alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1961

Cupvinnarcupfinalen i fotball 1961 var den fyrste av 39 årlege fotballturneringar der vinnarane av dei nasjonale cup-/pokalturneringane i Europa (UEFA) kunne delta. ACF Fiorentina frå Firenze vann turneringa etter sigrar 2-0 på bortebane og 2-1 på heimebane over Rangers FC frå Glasgow. Som den einaste av finalane i cupvinnarcupen vart turneringa i 1961 avslutta med heime-/bortekamp, sidan vart finalekampen lagd til ei førutbestemt bane.

Kampane
80 000 tilskodarar var til stades på Ibrox stadion i Glasgow 17. mai 1961. Dei såg Luigi Milan skåre to mål for Fiorentina, det fyrste i det 12. minutt og det andre etter 87 minuttars spel, utan at nokon av Rangers-spelarane makta finne nettmaskane. Carl Erich Steiner frå Austerrike dømde kampen.

Returfinalen på Kommunalstadion i Firenze fann stad ti dagar seinare, ettermiddagen 27. mai 1961, framfor 50 000 tilskodarar. Luigi Milan sende heimelaget i føringa i det 13. minutt. Ein time ut i kampen stod det 1-1 etter at Alex Scott var frampå. Fem minuttar før slutt gav Kurt Hamrin Fiorentina 2-1 i sjølve kampen og 4-1 samanlagt i finalespelet. Dommar i Firenze var Vilmos Hernádi frå Ungarn.

Laga
Fiorentina sitt vinnarlag bestod av: Enrico Albertosi, Enzo Ribotti, Piero Gonfiantini, Sergio Castelletti, Alberto Orzan, Claudio Rimbaldo, Dante Micheli, Kurt Hamrin, Dino da Costa, Liugi Milan og Gianfranco Petris.

Rangers stilte: Billy Ritchie, Bobby Shearer, Bill Paterson, Harold Davis, Eric Caldow, Jim Baxter, Alex Scott, Ian McMillan, Davie Wilson, Ralph Brand, Jimmy Millar, Bobby Hume.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1961 European Cup Winners' Cup Final» frå ,  den 16. mai 2018.  
 

Cupvinnarcupen i fotball
Fotball i 1961
1860 München

Turn- und Sportverein München von 1860 e.V. er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Giesing i München i Tyskland. Laget, opphavleg ei rein turnforeining, vart skipa 17.mai 1860. I 2018 har 1860 München nærare 22 500 medlemer.

1860 München er aktivt med i basketball, boksing, bowling, bryting, fotball, friidrett, rulleskeiser, skiidrett, sykling, tennis, turn og i ulike vassbaserte idrettsgreiner.

Fotballaget til 1860 München vann den vesttyske cupfinalen 1964 og spelte i 1965 finale i cupvinnarcupen, ein kamp som enda med tap 0-2 mot West Ham United. Lagets største triumf på fotballbana kom då det lukkast gå til toppås i Bundesliga 1966. Sidan siste nedrykk frå bundesligaen i 2004 har 1860 München spelt i tysk 2. liga, sesongen 2017/18 i bayersk regionalliga. Frå 2005 har laget spelt heimekampane på nybygde Allianz Arena. 1860 München spelar i lyseblå-/kvitstripete trøyer og svarte bukser og strømper.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «TSV 1860 München» frå ,  den 16. mai 2018.  
 

Tyske fotballag
Fotballag skipa i 1899
München
Hans Tilkowski

Hans Tilkowski () var ein tysk fotballspelar frå Dortmund som i 1966 vann cupvinnarcupen med Borussia Dortmund og i VM-finalen same året vakta Vest-Tysklands mål mot England, ein kamp som enda med engelsk siger 4-2 etter ekstraomgangar. Målvakta stod 39 landskampar for Vest-Tyskland i tida 1957-67.

Klubbspel
Frå 1955 til 1962 var Tilkowski målmann på Westfalia Herne, eit lag som spelte i Oberliga-West, ein liga Herne vann i 1958/59-sesongen. Til opninga av bundesligaen i 1963 hadde han meldt overgang til Borussia Dortmund, eitt av dei laga som hadde fått plass i den nasjonale toppserien i Vest-Tyskland. Med Borussia vann han i 1965 DFB-pokalen (cupmeisterskapen) og året etter finalen i cupvinnarcupen med 2-1 over Liverpool FC.

Landslagsspel
Tilkowski debuterte på det vesttyske landslaget 3. april 1957. Han var med i VM-troppa 1962, utan å kome i spel. Under verdsmeisterskapen i fotball 1966 i England vakta han Vest-Tysklands mål i alle kampane, også VM-finalen på Wembley stadion 29. juli 1966 der han i ekstraomgangane to gongar måtte kapitulere for avslutingar frå England-spissen Geoff Hurst. Etter VM spelte Tilkowski ein einaste landskamp, i april 1967 kledde han på seg landslagsdrakta for 39. og siste gong.

Tilkowski vart i 1965 vald til årets spelar i Vest-Tyskland. Han la opp i 1967.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hans Tilkowski» frå ,  den 16. mai 2018.  
 
eu-football

Tyske fotballspelarar
Borussia Dortmund-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1962
Spelarar i Fotball-VM 1966
Francis Lee

Francis Henry Lee () er ein britisk engelsk tidlegare fotballspelar og seinare forretningsmann frå Westhoughton i Lancashire, som vart ligameister 1968, FA-cupvinnar 1969 og vinnar av cupvinnarcupen 1970 med Manchester City, samt ligameister 1975 med Derby County. I tida 1968-72 spelte han 27 landskampar for England.

Fotball
Etter nokre sesongar med Bolton Wanderers i 2. divisjon vart Lee i 1967 overført til Manchester City. I sin fyrste sesong med laget frå Manchester vart han ligameister og året etter den 26. april 1969 sigra laget hans 1-0 over Leicester City i FA-cupfinalen på Wembley stadion i London. Våren 1970 sikra Manchester City seg ligacupokalen med finalesiger 2-1 over West Bromwich etter ekstraomgangar, og den 29. april, på 26-årsdagen til Lee, sende han med eit straffespark laget sitt opp i leiing 2-0 i finalen i cupvinnarcupen mot Górnik Zabrze, ein kamp som enda 2-1. Sommaren 1974 signerte Lee for Derby County. Også med Derby vart han ligameister i sin fyrste sesong, og att på til toppskårar i ligaen. Han la opp i 1976.

Lee fekk sin debut på Englands landslag i desember 1968. Han deltok i tre kampar under VM i fotball 1970 i Mexico, utan å kom på skåringslista. Lee spelte sin 27. og siste landskamp på 28-årsdagen i 1972. Han skåra då Englands mål i EM-kvartfinalen mot Vest-Tyskland som enda med vesttysk triumf 3-1. I alt skåra Lee 10 landslagsmål.

Forretning
Etter han la opp som idrettsutøvar bygde Francis Lee opp F.H. Lee Ltd, eit firma innafor toalettrull-næringa som gjorde han til mangemillionær.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Francis Lee» frå ,  den 16. mai 2018.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Manchester City-spelarar
Bolton-spelarar
Derby-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1970
Påfuglfasan

Påfuglfasan (Polyplectron napoleonis, tidlegare også Polyplectron emphanum) er ein fasan som lever på øya Palawan på Filippinane.

Fuglen er endemisk til Palawan, det vil seia at han berre finst her. Han er rekna som ein sårbar art av IUCN.
Ein rekner med at det finst under 50 000 individ av arten, og at talet er synkande.

Fuglen har kjønnsdimorfisme der hannar har sterkare fargar enn hoer og er større, med ei typisk lengd på 50 cm mot hoene si lengd på 40 cm.
Hannen har ein opprett fjørkam som er mørk på fargen, kvit augebrynsstrek og elles svarte på hovud, underside og rygg. Fjørdrakta på kroppen elles er blågrøn, og halen er spetta og har to rekkjer blågrøne augemerke. Hoa er meir brunleg på farge med svakare merke.

Hoa kan likna på mjaueomnhøne Megapodius cumingii eller jungelhøne (Gallus gallus), men har jamnare brunfarge, lengre hale og kortare føter.

Fuglen er avbilda på seglet til byen Puerto Princesa.

Påfuglfasan er truga av habitattap på grunn av tømmerhogst og anna skogrydding, mellom anna på grunn av gruvedrift, i låglandet på Palawan. Han blir også framleis jakta på nokre stader, sjølv om jakt er ulovleg på heile øya.

Galleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 Namn og læte ved Avibase

Fasanfamilien
Dyr på Filippinane
Fuglar i den orientalske regionen
Sus ahoenobarbus

Sus ahoenobarbus (lokalt pagil, babuy og babuy-ramu, engelsk Palawan bearded pig) er ein svineart i slekta Sus som er endemisk til øyane Balabac, Palawan og Calamianøyane på Filippinane.
Dei er 1-1,6 meter lange og rundt 1 meter høge, og veg opptil 150 kg.

Svinet var lenge rekna som ein underart av Borneo-arten Sus barbatus, men under moderne fylogenetikk må han reknast som ein eigen art.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Palawan bearded pig» frå ,  den 16. mai 2018.  
 

Svin
Dyr på Filippinane
Palawan
NM i friidrett 1956

Noregsmeisterskapen i friidrett 1956, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Stavanger stadion i Stavanger dagane 17.-19. august 1956. Rogaland Friidrettskrins var arrangør av ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 10 for kvinner.

Reidun Buer fekk kongepokal for sitt 200-meterløp og Sverre Strandli for sitt bestekast i sleggjetevlinga.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

60 m

100 m

200 m

800 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 18. august 1956
Arbiederbladet 20. august 1956

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1956
Idrett i Stavanger
Leiarstrålestyring

Leiarstrålestyring er eit relativt enkelt styrsystem for missilar. På 1950-talet vart det brukt retningstyrte radiobølgjer som leiarstråle, 
men moderne våpen brukar laser.

Prinsipp
Eit leiarstrålestyrt missil har fire mottakarar med antenner som er retta bakover, ofte ein på kvar vengespiss. Når missilet ligger midt i strålen er signalet like sterkt i alle mottakarane. 
Dersom signalet vert svakare i ein av mottakarane, vil missilet svinge til motsett hald for å halde seg midt i strålen. Fodelen med dette er at missilet ikkje er avhengig av stråling eller ekko frå
målet og at det ikkje er kjenslevar for elektroniske mottiltak. Ulempen er at skyttaren må fange missilet med laserstrålen og halde strålem på målet heilt til missilet råkar.

Referansar

Missil
Overvaking

Overvaking er den aktiviteten som menneske gjer for å samla informasjon om åtferd, aktivitetar og hendingar utført av andre menneske og dyr. 

Motivasjonar for å overvaka: 

 Læring
 Påverka og utvikla
 Kontrollera

Teknologisk (data) overvaking 
Datamaskiner og nettverk knyter menneske gjennom overføring av elektronisk informasjon. Det store fleirtalet av overvakingssystem inneber overvaking av data og trafikk på Internett. Det er altfor mykje data som strøymer gjennom Internett for enkelt-personar til å manuelt søkja gjennom dette. Dermed er det etablert automatiserte rutinar som kan overvaka nettrafikken og rapportera interessante treff i ord eller setningar. Det er òg eit mål for nokon å kunna overvaka datamaskiner ved at spesiell utvikla programvare vert installert på desse.

Politisk motivert overvaking 
Politisk motivert overvaking er metodar som vert nytta for å overvaka menneske for å få oversyn over handlingsmønster, dette for å avdekka om det er personar eller grupperingar som er i konflikt med gjeldande styresett. Motivasjonen for politisk overvaking er å kunna få informasjon om den enkelte personen er i samsvar med den "aksepterte", gjennomførte politikk.  Overvaking i det gamle Aust-Tyskland er eit døme på dette. (Stasi).

Overvaking i Noreg 
I Noreg har PST som tidlegare heitte Politiets overvakingsteneste med ansvar for å overvaka tryggleiken til borgarane. PST har følgt med på aktivitetar hos folk som har eller har hatt tilhøyrsle til dei politiske ytterfløyene i lang tid. Døme på dette er dei som tidlegare har vore medlemmar av kommunist partiet AKP (M-L) og enkelte høgreekstreme grupperingar. I tillegg prøver ein å fanga opp religiøse grupperingar som er kjent for å bruka vald og terror som verkemiddel.

Andre aktivitetar som vert overvakt er valutatransaksjonar med henblikk på ulovleg plassering av pengar frå lovbrot eller som finansiering av kriminell verksemd, barneporno og  anslag mot tryggleiken i datanettverka.

Politiet i Noreg brukar òg overvaking av narkotika-nettverk og tilset «moldvarpar» for å infiltrera dei som tenar pengar svart.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Overvåkning» frå ,  den 17. mai 2018.

Bakgrunnsstoff
Overvåking i Store Norske Leksikon
IV	Rettslig grunnlag for PSTs oppgaver og overvåking ved stortinget.no

Privatliv
Risikostyring
Sikkerheit
Wonderful Crazy Night

Wonderful Crazy Night er det 32. studioalbumet til den britiske songaren og låtskrivaren Elton John. Det er det første albumet sidan The Captain & the Kid i 2006 med The Elton John Band, og vart skrive og spelt inn i løpet av 17 dagar. Den langvarige perkusjonisten til Elton John, Ray Cooper, er med på albumet for første gongen sidan Made in England i 1995. Dette er det første albumet til Kim Bullard for John på klaverinstrument då han erstatta Guy Babylon, og Matt Bissonette erstatta Bob Birch på bass.

Mottaking

Wonderful Crazy Night  fekk generelt god kritikk av kritikarane. På Metacritic, som gjeve ein normalisert rating opp til 100 basert på meldingar frå dei mest kjende publikasjonane, gav albumet ein gjennomsnittsrating på 70, som indikerer «generelt positive meldingar», basert på 17 meldingar.

Musikkmagasinet Rolling Stone plasserte albumet på 36. plassen på lista si over dei 50 beste albuma i 2016.

Innhald

Medverkande
 Elton John: piano, solovokal
 Kim Bullard: klaverinstrument
 Davey Johnstone: gitar, harmonivokal
 Matt Bissonette: bassgitar, harmonivokal
 Nigel Olsson: trommer, harmonivokal
 John Mahon: perkusjon, harmonivokal
 Ray Cooper: tamburin
 Jim Thomson: tenorsaksofon
 Joe Sublett: tenorsaksofon
 Tom Peterson: barytonsaksofon
 John Grab: trombone
 Nick Lane: trombone
 Allen Fogle: valthorn
 Dylan Hart: valthorn
 Gabe Witcher: blåsearrangement og dirigent
 Ken Stacey: harmonivokal

Produksjon
 Produsentar: Elton John og T Bone Burnett
 Medprodusent: Kylie Kempster
 Lydteknikar og miksing av Jason Wormer
 Andre lydteknikarar: Gabriel Burch, Jeff Gartenbaum, Vanessa Parr og Alex Williams.
 Redigering: Mike Piersante
 Mastring av Gavin Lurssen i Lurssen Mastering (Hollywood i CA).
 Pianoteknikar: Carl Lieberman
 Utstyrsteknikkar: Rick Salazar
 Produksjonskoordinator og kontrahent: Ivy Skoff
 Fotografi: Joseph Guay og Juergen Teller
 Kunstnarisk leiar og design: Mat Maitland
 Kreative leiarar: Elton John og Toby King

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wonderful Crazy Night» frå ,  den 17. mai 2018.  
 

Musikkalbum frå 2016
Elton John-album
Album produserte av Elton John
Album produserte av T-Bone Burnett
Island Records-album
Mercury Records-album
Virgin EMI Records-album
Junk av Paul McCartney

«Junk» er ein song skriven av Paul McCartney i 1968 medan The Beatles var i India. «Singalong Junk» er ein instrumentalversjon av «Junk» som òg er på McCartney.

Historie
Songen vart opphavleg vurdert for The Beatles (òg kjend som «White Album»). Han vart droppa for dette albumet og kom heller ikkje med på Abbey Road. Han vart til slutt gjeven ut på det første soloalbumet til McCartney i 1970.  Versjonen som McCartney spelte for resten for The Beatles i mai 1968 vart blant andre songar spelte in heime hos George Harrison i Kinfauns før dei spelte inn The Beatles, og kom sidan ut på Anthology 3 den 22. oktober 1996. Arbeidstittelen var «Jubilee», og han var òg kjend som «Junk in the Yard». Det første opptaket kom ut på McCartney som «Singalong Junk» og det andre opptaket var «Junk».

Utanom at han ikkje har vokal, har «Singalong Junk»  mellotronstrykarar og melodien vert spelt på eit piano. Songen har òg meir markante trommer.

Medverkande
«Junk»
Paul McCartney – solovokal, akustisk gitar, bassgitar, xylofon, trommer
Linda McCartney – korvokal

«Singalong Junk»
Paul McCartney – akustisk og elektrisk gitar, bassgitar, piano, mellotron, trommer

Konsertversjonar
McCartney spelte først «Junk» i Ghost Suite i Royal Albert Hall, den 3. november 2006.
Songen kalla «Junk» på Unplugged (The Official Bootleg) er spelt utan vokal, og er slik sett i røynda «Singalong Junk».

Andre versjonar
Sandie Shaw spelte inn ein versjon av songen som vart gjeven ut som bonusspor i 2004 til albumet hennar Reviewing the Situation frå 1969.
John Denver spelte inn songen i 1971 på albumet hans Poems, Prayers & Promises.
Cilla Black spelte inn songen i 1971 på albumet hennar Images som var produsert av George Martin.
Anne Sofie von Otter og Elvis Costello spelte inn songen, som ein del av ein medley med «Broken Bicycles» av Tom Waits, i 2001 på albumet deira For the Stars.
Etter å ha slutta i The Inbreds, gav vokalisten Mike O'Neill ut ein versjon av songen via nettsida si i 2003. Versjonen hans kom aldri ut på nokre av soloalbuma hans. 
 Jazzvokalisten Sara Gazarek spelte inn songen på det andre albumet Return to You i 2007.
 Jeff Lynne frå Electric Light Orchestra spelte inn songen i 2014 på albumet The Art of McCartney.
 Jazzpianisten Brad Mehldau spelte inn songen i 2015 på samlealbumet 10 Years Solo Live.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Junk (song)» frå ,  den 17. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

The Beatles-songar
Songar frå 1970
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Paul McCartney-songar
Sandie Shaw-songar
John Denver-songar
Cilla Black-songar
Jeff Lynne-songar
Lars Aslaksrud

Lars Johansson Aslaksrud () var ein norsk jarnbanemann, fagforeiningsleiar og politikar frå Norderhov i Buskerud. Han var stortingsrepresentant 1916-18 for Arbeidarpartiet i Oslo.

Aslaksrud var son til ein gardbrukar. Han tok eksamen ved Jægerkorpsets underoffiserskule i 1889 og byrja arbeide i Norges Statsbaner i 1891. Perioden 1911-21 var han fyrstelærar ved Jarnbaneskulen, sidan var han trafikkinpektør i Oslo distrikt til 1935.

Aslaksrud svar bystyremedlem i Oslo 1904-15, treårsbolken 1907-10 med sete i formannskapet. Perioden 1907-11 var han også formann i Jarnbaneforbundet. Valperioden 1916-18 representerte han einmannskrinsen Nedre Romerike på Stortinget, der han var medlem av Justiskomite nr 1 og vald for Arbeidarpartiet. Aslaksrud var også medarbeidar i jarnbanepressa og ein kort periode redaktør i Akershus Social-Demokrat.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1916-1918
Folk frå Ringerike
Folk frå Oslo
Erling Johansen

Erling Amandus Johansen () var ein norsk kontormann og politikar for partiet Høgre. Han var stortingsrepresentant 1931-36 og 1945.

Johansen var fødd i Oslo og voks opp der og i Skien, dit faren flytta og vart kontorsjef. Sjølv arbeidde han frå 1905 på Union Co på Skotfoss. I 1910 tok han eksamen ved Pittmans Metropolitan School i London og arbeidde i 1911-12 ei tid på Union Co. sitt filialkontor i Hamburg. Frå 1912 var han tilbake på Union-kontoret på Skotfoss, til dess han i 1917 vart sjef på firmaet sitt ekspedisjonskontor i Skien. Etter at hovudkontoret vart flytta til nettopp Skien i 1935 var han sjef for utskipingsavdelinga.

I Skien engasjerte Johansen seg i politikken. Han var formann 1925-31 i skulestyret, 1926-35 i det kommunale jordeigedomsstyret og 1927-28 i likningsnemnda. Frå 1928 til 1940 var han medlem i bystyret, vald for Høgre. Elles var han krinsformann i Omstreifarmisjonen og formann i Skiens handelskammer.

Valperiodane 1931-33 og 1934-36 representerte Johansen byane i Telemark og Aust-Agder på Stortinget, medlem i Kyrkje- og skulekomiteen. Johansen møtte ikkje i 1936-sesjonen. Frå 1937 var han vararepresentant til Tinget, og møtte i den eigenskap ei vekes tid i 1938. Heile 1945-sesjonen møtte han som varamann for Sigurd Brinch, då med sete i Skog- og vassdragskomiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1931-1933
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar 1937-1945
Folk frå Skien
Olaug Løken

Olaug Marie Løken () var ei norsk kvinnesakskvinne og kokebokforfattar frå Inderøy i Nord-Trøndelag. Ho var gift med Hjalmar Løken og dotter til Herman Løchen.

Olaug Løken var utdanna i helsestell. Ho var ein aktiv skribent i Norske Intelligenz-Seddeler, avisa ektemaken dreiv. Sidan gav ho ut opplysnings- og agitasjonsskrift, særleg stor utbreiing fekk Madstel og Husstel for almindelige Husholdninger frå 1897, som kom i eit samla opplag på 49 000. Av andre skrift kan nemnast Hvad lærer Bibelen om Kvindens Stilling? (1885) og Barnestel. En liden Bog for unge Mødre (1903).

Kjelder
Store norske leksikon

Norske kvinnesaksfolk
Norske forfattarar
Folk frå Inderøy
Internasjonalt farvatn

Internasjonalt farvatn (latin mare liberum, 'fritt hav') viser til havområde som ikkje inngår i territorialfarvatnet til nokon stat og er område utanfor jurisdiksjonen til alle statar. Her gjeld difor ingen nasjonale lovar, og dette har vorte utnytta, mellom anna til å driva uregulert fiske, senda såkalla piratradio, driva kasinoverksemd, driva smugling av ulovlege varer som narkotika og ansvarsfråskriving for oljeutslepp. a

Nyare internasjonale avtalar og konvensjonar har lagt føringar også for kva ein kan gjera og ikkje gjera i internasjonalt farvatn. 

Kyststatane kan erklæra ei økonomisk sone ut til 200 nautiske mil frå grunnlinja. I den økonomiske sona har kyststaten einerett til naturressursane i sjøen, på og under havbotnen, til dømes fisk og petroleum. Kyststaten har ikkje full suverenitet eller jurisdiksjon i den økonomiske sona, og i andre samanhengar enn utnytting av naturressursar er det internasjonale farvatn som gjeld.

Skip som seglar i internasjonalt farvatn er generelt under jurisdiksjon til det flagget det eventuelt seglar under. Viss eit skip likevel er involvert i ein kriminell aktivitet, som piratverksemd, kan kvar og ein nasjon utøva jurisdiksjon under doktrinen om universell jurisdiksjon.

Sjå òg 

 Havrettstraktaten

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Internasjonalt farvann» frå ,  den 18. mai 2018.

Bakgrunnsstoff

 «Havrett»  ved SN-sambandet
 «Internasjonalt farvatn»  ved Kartverket
 «Maritime grenser»   ved Kartverket
 «Norges maritime grenser»  ved BarentsWatch

Havrett
Another Day av Paul McCartney

«Another Day» er ein song spelt inn av Paul McCartney i New York i 1970 under innspelinga for albumet Ram. Sjølv om det var den første singelen Paul McCartney gav ut som soloartist, vart «Another Day» skriven og prøvespelt under innspelinga av Let It Be med The Beatles i 1969. Singelen kom ut 19. februar 1971 i Storbritannia med «Oh Woman, Oh Why» som B-side. Begge desse kom ut i 2012 som bonusspor til Ram.

Historie
«Another Day» er skriven i ein observasjonsstil liknande «Eleanor Rigby». Denny Seiwell, som spelte trommer på Ram, kalla songen «'Eleanor Rigby' i New York City.» Teksten skildrar det triste livet til ei kvinne.

Kona til Paul, Linda McCartney, syng vokalharmoni på songen. McCartney valde å føre opp Linda som medlåtskrivar på meir enn halvparten av songane på Ram, og gjorde dette på «Another Day» òg. Trass i at ho mangla musikalsk erfaring, insisterte han på at Linda hadde vore ein aktiv bidragsytar, og kome med verdifulle forslag til tekst og melodi. Dette vart sidan rekna som forretningsmanøvrar i samband med rettshandlinga etter oppløysinga av The Beatles. I juli 1971 saksøkte Northern Songs and Maclen Music Paul og Linda McCartney for brot på eksklusive rettar om samarbeid på «Another Day». I juni 1972 annonserte ATV at «alle skilnadene mellom dei var løyst venskapleg» og Paul og Linda signerte ein ny sjuårig forlagssavtale mellom ATV og McCartney Music.

McCartney har spelt songen på konsertar fleire gonger i løpet av åra. Første gongen var på verdsturneen hans i 1993 og så for første gong på 20 år i 2013 på Out There Tour.

Medverkande
Paul McCartney – solovokal, korvokal, bassgitar, akustisk gitar, shaker
Linda McCartney – korvokal
David Spinozza – elektrisk gitar
Denny Seiwell – trommer

Salslister
Songen vart ein hit i USA og Storbritannia og nådde femteplassen i USA og andreplassen i Storbritannia i mars 1971. I Australia låg songen ei veke på toppen av singellista I Frankrike gjekk songen òg til topps på singellista.

Vekeslister

Årslister

Salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Another Day (Paul McCartney song)» frå ,  den 18. mai 2018.

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1971
Paul McCartney-songar
Debutsinglar
Apple Records-singlar
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Frankrike
Nummer-ein-singlar i Japan
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar produserte av Paul McCartney