alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Desnogorsk

Desnogorsk (russisk Десного́рск) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg på høgresida av elva Desna, rundt 110 km søraust for Smolensk. 

Desnogorsk vart grunnlagd som ein busetnad for Smolensk kjernekraftverk i 1974. Han fekk bystatus i 1989.

Bakgrunnsstoff 
 Om Desnogorsk på Mojgorod (russisk)

Busetnader grunnlagde i 1974
Dorogobuzj

Dorogobuzj (russisk Дорогобуж, polsk Dorohobuż) er ein historisk by i Smolensk oblast i Russland med om lag 11 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Dnepr, 85 km aust for Smolensk.

Historie 

Byen oppstod før den mongolske invasjonen av Russland som ei festning for å forsvare Smolensk mot åtak frå aust. I 1508 sende Vasilij III italienske meisterhandverkarar dit for å bygge eit trefort på staden. Byen vart plyndra under urotida og folkesetanden vart redusert til berre ti mann i 1614. Mellom 1611 og 1668 høyrte byen til det polsk-litauiske samveldet. Byen har seinare overlevd andre invasjoner og fleire brannar.

Attraksjonar 
Stadane av størst historisk interesse ligg utanfor sjølve byen. Aleksino-godset frå 1700-talet var kjend for oppdrett av Orlov-hingstar. Boldinklosteret frå 1400-talet vart renovert av Godunovfamilien på slutten av 1500-talet. Godunovene førte opp ein femkupla katedral, eit refektorium med spir og eit søyleliknande klokketårn på staden. I følgje Peter Baranovskij representerte klosteret det best bevarte 1500-tals klosterkomplekset i Aust-Europa. Klosteret vart sprengd under tilbaketrekkinga til tyskarane i 1943, men er vorte delvis gjenoppbygd på 1990-talet.

Bakgrunnsstoff 
 Historie og monument i Dorogobuzj  (russisk)
 Om Dorogobuzj på Mojgorod (russisk)
Dukhovsjtsjina

Dukhovsjtsjina (russisk Духовщина) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 4 500 innbyggjarar. Han ligg ved elva Vostitsa i nedbørsfeltet til Dnepr, rundt 55 km nordaust for Smolensk. 

Busetnaden Dukhovsjtsjina voks fram rundt Dukhovklosteret, som vart bygd ein gong på 1200-talet. Han fekk byrettar i 1777.

Bakgrunnsstoff
Om Dukhovsjtsjina på Mojgorod (russisk)
Gagarin i Russland

Gagarin (russisk Гага́рин) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Gzjat, 210 km nordaust for Smolensk.

Historie 
Byen vart grunnlagd i 1718 som Gzjatsk (russisk Гжатск) og fekk byrettar i 1776. Byen fekk i 1968 nytt namn, etter den første kosmonauten, Jurij Gagarin, som vart fødd i den nærliggande landsbyen Klusjino i 1934.

Busetnader grunnlagde i 1718
Jelnja

Jelnja (russisk Ельня) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 10 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Desna, rundt 80 km aust for Smolensk.

Historie 
Busetnaden vart først nemnd i skriftlege kjelder i 1150.  I 1776 fekk busetnaden offisielt status som by og vart senter for ein ujezd.

Økonomi og næringsliv 
Byen har ein ostefabrikk, eit stort bakeri, ein mursteinsfabrikk og fleire sagverk.

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Jelnja» frå ,  den 1. februar 2009.

Bakgrunnsstoff

Om Jelnja på MojGorod.ru (russisk)
Potsjinok

Potsjinok (russisk Починок) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 9 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Khmara, rundt 50 km søraust for Smolensk. 

Potsjinok vart grunnlagd i 1868 som ein jernbanestasjon på Riga – Orjol-jernbanen. Han utvikla seg raskt til ein marknadsplass for regionale produkt og fekk bystatus i 1926.  

Flybasen Sjatalovo ligg 8 km sør for byen.

Målaren El Lisitskij vart fødd i Potsjinok.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Potsjinok» frå ,  den 1. februar 2009.  
 

Busetnader grunnlagde i 1868
Rudnja

Rudnja (russisk Рудня) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 10 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Malaja Berezina i nedbørsfeltet til Dnepr, rundt 65 km nordvest for Smolensk. 

Rudnja vart først nemnd i 1363 som busetnaden Rodnja. Han fekk bystatus i 1926.
Safonovo

Safonovo (russisk Сафо́ново) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 45 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Vopets, ei sideelv til Dnepr, 90 km nordaust for Smolensk.

Historie 

Landsbyen Safonovo vart første gong nemnd i 1859. Staden utvikla seg som ein arbeiderbusetnad ved Moskva – Minsk-jernbanen. På 1930-talet vart det oppdaga store reservar med brunkol i området og ei gruve vart opna. I 1938 fekk landsbyen status som urbanliknande busetnad og han fekk bystatus i 1952.

Økonomi og næringsliv 

I byen finst kjemisk industri og verksemder innan maskinbygging, elektroteknikk og materialteknologi.

Av dei største verksemdene er Safonovo Fabrikk for Elektriske Maskiner (russisk: Сафоновский электромашиностроительный завод) — ein produsent av kraftige (30 til 2000 kW) elektromotorar og generatorar og PO Avangard — ein viktig produsent av produkt laga av karbonfiber- og glassfiber-armert plast.

Bakgrunnsstoff 
 Safonovo.ru (russisk)
Sytsjovka

Sytsjovka (russisk Сычёвка) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 8000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Vazuza, rundt 190 km nordaust for Smolensk. 

Sytsjovka vart først nemnd i 1488 som ein vottsjina til Tver-fyrsten Ivan den unge, son til Ivan III. I 1493 vart han ein palass-landsby (russisk дворцовое село) i Vjazma ujezd. I 1776 fekk Sytsjovka byrettar.

Bakgrunnsstoff
Velizj

Velizj (russisk Велиж) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 8000 innbyggjarar. Han ligg på venstre breidda av elva Daugava, 110 km nordvest for Smolensk. 

På slutten av 1300-talet var byen ei grensefestning for Storhertugdømet Litauen. Russarane tok byen tilbake i 1536, men han hamna igjen under Litauen etter urotida i Russland. Byen vart returnert til Russland under den første delinga av Polen. Store delar av byen vart øydelagd under den andre verdskrigen.

Husa til geografen Nikolaj Przjevalskij og generalen Aleksandr Rodzjanko i nærleiken av Velizj er opna for ålmenta som museum.

Bakgrunnsstoff 
Om Velizj på MojGorod (russisk)

Busetnader grunnlagde i 1536
Kvinne-stormeister i sjakk

Kvinne-stormeister i sjakk (WGM), engelsk Woman Grand Master, er den høgast rangerte sjakktittelen som berre kan tildelast kvinner, utanom tittelen som Kvinne-verdsmeister i sjakk. Tittelen er livsvarig.

Verdssjakkforbundet FIDE innførte tittelen i 1977, som ein tittel over den dåverande tittelen Kvinne-IM i sjakk (WIM), engelsk Woman International Master.

WGM-tittelen blir tildelt for prestasjonar på eit klart lågare nivå enn den vanlege stormeister-tittelen, og faktisk også noko under nivået for Internasjonal Meister i sjakk (IM). 

Krava til WGM-tittelen er i korte trekk at spelaren må ha klart sterke prestasjonar, i 2 eller 3 sjakkturneringar, med til saman minst 27 sjakkparti. Sjakkturneringane må vanlegvis vere på minst 9 rundar. Prestasjonane må etter Verdssjakkforbundet sitt ratingsystem tilsvare ein rating på minst 2350. Dei viktigaste andre krava, er at spelaren må ha spela mot minst 3 kvinnestormeistrar eller spelarar med høgare rangert tittel i turneringa, at minst halvparten av motstandarane må ha ein offisiell FIDE-tittel, og at minst ein tredjedel av spelarane må vere frå eit anna land.

Det blir også kravd at spelaren på eit eller anna tidspunkt har hatt eigen rating på over 2300.

Her er også reglar som gir WGM-tittelen automatisk til f eks vinnaren av Kvinne-verdsmeisterskapen for juniorar. Gjeldande reglar finst i FIDE sin handbok på nettet. 

Svært mange sterke kvinnelege sjakkspelarar har kvalifisert seg til tittelen Internasjonal Meister i sjakk i tillegg til å vere WGM, og sidan om lag år 2000 har dei aller fleste av dei 10 beste kvinnelege sjakkspelarane i verda hatt den vanlege tittelen Stormeister i sjakk. Vinnaren av Kvinne-verdsmeisterskapen i sjakk blir tildelt den vanlege stormeister-tittelen viss ho ikkje allereie har tittelen. 
FIDE si ratingliste for pr. 1 april 2021 viser at 318 kvinner har WGM-tittelen.

På denne lista er det 94 kvinner som held dei høgare rangerte opne titlane i tillegg til kvinne-titlar - 121 Internasjonale Meistrar og 37 Stormeistrar.

Noreg har pr. 1.april 2021 to spelarar med tittelen Kvinne-stormeister i sjakk: Olga Dolzhikova og Niina Koskela, etter at desse i 2012 melde overgang frå høvesvis Ukraina og Finland.

Bakgrunnsstoff
Verdsjakkforbundet FIDE si heimeside

Fotnotar

Sjakktitlar

en:FIDE titles#Woman Grandmaster (WGM)
it:Titoli scacchistici#Titoli femminili
Norsk Filatelistisk Tidsskrift

Norsk Filatelistisk Tidsskrift er medlemstidsskriftet til Norsk Filatelistforbund. Det kjem ut 8 gonger i året.

Tidsskriftet inneheld artiklar om norsk og internasjonal filateli, og informasjon om verksemda i forbundet og lokallaga. Tidsskriftet har hovudvekt på stoff om norsk filateli. Ansvarleg redaktør er Peer-Christian Ånensen.

Bakgrunnsstoff 
 Denne artikkelen bygger på «Norsk Filatelistisk Tidsskrift» frå , den 2. februar 2009. 
 

Norske tidsskrift
Filateli
Gropiusstadt

Gropiusstadt er ein drabantby i Neukölln i Berlin. Han ligg mellom dei gamle busetjingane Britz, Buckow og Rudow. I 2002 fekk området status som bydel, underlagt Neukölln. Walter Gropius planlagde og teikna bydelen, som blei bygd på 1960- og 1970-talet. Det har sidan då vore eit sosialt brennpunkt, plaga med kriminalitet og fattigdom. 

Bydelen er mest kjend frå boka og filmen om Christiane Vera Felscherinow (Christiane F.).

 Denne artikkelen bygger på «Gropiusstadt» frå , den 2. februar 2009. 
 

Bydelar i Berlin
Unionen mellom Noreg og Sverige

Unionen mellom Noreg og Sverige var ei sameining av dei to kongerika Noreg og Sverige som varte frå 1814 til 1905. Dei to landa bestod som to sjølvstendige statar, men var i personalunion med éin sams monark.

Sverige og Noreg hadde to gonger tidlegare vore sameint under éi krone: Først frå 1319 til 1343, og kortvarig under Karl Knutsson frå 1449 til 1450, i opposisjon til Christian av Oldenburg, som danskane hadde vald til ny konge av Kalmarunionen.

Unionen mellom Noreg og Sverige
Skipingar i 1814
Nedleggingar i 1905
1814 i Noreg
1905 i Noreg
Demagogi

Demagogi, frå gresk demagog, samansett avδήμος démos, «folk» og αγωγός agogos, «leiar», er eit uttrykk for å ville vinne folket for seg med upålitelege lovnader eller ved å spele på kjensler og fordommar hos folk. 

Ordet demagog vart først nytta om klassiske folkeførarar som Perikles, men har sidan fått ei nedsetjande tyding, og vert spesielt bruka om politikarar som forsøkjer å apellere til dei låke instinkta hos folket.

Kjelder 
 Kristen Weierholt i Norsk Allkunnebok
 «demagog» i Nynorskordboka

Greske ord og uttrykk
Svein Larsen

Svein O. Larsen () er ein norsk politikar (Ap) og radiogründer. Han var aktiv i oppbygginga av P4, der han frå 1993 til 1999 var redaktør og administrerande direktør.

Larsen har grunnfag i statsvitskap frå Universitetet i Oslo, og vart seinare utdanna frå Norsk Journalistskole. Frå 1976 til 1979 var Larsen informasjonssekretær i Oslo Arbeidarparti, før han frå 1979 til 1981 var politisk sekretær for kyrkje- og undervisingsminister Einar Førde. Frå 1982 til 1988 var Larsen vald sekretær i Oslo Arbeidarparti. Han var òg varamedlem i landsstyret til Arbeidarpartiet. Som sekretær i Oslo Arbeidarparti var Larsen blant anna aktiv i planar om å skape ein nærradiostasjon for partiet i Oslo.

Larsen var viseformann i Vålerengens Idrettsforenings hovudstyre frå 1985 og var klubbformann frå 1986 til 1988. Formannstida til Larsen var prega av svak økonomi, og Vålerenga vart i 1987 det fyrste norske idrettslaget som vart sett under administrasjon.

Etter eit par år i Singapore der han jobba for Noregs Eksportråd kom Larsen tilbake til Noreg i 1991, og frå 1992 til 1993 var han formann i Oslo Arbeidarsamfunn. Han arbeidde så som dagleg leiar i Radio Hele Norge, og vart òg administrerande direktør og redaktør i P4 Radio Hele Norge når kanalen gjekk i gang med ordinær drift i 1993. Den nye radiokanalen leverte raskt gode resultat, og i 1994 var somme program oppe i 500 000 lyttarar samstundes som P4 hadde eit overskot på fem millionar kroner av ein omsetnad på 75 millionar. Hausten 1996 vart P4 notert på Oslo Børs, og børsverdien til selskapet var då 700 til 800 millionar. Under leiing av Larsen ekspanderte også P4 utanlands, og stod bak radiostasjonar i Sør-Afrika. Larsen gjekk av som leiar ved årsskiftet 1998-99.

På nyåret 2000 var Larsen aktuell som ny leiar for Oslo Arbeidarparti etter Britt Hildeng.

Etter at Larsen gjekk frå P4 selde radiostasjonen seg ut frå Sør-Afrika. Larsen følgde likevel sjølv opp prosjektet, og drog i 2000 nedover for å overta. Frå 2000 til 2003 var han leiar for selskapet Makana Investment, og frå 2003 til 2006 var han radiosjef i P4 Cape Town og P4 Durban. Larsen var òg via selskapet 21st Venture inne på eigarsida i Kanal 24. Frå 2006 til 2008 var han dagleg leiar i 21st Venture.

Frå 2008 har Larsen vore administrerande direktør og redaktør for Radio Metro. Som Radio Metro-sjef har Larsen trekt kulturminister Trond Giske for retten etter et Giske opphevde den tildelte konsesjonen frå Medietilsynet i Oslo-området.

Svein Larsen er son av fylkesmann og stortingsrepresentant Gunnar Alf Larsen.

Referansar

Norske forretningsfolk
Ap-politikarar i Oslo
Politiske rådgjevarar frå Ap
Jóhanna Sigurðardóttir

Jóhanna Sigurðardóttir () er ein islandsk politikar, aktiv i partiet Samfylkingin. Ho var islandsk statsminister frå 1. februar 2009 til  23. mai 2013. Ho har vore medlem av Alltinget frå 1978, og var sosialminister frå 1987 til 1994. Ho var på nytt sosialminister frå 24. mai 2007 fram til ho vart statsminister.

Jóhanna Sigurðardóttir vart den første kvinnelege statsministeren på Island, og den andre ope homofile regjeringssjefen i verda (etter Per-Kristian Foss som vikarierte for Kjell Magne Bondevik i 2002).

Merknadar

Bakgrunnsstoff 
 Biografi hos Alltinget

Islandske statsministrar
Folk frå Reykjavík
Første kvinnelege stats- og regjeringsleiarar
Kvinne-IM i sjakk

Internasjonal kvinne-meister i sjakk (WIM), engelsk Woman International Master, er den nest høgast rangerte vanlege sjakktittelen som Verdssjakkforbundet FIDE tildeler berre til kvinner. Tittelen er livsvarig.

Tittelen rangerer under Kvinne-stormeister i sjakk, men over Kvinne-FM i sjakk og Kvinne-CM i sjakk.

FIDE innførte tittelen i 1950, då med namnet International Women Master, IWM. Dette var den høgaste kvinnetittelen fram til tittelen Kvinne-stormeister vart innført i 1977.

WiM-tittelen blir tildelt for prestasjonar på eit klart lågare nivå enn den vanlege Internasjonal meister i sjakk-tittelen, og også noko under nivået for FIDE-meister i sjakk (FM). 

Krava til WIM-tittelen er i korte trekk at spelaren må ha klart sterke prestasjonar, i 2 eller 3 sjakkturneringar, med til saman minst 27 sjakkparti. Sjakkturneringane må vanlegvis vere på minst 9 rundar. Prestasjonane må etter Verdssjakkforbundet sitt ratingsystem tilsvare ein rating på minst 2250. Dei viktigaste andre krava, er at spelaren må ha spela mot minst 3 spelarer med WIM-tittelen eller spelarar med høgare rangert tittel i turneringa, at minst halvparten av motstandarane må ha ein offisiell FIDE-tittel, og at minst ein tredjedel av spelarane må vere frå eit anna land.

Det blir også kravd at spelaren på eit eller anna tidspunkt har hatt eigen rating på over 2200.

Her er også reglar som gir WIM-tittelen automatisk til dei som til dømes gjer gode prestasjonar i Kvinne-verdsmeisterskapen for juniorar. Gjeldande reglar finst i FIDE sin handbok på nettet. 

FIDE si ratingliste pr 1. april 2021 viser at 837 kvinner har WIM-tittelen.

Det er fem norske spelarar som har fått WIM-tittelen: Ingrid Dahl, Ellen Hagesæther, Sheila Barth Sahl, Silje Bjerke og Katrine Tjølsen.

Bakgrunnsstoff
Verdsjakkforbundet FIDE si heimeside

Fotnotar

Sjakktitlar

en:FIDE titles#Woman International Master (WIM)
it:Titoli scacchistici#Titoli femminili
Kvinne-FM i sjakk

Kvinne-FM i sjakk (WFM), engelsk Woman FIDE Master, er den tredje høgast rangerte vanlege sjakktittelen som Verdssjakkforbundet FIDE tildeler berre til kvinnelege sjakkspelarar. Tittelen blir vanlegvis tildelt fordi spelaren har oppnådd ein eigen rating på 2100 eller meir. Tittelen er livsvarig.

Tittelen rangerer under Kvinne-stormeister i sjakk og Kvinne-IM i sjakk, men over Kvinne-CM i sjakk. 

Her er også reglar som gir WFM-tittelen automatisk til dei som til dømes gjer gode prestasjonar i Kvinne-verdsmeisterskapen for juniorar. Gjeldande reglar finst i FIDE sin handbok på nettet. 

FIDE si ratingliste pr 1. april 2021 viser at 1.754 kvinner har WFM-tittelen.

Det er no (april 2021) tre norske spelarar som har WFM-tittelen: Sylvia Johnsen, Anita Grønnestad og Maud Rødsmoen.

Bakgrunnsstoff
Verdsjakkforbundet FIDE si heimeside

Fotnotar

Sjakktitlar

ca:Títols_de_la_FIDE#Mestre_de_la_FIDE_Femení
en:FIDE titles#Woman FIDE Master (WFM)
Gorokhovets

Gorokhovets (russisk Гороховец) er ein by i Vladimir oblast i Russland med om lag 13 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Kljazma, rundt 150 km aust for Vladimir.

Namnet på byen kjem av det russiske ordet gorokh (kyrillisk горох), som betyr 'erter' og byvåpenet inneheld òg eit bilete av erteplanter.

Historie 

Før austslaverarane vandra inn i området var det folkesett av den finsk-ugriske Merja-stammen. Gorokhovets vart første gong nemnd i skriftlege kjelder i 1239, da han vart øydelagd av mongolane. Ein meiner at det har vore ei festning der i fleire tiår før dette.

I 1539 var tatarar frå Kazan klare til å brenne ned byen men trekte seg tilbake etter å ha sett eit spøkelse i form av ein gigantisk riddar med et sverd. Etter dette vart fjellet der dette vart observert kalla Puzjalovo, dvs. «Den skremmande».

1600-talet vert rekna som gullalderen til Gorokhovets. Byen var då handelssenter for eit stort område, som omfatta dagens oblastar Vladimir og Ivanovo. Mange kyrkjer, kloster og andre bygningar vart bestilt og oppført av lokale handelsmenn på den tida. Spesielt verd å merke seg er klokketårna frå 1600-talet.

Transport 
Byen ligg ved hovudvegen frå Moskva til Nizjnij Novgorod. Han er òg ein elvehamn ved elva Kljazma.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Gorokhovets» frå , den 3. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 

 Offisielt nettstad for Gorokhovets  (russisk)
 Bilete frå Gorokhovets  (russisk)
 Gorokhovets si historie  (russisk)

Den gylne sirkelen i Russland
Jurjev-Polskij

Jurjev-Polskij (russisk Ю́рьев-По́льский) er ein by i Vladimir oblast i Russland med om lag 20 000 innbyggjarar. Han ligg ved det øvre løpet til elva Koloksja, ei sideelv til Kljazma, rundt 60 km nordvest of Vladimir.

Historie 

Jurjev-Polskij vart grunnlagd av Jurij Dolgorukij i 1152. Første del av namnet er frå Jurijs vernehelgen, Sankt Georg. Andre del av namnet kjem av ordet polskij som tyder «på markene» (sjå Opolje for detaljar). Denne spesifiseringa var naudsamt for å skilje byen frå den tidlegare festninga Jurjev (no Tartu), som låg i skogane i det noverande Estland.

Etter Vsevolod III døydde i 1212 vart byen gjeve til ein av dei yngste sønene hans, Svjatoslav. Det var han som personleg teikna det viktigaste landemerket i byen, Georgskatedralen (1230–1234). Han var den siste før-mongolske bygningen i Russland og hadde rike steinskulpturar som ikkje hadde vore sett tidlegare og han var òg modell for dei første steinkyrkjene i kreml i Moskva. På 1460-talet kollapsa kuppelen i katedralen og gravla dei fleste av dei unike skulpturane som hadde pryda veggane. Kuppelen vart i 1471 slurvete restaurert av ein velkjend handverkar frå Moskva, Vasilij Jermolin.

Det store slaget ved Lipitsa vart utkjempa i nærleiken av byen i 1216. I 1238 vart Jurjev øydelagd av mongolane. Eit hundreår seinare vart han ein del av Storfyrstedømet Moskva. Det viktigaste fortidsminnet frå den moskovittiske perioden er festningsklosteret til erkeengelen Mikael, opphavleg grunnlagd på 1200-talet og som inneheld fleire bygningar frå 1600- og 1700-talet.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Jurjev-Polskij» frå , den 3. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 

 Nettstad for Jurjev-Polskij  (russisk)
 Den gyldne ringen i Russland - Jurjev-Polskij (russisk)
 Jurjev-Polskij på MojGorod.ru (russisk)

Den gylne sirkelen i Russland
Kamesjkovo

Kamesjkovo (russisk Камешково) er ein by i Vladimir oblast i Russland med om lag 14 000 innbyggjarar. Han ligg 41 km nordaust for Vladimir.

Byen vart grunnlagd på slutten av 1800-talet som ein busetnad ved eit spinneri og veveri. Han fekk bystatus i 1951.

Busetnader grunnlagde i 1892
Karabanovo

Karabanovo (russisk Карабаново) er ein by i Vladimir oblast i Russland med om lag 15 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Seraja, ei sideelv til Sjerna, rundt 110 km vest for Vladimir.

Han vart grunnlagd i 1846 som ein landsby. Namnet kjem av dei tidlegare storgodseigarane, som heitte Karabanovykh. Han fekk bystatus i 1938. 

Hovudnæringa i byen er bomullsindustri.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Karabanovo» frå , den 3. februar 2009.
Kirzjatsj

Kirzjatsj (russisk Киржа́ч) er ein by i Vladimir oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 100 km vest for Vladimir.

Byen oppstod på 1300-talet som ein sloboda tildelt Forkynbingsklosteret. Klosteret var grunnlagd av Sankt Sergej av Radonezj, som budde i området mellom 1354 og 1358. Mesteparten av tida det eksisterte var klosteret sterkt avhengig av det mykje større Troitse-Sergijeva Lavra-klosteret, som ligg rundt 50 km mot vest.

Den vesle klosterkatedralen, oppført under Ivan den store, høyrer til den tidlege moskovittiske typen av katedralkyrkjer. Han vert vanlegvis rekna som den siste og vakraste eksemplaret av denne konservative typen (bilete). Eit ope galleri knyter katedralen med den nærliggande Frelsarkyrkja, bygt i form av eit firkanta tårn og toppa med eit teltliknande klokketårn. Denne kyrkja vart bestilt av Miloslavskij-bojarane i 1656 og inneheld gravkammeret til familien. Refektoriet frå 1500-talet, med St. Sergej-kyrkja, vart rive under sovjettida.

Etter at klosteret vart oppløyst i 1764, fekk slobodaen byrettar (i 1778). Kirzjatsj utvikla seg så, som mange andre byar i området, primært som eit senter for tekstilindustri.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Kirzjatsj» frå , den 3. februar 2009.
Veronika

Sjå òg planteslekta Veronika

Veronica og Veronika er latinske kvinnenamn, truleg med opphav i det greske Berenike, 'sigersbringande'. Namnet er også blitt tolka som ei samansetjing av vera, 'sant' og icon, 'bilete'. Forklaringa passar med soga om den heilage Veronika, som skal ha fått ei avbilding av Jesus på ein duk ho tørka blodet hans med.

Veronika har norsk namnedag den 4. februar, som er den katolske helgendagen for Veronika. I Sverige er namnedagen den 30. mai.

Vera blei tidlegare mykje brukt som kortform av Veronica.

Bruk 
Namnet er utbreidd i ei rekke land med kristenkulturell bakgrunn, som Tsjekkia, der 1,49 % av kvinnene heitte Veronika i 2006, og Chile, der 0,98 % heitte Veronica i 2005.

I Noreg blei namnet mest brukt mellom 1975 og 1995, då bruken for Veronica låg på rundt 0,3-0,5 %, medan Veronika blei brukt av rundt 0,10-0,15 %. I 2009 heitte 3545 Veronica og 1276 Veronika.

Kjende namneberarar 

 Veronica Lake (1922–1973), amerikansk filmskodespelar
 Verónica Michelle Bachelet Jeria (f. 1951), chilensk president
 Veronica Guerin (1958-1996), irsk journalist
 Veronica Campbell-Brown (f. 1982), jamaicansk friidrettsutøvar

Annan bruk 
Veronika er òg namnet på blomar i planteslekta Veronica, som fjellveronika eller tviskjeggveronika.

Verónica er namnet på ein by i Argentina.

«Veronica» er namnet på ein song frå 1989 av Elvis Costello.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Veronika» frå , den 3. februar 2009. 
 

Kvinnenamn
Førenamn av gresk opphav
Førenamn av latinsk opphav
Namn knytte til kristendommen
Namn knytte til eigenskapar
Kosterjovo

Kosterjovo (russisk Костерёво) er ein by i Vladimir oblast i Russland med om lag 9000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Lipnja, like før ho munnar ut i Kljazma, rundt 50 km sørvest for Vladimir. 

Han vart grunnlagd som ein busetnad ved jernbanestasjonen med same namn, som opna i 1890. Han fekk bystatus i 1981.

Busetnader grunnlagde i 1890