alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ran

Ran er vinningstjuveri som blir utført ved hjelp av vald eller trugsmål. Enkeltpersonar, verksemder eller verditransportar kan bli rana. Ein som utfører eit ran blir kalla ranar.

Ran i norsk rett
Ein person kan straffast for ran i norsk rett om han får tak i ein gjenstand som tilhøyrer ein annan 
med vinning for auget, anten ved å øve vald mot ein person eller ved hjelp av trugsmål som framkaller alvorleg frykt for vald mot ein person. Ein kan også straffast for ran om ein bruker slike middel til å tvinga nokon til å valda tap fare for tap (straffeloven § 268 jf § 267). Bortføring av ein person for utpressing, «kidnapping», er derfor juridisk sett ran eller forsøk på det. I andre tilfelle kan ran liggja på grensa mot tjuveri, til dømes om ein riv ein ting frå ein annan utan elles å tilføya denne overlast (som veskenapping).

Straffa for ran er fengsel i inntil fem år, medan grovt ran kan straffast med fengsel i inntil 12 år. Har det grove ranet hatt til følgje død eller betydeleg skade på lrp[[ eller helse, kan straffa omfatta fengsel inntil 21 år. Ved avgjeringa av om ranet er grovt eller ikkje skal det særleg leggjast vekt på om det er brukt grov vald, om det er truga med skytevåpen eller ein annan særleg farleg reiskap, om ranet er nøye planlagt, utført mot forsvarslaus person eller gjeld ein betydelig verdi.

Dei strengaste ransdommane avsagt i Noreg blei nytta etter ranet av Norsk Kontantservice (NOKAS) i Stavanger i 2005. Ved dommar frå Høgsteretten i 2007 (Rt-2007-1056) fekk deltakarane mellom 9 og 18 år i fengsel for ulike roller i ranet der ein politimann blei skoten og drepen under gjennomføringa.

Kjelder

«Ran» (5. juli 2012), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 9. mars 2015.

Bakgrunnsstoff 
 Straffeloven §§ 267-268

Valdsbrotsverk
Vinningsbrotsverk
Tjuveri
Brotsverk
Brekke kyrkje

Brekke kyrkje er ei langkyrkje frå 1862 i bygda Brekke ved Risnefjorden i Gulen kommune i Vestland. 
 

Dette skal vere tredje kyrkja i bygda, og dagens kyrkje erstatta ei trekyrkje som vart riven etter at nykyrkja stod ferdig. 
Det har vore kyrkje på staden sidan 1590, før den tida låg det ei stavkyrkje på garden Haugland på hi sida av Storelva.

Kyrkja vart ført opp etter teikningar av arkitekt Christian Heinrich Grosch og har altertavle måla av Anders Askevold.

Brekke kyrkje er soknekyrkje for Brekke sokn i Nordhordland prosti.

Tilkomst til staden er via Fylkesveg 1.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 
 «Brekke kyrkje» på NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 Sigurd Muri: Norske kyrkjer. Det Norske Samlaget. Oslo 1971

Bakgrunnsstoff 
 Om Brekke sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane»
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 Johannes J. Takle, Bodil Bjørlo Takle og Signe Sandberg: «Brekke kyrkje» på nettstaden scandion.no

Christian H. Grosch
Kyrkjer i Gulen
Kyrkjer i Nordhordland prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Kulturminne i Gulen
1862 i Noreg
Magnetanomalien i Kursk

Magnetanomalien i Kursk (russisk Курская магнитная аномалия - Kurskaja magnetnaja anomalija) er eit område rikt på jernmalm i Kursk, Belgorod og Voronezh oblast i Russland og utgjer ein viktig del av Den sentrale svartjordregionen. Magnetanoamlien i Kursk vert rekna som den største magnetanomalien i verda.

Magnetanomailen i Kursk (KMA) vart først oppdaga i 1733 av den russiske astronomien og akademikaren Pjotr Inokhodtsev medan han lagde kart for dei russiske styresmaktene. Området vart først undersøkt igjen i 1875 då I. N. Smirnov gjorde dei første geomagnetiske undersøkingane i den europeiske delen av Russland. I 1883 gjorde N.D. Piltsjikov 71 observasjonar i magnetanomalien. Desse viste at omfanget var langt større enn tidlegare og for første gong vart jernmalm identifisert som årsaka. I 1884 fekk Piltsjkov sølvmedalen av Den russiske geografiske foreininga for oppdaginga.

Vidare undersøkingar av det økonomiske potensialet til anomalien vart gjort under Ivan Gubkin i 1920-1925, opphavleg for å undersøke om det kunne vere olje her. Det vart oppdaga rike malmårer i regionen rundt 1931. Malmen er spreidd over eit område på 120 000 km² og består av magnetittkvartsitt i metamorfe bergartar og prekambrisk granitt. Det er estimert at det finst 25 milliardar tonn kvartsitt med 23-37 % jerninnhald og meir enn 30 milliardar tonn med 52-60 % jerninnhald. Dagbrotmetoden vert nytta til å grave ut denne malmen ved Stojlenskoje, Lebedinskoje og Mikhailovskoje. Ved Korobkovskoj vert malmen henta ut frå gruver.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kursk Magnetic Anomaly» frå , den 4. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Russisk geografi
Mesjtsjoralåglandet

Mesjtsjoralåglandet (russisk Мещёрская низменность, Mesjtsjorskaja nizmennost) er eit stort lågland i den europeiske delen av Russland. Det er kalla opp etter det finsk-ugriske folket mesjtsjra som tidlegare levde her. Området dekkejr delar av Moskva oblast, Vladimir oblast og Rjazan oblast.

Geografi 
Mesjtsjora er ei slette som er om lag forma som ein trekant og som grensar til elvane Oka i sør, Moskvaelva i sørvest, Kljazma frå nord og Sudogda og Kolp i aust. Høgda på sletta varierer mellom 80 og 130 meter. 

Ho består av blandingsskog, furuskog i sandete område, med mange våtmarksområde og innsjøar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Meshchera Lowlands» frå , den 4. november 2008.

Bakgrunnsstoff 

Vladimir oblast
Moskva oblast
Rjazan oblast
Sletter i Russland
Samarasvingen

Samarasvingen (russisk Самарская Лука, Samarskaja Luka) er ein stor, omvendt C-forma sving i Volga der ho mottar elva Samara. Svingen ligg i Samara oblast i Russland.

Samaradalen er den lettaste vegen til Uraldalen og har gjennom historia vore ein stad der europeiske og sentralasiatiske kulturar har møttest. Det er òg ei klassisk invasjonsrute. Det som i dag er byen Samara vart grunnlagd i 1586 som ein forsvarsutpost.

Fleire gamle kulturar har halde til her. 
 Khvalynsk-kulturen, om lag 4900–3500 f.Kr.
 Samarakulturen, om lag 4000–3000 f.Kr.
 Poltavkakulturen, om lag 2700–2100 f.Kr.
 Potapovkakulturen, om lag 2500–2000 f.Kr.
 Abasjevokulturen, om lag 1600–1500 f.Kr.

Sjå òg 
 Slaget ved Samarasvingen

Russisk geografi
Samara oblast
Volga
Severia

Severia (russisk Северщина, Seversjtsjina; ukrainsk Сіверія eller Сіверщина, Siveria eller Siversjtsjyna, polsk Siewierszczyzna) er ein historisk region nord i Ukraina og sørvest i Russland, rundt byen Novkhorod-Siverskyj (tidlegare Novgorod-Severskij), på grensa mellom Russland og Ukraina.

Severianar 
Regionen har fått namn etter severianar, eit austslavisk folk som busette område nærare år 1000. Dei viktigaste busetnadane deira er mellom det som i dag er byane Novkhorod-Siverskyj, Tsjernikhiv (Tsjernigov), Putyvl (Putivl), Khlukhiv (Glukhov), Liubetsj, Kursk, Rylsk, Sevsk og Brjansk. 

Severianane støtta khazarane og aust-polanane og vart erobra av Oleg av Novgorod, som innlemma landområda deira i det nye fyrstedømet Kievriket. Under Jaroslav den vise (1019–1054) hadde severiane mista mykje av særpreget sitt og områda i Severia langs den øvre delen av elva Desna kom under Tsjernikhiv sin kontroll.

Fyrstedømet 
I 1096 oppretta Oleg av Tsjernigov det store Severiske fyrstedømet, som strekte seg til dei øvre delane til Oka. Fram til slutten av hundreåret var fyrstedømet ein bufferstat mot åtak frå kiptsjakar. Etter mongolinvasjonen av Russland fall fyrstedømet i grus, men vart verande intaktt gjennom tatarinvasjonane. Ein kjenner lite til Severia i denne perioden på 1200- og 1300-talet på grunn av få skriftlege kjelder. På 1400-talet to Storthertugdømet Litauen over området. Etter at dei tapte slaget ved Vedrosja, gjekk det severiske fyrstedømet til Storfyrstedømet Moskva, og var ein del av Det russiske riket i fleire hundreår, bortsett frå ein kort periode mellom 1618 og 1648, då det var innlemma i Det polsk-litauiske samveldet etter Deulinoavtalen (1618).

På 1700-talet oppretta hetmanar av Ukraina bustader i byane Baturyn, Khlukhiv og Potsjep. Sørleg Khlukhiv utvikla seg til eit ein sann hovudstad i Ukraina på 1700-talet. 

Etter Oktoberrevolusjonen vart Severia, med mykje ukrainsk arkitektur og folk, delt mellom dei sovjetiske republikkane Ukrainsk SSR og Russisk SFSR og området vart dermed delt i to.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Severia» frå , den 4. november 2008. 
 

Russisk geografi
Ukrainsk geografi
Kievriket
Mississauga

Mississauga er ein by som ligg i den kanadiske provinsen Ontario. Med eit folketal på 721 599 (tal frå 2016) er han den sjette største byen i Canada. Den er òg i sterk folkeauke; folketalet i byen har om lag dobla seg på 20 år. Dette er mykje på grunn av at byen ligg nær Toronto, og blir rekna som ein forstad. I byen ligg òg eit av dei viktigaste finansdistrikta i Canada; mellom andre har Microsoft hovudkvarteret sitt her.

Busetnader grunnlagde i 1968
Byar i Ontario
Amitav Ghosh

Amitav Ghosh () er ein bengalsk forfattar frå India. Ghosh skriv romanar på engelsk, og er ein viktig person innan den såkalla boomen til anglo-indisk litteratur som tok til på 1990-talet.

Ghosh er fødd i Calcutta i India, og voks opp der og i Bangladesh og på Sri Lanka. Han studerte ved universiteta i Delhi, Alexandria og Oxford, der han tok doktorgrad i sosialantropologi. Ghosh har undervist ved universitet i India og USA. Han er busett i New York med kona Deborah Baker, som han har to ungar med.

Verkliste

Bøker 

 1986: The Circle of Reason
 1990: The Shadow Lines
 1995: The Calcutta Chromosome
 2000: The Glass Palace
 2004: The Hungry Tide 
 2008: Sea of Poppies
 2011: River of Smoke

Essay 

 2002: The Imam and the Indian
 1999: Countdown
 1998: Dancing in Cambodia, At Large in Burma
 1992: In an Antique Land

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Amitav Ghosh» frå , og «Amitav Ghosh» frå  den 4. november 2008. 
 

Indiske forfattarar
Bengalarar
Engelskspråklege forfattarar
Postkoloniale forfattarar
Folk frå Kolkata
Folk frå New York City
Den sibirske sokkelen

Den sibirske sokkelen er ein del av kontinentalsokkelen i Nordishavet og Russland. Han strekkjer seg frå kontinentet Eurasia og 1500 km utover i Nordishavet. Området er relativt grunt med eit gjennomsnittleg djup på om lag 100 meter. Fleire øyar ligg på sokkelen, som Wrangeløya, Novaja Zemlja og Nysibirøyane.

Sokkelen består av Karahavet, Laptevhavet og Aust-Sibir-havet, og er slik delt inn i respektive Karahavsokkelen, Laptevhavsokkelen og Aust-Sibir-havsokkelen.

Austover går sokkelen over i Tsjuktsjarsokkelen (i Tsjuktsjarhavet), som er delt mellom Eurasia og Alaska. Vestover går han over i Barentssokkelen i Barentshavet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Siberian Shelf» frå , den 4. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Nordishavet
Sibir
Eurasia
Europeisk geografi
Asiatisk geografi
Russisk geografi
Sloboda

Sloboda (russisk ) var ein slag busetnad i Russland, Kviterussland og Ukraina. Namnet kjem av det tidlege slaviske ordet for 'fridom' og kan omtrent omsetjast til 'fri busetnad'. 

Statusen til ein sloboda har variert frå tid til tid og frå stad til stad. Opphavleg var ein sloboda ein bustnad som fekk skatteletter av forskjellige årsaker. Slik skattelette kunne til dømes vera ei oppmuntring til kolonisering.

Mange slobodaer var busetnader i nykoloniserte land, særleg av kosakkar. Enkelte slobodaer var delar av byar. 
På byrjinga av 1700-talet vart desse privilegia avskaffa og slobodaer vart vanlege landsbyar, sjtetlar, småbyar og forstader. 
Uttrykket er bevart i namna til forskjellige busetnader og bydelar. Liknande busetjingar fanst i Valakia og Moldavia med namnet slobozie/slobozia.

Sjå òg 
 Det kosakkiske hetmanatet
 Sloboda Ukraina
 Sloboda-tatarar

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Sloboda» frå , den 4. november 2008. 

Busetnader
Frie område
Russiske ord og uttrykk
Ukrainsk historie
Kviterussisk historie
Russisk historie
Sloboda Ukraina

Sloboda Ukraina (ukrainsk Слобiдська Україна, Slobids'ka Ukrajina, russisk Слободская Украина, Slobodskaja Ukraina) eller Slobozjansjtsyna (russisk/ukrainsk Слобожанщина) var ein historisk region som utvikla seg på 1600- og 1700-talet i det sørvestlege grenseområdet av Det russiske keisarriket.

Området vart tradisjonelt nytta av krimtatarar og nogajtatarar for å invadere russiske området langs Muravskijvegen og Iziumvegen. Etter fleire russisk-krimske krigar oppfordra dei russiske tsarane kosakkar til å slå seg ned i regionen for å fungere som ein slags grensevakt mot invasjonane. 

Bortsett frå kosakkar var busetjarane bønder og byfolk frå Ukraina på venstrebreidda og høgrebreidda. Namnet Sloboda Ukraina kjem frå ordet sloboda (russisk cлободa), eit slavisk uttrykk som tyder «fridom» og som var ein slags busetnad. Innbyggjarane i ein sloboda slapp å betale skatt til tsaren i ein tidsperiode, og dette viste seg å freiste mange innbyggjarar. Mot slutten av 1700-talet var det 532 slobodaer i Sloboda Ukraina.

Frå 1650–1765 vart Sloboda Ukraina i aukande grad organisert i følgje kosakkiske militærtradisjonar og kosakkane som flytta hit vart kjend som Sloboda-kosakkar. Under Katarina den store vart privilegia til kosakkane og den delvis sjølvstyrte regionen vart ein provins (namestnitsjestvo) som òg vart heitande Sloboda Ukraina. I 1835 vart provinsen Sloboda Ukraina avskaffa og det meste av området vart ein del av det nye Kharkov-gubernija, og noko vart ein del av Voronezj og Kursk, som då var under Ukraina på venstrebreidda i Vesle-Russland. Regionen vart omorganisert fleire gonger under Sovjetsk Ukraina, før grensene til dagens Kharkiv oblast vart oppretta i 1930-åra. 

Sloboda Ukraina tilsvarer i dag områda i dagens Kharkiv og delar av Sumy, Donetsk og Luhansk oblast i Ukraina, og delar av Belgorod, Kursk og Voronezj oblast i Russland.

Regionar i Ukraina
Kosakkar
Russisk historie
Ukrainsk historie
Tataria

Tartaria eller Store Tartaria (latinsk Tataria eller Tataria Magna) var namnet europearane frå mellomalderen og fram til 1900-talet nytta om eit landområde nord og sentralt i Asia frå Kaspihavet og Uralfjella til Stillehavet. Området var busett av mongolar og tyrkiske folk kalla «tartarar». Det omfatta dei noverande områda i Sibir, Turkestan (inkludert Aust-Turkestan), Stor-Mongolia,  Mandsjuria og stundom Tibet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tartary» frå ,  den 4. november 2008.

Bakgrunnsstoff
Kart over Tataria frå 1704

Sentral-Asia
Russisk geografi
Den transkaspiske regionen

Den transkaspiske regionen (russisk Закаспийская Область, Zakaspijskaja Oblast) eller Transkaspia er eit namn nytta før 1924 om dei russiske områda aust for Kaspihavet som grensa til Khorasan i Iran og Afghanistan i sør, den tidlegare russiske provinsen Uralsk i nord, det tidlegare russiske protektoratet Khiva og Bukhara-emiratet i nordaust og Afghanistan i søraust. Området var 550 489 km² stort med 377 416 innbyggjarar i 1897. Omrmådet tilsvarer i dag omtrent Turkmenistan.

Historie 
Transkaspia vart erobra av Russland i 1879-1885 i ei rekkje felttog leia av generalane Lomakin, Skobelev og Mikhail Annenkov. Bygginga av Den transkaspiske jernbanen startar ves kysten av Kaspihavet i 1879 for å sikre russisk kontroll over regionen og gje ein rask militærveg til den afghanske grensa. I 1885 oppstod nesten ei krise då russarane annekterte oasen Pendjeh sør for Merv, og Storbritannia nesten gjekk til krig då dei trudde at russarane kom til marsjere vidare til Herat i Afghanistan. Fram til 1898 var Transkaspia ein del av generalguvernørskapet Kaukasus og styrt frå Tiflis, men same år vart det gjort til oblastet Russisk Turkestan og styrt frå Tasjkent. Under revolusjonsperioden i 1917-191 var Transkaspia ein kort periode okkupert av britisk-indiske styrkar frå Meshed. Regionen var ein av dei siste områda med motstand frå Basmatsji under bolsjevikane og dei siste opprørarane rømde over grensa til Afghanistan og Iran i 1922-1923.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Transcaspian Region» frå , den 4. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Russisk geografi
Turkmensk geografi
Russisk historie
Urskogen i Komi

Urskogen i Komi er ein av UNESCO sine naturlege verdsarvstader og ligg nord i Uralfjella i republikken Komi i Russland. Med eit areal på 32 800 km² er han den største urskogen i Europa.

Urskogen i Komi høyrer til taigaen i Uralfjella. Dei dominerande tresortane er sibirgran, sibiredelgran og sibirlerk, medan dei mest talrike dyreartane er reinsdyr, sobel, mink og hare.

Skogen høyrer til Petsjora-Ilytsj naturreservat og Jugyd Va nasjonalpark i Russland. Skogen vart ein verdsarvstad i 1995 og vart den første naturlege verdsarvstaden i landet. Dette førte til eit større fokus på området og det vart redda frå hogst. Det vert derimot drive ulovleg nedhogging og gullgruvedrift i området som trugar skogen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Virgin Komi Forests» frå ,  den 4. november 2008.

Bakgrunnsstoff
 Oppføring ved UNESCO.org

Verdsarv i Russland
Skogar i Russland
Komi
Vest-Kaukasus

Vest-Kaukasus er eit område vest i Kaukasus frå Svartehavet til Elbrus. Det inkluderer verdsarvstaden som ligg 50 km nord for den russiske feriebyen Sotsji og består av dei vestlegaste områda av Kaukasusfjella. I følgje UNESCO er dette det einaste større fjellområde som er urørt av menneske. Området er særs variert over eit lite område og varierer frå lågland til isbrear.

Området inneheld Det kaukasiske statlege naturlege biosfærereservatet (russisk Кавказский государственный природный биосферный заповедник) som vart oppretta av sovjetiske styresmakter i delar av Krasnodar kraj, Adygia og Karatsjajevo-Tsjerkessia i 1924 for å bevare nokre 85 meter høge eksemplar av nordmannsedelgran, som ein meiner er dei høgaste trea i Europa, og ein unik skog av barlind innanfor bygrensene til Sotsji. Om lag ein tredjedel av fjellartane er rekna som endemiske. Området inkluderer òg Sotsji nasjonalpark.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Western Caucasus» frå , den 4. november 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Omtale ved UNESCO

Biosfærereservat i Russland
Skogar i Russland
Verdsarv i Russland
Kaukasus
Tsjernyajevskijskogen

Tsjernyajevskijskogen (russisk Черня́евский лес) er ein skog i byen Perm i Russland. Skogen dekkjer eit område på 689,9 hektar. 

Skogen består hovudsakleg av furu, sibirsk gran og sibirsk furu. Det finst òg bjørk, or og osp, medan andre tresortar som ikkje naturleg høyrer til her er vorte planta. Det er meir enn 50 planteartar i lysningane, hovudsakleg forskjellige typar gras. 14 av artane er sjeldne. 

Skogen er rik på fugl, og tidlegare var det mykje ekorn og hare her, men i dag har menneske stort sett jaga desse bort.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Chernyayevsky Forest» frå , den 4. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Skogar i Russland
Perm kraj
Den mongolsk-mandsjuriske sletta

Den mongolsk-mandsjuriske sletta eller Den mongolsk-mandsjuriske steppa er ei temperert grasslette i Mongolia og Nord-Kina.

Sletta dekkjer eit område på 887 300 km². Økoregionen dannar ein stor boge rundt Gobiørkenen og strekkjer seg over sentrale og austlege område av Mongolia og inn i austlege område av Indre Mongolia, austlege og sentrale område av Mandsjuria og så sørvest over Den nordkinesiske sletta. I nordaust og nord ligg Selenge-orkhon-skogssteppa og Den dauriske skogssteppa og dannar ein overgang mellom grasslettene i sør og skogane i Sibir i nord. I aust og søraust glir sletta over i temperert lauvskog, inkludert Dei mandsjuriske blandingsskogane, Den nordaustkinesiske skogssletta og Den sentralkinesiske blandingsskogen. I sørvest strekkjer sletta seg til Huang He.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mongolian-Manchurian grassland» frå , den 4. november 2008. 
 

Sletter i Kina
Sletter i Mongolia
Grassletter i Russland
Aleutargropa

Aleutargropa er ein subduksjonssone og djuphavsgrop som går langs sørsida av Alaska og havområda utanfor kysten av Kamtsjatkahalvøya i Sibir. Ho vert klassifisert som ei «randgrop» i aust sidan ho går langs randa av kontinentet. Gropa er 3400 km lang frå eit trippelpunkt i vest med Ulakhanforkastinga og Kuril-Kamtsjatka-gropa til Queen Charlotte-forkastinga i aust. Aleutargropa dannar grensa mellom to jordskorpeplater. Her forsvinn Stillehavsplata under den nordamerikanske plata med ein vinkel på nesten 45º. Den djupaste delen av Aleutargropa er målt til 7679 meter. Nord for gropa går ei rekkje vulkanar og øyar som er danna der jordskorpa har smelta.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aleutian Trench» frå ,  den 4. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:
Webster's New Geographical Dictionary. Springfield, Massachusetts: Merriam-Webster, Inc., 1984. ISBN 0-87779-446-4

Djuphavsgroper
Russisk geografi
Geografi i Alaska
Stillehavet
Baltisk klint

Baltisk klint (estisk Balti klint, russisk Балтийско-ладожский уступ, Глинт, Baltisjsko-ladozjskij ustup eller Glint) er ein skrent av kalkstein på fleire øyar i Austersjøen i Estland og i Leningrad oblast i Russland. Området strekkjer seg om lag 1200 km frå Öland i Sverige gjennom kontinentalsokkelen til dei estiske øyane Osmussaar og Suur-Pakri til Paldiski, så langs sørkysten av Finskebukta og elva Neva til område sør for innsjøen Ladoga i Russland, der det forsvinn under yngre avleiringssediment. Klippene når opp til 55,6 meter over havet på Ontika i Kohtla kommune i Estland. Fleire elvar har grave seg gjennom klippene, som Narva, Luga, Izjora, Tosna, og dannar mange fossefall og stryk. Valastefossen i Kothla kommune er den høgaste av dei med eit fall på 25 meter.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Baltic Klint» frå , den 4. november 2008. 
 

Skrentar
Leningrad oblast
Estisk geografi
Russisk geografi
Austersjøen
Barabasteppa

Barabasteppa eller Den barabinske steppa (russisk Барабинская низменность - Barabinskaja nizmennost) er ei skogkledd slette vest i Sibir og eit viktig jordbruksområde i Russland. Steppa har eit areal på 117 000 km² og strekkjer seg mellom Irtysj og Ob. Barabinsk er den største byen på steppa. Kalundasteppa ligg i sør.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Baraba steppe» frå , den 4. november 2008. 
 

Sletter i Russland
Det sentralsibirske platået

Det sentralsibirske platået (russisk Среднесиби́рское плоского́рье, Srednesibirskoje ploskogore) er eit skarpt markert platå med varierande høgd som dekkjer det meste av Sibir mellom elvane Jenisej og Lena. Platået dekkjer eit område på 3,5 millionar kvadratkilometer. Det høgaste området er Putoranplatået som stig til 1701 meter over havet. Purotanfjella ligg heilt nord på platået og sør for platået ligg dei austlege Sajanfjella og Bajkalfjella. I aust glir platået gover i låglandet i Sakha.

Klimaet er kontinentalt med korte, varme somrar og lange, særs kalde vintrar. Det meste av området er dekt av barskog (lerketre). Den største elva på platået er Nedre Tunguska. Området er geologisk kjend for Dei sibirske trappene med særs mange mineralressursar, som kol, jernmalm, gull, diamantar og naturgass.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Central Siberian Plateau» frå ,  den 4. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Sibir
Platå i Russland
Izjoraplatået

Izjoraplatået (russisk Ижорская возвышенность - Izjorskaja vozvsjennost) er eit platå sørvest i Leningrad oblast i Russland som består av kalkstein frå ordovicium. Platået ligg mellom Finskebukta i nord og Luga i sør. Nordenden er danna av ei erosjonsklippe kalla Baltisk klint. Den høgaste delen av platået er Orekhovayaåsen i Duderhovhøgdene på 176 meter over havet, lengst nordaust på platået. Platået er stort sett dekt av jordbruksland. Området var tidlegare hjarte i den historiske regionen Ingermanland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Izhora Plateau» frå ,  den 4. november 2008.  
 

Leningrad oblast
Ingermanland
Platå i Russland