alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fjerdingar i Helgeland

Fjerdingane på Helgeland hadde mot slutten av mellomalderen funksjonar som distikt for innkreving av skattar og avgifter. 

Helgeland var i periodar eitt futedømme, i periodar var det delt, nett som det i mellomalderen har vore inndelt i to halvfylke; Rødøy halvfylke på Nord-Helgeland og Herøy halvfylke på Sør-Helgeland. 
Rødøy halvfylke var òg eit prestegjeld, medan Herøy halvfylke var inndelt i Alstahaug prestegjeld og Brønnøy prestegjeld. Kvart prestegjeld var inndelt i fjerdingar, slik at det i verdsleg samaneng var ialt 12 fjerdingar på Helgeland:

Brønnøy prestegjeld var i følgje Indrebø 1935 og R. Fladby 1978 inndelt i
 Bindal fjerding (som i verdsleg samnheng høyrde til Namdalen), jf. dagens Bindal kommune.
 Sør-Sømn fjerding, jf. dagens Sømna kommune.
 Nord-Sømn fjerding, jf. dagens Brønnøy kommune.
 Vega fjerding

Alstahaug prestegjeld var inndelt i 
 Mynda fjerding, jf. delar av dagens Alstahaug, Vega og Vevelstad kommunar.
 Alstahaug fjerding, med det som i dag er Alstahaug kommune og dessutan delar av Leirfjord.
 Herøy fjerding, med sørdelen av Dønna attåt Herøy.
 Vefsn fjerding, jf. dagens Vefsn, Grane og Hattfjelldal kommunar, dessutan noko av Leirfjord.
 Rana fjerding, dagens Hemnes og Rana kommunar, dessutan òg Elsfjord i Vefsn.
 Nesna fjerding, med norddelen av Dønna attåt Nesna.

Rødøy prestegjeld var inndelt i
 Lurøy fjerding, med dagens Lurøy kommune i tillegg til Træna.
 Rødøy fjerding
 Meløy fjerding

Avgrensinga kan ha variert. Då tiendpengeskatten vart innkrevd mot slutten av mellomalderen, kan det sjå ut til at Nesna høyrde til Rødøy fjerding.

Kjelder 
 Helgeland historie b. 2, red.: Birgitta Berglund (Helgeland historielag 1994)ISBN 82-90148-55-0
 ''Årbok for Helgeland 2004 «Tiendpengeskatten på Helgeland 1521-22» Helgeland historielag ISBN 82-90148-63-1

Fjerdingar
Helgeland
Genovabukta

Genovabukta (italiensk Golfo di Genova) er den nordlegaste delen av Liguriahavet. Ho er om lag 125 km brei og strekkjer seg frå byen Imperia i vest til La Spezia i aust. Den største byen langs kysten av bukta er Genova, som har ei viktig hamn.

Kjelde 

Bukter i Italia
Bukter i Middelhavet
Liguriahavet

Liguriahavet eller Det liguriske havet (italiensk Mar Ligure, fransk Mer Ligurienne) er ein arm av Middelhavet mellom Den italienske rivieraen (Liguria og Toscana) og øyane Korsika og Elba. Havområdet er truleg kalla opp etter ligurarane som budde ved kysten i antikken. 

Havet grensar til landa Italia, Frankrike og Monaco. I aust grenser havet til Tyrrenhavet og i vest til sjølve Middelhavet. Genova er den viktigaste byen langs kysten, og nordvestkysten er kjend den vakre naturen og det behagelege klimaet. 

Genovabukta ligg lengst nord i havet. Elva Arno munnar ut i havet i aust, i tillegg andre elvar med utspring i Apenninane. Hamnene i Genova, La Spezia og Livorno ligg ved klippene langs kysten. 

På det djupaste er havet om lag 2 850 meter djup, nordvest for Korsika. Området mellom Korsika og det italienske fastlandet vert kalla Korsikakanelen og er om lag 80 km brei. Han skil Liguriahavet frå Tyrrenhavet.

Kjelder 

Havområde i Middelhavet
Napolibukta

Napolibukta er ei bukt på sørvestkysten av Italia (provinsen Napoli i regionen Campania). Han opnar i vest til Tyrrenhavet. Bukta grenser i nord til byane Napoli og Pozzuoli, i aust til Vesuv og i sør Sorrentinehalvøya og den støsrte byen her Sorrento. På andre sida av halvøya ligg Salernobukta.

Øyane Capri, Ischia og Procida ligg i bukta. Området er ein viktig turistdestinasjon for Italia med romerske ruinar av Pompeii og Herculaneum (øydelagd av vulkanutbrotet til Vesuv i år 79 e.Kr.) ligg i nærleiken.

Kjelde 

Bukter i Italia
Bukter i Middelhavet
Campania
Kamtsjatka kraj

For halvøya sjå Kamtsjatkahalvøya, for elva sjå Kamtsjatkaelva.

Kamtsjatka kraj (russisk Камчатский край) er ein provins i Russland og eit av føderasjonssubjekta i den russiske føderasjonen. Hovudstaden er Petropavlovsk-Kamtsjatskij, arealet 472 300 km² og innbyggjartalet 322 100 (2010).

Geografi 

Kamtsjatka kraj omfattar Kamtsjatkahalvøya, heilt aust i Russland, og nærliggjande delar av fastlandet. I aust ligg Stillehavet, i vest Okhotskhavet, ein arm av Stillehavet. Halvøya heng fast i fastlandet i nord. Kamtsjatka ligg i ei vulkansk aktiv sone. I provinsen finst det om lag 300 vulkanar, 29 av dei vert rekna som aktive. Her ligg mellom anna den høgaste vulkanen i Eurasia - Kljutsjevskaja Sopka (4750 moh.). Her finst òg mange geysirar og varme kjelder.

Demografi 
Den einaste store byen er hovudstaden, Petropavlovsk-Kamtsjatskij, med 179 800 ibuarar i 2010, om lag 56 % av folketalet i regionen.

Ved folketeljinga i 2010 var folket i Kamtsjatka kraj for det meste etniske russarar. Den etniske samansetjinga var:
 Russarar: 78,4 %
 Ukrainarar: 3,6 %
 Korjakar: 2,1 %

Den største urfolksgruppa, korjakane, bur hovudsakleg i distriktet (okrug) Korjakia i nord, der dei i 2002 utgjorde 26,7 % av folket. Andre, mindre urfolksgrupper var:
 Itelmenar - (2394 - 0,7 %)
 Evenar (1872 - 0,6 %)
 Kamtsjadalar (1551 - 0,5 %)
 Tsjuktsjarar (1496 - 0,5 %)
 Aleutar (401 - 0,1 %)

Som i mange andre delar av arktisk Russland er folketalet i Kamtsjatka kraj sterkt minkande. I 1989 var folketalet 471 932. Frå 1989 til 2010 sokk folketalet med 31,8 %.

Historie 
Urfolka korjakar, itelmenar, evenar, aleutar og tsjuktsjarar budde på Kamtsjatka før russarane kom dit. Russarane nådde først Kamtsjatka på slutten av 1600-talet, mellom anna ved ekspedisjonane til Semjon Dezjnjov og Vladimir Atlasov. På 1700-talet var det etablert permanente russiske busetjingar på Kamtsjatka. Petropavlovsk vart grunnlagd som festning i 1740. I 1812 budde det om lag 3200 urfolk og 2500 russarar i området. Petropavlovsk vart angripen av ein britisk-fransk styrke under Krimkrigen i 1854, men vart ikkje erobra. Etter at Alaska vart seld til USA i 1867 mista området betydning for Russland, og på slutten av 1800-talet oppretta amerikanarane fleire handelsstasjonar i området. Etter den russiske revolusjonen oppnådde Sovjetunionen kontroll over området i 1923. Kamtsjatka oblast låg under Khabarovsk kraj fram til 1956 då det vart eige oblast. Den nordlege delen av Kamtsjatka oblast utgjorde det sjølvstyrte distriktet (okrug) Korjakia. Korjakia var både ein del av Kamtsjatka oblast, og samstundes eit eige føderasjonssubjekt. Denne litt forvirrande situasjonen tok slutt 1. juli 2007, då Kamtsjatka oblast og Korjakia vart slått saman til det nye føderasjonssubjektet Kamtsjatka kraj. Dette vart godkjend i ei folkerøysting 23. oktober 2005.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Distriktet sine offisielle heimesider på russisk

Russiske føderasjonssubjekt
Pozzuolibukta

Pozzuolibukta er ei lita bukt vest for Napoli. Ho ligg nordvest i Napolibukta.

Bukter i Italia
Bukter i Middelhavet
Salernobukta

Salernobukta er ei bukt i Tyrrenhavet på kysten av provinsen Salerno sørvest i Italia. Nordkysten av bukta er turistområdet kalla Amalfikysten, inkludert byar som Amalfi, Maiori, Positano og sjølve byen Salerno.

Salernobukta grensar til Sorrentinahalvøya i nord, og på andre sida av halvøya ligg Napolibukta.

Kjelde 

Bukter i Italia
Bukter i Middelhavet
Campania
Squillacebukta

Squillacebukta (italiensk Golfo di Squillace; latin Scylleticus Sinus eller Scyllaceus Sinus; gresk Σκυλλητικὸς κόλπος, Skullitikos kolpos) er ei bukt i Det joniske havet langs kysten av Calabria i Italia.

Bukta, som er kjend for den vakre naturen, er ein del av Det joniske havet og utgjer delar av austkysten av regionen Calbria. Ho har fått namn etter kystbyen Squillace.

I antikken vart bukta kalla Scylleticus Sinus, etter byen Scylletium, som Strabo nemner ligg på austkysten av Bruttium (i dag Calabria). Det har vore mange skipsforlis i bukta gjennom tidene og ho har ingen naturlege hamner langs kysten.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gulf of Squillace» frå ,  den 30. oktober 2007.  
 

Bukter i Italia
Bukter i Middelhavet
Tarantobukta

Tarantobukta (italiensk: Golfo di Taranto, latin: Sinus Tarentinus) er ei bukt i Det joniske havet sør i Italia. 

Tarantobukta er nesten firkanta og er 140 km i begge retningar. Ho grensar til nesa Santa Maria di Leuca i aust og Colonna i vest. Ho er omgjeve av tre italienske regionar, Apulia, Basilicata og Calabria. Dei viktigaste elvane som munnar ut i bukta er Basento, Sinni og Agri.

Dei største byane langs kysten er Taranto og Gallipoli. Dei greske koloniane (Magna Graecia) Crotone, Heraklea, Thurii og Sybaris låg langs Tarantobukta. 

Italia gjer krav på heile bukta som sitt territorialfarvatn og derfor stengd for internasjonal trafikk. Dette vert derimot ikkje annerkjend av enkelte andre land, som USA og Storbritannia.

Kjelde 

Bukter i Italia
Bukter i Middelhavet
Veneziabukta

Veneziabukta er ei bukt på vestsida av Adriahavet som grensar til Italia, Slovenia og Kroatia. Ho ligg mellom halvøya Istria og deltaet til elva Po. 

Elvane Tagliamento, Piave, Adige og Brenta munnar ut i bukta. Inst i bukta ligg Venezialagunen og byen Venezia. Her ligg òg ferieøya Albarella.

Av store byar langs Veneziabukta finn ein Venezia, Trieste, Chioggia og Pula.

Sjå òg 
 Venezia
 Republikken Venezia
 Adriahavet
 Triestebukta

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Gulf of Venice» frå , den 30. oktober 2007. 
 

Bukter i Italia
Bukter i Middelhavet
Slovensk geografi
Kroatisk geografi
Venezia
Circeo

Circeo er eit nes i nordenden av Gaetabukta på vestkysten av Italia. Nester bratt og åslendt, medan områda like aust for neset er flatt og myrlendt. Sjølv om mykje av myrområda er vunne tilbake for jordbruk og urbane område er delar av myrområdet verna som eit naturreservat.

Kjelde 

Nes i Italia
Miseno

Miseno (latin Misenum) er neset som markerer den nordvestlege grensa til Napolibukta og Pozzuolibukta sør i Italia. Neset ligg direkte overfor øya Procida og er kalla opp etter Misenus, ein figur i Vergil sitt verk Aeneiden.

Historisk har neset vore viktig sidan romartida sidan ho verna den indre hamna i Portus Julius, marinebasen til den vestlege romerske keisarflåten. Sentrale delar av verket Aeneiden utspeler seg her og i Napolibukta. Det er her Aeneis sin ven, Misenus, meisteren av sjøhornet i form av ein konkylie, får «bølgjene til å klinge» med musikken sin og utfordrar sjøguden Triton til eit musikalsk slag. Han vart kasta i sjøen av ein sjalu Triton og gravlagt på neset som så vart kalla opp etter han.

Kjelde 

Nes i Italia
Capo Palinuro

Capo Palinuro er eit nes søraust i Italia, om lag 65 km sørvest for Salerno, i den sørlege delen av av regionen Cilento. Det er visstnok kalla opp etter Palinurus, rorsmannen på Aeneas sitt skip i Aeneiden av Vergil.

På nordsida av neset ligg Palinuro, eit turiststad ved Centola. Sørsida vender ut mot Policastrobukta og strekker seg 6 km frå Marina di Camerota.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av Palinuro 
 Informasjon om Palinuro

Kjelde 

Nes i Italia
Punta di Pellaro

Punta di Pellaro (gresk: Λευκοπέτρα, Levkopetra, latin: Leucopetra) er det sørvestlegaste punktet på det italienske fastlandet i regionen Calabria. Aust for neset ligg Sicilia.

Den kvite bergarten har gjeve namn til neset som tyder «kvit klippe»

Kjelde 

Nes i Italia
Calabria
Capo Vaticano

Capo Vaticano er eit nes i kommunen Ricadi i Calabria i Italia. Neset er danna av kvitgrå granitt og er 124 meter høgt på det høgaste. 

Kysten av Capo Vaticano byrjar ved Tonobukta og endar ved Jomfru Maria-bukta. 

Den kjende ventianske forfattaren Giuseppe Berto slo seg ned på Capo Vaticano etter å ha reist gjennom Italia.

Bakgrunnsstoff 
 Turistportal for Tropea og Capo Vaticano  
 Capo Vaticano på vivicapovaticano.it

Kjelde 

Nes i Italia
Dei sju høgdene i Roma

Dei sju høgdene i Roma aust for elva Tiber dannar hjarta av Roma. Dei sju opphavlege høgdene var Cermalus, Cispius, Fagutal, Oppius, Palatium, Sucusa og Velia. Desse er mykje nemnd i romersk mytologi, religion og politikk. Byen skal i følgje segna ha vorte grunnlagd av Romulus på Palatinerhøgda (Collis Palatinus). Dei andre seks er i dag kalla Aventinerhøgda (Collis Aventinus), Kapitol (Capitolinus), Kvirinalhøgda (Quirinalis), Viminalhøgda (Viminalis), Esquilinhøgda (Esquilinus) og Celio (Caelius). 

Opphavleg var dei sju høgdene okkupert av små busetnadar og ikkje gruppert i lag eller rekna som ein by kalla «Roma». Innbyggjarane på dei sju høgdene byrja å delta i ei rekkje religiøse leikar, som knytte gruppene i lag. Byen Roma vart dermed til ved at desse separate busetnadane opptredde som ei gruppe, drenerte dei myrlendte dalane og gjorde dei om til marknadar og forum

Den no kjende Vatikanhøgda ligg nordvest for Tiber og er ikkje ei av dei sju høgdene i Roma. Det same gjeld Pincio i nord og Janiculum i vest. 

Fem av dei sju høgdene (Aventiner-, Esquilin-, Kvirnal- og Viminalhøgdene og Celio) har monument, bygningar og parkar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Seven hills of Rome» frå ,  den 30. oktober 2007.

Bakgrunnsstoff 

 Kart over dei sju høgdene

Roma
Åsar i Italia
Roma
Aventinerhøgda

Aventinerhøgda eller Aventinhøgda er ei av dei sju høgdene som Roma vart bygd på. Ho ligg i den tolvte rionen, Ripa, og er i dag eit fasjonabelt bustadområde.

Etymologi 
Namnet kan kanskje sporast tilbake til kong Aventinus eller ein son av Hercules og den latinske prestinna Rhea, som òg vart kalla Aventinus.

Namnet kan òg kome frå ei segn om grunnlegginga av Roma. Romulus såg fuglar som steig frå Aventinerhøgda, og Romulus såg på dette som eit teikn (fuglar = aves).

Mytologi 
Vergil skreiv at Cacus, som Hercules tok livet av, levde i ei grotte på Aventinerhøgda. Hercules tok livet av Cacus fordi han hadde stole kveget til Geryon som Hercules måtte levere.

Historie 
Aventinerhøgda vart ikkje ein del av sjølve Roma før lenge etter byen vart grunnlagd. Strabo skriv at Ancus Marcius, som regjerte frå 640-616 f.Kr. som den fjerde kongen av Roma, gjorde Aventinerhøgda til ein del av Roma for å forskanse byen og verne han frå inntrengande fiendar. I følgje romerske segner vart Aventinerhøgda ein del av Roma då Serviusmuren vart bygd under regjeringstida til Servius Tullius, den sjette kongen av Roma, på midten av 500-talet fvt. Muren kan derimot truleg ikkje ha vorte bygd før 393 f.Kr. då romarane erobra Veii, som kontrollerte eit steinbrot som produserte ein spesiell type kalktuff, som Serviusmuren er laga av.

Dei fleste lærde meiner at muren vart bygd etter ein invasjon og okkupasjon av gallarar i 387 f.Kr.. Aventinarhøgda var ein forstad til Roma under monarkiet og den tidlege republikken fram til om lag 456 f.Kr. då det vart vedtatt ei lov om at plebeiarar kunne få eigedom på åsen. Dermed voks byen utanfor bymurane til Aventinarhøgda og Campus Martius. Denne utvidinga gjorde det lettare for gallarar å erobre Roma. Denne invasjonen gjorde at det mådde byggast ein ny mur utanfor dei nye områda av byen, inkludert Aventinerhøgda.

Fotnotar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Aventine Hill» frå ,  den 30. oktober 2007.  

Åsar i Italia
Roma
Celio

Celio (latin Collis Caelius) er ein av dei sju høgdene i Roma. Under regjeringstida til Tullus Hostilius vart heile folkesetnaden i Alba Longa flytta til Celio med tvang. I følgje ei segn gjenfortalt av Titus Livy fekk åsen namnet sitt frå Caelius Vibenna, anten fordi han oppretta ein busetnad her, eller fordi venen hans Servius Tullius ønskte å æra han etter han døydde. 

Under Den romerske republikken var Ceilo eit fasjonabelt bustadområde og ein stad der dei rike budde. Arkeologiske utgravingar under badet Caracalla har vist restane etter overdådige villaer med med komplette veggmåleri og mosaikk. Basilikaen Santi Giovanni e Paolo og den antikke basilikaen Santo Stefano Rotondo, kjend for det sirkulære planet i midten, står på Celio.

Bakgrunnsstoff 
 Samuel Ball Platner, A Topographical Dictionary of Ancient Rome: Caelian Hill (Celio)

Kjelder 

 Livy - første bok

Åsar i Italia
Roma
Kapitol

Kapitol (latin Capitolinus Mons, italiensk Campidoglio) er den høgaste av dei sju høgdene i Roma. Ho ligg mellom Forum Romanum og Marsmarken. I antikken låg det eit tempel for den kapitolinske triade der, det vil seie Jupiter, Juno og Minerva. Tempelet vart påbyrja av den siste kongen av Roma, Lucius Tarquinius Superbus, og vart rekna som eit av dei største og vakraste i byen. Høgda er i dag prega av Kapitolmuseuma. 

Høgda er kjend for ei rekkje hendingar i historia til Roma. Det var der Brutus og hans medsamansvorne stengde seg inne i tempelet etter mordet på Julius Cæsar. Graccherane låg komplottet sitt og vart myrda der. Generalar som vart innvilga ein triumf såg ut over byen frå høgda. Gallarane vart sleppt inn i citadellet av vestallinna Tarpeia, som seinare vart avretta ved å bli kasta ned frå det som vart kjend som den tarpeiske klippa. Seinare skulle òg andre som var dømd for politiske lovbrot verte avretta der. Då gallarane plyndra Roma i 390 f.Kr. var høgda den einaste delen av byen som ikkje vart inntatt.

Frå 1536 til 1546 endra Michelangelo Buonarroti høgda fullstendig ved å bygge tre palass som rundt ein trapesforma plass. Inngangen er via ei brei trapp. Michelangelo reverserte heile planen for høgda; tidlegare hadde ho hatt utsikt mot mot Forum, keisaren sitt Roma, men plassen vender ut mot den andre sida, pavane sitt Roma. Dei tre palassa er heim for Kapitolmuseuma. 

Ved sida av plassen ligg kyrkja Santa Maria in Aracoeli. Ved foten av høgda ligg ruinar av ein romersk insula på meir enn fire etasjar, som er synleg frå gata.

Det engelske ordet Capitol kjem frå frå Kapitol. Historia om at ordet kapital òg kjem derfrå, sidan det vart slått mynt i tempelet, er ikkje riktig; det ordet kjem frå capite som tyder «hovud».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kapitolhøyden» frå ,  den 30. oktober 2007.  
 

Roma
Åsar i Italia
Esquilinhøgda

Esquilinhøgda er ein av dei sju høgdene i Roma. Den sørlegaste toppen heiter Oppius.

Etymologi 
Opphavet til namnet Esquilino vert framleis mykje debattert. Ein teori er at åsen vart kalla opp etter dei mange steineikene, exculi, som stod her. Ein annan teori er at like etter Roma vart grunnlagd så var Kapitol, Palatinerhøgda og dei nordlege delane av Celio som var busett. Desse innbyggjarane vart rekna som inquilini, innanbys, medan innbyggjarane utanfor desse områda vart rekna som exquilini, utanbys.

Historie 
Åsen stig opp frå dalen der Colosseum seinare vart bygd og var eit fasjonabelt bustadområde. Ved åsen Oppius konfiskerte keisar Nero ein eigedom for å bygge sitt ekstravagante, kilometerlange Domus Aurea, og seinare bygde Trajan badet sitt her. Restane av begge er framleis synleg i dag. Lenger nordaust, ved toppen Cispius ligg Basilikaen Santa Maria Maggiore.

I 1781 vart marmorstatuen av ein diskoskastar, den såkalla Discobolus av Myron, oppdaga.

Fotnotar

Kjelde 

Åsar i Italia
Roma
Palatinerhøgda

Palatinerhøgda eller Palatinhøgda (latin: Collis Palatium) er den sentrale av dei sju høgdene i Roma og den eldste delen av byen. Han er 40 meter høg ovanfor Forum Romanum på eine sida og Circus Maximus på andre. Høgda er det etymologiske opphavet til ordet «palass».

Mytologi 
I følgje romersk mytologi var det på Palatinerhøgda at Romulus og Remus vart funne av ulvemora som heldt dei i live. I følgje dette segna fann gjetaren Faustulus spedborna og i lag med kona si Acca Larentia fostra dei borna. Då dei vart eldre var det her Romulus valde å byggje Roma.

Historie 
Roma har sitt opphav på Palatinerhøgda, og nylege utgravingar har vist at det har budd folk her frå sidan om lag år 1000 f.Kr.

Mange rike romarar i Den romerske republikken (510 f.Kr.– om lag 44 f.Kr.) budde her. Ruinane av palassa til Augustus (63 f.Kr.– 14 e.Kr.), Tiberius (42 f.Kr.–37 e.Kr.) og Domitian (51– 96) er framleis synleg. Augustus bygde òg eit tempel til Apollo her, ved sida av huset sitt.

Palatinerhøgda var òg staden der festivalen lupercalia vart halden.

Kjelder 

Åsar i Italia
Roma
Kvirinalhøgda

Kvirinalhøgda (latin Mons Quirinalis, italiensk Quirinale) er ei av dei sju høgdene i Roma, og ligg mellom Trajanus forum og Diocletianus termer. Namnet Kvirinalen kjem av Quirinus tempel.

I antikken var Kvirinalhøgda dominert av ulike domkyrkjer og andre offentlege bygg, men òg patrisiervillaer. På byrjinga av 300-talet oppførte keisar Konstantin det siste badeanlegget her. I mellomalderen vart høgda avfolka, men vart vekka til liv på midten av 1500-talet av pavane si interesse for området.

Kvirinalhøgda er dominert av Palazzo del Quirinale med mektige hagar. Palasset var før 1870 pavane sin sommarresidens, og fram til 1947 den italienske kongen sin bustad. På Piazza del Quirinale står to statuar som framstiller Zevs sine to søner Castor og Pollux. På Kvironalhøgda ligg to sakrale arkitektoniske meisterverk frå barokken: Kyrkjene San Carlo alle Quattro Fontane av Francesco Borromini og Sant'Andrea al Quirinale av Giovanni Lorenzo Bernini.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Quirinalhøyden» frå ,  den 30. oktober 2007.

Bakgrunnsstoff 

Roma
Åsar i Italia
Viminalhøgda

Viminalhøgda (latin Collis Viminalis, italiensk Viminale) er den minste av dei kjende sju høgdene i Roma i Italia. Ein topp forma som ein finger peiker mot sentrum av Roman mellom Kvirinalhøgda i nordvest og Esquilinhøgda i søraust. Her ligg Teatro dell'Opera og Termini jernbanestasjon.

Bakgrunnsstoff 
 Samuel Ball Platner, A Topographical Dictionary of Ancient Rome: Viminal Hill

Kjelde 

Åsar i Italia
Roma
Øyar i Italia

Dette er ei liste over øyar i Italia.

Øyar i Middelhavet 
 Dei eoliske øyane
 Alicudi
 Filicudi
 Lipari
 Panarea
 Salina
 Stromboli
 Vulcano
 Dei egadiske øyane
 Favignana
 Levanzo
 Marettimo
 Asinara
 Bergeggi
 Capri
 Ferdinandea
 Dei flegreiske øyane
 Ischia
 Nisida
 Vivara
 Procida
 Gallinara
 Maddalenaøyane
 Budelli
 Caprera
 La Maddalena
 Santa Maria
 Santo Stefano
 Spargi
 Razzoli
 Molara
 Dei pelagiske øyane
 Lampedusa
 Lampione
 Linosa
 Pantelleria
 Dei pontinske øyane
 Gavi
 Palmarola
 Ponza
 Santo Stefano
 Ventotene
 Zannone
 Sant'Antioco
 Isola di San Pietro
 Sardinia
 Sicilia
 Tavolara
 Isola di Sant'Andrea
 Dei toskanske øyane
 Capraia
 Elba
 Giannutri
 Giglio
 Gorgona
 Montecristo
 Pianosa
 Tremiti
 Caprara
 San Domino
 San Nicola
 Ustica
 Den venetianske lagunen
 Burano
 Giudecca
 Lido
 Pellestrina
 Mazzorbo
 Murano
 Isola di San Michele
 Torcello

Øyar i innsjøar 
 Lago di Bolsena
 Isola Bisentina
 Lago di Como
 Isola Comacina
 Isola Martana
 Lago di Garda
 Isola del Garda
 Isola di San Biagio
 Isola dell'Olivo
 Isola del Sogno
 Isola del Trimelone
 Lago d'Iseo
 Montisola
 Lago Maggiore
 Isole Borromee
 Isola Bella
 Isola Madre
 Scoglio della Malgera
 Isola dei Pescatori (eller Isola Superiore)
 Isolino di San Giovanni
 Castelli di Cannero
 Isolino Partegora
 Lago d'Orta
 Isola San Giulio

Øyar i elvar 
 Tiber
 Isola Tiberina