alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
László Tábori

László Tábori () var ein ungarsk tidlegare friidrettsutøvar som utvandra til USA. Han tevla spesielt i mellom- og langdistanseløp.

Biografi 

László Tábori tok til å satsa aktivt på friidretten i 1950-åra. Den 6. september 1955 deltok han i 1500 meter på Bislett stadion i Oslo. Både Tábori og dansken Gunnar Nielsen tangerte verdsrekorden på 1500 meter som tilhøyrte ungarske Sándor Iharos: 3,40.8. 

Dei einaste olympiske leikane Tabori deltok i, var Sommar-OL 1956 i Melbourne. Leikane fann stad samtidig med den blodige oppstanden i Ungarn, og var difor ei vanskeleg tid for ungararane. Sándor Iharos deltok ikkje i Melbourne-OL, og ein annan ungarsk storfavoritt rauk ut før finalen. Tábori kvalifiserte seg derimot til 1500 metersfinalen der han kom på ein respektabel fjerdeplass. Han deltok også i 5000 meter og enda på sjetteplass. 

László Tábori kom aldri tilbake til Ungarn etter leikane, men reiste til USA, der han slo seg ned i Los Angeles. Av di han korkje kunne delta for Ungarn eller for USA i 1960, fekk han ikkje delta i det neste OL. Han deltok heller ikkje i fleire store internasjonale tevlingar. László Tábori var sidan aktiv som friidrettstrenar i USA.

I 1990 var László Tábori ein av ni idrettsutøvarar som vart tildelt Bislett-medaljen for historiske idrettsbragder på Bislett stadion.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «László Tábori» frå ,  den 10. september 2012.

Fotnotar 

Ungarske friidrettsutøvarar
Ungarske mellomdistanseløparar
Langdistanseløparar
Vinnarar av Bislett-medaljen
Ungarske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Kamjanske

Kamjanske (ukrainsk Кам'янське), fram til 2016, Dniprodzerzjynsk (Дніпродзержи́нськ; russisk Днепродзержи́нск, Dneprodzerzjinsk) er ein industriby i Dnipropetrovsk oblast i Ukraina og ein hamneby ved Dnepr.  I 2016 vedtok det ukrainske parlamentet å gi byen tilbake det gamle namnet sitt frå før 1935, i ukrainsk språkdrakt Kamjanske (Кам'янське). Byen har kring 250 000 innbyggjarar (2008)

Historie

Byen dukka opp kring 1750 og var på denne tida dei to landsbyane Romankovo og Kamianske, som i dag utgjer den moderne byen. Byen vart kalla Kamijanske (russisk Каменское, ukrainsk Камянське) fram til 1936 då han fekk nytt namn til ære for Felix Dzerzjynskyj, grunnleggjaren av det bolsjevikiske hemmelege politiet, Tsjeka. 

Den sovjetiske leiaren Leonid Brezjnev vart fødd og vaks opp i Dniprodzerzjynsk.

2. juli 1996 skjedde dei ei stygg trafikkulukke i Dniprodzerzjynsk. Ein overfylt trikk som køyrde ned ein bratt bakke i Tsjapaevagata då bremsene slutt å virke og vogna raste ned bakken, av skjenene og inn i ein skule. Totalt omkom kring 30 menneske medan meir enn 100 vart skadde.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dniprodzerzhynsk» frå ,  den 10. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Byar i Dnipropetrovsk oblast
Busetnader grunnlagde i 1750
Lynnwood (fleirtyding)

Lynnwood er eit toponym som er avleidd frå "the woodlands of King's Lynn". Det kan referere til:

i Canada
 nabolaget Lynnwood i City of Edmonton, Alberta

i USA
 Greek Revival Houses i Mercer County, Kentucky: Lynnwood, Walnut Hall, Glenworth i Harrodsburg, KY, liste over NRHP i Kentucky
 Lynnwood, Wakefield, Massachusetts, liste over NRHP i Massachusetts
 Lynnwood Farm, Johnstown, Ohio liste over NRHP i Ohio
 Lynnwood, Pennsylvania (fleirtyding) (to stader):
 Lynnwood, Virginia (fleirtyding) (to stader):
 Lynnwood, Washington, ein by i Snohomish County
 Lynnwood High School, ein High School i Lynnwood, Washington

i Sør-Afrika
 Forstaden Lynnwood i Pretoria i Sør-Afrika

Sjå òg 
 Lynwood (fleirtyding)

Engelske toponym
Engelske etternamn

pt:Lynnwood
Klaus Tafelmeier

Klaus Tafelmeier () er ein tysk, tidlegare
friidrettsutøvar frå Singen i Baden-Württemberg, som tevla i spydkast for Vest-Tyskland. Han vart europameister i øvinga i 1986, og vann seks gullmedaljar i tyske meisterskap. Tafelmeier var medlem av Bayer Leverkusen. Personleg rekord er på 86,64 m.

Aktiv
Tafelmeier vart lagt merke til då han i 1977 vart europameister i spydkast for juniorar. Likevel skulle det gå seks år før han kom til finalen i eit internasjonal meisterskap, i den aller fyrste verdsmeisterskapen i friidrett vart han nummer åtte.

Den 27. august 1986 vart Tafelmeier europameister med eit kast på 84,76 m, og vann med stor margin til sølvvinnaren Detlef Michel frå DDR. Vel tre veker seinare, 20. september 1986 kasta Tafelmeier 85,74 under eit stemne i Como, og sette med det den fyrste offisielle verdsrekorden  med den nye spydtypa som vart teken i bruk i 1986-sesongen.

Tafelmeier sin verdsrekord stod til mai 1987, då Jan Železný kasta 87,66. Mindre enn to månader etterpå presterte Tafelemeier sitt lengste spydkast nokon gong, spydet landa då på 86,64 m under eit stemne i Gelsenkirchen. Seinare i sesongen mislukkast han i å kvalifisere seg til VM-finalen. Derimot kom han på fjerdeplassen i spydkasttevlinga under sommar-OL 1988, vel halvmeteren bak bronsemedaljøren Seppo Räty.

Tafelmeier vart vesttysk meister i spydkast fem gongar; 1982-85 og 1987, samt alltysk meister i sin seste sesong på toppnivå, 1991. Mellom 1977 og 1991 tok han i alt tolv medaljar i spydakst i dei tyske meisterskapa (6-2-4).

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 13 – 70,40 m
VM 1983 i Helsingfors: Nr 8 – 80,42 m
OL 1984 i Los Angeles: Utslått i kvalifiseringa (73,52 m)
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje – 84,76 m, framom Detlef Michel (81,90 m)
VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa (nr 15 - 76,46 m)
OL 1988 i Seoul: Nr 4 – 82,72 m
EM 1990 i Split: Nr 11 – 77,26 m
VM 1991 i Tokyo:Utslått i kvalifiseringa (72,42 m)

Notar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Klaus Tafelmeier» frå ,  den 10. september 2012.  
 

Tyske spydkastarar
Deltakarar under sommar-OL 1984
Deltakarar under sommar-OL 1988
Kropyvnytskyj

Kropyvnytskyj (ukrainsk skrift Кропивницький), tidlegare Jelisavetgrad, er ein by sentralt i Ukraina. Han ligg ved elva Inhul. Byen har kring 240 000 innbyggjarar (2004). 

Han utvikla seg kring ein militær busetnad og bløømde på 1800-talet då han vart eit viktig handelssenter. Det første ukrainske teaterselskapet i det sentrale og austlege Ukraina vart oppretta her i 1882. 

Under Sovjetunionen vart byen eit senter for jordbruk og lettindustri. 

Byen har hatt fleire namn gjennom historia. Han vart grunnlagd som Jelisavetgrad, til ære for tsarina Elisabeth av Russland. I 1924 vart namnet endra til Zinovijevsk, kalla opp etter Grigorij Zinovijev, ein sovjetisk statsmann og ein av kommunstpartileiarane som var fødd i Jelisavetgrad. 27. desember 1934, etter mordet på Sergej Kirov, vart Zinovievsk og andre sovjetiske byar, omdøypt på ny - denne gongen som Kirovo og så Kirovograd. Det siste namnet kom samstundes med at Kirovograd oblast vart danna den 10. januar 1939. Etter sjølvstendet til Ukraina fekk byen den ukrainske stavinga Kirovohrad.

Historie
Kropyvnytskyj utvikla seg kring St. Elisabet-fortet. Dette fortet vart bygd i 1754 etter ordre frå tsarina Elisabet av Russland og spelte ei særs viktig rolle i dei nye landområda som vart lagt til Russland med freden i Beograd i 1739. I 1764 fekk busetnaden status som senter i Elisabet-provinsen og i 1784 vart han hovudbyen i distriktet. Fortet fekk då namnet Jelizavetgrad.

Fortet låg ved eit vegkryss og utvikla seg etter kvart til ei handelssenter. Det vart haldne fire marknadar i året. 

27. april 1881 var det ein pogrom mot jødane i Jelisavetgrad. Det same skjedde i 1905.

Klima
Kropyvnytskyj har eit  moderate kontinentalklima: kalde og snørike vintrar og varme somrar. Temperaturane er i middel -6,9 °С i januar og 20,3 °С i juli. Årsmiddelnedbøren er 513 mm med mest nedbør i juni og juli.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kropyvnytskyi» frå ,  den 10. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Byar i Kirovohrad oblast
Busetnader grunnlagde i 1754
Khmelnytskyj

Khmelnytskyj (ukrainsk skrift Хмельни́цький; russisk Хмельни́цкий, Khmelnitskij; polsk Chmielnicki) er ein by og det administrative senteret i Khmelnytskyj oblast (provins) vest i Ukraina. Byen ligg i det historiske området Podolia ved breidda av Sørlege Buh.

Det opphavlege namnet til byen var «Płoskirów». Seinare var han kalla «Proskurov», men i 1954 fekk han namnet «Khmelnytskyj». 

Khmelnytskyj Ruzjytsjna lufthamn ligg ved byen. Byen har kring 290 000 innbyggjarar (2009).

Historie
Byen vart grunnlagd i 1431 som «Ploskyriv» eller «Ploskyrivtsi» (Плоскирів eller Плоскирівці) og vart seinare kalla «Proskuriv» (Проскурів).

Ei rekkje pogromar vart utførte i regionen, mellom anna i 1919.

Galleri

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Khmelnytskyi, Ukraine» frå ,  den 10. september 2012.

Bakgrunnsstoff

 khmelnytsky.com 
 Bilete av Khmelnytskyj

Byar i Khmelnytskyj oblast
Byar grunnlagde i 1430-åra
Rivne

Rivne (ukrainsk Рівне) eller Rovno (polsk Równe; russisk Ровно; jiddisk ראָוונע) er ein historisk by vest i Ukraina. Han er det administrative senteret i Rivne oblast (provins) og det omliggande Rivne rajon (distrikt) i oblastet.

Rivne er eit viktig transportknutepunkt med den internasjonale Rivne lufthamn og jernbanesamband til Zdolbuniv, Sarny og Kovel, samt motorvegar til Brest, Kiev og Lviv.

Byen har kring 250 000 innbyggjarar (2010).

Historie

Rivne vart først nemnd i 1283 som ein av busetnadane i Halytsj-Volhynia. Frå andre halvdel av 1300-talet var han under Storhertugdømet Litauen og frå 1569 i Det polsk-litauiske samveldet. I 1492 fekk byen Magdeburgrettar. Etter delinga av Polen vart Rivne i 1793 ein del av Det russiske imperiet og i 1797 varet han administrastivt senter i Volhynian guvernement.

Under første verdskrigen og i kaosperioden kort tid etter, var han ei kort stund under tyske, ukrainske, bolsjevikiske og polske styrkar. I april-mai 1919 var Rivne mellombels hovudstad i Den ukrainske folkerepublikken. Då krigen var over vart byen, ein del av polske Volhynia voivodskap i mellomkrigstida.

I 1939, som følgje av Molotov-Ribbentrop-pakta og delinga av Polen, vart Rivne okkupert av Sovjetunionen. Frå desember same året vart Rivne senter i det nyoppretta Rivne oblast i  Ukrainske SSR. Den 28. juni 1941 vart Rivne erobra av Nazi-Tyskland, som sidan gjorde byen som administrativt senter i Reichskommissariat Ukraina. På den tida var halvparten av innbyggjarane i Rivne jødar. Av desse vart kring 23 000 tekne til ein furuskog i Sosenki og myrde mellom 6. og 8. november. Ein ghetto var toppretta for dei gjenverande 5000 jødane. I juli 1942 vart dei sende 70 km nord til Kostopil der dei vart avretta. Seinare vart det bygd eit stort minnesmerke for dei.

2. februar 1944 vart byen frigjort av den raude armeen i slaget ved Rovno og vart verande ein del av Sovjetiske Ukraina fram til oppløysinga av Sovjetunionen i 1991.

I 1958 byrja TV-tårnet i byen kringkastinga si. I 1969 gjekk den første trikken gjennom byen og same året vart Rivne lufthamn opna.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rivne» frå ,  den 10. september 2012.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad  (ukrainsk)

Byar i Rivne oblast
Shtetlar
Roger Moens

Roger Moens () er ein belgisk tidlegare friidrettsutøvar som spesialiserte seg på 800 meter. Han tevla også på distansane 400 meter, 1500 meter og ei engelsk mil.

Karriere 

Roger Moens var politimann av yrke. Allereie i 1953 sprang Roger Moens 800 meter på 1,48.8, men året etter betra han denne tida til 1,47.5. Han deltok i EM i friidrett i Bern i 1954 og enda her på femteplass. Den 29. juni 1955 sprang Moens på 1,47.0 og nærma seg no verdsrekorden på 1,46.6 (tilhøyrte Rudolf Harbig). Det var på Bislett stadion i Oslo det endeleg losna for Moens. Den 4. august 1955 sette Moens her ny verdsrekord på 1,45.7, ein rekord som vart ståande fram til 1962. Nordmannen Audun Boysen vart nummer to med tida 1,45.9 og sette med det ein noregsrekord som heldt seg heilt fram til 1992. 

I 1956 var Roger Moens med på det belgiske laget som sette ny verdsrekord på 4 x 800 meter stafett med tida 7,15.8. Etter planen skulle Roger Moens ha vore med til sommar-OL 1956 i Melbourne, men han skadde seg mot ein jernstolpe og rakk diverre ikkje skipet. Sjølv om han gjekk glipp av leikane, sigra han over den nye OL-vinnaren på 800 meter, Tom Courtney i Oslo den 31. juli 1957. Moens fullførte på 1,46.0, medan Courtney kom i mål på 1,46.2.

Då sommar-OL 1960 i Roma nærma seg, var Moens alt 30 år gamal, men valde å delta i OL for fyrste og siste gong. Moens kom til 800 meter-finalen, men Peter Snell frå New Zealand vart for sterk for han. Snell kom i mål på 1,46.3 og Moens fekk tida 1,46.5 og vann dermed olympisk sølv. På tredjeplass kom George Kerr frå Jamaica med tida 1,47.0. 

I 1990 vart Roger Moens ein av ni idrettsutøvarar som fekk Bislett-medaljen for historiske prestasjonar på Bislett stadion.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Roger Moens» frå ,  den 11. september 2012.  
 

Belgiske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Belgia
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Belgiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Vinnarar av Bislett-medaljen
Fonograf

Fonograf (av gresk φονε, 'lyd', og γραφο, 'skriva') er ein maskin for spela inn, ta opp og gje att lyd. Lyden blir lagra som spor på ein sylinder. Fonografen vart oppfunnen av Thomas Edison i 1877 og vart selt kommersielt frå 1890 til 1925. Prinsippet bygger på eit apparat som registrerer svingingar og som franskmannen Léon Scott konstruerte allereie i 1857.
Fonografen blei etterfølgd av grammofonen, som blei funnen opp i 1888 av Emile Berliner. 

Fonografen var den fyrste maskinen som kunne spela inn og bevara lyd. På dei eldste modellane vart lydsporet gravert inn i eitt tynt lager av metallfolie. Nyare versjonar brukte materiale som voks og celluloid. Lydbylgjer blir overført via ein membran til ein metallstift (nål) som då vibrerer i takt med bylgjene. Stiften ristar inn eit spor i den roterande sylinderen.

Det eldste norske lydopptaket på tinnfolie er frå 1879. Opptaket er av ein salme sungen av Peder Larsen Dieseth på ein fonografdemonstrasjon ved Tivoli i Kristiania.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Fonograf» frå ,  den 11. september 2012.

Bakgrunnsstoff 

Lydavspelarar
Oppfinningar frå USA
Introduksjonar i 1877
Analoge lagringsmedium for lyd
WiMP

WiMP er ei teneste for direkte avspeling av musikk som vart starta av dei norske selskapa Aspiro Music AS, Platekompaniet og Telenor. Tenesta gjev full tilgang til avspeling av om lag 20 millionar låtar og er lansert i Noreg, Sverige og Danmark. Per 14. mars 2012 eigde Schibsted 74,3 prosent av aksjane, men totalbudet på 340 millionar svenske kroner vakte også motstand hjå mindre aksjonærar.

Som registrert brukar hjå tenesta får ein tilgang til å spela av all musikken i biblioteket til WiMP. Kopiar av musikken blir ikkje lagra lokalt, men ein har fri tilgang til all musikken gjennom strøyming over internett. Det er også mogeleg å kjøpa enkeltlåtar og album. Den musikken ein kjøper blir lagra lokalt, utan kopisperre.

WiMP tilbyr musikk frå alle dei store plateselskapa i tillegg til tusenvis av uavhengige små plateselskap. Dei fleste nye albuma er tilgjengelege same dagen som dei er tilgjengeleg i platebutikkar. Musikkbiblioteket veks jamleg og WiMP set for tida spesielt fokus på å utvida utvalet av lokal musikk i dei landa dei tilbyr tenesta i. 

Programmet gjer det mogeleg å søkja etter artistar, album og låtar, og anbefaler relatert musikk. Brukarar kan også laga eigne spelelister som kan delast med andre, og ein kan kan byggja opp sitt eige musikkbibliotek basert på favorittmerking.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «WiMP» frå ,  den 11. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
WiMP.no — Offisiell heimeside

Musikkprogramvare
Skipingar i 2010
Baldersteinen

Baldersteinen, òg kalla Fritjofsteinen, er ein bautastein som er plassert i Baldershagen i Sogndal kommune. Denne bautaen skal vere den største i sitt slag i landet, og er 7,8 meter høg og 1,25 meter brei. Ein reknar med at steinen er frå åra 500-800 e. Kr., og at han har stått på eller attmed ein gravhaug som seinare vart øydelagd ved dyrking, men det er i røynda ikkje lett å tidfeste bautasteinar som ikkje har innskrift eller anna som ein kan halde seg til. Baldersteinen er eit freda kulturminne.

Plassering

Baldersteinen ligg på nedsida av riksveg 55 rett ved den nye kyrkjegarden i Leikanger. Området har vore ein del av Husabø, den sentrale garden på Leikanger. Husabø var kongeleg setegard i mellomalderen, og vart også nytta som veitslegard for kongen og hans sendemenn i dei åra då Noreg vart samla til eitt rike.

Baldershagen 
Baldershagen har fått namnet sitt etter den svenske nasjonalskalden Esaias Tegnér (1782–1846) som i si moderne framstilling av den islandske Soga om Fridtjov den frøkne, diktsyklusen «Frithiofs Saga», hevda at Fridtjov den frøkne budde på Husabø på ein stad som i romanen vert kalla Baldershage. Dette er mest sannsynleg rein fiksjon, for det finst ikkje skriftlege kjelder som stadfester dette. Men lenge før Tegnér dikta om Fridtjof skreiv prosten Iver Erikssøn Leganger (1629–1702) om ei lita elv på staden som heiter «Baldersgrovi», og at det står ein stor bautastein like ved elva.

Kultstad
Namnet Baldersteinen finn ein ikkje brukt før på 1900-talet, men fleire av dei andre Balder-namna i området er eldre, som «Baldersgrovi» og «Baldershagen» nemnd over. Andre namn som har vorte registrert i skriftlege kjelder er Baldershaugane og Beldervoll. Desse mange Baldernamna kan tyde på at det i førkristen tid var ein kultstad for den gamle åsatrua og guden Balder, og at Baldersteinen kan ha samanheng med dette.

Gravhaug

I samband med utgraving i høve anlegg av ny kyrkjegard i 1994 kom det for dagen eit stort jernaldergravfelt med forseggjorde gravminne. Arkeologane meiner at Baldersteinen står på restane av ein gravhaug frå perioden 500-800 som er delvis øydelagd av husbygging og dyrking. 

I dag kan ein sjå restar etter fleire gravrøyser på den nye kyrkjegarden i Baldershagen, og ved ei av gravrøysene er det reist tre steinar som er funne i området.

I kulturen

Baldersteinen er blitt måla av Hans Leganger Reusch (1800–1854). På det nasjonalromantiske bildet er bautasteinen plassert lenger frå kyrkja enn i røynda.

Balder Brygg bruker Baldersteinen som motiv på ølflaskene sine.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff

Kulturminne i Sogndal
Leikanger
Bautasteinar
Misplaced Childhood

Misplaced Childhood er det tredje studioalbumet til det  neo-progressive rockebandet Marillion. Det kom ut i 1985 og er det besteseljande albumet deira. Det nådde førsteplassen på albumlista i Storbritannia i juni 1985 og låg i alt 41 veker inne på lista.

Albumet inneheld to av dei mest kjende singlane til bandet, «Kayleigh», som nådde andreplassen i Storbritannia og gjorde det godt òg elles i verda, og "Lavender", som nådde femteplassen i Storbritannia. Fish var kjæraste med ei jente som heitte Kay Lee på denne tida og Kayleigh var ein song som stort sett handla om henne. 

Misplaced Childhood var det første fullstendige konseptalbumet til bandet, og består av to kontinuerlege musikkstykke på side to av vinylplata. På konsertar bandet heldt før albumet kom ut, sa Fish opphavleg at det neste albumet deira berre ville inneheld to spor, 'Side ein' og 'Side To'. Under Misplaced Childhood-turneen annonserte Fish at «No er det tid for ein song til... songen heiter 'Misplaced Childhood'», og bandet spelte heile albumet i sin heilskap. 

Soga har tematiske element om tapt kjærleik, brå suksess, godkjenning og tapt barndom, i lag med ein livleg avslutning. I følgje Fish kom han på konseptet i løpet av ein ti timar lang  syre-trip. Fleire av songane og titlane inneheld sjølvbiografiske referansar, som «Kayleigh» om tidlegare kjærastar og «I was born with the heart of Lothian» om den tradisjonelle regionen i Skottland - Fish var frå Midlothian.

Innhald

Mottaking
Albumet toppa lista til lesarane av magasinet Sounds i 1985 for beset album og kom på sjette plass på lista til Kerrang! over årets beste album i 1985. Albumet kom på fjerdeplass på lista til magasinet Classic Rock over dei 30 beste konseptalbuma gjennom tidene. I Q & Mojo Classic Special Edition Pink Floyd & The Story of Prog Rock, låg albumet på 17. plass på lista deira over «40 Cosmic Rock Albums».

Medverkande
Fish – vokal
Steve Rothery - gitarar
Mark Kelly - tangentinstrument
Pete Trewavas - bass
Ian Mosley - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Misplaced Childhood» frå ,  den 11. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Marillion-album
EMI Records-album
Musikkalbum frå 1985
Konseptalbum
Rockeoperaer
album produserte av Chris Kimsey
Clutching at Straws

Clutching at Straws er det fjerde studioalbumet av det neo-progressive rockebandet Marillion, og er eit konseptalbum. Det kom ut i 1987 og var det siste albumet deira med frontmann Fish, som forlet bandet i 1988. Sjølv om det ikkje selde like godt som føregjengaren frå 1985, Misplaced Childhood, låg Clutching at Straws 15 veker på den britiske albumlista og nådde andreplassen på lista. Albumet vert av tilhengjarane rekna som det beste av albuma til bandet med Fish som frontmann, og av Fish sjølv.

I 1999 vart ei dobbelutgåve av albumet gjeve ut med B-sider og demoar på den andre plata.

Innhald

Medverkande
Fish – vokal
Steve Rothery - gitarar
Mark Kelly - tangentinstrument
Pete Trewavas - bass
Ian Mosley - trommer

Tessa Niles - korvokal på «That Time Of The Night» og «The Last Straw»
Chris Kimsey (omtalt som «Christopher 'Robbin' Kimsey») - korvokal på «Incommunicado»
John Cavanaugh - «Dr. Finlay»-stemme på «Torch Song»

Listeplasseringar
Album

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Clutching at Straws» frå ,  den 11. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Marillion-album
EMI Records-album
Musikkalbum frå 1987
Konseptalbum
album produserte av Chris Kimsey
Seasons End av Marillion

Seasons End er det femte studioalbumet av det engelske bandet Marillion, og kom ut i 1989. Albumet var det første med den nye songaren Steve Hogarth, etter at den førre vokalisten Fish slutta seint i 1988. Albumet nådde sjuandeplassen på den britiske albumlista.

Marillion heldt prøvespeling for å finne ein erstattar for Fish medan dei skreiv songar til det nye albumet, og dei valde til slutt Steve Hogarth. Musikken til Seasons End var stort sett ferdig då Hogarth kom inn i Marillion, og berre nokre få songar har musikk skriven av han. Ein del av tekstane var skrivne av John Helmer, som bandet hadde bestilt før Hogarth vart med i bandet. Han skreiv tekstar til bandet gjennom 1990-åra.

Mykje av muskken på Seasons End vart skriven medan Fish framleis var i bandet.

Albumet vart produsert av Marillion i lag med Nick Davis, som sidan arbeidde med Genesis og andre aritstar.

Innhald

Medverkande
Steve Hogarth: vokal
Steve Rothery: gitarar
Mark Kelly: tangentinstrument
Pete Trewavas: bass
Ian Mosley: trommer
Phil Todd: saksofon på Berlin
Jean-Pierre Rasle: sekkepiper på Easter

Lister
Album

Kjelder 
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Seasons End (album)» frå ,  den 11. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Marillion-album
Musikkalbum frå 1989
Album produserte av Nick Davis
21 Hours at Munich

21 Hours at Munich (tysk Die 21 Stunden von München) er ein amerikansk fjernsynsfilm  frå 1976, basert på boka The Blood of Israel av Serge Groussard som handlar om München-massakren under sommar-OL 1972.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Die 21 Stunden von München» frå ,  den 11. september 2012.

Fotnotar

USA-amerikanske fjernsynsfilmar
Fjernsynsfilmar frå 1976
München-massakren
Fjernsynsfilmar om OL