alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Somerset

Somerset er eit grevskap i Sørvest-England. Administrasjonsbyen er Taunton, som ligg sør i grevskapet. Det seremonielle grevskapet grensar til grevskapa Bristol og Gloucestershire i nord, Wiltshire i aust, Dorset i søraust og Devon i sørvest. Det grenser delvis i nord og vest til kysten av Bristolkanalen og estuaret til elva Severn. Den tradisjonelle nordlege grensa gjekk langs elva Avon, men den administrative grensa har krype sørover med opprettinga av City of Bristol og grevskapet Avon og dei etterfølgjande sameinte styresmaktene i nord.

Somerset er eit landleg grevskap med åsar som Mendip Hills, Quantock Hills og Exmoor nasjonapark og store flater som Somerset Levels. Det er funne spor etter menneske frå steinalderen og busetnader etter romarane og saksarane. Seinare spelte grevskapet ei viktig rolle i å føre kong Alfred den store til makta, i den engelske borgarkrigen og i Monmouthopprøret.

Jordbruket er ei stor næring i grevskapet. Oppdrett av sau og kyr, inkluder produksjon av ull og ostar (som cheddar) er tradisjonelle næringar som framleis eksisterer. Arbeidsløya er lågare enn landsgjennomsnittet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Somerset» frå ,  den 28. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell turistside
 Offisiell nettstad
 BBC Somerset
South Yorkshire

South Yorkshire er eit metropolitansk grevskap i Yorkshire and the Humber i England. Det har kring 1,3 millionar innbyggjarar og består av fire bykommunar: Barnsley, Doncaster, Rotherham og Sheffield. South Yorkshire vart skipa 1. april 1974. 

Det ligg på austsida av Penninane og har ikkje kystlinje. Det grensar til Derbyshire i sørvest, West Yorkshire i nordvest, North Yorkshire i nord, East Riding of Yorkshire i nordaust, Lincolnshire i aust og Nottinghamshire i søraust. Sheffield storbyområde er det sjette største storbyområdet i England og dominerer den vestlege halvdelen av South Yorkshire med over halvparten av innbyggjarane. 

South Yorkshire grevskapsråd vart nedlagt i 1986 og distrikta er i dag i røynda sameinte styresmakter. 

South Yorkshire vart skapt av 32 tidlegare lokale distrikt som låg i Derbyshire, Nottinghamshire, West Riding of Yorkshire og fire sjølvstendige bykommunar.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «South Yorkshire» frå ,  den 28. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Skipingar i 1974
Staffordshire

Staffordshire (forkorta Staffs) er eit grevskap i Vest-Midlands i England. Delar av National Forest ligg i grevskapet. Det grensar til dei seremonielle grevskapa Cheshire, Derbyshire, Leicestershire, Warwickshire, West Midlands, Worcestershire og Shropshire.

Den største byen i Staffordshire er Stoke-on-Trent, som vert styrt separat frå resten av grevskapet som ei sjølvstendig sameint styresmakt. Lichfield har òg bystatus, og andre byar er Stafford (administrasjonsstad), Burton upon Trent, Cannock, Newcastle-under-Lyme og Tamworth. Wolverhampton og Walsall var tidlegare ein del av Staffordshire fram til 1974, men ligg i dag i West Midlands county.

Bortsett frå Stoke-on-Trent er Staffordshire delt inn i distrikta Cannock Chase, East Staffordshire, Lichfield, Newcastle-under-Lyme, South Staffordshire, Stafford, Staffordshire Moorlands og Tamworth.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Staffordshire» frå ,  den 28. november 2009.

Bakgrunnsstoff 
 BBC Staffordshire
 Staffordshire grevskapsråd
 Bilete frå Staffordshire
 Turisme i Staffordshire
Lotta Svärd

Lotta Svärd var ein finsk friviljug paramilitær hjelpeorganisasjon for kvinner. Under den finske borgarkrigen i 1918 kjempa Lotta Svärd på lag med dei kvite styrkane, men vart grunnlagt som ein uavhengig organisasjon etter krigen, den 9. september 1920. Namnet «Lotta Svärd» kjem frå eit vidgjete dikt henta frå diktsyklusen Fänrik Ståls sägner av Johan Ludvig Runeberg. I diktet går den finske soldaten meinig Svärd til krig i Finskekrigen og tek kona si, Lotta, med seg. Menig Svärd fell i kamp, men kona vert verande på slagmarka og steller såra soldatar. Namnet vart brukt om kvinnelege soldatar fyrste gongen i ein tale av Carl Gustaf Mannerheim den 16. mai 1918. Det fyrste kjende laget som nytta namnet Lotta Svärd vart stifta i Riihimäki i Sør-Finland 11. november 1918.

Andre verdskrigen 

Organisasjonen spreidde seg på 1920-talet og hadde 60 000 medlemer i 1930. I 1944 inkluderte Lotta Svärd heile 242 000 friviljuge, og var med det den største friviljuge hjelpeorganisasjonen i verda. Til samanlikning talte folketalet i Finland mindre enn 4 millionar på den tida. Under andre verdskrigen kunne om lag 100 000 menn bli frigjorte frå militærteneste fordi oppgåvene deira hadde vorte tekne over av "lotter". Lottene arbeidde på sjukehus, på alarmpostar for flyraid, eller med andre hjelpeoppgåver i samarbeid med væpna styrkar. Offisielt var lottene ubevæpna. Det einaste kjende unntaket er eit friviljug luftvernsbatteri i Helsingfors sommaren 1944 som bestod av medlemer av Lotta Svärd. Batteriet styrte søkeljos, og vart gjevne rifler til sjølvforsvar.

Oppløysing 

Då den finske framhaldskrigen tok slutt, kravde Sovjetunionen at alle organisasjonar dei såg på som paramilitære, fascistiske eller dels fascistiske skulle bannlysast. Organisasjonen Lotta Svärd vart dermed oppløyst den 23. november 1944. Seinare vart det starta opp ein ny organisasjon ved namn Suomen Naisten Huoltosäätiö (Støttelaget av finske kvinner). Denne tok over mykje av den gamle eigedommen til Lotta Svärd. Dette nye laget finst enno under namnet Lotta Svärd Säätiö (Lotta Svärd-stiftelsen).

Ringverknader 

Den finske Lotta Svärd-organisasjonen har medverka at det har vorte stifta liknande lag i andre land. I Sverige finst organisasjonen Lottorna, i Danmark har same modellen vorte brukt, og i Noreg eksisterer framleis Norges Lotteforbund. 

I 2005 kom den finske spelefilmen Lupaus ('Lovnaden') ut. Filmen skildrar prøvingane og vanskane dei finske lottene opplevde under andre verdskrigen.

Kjelder
  Store Norske Leksikon om Johan Ludvig Runeberg
 Nettsidene til Norges Lotteforbund
 Heimeside om Lotta Svärd
 Filmen Lupaus på imdb.com

Denne artikkelen byggjer på «Lotta Svärd» frå ,  den 28. november 2009.

Bakgrunnsstoff 

Finske organisasjonar
Finsk historie
Andre verdskrigen
Skipingar i 1920
Norges Lotteforbund

Norges Lotteforbund (NLF) er ein friviljug norsk kvinneorganisasjon som har til formål å styrka forsvarsviljen i landet og få kvinnene med i arbeidet for Totalforsvaret både i freds- og krigstid. Norges Lotteforbund vart inspirert av den finske organisasjonen Lotta Svärd, som vart stifta i samband med den finske borgarkrigen i 1918.

Historikk 

NLF vart skipa den 19. mars 1928 under namnet Norske Kvinners Frivillige Verneplikt etter initiativ av Jacobine Rye. Dei fyrste oppgåvene deira var å opparbeida sanitetsutstyr og militært vinterutstyr, arrangera kurs innan kjøkenteneste, gassvern og sanitet, og å pynta opp militære etablissement. I 1940 fanst det 53 lokallag i Noreg med til saman 16 000 lotter. I 1943 vart organisasjonen tvangsoppløyst av okkupasjonsmakta. Men i fylgje heimesidene til NLF, gjekk mange lotter under jorda og fortsette med verksemda si i Milorg. I 1945 vart forbundet starta opp att og under eit landsmøte på Larkollen i oktober same året vart det sett opp nye retningslinjer, og namnet vart endra til Norges Lotteforbund. 

Den 31. oktober 1947 vart det underteikna ein avtale mellom NLF og Heimevernet om samarbeid. Sidan 1. juli 1951 har organisasjonen fått innvilga økonomisk stønad over statsbudsjettet til mellom anna administrasjon og til verving og utdanning av lotter. I 1951 vart det òg inngått avtalar med Sjøforsvaret og Luftforsvaret. På grunn av desse avtalane fekk lottene spesialutdanning frå 1951. Kronprinsesse Märtha var den høge vernaren for NLF. Då ho døydde i 1954, vart Prinsesse Astrid, fru Ferner verva.

I dag 

NLF er i dag ein politisk uavhengig organisasjon med 38 lokallag med til saman ca. 2000 medlemer (2005). Organisasjonen arbeider innan område som sanitet, samband, stabsoppgåver, transport og sjukestell. Sekretariatet deira ligg i Oslo, og dei gjev ut medlemsbladet Lottenytt. NLF deler òg ut Norges Lotteforbunds hederstegn til personar som har lagt ned eit særleg stort arbeid for verksemda deira.

Fordi det norske forsvaret har gjennomgått store endringar dei siste tiåra, er NLF òg i ein prosess med å tilpassa målsetjingane sine.

Kjelder 

 Historikk på lottene.no
 Store Norske Leksikon om NLF.

Skipingar i 1928
Norske organisasjonar
Hallvard Sandnes

Hallvard Sandnes () var ein norsk lærar, forfattar og teikneserieskapar. Han skreiv teksta til teikneserien Ingeniør Knut Berg på eventyr. Teiknar var Jostein Øvrelid. Dei to skal visstnok aldri ha møttest. Samarbeidet foregjekk gjennom brevveksling.

Hallvard Sandnes var ihuga målmann. Han skreiv eit konservativt nynorsk. I tillegg til at han fekk gitt ut 17 bøker, skreiv han òg føljetongar i fleire blad. I 1925 fekk han Melsom-prisen.

Under arbeidet med Ingeniør Knut Berg på eventyr brukte han pseudonymet Vigleik Vikli.

Bibliografi 
 Paa solbrune vidder – forteljingar (1913) 
 Livsens dogg. Ei bok om elskhug – (1917)
 Bjønn-Per frå Skaratun – (1923)
 Fjellkongen. Ei soga frå dei ville vidder – (1924)
 Vardane brenn – (1925)
 Nomelandskyrkja. Forteljing frå svartedauden (1926)
 Soga um skjoldmøyane. Kultursoga fraa ikring aar 1000 etter Krist – (1926)
 Norigards-Ram'n – (1928)
 Er det ingen dag'e? – (1933)
 Gamlekarane på Storebø. Bygdekomedie i 3 vendingar – skodespel (1933)
 Steinar Orvik – roman (1941)
 Aslak Dyrdal – roman (1941)
 Folke Frøysnes – roman (1942)
 Stavdalsgruvone – roman (1947)
 Eldskrift på himmelen – (1955)
 Røvarane i Urefjellshola. Fonna forlag.([1961]).
 Gjenta er mi! Komedie i 3 vendingar – skodespel, nyutgåve av Gamlekarane på Storebø (1956)
 På jakt etter eventyr – novellesamling (1966)

' Kjelder 
 Haakon W. Isachen: Ingen jul uten Juleheftene'' Egmont serieforlag 2004
 Allkunne.no om Hallvard Sandnes.

Fotnotar 

Folk frå Bygland
Norske teikneserieskaparar
Nynorskforfattarar
Vinnarar av Melsom-prisen
Bioetanol

Bioetanol er eit drivstoff framstilt av plantar som inneheld sukker, cellulose eller stivelse.  I Brasil, som er den største produsenten av bioetanol i verda, vert drivstoffet framstilt på basis av sukkerrøyr, men ein kan òg framstille bioetanol av mellom anna mais, potet eller  trevirke.

I verda vert det (2005) framstilt  28 milliardar liter bioetanol, om lag 10 gonger det årlege norske bensinforbruket. Produksjonen av bioetanol er tolv gonger større enn produksjonen av biodiesel.

Produksjon
Såkalla førstegenerasjons bioetanol vert framstilt ved gjæring av sukkerhaldige plantedelar. Når alkoholprosenten når 12 %, vert væska destillert. I denne enkle gjæringsprosessen brukar ein plantar som det har vore vanleg å bruke til mat - som sukkerrøyr eller mais og i den seinare tid kveite.  

Andregenerasjons bioetanol vert framstilt ved gjæring av halm eller trevirke. 

Den bioetanolen som vert produsert i verda i dag, er i all hovudsak første generasjons bioetanol.  Satsinga på bioetanol vert kritisert av somme, fordi det vert bruka matvarer i produksjonen.  Mot dette vert det heldt fram at produksjonen av råvarene gjev arbeidsplassar og auka velstand blant fattigfolk.  Ei anna innvending er at det vert hogd ned skog for å gje areal til råvareproduksjonen.  Denne hogsten fører til store utslepp av CO2.

Tekniske eigenskapar

Dei aller fleste bensinbilar kan utan problem køyre på bensin innblanda opptil 20 % etanol. E85 er bensin som inneheld 85 % bioetanol.  Ein kan byggje om bensinmotorar slik at dei kan gå på E85.

Dieselmotorar kan byggjast om slik at dei kan gå på rein etanol. 

Bioetanol inneheld noko mindre energi enn bensin, forbruket vil derfor verte noko høgre om ein køyrer på bioetanol. Innblanding av små mengder bioetanol (5-10 %) kan likevel gje betre drivstoffutnytting, sidan det høge oksygeninnhaldet i etanol verkar gunstig på bensinforbrenningsprosessen.

Miljøgevinst
Når det gjeld lokal luftforureining, er ikkje bioetanol betre enn bensin framstilt av fossil olje. Men utsleppet av klimagassar er mindre.  Sidan energien i plantesukker kjem frå plantar som igjen har bunde energien gjennom fotosyntese, er bruk av bioetanol i prinsippet CO2-nøytralt. 

Miljøgevinsten ved bruk av bioetanol er avhengig av råstoffet, inkludert kor mykje energi som er brukt til framstilling av råstoffet, om det er bruka kunstgjødsel m.v.  Klimagevinsten er rekna til 90% klimagass reduksjon ved bruk av bioetanol frå sukkerrøyr til 15-30 % reduksjon ved bruk av bioetanol laga mais.

Kjelder
Zero 

Energi
Haukås i Lindås

Haukås er eit område i Alver kommune i Vestland. Staden ligg like ved Haukåsstraumen som endar ved Vågseidet.

Busetnader i Alver
Upsete haldeplass

Upsete haldeplass ligg på Uppsete i Aurland kommune i Vestland og er ein haldeplass for lokaltog på Bergensbanen. 
Haldeplassen ligg på 850,2 moh, 342,15 kilometer frå Oslo (om Roa). 
Upsete ligg mellom Vieren haldeplass i vest og Myrdal stasjon i aust.

Upsete haldeplass vart opna 1908. 
Namnet var då skrive Opset. 
Det er no berre lokaltog som stoppar ved haldeplassen, i tillegg til turisttog som køyrer mellom Voss og Ål om sommaren.

Rallarvegen 
Upsete ligg på vestsida av Gravhalstunnelen og den gamle tilførselsvegen som vart bygd i samband med bygginga av tunnelen og banen er i dag del av sykkel- og turvegen Rallarvegen. 
Den vestre delen av Rallarvegen går frå Upsete vestover til Mjølfjell Ungdomsherberge der det går bilveg vidare mot Vossavangen. 
Dei som ynskjer å sykle eller gå mellom Voss og Flåm eller Voss og Finse må ta toget mellom Upsete og Myrdal, for på den strekka er det ikkje veg.

Stølar og rallarsamfunn 
Før Bergensbanen kom var Uppsete eit stølsområde for gardar i Flåm, Ulvik og Voss. 
Mot å gje frå seg land gratis til jarnbanelina fekk stølane fri frakt av mjølka ned til Voss med toget. 
Under bygginga av Gravhalstunnelen var det store anlegg på Uppsete. 
På det meste var det opp mot tusen menneske i heilårsaktivitet med bygging og servicefunksjonar. 

Stølsdrifta tok for det meste slutt i 1950 og -60-åra. 
I dag er området nytta som sommarbeite for smale og kviger, og stølane er feriestader.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 «Upsete» på nettstaden til Jernbaneverket
 «Upsete» i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb
 Eldre fotografi frå Upsete på nettstaden til Nasjonalbiblioteket

Stasjonar på Bergensbanen
Jarnbanestasjonar i Vestland
Samferdsle i Aurland
Byggverk i Aurland
Jarnbanestasjonar opna i 1908
1908 i Noreg
Wairarapasjøen

Wairarapasjøen er ein innsjø i den sørlege delen av Nordøya på New Zealand, 50 km aust for Wellington. Innsjøen har ei overflate på 78 km², og er den tredje største innsjøen på  Nordøya, berre litt mindre enn Rotoruasjøen. Den næraste byen til innsjøen er Featherston, som ligg fem kilometer frå den nordlege enden.

Nedslagsområdet til innsjøen er stort, og omfattar dei austlege liene til Rimutaka- og Tararuafjella. Sjøen tek mot mange elver, og var opphavleg hovudutløpet til Ruamahanga. Denne elva rann i sin tur sakte ut i Palliser Bay og Cooksundet ti km mot sør, gjennom det som no er Lake Onoke. Elveløpet vart lagt om i 1960-åra for å ta mot flaum og såleis redusera overfløyming av jordbruksland. Derfor har innsjøen i dag ei mykje mindre overflate enn den opphavlege som var om kring 210km².

Landskapet kring innsjøen er lågtliggjande og sumpet, og ein har den seinare tida lagt ned arbeid for å ta vare på dette viktige våtlandskapet, og få attende habitat for ville dyr som har vorte øydelagde gjennom menneskeleg påverknad og bruk av området. Landbruk, regulering av elva, flaumkontroll og flytting av elveløp, har ført til drenering av store delar av våtmarkene, og redusert den økologiske verdien dei har hatt. 

Innsjøen har lenge vore bruka av maoriar som ei kjelde til lett tilgjengeleg mat, og mange artar av sjøfugl og fisk som er uvanlege andre stader på New Zealand, kan finnast i og kring innsjøen.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Lake Wairarapa» frå , den 29. november 2009.

Bakgrunnsstoff 
Lake Wairarapa wetlands 
Miljødepartementet (NZ Department of Conservation) sine informasjonssider om Lake Wairarapa våtmarksområde
Oversiktskart over Lake Wairarapa frå Google Maps

Regionen Wellington
Innsjøar på New Zealand
Vieren haldeplass

Vieren haldeplass ligg ved Langvasstølen i Ulvik herad i Vestland og er ein haldeplass på Bergensbanen. Han vart opna i 1948. Området har ikkje fast busetnad, men det er ein del hytter der og området var tidlegare nytta til stølsdrift.

Berre lokaltog i Raundalen stoppar ved Vieren. 

Vieren ligg mellom Upsete haldeplass og Ørneberget haldeplass, 344,80 km frå Oslo S.

Haldeplassen låg tidlegare ved banevaktarbustaden som ligg litt lenger vestover mot Langvassosen, og stoppestaden var då utstyrt med heisekran til å heise mjølkespann om bord i toget.

Fotnotar 

Stasjonar på Bergensbanen
Samferdsle i Ulvik
Jarnbanestasjonar opna i 1948
Jarnbanestasjonar i Vestland
Slaget om Tammerfors

Slaget om Tammerfors var det avgjerande slaget i den finske borgarkrigen. Sjølve hovudslaget gjekk føre seg i Tammerfors (finsk: Tampere) i dagane 3. - 5. april 1918. Slaget vert sett på som vendepunktet i borgarkrigen og sikra at Dei kvite gjekk sigrande ut av han. Men byen Tammerfors vart lagt i ruinar av dei intense gatekampane.

Carl Gustaf Mannerheim innleidde hovudåtaket mot Tammerfors 3. april 1918 mot Dei raude styrkane, leidde av Hugo Salmela. Dette slaget vart det fyrste i Norden som vart utkjempa i ein industriby.

Etter tre dagar var slaget over og Dei kvite hadde sigra over Dei raude forsvararane. Slaget hadde kravd 2 000 døde og om lag 2 000 såra på den raude sida, medan tapet til Dei kvite var på 700 døde og ytterlegare 2 000 såra. Rundt 11 000 raude soldatar vart tekne som krigsfangar.

Kjelder 
Denne artikkelen byggjer på «Slaget om Tammerfors» frå ,  den 29. november 2009.  
 

Finsk historie
Finske slag
Hendingar i 1918
Paul Kagame

Paul Kagame (), er noverende president i Rwanda. Han var tidlegare general og politikar i landet. Under borgarkrigen i 1994 var Kagame med og inntok hovudstaden Kigali og fekk på den måten avslutta folkemordet.

Bakgrunnsstoff

Rwanda
Rwandiske presidentar
Ørneberget haldeplass

Ørneberget haldeplass ligg like oppom Mjølfjell Ungdomsherberge på Mjølfjell i Voss kommune i Vestland og er ein haldeplass på Bergensbanen. Han vart opna i 1958. Det er ikkje noko stasjonsbygning på haldeplassen, berre ei plattform.

Ørneberget haldeplass ligg mellom Vieren haldeplass og Ljosanbotn haldeplass, 347,5 km frå Oslo. 

Det er lokaltoga i Raundalen som stoppar ved Ørneberget.

Bakgrunnsstoff 
 «Ørneberget» på nettstaden til Jernbaneverket 
 «Ørneberget» i Stasjonsdatabasen til Norsk Jernbaneklubb

Jarnbanestasjonar i Voss
Stasjonar på Bergensbanen
Jarnbanestasjonar opna i 1958
Stor-Manchester

Stor-Manchester (engelsk Greater Manchester) er eit metropolitansk grevskap i Nordvest-England med kring 2,5 millionar innbyggjarar. Det omfattar eit av dei største storbyområda i Storbritannia og består av bykommunane Bolton, Bury, Oldham, Rochdale, Stockport, Tameside, Trafford, Wigan og byane Manchester og Salford. Stor-Manchester vart oppretta 1. april 1974. 

Stor-Manchester grensar til Cheshire i sørvest og sør, Derbyshire i søraust, West Yorkshire i nordaust, Lancashire i nord og Merseyside i vest. Stor-Manchester byområde er det tredje mest folkerike i Storbritannia og dekkjer det meste av grevskapet. 

Stor-Manchester grevskapsråd vart nedlagd i 1986 og sidan den gong har bykommunane i røynda vore sameinte styresmakter. Fleire tenester vert samordna i grevskapet gjennom Association of Greater Manchester Authorities.

Før grevskapet vart skipa vart namnet SELNEC nytta om dette området. Det stod for «South East Lancashire North East Cheshire». Stor-Manchester er sett saman av 70 tidlegare lokale distrikt frå dei tidlagere administrative grevskapa Lancashire, Cheshire og West Riding of Yorkshire og åtte sjølvstendige bykommunar..

Bakgrunnsstoff 
 Association of Greater Manchester Authorities 
 Offisiell turistside

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Greater Manchester» frå ,  den 29. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Skipingar i 1974
Grashoppesongar

Grashoppesongaren (Locustella naevia) er ein fugleart i sumpsongarfamilien, Locustellidae, han var tidlegare medlem i songarfamilien.

Utsjånad, lyd og feltkjenneteikn
Grashoppesongaren er om lag 12 til 14 cm lang og veg 14 til 20 gram. I Noreg finst det to fargevariantar. Oversida er i begge tilfella olivenbrun med striper. Undersida er enten gulkvit med svake striper framme på brystet, eller lyst gråaktig utan striper. Hoer og hannar har same fargar. 

Songen let som «sirrrr» og minner om lyden frå ei grashoppe, noko som har gitt fuglen namn. Fuglen er sky, held seg helst på marka og unngår å flyge. Han er derfor vanskeleg å observere og røpar seg mest i samband med songen.

Biotop og utbreiing
Grashoppesongaren lever i opne landskap, fuktige enger, våtmarker, ved elvebreidder og på heier. Fuglen hekker i store delar av Europa og nordre delar av Asia. Til Noreg har han kome ganske seint. Første gong registrert i 1883 på Jæren. Arten var registrert her i landet berre to gongar før 1949. Sidan auka talet på fuglar fram til 1980, då det stabiliserte seg. Jæren er det norske kjerneområdet for arten, men også Lista har ein liten fast bestand. Elles hekker arten spreidd og uregelmessig nordover langs kysten til Nord-Trøndelag, og på Austlandet. Grashoppesongaren er trekkfugl og overvintrar i tropisk Afrika. Dei første individa kjem til Jæren i slutten av april, og dei fleste revirhevdande hannane er komne før midten av mai. Dei fleste individa reiser frå hekkeområda i august. Arten vert registrert spreidd og tilfeldig fram til byrjinga av oktober, men desse individa kjem truleg ikkje frå den norske hekkebestanden.

Hekking
Fuglen vert kjønnsmoden etter eit år. Hekkeperioden strekker seg frå mai til byrjinga av august. I utlandet er to kull det normale. I Noreg finst det lite informasjon om talet på kull. Paret bygg eit skålforma reir av strå, lauv og gras og gøymer det i tett vegetasjon på marka. Hoa legg 4 til 7, oftast 5 eller 6,  kvitfiolette flekkete egg. Begge foreldra ruger i 12 til 15 dagar. Ungane vert i reiret i 10 til 12 dagar.

Føde
Grashoppesongaren et edderkoppar, sniglar, insekt og insektlarver.

Kjelder
Artikkelen er bygd på stoff frå tysk og svensk wikipedia.
Norsk FUGLEATLAS, Norsk Ornitologisk Forening, 1994.
Nordens fåglar av Roland Staav och Thord Fransson, andra upplagan, Stockholm 1991 ISBN 91-1-913142-9
ArtDatabanken
Bilder på Birds.se

Referansar 

Sumpsongarfamilien
Fuglar i Noreg
Takson namngjevne av Pieter Boddaert
Suffolk

Suffolk er eit ikkje-metropolitansk grevskap i East Anglia i England. Det grensar til Norfolk i nord, Cambridgeshire i vest og Essex i sør. Nordsjøen ligg i aust. Administrasjonsbye er Ipswich og andre viktige byar er Lowestoft, Bury St Edmunds og Felixstowe, ei av dei største containerhamnene i Europa.

Grevskapet er lågtliggande med få åsar og stort sett våtmarksområde og dyrkbar mark med våtmarksområdet The Broads i nord. 

Frå 1889 til 1974 var Suffolk delt i to administrative grevskap, East Suffolk og West Suffolk med administrasjonssenter i respektive Ispwich og Bury St Edmunds.
Det er ingen sameinte styresmakter i Suffolk og det seremonielle og det administrative grevskapet har derfor same grenser.

Bakgrunnsstoff 
 Suffolk grevskapsråd
 BBC Suffolk
 Bilete frå Suffolk

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Suffolk» frå ,  den 29. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:
Tyne and Wear

Tyne and Wear er eit metropolitansk grevskap i Nordaust-England rundt munningen til elvane Tyne og Wear. Grevskapet vart oppretta i 1974 og består av fem bykommunar, South Tyneside, North Tyneside, City of Newcastle upon Tyne, Gateshead og City of Sunderland. 

Tyne and Wear grenser i aust til Nordsjøen og til Northumberland i nord og County Durham i sør. 

Tyne and Wear grevskapsråd vart avskaffa i 1986 og distrikta er i dag derfor i røynda sameinte styresmakter, sjølv om dei på papiret og etter lova framleis høyrer til grevskapet.

Området var tidlegare del av grevskapa Northumberland og County Durham.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Tyne and Wear» frå ,  den 29. november 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff