alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Supertramp av Supertramp

Supertramp er det sjølvoppkalla debutalbumet til det engelske rockebandet Supertramp, gjeve ut i juli 1970. Det har stundom blitt gjeve ut under tittelen Now and Then.

Det kom ikkje ut i USA før seint i 1977, men kunne importerast frå Storbritannia. I 1977 nådde albumet 158. plassen på den amerikanske Billboard 200.

Bakgrunn og innspeling
Alle tekstane på albumet var skrivne av Richard Palmer, sidan ingen av dei andre medlemmane i bandet ønskte å skrive noko. Palmer sa sjølv at han såg på det å skrive tekstane som «å få lekser» han måtte gjere. Musikken til songane var komponert av Rick Davies og Roger Hodgson i lag.

Albumet vart spelt inn i løpet av i natt frå midtnatt til kl. 06 om morgonen. Dette kom av ei overtru om at det var noko «magisk» å spele inn på natta, noko dei hadde fått høyrt av Traffic og Spooky Tooth. Hodgson sa seinare «Lydteknikaren vår, Robin Black, sovna fleire gonger midt under innspelinga, som var ganske intens fordi me heile tida krangla med Richard Palmer.» Han var glad i resultatet og sa over eit tiår seinare at «det var alt særs naivt, men det var ei god stemning.»

Etter det tredje albumet til Supertramp, Crime of the Century (1974), vart ikkje lenger songar frå debutalbumet spelte på konsertane deira lengre. Dei to unntaka var «Home Again» og «Surely», som stundom vart spelte som ekstranummer fleire år seinare. «Surely» har òg vore med på somme av samlealbuma deira.

Songar frå dette albumet, som «Words Unspoken» og «I Am Not Like Other Birds of Prey», vart nytta i filmen Extremes (1971), i lag med musikk frå andre grupper.

Mottaking

Kritikarane har generelt vore positive til albumet. Ei melding av Judith Simons i Daily Express sa: «Denne debutplata av ei gruppe lovande musikk-poetar, er noko meir melodisk enn dei fleste platene som kjem ut under kategorien 'progressiv pop.'» Trass i dette selde albumet dårleg.

I ei seinare melding skreiv AllMusic at albumet «strøymer over av pretensiøs musikk som svingar hit og dit, med større vekt og merksemd til klaverinstrumenta og gitar enn til tekstane og den totale heilskapen.» Men dei innrømde at «blanding av iver og finesse» på albumet var appellerande.

Innhald
Alle songar skrivne av Rick Davies, Roger Hodgson og Richard Palmer.

All solovokal av Roger Hodgson, utanom der andre er nemnde. Solovokal skriven av Richard Palmer.

Medverkande
 Richard Davies – orgel (spor 2-5, 7-10), piano (spor 1, 7, 8, 10), elektrisk piano (spor 2, 7, 9), munnspel (spor 2), kor- og solovokal
 Roger Hodgson – bassgitar, akustisk gitar (spor 1, 6, 10), cello (spor 3, 4), flageolet (spor 5, 8, 9), solo- og korvokal
 Richard Palmer – elektrisk gitar, akustisk gitar, balalaika (spor 4), kor- og solovokal
 Robert Millar – trommer, perkusjon

Produksjon
 Supertramp – produsent
 Robin Black – lydteknikar

Salslister
Billboard (USA)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Supertramp (album)» frå ,  den 9. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Supertramp-album
Debutalbum frå 1970
A&M Records-album
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Progressiv pop-album
Jennifer Oeser

Jennifer Oeser () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Brunsbüttel i Schleswig-Holstein. Ho vann sølvmedaljen i sjukamp under VM 2009 og bronsen i øvinga ved EM 2010. Også under verdsmeisterskapen 2011 fekk ho bronse, i 2017 omgjort til sølv.

Aktiv
Oeser flytta sitt personbeste til 6 376 poeng ved europameisterskapen 2006 i Göteborg, ein prestasjon som heldt til fjerdeplass, 44 poeng unna bronsemedaljen. Året etter forbetra ho seg med 2 poeng til 6 378 poeng då ho deltok i verdsmeisterskapen i Osaka og vart nummer sju.

I 2009-sesongen flytta Oeser sin personlege rekord fyrst til 6 442 poeng i eit stemne i Ratingen. Der etter vann ho sølvmedaljen under verdsmeisterskapen i Berlin med sine 6 493 poeng, trass i eit fall på den avsluttande 800-meteren. Ved europameisterskapen 2010 i Barcelona gjorde ho unna sitt livs beste sjukamp då ho sanka heile 6 683 poeng, dermed vann ho bronsemedaljen. 

Også i VM 2011 i Daegu kom Oeser med 6 572 poeng på tredjeplass, bak russiske Tatjana Tsjernova og tittelforsvarar Jessica Ennis. Fem år seinare annullerte Det internasjonale friidrettsforbundet (IAAF) Tsjernova sitt resultat, og i 2017 vart Oeser tildelt sølv då Friidretts-VM vart avvikla i London.

Med 6 401 poeng vart Oeser nummer ni i Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro. Ho la opp i 2017, før VM i London.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2006 i Göteborg: Nr 4 – 6 376 poeng
VM 2007 i Osaka: Nr 7 – 6 378 poeng
OL 2008 i Beijing: Nr 11 – 6 360 poeng
VM 2009 i Berlin: Sølvmedalje – 6 493 poeng, bakom Jessica Ennis (6 731 p)
EM 2010 i Barcelona: Bronsemedalje – 6 683 poeng
VM 2011 i Daegu: Sølvmedalje – 6 572 poeng, bakom Jessica Ennis (6 751 p)
VM 2015 i Beijing: Nr 10 – 6 308 poeng
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 9 – 6 401 poeng

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jennifer Oeser» frå ,  den 10. juni 2020.  
 

Tyske mangekjemparar
Moher-klippene

Moher-klippene (engelsk Cliffs of Moher, irsk Aillte an Mhothair, 'Klippene til ruinen') er nokre kjende klipper ved kysten av County Clare i Irland.
Dei ligg ved sørvestenden av platået The Burren, og strekkjer seg i 14 km langs kysten.

I sørenenden når dei 120 moh. ved Hag's Head, og 8 km lenger nord når dei den største høgda si på 214 meter like nord for O'Brien's Tower, eit rundt steintårn bygd i 1835 av Sir Cornelius O'Brien, før dei blir lågare. Dei næraste busetnadane er landsbyane Liscannor, som ligg 6 km sør, og Doolin 7 km nord.

Klippene er eit viktig turistmål. Herfrå kan ein sjå Aran-øyane i Galway Bay, fjella Maumturks og Twelve Pins i nord og Loop Head i sør. Klippene er ein av dei viktigaste turistattraksjonane på Irland, med rundt 1,5 millionar vitjande kvart år.

Geologi og dyreliv 
Klippene består for det meste av skifer og sandstein.  Ein kan sjå 300 millionar år gamle elve- og bekkefar i dei lågaste delane av landskapet.

På klippene finst kring 30 000 fuglar frå 29 forskjellige arter. Lundefugl hekkar her i store koloniar i utilgjengelege delar av klippene, og på den vesle «Goat Island». 
Her finst også ravn, hauk, måke, lomvi, storskarv og alpekaie.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cliffs of Moher» frå , og «Cliffs of Moher» frå  den 10. juni 2020.  
 

Clare
Irsk geografi
Matkjeda Wienerschnitzel

Wienerschnitzel er ei kjede med snøggmat-restaurantar i USA, skipa i 1961 (som Der Wienerschnitzel). Kjeda spesialiserer seg på pølse i brød. Etestadane deira finst hovudsakleg i California og Texas, med ein del i Arizona, Colorado, Illinois, Louisiana, New Mexico, Nevada, Utah og Washington.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Wienerschnitzel» frå ,  den 10. juni 2020.

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske serveringsstader
Skipingar i 1961
Jan Axel Blomberg

Jan Axel «Hellhammer» Blomberg ( i Trysil) er ein norsk trommeslagar.

Band 
 Mayhem (1988–)
 Antestor (2004 og 2005)
 Dimmu Borgir (2005–2007)
 Jorn (2001)
 Thorns (2001)
 Vidsyn (2004)

Konsertmusikar
 Emperor (1992)
 Immortal (1995)

Norske trommeslagarar
Heavy metal-trommeslagarar
Dimmu Borgir
Norske black metal-musikarar
Norske death metal-musikarar
Immortal-medlemmer
Mayhem-medlemmer
Mezzerschmitt
Norske studiomusikarar
Wienerschnitzel

Wienerschnitzel er ein tradisjonell austerriksk rett som særleg er knytt til Wien. Han er laga av eit tynt stykke kalvekjøt mørna med ein kjøthammar, dyppa i egg, vend i brødsmular og steikt. 

Ordet «wienerschnitzel» kan sporast tilbake til 1862.
Opphavet til retten er uklart. Ei utbreidd soge skulle lenge ha det til at han blei importert til Austerrike i 1857 av feltmarskalk Radetzky, men dette blei tilbakevist av mathistorikaren Heinz-Dieter Pohl i 1972. Pohl fann fram samanliknbare rettar frå 1700-talet som inspirasjon for wienerschnitzelen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Wienerschnitzel» frå ,  den 10. juni 2020.  
 
Kjøtretter
Austerriksk kultur
Wien
Loop Head

Loop Head er eit nes på vestkysten av øya Irland. Det ligg rett nord for fjorden som utgjer estuaret til elva Shannon, i County Clare i Republikken Irland. 

Loop Head er godt synleg i terrenget takka vere eit stort fyrtårn og ei høg LORAN-mast.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Loop Head» frå ,  den 10. juni 2020.  
 

Clare
Nes på Irland
Anodorhynchus


Anodorhynchus er ei biologisk slekt i papegøyefamilien, Psittacidae. Dette er store, blå araer frå opne og halvopne naturtypar i det sentrale og austlege Sør-Amerika. Slekta inkluderer to nolevande artar, hyasintara og indigoara, og ein art som er trudd å vere utdøydd, asurara. Med omtrent 100 centimeter i kroppslengde, er hyasintara den lengste papegøyen i verda.

Skildring 

Utanom farga, er det mest typiske morfologiske karakteristikum for slekta den nakne gule hudflekken mot undernebbet. Kvar av artane har sin spesifikke form og storleik på flekken. Alle tre artar har òg gul augering. 

Indigoara hekkar utelukkande i holar i fjellsider, hyasintara helst i hole tre. Asurara hekka i holar i skrentar ved elvebankar. Føda for dei tre artane er  hovudsakleg nøtter frå nokre få palmeartar. 

Populasjonen av asurara vart desimert på 1800-talet ved rydding for jordbruk og innføring av storfe som reduserte førekomst av hovudkjelde til føda, nøtter frå palmearten Butia yatay. Villkattar blei òg etablerte i leveområdet. Indigoara har gjort eit comeback frå nær utrydding på byrjinga av 1980-talet, ca. 60 fuglar, til estimert 1694 i år 2018, som eit resultat av program med vernetiltak. Hyacintara blir verande lokalt vanleg innanfor delar av utbreiingsområdet, men området har blitt fragmentert i tre kjente, distinkte populasjonar i Sør-Brasil, aust i Bolivia og nordaust i Paraguay; bestandar minkar på grunn av omfattande fangst til ulovleg handel så vel som på grunn av tap av naturtypar.

Både hyacintara og indigoara er oppførte på lista i CITES vedlegg 1, den internasjonale avtalen for kontroll av handel med ville dyr og plantar.

Artslista
Anodorhynchus i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2019 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:     
 Hyasintara, Anodorhynchus hyacinthinus, Hyacinth macaw, Latham, 1790, (VU)
Kroppslengde på 100 centimeter, lever i tre åtskilde område i Brasil, det sørlegaste ligg litt inn i tilgrensande Bolivia og Paraguay
 Asurara, Anodorhynchus glaucus, Glaucous macaw, Vieillot, 1816, (CR(PE))
72 cm lang, grønleg blå, hovud og hals gråleg. Sist observert tidleg på 1960-talet, var knytt til elvebankar. Naturleg utbreiing var grenseområdet Argentina, Uruguay, Paraguay og sørvestlegaste Brasil 
 Indigoara, Anodorhynchus leari, Indigo macaw, Bonaparte, 1856, (EN)
75 cm i kroppslengd, lever i tørre habitat lengst nordaust i staten Bahia, Brasil

Kjelder 
 Anodorhynchus - Inngang til artsskildringar hos BirdLife International Henta 10. juni 2020
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Parakittar
Fuglar i den neotropiske regionen
Rita Ináncsi

Rita Ináncsi () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Budapest i Ungarn. Ho vann i 1994 EM-sølv i sjukamp og i 1995 VM-bronsen i øvinga. 190 cm høge Ináncsi var medlem i Honvéd Budapest.

Aktiv
Ináncsi fekk sitt internasjonale gjennombrot i 1994, med di ho vart nummer to i femkamp ved innandørs-EM i Paris. Ho sette landsrekord med 4 775 poeng, 26 færre enn Larisa Turtsjinskaja frå Russland. I mai kom Ináncsi på tredjeplass ved det såkalla meistermøtet i Götzis, med sine 6 573 poeng sette ho ungarsk rekord i sjukamp, samstundes som ho presterte personbeste i lengdehopp, hgdehopp og på 800 meter. Ho avslutta sesongen med å vinne sølvmedaljen ved europameisterskapen i Helsinki. Med 6 404 poeng mangla ho einast 16 poeng på å overgå vinnaren i tevlinga, Sabine Braun frå Tyskland.

Året etter sikra Ináncsi seg bronsemedaljen under verdsmeisterskapen 1995 i Göteborg. Etter mellom anna personbeste på 200 meter og i 100 meter hekk stoppa ho på 6 522 poeng, Ghada Shouaa frå Syria vann gull med 6 651 poeng og Svetlana Moskalets sølv med 6 575 poeng. I 1996 enda Ináncsi på sjetteplass i sjukampen under Sommar-OL 1996 i Atlanta.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Nr 10 i sjukamp – 6 076 poeng
VM 1991 i Tokyo: Nr 11 i sjukamp – 6 198 poeng
OL 1992 i Barcelona: Braut sjukampen. Utslått i kvalifiseringa i lengdehopp
VM 1993 i Stuttgart: Nr 11 i sjukamp – 6 188 poeng
EM 1994 i Helsinki: Sølvmedalje i sjukamp – 6 404 poeng, bakom Sabine Braun (6 419)
VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje i sjukamp – 6 522 poeng
OL 1996 i Atlanta: Nr 6 i sjukamp – 6 336 poeng. Utslått i kvalifiseringa i lengdehopp (6,02 m=nr 31)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rita Ináncsi» frå ,  den 10. juni 2020.  
 

Ungarske friidrettsutøvarar
Folk frå Budapest
Rick Davies

Richard Davies () er ein engelsk musikar, songar og låtskrivar, mest kjend for å ha skipa og vere vokalist og klaverspelar i det rockebandet Supertramp. Davies er det einaste medlemmet som har vore i bandet heile vegen, og skreiv nokre av dei mest kjende songane deira, som «Rudy», «Bloody Well Right», «Ain't Nobody But Me», «Gone Hollywood», «Goodbye Stranger», «Just Another Nervous Wreck», «Cannonball», og «I'm Beggin' You». Han er generelt kjend for dei rytmiske bluessoloane på piano og jazz-aktige progressiv rock-komposisjonar med kyniske tekstar. 

Frå og med Indelibly Stamped i 1971 delte Davies solovokal i lag med låtskrivarpartnaren i Supertramp, Roger Hodgson, fram til Hodgson slutta i bandet i 1983, og vart då den einaste songaren i gruppa. Røysta til Davies er djupare enn røysta til Hodgson og han har vanlegvis ein raspande baryton som stod til tenoren til Hodgson.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rick Davies» frå ,  den 10. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Supertramp-medlemmar
Folk frå Swindon
Engelske klaverspelarar
Engelske pianistar
Britiske munnspelspelarar
Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Engelske rockeklaverspelarar
Engelske organistar
Roger Hodgson

Charles Roger Pomfret Hodgson () er ein engelsk musikar, songar og låtskrivar, mest kjend som ein av dei tidlegare frontmennene og opphavlege medlemmane i progressive rockebandet Supertramp. Hodgson skreiv og song mange av dei store hittane til bandet, som «Dreamer», «Give a Little Bit», «Take the Long Way Home», «The Logical Song», «It's Raining Again» og «Breakfast in America».

Hodgson slutta i Supertramp i 1983 og flytta med familien sin bort frå musikkmiljøet i Los Angeles for å leve eit enklare liv nær naturen og vere heime med borna til dei hadde vokse opp. Hodgson byrja å turnere att i 2001. Han skreiv ofte om andelege og filosofiske tema, og tekstane hans er blitt skildra som personlege og meiningsfulle.

Discography
For arbeidet med Supertramp, sjå diskografien til Supertramp mellom 1969 og 1983In the Eye of the Storm (1984)Hai Hai (1987)Open the Door (2000)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Roger Hodgson» frå ,  den 10. juni 2020.''

Bakgrunnsstoff

 

Engelske songarar
Engelske rockesongarar
Engelske popsongarar
Engelske rockegitaristar
Engelske rockeklaverspelarar
Kunstrock-musikarar
Progressive rockemusikarar
Engelske pianistar
Engelske rockepianistar
Engelske rockebassistar
Engelske multi-instrumentalistar
Folk frå Oxford
Supertramp-medlemmar
Ivor Novello-prisvinnarar
Sologitaristar
Engelske låtskrivarar
Hag's Head

Hag's Head eller Hags Head er ein odde som dannar det sørlegaste punktet av Moher-klippene i County Clare på Irland. Klippene dannar ein formasjon som liknar eit kvinnehovud som ser utover sjøen. Staden er eit godt utsiktspunkt for å sjå klippene, og dannar eine enden av turruta Cliffs of Moher Coastal Trail.

Namn
Ei irsk soge fortel at ei gammal kone eller sjøheks, Mal of Malbay, blei forelska i den irske helten Cú Chulainn, og jaga han over heile Irland. Cú Chulainn flykta ved å hoppa over staurar som om dei var vadesteinar. Mal mista fotfestet, og blei slått mot klippa.

Skildring
Ein tårnruin kjend som Moher Tower står på Hag's Head. Fram til tidleg på 1800-talet var det også eit festningsverk her kjend som Mothar eller Moher. Hag's Head omfattar også ein naturleg steinboge.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hag's Head» frå ,  den 10. juni 2020.  
 

Clare
The Forsaken

The Forsaken er eit musikkalbum med Antestor, utgitt 5. januar 2005.

Spor
 «Rites of Death»
 «Old Times Cruelty»
 «Via Dolorosa»
 «Raade»
 «The Crown I Carry»
 «Betrayed»
 «Vale of Tears»
 «The Return»
 «As I Die»
 «Mitt hjerte»

Medverkande

Antestor 
 Morten Sigmund Magerøy - keyboard
 Vegard Undal - bassist
 Ronny Hansen - vokalist
 Lars Stokstad - gitarist

Andre 
 Bjørn Leren - gitarist
 Ann-Mari Edvardsen - vokalist
 Jan Axel Blomberg - trommer

Bakgrunnsstoff 
 The Forsaken på Encyclopaedia Metallum

Norske musikkalbum
Musikkalbum frå 2005
Indelibly Stamped

Indelibly Stamped er det andre studioalbumet til det engelske rockebandet Supertramp, gjeve ut i 1971. Det markerte ei dramatisk endring mot meir streit rock enn debutplata, og i følgje notata bandet sjølv skreiv i omslaget var «Travelled» den einaste songen som minna om debutplata. Som debutplata selde det derimot dårleg då det kom ut, men i seinare år har det selt til gullplate i Frankrike og Canada. Plateomslaget syner biletet av overkroppen til ei tatovert og topplaus kvinne. Dette var det første Supertramp-albumet som kom ut i USA, men A&M klistra to gullstjerner over brystvortene på omslaget.

Bakgrunn
Roger Hodgson sa seinare at Indelibly Stamped var «overlevingsalbumet som sette oss attende på den gode sida til manageren vår. Det var ikkje noko tema for albumet og me dreiv og kava.» Dei nye medlemmane Kevin Currie, Frank Farrell og Dave Winthrop vart alle henta inn kort tid før innspelinga tok til.

Songen «Times Have Changed» utvikla seg frå ein song kalla «Times of Rain», som var skriven med Richard Palmer-James medan han framleis var med i gruppa. Rick Davies og Roger Hodgson skreiv ny tekst til songen og gav han nytt namn.

Albumet vart marknadsført med ei rekkje konsertar i P.N. Club i München, der Supertramp hadde heldt dei første konsertane sine. Rick Davies skildra sceneshowet deira på denent ida som «verkeleg heilt Rock and Roll. Me brukte å få folk opp på scenen og det var heilt kaos. Me hoppa av stad og gjorde tre ekstranummer, men det var kjøpt og poteter bak det. Verken fleire eller færre folk kom til den neste konserten.» Dette var det siste albumet der Roger Hodgson spelte bass medan han var i Supertramp.

Mottaking

I ei kort melding skildra AllMusic albumet som ei forbetring av debutplata, men meinte det framleis var nokre instrumentalparti som var for lange.

Innhald
Alle songane er skrivne av Rick Davies og Roger Hodgson, utanom der andre nemnde.

All solovokal av Rick Davies, utanom der andre er nemnde.

«Rosie Had Everything Planned» er den einaste originale songen i heile Supertramp-katalogen der Rick Davies ikkje er oppført som låtskrivar.

Medverkande
 Rick Davies – akustisk og Wurlitzer piano, Hammondorgel, solovokal, munnspel 
 Roger Hodgson – akustisk og elektrisk gitar, bassgitar (spor 3), solo- (spor 2, 3, 10) og korvokal
 Dave Winthrop – fløyte, saksofon, solovokal (spor 6)
 Frank Farrell – bassgitar (all spor utanom 3), piano og trekkspel (spor 3), korvokal
 Kevin Currie – perkusjon, trommer

Produksjon
 Produsent: Supertramp
 Lydteknikar: Bob Hall

Salslister

Vekeslister

Salstrofé og salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Indelibly Stamped» frå ,  den 11. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Supertramp-album
Musikkalbum frå 1971
A&M Records-album
Album produserte av Rick Davies
Album produserte av Frank Farrell
Album produserte av Roger Hodgson
Album spelte inn i Olympic Sound Studios
Frank Farrell

Francis Anthony Farrell () var ein britisk rockebassist, vokalist og låtskrivar frå Birmingham i England. Over ein profesjonell karriere på over tretti år er han mest kjend som bassist i det britiske rockebandet Supertramp og for det musikalske samarbeidet med Leo Sayer. Farrell medlåtskrivar song songen «Rosie Had Everything Planned» med Roger Hodgson i Supertramp og på fleire songar med Sayer, inkludert den store hitten «Moonlighting».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Frank Farrell» frå ,  den 11. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
Coldfield, Sutton (February 2008). «Breakthru». Henta 1. juni 2010.

 

Engelske rockebassistar
Grammy-vinnarar
Engelske låtskrivarar
Musikarar frå Birmingham i England
Renaissance-medlemmar
Supertramp-medlemmar
John Hopkins

John Hopkins kan vise til:
 Bristol-parlamentarikaren John Hopkins, medlem av det engelske Underhuset frå 1601
 diktaren John Hopkins (1675–?), engelsk lyrikar
 Ilchester-parlamentarikaren John Hopkins (d. 1732), engelsk parlamentariker for St Ives 1710–15 og Ilchester 1715–22
 John Henry Hopkins (1792–1868), biskop
 orkesterleiaren John Hopkins (1927–2013), britiskfødd australsk orkestarleiar
 advokaten John Hopkins (1936–2018), britisk
 komponisten John Hopkins f. 1949), britisk
 placekickeren John Hopkins (fødd c. 1969), American football placekicker
 skodespelaren John Hopkins (f. 1974), britisk skodespelar
 tevlingsmotorsyklisten John Hopkins, (f. 1983), tevlingsmotorsyklist frå USA

Sjå også 
 Johns Hopkins (1795–1873), forretningsmann og filantrop som finansierte
 Johns Hopkins University
 Johns Hopkins Hospital
 Johns Hopkins School of Medicine
 John Hopkins the Third, ein film frå 1921 med Béla Lugosi
 Jon Hopkins (f. 1979), engelsk musikar og produsent
Bloody Well Right

«Bloody Well Right» er ein song av det engelske rockebandet Supertramp frå albumet deira Crime of the Century frå 1974. Songen vart gjeven ut som B-side til singelen «Dreamer» i 1974. Lyttarane i USA føretrekte denne føre A-sida, og «Bloody Well Right» vart gjennombrotet deira i alndet, og nådde 35. plassen på Billboard Hot 100.

Tekst 
Davies knytte saman opningssporet «School» til «Bloody Well Right» med linja «So you think your schooling is phoney», men i følgje Hodgson var andre samlande trådar utover dette berre i fantasien til lyttaren, så albumet var ikkje eit konseptalbum.

Konsertopptak 
Songen vart fast på Supertramp-konsertane etter han kom ut og strekte seg ofte over sju minutt. Konsertopptak finst på Paris, Live '88, It Was the Best of Times og Is Everybody Listening?.

Medverkande
Rick Davies: Wurlitzer elektrisk piano, akustisk piano, solo- og korvokal
Roger Hodgson: elektrisk og akustisk gitar, korvokal
Bob Siebenberg: trommer, perkusjon
Dougie Thomson: bass
John Helliwell: saksofon, korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bloody Well Right» frå ,  den 12. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Supertramp-songar
Songar frå 1974
Songar skrivne av Rick Davies
Songar skrivne av Roger Hodgson
Songar produserte av Ken Scott
A&M Records-singlar