alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mens du sov

Mens du sov (engelsk originaltittel While You Were Sleeping) er ein amerikansk romantisk komediefilm frå 1995. Filmen vart regissert av John Turtletaub med Sandra Bullock og Bill Pullman i hovudrollene. Daniel G. Sullivan og Frederic Lebow skreiv manuset medan filmmusikken var skriven av Randy Edelman.

Rollene vert spelte av mellom andre Sandra Bullock, Bill Pullman, Peter Gallagher, Peter Boyle, Jack Warden, Glynis Johns, Micole Mercurio, Jason Bernard, Michael Rispoli, Monica Keena og Ally Walker.

Handling 

Sandra Bullock spelar Lucy, ein grå og einsam arbeidar ved undergrunnen i Chicago. Ho har eit godt auge til pendlaren Peter Callaghan (Peter Gallagher), og reddar han frå jarnbanesporet etter at han er blitt dytta medvitslaus der av ein ranar på første juledag. Lucy følgjer med til sjukehuset der ein sjukepleiar høyrer henne seia at «eg skulle gifta meg med han». Sjukepleieren trur dei to er trulova, og fortel dette til Peter sin familie. I kaoset som oppstår får ikkje Lucy seg til å forklara sanninga. Seinare tilstår ho kva som har skjedd til Peter, som framleis er i koma. Ho blir overhøyrd av Saul (Jack Warden), gudfaren til Peter, som konfronterer henne, men går med på å halda på løyndommen.

I mellomtida har Lucy blitt kjend med Jack (Bill Pullman), bror til Peter, og dei er blitt forelska. Då Peter vaknar etter nyttår kjenner han ikkje att Lucy, og alle trur han har mista minnet. Saul føreslår at han skal be Lucy om å gifta seg med han oppatt. Ho seier ja, sjølv om ho eigentleg elskar Jack. Då Jack vitjar henne dagen før bryllaupet ber Lucy han om ein grunn til at ho ikkje skal gifta seg med Peter, men han gjev henne ingen.

På sjølv bryllaupsdagen stoppar Lucy seremonien og fortel sanninga til heile familien. Så kjem også den eigentlege trulova til Peter,  Ashley Bartlett Bacon (Ally Walker), for å stoppa bryllaupet. Lucy trekk seg ut medan familien kranglar.

Ei tid seinare kjem Jack til Lucy medan ho er på jobb. Han legg ein trulovingsring i billettluka hennar og frir til henne medan heile familien ser på. Filmen sluttar med at dei kysser kvarandre etter å ha blitt gift og tek undergrunnsbanen for å dra på bryllaupsreise. Lucy fortel over avsluttinga at då Peter spurde henne kva tid ho blei forelska i Jack, svarte ho at det var «mens du sov».

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «While You Were Sleeping (film)» frå ,  den 27. desember 2013.  
Janet Maslin, FILM REVIEW: «The Blossoming of a Wallflower», NYtimes.com (April 21, 1995)
 
Romantiske komediar
Filmar frå 1995
Filmar frå USA
Julefilmar
Den brysomme mannen

Den brysomme mannen er ein norsk spelefilm som hadde kinopremiere 19. mai 2006.

Han vart vist under Kritikarveka under Filmfestivalen i Cannes i 2006. Der vart filmen tildelt Prix Acid. Filmen vann to Amanda-prisar i 2006; for beste regi og for beste filmmanus. Filmen vart same år nominert til Nordisk Råds Filmpris.

Hovudrolla i filmen vert spela av Trond Fausa Aurvåg og han fekk Amandaprisen 2006 for beste mannlege hovudrolle i denne filmen.

Filmen er basert på høyrespelet med same tittel, skrive av manusforfattar Per Schreiner. Han fekk Amandaprisen 2006 for filmmanuset.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 
 Avansert og unorsk komedie – Omtale i Aftenposten
 Omtale i Filmpolitiet på NRK P3
 The bothersome man – Omtale i Variety
 Nordisk Råds Filmpris 

Norske filmar
Filmar frå 2006
Kigali

Kigali er hovudstaden i Rwanda.

Byar i Rwanda
Hovudstader i Afrika
Lenesfjorden

Lenesfjorden eller Lenefjorden, stundom skrive Lehnesfjorden, er ein fjord langs grensa mellom kommunane Lindesnes og Lyngdal  i Agder. Fjorden har innløp frå Grønsfjorden ved Jåsund. Lenesfjorden er ein del av same fjordsystemet som Grønsfjorden og til saman har dei ei lengd på om lag 20 km. Frå Jåsund strekkjer Lenesfjorden seg både sørover til Spangereid og nordover til Lene, som han er kalla opp etter. Frå Spangereid til Lene er Lenesfjorden 10,5 kilometer lang. 

På det djupaste, om lag midt mellom Jåsund og Fleseland, er Lenesfjorden 179 meter djup. I motsetnad til den urolege Grønsfjorden som fører ut til havet, er Lenesfjorden nesten innelukka. Dette kan ha gjeve opphav til det det gamle fjordnamnet Lene, av *Lini, ei svak form av linr - 'jamn, mild'.

Sommaren 2007 vart Spangereidkanalen mellom Lenesfjorden og Båly ved Spangereid opna. Kanalen gjere det lettare å ta seg frå aust til vest med båt, då ein kan sleppe å runde det vêrharde området rundt Lindesnes fyr.

Bakgrunnsstoff 
 Spørsmål og svar frå Statens kartverk om stadnamnet

Fjordar i Lindesnes
Fjordar i Lyngdal
Shine On

Shine On er ein plateboks av Pink Floyd gjeve ut i 1992, som inneheld sju av platene deira i tillegg til ei bonusplate. Boksen kom i samband med 25-årsjubileumet til bandet. Alle platene var digitalt nymastra. 

Dei åtte platene i boksen er: 
 A Saucerful of Secrets
 Meddle
 The Dark Side of the Moon
 Wish You Were Here
 Animals
 The Wall (dobbeltalbum)
 A Momentary Lapse of Reason
 The Early Singles (bonusplate, som ikkje er tilgjengleg andre stader)

Inkludert i boksen var òg ei bok om historia til Pink Floyd frå oppstarten av bandet til slutten av 80-talet. 

Nick Mason føreslo først at boksen burde heite «The Big Bong Theory», men forslaget vart nedstemd. Ein bong er eit redskap som brukast for å innta urter og rusmidler som for eksempel marijuana.

Medverkande 
 Roger Waters - Bass, vokal, lydeffektar, tekstar, produsent og tuba. 
 David Gilmour - Gitar, slidegitar, kazoo, lydeffektar, bass, lap steelgitar, vokal, tekstar, produsent. 
 Richard Wright - Tangentar, orgel, piano, synthesizer, trombone, klavinett, lydeffektar, tekstar, produsent og vokal
 Nick Mason - Trommer, perkusjon, lydeffektar og produsent
 Syd Barrett - Gitar, tekst og vokal.

med 
 Norman Smith - Produsent, trommer og korist
 Åtte medlemmar frå Frelsesarmeen - Ray Bowes (kornett), Terry Camsey (kornett), Mac Carter (trombone), Les Condon (Eb bass), Maurice Cooper (Eufonium), Ian Hankey (trombone), George Whittingham (Bb bass), og ein til på «Jugband Blues». 
 Clare Torry - Vokal på «The Great Gig In The Sky».
 Dick Parry - Saksofon på «Money», «Us and Them» og «Shine On You Crazy Diamond».
 Roy Harper - Vokal på «Have A Cigar».
 Lesley Duncan, Doris Troy, Barry St. John, Liza Strike , Carlena Williams og Vanetta Fields - Koristar
 Islington Green School kor på «Another Brick In The Wall (Part 2)»
 Jeff Porcaro - trommer på «Mother».
 Lee Ritenour - Akustisk gitar på «Comfortably Numb».
 Jon Carin - Tangentar på A Momentary Lapse of Reason.
 Scott Page - Tenor saksofon på «The Dogs of War».
 Tony Levin - Bass på A Momentary Lapse of Reason.
 Storm Thorgerson - Albumdesign
 Aubrey Powell - Albumdesign
 James Guthrie - Medprodusent, perkusjon på «The Happiest Days of Our Lives» og «In The Flesh»
 Alan Parsons - Lydteknikar
 Bob Ezrin - Medprodusent på The Wall, orkesterarrangement, tangentar
 Gerald Scarfe - Albumdesign av The Wall
 Michael Kamen - Orkesterarrangement på The Wall
 Patrick Leonard - Tekstar og synthesizer
 Joe Boyd - Produsent av «Arnold Layne» og «Candy and a Currant Bun».
 Steve O’Rourke - Manager.

Pink Floyd-album
Plateboksar
Plateomslag av Storm Thorgerson
Samlealbum av Pink Floyd
Samlealbum frå 1992
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Columbia Records-album
EMI Records-album
Spangereidkanalen

Spangereidkanalen er ein kanal som går tvers gjennom Spangereid frå Båly til Lenefjorden på halvøya Lindesnes. Bygginga av kanalen vart vedteke i 2005, etter over 20 år med planlegging frå kommunen, og han er bygd med pengar frå det private næringslivet i regionen, frå kommunen og frå staten. Kanalen vart offisielt opna av dronning Sonja den 5. juli 2007. 

Føremålet med kanalen var å gje båttrafikken høve til å passere Lindesnes utan å måtte gå utanom på havet. Eigenleg gjekk bygginga av Spangereidkanalen ut på å gjenåpna ein tidlegare kanal, for i 2001 påviste fylkesarkeologen i Vest-Agder restar av ein kanal som var 2 meter djup, og med sidene haldne på plass av treverk. Denne kanalen er datert til 700-talet, og er eineståande i sitt slag i Noreg. Truleg har vikingskip kunna passere gjennom kanalen. Sjølv om den vanlegaste måten å få skip med seg over land frå vatn til vatn i dei tidene var å dra dei over på ein spesiell veg som det var lagt stokkar på, har fleire smale eid gjort det høveleg å grave ein kanal her i gamal tid. Ein liknande gamal kanal finst på Samsø i Danmark.

Biletgalleri

Bakgrunnsstoff 
 Spangereidkanalens venner 
 Region Mandal om Spangereidkanalen

Kanalar i Noreg
Arkeologiske funn i Noreg
Samferdsle i Lindesnes
Byggverk i Lindesnes
Spangereid

Spangereid er ein tidlegare sjølvstendig kommune i Vest-Agder. 

Frå 1837 var Spangereid ein del av Audnedal (Undal) formannskapsdistrikt saman med Konsmo, Valle og Vigmostad. Spangereid ligg på Riksveg 460 mellom Vigeland og Lindesnes fyr.

I 1844 blei Audnedal delt i to: Sør- og Nord-Audnedal. Spangereid og Valle utgjorde saman Sør-Audnedal kommune. Denne kommunen vart delt igjen i 1897. Valle overtok namnet Sør-Audnedal. Spangereid var sjølvstendig kommune fram til 1964. Frå 1. januar 1965 gjekk størstedelen av Spangereid saman med Sør-Audnedal og Vigmostad til ein ny kommune som fekk namnet Lindesnes kommune. Den vestre delen av kommunen (vest for Lenefjorden) vart ein del av Lyngdal kommune.

Spangereid er eit sokn i Mandal prosti i Agder og Telemark bispedøme. Spangereid har ein av Noregs eldste kyrkjer ; Spangereid kyrkje.

Spangereid har ein av tre barneskular i Lindesnes kommune, Spangereid skole.

Historie 
Spangereid har vore busett i dei aller eldste tider og staden har vore eit solid maktsentrum. Bygda er overstrødd av fortidsminne frå jernalderen, blant desse er ein militærforlegning og Spangereid kanal. Kanalen vart gjenoppbygd og opna att i 2007 for å la båttrafikken gå gjennom den gamle kanalen som i vikingtida. Dette for å sleppe å gå rundt Lindesnes fyr. Det finst òg restar av fleire store båtnaust og ei rekkje gravhaugar for kongar og stormenn frå vikingtida.

Ei gamal segn frå bygda, gjenfortald av presten og historikaren Peder Claussøn Friis i sin Norges Beskrivelse, utgjeve i 1632, fortel at like innanfor Lindesnes kappskaut kong Olav Trygvasson og unge Einar Tambarskjelve med boge. Det må ha vore ein gong mellom år 995 og 1000 e.Kr., truleg rett før den fatale ferda som enda i slaget ved Svolder. Kongen tok med seg sine menn på kappskyting og valde den naturlege standplassen for konkurransen på toppen av Klovnehaugen, ein stor gravhaug aust for sjølve Spangereid sentrum, Høllen, og skaut over det opne landskapet sørvestover mot Ravnefjellet. 

Einar Tambarskjelve med sin store boge skaut ein halv fjerdings veg, eit gamalt avstandsmål som svarer til cirka 1400 meter. Segna fortalde òg om kor pilane til Einar Tambarskjelve og Olav Tryggvason slo ned. Begge vart merkte med høge bautasteinar, og dei står der framleis.

Sjå òg 
 Spangereid kanal

Bakgrunnsstoff 
 Spangereid.no
 Heltenes kappskyting 

Busetnader i Lindesnes
Tettstader i Agder
Tidlegare kommunar i Vest-Agder
Norske kommunar skipa i 1897
Historie i Lindesnes
Klavikord

Eit klavikord er eit tangentinstrument som kling ved at metallstiftar oppå enden av tastane blir pressa mot strengene.

Opphav 
Namnet klavikord kjem frå det latinske omgrepet clavis som tyder 'tast' og det greske ordet for streng, som er chorde. Instrumentet har eksistert i alle fall så tidleg som frå først på 1400-talet, og det var i normal bruk til inn på 1800-talet. Fram til midten av 1600-talet vart det bruka i heile Europa, gjennom 1700-talet var det vanlegast i Tyskland, og det fekk ei oppblomstring og stor utbreiing i Sverige i den siste 100-års perioden til det gjekk heilt or bruk. I Noreg var klavikordet utbreidd i byane og på større gardar. Det finst eit 20–30 tals instrument bevart frå perioden, mellom anna på Ringve Museum i Trondheim.

Klavikordet er hovudsakleg eit heimeinstrument, og på grunn av det låge lydnivået er det eit instrument som typisk har vorte bruka i mindre rom. Den spesielle spelemåten vart rekna som det beste utgangspunktet for å nærme seg dei andre tangentinstrumenta. Særleg organistar bruka ofte klavikordet som øvingsinstrument, og for denne bruken vart det òg bygd tomanuals klavikord. I realiteten var dette to separate klavikord der det eine kunne skyvast inn og ut som ei skuffe i det andre. Nokre klavikord hadde pedalsett i tillegg.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Klavikord» frå ,  den 24. desember 2006.

Bakgrunnsstoff 
 Bilde av klavikord: http://www.clavichord.info/

Tangentinstrument
Klaver
Lagasild

Lagasild eller lågåsild (Coregonus albula) er ein fisk i laksefamilien. Ho er den norske ferskvassfiskearten som er best tilpassa eit pelagisk levesett, og liknar så mykje på sild at det kan vera vanskeleg å sjå nokon skilnad. Lagasilda har likevel feittfinne mellom rygg- og halefinnen, noko silda manglar.

Arten er utbreidd i nordvestlege delar av Europa til Uralfjella. Som regel finst han berre i ferskvatn, men finst i brakkvatn i Bottenvika. I Noreg finst han på Austlandet frå Mjøsa og sørover, i tillegg til spreidde bestandar langs kysten og i Pasvikelva. Ikkje alle bestandane er naturlege.

Namnet heng i samband med elva Lågen.

Kjenneteikn 
Lagasilda er ei slank fisk med mørk rygg, blanke sider og kvit buk. Som så mange andre pelagiske plankton-etarar er ho underbitt med tett gjellegitter. Halefinnen er djupt kløfta og skjela er relativt store.

Vanlegvis er lagesilda 20-25 cm lang med ei vekt på om lag 100 g. Individ på opp til 45 cm og 1 kg er likevel kjend.

Levesett 
Lagasild er ein utprega stimfisk som lever pelagisk i innsjøar. Dei lever hovudsakleg av krepsdyrplankton som hoppekreps og vasslopper gjennom heile livet, sjølv om dei òg kan ta ein del klekkande insekt.

Gytetida er om hausten, somme stader òg om våren. Dei går som regel eit lite stykke opp i ei elv før dei gyter dei små rogna sine på fast botn. Ein hofisk på 25 cm har om lag 7000-8000 egg. Ein reknar med at kvar hann gyter med fleire hoer; dei oppheldt seg iallefall på gyteplassen over lengre tid.

Yngelen blir klekt om våren og er litt over ein centimeter lang. Alle individa i bestanden veks om lag like fort, og vert kjønnsmogne samstundes. Kjønnsmogen fisk veks ikkje meir. Kor gamal og kor stor den vaksne fisken er varierer frå bestand til bestand.

Fiske 
Det mest omfattande fisket i innlandet i Noreg skjer i Mjøsa om hausten, når lagasilda går opp i Lågen for å gyta. Under dette fisket, som har gått føre seg i hundrevis av år (første omtale av det er frå år 1350), vert det brukt not, garn, mælkrakk og hov. Fisket vart drive i stort omfang fram til tidleg i 1970-åra. Etter dette er det kommersielle fisket mesta vorte borte.

I Sverige vert lagasild (på svensk: siklöja) fiska mest for rogna sin del. Ho vert brukt til å laga ein eksklusiv kaviar, löjrom (direkte omsatt «lagasild-rogn». På grunn av dei ganske små mengdene rogn ein finn i kvar fisk, er prisen høg.

Kjelder 
 Sandlund, Odd Terje: «Lagesild» i Norges dyr - Fiskene 1
 Sandlund, Odd Terje & Næsje, Tor F.: «Komplekse, laksefisk-dominerte fiskesamfunn på Østlandet» i Borgstrøm, Reidar & Hansen, Lars Petter (red): Fisk i ferskvann Landbruksforlaget 2000
 FishBase

Denne artikkelen bygger på «Lagesild» frå ,  den 24. desember 2006.  

Laksefiskar
Mjøsa
Ferskvassfisk
Fyrstehuset Oldenburg

Fyrstehuset Oldenburg (I Danmark ofte kalla: Det oldenborgske kongehuset) er ei adelsslekt som stammar frå Oldenburg (dansk: Oldenborg) i noverande Tyskland. Slekta kom med kong Christian I i 1448 på den danske trona. Sidan har alle danske regentar høyrt til denne fyrsteslekta, med sidegreiner. Den Glücksborgske slekta (eller Lyksborgske slekta), som kom på trona med Christian IX i 1863, er ei sidegrein av den oldenborgske slekta.

Kjelder 
 «Oldenborgernes stamtræ» på nettsida til det danske kongehuset.
 «Glückborgernes stamtræ» på nettsida til det danske kongehuset.

Europeiske adelsfamiliar
James Brown

James Joseph Brown jr. () var ein amerikansk artist som er rekna som ein av dei mest som har hatt mest å seie innan musikken på nittenhundretalet.  Brown var kjend som både songar, låtskrivar, bandleiar og musikkprodusent, og han var ein markant figur i utviklinga av gospel- og blues til soul og funk. Spora etter han finst og i  rock, jazz, reggae, disco, dance, elektronisk musikk og hip-hop.

Brown byrja den musikalske karrieren sin i 1953,  og vart verdsberømt mot slutten av 1950-talet og byrjinga av 1960-talet på grunn av konsertarne sine og ei rekkje slagerar. Trass i ei rekkje personlege problem og tilbakeslag, heldt han fram med å produsere slagerar kvart tiår til og med 1980-talet. Brown var òg aktiv innan den amerikanske politikken på 1960- og 1970-talet, særskilt til støtte for for afroamerikanarar og fattige, og for Richard Nixon.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske funkmusikarar
USA-amerikanske soulmusikarar
Gospelartistar
Folk frå Sør-Carolina
Folk frå Georgia
Afroamerikanarar
USA-amerikanske bluesartistar
James Brown
Discoartistar
Døde av lungebetennelse
The Thin Ice

«The Thin Ice» er ein song av det britiske rockebandet Pink Floyd frå albumet deira The Wall frå 1979.

Komposisjon 
Dei første sekunda av songen kan ein høyre eit lite barn som gret (som òg avslutta songen «In the Flesh?» som kjem før «The Thin Ice»). Songen startar så med første vers, som har ein lett og dempa tone, sunge av David Gilmour. Etter at Gilmour sitt vers er ferdig, tar Roger Waters over og tonen i songen vert meir «kynisk» i samband med teksten. Resten av songen, som er ein gitarsolo, vert så meir høglydt.

Innhald 
Som dei andre songane på The Wall fortel «The Thin Ice» ein del av historia til hovudpersonen Pink. Songen fortel om dei første åra av Pink sitt liv, før han vert gamal nok til å forstå kva som har skjedd med faren. Den «tynne isen» representerer den uskuldige, men skjøre perioden i livet før ein verkeleg kan forstå verda rundt seg. 

Tredje og fjerde linja i tredje verset, 

«Dragging behind you the silent reproach,
of a million tear-stained eyes»

fungerer som ein metafor for den psykologiske og/eller andelege effekten krig har på barn etter foreldre som har lidd eller omkomme som følgje av krig.

Filmutgåva 
Filmen viser tusenvis av menn i krig, anten skada eller daude, før ein så går til Pink i eit symjebasseng fullt av blod, der han lid på grunn av faren sin død.

Medverkande 
 David Gilmour - vokal, gitar og synthesizer.

Medverkande 
David Gilmour – vokal (første vers), gitar, Prophet-5 synthesiser
Nick Mason – trommer
Roger Waters – vokal (andre vers), bassgitar
Richard Wright – piano, Hammondorgel

Personnel per Fitch and Mahon.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Pink Floyd-songar
Songar frå 1979
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Botn

Ein botn er ein breerodert dal som ser ut som eit amfiteater. Botnane blir erodert av botnbrear og er vanlege landformer i Noreg. Botnane kan bli danna på stader det ellers ikkje er brear på grunn av lokale klimaforhold. Typiske botnar på den nordlege halvkula ligg i eit skuggeparti på ei nordvest-vendt fjellside og i le for den vanlege vindretninga, noko som gjer at snø samlar seg opp.

Viss breen trekkjer seg bakover eller forsvinn kan endemorena nedst i botnen demme opp ein liten innsjø.

Fjell- og brelandformer
Glasiologi

es:Glaciar#Clasificación
The Happiest Days of Our Lives

The Happiest Days of Our Lives er ein song av bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet The Wall i 1979.

Komposisjon 
Songen er forholdsvis bråkete, og byrjar med lyden av eit helikopter som nærmar seg etterfølgd av ein lærar som roper. Lydeffektane vert brått avbrote av første vers. Gjennom heile songen er bassgitaren det leiande instrumentet, og under overgangen til «Another Brick in the Wall Part II» er det intense trommer og koring. 

Songen endar brått, og det er fordi den går direkte over i «Another Brick in the Wall, Part II» utan pause, noko som får dei to spora til og høyrast ut som ein enkelt song. Derfor spelar mange radiostasjonar desse to songane i lag.

Innhald 
Som så mange andre songar på The Wall fortel The Happiest Days of Our Lives ein del av historia til hovudrolla Pink. Pink vert send på ein kostskule. Denne vert driven av svært strenge og ofte valdelege lærarar, som ønskjer å forme elevane til den «riktige» forma for samfunnet.

Filmversjonen 
Pink og nokre av venene hans prøver å leggje ei kule på ei jernbanelinje (ei av faren hans sine kuler). Pink vert fanga i tunnelen der toger passerer med maskerte ungar på innsida. Så kan ein sjå læraren som roper før han forsvinn. Ein flyttar seg så til skulen hans der ein kan sjå læraren kjefte på han for å ha skrive eit dikt (som er teksten til Money» frå The Dark Side of the Moon). Ein kan så sjå læraren som har middag med kona si der han ser bilete av seg sjølv som slår elevane sine.

Medverkande
Roger Waters – bassgitar, solovokal, korvokal
David Gilmour – gitar
Richard Wright – clavinet, synthesizer (mellomspel)
Nick Mason – tam-tam, skarptromme og basstromme

med:

James Guthrie – hi-hat og cymbal

Personell per Fitch og Mahon.

Fakta 
Då Kate Bush prøvde å få til ein likande helikopterlyd på singelen hennar «Experiment IV», klarte ho ikkje å få til den same overveldande lyden. Så ho spurte Roger Waters om ho kunne få låne hans versjon, og det fekk ho lov til så lenge ho takka han i plateomslaget.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Pink Floyd-songar
Songar frå 1979
Songar skrivne av Roger Waters
Songar om skule
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Mother av Pink Floyd

Mother er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Han vart gjeven ut på albumet deira The Wall i 1979.

Komposisjon 
Songen byggjer seg gradvis opp frå ein roleg intro med akustisk gitar og ei vokalstemme til å inkludere fleire og fleire instrument som harmonium, piano, trommer, elektrisk bass, vokalharmoniar og elektrisk gitar. Songen byrjar med eit tydeleg inn- og utpust før det første verset byrjar rett på, sunge av Roger Waters. David Gilmour syng refrenget, før Waters følg etter med eit nytt vers. Etter enno eit refreng sluttar songen med ei nedbygging og ein ritardando der Waters syng «Mother, did it need to be so high?»

Tekst 
Som andre songar på The Wall fortel «Mother» ein del av historia om hovudrolla Pink. Songen er ein samtale mellom Pink (stemma til Waters) og mora hans (stemma til Gilmour). Vi får vite at mora er særs oververnande, og utan å vite om det gjev ho sonen nye mursteinar til muren hans som følgje av dette. Ho insisterar på at Pink skal halde seg med ho, sjølv etter at han er vaksen, og toler ikkje at Pink etter kvart vert eldre og forelskar seg.

Inspirasjon 
Mykje handlinga i The Wall er henta frå Roger Waters sitt eige liv, særleg delen om at han mista faren sin under eit slag i Anzio i Italia under Andre verdskrig. Men i motsetnad til kva ein kunne tru, hadde Waters eit mykje betre forhold til si eiga mor, enn det Pink har til si.

Filmversjonen 
Sjølv om songen handlar om forholdet mellom Pink og mora hans, omhandlar filmklippet meir om Pink og kona hans. På slutten kan ein sjå kona til Pink i eit kjærleiksforhold med leiaren i ei antikrigsgruppe.

Medverkande
David Gilmour – vokal (refreng), bassgitar, 12-stengs akustisk gitar, elektrisk gitar
Roger Waters – vokal (vers), akustisk gitar
med:

Bob Ezrin – harmonium, Hammondorgel, piano
Jeff Porcaro – trommer

Personell per Fitch og Mahon.

Coverversjon 
Guns N' Roses sin gitarist Slash spelte ofte «Mother» som intro til songen deira «Paradise City» på ein del konsertar.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Songar frå 1979
Pink Floyd-songar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters