alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Historiemåleri

Historiemåleri er ein sjanger innan målarkunst som attgjev særskilde historiske tilstandar og hendingar, særleg dei som er av større historisk eller nasjonal tyding. På grunn av likskapar i framstilling og oppfatting av motiva rekner ein òg med framstillingar av soger, mytologiske og allegoriske motiv til historiemåleriet.

Historie

Frå 1600-talet blei det vanleg å avbilda motiv frå profan samtidshistorie til forskjell frå berre religiøse motiv, og frå 1600-talet til 1800-talet var sjangeren rekna som den mest prestisjefulle sjangeren innan vestleg målarkunst. Under romantikken på midten av 1800-talet var det ein særs viktig sjanger, og kunstakademi i dette hundreåret oppmuntra til og underviste i historiemåleri. 

Tidlege døme på historiemåleri er Paolo Uccello si monumentale skildring av San Romano-slaget og Rembrandt sitt Batavarane si truskapseid, måla for rådhuset i Amsterdam. 
Den best kjende historiemålaren er trolig franskmannen Jacques Louis David, som var hoffmålar for Napoleon.

I Noreg har sjangeren hatt få utøvarar: Peter Nicolai Arbo, Knud Bergslien og Andreas Bloch er dei fremste blant dei som i større grad laga historiemåleri, men mellom anna Christian Krohg, Eilif Peterssen og Adolph Tidemand var innom sjangeren i enkeltverk, som Leiv Eiriksson oppdager Amerika, Torben Oxes dødsdom og Sinclairs landgang i Romsdalen.

I Sverige hadde Kunstakademiet årlege konkurransar med ulike historiske tema med prisar og stipend. På denne tida blei det laga fleire kjende historiemåleri av kunstnarar som Gustaf Cederström, Carl Gustaf Hellqvist og Johan Fredrik Höckert.

På siste halvdelen av 1800-talet prøvde ein yngre generasjon kunstnarar å gå over til andre former for måleri, som sjangermåleri og landskapsmåleri. Dette førte til eit brot mellom akademi og kunstnarar som kravde ei endring i forelda tenking. I Sverige var dette kravet målbore av ei gruppe kalla Opponentane. Etter dette mista historiemåleriet fort statusen sin og blei rekna av dei fleste artistar for å vera gammaldags og avlegs. Det har likevel blitt skapt fleire viktige verk på 1900-talet som kan leggjast til denne kategorien. Eit døme er Pablo Picasso sitt måleri Guernica, som skildrar bombinga av den vesle spanske byen Guernica.

Nokre historiemålarar

Norske 
 Peter Arbo
 Knud Bergslien 
 Andreas Bloch

Danske 

 Hendrik Krock
 Johan Mandelberg
 C.A. Lorentzen
 Nicolai Abildgaard
 Otto Bache
 Carl Bloch
 Wilhelm Marstrand

Svenske 

 Georg von Rosen (1843–1923)
 Carl Gustaf Hellqvist (1851–1890)
 Gustaf Cederström (1845–1933)
 Johan Fredrik Höckert (1826–1864)
 Albert Edelfelt (1854–1905)

Andre land 

 Jacques-Louis David (1748–1825), frå Frankrike
 Jean-Louis-Ernest Meissonier (1815–1891), frå Frankrike
 Lawrence Alma-Tadema (1836–1912), frå Storbritannia
 Benjamin West (1738–1820), frå USA

Sjå òg 

 Panoramamåleri
 Sjangermåleri
 Landskapsmåleri
 Portrettmåleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Historiemåleri» frå ,  den 21. august 2019.  
 

Kunst etter emne
UEFA-cupfinalen i fotball 1976

UEFA-cupfinalen i fotball 1976 stod mellom engelske Liverpool FC og belgiske Club Brugge og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 28. april på Anfield Road i Liverpool framfor vel 50 000 tilskodarar, returkampen 19. mai på Olympiastadion i Brugge såg over 29 000 frå tribuneplass. Liverpool FC vann pokalen med sluttsiffera 4 mot 3.

Kampane
På Anfield Road sjokkopna bortelaget og leia 2-0 etter 12 minuttars spel; Raoul Lambert og Julien Cools fekk begge sendt ballen over målstreken. I den andre omgangen snudde heimelaget Liverpool til leiing og siger 3-2 på vel fem minuttar frå det 15. til 20. minutt av omgangen, målskårarar var Ray Kennedy, Jimmy Case og Kevin Keegan, den siste frå straffemerket.

Tre veker seinare i Brugge sende Lambert nok ein gong laget sitt i ei tidleg leiing, då på straffespark, men allereie fire minuttar etter, i det 15. minutt av kampen, utlikna Keegan til 1-1. Resten av oppgjeret vart mållaust, dermed vart det Liverpool-kapteinen Emlyn Hughes som fekk retten til å ta mot UEFA-pokalen.

Laga
Liverpool-mannskapet bestod av Ray Clemence, Phil Neal, Phil Thompson, Emlyn Hughes (kaptein), Tommy Smith, Ray Kennedy, Steve Heighway, Ian Callaghan, Kevin Keegan, John Toshack, David Fairclough og Jimmy Case.

Club Brugge stilte med Birger Jensen, Fons Bastijns (kaptein), Eddie Krieger, Georges Leekens, Jos Volders, Julien Cools, René Vandereycken, Daniël De Cubber, Roger van Gool, Raoul Lambert, Ulrik le Fevre, Dirk Hinderyckx, Dirk Sander.

Dommarar
Ferdinand Biwersi frå Vest-Tyskland var kampleiar på Anfield Road, på Olympiastadion i Brugge bles Rudi Glöckner frå Aust-Tyskland i kampfløyta.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1976 UEFA Cup Final» frå ,  den 21. august 2019.  
 

Fotball i 1976
UEFA-cupfinalen i fotball
Ian Rush

Ian James Rush () er ein britisk-walisisk tidlegare fotballspelar. Gjennom to periodar som spelar i Liverpool FC var han med om å vinne både den engelske ligaen, FA-cupen og den engelske ligacupen fleirfaldige gongar. Største triumfen for Rush kom då Liverpool sigra i Europacupen 1984. Han skåra i alt 229 ligamål for Liverpool FC, fordelt på 469 kampar. Rush var med i 73 av Wales sine landskampar i tida 1980-86.

Klubbspel
Rush var aktiv for Chester City i engelsk tredjedivisjon i to sesongar 1978-80. Etter å ha vorte overført til Liverpool FC mot 300 000 pund, fekk han sin ligadebut i 1. divisjon den 13. desember 1980. Fyrst i 1981/82-sesongen fekk han fast plass på ligalaget, ein sesong som enda med ligapokal og siger i ligacupen, to triumfar Rush og Liverpool gjentok dei to neste sesongane. Våren 1984 triumferte Liverpool-spelarane også i ei tredje turnering, med di dei vann finalen i europacupen. I 1986 vart Rush ligameister for fjerde gong, og han skåra to av måla i FA-cupfinalen då Everton FC vart slått 3-1 på Wembley stadion.

Etter ein lite vellukka 1987/88-sesong i italienske Juventus, drog Rush tilbake til Liverpool FC. Den 20. mai 1989 vart han matchvinnar med sine to nettkjenningar då Liverpool FC vann 3-2 over Everton i FA-cupfinalen. Sidan deltok han då Liverpool gjekk til topps i ligaen i 1990 og sigra i FA-cupen 1992. I mars 1995 mottok Rush sin 13. og siste turneringspokal gjennom Liverpool-siger i ligacupen. Rush var innbytar då Liverpool FC tapte FA-cupfinalen 1996 mot Manchester United, hans aller siste kamp i Liverpool-drakt.

Siste åra som profesjonell fotballspelar, 1966-99, vandra han frå Leeds United til Newcastle United, vidare til Sheffield United og Wrexham AFC.

Landslagsspel
Rush spelte 73 landskampar for Wales i tida frå mai 1980 til januar 1996. Han skåra 28 mål. Wales kvalifiserte seg ikkje til noko meisterskaps-turnering i denne perioden.

Merittar
Vinnar av Europacupen: 1984 med Liverpool FC
Engelsk ligameister: 1982, 1983, 1984, 1986 og 1990 med Liverpool FC
Vinnar av FA-cupen: 1986, 1989 og 1992 med Liverpool FC
Engelsk ligacupmeister: 1982, 1983, 1984 og 1995 med Liverpool FC

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ian Rush» frå ,  den 22. august 2019.  
 
eu-football

Walisiske fotballspelarar
Liverpool-spelarar
Leeds-spelarar
Chester-spelarar
Juventus-spelarar
Newcastle-spelarar
Wrexham-spelarar
Pirmasens

Pirmasens er ein kreisfri by i delstaten Rheinland-Pfalz i Tyskland med 40 000 ibuarar. Byne ligg 45 km aust om Saarbrücken.

Pirmasens fekk byrettar i 1763 og var frå 1800-talet i lang tid den sentrale byen i tysk skoproduksjon, med industriskule, museum og ei internasjonal sko-messe. I dag er framstilling av vindusprofilar i kunststoff viktigaste næringa i Pirmasens.

Kjelder
Store norske leksikon

Byar i Rheinland-Pfalz
Hanna Knjazjeva-Minenko

Anna Viktorivna Knjazjeva () er ein ukrainsk friidrettsutøvar frå Perejaslav-Khmelnytskyj som sidan 2013 representerer Israel under konenamnet Hanna Knjazjeva-Minenko. Ho vann sølvmedaljen i tresteghopp under verdsmeisterskapen 2015 og i europameisterskapen 2016.

Aktiv
Knjazjeva tevla for fødelandet Ukraina då ho under Sommar-OL 2012 enda på fjerdeplassen i tresteghopp med 14,56 meter.

I 2013 gifte og busette ho seg i Israel. Same året vart ho nummer seks i tresteg-tevlinga då VM fann stad i Moskva. Ved den israelske friidrettsmeisterskapen 2014 vann Knjazjeva-Minenko gullmedaljen i lengdehopp på ny israelsk og personleg rekord med 6,52 meter.

Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing i august gjorde ho sitt livs lengste tresteghopp, hoppet målte 14,78 meter og var akkurat nok til å vise Olga Rypakova til bronseplass. OL-sesongen 2016 sikra Knjazjeva-Minenko seg sølvmedaljen også i europameisterskapen, sju cm bakom gullvinnaren. I dei neste store meisterskapane lukkast ikkje ho kome på sigerspallen, etter som ho vart nummer fem i OL 2016, fire i VM 2017 og fem i EM 2018.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2012 i London: Nr 4 – 14,56 m
VM 2013 i Moskva: Nr 6 – 14,33 m
VM 2015 i Beijing: Sølvmedalje – 14,78 m, bakom Caterine Ibargüen (14,98 m)
EM 2016 i Amsterdam: Sølvmedalje – 14,51 m, bakom Patrícia Mamona (14,58 m)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 5 – 14,68 m
VM 2017 i London: Nr 4 – 14,42 m
EM 2018 i Berlin: Nr 5 – 14,37 m

Kjelder

Ukrainske friidrettsutøvarar
Israelske idrettsutøvarar
Tresteghopparar
UEFA-cupfinalen i fotball 1979

UEFA-cupfinalen i fotball 1979 stod mellom vesttyske Borussia Mönchengladbach og Raude Stjerne frå Beograd i Jugoslavia og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 9. mai i Beograd framfor 87 000 tilskodarar, returkampen 20. mai på Rheinstadion i Düsseldorf  med 45 000 på tribunane. Borussia Mönchengladbach vann pokalen med sluttsiffera 2 mot 1.

Kampane
I Beograd gav Miloš Šestić Raude Stjerne leiinga midtvegs i fyrste omgangen. Eit sjølvmål etter 60 minuttars spel gjorde at kampen enda 1-1.

På Rheinstadion i Düsseldorf avgjorde Allan Simonsen finalen då han skåra på straffespark, 18 minuttar ut i returoppgjeret.

Laga
Borrussia-mannskapet omfatta Wolfgang Kneib, Berti Vogts (kaptein), Wilfried Hannes, Frank Schäffer, Norbert Ringels, Winfried Schäfer, Christian Kulik, Rudi Gores, Horst Wohlers, Allan Simonsen, Ewald Lienen, Carsten Nielsen, Dietmar Danner, Horst Köppel.

Raude Stjerne stilte med Aleksandar Stojanović, Nikola Jovanović, Dragan Miletović, Ivan Jurišić, Milan Jovin, Sloboljub Muslin, Vladimir Petrović, Cvijetin Blagojević, Nedeljko Milosavljević, Dušan Savić, Miloš Šestić, Đorđe Milovanović, Zlatko Krmpotić.

Dommarar
Ian Foote frå Skottland var kampleiar i Beograd, på Rheinstadion var det Alberto Michelottti frå Italia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1979 UEFA Cup Final» frå ,  den 23. august 2019.  
 

Fotball i 1979
UEFA-cupfinalen i fotball
Peqin

Peqin er ein by og ein kommune i regionen Elbasan i Albania. Kommunen ligg sentralt i landet og grensar i nord til regionen Tirana, i sør til regionen Fier.

Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Peqin vart slått saman med landkommunane Pajovë, Karinë, Përparim, Gjoçaj og Shezë. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Peqin.

Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen Peqin 6 353 innbyggjarar, medan dei seks kommunane som i dag utgjer storkommunen Peqin, til saman hadde 26 136 innbyggjarar.

Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var den dåverande bykommunen Peqin ein del av distriktet Peqin. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Peqin.

Referansar 

Byar i Albania
Kommunar i Albania
Regionen Elbasan
Busetnader i regionen Elbasan
Kommunaleiningar i regionen Elbasan
Lars Rangius

Lars Rangius, fødd kring 1667, død 1717, var samisk prest i først Sorsele forsamling, sidan Silbojokks forsamling. Han gjorde den første omsetjinga av Det Nye Testamentet til samisk, eit verk som aldri vart utgjeve. Lars Rangius var gift med Anna Vakker frå Umeå og fekk to born, ein son og ei dotter.

Utdanning og teneste 
Lars Rangius gjennomgjekk sannsynlegvis Skytteanska skulen i Lycksele og heldt deretter fram i Härnösands trivialskola og gymnas. 1688–1695 studerte han ved Uppsala universitet. Deretter bør han ha vorte vigd til prest i Härnösands domkyrkje, men opplysningar om dette manglar.
Lars Rangius fekk den første tenesta sin som kappelan i Sorsele kapellforsamling 1697. 

I 1709 fekk Rangius ei ny teneste som sokneprest i Silbojokks forsamling, som vart oppretta i 1640 for bruksfolket ved hytta fem mil frå sylvrgruva i Nasafjäll.  Lars Rangius vart verande i Silbojokk til han døydde i 1717.

Omsetjinga 
Under åra 1701–1713 arbeidde Lars Rangius med å omsetja heile Det Nye Testamentet til samisk. Det ferdige manuskriptet vart aldri trykt, men vert teke vare på på Uppsala universitetsbibliotek. Det vart i staden Pehr Fjellström som gjorde den første trykte omsetjinga av Det Nye Testamentet til samisk (1755). Pehr Fjellström hadde tilgang til Lars Rangius sitt arbeid, men i forordet til utgåva si skriv han at han ikkje hatt særleg stor nytte av dette. Lars Rangius var nemleg berre innsett i ein av alle samiske dialektane, medan Fjellström freista skapa eit skriftspråk som skulle kunna bli forstått av fleire, det så kalla sydlapska bokspråket.

Kva samisk dialekt var det då Lars Rangius nytta? Den inngåande analyse av Rangius versjon av Markusevangeliet som Karin Wilson gjorde i doktorsavhandlinga si tyder på at det var umesamisk, om enn med ein del drag som i dag er typiske for enno sørlegare dialektar.

Referansar 

Fødde i 1667
Døde i 1717
Einskildmenn
Rangius
Pajovë

Pajovë er ein tidlegare landkommune i regionen Elbasan i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Peqin.

Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Pajovë 6 626 innbyggjarar.

Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Pajovë ein del av distriktet Peqin. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Pajovë
Gryksh i Madh
Bishqem
Paulesh
Bishqem Fushë
Leqit
Lazarej
Haspiraj
Hasnjok
Çengelaj
Garunjë e Paprit
Cacabej

Referansar 

Busetnader i regionen Elbasan
Kommunaleiningar i regionen Elbasan
Tidlegare kommunar i regionen Elbasan
Jakob Fellman

Jacob eller Jakob (òg Jaakko) Fellman () var ein finlandsk prest og naturforskar. Han var far til Isak Fellman.

Fellman var sokneprest først i Utsjoki 1819–32 og deretter i Lappajärvi. Han preika og skreiv på samisk og var den første som i skrift nytta kemisamisk, det samiske språket som vart prata i den sørlege delen av finsk Lappland. Han hadde stor vitskapleg interesse for Lappland, noko framfor alt verket hans Anteckningar under min vistelse i Lappmarken (4 delar, Helsingfors 1906) vitnar om. Fellman skreiv om den samiske mytologien og utgav ei ordbok i 1829, etter at han vitja byarna Kuolajärvi og Sompio.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jakob Fellman» frå ,  den 23. august 2019.  
 

Finske forfattarar
Samiskspråklege forfattarar
Finske prestar
Folk frå Rovaniemi
Svenskspråklege forfattarar
Samisk språkforsking
Kemisamisk språk
The Flies

The Flies, òg kjend som No Flies on Us, var eit engelsk psykedelisk popband skipa i London i 1965. Dei gav ut tre singlar i løpet av karrieren sin og er mest kjend for ein versjon av «(I'm Not Your) Stepping Stone».

Historie

Opphavleg kalla dei seg The Rebs, og bestod av Robin Hunt (solovokal, trommer), Ian Baldwin (bassgitar), George Haywood (sologitar), Brian Gill (sologitar) John Da Costa (rytmegitar, klaverinstrument) og Peter Dunton (trommer). I 1966 spelte bandet inn eit studioalbum for RCA Records, Introducing the In-Sect Direct from London, under namnet In-Sect, der alle songane utan om ein var coverversjonar av samtidige pophittar. Seinare på året prøvespelte gruppa, som no kalla seg No Flies on Us, for Decca Records med to demoar som seinare vart den første singelen deira: ei utgåve av Paul Revere and the Raiders-songen «(I'm Not Your) Stepping Stone» og «Just Won't Do». Decca forhandla ein plateavtale med No Flies on Us etter at dei gjekk med på å korte ned namnet sitt til The Flies.

«(I'm Not Your) Stepping Stone» kom ut i oktober 1966 i lag med ein ny song, «Talk to Me», på B-sida. Singelen vart ein regional hit og nådde 11. plassen på Wonderful Radio London Fab 40-lista. Gruppa vart etter kvart eit populært oppvarmingsband for engelske band som The Move, The Who og The Moody Blues. I tillegg spelte The Flies dei same kveldane som The Jimi Hendrix Experience på den populære klubben The Roundhouse i februar 1967. Bandet vart frykta for dei stundom skandaløse sceneframferdene sine, særleg i april 1967 då dei under festivalen 14-Hour Technicolor Dream fekk hundrevis av sekker med mjøl til å eksplodere og dekkje til publikum.

Ein oppfølgjarsingel i midten av 1967 bestod av «House of Love» og popstandarden «It Had to Be You», som i følgje Allmusic «fekk bandet til høyrast meir ut som Sopwith Camel eller New Vaudeville Band enn eit syre-tungt garasjerockband». I tillegg arbeidde Hunt på eit soloprosjekt kalla Alexander Bell og gav ut singelen «Alexander Bell Theme» med Jimmy Page som gjestemusikar. The Flies spelte inn ein siste singel, «The Magic Train», denne gongen for RCA Records, i 1968, men han selde dårleg. Mot slutten av året var The Flies oppløyst.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Flies (band)» frå ,  den 23. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkgrupper skipa i 1965
Musikkgrupper oppløyste i 1968
Psykedeliske popgrupper
Musikkgrupper frå London
Bygningsvern

Bygningsvern er det å ta vare på og verna bygningar av ulike slag, særleg bygninger av antikvarisk verdi. Bygningsvern spennar frå enkle tiltak og rehabilitering til omfattande restaurering og rekonstruksjon basert på grundige undersøkingar av ein aktuell bygning. Hensikta er å ta vare på dei ulike verdiane som er knytte til den enkelte bygningen: historiske verdier, kunstverdi og bruksverdi.

I Europa går det systematiske bygningsvernet tilbake til 1800-talet. Sentrale teoretikarar var franske Eugène Emmanuel Viollet-le-Duc og engelske John Ruskin.
Ei viktig internasjonal verneforeining er International Council on Monuments and Sites.

I Noreg finst det organisasjonar for bygningsvern, som Fortidsminneforeningen stifta i 1844. Elles står ulike offentlege organ for bygningsvernet, som også er nedfelt i ulike lovar. 
En vesentlig del av bygningsvernet i Norge blir ivaretatt av offentlige organer på ulike nivåer som virker gjennom ulike lovbestemmelser. Strengest er det bygningsvernet som skjer gjennom Kulturminneloven gjev det strengaste vernet, medan Plan- og bygningsloven opner for å  ivareta bygningar av antikvarisk verdi.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

  Freda bygninger  ved miljostatus.no

 
Arkitektur
Kulturminnevern
Byggteknikk
Yvonne Murray

Yvonne Carole Grace Murray () er ein britisk-skotsk tidlegare langdistanseløpar frå Musselburgh som vart europameister på 3 000 meter i 1990, og elles vann bronsen på distansen i EM 1986 og Sommar-OL 1988, samt sølvmedaljen ved EM 1994.

Aktiv
Murray kom i 1986 på tredjeplass på 3 000 meter ved samveldeleikane i Edinburgh, seinare på sommaren tok ho same pallplassen på distansen under europameisterskapen i Stuttgart. Vinteren 1987 sigra ho på spesialdistansen i hall-EM i franske Liévin. Under dei olympiske sommarleikane 1988 sprang Murray sitt livs beste 3 000 meter, ho sette personleg rekord med 8.29,0 og vann endå ei bronsemedalje.

I januar 1990 vart ho nummer to på 3 000 m ved samveldeleikane i Auckland. Eit høgdepunkt i hennar idrettsliv kom då ho i Split lukkast vinne gullmedaljen på 3 000-meteren. Midt i mars 1993 vann Murray 3 000 m ved hall-VM i Toronto. Året etter tok ho sølv på distansen ved EM i Helsinki, klart slått av Sonia O’Sullivan frå Irland. Mindre enn to veker etter europameisterskapen vann Murray 10 000-meteren, på personbeste 31.56,9 då samveldeleikane 1994 fann stad i Victoria i British Columbia.

Murray sine personlege rekordar er elles 4.01,2 på 1500 m, oppnådd i Oslo i 1987, nemnde 8.29,0 på 3 000 m og 14.56,9 på 5 000 m frå London i 1995.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje på 3 000 m – 8.37,1
VM 1987 i Roma: Nr 7 på 3 000 m – 8.43,9. Utslått på 1500 m (4.07,8=nr 18)
OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje på 3 000 m – 8.29,0
EM 1990 i Split: Gullmedalje på 3 000 m – 8.43,0, framom Jelena Romanova (8.43,6)
VM 1991 i Tokyo: Nr 10 på 3 000 m – 8.44,5
OL 1992 i Barcelona: Nr 8 på 3 000 m – 8.55,8
VM 1993 i Stuttgart: Nr 9 på 3 000 m – 8.43,4
EM 1994 i Helsinki: Sølvmedalje på 3 000 m – 8.36,4, bak Sonia O’Sullivan (8.31,8)
VM 1995 i Göteborg: Braut 10 000 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Yvonne Murray» frå ,  den 24. august 2019.  
 

Britiske langdistanseløparar
Europameistrar i friidrett
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1992
Hagen Melzer

Hagen Melzer () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Bautzen i dåverande Aust-Tyskland. Han vart europameister 1986 i 3 000 meter hinder, året etter vann han sølvmedaljen i same øvinga i verdsmeisterskapen.

Aktiv
Melzer gjorde det kunststykket å få nøyaktig same tid i hinderløpet under EM 1982 og VM 1983, tida 8.21,33 gav fjerdeplass i EM og ellevteplass i VM. I den neste europameisterskapen, i Stuttgart i 1986, vann han spurten mot italienske Francesco Panetta og vesttyske Patriz Ilg. Året etter sprang Melzer i VM-finalen i Roma sitt beste hinderløp nokon gong og sette nasjonal rekord med tida 8.10,3, han var likevel sjanselaus mot nemnde Panetta, som tok gull og Melzer sølv.

Melzer vart austtysk meister i 3 000 meter hinder i 1980, 1983 og 1985-89. I 1991 vart han tysk meister i øvinga.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 4 – 8.21,3
VM 1983 i Helsinki: Nr 11 – 8.21,3
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje – 8.16,6, framom Francesco Panetta (8.16,8)
VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 8.10,3, bakom Francesco Panetta (8.08,5)
OL 1988 i Seoul: Nr 10 – 8.19,8
EM 1990 i Split: Nr 7 – 8.22,4

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hagen Melzer» frå ,  den 24. august 2019.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Europameistrar i friidrett
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
UEFA-cupfinalen i fotball 1980

UEFA-cupfinalen i fotball 1980 stod mellom to vesttyske lag; Eintracht Frankfurt og tittelforsvarar Borussia Mönchengladbach, og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 7. mai på Bökelbergstadion i Mönchengladbach framfor 25 000 tilskodarar, returkampen 27. mai på Waldstadion i Frankfurt med 59 000 på tribunane. Eintracht Frankfurt vann UEFA-pokalen på bortemålsregelen, ettersom begge laga skåra i alt 3 mål.

Kampane
Midtspissen Harald Karger sende gjestene i føringa i Mönchengladbach i det 37. minutt, Christian Kulik utlikna straks før pause. I den andre omgangen tok gjestene på nytt leiinga i det 71. minutt, ved kaptein Bernd Hölzenbein, fem minuttar seinare utlikna Lothar Matthäus for heimelaget. Eit par minuttar før full tid skåra Kulik på nytt og ordna siger 3-2 til Borussia.

I returoppgjeret skåra innbytaren Fred Schaub kampens einaste mål i det 81. minutt, fire minuttar etter han tok plass i Eintracht-mannskapet. Dermed stod det 3-3 samanlagt, og dei to bortemåla til Eintracht Frankfurt avgjorde utfallet av finalen.

Laga
Vinnarane frå Eintracht Frankfurt bestod av Jürgen Pahl, Willi Neuberger, Bruno Pezzey, Karl-Heinz Körbel, Horst Ehrmantraut, Werner Lorant, Bernd Nickel, Ronald Borchers, Cha Bum-kun, Norbert Nachtweih, Bernd Hölzenbein, Harald Karger, Fred Schaub, Wolfgang Trapp.

Borrussia Mönchengladbach mønstra Wolfgang Kneib, Winfried Schäfer, Wilfried Hannes, Frank Schäffer, Norbert Ringels, Lothar Matthäus, Christian Kulik, Carsten Nielsen, Karl Del'Haye, Harald Nickel, Ewald Lienen, Ralf Bödeker, Steen Tychosen, Jürgen Fleer.

Dommarar
Guruceta Muro frå Spania var kampleiar i Mönchengladbach, Alexis Ponnet frå Belgia i Frankfurt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1980 UEFA Cup Final» frå ,  den 24. august 2019.  
 

Fotball i 1980
UEFA-cupfinalen i fotball