alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Den angolanske borgarkrigen

Den angolanske borgarkrigen var ein blodig borgarkrig i det sørleg-afrikanske landet Angola frå 1975 til 2002. I konflikten var regjeringa til MPLA på den eine sida og på den andre sida var opprørsgrupper, hovudsakleg UNITA og FNLA.

Omkring 500 000 personar døyde i krigen.

I 1974 førte eit militærkupp i Portugal, kjend som Nellikrevolusjonen, til at diktaturet vart fjerna og erstatta med demokrati. Angola, som portugisisk koloni, fekk sjølvstende i 1975 som følgje av militærkuppet. Då slutta Den angolanske frigjeringskrigen òg, med angolansk siger.

MPLA-regjeringa vart støtta av militær deltaking frå Cuba og Sovjetunionen og vart òg støtta militært av fleire land. Opprørarane fekk militær støtte frå USA og nokre andre land. Sør-Afrika under apartheid-regimet og Zaire (som no er Den demokratiske republikken Kongo) under det totalitære regimet til Mobutu Sese Seko var direkte innblanda i konflikten.

Sovjetunionen trekte seg ut frå Angola i 1989, og Cuba i 1991, og MPLA måtte vere i stand til sjølvforsvar.

Konflikten varte til saman i nærmare 30 år, men det var og rolegare periodar, av og til på grensa til fred. I 1992 vart det signert ein fredsavtale mellom MPLA-regjeringa og opprørarane, men opprørarane starta etter kvart opp å kjempe mot regjeringa.

Det som markerte slutten på borgarkrigen, var at opprørsleiaren Jonas Savimbi frå UNITA vart drepen i februar 2002. Restane av UNITA signerte ein fredsavtale med MPLA, og det vart fred. UNITA og FNLA fekk status som politiske parti som del av eit fleirpartisystem.

Referansar

Konfliktar i 1970-åra
Konfliktar i 1980-åra
Konfliktar i 1990-åra
Konfliktar i 2000-åra
Afrikanske borgarkrigar
Geriljakrigar
Angolanske krigar
Cubanske krigar
Kongolesiske krigar
Mosambikiske krigar
Sovjetiske krigar
USA-amerikanske krigar
Konfliktar under den kalde krigen
Bloddiamantar
Krigføring etter 1945
Entre le bœuf et l'âne gris

«Entre le bœuf et l'âne gris» (Mellom oksen og det grå eselet) er ein fransk julesong frå tidleg på 1500-talet. Han høyrer dermed til blant dei eldste julesongane me kjenner som framleis blir sungne. Songen er forma som ei voggevise for Jesusbarnet, som ligg i stallen «mellom oksen og det grå eselet». Vidare fortel han om korleis barnet søv mellom roser og liljer, i armane til jomfru Maria, medan «tusen englar» flyg rundtom.

Symbolikk
Oksen og eselet har vore vanlege å plassera i framstillingar av juleevangeliet. Det apokryfe evangeliet etter Pseudo-Matteus fortel at dei to dyra tilbad Jesusbarnet i stallen, og knyter det til Jesaja 1:3: «Ein okse kjenner eigaren sin, eit esel krubba til herren sin.» Seinare soger fortel også at dei varma han med pusten sin. Oksen og eselet  er blitt framstilde i kristne romerske utskjeringar. Dei har òg ein lang tradisjon  i julekrybber, mellom anna brukte Frans av Assisi to levande dyr i si julekrybbe.

Roser og liljer er blomar særskild knytte til jomfru Maria i kristen symbolikk. Rosa kan også stå for paradiset medan lilja òg er knytt til Josef.

Omsetjingar
Songen er omsett til svensk som «Fridfullt i drömmar» og til finsk som «Heinillä härkien kaukalon». Det finst fleire engelske omsetjingar, som «Shelter where ox and ass are one», «Twixt gentle ox and ass so gray» og «Here betwixt ass and oxen mild».

Tekst
Teksten er henta frå La grande bible frå 1854.  I dag er det gjerne berre dei tre første versa som blir sungne.

Bakgrunnsstoff 
 Firstemmig framføring av songen på Youtube
 Noter og lydfil ved free-scores.com
 Fransk og engelsk tekst til songen ved mamalisa.com

Kjelder

«Les fantômes de la Bible - L’âne et le boeuf dans la crèche» i Port Saint Nicolas .
«Dieu et les animaux» i  Évangile & liberté
 Rev. Theodore A. Koehler, S.M., «The Christian Symbolism of the Rose» , Marian Library, University of Dayton, Ohio
«Mary's Flowers»  ved udayton.edu
«Is the St. Joseph Lily named after the husband of Mary or Joseph of Arimathea?»  ved udayton.edu
«The History of Nativity Sets» ved holylandtreasuresonline.com
La grande bible, Nouveau recueil de noëls vieux et nouveaux pour la présente année (1854)

Franske julesongar
Julesongar
Bring It On Home to Me

«Bring It On Home to Me» er ein soulsong frå 1962, skriven og spelt inn av R&B-songaren Sam Cooke. Songen, som handlar om utruskap, vart ein hitt for Cooke og har vorte ein popstandard, spelt inn av mange andre artistar i mange forskjellige sjangrar. Songen er ført opp på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rock and roll. Med seg på sin versjon har Cooke Lou Rawls som syng korvokal.

Songen vert av mange historikarar rekna for å vere ein av dei definitive soulsongane, sidan han nyttar ein formel som framleis er særs populær i dag. Eit konsertopptak av songen av Cooke i Miami frå albumet Live at the Harlem Square Club, 1963, er rekna som hans personlege syn på korleis soulmusikk skulle vere.

Singelen hadde «Having a Party» som B-side. B-sida nådde lista først og klatra til 17. plass sommaren 1962, før A-sida klatra til 13. plass seinare på sommaren.

Andre versjonar

Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre The Animals, Eddie Floyd, Ben Mills, Lou Rawls, Mickey Gilley, Tab Benoit, The Faces, Wilson Pickett, Otis Redding i lag med Carla Thomas, Paul McCartney, John Lennon, Rod Stewart, Van Morrison, Dixie Chicks, Sonny & Cher, The Von Bondies, Bon Jovi, Britt Daniel, Eddie Floyd og Duffy, Dave Mason, Sister Hazel, The New Standards, Joey Ramone, Jimmy Barnes, Aretha Franklin, Michael Bolton, Delta Spirit, Robson & Jerome, Status Quo og R Kelly.

Lister

Sam Cooke-versjonen

The Animals-versjonen

Eddie Floyd-versjonen

Lou Rawls-versjonen

Mickey Gilley-versjonen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bring It On Home to Me» frå ,  den 16. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Heylin, Clinton (2003). Can You Feel the Silence? Van Morrison: A New Biography, Chicago Review Press ISBN
1-55652-542-7

Songar frå 1961
Singlar frå 1961
Singlar frå 1965
Singlar frå 1968
Singlar frå 1970
Singlar frå 1976
Singlar frå 1977
Sam Cooke-songar
Van Morrison-songar
The Animals-songar
Rod Stewart-songar
Bill Haley-songar
Dixie Chicks-songar
Mickey Gilley-songar
Richard Marx-songar
Wilson Pickett-songar
Otis Redding-songar
Paul McCartney-songar
John Lennon-songar
Aretha Franklin-songar
Michael Bolton-songar
Status Quo-songar
Songar på toppen av Sverigetopplistan
We Gotta Get out of This Place

«We Gotta Get out of This Place», ofte skriven «We've Gotta Get out of This Place», er ein song skriven av Barry Mann og Cynthia Weil og spelt inn som ein hitsingel av The Animals i 1965. Det har vorte ein ikonisk song og var særs populær blant dei amerikanske styrkane under Vietnamkrigen. 

I 2010 vart songen rangert på 235. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. Han er òg på lista til The Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rock and roll.

Historie
Barry Mann og Cynthia Weil var eit ektepar som skreiv songar i Brill Building-miljøet i New York City i 1960-åra.

«We Gotta Get out of This Place» vart skriven og spelt inn som ein demo av Mann og Weill, og var meint for The Righteous Brothers. Dei hadde tidlegare skrive den store hitten «You've Lost That Lovin' Feelin'» for dei. Men så fekk Mann eigen platekontrakt for seg sjølv, og selskapet hans Redbird Records ønskte at han skulle gje ut songen i staden. Samstundes hadde direktøren i selskapet Allen Klein høyrt songen og gjeve demoen til Mickie Most, produsent for The Animals. Most hadde alt bestilt songar frå Brill Building-låtskrivarane for den neste innspelinga til gruppa), og The Animals spelte inn songen før Mann kunne.

Songen nådde andreplassen på den britiske singellista den 14. august 1965. Månaden etter nådde han 13. plass i USA og i september andreplass i Canada.

Innverknad
På denne tida gjorde tittelen og den enkle appellen «me må bort her frå» at han vart særs populær på avslutningsfestar. Songen vart òg særs populær for dei amerikanske styrkane stasjonerte i Sør-Vietnam under Vietnamkrigen.

Salslister

Andre versjonar
Songen vart spelt inn av mange andre artistar, som The Partridge Family (1972), Bruce Springsteen, Udo Lindenberg (på tysk), Blue Öyster Cult (1978), Steve Bender (1978), Gilla (1979), Angelic Upstarts (1980), Grand Funk Railroad (1981), David Johansen (1982), Fear (1982), Richard Thompson (1988), Jello Biafra og D.O.A. (1989), Randy Stonehill (1990), Bon Jovi (1992), Midnight Oil (1993, MTV Unplugged), Space (1998), Southside Johnny (2000-åra), Widespread Panic (2005), Ann Wilson med Wynonna Judd (2007) og Alice Cooper (2011) samt mange andre.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «We Gotta Get out of This Place» frå ,  den 16. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bluesrock-songar
Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Songar skrivne av Barry Mann
The Animals-songar
The Partridge Family-songar
Bruce Springsteen-songar
Grand Funk Railroad-songar
Bon Jovi-songar
Katrina and the Waves-songar
Alice Cooper-songar
Songar produserte av Mickie Most
 235
Songar med tekst av Cynthia Weil
Columbia Graphophone Company-singlar
MGM Records-singlar
Songar om Vietnamkrigen
The Best of The Animals (1966)

The Best of The Animals var den første samleplata til The Animals. Det kom ut i februar 1966 i USA. Albumet inneheldt dei største hittane deira. 

Albumet vart ein stor suksess i USA og nådde sjetteplassen på Billboard 200, den høgaste plasseringa dei klarte der i karrieren sin. Albumet låg på lista i over to år. I juli 1966 hadde albumet seld til gullplate.

I 1979 inkluderte rockekritikaren Greil Marcus albumet på lista si Stranded: Rock and Roll for a Desert Island og i 1997 gjorde Rolling Stone det same for Rolling Stone 200: The Essential Rock Collection.

Innhald

Medverkande 
 Eric Burdon – Solovokal
 Alan Price – klaverinstrument 
 Dave Rowberry – klaverinstrument & korvokal på «We Gotta Get out of This Place» og «It's My Life»
 Hilton Valentine – gitar
 Chas Chandler – bass
 John Steel – trommer

Sjå òg 
 The Best of The Animals (1988)
 The Best of The Animals (1997)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Best of The Animals (1966 album)» frå ,  den 16. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

The Animals-album
Album produserte av Mickie Most
Samlealbum frå 1966
It's My Life av The Animals

«It's My Life» er ein song skriven av Brill Building-låtskrivarane Roger Atkins og Carl D'Errico. Songen vart opphavleg spelt inn av det britiske rockebandet the Animals, som gav songen ut som singel i oktober 1965. 

Songen vart ein hit i fleire land, og har sidan blitt spelt inn av mange andre artistar, som Bruce Springsteen.

The Animals-versjonen 
D'Errico, som skreiv musikken, og Atkins, som skreiv teksten, var profesjonelle låtskrivarar tilknytte Brill Building-miljøet i New York City. «It's My Life» vart skriven spesifikt for The Animals etter at produsent Mickie Most hadde bestilt songar til den nye innspelinga deira. Andre songar som kom samstundes til bandet var «We Gotta Get Out of This Place» og «Don't Bring Me Down».

Songen vart driven fram av eit bassgitar-riff av Chas Chandler, i lag med ein ringande elektrisk 12-strengs gitar frå Hilton Valentine.  

«It's My Life» hadde premiere på det amerikanske fjernsynsshowet Hullabaloo hausten 1965.

Lister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn eller framført songen er Bruce Springsteen, David Johansen, Alcatrazz og Bon Jovi.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «It's My Life (The Animals song)» frå ,  den 17. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1965
Singlar frå 1965
The Animals-songar
Songar produserte av Mickie Most
Bruce Springsteen-songar
Animalization

Animalization er det fjerde albumet til den britiske R&B-gruppa The Animals som dei gav ut i USA i 1966. Innhaldet er noko av det same ein finn på den britiske utgåva av Animalisms. Albumet nådde 20. plass på den amerikanske albumlista, og inneheldt tre singlar som nådde Topp 40 i USA. 

Det var i denne perioden at trommeslagaren John Steel forlet gruppa og vart erstta av Barry Jenkins, som tidlegare hadde spelt i The Nashville Teens. Begge trommeslagarane er på omslaget.

Innhald

Medverkande
Eric Burdon – vokal 
Dave Rowberry – klaverinstrument 
Hilton Valentine – gitar 
Chas Chandler – bass 
John Steel – trommer 
Barry Jenkins - trommer på «Don't Bring Me Down», «Cheating», «See See Rider» og «She'll Return It»

Musikkalbum frå 1966
The Animals-album
Album produserte av Tom Wilson
MGM Records-album
Inside-Looking Out

«Inside-Looking Out», ofte skriven «Inside Looking Out», er ein singel frå 1966 av The Animals. Han vart ein stor hit i Storbritannia og nådde 12. plassen der, 21. plass i Canada og 34. plass i USA. 

I 1969 vart han spelt inn av Grand Funk Railroad, som på albumet sitt Grand Funk la til referansar til marihuana i teksten. Ei omarbeiding vart òg gjort av det austerrikske rockebandet Novak's Kapelle i 1969 som «Hypodermic Needle».  Han vart seinare spelt inn av doom-metal-bandet The Obsessed i 1999 og igjen av The Greenhornes i 2001. 

Andre artistar som har spelt songen er Fringe, Gerry Joe Weise, The Mops og Layabouts. Ein sample frå Grand Funk-versjonen er nytta i songen «High 5 (Rock The Catskills)» på Beck-albumet Odelay.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Inside-Looking Out» frå ,  den 17. desember 2011. 

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
The Animals-songar
Grand Funk Railroad-songar
Songar skrivne av Eric Burdon
Songar produserte av Tom Wilson
Decca Records-singlar
MGM Records-singlar
Songar om fengsel
Don't Bring Me Down av The Animals

«Don't Bring Me Down» er ein rockesong skriven av Gerry Goffin og Carole King og spelt inn i 1966 som ein hitsingel av The Animals.

Historie
«Don't Bring Me Down» var den tredje songen The Animals fekk skriven for seg i Brill Building-miljøet etter «We Gotta Get out of This Place» og «It's My Life».  I følgje ei soge vart alle tre bestilt i 1965 av den dåverande The Animals-produsenten Mickie Most.

The Animals hadde alltid eit noko omstridd forhold til slike songar, fordi dei visste at dei ville gje dei hittar, men føretrekte sjølv R&B-songar som dei nytta på albuma. I tillegg spelte dei no ein Goffin- og King-song, som Animals-songar Eric Burdon tidlegare tilsynelatande hadde gjort narr av i «Story Of Bo Diddley». 

«Don't Bring Me Down» vart ein solid hitt og nådde sjetteplassen i Storbritannia og 12. plass i USA. Han nådde tredjeplass i Canada og vart òg ein av dei mest populære songane deira i Tyskland.

Andre versjonar
New York Dolls-songar David Johansen song ein Animals-medley på konsertalbumet hans frå 1982, Live It Up som vart ein del spelt på MTV. 

Tom Petty and the Heartbreakers hadde «Don't Bring Me Down» på konsertrepertoaret frå 1977 til 1986 og eit opptak vart gjeven ut på Pack up the Plantation: Live! i 1985.

Songen er òg spelt av Riki Maiocchi, Paul Shaffer og Southside Johnny.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Don't Bring Me Down (The Animals song)» frå ,  den 17. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Teksten på Carole King si offisielle side 

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
The Animals-songar
Tom Petty-songar
Songar med tekst av Gerry Goffin
Songar skrivne av Carole King
Songar produserte av Tom Wilson
Decca Records-singlar
MGM Records-singlar
Animalism

Animalism er eit bluesrockalbum av The Animals, gjeven ut berre i USA i november 1966. 

Albumet inneheld eit samarbeid med Frank Zappa («All Night Long»), med coverversjonar av B.B. King, Ray Charles og Sam Cooke. 

Animalism nådde 33. plass på albumlista i USA og vart det siste albumet deira der dei klarte å få inn på Topp 40.

Innhald

Medverkande
Eric Burdon – solovokal på 1-12
Chas Chandler – bassgitar, vokal på 2 og 4-12
Dave Rowberry – orgel, piano på 2 og 4-12
Hilton Valentine – gitar på 2 og 4-12
Barry Jenkins – trommer på 2 og 4-12
John Steel - trommer på 9 og 11
Frank Zappa - arrangement på 1 og 3, gitar på 1, og bassgitar på 3
William Roberts — munnspel på 1 og gitar på 3
Larry Knechtel— orgel på 1 og 3
Don Randi- piano på 1 og 3
Carol Kaye— gitar på 1 og 3
John Guerin— trommer på 1 og 3

Produksjon
Produsent: Tom Wilson
Lydteknikarar: Mack Emerman, David Greene, Ami Hadani, Adrian Kerridge, Val Valentin
Arrangør: Dave Rowberry

Salslister

Album

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Animalism (album)» frå ,  den 17. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

The Animals-album
Musikkalbum frå 1966
Album produserte av Tom Wilson
MGM Records-album
Animalisms

Animalisms er eit bluesrockalbum av The Animals, gjeven ut og Storbritannia i juni 1966. 

Albumet inneheld mange av dei same songane som den amerikanske versjonen av Animalization som kom ut to månader seinare, i august 1966.

Animalisms nådde fjerdeplassen i Storbritannia.

Innhald

Medverkande
Eric Burdon – vokal
Chas Chandler – bassgitar
Dave Rowberry – klaverinstrument
Hilton Valentine – gitar
Barry Jenkins – trommer

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Animalisms» frå ,  den 17. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

The Animals-album
Musikkalbum frå 1966
Album produserte av Tom Wilson
Decca Records-album
Grønbreinebbfamilien

Grønbreinebbfamilien, Calyptomenidae, er ei gruppering av to biologiske slekter, Smithornis og Calyptomena til ein ny familie som det gjort framlegg om. Dei tre artane i slekta Smithornis har leveområde i Afrika sør for Sahara, dei tre i slekta Calyptomena lever i Søraust-Asia, inkludert Borneo og Sumatra.



Familien kom med i Clementslista frå versjon 6.6 i august, 2011 med det engelske namnet 'African and Green Broadbills'. Før denne versjonen var desse to slektene ein del av breinebbfamilien, Eurylaimidae. Per oktober 2014 var ikkje Calyptomenidae anerkjent av IOC World Bird List.

Artslista 
Grønbreinebb i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

Slekt Smithornis
 Svartkronebreinebb, Smithornis capensis, African Broadbill, LC, Smith, 1840
 Gråhovudbreinebb, Smithornis sharpei, Gray-headed Broadbill, LC, Alexander, 1903
 Rustsidebreinebb, Smithornis rufolateralis, Rufous-sided Broadbill, LC, Gray, 1864

Slekt Calyptomena
 Grønbreinebb, Calyptomena viridis, Green Broadbill, NT, Raffles, 1822
 Blåbukbreinebb, Calyptomena hosii, Hose's Broadbill, NT, Sharpe, 1892
 Svartstrupebreinebb, Calyptomena whiteheadi, Whitehead's Broadbill, LC, Sharpe, 1888

Kjelder 
 Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, B.L. Sullivan, and C. L. Wood (august 2011), Updates & Corrections: August 2011, The Clements checklist of birds of the world: Version 6.6, Cornell Lab of Ornithology. Henta 22. oktober 2014

Referansar 

 
Sporvefuglar
Fuglar i den afrotropiske regionen
Fuglar i den orientalske regionen
Mobutu Sese Seko

Mobutu Sese Seko Nkuku Ngbendu wa Za Banga, kjend som Mobutu Sese Seko, () var president og diktator i Den demokratiske republikken Kongo, som òg var kjend som Zaïre under delar av regjeringstida hans, frå 24. november 1965 til 16. mai 1997.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Kongolesiske presidentar
Jenny Langlo

Jenny Kristin Staurset Langlo () er ein norsk songar og gitarist. Ho vann Idol 2011.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jenny Langlo» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Folk frå Stordal
Norske songarar
Norske gitaristar
Norske Idol-deltakarar
Norske Idol-vinnarar
Melodi Grand Prix 2015-deltakarar
Melodi Grand Prix 2015-låtskrivarar
Eric Is Here

Eric Is Here er eit album frå 1967 av Eric Burdon & The Animals, sjølv om det faktiske bandet med Burdon er Horace Ott Orchestra.

Historie
Albumet vart berre gjeve ut i USA, av MGM Records, i tida mellom den originale besetninga av The Animals gav seg og før den nye besetninga, kalla Eric Burdon & The Animals, vart danna.  Eric Is Here har med Burdon og trommeslagar Barry Jenkins i lag med forskjellige låtskrivarar og eit orkester. Det er mogeleg at somme medlemmar av det originale Animals var til stades under innspelinga.  

«Help Me Girl» vart gjeven ut som singel og nådde 29. plass i USA og 14. plass i Storbritannia. The Outsiders hadde òg ein versjon av songen som nådde 37. plass i Storbritannia. 
«It's Not Easy» var ein annan song frå albumet som popgruppa The Will O Bees tok til 95. plass i USA. Han var komponert av Berry Mann og Cynthia Weil, som òg skrive Animals-hitten «We Gotta Get Out of This Place».

Innhald

Medverkande
 Eric Burdon - vokal 
 Barry Jenkins - trommer
 The Horace Ott og Benny Golson Orchestra

Andre medverkande
Val Valentin - leiar
 Benny Golson – arrangør og dirigent
 Horace Ott – arrangør og dirigent
Nancy Reiner - plateomslag 
Acy Lehman - design 
Bill McMeehan - lydteknikar 
Gene Radice - lydmiksing

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eric Is Here» frå ,  den 17. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Burdon-album
Musikkalbum frå 1967
Album produserte av Tom Wilson
MGM Records-album
Help Me Girl

«Help Me Girl» er ein song av Eric Burdon frå 1966. Han vart merka Eric Burdon & The Animals for soloalbumet hans, Eric Is Here, frå 1967, der òg trommeslagar Barry Jenkins var med som den einaste gjenverande frå den første The Animals-besetningar. Singelen nådde 29. plass i USA og 14. plass i Storbritannia. 

Samstundes gav The Outsiders songen ut som singel, og denne nådde 37. plass i USA.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Help Me Girl» frå ,  den 17. desember 2011.  
 

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Eric Burdon-songar
The Animals-songar
Winds of Change av Eric Burdon & The Animals

Winds of Change er eit album frå 1967 av Eric Burdon & The Animals.

Det originale bandet, The Animals, vart oppløyst 1966 og dette bandet var ei heilt ny gruppe for songaren Eric Burdon og trommeslagaren Barry Jenkins, som kom med i det originale bandet då John Steel forlet bandet i februar 1966. Med det nye bandet kom gitarist Vic Briggs, bassist Danny McCulloch og fiolinist John Weider inn, og Burdon starta ein overgang frå skitten bluesstil frå det originale bandet til psykedelisk musikk. 

Albumet opna med lydar av bølgjer på tittelsporet «Winds of Change». «Poem by the Sea» er eit munnleg stykke av Burdon med ekkoeffektar på instrumenta. «Good Times» og «San Franciscan Nights» var to av dei mest populære songane, som seinare nådde Topp 10 i 1967. Burdon var fan og tilhengjar av Jimi Hendrix og skreiv den femte songen som eit svar til Hendrix sin «Are You Experienced?» frå tidlegare på året.

Innhald

Medverkande
 Eric Burdon - vokal 
 Vic Briggs - gitar, piano, arrangement 
 John Weider - gitar, fiolin 
 Danny McCulloch - bass
 Barry Jenkins - trommer 

Andre medverkande
 Keith Olsen - spelte bass på somme spor etter at Danny McCulloch braut handleddet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Winds of Change (Eric Burdon & the Animals album)» frå ,  den 23. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1967
The Animals-album
Album produserte av Tom Wilson
MGM Records-album