alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Glasharmonika

Glasharmonika eller glasharpe er eit musikkinstrument som vart oppfunnen av Benjamin Franklin i 1761. Han var på besøk i England og høyrde Edmund Delaval spille på (ståande) glas og vart imponert. Han ville vidareutvikla instrumentet. Det gjorde han ved å tre glasklokker med hol i botnen inn på ein felles horisontal aksel. Ein pedal festa til ei sveiv fekk akselen og dei ulike stemde glasklokkene til å rotere. Ved nøye gradering av storleiken til glasklokkene fann Franklin fram til ein meir presis og konsekvent skala enn det som var mogleg ved å stemme klokkene med vatn. Når kanten av glasklokkene ligg så nær kvarandre, kan ein mykje enklare få fram akkordar og løp enn når glasa står ved sidan av kvarandre. Musikaren må vera fuktig på fingrane og røra kanten på klokkene, dermed oppstår vibrasjonar i klokkene og det vert skapt tonar. 

Eit halvt hundreår tidlegare hadde irlendaren Richard Pockrich skapt musikk ved å stryka kanten på drikkeglas med fukta fingrar. Glasa vart stemd ved å fylle dei med ulike mengder vatn.

I Amerika vart oppfinninga til Franklin ganske populær, men i Mellom-Europa fekk det mykje større gjennomslag. Marianne Davies, ein virtuos som vart kjent med familien Mozart i 1773, gjorde at instrumentet vart godt kjend. Instrumentet hadde glanstida si i Europa fram til omtrent 1830. I Storbritannia kunne det likevel høyrast i varietélokale og nokre gonger på evangeliske møte utover 1800-talet. På 1900-talet fekk glasharmonikaen nytt liv ved den tyske virtuosen Bruno Hoffmann.

Til kunstbiennalen i Venezia i 2015 skreiv den norske samtidskunstnaren Camille Norment, verket «Rapture» for kor og glasharmonika.

Mozart, Carl Philipp Emanuel Bach, Beethoven, Donizetti, Richard Strauss, Damon Albarn, Tom Waits, Hasse, Jan Erik Mikalsen (Oslo), Régis Campo, Etienne Rolin, Philippe Sarde, Michel Redolfi, Cyril Morin, Stefano Giannotti, Thomas Bloch, Guillaume Connesson har komponert stykke for glasharmonika.

Video 

 Youtube - video: Glassharmonika, Cristal Baschet, ondes Martenot
 P.Tchaykovsky: Sugar Plum Fairy Dance Glass Duo
 J.S. Bach: Toccata and Fugue in D minor Glass Duo

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Glassharmonika» frå ,  den 22. november 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Thomas Bloch – glasharmonika concertist homepage – http://www.thomasbloch.net
 Glas Duo
 Jan Erik Mikalsen (Oslo) – Weeps and Ghosts (mp3, partitur) / Glasharmonika, Quartet.

Krystallofonar
Edgar Meyer

Edgar Meyer () er ein USA-amerikansk bassist og komponist. Stilane hans omfattar klassisk musikk, bluegrass, newgrass, og jazz. Han har vunne fem Grammyprisar og blitt nominert sju gonger.

Meyer er medlem av «husbandet» til Telluride Bluegrass Festival. Han har samarbeidd med musikarar innan ei rekkje sjangrar, som Joshua Bell, Hilary Hahn, Yo-Yo Ma, Jerry Douglas, Béla Fleck, Zakir Hussain, Sam Bush, Stuart Duncan, Chris Thile, Mike Marshall, Mark O'Connor, Christian McBride og Emanuel Ax.

Diskografi
Soloarbeid
 Unfolding (1986)
 Dreams of Flight (1987)
 Love of a Lifetime (1988)
 Work in Progress (1990)
 Bach: Unaccompanied Cello Suites Performed on Double Bass (2000)
 Meyer and Bottesini Concertos (2002)
 Edgar Meyer (2006)

Med Yo-Yo Ma og Mark O'Connor
 Appalachia Waltz (1996)
 Appalachian Journey (2000)
 Vann Grammyprisen for beste klassiske crossover-album. 

Med Béla Fleck
 Double Time (1984, on the song «Lowdown»)
 Perpetual Motion (2001)
 Vann to Grammyprisar for beste klassiske crossover-album. 
 B Song (Live at Bonnaroo 2002)
 Music for Two (live) (2004)

Med Chris Thile
 Edgar Meyer and Chris Thile (2008)
 Bass & Mandolin (2014)
 Vann Grammyprisen for beste moderne instrumentalalbum.

Ymse samarbeid
 Telluride Sessions (1989) – som «Strength in Numbers»
 Skip, Hop, and Wobble (1993) – med Jerry Douglas og Russ Barenberg
 Bourbon and Rosewater (1996) – med Vishwa Mohan Bhatt og Jerry Douglas
 Schubert: Quintet, Op. 114 «The Trout» (1996) – med Emanuel Ax, Pamela Frank, Rebeca Young og Yo-Yo Ma
 Uncommon Ritual (1997) – med Béla Fleck og Mike Marshall
 Quintet (1998) – med the Emerson String Quartet
 Short Trip Home (1999) – med Joshua Bell
 Grammy-nominert
 Dawg Duos (1999) – med David Grisman
 Violin Concerto (2000) – med Saint Paul Chamber Orchestra og Hilary Hahn
 The Melody of Rhythm – Triple Concerto & Music for Trio (2009) – med Béla Fleck og Zakir Hussain
 The Goat Rodeo Sessions (2011) – med Yo-Yo Ma, Stuart Duncan og Chris Thile
 vann Grammyprisen for beste folkealbum og beste lydteknikar av ikkje-klassisk musikk. 
 Bach Trios (2017) – med Yo-Yo Ma og Chris Thile
 Not Our First Goat Rodeo (2020) – med Yo-Yo Ma, Stuart Duncan og Chris Thile

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Edgar Meyer» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Heimeside

USA-amerikanske komponistar
USA-amerikanske bluegrassartistar
USA-amerikanske kontrabassistar
Grammy-vinnarar
Folk frå Oak Ridge i Tennessee
Western Wall: The Tucson Sessions

Western Wall: The Tucson Sessions er eit duettalbum av dei amerikanske songarane Linda Ronstadt og Emmylou Harris, utgjeve 24. august 1999. Dei hadde tidlegare gjeve ut to album saman i lag med Dolly Parton, mellom andre Trio II, som kom ut tidlegare same året. 

Albumet fekk god kritikk og nådde fleire topp 10-lister over årets beste album. Plata vart spelt inn i Arizona Inn i Tucson i Arizona.

Albumet nådde sjetteplassen på Billboard Countryalbum-lista og 73. plassen på hovudlista til Billboard. Dei to artistane drog ut på ein turné i lag seint i 1999. Albumet vart nominert til fleire Grammyprisar.

Innhald

Medverkande

Linda Ronstadt – vokal, korvokal
Emmylou Harris – vokal, akustisk gitar, elektrisk gitar, korvokal
Neil Young – munnspel, korvokal
Andy Fairweather-Low – bassgitar, elektrisk gitar, korvokal
Ethan Johns – Dulcimer, synthesizer, akustisk gitar, gitar, perkusjon, trommer, elektrisk gitar, slidegitar, Mandocello, spansk gitar, synthesizerbass, optigan
Paul Wickens – trekkspel
Paul Kennerley – elektrisk gitar, korvokal
Bernie Leadon – akustisk gitar, mandolin, bassgitar, elektrisk gitar, guitarron, mandocello, 6-strengs bass, synthesizerbass, 12-strengs elektrisk gitar
Greg Leisz – akustisk gitar, mandolin, pedalsteelgitar, bassgitar, elektrisk gitar, korvokal, mandola, mandocello, Weissenborn
Anna McGarrigle – korvokal
Helen Watson – korvokal
Kate McGarrigle – korvokal
Michel Pepin – cymbalar, bassgitar
Samantha Rowe – cello

Produksjon
Glyn Johns – produsent, lydteknikar
George Massenburg – lydteknikar

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Western Wall: The Tucson Sessions» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1999
Emmylou Harris-album
Linda Ronstadt-album
Duettalbum
Album produserte av Glyn Johns
Asylum Records-album
Helen Watson

Helen Watson er ein engelsk songar-låtskrivar. Musikken hennar er ei blanding av blues, soul, jazz, pop og folk.

Watson byrja karrieren sin i visemiljøet i Manchester i 1960-åra. I 1970- og 1980-åra var ho songar i bluesbandet Loose Lips og i kvartetten Well Knit Frames, i lag med Martin McGroarty, som ho skreiv mange songar i lag med. Watson var òg korsongar for Carmel på ein lang verdsturné. 

Watson gav ut det første soloalbumet sitt, Blue Slipper, i 1987.

Diskografi
Blue Slipper (EMI/Columbia) (1987)
The Weather Inside (EMI/Columbia) (1989)
Companion Gal (RCA) (1992)
Notes on Desire (Building) (1995)
Somersault (Fledg'ling Records) (1997)
Doffing (Fledg'ling Records) (1999)
Lifesize (Fledg'ling Records) (2002)
Headrest (Independent) (2008)
Fiver (Corvax Mewsic) (2010)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Helen Watson» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Heimeside 

Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Musikarar frå Manchester
Watson, Helen
Folk frå Burnham-on-Crouch
Daphne's Flight-medlemmar
Michel Pepin

Michel Pépin () med artistnamnet Michael Breen, er ein kanadisk pop- og rockesongar, og studiomusikar. Sjølv om han berre har gjeve ut eitt album som soloartist, fekk han ein hitsingel med songen «Rain» i 1987 og vart nominert til den kanadiske Junoprisen for beste mannlege nykomar i 1989.

Pépin har sidan arbeidd som studiomusikar og spelte gitar for artistar som Luba, Kate og Anna McGarrigle, Sarah McLachlan, Martha Wainwright, Emmylou Harris og Jean Leloup.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Michel Pepin» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Kanadiske rockesongarar
Kanadiske popsongarar
Musikarar frå Quebec
Kanadiske låtskrivarar
Kanadiske studiomusikarar
Folk frå Centre-du-Québec
Kanadiske rockegitaristar
Kanadiske popgitaristar
Kanadiske gitaristar
Bleikbrynsongar

Bleikbrynsongar (Phylloscopus humei) er ein liten bladsongar som hekkar i høgtliggande område av det indre Asia. Han er ein insektetande trekkfugl som overvintrar hovudsakleg i India, men fåtalige streiffuglar treffast i Vest-Europa kvar haust, av dei kjem jamt over to individ til Noreg årleg.

Skildring 
Dette er ein av ca. 10 asiatiske bladsongarar som  både har markant vengeband og lys, lang augebrynstripe, supercilium. Han har grønleg overside og lys, gråkvit underside, i dette tilfellet nær kvit undergump, han er ca. 11,5 centimeter i kroppslengd. Bleikbrynsongarar liknar gulbrunsongar, P. inornatus, som skiljast med litt klårare farga fjørdrakt. 
Songen er  summande og skurrande, høglydt, «bzzzzzzzyu» litt veikare mot slutten. Han har ein tostava, plystrande lokkelyd «dsu-vitt».

Hekkeområda er høgtliggande i høgder opp til 3 500 moh. i Altajfjella og inkluderer grenseområda Russland, Kina, Mongolia og Kasakhstan, austover i Bajkalfjella og Sajanfjella. Frå grenseområda i austlege Kasakhstan sørover over nordlege del av Kirgisistan, Kashmir, og austover i nordvestlege India, Nepal og til Bhutan. Dekker også vestlegaste Kina. I Nepal kan han hekke i opp til 3 980 moh. I sentrale Kina finst dessutan ein isolert populasjon av ein eigen underart, P. h. mandellii. Overvintringsområde er lågtliggande sør for Himalaya, over store delar av India og austover gjennom nordvestlege Myanmar og Thailand til nordlege Laos.

Dette er ein insektetar, tar òg larvene, og dei kan variere med edderkoppar og blautdyr. Bleikbrynsongarar har spesialisert seg på biller gjennom hausttrekket. Andre insekt som blir tatt er mange former av årevenger, inkludert maur, bladlus og små kakerlakkar. Utanom hekketida kan dei beite i fleirartsflokkar, i fleire høgder både i og utanfor bladverk i trekroner. Meir sjeldfengd kan dei plukke føde på bakken.

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er vanleg i utbreiingsområdet og klassifisert som globalt livskraftig, LC, av IUCN.

Spontant i Noreg
I perioden 2000 til år 2020 har det i gjennomsnitt blitt rapportert to individ av bleikbrynsongarar i Noreg kvar haust. Det skjer i månadene frå september til desember, med ei overvekt i oktober. Dei fleste observasjonane er frå Rogaland fylke.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Hume's warbler» frå ,  den 22. november 2020.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Bladsongarfamilien
Asiatiske sporvefuglar i Noreg
Red Dirt Girl

Red Dirt Girl er det nittande studioalbumet til Emmylou Harris, utgjeve 12. september 2000. Det nådde tredjeplassen på Billboard countryalbum-lista og vann Grammyprisen for beste moderne folk-album i 2001. Albumet var uvanleg for Harris. Ho var låtskrivar eller medlåtskrivar på elleve av tolv spor på albumet. På denne tida var ho mest kjend for å tolke andre artistar. Før dette albumet var det berre to Harris-album med meir enn to av hennar eigne songar (Gliding Bird i 1969 og The Ballad of Sally Rose i 1985). Det neste albumet hennar, Stumble into Grace, var òg skriven av Harris.  

Albumet inneheld «Bang the Drum Slowly», ein song skriven av Harris og Guy Clark som eit minneord for faren hennar.

Albumet er inkludert i Robert Dimery-boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Innhald

Medverkande
Emmylou Harris: vokal, akustisk gitar (1, 2, 3, 5, 6, 7, 10, 12), barytongitar (4, 7, 11)
Malcolm Burn: bass (1, 2, 4, 5, 9, 12), trommemaskinprogrammering (2, 4, 5, 6, 9), piano (3, 4, 7, 12), elektrisk gitar (3, 5, 6, 7, 8, 12), tamburin (3), 12-strengs gitar (4, 9), Fender Rhodes (4, 10), perkusjon (6, 12), dulcimer (6), synthbass (7, 11), akustisk gitar (8, 11), harmonivokal (9), synth (10), munnspel (11), omnichord (11), trommer (12)
Ethan Johns: elektrisk gitar (1, 2, 4, 9), trommer (3, 8, 9), omnichord (5), barytongitar (6), perkusjon (6), Ebow (7, 12), mandocello (10, 11), akustisk gitar (11, 12)
Darryl Johnson: trommer (1), bass (1, 3, 7, 8, 10, 11), akkordbass (4), basspedalar (5), perkusjon (1, 5, 6, 7, 11), harmonivokal (1, 3, 7, 8), barytongitar (6)
Buddy Miller: elektrisk gitar (1, 5, 9, 11), pedalsteelgitar (4, 11), mandogitar (9)
Jill Cunniff: elektrisk gitar (3, 8), bass (3, 8), harmonivokal (3, 8, 9)
Julie Miller: harmonivokal (3, 9, 12)
Patti Scialfa: duettvokal (4)
Bruce Springsteen: harmonivokal (4)
René Coman: bass (6)
Patty Griffin: harmonivokal (6, 10)
Kate McGarrigle: trekkspel (8), piano (12), harmonivokal (12)
Jim Watts: Fender Rhodes (8)
John Deaderick: Fender Rhodes (9)
Carlo Nuccio: trommer (9)
Dave Matthews: duettvokal (11)

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Red Dirt Girl» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Emmylou Harris-album
Musikkalbum frå 2000
Album produserte av Malcolm Burn
Nonesuch Records-album
Omnichord

Omnichord er eit elektronisk musikkinstrument introdusert i 1981 av Suzuki Musical Instrument Corporation. Det består typisk av ei berøringsplate og knappar for dur-, moll- og septimakkordar. Den enklaste måten å spele instrumentet er å trykke akkkordknappane og sveipe over berøringsplata med ein finger eller eit plekter, slik ein ville gjort når ein klimprar på eit strengeinstrument.  Instrumentet vart opphavleg designa som ei elektronisk autoharpe, men har blitt populært som eit individuelt instrument på eiga hand på grunn av den unike, ringande klangen og verdien som ein kitsch lekam.

Omnichord vert framleis produsert av Suzuki, men vert i dag kalla Q-chord. Det består av meir moderne variantar av eigenskapane til det originale Omnichord-instrumentet.

Sjå òg
 Tronichord
 Autoharpe

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Omnichord» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 

Elektroniske musikkinstrument
Introduksjonar i 1981
Japanske oppfinningar
Mandocello

Ein mandocello er eit klimpreinstrument i mandolinfamilien. Han er større enn ein mandolin, og er barytoninstrumentet i mandolinfamilien. Dei åtte strengane er sett saman i fire parvise strengekor, der strengane i kvart strengekor er stemd unisont. Strengekora er i lag stemnd i kvint som ein mandolin, men byrjar med ein bass C (C2). Det kan skildrast som å vere for ein mandolin, det ein cello er for ein fiolin.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mandocello» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Klimpreinstrument
Strengekor

Strengekor eller berre kor er to (eller særs sjeldan fleire) strengar på klimpreinstrument som er plassert tett inntil kvarandre og vert handsama som ei eining, dvs at dei vert gripe og  slege an samstundes. Strengene i eit kor vert stemd i same tone, anten unisono eller i oktavavstand.

Fleirstrenga kor gjev eit større tonevolum og ein fyldigare klang enn enkeltstrenger, gjerne òg ein lett svevning.

Døme: tolvstrengs gitar 
Tolvstrengs westerngitar er både

 dobbeltkorig: to strenger vert spelt som ei eining
 sekskorig: har seks strengekor.

Begge dei høgaste strengene er stemd  unisont, dei fire djupaste i oktav og notasjonen vert difor: Ee Aa dd' gg' h'h' e'e''' .

 Kora klimpreinstrument 

 oud
 renessanselutt
 barokkgitar
 cister
 portugisisk gitar
 vihuela
 mandolin
 mandola
 bouzouki
 tolvstrengsgitar
 charango
 bağlama (saz)

 Klaviaturinstrument 
Òg pianoet og forgjengarane klavikord og hammarklaver har strengekor. 

 Kjelder Denne artikkelen bygger på «Strengekor» frå ,  den 22. november 2020.''  
 

Strengeinstrument
Jill Cunniff

Jill Cunniff () er ein amerikansk musikar og medlem av bandet Luscious Jackson. Cunniff speler bass, syng solovokal og har vore den fremste låtskrivaren i bandet.

Cunniff slo seg saman med bandkollegaen Vivian Trimble under namnet Kostars og spelt inn i eit album i 1996. I 2002 skipa ho ei gruppe for house-musikk kalla Cooler Kids. Cunniff gav ut soloalbumet City Beach, tidleg i 2007.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jill Cunniff» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Luscious Jackson-medlemmar
Musikarar frå New York City
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockebassistar
Julie Miller

Julie Anne Miller () er ein låtskrivar, songar og plateartist som for tida bur i Nashville i Tennessee. Ho vart gift med Buddy Miller i 1981. Dei har sunge og spelt på kvar sine soloprosjekt og spelt inn tre duettalbum i lag. 

Miller har òg spelt med andre artistar, som Benny Hester og Emmylou Harris.

Diskografi

Solo og med Buddy Miller

Som gjesteartist
 1984: Dennis Agajanian - Where Are The Heroes (Sparrow)
 1990: Victoria Williams - Swing The Statue! (Rough Trade)
 1993: Wes King - The Robe (RCA)
 1995: Nina Åström - Moods (Spark)
 1995: Kate Miner - Sacred (Cadillac Fund Productions)
 1998: Candle - Bullfrogs and Butterflies II: God Loves Fun (Birdwing)
 1998: Lee Ann Womack - Some Things I Know (Decca)
 1998: Patty Griffin - Flaming Red (A&M)
 1998: Victoria Williams - Musings of a Creek Dipper (Atlantic)
 2000: Bill Mallonee og Vigilantes of Love – Audible Sigh (Compass Records)
 2000: Emmylou Harris - Red Dirt Girl (Nonesuch)
 2000: Lee Ann Womack - I Hope You Dance (MCA Nashville)
 2000: Tim Finn - Say It Is So (Hypertension)
 2001: John Hiatt - The Tiki Bar Is Open (Vanguard)
 2002: The Chieftains - Down the Old Plank Road: The Nashville Sessions (RCA)
 2002: Jim Lauderdale - The Hummingbirds (Dualtone)
 2003: Emmylou Harris - Stumble into Grace (Nonesuch)
 2003: Patty Griffin - A Kiss in Time (ATO)
 2005: Patty Griffin - Impossible Dream (Proper)
 2005: Jude Johnstone - On A Good Day (Bojak)
 2007: Levon Helm - Dirt Farmer (Vanguard)
 2010: Patty Griffin - Downtown Church (Credential)
 2013: Shawn Colvin - All Fall Down (Nonesuch Records)
 2014: Johnny Two Bags (Jonny Wickersham) - Salvation Town (Isotone Records)

Som artist 
 1995: Ymse artist - Noel (VIA Records) - spor 10, «Away in a Manger» (med Buddy Miller)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Julie Miller» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske countrysongarar
Folk frå Waxahachie i Texas
Countrymusikarar frå Texas
Patty Griffin

Patricia Jean Griffin () er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar og musikar. Ho er vokalist og speler gitar og piano, og er kjend for ein nedstrippa stil innan visesjangeren. Songane hennar er blitt spelt inn av ei rekkje musikarar, som Emmylou Harris, Ellis Paul, Kelly Clarkson, Rory Block, Dave Hause, Sugarland og The Chicks.

I 2007 fekk Griffin prisen årets artist av Americana Music Association, og albumet hennar Children Running Through vann prisen for beste album. 

I 2011 vann Griffin med albumet Downtown Church Grammyprisen for beste tradisjonelle gospelalbum og i 2019 for beste folk-album med det sjølvoppkalla albumet hennar.

Diskografi

Studioalbum

Konsertalbum

Andre bidrag
Lilith Fair: A Celebration of Women in Music (1998) – «Cain» (konsertopptak frå 1997)
Live at the World Café: Vol. 15 - Handcrafted (2002, World Café) – «Rain»
107.1 KGSR Radio Austin – Broadcasts Vol.10 (2002) – «Rain»
Elizabethtown Soundtrack (2005, RCA Records) – «Long Ride Home», «Moon River»
Oh Happy Day (2009, EMI Gospel/Vector Recordings) – «Waiting for My Child To Come Home» (med Mavis Staples and The Tri-City Singers)
Live at the World Cafe: Vol. 5 (1997, World Cafe Records) – «Every Little Bit»
Live at the World Cafe: Vol. 16 – Sweet Sixteen  (World Cafe Records) – «Makin' Pies»
Band of Joy (2010, Decca/Rounder) - korvokalist for Robert Plant på spor 2-5, 8, 10-11
I Love Tom T. Hall's Songs of Fox Hollow (2011, Red Beet) – «I Love»

Gjestesinglar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Patty Griffin» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad

USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske alternativ country-songarar
USA-amerikanske visesongarar
USA-amerikanske folkegitaristar
Grammy-vinnarar
Folk frå Old Town i Maine
USA-amerikanske kristenmusikkutøvarar
Band of Joy-medlemmar
Stumble into Grace

Stumble into Grace er det tjuande studioalbumet til den amerikanske countryartisten Emmylou Harris, utgjeve 23. september 2003 på Nonesuch Records. Det nådde sjetteplassen på Billboard countryalbum-lista. Som føregangaren Red Dirt Girl var mange av songane på albumet skrivne av Harris sjølv. 

Albumet vart produsert av Malcolm Burn, som òg hadde produsert Red Dirt Girl, og som ho hadde gjort sidan Wrecking Ball i 1995 er country-preget på albumet mindre med meir vekt på folk, indiepop og verdsmusikk. 

Albumet fekk generelt god kritikk då det kom ut og har ein samla score på 87 av 100 på Metacritic. Allmusic skreiv om albumet: «Etter tre tiår som eit talent i verdsklasse, er det mest oppmuntrande at Harris ikkje berre lagar noko av den finaste musikken i karrieren sin i ei tid då mange artistar stod i ro, men ho utfordrar samstundes forventningane til henne. Stumble into Grace viser at ho framleis er på topp.»

Innhald

Medverkande
Emmylou Harris - vokal, akustisk gitar, 6-strengs bassgitar
Tony Hall - bass, gitar, korvokal
Brady Blade - trommer, korvokal
Ethan Johns - trommer, elektrisk gitar
Julie Miller - korvokal
Jane Siberry - korvokal
Malcolm Burn - bass, elektrisk gitar, piano, plystring, churanga, perkusjon, munnspel, Fender Rhodes, B2-orgel, korvokal
Buddy Miller - akustisk gitar, elektrisk gitar
Kate McGarrigle - trekkspel, akustisk gitar, korvokal
Anna McGarrigle - trekkspel, korvokal
Daryl Johnson - perkusjon, bass, korvokal
Daniel Lanois - pedalsteelgitar, elektronisk orkester, korvokal
Bernie Leadon - elektrisk gitar
Linda Ronstadt - korvokal
Kevin Salem - elektrisk gitar
Colin Linden - elektrisk gitar
Gillian Welch - korvokal
Jill Cunniff - korvokal

Teknisk
Joe West - lydteknikar

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stumble into Grace» frå ,  den 22. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Emmylou Harris-album
Musikkalbum frå 2003
Album produserte av Malcolm Burn
Nonesuch Records-album