alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Live at the Fillmore Auditorium av Chuck Berry

Live at Fillmore Auditorium er eit konsertalbum av Chuck Berry, akkompagnert av Steve Miller Blues Band, som seinare vart kjend som Steve Miller Band. Albumet var gjeve ut i september 1967 av Mercury Records.

Albumet kom ut seinare på CD på Rebound Records, med tre bonusspor: «Good Morning Little Schoolgirl», «Reelin' and Rockin» og «My Ding-a-Ling». To spor som var med på originalalbumet, «Feelin' It» og «It Hurts Me Too», var begge feilaktig oppført som bonusspor. Rebound-utgåva har heller ikkje med «Wee Baby Blues» frå originalalbumet. Ei tidlgare CD-utgåve av Mercury har med «Bring Another Drink» og «Worried Life Blues».

Innhald

Medverkande 
Chuck Berry – gitar, vokal
Tim Davis – trommer
Steve Miller – gitar, munnspel, vokal
Jim Peterman – klaverinstrument
Lonnie Turner – bassgitar

Teknisk
Bill Halverson – lydteknikar
Wally Heider – opptakar
Erik Weber – fotografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Live at the Fillmore Auditorium (Chuck Berry album)» frå ,  den 6. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå The Fillmore
Chuck Berry-album
Konsertalbum frå 1967
Mercury Records-album
Svartkutling

Svartkutling (Gobius niger) er ein art i kutlingfamilien. Han vert opptil 18 centimeter lang og har tettsitjande ryggfinnar og kraftig halefinne. Den fjerde strålen i den fremste ryggfinnen er lengst. Svartkutling finst frå Vest-Afrika til Vest-Noreg og Austersjøen, og dessutan i Middelhavet og Svartehavet. Langs norskekysten er han vanleg på grunt vatn opp til Trondheimsfjorden.

Kjelder 

Kutlingfamilien
Abelmoskus

Abelmoskus (Abelmoschus moschatus) er ein plante i abelmoskusslekta i kattostfamilien (Malvaceae). 
Han stammar frå Asia og Oseania, der han mellom anna veks i fjell og åsar i Sør-Asia, Søraust-Asia, Australia og i sørlege og vestlege Kina.

Han blir dyrka i tropiske og subtropiske strøk over store delar av verda, som prydplante og for bruk til mat og medisin. Planten kan også tola noko kulde, og er oppført i hardførheitssone 8-10 etter USDA sin standard (dvs. ned til -9°C).

Blomane kan bli opptil 10 cm i diameter. Dei er oftast gule med rosa midtparti.

Frøa har ei muskaktig lukt. Dei blir kalla bisam- eller moskuskorn, og er blitt brukt til medisin. Frø, røter og blad blir framleis brukt innan ayurveda.
 
Frøa kan tilsetjast kaffi. Umogne frukter, blad og nye skot brukast etast som grønsaker. 

Frøa kan også brukast som tilsetjing til tobakk og parfyme. Også blomane er blitt tilsette tobakk.

Slimstoffet frå røtene er blitt brukt i papirmaking.
 
Tidlegare latinske namn på planten er mellom anna Hibiscus abelmoschus og Hibiscus moschatus.
Engelske namn er abelmosk, ambrette seeds, annual hibiscus, Bamia Moschata, Galu Gasturi, muskdana, musk mallow, musk okra, musk seeds, ornamental okra, rose mallow seeds, tropical jewel hibiscus og Yorka okra.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Abelmoschus moschatus» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Kattostfamilien
Tropiske grønsaker
Aks

Aks er ein blomestand der blomane sit utan skaft på ein forlenga midtakse. Dette er den enklaste blomestandetypen. Artar som kveite, rug og andre kornartar og gras er døme på aksberande plantar.

Blomane opnar seg vanlegvis nedanfrå og oppover i akset, slik at det blir meir tid til pollinering. Om akset er svært kort, blir det kalla «hovud». Ein klase er i prinsippet også eit aks, men der har blomen ein stilk inn til hovudaksen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aks» frå ,  den 7. juli 2017.  
 

Landbruk
Plantemorfologi
My Ding-a-Ling

«My Ding-a-Ling» er ein humoristisk song skriven og spelt inn av Dave Bartholomew. Han vart covra av Chuck Berry i 1972 og vart den einaste singelen hans som gjekk til topps i USA. Seinare det året vart ein lengre, uredigert versjon gjeven ut på albumet The London Chuck Berry Sessions. Gitarist Onnie McIntyre og trommeslagar Robbie McIntosh, som seinare på året starta Average White Band spelte på singelen i lag med Nic Potter frå Van der Graaf Generator på bass.

«My Ding-a-Ling» vart opphavleg spelt inn av Dave Bartholomew i 1952 for King Records. Då Bartholomew flytta over til Imperial Records spelte han inn songen på nytt med tittelen «Little Girl Sing Ting-a-Ling». I 1954 gav The Bees på Imperial ut ein versjon kalla «Toy Bell». Berry spelte inn ein versjon kalla «My Tambourine» i 1968, men versjonen som toppa listene vart spelt inn på ein konsert under The Lanchester Arts Festival i Locarno ballroom i Coventry i England den 3. februar 1972, der Berry – i lag med The Roy Young Band – toppa plakaten i lag med artistar som Slade, George Carlin og Billy Preston. Programleiaren Jim Connors ved WMEX i Boston fekk ei gullplate for å ha oppdaga songen og bidra til at songen nådde toppen av lista. Billboard rangerte songen på 15. plassen for lista for heile 1972.

Songen er basert på melodien til ei folkevise frå 1800-talet kalla «Little Brown Jug».

Mottaking
Sidan teksten har indikasjonar om onanering sungen med stor entusiasme av Berry og publikum, førte dette til at mange radiostasjonar nekta å spele songen, og Mary Whitehouse prøvde utan hell å få songen bannlyst.

I Icons of Rock kalla Scott Schinder songen «ein umoden, tvitydig ode til onani». 
Robert Christgau skreiv at songen «let mange 12-åringar få ein ny innsikt i det utdøyande konseptet 'skitten'».

Lister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «My Ding-a-Ling» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:
 The Billboard Book of Number One Hits - 5th edition, Billboard Books, 2003, 
 Guterman, Jimmy and O'Donnell, Owen. The Worst Rock-and-Roll Records of All Time, New York: Citadel, 1991,

Bakgrunnsstoff
Tekst

Songar frå 1952
Songar skrivne av Dave Bartholomew
Chuck Berry-songar
Singlar frå 1972
Chess Records-singlar
Hokum blues-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar om seksualitet
Tim Davis

Timothy L. «Tim» Davis () var ein amerikansk trommeslagar, songar og låtskrivar, mest kjend for å ha vore med å skipe Steve Miller Band.

Biografi 

Davis vart fødd i Milwaukee og voks opp i Janesville i Wisconsin. Han spelte på dei første fem albuma til Steve Miller Band, og bidrog med både solo- og korvokal, i tillegg til at han skreiv songar. Davis slutta i bandet for å arbeide med andre artistar, som Ben Sidran, og for å satse på ein solokarriere. Kort tid etter han slutta i bandet, gjekk Davis inn i eit band med David Lindley for Terry Reid, og spelte på Isle of Wight-festivalen i 1970.

Davis hadde ein liten hit i 1972, «Buzzy Brown», skriven i lag med James «Curley» Cooke, som òg spelte i Steve Miller Band. Davis fortsette å arbeide med Steve Miller i periodar, og skreiv to songar i lag med MIller i 1984 for Steve Miller Band-albumet Italian X Rays.

Davis døydde i 1988 etter komplikasjonar med diabetes.

Diskografi

Steve Miller Band

1968 Children of the Future
1968 Sailor
1969 Brave New World
1969 Your Saving Grace
1970 Number 5
1972 Anthology
1990 The Best of 1968-1973
1994 Box Set
2003 Young Hearts

Solo

1972 Pipe Dream
1974 Take Me As I Am

I lag med andre

1967 Chuck Berry, Live at the Fillmore Auditorium
1968 Jefferson Airplane, Crown of Creation 
1971 Ben Sidran, I Lead A Life
1973 Ben Sidran, Puttin' In Time On Planet Earth

Samlingar

1994 Texas Music, Vol. 3: Garage Bands & Psychedelia - Rhino
1997 The Monterey International Pop Festival, June 16-17-18, 1967 - Rhino; 4-CD set.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tim Davis (musician)» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Folk frå Janesville i Wisconsin
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå Wisconsin
Steve Miller

Steven Haworth «Steve» Miller () er ein USA-amerikansk gitarist og songar-låtskrivar, kjend som frontmannen i Steve Miller Band. Han byrja karrieren i blues og bluesrock og utvikla etter kvart ein meir popaktig stil frå midten av 1970-åra til tidleg i 1980-åra, med ei rekkje populære singlar og album. Miller vart innlemma Rock and Roll Hall of Fame i 2016.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Miller (musician)» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell side
 

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
Musikarar frå Milwaukee
Musikarar frå Dallas
Elevar ved University of Wisconsin–Madison
Bluesrock-musikarar
Rock and Roll Hall of Fame
Nerveselle

Nerveseller eller nevron er seller som finst i nervesystemet, både i sentralnervesystemet og det perifere nervesystemet. Dei kan ha roller som sansing, informasjonshandsaming og signaloverføring. Dei har ein sellelekam med eit ymsande tal utvekster kalla dendrittar og akson.

Nerveseller har berre eitt akson, men mange dendrittar. Dendrittane er manggreina og leier informasjon til nervesella. Aksonet kan ha få eller mange greiner og leier informasjon bort frå nervesella.

Akson kan verta særs lange; hjå menneske opp til 1 meter. Akson møter andre seller ved punkt kallar synapsar, der den neste sella vert gjort merksam på impulsen i den førre sella og vil handsama denne informasjonen.

Aksona hjå mange organismar er dekte av feittrike lag kalla myelin. Desse laga isolerer aksonet slik at det elektriske signalet, kalla aksjonspotensial, kan fara snøggare langs aksonet. Hjå nokre artar er diameteren til aksona auka for å oppnå den same verknaden. I sentralnervesystemet er det oligodendrocyttar som dannar myelinet, og i det perifere nervesystemet er det Schwann-seller. Myelin finst hjå mange ulike grupper organismar (til dømes hjå ledmakkar og krepsdyr), men er mest utvikla hjå ryggradsdyra. Myelin finst hjå alle ryggradsdyra utanom kjevelause fiskar.

I det perifere nervesystemet dannar nerveseller nervar. Ei nerveselle og myelinet hennar vert saman kalla ein nervefiber, og buntar av nervefibrar vert haldne saman av bindevev.

Kjelder
Wally Heider

Wally Heider () var ein amerikansk lydteknikar og studioeigar - Wally Heider Studios. Etter ein karriere som lydteknikar i 1940- og 1950-åra, var han viktig i å fange lyden av San Francisco Sound seint i 1960- og tidleg i 1970-åra. Mange album på lista til magasinet Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene vart spelte inn i studioet hans, som Volunteers av Jefferson Airplane, Everybody Knows This Is Nowhere av Neil Young med Crazy Horse, Déjà Vu av Crosby, Stills, Nash & Young, Electric Warrior av T. Rex, Tupelo Honey av Van Morrison,  American Beauty av Grateful Dead, Green River av Creedence Clearwater Revival og Abraxas av Santana.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wally Heider» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad

USA-amerikanske lydteknikarar
From St. Louie to Frisco

From St. Louie to Frisco er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1968 som det fjerde albumet hans på Mercury Records. Eit spor på albumet, «My Tambourine», er den same melodien som seinare vart ein hit for Berry på Chess Records, «My Ding-a-Ling», men med mindre vågal tekst. Songen hadde vore ein del av konsertrepertoaret hans i minst 12 år på denne tida og var den første offisielle utgjevinga hans av denne songen.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry –  gitar,  vokal
 Ingrid Berry –  korvokal
 Carey Enlow –  tenorsaksofon
 Martin Fierto –  trompet
 Forrest Frierson –  bassgitar
 Ebbie Hardy –  trommer
 Johnnie Johnson, piano
 Harvey Kagan –  bassgitar
 Quincy Macon –  gitar
 Augie Meyers –  klaverinstrument
 Frank Morin –  saksofon
 George Rains –  trommer
 Doug Sahm –  gitar
 Eugene Washington –  trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «From St. Louie to Frisco» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1968
Mercury Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Chuck Berry
Augie Meyers

August «Augie» Meyers () er ein amerikansk musikar, songar, låtskrivar, artist, studiomusikar, produsent og plateselskapeigar. Han er kanskje mest kjend for å ha vore med å skipe Sir Douglas Quintet og Texas Tornados.

Historie
Tidleg i 1960-åra, grunnla Meyers og Doug Sahm Sir Douglas Quintet. Vox-orgelet hans var ein viktig del av lyden til gruppa, som ein kan høyre på spor på «She’s About a Mover» (1964), «Mendocino» (1969) og «Nuevo Laredo» (1970).

I 1990-åra var Meyers med å starte den suksessrike supergruppa kalla Texas Tornados med Doug Sahm, Flaco Jiménez og Freddy Fender.

Sidan 1970-åra har Meyers drive fleire av sine eigne plateselskap, inkludert Texas Re-Cord Company (starta i lag med Lucky Tomblin), Superbeet Records og White Boy Records.

Som studiomusikar har Meyers spelt med mange andre artistar, som Bob Dylan, John P. Hammond, John & Mary, Kevin Kosub, Tom Waits og Doug Sahm.

Utvald diskografi
1971: The Western Head Music Co. - Polydor
1972: You Ain’t Rollin’ Your Roll Rite - Paramount
1975: Live At The Longneck - Texas Re-Cord Company
1977: Finally In Lights - Texas Re-Cord Company
1982: Still Growin - Sonet
1984: August in New York - Sonet
1986: Augie’s Back - Sonet
1986: My Main Squeeze - Superbeet
1988: Sausalito Sunshine - Superbeet
1992: White Boy - White Boy
1996: Alive & Well At Lake Taco - White Boy
2002: Blame It On Love - Texas World
2006: My Freeholies Ain’t Free Anymore - El Sendero
2013: Loves Lost and Found - El Sendero

Uvalde samarbeid
1991: John and Mary, Victory Gardens - Rykodisc
1997: Bob Dylan, Time Out of Mind - Columbia
2001: Bob Dylan, Love And Theft - Columbia
2005: John P. Hammond, In Your Arms Again - Back Porch
2014: Ben Vaughn, Texas Roadtrip - Many Moods

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Augie Meyers» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Folk frå San Antonio
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske organistar
Musikarar frå Texas
BMP-2

BMP-2 (russisk Боевая Машина Пехоты-2, Боевая Машина Пехоты-2) er ei sovjetisk stormpanservogn, bestykka med ei 30 mm 2A42 maskinkanon.  Ho er etterfølgjaren til BMP-1, og vart først sett av vestlege observatørar under ein militærparade i Moskva i 1982.  Produsent er Kurganmasjzavod.

Referansar

Denne artikkelen bygger på «BMP-2» frå ,  den 7. juli 2017.  
 

Russiske stormpanservogner
Stormpanservogner
Concerto in «B Goode»

Concerto in B Goode er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1969 av Mercury Records. Tittelsporet er ein lang instrumental som interpolerer mange tema som Chuck Berry spelte i den klassiske perioden frå 1957 til 1962 og tar opp heile B-sida av albumet med ei lengd på kring 18 minuttar. Tittelen referer til den delvis sjølvbiografiske songen «Johnny B. Goode».

Albumet fekk særs god kritikk i Rolling Stone då albumet kom ut i 1969, og det vart skrive at Berry var tilbake i storform: «Meisteren er attende igjen og denne gongen har han kome opp med eit album som verdt ryktet hans».

Dette var det siste albumet Berry gav ut på Mercury. Året etter var han attende hos Chess Records, der han hadde vore mykje av karrieren sin.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry –  gitar,  vokal
 Kermit Eugene Cooley –  bassgitar
 Dale Gischer –  trommer
 Billy Peek –  gitar,  munnspel, klaverinstrument, tamburin

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Concerto in "B Goode"» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1969
Mercury Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Chuck Berry
Billy Peek

Billy Peek er ein amerikansk rock and roll- og bluesgitarist, songar, låtskrivar, komponist og produsent frå St. Louis i Missouri.  Billy Peek har spelt og turnert som sologitarist for Rod Stewart og Chuck Berry.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Billy Peek» frå ,  den 7. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Musikarar frå St. Louis
Musikarar frå Missouri
USA-amerikanske gitaristar
Aba Andam

Aba A. Bentil Andam () er ein ghanesisk partikkelfysikar og president av Ghana Academy of Arts and Sciences sidan 2017.

Liv
Aba A. Bentil Andam blei fødd i Ajumako Kokoben i Ghana i 1948. Ho byrja å studera ved University of Cape Coast i Ghana, og fortsette deretter studiane i Storbritannia. Ho tok ein mastergrad ved University of Birmingham og doktorgrad ved Durham University.
Andam blei professor ved Kwame Nkrumah University of Science and Technology i 1981. 

I 1986 og 1987 studerte ho meson med charm-flavour ved det tyske forskingssenteret DESY (Deutsches Elektronen-Synchrotron). Ho forska på radon og gjorde undersøkingar av radon-mengder og menneske si utsetjing for den radioaktive gassen fleire stader i Ghana. 

Aba Andam blei leiar for fysikk-fakultetet ved Kwame Nkrumah University of Science and Technology ved midten av 2000-åra. Ho har forska på anvendt kjernefysikk ved Nuclear Research Laboratory i Kumasi. I januar 2017 blei ho vald til president for Ghana Academy of Arts and Sciences for ein toårsperiode.

Frå 1987 tok ho del i utdanningsprogram retta mot å auka kvinner si deltaking i naturvitskap.
Andam har også vore leiar for UNESCO sitt Women in Science and Technology-program i Vest-Afrika.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aba Andam» frå ,  den 8. juli 2017.  
 

Studentar ved University of Cape Coast
Studentar ved Durham University
Studentar ved University of Birmingham
Ghanesiske vitskapsfolk
Partikkelfysikarar
Kwame Nkrumah University of Science and Technology
Nicolay Nicolaysen

Nicolay Nicolaysen () var ein norsk antikvar og arkeolog frå Bergen. Han var den leiande antikvaren i Noreg i eit halvt hundreår og er særleg kjend for for granskingane av norsk byggjekunst i mellomalderen. I 1880 leia han dei arkeologiske utgravingane som avdekte Gokstadskipet.

Nicolay Nicolaysen var son til kjøpmann Lyder Nicolaysen og tok juridisk embetseksamen i 1841. I 1844 vart han medlem i den nystarta Foreningen til norske Fortidsminnesmerkers bevaring. Sju år seinare vart han formann i foreininga, og frå 1860 var han tilsett som antikvar og rådgjevar ved Kyrkjedepartementet med spesielt ansvar for fortidsleivningar i Noreg.

Nicolaysen var mykje aktiv og leia gjennom tiåra hundrevis av utgravingar, fyrst og fremst av gravhaugar og -felt. Særleg kjend var han for sine granskingar av Munkeliv kloster ved Bergen, Mariakyrkja i Oslo, Borrehaugane og Gokstadhaugen i Vestfold. Elles deltok han mellom anna i restaureringa av Nidarosdomen i Trondheim og Håkonshallen på Bergenhus. Nicolaysen stod også bak opprettinga av Kunstindustrimuseet i Oslo. Han var ein viktig pådrivar då den gamle Tegneskolen vart omorganisert til ein tidsmessig kunsthandverkskule.

Utvalde verk
«Mindesmerker af Middelalderens Kunst i Norge».
«Norske Stiftelser» (1-5).
«Norske Magazin» (1-3).
«Norske Bygninger fra Forntiden» 1-3, 1860-80.
«Norske Fornlevninger», 1861-66.
«Langskipet fra Gokstad».
«Kunst og Haandværk fra Norges Fortid», 1881-95.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958
Denne artikkelen bygger på «Nicolay Nicolaysen» frå ,  den 8. juli 2017.  
 

Norske arkeologar
Folk frå Bergen
Gymnarchus niloticus

Gymnarchus niloticus er ein elektrisk fiskeart i gruppea beintungefiskar (Osteoglossiformes). 
Han er den einaste nolevande arten i slekta Gymnarchus og familien Gymnarchidae.
Fisken lever i myrer, sjøar og elvar rundt Turkanasjøen, Tsjadsjøen og elvane  Nilen, Niger, Volta, Senegal og Gambia.
Populærnamn på fisken er aba, aba aba, frankfish, freshwater rat-tail, poisson-cheval og African knifefish.

G. niloticus blir over 150 cm lang og 19 kg tung. Han har ein lang, tynn kropp og få finnar. Ryggfinnen er det viktigaste framdriftsmiddelet. Han er avlang og går langs ryggen av fisken mot den butte, finnelause halen. 

Fisken er nattaktiv og ser dårlig. Han orienterer seg og jakter i mørket ved hjelp av eit svakt elektrisk felt, på liknande vis som elektrisk ål eller elefantfiskar. Som elefantfiskar har også G. niloticus  ein uvanleg stor hjerne, som ein trur hjelper han til å tolka dei elektriske signala. 

Hofiskar legg egg i flytande reir som kan ha ein diameter på opptil 1 meter. Vaksne fiskar vaktar dei unge etter klekking.

Kjelder

Beintungefiskar
Elektriske fiskar
Voltaelva

Volta er ei elv i Vest-Afrika som renn gjennom Ghana og Burkina Faso. Ho har tre store tilløpselver - Kvite Volta (Nakambé), Raude Volta (Nazinon) og Svarte Volta (Mouhoun). Alle desse tre har utspring i Burkina Faso og renn mot sør inn i Ghana. Her munner først Raude Volta ut i Kvite Volta. Seinare møter Kvite og Svarte Volta kvarandre og dannar hovudelva Volta, som munnar ut i Guineabukta. 

Namnet «Volta» kjem frå portugisisk og har tydinga 'vende' eller 'snu', fordi tidlege portugisiske gullhandlarar brukte elva som markering av det fjernaste punktet for sine reiser før dei vende om. Portugisarane kjøpte mykje av gullet sitt frå innbyggjarane i regionen under renessansen. Elva gav seinare navn til kolonien Fransk Øvre Volta og deretter den sjølvstendige staten Republikken Øvre Volta, før landet endra namn til Burkina Faso i 1984.

Elva er sterkt utbygd. Voltasjøen i Ghana er verdas største menneskeskapte innsjø, og strekkjer seg frå Akosombodemningen i søraustre Ghana til byen Yapei, rundt 400 kilometer lenger nord. Innsjøen gjev elektrisitet, transport, og høve til kunstig vatning og fiskeoppdrett. Han har også medført at elva ikkje lenger fraktar sediment til kysten, som derfor har begynt å erodera raskt.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Voltaelva» frå ,  den 8. juli 2017.

Bakgrunnsstoff
 Volta River Authority

Elvar i Ghana
Elvar i Burkina Faso
Olaus Nicolaissen

Olaus Martens Nicolaissen () var ein norsk antikvar og arkeolog frå Øksnes.

Nicolaissen var son til ein gardbrukar og fiskar på Dyrøya i Øksnes. Sjølv gjekk han skulevegen og var i 1870-åra lærar på realskulen i Tromsø. Han tok over ansvaret for den antikvariske samlinga ved Tromsø museum og var samtidig lærar ved Tromsø seminar frå 1880 til han døydde 77 år gammal. 

Nicolaissen gjorde ein stor innsats i arkeologisk grunnforsking ved å registrere fornminne frå Lurøy i sør til Sør-Varanger i nord. Dessutan stod han for ei rad utgravingar, særleg av gravhaugar. Nicolaissen samla også folkeminne, og gav ut fleire bøker med segner, soger og eventyr.

Verk 
Sagn og eventyr fra Nordland, 1879.
Sagn og eventyr fra Nordland : anden samling, 1887
Fra Nordlands fortid : sagn og historie, 1889
Fra Nordlands fortid : sagn og smaabilleder, 1891
Fra Nord-Norge : skisser og sagn, 1919.

Nicolaissen vart i 1922 tildelt Kongens fortenstemedalje for sitt arkeologiske arbeid.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958
Denne artikkelen bygger på «Olaus Nicolaissen» frå ,  den 8. juli 2017.  
 

Norske arkeologar
Folk frå Øksnes
Anders Lorange

Anders Lund Lorange () var ein norsk jurist og arkeolog frå Halden.

Lorange vart student i 1865 og cand.jur. i 1872. Frå 1874 til han døydde i 1888 var han tilsett som den fyrste arkeologen ved Bergens Museum.

Allereie i 1866 hadde Lorange gjort utgravingar i Østfold og 1869-70 granska Raknehaugen i Ullensaker. Han undersøkte Åkerfunnet på Vang i Hedmark i 1873 og Myklebustskipet på Nordfjordeid i 1874. Gravhaugen til Kong Bele ved Balestrand fekk han restaurert i 1884 og i 1886 gjorde han omfattande utgravingar av Storhaug ved Karmsundet. I 1887 var han innom Rønstadhelleren på Lepsøya.

Lorange var formann i Bergens-avdelinga av Fortidsminneforeningen i den tida ein nærma seg ei ferdig restaurering av Håkonshallen, og han var sentral i atterreisinga av Fantoft stavkyrkje i 1883.

Lorange fekk med åra bygt opp ei stor og viktig privat samling av oldsaker, ei samling Universitetets Oldsaksamling i Oslo overtok.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anders Lorange» frå ,  den 8. juli 2017.  
 
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1957

Norske arkeologar
Folk frå Halden