alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Blodrips

Blodrips (Ribes sanguineum) er ein lauvfellande busk i ripsfamilien som kjem frå Nord-Amerika. Han har bær som kan etast, men blir hovudsakleg dyrka som prydbusk på grunn av dei iaugefallande, klaseforma blomane sine som typisk er rosa.

Blodripsbusken kan bli 1-3 meter høg. Han har krokete greiner med raudbrun bork. Blada sit motsett på greinene og er 26-6 cm breie. Dei har som regel fem flikar og er grøne på oversida og lysare og meir hårete på undersida. Også nye skot er hårete.

Blodrips blomstrar typisk i april-mai. Blomane sit i klasar med 10-20 eller fleire blomar i kvar. Dei er som regel rosa, men fargen kan variera frå raudt til kvitt i ulike typar. Frukta er blåsvarte runde bær med ei lengd på 7-9 mm, og kjem i juni-juli. Bæra kan etast, men er ikkje rekna som svært tiltalande. Dei blei brukt til mat av fleire nordvestamerikanske urfolk.

Planten stammar frå vestlege kystområde av Nord-Amerika, dagens British Columbia, Washington, Oregon, Idaho og California i USA og Canada.
Han er hardfør til USDA-sonene 6-8.

Blodrips blei teken i bruk som dyrka plante av den britiske botanikaren David Douglas på 1800-talet. Det finst fleire variantar med ulike fargar på blomane.

Kjelder

«Ribes sanguineum (red-flowering currant)» , Native Plant Propagation Guidelines: shrubs, Garry Oak Ecosystems Recovery Team Society.
«Ribes sanguineum», Rainy Side Gardeners
«Blodrips» (14. februar 2009), Store norske leksikon.

Bakgrunnsstoff

Buskar
Hageplantar
Ripsfamilien
Adjø

Adjø er ei avskjedshelsing som kjem frå fransk adieu (à Dieu), 'til Gud'. Det kan brukast som interjeksjon («adjø!») eller vera eit substantiv som viser til avskjed eller denne helsinga. I mange samanhengar kan det verka som eit svært formelt eller arkaisk ord. Ein variant av adjø, «adjøs», som på moderne norsk og dansk er rekna som ei svært uformell helsing, kjem truleg frå den spanske forma av ordet, adios.

Ordsoge

Dei eldste forma av ordet er gammalfranske adeu frå slutten av 1100-talet. Fram til og med 1800-talet var det ei vanleg avksjedshelsing - i nokre sørfranske dialektar også ei helsing ein kunne bruka når ein møtte nokon. På 1900-talet byrja helsinga bli erstatta av avskjedshelsingar som «au revoir», og «adieu» fekk ein meir høgtideleg tone knytt til endelege, langvarige eller kjensletunge avskjedar. 

Ordet er lånt inn til fleire andre språk. Det er kjend i mellomengelsk allereie frå 1300-talet. Det har gradvis blitt mindre brukt og blitt det mest formelle avskjedordet også på engelsk.

På tysk var «adieu» eit utbreidd avskjedsord på byrjinga av 1900-talet, men blei utsett for propaganda som framandord frå fienden då Tyskland kjempa mot Frankrike i første verdskrigen. Avleidde former som Ade, Ädi, Tschö og Tschüs er framleis i bruk i fleire dialektar.

Bruk i kulturen

«Adieu» er tittelen på ei novelle av Honoré de Balzac frå 1830 og ei av Guy de Maupassant frå 1884.

«Adjø» eller «Adieu» er tittel for fleire songar, som songen Adjø frå 1963, framført av Anita Thallaug og Beate Brevik, «Adieu» frå 1982 av Jahn Teigen og Anita Skorgan og «Adieu» av Cœur de pirate frå 2011.

«Adieu mes amours» er ein chanson frå 1400-talet som særleg er kjend frå ein komposisjon av Josquin des Prez frå rundt 1480. 

Ludwig van Beethoven sin Pianosonate No. 26 i E-dur, Op. 81a frå  1809-1810, er også kjend som Les Adieux. Sonaten har tre satsar som alle har avskjedstitlar: «Das Lebewohl», «Abwesenheit», «Das Wiedersehen».

«Adieu für Wolfgang Sebastian Meyer» er ein komposisjon av Karlheinz Stockhausen frå 1966.

Biletdøme

Kjelder
*«adjø», Ordbog over det danske Sprog
«adjø» (14. februar 2009), Store norske leksikon.
«adjø»  i Nynorskordboka og Bokmålsordboka.
Friedrich Kluge, bearbeitet von Elmar Seebold: Etymologisches Wörterbuch der deutschen Sprache. 25., durchgesehene und erweiterte Auflage. Walter de Gruyter, Berlin/Boston 2011, ISBN 978-3-11-022364-4, DNB 1012311937. Oppgjeve av Tysk Wikipedia.
Delar av denne artikkelen bygger på «Adieu» frå ,  den 19. juni 2014.  
 

Franske ord og uttrykk
Helsing
Avskjed
EM i fotball 1976

Europameisterskapen i fotball 1976 var den femte europameisterskapen i fotball. Meisterskapen vart avvikla i Jugoslavia med fire deltakarland i tida 16. til 20. juni 1976. Omframt vertsnasjonen Jugoslavia hadde Nederland, Tsjekkoslovakia og Vest-Tyskland kvalifisert seg til sluttspelet gjennom gruppekampar og kvartfinalar i tida hausten 1974-våren 1976.

32 land deltok i kvalifiseringa, fordelt på åtte grupper. Dei åtte gruppevinnarane møttest til heime-/bortekamp i kvartfinalane i april og mai 1976. Til liks med dei føregåande meisterskapane vart vertsnasjonen avgjort etter forhandlingar mellom dei fire som hadde kvalifisert seg til semifinale-spel.

Tsjekkoslovakia vann den fyrste semifinalen med 3-1 over Nederland etter ekstraomgangar. Dagen etter slo Vest-Tyskland vertsnasjonen 4-2 i Beograd, også då etter 30 ekstra minuttar. Nederland tok så bronsemedalje etter 3-1 over Jugoslavia.

Finalen

Finalen mellom Tsjekkoslovakia og Vest-Tyskland fann stad på Raude Stjerne-stadion i Beograd. 
Midtspissen Ján Švehlík sende Tsjekkoslovakia i leiinga i det 8. minutt, medan midtbanespelaren Karol Dobiaš la på til 2-0 etter 25 minuttar. Tre minuttar seinare reduserte Dieter Müller 1-2. I sluttsekunda av ordinær tid utlikna Bernd Hölzenbein til 2-2 for Vest-Tyskland. Ekstraomgangane vart mållause. Etter at Uli Hoeness sette Vest-Tysklands fjerde straffe over tverliggaren, avgjorde Antonín Panenka ved å sette Tsjekkoslovakias femte strake i buret. 30 800 tilskodarar var til stades på tribunane.

Tsjekkoslovakia sitt vinnarlag bestod av: Ivo Viktor, Anton Ondruš, Ján Pivarník, Koloman Gögh, Jozef Čapkovič, Karol Dobiaš, Jozef Móder, Antonín Panenka, Marián Masný, Ján Švehlík og Zdeněk Nehoda. Ladislav Jurkemik kom inn då Švehlík gjekk ut i det 80. minutt og František Veselý spelte ekstraomgangane i staden for Dobiaš.

Vest-Tyskland stilte med: Sepp Maier, Franz Beckenbauer, Berti Vogts, Georg Schwarzenbeck, Bernard Dietz, Herbert Wimmer, Rainer Bonhof, Erich Beer, Uli Hoeneß, Dieter Müller og Bernd Hölzenbein. Wimmer vart teken av bana i pausen, Heinz Flohe kom inn. Beer vart i det 80. minutt erstatta av Hans Bongartz.

30 800 tilskodarar såg kampen, som vart leia av den italienske dommaren Sergio Gonella.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «EM i fotball 1976» frå ,  den 19. juni 2014.  
 

 
Europameisterskapar i fotball
Fotball i 1976
Willy Rasmussen

Willy Lorang Rasmussen () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Kongsberg. Han spesialiserte seg i spydkast og var etter tur medlem av  Bergkameratene og IK Tjalve. Rasmussen vart norsk meister i spydkast i 1958, 1959, 1961 og 1965. I 1961 vart han også nordisk meister i øvinga. Hans aller lengste kast oppnådde han på Bislett stadion i august 1961, då spydet landa på 84,18 meter.

Aktiv
Rasmussen sette personleg rekord med 76,48 meter på Bislett stadion i juli 1958, slått av det norske spydesset Egil Danielsen med vel ein meter. I august vart Rasmussen norsk meister i spydkast, Danielsen vart skadd i fyrste kast og braut av tevlinga. Begge kvalifiserte seg i september månad til finalen under EM i Stockholm. Rasmussen vart der nummer 12 på moderate 68,63 m, medan Danielsen tok sølvmedaljen i meisterskapen.

I 1959-sesongen vart Rasmussen noregsmeister etter ein tett duell med Egil Danielsen, der begge stod for sterke prestasjonar. To år seinare tok han sitt tredje NM-gull med stor margin til andremann. Han vart også nordisk meister i øvinga i Oslo. Same sesongen slengde han spydet 84,18 meter og sette ein personleg rekord som låg nær verdstoppen.

Rasmussen deltok for Noreg i alle dei internasjonale meisterskapane i tida 1958 til -64. Etter tolvteplassen under europameisterskapen i 1958, fekk to år seinare han si beste plassering då han vart nummer fem i dei olympiske leikane i Roma. I 1962 kom han på niandeplass under EM i friidrett i Beograd, medan han ikkje lukkast å kvalifisere seg til OL-finalen i Tokyo 1964.

I 1964 vart Rasmussen sett i skuggen av landsmannen Terje Pedersen som forbetra verdsrekorden i spydkast to gongar. Under NM var Rasmussen likevel nær å ta gullmedaljen, då han var berre 14 cm bakom same Pedersen. Rasmussen heldt fram å sanke NM-medaljar i spydkast, den 12 kom i 1969. Samlinga av NM-medljar bestod då av 4 gull, 5 sølv og tre bronser.

Medaljar i norske meisterskap
 1957: Sølv – 67,62 m, bakom Egil Danielsen (72,09 m)
 1958: Gull – 71,33 m, framom Einar Røberg (65,84 m)
 1959: Gull – 77,96 m, framom Egil Danielsen (75,98 m)
 1960: Sølv – 68,47 m, bakom Terje Pedersen (74,18 m)
 1961: Gull – 79,37 m, framom Bjørn Selvik (70,37 m)
 1962: Sølv – 72,35 m, bakom Terje Pedersen (74,09 m)
 1963: Bronse – 72,18 m
 1964: Sølv – 78,81 m, bakom Terje Pedersen (78,95 m)
 1965: Gull – 77,70 m, framom Harald Lorentzen (73,92 m)
 1967: Bronse – 73,66 m
 1968: Sølv – 76,86 m, bakom Arve Os (77,34 m)
 1969: Bronse – 68,46 m

Plasseringar i internasjonale meisterskap 
 EM 1958 i Stockholm: Nr 12 – 68,63 m
 OL 1960 i Roma: Nr 5 – 78,36 m
 Nordisk meisterskap 1961 i Oslo: Gullmedalje – 79, 16 m
 EM 1962 i Beograd: Nr 9 – 74,25 m
 OL 1964 i Tokyo: Utslått i kvalifiseringa (68,43 m – nr 20)
 Nordisk meisterskap 1965: Sølvmedalje – 80,72 m
 EM 1966 i Budapest: Utslått i kvalifiseringa (døde kast)

Kjelder
 Friidrett.no

Norske spydkastarar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Norske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Folk frå Kongsberg
Norske friidrettsutøvarar
Punktum

Punktum (.) er eit skriftteikn som markerer slutten av ein heil setning, noko som i tale gjerne samsvar med ein lengre stopp. Ein kan også bruka teiknet for å markera ei forkorting.

Tre punktum etter kvarandre (...) dannar ein ellipse.

Bakgrunnsstoff 

 Punktum, Språkrådet (sprakrad.no)
 Punktum, Korrekturavdelingen (korrekturavdelingen.no)

Kjelder
Punktum (14. februar 2009), Store norske leksikon.

Skiljeteikn
Odd Mæhlum

Odd Mæhlum () var ein friidrettsutøvar frå Hamar, som konkurrerte i spydkast og var medlem av Hamar Idrettslag. Han var Noregs beste i øvinga dei fyrste åra etter 2. verdskrigen og vann fire strake NM-titlar.

Aktiv
Mæhlum vart noregsmeister i spydkast i perioden 1946 til 1949. I 1946 deltok han også i EM i friidrett 1946 i Oslo, der han enda på fjerdeplassen med eit kast på 66,37 meter. Han deltok under Sommar-OL 1948 i London, og kom på femteplass etter eit lengstekast på 65,32 meter.

Hans besterekord i spydkast var på 69,08 meter og vart sett i september 1947 i Vikersund.

Medaljar i norske meisterskap
 1946: Gullmedalje – 67,87 m, framom Michael Salomonsen (61,95 m)
 1947: Gullmedalje – 66,30 m, framom Einar Røberg (62,63 m)
 1948: Gullmedalje – 61,57 m, framom Einar Røberg (61,07 m)
 1949: Gullmedalje - 62,46 m, framom Gunnar Strøm (57,81 m)
 1950: Sølvmedalje – 59,50 m, bakom Einar Røberg (61,84 m)
 1951: Sølvmedalje – 61,29 m, bakom Einar Røberg (63,45 m)

Kjelder
 Friidrett.no

Norske spydkastarar
Norske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Folk frå Hamar
Norske friidrettsutøvarar
Dino Baggio

Dino Baggio () er ein italiensk tidlegare fotballspelar frå Camposampiero i Veneto-regionen. Baggio var med på å vinne UEFA-cupen tre gongar, ein gong med Juventus og to gongar med Parma FC. I tida 1991 til -99 spelte han 60 landskampar for Italia, høgdepunktet kom då han og landslaget vann VM-sølv i 1994. Han var kjend som ein taklingssterk, defensiv midtbanespelar.

Karriere

Klubbspel
Våren 1990 debuterte Baggio for Torino, som då var i ferd med å rykke opp frå Serie B. Han spelte for klubben i Serie A i 1990/91-sesongen, den neste sesongen spelte han for Inter. Frå sommaren 1992 spelte han for Juventus i to sesongar, den fyrste av dei to sesongane vart avslutta med siger i UEFA-cupen.

Sine beste år som fotballspelar hadde han i Parma FC. Gjennom seks sesongar fekk han med seg to triumfar i UEFA-cupen, 1995 og 1999, i 1999 vart det også nasjonalt cupgull. Ferda gjekk i 2000 vidare til SS Lazio der han spelte i tre sesongar. Etter minimalt med speletid i den siste sesongen, reiste han sommaren 2003 til den engelske klubben Blackburn Rovers. Halvvegs i fyrste sesongen flytta han tilbake til heimlandet, der han fullførte siste halvdel av 2004-sesongen med AC Ancona. Sommaren 2005 gjekk han til US Triestina i Serie B, men braut kontrakta etter tre seriekampar og la fotballskoa på hylla, etter ein konflikt med trenaren Pietro Vierchowod.

Landslagsspel
Baggio debuterte på Italia sitt landslag den 21. desember 1991, då det i ein EM-kvalifiseringskamp vart heimesiger 2-0 over Kypros. I 1992 var han sentral då Italia vann EM for ungdomslandslag, og han spelte same året på OL-laget under sommarleikane i Barcelona. Gjennom 1993 skåra han tre mål for Italia i kvalifiseringskampar til VM 1994. Under sjølve VM-sluttspelet i USA skåra han kampens einaste mål då Italia slo Noreg 1-0 i gruppespelet, og han gav Italia leiinga i kvartfinalen mot Spania, der namnebror Roberto Baggio vart kampvinnar med sitt 2-1-mål like før slutt. I finalen mot Brasil vart Dino Baggio bytta ut i det 95. minutt, Italia tapte kampen etter straffesparktevling. Han var med til EM 1996 i England, men spelte berre ein kamp. Derimot spelte han alle kampane då Italia tok seg til kvartfinalen i fotball-VM 1998. Han spelte sin 60. og siste landskamp i Lecce i november 1999, der det vart 1-3-tap for Belgia. Alle dei sju landslagsmåla hans kom i åra 1993 og 1994.

Merittar
VM-sølv 1994 for Italia
Vinnar av UEFA-cupen 1993 med Juventus 
Vinnar av UEFA-cupen 1995 og 1999 med AC Parma
Italiensk cupmeister 1999 med AC Parma

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dino Baggio» frå ,  den 20. juni 2014.

Bakgrunnsstoff
 

Italienske fotballspelarar
Inter-spelarar
Juventus-spelarar
Parma-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1994
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-VM 1998
Rune Nilsen

Rune Nilsen () var ein norsk friidrettsutøvar. Nilsen gjorde det best i tresteghopp, men deltok også i lengdehopp. I tidsrommet 1946-52 vann han seks av sju NM-titlar i tresteghopp, i 1949 vart han elles dobbeltmeister då han også sigra i lengdehopp. Han representerte IF Tønsberg-Kameratene og seinare IL i BUL.

Aktiv
Nilsen vart nummer fire i tresteghopp under EM i friidrett 1950, og nummer fem i lengdehopp. To år seinare kom han på femteplassen i finalen i tresteghopp i sommar-OL i Helsingfors, då han gjorde sitt livs lengste tresteghopp på  15,13 meter.

Han vart norsk meister i tresteghopp både i 1946 og 1947. I 1948 fekk han sølv i tresteg, slått av den 36-årige veteranen Eugen Haugland som hadde hatt sine beste friidrettsår på 1930-talet. Under NM 1949 vart Nilsen dobbelmeister då han også tok NM-gullet i lengdehopp. Han var nær ved å kopiere bragda i 1950, mangla fire centimeter på gullet i lengdehopp. I juni 1950 hadde han prestert sitt aller lengste lengdehopp, på Bislett stadion landa han på 7,12 meter. Nilsen vart noregsmeister i tresteghopp også i 1951 og 1952, i 1952 tok han elles si fjerde og siste NM-medalje i lengdehopp. Også etter OL-året høyrde han til noregseliten i tresteghopp, og fekk med seg medaljar frå NM 1954 og 1955. Til saman vann han sju gullmedaljar, tre sølv- og like mange bronsemedaljar i NM-tevlingar.

Medaljar i norske meisterskap
 1946: Gull i tresteg – 14,12 m, framom Einar Sæther (13,87), bronse i lengdehopp – 6,80 m
 1947: Gull i tresteg – 14,40 m, framom Petter Solemdal (13,79)
 1948: Sølv i tresteg – 14,29 m,bakom Eugen Haugland (14,52 m)
 1949: Gull i lengdehopp – 7,06 m, framom Jens Smith (6,83 m), og gull i tresteghopp – 14,22 m, framom Kaare Strøm (14,12 m) 
 1950: Gull i tresteg – 14,58 m, framom Odd B. Giving (14,21 m) og sølv i lengde – 6,89 m, bakom Bjørn Langbakke (6,92 m) 
 1951: Gull i tresteg – 14,50 m, framom Jakob Rypdal (14,17 m)
 1952: Gull i tresteg – 14,67 m, framom Olaf Aas (13,98 m), og bronse i lengdehopp – 6,79 m
 1954: Sølv i tresteg – 14,12 m, bakom Jakob Rypdal (14,35 m)
 1955: Bronse i tresteg – 13,98 m

Kjelder
friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske lengdehopparar
Norske tresteghopparar
Norske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Gallipoli i Italia

Gallipoli er ein hamneby og ein kommune i provinsen Lecce i regionen Puglia i Italia. Kommunen har 20 000 ibuarar (2012) og eit areal på 40,4 km².

Hamnebyen Gallipoli ligg ved Tarantobukta. Han består av gamlebyen, bygt på ei kalksteinsøy, og den nye byen, bygt på fastlandet. Næringslivet er i fyrste rekke basert på fiskeri og turisme.

Byen vart grunnlagd av greske nybyggjarar som Kallipolis, og var såleis del av Magna Graecia. Romarriket erobra byen i 266 f.Kr., på 1000-talet e.Kr. vart han normannisk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gallipoli (Apulien)» frå ,  den 21. juni 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Galatina

Galatina er ein by og ein kommune i provinsen Lecce i regionen Puglia i Italia. Kommunen har 27 000 ibuarar (2012) og dekker eit areal på 81 km².

Galatina ligg 21 km sør for provinshovudstaden Lecce. Staden fekk byrettar i 1793.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Galatina» frå ,  den 21. juni 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Zuckerhütl

Zuckerhütl er ein 3 507 meter over havet høg fjelltopp i Stubaieralpane i Tirol i Austerrike, nær grensa mot Italia. Zuckerhütl (=Sukkertoppen) er det høgste fjellet i Stubaieralpane.

Den tyske klatrepioneren Joseph Anton Specht og fjellføraren Alois Panzer kleiv i 1863 til topps som dei fyrste menneska.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zuckerhütl» frå ,  den 21. juni 2014.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Austerrike
Hochfeiler

Hochfeiler er ein 3 509 meter over havet høg fjelltopp i Zillertalalpane, på grensa mellom forbundslandet Tirol i Austerrike og provinsen Bolzano (Sør-Tyrol) i Italia. Fjellet er det høgste i fjellkjeda.

Fyrstebestiginga vart gjort sommaren 1865 av Paul Grohmann i fylgje med fjellførarane Georg Samer og Peter Fuchs.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hochfeiler» frå ,  den 21. juni 2014.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Austerrike
Fjell i Italia
Al-Thawrah-distriktet

Al-Thawrah (arabisk الثورة, Aṯ Ṯawra) er eit distrikt (mantiqah) i Ar-Raqqah guvernement i Syria. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 159 840. Senteret i distriktet er byen Al-Thawrah.

Inndelingar
Distriktet Al-Thawrah er delt inn i tre underdistrikt eller nāḥiyaer (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Al-Thawrah nahiyah (ناحية الثورة): folketal 69 425.
Al-Mansurah nahiyah (ناحية المنصورة): folketal 58 727
Al-Jarniyah nahiyah (ناحية الجرنية): folketal 31 688.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al-Thawrah District» frå ,  den 21. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Al-Thawrah

Al-Thawrah (arabisk الثورة, Aṯ Tawrah), òg kalla al-Tabqah (arabisk الطبقة, Aṭ Tabqah) er ein by i Ar-Raqqah guvernement (Syria), kring 55 km vest for ar-Raqqah. Namnet «al-Thawrah» tyder bokstavleg talt «Revolusjonen» og syner til 8. mars-revolusjonen i Syria. Tabqadammen, som demmer opp Eufrat og skapar Assadsjøen, vart bygd nær al-Thawrah. Byen hadde eit folketal på 69 425 i 2004.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Al-Thawrah» frå ,  den 21. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Syria
Busetnader i al-Thawrah-distriktet
Byar ved Eufrat
Med lokk og lur

«Med lokk og lur» er ein song av Nora Brockstedt og Grynet Molvig frå 1965. Songen er skriven av Toralf Tollefsen og Jul Hansen.

Eurovision

Melodi Grand Prix 1965
«Med lokk og lur» deltok i Melodi Grand Prix 1965, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1965 i Napoli i Italia. Songen vart framført på norsk av Nora Brockstedt med eit lite orkester, og så på nytt av Grynet Molvig med eit stort orkester. Bidraget enda på andreplass med 5 104 røyster.

Fotnotar

Singlar frå 1965
Norske songar
Norskspråklege songar
Melodi Grand Prix 1965-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Nora Brockstedt-songar
Grynet Molvig-songar
Songar skrivne av Toralf Tollefsen
Songar skrivne av Jul Hansen
Jeg har en øy

«Jeg har en øy» er ein song av Jan Høiland og Per Asplin frå 1965. Songen er skriven av Sigurd Jansen og Helge Hagerup.

«Jeg har en øy» deltok i Melodi Grand Prix 1965, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1965 i Napoli i Italia. Songen vart framført på norsk av Jan Høiland med eit lite orkester, og så på nytt av Per Asplin med eit stort orkester. Bidraget enda på femte- og sisteplass med 404 røyster.

Fotnotar

Melodi Grand Prix 1965-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Jan Høiland-songar
Per Asplin-songar
Songar skrivne av Sigurd Jansen
Songar skrivne av Helge Hagerup
Karusell av Kirsti Sparboe

«Karusell» er ein singel av Kirsti Sparboe, gjeven ut i 1965. Songen er skriven av Jolly Kramer-Johansen.

Eurovision

Melodi Grand Prix 1965
«Karusell» deltok i Melodi Grand Prix 1965, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1965 i Napoli i Italia. Songen vart framført på norsk av Kirsti Sparboe med eit lite orkester, og så på nytt med eit stort orkester. Bidraget vann med 9 886 røyster. Opphavleg skulle kvart bidrag vorte framført av to ulike artistar, men Wenche Myhre trekte seg frå tevlinga og Sparboe framførte dimed songen to gonger.

Eurovision Song Contest 1965

Etter sigeren i Melodi Grand Prix 1965 fekk «Karusell» representere Noreg i Eurovision Song Contest 1965. Kirsti Sparboe framførte songen på norsk. Han enda på 13. plassen med eit poeng, frå Austerrike. Øivind Bergh var dirigent.

Fotnotar

Melodi Grand Prix 1965-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Melodi Grand Prix-vinnarsongar
Norske Eurovision Song Contest-songar
Eurovision Song Contest 1965-songar
Norskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Kirsti Sparboe-songar
Songar skrivne av Jolly Kramer-Johansen
Jenteord

«Jenteord» er ein song av Per Asplin og Ivar Medaas frå 1965. Songen er skriven av Kristian Hauger og Lasse Beitan.

«Jenteord» deltok i Melodi Grand Prix 1965, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1965 i Napoli i Italia. Songen vart framført på norsk av Per Asplin med eit lite orkester, og så på nytt av Ivar Medaas med eit stort orkester. Bidraget enda på fjerdeplass med 1 349 røyster.

Fotnotar

Melodi Grand Prix 1965-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Ivar Medaas-songar
Per Asplin-songar
Songar skrivne av Kristian Hauger
Songar skrivne av Lasse Beitan
Bare det aller, aller beste

«Bare det aller, aller beste» er ein song av Grynet Molvig og Nora Brockstedt frå 1965. Songen er skriven av Kristian Hauger og Jul Hansen.

Eurovision

Melodi Grand Prix 1965
«Bare det aller, aller beste» deltok i Melodi Grand Prix 1965, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1965 i Napoli i Italia. Songen vart framført på norsk av Grynet Molvig med eit lite orkester, og så på nytt av Nora Brockstedt med eit stort orkester. Bidraget enda på tredjeplass med 1 544 røyster.

Fotnotar

Melodi Grand Prix 1965-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Grynet Molvig-songar
Nora Brockstedt-songar
Songar skrivne av Kristian Hauger
Songar skrivne av Jul Hansen
Lørdagstripp

«Lørdagstripp» er ein song av Wenche Myhre og Kirsti Sparboe frå 1966. Songen er skriven av Ivar Børsum og Bjørn Hornmoen.

Eurovision

Melodi Grand Prix 1966
«Lørdagstripp» deltok i Melodi Grand Prix 1966, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1966 i Luxembourg i Luxembourg. Songen vart framført på norsk av Wenche Myhre med eit lite orkester, og så på nytt av Kirsti Sparboe med eit stort orkester. Bidraget enda på fjerdeplass med seks poeng.

Fotnotar

Melodi Grand Prix 1966-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Wenche Myhre-songar
Kirsti Sparboe-songar
Songar skrivne av Ivar Børsum
Songar skrivne av Bjørn Hornmoen