alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Black Coast

Black Coast er den delen av austkysten av Den antarktiske halvøya mellom Cape Boggs og Cape Mackintosh. Denne ksyten vart oppdaga og fotografert frå lufta av medlemmar av East Base frå U.S. Antarctic Service, 1939–41, på ein flytur den 30. desember 1940. Det sørlegaste punktet som ein nådde var Wright Inlet ved 74 °S, men ein kan sjå detaljar så langt sør som Bowman Peninsula på flyfotografia som vart teken under flyturen. 

Black Coast vart kalla opp etter kommandør (seinare admiral) Richard B. Black, U.S. Navy Reserve (1902–92), leiaren for flyturen den 30. desember og øvstkommanderande på East Base.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Black Coast» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Kystar i Palmer Land
English Coast

English Coast er den delen av kysten av Antarktis mellom nordenden av Rydberg Peninsula og Buttress Nunataks, på vestsida av Palmer Land. Lenger vest ligg Bryan Coast, og i nord går Rymill Coast aust for Alexander Island over George VI Sound. Denne kysten vart oppdaga og utforska i 1940 av Finn Ronne og Carl R. Eklund og frå lufta av andre medlemmar av East Base frå U.S. Antarctic Service (USAS), 1939–41. Han vart opphavleg kalla «Robert English Coast» etter kaptein Robert A.J. English, US Navy, administrasjonssekretær for USAS, 1939–41, og tidlegare kaptein på «Bear of Oakland» under Byrd-ekspedisjonen, 1933–35. Namnet vart sidan gjort kortare.

Kjelder 

Kystar i Palmer Land
Lassiter Coast

Lassiter Coast er den delen av austkysten av Den antarktiske halvøya som strekkjer seg frå Cape Mackintosh til Cape Adams. Den nordlege delen av kysten vart oppdaga og fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940. I 1947 vart heile kysten fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Finn Ronne, som i lag med Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla kysten frå bakken. Kysten vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein James W. Lassiter som då var i US Army Air Force (USAAF), og som var sjefpilot under RARE. Lassiter var ikkje berre pilot på flyturen sørvestover frå Cape Adams, då områda til 76°00'S, 72°30'W (Mount Hassage-området) vart observert første gong, men òg på flyturen søraustover til kring 79°00'S, 43°45'W, då sjøsida av Ronne isbrem og vestlege og sentrale område av Filchner isbrem vart oppdaga og fotografert for første gong.

Kjelder

Kystar i Palmer Land
Filchner-Ronne isbrem
Orville Coast

Orville Coast er den delen av kysten av Antarktis som ligg vest for Ronne isbrem mellom Cape Adams og Cape Zumberge. Han vart oppdaga av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947-48, under Ronne, som namngav kysten etter kaptein Howard T. Orville, USN, leiaren for Naval Aerological Service, som i stor grad var ansvarleg for å starte meteorologiprosjektet til RARE. Namnet «Orville Coast» vert rekna som eit meir høvande namn for området enn «Orville Escarpment», som var det originale namnet på området.

Kjelder

Kystar i Palmer Land
Filchner-Ronne isbrem
Rymill Coast

Rymill Coast er den delen av vestkysten av Den antarktiske halvøya mellom Cape Jeremy og Buttress Nunataks. Han går nordover frå English Coast og aust for Alexander Island over George VI Sound. Han møter Fallieres Coast i nord, som går langs Marguerite Bay.

Kysten vart delvis fotografert frå lufta av Lincoln Ellsworth, 23. november 1935; og vidare fotografert frå lufta og kartlagt av British Graham Land Expedition (BGLE) i oktober-november 1936; og vidare kartlagt av U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940, og av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) 1948–50. Fleire flyfotografi vart tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) i 1947 og U.S. Navy i 1966. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1985 etter John Riddoch Rymill (1905–68), den australske leiaren av BGLE, 1934-37.
 

Kystar i Palmer Land

lv:Raimila krasts
Wilkins Coast

Wilkins Coast er den delen av austkysten av Den antarktiske halvøya som ligg mellom Cape Agassiz og Cape Boggs. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Sir Hubert Wilkins, som var ein av dei første som flytte i Antarktis den 20. desember 1928. Han flydde sørover frå Deception Island og kryssa Den antarktiske halvøya til austsida. Han fortsette sørovar til Stefansson Strait og Hearst Island, som ligg midtvegs langs Wilkins Coast.

Kjelder

Kystar i Palmer Land
Zumberge Coast

Zumberge Coast er den delen av søraustkysten av Palmer Land mellom Cape Zumberge og den sørlege inngangen til Hercules Inlet. Kysten ligg ved vestenden av Ronne isbrem og kysten vart kartlagt av USA Geological Survey (USGS) frå flyfotografi teken av U.S. Navy 1961-1966 og Landsatbilete frå 1973-74. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1986 etter James Zumberge (1923-92), ein amerikanske geolog og glasiolog som leia forskinga på Ross isbrem 1957-64 og som var leiar av Polar Research (sidan Polar Research Board) frå NAS, 1972-76; og direktør i Scientific Committee on Antartic Research (SCAR), 1982-86.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zumberge Coast» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Kystar i Palmer Land
Filchner-Ronne isbrem
Steinbrot

Steinbrot er å bryte ut eller å ta ut stein frå fjellet, alternativt nemning på stden dette vert gjort. Steinbrotsverksemd er det arbeid som må til for å ta ut ein bergressurs frå der han ligg i fast fjell til han er klar for sal.  Det kan vere lausmasse eller steinblokker.  

 Ein stein er ei laus blokk, ein steinblokk eller eit stykke av ein bergart.  
 Fjellet er massivt, fastsitjande og sett saman av bergartar.

Fjellmassar har frå uminnelege tider vore utsette for naturkrefter, som samandragingar i storkningsperioden og belastingar som trykk og temperaturendringar.  Vulkansk aktivitet og nedsekkingar ved foldingar i jordskorpa (mantelen), istider og breflyttingar som har gitt mekaniske påverknadar.   Desse påverknadane betyr mykje og avgjer om natursteinsførekomsten kan drivast økonomisk forsvarleg.

Bergartar har ulik struktur og spalteeigenskapar, noko som medfører at det må takast ulike omsyn, derfor føregår brotverksemd på mange måtar etter kva slags bergart som vert teken ut.  

Nokre ulike måtar å drive brotverksemd på:
 Syenittbrot finst særleg ved Larvik, bergarten finst i Oslofeltet, mellom Oslo og Tjøme.  Syenitt, ein bergart med mange namn: Blue pearl, lys larvikitt, mørk larvikitt, lys labrador,  mørk labrador, larvikitt, Emerald pearl, nordmarkitt, og han har nok endå fleire namn.  Syenitt inneheld lite kvarts og har dårlege kløyveeigenskapar, og blokkene må også følgje fargeplanet. 
 Skiferbrot finst mellom anna ved Oppdal, Otta og  Alta.
 Granittbrot finst i Østfold, ved Oslo og Drammen og i Grimstad. Men også mange andre plassar i Noreg. 
 Kalksteinsbrot finst ei rekke stadar i landet.

Nokre norske steinbrot  
 Alta – Kvartsittskifer
 Bindal – Marmor
 Eide - Marmor og kalk
 Fauske – Marmor
 Fåvang – Glimmerskifer og Fylitt
 Hellvik (Eigersund) – kvit labradoritt – vert eksportert knust.
 Iddefjorden – Iddefjordsgranitt
 Jondal – Kvartsittskifer
 Larvik – Syenitt / Monzonitt
 Bergan – Syenitt
 Brøtsø – Syenitt
 Klåstad – Mørk labrador
 Håkestad – Syenitt
 Malerød – Syenitt
 Stålaker – Marina Pearl
 Tvedalen – Lys labrador
 Unneberg – Syenitt
 Lilleberg – Serpentinitt
 Oppdal – Kvartsittskifer
 Ekebergskrenten – Alunskifer
 Otta – Glimmerskifer og Fylitt
 Røyken – Røykengranitt
 Solør – Gabbro – Svart granitt
 Snåsa – Kvartsittskifer
 Støren – Dioritt – Hvit granitt
 Tolga – Dioritt – Hvit granitt
 Vistdal – Vistdalitt-gabbro
 Voss – Kvartsittskifer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Steinbrot» frå ,  den 14. oktober 2012.  
 

Steinindustri
Gruvedrift
Ojibwe

Ojibwe er eit algonkinsk språk som blir snakka i dei nordlege delane av USA og i sørvestre Canada. Ojibwe blir snakka av litt over 50 000 (av 200 000 ojibwefolk), og det er dermed eit av dei største indianarspråka i USA.

Skriftspråk 

Ojibwe blir skrive med fleire ulike ortografiar og skriftsystem. Det vanlegaste skriftsystemet er basert på det latinske alfabetet, og markerer lange vokalar med å skrive doble vokalsymbol, slik det også blir gjort i finsk. Dette systemet blir kalla Fiero-systemet, etter Charles Fiero, men opphavet til systemet ligg i Leonard Bloomfield sine publikasjonar, t.d. Eastern Ojibwa. Eit anna latinsk-basert system er saulteaux-cree-systemet. Her er vokallengde markert med makron (ã) eller cirkumfleks (â).

I Canada, særleg i Ontario og Manitoba, blir austleg ojibwe skrive med ein ojibwe-versjon av det kanadiske stavingsalfabetet.

Grammatikk

Fonologi 

Ojibwe har tre korte og fire lange vokalar. Dei korte vokalane er  [ɪ o ə] og dei tilsvarande lange er [iː oː aː], i tillegg er det ein lang vokal som ikkje har kort parallell, [eː].

Ojibwe har 17 eller 18 konsonantar.

 Lukkelydar: p, b, t, d, tʃ, dʒ, k, g, ʔ
 Frikativar: 's, z, ʃ, ʒ, h Nasalar og approksimantar: m, n, j, wKontrasten mellom lukkelydane er i fleire dialektar meir ein opposisjon aspirert - uaspirert (pʰ / p) enn stemt - ustemt.

Ojibwe har få konsonantgrupper, og dei fleste av dei er ordinternt.

 Morfologi 

Substantiv i ojibwe er delt i to grupper, animate og inanimate''.

Bakgrunnsstoff
 Ojibwe Grammar Material 
 Ojibwe morfologisk analyseprogram 

Algonkinske språk
Språk i USA
Språk i Canada
Einskildspråk
Prins Harald Kyst

Prins Harald Kyst er ein del av kysten av Dronning Maud Land i Antarktis, som omsluttar Lützow-Holmbukta, mellom botnen av Vestvika på vestsida av Riiser-Larsenhalvøya, ved 34 °E, til Shirasebreen ved botnen av Lützow-Holmbukta, markert av ein kystvinkel ved 40 °E. Han vart oppdaga under ein flytur den 4. februar 1937 av Viggo Widerøe, Nils Romnæs og Ingrid Christensen frå Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–1937, og kalla opp etter sonen til kronprinsen av Noreg.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Prince Harald Coast» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Regionar i  Dronning Maud Land
Kystar i Dronning Maud Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Kronprins Olav Kyst

Kronprins Olav Kyst er den delen av kysten av Dronning Maud Land som ligg mellom  Shirasebreen i botnen av Lützow-Holmbukta ved 40 °E, og Carnebreen ved 44° 38' E. Han vart oppdaga av kaptein Hjalmar Riiser-Larsen i januar 1930 på ein flytur under Norvegia-ekspedisjonen, og kalla opp etter dåverande kronprins Olav av Noreg, som seinare vart konge.

Kjelder

Regionar i  Dronning Maud Land
Kystar i Dronning Maud Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Prinsesse Astrid Kyst

Prinsesse Astrid Kyst er den delen av kysten av Dronning Maud Land som ligg mellom 5° og 20 °E, mellom Trolltunga og Sedovodden. Heile kysten består av isbremmar. Han vart oppdaga av kaptein H. Halvorsen på kvalkokeriet «New Sevilla» i mars 1931 og kalla opp etter Prinsesse Astrid av Noreg.

Utanfor Prinsesse Astrid Kyst ligg Lazarevhavet og Riiser-Larsenhavet, begge randhav i Sørishavet. Norske styresmakter har derimot definert at Kong Haakon 7 Hav strekkjer seg langs heile kysten av Dronning Maud Land, inkludert Prinsesse Astrid Kyst.

Fleire land har forskingsstasjonar i dette området.

Kjelder

 
Regionar i  Dronning Maud Land
Kystar i Dronning Maud Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Kronprinsesse Märtha Kyst

Kronprinsesse Märtha Kyst er den delen av kysten av Dronning Maud Land som ligg mellom 05 °E ved Stancomb-Willsstraumen , ved 20° W. Heile kysten består av isbremmar med 20 til 35 meter høge veggar. 

Kronprinsesse Märtha Kyst var den første delen av det antarktiske fastlandet som vart oppdaga av eit menneske, Fabian von Bellingshausen og Mikhail Lazarev i 1820. Kysten vart namngjeven av kaptein Hjalmar Riiser-Larsen til denne delen av kysten som var i nærleiken av Kapp Norvegia som han oppdaga under Norvegia-ekspedisjonen og omtrentleg kartla frå lufta i februar 1930. 

Kysten er kalla opp etter kronprinsesse Märtha av Noreg.

Troll forskingsstasjon ligg i austleg delar av området, 235 km frå kysten.

Kjelder

 
Regionar i  Dronning Maud Land
Kystar i Dronning Maud Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Prinsesse Ragnhild Kyst

Prinsesse Ragnhild Kyst er den delen av kysten av Dronning Maud Land i Antarktis som ligg mellom 20 °E og Riiser-Larsenhalvøya, ved 34 °E. Utanom austenden av kysten, består heile kysten av isbremmar. Han vart oppdaga av kaptein Hjalmar Riiser-Larsen og kaptein Nils Larsen under ein flytur under Norvegia-ekspedisjonane den 16. februar 1931, og kalla opp etter prinsesse Ragnhild av Noreg.

Kjelder

 
Regionar i Dronning Maud Land
Kystar i Dronning Maud Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Borchgrevink Coast

Borchgrevink Coast er den delen av kysten av Victoria Land som ligg mellom Cape Adare og Cape Washington. Kysten vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1961 etter Carsten Borchgrevink, eit medlem av Henrik Johan Bull-ekspedisjonen i området i 1894–95, og leiaren av British Antarktis Expedition, 1898–1900, den første som overvintra på kontinentet, ved Cape Adare.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Borchgrevink Coast» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Kystar i Victoria Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Scott Coast

Scott Coast () er den delen av kysten av Victoria Land som ligg mellom Cape Washington og Minna Bluff. Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) i 1961 etter kaptein Robert Falcon Scott i Royal Navy, leiar av «Discovery»-ekspedisjonen (1901–04) og den britiske antarktiskekspedisjonen (1910-13), der han mista livet på veg attende frå Sørpolen. Mykje av den tidlege utforskinga av denne kystlinja vart gjort av Scott og mannskapet hans, og mange stader i regionen vart namngjevne av han.

Kjelder

 
Kystar i Victoria Land
Oppkallingar etter Robert Falcon Scott
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Amundsen Coast

Amundsen Coast er den delen av kysten sør for Ross isbrem som ligg mellom Morris Peak, på austsida av Liv-breen, og vestsida av Scott Glacier. Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1961 etter Roald Amundsen, den norske polfararen. Amundsen laga ein base ved Framheim ved kanten av Ross isbrem, og sledekøyrte over bremmen og oppdaga ruta opp til Axel Heiberg-breen langs denne kysten på veg til det antarktiske platået. Han vart den første til å nå Sørpolen, 14. desember 1911.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Amundsen Coast» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

 
Kystar i Ross Dependency
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Oppkallingar etter Roald Amundsen
Dufek Coast

Dufek Coast () er den delen av kysten langs sørvestdelen av Ross isbrem mellom Airdrop Peak på austsida av Beardmore Glacier og Morris Peak på austsida av Liv-breen. Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1961 etter kontreadmiral George J. Dufek i US Navy, som tente under kontreadmiral Richard E. Byrd med U.S. Antarctic Service, 1939–41, og som kommandør av Eastern Task Force i U.S. Navy Operation Highjump i 1946–47. Han var komamndør i U.S. Naval Support Force Antarctic, 1954–59, ein periode då dei amerikanske forskingsstasjonane McMurdo Station, Little America V, Byrd Station, South Pole Station, Wilkes Station, Hallett Station og Ellsworth Station vart oppretta. Amerikanske marineskip, luftfartøy og personell under hans kommando gjorde store logistiske operasjonar i samband med forsking og landmåling i området. 31. oktober 1956 vart Dufek med det første flyet som flydde frå McMurdo Sound via Beardmore Glacier og vart det første flyet som landa på Sørpolen.

Dufek Head, Dufek Massif og Dufek Mountain er òg kalla opp etter Dufek.

Kjelder 

 
Kystar i Ross Dependency
Gould Coast

Gould Coast () er den delen av kysten av Antarktis som ligg langs den austlege delen av Ross isbrem mellom vestsida av Scott Glacier og sørenden av Siple Coast (). Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1961 og kalla opp etter Laurence M. Gould, ein geolog som var nestkommanderande på Byrd-ekspedisjonen, 1928–30. Gould leia det geologiske laget som i 1929 kartla 280 km av denne kysten. Då han var leiar for Carleton College i Northfield i Minnesota, vart han styreleiar for U.S. National Committee for Det internasjonale geofysiske året og spelte ei viktig rolle i planlegginga av det amerikanske forskingsprosjektet for Antarktis.

Kjelder

 
Kystar i Ross Dependency
Hillary Coast

Hillary Coast () er den delen av kysten av Antarktis som ligg langs vestdelen av Ross isbrem mellom Minna Bluff og Cape Selborne. Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1961 og kalla opp etter Sir Edmund Hillary, leiaren for det newzealandske laget i Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, 1956–58. Forskjellige forskarteam frå  New Zealand gjorde detaljerte landmålingar av delar av denne kysten og fann ruter opp Skelton Glacier og Darwin Glacier til platået.

Kjelder

 
Kystar i Ross Dependency
Saunders Coast

Saunders Coast () er den delen av kysten av Marie Byrd Land som ligg mellom Cape Colbeck og Brennan Point, eller mellom Shirase Coast i vest og Ruppert Coast i aust. Han strekkjer seg frå 158°00'W til 146°31'W. Delen vest for 150°W høyrer til Ross Dependency, medan ingen nasjonar har gjort krav på resten av området. Kysten vart utforska frå lufta den 5. desember 1929 av Byrd-ekspedisjonen (1928-30) og vart først kartlagt frå flyfotografi frå denne flyturen av kaptein Harold E. Saunders, USN, som kysten er kalla opp etter. US Geological Survey (USGS) kartla kysten ferdig frå landmålingar frå bakken og flyfoto teken av U.S. Navy 1959-65.

Saunders Basin () er eit undersjøisk basseng sentralt på Ross isbrem som fekk namn i samband med Saunders Coast.

Kjelder

Kystar i Ross Dependency
Geografi i Marie Byrd Land
King Edward VII Land
Shackleton Coast

Shackleton Coast er den delen av kysten langs vestsida av Ross isbrem som ligg mellom Cape Selborne og Airdrop Peak på austsida av Beardmore Glacier. Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) i 1961 etter sir Ernest Shackleton. Han var med Scott under «Discovery»-ekspedisjonen (1901–04) og leia seinare tre antarktisekspedisjonar. Under den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09), oppdaga Shackleton området på andre sida av Shackleton Inlet til Beardmore Glacier, og var den første som fann ei praktisk rute til Sørpolen. Mangel på mat stoppa han 180 km frå målet.

Kjelder

 
Kystar i Ross Dependency
Oppkallingar etter Ernest Shackleton
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Shirase Coast

Shirase Coast () er den nordlege delen av den heller dårleg definerte kystlinj langs austsida av Ross isbrem og Rosshavet, og ligg mellom nordenden av Siple Coast (kring ) og Cape Colbeck. Han vart namngjeven av NZ-APC i 1961 etter løytnant Nobu Shirase (1861-1946), leiaren for den japanske ekspedisjonen som segla skipet «Kainan Maru» nær denne kysten i januar 1912. Dei gjekk i land ved Kainan Bay og ved Bay of Whales, som var starten på ei 250 km lang reise søraust på Ross-isen. Frå  (utanfor Edward VII Peninsula), gjekk eit anna lag i land for ein sledetur til foten av Queen Alexandra Range.

Kjelder

Kystar i Ross Dependency
King Edward VII Land
Siple Coast

Siple Coast () er den midtre delen av den heller dårleg definerte kysten langs austsida av Ross isbrem, mellom nordenden av Gould Coast () og sørenden av Shirase Coast (). Området heitte opphavleg Kirton Coast, men fekk nytt namn av NZ-APC i 1961 kalla opp etter Paul A. Siple, ein kjend amerikansk polarforskar som var med kontreadmiral Richard E. Byrd på alle antarktisekspedisjonane hans.

Kjelder

Kystar i Ross Dependency
King Edward VII Land
Bakutis Coast

Bakutis Coast er den delen av kysten av Marie Byrd Land i Vest-Antarktis som strekkjer seg frå eit punkt ovanfor austsida av Dean Island, ved , til Cape Herlacher, eller mellom Hobbs Coast i vest og Walgreen Coast i aust. Han strekkjer seg mellom 127°35'W og 114°12'W. Kysten i dette området ligg innanfor fleire store isdekte øyar og den særs store Getz isbrem. Kysten vart oppdaga av medlemmar av U.S. Antarctic Service, 1939-41, og delvis kartlagd frå flyfoto teken under Operation Highjump, 1946-47, begge ekspedisjonane leia av admiral Richard E. Byrd. US Geological Survey kartla ferdig kysten frå landmålingar og flyfoto frå U.S. Navy 1959-66.

Bakutis Coast vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names og kalla opp etter kontreadmiral Fred E. Bakutis, kommandant i U.S. Naval Support Force i Antarktis, frå 1965 til 1967.

Byrd Station ligg i dei indre områda innanfor Bakutis Coast, kring 500 km frå sjølve kysten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bakutis Coast» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Kystar i Antarktis
Geografi i Marie Byrd Land
Banzare Coast

Banzare Coast ( er ein del av Wilkes Land og den delen av kysten av Antarktis som ligg mellom  Cape Southard, ved 122°05′E, og Cape Morse, ved 130°10′E. Han vart oppdaga frå lufta av British-Australian-New Zealand Antarctic Research Expedition, i 1930–1931, leia av Douglas Mawson. Namnet Banzare er eit akronym av namnet på ekspedisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Banzare Coast» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Kystar i Antarktis
Geografi i Wilkes Land
Bryan Coast

Bryan Coast er den delen av kysten av Antarktis som ligg langs sørsida av Bellingshausenhavet mellom Pfrogner Point og nordenden av Rydberg Peninsula. I vest ligg Eights Coast, og i aust ligg English Coast. Austenden av denne kysten vart oppdaga frå lufta under flyturane til U.S. Antarctic Service (1939–41) og Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (1947–48). Heile kysten vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto av U.S. Navy 1961–67. Han fekk opphavleg namnet George Bryan Coast etter kontreadmiral George S. Bryan, hydrograf i U.S. Navy 1938–46.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bryan Coast» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Kystar i Antarktis
Geografi i Ellsworth Land
Budd Coast

Budd Coast () er ein del av Wilkes Land og den delen av kysten av Antarktis som ligg mellom Hatch Islands, ved 109°16'E og Cape Waldron ved 115°33'E. Han vart oppdaga i februar 1840 av U.S. Exploring Expedition (1838–42) leia av løytnant Charles Wilkes, og vart namngjeven av Wilkes for Thomas A. Budd, fungerande kaptein på sluppen «Peacock», eit av skipa som vart nytta i ekspedisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Budd Coast» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Kystar i Antarktis
Geografi i Wilkes Land
Caird Coast

Caird Coast er den delen av kysten av Coats Land som ligg mellom enden av Stancomb-Willsstraumen, ved 20º00´W, og nærleiken av Hayes Glacier, ved 27º54´W. Shackleton namngav han etter Sir James Key Caird, som betalte for ekspedisjonen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Caird Coast» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Kystar i Antarktis
Geografi i Coats Land
Clarie Coast

Clarie Coast, av Australia kalla Wilkes Coast, () er den delen av kysten av Wilkes Land som ligg mellom Cape Morse, ved 130°10′E, og  Pourquoi Pas Point, ved 136°11′E. Han vart oppdaga i januar 1840 av kaptein Jules Dumont d'Urville, som merka seg at det var land sør for isbremmane som han gav namnet Côte de Clarie, etter kona til Charles Jacquinot, kapteinen på det ander skipet hans, «Zélée».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Clarie Coast» frå ,  den 15. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Kystar i Antarktis
Geografi i Wilkes Land