alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Worried Life Blues

«Worried Life Blues» er ein bluesstandard og ein av dei mest innspelte bluessongane gjennom tidene. Han vart opphavleg spelt inn av Major «Big Maceo» Merriweather i 1941 og «Worried Life Blues» var ein tidleg blueshit og den mest kjende songen ti Maceo. Ein tidlegare song var inspirasjonskjelda og fleire artistar har hatt suksess med tolkingar av denne songen.

Bakgrunn
«Worried Life Blues» er basert på «Someday Baby Blues» er innspelt av Sleepy John Estes i 1935. Estes-songen vart framført som ein countryblues med song og gitar, medan Maceo-songen er ein prototypisk Chicago blues. 

Big Maceo spelte inn «Worried Life Blues» 24. juni 1941, kort tid etter han kom til Chicago. Lester Melrose produserte songen og det vart den første singelen til Maceo på Bluebird Records. Songen er i middels tempo og ein 8-taktsblues med Maceo på vokal og piano, akkompagnert av samarbeidspartnaren og gitaristen Tampa Red med Ransom Knowling på bass. Musikkskribenten Keith Shadwick identifiserer songen som ein stor hit og blueshistorikaren Jim O'Neal skreiv at han «overgjekk songen som han var inspirert av».  Fleire andre utgåver følgde kort tid etter, mellom andre av Bill Gaither (1941), Sonny Boy Williams  (1942), og Honeyboy Edwards (1942). I 1945 spelte Maceo inn ein ny versjon med meir tekst, og igjen vart han akkompagnert av Tampa Red. Denne vart kalla «Things Have Changed», og nådde fjerdeplassen på Billboard's Race Records-lista.

Innverknad
«Worried Life Blues» vart tidleg ein bluesstandard og var blant dei første songane som vart innlemma i Blues Foundation Hall of Fame i 1983 som ei «klassisk bluesinnspeling».  I 2006 fekk songen ein Grammy Hall of Fame Award. I løpet av åra har mange artistar spelt inn «Worried Life Blues» eller ein blanding av denne, «Someday Baby Blues», og andre element, og han er blitt ein av dei mest innspelte bluessongane gjennom tidene. Då Charles Brown omarbeidde songen til ein West Coast bluessong kalla «Trouble Blues», vart han ein av dei største hittane i 1949 og låg 15 veker på toppen av Billboard's Race Records/Rhythm & Blues Records-lista. I 1955 spelte Muddy Waters inn songen som «Trouble No More» i ein Chicago blues-stil og denne nådde sjuandeplassen på R&B-lista.  Junior Parker spelte inn songen i 1969 og då nådde han 34. plassen på lista.  B.B. King gjekk inn på 48. plassen på singellista i 1970 med «Worried Life» (opphavleg spelt inn som «Someday Baby» i 1960).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Worried Life Blues» frå ,  den 4. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Animals-versjonen: 

Songar frå 1941
Bluessongar
Singlar frå 1970
Junior Parker-songar
B.B. King-songar
The Animals-songar
Grammy Hall of Fame Award
Chuck Berry-songar
Ray Charles-songar
John Lee Hooker-songar
Jimmy Reed-songar
Blues Magoos-songar
Magic Slim-songar
Eric Clapton-songar
Knut Reiersrud-songar
Down the Road a Piece

«Down the Road a Piece» er ein boogie-woogiesong skriven av Don Raye. I 1940 vart han spelt inn av Will Bradley Trio og vart ein hit på topp 10 mot slutten av året. Songen er blitt kalla ei «fin lita blanding av bluesaktig rytme og fargerike, fengande tekstar», og vart spelt inn av fleire jazz-, blues- og rockeartistar.

Originalen
«Down the Road a Piece» vart spelt inn i 1940 av medlemmar av Will Bradley–Ray McKinley Orchestra som «Will Bradley Trio» (Bradley sjølv spelte derimot ikkje på songen, men Raye gjorde, og i røynda var det ein kvartett). Tre musikarar er nemnde i teksten: 
The drummer man's a guy they call 'Eight Beat Mack'

And you remember Doc and ol' 'Beat Me Daddy' Slack
«Eight Beat Mack» syner til trommeslagaren Ray McKinley, «Doc» syner til bassisten Doc Goldberg, og «Beat Me Daddy Slack» syner til pianisten Freddie Slack (ein referanse til «Beat Me Daddy, Eight to the Bar», ein hit som kom tidlegare i 1940 av Slack med Bradley–McKinley Orchestra). «Down the Road a Piece» vart sungen av McKinley og Raye.

Teksten
Den originale teksten vart nytta i originalversjonar av Harry Gibson og Stan Kenton, begge i 1945, og Glenn Miller Orchestra (leia av Ray McKinley) i 1946, men på seinare innspelingar av «Down the Road a Piece» vert teksten vanlegvis endra til å referere til andre musikarar. Amos Milburn spelte inn songen i 1946 og synte til «Eight Beat Mack», men endra den neste linja til «You remember me doggin' old Beat Me Daddy Slack.» Ella Mae Morse song songen tidleg i 1950-åra, og tok bort referansane til Doc og Slack og erstatta dei med «Sam and Spider-Finger Jack», men heldt referansen til Eight Beat Mack, trass i at McKinley ikkje var med i bandet, medan Slack var med. I 1956 song Merrill Moore «Eight Beat Joe ... Beat Me Daddy Moe». Chuck Berry, som spelte inn songen i 1960, endra teksten enno meir og erstatta «Eight Beat Mack» med «Kicking McCoy», og skreiv om mykje av songen. Versjonen til Berry vart kopiert av Manfred Mann i 1964. Rolling Stones erstatta i 1965 Kicking McCoy med Charlie McCoy, truleg ein referanse til Charlie Watts. Foghat, Brownsville Station og Bruce Springsteen gjorde det same. Frå 1990-åra har dei fleste versjonane stort sett nytta originalteksten frå 1940.

Påverknad
I sjølvbiografien til Henry Mancini skreiv han at «Down the Road a Piece» inspirerte han til å skrive «Baby Elephant Walk» for filmen Hatari! i 1961.

Fleire artistar har spelt inn «Down the Road a Piece», stundom med variasjonar i musikken. Ei delvis liste omfattar Chuck Berry, Brownsville Station, Foghat, Harry Gibson, Joe Grushecky & the Houserockers med Bruce Springsteen, Stan Kenton, Jerry Lee Lewis, Manfred Mann, Glenn Miller Orchestra, Amos Milburn, Merrill E. Moore, Ella Mae Morse, Rolling Stones og Chuck E. Weiss.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Down the Road a Piece» frå ,  den 4. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Chuck Berry-versjonen: 

Songar frå 1940
Songar skrivne av Don Raye
Bluessongar
Chuck Berry-songar
Rolling Stones-songar
Foghat-songar
Manfred Mann-songar
Brownsville Station-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Let It Rock av Chuck Berry

«Let It Rock» er ein song frå 1960 av Chuck Berry frå albumet Rockin' at the Hops. Same året vart songen gjeven ut på singel og nådde då 64. plassen i USA på Billboard Hot 100-lista. Han vart gjeven ut på singel i Storbritannia i 1963 der han nådde sjetteplassen. 

Songen vart opphavleg tilskriven Edward Anderson. Det fulle namnet til Chuck Berry er Charles Edward Anderson Berry.

Songen handlar om å arbeide på ei jernbanelinje medan eit tog nærmar seg arbeidarane. Gitarriffet i opninga, akkordstrukturen og melodien i versa minnar om ein annan Berry-song, «Johnny B. Goode», som òg nemner tog.

Andre versjonar
Songen er blitt spelt av mange andre artistar, som The Connection, The Grateful Dead, Rockpile, The Rolling Stones, Motörhead, Jerry Garcia, Hasil Adkins, Skyhooks, The Yardbirds, Widespread Panic, The MC5, Bob Seger, The Stray Cats, George Thorogood, The Head Cat, Shadows of Knight, John Oates, The Georgia Satellites, Jeff Lynne og The Refreshments. 

The Rolling Stones spelte inn songen på ein konsert i Leeds i 1971 og dette vart gjeven ut som B-sida til «Brown Sugar» i Storbritannia i 1971. Songen vart òg gjeven ut på den spanske utgåva av Sticky Fingers. I 1972 vart «Let it Rock» gjeven ut på singel i Tyskland, med B-sida «Blow with Ry» frå albumet Jamming with Edward! frå 1972. «Let it Rock» opnar konsertvideoen The Rolling Stones: Some Girls Live In Texas '78, som kom ut i 2011.

Bakgrunnsstoff
 
The Rolling Stones German 1972 Single

Songar skrivne av Chuck Berry
Songar frå 1960
Singlar frå 1960
Chess Records-singlar
Chuck Berry-songar
Songar om arbeid
Songar om tog
Jeff Lynne-songar
Rolling Stones-songar
Grateful Dead-songar
Bob Seger-songar
Jerry Garcia-songar
The Yardbirds-songar
George Thorogood-songar
Matt «Guitar» Murphy

Matthew Tyler Murphy (), kjend som Matt «Guitar» Murphy, var ein amerikansk bluesgitarist.

Liv og karriere
Murphy vart fødd i Sunflower i Mississippi, og voks opp i Memphis, der faren arbeidde ved Peabody Hotel. Murphy lærte å spele gitar som barn. I 1948 flytta han til Chicago, der han vart med i bandet til Howlin' Wolf, der Little Junior Parker på den tida spelte.

Murphy arbeidde mykje med Memphis Slim, mellom anna på albumet hans At the Gate of Horn (1959). Murphy hadde ikkje sitt eige band før i 1982, men arbeidde i studio og på scenen med mange musikarar, som Ike Turner,  Muddy Waters, James Cotton, Otis Rush, Etta James, Sonny Boy Williamson II, Chuck Berry og Joe Louis Walker.

På American Folk Blues Festival-turneen i Europa i 1963 framførte han sin eigen «Matt's Guitar Boogie».  Freddie King har sagt at han baserte sin eigen «Hide Away» på korleis Murphy spelte på denne turneen.

I 1978 vart Murphy med i Blues Brothers. Han spelte i filmane The Blues Brothers (1980) og Blues Brothers 2000 (1998), og spelte ektemannen til Aretha Franklin. Han spelte med Blues Brothers Band fram til tidleg i 2000-åra.

Murphy fekk slag i 2003, men spelte att nokre år seinare. Han spelte i lag med James Cotton i 2010 på Chicago Blues Festival.

Diskografi
 1990: Way Down South (Antone's)
 1996: The Blues Don't Bother Me (Roesch)
 2000: Lucky Charm (Roesch)
 2010: Last Call (Bluzpik)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Matt "Guitar" Murphy» frå ,  den 4. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Interview with Murphy 

Afroamerikanske gitaristar
USA-amerikanske bluesgitaristar
Bluesmusikarar frå Mississippi
Folk frå Sunflower County i Mississippi
The Blues Brothers-medlemmar
Nadzeja Ostaptsjuk

Nadzeja Ostaptsjuk () er ein kviterussisk tidlegare friidrettsutøvar frå Stolin-distriktet i det sørvestlege Kviterussland. Ho tok gullmedaljen i kuletevlinga ved friidretts-VM 2005 og vart europameister i kulestøyt i 2010. I 2014 vart ho frådømd VM-gullet 2005.

Aktiv
Ostaptsjuk tok steget opp i verdseliten i kulestøyt allereie då ho var 20 år gammal. Ho tok si fyrste internasjonale medalje under VM 2003, ein sølvmedalje. Året etter vart ho nummer fire i kule då tevlinga fann stad på historisk grunn i Hellas.

Med eit bestestøyt på 20,51 m vann Ostapsjuk kuletevlinga i verdsmeisterskapen i Helsinki i 2005, heile 87 m framom Olga Rjabinkina frå Russland, men resultatet altså annullert i 2014. Også ein sølvmedalje frå EM 2006, der ho hamna centimeteren bak vinnaren, vart annullert i 2014, basert på at ho skulle ha vore utestengd frå 2005. 

Under VM 2007 i Osaka landa kula til Ostapsjuk på 20,48 m, seks små cm bak gullstøytet til Valerie Vili frå New Zealand. Etter å ha teke bronse i OL 2008 (annullert i 2017) deltok Ostaptsjuk lite i store internasjonale stemne i 2009. I 2010-sesongen støytte ho 21,70 m innandørs i Mahiljow og ho vann også innnandørs-VM. Utover i sesongen vann ho alle seks kuletevlingane i Diamond League-stemna og var heilt suveren i europameisterskapen i Barcelona. Året etter kom ho på sølvplassen under VM 2011, men var over meteren bak Valerie Vili.

Ostapsjuk sette personleg rekord med 21,58 meter i eit stemne i Minsk i juli 2012. Nokre veker seinare kleiv ho til topps på sigerspallen under Sommar-OL i London, men der viste det seg straks at ho var dopa.

Doping
Urinprøva til Ostapsjuk under London-OL 2012 viste spor etter dopingmiddel, og ho vart fråteken gullmedaljen. I 2014 vart hennar medaljeprestasjonar frå 2005 og 2006 annullerte og 2017 annullerte den internasjonale olympiske komite OL-medaljen frå 2008.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa (17,47 m =nr 19)
VM 2001 i Edmonton: Nr 7 – 18,98 m
EM 2002 i München: Nr 5 – 19,07 m
VM 2003 i Paris: Sølv – 20,12 m, bakom Svetlana Kriveljova (20,63 m)
OL 2004 i Aten: Nr 4 – 19,01 m
VM 2005 i Helsinki: Gull – 20,51 m (annullert 2014)
EM 2006 i Göteborg: Sølv – 19,42 m  (annullert 2014)
VM 2007 i Osaka: Sølv – 20,48 m, bakom Valerie Vili (20,54 m)
OL 2008 i Beijing: Bronse – 19,86 m (annullert 2017)
EM 2010 i Barcelona: Gull – 20,48 m, framom Natallja Mikhnevitsj (19,53 m)
VM 2011 i Daegu: Sølv – 20,05 m, bakom Valerie Adams (21,24 m)
OL 2012 i London: Diskvalifisert (20,76 m = gull)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nadzeya Ostapchuk» frå ,  den 5. juli 2017.  
Denne artikkelen bygger på «Nadseja Astaptschuk» frå ,  den 5. juli 2017.  
 

Belarusiske idrettsutøvarar
kulestøytarar
New Juke Box Hits

New Juke Box Hits er det femte studioalbumet til rock and roll-pioneren Chuck Berry. Det kom ut i mars 1961 på Chess Records. I motsetnad til dei fire førre albuma, var berre to av songane på albumet gjevne ut før på singlar. Albumet vart spelt inn og utgjeve medan Berry hadde juridiske problem, som førte til at han vart fengsla i 1962. Dårleg publisitet knytt til desse problema påverka platesalet negativt og verken av albumet eller singlane gjekk inn på salslistene. Det tok tre år før Berry gav ut eit nytt album, St. Louis to Liverpool.

«I'm Talking About You» vart seinare spelt inn av Rolling Stones for Out of Our Heads, og denne nådde andreplassen på den britiske singellista.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry — vokal, gitarar
 Johnnie Johnson — piano
 Reggie Boyd — bass
 Fred Below, Jaspar Thomas — trommer
 Leroy C. Davis — tenorsaksofon

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1961
Chess Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Leonard Chess
Album produserte av Phil Chess
Nicolay Martens

Nicolay Johan Martens () var ein norsk forstmann og politikar frå Bergen. Han var ordførar i Steinkjer 1881-90.

Martens var son til ein kjøpmann i Bergen. Sjølv gjekk han 1859-62 på skogskule i Tyskland og var frå den tid forstassistent, stasjonert i dagens Nord-Trøndelag. Frå 1880 var han styrar av skogskulen i Steinkjer, 1895 skogforvaltar i Inderøy herad og til sist skoginspektør for nordenfjeldske distrikt frå 1899. 

Martens var ordførar i Steinkjer frå 1881 til -90, åra 1884-90 også forlikskommissær.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske forstfolk
Folk frå Bergen
Ordførarar i Steinkjer
Don't You Lie to Me

«Don't You Lie to Me» (stundom kalla «I Get Evil») er ein bluessong innspelt av Tampa Red i 1940. Han vart ein bluesstandard med innspelingar av mange andre artistar. Songen vart òg tolka av rock and roll-pionerane Fats Domino og Chuck Berry.

Originalen
«Don't You Lie to Me» vart spelt inn av Tampa Red kring halvvegs i den produktive platekarrieren hans, og er ein overgang frå dei tidlegare hokum-innspelingane hans til den seinare Chicago-blues combo-stilen. Dette var den same tida han byrja å spele elektrisk gitar og spelte inn dei mest kjende bluesklassikarane hans, som «It Hurts Me Too», «Love with a Feeling» og «Anna Lou Blues», B-sida til «Don't You Lie to Me».

Songen er ein mellomrask 12-taktsblues der Tampa Red spelar jazz-aktige enkeltnotar på gitaren bak vokalen sin. Blind John Davis spelte piano og ein uidentifisert person spelte bass. I tillegg la Red til ein 12-takts kazoo-solo, som han ofte hadde gjort i tidlegare dagar. Sjølv om mange seinare versjonar er tilskrivne andre artistar, brukar dei ofte noko, om ikkje alt, av teksten til Tampa Red:

Innspelingar av andre artistar
Fats Domino spelte inn «Don't You Lie to Me» tidleg i karrieren sin i 1951 (Imperial 5123).  Han brukte det meste av teksten til Tampa Red og sjølv om han ikkje har fullt akkompagnement, dominerer pianoet, som var varemerket hans, innspelinga. Domino vart tilskriven for heile songen, og det same gjorde Chuck Berry då han spelte inn ein rock and roll-versjon av songen i 1961 for albumet New Juke-Box Hits.  The Rolling Stones spelte Berry-versjonen i 1964, men vart ikkje gjeven ut før Metamorphosis i 1975. I 1972 framførte dei songen på konsert. The Pretty Things spelte òg inn Berry sin versjon i 1965 på debutalbumet.

I 1962 spelte Albert King inn «Don't You Lie to Me» som «I Get Evil», og denne kom ut på det første albumet hans, The Big Blues.  King sin versjon brukar ein afrokubansk rytme, som han seinare brukte om att på hitten «Crosscut Saw» i 1967. Seinare spelte King og Stevie Ray Vaughan songen live på fjernsyn i 1983, og denne kom ut på Albert King with Stevie Ray Vaughan in Session. I 1977 spelte B.B. King inn songen for King Size.  Gary Moore spelte songen med begge titlane «Don't You Lie to Me (I Get Evil)», og denne følgjer versjonen til Albert King. Songen kom ut i 1992 på After Hours. Flamin' Groovies spelte ein versjon av songen og gav han ut på singel i Storbritannia i 1976. Supertramp spelte songen og gav han ut på Live '88.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Don't You Lie to Me» frå ,  den 5. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1940
Bluessongar
Tampa Red-songar
Singlar frå 1951
Fats Domino-songar
Chuck Berry-songar
Albert King-songar
The Pretty Things-songar
Rolling Stones-songar
B.B. King-songar
Stevie Ray Vaughn-songar
Gary Moore-songar
Flamin' Groovies-songar
Supertramp-songar
Shakin' Stevens-songar
Chuck Berry Twist

Chuck Berry Twist er det første samlealbumet til Chuck Berry, gjeve ut av Chess Records i februar 1962, medan Berry sat i fengsel. Tittelen var eit forsøk på å utnytte den nye dansebølgja som herja då, Twist, som vart introdusert av Chubby Checker i 1960, sjølv om ingen av songane på plata var i twist-stil (dei fleste songane kom ut før dansen vart introdusert). Albumet vart gjeve ut eit par år seinare med ein ny tittel, More Chuck Berry. Eit album med denne tittelen kom ut i Storbritannia på Pye International Records i 1964, med same omslag, men ei heilt anna sporliste.

Mottaking 
I ei undersøking blant musikkritikarar i 1978 kåra Robert Christgau albumet til det fjerde beste albumet gjennom tidene.

Innhald

Amerikansk versjon

Britisk versjon

Medverkande 
 Chuck Berry –  vokal, gitar
 Willie Dixon –  bass
 Johnnie Johnson –  piano
 Jasper Thomas –  trommer
 Ebby Hardy –  trommer
 Jerome Green –  maracas
 Otis Spann –  piano
 J. C. Davis –  tenorsaksofon
 Fred Below –  trommer
 Lafayette Leake –  piano
 George Smith –  bass
 Etta James –  korvokal
 The Marquees –  korvokal
 Martha Berry –  korvokal

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Chuck Berry Twist» frå ,  den 5. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Chuck Berry-album
Samlealbum frå 1962
Chess Records-album
Album produserte av Leonard Chess
Album produserte av Phil Chess
Lafayette Leake

Lafayette Leake () var ein amerikansk blues- og jazzpianist, organist, songar og komponist som spelte for Chess Records som studiomusikar, og som medlem av Big Three Trio i åra då Chicago blues vart utvikla. Han spelte piano på mange av Chuck Berry sine innspelingar.

Diskografi
Might is Right! (1960) Yambo/Weis
Feel So Blue (1978) Black & Blue (Frankrike), reissued as Easy Blues (2002)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lafayette Leake» frå ,  den 5. juli 2017.

Bakgrunnsstoff
  Lafayette Leake på All About Jazz.com
 [ Allmusic]

USA-amerikanske bluessongarar
Boogie-woogie-pianistar
Chicago blues-musikarar
USA-amerikanske bluespianistar
Folk frå Shannon County i Missouri
Døde av diabetes
Johan Storm Munch

Johan Storm Munch () var ein norsk prest og biskop i Kristiansand frå 1823. Han var far til Andreas Munch og ein samnemnd son, medan presten Edvard Munch var bror hans.

Johan Storm Munch var presteson, fødd i Vågå. Han vart student i 1796 og cand.theol. i 1799. Sidan var han huslærar på Sjælland i Danmark i fem år, og der etter residerande kapellan i Skjeberg frå 1805. 1808-09 var han feltprest hos prins Kristian August og så lærar i Fredrikshald og frå 1811 i Christiania. I 1813 fekk han sokneprest-embetet i Sande i dagens Vestfold. Fire år seinare gjekk han over til å vere slottsprest på Akershus slott og samstundes sokneprest i Aker prestegjeld. Frå 1823 til han døydde var han biskop i Kristiansand stift.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske biskopar
Folk frå Vågå
Chuck Berry on Stage

Chuck Berry on Stage er eit album av Chuck Berry, utgjeve i 1963 av Chess Records. Sjølv om det vart marknadsført som eit konsertalbum, var det ei samling av tidlegare utgjevne studioinnspelingar (utanom dei fem songane «All Aboard», «Trick or Treat», «I Just Want To Make Love To You», «Still Got the Blues» og eit alternativt opptak av «Brown-Eyed Handsome Man» som ikkje var gjeve ut før) med lyden av applaus og jubel lagt oppå for å simulere ei konsertinnspeling. Ein song på albumet, kalla «Surfin' USA», er i røynda «Sweet Little Sixteen», opphavleg gjeven ut i 1958. Melodien til denne vart nytta av The Beach Boys i 1963 på hiten «Surfin' USA». Berry sin versjon av Willie Dixon sin «I Just Want to Make Love to You» vart seinare spelt inn på nytt og gjeven ut på albumet Chuck Berry i 1975.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry – gitar, vokal
 Fred Below – trommer
 Martha Berry – korvokal
 Reggie Boyd – bass
 Leroy C. Davis, tenorsaksofon
 Willie Dixon – bass
 Jerome Green – maracas
 Ebbie Hardy, trommer
 Johnnie Johnson – piano
 Lafayette Leake – piano
 The Moonglows – korvokal
 George Smith  – bass
 Otis Spann – piano
 Phil Thomas – trommer

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1963
Chess Records-album
Album produserte av Leonard Chess
Album produserte av Phil Chess
Johan Storm Munch den yngre

Johan Storm Munch () var ein norsk prest og forkynnar, fødd i Kristiansand. Han var son til biskop Johan Storm Munch og bror til Andreas Munch.

Munch vart cand.theol. i 1852. Åra 1855-59 var han prest i Nord-Amerika. Frå 1860 til 1866 var han prest ved Botsfengslet i Kristiania, der etter garnisonsprest i Horten i ni år til 1875. Han la i 1875 ned embetet sitt grunna «ymse sermeiningar» og var sidan ein kjend privat forkynnar med base i hovudstaden. Med si forkynnargjerning la Munch grunnen til den lutherske frikykja.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

Norske prestar
Folk frå Kristiansand
Two Great Guitars

Two Great Guitars er eit studioalbum av Bo Diddley og Chuck Berry, utgjeve i august 1964 av Checker Records, ein etikett under Chess Records. Det var det første studioalbumet Berry gav ut etter å ha sete i fengsel. 

Diddley og Berry var vener og begge var i stallen til Chess. Albumet består av to lange spontane instrumentale jammar og eit par nyare innspelte instrumentalar av dei to gitaristane. Fleire instrumentale inspelingar, tre av Diddley og ein av Berry, kom ut på CD-utgåva av albumet. Plateomslaget syner ein Gibson ES-350T eigd av Berry og ein gitar bygd av Diddley.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry, Bo Diddley — gitarar, vokal

Teknisk
 Ron Malo – lydteknikar
 Esmond Edwards – fotografi
 Don Bronstein –  plateomslag

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Two Great Guitars» frå ,  den 5. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Bo Diddley-album
Musikkalbum frå 1964
Checker Records-album
Instrumentale rockealbum
Muziekgebouw aan 't IJ

Muziekgebouw aan 't IJ. er eit konserthus i Amsterdam for samtidsmusikk og klassisk musikk.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

Byggverk i Amsterdam
Konsertlokale i Amsterdam
Nederlandsk kultur
Nederlandsk musikk