alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Louis Aragon

Louis Aragon () var ein fransk forfattar og dadaist. Han var eit langvarig medlem av kommunistpartiet og Académie Goncourt.

Aragon, André Breton og Philippe Soupault grunnla den franske surrealismerørsla, og i 1919 byrja dei gje ut den avantgardistiske avisa Littérature. I 1920 gav Aragon ut si første diktsamling, Feu de joie. 

Etter å ha vitja Sovjetunionen i 1930 gav Aragon opp surrealismen, og skreiv i staden realistisk litteratur. Han var ein av dei første intellektuelle som slutta seg til det franske kommunistpartiet. I 1933 byrja han skriva for partiavisa L'Humanité.

Under andre verdskrigen blei Aragon mobilisert mot tyskarane, og vann den franske krigskrossen (Croix de Guerre). Under okkupasjonen var han verksam innan den franske motstandsrørsla.

I 1939 gifta han seg med den russisk-fødde forfattaren Elsa Triolet, som han hadde møtt i 1928. Ho var syster av Lilja Brik, partneren til den russiske diktaren Vladimir Majakovskij. Aragon og Triolet samarbeiddei venstrepressa før og under verdskrigen, i undergrunnspressa under det meste av okkupasjonen.

Mange av dikta hans har blitt tonesette.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Louis Aragon» frå , og «Louis Aragon» frå  den 14. januar 2019.

Litteratur 
 Stevelius, Madeleine & Lagerstedt, Lars red. (1983): Anno 82 : Svenska Dagbladets årsbok (årbok som dekker hele 1982), Bokförlaget Corona & Svenska Dagbladet, Stockholm, ISBN 91-85556-16-5, s. 203
 Benjamin Ivry (1996): Francis Poulenc, 20th-Century Composers series. Phaidon Press Limited. ISBN 0-7148-3503-X.
 Polizzotti, Mark (1995): Revolution of the Mind: The Life of André Breton, Bloomsbury Publishing Plc. ISBN 0-7475-1281-7

Franske forfattarar
Forfattarar frå 1900-talet
Folk frå Paris
FA-cupfinalen i fotball 1990

FA-cupturneringa i fotball 1990 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 12. mai 1990. Då sluttstillinga etter 120 minuttars spel var 3-3, møttest finalelaga Crystal Palace FC og Manchester United til omkamp på same arenaen den 17. mai, ein kamp Manchester United vann med 1-0. Til begge finalekampane var det møtt fram om lag 80 000 tilskodarar.

Kampane
Laurdagskampen 12. mai sende midtstopparen Gary O'Reilly Crystal Palace i føringa i det 18. minutt. Bryan Robson utlikna så i det 35. minutt, medan lagkameraten Mark Hughes gav United leiinga i 62. minutt. Ti minuttar seinare utlikna innbytaren Ian Wright til 2-2, noko som var stillinga då ordinær tid var ute. Same Wright syrgde for 3-2 til London-laget allereie i det 2. minutt av fyrste ekstraomgang. Fyrst midtvegs i andre ektraomgang makta Mark Hughes å skape balanse I målprotokollen, 3-3. Dermed måtte det omkamp til.

Den 17. mai kunne Manchester United-kapteinen Bryan Robson heve FA-pokalen for tredje gong. Venstrebacken Lee Martin vart matchvinnar etter han i 59. minutt storma fram og frå 10 meters hald skaut ballen høgt i næraste hjørnet.

Manchester United stilte i den avgjerande kampen med: Les Sealey, Mike Phelan, Steve Bruce (kaptein), Gary Pallister, Lee Martin, Neil Webb, Paul Ince, Bryan Robson, Danny Wallace, Brian McClair og Mark Hughes. Einast måvakta Jim Leighton var vraka frå startoppstillinga i den fyrste kampen. Elles spelte Clayton Blackmore og Mark Robins ekstraomgangane i laurdagskampen, i staden for Martin og Pallister.

Crystal Palace mønstra: Nigel Martyn, John Pemberton, Richard Shaw, Andy Gray, Gary O'Reilly, Andy Thorn, Phil Barber, Geoff Thomas (kaptein), Mark Bright, John Salako og Alan Pardew. I laurdagskampen kom Ian Wright inn i det 69. minutt for Barber og David Madden kom inn i det 117. minutt for Gray. I omkampen kom Ian Wright inn i det 64. minutt og David Madden kom inn i det 79. minutt for Salako.

Allan Gunn dømde begge kampane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1990 FA Cup Final» frå ,  den 14. januar 2019.  

Fotball i 1990
Manchester United
FA-cupfinalar
Nature

Nature er eit britisk naturvitskapleg tidsskrift med høgt renomme. Det kom ut for første gong den 4. november 1869. 

Tidsskriftet kjem ut ein gong i veka, og inneheld hovudsakleg korte, kompakte artiklar om viktige resultat frå alle greiner av naturvitskapane. Vanlegvis har desse tittelen «Letters to Nature». Tidsskriftet inneheld også meldingar om konferansar og stillingsannonsar.  

Nature blir gjeve ut av Nature Publishing Group, som er ein del av forlaget Macmillan Publishers. Dette igjen har Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck som eigar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nature» frå ,  den 14. januar 2019.

Bakgrunnsstoff 
 

Engelskspråklege tidsskrift
Vitskaplege tidsskrift
Skipingar i 1869
Britiske tidsskrift
Brian McClair

Brian John McClair () er ein britisk-skotsk tidlegare fotballspelar frå Bellshill i Skottland. Han var angrepsspelar på engelske Manchester United i tida 1987-98, ein klubb han vann både ligameisterskap, FA-cupar, Cupvinnarcupen 1991 og Ligacupen 1992 med.

Klubbspel
McClair spelte på skotske Motherwell FC i to sesongar frå 1981. Frå sommaren 1983 var han Celtic-spelar i fire år. Gjennom desse fire åra skåra han 99 mål på 145 kampar for storklubben frå Glasgow. Med Celtic vart han skotsk cupmeister i 1985 og ligameister i 1986.

Mot 850 000 pund vart McClair sommaren 1987 overført til Manchester United. Saman med Mark Hughes danna han over fleire sesongar eit målkåt spisspar for United. Her var han med om å vinne FA-cupen 1990, Cupvinnarcupen 1991 og ligacupen 1992. Perioden 1993-97 sanka han og klubben fire ligatitlar, og i 1994 vart han FA-cupvinnar for andre gong. Etter å ha hatt fast plass i startoppstillinga i åtte sesongar, måtte McClair frå 1995 for ein stor del nøye seg å vere ein mykje nytta innbytar i Manchester United. Ved sesongslutt våren 1998 fekk han gå fritt til Motherwell, der han spelte hausten 1998.

Landslagsspel
McClair landslagsdebuterte i november 1986. Han deltok for Skottland i Fotball-EM 1992 i Sverige, der han skåra sitt fyrste landslagsmål då Skottland slo Sovjetunionen 3-0 i Norrköping. Knapt eitt år seinare, den 2. juni 1993, skåra han sitt andre mål for Skottland, i det som vart hans 30. og siste opptreden i landslagsdrakta.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brian McClair» frå ,  den 14. januar 2019.  
 
eu-football

Skotske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Celtic-spelarar
Motherwell-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1992
If I Could Only Remember My Name

If I Could Only Remember My Name er det første soloalbumet til David Crosby, gjeve ut i februar 1971 på Atlantic Records. Det var eit av fire høgprofilerte album som vart gjeve ut av kvar av medlemmane i Crosby, Stills, Nash & Young etter albumet deira, Déjà Vu album (i lag med Stephen Stills, Songs for Beginners og After the Gold Rush). Det nådde 12. plassen på Billboard 200 og selde til gullplate for 500 000 selde eksemplar i USA. 

Albumet fekk vørdnad i 2010 då det vart oppført på andreplassen på lista til Vatikanstaten over dei ti beste popalbuma gjennom tidene, publisert i den offentlege avisa til Vatikanet, L'Osservatore Romano.

Innhald
Mange kjende musikarar er med på albumet, inkludert Graham Nash, Neil Young, Joni Mitchell, medlemmar av Grateful Dead (mellom andre Jerry Garcia, som var med å arrangere og produsere albumet), Jefferson Airplane og Santana. Ensemblet fekk det uformelle kallenamnet The Planet Earth Rock and Roll Orchestra av bandleiaren i Jefferson Airplane Paul Kantner. Kjernen i denne gruppa (inkludert lydteknikaren Stephen Barncard) arbeidde òg på Kantner sitt Blows Against the Empire (1970) og Grateful Dead sitt American Beauty (1970), begge spelte inn samstundes med Crosby sitt album i Wally Heider Studios i San Francisco.

Det vart gjeve ut to singlar frå albumet, mellom andre den mindre hitten «Music Is Love», som var eit samarbeid med Nash og Young som kom ut i april 1971. Singelen nådde 95. plassen på Billboard Hot 100. 

If I Could Only Remember My Name kom ut på CD første gongen den 25. oktober 1990, og vart digitalt nymastra frå dei originale masterlydbanda. Den 6. november 2006 kom det ut ei dobbelutgåva med ein lyddisk remastra i HDCD, og eit bonnusspor («Kids and Dogs», som ikkje var gjeven ut før, men som var meint for eit uutgjeve Crosby-album for Capitol Records tidleg i 1980-åra) og ein DVD Audio-disk med heile albumet remiksa for 5.1 digital kringlyd.

Innhald

Side ein

Side to

Bonusspor på 2006-utåva

Medverkande

Musikarar
 David Crosby – vokal, gitar
 Graham Nash – gitar, vokal ; vokal 
 Jerry Garcia – elektrisk gitar ; pedalsteelgitar ; gitar ; vokal 
 Neil Young – gitar, vokal ; bass, vibrafon, congatrommer 
 Jorma Kaukonen – elektrisk gitar 
 Laura Allan – autoharpe, vokal 
 Gregg Rolie – piano 
 Phil Lesh – bass ; vokal 
 Jack Casady – bass  
 Bill Kreutzmann – trommer ; tamburin 
 Michael Shrieve – trommer 
 Mickey Hart – trommer 
 Joni Mitchell – vokal 
 David Freiberg, Paul Kantner, Grace Slick – korvokal

Produksjon
 Stephen Barncard – lydteknikar, digital nymastring
 Ellen Burke – assisterande lydteknikar
 Gary Burden – kunstnarisk leiar
 Henry Diltz – fotografi
 Elliot Roberts, Ronald Stone – management
 David Geffen – leiing
 Steve Hall – kringlyd-lydteknikar for 2006-utgåva
 Bill Dooley – digital nymastring for 2006-utgåva

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «If I Could Only Remember My Name» frå ,  den 14. januar 2019.  
 

Debutalbum frå 1971
Atlantic Records-album
David Crosby-album
Album produserte av David Crosby
Album spelte inn i A&M Studios
Album spelte inn i Wally Heider Studios
Gregg Rolie

Gregg Alan Rolie () er ein USA-amerikansk songar og klaverspelar. Rolie tente som vokalist i musikkgruppene Santana, Journey og Abraxas Pool – som han alle var med å starte. Han var òg frontmann i rockegruppa The Storm, og spelar i dag i sitt eige Gregg Rolie Band. Rolie er innlemma i Rock and Roll Hall of Fame to gonger, først som medlem av Santana i 1998 og som medlem av Journey i 2017.

Rolie er av norsk avstamming.

Diskografi

Solodiskografi
(Inkludert Gregg Rolie Band)
 Gregg Rolie – 1985
 Gringo – 1987
 Rough Tracks – 1997
 Roots – 2001
 Rain Dance (Live) – 2007
 Five Days EP – 2011

Med Santana
 Santana – 1969
 Abraxas – 1970
 Santana III – 1971
 Caravanserai – 1972
 Shangó – 1982
 Freedom – 1987
 Santana IV - 2016

Med Journey
 Journey – 1975
 Look into the Future – 1976
 Next – 1977
 Infinity – 1978
 Evolution – 1979
 Departure – 1980
 Dream, After Dream – 1980
 Captured – 1981

Med The Storm
The Storm – 1991
 Eye of The Storm – 1995

Med Abraxas Pool
 Abraxas Pool – 1997

Samarbeid 
 Postcards from Paradise av Ringo Starr (2015) - Orgel på «Island in the Sun», som han var medlåtskrivar på

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gregg Rolie» frå ,  den 14. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockesongarar
Musikarar frå Seattle
Rock and Roll Hall of Fame
Journey-medlemmar
Santana-medlemmar
Michael Shrieve

Michael Shrieve () er ein USA-amerikansk trommeslagar, perkusjonist og komponist. Han er mest kjend som trommeslagar i rockegruppa Santana, som han spelte med frå 1969 til 1974. Shrieve var ein av dei yngste musikarane som spelte på Woodstockfestivalen i 1969, 20 år gammal. Trommespelinga hans på «Soul Sacrifice» i filmen Woodstock er skildra som «elektrisk».

Sidan spelte han i fusion-supergruppa Go med Stomu Yamashta, Steve Winwood, Al Di Meola og Klaus Schulze, Hagar Schon Aaronson Shrieve (med Sammy Hagar, Neal Schon og Kenny Aaronson),  og Richard Wahnfried, eit sideprosjekt av Klaus Schulze. 

I 1998 vart Shrieve innlemma i Rock & Roll Hall of Fame som medlem av Santana.

I mars 2011 kåra lesarane av Rolling Stone Magazine Shrieve til den tiande beste trommeslagaren gjennom tidene.

Diskografi

Trommeslagar

 (1969) med Santana — Santana
 (1970) med Santana — Abraxas
 (1971) med Santana — Santana III
 (1972) med Santana — Caravanserai
 (1973) med Santana — Love Devotion Surrender
 (1973) med Santana — Welcome
 (1974) med Santana — Borboletta
 (1976) med Automatic Man
 (1976) med Go/Stomu Yamashta
 (1979) med Richard Wahnfried — Time Actor (perkusjon)
 (1980) med Pat Travers Band — Crash and Burn (perkusjon)
 (1981) med Klaus Schulze - Trancefer (perkusjon)
 (1981) med Novo Combo — Novo Combo
 (1981) med Richard Wahnfried — Tonwelle
 (1982) med Novo Combo — Animation Generation
 (1983) med Klaus Schulze - Audentity (EEH Computer/Simmons Drums)
 (1984) med Richard Wahnfried — Megatone (perkusjon)
 (1984) med Hagar Schon Aaronson Shrieve (HSAS) — Through the Fire
 (1984) med Roger Hodgson — In the Eye of the Storm
 (1993) med Jonas Hellborg og Buckethead — Octave of the Holy Innocents
 (1995) med Shawn Lane, Jonas Hellborg, Bill Frisell & Wayne Horovitz
 (1997) med ex-Santana members — Abraxas Pool
 (2004) med Revolution Void — Increase the Dosage (one track)
 (2016) med Santana — Santana IV

Komponist
 (1971) If Only I Could Remember My Name (David Crosby, eit spor)
 (1984) Transfer Station Blue (med Kevin Shrieve & Klaus Schulze, spelt inn 1979–83)
 (1989) Big Picture (med David Beal)
 (1989) Stiletto (med Mark Isham, David Torn, Andy Summers, & Terje Gewelt)
 (1989) The Leaving Time (med Steve Roach)
 (1994) Fascination (med Bill Frisell & Wayne Horvitz)
 (1995) Two Doors (Door 1 med Jonas Hellborg & Shawn Lane) (Door 2 med Bill Frisell & Wayne Horvitz)
 (2005) Oracle (med Amon Tobin) tilgjengeleg på iTunes
 (2006) Drums of Compassion  (med Jeff Greinke, Jack DeJohnette, Zakir Hussain, & Airto Moreira)

Produsent
 (1998) Douglas September — Ten Bulls (produsent)
 (2007) AriSawkaDoria — Chapter One (medprodusent)
 (2009) Sam Shrieve — «Bittersweet Lullabies» (produsent)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michael Shrieve» frå ,  den 14. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettside

USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske elektroniske musikarar
Santana-medlemmar
Hagar Schon Aaronson Shrieve-medlemmar
Musikarar frå San Francisco
Rock and Roll Hall of Fame
USA-amerikanske trommeslagarar
Handball-VM 2015 for menn

Verdsmeisterskapen i handball 2015 for menn vart avvikla i dagane frå 15. januar til 1. februar 2015 i Qatar. Til saman 24 land deltok i turneringa. Frankrike vann VM-gull for femte gong etter finalesiger 25-22 mot vertslandet Qatar, som sikra seg si aller fyrste VM-medalje.

Bahrain og Dei sameinte arabiske emirata valgte å trekkje seg frå verdsmeisterskapen 7. november 2014. Island fekk plassen til Dei sameinte arabiske emirata i gruppe C og Saudi-Arabia fekk plassen til Bahrain i gruppe D.

Gruppespelet

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

President's Cup

Plasseringskampar om 21.- til 24.-plass 

Kamp om 23.-plass

Kamp om 21.-plass

Plasseringskampar om 17.- til 20.-plass 

Kamp om 19.-plass

Kamp om 17.-plass

Sluttspelet

Åttandedelsfinalar

Kvartfinalar

Plasseringskampar om 5.- til 8.-plass 

Kamp om 7.-plass

Kamp om 5.-plass

Semifinalar

Bronsefinale

Finale

Sjå òg 
 Handball-VM 2015 for kvinner

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle nettsida til Handball-VM 2019
 Den offisielle nettsida til IHF

 
Handball-VM
Sport i 2015
Sport i Qatar
Idrettstilskipingar i Qatar
Eyvind Mehle

Eyvind Mehle (fødd 1895 i Stavanger, død 15. juli 1945 i Sverige) var ein norsk journalist, dramatiker, kringkastingsmann, nazikolloboratør og NS-ideolog. Han vart døpt Eyvind Mæhle, men endra etternamet i 1930. Frå september 1940 til desember 1943 var han programdirektør i NRK. Ei periode var han NRKs øvste sjef.

Liv og arbeid 

Eyvind Mehle blei ansatt i Kringkastingsselskapet A/S i 1925. Éin av hans spesialiteter var halvtimelange foredrag i form av reiseskildringer. Mehle blei medlem av Nasjonal Samling i 1933 og virket som partiets pressetalsmann i nokre år.

Den 9. april 1940 invaderte det nazistiske Tyskland Norge og tysk okkupasjon fulgte. 28. september 1940 vart han utnemt til direktør for verbalsendinga i NRK. Som éin av to programdirektører (den andre var Edvard Sylou-Kreutz) vart Mehle betrakta som etterfølgeren til førkrigstidens riksprogramsjef Olav Midttun, til tross for at han var underordna riksfullmektig Wilhelm Frimann Koren Christie.

Kommandolinjen fungerte ikke godt. Selv om det var ein viss rivalisering mellom Mehle og Sylou-Kreutz, var den sterkeslte rivalisering mellom Mehle og Christie. I starten måtte Mehle gi Christie tiltredelsestalen, fordi han hadde begrenset kjennskap til NRK. I ein breiare samanheng var Mehle en germanofil Hitler-tilhenger, mens Christie var en norsk-nasjonalistisk Quisling-tilhenger. I tillegg vakte Christies frimureri harme. Mehle intrigerte ved å sette Christie opp mot Abteilung Rundfunk i Reichskommissariat Norwegens avdeling for folkeopplysning og propaganda. Han behandla også sine underordnede dårlig og trua dei ansatte både med pistol og represalier frå sine vener i det tyske militæret. Mehle viste tegn på paranoia og generell mental ustabilitet.

Våren 1941 vart Mehle fører for NS-partigruppa ved NRK. Etter ei stund førte Mehles personlige antagonisme ham til å søke ein anna stilling. Mehle blei utnemt t til professor i pressevitenskap ved det nazistyrte Universitetet i Oslo i 1944, men undervisninga blei stengd frå november året før. 1. juli 1944 skreiv han brev til Quisling og melde seg ut av partiet.

Rundt slutten av  andre verdskrig, i mai 1945, flyktet Mehle til Sverige der han etter hvert vart internert i Helsingmo leir. 15. juli samme år druknet han der.

I 1995 laga Magne Lindholm radiodokumentaren Quislings herold om Mehle.

Hørespill 

 (Hørespillet ble også utgitt som bok i forbindelse med Quislings 55-årsdag 1942)

Referanser 

Folk frå Stavanger
Døde ved sjølvmord
Medlemmar av Nasjonal Samling
Døde i 1945
Fødde i 1895
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Lars Akerhaug

Lars Akerhaug () er ein norsk journalist og sakprosaforfattar. Han har arbeidd som journalist for Minerva og Dagen, og har særleg skrive om islamsk ekstremisme. Frå 1. januar 2019 er han redaksjonssjef i Resett.

Akerhaug har studert arabisk og islam ved Universitetet i Oslo og har budd i Egypt og Syria. Han har tidlegare skrive for VG og Aftenposten og dessutan for Dagen og Journalisten. I 2013 gav han ut ei bok om jihadisme i Noreg, og i 2015 ei bok om Al-Shabaab-terroristen Hassan Dhuhulow. I 2016 gav han ut boka Siste jul i Kairo som handlar om kåra til kristne i Midt-Austen. I 2018 var han skuggeforfattar for Sylvi Listhaug-boka Der andre tier. 

Akerhaug har bakgrunn frå venstresida i norsk politikk. Han har vore medlem av AKP og internasjonal leiar i Raud Valallianse. På midten av 2000-talet var han leiar i Komiteen for et fritt Irak.

Referansar

Litteratur 

 Norsk jihad : muslimske ekstremister blant oss Kagge forlag, 1. utg. 2013 ISBN 9788248914457 
 En norsk terrorist : portrett av den nye ekstremismen Kagge 2015 ISBN 9788248916666
 Siste jul i Kairo – en fortelling om de kristne i Midtøsten Dreyers 2016
 Der andre tier med Sylvi Listhaug Kagge 2018 ISBN 9788248922650

Bakgrunnsstoff  
 Artikler av Lars Akerhaug på Minerva 
  

Folk frå Bærum
Norske journalistar
Norske sakprosaforfattarar
Holmenkollrennet 1971

Holmenkollrennet 1971 fann stad tida 11. til 14. mars 1971 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 11. mars

50 km 

Dato: 13. mars

Kombinert

Hopprenn 

Dato: 14. mars

Kvinner

10 km

Dato: 11. mars

3 x 5 km stafett 

Dato: 11. mars

Kjelder
Arbeiderbladet 12. mars 1971
Arbeiderbladet 15. mars 1971

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1971
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Furness

Furness (uttalt ) er ei halvøy og ein region i Cumbria i nordvestlege England. Saman med Cartmel-halvøya danna ho North Lonsdale, ein historisk eksklave av grevskapet Lancashire.

Furnesshalvøya er også kjend som Low Furness, og huser landsbyar, jordbruksland og lågtliggande heier. Ytst på halvøya ligg industribyen Barrow, eller Barrow-in-Furness.

Vest for halvøya ligg estuaret til River Duddon og i aust ligg River Leven og Morecambe Bay. Den større regionen Furness omfatta halvøya og eit område kjend som High Furness, ein høvesvis fjellendt og grisgrendt del av England. Dette området strekkjer seg inn i landet til Lake District, og omfattar Furness Fells. Innlandsgrensa til regionen blir danna av elvene Leven, Brathay og Duddon og innsjøen Windermere. Like sør for halvøya ligg den atten kilometer lange Walney Island og fleire andre mindre øyer.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Furness» frå ,  den 15. januar 2019.  
 

Geografi i Cumbria
Halvøyar i England
Holmenkollrennet 1972

Holmenkollrennet 1972 fann stad dagane 10. til 12. mars 1972 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 10. mars

50 km 

Dato: 11. mars

Kombinert

Hopprenn 

Dato: 12. mars

Kvinner

5 km

Dato: 10. mars

10 km

Dato: 11. mars

Kjelder
Arbeiderbladet 11. mars 1972
Arbeiderbladet 13. mars 1972

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1972
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Cucumber

Cucumber er eit programvareverktøy som programmerarar bruker for programvaretesting.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cucumber» frå ,  den 15. januar 2019.

Bakgrunnsstoff 
 
 At the Forge - Cucumber, av Reuven M. Lerner i Linux Journal
 Agile 2009 - Aslak Hellesoy - Cucumber test framework, podcast av Bob Payne og Aslak Hellesøy
 Cucumber: The Latest in Ruby Testing , av Mike Gunderloy
 Specflow, Cucumber in .NET

Programmering
Blind Willie Johnson

Blind Willie Johnson () var ein amerikansk bluessongar og gitarist frå Texas. Han var kjend for ei sterk og energisk baytonrøyst og eit finurleg gitarakkompagnement som omfatta bruk av slide.

Liv
Johnson skal ha blitt blinda som sjuåring, då stemora hans slengde lut i ansiktet under ein krangel med far hans. Han blei gatemusikant, ein av få måter ein blind mann kunne forsørga seg sjølv. Johnson var sterkt religiøs. Musikken hans har sterke innslag av gospel og spirituals, og han blanda opptredenane sine preiker.

Mellom 1927 og 1930 spelte Johnson inn 30 songar for Columbia Records. Nokre av dei best kjende er «Jesus Make up My Dying», «God Don't Never Change», «Dark Was the Night, Cold Was the Ground», «Soul of a Man» og «It's Nobody's Fault but Mine». Fleire av desse songane er seinare blitt spelte inn av av artistar som Bob Dylan, Eric Clapton, Ry Cooder, Led Zeppelin, Peter, Paul and Mary og Tom Waits.

Musikkdøme

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blind Willie Johnson» frå ,  den 15. januar 2019.  
 

USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
Blinde musikarar
Folk frå Washington County i Texas
Musikarar frå Texas
Amos Oz

Amos Oz, fødd Klausner, () var ein israelsk forfattar og journalist frå Jerusalem, professor i hebraisk litteratur ved Ben-Gurion-universitetet i Beer Sheva.

Oz skreiv 40 bøker i ulike sjangrar; romanar, noveller, essays og barnebøker. Verk av Oz er omsett til 45 språk, fleire språk enn nokon anna iraelsk forfattar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Amos Oz» frå ,  den 15. januar 2019.  
 

Israelske forfattarar
Folk frå Jerusalem
Wim Kok

Willem Kok, kjend som Wim Kok, () var ein nederlandsk politikar frå Krimpenerwaard. Han var frå 1994 til 2002 statsminister i Nederland.

Kok var leiar av eit sosialistisk fagforbund frå 1972 til -76. Då det same forbundet i 1976 slo seg saman med eit katolskleidd fagforbund, tok han over som leiar av det nye forbundet, ein posisjon han hadde til 1985. Frå 1986 representerte han arbeidarpartiet PvdA i nasjonalforsamlinga. Same året vart han vald til leiar av partiet. Perioden 1989-94 var han finansminister i ei koalisjonsfregjering leidd av Ruud Lubbers.

Den 22. august 1994 vart Kok utnemnd til statsminister i Nederland. Dei neste åtte åra stod han i spissen for ei koalisjonsregjering beståande av PvdA og liberalkonservative VVD og sosialliberale Democrats 66. Kok-koalisjonen heldt fram etter valet i 1998. Regjeringa førte ein pragmatisk og konsensusorientert politikk. Kok-regjeringa gjekk av 22. juli 2002, delvis grunna i sterk offentleg kritikk for handteringa av kringsetjinga av Srebrenica i 1995. Kok gjekk frå formannsrolla i PvdA i desember 2001.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wim Kok» frå ,  den 15. januar 2019.  
 

Nederlandske statsministrar
Nederlandske politikarar