alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Frafjordheiane

Frafjordheiane er eit fjellområde i kommunane Gjesdal og Sandnes, omkring den indre delen av Frafjorden og dalane innanfor. Størstedelen av fjellområdet er omfatta av Frafjord landskapsvernområde (419 km²; oppretta i 2003) som strekker seg til Lysefjorden i nord og austover til Sirdal kommune i Agder fylke. I verneområdet ligg Kjerag, med 1000 meter loddrett vegg mot Lysefjorden, og Månafossen, den høgste fossen i Rogaland. I tilknyting til landskapsvernområdet er det oppretta naturreservata Migaren og Ørestø, begge i Gjesdal kommune.

Kjelder 
 

Geografi i Forsand
Geografi i Gjesdal
Geografi i Sirdal
Geografi i Sandnes
Paul Di'Anno

Paul Andrews (), betre kjend som Paul Di'Anno, er ein engelsk songar som var kjend som vokalisten på dei første platene med heavy metal-bandet Iron Maiden frå 1978 til 1981.

I tida etter Maiden, har Di'Anno gjeve ut fleire album, både som soloartist, og som medlem av av band som Gogmagog, Di'Anno's Battlezone, Praying Mantis, Killers og Rockfellas.

Diskografi

med Iron Maiden
The Soundhouse Tapes (1979)
Live!! +one (1980)
Iron Maiden (1980)
Killers (1981)
Maiden Japan (òg kjend som Heavy Metal Army) (1981)
Live at the Rainbow (VHS, 1981)
The First Ten Years (VHS, 1990)
From Here to Eternity (VHS, 1992)
The Story So Far Part One (plateboks, 1995)
Best of the Beast (1996)
Eddie Head (plateboks, 1998)
Eddie's Archive (plateboks, 2002)
The Early Days (DVD, 2004)
The Essential Iron Maiden (2005)

med Di'Anno
Live at the Palace (VHS, 1984)
Di'Anno (1984)
«Flaming Heart» (1984)
«Heartuser» (1984)
Nomad (2000)
Live at the Palace (DVD, 2005)

Solo
The World's First Iron Man (1997)
As Hard as Iron (1997)
Beyond the Maiden (1999)
The Masters (1999)
The Beast (Live, 2001)
The Beast in the East (DVD, 2003)
The Living Dead (a re-release of Nomad with bonus tracks, 2006)
The Maiden Years - The Classics (2006)
Iron Maiden Days and Evil Nights (2007)
The Early Iron Maiden Songbook (2010)
Wrathchild - The Anthology (2012)
The Beast Arises (Live, 2014)

Med Battlezone
Fighting Back (1986)
Children of Madness (1987)
Warchild (1988)
Feel My Pain (1998)
Cessation of Hostilities 
The Fight Goes On

Med Killers a.k.a. Paul Di' Anno & Killers
Murder One (1992)
South American Assault Live (1994)
Menace to Society (1994)
Live (1997)
New Live & Rare (1998)
Killers Live at the Whiskey (2001)
Screaming Blue Murder – The Very Best of Paul Di'Anno's Killers (2002)

Med Gogmagog
I Will Be There EP (1985)

Med Dennis Stratton
The Original Iron Men (1995)
The Original Iron Men 2 (1996)
As Hard As Iron (1996)

Med Praying Mantis & Paul Di'Anno, Dennis Stratton
Live at Last (1991)

Med The Almighty Inbredz
The Almighty Inbredz (1999)

Med Architects of Chaoz
League of shadows (2015)

Gjesteartist
English Steel: Start 'em young (1993, songen «She goes down»)
English Steel: Lucky Streak Vol. II (1994, songane «Danger», «Dirty»)
Aciarium: The Heavy Metal Superstars (1996)
Re-Vision: Longevity (2001)
Spearfish: Back, for the Future
Destruction: Inventor of Evil (2005)
Attick Demons: Atlantis (2011, songen «Atlantis»)
Wolfpakk: Wolfpakk (2011)
Prassein Aloga: Midas Touch (2011, «See the Bodies» og «Flesh of Life»)
Scelerata: The Sniper (2012) (gjestevokal, medlåtskrivar)
Rushmore: Kingdom Of Demons (2013)
Red Dragon Cartell: Wasted (2014)
Hollywood Monsters: Big Trouble (2014, bonusspor «Fuck you all»)
Maiden United: Prowler (2015)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paul Di'Anno» frå ,  den 21. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettside

Engelske songarar
Iron Maiden-medlemmar
Engelske heavy metal-songarar
Engelske rockesongarar
Gogamagog-medlemmar
Folk frå Chingford
Engelske bedragarar
Engelske punkrocksongarar
Dennis Stratton

Dennis William Stratton () er ein engelsk gitarist som er mest kjend for å ha vore medlem av det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden frå desember 1979 til oktober 1980. 

Stratton vart invitert med i Iron Maiden som den andre sologitaristen av Steve Harris, etter han hadde sett Stratton spele med Remus Down Boulevard. Stratton deltok på det første albumet deira, Iron Maiden tidleg i 1980. Stratton slutta etter kranglgar med manageren Rod Smallwood og Steve Harris. Stratton vart erstatta av Adrian Smith.

Etter Iron Maiden spelte Stratton med band som Lionheart og Praying Mantis.

Diskografi

Remus Down Boulevard 
Live - A Week at the Bridge E16 (1978) (med to RDB-songar)
Live EP at the Bridge E16, 12" (2002) (med to RDB-songar)
The Bridge House - Book Launch & Reunion, DVD (2007) (RDB & Chris Thompson live)
Live - Worth the Wait (4th Time Lucky) - Live at The Standard, Walthampstow 2011, CD / DVD

Iron Maiden
Iron Maiden (1980)
Killers (gitar på tre bonusspor på 1995-utgåva) (1995)
BBC Archives (Disc 2 - Reading Festival (23 August 1980) (2002)
Best of the 'B' Sides (CD One) (2002)

Lionheart
Hot Tonight (1984)

Praying Mantis
Live at Last (live) (1990)
Predator in Disguise (1991)
A Cry for the New World (1993)
Only the Children Cry (EP) (1993)
Play in the East (live) (1994)
To the Power of Ten (1995)
Captured Alive in Tokyo City (live) (1996)
Forever in Time (1998)
Nowhere to Hide (2000)
The Journey Goes On (2003)
Captured alive in Tokyo City (Live-DVD)
The Best of Praying Mantis (2004) (Best-of Compilation)

Paul Di'Anno & Dennis Stratton
The Original Iron Men (1995)
The Original Iron Men 2 (1996)
As Hard As Iron (1996)

Samarbeid
Kaizoku (1989) - forskjellige artistar
All Stars (1990) - forskjellige artistar
Trapped (1990) - Lea Hart
Start 'em Young (1992) - English Steel
Ready to rumble (1992) - True Brits

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dennis Stratton» frå ,  den 21. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske heavy metal-gitaristar
Engelske heavy metal-songarar
Engelske songarar
Engelske rockegitaristar
Iron Maiden-medlemmar
Folk frå Canning Town
Blaze Bayley

Blaze Bayley () er ein engelsk songar, musikar, låtskrivar og tekstforfattar. Han var vokalist i Wolfsbane frå 1984 til 1994, og frå 2010. Bayley var òg vokalist i Iron Maiden frå 1994 til 1999. Sidan den gong har han hatt ein solokarriere.

Diskografi 

Som B L A Z E: 
 Silicon Messiah (2000)
 Tenth Dimension (2002)
 Blood & Belief (2004)

Som Blaze Bayley: 
 The Man Who Would Not Die (2008)
 Promise and Terror (2010)
 The King of Metal (2012)
 Infinite Entanglement (2016)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blaze Bayley» frå ,  den 21. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Engelske heavy metal-songarar
Engelske rockesongarar
Engelske songarar
Iron Maiden-medlemmar
Folk frå Birmingham
Musikkgrupper skipa i 1999
Viljo Heino

Viljo Akseli Heino () var en finsk friidrettsutøvar frå Iitti som var verdsrekordhaldar på 10 000 meter frå 1944 til 1949. Han vann 10 000-meteren under EM i friidrett 1946 i Oslo.

Heino vart finsk meister på både 5 000 m og 10 000 m i 1943. Året etter vart han finsk meister på 5 000 m, men imponerte meir då han 25. august 1944 i Helsinki forbetra verdsrekorden på 10 000 meter med 17 sekundar til 29.35,4.

Under friidretts-EM 1946 på Bislett stadion var Heino fullstendig suveren i milløpet og vann på tida 29.52,0, førti sekundar framom landsmannen Helge Perälä på sølvplassen. Dagen etter vart Heino nummer fire på 5 000 meter. To år seinare sleit han med mageproblem då Sommar-OL 1948 fann stad i London. Han braut milløpet i den 17. runden og kom på 11. plass i maratonløpet.

Den 11. juni 1949 slo tsjekkoslovaken Emil Zátopek Heino sin verdsrekord på 10 000 meter. Kanppe tre månader seinare, den 1. september i Kouvola, tok Heino tilbake rekorden med eit løp på tida 29.27,2. Men allereie 22. oktober svarte langdistansefenomenet Zátopek med ei ytterlagre forbetreing av verdsrekorden på mila.

Heino la opp i 1951. Han døydde 84 år gammal i Tammerfors.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Viljo Heino» frå ,  den 22. august 2016.  
 

Finske friidrettsutøvarar
Finske langdistanseløparar
Finske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Europameistrar i friidrett
Mikko Hietanen

Mikko Hietanen () var ein finsk langdistanseløpar frå Uusikirkko i dåverande finsk Karelen. Han vart europameister i maratonløp under EM i friidrett 1946.

Hietanen sprang sitt fyrste maratonløp i 1943, og det siste etter han var fylt 70 år. Han var finsk meister på distansen åra 1945-48. I 1946 vann han gullmedaljen i eit 40,2 km langt maratonløp under friidretts-EM i Oslo på tida 2.24.55. Han vart dermed den tredje europameisteren i maraton, alle tre finnar. Andremann i Oslo var den førre europameisteren, Väino Muoninen, som fekk tida 2.26.08. Hietanen kom inn på Bislett stadion då landsmannen Viljo Heino var i ferd med å springe i mål til siger på 10000-meteren. I løpet av to minuttar sikra dei finske langdistanseløparane seg to gullmedaljar og to sølvmedaljar.

Hietanen deltok både i Sommar-OL 1948 i London og Sommar-OL 1952 på finsk heimebane. Han braut løpet i London grunna ein akilles-skade, medan han i Helsinki enda på 17. plass.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mikko Hietanen» frå ,  den 22. august 2016.  
 

Finske friidrettsutøvarar
Finske langdistanseløparar
Finske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Finske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Katrine Sele

Katrine Sele () er ein norsk journalist og forfattar. Ho er fødd i København, vaks mellom anna opp i Skottland, Zimbabwe, Bærum og Singapore, og er busett på Vassenden i Jølster kommune.

Ho har gjeve ut artikkelsamlinga Månen er så liten som ein katt (2000), Tvisynt tvilar - eit Oddvar Torsheim-portrett (2001) og Herifrå (2006), eit samtidsdokument om Sogn og Fjordane og Kenneth – historia om Kenneth Sivertsen (2013).

Sele er tildelt presseprisen til Sogn og Fjordane journalistlag i 2000 og 2005, Sivleprisen (Sivlelaget) i 2008 for framifrå nynorsk, Kulturdepartementet sin nynorskpris for journalistar i 2012 og Språkprisen for 2021.

I 2020 fekk ho Samlagsprisen.

Sele vart tilsett som kulturjournalist og -kritikar i Firda i 1998. I 2013 vart ho tilsett som kommunikasjonsrådgjevar ved Høgskulen i Sogn og Fjordane. Per 2021 jobbar ho på Høgskulen på Vestlandet.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Allkunne.no

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Jølster
Norske barnebokforfattarar
Vinnarar av Samlagsprisen
Valdemar Rautio

Karl Johan Valdemar Rautio () var ein finsk friidrettsutøvar frå Vaasa som vart europameister i tresteghopp i 1946.

Rautio gjorde sitt livs lengste tresteghopp på 15,48 m i året 1945. I 1946 vann han trestegtevlinga under EM i friidrett 1946 i Oslo med eit hopp på 15,17 meter, to centimeter lengre enn Bertil Johnsson og 21 centimeter framom Arne Åhman, begge frå Sverige. Vinnarhoppet var det lengste i verda i 1946-sesongen. To år seinare, då Arne Åhman vart olympisk meister i tresteghopp under Sommar-OL 1948 i London, enda Rautio som sjettemann med sine 14,70 meter.

I Brussel under europameisterskapen 1950 vann Leonid Sjtsjerbakov trestegøvinga med 15,39 meter, Rautio tok sølvmedaljen med 14,96 meter som best. Under Sommar-OL 1952 heime i Finland hopp Rautio ikkje lengre enn 14,14 meter i kvalifiseringa, langt unna finaleplass.

Rautio, som vart finsk meister i tresteghopp i 1944, 1946, 1947 og 1950, døydde 52 år gammal i Nurmijärvi.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Valdemar Rautio» frå ,  den 22. august 2016.  
 

Finske friidrettsutøvarar
Tresteghopparar
Finske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Finske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Will Malone

Wil Malone () er ein britisk plateprodusent og arrangør som har arbeidd med artistar som Black Sabbath, Iron Maiden, Todd Rundgren, The Verve, Massive Attack, Depeche Mode og den italienske  rockeartisten Gianna Nannini. 

Malone gav ut eit soloalbum i 1970 kalla Motherlight og skreiv musikken til kult-skrekkfilmen Death Line i 1972.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Will Malone» frå ,  den 22. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Britiske plateprodusentar
Martin Levan

Martin Levan er ein britisk musikkprodusent og lydteknikar som i 1980- og 1990-åra styrte lyden for mange store musikalar i West End i London.

Karriere
Levan byrja karrieren som katinehjelp i Morgan Studios i London i 1971, og vart der etter kvart lydteknikar og produsent. Av album han arbeidde på finn ein John Martyn sitt Grace and Danger, Ralph McTell sitt Water of Dreams, debutalbumet til Iron Maiden, Neil Ardley sitt Kaleidoscope of Rainbows og Harmony of the Spheres, Collosseum II sitt Wardance, Andrew Lloyd Webber sitt Variations og Requiem, Gary Boyle sine The Dancer og Electric Glide og Barbara Thompson sitt Paraphernalia.

I 1982 hyrte Andrew Lloyd Webber han til å oversjå lyddesignet for den originale produksjonen av musikalen Song and Dance ved Palace Theatre i London. Dette sette i gang ein periode på over to tiår der han arbeidde med mange musikalar verda over, som Starlight Express, The Phantom of the Opera, Aspects of Love, Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat i 191, Sunset Boulevard, Whistle Down the Wind, The Beautiful Game og internasjonale produksjonar av Cats.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Levan» frå ,  den 22. august 2016. 
 

Britiske lydteknikarar
Britiske plateprodusentar
Derek Riggs

Derek Riggs () er ein britisk kunstnar som er mest kjend for å ha skapt maskoten til Iron Maiden, «Eddie the Head». Han laga alle plateomslaga for Iron Maiden i 1980-åra og eit stykke inn i 1990-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Derek Riggs» frå ,  den 22. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 A 2010 interview with Iron Maiden artist Derek Riggs 

Engelske kunstnarar
Iron Maiden
Folk frå Portsmouth
Plateomslagskunstnarar
Rod Smallwood

Roderick Charles «Rod» Smallwood () er ein engelsk musikkmanager, mest kjend som med-manager av det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden. I lag med forretningspartneren Andy Taylor, som han møtte medan dei studerte ved Trinity College, Cambridge, skipa han Sanctuary Records Group i 1979. Dette vart det største sjølvstendige plateselskapet i Storbritannia og det største sjølvstendige musikk-managementselskapet i verda fram til det vart nedlagd i 2007. Før Iron Maiden var Smallwood manager for Steve Harley & Cockney Rebel.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rod Smallwood» frå ,  den 22. august 2016. 
 

Iron Maiden
Talentspeidarar
Elevar ved Trinity College, Cambridge
Purgatory

«Purgatory» er ein song av Iron Maiden, gjeve ut som den femte singelen deira den 15. juni 1981. Det var den siste utgjevinga deira med songaren Paul Di'Anno. Det er den einaste singelen frå albumet Killers, sidan den førre singelen deira, «Twilight Zone», opphavleg ikkje var med på den originale førsteutgåva av albumet. Singelen kom ut på ny i 1990 på same CD og 12"-vinyl som EPen Maiden Japan i plateboksen The First Ten Years.

Historie

I følgje trommeslagaren Nicko McBrain var songen ei nyinnspeling av ein av dei tidlegare songane til bandet, kalla «Floating». «Purgatory» er eit raskare arrangement av denne songen. Det var den minst suksessrike singelen til bandet og nådde ikkje topp 50 på den britiske singellista. Manageren deira, Rod Smallwood, har sagt at dette kom av at det «var ikkje i røynda ein singel, han vart berre henta frå albumet, som fansen alt hadde».

Det originale singelomslaget vart trekte attende av bandet fordi dei ønskte å nytte det på det neste studioalbumet, The Number of the Beast. Smallwood sa at då dei vart presentert med det originale omslaget «sa me, 'Nei, det er altfor bra,' så me brukte det for albumet. Me hadde plateomslaget klart fleire månader før musikken.» Dette gjorde at designaren Derek Riggs, måtte komme opp med eit omsag til, denne gongen ein illustrasjon av andletet til djevelen som rotnar bort og syner andletet til bandmaskoten, Eddie, under.

Innhald

1981 7"-singel

Medverkande 
Frå omslaget til 7"-singelen.
Iron Maiden
Paul Di'Anno – solovokal
Dave Murray – gitar
Adrian Smith – gitar
Steve Harris – bassgitar
Clive Burr – trommer
Produksjon
Martin Birch – produsent
Derek Riggs – cover illustrasjon

Lister

Fotnotar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Purgatory (song)» frå ,  den 22. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1981
Iron Maiden-songar
Songar skrivne av Steve Harris
Songar frå 1980
Twilight Zone av Iron Maiden

«Twilight Zone» var den fjerde singelen til Iron Maiden, og vart gjeven ut den 2. mars 1981. Songen kom ikkje ut på den originale utgåva av albumet Killers i februar, men kom med på den amerikanske utgåva som kom i juni det året, og sidan på den internasjonale nymastra utgåva frå 1998. Då «Twilight Zone» kom ut var han den mest suksessrike singelen deira til då, med ein 31. plass på UK Singles Chart. Det var den første singelen til bandet med gitaristen Adrian Smith. I plateboksen frå 1990, The First Ten Years, er songen på same CD og 12"-vinyl som den førre singelen, «Women in Uniform».

Historie

«Twilight Zone» vart ikkje gjeven ut på album i Storbritannia, men kom med på den nordamerikanske versjonen av Killers og som bonusspor på den japanske utgåva, då feilaktig kalla «Details of Twilight Zone». Dette kom av at bandet sendte ein telex som forklarte songen for det japanske selskapet sitt, med overskrifta «Details of Twilight Zone», som dei mistolka som namnet på songen. Han vart gjeven ut ein månad etter albumet, under den britiske turneen deira. Songen var opphavleg meint som ei B-side til songen «Wrathchild», men bandet følte songen var sterk nok til at han kunne bli A-sida. Den andre songen på singelen, «Wrathchild», fekk òg status som A-side, i følgje Steve Harris, «me hadde eit konsertopptak av oss som gjer 'Wrathchild' ved Rainbow, før jul, på video som me kunne bruke. Me hadde ikkje råd til å betale for ein ny video for 'Twilight Zone', så me gav ut ei dobbel A-side, fordi me visste at me kom til å turnere mykje, og om dei ønskte oss på Top of the Pops igjen, så hadde me i det minste ein video for 'Wrathchild' me kunne gje dei.»

Som dei to førre singelomslaga, vart omslaget til «Twilight Zone» kritisert i pressa, der det vart tolka som «unødvendig mannssjåvinistisk.» Media mislikte korleis bandmaskoten, Eddie, spionerte på ei ung jente på soverommet hennar. Garry Bushell meiner kritikken var feil, sidan songteksten og bilete av toalettbordet til jenta indikerer at Eddie er død og prøver å kontakte kjærasten sin («Charlotte») frå grava, og at derfor er den første kjærleikssongen til bandet.

Innhald
7"-singel

Medverkande 
Henta frå 7"-singelen.
Iron Maiden
Paul Di'Anno – solovokal
Dave Murray – gitar
Adrian Smith – gitar
Steve Harris – bassgitar
Clive Burr – trommer
Produksjon
Iron Maiden – produsent («Twilight Zone»)
Martin Birch – produsent, lydteknikar («Wrathchild»)
 Nigel Hewitt – lydteknikar («Twilight Zone»)
Derek Riggs – illustrasjon

Lister

Fotnotar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Twilight Zone (Iron Maiden song)» frå ,  den 22. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1980
Singlar frå 1981
Iron Maiden-songar
Songar skrivne av Steve Harris
Fenetylamin

Fenetylamin, eller β-fenetylamin eller 2-fenetylamin, er eit alkaloid og monoamin. Fenetylamin har òg ein isomer α-fenetylamin (1-fenetylamin), som har to stereoisomere: R-1-fenetylamin og S-1-fenetylamin. I hjernen til mennesket, trur vi at 2-fenetylamin har ein funksjon som ein signalsubstans (neurotransmittar). Fenetylamin vert biosyntetisert frå aminosyra fenylalanin. Stoffet finst òg naturleg i kakao og i sjokolade.

Fenetylamin blir danna av ei rekkje artar plantar og dyr, mellom anna menneske. I pattedyr blir det laga gjennom biosyntese frå aminosyra L-fenylalanin ved hjelp av enzymet aromatisk L-aminosyre-decarboksylase gjennom dekarboksylering. Det blir også laga av ein del soppar og bakteriar (slektene Lactobacillus, Clostridium, Pseudomonas og familien Enterobacteriaceae). Det har ein sterk antimikrobiell verknad mot ein del sjukdomsframkallande bakterietypar, som Escherichia coli-typar (t.d. O157:H7) i store nok konsentrasjonar.

Substitusjonerte fenetylamin inneheld fleire kjemiske modifikasjonar anten på fenylringen, sidekjeda eller på aminogruppa. Dette er ei stor gruppe som liknar på fenetylamin.

Kjemiske sambindingar som er avleidde frå fenetylamin, som amfetamin, er sterkt regulerte eller forbodne stoff, og står i Noreg på narkotikalista, men fenetylamin i seg sjølv er ikkje på narkotikalista eller legemiddellista.

Status
Stoffet står på dopinglista til antidopingbyråa WADA og Antidoping Norge, men ikkje på dopinglista i det norske lovverket, som Statens Legemiddelverk spesifikt seier ein skal halde adskilt frå WADA si dopingliste.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fenetylamin» frå ,  den 22. august 2016.  

Alkaloid
Bo Ericson

Bo Ericson () var ein svensk friidrettsutøvar frå Göteborg som vart europameister i sleggjekast i 1946.

Ericson sette svensk rekord i sleggjekast med 56,66 meter den 14. september 1941. Same året vann det fyrste av fem rake svenske meisterstitlar i greina. Den 22. august 1946 vann han sleggjetevlinga under friidretts-EM på Bislett stadion i Oslo med eit bestekast på 56,44 m.

6. august 1947 forbetra Ericson den svenske rekorden til 57,19 m, ein rekord som stod i ni år. Same sesong byrja han på ein ny fem år lang sigerrekke i den svenske friidrettsmeisterskapen.  Han deltok i Sommar-OL 1948 i London, der han enda på sjettplassen etter å ha kasta 52,98 m. I 1953 vann han si siste SM-medalje i sleggjekasting og stod att med 10 nasjonale gull, to sølv og tre bronsar.

Ericson døydde 61 år gammal i Karlstad.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bo Ericson (friidrottare)» frå ,  den 22. august 2016.  
 

Svenske friidrettsutøvarar
Sleggekastarar
Europameistrar i sleggekast
Svenske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Anne-Marie Colchen

Anne-Marie Colchen, gift Maillet, () er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar og basketballspelar frå Le Havre.

Friidrett
Colchen vann to medaljar under EM i friidrett 1946 i Oslo. Opningsdagen vann ho høgdetevlinga ettersom ho var den einaste som tok seg over 1,60 meter, fem andre kvinner enda med 1,57 i resultatprotokollen. Siste meisterskapsdagen fekk ho og lagkameratane sølv i 4 x 100 meter stafett, klart slått av det sterke nederlandske laget.

Under dei olympiske leikane i London i 1948 stopp Colchen på 1,40 m i høgdehopp og vart nummer 14. To år seinare kom ho på sjetteplass då ho klarde 1,50 m ved friidretts-EM 1950 i Brussel.

Basketball
Frå 1946 til 1956 spelte Colchen 63 landskampar for Frankrike i basketball. Ho var med i samtlege fire europameisterskapane i tida 1950-56. Høgdepunktet var då Frankrike tok bronse i den aller fyrste verdsmeisterskapen i basketball i Chile i 1953, der USA vann framom vertslandet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anne-Marie Colchen» frå ,  den 22. august 2016.  
 

Franske friidrettsutøvarar
Høgdehopparar
Korgballspelarar
Franske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Heidi Hattestein

Heidi Hattestein () er ein norsk frilansfotograf og -skribent. 

Hattestein vaks opp på Atløy i Askvoll kommune og har heile verda som arbeidsplass. Ho har mellom anna gitt ut den alternative reiseboka om Sør-Amerika Til høgre for Machu Picchu og den illustrerte eventyrboka Jorunn i Alden. 

Hattestein og Marit Bendz vart kåra til Årets frilans 2008 av Norsk Journalistlag/Frilansjournalistene, ifølge juryen fordi dei «har et blikk for saker som medie-Norge vanligvis ikke ser».

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

Kjelder
Skald forlag 

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Askvoll