alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ascona

Ascona er ein kommune i distriktet Locarno i kantonen Ticino i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 196 meter over havet. Kommunen ligg på nordsida av innsjøen Lago Maggiore.

Byen er eit populært turistmål. Årleg vert ein jazzfestival avvikla i byen; kalla 'New Orleans Jazz Festival Ascona'.

Monte Verità 

"Monte Verità" (bokstavleg Sanningsfjellet) i Ascona var i dei fyrste tiåra av 1900-talet møtestad og bustad for folk som preika for "tilbake til naturen".

Kolonien hyste ein ein heil del kunstnarar, anarkistar og andre kjende menneske. Mellom dei som hadde opphald på Monte Verità var Hermann Hesse, Carl Gustav Jung, Erich Maria Remarque, Hugo Ball, Else Lasker-Schüler, Stefan George, Isadora Duncan, Paul Klee, Rudolf Steiner, Mary Wigman, Gyula Háy, Max Picard, Ernst Toller, Henri van de Velde, Rudolf Laban, Frieda von Richthofen, Else von Richthofen, Otto Gross, Erich Mühsam, Karl Wilhelm Diefenbach og Gustav Stresemann.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ascona» frå ,  den 6. april 2010.

Bakgrunnsstoff

Der "Heilige Berg" Monte Verità 
New Orleans Jazz Festival
Turistinformasjon 

Kommunar i Ticino
Byar i Sveits
Stader ved Lago Maggiore
Dagfinn Vårvik

Dagfinn Vårvik () var ein norsk økonom, pressemann og politikar frå Leinstrand i Sør-Trøndelag. Han var partileiar i Senterpartiet frå 1973 til 1977 og var statsråd i tre norske regjeringar.

Regjering 
 28. august - 25. september 1963: Statsråd og sjef for Finansdepartementet (finansminister) i John Lyng si regjering, som kom i posisjon som følgje av Kings Bay-saka, men blei sitjande i berre fire veker . 
 12. oktober 1965 - 17. mars 1971: Statsråd og sjef for Løns- og prisdepartementet (løns- og prisminister) i Per Borten si regjering. 
 18. oktober 1972 - 16. oktober 1973: Utanriksminister og sjef for Utanriksdepartementet i Lars Korvald si regjering.

Utdanning, yrke og anna politisk karriere 
Dagfinn Vårvik er utdanna samfunnsøkonom. Han begynte si politiske karriere som sekretær i Senterpartiet si stortingsgruppe. Han har også vore redaktør og politisk redaktør i Nationen. 

I Senterpartiet var Vårvik i siste halvdel av 1970-talet sentral blant dei som ønskte eit samarbeid med partiet Høgre, trass i usemje med Høgre om EF-saka i 1972.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Norske finansministrar
Norske utanriksministrar
Norske løns- og prisministrar
Senterpartistatsrådar
Statsrådar i Regjeringa Lyng
Statsrådar i Regjeringa Borten
Statsrådar i Regjeringa Korvald
Leiarar for Senterpartiet
Norske redaktørar
Folk frå Trondheim
Norske løns- og prisministrar

Norske løns- og prisministrar er ei oversikt over dei som var statsrådar og sjef for Løns- og prisdepartementet, frå dette vart oppretta 1. august 1955 under Regjeringa Gerhardsen III, til det vart lagt ned under Regjeringa Bratteli I den 7. mai 1972.

Kjelde 
Regjeringen.no om Løns- og prisdepartementet, vitja 7. april 2010

Løns- og prisministrar
Norske løns- og prisministrar
Cap-Haïtien

Cap-Haïtien (haitisk Okap eller Kap Ayisyen) er ein by på nordkysten av Haiti. Byen hadde i 2005 eit estimert innbyggjartal på 134 815. Han er hovudstaden i departementet Nord. Under kolonitida heitte han «Cap-Français».

Dei sentrale delane av byen ligg mellom Cap-Haïtien-vika i aust og nærliggjande fjellsider i vest. I desse fjellsidene finn ein hovudsakleg brakkebyar. Gatene er generelt sett smale og arrangerte i rutenett.

Den vesle flyplassen rett sørvest for byen vert brukt av ein rekkje små innanriksføretak. Ei internasjonal linje flyg til Fort Lauderdale i Florida.

Den store avstanden til hovudstaden Port-au-Prince i kombinasjon med det dårlege vegnettet har ført til at Cap-Haïtien stadig har vore arnestad for opprør. I februar 2004 vart byen teken over av kuppmakarar som var imot regjeringa under president Jean-Bertrand Aristide, og opprøret førte etter ei tid til at Aristide mista makta.

Galleri

Kjelder 
«Cap-Haïtien» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 6. april 2010.

Byar i Haiti
Kenscoff

Kenscoff er ein landsby i Haiti i fjella om lag 10 km søraust for hovudstaden Port-au-Prince.

Byen hadde i 2005 om lag 4 000 innbyggjarar. Han høyrer til departementet Ouest.

Kjelder 
«Kenscoff» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 7. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Kenscoff på fallingrain.com
 Landskapsfoto

Byar i Haiti
Pétionville

Pétionville (haitisk: Petyonvil) er ein forstad til Port-au-Prince i Haiti, i bakkane aust for byen. Han ligg åtskild frå Port-au-Prince i nordhellingane til Massif de la Selle. Saman med Port-au-Prince, Carrefour og Delmas dannar han det såkalla Aire Metropolitaine. Byen er oppkalla etter Alexandre Sabès Pétion (1770–1818), ein haitisk general og president som i seinare tid har vorte sett på som ein av fire grunnleggjarar av landet.

Pétionville er ein meir velståande del av storbyområdet Port-au-Prince, og mesteparten av turistnæringa er lagd til dette området. Mange diplomatar, utanlandske forretningsfolk og velståande haitiarar bur i Pétionville.

Trass i avstanden til Port-au-Prince og den relative overfloda blant innbyggjarane, har den manglande handhevinga av byggjeforskrifter ført til framvekst av brakkebyar i utkanten av byen. Tilstrøyminga av fattige har vore sterk. 

Pétionville har i sektorar som Laboule og Morne Calvaire ei rekkje palassliknande herregardar. Dei rike der er også langt betre verna av politi og vaktstyrkar enn elles i landet generelt. Nattelivet og forretningsverksemda, og dei mange barane, klubbane, hotella og restaurantane, gjev byen eit ganske anna preg enn det sentrale Port-au-Prince. Det kjende hotellet El Rancho ligg i Pétionville.

Kjelder 
«Pétionville» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 7. april 2010.

Byar i Haiti
Christ lag in Todesbanden

Christ lag in Todesbanden eller Christ lag in Todes Banden, BWV 4, er ein kantate komponert av Johann Sebastian Bach.

Han vart skriven for påske, truleg i 1707 og er truleg knytt til då Bach flytta frå Arnstadt to Mühlhausen. Han er basert på ein koral med same namn av Martin Luther – i Noreg kjent som Vår Herre Krist i dødens band – som Bach nytta som ein cantus firmus gjennom heile stykket. 

Stykket er skriven for sopran, alt, tenor, bass, to fiolinar, to bratsjar og basso continuo. Det består av åtte satsar, alle i E-moll:

Sinfonia: strykarar og continuo 
Vers I: «Christ lag in Todes Banden» - Alt, tenor og bass syng frie kontrapunkt, medan cantus firmus vert sunge av sopranen i reine, lange tonar. 
Vers II: «Den Tod niemand zwingen kunnt» - for sopran, alt og continuo. 
Vers III: «Jesus Christus, Gottes Sohn» - for tenor og continuo med 2 fiolinar obbligato. 
Vers IV: «Es war ein wunderlicher Krieg» - for sopran, alt, tenor, bass og continuo. 
Vers V: «Hier ist das rechte Osterlamm»  - for bass, strykarar og continuo. 
Vers VI: «So feiern wir das hohe Fest»  - for sopran, tenor og continuo. 
Vers VII: «Wir essen und leben wohl» - Ein koral, sunge og spelt av heile ensemblet. 

Dette er kanskje ein av dei mest kjende av kyrkjekantatane til Bach og ein av komposisjonane hans for den første av dei tre dagane i påskefeiringa. Bach var påskane i 1707 og 1708 i Mühlhausen og ut frå samanlikning med handskrivinga til andre verk ein har frå same periode, er det grunn til å tru at verket var ferdig i 1708. Uansett framførte Bach denne kantaten i Leipzig både i 1724 og 1725, og reviderte verket, mellom anna med ein overlappande trombone. Kjeldene til musikken ein har i dag er delane som vart skriven for framføringane i Leipzig. Den siste koralen vart først framført i 1725.

Bakgrunnsstoff
  
Vokalpartitur
På CPDL/ChoralWiki
Tysk tekst med engelsk omsetjing 
Forskjellige kommentarar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christ lag in Todesbanden, BWV 4» frå ,  den 7. april 2010.
Wo soll ich fliehen hin

Wo soll ich fliehen hin, BWV 5, er ein kantate av Johann Sebastian Bach.

Han vart komponert i Leipzig for den nittande sundagen etter treeiningssundag og vart først framført 15. oktober 1724. Han er basert på ein koral med same namn av Johann Heermann.

Stykket er skriven for to oboar, tromba da tirarsi, strykarar, (fiolinar, bratsjar og basso continuo), songsolistar og kor. Det består av sju satsar, i g-moll med mindre anna er nemnt: 

 Kor: «Wo soll ich fliehen hin» -Alt, tenor og bassstemmer syng frie kontrapunkt, medan sopranen syng koralen reint i lange tonar. 
 Resitativ: «Der Sünden Wust hat mich nicht nur befleckt» - for basso og continuo. 
 Arie: «Ergieße dich reichlich» - ein tenorarie med solobratsj og continuo (Ess-dur). 
 Resitativ: «Mein treuer Heiland tröstet mich» - for alt, obo og continuo (g-moll modulert til c-moll). 
 Arie: «Verstumme, Höllenheer» - for bass, tromba, strykarar og continuo (B-dur). 
 Resitativ: «Ich bin ja nur das kleinste Teil der Welt» - for sopran og continuo. 
 Koral: «Führ auch mein Herz und Sinn» - det siste verset for koral, sungen og spelt av heile ensemblet

Bakgrunnsstoff 
  
 Vokalpartitur for stykket
 Tysk tekst med engelsk omsetjing 
 Kommentarar om stykket

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Wo soll ich fliehen hin, BWV 5» frå ,  den 7. april 2010.  
 

Musikk i 1724
Bleib bei uns, denn es will Abend werden

Bleib bei uns, denn es will Abend werden, BWV 6, er ein kantate av Johann Sebastian Bach.

Han vart skriven i Leipzig for 2. påskedag og vart først framført den 2. april 1725. Han er basert på koralar av Nikolaus Selnecker og Martin Luther. Teksten frå første satsen kjem frå Lukasevangeliet 24:29.

Stykket er skriven for to oboar, obo da caccia, strykarar (fiolinar, bratsjar og basso continuo), songsolistar og kor. Det består av seks satsar:

 Kor: «Bleib bei uns, denn es will Abend werden» - ein fri polyfon sats i tredelt form for heile ensemblet. Den midte delen er fugeliknande i tekstur (c-moll). 
 Arie: «Hochgelobter Gottessohn» - for alt, obo da caccia og continuo (Ess-dur). 
 Koral: «Ach bleib bei uns, Herr Jesu Christ» - ein del av koralen til Hermann for solosopran, piccolo cello og continuo (H-dur). 
 Resitativ: «Es hat die Dunkelheit an vielen Orten» - for bass og continuo (g-moll). 
 Arie: «Jesu, laß uns auf dich sehen» - for tenor, strykarar og continuo (g-moll). 
 Koral: «Beweis dein Macht, Herr Jesu Christ» - siste verset av koralen, sunge og spelt av heile ensemblet (g-moll).

Bakgrunnsstoff 
  
 Songpartitur for stykket
 Tysk tekst med engelsk omsetjing
 Forskjellige kommentarar om stykket

Musikk i 1725
Jaktobo

Jaktobo eller obo da caccia er eit treblåseinstrument med dobbelt røyrblad i obofamilien, stemd ein kvint under oboen og hovudsakleg nytta i barokken. Munnstykket er boga og han har eit sjallstykke i messing, noko som er uvanleg for ein obo. 

Registeret ligg nært eit engelsk horn—frå F under liten C (skriven c1, men lyd som f) til G over tredje noterad (skriven d3, men lyd som g2). Jaktoboen er derfor eit transponerande instrument i F. Noteregisteret er identisk ein sopran barokkobo og med gode røyrblad lyd heile registeret uanstrengt. Bach nytta ofte det midtre og nedre registeret, kanskje fordi det er desse som er mest karakteristisk for dette instrumentet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Oboe da caccia» frå ,  den 7. april 2010.  

Oboar
Barokkinstrument
Gonaïves

Gonaïves (haitisk: Gonayiv) er ein by nord i Haiti og hovudstaden i departementet Artibonite. Han hadde i 2005 eit estimert innbyggjartal på 84 961. Bynamnet er avleidd av det opphavlege namnet «Gonaibo». Gonaïves er også kjend som «sjølvstendebyen» i Haiti, sidan det var der Jean-Jacques Dessalines erklærte Haiti, det tidlegare Saint-Domingue, sjølvstendig frå Frankrike 1. januar 1804, ved å lese opp sjølvstendelova, som var skriven av Boisrond Tonnerre, på Place d’Armes i byen.

Kjelder 
 «Gonaïves» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 7. april 2010.

Byar i Haiti
Peter Thams Buschmann

Peter Thams Buschmann () var ein prest og stortingsmann. Han var sokneprest i Ulstein på Sunnmøre 1798-1822 og Aure på Nordmøre 1822-45. På stortinget møtte han i 1818-sesjonen.

Liv og gjerning 
Buschmann var fødd i Nesna, der far hans då var prest. Seinare fekk faren nytt kall i Frosta. Buschmann tok eksamen ved Trondhjems katedralskole i 1782, og studerte deretter teologi i København. 1787 var han ferdig utdanna cand. theol. og var deretter pers. kapellan i faren sitt prestegjeld, Frosta. I januar 1798 vart han utnemnd til sokneprest i Ulstein. Dette embetet hadde han til 1822, då han vart sokneprest i Aure.

Under tida i Aure låg Buschmann i strid med biskopen, Peter Bugge, som Buschmann hevda hadde lokka han til å søke Aure-kallet og ikkje det rikare kallet Tingvoll, som biskopssonen så kunne søkje og få.

Buschmann var lite omtykt i Ulstein, han vart «halden for kaut og ufolkeleg». Overfor kyrkjelyden var han myndig og mannhaftig, også utanfor kyrkjetida. Preikene hans var lærde og moraliserande, berre når han tala om det nasjonale tende han gløden hos tilhøyrarane. I Aure, derimot, skal Buschmann (kalla Gammel-Bussmann) ha vore svært godt likt av folket.

1843 vart Buschmann i prosteretten tiltala for klanderverdig embetsførsel. Han døydde før saka var avslutta.

Buschmann var valmann til valet på eidsvollsmenn 1814. Til det overordentlege storting i 1814 var han 2. varamann (suppleant). 1818 vart han vald til stortingsrepresentant for Romsdals amt, etter amtmannen sa frå seg val. På stortinget var han medlem av ni komitear. Han var formann i komiteen om sal av kyrkjer i Nord-Norge og i komiteen om den lutherske kyrkja i London.

Bibliografi 
 Tale holden i Hareids Annexkirke den 25. Marts 1814, Ekset Kongeriget Norges gamle frygtelige Løve er vaagnet Eedens Aflæggelse af Ulfsteens og Hareids Menighed i Bergens Stift 25. mars 1814

Kjelder 
 Bjåstad, Ingvard: Soga om Hareid og Ulstein. Bind II, Ålesund 1977
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914, Kristiania 1914
 

Norske prestar
Stortingsrepresentantar 1818-1820
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Folk frå Nesna
Folk frå Frosta
Peder Bugge

Peder Olivarius Bugge () var biskop i Nidaros bispedømme 1803–1842 og stortingsmann 1815-16. Han hadde ei sentral rolle i norsk kristenliv og politikk i tida kring 1814. På begge felta hevda Bugge synspunkt, til ulike tider, som stod sterkt mot einannan. Av den grunn fekk han tilnamnet 'Bifrons', mannen med to ansikt. Bugge  var far til presten Søren Bugge og pedagogen Frederik Moltke Bugge.

Presten og biskopen
Peder Bugge vart fødd i Holt i Aust-Agder. Faren Søren Bugge var sokneprest i Vanse. 11 år gammal vart Peder send til Bergen for å få undervisning av rektor Arentz, seinare vart han til 1782 undervist av rektor Monrad i Kristiansand. 1786 vart han cand. theol., året etter tok han magistergraden.

1787-90 var Bugge sokneprest til Skuldelev på Sjælland i Danmark. År 1790 tok han over embetet som sokneprest i Vanse etter far sin. Medan han var sokneprest i Vanse arbeidde han med ei avhandling som han sende til universitetet i Göttingen, ei avhandling som førte til at han vart dr. theol. i 1796. 1799 vart han sokneprest til Trinitatis kyrkje i Fredericia i Danmark.

År 1803 vart Bugge utnemnd til biskop i Trondheim. Han hadde ikkje noko ynskje om dette embetet, det var leiaren av kanselliet i København som stod bak. 10. mai 1804 vart han og fire andre biskopar, mellom dei Johan Nordahl Brun og Mathias Bonsak Krogh, samstundes vigd til embeta sine i København. Bugge tok avskjed som biskop i 1842.

Bugge vart oppdregen i eit herrnhutisk kristensyn. Hans tidlege skrifter er prega av dette synet. Doktoravhandlinga er derimot gjennomført rasjonalistisk. Seinare modererte han dette synet og vende seg meir mot barndomlærdomen.

Politikaren
Under Eidsvollsforsamlinga i april-mai 1814 var Bugge med i prins Kristian Fredrik sin delagasjon. Han laga då eit utkast til grunnlover for kongeriket Norge. Bugge var negativ til Mossekonvensjonen.

Bugge vart i 1815 vald til representant til Stortinget frå Trondheim. Under tingsamlinga var han både president og visepresident i Odelstinget, og visepresident i Stortinget. Han var formann i fem av dei elleve stortingskomiteane han var med i.

Bugge krynte Kong Karl Johan i Nidarosdomen i 1818. I talen han heldt ved kroninga gav han kongen æra for Noregs fridom. Talen førte til at alle vindauga i biskopsgarden vart knust ved steinkasting.

Han var 1815-20 preses i Kongelige Norske Videnskabers Selskab i Trondheim.

Peder Bugge budde i Trondheim frå han forlet bispestolen og til han døydde.

Kjelde
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914, Kristiania 1914

Bakgrunnsstoff 
Dansk biografisk Lexikon
Norsk biografisk leksikon

Stortingsrepresentantar for Trondheim og Levanger
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Biskopar i den norske kyrkja
Nordstjerneordenen
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Folk frå Tvedestrand
Folk frå Trondheim
Christ unser Herr zum Jordan kam

Christ unser Herr zum Jordan kam, BWV 7, er ein kantate av Johann Sebastian Bach.

Han vart skriven i Leipzig for høgtida til døyparen Johannes og vart først framført den 24. juni 1724. Han er basert på ein koral med same namn av Martin Luther.

Stykket er skriven for to oboar d'amore, solo fiolinar, ripieno strykarar (fiolinar, bratsjar og basso continuo), songsolistar og kor. Det består av sju satsar, i e-moll bortsett frå der anna er skrive:

Kor: «Christ unser Herr zum Jordan kam» - Sopran-, alt- og basstemmer syng frie kontrapunkt, medan tenorstemmene syng koralen reint i lange tonar. 
Arie: «Merkt und hört, ihr Menschenkinder» - for basstemme og continuo (G-dur).
Resitativ: «Dies hat Gott klar mit Worten» - for tenor og continuo (d-moll).
Arie: «Des Vaters Stimme ließ sich hören» - for tenor, to solo fiolinar og continuo (a-moll).
Resitativ: «Als Jesus dort nach seinen Leiden» - for bass, strykarar og continuo (h-moll).
Arie: «Menschen, glaubt doch dieser Gnade» - for alt, oboar d'amore, strykarar og continuo.
Koral: «Das Aug allein das Wasser sieht» - siste verset av koralen, sunge og spelt av heile ensemblet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christ unser Herr zum Jordan kam, BWV 7» frå ,  den 7. april 2010.

Bakgrunnsstoff
  
Songpartitur for stykket
Tysk tekst med engelsk omsetjing 
Forskjellige kommentarar om stykket

Musikk i 1724
Obo d'amore

Obo d’amore (oboe d'amore, hautbois d'amour eller kjærleiksobo) er altinstrumentet i obofamilien. Han er stemt a, altså ein liten ters lågare enn oboen. Klangfargen er rundare enn ein vanleg obo, men ikkje så rund som engelsk horn. Han vart hovudsakleg brukt i barokken, og då særskild av Johann Sebastian Bach og Georg Philipp Telemann. Instrumentet vert sjeldan brukt i moderne symfoniorkester, nokre unntak er Sinfonia domestica av Richard Strauss og Ravels Bolero.

Frå tidleg på 1700-talet er obo d’amore alt-instrumentet, den vanlege oboen sopran, og tenoren i instrumentfamilien er jaktobo (obo de caccia) som vart vidareutvikla til engelsk horn.

Musikk for obo d’amore 
Obo d’amore har ei solistrolle i J. S. Bachs cembalokonsert i A-dur (BWV 1055) for obo d'amore, strykarar og basso continuo, i Antonio Lottis konsert i A-dur for obo d’amore, strykarar og basso continuo, og i G. P. Telemanns konsert i e-moll for obo d’amore, strykere og basso continuo (TWV 51:e2).

I kammermusikken finst ein triosonate i A-dur for obo d'amore, fiolin og basso continuo av Graun (truleg Johann Gottlieb). I Ravels Bolero er obo d'amoren ein del av orkesteret (dvs. ikkje solist).

Sjå òg 
 Barokkobo

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Oboe d’amore» frå ,  den 7. april 2010. 
  oppgav desse kjeldene:
 Gifford, Virginia S.: Music for oboe, oboe d’amore and English horn: a bibliography of materials at the library of Congress. - Westport, Conn. : Greenwood, 1983. - ISBN 0-313-23762-X

Amore
Ripieno

Ripieno (italiensk for alle eller heile), forkorta: R, rip., kan bety eitt av følgjande:

 Det største av to ensemble i ein concerto grosso i motsetnad til solistensemblet som vert kalla concertino. 
 Ripieno concerto er eit uttrykk frå barokken på konsertar utan dominante soloister, dvs. som ei tidleg form for symfoni.
 Notane som vert lagt til når ein spelar generalbass.

Ein orkestermusikar eller songar utan solistiske oppgåver vert kalla ein ripienist.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ripieno» frå ,  den 7. april 2010.  

Musikkterminologi
Italienske ord og uttrykk
Liebster Gott, wenn werd ich sterben

Liebster Gott, wenn werd ich sterben?, BWV 8, er ein kantate av Johann Sebastian Bach.

Han vart skriven i Leipzig for den sekstande sundagen etter treeiningssundag og vart først framført den 24. september 1724. Han er basert på ein koral med same namn av Caspar Neumann.

Stykket er skriven for valthorn, fløyte, to oboar d'amore, strykarar (fiolinar, bratsjar og basso continuo), songsolistar og kor. Det består av seks satsar, i E-dur bortsett frå der anna er nemnt:

Kor: «Liebster Gott, wenn werd ich sterben?» – ei korutgåve av melodien. Alt-, tenor- og basstemmene syng frie kontrapunkt, medan sopranane syng koralen reint med lange tonar. 
Arie: «Was willst du dich, mein Geist, entsetzen» – for tenor, obo d'amore og continuo (Ciss-moll).
Resitativ: «Zwar fühlt mein schwaches Herz» – for alt, strykarar og continuo.
Arie: «Doch weichet, ihr tollen, vergeblichen Sorgen!»– for bass, fløyte, strykarar og continuo (A-dur).
Resitativ: «Behalte nur, o Welt, das Meine!» – for sopran og continuo.
Koral: «Herrscher über Tod und Leben» – siste verset av koralen, sunge og spelt av heile ensemblet.

Ei alternativ utgåve av kantaten i D-dur finst òg, truleg frå 1746–47. Fleire mindre endringar i instrumenteringa vart gjort, til dømes vart obodelane i første satsen gjeven til fiolinar og i bassarien vart obo d'amore nytta colla parte med fløyte.

Bakgrunnsstoff 
 
Songpartitur
Tysk tekst med engelsk omsetjing 
Forskjellige kommentarar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Liebster Gott, wenn werd ich sterben? BWV 8» frå ,  den 7. april 2010.  
 

Musikk i 1724
Es ist das Heil uns kommen her

Es ist das Heil uns kommen her, BWV 9, er ein kantate av Johann Sebastian Bach.  Johannes Brahms skreiv òg ein motett med same namn basert på same tekst. 

Han vart skriven i Leipzig for den sjette sundagen etter treeiningssundag, ein gong mellom 1732 og 1735. Han er basert på ein koral med same namn av Paul Speratus.

Stykket er skriven for fløyte, obo d'amore, strykarar (fiolinar, bratsjar og basso continuo), songsolistar og kor. Det består av sju satsar, in E-dur, bortsett frå der anna er nemnt: 

 Kor: «Es ist das Heil uns kommen  her» - ei korutgåve av melodien. Alt-, tenor- og bassstemma syng frie kontrapunkt, medan sopranane syng koralen reint med lange tonar.
 Resitativ: «Gott gab uns ein Gesetz» - for basstemme og continuo (Ciss-moll modulert til H-dur).
 Arie: «Wir waren schon zu tief gesunken» - ein tenorarie med solofiolin og continuo (E-moll).
 Resitativ: «Doch mußte das Gesetz erfüllet werden» - for basstemme og continuo (H-moll modulerer til A-dur).
 Duett: «Herr, du siehst statt guter Werke»- for sopran, alt, fløyte, obo d'amore og continuo (A-dur).
 Resitativ: «Wenn wir die Sünd aus dem Gesetz erkennen»  - for basstemme og continuo.
 Koral: «Ob sichs anließ, als wollt er nicht» - siste verset av koralen, sunge og spelt av heile ensemblet.

Bakgrunnsstoff 
  
 Songpartitur for stykket
 Tysk tekst med engelsk omsetjing 
 Forskjellige kommentarar om stykket

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Es ist das Heil uns kommen her, BWV 9» frå ,  den 7. april 2010.