alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ig Nobelprisen

Ig Nobelprisane er ein parodi på Nobelprisen og blir utdelt kvart år i bryjinga av oktober til ti merkverige eller banale forskingsresultat. Målet til Ig Nobelprisane er å «heidre forsking som først får folk til å le, og så til å tenkje». Prisane er til tider eit uttrykk for underfundig kritikk mot forskinga som er gjennomfør, men har òg vorte gjeve til dei som gjennom tilsynelatande absurd forsking har kunna hausta nyttig kunnskap. Dei er skipa til av det humoristiske forskingsmagasinet Annals of Improbable Research (AIR), og priseane blir delt ut av sanne Nobelprisvinnarar på ein seremoni ved Sanders Theater på Harvard University.

Namnet kjem av det engelske ordet ignoble (norsk: uedel) og Nobelprisen. Uttala under seremonien er /ɪɡnoʊˈbɛl/ for å spele på namnet Nobel, og ikkje som i ignoble  på engelsk.

Norske prisvinnarar
2014 innan arktisk forsking gjekk til Eigil Reimers og Sindre Eftestøl frå Institutt for biovitenskap (UiO), for å ha studert fluktåtferda hos reinsdyr som ser menneske forkledde som isbjørnar.
 2011 innan psykologi gjekk til Karl Halvor Teigen ved Universitetet i Oslo, for å ha studert kvifor folk sukkar i kvardagen, og korleis dette er kopla til dei kjenslemessige signala våre og som svar på vanskelege oppgåver.
 1999 i medisin gjekk til Arvid Vatle fra Stord for grannsamt å ha studert kva slags flasker folk nyttar til urinprøvar i artikkel sin «Unyttig om urinprøver»
 1996 i biologi til Anders Barheim og Hogne Sandvik fra Universitetet i Bergen for rapport sin om «Effekten av øl, kvitlauk og rømme på appetitten til iglar»
 1996 i folkehelse gjekk til Harald Moi frå Oslo, saman med Ellen Kleist frå Nuuk i Grønland for rapporten sin om «Spreiing av gonoré via en oppblåsbar dokke».
 1995 i folkehelse gjekk til Martha Kold Bakkevig frå Sintef Unimed i Trondheim, saman med Ruth Nielson frå Danmark, for den grundige undersøkinga si om korleis vått underty verkar inn på varmereguleringa og komforten til kroppen

Notar

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 

Prisar og utmerkingar
Alpine greiner under Vinter-OL 2002

Alpine greiner under Vinter-OL 2002 i Salt Lake City vart avvikla ved skisentera Snowbasin, Park City og Deer Valley, høvesvis 53 km i nordaust og 55 og 58 km aust for OL-byen. Utfor, super-G og kombinasjonsøvingane fann stad i Snowbasin, storslalåm i Park City og slalåm i Deer Valley. Dei ti tevlingane, fem kvar for både kvinner og menn, vart gjennomført i tida 10. - 23. februar 2002.

Janica Kostelić frå Kroatia vart den store forgrunnsfiguren med sine tre gullmedaljar, samt ein bronsemedalje. Norske Kjetil Andre Aamodt med to gullmedaljar og austerrikaren Stephan Eberharter med gull, sølv og bronse var dei fremste mannlege alpinistane i leikane.

Menn

Slalåm 

Dato: 23. februar 
Start 2488 m, mål 2274 m
Høgdeskilnad: 214 m

Storslalåm 

Dato: 21. februar 
Start: 2510 m, mål: 2120 m
Høgdeskilnad: 390 m

Super-G 

Dato: 16. februar 
Start: 2596 m, mål: 1948 m
Løypelengd: 2 018 m, høgdeskilnad: 648 m

Utfor 

Dato: 10. februar 
Start: 2831 m, mål: 1948 m
Løypelengd: 2 860 m, høgdeskilnad: 883 m

Kombinasjon 

Dato: 13. februar (utfor) (slalåm)
Start: 2787 m, mål: 1948 m
Løypelengd: 2 679 m, høgdeskilnad: 839 m
Start: 2113 m, mål: 1948 m
Høgdeskilnad: 165 m

Kvinner

Slalåm 

Dato: 20. februar 
Start: 2488 moh, mål: 2274 moh
Høgdeskilnad: 214 m

Storslalåm 

Dato: 22. februar 
Start: 2510 moh, mål: 2120 moh
Høgdeskilnad: 390 m

Super-G 

Dato: 17. februar 
Start: 2548 moh, mål: 1948 moh
Løypelengd: 1 944 m, høgdeskilnad: 600 m

Utfor 

Dato: 12. februar 
Start: 2748 moh, mål: 1948 moh
Løypelengd: 2 694 m, høgdeskilnad: 80 m

Kombinasjon 

Dato: 14. februar (utfor) (slalåm)
Start: 2655 moh, mål: 1948 moh
Løypelengd: 2 237 m, høgdeskilnad: 707 m
Start: 2100 moh, mål: 1948 moh
Høgdeskilnad:: 152 m

Alpine greiner under vinter-OL
Vinter-OL 2002
Nye klede

Nye klede er klede som ikkje er blitt brukt før. Dei blir i dag selde ferdigsydde på marknader og særleg i klesbutikkar. Tidlegare var det vanlegare å laga dei sjølv, eller få dei laga etter mål av ein skreddar eller sydame. Klede som ikkje er nye kan vera brukte klede som er arva og omsydde eller kjøpte brukt.

Høve
I ulike tradisjonar kan det vera eller ha vore viktig å ha nye klede til særskilde høve, som høgtider, festar og overgangsseremoniar. 

I kristen kultur har det mellom anna vore vanleg å ha nye klede til høgtider som pinse og påske. Denne skikken er dokumentert i Storbritannia frå 1625 til 1985. Han var særleg viktig i Yorkshire og Lancashire i England, der kyrkjelydar kunne gå i Whit Walks, pinseopptog med musikk til i dei nye kleda sine. Sør i Yorkshire gjekk ungar på besøk til naboar for å visa fram dei nye kleda sine og kanskje få nokre pengar for det.  I Noreg har det lenge vore vanleg med nye klede til jul.

I jødisk tradisjon kan ein ha nye klede til rosj hasjanah (nyttår), men ein del sefardiske jødar vil unngå dette for ikkje å virka overtrygge på si eiga frelse.

I muslimsk tradisjon er det vanleg å ha eller gje nye klede til id, feiringa ved slutten av ramadan. For nokre er det rekna som lukkebringande å kjøpa alle kleda for det komande året i løpet av ramadan.

I hindutradisjon og andre indiske kulturelle hendingar kan ein gje og ha på seg nye klede til høgtider som dipavali, bihu, pongal, onam og sankranti. I buddhismen og tilknytte kulturar kan ein ha nye klede til høgtider som buddhistisk, kinesisk og vietnamesisk nyttår og losar.

Andre høgtider ein kan ha nye klede til er feiring av nasjonaldagar som 17. mai.

I overgangsseremoniar som namngjevingseremoniar, skulestart, konfirmasjon og bryllaup kan deltakarane gjerne ha nye klede. Ein utbreidd engelsk bryllaupstradisjon seier til dømes at ei brur skal ha «noko gammalt, noko nytt, noko lånt, noko blått». Sidan 1800-talet har det blitt stadig vanlegare å kjøpa ein spesialsydd ny brudekjole til bryllaupet som sidan sjeldan blir brukt om att.

Sjå òg
Keiserens nye klær

Kjelder

Klede
Tanngnjost og Tanngrisne

Tanngnjost og Tanngrisne er to geitebukkar i norrøn mytologi som tilhøyrer toreguden Tor. Når det torna, var det dei som var ute og drog vogna til guden.

«Tanngnjost» kjem av Tanngnjóstr eller Tanngiost, 'den som skjer tenner', medan «Tanngrisner» kjem av Tanngrisnir, den som har glisne tenner'.

Bukkane er kjende frå sogene for at dei kan slaktast og etast, men deretter koma til live igjen når Tor svingar hammaren sin. I ei soge knekkjer guten  Tjalve eit bukkebein for å suga ut mergen, sjølv om han ikkje har love. Då Tor merkar at ein av bukkane haltar, tek han Tjalve og systera Roskva med til Åsgard som bot.

Kjelder

Jan-Erik Ebbestad Hansen og Kari Møller, Norrøne myter og sagn (Gyldendal, 1999)

Delar av denne artikkelen bygger på «Tanngrisner og Tanngnjost» frå ,  den 11. desember 2014.

Bakgrunnsstoff
 Snorre Sturlason: Den eldre Edda

Dyr i norrøn mytologi
Mytologiske geiter
Røydland

Røydland, òg skrive Rydland eller Rødland, er ein gard sør i Fitjar kommune. 

Garden grensar til Liarbø og Sæterbø i aust, til Tislavoll i vest, til Storavatnet i nord og til Stord kommune i sør. Røydlauselva dannar den nordlge grensa på austsida av Storavatnet til Årbø.

På området ligg Rydlandssaga, som ein køyrer forbi når ein passerer kommunegrensa mellom Fitjar og Stord langs Fv545. På området ligg òg ein nærbutikk.

Historie
Garden er truleg gammal. I Dalen, som går ned til Storavatnet, er det funne ei utbrend mannsgrav berre nokre meter frå vatnet. Her har ein funne spyd, øks, to bryner, ein ring og ein del rusta jern. Ein har òg funne ei skaftholsøks av stein på garden. 

Garden vart først nemnd i Bjørgyngar Kalfskinn, ei jordebok over geistleg gods frå 1300-talet. Garden høyrte då til Kristkyrkja i Bergen, men kom seinare inn under bispegodset i Bergen. Ved reformasjonen vart bispestolgodset overtatt av krona og vart kalla «Stigtens gods». I 1661 hadde Aksel Mowat teke over garden. Han selde til futen Iver Knudsen Gram i 1662. Tidleg på 1700-talet selde arvingane til futen partar til brukarane, som vart sjølveigarar.

Namn
Raudfarge i myrane på Røydland tyder på at det har vore myrmalm som i gammal tid vart kalla «raudi». Ein meiner at garden er kalla opp etter dette. 

Gardsnament har opp gjennom åra blitt skrive Ryghialande, Rødland, Roland, Rodlandt, Røllannd, Rødlandt, Rødlandtt, Rølannd, Røeland, Røedland, Røland, Ryeland, Ryland, Rylland, Rydland og Raudland. Daglegnamnet er Rødland.

Kjelder 
 
 Røydland på norgeskart.no

Gardar på Fitjar
Grøftegravarfraktur

Ein grøftegravarfraktur er eit stabilt knokkelbrot gjennom ryggtaggen (processus spinosus) i ein ryggvirvel, oftast på høgd med sjette eller sjuande halsvirvel. Det er ein historisk yrkesskade som fekk mykje merksemd på 1930-talet, då grøftegravarar bygde vegar og grøfter i tung leire i mellom anna Australia og Tyskland. Dei brukte spadar til å kasta leire opp i lufta, ofte 300–450 cm over hovudet. Stundom satt leiren fast i spaden, og den resulterande rørslemengda førte til brotet. Arbeidaren ville høyra ein liten knekklyd mellom skulderblada og kunne ikkje fortsetje arbeidet. Skaden var oftast veldig smertefull.

Skaden oppstår truleg som følgje av muskelstrekk med kraftoverføring gjennom bindeveva i ryggvirvelen. Den ofselege krafta trekker i ryggtaggen og skapar ein avulsjonsfraktur. Frakturen kan diagnostiserast med radiografi eller computertomografi.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Clay-shoveler fracture» frå ,  den 12. desember 2014.  
 

Knokkelbrot
Sjukdommar i skjelettsystemet
Stephan Eberharter

Stephan Eberharter () er ein austerriksk tidlegare skirennar frå Brixlegg i Tirol som vann verdscupen i alpine greiner både i 2002 og 2003. Han vann to gullmedaljar ved alpin-VM 1991 og ei i 2003, samt OL-gull i storslalåm i 2002. Til saman tok han åtte medaljar (4-3-1) i dei store meisterskapane i tida 1991-2003.

Aktiv
Eberharter vann både super-G- og kombinasjon-tevlinga under VM i alpine greiner 1991 i Saalbach. Dei neste sesongane vart prega av fleire skadar og han makta sjeldan å hevde seg i verdscuprenn. Etter 1994-sesongen vart han vraka frå den austerrikske landslagstroppen.

Frå starten av OL-sesongen 1998 etablerte Eberharter seg i verdstoppen i fleire greiner. Under Vinter-OL 1998 i Nagano syrgde han for austerriksk dobbeltsiger i storslalåm då han tok sølvmedaljen, bakom  landsmannen Hermann Maier. Heilt på tampen av OL-sesongen, den 14. mars 1998, kunne han feire sin fyrste siger i verdscupen. Ved verdscupavslutninga i Crans-Montana vann han storslalåmrennet framom tre landsmenn.

Både under VM i alpine greiner 2001 og Vinter-OL 2002 vart Eberharter sølvvinnar i super-G; Daron Rahlves frå USA vart verdsmeister, medan norske Kjetil Andre Aamodt stakk av med OL-gullet. Før Eberharter tok sølvmedaljen, hadde han allereie vunne bronsen i OL-utforen. Fem dagar etter super-G-tevlinga sikra han seg gullmedaljen i storslalåmrennet og sat dermed att med tre OL-medaljar av tre ulike valørar.  

I dei fire sesongane 2001 til 2004 vart Eberharter anten nummer to eller ein i verdscupen i alpine greiner. Han vart ein suveren vinnar i den alpine verdscupen 2002, og triumferte med klar margin i verdscupen i alpine greiner 2003. I 2003-sesongen vart han også verdsmeister i super-G då VM i alpine greiner vart avvikla i St. Anton.

Eberharter vann til saman 29 renn i verdscupen, langt dei fleste i utfor, men òg nokre i super-G og storslalåm. Alle dei 18 utfortriumfane kom i sesongane 2001-04. Både i 2002, 2003 og 2004 vann han FIS-pokalen for beste utforrennar, dei to fyrste åra også som den beste super-G-utøvaren.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Stephan Eberharter» frå ,  den 12. desember 2014.  
 

Austerrikske alpinistar
Olympiske meistrar for Austerrike
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Pepi Stiegler

Josef Stiegler, kjend som Pepi Stiegler, () er ein austerriksk tidlegare skirennar frå Lienz i Tirol som vart olympisk meister under vinterleikane 1964 i Innsbruck.

Idrett
Stiegler fekk sitt gjennombrot då han vann kombinasjonen under Lauberhornrenna i Wengen, etter å ha vorte nummer to i både utfor og slalåm. Under Vinter-OL 1960 i Squaw Valley få veker seinare tok han sølvmedaljen i storslalåm, fire tidels sekund bakom Roger Staub frå Sveits, og kom på femteplass i slalåm.

Vinteren 1964 lukkast Stiegler å vinne bronsemedaljen i storslalåm då vinterleikane vart arrangert i Innsbruck i Tirol. Her opplevde han høgdepunktet i sitt alpinliv då han kapra gullmedaljen i slalåm, sterkt utfordra av dei andre medaljevinnarane, Billy Kidd og Jimmie Heuga, begge frå USA.

Ymse
Stiegler utvandra til USA i 1965, der han i Jackson Hole i Wyoming dreiv ein skiskule frå 1967 til -94. 

Han er far til den USA-amerikanske alpinisten Resi Stiegler som tevla på høgt internasjonalt nivå på 2000-talet.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Josef Stiegler» frå ,  den 12. desember 2014.  
 

Austerrikske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Austerrike
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1960
Alpinistar under vinter-OL 1960
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1964
Alpinistar under vinter-OL 1964
Thomas Stangassinger

Thomas Stangassinger () er ein austerriksk tidlegare skirennar frå Hallein i forbundslandet Salzburg som vart olympisk meister i slalåm i 1994 og vann FIS-pokalen som verdas beste slalåmrennar i 1999.

Aktiv
Stangassinger fekk ein mislukka VM-debut då han deltok i kombinasjonen i Bormio i 1985. Tre år seinare tok han eit lite steg opp då han vart nummer 13 i same øvinga under Vinter-OL 1988 i Calgary.

Frå 1989-sesongen spesialiserte Stangassinger seg på slalåm. Han vart nummer ni i greina ved VM i alpine greiner 1989 i Vail i delstaten Colorado. Den 3. desember 1989 vann han i Canada sitt fyrste verdscuprenn. Gjennom ti sesongar sikra han seg til saman ti sigrar i verdscupen og i alt 37 pallplasseringar, alle saman, unnateke ein andreplass i kombinasjon, kom i slalåm.

Stangassinger tok sølvmedaljen ved VM i alpine greiner 1991 i Saalbach, berre Marc Girardelli frå Luxembourg rann fortare. To år seinare vart det bronse i yndlingsgreina då VM i alpine greiner 1993 vart avvikla i japanske Morioka. Han kom i mål 11 hundredels sekund bak gullmedaljør Kjetil Andre Aamodt frå Noreg, og sju hundredels sekund bak sølvvinnar Girardelli.

Høgdepunktet for Stangassinger kom under Vinter-OL 1994 på Lillehammer, der han triumferte i slalåmrennet framfor det italienske håpet, Alberto Tomba.

I sine tre siste store meisterskap vart Stangassinger nummer seks i slalåm både i VM 1997, OL 1998 og VM 1999. I 1999-sesongen vann han slalåm-biten av verdscupen i alpine greiner 1999, etter å ha vorte nummer to i kampen om FIS-pokalen dei ti føregåande sesongane, 1997 og 1998, samt i 1994-sesongen. Han la opp etter 2000-sesongen.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Thomas Stangassinger» frå ,  den 12. desember 2014.  
 

Austerrikske alpinistar
Deltakarar under vinter-OL 1988
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Anderl Molterer

Andreas Molterer, kjend som Anderl Molterer, () er ein austerriksk tidlegare skirennar frå Kitzbühel som vann ein sølv- og ein bronsemedalje under Vinter-OL 1956, samt ein VM-bronse i 1954.

Aktiv
Molterer deltok i VM i alpine greiner 1954 og tok ein bronsemedalje i storslalåm, i slalåm vart han nummer fem. Norske Stein Eriksen vann begge øvingane. To år seinare fekk Molterer sølvmedaljen i storslalåm då dei olympiske vinterleikane 1956 vart avvikla i Cortina d'Ampezzo, landsmannen Toni Sailer tok gullmedaljen. Nokre dagar seinare kom Molterer på bronseplass i utforrennet, på ny vann Sailer ein gullmedalje.

Ved VM i alpine greiner 1958 i Bad Gastein i heimlandet vart Molterer utan medalje, trass i jamne og gode prestasjonar. Han vart nummer fem i utfor, seks i storslalåm og åtte i slalåm, noko som gav han femteplassen i kombinasjonen. Under Vinter-OL 1960 i Squaw Valley var ein 12. plass i storslalåm hans beste prestasjon.

Næring
Deretter dreiv Molterer nokre sesongar som profesjonell alpinist i USA, der han også var skilærar. Sommaren 1966 grunnla han saman med Pepi Gramshammer og Erich Sailer eit turistsenter ved Red Lodge i delstaten Montana. I 1970 opna han ei sportsforretning i Aspen i delstaten Colorado som han dreiv i 17 år.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anderl Molterer» frå ,  den 12. desember 2014.  
 

Austerrikske alpinistar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Austerrike
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Medaljevinnarar under vinter-OL 1956
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1956
Alpinistar under vinter-OL 1956
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1960
Alpinistar under vinter-OL 1960
Kraniebrot

Kraniebrot eller kraniefraktur er eit knokkelbrot i éin eller fleire av dei åtte knoklane som utgjer hjerneskallen i hovudskallen, og oppstår oftast etter stump traume. Viss slagkrafta er stor nok, kan knokkelen bryta i nærleiken av inntrykket og gjere skade på underliggjande strukturar som finst inni kraniet, som til dømes membranar, blodårer og hjernen, òg ved fråvær av brot. Eit brot i hovudskallen vert òg kalla skallebrot og skallefraktur.

Ukompliserte kraniebrot kan oppstå utan fysisk eller nevrologisk skade og er i seg sjølv ikkje av klinisk signifikans, men brot i friske knoklar tydar på at ei monaleg kraft har treft skallen, noko som aukar sjansane for tilknytt skade. Eit kraftig slag mot hovudet fører til hjerneristing, med eller utan tap av medvite.

Eit knokkelbrot i kombinasjon med overliggjande laserasjon som flengjer overhuden (epidermis) og hjernehinnene, eller som går gjennom bihòlene og mellomøyret slik at det ytre miljøet kjem i kontakt med kraniehòla, vert kalla eit «opent brot».

Det finst i hovudsak tre typar kraniebrot:
 Lineært kraniebrot — langsgåande brot
 Impresjonsbrot (inntrykkingsbrot) — skallen er inntrykt
 Basisbrot — brot i «golvet» av hovudskallen

Lineære kraniebrot er vanlegast og krev oftast ikkje intervensjon for sjølve brotet. Impresjonsbrot er oftast komminutte, med brotne fragment som er forskyvd innover. Dei krev oftast kirurgisk intervensjon for å reparere underliggande vev. Basisbrot oppstår i knoklane i basen av hovudskallen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Skull fracture» frå ,  den 12. desember 2014.  
 

Knokkelbrot
Sjukdommar i skjelettsystemet
Nevrotraume
Alpine greiner under Vinter-OL 1994

Alpine greiner under Vinter-OL 1994 på Lillehammer vart avvikla ved skisentera Hafjell i Øyer kommune og Kvitfjell i Ringebu kommune. Utfor og super-G-øvingane fann stad i Kvitfjell, storslalåm og slalåm i Hafjell. Kombinasjonsøvingane vart avvikla på begge stadene. Dei ti tevlingane, fem kvar for både kvinner og menn, vart gjennomført i tida 13. - 27. februar 1994.

Arrangørlandet Noreg fekk flest medaljar med sine fem (1-2-2), medan Tyskland for avgarde med flest gullmedaljar, tre stykke. Vreni Schneider frå Sveits vart forgrunnsfigur mellom kvinnene med sine tre medaljar i tre ulike valørar. Tyske Markus Wasmeier vart dobbelt gullvinnar med sine triumfar i super-G og storslalåm, og nordmannen Kjetil Andre Aamodt fekk med seg to sølvmedaljar og ein bronse.

Menn

Slalåm 

Dato: 27. februar 
Stad: Hafjell
Start: 485 moh, mål: 258 moh
Løypelengd: 685 m, høgdeskilnad: 227 m

Storslalåm 

Dato: 23. februar 
Stad: Hafjell
Start: 725 moh, mål: 258 moh
Løypelengd: 1720 m, høgdeskilnad: 467 m

Super-G 

Dato: 17. februar 
Stad: Kvitfjell
Start: 823 moh, mål: 182 moh
Løypelengd: 2574 m, høgdeskilnad: 641 m

Utfor 

Dato: 13. februar 
Stad: Kvitfjell
Start: 1020 moh, mål: 182 moh
Løypelengd: 3035 m, høgdeskilnad: 838 m

Kombinasjon 

Dato: 24. februar (Utfor)/25. februar (Slalåm)
Utforløype: Kvitfjell
Start: 952 moh, mål: 182 moh
Løypelengd: 2829 m, høgdeskilnad: 770 m
Slalåmløype: Hafjell
Start: 453 moh, mål: 258 moh
Høgdeskilnad: 195 m

Kvinner

Slalåm 

Dato: 26. februar 
Stad: Hafjell
Start: 453 moh, mål: 258 moh
Løypelengd: 611 m, høgdeskilnad: 195 m

Storslalåm 

Dato: 24. februar 
Stad: Hafjell
Start: 645 moh, mål: 258 moh
Løypelengd: 1370 m, høgdeskilnad: 387 m

Super-G 

Dato: 15. februar 
Stad: Kvitfjell
Start: 709 moh, mål: 182 moh
Løypelengd: 2035 m, høgdeskilnad: 527 m

Utfor 

Dato: 19. februar 
Stad: Kvitfjell
Start: 890 moh, mål: 182 moh
Løypelengd: 2641 m, høgdeskilnad: 708 m

Kombinasjon 

Dato: 20. februar  (Utfor)21. februar (Slalåm)
Utforløype: Kvitfjell
Start: 823 moh, mål: 182 moh
Løypelengd: 2418 m, høgdeskilnad: 641 m
Slalåmløype: Hafjell
Start: 424 moh, mål: 258 moh
Høgdeskilnad: 166 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1994/Ski Alpin» frå ,  den 13. desember 2014.  
 

Vinter-OL 1994
1994 i Noreg
Alpine greiner under vinter-OL
Jadeidi-Makr

Jadeidi-Makr eller Makr-Jadeidi (hebraisk גֻ'דֵידָה-מַכְּר; arabisk مكر جديده) er ein arabisk lokal kommune som vart danna då to arabiske byar, Makr og Jadeidi, vart slått saman i 1990. Han ligg nokre få kilometer aust for byen Akko i Nord distrikt.

I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå hadde den lokal kommunen i 2008 eit folketal på 18 200, der 90% var muslimar og kring 10 % kristne.

Namnet Jadeidi tyder «den nye» og Makr tyder «hovudkvarter». Sistnemnde fekk dette namnet fordi han vart nytta som hovudkvarter for den romerske armeen under kringsetjinga av Akko.

Under namna Makr Harsin og al Hudeidah, vart Makr og Jadeidi nemnde som ein del av området til krossfararane under hudnaen mellom krossfararane basert i Akko og mamelukk-sultanen al-Mansur (Qalawun) som vart oppretta i 1283. 

Al-Makr vart erobra av det israelske forsvaret under den første delen av Operasjon Dekel, 8-14. juli 1948, og vart verande i unntakstilstand fram til 1966.

Kjelder

Sjå òg
 Arabiske stader i Israel

Kommunar i Israel
Arabiske stader i Israel
1990 i Israel
Lokale kommunar i Nord-distriktet i Israel
Julis

Julis (arabisk جولس, hebraisk ג'וּלִס) er ein drusarar-landsby og lokal kommune i Nord distrikt i Israel.

Etymologi
I følgje ei lokal segn kjem namnet frå «Julius,» namnet på den romerske kommandanten som slo leir i området. Andre meiner det kjem frå det arabiske ordet for «å sitje» - «jalis», sidan han ligg i lågare åsar enn dei kringliggande landsbyane, og dermed ser ut til å sitje.

Historie
I følgje osmanske skattelister frå 1596 hadde Julis ein hovudsakleg muslimsk folkesetnad med i alt 79 hushaldningar. Dei betalte skatt for kveite, bygg, «sommaravlingar», frukttre, og «geiter og bier». Julis hadde òg ei presse for olivenolje eller druesirup. På 1500-talet var det òg ein liten jødisk folkesetnad her.

Tidleg på 1700-talet var Julis ein av dei store bomullsprodusentane i området. Seinare på hundreåret var han ein av fem landsbyar i Sahil Akka nahiya (Akko-kysten), som var eigd av guvernøren i Akko, og var friteken frå dei vanlege osmanske skattane.

I 1875 vitja den franske oppdagaren Victor Guérin landsbyen, som han kalla Djoules. Han skreiv at «før eg kom til Julis kom eg til eit lite platå med mange cisterner. Cisternne og dei utskjerte steinen syner at staden er frå antikken.» Seint på 1800-talet vart Julis skildra som «ein landsby bygd av stein med kring 200 drusarars, omgjeve av oliven og dyrkbar mark.»

Moderne tid

Julis vart erobra av det israelske forsvaret under Operasjon Dekel, 8-14. juli 1948. I motsetnad til mange av nabolandsbyane, fekk innbyggjarane lov å vere att i heimane sine.

Julis fekk status som lokal kommune i 1967. Folketalet mot slutten av 2007 var estimert til 5 400. Alle innbyggjarane er drusarar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Julis» frå ,  den 13. desember 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Cohen, A. (1973), Palestine in the Eighteenth Century: Patterns of Government and Administration, Hebraisk universitet, Jerusalem. Sitert i Petersen, (2001) 

  s. 40
 Sitert i Petersen, 2001.

 
Petersen, Andrew (2001): A Gazetteer of Buildings in Muslim Palestine: Volume I (British Academy Monographs in Archeology)''

Bakgrunnsstoff
Velkomen til Julis

Kommunar i Israel
Drusarstader i Israel
Lokale kommunar i Nord-distriktet i Israel
Busetnader grunnlagde på 1500-talet