alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hareid kyrkje

Hareid kyrkje er ei langkyrkje frå 1877 på Hareid i Hareid kommune i Møre og Romsdal fylke.

Byggverket er i tre og har 500 sitjeplasser.

Kyrkja vart, til liks med Vartdal kyrkje, ført opp etter teikningane som var laga for Ørsta kyrkje. Teikningane var laga av Heinrich Ernst Schirmer/Wilhelm von Hanno. Det vart gjort ein del lokale tilpassingar. Byggmeister var Knut L. Stokkeland frå Vestnes i Romsdal.

Altertavla er frå 1660 og er laga av skotten Andrew Smith. Ho stod opphavleg i Stavanger hosiptalkyrkje og vart seld på auksjon i 1815.

Hareid kyrkje er soknekyrkje i Hareid sokn, Ulstein prestegjeld, Søre Sunnmøre prosti i Møre bispedømme. Ho er den einaste kyrkja i Den norske kyrkja i Hareid kommune.

Tidlegare kyrkjer på Hareid 
Det har vore kyrkje på Hareid sidan mellomalderen. Mellomalderkyrkja, som var ei stavkyrkje, stod til 25. februar 1806 då ho brann ned etter eit lynnedslag. Til erstatning vart det bygd ei åttekantkyrkje i tre. Ho vart teken i bruk i 1807 og stod i kring 70 år. Då hadde ho byrja sige og dei fann det best å byggje ny kyrkje. Den åttekanta kyrkja på Hareid stod truleg modell for Haram kyrkje.

Ved kyrkja står ei prestestove frå om lag 1650. Ho vart primært brukt når presten frå Ulstein overnatta frå laurdag til søndag.

Kjelder 
 Om Hareid kyrkje på nettstaden til Hareid kommune 
 Redaktør: Alf Henry Rasmussen – Våre kirker : norsk kirkeleksikon. Vanebo Forlag, Kirkenær 1993. ISBN 82-7527-022-7 - «Hareid kyrkje», s. 307
 Øystein Ekroll og Per Eide:Sunnmørskyrkjene : historie, kunst og arkitektur

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Om Hareid kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Møre og Romsdal» på nettstaden til Arkivverket
 

Kyrkjer i Hareid
Kulturminne i Hareid
Kyrkjer i Søre Sunnmøre prosti
Langkyrkjer i Møre bispedømme
Norske kyrkjer frå 1877
Heinrich Ernst Schirmer
Wilhelm von Hanno
Columbretesøyane

Columbretesøyane er ei lita øygruppe av vulkansk opphav i Middelhavet, 60 km utanfor Oropesa del Mar i regionen Valencia i Spania. Hovudøyane er Illa Grossa (eller Columbrete Grande), La Ferrera, La Foradada og El Carallot. Det samla arealet til desse fire er berre 0,19 km² og det høgaste punktet er 67 meter over havet. 

Den største øya, Illa Grossa, er restane av eit gammal krater og er forma som ein halvsirkel. På øya står ein molo, eit fyr frå 1800-talet og ein bygning som biologar som arbeidae i i reservatet her nyttar.

Historia 
Øyane var kjend for grekarane og romarane i antikken. Forfattarar som Strabius eller Plinius den eldre omtalte dei store mengdene slangar som levde her. Nemna Ophiusa på gresk og Colubraria på latinsk referer begge til dette. 

Etter at det vart bygd eit fyr på Illa Grossa på midten av 1800-talet, slo eit par folk seg ned på øya. Dei fungerte som fyrvaktarar og var med på å avsløre smuglarar som nytta øya som skjulestad. Gardsdyr som grisar vart sett ut på øya då, og dette, samt brenning av kratt, førte til at dei mange endemiske slangane døydde ut. I dag finst berre ei utstoppa utgåva av denne slangen frå Columbretes igjen på Det naturvitskaplege museet i Madrid.

Biosfærereservat 
Sidan 1988 har øygruppa vore eit naturreservat. Øyane er ein optimal stad som hekkeplass for sjøfuglar. Den lokale kolonien med middelhavsmåse, som er rekna som nær utrydda, er ein av dei viktigaste koloniane i verda og ein nøkkel for å få arten til å overleve. Her finst òg ein av dei store stabile bestandane av eleonorafalk i Spania. I tillegg er øyane viktige om hausten og våren for trekkfuglar, sidan mange artar følgjer spanskekysten og nyttar øyane som kvilestad. 

Sidan øyane er isolerte frå omverda har fleire endemiske artar av små firfisler, Podarcis hispanica atrata utvikla seg. I dag er grisane fjerna frå øya og fyrlykta er automatisert, slik at berre biologar i dag vitjar øya for vedlikehald. 

400 km² rundt øyane er òg ein del av eit marint reservat sidan 1990.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side for naturparken .
 Offisiell side for spanske marine reservat (spansk)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Columbretes Islands» frå , den 23. mai 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Spania
Naturparkar i Spania
Fyr i Spania
Biosfærereservat i Spania
Arousa

A Illa de Arousa (spansk La Isla de Arosa) er den einaste øykommunen i Galicia i Spania. Han ligg i provinsen Pontevedra.

Bakgrunnsstoff 
 Concello de A Illa de Arousa

Øyar i Spania
Isla Canela

Isla Canela er ei lita øy sør for byen Ayamonte i Andalucia i Spania. Elva Guadiana munnar ut like ved øya og Portugal ligg på andre sida av elva og er lett synleg frå Isla Canela. Øya er ein populær feriestad på grunn av strendene her. 

I tillegg til strendene og hotella, har Isla Canela ein eigen golfbane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Isla Canela» frå , den 23. mai 2009. 
 

Øyar i Spania
Isla de Santa Catalina

Santa Catalina er ei lita øy utanfor nordkysten av Península de Almina i Ceuta i Spania.

Øyar i Spania
Isla del Trocadero

Isla del Trocadero er ei øy i Cádizbukta i Andalucia i Spania.

Ho har eit areal på 5,25 km² og ligg sør i Cádizbukta, sørvest for landsbyen Puerto Real. 

Nordsida av øya vert kryssa av den spanske riksvegen N443, som går frå Puerto Real til Cádiz. Industriområdet Polígono El Trocadero og ein motorvegrampe kalla El Trocadero viser til at dei ligg nær øya.

Verneområde 

Isla del Trocadero er ein del av eit større verna område og naturparken Parque Natural de la Bahía de Cádiz, som dekkjer 100 km². Dette området er ein stoppestad for trekkfuglar.

Tilkomst til øya 

Øya kan vitjast frå hamnene i Puerto Real og Matagorda. Særleg er det mange fuglekikkarar som kjem hit.

Historie 

Øya har vore ein viktig stad for kommersiell trafikk i området. Her reparerte ein mellom anna skipa sine. San Luis-fortet heilt sør på øya vart nytta som ein del av forsvarsverket av Cadizbukta. 

Festninga, som i dag ligg i ruinar, vart erobra av franske troppar under slaget ved Trocadero den 30. august 1823.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Isla del Trocadero» frå , den 23. mai 2009. 
 

Øyar i Spania
Angst

Angst er ei kjensle knytt til sterk redsle og panikk. Omgrepet er blitt brukt innan filosofi, særleg av Søren Kierkegaard, og innan medisin, der uforklarleg eller overdriven angst blir rekna som ei psykisk liding. Angst har også vore skildra i kunsten, mellom anna av Edvard Munch.

Angst kan sjåast på som ein forsvarsmekanisme som førebur kroppen på å flykta frå eller slost mot noko ein ser på som i eit trugsmål. 
Kroppslege symptom på angst kan vera hjartebank, brystsmerte, pustevanskar, sveitte, kvalme, rødme eller at ein blir svimmel.

Angstlidingar 
Det finst fleire ulike former for angstlidingar:
 PTSD
 Sosial angst
 Panikkangst
 Fobiar
 Mareritt
 Generalisert angst
 Tvangsliding

Kognitiv åtferdsterapi har vore brukt og generelt dokumentert gode behandlingsresultat på angstlidingar. Kognitiv adferdterapi går ut på å merka og endra tankar som opprettheld og aukar angst på ein uadaptiv måte, og å gradvis og systematisk møta problemsituasjonar som kan gje angst. Slik behandling betrar ofte angst i løpet av ein behandlingsperiode på 4-12 veker. Også andre psykoterapeutiske retningar, til dømes psykodynamiske tilnærminger, affektbevissthet, åtferdsterapi og narrativ terapi er brukt for å behandla ulike typar angstproblem. 

Angst blir også ofte behandla med ulike medikament, som benzodiazepinar eller antidepressiva som mipramin, opipramol, paroksetin, sertralin, escitalopram og venlafaxin. Desse reduserer symptom, men har ofte uønskte biverknader.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Angst» frå , den 23. mai 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Helsebiblioteket sine sider om angstlidelser  (norsk)
 Statens helsetilsyn - Kliniske retningslinjer for utreiing og behandling av angst .
 Boston University Center for Anxiety and Related Disorders
 Angst  (dansk)
 eMedicine article on anxiety (engelsk)
 Nutritional Protocols & Natural Supplements for Anxiety (engelsk)
 Blood test for anxiety  (engelsk)
 Anxiety  - Angst-informasjon og støtte (engelsk)
 Clinical Evidence  - oppdatert informasjon om GAD fra et av verdens aller største tidsskrift
 Gjennomgang av forsking på homeopati ved angst

Kjensler
Psykiske lidingar og åtferdsforstyrringar
Angst
Nildeltaet

Nildeltaet er eit breitt elvedelta som ligg nord i Egypt, der Nilen spreier seg før ho renn ut i Middelhavet. Deltaet er eitt av dei største i verda. Det strekker seg frå Alexandria i vest til Port Said i aust, og utgjer over 230 km av middelhavskysten. Lengda frå Middelhavet i nord til sørenden nord for Kairo er rundt 160 km
Deltaet sett ovanfrå er bogeform, som ein trekant eller ei vifte. Det er eit rikt jordbruksområde med tett folkesetnad.

Nildeltaet har eit subtropisk klima med svært lite regn. Gjennomsnittleg årleg nedbør er 100-200 mm, der mesteparten fell i vintermånadene. Vintertemperaturen ligg vanlegvis mellom 5 °C og 10 °C. Temperaturkurva i juli-august når gjennomsnittleg 30 °C, men er målt opp til 48 °C.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nildeltaet» frå , den 23. mai 2009. 
 

Egyptisk geografi
Elvedelta
Al-Iskandariya guvernement

Al-Iskandariya eller Alexandria er eitt av 28 guvernement i Egypt og ligg nord i landet, i Nildeltaet med kyst mot Middelhavet. Det grensar til al-Buhaira guvernement i vest og Martuh guvernement i aust. Hovudstaden er Alexandria.

Geografi 

Data frå 1/1 2008

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Alexandria Governorate» frå , og «Al-Iskandariyya (Gouvernement)» frå  den 23. mai 2009.  
  

Guvernement i Egypt
 

no:Aswan (provins)
sv:Assuan (guvernorat)
ru:Асуан (губернаторство)
Blodig Alvor Na Na Na Na Na

Blodig Alvor Na Na Na Na Na er debutalbumet til den norske rockegruppa DumDum Boys, og vart utgjeve første gong i 1988. Albumet vart lansert i ei ny utgåve, Blodig alvor Na Na Na Na Na (Remastered), med forbetra lyd og eit nytt videospor den 20. januar 2003.

Kjende songar frå plata er «En vill en», «Lunch i det grønne», «Idyll» og «Blodig alvor», og albumet vann pris i klassen rock under Spellemannprisen 1988.

Dette albumet har selt over 15 000 eksemplar.

Spor 

Alle songane er skrivne av Kjartan Kristiansen

Den nyaste utgåva av albumet har òg ein musikkvideo av songen «Lunsj i det grønne».

Medverkande

DumDum Boys 
 Prepple Houmb (vokal)
 Kjartan Kristiansen (gitar, koring)
 Sola Jonsen (trommer)
 Persi Iveland (bass)

Andre 
 Roger Valstad (produsent)
 Tor Brovold (munnspel)
 Christian Schreiner (koring)
 Odd Magne Gridseth (bass)
 Ivar Gafseth (hammondorgel)
 John Pål Inderberg (saksofon)
 Ernst-Wiggo Sandbakk (trommer)
 Carl Haakon Waadeland (trommer)

Debutalbum frå 1988
DumDum Boys-album
Lugano

Lugano (latinsk Luganum) er ein by i det sørlege Sveits, i den italienskspråklege kantonen Ticino ved grensa til Italia. Byen er ein populær turistby, kalla «Sveits' Monte Carlo». Den er den niande største byen i Sveits etter folketal. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . I storbyområde kring byen bur over 145 000 innbyggjarar. Byen ligg 273 meter over havet, sør for Alpane, ved Luganosjøen mellom innsjøane Lago Maggiore og Lago di Como. 

Lugano er den niande største byen i Sveits og den største italiensktalande byen utanfor Italia. 

Opphavet til namnet kjem mogelegeins frå det latinske ordet Lucus, som tyder «skog» eller «heilag skog», eller det galliske locovanno, «innsjøbuar».

Eurovision Song Contest 1956 
Lugano var vertsby for den fyrste utgåva av Eurovision Song Contest i 1956. Tevlinga vart halden 24. mai 1956 i Teatro Kursaal.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 
 Turisme i Lugano

 
Byar i Sveits
Kommunar i Ticino
Stader ved Luganosjøen
Nikolaj Bobrikov

Nikolaj Ivanovitsj Bobrikov () var ein russisk embetsmann, offiser og generalguvernør i Storfyrstedømet Finland frå 1898. Han var Nikolaj II sin representant i Finland, og hadde som oppgåve å russifisere landet.

Livssoge

Tidleg karriere 
Bobrikov vart fødd 27. januar 1839, faren var militærlækjar. I 1858 vart han offiser og gjekk igjennom det russiske generalstabsakademiet. I 1865 vart han utnemnd til kaptein ved generalstaben og tenestegjorde i ettertid ein lengre periode i St. Peterburgs militærdistrikt.

Han avanserte til oberst i 1869 og generalmajor i 1878. I 1884 vart han generalløytnant og stabssjef ved gardetroppane i Peterburgs militærdistrikt. I 1897 vart han forfremma til general av infanteriet. Eitt år seinare vart han utnemnd til generalguvernør i i Storfyrstedømet Finland, og øvste kommandant for troppane i det finlandske militærdistrikt.

Generalguvernør for Storfyrstedømet Finland 
I helsningstalen til dei finske myndigheitene i Helsingfors heldt han fram som sitt program å arbeide for å betre tilknytinga mellom Finland og Russland. Oppgåva hans som generalguvernør gjekk ut på å russifisere Finland, tvangsinnføre russisk språk i administrasjon og skulevesen, attåt å integrere landet i riket, noko som stod i strid med Finlands grunnlov. Desse tiltaka vart sett i verk av det illgjetne «Februarmanifestet». I manifestet erklærte tsaren at lovene i imperiet stod høgare enn fyrstedømets eigne lover, at ytringsfridomen vart innskrenka, organisasjonsfridomen oppheva, og at russisk vart einerådande i embetsverket. Russisk fekk også ein større plass som finsk skulefag. I 1903 fekk Bobrikov diktatoriske fullmakter av tsaren, som han utnytta til fulle i sitt embete.

Attentatet på Bobrikov 
16. juni 1904 vart Bobrikov skoten ned av den unge patriotiske finnen Eugen Schauman, som var misnøgd med den undertrykkjande politikken hans. Schauman skaut først Bobrikov tre gongar, for så å skyte seg sjølv to gongar. Bobrikov døydde dagen etter.

Kjelder 
 Nikolaj Nikolaj Ivanovitsj Bobrikov. Store norske leksikon.

Fotnotar 

Russiske politikarar
Russiske generalar
Russiske embetsmenn
Magnus Liber Organi

Magnus Liber Organi (den store boka om Organum), er eit kjeldeskrift som var forfatta seint på 1100-talet eller tidleg på 1200-talet. Den fulle tittelen på boka er Magnus Liber Organi de graduali et antiphonario pro servitio divino. Boka inneheld ei rekkje komposisjonar knytte til Notre Dame-skolen, først og fremst Léonin og etterfølgjaren Pérotin.

Magnus Liber syner ei utviklingsline innanfor vestleg musikk frå einstemmig gregoriansk song til meir utvikla fleirstemmig stil. Organum vart utvikla for å underbyggje kyrkjesongen mest på same vis som dei gotiske katedralane vart utbygde for å huse relikviar. Dei gregorianske melodiane låg støtt til grunn for den musikalske bygnaden, og som relikviane var dei rekna som heilage. Ei røyst vart sett til å synge den opphavlege melodien (Tenor - den uthaldne), medan ein, to eller tre andre røyster slynga seg ikring denne: Vox Organalis. Ein av dei mest vanlege typane organum i boka er kalla clausula, som ein kunne byggje inn i den andre organum-songen.

Musikken i Magnus Liber var nytta i liturgien, til dei ulike årsfestane. Notasjonen var heller primitiv, utan taktering, og dei som song laut sjølve finne ut korleis dei sjølv skulle høve til stemmene etter beste emne. Men sjølve forsøket på å skrive ned fleirstemmig song var nytt for tida, og avgjerande for utviklinga av vestleg musikk.

Organa var rekna som heilagdomar, som slutta i seg gregoriansk song, i seg sjølve heilag. Om stavingane vart uthaldne, førte dette til at teksta missa meining for lyaren, men tanken bak songen var at songen og skulle slutte om eit mysterium, og at gud var det meinte publikumet.

Den opphavlege Magnus Liber Organi er ikkje teken vare på, og finst berre i avskrifter.

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Magnus Liber» frå , den 23. mai 2009. 
 

Mellomaldermusikk
Adjektiv i fulfulde

Adjektiv i fulfulde På fulfulde blir adjektivet bøygt i alle dei 24 nominalklassane. Dersom stamma endar på ein vokal, står suffikset i suffiksvekslingsstadium 1, og dersom stamma endar på ein konsonant, står suffikset i suffiksvekslingsstadium 0. Dette er illustrert i tabellen nedanfor med adjektiva fur- 'grå', hes- 'ny', wuy- 'tjuvaktig' og ranee- 'kvit'. Når det står to ulike former i same ruta med skråstrek (/) mellom, er den fyrste forma den vi finn i dialektane austanfor Maasina, medan den andre er Maasina-forma.

Fulfulde
Madagascar: Escape 2 Africa

Madagascar: Escape 2 Africa, kalla Madagaskar 2 på norsk, er ein amerikansk dataanimert film som er produsert av DreamWorks Animation frå 2008, og er oppfølgjaren til Madagascar fra 2005.

Bakgrunnsstoff 
 

DreamWorks-filmar
Filmkomediar
Filmar frå 2008
Filmar frå USA
Naturreservat

Naturreservat er naturområde som er rettsleg verna. Slike reservat kan lagast for å verna om visse artar, landformer eller økosystem og kan vera viktige for forsking og biologisk mangfald.

Noreg 
Naturreservat er den strengaste forma for områdevern som finst i Noreg. Mildare former for områdevern er landskapsvernområde og til ei viss grad nasjonalparkar. Freding som naturreservat skjer med heimel i Naturvernlova og på Svalbard med heimel i Svalbardmiljølova.

Per 1. januar 2006 hadde Noreg 1 753 naturreservat med eit samla areal på 3 846 km², noko som svarar til 1,2 % av arealet i Noreg. I tillegg har Svalbard 21 reservat på til saman 25 314 km², 41,5 % av arealet på øygruppa. Det største naturreservatet i Noreg ligg på Svalbard, Nordaust-Svalbard naturreservat. Dette blei oppretta 1. juli 1973 og omfattar eit areal på 55 354 315 dekar, inkludert havområda. 

Naturreservata omfattar urøyvd eller tilnærma urøyvd natur, eller dei er ei spesiell naturtype av vitskapleg eller pedagogisk tyding. Eit naturreservat kan totalfredast, eller fredast for bestemte formål. Spesielt viktige våtmarksområde av internasjonal tyding kan også fredast som såkalla ramsarområde.

Naturreservat blir oppretta ved kongeleg resolusjon. Fylkesmennene er forvaltningsmynde for dei fleste av verneområda. På Svalbard er reservata forankra i Svalbardmiljøloven, og her er det sysselmannen som er forvaltningsmynde.

Sjå også 
 Ramsarområde (våtmarksområde med internasjonal vernestatus)
 Områdevern
 Verneområde i Noreg

Bakgrunnsstoff 
 Naturbase (Direktoratet for naturforvaltning)
 Naturvernlova på Lovdata
 Svalbardmiljølova på Lovdata

Fotnotar 

Verneformer
Islas Chafarinas

Islas Chafarinas er ei gruppe på tre småøyar i Middelhavet utanfor kysten av Marokko. Dei har eit samla areal på 0,525 km² og ligg 45 km aust for Melilla og 3,3 km utanfor den marokkanske byen Ra'su l-Ma'. Islas Chafarinas er underlagt Spania og er eitt av fleire spanske område i Nord-Afrika utanfor den marokkanske kysten, kjend som Plazas de soberanía.

Islas Chafarinas består av tre øyar:
 Isla del Congreso 25,6 ha
 Isla Isabel II 15,3 ha (med garnison)
 Isla del Rey 11,6 ha

Øyane har vore under spansk kontroll sidan 1847 og det finst ein 190 mann stor militær garnison på Isla Isabel II, den einaste faste busetnaden i øygruppa. Folketalet har gått ned frå 426 menneske i 1900 og 736 menneske i 1910. 

I 1980- og 1990-åra levde dei siste middelshavsmunkeselane i spansk territorium her før dei forsvann på 1990-talet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Islas Chafarinas» frå , den 24. mai 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Afrika
Øyar i Spania
Øyar i Middelhavet
Plazas de soberanía
Omstridde område i Spania
Medesøyane

Illes Medes (katalansk) eller Islas Medas (spansk) er ei lita, kupert øygruppe nordvest i Middelhavet. Dei ligg nær kysten, like aust for kystbyen L'Estartit i Spania.

Meda Gran, den største av dei, har eit areal på 1,8 km² og er den einaste større øya i øygruppa. Ho har noko middelhavsvegetasjon og eit fyr frå 1800-talet. Den nest største øya er Meda Xica på berre 0,24 km². 

Carall (eller Cavall) Bernat, Tascons Grossos, Medellot, Tascons Petits og Ferrenelles er nesten berre bratte klipper som stikk opp av sjøen.

Økologi 
Øyane vart ein del av eit verneområde i 1983 og er eit viktig marint reservat vest i Middelhavet. 

Trass i øydeleggingane forureining frå industrien og masseturismen på middelhavskysten har gjort, er det framleis eit biologisk mangfald i farvatnet rundt øyane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Medes Islands» frå , den 24. mai 2009. 
 

Øyar i Spania
Peñón de Alhucemas

Peñón de Alhucemas eller «Lavendelklippen» er ein av plazas de soberanía i Spania, like utanfor kysten av Marokko.

Peñón de Alhucemas og øyane Isla de Mar og Isla de Tierra litt lenger vest dannar Alhucemasøyane. Dei ligg 300 meter utanfor den marokkanske byen Al Hoceima eller Alhucemas (tidlegare Villa Sanjurjo), 146 km aust for Ceuta og 84 km vest for Melilla.

Peñón de Alhucemas er ei lita klippe, som måler 220 meter frå aust til vest og 84 meter frå nord til sør, med eit areal på 1,5 hektar eller 0,015 km² og ei høgd på 27 meter over havet. Det ligg ei festning, nokre hus og ei kyrkje over heile øya. 

Isla de Tierra er ein bratt, 11 meter høg klippe, 114 meter nord for den marokkanske stranda. Ho er 192 meter lang og 87 meter brei, med eit areal på 1,7 hektar. 

Isla de Mar er ei flat, 4 meter høg, øy. Vestenden av ho ligg 93 meter nord for Isla de Tierra. Ho er 245 meter frå aust til vest, og opp til 70 meter brei med eit areal på 1,4 hektar. 

Samla har øygruppa eit areal på 4,6 ha eller 0,046 km².

Øyane har vore under Spania sidan 1559, då området som då høyrde til Saadi-dynastiet vart gjeven til Spania mot at dei skulle hjelpe dei i forsvaret mot Det osmanske riket. I 1673 sende Spania ein garnison til øya Peñón de Alhucemas og ho har vore permanent busett sidan den gong. I dag ligg ei festning med ein 60 mann stor spansk militærgarnison på øya. 

Øya vart òg nytta som landgangsstad av spanske og franske styrkar i 1925 under Rif-krigen.

Marokko har gjort krav på øyane sidan sjølvstende deira i 1956.

Sjå òg 
 Plazas de soberanía

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Peñón de Alhucemas» frå , den 24. mai 2009. 
 

Øyar i Afrika
Øyar i Spania
Øyar i Middelhavet
Plazas de soberanía
Omstridde område i Spania
Peñón de Vélez de la Gomera

Peñón de Vélez de la Gomera er ei av dei spanske områda i Nord-Afrika utanfor kysten av Marokko (Plaza de soberanía), i lag med kystbyane Ceuta og Melilla, øyane Peñón de Alhucemas og Islas Chafarinas. Vélez de la Gomera er administrert frå Melilla. Den vesle folkesetnaden består berre av militære. 

Peñón de Vélez de la Gomera ligg 119 km søraust for Ceuta, det største spanske området i Afrika. Ho var ei naturleg øy fram til 1934 då ein storm vaska store mengder sand inn i den smale kanalen mellom øya og fastlandet. Sidan den gong har ho vore ei halvøy, i dag knytt til kysten av Marokko via ei 85 meter brei landtunge, den kortaste landegrensa i verda. Med ei lengd på 400 meter frå nordvest til søraust, og ei breidde på 100 meter, dekkjer øya eit areal på 1,9 hektar eller 0,019 km².

I 1508 starta Spania ein ekspedisjon leia av Pedro Navarro for å kjempe mot sjørøvarar på øya som stadig gjekk til åtak på kysten av Sør-Spania. Spania erobra Peñón, men tapte ho att i 1522 etter eit åtak frå berbarar, då heile den spanske garnisonen vart massakrert. I 1564, etter nokre mislukka forsøk, gjenerobra spanjolane under García Álvarez de Toledo av Villafranca, øya og har hatt kontroll over ho sidan den gong, trass i omleiringar i 1680, 1701, 1755, 1781 og 1790.

I 1871 var det debatt i den spanske kongressen om dei skulle forlate Peñón, sidan øya den gong ikkje lenger var militær strategisk, men forslaget vart til slutt droppa.

Bakgrunnsstoff 
 Luftfoto 
 WorldStatesmen- Spania

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Peñón de Vélez de la Gomera» frå , den 24. mai 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Afrika
Øyar i Spania
Øyar i Middelhavet
Plazas de soberanía