alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Volsk

Volsk (russisk Вольск) er ein by i Saratov oblast i Russland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 140 km nordaust for Saratov, på høgre bredda av elva Volga, vis-a-vis munningen av sideelva Bolsjoj Irgiz. 

Byen vart grunnlagt i 1690 som slobodaen Malykovka. Han fekk byrettar i 1780 og fekk samstundes namnet Volgsk (russisk Волгск). I løpet av 1800-talet endra namnet seg gradvis til «Volsk».

Etter oktoberrevolusjonen vart Volsk eit stort senter for produksjon av sement.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Volsk» frå , den 11. januar 2009. 
 

Busetnader grunnlagde i 1690
Byar ved Volga
Beloretsk

Beloretsk (russisk Белоре́цк) er ein by i Republikken Basjkortostan i Russland med om lag 70 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Belaja, ei sideelv til Kama, 180 km søraust for Ufa.

Historie 
Beloretsk vart grunnlagt i 1762 som ein busetnad rundt det nybygde Beloretsk jernverk ved elva Belaja. Beloretsk fekk bystatus i 1923.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Beloretsk» frå , den 11. januar 2009. 
 

Busetnader grunnlagde i 1762
Davik kyrkje

Davik kyrkje står i bygda Davik i Bremanger kommune i Vestland, og er ei langkyrkje bygd i tre i 1886.

Kyrkja vart sett opp etter teikningar laga av arkitekt Georg Andreas Bull og har sitjeplassar til 500 personar. 
Før det vart sett inn orgel på galleriet i 1933 var det plass til kring 700 personar i kyrkja, og ho er ei av dei største i fylket.

Altartavla er frå 1885 og viser nattverden. 
Ho er laga av Anders Ohrem og Ole Marius Holmøe.
Preikestolen er rikt utskoren og er frå 1600-talet.

Davik kyrkje er soknekyrkje for Davik sokn i Nordfjord prosti. 
Området høyrde fram til 1740 til Eid prestegjeld. 
Då vart sokna Davik, Rugsund og Ålfoten skilde ut som eit eige prestegjeld som fekk namnet Davik.

Det har vore kyrkje på Davik sidan mellomalderen. 
Ein finn Davik-kyrkja nemnd fyrste gongen i kjeldene i 1306. 
Kyrkja som då stod var truleg ei stavkyrkje frå 1200-talet.
Det neste kyrkjebygget vart reist i 1655 og var ei tømra langkyrkje. 
Denne vart i sin tur erstatta av ei krosskyrkje i 1750 
Krosskyrkja stod til etter at den noverande kyrkja stod ferdig i 1886, då vart ho riven. 
Grunnen til at kyrkja frå 1750 vart erstatta var at ho var vorten for lita.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 
 «Davik-kyrkja låg lenge under Eid» i NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Davik sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Skanna kyrkjebøker frå Sogn og Fjordane på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Bremanger kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Kyrkjer i Bremanger
Kyrkjer i Nordfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1880-åra
Bygningar teikna av Georg Andreas Bull
Kulturminne i Bremanger
1886 i Noreg
Georgijevsk

Georgijevsk (russisk Гео́ргиевск) er ein by i Stavropol kraj i Russland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Podkumok, ei sideelv til Kuma, rundt 150 km søraust for Stavropol.

Historie 
Busetnaden vart grunnlagt i september 1777 som St. Georg festning langs forsvarslinja Azov-Mozdok. I 1783 vart Georgijevsk-traktaten mellom Det russiske imperiet og Georgia underteikna her. Han fekk bystatus i 1786 og voks så kraftig. Etter 1802 vart han senter i eit kaukasisk gubernija. Tidleg på 1800-talet var byen òg eit handelssenter, men frå 1822 vart byen mindre viktig. 

Etter 1868 var Georgijevsk ein liten by i Tersk gubernija. I 1875,vart det bygd ein jernbanestasjon seks kilometer unna i Nezlobnaja. Dette førte til at byen igjen starta å vekse. I 1894 vart det første jernverket i byen grunnlagd. Dette var starten på ArZiL, den største verksemda i byen. I 1900 vart det oppretta eit slaktehus og ei oljemølle. I 1920-åra vart Georgijevsk det største industri- og handelssenteret i Predkavkazie, den sentrale delen av Nord-Kaukasus. 

Under den andre verdskrigen var byen okkupert av tyskarane frå 9. august 1942 til 10. januar 1943. Etter krigen vart Georgijevsk det største senteret for maskinbygging i Stavropol kraj.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Georgiyevsk» frå , den 11. januar 2009. 
 

Busetnader grunnlagde i 1777
Naro-Fominsk

Naro-Fominsk (russisk На́ро-Фоми́нск) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han ligg 70 km sørvest for Moskva, ved elva Nara. Moskva – Kiev-banen går gjennom byen.

Busetnaden vart først nemnt i krøniker i 1339, medan han var under styret til Ivan Kalita. Den noverande byen Naro-Fominsk vart grunnlagt som ein urbanliknande busetnad då landsbyane Fominskoje og Malaja Nara vart slått saman i 1925. Bystatus fekk han i 1926. Byen vart sterkt øydelagd under den andre verdskrigen, etter at tyske styrkar øydela 687 bygningar og ein tekstilfabrikk.

Bakgrunnsstoff 
 Byforum (russisk)
Isjimbaj

Isjimbaj (russisk Ишимба́й) er ein by i republikken Basjkortostan i Russland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han ligg mellom elva Belaja, ei sideelv til Kama og den vesle sideelva Tajruk, rundt 160 km sør for Ufa. Plasseringa er òg synt på byvåpenet. 

Byen vart grunnlagd i 1932 og fekk bystatus i 1940. 

Av kjende innbyggjarar frå Isjimbaj finn ein mellom anna russisk skiskytter Galina Kukleva, under OL 1998 i Nagano gull på 7,5 km.

Busetnader grunnlagde i 1932
Zelenogorsk i Krasnojarsk kraj

Zelenogorsk (russisk Зеленого́рск) er ein lukka by i Krasnojarsk kraj i Russland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han var tidlegare kjent som Krasnojarsk-45 og var involvert i det sovjetiske atomprogrammet gjennom oppriking av uran. 

Byen ligg på venstre bredda av elva Kan, 180 km før ho munnar ut i Jenisej i Sibir. 

Som ein lukka by gjekk han under kodenamnet Krasnojarsk-45 heilt til den russiske presidenten Boris Jeltsin i 1992 erklærte at slike byar kunne bruke sine historiske namn. Byen fanst ikkje på offisielle kart før då. Som tradisjonen var med sovjetiske byar som inneheldt hemmelege anlegg (som til dømes Oziorsk, kjend som Tsjeljabinsk-40, Tomsk-7 og Sarov, kjent som Arzamas-16), så er Krasnojarsk-45 i røynda eit postboksnummer og impliserer at staden ligg ein viss avstand frå byen Krasnojarsk.

Bakgrunnsstoff 
 Zelenogorsk, Krasnojarsk kraj (russland)
 Kart over Zelenogorsk

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Zelenogorsk (Krasnojarsk kraj)» frå , den 11. januar 2009. 
 

Lukka byar
Busetnader grunnlagde i 1956
Kungur

Kungur (russisk Кунгу́р) er ein by i Perm kraj i Russland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han ligg 80 km søraust for Perm. 

Kungur vart grunnlagt i 1663. Han ligg i Uralfjella, der elva elva Iren renn saman med Sylva, ei sideelv til Kama. Kungur er ein gammal russisk by med historisk arkitektur. Han er i dag eit handels-, industri- og transportsenter.

Historie 

Kungur vart opphavleg grunnlagt 17 km oppfor munningen til Iren, ved elva Kungurka, i 1648. I 1662 vart byen brend ned av basjkirar. I 1663 vart han gjenoppbygd som ei festning på staden der landsbyen Mysovskoje låg. I 1674 motstod festninga ei omleiring av kosakkhæren til Jemeljan Pugatsjov. På byrjinga av 1700-talet starta ein lêr- og fottøyindustri her og i 1724 vart det bygt eit garveri i byen. Ved midten av hundreåret var Kungur eit av dei tettast folkesette områda i Ural. I 1759 vart administrasjonen for gruveindustrien i Perm-regionen flytta til Kungur. Han fekk bystatus i 1781. På slutten av 1700-talet var Kungur eit viktig senter for transitthandel ved Sibirvegen, så vel som senter for lêrproduksjon i Perm-provinsen. Tau og linolje frå Kungur var vidt kjent. I løpet av 1800-talet utvikla byen seg til eit viktig kultur- og industrisenter.

Økonomi 
Større industriverksemder i Kungur er SIA Turbobur og JSK «Kungur-fottøy» (som mellom anna lagar militært fottøy). I byen vert det produsert kunstgjenstandar, suvenirar av stein og musikkinstrument (gitarar) og det finst òg mekanisk industri, tekstil- og strikkefabrikker og næringsmiddelindustri.

Transport 
Kungur ligg ved den transsibirske jernbanen og var den første byen i europeisk Russland som vart knytt til banen.

Attraksjonar 

Like ved Kungur, på høgre bredda av elva Sylva, ligg Kungur isgrotte. Holegangar strekkjer seg under bakken over 6 000 meter og berre ein mindre del er utforska. Gamle utglidingar og ras gjer det derimot umogeleg å finne ut kor langt gangane eigentleg strekkjer seg. I den utforska delen er det mange separate grotter, av dei største er Druzjba- (venskaps-)grotta, som fekk namnet til ære for deltakarar ved Den internasjonale geologiske kongressen som vitja han i 1937. Innanfor denne grotta er det ein innsjø på 750 m². Grottene er «dekorert» med søyler av stalagmitter og stalaktitter på opp til to meter. Grotta vert fylt opp med vatn frå Sylva-elva kvar vår og haust og er då ikkje tilgjengeleg for turistar.

Bakgrunnsstoff 
 Uoffisiell nettstad for Kungur  (russisk)
 kungur.ru – Uoffisiell portal  (russisk)
 Kungur på MojGorod.ru (russisk)
 Om Kungur (engelsk)
 Turistinformasjon (engelsk)
 Kungur - gammal handelsby (engelsk)
 Om Kungur isgrotte (engelsk)
 Bilete og info om Kungur isgrotte (engelsk)
 Biletegalleri frå Kungur isgrotte  (russisk)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kungur» frå , den 11. januar 2009. 
 

Busetnader grunnlagde i 1663
Dolgoprudnyj

Dolgoprudnyj (russisk Долгопру́дный) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 80 000 innbyggjarar. Han ligg ved Moskvakanalen, rundt 20 km nord for Moskva. 

Bynamnet kjem av det russiske «Долгий пруд», dolgy prud – «lang dam», etter ein lang og smal dam som ligg i den nordaustlege delen av byen. Bynamnet vert stundom uformelt forkortet til Dolgopa.

Historie 
Ein busetnad kalla Vinogradovo, som låg same stad som dagens by, har vore kjend sidan 1600-talet. På 1900-talet vart så ein jernbane bygt og i 1914 kom ei jernbaneplattform på staden. Busetnaden starta og utvikle seg, særskild etter at ein luftskipfabrikk vart bygt der i 1931. Luftfartsingeniøren Umberto Nobile arbeidde der i fem år på 1930-talet. I nokre få år på 1930-talet vart busetnaden kalla Dirizjablstroj (tyder «luftskipbygging»).

I 1951 flytta det kjende Moskva Institutt for fysikk og teknologi til Dolgoprudnyj og bygginga av det noverande universitetsområde starta sør i byen, inspirert av Nobelprisvinnarane Pjotr Kapitsa, Lev Landau og Nikolaj Semjonov.

Byen har no òg verksemder innan maskinbygging, ingeniørverksemd og kjemisk industri. Dolgoprudnyj er òg gjenstand for ein omfattande utvikling med stor byggeverksemd både kommersielt og innan bustadbygging, på grunn av den fordelaktige plasseringa og som følgje av aukande etterspurnad etter tomtar i forstadane til Moskva.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Dolgoprudnyj» frå ,  den 11. januar 2009.  
 

Busetnader grunnlagde i 1931
Vegarbeid

Vegarbeid kan vera alt frå arbeid med skogsvegar til bygging av motorvegar. I tidlegare tider vart vegarbeid utført manuelt, men hestar vart nytta til transport. I dag vert det nytta anleggsmaskinar til det meste, men det er framleis bruk for manuelt arbeidskraft til ymse monteringsarbeid.

Fjerning av masse 

I samband med vegbygging er det som oftast naudsynt å grava ut og transportera bort masse. Om det er fjell som må transporterast bort vert massen det nytta som fyllmasse på andre parti av vegen. Om det er lausmasse vert dette arbeidet utført med gravemaskinar og dumparar eller lastebilar. Der det er fjell lyt ein fyrst bora ned til høveleg djupn og skyta ut fjellet. Til boringa vert det nytta fjellboreriggar. Transporten av masse forgår med dumpar eller dumparbil.

Tunneldriving 
I land med mykje fjell, som til dømes Noreg og Sveits vert vegar ofte lagt i tunnel. Nokre gongar er dette den einaste praktiske løysinga, andre gongar vert det gjort av omsyn til rasfare. Tunneldriving var tidlegare eit tungt og farefullt arbeid. I dag vert det nytta maskinar for å driva nye tunellar. I laust fjell kan ein nytta tunellboremaskinar, men i hardt fjell lyt ein sprenga ut tunnelar. Det vert då nytta fjellboreriggar. Etter sprenging vert skotensteinen frakta ut av tunnelen med dumparar.

Brubygging 

I samband med vegbygging vert det ofte bygt bruer over elvar, djupe dalar og fjordar. Eit av dei vanlegaste byggemateriala er armert betong, men stål vert òg nytta. Små og mellomstore bruer vert ofte bygde av same entreprenør som er ansvarleg for vegen, medan større bruer kan vert utsette på eigne anbod.

Rassikring 
I bratte fjellsider er det ofte fare for ras på grunn av stein som losnar når frosten arbeider med han eller på grunn av at rennande vatn grev bort lausmasse som held han fast. Det er difor ofte naudsynt å sprenga bort stein i fjellsider over vegen. Mindre stein kan òg fangast opp med kraftige stålnett.

Sjå òg 
 Anleggsreiskap
 Anleggsmaskin

Bygg og anlegg
Vegar
Våpenkvile

Våpenkvile er ein avtale mellom krigførande partar som avbryt kamphandlingar på ubestemt tid. Våpenkvila er ein modus vivendi og er ikkje det same som fredsslutning, noko det kan ta månader og år å koma fram til.

Våpenkvila som avslutta kamphandlingane i Koreakrigen er eit eksempel på ein våpenkvile som ikkje er etterfølgd av ein fredsavtale. Ei anna kjend våpenkvile fann stad 11.11 klokka 11 i 1918 og avslutta den fyrste verdskrigen.

Krigslover
Militær strategi
Militær diplomati
Jelabuga

Jelabuga (russisk Ела́буга, tatarisk (kyrillisk) Алабуга, tatarisk (latinsk) Alabuğa), òg skrive Alabuga eller Elabuga, er ein by i Republikken Tatarstan i Russland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han ligg ved Kama, rundt 190 km aust for Kazan. 

Busetnaden si historie går tilbake til 1000-talet, då ei volga-bulgarsk grenseborg vart bygt på staden. Borga vart seinare forlaten og restane av ho er i dag kjend som Şaytan qalası (det vil seie «Satan si borg» eller «Djeveltårnet»).

På andre halvdel av 1500-talet vart ein russisk landsby grunnlagt på same stad. Byen er i dag kjent for oljeindustrien sin.

Kjende personar frå Jelabuga 
 Ivan Sjisjkin – kunstmålar
 Marina Tsvetajeva – diktar.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstad om Jelabuga (russisk)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jelabuga» frå , den 11. januar 2009. 
 

Busetnader grunnlagde på 1500-talet
Barnedauden

Barnedauden var ein pestepidemi som braut ut i Noreg i 1359-60, og som i endå større grad enn svartedauden eller «den store mannedauden» råka dei yngste årsklassane.

Barn kan ha vore spesielt utsette for smitte, sidan dei ikkje hadde motstandskraft i same grad som dei vaksne som hadde gjennomlevd ein pestepidemi ti år tidlegare. Barnedøyinga medførte at tendensen til ny vekst i folketalet etter svartedauden vart snudd, ein situasjon som heldt fram som følgje av nye pestutbrot utover seinmellomalderen.

Kjelder 
 Geir Atle Ersland og Hilde Sandvik: Norsk historie 1300-1625 Det Norske Samlaget 1999 ISBN 82-521-5545-6
 Jørn Sandnes: «Mannesdauden og de overlevende» i Norges historie, b. 4: Avfolking og union J.W. Cappelens Forlag 1977 ISBN 82-02-03427-2

Epidemiar
Pest
1300-talet
Sumbawa

Sumbawa er ei øy i Indonesia, som ligg midt inne mellom dei mindre Sundaøyane, aust for Lombok og vest for Flores. Sumbawa høyrer til provinsen Vest-Nusa Tenggara.
 
Sumbawa er 15 448 km² med eit folketal knappe 1,5 millionar. Øya er vulkansk og rik på fjell. Ho er for det mest dekt av regnskog, og har mange små og store bukter. Øya markerer grense mellom øyane i vest, som vart religions- og kulturpåverka av India, og områda i aust som vart mindre påverka.

Historie 
Fire fyrstedømme i det vestlege Sumbawa var underordna Majapahit-imperiet på det austlege Java. Sumbawas naturressursar førte til at øya jamleg vart invadert av framande styrkar; japanske, nederlandske, og makassarske. Nederlendarane var der første gongen i 1605, men fekk ikkje kontroll med Sumbawa før enn tidleg i det 20. hundreåret. Det balinesiske kongedømmet Gelgel styrte elles det vestlege Sumbawa i ein kort periode.

Folk på Sumbawa var kjende for si honning, sine hestar og for sappantreet som vart nytta til å lage raudfarge, og sandaltreet som vart brukt til lækjemiddel. Jorda vart halden for å vere svært produktiv kva gjeld jordbruk.

Demografi 
Islam vart innført via makassarane på Sulawesi.

Sumbawa har historisk hatt to talemålsgrupper som tala språk som var innbyrdes uforståelege. Gruppa på vestsida av øya snakkar Basa Samawa, som er mykje likt sasak-språket på Lombok; den andre gruppa i aust snakkar Nggahi Mbojo. Kongedømma i Sumbawa Besar og i Bima var i sentrum for stridane på Sumbawa. Dette skiljet av øya i to delar gjeld framleis. Sumbawa Besar og Bima er dei to største byane på øya, og er senter for åtskilde folkegrupper som har kvar sin del av øya. Det offisielle estimatet på folketalet var i 2005 1 219 590.

Vulkanar 
Sumbawa ligg på den vulkanske ryggen mot Stillehavet. Det er ei vulkansk øy, med 2 850 m høge Tambora (8°14’41”S, 117°59’35”E) som eksploderte i 1815, det mest øydeleggande vulkanutbrot i moderne tid, om lag fire gonger større 1883-utbrotet på Krakatau, målt i magma-massar. Utbrotet drap så mange som 72 000 menneske, og det knuste det vesle kongedømmet Tambora. Utbrotet slengde 100 kubikkilometer med oske opp i dei øvre delane av atmosfæren, noko som førte til at 1816 vart omtala som «året utan sommar».

Kjelder 
 Engelsk wikipedia

Indonesia
Øyar i Indonesia
Hans Dons

Hans Flesicher Dons () var ein norsk flygar og sjøoffiser. 1. juni 1912 vart han fyrste nordmann som flaug eit fly i Noreg. 

Den første norske flyturen gjekk frå Horten til Fredrikstad og varte 35 minutt. Flyet vart kalla «Start» og var eit Rumpler Taube monoplan.

Kjelder 

Norske flygarar
Luftfartspionerar
Folk frå Øvre Eiker
Torbjørn Ringdal Hansen

Torbjørn Ringdal Hansen () er ein norsk sjakkspelar. Han vart utnemnd til Noregs 11. stormeister i sjakk i mai 2015.

Torbjørn Ringdal Hansen vart Internasjonal meister i sjakk (IM)  i 2008. Han klarte IM-kravet i Noregsmeisterskapen i sjakk 2003, sjakkturneringa Rilton Cup i Stockholm ved årsskiftet 2003-2004 og sjakkturneringa Iles Medes International i 2007. Han klarte deretter den 12. januar 2008 ratingkravet på 2400, etter å ha tatt 4,5 poeng på dei første 5 rundane i den norske Ishavsserien i sjakk 2007-2008 (eliteserien for klubblag). 

Torbjørn Ringdal Hansen vart Stormeister på grunnlag av tre gode turneringar: Resultatet i Rilton Cup 2003/2004 var også eit stormeister-napp. Deretter, i Ishavsserien 2007-2008 enda han opp med 7 poeng på 9 rundar, noko som gav eit nytt stormeister-napp. Og i stormeisterturneringa Roquetas de Mar i Spania, i tida 1-6. januar 2011, tok han 6,5 poeng på 9 rundar, noko som gav han det tredje tilstrekkelege stormeisternappet. Men for å bli utnemnd til stormeister er det i tillegg eit krav at ein klarer å få eigen FIDE-rating opp i 2500. Han hadde pr. 1. januar 2011 2439, og det tok deretter nokre år før han pr. 1. mai 2015 passerte 2500, og deretter straks vart utnemnd til stormeister. 

Torbjørn Ringdal Hansen vart junior-noregsmeister i sjakk i 1998. Han er no medlem i Schakklubben av 1911.
Torbjørn Ringdal Hansen var den første trenaren til Magnus Carlsen.

Kjelder 
 Norsk Sjakkblad 
 Øystein Brekke: Norske sjakktrekk. Norges Sjakkforbund 100 år 1914-2014, Norges Sjakkforbund 2014, ISBN 978-82-991916-2-3

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Nokre av Torbjørn Ringdal Hansen sine parti hos www.chessgames.com
 Torbjørn Ringdal Hansen sine sjakkparti i Noreg hos NorBase
 Torbjørn Ringdal Hansen sin rating hos verdssjakkforbundet FIDE

Norske sjakkspelarar
Stormeistrar i sjakk
Junior-noregsmeistrar i sjakk
Folk frå Røyken
Sjakkolympiadedeltakarar
Atle Grønn

Atle Grønn () er ein norsk sjakkspelar. Han blei utnemnd til Internasjonal meister i sjakk (IM) i 2008. 

Atle Grønn har lenge vore over rating-kravet på 2400, og har også hatt tre innteikningar i IM-tittelen ei stund. To av desse turneringane var over 9 rundar, men den tredje var ei lagturnering over 7 rundar. Dermed hadde han IM-resultat på samla 25 parti, medan kravet er 27 parti. Men den 30. mars 2008 klarte han eit 4. IM-resultat, ved å ta 5,5 poeng på 9 rundar i den norske Ishavsserien i sjakk 2007-2008 (eliteserien for klubblag). Atle Grønn vart deretter utnemnd til Internasjonal Meister i sjakk av Verdssjakkforbundet FIDE.

Atle Grønn vart junior-noregsmeister i sjakk i 1987. Han er medlem i Oslo Schakselskap.

Atle Grønn har vore redaktør av Norsk Sjakkblad. Han er kjend som kommentator i NRK sine sjakksendingar. Sidan 2017 har han skrive sjakkspalta i Aftenposten. I det daglege arbeider han som professor i russisk ved Universitet i Oslo.

Kjelder 
 Norsk Sjakkblad
 Øystein Brekke: Norske sjakktrekk. Norges Sjakkforbund 100 år 1914-2014, Norges Sjakkforbund 2014, ISBN 978-82-991916-2-3

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Nokre av Atle Grønn sine parti hos www.chessgames.com - som "Atle Groenn"
 Atle Grønn sine parti i Noreg hos NorBase
 Atle Grønn sin rating hos verdssjakkforbundet FIDE

Norske sjakkspelarar
Internasjonale meistrar i sjakk
Junior-noregsmeistrar i sjakk
Roy Fyllingen

Roy Harald Fyllingen () er ein norsk sjakkspelar. Han vart utnemnd til Internasjonal meister i sjakk (IM) av Verdssjakkforbundet FIDE i 1995.

Roy Fyllingen vart Noregsmeister i sjakk i 1998. Han vart junior-noregsmeister i sjakk i 1991.

Roy Fyllingen er medlem i Bergens Schakklub. Han er jurist av utdanning.

Bakgrunnsstoff 
 Nokre av Roy Fyllingen sine parti hos www. chessgames.com

 Roy Fyllingen sine parti i Noreg hos NorBase
 Roy Fyllingen sin rating hos verdssjakkforbundet FIDE

Kjelder 
 Norsk Sjakkblad 
 Øystein Brekke: Norske sjakktrekk. Norges Sjakkforbund 100 år 1914-2014, Norges Sjakkforbund 2014, ISBN 978-82-991916-2-3

Fotnotar 

Fyllingen, Roy Harald
Internasjonale meistrar i sjakk
Noregsmeistrar i sjakk
Junior-noregsmeistrar i sjakk
Folk frå Bergen
Norges Sjakkforbund

Norges Sjakkforbund (NSF) er landssamanslutninga for sjakkspelarar og sjakklubbar i Noreg. Forbundet er medlem i Nordisk Sjakkforbund og Verdssjakkforbundet FIDE. 

Norges Sjakkforbund vart stifta som Norsk Schakforbund, den 20. juli 1914 av sju klubber. På 30-talet hadde Arbeidernes Idrettsforbund eit eige sjakkutval, som etter kvart vart større enn Norsk Sjakkforbund. Under 2. verdskrigen låg den organiserte sjakken nede, og i 1946 vart dei to organisasjonane einige om å slå seg saman. Samtidig vart namnet endra til det noverande Norges Sjakkforbund.

Ungdommens Sjakkforbund organiserer sjakkspelarar som er under 25 år i nært samarbeid med Norges Sjakkforbund. 

Norges Sjakkforbund gir ut medlemsbladet Norsk Sjakkblad.

Organisatorisk 
Forbundet sitt høgeste organ er kongressen. Kongressen blir arrangert kvar sommar i samband med Noregsmeisterskapen i sjakk (Landsturneringa).

Kongressen vel eit sentralstyre, som styrer Norges Sjakkforbund mellom kongressane. Sentralstyret blir leia av presidenten i Norges Sjakkforbund. I tillegg vel kongressen ei rekkje utval: Turneringsutvalet, Eliteutvalet, Reglementsutvalet, Elo-komiteen, Seniorutvalet mv.

Norges Sjakkforbund har dei siste åra hatt om lag 2500 medlemmar i om lag 110 sjakklubbar.

Sjakkontoret 
Forbundskontoret har adresse Sandakerveien 24D i Oslo (Myhrens verksted). Norges Sjakkforbund har fram til mai 2011 hatt felles generalsekretær med Ungdommens Sjakkforbund . Generalsekretæren har ansvaret for den daglege drifta av kontoret.

Kontoret arbeider mellom anna med:
 Medlemsregistrering
 Administrasjon av turneringsverksemda
 Service til klubber, kretsar og medlemar.

Generalsekretærar 
 Øystein Brekke (1982-1988)
 Johs. R. Kjeken (1988-1998)
 Bjarke Sahl (Kristensen) (1998-2005)
 Dag Danielsen (2006-2011)
 Liv Mette Harboe (2011-2014)
 Geir Nesheim (2014-2021)
 Eirik Natlandsmyr (2021-)

Bakgrunnsstoff 
 Norges Sjakkforbund

Kjelder 
 Øystein Brekke: Norges sjakkforbund 75 år 1914-1989, Norges Sjakkforbund 1989, ISBN 82-991916-0-2
 Øystein Brekke: Norske sjakktrekk. Norges Sjakkforbund 100 år 1914-2014. Norges Sjakkforbund 2014, ISBN 978-82-991916-2-3
 Norsk Sjakkblad

Fotnotar 

Sjakkorganisasjonar
Skipingar i 1914