alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Johan Kjølstad

Johan Kjølstad () er ein norsk langrennsløpar frå Ekne i Levanger som spesialserte seg på dei såkalla sprint-øvingane. I par med Ola Vigen Hattestad vann han VM-gull på team-sprinten under Ski-VM 2009 i Liberec, og tok sølv i sprinttevlinga bak same Hattestad.

Aktiv
Kjølstad tok sin fyrste av to verdscupsigrar i Nove Mesto den 16. januar 2005, eit sprintrenn i fristil. Den andre triumfen kom då han vann klassisk-sprinten i Kuusamo den 1. desember 2007. Kjølstad har til saman seks pallplasseringar i verdscup-sprintar og fire i lag-sprintar. Han deltok på sprinten både under Vinter-OL 2006 og Vinter-OL 2010, der han vart høvesvis nummer sju og nummer ni.

I åra frå 2006 til 2011 vann Kjølstad fire medaljar i sprintøvinga under noregsmeisterskapane; gull i 2010, sølv i 2006 og 2009, samt bronse i 2011. Desse sesongane sikra han seg elles to NM-gull i 3x10 km stafett med Skogn Idrettslag og tre NM-titlar i team-sprint.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johan Kjølstad» frå ,  den 20. februar 2015.  
 

Norske langrennsløparar
Noregsmeistrar i langrenn
Verdsmeistrar i langrenn
Norske deltakarar under vinter-OL 2006
Langrennsløparar under vinter-OL 2006
Norske deltakarar under vinter-OL 2010
Langrennsløparar under vinter-OL 2010
Deltakarar under Ski-VM 2009
Folk frå Levanger
Kunstformen der Natur

Kunstformen der Natur (tysk for Kunstformer i Naturen) er ei bok med litografiar og andre halvtonebilete av den tyske biologen Ernst Haeckel.

Publikasjon 
Verket blei publisert i sett på ti mellom 1899 og 1904 og samla i to volum i 1904. Verket er samansett av 100 plansjar som visar ulike organismar, og mange av desse blei fyrste gong skildra av Haeckel. I laupet av karrieren hans blei det laga meir enn 1000 graveringar basert på Hackel sine skisser og akvarellar; mange av desse blei vald til å vere med i Kunstformen der Natur, og omgjord frå skisser til plansjar av litografen Adolf Giltsch.

Den andre utgåva av Kunstformen blei laga i 1924 og innehaldt berre 30 plansjar.

Tema 
Ifølgje Olaf Breidbach, som forska på Haeckel, var verket meir enn ei samling av illustrasjonar — det var ei oppsummering av Haeckel sitt syn på verda. Dei overordna temaa i plansjane visar symmetri og organisering. Emnene blei vald for å uttrykke organisering, frå skjellmønstra i koffertfiskane og spiralane i amonittane, til den perfekte symmetrien i stormaneter og mikroorganismar. Bileta i kvar av plansjane blei arrangert for å skape maksimale synsinntrykk.

Blant dei kjende plansjane finn ein talrike radiolariar, som Haeckel populariserte blant amatørmikroskopistar; det finst minst eitt døme i kvart av setta på ti. Nesledyr er også framheva gjennom heile boka, medrekna sjøroser, kolonimaneter, skivemaneter og andre stormaneter. Det første settet innehaldt også Desmonema annasethe (no kalla Cyanea annasethe), ei spesielt slåande stormanet som Haeckel observerte og skildra kort tid etter dødsfallet til kona hans, Anna Sethe.

Innverknad 

Kunstformen der Natur hadde stor innverknad på kunst, arkitektur og design tidleg på 1900-talet, og var med på å byggje ei bru mellom vitskap og kunst. Mange Art nouveau-kunstnarar blei inspirerte av arbeidet hans, mellom anna René Binet, Karl Blossfeldt, Hans Christiansen og Émile Gallé. Eit framståande døme er Beurs van Berlage, designa av Hendrik Petrus Berlage; det var delvis inspirert av illustrasjonar frå Kunstformen.

Galleri 
Dei originale klassifikasjonane var utheva med kursiv.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kunstformen der Natur» frå ,  den 20. februar 2015.  
 

 Breidbach, Olaf. Visions of Nature: The Art and Science of Ernst Haeckel. Prestel Verlag: Munich, 2006.

Bakgrunnsstoff 

 Marine Biological Laboratory Library  - Ei utstilling med ulike verk av Haeckel, med skildringar om bakgrunnen til mange av plansjane i «Kunstformen der Natur».
 University Art Gallery, University of Massachusetts Dartmouth  - Ei utstilling frå 2005 som visar paringa av plansjar frå «Kunstformen der Natur» med ulike moderne skulpturar.
 Kurt Stüber's Biolib - Ein nettbasert versjon av «Kunstformen der Natur» med innskanning av dei 100 plansjane (200 dpi) med skildringar, innhaldsliste og tilleggsmateriale.
 «Kunstformen der Natur» med zoom-bilete - 100 plansjar av «Kunstformen der Natur» (krev flash: O (zoom inn); I (zoom ut); piltastar (nagivasjon)).
 Kunstformen der Natur  (PDF: 273 mb)

Naturhistorie
Biologibøker
Vitskap i kunst
Bøker frå 1899
Bøker frå 1904
Art nouveau-verk
Roy Orbison at the Rock House

Roy Orbison at the Rock House er det første albumet til Roy Orbison. Det kom ut i 1961 på Sun Records då Orbison alt hadde flytta til Monument Records, men ikkje fått ut eit album der enno. Eigaren av Sun Records, Sam Phillips, hadde ei samling med songar Orbison hadde spelt inn på Sun mellom 1956 og 1958. Phillips utnytta at Orbison no var landskjend i USA etter tre hittar på Monument i 1960 og 1961, som alle hadde nådd høgt på Billboard-lista.

Dei felste av songane på Roy Orbison at the Rock House vart skrivne av Orbison, men Sam Phillips stod oppført som låtskivar, noko som var tradisjon for rockabillyartistane som spelte for Sun. Kjende unntak er songar av dei andre Sun-artistane Harold Jenkins (betre kjend som «Conway Twitty») og Johnny Cash. «Rock House» vart skriven av Orbison og Twitty.

For denne utgjevinga vart det lagt korvokal og/eller nye instrument oppå alle songane, utanom «Devil Doll».

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roy Orbison at the Rock House» frå ,  den 20. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Roy Orbison-album
Debutalbum frå 1961
Album produserte av Sam Phillips
Sun Records-album
Engelskspråklege album
Musikkalbum spelte inn i Sun Studio
Tryin' to Get to You

«Tryin' to Get to You» er ein song skriven av Rose Marie McCoy og Charles Singleton. Han vart opphavleg spelt inn av vokalgruppa The Eagles i 1954 og gjeve ut sommaren 1954 på Mercury Records 70391. 

Songen vart spelt inn av Elvis Presley i 1955 for Sun Records. Presley spelte inn fem versjonar av songen. Den første den 23. mars 1955 og den andre 11. juli 1955. Den andre innspelinga vart gjeven ut medan han levde. Han har òg spelt inn konsertopptak av songen på Elvis (NBC TV), Elvis: As Recorded Live on Stage in Memphis og Elvis in Concert. Den tidlegare versjonen kom ut i 1999 på albumet Sunrise og Presley spelte inn denne medan han samstundes spelte piano. Fordi pianoet ikkje var opp den forventa standarden, sletta produsenten Sam Phillips lyden av pianoet frå masterlydbandet, slik att ein i tillegg til vokalen til Elvis berre kan høyre sologitaren, bass og trommer. Vokalen til Presley verkar å vere inspirert av slik The Eagles song songen, 

Songen vart gjeven ut i 1956 på debutalbumet til Presley for RCA, Elvis Presley. Han er òg med på den kjende The Sun Sessions frå 1976. 

«Trying To Get To You» vart så gjeven ut av The Teen Kings med Roy Orbison i april 1956 som Je-Wel JE-101 med «Ooby Dooby» på B-sida.
Ein versjon av Johnny Carroll følgde, for Decca Records den 19. mai 1956 (Decca 9-29940). Ricky Nelson var så den neste som spelte inn songen. 

Etter Eric Burdon framførte han fleire gonger på konsertane sine, starta han opp att The Animals i 1983 og spelte inn songen i studio. Han er med på albumet Ark. 

Sidan er han spelt inn av Johnny Rivers, Faith Hill, Susie Arioli, Gene Summers og mange andre.

Songen var omarbeidd av Paul McCartney til «In Spite of All the Danger», den første originale songen spelt inn av the Quarrymen, førgjengaren til  Beatles.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tryin' to Get to You» frå ,  den 20. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1954
Singlar frå 1954
Rhythm and blues-songar
Elvis Presley-songar
Roy Orbison-songar
The Animals-songar
Faith Hill-songar
Gene Summers-songar
Songar skrivne av Rose Marie McCoy
Songar skrivne av Charles Singleton
Mercury Records-singlar
RCA Victor-singlar
Debutsinglar
Ooby Dooby

«Ooby Dooby» er ein rock & roll-song skriven av Dick Penner og Wade Moore. Han vart skriven på taket av studentheimen dei budde på ved Texas University. Dei prøvde så å få eit lokalt rockabillyband, The Teen Kings leia av gitaristen Roy Orbison, til å spele inn songen. 

The Teen Kings spelte inn songen første gongen fro det vesle selskapet Je-Wel i Texas og gjeven ut under namnet the Teen Kings. Ei nyinnspeling på Sun Records gjeve ut 19. mai 1956 nådde den nasjonale singellista, ein 56. plass. Dette inspirerte til fleire coverversjonar av songen, mellom anna av Sid King & the Five Strings på Columbia. Creedence Clearwater Revival spelte inn songen for albumet Cosmo's Factory i 1970, og heldt seg tett inn til den originale innspelinga til Orbison for Sun, og har kopiert alt ned til til og med gitarsoloen. 

Orbison som skjemst over innspelingane sine for Sun Records, starta å spele songen fast på konsertane sine mot slutten av karrieren.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1956
Singlar frå 1956
Rockabilly-songar
Roy Orbison-songar
Creedence Clearwater Revival-songar
Sun Records-singlar
Aiguille de Triolet

Aiguille de Triolet er ein 3 870 meter over havet høg fjelltopp i Graji-Alpane, på grensa mellom departementet Haute-Savoie i Frankrike og provinsen Aostadalen i Italia. Fjelltoppen er ein del av Mont Blanc-massivet.

I august 1874 tok klatraren J.A.G. Marshall seg til topps i lag med fjellførarane Ulrich Almer og Johann Fischer.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aiguille de Triolet» frå ,  den 20. februar 2015.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Frankrike
Fjell i Italia
Rock House av Roy Orbison

«Rock House» er ein rockabilly-song skriven av Roy Orbison og Harold Jenkins, som seinare kalla seg Conway Twitty. Songen vart spelt inn for Sun Records i juni 1956 og gjeven ut som den andre singelen for Sun, den 20. oktober 1956. B-sida var «You Are My Baby» som B-side, skriven av Johnny Cash. Songen gjekk ikkje inn på singellista. 

Singelen vart gjeven ut på albumet Roy Orbison at the Rock House i 1961. Songen vart ein standard for Rockabilly Revival-band i 1980-åra.

Kjelder
 Rock House - royorbison.com

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1956
Singlar frå 1956
Rockabilly-songar
Roy Orbison-songar
Sun Records-singlar
Songar skrivne av Roy Orbison
Songar skrivne av Conway Twitty
Sweet and Easy to Love

«Sweet and Easy to Love» er ein rockabilly-song skriven og framført av Roy Orbison. Songen vart spelt inn for Sun Records den 23. juni 1957. B-sida til singelen, «Devil Doll», vart spelt inn same dagen, i Sun Studios i Memphis i Tennessee. Songen gjekk ikkje inn på singellista. 

Singelen vart gjeven ut på albumet Roy Orbison at the Rock House i 1961.

Kjelder
 Rock House - royorbison.com

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1957
Singlar frå 1957
Rockabilly-songar
Roy Orbison-songar
Sun Records-singlar
Songar skrivne av Roy Orbison
Croce Rossa

Croce Rossa (italiensk) eller Croix Rousse (fransk) er ein 3 546 meter over havet høg fjelltopp i Graji-Alpane, på grensa mellom provinsen Piemonte i Italia og departementet Savoie i Frankrike. Fjellet reiser seg inst i dalføra Viù og Lanzo.

Geografen Antonio Tonini var fyrstemann til topps då han sommaren 1857 utforska dei kringliggjande fjellområda. På toppen er reist ei statue av Maria møy.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Croce Rossa» frå ,  den 20. februar 2015.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Frankrike
Fjell i Italia
Chicken Hearted

«Chicken Hearted» er ein Rhythm and Blues-song skriven av Bill Justis. Songen vart spelt inn av Roy Orbison for Sun Records i 1957. B-sida til singelen, «I Like Love», var ein rockabillysong skriven av Jack Clement. Songen gjekk ikkje inn på singellista.

Kjelder
 Songen på discogs.com

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1957
Singlar frå 1957
Roy Orbison-songar
Sun Records-singlar
Seems to Me

«Seems to Me» er ein song skriven Boudleaux Bryant. 

Songen vart spelt inn av Roy Orbison for RCA Victor i 1958, produsert av Chet Atkins i 1958. Dette var den første singelen Orbison spelte inn for RCA Victor i Nashville. B-sida til singelen var «Sweet and Innocent», skriven av Sherrill og Hall.

Kjelder
 [hhttp://www.discogs.com/Roy-Orbison-Seems-To-Me/release/5495232 Seems to Me - Discogs]

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1958
Singlar frå 1958
Balladar
Roy Orbison-songar
RCA Victor-singlar
Songar produserte av Chet Atkins
Almost Eighteen

«Almost Eighteen» er ein song skriven og framført av Roy Orbison i 1958. 

Songen vart spelt inn for RCA Victor og var produsert av Chet Atkins. B-sida til singelen var «Jolie», skriven av Felice og Boudleaux Bryant.

Medverkande
 Roy Orbison - vokal og gitar. 
 Velma Smith - gitar
 Hank Garland - gitar
 Floyd Cramer - piano
 Bob Moore - bass
 Buddy Harman - trommer

Kjelder
 Almost Eighteen - Discogs
 Almost Eighteen - royorbison.com

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1958
Singlar frå 1959
Roy Orbison-songar
RCA Victor-singlar
Songar skrivne av Roy Orbison
Songar produserte av Chet Atkins
Katarr

Katarr er ein overflatisk betennelse i slimhinnene som dekkar luftvegane eller andre holer i kroppen, til dømes nase og svelg. Det kan valda tjukke eksudat av slim og kvite blodlekamar som skuldast hevelse i slimhinnene i hovudet i respons til infeksjon. Symptomet er vanlegvis tilknytt forkjøling og brysthoste, men kan òg sjåast i pasientar med infeksjon i svelgmandelen (adenoiditt), mellomøyret (mellomøyrebetennelse), biholene (kronisk sinusitt) eller mandlane (tonsillitt). Slimet som oppstår ved katarr, kalla flegma, kan flaume ut, eller det kan setje seg fast, okkludere og bli kronisk.

Nokre vanlege former av katarr er blærekatarr, magekatarr og augekatarr.

Klinisk relevans 
Katarr som okkluderar delar av luftvegane kan føre til smerte ved:
 bruk av heis
 reise i fly eller helikopter
 reise i høgda
 bruk av symjebasseng og dykking
Endåtil den grunne enden i eit bad kan vere utriveleg på grunn av barotraume, eit problem som er tilknytt trykkendringar i hovudet som følgje av katarral blokkering. Dette kan skje ved så lite som 1,2 meter djupne.

Ordsoge 
Ordet «katarr» kjem frå gresk «katarrhein», der kata tydar «ned» og rhein tydar «renne» eller «flyte».

Sjå òg 
 allergi
 høyfeber
 rhinitt

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Catarrh» frå ,  den 20. februar 2015.  
 

Otorhinolaryngologi
Betennelsar
Paper Boy av Roy Orbison

«Paper Boy » er ein song skriven og framført av Roy Orbison i 1959. 

Songen vart spelt inn for RCA Victor, men spelt inn på ny for Monument berre nokre dagar seinare i same studio i Nashville. På denne tida var Monument eit så nytt plateselskap at dei ikkje hadde sitt eige studio, og derfor leigde plass hos RCA i Nashville. Dette vart den første singelen Orbison gav ut for Monument, og som han sidan skulle få stor suksess med. Denne singelen gjekk ikkje inn på salslistene nokon stad. 

B-sida var «With the Bug», som òg var skriven av Orbison.

Kjelder
 Paper Boy - Discogs
 The monumental music of Roy Orbison

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1959
Singlar frå 1959
Roy Orbison-songar
Monument Records-singlar
Songar skrivne av Roy Orbison
Up Town av Roy Orbison

«Up Town» er ein song av Roy Orbison frå 1959. Han er skriven av Orbison og Joe Melson og gjeven ut på singel av Monument Records 30. november 1959. 

Songen var ein av tre nye songar som vart spelt inn under same økta i Nashville. Under innspelinga bad Orbison om å få strykarar i studio. Strykarane var dirigert av Bob Moore. 

Medlåtskrivaren Melson vart imponert over resultat og sa seinare: «Me stod i studio, lytta til opptaket og tenkte at det var den vakraste lyden i verda». The Rolling Stone Illustrated History of Rock and Roll skriv at musikken Orbison laga i Nashville «gav rocken ein ny glans», og samanlikna dei melodramatiske effektane orkesterakkompagnementet gav med produksjonen til Phil Spector.

Singelen nådde 78. plassen på den amerikanske singellista i 1959, den første singelen hans på lista sidan «Ooby Dooby» i 1956. B-sida til singelen var «Pretty One», skriven av Orbison.

Kjelder
 Clayson, Alan (1989). Only the Lonely: Roy Orbison's Life and Legacy, St. Martin's Press. ISBN 0-312-03961-1
 DeCurtis, Anthony; Henke, James (eds.) (1992). The Rolling Stone Illustrated History of Rock & Roll, Random House. ISBN 0-679-73728-6

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1959
Singlar frå 1959
Roy Orbison-songar
Monument Records-singlar
Songar skrivne av Roy Orbison
Songar skrivne av Joe Melson
Slimhinne

Ei slimhinne eller mucosa (av latin tunica mucosa) er ei fuktig kroppshinne som i hovudsak oppstår frå endoderm. Den er samansett av epitel og eit tynt lag av bindevev kalla lamina propria mucosae. Slimhinnene dekker mange av kroppsholene og nokre av dei indre organa. Mange plassar er dei samanhengande med huden, til dømes i nasebora, leppene i munnen, augeloka, øyrene, kjønnsorgana og i endetarmsopninga.

Det finst slimhinner i klitorishovudet og klitorishetta hjå kvinner, og i penishovudet og den indre delen av forhuden hjå menn. Urinrøyret er òg trekt med slimhinner. Nokre slimhinner er involvert i absorpsjon og sekresjon. Den tjukke væska som blir skild ut av slimhinnene og tilknytte kjertlar blir kalla slim (mukus).

Døme på slimhinner 
 Kinnslimhinne (òg kalla bukkal slimhinne)
 Bronkialslimhinne og hinnene i stemmebanda
 Endometrium er slimhinna i livmora
 Spiserøyrsslimhinne (òg kalla øsofagusslimhinne)
 Mageslimhinne
 Tarmslimhinne
 Naseslimhinne
 Lukteslimhinne
 Munnslimhinne
 Penisslimhinne
 Vaginaslimhinne

Sjå òg 
 mucin
 mukociliær transport
 mukosal immunologi
 alkalisk slim

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mucous membrane» frå ,  den 20. februar 2015.

Bakgrunnsstoff 

Membranbiologi
Anatomi
Lonely and Blue

Lonely and Blue er det første albumet Roy Orbison spelte inn for Monument Records, gjeve ut i 1961.

Albumet var gjennombrotet for Orbison, og i følgje Bruce Eder i Allmusic, var det på sett og vis òg eit gjennombrot for rock and roll. Fram til då var det, med unntak av Elvis Presley, berre få kvite rock & roll-artistar som «ein gong hadde prøvd å bruke eit album på ein så modig måte som me høyrer på denne plata.» Orbison, medlåtskrivaren Joe Melson og produsenten Fred Foster danna ein stil der dei kombinerte rock and roll-rytmar med den polerte countrystilen kalla Nashville sound og den store spennvidda og operaaktige intensiteten i stemma til Orbison til å danne unik musikk. Singelen «Only the Lonely» var den mest populære på albumet. 

Om nokre av dei andre songane på albumet skriv Allmusic om «den mektige vokalen og saksofonsoloen til Boots Randolph på «I'll Say It's My Fault», den stemningsskapande Orbison-Melson-songen «Come Back to Me (My Love)», som var som ein minifilm, eit romantisk melodrama sungen med operaaktig djupne med ein lett rock & roll-rytme, Don Gibson sine «I'd Be a Legend in My Time» og «I Can't Stop Loving You», begge fylt med overstore musikalske eigenskapar og kjensler bak den usedvanlege synginga til Orbison, som han som ein arie av Verdi, medan ein saksofonsolo, the Anita Kerr Singers og ein tett strykeseksjon held det heile fast i pop-verda, og «Bye Bye Love» som i Orbison si drakt høyres ut som ein country-pop-symfoni.»

Lydkvaliteten på albumet var klår og tydeleg, miksa i stereo, og eit av dei første rock & roll-albuma som hadde betre lydkvalitet i stereo enn i mono. Albumet skal ha vore eit av dei første rockealbuma som fekk mykje merksemd hos hi-fi-entusiastar.

Songen «Come Back to Me (My Love)» inneheld ein nesten identisk intro som «Only the Lonely». I 1957 spelte Frank Sinatra inn ein song med same namn for albumet Frank Sinatra Sings for Only the Lonely (ikkje den same som Orbison sin song).

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sings Lonely and Blue» frå ,  den 20. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Roy Orbison-album
Musikkalbum frå 1961
Album produserte av Fred Foster
Monument Records-album
Engelskspråklege album
Abdusamet Yigit

Abdusamet Yigit, eigentleg Abdussamet Yigit (), er ein kurdisk forfattar som bur i Noreg. Han blei fødd i landsbyen Xirabê Sosina i provinsen Nisebin i det nordlege Kurdistan. Han har studert historie og filosofi og har skrive fleire bøker om kurdiske folkeepos på den kurdiske dialekta kurmanji. Yigit si fyrste bok, Feqiyê Teyran, er ein roman om den kurdiske filosofen ved same namn.

Utval av romanar og forteljingar 
 «Feqiyê Teyran» (2009) ISBN 978-91-87662-55-3, Sara

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Bøker av Abdusamet Yigit i Stockholms bibliotek
 Bøker av Abdusamet Yigit i Deutsche Nationalbibliothek
  Abdusamet Yigit i kurdipediya

Kurdisk diaspora i Noreg
Norske forfattarar
Monument Records

Monument Records var eit amerikansk plateselskap i Washington, D.C. kalla opp etter Washington Monument og skipa i 1958 av Fred Foster og Buddy Deane. Buddy Deane slutta snart i selskapet og i 1960-åra kjøpte han radiostasjonen KOTN i Pine Bluff i Arkansas. Foster flytta til Nashville-forstaden Hendersonville i Tennessee. Monument Records gav ut musikk innan fleire sjangrar, som rock and roll, country, jazz og rhythm and blues.

Historie
I byrjinga var Monument det første distribusjonsselskapet for London Records. Den første utgjevinga til Monument Records i 1958, var òg den første hitten deira. Det var Billy Grammer sin «Gotta Travel On», som nådde topp 5 på singellista i USA og selde over 900 000 eksemplar. Det skapte òg ein landsomfattande dansehysteri kalla The Shag. Dei fekk så kontrakt med den tidlegare Sun Records-artisten Roy Orbison, som førte meir suksess til Monument Records, frå og med «Only the Lonely» i 1960. I 1961 distribuerte London Records meir enn førti sjølvstendige selskap, og bad Foster om å flytte Monument til eit eige, sjølvstendig distribusjonsnettverk. I 1971 signerte Foster ein verdsomfattande distribusjonsavtale med CBS Records.

I tillegg til Orbison hadde Monument etter kvart mange andre artistar i stallen, som Robert Knight, Kris Kristofferson,  Jeannie Seely, Boots Randolph, Dolly Parton, Ray Stevens, Cindy Walker,  Tony Joe White, Charlie McCoy, Willie Nelson, J.K. Coltrain, Tommy Roe, The Velvets, Connie Smith, Larry Jon Wilson, Larry Gatlin og Robert Mitchum.

Foster starta eit soul- og R&B-selskap kalla Sound Stage 7 i 1963. Av artistar på Sound Stage 7 finn ein mellom andre Joe Simon, The Dixie Belles, Arthur Alexander og Ivory Joe Hunter. Ein annan etikett for Monument var Rising Sons Records.

Foster tapte store pengar på feilinvesteringar i 1980-åra, og måtte selje selskapet og forlaget Combine Music Group i 1990. CBS Records kjøpte heile katalogen til Monument og etterfølgjarane Sony Music aktiverte selskapet som ein eigen etikett i 1997, hovudsakleg for countrymusikk. Somme artistar for Monument i denne perioden var Little Big Town og Dixie Chicks.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monument Records» frå ,  den 20. februar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Bsnpubs.com
 Diskografi for Monument Records

USA-amerikanske plateselskap
Skipingar i 1958
Sony Music Entertainment