alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nordvik i Russland

Nordvik (russisk Нордвик) var ein liten by ved Nordvikbukta i Khatangabukta ved Laptevhavet i Russland. Staden ligg på Urjung Tumus-halvøya der elva Khatanga munnar ut. Det låg ein gulag eller straffekoloni i Nordvik, eit område med særs hardt klima og lange, iskalde vintrar. 

Nær Nordvik ligg det ein saltdom kalla Tus-Takh på sjølve Urjung Tumus-halvøya. Fossilane av ein plesiosaurus (Plesiosaurus robustus) vart òg funne på denne halvøya.

Historie 
I 1933 sendte det nyoppretta Glavsevmorput' (Hovudadministrasjonen for Nordaustpassasjen) dampskipet «Pravda» til Nordvik med ein oljeekspedisjon leia av Nikolaj Urvantsev. 4. september låg Pravda nær Nordvik. Kaptein Belitskij valde å segle inn i Nordvikbukta frå aust, mellom Poluostrov Paksa og øya Bolsjoj Begitsjev. Trass i at han ikkje hadde kjende farvatnet i sundet segla Beliskij framover utan å lodde djupna. Pravda gjekk derfor på grunn to gonger i sundet. 

I følgje Urvantsev synte boring ved Nordvik dei neste åra berre små, grunne oljereservoar i samband med salstrukturar og det var lite å vinne på å starte oljeutvinning her. Det var oppretta ein straffekoloni (gulag) og saltet vart vunne ut på forholdsvis stor skala med hjelp av tvangsarbeidarar. Frå 1930-åra vart Nordvik ei viktig saltkjelde for fiskeria i nord. Sjølv om det ikkje vart vunne ut olje frå Nordvik, fekk ein erfaring med boring etter petroleum i område med permafrost. Dette viste seg å verte nyttig seinare i samband med dei enorme olje- og gassfelta vest i Sibir. 

Straffekolonien vart nedlagd i midten av 1940-åra då amerikanarane kom til Nordvik som allierte av Sovjetunionen. Etter dette vart deporterte sovjetarar sendte til Nordvik for å halde fram utvinninga av saltet fram til Nordvik vart nedlagd og fråflytta i 1956.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nordvik (Laptev Sea)» frå , den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 William Barr, The First Soviet Convoy to the Mouth of the Lena.
 Stalin sine leirar 
 Avisartikkel om ekspedisjonen til Nordvik  

Kjelder i teksten:

Laptevhavet
Krasnojarsk kraj
Spøkelsesbyar i Sibir
Gulag
Eparki

Eparki (av gresk eparkhia – «styring, påverknad») er ein kyrkjeleg administrativ inndeling i den ortodokse kyrkja. Grensene til eit eparki vert avgjord ved den heilage synoden (kyrkjemøte) med omsyn til administrativ inndeling av Russland. Eparkiet blir styrt av ein biskop, erkebiskop eller metropolitt i lag med ein eparkiforsamling og eit eparkiråd.

Kjelde 
Eparkhija på yandex.ru

Ortodoks kristendom
Metropolitt

Metropolitt (av gresk – metropolis – «mor av byer, metropol») – er ein kyrkjeleg tittel i det øvste bispesetet i eit område eller i ein provins i den ortodokse eller katolske kyrkja. Tittelen oppstod på grunn av at nokre biskopar (i store byar eller metropolar) hadde biskopar under seg som var avhengige av dei. I mellomalderen oppstod det debattar omkring rettane og privilegia til metropolittane.

Den russisk-ortodokse kyrkja 
Ein metropolitt i den russisk-ortodokse kyrkja har høgare rang enn ein erkebiskop, men lågare rang enn ein patriark. 

Før 1300-talet var Russland frå kyrkjeleg omsyn ein samla metropoli under patriarken i Konstantinopel si domsmakt. Metropolitten hadde residens i Kiev, Vladimir (frå 1299) og Moskva (frå 1325). Etter at autokefalia vart oppretta i 1448 kunne metropolitten for heile Russland veljast utan patriarken av Konstantinopel. I 1458 vart den russiske metropolien til slutt delt i to, eitt i Kiev og eitt i Moskva. Med opprettinga av patriarkalsk styre i 1589 blei metropolitten av Moskva til patriark, medan metropolitt-tittelen vart gjeve til biskopar av Novgorod, Kazan, Rostov og Krutitsy. Under Peter den store fekk ikkje biskopane metropolitt-tittel. Under Elisabeth av Russland hadde biskopar av eparkia i Kiev, Moskva og St. Petersburg metropolitt-titlar.

No er metropolittar leiarar i sjølvstendige kyrkjer som høyrer til den russisk-ortodokse kyrkja (den ukrainsk-ortodokse kyrkja, den kviterussisk-ortodokse kyrkja, den ortodokse kyrkja i Moldova, den japanske autonome kyrkja). Biskopar i eparkia har også metropolitt-tittlar, som metropolitten av St. Petersburg og Ladoga, metropolitten av Krutitsy og Kolomna og metropolitten av Smolensk og Kaliningrad.

Kjelder 
Metropolitt på yandex.ru

Ortodoks kristendom
Kristne leiarar
Athanasios av Athos

Athanasios av Athos (om lag 920-1000) var ein austromersk munk som grunnla eit kloster på fjellet Áthos. 

Han vart fødd i Trabzon og fekk namnet Avraamij. Han vart tidleg foreldrelaus og vart oppseda av ei nonne. Han vart sjølv munk i Kiminskij kloster i Vesleasia.
Etter kvart grunnla Athanisios eit brødrekloster på Áthos, der han sjøv vart igumen eller abbed. 

I følgje segna gjorde Gud Athansios skarpsindig og gav han gåva å utføre mirakel. Med hjelp av krossteikn lækte han sjuke og dreiv ut vonde ander.

Då Athansios følte at han kom til å døy, bad han munkane om å ikkje bli forvirra av det som skulle skje. Etter sine siste bøner og instruksjonar til munkane drog han med seks andre munkar for å sjå til eit byggjearbeid. Med eit fall toppen av klosteret over dei og alle sju vart gravlagde under steinane. Slik døydde helgenen i 1000-1001. 

Liket av Athanasius skal ikkje ha endra seg på noko vis i løpet av dei tre dagane han låg under steinane. Under gravferda hans kom det blod frå sår på beina hans. Nokre munkar samla blodet i handklede og mange skal ha vore lækte gjennom det.

Minnefestdagar for St. Athanasios 
5. juli i den julianske kalenderen, tilsvarande 18. juli i den gregorianske.

Kjelder 
 

Ortodokse helgenar
Fødde i 920-åra
Døde i 1000
Áthos
Kistefjellet i Lenvik

Kistefjellet er eit fjell i Senja kommune i Troms og Finnmark. Det har ei høgd på 1003 meter over havet og ligg mellom Gisundet og Rossfjordvatnet. På toppen av fjellet står en antennemast eid av NTV for overføring av TV-signalar. Ho vart forlenga frå 60 til 76 meter sommaren 2008 i samband med det nye digitale bakkenettet.

Sjå òg 
 Fjell i Troms

Bakgrunnsstoff 

 Troms Folkeblad: Til topps for TV-en 

Fjell i Senja
Obbukta

Obbukta er ei stor bukt i Nordishavet i Russland. Elva Ob munnar ut i botn av bukta. 

Bukta munnar ut i Karahavet som er ein del av Nordishavet. Bukta er om lag 1000 km lang og mellom 50 til 80 km brei. Ho går hovudsakleg frå nord til sør og er relativt grunn med eit gjennomsnittleg djup på 10-12 meter. Tazestuaret er ei bukt på austsida av Obbukta danna av elva Taz.

Øyar 
Det er fleire øyar nær munningen av Ob inst i estuaret, som Khalej. Alle desse øyane ligg nær kysten og er hovudsakleg flate og låge. Dei er verna under Ramsarkonvensjonen. Lenger nord, bortsett frå eit par øyar nær kysten som Khaljevigo og Njavigo, er Obbukta stort sett fri for øyar før ho når Karahavet.

Økonomi 
Det er oppdaga store førekomstar av gass og olje i regionen. Olje og gass frå brønnane vert sendt sørover via røyrleidningar og jernbanetransport. Jamburg gassfelt vart i 2001 rekna som det største i verda og ligg mellom den sørlege delen av bukta og Tazestuaret i aust.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gulf of Ob» frå , den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Øyar i Obbkukta 
 Verna våtmarker
 Ein grundig artikkel om regionen frå akerarctic.fi 
 

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Karahavet
Jamalo-Nenetsk
Terpenibukta

Terpenibukta (russisk Залив Терпения - Zaliv Terpenija «Tolmodsbukta», japansk 多来加湾, Taraika wan) er ei bukt på søraustkysten av øya Sakhalin i Russland.

Bukter i Russland
Sakhalin oblast
Bukter i Stillehavet
Peter den store-bukta

Peter den store-bukta (russisk Залив Петра Великого - Zaliv Petra Velikogo) er den største bukta i Japanhavet i Primorskij kraj i Russland. Muravjov-Amurskij-halvøya og ei rekkje av øyar deler den 6000 km² store bukta i Amurbukta og Ussuribukta.

Kystlinja er om lag 1500 km lang og er delt inn i mange mindre buktar. Dei største av desse er Zolotoy Rog, Diomedesbukta, Ulyssesbukta, Nakhodkabukta, Possietbukta og Sjamora med sine fine sandstrender. Av øyar finn ein Rimskij-Korsakov-øyane, Askold, Putjatin og Russkijøya (som er skild frå fastlandet av Aust-Bosporos).

Om lag 630 km² av bukta er verna med Fjernausten marine naturreservat. Ein regatta vart helde her årleg. Om vinteren er den nordlege delen av bukta vanlegvis islagd.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Peter the Great Gulf» frå ,  den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Detaljert informasjon om bukta 
 

Japanhavet
Bukter i Stillehavet
Bukter i Russland
Pjasinobukta

Pjasinabukta (russisk Пясинский залив - Pjasinskij Zaliv) er ei bukt ved munningen av elva Pjasina i Karahavet. Ho grenser i vest til Kamjennijeøyane og i nordaust til Mininaskjera.

Pjasinabukta er omgjeve av tundrakyst. Det ligg mange øyar og øygrupper i bukta som Zverobojøyane (Zapadnij, Malij, Severnij), dei vesle Trioøyane og Ptitsjiøyane og Labryintovijeøyane. 

Området har eit særs hardt klima med lange og bitre vintrar. Bukta er derfor islagd ni månader av året og sjølv på sommaren er det mange isflak i bukta. 

Pjasinabukta vart utforska av baron Eduard von Toll på den siste ferda hans under den russiske arktiske ekspedisjonen i 1900-1903.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Pyasino Gulf» frå , den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 William Barr, The Last Journey of Peter Tessem og Paul Knutsen, 1919.
 William Barr, Baron Eduard von Toll’s Last Expedition.
 

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Krasnojarsk kraj
Karahavet
Sakhalinbukta

Sakhalinbukta (russisk Сахалинский залив - Sakhalinskij zaliv) er ei bukt i Okhotskhavet mellom det russiske fastlandet (nord for munningen av Amur) og nordenden av øya Sakhalin. Bukta er 160 km brei på det breiaste. Ho er islagd frå november til juni. Hamnebyen Moskalvo (Москальво) ligg på austkysten av Sakhalinbukta.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Sakhalin Gulf» frå , den 13. juli 2008. 

Sakhalin
Bukter i Russland
Bukter i Stillehavet
Simsabukta

Simsabukta (russisk Залив симса - Zaliv Simsa) er ei bukt i Laptevhavet på kysten av Tajmyrhalvøya i Russland og Krasnojarsk kraj. Ho er 40 km lang frå munningen av elva Goltsovaja i vest til den breiaste opninga i aust. Her er ho 14 km brei. 

Sidan ho ligg så langt nord er klimaet særs hardt med lange, barske vintrar. Bukta er isdekt det meste av året og stundom er ho fryst til sjølv gjennom den korte sommaren. 

Komsomolskaja Pravda-øyane ligg utanfor munningen av Simsabukta. 

Simsabukta må ikkje forvekslast med Simskajabukta som ligg på høgresida av Khatangabukta.

Historie 
I 1940-1941 fann sovjetiske hydrografar restane av folk, pengar, våpen og andre lekamar i Simsabukta og på dei nærliggande Faddejøyane. Truleg var desse restar etter ein ekspedisjon med Akakij og Ivan Muromets tidleg på 1600-talet.

Kjelder 
 William Barr, The First Soviet Convoy to the Mouth of the Lena.
 Utforsking av området
 Funna i Simsabukta med bilete 
 Historia til området

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Laptevhavet
Krasnojarsk kraj
Tajmyrbukta

Tajmurbukta (russisk Таймырская губа eller Tajmyrskaja Guba) er ei bukt i Karahavet i Krasnojarsk kraj i Russland som inneheld estuaret til elva Tajmur. Estuar har opning nordover frå vestkysten av Tajmyrhalvøya mot Karahavet. Breidda varierer frå om lag 4 km til 20 km. Lengda er om lag 50 km. 

Tajmyrøya ligg om lag 60 km nord for munningen av bukta. 

Klimaet i området er særs hardt med lange, barske vintrar og mange vinterstormar. Estuaret er islagd ni månader av året og sjølv om sommaren finn ein mykje is i bukta. Fisk som arktisk røye og muksun er vanlege i bukta.

Øyar 
Dei viktigaste øyane i Tajmurbukta (Острова Таймырской губы) er 

 Tsjeljuskin, den ytste øya i bukta. 
 Bera eller Baer (Остров Бера) er 3,5 km lang. Ho ligg midt i munningen av bukta, om lag 13 km frå Karahavet. . Denne øya er kalla opp etter den baltisk-tyske vitskapsmannen Karl Ernst von Baer. Baer medverka med forsking til polarmeteorologi mellom 1830 og 1840. 
 Nanosnyijeøyane er fire små øyar. Den største er 5 km lang og 2 km brei. Dei ligg ved munningen til estuaret. 
 Fomin (Остров Фомин) er 11,5 km lang og 3,7 km brei. Ho ligg langt inne i bukta og deler det siste strekket av Tajmurelva i to greiner. . Denne øya er kalla opp etter den russiske polarforskaren Nikifor Fomin.

Historie 
I 1740-åra, under Den store nordlege ekspedisjonen, kom Nikifor Fomin til Bera og bygde ei hytte for å overvintre her. 

Tajmurbukta og øyane her vart utforska av Alexander von Middendorff under ekspedisjonen hans til Sibir (1842–1845). Bera var det nordlegaste han kom under ekspedisjonen då han utforska Tajmurelva frå sør i august 1843.

Baron Eduard von Toll utforska munningen av Tajmurbukta under den siste ekspedisjonen hans i 1900-1903. Toll fann ein kampestein av kvarts som Middendorff hadde skildra. Han fann òg restane av hytta til Nikifor Fomin.

I dag er Tajmurbukta ein del av Det store arktiske nasjonale naturreservatet, det største naturreservatet i Russland.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Taymyr Gulf» frå , den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Naturreservatet
 Plassering
 Øyar i bukta 
 Utforskinga av bukta og øyane
 William Barr, Baron Eduard von Toll's Last Expedition: The Russisk Polar Expedition, 1900-1903''

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Krasnojarsk kraj
Karahavet
Tazbukta

Tazbukta eller Tazestuaret (russisk Тазовская губа eller Tazovskaja guba) er ei lang bukta danna av elva Taz. Estuaret er om lag 250 km langt og startar ved byen Tazovskij og endar i Obbukta, som endar ut mot Karahavet. Estuaret er om lag 25 km breitt og er eit av dei største estuara i verda. 

Estuaret startar ved munningen av Taz og elva Pur og strekkjer seg om lag frå nord til sør, før det snur vestover og opnar seg opp før ho endar ved Obbukta. 
 
Det russiske energiselskapet Gazprom ønskjer å utvide gassproduksjonen i Tazestuar-området, der det skal eksistere enorme mengder gass. 

Den russiske biologen og utforskaren Alexander von Middendorff fann ein frosen mammut nær Tazestuaret. Mammuten vart transportert til St. Petersburg i 1866.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Taz Estuary» frå , den 13. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 T. Armstrong, In Search of a Sea Route to Siberia, 1553-1619.
 Erki Tammiksaar & Ian R. Stone, Alexander von Middendorff og his expedition to Siberia (1842–1845) Gassproduksjon 
 Største estuar i verda
 

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Jamalo-Nenetsk
Jenisejbukta

Jenisejbukta (russisk Енисейский залив eller Jenisejskij zaliv) er eit stort og langt estuar som elva Jenisej endar i ved Karahavet i Russland. Jenisejbukta er i snitt 50 km brei og opp til 250 km lang. Ho strekkjer seg om lag i retning nord-sør i område rundt busetnaden Munguj, nord for Dudinka. Heile regionen er tynt folkesett og busetnadene her er bygd på permafrosten. Det er ikkje anna vegetasjon enn mose, lav og noko gras. 

Munningen av Jenisejbukta er i området ved øya Sibirjakov i Karahavet.

Øyar 
 Jenisej har nokre flate, lågtliggande øyar heilt sør, som Brekhovskijøyane (Бреховские острова) Dei ligg der elva munnar ut i estuaret. Dette området er omgjeve av innsjøar og myrer og har mange armar med mindre elvar som renn gjennom våtmarkene rundt estuaret. 

 Vidare nordover opnar Jenisej seg opp og her vert vatnet brakt. Det er tre små øyar nesten midt i bukta, Bolsjoj Korsakovskij-øyane (острова Большой Корсаковский ). Den største er 4 km lang og 1,2 km brei. Burnij ligg til høgre og Tsjaisjnij ligg nærast kysten. 

 Krestovskij (Остров Крестовский) ligg 9 km lenger nordvest, nær austkysten. Ho er 7,5 km lang og 1,8 km brei. Øya er kalla opp etter den russiske forfattaren Vsevolod Vladimirovitsj Krestovskij (1840-1895).

Klima 
Klimaet i området er særs hardt med lange, barske vintrar og mange stormar. Jenisejbukta er islagd ni månader av året og sjølv om sommaren er det mykje isflak i bukta. Om vintere vert skipsrutene halde opne av isbrytarar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Yenisei Gulf» frå ,  den 14. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Colin Thubron, In Siberia. Saltvatn i russiske estuar
 Skipsruter

Bakgrunnsstoff 
 Bilete

Bukter i Russland
Bukter i Nordishavet
Krasnojarsk kraj
Karahavet
Den aralsk-kaspiske senkinga

Den aralsk-kaspiske senkinga er ei senking i grenseområde mellom Europa og Asia rundt Aralsjøen dei nordlege områda av Kaspihavet. Delar av området øyrer til Aserbajdsjan, Russland, Kasakhstan, Usbekistan og Turkmenistan. Delen av området som ligg innanfor det kaspiske nedslagfeltet vert kalla den kaspiske senkinga. Aust for den kaspiske senkinga ligg eit ørkenområde kalla den turanske senkingina.

I Aserbajdsjan vert Kura-Aras-låglandet rekna som ein del av den aralsk-kaspiske senkinga.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Aral-Caspian Depression» frå , den 14. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 George Frederick Wright (1902) Asiatic Russland, Kapittel "Aral-Caspian Depression" (på Google Books)
 

Senkingar i Russland
Tørre område under havnivå
Kasakhstansk geografi
Turkmensk geografi
Aserbajdsjansk geografi
Kaspihavet
Usbekisk geografi
Den Internasjonale Transportarbeidarføderasjonen

Den Internasjonale Transportarbeidarføderasjonen (ITF) er ein verdsomspennande samanslutning av fagforbund for transportarbeidarar, og vart grunnlagt i 1896. Samanslutninga hadde i 2005 over 600 medlemsforbund med til saman over fem millionar medlemmar fordelt på over 140 land.

ITF står tilslutta ITUC. Kvart uavhengig fagforbund med medlemmar som arbeider ved verksemder i transportnæringa er kvalifisert til medlemskap i ITF.

ITF representerer transportarbeidarinteresser i SN-organ som ILO, IMO og ICAO. Organisasjonen har òg som oppgåve å informere og rådgje fagforbund om utviklinga i transportnæringa i andre land og delar av verda, og organiserer internasjonale solidaritetsaksjonar når medlemsforbund i eit land er i konflikt med arbeidsgivarar eller sine styresmakter.

Hovudkvarteret er i London og organisasjonen har kontor i Nairobi, Ouagadougou, Tokyo, New Delhi, Amman, Rio de Janeiro, Moskva, Brussel og Georgetown i Guyana.

Bakgrunnsstoff 
 Dei offisielle nettsidene til ITF

Fagforeiningar
Skipingar i 1896
Transport
Senking

Ei senking eller ein depresjon er ei landform som ligg lågare enn det omliggande terrenget. Senkinga kan oppstå ut frå forskjellige mekanismar og har forskjellige namn og tekniske uttrykk etter korleis dei har oppstått: 

 Eit bekken er alle former for store senkingar fylt med sediment. I tektonikk kan det særleg vise til ei sirkelforma synklinal-liknande senking, medan det i sedimentologi kan vise til eit område som er fylt med sediment, eit sedimentasjonsbasseng. 

 Ein utblåsing er ei senking som er danna av vinderosjon, vanlegvis anten ørkensand eller tørr jord.

 Ein graben er ein nedfelt og vanlegvis lineær senking eller bekken som oppstår gjennom riftdanning under tektoniske spenningskrefter.

 Eit nedslagskrater er ei senking som er danna av nedslag som eit meteorittkrater.
 Eit subsidenskrater er ei senking som vert danna ved subsidens der overflata søkk saman eller gjev etter på grunn av holrom under overflata. 
 Ei dødisgrop eller grytehol vert danna av is som ligg att etter ein isbre og som så smeltar.

 Ei senking kan vere eit område med subsidens som oppstår når strukturar under overflata kollapsar. Døme på dette er slukhol over grotter i karsttopografi eller kalderaer. eller maarar i vulkanområde. 

 Ei senking kan vere ein region med der overflata vert pressa nedover av tektoniske prosessar, ofte tilknytt ein subduksjonssone eller ein øyboge. 

 Ein dal er ein type senking som vanlegvis er grave ut av erosjon. 

 Ei djuphavsgrop er ei djup senking med bratte sider som ligg på havbotn. Djuphavsgroper oppstår ved subduksjon når ei oseanskorpe pressar seg under ei anna eller ei kontinentalskorpe.

 Ei senking kan oppstå som følgje av vekta av noko som ligg opp på overflata, som ei. Området rundt ei iskappe, sjølv om dei ikkje er dekte av is, kan òg bli dradd ned av vekta under isen. Dette vert kalla perifer senking. Lenger borte frå isen kan det oppstå ein svull i overflata, som dannar ein låg ås. 

 Ei senking kan vere ei jettegryte - anten eit enkelt hol i ein vegbane eller ein senking i eit elveleie på grunn av fluvial erosjon eller i område påverka av sterke straumar i sjøen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Depression (geology)» frå , den 14. juli 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
  Cites American Geological Institute's Glossary of Geology (3. utgåve).

Kjelder i teksten
 

Senkingar
Store sjøar-senkinga

Store sjøar-senkinga (mongolsk Их нууруудын хотгор eller Ikh Nuuruudyn Khotgor) er ei stor halvtørr senking i Mongolia, som dekkjer delar av Uvs, Khovd, Zavkhan og Govi-Altai aimagane. Det dekkjer eit område på over 100 000 km² og har ei høgd som varierer mellom 750 og 2000 meter over havet. Ein liten del av senkinga heilt nord ligg i Russland.

Senkinga har fått namn etter dei seks store mongolske innsjøane Uvs Nuur (saltsjø), Khar-Us Nuur (ferskvatn), Khyargas Nuur (salt), Khar Nuur (fersk), Airag Nuur (fersk) og Dörgön Nuur (salt), samt mange mindre innsjøar. Han inkluderer òg solontsjakar og store sandområde som dekkjer eit område på 14 000 km². Dei nordlege områda er dominert av tørre stepper og dei sørlege områda av halvørkenar og ørkenar. Store elvar som renn gjennom området er Khovd Gol, Zavkhan Gol og Tesiin Gol.

Senkinga grensar til Altajfjella i vest, Khangaifjella i aust og Tannu-Ola-fjella i nord.

Senkinga er eit stort ferskvassbasseng i Mongolia og inneheld viktige våtmarksområde i Sentral-Asia. Våtmarksområdene består av samanhengande, grunne innsjøar med store sivområde i ørkenane og på steppene. Våtmarksområda har mange utryddingstrua trekkfuglartar som skiestork (Platalea leucorodia), svartstork (Ciconia nigra),
fiskeørn (Pandion haliaetus), havørn (Haliaeetus albicilla), svanegås (Cygnopsis cygnoides) og stripegås (Anser indicus). Berre nokre få individ av kvitpelikan (Pelecanus onocrotalus) er att ved dei store sjøane i Mongolia. Dei hekkar i nedslagsfelta til elvane og innsjøane som har mykje fisk og ein rik vegetasjon.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Great Lakes Depression» frå , den 14. juli 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Fugleperspektiv på Store sjøar-senkinga 

Senkingar i Mongolia
Senkingar i Russland
Kuma-Manytsj-senkinga

Kuma-Manytsj-senkinga (russisk Кумо-Манычская впадина eller Kumo-Manytsjskaja vpadina) er ei senking sørvest i Russland som skil Den russiske sletta i nord frå Nord-Kaukasus i sør. Ho har namn etter elvane Kuma og Manytsj. 

Ho vert ofte rekna som ei naturleg grense mellom Europa og Asia, og var erklært den offisielle grensa til Det russiske riket i 1730 etter det geografiske arbeidet til Philip Johan von Strahlenberg.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kuma-Manych Depression» frå , den 14. juli 2008. 

Senkingar i Russland
Kuznetsksenkinga

Kuznetsksenkinga (russisk Кузнецкая котловина eller Kuznetskaja kotlovina) ligg mellom fjella sør i Sibir i Russland. Kuznetsk Alatau ligg i nordaust, Salairryggen i sørvest og Sjoria i sør. Senkinga har ei høgd på opp til 500 meter over havet og dekkejr eit område på 70 000 km². Området har ei lengd på 400 km og er 120 km breitt. 

Fleire elvedalar kryssar senkinga og dei største elvane er Tomelva, Inja og andre sideelvar til Ob. 

Den sentrale delen av senkinga har fleire basaltiske fjellryggar frå mesozoikum med ei høgd på 600 til 740 meter over havet ((Taradanovryggen, Saltymakovryggen og Karakanfjella).

Senkinga er kjend for kolgruveområdet Kunznetskbekkenet. Dei største byane i området er Kemerovo, Novokuznetsk og Prokopjevsk.

Sjå òg 
 Tuvasenkinga

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kuznetsk Depression» frå , den 14. juli 2008. 
 

Senkingar i Russland