alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Eugene av Savoie

Prins Eugene av Savoie () var ein av dei mest suksessrike offiserane i moderne europeisk historie, og steig i gradene til dei høgaste embeta i staten til keisarhoffet i Wien. Han var fødd i Paris av aristokratiske foreldre frå Savoie, og voks opp kring det franske hoffet til kong Ludvig XIV. Basert på den dårlege fysikken og haldninga hans, var prinsen opphavleg førebudd på ein karriere i kyrkja, men 19 år gammal hadde han bestemt seg for ein militærkarriere. Ludvig XIV ville ikkje at han skulle tene i den franske hæren, så Eugene flytta til Austerrike og vart lojal mot Habsburgmonarkiet.

Over seks tiår tente Eugene tre tysk-romerske keisarar: Leopold I, Josef I og Karl VI. Han hamna først i strid mot dei osmanske tyrkarane i omleiringa av Wien i 1683 og den påfølgjande store tyrkiske krigen, før han tente i  niårskrigen, side om side med syskenbarnet hertugen av Savoie. Prinsen vart kjend med den avgjerande sigeren mot osmanarane i slaget ved Zenta i 1697, som gjorde han kjend over heile Europa. Eugene forsterka ryet sitt under den spanske arvefølgjekrigen der partnarskapen hans med hertugen av Marlborough sikra sigrar mot franskmennene i Blenheim (1704), Oudenarde (1708) og Malplaquet (1709). Vidare hadde han suksess i krigen som keisarleg kommandant i Nord-Italia, mellom anna i slaget ved Torino (1706). Nye fiendskapar mot osmanarane i den austerriksk-tyrkiske krigen stryka ryet hans med sigrar i slaga ved Petrovaradin (1716) og det avgjerande møtet ved Beograd (1717).

Seint i 1720-åra sikra påverknaden og det dyktige diplomatiet til Eugene keisaren mektige allierte i dei striden med Bourbon; men då han var fysisk og mentalt dårlegare på sine eldra dagar, hadde Eugene mindre suksess som øvstkommanderande for armeen i den siste krigen hans, den polske arvefølgjekrigen. Likevel vart det ingen som kunne måle seg i Austerrike med Eugene. Sjølv om det finst forskjellige meiningar om Eugene som person, var det ikkje noko tvil om det han oppnådde. Han hjelpte å hindre Habsburgriket frå å verte erobra av Frankrike, han slo tilbake den vestlege åtaket til osmanarane, han frigjorde Sentral-Europa etter 150 år med tyrkisk okkupasjon, og han var ein av dei store kunstvernarane med bygg ein framleis kan sjå i Wien i dag. Eugene sovna stille inn i heimen sin den 21. april 1736, 72 år gammal.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Prince Eugene of Savoy» frå ,  den 15. mai 2011. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Lediard, Thomas (1736). The Life of John, Duke of Marlborough. 3 Volumes. London
 Saint-Simon, Louis de Rouvroy, duc de (1999 [1739–50]). Memoirs: 1691–1709. Volume 1. Prion Books Ltd. ISBN 1-85375-352-1
 Sachsen, Maurice de (2007 [1757]). Reveries on the Art of War. Dover Publications Inc. ISBN 0-486-46150-5

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Paris
Austerrikske feltmarskalkar
Austerrikarar i den spanske arvefølgjekrigen
Guvernørar i Dei habsburgske Nederlanda
Austerriksk historie
Ungarsk historie
Serbisk historie
Prinsar av Savoie-Carignan
Eugene, prins av Savoie
Ordenen av det gylne skinnet
Folk frå den store tyrkiske krigen
Austerrikarar i den polske arvefølgjekrigen
Austerrikarar i niårskrigen
Maria Theresia av Austerrike (1638-1683)

Maria Theresia av Austerrike () var ei spansk kongsdotter og dronning av Frankrike gjennom ekteskapet sitt med Ludvig XIV. Ho var dotter av Filip IV av Spania, og hadde titlane infanta av Spania, infanta av Portugal og erkehertuginne av Austerrike. Gjennom ekteskapet var ho  dronning av Frankrike og Navarra.

Ekteskapet med Ludvig var politisk motivert, som ein del av ein avtale med Spania. Samlivet vart difor ulykkeleg, då kongen var mest oppteki av elskarinnene sine. Blant desse elskarinnene var Madame de Maintenon og Madame de Montespan. Maria Theresia fekk stort sett vere i fred med interessene sine, så lenge ho ikkje klaga på kongen sin utanomekteskaplege eventyr.

Då ho døydde i 1683 i Versailles var det mange som mistenkte at ho ikkje døydde naturleg. Det finst likevel ingen bevis for dette.

Av Maria Theresia sine seks born var det berre eitt som levde til vaksen alder. Sonen Ludvig, le Grand Dauphin, som han vart kalla, døydde likevel i 1711, før han fekk teke over den franske trona.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Maria Theresia av Spania» frå , den 15. mai 2011. 
 

Franske dronningar
Folk frå Madrid
Huset Habsburg
Huset Bourbon i Spania
RS «Jaycees»

RS 98 «Jaycees» var ei redningsskøyte som Redningsselskapet skaffa for å ha som redningsfartøy i Trondheimsfjorden. Fartøyet vart bygt av Oma Baatbyggeri på Stord i 1976. Det vart brukt til lækjarskyssbåt i Bindal kommune. Namnet var då «Exantippe». Båten vart kjøpt av Redningsselskapet i 1981 for 400 000 kroner. Før han vart sett i drift vart han ombygd for 650 000 kroner. Etter ombygginga var «Jaycees» 12,85 meter lang. To 185 hk dieselmotorar gav ei fart på 15 knop. Mannskapet var frivillige frå Trondheim Sjøredningskorps. 

Redningsskøyta fekk namn etter Jaycees, som stod for ein del av finansieringa. Resten vart innsamla og dekt av byggefond i Redningsselskapet.

Kjelder 
 Bjørn Foss: Fra seil til vannjet. Historien om redningsskøytene Norsk Maritimt Forlag 2002

Jaycees
Skip frå 1976
Dauphin

Le Dauphin var tittelen til tronarvingen til den franske trona under Valois- og Bourbon-dynastia. 

Guy VIII, greven av Vienne, hadde ein delfin på våpenskjoldet sitt og fekk tilnamnet le Dauphin (fransk for delfin). Denne tittelen vart ført vidare i slekta fram til 1349, der Humbert II selde eigedomane sine, kalla Dauphiné, til kong Filip VI med vilkåret om at at tronarvingen til Frankrike skulle ha tittelen le Dauphin. 

Den første franske prinsen som vart kalla le Dauphin var Johan II, som overtok trona etter Filip. Den siste var hertugen av Angoulême, son av Karl X, som sa frå seg tittelen i 1830.

Liste over Dauphinar (1349–1830) 
 Charles (framtidig Karl V av Frankrike) 1349–1364 
 Charles (framtidig Karl VI av Frankrike) 1368–1380 
 Charles 1389 
 Charles 1392–1401 
 Ludvig, Duc de Guyenne 1401–1415 
 Jean, Duc de Touraine 1415–1417 
 Charles (framtidig Karl VII av Frankrike) 1417–1422 
 Ludvig (framtidig Ludvig XI av Frankrike) 1423–1461 
 Charles (framtidig Karl VIII av Frankrike) 1470–1483 
 Charles-Orland 1492–1495 
 Charles 1496 
 François 1497–1498 
 François, Duc de Bretagne 1518–1536 
 Henri, tidlegare Duc d'Orléans (framtidig Henrik II av Frankrike) 1536–1547 
 François (framtidig Frans II av Frankrike) 1547–1559 
 Louis (framtidig Ludvig XIII av Frankrike) 1601–1610 
 Louis (framtidig Ludvig XIV av Frankrike) 1638–1643 
 Louis, le Grand Dauphin 1661–1711 
 Louis, Duc de Bourgogne, le Petit Dauphin 1711–1712 
 Louis, Duc de Bretagne 1712 
 Louis (framtidig Ludvig XV av Frankrike) 1712–1715 
 Louis 1729–1765 
 Louis-Auguste, tidlegare Duc de Berry (framtidig Ludvig XVI av Frankrike) 1765–1774 
 Louis-Joseph 1781–1789 
 Louis-Charles, Duc de Normandie (framtidig titulert Ludvig XVII av Frankrike) 1789–1791 (i 1791 vart tittelen hans endra til Prince Royale) 
 Louis-Antoine, Duc d'Angoulême (framtidig titulert Ludvig XIX av Frankrike) 1824–1830

Sjå òg
Tsarevitsj

Dauphinar av Viennois
Dauphinar av Frankrike
Tronarvingar
Kongelege titlar
Fransk monarki
Oodnadatta

Oodnadatta er ein tettstad i den australske delstaten Sør-Australia. Namnet kjem frå aboriginarspråket arrernte og tyder 'mulgablome'. Ved folketeljinga i 2006 hadde staden 277 innbyggjarar — 150 mannlege og 127 kvinnelege. 103 av dei rekna seg som aboriginarar.

Oodnadatta har ørkenklima og er den staden i Australia der ein har målt den høgaste truverdige maksimumstemperaturen: 50.7°C den 2. januar 1960.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Oodnadatta» frå ,  den 15. mai 2011.  
 

Sør-Australia
Krigar USA har vore med i

Krigar USA har vore med i er ei kronologisk liste over krigar USA har vore med i frå landet erklærte sjølvstende i 1776 til i dag, sortert etter tida då krigen braut ut.

Fotnotar 

USA-amerikanske krigar
Arvefølgjerekke

Ei arvefølgjerekke er rekkefølgja som arv går til slektningar etter ein avdød person. 

Den kongelege arvefølgja i Noreg er etter Grunnlova § 6 lineal og slik at ein som i lovleg ekteskap er «født barn af Dronning eller Konge», eller av ein som sjølv har arverett, er tronarving. Det vert ikkje skilt mellom menn og kvinner. For dei som er fødd før 1990, gjeld derimot regelen om at mann går føre kvinne.

Kjelder

Monarki
Arv
Styresmakter
Politiske uttrykk
Leopold I av Det tysk-romerske riket

Leopold I () var ein tysk-romersk keisar. Han var son av Ferdinand III og av den habsburgske slekta. Han vart konge av Ungarn 1655, 1656 av Böhmen og då faren døydde i 1657 herskar over dei austerrikske arvelanda. Leopold vart 1658 i Frankfurt krona som keisar av det Det tysk-romerske riket.

Sjølv om han var ein djupt truande katolikk samarbeidde han utanrikspolitisk med dei protestantiske landa England og Nederland. Innanrikspolitisk var regjeringstida hans kjenneteikna av veksande sentralisme, noko som førte til uro særleg i Ungarn, og av ein motreformatorisk prega katolisisme. Politikken til Leopold var innretta mot undertrykking av den særleg i Ungarn sterke protestantismen. Til denne konteksten må òg fordrivinga av jødane i 1670/1671 nemnast.

Leopold I var ein språkdugande, velutdanna og musikalsk mann som gjorde hoffet i Wien til eit sentrum for barokkulturen.

Leopold var gift tre gonger og fekk 16 born, men åtte døydde som små.

Han førte ei lang rekkje krigar:
 med Sverige 1657–1660,
 med Tyrkia 1662–1664 og 1683–1699
 med Frankrike 1672–1679, den pfalziske arvefølgjekrigen 1688–1697 og frå 1701 (den spanske arvefølgjekrigen, der Leopold freista å sikre makta til Habsburgarane i Spania.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leopold I av Det tysk-romerske rike» frå ,  den 15. mai 2011.  
 

Tysk-romerske keisarar
Folk frå Wien
Huset Habsburg
Tyske kongar
Bøhmiske monarkar
Ungarske monarkar
Austerrikske herskarar
Hertugar av Kärnten
Hertugar av Teschen
Grevar av Tirol
Ordenen av det gylne skinnet
Folk frå den store tyrkiske krigen
Saraiki

Saraiki, seraiki eller siraiki er eit indoarisk språk tala i sørlege Panjab i Pakistan, tilstøytande område i Sind og sørlege delar av Khyber Pakhtunkhwa. Språket er ei overgangsform mellom sindhi og panjabi, men står nærare panjabi, og blir ofte rekna som ein dialekt av panjabi. Det har rundt 14 millionar talarar.

Saraiki er det andre store språket i Panjab. Det har eit kjerneområde rundt byane Multan og Bahawalpur, og dialektar av språket herfrå har namna multani og bahawalpuri. Det blir også talt i utvandrarmiljø i India, Storbritannia og andre land, som Noreg.

Det finst litteratur på saraiki frå 1700-talet, som sufidikting. I dagens Pakistan blir det gjeve ut ein del bøker og tidsskrift på språket, og det blir arbeidd aktivt for å få offentleg godkjenning av språket i landet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Indoariske språk
Språk i Pakistan
Einskildspråk
Aleksej Vorobjov

Aleksej Vladimirovitsj Vorobjov () er ein russisk songar og skodespelar. Han representerte Russland i Eurovision Song Contest 2011 med songen Get You. Han kom på 9. plass i 1. semifinale og på 16. plass i finalen.

Russiske songarar
Russiske skodespelarar
Russiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2011-deltakarar
Eurovision Song Contest 2011-låtskrivarar
Russiske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Vansbro

Vansbro er ein svensk tettstad og centralort i Vansbro kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna. I 2005 hadde byen  innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Vansbro kommun

Vansbro kommun
tettstader i Dalarnas län
Malung

Malung er ein svensk tettstad og centralort i Malung-Sälens kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarnaved Västerdalälven. I 2011 hadde tettstaden  innbyggjarar. 

Malung er eit handelssentrum og har stor skinn- og pelsvareindustri. Her er folkehøgskule med folkemusikkutdanning og stor dansebandfestival kvar sommar.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Malung-Sälens kommun

Malung-Sälens kommun
tettstader i Dalarnas län
Djurås

Djurås er ein svensk tettstad og centralort i Gagnefs kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna. I 2005 hadde byen  innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Gagnefs kommun

Gagnefs kommun
tettstader i Dalarnas län
Rättvik

Rättvik er ein svensk by og centralort i Rättvik kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna. I 2011 hadde byen  innbyggjarar. 

Rättviks kommun ligg ved den austlege delen av Siljan mellom Falun og Mora i Dalarna.

Rättvik ligg i eit område som er prega av tradisjonelt jord- og skogbruk. Sidan midten av 1900-talet har Rättvik vore ein populær turiststad, og kulturlivet lokkar framleis mange turister frå heile verda. Blant arrangementa kan nemnast Rättviks marknad, Musik vid Siljan og Classic Car Week.

Den 628 meter lange Långbryggan er ei bru ut til ein liten øy i Siljan. På Hedsåsberget finn ein det 28 meter høye og over 100 år gamle tretårnet Vidablick.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Rättviks kommun

Rättviks kommun
tettstader i Dalarnas län
Orsa

Orsa er ein svensk tettstad og centralort i Orsa kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna, 15 km nord for Mora. I 2011 hadde tettstaden  innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Orsa kommun

Orsa kommun
tettstader i Dalarnas län
Älvdalen

Älvdalen er ein svensk tettstad og centralort i Älvdalens kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna. I 2005 hadde byen  innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Älvdalens kommun

Älvdalens kommun
tettstader i Dalarnas län
Den første Rastatt-kongressen

Den første Rastatt-kongressen opna i november 1713 og bestod av forhandlingar mellom Frankrike og Austerrike for å enda den spanske arvefølgjekrigen. Forhandlingane kulminerte med freden i Rastatt signert den 7. mars 1714. I lag med den viktigare freden i Utrecht, som gjorde fred mellom Filip V og Frankrike på den eine sida, og Storbritannia, Dei sameinte Nederlanda og hertugdømet Savoie på den andre.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «First Congress of Rastatt» frå ,  den 16. mai 2011.  
 

Hendingar i 1713
Den spanske arvefølgjekrigen

da:Første kongres i Rastatt
de:Rastatter Friede
en:First Congress of Rastatt
Freden i Rastatt

Freden i Rastatt frå 7. mars 1714 enda fiendskapen mellom Frankrike og Austerrike mot slutten av den spanske arvefølgjekrigen. Han supplerte freden i Utrecht, som året før hadde enda fiendskapen mellom Frankrike på den eine sida og Storbritannia og Dei sameinte Nederlanda på den andre. Ein tredje avtale, freden i Baden, måtte til for å ende krigen mellom Frankrike og Det tysk-romerske riket.

Freden vart forhandla fram ved Den første Rastatt-kongressen i 1713 og 1714 av den franske marskalken Claude Louis Hector de Villars og den austerrikske prinsen Eugene av Savoie.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Treaty of Rastatt» frå ,  den 16. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Rastatt
Rastatt
Avtalar i 1714
Den spanske arvefølgjekrigen
Freden i Baden

Freden i Baden var avtalen som enda fiendskapen mellom Frankrike og Det tysk-romerske riket, som hadde vore i krig sidan starten av den spanske arvefølgjekrigen. Han vart signert den 7. september 1714 i Baden i Sveits og utfylte freden i Utrecht og freden i Rastatt der keisar Karl VI aksepterte Utrecht-avtalen på vegner av Habsburgmonarkiet. I Baden-traktaten vart det formelt fred mellom Frankrike og Det tysk-romerske riket og den siste av dei mange konfliktane som var ein del av den spanske arvefølgjekrigen enda. 

Under avtalen fekk Austerrike Dei sørlege Nederlanda og dei spanske områda i Italia, som Napoli (men ikkje Sicilia), Milano, Mantova og Sardinia.
Avtalen tillét Frankrike å behalde Alsace, og gav austbreidda av Rhinen (Breisgau) til Austerrike. 
Kurfyrstane i Bayern og Köln vart gjeninnsette i områda og stillingane sine. 
Keisar Karl VI heldt på tittelen konge av Spania og den spanske arva - som i røynda ikkje hadde noko verdi, sidan makta i Spania låg hos kong Filip V av Spania aleine.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Treaty of Baden» frå ,  den 16. mai 2011.  
 

Baden
Baden
Avtalar i 1714
Den spanske arvefølgjekrigen
Maktbalanse

Maktbalanse er ein teori i internasjonal politikk om at det internasjonale systemet har ein ibuande tendens som prøver å oppnå ein viss likevekt mellom maktene. Den sentrale tanken er at dersom ein stat eller ein koalisjon av statar prøver å sikre seg ein altfor dominerande stilling i forhold til dei andre statane, så vil det oppstå ein motkoalisjon som hindrar at dette skjer. Teorien om om maktbalansen prøver å forklare korleis det internasjonale systemet fungerer og korleis dei enkelte statane bør oppføre seg. 

Den europeiske politikken på 1700- og 1800-talet vert gjerne sett på som den klassiske perioden i maktbalansepolitikken fordi dei viktigaste maktene, Storbritannia, Frankrike, Russland, Austerrike og Preussen i denne perioden i stor grad hadde maktbalanse som rettesnor for utanrikspolitikken sin. Det vert rekna som ein fordel for maktbalansen om det er minst fem stormakter som deltar som sjølvstendige aktørar og at desse er villige til å danne skiftande koalisjonar når maktforholda endrar seg. 

Den første verdskrigen reiv vekk grunnlaget for dette klassiske europeiske maktbalansesystemet, mellom anna fordi Tyskland vart nekta å gjeninntre som likeverdig deltakar etter freden. I samband med den andre verdskrigen braut systemet endeleg saman. Maktbalansen mellom supermaktene USA og Sovjetunionen frå 1945 har få parallellar i historia. At det ikkje braut ut krig mellom supermaktene er blitt forklart med trugselen frå kjernevåpna (terrorbalansen), framveksten av nye internasjonale samarbeidsformer og at supermaktene kunne konkurrere i andre delar av verda.

Alternativet til maktbalanse er mellom anna kollektiv tryggleik eller aukande økonomisk og politisk integrasjon, slik tilfellet har vore etter den kalde krigen.

Kjelder 

Politisk realisme
Internasjonal tryggleik
Internasjonal politikk
Geir Bjørklund

Geir Bjørklund () er ein norsk medisinsk skribent, journalist og redaktør. Han er medlem av World Association of Medical Editors.

Han er mest kjend som ein aktiv føregangsmann for biologisk medisin og kvikksylvfri tannbehandling. Mange av dei medisinske fagartiklane hans handla om helseeffektar av tannamalgam, og er vortne omtala i norske aviser. Bjørklund er òg kjend som grunnleggjar og tidlegare redaktør av tidsskrifta Tenner & Helse, organ for Forbundet Tenner og Helse, og Nordisk Tidsskrift for Biologisk Medisin. Han har òg hatt konsulentoppdrag for Statens helsetilsyn.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Artiklar av Geir Bjørklund
 Björklund Nutrition is an online, global news service. It features news and resources focused on nutrition, environmental medicine and health. The service is founded and managed by Geir Bjørklund.

Norske forskingsjournalistar
Norske redaktørar
Folk frå Rana
Ludvig, dauphin av Frankrike (1661–1711)

Ludvig (), med tittelen le Grand Dauphin, var son av Ludvig XIV av Frankrike og tronfølgjaren hans. 

Ludvig vart gift med Maria Anna Victoria av Bayern 7. mars 1680. Dei fekk tre søner:

 Ludvig av Frankrike, hertug av Burgund (le Petit Dauphin), 
 Philippe de France (den framtidige Filip V av Spania)
 Karlav Frankrike, hertug av Berry.

Då Victoria døydde i 1690, gifta han seg med Marie Émilie de Joly de Choin. Det var eit morganatisk ekteskap. Dei hadde ingen born.

Ludvig fekk koppar og døydde før faren sin, og sonen hans Ludvig vart då tronfølgjar. Han døydde òg kort tid etter, og arva gjekk då til sonen hans igjen, som vart Ludvig XV av Frankrike.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ludvig, le Grand Dauphin» frå ,  den 16. mai 2011.  
 

Huset Bourbon i Frankrike
Folk frå Fontainebleau
Franske fyrstar
Den Heilage Ande-ordenen
Anna av Austerrike

Anna av Austerrike () var ei fransk dronning. Ho var gift med Ludvig 13. Etter Ludvig døydde regjerte Anna som regent frå 1643 til 1651 for sonen Ludvig 14. som enno ikkje var myndig. Under styret hennar var kardinal Jules Mazarin den leiande ministeren i Frankrike.

Ho høyrde til Habsburg-dynastiet og vart fødd i Valladolid i Spania, som dotter av Filip III, konge av Spania, og Margarete av Austerrike.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Anna av Østerrike (1601–1666)» frå ,  den 16. mai 2011.  

Austerrikske kongelege
Spanske kongelege
Franske dronningar
Austerrikske erkehertuginner
Huset Bourbon i Frankrike
Folk frå Valladolid
Huset Habsburg
Døde av brystkreft
Franskmenn frå 1600-talet
Spanjolar frå 1600-talet
Filip IV av Spania

Filip IV () var konge av Spania mellom 1621 og 1665, herskar over Dei spanske Nederlanda og konge av Portugal (som Filip III) fram til 1640. Filip vert hugsa som ein kunstelskar, og verna kunstnarar som Diego Velázquez, og for styret sitt over Spania under den utfordrande perioden i trettiårskrigen (1618–48).

Like før han døydde i 1665 hadde Det spanske imperiet på 1600-talet nådd den største utstrekninga det skulle få, og utgjorde det då uhøyrte 12 200 000 km², men var elles på andre måtar i nedgang, mellom anna ved at Filip ikkje klarte å oppnå suksess på heimeband eller reformere militæret sitt.

Fotnotar

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Philip IV of Spain» frå ,  den 16. mai 2011.  

Folk frå Valladolid
Spanske regentar
Sicilianske monarkar
Portugisiske regentar
Fyrstar av Asturias
Fyrstar av Girona
Portugisiske fyrstar
Hertugar av Geldern
Hertugar av Lothier
Luxembourgske hertugar
Hertugar av Milano
Grevar av Flandern
Grevar av Hainaut
Santiago-ordenen
Ordenen av det gylne skinnet
Stormeistrar av ordenen av det gylne skinnet
Infant

Infant og infantinne (spansk og portugisisk infante og infanta, frå latin infans, «born», eigenleg «barn som enno ikkje kan snakke», av nektande in- og fari, tale) er ein spansk og portugisisk tittel for prinsar og prinsesser av dei respektive kongefamiliane, utanom den spanske kronprinsen, som frå 1388 førte tittelen prins av Asturia (tittelen «Prins av Asturia» blir nytta omtrent som «Prins av Wales» i Storbritannia). På same viser førte tronfølgjaren til Portugal fram til tapet av Brasil (1825) tittelen prins av Brasil.

Infantado referer til besittelsane til ein infantes eller infantas.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Infant» frå ,  den 16. mai 2011.  
 

Portugisisk historie
Spansk historie
Adelstitlar
Portugisiske ord og uttrykk
Spanske ord og uttrykk