Émilie de Châtelet

Gabrielle Émilie Le Tonnelier de Breteuil, markise du Châtelet, kjend som Émilie de Châtelet () var ein fransk matematikar, fysikar og forfattar i opplysningstida. Dei beste verka hennar var omsetjing av det monumentale verket til Isaac Newton Philosophiæ naturalis principia mathematica, utgjeve etter ho døydde og som enno er standard omsetjing av boka på fransk. Voltaire, ein av elskarane hennar, erklærte i eit brev til venen sin kong Fredrik II av Preussen at du Châtelet var «ein stor mann viss einaste feil var å vere kvinne».

Tidleg liv 
Faren hennar var Louis Nicolas le Tonnelier de Breteuil, førstesekretær og han som introduserte ambassadørar til kong Ludvig XIV av Frankrike, ein posisjon som plasserte han i sentrum for all sosial aktivitet ved det franske hoffet og såleis gav familien høg status. Blant kjennskapane deira var Fontenelle, perpetuell sekretær av Det franske vitskapsakademiet, Académie des Sciences. Émilies far Louis-Nicolas anerkjende tidleg den uvanlege intelligensen til dottera og sørgde for at Fontenelle kunne kome og samtale om astronomi med henne då ho var berre ti år gammal. Émilies mor, Gabrielle-Anne de Froulay, hadde vakse opp i eit kloster, på denne tida den mest vanlege utdanningsinstitusjon tilgjengeleg for unge jenter og kvinner. Medan ein del kjelder hevdar at mora hennar mislikte intelligensen til dottera, eller at ektefellen hennar oppmuntra dottera si intellektuelle nysgjerrighet, er det òg andre indikasjonar på at mora hennar ikkje berre godkjende du Chatelets tidlege utdanninga, men faktisk oppmuntra henne til energisk å stille spørsmålsteikn ved vedtekne sanningar.

Uansett tilfelle vart eit slik arrangement sett på som svært uvanleg for foreldre på denne tida og av denne statusen. Då ho var lita sørgde faren hennar for hennar fysiske fostring i form av riding og fekting, og etterkvart som ho vart større skaffa han heimelærarar til henne. Som eit resultat snakka ho flytande latin, italiensk, gresk og tysk i ein alder av tolv år; ho publiserte seinare omsetjingar til fransk frå greske og latinske skodespel og filosofi. Ho fekk utdanning i matematikk, litteratur og vitskap. Mora hennar Gabrielle-Anne var forferda over framgangen hennar og kjempa mot Louis-Nicolas kvart skritt på vegen. Ein gong freista ho å få sendt Émilie i kloster.

Émilie likte òg å danse, var spelte truleg cembalo, song opera, og dreiv amatørskkodespel. Som tenåring då ho mangla pengar for å kjøpe bøker nytta ho seg av sin matematiske kunnskapar for å drive suksessfull gambling.

Langt seinare i livet tapte ho ein gong rundt 84 000 francs (tilsvarande rundt ein million amerikanske dollar i 2009), ein del av det var lånt, i løpet av ein kveld ved bordet i Fontainebleau slott til ein kortsvindlar. For raskt å skaffe seg pengane tilbake for å betale den store gjelda si nytta ho seg av eit oppfinnsamt finansarrangement tilsvarande moderne derivat, der ho betalte skatteoppkrevjarane ein rimeleg låg sum for retten til dei framtidige inntektene deira (dei hadde lov til å halde ein del av den skatten dei samla inn for kongen) og lovde å betale hoffgamblarane delar av desse framtidige inntektene.

Ekteskap og samarbeid 

Den 12. juni 1725 gifta ho seg med marki Florent-Claude du Chastellet-Lomont, og vart såleis sjølv markise du Chastellet (å stave namnet Châtelet vart introdusert av Voltaire, som augesynleg likte slike ordendringar, og har sidan vorte fast). Som med mange ekteskap innanfor adelen var ekteskapa deira arrangert og paret hadde lite til felles. Etter å ha fødd tre born meinte Émilie at ho hadde oppfylt dei ekteskapelege pliktene sine, kom til ei semje med ektemannen om at dei levde åtskilte liv men at dei enno heldt ei hushaldning. Markien var militær og guvernør av Semur-en-Auxois i Burgund. I dei øvste franske klassane var det dessutan til ei viss grad akseptabelt at både ektemannen og hustrua kunne ha elskarar.

Introduksjon til Newton sine idear 
Då Émilie du Châtelet var 24 år gammal hadde ho ein affære med hertugen av Richelieu som varte eit og halvt år. Hertugen var interessert i litteratur og filosofi, og Châtelet var ein av dei få kvinnene som konverserte med han på hans eige nivå. Ho las kvar bok som følgje av dette, følgde teateret jamleg, og naut intellektuell debatt. Châtelet uttrykte interesse for verka til Isaac Newton, og Richelieu oppmuntra henne til å ta undervising i høgare matematikk for betre å forstå teoriane hans. Pierre Louis Maupertuis, eit medlem av det franske vitskapsakademiet vart læraren hennar i geometri. Han var matematikar, astronom og fysikar, og støtta teoriane til Newton som var heftig omdiskutert på akademiet.

Émilie og Voltaire, den fjerde elskaren ho hadde etter ekteskapet, møttest etter at han kom tilbake frå eksilet sitt i England. Châtelet inviterte han til å leve i hennar landelege hus ved Cirey-sur-Blaise i Haute-Marne, i det nordaustlege Frankrike, og han vart hennar livslange partnar (under auga til hennar tolerante ektemann). Der studerte ho fysisk og matematikk, og utgav vitskaplege artiklar og omsetjingar. Ved å bedømme breva Voltaire sendte til vener og kommentarane deira til kvarandre sitt arbeid, synast det som om dei levde saman under gjensidig oppmuntring og respekt.

Fødsel og død 
Den siste kjærleiksaffæren til Châtelet viste å bli fatal. Tidleg i 40-åra hadde ho ein affære med poeten Jean François de Saint-Lambert og vart gravid. I eit brev til ein ven skreiv ho at ho frykta ho kanskje ikkje ville overleve graviditeten på grunn av alderen sin. Ho fødde barnet, men døydde seks dagar seinare frå emboli (blodpropp) i ein alder av 42 år gammal.

Som Voltaire skildra det: «Denne vesle jenta kom til medan mora hennar var ved skrivebordet sitt, skribla ned nokre newtonske teoriar, og det nyfødde barnet vart mellombels plassert på eit bind om geometri medan mora hennar samla saman papira sine og vart lagt til sengs.» I fleire dagar var Émilie lukkeleg og nøgd, men den 10. september døydde ho brått, og det nyfødde barnet døydde kort tid etter. Voltaire som var saman med henne til det siste var oppløyst i tårer. Han snubla ut av rommet og fall saman utanfor døra.

Vitskapleg forsking og publikasjonar 

I 1737 publiserte Châtelet ein artikkel kalla Dissertation sur la nature et la propagation du feu, basert på forskinga hennar i vitskapen om eld som føresåg det som i dag er kjent som infraraud stråling og vesenet til ljoset. Boka hennar Institutions de Physique (Lærdom i fysikk) kom i 1740 og vart presentert som ein gjennomgang av nye tankar i vitskapen og filosofien som kunne studerast av den 13 år gamle sonen hennar, men ho var eit forsøk på semje komplekse idear frå dei leiande tenkjarane i samtida. I boka kombinerte ho teoriane til Gottfried Leibniz og dei praktiske observasjonane til Willem's Gravesande for å vise at energien til ein lekam som rører seg ikkje er proporsjonal til farten til lekamen, slik Newton, Voltaire og andre hadde trudd, men til kvadratet av farten. (I klassisk fysikk er den korrekte formelen  Ek = 1⁄2 mv², hvor Ek er den kinetiske energien til ein lekam, m er masse og v er farten.)

Det året ho døydde fullførte ho det arbeidde som er sett på som den største prestasjone hennar: omsetjinga hennar til fransk, med kommentarane hennar av Newton sin Principia Mathematica, inkludert utleiinga hennar frå mekanismane sine prinsipp til førehandstrua om konservering av energi. I dag er omsetjinga til du Châtelet av Principia Mathematica framleis standardomsetjinga av verket til fransk.

Moderne vurdering 
Sjølv om den klassiske mekanikken til du Châtelet ikkje blir studert med den same metodologien som Einstein sitt konsept om masse og fart, fortset biografar og historikarar å sjå ein elegant samklang mellom den berømte likninga hans for samanhengen mellom energi og stoff E = mc² (der c representerer farten til ljoset) og prinsippet E ∝ mv² som først vart gjenkjent av du Châtelet over 150 år tidlegare.
Det bør likevel framhevast at frå ein fysisk synsvinkel er prinsippet til du Châtelet ein korrekt tanke om kinetisk energi i klassisk mekanikk, og er det første leddet i ei utvikling av Einstein sin ekvivalens for masse–energi.

Eit krater på planeten Venus har fått namn etter henne, og ho er emne for skodespelet Legacy of Light av Karen Zacarías. Operaen Émilie av Kaija Saariaho handlar om dei siste augneblunkane i livet til Emilie de Châtelet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Emilie de Châtelet» frå ,  den 9. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Bodanis, David (2006): Passionate Minds: The Great Love Affair of the Enlightenment. New York: Crown. ISBN 0-307-23720-6.
 Ehman, Esther (1986): Madame du Chatelet. Leamington Spa: Berg. ISBN 0907582850.
 Hamel, Frank (1910): An Eighteenth Century Marquise: A Study of Émilie Du Châtelet and Her Times. London: Stanley Paul and Company. OCLC 37220247.
 Mitford, Nancy (1999): Voltaire in Love. New York: Carroll and Graff. ISBN 0786706414.
 O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F.: «Gabrielle Émilie Le Tonnelier de Breteuil Marquise du Châtelet», MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews.
 Zinsser, Judith (2006): Dame d'Esprit: A Biography of the Marquise du Chatelet. New York: Viking. ISBN 0670038008 online review.
 Zinsser, Judith & Hayes, Julie, (red.) (2006): Emelie du Chatelet: Rewriting Enlightenment Philosophy and Science. Oxford: Voltaire Foundation. ISBN 0729408728.

Bakgrunnsstoff 

 «The scientist that history forgot» , David Bodanis, The Guardian 15. mai 2006. 
Voltaire and Emilie fra nettsteet til Château de Cirey.
Brevveksling mellom Fredrik den store og markise du Châtelet (Digital utgivelse ved Trier University Library (fransk og tysk tekst)

Franske matematikarar
Franske fysikarar
Franske forfattarar
Bidragsytarar til Encyclopédie
Fransk adel
Folk frå Paris
Matematikarar på 1700-talet
Kvinner på 1700-talet