alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Djupvasstermometer

Djupvasstermometer er termometer som er laga for å måling av vasstemperaturen på forskjellige havdjupner.

Kjelder

Termometer
Drivis

Drivis er oppbrekt havis eller breis som driv i sjøen med vind og straum. Når drivisen vert driven i lag til ein stor masse, vert det kalla pakkis. Vind og straum kan stuve opp isen og danne ryggar på opp til tre-fire meters høgd, noko som kan vere vanskeleg for isbrytarar å penetrere. Slike haugar vert kalla iskoss.

Eit isflak er eit stort stykke drivis som kan vere frå titals meter til fleire kilometer i diameter. Store isflak vet òg kalla isfelt eller isflore.

Drivisgrensa i nord strekkjer seg frå Newfoundland, kring 40 ºN, til sørspissen av Grønland og vidare til Jan Mayen, og ligg nordaust i Atlanterhavet på kring 70-75 ºN. I sør ligg drivisgrensa i Atlanterhavet på kring 40 ºN og i Indiahavet på 50–60 °S. Okhotskhavet ved nordkysten av Hokkaidō i Japan er det sørlegaste området på Den nordlege halvkula der ein kan sjå drivis frå polarstrøka.

I mange område, som Austersjøen, vil ein òg ha drivis om vinteren, men denne smeltar når det vert varmare vêr.

Sjå òg
Isfjell
Polynya
Sjøis
Shelfis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Drift ice» frå ,  den 6. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjøis
Glasiologi
Drivtare

Drivtare er tare som vert kasta frå havet og opp på stranda, ofte i store haugar kalla tarevollar. Det er særleg med uvêra om hauten og vinteren at taren blir kasta opp på land. Vollane består hovudsakleg av opp til nokre meter lange, fleirårige stilkar av stortare (Laminaria hyperborea) og enkelte andre algeartar. Værling er drivtare som kjem inn på våren og sommaren, og som hovudsakleg består av dei eittårige «blada» til stortaren. 

I Noreg opptrer dritaren langs heile kysten, men størt innsig finn ein på Lista, Jæren og i Møre. Tidlegare vart drivtang mykje nytta som gjødsel. 

Som med annan tare og tareskogar, kan ein nytte drivtare til framstilling av alginat. Drivtaren og tangvollane har ein rik fauna av småkryp og innsekt som er næring for mellom anna strandfugl.

Kjelder

Brunalgar
Dynn

Dy eller dynn er innsjøsediment som er danna gjennom utfelling og sedimentasjon av humus-kolloid frå vassmassane i dystrofe innsjøar. Vått dy har ein brunfarge og er eit utprega organisk sediment. Humusstoffa kjem frå nedslagsfelt til innsjøen.

Kjelder

Sediment
Dystrof innsjø

Dystrof innsjø eller brunvassinnsjø er ein innsjø med høgt humusinnhald. Den brune fargen til vatnet kjem av det høge humusinnahldet. 

Som regel har dystrofe innsjøar ofte særs låge konsentrasjonar av næringssalt, og har derfor liten produksjon av planteplankton. Innsjøtypen er utbreidd i Skandinavia.

Kjelder

Innsjøar
Akvatisk økologi
Limnologi
Daudis

Daudis er eit omgrep nytta om restar av isbrear som har slutta å flytte på seg og som ligg i ro og gradvis smeltar bort. Etter at isen har smelta etterlet han eit bakkelandskap skapt av avleiringane frå isbreen. 

Isrestane kan stundom gje opphav til bredemde sjøar. Når daudis smeltar vert ofte nokre klumpar av isen dekte av sand og grus, som vert skyld ut av smeltevatnet. Når all isen til slutt er smelta, vert overflata ofte ruglete med små haugar og groper, ofte sirkelforma groper med små tjern kalla grytehol eller daudisgroper. Dette finn ein mellom anna i dei gamle istidsavsetningane rundt Gardermoen.

Sjå òg
Dødisgrop

Kjelder

Glasiologi
Dønning

Dønning er havbølgjer som har forplanta seg ut av området det vinden skapte dei. Dønningane er meir regelmessige enn vindbølgjene og har lang bølgjelengd i forhold til høgda. Det er observert dønningar med bølgjelengd på fleire hundre meter og dei kan forplante seg over store avstandar. Til dømes er det observert dønningar ved St. Helena i Sør-Atlanteren frå stormar i Nord-Atlanteren. 

Dønningane forplantar seg som regel raskare enn snøggleiken til uvêrssentra, og kan derfor ligge før og nå fram før uvêret som har framkalla dei. Dei kan derfor gje eit varsel om at det er uvêr på veg. Retninga dønningane kjem frå kan ein avgjere ut frå retninga på bølgjekammane. 

Bølgjeenergien til dønningane er som regel mykje høgare enn for vindbølgjer, og kan derfor vere farlege for store båtar og konstruksjonar til havs. Når bølgjeperiode nærmar seg ca. 20 sekund vil bølgjelengda typisk vere kring hundre meter, som til dømes er lengre enn ein borerigg. Ved ein periode på kring 20 sekund vil ein ofte kome inn i eigensvinginga til riggane, som dermed kan kome i stor rørsle, og sjølv om bølgjehøgda kan vere låg, og vêret elles fint, må ein i slike tilfelle stenge ned produksjonen til dønningane har minka.

Kjelder

Havbølgjer
Arnhild Skre

Arnhild Skre () er ein norsk journalist og forfattar, busett i Ytre Enebakk.

Skre er oppvaksen i Bergen, på Voss, Stord og i Gausdal, innan ho tok artium på engelsklinje med kunsthistorie og teikning på Lillehammer gymnas i 1971. Ho tok hovudfag i historie i 2003.

Skre var journalist i NRK Hordaland og Middagsstunden 1980 - 1982, og journalist og seinare redaktør i vekeavisa Dag og Tid 1984 - 1993. Frå 1993 har ho vore journalist og kommentarskribent i Aftenposten med ansvar for kulturstoff og universitetspolitikk. Skre har også gjeve ut ei rekkje bøker. Ho fekk Brageprisen 2011 i open klasse for biografien Hulda Garborg. Nasjonal strateg. Boka vart også kåra til Årets nynorskbok i 2011 av lesarane til Dag og Tid.

Bibliografi 
 Hulda Garborg. Nasjonal strateg.. (2011)
 La meg bli som leoparden : Ragnhild Jølsen - en biografi (2009)
 Heltinner jeg har møtt (2005)
 Dagmammaer i dagslys (1991)
 Innvandra mat'' (1988)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 «Arnhild Skre» av Ottar Grepstad på Allkunne
 Digitaliserte bøker av Arnhild Skre hjå Nasjonalbiblioteket

Norske journalistar
Norske forfattarar
Norske redaktørar
Folk frå Bergen
Vinnarar av Brageprisen
Walter Munk

Walter Heinrich Munk () er ein amerikansk oseanograf og geofysikar. 

Han vart professor i geofysikk ved University of California i 1954. Saman med Harald Ulrik Sverdrup utarbeida han den første praktiske metoden for bølgjevarsling. Han har gjeve banebrytande bidrag til teorien om havstraumar og har i tillegg arbeidd med tidvatn, havbølgjer, jordrotasjonen og fleire andre emne. 

Han vart utnemnd til æresdoktor ved Universitetet i Bergen i 1975.

Kjelder

USA-amerikanske oseanografar
Folk frå Wien
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Royal Society
Fullsirkulasjon

Fullsirkulasjon er ein tilstand i ein innsjø om våren og hausten då heile vassmassen sirkulerer fritt. Ferskvatn har størt tettleik ved ein temperatur på 4 ºC. Temperaturen i overflatelaget er gjerne lågare enn 4 ºC om vinteren, og når eventuell is smeltar og temperaturen i overflata stig til kring 4 ºC vil vårfullsirkulasjonen starte og varer til det er danna ei termisk lagdeling i innsjøen, kalla sommarstratifikasjon. Utover hausten vil temperaturen i overflata vert gradvis avkjølt, og når temperaturen igjen kjem kring 4 ºC, startar haustfullsirkulasjonen og varer fram til temperaturen i overflata igjen er vorte under 4 ºC og dermed lettare. Dette fører etter kvart til vinterstagnasjon. 

Ein innsjø som har to slike fullsirkulasjonar kvart år vert kalla dimiktiske. 

Under vårfullsirkulasjonen er vassmassane fullstendig ustabil med same temperatur frå overflate til botn. I tillegg før vind på overflata til vertikale straumar eller turbulens som når heilt ned til botn. Fullsirkulasjonar er viktige for vasskvaliteten, sidan dei gjer det mogeleg med ei fullstendig utlufting av dei djupaste vassmassane i innsjøane.

Sjå òg
Stagnasjon i limnologi

Kjelder

Limnologi
Stagnasjon i limnologi

Stagnasjon er ein periode om sommaren og vinteren der vassmassane i ein innsjø er lagdelte. 

Under sommarstagnasjonen er vassmassane delte i eit varmt og produktivt lag kalla epilimnion, som ligg over eit kald, mørkt lag kalla hypolimnion. Denne lagdelinga om sommaren vert kalla sommarstratifikasjon. Denne termiske lagdelinga hindrar at vassmassane sirkulerer fritt, som dei gjer under fullsirkulasjonane om våren og hausten, og dei nedre vassmassane er då heilt avstengt frå kontakt med lufta.  Samanlikna med sommarstagnasjonen er vinterstagnasjonen prega av liten planteplanktonproduksjon i vatnet. Det kjem mellom anna av dårlege lystilhøve, særleg om innsjøen er dekt med is og snø, og låge temperaturar. 

I epilimnion produserer planteplankton og større undervassplanter organisk stoff, og dermed vert det frigjort oksygen. Planter og dyr, samt nedbryting av organisk stoff, nyttar noko av dette oksygenet, men på grunn av sirkulasjonen i vatnet vil oksygeninnhaldet i epilimnion vere om lag i likevekt med oksygeninnhaldet i lufta. Under vinterstagnasjonen er derimot oksygenproduksjonen liten, og det vert nytta langt meir oksygen enn det som vert produsert. I hypolimnion er det derimot berre oksygenforbruk og ingen gassutveksling med lufta. I grunne eutrofe innsjøar kan det derfor bli oksygenmangel. Her vert det òg ofte danna forskjellige gassar, som hydrogensulfid, i botnvatnet. I tillegg blir det rikt på næringssalt som vert frigjort gjennom nedbryting av organisk stoff. I oligotrofe innsjøar er tilførsel og nedbryting av organisk stoff i djupvatnet liten, og slike innsjøar har mykje oksygen og lite næringssalt både i epilimnion og hypolimnion under sommerstagnasjonen.

Sjå òg
 Innsjøstratifikasjon

Kjelder

Limnologi
Epilimnion

Epilimnion er det øvste laget i ein termisk lagdelt innsjø under ein sommarstagnasjon. Laget ligg over det djupare hypolimnion. Det er varmare og har typisk høgare pH, men mindre oppløyst oksygen enn hypolimnion.

Tjukkleiken på dette vasslaget vert i hovudsak bestemt av det arbeidet vinden kan utføre på vassflata. Det er òg fri utveksling av gassar mellom vatnet og lufta i dette laget. Sidan laget òg får mest sollys, inneheldet det mest planteplankton. Når dei veks og reproduserer seg, tar dei opp næringsstoff i vatnet, og når dei døyr søkk dei ned i hypolimnion, som gjer at epilimnion vert tømd for næringsstoff.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Epilimnion» frå ,  den 6. september 2011.  
 

Limnologi
Akvatisk økologi
Innsjøstratifikasjon

Innsjøstratifikasjon er ei lagdeling av innsjøar i tre lag: 

 Epilimnion - toppen av innsjøen. 
 Metalimnion (eller termoklin) - det midtre laget som kan endre djupne gjennom dagen.
 Hypolimnion - botnlaget.

Den termiske lagdelinga av innsjøen syner til at temperaturen i forskjellige djupner i innsjøen og kjem av at vatnet endrar tettleik ved forskjellig temperatur. Kald vatn er tyngre enn varmt vatn og epilimnion består hovudsakleg av vatn som ikkje er så tungt som vatnet i hypolimnion. Ferskvatn er derimot tyngst når temperaturen er 3,94  °C.  

I tempererte regionar der innsjøar vert varma opp og avkjølte gjennom året, skjer det eit syklisk mønster med fullsirkulasjon i løpet av året, når det kalde vatnet på toppen av innsjøen søkk. Ein dimiktisk innsjø er ein innsjø som har fullsirkulasjon både om våren og hausten. 

Om lagdelinga av vatnet varer i lengre periodar er innsjøen meromiktisk. Grunne innsjøar kan vere ulagdelte, det vil seie at heile innsjøen vert erkna som epilimnion.

Oppsamlinga av oppløyst karbondioksid i tre meromiktiske innsjøar i Afrika (Nyossjøen og Monounsjøen i Kamerun og Kivusjøen i Rwanda) er potensielt farlege fordi dei kan få eit såkalla limnisk utbrot, der store mengder karbondioksid vert sleppt ut av innsjøen og erstattar oksygenet i området, slik at dyr og menneske i området vert kvelte.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lake stratification» frå ,  den 6. september 2011.  
 

Stratifikasjon
Étang

Étang eller strandsjø er eit grunt basseng eller ein grunn sjø som ligg mellom sanddyner og som langsamt vert fylt att med slam. Namnet vert særleg nytta langs sør- og vestkysten av Frankrike, som til dømes Étang de Berre.

Kjelder

Innsjøar
Fluviale landformer
Franske ord og uttrykk
Falklandstraumen

Falklandstraumen (Malvinasstraumen) er ein kald havstraum som flyt nordover langs kysten av Atlanterhavet utanfor Patagonia så langt nord som til munningen av Río de la Plata, der han møter den varme Brasilstraumen ved 35-40 ºS. Straumen følgjer vassrørsla frå Vestavindsstraumen når denne runda Kapp Horn og fører antarktiske isfjell nordover, stundom heilt nord til 35 ºS. Slik sett er han eit motstykke til Labradorstraumen i Nord-Atlanteren.  

Straumen er kalla opp etter Falklandsøyane.

Kjelder

Havstraumar i Atlanterhavet
Åsulv Edland

Åsulv Edland () er ein norsk journalist. Han vart tilsett i NRK i 1970, og har arbeidd i opplysningsavdelinga i radioen og kortare periodar på distriktskontora til NRK i Bodø, Trondheim, Kristiansand og Vadsø. Frå 1976 har han vore tilsett i Dagsrevyen i NRK. Der har han arbeidd som reportar, programleiar i Dagsrevyen og vaktsjef i Dagsrvyen. Frå 1994 har han vore redaktør for Nordisk nyhetsutveklsing, ERNN.

Edland har eksamen frå Kristiansand Lærerskole i 1966, og han har teke eksamen i historie grunnfag og norsk mellomfag ved Universitetet i Trondheim. Edland har vore lærar på Bømlo 1966/67 og ved Orkdal gymnas i 1970.
Åsulv Edland har gitt ut bøkene Haukelivegen - vegen vestover, Luftslottet og han var redaktør for boka EU og norsk landbruk. Han var også medforfattar i boka Det kommunale hamskiftet.
Han var i 11 år leiar for laget Vener av Det norske teatret.

Kjelder 

Folk frå Vinje
NRK-tilsette
NRK-journalistar
Norske journalistar
Catalansk lekam

Ein catalansk lekam er i geometrien eit polyeder med like sider, men har i motsetning til platonske og arkimediske lekamar ikkje nødvendigvis like hjørne.

Dei catalanske lekamane er oppkalla etter den belgiske matematikaren Eugène Catalan som først beskreiv dei i 1865.

Liste

Sjå òg
Arkimedisk lekam
Platonsk lekam
Polyeder

Polyeder
Frimann Clasen

Claus Frimann Dahl Clasen () var ein norsk visedikter, underhaldar og moromann i radioen sin  barndom. Han var kjend som  Lyktemanden.

Av yrke var Clasen assurandør og arbeidde i Storebrand. Seinare stifta han si eiga assuranseforretning. 

Då Kringkastningsselskapet A/S tok til med sendingar frå Telegrafbygningen i Oslo i 1925, vart Lyktemanden første moromann i norsk radio. Han fekk eit faste program på ein halv time ein gong i veka. Frimann Clasen skreiv ei mengde revyviser, helst under pseudonymet Lyktemanden.

Lyktemandens vekerevy heldt fram etter at NRK overtok all kringkasting i 1933. Programmet gjekk heilt til 1940. Det inneheldt  monologar, og satiriske og humoristiske viser om aktuelle hendingar. 

Frimann Clasen var svært produktiv. Han skreiv om lag 3 000 viser for radio frå 1925 til 1940. I tillegg skreiv han ei stor mengd reklameviser, revyviser og slagertekstar. I 1947 trudde han at den totale produksjon var minst 10 000 viser, vers og høvesdikt. 

I dag er han mest kjend som som opphavsmannen til «Lykkeliten», ein song han skal ha skrive då ein av hans eigne søner vart fødd.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frimann Clasen» frå ,  den 6. september 2011.

Bakgrunnsstoff
Om Lyktemanden hjå MICs nettavis
Teksta til Lykkeliten 

Norske komikarar
Folk frå Oslo
Norske visediktarar
Norske assurandørar
Bladkompaniet

Bladkompaniet AS var eit norsk forlag som gav ut billegbokseriar, teikneseriar, vekeblader og generell skjønnlitteratur. Forlaget vart etablert den 2. september 1915. Den første utgjevinga var Tidsfordriv. Bladet hadde kome ut med 21 nummer då forlaget vart stifta. Nummer 1-20 hadde ingen opplysningar om utgjevar. I nummer 21, som kom ut om lag ein månad før stiftinga stod det: «Utgitt av Bladkompaniet A/S»

Bladkompaniet vart oppkjøpt av Schibsted AS i 1999 og vart frå 2004 ein del av Schibsted Forlagene. Av Bladkompaniet sine publikasjonar var Detektiv-Magasinet den mest kjente.

Forlagssjef gjennom mange år var Finn Arnesen. Mellom dei mest profilerte forfattarane kan nemnast Rudolf Muus, Kjell Hallbing, Margit Sandemo og Synnøve Eriksen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Bladkompaniet» frå , den 6. september 2011. 
 Wikipedia på bokmål gjev opp denne kjelda:
 Finn Arnesen. Fra Rudolf Muus til Margit Sandemo: 75 års folkelesning fra Bladkompaniet A.S. Bladkompaniet, 1990 ISBN 82-509-2476-2

Norske forlag
Skipingar i 1915
Nedleggingar i 2004
1915 i Noreg
Tidlegare norske føretak
Wanganui-elva

Wanganui River ligg vest på Sørøya på New Zealand. Det er ei forgreina elv som renn mot nordvest i 55 km frå utløpa i Søralpane, og munnar ut i Tasmanhavet nær Lake Ianthe, 40 km sørvest for Hokitika.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wanganui River» frå ,  den 6. september 2011.  

Westland District
Elver på New Zealand
Whataroa-elva

Whataroa-elva (engelsk Whataroa River, stundom kalla Wataroa River) er ei elv sør i regionen West Coast på Sørøya på New Zealand. Kjeldene ligg i Søralpane, og elva renn mot nord og nordvest, gjennom busetnaden Whataroa på den austlege sida før ho når Tasmanhavet like sør for Abut Head. Elva har fleire tilførsler, som til dømes Perth-elva, og vert kryssa av riksvegen State Highway 6 mellom Whataroa og Te Taho.

Rafting er ein populær turistaktivitet på elva. Tilgang til dei øvre delane av elva er anten til fots eller med helikopter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Whataroa River» frå ,  den 6. september 2011.  

Westland District
Elver på New Zealand
George Deacon

Sir George Edward Raven Deacon () var ein britisk oseanograf og kjemikar.

Han var direktør for det britiske National Institute of Oceanography frå 1949 til 1971 og president i Den internasjonale assosiasjonen for fysisk oseanografi i perioden 1960-1963. Deacon deltok i Discovery-ekspedisjonane til Antarktis og har skrive mange avhandlingar om fysisk oseanografi, særleg om Sørishavet, som The Hydrology of the Southern Ocean (1937).

Kjelder

Folk frå Leicester
Engelske kjemikarar
Britiske oseanografar
Medlemmar av Royal Society
Haff

Haff er eit namn på grunne strandsjøar eller lagunar langs sørkysten av Austersjøen. Dei er skilt frå havet av låge sandtangar, til dels med store sanddyner. Eit døme er Stettiner Haff.

Sjå òg
Nehrung

Kjelder

Bukter
Austersjøen
Lagunar
Nehrung

Nehrung er ein låg, langstrakt sandtange som avgrensar ein haff. Dei vert danna i le av oddar og nes eller andre framspring langs kysten som er utsett for erosjonspåverknad av bølgjer og dønningar, ein prosess kalla abrasjon. Det vert ofte danna sanddyner på ein nehrung som medverkar til å auke høgda på dei.

Kjelder

Kystgeografi
Kyst- og havlandformer
Landtunger
Austersjøen
Landtunge

Ei landtunge er eit langstrekt nes danna av avsetningar. I den eine enden heng landtunga fast i land, medan den andre strekkjer seg ut i sjøen. Ei landtunge er ei form for sandbanke eller strand som utviklar seg ved abrasjon, som er bølgjer som verkar på kysten kring eit nes eller eit anna utspring. 

Stundom kan landtunga berøre kysten att eit stykke lenger borte og danne ein lagune innanfor landtunga. Slike lagunar vert kalla haff i Austersjøen og étang i Frankrike, der ein finn fleire slike.  Ved Austersjøen vert slike landtunger kalla nehrung.

Landtunger i verda

Den lengste landtunga i verda er Arabat-tunga i Azovhavet. Han er om lag 110 km lang.

Farewell Spit på New Zealand er 32 km og ein av dei lengste i verda. Denne ligg nordvest på South Island. 

Den kuriske landtunga utanfor kysten av Litauen og Kaliningrad oblast  i Russland, skil Den kuriske bukta frå Austersjøen, og er 98 km lang.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Spit (landform)» frå ,  den 7. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Kystgeografi
Kyst- og havlandformer
Infiltrasjon i hydrologi

Infiltrasjon er eit omgrep nytta om vatn frå jordoverflata som trenger ned i grunnen. Det vert òg nytta om vatn i den umetta sonen som er i rørsle nedover mot grunnvatnet, og om vatn som trenger inn i avløpssystem og fortynnar kloakkvatnet.

Kjelder

Hydrologi
Jordfysikk
Vassførande sjikt
Jacques Piccard

Jacques Ernest Jean Piccard  () var ein sveitsisk oseanograf, djuphavsforskar, oppdagar og ingeniør. Han er kjent for å ha utvikla undervassfartøy som vart nytta for å utforske havstraumane. 

Han var ein av to personar som så langt (2011) har vore på det djupaste punktet i havet, 10 916 meter nede i Challengerdjupet i Marianergropa. Saman med den amerikanske løytnanten Don Walsh, tok han seg dit den 23. januar 1960 i undervassfartøyet USS «Trieste». Bragda vart på denne tida rekna som eit ledd i det teknologiske kappløpet mellom supermaktene USA og Sovjetunionen.

Han var son av forskaren Auguste Piccard og far til psykiater Bertrand Piccard.

Verk
 Jacques Piccard og Robert S. Dietz: Seven Miles Down, Putnam, 1961  
 Jacques Piccard: The Sun Beneath the Sea, Scribner, 1971. ISBN 0684311011.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jacques Piccard» frå ,  den 7. september 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Brussel
Sveitsiske oseanografar
Sveitsiske oppfinnarar
Sveitsiske ingeniørar
Kaare Strøm (1902–1967)

Kaare Strøm () var ein norsk limnolog og reiste faget, som er læra om innsjøar og rennande vatn, som nytt universitetsfag i Noreg. Han vart den første norske professoren innan faget, og oppretta i 1946 Limnologisk institutt ved Universitetet i Oslo, i tillegg til at han markerte seg internasjonalt. 

Han tok doktorgraden i 1927 og vart professor i geografi ved Universitetet i Oslo i 1947, og frå 1962 i limnologi. Strøm studerte først ferskvassalgar, og seinare limnologi og geomorfologi. Han undersøkte dei fysiske og kjemiske tilhøva i dei norske innsjøane, samt termikken og geomorfologien deira, og leverte viktige bidrag til studiet av stagnerte vassmassar i det indre av fleire fjordarmar. Han arbeidde òg med spørsmålet om utviklinga av landoverflata i Noreg. 

Strøm var formann i Biologisk selskap frå 1934 til 1935, Norsk geologisk forening i 1944–1945 og Norsk geografisk selskap 1948–1949. Frå 1943 var han medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi, der han som 18-åring hadde fått publisert det første vitskaplege arbeidet sitt. Han døydde i 1967 under eit opphald som gjesteprofessor ved Århus universitet.

Utgjevingar (utval)
 The phytoplankton of some Norwegian lakes, VSK Skr. I 1921 nr. 4, 1921
 Norwegian Mountain Algae. An account of the biology, ecology and distribution of the algæ and pelagic invertebrates in the region surrounding the mountain crossing of the Bergen railway, doktoravhandling, DNVA Skr. I 1926 nr. 6, 1926
 Hvert fylke sit vaapen i 1930, i BTid. 2.2.1939
 Tyrifjord. A limnological study, DNVA Skr. I 1932 nr. 3, 1932
 Nordfjord lakes. A limnological survey, ibid. 1932 nr. 8, 1933
 Flakevatn. A semi-Arctic lake of central Norway, ibid. 1934 nr. 5, 1934
 Bessvatn and other lakes of eastern Jotunheim, ibid. 1935 nr. 4, 1935
 Land-locked Waters. Hydrography and bottom deposits in badly-ventilated Norwegian fjords, ibid. 1936 nr. 7, 1936
 Hadeland lakes. A limnological outline, ibid. 1941 nr. 7, 1942
 Lakes with stagnant deeps. The meromictic lake type in Norway and the question of measuring productivity hypolimnetic oxygen deficit, DNVA Skr. I 1945 nr. 7, 1945
 Mandatfordelingen ved stortingsvalg. En utregningsmåte som sikrer forholdsmessighet innen rammen av de nåværende grunnlovsbestemmelser, 1945
 Geophysiography. A synthesis of earth sciences, DNVA Avh. I Ny serie nr. 4, 1962

Kjelder

Folk frå Nord-Aurdal
Norske geografar
Norske limnologar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Malstraum

Ein malstraum er ein stor straumvirvel der tidvatnet «mel» sjøen rundt. 

Her til lands er den mest kjende malstraumen mellom Moskenesøya og Høgholmene i Lofoten, kalla Moskenesstraumen. Ordet vert òg nytta om tidvasstraumar som forsterkast i tronge fjord- og elvemunningen, som til dømes Saltstraumen. 

Lekamar som kjem inn i ein malstraum vert trekt mot midten av vassvirvelen og sogen ned under vassflata. Straumane kan stundom få særs høge snøggleikar og det kan då vere ein risiko og opphalde seg i vatnet.

Kjelder

Tidvatn
Vassmassar
 

nl:Maalstroom
pl:Maelstrom
Odd Henrik Sælen

Odd Henrik Sælen () var ein norsk oseanograf. Han arbeidde særskild med hydrografien i Norskehavet. 

Han tok doktorgraden i 1963 og vart professor i fysisk oseanografi ved Universitetet i Oslo i 1965. Frå 1978 var han professor i oseanografi ved Universitetet i Bergen. 

Sælen vart medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi i 1971.

Kjelder

Norske oseanografar
Oseanografiprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Professorar ved Universitetet i Bergen
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Folk frå Bergen