status i Polen.

15. februar 2019 kunngjorde den polske  allmennkringkasteren Telewizja Polska (TVP) at Tulia var vald til å representera landet i Eurovision Song Contest 2019.

Diskografi

Album

Singlar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tulia (band)» frå ,  den 9. mars 2019.  

Polske musikkgrupper
Skipingar i 2017
Eurovision Song Contest 2019-deltakarar
Inge Staldvik

Inge Jostein Staldvik () er ein norsk småbrukar, vertshuseigar og politikar frå Røyrvik i Nord-Trøndelag.

Far hans var småbrukar i Stallvikgrenda, på eit bruk Inge Staldvik sjølv dreiv vidare frå 1983. Sjølv var han i 1972, 17-år gammal, med på å organisere Folkebevegelsen mot EEC i Røyrvik, same året som han fullførte realskulen. Sidan gjekk han på Mære landbruksskole i 1972/73 og Ringsaker folkehøgskole i 1974/75, året imellom var han gruvearbeidar ved A/S Skorovas Gruber. Perioden 1975–78 arbeidde han som likningssekretær i Nittedal kommune.

Frå 1978 til-82 var Staldvik organisasjonssekretær i Nord-Trøndelag AUF, formann i organisasjonen 1982–83. Frå nyår 1984 var han ordførar i Røyrvik, knapt 29 år gamma vart han då den yngste ordføraren i landet. Mindre enn to år seinare vart han vald inn på Stortinget for Arbeidarpartiet frå Nord-Trøndelag. På Tinget plasserte Arbeidarpartiet han i Landbrukskomitéen. I si andre stortingsperiode markerte Staldvik motstand mot partileiinga og Gro Harlem Brundtland i spørsmålet om Noregs tilknyting til EF (seinare EU). Den 15. desember 1992 valde han difor å melde seg ut av Arbeidarpartiet, ettersom han fann at EØS-avtalen stridde mot vitale interesser i Noreg. 13. januar 1993 melde han seg inn i Sosialistisk Venstreparti. Etter stortingsvalet 1993 var han 1. vararepresentant til Stortinget 1993–97, framleis vald frå Nord-Trøndelag.

Staldvik leia Røyrvik Nei til EU i 1994. Sidan var han fylkesleiar 1994-96 i Nord-Trøndelag SV, leiar i Naumdøla Mållag 1996–2000, leder i Nord-Trøndelag Bonde- og Småbrukarlag 2002–09 og styremedlem 2003-05 i Norsk Bonde- og Småbrukarlag. Han var elles kommunestyremedlem 1995-2003 i Røyrvik og fylkestingsmedlem 1999-2007 i Nord-Trøndelag.

Staldvik utdanna seg i tradisjonsmat ved Høgskolen i Telemark i 2002, og han studerte kommunal økonomi og leiing ved Høgskolen i Nord-Trøndelag fram til 2004. Frå 2005 dreiv han også vertshuset Skjenkestova i Skorovas.

I 2010 melde Staldvik seg ut av Sosialistisk Venstreparti i protest mot at nestleiaren Bård Vegar Solhjell uttalte det var ynskjeleg med auke i bestandane av dei store rovdyra i Noreg.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1985-1989
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Olav Svalastog

Olav Svalastog () var ein lærar og politikar frå Nissedal i Telemark, stortingsrepresentant 1945-49 for Kristeleg Folkeparti.

Svalastog tok eksamen ved Notodden lærerskole i 1917. Der etter underviste han eitt år i Vrådal og eitt år i framhaldsskulen i Treungen. Frå 1919 til 1942 var han lærar på folkeskulen i Treungen og samstundes klokkar. Han hadde odel til slektsgarden i Nissedal og dreiv denne frå 1931 til 1954.

Hausten 1945 vart Svalastog vald til stortingsmann frå Telemark, den aller fyrste Kristeleg Folkeparti-representanten frå fylket. På stortinget var han medlem i Landbrukskomiteen. Han lukkast ikkje verte attvald i 1949, så åra 1950-54 arbeidde han i skulestova i Tveit i Åmli kommune. Etter dess var han lærar 1954-57 i Kilebygda i Solum kommune og 1957-63 på Kroken skule i Fjære i Aust-Agder. Medan han budde i Solum, var han 1955-57 medlem i heradsstyret.

Svalastog var aktiv i søndagsskulen. 1933-42 var han formann Aust-Agder søndagsskulekrins og 1942-53 i Telemark søndagsskulekrins.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1945-1949
Norske lærarar
Folk frå Nissedal
Astrid Young

Vendela Astrid Young () er ein kanadisk songar-låtskrivar. Ho er dottera til journalisten, sportsskribenten og romanforfattaren Scott Young og den andre kona hans, Astrid Carlson, og halvsyster til musikaren Neil Young, som kjøpte den første gitarforsterkaren til ho i 1970-åra. Etter ein kort periode i glam metal-gruppa Sacred Child i 1980-åra, song ho korvokal på fleire album gjennom 1980- og 1990-åra. Ho syng på Neil Young-albuma Unplugged, Road Rock Vol. 1 og  Harvest Moon. Young har òg gjeve ut tre soloalbum, Brainflower i 1995, Matinee i 2002 og One Night at Giant Rock i 2014. In addition to writing a Canadian bestselling book, Being Young,

Diskografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Astrid Young» frå ,  den 9. mars 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Inbetweens Records
 Offisiell nettstad

Kanadiske rockesongarar
Kanadiske låtskrivarar
Musikarar frå Toronto
Neil Young
Kanadiske rockegitaristar
Kanadiske rockebassistar
SATB

SATB (også SCTB) er ei utbreidd forkorting for den vanlege besetninga i eit firstemmig kor- eller solistensemble med ei eller fleire stemmer per stemmeleie – Sopran (soprano), Alt (contralto), Tenor (tenore) og Bass (basso).

SATB er den vanlege besetninga i oratorium frå barokkmusikk, wienerklassisisme og romantisk musikk, frå Johann Sebastian Bach til Johannes Brahms.

Ensemble med fire instrument frå same instrumentfamilie blir også av og til kalla SATB. Nokre døme er eit ensemble med saksofonar: sopran-, alt-, tenor- og baritonsaksofon) eller blokkfløyter. Dei enkelte kontrapunktiske stemmene i mange instrumentale komposisjonar, særleg fuger, som Die Kunst der Fuge og Musikalisches Opfer av Bach, blir også kalla SATB.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «SATB» frå ,  den 9. mars 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Komposisjoner for SATB i Choral Public Domain Library 
 Eksempel på et SATB-kor med flere sangere pr stemme, J.S. Bach: Jesu, meine Freude, BWV 227  - Vocalconsort Berlin, (youtube)

Kor
Musikk
Forkortingar
Alessandro Pittin

Alessandro Pittin () er ein italiensk kombinertrennar frå Tolmezzo. Han vann bronsemedaljen i normalbakke/10 km under Vinter-OL 2010 og sølvmedaljen i same øvinga då Ski-VM 2015 fann stad i Falun. Pittin hadde per 1. mars 2019 sigra i tre renn i verdscupen i kombinert.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alessandro Pittin» frå ,  den 9. mars 2019.  

Italienske kombinertløparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under vinter-OL 2006
Kombinertløparar under vinter-OL 2006
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Italienske deltakarar under vinter-OL 2010
Kombinertløparar under vinter-OL 2010
Italienske deltakarar under vinter-OL 2014
Kombinertløparar under vinter-OL 2014
Italienske deltakarar under vinter-OL 2018
Kombinertløparar under vinter-OL 2018
François Braud

François Braud () er ein fransk kombinertrennar frå Pontarlier som vann VM-gull i lagtevlinga under Ski-VM 2013 og i tomannsstafett under Ski-VM 2015. Han har elles vunne sølvmedaljen i storbakke/10km ved VM 2015 og bronsemedaljen i same øvinga ved VM 2017, og ein bronse i lagtevlinga ved VM 2015. I verdscupen i kombinert 2019 hadde Braud per 1. mars 2019 fått bokført ein andre- og ein tredjeplass som best i individuelle tevlingar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «François Braud» frå ,  den 9. mars 2019.  

Franske kombinertløparar
Franske deltakarar under vinter-OL 2006
Kombinertløparar under vinter-OL 2006
Franske deltakarar under vinter-OL 2010
Kombinertløparar under vinter-OL 2010
Franske deltakarar under vinter-OL 2014
Kombinertløparar under vinter-OL 2014
Franske deltakarar under vinter-OL 2018
Kombinertløparar under vinter-OL 2018
Anna Odobescu

Anna Odobescu (), òg stava Ana Odobescu, er ei moldovsk songarinne. I 2019 vann ho den moldovske uttakinga til Eurovision Song Contest, O melodie pentru Europa, med låta «Stay». Ho skal dermed representera  Moldova i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv.

Bakgrunn 
Odobescu vart fødd i byen Dubăsari i Transnistria, ein de facto sjølvstyrt region i austre Moldova. Ho har ei diplomgrad frå Academia de Muzică, Teatru și Arta Plastice i hovudstaden Chișinău.

Laurdag 2. mars 2019 vart ho nasjonalt kjend i Moldova, då ho deltok i den moldovske songtevlinga O melodie pentru Europa, med låta «Stay». Ho var favoritten til juryen, og nummer to blant tv-sjåarane, men enda opp som vinnar samanlagt. Med sigeren blei ho vald ut til å representera Moldova i Eurovision Song Contest i Tel Aviv i Israel i mai 2019.

Diskografi 

 2019 – «Stay»

Referansar 

Moldovske songarar
Moldovske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2019-deltakarar
Leonora Colmor Jepsen

Leonora Colmor Jepsen (), kjend under artistnamnet Leonora, er ein dansk songar og låtskrivar fødd i Hellerup. Ho vann Dansk Melodi Grand Prix 2019 med songen «Love is Forever» representerte dimed  Danmark i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv.

I «Love is Forever» song ho på fire språk: engelsk, fransk, tysk og dansk.

Leonora hadde tidlegare vunne det danske juniormeisterskapet i kunstløp tre gongar. Ho har òg delteke i nordiske meisterskapar og i junior-VM i kunstløp.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Leonora (sanger)» frå ,  den 9. mars 2019.  
 

Danske musikarar
Danske songarar
Dansk Melodi Grand Prix-deltakarar
Dansk Melodi Grand Prix-vinnarar
Danske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2019-deltakarar
Endre Vestvik

Endre Kristian Vestvik () var ein emissær, gardbrukar og politikar frå Finnås/Bømlo i Hordaland. Han representerte Rogaland og Kristeleg Folkeparti på Stortinget frå 1954 til han døydde, vel to år seinare.

Far til Vestvik var målar og han arbeidde sjølv i yrket til 1917, inn i mellom dei periodane han deltok i fiskeria. Han tok så noko utdanning ved bibelskular i Bergen, og seinare i Oslo. Frå 1918 til -33 reiste han rundt om i Sunnhordland, Hardanger og Voss som emissær for ulike kristendoms-organisasjonar. Åra frå 1927 til -34 forpakta han gardsbruk på Jæren. I 1934 byrja han som bureisar i Randaberg, eit bruk han dreiv med han levde. Samstundes var han aktiv emissær i Ryfylke og Jæren krins av Indremisjonen.

Vestvik engasjerte seg i partipolitikken for Kristeleg Folkeparti. Han hadde plass i heradsstyret i Randaberg frå 1945 til han døydde, ordførar i åtte år frå 1947. Hausten 1953 vart han vald til å representere Rogaland på Stortinget, møtte der frå nyår 1954 til han døydde. På Tinget var han medlem i Protokollkomiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1954-1957
Folk frå Bømlo
Folk frå Randaberg
Arne Askildsen

Arne Askildsen () var ein norsk lensmann og politikar, fødd i Kristiansand. Han representerte Kristeleg Folkeparti på Stortinget perioden 1954-57.

Askildsen var son til ein skipstømmermann. Etter framhaldsskule 1912/13 arbeidde han 1914-15 på kemnerkontoret i Kristiansand. Der etter gjekk han handelsskule og fekk i 1916 jobb på fylkeskontoret i Mandal, frå 1919 som fylkesfullmektig for Vest-Agder. I 1928 tok Askildsen over som lensmann i distriktet Halse, Harkmark og Mandal, ei stilling han hadde i 40 år.

Askildsen var medlem i kommunestyret i Mandal frå 1936 til 1940, 1945-47 og 1951-63. Hausten 1953 vart han vald inn på Stortinget for Kristeleg Folkeparti, perioden 1954-57 hadde han sete i Justiskomiteen. Gjennom størsteparten av livet var han aktiv i Norsk Luthersk Misjonssamband, mellom anna var styremedlem 1939–55 og 1958–64, i tillegg var han formann for pensjonskassa til misjonssambandet frå 1952 til 1966.
 
Arne Askildsen var far til forfattaren Kjell Askildsen.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1954-1957
Folk frå Kristiansand
Folk frå Mandal
Federico Pellegrino

Federico Pellegrino () er ein italiensk langrennar frå Aosta som spesialiserte seg i sprintøvingane. Han vart verdsmeister i sprinttevlinga under Ski-VM 2017, og tok sølvmedaljen i same øvinga både i Vinter-OL 2018 og Ski-VM 2019. Pellegrino har òg vunne tre VM-medaljar i tomannsstafett, bronse i 2015 og sølv i 2017 i spann med Dietmar Nöckler, og bronse i 2019 i lag med Francesco De Fabiani.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Federico Pellegrino» frå ,  den 10. mars 2019.

Bakgrunnsstoff 
 

Italienske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Italia
Italienske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Medaljevinnarar under vinter-OL 2018
Italienske deltakarar under vinter-OL 2018
Langrennsløparar under vinter-OL 2018
Italienske deltakarar under vinter-OL 2022
Langrennsløparar under vinter-OL 2022