alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rosie av Fairport Convention

Rosie er det åttande studioalbumet til folkrockgruppa Fairport Convention, gjeven ut i 1973.

Albumet var det første av to album med den australske gitaristen Trevor Lucas og den amerikanske sologitaristen Jerry Donahue. Begge hadde tidlegare spelt i lag med tidlegare Fairport-medlem Sandy Denny, som Lucas var gift med, i det kortliva Fotheringay. No hadde dei erstatta Simon Nicol, som hadde slutta i Fairport for å spele med eit anna tidlegare bandmedlem, Ashley Hutchings, i The Albion Band. Dermed var bandet utan originale medlemmar fram til Nicol kom attende til bandet i 1976.

Trommeslagar Dave Mattacks vart òg med i the Albion Band ei stund, men kom attende til bandet under innspelinga av Rosie. Han speler berre på fire av ti spor. På dei andre spelte Tim Donald og Gerry Conway trommer. Som Donahue og Lucas hadde òg Conway tidlegare spelt i Fotheringay, og vart sjølv medlem av Fairport i 1999 og er framleis med i dag.

Innhald

Medverkande

Fairport Convention
Dave Swarbrick: vokal, fele, bratsj, mandolin (4), akustisk gitar (7)
Trevor Lucas: vokal, 6- og 12-strengs akustisk gitar
Jerry Donahue: gitar, korvokal
Dave Pegg: vokal, bass, mandolin (4)
Dave Mattacks: trommer (4,9,10), perkusjon (8), piano (6)

Andre medverkande
Richard Thompson: elektrisk og 12-strengsgitars («Rosie»)
Sandy Denny: korvokal («Rosie»)
Linda Peters: korvokal («Rosie»)
Gerry Conway: trommer («Rosie»,  «Knights of the Road», «The Plainsman»)
Tim Donald: trommer («Matthew, Mark, Luke & John», «Hungarian Rhapsody», «My Girl»)
Ralph McTell: akustisk gitar («Me With You»)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rosie (album)» frå ,  den 31. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Fairport Convention-album
Island Records-album
Jerry Donahue

Jerry Donahue () er ein amerikansk gitarist og plateprodusent, som hovudsakleg er kjend for arbeidet sitt i det britiske folkrockmiljøet som medlem av Fotheringay og Fairport Convention, og som medlem av gitartrioen The Hellecasters.

Biografi 
Donahue vart fødd i New York som son av storbandsaksofonisten Sam Donahue og skodespelarinna Patricia Donahue. Han voks opp i Los Angeles. Donahue gjekk i lære for å spele klassisk gitar i barndommen, men det var Gerry McGee (seinare medlem av The Ventures) som gjorde størst inntrykk på han, då han 14 år gammal såg spele gitar på Sea Witch, der McGee etterliggna banjoteknikken til Earl Scruggs. Donahue gjekk så i lære hos McGee. Donahue har òg omtalt Amos Garrett som ei stor inspirasjonskjelde for teknikken hans, samt Chet Atkins, Duane Eddy, The Shadows og The Ventures. Seinare vart han òg påverka av Clarence White, Danny Gatton, Albert Lee, Tommy Emmanuel og Robben Ford.

Etter å ha flytta til England vart Donahue snart eit respektert medlem av det blømande britiske folkrockmiljøet. Som bandmedlem spelte han med Poet and the One Man Band, Fotheringay og Fairport Convention. Seinare spelte han inn og/eller turnerte med artistar som Joan Armatrading, Gerry Rafferty, Robert Plant, Elton John, The Proclaimers, Johnny Hallyday, George Harrison, Cliff Richard, Chris Rea, Warren Zevon, Bonnie Raitt, Hank Marvin, Roy Orbison, Nanci Griffith og The Yardbirds. I 1990 danna han gitartrioen The Hellecasters med Will Ray og John Jorgenson. Dei spelte inn fleire instrumentalalbum og turnerte mykje gjennom 1990-åra. Donahue gav ut opplæringsvideoar og har nyleg produsert soloprosjekt, som Sandy Denny sitt Gold Dust (1998) og The Animals sitt Instinct (2004) samt laga ferdig det andre albumet til det kortliva folkrockbandet Fotheringay i 2008.

Nyleg danna Donahue bandet Gathering - Legends of Folkrock med Clive Bunker, Rick Kemp, Ray Jackson, Doug Morter og dottera Kristina Donahue.

Diskografi 
 Fotheringay: Fotheringay (Island 1970)***.
 Fairport Convention: Rosie (Island, March 1973)
 Fairport Convention: Nine (Island, October 1973)
 Fairport Convention: A Moveable Feast (Island, October 1974)
 Fairport Convention: Rising for the Moon (Island, July 1975)
 Jerry Donahue: Telecasting (Spindrift, 1986)
 Jerry Donahue: Meetings (Fun, 1988)
 Jerry Donahue: Neck of the Wood (Cross Three, Road Goes on... 1992)
 Jerry Donahue: Country Tech (CPP, Warner Bros., 1992)
 Jerry Donahue: Telecasting Recast (Pharaoh, 1999)
 Fotheringay: 2 (Fledg'ling, 2008)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jerry Donahue» frå ,  den 31. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske countrygitaristar
Fairport Convention-medlemmar
The Yardbirds-medlemmar
USA-amerikanske folkrockmusikarar
Folk frå Manhattan
Musikarar frå New York City
Elektrisk folk-musikarar
Fairport Live Convention

Fairport Live Convention er eit konsetalbum av det britiske folkrockbandet Fairport Convention, opphavleg gjeven ut i 1974 av Island Records. Det vart spelt inn live i Sydney Opera House, London Rainbow og Fairfield Halls i Croydon av John Wood og miksa i Sound Techniques i London. Albumet vart produsert av Trevor Lucas og John Wood.

Albumet vart gjeven ut i USA og Canada med tittelen A Moveable Feast og i Tyskland som Fairport Convention Live '75.

Innhald

Medverkande
Sandy Denny – Vokal, piano
Trevor Lucas – Akustisk gitarar, vokal
Jerry Donahue – Elektrisk gitar, vokal
Dave Swarbrick – Fele, vokal
Dave Pegg – Bassgitar
Dave Mattacks – Trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fairport Live Convention» frå ,  den 31. januar 2011.  
 

Fairport Convention-album
Konsertalbum frå 1974
Album produserte av John Wood
Island Records-album
Album spelte inn i Sydney Opera House
Rising for the Moon

Rising for the Moon er det tiande albumet til det britiske folkrockbandet Fairport Convention. Det nådde 52. plass på den britiske albumlista og var det siste Fairport-albumet med Sandy Denny.

I denne perioden vart bandet av tilhengjarane stundom kalla «Fotheringay Convention» og «Fotheringport Confusion» sidan kjernen i Fotheringay (Denny, ektemannen hennar Trevor Lucas og Jerry Donahue) alle var med i bandet (i lag med Dave Pegg, Dave Mattacks og Dave Swarbrick). Lucas frå Australia og amerikanaren Donahue vart med Pegg, Swarbrick og trommeslagar Dave Mattacks i 1973 for innspelinga av albumet Rosie. Denny reiste med bandet då dei turnerte i 1974 og starta å synge med dei på scenen.

Dette var det første Fairport Convention utan John Wood som produsent, og det einaste utan tradisjonelle songar. Med fleire solide songar på lager, gjekk dei i studio. Sjølv om songane framleis var basert i folkrock, førte produsent Glyn Johns med seg ein meir polert og pop-aktig lyd til innspelinga. Mattacks forlet halvvegs under innspelinga og vart erstatta av trommeslagar Bruce Rowland.

Dette var det siste Fairport-albumet som gjekk inn på den britiske albumlista før Red & Gold i 1989. Albumet nådde 52. plass på lista og låg der berre ei veke. Bandet (og særleg Denny) håpte på at Rising For The Moon endeleg skulle verte gjennombrotsalbumet deira, men uheldigvis vart det aldri så populært og i desember 1975, etter å ha turnert med albumet, forlet Donahue bandet, etterfølgd av Denny og Lucas kort tid etter. Pegg, Swarbrick og Rowland heldt fram i bandet og nytta erstattarar før dei klarte å overtale Simon Nicol om å kome attende.

Innhald

Medverkande
Sandy Denny: vokal, piano
Trevor Lucas: vokal, rytmegitar
Dave Swarbrick: vokal, fiolin, mandolin, dulcimer
Jerry Donahue: sologitar
Dave Pegg: bass, mandolin, korvokal
Dave Mattacks: trommer (Rising for the Moon, Restless, White Dress, Dawn, One More Chance)
Bruce Rowland: trommer (Let It Go, Stranger To Himself, What Is True, Iron Lion, After Halloween, Night-Time Girl)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rising for the Moon» frå ,  den 31. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Island Records-album
Fairport Convention-album
Sandy Denny-album
Album produserte av Glyn Johns
Nine av Fairport Convention

Nine er det niande studioalbumet til den britiske folkrockgruppa Fairport Convention og ifølgje Allmusic det mest ujamne albumet deira. Det er det andre albumet deira med Trevor Lucas og Jerry Donahue, og ingen av dei originale medlemmane i bandet var med lenger. 

«Polly on the Shore» vart spelt inn på ny i 2000-åra (med berre Dave Pegg att frå besetninga på denne plata) for albumet deira Sense of Occasion i 2007, med Simon Nicol på solovokal. Den same besetninga spelte seinare inn att «The Hexhamshire Lass» i eit nytt arrangement i 2012 på By Popular Request. Denne versjonen hadde Chris Leslie på solovokal.

Innhald

Medverkande
Trevor Lucas: akustisk gitar, solovokal (2, 6, 9), korvokal (8)
Dave Swarbrick: fiolin, solovokal (1, 4, 7, 8) og korvokal, bratsj, mandolin (7)
Jerry Donahue: akustisk og elektrisk gitar
Dave Pegg: bass, korvokal, mandolin (3)
Dave Mattacks: trommer, perkusjon, bass (3), harmonium (4), clavinet (5)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nine (Fairport Convention album)» frå ,  den 31. januar 2011.  
 

Fairport Convention-album
Musikkalbum frå 1973
Album produserte av John Wood
A&M Records-album
Gottle O'Geer

Gottle O'Geer (tilskriven «Fairport» og til «Fairport Featuring Dave Swarbrick» i USA) er det ellevte studioalbumet til det engelske folkrock bandet Fairport Convention. Albumet vart gjeven ut gjennom Island Records i mai 1976.

Etter at Sandy Denny, Trevor Lucas og Jerry Donahue hadde gått frå bandet etter Rising for the Moon i 1975 var Fairport Convention redusert til Dave Swarbrick, Dave Pegg og Bruce Rowland, og platekontrakten deira gjorde dei nøydde til å lage eit album til for Island Records. Dette albumet vart resultatet og Allmusic har skildra det som «likegyldig». 

Albumet var opphavleg meint som eit soloalbum for Swarbrick, som seinare sa at: «Gottle O'Geer, eg vil seie ein gong for alle at det aldri var meint som eit Fairport-album. Det skulle bli soloalbumet mitt, og eg ønskjer, som folk flest, at det hadde blitt det. Chris Blackwell, som for meg er den rikaste, dumme, mest omsynslause tosken eg nokon har vore så uheldig å møtt, hadde andre idear» Derfor er det mange gjesteartistar i rytmeseksjonen på denne plata. 

Simon Nicol vart beden om å hjelpe til på prosjektet: «... det var mykje lydband, men det var i røynda litt som ein fillepose. Peggy og Swarb spurte meg om eg ville kome som lydteknikar for dei. Det var morosamt å vere involvert. Island gav oss bere nøklane og sa 'slå av lysa når de dreg', så det vart mange lange netter i studio.»

Albumtittelen kjem visstnok frå ein mindre flink buktalar som ikkje klarte å uttale «bottle of beer».

Innhald

Medverkande
 Dave Swarbrick: vokal, fele, bratsj, mandolin, mandocello, akustisk gitar, autoharpe, elektrisk dulcimer;
 Dave Pegg : bassgitar, mandolin, korvokal;
 Bruce Rowland : trommer, perkusjon, piano, orgel, korvokal

Andre musikarar
 Eric Johns : elektrisk gitar
 Nick Judd : piano
 Martin Carthy : akustisk gitar
 Ian Wilson : elektrisk gitar
 Jimmy Jewel : saksofon
 Henry Lowther : trompet, flygelhorn
 Robert Palmer : munnspel, korvokal
 Bob Brady : korvokal
 Roger Burridge : korvokal
 Benny Gallagher : trekkspel, korvokal
 Graham Lyle : dobro, korvokal
 Simon Nicol : elektrisk gitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gottle O'Geer» frå ,  den 31. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fairport Convention-album
Musikkalbum frå 1976
The Bonny Bunch of Roses

The Bonny Bunch of Roses er det trettande studioalbumet til Fairport Convention.

Dette albumet hadde flest tradisjonelle songar som Fairport hadde spelt inn sidan Liege and Lief. For dette albumet var Simon Nicol med som fullt medlem att etter å ha vore borte i fem år. Han medverka med noko gitar på det førre albumet, Gottle O'Geer og miksa albumet. Dette albumet vart spelt inn mellom august 1976 og mars 1977 i Island Studios i London.

Innhald

Medverkande

Dave Swarbrick - fele, mandolin, mandocello, vokal
Simon Nicol - elektrisk og akustisk gitar, vokal, dulcimer, piano
Dave Pegg - bassgitar, gitar, mandolin, vokal
Bruce Rowland - trommer, perkusjon, elektrisk piano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Bonny Bunch of Roses (album)» frå ,  den 31. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1977
Fairport Convention-album
Bruce Rowland

Bruce Rowland () er ein engelsk trommeslagar, mest kjend som medlem av The Grease Band og folkrockbandet Fairport Convention. Han har òg vore ein mykje nytta studiomusikar. 

I 1968 spelte han trommer på Wynder K. Frog-albumet Out of the Frying Pan, og i 1969 vart han medlem av The Grease Band, som då var backingbandet til Joe Cocker. Han spelte med Cocker på Woodstockfestivalen, på det andre albumet til Cocker, Joe Cocker!, og på singelen hans «Delta Lady».

I 1970 forlét The Grease Band Cocker og dei spelte inn albuma The Grease Band (1971) og Amazing Grease I denne perioden spelte Rowland òg for Shawn Phillips, Andy Mackay, Jackie Lomax, Gallagher and Lyle, og andre, og spelte trommer på den originale innspelinga av Jesus Christ Superstar. Han var ein stund med i Ronnie Lane's Slim Chance, inkludert det første soloalbumet hans, Anymore for Anymore, og Lane/Ronnie Wood-albumet Mahoney's Last Stand før han vart fulltids studiomusikar.

Rowland vart involvert med Fairport Convention i 1972, eit særleg turbulent år for dei då dei hadde tre forskjellige trommeslagarar. Han medverka på albumet The Manor Album, som aldri vart gjeven ut, men som det finst mange piratkopiar av.

Under innspelinga av Rising for the Moon (1975) tok han over då Dave Mattacks gjekk frå bandet under innspelinga. Under den påfølgjande turneen, då roadie Paul Warren spelte trommer, foreslo Johns at Bruce Rowland vart permanent erstatning for Mattacks. På det følgjande albumet  Gottle O'Geer, hadde Rowland vorte fulltidsmedlem for bandet og medverka med både trommer, klaverinstrument og korvokal. Han spelte òg på studioalbuma The Bonny Bunch of Roses og Tipplers Tales, samt konsertalbumet Farewell Farewell i 1979. Fairport tok ein pause mellom 1979 og 1985, men spelte konsertar no og då, der Rowland (stundom samstundes med Mattacks) speltr trommer;. Han er òg på konsertalbumet Moat on the Ledge frå 1981. Rowland forlet seinare musikkindustrien og flytte til Danmark.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bruce Rowland (drummer)» frå ,  den 31. januar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske trommeslagarar
Folk frå Park Royal
Fairport Convention-medlemmar
Snøklokker

Snøklokker er ei planteslekt i påskeliljefamilien. Artane er naturleg utbreidde i det sentrale og søraustre Europa og i det vestre Asia. Dei er små løkplantar som formeirer seg både frå frø og løkar. I Noreg vert nokre artar dyrka.

Kjelder 
 Svensk wikipedia.
 Dansk wikipedia.
 Wikipedia på bokmål.

Hageplantar
Medisinplantar
Live at the L.A. Troubadour

Live at the L.A. Troubadour er i lag med motparten House Full det einaste konsertalbumet til Fairport Convention med Richard Thompson. Det vart spelt inn i 1970 på the Full House-turneen og kom ut i 1977. Nokre av songane finst på House Full, men fleire songar finst berre på dette albumet.

Innhald

Medverkande
Richard Thompson Vokal, elektrisk gitar 
Dave Swarbrick Vokal, fele, mandolin 
Simon Nicol Rytmegitar, mandolin
Dave Pegg Bassgitar, mandolin, korvokal 
Dave Mattacks trommer 
med 
Linda Thompson Vokal (Side 1 spor 4)

Bakgrunnsstoff
  - Omtale på Beesweb, sida til Richard Thompson)
  - Omtale på Expletive Delighted

Fairport Convention-album
Konsertalbum frå 1977
Album produserte av Joe Boyd
MGP Nordic 2008

Melodi Grand Prix Junior Nordic 2008 (MGP jr. Nordic 2008) var den fjerde gongen Melodi Grand Prix Junior Nordic vart arrangert. Konkurransen vart halden i Musikhuset i Århus i Danmark. Finalen fann stad laurdag 29. november. Noreg vann konkurransen med den norsk-samiske songen «Oro jaska beana», framført av The BlackSheeps.

Organisering
Kvart land deltok med to songar, og éin song frå kvart av dei gjekk vidare til «Superfinalen». Det vart «Footboys» frå Finland, «The BlackSheeps» frå Noreg, «Jonna» frå Sverige og «The Johanssons» frå Danmark. I «Superfinalen» stemte sjåarane igjen på desse 4 songane, og til slutt stod «The BlackSheeps» frå Noreg igjen som vinnar etter å ha fått flest stemmar frå alle land.

Bidraga

Finale
 Finalen vart halden den 29. november 2008 i Musikhuset.

Superfinale:

Melodi Grand Prix Junior Nordic etter år
Musikk i 2008
Norske Talenter 2009

Norske Talenter 2009 var den andre sesongen av talentprogrammet Norske Talenter. Serien starta på TV 2 vinteren 2009. Vinnaren var dansegruppa Quick.

Hendingar i 2009
Norske Talenter
Norske Talenter 2010

Norske Talenter 2010 var den tredje sesongen av talentprogrammet Norske Talenter. Serien starta på TV 2 våren 2010. Vinnaren var Kristian Rønning.

Hendingar i 2010
Norske Talenter
Norske Talenter 2011

Norske Talenter 2011 var den fjerde sesongen av talentprogrammet Norske Talenter. Serien gjekk på TV 2 våren 2011. 

Norske Talenter
Benelux

Benelux eller Be-Ne-Lux-landa er ei fellesnemning på Belgia, Nederland og Luxembourg. Dei to offisielle språka er nederlandsk og fransk.

Namnet er skapt ved å setje saman dei fyrste stavingane frå kvart av namna til medlemslanda, og vart opphavleg til ved opprettinga av den økonomiske unionen «Benelux» (Benelux Economische Unie / Union Économique Benelux).

Land

Tollunion 
Tollunionen vart avtalt i 1944 og trådde i kraft i 1948 med formål om å fremje den frie rørsla av arbeidskraft, kapital, tenesteytingar og varer dei tre landa imellom. Stiftinga bidrog til utviklinga fram mot Den europeiske unionen.

Kamp mot kriminalitet 
I 2004 vart det avtalt at politistyrkane til medlemslanda gjerne må overskride landegrensene til kvarandre i kampen mot den internasjonale kriminaliteten. Avtalen går eit steg vidare enn Schengenavtalen.

Bakgrunnsstoff 
Heimesida til Benelux 

Belgia
Nederland
Luxembourg
Europa
Geir Holte

Geir Holte () er ein tidlegare norsk langrennsløpar frå Hokksund i Buskerud. Hans beste renn i verdscupen i langrenn i Kavgolovo i januar 1988 enda med ein fjerdeplass på 30 km. Han fekk sjeldan sjansen til å representere Noreg under dei store internasjonale meisterskapane. Beste resultat var ein 18. plass på tremila under Ski-VM 1985 i Seefeld. I noregsmeisterskap vann han tre sølvmedaljar, 1984, 1986 og 1989, to av dei på femmila og ei på tremila. Holte vann 50-kilometeren i Holmenkollen i 1985, ei tevling som ikkje talde med i verdscupen, såleis mangla mange av dei fremste langrennsløparane på startstreken. Han var då den første i verda som gjekk ei femmil utan festesmurning. Tor Håkon Holte er ein eldre bror.

Plasseringar

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1983: Nr 8 på 50 km i Oslo
1984: Nr 6 på 30 km i Falun
1985: Nr 5 på 30 km i Falun
1985/86: Nr 13 på 30 km både i Bibawik og La Bresse
1987: Nr 15 på 50 km i Holmenkollen
1988: Nr 4 på 30 km i Kavgolovo

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1980: Nr 8 på både tremila i Asker og femmila på Vingrom
Ski-NM 1981: Nr 6 på 30 km på Eidsvoll
Ski-NM 1982: Nr 5 på 50 km i Trondheim
Ski-NM 1983: Nr 5 på både 15 km og på 50 km på Lillehammer
Ski-NM 1984: Sølvmedalje på 50 km i Hof
Ski-NM 1985: Nr 6 på 30 km i Tromsø
Ski-NM 1986: Sølvmedalje på 30 km i Vang
Ski-NM 1988: Nr 5 på 30 km i Vang
Ski-NM 1989: Sølvmedalje på 50 km på Geilo
Ski-NM 1990: Nr 6 på 15 km på Gjøvik

Han vart noregsmeister i stafett (3 x 10 km) tre år på rad for Hokksund Idrettslag, 1984 med broren Tor Håkon Holte og Oddvin Bakkene, 1985 med Tor Håkon Holte og Arild Monsen og 1986 med Tor Håkon Holte og Oddvin Bakkene.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff
Geir Holte i fis-ski.com

Norske langrennsløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1984
Langrennsløparar under vinter-OL 1984
Folk frå Øvre Eiker
Krister Sørgård

Krister Sørgård () er ein tidlegare langrennsløpar og langrennstrenar. Han var mellom dei beste norske langrennarane i ei ti års tid, landslagsløpar frå 1992 til 2001, men nådde aldri heilt til topps. Perioden 2003-06 var han trenar for det norske herrelandslaget i langrenn. Løparar frå dette laget gjorde det godt under VM i 2005, men lukkast lite under OL 2006.

Karriere
Sørgård debuterte i verdscupen med å bli nr 25 på femmila i Vang i 1992. Han deltok i Ski-VM 1993 med ein 10. plass på jaktstarten som beste resultat, etter å ha vorte nr 12 på 10 km. I 1996 fekk han si einaste pallplassering i verdscupen då han vart nr 2 på femmila i Holmenkollen, langt bak vinnaren Erling Jevne.

Under noregsmeisterskapen 1992 tok han bronse på 50 km og han deltok på Kirkenes sitt vinnarlag i 3&10 km stafett, saman med Vegard Ulvang og Magne Hellerud. I 1998 tok han NM-gull 15 km jaktstart og sølv på 30 km i klassisk stil.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1992: Nr 25 på 50 km i Vang
1993: Nr 10 på 25 km jaktstart under verdsmeisterskapen i Falun
1994: Nr 12 på 30 km i Falun
1995: Nr 15 på 50 km i Holmenkollen
1996: Nr 2 på 50 km i Holmenkollen
1997: Nr 8 på 15 km i Falun
1997/98: Nr 7 på 10 km i Val di Fiemme
1998/99: Nr 21 på 30 km i Davos
1999/2000: Nr 5 på 10 km i Sappada
2000/01: Nr 4 på 15 på Beitostølen

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 1991: Nr 7 på 15 km i Misvær
Ski-NM 1992: Bronsemedalje på 50 km i Molde
Ski-NM 1993: Bronsemedalje på 30 km på Lillehammer
Ski-NM 1994: Bronsemedalje på 50 km i Stor-Elvdal
Ski-NM 1995: Nr 5 på 30 km i Oslo
Ski-NM 1996: Nr 7 på 50 km i Stryn
Ski-NM 1997: Nr 4 på både 10 km og 30 km i Mo i Rana
Ski-NM 1998: Gullmedalje på jaktstart og sølvmedalje på 30 km i Berkåk
Ski-NM 1999: Bronsemedalje på 50 km i Høylandet
Ski-NM 2000: Nr 8 på 50 km i Vang
Ski-NM 2001: Nr 4 på 10 km i Steinkjer

Trenar
Våren 2003 overtok Sørgård som hovudtrener for det norske herrelandslaget i langrenn. Han hadde stor suksess under sitt første Ski-VM 2005 (Oberstdorf 2005) der det norske herrelaget tok tre gull og avslutta med trippelsiger på femmila. Eitt år seinare hamna dei norske løparane langt bak medaljeplassane under OL i Torino. Sørgård vart utsett for sterk kritikk, mellom anna for at han korkje tok med nokon skiskyttar eller unge Petter Northug. Sørgård trekte seg våren 2006 som landslagstrenar. Morten Aa Djupvik overtok som hovudtrenar etter Sørgård.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Denne artikkelen bygger på «Krister Sørgård» frå ,  den 31. januar 2011.

Bakgrunnsstoff
Krister Sørgård i fis-ski.com

Norske langrennsløparar
Planteklipparar

Planteklipparar er ei biologisk slekt Phytotoma av sporvefuglar i kotingafamilien Cotingidae. Dei var tidlegare i sin eigen familie, Phytotomidae. 

Dette er robuste fuglar i open skog, kratt og på jordbruksland i sørlege og vestlege Sør-Amerika. Dei liknar finkar, og er blant dei få primært bladetande fuglar som finst, sjølv om dei òg et litt frukt, bær og blomar. Fellesnamnet er ein referanse til det kraftige nebbet med fine tennene langs ein kvass kant - ei tilpassing for å kutte plantemateriale.

Dei er kjønnsdikromatiske, med hannar som har svarte venger med kvite flekker, og delvis raudbrun underside. Fjørdrakta av hoene er gråkvit eller brunkvit med tette mørke striper.

Planteklipparar lever i par og legg 2-4 brunflekka grøne egg i reir plassert i tre. Berre hofuglen rugar, men begge kjønn deltar i reirbygginga og omsut for ungar. Ungane blir nesten utelukkande fôra med insekt.

Artslista 
Planteklipparar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010  med norske namn etter Norske navn på verdens fugler. 

 Peruplanteklippar, Phytotoma raimondii
 Argentinaplanteklippar, Phytotoma rutila
 Chileplanteklippar, Phytotoma rara

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Plantcutter» frå , den 29. januar 2011. Han gav følgjande referansar:

Referansar 

Kotingafamilien
Fugleslekter