alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
DS «Hansteen»

DS «Hansteen» er eit segl-dampskip bygd i 1866 ved Nyland mek. Verksted for Norges Geografiske Opmåling, NGO, og oppkalla etter den dåverande sjefen for NGO, professor Christopher Hansteen. Skipet vart og lånt ut til havforsking for Johan Hjort og G.O. Sars. I 1872 var skipet losji for kong Oscar II under avdukinga av Haraldstøtta i Haugesund.

I 1898 vart skipet så seld til Innherad Forenede Damskipsselskap som nytta den som lokalbåt i Trondheimsfjorden. Seld vidare til Det Helgelandske Dampskipsselskab og døypt om til til "Haarek" og gjekk i rutetrafikk på Helgelandskysten og mellom Sandnessjøen og Træna. I 1950 vart båten seld til Florø og konvertert til losjiskip, først for sesongarbeidarar under sildefisket. Oslo Indremisjon kjøpte skipet i 1962 under namnet "Ivar Elias" vart skipet nytta som losjiskip i Akerselva.

I 1978 kjøpte Olaf T. Engvik skipet og restaurerte det tilbake til utforminga som havforskingsskip. I 1986 overtok av Stiftinga D/S «Hansteen» i Trondheim og gjorde stadige restaureringsarbeide både i skrog og interiør. Skipet ligg no ved hamna i Trondheim.

Historie 
 1866: Levert som DS «Hansteen» til Norges Geografiske Opmåling.
 1898: Overtatt av Innherad Forenede Dampskibsselskab
 1900: Overtatt av Det Helgelandske Dampskibsselskab, døypt om til Haarek
 1962: Herberge for Oslo Indremisjon , døypt om til "Ivar Elias"

Bakgrunnsstoff 
 

Norske dampskip
Norske seglskip
Skip frå 1866
Verneverdige fartøy
Skip bygde ved Nylands mekaniske verksted
1866 i Noreg
Norsk lundehund

Norsk lundehund er ein spisshund som er utvikla i Noreg. Han vert ofte berre kalla lundehund. Rasen har fått namnet sit fordi han har vore brukt under fangst av lundefugl.

Historie 
Lundefangst med hund har vore drive lenge, i alle fall frå 1600-talet, men truleg mykje lenger. Om hundane ein hadde då var av same type som norsk lundehund veit ein ikkje. Det er og uklart kva slags hundar som vart brukt andre stader, som til dømes på Island.

Den lundehunden vi kjenner i dag stammar frå hundar som levde på Måstad i Værøy i mellomkrigstida. I 1939 tok hundeoppdrettarane Christie på Hamar til å drive avl på denne rasen. Hundane på Værøy vart tilnærma utrydda av kvelpesykje under 2. verdskrigen. Etter det fekk ein tak i nye hundar frå stamma på Hamar. Då hundane på Hamar vart utrydda av same sjukdomen, vart nye hundar henta frå Måstad. Sjukdomen gjorde at det samla talet av hundar var heilt ned i 6 individ. Den svarte og kvite varianten vart burte. Etter at oppattbygginga av stamma vart spreidd over fleire oppdrettarar har ein no ein berekraftig rase. Norsk lundehund er og å finne i fleire land.

Utsjånad 
Lundehunden er til vanleg brun og kvit. Han har middels langt glatt hårlag med mørk overpels som kan skine i svart. Høgda er 34-38 cm. Hannhundane er markert kraftigare enn tispene.

Anatomi 

Det mest særmerkte med anatomien til lundehunden er dei ekstra tærne. Han har seks tær både på fram- og baklabbane. Dei ekstra tærne har godt utvikla muskulatur og er til god nytte, særleg i steinete terreng.

Lundehunden kan falde saman det ytre øyra, slik at det vert verna mot skit når hunden er inne i lundegangane. I tillegg til at skulderledda gjer at frambeina kan førast rett ut til sides, kan han legge hovudet flatt bakover ryggen.

Bruk 
Ein har ikkje klart å dressere andre hunderasar til den spesielle lundejakta. Dei måtte kunne take lunden levande og uskadd til jegeren som førte dei. 
Etter at det vart forbode med slik jakt fungerer lundehunden i dag først og fremst som brukshund og familiehund. Han er ikkje utprega lettdresert, og er ofte avvisande mot framande.

Helse 
Norsk lundehund vert rekna som ein frisk og sunn rase. Det er ikkje registrert hofteleddysplasi(HD), eller albogeleddsatrose (AD). Ein sjukdom som ikkje sjeldan råkar lundehunden er intestinal lymfangiektasi (IL). Den har vorte kalla lundehundsykje eller lundehundsyndromet sjølv om den ikkje er uvanleg hjå andre hunderasar. Symptom er diare, oppkast og veskesamling i bukhola. Den kan føre til hjartesvikt om hunden ikkje får rett behandling og diett. Årsaka til sjukdomen er uviss, men det ser ut som stress er ei medverkande årsak.

Kjelder 
 Den norske hundeboka. Ulvund tekst & fortag 1992
 Knut Kolsrud: Lundefangst i NORVEG Folkelivsgransking 19. Norges almenvitenskapelige forskningsråd 1976.
 Dag Sørli: De gamle fuglefangernes grend. Bodø 1998

Hunderasar
Spisshundar
Norske husdyr
Antropocen

Antropocen er eit uttrykk som enkelte forskarar nyttar for å skildre den aller nyaste perioden av jorda si historie. Det er ikkje ein nøyaktig startdato, men vert rekna for å starte seint på 1700-talet då mennesket først byrjar å påverke det globale klimaet og økosystemet til jorda. Dette samsvarar med oppfinninga av dampmaskinen av James Watt i 1784. Uttrykket vart gjeve i 2000 av den nobelprisvinnande kjemikaren Paul Crutzen, som reknar den menneskeleg påverknaden på jorda dei siste hundreåra som så viktig at perioden bør reknast som ein eigen geologisk epoke.

To vitskaplege artiklar gjevne ut tidleg i 2008 støtta den offisielle bruken av uttrykket, men det er likevel berre uoffisielt så langt.

Litteratur
Henrik H. Svensen. ''Stein på stein - på sporet av den store masseutryddelsen i jordens historie' (2018)
"Finner svar i steinene". 2018-03-02. Klassekampen. S. 28-9. Artikkelforfatter: Torbjørn Tumyr Nilsen

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Anthropocene» frå , den 28. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Holocen
Neogen
Kvartær
Menneskeleg miljøpåverknad
Langhium

Langhium er den tredje alderen i epoken miocen. Han starta for 15,97 ± 0,05 millionar år sidan og enda for 13,65 ± 0,05 millionar år sidan. Langhium kjem etter burdigalium og før serravallium. 

Alderen vart definert av M. F. Pareto i 1864 og var opphavleg basert på funn frå Langhe-området nord for Ceva i Italia.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Langhian» frå , den 28. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 GeoWhen (2007): Langhian.
 Palaeos (2003): Miocene.
 

Miocen
Geologiske tidsperiodar
Serravallium

Serravallium er den fjerde alderen i epoken miocen. Han starta for 13,65 ± 0,05 millionar år sidan og enda for 11,608 ± 0,005 millionar år sidan. Serravallium kjem etter langhium og før tortonium.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Serravallian» frå , den 28. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 GeoWhen Database - Serravallian
 

Miocen
Geologiske tidsperiodar
Tortonium

Tortonium er den første alderen i epoken miocen. Han starta for 11 608 000 ± 50 000 år sidan og enda for 7 246 000 ± 50 000 år sidan. Tortonium kjem etter serravallium og før messinium.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Tortonian» frå , den 28. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 GeoWhen Database - Tortonian
 

Miocen
Geologiske tidsperiodar
Messinium

Messinium er den siste alderen i epoken miocen. Han starta for 7 246 000 ± 50 000 år sidan og enda for 5 332 000 ± 50 000 år sidan. Messinium kjem etter tortonium og før zancleum i pliocen. 

Han er kalla opp etter byen Messina på Sicilia og den messiniske evaporitten.

Messinium start samstundes med den messiniske saliniteskrisa, der Middelhavet fleire gonger tørka inn i løpet av eit par millionar år.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Messinian» frå , den 28. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 GeoWhen Database - Messinian
 Messinian online - livet i ei evaporittisk verd - Middelhavsområdet
 

Miocen
Geologiske tidsperiodar
Zancleum

Zancleum (òg kalla i tabianium og dacium) er den første alderen i epoken pliocen. Han starta for 5 332 000 ± 50 000 år sidan og enda for 3 600 000 ± 50 000 år sidan. Zancleum kjem etter messinium i miocen og før piacenzium i sein pliocen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Zanclean» frå , den 28. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 GeoWhen Database - Zanclean
 

Pliocen
Geologiske tidsperiodar
Piacenzium

Piacenzium (òg kalla astium, redonium eller romanium) er den andre alderen i epoken pliocen. Han starta for 3 600 000 ± 50 000 år sidan og enda for 2 588 000 ± 50 000 år sidan. Piacenzium kjem etter zancleum og før gelasium. 

Han vert vanlegvis kalla tidleg pliocen, og stundom uoffislet mellompliocen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Piacenzian» frå , den 28. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 GeoWhen Database - Piacenzian
 

Pliocen
Geologiske tidsperiodar
Gelasium

Gelasium er ein alder. Det er omdiskutert om han høyrer til i epoken pliocen eller til pleistocen. Han starta for 2 588 000 ± 50 000 år sidan og enda for 1 806 000 ± 50 000 år sidan. Gelasium kjem etter piacenzium og før calabrium. 

International Union for Quaternary Research (INQUA) har føreslått å flytte gelasium frå pliocen til pleistocen sidan den geologiske tidsskalaen då ville vere meir konsistent med dei viktige endringane i klimaet, hava og biotaen på jorda for 2,588 millionar år sidan.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gelasian» frå , den 28. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Pliocen
Pleistocen
Kvartær
Geologiske tidsperiodar
Tidleg pleistocen

Tidleg pleistocen (nedre pleistocene eller calabrium) er den andre alderen i epoken pleistocen. Han starta for 1 806 000 ± 50 000 år sidan og enda for 781 000 ± 5 000 år sidan, då den siste geomagnetiske reverseringa skjedde. 

Opphavleg var calabrium ein europeisk alder som hovudsakleg var basert på fossil av molluskar. Mange fossilsamlingar av pattedyr frå tidleg pleistocen startar i gelasium, den siste alderen i pliocen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Early Pleistocene» frå , den 28. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 GeoWhen Database - Early Pleistocene
 

Pleistocen
Kvartær
Geologiske tidsperiodar
Mellompleistocen

Mellompleistocen er ein alder i epoken pleistocen. Han starta for 781 000 ± 5 000 år sidan, då den siste geomagnetiske reverseringa skjedde.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Middle Pleistocene» frå , den 28. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 GeoWhen Database - Middle Pleistocene
 

Pleistocen
Kvartær
Geologiske tidsperiodar
Sein pleistocen

Sein pleistocen (òg kalla øvre pleistocen eller tarantium) er den siste alderen i epoken pleistocen. Han starta for 126 000 ± 5 000 år sidan då mellomistida Eem starta før den siste istida og enda for nøyaktig 10 000 karbon-14-år sidan. 

Det meste av sein pleistocen var dominert av den siste istida. Mange artar i slekta homo døydde ut bortsett frå mennesket. Menneske spreidde seg til alle kontinent bortsett frå Antarktis under sein pleistocen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Late Pleistocene» frå , den 28. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 GeoWhen Database - Late Pleistocene
 

Pleistocen
Kvartær
Geologiske tidsperiodar
Boreal tid

Boreal er den første alderen eller sekvensen i holocen. Han var opphavleg basert på studie av danske torvmyrer av Axel Blytt og Rutger Sernander. I torvmyrsediment kan ein kjenne igjen boreal av den særeigne pollensonen. Han kom etter yngre dryas, den siste kuldeperioden i pleistocen og før atlantikum, ein varmare og fuktigare periode enn det noverande klimaet vårt. Boreal var ein overgang mellom dei to periodane, men hadde eit varierande klima som stundom var mykje likt det me har i dag.

Preboreal 
Før boreal tid kom preboreal, som varte frå kring 8300 til 7000 år fvt. Klimaet var fuktig og kjølig i denne perioden.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Boreal (period)» frå , den 28. august 2008. 
 

Holocen
Steinalderen
Atlantikum

Atlantikum var den varmaste og fuktigaste kronosonen i holocen i Nord-Europa. Perioden varte frå 8000 til 5000 år sidan og klimaet var generelt varmare enn i dag. Det kom etter boreal som hadde eit klima som var ganske likt dagens klima, og vart etterfølgd av subboreal, som var ein overgang til det moderne klimaet. Fordi dette var den varmaste perioden i holocen vert han ofte berre kalla eit klimaoptimum.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Atlantic (period)» frå , den 28. august 2008. 
 

Holocen
Klimahistorie
Paleocen-eocen-termalmaksimumet

Paleocen-eocen-termalmaksimumet (PETM) var ei brå global oppvarming som skjedde i overgangen mellom paleocen og eocen. Under hendinga skjedde det store endringar i hav- og atmosfæresirkualsjonen, foraminiferaer som levde på djuphavsbotn døydde ut og det skjedde ei stor omvelting for pattedyra på land der mange av dagens store pattedyrordenar dukka opp. 

Under PETM steig den globale temperaturen med 6 °C over 20 000 år og den auka temperaturen føre til at havet steig (oppvarma vatn utvidar seg). 

-innhaldet i atmosfæren steig og førte til ein grunnare lysoklin. Oksygenmangel på i enkelte regionar av djuphavet kan ha medverka til utryddingane i sjøen. Hendinga er knytt til negative avvik i -isotopen, som skjedde i to korte periodar (på om lag 1000 år). Desse kom truleg av utskiljing av gass frå klaterat («metan-is»-førekomstar) som forsterka oppvarminga som alt eksisterte. Utskiljinga av desse klaterata og den påfølgjande hendinga vart truleg utløyst av fleire årsaker. Ein av hovudårsakene ser ut til å ha vore auka vulkansk aktivitet .

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Paleocene–Eocene Thermal Maximum» frå , den 28. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Klimahistorie
Paleocen
Eocen
Paleogen
Den messiniske saliniteskrisa

Den messiniske saliniteskrisa var ein periode der Middelhavet fordampa og vart heilt eller delvis tørrlagd. Dette skjedde i messinium i perioden miocen for 5,96 millionar år sidan.

Middelhavet vart skild frå Atlanterhavet i perioden mellom 5,59 og 5,33 millionar år sidan, og dette førte til at vassnivået i Middelhavet fall kraftig. I starten førte hendinga til ekstrem erosjon og det vart danna fleire enorme kløfter (enkelte like store som Grand Canyon) rundt Middelhavet. I seinare tid (5,50-5,33 millionar år sidan) var det sykliske evaporittavsettingar i det store bassenget.

På grunn av måten berglaga ser ut og på grunn av det massive evaporittlaget, som ein ikkje meiner kan ha vorte avsett på ein gong, trur ein at vassnivået svinga opp og ned og at Middelhavet kan ha vorte tørka ut og vorte fylt opp att fleire gonger.. Oppfyllinga har truleg anten skjedd ved at opningar har slept havvatn inn i bassenget igjen, eller det har vorte fylt opp av elvar. Den siste oppfyllinga skjedde i grensa mellom miocen og pliocen då Gibraltarsundet opna seg permanent.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Messinian salinity crisis» frå , den 28. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Middelhavet
Miocen
Geologihistorie
Elton

Elton kan visa til:

 Alexander Duszat, ein tysk programleiar og komikar som kallar seg Elton.
 Elton John, britisk artist.
 Ben Elton, britisk komikar.
 Elton Bennett, USA-amerikansk artist.

Stadnamn 

Russland

 Elton i Russland, ein innsjø i Volgograd oblast

Kanada
 Elton, Manitoba

Storbritannia
 Elton, Cambridgeshire, England 
 Elton, Cheshire, England
 Elton, County Durham, England
 Elton, Derbyshire, England
 Elton, Gloucestershire, England
 Elton, Greater Manchester, England
 Elton, Herefordshire, England
 Elton, Nottinghamshire, England
 Elton Green, Cheshire, England
 Elton's Marsh, Herefordshire, England

Sambandsstatane
 Elton, Louisiana
 Elton, New Jersey
 Elton, New York
 Elton, West Virginia
 Elton, Wisconsin
Fermi Gamma-ray Space Telescope

Fermi Gamma-ray Space Telescope (før oppskyting kalla Gamma-ray Large Area Space Telescope (GLAST)) er eit NASA-romobservatorium skote opp 11. juni 2008. Teleskopet skal studera universet i gammastråledelen av det elektromagnetiske spektrumet. Telskopet blei etter oppskytinga døypt på nytt og namnsett etter professor Enrico Fermi, ein italiensk pioner innan høgenergifysikk.

Ferdmål 

Som ferdmål har observatoriumet mellom anna:

 å utforska dei mest ekstreme omgjevnadane i universet der det finst energiar langt høgare enn det som er mogleg på jorda
 søkja etter teikn på nye fysikklover og finna ut kva den mørke materien er samansett av
 forklara korleis svarte hòl akselererer kraftige jetstråler av materie mest opp til lysfarten
 løysa gåtene rundt dei enormt kraftige eksplosjonane kalla gammaglimt
 svara på eldre spørsmål over eit breitt spekter av emne, inkludert solstormar, pulsarar og opphavet til kosmisk stråling

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell NASA-heimesida

Kjelder 

Romobservatorium
Gammastråleastronomi
Enrico Fermi
Engozero

Engozero (russisk Энгозеро) er ein stor innsjø i Republikken Karelen i Russland. Han har eit areal på 122 km² (utan øyar, ei lengd på 36,4 km, ei breidde på 7,9 km og er 18 meter på det djupaste. Det er 144 øyar i innsjøen med eit totalt areal på 14 km².

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Engozero» frå , den 28. august 2008. 
 

Innsjøar i Russland
Karelia
Harald Langåker

Harald Andersson Langåker ()  var ein norsk gardbrukar og spelemann frå Nes i Buskerud. Han er den første kjende spelemann på hardingfele i nedre Hallingdal. Han var son av gardbrukaren Anders Langåker, opphavleg frå Garthus i Begnadalen. Anders vart gift med Gunhild Halvorsdotter Langåker på Nes, og budde på Langåker livet ut. Harald vart døypt i januar 1768. I 1795 vart han gift med Gunnhild Kittilsdotter, og eldste sonen Anders kom til same året. Attåt spelet, var Harald Langåker gardbrukar. Langåker har truleg vore ein førande gard i Nes på denne tida.

Det er svært sannsynleg at Harald Langåker påverka og lærte opp Gudbrand Skjellerud, og er soleis byrjinga på ei bein tradisjonsline for slåttar i Nes fram til i dag. I si eiga tid har han nok og hatt omgang med Guttorm Olsson Grimelid frå Krødsherad, og jamvel påverka Gamle-Kleven. Spor etter Langåkerspelet kan dermed finnast både hjå Tor Grimsgard og Johan Kleven. 

Det finst to springarar som ber namnet Langåkeren i dag. Den eine er spela på halv kvint eller ljosblått, og er rekna som ein av dei eldste i dalen (Hardingfeleverket, springar nr 567 etter Kristian Øvrevollseie). Den andre er meir kjend under namnet Grimeliden, og har opphav hjå Guttorm Grimelid frå Krødsherad. 

Knut Lurås skal og ha møtt Harald Langåker og teke med seg ein gangar attende til Telemark. Slåtten ber enno namnet Langåkeren (Norsk folkemusikk nr 128a etter Gunnulv Borgen). I Bø er ein utvida form kalla Neshaugen (128b) etter Olav Groven.

Notar 

Langåker, Harald
Langåker, Harald
Langåker, Harald
Langåker, Harald
Evoron

Evoron (russisk Эвopон) er ein stor innsjø i Khabarovsk kraj i Russland. Han har eit areal på 194 km², og er 30 km lang og 12 km brei. I snitt er han 2-3 meter djup. Innsjøen vert nytta til fiske. 

Elva Evur munnar ut i innsjøen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Evoron» frå , den 28. august 2008. 
 

Innsjøar i Russland
Khabarovsk kraj
Glubokojesjøen

Glubokojesjøen (russisk Озеро Глубокое; Ozero Glubokoje, «Djupsjøen») er ein innsjø i aust på Putoranaplatået nær Norilsk i Russland. Har er knytt til Melkojesjøen («Grunnsjøen») ved Glubokajaelva. Han har eit areal på 136 km² og er i snitt 16 meter djup.

Bakgrunnsstoff 
 Kart 
 Putoranaplatået

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Glubokoye (Putorana)» frå , den 28. august 2008. 
 

Krasnojarsk kraj
Innsjøar i Russland
Gusinoje

Gusinoje (russisk Гусиное озеро, Gusinoje Ozero) er ein innsjø i republikken Burjatia i Russland, søraust i Sibir. Han ligg om lag 120 km frå Ulan Ude, hovudstaden i Burajatia og nær grensa til Mongolia. Byen Gusinooziorsk, som er kjend for buddhistiske heilagdomar, ligg på nordaustsida av innsjøen.

Sjå òg 
 Bajkalsjøen

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Gusinoye» frå , den 28. august 2008. 
 

Burjatia
Innsjøar i Russland
Ilmen

Ilmen (russisk Ильмень) er ein historisk viktig innsjø i Novgorod oblast i Russland, som tidlegare var ein viktig del av handelsruta frå væringane til grekarane. Byen Novgorod ligg seks kilometer nedanfor utsiget til innsjøen. 

Han har eit gjennomsnittleg overflateareal på 982 km² (kan variere frå 733 til 2090 km² avhengig av vassnivået). Innsjøen får vatn frå 52 elvar og dei fire største er Msta, Pola, Lovat, Sjelon og har eitt utsig, Volkhov som munnar ut i Ladoga og vidare via Neva til Finskebukta. 

Vassnivået vert regulert av Volkhov vasskraftverk i elva Volkhov. I juli har innsjøen ein temperatur på 19-20 °C og badesesongen varer om lag 90 dagar. Det går skipsruter frå Novgorod til Staraja Russa og frå Novgorod til Sjimsk.

Ordsoge
Namnet Il’men’ er av austersjøfinsk opphav, som mange elve- og innsjønamn i mellom det austersjøfinske og mordvinske området. Det moderne finske namnet på sjøen er Ilmajärvi.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Ilmen» frå , den 28. august 2008. 
 

Innsjøar i Russland
Novgorod oblast
Imandra

Imandra (russisk Имандра, finsk Imantero) er ein innsjø sørvest på Kolahalvøya i Murmansk oblast i Russland, like nord for polarsirkelen. Han ligg 127 meter over havet, har eit areal på 876 km² og er 67 meter på det djupaste. Breidda av innsjøen er forreven og det er mange øyar i innsjøen. Den største av øyane er Ermøya som er 26 km². Innsjøen er delt inn i tre delar med smale sund mellom, Store Imandra (Большая Имандра) eller Khibinskaja Imandra i nord (areal 328 km², lengd om lag 55 km, breidde 3-5 km), Ekostrovskaja Imandra i midten (areal 351 km²) og Babinskaja Imandra i vest (areal 133 km²). Innsjøen renn ut via elva Niva til Kandalaksjabukta i Kvitsjøen. Innsjøen er kjend for det klåre vatnet og det rike fisket.

Byar 
Byen Montsjegorsk ligg ved vika Montsje Guba i nordvest og er eit senter for vintersport. Om sommaren har mange innbyggjarane her båtar på sjøen, medan det er populært med skigåing på den isdekte innsjøen om vinteren. 

Apatity er ein annan liten by på austsida av innsjøen, og Poljarnje Zori ligg ved elva Niva nokre få kilometer nedanfor innsjøen .

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Imandra» frå , den 28. august 2008. 
 

Murmansk oblast
Innsjøar i Russland
Jänisjärvi

Jänisjärvi er ein innsjø i republikken Karelen i Russland nord for innsjøen Ladoga.

Innsjøen er forholdsvis sirkelforma og vart danna av eit meteoroittnedslag for 700 ± 5 millionar år sidan i perioden kryogenium. Krateret er 14 km i diameter.

Før den andre verdskrigen trudde ein at innsjøen var den andre kjende vulkankalderaen i Finland (den andre var Lappajärvi). Begge vart etter kvart identifisert som nedslagskrater.

Bakgrunnsstoff 
 Janisjarvi  på NASA Earth Observatory

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jänisjärvi» frå , den 28. august 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Krater i Russland
Innsjøar i Russland
Proterozoikum
Campagna

Campagna er ein by i provinsen Salerno i regionen Campania i Italia. Byen har om lag 15 734 innbyggjarar.

Byar i Campania
Byar i Italia
Kanozero

Kanozero (russisk Канозеро) er ein innsjø langs elva Umba i Murmansk oblast i Russland.

Innsjøen er 32 km lang og 3-6 km brei. Han ligg om lag halvvegs mellom innsjøen Umbozero og Kvitsjøen. Umba renn ut i innsjøen på austsida, om lag 5 km frå nordenden. To av dei største sideelvane til Umba, Kana og Muna, renn ut i Umba via Kanozero. 

Innsjøen har to utsig. Ved Zasjejek-Kanozero heilt sør i innsjøen går Rodvinga-kanalen ut via Kanoserskijfossane, medan Kitsakanalen 5 km lenger nordaust renn ut over Padunfossane. Kanalane renn saman i innsjøen Pontsjozero om lag 10 km lenger nede. 

Kanozero er òg kjend for Kanozero-helleristningane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lake Kanozero» frå , den 29. august 2008. 
 

Innsjøar i Russland
Murmansk oblast