alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Shirehest

Shirehest eller berre shire er ein stor arbeidshest frå Dei britiske øyane. Han vert rekna for å vere den største av alle hesterasane. Vaksne hestar veg over 1000 kg.

Skildring
Shirehesten er ein stor, tung og muskuløs hesterase. Ein utvaksen hingst skal vere minst 173 cm og ei utvaksen hoppe skal vere minst 163 cm i mankehøgd. Nokre individ er over 180 cm i mankehøgd. Hovudet er langt med lett konveks form. Fargen er brun, svart eller skimla, medan kvite teikningar som bles eller sokkar er vanleg.

Historie
Det heiter seg at shirehesten nedstammar frå The Great Horse som var i bruk som stridshest på Dei britiske øyane. Små, innfødde hestar skal ha vorte kryssa med større hestar frå kontinentet for å avle fram ein tyngre riddarhest. Seinare vart shirehesten mykje brukt som trekkdyr på grunn av styrken og det rolege lynnet. Namnet shirehest har vore i bruk sidan 1800-talet.

Utbreiing
På 1960-talet var talet på shirehestar gått ned frå fleire millionar til nokre få tusen, og eit storstilt redningsarbeid var sett i gang. I dag finst shirehesten over store delar av verda, også i Noreg. Både Noreg, Sverige og Danmark har eigne shirehestforeiningar.

Bruk
På Dei britiske øyane er shirehesten mellom anna i bruk i landbruket i liten skala, og han vert brukt i trekkdemonstrasjonar og pløyekonkurransar. Medan han tidlegare var mykje brukt som bryggjerihest, nyttar i dag berre ei handfull bryggjeri shirehestar.

Bakgrunnsstoff
Shire-horse.org.uk
Rasestandard, omsett frå svensk og engelsk 
Om Norges Shireforening

Kjelder

The Shire Horses at Work in the Brewery  ved hooknortonbrewery.co.uk
About the Shire Horse  ved shire-horse.org.uk

Hesterasar
Britiske husdyr
Clydesdale

Clydesdalehesten er ein skotsk arbeidshest. Namnet stammar frå området Clydesdale, der hesten har opphav frå.

Raseskildring
Clydesdalehesten er stor og kraftig med store høver. Vaksne dyr skal vere mellom 163 og 183 cm i mankehøgd. Dei har rikt hovskjegg og har ofte kvite teikningar.

Bakgrunn
Rasen stammar frå 1800-talet då flamske hingstar vart kryssa med lokale hopper for å skape ein større arbeidshest. Fyrste gongen namnet Clydesdale vart brukt om ein hesterase var i 1826.

Førekomst
På det meste hadde Skottland rundt 140.000 hestar av Clydesdale-blod. Mange vart eksportert til Australia og New Zealand, og seinare til store delar av verda. Nedgangen kom med industrialiseringa av landbruket etter krigen, og i 1975 vart førekomsten rekna som sårbar. Etter den tid har talet stige igjen, og i dag reknar ein med at det finst om lag 5000 clydesdalehestar i verda.

Bruk
Clydesdalehesten har vore mykje brukt som arbeidshest i landbruket. I dag vert han i tillegg mykje brukt i paradar. Eit kjent amerikansk bryggeri har fleire spann clydesdalehestar som dei brukar til marknadsføring.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Clydesdale Horse Society
Commonwealth Clydesdale Horse Society

Hesterasar
Britiske husdyr
Falabella

Falabella er ein miniatyrhest som er avla fram av familien Falabella i Argentina.

Raseskildring
Falabellaen er ein av dei minste hesterasane som finst. Ein vaksen falabella kan vere så liten som 70 cm i mankehøgd. Dei er for små til å bli brukt til riding, og er i all hovudsak selskapsdyr.

Historie
I laupet av dei siste 150 åra har falabellaen blitt avla fram frå mellom anna criollo, shetlandsponni, welsh mountain og særskilt små individ av engelsk fullblodshest.

Førekomst
Falabellaen stammar frå Argentina, men har spreidd seg til store delar av verda. Falabellaen er særs sjeldan, og det finst på verdsbasis berre nokre få tusen individ. I Noreg finst det nokre få individ.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
www.falabellabreed.com 
Norsk hesteside om falabellaen

Hesterasar
Argentinske husdyr
Eurovision Song Contest 1970

Eurovision Song Contest 1970 (ESC 1970) var den 15. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Rai Congrescentrum i Amsterdam i Nederland. Finalen fann stad laurdag 21. mars. Irland vann konkurransen med songen «All Kinds of Everything», framført på engelsk av musikkgruppa Dana. 

Som følgje av at fire land delte fyrsteplassen i 1969 (Storbritannia, Frankrike, Spania og Nederland), vart Nederland valt til vertsland gjennom loddtrekning. Austerrike (som ikkje hadde vore med i 1969), Finland, Noreg, Portugal og Sverige boikotta konkurransen dette året fordi dei ikkje var nøgde med resultatet i 1969 og med avstemmingssystemet.

Dei nederlandske produsentane såg seg nøydde til å utvide programmet ettersom berre tolv land bestemte seg for å reisa til Amsterdam for å delta. Ein hadde difor eit større opningsnummer, og kvart innslag vart introdusert av eit såkalla «postkort», noko som har vorte ein tradisjon sidan.

Bidraga

Finale 
 Finalen vart halden den 21. mars 1970 i Rai Congrescentrum.
 Irland vann konkurransen for fyrste gong.  
 Sveits, Frankrike og Spania kom på ein tredelt 4. plass.
 Italia, Belgia og Monaco kom på ein tredelt 8. plass.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «ESC 1970» og «ESC 1970» frå  og VG.no,  den 4. februar 2011.  

Musikk i 1970
Eurovision Song Contest etter år
NRK Urørt

NRK Urørt er eit musikkprosjekt frå NRK som lèt usignerte norske musikkartistar dela musikken sin med resten av Noreg via Internett, TV og radio. Prosjektet er fyrst og fremst ein nettstad der kven som helst har høve til å lasta opp eigenprodusert musikk og presentasjonar så andre kan lytta, lasta ned og gje kommentarar til musikken. Det er også mogleg å lasta opp musikkvideoar på sidene. Nettsidene vart lansert i november 2000 og passerte 10 000 band i 2006 . 

Urørt har sendetid fleire dagar i veka på NRK P3 der noko av musikken blir presentert. I tillegg har Urørt ein eigen kanal på nettradio. Ein periode hadde prosjektet også eit TV-magasin for musikkvideoar på NRK2 som gjekk ein gong i veka. Urørt gir kvart år ut ein CD med namnet Rørt og Urørt der dei fleste av Årets Urørt-finalistane som regel er med.

I 2005 starta Urørt eit samarbeid med Zoom, ein konkurranse for ukjende og usignerte band og en påfylgjande turné. Zoom endra samtidig namn til Zoom Urørt. Prosjektet samarbeider også med Norwegian Wood og er med å plukka ut band som skal opptre på Urørt Underwood-scena under festivalen.

Ukas Urørt 
Kvar veke plukkar redaksjonen ein artist som vert kåra til Ukas Urørt. Av desse vert ti artistar plukka ut av urørtredaksonen og musikkjournalistar frå P3, som finalistar til kåringa av Årets Urørt. I tidlegare utgåver av Urørtfinalen bestod finalistane av dei 12 vinnarane av månedens Urørt. Sjølve finalen vart tidlegare arrangert i samband med by:Larm. Ordninga med månedens Urørt er no utgått.

Årets Urørt 
Vinnaren av Årets Urørt-kåringa vert utnemnd av publikum og ein fagjury under eit finaleshow og mottek ein sjekk på 25 000 kroner. I tillegg får vinnaren spelejobb på by:Larm og Norwegian Wood (2008).

Vinnarar 
 2001: Tennis
 2002: Ugress
 2003: Sissy Wish
 2004: Side Brok
 2005: Anja
 2006: Heroes and Zeros
 2007: Ida Maria 
 2008: Matias Tellez
 2009: Pony the Pirate
 2010: The Pink Robots
 2011: Honningbarna
 2012: Mikhael Paskalev
 2013: Phil T. Rich

Øvrige finalistar (utval) 

 2004: Superfamily, Shaun Bartlett, Keem og Roma, The Beautiful People
 2005: Animal Alpha
 2006: Monomen, Donkeyboy, Herreløse
 2007: Rektor
 2008: Katzenjammer, Soul Theory & Keem One, Simon Says No!, Magnus Sinnes, Howl
 2009: John Olav Nilsen & Gjengen, Fjorden Baby!, Lars Vaular
 2010: Kvelertak, Team Me, Blood Command, Leif & The Future
 2011: Brighton, Machine Birds, Oslo Ess, Forza
 2012: Lemâitre, BENDIK, Overthrow, AutoLaser
 2013: Bits Between, Ekkolodd, Synne Sanden, Intertwine

Kjelder 

 Artikkelen er basert på Bokmålswikipedia om NRK Urørt, henta inn 4. februar 2011.
 Artikkelen er oppdatert frå Bokmålswikipedia om NRK Urørt den 30. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Nettsidene til Urørt

Referanser

NRK
Norsk musikk
Skipingar i 2000
Norske nettstader
Eurovision Song Contest 1971

Eurovision Song Contest 1971 (ESC 1971) var den 16. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Gaiety Theatre i Dublin i Irland. Finalen fann stad laurdag 3. april. Monaco vann konkurransen med songen «Un Banc, Un Arbre, Une Rue», framført på fransk av Séverine.

Det nye stemmesystemet som vart innført dette året, førte til at nokre land gav færre poeng enn andre. Om dette vart utnytta for å øydeleggje vinnarsjansane for andre land, er likevel usikkert. Dette året kunne grupper på opptil seks personar delta i tevlinga for fyrste gong. Tidlegare hadde berre solistar og duoar vore tillate.

Monaco sitt vinnarbidrag vart skrive av franskmenn, framført av ein fransk songar busett i Frankrike, sunge på fransk, og orkesteret vart dirigert av ein franskmann. Songaren Séverine har seinare hevda at ho aldri har vitja Monaco, korkje før eller sidan.

Malta deltok for fyrste gong dette året, medan Finland, Noreg, Portugal, Sverige og Austerrike kom tilbake etter å ha boikotta konkurransen året før. (Austerrike hadde heller ikkje delteke i 1969.)

Bidraga

Finale 

 Finalen vart halden den 3. april 1971 i Gaiety Theatre.
 Monaco vann konkurransen for fyrste gong.  
 Sverige og Nederland kom på ein delt 6. plass.
 Belgia og Jugoslavia kom på ein delt 14. plass.
 Noreg sitt bidrag, «Lykken er» av Hanne Krogh, enda på 17. plass med 65 poeng.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «ESC 1971» og «ESC 1971» frå  og VG.no,  den 4. februar 2011.  
 

Musikk i 1971
Eurovision Song Contest etter år
Douentza

Douentza er ein by i Mopti-regionen, nord i det vest-afrikanske landet Mali. Douentza er største by i Cercle Douentza, som omfattar fleire landsbyar i området rundt. Byen hadde 28.000 innbyggjarar i 2009, og har ein stor vekst i innbyggjarar.

Dei norske misjonsorganisasjonane Det Norske Misjonsselskap (NMS) og Frikirkens Israels- og Ytremisjon har arbeidt i byen sidan 1988, og husar også i dag norske misjonærar.

Fram til 2011 var det ein norsk skule i byen som mottok statstøtte.

Byar i Mali
Shetlandsponni

Shetlandsponnien er den minste av ponnirasane frå dei britiske øyane, og har opphavet sitt på Shetlandsøyane.

Raseskildring
Shetlandsponnien er svært liten, og eit vakse dyr skal ikkje vere meir enn 107 cm i mankehøgd. Sjølv om dei er små, er dei svært sterke, og kan utan vanskar bere ein liten ryttar.

Historie
I minst 2000 år har det funnest små hestar på Shetlandsøyane. Det er kjent frå andre dyrepopulasjonar at dyr som lever på øyar kan utvikle mindre storleik på grunn av sparsam næringstilgang. Truleg er det slik shetlandsponnien har sett dagens lys. Shetlandsponniane er robuste, små dyr som gjennom tidene har vorte brukt mellom anna som kløvhestar til å frakte torv. Dei har også vore mykje brukt som gruveponniar på dei britiske øyane.

Førekomst
I dag finst shetlandsponnien over heile verda. I Noreg vert det fødd godt over hundre registrerte føl i året.

Bruk
Dei fleste shetlandsponniane blir brukte som ride- eller køyreponniar for barn eller som selskapsdyr.

Bakgrunnsstoff

Frå stamboka på engelsk
Dyreweb om shetlandsponni

HesterasarSkottland
Britiske husdyr
Gardermobanen

Gardermobanen er ein dobbeltspora, elektrifisert jarnbane for høgfartstog mellom Oslo sentralstasjon (eigentleg mellom Etterstad i Oslo rett utanfor sentralstasjonsområdet) og Eidsvoll, til saman 64 km. Banen er ein parsell av Dovrebanen til Trondheim over Hamar og Gudbrandsdalen, og vart opna dels i 1998, dels i 1999.

Gardermobanen går via Oslo lufthamn, Gardermoen, og vart bygd for at størsteparten av trafikken til denne store flyplassen skulle gå med tog i staden for bil. Difor vart det lagt vekt på at reisetida frå Osloområdet til flyplassen skulle vere så stutt som råd er. Dei toga som vart innkjøpt for strekninga Asker – Gardermoen, seinare Drammen - Gardermoen, «flytoga», eigd av eit selskap skipa for føremålet, køyrer i 210 km/t på høgfartstrekningane. Dei ordinære toga til og frå Eidsvoll og nordover nyttar òg banen og stoppar på Gardermoen, i og for seg i konkurranse med flytoga.

Gardermobanen har desse stasjonane og haldeplassane: Oslo sentralstasjon, Lillestrøm, Gardermoen, og lokaltogstasjonane Kløfta, Eidsvoll Verk (som ligg 1,8 kilometer frå Eidsvoll Verk og Eidsvollsbygningen) og Eidsvoll. Lillestrøm stasjon er sams for Gardermobanen, Hovedbanen og Kongsvingerbanen.

Mellom Etterstad i Oslo og Stalsberg i nærleiken av Lillestrøm stasjon går Gardermobanen i ein 13,8 kilometer lang tunnel med namnet Romeriksporten etter distriktet Romerike, som Lillestrøm, Gardermoen og Eidsvoll ligg i. Tunnelen går beint under bustadområda på Hellerud i Oslo og skogsområdet Østmarka, eit av dei skogs- og utmarksområda som vert rekna til Oslomarka. Då det synte seg at tunnelen drenerte ut området, slik at vatnet forsvann i somme av tjerna i Østmarka og det vart setningsskadar på hus i Hellerudområdet som fylgje av lågare grunnvassnivå, måtte det så store utbetringar av tunnelen til at denne strekninga ikkje kunne opnast før 22. august 1999, medan lina mellom Lillestrøm og Gardermoen hadde opna i august 1998. I mellomtida gjekk togtrafikken til Gardermoen over den gamle lina, Hovedbanen, mellom Oslo og Lillestrøm.

 
Jarnbanestrekningar i Oslo
Jarnbanestrekningar i Viken
Jarnbanestrekningar opna i 1998
1998 i Noreg
Kongsvingerbanen

Kongsvingerbanen er ein jernbane mellom Lillestrøm og Kongsvinger og vidare til svenskegrensa, der banen er knytt til Värmlandsbanan. Banen vart opna 3. oktober 1862 og elektrifisert i 1951. Strekninga frå Kongsvinger til grensa blir ofte omtalt som Grensebanen. 

Banen er den eldste offentlege jernbanen i Noreg som var bygd med normalspor. Hovudbanen vart bygd med normalspor, men denne var ein privatbane fram til 1926.

Modernisering 
Kongsvingerbanen gjennomgår ei omfattande modernisering. I 2019 blir Sørumsand stasjon bygd om. Fram til 2021 blir det elektriske anlegget fornya.

Tilknytting 
Solørbanen er knytt til Kongsvingerbanen på Kongsvinger stasjon. Ved Sørumsand stasjon er det overgang til museumsbanen Urskog-Hølandsbanen. Ved Lillestrøm stasjon er Kongsvingerbanen knytt til Hovudbanen. Tidlegare tok Vestmarkabanen ved Skotterud stasjon.

Linjekart

Galleri

Kjelder 

 
Jarnbanestrekningar i Viken
Jarnbanestrekningar i Innlandet
Jarnbanestrekningar opna i 1862
1862 i Noreg
Eurovision Song Contest 1972

Eurovision Song Contest 1972 (ESC 1972) var den 17. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Usher Hall i Edinburgh i Storbritannia. Grunnen til at konkurransen fann stad i Storbritannia var at Monaco, som hadde vunne året før, ikkje var i stand til å vera vertsland. Finalen fann stad laurdag 25. mars. Luxembourg vann konkurransen med songen «Après toi», framført på fransk av Vicky Leandros.

Avstemminga vart organisert slik at kvart land hadde to dommarar til stade i hallen under konkurransen. Kvar dommar gav så kvart av dei andre landas bidrag frå eit til fem poeng, slik at kvart land til saman gav mellom to og ti poeng til samtlege andre bidrag i konkurransen.

Det irske bidraget dette året vart sunge på irsk, og dette er foreløpig den einaste gongen dette har skjedd i konkurransen. Med eit lite unntak då Noreg song nokon få ord på irsk i 1973.

Bidraga

Finale 

 Finalen vart halden den 25. mars 1972 i Usher Hall.
 Luxembourg vann konkurransen for tredje gong.  
 Noreg sitt bidrag, «Småting» av Grethe Kausland og Benny Borg, enda på 14. plass.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «ESC 1972» og «ESC 1972» frå  og VG.no,  den 4. februar 2011.  
 

Musikk i 1972
Eurovision Song Contest etter år
E 14

E 14, eller Seksjon for spesiell innhenting, var ei norsk etterretningsgruppe etablert i 1995, som opererte åtskild frå Etterretningstenesta på Lutvann. Gruppa skulle trygge dei norske styrkane som tenestegjorde på Balkan. Seksjonen vart lagt ned i 2005.

Agentane skal ha hatt sivile yrke, enkelte i andre avdelingar i Forsvaret, men der var òg politimenn, lærarar og snikkarar blant dei som vart sende ut på oppdrag. Gruppa hadde som mål å styrke tryggleiken rundt dei norske styrkane som tenestegjorde på Balkan. Etter Balkan vart det òg operert i desse områda: Sudan, Libanon, Syria, Irak og Afghanistan.
E-14 var tidlegare nemninga på det norske «Stay Behind»-nettverket, med kodenamn ROC.

Agentar
Kvar enkelt agent vart nøye vald ut og gjekk gjennom ei rekkje testar før han vart teken ut som agent, eller «operatør», som dei vart kalla internt. Gruppa hadde ei kjerne på 40 personar som gjorde oppdrag, medan rundt 140 personar skal ha utført oppdrag totalt. Av dei 140 skal ti ha vore kvinner. Fleire tilsette i Utanriksdepartementet skal ha tenestegjort i spionnettverket.

Rekruttering
I tillegg til å vere godt fysisk rusta måtte agentane visa at dei hadde psykososiale eigenskapar som gjorde dei i stand til å innhente informasjon og rekruttere kjelder. Det vart sagt at 5-6 kandidatar vart avviste for kvar som vart teken opp i gruppa. Ei av opptaksprøvene var å ta seg frå Oslo til Trondheim på nokre timar med berre 10 kroner disponibelt. Oppgåva kravde kreativitet og eigenskapar som måtte til for å skape tiltru hjå framande menneske. Agentane gjennomførte òg eit to månader langt kurs, der det vart  undervist og trent på tolking av kroppsspråk, samtaleteknikk og rapportskriving. Nokre av kandidatane som passerte prøvene takka i etterkant nei til dei mest spesielle oppdraga. Årsakene skal ha vore moralske kvaler med det å vere spion.

Agenter
Den norske soldaten Trond André Bolle skal ha tenestegjort for spionasjeorganisasjonen. Han skal ha vorte rekruttert frå Marinejegerkommandoen i 1998, og var i ei periode nestkommanderande for avdelinga. Gruppa vart ei tid leia av Ola Kaldager.

Arv
EOS-leiaren Helga Hernes sa i 2011 at delar av oppdraget til E-14 kan ha vorte vidareført i Etterretningsbataljonen med høgt kvalifiserte soldatar, som er kjent for dagens etterretningsleiing.

Anna
Sumaren 2009 var tre eller fire tidlegare E 14-operatører aktivt med i ein aksjon for å hente Khalid Skah og Anne Cecilie Hopstock sine  to born ut av Marokko, og tilbake til Norge. Aksjonen var privat, og ikkje et offisielt oppdrag.

I 2000 advarte E 14 Forsvaret mot å sende norske soldater til Meymaneh.

Terminering
Etter ti års prøvetid vart det klårt at seksjonen ikkje leverte det som var venta av dei, og i 2005 vart E-14 oppløyst.
Det vart sagt at avdelinga etter kvart tolka sitt mandat noko breiare enn meininga var.

Referansar

Delar av denne artikkelen bygger på «E 14» frå ,  den 25. november 2017.

Bakgrunnsstoff
Her er den hemmelige spionbasen i Oslo, dagbladet.no

Norsk etterretning
Etterretning
Norsk etterretning
Spionasje
Skipingar i 1995
Nedleggingar i 2006
Det norske forsvaret
Bert Jansch av Bert Jansch

Bert Jansch er debutalbumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Albumet vart spelt inn på lydband heime hos lydteknikaren Bill Leader og seld til Transatlantic Records for £100. Transatlantic gav ut albumet, som selde 150 000 eksemplar. Det er nemnd i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Plata inneheld ein av dei mest kjende songane til Jansch, «Needle of Death», som var inspirert av dødsfallet til visesongaren og venen Buck Polly.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bert Jansch (album)» frå ,  den 5. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bert Jansch-album
Debutalbum frå 1965
Transatlantic Records-album
Album produserte av Bill Leader
It Don't Bother Me

It Don't Bother Me er det andre studioalbumet til den skotske visesongaren Bert Jansch og kom ut i desember 1965. Det vart produsert av Nathan Joseph og Bill Leader, sjølv om Leader ikkje var oppført i omslaget for dette.

Albumet inneheld ni songar av Jansch, ein av Alex Campbell («So Long (Been on the Road So Long)»), og den tradisjonelle «900 Miles». På den siste songen spelar Jansch banjo i staden for den akustiske gitaren han nyttar på dei andre songane. På «A Man I'd Rather Be» syng Roy Harper solovokal. På «My Lover» spelar Harper òg noko gitar, medan John Renbourn spelar solo akustisk gitar. «Lucky Thirteen» er ein gitarduett med Renbourn, basert på ein song skriven av sistnemnde og visstnok spelt inn under innspelinga av Bert And John. «Tinkers Blues» og «The Wheel» er instrumentale spor av Jansch.

Innhald

Medverkande
Bert Jansch - gitar, vokal
Roy Harper - solovokal på nr. 6, gitar på nr. 7 
 John Renbourn - gitar på nr. 7 og nr. 10.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «It Don't Bother Me (album)» frå ,  den 5. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bert Jansch-album
Musikkalbum frå 1965
Transatlantic Records-album
Album produserte av Nathan Joseph
Album produserte av Bill Leader
Jack Orion

Jack Orion er det tredje albumet til den skotske folkemusikaren Bert Jansch, og kom ut i 1966. Det inneheld fleire tradisjonelle songar, mellom anna den episke songen «Jack Orion», ein ti minuttar lang Child-ballade kalla «Glasgerion», som fortel soga om ein fiolinist som prøver å forføre grevinna ved hoffet han jobbar ved og tenaren hans som forrådar han og får han fengsla. Fleire av songane er spelt i lag med venen og gitaristen John Renbourn, og seinare spelte dei i lag i gruppa Pentangle. På «The Waggoner’s Lad» spelar Jansch banjo, medan Renbourn spelar gitar. 

Melody Maker skreiv om albumet «tolkinga hans gjer at ein ser songane frå ein heilt ny vinkel. Sungen av han, med glimrande akkompagnement, verkar ikkje den brutale verda som skapte dei gamle balladen særleg langt borte.»

Songen «Black Water Side» vart sidan spelt av Led Zeppelin og Sandy Denny.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jack Orion» frå ,  den 5. februar 2011.  
 

Musikkalbum frå 1966
Bert Jansch-album
Transatlantic Records-album
Album produserte av Bill Leader
Bert and John

Bert And John er det fjerde albumet til den skotske folkemusikaren Bert Jansch, frå 1966. Mange av songane vert spelt i lag med venen og gitaristen John Renbourn. Dei danna seinare gruppa Pentangle i lag. Ei utvida utgåve av albumet vart gjeven ut i Amerika i 1969 av Vanguard som Stepping Stones. Det inneheld to ekstra songar, «It Don't Bother Me» og «My Lover».

Innhald
Alle songane er skrivne av Bert Jansch og John Renbourn, utanom der andre er nemnde.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bert and John» frå ,  den 5. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bert Jansch-album
Musikkalbum frå 1966
John Renbourn-album
Transatlantic Records-album
Album produserte av Bill Leader
Trav

Trav er ein totakta gangart der hesten flyttar to og to bein diagonalt. Hos ein ridehest er det ynskjeleg at travet er jamnt og mjukt, medan travhestar som konkurrerer med kusk og sulky skal kunne trave så  raskt som mogleg.

Bakgrunnsstoff
Hesteplassen.no om gangartar hos hest 

Hestesport
Hestar

de:Pferdegangart#Trab
Galopp

Galopp er ein gangart hos hest. Det er den raskaste gangarten, og hesten har på eitt tidspunkt i galoppspranget alle føtene i lufta. Galopp er ein tretakta gangart. I galopplaup kallast ryttaren jockey.

Bakgrunnsstoff
Hesteplassen.no om gangartar hos hest 
Nettsida til Øvrevoll galoppbane

Hestesport
Hestar

de:Pferdegangart#Galopp
en:Horse gait#Gallop
fi:Hevosen askellaji#Laukka
Nicola

Nicola er det femte albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch, som kom ut i 1967. Det var gjort eit forsøk på ein orkesterversjon av «Train Song» under innspelinga av Nicola, men arrangøren David Palmer hugsar at han ikkje kom med på den endelege utgåva. Det gjorde heller ikkje «In This Game» og «Dissatisfied Blues», som han spelte på konsertar tidleg i 1967. Dei kom seinare ut på Box Of Love - The Bert Jansch Sampler Vol. 2 (1972) som Transatlantic gav ut kort tid etter Bert hadde gått frå selskapet. Dei finst òg som bonusspor på nyare utgåver av Nicola.

Innhald

Medverkande
 Bert Jansch - akustisk gitar, elektrisk gitar, 12-strengsgitar, vokal
 David Palmer - arrangement

Teknisk
 Nathan Joseph - produsent, notat i omslaget
 Gus Dudgeon og John Wood - lydteknikarar
 Brian Shuel - plateomslag

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nicola (album)» frå ,  den 5. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bert Jansch-album
Musikkalbum frå 1967
Album produserte av Nathan Joseph
Transatlantic Records-album