alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Victim of Love

Victim of Love er det trettande studioalbumet til den britiske songaren Elton John. Det vart utgjeve i 1979 og innspelt i München og Hollywood. Det vart ikkje spesielt godt motteke verken av kritikarar eller publikum, og er det dårlegast selde albumet til Elton John til dags dato.

Det er eit discoalbum gjeven ut kort tid etter discopopulariteten hadde sitt høgdepunkt. John verken spelar på albumet eller skreiv nokre av songane, han berre syng. I tillegg er ikkje det faste bandet hans med på albumet. I tillegg er det eit av berre to studioalbum av John (så langt i 2011) utan innverknad frå Bernie Taupin.

Innhald

Medverkande
Elton John - vokal
Michael McDonald - vokal
Keith Forsey - trommer
Todd Canedy - trommer
Patrick Simmons - vokal
Thor Baldursson - tangentinstrument, arrangør
Tim Cansfield - gitar
Paulinho Da Costa - perkusjon
Roy Davies - tangentinstrument
Steve Lukather - gitar
Marcus Miller - bass
Lenny Pickett - saksofon
Julia Tillman Waters - korvokal
Craig Snyder - gitar
Stephanie Spruill - korvokal
Maxine Willard Waters - korvokal

Produksjon
Produser av Pete Bellotte
Lydteknikar og miks – Peter Luedmann
Assisterande lydteknikar – Hans Menzel and Carolyn Tapp
Teknikar – Roman Olearczuk
Innspelt i Musicland i München og Rusk Sound Studios i Hollywood.
Mastera av Brian Gardner hos Allen Zentz Mastering (Hollywood).
Leverandør – Trevor Veitch
Produksjonskoordinator – Jerry Simpson
Prosjektkoordinator – Joe Black
Fotografi – David P. Bailey
Design – Jubilee Graphics

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Victim of Love (album)» frå ,  den 23. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
Victim of Love på Allmusic

Elton John-album
Musikkalbum frå 1979
The Rocket Record Company-album
Album produserte av Pete Bellotte
Whitecliffs

Whitecliffs er ein landsby i Selwyn District i regionen Canterbury på Sørøya på New Zealand. Ved folketeljinga i 2018 hadde Whitecliffs eit folketal på .Dette talet omfatta også busetnadane Coalgate og Glentunnel.

Staden har også vore kjend som South Malvern (Sheffield var tidlegare kjend som Malvern), og namnet Whitecliffs kjem frå dei terrasserte klippene ovanfor elva Selwyn River. Byenvar tidlegare betydeleg større enn no, og hadde industriverksemder som keramikkverkstadar og teglverk, og kolgruver og sandtak fanst i nærleiken. Byen var så økonomisk viktig at det vart bygd ei sidelinje frå Midland Line, Whitecliffs Branch, til byen. Denne opna 3. november 1875. Passasjertransporten heldt fram til 13. mars 1949, og på grunn av minkande frakt vart linja heilt stengd 31. mars 1962. Lokomotivstallen til jarnvegen står enno i byen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Whitecliffs» frå ,  den 20. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
Informasjon frå Selwyn District

Selwyn District
Busetnader i Canterbury på New Zealand
Breaking Hearts

Breaking Hearts er det attande studioalbumet av den britiske songaren Elton John, utgjeve i 1984. Elton John har med seg dei faste musikarane sine Davey Johnstone, Dee Murray og Nigel Olsson på albumet. Det vart utgjeve to singlar frå dette albumet, «Sad Songs (Say So Much)» og «Passengers». 

Dette var det siste albumet der John spela alle tangentinstrumenta. Det var òg det første albumet sidan Rock of the Westies som ikkje hadde minst eit spor med strykeinstrument. Dette vart det siste Elton John-albumet Dee Murray spela bass før han døydde i 1992.

Sporliste

Medverkande
Elton John – akustisk piano (spor 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10), synthesizer (spor 1, 2, 3, 5, 6, 7, 9, 10), orgel (spor 5), harmonium (spor 6), Fender Rhodes (spor 7), cembalo (spor 7), Yamaha elektrisk flygel (spor 10), solo- og korvokal
Davey Johnstone – akustisk gitar (spor 2, 6, 7, 8, 10), elektrisk gitar (spor 1-3, 5, 7, 8, 9), sitar (spor 9), korvokal (spor 1-4, 6-10)
Dee Murray – bassgitar (spor 1-3, 5-10), korvokal (spor 1-4, 6-10)
Nigel Olsson – trommer (spor 1-3, 5-10), korvokal (spor 1-4, 6-10)
Andrew Thompson – saksofon (spor 5)

Produksjon og design
Chris Thomas – produsent
Renate Blauel – innspeling
Tim Young – mastering (Storbritannia)
Greg Fulginiti – mastering (USA)
David Costa – kunstnarisk leiar og design
Richard Young – fotografi
Patrick Jones – bandfotografi
Herb Ritts – foto av Bernie Taupin

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

}
}
}

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Breaking Hearts» frå ,  den 14. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Breaking Hearts på Allmusic

Musikkalbum frå 1984
Elton John-album
Album produserte av Chris Thomas
Geffen Records-album
The Rocket Record Company-album
Bømlo musikk-og kulturskule

Bømlo musikk-og kulturskule ligg i Bømlo kommune. I dag har skulen tilbod innan musikk, teater, dans og kunst. Om lag 500 elevar frå heile kommunen spelar instrument, dansar, syng eller driv med andre kulturelle aktivitetar der. Administrasjonen held til i Bømlo kulturhus på Svortland.

Skular i Bømlo
Kultur i Bømlo
Motorskip

Motorskip (båtnemning MS) er eit samleomgrep som vert nytta om sjøgåande skip som får framdrifta si frå ein motor ombord, vanlegvis ein dieselmotor. Motorskipa ymsar mykje i storleik og bruk.

Bakgrunnsstoff 
 

Skip etter type
Ice on Fire

Ice on Fire er det nittande studioalbumet av den britiske songaren Elton John, utgjeve i 1985. Det var det første albumet sidan Blue Moves frå 1976 som vart produsert av Gus Dudgeon. 

Albumet nådde berre 48. plass i USA, men gjekk heilt til tredjeplass i Storbritannia. George Michael medverkar på to spor på albumet, «Nikita» og «Wrap Her Up».

Trass i middelmåtige sal i USA, gjekk desse to songane inn på Topp 20 i både USA og Storbritannia. «Nikita» nådde sjuandeplass i USA og tredjeplass i Storbritannia. Roger Taylor og John Deacon frå Queen spelar høvesvis trommer og bass på «Too Young». I USA selde albumet til gullplate i juni 1986.

Innhald 

Nokre CD-versjonar inneheld bonussporet «Act of War», ein duett med Millie Jackson. Denne songen er ikkje inkludert på LP-versjonen.

Medverkande

David Bitelli – blåsearrangement (1, 3, 6, 9), barytonsaksofon (1, 6, 9), tenorsaksofon (3, 6)
Alan Carvell – korvokal (3, 5, 7-9)
Kiki Dee – korvokal (3, 5, 6, 8, 9)
Raul D'Oliveira – trompet (1, 3, 6, 9)
Gus Dudgeon – Simmons-trommer på «Too Young» og «Act of War», blåsearrangement (3, 6), arrangement (10)
Deon Estus – bassgitar (3, 7, 11)
John Deacon – bassgitar på «Too Young»
Mel Gaynor – trommer (3, 7, 11)
Millie Jackson – vokal på «Act of War»
Elton John – solovokal, akustisk piano (1-3, 5, 8, 10, 11), Yamaha GS1 piano (4, 5), synthesizer (4, 7, 9, 11), korvokal (4)
Davey Johnstone – elektrisk gitar (1, 3, 5, 6, 8, 9, 11), spansk gitar (2), synthgitar (2, 7), korvokal (3, 5, 6-9)
Nik Kershaw – elektrisk gitar på «Nikita», «Satellite» og «Act of War»; korvokal på «Nikita»
Katie Kissoon – korvokal (3, 5, 6, 8, 9)
Fred Mandel – synthesizer (1, 4, 5, 10, 11), klaverinstrument (2, 3, 6-9), sequencer (6), elektrisk gitar (7, 11), knipsing (7), arrangement (10)
Dave Mattacks – trommer (4, 8, 9), militær skarptromme på «Too Young»
George Michael – korvokal på «Nikita», vokal på «Wrap Her Up»
Charlie Morgan – trommer (1, 2, 6)
James Newton Howard – strykearrangement på «Soul Glove» og «Wrap Her Up»
Pino Palladino – bassgitar (10)
David Paton – bassgitar (4, 8, 9)
Nick Pentelow – tenorsaksofon (9)
Chris Pyne – trombone (9)
Frank Ricotti – perkusjon (3, 5), vibrafon (9)
Sister Sledge – korvokal på «This Town»
Paul Spong – trompet (1, 3, 6, 9)
Bob Sydor – tenorsaksofon (3)
Rick Taylor – trombone (1, 3, 6, 9), blåsearrangement (9)
Roger Taylor – trommer på «Too Young»
Pete Thomas – tenorsaksofon (9)
Phil Todd – altsaksofon (6)
Paul Westwood – bassgitar (1, 2, 6)
Pete Wingfield – korvokal (3, 5, 6-9)

Teknisk
Produsert av Gus Dudgeon
All tekst av Bernie Taupin
Innspelt av Stuart Epps
Miksa og redigert av Graham Dickson og Gus Dudgeon
Ytterlegare miksing og redigering av Tom Pearce
Mastera av Gordon Vicary
Design: David Larkham
Fotografi: Terry O'Neill

Salstrofé

}
}  
}
}
} 
} 
} 
}

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ice on Fire» frå ,  den 21. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Ice on Fire på Allmusic

Musikkalbum frå 1985
Elton John-album
Album produserte av Gus Dudgeon
Geffen Records-album
The Rocket Record Company-album
Sentraltendens

Sentraltendens er den "typiske" verdien for ein variabel. Sentraltendensen kan målast ved ulike sentralmål, som gjennomsnitt, median eller modus.

Statistisk terminologi
Middelverdiar
Homologisk algebra

Homologisk algebra er ei grein av algebra som har vokse fram sidan 1940-åra i samband med algebraisk topologi, særleg driven fram av Henri Poincaré og David Hilbert. Seinare har homologisk algebra vist eg å vere nyttig òg innan andre område av matematikken.

Kjelder 

 
Abstrakt algebra
Algebraisk topologi
Algebraisk geometri
Homologiteori

Homologiteori er ei grein av algebraisk topologi der ein realiserer ein samanheng mellom omgrep i topologi og algebra. I homologiteori nyttar ein eigenskapane til grupper og homomorfiane deira til å gjere reie for eigenskapane til ulike rom og avbildingar mellom dei. 

Teorien vart innført mot slutten av 1800-talet av Henri Poincaré, men det var først rundt 1950 at teorien fekk den endelege utforminga og aksiomatiseringa gjennom eit verk av Samuel Eilenberg og Norman Steenrod.

Kjelder
homologiteori. (2011-11-21) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/homologiteori

Algebraisk topologi
Homomorfisme

Homomorfisme eller homomorfi er ei avbilding eller ein funksjon f frå eit algebraisk system, som kan vere ei gruppe, ein ring, osv., inn i eit anna algebraisk system av same type, slik at f svarar til strukturen i systemet, i den forstand at vi har 

når ein gjeven algebraisk operasjon i systemet vert skriven multiplikativt.

Kjelder
homomorfisme. (2011-11-21) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/homomorfisme

Morfismar
Dmitrij Sjostakovitsj

Dmitrij Dmitrijevitsj Sjostakovitsj () var ein sovjetrussisk komponist og pianist. Ved sida av 15 symfoniar, instrumentalkonsertar, sceneverk og filmmusikk skreiv han 15 strykekvartettar som høyrer til hovudverka innan kammermusikken.

Ved sida av Igor Stravinskij og Sergej Prokofjev blir Sjostakovitsj rekna som den viktigaste russiske komponisten på 1900-talet. Han var svært produktiv og allsidig. Samstundes som han skreiv hyllingshymne for regimet til Josef Stalin heldt han distanse til det stalinistiske systemet. Vekeavisa Moskowskije Nowosti skreiv at «for å oppleve historia til landet vårt mellom 1930 og 1970 er det tilstrekkeleg å lytte til Sjostakovitsj sine symfoniar.» Cellisten Mstislav Rostropovitsj såg på symfoniane hans som «Russland si hemmelege historie» og Gottfried Blumenstein beteikna verka hans som «eit apokalyptisk soundtrack til 1900-talet.»

Bakgrunnsstoff 

 

Russiske komponistar
Folk frå St. Petersburg
Operakomponistar
Medlemmar av Det serbiske vitskapsakademiet
Leninprisen
Moderne komponistar
Russiske filmmusikkomponistar
Sovjetiske komponistar
Sovjetiske filmmusikkomponistar
Stalinprisen
Den sovjetiske statsprisen
Døde av lungekreft
Homotetisk

Homotetisk (av homo- og gresk 'plassere, sette') er ei avbilding som forstørrar eller forminskar i eit visst forhold. Meir presist kan ein sei at to geometriske figurar ligg homotetisk i forhold til eit punkt P når punkta til figurane motsvarar kvarandre på ein slik måte at forhold mellom avstanden mellom dei motsvarande punkta frå P er den same. To homotetiske figurar er alltid einsforma.

Kjelder

Transformasjonar
Geometri
Affin geometri
Homotopi

Homotopi er eit omgrep innan geometri. To kurver eller flater er homotope om den eine kan førast over i den andre ved ein kontinuerleg deformasjon. Innanfor topologien vert omgrepet nytta om avbildingar mellom topologiske rom, og denne intuitive formuleringa vert her gjeve eit presist innhald. Homotopi er ein ekvivalensrelasjon og er eit grunnleggande omgrep i topologien.

Kjelder
homotopi. (2011-11-21) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/homotopi

 
Kontinuerlege funksjonar
Mstislav Rostropovitsj

Mstislav Leopoldovitsj Rostropovitsj  () var ein russisk cellist, dirigent, pianist og humanist. Han blir rekna som ein av dei største cellistane til alle tider.

Rostropovitsj vart den tredje som vart tildelt den årlege Ernst von Siemens’ musikkpris i 1976.

Bakgrunnsstoff 
 
 Liste over alle verk uroppførte 
 „Spiel mit der Nase, wenn's nicht anders geht! Dem Jahrhundert-Cellisten Mstislaw Rostropowitsch zum 80. Geburtstag“, Berliner Zeitung, 27. mars 2007
 „Shostakovich, Prokofiev, Britten and Me“, New York Times, 16. april 2006

Russiske musikarar
Russiske dirigentar
Folk frå Baku
Grammy-vinnarar
Cellistar
Anton Arenskij

Anton Stepanovitsj Arenskij () var ein russisk komponist under romantikken.

Liv 
Arenskij voks opp i ein velhavande og musikkelskande familie og fekk høve til å drive med musikk allereie i ung alder. Etter å ha gått på musikkskolen Russo i St. Petersburg tok han i 1879 til å studere komposisjon og kontrapunkt ved konservatoriet i byen under Nikolaj Rimskij-Korsakov. I 1882 avslutta han studiet med glans og året etter fekk han ein lærarpost i komposisjon ved konservatoriet i Moskva, og i 1889 professortittel. Arenskij hadde ei mengd studentar som seinare blei namngjetne komponistar, gode døme er Sergej Rakhmaninov og Aleksandr Skrjabin. På midten av 1880-åra leid Arenskij av store psykiske problem, ikkje minst på grunn av eit ulukkeleg ekteskap. I 1895 sa han frå seg alle postane sine og blei leiar av tsarens hoffsongarkapell i St. Petersburg. Denne posten hadde han til 1901, og detter det valde han å leve som fri kunstnar; rett nok med ein god pensjon. Dei siste åra hans blei formørka av alkoholisme, spelegalskap og ein tuberkulose som til slutt tok livet hans.

Stil 
Arenskij utvikla ingen utprega eigen stil; dei første verka hans var prega av læraren Rimskij-Korsakov, seinare av Pjotr Tsjajkovskij. Ein kan òg finne påverknad av Frédéric Chopin og Robert Schumann, dels av franske element. Resultatet er at musikken til Arenskij ikkje kling typisk «russisk», dette i motsetnad til musikken til samtidige landsmenn, som Aleksandr Glazunov og Vassilij Kalinnikov. Generelt sett kan ein seie at Arenskij unngjekk dramatikk og sterke verkemiddel og heller gav dei lyriske elementa ein framståande plass. Mange av verka hans ligg tett opp til salongmusikk; og han blei ofte konfrontert med skuldingar om eklektisisme. Alt dette fekk Rinskij-Korsakov til å spå at Arenskij snart ville vere gløymd. Mange av verka til Arenskij held likevel så høg kvalitet at dei er verde ein nærare bekjentskap.

Kjelde 
Denne artikkelen er basert på «Anton Stepanowitsch Arenski» frå , den 21. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
 

Romantiske komponistar
Russiske komponistar
Folk frå Novgorod
F.D. Roosevelt lufthamn

F.D. Roosevelt lufthamn (IATA: EUX, ICAO: TNCE), tidlegare Golden Rock lufthamn, er ein flyplass på den nederlandske øya Sint Eustatius i Karibia. Han vart opna som Golden Rock lufthamn i 1946.

Flyplassen er kalla opp etter Franklin D. Roosevelt, ein amerikansk president med nederlandsk opphav.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «F.D. Roosevelt Airport» frå ,  den 21. november 2011.  
 

Sint Eustatius
Flyplassar i Nederland
Skipingar i 1946
Eklektisisme

Eklektisisme (av gresk ἐκλεκτός, eklektos «vald ut»), stilblanding, eit nedsettande omgrep om bruk av stilen til andre kunstnarar som følgd av mangel på originalitet.

Innanfor filosofien står omgrepet for eit system som er bygd opp ved å arbeide saman andre filosofar sine synspunkt.

Sjå òg
Eklektisisme i arkitektur
Eklektisisme i musikk

Kjelder

Literatur 
 „Eklektizismus“. I: Lexikon Gedächtnis und Erinnerung, red. v. Nicolas Pethes og Jens Ruchatz, Rowohlt, Reinbek bei Hamburg, 2001, ISBN 3-499-55636-7.
 Petra Michel: Christian Wilhelm Ernst Dietrich (1712–74) und die Problematik des Eklektizismus. Mäander, München 1984, ISBN 3-88219-295-X.

Bakgrunnsstoff 
 Artnet

Vitskapsteori
Kunsthistorie
Hyperbel

Hyperbel er ei kurve, ei glatt kurve som ligg i planet. Ein hyperbel har to delar, som ein kallar samanhengande komponentar, dei er speglbilete av kvarandre og liknar to uendelege bogar. Hyperbelen er ein av dei fire kjeglesnitta ein har, som dannar seg i skjeringspunkta mellom ei kjegle og ei flate. Dei andre kjeglesnitta er parabel, ellipse og sirkelen (som i røynda er eit spesialtilfelle av ein ellipse). Det er vinkelen mellom kjegla og flata som avgjer kva type kjeglesnitt ein får. Om vinkelen mellom planet og aksen til kjegla er mindre enn vinkelen mellom linja til kjegla og aksen, eller planet er parallell til aksen, så er kjeglesnittet ein parabel. 

Ein hyperbel er ein funksjon med forma 

, når a er ein konstant og x, som er ein variabel, er forskjellig frå null. Ein hyperbel har eit brotpunkt når nemnaren er lik null, det vil si at grafen gjer eit slags hopp og ikkje er kontinuerleg. Ved brotpunktet kan ein teikne inn ein vertikal asympote som grafen ikkje er i kontakt med. Den har likninga x = brotpunktet. 

Når  er L eit bestemt punkt på y-aksen. Dette punktet finn ein ved å la stigningstala stå att medan ein tar bort konstantledda. Likninga for den horisontale asymptoten vil bli .

Om tverraksen til ein hyperbel ligg langs x-aksen i eit kartesisk koordinatsystem og senteret er i origo, så kan likninga til ein hyperbel skrivast

Ein hyperbel der tverraksen ligg langs y-aksen har likninga

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hyperbola» frå ,  den 21. november 2011.  
 

Kjeglesnitt
Analytisk geometri
Kurver
Lower Prince's Quarter

Lower Prince's Quarter (nederlandsk Beneden Prinsen Kwartier) er ein liten by i Sint Maarten, den nederlandske delen av øya St. Martin i Karibia. 
Folketalet i 2006 var 8 123, noko som gjer staden til den største busetjinga på øya.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lower Prince's Quarter» frå ,  den 21. november 2011.  
 

Sint Maarten
Little Bay

Little Bay (nederlandsk Kleine Baai) er ein landsby i Sint Maarten. Han ligg i den sørlege delen av landet, vest for hovudstaden Philipsburg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Little Bay» frå ,  den 21. november 2011.  

Sint Maarten
Upper Prince's Quarter

Upper Prince's Quarter (nederlandsk Boven Prinsen Kwartier) er ein landsby i Sint Maarten. Han ligg på austkysten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Upper Prince's Quarter» frå ,  den 21. november 2011.  
 

Sint Maarten
Anne Marie Ottersen

Anne Marie Ottersen Lindtner () er ein norsk skodespelar frå Kongsberg.

Karriere 

Ottersen voks opp på Kongsberg. Etter examen artium og eitt år som lærar, starta ho å studera ved Statens teaterhøgskole i 1966. Frå 1968 - 69 var ho elev ved Oslo Nye Teater, der ho debuterte som skodespelar. I 1970 vart ho tilsett ved Nationaltheatret. Ho har i tillegg vore innom både Fjernsynsteatret, Det Norske Teatret og Den Nationale Scene, men har hatt Nationaltheatret som sin faste arbeidsplass. Ho har også hatt fleire roller i Radioteatret, m.a. som Fru Alving i Gengangere av Ibsen.

Ho filmdebuterte i 1969 i Psychedelica Blues av Nils-Reinhardt Christensen. Seinare spelte ho leiande roller i Voldtekt (1971) og som Mie i dei tre Hustruer-filmane av Anja Breien. I dei seinare åra hugsar mange Anne Marie Ottersen i rolla som Pia i Fredrikssons fabrikk, Eva Holm i Holms, Amalie i Amalies jul og Wenche i Bot og bedring.

Anne Marie Ottersen var styremedlem i Norsk Skuespillerforbund 1984–85 og hatt ei rekkje verv på Nationaltheatret. I 1997 var ho programleiar for underhaldningsprogrammet Colosseum på TV Norge saman med Stein Johnsen. Ottesen deltok også i Skal vi danse i 2010. 

Ottersen har vore gift med skodespelaren Lasse Lindtner sidan 1990.

Heider 

 1985: Blå Fugl-prisen til Radioteatret
 1986: Amandaprisen for Beste kvinnelege hovudrolle i Hustruer - ti år etter

Rolleliste (utval)

Film og fjernsyn 

 1969: Psychedelica Blues (Film)
 1971: Voldtekt (Film)
 1972: Fleksnes fataliteter (Film)
 1975: Hustruer (film)
 1979: Ingen roser...takk (Film)
 1984: Lars i porten (Film)
 1985: Hustruer - ti år etter (Film)
 1990: Fredrikssons fabrikk (Fjernsynsserie)
 1995: Hustruer 3 (Film)
 1995: Amalies jul (Fjernsynsserie)
 1996: Bot og bedring (Fjernsynsserie)
 2002: Sejer - djevelen holder lyset (Fjernsynsserie)
 2002: Holms (Fjernsynsserie)
 2005: Import eksport (Film)
 2011: Arme riddere (Film)

Teater 

 Polly Peachum i Tolvskillingsoperaen (Bertolt Brecht)
 Stella Kowalski i En sporvogn til begjær (Tennessee Williams)
 Maggie i Katt på hett blikktak Tennessee Williams
 Fru Quickly i De lystige koner i Windsor (Shakespeare)
 Martha i Hvem er redd for Virginia Woolf? (Edward Albees)
 Magdelone i Erasmus Montanus (Ludvig Holberg)
 Bestemor Skogmus i Dyrene i Hakkebakkeskogen (Thorbjørn Egner)
 Tante Sofie i Folk og røvere i Kardemomme By (Thorbjørn Egner)
 Antigone (Sofokles)
 Gwendolen Fairfax i  Hvem er Ernest? (Oscar Wilde)
 Bianca i Troll kan temmes (Shakespeare)

Kjelder 

 NBL-artikkel om Anne Marie Ottersen, skriven av Lillian Fjæren Johnsen.
 
 Filmrollene er henta frå profilen på filmfront.no
 Profil hjå Nationaltheatret. 
 Bokmålswikipedia om Anne Marie Ottersen, henta inn 21. november 2011.

Norske Skal vi danse-deltakarar
Norske skodespelarar
Vinnarar av Amandaprisen
Folk frå Kongsberg
Andersmesse

Andersmesse   30. november  er minnedag for apostelen Andreas. Han vart etter tradisjonen nagla til ein liggjande kross  i Patras (Pátra) i Sør-Hellas rundt år 60.

På primstaven er dagen avmerkt med ein andreaskross eller med ein ongul – det siste truleg fordi apostelen etter evangeliet arbeidde som fiskar, og fordi Jesus bad han arbeide som «menneskefiskar».

I Beiaren skal dagen ha blitt kalla «Jul-Anders-dagen». «Å gå Jul-Anders» var å kle seg ut for i følgje med andre å gå på vitjing til folk som sat ved kveldsbordet. Primstavmerket med ein ongul har blitt tolka som eit teikn på at ein no kan begunne julefisket. X-en er blitt tolka som eit teikn på at det no er tid for å setje ut revesakser.

Kjelder 
 

Primstaven
November
Vasilij Safonov

Vasilij Iljitsj Safonov, i si tid kjent som Safonoff i Vesten, () var ein russisk dirigent og pianist.

Safonov, som var son av ein kosakk-offiser, tok eksamen i rettsvitskap ved det militærjuridiske akademiet i St. Petersburg og studerte klaver hos Teodor Leszetycki ved konservatoriet i byen og avslutta sistnemnde stuide med gullmedalje. Han studerte òg klaver med Louis Brassin. Frå 1881 underviste han i klaverspel ved konservatoriet i St. Petersburg og bytta i 1885 over til same post ved konservatoriet i Moskva og var rektor ved skolen frå 1889 til 1905. Han hadde ei mengd klavérelevar, blant anna Aleksandr Skrjabin, Nikolaj Medtner, og Rosina og Josef Lhévinne.
 
Frå 1889 til 1905 og frå 1909 til 1911 dirigerte han symfonikonsertar i det keisarlege russiske musikkselskapet i Moskva. Eit særmerke ved Safonov var at han, ulikt andre dirigentar på denne tida, dirigerte utan taktstokk. Frå 1906 til 1909 var han musikkdirektør ved New York Philharmonic Orchestra og leiar av National Conservatory of Music New York. Fram til han døydde var han gjestedirigent ved dei fleste store europeiske orkestra, slik som Berlin og Wiener Philharmoniker, Orchestre Lamoureux og London Symphony Orchestra.

Safonov var kjend for å skape rytmisk presise og livfulle framføringar.

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «Wassili Iljitsch Safonow» frå , den 21. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Safonov på russianmusicians.org 
 

Russiske pianistar
Russiske dirigentar
Folk frå Nord-Ossetia
Nikolaj Medtner

Nikolai Karlovitsj Medtner () var ein russisk komponist og pianist under romantikken. 

Han skreiv blant anna fjorten pianosonatar og tre konsertar for piano og orkester.

Likt Aleksandr Glazunov, Paul Juon (1872-1940) og Sergej Tanejev fekk Medtner etiketten «den russiske Brahms» fordi dei alle knytte saman element frå den nasjonale russiske skolen med vesteuropeiske impulsar.

Medtner og den russiske komponisten Aleksandr Goedicke var fetrar, begge hadde tyske anar.

Bakgrunnsstoff 
 www.medtner.org.uk
 
 International Medtner Foundation
 Medtner spelar Danza Festiva, op. 38, nr. 3 på Piano Roll ca. 1925

Russiske komponistar
Russiske pianistar
Folk frå Moskva
Romantiske komponistar