alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Viljo Revell

Viljo Revell () var ein finsk arkitekt. Revell er eit av dei store namna i finsk arkitektur, og han oppnådde òg stor internasjonal heider. Rådhuset i Toronto i Canada er det meste kjende verket hans utanfor Finland. 

Revell gjekk ut frå gymnaset i Vasa i 1928 og vart ferdig arkitekt frå Tekniska högskolan i Helsingfors i 1937. I 1941 gifta han seg med Maire Myntti, og dei fekk tre døtrer som vart fødd 1942, 1943 og 1945.

Bygningar teikna av Revell 

 1935 – Glaspalasset i Helsingfors
 1941 – Minnesmerke i Tammerfors for soldatar som fall under vinterkrigen
 1948 – Hotell Palace i Helsingfors
 1951 – Mejlans folkeskole i Helsingfors
 1952 – Kauhajoki gymnasium i Kauhajoki
 1953 – Tårnhus i Hagalund i Esbo
 1955 – Kudeneule i Hangö
 1957 – Vatiala kapell i Tammerfors
 1957 – Villa for Marie-Louise og Gunnar Didrichsen, Didrichsens konstmuseum, tilbygg 1964, Granö i Helsingfors
 1958 – Tårnhusa i Hagalund, «Lommelerkene», i Esbo
 1959 – Sauna Johnson i Wisconsin i USA.
 1960 – Korvhuset i Helsingfors
 1960 – KOP-triangelen i Åbo
 1961 – KOP i Lahtis
 1962 – Vasa sentrumsplan i Rewell Center
 1962 – Vasstårn i Hagalund i Esbo
 1962 – Peugeot i Buenos Aires (ikkje oppført)
 1966 – Rådhuset i Toronto i Canada

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Viljo Revell» frå ,  den 17. september 2016.

Bakgrunnsstoff 
 Viljo Revell i Biografiskt lexikon för Finland
 Didrichsens konstmuseums artikel om Revell 

Finske arkitektar
Folk frå Vasa
Johan Sigfrid Sirén

Johan Sigfrid Sirén () var ein finsk arkitekt. Det best kjende verket hans er Riksdagshuset i Helsingfors, som stod ferdig i 1931.

Sirén tok eksamen som arkitekt 1931. Han var partnar i arkitektbyrået Borg, Sirén & Åberg i åra frå 1918 til 1925. I 1931 etablerte han sitt eige arkitektbyrå. Sirén var òg professor i arkitektur ved Tekniska högskolan i Helsingfors i 1931-57.

Sonen, Heikki Siren, og svigerdottera, Kaija Siren, var òg kjende arkitektar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Johan Sigfrid Sirén» frå ,  den 17. september 2016.  
 

Finske arkitektar
Ringsaker prestegard

Ringsaker prestegard ligg like sørvest for Ringsaker kyrkje i Ringsaker kommune i Innlandet.

Både prestegarden og kyrkja har røter attende til mellomalderen. Hovudbygningen er eit laftebygg i to etasjar med ståande panel. Bygningen vart oppført for sokneprest Christopher Anker i 1747–48 etter at den førre bygningen brann i 1746. Han har kjellarrom frå mellomalderen og vart vesentleg endra omkring midten av 1800-talet. Forpaktarbustaden er eit laftebygg i to etasjar frå siste halvdel av 1700-talet. Begge bygningane er freda, og det finst òg driftsbygningar. Hageanlegget vert av Riksantikvaren datert til andre kvartal av 1800-talet.

Kjelder 
 
 Ringsaker prestebolig hos Opplysningsvesenets fond
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Ringsaker
Byggverk i Ringsaker
Gardar i Innlandet
Freda bygg i Innlandet
Svartsteinvendar

Svartsteinvendar (Arenaria melanocephala) er ein liten vadefugl i snipefamilien. Han er ein av to artar av steinvendarar i slekta Arenaria, systerarten er steinvendar, Arenaria interpres, med ei sirkumpolar utbreiing. Svartsteinvendar lever langs vestkysten av Nord-Amerika og hekkar berre i Alaska.

Skildring  

Svartsteinvendar har storleik som systerarten, er 22-25 centimeter lang og veg 100-170 gram. Det svarte, relativt korte nebbet er kileforma. Beina og føtene er gråbrune med eit raudleg skjer. Fjørdrakta er stort sett i svart og kvitt. Individa som hekkar i sesongen har svart hovud og bryst, ein stor kvit flekk mellom nebbet og auget, ei kvit stripe over auget og kvite flekker på sidene av brystet. Oversida er mørk brun til svart med bleike frynsar på fjørene. Buken og undergumpen er kvite. I flukt viser dei kvite teikningar venger, kvitt frå halen til korsryggen med eit breitt svart endeband på halen og eit mørkt band over overgumpen. 

Hofuglar er i gjennomsnitt litt større enn hannar og har mindre kvit flekk ved nebbrota i hekkedrakta.

Ikkje-hekkedrakta manglar dei kvite områda på hovud og bryst, desse områda blir mest einsfarga mørkebrune.  Ungfuglar liknar vaksne i vinterdrakta, men er bleikare og kan ha bleikare farge på basen av nebbet. 

Svartsteinvendar har ei rekkje ulike læte, varslar med ei rallande trille som kan høyrast gjennom heile året. 

Mens arten steinvendar kan treffast globalt på dei fleste kystar mellom den nordlege vendekrinsen og ca. 50 grader sør, er har svartsteinvendaren utbreiing avgrensa til stillehavskysten av Nord-Amerika. 
Han hekkar i det vestlege Alaska frå Alaskahalvøya i sør til Point Hope i nord. Hovudtyngda, ca. 85 % av populasjonen, hekkar i Yukon-Kuskokwim-deltaet. Vinterkvarteret for arten er stillehavskysten i Nord-Amerika frå det sørlege Alaska sørover så langt som til Baja California og Sonora i Mexico. Under trekket kan dei ein sjeldan gong treffast i innlandet. Dei hekkar vanlegvis i våte enger nær kysten, men i enkelte område kan dei ha hekkestader vidare innover langs elvebreidder og ved innsjøar. Om vinteren er det typiske habitatet steina kystar, men dei beitar òg på strender, mudderbankar og på menneskeskapte strukturar som brygger og moloar.  

Dei lever hovudsakleg av virvellause dyr, spesielt krepsdyr og blautdyr om vinter og av insekt i hekkesesongen. Dei kan òg ete av frø, egg og kadaver. Han nyttar nebbet til å snu steinar, algematter og andre objekt for å få fram skjulte byttedyr. Nebbet nyttast òg til å opne skjel eller hakke i stykker skjel.

Populasjonen er estimert til 76 000–114 000 og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Black Turnstone» frå ,  den 18. september 2016.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

snipefamilien
Fuglar i den nearktiske regionen‎
Tøffeldyr

Tøffeldyr (Paramecium) er ei gruppe eincella organismar.
Dei har namnet frå si noko tøffel-aktige form.
Dei vert 50-350 mikrometer lange og er kledd med flimmerhår. Dei sym ved å laga bølgjande rørsler med flimmerhåra. 
Viss dei vert forstyrra, snur dei symjerørsla.
Dei er vanlege i stillestående vatn.
Tøffeldyr lever stort sett av bakteriar.

Artar

 Paramecium aurelia
 Paramecium bursaria
 Paramecium calkinsi 
 Paramecium caudatum
 Paramecium duboscqui 
 Paramecium jenningsi
 Paramecium micronucleatum
 Paramecium multimicronucleatum
 Paramecium nephridiatum 
 Paramecium pentaurelia
 Paramecium polycaryum
 Paramecium primaurelia
 Paramecium putrinum
 Paramecium tetraurelia
 Paramecium woodruffi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tøffeldyr» frå ,  den 18. september 2016.  

Eukaryotar
Tygel på fuglar

Tygel (bokmål: tøyle) er ein term som ein nyttar til å skildre draktmønster hos fuglar, og refererer til området mellom auget og nebbasen. Eit tyglestrek er eit farga strek, ljust eller mørkt, som går gjennom auget. Tyglestrek er synonymt med «augestrek».

Samansettingsforma 'tygle' er nytta som skildrande ledd i fuglenamn på norsk. Desse er:  
 Tygleterne, Onychoprion anaethetus, Bridled Tern, Scopoli, 1786, (LC)
 Tyglepapegøye, Tanygnathus gramineus, Black-lored Parrot, Gmelin, 1788, (VU)
 Gultygleamazon, Amazona xantholora, Yellow-lored Parrot, Gray, 1859, (LC)
 Kvittyglemaurpitta, Hylopezus fulviventris, White-lored Antpitta, Sclater, 1858, (LC)
 Kvittyglestifthale, Synallaxis albilora, White-lored Spinetail, Pelzeln, 1856, (LC)
 Rusttyglebladdansar, Phylloscartes flaviventris, Rufous-lored Tyrannulet, Hartert, 1897, (LC)
 Gultygletodityrann, Todirostrum poliocephalum, Gray-headed Tody-Flycatcher, Wied, 1831, (LC)
 Kvittygleplystrar, Colluricincla harmonica, Gray Shrikethrush, Latham, 1801, (LC)
 Tyglepirol, Oriolus albiloris, White-lored Oriole, Ogilvie-Grant, 1894, (LC)
 Tygleflugeskvett, Tregellasia capito, Pale-yellow Robin, Gould, 1852, (LC)
 Tyglemeis, Baeolophus wollweberi, Bridled Titmouse, Bonaparte, 1850, (LC)
 Tyglebørstebylbyl, Bleda notatus, Lesser Bristlebill, Cassin, 1857, (LC)
 Tygleapalis, Apalis karamojae, Karamoja Apalis, van Someren, 1921, (VU)
 Svarttyglegrassongar, Cisticola nigriloris, Black-lored Cisticola, Shelley, 1897, (LC)
 Nakentyglebrillefugl, Woodfordia superciliosa, Bare-eyed White-eye, North, 1906, (LC)
 Tyglebrillefugl, Zosterops conspicillatus, Bridled White-eye, Kittlitz, 1832, (EN)
 Tygleskrikjetrast, Turdoides sharpei, Black-lored Babbler, Reichenow, 1891, (LC)
 Tyglesolitærtrast, Myadestes occidentalis, Brown-backed Solitaire, Stejneger, 1882, (LC)
 Tygletrast, Turdus amaurochalinus, Creamy-bellied Thrush, Cabanis, 1850, (LC)
 Tygleblomsterfugl, Dicaeum nigrilore, Olive-capped Flowerpecker, Hartert, 1904, (LC)
 Tygletanagar, Nemosia pileata, Hooded Tanager, Boddaert, 1783, (LC)
 Tyglesporv, Peucaea mystacalis, Bridled Sparrow, Hartlaub, 1852, (LC)

Referansar
Artsdatabanken (2015). Artsnavnebasen. Norsk taksonomisk database. Besøkt på http://www.artsportalen.artsdatabanken.no/ den 18. september 2016

Notar

Fugleanatomi
Fransiskanarklosteret i Konghelle

Fransiskanarklosteret i Konghelle låg aust i mellomalderbyen Konghelle i dåverande Båhuslen i Noreg. Delar av ruinane er i dag synlege over bakkenivå, medan resten enno truleg ligg i grunnen.

Klosteret vart grunnlagt i regjeringstida til kong Magnus Lagabøte, det vil seia etter 1263, men før 1272, då vi veit det vart halde eit møte i klosteret.

Klosteret vart nedlagt etter reformasjonen, og i 1532 vart det brent ned under stridene mellom Frederik I og Christian II. Seinare vart det henta stein frå ruinane for å byggja på Båhus festning.

Restane av klosteret vart funne i 1862, og klosteret og den tilhøyrande kyrkja vart arkeologisk undersøkt i 1953-54. Kyrkja var bygd av teglstein, og var ca. 35 m lang og ca. 11 m brei, med ei polygonal koravslutning som viser at koret hadde kvelv. Kyrkja har hatt eit tilbygg mot nord i den austre delen. Klosterbygningane har lege sør for kyrkja. Klosterkyrkja vart graven heilt fram, til liks med eit par av bygningane sør for denne. Store delar av anlegget ligg truleg enno under markoverflata.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fransiskanerklosteret i Konghelle» frå ,  den 18. september 2016.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Fransiskanerklosteret i Kunghålla, hos Katolsk.no

Klosterruinar
Kloster i Noreg
Kulturminne i Sverige
Jonsklosteret i Bergen

Jonsklosteret var eit augustinarkloster som låg i området ved Strandgata og Markeveien på sørsida av Vågen i Bergen.

Klosteret var vigd til Johannes Døypar. Det vart truleg grunnlagt ca. 1150, men er fyrste gong omtalt i 1208. Ein veit at klostret var i økonomiske vanskar frå 1300-talet og utover, og på grunn av problem etter svartedauden var klosteret truleg ute av drift frå 1400-talet av. I 1450 vart klostergodset overteke av domkyrkja. Truleg brann klosteret ned ved bybrannen i 1489. Den tilhøyrande kyrkja vart tydelegvis ståande nokoleis uskadd, og ho må ha vore i bruk fram til 1552, då borgarane i byen fekk området for å byggja rådhus. Dette vart det ikkje noko av og restane av kyrkja vart ståande som ruin som endeleg vart fjerna på 1700-talet.

I 1823 laga L.D. Klüver ei oversiktsskisse av dei få restane som var igjen. Kyrkja vart lokalisert ved graving i 1895, men det er få voner om at det mange leivningar igjen av klosteret.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Jonsklosteret i Bergen» frå ,  den 18. september 2016.

Bakgrunnsstoff
 Jonsklosteret i Bergen hos Store norske leksikon
 Jonsklosteret i Bergen hos katolsk.no

Kloster i Noreg
Kulturminne i Bergen
Monegaskisk

Monegaskisk er eit romansk språk eller dialekt av ligurisk. Monegaskisk er eit [[offisielt språk] i lilleputtstaten Monaco, der det blir undervist i på skulane.

Monegaskisk er ein del av det vestromanske dialektkontinuumet. Som alle liguriske mål stammar monegaskisk frå nord-italienske mellomalderspråk. Fransk og nærskylde galloromanske språk har hatt ein del innverknad på ordforråd, grammatikk og syntaks.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monégasque dialect» frå ,  den 18. september 2016.  
 

Romanske språk
Språk i Frankrike
Språk i Monaco
Dominikanarklosteret i Bergen

Dominikanarklosteret i Bergen er eit tidlegare kloster i Bergen som  låg inne på noverande Bergenhus festning, på nordsida av Håkonshallen. Klosteret er berre kjend frå skriftlege kjelder, og ein har ikkje funne spor av det i moderne tid.

Historie 
Klosteret vart grunnlagt ein gong mellom 1243 og 1247, i regjeringstida til Håkon Håkonsson. Det er fyrste gong omtalt i 1247. Truleg var det opphavleg bygd av tømmer, men i 1500 er det tale om at ei murkyrkje er under oppføring og samstundes fleire murbygningar i klosteret. Eit riksrådmøte vart halde i klosteret i 1524. I 1528 brann klosteret ned til grunnen. Det er sidan ikkje funne restar av anlegget.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dominikanerklosteret i Bergen» frå ,  den 18. september 2016.  
 

 Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Dominikanerklosteret i Bergen, hos Katolsk.no
 Dominikanerklosteret, hos Bergen byleksikon

Kloster i Noreg
Kulturminne i Bergen
Dominikanarklosteret i Trondheim

Dominikanarklosteret i Trondheim låg ved krysset mellom Kjøpmannsgata og Bruveita i Trondheim sentrum. Det vart grunnlagt ein gong før 1234, og er hyppig omtalt i skriftlege kjelder gjennom mellomalderen. Truleg har anlegget forfalle relativt raskt etter reformasjonen, men det vert nemnt at det unngjekk å gå med i bybrannen i 1531.

Ved tilfeldig graving i området er det fleire gonger registrert funn av murfundament, men funna er vanskelege å tolka. Det er mogleg at kyrkja har lege parallelt med og vest for Bruveita, og at kora har lege ute i det som no er Kjøpmannsgata. Murane i Bispegata 4 kan vera deler av klosterfløyene.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dominikanerklosteret i Trondheim» frå ,  den 18. september 2016.

Bakgrunnsstoff 
  
 Lunde, 0. (1977): Trondheims fortid i bygrunnen. Trondheim. (Riksantikvarens skrifter, nr. 2) s. 216-218.
Kulturminne i Trondheim
Tidlegare kloster i Noreg
Norsk mellomalderarkitektur
Olavsklosteret i Oslo

Olavsklosteret i Oslo vart grunnlagt i 1239, då kong Håkon Håkonsson gav dominikanarane ei tomt like nord for Halvardskyrkja. Her stod allereie Olavskyrkja, som var bygd nokre tiår tidlegare. Dette skulle verta klosterkyrkja i det nye anlegget, og ho vart bygd om for å passa til dominikanarane sine spesifikasjonar. Truleg vart dei første bygningane bygd i tre, og vart etter kvart erstatta med murbygningar. På byrjinga av 1300-talet har truleg heile anlegget i mur stått ferdig.

Utforming 
Dominikanarordenen hadde strenge krav til utforminga av klostera sine. Grunnplan og rominndeling låg fast, og skulle vera den same i alle klostera til ordenen. Blant anna skulle klosterkyrkja utgjera nordfløya i anlegget. Problemet var at det ikkje var plass på sørsida av Olavskyrkja; her er det berre nokre få meter over til Halvardskyrkja, domkyrkja i byen. Klostret måtte difor byggjast nord for kyrkja, og dermed måtte han liggja i sørfløya. Dette vart omgått ved at dominikanernes plankonsept vart speglvendt.

Avvikling 
Ved reformasjonen i Danmark-Noreg vart klosteret avvikla, og steinbygningane i det gamle Oslo vart i stor grad nytta som steinbrot ved utbetringar av Akershus slott og festning. Bispeborga forfall, men delar av Olavsklosteret har tydelegvis vore betre bygd enn vanleg, og stod nærast intakt. På midten av 1500-talet flytta difor biskopen over til austfløya av Olavsklosteret. Her vart han buande heilt opp til vår eiga tid, og bispegarden vart etter kvart om- og påbygd. Men tre av romma i første etasje er verna, og er dei einaste ståande bygningselementa som er igjen frå det gamle Oslo.

Arkeologiske undersøkingar 
I 1836 hadde Abraham Spenning høyrt at det skulle finnast ein underjordisk gang mellom bispegården og Halvardskyrkja. Han freista å grava for å finne denne, men fant berre svære murfundament. Riksarkivar Christian Lange kopla opplysningane til Spenning med det ein visste om Olavsklosteret, og gjekk ganske rett ut frå at desse murane hadde ei tilknyting til dette. Spenning si graving vart følgt opp av Nicolay Nicolaysen. Han fekk lov til å opna ein del mindre felt i hagen til bispegarden, og kunne ut frå dei skissera ein grunnplan for klosteret.

På byrjinga av 1920-talet byrja NSB arbeida med to tunnelar gjennom Gamlebyen. I forkant av dette vart det organisert arkeologiske undersøkingar leia av Gerhard Fischer. Delar av klosteret vart gravne ut og seinare rekonstruerte. I 1928 kosta Oslo kommune på ei utgravning i klosteret, seinare vart det fleire mindre utgravningar fram til 1967. Først då var heile klosteret fullt undersøkt.

Ruinane av Olavsklosteret vart fullrestaurert i 2011, og inngår som del av Ruinparken i Gamlebyen.
Olavsklosteret er eit kulturminne og har nummer 22323 i Kulturminnebasen til riksantikvaren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olavsklosteret i Oslo» frå ,  den 18. september 2016.  
 

 Referansar

Bakgrunnsstoff
 Alf Tore Hommedal: Olavsklosteret i Oslo. Eit dominikanarkloster frå høgmellomalderen. Fortidsminnesmerkesamskipnaden sin Årbok 1987 s. 129-54
  
 Dominikanerklosteret i Oslo, hos Katolsk.no

Tidlegare kloster i Noreg
Klosterruinar
Kulturminne i Oslo
Gulbrand Alhaug

Gulbrand Alhaug () er ein norsk namneforskar og professor emeritus i språkvitskap ved Universitetet i Tromsø.

Alhaug studerte ved Universitetet i Bergen. Han har særleg forska på personnnamn, og har gjeve ut verka Fornamn i Noreg frå 1900 til 1975 i 2004 og Norsk fornavnleksikon i 2011.

Bibliografi 
 Fornamn i Noreg frå 1900 til 1975. Oslo: Novus forlag, 2004.
 Norsk førenamnleksikon. Oslo: Cappelen Damm, 2011.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gulbrand Alhaug» frå ,  den 18. september 2016.

Bakgrunnsstoff

 Presentasjon ved UiT

Norske namneforskarar
Professorar ved UiT Noregs arktiske universitet
Synnøve des Bouvrie

Synnøve des Bouvrie () er ein norsk akademikar som er professor i gresk og latin ved universitetet i Tromsø.

Synnøve des Bouvrie studerte ved universitetet i Leiden frå 1963 til 1970, og vart dr. philos. med ei avhandling om kvinner i den greske tragedien i 1988. I 1972 vart ho tilsett ved universitetet i Tromsø, frå 1990 som professor. Ho var dessutan leiar for Det norske instituttet i Athen frå 1999 til 2002. I 2006 vart ho leiar for Academia Borealis.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Synnøve des Bouvrie» frå ,  den 18. september 2016.  
 

Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Professorar ved UiT Noregs arktiske universitet
Grue prestegard

Grue prestegard (Søndre Skulstad) ligg eit par kilometer unna kyrkja, nær den staden der kyrkja stod fram til brannen i 1822. Kyrkja vart oppført på grunnen til prestegarden i mellomlalderen, men kyrkjestaden vart flytta etter brannen.

Hovudbygningen vart oppført i 1775. Det er eit laftebygg i to etasjar, ein typisk embetsmannsgard av si tid. Inngangspartiet vart flytta ved ei totalrenovering i 1960-åra, og det har òg tidlegare på 1900-tallet vore gjort om på bygningen. Omkring 1970 vart den gamle drengstua riven, og ein garasje vart oppført. Hovudbygningen er freda saman med eit stabbur frå 1800-talet som ikke lenger er eigd av Opplysningsvesenets fond.

Fotnotar

Kjelder 
 Opplysningsvesenets fond 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Grue
Byggverk i Grue
Gardar i Innlandet
Freda bygg i Innlandet
Sør-Odal prestegard

Sør-Odal prestegard eller Strøm prestegard ligg rett vest for Strøm kyrkje.

Både kyrkja og prestegarden har røter attende til mellomalderen. Bygningane på prestegarden er av varierande alder. Hovudbygningen frå 1818 er eit laftebygg i to etasjar med ståande panel utvendig. Stilen er empire. Forpaktarbustaden er rekna for å vere frå litt før midten av 1800-talet, og stabburet er frå 1791. Bryggarhuset er frå 1920-åra, og ein driftsbygning er oppført i 1924. Det finst òg vognskjul og smie. Garden er i drift som forpaktingsbruk.

Prestegarden er rekna for å ha høg kyrkjeleg kulturverdi. Ei rekkje av bygningane er freda.

Kjelder 
 Sør-Odal prestebolig  hos Opplysningsvesenets fond
 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Sør-Odal
Byggverk i Sør-Odal
Gardar i Innlandet
Freda bygg i Innlandet
Åmot prestegard

Åmot prestegard ligg på austsida av Koppangveien på Rena, eit stykke nord for stasjonen og kyrkja.

Hovudbygningen ligg heilt i sør på prestegardsområdet, medan driftsbygningen i aust strekkjer seg eit stykke nordover. Vest på tunet er borgstove (sidebygning), vognskjul og forpaktarbustad.

Hovudbygningen er ein tømmerbygning i to etasjar med panel som ein trur vart oppført midt på 1800-talet. Borgstova er rekna for å vere frå overgangen mellom 1700- og 1800-talet. Desse to bygningane er freda.

Prestegarden har i periodar vore brukt til andre førermål enn prestebustad, t.d. ungdomsklubb, og har bore preg av slitasje.

Prestegarden vart sist brukt som prestebustad i 2014, og vart lagt ut for sal i 2015.

Fotnotar

Kjelder 
 OVFs salgsprospekt for Åmot prestegard

Bakgrunnsstoff
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Åmot
Skåre kyrkje

Skåre kyrkje er ei åttekanta kyrkje frå 1858 i Haugesund kommune i Rogaland fylke.

Byggverket er i tre og har 450 plassar (Rasmussen oppgir 550 plasser). Kyrkjeklokkene frå den forrige Skåre kyrkje blei brukt i den nye. Kyrkja blei utvida i 1972. Den har ei defekt kyrkjeklokke frå mellomlalderen, ei frå 1621 og tre frå 1973. Altertavla er frå 1858, orgelet er frå 1958. Eit dåpsfat er frå 1627. Kyrkjerommet har galleri.

Haugesund fekk kjøpstadsrettar i 1854 og blei skilt ut frå Torvastad. I 1879 blei Haugesund og Skåre slått saman til eitt prestegjeld og i 1958 blei Skåre herred ein del av Haugesund kommune.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Åttekanta kyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Kyrkjer i Haugesund
Kyrkjer i Haugaland prosti
Christian H. Grosch
1858 i Noreg
Kulturminne i Haugesund
Jevnaker prestegard

Jevnaker prestegard (gnr. 140) ligg rett søraust for Jevnaker kyrkje, på motsett side av E16.

Prestegarden si historie går langt attende i tid, og garden har vore hovudbølet i eit gods som med parsellar og husmannsplassar kan ha vore så stort som 3800 mål. Det første teglverket i området kom i drift i 1776 ved prestegarden.

Den førre hovudbygningen brann i 1713, og eldste del av noverande bygning er truleg oppført like etterpå. Bygningen er sidan utvida med ein bygningsdel frå 1814 som vart sett saman med den eldre hovudbygningen omkring midten av 1800-talet. Hovudbygningen vart omfattande restaurert i 1931.

Av andre bygningar vert bryggarhuset rekna for å vere det eldste. Drengstova er nytta som forpaktarbustad sidan 1906.

Prestegarden er freda. Gardsdrifta er delt frå og seld. I området rundt kyrkja og prestegarden er ei rekkje gravhaugar.

Fotnotar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Jevnaker prestebolig hos Opplysningsvesenets fond
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Jevnaker
Byggverk i Jevnaker
Gardar i Viken
Freda bygg i Viken
Hobøl prestegard

Hobøl prestegard ligg like ved Hobøl kyrkje. Slik har det vore sidan mellomalderen.

Hovudbygningen vart oppført medan Lars Rasch var sokneprest, etter ein brann i 1731. Den austre delen vart gjenoppbygd i 1822. Like søraust for hovudbygningen står forpaktarbustaden frå 1905, og sør for denne står eit lysthus frå 1800-talet.

Hovudbygningen og lysthuset vart freda i 1991. Hageanlegget ved prestegarden vart restaurert til kyrkja sitt 800-årsjubileum i 1995. I 2013 fekk Opplysningsvesenets fond Hobøl kommunes byggeskikkpris for rehabilitering av forpaktarbustaden. Prestegarden er rekna for å ha høg kyrkjeleg kulturverdi.

Kjelder 

 
 Hobøl prestebolig hos Opplysningsvesenets fond
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Indre Østfold
Freda bygg i Viken
Røvik kyrkje

Røvik kyrkje er ei langkyrkje i Røvik på Skålahalvøya i Molde. Kyrkja vart innvigd i 1905 og har 260 sitjeplassar.

Ein god del av inventaret kjem frå gamle Bolsøy kyrkje, som vart riven i 1906. Det gjeld mellom anna altartavla, døypefontwn, preikestolen og kyrkjeklokkene.

Kjelder 
 

 Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Molde
Kyrkjer i Molde Domprosti
Kulturminne i Molde
1905 i Noreg
Røbekk kyrkje

Røbekk kyrkje ligg på Røbekk i Molde. Kyrkja er ei langkyrkje i sveitserstil teikna av Gabriel Smith og innvigd i 1898.

Kyrkja vart bygd som erstatning for den gamle Bolsøy kyrkje, som vart innvigd i 1726 og låg på Bolsøya. Denne vart riven i 1906. Til Røbekk kyrkje høyrer ein prestegard og ein kyrkjegard, som oftast omtala som Røbekk kyrkjegard.

Fotnotar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Bolsøy kyrkjelyd

Kyrkjer i Molde
Kyrkjer i Molde Domprosti
Kulturminne i Molde
Norske kyrkjer frå 1898
Langkyrkjer i Møre bispedømme