alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Juan José Navarro

Juan José de Navarro Viana y Búfalo () var generalkaptein i den spanske marinen og Marqués de la Victoria. 

Han gjekk inn i den spanske hæren berre åtte år gammal og kjempa i den spanske arvefølgjekrigen i Italia. I 1708 kjempa han mot maurarane i Oran, der broren Ramón mista livet og faren døydde i fangenskap. I 1709 kom han tilbake til Spania og kjempa i slaget ved Almenar og slaget ved Zaragoza, der han vart teken til fange av soldatane til Guido Starhemberg. Etter freden i Utrecht vart han kaptein i den avdøde faren sitt kompani og deltok i frigjeringa av Catalonia. 

Etter krigen gjekk han inn i marinen og då kvadrupelalliansekrigen braut ut segla han på «Real» til Sardinia og Sicilia med hæren under markien av Lede, og tok her del i erobringane deira som marinesoldat. 

Under José Patiño steig han i gradene. I 1732 deltok han i erobringa av Oran under hertugen av Montemar og spelte ei viktig rolle i å dekkje troppane då dei gjekk på land med kanonane på skipet sitt. Under den austerrikske arvefølgjekrigen vann han den største sigeren i karrieren sin då han slo den britiske flåten i slaget ved Toloun i 1744. Han vart forfremma til generalløytnant og fekk tittelen marqués de la Victoria. 

I 1750 vart han generaldirektør for armadaen. Seks år seinare hadde han skrive ferdig verket Diccionario demostrativo de la configuración y anatomía de toda arquitectura naval moderna om militærteori.

I 1759 kommanderte han ein konvoi på 36 skip som førte Karl III, den nye kongen av Spania, frå Napoli til Spania. Flaggskipet hans var «Real Fénix». For dette vart han utnemnd til generalkaptein i den spanske marinen. 

Navarro døydde av kaldbrann, 84 år gammal.

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Juan José Navarro» frå , den 31. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 ei omsetjing av Juan José Navarro frå Spansk Wikipedia.''

Spanske admiralar
Spansk adel
Spanjolar i den austerrikske arvefølgjekrigen
Døde av kaldbrann
Claude-Élisée du Court de La Bruyère

Claude-Élisée du Court de La Bruyère () var ein fransk viseadmiral.

Under den austerrikske arvefølgjekrigen slo skvadronen leia av de Court seg saman med den spanske flåten utanfor sørkysten av Frankrike og jaga bort Nicholas Haddock og den britiske flåten i Middelhavet.

Franske admiralar
Franskmenn i den austerrikske arvefølgjekrigen
Richard Lestock

Richard Lestock () var ein offiser i Royal Navy og til slutt admiral. Han kjempa i mange slag og var ein kontroversiell person som er best hugsa for nederlaget i slaget ved Toulon, og vart derfor stilt for krigsrett. 

Lestock følgde faren sine fotspor inn i marinen. I 1701 vart han tredjeløytnant på «Cambridge» og steig raskt i gradene. Som kommandør på HMS «Vulture» deltok han i frigjeringa av Barcelona og erobringa av Alicante. I 1707 støtta han Sir George Byng i nederlaget ved Toulon, men erobra Menorca året etter. I 1709 vart han angripe av to fiendtlege fregattar utanfor Lisboa og vart tvungen til å overgje skipet. Heime i England vart han stilt for krigsrett for å ha tapt skipet, men vart frikjend 31. august 1709. 

Dei neste åra segla han i britiske flåtar i Vestindia og i Austersjøen, der han fekk kommando over ein skvadron på sju skip. I Skagerrak utmerkte han seg ved å ta svenske kaperar og Byng gjorde han til andrekaptein på flaggskipet sitt under slaget ved Kapp Passaro i 1718. Dei neste ti åra steig han ikkje i gradene, men vart etter kvart kaptein over eige skip. I 1739 segla han med Sir Chaloner Ogle til Vestindia, der han av viseadmiral Edward Vernon vart utpeikt til kommandør og tredjekommanderande av flåten. Lestock deltok i slaget ved Cartagena de Indias, der han fekk i oppdrag å angripe Fort San Luis den 23. mars 1741. Slaget enda med nederlag og Lestock returnerte til England, der han tok kommando over ein skvadron som segla til Middelhavet for å støtte Nicholas Haddock. I 1742 vart han utnemnde til kontreadmiral og då Haddock måtte reise heim på grunn av sjukdom, vart Lestock øvstkommanderande for ein kort periode. 

I 1744 deltok Lestock i slaget ved Toulon under den austerrikske arvefølgjekrigen. Slaget vart eit nederlag for britane og Lestock vart skulda for ikkje å ha følgd eller forstått den opphavlege åtaksplanen, men vart igjen frikjend heime i England, og berre to dagar seinare, 3. juni 1746, vart han utnemnde til admiral og fekk kommandoen over ein stor skvadron. 13. desember 1746 døydde han av ein magesjukdom.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Richard Lestock» frå , den 31. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Oxford Dictionary of National Biography
 Artikkel om slaget ved Toulon
 

Britiske admiralar
Britar i den austerrikske arvefølgjekrigen
Thomas Mathews

Thomas Mathews () var ein britisk admiral. Mathews gjekk tidleg inn i marinen og vart løytnant i 1699 og kaptein i 1703.

Under den korte kvadrupelalliansekrigen mot Spania (1718-20) kommanderte han slagskipet «Kent» i flåten til George Byng. Han deltok i slaget ved Kapp Passaro i 1718, og vrå 1722 til 1724 kommanderte han ein liten skvadron som vart send til Austindia for å drive bort sjørøvarar ved Malabarkysten. I mars 1741 hamna i Middelhavet og vart utnemnd til admiral, noko som vart sett på som rart sidan han aldri hadde utmerkt seg på noko måte og hadde liten erfaring. I tillegg kom han dårleg overeins med hans nestkommanderande, Richard Lestock. 22. og 23. februar 1744 deltok han i slaget ved Toulon mot franske og spanske skip under den austerrikske arvefølgjekrigen. Slaget vart eit nederlag for britane, sjølv om dei hadde fleire skip. Slaget var likevel viktig for britane fordi det synte at strategiane deira hadde vore ineffektive og dårlege. Fleire av kapteinane, inkludert Mathews og Lestock, vart stilt for krigsrett. Lestock vart frikjend, sjølv om han hamna så langt bak dei andre skipa at han ikkje hadde delteke i slaget, medan Mathews vart frådømd stillinga si.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Thomas Mathews» frå , den 31. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 

Britiske admiralar
Britar i den austerrikske arvefølgjekrigen
Slaget ved Toulon i 1744

Slaget ved Toulon eller slaget ved Kapp Sicié fann stad 22. og 23. februar 1744 i Middelhavet utanfor kysten av Toulon i Frankrike. Ein spansk konvoi slo den britiske Middelhavsflåten. Den franske flåten kom til støtte for Spania mot slutten av slaget då den britiske flåten trekte seg tilbake.

Slaget 
Den 22. februar gjekk 30 britiske skip under Thomas Mathews til åtak på den spanske baktroppen. Den franske og spanske flåten hadde til saman 27 skip, men dei franske skipa deltok ikkje i sjølve slaget. Mathews hadde følgd etter den franske flåten i perioden opp til slaget i tilfelle ein av sidene erklærte krig mot ein annan som ein del av den austerrikske arvefølgjekrigen. Dei tolv spanske skipa vart kommandert av Don Juan José Navarro. Kl. 17 trekte begge sidene seg bort frå kvarandre. Åtaket heldt fram frå lang avstand dagen etter, men britane leid kraftig, og då franskmennene kom til, vart britane tvungen til å trekke seg tilbake. Den 24. februar segla Mathews mot Italia.

Mathews sin nestkommanderande, viseadmiral Richard Lestock bad seinare kong Georg II av Storbritannia om å stille mange av dei britiske offiserane som hadde delteke i slaget for krigsretten, inkludert Mathews. Mathews og fleire andre offiserar vart sagt opp av Royal Navy som følgje av dette .

Skip i slaget

Frankrike og Spania 
I front 
«Boree» 64
«Tolosa» 60
«Tigre» 50
«Eole» 64
«Alcion» 56
«Duc d'Orleans» 68
«Espoir» 74 (flaggskipet til de Gavaret)
Senter 
«Trident» 64
«Heureux» 60
«Aquilon» 44
«Sólide» 64
«Diamant» 50
«Firme» 70
«Terrible» 74 (flaggskip)
«Sancti Spiritus» 68
«Serieux» 64
Bak 
«Oriente» 60
«América» 60
«Neptuno» 60
«Poder» 60 - Øydelagd og fanga, men gjenerobra og bora i senk dagen etter
«Constante» 70
«Real Felipe» 114 (flaggskipet til Juan José Navarro)
«Hércules» 64
«Brillante» 60
«Halcón» 60
«San Fernando» 64
«Soberbio» 60
«Santa Isabel» 80
3 fregattar
2 brannskip
1 slagskip som vart nytta som sjukehusskip

Skip merkte med * var spanske.

Britane (Thomas Mathews) 
I front 
«Chatham» 50
«Nassau» 70
«Chichester» 80
«Boyne» 80
«Barfleur» 90 (flaggskipet til Rowley)
«Princess Carolina» 80
«Berwick» 70
«Stirling Castle» 70
«Bedford» 70
Senter 
«Dragon» 60
«Royal Oak» 70
«Princess» 70
«Somerset» 80
«Norfolk» 80
«Marlborough» 90
«Dorsetshire» 80
«Essex» 70 (Richard Norris)
«Rupert» 60
«Namur» 90 (flaggskip)
Bak
«Salisbury» 50
«Romney» 50
«Dumkint«? 60
«Revenge» 70
«Cambridge» 80
«Neptune» 90 (flaggskipet til Lestock)
«Torbay» 80
«Russell» 80
«Buckingham» 70
«Elizabeth» 70
«Kingston» 60
«Oxford» 50
«Warwick» 60
3 fregattar
3 brannskip
3 skonnertbriggar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Battle of Toulon (1744)» frå , den 31. desember 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Konfliktar i 1744
Toulon 1744
Toulon 1744
Toulon 1744
Toulon 1744
Var
Pat Metheny Group

Pat Metheny Group er ei jazzgruppe som blei danna i 1977. Dei tre viktigaste medlemmane er Pat Metheny (gitarist, bandleiar og komponist), Lyle Mays (keyboardist og pianist, starta gruppa saman med Metheny) og Steve Rodby (bassist og produsent). Paul Wertico var trommeslagar i 18 år, men frå og med albumet Speaking of Now har Antonio Sanchez handtert stikkene.

Medlemmar

Nåverande 
 Pat Metheny (gitar og gitar-synthesizer)
 Lyle Mays (piano, synthesizerar)
 Steve Rodby, sidan 1980 (bass)
 Antonio Sanchez, sidan 2002 (trommer og perkusjon)
 Cuong Vu, sidan 2002 (trompet, song og perkusjon)
 Grégoire Maret, sidan 2005 (harmonika, song, perkusjon)
 Nando Lauria, sidan 2005 (gitar, song, ymse perkusjon og andre instrument)

Tidlegare 
 Mark Egan, 1977-1980 (bass)
 Danny Gottlieb, 1977-1982 (trommer)
 Nana Vasconcelos, 1981-1982 (song, perkusjon)
 Pedro Aznar, 1983-1985, 1989-1992 (song, perkusjon, bass, gitar, saksofon)
 Paul Wertico, 1983-2001 (trommer)
 David Blamires, 1987-1988, 1995-1997 (song, ymse instrument)
 Mark Ledford, 1987-1988, 1995-1998 (song, ymse instrument)
 Armando Marçal, 1987-1996 (perkusjon)
 Jeff Haynes, 1997-1998 (perkusjon, song, ymse instrument)
 Philip Hamilton, 1997-1998 (song, ymse instrument)
 Richard Bona, 2002-2005 (perkusjon, song, elektrisk bass, akustisk gitar)
 Faith Hendricksen, 1986-ca 1999 (synclavier, song)

Diskografi

Studioalbum

Live-album

Filmmusikk

Bakgrunnsstoff 

 Pat Metheny Group si heimeside 
 Songbøker med Pat Metheny Group 
 Noter og tablatur til songar av PMG

 Booking 
 Gruppemedlemmane sine biografiar

 Denne artikkelen bygger på «Pat Metheny Group» frå , den 31. desember 2008. 
 

Pat Metheny Group
Grammy-vinnarar
Musikkgrupper skipa i 1977
USA-amerikanske jazzgrupper
Jacques Aymar de Roquefeuil et du Bousquet

Jacques Aymar de Roquefeuil et du Bousquet () var ein admiral i den franske marinen.

Han var den yngre bror til baron Louis de Roquefeuil et du Bousquet og eit medlem av Huset Roquefeuil-Blanquefort frå Languedoc.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Jacques Aymar de Roquefeuil et du Bousquet» frå , den 31. desember 2008. 
 

Franske admiralar
Franskmenn i den austerrikske arvefølgjekrigen
The Way Up

The Way Up er Pat Metheny Groups 13. studioalbum, utgjeve i 2005. Albumet består av éin song, The Way Up, delt inn i fire spor for at navigeringa skal bli lettare. Bandmedlemmane leikar seg med songen, og ein får høyre mykje improvisasjon og soloar, både frå vanlege soloinstrument som gitar og piano, men òg frå bassgitaren og trommene.

Songane 
The Way Up, komponert av Pat Metheny og Lyle Mays:

 The Way Up: Opening – 5:17
 The Way Up: Part One – 26:27
 The Way Up: Part Two – 20:29
 The Way Up: Part Three – 15:54

Musikarane 
 Pat Metheny - akustisk gitar, elektrisk gitar, gitar-synthesizer
 Lyle Mays - piano, keyboard
 Steve Rodby - bassgitar, cello
 Cuong Vu - trompet, song
 Gregoire Maret - harmonika, perkusjon
 Antonio Sanchez - trommer

With the following musicians making guest appearances:
 Richard Bona - perkusjon, song
 Dave Samuels - perkusjon
 Nando Lauria - gitarar, song, perkusjon (berre på turneen)

Utmerkingar 
Grammy-prisar

 Denne artikkelen bygger på «The Way Up» frå , den 31. desember 2008. 
 

Album av Pat Metheny Group
Admiral John Norris

Sir John Norris (1670 eller 1671 – 13. eller 14. juni 1749) var ein britisk admiral på 1600- og 1700-talet som var øvstkommanderande i Royal Navy under Georg II. 

I mai 1699 gifta han seg med Elizabeth Aylmer, dotter til admiral Matthew Aylmer, og dette hjelpte han mykje framover i karrieren. Han vart slått til riddar i 1705 og admiral i 1709. Han var parlamentsmedlem frå 1708 til han døydde. 

Norris medverka i den spanske arvefølgjekrigen og vart seinare send med ein flåte til Austersjøen for å vise dei nordlege nasjonane styrken til England. Offisielt kom han hit for å verne engelske handelsskip, men i røynda var det for å leggje press på Sverige og Russland, og han vart ein ven av tsar Peter, sin tilbaud han kommando over den russiske marinen. I oktober 1715 reiste han derimot tilbake til England, og i mai 1716 vendte han tilbake for å hindre eit mogeleg svensk forsøk på å erobre Skottland med hjelp av jakobittane. Her møtte han både svenske, danske og russisk skip i småtrefningar. 

I 1717 forhandla han med tsar Peter i Amsterdam, men kom ikkje fram til noko resultat. I 1718 vende han tilbake til Austersjøen med eit fåtal troppar. 

Etter kong Karl XII av Sverige døydde kom det i gang forhandlingar mellom Georg I og Sverige, og John Norris vart no sett til å hindre russarane i å herje langs austkysten av Sverige. Då han nådde fram hadde russarane alt reist heim att, så Norris vendte tilbake til England. Fleire tokt for å halde russarane unna Sverige følgde, det siste i 1727. 

I 1734 vart han admiral for flåten og øvstkommanderande i Royal Navy. I 1744 pensjonerte han seg frå marinen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «John Norris (Royal Navy officer)» frå , den 31. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Biografi på Dictionary of Canadian Biography Online

Fødde i 1670-åra
Døde i 1749
Britiske admiralar
The Downs

The Downs er eit red eller havområde sør for Nordsjøen nær Den engelske kanalen utanfor austkysten av Kent, mellom North og South Foreland sør i England.

I seglskutetida var The Downs var ein permanent base for krigsskipa som patruljerte Nordsjøen og ein oppsamlingsstad for reparerte eller nybygde skip som kom ut frå Chatham Dockyard. Her var ein trygg ankringsplass under uvêr med Goodwin Sands som verna mot vind og vêr i aust og kysten i nord og vest. Redet ligg òg mellom Doversundet og Themsen-estuaret, så både handelsskip som venta på austleg vind som kunne ta dei gjennom Kanalen, og dei som skulle til London, samla seg her, ofte i ganske lange periodar. I 1639 fann slaget ved The Downs stad her, då den nederlandske marinen øydela ein spansk flåte som hadde søkt tilflukt i det nøytrale engelske farvatnet. 

Reidet har ei djupne på 22 meter. Sjølv under storm frå sør kunne redet gje noko vern, men stundom førte dette òg til forlis. Stormar frå alle retningar kunne og drive skipa på land eller på sandbanken, som alltid endra form og ikkje alltid vart godt merkte.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «The Downs» frå , den 31. desember 2008. 

Downs
Downs
Nordvestkaukasiske språk

Nordvestkaukasiske eller pontiske språk er ein språkfamilie som blir snakka i Kaukasus, framfor alt i Russland i republikkane Adygeia, Kabardi-Balkaria og Karatsjai-Tsjerkessia, i Abkhasia, i Tyrkia og i små grupper rundt i Midtausten.

Klassifisering 

Det er fem nordvestkaukasiske språk, som kan bli delt inn i tre grupper:

Abkhasisk-abaziske språk

 abkhasisk
 abaza

Tsjerkessiske språk

 adygisk
 kabardinsk

Ubykhiske språk

 ubykh

 
Kaukasiske språk
Abkhasisk

Abkhasisk (аҧсуа бызшәа [ аpʰswa bəzʃʷa ]) er eit nordvestkaukasisk språk som blir snakka i Georgia (i den autonome republikken Abkhasia) og i Tyrkia.

Det finst 101.000 talarar av abkhasisk i Georgia. Kor mange talarar som finst i Tyrkia er ikkje kjend på grunn av manglande sensusdata, men eit overslag er 4.000, av ei etnisk gruppe på ca. 39.000).

Språklege karakteristika 
Abkhasisk er kjenneteikna av eit rikhaldig konsonantforråd og eit lite vokalforråd: To fonologisk distinkte vokalar, ein open a og ein lukka ə. Avhengig av omgjevnad kan denne vokalen bli uttalt e, i, o eller u. Abshuj-dialekten har 58 konsonantar, Bsyp-dialekten sogar 67.

Abkhasisk er eit agglutinerande ergativspråk. Språket skil mellom ulike genus i dei personlege pronomena. Morfologien til nomena er relativt enkel, med berre eit par kasus, men verbbøyinga er svært kompleks, og dominert av prefiksering.

Skriftspråk 

Det første abkhasiske alfabetet vart utvikla i 1862 av Baron Peter von Uslar og bestod av 37 kyrilliske bokstavar. Frå 1905 var eit kyrillisk alfabet med55 bokstavar i bruk. Nikolaj Marr utvikla eit latinsk alfabet med 75 bokstavar, som var i bruk mellom 1926 og 1928, då det vart erstatta med eit nytt latinsk alfabet. I 1937 vart det innført eit alfabet basert på det georgiske alfabetet. Då abkhasarane ville distansere seg frå georgiarane, vart det innført eit kyrillisk alfabet i 1954.

Litteratur 
 Georgij A. Klimov: Einführung in die kaukasische Sprachwissenschaft. Buske, Hamburg 1994 (omsett frå russisk av Jost Gippert).
 Vjačeslav A. Čirikba: Abkhaz. LINCOM Europa, München 2003. (på engelsk)
 George Hewitt: Abkhaz (Lingua Descriptive Studies). North-Holland, Amsterdam 1979. (på engelsk)
 K. V. Lomtatidze: Grammatika abchazskogo jazyka: fonetika i morfologija. Suchumi 1968. (på russisk)
 N. Ja. Marr: O jazyke i istorii abchazov. Verlag der Akademie der Wissenschaften der UdSSR, Moskau u. a. 1938. (på russisk)
 Teimuraz Gvanceladze (PDF)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Ethnologue, Languages of the World: Abkhaz
 Abchasisches Alphabet
 Abasinisch-abchasische Website aus der Türkei 
 Beitrag der Enzyklopädie des Europäischen Ostens über das Abchasische 
 Teimuraz Gvanceladze
 Teimmuraz Gvanceladze: Iz istorii perechoda abchazskogo knižnogo jazyka na gruzinskuju grafiku

Nordvestkaukasiske språk
Abkhasia
Einskildspråk
Språk i Georgia
Språk i Tyrkia
Nanosekund

Eit nanosekund (forkorta ns) er ein SI-eining for tid lik 10−9 sekund.

Sjå òg
Sekund

Måleiningar for tid
Muskett

Muskett er eit handskytevåpen med luntelås, hjullås, flintelås eller ein slaglås. Løpet er glattbora, langt, og vert ladd frå munningen. Under avfyring vart løpet støtta mot ein muskett-gaffel (forkett), fordi musketten vog om lag 6–7 kg. Prosjektila som vart avfyrte, vog om lag 50 g og hadde ein distanse på om lag 200 m. Våpenet var i bruk frå byrjinga av 1500– til midten av 1800-talet.

Soldatar utstyrt med muskettar vart ofte omtala som musketerar.

Sjå òg
 Eldvåpen
 Eldhandvåpen
 Munningsladevåpen
 Arkebuse
 Muskedunder
 Gevær

Kjelder 
 Aschehoug og Gyldendals store norske leksikon. Bind. 8. M-Norg. Oslo: Kunnskapsforlaget. ISBN 82-573-0019-5.
 Caplex.no - Muskett.

Skytevåpen
Dei austindiske øyane

Austindia, Ostindia eller Dei austindiske øyane er namn som er blitt nytta om Den indiske halvøya, Søraust-Asia, Indonesia og øyane omkring. Omgrepet er lite brukt i dag.

Nemningar som Aust- eller Ostindia blei brukt i Vesten opphavleg om dei to halvøyane «Forindia» (den indiske halvøya) og «Bakindia» (Indokina) i tillegg til dei austindiske øyane - øygruppene i Søraust-Asia mellom det asiatiske fastlandet og Ny-Guinea og Australia. Innbyggjarane på Dei austindiske øyane vert stundom kalla austindarar for å skilje dei frå indarane i India, Karibia (som stundom vert kalla Vestindia) og amerikanske indianarar. 

Novernade land som var omfatta av omgrepet er India, Pakistan, Bangladesh, Myanmar, Sri Lanka, Maldivane, Thailand, Kambodsja, Laos, Brunei, Singapore, Filippinane, Aust-Timor, Malaysia og Indonesia. Nederlandske koloniar i området vart kalla Nederlandsk Austindia før Indonesia fekk sjølvstende. 

Austindia kan òg inkludere Indokina, Filippinane, Brunei, Singapore og Aust-Timor, men ikkje vestlege Ny-Guinea (Vest-Papua), som er ein del av Melanesia. 

Regionar i Austindia er stundom delt inn etter kva kolonirike dei høyrte til, til dømes Britisk Austindia som refererer til Malaysia, Nederlandsk Austindia som er Indonesia og Spansk Austindia som er Filippinane.

Historie 
Europearane kom til desse regionane seint på 1400-talet og tidleg på 1500-talet, ført an av portugisiske utforskarar. Regionane vart viktige kjelder for handelsvarer, særleg bomull, indigofargestoff og krydder etter at det vart oppretta europeiske handelsselskap, som Det britiske og Det nederlandske austindiske kompaniet på 1600-talet. 

Kristoffer Columbus trudde i starten at Den nye verda var den austlegaste delen av dei indiske områda, då han hadde bomma grovt på den vestlege avstanden frå Europa til Asia. For å unngå forvirring vart Den nye verda seinare kalla «Vestindia», medan dei opphavlege indiske øyane vart kalla «Austindia». 

Folkeslaga i Austindia har eit stort kulturelt mangfald og reknar seg ikkje som ei enkel etnisk gruppe. Hinduisme, buddhisme og islam er dei vanlegaste religionane i regionen, men i enkelte område òg kristendom, sikhisme, jainisme og andre tradisjonelle trusretningar. Språket regionen er variert og kjem frå mange språkfamiliar i Sør-Asia.

Sjå òg 
 Stor-India
 Spansk Austindia
 Vestindia

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Indies» frå , den 1. januar 2009. 

Asia
Bertrand-François Mahé de La Bourdonnais

Bertrand-François Mahé de La Bourdonnais (comte de La Bourdonnais) () var ein offiser i den franske marinen og administrator  i Det franske austindiske kompaniet. 

Han vart fødd 11. februar 1699 i Saint-Malo i Bretagne og reiste til sjøs som gut. I 1718 tente han for Det franske austindiske kompaniet som løytnant. I 1724 vart han forfremma til kaptein og utmerkte i erobringa av Mahé utanfor Malabarkysten, slik at han fekk namn etter byen. I to år tente han som portugisisk statthaldar i Goa, men kom tilbake i fransk teneste i 1735 som guvernør i Île de France (Mauritius) og the Île de Bourbon (Réunion). Han vitja Frankrike i 1740, men reisa vart avbroten på grunn av krig med Storbritannia og han vart sett til å kommandere flåten i dei indiske farvatna. 

Han redda Mahé og hjelpte general Dupleix ved Pondicherry, slo Lord Peyton og i 1746 medverka han i omleiringa av Madras. Han krangla med Dupleix over styret av India, og tilhøvet dei i mellom vart ikkje betre då Mahe kom tilbake til Île de France og oppdaga at Dupleix hadde utpeikt ein etterfølgjar som guvernør. Han segla på eit nederlandsk fartøy for å ta saka si til retten då han vart teken til fange av britane. Han fekk derimot lov å reise til Frankrike på prøve, men i staden for å ta krangelen med Dupleix til retten, vart han i 1748 arrestert for vanstyre som guvernør, og sett i Bastillen i to år. Han vart stilt for retten i 1751 og frikjend, men helsa hans hadde vorte dårleg i fengselet og han hadde mista eigedomane sine. Til det siste kom han med urettvise anklager mot Dupleix. Han døydde i Paris den 10. november 1753. 

Fleire stader vart kalla opp etter han, som Mahé på Seychellane, Mahé (Pondicherry i India), Mahébourg (Mauritius) og ei gate i Pondichéry.  Port Louis på Mauritius har eit hotell med hans namn, Labourdonnais Waterfront Hotel.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bertrand-François Mahé de La Bourdonnais» frå ,  den 1. januar 2009. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Franske offiserar
Guvernørar på Réunion