alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Isola di San Michele

San Michele, kalla «Dei døde si øy» på folkemunne, er gravplassen til Venezia. Gravplassen dekkjer heile øya. Ho er forbunde til bydelen Cannaregio, som ho ligg like nordaust for. 

I lag med naboøya San Cristoforo della Pace var øya ein populær stad for lokale reisande og fiskarar. Mauro Codussi si Chiesa di San Michele in Isola frå 1469, den første kyrkja frå renessansen i Venezia, og eit kloster ligg på øya. 

San Cristoforo vart vald ut som gravplass i 1807 og utforma av Antonio Selva. Dette skjedde under den franske okkupasjonen då det vart avgjort at det var helsefarleg å gravlegge dei døde på fastlandet. Kanalen som skilde dei to øyane vart fylt i 1836 og den større øya vart heitande San Michele. Øya fungerte ei stund òg som fengsel, men er i dag stengd. Dei døde vart ført til øya på spesielle gravgondolar, og av dei som ligg gravlagd her finn ein Igor Stravinskij, Josef Brodskij, Sergej Diaghiljev, Ezra Pound og Luigi Nono. Andre attraksjonar på øya er Cappella Emiliana.

Gravplassen er framleis i bruk, men på grunn av plassmangel vert dei døde gravne opp og plassert i massive beinhusboksar av betong i ein annan del av gravplassen, som er vanleg i fleire europeiske land.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Isola di San Michele» frå ,  den 5. november 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Satellittbilete frå Google Maps
 Written in Stone  - Liste over kor kjende forfattarar ligg gravlagd

Venezia
San Michele
Gravstader
Torcello

Torcello er ei roleg og tynt folkesett øy i nordenden av Venezialagunen. Ho vert rekna som det eldste området ved Venezia som har vore kontinuerleg folkesett og var ein gong den største busetnaden i Republikken Venezia.

Historie 
Etter Romarriket sitt fall vart Torcello ei av dei første øyane i lagunen som vart folkesett av folk frå Veneti som flykta frå terra firma (fastlandet) for å søke ly frå dei stadige invasjonane til barbarane, særleg etter at Attila øydela byen Altinum og alle omliggande busetnadar i 452. Sjølv om Veneto-regionen formelt høyrte til det austromerske eksarkatet Ravenna sidan slutten av den gotiske krigen, var det utrygt på grunn av dei mange invasjonane frå germanarane og dei mange krigane. Til slutt flykta òg biskopen av Altino til øya og i 638 vart Torcello offisielt bispesete, noko det var i meir enn tusen år, og innbyggjarane av Altinum førte med seg leivningane av St. Eliodorus, som no er vernehelgen for øya. 

Torcello handla med Konstantinopel og hadde nære kulturelle band til byen, men etter Vestromarriket sitt fall, og som ein heller fjerntliggande utpost i Austromarriket, hadde ho i praksis sjølvstyre. Torcello voks raskt som eit politisk og økonomisk senter. På 900-talet hadde ho minst 10 000 innbyggjarar og var mektigare enn Venezia. Hovudnæringa vart eksport av salt på grunn av marsklandet rundt øya. Etter kvart grodde derimot lagunen rundt øya til eit myrområde og frå 1100-talet var gullalderen til Torcello over. Det vart etter kvart umogeleg å segle til øya og dei veksande myrområda førte med seg malaria, slik at innbyggjarane til slutt forlet øya og reiste til Murano, Burano eller Venezia. I dag bur det kring 60 menneske på øya.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Torcello» frå ,  den 5. november 2007.

Bakgrunnsstoff 

 Satellittbilete frå Google Maps

Øyar i Italia
Venezia
Alicudi

Alicudi er den vestlegaste av Dei eoliske øyane. Ho ligg om lag 40 km vest for Lipari og har eit areal på 5,2 km². Ho er om lag sirkelforma.

Historie 
Øya vart danna av den utdøydde vulkanen Montagnola for om lag 150 000 år sidan. Ein meiner at det siste utbrotet til vulkanen fann stad for om lag 28 000 år sidan. 

Øya vart busett for så lenge sidan som 1600-talet f.Kr. og nokre arkeologiske funn frå denne perioden er funne. Ein kan framleis finne bitar av romersk keramikk frå seinare hundreår på austkysten av øya. 

Det moderne namnet Alicudi er ei forvrenging av det greske namnet Ericusa (Ericaøya), som kjem frå planta kalla Erica, meir kjend som lyng, som framleis veks på øya. I mange hundreår herja sjørøvarane på Alicudi og innbyggjarane måtte søke tilflukt i små hus på høgtliggande terassar. Dette gjorde òg at enkelt jordbruk og dyrking av fersken danna grunnlaget for økonomien på øya.

Demografi 
I dag har øya rundt 120 innbyggjarar og dei fleste livnærer seg på fiske eller småjordbruk. Det er berre ein restaurant på øya og menyen er kraftig avhengig av kva fisk dei lokale innbyggjarane har fanga eller kva matvarer hydrofoilen tar med seg.

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alicudi» frå ,  den 5. november 2007. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 alicudi.it 
 Turistinformasjon 
 Topografisk kart over øya 
 alicudi.info

Øyar i Italia
3999 Aristarchus

3999 Aristarchus er ein liten hovudbeltetasteroide som måler 18,14 km i diameter. Aristarchus vart oppdaga i 1989 av den japanske astronomen Takuo Kojima. Asteroiden er opkalla etter Aristarchus, den greske astronomen og matematikaren frå antikken.

Bakgrunnsstoff 

Data hos JPL

Aristarchus
Aristarchus
Campanoøyane

Campanoøyane (italiensk Arcipelago Campano) er ei øygruppe i Tyrrenhavet sørvest for Italia. Ho består av dei fem øyane Capri, Ischia, Nisida, Procida og Vivara, som alle er ein del av provinsen Napoli.

I antikken hadde øygruppa namnet Isole Partenopee (Partenopeeøyane) og inkluderte opphavleg Dei pontinske øyane. I dag vert desse øyane rekna som ei eiga øygruppe.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Campanian Archipelago» frå ,  den 5. november 2007.  
 

Campania
Øyar i Italia
Isola Comacina

Isola Comacina er ei lita skogkledd øy i Comosjøen i Italia. Ho er ein del av kommunen Ossuccio. Øya ligg nær vestenden av sjøen i enden av ei bukt kalla Zoca de l'oli. Namnet er på dialekt og referer til ein liten produksjon av olivenolje på øya.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Isola Comacina» frå ,  den 5. november 2007.  
 

Øyar i Italia
Lombardia
Filicudi

Filicudi er ein av dei åtte Eoliske øyane og ligg om lag 40 km nordaust for øya Sicilia. Ho har eit areal på 9,5 km². Det er fleire små landsbyar på øya, som Pecorini Mare og Valdichiesa. Det vert produsert vin, olivenolje, korn og grønsaker på Filicudi. I 1997 vart 7 km² av øya gjort om til eit naturreservat. 

Det høgaste punktet på øya er Monte Fossa Felci (774 moh). Andre høgder er Monte Montagnola (349 moh) og Monte Terrione (278 moh). Ved Capo Graziano ligg ruinane av ein landsby frå bronsealderen frå 700-talet fvt.. Utanfor kysten står ei vulkansk søyle kalla La Canna 74 meter opp av sjøen.

History 
Det moderne namnet Filicudi er ei forvrenging av det antikke greske namnet på øya, som var Phoenicusa (Fønikarøya). I lag med resten av Dei eoliske øyane har vore busett sidan steinalderen, rundt 3000 år f.Kr. Øya vart busett av nye folkegrupper i bronsealderen. Øya stod folketom i mange hundreår fram til grekarar flytta hit. Romarar og austromarar har òg sett sine spor på øya.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Filicudi» frå ,  den 5. november 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside
 Turistinformasjon 
 Informasjon om øya
 Kart over øya 

Øyar i Italia
Ukulele

Ukulele er eit strengeinstrument i luttfamilien. Det har vanlegvis fire nylonstrengar, stemt i dei same intervalla som dei fire lysaste strengen på ein vanleg gitar, berre den mørkaste ein oktav lysare. Vanleg stemming for ein ukulele er G-C-E-A. Instrumentet stammar frå Hawaii, der det vart utvikla på 1880-talet, med påverknad frå instrument frå Brasil og Portugal. Ukulelen ser ut som ein gitar, og det som i hovudsak skil det frå ein gitar er storleiken og talet strengar.

Instrumentet oppstod på 1800-talet på Hawaii som ei tilpassing av det portugisiske machete (cavaquinho),  eit lite gitaraktig instrument som vart innført til Hawaii av portugisiske innvandrarar, hovudsakleg frå Madeira og Azorane. På 1900-talet vart det særs populært i resten av USA, og deretter spreidde det seg utover i verda.

Storleikar

Det finst fire vanlege storleikar av ukulele: sopran, konsert, tenor og baryton. Sopranen er den minste og vanlegaste, og er rekna som standard storleik. Konsertmodellen, concert, har litt lengre strenge-mensur; og dermed lengre hals med fleire band. Tenor har i tillegg ein større kropp og meir basstone. Den største, barytonen, er nærast gitaren i tone og stemming

Bruk
Av norske artistar som tidvis også har spelt ukulele kan ein nemna Espen Lind, Siri Nilsen, Lillebjørn Nilsen, Hilde Louise Asbjørnsen, Tony Sheehan, Morten Asklie, The Jumping Fleas, Øystein Dolmen med Knutsen & Ludvigsen, Gunnar Andersen med 3 Busserulls, Harald Heide-Steen jr., Stephan Slaaen, Anders Opdahl, Åse Kleveland og Otto Nielsen. Sveinung Hovensjø spelte cavaquinho (forløparen til ukulele) med Trio de Janeiro på 1980- og 1990-talet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ukulele» frå , og «Ukulele» frå  den 17. oktober 2020.  
 

Klimpreinstrument
Isola Maggiore

Isola Maggiore er den nest største øya i Trasimenosjøen i Umbria i Italia. Ho er den einaste busette øya i innsjøen med om lag 30 innbyggjarar.

Historie 
Frans av Assisi levde på øya som ein eremitt frå 1211. Kyrkja til erkeengelen Mikael frå 1100-talet vart bygd på toppen av øya. Den einaste landsbyen på øya hadde gullalderen sin på 1300-talet etter at det vart oppretta eit fransiskanarkloster her i 1328. Dei fleste bygningane i landsbyen kjem frå denne perioden. På 1800-talet hadde øya 700 innbyggjarar, men etter dette gjekk talet nedover. Borga Guglielmi vart bygd oppå klosteret i 1880-åra, som etter kvart har forfalle.

Økonomien 
I dag livnærer landsbyen seg på fiske, jordbruk, turisme og tradisjonell produksjon av blonder, som vart introdusert på 1900-talet. Nokre av oliventrea på øya er fleire hundre år gamle.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Isola Maggiore» frå ,  den 5. november 2007.  
 

Øyar i Italia
Ass-dur

Ass-dur er ein durskala (ionisk) som byrjar og sluttar på Ass (A♭). Tonerekka er A♭-B-C-D♭-E♭-F-G.

Musikkskalaer
Isola Sacra

Isola Sacra («Den heilage øya») er ei øy i Tiber i regionen Lazio i Italia, sør for Roma.

Området mellom Portus og Ostia Antica vart omforma til ei kunstig øy av keisar Trajan, som danna ein kanal som knytte Tiber til sjøen (Fossa Traiana, i dag Fiumicinokanalen). Handelsskip frå Egypt og Afrika kunne då nå Ostia ved hjelp av kanalen. Øya var opphavleg mykje mindre, men på grunn av konstant avleiring frå Tiber veks ho gradvis. Arealet til øya har vorte femdobla sidan antikken.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Isola Sacra» frå ,  den 5. november 2007.  
 

Sacra
Isolino di San Giovanni

Isolino di San Giovanni er ei lita øy i Maggioresjøen, ein av dei største subalpine innsjøane nord i Italia. Ho er ein del av Borromeeøyane og er ei av dei nordlegaste av gruppa. 

Øya vart først nemnd i 999, då ho vart kalla Isola di Sant’Angelo, som refererte til eit kapell tileigna St. Mikael i borga på øya. Midt på 1100-talet høyrte øya til grevane i Barbavara-familien. Borromeo-familien gjorde mange forsøk på å overta Isolino di San Giovanni seint på 1500-talet for å opprette ein Barnabittarskule her. Dei fekk ho til slutt i 1632 og smykka ho med eit palazzo og hagar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Isolino di San Giovanni» frå ,  den 5. november 2007. 
 oppgav desse kjeldene:
 http://www.illagomaggiore.com/poi/isolino_di_san_giovanni_it 

Øyar i Italia
Piemonte
Mazzorbo

Mazzorbo er ei øy nord i Venezialagunen som er forbunde til Burano via ei bru. Ho var ein gong eit viktig handelssenter, men er i dag mest kjend for vingardane og frukthagane. Den største attraksjonen er Santa Caterina-kyrkja frå 1300-talet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mazzorbo» frå ,  den 5. november 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Satellittbilete frå Google Maps

Øyar i Italia
Venezia
Meloria

Meloria er ei lita øy utanfor kysten av Toscana i Tyrrenhavet i Italia. Ho ligg like utanfor Livorno og er omringa av grunner. Ho var åstad for to sjøslag i mellomalderen. 

Det første slaget ved Meloria, 3. mai 1241, vart utkjempa av flåten til keisar Fredrik II i allianse med Pisa mot ein skvadron frå Republikken Genova. Slaget enda med siger til Fredrik og Pisa. 

Det andre slaget vart utkjempa 6. august 1284 og var historisk viktigare. Vanlegvis referer «slaget ved Meloria» til dette slaget. Det var eit typisk mellomaldersk sjøslag og førte til Pisa sitt fall som sjøfartsnasjon etter siger til Genova.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Meloria» frå ,  den 5. november 2007.  
 

Øyar i Italia
Monte Isola

Monte Isola er ein by og kommune i provinsen Brescia i Lombardia i Italia. Byen ligg på ei øy med same namn i Iseosjøen. Øya har eit areal 4,5 km² og kommunen har 1 768 innbyggjarar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Monte Isola» frå ,  den 5. november 2007.

Bakgrunnsstoff
info Monteisola 

Byar i Lombardia
Øyar i Italia
Partegora

Partegora (italiensk Isolina Partegora, lokalt kalla Isulin) er ei lita øy i bukta Angera i Maggioresjøen i Italia. Ho er den einaste øya i innsjøen som ligg i regionen Lombardia. Det meste av kystlinja består av myraktig kratt, men det er ei sandstrand på sørsida av øya. 

I følgje segna skal helgenane Giuglio og Giuliano ha stoppa på øya. Eit anna segn fortel at det var på Partegora at Arialdo Alciato, diakonen frå Milano og den reformvennlege patarinen, vart martyrdrepen i 1076 etter ordre frå erkebiskop Guido da Velate. I 1776 oppdaga Alessandro Volta sumpgass eller metan her.

Kjelder 

Øyar i Italia
Lombardia
Poveglia

Poveglia er ei lita øy mellom Venezia og Lido i Venezialagunen i Italia. 

Ho har hatt ei uheldig historie og enkelte meiner at det spøkjer her. I antikken vart ho nytta til å isolere tusenvis av offer for pest og dei tre gongane Svartedauden spreidde seg gjennom Europa vart øya effektiv nytta som ei stad der dei råka vart plassert for å døy. Det vart rekna som ein effektiv måte å halde infiserte menneske borte frå dei friske. Ein reknar med at 160 000 menneske døydde på øya gjennom historia. 

Øya hadde ein liten busetnad som vart forlaten rundt 1380 under Chioggiakrigen mellom Venezia og Genova.

I 1922 vart det bygd eit psykiatrisk sjukehus på øya. I følgje rykea skal mange av pasientane ha sett dei pinte andene til pestoffera kort tid etter dei kom her. Legen der undersøkte dette med å utføre brutale lobotomeringar og medisinske eksperiment. Han skal visstnok ha sett eit gjenferd sjølv og hoppa utfor tårnet på sjukehuset. Etter dette vart sjukehuset forlate. 

I dag vert øya hovudsakleg nytta til jordbruk (hovudsakleg vinranker) og er ikkje open for turistar.

Bakgrunnsstoff 
 Artikkel om dei mest skremmande stadane i verda frå Forbes.com
 Satellittbilete frå Google Maps

Øyar i Italia
Venezia
Sacca Fisola

Sacca Fisola er ei kunstig øy i Venezialagunen. Ho består stort sett av eit moderne bustadområde som ligg i vestenden av øya Giudecca. Ho er forbunde til Giudecca via ei bru og i nord til Sacca San Biago.

Det er ein marknad på øya kvar torsdag.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sacca Fisola» frå ,  den 6. november 2007.

Bakgrunnsstoff

Øyar i Italia
Venezia
Sigyn skuleteater

Sigyn Skuleteater er skuleteateret på St. Svithun vidaregående skole i Stavanger. Namnet kjem av den norrøne gudinna, Sigyn.

Skuleteateret blei oppretta i 1946.

Oppsettingar 
 1946/47 Jeppe på bjerget, Ludvig Holberg
 1947/48 Kierlighed uden Strømper, Johan Herman Wessel
 1948/49 Fjeldeventyret, Henrik Anker Bjerregård
 1949/50 Den politiske kandestøber, Ludvig Holberg
 1950/51 Til sæters, C. P. Riis
 1957/58 Skipper Worse, Alexander Kielland
 1958/59 Lat mænniskan leva, Pär Lagerkvist
 1959/60 Byen vår, Thorton Wilder
 1960/61 Edelstendskilden, S.I. Husing
 1961/62 Det gamle spill om enhver, A. P. Beye
 1964/65 Geografi og kjærlighet, Bjørnstjerne Bjørnson
 1965/66 Anne Franks dagbok, Anne Frank
 1970/71 Kierlighed uden Strømper, Johan Herman Wessel
 1972/73 Seks kamerater, John Patrick
 1974/75 De fem, Gunnar Bull Gundersen
 1975/76 Ti små negerbarn, Agatha Christie
 1976/77 Den spanske fluen, F. Arnold og E. Bach
 1977/78 Charleys tante, Brandon Thomas
 1978/79 Musefellen, Agatha Christie
 1979/80 Kjære Ruth, Norman Krasner
 1980/81 Den spanske fluen, F. Arnold og E. Bach
 1981/82 The boyfriend, Sandy Wilson
 1982/83 Anne Franks Dagbok, Anne Frank
 1983/84 Den fremmede, J. P. Priestly
 1983/84 Frokost i det grønne, Frank Arrabel
 1984/85 Bør Børson Jr., Johan Falkeberg
 1985/86 Den stundesløse, Ludvig Holberg
 1986/87 Ungen, Oskar Braaten
 1987/88 Tante Jutta, O schwarts og M. Raimann
 1988/89 Scapinos skøyerstreker, Molière
 1989/90 Musefellen, Agatha Christie
 1990/91 Det smedle på skansen, Ajax
 1991/92 Den spanske fluen, F. Arnold og E. Bach
 1992/93 Love me tender, Ragnar Hovland
 1993/94 Undrenes tid, Klaus Hagerup
 1994/95 Blodsbrødre, Willy Russel
 1995/96 Gisselet, Brendan Behan
 1996/97 Amputasjon, Jens Bjørnebo
 1997/98 Kongen skal dø, Eugene Ionesco
 1998/99 Tyven, tyven, Dario Fo
 1999/00 Jazz-boom-bøøø, Espen Hana
 2000/01 Mens vi venter på Godot, Samuel Beckett
 2001/02 Eller hva du vil?, Shakespeare
 2002/03 SUB, Eric Bogosian
 2003/04 Den skallede sangerinnen, Eugene Ionesco
 2004/05 Alle elsker opal, John Patrick
 2005/06 Den ekte inspektør Hound, Tom Stoppard
 2006/07 Først blir man jo født, Line Knutzon
 2008/09 Amputasjon, Jens Bjørneboe

Amatørteater
Kultur i Stavanger
Line Knutzon

Line Knutzon () er ein dansk dramatikar fødd i Odense. Ho har medverka i filmen Mord i Mørket. Knutzon har blitt kjend for sine nyskapande skodespel med avanserte dialogar. Ho debuterte med stykket Først blir man jo født i 1994. Stykket har seks roller, tre gutar, og tre jenter.

Skodespel 
 Måvens og Peder på Herrens Mark (2007), ISBN 978-87-7865-674-2 
 Guitaristerne (2006), ISBN 87-7865-624-9
 Måvens og Peder får samtalekøkken (2006) ISBN 87-7865-603-6
 Eventyret om Ejnar (2004) ISBN 87-7865-476-9
 Måvens og Peder mister mælet (2004) ISBN 87-7865-477-7
 Måvens og Peder møder Måvens og Peder (2004) ISBN 87-7865-475-0
 Det er så det nye (2001) ISBN 87-7865-248-0 hf. ISBN 87-7865-249-9
 Den luft andre indånder (2001) ISBN 87-7865-227-8
 Måvens og Peder : tre radiospil (2001)
 Harriets himmelfærd, Måvens og Peder på kanotur, Måvens og Peder i mediernes søgelys
 Splinten i hjertet (2000) ISBN 87-7865-194-8 hf. ISBN 87-7865-195-6
 Gråsten (2000) ISBN 87-7865-197-2
 Torben toben (2000) ISBN 87-7865-197-2
 Snart kommer tiden (1999) ISBN 87-7865-151-4
 Først bli'r man jo født (1994) ISBN 87-7419-829-7
 De usynlige venner (1992)

Prisar og utmerkingar 
1993 Marguerite Vibys jubileumslegat
1999 Niels-Prisen 
1999 Reumert-prisen 
2000 Danske Dramatikeres Hæderspris
2006 Allen-prisen
2006 Holberg-medaljen
2009 Kjeld Abell-prisen

Kjelder 
 Line Knutzon / Litteraturpriser

Danske forfattarar
Danske dramatikarar
Folk frå Odense
San Giorgio Maggiore

San Giorgio Maggiore er ei øy i Venezialagunen, aust for Giudecca og sør for sjølve Venezia. Øya er omgjeve av Canale della Grazia, Canale della Giudecca, Bacino di San Marco, Canale di San Marco og den sørlege lagunen. Ho dannar delar av bydelen San Marco.

Øya var truleg busett i romartida, og etter Venezia vart grunnlagd vart ho kalla Insula Memmia etter Memmo-familien som eigde ho. I 829 hadde ho ei kyrkje tileigna St. Georg og vart derfor kalla San Giorgio Maggiore for å skilje ho frå San Giorgio in Alga.

Benediktinarklosteret på San Giorgio vart oppretta i 982 då dogen Tribuno Memmo donerte heile øya til munken Giovanni Morosini. Munkane drenerte myrene på øya ved sida av kyrkja for å få fast grunn til å byggje klosteret på. 

San Giorgio er mest kjend for San Giorgio Maggiore-kyrkja, teikna av Palladio og påbyrja i 1566.

Tidleg på 1800-talet, etter Republikken Venezia sitt fall, vart klosteret nesten lagt ned og øya vart ei frihamn med ei ny hamn bygd i 1812. Her låg òg artilleriet til Venezia. 

Ho er i dag hovudkvarter for Cini-stiftinga sitt kunstsenter, som er kjend for biblioteket sitt. Her ligg òg det friluftsteateret Teatro Verde.

Bakgrunnsstoff 

 Satellittbilete frå Google Maps
 Bilete av San Giorgio Maggiore

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «San Giorgio Maggiore» frå ,  den 6. november 2007. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Guida d’Italia del Touring Club Italiano – Venezia. 3. utg. ISBN 978-88-365-4347-2
 S. Vianello (a cura di) Le chiese di Venezia. Electa, 1993 ISBN 88-435-4048-3

Venezia
Øyar i Italia
San Giorgio in Alga

San Giorgio in Alga er ei øy i Venezialagunen mellom Giudecca og Fusina (ein del av Venezia på kysten, nær Marghera). Det vart grunnlagd eit benediktinarkloster her rundt år 1000 og fleire kloster vart bygd seinare, men i 1717 vart dei fleste bygningane på øya råka av ein brann. Etter 1799 var det eit politisk fengsel på øya, men i dag er øya heilt forlaten.

Kjelder 

 Guida d’Italia del Touring Club Italiano – Venezia. 3° ed.

Øyar i Italia
Venezia
San Lazzaro degli Armeni

San Lazzaro degli Armeni (armensk: «Սուրբ Ղազարոս Կղզի», St. Lasarus-øya) er ei lita øy i Venezialagunen, like vest for Lido. Heile øya er dekt av eit kloster, som er moderhuset til Mekhitaristordenen. Øya er eit av dei fremste sentera for armensk kultur i verda. 

Øya ligg noko isolert frå dei andre øyane som danna sjølve byen Venezia, og dette gjorde at ho vart nytta som karantenestasjon og ein koloni for spedalske frå 1100-talet av. Derfor fekk ho namn etter St. Lasarus, vernehelgenen for dei spedalske. Ho vart forlaten på 1500-talet og i 1717 vart ho gjeve av styresmaktene i Venezia til ei gruppe armenske munkar som hadde rømd frå tyrkisk forfølging fem år tidlegare og som no var under paven sitt vern. Mekhitar og dei sytten munkane hans grunnla eit kloster, gjenreiste den gamle kyrkja og gjorde øya 30 000 m² større, om lag fire gonger så stor som ho opphavleg var. 

Den kloke grunnleggaren gjorde mekhitaristordenen til eit av dei fremste sentera for orientalske studiar. Klosteret gav ut historiske, språkvitskaplege og litterære verk frå og om Armenia og vart kjend for lærdskap og nøysemd, i tillegg til dei vakre bøkene. San Lazzaro har i dag eit bibliotek med 150 000 bøker og eit museum med over fire tusen armenske manuskript og mange arabiske, indiske og egyptiske lekamar som vart samla inn av munkane eller som dei fekk i gåver.

Bakgrunnsstoff 
 Mekhitaristordenen
 Det armenske klosteret på San Lazzaro degli

Kjelder 

Armensk kultur
Øyar i Italia
Venezia
San Pietro di Castello

San Pietro di Castello er ei øy i Venezialagunen som er ein del av bydelen Castello i Venezia. Ho er forbunden til sjølve Venezia via to bruer. 

Øya har hatt ei borg sidan minst 500-talet og det er denne borga øya og bydelen er kalla opp etter. På 600-talet vart ho sete for patriarken av Venezia, ein posisjon ho hadde fram til 1807. San Pietro-kyrkja var setet frå 800-talet. Av andre attraksjonar på øya finn ein eit klokketårn og veksthuset Campo San Pietro.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «San Pietro di Castello» frå ,  den 6. november 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Satellittbilete frå Google Maps

Venezia
Øyar i Italia
Den ekte inspektør Hound

Den ekte inspektør Hound (engelsk The Real Inspector Hound) er eit skodespel i ei akt av Tom Stoppard. Det blei skrive mellom 1961 og 1962, og urframført i 1968. Skodespelet handlar om to kritikarar som ser ei framsyning av eit mordmysterium i eit herskapshus, og som sjølv blir innblanda i parallelle hendingar. Det har store innslag av absurditet og meta-dramatikk. Det har fem guteroller og tre jenteroller.

Britiske skodespel
Skodespel frå 1900-talet
Kultur i 1968
Jeppe på Bjerget

Jeppe på Bjerget er eit skodespel av Ludvig Holberg, med originaltittelen Jeppe paa Bierget Eller Den forvandlede Bonde. Skodespelet er ein komedie om ein drikkfeldig bonde, Jeppe, som får oppleva ein dag som baron. Stykket vart framført første gong i 1722.

Bakgrunnsstoff 

 Ludvig Holbergs Skrifter Erasmus Montanus Eller Rasmus Berg tekstkritisk og kommentert nettutgåve 
 Om Holbergs lån av «Jeppe»
 Om Jeppe paa Bierget og "Utopia"
 Utgåva frå 1994 hjå Nasjonalbiblioteket.

Skodespel av Ludvig Holberg
Komediar
1722
Den danske kulturkanonen