alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Danningsreise

Danningsreisa, òg kalla The Grand Tour, har til formål å utvikle personlegdomen ved å gje den reisande innnsikt i og forståing av andre kulturar. Danningsreiser er gjerne langvarige reiser på månader, halve eller heile år. Opphavleg var slike reiser ein del av utdanninga til den europeiske overklassa og skriv seg tilbake frå kring 1660. Òg i den dansk-norske statsforvaltinga (1660-1814) var danningsreisene ein del av utdanninga til dei høgare embetsmennene.

I relasjon til kunst virkar danningsreisa slik at kunstnarar kan bli inspirert til nye metodar som kan nyttast i arbeidet. Vidare kan vedkomande studere museum, kunstsamlingar, bibliotek og teater i andre land.

Den klassiske danningsreisa til den europeiske adelen, «Grand Tour», tok i hovudsak slutt med den franske revolusjonen, men reisene har teke nye former og er på 1900-talet vorte utvikla til turisme. Omgrepet Grand Tour eksisterer enno som ei nemning for større sportsbilar (GT).

I nyare tid har interrailreiser og jorda rundt-reiser fått ei nærskyld rolle som danningsreiser for ungdom.

Sjå òg 
 Danning

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dannelsesreisen» frå ,  den 5. desember 2010.

Bakgrunnsstoff 
Grand Tour

Turisme
Reise

sk:Grand tour
Kumbakonam

Kumbakonam er ein by i den indiskedelstaten Tamil Nadu, kjend for sine mange tempel. Byen er òg kjend som pilegrimsmål under mahamaham-høgtida som blir halden kvart tolvte år. Kumbakonam ligg rundt 4 mil nordaust for Thanjavur, 96 km aust for Tiruchirappalli og 273 km sør for delstatshovudstaden Chennai. I 2004 hadde han eit folketal på . FLeirtalet i byen er hinduar, men her finst òg mange muslimar og kristne. Dei viktigaste produkta er messing-, bronse-, kopar- og blyilåt, silke- og bomullstøy, sukker, indigo og ris.

Namnet Kumbakonam blir sett i samband med kumbha, ei krukke med religiøs tyding.
Talet på tempel innanfor bygrensa er om lag 188, eit heilag nummer i hinduismen.

Folk knytte til byen 
Matematikaren Srinivasa Aiyangar Ramanujan døydde
Filmstjerna og politikaren M.G. Ramachandran voks opp her

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kumbakonam» frå , og «Kumbakonam» frå  den 5. desember 2010.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Tamil Nadu
Pilegrimsmål
Aleksandr Danilovitsj Mensjikov

Aleksandr Danilovitsj Mensjikov  () var ein russisk general og adelsmann, og samtidig av Peter den Store. Han bar tittelen prins av Russland, og var formelt guvernør for både St. Petersburg og for det russiske Guvernementet Estland i perioden 1710-1719. Han reiste Mensjikov-palasset i 1710, eit barokt palass som i dag husar delar av Eremitasjen.

Under tsarinaen Katarina I av Russland var han i åra 1725-27 i praksis eineveldig, men vart seinare sendt i eksil og freista ei usikker tilvære dei neste to åra som forvist til Sibir, inntil han døydde i 1729.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Aleksandr Danilovitsj Mensjikov» frå ,  den 5. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:  

Russiske feltmarskalkar
Russisk adel
Folk frå Moskva
Russarar i den store nordiske krigen
Jan III Sobieski

Jan III Sobieski av huset Sobieski () var ein av dei mest framtredande monarkane i Polen-Litauen, som konge av Polen og storhertug av Litauen frå 1674 til han døydde. Det 22 år lange styret til Sobieski innleia ein periode med stabilisering i realunionen etter «den svenske syndefloden» og Khmelnytskyj-oppstanden. Han var populær blant undersåttane sine og var òg ein framragende militærleiar, mest kjend for å ha sigra over tyrkarane 13. september 1683 i slaget ved Wien. For sigrane sine over Det osmanske riket vart han gjeven oppnamnet «Lehistans løve» av tyrkarane og «Vaktar av trua» av dei kristne.

Jan Sobieski byrja den militære karrieren sin som 20-åring etter å ha utdanna seg ved Det jagellonske universitet og reist i tre år i Vest-Europa (han lærde seg tysk, latin, fransk, italiensk og seinare òg tyrkisk og tatarisk). I 1656 vart han Kongeleg Standartbærar, i 1665 Kongeleg Marskalk, i 1666 Kongeleg Feltshetman og i 1668 Kongeleg Storhetman.

Etter sigeren sin i slaget ved Wien – då han dreiv osmanarane ut av Austerrike og Ungarn – fekk han av Johannes Hevelius eit stjerneteikn kalla opp etter seg («Sobieskis skjold»).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jan III Sobieski» frå ,  den 5. desember 2010.  
 

Polske monarkar
Litauiske storhertugar
Folk frå den russisk-polske krigen 1654-1667
Huset Sobieski
Folk frå den store tyrkiske krigen
Rava-Ruska

Rava-Ruska (ukrainsk Рава-Руська; russisk Рава-Русская, Rava-Russkaja; polsk Rawa Ruska) er ein by i Lviv oblast vest i Ukraina.

Han ligg nær grensa til Polen, ovanfor byen Hrebenne. Han ligg i Zjovkivskij rajon (distrikt) nær . Byen har kring 8 000 innbyggjarar.

Byen vart først nemnd i historiske kjelder frå 1455. Han var ein del av Kongedømet Polen og så Det polsk-litauiske samveldet. I 1698 var han åstad for eit møte mellom Peter den store og August den sterke, som førte til Preobrazjenskoje-traktaten. I åra 1772-1918 var han ein del av Det austerrikske riket (Austerrike-Ungarn frå 1867).  Mellom 1918 og 1939 var han eigjen ein del av Polen. Sidan 1945 har han høyrt til Sovjetunionen og etter 1991 til det sjølvstendige Ukraina.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rava-Ruska» frå ,  den 5. desember 2010.

Byar i Lviv oblast
Shtetlar
Den polsk-ukrainske grensa
Busetnader grunnlagde i 1450-åra
Enrique Vera

Enrique Daniel Vera Torres () er ein paraguayansk fotballspelar som har spela for den ecuadorianske klubben LDU Quito.

Vera har spelt for klubbar i både Paraguay, Mexico, og Ecuador. På slutten av 2007 vart han utnemnd til beste utanlandske spelar og beste fotballspelar generelt av den ecuadorianske avisa El Comercio. På landslagsnivå spelte han for Paraguay i Copa America i 2007 og i VM i fotball 2010 i Sør-Afrika. Under sistnemnte skåra han eitt av måla i ein kamp mot Slovakia som enda 2-0 til Paraguay.

Kjelder 

 Engelsk Wikipedia om Enrique Vera.

Paraguayanske fotballspelarar
Spelarar i Fotball-VM 2010
Striden mellom Brandenburg og Pommern

Striden mellom Brandenburg og Pommern starta på 1100-talet då Markgrevskapet, seinare kurfyrstedømet Brandenburg, var i konflikt med naboområdet Hertugdømet Pommern om grenseområda mellom dei som begge gjorde krav på. Striden dreidde seg òg om statusen til det pommerske hertugdømet, som Brandenburg hevda var eit len, medan Pommern hevda det var ein riksumiddelbarheit. Konflikten enda ofte ut i full krig, og trass i at dei stundom oppnådde suksess, klarte ingen av partane å halde på sigeren over lengre tid fram til Huset Pommern døydde ut i 1637. Brandenburg kunne då ha teke over området, men dette vart hindra av at svenskane erobra Pommern, og konflikten heldt fram mellom Sverige og Brandenburg-Preussen fram til 1815, då Preussen klarte å innlemme Svensk Pommern i provinsen Pommern.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brandenburg–Pomeranian conflict» frå ,  den 5. desember 2010.  
 

Historia til Pommern
Historia til Brandenburg
Konfliktar på 1100-talet
Konfliktar på 1200-talet
Konfliktar på 1300-talet
Konfliktar på 1400-talet
Konfliktar på 1500-talet
Konfliktar på 1600-talet
Konfliktar på 1700-talet
Konfliktar på 1800-talet
Antolín Alcaraz

Antolín Alcaraz Viveros () er ein paraguayansk fotballspelar som har spelt for engelske Everton (2013-2015) og for andre lag i Paraguay, Argentina, Italia, Portugal, Belgia og England.

Han har spelt for det paraguayanske landslaget sidan november 2008, og deltok under Fotball-VM 2010 i Sør-Afrika. Her skåra han sitt hittil einaste mål for landslaget i ein kamp mot Italia som enda 1 - 1.

Kjelder 

 Engelsk Wikipedia om Alcaraz.

Paraguayanske fotballspelarar
Fiorentina-spelarar
Beira Mar-spelarar
Club Brugge-spelarar
Wigan-spelarar
Everton-spelarar
Liane i Hyllestad

Liane, tidlegare skrive Lien, er ein matrikkelgard i Hyllestad kommune i Sogn og Fjordane fylke. 
Garden har matrikkelnummer 16.

Geografi 
Liane ligg Ønadalen, mellom Ramsgrø og Horne. 
I aust grensar garden til Hydalen.
Tuna ligg mellom 180 og 250 meter over havet.
Det går kommunal veg til bruka frå Fylkesveg 607.

Historie 
Liane var truleg skilt skilt ut frå anten Horne eller Lone i Fjaler i gammal tid. 
Kring 1600 vart garden teken opp att etter å ha lege aude.
På 1600-talet var det to bruk på garden. På 1700-talet vart det skilt ut eit bruk til, og på 1800-talet to til. 
Det har vore tre husmannsplassar under garden.

Namnet 
Gardsnamnet viser til liene i nordaust, der den beste jorda på garden finst. 

Liane er brukt som gardsnamn fleire andre stader i landet. 

Statens kartverk godkjende skrivemåten «Liane» i 1986.

Sjå òg 
 Matrikkelgardar i Hyllestad kommune

Kjelder

Vidare lesnad

Bakgrunnsstoff 
 «Liane» i Gardsleksikonet på nettstaden til Sogn og Fjordane Fylkesarkiv
 «Lien» i matrikkelutkastet av 1950
 «Lien» i gardsmatrikkelen for 1886

Gardar i Hyllestad
Liane

Liane kan vise til:

Sortert alfabetisk 
 Lian i Vennesla – matrikkelgard i Vennesla kommune i Vest-Agder.
 Liane i Birkenes – matrikkelgard i Birkenes kommune i Aust-Agder.
 Liane i Fredrikstad – matrikkelgard i Fredrikstad kommune i Østfold.
 Liane i Froland – matrikkelgard i Froland kommune i Aust-Agder.
 Liane i Fyresdal – matrikkelgard i Fyresdal kommune i Telemark.
 Liane i Hyllestad – matrikkelgard i Hyllestad kommune i Sogn og Fjordane.
 Liane i Klepp – matrikkelgard i Klepp kommune i Rogaland.
 Liane i Kongsberg – matrikkelgard i Kongsberg kommune i Buskerud.
 Liane i Kristiansand  – matrikkelgard i Kristiansand i Vest-Agder.
 Liane i Skien – matrikkelgard i Skien kommune i Telemark.
 Liane i Tvedestrand – matrikkelgard i Tvedestrand kommune i Aust-Agder.
 Liane i Åmli – matrikkelgard i Åmli kommune i Aust-Agder.
 Loane – matrikkelgard i Tokke kommune i Telemark.

Sortert etter fylke

Aust-Agder 
 Liane i Birkenes – matrikkelgard i Birkenes kommune i Aust-Agder.
 Liane i Froland – matrikkelgard i Froland kommune i Aust-Agder.
 Liane i Tvedestrand – matrikkelgard i Tvedestrand kommune i Aust-Agder.
 Liane i Åmli – matrikkelgard i Åmli kommune i Aust-Agder.

Buskerud 
 Liane i Kongsberg – matrikkelgard i Kongsberg kommune i Buskerud.

Rogaland 
 Liane i Klepp – matrikkelgard i Klepp kommune i Rogaland.

Sogn og Fjordane 
 Liane i Hyllestad – matrikkelgard i Hyllestad kommune i Sogn og Fjordane.

Telemark 
 Liane i Fyresdal – matrikkelgard i Fyresdal kommune i Telemark.
 Liane i Skien – matrikkelgard i Skien kommune i Telemark.
 Loane – matrikkelgard i Tokke kommune i Telemark.

Vest-Agder 
 Lian i Vennesla – matrikkelgard i Vennesla kommune i Vest-Agder.
 Liane i Kristiansand  – matrikkelgard i Kristiansand i Vest-Agder.

Østfold 
 Liane i Fredrikstad – matrikkelgard i Fredrikstad kommune i Østfold.

Sjå òg 
 Lia
 Lian
 Lianar, ein plantetype
 Liene
 Lien
 Lid
Namnet Ask

Ask er eit mannsnamn, frå norrønt askr, treslaget ask. I norrøn gudelære var Ask og Embla dei første menneska på jorda.  Ask er oftare brukt som etternamn.  Spesielt folk frå ein av dei mange gardane med namnet Ask, har tatt gardsnamnet som slektsnamn.

Bruken av namnet i Noreg
Namnet kom i bruk i Noreg like før førre hundreårsskifte, registrert i Bergen 1897.  
Tidlegare på 1800-talet vart namnet ved eit par høve brukt som mellomnamn, men dette mellomnamnet kan også ha opphav i etternamnet Ask. Namnet var sidan i sporadisk bruk, mest omkring midten av 1960-åra, men frå midten av 1980-åra har populariteten auka monaleg. 

 I folketeljinga frå 1900 var det 1 person  som hadde  Ask  som første fornamn
 I 2010 har  648 menn Ask   som første fornamn.

Samtidig, i 2010, har  1262 personar Ask som etternamn.

Kjende namneberarar

Litterære figurar
Ask, nemnd i  Yggdrasil 
 Ask Burlefot, ein figur i romanen Sangen om den røde rubin av Agnar Mykle

Sjå òg

  Folketeljingar i Digitalarkivet

Kjelder
 Olav Veka: Namneboka, Det Norske Samlaget 1991 ISBN 2-521-3604-4

mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Norske slektsnamn
Horne i Hyllestad

Horne er ein matrikkelgard i Hyllestad kommune i Sogn og Fjordane fylke. 
Garden har matrikkelnummer 17.

Geografi 
Horne ligg opp mot grensa til Fjaler kommune og grensar i sør til Ramsgrø og Hydalen, og i vest til Liane.
Fylkesveg 607 går over garden.

Historie 
Fyrst på 1600-talet var det eitt bruk på Horne, seinare i hundreåret vart det skilt ut eitt til, og på 1800-talet vart tre husmannsplassar skilde ut som eigne bruk.
Det har vore drive tjørebrenning og sagbruk på Horne, og garden har hatt sagbruk og det har vore produsert fisketunner.

Namnet 
Gardsnamnet skal kome av at Loneelva gjer ein sving der, og har med 'hjørne' å gjere. 

I kjeldene er namnet skrive «Horne» (1603), «Hornn» (1608), «Horn» (1667) og «Horne» (1723).

Bruk nr. 2 heiter Kvia (tidlegare skrive Kvien og Hornekvien), bruk nr. 4 heiter Hornslia (tidlegare skrive Lien, og Hornelien), og bruk nr. 5 heiter Hornsdalen (tidlegare skrive Dalen og Hornedalen).

Horne er brukt som gardsnamn fleire andre stader i landet. 

Statens kartverk godkjende skrivemåten «Horne» i 1986.

Gardsnamnet vert også brukt som slektsnamn.

Sjå òg 
 Matrikkelgardar i Hyllestad kommune

Kjelder

Vidare lesnad

Bakgrunnsstoff 
 «Horne» i Gardsleksikonet på nettstaden til Sogn og Fjordane Fylkesarkiv
 «Horne» i matrikkelutkastet av 1950
 «Horne» i gardsmatrikkelen for 1886

Gardar i Hyllestad
Vidkun

Vidkun eller Vidkunn er eit mannsnamn, frå norrønt Vidkunnr, 'vidgjeten'.

Bruken av namnet i Noreg 
Namnet kom i bruk i Noreg like før førre hundreårsskifte, registrert brukt som mellomnamn i Oslo i 1868, som første fornamn i Borge i Lofoten i 1876 

Namnet har aldri fått stor utbreiing, ei medverkande årsak er truleg den illgjetne namneberaren Vidkun Quisling. 

 I folketeljinga frå 1900 var det 4 person som hadde Vidkun(n) som fornamn
 I folketeljinga frå 1910 var det 15 personar som hadde Vidkun(n) som fornamn

 I 2010 har 14 menn Vidkun og 4 Vidkunn som første fornamn.

Kjende namneberarar 
 Vidkun Erlingsson, norsk riddar i mellomalderen
 Vidkun Quisling (1887-1945) landssvikar
 Vidkunn Hveding (1921-2001), direktør for NVE

Sjå òg

Kjelder 
 Olav Veka: Namneboka, Det Norske Samlaget 1991 ISBN 2-521-3604-4

mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Essay

Eit essay er ei tekst som utfordrar kjende førestillingar eller aktuelle saker. Orda essay kjem frå det franske «essai» (forsøk) eller «essay» (freiste). Sjangeren fekk namnet sitt frå Least Essais, ei bok som den franske forfattaren Michel de Montaigne gav ut i 1580. Essay-sjangeren i fransk og norsk tradisjon skil seg frå det engelske essayet (som liknar meir på ein norsk skuleartikkel). Det norske essayet prøver ut ein original tanke eller ein spesiell synsvinkel på ei sak, men handsamar temaet sakleg. I motsetnad til artikkelen treng likevel ikkje essayet å sjå saka frå så mange sider, men ein kan velje å forsvare ein subjektiv meining einsidig. Som regel er norske essay underhaldande og utfordrande i stilen, sjølv om setningane er fullstendige. Medan kåseriet gjerne er munnleg i forma og ironiserande i innhaldet, er essayet skriftleg i forma og meir direkte filosoferande i innhaldet. Difor har det norske essayet meir til felles med kronikkane til avisene, enn dei humoristiske radiokåseria.

Litteratur
Ringerikes Museum

Ringerikes Museum er distriktsmuseum for Ringerike, som omfattar noverande Ringerike kommune og Hole kommune i Buskerud fylke. Museet ligg på Norderhov gamle prestegard i tidlegare Norderhov kommune, like sør for Hønefoss og tvers over den gamle hovudvegen som gjekk forbi Norderhov kyrkje.

Museet held til i den gamle prestegarden på staden, og er mellom anna kjent for Moeminnet, minnesamlinga etter diktarpresten Jørgen Moe, Svenskestua, der Anna Colbjørnsdatter i følgje segna lurte svenskane under slaget på Norderhov i 1716, og Ikonsamlinga, som er ein av dei mest betydningsfulle i Noreg utanfor Nasjonalgalleriet og rommer ikonar attende til 1400-talet. Ikona, som er av russiske og søraust-europeisk opphav, vart i si tid donert museet av kunstnaren Hans Ødegaard (1876–1943) frå Sokna.

Saman med museet finn ein òg Buskerud fylkesfotoarkiv og Hjemmestyrkemuseet som syner Milorgs verksemd i distriktet under andre verdskrig. Fylkesfotoarkivet har sine kontor i 2. etasje, der ein òg finn utstillinga til Hjemmestyrkemuseet.

Stiftinga Ringerikes Museum eig bygningane og samlingane, medan Stiftinga Hringariki står for drifta av museet.

Bakgrunnsstoff 
 Ringerikes Museum

Museum i Viken
Kultur i Ringerike
Byggverk i Ringerike
Historie i Ringerike
Norderhov
Ole Olsson Øveland

Ole Olsson Øveland () var ein lærar, gardbrukar og stortingsmann frå Finsland i Vest-Agder.

Han var som til ein gardbrukar på Espeland i Finsland. Etter litt undervisning frå biskop Peder Hansen vart han skulehaldar i Bjelland og frå 1801 gardbrukar på Øveland i Finsland. 

Øveland representerte Lister og Mandals amt på Stortinget 1821-27 og 1833-37. I 1821 var han medlem av fem komitear, mellom dei om utskiftingslova og om hogst i allmenningar. År 1824 var han medlem av komiteane om fiskeria og om veglova, 1827 atter om fiskeria. Grunna sjukdom møtte han ikkje på omframstortinget 1828. På Stortinget 1833 og 1836 var han medlem av Lagtinget og justiskomiteen, 1836-37 av Lagtinget. Øveland var medlem av riksretten 1836-37.

Han døydde på garden sin i Finsland i 1840.

Kjelde 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1821-1823
Stortingsrepresentantar 1824-1826
Stortingsrepresentantar 1827-1829
Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar for Vest-Agder
Norske gardbrukarar
Norske lærarar
Folk frå Songdalen
Ole Olsson Fidje

Ole Olsson Fidje () var ein norsk lærar, gardbrukar og stortingsmann frå Finsland i Vest-Agder.

Far hans var gardbrukar i Finsland. I yngre år var Ole skulehaldar. Han kjøpte så eit bruk på garden Fidje i Greipstad sokn i Søgne, og dreiv dette til han døydde. Fidje var 3. representant for Lister og Mandals amt på Stortinget i 1833. Der var han medlem av komiteen for gasjer, pensjonar, budsjett- og skattestell. Både i 1827 og 1836 var han 3. varamann til Stortinget. Perioden 1837-41 var han medlem av heradsstyret i Søgne.

Fidje døydde på garden sin i 1860.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar for Vest-Agder
Norske gardbrukarar
Norske lærarar
Folk frå Songdalen
Anna Colbjørnsdatter

Anna Colbjørnsdatter Arneberg () er uløyseleg knytt til slaget på Norderhov, ei krigshandling som skjedde under den store nordiske krigen ved Norderhov kyrkje, mellom norsk–danske dragonar og svenske karolinarar, natta til 29. mars i 1716. Anna får i ettertid æra for å ha lurt svenskane, som lei eit sviande nederlag ovanfor den langt mindre mannsterke norsk–danske styrken. Av den grunn er ho Noregs kan hende største nasjonalheltinne, men det er stor uvisse knytt til hennar rolle i slaget på Norderhov. I ein artikkel i Dagbladet i 1996 peiker Christopher Hals Gylseth på at Anna Colbjørnsdatter er ein av særs få kvinnelege helteskikkelsar i norsk historie. 

Det blir sagt at Anna alt i ung alder vart førebudd på eit liv som prestefrue. Ho kom frå ein storgard i Sørum på Romerike, der den mannlege delen av slekta hadde lange tradisjonar som medlem i presteskap og øvrigheit. Det var derfor kan hende ikkje så merkeleg at ho alt som femtenåring i 1682 vart gift med magister Jonas Ramus (1649–1718), som på 1680-talet var personellkapellan under Anna sin far, sokneprest Colbjørn Torstenssøn (–1720), i gamle Sørum kyrkje.

I 1690 vart ektemannen utnemnd til sokneprest i Norderhov kyrkje. Familien flytta til Norderhov på Ringerike, der dei busette seg på Norderhov prestegard. Dei hadde då borna Ole (1683–1714), Daniel (1684–1727), Johanna (1685–1717), Christian (1686–1714) og Anna Sophie (1687–1722), som alle var fødde på Sørum og alle døydde før mora. Sonen Daniel nådde likevel å bli prest sjølv, og han overtok som sokneprest til Norderhov då faren døydde i 1718. I 1727 døydde Daniel ugift, slik at Anna òg arva han. Dottera Anna Sophie blei gift og fekk eit barn, Anna Larsdatter (1717–1791), som sidan arva det heile etter mormora si Anna Colbjørnsdatter.

Kjelder

 Heftet Ringerike, årgangane 1924, 1927, 1946, 1958, 1966, 1971, 1988, 2000, 2003.

Kvinner på 1700-talet
Kvinner i norsk historie
Folk frå Sørum
Johan Knudzen Nødbæk

Johan Frederik Knudzen Nødbæk () var ein norsk gardbrukar, trelasthandlar, ordførar og stortingsmann frå Holum i Vest-Agder.

Nødbæk var son til ein gardbrukar i Holme. I 1808 vart han kommandert i krigsteneste i Kristiansand, og var med til krigen var over. Han tok over farsgarden i 1814, attåt dreiv han med trelasthandel. Han var 1837-53 medlem av heradsstyret i Holme, i nokre år var han ordførar. Medlem av forlikskommisjonen.

Nødbæk representerte Lister og Mandals amt på Stortinget i 1842 og 1845. Han var medlem av Lagtinget og konstistusjonskomiteen, i 1845 også av lovkomiteen. Han vart utskoten or riksretten 1845.

Han døydde på garden sin i 1871.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1842-1844
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar for Vest-Agder
Ordførarar i Holum
Norske gardbrukarar
Folk frå Mandal
Peter Holmesland

Peter Karl Holmesland () var ein jurist, embetsmann og stortingsmann frå Holum i Vest-Agder. Simon Holmesland var far hans.

Holmesland var student i 1884 og cand. jur. i 1889. 1890-91 var han eidsvoren fulllmektig hos sorenskrivaren i Nordre Jarlsberg. Frå 1892 var han tilsett i Finansdepartementet, 1899 var han konstituert fut i Larvik. Holmesland var sorenskrivar i Gjerpen frå 1909. 1902-04 var han medlem av bystyret i Larvik.

Holmesland representerte Porsgrunn for Venstre på Stortinget 1913-15. Han var medlem av Lagtinget og fullmaktskomiteen. Nestformann i justiskomite nr 2.

Han døydde i 1933 og vart gravlagd i Barbu.

Han var far til forfattaren Sigrid Boo.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1913-1915
Norske sorenskrivarar
Norske futar
Folk frå Mandal
Michael Aamodt

Michael Sevald Præstrud Aamodt () var ein norsk gardbrukar, veginspektør og stortingsmann frå Liknes i Vest-Agder.

Aamodt var son av ein gardbrukar og gullsmed. Han tok over farsgarden i si tid, og var elles veginspektør og vaksinatør i ein del år. Elles var han ein flink kvakksalvar, og laga til dømes augevatn, gurglevatn for halsplager, plaster og salvar for sår og byllar. Under sitt opphald som stortingsmann i Christiania vekte han oppsikt ved å praktisere som tannlege.

Han var i 1824 1. representant frå Lister og Mandals amt, medlem av komiteen for handel og næringsfridom.

Aamodt døydde på farsgarden i Liknes i 1859.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1824-1826
Stortingsrepresentantar for Vest-Agder
Norske gardbrukarar
Folk frå Kvinesdal
Gabriel Michelsen Bordvig

Gabriel Michelsen Bordvig () var ein norsk gardbrukar, skipperborgar og stortingsmann frå Austad i Vest-Agder.

Han var son til ein gardbrukar i Bordvig, tok over farsgarden i 1816. I tillegg var han skipper og skipperborgar, dreiv med frakt av stykkgods frå Christiania til byane langs kysten, heilt til Bergen.

Bordvig representerte Lister og Mandals amt på Stortinget 1836-39 og 1845-48. Han var medlem av næringskomiteen i 1836 og på omframstortinget 1836-37, i 1839 av tollkomiteen og komiteen om navigasjonslova. 1845 og 1848 var han medlem av budsjettkomiteen.
 
Han døydde på slektsgarden i Austad i 1881.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar 1848-1850
Stortingsrepresentantar for Vest-Agder 
Norske gardbrukarar
Folk frå Lyngdal