alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Flaktveit skole

Flaktveit skole er ein barneskule på Flakveit i Åsane i Bergen kommune. Skulen vart grunnlagt i 1985 og bygd i etappar fram til 1991. Han har plass til om lag 400 elevar. Det er sju trinn, fyrste klasse til sjuande klasse. Dei fleste trinna har tre klassar, delt inn i A, B og C. 

Den noverande rektoren heiter Einar Skintveit (2015), og det er om lag 50 tilsette i heil- og deltidsstillingar. Sjølve skulebygget tilhøyrer byrådsavdelinga for barnehage og skule.

Mennesket i samhandling og vekst 
Skulen har hovudfokus på utdanning for berekraftig utvikling og lesing. Mottoet deira er «Menneske i samhandling og vekst». Flaktveit skule vart den fyrste skulen i Bergen som byrja med avfallssortering. I 2008 fekk skulen status som «grøn skule» av Foundation for Environmental Education (FEE) og blei tildelt Hordaland fylkeskommunes miljøpris.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

Skular i Åsane
Skipingar i 1985
Miljøvern i Noreg
Girringun nasjonalpark

Girringun nasjonalpark (engelsk Girringun National Park, tidlegare Lumholtz nasjonalpark, engelsk Lumholtz National Park) er ein nasjonalpark i Queensland i Australia. Han ligg om lag 50 km sør-vest for Ingham, 110 km nord for Townsville og 1290 km nord-vest for Brisbane.

Då nasjonalparken vart oppretta i 1994 fekk han namnet Lumholtz, eit namn han hadde fram til 2003. Området rundt Blencoe-fossane blei del av Lumholtz nasjonalpark i 2000. Tre år seinare fekk parken aboriginarnamnet Girringun.

Girringun nasjonalpark har eit flatemål 1538 km² og består i hovudsak av skogar med hardlauvtre, med små lommer av regnskog langs austskråningane og på åstoppane. Tre fjellkjeder dominerer landskapet, som er overstrødd av granittrestar etter eit vulkanutbrot som fann stad for ei 100 000 år sidan. Girringun er mest kjend for den 268 meter høge Wallaman-fossen, den høgaste fossen i fritt fall i Australia.

Kjelder

What is Girringun? ved girringun.com.au

Denne artikkelen bygger på «Girringun National Park» frå ,  den 10. november 2011.

Bakgrunnsstoff

Nasjonalparkar i Australia
Queensland
Skipingar i 1994
Flaktveit idrettsklubb

Flaktveit idrettsklubb er eit idrettslag på Flaktveit i Bergen kommune. Laget blei stifta i 1994. Klubben har til saman 1200 medlemmer. Det er eit fleirsportsleg idrettsslag og har 13 forskjellige greiner.  Det er ein frivillig, medlems- og dugnadsbasert organisasjon. 

FIK sitt motto: For trivsel og utvikling i nærmiljøet. 

Dei held til i Flaktveithallen som ligg på Breimyra på Flaktveit. Hallen er eigd av Bergen kommune, men er også mykje sponsa av Trond Mon.  Flaktveithallen blir også brukt som gymlokale til Breimyra ungdomsskule.

Greiner   
 Allidrett
 Basket
 Dans 
 Aerobic
 Innebandy
 Fotball
 Handball
 Kampsport
 Kajakk
 Klatring
 Styrke 
 Kondisjon
 Turgruppe

Kjelder 
 Nettstaden til Flaktveit idrettsklubb

Idrettslag i Bergen
Fotballag i Bergen
Idrettslag skipa i 1994
Fotballag skipa i 1994
Bokseklubbar i Noreg
Korgballag i Noreg
Åsane
Distriktet Boudry

Boudry er eitt av seks distrikt i kantonen Neuchâtel i Sveits. Distriktet, som ligg på vestbreidda av Neuchâtelsjøen, hadde 38 866 innbyggarar i 2010 og dekte eit areal på 105,6 km². 

Distriktet Boudry omfattar femten kommunar. Peseux og Colombier er dei to kommunane med meir enn 5 000 innbyggarar. Distriktet har namn etter den tredje mest folkerike kommunen; Boudry. Dei andre kommunane er Auvernier, Bevaix, Bôle, Brot-Dessous, Corcelles-Cormondrèche, Cortaillod, Fresens, Gorgier, Montalchez, Rochefort, Saint-Aubin-Sauges og Vaumarcus.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Boudry (district)» frå ,  den 10. november 2011.  
 

Boudry
Smalstripesvale

Smalstripesvale (Cecropis cucullata) er ei stor svale. Ho hekkar i det sørlege Afrika, hovudsakleg i Sør-Afrika, Namibia og sørlege Zimbabwe. Ho er trekkfugl som overvintrar lenger nord i Angola, Tanzania og Sør-Zaire.

Smalstripesvale er 18-20 cm lang. Ho har mørkeblå overside med ein bleik oransje overgump og kastanjefarge på krone, nakke og på sidene av hovudet. Undersida av kroppen og underdekkfjørene på vengene er kremkvite med mørke striper, og oversida av vengene og underside av svingfjørene er gråsvart-brune. Den gråsvarte halen har svært lang ytre fjører, desse er litt lengre på hannar enn hoer. Ungfuglar er mattare og brunare, med mindre kontrast og kortare ytre halefjør. Flyginga er langsam og spenstig, og lætet er eit kvitrande sjissikk.

Denne arten kan skiljast frå den mindre breistripesvale, Cecropis abyssinica, i at sistnemnde arten har tyngre og mørkare striper på undersida, ein djupare raud overgump, og ei ljosare farge på hovudet. Breistripesvala føretrekkjer òg mindre opne habitat.

Smalstripesvala er ein fugl med habitat på tørt opent land, slik som grassletter, og har ein preferanse for åsar og fjell. Dei unngår meir skogkledde område, men er ofte funne rundt menneskeleg busetjing.

Denne svala byggjer eit halvkuleforma reir av tørka gjørme med ein røyrforma sideinngang festa til undersida av ein eigna struktur. Reiret har eit mjukt fôr, og blir ofte gjenbruka kommande år. Reiret kan bli bygd i ei grotte eller under ei fjellblokk eller eit nedfalle tre. Denne arten har drege nytte av evna til å bruke bygningar, bruer, kulvertar og liknande menneskeskapte strukturar. Om dei har valet, vil dei velje ein høgtliggjande plass til reiret.

Egga er skinande kvite med nokre få brune flekker, tre egg er eit typisk kull. Hoa gjer ruginga åleine i 17-20 dagar til klekking. Begge foreldra matar ungane. Det tar 23-30 dagar til ungane er flygedyktige, men dei unge fuglane kjem tilbake til reiret for å kvile i eit par dagar etter den første flygeturen.

Smalstripesvala er ein vanleg art i utbreiingsområdet, ikkje redd for menneske, og har drege nytte av tilgjenge av reirstader rundt bustadar. Ho lever hovudsakleg av flygande insekt, men har vore kjent for å ete små frukter.

Kjelder 
 Første versjon av denne artikkelen byggjer på «Greater Striped Swallow» frå , den 10. november 2011. Artikkelen gav følgjande kjelder:
 Sinclair, Hockey and Tarboton, SASOL Birds of Southern Africa, ISBN 1-86872-721-1
 Turner and Rose, Swallows and Martins ISBN 0-7470-3205-5

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av smalstripesvaler  hos Internet Bird Collection

Svalefamilien
Val-de-Ruz

Val-de-Ruz er eitt av seks distrikt i kantonen Neuchâtel i Sveits. Distriktet, som ligg lengst nordaust i kantonen, hadde 15 771 innbyggarar i 2009 og dekte eit areal på 128,0 km². 

Val-de-Ruz omfattar seksten kommunar. Den mest folkerike kommunen, Cernier, er hovudstad i distriktet. Dei andre kommunane er Boudevilliers, Chézard-Saint-Martin, Coffrane, Dombresson, Engollon, Fenin-Vilars-Saules, Fontainemelon, Fontaines, Le Pâquier, Les Geneveys-sur-Coffrane, Les Hauts-Geneveys, Montmollin, Savagnier, Valangin og Villiers,

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Val-de-Ruz District» frå ,  den 10. november 2011.  
 

Distrikt i Neuchâtel
Distriktet Bremgarten

Bremgarten er eit forvaltningsdistrikt (Bezirk) i den sveitsiske kantonen Aargau. Distriktet har namn etter kommunen Bremgarten, som er hovudstad i distriktet. Distriktet grensar i aust mot kantonen Zürich. Distriktet Bremgarten dekker eit areal på 117,5 km² fordelt over 23 kommunar og hadde 69 262 innbyggarar i 2006.

Bremgarten

Denne artikkelen bygger på «Distriktet Bremgarten» frå ,  den 10. november 2011.
Knut Seip

Knut Lehre Seip () er ein norsk matematikar som er professor i Miljøadministrative metoder ved OsloMet - storbyuniversitetet. 

Seip er cand. real. i fysikk frå Universitetet i Oslo i 1969, og han tok graden doctor philos. i 1992 på same stad på avhandlinga: Mathematical models of lake ecosystems. Han har hatt fleire stillingar ved Sentralinstitutt for industriell forskning, SI, Senter for industriforskning/SINTEF i perioden 1977-94. Han var tilsett i det første professoratet i miljøadministrative metodar ved Høgskolen i Telemark 1994-2000. Frå 2000 til 2011 var han professor og leiar for forsking og utvikling ved ingeniørutdanninga på Høgskolen i Oslo. Frå 2011 er professor Seip prodekan for forsking og utvikling ved Fakultet for teknologi, kunst og design ved Høgskolen i Oslo og Akershus.

Fagleg profil
Seip har arbeidd innanfor anvendt matematikk med geometri av dobbeltkrumme flater, innan økologi med modellar av økosystemet i strandsona; modellar av innsjøars økologi og terrestrisk økologi; innan makroøkonomi med leiande indeksars teori. Han har utvikla to metodar for å studere samvirke mellom aktørar, «fase-rotasjonsmetoden» og «vinkel-frekvens-metoden». Den første utvidar analysen av assosiasjonar med analysar av «før» og «etter» for sykliske fenomen. Den andre utvidar analysen av hellingar (β – koeffisientar i regresjonsanalyse) med analyse av kompassretningar. Begge metodane blir nytta til å karakterisere samvirke mellom aktørar, for eksempel som konkurrentar, tilretteleggjar/utnyttar, byttedyr/rovdyr. Metodane blir nytta innanfor økologi og økonomi.

Bøker
Seip er medforfattar av to bøker, begge saman med Fred Wenstøp.

 Seip, K.L. and F. Wenstøp: A primer on environmental environmental decision-making. An integrative quantitative approach (2006) Springer Verlag. ISBN 1-4020-4073-3
 Wenstøp, F. and K.L. Seip: Verdier og valg - verdibasert beslutningsanalyse i praksis (2009) Universitetsforlaget. ISBN 9788-2150-1410-4

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Professorar ved Høgskolen i Oslo og Akershus
Vitskapsfolk frå Oslo
Norske matematikarar
Snekke

Snekke eller sjekte er ein fem til ni m lang fritidsbåt, tradisjonelt klinkbygd i tre, i dag oftast bygd i glasfiberarmert plast. 

Ei tradisjonell snekke hadde spiss gatt med ror festa utanpå akterstamnen, mens nyare snekker kan vere bygd med spiss eller rund hekk med rorstammen inne i hekken. Ei snekke kan vere open, men vil oftast vere bygd med dekk framme, akter og på sidene av kabinen. Kabinen kan ha eit presenningstak, tretak eller glasfibertak. Styreposisjonen er på den bakre halvdelen av båten, verna av vindskjerm. Over styreposisjonen har snekka ofte ei kalesje. Moderne snekker kan ha sjølvlensande dekk.

Snekkene er gjerne utstyrt med bensin- eller dieselmotor på 5-35 Hk og gjer 6-8 knops fart. Moderne halvplanande snekker kan gjere meir enn 10 knops fart. Det er også bygd seglsnekker, som oslosnekke og færdersnekke.

Ordsoge
Ordet snekke eller snekkje har opphav i norrønt snekkja, som var eit slags langskip. Opphavet til ordet sjekte er uvisst.

I norske dialektar kan ordet «snekkje» også bli brukt om andre båttyper. På Helgeland har små prammar vorte kalla snekkje.

Galleri

Kjelder

Norske båttypar
Robåtar
Klinkbygde båtar
Conrad Mohr

Conrad Mohr () var ein norsk forretningsmann og legatstiftar.

Familie 
Mohr var son av Wilhelm Mohr (1820–80) og bror av embetsmann August Christian Mohr (1847–1918). Han var far til godseigaren Wilhelm Mohr (1886–1978) og geografen Anton Mohr (1890–1968).

Aug. C. Mohr & Søn 
Etter å ha fått ei grundig utdanning innan handel byrja han i 1877 i det bergenske firmaet Aug. C. Mohr & Søn. Etter faren døydde i 1880 vart han sjef for firmaet saman med onkelen Anthon Mohr. Då onkelen døydde i 1890 dreiv han selskapet aleine, før Christian Magnus Kjær kom til selskapet i 1897. Mohr var aktiv i firmaet fram til 1902. 

I perioden Mohr var i Aug. C. Mohr & Søn arbeidde han firmaet opp  til å verte største kornimportøren i landet, særleg ved å utnytte kornmarknadane ved Svartehavet.

Conrad Mohrs legat 
Conrad Mohr stifta «Conrad Mohrs legat» 24. september 1917 med ein eigenkapital på ein million kroner. Renter av dette skulle nyttast til reisestipend for forfattarar, skodespelarar, målarar, bilethoggarar og journalistar, i tillegg til personar som ynskte å studere sosialismen. Forslag til utdeling skulle kome frå styra i Den norske Forfatterforening, Norsk skuespillerforbund, Bildende kunsteres styre, Norges presseforbund og Norges Socialdemokratiske Arbeiderparti. Seinare vart legatet slått saman med Anton Christian Houens legat og heiter i dag «Anton Christian Houens og Conrad Mohrs legat for kunstnere».

Utmerkingar  
Conrad Mohr vart i 1887 utnemnd til tysk konsul og hadde ofte kontakt med den tyske keisar Wilhelm II under hans reiser i Noreg. I 1918 blei han tysk generalkonsul. Eit portretthovud av han, utført av Sofus Madsen, står ved Lille Lungegårdsvann i Bergen. Conrad Mohrs vei i Fana og på Minde i Bergen er oppkalla etter han.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Conrad Mohr» frå ,  den 10. november 2011.  
 
 Illustreret norsk konversationsleksikon, bind V, sp. 820–21. Kristiania: Aschehoug, 1912.
 Salmonsens leksikon, Anden Udgave, bind XVII, s. 162. København: J. H. Schultz, 1924.
 A. M. Wiesener: Slegten Mohr fra Bevern. Bergen: John Griegs bogtr., 1909.
 Christian Mohr: Familien Mohr fra Bergen. Oslo, 1953.

Bakgrunnsstoff 
 Anton Christian Houens og Conrad Mohrs legat for kunstnere 

Forretningsfolk frå Bergen
Konsular
Bachkantater

Bachkantater er eit oversyn som omfattar rundt 265 av dei om lag 300 kantatene som Bach skreiv. Av desse er berre 200 overleverte. Ved sida av pasjonane, oratoriene og Messe i h-moll høyrer kyrkjekantatene til Bach sine mest tungtvegande kyrkjemusikalske verk.

Lista kan sorterast etter BWV-nummer, tittel, plassering i kyrkjeåret, året Bach skreiv kantata og datoen for uroppføringa, om den er kjent. I andre kolonnar kan ein ordne songarar og instrumentalistar gruppevis. Dei arabiske tala gir talet på instrument i kvar kantate. Under merknad ser ein om det er snakk om noko anna enn ei kyrkjekantate; det kan ein òg sjå av fargekoden. I kolonnen nest lengst til høgre er lenkja til Bach Cantata Page (BCP), der ein kan finne fullstendige tekstar, oppbygging og annan detaljinformasjon. I siste kolonne finn ein lenkje til notemateriale i den gamle utgåva av Bach sine samla verk (Gesamtausgabe av Bach-Gesellschaft Leipzig) på IMSLP.



Forkortingar 
Instrumenteringa er forkorta slik:

Merknader

Liste over kantater 
Lista er bygd opp rundt Bach-Werke-Verzeichnis og omfattar alle kyrkjekantatene til Bach (den største delen av serien BWV 1–199) og verdslege kantater (som BWV 201, 203–209, 211–215), alle fragment (som BWV 80b, 216, 224, Anh. 224) og verk som ein tidlegare trudde var av Bach (som BWV 15, 53, 141, 160, 217–223), alle kantater der musikken er tapt (som BWV 36a, 66a, 70a, 80a, 120b), og alle verk som tidlegare blei regna som kantater, men som i røynda høyrer til ein annan musikksjanger (som BWV 11, 118).

Referansar

Litteratur 
 Alfred Dürr: Johann Sebastian Bach: Die Kantaten. 7. opplag. Bärenreiter, Kassel 1999, ISBN 3-7618-1476-3.
 Werner Neumann: Handbuch der Kantaten Johann Sebastian Bachs. 1947, 5. opplag. Breitkopf & Härtel, Wiesbaden 1984, ISBN 3-7651-0054-4.
 Martin Petzoldt: Bach-Kommentar. Theologisch-musikwissenschaftliche Kommentierung der geistlichen Vokalwerke Johann Sebastian Bachs.
 Bind I: Die geistlichen Kantaten des 1. bis 27. Trinitatis-sonntages, Kassel/Stuttgart 2004.
 Bind II: Die geistlichen Kantaten vom 1. Advent bis zum Trinitatisfest, Kassel/Stuttgart 2007.
 Bind III under arbeid.
 Hans-Joachim Schulze: Die Bach-Kantaten: Einführungen zu sämtlichen Kantaten Johann Sebastian Bachs. Leipzig: Evangelische Verlags-Anstalt; Stuttgart: Carus-Verlag 2006 (Edition Bach-Archiv Leipzig), ISBN 3-374-02390-8 (Evang. Verl.-Anst.), ISBN 3-89948-073-2 (Carus-Verl.).
 Christoph Wolff/Ton Koopman: Die Welt der Bach-Kantaten. Verlag J.B. Metzler/Bärenreiter, Stuttgart u.a./Kassel 2006, ISBN 978-3-476-02127-4.

!
Bad Kissingen

Bad Kissingen er ein større krinsby som ligg nordvest i den tyske delstaten Bayern, nær grensa til Hessen. Byen ligg ved elva Fränkische Saale sør for Rhön-fjella, og er kjend som ein kurbadby. Han har rundt 20 000 innbyggjarar. Han høyrer til i Regierungsbezirk Unterfranken og er hovudsete i Landkreis Bad Kissingen

Byen er kjend for sine helsebringande kjelder, som blei påviste i år 823. Kissingen blei omtala som by fyrste gong i 1279.

Under Main-felttoget i Den austerriksk-prøyssiske krigen i 1866, kjempa preussiske og  bayerske troppar mot kvarandre i Slaget ved Bad Kissingen.

Rikskanslar Otto von Bismarck var ein dei meir prominente gjestane ved kurbadet, og han vitja byen fleire gonger (sjå Kissingen-diktatet). I dag har Kissingen difor eit Bismarck-museum.

Bad Kissingen er og kjend for sin årlege musikkfestival Bad Kissinger Sommar.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad for Bad Kissingen 

Byar i Bayern
Kissingen-diktatet

Kissingen-diktatet var eit diplomatisk aktstykke om Balkankrisa, skriven av Otto von Bismarck den 15. juni 1877 i Bad Kissingen. Stykket skildrar viktige prinsipp for Bismarck sin utanrikspolitikk.

Bismarck var uroa av fara for ein anti-tysk koalisjon, og skisserte ein ideell målsetjing om å kjempe for «… ikkje ytterlegare landerobringar, men ein politisk totalsituasjon der alle makter utanom Frankrike treng oss, og der dei gjennom sine relasjonar til kvarandre, i den grad det er mogleg, kan avstå frå å inngå koalisjonar mot oss.»

Diktatet inneheldt konseptet for Bismarck sitt diplomatiske program, som seinare blei ein del av røyndomen i tysk alliansepolitikk. Målet var å trygge den preussisk-tyske staten si utanrikspolitiske stilling, ut frå ei realistisk innsikt i dei internasjonale styrkeforhalda.

Kjelde 
Denne artikkelen bygger på «Kissingen-diktatet» frå ,  den 10. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
Kissingen-diktatet (tekstkjelde) 

Otto von Bismarck
1877
Balkan
Tysk historie
SINTEF

SINTEF er eit forskningskonsern som sel forskingsbasert kunnskap og tilhøyrande tenester basert på innsikt i teknologi, naturvitskap, medisin og samfunnsvitskap. Det fulle namnet var, inntil ei vedtektsendring i 2007, «Selskapet for industriell og teknisk forskning ved Norges tekniske høgskole». I dag er SINTEF organisasjonens fulle namn.
SINTEF er Skandinavias største forskingskonsern.

SINTEF er ei ikkje-kommersiell forskingsstifting med dotterselskap. Heile overskotet blir investert i laboratorium, vitskapleg utstyr og ny forsking.

Hovudkontoret ligg i Trondheim, men konsernet har òg ca 350 tilsette i Oslo. I tillegg har SINTEF verksemd i Bergen, Stavanger, Ålesund, Tromsø og på Raufoss, og kontor i Houston, Texas (USA), Rio de Janeiro (Brasil), og laboratorium i Hirtshals i Danmark.

Organisering

Konsernet består av stiftinga SINTEF samt forskingsakskjeselskapa MARINTEK, SINTEF Energi AS, SINTEF Fiskeri og havbruk AS og SINTEF Petroleumsforskning AS. I tillegg er SINTEF Holding etablert for å skilje aktivitet i grenseland mellom kommersiell verksemd og forsking ut frå kjerneverksemda.

SINTEF er organisert i følgjande konsernområde:

 SINTEF Byggforsk  
 SINTEF IKT
 MARINTEK
 SINTEF Fiskeri og havbruk AS
 SINTEF Materialer og kjemi 
 SINTEF Energi AS
 SINTEF Petroleumsforskning AS
 SINTEF Teknologi og samfunn

Referansar
Denne artikkelen bygger på «SINTEF» frå ,  den 10. november 2011.

Bakgrunnsstoff

SINTEFs offisielle nettstad

SINTEF
Norske teknologiselskap
Norske stiftingar
Geovitskaplege forskingsorganisasjonar
Forskingsorganisasjonar
Vitskaplege organisasjonar
Næringsliv i Trondheim
Skipingar i 1950
Bredtvet kompetansesenter

Bredtvet kompetansesenter er eit landsdekkande spesialpedagogisk senter som ligg på Bredtvet i Oslo. Senteret er ein del av Statped og arbeider med barn og vaksne med store spesifikke språk- og talevanskar. 

Fagmiljøet ved senteret er tverrfagleg samansett med kompetanse innan ulike felt som dysleksi, taleflytvanskar (stamming og løpsk tale), afasi, stemmevanskar, leppe-kjeve-ganespalte (LKG), strupe- og munnholeopererte, dysartri (talevanskar av nevrologisk opphav) og spesifikke språkvanskar hjå barn. 

Senteret ligg like ved Torshov kompetansesenter. Det held til i den tidlegare Spesialskole for talehemmede, utforma av arkitekt P.A.M. Melbye og bygd i 1964-66.

Bakgrunnsstoff 
 Bredtvet kompetansesenter ved Skolenettet

Kjelder

 Bredtvet kompetansesenter ved Skolenettet
 Bredtvet kompetansesenter ved statsbygg.no med faktaark (PDF)

Denne artikkelen bygger på «Bredtvet kompetansenseter» frå ,  den 11. november 2011.  
 

Statped
Utdanning i Oslo
Bydel Bjerke
Eivind Norman Borge

Eivind Norman Borge () er lokalpolitikar for FrP. Han har vore ordførar i Hvaler kommune sidan 2007. Før han vart vald til ordførar hadde han sete tolv år i kommunestyret, og han var tredje vararepresentant for FrP til Stortinget for Østfold i 2005-2009.

Referansar

Ordførarar i Hvaler
FrP-ordførarar i Østfold
Geir Aarbu

Geir Ragnar Aarbu () frå Senterpartiet var frå ordførar i Aremark kommune frå 2011 til 2019. 

Aarbu og Senterpartiet samarbeidde med Arbeidarpartiet, og saman danna dei to partia raudgrønt fleirtal i kommunen. Han vart attvald i 2015.

Geir Aarbu er utdanna økonom og driv med jordbruk. Han har tidlegare arbeidd over 20 år i administrative stillingar i Halden kommune.

Referansar 

 Denne artikkelen bygger på «Geir Aarbu» frå , den 11. november 2011. 

Ordførarar i Aremark
Sp-ordførarar i Østfold
Folk frå Aremark
Espen Barth Eide

Espen Barth Eide () er ein norsk statsvitar og politikar for Arbeidarpartiet som er klima‑ og miljøminister i Regjeringa Støre frå 2021. 

Han vart forsvarsminister då Grete Faremo tok over som justisminister grunna Knut Storberget sin avgang frå stillinga den 11. november 2011. I september 2012 vart han utanriksminister. 

Han er visegeneralsekretær i SN og Kypros-spesialrådgjevar for SN sin generalsekretær António Guterres. Frå 2014 til 2016 var han direktør i Verdas økonomiske forum. 

Espen Barth Eide er son til forskarane Asbjørn Eide og Wenche Barth Eide. Han er utdanna cand. polit. frå Universitetet i Oslo. I 1992 vart han generalsekretær i Europarørsla. I 1994 vart han forskar ved Norsk utanrikspolitisk institutt (NUPI), der han m.a. har hatt ansvar for SN-programmet og leidd avdelinga for internasjonal politikk 2002-05.  

Frå 2000 til 2001 var han statssekretær ved utanriksdepartementet i Jens Stoltenberg si fyrste regjering. Her spelte han ei sentral rolle ved forhandlingane om kjøp av norske jagarfly. Frå 2005 - 2010 var han statssekretær i forsvarsdepartementet, og frå 2010 til 2011 vart han statssekretær i utanriksdepartementet att fram til han fekk stillinga som forsvarsminister i 2011.

Kjelder 

 
 
 Biografi på regjeringa.no
 

Norske miljøvernministrar
Norske utanriksministrar
Norske forsvarsministrar
Statsrådar i Regjeringa Støre
Statsrådar i Regjeringa Stoltenberg II
Ap-statsrådar
Statssekretærar i Regjeringa Stoltenberg I
Statssekretærar i Regjeringa Stoltenberg II
Statssekretærar frå Ap
Stortingsrepresentantar for Oslo
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Folk tilknytte Norsk utanrikspolitisk institutt
Norske statsvitarar
Folk frå Oslo
Kari Pettersen

Kari Haugen Pettersen () var ordførar i Rømskog kommune for Kristelig Folkeparti 2003–2007 og 2011-2015. 

Ho har veksla på å vera ordførar fleire gonger med Nils Nilssen frå Arbeidarpartiet. Ved valet i  2007 fekk ho flest personlege stemmer, men måtte levera ordførarkjedet vidare til Nils Nilsen då Arbeidarpartiet fekk flest stemmer som parti. Pettersen blei vald som ordførar på nytt i 2011.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Rømskog kommune: «Ordføreren»  

KrF-ordførarar i Østfold
Ordførarar i Rømskog
Norman Foster Ramsey jr.

Norman Foster Ramsey jr. () var ein USA-amerikansk fysikar frå Washington, D.C.

Mora underviste matematikk og faren var offiser. Ramsey tok doktorgrad i fysikk ved Columbia University i 1940, men flytte seinare til Harvard University. Her utvikla han Isidor Rabi sin metode til å undersøkja molekyl og atom. I dag vert metoden hans ganske enkelt kalla Ramsey-metoden. Metoden har spelt ei nykelrolle ved utviklinga av MR-maskina, NMR-spektroskopi og atomklokker. 

I 1960 utvikla Ramsey sjølv ei atomklokke basert på ein hydrogen-maser, noko som i dag vert gjort nytte av av GPS-teknologi.

I 1989 fekk Ramsey nobelprisen i fysikk saman med landsmannen Hans G. Dehmelt og tyske Wolfgang Paul.

Kjelde 

Denne artikkelen byggjer på «Norman Foster Ramsey, Jr.» frå , den 11. november 2011. 
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisen i fysikk
Nobelprisvinnarar frå USA
Folk frå Washington, D.C.
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Folk tilknytte Manhattanprosjektet
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
Fysikarar på 1900-talet