alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ass av Bad Finger

Ass er det fjerde studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger, og det siste dei gav ut på Apple Records. Opningssporet «Apple of My Eye» syner til at bandet forlét selskapet for å gå over til Warner Bros. Records. 

Plateomslaget syner eit esel («ass» på engelsk) som jagar ei gulrot i det fjerne, og syner til kjensla Badfinger sat med at dei var ført bak lyset av Apple. Omslaget vart måla av den Grammyprisvinnande kunstnaren Peter Corriston, som seinare laga plateomslag for Led Zeppelin (Physical Graffiti) og The Rolling Stones (Some Girls, Tattoo You).

Innspeling og forseinka utgjeving
Sjølv om innspelingane av albumet byrja så tidleg som i 1972, kort tid etter utgjevinga av Straight Up, kom ikkje Ass ut før 26. november 1973 i USA og mai 1974 i Storbritannia. Albumet vart først forseinka på grunn av kvaliteten på produksjonen, då bandet prøvde å produsere albumet sjølv etter at produsenten Todd Rundgren gav seg med prosjektet etter berre to songar. Etter den første versjonen av albumet vart avvist av selskapet, tok Apple-lydteknikaren Chris Thomas over som produsent for å betre innspelinga og kome med eit nytt utval av songar. 

Albumet vart vidare forseinka på grunn av ei usemje mellom Apple og leiinga til Badfinger om opphavsretten. Halvparten av songane på Ass vart skrivne av Joey Molland. Molland hadde aldri signert ein forlagskontrakt med Apple Music, slik bandkollegaene hadde. I staden laga Molland individuelle opphavsrettar for songane han skreiv for Badfinger-albuma på Apple Music etter produksjonen. Den dåverande manageren til Badfinger, Stan Polley, prøvde å bruke mangelen på ein avtale mellom Apple og Mollan til å blokkere utgjevinga av albumet. Han sa at Molland ikkje måtte gå med på individuelle avtalar og Molland gjekk med på dette. For å kome seg rundt strategien til Polley, vart alle songane på albumet berre tilskrivne «Badfinger», og ikkje den faktiske låtskrivaren av songen.

Utgjeving
Ass nådde 122. plassen på Billboard 200 i USA. Singelen «Apple of My Eye» nådde berre 102. plassen på Billboard si «Bubbling Under»-lista i Amerika. Utgjeinga av Ass førte til at det første albumet deira for Warner Bros. vart forseinka. Etter at albumet vart sletta frå Apple-katalogen dukka store mengder av plata opp i billigkassane i amerikanske plateforretningar i 1970-åra. 

Den originale CD-utgåva frå 1990-åra er i dag sjeldan fordi han berre kom ut i nokre få land (Storbritannia, Canada og Japan) i ein avgrensa periode. Albumet vart nymastra og gjeve ut på ny i 2010.

Innhald

Medverkande
Pete Ham - solo- og rytmegitar, klaverinstrument, solo- (1,10) og korvokal 
Tom Evans – bassgitar, solo- (5,7) og korvokal
Joey Molland – solo- (2-4,6,9) og korvokal, rytme- og sologitar, klaverinstrument 
Mike Gibbins – trommer, solo- (8) og korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ass (album)» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Badfinger-album
Apple Records-album
Album produserte av Chris Thomas
Album produserte av Todd Rundgren
Album spelte inn i Apple Studios
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Plateomslag av Peter Corriston
Apple of My Eye av Badfinger

«Apple of My Eye» er ein song av det britiske poprockbandet Badfinger frå 1973 på albumet Ass. Songen vart skriven og sungen av Pete Ham, produsert av Chris Thomas og Badfinger, og gjeven ut på Apple Records.

Ham skreiv songen om dei blanda kjenslene han hadde fordi bandet skulle forlate Apple Records til fordel for ein større kontrakt på Warner Bros. Records.

Problem og utgjeving
På grunn av det økonomiske kaoset i Apple og problema dei hadde med gruppa vart det ikkje laga eit nytt biletomslag for singelen. I somme land (som Nederland) vart det nytta ein variant av omslaget til «Day After Day».  Det vart den siste singelen deira som gjekk inn på singellista i USA, sjølv om han ikkje nådde Billboard Hot 100. Songen nådde 102. plassen på «Bubbling Under Hot 100 Singles»-lista. Han nådde 11. plassen i Sør-Afrika.

I dei fleste land vart Tom Evans sin «Blind Owl» nytta som B-sida. Men i Japan var B-sida Mike Gibbins-songen «Cowboy» og i Filippinane var det Evans-songen «When I Say».

Medverkande
Pete Ham - vokal, akustisk gitar, klaverinstrument
Tom Evans - bassgitar
Joey Molland - elektrisk gitar 
Mike Gibbins - trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Apple of My Eye (song)» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Apple Records-singlar
Badfinger-songar
Singlar frå 1973
Songar skrivne av Pete Ham
Songar produserte av Chris Thomas
Songar produserte av Pete Ham
The Little Mermaid

The Little Mermaid (norsk tittel: Den lille havfruen) er ein amerikansk teiknefilm frå 1989, produsert av Walt Disney Feature Animation og utgjeven av Walt Disney Pictures. Filmen er den 28. animerte langfilmen til Disney. Handlinga er laust basert på eventyret «Den lille havfrue» av Hans Christian Andersen.

Filmen er ein romantisk, humoristisk og eventyrleg barne- og familiefilm med fleire musikalske innslag. Historia handlar om Ariel, ein havfrue som ønsker eit liv på land.

Songen Under the Sea vann Oscar for beste song, og songen Kiss the Girl vart nominert i same kategori.

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar frå Disney
Eventyrfilmar
Familiefilmar
Filmkomediar
Filmar frå 1989
Filmar frå USA
Kjønnsidentitet

Kjønnsidentitet er ein person si eiga oppfatting av kva kjønn dei har. Denne identiteten kan svara til det kjønnet ein blir oppfatta å ha ved fødselen, eller kan vera noko anna.

Alle samfunn har eit sett kjønnskategoriar som kan verka som grunnlag til å utvikla ein personleg sosial  identitet i høve til andre medlemmer av dette samfunnet. Dei fleste samfunn har grunnleggjande skilnader mellom mannlege og kvinnelege kjønnskjenneteikn, ei todeling eller binær ordning som dei fleste medlemmene følgjer og som omfattar forventingar for maskulinitet og femininitet i alle aspekt knytt til kjønn: biologisk kjønn, kjønnsidentitet og kjønnsuttrykk. Nokre samfunn har kategoriar for eit tredje kjønn. Også i samfunn med todelte kjønnsordningar finst det medlemmer som ikkje identifiserer seg med delar av eller nokre av kjønnsaspekta knytt til kjønnet samfunnet knytter dei til. For desse finst omgrep som transkjønn eller intersex.

Grunnleggjande kjønnsidentiet er som regel danna ved treårsalderen. Etter denne alderen er det svært vanskeleg å endra, og forsøk på å endra kjønnsidentiteten kan føra til kjønnsidentitetsforstyrring.

Historie
«Forståelsen av kjønn og kjønnsidentitet er i endring i Norge og internasjonalt», skreiv ein leiarartikkel i Tidsskrift for Den norske legeforening i 2018.

Diagnosegruppa kjønnsidentitetsforstyrringar blei teken ut frå diagnosehandboka ICD-11 i 2018. I staden kom diagnosen kjønnsinkongruens.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gender identity» frå ,  den 11. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Boles, Jacqueline, and Tatro, Charlotte, Androgyny (subsection Gender-identity formation), in Men in Transition: Theory and Therapy, 2013, edited by Kenneth Solomon
 Marciano, Avi (2014). Living the VirtuReal: Negotiating Transgender Identity in Cyberspace. Journal of Computer-Mediated Communication, 19(4), 824-838.

Bakgrunnsstoff
 Temavoersyn  ved Store Norske Leksikon

Identitet
Identitet
Steve Lewis

Steven Earl Lewis () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Los Angeles i California som i 1988-92 vann tre olympiske gullmedaljar på 400 meter og i 4 x 400 meter stafett.

Aktiv
I USA si kvalifisering til Sommar-OL 1988 i Seoul sette Lewis juniorverdsrekord i kvartfinalane på 400 meter med sine 44,61 sekundar, ein rekord han i semifinalane forbetra til sterke 44,11. I finalen i kvalifiseringa vart han slått av Butch Reynolds og Danny Everett, men tredjeplassen på 44,37 sikra han OL-plass på distansen. Verdsrekordhaldar Reynolds var favoritt til å vinne 400-meteren då finaleløpet i OL fann stad i Seoul 28. september. Her opna Lewis hardt og makta halde unna for Reynolds som avslutta sterkt og tok sølv. Lewis fekk notert fabelaktige 43,87 sekundar, Reynolds 43,93 og Everett tok bronsen på 44,09. Tre dagar seinare vann Lewis si andre gullmedalje då han i 4 x 400 m stafett sprang den andre etappen for USA sitt lag, som med tida 2.56,16 tangerte den 20 år gamle verdsrekorden i øvinga. Dei andre på vinnarlaget var Danny Everett, Kevin Robinzine og ankermann Butch Reynolds.

I 1990 vart Lewis både nordamerikansk collegemeister (NCAA) og han vann US-meisterskapen på 400 m. To år etter kneip han sølvmedaljen på 400 meter under dei olympiske sommarleikane 1992 i Barcelona, landsmannen Quincy Watts var suverent best og sette olympisk rekord på 43,50 sekundar, Lewis si sluttid vart 44,21. I 4 x 400 meter stafett sprang Lewis USA inn til olympisk gull på ny verdsrekord 2.55,74, etter at Andrew Valmon, Quincy Watts og Michael Johnson hadde ført USA opp i ei suveren leiing på dei tre fyrste etappane.

Lewis var mykje plaga med skadar og deltok aldri sidan i internasjonale meisterskap.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Lewis» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1992
Folk frå Los Angeles
Kim Batten

Kim Batten () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå McRae i delstaten Georgia, som vart verdsmeister på 400 meter hekk i 1995 og fekk OL-sølv 1996 og VM-bronse i 1997 i same øvinga.

Aktiv
Batten vart USA-meister på 400 m hekk fyrste gongen i 1991, ein prestasjon ho i perioden 1994-98 gjentok kvart einaste år. Ho tok seg til finale på langhekken både under VM 1991 og VM 1993 og enda opp som høvesvis nummer fem og fire. Våren 1995 vann ho 400 m hekk i dei panamerikanske leikane i Mar del Plata framom landskvinna Tonja Buford. Den 11. august same året gjorde begge desse utøvarane sine livs løp under VM-finalen 1995 i Göteborg. Ved målpasseringa skilde det dei to løparane 0,01 sekund, Batten tok gullmedaljen og sette samstundes ny verdsrekord med sine 52,61 sekundar.

Under Sommar-OL 1996 i Atlanta sprang Batten eit nytt godt hekkeløp og tok sølvmedaljen med tida 53,08, eit kvart sekund bak vinnaren Deon Hemmings frå Jamaica. I verdsmeisterskapen 1997 sprang Batten i mål på 53,52 sekund, nok til å sikre seg bronsemedaljen i tevlinga. To dagar etter bronseløpet på langhekken tok ho seg av den tredje etappen i 4 x 400 m stafett for USA sitt lag, eit lag som måtte ta til takke med sølv, slått med 0,11 sekund av Tyskland.

I 2001 valde Batten å legge bort friidrettsskoa, etter å ha vore skadeplaga i 2-3 år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Nr 5 på langhekken – 53,98 
VM 1993 i Stuttgart: Nr 4 på langhekken – 53,84
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje på langhekken – 52,61, framom Tonja Buford (52,62)
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje på langhekken – 53,08, bakom Deon Hemmings (52,82) 
VM 1997 i Aten: Bronse på langhekken – 53,52. Sølv i 4 x 400 m stafett 
OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane på langhekken (55,73 =nr 12)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kim Batten» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Friidrettsutøvarar frå USA
Hekkeløparar frå USA
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Jehue Gordon

Jehue Gordon () er ein friidrettsutøvar frå Port of Spain i Trinidad og Tobago. Han vart verdsmeister i 400 meter hekk under verdsmeisterskapen 2013 i Moskva, der han sette nasjonal rekord med eit finaleløp på 47,69 sekundar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jehue Gordon» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Trinidadiske friidrettsutøvarar
Trinidadiske idrettsutøvarar
Folk frå Port of Spain
Badfinger av Badfinger

Badfinger er det femte albumet til det britiske rockebandet Badfinger. Albumet vart spelt inn hausten 1973 og gjeve ut i 1974 på Warner Bros. Records. Det var det første av to album av bandet på Warner. Plateomslaget syner ei kvinne i rideklede og hatt frå 1920-åra som røykjer ein sigarett i ein sigaretthaldar.

Bakgrunn
Då Badfinger gjorde ferdig det siste albumet sitt for Apple Records, Ass, fekk manageren deira, Stan Polley, dei ein treårskontrakt for seks album på Warner Bros. Records. Som følgje av dette var dei derfor attende i studio for å lage eit nytt album for Warner, så snart bandet og produsenten Chris Thomas var ferdig med Ass.

Utgjeving og mottaking
Det originale albumet var planlagt for utgjeving 28. desember 1973, men vart forseinka på grunn av Ass som kom ut den månaden. Sjølv om albumet teknisk sett ikkje har tittel, vert det kalla Badfinger for å identifisere det utafor katalognummeret. Den planlagde tittelen var For Love or Money, men vart avvist av selskapet og aldri brukt. Den planlagde tittelen refererer til at Badfinger byta selskap frå Apple til Warner Bros.

Då Badfinger kom ut, fekk det negativ kritikk i magasinet Rolling Stone. Ein britisk singel kom ut etter albumet, «Love Is Easy», men gjekk ikkje inn på salslista. Ein singel til vart gjeven ut i USA, «I Miss You», men denne selde òg dårleg.

I USA nådde albumet 161. plassen på Billboard Top 200 LP's & Tape-lista, den lågaste plasseringa til eit Badfinger-album der. Ein del av årsaka til det dårlege salet var ein rettstvist med Apple, og dette albumet og Ass kom ut berre få månader etter kvarandre og i Storbritannia kom Badfinger faktisk ut før Ass. 

Albumet kom ut på CD i 1990-åra i berre Japan og Tyskland. Albumet vart omsider gjeve ut på CD i USA i 2007. Mange av songane på albumet har sidan blitt gjevne ut på forskjellige Badfinger-samlingar.

Innhald

Medverkande
Pete Ham – gitar, piano, vokal
Tom Evans – bass, vokal
Joey Molland – gitar, vokal
Mike Gibbins – trommer, vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Badfinger (album)» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Badfinger-album
Musikkalbum frå 1974
Album produserte av Chris Thomas
Warner Bros. Records-album
Plateomslag av John Kosh
Love Is Easy av Badfinger

«Love Is Easy» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Han kom ut på albumet deira Badfinger og var skriven av ein av gitaristane i bandet, Joey Molland.

Utgjeving

«Love Is Easy» kom ut i 1974 på albumet Badfinger, der han var tredje spor. Same året kom han ut på singel i Storbritannia, Tyskland og Uruguay, med B-sida «My Heart Goes Out», skriven av Mike Gibbins. 

Eit konsertopptak av songen finst på konsertalbumet BBC in Concert 1972–1973.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Is Easy (Badfinger song)» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Badfinger-songar
Songar produserte av Chris Thomas
Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Warner Bros. Records-singlar
I Miss You av Badfinger

«I Miss You» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Songen er skriven av Pete Ham for det første albumet deira på Warner Bros., Badfinger, der han var opningssporet. Songen var den einaste singelen frå albumet som kom ut i USA.

Utgjeving

«I Miss You» kom ut på Badfinger i 1974 som opningssporet. Same året var than gjeven ut på singel i Amerika og Japan med B-sida «Shine On». Singelen selde dårleg og gjekk ikkje inn på singellista. Singelen kom ikkje ut i Storbritannia.

Medverkande

«I Miss You»
Pete Ham - solovokal, piano, ARP 2600, harmonium
Tom Evans - harmonivokal

«Shine On»
Pete Ham - solovokal, akustisk gitar
Tom Evans - bass, korvokal
Joey Molland - elektrisk gitar, korvokal
Mike Gibbins - trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Miss You (Badfinger song)» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Badfinger-songar
Songar skrivne av Pete Ham
Songar produserte av Chris Thomas
Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Warner Bros. Records-singlar
Wish You Were Here av Badfinger

Wish You Were Here er det sjette albumet til rockebandet Badfinger og det tredje på rad som vart produsert av Chris Thomas. Det vart spelt inn våren 1974 på Caribou Ranch i Colorado og gjeve ut i november det året på Warner Bros. Records. Wish You Were Here var det andre og siste albumet bandet gav ut på Warner.

Historie
Sjølv om albumet fekk god kritikk då det kom ut i magasinet Rolling Stone, vart det trekt frå platebutikkane tidleg i 1975, sju veker etter det kom ut, på grunn av eit søksmål mellom Warner og leiinga til Badfinger. Den korte tida albumet var på marknaden gjorde at det selde dårleg og har gjort den originale LP-utgåva relativt sjeldan.

Før det vart kalla attende klarte Wish You Were Here å nå 148. plassen på albumlista i USA. I 1990-åra vart det gjeve ut på CD i Japan og Tyskland. Albumet vart til slutt gjeve ut på CD i USA i 2007. Mange av songane har vore med på samleplater av Badfinger.

Etter at Wish You Were Here var ferdig innspelt, valde Pete Ham å slutte i Badfinger. Han vart erstatta av klaverspelaren og gitaristen Bob Jackson. Men etter at Warner indikerte at dei ville kansellere kontrakten med bandet om Ham slutta, gjekk han med på å kome attende, og Badfinger fortsette å turnere som eit femmannsband. Etter turneen slutta gitaristen Joey Molland i bandet.

Det neste Badfinger-albumet var Molland–Evans-albumet Airwaves i 1979. Ham, Evans, Gibbins og Jackson spelte inn eit album kalla Head First i desember 1974, før Pete Ham hengde seg i april 1975. Det sistnemnde albumet var det sjuande og siste for den originale kjernen i bandet, Ham–Evans–Gibbins, som hadde halde i lag sidan slutten av 1960-åra, då gruppa var kjend som The Iveys. Head First kom ikkje ut før i 2000 på grunn av fleire rettstvistar mellom Warner Bros. og leiinga i Badfinger.

Innhald

Medverkande
 Pete Ham – vokal, gitar, klaverinstrument
 Joey Molland – vokal, gitar
 Mike Gibbins – trommer, klaverinstrument, solovokal på «In the Meantime»
 Tom Evans – vokal, bass

Andre medverkande
 Average White Horns – blåsarar på «Just a Chance» og «Should I Smoke»
 Mika Kato – japanske ord på «Know One Knows» (ikkje oppført)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wish You Were Here av Badfinger» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
Dan Matovina, Without You: The Tragic Story Of Badfinger.

 

Badfinger-album
Musikkalbum frå 1974
Album produserte av Chris Thomas
Warner Bros. Records-album
Airwaves av Badfinger

Airwaves er det sjuande studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger frå 1979 på Elektra. Det var eit mykje venta comebackalbum for gruppa på den tida, men gruppa bestod no berre av duoen Tom Evans og Joey Molland frå det originale bandet, akkompagnert av gitaristen Joe Tansin.

Historie 

Etter at det siste albumet Badfinger spelte inn, Head First, ikkje kom ut og medlemmet Pete Ham tok livet sitt i 1975, vart Badfinger oppløyst, og dei attverande medlemmane gjekk inn i andre grupper eller slutta å spele musikk dei neste to åra. 

Musikarane Joe Tansin (gitar/vokal) og Kenny Harck (trommer) frå Chicago og den då arbeidslause Joey Molland skipa ei ny gruppa i Los Angeles. Molland fekk seinare lokka det tidlegare Badfinger-medlemmet Tom Evans med i bandet. Dei tok etter kvart attende namnet Badfinger, og dette var med på å opne dører hos plateselskapa. Men namnet skapte òg ei ujamn fordeling i bandet mellom dei nye og gamle medlemmane, og etter kvart som innspelinga av albumet tok til, fekk Harck sparken. Den tidlegare Badfinger-trommisen Mike Gibbins prøvespelte for gruppa, men fekk ikkje jobben, og studiomusikaren Andy Newmark vart henta inn for å spele inn trommene for albumet. Songane til Tansin vart stort sett forbigått til fordel for songane av Evans og Molland, og han slutta i gruppa kort tid etter albumet var ferdig. 

Albumet er kort og inneheld i røynda berre åtte songar, og fekk nokså dårleg kritikk då det kom ut. Kritikarane har òg klaga på «Vestkyst-produksjonen» til albumet og at det ikkje lenger høyrdest ut som eit Badfinger-album. Bandet turnerte mykje for å marknadsføre albumet, men salstala var dårlege og Elektra ønskte ikkje å gje ut eit album til. 

Det vart gjeve ut to singlar frå albumet. «Lost Inside Your Love» gjekk ikkje inn på den amerikanske singellista, men «Love Is Gonna Come At Last» klarte å nå ein 69. plass på Billboard-lista. Sjølve albumet nådde 125. plassen på den amerikanske albumlista.

Innhald

 + Produsert av Joe Tansin
 ++ Produsert av Joey Molland

Medverkande 
I følgje plateomslaget.
 Tom Evans - solo- og harmonivokal, bass
 Joey Molland - gitar, akustisk gitar, solo- og harmonivokal, elektrisk piano
 Joe Tansin - gitar, harmonivokal, klaverinstrument, mandolin
 Ken Harck - trommer, pappyskje
 Duane Hitchings - synthesizer, akustisk piano
 Nicky Hopkins - akustisk piano, Hammondorgel
 Andy Newmark - trommer
 Steve Foreman - perkusjon, trommer
 David Campbell - strykearrangement
 Barry Sperti - saksofon
 Tom Lecher - bass
 Harry Pulver jr. - piano
 Bob Millea - trommer
 Dean Ford - korvokal
 Rick Salon - slidegitar
 Scott Greer - piano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Airwaves (album)» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Badfinger-album
Musikkalbum frå 1979
Elektra Records-album
Album produserte av David Malloy
Lost Inside Your Love

«Lost Inside Your Love» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Songen er skriven av bassisten Tom Evans og var den tredje songen ut på albumet Airwaves frå 1979.

«Lost Inside You Love» vart vald ut som den første singelen frå albumet. B-sida til signelen var Joey Molland-songen «Come Down Hard». Singelen selde dårleg og gjekk ikkje inn på singellistene nokon stad. Han vart likevel følgd opp av ein singel til frå albumet, «Love Is Gonna Come at Last», som gjorde det noko betre.

Medverkande

Badfinger
Tom Evans - solo- og harmonivokal, bass
Joey Molland - harmonivokal, gitar

Andre medverkande
Joe Tansin - harmonivokal, gitar
Andy Newmark - trommer
Nicky Hopkins - akustisk piano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lost Inside Your Love» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Badfinger-songar
Songar skrivne av Tom Evans
Songar produserte av David Malloy
Songar frå 1979
Elektra Records-singlar
Singlar frå 1979
Love Is Gonna Come at Last

«Love Is Gonna Come at Last» er ein song av det britiske powerpop-bandet Badfinger. Han var skriven av gitaristen Joey Molland og kom ut på albumet Airwaves i 1979. Songen vart sidan gjeven ut som den andre singelen frå albumet, trass i at den første singelen, «Lost Inside Your Love», selde dårleg. B-sida var Tom Evans-songen «Sail Away». Denne singelen gjorde det noko betre enn den første og nådde 69. plassen på Billboard Hot 100 i USA. Singelen vart den siste for Badfinger som kom ut i Storbritannia.

Medverkande
Joey Molland - solo- og harmonivokal, gitar
Tom Evans - harmonivokal, bass
Joe Tansin - harmonivokal 
Steve Foreman - trommer, perkusjon

Resources
Denne artikkelen bygger på «Love Is Gonna Come at Last» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Badfinger-songar
Songar produserte av David Malloy
Songar frå 1979
Singlar frå 1979
Elektra Records-singlar
Say No More av Badfinger

Say No More er det siste studioalbumet til den britiske rockegruppa Badfinger. Det kom ut i januar 1981 på Radio Records, og var det andre og siste forsøket til Tom Evans og Joey Molland på gjenskape suksessen Badfinger hadde hatt ti år før. Albumet vart spelt inn i Miami i Florida av Evans, Molland, klaverspelaren Tony Kaye (tidlegare i Yes), gitaristen Glen Sherba og trommeslagaren Richard Bryans. Albumet vart produsert i lag med Jack Richardson.

Airwaves var meir rocka enn det førre albumet til Badfinger og inneheldt ein halvvegs suksessrik singel med songen «Hold On», som nådde 56. plassen på den amerikanske Billboard-lista i 1981. Sjølve albumet nådde berre 155. plassen på den amerikanske Billboard-lista.

Evans-songen «Rock 'N' Roll Contract» var opphavleg spelt inn av bandet for albumet Head First, men dette albumet kom ikkje ut før i 2000.

Innhald

Medverkande
Tom Evans – bass, gitar, vokal
Joey Molland – gitar, piano, vokal
Tony Kaye – klaverinstrument
Glenn Sherba – gitar
Richard Bryans – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Say No More (Badfinger album)» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Badfinger-album
Musikkalbum frå 1981
Album produserte av Jack Richardson