alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Maho Beach

Maho Beach er ei strand i Sint Maarten. Ho er kjend for Prinsesse Juliana internasjonale lufthamn som har tilknyttning til stranda.

For å lande på flyplassen må flya flyge i minimal høgde over stranda. Det har vorte så populært at rutetidene til flya vert vist på ei tavle på dei fleste barar og restaurantar på stranda.

Det er fare for at personar som står på stranda kan verte blåsne ut i vatnet. Dei lokale styresmaktene har sett opp advarslar på gjerda rundt flyplassen.
 
Stranda i seg sjølv består av kvit sand og har lite eller ingen vegetasjon grunna flya som flyr rett over.

16. oktober 2008 vart Maho område sterkt skada av orkanen Omar. Orkanen reduserte stranda til steinblokkar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maho Beach» frå ,  den 20. november 2011.  
 

Sint Maarten
Bennie and the Jets

«Bennie and the Jets» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Songen vart først gjeven ut på Goodbye Yellow Brick Road i 1973 og vart året etter gjeven ut som singel. 

Songen fortel om «Bennie and the Jets», eit fiktivt band som Elton John visstnok var tilhengjar av. I intervju har Taupin fortalt at teksten er eit satirisk syn på musikkindustrien i 1970-åra. 

Elton John var imot at songen skulle ut på singel, sidan han trudde han ville gjere det dårleg, men han vart mykje spelt på radio i USA og gjekk til slutt heilt til topps der i 1974. Singelen selde til gullplate same året og til platina i 1995. Songen gjekk òg til topps i Canada.

Axl Rose, frå Guns N' Roses, har sagt at det var «Bennie and the Jets» som inspirerte han til å verte songar. Han song sidan songen i lag med Elton John på the Freddie Mercury Tribute Concert i 1992.

Medverkande
 Elton John – piano, Farfisa-orgel, vokal
 Davey Johnstone – akustisk og elektrisk gitar
 Dee Murray – bass
 Nigel Olsson – trommer

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Beastie Boys, Katherine Heigl og James Marsden i filmen 27 Dresses, Mary J. Blige sampla melodien i «Deep Inside», Ashanti og Cher.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bennie and the Jets» frå ,  den 20. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Elton John-songar
Songar frå 1973
Singlar frå 1974
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Oppdikta musikkgrupper
Songar produserte av Gus Dudgeon
MCA Records-singlar
DJM Records-singlar
Beastie Boys-songar
Paul Young-songar
Pink-songar
Logic-songar
SSS-øyane

SSS-øyane er ei nemning på dei karibiske øyane Saba, St. Martin og Sint Eustatius, som tidlegare var ein del av Dei nederlandske Antillane. Sidan 10. oktober 2010 har Saba og Sint Eustatius vore nederlandske kommunar med særstatus. St. Martin er delt i to og omfattar både landet Sint Maarten, som er ein del av Kongeriket Nederlanda, og det franske oversjøiske territoriet Saint-Martin.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «SSS-øyene» frå ,  den 20. november 2011.  

St. Martin
Sint Eustatius
Øyar i Karibia
ABC-øyane i Dei små Antillane

ABC-øyane er ei nemning på dei karibiske øyane Aruba, Bonaire og Curaçao, som tidlegare var ein del av Dei nederlandske Antillane. Sidan 1986 er Aruba ein del av Kongeriket Nederlanda. Då Dei nederlandske Antillane vart oppløyst 10. oktober 2010 vart Bonaire ein nederlandsk kommune med særstatus og Curaçao vart eit en del av Kongeriket Nederlanda.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «ABC-øyene (De små Antiller)» frå ,  den 20. november 2011.  
 

Aruba
Bonaire
Curaçao
Antillane
Karibisk Nederland

Karibisk Nederland (nederlandsk Caribisch Nederland, papiamento Hulanda Karibe) er ei nemning på dei tre nederlandske kommunane med særstatus som ligg i Karibia:  Bonaire, Sint Eustatius og [[øya Saba>Saba]]. Det er òg kjend som Bonaire, Sint Eustatius og Saba eller BES-øyane.

Øyane fekk sin noverande status då Dei nederlandske Antillane vart oppløyst 10. oktober 2010. 1. januar 2011 gjekk dei over til å bruke amerikanske dollar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karibisk Nederland» frå ,  den 20. november 2011.  
 

Øyar i Nederland
Øyar i Karibia
Kommunar i Nederland
Ülo Nugis

Ülo Nugis () var ein estisk politikar fødd i Tallinn i Sovjetunionen.

Biografi 

Frå 1962 studerte Nugis ved Den tekniske høgskolen i Tallinn. I 1967 avslutta han sitt studie i maskinteknikk ved det som no er det kviterussiske nasjonale tekniske universitetet.

Frå 1969–1974 var Nugis ingeniør ved ulike verksemder i Sovjetunionen. Frå 1978 var han direktør for fabrikken «Baudetail», frå 1980–1986 for skiprodusenten «Dünamo» og frå 1986–1990 var han generaldirektør for produksjonsselskapet «Estoplast» . Frå 1988–1991 var Nugis formann for sambandet av Estlands arbeidskollektiv.

I 1990 blei han medlem av Den estiske komitéen, som utgjorde motregjeringa til Den estiske sosialistiske sovjetrepublikken si kommunistiske regjering. Frå 29. mars 1990 – 6. oktober 1992 var han ordførar i det øvste rådet i Republikken Estland.

Den 20. august 1991 klokka 23:08, under augustkuppet i Moskva, utropte Nugis offisielt Estland sin lausrivnad frå Sovjetunionen. Han var medlem av Riigikogu frå 1992 - 2003, og frå 21. oktober 1992 – 21. mars 1995 var han president i Riigikogu. Etter at han slutta i parlamentet har han vore verksam i privat næringsliv.

Ülo Nugis døydde i 2011 etter lang tids sjukdom. Han etterlèt seg ei enkje og ein son.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Ülo Nugis» frå ,  den 20. november 2011.

Fotnotar  

Estiske politikarar
Folk frå Tallinn
Nikolaj Zverev

Nikolaj Sergejevitsj Zverev () var ein russisk pianist og klaverpedagog.

Zverev studerte først fysikk og matematikk ved Lomonosov-universitetet i Moskva og studerte samstundes klavér som privatist hos Alexandre Dubuque. Zverev braut av studiet og reiste til St. Petersburg der han gjekk inn i statstenesta og foredla klaverspelet hos Adolf Henselt. I 1867 flytta han tilbake til Moskva og blei kjent med Nikolaj Rubinstein og Pjotr Tsjajkovskij.

Snart tok Zverev til å undervise sjølv, først privat og i 1870 opna han eit musikalsk pensjonat som snart fekk eit særs godt ry og der mange unge pianiststudentar budde, til dømes Aleksandr Siloti, Sergej Rakhmaninov og Konstantin Igumnov. 

Aleksandr Skrjabin var ein annan av Zverov sine elevar. Zverev hjelpte dei mindre bemidla studentane økonomisk. På framlegg av Anton Rubinstein fekk Zverev undervisningspost ved konservatoriet i Moskva frå 1870, og blei i 1883 1883 professor.

Bebuarane i pensjonatet hadde plikt på seg til å øve seks timar om dagen. Berømte musikarar som Sergej Tanejev, Pjotr Tsjajkovskij, Anton Arenskij, Anton Rubinstein og Vasilij Safonov besøkte pensjonatet.

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «Nikolai Sergejewitsch Swerew» frå , den 20. november 2011 som oppgav som kjelde:
 Алексеев А.: Русские пианисты ('russiske pianistar'), Moskva-Leningrad, 1948

Fotnotar 

Russiske pianistar
Folk frå Moskva
Alexandre Dubuque

Alexandre Dubuque  () var ein russisk pianist, komponist og musikkpedagog av fransk opphav.

Han var son av den franske aristokraten Jean Charles Louis du Buc de Brimeau som slo seg ned i Russland etter å ha flykta frå Frankrike under den franske revolusjonen.

Dubuque studerte hos John Field i Moskva. På oppmoding av Nikolaj Rubinstein blei han utnemnd til professor ved konservatoriet i Moskva og var i tenesta frå 1866 til 1872. Til elevane hans høyrde Milij Balakirev og Nikolaj Zverev. Etter at han slutta ved konservatoriet gav han klavertimar privat.

Dubuque var ein glitrande virtuos og framførte ofte verk av læraren John Field.

Dubuque  skreiv rundt 40 klavertranskripsjonar av verka til Franz Schubert og komponerte fleire songar, spesielt romansar. Han skreiv òg ei handbok i klaverteknikk (1866) og ei erindringsbok om John Field.

Kjelder  
Denne artikkelen er basert på «Alexandre Dubuque» frå , den 20. november 2011.
 Biografie (russ.) 

Russiske pianistar
Russiske komponistar
Klassiske pianistar
Folk frå Moskva
Komponistar frå 1800-talet
Raleigh

Raleigh er hovudstaden i delstaten Nord-Carolina i USA og ligg i Wake county. Byen er kalla opp etter Walter Raleigh. Byen hadde 403 892 innbyggarar i 2010 og er den nest største byen i Nord-Carolina etter Charlotte.

I byen ligg North Carolina State University som har blitt meir og meir viktig og er ein del av det såkalla Research triangle.
Denne delen av USA veks kraftig og Raleigh er ein av byane som har størst vekst i folketalet i USA.

Nord-Carolina
Delstatshovudstader i USA
A Single Man

A Single Man er det tolvte studioalbumet til den britiske songaren Elton John. Albumet kom ut i 1978 og vart produsert av Clive Franks og Elton John. Dette er det første albumet til John utan støtte frå korkje låtskrivaren Bernie Taupin eller plateprodusenten Gus Dudgeon. Dei einaste medlemmane frå Elton John-bandet er perkusjonisten Ray Cooper og gitaristen Davey Johnstone, som berre medverka på ein song frå albumet.

Singelen «Song for Guy» var ei hyllest til Guy Burchett som omkom i ei motorsykkelulykke 17 år gammal.

I USA selde albumet til gull i oktober 1978 og til platina ein månad seinare.

Innhald

Medverkande
Elton John – solovokal, korvokal (1, 2, 8), piano (1, 4, 11), piano (2, 3, 5, 6, 7, 9, 10), clavinet (3), harmonium (7), kyrkjeorgel (7), Fender Rhodes (8), mellotron (11), Polymoog (11), Solina String synthesizer (11)
Ray Cooper –  tamburin (1, 3-7, 9), marimba (2), shaker (2, 8, 11), vibrafon (5), congatrommer (6, 9), pauke (9), chimes (11), rytmeboks (11)
Vicki Brown – korvokal (3, 6)
Paul Buckmaster – orkesterarrangement (1, 3, 5, 6, 9), arrangement (2), ARP synthesizer (10)
B.J. Cole – pedalsteelgitar (7)
John Crocker – klarinett (4), tenorsaksofon (8)
Herbie Flowers – kontrabass (8)
Clive Franks – bassgitar (1-7, 9, 11)
Patrick Halcox – trompet (4)
Steve Holley – trommer (1-9), motor horn (4)
Davey Johnstone – sologitar (6), korvokal (6)
Stevie Lange – korvokal (3, 6)
Henry Lowther – trompet (2)
Gary Osborne – korvokal (1, 2, 3, 6)
Tim Renwick – akustisk gitar (2, 3), elektrisk gitar (4, 5, 6, 9), Leslie-gitar (7), mandolin (7)
Jim Shepherd – trombone (4)
The South Audley Street Girl's Choir – korvokal (4, 7)
Joanne Stone – korvokal (3, 6)
Chris Thompson – korvokal (3, 6)
Watford Football Club – korvokal (4, 7)

Produksjon
Produsentar: Clive Franks, Elton John
Leiande produsent: Mike Gill
Lydteknikar: Phil Dunne, Stuart Epps, Clive Franks, Peter Mew
Miksing: Phil Dunne, Stuart Epps, Clive Franks
Mastering: Ian Cooper i Utopia Studios (London, UK).
Digital remastering: Gus Dudgeon
Koordinering: David Croker og Alex Foster 
Plateomslag: David Costa
Grafisk design: Mike Storey
Fotografi: Terry O'Neill
Notat i omslaget: John Tobler
Notat i omslaget: Chris White
Management: John Reid

Salstrofé

}
}
}
}
}

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «A Single Man (album)» frå ,  den 13. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
  A Single Man på Allmusic

Elton John-album
Album produserte av Elton John
Musikkalbum frå 1978
The Rocket Record Company-album
Aleksandr Siloti

Aleksander Iljitsj Siloti () var ein russisk pianist, komponist og dirigent.

Han var søskenbarnet til Sergej Rakhmaninov.

Liv 
Forfedrane til Siloti innvandra frå Italia til Russland ein gong på 1700-talet. 

Siloti fekk først klaverundervising av Anton Rubinstein og studerte frå 1875 til 1881 ved konservatoriet i Moskva under Nikolaj Rubinstein, Pjotr Tsjajkovskij og Sergej Tanejev. Han hadde ein vellukka debut i 1880. I 1883-1886 var han elev av Franz Liszt i Weimar og hadde ei vellukka konsertreise i ulike tyske byar.

Han professor i klaver ved konservatoriet i Moskva i åra 1886-1890 og budde fram til 1900 i Frankfurt am Main, Antwerpen og Leipzig. Frå 1903, etter å ha dirigert Moskva Filharmoniske Symfonikonserter i to år, leda han fram til 1917 symfoni- og kammermusikkkonserter i St. Petersburg. 

Siloti si rolle som ein leiande personlegdom innan det russiske musikklivet enda med oktoberrevolusjonen. Han og familien flykta til Finland, gjorde konsertreiser i Tyskland og England og emigrerte til slutt til USA. Der arbeidde han som konsertpianist fram til 1936 og underviste ved Juilliard School i New York i tida 1924-1942.

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «Alexander Iljitsch Siloti» frå , den 20. november 2011 som oppgir følgjande kjelder:

Litteratur 
 Charles F. Barber: Lost in the Stars. The Forgotten Musical Life of Alexander Siloti. Scarecrow Press, Lanham MD u. a. 2002, ISBN 0-8108-4108-8.
 Karl Laux: Die Musik in Rußland und in der Sowjetunion. Henschel, Berlin 1958.
 Biografi i Musik in Geschichte und Gegenwart. Personenteil. Band 17: Vin – Z. 2. neubearbeitete Ausgabe. Bärenreiter u. a., Kassel u. a. 2007, ISBN 978-3-7618-1137-5, Spalte 1488.

Bakgrunnsstoff 
 

Russiske komponistar
Russiske pianistar
Russiske dirigentar
Klassiske pianistar
Folk frå Kharkiv
Sergej Tanejev

Sergej Ivanovitsj Tanejev () var ein russisk komponist under romantikken.

Komposisjonsstilen til Tanejev var til å begynne med inspirert av vestlege straumdrag, men etterkvart vende han seg mot den nasjonale russiske rørsla. Han hadde ei livslang interesse for musikken til dei gamle meistrane og studerte intensivt verk av til dømes Palestrina, Händel og Mozart, noko som førte til at han i (for si tid) uvanleg grad meistra kontrapunktikk. Musikken hans verkar ofte tørr og akademisk, men det finst òg unntak. Tanejev var ingen salongmusikar; han føretrekte store, krevjande verk.

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «Sergei Iwanowitsch Tanejew» frå , den 20. november 2011.

Litteratur 
 Jan Brachmann: Walzer, polyphon verknotet : Die Geschichte gibt Halt, wo der Glaube nicht mehr trägt: die famose Symphonik von Sergej Tanejew, triumphal wiederbelebt vom Dirigenten Thomas Sanderling. I Frankfurter Allgemeine Zeitung 24. juni 2010

Bakgrunnsstoff 
 

Romantiske komponistar
Folk frå Vladimir
Russiske komponistar
Nikolaj Dahl

Nikolaj Vladimirovitsj Dahl () var ein russisk lækjar.

Dahl er best kjend for å ha behandla komponisten Sergej Rakhmaninov for ei skrivesperre etter at den første symfonien fekk knusande kritikk. Frå januar 1900 behandla Dahl Rakhmaninov kvar einaste dag i tre månader. Metoden var hypnose og komponisten blei frisk igjen. Rett etter skreiv han sin andre klaverkonsert som han dediserte lækjaren sin.

Dahl skal ha emigrert frå Russland i 1925 og døydde i Beirut i 1939.

I programhefte frå Oslo-Filharmonien i 1999 og 2001 blei det hevda at Dahl var norsk, men det er seinare tilbakevist i ein artikkel i Tidsskrift for Den norske lægeforening.

Kjelder 

Denne artikkelen er basert på «Nikolai Dahl» frå , den 20. november 2011.

Russiske legar
Russiske emigrantar
Selwyn River/Waikirikiri

Selwyn River/Waikirikiri renn gjennom Selwyn District i regionen Canterbury på Sørøya på New Zealand.

Elva finn kjeldene sine ved foten til fjellkjeda Søralpane og renn mot aust i 80 km før ho tømmer seg i Lake Ellesmere/Te Waihora, sør for Banks Peninsula.  Terraserte klipper ovanfor dei øvste elveløpa har gjeve namn til byen Whitecliffs.

Gjennom et meste av elveløpet renn elva i vide gruskanalar. I tørkeår kan elva forsvinna gjennom elvebotnen og sjå ut til å ha tørka heilt ut. Dette skjer ofte der hovudvegen State Highway 1 kryssar elva ved busetnaden Selwyn, kring 20 kilometer ovanfor utløpet i Lake Ellesmere/Te Waihora.

Ved foten av fjella renn Selwyn heile året. På slettene er elveleiet svært gjennomtrengeleg, og elva renn over ein djup og porøs akvifer. Så snart elva når fram til slettene, tek vatnet til å leka ned i grunnen og inn i akviferen. I dei fleste månadane i året vert alt elvevatnet borte i løpet av 5 km frå der elva forlet foten av fjella. Dei neste 35 km av elva vert verande tørrlagde i det meste av året, bortsett frå ein liten del der Selwyn renn saman med den permanent rennande Hororata River. Om kring 15 km ovanfor Lake Ellesmere/Te Waihora kjem grunnvatnet attende til overflata, og Selwyn vert på nytt synleg.

Elver som vert borte har betydeleg økologisk effekt: Når overflatevatnet i elva vert borte, forsvinn også habitata til mange vassplantar og dyr. Som svar på tap av overflatevatn må virvellause dyr og fisk spreia seg og søkja seg til attverande akvatiske habitat eller døy. Vassplantar, algar og bakteriar må gå inn i kvilestadier eller døy. Dei tørrlagde sentrale delane av Selwyn River dannar også ein betydeleg barriære mot spreiing av virvellause dyr og fisk frå Lake Ellesmere/Te Waihora oppetter elva

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Selwyn River / Waikirikiri» frå ,  den 20. november 2011.  
 
Elver på New Zealand
Vladimir Asjkenazi

Vladimir Davidovitsj Asjkenazi, russisk: Владимир Давидович Ашкенази, () fødd i Gorkij og oppvaksen i Moskva, er ein pianist og dirigent av sovjetrussisk opphav med islandsk statsborgarskap, busett i Sveits frå 1978. Han har spelt inn musikk av ei uvanleg lang rekke komponistar og er særs kjend for sine tolkingar av Sergej Rakhmaninov og Aleksandr Skrjabin.

Vladimir Davidovitsj Asjkenazi er son av skodespelarinna Jevstolia Grigorievna (fødd Plotnova) av russisk bondeætt og den jødiske pianisten David Asjkenazi. Seks år gamal tok han til å spele piano, og synte seg som ein særs gåverik pianist. Åtte år gammal vart han teken opp ved musikkskulen i Moskva og deretter ved  det vidgjetne Moskvakonservatoriet. Han vann annanpremien i Frédéric Chopin Internasjonale Pianokonkurranse i Warszawa i Polen i 1955 og fyrstepremie i Concours musical international Reine-Élisabeth-de-Belgique, ei prestisjefull konkurranse i Brussel i Belgia, i 1956.

Asjkenazi og hans islandske hustru, pianisten Thorun Sofia Johannisdottir (Þórunni Jóhannsdóttur), som inngjekk ekteskap i 1961, flytta i 1963 frå Sovjetsamveldet med deira fyrste barn for å slå seg ned i London, der foreldra hennar budde. I 1968 flytta familien til Island, og  Asjkenazi vart islandsk statsborgar i 1972. Men på grunn av dei pliktene som som leiar for orkester i Europa la på Asjkenazi etter at han midtvegs i pianistkarrièren sin òg hadde byrja som dirigent, slo familien seg ned i  Meggen i nærleiken av Luzern (Lucerne) i Sveits i 1978.

Klassiske pianistar
Russiske pianistar
Russiske dirigentar
Fødde i 1937
Folk frå Nizjnij Novgorod
Aleksandr Glazunov

Aleksandr Konstantinovitsj Glazunov () var ein russisk komponist under romantikken. Han er rekna som den viktigaste russiske komponisten av symfonimusikk i generasjonen etter Tsjaikovskij.

Liv 
Aleksandr Glazunov stamma frå ein velhavande familie og starta tidleg med musikk. Mor hans hadde lært å spela piano av Milij  Balakirev, og tok han til same lærar. Balakirev oppmoda han i 1880 om å studere privat hos Nikolaj Rimskij-Korsakov som blei imponert over det store talentet til eleven sin. Glazunov fekk i 1882 eit gjennombrot med den første symfonien sin. I 1899 fekk han eit professorat i instrumentering ved konservatoriet i Petersburg og i 1905 overtok han leiinga av institusjonen, og beheldt posisjonen til 1930. På grunn av arbeidsbelastninga blei det mindre tid til å komponere. Han oppdaga ei rekke store talent og arbeidde utrøytteleg for studentane. I 1928 forlét Glazunov Sovjetunionen. Han til Wien for å sitte i juryen under ei Franz Schubert-tevling. I 1929 og 1930 turnerte han i USA. Deretter slo han seg ned i Paris og blei der til han døydde.

Stil 
Glazunov sameina nasjonale russiske trekk med trekk henta frå Pjotr Tsjajkovskij sin musikk. Ein kan finne tendens til tydelege folkesongliknande tema, orientalsk harmonikk og fri metrikk. Tvert imot Dei Fem sitt program er musikken til Glazunov prega av eit meisterleg musikkhandverk og ein suverén komposisjonsteknikk: han var ein briljant orkestrator, ein finslipa kontrapunktikar og ein meister innan formgjeving. Samtidig syner Glazunov i musikken sin ein særs positiv grunnstemning med hang til patos og heroiske gestar.

Merknadar

Kjelder 

Denne artikkelen er basert på «Alexander Konstantinowitsch Glasunow» frå , den 20. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
 
 Alexander-K.-Glasunow-Stiftung i München 
 Verkforteikning
 

Russiske komponistar
Romantiske komponistar
Folk frå St. Petersburg
Richard Strauss

Richard Georg Strauss () var ein leiande tysk komponist og dirigent frå seinromantikken og tidleg modernisme. 

Han er svært kjend for operaene sine, til dømes Der Rosenkavalier (1909-10) og Salome (1904-05); lieder, spesielt Vier letzten Lieder (1948) og tonedikta og orkesterverka, som Tod und Verklärung  (1888–1890),  Till Eulenspiegels lustige Streiche (1895), Also sprach Zarathustra (1896), Eine Alpensinfonie og Metamorphosen für 23 Solostreicher (1946). Strauss var elles ein stor dirigent og teaterleiar.

Som Gustav Mahler er Strauss ein representant for den tyske seinromantikken etter Richard Wagner. Eit særmerke var nye orkestreringsteknikkar kombinert med ein avansert harmonikk.

Richard Strauss skreiv over 250 musikkverk, totalt 61 orkesterverk (inkludert dei for soloinstrument), 45 kammermusikkverk, 75 songar, 33 orkestersongar, 19 korverk og 21 sceneverk.

Han var ikkje i slekt med den kjende austerrikske komponistfamilien Strauss frå Wien.

Operaer 
 Arabella op. 79 1930-32
 Ariadne auf Naxos op.60 1911-12
 Capriccio op.85 1940-41
 Daphne 1937
 Der Rosenkavalier op.59 1909-10
 Die ägyptische Helena 1927
 Die Frau ohne Schatten op.65 1914-18
 Elektra op.58 1906-08
 Intermezzo 1923
 Salome op.54 1904-05

Tonedikt 
 Don Juan op.20 1888 
 Tod und Verklärung op.24 1888-89 
 Till Eulenspiegels lustige Streiche op.28 1894-95 
 Also sprach Zarathustra op.30 1895-96 
 Don Quixote op.35 1896-97 
 Ein Heldenleben op.40 1897-98
 Symfonia Domestica op.53 1902-03 
 Eine Alpensinfonie op.64 1911-15

Bakgrunnsstoff 

 
 Richard Strauss' samla verk

Tyske komponistar
Romantiske komponistar
Folk frå München
Strutseveng

Strutseveng er ein art av bregnar.

Strutsevengplantane vert 70-170 cm høge og er lett kjennelege på sine høgreiste, symmetriske og opprette former, storleiken og den klart grøne fargen. 

Strutsevengslekta har ulike fertile blad og vegetative blad. 

Dei sterile, store og klargrøne blada står i ein perfekt rosett, som sirkulært utståande «vifter» eller ei «trakt». Dei er fint lodne og breiast nesten øvst nær spissen, og flikblada blir gradvis kortare (og bladet smalare) nedover bladstengelen.

Blada som ber sporar og er fertile, er brune og ber sporar ganske seint i sesongen. Dei står vinteren igjennom, og er langt mindre enn dei sterile blada. Dei sporeberande fruktbare blada er også breiast øvst, men flikane her er enkle og står tett. Under den innrulla bladkanten sit sporehushopane ,’’sori’’, i 1-2 rekker. 

Kromosomtalet (x) er 39 eller 40 (2n=78 eller 80). Den høge, vertikale planta brukast som grønsak både i Japan og i det nordaustlege USA.

Strutseveng er i Noreg sjeldan på Vestlandet og i Finnmark, men veks elles både langs kysten og i innlandet, men mindre i Rogaland og Agder enn på Austlandet. 

Planta trivst langs elvar og bekkar, flaummark, beitemark, og på fuktige elvebreidder og skråningar. I Noreg går strutseving opp til 740 moh. i Tolga, og opp til 940 moh. i Lærdal. 

Samanrulla skot av strutseveng kjend som felehovud kan brukast til mat.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Strutseving» frå ,  den 20. november 2011.  
 

Bregnar
Plantar i Noreg
Maudheimvidda

Maudheimvidda (tysk Ritscherhochland) er eit stort, isdekt høgland i den vestlegaste delen av Dronning Maud Land i Antarktis som strekkjer seg frå 20° vest til Jutulstraumen om lag ved nullmeridianen. Området grensar til Vestfjella og Heimefrontfjella i vest og sørvest og av Borgmassivet og Kirwanveggen i aust. Han vart oppdaga av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938–1939) og kalla opp etter kaptein Alfred Ritscher, leiaren for ekspedisjonen. Området vart undersøkt og kartlagt under den norsk-britisk-svenske antarktisekspedisjonen (Maudheimekspedisjonen) frå 1949 til 1952. Norsk Polarinstitutt gav i 1963 ut topografisk kart i målestokk 1:1 000 000 over området.

Kyststrekninga frå 16° 30' vest til 5° aust vert kalla Kronprinsesse Märtha Kyst.

Kjelder 
 Composite Gazetteer of Antarctia. Den vitskapelege komiteen for antarktisforsking (SCAR)

Bakgrunnsstoff
 United States Geological Survey, Geographic Names Information System (GNIS)
 Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR)

Platå i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst