alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jamesbukta

Jamesbukta (; cree , Wînipekw, 'gjørmete vatn') er ei enorm havbukt i den sørlege enden av Hudsonbukta i Canada. Begge strekkjer seg sørover frå Nordishavet. Grensa mellom provinsane Quebec og Ontario går gjennom bukta i lengdretninga, men øyane i havet, medrekna den største Akimiski Island (3001 km2), høyrer til territoriet Nunavut. Nedslagsfeltet til bukta er åstad for fleire store vasskraftprosjekt, og er òg brukt til elvebasert rekreasjon. Fleire lokalsamfunn er plassert nær eller ved kysten av Jamesbukta, inkludert ei rekkje lokalsamfunn av urfolk som Kashechewan.

Som med resten av Hudsonbukta, frys sjøen i Jamesbukta om vinteren, sjølv om dette havet er det siste til å fryse om vinteren, og den første til å tine om våren.

Geografi 
Jamesbukta representerer den sørlege utstrekninga innanfor økosona til dei store øyane i det kanadiske polararkipelet.  Den steina og småkuperte austbreidda dannar den vestlege utkanten av det kanadiske skjoldet i Quebec, og såleis er det viktigaste habitatet her boreal skog. Vestkysten er prega av flatt, vått tundralågland. Ein stor del av dette området er ein del av Polar Bear Provincial Park.

Hundrevis av elver flyt inn i Jamesbukta. Geografien i regionen gjev mange av elvane likeins eigenskapar. Dei pleier å vere breie og grunne nær bukta, medan dei er brattare og smalare lenger oppstraums.

Hannahbukta
Hannahbukta er den sørlegaste bukta innanfor Jamesbukta. Her flyt elvane Kesagami og Harricana ut i Jamesbukta. Eit område på om lag 238 km2 er verna som fuglereservat for trekkfuglar etter kanadisk lov. Dette verneområdet er òg utpeikt som eit verdifullt område etter Ramsarkonvensjonen frå mai 1987.

Landet i dette området er ei blanding av gjørmete fjærer, sand- og saltsletter, elvemunningar, myrar, ferskvassdammar, sumpar og skogkledde myrar. Desse elementa gjev grunnlag for eit rikt dyreliv.

Historie
Menneske slo seg ned ved kysten av bukta då breane frå den siste istida trekte seg tilbake, for rundt 8150 år sidan. Det har budd ulike urfolksgrupper i området. Då europearar kom til staden var folka som levde på begge sider av bukta creefolk.

Henry Hudson leia truleg den fyrste europeiske ekspedisjonen til bukta, då han utforska den større bukta som blei kalla opp etter i 1610. Denne sørlege delen av bukta fekk namn etter Thomas James, ein walisisk kaptein som utforska området meir nøye i 1630 og 1631.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «James Bay» frå ,  den 25. september 2016.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete frå Kashechewan, Jamesbukta flickr.com

Bukter i Canada
Stader kalla opp etter britar
Chiloé-øya

Chiloé-øya (spansk Isla de Chiloé, òg kjend som Isla Grande de Chiloé) er den største øya i Chiloé-arkipelet på stillehavskysten av Chile. Øya ligg i det sørlege Chile, i regionen Los Lagos.

Geografi 
Med eit areal på 8394 kvadratkilometer, er Chiloé-øya den nest største øya i Chile, etter Storøya i Eldlandet, og den femte største i Sør-Amerika. Ho er skilt frå det chilenske fastlandet ved Chacaosundet i nord, og av Ancudbukta og Corcovadobukta i aust. Stillehavet ligg mot vest, og Chonos-skjergarden ligg sør, over Boca del Guafo. Øya er 190 km frå nord til sør, og gjennomsnitt 55-65 km brei. Hovudstaden er Castro på austsida av øya; den nest største byen er Ancud, på øya sitt nordvestlege hjørne, og det er fleire mindre hamnebyar på austsida av øya, slik som Quellón, Dalcahue og Chonchi.

Chiloé-øya og Chonos-arkipelet er ei sørleg forlenging av det chilenske kystområdet, som går nord og sør, parallelt til stillehavskysten og Andesfjella. Valle Central ligg mellom Dei chilenske kystfjella og Andesfjella, kor Ancudbukta og Corcovadobukta dannar den sørlege forlenginga. Fjella strekker seg nordover og sørover langs midten av øya. Austkysten er djupt innskoren, med fleire naturlege hamner og ei rekkje mindre øyar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Chiloé Island» frå ,  den 25. september 2016.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete frå Chiloé-øya flickr.com
Øyar i Chile
Melodi Grand Prix 1999

Melodi Grand Prix 1999 var den 39. utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. Åtte finalistar deltok i finalen 27. februar 1999 som blei arrangert på NRK Marienlyst i Oslo. Vinnarlåten blei «Living My Life Without You», skriven og framført av Van Eijk. Han representerte også Noreg i den internasjonale finalen i Jerusalem og kom på 14. plass med 35 poeng.

Sendinga 
Også dette året blei sendinga halden på NRK Marienlyst med Rune Gokstad og Øystein Bache som programleiarar. NRK hadde igjen invitert komponistar til å sende inn bidrag, og for første gong i ein norsk finale var ingen av finalemelodiane på norsk.  

Geir Langslet leia storbandet, og dette var siste gong NRK brukte levande musikk til å akkompagnere songane. Sidan 2000 har all musikk vore ferdiginnspelt. Unntaket var i 2015, då Kringkastingsorkestret var attende for eit år. 

Stephen Ackles og Tor Endresen kom attende til tevlinga, medan popartisten Mette Hartmann var førehandsfavoritten. Dei fleste artistane var ukjende, men både Van Eijk og Toril Moe hadde deltatt i talenttevlinga Stjerner i sikte, kor sistnemnde vann sesongen 1997.  

Vinnaren blei røysta fram gjennom ein telefonrøysting og ein fagjury. Van Eijk vann tevlinga suverent.

Resultat

Røysting 

Resultatet blei avgjort av telefonrøyster som blei fordelte på fem regionar. Kvar region gav 1, 2, 3, 5, 7 og 10 poeng. I tillegg var det ein ekspertjury i studio som gav 2, 4, 6, 10, 14 og 20 poeng. Fagjuryen blei leia av Rolf Løvland, og dei andre jurymedlemmane var Gunilla Holm Platou, Jorun Erdal, Erik Nodland og Anders Rogg. Juryen sine røyster hadde dobbel verdi.

Hendingar 
Før finalen truga Stephen Ackles med å trekkje seg frå tevlinga. Årsaka var at NTB hadde kalla han «Elvis-imitator». «Ett sted må grensa gå. Etter alle disse årene er jeg lei av å bli karakterisert som 'Elvis-imitator'. Jeg trekker meg fra finalen i Melodi Grand Prix dersom merkelappen Elvis-imitator blir sittende.» sa Ackles. NTB nekta å orsake karakteristikken, men Ackles gjorde aldri alvor av trugslane om å trekkje seg. 

Alle låtane i den norske finalen hadde engelsk tekst, noko som fekk Norsk Målungdom til å oppmode til boikott av tevlinga.

Dette året fungerte telefonrøystinga prikkfritt, og 282 000 nordmenn fekk røysta via telefon. Dette var den mest vellukka telefonrøystinga Telenor hadde hatt til då. Sendinga fekk også ros i pressa. VG kalla finalen for «tidenes beste» og meinte vinnarlåten hadde potensial. Dagbladet meinte vinnarlåten var catchy. «Norge har fått en ny popartist. Denne låta kommer vi langt med i Jerusalem.» Van Eijk fekk også ein stor hit med «Living My Life Without You». Låten låg ti veker på VG-lista med 3. plass som beste notering. Albumet Where I Belong låg 14 veker på albumlista, og Van Eijk blei kåra til Årets mannlege artist under Hit Awards same haust.

Den norske finalen blei sett av 1 270 000 sjåarar, det same som året før.

Fotnotar 

Melodi Grand Prix
Hendingar i 1999
1999 i Noreg
Peder Lobben

Peder Lobben () var ein norsk mekanikar og sjølvlært ingeniør. Han er best kjend for Lobbens tekniske korrespondance skole som vart skipa i 1916.

Bibliografi 
Lommebog for Mekanikere : en praktisk Haandbog indeholdende Principer, Formler, Tabeller, Regler og Data : til Brug for Mekanikere, Tegnere, Maskinkonstruktører og andre mekaniske Arbeidere 1901
Lobbens tekniske bibliotek : samlet udgave af haandbøkerne ved Peder Lobbens tekniske korrespondance-skole. Oslo : Aschehoug, 1922-1928

;
Norske mekanikarar
Norske ingeniørar
Melodi Grand Prix 2002

I 2002 blei det ikkje arrangert nokon norsk finale i Melodi Grand Prix. Årsaka var Noregs dårlege plassering i Eurovision Song Contest 2001, som gjorde at Noreg ikkje kvalifiserte seg til den europeiske tevlinga i 2002.

Sidan debuten i 1960 var dette tredje gong det ikkje blei halden ein norsk finale i Melodi Grand Prix. Første gong var i 1970, då Noreg boikotta tevlinga i protest mot dei dåverande reglane til tevlinga. Andre gong var i 1991, då finalen blei avlyst sidan NRK meinte at ingen av dei 140 innsendte bidraga heldt mål. I staden handplukka NRK gruppa Just 4 Fun og låten «Mrs. Thompson».

Melodi Grand Prix
Hendingar i 2002
2002 i Noreg
Melodi Grand Prix 2004

Melodi Grand Prix 2004 var den 42. utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. Tolv finalistar deltok i finalen 6. mars 2004 som blei arrangert i Oslo Spektrum i Oslo. Vinnarlåten blei «High», framført av Knut Anders Sørum. Songen er komponert av Thomas Thörnholm og Lars Andersson, med tekst av Dan Attlerud. Sørum representerte Noreg i den internasjonale finalen i Istanbul og kom på 24. og siste plass med 3 poeng. Dette var Noregs tiande sisteplass i Eurovision Song Contest.

Sendinga 
Også dette året opna NRK for at utanlandske låtskrivarar kunne levere bidrag i den opne konkurransen, noko som førte til at utlendingar stod heilt eller delvis bak halvparten av finalelåtane. Til saman kom det inn 530 låtar til tevlinga, og tolv av dei blei plukka ut til finalen laurdag 6. mars. 

Finalen gjekk nok ein gong av stabelen i Oslo Spektrum, og Ivar Dyrhaug var programleiar for første gong sidan 1983. Deltakarlåtane blei presenterte veka før finalen, og sjåarane kunne SMS-røyste på favorittane sine heile veka før finalen.

Dei fleste deltakarane var ukjende for dei fleste sjåarane, med Arlene Wilkes og Idol-deltakar Rebecca Ludvigsen som unntak. 

Også dette året blei resultatet avgjort fullt ut av sjåarane sine telefon- og SMS-røyster. Først blei dei tolv finalemelodiane spelte ein gong, før publikum fekk røyste. Etter ein halvtimes sendepause begynte del to med røystinga for første runde. Dei fire best plasserte songane gjekk vidare til superfinalen, og publikum fekk røyste om att. I den andre røysterunden talde kvar telefonrøyst eitt poeng, og til slutt vann balladen «High» med over 26 000 røyster meir enn «This Is Where You Got It From». Dette var første gang utlendingar stod bak vinnaren av Melodi Grand Prix, for «High» var skriven av tre svenskar.

Resultat

Første runde

Superfinale

Røysting 
I første røysterunde gav kvar landsdel 1–8, 10 og 12 poeng ut frå kor mange telefon- og SMS-røyster dei ulike bidraga fekk. Dei fire beste bidraga gjekk vidare til superfinalen.

Superfinalen 
Dei fire beste låtane frå første runde gjekk vidare til superfinalen. Her blei låtane framførte om att, og tv-sjåarane røysta på nytt. No talde kvar røyst eitt poeng. Poenga i tabellen under motsvarar altså mottatte telefon- og SMS-røyster.

Hendingar 
Finalen blei sett av 1 228 000 sjåarar, noko som motsvarar 75 prosent av alle som såg på tv i det aktuelle tidsrommet sendinga gjekk.

Det norske bidraget kom sist i Eurovision Song Contest og fekk berre 3 poeng – alle frå Sverige. Sisteplassen gjorde at Noreg måtte gjennom ein semifinale i den internasjonale finalen året etter.

Fotnotar 

Melodi Grand Prix
Hendingar i 2004
2004 i Noreg
Ólgusjór

Ólgusjór er debutalbumet til islandske postrockbandet Lockerbie. Det vart utgitt våren 2011. Innspelinga av albumet føregjekk på ulike studio i Reykjavík mellom 2009 og 2011. Albumet blandar saman mjuk poprock med mektig postrock. Ólgjusjór er prega av storslåtte songar med poetiske og interessante tekstar på islandsk. Albumet vert karakterisert som eventyrleg drøymande med djupe songtekstar.

Innhald 
Alle songane er komponert av Davíð Arnar Sigurðsson. Teksten til «Esja» er skriven av Halldór Laxness

Medverkande

Lockerbie 
Davíð Arnar Sigurðsson – xylofon, piano, orgel, klokkespel, akustisk gitar og kor
Þórður «Doddi» Páll Pálsson – vokal, elektrisk gitar, akustisk gitar, orgel og klokkespel
Guðmundur Hólm – bass og kor
Rúnar Steinn Rúnarsson – slagverk og perkusjon

Gjestemusikarar 

Bergur Þórisson – trombone
Snæbjörn Gauti Snæbjörnsson - saksofon
Guðbjartur Hákonarson – fiolin
Inga María Eyjólfsdóttir – fiolin
Ingibjörg Kristjánsdóttir – fiolin

Margrét Sofía Einarsdóttir – fiolin
Róbert Steingrímsson – trompet
Sandra Jónsdottir – fiolin
Sæmundur Rögnvaldsson – trompet
Unnur Jónsdóttir – cello
Þórdis Gerður Jónsdóttir – cello

Produksjon 
Hörður Ellert Ólafsson – innspeling
Vignir Snær Vigfússon – innspeling
Axel «Flex» Arnason – mastering og miksing

Kjelder 

Debutalbum frå 2011
Clausen, Kaldager & Co

Clausen, Kaldager & Co var ein fabrikk i Skotselv som hadde spesialisert seg i å lage instrument, spesielt manometer.

Historie i Øvre Eiker
Næringsliv i Viken
Giuseppe Meazza

Giuseppe Meazza () var ein italiensk fotballspelar frå Milano som vart verdsmeister med Italia i 1934 og 1938. Han spelte på Inter 1927-40 og 1946/47, og vert rekna for å vere ein av Italias aller beste fotballspelarar.

Klubbspel
Meazza debuterte på Inter, som då heitte Ambrosiana, i 1927. Han var sentral då klubben vann Serie A i 1930, i ein sesong der han vart toppskårar med 31 nettkjenningar. Også i 1936 og 1938 vart han toppskårar i serien, i 1938 vann han sin andre seriemeistertittel med Inter. Etter å ha vunne den italienske cupen i 1939 og vorte seriemeister med Inter for tredje gong våren 1940, skifte han beite.

I åra frå 1940 til 1946 veksla Meazza mellom å spele to sesongar for byrivalen AC Milan, ein sesong i Juventus, Varese og Atalanta Bergamo. Han avslutta med å spele på Inter att i 1946/47-sesongen.

Gjennom 20 år skåra Meazza 216 mål i Serie A, noko einast tre spelarar sidan har gjort han etter. Hans 197 seriemål for Inter er klubbrekord. Etter han døydde i 1979 vart heimearenaen til Inter og Milan omdøypt til Stadio Giuseppe Meazza.

Landslagsspel
Meazza debuterte for Italia 9. februar 1930 i ein heimekamp mot Sveits, der han skåra dei to siste måla og gav Italia sigeren 4-2. Då Italia møtte til VM-finale i 1934 i Roma, vart Meazza skadd tidleg i kampen, men måtte vere på bana sidan ein ikkje hadde innbytarar. Han var likevel involvert i angrepet som førte Italia i leiinga 2-1 i fyrste ekstraomgang og avgjorde kampen. Fire år seinare sende han Italia i føringa med 2-0 mot Brasil på eit straffespark i VM-finalen 1938, Italia vann til sist 2-1. Sommaren 1939 spelte Meazza sin 53. og siste landskamp borte mot Finland i Helsinki, eit oppgjer Italia vann 3-2. Han skåra i alt 33 landslagsmål, og er med det spelaren med nest flest landslagsmål for Italia, to bakom Luigi Riva. Meazza var landslagskaptein 1937-39.

Merittar
Verdsmeister: 1934 og 1938 med Italia
Italiensk seriemeister: 1930, 1938 og 1940 med Inter
Italiensk cupmeister: 1939 med Inter

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Giuseppe Meazza» frå ,  den 25. september 2016.  
 

Italienske fotballspelarar
Inter-spelarar
Milan-spelarar
Juventus-spelarar
Atalanta-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1934
Spelarar i Fotball-VM 1938
Frikassé

Frikasse eller frikasse er ein matrett som typisk er laga av kjøtstykke og grønsaker som er kokt i ein saus. 

Ein lager frikasse ved å dela kjøt og/eller grønsaker i mellomstore bitar og koka dei i buljong eller saus. Stuinga blir jamna med smør og fløyte eller eggeplomme.

I Noreg er lammefrikasse ein tradisjonell varliant.

Etymologi
Det franske ordet fricassée er eit gammalt uttrykk som kan sporast tilbake til 1500-talet. Etymologien av verbet fricasser er usikker. Kanskje er det ei samansetjing av frire (å steike, sjå fritering) og casser eller quasser (å bryte i bitar).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Frikassé» frå ,  den 25. september 2016.  
 

Kjøtretter
Franske ord og uttrykk
Kringkastingsorkestret

Kringkastingsorkestret (forkorta KORK, skipa 1. september 1946 i Oslo) er NRKs orkester med drygt 50 musikarar. Orkestret skal stå til disposisjon for radio, fjernsyn og nett, og hovudkvarteret er Store Studio på Marienlyst i Oslo.

Historie 
Kringkastingsorkestret var opphavleg eit 24-mannsorkester sett saman av Gunnar Knudsens radioensemble og Øivind Berghs Bristol-orkester. Bergh var fast kapellmeister frå starten i 1946 og fram til han gjekk av i 1976. Kringkastingsorkestret hadde si første store tid under radioens gullalder på 1950-talet – med den ukentlege Meloditimen i ei årrekkje frå Store Studio. Kringkastingsorkestret har også vore ein markant bidragsytar ved store musikkshow som Melodi Grand Prix, Spellemannprisen og Nobels fredspriskonsert. 

I 1976 tok Sverre Bruland over som dirigent, og orkesteret hadde då 48 musikarar. Bruland var sjefsdirigent fram til 1988. Seinare har orkestret vore leia av Avi Ostrowsky (1988–91), Ari Rasilainen (1993–2002) og Rolf Gupta (2003– 06). Hausten 2009 overtok danske Thomas Søndergård som sjefsdirigent, og sidan hausten 2013 har Miguel Harth-Bedoya vore sjefdirigent for orkestret. Harth-Bedoy er utdanna ved prestisjefylte Juillard og har lang internasjonal fartstid som dirigent.

Organisasjon 
Orkesteret ligg under NRKs kultursjef og blir administrert av ein orkestersjef. Orkestret har i dag drygt 50 musikarar og ein administrasjon på åtte medarbeidarar. 

Utover 2000-talet var det turbulens om orkestrets eksistens, men i 2005 slo NRK fast at kringkastaren skal halde eit fast orkester som dekkjer eit breitt repertoar frå underhaldningsmusikk til symfonisk musikk. Orkestret har også turnert over heile landet, mellom anna under Den kulturelle skolesekken i regi av Kultur- og kirkedepartementet. Det har òg hatt ei rekkje konsertar med kjende artistar, alt frå Vamp, til rapparar og metalgrupper. KORK har også vore portrettert i boka 53 musikere møter 53 fotografer (Messel forlag, 2002) og i realityserien Orkesterliv på NRKi 2006. Hausten 2014 spelte orkestret nok ei gong hovudrolla, då i tv-serien Da KORK kom til bygda på NRK1.

Markante musikarar 
Blant kjende musikarar i orkestret si historie er namn som konsertmeister Aage Wallin, fløytisten Alf Andersen, pianisten Johan Øian, fiolinistane Ørnulf Boye Hansen og Leif Jørgensen, klarinettisten Harald Bergersen, trombonisten Alf Blyverket og fløytistane Per Øien og John Tonsjø.

Prisar 
Kringkastingsorkestret fekk Spellemannprisen 2006 saman med Grex Vocalis i klassa samtidsmusikk for albumet Arne Nordheim: Draumkvedet. Dei var også nominert til Spellemannprisen 2014 i klassa samtid for Perfect Strangers.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 

Norske orkester
Musikk i Oslo
NRK
Vinnarar av Spellemannprisen
Store Studio

Store studio er ei stor studiobygning knytt til Radiohuset på NRK Marienlyst i Oslo. Arbeidet med funkisbygget starta i 1938, og siden ferdigstillinga har bygget vore ein instutisjon i norsk kringkastingshistorie.

Ei rekkje velkjende radio- og fjernsynsprogram er spelte inn her, mellom anna dei norske finalene i Melodi Grand Prix i åra 1960–65 og 1969. I dag er Store Studio blitt for lite for moderne fleirkamera-produksjonar. I staden er Store Studio hovudkvarteret til Kringkastingsorkestret som held konsertar regelmessig i bygget. Men bygninga har no også blitt for lite for Kringkastingsorkestret, og NRK vurderer no nye lokale for orkestret.  

Bygget har også gitt namn til tv-programmet Store Studio med Per Sundnes og Anne Lindmo som programleiarar.

Fotnotar

Funksjonalisme i arkitektur
NRK
Greg Foster

Greg Foster, fullt namn Gregory Foster, () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Chicago som tevla i 110 meter hekk og vann dei tre verdmeistertitlane i øvinga i tida 1983-91. Hans personlege rekord på 13,03 sekundar er frå 1981.

Aktiv
Foster sette USA-rekord på 110 meter hekk med 13,22 sekundar i Eugene i 1978, einast verdsrekordhaldaren Alejandro Casañas frå Cuba hadde betre tid. Ettersom USA boikotta Moskva-OL 1980, deltok Foster ikkje i sommarleikane. 

Den 19. august 1981 presterte han 13,03 på korthekken under Weltklasse Zürich, i den same tevlinga landsmannen Renaldo Nehemiah med 12,93 og verdsrekrod vart fyrstemann under 13 sekundar på distansen. Same sesongen vann Foster 110 m hekk i verdscupen i Roma på tida 13,32.

Ved den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki i 1983, kneip Foster gullmedaljen framom heimehåpet Arto Bryggare. Under dei olympiske leikane 1984 i Los Angeles måtte Foster sjå seg slått med tre hundredels sekund av landsmannen Roger Kingdom, og såleis nøye seg med sølvmedaljen.

Under friidretts-VM 1987 forsvarte Foster VM-tittelen på 110 meter hekk, medan skadar gjorde han ute av stand til å kunne kvalifisere seg til Sommar-OL 1988 i Seoul. Både i 1989 og -90 hevda han seg i toppen av verdseliten på korthekken, før han vart dopingdømd og utestengd i eit halvt år.

Våren 1991 vann Foster 60 meter hekk under innandørs-VM i Sevilla. Sommaren 1991 presterte han for fyrste gong på ti år løp under 13,10 sekundar på 110 m hekk. I juli månad vart han klokka inn på 13,06 i spanske Vigo, og vel ein månad seinare fekk han same tida då han vart dømd framom landsmannen Jack Pierce i VM-finalen i Tokyo.

Foster la opp etter 1994-sesongen.

Doping
I 1990 vart Foster utestengd frå all idrett i seks månader etter å ha avlagd positiv dopingprøve på stoffa pseudoefedrin, efedrin og phenylpropanolamine.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje – 13,42, framom Arto Bryggare (13,46)
OL 1984 i Los Angeles: Sølvmedalje – 13,23, bak Roger Kingdom (13,20)
VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 13,21, framom Jonathan Ridgeon (13,29)
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 13,06, framom Jack Pierce (13,06)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greg Foster» frå ,  den 26. september 2016.  
 
Denne artikkelen bygger på «Greg Foster» frå ,  den 26. september 2016.  
 

Hekkeløparar frå USA
Deltakarar under sommar-OL 1984
Deltakarar under sommar-OL 1992
Telfs

Telfs er ein kommune i distriktet Innsbruck Land i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 45,5 km² og vel 15 000 ibuarar (2016).

Meir enn 14 000 av folket bur i byen Telfs, den mest folkerike i Oberinntal, 634 meter over havet og 27 km vest for byen Innsbruck. Ein stor del av folketilveksten i Telgs har kome gjennom arbeidsinnvandring i tida etter 1980. Nye bydelar har vakse fram, særleg i tidlegare skogsområde ved foten av fjellet Hohe Munde.

Produksjon av industrivarer og elektrisk energiforsyning er viktigaste inntektskjeldene i Telfs.

Telfs er eit trafikknutepunkt sidan byen ligg nær vegen gjennom Inndalen til både Fernpasset og Außerfern i nordvest, og til Seefeld og Bayern med Garmisch-Partenkirchen i nordaust.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Telfs» frå ,  den 26. september 2016.  
 

Kommunar i Tirol
Rosenholm Campus

Rosenholm Campus er eit kontorkompleks i Nordre Follo. Det vart teikna av Geir Grung og oppført i 1986 for IBM. Frå 2007 har det tilhøyrt Aspelin Ramm, som i perioden 2008-2012 har rehabilitert og fornya bygnadsmassen. Arkitekt for rehabiliteringa var Schmidt Hammer Lassen Architects.

Blant leigetagarane finn ein

 Handelsbanken
 IBM
 Samlerhuset
 Lenovo
 Byggmakker
 AT&T
 Mekonomen

Byggverk i Nordre Follo
Elvis Presley-singlar

Diskografien til Elvis Presley byrjar 19. juli 1954 med utgjevinga av den første kommersielle singelen hans, og endar i februar 1978.

Salstrofé og sal
Recording Industry Association of America (RIAA) byrja å sertifiserre gullalbum og -singlar i 1958, og Elvis Presley fekk den første gullsingelen sin for «Hard Headed Woman», 11. august 1958. I august 1992 hadde han fått 110 gull- og platinaplater, den største samlinga i historia. I følgje plateselskapet til Presley, RCA, er han den bestseljande artisten gjennom tidene med eit sal på over 1 milliard verda over for alle format (600 millionar i USA aleine).

Singlar

1950-åra

1960-åra

1970-åra

Posthume singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elvis Presley singles discography» frå ,  den 27. september 2016.

Bakgrunnsstoff
 
 ElvisRecords.us The Elvis Presley Record Research Database

 
Diskografiar