alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Crocodile

Crocodile er eit lyst lagerøl frå Krönleins bryggeri i Halmstad i Sverige. Den vanlegaste varianten er Crocodile Export Lager som har eit alkoholinnhald på 5,2 %. Dette ølet, som berre blir brygga med aromahumle, vann gullmedalje i The International Brewing Awards i klassa lagerøl i 1990. Crocodile finst òg med 2,8% og 3,5% alkoholinnhald.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Crocodile» frå ,  den 23. november 2012.  
 
 Krönleins: Crocodile
 Krönleins: Utmärkelser
 The brewing industry international awards

Svensk øl
Paradismønster

Paradismønster er eit oversyn over ulike mønster brukt til barneleiken paradis. Det finst eit utal variantar av leiken. 

Mange eldre mønster kan vera rektangelforma med ein halvsirkel på toppen. I enkle variantar har ein berre ei rekkje ruter etter kvarandre, men ulike variantar kan ha to rekkjer ved sidan av kvarandre eller dela nokre av rutene på tvers eller diagonalt.

Ein utbreidd type minner om eit fly med venger. Denne heiter mellom anna «flygaren» i Noreg. Her ligg nokre ruter parallelt medan andre ligg enkeltvis på rekkje. Desse mønstera kan byrja og slutta med rektangel, eller dei kan ha halvsirklar eller heile sirklar i byrjinga eller slutten.

Nokre paradis har ruter til vekselvis høgre og venstre, slik at ein hopper meir i slalåm enn å hinka rett framover.

Ein type paradis kan vera danna som eit rutenett, til dømes sett saman av tre gonger tre ruter.

Ein heilt annan type er «sniglen», eit spiralforma paradis der ein hinkar eller hopper inn og ut igjen.

Galleri

Bakgrunnsstoff

Hoppe Paradis ved Aktivlek.no 
Paradis (rute) ved norsknettskole.no
Hinke med hinkesten. Forklaring og film ved gamlelege.mediajungle.dk
Hinke mand/flyver ved legepladsen.dk
Hinke snegl ved legepladsen.dk
Hinke i rude ved legepladsen.dk

Kjelder

«hopscotch» i Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite.  Chicago: Encyclopædia Britannica, 2011

Leikar
Katja Ebstein

Karin Witkiewicz (), òg kjend som Katja Ebstein, er ein tysk songar. Ho var gift med Christian Bruhn som skreiv mange av songane hennar. Ifylgje boka til John Kennedy O'Connor, The Eurovision Song Contest - The Official History, er Ebstein den mest suksessfulle deltakaren i Eurovision Song Contest som ikkje har vunne. Ho er den einaste deltakaren som har enda mellom dei tre beste tre gonger: Fyrst på tredjeplass i 1970 og 1971 og så på andreplass i 1980.

Eurovision Song Contest 1970
Ebstein vann den vesttyske uttakinga til Eurovision Song Contest 1970 i Amsterdam i Nederland med songen «Wunder gibt es immer wieder». Songen starta som nummer elleve i finalen etter Monaco med «Marlène» av Dominique Dussault og før Irland med «All Kinds of Everything» av Dana. Bidraget fekk fire poeng frå Spania, tre poeng frå Luxembourg, to poeng frå Irland og eitt poeng frå Sveits, Italia og Monaco. Vest-Tyskland fekk til saman 12 poeng og enda på tredjeplass av totalt 12 bidrag.

Eurovision Song Contest 1971
I 1971 vart ho vald internt til å representere Vest-Tyskland i Eurovision Song Contest, denne gongen i Dublin i Irland med songen «Diese Welt». Songen, som vart vald i den nasjonale uttakinga Ein Lied für Dublin, starta som nummer fem i finalen etter Sveits med «Les illusions de nos vingt ans» av Peter, Sue & Marc og før Spania med «En un mundo nuevo» av Karina. Bidraget fekk åtte poeng frå Frankrike og Spania, sju poeng frå Monaco, Belgia, Portugal og Jugoslavia, seks poeng frå Austerrike, Sveits, Storbritannia, Italia og Sverige, fem poeng frå Malta, Irland, Nederland og Finland, fire poeng frå Noreg og to poeng frå Luxembourg. Vest-Tyskland fekk til saman 100 poeng og enda på tredjeplass av totalt 18 bidrag.

Eurovision Song Contest 1980
Òg i 1980 deltok Ebstein i den vesttyske uttakinga til Eurovision Song Contest, som i 1980 vart arrangert i Haag i Nederland. Songen, «Theater», starta som nummer fem i finalen etter Noreg med «Sámiid Ædnan» av Sverre Kjelsberg og Mattis Hætta og før Storbritannia med «Love Enough for Two» av Prima Donna. Bidraget fekk tolv poeng frå Italia, Nederland og Spania, ti poeng frå Tyrkia, Marokko, Storbritannia og Frankrike, åtte poeng frå Austerrike og Portugal, sju poeng frå Danmark, Sveits, og Belgia, fem poeng frå Sverige og Irland, tre poeng frå Luxembourg og to poeng frå Finland. Vest-Tyskland fekk til saman 128 poeng og enda på andreplass av totalt 19 bidrag.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Katja Ebstein» frå ,  den 11. november 2012.  
 

Tyske songarar
Tyske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song COntest 1970-deltakarar
Eurovision Song Contest 1971-deltakarar
Eurovision Song Contest 1980-deltakarar
Hinkestein

Hinkestein, hinkeleike, hinketakke eller hinke er ein flatvoren gjenstand som blir brukt i mange variantar av barneleiken paradis.
Dette er eit objekt som skal kastast eller sparkast i ruter på bakken og bli liggjande der ein ønsker. Ein kan bruka ting ein har funne eller spesiallaga hinkesteinar til føremålet. I leikar der mange steinar er i spel samtidig, er det viktig at dei er litt ulike slik at ein kan skilja dei frå kvarandre.

Funne hinkesteinar
Det er svært vanleg å bruka ein liten, flat stein til å hoppa paradis. I nokre høve kan steinen målast. Anna materiale brukt til hinkesteinar kan vera myntar, blekkboks, ballar laga av samanpressa blad eller bitar av tre, metall, tau, gummi eller liknande. Eit døme på gjenbruk av ting til hinkestein er ein amerikansk lærar som samla gamle hælar av skosålar til denne bruken. Hockeypuck kan også brukast til hinkestein.

Spesiallaga hinkesteinar

Nokre stader har ein også brukt ein spesiallaga hinkestein. Dette kan vera ei skive eller ein låg sylinder av glas eller gummi. Erteposar blir også brukt, og laga, som hinkestein.

Danske glasblåsarar byrja laga hinkesteinar av glas, eller paradisplatter, på slutten av 1800-talet. 
På 1920-talet byrja danske glasverk å produsera dei kommersielt. Fyns Glasværk i Odense byrja produksjon i 1920-åra og sidan følgde Holmegaard Glasværk. Hinkesteinane var laga av einsfarga glas med mønster eller bilete i relieff. Vanlege motiv var blomar, dyr, stjernebilete og eventyrfigurar, særleg H.C. Andersen-figurar. Slike forseggjorte hinkesteinar er blitt samleobjekt i nyare tid. På 1990-talet vurderte ein å forby hinkesteinar av glas i Danmark i tråd med endra tryggleiksreglar for leiketøy (standard DSEN 71-1). Dette blei seinare trekt tilbake.

I USA blir det laga hinkesteinar av fleirfarga gummi kalla «Hoppy Taw». Desse er litt over 7 cm i diameter.

Bakgrunnsstoff
Historie ved hinkesten.info
Hinke med hinkesten ved gamlelege.mediajungle.dk
Mine hinkesten  ved familientorp.dk

Kjelder

Hinke med hinkesten ved gamlelege.mediajungle.dk
«Historie» og «Glasværker» ved hinkesten.info
«hinkesten» i Den Store Danske
«hopscotch» i Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite.  Chicago: Encyclopædia Britannica, 2011
«hinketakke»  ved norskgummi.no
«Hvor får man kjøpt hinke til paradis» ved nybaktmamma.com
«Using Hopscotch markers»  ved playgroundfun.org.uk
«Hoppy Taw« 
«need to find hopscotch marker»  ved pinchingyourpennies.com
«Basic Rules of Hopscotch»  ved sportsknowhow.com
«Old Fashioned Toys» ved Stitch Thru Time

leiketøy
ting av glas
Salhus Turn- & Idrettslag

Salhus Turn- og Idrettslag (STIL) blei stifta i 1918 og held til i Åsane bydel i Bergen.
STIL driv med gymnastikk og turn og med handball og er tilknytt Norges Gymnastikk og Turnforbund og Norges Håndballforbund.

Turn 
Turngruppa har tilbod til alle aldersgrupper, anten ein vil konkurrere eller driva mosjon. Treningsstader er Salhus skole, Salhushallen, Marikollen skole, Mjølkeråen skole, Åsanehallen, Flaktveithallen og Turnkassen.

Handball 
Handballgruppa har tilbod til gutar og jenter i tillegg til damer, og trenar i Salhus skole, Mjølkeråen skole, Åstveithallen og Åsanehallen.

Bakgrunnsstoff 
Salhus Turn- & IL 
Hordaland Gymnastikk og Turnkrets 

Idrettslag i Bergen
Turn i Noreg
Norske handballag
Idrettslag skipa i 1918
Sport i Noreg i 1918
Åsane
Nynorskmånaden

Nynorskmånaden er eit arrangement der deltakarane skriv nynorsk i ein heil månad. Han varar frå 9. november til 9. desember kvart år.

Bakgrunn 
Bakgrunnen for arrangementet var tre elevar ved Vågsbygd videregående skole i Kristiansand som syntest nynorsken blei sett altfor mykje ned på.

I 2011 vart det gjennomført Nynorskmånad på heimesida til Fylkesmannen i Telemark

Referansar 

Nynorsk
Gjerstad Låsfabrikk

Gjerstad Låsfabrikk var ei smie for produksjon av låsar som vart skipa av smed og småbrukar Anders Jensson Gjerstad (fødd 1867) på Osterøy i Hordaland i 1887. Fabrikken var i drift til fram i 1950-åra. 

Anders Jensson Gjerstad hadde gått i smedlære hjå Elling Larsson Solberg i Haukelia. Verksemda spesialiserte seg på trekklåsar, som Anders Gjerstad hadde patentert og skrive leveringskontrakt på  med firmaet Wallendal i Bergen; kontrakten finst på Statsarkivet i Bergen. Då Anders Gjerstad var 21 år, hadde han tre mann i arbeid, og rundt 1900 var det på det meste 7-8 mann som arbeidde i smia. I 1944 tok sonen, Jens Andersson Gjerstad, over, og han dreiv smia fram til han la ned drifta på 1950-talet.

Produkjonslokalet vart kalla Bløddalssmia, og låg på garden Gjerstad, nede ved elva i Bløddalen. Sjølve smia hadde lokale i kjellaren på bygningen, med ei esse med ein blåsebelg driven av eit vasshjul, og låsane vart sette saman i etasjen over smia. Anders Gjerstad bygde smia først; verkstaden oppå smia kom til seinare.

Bløddalssmia med inventar vart i 1974 gjeve til Osterøy museum.  Alt det opphavlege utstyret er på plass, verktøy og arbeidsbenkar står slik smia var på den siste arbeidsdagen. Smia gjev difor eit fascinerande nærbilete av denne næringsverksemda, på overgangen mellom handverk og industriell produksjon. Osterøy hadde vorte eit sentrum for smier og metallverkstader frå 1860- åra av, og til liks med Bløddalssmia hadde mange av dei Bergen som marknaden for produkta. Rett etter siste verdskrigen var nærare tjue av dei framleis i drift.

Bakgrunnsstoff

Bløddalssmia, låsesmia på Gjerstad i Kulturhistorisk vegbok for Hordaland, 1993.
Osterwiki, eit nettleksikon om Osterøy: Osterøy museum. 

Tidlegare norske føretak
Sarkofag

Sarkofag er nemninga på ymse typar av særleg påkosta likkister som markerer den avlidne sin særeigne sosiale eller religiøse status ved det viset kista er utforma på, materialet ho er laga av, og ofte storleiken på ho. Ein sarkofag er difor vanlegvis meint å halde seg i lange tider ved å verte  plassert i eit gravkammer, i eit mausoleum, ei kyrkje eller andre typar bygningar der sarkofagen vert synleg for guddommane, eventuelt òg menneske som har fått tilgjenge til staden. Sarkofagar vert difor vanlegvis laga av utvalde steinsortar, men kan vere laga av tre, og har ofte dekor på utsida.

Bakgrunnsstoff
 

Dødsskikkar
Kister
Gravstader
Fylkeskulturprisen

Fylkeskulturprisen var Sogn og Fjordane sin eigen kulturpris. Denne vart delt ut kvart år til einskildpersonar, lag eller organisasjonar frå fylket som har vist evne og vilje til ein kulturinnsats ut over det vanlege. Føremålet med prisen var å hjelpe fram kulturarbeidet i Sogn og Fjordane.

Hovudutvalet for kultur har vore ansvarleg for å kåre vinnaren og fastsetje kor stor prisen skal vere kvart år. Dette utvalet har delvis hatt avgjerdsrett, delvis rådgjevande funksjon til fylkesutvalet eller fylkestinget, og hadde 9 medlemmar frå ulike politiske parti. Utdelinga av prisen skjedde i samband med fylkestingsamling kvart år.

Prisvinnarar

1980: Ragnar Vigdal (Luster) for arbeid med gamle songteknikkar.
1981: Per Knut Aaland (Stryn) saman med fotballgruppa i Sogndal IL.
1982: Siv Jørstad og Inge Rotevatn (Eid) for restaurering av ein freda sorenskrivargard og galleridrift.
1983: Rolf Myklebust (Oslo/Stryn) for innsats for folkemusikk gjennom jobb i NRK
1984: Søndagsskulearbeidet i fylket.
1985: Olav J. Befring (Jølster) og Svein Brandsøy (Florø) for vitskapeleg arbeid i fylket.
1986: Olav Stedje (Sogndal) for visesong
1987: Rolf Losnegård (Askvoll) og Jon Tolaas (Eid), begge forfattarar.
1988: Audhild Viken (Jølster) for husflid.
1989: Honndalstausene (Hornindal), folkemusikkgruppe (fele).
1990: Gloppen Jentekor
1991: Oddleif Fagerheim (Fjaler) for arbeid for folkeopplysing og kultur. 
1992: Helge Bydal og Martinius Grov (begge Førde) for bueskyting. 
1993: Kinnaspelet
1994: Ludvig Eikaas (Oslo/Jølster) for billedkunst.
1995: Dale Ungdomslag (Fjaler) for å forvalte arva etter Jakob Sande.
1996: Leikanger Mannskor (Leikanger) for «Palmerevyen».
1997: Vevringutstillinga (Naustdal)
1998: Knut Rumohr (Oslo/Lærdal) for billedkunst.
1999: Musikkprosjekta i Årdal.
2000: Terje Ness (Oslo/Førde) som nykåra verdsmeistar i kokkekunst.
2001: Sigmund Eikås (Jølster) for sigrar i landskappleik og lang innsats for folkemusikk.
2002: Fabel.
2003: Norvald Tveit (Hyllestad) for litteratur.
2004: Jorunn Reina (Førde), Signe Lise Bergheim (Gloppen) og Leyeune Avdal (Årdal) for innsats som danselærarar.
2005: Kari Standal Pavelich og Michael Pavelich (Eid) for arbeidet med Opera Nordfjord.
2006: Norsk Forbund for Utviklingshemmede (NFU) i Sogn og Fjordane.
2007: Oddvar Torsheim (Førde) for kunst.
2008: Odd-Bjørn Hjelmeset (Gloppen) for innsats som langrennsløper.
2009: Nedre Jølster Bilelag for restaurering av gamle bygningar.
2010: Sigrid Moldestad (Gloppen) for musikk.
2011: Kari Kvamme og Claus Kvamme for arbeidet med Den norske bokbyen i Fjærland.
2012: Bremanger Musikklag for musikk.
2013: Malakoff Rockfestival 
2014: Kari Støfringsdal 
2015: Hilde Bjørkum 
2016: Ove Henning Solheim og Dans utan grenser
2017: Kristin Sønnerheim
2018: Teaterfestivalen i Fjaler 
2019: Ann Lundekvam og Bjørg Hovland

Referansar

Bakgrunnsstoff
Fylkeskulturprisen - Sogn og Fjordane fylkeskommune
 Fylkeskulturprisen - NRK fylkesleksikon

Kultur i Vestland
Norske kulturprisar
Prisar og utmerkingar skipa i 1980
The Eurovision Song Contest – The Official History

The Eurovision Song Contest – The Official History er ei bok av den britiske forfattaren John Kennedy O'Connor. Boka vart fyrst gjeven ut av forlaget Carlton Books i 2005, og vart opphavleg gjeven ut på engelsk, tysk, fransk, svensk, nederlandsk og dansk, med ein eigen engelsk publikasjon i Australia. Ein finsk versjon vart gjeven ut i 2007 og i 2009 vart et gjeven ut ein russisk versjon. Boka har vorte oppdatert tre gonger i Storbritannia. Den fyrste utgåva av boka som vart gjeven ut for å feire den 50. utgåva av Eurovision Song Contest i Kiev i Ukraina, kom på inn på lista over dei ti mest selde bøkene på Amazon Storbritannia og Amazon Tyskland i mai 2005, etter at programleiarane Maria Efrosinina og Pavlo Shylko hadde snakka om boka under tevlinga.

Fotnotar

Denne artikkelen bygger på «John Kennedy O'Connor» frå ,  den 13. november 2012.

Bakgrunnsstoff
 O'Connor, John Kennedy. The Eurovision Song Contest – The Official History. Carlton Books, UK. 2007 ISBN 978-1-84442-994-3

Bøker frå 2005
Eurovision Song Contest
Black Rock i Sør-Georgia

Black Rock er ei låg klippe 16 km søraust for Shag Rocks og kring 170 km vest-nordvest for Sør-Georgia. Black Rock kan ha vorte rekna som ein del av «Aurora Islands» som vart rapportert i nærleiken av skipet «Aurora» i 1762. Ho vart kartlagd i 1927 av eit lag frå Discovery Investigations på «William Scoresby».

Argentina har gjort krav på mange av øyane i området, inkludert Black Rock og Shag Rocks. Falklandskrigen i 1982 vart utkjempa mellom Storbritannia og Argentina om både Falklandsøyane og Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane. Black Rock og Shag Rocks ligg langs ruta mellom Falklandsøyane og Sør-Georgia, på det undersjøiske fjellet Scotia Ridge.

Sjå òg 
 Antarktiske øyar nord for 60 °S

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Black Rock i Sør-Georgia» frå ,  den 13. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Sør-Georgia
Black Rocks i Sør-Georgia

Black Rocks er ei lita gruppe klipper, 800 meter søraust for Framnaes Point nord i Stromness Bay i Sør-Georgia. Namnet Blenheim Rocks har òg vorte nytta om desse skjera, men sidan kring 1930 har Black Rocks vore det vanlege namnet.

Sjå òg 
 Antarktiske øyar nord for 60 °S

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Black Rocks i Sør-Georgia» frå ,  den 13. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Sør-Georgia
Brain Island

Brain Island er ei øy på nordsida av Husvik i Strømnesfjorden i Sør-Georgia. Ho vart kartlagd og namngjeven av mannskap på Discovery Investigations i 1928.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brain Island» frå ,  den 13. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Sør-Georgia
Brødeøya

Brødeøya er ei lita, rund, grasdekt øy, 1 nautisk mil sørvest for Green Island, utanfor sørenden av Sør-Georgia. Ho vart først kartlagd i 1775 av ein britisk ekspedisjon under James Cook; ho vart grovt kartlagd av den tyske ekspedisjonen i 1928–29, under Kohl-Larsen, som ser ut til å ha nytta namnet «Hauptinsel» om denne øya. Etter ei landmåling i 1951–52 av South Georgia Survey nytta dei namnet Brøde Island (frå det norske ordet brød) som hadde vorte mykje nytta av kval- og selfangarar om øya.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Sør-Georgia
Brutus Island

Brutus Island er ei lita øy som ligg nær midten av Prince Olav Harbour på nordkysten av Sør-Georgia. Det skildrande namnet Saddle Island vart først gjeve denne øya, truleg av ein britisk ekspedisjon under Ernest Shackleton i 1921–22. Dette namnet var alt i bruk andre stader i Antarktis, så for å unngå forveksling fekk ho nytt namn etter holken «Brutus», som vart taua med kol frå Sør-Afrika og som i mange år låg fortøydd ved kvalstasjonen i Prince Olav Harbour. Namnet vart foreslått av sir Harold Salvesen.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brutus Island» frå ,  den 13. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Øyar i Sør-Georgia
Clerke Rocks

Clerke Rocks er ei gruppe små klipperik øyar som ligg 56 km søraust for Sør-Georgia som strekkjer seg 8 km frå aust til vest. Clerke Rocks som omfattar The Office Boys (spansk Los Mandaderos) nordaust i gruppa og Nobby (spansk: Islote Llamativo eller Roca Notable) søraust i gruppa. Øyane høyrer til dei britiske Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane og vert òg gjort krav på av Argentina.

Øyane vart oppdaga i 1775 av ein britisk ekspedisjon under kaptein James Cook, som namngav dei etter Charles Clerke, ein offiser på HMS «Resolution», som først såg klippene. 

Det er ein stor bestand av skarv på øyane.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 History of Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
 Antarktiske øyar nord for 60 °S
 Scientific Committee on Antarctic Research

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Clerke Rocks» frå ,  den 13. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Sør-Georgia
Coal Island

Coal Island er ei lita grasdekt øy som markerer vestsida av innløpet til Coal Harbor, nær vestenden av Sør-Georgia. Ho vart kartlagd av mannskapet på «Discovery» under Discovery Investigations i 1926–30, og av HMS «Owen» i 1960–61. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1963 fordi ho ligg ved Coal Harbor.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Coal Island» frå ,  den 13. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Sør-Georgia
Karolingarane

Karolingarane eller karolingane var eit frankisk dynasti som overtok makta i Frankarriket frå merovingarane i 751 og herska fram til 900-talet. Ætta har namn etter Karl Martell (gjennom fransk frå latin Carolus).

Dynasti hadde røter i Austrasia, som låg mellom Maas og Rhinen. Ho stamma frå biskop Arnulf av Metz (ca. 600), ein viktig maktfaktor i dei merovingiske kongadøma. Pippin av Herstal var hushovmeister (maior domus) i Austrasia og blei etterfølgd av sonen Karl Martell, som var far til Pippin den litle. Denne Pippin klarte utmanøvrera den siste merovingiske kongen Childerik III og sjølv bli konge med støtte frå mange leiande adelsmenn og paven. Sonen til Pippin, Karl den store, blei konge av frankarane i 768 og kront til keisar av pave Leo III i år 800. Han utvida riket med erobringar i Italia og sør for Pyreneane.

I 843 blei riket delt mellom dei tre sønene til Ludvig den fromme ved traktaten i Verdun i ein vestre del, tilsvarande dagens Frankrike, ein midtre del (Nederlanda, Alsace, Lorraine, Bourgogne, Provence og kongeriket Italia) og ein austre del (Det tysk-romerske riket). Dei ulike linjene av karolingarar blei sitjande ved makta til 875 i det italienske (opphavleg midtre) riket, 987 i det vestre og 911 i den austlege.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Karolinger» frå ,  den 13. november 2012.

Bakgrunnsstoff

Frankarar
Fransk historie
Tysk historie
Italiensk historie
800-talet
Cooperøya

Cooperøya er ei lita øy som ligg ved nordsida av innløpet til Drygalskifjorden, utanfor søraustenden av Sør-Georgia. Ho vart oppdaga av ein britisk ekspedisjon under James Cook i 1775, og kalla opp etter løytnant Robert Palliser Cooper, ein offiser ombord på HMS «Resolution».

Coopersundet, som er nesten 1,5 km breitt, ligg mellom Cooperøya og kysten av hovudøya i Sør-Georgia. Det ligg ei lita bukt, Cooper Bay, 1,5 km sørvest for Cape Vahsel på fastlandet, og 1,5 km nordvest for Cooperøya, på søraustenden av Sør-Georgia. Denne bukta har fått namn etter Cooperøya. 

Øya er 410 meter høg på det høgaste og den øvre delen av ho ligg over snøgrensa.

Dyreliv
Ho er ei av dei få øyane i Sør-Georgia der det ikkje er kome rotter og er det einaste området i Sør-Georgia som har status som Special Protection Area, med mange forskjellige fugleartar som snøpetrellar, antarktiskvalfuglar, 12 000 par svartbrynalbatross, ringpingvinar og 20 000 gulltoppingvinar. Her finst òg mykje pelssel og er ein av få stader der dei ikkje vart jakta på av menneske. 

Øya er dekt av grastustar.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 History of Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
 Antarktiske øyar nord for 60 °S
 Scientific Committee on Antarctic Research

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cooper Island» frå ,  den 13. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Sør-Georgia
Crescent Island

Crescent Island er ei lita, om lag halvmåneforma øy som ligg like sør for Mollyhawk Island i Bay of Isles i Sør-Georgia. Ho vart grovt kartlagd i 1912–13 av Robert Cushman Murphy. Ho vart oppmålt og namngjeven i 1929–30 av eit lag frå Discovery Investigations.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Crescent Island» frå ,  den 13. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Sør-Georgia
Dot Island

Dot Island er ei bitte lita øy som ligg 0,6 nautiske mil (1,1 km) vest for Tern Island i sørlege delen av Bay of Isles i Sør-Georgia. Ho vart først kartlagd av Robert Cushman Murphy i 1912–13, og kartlagd på ny i 1929–30 av eit lag frå Discovery Investigations, som truleg namngav ho på grunn av storleiken. Dot er det engelske ordet for prikk.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Sør-Georgia
East Skerry

East Skerry er ei lita gruppe øyar og skjer som utgjer austdelen av Skrap Skerries, som ligg 3 km nordvest for Cape George, utanfor nordkysten av Sør-Georgia. Namnet kom i bruk i perioden 1926–30 av eit lag frå Discovery Investigations som kartla desse øyane.

Sjå òg
 Skerry

Kjelder 

Øyar i Sør-Georgia
Grass Island i Sør-Georgia

Grass Island er ei lett synleg øy i innløpet til Strømnes i Strømnesfjorden i Sør-Georgia. Ho vart kalla «Mutton Island» så tidleg som 1912, men etter 1920 har namnet Grass Island vore i bruk.

Den 22. og 23. april 1982, etter at ei britisk spesialbåtteneste vart driven attende av snø i Cumberland East Bay, gjekk Special Air Service i land på Grass Island frå HMS «Antrim», og gjekk til åtak på argentinske stillingar frå her.

I 2000 vart øya fri for rotter etter at eit team frå New Zealand var med på utryddinga.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar nord for 60 °S
 Scientific Committee on Antarctic Research

Kjelder

Øyar i Sør-Georgia
Falklandskrigen i Sør-Georgia