alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ignacio Zoco

Ignacio Zoco Esparza () var ein spansk fotballspelar frå landsbyen Garde i Navarra som vart europameister med Spania i 1964 og vann europacupen i 1966 med Real Madrid. Gjennom tolv sesongar i Real Madrid var han også med å vinne det spanske seriemeisterskapet sju gongar.

Klubbspel
Zoco spelte tredjedivisjonsfotball 1957-59 med amatørlaget Oberena. Etter han vart overført til Osasuna fekk han sin debut i La Liga i januar 1960. Då klubben rykte ned ved sesongslutt vart det andredivisjonsfotball i to sesongar. Sommaren 1962 vart Zoco overført til Real Madrid der han var aktiv til han la opp i 1974. Med Real Madrid vart han seriemeister sju gongar i tida 1963-72. Våren 1966 var han med å vinne europacupfinalen med 2-1 over Partizan Beograd. Fem år seinare tapte Real Madrid og Zoco for London-laget Chelsea FC omkampen i finalen i Cupvinnarcupen 1971. Både i 1970 og 1974 vann Real Madrid den spanske cupfinalen, i den siste finalen kom Zoco inn på bana i sluttminuttane i det som var hans aller siste fotballkamp. I alt spelte Zoco 318 ligakampar for laget frå den spanske hovudstaden.

Landslagsspel
Zoco spelte fem landskampar i 1961, men kom ikkje med i VM-troppa 1962. I juni 1964 var han med på det spanske landslaget som vann EM i fotball 1964, etter 2-1-sigrar mot Ungarn i semfinalen og Sovjetunionen i finalen. Han spelte alle tre kampane då Spania rauk ut or Fotball-VM 1966 i England, i den siste kampen var han for fyrste gong kaptein. Sidan spelte han to landskampar i 1968 og den 25. og siste i februar 1969, atter som kaptein. Zoco skåra sitt einaste landslagsmål då Spania den 1. desember 1963 i Valencia tapte 1-2 mot Belgia i ein vennskapskamp.

Merittar
Europameister: 1964 for Spania
Europacupvinnar: 1966 med Real Madrid
Spansk seriemeister: 1963, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969 og 1972 med Real Madrid
Spansk cupmeister: 1970 og 1974 med Real Madrid
Finaletap i cupvinnarcupen: 1971 med Real Madrid

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ignacio Zoco» frå ,  den 15. juni 2018.  
 
eu-football

Spanske fotballspelarar
Real Madrid-spelarar
Osasuna-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1964
Spelarar i Fotball-VM 1966
(There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover

«(There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover» er ein populær engelskspråkleg song frå andre verdskrigen. Han blei skriven i 1941 av dei to amerikanarane Walter Kent, som skreiv teksten, og Nat Burton som komponerte melodien. Songen er særleg kjend gjennom den britiske songaren Vera Lynn sin versjon frå 1942. 

Songen viser til Dei kvite klippene ved Dover, eit engelsk nasjonalsymbol, og «bluebirds», eit amerikansk symbol på glede og lukke.
Desse fuglane er ein type [[Trastefamilien|trastar frå slekta Sialia, som ikkje finst i Storbritannia. Han ser også fram til ei framtid med fred og fridom.

Songen blei skriven av Walter Kent i 1941, omlag eit år etter Slaget om Storbritannia, der britiske og tyske fly kjempa om herredøme over luftrommet rundt Storbritannia. Han bad Nat Burton om å skriva melodi til songen.

«The White Cliffs of Dover» blei først gjeven ut i USA i november 1942 i ei innspeling med bandleiaren Kay Kyser. Fire andre artistar nådde også Topp 20 med sangen same året: Glenn Miller, Sammy Kaye, Jimmy Dorsey og Kate Smith.

Vera Lynn spelte inn songen for Decca i London den 20. mars 1942. Dette er ei av hennar best kjende innspelingar.

Andre artistar som har spelt inn songen på plate er mellom anna Bing Crosby, Connie Francis, Jim Reeves og The Righteous Brothers. I juni 1995 nådde versjonen til Robson and Jerome førsteplassen på den britiske singellista i ein medley med «Unchained Melody».

Norsk versjon 
Bjørn Tore André har skrive ein norsk tekst til songen med tittelen «De hvite fjell ved Dover». Helge Borglund har spelt inn songen. Han blei gjeven ut på CD-plata Frem fra glemselen. Kap. 19 (A2 Records ACD2002). Produsentar var A. Rønningsveen og Arve Sigvaldsen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «(There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover» frå , og «(There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover» frå  den 15. juni 2018.  
 

Engelskspråklege songar
USA-amerikanske songar
Songar frå 1941
Songar frå andre verdskrigen
Songar om Storbritannia
Vera Lynn

Vera Margaret Lynn () var ein britisk songar, låtskrivar og skodespelar. 
Ho var særskild populær på 1930- og 1940-talet. Under andre verdsrkigen turnerte ho blant militære i Egypt, India og Burma, og fekk kallenamnet «the Forces' Sweetheart». 

Ho er kjend for framføringa av songar som «We'll Meet Again», «The White Cliffs of Dover», «A Nightingale Sang in Berkeley Square» og «There'll Always Be an England». Ho blei verande populær også etter krigen, med mange opptredenar på radio og fjernsyn i Storbritannia og USA. Ho spelte inn hittar som «Auf Wiederseh'n Sweetheart» og «My Son, My Son». Den siste singelen hennar, «I Love This Land», blei gjeven ut for å markera slutten av Falklandskrigen. I 2009, då ho var 92, blei Lynn den eldste levande artisten til å nå toppen av albumlista i Storbritannia, med We'll Meet Again: The Very Best of Vera Lynn. I 2017, året då ho fylte hundre år, gav ho ut albumet Vera Lynn 100. Det nådde tredjeplassen på albumlista, og gjorde henne til den første hundreåringen til å ha eit album på topplista.

Lynn brukte også mykje tid og energi på veldedig arbeid knytt til tidlegare soldatar, barn med funksjonshemmingar og brystkreft. 
Ho blei utnemnd til Dame Vera Lynn (DBE) i 1976. I 2000 blei ho kåra til den briten som var det beste dømet på ånda frå 1900-talet i ei britisk meiningsmåling.

Diskografi

Studioalbum 
1949 - Sincerely Yours 	
1956 - If I Am Dreaming
1958 - The Wonderful World of Nursery Rhymes
1959 - Vera Lynn Sings...Songs of the Tuneful Twenties 	
1960 - Sing With Vera 	                
1960 - Yours 	
1961 - As Time Goes By 	
1962 - Hits of the Blitz 	
1963 - The Wonderful Vera Lynn 	
1964 - Among My Souvenirs 	
1966 - More Hits of the Blitz 	
1970 - Hits of the 60's-My Way 	
1972 - Unforgettable Songs by Vera Lynn 	
1972 - Favourite Sacred Songs 	
1974 - Vera Lynn Remembers – The World at War 	
1976 - Christmas with Vera Lynn 	
1977 -	Vera Lynn in Nashville 	
1979 -	Thank You For the Music (I Sing The Songs) 	
1981 -	Singing To the World 	
1984 -	Vera Lynn Remembers

Samlingsalbum i urval 
1981 - 20 Family Favourites 
2009 - We'll Meet Again: The Very Best of Vera Lynn 
2014 -	National Treasure – Ultimate Collection 
2017 - Vera Lynn 100

Filmografi 
1943 - We'll Meet Again 
1943 - Rhythm Serenade 
1944 - One Exciting Night 
1962 - Venus fra Vestø 
2014 - Meet Again

Priser og utmerkingar 
 Den britiske imperieordenen

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Vera Lynn» frå , og «Vera Lynn» frå  den 15. juni 2018.

Bakgrunnsstoff
Diskografi ved Discogs.com

Britiske songarar
Gøymsle

Gøymsle, gøymsleleik eller gøymeleik er ein gamal barneleik som ein kan leika både ute og inne heile året.

I gøymsle må det vera minst to folk, og ein person vert vald til å stå, medan dei andre spring og gøymer seg. Når den som står har talt til eit avtalt tal, t.d. 30, kan han/ho opna augo og leita etter dei andre. 

Som eit avbrigde kan ein velja at ein må finna dei som har gøymt seg innan ei viss tid, eller ein kan seia «gje eit lite pip!», og dei som har gøymt seg må då gje eit lite «pip».

Kjelder

Leikar
NK 325

NK 325 er eit norsk frimerke gjeve ut i 1944 til minne om Tryggve Gran si første flyging over Nordsjøen 30 år tidlegare.

Ved frigjeringa i 1945 vart frimerke som vart rekna som typiske nazifrimerke ugyldige til frankering frå 15. mai 1945. Sidan Tryggve Gran var medlem av Nasjonal Samling og han hadde late seg bruke i den naziztiske propagandaen, kom også NK 325 i denne kategorien. Frå 1. september 1981 vart dette og nokre andre frimerke i same kategori, alle med mindre tydeleg nazistisk bodskap, atter gyldige til frankering.

Kjelder

Norske frimerke
Skipingar i 1944
Pica


Pica er ei biologisk slekt av mellomstore medlemmer av kråkefamilien, Corvidae. Slekta har sirkumpolar utbreiing på den nordlege halvkula. Det er anerkjent sju artar i EBird/Clements Checklist v2018.

Dette er dels fargerike fuglar med særs lang hale, totalt ca. 45 til 60 centimeter i kroppslengd. Basisfargene er svart og kvitt, men modne fuglar kan syne metallisk blått, grønt, lilla og purpurfarga glans. Pica-skjorer er skildra som altetande og åtseletarar. Kjønna er like i fjørdrakt, men hannfuglar er større enn hoer. Dei er monogame og har langvarige parband. Reiret er oftast ein stor og overbygd konstruksjon, men det førekjem at dei bygger opne reir. Dette er standfuglar. 

Arten skjor lever i Eurasia frå Irland til Kamtsjatkahalvøya. Han har fråvære frå Island og India. 
Svartnebbskjor lever i store delar av nordvestre Nord-Amerika, inkludert sørlege Alaska og Aleutane. Dette er den største arten i slekta. Gulnebbskjor har eit avgrensa leveområde i California, vest for Sierra Nevada. Dette er den minste arten, han skil seg frå dei to andre med iaugefallande gult nebb. 

Fire takson er nyleg splitta ut frå Pica pica: 
Maghrebskjor, Pica mauritanica lever i Nordvest-Afrika.
Asirskjor, Pica asirensis lever i eit avgrensa område sørvest på Den arabiske halvøya.
Svartgumpskjor, Pica bottanensis, lever i vestre, sentrale Kina og sentrale Bhutan.
Orientskjor, Pica serica, har utbreiing frå Myanmar til sentrale Kina og er introdusert til Japan.

Artslista
Pica i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018, norske namn er etter Norsk navnekomité for fugl:     
 Maghrebskjor, Pica mauritanica, Maghreb Magpie, Malherbe, 1845, (LC)
 Asirskjor, Pica asirensis, Asir Magpie, Bates, 1936, (EN)
 Svartgumpskjor, Pica bottanensis, Black-rumped Magpie, Delessert, 1840
 Orientskjor, Pica serica, Oriental Magpie, Gould, 1845
 Skjor, Pica pica, Eurasian Magpie, Linné, 1758, (LC)
 Svartnebbskjor, Pica hudsonia, Black-billed Magpie, Sabine, 1823, (LC)
 Gulnebbskjor, Pica nuttalli, Yellow-billed Magpie, Audubon, 1837, (NT)

Kjelder 
Morten Bergan (19.12.2018) Nye norske fuglenavn, Norsk Ornitologisk Forening, artikkel på birdlife.no, henta 31. januar 2018
 (2018). dos Anjos, L. & Bonan, A. (2018). Crows and Jays (Corvidae). I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Hypertekst frå 'Species table'. Henta frå http://www.hbw.com/node/52369 16. juni 2018 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

kråkefamilien
Fugleslekter
Igor Akinfejev

Igor Vladimirovitsj Akinfejev () er ein russisk fotballspelar. Han er målvakt for CSKA Moskva i den russiske fotballigaen, og for det russiske landslaget.

Kjelder 

 

Russiske fotballspelarar
CSKA Moskva-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2004
Spelarar i Fotball-EM 2008
Spelarar i Fotball-EM 2012
Spelarar i Fotball-EM 2016
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-VM 2018
Sylvain Wiltord

Sylvain Wiltord () er ein fransk tidlegare fotballspelar frå Neuilly-sur-Marne som var med å vinne EM 2000 med Frankrike. Kantspelaren deltok i 92 landskampar og vart kåra til årets spelar 1999 i Frankrike.

Klubbspel
Wiltord var aktiv 1992-97 i Rennes, ein klubb som rykte opp i den franske toppserien i 1994. Sommaren 1997 vart han overført til Girondins Bordeaux, der han i sin andre sesong var med å vinne serien og samstundes vart toppskårar i same. I august 2000 vart han overført til London-laget Arsenal FC for heile 13 millionar pund. Med Arsenal vann Wiltord «the double» i 2002, FA-cupen 2003 og ligaen i 2004. Etter å ha fått mindre speletid i 2003/04-sesongen skreiv Wiltord sommaren 2004 kontrakt med Olympique Lyon i heimlandet. Her hadde han stor suksess og vart fransk seriemeister alle dei tre sesongane han gjorde teneste i Lyon. Sidan spelte han to sesongar på Rennes og hadde kortare periodar i Olympique Marseille, FC Metz og FC [[Nantes].

Landslagsspel
Wiltord fekk sin landslagsdebut då Frankrike 10. februar 1999 slo England 2-0 på Wembley stadion i London. Han spelte alle kampane under EM i fotball 2000. I EM-finalen mot Italia utlikna han i sluttsekundane av ordinær tid til 1-1, noko som gav Frankrike høve til å vinne 2-1 etter ekstraomgangar gjennom David Trézéguet sin «golden goal». Wiltord var også med då Frankrike gjorde to svake turneringar, Fotball-VM 2002 og Fotball-EM 2004. Betre gjekk det i VM i fotball 2006 der han spelte i alle kampane, oftast som innbytar. Så også i VM-finalen, ein kamp som enda med straffeskyting og italiensk trumf. I november 2006 spelte Wiltord sin 92. og siste landskamp, han skåra 28 mål for Frankrike.

Merittar
Europameister 2000 med Frankrike
VM-sølv: 2006 med Frankrike
Fransk seriemeister: 1999 med Bordeaux, 2005, 2006, 2007 med Lyon
Engelsk seriemeister 2002 og 2004 med Arsenal FC
FA-cupmeister: 2002 og 2003 med Arsenal FC

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sylvain Wiltord» frå ,  den 16. juni 2018.  
 
eu-football 

Franske fotballspelarar
Rennes-spelarar
Bordeaux-spelarar
Arsenal-spelarar
Lyon-spelarar
Marseille-spelarar
Metz-spelarar
Nantes-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2000
Spelarar i Fotball-VM 2002
Spelarar i Fotball-EM 2004
Spelarar i Fotball-VM 2006
Daniel Passarella

Daniel Alberto Passarella () er ein argentinsk tidlegare fotballspelar og -trenar frå Chacabuco som var lagkaptein for det argentinske landslaget som på heimebane vann verdsmeisterskapen 1978 etter finalesiger 3-1 mot Nederland. Perioden 1974-86 spelte han 70 landskampar for Argentina og skåra 22 landslagsmål. Som klubbspelar på River Plate var han med å vinne tre nasjonale seriemeisterskap. Passarella var midtstoppar og vert rekna som ein av dei 100 beste fotballspelarane nokon gong.

Klubbspel
Passarella spelte til 1973 på andredivisjonslaget Sarmiento. Frå 1974 til 1981 spelte han på storlaget River Plate, ein klubb han tre gongar vart metropolmeister for Buenos Aires med, like mange gongar vann laget også den nasjonale serien. Sommaren 1982 gjekk Passarella over til italienske ACF Fiorentina der han var aktiv i fire år. Han avslutta opphaldet i Italia med to sesongar i FC Inter. Etter ein siste sesong som spelar på River Plate, tok han i 1989 over som trenar for laget, ein jobb han hadde i fem år.

Landslagsspel
Passarella debuterte på Argentina sitt landslag i 1974. Under verdsmeisterskapen 1978 heime i Argentina var han lagkaptein for eit mannskap som syrgde for at Argentina vann fotball-VM for aller fyrste gong, etter å ha påført Nederland eit nytt finaletap i ein verdsmeisterskap. Også i Fotball-VM 1982 var Passarella lagkaptein, då for eit lag som rauk etter mellomspelet. Han var også med i VM-troppa 1986, utan å få speletid.

Treenar
Etter å ha vore River Plate-trenar i fem år, var Passarella landslagssjef for Argentina 1994-98 og for Uruguay 1999-2001.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Daniel Passarella» frå ,  den 16. juni 2018.  
 

Argentinske fotballspelarar
Argentinske fotballtrenarar
Inter-spelarar
Fiorentina-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1978
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-VM 1986
Gustav Magnar Witzøe

Gustav Magnar Witzøe () er son av den norske industrigründeren Gustav Witzøe.

Mot slutten av 2011 vart alle B-aksjane i familieselskapet Kverva AS overført til Gustav Magnar Witzøe, noko som på den tida gjorde han til den yngste milliardæren i Noreg.

Referansar 

Folk frå Frøya
Norske rikfolk
Tårnugle

Tårnugle (Tyto alba) er ei mellomstor ugle i tårnuglefamilien. Dette er den mest utbreidde arten i ordenen ugler og ein av dei mest utbreidde av alle fuglar. Tårnugla gjev trivialnamn til familien Tytonidae, med ca. 18 artar totalt. Familien er ein av dei to hovudlinjene av nolevande ugler, den andre er dei typiske uglene (Strigidae) med over 200 artar. Tårnugler er funne nesten overalt i verda unntatt i polare regionar og i ørkenregionar, i Asia nord for Himalaya, det meste av Indonesia og New Zealand.

Skildring 
Det er ein betydeleg variasjon i fjørdrakt og i storleik innanfor dei omtrent 30 underartane av tårnugle, men dei fleste er mellom 33 og 39 centimeter lange og med vengespenn som varierer frå 80 til 95 cm. Andletet er karakteristisk, lyst eller kvitt og hjarteforma, baksida av hovudet og ryggen er spraglete i nyansar av grått eller brunt, undersida varierer frå kvitt til brunt og er nokre gonger flekte med mørke markeringar. 

Lætet til denne arten liknar ikkje andre ugler, varsellætet er skildra som eit skremmande, grelt, hest skrik. Sjølve songen er skildra som klaprande, gurglande hysjing. 

Tårnugler er nattlege over det meste av utbreiingsområdet, men i Storbritannia og på nokre av stillehavsøyene, jaktar dei òg om dagen. Dei spesialiserer seg på byttedyr på bakken, og nesten all føde består av små pattedyr som dei lokaliserer etter lydar; høyrsla deira er svært utvikla. Dei er monogame og para held saman for livet til ein døyr. Hekking føregår på ulike tider av året i samsvar med lokalitet, med eit kull på gjennomsnittleg omtrent fire egg. Reiret ligg i eit holt tre, gammal bygning eller i ei fjellsprekk. Hoa gjer all ruging, og hannen bringar føde til både hoa og ungane. Når ei stort mengd små byttedyr er lett tilgjengeleg, kan uglepopulasjonar vekse snøgt, og globalt sett er arten livskraftig. Men nokre underartar med avgrensa område er meir truga.

Tårnugler er utbreidde i alle verdsdelar, men har fråvære frå høge breiddegrader på den nordlege halvkula, det inkluderer Nord-Amerika nord for USA, Fennoskandia med Noreg og Asia nord for Himalaya. Tårnugla har heller ikkje utbreiing  i det meste av Indonesia, og på New Zealand, jamvel om ho lever på mange mindre stillehavsøyar. Arten er standfugl, men kan gjere streif. Ho er ein svært sjeldan gjest i Noreg. 

Fylogenetiske prov viser at det er minst tre store utviklingslinjer av tårnugle, ei i Europa, Vest-Asia og Afrika, ei i Søraust-Asia og Australasia, og ei i Amerika, og nokon svært divergerande takson på øyane. Følgjeleg deler nokre taksonomiske autoritetar gruppa inn i den vestlege tårnugla for gruppa i Europa, Vest-Asia og Afrika, den amerikanske tårnugla for gruppa i Amerika, og den austlege tårnugla for gruppa i Søraust-Asia og Australasia. Enkelte deler gruppa vidare opp, og anerkjenner opptil fem artar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Barn owl» frå ,  den 17. juni 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

tårnuglefamilien
Streiffuglar i Noreg
Vassongar

Vassongar (Acrocephalus paludicola) er ein mellomstor songar i kjerrsongarfamilien som er hekkefugl i Aust-Europa og overvintrar i Vest-Afrika. I Noreg er denne arten en svært sjeldan gjest.

Skildring 
Kroppslengda på denne kjerrsongaren er 11,5 til 13 centimeter. Fjørdrakta er beigebrun, mørkare over enn i undersida. Vassongaren har ei brei, lys augebrynstripe og ei markert, lys, gulbrun issestripe. Oversida har kraftige streker, undersida kan ha forsiktige, mørke streker, men dette er individuelt. Songen har ei kompleks oppbygning, gjentatte seriar av to hovudkomponentar: knirkande «trrrrr», etterfølgt av fløytetonar. 

Hekkehabitatet er vide og fuktige enger av starrplantar i varmt temperert klima. Vegetasjonen må i tillegg vere lågvaksen. Utbreiinga for hekking ikkje godt kjend, men er avgrensa og fragmentert, i grenseområdet Tyskland-Polen, i sentrale delar av og i austre delar av Polen, i Litauen, Kviterussland og Ukraina. Overvintringsområda er òg fragmenterte, ligg  i Vest-Afrika og hovudsakleg innanfor grensene til Senegal og Mali. I Noreg kjenner ein 28 godkjende registreringar av vassongarar, dei fleste er frå 1990-talet og dei fleste vart gjorde i Vest-Agder i august månad.

Vassongarar er insektetar med eit vidt repertoar av artar på menyen, desse inkluderer augestikkarar, vassniglar og edderkoppar.

Populasjonen er estimert til mellom 27 000 og 41 400 og er trudd å vere minkande. Det vektigaste trugsmålet er tap av habitat grunna drenering av våtmark for omgjering til jordbruksføremål. Arten er klassifisert som globalt sårbar.

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

kjerrsongarfamilien
Streiffuglar i Noreg
Kverva

Kverva er ei grend i Frøya kommune i Trøndelag.

Kjelder

Geografi i Frøya
Bygder i Trøndelag
Kverva AS

Kverva AS er eit norsk investeringsselskap med fokus på marin sektor.

Selskapet vart etablert i 1991 som holdingselskap for sjømatverksemda SalMar.
Eigardelen i SalMar vart redusert i 2006, og Kverva byrja investerer i andre selskap, hovudsakleg innan marin sektor.

Gustav Magnar Witzøe er hovudeigar i selskapet. Holdingselskapet Kvarv AS som er ått av faren hans Gustav Witzøe er også eigar i selskapet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kverva (selskap)» frå ,  den 17. juni 2018.

Bakgrunnsstoff 

 

Norske føretak
Skipingar i 1991
Uli Stielike

Ulrich Stielike, kjend som Uli Stielike, () er ein tysk tidlegare fotballspelar og -trenar frå Ketsch i Baden-Württemberg. Han var ein mykje stødig midtstoppar og/eller defensiv midtbanespelar som vart europameister med Vest-Tyskland i 1980 og dessutan vann ei mengd pokalar med Borussia Mönchengladbach, Real Madrid og Neuchâtel Xamax. Stielike er, saman med Rainer Bonhof og Manfred Kaltz, dei einaste som har spelt finale i både VM-, EM-, europacupen, cupvinnarcupen og UEFA-cupen.

Klubbspel
Stielike fekk kontrakt med det vesttyske topplaget Borussia Mönchengladbach i 1973 og spelte på laget i fire og eit halvt år. Gjennom desse sesongane var han med å vinne bundesligaen tre år på rad, og elles vinne den vesttyske cupfinalen 1973 og UEFA-cupen i 1975. I sin siste kamp med Borussia, europacupfinalen 1977, måtte han tole tap mot Liverpool FC.

Sommaren 1977 vart Stielike overført til spanske Real Madrid. Dei tre fyrste åra med Madrid-laget sanka han tre nye ligatitlar. I tillegg var han med å vinne den spanske cupen både i 1980 og 1982, derimot gjekk han på tap i finalane i høvesvis europacupen 1981 mot Liverpool FC og cupvinnarcupen 1983 mot Aberdeen FC. Våren 1985 var han på plass i midtforsvaret til Real då Madrid-laget vann UEFA-cupen for fyrste gong.

Etter åtte sesongar i Real Madrid veksla Stielike i 1985 over til sveitsiske Neuchâtel Xamax, der han både i 1987 og 1988 hjelpte laget til siger i den sveitsiske fotballigaen. Han la opp våren 1988.

Landslagsspel
I tida frå debuten i 1975 til hans siste landskamp i september 1984 fekk Stielike 42 kampar i den vesttyske landslagstrøya. Han fekk ikkje plass i VM-troppa 1978. Sidan var han med i både Fotball-EM 1980, verdsmeisterskapen i Spania 1982 og Fotball-EM 1984. Både under EM 1980, som Tyskland vann etter 2-1 over Belgia i finalen, og i VM 1982, der Tyskland tapte finalen med 1-3 mot Italia, spelte Stielike alle kampane. Også då Tyskland gjorde eit heller dårleg meisterskap i 1984, spelte han alle tre kampane til full tid. Sine tre landslagsmål skåra han i 1983/84-sesongen.

Merittar
Europameister: 1980 for Vest-Tyskland
VM-sølv: 1982 for Vest-Tyskland 
Vinnar av UEFA-cupen: 1975 med Borussia Mönchengladbach og 1985 med Real Madrid
Vesttysk seriemeister: 1975, 1976, 1977 med Borussia Mönchengladbach
DFB-pokalen: 1973 med Borussia Mönchengladbach
Spansk seriemeister: 1978, 1979, 1980 med Real Madrid
Spansk cupmeister: 1980 og 1982 med Real Madrid
Finaletap i Europacupen: 1977 med Borussia Mönchengladbach og 1981 med Real Madrid
Finaletap i Cupvinnarcupen: 1983 med Real Madrid
Sveitsisk seriemeister: 1987 og 1988 med Neuchâtel Xamax

Trenar
Stielike var landslagssjef 1989-91 for Sveits, 2006-08 for Elfenbeinskysten og 2014-17 for Sør-Korea.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Uli Stielike» frå ,  den 17. juni 2018.  
 
eu-football

Tyske fotballspelarar
Borussia Mönchengladbach-spelarar
Real Madrid-spelarar
Neuchâtel Xamax-spelarar
Tyske fotballtrenarar
Spelarar i Fotball-EM 1980
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-EM 1984