alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kristine Moody

Kristine Moody () er ein norsk redaktør og journalist oppvaksen i Oslo, som er best kjend som kortvarig redaktør av bladet Memo i 2006.

Av utdanning har ho ein mastergrad i historie frå Edinburgh University, med spesialfelt krigshistorie 1300–1500-talet. Før ho vart tilsett i Memo, var ho trainee i Financial Times i London, aksjekommentator for fjernsynskanalen CNBC, og journalist og assisterande redaksjonssjef i Kapital.

Ho er dotter av den kjende investoren Svein Haga, og styremedlem i investeringsselskapet hans Turramurra.

Kritikk og kontroversar 
Moody vart i mars 2006 tilsett som redaktør i det nystifta bladet Memo, men trekte seg allereie som redaktør i september same år grunna at dei tilsette var misnøgde med leiarstilen hennar og korleis ho framstod i det offentlege. Memo vart nedlagt av eigaren Dagbladet rett etterpå. 

Moody vart av eigarane, dei tilsette og mange lesarar oppfatta som kontroversiell etter å ha uttrykt støtte til USA sin invasjon av Irak. I eit intervju i samband med Irak-krigen sa ho mellom anna at ho meinte det var verre at folk vart forfølgde grunna samvit eller politisk meining, enn at dei vert ramma av ei bombe fordi dei var på feil stad til feil tid. Det vekte også oppsikt og debatt då ho støtta trykkinga av dei mykje omtala Muhammed-karikaturane, samt då ho i den aller fyrste leiarartikkelen i Memo skreiv at «noen ganger er vestlige verdier best».

Moody vart også felt av PFU etter at ho på framsida av det fyrste nummeret kalla ein tilfeldig deltakar frå ein demonstrasjon mot publisering av Muhammed-karikaturane for ei «sosial bombe». Den fornærma truga med søksmål overfor bladet og Moody.

Ho vart på nytt truga med søksmål då ho forsvarte ein artikkel i bladet som hevda at Ellen Kathrine Lie, vinnaren av Skaperen på TV 2, ikkje var oppfinnaren av produktet ho vann det populære røyndomsdramaet med, men berre er importør av eit koreansk produkt. Advokat John Christian Elden og PR-byrået JKL Oslo, som arbeidde for vinnaren av Skaperen på TV 2, meinte Memo si sak om juks var ein planta «skitpakke», noko redaktøren nekta for.

I det siste nummeret av Memo, som aldri kom ut, var planen å ha ein artikkel som var sterkt kritisk til både det norske rettsvesenet og den norske pressa, i samband med avsløringane av norske justismord, med fokus på Moen-saka.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Råkjøreren modige Moody (Dagbladet, 2006)

Norske journalistar
Norske redaktørar
Folk frå Oslo
Amin Nouri

Amin Nouri () er ein norsk fotballspelar som spelar for Vålerenga (2020).

Frå sommaren 2011 spela han for Start i Tippeligaen. Han kom til Vålerenga då han var 16 og fekk kontrakt med A-laget to år seinare. Første halve året som A-lagsspelar var han leigd ut til Nybergsund IL-Trysil.

Kjelder 
 

Vålerenga-spelarar
Start-spelarar
Norske fotballspelarar
Idrettsutøvarar frå Oslo
Te Kuiti

Te Kuiti er ein liten by sør i regionen Waikato på Nordøya på New Zealand. Han ligg i krysset mellom riksvegane State Highway 3 og 30, og ved jarnvegslinja North Island Main Trunk Railway, 70 km sør for Hamilton. Byen ligg i distriktet Waitomo og er sete for distriktsstyret, Waitomo District Council.

Ved folketeljinga i 2006 hadde byen eit innbyggjartal på 4 419, ein oppgang på 45 frå 2001. Byen marknadsfører seg sjølv som «Verdas saueklipparhovudstad», og er tilskipar av den årlege newzealandske meisterskapen i saueklipping.

Geografi 
Te Kuiti ligg om lag 80 km sør for Hamilton og 19 km søraust for Waitomo. Landområdet kring Te Kuiti, til vanleg kjent som King Country, har gjeve namnet til det lokale rugbylaget i Te Kuiti.

Historie 
Te Kuiti er maorinamnet på området. I si opphavlege form, «Te Kuititanga», tyder det bokstaveleg tala dalen, inneklemminga eller innsnevringa.

Turisme 
«Saueklipparhovudstaden» har verdas største saueklipparstatue, sju meter høg. Den nasjonale meisterskapen i saueklipping finn stad kvart år seint i mars eller tidleg i april. 

Det rikt utskorne Te Tokanganui-A-Noho-møtehuset (marae) vart gjeve til den lokale maori-iwien Ngati Maniapoto av Te Kooti, ein kjend maorileiar, som vart gjeven ly her i 1864 under New Zealand-krigane.

Den japanske hagen, Tatsuno, er også eit velkjent turistmål i byen.

Geologi 
Avsetjingar frå kalkstein har danna grottesystemet Waitomo Caves, nordvest for byen. Grottene er eit av dei mest vitja turistmåla på New Zealand.

Referansar 

 Denne artikkelen bygger på «Te Kuiti» frå , den 12. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Waitomo District Council Informasjonssenteret i Te Kuiti. 
 Kart over Te Kuiti og området kring. 

Byar på New Zealand
Busetnader i Waikato
Nanaksjahi-kalenderen

Nanaksjahi-kalenderen (pandjabi , nānakashāhī) er ein solkalender brukt av nokre sikhar. Kalenderen blei utforma i moderne tid og følgjer den gregorianske. Tradisjonelt har sikhar følgd den hinduiske bikrami-kalenderen.

Utgangspunktet for tidsrekninga er fødselen til den første sikh-guruen i 1469. Guru Nanak Dev har òg gjeve namn til kalenderen. Kalenderen legg fast alle viktige hendingar for sikhismen i høve til vestleg tidsrekning. Tradisjonelle høgtider som sikhar deler med hinduar, som divali og hola mohalla, følgjer stadig hindukalenderen.

Kalenderen er omstridd blant sikhar. På den eine sida frigjer han seg frå hindukalenderen, slik sikhismen var meint å ikkje vera verken hinduisme eller islam. Det at han følgjer den utbreidde vestleg kalenderen gjer det også lettare for sikhar å minnast viktige datoar. På den andre sida bygger han framleis på hindukalenderen i namn på månader, i tillegg til den opphavleg kristne vestlege kalenderen.

Nanaksjahi-kalenderen blei utforma av den kanadiske sikhen Pal Singh Purewal, som byrja arbeidet med han på 1960-talet, og teken i bruk av nokre sikhar rundt tusenårsskiftet. Første gongen han blei prøvd innført var i desember 1999 av den leiande sikhorganisasjonen Shiromani Gurdwara Prabandhak Committee, medan den andre leiande organisasjonen Akal Takht meinte ein ikkje burde innføra noko nytt før det var blitt konsensus innan khalsaen.

Nye år i nanaksjahi-systemet tek til på det som er den 13. mars i den gregorianske kalenderen.

Datoar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nanakshahi calendar» frå , den 12. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Nanakshahi Calendar at SGPC.net 
 Nanakshahi Calendar at BBC
 Gurpurab Nanakshahi Calendar 

Sikhisme
Kalendrar
Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)

«Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)» er ein song av The Rolling Stones på albumet deira Goats Head Soup frå 1973. 

Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards og teksten baserer seg på to soger, ei sann historie om politiet i New York City som ein gong feilaktig skaut ein gut, og den andre om ei jente som døyr av ein overdose. 

«Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)» var først spelt inn i november og desember 1972, før han vart spelt inn på ny sommaren etter. Jim Price arrangerte blåsarane på songen og spelte sjølv saksofon, medan Chuck Findley spelte trompet. Mick Taylor spelte «wah-wah»- gitar; Richards spelte bass; Billy Preston spelte elektrisk piano. 

Songen vart gjeven ut på singel i USA.

Salslister

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)» frå , den 12. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten

Rolling Stones-songar
Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Songar produserte av Jimmy Miller
Songar skrivne av Jagger/Richards
Musikkvideoar regisserte av Michael Lindsay-Hogg
Songar om New York
Inngangskone

Inngangskone eller introdusert barselkvinne er ei kvinne som følgd av presten går i kyrkje og vert introdusert på nytt for kyrkjelyden etter ein barnefødsel. 
Ved ein slik konegang stogga barselkona då utmed kyrkjedøra, og venta til presten kom og tok henne i handa og leidde ho innover golvet og opp mot koret, der ho heldt ei kort bøn. 

I norsk rett var slik introduksjon lovfesta til 1754; sidan var ordninga frivillig, og med visse geografiske skilnader fall skikken bort i løpet av hundreåret som følgde.

I gamle kyrkjebøker er det oppført når kvinner vart «introduceret» på denne måten.

Innhald 
Fem-seks veker etter at barnet var fødd, vart mora følgd til kyrkja. Her venta ho utanfor, eller i våpenhuset, og presten gjekk ut for å møte henne – anten før gudstenesta eller før ein av salmane før preika. I ein kort tale minte han henne på å takke Gud for hjelp gjennom trengslene, og for å ha fødd eit menneske til verda. Så lyste han velsigninga over den nybakte mora.

Bakgrunn 
Påbodet om introduksjon av barselkvinner har samanheng med kravet om reinsing som ligg i den gammaltestamentlege lova om barselkoner,
 ein skikk det òg vert fortald om at Maria følgde då Jesus vart fødd.. 

Martin Luther likte ikkje skikken med introduksjon av barselkoner. Han meinte det var feil å jamstille barselkona med ein heidning eller å sjå henne som urein. Skikken stod likevel så sterkt at han overlevde reformasjonen. Kyrkjeritualet av 1685 presiserte at skikken ikkje var knytt til reinsing frå synd eller ureinleik. Dette vart presisert i omtalen av skikken med introduksjon av barselkoner: «… hvilket skeer ikke for den skyld, at mand
skulle agte dem mer syndige og ureene for Gud, end
andre Mennisker, etersom de i det Ny Testamente ere af
Gud selv befriede fra den Jødiske Renselse …».

Kristian den femtes norske lov 2-8-9 påla kvinnene å halde seg innomhus i fem-seks veker etter at dei hadde fødd, og at gifte kvinner så kunne bli introduserte for kyrkjelyden, der det var skikken. Det var forbode for presten å la ugifte mødre vere inngangskoner. Slike kvinner måtte i staden gjere offentleg skriftemål. I 1754 skreiv Kongen brev til biskopane om at introduksjon skulle vere frivillig for kvinnene. Likevel heldt skikken seg i lang tid, nokre stader inn på 1900-talet. Landstads reviderte salmebok, som kom ut i 1926, hadde ein salme meint for bruk ved «mødres kirkegang»: «Til dit hus med takkesang / Kommer jeg, min Gud, tilbake, Holder glad min kirkegang, Du i nåde mot mig take!» (Nr. 719)

Ved liturgirevisjonen i 1975 vart ordninga borte frå det norske kyrkjeritualet.

Skam eller ære? 
Det er ulike meiningar om korleis kvinner oppfatta skikken med å stå inngangskone. Samtidige kjelder kan halde kyrkjegangen fram som ei høgtidsstund for mora. Innsamla tradisjonsmateriale tyder på at kvinner oftare såg skikken som audmjukande. Samstundes kan reglane om at kvinner skulle halde seg i ro etter fødselen, ha vore med å gje dei ei tiltrengt kviletid.

Referansar 

Overgangsritar
Barsel
Arild Monsen

Arild Monsen () er ein tidlegare norsk langrennar, og no til dags langrennstrenar. Under Ski-VM 1985 i Seefeld vart han verdsmeister i 4x10 km stafett saman med Pål Gunnar Mikkelsplass, Tor Håkon Holte og Ove Aunli. I same meisterskapen vart han nr 7 på 15-kilometeren. Han kom aldri på sigerspallen i verdscuprenn, tre gonger enda han på fjerdeplass. Han vart noregsmeister ein gong (1987). Monsen var på det norske landslaget i perioden 1982–1990. Han er oppvaksen i Molde.

Karriere

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn 
 1982: Nr 11 på 15 km i Le Brassus.
 1983: Nr 4 både i Sarajevo og i Lahti, begge renna på 15 km.
 1984: Nr 8 på 15 km i Lahti. Nr 2 på 15 km i Holmenkollen (ikkje verdscup).
 1984/5: Nr 4 på 30 km i Davos. Nr 2 på 50 km i Holmenkollen (ikkje verdscup).
 1986: Nr 11 på 30 km i La Bresse.
 1987: Nr 13 på 50 km i Holmenkollen.

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap 
Ski-NM 1982: Nr 7 på 15 km på Raufoss.
Ski-NM 1983: Nr 6 på 15 km på Lillehammer.
Ski-NM 1984: Nr 12 på 15 km i Hof.
Ski-NM 1985: Nr 12 på 15 km i Tromsø.
Ski-NM 1986: Nr 4 på 30 km i Vang.
Ski-NM 1987: Gullmedalje på 15 km i Steinkjer.
Ski-NM 1989: Nr 7 på 15 km på Geilo.

Idrettsarbeid 
Monsen arbeidde i smørjeteamet til det norske langrennslandslaget frå 1993 til 1997. Frå 1997 til 2006 var han internasjonal teknisk delegat til verdscuprenn i langrenn. Sidan 2006 har han vore langrennstrenar, først to år for Team Trøndelag. I april 2008 vart han tilsett som trenar for Canadas langrennslandslag.

Kjelder 
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
Arild Monsen i fis-ski.com

Fødde i 1962
Norske langrennsløparar
Folk frå Molde
Juan Fuenmayor

Juan Fuenmayor () er ein fotballspelar frå Venezuela. Han hadde kontrakt med Vålerenga frå 2010, og er forsvarsspelar.

Fuenmayor skreiv kontrakt med Vålerenga i mars 2009. Han har tidlegare spelt på klubbane Unión Atlético Maracaibo og Zulia FC. I 2005 vart han seriemeister med Unión Atlético Maracabio. Fuenmayor har A-landslagskampar for Venezuela.

Vålerenga-spelarar
Venezuelanske fotballspelarar
Stuart Sutcliffe

Stuart Sutcliffe () var ein britisk kunstmålar som også var musikar med The Beatles frå mai 1960 til juni 1961. Sutcliffe lagde mange måleri som for det meste var i stilen abstrakt ekspresjonisme.

Sutcliffe var fødd i Edinburgh, men voks opp i Liverpool. Kameraten John Lennon fekk han med som bassist i The Silver Beetles i mai 1960. Han var med på å endra bandnamnet til The Beatles. Sutcliffe tok aldri del i nokon av plateinnspelingane til gruppa, men var med på opptredenane i Hamburg i 1960 og 1961. Her møtte han Astrid Kirchherr, som han blei trulova med.

Sutvcliffe forlét gruppa for å via seg til kunstmåling i Hamburg, og hadde mellom anna den framtidige pop art-kunstnaren Eduardo Paolozzi som lærar. I april 1962 fall han saman med sterke hovudsmerte under ein kunsttime. Kort tid seinare døydde Sutcliffe av hjernebløding.

Få verk er att etter Sutcliffe. Medan dei tidlege verka hans var figuriske måleri prega av kvardagsrealisme, såkalla kitchen sink realism, blei dei meir abstrakte på slutten av 1950-talet, og kan samanliknast med den samtidige retninigen abstrakt ekspresjonisme frå USA.

Under John Moores-utstillinga ved Walker Art Gallery i Liverpool i november 1959 stilte Sutcliffe ut eit bilde, The Summer Painting, som Moores kjøpte for 65 pund, rundt to månadsløner for ein arbeidar på den tida. Galleriet kjøpte seinare Hamburg Painting no. 2, og eig også Self-portrait i kolstift og The Crucifixion.

På framsida til Beatles-albumet Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band frå 1967 er Sutcliffe avbilda heilt til venstre, saman med kunstmålaren Aubrey Beardsley.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Stuart Sutcliffe» frå , den 25. juni 2009. 
 

The Beatles
Engelske bassistar
Engelske målarar
Britiske målarar
Klosterenga økologiboliger

Klosterenga økologiboliger (Klosterenga burettslag) er ein økologisk bygard i Gamlebyen i Bydel Gamle Oslo i Oslo. Burettslaget ligg i Nonnegata 17-21 med inngang frå sør i Østfoldgata, ei sidegate til Schweigaards gate. Fasaden mot nord er mot Klosterenga skulpturpark. Burettslaget er med i Ungdommens Selvbyggerlag (USBL) og var ferdig i mars 2000. 

Bygningen er på 6 etasjer og inneheld 35 leiligheter; 10 toroms-, 10 treroms- og 15 fireromsleiligheter. 

Det økologiske bustadsprosjektet er det første i sitt slag i Noreg. Målet var å lage ein energieffektiv og miljøvennleg bygard. Bygningen har mellom anna solfangarar på taket for varmtvatn og golvvarme til leilighetene, fasaden mot sør har dobbel glassvegg som ein del av eit passivt solvarmesystem, og det er varmegjenvinning og balansert ventilasjon i leilighetene. Sentralstøvsugar, utvida avfallssortering, kompostreaktor, økologisk gardsrom og lokal rensing av gråvatn er andre element i bygardens økologiske profil.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettsidene til Klosterenga borettslag

Oslo
Nintendo 64

Nintendo 64, forkorta N64, er den tredje spelkonsollen frå Nintendo. Maskinen har namnet sitt etter CPU-en med 64-bit-arkitektur og vart lansert juni 1996 i Japan, september 1996 i Nord-Amerika og Brasil, mars 1997 i Europa og Australia og september 1997 i Frankrike. Han var den siste av dei større heimekonsollane som brukte spelekassettar som lagringsmedium, fram til Nintendo Switch vart lansert i 2017. Dette førte til auka kostnader og mindre lagringsplass til spel i høve den konkurrerande PlayStation frå Sony, der ein produserte spel på CD-plater, men også kortare tider for spela å laste inn. Nintendo 64 vart etterfølgt av Nintendo GameCube i 2001 i Nord-Amerika og Japan, og året etter i Europa.

Nintendo 64 gjekk under kodenamnet «Project Reality» medan han var under utvikling, og marknadsføringa av konsollen fokuserte sterkt på 3D-grafikken han kunne produsere. Han vart lansert samtidig med to spel i Europa: Super Mario 64 og Pilotwings 64. Handkontrollen som følgde med konsollen var mellom dei første med innebygd analog stikke, og har ein utvidingsport på baksida der ein kan installere ekstrautstyr, til dømes Rumble Pak som gjev tilbakemelding frå spel i form av vibrasjonar. Nintendo 64 har selt 32,93 millionar eksemplar verda over, og han kom ut i fleire ulike fargar og variantar i løpet av levetida. Dei mest populære spela til konsollen er Super Mario 64, som selde over 11 millionar kopiar, i tillegg til The Legend of Zelda: Ocarina of Time, Goldeneye 007 og Mario Kart 64, som har selt høvesvis over sju millionar, åtte millionar og ni millionar kopiar globalt.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 
Spelkonsollar
It’s Only Rock ’n’ Roll (But I Like It)

«It's Only Rock 'n Roll (But I Like It)» er ein song av det britiske rockebandet The Rolling Stones, og tittelsporet og første singelen frå albumet It's Only Rock 'n' Roll frå 1974. .

Innspeling og inspirasjon 

Songen vart spelt inn seint i 1973 og gjort ferdig våren 1974, og er tislskriven Mick Jagger og Keith Richards, sjølv om den framtidige Rolling Stones-gitaristen Ronnie Wood samarbeidde med Jagger på songen. Songen vart opphavleg spelt inn ein kveld i studioet til Wood heime hos han i Richmond i London. David Bowie var korsongar, Willie Weeks spelte bass og Kenney Jones trommer. Songen på albumet liknar originalinnspelinga og Stones nytta det opphavlege rytmesporet.

Utgjeving 

Songen kom ut i juli 1974 og nådde sekstandeplassen i USA og tiandeplassen i Storbritannia. B-sida var balladen «Through the Lonely Nights», som ikkje vart gjeven ut på album før samlinga Rarities 1971-2003 i 2005.

Det vart spelt inn ein musikkvideo for «It's Only Rock 'n Roll (But I Like It)», regissert av Michael Lindsay-Hogg, der bandet er kledde i matrosdressar og spelar inne i eit telt som gradvis vert fylt med såpebobler. Videoen var ein av dei siste framføringane Mick Taylor gjorde med bandet. 

The Rolling Stones har spelt songen mykje på konsertar, men ofte i ein annan toneart enn på studioutgåva. Han finst på konsertalbuma Love You Live (1977) og Live Licks (2004).

Salslister

Andre utgåver 
Songen er spelt av mellom andre Twisted Sister. Tina Turner spelte songen på 50-årsjubileumsturneen hennar i 2008-2009.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «It's Only Rock 'n Roll (But I Like It)» frå , den 13. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell songtekst

Singlar frå 1974
Songar frå 1974
Rolling Stones-songar
Songar skrivne av Jagger/Richards
Songar produserte av The Glimmer Twins
Musikkvideoar regisserte av Michael Lindsay-Hogg
EMI Records-singlar
David Bowie-songar
El Español de la Historia

El Español de la Historia («Tidenes spanjol») var eit TV-program på kanalen Antena 3 som vart sendt i mai 2007. Programmet var basert på BBC sitt program 100 Greatest Britons.  personar vart spurde kven som var den største spanjolen gjennom tidene.

Programmet var leidd av Matías Prats og Susanna Griso. Vinnaren vart den noverande kongen av Spania, Juan Carlos I.

Programmet vart kritisert av enkelte historikarar for å i hovudsak fokusere på personar frå nyare historie og dagens Spania. Nokre nøkkelpersonar frå spansk historie vart i stor grad ignorerte.

Dei største spanjolane gjennom tidene (topp 50) 

 Juan Carlos I av Spania – noverande konge og statsoverhovud
 Miguel de Cervantes – romanforfattar, poet, kunstmålar og skodespelforfattar
 Christofer Columbus – navigatør, kolonist og oppdagar
 Sofia av Spania – noverande dronning
 Adolfo Suárez – politikar og tidlegare president
 Santiago Ramón y Cajal – histolog og lege
 Prins Felipe de Borbón – noverande prins av Asturias
 Pablo Picasso – kunstmålar, teiknar og skulptør
 Santa Teresa de Jesús – mystikar, karmelittnonne og forfattar
 Felipe González – politikar og tidlegare president
 Isabella I av Castilla – tidlegare regjerande dronning av Castilla og León
 Severo Ochoa – biokjemikar
 Federico García Lorca – poet og dramatikar
 José Luis Rodríguez Zapatero – politikar og noverande president
 Letizia Ortiz – noverande prinsesse av Asturia
 Salvador Dalí – kunstmålar
 Antoni Gaudí – arkitekt
 Rodrigo Díaz de Vivar, El Cid – adelsmann, militær og politisk leiar
 Alfonso X El Sabio – tidlegare konge av Castilla, León og Galicia
 Fernando Alonso – Formel 1-førar
 Francisco de Goya – kunstmålar og grafikar
 Francisco Franco – general og tidlegare statsoverhovud
 Antonio Machado – poet
 Miguel Induráin – syklist
 Miguel Serveto – teolog, lege og humanist
 Lola Flores – songar, dansar og skodespelar
 Felipe II – tidlegare konge
 Carlos I – tidlegare konge og keisar av det heilage romerske riket
 Rocío Jurado – songar og skodespelar
 Gregorio Marañón – lege, vitskapsmann, historikar, forfattar og filosof
 Diego de Silva Velázquez – kunstmålar
 Isabel Pantoja – songar
 José Ortega y Gasset – filosof
 Miguel de Unamuno – essayist, romanforfattar, poet, skodespelforfattar og filosof
 José María Aznar – politikar og tidlegare president
 Vicente Ferrer – dominikanarmisjonær og logikar
 Camilo José Cela – forfattar
 Pedro Duque – astronaut
 Dani Pedrosa – motorsykkelførar
 Pau Gasol – NBA-basketballspelar
 David Bisbal – popsongar
 Rafael Nadal – tennisspelar
 José Monje Camarón, Camarón de la Isla – flamencosongar
 Pelagius av Asturias – grunnleggjar av kongeriket Asturias
 Juan Ramón Jiménez – poet
 Santiago Carrillo – politikar
 Antonio Banderas – skodespelar og songar
 San Ignacio de Loyola – stiftar av jesuittorden
 Pedro Almodóvar – filmregissør, dramatikar og produsent
 Juan Sebastián Elcano – seglar

Bakgrunnsstoff 
 El español de la historia

Spanske fjernsynsprogram
Sjakk-Oscar

Sjakk-Oscar er ein internasjonal pris gitt til den beste sjakkspelaren i verda kvart år. Vinnaren blir kåra etter ei avstemming mellom sjakkekspertar rundt om i verda, mellom anna stormeistrar i sjakk. Prisen er ein statuett i bronse kalla «The Fascinated Wanderer». Prisen vart etablert i 1967. Det var då sjakk-journalistar som var med i avstemminga.

Prisen vart gitt kvart år fram til 1988. Den vart deretter ikkje delt ut nokre år, men vart så tatt oppatt i 1995. Sidan har det russiske Sjakktidsskriftet 64 stått for utdelinga av prisen.

Sjakk-Oscar er høgt verdsett i sjakkverda, særleg fordi det er sjakkekspertar som har peika ut vinnaren som den spelaren som har gjort dei beste prestasjonane det året.

Vinnarar

Tal på prisar fordelt på vinnarar
{| class="sortable wikitable"
!Spelar !!Land !!Prisar
|-
|  || , seinare   || 10
|-
|  ||  || 9
|-
|  ||  || 6
|-
|  ||  || 4
|-
|  ||  || 3
|-
|  ||  || 2
|-
|  ||  || 2
|-
|  ||  || 1
|-
|  ||  || 1
|-
|  ||  || 1
|}

Tal på prisar fordelt på nasjon
{| class="sortable wikitable"
!Land !!Prisar
|-
|  || 16
|-
|  || 7
|-
|  || 6
|-
|  || 4
|-
|  || 3
|-
|  || 1
|-
|  || 1
|-
|  || 1
|}

Kjelder 
Fotnotar

 Denne artikkelen bygger på «Sjakk-Oscar» frå , den 13. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Sjakk-Oscar på Verdsjakkforbundet FIDE sine heimesider 

Sjakktitlar
Skipingar i 1967