alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
James Pankow

James Carter «Jimmy» Pankow () er ein USA-amerikansk trombonist, låtskrivar og arrangør for blåseinstrument, mest kjend som opphavleg medlem i Chicago.

Biografi

Pankow var fødd i Saint Louis i Missouri. Han flytta med familien til Park Ridge i Illinois då han var åtte og der byrja han å spele trombone ved St. Paul of the Cross Elementary School. Han er den eldre broren til skodespelaren John Pankow. Pankow studerte basstrombone ved Quincy College. I sommarferien byrja han å spele i band lokalt, og då han ikkje ønskte å slutte i bandet, vart han overført til DePaul University. Her møtte Pankow Walter Parazaider, som tok han med i eit band kalla The Big Thing, som sidan skulle bli Chicago Transit Authority. Kort tid etter det første albumet deira kom ut, vart bandnamnet forkorta til Chicago, då det faktiske Chicago Transit Authority truga med søksmål. Pankow har vore medlem av Chicago sidan den gongen. 

I tillegg til å ha spelt trombone, har Pankow komponert mange songar for Chicago, inkludert hittane «Make Me Smile» og «Colour My World» (begge frå suiten hans Ballet for a Girl in Buchannon), «Just You 'N' Me,» «(I've Been) Searchin' So Long,» «Old Days,» «Alive Again,» og (med Peter Cetera) «Feelin' Stronger Every Day».

Pankow var aldri av ei fremste vokalistane i bandet, men han song solovokal på to Chicago-songar: «You Are On My Mind» (frå Chicago X, 1976) og «Till the End of Time» (Chicago XI, 1977).

I lag med blåserekkja i Chicago, Lee Loughnane og Walter Parazaider, spelte Pankow på Three Dog Night sin «Celebrate» frå 1969 og fleire songar på Bee Gees-albumet Spirits Having Flown i 1979. Pankow har òg spelt på fleire album av rockebandet Toto, mellom anna Toto IV frå 1982 og Falling in Between frå 2006.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «James Pankow» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Chicago - offisiell nettstad

USA-amerikanske trombonistar
Chicago-medlemmar
Musikarar frå Missouri
Elevar ved DePaul University
Walter Parazaider

Walter «Walt» Parazaider () er ein USA-amerikansk sakofonist, mest kjend som opphavleg medlem i rockebandet Chicago. I tillegg til saksofon, som han vanlegvis spelar, spelte han òg fleire andre blåseinstrument i bandet, som klarinett.

Biografi
Parazaider vart fødd i Chicago og byrja å spele klarinett då han var ni år gammal. Som tenåring vart talentet hans dyrka for å spele i profesjonelle orkester og han byrja å gå på DePaul University med klassisk klarinett.

Inspirert av Beatles-hitten «Got To Get You into My Life», ønskte Parazaider å skape eit rock 'n' roll-band med blåserekkje. Med i ei tidleg utgåve av bandet, heime hos Parazaider var gitaristen Terry Kath og trommeslagaren Danny Seraphine, som begge var vener frå tenåra. Ein annan ven som vart involvert i det framtidige Chicago var produsenten James William Guercio.

Bandet, som opphavleg vart kalla The Big Thing, vart etter kvart Chicago i lag med Lee Loughnane på trompet, James Pankow på trombone, Robert Lamm på klaverinstrument og Peter Cetera på bass. Den viktigaste rolla til Parazaider i bandet var å spele treblåseinstrument, arrangert av James Pankow. Parazaider skreiv ikkje mange songar for Chicago, men bidrog med «It Better End Soon: 2nd Movement», «Free Country», «Aire», «Devil's Sweet» og «Window Dreamin'».

Parazaider spelar mellom anna ein fløytesolo på Chicagohitten «Colour My World», som vart ein populær «slow-dans» på studentball i USA i 1970-åra. 

I 2008 vart han æresdoktor ved DePaul University.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walter Parazaider» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Chicago - offisiell nettstad

USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske jazzsaksofonistar
USA-amerikanske rockesaksofonistar
USA-amerikanske fløytistar
USA-amerikanske jazzfløytistar
USA-amerikanske klarinettistar
USA-amerikanske jazzklarinettistar
Chicago-medlemmar
Musikarar frå Chicago
Elevar ved DePaul University
Danny Seraphine

Daniel Peter «Danny» Seraphine () er ein USA-amerikansk trommeslagar, plateprodusent, teater- og filmprodusent.  Han er mest kjend som den opphavlege trommeslagaren i rockegruppa Chicago, som han spelte med frå 1967 til 1990.

Biografi
Danny Seraphine var fødd i Chicago og byrja å spele trommer då han var ni år gammal ved St. Priscilla Catholic grade school.  Då han var 15 år gammal slutta Seraphine ved Steinmetz High School. Han tok private timar hos den kjende perkusjonisten Bob Tilles ved DePaul University, der medlemmane av Chicago òg studerte.

Han fortsette å gå i lære hos storband-trommeslagaren Chuck Flores, og to år hos jazztrommeslagaren Jo Jones i midten av 1970-åra. 

Seint i 1960-åra spelte Seraphine i forskjellige band, mellom anna eit med tenåringsvenene Walter Parazaider (saksofon og treblåseinstrument) og Terry Kath (gitar). Etter at Lee Loughnane (trompet), James Pankow (trombone), Robert Lamm (klaverinstrument) og Peter Cetera (bass) kom med i bandet, spelte dei under forskjellige namn, først the Missing Links, så The Big Thing (og stundom The Big Sound), før dei slo seg ned med Chicago Transit Authority. Det vart etter kort tid korta ned til Chicago etter trugslar om søksmål frå det eigentlege Chicago Transit Authority. 

Seraphine var medlåtskrivar på fleire songar for bandet, som «Lowdown», «Little One», «Take Me Back to Chicago», «Show Me the Way», «Birthday Boy» og «Street Player». Han skreiv ofte i lag med David «Hawk» Wolinski, som var klaverspelar for Chaka Khan og Rufus. Songen hans «Street Player» vart sampla av The Bucketheads for dance-hitten «The Bomb! (These Sounds Fall into My Mind)», og seinare av rapperen Pitbull for hitten «I Know You Want Me (Calle Ocho)». 

I 1974 investerte Seraphine i B'Ginnings, eit musikklokale med kapasitet til nesten tusen menneske, nordvest i Chicago.

Seraphine slutta i Chicago i 1990, etter innspelinga av Chicago 19. Han vart erstatta av Tris Imboden.

Tidleg i 2006 danna Danny Seraphine eit nytt band, California Transit Authority (CTA), med Marc Bonilla på sologitar, Mick Mahan på bassgitar, Ed Roth og Peter Fish på klaverinstrument, Mike Wallace på gitar, og Tower of Power-songaren Larry Braggs på vokal. Dei gav ut albumet Full Circle i 2007. 

I 2009 kom filmen Lonely Street, der Seraphine var leiande produsent og musikalsk rettleiar. I 2010 gav Seraphine ut sjølvbiografien sin, Street Player: My Chicago Story. Same året gav han ut opplærings-DVDen «The Art of Jazz Rock Drumming», produsert av The Drum Channel.

Lovord

Seraphine har av musikkmagasinet Rolling Stone blitt rangert som ein av dei 100 beste trommeslagarane gjennom tidene.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Danny Seraphine» frå ,  den 20. oktober 2015.  
 

Chicago-medlemmar
Musikarar frå Chicago
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske jazztrommeslagarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske filmmakarar
Does Anybody Really Know What Time It Is?

«Does Anybody Really Know What Time It Is?» er ein song skriven og sungen av Robert Lamm for rockebandet The Chicago Transit Authority (seinare forkorta til Chicago) og spelt inn for debutalbumet deira The Chicago Transit Authority i 1969.

Bakgrunn
Songen vart ikkje gjeven ut som singel før to andre songar frå det andre albumet deira, «Make Me Smile» og «25 or 6 to 4», hadde blitt hittar. Dette vart den tredje singelen til bandet på rad som nådde topp 10, då han nådde sjuandeplassen på den amerikanske singellista. I Canada nådde singelen andreplassen. Songen vart den 59. største hitten i Canada i 1970. 

Det originale albumsporet inneheld ein kort «fri form» pianosolo av Lamm i starten. Eit talt vers av Lamm er miksa inn i det vokale siste verset på albumversjonen. Singelversjonen inneheld ikkje introen eller det talte verset, og vart opphavleg miksa og gjeve ut i mono. Ein stereoversjon vart gjeven ut på samlealbumet Only The Beginning.

Ein 2:54 alng versjon (utan opningsfanfaren eller pianomellomspelet) vart gjeven ut på den originale vinylversjonen av Chicago's Greatest Hits, men var ikkje med på CD-versjonen av samlealbumet If You Leave Me Now. Denne versjonen vart nytta som radioversjon. Ein enno kortare versjon på 2:46 (som startar halvvegs i trompetsoloen) vart gjeven ut som promosingel, og denne kom ut i 2007 på The Best of Chicago: 40th Anniversary Edition.

Ein konsertversjon på Chicago at Carnegie Hall syner ein utvida versjon av «fri form»-introen, og er der eit eige spor.

I andre media
I filmen Little Nicky frå 2000, vert songen spelt baklengs på ein platespelar og ein kan høyre ei (falsk) satanisk melding. 
Songen vert ofte nytta i morgonshowet Morning Joe.
 Songen er ein av mange Chicago-songar som vert nytta i HBO-filmen Clear History.
Ein kan høyre eit kort klipp av songen i David O. Russell-filmen American Hustle frå 2013.

Medverkande
 Robert Lamm - solovokal, piano, dialog
 Terry Kath - korvokal, elektrisk gitar
 Peter Cetera - korvokal, bassgitar
 Danny Seraphine - trommer
 Lee Loughnane - trompet
 James Pankow - trombone
 Walter Parazaider - tenorsaksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Does Anybody Really Know What Time It Is?» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1969
Singlar frå 1970
Chicago-songar
Songar skrivne av Robert Lamm
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Beginnings av Chicago

«Beginnings» er ein song skriven av Robert Lamm for rockebandet Chicago og spelt inn for debutalbumet The Chicago Transit Authority, som kom i 1969. Lamm syng òg solovokal på songen. Songen var den andre singelen deira (etter «Questions 67 and 68»), men selde opphavleg dårleg.

Etter at bandet hadde hatt suksess med seinare singlar, vart «Beginnings» gjeve ut på ny i juni 1971 med «Colour My World» som B-side. Begge sidene vart radiohittar i USA og den kombinerte singelen klatra til sjuandeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista. «Beginnings» nådde toppen av Easy Listening-lista.

Den akustisk gitaren vart opphavleg spelt av Chicago-gitaristen Terry Kath. På konsertane spelte Lamm gitar på denne songen, sjølv om han hovudsakleg spelte klaverinstrument for gruppa.

Den uredigerte albumversjonen av songen er 7:54 lang. Den originale singelen vart redigert ned til like under tre minuttar. Ein seinare versjon var like over seks minuttar lang og finst på samlablum. Berre The Heart of Chicago 1967-1997 inneheld den fulle, originale versjonen.

Andre versjonar
I 1974 vart «Beginnings» vart spelt inn av pianisten Gene Harris på Blue Note-albumet Astral Signal. Dette er ein av få gonger ein kan høyre Harris som solovokalist.

Lister

Vekeslister

Årslister

Medverkande
 Robert Lamm - solovokal, Hohner Pianet elektrisk piano, Hammondorgel
 Terry Kath - korvokal, 12-strengs akustisk gitar
 Peter Cetera - korvokal, bass, perkusjon(?)
 Danny Seraphine - trommer, perkusjon
 Jimmy Pankow - trombone
 Lee Loughnane - trompet
 Walter Parazaider - altsaksofon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Beginnings (Chicago song)» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Singlar frå 1971
Chicago-songar
Songar skrivne av Robert Lamm
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Questions 67 and 68

«Questions 67 and 68» er ein song skriven av Robert Lamm for rockebandet Chicago (då kalla  The Chicago Transit Authority) og spelt inn for debutalbumet The Chicago Transit Authority.

Bakgrunn
Singelen vart gjeven ut i juli 1969 og nådde då 71. plassen på Billboard Hot 100. Etter at bandet fekk suksess med seinare singlar, vart «Questions 67 and 68» redigert til ei meir radiovennleg lengd og gjeve ut på ny i september 1971 med «I'm A Man» som B-side. Den redigerte singelen klatra til 24. plassen på den amerikanske singellista.

Cetera og Lamm spelte inn ein japansk-språkleg versjon av songen i 1971, og denne vart gjeven ut på singel i Japan. Columbia Records gav ut songen som ein radiopromo med den engelske versjonen på den andre sida.  Denne innspelinga vart òg gjeve ut digitalt i 1998 på den japanske samleplata The Heart Of Chicago 1967-1971 Volume II Special Edition (grønt omslag), og inneheld òg «Lowdown» sungen på japansk. Gruppa spelte songen på konsertar med japansk tekst på ein turné i Japan i 1972. Dette kan ein høyre på Live In Japan og igjen i 1995.

Medverkande
 Peter Cetera - solovokal (det meste av songen), bass
 Robert Lamm - solovokal (refrenga), korvokal, piano
 Terry Kath - elektrisk gitar
 Danny Seraphine - trommer, tamburin
 Jimmy Pankow - trombone
 Lee Loughnane - trompet
 Walt Parazaider - tenorsaksofon

Andre versjonar
Panic! at the Disco samplar denne songen på «Hallelujah».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Questions 67 and 68» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Singlar frå 1971
Chicago-songar
Songar skrivne av Robert Lamm
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Free Form Guitar

«Free Form Guitar» er eit musikkstykke skriven av Terry Kath for rockebandet Chicago og spelt inn for debutalbumet The Chicago Transit Authority (1969).

Bakgrunn

Som det står i plateomslaget til The Chicago Transit Authority, skriven av produsenten James William Guercio:
«Free Form Guitar vart spelt på ein Fender Stratocaster-gitar gjennom ein Showman-forsterkar utstyrt med doble 15-botnar med ein Bogan P.A.-forsterkar som pre-amp. Det vert ikkje nytta elektroniske knep eller effektar under innspelinga av denne, for å prøve å fange den faktiske lyden så korrekt som mogeleg, slik stykket vart framført.»  — James William Guercio

Medverkande
 Terry Kath  –  gitar (Fender Stratocaster)
 James William Guercio  –  produsent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Free Form Guitar» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1969
Chicago-songar
Songar skrivne av Terry Kath
Songar produserte av James William Guercio
South California Purples

«South California Purples» er ein song skriven og sungen av Robert Lamm for rockebandet Chicago og spelt inn for debutalbumet The Chicago Transit Authority (1969).

Songen siterer opningslinja frå The Beatles-songen «I Am the Walrus»:
I am he as you are he as you are me and we are all together.

Eit konsertopptak frå 1971 finst på Chicago at Carnegie Hall, og varer over femten minuttar.

Medverkande
 Robert Lamm - solovokal, Hammondorgel, Hohner Pianet
 Terry Kath - elektrisk gitar, korvokal
 Peter Cetera - bass, korvokal
 Danny Seraphine - trommer, tamburin, maracas
 Jimmy Pankow - trombone
 Lee Loughnane - trompet
 Walt Parazaider - tenorsaksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «South California Purples» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1969
Chicago-songar
Songar skrivne av Robert Lamm
Songar produserte av James William Guercio
Songar om California
Bysantinsk arkitektur

Bysantinsk arkitektur er den arkitekturen som utvikla seg i Det bysantinske riket som oppstod etter at Romarriket vart oppdelt i ein vestleg og ein austleg lut, og Konstantinopel (Bysants) vart hovudstaden i det austromerske riket frå år 330 e.Kr. Det er i Konstantinopel (no Istanbul) dei viktigaste døma på bysantinsk arkitektur er å sjå, med Hagia Sofia som det mest storslåtte. Men bysantinsk kunst og arkitektur prega òg dei områda som no er Bulgaria, Serbia, Russland, Armenia og Georgia, og har på ulikt vis òg gjort seg gjeldande i land i Vest-Europa i gamal og nyare tid.

Den tidlege bysantinske arkitekturen er i hovudsak eit framhald av den romerske arkitekturen. Under påverknad av austlege element utvikla det seg etter kvart ein særeigen stil ved at den greske krossen (den likearma krossen) vart teken i bruk som grunnplan for kyrkjene, og at teglstein tok over for naturleg stein som byggjemateriale. Dessuten vart den klassiske søyleordninga oppmjuka og nytta på meir fritt vis, samstundes som stendig meir komplekse kuppel-løysingar vart utvikla, og store mosaikkbilete på veggar og i kuplar vart eit sers viktig innslag i utsmykkinga.

Kyrkjer
Basilikaen stamma frå oldkristen tid og dominerte bysantinsk arkitektur i byrjinga. Sidan blei kuppel-dekka kross-sentralkyrkjer dominerande. Hagia Sofia i Konstantinopel (532–537) er eit av hovudverka innan denne arkitekturen, og dannar et kompromiss mellom sentralkyrkja og den eldre basilika-typen. Ei meir typisk sentralkyrkje frå same tid er den oktogonale San Vitale i Ravenna (546–548). Eit døme på krosskyrkja var den no øydelagde Apostelkyrkja i Konstantinopel (536–546). Ho hadde fem kuplar, og inspirerte mellom anna Markuskyrkja i Venezia.

Etter den ikonoklastiske perioden (726–843) var ulike typar sentralkyrkjer særleg populære. Dei kunne ha polygonal form eller, noko som var meir vanleg, ha form som ein gresk kross som ofte er innskriven i eit kvadrat. Ein kuppel kvelver seg over kryssingspunktet, og krossarmane kan også vera overkvelva av kuplar eller halvkuplar. Stundom kunne ein byggja fleire mindre kyrkjer saman, som  i Pantokrator-kyrkja i Konstantinopel (1100-talet), der tre kyrkjer ligg side om side.

Dei mellom- og seinbysantinske kyrkjene er gjerne bygde av teglstein som kan liggja i mønster i ytterveggene, mens innerveggane var kledd med marmorplater eller dekte av mosaikkar eller fresker. Dei bysantinske kyrkjene frå denne perioden er gjennomgåande mindre enn dei samtidige vesteuropeiske domkyrkjene.

Kjelder

Bysantinsk arkitektur
Arkitektoniske periodar
The whole world is watching

«The whole world is watching» (norsk «heile verda ser på») var eit ikonisk, taktfast slagord som antikrigsdemonstrantar ropte utafor Chicago Hilton Hotel under Demokratane sitt landsmøte i 1968 i Chicago.

Hendinga vart send frå opptak onsdag kveld den 28. august, under den tredje dagen av landsmøtet. Demonstrantane byrja å rope dette då politiet fjerna dei med politibilar etter at demonstrantane blokkerte Michigan Avenue føre hotellet. 

Den spontane slagordet vart raskt kjend. Året etter var det tittelen på ein fjernsynsfilm om studentaktivisme.

The Chicago Transit Authority
Spor 10 på debutplata til rockebandet Chicago frå 1969, då kjend som CTA (The Chicago Transit Authority), brukte verkelege lydklipp frå ropa, «The whole world is watching.» Sporet heiter «Prologue, August 29, 1968» og er 57 sekundar langt. Ropet heldt fram inn i neste song, «Someday (August 29, 1968)» men vert tona ut etter nokre sekund, og kjem attende igjen i midten av songen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The whole world is watching» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Politiske slagord
Motstand mot Vietnamkrigen
Chicago av Chicago

Chicago (stundom kalla Chicago II) er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet Chicago. Det kom ut i 1970 etter bandet hadde korta ned namnet sitt frå The Chicago Transit Authority. Albumet er eit dobbeltalbum.

Historie
Sjølv om den offisielle tittelen på albumet er Chicago, vart det sidan kjend som Chicago II, då nummereringa av albuma deira med romartal offisielt byrja med Chicago III i 1971.

Sjølv om The Chicago Transit Authority var ein suksess, vert Chicago av mange rekna som gjennombrotet til Chicago, med fleire hittar på topp 40, som «Make Me Smile» (9. plassen), «Colour My World» (7. plassen) og «25 or 6 to 4» (4. plassen). Hovudverket på albumet er den tretten minuttar lange songsyklusen  «Ballet for a Girl in Buchannon». Gitarist Terry Kath bidrog med ein lengre klassisk-aktig med fire musikkstykker. Tre av dei var skriven i lag ned komponisten og pianisten Peter Matz. Den politiske frimodige klaverspelaren Robert Lamm bidrog med «It Better End Soon», som òg var delt inn i fleire satsar. Bassist Peter Cetera, som seinare spelte ei viktig rolle som låtskrivar for bandet, bidrog med den første songen sin for Chicago, «Where Do We Go From Here".  

Albumet kom ut i januar 1970 på Columbia Records og vart raskt ein hit. Det nådde fjerdeplassen på albumlista i USA og sjetteplassen i Storbritannia. 

Columbia Records var særs aktive i å marknadsføre kringlydformatet sitt med fire kanalar i midten av 1970-åra og ni av dei ti første Chicago-albuma vart gjeve ut i kvadrofonisk lyd. Den kvadrofoniske miksen av albumet inneheld ekstra gitar av Kath på «25 Or 6 To 4» og det er nytta eit anna vokalopptak av Lamm på «Wake Up Sunshine».

I 2002 vart Chicago mastra på ny og gjeve ut som ein enkel CD av Rhino Records med singelversjonane av «Make Me Smile» og «25 or 6 to 4» som bonusspor. 

Rhino gav ut ein DVD-Audio-versjon av albumet i 2003, med miksar i både Advanced Resolution Stereo og 5.1 kringlyd.

Innhald

Medverkande
Peter Cetera – bass, solo- & korvokal
Terry Kath – elektrisk & akustisk gitar, solo- & korvokal
Robert Lamm – piano, Hammondorgel, Hohner Pianet, solo- & korvokal
Lee Loughnane – trompet, flygelhorn, korvokal
James Pankow – trombone, blåsararrangement
Walter Parazaider – saksofonar, fløyte, klarinett, korvokal
Danny Seraphine – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Peter Matz – orkestering og arrangement på «Memories of Love» («Prelude», «A.M. Mourning», «P.M. Mourning»)

Produksjon
Produsert av James William Guercio
Lydteknikarar: Donald Puluse, Brian Ross-Myring og Chris Hinshaw
Robert Honablue – mastering
Plateomslag – Nick Fasciano
Plateomslagdesign – John Berg
Fotograf – Herb Greene

Lister
Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chicago (album)» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Chicago-album
Musikkalbum frå 1970
Album produserte av James William Guercio
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Ballet for a Girl in Buchannon

«Ballet for a Girl in Buchannon» (òg kjend som «The Ballet» og «Make Me Smile Medley») er ein nesten 13 minuttar lang songsyklus/suite av Chicago frå 1970, på albumet deira Chicago (òg kalla Chicago II). 

Stykket var komponert av James Pankow, som vart inspirert til å skrive denne «balletten» då han likte godt lange klassiske songsyklusar. Buchannon i tittelen er ei feilstaving av Buckhannon i Vest-Virginia.

«Balleten» tar opp tre fjerdedelar av side to av Chicago og består av sju spor, tre av dei instrumentale: 
 «Make Me Smile» (solovokal av Terry Kath)
 «So Much to Say, So Much to Give» (solovokal av Robert Lamm)
 «Anxiety's Moment» (instrumental)
 «West Virginia Fantasies» (instrumental)
 «Colour My World» (vokal av Terry Kath)
 «To Be Free» (instrumental)
 «Now More Than Ever» (solovokal av Terry Kath)
Det siste sporet, «Now More Than Ever,» er eit enkelt vers i ein reprise av opningssongen «Make Me Smile». Teksten i songane i suiten fortel ei soge om ein mann som leitar etter ein tapt kjærleik og prøver å tenne kjærleiken dei hadde på ny. To av desse songane nådde topp ti på den amerikanske Billboard Hot 100-lista. Desse var ei singelutgåve av «Make Me Smile (Now More Than Ever)» (9. plass, 1970) og «Colour My World» (7. plass, 1971).

Den instrumentale satsen «West Virginia Fantasies» inneheld instrumentale kontrapunkt mellom blåsarar, gitar og klaverinstrument, og er eit døme på korleis Chicago kunne skrive og arrangere kompliserte musikkstykke. 

Suiten vart spelt inn som eit enkelt spor, kalla «The Ballet» på albumet deira Chicago XXVI: Live in Concert i 1999. Versjonen som finst på DVDen Chicago/Earth, Wind & Fire — Live at the Greek Theatre vert kalla «Make Me Smile Medley», etter opningssongen i suiten. 

På somme konsertar med Chicago, brukte dei å ende det første settet med dette styket.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ballet for a Girl in Buchannon» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Chicago-songar
Songar skrivne av James Pankow
Musikalske medleyar
Songar produserte av James William Guercio