alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
MacAyealstraumen

MacAyealstraumen , tidlegare kalla Ice Stream E, som flyt vest til samløpet mellom Shirase Coast og Siple Coast mellom Bindschadlerstraumen og Echelmeyerstraumen i Antarktis. Han er ein av fleire store isstraumar som flyt frå Marie Byrd Land og ut i Rossisen. Isstraumane vart undersøkt og kartlagt av mannskap frå USARP i løpet av fleire feltsesongar frå 1983–84 og namngjeve Ice Stream A, B, C, etc., etter plasseringa deira frå sør til nord. Namnet vart endra av US-ACAN i 2002 til ære for Douglas R. MacAyeal frå geofysikkavdelinga ved University of Chicago, Chicago som forska i området kring Rosshavet, inkludert Rossisen, Den vestantarktiske innlandsisen og isstraumane i Marie Byrd Land, 1989-2002.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Mercerstraumen

Mercerstraumen , tidlegare kalla Ice Stream A, flyt vest til Gould Coast til sør for Whillansstraumen i Antarktis. Han er den sørlegaste av fleire store isstraumar som flyt frå Marie Byrd Land og ut i Rossisen. Isstraumane vart undersøkt og kartlagt av mannskap frå USARP i løpet av fleire feltsesongar frå 1983–84 og namngjeve Ice Stream A, B, C, etc., etter plasseringa deira frå sør til nord. Namnet vart endra av US-ACAN i 2002 til ære for John H. Mercer (1922–87), ein geolog frå Institute of Polar Studies (no Byrd Polar Research Center) ved Ohio State University, som kartla morener oppom Reedybreen og i Ohio Range ved enden av Horlickstraumen, den store sidebreen til Mercerstraumen.

Sjå òg

 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Mertzbreen

Mertzbreen er ein isbre med mange bresprekkar på George V Coast i Aust-Antarktis. Han strekkjer seg nordover og ut i Sørishavet som Mertz bretunge. Han er kalla opp etter den sveitsiske oppdagaren Xavier Mertz. 

Mertz-Ninnis Valley er ein undersjøisk dal som er kalla opp i samband med Mertzbreen og Ninnisbreen.

Geografi

Mertzbreen er kring 70 km lang og 30 km brei. Han når sjøen ved enden av ein 60 km lang fjord der han held fram som ei stor bretunge ut mellom Cape De la Motte/Buchanan Bay i vest og Cape Hurley/Fisher Bay i aust, utover i Sørishavet. Mertz bretunge er om lag 80 km lang totalt, og stikk kring  lang in total hence it protrudes kring 20–25 km ut i havet. Han er kring 40 km brei. Breen leverer kring 10 til 12 gigatonn med is per år til fjorden og tunga rykker kring 1 km per år ned fjorden og ut i havet.

Historie
Isbreen vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–14) under Douglas Mawson, som namngav han etter Xavier Mertz, eit ekspedisjonsmedlem som mista livet den 7. januar 1913. Leivningane etter Mertz ligg truleg framleis i breen som han er kalla opp etter, nokre kilometer nærmare Sørishavet enn staden der han vart gravlagd i isen av Mawson.

Kalving i 2010

I februar 2010 braut kring halve bretunga av, eit stykke som var kring 78 km langt og 33-39 km breitt. Dette skjedde kring 12. eller 13. februar langs to eksisterande sprekker på kvar side av tunga. Hendinga vart delvis skapt då det store Isfjell B-9B kolliderte med tunga. Isfjell B-9B var 97 km lang og 30 km brei og ein rest av Isfjell B-9 som braut laus frå Rossisen i 1987 og har i nyare tid losna frå Ninnis Bank aust for tunga, der han hadde sete fast i 18 år.

Det nydanna isfjellet fekk namnet Isfjell C-28, fordi det var det 28. store isfjellet som braut laus frå Antarktis i kvadranten som vender mot Australia sidan 1976. Isfjellet er 400 meter høgt og har eit areal på 25,5 km² og veg kring 860 milliardar tonn. I følgje den australske geologen Neal Young, skjer ei slik hending ein gong kvart 50 til 100 år. Det vil ta kring 70 år for istunga å flytte seg ut at til den gamle enden av tunga.

Sjå òg
 Isstraum
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis
 Petermannbreen
 Wilkins Sound

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mertz Glacier» frå ,  den 29. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Isstraumar i Antarktis
Geografi i George V Land
Möllerstraumen

Möllerstraumen er ein isstraum i Antarktis som flyt nord-nordaust og ut i Ronneisen vest for Foundationstraumen. Isskiljet går langs Rambo Nunataks. Isen vart skissert frå U.S. Landsat-bilete og kalla opp etter Dietrich Möller, ein tysk ingeniør, professor og direktør i Institute for Land Survey ved Det tekniske universitetet i Braunschweig frå 1972. Han var ansvarleg for det geodetiske arbeidet ved Filchner Station på Ronneisen i 1979-80.

Möllerisen drenerer eit område på 66 000 km² av Den vestantarktiske innlandsisen.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Queen Elizabeth Land
Filchner-Ronne isbrem
Ninnisbreen

Ninnisbreen er ein stor isbre med mange bresprekkar og haugar, som flyt bratt ned frå det høge platået til sjøen i ein vid dal, ved George V Coast i Antarktis. Han vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–14) under Douglas Mawson, som namngav han etter Belgrave Edward Sutton Ninnis, som mista livet på ein sledetur under ekspedisjonen den 14. desember 1912 då han fall gjennom ein bresprekk i isbreen. 

Utover i sjøen strekkjer Ninnis bretunge seg. I 1962 strekte denne seg 50 km utover i sjøen.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i George V Land
Patuxentstraumen

Patuxentstraumen er ein brei isstraum i Antarktis mellom Patuxent Range og Pecora Escarpment i Pensacola Mountains, som flyt nordvestover til den øvre delen av Foundationstraumen. Han vart kartlagt av U.S. Geological Survey (USGS) frå landmålingar og U.S. Navy (USN) sine flyfoto, 1956-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter plasseringa nær Patuxent Range.

Sjå òg

 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Vest-Antarktis
Isstraumar i Antarktis
Raynerbreen

Raynerbreen er ein markant isbre, som er 15 km brei, og som flyt nord til kysten av Enderby Land like vest for Condon Hills. Han vart oppdaga i oktober 1956 av skvadronleiar D. Leckie under ein flytur for ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i eit Beaver-fly og vart namngjeven av ANCA etter J.M. Rayner, direktør i Bureau of Mineral Resources i Australian Department of National Development.

Sjå òg
 Isstraum
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Enderby Land
Rutfordstraumen

Rutfordstraumen er ein stor isstraum i Antarktis, som er kring 290 km lang og over 25 km brei, og som flyt søraustover mellom Sentinel Range i Ellsworth Mountains og Fletcher ishaug og inn i sørvestlege delar av Ronneisen. Han vart namngjeven av US-ACAN etter geologen Robert Hoxie Rutford, eit medlem på fleire ekspedisjonar for USARP til Antarktis og leiaren for gruppa frå University of Minnesota til Ellsworth Mountains 1963-1964. Rutford var direktør i polaravdelinga til National Science Foundation i tida 1975-1977.

Isstraumen ligg i eit djupt søkk som er ei forkasting mellom Ellsworth Mountains og Fletcher Promontory. På grunn av plasseringa til isstraumen kan han ha vore stabil i fleire millionar år. Undersida av isstraumen går ned til 2000 meter under havnivå. Derfor er det eit vertikalt fall mellom botnen av isstraumen og høgda på Ellsworth Mountains på over 7 km over ein avstand på berre 40 km. Ved den øvre enden av isstraum (over land) har isen ein tjukkleik på 3100 meter, medan han i midtre delar av 2300 m. Straumen når den største snøggleiken på kring 400 meter per år kring 40 km innover frå der isen møter Ronneisen og byrjar å flyte utover i sjøen.

Rutfordstraumen varierer i snøggleik med så mykje som 20 % annakvar veke som følgje av tidvasskrefter.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Vest-Antarktis
Ellsworth Mountains
Isstraumar i Antarktis
Filchner-Ronne isbrem
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Scottbreen i Dei transantarktiske fjella

Scottbreen er ein stor isbre, som er 190 km lang og som drenerer Den austantarktiske innlandsisen gjennom Dronning Maudfjella til Rossisen. Scottbreen er ein av fleire store brear som flyt gjennom Dei transantarktiske fjella, med Amundsenbreen i vest og Leverett- og Reedybreane i aust.

Geografi
Scottbreen startar på Polarplatået i nærleiken av D'Angelo Bluff og Mount Howe og flyt ned mellom Nilsen Plateau og fjellet ved Watson Escarpment og ut i Rossisen like vest for Tapley Mountains.

Tapley Mountains, Watson Escarpment, Mount Blackburn og La Gorce Mountains grensar mot Scottbreen i aust, medan Karo Hills, Hays Mountains, Faulkner Escarpment og Rawson Mountains ligg langs vestkanten.

Historie
Scottbreen vart oppdaga i desember 1929 av eit geologisk lag under Byrd-ekspedisjonen leia av Laurence Gould. The Scottbreen vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter den britiske polfararen Robert Falcon Scott, som aldri såg Scottbreen, men i staden klatra opp Beardmorebreen i vestleg rute til Sørpolen i 1911-12.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Dronning Maudfjella
Isstraumar i Antarktis
Isbrear i Ross Dependency
Amundsen Coast
Gould Coast
Shimizustraumen

Shimizustraumen er ein isstraum i Horlick Mountains, som drenerer vest-nordvest frå området mellom Wisconsin Range og Long Hills til sørsida av Horlickstraumen. Han vart kartlagt av United States Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959-64. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Hiromu Shimizu, som var glasiolog ved Byrd-stasjonen vinteren 1961. Seinare var han professor ved Instituttet for lågtemperaturfysikk på Hokkaido i Japan.

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Smithbreen

Smithbreen er ein slak isbre i Antarktis, som er over 160 km lang, og som flyt frå Toney Mountain og aust-nordaustover til Amundsenhavet. Ein nordleg sidebre er Kohlerbreen flyt til Dotsonisen, men hovudstraumen flyt til sjøen mellom Bear Peninsula og Mount Murphy, som endar ved Crossonisen.

Han vart kartlagt av USGS frå landmålingar og USN sine flyfoto 1959–65. Han vart namngjeven av US-ACAN etter Philip M. Smith (Smith Bluffs) som var nestleiar ved Office of Polar Programs ved National Science Foundation, som i perioden 1956–71 deltok på mange ekspedisjonar til Antarktis.

Sjå òg
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Support Force-breen

Support Force-breen er ein stor isbre i Pensacola Mountains, som flyt nordover mellom Forrestal Range og Argentina Range til Filchner-Ronne-isen. Han vart kartlagt av United States Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av US Navy, 1956-66. Han vart namngjeven av US-ACAN etter U.S. Naval Support Force Antarctica, som støtta United States Antarctic Program med logistikk i denne perioden.

Sjå òg
 Isstraum
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Queen Elizabeth Land
Filchner-Ronne isbrem
Thwaitesbreen

Thwaitesbreen er ein uvanleg brei og rask isbre i Antarktis som flyt ut i Pine Island Bay i Amundsenhavet, aust for Mount Murphy på Walgreen Coast i Marie Byrd Land. Overflatesnøggleiken er meir enn 2 km/år nær midtlinja og den raskaste flytande isen ligg mellom 50 og 100 km aust for Mount Murphy. Han vart namngjeven av ACAN  etter Fredrik T. Thwaites, ein glasiolog, geomorfologist og professor emeritus ved University of Wisconsin–Madison.  Thwaitsbreen har vorte nøye overvaka på grunn av potensialet for at han kan medverke til auka havnivå i verda. 

I lag med Pine Island-breen er Thwaitesbreen skildra som ein del av eit «svakt underlag» i Den vestantarktiske innlandsisen fordi det verkar å vere stor fare for at dei trekkjer seg attende. Denne hypotesen er basert på både teoretiske studiar av stabilieten til marine innlandsisar og nyare observasjonar av store endringar hos begge desse isbreane. I nyare år har snøggleiken til isstraumane auka kraftig, overflata har vorte lågare og staden der dei tar ned i botnen har trekt seg attende.

I 2011 vart det samla inn geofysiske data under flyturar over Thwaitesbreen av forskarar ved at Columbia University’s Lamont-Doherty Earth Observatory som synte ein 700 meter høg rygg som er med på å ankre fast breen og som faktisk har vore med på å hindre ytterlegare auke i brefarten. Studien synte at kunnskap om topografien på havbotnen er viktig i å føresei korleis desse isbreane vil oppføre seg i framtida.

Thwaites bretunge 

Thwaites bretunge eller Thwaites istunge  er kring 50 km brei og stadig kortare på grunn av iskalving. Han vart første gong skissert frå flyfoto under Operasjon Highjump i januar 1947.

Den 15. mars 2002 rapporterte National Ice Center at eit isfjell kalla B-22 braut laus frå istunga. Dette isfjellet var kring 85 km langt og 65 km breitt, med eit areal på kring 5 490 km². I 2003 hadde B-22 brote sundt i fem stykke, og B-22A var framleis i nærleiken av tunga, medan dei mindre bitane hadde drive lenger vest.

Thwaites isfjelltunge 

Thwaites isfjelltunge var ei stor isfjelltunge som sat fast i Amundsenhavet, kring 32 km nordaust for Bear Peninsula. Isfjellet var kring 112 km lang og 32 km brei og i januar 1966 låg han berre 5 km nord for Thwaites bretunge. Han bestod av isfjell som hadde brote laus frå Thwaites istunge og gjekk på grunn. Han vart skissert av USGS frå flyfoto samla under Operasjon Highjump og Operasjon Deepfreeze. Han vart først observert i 1930-åra, en reiv seg til slutt laus frå istunga og braut opp i mindre bitar seint i 1980-åra.

Kjelder 

Vest-Antarktis
Isstraumar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Tottenbreen

Tottenbreen er ein stor isbre, som er kring 65 km lang og 30 km brei, utanfor Budd Coast i Wilkes Land i den australske delen av Antarktis. Han flyt nordaustover frå innlandsisen, men svingar nordvestover ved kysten der han endar i ein kjend tunge like aust for Cape Waldron. Han vart først kartlagt frå flyfoto tekne av USN Operasjon Highjump (1946–47) og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter George M. Totten, som var sjøkadett på USS «Vincennes» under United States Exploring Expedition (1838–42), og som assisterte løytnant Charles Wilkes med å rette opp i landmålingsdata dei hadde henta inn på ekspedisjonen.

Forskarar som studerer effektane av global oppvarming meiner at inntrenging av sjøvatn i området kan destabilisere ein stor del av Den austantarktiske innlandsisen.

Totten bretunge er ei markant isbretunge som strekkjer seg utover i sjøen frå Tottenbreen. Ho vart skissert ned frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47) og vart namngjeven av US-ACAN i samband med Tottenbreen.

Sjå òg
 Isstraum
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis
 Mertzbreen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Totten Glacier» frå ,  den 29. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Wilkes Land
Van der Veenstraumen

Van der Veenstraumen , tidlegare Ice Stream B1, er ein stor søraustleg sidebre til Whillansstraumen i Marie Byrd Land i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Cornelis J. «Kees» van der Veen ved Byrd Polar Research Center og Departments of Geological Sciences and Geography ved Ohio State University. Han var ein teoretisk glasiolog og samarbeidde med Ian Whillans, 1986–2001, på mange rapportar om dynamikken til Den vestantarktiske innlandsisen, inkludert tidlegare Ice Stream B, som no er Whillansstraumen.

Sjå òg

 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Walcott North Stream

Walcott North-straumen er ein isstraum som flyt frå på nordsida av Walcottbreen til Walcott Lake. Han er kalla opp etter Walcottbreen.

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Scott Coast
Walcott South Stream

Walcott South-straumen er ein isstraum som flyt frå sørsida av Walcottbreen til Walcott Lake. Han er kalla opp etter Walcottbreen.

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Scott Coast
Whillansstraumen

Whillansstraumen er ein isstraum i Den vestantarktiske innlandsisen, tidlegare kalla Ice Stream B. Han fekk nytt namn i 2001 etter glasiolog ved Ohio State University, dr. Ian Whillans.

Nyare forsking
Whillansstraumen er ein av fleire store, rasktflytande isstraumar som strøymer ut frå Den vestantarktiske innlandsisen og ut i Rossisen. Det vert forska mykje på isstraumen. Mellom anna trur forskarane at ein subglasial innsjø under isen  er med på å få isen til å flyte raskare etter kvart som innsjøen periodevis fyllast og tømmast. 

Andre forskarar, òg finansierte av National Science Foundation, rapporterte 5. juni 2008 i journalen Nature at seismologiske data og GPS-data synete at Whillansstraumen sender ut to seismiske bølgjer kvar dag, kvar tilsvarande eit jordskjelv med momentmagnitude på 7. Forskinga syner at elvar av is flyttar seg ein halvmeter i løpet av ti minutt, og så er i ro i 12 timar, så flyttar dei seg enno ein halvmeter.Kvar gong han flyttar seg, vert det sendt ut seismiske bølgjer som vert registrerte av seismografar kring Antarktis og til og med så langt borte som Australia, meir enn 6400 km unna.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Whillands Ice Stream» frå ,  den 29. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
Antarctic Glaciologists Honored by ACAN 
 

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Wiesnetstraumen

Wiesnetstraumen er ein isstraum som er kring 30 km lang og som flyt inn i Venableisen vest for Allison Peninsula. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Donald R. Wiesnet ved National Oceanic and Atmospheric Administration, ein pioner frå 1970-åra til 1980-åra i bruk av fjernmålignar for kartlegging av Antarktisk og den første til å bruke polarbanesatellittar til å kartlegge heile kontinentet.

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Ellsworth Land
Williamsstraumen

Williamsstraumen er ein isstraum som er kring 25 km lang og som flyt inn i Venableisen like aust for Fletcher Peninsula. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard S. Williams, Jr., ein erfaren geolog i United States Geological Survey (USGS) ved Woods Hole i Massachusetts, som nytta undersøkingar frå fly og satellittar av geomorfe prosessar og svingingar i isbreane på global basis, særskild på Island og i Antarktis.

Kjelder

Isstraumar i Antarktis
Geografi i Ellsworth Land
Boyd Escarpment

Boyd Escarpment er ein stein- og snøskrent som strekkjer seg 19 km nordaustover frå Wujek Ridge og omfattar Bennett Spur, Cox Nunatak og Rankine Rock i Dufek Massif i Pensacolafjella. Han vart namngjeven i 1979 av Advisory Committee on Antarctic Names etter Walter W. Boyd jr., ein amerikansk glasiolog under Det internasjonale geofysiske året som overvintra ved Little America i 1957. Han var geolog for US Geological Survey i tre somrar i Pensacolafjella, 1962–66.

Kjelder 

Skrentar i Queen Elizabeth Land
Franko Escarpment

Franko Escarpment er ein stort sett snødekt skrent som går nord-sør for 7,5 km og dannar nordaustkanten av Lexington Table i Forrestal Range i Pensacolafjella i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1979 etter Stephen J. Franko frå National Science Foundation som var ansvarleg for alle kontraktane i samband med US Antarctic Research Program.

Kjelder

Skrentar i Queen Elizabeth Land
Hodge Escarpment

Hodge Escarpment er ein skrent nordaust i Henderson Bluff på nordvestsida av Lexington Table i Forrestal Range i Pensacolafjella i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Steven M. Hodge, ein geofysikar i US Geological Survey, som arbeidde i Dufek Massif og Forrestal Range, 1978–79.

Kjelder

Skrentar i Queen Elizabeth Land
Pecora Escarpment

Pecora Escarpment er ein ujamn skrent, 13 km lang og som ligg 65 km sørvest for Patuxent Range og merkerer dei sørlegaste eksponerte fjella i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66. Han vart namngjeven av Dwight Schmidt, ein geolog i Pensacolafjella, 1962–66, etter William T. Pecora, den åttande direktøren i U.S. Geological Survey i 1965-71.

Kjelder

Skrentar i Queen Elizabeth Land
Torbert Escarpment

Torbert Escarpment er ein skrent, 28 km lang, som markerer vestenden av Median snømark i Neptune Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Mount Torbert, ein markant fjelltopp langs kanten.

Kjelder

Skrentar i Queen Elizabeth Land
Washington Escarpment

Washington Escarpment er ein stor vestvendt skrent i Neptune Range i Pensacolafjella i Antarktis som strekkjer seg om lag 80 km og er enden av fleire vestovergåande fjellryggar. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter University of Washington i Seattle. Fleire medlemmar av feltgruppa som vitja Neptune Range i 1963-64 gjekk på dette universitetet.

Kjelder

Skrentar i Queen Elizabeth Land
University of Washington
Hånes kyrkje

Hånes kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1986 i Kristiansand kommune i Agder.

Borgny Svalastog har utsmykka fondveggen og laga tekstiler til kyrkja. Kyrkja fekk nytt orgel i 2010.

Det er ikkje kyrkjegard på staden.

Kjelder
 
 
 Agderkultur

Fotnotar

Kyrkjer i Kristiansand Domprosti
Kyrkjer i Kristiansand
Arbeidskyrkjer
Norske kyrkjer frå 1986
Justvik kyrkje

Justvik kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1996 i Kristiansand kommune i Agder.

Kyrkja vart teikna av byarkitekt Ernst Aukland, oppført av byggmeister T. Roland og innvigd 22. desember 1996. Bygget er forblenda med gul teglstein. Peter Sutton laga glasmåleri til kyrkja i 1999.

Det er ikkje kyrkjegard på staden.

Kjelder
 Kirkenorge.no 
 

Kyrkjer i Kristiansand Domprosti
Kyrkjer i Kristiansand
Norske kyrkjer frå 1996
Arbeidskyrkjer
Lund kyrkje i Kristiansand

Lund kyrkje er ei arbeidskyrkje i Kristiansand kommune i Agder.

I 1958 vart eit tidlegare tysk feltlasarett ombygd etter planar av arkitekt Alv Erikstad, og resultatet vart teke i bruk som interimskyrkje. Kyrkja brann i 1985, men ei fløy med m.a. kontor vart redda.

Kyrkja slik ho no står, vart oppført etter teikningar av arkitektane Landsverk og Nordbø og innvigd i 1987. Det er ei arbeidskyrkje som òg husar m.a. sal for kyrkjelyden, slik at kapasiteten kan utvidast ved behov.

Det er ikkje kyrkjegard på staden.

Kjelder
 Jubileumsskrift med historie
 Agderkultur

Bakgrunnsstoff
 
 
 Lund kyrkjelyd

Fotnotar

Kyrkjer i Kristiansand Domprosti
Kyrkjer i Kristiansand
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kulturminne i Kristiansand
Arbeidskyrkjer
Norske kyrkjer frå 1987
Fagerhaug kyrkje

Fagerhaug kyrkje er ei langkyrkje frå 1921 i Oppdal kommune i Trøndelag.

Kyrkja vart oppført som Elim bedehus i 1921 for den lokale baptistkyrkjelyden og vart nytta som bedehus fram til 1928. Deretter vart det nytta til ymse føremål før det vart bygd om i 1958–59 etter teikningar av John Egil Tverdahl og innvigd til kapell. Bygget husar òg kyrkjestove og kjellarstove og vert i dag titulert som kyrkje.

Det er ikkje kyrkjegard på staden.

Kjelder
 
 Oppdal kyrkjelege fellesråd
 Kyrkjesøk

Bakgrunnsstoff
 Rennebu kyrkjelege fellesåd 
 

Kyrkjer i Gauldal prosti
Kyrkjer i Oppdal
Norske kyrkjer frå 1921
Kulturminne i Oppdal