alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
NM i sykling 1960 i tempo

Noregsmeisterskapen i sykling 1960 i temporitt vart avvikla med individuell tevling sundag 29. mai på Hamar i Hedmark.

50 km temporitt

Kjelder
Arbeiderbladet 30. mai 1960

Noregsmeisterskap i sykling
Noregsmeisterskap i 1960
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Hamar
Jan Elvheim

Jan Henrik Elvheim () var ein norsk sjømann, arbeidar og politikar frå Vefsn i Nordland. Han representerte Troms fylke og Arbeidarpartiet på Stortinget i perioden 1989-93.

Elvheim var son til ein arbeidar. Sjølv var han sjømann frå 1965 til 1970. Etter eit år på yrkesskule fekk han i 1971 jobb som platearbeidar, fyrst ved Harstad Stålindustri til 1981 og sidan på Kaarbøs Mekaniske Verksted, begge verksemdene heimehøyrande i Harstad.

Frå 1980 til 87 representerte Elvheim Arbeidarpartiet i Harstad bystyre, siste fireårsperioden med sete i formannskapet. Perioden 1982-88 var han landsstyremedlem i Jern- og metallarbeiderforbundet. Hausten 1989 vart han vald til stortingsrepresentant frå Troms. På Stortinget var han medlem i Sjøfarts- og fiskerikomiteen. Han lukkast ikkje verte attvald i 1993, men møtte eit par gongar som vararepresentant 1993-97.

Elvheim var LO-sekretær i Troms i mange år fram til 2012?. Han var sidan bystyrerepresentant i Harstad.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1989-1993
Folk frå Vefsn
Folk frå Harstad
Diskografien til Bonnie Raitt

Denne artikkelen syner diskografien til den amerikanske blues- og rockesongaren og låtskrivar Bonnie Raitt.

Album

Studioalbum

Samle- og konsertalbum

Andre bidrag

Singlar

Musikkvideoar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Diskografien til Bonnie Raitt» frå ,  den 27. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bonnie Raitt
Raitt, Bonnie
Bonnie Raitt av Bonnie Raitt

Bonnie Raitt er det sjølvoppkalla debutalbumet til den amerikanske musikaren Bonnie Raitt, gjeve ut i 1971.

Bakgrunn
Albumet vart spelt inn i ein tom sommarleir på Enchanted Island, kring 50 km vest for Minneapolis på Lake Minnetonka. Raitt skreiv i plateomslaget: «Me spelte inn fire spor på direkten fordi me ønskte ei meir spontan og naturleg kjensle i musikken, ei kjensle som ofte vert ofra når musikarane veit dei kan legge på nye opptak på eit separat lydspor fram til det er perfekt».

Mottaking
Sjølv om albumet selde dårleg, vart Bonnie Raitt varmt motteke av kritikarane. Rolling Stone skreiv «Ei uvanleg songsamling framført av eit uvanleg assortement av musikarar. «Raitt er historisk sett ein visesongar, men ikkje etter estetikk», skreiv Robert Christgau i spalta si Consumer Guide. «Ho inkluderer songar frå Steve Stills, The Marvelettes, og ein klassisk feministisk bluessongar kalla Sippie Wallace, fordi ho veit at verda ikkje endar med akustiske songdikt og Fred McDowell. Eit vaksent repertoar som vaggar langsamt, og ho er berre 21 år gammal.»

Innhald

Medverkande
 Bonnie Raitt – solovokal, korvokal (1, 8), akustisk gitar, slidegitar, akustisk piano (3), elektrisk slidegitar (8)
 Willie Murphy – akustisk piano (1, 4, 6, 8, 9), gitar (3), korvokal (5, 10), perkusjon (10), 
 John Beach – akustisk piano (2, 11), arrangement (2)
 Peter Bell – elektrisk gitar (1), korvokal (1, 8, 10), akustisk gitar (6), perkusjon (7, 10)
 Russell Hagen – elektrisk gitar (4, 8, 9)
 Freebo – bandlaus bass (1-5, 8-11), tuba (6)
 Stephen Bradley – trommer (1-6, 8, 9, 11)
 Eugene Hoffman – kubjølle (1), tenorsaksofon (4, 8, 9)
 Steve Raitt – perkusjon (10), korvokal (10)
 Junior Wells – munnspel (2, 4, 6, 7)
 A.C. Reed – tenorsaksofon (1, 4, 8, 9)
 Maurice Jacox – barytonsaksofon (3, 4, 8, 9, 10), fløyte (3)
 Voyle Harris – trompet (3, 4, 8, 9)
 Douglas «Toad» Spurgeon – trombone (6)
 Reeve Little – korvokal (1)
 Paul Pena – bassvokal (1)
 Chris Rhodes – korvokal (8)

Produksjon
 Produsent – Willie Murphy 
 Lydteknikarar – Dave Ray og Sylvia Ray
 Innspelt i Sweet Jane, Ltd. (Cushing i Minnesota).
 Remiksing – Kendall Pacios 
 Serieprodusent – Gregg Geller 
 Prosjektkoordinator – Jo Motta
 Ommastering – Patrick Krauss
 Notis i plateomslaget – Bonnie Raitt

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bonnie Raitt (album)» frå ,  den 27. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bonnie Raitt-album
Debutalbum frå 1971
Warner Bros. Records-album
Album produserte av Willie Murphy
Willie Murphy

Willie Murphy () var ein USA-amerikansk pianist, songar, produsent og låtskrivar. Han er mest kjend som soloartist og pianist, og som songar, bassist og gitarist i bluesbandet Willie and the Bees. Han har òg samarbeidd mykje med Bonnie Raitt og John Koerner.

Diskografi
Med «Spider» John Koerner:
Running, Jumping, Standing Still (1969)
Music Is Just a Bunch of Notes (1972)
Solo:
Willie Murphy Hits Piano/Piano Hits Willie Murphy (1985, Atomic Theory)
Mr. Mature (1988, Atomic Theory)
Monkey in the Zoo (1997)
Hustlin' Man Blues (1998)
I Got a Secret (2003)
A Shot of Love in a Time of Need/Autobiographical Notes (2009, Red House)
DirtBall (2018, Muff Ugga Records)

Som Cockroach Park:
Devil in the White House (2007, Muff Ugga Records)

 Som Roy McBride & Willie Murphy:Traffic (2008, Muff Ugga Records)

 Med Willie Murphy Band:
Live in Italy (2005, Black Cat records)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Willie Murphy (musician)» frå ,  den 27. september 2020.  oppgav desse kjeldene:''

USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songarar
Døde av lungebetennelse
Musikarar frå Minneapolis
Freebo

Daniel Friedberg, betre kjend under artistnamnet  Freebo, er ein USA-amerikansk musikar, songar-låtskrivar og produsent, mest kjend for arbeidet sitt med Bonnie Raitt. Han har òg arbeidd som studiomusikar for ei rekkje andre artistar, som Ringo Starr, John Mayall, John Hall, Aaron Neville, Dr. John, Willy DeVille, Crosby, Stills & Nash, Maria Muldaur og Kate & Anna McGarrigle.

Han arbeidde med Raitt i ni år, frå 1972 til 1979. 

I nyare år har han spelt inn fem soloalbum: The End Of The Beginning (1999), Dog People (2002), Before The Separation (2006),  Something to Believe (2011) og If Not Now When (2015).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Freebo» frå ,  den 27. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske tubaistar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå California
Musikarar frå Pennsylvania
USA-amerikanske gitaristar
Junior Wells

Junior Wells () var ein USA-amerikansk Chicago blues-vokalist, munnspelspelar og plateartist. Han var ein av pionerane innan den forsterka bluesmunnspel-stilen som var assosiert med Chicago. Wells er mest kjend for signaturlåten sin, «Messin' with the Kid» og albumet Hoodoo Man Blues frå 1965, som av kritikaren Bill Dahl er skildra som «ein av dei verkeleg klassiske bluesalbuma frå 1960-åra».

Wells spelte med ei rekkje kjende bluesmusikarar, som Muddy Waters, Earl Hooker og Buddy Guy. Han var ein del av bluesmiljøet gjennom heile karrieren sin, men kryssa òg over til rocken då han turnerte med The Rolling Stones. Ikkje lenge etter Wells døydde kalla blueshistorikaren Gerard Herzhaft han «ein av dei sjeldne, aktive overlevarane frå 'den gyldne bluesæraen'».

Diskografi
† indikerer album med Buddy Guy. 

Hoodoo Man Blues † (1965)
It's My Life, Baby! † (1966)
Chicago/The Blues/Today!, vol. 1 † (1966)
You're Tuff Enough (1968)
Coming at You † (1968)
Live at the Golden Bear (1969)
Southside Blues Jam † (1969)
Buddy and the Juniors † (1970)
In My Younger Days (1972)
Buddy Guy & Junior Wells Play the Blues † (1972)
On Tap (1974)
Live Recording at Yuhbin-Chokin Hall † (1975)
Live at Montreux † (1977)
Blues Hit Big Town (1977)
Drinkin' TNT 'n' Smokin' Dynamite † (1977)
Pleading the Blues † (1979)
Got to Use Your Head (1979)
The Original Blues Brothers (1983)
Messin' with the Kid, vol. 1 (1986)
Universal Rock (1986)
Chiefly Wells (1986)
Harp Attack! (1990)
1957–1966 (1991)
Alone & Acoustic † (1991)
Undisputed Godfather of the Blues (1993)
Better Off with the Blues † (1993)
Messin' with the Kid 1957–63 (1995)
Everybody's Getting' Some (1995)
Come On in This House (1996)
Live at Buddy Guy's Legends (1997)
Keep on Steppin': The Best of Junior Wells (1998)
Best of the Vanguard Years (1998)
Masters (1998)
Buddy Guy & Junior Wells † (1998)
Last Time Around: Live at Legends (1998)
Junior Wells & Friends (1999)
Every Day I Have the Blues † (2000)
Calling All Blues (2000)
Buddy Guy & Junior Wells † (2001)
Live Around the World: The Best of Junior Wells (2002)
Live at Theresa's 1975 (2006)
Vanguard Visionaries: Junior Wells (2007)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Junior Wells» frå ,  den 27. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske bluesmunnspelspelarar
Døde av kreft
Musikarar frå Memphis i Tennessee
Musikarar frå Chicago
Chicago blues-musikarar
USA-amerikanske bluessongarar
Bluesmusikarar frå Tennessee
A.C. Reed

Aaron Corthen, betre kjend som A.C. Reed () var ein amerikansk blues-saksofonist, nært knytt til Chicago blues-miljøet frå 1940-åra til 2000-åra.

Biografi 
Reed var fødd i Wardell i Missouri, og voks opp sør i Illinois. Han tok scenenamnet sitt frå venen Jimmy Reed. Han flytta til Chicago under andre verdskrigen, og spelte med Earl Hooker og Willie Mabon i 1940-åra. Han turnerte med Dennis «Long Man» Binder i 1956 og arbeidde mykje som sidemann for bluesselskapet til Mel London i 1960-åra, med Lillian Offitt og Ricky Allen, blant fleire. Han fekk ein populær singel i Chicago-området i 1961 med «This Little Voice», og spelt einn fleire andre singlar det neste tiåret for Age, USA, Cool og Nike Records.

Han vart medlem av bandet til Buddy Guy i 1967 og spelte med han på turneen hans i Afrika i 1969, og med Junior Wells varma han opp for Rolling Stones i 1970. Han spelte med Guy fram til 1977. Han spelte så med Son Seals og Albert Collins seint i 1970- og i 1980-åra. Han byrja å spele inn solomateriale for  Alligator Records i 1980-åra. Albumet hans I'm in the Wrong Business frå 1987 vart spelt inn med Stevie Ray Vaughan og Bonnie Raitt som gjesteartistar.

Reed turnerte mykje i 1980- og 1990-åra med bandet sitt, The Spark Plugs, og spelte små konsertstader i USA. Han og The Sparkplugs spelte i Chicago før han døydde av kreft i 2004.

Diskografi
 Take These Blues and Shove 'Em (Rooster Blues, 1982)
 I Got Money (Blue Phoenix, 1986) (med Maurice John Vaughn)
 I'm in the Wrong Business (Alligator Records, 1987)
 Junk Food (Delmark Records, 1998)
Med Magic Sam
Rockin' Wild in Chicago (Delmark, 1964 [2002])

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «A.C. Reed» frå ,  den 27. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Pemiscot County i Missouri
USA-amerikanske bluessaksofonistar
Musikarar frå Missouri
Soul-blues-musikarar
Døde av kreft
Hadelandsmål

Hadelandsmål er ei norsk dialekt som vert tala på distriktet Hadeland, eit landskap danna av kommunane Gran i Innlandet fylke og Lunner og Jevnaker i Viken fylke.

Fonologi
Hadelandsmålet har opphavleg nokså store skilnadar i uttale i høve til bokmål. I de tre kommunane og de mange bygdene er det også store skilnadar.

Vanlege austlandsmålske trekk finst i hadelandsmålet, som jamning, tjukk l i både gamalnorsk rð og l. Medan opplandsmålske trekk er i pronomena je for "jeg", hænn for "han", hu for "hun", dekk for "dere" i objektform, domm (o som i stor) for "de", og denna for "denne".

Typiske trekk for hadelandsmålet er overgangen frå a og nokre gangar e og i til "æ", f.eks. og mænn for "mann", mæster for "mester", lænn for "land", "mædda" for middag, "rækti" for riktig, og hæš for "hals". I Gran kommune har -er endinga i sterke verb blir itakisert til -ir. Svak palatalisering er ikkje vanleg på hadelandsbygdene, f.eks. i kvæill "kveld". Istedenfor "kommer", sier man, i særs i Brandbu, "kjemer". Trykklette ord som ender på -el blir til -al, som i "sykk[j]al", "nykkjal" og "sirkal". -rn vert assimilert til -nn (bjønn og "bjørn").

Den gammalnorske "hv" gått over til "gv", som mål i Numedal og Aust-Telemark. I Jevnaker by og Bjoneroa, derimot, er forma "v" og "kv", respektivt. Denne forma er på veg til å døy ut, og verninga av denne forma er ynskt av språkforskar Jens Saxe Huseby.

Dativ
Det eldre målet nytter dativ. Bruken av dativ er avgrensa til presens, men kan i tidlegare tider ha vore brukt i både eintal, fleirtal og i andre bøyningsformer.

Bruken av dativ i hadelandsmålet er så godt som borte i daglegtalen, men er verna i få samband.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hadelandsmål» frå ,  den 27. september 2020.

Referansar

Litteratur
Alm, Jens M.: Vest-Oppland og Valdres.
Beito, Olav T.: Norske målføretekster, s. 59-65
Jahr, Ernst Håkon: Den Store Dialektboka.
Ree, Håkon: Dativ i mellomnorske bondebrev fra indre og ytre Østlandet
Skogstad, Ola: Austlandsmål : språkarv og språkbruk på indre Austlandet.
Skramstad, T.: Oslocirkumferensen og språklig regionalisering.

Norske målføre
Paul Pena

Paul Jerrod Pena () var ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og gitarist, med avstemming frå Kapp Verde.

Musikken hans frå den første halvdelen av karrieren var innom deltablues, jazz, morna, flamenco, folk og rock and roll. Pena er truleg mest kjend for å ha skrive songen «Jet Airliner», som vart ein stor hit for Steve Miller Band i 1977. Han var med i dokumentarfilmen Genghis Blues i 1999, der han synte seg som ein dugande strupesongar.

Diskografi

Studioalbum
Paul Pena, gjeve ut i 1972 på Capitol Records 
New Train, spelt inn i 1973, gjeve ut i 2000 på Hybrid Recordings
Deep in the Heart of Tuva: Cowboy Music From the Wild East, (ymse artistar) gjeve ut i 1996 på Ellipsis Arts
Genghis Blues, først gjeve ut i 1996 på TuvaMuch Records

Filmar
Genghis Blues, gjeve ut i 1999

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paul Pena» frå ,  den 27. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Folk frå Hyannis i Massachusetts
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Blinde musikarar
Flamenco-musikarar
Strupesongarar
USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Bluesrock-musikarar
Musikarar frå Massachusetts
Døde av diabetes
Lauritz Johnson

Lauritz Jacob Johnson () var ein norsk programskapar som arbeidde nesten femti år i NRK. Han er særleg kjent for å ha leidd NRK sine radioprogram for barn, først og fremst Lørdagsbarnetimen der han blei kjend som «Onkel Lauritz» på 1950-talet, og for å ha laga program for Barne-TV.

Johnson var fødd på Nøtterøy i Vestfold. Han tok juridisk embetseksamen (cand.jur.) i 1930. Han prøvde seg seinare som frilansjournalist og byrja i NRK si foredragsavdeling i 1937. I 1946 blei han leiar av barne- og ungdomsavdelinga i NRK radio der han oppretta Barnetimen. Han knytte òg til seg barnebokforfattarane Anne-Cath. Vestly, Thorbjørn Egner og Alf Prøysen. Sjølv var han programleiar i Lørdagsbarnetimen, ei kulturell storsatsing med høyrespel for barn kvar veke, lyttarkontakt, eige jentekor, guttekor og juniororkester. Dette var eit av dei mest populære radioprogramma til NRK. Frå 1959 til 1974 var Lauritz Johnson programredaktør i fjernsynet og heldt òg sidan fram å laga enkeltprogramm for barn, blant anna saman med Birgit Strøm og fingerdokka hennar, bamsen Teodor, i programserien Så rart.

Johnson skal ha hatt tre «opp-ord» som rettesnor for arbeidet sitt for barn, nemleg «oppleving, opplysning og oppdragelse».

I 1976 fekk Lauritz Johnson tildelt Teskjekjerringprisen saman med Slattum skolekor

Lauritz Johnson gav ut romanane Mens vi venter (1934) og Verden det er meg (1945), reiseskildringa Bli med til Afrika (1958) og barndomsforteljingane Pannekakelua og andre historier (1968) illustrert av Tønsberg-teiknaren Lars Wangensten-Berge. Biografien Onkel Lauritz er skriven av Øyvind Hartberg (1986)

Lauritz Johnson tilhøyrde ei opphavleg islandsk slekt, Johnson. Han var son av læraren og politikaren Jonathan Johnson og var gift med danskfødde Birte Hauch (1911–2002). Dei fekk fire barn, mellom anna fjernsynskanalverten Kristin Johnson og føretaksrådgjevaren Gisle Espolin Johnson. Blant dei ti barneborna er skodespelaren Jonathan Espolin Johnson.

Filmografi 

 1928: Bergenstoget plyndret i natt

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Lauritz Johnson» frå ,  den 27. september 2020.  

Folk frå Færder
Folk frå Nøtterøy
Norske forfattarar av reiseskildringar
Programleiarar for NRK
Vinnarar av Teskjekjerringprisen
T.J. Tindall

Thomas Joshua Tindall () var ein USA-amerikansk gitarist. Han var medlem av MFSB og spelte på 38 gull- og platinaplater innan funk og R&B og meir enn 30 hittar produsert av Gamble and Huff i 1970- og 1980-åra. Tindall er rekna som ein av skaparane av Philadelphia-stilen. Han vart to gonger innlemma i Philadelphia Music Alliance's Walk of Fame som medlem av MFSB og Salsoul Orchestra.

Han spelte òg med Bonnie Raitt (albumet hennar Give It Up), Lon & Derrek Van Eaton (Brother), The Jacksons, Robert Palmer sitt Double Fun, The Temptations og fleire. Han spelte på The Trammps-hitten «Disco Inferno» i 1976 og albumet med same namn, Lou Rawls sin «You'll Never Find Another Love Like Mine», The Jackson 5 sin «Enjoy Yourself», Eddie Kendricks sin «He's a Friend» og albumet med same namn og albumet Goin' Up In Smoke, Phyllis Hyman-albumet Prime of My Life, Loleatta Holloway-albumet Loleatta, Double Exposure-albumet Ten Percent, First Choice-albumet Delusions.

Tindall døydde av kreft i 2016, 65 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «T.J. Tindall» frå ,  den 27. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske soulgitaristar
Folk frå Trenton i New Jersey
Musikarar frå New Jersey
Angelo Peruzzi

Angelo Peruzzi  er ein italiensk fotballspelar og trenar. Han var målvakt på det suksessrike Juventus-laget i tida 1991-99, eit mannskap som spelte seg fram til fem finalar i europeiske klubbturneringar, to av dei enda med triumf. I tida 1995-2005 var han landslagsmålvakt i 31 kampar.

Karriere

Klubbspel
Peruzzi var aktiv i AS Roma, Hellas Verona, Juventus, FC Inter og SS Lazio. Med Juventus vart han seriemeister tre gongar og han var med om å vinne UEFA-cupen 1993, Meisterligaen 1996 og den nasjonale cupmeisterskapen i 1995. Han spelte også finalen i UEFA-cupen 1995 og i meisterligafinalen i så vel 1997 som i 1998. Sidan vart Peruzzi nasjonal cupmeister 2004 med Lazio, etter samanlagt 4-2 over Juventus.

Landslagsspel
Peruzzi deltok på Italia sitt OL-landslag i 1992. Han debuterte på A-landslaget i mars 1995 og spelte 26 kampar i tida fram til Italia fekk besøk av Noreg til vennskapskamp i Pisa 10. februar 1999. I den fireårsperioden vakta han Italias mål under EM i fotball 1996. Etter fem år utan landskamp fekk Peruzzi stå i mål for Italia i fem kampar i 2004-05. Han var med i EM-troppa 2004 og den suksessrike VM-troppa 2006, utan å kome på bana i korje.

Kjelder

eu-football
Denne artikkelen bygger på «Angelo Peruzzi» frå ,  den 28. september 2020.  
 

Italienske fotballspelarar
Juventus-spelarar
Lazio-spelarar
Inter-spelarar
Verona-spelarar
Roma-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-EM 2004
Spelarar i Fotball-VM 2006
Kypros i Eurovision Song Contest

Kypros debuterte i Eurovision Song Contest i 1981 og har delteke i tevlinga 38 gongar. Kypros har aldri vunne Eurovision Song Contest, og er per 2022 det landet som har delteke flest gongar utan å vinne. Kypros har ein andreplass som beste plassering, i 2018 med Eléni Fouréira og songen «Fuego». Sidan innføringa av semifinalar i 2004, har Kypros kvalifisert seg til finalen 10 av 17 gongar.

Historikk 
Det er den kypriotiske kringkastaren RIK som har ansvaret for å velje artist og song som skal representere Kypros i Eurovision Song Contest. Debuten kom i 1981, med gruppa Island og songen «Mónika». Det kypriotiske bidraget havna på ein sjetteplass, noko som framleis er eit av dei beste plasseringane til Kypros i Eurovision Song Contest. Kypros fekk nok ein god plassering året etter, då ein av det store songstjernane i Kypros, Ánna Víssi, fekk ein femteplass med songen «Móno i agápi». Songen fekk blant anna 12 poeng frå den norske juryen.

I Bergen i 1986, fekk Kypros sin fyrste og førebels einaste sisteplass med Elpída og «Tóra zo». To år seinare trekte Kypros seg frå tevlinga då det viste seg at vinnarlåten i den kypriotiske finalen «Thimáme» tidlegare hadde vore sendt inn til den kypriotiske finalen i 1984, noko som var eit brudd på dei kypriotiske tevlingsreglane. Kypros stod også over Eurovision Song Contest i 2001 på grunn av dårlege resultat åra før, og i 2014 på grunn av økonomiske problem. Kypros returnerte til tevlinga året etter og har delteke sidan.

Per 2019 har Kypros delteke 36 gongar og er det landet som har delteke flest gongar utan å vinne. Men i 2018 var Kypros svært nære ved å vinne for fyrste gong, då Eléni Fouréira kom på andreplass med  songen «Fuego».

Bidraga

Røystehistorikk (1981-2021)

Finalane

Galleri

Sjå òg
 Kypros i Junior Eurovision Song Contest

Referansar

Kjelder

Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av artikkelen «Kypros i Eurovision Song Contest» frå ,  den 26. september 2020.  
 

 
Land i Eurovision Song Contest
Nikolaikyrkja i Oslo

Nikolaikyrkja var ei kyrkje i Oslo i mellomalderen. Kyrkja låg i Gamlebyen, like vest for Clemenskyrkja og nordaust for kongsgarden, om lag der Follobanen går i dag.

Kyrkja var vigd til Nikolas av Myra. Ho er omtala i eit brev fra 1297 der det går fram at det området ein no kallar Bekkelaget, tilhøyrde Nikolaikyrkja sokn. Få detaljar er kjende om utsjånaden til kyrkja, til dømes om ho hadde tårn. Ein trur at ho var lita.

Kyrkja skal ha lege i ruinar mot slutten av 1500-talet. Ved arkeologiske utgravingar i 1877 leia av Peter Andreas Blix vart det funne murrestar frå ei steinkyrkje og graver. Ein trur at dette dreidde seg om Nikolaikyrkja. I dag er det ingen synlege restar på staden, men under utgravinga av Follobanen fann ein skjelett frå menneske som truleg var spedalske.

Kjelder 
 
 
 Oslo byleksikon

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Oslo (Riksantikvaren, 2015), s. 15–16
 
 Lokalhistoriewiki – Nikolaikirken (Oslo)
 Kart over Oslo i mellomalderen i Oslo byleksikon (4.utg.) 

Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Oslo
Kulturminne i Oslo
NM i orientering 1974/langdistanse

Noregsmeisterskapen i orientering 1974 i langdistanse vart arrangert 18. august i Selbu i Nord-Trøndelag med Selbu Orienteringsklubb som arrangør.

Menn

Kvinner

Kjelder
Arbeiderbladet 19. august 1974

Noregsmeisterskap i 1974
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Noregsmeisterskap i orientering
Selbu kommune
NM i orientering 1974

Noregsmeisterskapen i orientering 1974 vart arrangert 6. og 7. september ved Siljan i Telemark. Menn og kvinner tevla i såkalla normalprogram og i stafett.

Langdistanse-NM var avvikla tre veker tidlegare.

Menn

Stafett

Kvinner

Stafett

Kjelder
Sportsboken 74. Dreyerbok - Stavanger.

Noregsmeisterskap i 1974
Idrettstilskipingar i Vestfold og Telemark
Noregsmeisterskap i orientering
Siljan kommune