alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bärbel Wöckel

Bärbel Wöckel, fødd Bärbel Eckert, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Leipzig som representerte Aust-Tyskland på sprintdistansane. Ho vann til saman fire gullmedaljar under OL 1976 i Montreal og OL 1980 i Moskva, to på 200 meter og to i 4 x 100 meter, dessutan vann ho totalt tre gullmedaljar og eitt sølv ved EM 1974 og EM 1982.

Aktiv

Eckert tok steg inn i verdseliten på sprintdistansane allereie i 1974, 19 år gammal. Ho tok seg til finalen på 100 m under EM i Roma, der ho vart nummer sju, og ho sprang siste-etappen for det austtyske laget som sette verdsrekord i 4 x 100 meter stafett på tida 42,51 sekundar, 24 hundredels sekund framom Vest-Tyskland. Dei andre austtyske gullvinnarane var Doris Maletzki, Renate Stecher og Christina Heinich. 

To år seinare vart Eckert olympisk meister på 200 meter under Sommar-OL 1976 i Montreal, med ein sigersmargin på to hundredels sekund til vesttyske Annegret Richter. På den korte stafetten sprang ho Aust-Tyskland inn til gull, fattige fire hundredels sekund føre Vest-Tyskland. I Montreal hadde Eckert med seg Marlies Oelsner, Renate Stecher og Carla Bodendorff på stafettlaget.

Etter giftarmål kom ho tilbake som Bärbel Wöckel og forsvarte OL-tittelen på 200 m under sommarleikane i Moskva. Også i 4 x 100 m stafett var ho med å forsvare Aust-Tyskland sin meistertittel i øvinga, saman med Romy Müller, Ingrid Auerswald og ankerkvinna Marlies Göhr. Med sluttida 41,60 sekundar forbetra dei samstundes landet sin verdsrekord.

Den 1. juli 1982 vart Wöckel den fyrste kvinna som sprang 100-meteren under 11 sekundar då ho vann ei tevling i Dresden på tida 10,95 sekundar. Under friidretts-EM i Aten to månader seinare fekk ho sølv på 100 m bak den suverene vinnaren, landskvinna Marlies Göhr, før ho vann 200 meter, ni hundredels sekund føre britiske Kathy Smallwood. Til sist sprang Eckert andre etappe for det sigerrike austtyske laget i 4 x 100 m stafett, og saman med Gesine Walther, Sabine Rieger og Göhr sikra ho seg sitt tredje EM-gull, åtte år etter det fyrste. Ho la deretter opp som aktiv utøvar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Gullmedalje i 4 x 100 m stafett (42,51 - verdsrekord). Nr 7 på 100 m – 11,46 
OL 1976 i Montreal: Gullmedalje på 200 m - 22,37, framom Annegret Richter (22,39). Gull  4 x 100 m stafett (42,55)
OL 1980 i Moskva: Gullmedalje på 200 m – 22,03, framom Natalja Bokhina (22,19). Gull i 4 x 100 m stafett (41,60 - verdsrekord)
EM 1982 i Aten: Gull på 200 m - 22,04, sølv på 100 m - 11,20, og gull i 4 x 100 m stafet (42,19)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bärbel Wöckel» frå ,  den 16. august 2016.  
 

Tyske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Ghada Shouaa

Ghada Shouaa () er ein syrisk tidlegare friidrettsutøvar frå Mhardeh i Hama guvernement som konkurrerte i mangekamp. Under dei olympiske leikene 1996 i Atlanta vann ho Syrias fyrste og einaste olympiske gullmedalje. Ho er også verdsmeister i sjukamp frå Göteborg i 1995.

Aktiv
Shouaa gjennomførte sin fyrste sjukamp i 1991, og vart omgåande teken ut til VM 1991 i Tokyo, der ho ende på sisteplassen av dei som fullførte. Seinare i 1991-sesongen vart ho nummer to i sjukamp i Asia-meisterskapen. Ho OL-debuterte i Barcelona i 1992, der ho med skade kom på 25. plass.

Det store gjennombrotet til Shouaa kom i 1995 då ho vann den prestisjetunge Götzis-tevlinga med 6 715 poeng. Nokre veker seinare steig ho heilt til topps i sjukampen under VM i Göteborg. Shouaa vann med poengsummen 6 651, sølvvinnaren Svetlana Moskalets hadde 6 575 poeng.

I OL-sesongen året etter vann Shouaa atter i Götzis-sjukampen, der ho sette ny asiatisk rekord med 6 942 poeng. Under sommarleikane 1996 i Atlanta sikra ho seg gullmedaljen med stor margin, 6 780 poeng mot sølvmedaljør Natallja Sazanovitsj sine 6 563 poeng. Det er det einaste OL-gullet som har gått til Syria.

Skade øydela sesongane 1997 og 1998. I 1999 gjorde Shouaa comeback i VM 1999 i Sevilla og tok bronsemedaljen med 6 500 p, langt bak Eunice Barber på 6 861 poeng og Denise Lewis med 6 724.

Shouaa la opp etter OL i Sydney 2000.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Nr 24 – 5 066 poeng
OL 1992 i Barcelona: Nr 25 – 5 278 poeng
VM 1993 i Stuttgart: Braut etter tre øvingar
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje 6 651 p, framom Svetlana Moskalets (6 575 p)
OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje 6 780 p, framom Natallja Sazanovitsj (6 563 p)
VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje – 6 500 poeng
OL 2000 i Sydney: Braut opningsøvinga

Shouaa er busett i Tyskland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ghada Shouaa» frå ,  den 16. august 2016.  
 

Syriske friidrettsutøvarar
Syriske sprintarar
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Olympiske meistrar for Syria
For the Good Times

«For the Good Times» er ein song skriven av Kris Kristofferson for debutalbumet hans Kristofferson. Han skreiv første verset og refrenget i 1968 medan han køyrde frå Nashville til Mexicogolfen. Ei tidleg innspeling av songen vart gjort av Bill Nash på Smash Records.

I 1970 spelte Ray Price ein versjon av songen som gjekk til topps på country-lista i USA og vart kåra til årets song av Academy of Country Music. «For the Good Times» var den femte nummer-ein-singelen til Price og låg 19 veker inne på lista.  «For the Good Times» kryssa over til poplista og nådde 11. plassen der, og vart den einaste hitten til Ray Price som nådde topp 40 på Billboard Hot 100. Opphavleg gav selskapet til Price, Columbia Records, ut songen som B-side til singelen, men byta sider etter at Wayne Newton spelte inn sin eigen versjon av songen. Den andre sida, «Grazin' in Greener Pastures,» gjorde det ikkje like bra på countrylista. 

I 1973 nådde ein versjon av Perry Como sjuandeplassen på UK Singles Chart og låg 27 veker inne på lista.

Lister

Andre versjonar
Songen er blitt spelt av mange andre artistar, som: 

 Brian Kennedy i 2008 på albumet Interpretations
 Lynn Anderson i 1970 på albumet Rose Garden
 Anne Murray
 Aaron Neville
 Al Green
 Andy Abraham
 Bill Kenny
 Billy Walker
 Chet Atkins
 Crystal Gayle
 Dean Martin
 Dolly Parton
 Elvis Presley på albumet hans Welcome to My World og As Recorded at Madison Square Garden
 Engelbert Humperdinck
 Frank Sinatra på albumet hans Trilogy med Eileen Farrell
 Isaac Hayes
 Jamey Johnson i 2010 på The Guitar Song
 Jerry Lee Lewis i 1972 på albumet Would You Take Another Chance on Me
 Joe Diffie
 Johnny Cash spelte inn ein versjon som vart gjeve ut posthumt på albumet American VI: Ain't No Grave
 Kenny Rogers
 The Little Willies
 Lloyd Cole med Jill Sobule
 Tennessee Ernie Ford og Glen Campbell (på albumet Ernie Sings & Glen Picks)
 Willie Nelson
 Albert West i 1975
 Andy Williams spelte inn ein versjon i 1971 på albumet Love Story
 Roger Whittaker

 Michael Jackson framførte songen live i bursdagsfeiringa til mora si i 1984

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «For the Good Times» frå ,  den 17. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1968
Singlar frå 1970
Songar skrivne av Kris Kristofferson
Ray Price-songar
Al Green-songar
Dean Martin-songar
Dolly Parton-songar
Elvis Presley-songar
Frank Sinatra-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Johnny Cash-songar
Kenny Rogers-songar
Perry Como-songar
Tennessee Ernie Ford-songar
Willie Nelson-songar
Andy Williams-songar
Isaac Hayes-songar
Glen Campbell-songar
Roger Whittaker-songar
Perry Como-songar
Lynn Anderson-songar
Aaron Neville-songar
Chet Atkins-songar
Crystal Gayle-songar
Engelbert Humperdinck-songar
Part Time Love

«Part Time Love» er ein R&B-song frå 1963 skriven av Clay Hammond og først spelt inn av Little Johnny Taylor. Det var den andre utgjevinga hans og den største suksessen hans på R&B-lista. «Part Time Love» gjekk til topps på R&B-lista og var den einaste singelen Taylor fekk inn på topp 40 på pop-lista med ein 19. plass.

Songen vart spelt inn av Ann Peebles i 1970.  Versjonen hennar nådde sjuandeplassen på R&B-lsita og 45. plassen på poplista. Isaac Hayes spelte òog inn songen for det doble Black Moses i 1971, i ein versjon som strekte seg til åtte og eit halvt minutt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Part Time Love» frå ,  den 17. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1963
Singlar frå 1963
Bluessongar
Ann Peebles-songar
Isaac Hayes-songar
Going in Circles

«Going in Circles» er ein song skriven av Jerry Peters og Anita Poree, og opphavleg framført av The Friends of Distinction i 1969 på albumet Grazin′. Singelen nådde 15. plassen på den amerikanske Hot 100-lista og tredjeplassen på R&B-lista. Songen har sidan blitt spelt inn av mange andre artistar, mellom andre Isaac Hayes og Luther Vandross.

Lister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
 Isaac Hayes på Black Moses (1971)
 The Gap Band på Gap Band VII (1985)
 Crime Mob på Hated On Mostly (2007)

Luther Vandross-versjonen

Den mest kjende coverversjonen av songen vart spelt inn av soulsongaren Luther Vandross. Vandross gav ut sin versjon i i 1994 på albumet Songs. I 1995 vart songen gjeven ut på singel og vart mykje spelt på radio. Songen nådde topp 30 på både Billboard's 'Hot R&B Singles' og 'Hot Adult Contemporary Songs'.

Innhald
US CD Single
«Going In Circles» (Radio Edit) - 4:00
«Going In Circles» (Album Version) - 5:12
«Going In Circles» (Instrumental) - 4:00
«Love The One You're With» (Edit) - 3:43
«Love The One You're With» (Remix Edit) - 3:59

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Going in Circles (song)» frå ,  den 17. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
The Friends of Distinction-songar
The Gap Band-songar
Isaac Hayes-songar
Luther Vandross-songar
Songar skrivne av Jerry Peters
Songar skrivne av Anita Poree
RCA Records-singlar
Live at the Sahara Tahoe

Live at the Sahara Tahoe er eit konsertalbum av Isaac Hayes frå 1973. 

Albumet vart spelt inn på The Sahara Tahoe eit kasinokompleks i Nevada, der Elvis Presley ofte spelte i 1970-åra. Albumet nådde 14. plassen på Billboard 200 i USA og toppen av Soul Albums-lista.

Innhald

Medverkande

Musikarar
 Isaac Hayes: vokal, klaverinstrument, produsent, altsaksofon, vibrafon
 Willie Hall: trommer
 Charles "Skip" Pitts: gitar
 Anthony Shinault: gitar
 Samuel Watts: akustisk gitar og rytmegitar
 Willie Murphy: bass
 Sidney Kirk: klaverinstrument
 Lester Snell: klaverinstrument
 Gary Jones: congatrommer, perkusjon
 Hot Buttered Soul Unlimited: korvokal
 Pat Lewis: korvokal
 Emerson Able: fløyte, altsaksofon
 Cal Bennett: fløyte, tenorsaksofon
 Ben Cauley: flygelhorn, trompet
 Bill Easley: fløyte, tenorsaksofon
 Tommy Williams: fløyte, tenorsaksofon
 Mickey Gregory: flygelhorn, trompet
 William Taylor: flygelhorn, trompet
 Floyd Newman: fløyte, barytonsaksofon
 Onzie Horne: dirigent, orkestrering
 Randy Stewart: seremonimeister

Andre medverkande
 Lydteknikarar: Pete Bishop, William Brown, Henry Bush, Dave Purple
 Digital remastering: George Horn
 Fotografi: David Rose og Frederick Toma
 Plateomslag: Ron Gorden og David Hogan
 Kunstnarisk leiar: Larry Shaw

Kjelder

Konsertalbum frå 1973
Isaac Hayes-album
Stax Records-album
(If Loving You Is Wrong) I Don't Want to Be Right

«(If Loving You Is Wrong) I Don't Want to Be Right» er ein song skriven av Stax Records-låtskrivarane Homer Banks, Carl Hampton og Raymond Jackson og først gjeven ut av Bobby «Blue» Bland. Han har blitt sungen av mange andre artistar, mellom andre Luther Ingram, som toppa R&B-lista i fire veker med sin versjon og nådde tredjeplassen på Billboard Hot 100-lista i 1972. Billboard rangerte songen på 16. plassen på årslista for 1972.

I 1972/73 spelte The Faces inn songen under innspelinga av Ooh La La, det siste studioalbumet deira. I 1974 gav Millie Jackson ut sin versjon og vart nominert til to Grammyprisar, og i 1978 toppa Barbara Mandrell sin versjon den amerikanske countrylista og nådde 31. plassen på Billboard Hot 100. Rod Stewart spelte inn songen for Foot Loose & Fancy Free, det åttande albumet hans. Han gav songen ut på singel og denne nådde 23. plassen på den britiske singellista i 1980.

Songen
Songen handlar om utruskap fortalt frå anten elskarinna eller den bedragande mannen, avhengig av om det er ein mann eller dame som syng songen. Uansett uttrykkjer begge ønsket om å fortsette forholdet, men innser samstundes at forholdet er gale.

Lister

Kjende versjonar
Sjølv om han vart først spelt inn av The Emotions og Veda Brown har desse innspelingane aldri blitt gjeve ut. Andre songarar som har spelt inn songen er Isaac Hayes, Millie Jackson, Rod Stewart, Percy Sledge, Bobby «Blue» Bland, David Ruffin, LeAnn Rimes Renée Geyer, Ramsey Lewis, reggaesongaren Alton Ellis, Tom Jones, Cassandra Wilson, Nathan Cavaleri og Rania Zeriri.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «(If Loving You Is Wrong) I Don't Want to Be Right» frå ,  den 17. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Singlar frå 1979
Rod Stewart-songar
Barbara Mandrell-songar
Songar skrivne av Homer Banks
Soulballadar
ABC Records-singlar
Songar skrivne av Raymond Jackson
Millie Jackson-songar
Percy Sledge-songar
Bobby Bland-songar
Isaac Hayes-songar
Tom Jones-songar
Songar om utruskap
Tough Guys av Isaac Hayes

Tough Guys er eit filmmusikkalbum av Isaac Hayes til blaxpolitation-filmen Three Tough Guys frå 1974. Hayes spelte ein av rollene i filmen. 

Filmmusikken vart komponert, dirigert og framført av Isaac Hayes, med strykearrangement framført av Memphis Symphony Orchestra. Med seg hadde Hayes òg det faste bandet sitt, The Movement.  Plata vart gjeven ut på Enterprise Records, ein etikett under Stax Records.

Albumet vart i 1993 gjeve ut på CD i lag med musikken til Truck Turner som Double Feature.

Innhald

Andre versjonar
«The Red Rooster» «Hung Up on My Baby» og «Run Fay Run» har alle blitt framført av El Michels Affair (2009) og The Memphis Sounds (2009).

Samplingar
 «Title Theme»
 «Vinyl Junkie» av United Future Organization (1993)
«Relaxin' With Cherry» av Kid Loco (1997)
 «Randolph & Dearborn»
«Get Your Head Down» av Luke Vibert (1996) 
 «The Red Rooster»
 «Ain't That a Bitch» av Kam (1993)
 «Danger» (Part 2) av Blahzay Blahzay med Dark Man, Smoothe Da Hustler og Trigger Tha Gambler (1996)
 «Pollice Su» av Sano Business (1998)
 «Fuera Cuantos Miran Por Mí» av SFDK med Puto Largo (2003)
 «O Passageiro Da Agonia» av Facção Central (2006)
 «Joe Bell»
«Crumblin' Erb» av OutKast (1994)
 «Hung Up On My Baby»
 «Mind Playing Tricks on Me» av Geto Boys (1991)
 «If You Want It» av 2nd II None (1991)
 «Lavagem Cerebral» av Gabriel O Pensador (1993)
 «Here Comes the Hotstepper» av Ini Kamoze (1994)
 «Playaz Club» (Remix) av Rappin' 4-Tay (1994)
 «Minha Versão» av Sistema Negro (1994)
 «Creep» (DARP Mix) av TLC (1994)
 «Fast Lane» av Leadman (1995)
 «Relax Your Mind» av Soultry med  L.S.D. (Lyrical Sound Dealers) (1995)
 «Journey» av Otis & Shug (1996)
 «Mona Lisa» av Wyclef Jean med The Neville Brothers (1997)
 «Illusion» av Destiny's Child med Wyclef Jean og Pras (1998)
 «Yo Tengo El Funk» av Violadores Del Verso (1999)
 «Bez UMiaru» av Stare Miasto (2001)
 «Ghetto Boyz» av Kid B (2002)
 «Hung Up» av Commix (2004)
 «Mitt Huvud Bara Jiddrar» av Ken Ring (2004)
 «The Mic Is a Tool» av Top Choice Clique (2008)
 «Ego Sin Limite» av DJ Down og Kase O (2009)
 «Renewed Mind» av Bushwick Bill (2009)
 «Letniak» av MLSZ (2011)
 «Better» av D-Mac med Dondria (2012)
 «Dreams» av Shawn Chrystopher (2014)
 «Boomerang» av Talib Kweli med NIKO IS, K'Valentine og Cory Mo (2015)
 «Za Put» av THCF og Škabo (2016)
 «Run Fay Run»
 «We Eat Rhythm» av The Prodigy (1994)
 «Offshore» (Original) av Chicane (1997)
 «Sprekelescene» av Neo Ex (2002)
 «Buns O' Plenty»
 «Wannabemceez» av KRS-One med Mad Lion (1995)
 «Get Your Head Down» av Luke Vibert (1996)
 «Frico's Skit» av Freundeskreis (1999)
 «Sex on the Streets» (Laserkraft 3D Remix) av Pizzaman (2011)
 «Pursuit Mix 3» av Da Sampla (2012)
 «The End Theme»
«Killa Squad '95» av No Remorze (1995)

Kjelder

Filmmusikkalbum frå 1974
Isaac Hayes-album
Stax Records-album
Arnfinn Torfinnsson

Arnfinn Torfinnsson var jarl på Orknøyane, truleg frå omkring 963 til han døydde ein gong i 970-åra. Han er omtala i Orknøyingasoga, i soga om Håkon den gode (kap.10), soga om Olav den heilage (kap. 96). Opplysningane er usikre og kan berre i liten grad verifiserast frå andre kjelder.

Liv og lagnad 
I sogene er det opplyst at Arnfinn var son til orknøyjarlen Torfinn Einarsson (Hausakljuv) og at han hadde fire brør: Håvard, Lodve, Ljot og Skule. Han hadde òg to systre om vi ikkje kjenner namnet på. Kvar av systrene fekk ein son som heitte Einar; Einar Klining (kliningr) og Einar Hardkjeft (harðkjotr).

Etter at faren døydde omkring 963, vart Arnfinn jarl over Orknøyane.

I Orknøyingasoga (kap. 8 og 9) blir det fortalt om Arnfinn Torfinnsson jarl. Han vart gift med Ragnhild, dotter til Eirik Blodøks, truleg omkring 970 (etter at Eirik Blodøks var død). Ikkje lenge etter sytte Ragnhild for at Arnfinn vart drepen på Katanes, på ein stad som vart kalla Myrkkol (no: Murkle på Caithness). Tidsrekninga er særs uviss, men truleg skjedde dette drapet ein gong tidleg i 970-åra. Etter han vart broren Håvard den årsæle jarl over Orknøyane.

Den vonde Ragnhild 
Ragnhild Eiriksdotter var mykje lik på Gunnhild, mor si, og ho er omtala som ei vond og svikefull kvinne. Det høyrer med i denne soga at Ragnhild seinare gifte seg med bror til Arnfinn, Håvard den årsæle, men han òg let ho drepe. Sidan gifte ho seg med den tredje broren, Ljot Torfinnsson. Etter det høyrer ein ikkje meir om Ragnhild i sogene.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Orknøyingenes saga omsett av Anne Holtsmark (Oslo 1970)
  Norsk biografisk leksikon B.11, om Ragnhild Eiriksdotter
  Sutherland and Caithness in saga-time (Edinburgh 1922) side 25-26

Folk frå vikingtida
Folk frå norrøn tid
Jarlar av Orknøyane
Folk frå 900-talet
Thomas Munkelt

Thomas Munkelt () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Zedlitz som representerte Aust-Tyskland. Han vart europameister 1978, olympisk meister 1980 og europameister 1982 på 110 meter hekk.

Aktiv
Munkelt markerte seg for alvor då han i 1973 sette personleg rekord på korthekken med tida 13,5. Året etter var han nær ved å ta medalje i Roma-EM, kom i mål eitt hundredels sekund bak den polske bronsevinnaren. I 1975 vart han austtysk meister for fyrste gang, og vann 110 m hekk i europacupen for landslag. Under OL 1976 i Montréal kom han på femteplassen.

I EM 1978 i Praha vann Munkelt sin fyrste internasjonale tittel. Han vann korthekken på tida 13,54 sekundar, hårfint føre polske Jan Pusty på sølvplassen og den finske bronsevinnaren Arto Bryggare, høvesvis eitt og to hundredels sekund bakom Munkelt.

Munkelts største triumf kom under Sommar-OL 1980 i Moskva. I finalen slo han kubanaren Alejandro Casañas med eitt hundredels sekund. Han sprang også på Aust-Tyskland sitt lag i 4 x 100 meter stafett, eit lag som kom på femteplass.

I Aten i 1982 forsvarte Munkelt EM-tittelen på 110 meter hekk, og i same meisterskapen tok han seg av den tredje etappen for det austtyske laget som kneip sølvmedaljen på den korte stafetten på tida 38,71 sekundar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Nr 4 på 110 m hekk – 13,72, bakom Leszek Wodzyński (13,71)
OL 1976 i Montreal: Nr 5 på 110 m hekk – 13,44
EM 1978 i Praha: Gullmedalje på 110 m hekk – 13,54, framom Jan Pusty (13,55)
OL 1980 i Moskva: Gullmedalje på 110 m hekk – 13,39, framom Alejandro Casañas (13,40)
EM 1982 i Aten: Gullmedalje på 110 m hekk – 13,41, framom Andrej Prokofjev (13,44). Sølv i 4 x 100 m stafett.
VM 1983 i Helsinki: Nr 5 på 110 m hekk – 13,66

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thomas Munkelt» frå ,  den 17. august 2016.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Tyske hekkeløparar
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Olga Kuzenkova

Olga Sergejevna Kuzenkova () er ein russisk tidlegare sleggjekastar frå Smolensk som vart europameister 2002 og olympisk meister i øvinga i 2004. Frå 2005 til -13 stod ho som verdsmeister i sleggjekast, eit resultat som då vart annullert. Ho var den fyrste kvinna som kasta meir enn 70 meter i sleggje.

Aktiv
I 1997 vart Kuzenkova den fyrste kvinna som slengde sleggja forbi 70-metersmerket. Både ved europameisterskapen 1998 i Budapest, verdsmeisterskapen 1999 i Sevilla, og dei olympiske sommarleikane 2000 i Sydney og friidretts-VM 2001 i Edmonton vann ho sølvmedaljar. Dei to fyrste meisterskapane møtte ho si overkvinne i Mihaela Melinte frå Romania, deretter måtte ho sjå seg slått av høvesvis polske Kamila Skolimowska og kubanske Yipsi Moreno.

Etter eit lengstekast på 72,94 m tok Kuzenkova gullmedaljen heim frå friidretts-EM 2002 i München. Året vart det eit nytt VM-sølv, ettersom Yipsi Moreno forsvarte meistertittelen under VM 2003 i Paris. Under sommarleikane i Aten i 2004 fekk Kuzenkova opp eit kast som målte 75,02 m og vart med det OL-vinnar framom dei kubanske utøvarane Moreno og Yunaika Crawford.

Kuzenkova vart tildelt sleggje-gullet under friidretts-VM i Helsinki, ei avgjerd som vart omgjord åtte år seinare. I 2007 lukkast ho ikkje kvalifisere seg til VM-finalen, og då ho i OL-sesongen ikkje lukkast å kome med i den russiske OL-troppa til Beijing, la ho opp. 

Kuzenkova sitt lengste sleggjekast målte 75,68 meter og vart prestert den 4. juni 2000 i Tula.

Doping
I mars 2013 vart det funne spor etter ulovlege stoff då ei urinprøve frå 2005 vart retesta. Alle hennar resultat i ein toårsperiode frå 2005 vart annulllerte.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Sølvmedalje – 69,28 m, bak Mihaela Melinte (71,17 m)
VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 72,56 m, bak Mihaela Melinte (75,20 m)
OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje – 69,77 m, bak Kamila Skolimowska (71,16 m)
VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 70,61 m, bak Yipsi Moreno (70,65 m)
EM 2002 i München: Gullmedalje – 72,94 m, framom Kamila Skolimowska (72,46 m)
VM i 2003 i Paris: Sølvmedalje – 71,71 m, bak Yipsi Moreno (71,33 m)
OL 2004 i Aten: Gullmedalje – 75,02 m, framom Yipsi Moreno (73,36)
VM i 2005 i Helsinki: Nr 1 - 75,10 m (annullert 2013)
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (nr 22 – 66,56 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olga Kuzenkova» frå ,  den 17. august 2016.  
 
 
 
 

Russiske sleggekastarar
Verdsmeistrar i sleggekast
Europameistrar i sleggekast
Olympiske meistrar for Russland
Olympiske meistrar i sleggekast
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Russland
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Russiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Russiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004