alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hallgrim Hansegård

Hallgrim Hansegård () er ein norsk koreograf og dansar. Han stifta FRIKAR dance company i 2006, og han var dansaren som var modell for danserørslene i onlinespelet Age of Conan. Hansegård vart i 2009 tildelt prisen for beste koreografi mellom dei 43 europeiske landa sine  bidrag under Eurovision-konkurransen. Han var hovudartist under Festspilela i Bergen 2010. Og i 2011 vart han Noregsmeister i lausdans (hallingdans). 

Hansegård studerte to år ved Nordland kunst- og filmfagskole i Kabelvåg og tre år på Akademiet for Digital Kunst i Firenze. Han fekk sitt internasjonale gjennombrot som kunstnar for ein animasjon for tingingsverk på Veneziabiennalen 2003. Sidan produserte han fleire animasjonar og dokumentarfilmar som seinare er vist på norske kinoar og på Skandinavisk Panorama 2005. Desse fekk tredjepremie på SUPERDOK 2005. 

Hallgrim Hansegård er eit døme på nyskapande koreografar som i høg grad brukar lokale tradisjonar i eit globalt perspektiv. Her er han i godt selskap med mellom anna koreografane Akram Khan frå England, som bruker kathak-tradisjonane frå Bangladesh i samtidsdansen sin, og Sidi Larbi frå Belgia, som brukar lokale tradisjonar frå ulike verdsdelar. Hansegård hentar inspirasjon frå danserørsler og akrobatikk han har funne i eldre tekstar, intervju med gamle dansarar og gjennom studiar av filmopptak frå 1920 og 1930-talet. Med dette grunnlaget har han saman med dansekompaniet Frikar produsert ei rekke forestillingar:  LAUS (2006), KRUK! (2007), THE SNUFF GRINDERS (2007), Skredet (2007), BASTARD (2007), Bukkerittet (2008), Fairytale (2009), YR (2009), TidarÅ (2009) og JAMSIIS (2010). Det er førestillingar med ein til ti utøvarar som bruker sjangrane lausdans, capoeira, break, sirkus og samtidsdans. I tillegg til dansen bruker han videokunst i ei svært avansert form.

Han fekk Statens Kunstnarstipend og prisen "Artist of the year" på The Norwegian Folk Music Awards i 2007.

Bakgrunnsstoff
FRIKAR dance companys hjemmeside
Frikar dance company si heimeside om Hansegård 
Video: Vinnardansen til Hallgrim Hansegård under NM i Folkemusikk / Landskappleiken 2011
Video: Hansegård framfører JAMSIIS med Terje Isungset under Festspillene i Bergen 2010

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hallgrim Hansegård» frå ,  den 7. august 2011.  
 

Norske dansarar
Eugene Wigner

Eugene Wigner () var ein ungarsk-amerikansk fysikar og matematikar.

Frå 1930 til 1933 var han professor i teoretisk fysikk i Göttingen i Tyskland, og frå 1938 til 1971 ved Princeton University i USA. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1963 «for bidraga hans til teorien om atomkjerne og elementærpartiklar, særleg gjennom oppdagainga si og bruken av grunnleggjande symmetri-prinsippa». Dette var eine halvdelen av prisen. Den andre halvdelen vart gjeve til Maria Goeppert-Mayer og J. Hans D. Jensen. Prinsippet han fekk prisen for vart utvikla av han i 1930-åra, og har vist seg å vere av fundamental tyding i kjerne- og elementærpartikkelfysikken. Under andre verdskrigen var Wigner knytt til University of Chicago og arbeidde med utvikling av ein kjernereaktor i samband med Manhattan-prosjektet. I 1946–47 var han forskingsdirektør for Oak Ridge National Laboratory. Han har utført viktige arbeid innan reaktorfysikk og bruk av kjerneenergi ved sidan av studia sine av gruppeteori og symmetri innan teoretisk fysikk.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Eugene Wigner» frå ,  den 7. august 2011.  
 Eugene Wigner. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Eugene_wigner
 

USA-amerikanske fysikarar
USA-amerikanske matematikarar
Ungarske fysikarar
Ungarske matematikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Ungarske nobelprisvinnarar
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Budapest
Fysikarar på 1900-talet
Matematikarar på 1900-talet
Folk tilknytte Manhattanprosjektet
Medlemmar av Royal Society
Ungar-amerikanarar
Kjernefysikarar
Matematiske fysikarar
National Medal of Science
Teoretiske fysikarar
Giovanni Pico della Mirandola

Giovanni Pico della Mirandola (utt. pˈico della mirˈandola), () var ein italiensk humanist og filosof og elev av Ficino. Han var også ein del av krinsen kring Lorenzo de' Medici.
 
Pico er ein av dei viktigaste humanistane i renessansen. Han studerte i Bologna, Padova og Paris. Seinare drog han til Firenze og vidare til Roma, der han 1486 gav ut 900 tesar frå alle vitskapar med tilbod om offentleg å forsvare dei – hans vidgjetne tale Om menneskets verdighet er ein lekk av dette dette forsvaret. Pico meinte at mennesket er fritt til å byggje sin eigen personlegdom, og er i stand til å velje sitt eige eksistensnivå.

Fordi desse tesane inneheldt ymse som kyrkja ikkje kunne godta, kom Pico i søkjelyset åt inkvisisjonen. Tesene hans vart fordømd av Paven, og han måtte flykte til Frankrike, og sat også ei tid i fengsel. Seinare fekk han returnere til Italia etter at Lorenzo de' Medici greip inn. Han drog seg då attende til ein landstad ved Firenze og fordjupa seg i studiar av Platon, Aristoteles, Kabbala og hermetiske skrifter. 

Pico ynskte å skape ein syntese av platonistisk og arabisk filosofi, jødisk kabbalistisk mystikk og mellomalderens skolastikk. I 1496 kom verka hans ut i Bologna. Nevøen Giovanni Francesco Pico (d. 1533) skildra livet hans og var sjølv ein fruktbar forfattar, som mellom anna var oppteken av mystikk.

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Giovanni Pico della Mirandola» frå ,  den 7. august 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Opslag af dr.theol. A. Th. Jørgensen i Salmonsens konversationsleksikon bd. 19, s. 134
 

Italienske humanistar
Italienske filosofar
Renessansehumanistar
Ingrid Wigernæs

Ingrid Wigernæs (), opphavleg Ingrid Løken, er ein norsk tidlegare langrennsløpar og -trenar. Ho representerte Romerikslagets Idrettslag.

Wigernæs vann 10 km i NM på ski, nordiske greiner i 1960, 1961 og 1966, 5 km i 1964 og 1965 og var med på Romerikslagets vinnande stafettlag i 1965 og 1966. Ho var med på laget som tok sølv på stafetten i Ski-VM 1966, og deltok under vinter-OL for Noreg i 1956 i Cortina d'Ampezzo med 27. plass på 10 km og i 1964 i Innsbruck med 12. plass på 10 km og 15. plass på 5 km.

Wigernæs var ein av forgrunnsfigurane under den første suksessrike perioden innan langrenn for damer i Noreg. I 1965 og 1966 var ho både løpar og trenar på landslaget i langrenn for damer og fortsette som trenar fram til 1969, etter at ho la opp som aktiv i 1966. Ho var trenar for damene som tok gull på stafetten i 1968 i Grenoble.

Jentut'n
Wigernæs reknast som opphavet til uttrykket jentut'n, som er Heimdalsdialekt for jentene. Ordet vart brukt av Wigernæs då ho omtalte lagveninnene på stafettlaget i VM i 1966, og seinare brukte ho det når ho omtalte landslagsjentene ho trena. Jentut'n var først klengenamnet på stafettlaget frå 1966, men seinare har orda vorte flittig brukt som «kjælenamn» på dei norske stafettlaga for damer under internasjonale renn og meisterskap.

Som fleire andre skiprofilar midt på 1960-talet, song òg ho inn ei plate. Denne fekk tittelen «Jentut'n våre».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ingrid Wigernæs» frå ,  den 7. august 2011.  

Norske langrennsløparar
Norske idrettsleiarar
Noregsmeistrar i langrenn
Norske deltakarar under vinter-OL 1956
Langrennsløparar under vinter-OL 1956
Norske deltakarar under vinter-OL 1964
Langrennsløparar under vinter-OL 1964
Folk frå Hemsedal
Merete Wiger

Merete Wiger () er ein norsk forfattar, fødd Samuelsen. Ho er dotter av forfattar og programleiar i radio Ranka Knudsen Samuelsen.

Debuten hennar kom under pseudonymet Stella Dannar: Jeg var sinnssyk, Gyldendal (1955). På same forlag gav ho rapt ut (under eige namn) Så låste hun seg inn (1957), Judith og treskjæreren (1958). Etter nokre års pause kom romanane --grensen (1965), Et lite stykke bortover gaten (noveller, 1968), Romanen om Maria Sholovski (1970), Slik spiller mødrene våre liv (1974), Reisen til det Hellige Landet (1977), alle på Gyldendal. Novellene i Hjemme bra, men borte best (1980), dramaet De uovervinnelige (1982) og romanen Min amerikanske kusine (1984) kom derimot ut på Dreyer. To barnebøker vart så utgjevne på Eide forlag, nemleg Tåreklumpen (1989) og Jenten som ikke kunne seie nei (1991).
Sidan har ho utgjeve dramaet Spillet om innvandrerne på Trysil-forlaget (1998), Miss M: Tankar om dette og hitt (1995), og dessutan romanen Skudd fra klar himmel på Kulturforlaget Brak (1997).

Av utmerkingar kan nemnast 2. premie i 1956 for eit barnehøyrespel (Æ vil vêra dein æ e) der Liv Ullmann debuterte på radio. I 1970 fekk ho Gyldendals legat for norsk litteratur. Dramaet hennar Tilfellet Harriet Grinde vart oppført på Teaterhøgskulen scene (1986), med Juni Dahr i hovudrolla. Seinare har dette stykket vore oppført òg i utlandet. Ho har òg bidrege til lokale oppsettingar, spesielt for Grue Finnskog Ungdomslag sine teatergruppe, som årleg set opp stykket Spillet om Innvandrerne på Finnskogdagene.

Høyrespel (NRK, Radioteatret)
Ungdom (1951)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Merete Wiger» frå ,  den 7. august 2011.  
 

Norske romanforfattarar
Norske dramatikarar
Vinnarar av Gyldendals legat
Naima Wifstrand

Naima Wifstrand () var ein svensk skodespelar. Som leiande operettestjerne gjesta ho kring 1920 stadig på Centralteatret i Oslo, mellom anna som Czardasfyrstinnen og Den glade enke. Seinare utvikla ho seg til ein dyktig karakterskodespelar, mellom anna som Mor Aase i Peer Gynt. Ho filmdebuterte i den norske Madame besøker Oslo (1927), men vert best hugsa for dei kraftfulle rollene sine for Ingmar Bergman, mellom anna i Sommarnattens leende (1955), Smultronstället (1957) og Vargtimmen (1968).

Kjelder

Folk frå Stockholm
Svenske skodespelarar
Svenske songarar
Svenske komponistar
Mogens Wieth

Mogens Wieth () var ein dansk skodespelar. Frå debuten i 1939 var han den unge hovudkrafta ved Det kongelige Teater, frå 1955 særleg ved Det Ny Teater, og var den største lyrisk-dramatiske skodespelaren i sin generasjon i dansk teater. Blant rollene hans var Shakespeare sin Othello, Peer Gynt og hovudrollen i Kjeld Abell sin Den blå pekingeser. Wieth gjesta 1952 Nationaltheatret i Oslo som Gregers Werle i Vildanden og Schubert i Jomfruburet. I 1953 spelte han Helmer i Et dukkehjem på engelsk i London, 1961 Niels Lykke i Fru Inger til Østråt i norsk fjernsyn.

Wieth var verksam både i dansk og internasjonal film og medverka mellom anna i Alfred Hitchcock sin The Man Who Knew Too Much (1956). Han var òg ein glimrande kabaretkunstnar. Han avslutta karrieren sin som ein meisterleg Higgins i My Fair Lady.

Kjelder

Danske skodespelarar
Folk frå København
Dianne Wiest

Dianne Wiest () er ein amerikansk skodespelar.

Dianne Wiest har vunne to Oscarprisar for beste kvinnelege birolle; i 1986 for rolla som Holly i filmen Hannah og hennes søstre og i 1994 for rolla som Helen Sinclair i filmen Kuler over Broadway (Bullets Over Broadway).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dianne Wiest» frå ,  den 7. august 2011.

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske skodespelarar
Oscarvinnarar
Folk frå Kansas City
Jan Wiese

Jan Wiese () var ein norsk forlagsmann og forfattar frå Bærum. Han var elev ved Oslo katedralskole og utdanna siviløkonom. Frå 1973 til 1988 var han administrerande direktør i J.W. Cappelens Forlag. Wiese var òg formann i Den norske Forleggerforening i perioden 1975–1978.

Han debuterte med ei samling forteljingar i 1979: Jeg skal til Katnosa i kveld. I 1990 utkom romanen Kvinnen som kledte seg naken for sin elskede, som fekk gode kritikkar og vann eit stort publikum. Romanen er omsett til 15 språk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jan Wiese» frå ,  den 7. august 2011.

Bakgrunnsstoff 
Om Wiese på Gyldendal
Aftenposten
 Digitaliserte bøker av Wiese i Nasjonalbiblioteket.

Norske romanforfattarar
Norske novelleforfattarar
Folk frå Bærum
Hans Wiers-Jenssen

Hans Wiers-Jenssen () var ein norsk forfattar, skodespelar, teaterregissør og teaterhistorikar. Hans Wiers-Jenssen var son av fargar Johan Jenssen og hustrua hans Elisa Magdalena Wiers. I 1894 gifta han seg med Rigmor Nicolowna Danielsen. Teatermannen Johan Henrik Wiers-Jenssen var sonen deira.

Som forfattar er Hans Wiers-Jenssen særleg kjent for teaterstykka Anne Pedersdotter (urpremiere på Nationaltheatret i 1908), som tek utgangspunkt i den sanne historia om prestekona som vart brunnen på bålet som heks i Bergen i 1590, og Jan Herwitz (urpremiere på Nationaltheatret i 1913, som kan reknast som ein bergensk folkekomedie. Danske Carl Th. Dreyer laga ein film basert på skodespelet Anne Pedersdotter; filmen hadde premiere i 1943 under tittelen Vredens dag. Det har òg vorte komponert to operaer over Wiers-Jenssens Anne Pedersdotter. Den første av dei to var den italienske La fiamma (1934), med libretto av Claudio Guastalla og musikk av Ottorino Respighi, det andre var den norske Anne Pedersdotter, med libretto av Hans Kristiansen og musikk av Edvard Fliflet Bræin. Denne operaen vart uroppført på Den norske operaen i 1971.

Bibliografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hans Wiers-Jenssen» frå ,  den 7. august 2011.

Bakgrunnsstoff
Om Hans Wiers-Jenssen i Norsk biografisk leksikon
Om Hans Wiers-Jenssen i Svensk filmdatabas

Norske skodespelarar
Norske regissørar
Norske forfattarar
Norske dramatikarar
Folk frå Bergen
Wien-konvensjonane

Wien-konvensjonane er ei rekkje avtaler underteikna i Wien i Austerrike.

 Wien-konvensjonen om traktatretten
 Wien-konvensjonen om diplomatiske relasjonar
 Wien-konvensjonen om konsulære relasjonar
 Wien-konvensjonen om vern av ozonlaget

Folkerett
Wien-konvensjonen om vern av ozonlaget

Wien-konvensjonen, offisielt Vienna Convention for the Protection of the Ozone Layer, er ein internasjonal miljøkonvensjon til vern av ozonlaget, inngått i 1985 og tredde i kraft i 1988. Han er ratifisert av 197 land og av EU. Konvensjonen var ein forløpar for den meir forpliktande Montreal-protokollen i 1987.

Wien-konvensjonen er ein av dei mest vellukka internasjonale avtalane om ein tel talet på land som har ratifisert han. I 2009 fekk han historisk status då han blei den første konvensjonen av noko slag som blei ratifisert av alle medlemslanda i SN.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
The Vienna Convention for the Protection of the Ozone Layer. Handbok til konvensjonen ved UNEP.
UNEP: The Ozone Secretariat (UNEP). Arkivert nettstad.
Ratifiseringar  ved treaties.un.org
Den engelske teksten til konvensjonen (PDF)
Vienna Convention for the Protection of the Ozone Layer  ved ECOLEX-the gateway to environmental law 
Avtalar i 1985
Miljøvernsavtalar
Wiener Zeitung

Wiener Zeitung er ei austerriksk avis og den eldste avisa i verda som framleis kjem ut. Ho vart utgjeven første gongen 8. august 1703 under tittelen Wiennerisches Diarium. Sidan 1780 har ho kome ut under tittelen Wiener Zeitung. I 1812 vart avisa eit offisielt regjeringsorgan og sidan 1857 har ho vorte utgjeven av den austerrikske staten. Ho vart trykt av Österreichische Staatsdruckerei fram til 1997.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wiener Zeitung» frå ,  den 7. august 2011.

Bakgrunnsstoff
 Wiener Zeitung

Austerrikske aviser
Skipingar i 1703
Wien
Herisau

Herisau er ein kommune i kantonen Appenzell Ausserrhoden i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 771 meter over havet. Kantonsparlamentet og kantonsregjeringa har sitt sete i kommunen, som såleis er hovudstad i kantonen.

Geografi
Herisau grensar i sør til kommunane Schwellbrunn, Waldstatt, Hundwil og i aust til kommunen Stein. I nord grensar Herisau til grannekantonen St. Gallen. 56,8% av arealet vert nytta til landbruk, 27,1 er skogdekt.

Demografi og språk
Folketalet har dei seinare åra vore i tilbakegang; 5,2% sidan 2000. 17,9% av innbyggarane er utanlandske statsborgarar. 87% av folket talar tysk, medan 3,8% har serbokroatisk og 3,4% italiensk til morsmål.

Historie
Herisau er første gongen nemnd i 837. Området låg under klosteret St. Gallen. Etter Appenzellkrigen braut staden med St. Gallen i 1433. Under reformasjonen gjekk Herisau med i den reformerte kyrkja og vart såleis med kantonen Appenzell Ausserrhoden. Trogen var første hovudstaden i kantonen. I 1877 vart Herisau hovudstad, men Trogen fekk behalde domstolen for kantonen.

Schwellbrunn vart skilt ut frå Herisau i 1648 og Waldstatt i 1719.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Herisau» frå ,  den 7. august 2011.

Bakgrunnsstoff
http://www.herisau.ch (tysk) Offisiell nettstad

Byar i Sveits
Kommunar i Appenzell Ausserrhoden
Aeroflot Open

Aeroflot Open er ei årleg open sjakkturnering spelt i Moskva, sponsa av flyselskapet Aeroflot. Turneringa vart første gong arrangert i 2002 og vart raskt den sterkaste opne turneringa i verda. Den første turneringa hadde deltaking av om lag  80 stormeistrar, medan den andre hadde 150 stormeistrar med. Turneringa vert spela etter sveitsersystemet. Vinnaren har blitt invitert til toppturneringa Dortmund Sparkassen chess meeting halde seinare same året, ein tradisjon oppretta i 2003. Dei siste åra har det også blitt arrangert B- og C-turneringar. I A-gruppa har ratingkravet for å få vere med vore 2550.

Vinnarar 
Namnet på vinnarane er med utheva skrift, der fleire spelarar har hatt same poengsum. I 2007, 2008 og 2010 var her klare vinnarar.

Kjelder 
 Rapportar frå Chessbase: 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
 Resultat frå TWIC: 2002 , 2003 , 2004 , 2005 , 2006 , 2007 , 2008 , 2009 , 2010 
 Om 2002 frå ruchess.com 2002

Fotnotar 

Denne artikkelen bygger på «Aeroflot Open» frå ,  den 7. august 2011.  
 

Sjakkturneringar
Skipingar i 2002
Wiener Werkstätte

Wiener Werkstätte er ein austerriksk organisasjon av arkitektar og kunsthandverkarar, grunnlagd i 1903 med Josef Hoffmann og Koloman Moser (1868-1918) som sentrale bidragsytarar. Formålet var å styrke kunsthandverket og legge grunnlaget for heilskapleg design av alle sider ved livet og virket til mennesket. Wiener Werkstätte hadde sitt utspring i Wiener sezession og var inspirert av den engelske rørsla Arts and Crafts Movement.

Wiener Werkstätte utvikla eit eige varemerke og hadde 100 tilsette alt i 1905. Karakteristisk for enkeltgjenstandar og heile interiør er ein rettvinkla eller geometrisk klar hovudform og dekor som peikar fram mot funksjonalismen. Organisasjonen vart oppløyst i 1932.

Wiener Werkstätte var i utgangspunktet tufta på ein progressiv idé om å betre kvardagen gjennom formgjeving. Han klarte i mindre grad enn arts and crafts-rørsla å nå ut til folket. Produksjonen var prega av kunsthandverk og høg kvalitet. Resultatet vart ein eksklusiv produksjon for dei mest velståande. Palais Stoclet i Brussel i Belgia, teikna av Josef Hoffmann, vert rekna som hovudverket til verksemda. Palasset er eit av dei mest eksklusive og kostbare bustadane frå 1900-talet 

Det er samstundes vanskeleg å kome utanom Wiener Werkstätte når gjennombrotet for modernismen skal forklarast. I form og uttrykk var verksemda særs progressiv og peikte framover mot ei formgjeving for industrien prega av forenkling og masseproduksjon.

Kjelder

Austerrikske føretak
Skipingar i 1903
Austerriksk kultur
Wien
Thurgau

Thurgau er ein kanton nordaust i Sveits. Kantonen grensar til Tyskland og Bodensjøen i nord, og til kantonane Schaffhausen, Zürich og St. Gallen. Thurgau har eit areal på 991 km2 og hadde 244 330 innbyggarar i 2009. Frauenfeld er hovudstad i kantonen.

Geografi

 
Kantonen grensar i nord mot den tyske delstaten Baden-Württemberg og kantonen Schaffhausen. Høgste punktet i kantonen er 991 meter over havet og ligg i kommunen Fischingen, lengst sør i Thurgau. Kantonen har namn etter elva Thur som kryssar området frå søraust til nordvest, og som renn vidare ut i Rhinen i kantonen Zürich. 61,0% av det flatevidda er landbruksareal.

Språk og religion
Tysk er dominerande talemål i Thurgau, den lokale dialekten høyrer til høgalemannisk. 45,1% av innbyggarane er knytt til protestantiske kyrkjesamfunn, medan 35,6 soknar til den romersk-katolske kyrkja.

Distrikt og kommunar
Thurgau er frå 2011 delt opp i fem distrikt (bezirke), som er delt opp i til saman 80 kommunar.
Dei fem distrikta er Arbon, Frauenfeld, Kreuzlingen, Münchwilen og Weinfelden. Til 2010 var Thurgau delt i åtte distrikt.

Historie
Frå 1460 var Thurgau eit landområde (Gemeine Herrschaft) underlagt dei sveitsiske kantonane Glarus, Luzern, Schwyz, Unterwalden, Uri, Zug og Zürich.

Thurgau vart eigen kanton i 1798. Han gjekk då med i den kortliva republikken Helvetia. Sidan 1803 har Thurgau vore med i Det sveitsiske eidssambandet, på lik linje med dei fleste andre kantonane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kanton Thurgau» frå ,  den 8. august 2011.

Bakgrunnsstoff

 
Skipingar i 1803
Paris Hilton's My New BFF

Paris Hilton's My New BFF er ein amerikansk fjernsynsserie. I serien prøver Paris Hilton å finne ein ny bestevenn.

Sesong 1

I den fyrste sesongen av Paris Hilton's My New BFF prøvde 16 kvinner og 2 menn å vere den nye bestevennen til Paris Hilton. Vinnaren vart Brittany Flickinger.

Sesong 2
I den andre sesongen av Paris Hilton's My New BFF prøvde 13 kvinner og 3 menn å vere den nye bestevennen til Paris Hilton. Vinnaren vart Stephen Hampton.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paris Hilton's My New BFF» frå ,  den 8. august 2011.  
 

USA-amerikanske fjernsynsseriar
Fjernsynsseriar frå 2000-åra
Paris Hilton
Paris Hilton's British Best Friend

Paris Hilton's British Best Friend er ein britisk fjernsynsserie. I serien prøver Paris Hilton å finne ein ny bestevenn. Vinnaren vart Samuel Hextall.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paris Hilton's British Best Friend» frå ,  den 8. august 2011.  
 

Britiske fjernsynsseriar
Fjernsynsseriar frå 2000-åra
Paris Hilton
Wiener Sezession

Wiener Sezession (òg kjend som Vereinigung Bildender Künstler Österreichs eller «foreininga for austerrikske biletkunstnarar») vart skipa i 1897 av ei gruppe austerrikske kunstnarar som hadde trekt seg frå Foreininga for austerrikske kunstnarar, som heldt til i Wien Künstlerhaus. Denne rørsla omfatta målarar, bilethoggarar og arkitektar. Den første leiaren for sezessionen var Gustav Klimt og Rudolf von Alt vart ærespresident. Talerøyr for gruppa var tidsskriftet Ver Sacrum. 

Målet deira var å frigjere måleriet frå den akademiske tradisjonen på 1800-talet og skape ein ny, sjølvstendig stil innan kunsthandverket, der han vart ein lineær og todimensjonal austerriksk variant av art nouveau og jugendstilen.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Vienna Secession» frå ,  den 8. august 2011.  
 

Europeiske kunstnargrupper og kollektiv
Skipingar i 1897
Art nouveau
Austerriksk kunst
Paris Hilton's Dubai BFF

Paris Hilton's Dubai BFF er ein emiratarabisk fjernsynsserie. I serien prøver Paris Hilton å finne ein ny bestevenn. Vinnaren vart Reem Al Alnezi.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Paris Hilton's Dubai BFF» frå ,  den 8. august 2011.  
 

Emiratarabiske fjernsynsseriar
Fjernsynsseriar frå 2010-åra
Paris Hilton
Norbert Wiener

Norbert Wiener () var ein amerikansk matematikar. Wiener gjorde mange viktige bidrag innanfor rein og anvendt matematikk, særleg innan fourieranalyse og brownske rørsler. Mest kjend er han likevel som skaparen av disiplinen kybernetikk. Av dei viktigaste bøkene hans er The Fourier Integral (1933), Cybernetics (1948) og dei to sjølvbiografiske bøkene Ex-Prodigy, my Childhood and Youth (1953), I am a Mathematician (1956) og God and Golem (1963).

Kjelder

Jødiske vitskapsfolk
USA-amerikanske matematikarar
Kybernetikarar
Folk frå Columbia i Missouri
Matematikarar på 1900-talet
Wilhelm Wien

Wilhelm Wien () var ein tysk fysikar, som i 1893 brukte varme og elektromagnetisme til å utleie Wiens forskyvningslov. Lova seier at bølgjelengda for energimaksimum i termisk stråling er omvendt proporsjonal med temperaturen i lekamen som stråler. 

Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1911 for arbeida sine om varmestråling.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Wilhelm Wien» frå , den 8. august 2011.

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Kaliningrad oblast
Nobelprisen i fysikk
Tyske fysikarar
Tyske nobelprisvinnarar
Elevar ved Universitetet i Göttingen
Elevar ved Humboldt universitet i Berlin
Teoretiske fysikarar
Fysikarar på 1800-talet
Fysikarar på 1900-talet