alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Norske Folkeeventyr

Norske Folkeeventyr er ei gruppe norske folkeeventyr samla inn og gjevne litterær form av Asbjørnsen og Moe, Peter Christen Asbjørnsen og Jørgen Moe. 
Eventyra byrja å koma ut heftevis frå hausten 1841 (postdatert til 1842), men stoppa med første hefte av andre bind 1844. Andreutgåva frå 1851 (postdatert til 1852) var den første avslutta samlinga. Ho kom med kommentarar til kvar eventyrtype av Jørgen Moe, og blir derfor også omtalt som den vitskaplege utgåva. Etter dette kom ei rekkje utgåver etter gjennom innsats frå Asbjørnsen.

Inspirert av Grimm-brørne sitt arbeid reiste Peter Christen Asbjørnsen og Jørgen Moe omkring med akademiske stipend for å samla inn og skriva ned folkeleg prosa, som dei seinare samordna, restituerte og gjenfortalde gjennom felles bokutgjevingar. Samlingane blir derfor ofte omtalte som Asbjørnsen og Moe.
Asbjørnsen åleine gav ut serien Norske Huldre-Eventyr og Folkesagn I-II (1845-48). Samlinga innheldt ikkje eigentlege eventyr, men memorat (= «huldreeventyr») og segner. Seinare kom dei såkalla einesamlingane, Norske Folke-Eventyr. Ny Samling (1871) og Norske Folke-Eventyr. Ny Samling. Anden Udgave (1876). Dessutan gav Asbjørnsen ut den første gjennomillustrerte utgåva, Norske Folke- og Huldre-Eventyr i Udvalg (1879), der kunstmålaren Hans Gude tok ansvaret for å koordinera bidrag frå yngre kunstnarar.

Norske folkeeventyr og sagn

Lista er eit alfabetisk oversyrn over norske folkeeventyr, segner og memorat som er med i P. Chr. Asbjørnsens Norske Huldre-Eventyr og Folkesagn i den versjonen som kom i 1879.

Eventyr frå Asbjørnsen og Moe sine Norske Folkeeventyr 1841-1844, og Asbjørnsen sine Norske Folkeeventyr: Ny Samling 1868:

Fortejlingar gjevne ut i Asbjørnsens Norske Huldre-Eventyr og Folkesagn 1845-1866:

Forteljingar gjevne ut i andre verk, men lagt til blant folkeeventyra i seinare samlingar:

Sjå òg
Eventyr
Norske Huldre-Eventyr og Folkesagn
Erotiske folkeeventyr
Nasjonalromantikken

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Norske Folkeeventyr» frå ,  den 30. oktober 2019.

Bakgrunnsstoff
 Norske Folkeeventyr som nettutgave hos Prosjekt Runeberg
 

 Eventyrene lest av kjente norske skuespillere

 
Norske barnebøker
Nordisk folkeminne
Norsk folkeminne
Bøker frå 1845
Dale kyrkje i Fjaler

Dale kyrkje står i Dale i Fjaler kommune i Vestland, og er ei langkyrkje bygd i tre i 1864.

Den noverande kyrkje er ei tømra langkyrkje i tradisjonell stil. Nygotiske trekyrkjer av denne typen vart det bygd mange av i Noreg i andre halvdel av 1800-talet. 
Kyrkja vart reist av byggmeister Johannes Arnesson Øvsthus frå Hosanger og ho kosta om lag 5000 spesiedalar. Ein veit ikkje kven som har teikna bygget.
Kyrkja har oppunder 550 sitjeplassar og har vore hovudkyrkja i Fjaler sidan 1894.

Tidlegare kyrkjer 
Det finst ingen sikre opplysningar om når det første kyrkja vart reist i Dale. Truleg var den første kyrkja ei stavkyrkje. 
I det historiske dokumentet Bergens Kalvskinn frå kring 1350 er ”Dalskirkue” nemnd. Det var truleg den andre kyrkja i Fjaler. Denne vart riven i 1593 for å gje plass for ei ny kyrkje; ei tjørebreidd, bordkledd tømmerkyrkje, som vart ståande fram til 1863. Denne kyrkja finst det avblildning av. Den kjende landskapsmålaren Anders Askevold har henne med på eit oljemåleri frå Dalsbygda i 1853. 

I 1772 vart alle kyrkjene i prestegjeldet selde på auksjon og kom i privat eige, men i 1860 gav konsul Jansen kyrkja til Dale kyrkjelyd utan vederlag. 
Då denne kyrkja vart for lita og dessutan var i dårleg stand, vart ho riven i 1863 og den nye kyrkja stod ferdig året etter. Døypefonten, ei gammal altertavle som heng på skrå oppe i koret og kyrkjeklokkene som no er i Dale kyrkje er frå eldre kyrkjer. Elles er ei kyrkjedør frå mellomalderen i samlinga ved Bergen Museum. Det er òg er ein preikestol frå 1620, medan ein messehakel frå 1650 er teken vare på i Kunstindustrimuseet i Oslo.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 Om Dale kyrkje på nettstaden til Fjaler kyrkjelege fellesråd
 «Dale kyrkje» på NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Fjaler kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen/Digitalarkivet
 Skanna kyrkjebøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
 Oversikt over gravminne i Fjaler kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Kyrkjer i Fjaler
Kyrkjer i Sunnfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Johannes Øvsthus
Kulturminne i Fjaler
1864 i Noreg
Sullom Voe

Sullom Voe (av norrønt Solheimavagr) er eit sund mellom halvøya Northmavine og resten av Northern Mainland på Shetland i Skottland. Det er òg namnet på petroleumsterminalen som ligg ved dette sundet. Sullom Voe er ein av dei største oljeterminalane i Europa.

Sundet er dels skjerma frå vind og vêr av øya Yell i aust, og det vart brukt som miltær flybase av det norske flyvåpenet og RAF under den andre verdskrigen. Då oljeterminalen skulle leggjast der, vart den gamle flybasen, som hadde lege ubrukt sidan verdskrigen, rusta opp og modernisert til å verte Scatsta Airport. Etter at utbygginga av terminalen var ferdig minka trafikken til flyplassen og det vart vedteke å leggje han ned. I staden vart trafikken som før gjekk til Baltasound flyplass på Unst ført over til Scatsta og i dag er det mykje forsyningsaktivitet med helikopter til oljeinstalasjonane i Nordsjøen som går frå Scatsta.

Den fyrste råolja vart funnen i Nordsjøen i 1969 og snart etter vart det vedteke at Sullom Voe skulle verte staden for ein stor oljeterminal. Terminalen ligg nordaustom landsbyen Brae og vart opna i 1975. Utbygginga av terminalen fortsette heilt fram til i 1982. Olje kjem inn til terminalen i røyr frå oljefelta Brent og Ninian. I Sollum Voe vert olja lasta over på tankskip. Nyleg har terminalen byrja å ta imot olje frå felta i Nord-Atlanterern òg.

Då Shetland vart peika ut som staden der terminalen og støttefunksjonane for oljefelta i Nordsjøen skulle skulle liggje venta selskapa som deltok i utbygginga at kvart selskap skulle ha sin eigen terminal. For å gjere dei uheldige fyljene for miljøet minst råd vedtok Shetland Islands Council at det skulle vere ein stor terminal der all olja skulle kome inn, og at han skulle liggje i Sullom Voe. Dette hadde dei makt til å gjere etter at Parlamentet i London hadde vedteke Zetland County Council Act i 1974. Terminalen er i dag driven av oljeselskapet BP for eit samband av selskap som driv oljeutvinninga i Nordsjøen og Nord-Atlanteren.

Bakgrunnsstoff 
 Om «Sullom Voe» hjå undiscoveredscotland.co.uk
 Sullom Voe Terminal  Informasjon frå BP om oljeterminalen

Denne artikkelen byggjer på «Sullom Voe» henta frå Wikipedia på engelsk 15. mai 2007.

Geografi på Shetland
Oljeterminalar i Storbritannia
Stadnamn av norrønt opphav i Skottland
Sund i Storbritannia
Krigsspel

Krigsspel (eng. «wargames») er brettspel som simulerer historiske, militære konfliktar. Opphavet til krigsspela er dei simuleringane som inngår i militære stabsøvingar, men som sivil hobby dukka krigsspela fyrst opp i USA på 1960-talet. Eit særdrag ved krigsspel er at dei ofte er svært komplekse og tek lang tid å spela. Det vert lagt mykje vekt på å gjera spela historisk korrekte, og nokre spel nærmar seg historiske studiar i detaljrikdom. Internasjonalt hadde hobbyen stordomstida si på 1970- og 1980-talet. I dag er krigsspela i større grad eit nisjefenomen. Rollespel, dataspel og enklare brettspel har teke over mykje av marknaden.

Krigsspel kan klassifiserast etter periode (til dømes napoleonskrigane eller andre verdskrigen) og etter skala (taktiske trefningar eller overordna strategi).

Krigsspel kan og kallast konfliktsimulasjon.

Bakgrunnsstoff
 A farewell to hexes av Greg Costikyan.
 www.krigsspel.se. Eit svensk forum om krigsspel.

brettspel

fa:رزمایش
sr:Војни маневри
Advanced Squad Leader

Advanced Squad Leader eller ASL er eit taktisk krigsspel som simulerer trefningar på kompani- eller tropp-nivå. Spelet vart utvikla som Squad Leader av Avalon Hill i 1977, og vert no gjeve ut av Multiman Publishing (MMP). 

Advanced Squad Leader vert spela med pappbrikker som symboliserer infanteri, køyretøy (stridsvogner, jeepar osb.) på eit brett med heksagon-mønster trykt over eit terrengkart som førestiller slagfeltet. Spelsystemet er detaljert: det er fleire hundre sider reglar, tusenvis av brikker, over seksti kart og fleire hundre tilgjengelege scenario.

Bakgrunnsstoff 
 Multiman Publishing  (MMP)

Brettspel
Memoir '44

Memoir '44 er eit enkelt brettspel for to spelarar. Det simulerer fleire slag under andre verdskrigen.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side for Memoir '44, med reglar og ekstra scenario

Brettspel
Alpes-Maritimes

Alpes-Maritimes er eit departementet heilt søraust i Frankrike. Departementet ligg i regionen Provence-Alpes-Côte d'Azur.

Historie 
Romarane hadde ein provins her kalla Alpes Maritimae så tidleg som i 7 fvt.. Hovudstaden i provinsen var Cemenelum, i dag Cimiez, eit nabolag nord for Nice. På sitt største i 297 vart provinsen utvida til Digne og Briançon, og hovudstaden var Embrun.

Eit departementet med dette namnet eksistert i Frankrike frå 1793 til 1815, men hadde forskjellige grenser og inkluderte Monaco og San Remo.

Departementet slik det er i dag vart oppretta i 1860 då grevskapet Nice vart annektert. Det vart sett saman av grevskapet Nice og arrondissementet Grasse i departementet Var.

I 1947 vart departementet gjort større med å legge til kommunen Tende og La Brigue, som hadde vore italiensk etter dei vart annektert i 1860.

Geografi 
Departementet er omringa av dei franske departementa Var, Alpes-de-Haute-Provence, fyrstedømet Monaco, Italia i aust og Middelhavet i sør. 

Alpes-Maritimes inneheld ein del av den vidkjend franske rivieraen med viktige byar som Cannes, Nice, Saint-Jean-Cap-Ferrat og Antibes.

Av elvar i departementet finn ein:

Økonomi 
Økonomien i departementet er stort sett driven av turisme. Berre Paris har fleire hotell enn Nice. På grunn av det milde klimaet kjem det turistar her året rundt. 

Av andre store industriar finn ein parfymeindustrien i Grasse og den høgteknologiske industrien rundt Sophia-Antipolis.

Demografi 
Innbyggjarane i departementet vert kalla maralphins, men vert òg ofte kalla azuréens.

Då Nice vart fransk i 1860 var det framleis ein liten by og departementet hadde mindre enn 200 000 innbyggjarar. Folketalet voks derimot raskt frå 300 000 på byrjinga av 1900-talet til over ein million. Folkesetnaden vert derimot eldre fordi mange pensjonistar flyttar til kysten. 

Folkesetnaden er i dag konsentrert i dei urbane områda rundt Cannes, Grasse, Nice og Menton, som har 90 % av den totale folkesetnaden.

Kultur 
Filmfestivalen i Cannes får årleg mykje merksemd og besøk av mektige folk i filmindustrien. Juan-les-Pins har ein årleg jazzfestival.

Turisme 
Turismen i departementet er konsentrert om Rivieraen, kjend som Côte d'Azur, med sine strender og lukseriøse hotell. 

Området innanfor Cote d'Azur er fint for utandørssport som sykling, fjellsykling, skigåing, fjellturar, fjellklatring, kanoroing, rafting, fiske og riding.

Ymse 
Asteroiden 100122 Alpes Maritimes er kalla opp etter departemenetet.

Bakgrunnsstoff 
 
 Turistguide for Alpes-Maritimes 
 Nettsida til prefekturet 
 Offisiell side 
 Den franske rivieraen 
 Musikktradisjonar i Alpes-Maritimes 
 About.com 

 
Franske departement
Den franske rivieraen
Grasse

Grasse (oksitansk Grassa eller Grasso) er ein by og kommune søraust i Frankrike i departementet Alpes-Maritimes, der han er sous-préfecture. Byen ligg ved Den franske rivieraen.

Parfyme 
Grasse har hatt ein blømande parfymeindustri sidan slutten av 1700-talet.

Grasse er senteret for den franske parfymeindustrien og er kjend som parfymehovudstaden i verda (la capitale mondiale des parfums). Han produserer over to-tredjedelar av Frankrike sine naturlege aromaer (for parfyme og smakstilsetting i mat). Industrien har ei inntekt på over 600 millionar euro i året.

Grasse sitt spesielle mikroklima er spesielt fordelaktig for blomeindustrien. Det er varmt og langt nok innanlands til at havlufta ikkje når inn. Det er mykje vatn i området. Byen ligg 350 meter over havet og 20 km frå kysten.

Sjasmin, ein nøkkelingrediens i mange parfymar, vart ført til Sør-Frankrike av maurarane på 1500-talet. 27 tonn sjasmin vert no hausta i Grasse kvart år.

Det er fleire «parfyrmeri» i Grasse, og kvart av dei har guida turar og eit museum.

Bakgrunnsstoff 

Alpes-Maritimes
Den franske rivieraen
Byar i Frankrike
Byar i Provence-Alpes-Côte d'Azur
LILO

LILO (Linux Loader) er ein operativsystemlastar for GNU/Linux. LILO var lenge standard i dei fleste Linuxdistribusjonane, men i seinare tid har GRUB tatt over.

Sjå òg 
 GRUB

Fri programvare
Open kjeldekode
Linux
Ardèche

For elva med same namn, sjå elva Ardèche
 

Ardèche (oksitansk Ardecha) er eit departementet sør i sentrale området av Frankrike. Departementet ligg i regionen Rhône-Alpes, og er kalla opp etter elva med same namn.

History 
Ardèche er ein av 83 opphavlege departement som vart oppretta den 4. mars 1790 under den franske revolusjonen. Gjennom 1800-talet gjennomgjekk departemenet ein moderat økonomisk vekst. Folketalet auka frå 273 000 i 1793 til 388 000 i 1861. Silkeormindustrien blømde fram til 1855 då sjukdom påverka ormane og konkurransen med Kina førte til økonomiske tap. Ved Privas dreiv ein gruvedrift etter jernmalm, men dette vart raskt utvunne. Som følgje av dette vart seks masomnanlegg oppretta, men dei gjekk forholdsvis dårleg, og det siste vart lagt ned ved Pouzain i 1929.

Geografi 
Departementet, som består av den gamle provinsen Vivarais, er omringa av dei franske departementa Drôme, Vaucluse, Gard, Lozère, Haute-Loire og Isère. Departementet er prega av store konstrastar. Dei lågaste områda der Ardèche munnar ut i Rhône ligg berre 40 meter over havet, medan Mont Mézenc strekkjer seg 1 754 meter over havet. 

Det er fem naturlege område i Ardèche. 
 Fjella ligg i dei vestlege områda av departementa med ei middelhøgd på 1 100 meter. Elva Loire har sitt utspring i desse fjella. Fjella er dekte av snø i mange månadar om vinteren, og er ofte utsett for svært kraftig vind om hausten og vinteren (lokalt kalla «la burle»). I dalane er det regelmessig tåke og ofte kraftig regn (1 500 mm i årsnedbør), særleg i september og oktober. 
 Platået Haut-Vivarais og Cevennane er ein overgangssone frå fjella til Rhônedalen. 
 Bas-Vivarais, der elva Ardèche renn gjennom. Dette karstområdet er forma av kalkstein. Klimaet er tørrare og varmere enn lenger vest og nesten som middelhavsklima. Vinden kjem oftast frå nordaust, men vind frå sør (kjend som «vent du midi») og vest har mykje fukt med seg, som kan gje kraftig nedbør i fleire dagar i strekk. 
 Platået Coirons som ligg i nord omringa av dalane Ouvèze, Payre, Escoutay, Col de Escrinet og  Vesseaux. 
 Rhônedalen ligg i aust langd foten av Vivaraisplatået. Her dominerer den kraftige mistralvinden.

Demografi 
Innbyggjarane i departementet vert kalla Ardéchois.  I 1990 fekk Ardèche igjen same innbyggjartal som dei hadde hatt 50 år tidlegare. I dag er folketalet 286 000 (samanlikna med 390 000 i 1860). Trass i denne auken er det mange som flyttar frå distrikta, og folketalet i departementet endrar seg i dag lite.

Bakgrunnsstoff 
 
 Turistguide for Ardèche
 Bilete
 Nettside til prefekturet
 Offisiell nettside

 
Franske departement
Arr

Arr er merke etter sår som er lækte på skinnet eller ei anna organisk overflate. Arrdanning er ein naturleg del av lækingsprosessen av eit sår. 

Vevet i arr har ein annan utsjånad enn området rundt, og andre eigenskapar, som at det er mindre elastisk, svakare og manglar hårvekst. Arret kan også heva seg litt over området rundt. Det er bindevev, eller reparasjonsvev, laga av ein annan celletype enn til dømes hud, som lagar arra.

Arr har vore brukte som kroppspynt, laga i ritual av til dømes maoriar og fleire folk frå Vest-Afrika og Ny-Guinea, eller i duellar i Europa på 1800-talet. Ein har også brukt arr for å merka slavar og kriminelle.

Bindevevssjukdommar
Privas

Privas er ein by og kommune sør i sentrale delar av Frankrike i departementet Ardèche, der han er préfecture (administrasjonssenter). Byen ligg i regionen Auvergne-Rhône-Alpes og har om lag 10 000 innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff 

Ardèche
Byar i Frankrike
Byar i Auvergne-Rhône-Alpes
Largentière

Largentière er ein landsby og kommune sør i sentrale delar av Frankrike i departementet Ardèche, der han er sous-préfecture. Byen ligg i regionen Auvergne-Rhône-Alpes om lag 10 km sørvest for Aubenas, og har om lag 2 000 innbyggjarar. 

Namnet som han fekk på 1200-talet referer til sølvgruvene som var i drift frå 1000-talet til 1400-talet, og som vart driven av grevane av Toulouse og biskopen av Viviers.  
Landsbyen var ein travel industriby på 1800-talet, men hovudnæringa i dag er turisme. Jernbanestasjonen her vart rive ned i 1982, så byen er berre tilgjengeleg via bilveg.

Bakgrunnsstoff 

Ardèche
Byar i Frankrike
Byar i Auvergne-Rhône-Alpes
Tournon-sur-Rhône

Tournon-sur-Rhône er ein by og kommune sør i sentrale delar av Frankrike i departementet Ardèche, der han er sous-préfecture. Byen ligg i regionen Auvergne-Rhône-Alpes ved elva Rhône og har om lag 10 000 innbyggjarar.

Ardèche
Byar i Frankrike
Byar i Auvergne-Rhône-Alpes
Andre pinsedag

Andre pinsedag er måndagen etter pinsedagen, eller kvitsun(dagen) som han vart kalla i eldre nynorsk.

Andre pinsedag er tradisjonell gudstenestedag, men kan, avhengig av lokal sed og skikk òg verte nytta til konfirmasjon eller til  friluftsgudstenester.  Elles har mange annekskyrkjer som ikkje har gudsteneste på pinsedagen istaden gudsteneste denne dagen.  Andre pinsedagen plar preiketeksten i Den norske kyrkja vere henta frå Evangeliet etter Johannes; anten den kjende teksten i Johannes 3.16 ff, eller Joh. 6.44 ff, som har same tema.

Helgedag

Annandag pingst var heilagdag i Sverige fram til 2004.  I Storbritannia var Whit Monday bank holiday til 1967.  Dagen vert halden som helg i mellom anna  Frankrike, Tyskland, Sveits, Hellas, Ungarn, Belgia, Nederland og Danmark.

Kjelder
Engelsk og svensk Wikipedia
«Tekstane i kyrkjeåret frå 1. sundag i advent 1977» i Bibelen, Det norske Bibelselskap 1978

Kyrkjeåret
Kristne høgtider
Måndag
Fetlar

Fetlar (av norrønt Fetaland, 'det feite landet') er ei av dei nordre øyene på Shetland i Skottland. Øya ligg austom Yell og sørom Unst og er den fjerde største av dei shetlandske øyene. Det bur i underkant av 90 personar på Fetlar. Houbie på sørkysten er den viktigaste landsbyen, der har dei butikk og postkontor. The Society of Our Lady of the Isles har kloster og kapellet Byre Chapel i Aith Ness. Ved Tresta ligg kyrkja på øya, Fetlar Kirk frå 1790.

Det går ferjer frå Hamars Ness på Fetlar til Gutcher på Yell og Belmont på Unst. Midt på øya er det ei flystripe.

Historie 

Det har vore folk på Fetlar sidan langt attende. 
Det finst kulturminne frå neolittisk tid og bronsealderen. 
Det mest oppsiktsvekkjande kulturminnet er steinmuren frå bronsealderen, kalla Finnigert Dyke, som går langsetter øya frå nord til sør og deler øya i to. 
I dag er det berre restar att av muren, men då vikingane kom til øya stod han. 

I 2002 vart det gjord utgravingar på Fetlar for å kartlegge meir av vikingtida på øya. 
Funn frå utgravingane kan sjåast på Fetlar Interpretive Centre i Houbie. 

Tidlegare har det budd mykje meir folk på øya. 
I 1841 budde det 761 personar på Fetlar, og då var fråflyttinga alt i gang. 
Femti år seinare, i 1891, var folketalet nede i 363, og det har fortsett nedover sidan.

Fuglereservatet 
Nordre delen av øya er fuglereservat administrert av Royal Society for the Protection of Birds og er ein viktig hekkestad for fuglar som tjuvjo og småspove. Loch of Funzie er den viktigaste hekkestaden i Storbritannia for symjesnipe. Eit snøuglepar hekka på Fetlar frå 1960-åra og framover til 1980-talet, men no er det ikkje snøugler lenger på øya.

Bakgrunnsstoff 
 «Fetlar» hjå undiscoveredscotland.co.uk

Fotnotar 

Denne artikkelen byggjer på «Fetlar» henta frå Wikipedia på engelsk 15. mai 2007.

Stadnamn av norrønt opphav i Skottland
Øyar i Shetlandsøyane
Townes Van Zandt

Townes Van Zandt () var ein amerikansk musikar.

Van Zandt blei fødd i Fort Worth i Texas, og reiste i ungdommen rundt i Texas og Colorado. Han var ein direkte etterkommar av Isaac Van Zandt, ein framståande leiar av Republikken Texas.

Musikalsk var Townes Van Zandt inspirert av blant anna bluesartisten Lightnin' Hopkins, og hadde alltid songane hans på reportoaret. Tidleg i karrieren skreiv han mange humoristiske songar. Seinare gjekk han meir over til mørke og bittersøte kjærleikssongar og balladar, som «For the Sake of the Song» og «Tecumseh Valley».

For det meste spelte han for små men mottakelege publikum i barar i Texas. Tomato Records slapp eit dobbelt live-album frå Old Quarter i Houston med ein slik konsert. Det inneheld hans mest populære songar som «Lungs», «For the Sake of the Song», «Tecumseh Valley», «To Live Is To Fly», «If I Needed You», og hans mest berømte song, grunna tallause cover-versjoner av blant anna Willie Nelson og Merle Haggard «Pancho and Lefty».

Townes Van Zandt heldt fram med å skrive og opptre i sitt eige tempo gjennom 1990-talet, til han døydde av eit hjarteinfarkt i 1997. Van Zandt har inspirert fleire artistar, blant anna Norah Jones, Bob Dylan, Lyle Lovett, Bright Eyes, Emmylou Harris, Nancy Griffith, Cowboy Junkies og Meat Puppets.

USA-amerikanske musikarar
Folk frå Fort Worth
Reykjanes

Reykjanes (blir uttala rett fram bortsett frå at 'k' og 'j' er separate lydar) er den yttarste delen av Reykjaneshalvøya (isl. Reykjanesskagi). Neset er vulkansk, det er låge fjell og åsar av tuff (moberg), jordvarme, klippestrender og lava som har rent i sjøen. På Reykjanes er Skálafell som er høgast og Valahnúkur som er lengst ut dei mest kjente. Kvart år bryt sjøen av mykje av Valahnúkur, spesielt mykje når det er storm. Somme stader grev sjøen ut mjukt materiale i vasslina medan det hardare berget over held. Da blir det innholt og når det er kraftige bølgjer blir det skapa mykje lyd og kraftige skumfontener som er sjåverdig.

Søraust for Valahnúkur er det eit gjel som heiter Valborgargjá. Her er det ei fordjuping med vatn som tidlegare var lunkent. Det var eit skur her tidleg på 1900-talet og ein hadde symjeundervising her. Dette var før dei mange offentlege bada kom til på resten av Island og stadig lever det gamle folk som hugsar at dei lærte å symje her. Ein reknar med at namnet på juvet opphavleg var Valabjargagjá (samanheng med fjellet Valahnúkur som au heiter Valabjörg), som har forandra seg til Valbjargargjá og vidare til Valborgargjá.

Det første fyret på Island blei reist på Reykjanes i 1878 og blei kalla Reykjanesviti (isl. 'viti' er det same som det gammalnorske 'vete' og tyder 'varde'). Det stod på Valahnúkur til jordskjelvet i 1896 øydela grunnen til fyret. Eit nytt blei bygd på Bæjarfell 400 m frå Valahnúkur, men på grunn at Skálafell delvis skygger dette blei det bygd eit tilleggsfyr på Skemmi.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.reykjanes.is 

Halvøyar på Island
Girma Wolde-Giorgis

Girma Wolde-Giorgis () var president i Etiopia frå 2001 til 2013. Han vart vald til president 8. oktober 2001 av parlamentet i landet, og var den andre presidenten i Etiopa sidan landet blei republikk i 1995. Det følgjer lite makt med presidentembetet i Etiopia, det er mest ei symbolsk stilling. 

Girma Wolde-Giorgis er av oromofolket i Etiopia.

Kjelder

Etiopiske presidentar
Scalloway

Scalloway (norrønt: Skalavagr, 'strand med hus') er den nest største tettstaden på Shetlandsøyane, med kring 1000 innbyggjarar. Tidlegare var Scalloway rekna å vera «hovudstad» på øygruppa, seinare har Lerwick fått denne posisjonen. Scalloway ligg på øya Shetland Mainland, og var hovudkvarter for Shetlandsgjengen under andre verdskrigen. 

I Scalloway ligg Scalloway Castle bygd kring 1600 av Earl Patrick Stewart. Ruinar ligg att som kan sjåast.

Barbara Tulloch og hennar dotter Ellen var dei siste som vart avretta for hekseri på Shetland. Dei vart brende på Gallow Hill, som har utsyn over tettstaden.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.shetlopedia.com/Scalloway 

Shetlandsøyane