alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Johannes Bøe

Johannes Bøe (), vanlegvis kjend som Johs. Bøe, var ein norsk arkeolog, professor i Bergen frå 1942 til 1961. Han vart fødd i Ringsaker i Hedmark og døydde i Lillehammer.

Bøe vart cand. philol. i 1921  med avhandlinga Norske guldfund fra folkevandringstiden, og tok doktorgraden i 1931 med avhandlinga Jernalderens keramikk i Norge. I avhandlinga til doktorgraden gjev han ei velordna og grundig utgreiing og drøfting av kronologi, teknikk og geografiske variantar av dei leirkara (keramikken) frå eldre jarnalder som er funne i Noreg.

Frå 1921 var Johannes Bøe amanuensis, seinare konservator og understyrar ved Bergens Museums historisk-antikvariske avdeling. Frå 1942 var han styrar og professor i nordisk arkeologi ved museet, og frå 1946 professor på det nye Universitetet i Bergen, som museet då vart ein del av. Her var han sitt fakultets fyrste dekanus, og professor fram til han gjekk av med alderspensjon i 1961 og flytta til Lillehammer.

Bøe gjorde ei rekkje studiereiser i utlandet, og var i åra 1932 – 1950 generalsekretær for den internasjonale Congrès international des sciences préhistoriques et protohistoriques, som han reorganiserte etter andre verdskrigen. Han var medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi og Selskapet til Vitenskapenes Fremme, der han var preses 1941–1942, æresdoktor ved universitetet i Glasgow og  av fleire utanlandske arkeologiske selskap.

Johannes Bøe vart riddar av St. Olavs Orden i 1947, kommandør 1961, og var storriddar av den islandske Falkeordenen.

Publikasjonar av Johannes Bøe
Norske gullfund (markfund) fra folkevandringstiden,  Bergens museums aarbok 1920-21
Norsk gravguld fra ældre jernalder, Bergens museums aarbok 1926:2(Hist.), Bergen 1926
Jernalderens keramikk i Norge, Bergens museums skrifter 14, 1931, Bergen 1931
Den tidlige steinalders kultur i Finnmark : belyst ved senere års undersøkelser og fund, Nordisk tidskrift för vetenskap, konst och industri, Ny serie 1931 nr 6, side 417-436, Stockholm: Wahlström & Widstrand i distribution
Felszeichnungen im westlichen Norwegen. Die zeichnungsgebiete in Vingen und Henøya, Bergens Museum 1932 («Helleristningar i Vest-Noreg. Helleristningsfelta i Vingen og Henøya»)
Boplassen i Skipshelleren på Straume i Nordhordland, Bergens museums skrifter  17, 1934, Bergen 1934
saman med A. Nummedal: Le Finnmarkien. Les origines de la civilisation dans l'extrême-nord de l'Europe, Instituttet for sammenlignende kulturforskning, Serie B, Skrifter 32, 1936, Oslo 1936. («Finnmarkskulturen. Opphavet til kulturen i Europas høge nord»)
Til høgfjellets forhistorie. Boplassen på Sumtangen ved Finsevatn på Hardangervidda, Bergens museums skrifter Nr. 21, 1942
Håkonshallen 1261–1961, Bergen 1961

Kjelder
snl.no:Johannes Bøe
Norsk biografisk leksikon: Johannes Bøe, artikkel av Bergljot Solberg

Norske arkeologar
Norske museumsfolk
Norske arkeologiprofessorar
Professorar ved Universitetet i Bergen
St. Olavs Orden
Folk frå Ringsaker
Khaybar

Khaybar (arabisk خيبر) er ein oase kring 153 km nord for Medina (det gamle Yathrib) i Saudi-Arabia. Før islam kom til området, var dette ein festningsby busett av jødiske folk i tidlegare tider. Han fall til muslimske styrkar i 629 evt.

Historie

Førislamsk Khaybar
I 567 vart Khaybar invadert og busett av jødiske innbyggjarar under den ghassanidske, arabiske kongen Al-Harith ibn Jabalah. Han sette sidan fangane han tok fri då han reiste attende til Levanten. Ei kort skildring av toktet er skriven av Ibn Qutaybah, og stadfesta av Harran-inskripsjonen. See Irfan Shahid's Byzantium and the Arabs in the Sixth Century for full details.

Khaybar på 600-talet

På 600-talet var Khaybar busett av jødar, som var dei første til å dyrke opp oasen. Dei livnærte seg av å dyrke daddelpalmar, i tillegg til handel og handverk, som gav dei stor velstand. Mellom anna vart det funne omleiringsutstyr, som truleg skulle seljast til arabarane. 

Oasen var delt i tre regionar: al-Natat, al-Shikk og al-Katiba. Kvar av desse regionane hadde fleire festningsverk eller reduttar med bustadhus, lagerhus og stallar. Kvar av festningane var busette av forskjellige familiar og omgjeve av åkrar og palmelundar. Festningsverka vart bygd på små høgder.

I muslimsk tid
Jødane fekk bu i oasen i fleire år, før dei vart drivne bort av kalifen Umar. Jødane som budde her måtte betale skatt til kalifen, og dette vart sidan ei islamsk lov som kravde ein skatt kalla jizya frå dhimmiar, altså ikkje-muslimar under muslimsk styre. 

I mange hundreår var oasen i Khaybar ein viktig stoppestad for karavanar. Senteret utvikla seg kring fleire eldgamle demningar som vart bygde for å halde på regnvatn. Kring desse dammane voks det daddelpalmar. Khaybar var kjend som eit viktig senter for daddelproduksjon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Khaybar» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Joseph Braslavi (Braslavski) and Leah Bornstein-Makovetsky (1972, 2006), Khaybar , in Encyclopedia Judaica, via Jewish Virtual Library

Jødisk historie i Saudi-Arabia
Oasar i Saudi-Arabia
Historiske jødiske samfunn
Tayma

Tayma (arabisk تيماء; òg kalla Tema) er ein stor oase som har vore busett i lange tider, nordvest Saudi-Arabia der handelsruta mellom Yathrib (Medina) og Dumah (al-Jawf) byrja å krysse Nefudørkenen. Tayma ligg 264 km søraust for byen Tabouk og kring 400 km nord for Medina.

Historie 

Nyare arkeologiske funn har avdekt at Tayma har vore busett sidan bronsealderen. I 2010 vart det funne ein stein nær Tayma med ein inskripsjon frå den egyptiske faraoen Ramses III. Dette var den første hieroglyfiske inskripsjonen på saudiarabisk jord. Basert på denne oppdaginga trur ein at Tayma kan ha vore ein del av ei viktig landrute mellom kysten av Raudehavet og Den arabiske halvøya og Nildalen.

Første gongen oasebyen er nemnt som «Tiamat» er i assyriske inskripsjonar datert attende til 700-talet fvt. Oasen utvikla seg til ein velståande by, rik på vatn og flotte bygg. Tiglath-pileser III tok i mot skatt frå Tayma, og Sennacherib kalla ein av portane i Nineveh for Ørkenporten, og dokumenterte at «gåver frå folket i Sumu'an og Teyme kjem gjennom porten.» Han var rik nok på 600-talet fvt. til at Jeremias profeterte mot byen (Jeremias 25:23). Han vart då styrt av eit lokalt arabisk dynasti kalla qedarittane. Namnet på to dronningar på 700-talet fvt., Shamsi og Zabibei, er òg nedskrive.

Under deler av regjeringstida si budde den babylonske kongen Nabonidus i Tayma for å tilbe og sjå etter profetiar, og let sonen styre Babylon. Tayma var derfor ein viktig stad på denne tida.

Ein har funne kileskriftinskripsjonar som kan vere frå 500-talet fvt. i Tayma. Han er nemnt fleire gonger i Gamletestamentet, der han vert kalla Tema.

I følgje arabiske segner var Tayma busett av eit jødisk samfunn seint i antikken, men om dette er jødane som vart sende i eksil frå Judea eller arabiske etterkomarar av konvertittar er uklårt. I det første hundreåret evt. skal Tayma ha vore ein hovudsakleg jødisk busetnad. Den jødiske diasporaen på tida då Tempelet vart øydelagd, var i følgje Josefus i Partia (Persia), Babylonia (Irak), Arabia, og somme jødar bortanfor Eufrat og i Adiabene (Kurdistan). I Josefus sine eigne ord hadde han informert «dei mest fjerntliggande arabarane» om øydelegginga. Så i førislamsk arabisk poesi vert Tayma ofte omtalt som ein festningsby som høyrte til jødane. Så seint som på 500-talet var Tayma busett av den velståande jøden Samau’al ibn ‘Ādiyā.

Tayma og nabobyen Khaybar vart vitja av Benjamin frå Tudela kring 1170, som hevda byen vart styrt av ein jødisk fyrste. Benjamin var ein jøde frå Tudela i Spania. Han reiste til Persia og Arabia på 1100-talet.

Sommaren 1181 gjekk Raynald av Châtillon til åtak på ein muslimsk karavane nær Tayma, trass i ein våpenkvile mellom sultan Saladin og kong Balduin IV av Jerusalem, under eit raid i Raudehavsområdet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tayma» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Deutsches Archäologisches Institut:  Tayma
 Nabatea: Dei 12 stammene til Isjmael: Tema

Busetnader i provinsen Tabuk
Arkeologiske funn i Saudi-Arabia
Oasar i Saudi-Arabia
Historiske jødiske samfunn
Den arabiske halvøya
Historie på Den arabiske halvøya
Saudi Aramco-stranda

Saudi Aramco-stranda er ei privat strand eigd og driven av oljeselskapet Saudi Aramco. Stranda ligg aust i Halvmånebukta nær byen Dhahran i Saudi-Arabia.

Stranda har palmetre, piknikbord, grillar, yacht-klubb og dusjar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Saudi Aramco Beach» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Saudi Aramco Beach, Dhahran City, Wikimapia
Kitesurfing på Aramco Beach og Halvmånebukta 

Austprovinsen i Saudi-Arabia
Dhahran
Saudi Aramco
Strender i Saudi-Arabia
Selskapet til Vitenskapenes Fremme

Selskapet til Vitenskapenes Fremme, skipa 12. desember 1927, er eit tverrfagleg akademisk forum i Bergen med føremål å fremme vitskapeleg liv og interesse,  og å spreie opplysning om vitskapen og kva vitskapen har å seie for for samfunnet. Dette vert i hovudsak gjort ved å halde møte med føredrag og ekskursjonar. Føredraga er opne for alle, men på ekskursjonane har medlemar førerett. 

Føredragshaldarar vert henta frå heile Noreg for å gjere greie for ny kunnskap innan naturvitskap, språk, litteratur, filosofi, historie og samfunnsfag. Dei årlege ekskursjonane går til ymse lutar av Vestlandet, og legg vekta på arkeologi, botanikk, zoologi og kunsthistorie i den aktuelle regionen, og den forskingsbaserte verksemda som går føre seg her.

Bakgrunnsstoff
Offisiell internettside

Norske vitskaplege organisasjonar
Skipingar i 1927
Wabar-kratera

Wabar-kratera er nokre nedslagskrater i Saudi-Arabia, som den britisk-arabiske oppdagaren, forfattaren og etterretningsoffiseren Jack Philby vart gjort merksam på då han leitte etter den legendariske byen Ubar i Arabia i 1932.

Kratera ligg i ørkenen Rub' al Khali, som er eit av dei mest aude områda på jorda. Philby leita etter byen Ubar, som i følgje Koranen vart øydelagd av Gud for å ha trassa profeten Hud. Philby fekk nyss i beduinske segner om eit område kalla Al Hadida («jernstaden» på arabisk) med ruinar av gamle busetnader og eit område med eit stykke jern på storleik med ein kamel. Han organiserte derfor ei reise dit. Turen gjennom ørkenen var særs hard og tok ein månad, og sjølv nokre av kamelane døydde. Dei nådde den 2. februar 1932 fram til eit område som var dekt med kvit sandstein, svart glas og bitar av ein jernmeteoritt. Philby identifiserte to store, sirkelforma søkk som var delvis fylte av sand. Philby trudde området var ein vulkan, men då han tok med prøvar attende til Storbritannia, vart området identifisert som eit krater.

Nyare målingar frå området indikerer at nedslaget skjedde for mindre enn 250 år sidan. Dette er konsistent med arabiske rapportar om ei eldkule som passerte over Riyadh.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wabar craters» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 US Geological Survey report. Jeff Wynn and Gene Shoemaker
 Skildring av ein bit av meteoritten.
 Wynn-ekspedisjonane 
 Bilete

Krater i Saudi-Arabia
Krater frå holocen
Asirfjella

Asirfjella (arabisk عسير, ʿsyr) er eit fjellområde sørvest i Saudi-Arabia som går parallelt til Raudehavet. Det består av områda i Asir innanfor Saudi-Arabia, men omfattar generelt òg område nær grensa til Jemen. Fjella dekkjer eit område på kring  og består av fjell, sletter og dalar i dei arabaiske høglanda.

Geologi
Fjella består hovudsakleg av sedimentære bergartar som kalkstein, sandstein og skifer frå jura, krit og paleogen over ein sokkel av prekambrisk granitt.

Klima og jordbruk
Regionen har den høgaste årsmiddelnedbøren i Saudi-Arabia. I snitt varierer nedbøren frå kring 600 mm til over 1000 mm i året i våte område. Dei austlege slettene og platåa får mykje mindre nedbør, frå 500 mm til mindre enn 100 mm i året.

Jordbruk
Avlingar i regionen, som hovudsakleg vert dyrka i bratte, terrasserte fjellsider, og omfattar kveite, kaffi, bomull, indigo, ingefær, grønsaker og palmar. Regionen har òg kveg, sauer, geiter og kamelar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Asir Mountains» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Saudi-Arabia
Fjell i Saudi-Arabia
Einar Hovdhaugen

Einar Hovdhaugen () var ein norsk bonde, politikar, kulturhistorikar og målmann frå Venabygd i Ringebu. Han representerte Bondepartiet/Senterpartiet på Stortinget frå 1958 til 1969, og skreiv fleire bøker om kulturhistorie. Han var far til språkforskaren Even Hovdhaugen.

Liv og gjerning 
Hovdhaugen gjekk Gudbrandsdal fylkesskule og arbeidde på gard og tidvis som lærar i folkeskulen. I 1927 tok han over slektsgarden i Venabygd og dreiv denne, etter 2. verdskrigen var han også medarbeidar i avisa Gudbrandsdølen.

Frå 1946 til -49 var Hovdhaugen generalsekretær i Bondepartiet. Han var medlem av Ringebu kommunestyre i 1945-47 og 1951-55. Elles hadde han verv i mellom anna skulestyre, forliksråd og styret for Noregs Bank si avdeling på Lillehammer.

Hovdhaugen møtte enkelte gongar på Stortinget i perioden 1954-57, som andre vararepresentant for Bondepartiet i Oppland. Ved stortingsvalet hausten 1957 vart han vald direkte inn på Stortinget, og møtte fast frå nyår 1958. Han vart attvald dei to neste periodane, fyrste gongen på fellesliste med Venstre, deretter på ei rein senterpartiliste. I alle tre tingbolkane var han medlem av kyrkje- og undervisningskomiteen. Han var mellom anna saksordførar for opprettinga av Universitetet i Tromsø. I dei to siste periodane var han høvesvis sekretær og visesekretær i Odelstinget.

Hovdhaugen hadde ei mengd offentleg verv. Han var styremedlem i Riksteatret frå 1949 til 1972, leiar dei siste fire åra. På 1960-talet var han medlem av Vogt-komiteen, som vurderte språkstoda i landet, aktiv i Noregs Mållag. Han hadde fleire sentrale tillitsverv i landbrukssamvirket og i Norges Bondelag. Frå 1969 var han med i den fem mann store Nobelkomiteen. Hovdhaugen og Helge Rognlien trekte frå Nobelkomiteen i 1973, etter at fleirtalet på tre hadde trumfa gjennom at prisen skulle tildelast Henry Kissinger og Le Duc Tho.

Gjennom store delar av sitt vaksne liv skreiv Hovdhaugen mange kultur- og lokalhistoriske bøker og artiklar, og tok del i debattar om kulturpolitiske spørsmål. Mellom anna forfatta han to bøker prenta i serien Norsk kulturarv; Husmannstida frå 1975 og Vårt møte med døden frå 1981.

Hovdhaugen vart tildelt ei rad prisar. I 1976 vart han utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden og  i 1978 fekk han Norsk kulturråds pris for lokalhistorie.

Kjelder
 Norsk biografisk lelksikon
 

Stortingsrepresentantar frå Sp
Stortingsrepresentantar for Oppland
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar 1965-1969
Lokalpolitikarar i Ringebu
Sp-politikarar i Oppland
Medlemmar og varamedlemmar i Nobelkomiteen
St. Olavs Orden
Folk frå Ringebu
Målfolk
Anders Hove

Anders Hove () var ein norsk lærar og politikar frå Fåberg i Oppland, som representerte Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1945 til 1957.

Hove var son til ein gardbrukar og tok eksamen ved amts-landbruksskulen i 1906. Tre år seinare tok han eksamen ved Hamar lærarskule og skulte del neste to åra i Valset i dåverande Romedal herad. Frå 1911 arbeidde han i skulen i Lillehammer heilt til han vart vald inn på Stortinget hausten 1945, formelt til 1955. Før han vart vald til tingmann sat Hove fleire periodar i bystyret og formannskapet i Lillehammer, og hadde elles mange ulike tillitsverv, som til dømes styreformann i Lillehammer samvirkelag 1928-46 og i avisa Dagningen 1932-48.

Hove vart vald inn på Stortinget som representant for kjøpstadene i Hedmark og Oppland, og vart attvald frå same krinsen i 1949. Ved stortingsvalet 1953 var ordninga med by- og landkrinsar oppheva, og Hove vart vald å representere Oppland fylke. I alle tre periodane på Tinget var han medlem av Kyrkje- og undervisningskomiteen.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. 1955
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1945-1949
Stortingsrepresentantar 1950-1953
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Folk frå Lillehammer
Hijazfjella

Hijazfjella eller Hejazfjella er ei fjellkjede i Hejaz-regionen vest i Saudi-Arabia. Fjella går frå nord til sør langs austkysten av Raudehavet.

Geografi
Den vestlege kystskrenten langs Den arabiske halvøya består av to fjellkjeder, Hijazfjella i nord og Asirfjella lenger sør, med ei kløft mellom dei nær midten av kystlinja på halvøya. Frå ei høgd på 2100 moh heller fjellkjeda nedover mot kløfta til ei høgd på 600 meter over havet. 

Fjella er bratte på vestsida mot Raudehavet, og dannar ei smal kystslette kalla Tihamah. Austsida er ikkje bratt og sjeldne regnfall skapar her oasar kring kjelder og brunnar i dei få wadiane som er der.

«Gullkrybba» (Mahd adh Dhahab) ligg i Hijazfjella i området mellom Mekka og Medina. Dette er den einaste kjende større gullkjelda i Arabia. 

Hijazfjella vert rekna som kjelda til den eldgamle Pishonelva, som vart omtalt som ei av fire elvar tilknytt Edens hage. Dette er ein del av forskinga til Juris Zarins som plasserer Edens hage i nordenden av Persiabukta nær Kuwait. 

Det inntørka elveløpet som no dannar wadien Wadi Al-Rummah og forlenginga Wadi Al-Batin vart identifisert av Farouk El-Baz i Boston University og kalla «Kuwaitelva». Dette går kring 1000 km nordaustover gjennom den saudiarabiske ørkenen og følgjer Wadi Al-Batin til Persiabukta. 'Pishon' eller 'Kuwaitelva,' og heile Hejaz-regionen, er estimert å ha tørka inn kring 2 500–3000 år sidan.

Sjå òg
Asirfjella 
Sarawatfjella 
Paranfjellet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hijaz Mountains» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Saudi-Arabia
Hejaz
Nodul i medisin

Ein nodul, ofte kalla ved det latinske namnet nodulus (pl. noduli), er ein liten, forhøgja knute fylt med betent vev eller ei blanding av vev og væske. Den kan ligge i eller under huda og har ein diameter på meir enn 0,5 cm. Noduli kan oppstå på sener og musklar som følgje av skade. Dei er oftast godarta og smertelause, men kan somme gonger forstyrre funksjonen i eit organ.

Døme på noduli er røystbandsknutar, giktknutar og tyreoideaknutar. Furunklar og Kaposis sarkom er kjend for å valde noduli i huda. Gonoré, ein seksuelt overførbar sjukdom, er kjend for å valde noduli på kjønnsorgan og i munnen.

Ein blautvevslesjon mindre enn 0,5 cm (og opptil 1 cm) blir gjerne kalla ein papel.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Nodule (medicine)» frå ,  den 8. mars 2016.  
 

Patologisk anatomi
Sarawatfjella

Sarawatfjella eller Sarat (arabisk جبال السروات) er ei fjellkjede som går parallelt til vestkysten av Den arabiske halvøya og er blant dei mest markante geografiske områda på halvøya. Fjellkjeda er den største på Den arabiske halvøya. Fjella er hovudsakleg nakne, men kan ha noko vegetasjon. Mange av toppane er forholdsvis unge og kvasse, medan andre er jamnare på grunn av forvitring. 

Sarawat startar ved grensa til Jordan i nord til Adenbukta i sør og går gjennom Saudi-Arabia og Jemen. Den nordlege halvdelen av fjellkjeda, kalla Sarat al-Hejaz er sjeldan over 2 100 moh., medan dei midtre og sørlege delane (Sarat 'Asir og Sarat al-Jemen) har høgder på over 3 300 moh.

Den nordlege delen går frå kring nord for Ta'if gjennom det vestlege Saudi-Arabia fram til sørenden av Saudi-Arabia. Somme hevdar at fjella i Libanon og vestlege Syria er eit framhald av denne fjellkjeda. Det er i hovudsak eit noko høgareliggande område enn resten av Saudi-Arabia, med unntak av Asir, og ein finn fleire obskure landformer her. Høgda er i snitt kring 1200 til 2000 meter over havet, medan dei høgaste toppane er kring 2400 moh. 

Etter Medina verkar fjellkjeda å løyse seg opp før ho dukkar opp att kring Ta'if. Lenger sør, nedanfor Ta'if, ligg den saudiarabiske Asir-regionen, der høge fjell når opp til nær 3 000 meter. Jabal Sawda vert sagt å vere det høgaste på 2 982 meter over havet. Sjølv denne delen av Sarawatfjella er omtrent som ei stor klippe som strekkjer seg opp frå kystsletta Tihamah. 

Nær grensa til Jemen byrjar Sarawat å spreie seg ut til individuelle toppar, og Hejaz heller gradvis oppover mot det jemenittiske platået. Alle fjella over 3 000 moh. ligg i Jemen. Det høgaste av desse er Jabal an-Nabi Shu'ayb, som er det høgaste fjellet på Den arabiske halvøya. Det har ei høgd på 3 666 moh. og ligg nær hovudstaden Sana'a. I Jemen er Sarawat delt mellom dei vestlege og sentrale høglanda, der dei vestlege høglanda får rikeleg med nedbør, meir enn nokon annan stad på halvøya, og det sentrale høglandet har dei høgaste fjella på heile halvøya. Ein særs dramatisk del av dei jemenittiske Sarawatfjella er Harazfjella, der eit par av toppane er 3 000 moh. Somme av fjella stig frå kring 500 moh til 2 800-3 300 moh.   

Geologisk er Sarawat er ein del av det arabiske skjoldet, og består hovudsakleg av vulkanske bergartar. Vestsida fell bratt ned til kysten av Raudehavet, medan austsida av fjellkjeda heller slakt nedover og vert kryssa av wadiar, der det finst noko jordbruk, særleg på sørsida av Sarawat, der fjellsida har monsun.

Av byar i Sarawat finn ein Mekka, som ligg i ein dal omtrent midt i Sarawatfjella, og den jemenittiske hovudstaden San'a, som ligg nær somme av dei høgaste fjella i Sarawat.

Sjå òg
 Hijazfjella

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sarawat Mountains» frå ,  den 8. mars 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
 Library of Congress Country Study: Saudi-Arabia

Fjellkjeder i Saudi-Arabia
Fjellkjeder i Jemen
Kormak Ogmundsson

Kormak Ogmundsson (norrønt: Kormákr Ögmundarson) var ein islandsk skald som truleg levde i tida 935 – 970.

I Skaldatal er Kormak Ogmundsson nemnd som skald hos kong Harald Gråfell og Sigurd Håkonsson ladejarl. Det meste vi elles veit om Kormak finn i islendingesoga «Kormaks saga» der hovudinnhaldet er spunne omkring Kormak sin ulykkelege kjærleik til den vene Steingerd Torkelsdotter.
Etter soga vart Kormak fødd på garden «Melr» i Midfjorden på Island omkring år 937. Faren skal ha vore Ogmund, son til Kormak som var ein rik og ættestor hovding frå Vika i Noreg. Mor hans heitte Dalla og var dotter til Onund Sjone frå Island.

Han kom til Noreg, truleg omkring, eller litt før år 960, då Håkon Adalsteinsfostre (Håkon den gode) var konge. Seinare herja han ute i viking og då han kom attende til Noreg, vart han mannen til kong Harald Gråfell. Han var med kongen på ei krigsferd til Irland og seinare på ei ferd til «Bjarmeland». Soga sluttar med at Kormak døydde etter ein sverdstrid i Skottland, på ein stad som vart kalla Skarðaborg, truleg Scarborough.

Sjølv om det ikkje er nemnt i soga om han, må Kormak truleg ha vore ei tid hos Sigurd Håkonsson ladejarl. 
At Kormak var ein historisk person, blir støtta av at Snorre har teke med mange av dikta hans i Skaldskaparmål.

Kormak Ogmundsson skal ha gjort ei dråpa om Harald Gråfell, som er gått tapt. Vi kjenner til desse dikta av han:
Sigurddråpa dråpa om ladejarlen Sigurd Håkonsson 
Lausaviser (64 vers, alle henta frå Kormaks saga)
Lausavise (2 strofer)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Kormákr Ögmundarson v/Finnur Jónsson
 The Saga of Cormac the Skald engelsk tekst

Islandske skaldar
Folk frå vikingtida
Islendingar frå norrøn tid
Folk i Skaldatal
Folk i islendingesogene
Sverre Hope

Sverre Hope () var ein norsk bonde og Høgre-politikar frå Kvam i Hordaland, stortingsrepresentant 1945-53.

Hope var son til lekpreikaren Ludvig Hope som dreiv eit gardsbruk ved Vikøyr prestegard. Sjølv gjekk han Framnes ungdomsskule, ein kristeleg folkehøgskule i heimbygda, før han reiste til Nord-Amerika og tok eksamen ved «høgskule» i Grand Forks i Nord-Dakota i 1919. Deretter arbeidde han i to år på ymse farmar i USA og Canada.

I 1923 kjøpte Hope garden Eikli i Ski i Akershus og dreiv denne til 1960. 

Hope var mellom dei mange nye representantane som vart valde inn på Stortinget hausten 1945. Han vart attvald hausten 1949 og var stortingsrepresentant for landkrinsen Akershus og partiet Høgre til ut året 1953. Begge tingbolkane var han medlem av Landbrukskomiteen, i den siste også av Valkomiteen. Perioden 1950-55 var han medlem av landsstyret i Høgre,

Hope var medlem av kommunestyret i Ski 1952-55 og frå 1960 til han døydde i 1966.

Kjelder
 Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1945-1949
Stortingsrepresentantar 1950-1953
Folk frå Kvam
Folk frå Ski