alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mean Girl

«Mean Girl» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo som kom ut på singel i 1973. Han vart først gjeven ut i 1971 på albumet Dog of Two Head.

Pye Records gav ut den eldre songen etter å hatt suksess med singelen «Paper Plane» på Vertigo. Han nådde topp 20 på den britiske singellista - tidlegare hade berre tre av dei ti Pye-singlane til Quo klart dette. Dei prøvde igjen med ein annan singel, «Gerdundula», frå same albumet, men denne selde for dårleg til å gå inn på lista.

Singlar
 1973: «Mean Girl»  (Rossi/Young) (3.53) / «Everything» (Rossi/Parfitt) (2.35) Vinyl 7", Pye: 7N 45229, Storbritannia
 1973: «Mean Girl» / «Tune to the Music», Vinyl 7", Pye: 12 661 AT, Tyskland 
 1978: «Mean Girl» / «In My Chair», Vinyl 7", Pye: 7N 46095, Storbritannia  
 1986: «Mean Girl» / «Technicolour Dreams», Vinyl 7", BR / 45096, Nederland

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mean Girl» frå ,  den 3. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Status Quo-songar
Singlar frå 1973
Songar skrivne av Francis Rossi
Songar skrivne av Bob Young
Songar frå 1971
Pye Records-singlar
Songar produserte av John Schroeder
Piledriver

Piledriver er det femte studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, gjeve ut i 1972. Det var det første som vart produsert av bandet sjølv, og det første på selskapet Vertigo, etter at dei avslutta kontrakten med Pye Records.

Den einaste singelen frå albumet, «Paper Plane» (av Francis Rossi og Bob Young), med B-sida «Softer Ride» (skriven av Rick Parfitt og Alan Lancaster), vart den første i ei rekkje på 33 topp 40-hittar på UK Singles Chart då han nådde åttandeplassen i november 1972. B-sida kom seinare ut på det følgjande albumet deira, Hello!, som kom året etter.

Sjølve albumet kom ut i desember det året og nådde femteplassen på den britiske albumlista, der det låg i 37 veker.

Innhald

Medverkande
 Francis Rossi - gitar, vokal
 Rick Parfitt - gitar, piano, orgel, vokal
 Alan Lancaster - bass, 12-strengs akustisk gitar, vokal
 John Coghlan - trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Bob Young - munnspel på «Roadhouse Blues»
 Jimmy Horowitz - piano på «Roadhouse Blues»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Piledriver» frå ,  den 3. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
A&M Records-album
Status Quo-album
Vertigo Records-album
Album spelte inn i IBC Studios
Paper Plane

«Paper Plane» er ein rockesong av Status Quo. Songen kom ut på singel den 10. november 1972 og nådde åttandeplassen på UK Singles Chart, og i desember kom han ut på albumet deira, Piledriver. Songen var skriven av Francis Rossi og Bob Young.

Songen vart spelt inn på ny i 2014 for det 31. studioalbumet deira, Aquostic (Stripped Bare). 

I 2007 vart songen spelt inn av Persephone's Bees.

Singlar
1972: Paper Plane / Softer Ride [p] 45 rpm Vinyl 7"; Vertigo / 6059 071  Storbritannia
1972: Paper Plane / All the Reasons 45 rpm Vinyl 7"; A&M  United States
1972: Paper Plane / Don't Waste My Time 45 rpm Vinyl 7"; Vertigo / SFL-1792 Japan

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paper Plane (song)» frå ,  den 3. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-songar
Singlar frå 1972
Songar skrivne av Francis Rossi
Songar skrivne av Bob Young
Songar frå 1972
Vertigo Records-singlar
Songar om luftfart
Caroline av Status Quo

«Caroline» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo i 1973. Han kom ut på albumet Hello! i 1973.

Songen var skriven av bandleiaren Francis Rossi og scenearbeidaren deira Bob Young på ein serviett i matsalen på eit hotell i Perranporth i Cornwall i 1971. Det vart spelt inn to demoar av songen, ein kjapp og ein langsam. 

Sogen vart ofte nytta som opningsnummer på konsertane til Status Quo i over 25 år. Han vart spelt som andre song på Live Aid-konserten deira i 1985 og inspirerte Apollo 440-singelen «Stop the Rock» i 1999.

Songen vart spelt inn på ny i 2014 for det 31. albumet til bandet, Aquostic (Stripped Bare).

Singlar
 1973: «Caroline» (Rossi/Young) (3.43) / «Joanne» (Lancaster) (4.06) 45 rpm Vinyl 7", Vertigo / 6059 085  Tyskland,  Storbritannia 
 1985: «Caroline» / «Down Down» 45 rpm Vinyl 7", Old Gold / OG 9566  Storbritannia

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Caroline (Status Quo song)» frå ,  den 3. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-songar
Singlar frå 1973
Singlar frå 1982
Songar skrivne av Francis Rossi
Songar skrivne av Bob Young
Songar frå 1973
Vertigo Records-singlar
Hello! av Status Quo

Hello! er det sjette studioalbumet til det britiske rockebandet Status Quo. Det kom ut i september 1973 og var det første av fire Quo-album som gjekk til topps på den britiske albumlista. Det var òg det første Quo-albumet der trommeslagaren John Coghlan medverka som låtskrivar.

Klaverspelaren Andy Bown og saksofonisten Stewart Blandamer spelte begge på «Forty-Five Hundred Times». Dette var første gangen Bown spelte på eit Status Quo-album før han seinare vart permanent medlem i bandet.

Bakgrunn
I 1973 byrja Status Quo å få suksess att på salslistene, etter at dei i 1972 fekk kontrakt hos Vertigo. Det gamle selskapet deira, Pye, valde då å gje ut ein singel frå albumet deira frå 1971, Dog of Two Head. Singelen «Mean Girl» nådde då 20. plassen på singellista.

I august 1973 kom den einaste singelen frå det nye albumet, «Caroline», skriven av Rossi og Young. Denne nådde femteplassen på singellista i Storbritannia og vart den første singelen deira som nådde så høgt. B-sida var ein song som ikkje var med på albumet, «Joanne», skriven av Alan Lancaster og Rick Parfitt.

Ei 8-spors lydbandutgåve av albumet kom ut i september same året.

Det vart ikkje gjeve ut andre singlar frå albumet, sjølv om eit konsertopptak av «Roll Over Lay Down» kom ut på ein trespors EP i mai 1975 og nådde niandeplassen på UK Singles Chart og andreplassen på den australske singellista, den einaste topp ti-hitten deira der.

Dette var det første albumet deira der bandnamnet stod skrive i den faste fonten som vart nytta på alle albuma deira sidan.

Innhald

Medverkande
 Francis Rossi - gitar, solovokal
 Rick Parfitt - gitar, piano, vokal
 Alan Lancaster - bass, vokal
 John Coghlan - trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Andy Bown - klaverinstrument

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hello! (album)» frå ,  den 3. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 

Status Quo-album
Musikkalbum frå 1973
A&M Records-album
Vertigo Records-album
Album spelte inn i IBC Studios
Roll Over Lay Down

«Roll Over Lay Down» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo, først gjeven ut på albumet Hello! i 1973. 

Han vart seinare gjeven ut som A-sida på ein konsert-EP, Quo Live i 1975. Alle songane der var konsertopptak frå konsertar i The Kursaal i Southend den 1. mars 1975 og Trentham Gardens i Stoke kvelden etter. Alle tre spora kom ut som bonusspor på ei seinare utgåve av albumet On the Level.

Innhald

Quo Live EP
 «Roll Over Lay Down» (Rossi/Young/Lancaster/Parfitt/Coghlan) – 5:40
 «Gerdundula» (Manston James) – 2:45
  «Junior's Wailing» (K White/M Pugh) – 3:50

Singel
 «Roll Over Lay Down» / «Where I Am» [p] 45 rpm, live vinyl 7" (Vertigo / 6059 126, Frankrike, 1975)

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roll Over Lay Down» frå ,  den 3. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
 

Status Quo-songar
Singlar frå 1975
Songar skrivne av Francis Rossi
Songar skrivne av Bob Young
Songar skrivne av Rick Parfitt
Munchique nasjonalpark

Munchique nasjonalpark (spansk: Parque Nacional Natural Munchique) er ein nasjonalpark som ligg i Cauca-departementet i vestre Andes-regionen, Colombia. Det er 30 elver og 40 fossar i området. Mangfaldet av temperatursonar gjer parken til eit paradis for fuglar, spesielt kolibriar.

Skildring 

Parken ligg i kommunen El Tambo, i vestskråninga av vestre fjellkjeda i Andes, 61 km frå departementhovudstaden Popayán. Han deler grenser med kommunane Lopez og Morales Cajibio.

Området vart oppretta som nasjonalpark i mai 1977 og dekker eit areal på 440 km2. Parken fekk namnet sitt frå Munchique-fjellet, som ligg i den søraustlege delen av området.  Mange av elvene i området er sideelver til elva San Juan de Micay, ei av dei største elvene i det colombianske stillehavsbassenget, som til slutt når Stillehavet. For tida er utgjer trugsmåla mot parken ulovleg jordbruk og andre økologiske truslar.

Klima 

Det er fleire temperatursonar i området, skiftande med høgd: varmt, 200-1000 m over gjennomsnittleg havnivå; temperert, 1000-2000 moh.; og kaldt, 2000-3500 moh. Gjennomsnittleg temperatur er 24 °C i nedre høgder og 8 °C på øvste høgdnivå. Gjennomsnittleg årleg nedbør er 3000 mm i dei høgare delane, og det aukar betydeleg med minkane høgd opp til 5000 mm i nedre område. Den største nedbørsmengda kjem i desember og minimum nedbør finn ein i juni-august. Det tunge regnet resulterer i ei relativ fukt på 87 %.

Flora og fauna 

I dei varme og tempererte sonane er det mogleg å finne trevekster med kroner som når over 40 meter over bakken. Mengda av tre avtar med høgd over havet og epifyttar vert vanlegare.

Parken har ein av Colombias høgaste biodiversitetsindeksar og ei høg mengd endemiske og truga artar, dette på grunn av låg menneskeleg aktivitet i området og mangfald av termiske nivå. Om lag 500 fugleartar er registrerte i området, kor 37 er kolibriar. Iaugefallande fuglar inkluderer andesparasollfugl og regnbogedunfot, den sistnemnde er ein kolibriart som er endemisk til regionen. Parken er òg heimen til 182 pattedyr, blant anna brillebjørn, puma, jaguar, andespudu (Pudu mephistophiles), søramerikansk nasebjørn, spissmusarten Cryptotis squamipes, trepiggsvin og tre artar av amerikanske flekka småkattar, inkludert nordleg tigerkatt, Leopardus tigrinus. Andre artar inkluderer 71 amfibium, 70 flaggermus og 55 sommarfuglartar (alle i Satyrinae-underfamilien ringvenger). Paddearten Rhaebo atelopoides er berre kjent frå denne parken. I 2003 vart det funne ein ny art av gjerdesmettfamilien i området, tåkeskogsmett. Både det spanske og engelske artsnamnet er etter parken.

Kjelder  
Denne artikkelen bygger på «Munchique National Natural Park» frå ,  den 3. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
Referansar 

Nasjonalparkar i Colombia
NM i turn 1975 for menn

Noregsmeisterskapen i turn 1975 for menn vart avvikla i Drammen helga 6.-7. desember 1975. Deltakarane tevla i tolvkamp, dobbelt program i alle seks øvingane med både obligatoriske og sjølvvalde program i øvingane.

Tolvkamp

Tore Lie var best både i armapparata, frittståande og i hopp.

Kjelder
Sportsboken 76. Dreyerbok Stavanger. 1976.

Noregsmeisterskap i 1975
Noregsmeisterskap i turn
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Drammen
Tore Lie

Tore Lie () er ein norsk tidlegare turnar frå Bergen som vann fem kongepokalar i åra 1973-77. Han var medlem i Bergens Turnforening.

Lie høyrde til noregstoppen i turning frå slutten av 1960-talet og i ei tiårstid. Etter Åge Storhaug slutta var han den beste mannlege turnaren i landet og vart norsk meister i mangekamp i fem år på rad, 1973-77. Han deltok i Sommar-OL 1972 i München.

Kjelder
Store norske leksikon

Norske turnarar
Norske deltakarar under sommar-OL 1972
Folk frå Bergen
NM i turn 1976 for menn

Noregsmeisterskapen i turn 1976 for menn vart avvikla i Stavanger helga 6.-7. mars 1976. Deltakarane tevla i tolvkamp, dobbelt program i alle seks øvingane med både obligatoriske og sjølvvalde program i øvingane.

Tolvkamp

Tore Lie var best i armapparata og i frittståande, Truls Pedersen i hopp.

Kjelder
Sportsboken 76. Dreyerbok Stavanger. 1976.

Noregsmeisterskap i 1976
Noregsmeisterskap i turn
Idrettstilskipingar i Rogaland
Idrett i Stavanger
NM i turn 1976 for kvinner

Noregsmeisterskapen i turn 1976 for kvinner vart arrangert i Ålesund helga 8.-9. mai 1976. Deltakarane tevla i åttekamp etter obligatoriske og sjølvvalde program i dei fire ordinære øvingane; bom, frittståande, hopp og skranke. Unni Holmen Berge var best i alle fire øvingane.

Åttekamp

Kjelder
Sportsboken 76. Dreyerbok Stavanger. 1976.

Noregsmeisterskap i 1976
Noregsmeisterskap i turn
Idrettstilskipingar i Møre og Romsdal
Idrett i Ålesund‎
NM i turn 1975 for kvinner

Noregsmeisterskapen i turn 1975 for kvinner vart arrangert i Moss helga 29.-30. november 1975. Deltakarane tevla i åttekamp etter obligatoriske og sjølvvalde program i dei fire ordinære øvingane; bom, frittståande, hopp og skranke. Trine Andresen var best i hopp, Unni Holmen Berge i dei andre tre øvingane.

Åttekamp

Kjelder
Sportsboken 76. Dreyerbok Stavanger. 1976.

Noregsmeisterskap i 1975
Noregsmeisterskap i turn
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Moss
Nordisk meisterskap i turn 1975 for kvinner

Nordisk meisterskap i turn 1975 for kvinner vart arrangert i Kallinge i Sverige helga 15.-16. november 1975. Deltakarane tevla i firkamp etter sjølvvalde program i dei fire ordinære øvingane; bom, frittståande, hopp og skranke.

Firkamp

Landskampen

Kjelder
Sportsboken 76. Dreyerbok Stavanger. 1976.
Rogalands Avis 17. november 1975

Turnsport
Idrettstilskipingar i Sverige
Lelystad

Lelystad er ein kommune og by i Nederland i provinsen Flevoland, der han er hovudstad, med om lag 77 000 innbyggjarar (2018).

Kommunen grensar til Almere, Dronten og Zeewolde.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side

Kommunar i Flevoland
Byar i Flevoland
Half-Earth

Half-Earth  er den første og mest kjende boka til den britiske evolusjonsbiologen og populærvitskapsforfattaren E. O. Wilson. Ho kom først ut i 2016, men vart ikkje omsett til norsk (bokmål) før i 2002. I boka argumenterer Dawkins for at genet, og ikkje individet eller arten, er den viktigaste eininga i det naturleg utvalet.

Bøker frå 2016
Helleristingane i Skogerveien

Helleristingane i Skogerveien i Drammen er eit felt med veideristninger frå sein eldre  steinalder, ca. 6000 før notid.

Feltet består av to bergpanel rett ved sida av kvarandre, vestvendt og ca. 60 meter over havet. Ein reknar med at dei har lege i strandkanten då dei vart laga. Tilsaman er det 46 figurar, dei fleste av elg, men det er òg ein 2,3 meter lang kval, ein ubestembar fugl og eit dyr som har vore tolka som ein bever. Det er i tillegg ein del ubestemmelige teikningar. Dyra er utførte i ganske stilisert omriss og utstyrt med innvendig geometrisk ornering. Dette er det einaste veideristningsfeltet på Austlandet der det er avbilda både sjø- og landdyr.

Feltet vart funne i 1930. Då vart det òg funne eit tredje felt rett nord for dei andre, som no ligg under gatelekamen i Skogerveien. På 1990-talet vart det oppdaga alvorlege tendensar til forvitring i bergflata, og det vart difor, i 2007, reist eit vernebygg som skal halda regnvatn og annan klimapåverknad ute. Ved arbeida kring dette vart det funne ei bergartsøks av nøstvettype, som moglegvis kan ha ein samanheng med ristingane.

Bilete

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Helleristningene i Skogerveien» frå ,  den 4. oktober 2018.

Litteratur 
Egil Mikkelsen: Østnorske veideristninger – kronologi og økokulturelt miljø. Viking XL. Oslo 1977

Bakgrunnsstoff
 

Kulturminne i Drammen
Helleristingar i Noreg
Middelburg

Middelburg er ein kommune og by i Nederland i provinsen Zeeland, der han er hovudstad, med om lag 48 000 innbyggjarar (2018).

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side

Kommunar i Zeeland
Byar i Zeeland
Delfzijl

Delfzijl er ein kommune og by i Nederland i provinsen Groningen, med om lag 25 000 innbyggjarar (2018).

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side

Kommunar i Groningen
Byar i Groningen
Charles Ulm

Charles Thomas Philippe Ulm () var ein australsk luftfartspioner.

Ulm slutta seg til Australian Flying Corps i september 1914, då var han 16 år gammal. Han kom inn fordi han la på eit par ekstra år på alderen. Han deltok og vart såra ved Gallipoli i 1915 og på Vestfronten i 1918.

Charles Ulm var gift to gonger. Fyrste ekteskapet varte frå 1919 til 1927. Deretter gifta han seg på nytt.

Samarbeidet med Charles Kingsford Smith 
Ulm er best kjend for sit samarbeide med Sir Charles Kingsford Smith. Han var Kingsford Smiths avløysarpilot på mange av hans berømde flygningar, kanskje mest kjend for flygninga over Stillehavet i 1928, frå USA til Australia. Ulm var den av dei to med best forretningssans og fekk skaffa økonomisk støytte til flygningane. Ulm var òg med som forretningspartner då Kingsford Smith starta Australian National Airways. Eit flyselskap som fekk ein særs kort levetid på byrjinga av 1930-talet.

Seinare flyvninger og forsvinningen 
Etter det mislukka forsøket med Australian National Airways, kjøpte Ulm eit av selskapet sine fly, ein Avro X for seg sjølv og gav det namnet Faith in Australia. Med dette flyet deltok Ulm og sette ny rekord i kappløpet England – Australia i 1933. Turen vart gjennomført på 6 dagar, 17 timar og 56 minutt som var ny rekord.

Han gjennomførte seinare fleire flygingar over Tasmanhavet mellom Australia og New Zealand.

Ulm forsvann i desember 1934 saman med sin co-pilot og navigatør/telegrafist, under ein flyvning frå Oakland til Hawaii i ein Airspeed Envoy. Det vart anteke at uventa sterk motvind og dårleg vêr bidrog til at dei flaug forbi Hawaii i mørket og ut i Stillehavet til dei gjekk tom for bensin.

Til trass for eit intensivt søk av fly og 23 marinefartøy vart det ikkje funne spor etter korkje fly eller besetning. Ulm hadde vald ikkje å ta med redningsflåte for å spara vekt, då han var av den oppfatninga at flyet ville halda seg flytande i minst to døgn viss dei skulle tvingast ned på havet.

Flyet var vorte modifisert for å møta Ulms krav og Airspeeds tekniske leier, Nevil Shute Norway, antok seinare i sin sjølvbiografi at utforminga av kabinen hadde bidrege til navigasjonsproblem, då den uerfarne navigatøren var plassert eit stykke bak piloten.

Etterminne 
I 1978 vart Ulm minna ved at det australske postvesenet gav ut eit frimerke der Ulm var avbilda saman med Southern Cross.

Qantas har kalla opp eit Airbus A380 etter Charles Ulm.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Charles Ulm» frå ,  den 4. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Lytt til lydopptak av Charles Kingsford Smith, Charles Ulm og Amy Johnson som fortel. Bert Hinkler frå National Film and Sound Archive på Australias webside: 'Our Heroes of the Air'.
 Bilete frå private album av Ulms kone Mary .

Australske flygarar
Døde i 1934
Fødde i 1898
Folk frå Melbourne
Stadskanaal

Stadskanaal er ein kommune og by i Nederland i provinsen Groningen, med om lag 32 000 innbyggjarar (2018).

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side

Kommunar i Groningen
Byar i Groningen
Krutet korditt

Korditt er eit sprenglegeme beståande av nitroglysersin, svartkrutt og eit bindemiddel som erstattar svartkrutt i militært bruk sidan forbrenningsprodukta var gassar med minimal mengd sot. Det gjorde muleg lange skotseriar utan at våpenet måtte reingjerast og at ein slapp røkutvikling som uroa skyttarens stilling. Under svartkrutt-tida danna kanonrøken ved vindstille ei rein fysisk krigståke som gjorde det vanskeleg å skilja mellom ven og fiende på slagmarken, detta slapp ein med kordit.

Akkurat som svartkrutt er bomullskrutt eit langsomtvirkende sprengstoff. Det frigjer sin energi på den tida prosjektilet røyrer seg framover i kanon/geværløpet, og ikkje når det eksploderar. Tilsetning med nitroglycerin gjer kordit mindre eigna til å ta opp fukt frå lufta og aukar difor prosjektilets haldbarhet, samanlikna med om det hadde vore reint bomullskrutt.

Korditt er namnet på krutet, som elles vert kalla NC-krut. Det vart oppfunne av engelskmannen Frederick Abel og James Dewar omkring år 1890, som på denne  var innblanda i patentkrig med Alfred Nobel.

Nytte 
I militær anvendelse vertkorditb brukt til å skyta granatar lange strekningar. Under andre verdskrig blanda skipsmannskap kordit med svartkrutt for å få lengre rekkjevidd på sina kanonar. 

Kordit er no forelda, og det verta ikkje lenger produsert.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kordit» frå , og «Kordit» frå  den 4. oktober 2018.  
 

Eksplosiv
Isabella av Burgund

Isabella av Burgund, også kjend som Elisabeth av Austerrike,  Elisabeth av Habsburg og på spansk Isabel de Austria y Trastámara () var dronning av Danmark og Noreg og 1520-21 den siste dronninga av Sverige under Kalmarunionen. 
Ho var gift med Kristian II av Noreg, Danmark og Sverige.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Isabella av Burgund» frå ,  den 4. oktober 2018.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Dansk Kvindebiografisk Leksikon

Danske dronningar
Norske dronningar
Svenske dronningar
Huset Habsburg
Norske dronningar
Den andre spanske republikken

Den andre spanske republikken er namnet på statsdanninga som fanst i Spania frå 14. april 1931, då kong Alfonso XIII forlét landet, til 1. april 1939, då dei siste republikanske styrkane overgav seg til dei nasjonalistiske styrkane under den spanske borgarkrigen. Republikken hadde to presidentar. Den første var Niceto Alcalá Zamora (1931–1936), og den andre var Manuel Azaña (1936–1939).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Den andre spanske republikken» frå ,  den 31. januar 2019.

Bakgrunnsstoff
 Antony Beevor: Kampen om Spania, ISBN 978-82-02-30152-1

Tidlegare land på Den iberiske halvøya
Tidlegare republikkar
1930-åra i Spania
Antony Beevor

Antony Beevor () er ein britisk forfattar og historikar. Han er utdanna ved Winchester College og Sandhurst og tenestegjorde som offiser i den britiske hæren i Storbritannia og Tyskland i åra 1967–1970.

Som forfattar av historiske verk er bøkene til Beevor kjenneteikna av utstrekt bruk av kjelder og den omfattande tilgangen hans til arkivmaterial. Samstundes er forteljarteknikken hans slik at lesaren òg følgjer individuelle skjebnar og opplevingar. Den omfattande dokumentasjonen hans av dei sovjetiske overgrepa både i Stalingrad, men særleg i Tyskland, medførte kritikk frå Russland.

Bøkene til Beevor er omsette til 30 språk og selt i 6 millionar eksemplar.

Nyårsaftan 2016 vart Beevor utnemnd til Knight Bachelor.  Han vart dermed opphøgd i riddarstanden og fekk rett til å føra tiltaleforma sir føre namnet.

Beevor vart i 1997 gjort til riddar av den franske Ordre des Arts et des Lettres. I 2008 vart han tildelt den estiske Terra Mariana-ordenen, og i 2016 vart han kommandør av den belgiske Kroneordenen.

Bibliografi - historiske verkar 

 The Spanish Civil War, 1982
 Inside The British Army, 1990
 Crete – The Battle and the Resistance, 1991
 Paris after the Liberation 1944-1949, 1994, skriven med ektefellen Artemis Cooper, norsk utgåve Paris – Etter frigjøringen 1944-1949, 2005
 Stalingrad, 1998, Norsk utgåve 2002
 Berlin – The Downfall 1945, 2002, norsk utgåve Berlin – nederlaget 1945 ISBN 82-04-09992-4 2003
 The Mystery of Olga Chekhova, 2004, norsk utgåve 2004
 The Battle for Spain: The Spanish Civil War 1936-39, 2006, norsk utgåve 2006
 D-Day: The Battle for Normandy, 2009, norsk utgåve 2009
 The Second World War, 2012, norsk utgåve 2012
 Ardennene 1944 Hitlers siste sjansespel norsk utgåve 2015 ISBN 9788202482282

Bibliografi - romanar 

 Violent Brink, 1975
 The Faustian Pact, 1983
 For Reasons of State, 1980
 The enchantment of Christina von Retzen, 1989

Prisar 

 1999 – Hawthornden Prize og Samuel Johnson Prize for Non-Fiction for Stalingrad

Merknadar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antony Beevor» frå ,  den 4. oktober 2018.  

Britiske forfattarar
Britiske historikarar
Britiske offiserar
Britiske sakprosaforfattarar
Engelskspråklege forfattarar
Knights Bachelor
Sir

Sir (uttalt sø´r) er ein engelsk ærestittel og tiltaleform. Ordet er avleidd frå fransk sieur (herre), som opphavleg er frå latinsk senior.

Tittelen vart tidlegare brukt som høfleg tiltalemåte blant likemenn (utan namnet til personen), men vert no vanlegvis brukt vørdsamt for å tala til eldre, overordna eller ukjende menn.
Ein kan til dømes bruka det for å tiltala ein mann med høgare rang eller status, som ein lærer, ein monark eller militæroffiser, som kommersiell tiltalemåte overfor kundar, i formell korrespondanse, eller overfor framande. Den tilsvarande tiltalemåten for kvinner er madam.

Sir er òg den korrekte til- og omtalemåten av riddarar og baronettar, brukt med førenamnet til personen eller fulle namn, men aldri med slektsnamnet åleine. Den tilsvarande tiltaleforma for kvinner er Dame. Ein person som ikkje er undersått under den britiske monarken, som mottek eit adelskap, brukar ikkje denne tiltalemåten.

Sjå òg
tittelen sira

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sir» frå ,  den 4. oktober 2018.  
 

Adel
Britiske riddarar
Engelske ord og uttrykk
Titlar