alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The Turn of a Friendly Card

The Turn of a Friendly Card er det femte studioalbumet til det britiske rockebandet The Alan Parsons Project, gjeve ut i 1980 på Arista Records. Tittelsporet, på side to av LP-plata, er ein 16 minuttar lang suite på fem spor, som kvar har sin eigen undertittel. The Turn of a Friendly Card inneheld hittane «Games People Play» og «Time». Sistnemnde var første gongen Eric Woolfson song solovokal på ei Project-plate.

Innhald
Alle songar av Alan Parsons og Eric Woolfson.

Medverkande
Stuart Elliott – trommer, perkusjon
David Paton – bassgitar
Ian Bairnson – elektrisk, akustisk og klassisk gitar; pedalsteelgitar på «Time»
Eric Woolfson – piano, cembalo, solovokal
Alan Parsons – projectron på «Games People Play», plystring og knipsing på «The Gold Bug», clavinet på «The Gold Bug» og «The Ace of Swords», cembalo på «The Ace of Swords», ekstra vokal på «Time»
Chris Rainbow – solo- og korvokal
Elmer Gantry – solovokal
Lenny Zakatek – solo- og korvokal
The Philharmonia Orchestra, arrangert og dirigert av Andrew Powell

Produsent og lydteknikar: Alan Parsons
Leiande produsent: Eric Woolfson
Mastering: Chris Blair
Plateomslag: Lol Creme and Kevin Godley

Salslister

Salstrofé og salstal

!scope="row"|Verda
|-
|2 000 ,000+ 
|-

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Turn of a Friendly Card» frå ,  den 1. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

The Alan Parsons Project-album
Musikkalbum frå 1980
Album produserte av Alan Parsons
Arista Records-album
National Public Radio

National Public Radio (NPR) er eit amerikansk medieføretak som blir drive utan forteneste, basert på private og offentlege donasjonar. Organisasjonen er ei medlemskapsbedrift og fungerer som eit syndikat for offentlege radiostasjonar i USA. NPR vart oppretta i 1970 etter at lova om offentleg kringkasting (Public Broadcasting Act of 1967) vart vedtatt i 1967. Lova vart underteikna av president Lyndon B. Johnson, noko som oppretta Corporation for Public Broadcasting og også førte til skipinga av Public Broadcasting Service. Nettverket vart stifta i 1970 med 30 tilsette og 90 offentlege radiostasjonar som medlemmer.

På same sett som dei offentlege radionettverka American Public Media og Public Radio International produserer og distribuerer NPR nyheits- og kulturprogram. Medlemsstasjonane er ikkje påkravde å senda alle desse programma og dei fleste offentlege radiostasjonar kringkastar program frå alle dei tre nettverka. NPR har to nyheitssendingar som flaggskips-program  – Morning Edition og ettermiddagsvarianten All Things Considered – begge blir sende av nesten alle NPR-medlemmer og var i 2002 dei 2. og 3. mest populære radioprogramma i USA. I ei undersøking gjort av Harris i 2005 kom NPR ut som den mest truverdige nyheitskjelda i USA.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «National Public Radio» frå ,  den 1. april 2020.  
 

USA-amerikanske medieselskap
Skipingar i 1970
Games People Play av The Alan Parsons Project

«Games People Play» er ein song av The Alan Parsons Project frå 1987. Han kom ut på albumet The Turn of a Friendly Card og var sungen av Lenny Zakatek. Songen vart gjeven ut på singel og nådde i mars 1981 16. plassen på Billboard Hot 100-lista og 18. plassen på Cash Box-lista, begge i USA. 

Singelversjonen av songen er redigert to stader, ein gong under den instrumentale delen før gitarsoloen, og ein annan som kortar ned sjølve soloen. Han går òg hakket kjappare enn originalen. 

Songen vart nytta i videospelet Grand Theft Auto: Vice City Stories som ein del av radiostasjonen Flash FM.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Games People Play (The Alan Parsons Project song)» frå ,  den 1. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1980
Songar frå 1980
The Alan Parsons Project-songar
Songar skrivne av Alan Parsons
Songar skrivne av Eric Woolfson
Arista Records-singlar
Songar produserte av Alan Parsons
Time av Alan Parsons Project

«Time» er ein song av The Alan Parsons Project frå 1980 på albumet The Turn of a Friendly Card. I 1981 vart songen gjeven ut på singel og nådde 15. plassen på Billboard Hot 100 i USA. Singelen nådde òg 10. plassen på Adult Contemporary-lista der, og 14. plassen på Cash Box-lista. Det vart dermed ein av dei mest suksessrike singlane deira.  Cash Box rangerte songen som den 94. største hitten i 1981. I Canada nådde singelen 30. plassen.

Det var den første songen og singelen til Alan Parsons Project med Eric Woolfson som solovokalist, og ein av få songar av gruppa der ein kan høyre røysta til Alan Parsons.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Time (The Alan Parsons Project song)» frå ,  den 1. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1980
Singlar frå 1981
80-talsballadar
The Alan Parsons Project-songar
Arista Records-singlar
Rockeballadar
Songar produserte av Alan Parsons
Songar skrivne av Alan Parsons
Songar skrivne av Eric Woolfson
Elmer Gantry's Velvet Opera

Elmer Gantry's Velvet Opera, stundom kalla «Velvet Opera», var eit britisk rockeband som var aktivt i slutten av 1960-åra. Medlemmar i bandet vart seinare del av banda The Strawbs, Hudson Ford og Stretch.

Bandet bestod av Richard Hudson på trommer, John Ford på bass, Colin Forster på sologitar, Jimmy Horrocks (Horovitz) på orgel pg fløyte (som forlet bandet tidleg i bandhistoria), og Dave Terry på vokal og munnspel. I starten kalla dei seg berre Velvet Opera, men fekk det fulle namnet sitt då Terry byrja å gå med kappe og prestehatt slik karakteren i filmutgåva av Sinclair Lewis-romanen Elmer Gantry hadde.

Medlemmarr
Richard Hudson – vokal, trommer, sitar (1967-1970)
John Ford – vokal, bassgitar (1967-1970)
 Dave Terry aka «Elmer Gantry» – vokal, gitar, munnspel (1967-1968)
Colin Forster - sologitar (1967-1968, 1969-1971)
Jimmy Horrocks (Horovitz) – orgel, tverrrfløyte (1967)
Paul Brett – gitar (1968)
Johnny Joyce – vokal, gitar (1969-1970; død 2004)
Colin Bass - bassgitar (1970-1971)
Dave MacTavish - vokal (1971)
Mike Fincher - trommer (1971)

Diskografi

Album
Elmer Gantry's Velvet Opera - Direction S8-63300 (1968)
Ride a Hustler's Dream (1969)

Singlar
«Flames»/«Salisbury Plain»
«Mary Jane»/«Dreamy»
«Volcano»/«A Quick B»
«Anna Dance Square»/«Don't You Realise»
«Black Jack Davy»/«Statesboro Blues»
«She Keeps Giving Me These Feelings»/«There's a Hole In My Pocket»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elmer Gantry's Velvet Opera» frå ,  den 1. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske psykedeliske rockegrupper
Engelske psykedeliske rockegrupper
Britiske rockegrupper
Musikkgrupper skipa i 1967
Musikkgrupper oppløyste i 1971
Philharmonia Orchestra

Philharmonia Orchestra er eit britisk symfoniorkester basert i London. Det vart skipa i 1945 av Walter Legge, ein klassisk musikkprodusent for EMI. Blant dirigentane som arbeidde med orkesteret i dei tidlege åra finn ein Richard Strauss, Wilhelm Furtwängler og Arturo Toscanini. Herbert von Karajan, som aldri formelt var hovuddirigent her, var nært knytt til orkesteret i 1940-åra og tidleg i 1950-åra. Philharmonia vart kjend som eit av dei beste av dei fem symfoniorkestera i London i dei første to tiåra.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Philharmonia Orchestra» frå ,  den 1. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Philharmonia Orchestra offisiell nettstad

Britiske symfoniorkester
Orkester i London
Musikkgrupper skipa i 1945
Nonett

Nonett (frå av latin nonus, ‘niande’) er ein musikalsk komposisjon for ni songstemmer eller musikkinstrument. Det kan også visa til eit ensemble som omfattar ni musikarar.

Nokre døme på vokale notettar er finalen i 1. akt av Tryllefløyta. Det er skrive nonettar for stryke- og blåseinstrument av Louis Spohr, Josef Gabriel Rheinberger og Charles Villiers Stanford.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nonett» frå ,  den 1. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
 
Klassisk musikk
Musikkgrupper
Talet 9
Fashoda-striden

Fashoda-striden var ein fransk-britisk konflikt i Afrika som tok til i 1898. Etter madhistoppreisten trengde britiske troppestyrkar under leiing av Herbert Kitchener på denne tida sørover for å ta Sudan attende. På same tid kom ein fransk styrke under leiing av Jean-Baptiste Marchand austover frå dei franske områda i vest. I 1898 møtte dei to styrkane kvarandre ved Fashoda (no Kodok). I tida som fylgde kom det til ei farleg krise mellom dei to stormaktene, men til slutt vart konflikten løyst slik at ein i 1899 vart samde om at Storbritannia skulle rå over Aust-Afrika og Nilvassdraget, medan Frankrike skulle rå over Vest-Afrika og Kongovassdraget. Denne avtalen var ein viktig føresetnad for den fransk-britiske venskapen i dei neste tiåra. 

I dag blir nemninga Fashoda-kompleks eller Fashoda-symptom nytta om ein ambisiøs eller ovmodig fransk politikk på det afrikanske kontinentet.

Kjelder 
Helland, A. H. (1952). Fashoda-striden. I  Norsk allkunnebok. IV. bandet (s. 219). Oslo: Fonna Forlag.

Fotnotar 

Konfliktar i 1898
1898 i Afrika
Sørsudansk historie
Britisk kolonisering av Afrika
Fransk kolonisering av Afrika
Nonnette

Nonnette er ei lita fransk krydderkake laga med appelsinmarmelade og honning.

Kaka er kjend som ein spesialitet frå Dijon og Bourgogne, mellom anna hjå Dijon-bakeriet Mulot & Petitjean frå  1796. Ho er også kjend frå  Champagne-Ardenne, særleg i område rundt Reims, i Baccarat i Lorraine, rundt Lyon og noko lenger sør.

I mellomalderen blei slike kaker laga av nonner, noko som er opphavet til namnet. Kakene blei ofte selde til reisande på diligencar og seinare med tog på 1800-talet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nonnette» frå ,  den 2. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:  
 Annie Perrier-Robert, « Nonnette », i Dictionnaire de la gourmandise, Robert Laffont, coll. Bouquins, Paris, 2012 
 

Fransk mat
Krydderkaker
Dijon
Franske ord og uttrykk
NM i skiskyting 2014

Noregsmeisterskapen i skiskyting 2014, den 56. i rekka, vart avvikla på Voss i Hordaland frå onsdag 26.  til sundag 30. mars 2014.

Menn

10 km

15 km fellesstart

20 km

4 x 7,5 km stafett

Kvinner

7,5 km

12,5 km fellesstart

15 km

3 x 6 km stafett

Kjelder
Dagsavisen 29.3.2014
Dagsavisen 29.3.2014

Noregsmeisterskap i skiskyting
Skiskyting
Idrettstilskipingar i Vestland
Skiskyting i 2014
Idrett i Voss
Carl Gustav Jung

Carl Gustav Jung () var ein sveitsisk psykiater, fødd i Kesswil. Han var opphavsmann til den djuppsykologiske retninga analytisk psykologi. Han er særleg kjend for å ha å innført omgrepa det kollektivt ubevisste og arketypar i psykologien.

Kjelder
Store norske leksikon

Psykologar
Sveitsarar
Eye in the Sky

Eye in the Sky er det sjette studioalbumet til det engelske rockebandet The Alan Parsons Project, gjeve ut i juni 1982 på Arista Records. I 1983 vart albumet nominert til Grammyprisen for beste lydteknikar.

Oversyn
Songane på dette albumet har mange forskjellige stilar, frå funky til lyriske og tungt orkestrerte. Omslaget vart laga av Hipgnosis og er grønt med eit bilete av Horusauget. Det vert ofte oppført som det bestseljande albumet til The Alan Parsons Project og det vart den siste platinaplata dei fekk i USA.

Songarar på albumet er Eric Woolfson, David Paton, Chris Rainbow, Lenny Zakatek, Elmer Gantry og Colin Blunstone.

Eye in the Sky inneheld den største hitten til the Project, tittelsporet med solovokal av Eric Woolfson. Sjølve albumet vart òg ein stor hit og nådde topp 10 i mange land, og somme stader gjekk det heilt til topps.

Eye in the Sky er det første av tre album dei spelte inn med analogt utstyr og miksa direkte til ein digital master.

Albumet opnar med de instrumentale «Sirius», som i Nord-Amerika har blitt knytt til idrett i mange samanhengar. Han er kanskje nærast knytt til Chicago Bulls som brukte musikken då dei entra banen i 1990-åra. «Sirius» glir rett over i «Eye in the Sky». 

1. desember 2017 kom det ut ei 35-årsjubileumsutgåve av albumet i ein plateboks. Alan Parsons fekk hjelp av Dave Donnelly og PJ Olsson og laga ein kringlydversjon av albumet. For dette vann dei Grammyprisen for «Best Immersive Audio Album» i 2019.

Innhald

Medverkande
Chris Rainbow: solovokal (spor 4)
Lenny Zakatek: solovokal (spor 6 & 9)
Elmer Gantry: solovokal (spor 7)
Eric Woolfson: klaverinstrument, solovokal (spor 2, 5, 12 & 14)
Colin Blunstone: solovokal (spor 10)
The English Chorale: korvokal
Alan Parsons: klaverinstrument, Fairlight programmering, vokal
David Paton: akustisk, elektrisk & bassgitar, solovokal (spor 3)
Ian Bairnson: akustisk & elektrisk gitar
Mel Collins: saksofon
Stuart Elliott: trommer, perkusjon

Salslister

Salstrofé og salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eye in the Sky» frå ,  den 2. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

The Alan Parsons Project-album
Konseptalbum
Musikkalbum frå 1982
Plateomslag av Hipgnosis
Album produserte av Alan Parsons
Arista Records-album
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Nummer-ein-album i Tyskland
Nummer-ein-album i Spania
Sirius av The Alan Parsons Project

«Sirius» er ein instrumental av det britiske rockebandet The Alan Parsons Project, spelt inn for det sjette studioalbumet deira, Eye in the Sky (1982). Stykket varer nesten to minuttar og glir inn i «Eye in the Sky». 

I 1990-åra vart «Sirius» mykje nytta i idrettsamanheng i Nord-Amerika. Han vart mest knytt til Chicago Bulls som spelte musikken under innmarsjen på heimekampane sine på Chicago Stadium då dei var basketballmeistrar i USA mellom 1991 og 1998. Dei nyttar framleis denne introduksjonsmusikken i dag. «Sirius» var opningsnummeret i dokumentarfilmen Michael Jordan to the Max i 2000.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sirius (song)» frå ,  den 2. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 «Songfacts — Sirius» av The Alan Parsons Project

Songar frå 1982
The Alan Parsons Project-songar
Songar skrivne av Eric Woolfson
Songar skrivne av Alan Parsons
Songar produserte av Alan Parsons
Arista Records-singlar
Rockeinstrumentalar
Songen Eye in the Sky

«Eye in the Sky» er ein song frå 1982 av det britiske rockebandet The Alan Parsons Project frå albumet Eye in the Sky. Songen vart gjeven ut på singel og nådde tredjeplassen på den amerikanske Billboard-lista i oktober 1982 Songen gjekk til topps i Canada og Spania og nådde sjetteplassen i New Zealand. Dette vart dermed den største hitten deira. 

I 2019 spelte Alan Parsons inn ein versjon på katalansk av songen, kalla «Seré els teus ulls al camí», for ei TV-sending til støtte for uhelbredelege sjukdommar.

Medverkande
 Alan Parsons – Fairlight CMI, produsent, lydteknikar
 Eric Woolfson – Wurlitzer elektrisk piano, vokal
 Ian Bairnson – akustisk og elektrisk gitar
 David Paton – bass
 Stuart Elliott – trommer
 Chris Rainbow – korvokal

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eye in the Sky (song)» frå ,  den 2. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Songfacts - Eye in the Sky by The Alan Parsons Project

Songar frå 1982
The Alan Parsons Project-songar
Songar skrivne av Eric Woolfson
Arista Records-singlar
Songar skrivne av Alan Parsons
Songar produserte av Alan Parsons
Nummer-ein-singlar i Canada
Popballadar
Rockeballadar
80-talsballadar
Old and Wise

«Old and Wise» er ein song frå 1982 av The Alan Parsons Project frå albumet deira Eye in the Sky. Teksten omhandlar ein gammal person som ser attende på livet sitt og forstår at han kunne aldri forstå andre folk.

Songen nådde 21. plassen på den amerikanske Billboard AC-lista tidleg i 1983 og 74. plassen på lista i  Storbritannia. Det var den første singelen deira som gjekk inn på singellista i heimlandet.

Solovokal
«Old and Wise» vart sungen av den tidlegare Zombies-vokalisten Colin Blunstone. Blunstone song på fleire album med Alan Parsons Project, men «Old and Wise» var den einaste singelen med Blunstone som vart ein hit. han spelte seinarer inn songen for eit av sine eigne album.

Sampling
Kendrick Lamar sampla «Old and Wise» på «Keisha's Song (Her Pain)» på albumet Section.80.
B.o.B sampla «Old and Wise» på «Campaign» frå Fuck Em We Ball.
Pryda sampla vokal frå «Old and Wise» på songen «Shadows» påpalbumet hans Eric Prydz Presents Pryda.
Fat Jon samla songen på «Everywhere» på Lightweight Heavy.
Styles P sampla songen på «Shadows» i 2010 på albumet The Green Ghost Project.
Daft Punk sampla eit lite vokalklipp for singelen deira «Face to Face» i 2001 på albumet Discovery.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Old and Wise» frå ,  den 2. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1982
Songar frå 1982
Songar om alderdom
80-talsballadar
The Alan Parsons Project-songar
Arista Records-singlar
Rockeballadar
Songar produserte av Alan Parsons
Songar skrivne av Alan Parsons
Songar skrivne av Eric Woolfson
Sitala

Sitala, Shitala eller Sheetala (Śītalā) er ei gudinne i hinduismen som blir dyrka på landsbynivå fleire stader i India. Namnet tyder 'den kjølege' eller 'den avkjølande'. Framtoninga til Sitala er ei kvinne i skarlaksraudt som rir på eit esel og held ein kost, ein drøfting og ei krukke. Ho er ugift, mektig og trugande. 

Ein tilber Sitala for å få velstand, helse og grøderikdom. Ho er ei lokal vernegudinne som også har ein dobbelnatur. Om ein ikkje dyrkar henne rett kan ein risikera å råkast av sjukdom og ulukke. Samtidig som ein ber til henne fryktar ein også nærværet hennar, ettersom det er knytt til lange tørkeperiodar, dårlege avlingar, sjukdom og svolt. Ho kan feia gjennom landsbygda saman med feberdemonen Djvarāsura.

Sitala er særleg ei sjukdomsgudinne knytt til byllesjukdommar, og namnet kan også tyda 'koppar'. Gudinna skal ha makt over sjukdommen, slik at når nokon blir sjuke er det ho som har besett dei. Ved å dyrka henne vernar ein seg mot sjukdommen. Etter at koppar blei utrydda på 1970-talet har ho også vore assosiert med AIDS. Etter epidemiar har det vore vanleg å tilbe Sitala og skriva dikt til henne.

Ein kan oppfatta Sitala som ei form for Devi (morgudinna) og tilbe henne på same måte. Ein kan også tilbe henne med blodoffer eller liknande. Under epidemiar og svoltperiodar av har ein forsøkt å blidgjera Sitala gjennom lovprisingar, og det finst døme på slike att frå 1600-talet. Ved podja (tilbeding) av Sitala førestiller ein seg gudinna som nærværande i ei krukke med mjølk, vatn og ghi. Krukka blir pynta med blad og toppa med ei kokosnøtt.

Sitala blir særleg dyrka i Bengal. Tilsvarande gudinner i Sør-India er Mariamman og Jyestha.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shitala» frå ,  den 2. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Knut A. Jacobsen, Hinduismen. Historia, tradition, mångfald. Stockholm, 2004.
 Eva Hellman, Hinduiska gudinnor och kvinnor – en introduktion. 1998.
 
Hindugudar
Sjukdomsgudar
Bengalsk kultur
Smittevern

Smittevern er tiltak som bidreg til å hindre spreiing av infeksjonssjukdommar i ei befolkning. Smittevern kan gjelda individ, grupper eller miljø. Det internasjonale helsereglementet (IHR) er eit internasjonalt regelverk for smittevern som blir halde ved like av Verdas helseorganisasjon (WHO). Statar og mindre område kan handheva eigne reglar for smittevern, som Smittevernloven i Noreg.

Sjå òg
 Karantene
 Smitte
 Smittevern i artikkelen om hygiene
 Vaksine

Kjelder

 
Infeksjonssjukdommar
Folkehelse
Epidemiologi
Silje Bolset

Silje Elin Bolset () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Stord som vann EM-sølv med Noregs landslag i 1996. I tida frå juli 1996 til mars 1997 deltok ho i 16 landskampar og skåra 17 mål. 

Bolset spelte frå ung alder på Stord Idrettslag sitt handballag, lengste tida på nivå to i seriesystemet. Ho var venstre rykkromspelar og storskårar for Stord fram til 1996. Dei neste tre sesongane gjorde ho teneste i Byåsen IL, eit av absolutte topplaga i norsk handball den tida. Sommaren 1996 fekk ho plass i den norske troppa til Sommar-OL 1996 i Atlanta i USA, der Noreg enda på fjerdeplass. I desember same året deltok ho i Handball-EM 1996 i Danmark, ein meisterskap som enda med at arrangørlandet vann over Noreg i finalen. Bolset fekk ikkje plass i dei 12 mann store finalemannskapa, korkje i bronsefinalen mot Ungarn i Atlanta eller i EM-finalen i Herning. Frå 1999 til 2003 hadde Bolset ein sentral posisjon i Sola HK sitt toppserielag. Plaga av skadar la ho opp 28 år gammal.

Merittar
OL 1996: Nr 4 etter 18–20 mot Ungarn
 EM 1996: Sølvmedalje etter 23–25 mot Danmark

Bolset bur i Sandnes kommune.

Kjelder
handball.no

Norske handballspelarar
Folk frå Stord
James Fenimore Cooper

James Fenimore Cooper () var ein USA-amerikansk forfattar som i ein lang rekke romanar og reiseskildringar nådde eit stort publikum i heimlandet, så vel som over store delar av Europa. Hans meste kjende roman, Den siste mohikaner frå 1826, kom ut i Noreg så tidleg som 1831 og har sidan kome i fleire nye omsetjingar og utgjevingar. Trebandsverket Lærstrømpe skapte den ikoniske nordamerikanske stigfinnaren, ein figur som har vorte reprodusert i tallause western-romanar. På nynorsk har kome ut Veghittaren i 1907, omsett av Idar Handagard, medan Johs. Bruheim og Norsk Barneblads Forlag stod bak Hjorteveidar og Stigfinnaren, begge utkom på 1950-talet. Copper var sjømann i ungdomen, og fleire av romanane skildrar livet ombord i seglskuter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «James Fenimore Cooper» frå ,  den 3. april 2020.  
 

USA-amerikanske forfattarar
Romanforfattarar
Ammonia Avenue

Ammonia Avenue er det sjuande studioalbumet av det britiske rockebandet The Alan Parsons Project, utgjeve av 7. februar 1984 av Arista Records. Phil Spector-aktige «Don't Answer Me» var den første singelen frå albumet, og nådde topp 15 på den amerikanske Billboard Hot 100 og Mainstream Rock Tracks-lista, i tillegg til fjerdeplassen på Adult Contemporary-lista. Singelen nådde òg topp 20 i mange andre land og var den siste store hitten til The Alan Parsons Project. «Prime Time» vart den neste singelen, men denne nådde berre 34. plassen i USA. «Since The Last Goodbye» vart ein mindre hitt.

Ammonia Avenue var eit av dei bestseljande albuma deira og selde til gullplate i USA og nådde topp 10 på albumlistene i mange land.

Bakgrunn og utgjeving
Tittelen på albumet var inspirert av då Eric Woolfson vitja Imperial Chemical Industries (ICI) i Billingham i England, der det første han såg var ein veg med milevis med røyr, men ingen folk, ingen tre og eit skilt der det stod 'Ammonia Avenue'. Albumet fokuserer på mogelege misforståingar innan industriell, vitskapleg utvikling frå eit offentleg perspektiv og mangel på forståing av offentlegheita frå eit vitskapleg perspektiv.  Albumet var det andre av tre bandet spelte inn med analogt utstyr men miksa direkte på eit digitalt masterlydband. 

«You Don't Believe» var alt gjeve ut både som singel og som ein ny song i 1983 på The Best of The Alan Parsons Project.

Ammonia Avenue vart ommastra og gjeve ut på ny i 2008 med bonusspor.

Marknadsføring
Det vart laga musikkvideoar for «Don't Answer Me» og «Prime Time» i 1984, for sistnemnde med kunst og animasjon av MW Kaluta. Den sistnemnde videoen var inspirert av John Collier-soga «Evening Primrose» og består av to mannekengar, ein kvinneleg og ein mannleg, som kjem til liv og forelskar seg i kvarandre. Kring halvvegs uti videoen kan ein sjå gateskiltet med «Ammonia Ave.».

Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Alan Parsons og Eric Woolfson.

Medverkande
 Ian Bairnson – elektrisk og akustisk gitar
 Colin Blunstone – vokal
 Mel Collins – saksofon
 Stuart Elliott – perkusjon, trommer
 Alan Parsons – Fairlight-programmerring
 David Paton – bass
 Andrew Powell - orkesterarrangement og dirigent
 Chris Rainbow – vokal
 Eric Woolfson – alle klaverinstrument, vokal
 Lenny Zakatek – vokal
 Christopher Warren-Green - leiar for The Philharmonia Orchestra
 Storm Thorgerson - design

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ammonia Avenue» frå ,  den 3. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

The Alan Parsons Project-album
Konseptalbum
Musikkalbum frå 1984
Album produserte av Alan Parsons
Arista Records-album
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Plateomslag av Hipgnosis