alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Joe Egan

Joseph «Joe» Egan () er ein skotsk songar-låtskrivar. 

Egan gjekk på skulen i lag med Gerry Rafferty, og spelte med fleire småband som The Sensors og The Mavericks, og arbeidde som studiomusikar.

Stealers Wheel
I 1972 starta han og Rafferty folkrockbandet Stealers Wheel. Etter to mislukka singlar råka dei gull med songen «Stuck in the Middle With You», som han hadde skrive i lag med Rafferty. Songen vart ein hit i 1973 og nådde topp 10 i både Storbritannia og USA. Bandet oppnådde ikkje den same suksessen seinare og etter usemje om kva retning bandet skulle ta vart det oppløyst i 1975.

Soloarbeid
Egan gav etter kvart ut soloalbumet Out of Nowhere, men dette kom først ut i 1979 då han og Rafferty ifølgje kontrakten ikkje hadde løyve til å gje ut nokre plater på tre år. Han fekk ein mindre hit med den første singelen sin, «Back on the Road». Same året gav han ut ein singel til, «Out Of Nowhere».

I 1981 gav han ut det andre albumet sitt, Map, som gjorde det dårleg. Sidan den gong har han ikkje spelt inn noko meir, men vart ei kort stund attforeint med Rafferty for å synge vokal på nokre songar på albumet til Rafferty frå 1992, On a Wing and a Prayer.

Diskografi
 1979 - Out of Nowhere
 1981 - Map

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joe Egan» frå ,  den 10. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Skotske songarar
Skotske låtskrivarar
Folk frå Paisley
Skotske studiomusikarar
Britiske softrockmusikarar
Can I Have My Money Back?

Can I Have My Money Back? er det første soloalbumet til Gerry Rafferty. Plateomslaget var laga av John Patrick Byrne og var starten på eit langvarig samarbeid. Plata fekk god kritikk, men selde dårleg, delvis fordi Rafferty nettopp hadde slutta i eit velkjent band, The Humblebums. Med på albumet var Joe Egan og i lag skipa dei to Stealers Wheel kort tid etter.

Albumet vart remastra og gjeven ut på CD i ei utvida utgåve, med nytt plateomslag på Castle Music, Ltd. (UK) i 2000 (Serial# ESMCD-879). Det kom berre ut i Storbritannia og inneheld 12 ekstra spor henta frå samlealbumet Gerry Rafferty frå 1974. 

Songen «Can I Have My Money Back?» vart gjeven ut på singel med «So Bad Thinking» som B-side.

Innhald

Medverkande
Gerry Rafferty - vokal, klaverinstrument, akustisk gitar
Joe Egan - korvokal
Rab Noakes - vokal, akustisk gitar
Roger Brown - elektrisk gitar, vokal
Zed Jenkins - elektrisk gitar
Rod King - steelgitar
Hugh Murphy - tamburin, vokal
Alan Parker - gitar
Tom Parker - harmonium, cembalo
Henry Spinetti - trommer
Andrew Steele - trommer
Johnny VanDerrick - fele, fiolin
Tom Lasker - piano
Gary Taylor - bass, vokal
John Whitehead - produksjon
John Patrick Byrne - plateomslag

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Can I Have My Money Back?» frå ,  den 10. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Gerry Rafferty-album
Debutalbum frå 1971
Transatlantic Records-album
Rab Noakes

Rab Noakes () er ein skotsk songar-låtskrivar.

Biografi
Han har spelt med Lindisfarne, som spelte songen hans «Turn a Deaf Ear» på debutalbumet deira, Nicely Out of Tune, og «Together Forever» på det andre albumet,  Fog on the Tyne. Barbara Dickson spelte òg inn «Turn a Deaf Ear» på albumet hennar Do Right Woman, der Noakes òg spelte.

Noakes song korvokal og spelte gitar på det debutalbumet til Gerry Rafferty, Can I Have My Money Back, og var eit tidleg medlem i Stealers Wheel, men slutta i bandet før dei spelte inn det første albumet sitt. 

Den mest kjende innspelinga til Noakes var «Branch», som vart gjeven ut som singel sommaren 1974 frå albumet hans, Red Pump Special. Songen vart mykje spelt på BBC Radio 1, men selde heller dårleg. 

Albuma Restless (1978), Rab Noakes (1980) og Under the Rain (1984) følgde, men så tok det ti år før Standing Up kom ut i 1994. Noakes turnerte så med the Varaflames, i lag med Pick Withers, Rod Clements og munnspelspelaren Fraser Speirs.

Noakes vart produsent for musikkprogram på BBC Radio Scotland. Han slutta der for å skipe produksjonsselskapet Neon. I november 2007 gav han ut albumet Unlimited Mileage, igjen med the Varaflames.

Diskografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rab Noakes» frå ,  den 10. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
[ Rab Noakes] på Allmusic

Folk frå St Andrews
Skotske visesongarar
Skotske låtskrivarar
Martin Buß

Martin Buß () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Berlin som tevla i høgdehopp. Han vart verdsmeister i øvinga i 2001, to år etter han tok bronsemedaljen i den førre verdsmeisterskapen. Vinnarhoppet på 2,36 meter under VM i Edmonton er hans beste høgdehopp nokon gong.

Aktiv
Buß kom på niandeplass i sitt fyrste VM i Aten i 1997. To år seinare ved VM 1999 i Sevilla hoppa han 2,32 m og tok bronse bak russiske Vjatsjeslav Voronin (2,37 m) og Mark Boswell (2,35 m) frå Canada.

Grunna skade gjekk Buß glipp av sommar-OL 2000 i Sydney. Året etter vann han gullmedaljen under verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton med eit hopp på 2,36 m, framom russarane Vjatsjeslav Voronin og Jaroslav Rybakov som begge fekk sølv med  2,33 m. 

Buß var skadd også under OL 2004 i Aten og la sidan opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Nr 9 – 2,29 m
EM 1998 i Budapest: Nr 4 – 2,32 m
VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje – 2,32 m, framom Dragutin Topić(2,32 m)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje 2,36 m, framom to sølvvinnarar (2,33 m)
EM 2002 i München: Nr 7 – 2,25 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Buß» frå ,  den 10. september 2014.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Tyske høgdehopparar
Paul Jones

Paul Jones () er ein engelsk songar, skodespelar, munnspelspelar, radiopersonlegdom og programleiar på fjernsyn. 

Som frontmann i Manfred Mann frå 1963 til 1966 var Paul Jones ein av dei fremste vokalistane i den britiske invasjonen, og song blues, R&B og energirik pop/rock med ei tiltalande blanding av glattheit og sjel. 

Så tidleg som i 1965 spekulerte pressa i om Jones, som var ein den einaste i Manfreds som hadde tenåringsappellen, ville forlate gruppa for ein solokarriere. Jones og gruppa benekta desse rykta ei stund, men Jones leverte inn avskjeden sin seint i 1965, men vart verande med bandet det meste av 1966, medan dei søkte etter ein erstattar. Jones ønskte i tillegg til å starte solokarrieren sin, starte ein karriere som skodespelar og fekk snart ei rolle i kultfilmen Privilege, der han spelte ein popsongar. Jones song òg nokre songar i filmen, mellom anna «Set Me Free», som vart covra av Patti Smith i midten av 1970-åra. 

Jones hadde nokre hittar i Storbritannia i 1966 og 1967 med «High Time» og «I've Been a Bad Bad Boy», men solokarrieren hans tok aldri av i USA. Begge desse singlane var glatte poplåtar som fekk han til høyres meir ut som Tom Jones enn del tidlegare Paul Jones. Etter dette hadde ikkje Jones noko vidare suksess i Storbritannia. 

Jones skifta fokus frå plateartist til å bli musikalartist, noko han framleis held på med. Han gjekk etter kvart attende til bluesrøtene sine og song i det mindre Blues Band, og deltok på fleire attforeiningar med Manfred Mann. Eit nytt album, Showcase, kom ut i 2001 på Hallmark Records.

Solodiskografi

Album
My Way (1966)
Sings Privilege & Others (1967)
Love Me, Love My Friends (1968)
Come into My Music Box (1969)
Crucifix in a Horseshoe (1972)
Starting All Over Again (2009)

Hitsinglar
"High Time» (1966) — UK nr. 4
"I've Been a Bad, Bad Boy» (1967) — UK nr. 5
"Thinkin' Ain't for Me» (1967) — UK nr. 32
"Aquarius» (1969) — UK nr. 45

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paul Jones» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
The Manfreds 
The Blues Band 

Paul Jones-diskografi

Britiske radiopratarar
Engelske popsongarar
Bluesmunnspelspelarar
Britiske munnspelspelarar
Engelske songarar
Engelske skodespelarar
Folk frå Portsmouth
Manfred Mann-medlemmar
Britiske rhythm and blues-musikarar
Night Owl av Gerry Rafferty

Night Owl er eit musikkalbum frå 1979 av Gerry Rafferty. Det vart gjeve ut eit år etter det storeseljande Rafferty-albumet City to City. Albumet gjorde det ikkje like bra som føregangaren, men selde likevel til gullplate i Nord-Amerika og Storbritannia. Tittelsporet nådde femteplassen på den britiske singellista, medan albumet nådde topp 10.

Albumet vart spelt inn i Chipping Norton Recording Studios i Chipping Norton i England.

I 2007 gav Collectables Records ut Night Owl og City To City saman som eit dobbeltalbum.

Innhald

Medverkande
Gerry Rafferty – vokal, akustisk gitar, polymoog 2, piano 9
John Kirkpatrick – trekkspel
Richard Thompson – gitar, mandolin
Mo Foster – bass
Barbara Dickson – korvokal
Richard Harvey – organ, synthesiser, recorder, penny whistle
Richard Brunton – gitar
Hugh Burns – gitar
Betsy Cook – korvokal
Tommy Eyre – synthesiser, piano
Liam Genockey – trommer
Graham Preskett – fiolin, fele, mandolin, piano
Raphael Ravenscroft – saksofon, lyricon
Frank Ricotti – perkusjon
Linda Thompson – korvokal
Pete Wingfield – organ
Gary Taylor – bass, vokal
John Patrick Byrne (John Byrne) – Front cover painting

Lister
Album

Single

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Night Owl (album)» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Gerry Rafferty-album
Musikkalbum frå 1979
United Artists Records-album
Songen Night Owl

«Night Owl» er ein song av Gerry Rafferty frå 1979 på albumet med same namn. Det inneheld ein Lyricon-solo spelt av «Baker Street»-saksofonisten Raphael Ravenscroft. Songen nådde femteplassen i Storbritannia og i lag med «Baker Street» er han ein av to solosongar av Gerry Rafferty som har klart dette. 

Sjølv om songen var ein hit i Storbritannia vart han ikkje gjeven ut på singel i Nord-Amerika. I USA vart «Days Gone Down» gjeven ut som singel i staden for. 

B-sida til singelen var «Why Won't You Talk To Me» frå albumet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Songen Night Owl» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1979
Singlar frå 1979
Gerry Rafferty-songar
Songar skrivne av Gerry Rafferty
Betsy Cook

Betsy Cook er ein amerikansk songar, låtskrivar og musikar. Sidan seint i 1970-åra har ho hovudsakleg arbeidd i Storbritannia og samarbeidd med forskjellige britiske artistar som Gerry Rafferty, Ray Jackson, Lindisfarne, George Michael, Paul Young, Seal og Marc Almond. Ho vart seinare assosiert med den kjende produsenten Trevor Horn og arbeidde på fleire av prosjekta hans seint i 1980-åra og tidleg i 1990-åra, før ho gav ut sitt eige album, The Girl Who Ate Herself, i 1992. Som låtskrivar vart Cook nominert til Grammyprisen i 1988 for «Telling Me Lies».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Betsy Cook» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
Folk frå Kentucky
Liam Genockey

Liam Genockey () er ein irsk trommeslagar. Genockey var fødd i Dublin men budde i 1960-åra i Plymouth i Storbritannia, der han spelte med lokale, halvprofesjonelle grupper. Tidleg i 1970-åra spelte han med rockebandet Adolphus Rebirth. Han var eit av banda som danna jazz-fusion og afroprog-bandet ZZebra, og vart seinare med i bandet Gillan i lag med John McCoy.

Han spelte så i Amalgam, skipa i 1976 av Trevor Watts. Watts spelte alt frå frijazz, elektronisk, jazz-rock, spacejazz og folkrock. Watts starta seinare det 10 mann store Moiré Music Ensemble med Genockey og Peter Knight, som tidlegare var medlem i Steeleye Span.

Han vart med Steeleye Span i 1989 og spelte på to studioalbum med dei, Tempted and Tried og Time, i tillegg til to konsertalbum, Tonight's the Night...Live og The Collection in Concert. I 2001 var han med på innspelinga av Present--The Very Best of Steeleye Span, og har vore med bandet sidan den gong.

Diskografi 

med John Martyn
Sunday's Child (1974)

med Zzebra (1974–1975)
«Zzebra»/«Panic»
«Take It Or Leave It»/«Lost World»

med Trevor Watts String Ensemble
Cynosure (1978)

med Trevor Watts' Amalgam
Another Time (1976)
Closer To You (1979)

med Trevor Watts
Over The Rainbow (1979)

med Mike Heron
Mike Heron (1979)

med Gillan
The Japanese Album (1978)
Mr. Universe (1979)
The Gillan Tapes Vol. 1 (1997)

med Gerry Rafferty
Night Owl (1979)
Snakes and Ladders (1980)
Sleepwalking (1982)

med Kevin Ayers
That's What You Get Babe (1980)

med Bonnie Tyler
Goodbye to the Island (1981)

med Bashung
Pizza (1981)

med Cornelius Cardew
Cornelius Cardew Memorial Concert (1985)

med Linda Thompson
One Clear Moment (1985)
«Insult to Injury» og «I'm A Dreamer» påDreams Fly Away (1996)

med Trevor Watts' Moire Music
With One Voice (1988)

med Lol Coxhill
«Et Les Motards Mon Cher Watson» (1989) (on the anthology Bandes Originales Du Journal De Spirou)

med Buick 6
Cypress Grove (1990)
Juice Machine (1995)
Live At THe Telegraph (2007)

med Maddy Prior
Memento: The Best of Maddy Prior (1995)

med Paul Brady
Nobody Knows: The Best of Paul Brady (1999)
Oh What a World (2001)
The Paul Brady Songbook (2002)
Hooba Dooba (2010)

med Steeleye Span
Tonight's the Night...Live (1991)
Time (1996)
Present--The Very Best of Steeleye Span (2002)
They Called Her Babylon (2004)
Winter  (2004)
Folk Rock Pioneers Steeleye Span in Concert (2006)
Bloody Men (2006)
Cogs, Wheels and Lovers (2009)

med Annie Whitehead
This is... Rude (1994)
Naked (1997)
Home' (2000)Gathering (2000)

med Robert Wyatt tribute album (forskjellige artistar)Soupsongs Live (2002)

med Science Fiction anthology (forskjellige artistar)Space 1999 (2004)

med MokeSuperdrag (1999)

med Pete Kirtley og Paul McCartneyLittle Children (2000)

med Elton DeanMoorsong (2001)

med Tom McRaeAll Maps Welcome (2005)

med Mandyleigh StormFire & Snow'' (2008)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liam Genockey» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
mini-bio 
discography
 

Musikarar frå Dublin
Engelske trommeslagarar
Elektrisk folk-musikarar
Steeleye Span-medlemmar
Frank Ricotti

Frank Ricotti () er ein engelsk jazz-vibrafonist og perkusjonist.

Ricotti spelte i National Youth Jazz Orchestra som tenåring, og gjekk på Trinity College of Music (1967–70). Han arbeidde med Neil Ardley (1968–71), Dave Gelly, Graham Collier, Mike Gibbs (1969–72), Stan Tracey (1970), Harry Beckett (1970–72), Norma Winstone (1971) og Gordon Beck (1973–74).

Seint i 1960-åra og tidleg i 1970-åra leia Ricotti sin eigen jazzkvartett. Ei besetning av bandet bestod av gitaristen Chris Spedding, bassisten Chris Laurence og trommeslagaren Bryan Spring som spelte inn albumet Our Point of View, i juli 1969. I 1971 gav han i lag med bassisten Mike de Albuquerque ut albumet First Wind (som 'Ricotti and Albuquerque').

I 1980-åra spelte han med Chris Laurence og John Taylor i gruppa Paragonne, og spelte med Beck igjen i 1984. Etter dette har han hovudsakleg arbeidd som studiomusikar og spelt med artistar som Freddie Mercury, Pet Shop Boys, Swing Out Sister, Belle and Sebastian, Clannad, Barclay James Harvest, Meat Loaf, Elkie Brooks, Rick Wakeman, Tina Turner, Aztec Camera, Thomas Anders, Alphaville og Mark Knopfler.

Mellom 1984 og 1987 skreiv Ricotti musikk for Yorkshire Television- Beiderbecke Trilogy, i same stil som Bix Beiderbecke. Musikken vart framført av bandet hans, Frank Ricotti All Stars, og hadde med Kenny Baker på kornett. Eit album med musikken kom ut i 1988. Seinare, i juni 1993, nådde albumet 73. plassen på den britiske albumlista. Ricotti og bandet hans er med i den siste sesongen der dei spelar i ein jazzklubb. 

I 2007 spelte Ricotti vibrafon på Mark Knopfler-albumet Kill to Get Crimson.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frank Ricotti» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
Simon Adams, «Frank Ricotti». Grove Jazz online.
 

Britiske jazzvibrafonistar
Musikarar frå London
Engelske studiomusikarar
Britiske perkusjonistar
Personvern

Personvern handlar om å ivareta personlege opplysningar og personleg integritet. Det er ulike meiningar om korleis ein skal bruke ordet personvern. Ein skiljer gjerne mellom personvern og personopplysningsvern. 

Personvern kan enkelt forklarast som retten til eit privatliv og retten til å bestemme over eigne personopplysningar. Som enkeltindivid har du rett på eit privatliv under din kontroll. Prinsippet om personvern er forankra i Den europeiske menneskerettigheitskonvensjonen: «Enhver har rett til respekt for sitt privatliv og familieliv, sitt hjem og sin korrespondanse».
Eit eksempel på dette er retten til eige bilete. Media kan ikkje publisere bilete av personar eller noko som kan avsløre identitet utan å be om lov. Her finnes det selvfølgelig unntak, men grensene er uklare. Som regel gjeld unntaket når biletet er av allmenn interesse, men også her finnes det usemje om kva som er godteken og ikkje.

Lover og lovgivning i Noreg

Personvern er ein menneskerett med den funksjonen å sikre og verne enkeltmenneskets personlege integritet og privatliv. Lova om personvern i Norge er personopplysningslova frå 2001. Personopplysningslova skal beskytte mot krenkelsar av personvernet ved behandling av pesonopplysningar, både manuelt og elektronisk. Personopplysningslova gjeld også for publisering av personopplysningar på nett. 

Ivaretaking av personvern er ikkje berre viktig for enkeltindivida, men også for demokratiet og samfunnet. Personvern er sentralt for å kunne sikre felles goder i eit demokratisk samfunn. Utan personvern som menneskerettigheit ville det vere umogeleg å reflektere og skape seg vuderingar sjølvstendig, utan å bli kontrollert eller forstyrra av andre. Borgrane i eit samfunn ville mest sannsynleg begrensa sin deltaking i politiske aktivitetar på grunn av frykta for at personopplysningar kan bli misbrukt og synleggjort for ålmenta. 

Andre lovar som omhandlar personvern og personopplysningsvern er straffelova, åndsverklova, andre lovreglar (§120) og ulovfesta vern. Det ulovfesta personvernet gjeld i norsk rett og blir eit tillegg til det vernet dei offisielle lovreglane gir. Det er usikkert kvar grensene for det ulovfesta personvernet går.

Personopplysningsvern

Personopplysningsvern er ein samanfatning for reglar og prosedyrar for behandling og ivaretaking av personopplysningar. Personvern handlar om mogelegheita til å sjølv kunne kontrollere når, korleis og kor mykje informasjon om ein sjølv som skal spreiast til andre partar eller bli offentleggjort.

Kjelder
Personvern, Wikipedia på bokmål
Hva er personver?, datatilsynet.no
Personlighetsvern, SNL.no

 
Menneskerettar
Privatliv
Framtidsproblem
Pete Wingfield

William Peter «Pete» Wingfield () er ein engelsk plateprodusent, klaverspelar, låtskrivar, songar og musikkjournalist.

Biografi

I 1969 spelte Wingfield klaverinstrument og song på Jellybread-albumet First Slice, som var produsert av Mike Vernon for selskapet Blue Horizon.

Som spesialist på soul i 1970-åra, skreiv Wingfield fleire faste spalter og meldingar i månadstidsskriftet Let It Rock, og det vekentlege Melody Maker. Som artist spelte han i det britiske soulbandet The Olympic Runners og Albert Lee & Hogan's Heroes.

I 1971 spelte Wingfield piano på B. B. King in London og året etter på Seventy-Second Brave, eit album av Keef Hartley Band. Wingfield spelte klaverinstrument på Bryn Haworth-albumet Let the Days Go By i 1974 og oppfølgjaren Sunny Side of the Street i 1975. I 1983 spelte Wingfield klaverinstrument på Haworth-albumet Pass It On.

Wingfield kom inn på singellistene på begge sider av Atlanteren i 1975 med «Eighteen With a Bullet», ein doo-wop-låt. Songen nådde 15. plassen i USA og sjuandeplassen på UK Singles Chart. Songen vart gjeven ut på albumet Breakfast Special og vart sidan nytta i filmen Lock, Stock and Two Smoking Barrels.

Han spelte piano i bandet til Alan Parsons i Abbey Road Studios, med Pete Moss på bassgitar, for Dexys Midnight Runners og Paul McCartney.

I 1977 kom songen hans «Making a Good Thing Better» med på Olivia Newton-John-albumet med same namn. Mellom 1975 og 1981 spelte Wingfield klaverinstrument med The Hollies. I 1980 produserte han det første albumet til Dexys Midnight Runners, Searching for the Young Soul Rebels. I 1980-åra slo Wingfield seg saman med filmprodusenten Mel Brooks, og skreiv songane «It's Good To Be the King» og «To Be or Not to Be». I 1985 produserte han debutalbumet til Kane Gang, Bad and Lowdown World of the Kane Gang. Tre pr seinare produserte han The Proclaimers-hitten «I'm Gonna Be» og albumet deira Sunshine on Leith.

The Pasadenas-songaen «Tribute (Right On)» frå 1988, vart skriven av Wingfield.

Wingfield spelte med Van Morrison i 1974 på Montreux Jazz Festival, som kom ut på DVD i 2006. Fleie år seinare spelte Wingfield i bandet til Morrison på ein sommarturné i Europa. Frå 1983 spelte Wingfield òg i 18 år for The Everly Brothers.

Andre artistar han har spelt i studio med er The Housemartins, The Beautiful South, Van Morrison, Interview, Jimmy Witherspoon og Freddie King; og Paul McCartney på hans Run Devil Run.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pete Wingfield» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske plateprodusentar
Engelske klaverspelarar
Engelske låtskrivarar
Engelske musikkjournalistar
Engelske songarar
John Patrick Byrne

John Byrne () er ein skotsk skodespelforfattar og kunstnar. 

John Byrne vart fødd i Paisley i Renfrewshire, der han voks opp.

Arbeid

Forfattar

Kunst 
Frå 1964 til 1966 designa hans smussbind for Penguin Books. Sidan måla han fleire måleri og scenekuliseer for fleire teaterstykke. 

Byrne har òg designa plateomslag for Donovan, The Beatles, Gerry Rafferty og Billy Connolly. Visesongaren Rafferty sin song «Patrick» er skriven om Byrne.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Byrne (playwright)» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Uoffisiell nettstad

Elevar ved Glasgow School of Art
Folk frå Paisley
Skotske forfattarar
Skotske målarar
Matolje

Matolje viser til oljer som ein bruker til matlaging. Dette kan vera oljer utvunne frå feittrike plantedelar, såkalla vegetabilske oljer, eller animalske oljer som er vunne ut frå visse dyr. Nokre vanlege matoljer er oliven-, mais, raps- og solsikke-, med fiske- og kvalolje som nokre vanlege animalske oljer. Ut frå opphav og produksjonsmåte kan oljer ha ulike eigenskapar, som variasjonar i smelte- og kokepunkt, smak og farge.

Kjelder

Ditlefsen, Anne: «Matolje» (15. februar 2009), Store norske leksikon. Henta 11. september 2014.

Matoljer
Oljer
Matvarer