alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Aslaug Nyrnes

Aslaug Nyrnes () er ein norsk akademikar som har teke for seg litteraturvitskap og didaktikk.

Fagleg bakgrunn
Nyrnes utdanna seg ved Universitetet i Trondheim og Universitetet i Bergen, der ho fekk grada cand.philol. ved Nordisk institutt i 1981. I 1982 blei ho tilsett ved Bergen lærarhøgskole ved Høgskolen i Bergen. Ho har førelese ulike stader om forskings- og vitskapsteori og om praktisk pedagogikk.

Nyrnes tok doktorgrad i 2002 med ei avhandling om dei didaktiske sidene ved Moralske Tanker av Ludvig Holberg. Avhandlinga didaktikk førte til at Nyrnes utvikla ny teori rundt retorisk didaktikk. Sidan 2007 har ho vore tilsett som professor i kunstfagdidaktikk ved Høgskolen.

Aslaug Nyrnes har leia det Norges Forskningsråd-støtta «prosjekt Kunstfagdidaktikk», som gjennom tverrfagleg støtte frå fagmiljø innan dans, drama, kunst og handverk, musikk og norsk søker å utvikla ny didaktikk for kunstfag. Ho var òg leiar for prøveordninga med eit eige vurderingsutval for sakprosa i Norsk kulturråd frå 2005 til 2008, som førte til ei fast innkjøpsordning for sakprosa frå 2009. 

Nyrnes har mellom anna gjeve ut boka Det (ny)norske mennesket. Ein litterær analyse av familiebladet For bygd og by (1985). Ho har òg gjeve ut fleire artiklar om pedagogikk og analyser av forfattarar som Holberg og Knut Hamsun.

Utgjevingar 
 Det (ny)norske mennesket (Oslo: Samlaget, 1985).
 «Det didaktiske rommet. Didaktisk topologi i Ludvig Holbergs Moralske Tanker» (Universitetet i Bergen, 2002. Dr.art.-avhandling).
 Lighting from the side : rhetoric and artistic research (2006). Hefte i serien Sensuous knowledge : focus on artistic research and development
 Ut frå det konkrete. Bidrag til ein retorisk kunstfagdidaktikk (Oslo: Universitetsforlaget, 2008. Saman med Niels Lehmann).

Prisar og utmerkingar
I 2006 fekk Nyrnes FoU-prisen for arbeid med å fremja Høgskolen i Bergen som forskingsinstitusjon.

Kjelder 

«Aslaug Nyrnes tildelt FoU-pris»  ved hib.no
«Didaktisk praksis i Holbergs Moralske Tanker» ved uib.no
 «Evaluering av sakprosaordninga»  ved kulturrad.no
Søk etter «Aslaug Nyrnes» i bibsys.no

Folk frå Lom
Professorar ved Høgskolen i Bergen
Nils Vogt

Nils Vogt () var ein norsk embetsmann, amtmann og statsråd i åra 1871-84. Benjamin Vogt var sonen hans.

Vogt var fødd i Christiania, far hans arbeidde i statsadministrasjonen. Tre år gammal vart han  foreldrelaus, sidan voks han opp i heimen til farbroren David Vogt. Han vart student frå Fredrikshalds skule i 1835 og cand. jur. i 1839. Same året vart han tilsett i justisdepartementet. Han vart byråsjef i same i 1843 og ekspedisjonssekretær i 1847. Frå 1841 til 1842 var han elles konstituert byfut i Stavanger.

Vogt var frå 1850 amtmann i Søndre Bergenhus amt og i perioden 1860-71 stiftamtmann i Kristiansand samt amtmann i Lister og Mandals amt.

Vogt vart innvald til Stortinget frå Bergen i 1857. Han var medlem av Lagtinget 1857 og -58, formann i justiskomite nr 1. Seinare vart han innvald frå Kristiansand i 1862 og gjenvald i 1865, 1868 og 1871. Han var president i Lagtinget 1862-63, visepresident 1864.
1865-66 var han stortingspresident. Han var 1862-63 formann i justiskomite nr 1, 1864 i militærkomiteen, 1865-66 i justiskomite nr 1 og 1871 i gasje- og pensjonskomiteen. Elles var han medlem av trykkekomiteen 1862-63 og 1865-66, 1868-69 og 1871, valkomiteen 1863-66 og 1868-69 samt 1871, fullmaktskomiteen 1865-66 og 1871, jarnbanekomiteen 1868-69 og 1871.

13. mai 1871 vart Vogt utnemnd til sjef for indredepartementet i Frederik Stangs ministerium. Seinare var han vekselsvis medlem av statsrådsavdelinga i Stockholm og indreminister fram til 1884. Hausten 1879 leia han også justis- og politidepartementet i seks veker. Til liks med dei fleste medlemene i Selmer-ministeriet vart han frådømt embetet sitt gjennom statsrådssaka i mars 1884. Etter perioden som statsråd vart han utnemnd til amtmann i Buskerud amt, eit embete han hadde fram til 1890.

Vogt vart i 1860 utnemnd til riddar av St. Olavs Orden, og i 1866 forfremja til kommandør. Han var innehavar av storkors av den svenske Nordstjerneordenen og var riddar av første klasse av den austerrikske Jarnkroneordenen.

Han døydde i Kristiania i 1894.

Kjelde
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Litteratur 
Den Kongelige norske Sankt Olavs orden 1847-1947, utgitt av ordenskanselliet ved O. Delphin Amundsen, Grøndahl & Søns Forlag, Oslo, 1947

Fylkesmannboka, regjeringen.no

Norske statsrådar 1814-1884
Norske justisministrar
Norske innanriksministrar
Stortingspresidentar
Stortingsrepresentantar for Bergen
Stortingsrepresentantar 1857-1858
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Stortingsrepresentantar 1865-1867
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Norske amtmenn
Norske juristar
St. Olavs Orden
Nordstjerneordenen
Folk frå Oslo
Hans Meinich

Hans Thomas Meinich () var ein norsk embetsmann og politikar. Han var amtmann i Kristians amt frå 1869 til 1878. Meinich representerte same amt på Stortinget 1857-58.

Meinich var fødd i Sedal ved Fluberg i Land i Oppland, der faren Jens Christian Meinich var fut (fogd). Hans Thomas var bror av industrimannen Jørgen Henrik Meinich. Sonen Jørgen Herman Meinich var også jurist, politikar og embetsmann. 

Sjølv vart han student i 1839 og cand. jur. i 1844. Åra 1846-52 var han sorenskrivarfullmektig i Hadeland og Land, deretter i tre år fullmektig hos faren, futen. Sjølv fut i Valdres 1856-60. Utnemnd til amtmann i Søndre Bergenhus i 1860, flytta i 1869 over til tilsvarande embete i Kristians amt. Meinich var onkel av politikaren og embetsmannen Jens Bratlie.

Amtmann Meinich budde på Lillehammer. I Lillehammers byhistorie skriv Trond Feiring at Meinich var Lillehammers representant i den «Gudbrandsdalske jernbanekomité», som arbeidde for jarnbanesamband mellom Lillehammer og Romsdalen. Han vart vald til stortingsmann for Kristians amt 1857 og deltok på omframstortinget 1858, sekretær i Odelstinget begge sesjonane, sekretær i jarnbanekomite nr 1. I 1869 avslo han eit tilbod om å ta sete i regjeringa.

Meinich var medlem av fleire kommisjonar; 1858 om skysslova, 1874 jarnbanekommisjonen, 1858 formann i kommisjonen om kjøpstad på Oplandene og i 1872 av hovudmatrikkelkommisjonen. I 1866 var han medlem av unionskomiteen.

Meinich døydde i Land i 1878. Eit år etter han døydde, i 1879, vart ei gate på Sandaker i Kristiania kalla opp etter han, Amtmann Meinichs gate.

Kjelder
Feiring, Trond: Lillehammer og Fåbergs historie 2 : Byen og bygda. Materiell vekst og kulturell blomstring, Lillehammer 2004, s. 284 og 333.
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
NSD (biografi) 
Oslo byleksikon, fjerde utgave, Oslo 2000.
Eva Knudsrød: «Meinich-familien i Horten og Borre» , Borreminne 1996

Norske amtmenn
Stortingsrepresentantar 1857-1858
Folk frå Søndre Land
Carl Sibbern

Carl Sibbern () var ein norsk embetsmann og stortingsmann. Valentin Sibbern var far hans, og han kom til verda på familiegodset Vernekloster i Rygge.

Sibbern gjekk på Kristiania katedralskole frå 1823, og vart student i 1828. Han tok juridisk embetseksamen i desember 1832. I 1833 byrja han som kopist i revisjonsdepartementet, der han vart konstituert fullmektig i 1836. Frå 1837 var han fullmektig ved statsrådsavdelinga i Stockholm. 1847-52 var han fut i Jarlsberg. Sibbern var amtmann i Smaalenene frå 1855 til han døydde.

Sibbern representerte Smaalenenes amt på alle Storting 1857-69. Han var formann i vegkomiteen 1857, 1862-63, 1865-66 og 1868-69, medlem i same 1859-60. Elles var han formann i jarnbanekomiteen 1864 og medlem av Lagtinget 1865-69. Han var medlem av ein kongeleg kommisjon 1854 om fengselsstellet og formann i kommisjonen  om Ås landbruksskule.

Sibbern var innehavar av St. Olavs Orden og Nordstjerneordenen.
Han døydde 1880 på eigedomen sin, Carlberg i Rygge.

Kjelder 
 

Norske amtmenn
Fylkesmenn i Østfold
Stortingsrepresentantar 1857-1858
Stortingsrepresentantar 1859-1861
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Stortingsrepresentantar 1865-1867
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar for Smaalenenes amt
St. Olavs Orden
Nordstjerneordenen
Folk frå Rygge
Phu Bai lufthamn

Phu Bai lufthamn (IATA: HUI, ICAO: VVPB) er ein internasjonal flyplass i Thua Thien-Hue. Han ligg søraust for provinshovudstaden Hué. Phu Bai er ein av tre kommersielle flyplassar i Den nordlege kystregionen i Vietnam, dei andre er Dong Hoi og Vinh.

Phu Bai fekk løyve til å ta imot utanlandstrafikk i 2002. 30. oktober landa den første internasjonale flyginga der, frå Luang Prabang i Laos gjennom Austrian Airlines.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Phu Bai International Airport» frå ,  den 27. august 2010.  
 

Flyplassar i Vietnam
Thua Thien-Hue
Transport i Bac Trung Bo
Ca Mau lufthamn

Ca Mau lufthamn (IATA: CAH, ICAO: VVCM) er ein liten flyplass i Ca Mau-provinsen heilt sør i Vietnam. Han har flysamband med Ho Chi Minh-byen gjennom Vietnam Air Service Company.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cà Mau Airport» frå ,  den 27. august 2010.  
 

Flyplassar i Vietnam
Byggverk i Ca Mau-provinsen
Da Nang lufthamn

Da Nang lufthamn (IATA: DAD, ICAO: VVDN) er ein internasjonal flyplass ved Da Nang i den vietnamesiske Nam Trung Bo-regionen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Da Nang International Airport» frå , den 27. august 2010. 
 

Flyplassar i Vietnam
Da Nang
Transport i Nam Trung Bo
Ole Schrøder

Ole Schrøder () var ein norsk jurist, embetsmann og politikar, fødd i Tønsberg.

Far til Schrøder var sorenskrivar. Sjølv vart han student i 1851 og cand. jur. i 1856. 
Frå 1859 var han overrettssakførar i Arendal, i 1884 vart han byfut i same byen.

Schrøder var ordførar i Arenda] 1872-78 og 1880-84, og direktør i den lokale sparebanken 1875-86. Elles ei rekke kommunale verv. 

På Stortinget 1877-87 representerte Schrøder byane Arendal og Grimstad på Stortinget. Perioden 1877-85 var han 1. representant for valkrinsen, dei siste to åra møtte han som varamann. Han vart friteken for å møte i 1888, og det vart då halde nytt val. 1877-85 var han medlem av næringskomite nr 1, sidan sat han i pensjonskomiteen.

Schrøder døydde i Arendal i 1892.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1877-1879
Stortingsrepresentantar 1880-1882
Stortingsrepresentantar 1883-1885
Stortingsrepresentantar 1886-1888
Stortingsrepresentantar for Aust-Agder
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Ordførarar i Arendal
Norske juristar
Folk frå Tønsberg
Sondre Bratland

Sondre Bratland () er ein norsk kvedar, songar og songpedagog frå Edland i Vinje. Han har òg skrive tekstar til kjende songar.

Utdanning 

Bratland er utdanna lærar med fordjuping i norsk og musikk, og jobba som både lærar og rektor i heimkommunen Vinje i åra 1969 - 1990. Frå 1970 - 78 sat han også i Vinje kommunestyre, og han har vore speidarleiar i over 25 år, noko han vann heidersteiknet til Noregs KFUK-KFUM for. I dag er Bratland tilsett som dosent II ved folkekulturstudiet på Høgskolen i Telemark, og han har vore leiar for dette studiet i 5 år. Som songpedagog har han m.a. vore læremeisteren til Arve Moen Bergset.

Oppstart som artist 

Bratland sitt plateselskap har i alle år vore Kirkelig Kulturverksted, og han debuterte med si fyrste soloplate, Pilegrimens sangbog i 1982. Han vann Spellemannprisen 1982 i klassen folkemusikk for henne, og fekk dermed ein svært god start som artist. Neste soloplate, Den blå gleda kom allereie i 1983. I 1986 vann han Vinje kommunes kulturpris, I 1997, etter å ha gjeve ut åtte plate både åleine og i samarbeid med andre, vart Bratland utnemnd til statsstipendiat. Bratland var også med på å starta opp kvedarskulen på Ole Bull Akademiet på Voss.  I 2003 vann han Telemark fylkes kulturpris.

Særpreg og prestasjonar 

Det er religiøs folkesong Bratland har gjort mest av, særleg tradisjonelle songar frå Øvre Telemark og Setesdal, og viktige kjelder for han har vore hans eige mor Sigrid Bratland og tanta Brita Bratland, samt Tallak Hoslemo frå Bykle og folkesongaren Ragnar Vigdal frå Luster. Han held helst konsertar i kyrkjerommet, og har sunge i over 600 kyrkjer i heile Noreg. Utanlands har Bratland m.a. halde konsertar i Sverige, Danmark, Island, Færøyane, Belgia, Tyskland, USA, Palestina og Bhutan. I 2008 kom Bratland ut med si trettande soloplate.

Bratland har også eksperimentert innan folkesongen, t.d. i samarbeid med andre artistar. Han har også omsett tekstar av country-songaren Hank Williams, skrive musikk til kyrkjespel, skrive melodi til dikt av Olav H. Hauge, Tarjei Vesaas og Olav Mosdøl og sett norsk tekst på irske folketonar. Eit døme på det siste er den kanskje mest kjende songen av Sondre Bratland, Gjev meg handa di, du - dette er ein irsk folketone som Bratland har sett norsk tekst til.

Plateutgjevnader 

 1982: Pilegrimens Sangbog
 1983: Den blå gleda
 1988: Inn i draumen (Samarbeid med Steinar Ofsdal, Leiv Solberg og Iver Kleive)
 1990: Mysteriet
 1992: Kjeldevatn
 1992: Rosa frå Betlehem (Samarbeid med Knut Reiersrud, Paolo Vinaccia, Iver Kleive og Suheil Khoury)
 1994: Gjest i verda
 1996: Atterklang
 1999: Kvilestein
 2002: Draumkvedet
 2005: Syng meg heim
 2006: Dialogue (samarbeid med Javed Bashir)
 2008: Det er den draumen (tekstar av Olav H. Hauge)

Kjelder 

 Allkunne om Sondre Bratland
 Diskografien m.m. er henta frå Wikipedia bokmål om Sondre Bratland.
 Artistomtale frå Sondrebratland.no
 Årstal for Telemark fylkes kulturpris er frå Store Norske Leksikon om Sondre Bratland.

Norske folkemusikarar
Folk frå Vinje
Vinnarar av Spellemannprisen
Norske songarar
Statsstipendiatar
Nynorskmusikk
Norske kvedarar
Vinnarar av Storegutprisen
Morten Lambrechts

Morten Diderik Emil Lambrechts () var ein norsk jurist og politikar. Han var fødd i Christiania, der faren var prokurator, seinare lensmann i Eiker.

Lambrechts vart student frå latinskulen i Drammen i 1840, cand. jur. i 1844. 1846 var han kopist i finansdepartementet, året etter same stilling i indredepartementet. Perioden 1844-57 var han elles ein etterspurd manuduktør. Frå 1853 var han byråsjef i indredepartementet, 1857 konstituert sivildommar i Christiania. År 1866 vart han den fyrste justitiarius i byretten i Christiania. Frå 1872 var han assessor (dommar) i høgsterett, høgsterettsjustitiarius i 1887.

Han var medlem av kongelege kommisjonar; om tilsynet med den private dampskipsfart, i unionskommisjonen 1854 om omordning av konsulatvesenet av kommisjonen om formuestilhøve mellom ektefellar 1873-75. Han var i mange år formann i kontrollkommisjonen for Gaustad asyl.
 
Lambrechts møtte på Stortinget fyrste gongen den 12. mars 1869, som varamann i staden for Ole Jacob Broch. På stortinga 1871-73, 1874-76 og 1882-84, der han representerte Kristiania, Hønefoss og Kongsvinger, høyrde han til den konservative retninga, sjølv om han var meir moderat enn hine representantane frå hovudstaden. Han var medlem tollkomiteen i 1869, av protokollkomiteen 1871-76 og Lagtinget, fullmaktskomiteen og næringskomite nr 2 i 1880-82. I 1874 avslo han å verte statsråd i Frederik Stang sitt ministerium.

Han døydde 1900 i Kristiania.

Kjelder 
 
 

Norske høgsterettsjustitiariusar
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Stortingsrepresentantar 1874-1876
Stortingsrepresentantar 1880-1882
St. Olavs Orden
Nordstjerneordenen
Politikarar frå Oslo
Kirkelig Kulturverksted

Kirkelig Kulturverksted (KKV) er eit norsk foretak skipa i 1974. KKV har halde til i Kulturkirken Jakob i Oslo sidan år 2000, og driv kyrkja som eit kulturhus med m.a. teater, ei spesiallaga gudsteneste, konsertar og utstillingar. Dagleg leiar er Ole-Edvard Reitan.

Oppstart 

Erik Hillestad var ein av dei som stod i spissen for å skipa Kirkelig Kulturverksted, og han var dagleg leiar frå byrjinga. KKV produserer ei rekkje gjenstandar som blir brukt av kyrkja, t.d. messehakelar og stolaar, og dei arbeider med kunstnarisk utsmykking av kyrkjerom. Kirkelig Kulturverksted er også eit plateselskap, og dei to fyrste artistane som brukte KKV som sitt plateselskap var Iver Kleive og Henning Sommerro. På grunn av økonomiske problem overtok Aschehoug eiginga av KKV i 1987. I 2004 vart KKV seld til Kirkens Bymisjon (40 %), Opplysningsvesenets fond (40 %) og Erik Hillestad (20 %).

Plateselskap 

Kirkelig Kulturverksted vil vera eit kvalitetsmedvite selskap, og dei har gjeve ut plater innan både folkemusikk, rock og tverrkulturelle prosjekt. Per 2008 har KKV gjeve ut over 350 plater, m.a. med desse artistane: Arild Andersen, Ketil Bjørnstad, Sondre Bratland, Kari Bremnes, Erik Bye, Sigvart Dagsland, Bjørn Eidsvåg, Karoline Krüger, Geirr Lystrup, Ole Paus, Knut Reiersrud, Maria Solheim, Carola, Farmers Market, Kjetil Bjerkestrand, Lars Bremnes, Lars Lillo-Stenberg, Morten Harket, Jørn Simen Øverli, Agnes Buen Garnås, Tonje Unstad og SKRUK.

Utmerkingar 

Kirkelig Kulturverksted fekk Brobyggerprisen i 1988, og Bjellesauprisen frå FONO då denne vart utdelt for fyrste gong i 1994.

Kjelder 

 Store Norske Leksikon om KKV.
 Wikipedia bokmål om KKV.
 KKV.no: Om KKV. 

Norske plateselskap
Skipingar i 1974
Kultur i Oslo
Den norske kyrkja
Thorvald Christensen

Thorvald Christian Christensen () var ein norsk jurist, stortingsrepresentant og ordførar i Arendal.
Halvor Olaus Christensen var far hans, Christian Christensen Kollerud farfaren.

Christensen vart fødd i Stavanger. Han reiste til Christiania for å studere i 1849. Han tok juridisk embetseksamen, cand. jur., i 1856, og var tilsett i Finansdepartementet, der han vart byråsjef i 1872. Under verdsutstillingga i Paris 1867 var han norsk kommissær, same året vart han kammerherre ved det norske hoffet.

I 1875 takka han nei til å bli dommar ved den internasjonale domstolen i Egypt.

Christensen flytta i 1881 til Arendal, der han fekk arbeid som tollinspektør, og budde i byen som ungkar resten av sitt liv. Han engasjerte seg politisk, og var ordførar i byen frå 1887 til 1895. Elles var han mykje interessert i kunst og tok initiativ til opprettinga av portrettgalleriet i Arendal rådhus.

I 1889 vart Christensen vald inn på Stortinget som 1. representant for Arendal og Grimstad på partiet Høgre sitt program.

Utmerkingar 
Christensen vart utnemnd til riddar av St. Olavs Orden i 1867, og til kommandør av 2. klasse i 1895, riddar av Vasaordenen, kommandør 2. klasse av Zähringerløvens orden og riddar av den franske Æreslegionen.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1889-1891
Norske juristar
St. Olavs Orden
Vasaordenen
Æreslegionen
Folk frå Stavanger
Ordførarar i Arendal
Høgreordførarar i Aust-Agder
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Nicolai Julius Sørensen

Nicolai Julius Sørensen () var ein norsk folkehøgskulemann, forfattar, journalist/redaktør og politikar, fødd i Råde i Østfold.

Sørensen var son av ein gardbrukar i Råde og budde der til han var ti år gammal. Då flytta familien til Christiania. Han vart student frå Gjertsens skole i 1869 og tok juridisk embetseksamen i 1876. I studentåra var han dels journalist, huslærar eller lærar på folkehøgskule. Han og Ole Five dreiv folkehøgskule på Såner 1873-74 og i Vestby 1874-75.

1876-78 var Sørensen fullmektig på Johan Sverdrup sitt advokatkontor, samt medarbeidar i Verdens Gang. I 1878 oppretta han Alfheim høiskole, ein skule som dei neste tolv åra heldt hus i ulike herad i Østfold. Som høgskuleforstandar gav han ut bladet Heimdal og skreiv fleire bøker.

Sørensen redigerte 1878-81 også avisa Østlandske Tidende som kom ut i Fredrikstad. Her publiserte han tre artiklar og to dikt om kongedømme og republikk. Etter pålegg frå justisdepartementet vart han tiltala ringeakt for majesteten, og i underretten 20. januar 1881 dømt til 60 dagars fengsel og å dekke sakskostnadene. Dommen vart 7. juli same året stadfesta i Høgsterett og han sona deretter dommen i Fredrikstad rådhus.

I 1881 kjøpte Sørensen garden Foss i Askim. Han vart medlem av formannskapet i heradet og var ordførar i to år. 1883–88 representerte Sørensen Smaalenenes amt og partiet Venstre på Stortinget. Fyrste perioden var han medlem av justiskomiteen, siste perioden var han sekretær i justiskomite nr 2.

1888–93 gav Sørensen ut avisa Posten i Christiania og Skien. 1892–1918 var han statsrevisor.

Sørensen deltok i stiftinga av Norges fredsforening i 1885 og arbeidde sidan aktivt for denne, stifta i 1895 Kristiania fredsforening. 1898–1907 redigerte han tidsskriftet Fred. Elles heldt han foredrag for fredssaka og for fråhaldssaka.

Han døydde 1923 i Kristiania.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 Bokmålswikipedia
 

Norske redaktørar
Stortingsrepresentantar 1883-1885
Stortingsrepresentantar 1886-1888
Stortingsrepresentantar for Smaalenenes amt
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Ordførarar i Askim
Folk frå Råde
Nils Jenssen Ytteborg

Nils Jenssen Ytteborg () var ein norsk handverkar, forretningsmann og stadshauptmann i Christiania. Han var son av ein gardbrukar i Løten.

Ytteborg reiste til København, der han gjekk i lære for å verte salmakar. Deretter overtok han broren sitt salmakeri i Christiania, og slo seg attåt opp som garvarmeister, brennevinsbrennar og bryggerieigar. Han starta opp Ytteborgs Bryggeri, som seinare vart til Foss Bryggeri. I tillegg var Ytteborg forstandar for 'Prinds Christian Augusts Minde', betre kjent som Mangelsgården, eit arbeidshus for fattiglemer. Folk frå Mangelsgården vart mellom anna sett til arbeid på Ytteborg sitt brenneri.

Han var medlem av Christiania bystyret 1837-54, ei tid som varaordførar. Ytteborg tok i 1838 initiativ til stiftinga av Christiania Haandverkerforening, året etter var han medlem av ein kongeleg kommisjon om regelverket for sveine- og meisterprøver. Han var fleire gonger valmann ved stortingsval, fyrste gongen i 1829. Ved det såkalla handverkarvalet i 1850 vart han den fyrste håndverkaren som vart vald inn på Stortinget. På Stortinget 1851 var han 4. representant for krinsen Christiania og Lillehammer, medlem av næringskomite nr 1. 

Ytteborg vart kalla handverksfyrsten for sin gir etter pengar, offentlege verv og status. På 1840-talet var han ein av dei rikaste i hovudstaden. Han var frå 1840 brannmajor, eit ærefullt verv mellom rikingane i byen, og mottok for det ei lita godtgjersle frå bykassa. I 1840 vart han også stadshauptmann. Han vart i 1853 av høgsterett frådømt dette embetet, for si rolle i den såkalla «depotsaka». Ytteborg vart aldri  heilt akseptert mellom den sosiale eliten, «de kondisjonerte», i hovudstaden.

Han døydde i Christiania i 1858.

Ein veg i Oslo er oppkalla etter han, Garver Ytteborgs vei. Vegen vart vedteken bygd i 1958 og ligg på Haugenstua i bydelen Stovner, der han er adresse for nokre av dei største bustadblokkene i byen.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
Svensgam, Arild:De er døde - men lever fortsatt i Oslo. Galehuset forlag, 1999.

Stortingsrepresentantar 1851-1853
Folk frå Løten

nb:Nils Jensen Ytteborg