alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Baby, I Love Your Way

«Baby, I Love Your Way» er ein song skriven og framført av den engelske songaren Peter Frampton. Han kom ut i september 1975 og vart først gjeven ut på Frampton-albumet Frampton i 1975. Songen glir over frå det førre sporet, «Nassau», på albumet.

Eit konsertopptak av songen vart gjeve ut på albumet Frampton Comes Alive! i 1976, og ein singel vart gjeven ut frå dette albumet. Singelen vart populær og nådde 12. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista. Singelen nådde òg tredjeplassen i Canada.

Innhald
7"-singel – United States (1975)
 «Baby, I Love Your Way» – 3:17
 «(I'll Give You) Money» – 4:35

7"-singel – USA  (1976)
 «Baby, I Love Your Way» – 3:28
 «It's a Plain Shame» – 4:21

Salslister

Vekeslister

Årslister

Will to Power-versjonen

I 1987 spelte det amerikanske dance-pop-bandet Will to Power inn Baby, I Love Your Way/Freebird Medley (Free Baby). Songen kombinerer element frå dei rockesongane «Baby, I Love Your Way» og det amerikanske Southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd sin song «Free Bird», som vart ein hit i 1975.  Will to Power sin medley nytta ein meir syntetisk danserytme (i staden for den balladeprega stilen på dei to originale songane). Han låg ei veke på toppen av Hot 100-lista i USA den 3. desember 1988. Songen nådde òg andreplassen på Billboard adult contemporary-lista. 

I mars og april 2009 køyrde VH1 ei nedteljing av dei 100 beste «one hit wonder»-artistane i 1980-åra. Denne versjonen vart då rangert på 97. plassen på lista, trass i at dei fekk ein ny hit i 1991 med ein versjon av 10cc-hitten «I'm Not in Love.»

Spor

 Nederland 12"-singel

Salslister

Salstrofé

Big Mountain-versjonen

Songen vart spelt inn av det amerikanske reggae/popbandet Big Mountain i 1994, og denne nådde sjetteplassen på Billboard Hot 100-lista og andreplassen på UK Singles Chart (bak «Love is All Around» av Wet Wet Wet). Versjonen deira vart ein hit verda over og nådde topp 10 i mange land i Europa. Versjonen finst på filmmusikkalbumet til Reality Bites frå 1994. 

Musikkvideoen vart regissert av Matti Leshem og først send i april 1994.

Innhald
CD-singel – Europa (1994)
 «Baby, I Love Your Way» – 4:28
 «Baby, I Love Your Way» (6 Point 6 on the Richter Scale Mix) – 6:54
 «Baby, te quiero a tí» – 4:40

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
Walter Jackson gav ut ein versjon av songen i 1977. Han vart ein hit i USA på R&B-lista, der han nådde 19. plassen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Baby, I Love Your Way» frå ,  den 8. juni 2018.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1975
Peter Frampton-songar
Songar skrivne av Peter Frampton
Songar produserte av Peter Frampton
Singlar frå 1976
Singlar frå 1988
Singlar frå 1994
Nummer-ein-singlar i Danmark
Nummer-ein-singlar i Sverige
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar på toppen av Billboard Mainstream Top 40 (Pop Songs)-lista
Popballadar
Konsertsinglar
A&M Records-singlar
RCA Records-singlar
Will to Power-songar
Epic Records-singlar
Frampton Comes Alive!

Frampton Comes Alive! er eit dobbelt konsertalbum av den engelske rockemusikaren Peter Frampton, gjeve ut i 1976. Det er eit av dei bestseljande konsertalbuma i USA. «Show Me the Way», «Baby, I Love Your Way» og «Do You Feel Like We Do» vart gjevne ut som singlar. Etter fire soloalbum med lite kommersiell suksess, slo Frampton igjennom med dette konsertalbumet.

Albumet kom ut 6. januar 1976 og nådde etter kvart toppen av Billboard 200 i USA i veka som slutta 10. april 1976, og låg totalt på toppen i ti veker. Det vart det bestseljande albumet i 1976 i USA med over åtte millionar selde eksemplar og vart eit av dei bestseljande konsertalbuma gjennom tidene, med kring 11 millionar selde eksemplar verda over.

Frampton Comes Alive! vart stemt fram som «Årets album» av lesarane til Rolling Stone i 1976. Det låg 97 veker inne på lista og låg framleis på 14. plassen på årslista til Billboard for heile 1977. Det vart rangert på 41. plassen av Rolling Stone på lista deira over dei beste konsertalbuma gjennom tidene.

Bakgrunn og innspeling
Albumet vart spelt inn sommaren og hausten 1975, hovudsakleg i Winterland i San Francisco og Long Island Arena i Commack i New York, i tillegg til songar frå konsertane i SUNY Plattsburgh i Plattsburgh i New York. Winterland-songane vart spelte inn med 24-sporsopptakar. Dei andre vart spelte inn med 16-sporsopptakar.

Konsertalbumet var meint å kome ut på ein enkel LP, men etter forslag frå A&M Records vart det spelt inn nok songar til eit dobbeltalbum.

Utgjeving
Det doble albumet kom ut i USA med redusert pris, 7,98 dollar, som berre var éin dollar over det ei enkelplate kosta i 1976.

Det vart gjeve ut tre hitsinglar frå albumet: «Baby, I Love Your Way», «Do You Feel Like We Do» og «Show Me the Way». Talk box-effekten vart kraftig assosiert med Frampton då han vart nytta på dei to sistnemnde singlane.

I januar 2001 kom det ut ei 25-årsjubileumsutgåve av albumet med fire ekstraspor som ikkje var med på originalutgåva.

Innhald
Alle songar skrivne av Peter Frampton, utanom der andre er nemnde.

25th-årsjubileumsutgåva

Medverkande
Peter Frampton – solovokal, sologitar, talkbox på «Do You Feel Like We Do» og «Show Me The Way»
Bob Mayo – rytmegitar, piano, Fender Rhodes elektrisk piano, Hammondorgel, vokal
Stanley Sheldon – bassgitar, vokal
John Siomos – trommer

Salslister

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Frampton Comes Alive!» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Peter Frampton-album
Konsertalbum frå 1976
A&M Records-album
PolyGram-album
Album produserte av Peter Frampton
I'm in You

I'm in You er det femte studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut i 1977.

Bakgrunn
I'm in You kom ut nesten eitt og eit halvt år etter suksessalbumet Frampton Comes Alive! frå 1976. Det vart spelt inn i Electric Lady Studios i New York, der Frampton's Camel var blitt spelt inn fire år tidlegare. 

Gjestemusikarar på albumet var Stevie Wonder, Richie Hayward, Mike Finnigan, Ringo Starr og Mick Jagger.

I'm in You nådde andreplassen på den amerikanske Billboard-lista. I Canada gjekk albumet rett til topps på lista. Tittelsporet vart den mest suksessrike singelen hans og både albumet og singelen selde til platinaplate. På Cash Box-lista gjekk I'm in You til topps.

Frank Zappa gjorde narr av tittelsporet på songen «I Have Been in You» og i monologen «Is That Guy Kidding or What?»

Innhald
Alle songar skrivne av Peter Frampton; utanom der andre er nemnde:

Salslister
Album

Singel

Salstrofé

Medverkande
Peter Frampton – elektrisk gitar, akustisk gitar, slidegitar, bassgitar, piano, orgel, Moog synthesizer, minimoog, ARP String Synthesizer, clavinet, munnspel, trommer, perkusjon, vokal, talk box
Bob Mayo – orgel, Hammond B-3, synthesizer, Moog synthesizer, ARP String Synthesizer, clavinet, melodica, elektrisk piano, piano, Fender Rhodes, trekkspel, gitar, akustisk gitar, korvokal
Stanley Sheldon – bassgitar, korvokal
John Siomos – trommer, perkusjon, tamburin
Richie Hayward – trommer, perkusjon, congatrommer på «St. Thomas (Don't You Know How I Feel)»,  «Won't You Be My Friend» og «Tried To Love»
Stevie Wonder – munnspel på «Rocky's Hot Club»
Mick Jagger – korvokal på «I'm in You» og «Tried to Love»
Mike Finnigan – korvokal på «Signed, Sealed, Delivered (I'm Yours)»
Ringo Starr – trommer, perkusjon

Produksjon
Produsentar: Peter Frampton, Chris Kimsey, Bob Mayo, Frankie D'Augusta
Lydteknikarar: Peter Frampton, Chris Kimsey, Bob Mayo, Frankie D'Augusta
Miksing: Peter Frampton, Chris Kimsey, Bob Mayo, Frankie D'Augusta
Mastering: George Marino, Doug Sax, Arnie Acosta
Kunstnarisk leiar: Vartan, Roland Young, Ryan Rogers
Fotografi: Neal Preston, Irving Penn
Leiar og koordinator: Beth Stempel, Bill Levenson
Management: Dee Anthony

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'm in You» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Peter Frampton-album
Musikkalbum frå 1977
Album produserte av Chris Kimsey
Album spelte inn i Electric Lady Studios
A&M Records-album
Album produserte av Peter Frampton
Songen I'm in You

«I'm in You» er ein song av Peter Frampton og tittelsporet på albumet I'm in You i 1977. Songen vart gjeven ut på singel og klatra til andreplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og toppen av Cash Box Top 100 og i Canada. Det var dermed den mest suksessrike singelen hans. Han vart halde unna toppen av den amerikanske lista av Andy Gibb sin «I Just Want to Be Your Everything». «I'm in You» vart rangert som den 42. største hitten i USA i 1977.

Låtkskriving og innspeling
«I'm in You» vart skriven av Peter Frampton etter han kom attende til New York City frå turneen der han spelte inn konsertalbumet Frampton Comes Alive! i 1976.

Songen handlar om at Frampton nyleg var blitt separert frå den første kona si, modellen Mary Lovett.

Songen vart spelt inn i Electric Lady Studios i Greenwich Village i New York City. Frampton måtte ha vakter for å hindre overivrige fans frå å forstyrre innspelinga. 

Songen er hovudsakleg driven av klaverinstrument med korvokal av Mick Jagger.

Medverkande
 Peter Frampton – elektrisk gitar, akustisk gitar, piano, vokal
 Bob Mayo – Moog synthesizer
 Stevie Wonder – ARP String Synthesizer
 Stanley Sheldon – bassgitar
 John Siomos – trommer, perkusjon
 Mick Jagger – korvokal

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'm in You (song)» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1977
Peter Frampton-songar
Songar skrivne av Peter Frampton
Songar produserte av Chris Kimsey
Songar produserte av Peter Frampton
Songar frå 1976
A&M Records-singlar
Brønnøy idrettshall

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          12.2143292427063,
          65.46729676725263
        ]
      }
    }
  ]
}Brønnøy Idrettshall (Brønnøyhallen) er ein av dei to idrettshallane i Brønnøy kommune. Han blir bruka kvar dag av aktive barn, ungdommar, vaksne og eldre. Inne i hallen finst det ei stor bane som kan brukast til mange forskjellige idrettar. Nokre eksemplar er handball, futsal, basket, innebandy, volleyball, badminton og bordtennis. I tillegg finst det eit styrkerom med 15 spinningssyklar, romarskin, tredemølle, og forskjellige treningsapparat. I 2. etasje, same bygg, finst det ei tribune med god utsikt over banen, og ein privat barnehage.

Bruk av hallen
I hovudsak blir hallen bruka til handball og innebandytreningar, men han blir også bruka til gym og toppidrett i skuletida. I helgene er hallen eit sosialt samlingspunkt for fleire brønnøyværingar og andre idrettsentusiastar frå andre stadar i Norge. Hallen kan også leiast ut til barnebursdagar, konsertar, messar og forstillingar.

Plassering 
Hallen liggjar sentralt i Brønnøysund, mellom Brønnøysund vidaregåande skule og Brønnøysund stadion, i Skolegata. 

Brønnøy kommune
Idrettshallar i Noreg
Where I Should Be

Where I Should Be er det sjette studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut i 1979.

Bakgrunn
I 1978 var Peter Frampton med i filmversjonen av The Beatles sin Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, i lag med Bee Gees. Han spelte rolla som Billy Shears. Filmen vart dårleg motteken, men sette Frampton på framsida av magasinet Rolling Stone. Filmmusikkalbumet vart derimot ein suksess med ein femteplass på albumlista i USA og selde til platinaplate. Frampton er med på albumet og spelte The Beatles-songar i lag med folk som George Burns. Den 21. juli 1978 kom filmen på kino. I juni 1978 var Frampton involvert i ei alvorleg bilulukke på Bahamas, der han fekk hovudristing, muskelskadar og beinbrot. I tillegg gjorde den langvarige kjærasten hans det slutt. 

Då albumet kom ut i 1979 selde det til gullplate og gav han hitten «I Can't Stand It No More», som nådde 14. plassen på singellista i USA.

Innhald

Medverkande
Donald «Duck» Dunn - bass
Tower of Power - blåserekkje
Gary Mallaber - trommer
Steve Forman - perkusjon
Jamie Oldaker - trommer
Bob Mayo - klaverinstrument
Eddie N. Watkins jr. - bass
Steve Cropper - gitar
Stanley Sheldon - bass
Peter Frampton - gitar, klaverinstrument, vokal

Salslister 
Album

Singel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Where I Should Be» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Peter Frampton-album
Musikkalbum frå 1979
A&M Records-album
Album produserte av Peter Frampton
Brønnøysund vidaregåande skule

Brønnøysund vidaregåande skule (BVS) ligg sentralt i Brønnøysund i Brønnøy kommune på Sør-Helgeland. Det er over 465 elevar og 120 tilsette på BVS. Skulen tilbyr 21 ulike programområde og tek imot elevar frå nabokommunane Vega, Bindal. Sømna og Vevelstad.

Historie 
Tidlegare var skulen delt i to vidaregåande skuler, kalla Østtun som var ei yrkesfagleg skule og Vesttun som var gymnas. I 1990 blei dei to skulane slått saman til ein skule.

Skulen vart pussa opp frå 2013 til 2014, da fekk skulen kantine og bibliotek.

Dei fleste studietilboda er plassert i skulebygget som ligg ved Samfunnshuset. Ei avdeling, Teknisk og industriell produksjon ligg fire kilometer lenger nord i Brønnøysund. Skulen brukar og Brønnøyhallen og turområdet Svarthopen i undervisninga.

Kjelder

Brønnøy kommune
Vidaregåande skular i Nordland
Jelena Prokhorova

Jelena Vladimirovna Prokhorova () er ein russisk tidlegare mangekjempar frå Kemerovo som vart verdsmeister i sjukamp i 2001 og tok OL-sølv i øvinga året før.

Aktiv
Den 23. juli 2000 avslutta Prokhorova sitt livs beste sjukamp i Tula, der ho sanka 6 765 poeng. Under sommarleikane i Sydney to månader seinare tok ho sølvmedalje i sjukampen, 53 poeng bak britiske Denise Lewis og 4 poeng framom Natallja Sasanovitsj frå Kviterussland.

I verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton var Prokhorova i ei klasse for seg, med 6 694 poeng var ho over 150 poeng betre enn Sasanovitsj på andreplassen. Derimot var Prokhorova sjanselaus på å forsvare VM-tittelen i sjukamp i 2003, ho enda då fjerdeplass, over 70 poeng bak bronsevinnar Sananovitsj og meir ein 500 poeng bak verdsmeister Carolina Klüft frå Sverige.

Doping
Etter å ha testa positivt på bruk av forbodne midlar, var ho av Det internasjonale friidrettsforbundet utestengd frå tevlingar i 1 år frå oktober 2005.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje – 6 531 poeng, bakom Denise Lewis (6 584)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 6 694 poeng, framom Natallja Sazanovitsj (6 539)
VM 2003 i Paris: Nr 4 – 6 452 poeng
OL 2004 i Aten: Nr 5 – 6 289 poeng

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jelena Wladimirowna Prochorowa» frå ,  den 8. juni 2018.  
 

Russiske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Russiske deltakarar under sommar-OL 2004
Liz McColgan

Elizabeth McColgan-Nuttall, fødd Lynch, () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Dundee som vart verdsmeister på 10 000 meter i 1991 og tok OL-sølv på same distansen i 1988.

Aktiv
Sommaren 1986 vart McColgan samveldemeister på 10 000 m og nummer sju på same distansen ved europameisterskapen i Stuttgart. Året etter kom ho på andreplass ved terrengløp-VM i Warszawa og på femteplass i milløpet under VM i Roma. I dei olympiske leikane i Seoul hausten 1988 heldt leia ho milløpet til sisterunden, der ho vart forbigått av Olga Bondarenko og måtte nøye seg med sølv.
  
I 1990 forsvarte McColgan samveldetittelen på 10 000 meter i Auckland. Etter å ha vorte mor i november 1990 kom ho tilbake og vann New York maraton våren 1991 og under verdsmeisterskapen i Tokyo var ho aldri truga i kampen om gullmedaljen på 10 000 meter. Året etter var McColgan tilbake i Tokyo der ho sigra i byen sitt maratonløp. 

McColgan vann kvinneklassa i London maraton 1996 og vart nummer to i same tevlinga i 1997 og i 1998. I 1997-løpet kom ho mål på 2.26,52, hennar livs fortaste maratonløp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Nr 7 på 10 000 m – 31.49,4 og nr 12 på 3 000  m – 9.02,4
VM 1987 i Roma: Nr 5 på 10 000 m - 31.19,2
OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje på 10 000 m – 31.08,4, bak Olga Bondarenko (31.05,3)
VM 1991 i Tokyo:  Gullmedalje på 10 000 m – 31.14,3, framom Zhong Huandi (31.35,0)
OL 1992 i Barcelona: Nr 5 på 10 000 m – 31.26,1
VM 1995 i Göteborg: Nr 6 på 10 000 m – 31.40,1
OL 1996 i Atlanta: Nr 16 i maraton – 2.34.30

McColgan sine personlege rekordar er 8.38,2 (1991) på 3 000 m, 14.59,5 (1995) på 5 000 m og 30.57,0 (1991) på 10 000 m.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liz McColgan» frå ,  den 8. juni 2018.  
 

Britiske langdistanseløparar
Britiske deltakarar under sommar-OL 1988
Britiske deltakarar under sommar-OL 1992
Britiske deltakarar under sommar-OL 1996
Rise Up av Peter Frampton

Rise Up er eit album eller EP av Peter Frampton frå 1980. 

Frampton sa: «Dette albumet vart gjeve ut i Brasil for å marknadsføre turneen vår der i 1980 - albumet vart etter kvart til Breaking All the Rules, som kom ut året etter.»

Innhald

Alle songar av Peter Frampton, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Peter Frampton - elektrisk gitar, akustisk gitar, klaverinstrument, vokal
Bos Sabino - klaverinstrument på «Midland Maniac»
Bob Mayo - klaverinstrument, gitar, korvokal på «I Can't Stand It» and «I'm in You»
John Regan - bassgitar
Stanley Sheldon - bassgitar, korvokal på «I Can't Stand It»
Gary Mallaber - trommer på «I Can't Stand It»
Jamie Oldaker - trommer
Anton Fig - trommer på «Rise Up»
Billy Alessi - Yamaha CP 70 og Korg ES 50 på «Rise Up»
Elliot Randall - gitar på «Breaking All The Rules»

Peter Frampton-album
EP-ar frå 1980
Album produserte av Peter Frampton
Breaking All the Rules av Peter Frampton

Breaking All the Rules er det sjuande studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut i 1981.

Bakgrunn
Breaking All the Rules vart spelt inn på liknande vis som føregangaren Rise Up, der bandet spelte songane inn i lag, som på ein konsert. Rise Up vart gjeve ut for å marknadsføre ein konsertturné i Brasil i 1980. Plateomslaget vart fotografert ved 350 W 23rd Street i Chelsea i New York City.

Innhald
Alle songar er skrivne av Peter Frampton, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Peter Frampton - gitar, klaverinstrument, vokal
Steve Lukather - gitar
John Regan -  bassgitar
Arthur Stead - piano, synthesizer, elektrisk piano, orgel, Fender rhodes
Jeff Porcaro - trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Breaking All the Rules (Peter Frampton album)» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1981
Peter Frampton-album
Album produserte av Chris Kimsey
Album produserte av Peter Frampton
Album produserte av David Kershenbaum
A&M Records-album
The Art of Control

The Art of Control er det åttande studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut i 1982 på A&M Records som det siste han gav ut for selskapet. 

I følgje Peter Frampton tvinga selskapet han til å lage eit kommersielt, radiovenleg album han meinte ikkje høyrdest ut som eit «Peter Frampton-album», og han mislikar derfor albumet.

Innhald

Alle songane er skrivne av Peter Frampton og Mark Goldenberg. 

Side ein

Side to

Medverkande
 Peter Frampton - Solovokal, sologitar, bassgitar, klaverinstrument, gitarsynthesizer
 Mark Goldenberg - Rytmegitar, klaverinstrument, korvokal
 John Regan - bassgitar
 Harry Stinson - trommer
 Ian Lloyd - korvokal på «I Read the News», «An Eye for an Eye», «Heart in the Fire» og «Barbara's Vacation»
 Eddie Kramer - korvokal på «Barbara's Vacation»
 JD Dworkow - korvokal på «Barbara's Vacation»

Teknisk
 Eddie Kramer - lydteknikar, miksing
 Guy Charbonneau - assisterande lydteknikar
 Alan Myerson - assisterande lydteknikar
 Cliff Bonnell - assisterande lydteknikar
 Phil Magnotti - assisterande lydteknikar
 Mike Scott - assisterande lydteknikar
 Don Wershba - assisterande lydteknikar
 George Marino - mastering
 Hitoshi Takiguchi - mastering
Plateomslag
 Norman Moore - kunstnarisk leiar, design
 Glenn Wexler - fotografi
 Jeffrey Kent Ayeroff - kunstnarisk leiar
 Shinjiro Kawashima - kunstnarisk undersøking
 Chihiro Nozaki - kunstnarisk koordinator

Salslister
Album

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Art of Control» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1982
Peter Frampton-album
Album produserte av Eddie Kramer
Album produserte av Peter Frampton
A&M Records-album
Premonition av Peter Frampton

Premonition er det niande studioalbumet til Peter Frampton, utgjeve i januar 1986. Albumet inneheld ein av dei største hittane til Frampton i 1980-åra, «Lying», og singelen «All Eyes on You».

Innhald

Medverkande
Peter Frampton - gitar, vokal; Yamaha Cs80 synthesizer og bass på «Stop» og «Lying»
Tony Levin - bass; Chapman stick på «Call of the Wild»
Richard Cottle - klaverinstrument
Omar Hakim, Steve Ferrone - trommer
Chuck Kirkpatrick, Johnne Sambataro - korvokal
Pete Solley - piano på «Stop»
Richie Puente - perkusjon på «Hiding from a Heartache» og «All Eyes on You»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Premonition (Peter Frampton album)» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1986
Peter Frampton-album
Virgin Records-album
Album produserte av Peter Frampton
When All the Pieces Fit

When All the Pieces Fit er det tiande studioalbum av Peter Frampton, gjeve ut i 1989 som oppfølgjaren til Premonition frå 1986.

Innhald

Medverkande
Peter Frampton - vokal, gitar, bass, bass synthesizer, synthesizer, sequencer, trommeprogrammering
Nathan East - bass på «Holding On To You», «My Heart Goes Out To You» og «People All Over The World»
John Regan - bass på «Now and Again»
Chris Lord-Alge - synthesizer på «Holding on to You» og «Now and Again»
John Robinson, Steve Ferrone - trommer
Lenny Castro - perkusjon
Rick Wills, Jean McClain, Mark Williamson, Alfie Silas, Danny Wilde, B.A. Robertson - korvokal
Sam Riney - tenorsaksofon på «This Time Around»
Teknisk
Leo Posillico - måleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «When All the Pieces Fit» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 https://www.discogs.com/fr/Peter-Frampton-When-All-The-Pieces-Fit/release/891987
 

Musikkalbum frå 1989
Peter Frampton-album
Album produserte av Chris Lord-Alge
Atlantic Records-album
Album produserte av Peter Frampton
Peter Frampton av Peter Frampton

Peter Frampton er det ellevte studioalbumet til den engelske musikaren Peter Frampton, gjeve ut i 1994. Ein utvida versjon av albumet kom ut i 2000. Det inneheld nokre av dei siste innspelingane til den tidlegare bandkollegaen til Frampton, Steve Marriott, som song på «Out of the Blue».

Innhald

All songar skrivne av Peter Frampton og Kevin Savigar; utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Peter Frampton - vokal, gitar, bass, klaverinstrument
Lee Sklar, John Regan - bass
Kevin Savigar - klaverinstrument; vokal på «So Hard to Believe»
Denny Fongheiser, John Robinson - trommer
Steve Marriott - vokal på «Out of the Blue»
Jonathan Cain - elektrisk piano på «Can't Take That Away»
 Miksa av Chris Lord-Alge

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peter Frampton (album)» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1994
Peter Frampton-album
Album produserte av Peter Frampton
Atlantic Records-album
Frampton Comes Alive! II

Frampton Comes Alive! II er eit konsertalbum frå 1995 av den engelske musikaren Peter Frampton. Det er ein oppfølgjar til det storseljande albumet Frampton Comes Alive frå 1976. 

Albumet inneheld konsertopptak av mange av songane hans frå 1980- og 1990-åra, og få frå 1970-åra. Det kom ut ein video på VHS frå ein konsert The Fillmore i San Francisco på 15. juni 1995.

Frampton Comes Alive! II kom ut 10. oktober 1995 on IRS Records og nådde 121. plassen på UK Albums Chart.

Ei spesialutgåve av albumet kom ut 30. januar 2007 med fire ekstra songar. Samstundes kom det ut ein DVD med konserten.

Innhald
Alle songane er skrivne av Peter Frampton, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Peter Frampton – gitar, talkbox, vokal
Bob Mayo – klaverinstrument, gitar, korvokal
John Regan – bassgitar, korvokal
J.R. Robinson – trommer, perkusjon

Sjå òg
Frampton Comes Alive!

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frampton Comes Alive! II» frå ,  den 8. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Peter Frampton-album
Konsertalbum frå 1995
Album produserte av Peter Frampton
I.R.S. Records-album
Oppfølgjaralbum