alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ram Bow Bluff

Ram Bow Bluff er ein markant fjellskrent på austsida av Stephenson Bastion sør i sentrale delar av Shackleton Range. Han vart først vitja av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1957 og gjeven det skildrande namnet etter likskapen til vedderstevnen på gamle slagskip.

Kjelder

Klipper i Coats Land
Shaler Cliffs

Shaler Cliffs er nokre klipper 3 km aust-søraust for Charpentier Pyramid, med ei høgd opp til 1000 meter over havet i norddelen av Herbert Mountains i Shackleton Range. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy i 1967, og kartlagt frå bakken av British Antarctic Survey (BAS), 1968-71. I samband med at namn på glasiologar vart gjeve til stader i området, vart dei namngjevne av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) after Nathaniel S. Shaler (1841-1906), ein amerikansk geolog som i lag med geografen William Morris Davis skreiv artiklar og glasiologi, 1884-92.

Kjelder

Klipper i Coats Land
Stewart Buttress

Stewart Buttress er ein fjellskrent (1005 moh) som ligg 3,5 km sør for Maro Cliffs i Theron Mountains. Han vart først kartlagt av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–57) og kalla opp etter Reginald H.A. Stewart, som var meteorolog med den fremre gruppa under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1955-56.

Kjelder

Klipper i Coats Land
Turnpike Bluff

Turnpike Bluff er ei markant fjellskrent heilt sørvest i Shackletonkjeda, 9 km sørvest for Mount Homard. Han vart først kartlagt i 1957 under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og fekk dette namnet fordi han markerer starten bresprekkområdet i Recoverybreen som kjøretøya til Commonwealth Trans-Antarctic Expedition hadde vanskar med å passere på reisa frå Shackleton Base til Sørpolen i 1957.

Kjelder

Klipper i Coats Land
Zittel Cliffs

Zittel Cliffs er ei gruppe klipper med ei høgd opp mot kring 1400 m nordvest i Du Toit Nunataks i Read Mountains i Shackletonkjeda. Klippene vart kartlagte under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1957, fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967, and vidare kartlagt av British Antarctic Survey (BAS), 1968-71. I samband med at stader i området vart namngjevne etter geologar, vart dei namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 etter Karl Alfred von Zittel (1839-1904), ein tysk paleontolog som spesialiserte seg på studie av fossile svampar.

Kjelder

Klipper i Coats Land
Gjeldsoppgjeret med Danmark

Gjeldsoppgjeret med Danmark er nemninga på delinga av den felles dansk-norske statsgjelda som fann stad etter oppløysninga av Danmark-Noreg i 1814. Det opphavelege danske kravet da forhandlingane starta i 1815 var 6 millionar spesiedalar av ei anslått total dansk-norsk statsgjeld på 30 millionar spesiedalar. Etter press frå stormaktane vart det i 1819 drøfta fram ei avtale der Noreg vart pålagt å betale Danmark 3 millionar riksdalar hamburger banco.

I Noreg vart det stor motstand mot avtalen og den framkalla den mest dramatiske krisa i Unionen mellom Noreg og Sverige før sjølve oppløysninga i 1905. Da Stortinget vart samla i 1821 trua kong Karl Johan den norske nasjonalforsamlinga med troppesamling på Etterstad for å få avtalen godkjend.

Kjelder 
 Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Gjeldsoppgjøret med Danmark»  frå , den 9. februar 2014, revisjon 12956640.  
 oppgav desse kjeldene:
 Narve Bjørgo, Øystein Rian og Alf Kaartvedt, Selvstendighet og union: Fra middelalderen til 1905, Universitetsforlaget 1995, ISBN 82-00-22393-0 Fra bokhylla.no
 Fritz Hodne og Ola Honningdal Grytten, Norsk økonomi i det 19. århundre, Fagbokforlaget, Bergen, 2000, ISBN 82-7674-352-8
 Poul Christian Holst, Efterladte Optegnelser om sit Liv og sin Samtid, side 121-131, Christiania, 1876 Fra bokhylla.no
 Francis Sejersted, Den vanskelige frihet : 1814-1851, Cappelen Oslo 1978 ISBN 8202034418 Fra bokhylla.no
 Sverre Steen, Det frie Norge, bind 3, J.W. Cappelens Forlag, Oslo 1954 Fra bokhylla.no

Bakgrunnsstoff 
 Om gjeldsoppgjøret med Danmark , frå nettstaden stortinget1905.no

Litteratur
 Narve Bjørgo, Øystein Rian og Alf Kaartvedt, Selvstendighet og union: Fra middelalderen til 1905, Universitetsforlaget 1995, ISBN 82-00-22393-0 Fra bokhylla.no
 Fritz Hodne og Ola Honningdal Grytten, Norsk økonomi i det 19. århundre, Fagbokforlaget, Bergen, 2000, ISBN 82-7674-352-8
 Poul Christian Holst, Efterladte Optegnelser om sit Liv og sin Samtid, side 121-131, Christiania, 1876 Fra bokhylla.no
 Francis Sejersted, Den vanskelige frihet : 1814-1851, Cappelen Oslo 1978 ISBN 8202034418 Fra bokhylla.no
 Sverre Steen, Det frie Norge, bind 3, J.W. Cappelens Forlag, Oslo 1954 Fra bokhylla.no

Unionen mellom Noreg og Sverige
Danmark-Noreg
Dansk historie
1818 i Noreg
Dal kyrkje

Dal kyrkje er ei langkyrkje  i Tinn kommune i Vestfold og Telemark.

Kyrkja avløyste ei stavkyrkje frå mellomalderen. Ho vart ombygd og fekk si noverande framtoning i 1842, truleg etter planar av H.D.F. Linstow. Kyrkja vart restaurert i 1960–62 under leiing av Stephan Tschudi-Madsen.

På altarveggen heng eit stort krusifiks skore Olav O. Bitustøyl i kopi etter eit som vart sendt til Oldsaksamlinga i Oslo, og måla av ein kunstmålar Damman.

Kjelder
 
 Tinn kyrkjelege fellesråd

Bakgrunnsstoff
 
 

Kyrkjer i Øvre Telemark prosti
Kyrkjer i Tinn
Norske kyrkjer frå 1770-åra
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kulturminne i Tinn
Frøystul fjellkyrkje

Frøystul fjellkyrkje er eit sportskapell i Tinn kommune i Vestfold og Telemark fylke.

Fjellkyrkja står eit par mil vest for tettstaden Rjukan og seiast å vere bygd av det som tidlegare var biljardhus ved Krokan hotell. I området skal det ha vore ei kyrkje i mellomalderen. Kyrkja vart teken i bruk 14. august 1949 og innvigd 30. august året etter. Ho skal ha vorte utvida eit par gonger etter dette.

Bakgrunnsstoff
 
 
 Kyrkjesøk

Fotnotar 

Kyrkjer i Øvre Telemark prosti
Kyrkjer i Tinn
Norske kyrkjer frå 1950
Kulturminne i Tinn
Rjukan kyrkje

Rjukan kyrkje er ei krosskyrkje  i Tinn kommune i Vestfold og Telemark.

Kyrkja vart teikna av brørne Carl og Jørgen Berner, som vann ein arkitektkonkurranse, og innvigd i 1915. I 1927 vart kyrkja ramma av ein flaum som utløyste stein- og jordskred. I 1953 datt taket ned, men ingen kom til skade. I 1965 brann kyrkja innvendig under innspeling av filmen Heroes of Telemark. Deretter vart ho bygd om innvendig etter planar av Asbjørn Stein, slik at ho i dag i praksis er ei arbeidskyrkje, sjølv om ho har ei meir tradisjonell ytre framtoning.

Kyrkjegården og gravkapellet er ein annan stad i byen, sør for jernbanelina.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
 

Kyrkjer i Øvre Telemark prosti
Kyrkjer i Tinn
Norske kyrkjer frå 1910-åra
Krosskyrkjer i Noreg
Kulturminne i Tinn
1915 i Noreg
Skirva fjellkyrkje

Skirva fjellkyrkje og ungdomssenter er ei arbeidskyrkje (eller eit sportskapell)  i Tinn kommune i Vestfold og Telemark.

Kyrkja står på om lag 900 meter i fjellet mellom Tinn Austbygd og Veggli i Numedal.

Kjelder
 Skirva fjellkyrkje

Fotnotar

Kyrkjer i Øvre Telemark prosti
Kyrkjer i Tinn
Norske kyrkjer frå 1976
Arbeidskyrkjer
Henderson Bluff

Henderson Bluff er ein fjellskrent, 1660 moh, langs vestsida av Lexington Table 17 km nord for Mount Lechner i Forrestal Range i Pensacolafjella i Antarktis. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956–66 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter John R. Henderson, ein geofysikar i Pensacolafjella, 1965–66.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Huie Cliffs

Huie Cliffs er nokre bratte klipper oppom May Valley langs nordvestkanten av Saratoga Table i Forrestal Range i Pensacolafjella i Antarktis. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names etter Carl Huie, ein teknikar i Antarktis, 1976–77 og ein geolog med US Geological Survey i Pensacolafjella, 1978–79.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Lisignoli Bluff

Lisignoli Bluff er ein fjellskrent, 610 moh, på nordenden av Schneider Hills i Argentina Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-67. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Cesar Augusto Lisignoli, ein argentinsk glasiolog og forskingssjef ved Ellsworth-basen, vinteren 1961.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Magnetite Bluff

Magnetite Bluff er ein skrent 3,5 km nordaust for Mount Stephens på vestsida av Saratoga Table i Forrestal Range. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN), 1979, etter forslag frå Arthur B. Ford og etter det geologiske arbeidet til US Geological Survey (USGS) i område då det vart funnen mykje magnetitt i gabbroen i området som førte til store magnetiske anomaliar over Forrestal Range.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
The Organ Pipes

The Organ Pipes er nokre markante klipper på nordvestsida av Jaeger Table, sør for Cairn Ridge i Dufek Massif i Pensacolafjella. Namnet indikerer at dei liknar orgelpiper på grunn av forvitring langs vertikale sprekker i gabbroen her. Dei vart namngjeven av Arthur B. Ford, ein geolog i US Geological Survey (USGS), og leiaren for gruppa frå USGS som kartla Pensacolafjella, 1978-79.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Nutt Bluff

Nutt Bluff er ein fjellskrent med ei høgd opp mot kring 1315 moh søraust for Alley Spur i Dufek Massif. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter forslag frå Arthur B. Ford, leiaren for ei gruppe geologar i US Geological Survey (USGS) i Dufek Massif, 1976–77, etter Constance J. Nutt, ein geolog ved Stanford University i Stanford i California, som var medlem av gruppa frå USGS.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Plankington Bluff

Plankington Bluff er ein stor fjellskrent langs sørvestkanten av Mackin Table, 9 km søraust for Shurley Ridge i Patuxent Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter John C. Plankington jr., meteorolog ved Amundsen-Scott-stasjonen, vinteren 1967.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Pujato Bluff

Pujato Bluff er ein fjellskrent, 660 moh, lengst sør i Schneider Hills i Argentina Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-67. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter general Hernan Pujato, som var øvstkommanderande for det argentinske mannskapet som overvintra ved General Belgrano-stasjonen i 1955 og 1956.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Ramsey Cliff

Ramsey Cliff er ei klippe langs Torbert Escarpment, som ligg 3,5 km nordaust for Mount Torbert i Neptune Range i Pensacolafjella. Ho vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert E. Ramsey, ein lagersjef ved Ellsworth-basen, vinteren 1958.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Ruthven Bluff

Ruthven Bluff er ein stor fjellskrent 2 km sør for Sosa Bluff i Schneider Hills-delen av Argentina Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-67 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard W. Ruthven, ein landmålar i USGS som vitja skrenten i 1965-66.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Sheriff Cliffs

Sheriff Cliffs er ei gruppe klipper med ei høgd opp mot kring 1750 moh vest for Gabbro Crest på Saratoga Table i Forrestal Range i Pensacolafjella. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1979 etter Steven D. Sheriff, ein geolog ved Western Washington State University i Bellingham i Washington, som arbeidde i området, 1978-79.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Skidmore Cliff

Skidmore Cliff er ei ujamn austvendt klippe, 7 km lang, ved enden av ein utstikkar som går austover frå Saratoga Table i Forrestal Range i Pensacolafjella i Antarktis.

Klippa vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og U.S. Navy sine flyfotografi i 1956–66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Donald D. Skidmore, ein forskar på ionosfæren ved Ellsworth-basen, vinteren 1957.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Sorna Bluff

Sorna Bluff er ein markant fjellskrent på nordsida av Saratoga Table, oppom enden av May Valley i Forrestal Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Ronald E. Sorna i US Navy, pilot på flyfotograferingsturane i Pensacolafjella.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Sosa Bluff

Sosa Bluff er ein fjellskrent 2 km sør for Lisignoli Bluff i Schneider Hills-delen av Argentina Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-67 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant O.R. Sosa, som var argentinsk øvstkommanderande på General Belgrano-stasjonen, vinteren 1966.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Vigen Cliffs

Vigen Cliffs er ei gruppe klipper med ei høgd opp mot kring 1750 moh aust for Gabbro Crest på Saratoga Table i Forrestal Range i Pensacolafjella i Antartctica.

Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1979 etter Oscar C. Vigen, budsjett- og planleggingsmann i polaravdelinga tilNational Science Foundation i 1968-85.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Wrigley Bluffs

Wrigley Bluffs er nokre fjellskrentar som strekkjer seg over 7 km og som ligg 6 km nord for Mount Cross i Anderson Hills nord i Patuxent Range i Pensacolafjella. Dei vart kartlagte av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard J. Wrigley, ein utstyrsoperatør ved Palmer-stasjonen, vinteren 1966.

Kjelder

Klipper i Queen Elizabeth Land
Gautefall fjellkyrkje

Gautefall fjellkyrkje er eit sportskapell i Drangedal kommune i Vestfold og Telemark.

Kyrkja vart innvigd i 1997 og utvida på 2000-talet (innvigd juni 2010). Ei stifting står bak drifta av fjellkyrkja.

Kjelder
 Drangedal prestegjeld 
 Drangedalsposten, 23. juni 2010

Fotnotar

Kyrkjer i Drangedal
Kyrkjer i Bamble prosti
Norske kyrkjer frå 1997
Hit Me Up

«Hit Me Up» er ein singel av Charlie, gjeven ut 19. februar 2014. Songen er skriven av Melanie Fontana, John Asher og Lars Hustoft. 27. januar 2014 vart ein liten del av songen offentleggjort av Norsk rikskringkasting i ein presentasjonsvideo på 15 sekundar, laga i samband med Melodi Grand Prix 2014.

Eurovision

Melodi Grand Prix 2014
«Hit Me Up» er eit av bidraga i den andre semifinalen i Melodi Grand Prix 2014, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.

Bakgrunnsstoff
 
 

Singlar frå 2014
Norske songar
Melodi Grand Prix 2014-songar
Charlotte Tepstad Carlsen-songar
Songar skrivne av Melanie Fontana
Songar skrivne av John Asher
Songar skrivne av Lars Hustoft
Engelskspråklege songar
Engelskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Oslomeridianen

Oslomeridianen er nemninga for ein særnorsk nullmeridian (null-lengdegrad) frå 1948 som med tida er gått ut or bruk. Men for mange av turgåarane i Nordmarka i Oslo er Oslomeridianen likevel eit kjent fenomen ved at det er markert ved hytta til idrettslaget Lyn, som ligg attmed vatnet Store Åklungen (sørvest i vatnet), at Oslomeridianen kryssar 60 gradar nordleg breidde på staden der hytta ligg.

Oslomeridianen vart nytta frå 1948 i samband med kartlegging og oppmåling av Noreg etter det såkalla System ngo 1948, eit nasjonalt koordinatsystem som seinare er erstatta av eit internasjonalt system. Meridianen går gjennom Observatoriet i Oslo, som i 1865 var fastsett til å liggje 10º 43'22.5" (10 gradar, 43 minutt og 22,5 sekund) aust for Greenwich-observatoriet i London i England. Dette kunne fastsettjast ved hjelp av astronomiske observasjonar og overføringar av tidspunkt over telegrafliner frå observatoria i København og Stockholm, ettersom desse observatoria allereie hadde fastlagd astronomisk sine lengdegrad-plasseringar i høve til observatoriet i Greenwich. Etter kvart vart lengdegraden gjennom observatoriet i Greenwich godteken over heile verda som sams nullmeridian.

Meridianar
Geodesi
Navigasjon
Store Åklungen

Store Åklungen er eit vatn som ligg 293 meter over havet i skogsområdet Nordmarka i Oslo, attmed gangvegen frå Sognsvann nordover til serveringsstaden Ullevålseter. Vatnet har avlaup i sør til ein bekk som gjeng til vatnet Lille Åklungen, som har avlaup ved ein bekk sørover til Sognsvann. Høgda på vassflata på alle desse tre vatna er regulert frå gamalt av ved hjelp av små demningar.

Store Åklungen vert kryssa av breiddegraden 60 gradar nord. På vestsida av vatnet ligg Lyn-hytta, ei hytte som idrettslaget Lyn bygde i si tid, og som kan leigast. Her vert 60-breiddegraden kryssa av den såkalla Oslomeridianen, som var ein lengdegrad som frå 1948 vart nytta som nullmeridian for oppmåling og kartlegging av Noreg, men seinare teke ut or bruk.

Store Åklungen er eit vatn med både aure og åbor, og eit populært vatn for sportsfiskarar. Fiskekort er å få kjøpt hjå Oslomarkas Fiskeadministrasjon (OFA), som disponerer fiskerettane i Oslomarka og driv kultiveringsarbeidet i dei mange fiskevatna i marka.

Bakgrunnsstoff
Oslomarkas Fiskeadministrasjon (OFA): Fiskekort for Oslomarka
Opplysningar frå Skiforeningen (Foreningen til Ski-Idrettens Fremme) om Store Åklungen

Innsjøar i Oslo
Nordmarka
Heatherformasjonen

Heatherformasjonen er ein geologisk lagpakke av siltig, kalkhaldig slamstein, som vart avsett over Brentgruppa frå bathon til kimmeridgetida i nordlege Nordsjøen. Heatherformasjonen vart avsett i opne, marine forhold utanfor det kystnære Brentdeltaet.

Kjelder
 Askheim, Svein. (14. juni 2009). Heatherformasjonen. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Heatherformasjonen

Geologi i Nordsjøen
Geologiske formasjonar frå juratida
Highland-forkastinga

Highland-forkastinga er ei meir enn 400 millionar år gammal forkasting gjennom Skottland frå Arranøya til Stonehaven. Forkastinga dannar grense mellom Det skotske høglandet og Lowlands.

Kjelder
 Askheim, Svein. (27. februar 2011). Highland-forkastningen. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Highland-forkastningen. 

Forkastingar i Europa
Skotsk geologi
Highland
Huginformasjonen

Huginformasjonen er ein geologisk lagpakke av sand som vart avsett i eit strandområde i midtre juratida i sentrale delar av Nordsjøen. Typeområdet er Sleipnerfeltet. Huginformasjonen inneheld tørrgass. Sanden vart avsett i ulike strandmiljø som tidvassbankar, lagune og elveutløp med varierande innslag av marin skifer som tilhøyrer Heatherformasjonen.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 13. juni). Huginformasjonen. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Huginformasjonen. 

Geologi i Nordsjøen
Geologiske formasjonar frå juratida
Kongsvingergruppa

Kongsvingergruppa er ei geologisk lagrekkje som finst i smale soner av grønstein, skifer og kvartsitt, som vart danna i prekambriumtida. Bergartane tilhøyrer det transskandinaviske intrusivbeltet. Typeområdet er Kongsvinger i Hedmark.

Kjelder
 Askheim, Svein. (9. juni 2009). Kongsvingergruppen. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Kongsvingergruppen. 

Geologi i Innlandet
Geologiske formasjonar frå prekambrium
Lofoteneruptiva

Lofoteneruptiva eller Lofoteruptiva er eit bergartskompleks som dekker omtrent halvparten av Lofoten og Vesterålen. Intrusjonane er 1700 til 1800 millionar år gamle og sterkt forvitra. Halvparten er dekt av Raftsund-mangeritten.

Lofoteneruptiva vart intrudert av Lødingen-granitten for 1400 millionar år sidan. Etter dette vart det danna ein suprakrustal serie som høyrer til Leknesgruppa, som består av kvartsitt, glimmerskifer, amfibolitt og marmor.

Kjelder
 Askheim, Svein. (12. september 2010). Lofoten eruptivene. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Lofoten_eruptivene.

Geologi i Nordland
Lofoten
Geologiske formasjonar frå prekambrium
London Clay

London Clay er ei marin leire som vart avsett i byrjinga av eocentida i Londonbassenget.

London Clay er brukt til å produsere murstein, heller og grov keramikk.

Kjelder
Askheim, Svein. (18. juni 2009). London Clay. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/London_clay. 

Eocen
Leire
Engelsk geologi
Londonbassenget

Londonbassenget er ein 250 km lang synklinal i søraustlege England.

Londonbassenget grensar mot Weald og Salisbury Plain i sør og i nord mot Vale of Aylesbury. Den vestlege grensa er i området Marlborough og Wiltshire. I aust går Londonbassenget over i Nordsjøen og langs den nordlege Kent-kysten til Reculver og opp austkysten av Essex til Suffolk.

Londonbassenget vart danna i samband med den alpine orogenesen for 50 millionar år sidan.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2011, 30. mai). Londonbassenget. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Londonbassenget. 

Engelsk geologi
Sedimentbasseng i Europa
Lower Greensand

Lower Greensand er ein glaukonitthaldig grøn sand som vart avsett i nedre krittida (Apt) i Londonbassenget i England, og områda omkring. Nord for Londonbassenget blir han kalla Woburn Sand. I Weald består Lower Greensand av fire avsettingssekvensar: Atherfield Clay, Folkestone Beds, Hythe beds og Sandgate Beds.

Kjelder
Askheim, Svein. (2009, 2. mai). Lower Greensand. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Lower_greensand. 

Engelsk geologi
Geologiske formasjonar i Storbritannia
Geologiske formasjonar frå krittida
Millstone Grit

Millstone Grit er ein geologisk formasjon av mørk leire, silt og grovkorna sand. Formasjonen er blottlagt i Peak District i England. Han vart avsett elvedelta i karbontida.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 9. mai). Millstone Grit. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Millstone_Grit.

Sandstein
Britisk geologi
Geologiske formasjonar frå karbontida
Moray Firth-bassenget

Moray Firth-bassenget er eit sedimentasjonsbasseng i Nordsjøen som vart danna ved rifting i slutten av juratida og byrjinga av krittida. Han er ein del av Nordsjørifta, som er ei trippel rift, med armar som formar Vikinggraben, Sentralgraben og Moray Firth-bassenget. Den nordaust-sørvestlege svakheitssonen vart utvikla i perm-trias-tida og kan følgjast vidare mot søraust langs Great Glen-forkastinga.

Kjelder

Askheim, Svein. (18. juni 2009). «Moray Firth-bassenget». I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014.

Sedimentbasseng i Europa
Geologi i Nordsjøen
Nordlandsprovinsen

Nordlandsprovinsen er eit geologisk område som dekkjer Nordland fylke. Glimmerskifrar og glimmergneisar frå Den kaledonske fjellkjeda finst i store delar av Nordland.

Sentralt i Nordlandsprovinsen mellom Dunderlandsdalen og Fauske finst fire kaledonske skyvedekke. Nedst finn ein Seve-Køli-dekket med to grupper av skifrar derav det nedste fører marmor (Pieske kalk). Deretter følgjer Tespfjelldekket som består av skifrar med marmor. I nord finst Fauskemarmor som tilhøyrer dette dekket. Over følgjer Rødingfjelldekket med to mektige grupper av glimmerskifrar, marmor, kvartsitt og kvartsittkonglomerat. Øvst er Beiarndekket som består av glimmerskifrar og marmor med intrusjonar av eruptiv.

Kjelder
Askheim, Svein. (2. april 2011). Nordlandsprovinsen. I Store norske leksikon. Henta 10. februar 2014 frå http://snl.no/Nordlandsprovinsen. 

Geologi i Nordland
Geologiske felt i Noreg