alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
South Side of the Sky

«South Side of the Sky» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1971 på albumet Fragile. Songen er skriven av Jon Anderson og Chris Squire. Rick Wakeman var òg med under komponeringa, men måtte av kontraktsmessige årsaker avstå frå kreditering. Songen er 8 minutt og 2 sekund lang.

Struktur 
Songen opnar med lyden av storm, før trommene aggressivt kjem inn. Eit tungt gitarriff og ein enkel bassgang gir eit relativt konvensjonelt rock-lydbilete. Etter to vers blir dette avbrote med ein pianosolo i klassisk stil. Pianoet avsluttar soloen med repeterte moduleringar av eit tema, og resten av instrumenta kjem med. Vokal-harmonium nesten svevar på toppen av musikken. Plutseleg vendast det tilbake til opningsriffet og songen blir avslutta med eit vers i denne rocke-stilen før lyden av stormen vender tilbake. Musikken nærast forsvinn inn i stormen.

Med sine drastiske temposkifte og stilskifte er dette eit godt døme på progressiv rock, der element frå ulike sjangrar og lydeffektar blir blanda og skapar ein ny heilskap. Songen er den mest aggressive på eit elles så «snilt» album med hovudvekt på det melodiske.

I plateomslaget på ny-utgjevinga frå 2003 står det at songen handlar om ein mislukka polar-ekspedisjon som endar med døden for deltakarane. Yes-analytikaren Bill Martin har fundert på om teksten òg kan referere til Vietnamkrigen.

Konsertfremføringar 
«South Side of the Sky» vart berre framført åtte gonger i perioden frå utgjevinga i 1971 til 1974. Etter nesten 30 år utan ei einaste konsertframføring av songen, kom han med på spelelista att i 2002, og har vorte spelt jamleg sidan.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «South Side of the Sky»:
Songs from Tsongas (berre DVD)
Live at Montreux 2003
In the Present – Live from Lyon

Medverkande 
Jon Anderson: vokal
Steve Howe: elektrisk gitar
Chris Squire: bass
Rick Wakeman: Hammondorgel, piano, synthesizer
Bill Bruford: trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «South Side of the Sky» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1971
Songar skrivne av Chris Squire
Songar skrivne av Jon Anderson
Songar produserte av Eddy Offord
Heart of the Sunrise

«Heart of the Sunrise» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve på albumet Fragile i 1971. Songen er skriven av Jon Anderson, Bill Bruford og Chris Squire. Rick Wakeman var òg med under komponeringa, men måtte av kontraktsmessige årsaker avstå frå kreditering. Dette er den lengste songen til albumet, med sine 10 minutt og 35 sekund.

Struktur
Songen startar med eit tema i form av eit bass-riff i 3/4-dels takt. Resten av instrumenta kjem gradvis med på temaet, som etter sekvensen går over til ei slags funk-stil i 4/4-dels takt. Dette «funk»-temaet brytast så av med ein trippel repetisjon av opningstemaet.

Ein mjuk melodi på gitar spelast og blir modulert før første vokale vers. Denne seksjonen startar i 6/8-dels takt, men går snart over i eit nytt tema som blir spelt i 5/8-dels takt. Mot slutten av songen kjem eit collage av dei ulike temaa til songen som byggjer opp mot eit crescendo før songen endar brått.

Konsertversjonar 
Under konsertar blir songen framført stort sett som innspelinga, men med ei lita endring i «funk»-temaet som etterkvart har fått eit reggae-preg. Songen er bandet sitt fjerde mest spelt under konsertar, og finst på fleire av konsertalbuma til bandet.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Heart of the Sunrise»:
 Yessongs 
 Symphonic Live 
 The Word Is Live  
 Yesyears  
 An Evening of Yes Music Plus (med Anderson Bruford Wakeman Howe)
 Live at Montreux 2003
 Union Live
In the Present – Live from Lyon

Medverkande 

Jon Anderson: vokal
Steve Howe: elektrisk gitar
Chris Squire: bass
Rick Wakeman: Hammondorgel, Mellotron, synthesizer
Bill Bruford: trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heart of the Sunrise» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1971
Songar skrivne av Bill Bruford
Songar skrivne av Jon Anderson
Songar skrivne av Chris Squire
Songar produserte av Eddy Offord
Close to the Edge

Close to the Edge er det femte albumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i september 1972. Albumet består av tre lange komposisjonar, der dei to første er inndelt i fleire satsar med eigne titlar. Albumet er nærast ein definisjon av omgrepet progrock.

Albumet kom på tredjeplass på Billboard 200 i USA, og på fjerdeplass plass på UK Albums Chart i Storbritannia.

Bakgrunn

Bandet nyttar her den episke komposisjonsstilen til den ytste grensa si (bokstaveleg talt «close to the edge»), og Yes presenterer her det som blir rekna som dei største kreative høgdepunkta deira. Tekstene er i følgje Jon Anderson inspirert av Herman Hesse-boka Siddhartha, og er sterkt prega av mystikk og andelegheit. «And You And I» og «Siberian Khatru» har sidan utgjevinga vorte spelt på nærast alle av konsertane sine.

Straks etter at albumet var ferdig innspelt sommaren 1972, avgjorde Bill Bruford å forlate bandet. Alan White vart raskt vald som erstattaren til Bruford. White spelar ikkje på albumet, men måtte lære seg det i løpet av tre dagar – før den neste turneen til bandet starta. Bruford tilbaud seg å bli med på dei første konsertane for å «lære opp» Alan White, men White og resten av bandet takka høfleg nei, og det var berre White som spelte trommer på den påfølgjande turneen.

Mottaking
I Q & Mojo Classic Special Edition Pink Floyd & The Story of Prog Rock, hamna albumet på tredjeplassen på lista «40 Cosmic Rock Albums». Albumet er òg omtalt i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Progarchives.com kåra albumet til det beste progrockalbumet gjennom tidene i 2006. Guitar World rangerte albumet på 67. plass på lista deira over dei 100 beste gitar albuma gjennom tidene.

Sporliste

Medverkande 
Jon Anderson – vokal
Chris Squire – bass, vokal
Steve Howe – gitarar, vokal
Rick Wakeman – piano, Mellotron, Hammondorgel, kirkeorgel, cembalo og Moog synthesizer
Bill Bruford – trommer, perkusjon

Produksjon
Yes – produsent
Eddy Offord – lydteknikar, produsent
Mike Dunne – lydband
Roger Dean – plateomslag, fotografi
Martin Adelman – fotografi
Brian Lane – koordinator

Salslister

Salstrofé

Bakgrunnsstoff
 Yhwh.com – Tekstanalyse
 Yesworld.com – Musikkanalyse

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Close to the Edge» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 

Yes-album
Plateomslag av Roger Dean
Musikkalbum frå 1972
Album produserte av Eddie Offord
Atlantic Records-album
 445
Siberian Khatru

«Siberian Khatru» er ein song på albumet Close to the Edge frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1972. Songen er skriven av Jon Anderson, Steve Howe og Rick Wakeman. Dette er den einaste songen frå albumet som ikkje er delt opp i fleire satsar, sjølv om han har fleire ulike melodiar og seksjonar. Songen varar i 8 minutt og 55 sekund og er dermed den kortaste på albumet.

Struktur 
Songen opnar med eit gitar-riff spelt av Steve Howe, og det umiddelbare inntrykket er at dette er ein standard rock 'n roll-låt. Riffet blir repetert, og så kjem resten av instrumenta inn og avslørar eit «typisk» Yes-arrangement med songen hovudtemaet i songen. Melodilinja i versa er dominert av Rick Wakemans hammondorgel, medan «refrenget» er rytmebasert med trommer og bass. Gitaren ber instrumentalpassasjane med utprega rock 'n roll-stil.

Inspirasjon 
Songen skal vere inspirert av Igor Stravinskij-komposisjon Vårofferet. Ordet «Khatru» vart funne opp av Anderson, og tyder faktisk inkje.

Konsertversjonar
Trommeslagaren på originalinnspelinga, Bill Bruford, har aldri spelt denne songen under konsert. Han forlét bandet straks innspelinga av albumet Close to the Edge var over, og vart erstatta av Alan White.
Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Siberian Khatru»: 
Yessongs inneheld ein versjon frå Close to the Edge-turneen.
The Word Is Live har eit opptak frå ein konsert under SoloAlbum-turneen i 1976.
Keys to Ascension har ei innspeling frå konsertane i San Luis Obispo i 1996.
Live at Montreux 2003 inneheld framføringa frå konserten i Montreux i 2003.
In the Present – Live from Lyon har framføringa frå konserten til bandet i Lyon 1. desember 2009.

Yes spelte «Siberian Khatru» på alle turneene på 1970-talet, med unntak frå Going for the One-turneen i 1977. Han vart aldri spelt under nokre av konsertane på 1980-talet, heller ikkje under første halvdel av 1990-talet. Først under konsertene i San Luis Obispo i 1996 kom han tilbake på programmet, og var med på samtlege konsertar til og med Open Your Eyes-turneen. I 2002 var sangen tilbake på spelelista, og har blitt spelt på samtlege konserter sidan.

Versjon på 2003-utgåva av albumet 
Ny-utgjevinga av albumet Close to the Edge frå 2003 inneheld eit «bonus-spor» med ein tidleg versjon av songen under arbeidstittelen «Siberia». Dette er ei innspeling gjort under øving i studio, og varer i 9 minutt og 19 sekund.

Medverkande 
På originalinnspelingar frå 1972 medverkar: 
Jon Anderson: vokal og perkusjon
Steve Howe: gitarer og pedal steelgitar
Chris Squire: bass
Rick Wakeman: Hammondorgel og Mellotron
Bill Bruford: trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Siberian Khatru» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1972
Songar skrivne av Jon Anderson
Songar skrivne av Steve Howe
Songar skrivne av Rick Wakeman
Songar produserte av Eddy Offord
Tales from Topographic Oceans

Tales from Topographic Oceans er det sjette studioalbumet frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i desember 1973 i Europa og i januar 1974 i USA. Det er eit konseptalbum basert på fotnotane frå dei shastriske skriftene i Paramahansa Yogananda-boka Autobiography of a Yogi. Det er hovudsakleg Jon Anderson og Steve Howe som står for tekstane, som dei skreiv i løpet av Close to the Edge-turneen. 

Albumet kom på sjetteplass på Billboard 200 i USA, toppen av UK Albums Chart i Storbritannia og på åttandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.

Bakgrunn
Dette er det mest omdiskuterte albumet til Yes, då både kritikarar og publikum var særs delte i synspunkta på det. Det verkar som dei fleste meiner det har sine lyspunkt, men er for overdrive og pompøst. Atter andre meiner det er eit komplett meisterverk. Trass i hovudsakleg negativ omtale i pressen, selde albumet til gull på rekordtid i både Storbritannia og i USA.

Rick Wakeman var av dei som ikkje likte retninga bandet hadde teke, og slutta etter den påfølgjande turneen. Han var av den oppfatninga at det var mykje god musikk, men alt for mykje «dødtid» og musikalske «flisespikkeri». Sjølv om albumet vart varierande og ofte negativt omtalt, har bandet gjennom åra stadig vekk funne plass til minst ein komposisjon frå dette albumet på konsertane sine.

Utgjevinga frå 2003 har ei lengd på 83:42 minutt, mot 81:15 på originalutgjevinga. På originalutgjevinga klipte ein ned introen til «The Revealing Science of God», men denne vart lagt inn att på 2003-utgjevinga slik at låten no framstår i si heile og fulle lengd.

Innhald

2003-utgåva

Medverkande 
Jon Anderson – vokal
Chris Squire – bass, vokal
Steve Howe – gitarer, vokal
Rick Wakeman – keyboard
Alan White – trommer, perkusjon

Ny-utgjevingar 
1988 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2003 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tales from Topographic Oceans» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Tales from Topographic Oceans, CD notater fra innercover av Mike Tiano, 2003
 Allmusic.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, c.2002
 Tekstene fra Tales From Topographic Oceans
 Jon Anderson-intervju i The Guardian om Topographic Oceans
 

Yes-album
Musikkalbum frå 1973
Konseptalbum
Plateomslag av Roger Dean
album produserte av Eddie Offord
Atlantic Records-album
Relayer

Relayer er det sjuande studioalbumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, og kom ut i desember 1974. Det er òg det einaste studioalbumet frå Yes der Patrick Moraz medverkar. Han erstatta Rick Wakeman på keyboard etter at Wakeman forlét bandet i mai 1974. Vangelis var òg ein av kandidatane til å erstatte Wakeman, men på grunn av bakgrunnen sin innan jazz vart Moraz føretrekt. Albumet har då òg eit klart jazz-inspirert lydbilete. 

Albumet kom på femteplass på Billboard 200 i USA, på fjerdeplass på UK Albums Chart i Storbritannia og på 18. plass på VG-lista topp 40 i Noreg.

Struktur
Namnet Relayer er henta frå teksta til låten «The Remembering (High the Memory)» frå det føregåande albumet Tales from Topographic Oceans. Albumet har same format som Close to the Edge, med ein episk komposisjon på over 20 minutt og to mindre på ca ni minutt, sjølv om musikkstilen er litt annleis. Her er det improvisasjon som er hovudpoenget.

Den episke komposisjonen «The Gates of Delirium» er inspirert av Leo Tolstoj-boka Krig og fred. Han inneheld lengre improvisasjonar frå alle medlemmane, og har nokre av dei mest aggressive musikkpassasjane Yes har spelt inn. Han er ikkje delt inn i satsar med eigne titlar slik komposisjonen «Close to the Edge» er, men ein kan høyre tre klårt ulike moment. I innleiinga kallar ein saman troppane, og ein gjer klar til strid. I det andre partiet høyrest korleis instrumenta aggressivt krasjar i kvarandre for å skildre slaget. I avslutninga kjem eit stille og sørgmodig, nærast sentimentalt parti som skildrar våpenstilla og sorga over dei falne i slaget. Avslutninga vart i redigert utgåve utgjeve som singelen «Soon».

«Sound Chaser» er spor nummer to, og er ei rein øving i instrumental jazz-improvisasjon. Vill og synkopert, men òg disiplinert, motsetnadene mellom fridom og disiplin innan musikk vert framheve. Spor nummer tre, som er den country og asiatisk-inspirerte «To Be Over», er ein ven, melodisk men kompleks komposisjon der samspelet mellom tangentane og gitarstrengene driv musikken til eit nesten tårevått avslutningsparti.

Yes har på dette albumet nytta fleire instrument som er unike, i og med at Patrick Moraz tok i bruk fleire prototypar av synthesizerar som anten vart modifisert før dei vart lagt ut for sal, eller som aldri kom i produksjon. Dessutan nytta dei metall-skrap som dei slo mot kvarandre for å illustrere krigen (sverd mot rustning) i «The Gates of Delirium».

Sporliste
Tekst og musikk av Jon Anderson, Chris Squire, Steve Howe, Alan White og Patrick Moraz.

Medverkande 
Jon Anderson – vokal
Chris Squire – bass og vokal
Steve Howe – gitarer og vokal
Patrick Moraz – keyboard, synthesizere, Mellotron
Alan White – trommer

Ny-utgjevingar 
1988 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2003 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Relayer» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Analyse av Relayer (2003-utgjevinga) 

Yes-album
Musikkalbum frå 1974
Plateomslag av Roger Dean
album produserte av Eddie Offord
Atlantic Records-album
Going for the One

Going for the One er det åttende studioalbumet fra det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve sommaren 1977. Etter eit lengre opphald frå bandet grunna solo-prosjekt, presenterte bandet eit friskt og moderne album. Rick Wakeman kom tilbake til bandet etter at Patrick Moraz forlet Yes hausten 1976. Moraz var med på et tidleg stadium av låtskrivinga og innspelinga, men er ikkje kreditert for innsatsen sin, anna enn ein spesiell takk på innercoveret.

Albumet kom på åttandeplass på Billboard 200 i USA, nådde toppen av UK Albums Chart i Storbritannia og på sjuandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.

Bakgrunn
På hausten 1976 møttest Yes i Sveits for å skrive låtar og spele inn eit nytt album. Etter kort tid fekk Patrick Moraz melding om at tenestene hans ikkje var ynskt meir, og Rick Wakeman vart kontakta for å medverke på albumet som studiomusikar.

Ikkje lenge etter at Wakeman var på plass, vart han av Chris Squire bede om å kome tilbake til bandet som fulltidsmedlem, noko Wakeman takka ja til fordi han likte musikken. Seinare den kvelden sat Wakeman og las den siste utgåva av musikkavisa Sounds, der han kunne lese at han var tilbake i Yes. Han syntest dette var vel kjapt levert, og spurde manager Brian Lane om dette. Wakeman hadde jo sagt ja berre få timar før. «Kvalifisert gjetting. Av og til er det slik ein manager må jobbe», var svaret frå Lane.

Musikken er denne gongen meir rock-inspirert enn nokre av dei tidlegare albuma, og tittellåten «Going for the One» og «Parallels» kan nesten klassifiserast som reine rockelåtar. Her er òg to reine balladar, «Turn of the Century» og singelhitten «Wondrous Stories». Stavinga av «Wondrous» er tilsikta og ingen skrivefeil av «Wonderous». Til slutt på albumet finn vi «Awaken», som er rekna som den siste episke komposisjonen til Yes. Dette er ein komposisjon som av Jon Anderson blir nemnt som favorittensongen hans av Yes.

Dette er òg det første av to plateomslag som er laga av Hipgnosis, som er mest kjent for plateomslaga for Pink Floyd.

Sporliste

Medverkande 
 Jon Anderson: vokal, perkusjon og harpe
 Chris Squire: bass og vokal
 Steve Howe: elektrisk og akustisk gitar, portugisisk 12-strengers gitar, pedal steelgitar, vokal
 Rick Wakeman: piano, Hammondorgel, Polymoog og Minimoog synthesizere, kirkeorgel
 Alan White: trommer, perkusjon

Ny-utgjevingar 
1988 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2003 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Going for the One» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Going for the One, CD notater på innercover av Tim Jones, 2003
 Allmusic.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002
 

Yes-album
Musikkalbum frå 1977 
Atlantic Records-album
Plateomslag av Hipgnosis
Album produserte av Jon Anderson
Album produserte av Steve Howe
Album produserte av Chris Squire
Album produserte av Rick Wakeman
Alexander Kristoff

Alexander Kristoff () er ein norsk syklist. Han vart profesjonell i 2010-sesongen for det amerikanske sykkellaget BMC Racing Team. Frå 2012-sesongen sykla han for det russiske laget Team Katusha.

Det var stefaren som gjorde Kristoff interessert i sykling. Som 9-åring flytta han frå Oslo til Stavanger og valde sykkel framfor fotball. Han starta karrieren med å sykle for Stavanger SK og det danske laget Glud & Marstrand Horsens (2006) før han gjekk over til Team Joker Bianchi.

Som 16-åring vann han ungdoms-NM og tok 4. plass i ungdoms-OL.

I 2007 vart han som 19-åring noregsmeister i landevegsritt ved å slå Thor Hushovd i spurten. Kristoff har tre gull i NM for junior.

I 2012 vann Kristoff sin første siger som profesjonell syklist, då han vann etappe 3a i De Panne-Koksijde. Han tok også bronse under landevegsrittet i sommar-OL 2012.

Merittar 

2007
 Noregsmeister på landeveg
2008
Noregsmeister gateritt
Etappeseier Ringerike Grand Prix
2009
Noregsmeister på landeveg (U23)
Noregsmeister gateritt
Etappeseier Ringerike Grand Prix
2. plass 2. etappe i Tour of Britain
2010
3. plass Philadelphia International Championship
3. plass 1. etappe Tour of California
4. plass Vattenfall Cyclassics
2011
 Noregsmeister på landeveg
2012
1. plass, etappe 3a De Panne-Koksijde, sykla i leiartrøya på to etappar
3. plass, bronse, landevegsrittet i sommar-OL.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Alexander Kristoff» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Yngstemann ble bestemann bt.no – 1. juli 2007

Norske syklistar
Noregsmeistrar i fellesstart
Noregsmeistrar i gateritt
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Syklistar under sommar-OL 2012
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Norske deltakarar i Giro d'Italia
Folk frå Stavanger
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Bronsemedaljevinnarar under sommar-OL 2012
Fabian Cancellara

Fabian Cancellara () er ein sveitsisk syklist som har vore aktiv sidan seint på 1990-talet. 

Cancellara tok gull i temporitt under sommar-OL 2008 i Beijing og tok bronse i landevegsrittet. Bronsa vart omgjort til sølv etter at sølvvinnaren Davide Rebellin vart diskvalifisert for doping.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Fabian Cancellara» frå ,  den 28. juli 2012.  
 

Sveitsiske syklistar
Olympiske meistrar for Sveits
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Sveitsiske deltakarar under sommar-OL 2012
Syklistar under sommar-OL 2012
Syklisten Tony Martin

Tony Martin () er ein tysk syklist. Han deltek for Tyskland under sommar-OL 2012 i London.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tony Martin» frå ,  den 28. juli 2012.  
 

Tyske syklistar
Syklistar under sommar-OL 2012
Tyske deltakarar under sommar-OL 2012
Kōhei Uchimura

Kōhei Uchimura () er ein japansk turnar. Han er den fyrste mannlege turnaren som har vorte verdsmeister i turn tre år på rad (2009, 2010 og 2011). Han tok sylv under sommar-OL 2008 i Beijing, og gull under sommar-OL 2012 i London, og i 2016 tok han nok ein gong gull i mangekamp, og gull i lagkamp.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kōhei Uchimura» frå ,  den 28. juli 2012.  
 

Folk frå Nagasaki
Japanske turnarar
Deltakarar under sommar-OL 2008
Deltakarar under sommar-OL 2012
Olympiske meistrar for Japan
Gymnastar under sommar-OL 2012
Ben Ainslie

Charles Benedict Ainslie () er ein engelsk seglar og tre gonger olympisk meister for Storbritannia; sommar-OL 2000 i Sydney, sommar-OL 2004 i Aten og sommar-OL 2008 i Beijing. I tillegg har han sølvmedalje frå sommar-OL 1996 i Atlanta.

I 2012 deltek han under sommar-OL 2012 i London.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Ben Ainslie» frå ,  den 28. juli 2012.  
 

Britiske seglarar
Olympiske meistrar for Storbritannia
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Britiske deltakarar under sommar-OL 2012
Seglarar under sommar-OL 2012
Yohan Blake

Yohan Blake () er ein jamaicansk sprintar. Blake tevlar på distansane 100 meter og 200 meter og under sommar-OL 2012 er han ein av dei sterkaste konkurrentane til den regjerande verdsmeisteren, Usain Bolt.  

Yohan Blake har mange gullmedaljar frå friidrettstevlingar i ungdommen. I 2007 deltok Blake på Carifta Games på Turks- og Caicosøyane, der han sette ny jamaicansk juniorrekord på 100 meter med 10,11 sekund. 

I 2009 deltok Blake på sin fyrste verdsmeisterskap i friidrett i Berlin. Der vart han teken for doping saman med to andre jamaicanske sprinterar; Marvin Anderson og Sheri-Ann Brooks. Blake kom sterkare tilbake til VM i friidrett 2011 i Daegu, der han tok han gull både på 100 meter og 100 meter stafett.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Yohan Blake» frå ,  den 28. juli 2012.

Fotnotar 

Jamaicanske sprintarar
Jamaicanske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012