alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jorunn Skaldmøy

Jorunn Skaldmøy (Jórunn skáldmær) var ein skald som levde og dikta på Harald Hårfagre si tid, truleg i byrjinga av 900-talet.

Ho er ein av dei få kvinnelege skaldane vi kjenner til frå norrøn tid. Ikkje noko om hennar liv er kjent, anna enn at ho gjorde eit dikt som blir kalla «Sendebit» (Sendibítr) som handlar om ufreden mellom kong Harald Hårfagre og sonen Halvdan Svarte. Berre fem vers av diktet er overlevert, men er likevel det lengste skaldekvadet ein kjenner til, som er gjort av ei kvinne.

I «Soga om Harald Hårfagre» har Snorre sitert eit av versa frå Sendebit og han har òg teke med eit av versa hennar i Skaldskaparmål .

Utan at ein veit det sikkert, blir Jorunn Skaldmøy oftast rekna som ein norsk skald og tilnamnet hennar kan tyde på at ho var ei ung, ugift kvinne då ho gjorde skaldekvad.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Jorunn Skaldmøy Norsk biografisk leksikon
Den oldnorske og oldislandske litteraturs histore av Finnur Jónsson (B, side 543)

Norske skaldar
Folk frå vikingtida
Kvinner frå vikingtida
Folk i Heimskringla
Aminata Sow Fall

Aminata Sow Fall () er ein prisløna senegalesisk forfattar. Ho er rekna som ein av pionerane innan franskspråkleg afrikansk litteratur.

Aminata Sow Fall blei fødd i Saint-Louis, der ho fekk den grunnleggjande utdanninga si. Ho avslutta den vidaregåande skulegangen sin i Dakar.

Ho tok eksamen i fransk litteratur ved Sorbonne i Paris i 1967. Sidan underviste ho i fransk i skular i Dakar og Rufisque. I 1979 blei ho tilsett ved kulturdepartementet.

Sow Fall debuterte med romanen Le revenant i 1976. Boka skilde seg ut ved å vera den første franskspråklege romanen av ei svart kvinne som ikkje var klart sjølvbiografisk.
For den andre romanen sin La grève des bàttu fekk ho Grand Prix Littéraire d'Afrique Noire i 1980. Romanen er ein satire over muslimsk dogmatisme, hykleri og kvinnefiendlegheit.

Familie
Aminata Sow Fall møtte den framtidige mannen sin, Samba Sow, i Paris. Ho gifta seg med han i 1963.
Ho har sju barn. Ein av dei er rapparen Abass Abass.

Verk
 Le Revenant, roman, 1976
 La Grève des bàttu, 1979, vannn Grand prix littéraire d'Afrique noire i 1980; filmatisert av Cheick Oumar Sissoko i 2000. 
 L’Appel des arènes, roman, 1997: Prix international pour les lettres africaines; filmatisert av Cheikh N'Diaye i 2006  
 Ex-Père de la Nation, roman, 1987 
 Le Jujubier du patriarche, roman, 1993
 Douceurs du bercail, roman, 1998
 Un grain de vie et d’espérance, réflexion sur l'art de manger et la nourriture au Sénégal suivie de recettes proposées par Margo Harley, 2002  
 Sur le flanc gauche du Belem, in L'Odyssée atlantique (collectif), novelle, 2002 
 Festins de la détresse, roman, 2005
 L'empire du mensonge, roman, 2017

Aminata Sow Fall har også skrive fleire dikt og teaterstykke.

Prisar og utmerkingar
 1980 - Grand prix littéraire d'Afrique noire for La Grève des bàttu.
 1982 - Prix International Alioune Diop for L'Appel des arènes.
 1997 - æresdoktorat frå Mount Holyoke College i South Hadley i Massachusetts.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Aminata Sow Fall» frå , og «Aminata Sow Fall» frå  den 12. juli 2017.  

Franskspråklege forfattarar
Senegalesiske forfattarar
Hoffselva

Hoffselva er ei elv som renn gjennom stroka Hoff og Skøyen i Oslo, med utløp inst i Bestumkilen.

Elva renn gjennom tettbygd område, og er lukka på ei lang strekning gjennom Skøyen. Ho samlar vatn frå dei tre bekkene Makrellbekken, Styggedalsbekken og Skådalsbekken, som alle har sine utspring i områda ovanfor Holmenkollen og Voksenkollen i Nordmarka. Styggedalsbekken kjem frå Øversetertjern på Tryvasshøgda, og Skådalsbekken frå Frønsvollsmyrene. Dei går saman til Holmenbekken om lag 500 meter nord for Holmendammen, som er ein av fleire kunstig oppdemma dammar i vassdraget, dei andre er Hoffdammen og Smestaddammene. Hoffselva er namnet på elva frå Dronningfossen nedanfor Nedre Smestaddam og nedover til utløpet i sjøen. Makrellbekken renn ut i Hoffselva nedanfor Dronningfossen, litt ovanfor Hoff Gård.

Dronningfossen har namn etter dronning Sofie (1836–1913) av Noreg og Sverige, hustrua til kong Oscar II. Namnet på Makrellbekken, som møter Hoffselva litt nedanfor Dronningfossen, har ikkje noko med fisken makrell å gjere, men syner til at bekken har vore nytta som eit «markskilje», ei eigedomsgrense mellom fleire gardar.

Dei kunstig oppdemma dammane i vassdraget høyrde til storgardane i området. Holmendammen frå 1907 høyrde til Vestre Holmen gård, Hoffsdammen høyrde til Hoff gård, Smestaddammane høyrde til Smestad gård, den øvste er frå 1899 og den nedste frå 1886. Dammane vart nytta som isdammar til skjering av isblokker som vart lagra til våren og sommaren for avkjøling av mat- og drikkevarar. Isen på dammen vart saga i lange remser i ein meters breidd, og deretter delt opp i firkanta blokker på 1 x 1 meter. Blokkene vart pakka inn i sagflis i lagerhus, ishus, slik at dei ikkje smelta i sommarvarmen. For å kjøle mat og mjølk, vart isblokka lagt i ei stor kasse av tre og matvarane stabla opp ikring isblokka. Det gjekk stort sett ei veke før isblokka var smelta og ei ny måtte skaffast frå ishusa.

Fossane i vassdraget har på 1800-talet truleg vore nytta til å drive sager og kverner. Hoffsdammen har vore ein mølledam. Men vassdraget har ikkje vore nytta til å drive maskineri i fabrikkar og liknande.

Litteratur
 Artikkel av Ida Fossum Tønnessen: Mærradalsbekken, Hoffselven og Frognerelven, i tidsskriftet St. Hallvard nr. 2/2009
Oslo byleksikon, femte utgåva, side 247 (Hoffselva) og 350 (Makrellbekken)

Elvar i Oslo
Bestumkilen Roklubb

Bestumkilen Roklubb (BKR) er ein roklubb i Oslo. Klubben er for vaksne roarar på alle nivå, med båtar for individuell roing og lagroing i både tur- og konkurransesamanhang. Klubb- og båthuset ligg på Maritim på nordsida av Bestumkilen i Oslo, mellom Europaveg 18 og sjøen.

Klubben hadde opphavleg namnet Oslo Kvinnelige Roklubb (OKR), som vart skipa 12. juni 1929 etter initiativ av Harriet Hafsøe, og var i si tid den einaste roklubben for kvinner i Noreg. Etter at det vart vedteke at kjønsskilde idrettsklubbar ikkje skulle vere tillate i norsk idrett, fekk Oslo Kvinnelige Roklubb sine fyrste aktive mannlege medlemar i 2001, og i 2002 vart menn valde inn i styret. Eit par år seinare skifta klubben namn til Bestumkilen Roklubb.

Den fyrste tida leigde Oslo Kvinnelige Roklubb tomt hjå Oslo Seilforening på Lille Herbern, men flytta i 1934 klubbhuset til Sjølyst inst i Bestumkilen. Då den inste parten av bukta skulle skulle fyllast ut, fekk klubben seg den noveranda tomta på Maritim, og nytt klubbhus finansiert av tippemidlar, stod ferdig 14. mai 1961.

Bakgrunnsstoff
Nettstad

Idrettslag i Oslo
Skipingar i 1929
Jan Nyberg

Jan Nyberg () er ein norsk journalist. Han er frå Stårheim i Eid kommune, og busett i Bergen. 
Frå 1979 arbeidde han i Dag og Tid, Vårt Land og NRK og i 1986 vart han tilsett i Bergens Tidende.

Bibliografi

Bøker

Kjelder
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane

Norske sakprosaforfattarar
Norske journalistar
Forfattarar frå Eid
Rolf Orheim

Rolf Orheim () var ein norsk journalist. Han var frå Stårheim i Eid kommune og busett i Flora kommune. Frå 1953-1997 arbeidde Orheim som journalist og redaksjonssekretær i Firdaposten, i periodar var han også konstituert redaktør. 
Frå 1970-1980 var han leiar av Flora Arbeidarparti og i fire periodar var han medlem av bystyret.

Orheim var m.a. styreleiar i Kystmuseet i Sogn og Fjordane og han var æresmedlem av Sogn og Fjordane Journalistlag.

Orheim vart tildelt Kongens fortenestemedalje i sølv.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane
 Gravminner i Norge

Norske sakprosaforfattarar
Norske journalistar
Forfattarar frå Eid
Forfattarar frå Flora
Kongens fortenestmedalje i sølv
Lokalpolitikarar i Flora
Ap-politikarar i Sogn og Fjordane
Olga Eide

Olga Eide () var ein norsk lyrikar. Ho var frå Stryn kommune.

Bibliografi

Bøker

Kjelder
 Biblioteka i Sunnfjord
 Gravminner i Norge

Bakgrunnsstoff
 Olga Eide på You Tube

Norske lyrikarar
Forfattarar frå Stryn
Bjarne Greidung

Bjarne Greidung () er ein norsk forfattar frå Stryn kommune.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Biblioteka i Sunnfjord

Norske sakprosaforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Forfattarar frå Stryn
Finnkvalfamilien

Finnkvalfamilien (Balaenopteridae) eller røyrkval er ein familie av bardekvalar. Finnkvalar har både ein velutvikla ryggfinne og bukfòrer. Familien femnar om to slekter, Balaenoptera og Megaptera, med i alt ni artar: blåkval (B. musculus), finnkval (B. physalus), seikval (B. borealis), brydekval (B. brydei og B. edeni), vågekval (B. acutorostrata), Balaenoptera bonaerensis, Balaenoptera omurai og knølkval (Megaptera novaeangliae). Artane i familien har vore naturgrunnlaget for moderne kvalfangst med harpunkanon.

Kjelder 

Bardekvalar
I'm in Love Again

«I'm in Love Again» er ein song frå 1956 av Fats Domino. Songen vart skriven av Domino og samarbeidspartnaren Dave Bartholomew. Singelen var den tredje singelen til Domino som gjekk til topps på R&B Best Sellers-lista, og låg der i sju veker. «I'm in Love Again» nådde òg tredjeplassen på poplista. B-sida til «I'm in Love Again», «My Blue Heaven», vart òg ein hit.

Andre versjonar
Bill Haley and His Comets spelte inn songen i 1960 på albumet Bill Haley and His Comets. Andre versjonar vart spelt inn av Little Richard i 1962, Ricky Nelson i 1958, Brook Bros. i 1961 og Paddy Manna i 1962. 

The Animals spelte inn songen på debutplata The Animals i 1964. 

Paul McCartney spelte inn songen under innspelinga av CHOBA B CCCP. Han vart gjeven ut som B-sida til «This One» og kom med på den internasjonale utgåva av CHOBA B CCCP i 1991.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'm in Love Again (song)» frå ,  den 13. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1956
Fats Domino-songar
Singlar frå 1956
Songar skrivne av Dave Bartholomew
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Songar skrivne av Fats Domino
The Animals-songar
Bill Haley-songar
Little Richard-songar
Ricky Nelson-songar
Paul McCartney-songar
Pat Boone-songar
Tom Rush-songar
Canned Heat-songar
Carl Perkins-songar
Randy Newman-songar
Bonnie Raitt-songar
Cliff Richard-songar
Blue Monday av Fats Domino

«Blue Monday» er ein song opphavleg skriven av Dave Bartholomew, og først spelt inn av Smiley Lewis i 1954.  

Han vart seinare spelt inn i ein meir populær versjon av Fats Domino i 1956 på Imperial Records, der låtskrivinga vart tilskriven Bartholomew og Domino. Dei fleste versjonane etter dette tilskriv begge to. Barytonsaksofonsoloen vert spelt av Herbert Hardesty.

Domino-versjonen vart nytta i filmen The Girl Can't Help It i 1956. Det vart ein av dei første rhythm and blues-songane som gjekk inn på Billboard si popliste, og nådde femteplassen der og heilt til topps på R&B Best Sellers-lista. Songen vart gjeven ut på albuma This Is Fats i 1957 og Fats Domino sings 12,000,000 Records i 1959.

Andre versjonar
Buddy Holly var ein av dei første til å spele inn songen og det same gjorde seinare Cat Stevens. Tim Curry spelte inn songen for kjenningsmelodien til TV-filmen Blue Money i 1986. Gene Summers spelte inn «Blue Monday» i 1981 på albumet Gene Summers in Nashville. Bob Seger spelte inn songen i 1989 for filmen Road House og Dr. John spelte inn songen i 1992 for albumet «Goin' Back to New Orleans.«  Huey Lewis and the News spelte inn songen i 1994 på albumet Four Chords & Several Years Ago. Keith Almgren skreiv ein svensk tekst og kalla songen «Härliga lördag». Denne vart sungen live i 1994 av Sten & Stanley.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blue Monday (Fats Domino song)» frå ,  den 13. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1954
Songar skrivne av Dave Bartholomew
Fats Domino-songar
Songar om New Orleans
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Imperial Records-singlar
Gene Summers-songar
Cat Stevens-songar
Dave Edmunds-songar
Dr. John-songar
Tim Curry-songar
Bob Seger-songar
Huey Lewis and the News-songar
Buddy Holly-songar
I'm Walkin'

«I'm Walkin'» er ein song frå 1957 av Fats Domino, skriven i lag med Dave Bartholomew.

Singelen var den tredje på rad for Fats Domino som gjekk til topps på R&B Best Sellers-lista i USA, og låg der i seks veker. Singelen nådde òg fjerdeplassen på poplista.

Andre versjonar
Seinare i 1957 framførte Ricky Nelson songen i ein episode av The Adventures of Ozzie & Harriet.  Ricky Nelson sin versjon kom ut på singel og nådde òg fjerdeplassen på poplista og 10. plassen på R&B-lista. 
I 1961 gjekk songen inn på lista att som ein av tre songar i «New Orleans Medley» av trommeslagaren Earl Palmer. Singelen nådde 108. plassen på Music Vendor-lita.
I 1975 spelte J.D. Crowe & The New South songen på albumet J.D. Crowe & The New South
I 1996 spelte John Paul Young songen på albumet Now (1996).
I 2007 vart songen spelt av Tom Petty and the Heartbreakers på hyllestalbumet Goin' Home: A Tribute to Fats Domino (Vanguard).

I popkulturen
Songen vart brukt i filmen The Blues Brothers i 1980.
Domino sin versjon vart nytta i ein reklamefilm i 2016 for Fitbit Alta.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'm Walkin'» frå ,  den 13. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1957
Singlar frå 1957
Songar skrivne av Fats Domino
Songar skrivne av Dave Bartholomew
Fats Domino-songar
Ricky Nelson-songar
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Tom Petty-songar
Ricky Nelson-songar
I Want You to Know av Fats Domino

«I Want You to Know» er ein song frå 1957, skriven av Fats Domino og Dave Bartholomew. Sidan Domino var på turné leigde Bartholomew inn Allen Toussaint til å spele inn pianosporet. Den andre sida av singelen var «The Big Beat», som òg vart ein hit. 

«I Want to Know» vart spelt inn av The Everly Brothers i 1960 på albumet It's Everly Time. Han vart òg spelt av den tidlege reggae-artisten Millie Small i 1965 på albumet hennar Millie Small Sings Fats Domino.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Want You to Know (Fats Domino song)» frå ,  den 13. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1957
Songar skrivne av Fats Domino
Songar skrivne av Dave Bartholomew
Fats Domino-songar
The Everly Brothers-songar
Walking to New Orleans

«Walking to New Orleans» er ein song frå 1960 av Bobby Charles, skriven for og innspelt av Fats Domino.

Domino var ein helt for Charles. Domino hadde tidlegare spelt inn Charles-songen «Before I Grow Too Old». Då Domino stoppa på ein turné i Lafayette i Louisiana, inviterte han Charles til garderoben, og var lei seg for at han ikkje hadde ein kopi av plata han kunne gje til Charles. Han inviterte derimot Charles på besøk i New Orleans. Charles svarte «Eg har ikkje bil. Om eg kjem, så må eg gå til fots.» Etterpå vart tanken verande hos Charles og han sa han skreiv songen for Domino på kring 15 minuttar.

Etter han kom til New Orleans song Charles «Walking to New Orleans» for Domino. Domino var entusiastisk og gjorde nokre små endringar i songen, mellom anna eit sitat frå den tidlegare hitten hans, «Ain't That A Shame». Dave Bartholomew orkestrerte songen for bandet til Domino og dei spelte inn songen i studioet til Cosimo Matassa i Rampart Street.

Etter innspelinga valde Bartholomew å leggje på ein strykeseksjon med New Orleans Symphony. Det var uvanleg å bruke klassiske strykarar i tidleg rock and roll. Singelen selde over to millionar eksemplar og vart ein hit som nådde sjetteplassen på poplista og andreplassen på R&B-lista.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walking to New Orleans» frå ,  den 13. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1960
Singlar frå 1960
Songar om New Orleans
Fats Domino-songar
Songar skrivne av Bobby Charles
My Girl Josephine

«My Girl Josephine» er ein song skriven av Fats Domino og Dave Bartholomew. Domino spelte inn songen for Imperial Records i 1960, og han nådde sjuandeplassen på Billboard R&B-lista og 14. plassen på Billboard pop-lista. Songeen er òg stundom oppført med tittelen «Josephine» og «Hello Josephine».

Andre versjonar
Songen er blitt spelt av fleire andre artistar, som Bill Black's Combo, Curley Bridges, Van Broussard, Snooks Eaglin, Chris Farlowe, The Flamin' Groovies, Michael Herman, The Holmes Brothers, Jerry Jaye, Jerry Lee Lewis, Johnny Rivers, Sandy Nelson, Tracy Pendarvis, Queen Ida & Her Zydeco Band, Noel Redding, Warren Storm, Super Cat, Them og Billy Vera, blant fleire.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «My Girl Josephine» frå ,  den 13. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Singlar frå 1960
Fats Domino-songar
Songar skrivne av Dave Bartholomew
Songar frå 1960
Songar skrivne av Fats Domino
Imperial Records-singlar
Chris Farlowe-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Them-songar
It Keeps Rainin'

«It Keeps Rainin'» er ein song av Fats Domino frå 1961. Songen vart skriven av Fats Domino, Dave Bartholomew og Bobby Charles og vart gjeven ut på singel med «I Just Cry» som B-side.

Songen vart spelt inn av Bitty McLean i 1993.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «It Keeps Rainin'» frå ,  den 13. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1961
Singlar frå 1961
Singlar frå 1993
Fats Domino-songar
Songar skrivne av Dave Bartholomew
Songar skrivne av Bobby Charles
Songar skrivne av Fats Domino
Red Sails in the Sunset

«Red Sails in the Sunset» er ein populær engelskspråkleg song kjend frå Dei britiske øyane og USA.

Han vart publisert i 1935 med musikk skriven av Hugh Williams (pseudonym for Wilhelm Grosz) og tekst av låtskrivaren Jimmy Kennedy. Songen var inspirert av «dei raude segla» til «Kitty of Coleraine», ein yacht Kennedy ofte såg utafor nordkysten av Irland i heimbyen Portstewart.

Namnet på songen var inspirasjon for namnet på Red Sails-festivalen i Portstewart i Nord-Irland. Kennedy skreiv songen medan han var i Portstewart.

Somme av dei tidlegare versjonane vart gjort av Al Bowlly med Ray Noble and his Orchestra den 18. september 1935 og Guy Lombardo den 11. oktober 1935.

Songen vart henta fram att av Nat King Cole i 1951. Denne songen klatra til 24. plassen på Billboard Best Seller-lista. Ein annan versjon frå 1954 vart spelt inn av Sam «The Man» Taylor and His Orchestra, med Taylor på tenorsaksofon.

Innspelingar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Red Sails in the Sunset» frå ,  den 13. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1935
Songar med tekst av Jimmy Kennedy
Songar med musikk av Wilhelm Grosz
Louis Armstrong-songar
Jimmy Velvit-songar
Johnny Lee-songar
Bing Crosby-songar
Jack Jackson-songar
Vera Lynn-songar
Mantovani-songar
Nat King Cole-songar
Patti Page-songar
Big Joe Turner-songar
Paul Anka-songar
Emile Ford-songar
The Platters-songar
The Beatles-songar
Dinah Washington-songar
Fats Domino-songar
Connie Francis-songar
The Searchers-songar
Stevie Wonder-songar
Dean Martin-songar
Perry Como-songar
Jimmy McGriff-songar
Engelbert Humperdinck-songar
Arthur Wint

Arthur Stanley Wint () var ein jamaicansk friidrettsutøvar som vann to OL-gull og like mange OL-sølv, fordelt på sommarleikane 1948 og 1952.

Liv og idrett
Wint deltok frå 1942 i treningsleirar til det britiske flyvåpenet. Frå 1944 til -47 var han flypilot i Royal Air Force. Der etter studerte han medisin i London.

Under dei olympiske sommarleikane 1948 i London sprang Wint inn til sølvmedalje på 800 meter, tre tidels sekund bakom Mal Whitfield frå USA og like langt framom bronsemedaljøren, franske Marcel Hansenne. Tre dagar seinare, den 5. august 1948, vart Wint olympisk meister på 400 meter framom landsmannen Herb McKenley. «Jamiacas to negrer... dro hverandre frem til seieren på [Bill] Carrs berømte olympiske rekord fra 1932» på 46,2 sekundar, McKenley fekk sluttida 46,4. «McKenley stakk sin hånd inn i Wints der de sto sammen på seierspallen og slapp den ikke før den internasjonale olympiske komités visepresident, Brundage, kom frem med medaljene. Det var to lykkelige store barn fra solens øy. Nå hadde Jamaica vunnet og deres flagg gått til topps.»

Resultatlista etter den olympiske 800-meteren i Helsinki 1952 var nær identisk med slik ho var i OL 1948. USA-amerikanaren Whitfield forsvarte OL-tittelen med nøyaktig same tid, 1.49,2, medan Wint som sist tok sølvmedaljen tre tidels sekund føre bronsevinnaren, men med eitt tidels sekund betre tid, 1.49,4. På 400 meter enda Wint på femteplassen, men som sist vart det dobbeltsiger til Jamaica, no ved George Rhoden og Herb McKenley. Alle desse tre jamaicanarane sprang på laget som den 27. juli 1952 sette verdsrekord med tida 3.03,9 og vann OL-finalen i 4 x 400 m stafett. 

Wint deltok i si siste friidrettstevling på Wembley stadion i London i 1953. To år seinare flytta han heim til Jamaica og var åleine dokter i eit stort distrikt vest på øya.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap 
OL 1948 i London: Gull på 400 m – 46,2, sølv på 800 m – 1.49,5
OL 1952 i Helsinki: Sølv på 800 m – 1.49,4, gull i 4 x 400 m stafett (3.03,9), nr 5 på 400 m – 47,0

Notar

Kjelder
P.Chr. Andersen: Den nye olympiaboken. Oslo 1957.
Denne artikkelen bygger på «Arthur Wint» frå ,  den 13. juli 2017.  
 

Jamaicanske sprintarar
Olympiske meistrar for Jamaica
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Deltiologi

Deltiologi (frå gresk δελτίον, deltion, diminutiv av δέλτος, deltos, som tyder skriveflate eller brev; og -λογία, -logia) er nemninga for sysematisk samling av postkort (prospektkort), studiet av dei og innhentinga av opplysningar om dei, vanlegvis på hobbybasis.

Ettersom prospektkorta var og vert framstilt av mange ulike produsentar, kan identifikasjonen av stadene som er synt på korta, produksjonstidspunktet og anna vere ei umogleg oppgåve. Difor avgrensar somme deltiologar seg til halde seg til prospektkort utført av ein eller eit fåtal kunstnarar eller fotografar, prospektkort publisert i ein avgrensa tidsperiode eller av ein eller eit fåtal utgjevarar, eller som berre gjeld ein eller eit fåtal geografiske stader eller tema.

Deltiologi og filateli (samling av frimerke og liknande) vert ofte kombinert.

Samlarhobbyar
Postkort