alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Krabbeetarsel

Krabbeetarsel (Lobodon carcinophagus eller carcinophaga) er ein selart som lever i Antarktis. Han høyrer til familien Phocidae (hårselar, «ekte selar»). Trass namnet lever dei hovudsakleg av kril.

Krabbeetarselar er slanke, lysegrå selar som blir rundt 2,5 meter lange, og veg 200-300 kg i vaksen alder.
Pelsen er einsfarga. Ungdyr er gjerne noko mørkare enn eldre. Hoene er noko større enn hannane.

Tennene til selen er særskilt tilpassa kosthaldet. Dei gjer at han kan filtrere kril frå vatnet. 95 % av føda til selen er antarktisk kril (Euphausia superba). I tillegg tek han også noko fisk og blekksprut.

Dyra lever gjerne i små familiegrupper, men kan også samla seg i større flokkar. Ungane blir fødde i september–desember. Svært mange av ungane døyr i løpet av første leveåret, mange av dei som bytte for leopardsel. 

Krabbeetarsel har ei sirkumpolar utbreiing, men føretrekk pakkis framfor ope hav. Dei kan koma seg kvikt fram oppå is. Dei kan også vandra til område så langt unna som New Zealand, Australia, sørkysten av Afrika og Sør-Amerika.

Ein reknar med at det finst over 7 millionar individ, kanskje opptil eller over 15 millionar krabbeetarsel. Arten er dermed ikkje rekna som truga.

Kjelder

«Lobodon carcinophaga» ved iucnredlist.org. Henta 11. februar 2013.
«krabbeetersel» i Store norske leksikon. Henta 11. februar 2013.
Delar av denne artikkelen bygger på «Krabbeetarsel» frå ,  den 11. februar 2013.

Bakgrunnsstoff 

Selar
Antarktisk fauna
Roland TR-808

Roland TR-808 Rhythm Composer (òg berre kjend som «808») var ein av dei første programmerbare trommemaskinane («TR» er ei forkorting for Transistor Rhythm). Han vart lansert av Roland Corporation tidleg i 1980 og vart opphavleg laga som ein reiskap for studiomusikarar som skulle lage demoar. Som tidlegare trommemaskinar frå Roland, høyrest han ikkje ut som verkelege trommer. TR-808 kom ut berre få månader etter Linn LM-1, som var den første trommemaskinen som nytta digitale samplingar. Profesjonelle musikarar rekna lyden frå TR-808 som langt dårlegare enn sampla trommemaskinar, men prisen på ein TR-808 var om lag fem gonger billigare enn ein LM-1, kring US$1 195 då han først kom ut. 

Trommemaskinar har vorte ein viktig del av lyden i hip hop, sidan det har vore ein billig og enkel måte å produsere trommelydar på. Roland TR-808 vart mykje nytta fordi han hadde høve til å produsere ei basstromme med særs lågfrekvent lyd. Han hadde òg fleire unike, kunstige perkusjonslydar som var karakteristiske for TR-808. Roland TR-808 vart etter kvart nytta på fleire hitplater enn nokon annan trommemaskin, og har derfor fått ein ikonisk status i musikkindustrien. Etterfølgjaren til maskinen var Roland TR-909.

Kjende brukarar
Kjende brukarar av trommemaskinen er mellom andre: 

2 Live Crew
808 State
A Guy Called Gerald
Aphex Twin
Arthur Baker
Bassnectar
Beastie Boys
Big Chocolate
Bushflange
Bomb The Bass
BT
Charanjit Singh
Cocteau Twins
Cybotron
David Byrne
Derrick May
DJ Jazzy Jeff
DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince
DJ Toomp
DMX Krew
Double Duce
Download
Dr. Dre
Drumma Boy
Duran Duran
Eat Static
Egyptian Lover
Faithless
Force MDs
Freddy Fresh
Fresh Prince
I-f
Ice Cube
J. Cole
Jean Michel Jarre
Jimi Tenor
Jimmy Edgar
Jimmy Jam & Terry Lewis
Josh Wink
Kanye West
Kelis
Ke$ha
Kimbra
KLC
Kraftwerk
Kombi
Lex Luger
LL Cool J
Luke Vibert 
Madonna
Mannie Fresh
Mark Moffatt
Marvin Gaye
Michael Jackson
Nick Rhodes
N.W.A
Orbital
Outkast
Prince
The Prodigy
Puff Daddy
Richie Hawtin
Sense Datum
Shawty Redd
Sir Mix-a-Lot
The Sisters of Mercy
Skinny Puppy
Snoop Dogg
Talking Heads
The Time
Three 6 Mafia
Too $hort
Überzone
Ultramagnetic MC's
Vanilla Ice
Warren G
Yellow Magic Orchestra

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roland TR-808» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 TR-808-manual

Trommemaskinar
TR-808
Skipingar i 1980
Roland TR-909

Roland TR-909 Rhythm Composer er ein delvis analog og delvis samplingsbasert trommemaskin lansert av japanske Roland Corporation i 1983. Han vart designa av Tadao Kikumoto som var ingeniøren bak Roland TB-303, med ein 16-setgs steg-sekvenser og eit trommesett som prøvde å oppnå realisme og kostnadseffektivitet. Maskinen er heilt programmerbar og som føregjengaren, TR-808, kan han lagre heile songar med forskjellige seksjonar, i motsetnad til berre enkle rytmar. Det var den første trommemaskinen som var utstyrt med MIDI. Det vart produsert kring 10 000 einingar.

Kjende brukarar og songar 
 808 State
 ATB
 Aphex Twin
 Atari Teenage Riot
 Benny Benassi
 The Berzerker
 Blancmange
 Boys Noize
 Chemical Brothers
 Phil Collins - «Sussudio», «Take Me Home»
 Covenant
 Daft Punk og songen «Revolution 909»
 Fatboy Slim
 The Glove
 Gorillaz- «Plastic Beach»
 Gus Gus
 Inner City
 LCD Soundsystem
 Oliver Lieb
 Jeff Mills
 Moby
 Modeselektor
 Orbital
 Plastikman
 Bobby Orlando & Divine
 The Prodigy
 RZA
 Vince Watson
 Radiohead
 Skinny Puppy
 Skrillex
 Underworld

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roland TR-909» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 TR-909 samples
 Vintage Synth Explorer: Roland TR-909
 Roland 909 emulator with source code
 DGenR8 Virtual Analog Drum Synthesizer - A TR-909 inspired drum synthesizer using analog modeling
 Hobnox Audiotool  - Flash music applet featuring simulations of the TR-808, TR-909, TB-303, and various stomp effects
 TR-909 samples in .wav format
 Rebirth Museum - Online museum and download page for the ReBirth RB-338
 DIY 909 clone

Trommemaskinar
TR-909
Linn LM-1

LM-1 Drum Computer, produsert av Linn Electronics Inc., var den første trommemaskinen som nytta digital sampling av akustiske trommer. Han vart laga av Roger Linn, og var òg ein av dei første programmerbare trommemaskinane. Han vart lansert tidleg i 1980 og kosta kring $5 000 då han kom ut, og seinare tusen dollar billigare før etterkomaren LinnDrum kom ut. Han vart godt likt av musikarar på grunn av den karakteristiske lyden, og kan høyrast på innspelingar av kjende artistar som Prince, Michael Jackson, The Human League, Peter Gabriel, Kraftwerk og mange andre popartistar i 1980-åra.

Kjende songar, album og artistar som har nytta LM-1

Bakgrunnsstoff
 http://www.synthmuseum.com/linn/linlm101.html
 http://www.ericwrobbel.com/art/linnlm1.htm
 http://www.vintagesynth.com/linn/linn.php

Trommemaskinar
Minimoog

Minimoog er ein monofonisk analog synthesizer, oppfunnen av Bill Hemsath og Robert Moog. Han vart lansert i 1970 av R.A. Moog Inc. (Moog Music etter 1972), og produksjonen vart lagt ned i 1981. Han vart designa på ny av Robert Moog i 2002 og lansert som Minimoog Voyager.

Minimoogen vart kom på marknaden då synthesizerar byrja å verta nytta i rock og pop. Store modular synthesizerar var dyre, tungvindte og skrøpelege og ikkje ideelle å nytte på scenen. Minimoogen vart designa til å inkluderte dei viktigaste delane av ein modular synthesizer i ein kompakt innpakning, utan at ein trong koplingssnorer. Instrumentet vart derimot etter kvart eit særeige og populært instrument på eiga hand. Det er framleis i bruk i dag, meir enn førti år etter det vart lansert, på grunn av den intuitive utforminga og dei kraftige bass- og sololydane.

Kjende brukarar 
Heart, ABBA, Metronomy, Rick Wakeman, Yes, Radiohead, Edward Van Halen, Mother Mallard's Portable Masterpiece Company, PFM (Premiata Forneria Marconi), Emerson, Lake & Palmer, Paul Davis, Uriah Heep, Jeff Beck, Happy The Man, Kraftwerk, Passport, Synergy, Mando Lichtenberger, Jr, Devo, Gary Numan, Michael Jackson, Manfred Mann's Earth Band, Geddy Lee frå Rush, Tony Hymas, Funkadelic og Parliament, Hot Butter, Shooter Jennings, Eduardo Parra, Richard Wright for Pink Floyd og Robert Lamm.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Minimoog» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Minimoog ved Synthmuseum.com
 Minimoog ved Vintage Synth Explorer
 Minimoog Resource
 Minimoog prototypes ved Audities.org 

Moog-synthesizerar
Monofoniske synthesizerar
Analoge synthesizerar
Oberheim DMX

DMX er ein programmerbar digital trommemaskin produsert av Oberheim Electronics. Han vart lansert i 1981 for US$2895, og vart produsert fram til midten av 1980-åra. 

Oberheim DMX var den andre digitale trommemaskinen som vart laga for kommersiell bruk, etter Linn LM-1 Drum Computer i 1980. Han var populær blant musikarar som medverka til stilen og utviklinga av New Wave, synthpop og hip hop i 1980-åra.

Kjende artistar og songar som nytta Oberheim DMX

New Order - «Blue Monday» (1982)
Herbie Hancock og Bill Laswell - «Rockit» (1983)
The Police - «Every Breath You Take» (berre stortromma)
The Cure - «The Walk»
Davy DMX - «One for the treble»
Madonna - «Holiday», «Into the Groove»
Kim Carnes - «Voyeur»
Ryan Paris - «Dolce Vita»
Run-D.M.C. - «Sucker M.C.'s» (og heile debutalbumet)
Midnight Star - «Midas Touch» og andre
Mike Oldfield
America - «Can't Fall Asleep to a Lullaby»
Gazebo - «Lunatic»
Stevie Nicks - «Stand Back» (med akustiske trommer)
Roni Size
Scritti Politti
Thompson Twins
David «Hawk» Wolinski
Phillipe Saisse
David Frank of The System
Dead or Alive - Sophisticated Boom Boom
Oingo Boingo - Dead Man's Party
Madness - «Fireball XL5»

Alexander O'Neal - «Innocent» (as well as his entire debut album)
Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This)
Slick Rick - Heile første albumet
Hiroshima - «One Wish»
Lee Malley - The Alien Undead
Steely & Clevie
Eddie Murphy - «Party All the Time»
Mary Jane Girls - «All Night Long»
The Sisters of Mercy - First and Last and Always
Phil Collins - «Sussudio», «Who Said I Would»
Ivan Lins - Juntos
Chemical Brothers - Believe
Elektrisk Light Orchestra - Secret Messages
ZZ Top - Eliminator
George Harrison - «Cheer Down»
Crispin Glover - «Clowny Clown Clown»
The B-52's - Whammy!
Patrick Cowley - Greatest Hits: Dance Party

Oberheim DX

Oberheim DX vart lansert i 1983 og var ein litt enklare versjon av DMX. Utsjånaden og kjensla var ganske lik DMX, men han hadde berre 18 lydar i staden for 24, nokre andre faktorar som var reduserte og ein falskt tre i plastikk i staden for valnøtt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Oberheim DMX» frå ,  den 11. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
http://www.vintagesynth.com/oberheim/dmx.shtml
http://www.vintagesynth.com/oberheim/dx.shtml
http://www.youtube.com/watch?v=GflqqvEZ9Ag Demonstration of classic DMX hip hop beats, programmed by Harlem Nights Music
http://www.youtube.com/watch?v=R8P1a-795NI Demonstration of classic DMX disco beats, programmed by Harlem Nights Music
http://www.electrongate.com/dmxfiles/index.html Technical information
http://www.electrongate.com/dmxfiles/eproms.html Samples

Trommemaskinar
Siri Katinka Valdez

Siri Katinka Valdez () er ein norsk forfattar og arkitekt frå Tønsberg. 

Ho er redaktør av tidsskriftet Utflukt og har studert kunst og arkitektur. Ho tok årsstudiet ved Skrivekunstakademiet i Hordaland 2009-10. I 2012 vann ho Gyldendals skrivekonkurranse KORTLEST og debuterte med kortprosaboka Det ble Bud.

Bøker 
 2012 – Det ble Bud – Kortprosa

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Publikasjonar av Siri Katinka Valdez i BIBSYS Ask
 Presentasjon av Siri Katinka Valdez på kulturnett.no

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Vestfold
Norske skjønnlitterære debutantar i 2012
Sogndal storband

Sogndal storband er eit storband frå Sogndal kommune. Bandet vart stifta i 1979.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 

Musikkgrupper skipa i 1979
Kultur i Sogndal
Storband
Helen Terry

Helen Terry () er ein britisk songar som er kjend som korvokalist med Culture Club. Som soloartist fekk ho ein Topp 40-hit i Storbritannia i 1984 med «Love Lies Lost», og gav ut eit albumet Blue Notes i 1986.

Ho starta så ein karriere i film- og fjernsynsproduksjon og har mellom anna vore produsent for BRIT Awards sidan 2001.

I tillegg til å synge på fleire singlar med Culture Club, skreiv ho og spelte inn «Now You're Mine» i lag med produsenten Giorgio Moroder for filmmusikken til Electric Dreams, og gav ut singelen «Stuttering». I 1985 song ho med Phil Collins på albumet No Jacket Required.

Diskografi

Singlar

Album
 Blue Notes (1986)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Helen Terry» frå ,  den 12. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Intervju med Helen Terry 
 

Britiske songarar
Britiske studiomusikarar
Britiske filmprodusentar
Britiske fjernsynsprodusentar
Britiske låtskrivarar
Culture Club
Runar Dahle

Runar Dahle () er ein norsk forfattar og omsetjar frå Budalen i Austrheim.

Han debuterte i 2010 med novellesamlinga Der har vi deg, ja.

Dahle har magistergrad i engelsk og arbeider som frilansar.

Bøker 
 2010 – Der har vi deg, ja – Novellesamling
 2012 – Bak auga er det natt – Roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Publikasjonar av Runar Dahle i BIBSYS

Folk frå Austrheim
Forfattarar frå Hordaland
Norske omsetjarar
Norske novelleforfattarar
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2010
Nynorskforfattarar
Jan Grue



Jan Grue () er ein norsk doktor i språkvitskap, forfattar, skribent og bokmeldar. Han er postdoktor ved Institutt for sosiologi og samfunnsgeografi ved Universitetet i Oslo og skriv bokmeldingar for Klassekampen. Han har tidlegare vore redaktør for Filmtidsskriftet Z. 

Grue debuterte som skjønnlitterær forfattar i 2010 med novellesamlinga Alt under kontroll.

Bøker

Skjønnlitteratur 
 2010 – Alt under kontroll – Novellesamling
 2011 – Ubestemt tid – Novellesamling
 2012 – Oliver – Barnebok
 2012 – Kropp og sinn – Novellesamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Jan Grue på nettstaden til Universitetet i Oslo
 Utgjevingar av Jan Grue i BIBSYS

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Oslo
Folk frå Oslo
Norske barnebokforfattarar
Norske novelleforfattarar
Norske redaktørar
Nathan East

Nathan Harrell East () er ein jazz-, R&B- og rockbassist og vokalist. East har ein Bachelor of Arts i musikk frå University of California, San Diego (1978). Han er medlem av smooth jazz-kvartetten Fourplay og har innspelt, framført og medlåtskrivar med artistar som Eric Clapton, Joe Satriani, Phil Collins, Stevie Wonder, Toto, Herbie Hancock, og Al Jarreau.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nathan East» frå ,  den 12. februar 2013.

Bakgrunnsstoff
 Nathan East.com
 Fourplay

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske jazzbassistar
Folk frå Philadelphia
USA-amerikanske studiomusikarar
Dominic Miller

Dominic Miller () er ein argentinsk-engelsk gitarist som har arbeidd med World Party og King Swamp, Phil Collins på ...But Seriously og spelt gitar på kvart Sting-album og turné sidan 1990. Han har skriven fleire songar i lag med Sting som «Shape of My Heart», som vart ein hit for både Craig David og Sugababes.

Han vart fødd i Buenos Aires og budde dei første ti åra sine i Argentina og flytta så med familien til Nord-Amerika og slo seg ned i Wisconsin, før han flytta til London. Han studerte musikk ved Guildhall School of Music i London og Berklee College of Music i Boston. Han tok òg timar hos den brasilianske gitaristen og komponisten Sebastião Tapajós.

Etter å ha turnert med World Party i 1980-åra vart han medlem av King Swamp og turnerte med dei. Han arbeidde på eit soloalbum av Phil Collins, ...But Seriously. Han spelte gitar på innspelingane til Sting og frå 1990 har han delteke på alle albuma og turneane til Sting. Miller har òg arbeidd som plateprodusent og produserte og spelte på soloalbumet til Walter Wray, Foxgloves and Steel Strings i 1993. 

Miller har òg gjeve ut album og turnert som soloartist. Det første albumet hans, First Touch, kom ut i 1995, etterfølgd av Second Nature (1999) og New Dawn (2002). Han følgde opp med Third World (2004) og Fourth Wall (2006).

I 2003 gav han ut det klassiske albumet Shapes der han tolka stykke av Bach, Beethoven, Elgar og Albinoni. Albumet nådde 38. plass på den brtiske albumlista i 2003.

Dominic Miller bur i dag i Frankrike.

Discography
 1995: First Touch
 1999: Second Nature
 2002: New Dawn (med Neil Stacey)
 2003: Shapes
 2004: Third World
 2006: Fourth Wall
 2009: In A Dream (med Peter Kater)
 2010: November
 2012: 5th House

Musikarar som han har arbeidd med
  Sting
  Sugababes
  Chris Botti
  Bryan Adams
  A.R. Rahman
  Joss Stone
  Backstreet Boys
  Vinnie Colaiuta
  Phil Collins
  Sheryl Crow
  Placido Domingo
  Donovan
  Julia Fordham
  Peter Gabriel
  Pat Metheny
  Mariza
  Mark Hollis
  Mark Hudson
  Michael Kamen
  Manu Katché
  Nigel Kennedy
  Kenny Kirkland
  Kristina Kovač
  Level 42
  Mike Lindup
  Jimmy Nail
  Howard New
  Pino Palladino
  Luciano Pavarotti
  Guy Pratt
  Pretenders
  Rod Stewart
  Ian Thomas
  Tina Turner
  Steve Winwood
  Walter Wray
  Rick Wright
  Paul Young

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Engelske gitaristar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Buenos Aires
Pino Palladino

Giuseppe Henry «Pino» Palladino () er ein walisisk bassgitarist som hovudsakleg er kjend innan rock and roll, bluesrock, og rhythm and blues, men han har òg vorte nytta i dei fleste sjangrar innan popmusikken, mellom anna jazz, neo soul og funk. Han har spelt med fleire band som John Mayer Trio og The RH Factor, eit band som blanda element av soul, jazz og R&B, som han danna i lag med jazztrompetisten Roy Hargrove. Han var òg det første valet til Pete Townshend og Roger Daltrey som erstattar for John Entwistle som bassist i The Who. Med ei omfattande forståing og ein melodisk spelestil, har han vorte ein av dei mest ettertrakta studiomusikarane på bass og har spelt med mange av dei største artistane i verda. Han spelar mellom anna bass på fleire spesiallagde bassar som ber namnet hans.

Diskografi (utval)
 1982 med Gary Numan,  I, Assassin  (Beggars Banquet Records)
 1983 med David Knopfler, Release (Peach Tree Records)
 1983 med David Gilmour, About Face (Harvest Records)
 1985 med David Knopfler, Behind the Lines (Paris Records)
 1987 med David Knopfler, Cut the Wire (Paris Records)
 1983 med Paul Young, No Parlez (Columbia)
 1997 med Steve Lukather, Luke (Columbia, 487360) 2) 
 1985 med Go West, Go West, (Chrysalis)
 1985 med Paul Young, The Secret of Association (Columbia)
 1985 med Pete Townshend, White City: A Novel (Atco)
 1986 med Chris Eaton, Vison, (Renion Records), 7-01-001372-1
 1986 med Chris De Burgh, Into The Light (A&M)
 1987 med Go West, Dancing on the Couch, (Chrysalis)
 1989 med Tears for Fears, Seeds of Love (Fontana)
 1990 med Paul Young,  Other Voices (Columbia)
 1990 med Oleta Adams, Circle of One (Fontana)
 1999 med Jeff Beck, Who Else! (Epic)
 2000 med D'Angelo, Voodoo (Virgin Records)
 2001 med Rod Stewart, Human
 2006 med Jeff Beck, Official Bootleg USA '06
 2006 med J. J. Cale og  Eric Clapton, The Road to Escondido (Reprise Records)
 2010 med Alain Clark, Colorblind (Warner Music)
 2010 med Jeff Beck, Emotion & Commotion
 2011 med Robbie Robertson, How to Become Clairvoyant (429 Records)
 2011 med Adele, 21 (XL recordings)
 2013 med Nine Inch Nails, Hesitation Marks (Columbia)
 2020 med The Power Station, Reunion'

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pino Palladino» frå ,  den 12. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
"Roy Hargrove Presents the RH 

The Who
Walisiske studiomusikarar
Walisiske bassistar
Folk frå Cardiff
Jazzfusion-bassistar
Folk tilknytte The Who
Nine Inch Nails-medlemmar
Ryukyuøyene

Ryukyuøyene (japansk  琉球列島, Ryūkyū-rettō, eller 南西諸島, Nansei-shotō) er ei japansk øygruppe som ligg i ein boge frå Kyushu, den sørlegaste av dei japanske hovudøyene, til Taiwan. Øyene dannar ei grense for det grunne Austkinahavet mot det mykje djupare havet på austsida. Den største av dei er Okinawa.

Dei nordlegaste øyene i gruppa høyrer til Kagoshima prefektur, medan dei sørlege øyene utgjer Okinawa prefektur. 

Dei opphavlege øybuarane talte fleire ryukyuspråk som er i slekt med japansk, men ikkje gjensidig eller nødvendigvis innbyrdes forståelege.

I eldre tid var øyene eit eige kongedøme, men dei blei etter kvart eit lydrike under både Kina og Japan. I 1879 annekterte Japan øyene, og innførte eit brutalt styresett som undertrykte den opphavlege kulturen. Etter andre verdskrigen okkuperte USA prefekturet Okinawa fram til 1972, då Japan igjen fekk herredøme over heile øygruppa. Det finst likevel framleis amerikanske militærbasar på Okinawa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ryukuøyene» frå ,  den 12. februar 2013.  
 
Øyar i Japan
Kagoshima prefektur
Okinawa prefektur
I Wish It Would Rain Down

«I Wish It Would Rain Down» er ein song av Phil Collins frå albumet …But Seriously frå 1989 med Eric Clapton på gitar. Songen var òg eit steg til sida for dance-pop-stilen til No Jacket Required. Songen var ein stor hitt i mange land, inkludert Canada der han gjekk heilt til topps.

Innspeling
Collins fekk med seg Eric Clapton på gitar. Collins fortalte sjølv, «Eg sa 'Eric, har eg aldri bede deg spele? Kom igjen, eg har ein song som er i di gate her.'» Collins følte det var så nær han nokon gong hadde kome å skrive ein bluessong. Collins følte òg at det var ein Clapton-song.

Musikkvideo
Den 8:30 minuttar lange musikkvideoen i svartkvit var regissert av James Yukich, og inneheld ein 2:30 minuttar langs del med skodespel før musikken startar. Settingen var eit teater i 1940- eller 1950-åra. Skodespelaren Jeffrey Tambor spelar ein hyperkritisk, misnøgd teaterregissør. Han øvar med nokre dansarar (som dansar til gitar/bassriffet frå songen «Sunshine of Your Love» av bandet Cream, der Eric Clapton spelar gitar.)

Innhald
CD maxi
«I Wish It Would Rain Down»
«Homeless» («Another Day in Paradise» demo)
«You've Been in Love (That Little Bit Too Long)»

7" single
«I Wish It Would Rain Down»
«Homeless» («Another Day in Paradise» demo)

12" single
«I Wish It Would Rain Down»
«Homeless» («Another Day in Paradise» demo)
«You've Been in Love (That Little Bit Too Long)»

Medverkande
Phil Collins: klaverinstrument, vokal, trommer, tamburin 
Eric Clapton: gitarar
Pino Palladino: bass

Salslister
Songen vart ein hit i 1990 og nådde tredjeplassen på Billboard Hot 100 i USA og førsteplassen på RPM Top 100 i Canada. I Storbritannia nådde singelen sjuandeplassen. 

I Canada var han den singelen som låg lengst på toppen av lista i 1990 med seks veker og var den mestseljande singelen i Canada det året.

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Wish It Would Rain Down» frå ,  den 12. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1989
Singlar frå 1990
Phil Collins-songar
Songar skrivne av Phil Collins
Songar produserte av Phil Collins
80-talsballadar
Rockeballadar
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Polen
Warner Music Group-singlar
Kristine Storli Henningsen

Kristine Storli Henningsen () er ein norsk forfattar og journalist.

Henningsen er busett i Drammen. Ho har i tillegg bloggen www.antisupermamma.no iHo gav i 2011-12 ut tretten romanar i serien Sofia på Måkøya på Schibsted Forlag.. I 2012 gav ho også ut romanen I skyggen av store trær på Gyldendal Norsk Forlag som også er oversatt til Tysk og Polsk.

Bøker

Sofia på Måkøya 
 2011 – 1 Vikaren
 2011 – 2 Mørke følelser 2011 – 3 Flammer 2011 – 4 Brutte løfter 2011 – 5 Ulykken 2011 – 6 Hjemkomsten 2012 – 7 Fallet 2012 – 8 Veien tilbake 2012 – 9 Oppdagelsen 2012 – 10 Sammenbruddet 2012 – 11 Forsoningen 2012 – 12 Kjærlighetsreisen 2012 -  13 Tilbake til begynnelsen 

 Østenfor Vest 
 2014 -   1 Gjelden
 2014 -   2 Forsvinningen
 Andre 
 2012 – I skyggen av store trær – Roman
 2013 – Innlandshete'' – Roman
 2014 -  Om vi heftes underveis - Dokumentar
 2016 - Irma Dahl, den dedikerte begravelsesagenten - Roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Kristine Storli Henningsen i BIBSYS

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Oslo
Norske romanforfattarar
Norske journalistar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2011