alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
NM i skiskyting 1975

Noregsmeisterskapen i skiskyting 1975, den 17. i rekka, fann stad i Mo i Rana. Meisterskapen omfatta to individuelle tevlingar og ein samlagsstafett. Juniormeisterskapen gjekk samstundes.

20 km

Dato:

10 km

Dato:

4 x 7,5 km stafett

Dato:

Kjelder
Sportsboken 75. Dreyerbok Stavanger. 1975.

Noregsmeisterskap i skiskyting
Skiskyting i 1975
Skiskyting
Idrett i Rana
Idrettstilskipingar i Nordland
Timbjørgane

Timbjørgane, òg kalla Tindbjørgane eller Tynnbjørgane, matrikkelgard nr 94 i Stranda kommune, er ein nedlagt gard ved Sunnylvsfjorden i Møre og Romsdal fylke.

Om namnet: Oluf Rygh trur at den opphavlege namneforma var timbrbjørgane og hadde samanheng med at folk hogg timber (tømmer) der. Den rettaste, opphavlege namneforma er truleg Timbjørgane, og kombinasjonen av dei norrøne orda timbr og bjarg, vil gi namnetydinga: tømmerberga.

Garden ligg om lag 560 moh, ved Timbjørgnuten (sjå bilete), vegen opp frå fjorden er særs tungvint og går gjennom vanskeleg lende. Det var langt til næraste granne som var fjordgarden Inste Åkernes, om lag 2,5 km lenger nord. På motsett side av fjorden ligg øydegardane Almane og Furnes. I fjellheimen bakanfor Timbjørgane er Rundefjellet (1213 moh) det mest dominerande. Gardshusa er lokalisert på to stader: dei eldste husa frå 1600-talet låg på nedsida av Timbjørgnuten (mot fjorden), medan oppsitjarane som kom der på 1800-talet bygde nye hus ved ei glenne på oppsida av nuten. På begge stadane er berre restar murane synlege i dag. Levevegen på Timbjørgane var krøterhald og veiding.

Ein trur at det kan ha vore fredlause som tidlegast hadde tilhald på staden. Den første brukaren ein kjenner til, var på garden før 1660. I 1771 låg garden truleg øyde, og presten Hans Strøm nemner i «Beskrivelse over Fogderiet Søndmør» at i tida omkring 1766 var «Tindbiørg - En øde Gaard som og skrives Tonbierg». Etter å ha lege ubrukt i meir enn 50 år, kom det ny brukar i 1813. Ein gong på slutten av 1800-talet vart garden på nytt fråflytta og sidan har der ikkje budd folk.	
 
I fjellheimen ved Timbjørgane var i eldre tid den største bjørnestamma på Sunnmøre, og folket på garden var mykje plaga av bjørn og det var heller ikkje fritt for ulv. 

Timbjørgane ligg i verdsarvområdet Vestnorsk Fjordlandskap som vart innskrive på UNESCO si Verdsarvliste 14. juli 2005, og staden høyrer òg inn under Geiranger-Herdalen landskapsverneområde. 
 
Garden har gitt namn til bokforlaget Timbjørgane (Arild Flydal).

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Tindbjørgane Naturbase, Miljødirektoratet
 
  
  
 Tur til Timbjørgane (aug 2017)

Kulturminne i Stranda
Storfjorden på Sunnmøre
Gardar i Møre og Romsdal
Arvid Follevåg

Arvid Follevåg () er ein norsk rådmann. Han er fødd i Askvoll kommune. Follevåg vart utdanna ved Politiskulen, og gjorde teneste som politimann i Årdal, Naustdal og Fjaler, før han i 1970 vart formannskapssekretær i Fjaler kommune. Stillinga vart i 1975 endra til kontorsjef og seinare til rådmann. Follevåg var rådmann i Fjaler fram til 1998, då han tok eitt års engasjement som dagleg leiar for Hauglandssenteret.

Follevåg har hatt ei rad tillitsverv i Røde Kors og innan idrett på lokal- og fylkesplan.

I 2006 gav han ut historia om historia og utviklinga av Askvoll sentrum.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
Om Arvid Follevåg i Fylkesleksikon Sogn og Fjordane

Forfattarar frå Askvoll
Folk frå Askvoll
Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Fjaler
Bernhard Berthelsen

Bernhard Berthelsen () var ein norsk tollar frå Sør-Audnedal som representerte Venstre og kjøpstadene i Telemark og Aust-Agder på Stortinget frå 1945 til 1953.

Berthelsen var son til ein sjømann. Etter å ha gått middelskulen hadde han ymse jobbar før han i 1919 fekk stilling som tollassistent. I 1928 rykte han opp til tollkontrollør, frå 1946 arbeidde han som tollinspektør i Arendal. Perioden 1951-57 var han distriktssjef i Bergen tolldistrikt og 1957-64 var han driftssjef i Tolldirektoratet.

Berthelsen var medlem i bystyret i Arendal frå 1934 til 1946. Etter å ha flytta til Bergen var han valperioden 1956-59 bystyremedlem også der. Før den tid var han stortingsrepresentant for partiet Venstre og dei sju kjøpstadene i Telemark og Aust-Agder i to samanhengande periodar; 1945-49 og 1950-53. Alle åtte tingsesjonane var han sekretær i Administrasjonskomiteen.

Kjelder
 Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar frå Venstre
Stortingsrepresentantar for byane i Telemark og Aust-Agder
Stortingsrepresentantar 1945-1949
Stortingsrepresentantar 1950-1953
Lokalpolitikarar i Arendal
Venstrepolitikarar i Aust-Agder
Lokalpolitikarar i Bergen
Venstrepolitikarar i Hordaland
Norske tollarar
Folk frå Lindesnes
Folk frå Audnedal
NM i skiskyting 1976

Noregsmeisterskapen i skiskyting 1976, den 18. i rekka, vart avvikla i Trondheim og i Melhus i tida 10. til 14. mars 1976. Meisterskapen omfatta to individuelle tevlingar og ein samlagsstafett. Også juniormeisterskapen i skiskyting og NM i skifeltskyting vart arrangert dei dagane.

20 km

Dato:

10 km

Dato:

4 x 7,5 km stafett

Dato:

Kjelder
Sportsboken 76. Dreyerbok Stavanger. 1976.

Noregsmeisterskap i skiskyting
Skiskyting i 1976
Skiskyting
Idrett i Melhus
Idrett i Trondheim
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Marit Berger Røsland

Marit Berger Røsland () er ein norsk advokat og politikar for Høgre. Frå 20. oktober 2017 til 17. januar 2018 var ho norsk EØS- og EU-minister.

Ho er cand.jur. frå Universitetet i Oslo frå 2006, og har vore advokatfullmektig og advokat i Wiersholm, Mellbye & Bech i Oslo sidan 2006. Røsland var dommarfullmektig i Oslo tingrett 2009–2010. Frå 17. oktober 2014 var ho statssekretær for statsminister Erna Solberg og frå 16. desember 2015 statssekretær for statsråd Sylvi Listhaug. Den 23. september 2016 vart ho utnemnd til statssekretær for Børge Brende i Utenriksdepartementet. Ho vart utnemnd til EØS- og EU-minister i Erna Solbergs regjering den 20. oktober 2017.

Røsland var leiar i Akershus Unge Høgre 1998–2000, kampanjesekretær i Akershus Høgre i 1999, medlem av Akershus fylkesting 1999–2003, politisk sekretær for ordførar Per Ditlev-Simonsen 2000–2001, 2. nestleiar i Unge Høgre 2000–2002, redaktør i Unge Høgres medlemsblad Xtra 2000–2002, byrådsekretær for velferd og sosiale tenester i 2002, politisk rådgjevar i Utenriksdepartementet 2003–2005, medlem av Oslo Høgres programkomité og medlem av Oslo bystyre 2003–2007.

Ho er gift med advokat og tidlegare byrådleiar i Oslo Stian Berger Røsland. Paret har to barn.

Kjelder
.

Høgrepolitikarar i Oslo
Norske advokatar
Folk frå Skedsmo
Politiske rådgjevarar frå Høgre
Statssekretærar frå Høgre
Statsrådar i Regjeringa Solberg
Høgrestatsrådar‎
Norske EØS- og EU-ministrar
Klaus Augenthaler

Klaus Augenthaler () er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Fürstenzell. Han vart verdsmeister i 1990 med Vest-Tyskland og vann sju gongar Bundesliga og tre gongar DFB-pokalen med Bayern München.

Karriere

Klubbspel
Augenthaler spelte på Bayern München frå 1977 til 1991. Han var med å vinne den tyske seriemeisterskapen i sju sesongar i tida frå 1980 til 1990. Mellom 1982 og -86 gjekk han sigrande ut av den vesttyske cupmeisterskapen tre gongar, siste gongen då Bayern vann dobbelt. Våren 1982 var han på plass då Bayern München spelte finale i Europacupen, ein finale der Bayern tapte mot Aston Villa.

Landslagsspel
Frå debuten i 1983 deltok Augenthaler i 27 landskampar på Vest-Tyskland, den siste under VM 1990. Korkje til EM 1984 eller EM 1988 fekk han plass i meisterskapstroppa. Han var derimot med i Fotball-VM 1986, der han fekk lite speletid. Meir til nytte fekk han vere då Vest-Tyskland i 1990 lukkast vinne VM-turneringa i Italia med finalesiger 1-0 over eit argentinsk mannskap som aldri funkla.

Merittar
Verdsmeister: 1990 med Vest-Tyskland
VM-sølv: 1986 med Vest-Tyskland
EM-sølv: 1976 med Vest-Tyskland
Vesttysk cupmeister: 1982, 1984 og 1986 med Bayern München 
Vesttysk seriemeister: 1980, 1981, 1985, 1986, 1987, 1989 og 1990 med Bayern München
Finaletap i Europacupen: 1982 og 1987 med Bayern München

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Klaus Augenthaler» frå ,  den 21. oktober 2017.  
 

Tyske fotballspelarar
Bayern München-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1986
Spelarar i Fotball-VM 1990
Peucaea


Peucaea er ei biologisk slekt av sporvefuglar med utbreiing konsentrert om Mexico og dels inn i sørlege USA. Slekta er medlem av amerikasporvfamilien, Passerellidae.

Skildring 
Peucaea-sporvane har fjørdrakt i grått og brunt med streka overside, ofte skildra som ein typisk «sporv». Nokre har svarte teikningar ved hovudet. Kroppslengda er rundt 15 centimeter, med variasjonar. Stripehovudsporv, Peucaea ruficauda, kan bli opptil 19,5 cm. For artar der det finst informasjon om føde veit ein at dei er insektetarar som òg kan ta frø og anna vegetabilsk og animalsk føde. Fleire artar er endemiske til eller nær endemiske til Mexico. Apasjesporv, Peucaea cassinii, lever i Mexico og nordover i sørlege og sentrale USA, opptil sørvestre Wyoming. Arten er trekkfugl innanfor dette området. Palmettosporv, Peucaea aestivalis, er endemisk til USA, i stor grad i Florida og nordover der dei nordlegaste fuglane er trekkfuglar.

Artslista
Peucaea i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:     
 Tornsporv, Peucaea carpalis, Rufous-winged Sparrow, Coues, 1873, (LC)
 Kanelhalesporv, Peucaea sumichrasti, Cinnamon-tailed Sparrow, Lawrence, 1871, (NT)
 Stripehovudsporv, Peucaea ruficauda, Stripe-headed Sparrow, Bonaparte, 1853, (LC)
 Beltesporv, Peucaea humeralis, Black-chested Sparrow, Cabanis, 1851, (LC)
 Tyglesporv, Peucaea mystacalis, Bridled Sparrow, Hartlaub, 1852, (LC)
 Mestissporv, Peucaea botterii, Botteri's Sparrow, Sclater, 1858, (LC)
 Apasjesporv, Peucaea cassinii, Cassin's Sparrow, Woodhouse, 1852, (LC)
 Palmettosporv, Peucaea aestivalis, Bachman's Sparrow, Lichtenstein, 1823, (NT)

Kjelder 
 (2017). New World Sparrows (Passerellidae) I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Hypertekst 'Species table', henta frå http://www.hbw.com/node/1343552 21. oktober 2017  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Amerikasporvfamilien
Fugleslekter
Ammodramus


Ammodramus er ei biologisk slekt av mellomstore sporvefuglar i amerikasporvfamilien, Passerellidae. Dei har utbreiing over store delar av Amerika. Det finst ulike handsamingar av taksonomien til artane i og rundt denne slekta, det som er skildra her er etter eBird/Clements Checklist v2017. HBW  Alive, til dømes, har spreidd desse artane på fleire slekter.

Skildring 
Ammodramus-sporvane har ei kroppslengd på rundt 13 centimeter. Fjørdrakta er hovudsakleg i grått og brunt med streka overside, mange fjørdrakter til artane i denne slekta kan minne om sporvar som hekksporv eller piplerker i Europa. Dei fleste artane lever i Mexico, USA, og Canada der dei nordlegaste populasjonane trekker til Mexico og eller sørlege USA om vinteren. Grashoppesporv overvintrar òg i Karibia. Campossporv og gulmaskesporv er vidt utbreidd i Sør-Amerika.

Artslista
Ammodramus i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:     
 Grashoppesporv, Ammodramus savannarum, Grasshopper Sparrow, Gmelin, 1789, (LC)
 Campossporv, Ammodramus humeralis, Grassland Sparrow, Bosc, 1792, (LC)
 Gulmaskesporv, Ammodramus aurifrons, Yellow-browed Sparrow, Spix, 1825, (LC)
 Dakotasporv, Ammodramus bairdii, Baird's Sparrow, Audubon, 1844, (LC)
 Brakksporv, Ammodramus henslowii, Henslow's Sparrow, Audubon, 1829, (NT)
 Gråøyresporv, Ammodramus leconteii, LeConte's Sparrow, Audubon, 1843, (LC)
 Nålhalesporv, Ammodramus nelsoni, Nelson's Sparrow, Allen, 1875, (LC)
 Spisshalesporv, Ammodramus caudacutus, Saltmarsh Sparrow, Gmelin, 1788, (VU)
 Marsksporv, Ammodramus maritimus, Seaside Sparrow, Wilson, 1811, (LC)

Kjelder 
 (2017). New World Sparrows (Passerellidae) I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Hypertekst 'Species table', henta frå http://www.hbw.com/node/1343552 21. oktober 2017  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Amerikasporvfamilien
Fugleslekter
Melozone


Melozone er ei biologisk slekt av nokså store sporvefuglar med utbreiing konsentrert om Mexico, og dels inn i sørvestre USA og dels sørover i Sentral-Amerika til og med Costa Rica. Slekta inneheld mellom anna fire artar med fellesnemninga «tovi». Ho er ein del av amerikasporvfamilien, Passerellidae.

Skildring 
Melozone er dei største sporvane i Passerellidae-familien, typisk 18-19 centimeter i kroppslengd, men opptil 24 cm for den største, kaliforniatovi. Fjørdrakta er prega av grått til brunleg farge utan strekar, men mange har raudbrunt på eller rundt hovudet og/eller under gumpen. Fleire har kvitt i strupen eller kvite teikninga i ansiktet, kvitmaskesporv har ein kolossal kvit augering og kvit strupe og bryst. Kvitøyresporv er mørk med nær svart, hovud, strupe og bryst. To artar, brunkinnsporv og kvitstrupetovi er endemiske til Mexico. Kvittygelsporv, Melozone cabanisi, er endemisk til Costa Rica. Masketovi finst i eit lite område i USA (sørvestre Utah til søraustre California, sørlege Arizona, sørvestre New Mexico og så vidt inn i nordvestre Mexico.) Dette er standfuglar.

Melozone-sporvar beitar typisk på bakken og et ofte leddyr, men toviar tar vegetarkost, spesielt kaliforniatovi har frø som føretrekt føde.

Artslista
Melozone i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:     
 Brunkinnsporv, Melozone kieneri, Rusty-crowned Ground-Sparrow, Bonaparte, 1850, (LC)
 Ravinetovi, Melozone fusca, Canyon Towhee
 Kvitstrupetovi, Melozone albicollis, White-throated Towhee, Sclater, 1858, (LC)
 Masketovi, Melozone aberti, Abert's Towhee, Baird, 1852, (LC)
 Kaliforniatovi, Melozone crissalis, California Towhee, Vigors, 1839, (LC)
 Kvitøyresporv, Melozone leucotis, White-eared Ground-Sparrow, Cabanis, 1861, (LC)
 Kvitmaskesporv, Melozone biarcuata, White-faced Ground-Sparrow, Prévost & Des Murs, 1846, (LC)
 Kvittygelsporv, Melozone cabanisi, Cabanis's Ground-SparrowPL Sclater & Salvin, 1868

Kjelder 
 (2017). New World Sparrows (Passerellidae) I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Hypertekst 'Species table', henta frå http://www.hbw.com/node/1343552 21. oktober 2017  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Amerikasporvfamilien
Fugleslekter
Chlorospingus

Chlorospingus er ei biologisk slekt av mellomstore sporvefuglar som lever i Sentral-Amerika og sørover langs foten av Andes til Argentina. Slekta er ein del av amerikasporvfamilien, Passerellidae. Tidlegare var dei rekna som tanagarar, i dag har dei norske artsnamna fellesleddet «tanagarsporv».

Skildring 
Dette er fuglar på rundt 14 centimeter i kroppslengd med fjørdrakt i avdempa farger dominert av gult, grønt og grått, ofte med mørkt hovud. Nokre har kvitt i buken, og eller kvite område på hovudet. Til dømes breibryntanagarsporv, C. pileatus, som har svart hovud, brei, kvit augebrunstripe og kvitt i strupen. Busktanagarsporv, C. flavopectus,  representerer vidaste utbreiinga i slekta rekna i antal land, frå Argentina i sør til Mexico i nord. I Mexico er dei funne i høgder opptil 3500 moh.

Artslista
Det er åtte eller ni artar i denne slekta avhengig av taksonomisk standpunkt.

Chlorospingus i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:     
 Gulhaketanagarsporv, Chlorospingus flavigularis, Yellow-throated Chlorospingus, Sclater, 1852, (LC)
 Gulskjeggtanagarsporv, Chlorospingus parvirostris, Short-billed Chlorospingus, Chapman, 1901, (LC)
 Gråstrupetanagarsporv, Chlorospingus canigularis, Ashy-throated Chlorospingus, Lafresnaye, 1848, (LC)
 Breibryntanagarsporv, Chlorospingus pileatus, Sooty-capped Chlorospingus, Salvin, 1864, (LC)
 Busktanagarsporv, Chlorospingus flavopectus, Common Chlorospingus, Du Bus de Gisignies, 1847, (LC)
 Tacarcunatanagarsporv, Chlorospingus tacarcunae, Tacarcuna Chlorospingus, Griscom, 1924, (LC)
 Pirretanagarsporv, Chlorospingus inornatus, Pirre Chlorospingus, Nelson, 1912, (LC)
 Gråbrysttanagarsporv, Chlorospingus semifuscus, Dusky Chlorospingus, Sclater & Salvin, 1873, (LC)
 Gursetanagarsporv, Chlorospingus flavovirens, Yellow-green Chlorospingus, Lawrence, 1867, (VU)

Kjelder 

 (2017). New World Sparrows (Passerellidae) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Hypertekst 'Species table', henta frå http://www.hbw.com/node/1343552 21. oktober 2017  

Referansar

Notar

Bakgrunnsstoff 

Amerikasporvfamilien
Fugleslekter
NM i skiskyting 1977

Noregsmeisterskapen i skiskyting 1977, den 19. i rekka, vart avvikla på Furnes i Ringsaker i tida 9. til 13. februar 1977. Meisterskapen omfatta to individuelle tevlingar og ein samlagsstafett. Også juniormeisterskapen i skiskyting og NM i skifeltskyting vart arrangert dei dagane.

20 km

Dato: 11. februar 1977

10 km

Dato: 12. februar 1977

4 x 7,5 km stafett

Dato: 13. februar 1977

Kjelder
Sportsboken 77-78. Dreyerbok Stavanger. 1977.

Noregsmeisterskap i skiskyting
Skiskyting i 1977
Skiskyting
Idrett i Ringsaker
Idrettstilskipingar i Innlandet
Johan Nielssen

Johan Martin Nielssen () var ein norsk målar frå Kristiansand, den fyrste som skildra motiv frå kystlandskap i Vest-Agder og i Lofoten på lerret. Han «laga stillferdige og ekte småbil[ete] frå Sørlandet».

Nielssen var son til ein rik kjøpmann i Kristiansand. Han utdanna seg fyrst til agronom, før han i 1858 byrja på Tegneskolen i Kristiania. Der etter flytta han over til målarskulen til Johan Fredrik Eckersberg. Sidan reiste han til Akademiet i Düsseldorf og som andre samtidige norske målarar let han seg påverke av Hans Gude. Dei tidlege måleria til Nielssen høyrer til seinromantikken. Seinare orienterte han seg mot ei meir realistisk attgjeving av naturen. Sommaren 1870 var han på studietur til Lofoten og introduserte med det landsdelen i norsk målarkunst.

I 1873 gifta Nielssen seg med ei dotter til borgarmeisteren i Wien, noko som gav han mange oppdrag hos rike borgarar. Ekteskapet gjekk etter kvart over styr. I 1885 reiste han frå familien og såg ingen av dei att. Han flytta tilbake til Kristiansand, såra og deprimert. Nielssen henta sidan dei fleste av motiva sine i Kristiansand, Svinør, Spangereid og Kirkehavn.
 
Terje Strøm-Olsen gav i 2005 ut ei bok om Nielssen. Året etter arrangerte Sørlandets kunstmuseum ei stor utstilling med måleria hans. Både Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design, Nordnorsk kunstmuseum, Sørlandets kunstmuseum og Göteborg konstmuseum har verk av Nielssen. Mange av måleria hans enda elles som krigsbytte i Aust-Europa etter andre verdskrigen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johan Nielssen» frå ,  den 21. oktober 2017.  
 

Norske målarar
Folk frå Kristiansand
Stridstrenbataljonen

Stridstrenbataljonen (STRBN) er ein taktisk kampstøttebataljon i Brigade Nord. Avdelinga er Hærens forsynings- og transportavdeling, og leverer logistisk kampstøtte for å sikra at bataljonane held ut i strid. Stridstrenbataljonen er utstyrt med ei rekke ulike køyretøy som skal bidra til effektiv logistikk for Brigade Nord. Dette inneber etterforsyning av mat, vatn, drivstoff og ammunisjon til bataljonane i strid. I tillegg bidreg bataljonen med vedlikehald av materiell og berging av andre militære køyretøy.

Bataljonen held til ved Rusta leir i Bardufoss, men har òg eit HRS-kompani på Rena leir i Østerdalen. Avdelinga består av om lag 330 vernepliktige og 200 tilsette. Mykje av befalet i avdelinga har gått teknisk linje ved Hærens befalsskole.

Oppgåver 
Heile bataljonen opererer stort sett med køyretøy som beltevogner, personbil, lastebil, vogntog og eit fåtal hjullastarar. Avdelinga utdannar soldatar i berging av andre militære køyretøy, forsyning av ammunisjon og proviant, reparasjon og transport av store militære køyretøy. Bataljonen har eit stort behov for soldatar med teknisk kompetanse, som til dømes bilmekanikarar og teknikarar. Enkelte av soldatar tek sertifikat for å operera køyretøya. Forsvarets kjøreskole, som også er forlagt ved Rusta leir, har ansvaret for teknisk utdanning av personellet i Brigade Nord.

Mykje av utdanninga som Stridstrenbataljonen tilbyr er ettertrakta – både elles i Forsvaret, men også sivilt.

Organisasjon 
Stridstrenbataljonen er fordelt på fire kompani og er administrert leia av bataljonsstaben. Sjef for bataljonen er oberstløytnant Stein Grongstad.
Kp 1  held til på Rena leir og er eit heilprofesjonelt kompani med befal og verva. Kompaniet er ein del av samvirkesystemet rundt Telemark bataljon, og ein del av hurtig reaksjonsstyrke (HRS). 
Kp 2 støttar hovudsakleg 2. bataljon når kompaniet er sett på feltfot.
Kp 3 støttar Panserbataljonen.
Kp 4 er det største kompaniet som støttar resten av bataljonen, i tillegg til dei øvrige bataljonane i Brigade Nord. Kompaniet består av vedlikehalds-, tungtransport-, transport-, og servicetropp. Tungtransport–troppen (TT) fraktar det tyngste av det tyngste på sine 6-aksla semitilhengarar.

Kjelder

Den norske hæren
Bade Fateh Ali Khan

Bade Fateh Ali Khan  () var ein pakistansk hindustanisongar. Han var ein av dei fremste khayalsongarane i Pakistan, og ein leiande eksponent for patiala gharana-stilen. Khan var det yngre medlemmet i sangduoen Amanat Ali-Fateh Ali, som hadde stor suksess i Pakistan og India fram til Amanat Ali Khan døydde i 1974.
Khan er blitt kjend som «Bade», 'den eldre', for å skilja han frå yngre musikarar med liknande namn.

Khan spelte mellom anna saman med saksofonisten Jan Garbarek og songaren Deepika Thathaal på albumet Ragas and Sagas. Han underviste i hindustanimusikk, mellom anna ved Pakistan National Council of Arts (PNCA) i Islamabad.
Nokre av elevane hans var sonen til Ustad Amanat Ali Khan, Shafqat Amanat Ali, afghanske Ahmad Wali og norske Deepika Thathaal (Deeya).

Fateh Ali Khan blei fødd i landsbyen Shamchaurasi i Hoshiarpur i Britisk India. Han og den eldre broren Amanat Ali blei opplærte av faren, Akhtar Hussain Khan, som var ein omtykt songar støtta av fyrstestaten Patiala. Bestefaren deira Ali Baksh Jarnail hadde tent ved det same hoffet. Patiala gharana-skulen blei grunnlagd rundt midten eller slutten av 1800-talet av oldefaren hans Mian Kallu, som blei opplært av hoffmusikaren til den siste stormogulen Bahadur Shah Zafar, Mir Qutub Bakhsh Tanrus Khan, frå Delhi gharana-skulen.

Syskenparet hadde ein akta debut i Lahore i 1945, støtta av den innverknadsrike musikkjennaren Pandit Jeevanlal Mattoo. Ved delinga av Britisk India flytta den muslimske familien til det nyoppretta Pakistan.
Duøn hadde eit gjennombrot ved All-Bengal Music Conference i Calcutta i 1949, då Amanat Ali var 27 og Fateh Ali var 14. I 1969 blei dei tildelt Pride of Performance-medaljen av den pakistanske presidenten.

Døden til Amanat Ali i 1974 gav Fateh Ali ein kraftig knekk. Etter halvanna år i djup sorg tok han ei stilling ved Radio Pakistan. Han blei oppfordra til å opptre att, men kunne først ikkje synga utan å bryta ut i gråt. Etterkvart klarte han å synga duettar med den yngre broren sin Hamid Ali Khan, og med sønene til Amanat Ali, Asad Amanat Ali Khan (1952–2007) og Amjad Amanat Ali Khan.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bade Fateh Ali Khan» frå ,  den 21. oktober 2017.  
 

Pakistanske songarar
Hindustanisongarar