alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Lee Allen

Lee Francis Allen () var ein USA-amerikansk tenorsaksofonist. Han var ein viktig person i [[rock and roll##-miljøet i New Orleans i 1950-åra og spelte med mange av dei fremste artistane i starten av rock and roll-tida. Han trekte seg delvis attende frå musikken seint i 1960-åra, men var aktiv i periodar frå seint i 1970-åra og resten av livet. 

Allen spelte mellom andre med Fats Domino og Lloyd Price og spelte saksofon på dei fleste hittane til Little Richard frå 1955 og 1956. Hans eigen instrumental, «Walkin' with Mr. Lee», vart ein liten hit i 1958.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lee Allen (musician)» frå ,  den 19. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Saxophone Solos: Lee Allen

USA-amerikanske saksofonistar
Folk frå Pittsburg i Kansas
Elevar ved Xavier University of Louisiana
The Blasters-medlemmar
Alvin «Red» Tyler

Alvin Owens «Red» Tyler () var ein USA-amerikansk R&B- og neo-bop jazz-saksofonist, komponist og arrangør, rekna som ein av dei vikigaste personane i New Orleans-R&B.

Biografi
Han byrja å spele saksofon i marinen i 1945, og då han møntra av byrja han på Grunewald School of Music. I 1949 vart han med i Dave Bartholomew’s R&B band, i lag med Ernest McLean, Frank Fields og Earl Palmer. 

Han platedebuterte på den første innspelinga til Fats Domino i studioet til Cosimo Matassa, då han spelte inn «The Fat Man». Han spelte seinare med Little Richard, Lloyd Price, Aaron Neville, Lee Dorsey, og mange andre rhythm and blues-artistar, og var ofte med å skrive arrangementa til songane. I 1955 byrja han å arbeide for Johnny Vincent sitt Ace Records som talentspeidar, og overvaka innspelingar med Huey «Piano» Smith, Frankie Ford og andre. Han spelte òg inn eit album, Rockin' and Rollin, tilskriven Alvin 'Red' Tyler and the Gyros''', med eit band som inkluderte Fields, Allen Toussaint og James Booker.

Tyler flytta til California i 1960-åra, der han spelte med Sam Cooke, Larry Williams og andre, før han kom attende til New Orleans i midten på 60-talet. Han var medeigar av Parlo Records, som fekk suksess i 1967 med Aaron Neville sin «Tell It Like It Is».  Tyler er oppført som ein av tre låtskrivarar på instrumentalen «Java». 

I midten av 1980-åra spelte han inn to jazzalbum, Graciously og Heritage, med vokal av Johnny Adams og Germaine Bazzle. I 1994 spelte han inn The Ultimate Session med Toussaint, Earl Palmer, Mac Rebennack og andre musikarar frå New Orleans.

KjelderDenne artikkelen bygger på «Alvin "Red" Tyler» frå ,  den 19. juli 2017.  oppgav desse kjeldene:''

Jazzmusikarar frå New Orleans
USA-amerikanske jazzsaksofonistar
Jazz-blues-saksofonistar
Frank Fields

Frank Nomer Fields () var ein USA-amerikansk kontrabassist som spelte på mange R&B-, rock and roll- og jazz-innspelingar i New Orleans.

I 1930-åra spelte han med lokale jazzgrupper og med bandleiaren Claiborne Williams.  Etter å ha tent i US Navy under andre verdskrigen, vart han med i bandet til Dave Bartholomew som bassist, og vart ein av dei viktige studiomusikarane i Cosimo Matassa sitt J&M Studios i New Orleans, i lag med gitaristen Ernest McLean, trommeslagaren Earl Palmer, pianisten Salvador Doucette og saksofonistane Lee Allen og Red Tyler.  Fields spelte på mange tidlege rhythm and blues- og rock and roll-innspelingar i New Orleans, som Fats Domino sin «The Fat Man» (innspelt i 1949), og mange av dei seinare hittane til Domino; Little Richard sin «Tutti Frutti» (1955) og dei seinare innspelingane hans for Specialty; og innspelingar av Professor Longhair, Smiley Lewis, Shirley & Lee, Lloyd Price, Huey «Piano» Smith, Ray Charles og mange andre. Fields var fleire år eldre enn dei fleste musikarane han spelte med. 

Han fortsette å arbeide som studiomusikar i New Orleans fram til tidleg i 1990-åra.  Han spelte òg med Preservation Hall Jazz Band fram til minst 1994.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frank Fields» frå ,  den 19. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Plaquemine i Louisiana
Jazzmusikarar frå New Orleans
USA-amerikanske kontrabassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Edgar Blanchard

Edgar Vernon Blanchard () var ein USA-amerikansk R&B-gitarist, bandleiar og arrangør og var viktig i musikkmiljøet i New Orleans mellom 1940- og 1960-åra. 

Han var fødd i Grosse Tête i Louisiana  og lærte seg å spele både gitar og banjo. Han var stasjonert i Europa under andre verdskrigen, og då han kom attende starta han sitt eige band, The Gondoliers, kalla opp etter minne om tida si i Italia. I 1947 vart han bandleiar ved klubben Down Beat på Rampart Street i New Orleans, med Roy Brown som ein av vokalistane og Ernest McLean som andregitarist.

Blanchard var i studio første gongen i Houston i Texas i 1949, for Don Robey sitt Peacock Records, men innspelingane hans selde dårleg og han kom attende til New Orleans der han med Dave Bartholomew spelte på Dew Drop Inn. Han var i studio med Roy Brown, og spelte med andre musikarar og songarar som spelte inn musikk i New Orleans tidleg i 1950-åra, som Big Joe Turner, Ray Charles og Professor Longhair for Atlantic; Lloyd Price og Little Richard for Specialty; og Paul Gayten, Eddie Bo og Clarence «Frogman» Henry for Chess.  

Han spelte inn eit dårleg motteke album, Let's Have a Blast with the Gondoliers, i 1961, og fortsette å spele med bandet sitt på klubbar i New Orleans til midten av 1960-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Edgar Blanchard» frå ,  den 19. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Diskografi

Afroamerikanske musikarar
Musikarar frå New Orleans
USA-amerikanske rhythm and blues-gitaristar
Himmelseng

Himmelseng er ein type seng med sitt eige tak eller himling, og det et dette taket som er «himmelen» som har gjeve namn til denne typen senger. «Himmelen» vert vanlegvis halden oppe av ei stolpe i kvart hjørne av senga, laga som ei forlenging av sengebeina. Ofte er det hengt opp tunge forheng i ramma eller sargen på «himmelen».

Himmelsenger har eksistert sidan mellomalderen, og markerte eigarens høge sosial status, ettersom soveromma på slott og i herskapshus i tidlegare tider var stader der ein gjerne tok imot visittar. På 1600-talet vart denne sengetypen populær hjå dei velsituerte byborgarane ikring i Europa. Utforminga av sengene fylgde dei rådande stilretningane i møbelkunsten, barokk, rokokko og klassisisme.  

I dag kan ein henga opp myggnett på ei rame som i ei himmelseng for å verna seg mot mygg om natta.

Himmelsenger i Noreg 
Himmelsenger var ikkje berre eit byfenomen i Noreg, men mykje nytta på bygdene frå 1700-talet og fram til på 1800-talet. Sengene var ofte utforma i renessansestil, ei stilretning som oppstod i tida etter mellomalderen.

Kjelder

Himmelseng, snl.no

Bakgrunnsstoff

Soveromsmøblar
Liggemøblar
Hans Svendsgård

Hans Svendsgård () var ein norsk fiskebåtreiar og -skipper frå Meløy. Han representerte Nordland fylke og partiet Høgre på Stortinget i tida 1981-89.

Svendsgård var son til ein fiskebåtreiar. Sjølv gjekk han etter realskule 1951/52 om bord i fiskebåten, før han tok eksamen ved maskinistskule i 1955 og skipperskule 1956. Frå 1958 til 1981 var han skipper på eigen fiskebåt.

Gjennom 1970-åra engasjerte Svendsgård seg i politikken, mellom anna som kommunestyrerepresentant i Meløy perioden 1972-75. Han var 1971-74 medlem og 1974-82 formann i Notfiskarsamskipnaden. Åra 1979-84 var han elles styreformann for Bodø-avdelinga i Statens Fiskarbank.

Hausten 1981 vart Svendsgård vald inn på Stortinget frå Nordland, og han vart attvald i 1985. På Tinget hadde han alle åtte sesjonane plass i Sjøfarts- og fiskerikomiteen, leiar av komiteen frå 1985 til 1989.

Etter han gjekk ut av Stortinget, var Svendsgård fiskerisjef i Nordland frå 1990 til han døydde i 1996.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1981-1985
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Norske fiskarar
Folk frå Meløy
Sverre Juvik

Sverre Johan Juvik () var ein norsk arbeidar og politikar frå Hemnes i Nordland. Han representerte Sogn og Fjordane og Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1969 til -77.

Juvik var son til ein småbrukar og skogvaktar. Han arbeidde ved Hemnes sagbruk & høvleri frå 1937 til 1950, med unnatak for 1944-46 då han gjekk Hemnes Folkehøgskule. I 1950 flytta han til Årdal i Sogn og var tilsett i Årdal og Sunndal Verk til 1983, frå 1959 som arbeidsleiar.

Juvik engasjerte seg fagpolitisk og var formann 1946-48 i Hemnes høvleriarbeiderforening og 1951-58 i Årdal kjemiske fagforening, landsstyremedlem 1956-59 i Norsk kjemisk industriarbeiderforbund 1956-1959 og formann i Årdal samorganisasjon 1961-69.

Frå 1952 til -59 var Juvik medlem i heradsstyret i Årdal. Hausten 1969 var han fyrstekandidat for Sogn og Fjordane Arbeidarparti ved stortingsvalet, noko som i realiteten sikra stortingsplass, og han vart attvald i 1973. Alle åtte åra på Stortinget var han medlem i Kyrkje- og undervisningskomiteen.

Valperioden 1980-83 var Juvik med i formannskapet i Årdal. Han flytta i 1983 tilbake til Hemnes.

Kjelder

Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1969-1973
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Folk frå Hemnes
Folk frå Årdal
Turkonkurranse

Turkonkurranse er ein form for konkurranse som går ut på samle poeng ved å gå på dagsturar til fastsette mål i terrenget, som til dømes utpeika fjelltoppar, åsar og høgder, finne eit visst tal utsette orienteringspostar (turorientering), gjere overnattingsturar i terrenget, fisketurar til vatn og sjøar, vitje kulturminne, finne fram til markerte lyktestolpar i byområdet og liknande. Dette skal gjennomførast i løpet av ein avgrensa sesong.

Føremålet med turkonkurransar er å styrke interessa for friluftsliv og turgåing ved å få folk til å kome seg ut på tur i naturen eller ikring i stroka i nærmiljøet. Difor er det opp den dei einskilde deltakarane å avgjere når turane skal takast og kor lang tid som skal nyttast. Opplegget gjev vanlegvis høve til at familiar med born kan ha glede av konkurransen.

Turkonkurransar vert organiserte av ulike foreiningar, turlag og idrettsklubbar. Dei registrerer dei som ynskjer å vere med, lager eit kontrollopplegg med koder, stemplingar og liknande på kvart av måla i terrenget som deltakarane må ha vore innom, og syter for premieringar eller anna påskjøning. Det finnes også App-baserte løysningar som kun baserer seg på digital innsjekking. Då dei fleste av turkonkurransane er lagt opp slik at alle får ei påskjøning dersom dei stetter dei oppsette krava, er premien gjerne eit merke, ein medalje, eit diplom eller liknande. Vanlegvis finansierar laga denne verksemda med ei avgift frå deltakarane, som ofte kan vere lagt opp slik at dei må kjøpe ei pakke med kart og anna materiale som dei treng for å kunne take del i turkonkurransen.

Bakgrunnsstoff
Turorientering  i Teieskogen (Nøtterøy)
Turorienteringa Askeladden skipa av Asker Skiklubb. 
Turorientering 
Stolpejakten; turkonkurranse som går ut på å finne fram til merka lyktestolpar og liknande.
Trimpoeng; Heldigital løsning som ikke etterlater fysiske spor i naturen

Idrettstilskipingar i Noreg
Vandring
Forsvarsmuseet

Forsvarsmuseet, forkorta FMU, er hovudmuseum for musea til det norske Forsvaret. Det ligg i bygg 62 på Akershus festning, eit av dei gamle militærarsenala (lagringsplass) frå 1860-åra inst på Festningsplassen. Forsvarsmuseet hadde tidlegare namnet Hærmuseet (endå tidlegare Artillerimuseet), og har difor stort sett materiell frå hæren. Museet har gratis inngang.

Historie og hovudfokus 
Muséet vart skipa i 1946 ved at Artillerimuseet (skipa i 1860) og Intendanturmuseet (skipa i 1928) vart slegne saman under namnet Hærmuséet. Til å byrje med var museet berre ope for militærpersonell, men vart opna for publikum i 1978 av kong Olav V under namnet Forsvarsmuséet.

Hovudformålet med museet er å vise norsk militærhistorie frå vikingtida til i dag, og fremje interessa for militærhistoria, særleg blant barn og unge. Museet har seks avdelingar:

 Dei eldste tider, militærhistoria frå vikingtida til 1814.
 1814-1905, militærhistoria frå 1814 til 1905.
 1905-1940, militærhistoria frå 1905-1940.
 1940, militærhistoria frå 1940 til 1945 med fokus på landkrigen.
 Sjøkrigen, militærhistoria frå 1940 til 1945 med fokus på sjøkrigen.
 Etter krigen, militærhistoria frå 1945 til i dag. 

I tillegg er det stundom spesialutstillingar.

Undermusea 
Forsvarsmuseet har som oppgåve å vere hovudmuseum for undermusea i Forsvaret:

Hjemmefrontmuseet (Oslo)
Oscarsborg festningsmuseum (Drøbak)
Kongsvinger festningsmuseum (Kongsvinger)
Rustkammeret (Trondheim)
Luftforsvarsmuseet (Bodø)
Bergenhus festningsmuseum (Bergen)
Marinemuseet (Horten)
Forsvarets flysamling (Gardermoen)

Skuletenesta 
Formålet til Forsvarsmuseets skuleteneste er å skape interesse og kunnskap om historie generelt og norsk forsvarshistorie spesielt, med hovudfokus på skuleklasser.

Vernepliktige som museumsarbeidarar 
Tidlegare var det vanlegvis vernepliktige, fem meinige og ein korporal, som utførte oppgåver som vakthald, administrativt arbeid, snikkararbeid og anna museumsarbeid. Dei vernepliktige var underlagt Akershus kommandantskap og «lånt» ut til Forsvarsmuseet. No har museet ein eller to lærlingar i kontor- og administrasjonsfag som hjelper til med administrasjon og museumsarbeid.

Bakgrunnsstoff

 Forsvarsmuseet

Museum i Oslo
Det norske forsvaret
Skipingar i 1946
Pray Along with Little Richard

Pray Along with Little Richard var det første gospelalbumet til Little Richard etter athan hadde fornekta rock and roll og avslutta kontrakten med Specialty Records.

Historie
I boka The Life and Times of Little Richard er det skrive at songane er spelte inn i New York kring september 1959. Dei vart spelte inn for mogulen George Goldner og den einaste kjende musikaren på songane utanom Richard var Herman Stevens på orgel. Songane vart av Charles White skildra som «ganske dårlege, klagesongaktige songar».

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pray Along with Little Richard» frå ,  den 20. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Little Richard-album
Musikkalbum frå 1960
Engelskspråklege album
Gospelalbum
End Records-album
Blod-hjernebarrieren

Blod-hjernebarrieren er ein kompleks fleirsella struktur som hindrar visse molekyl (til dømes giftstoff) og patogen frå å kryssa over frå kapillar-blodårene til vevsvæska i sentralnervesystemet. Den viktigaste delen av barrieren er endotelsellene som dannar veggene i kapillara. Tette koplingar mellom endotelsellene avgrensar kva for molekyl som kan fara mellom dei og tvingar dei fleste til å gå gjennom sellene. Denne barrieren er meir avgrensande i blod-hjernebarrieren enn han er hjå andre endotel, og endotelsellene her er òg annleise. Blod-hjernebarrieren har ei viktig rolle for vedlikehaldet av eit tenleg miljø for signaloverføring hjå nerveseller.

Både pericyttar og astrocyttar ser ut til å spela ei rolle i reguleringa av blod-hjernebarrieren. Den ekstrasellulære matriksen har òg ei regulerande rolle.

Veikte eller øydelagde blod-hjernebarrierar er funne i ulike sjukdomar som råkar sentralnervesystemet. Døme er multippel sklerose, Alzheimer, Parkinson-sjukom og epilepsi. Kvite blodseller kan fara gjennom blod-hjernebarrieren etter å ha sett i verk fleire steg, noko som er viktig for ulike immunoppgåver. Ved multippel sklerose spelar ei slik gjennomstrøyming av kvite blodseller ei rolle i danning av arr i sentralnervesystemet.

Kjelder 

Sentralnervesystemet
Nevrologi
Anier García

Anier Octavio García Ortiz () er ein kubansk tidlegare hekkeløpar frå Santiago de Cuba, som vart olympisk meister på 110 meter hekk i 2000 og elles vann to VM-sølv og ein OL-bronse i same øvinga i tida 1999-2004.

García fekk sitt internasjonale gjennombrot då han vann 60 meter hekk ved innandørs-VM 1997 i Paris. Sommaren 1999 vann han 110 m hekk under dei panamerikanske leikane i Winnipeg og ein månad seinare sprang han inn til VM-sølv i Sevilla, tre hundredels sekund bakom vinnaren, briten Colin Jackson.

Under dei olympiske leikane i Sydney i september 2000 var García den suverene einaren på korthekken og sette samstundes personleg rekord med 13,00 sekundar. Året etter vann han VM-sølv nummer to på 110 m hekk i Edmonton, som sist på tida 13,07 sekundar og som sist tre hundredels sekund bak gullmedaljøren, som her var Allen Johnson frå USA. García avslutta den internasjonale medaljehaustinga med å knipe OL-bronsen i 2004, eitt hundredels sekund framom fjerde- og femtemann.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvartfinalane (13,58 =nr 18)
VM 1997 i Aten: (13,46 i kvartfinalane, nr 16 - stite ikkje i semifinalane) 
VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 13,07, bakom Colin Jackson (13,04)
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 13,00, framom Terrence Trammell (13,16) 
VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 13,07, bakom Allen Johnson (13,04)
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 13,20, bakom Terrence Trammell (13,18) 
VM 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane (13, 99 =nr 22)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anier García» frå ,  den 20. juli 2017.  
 

Cubanske deltakarar under sommar-OL 1996
Cubanske deltakarar under sommar-OL 2000
Cubanske deltakarar under sommar-OL 2004
Olympiske meistrar for Cuba
Cubanske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Pic de Rochebrune

Pic de Rochebrune er ein 3 320 meter over havet høg fjelltopp i Kottialpane i departmentet Hautes-Alpes i Frankrike.

For å kome til topps krevst det ein del klatring.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pic de Rochebrune» frå ,  den 20. juli 2017.  

Fjell i Alpane
Fjell i Frankrike
Pray Along with Little Richard (Vol 2)

Pray Along with Little Richard Volume 2 var det andre gospelalbumet av Little Richard og det femte albumet hans totalt, om ein ser bort frå samleplater.

Historie
Etter å ha spelt inn dette abumet, kom Richard attende til New York i 1960 for å spele inn den første rock 'n' roll-songen hans sidan 1957. Han vart akkompagnert av bandet sitt, The Upsetters, og spelte inn to singlar for Little Star. Bandmedlemmane har sagt dei trudde det var nok songar for eit heilt album, men dette er ikkje blitt stadfesta.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pray Along with Little Richard (Vol 2)» frå ,  den 20. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Little Richard-album
Musikkalbum frå 1960
Engelskspråklege album
Gospel-album
End Records-album
The King of the Gospel Singers

The King of the Gospel Singers er det sjette studioalbumet frå Little Richard, utanom samlealbum. Det er eit gospelalbum med innspelingar han gjorde for Mercury Records, og vert generelt rekna som ei betre innspeling enn dei to førre gospelalbuma hans for Goldner.

Historie
Spora på albumet vart spelte inn i New York City kring juni 1961. Produsenten på innspelinga Quincy Jones fortalte: Eg hadde gleda av å spele inn  «Joy Joy Joy» og «He's Not Just A Soldier» Little Richard for albuma hans. Det var ei sann glede å arbeide med Little Richard i New York. Sjølv om han framleis var særs religiøs, merka eg at han ikkje hadde mista kjensla for rock 'n' soul. 

Tolv gospelsongar til vart spelte inn for Mercury ein ukjend stad i mars 1962. Av desse songane vart berre to gjevne ut på den tida, då «Change Your Ways»/«He Got What He Wanted» kom ut på singel i april 1962. Dei andre songane kom berre på piratkopiplater eller på arkivplater i 1980-åra. 

Etter denne perioden fortsette Richard å spele gospel, og spelte inn elleve spor for Atlantic Records mellom juni 1962 og april 1963, før han vart lokka attende til rock 'n' roll under ein turné i England og spelte inn fem songar for Specialty Records mellom april 1963 og april 1964.

Ettermæle
The King of the Gospel Singers inspirerte indirekte til at Richard gjekk attende til rock and roll, då han turnerte saman med The Beatles og vart inspirert av den gamle stilen sin.  become inspired by his old sound. Richard himself observed of the album that it was the thing that really put me back in business. It was just the kind of music I had always wanted to record. After it was released the offers for gospel concerts started pouring in.

Innhald

Medverkande
Little Richard – vokal
 The Quincy Jones Orchestra
The Howard Roberts Chorale
Ukjende musikarar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The King of the Gospel Singers» frå ,  den 20. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1962
Little Richard-album
Musikkalbum produserte av Quincy Jones
Gospelalbum
Engelskspråklege album
Mercury Records-album
Hellevegen på Brekke

Hellevegen på Brekke er ein særmerkt skogssti på garden Brekke i Ørsta på Sunnmøre, særmerkt fordi vegen er laga av naturlege steinheller og bygt av éin mann, som ville ha ein lettare veg opp til setrestølen sin. Vegen er nær på 650 m lang og er lagt med om lag 1100 steinar. Stigninga på sjølve hellevegen, opp til Brekkesetra, er om lag 150 høgdemeter.

Det var gardbrukar Hans Ivarson Brekke (1868-1943) på Nergarden (gnr 19 bnr 1) på Brekke som bygde vegen med handemakt, og han skal ha gjort arbeidet åleine. Steinhellene, som til dels er nokså store, fann han i området der vegen ligg, og han heldt på helst om vintrane, for då var det lettare å flytte steinane på snø og is. Han hadde nok meint å fullføre hellevegen heilt opp til setra, men grunna alder og sviktande helse vart han ikkje heilt ferdig, før han døydde. 

Der Hellevegen startar er det sett opp ein minnestein over Hans I. Brekke med eit minnedikt av systera Elise I. Brekke (1873-1949). Steinen vart sett opp ein gong i 1970-åra, av Gardslaget på Brekke.  

Hellevegen er i dag mykje nytta av turgåarar, både unge og eldre. Frå Brekkesetra går det ein skogssti vidare opp på Brekkeheida (377 moh.), der det er god utsikt over Ørsta og Ørstafjorden. Vegen er òg utgangspunkt for ein noko lenger fjelltur over Grøthornet (747 moh.), Sandhornet (909 moh.) og til Rambjørhornet (816 moh.).

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Brekkeheida frå Hellevegen M og R fylkeskommune (morotur.no)
Hellevegen Kulturminneatlas.no
Trappene opp til Brekkeheida video av Eivind Sætre (2010)

Ørsta kommune
Kulturminne i Ørsta
Fjell i Ørsta
Brookesia micra

Brookesia micra er ein kameleon kjend frå øya Nosy Hara utanfor Madagaskar. Han har ei største kjende totallengd på 2,9 centimeter og er med det den minste kjende amnioten målt etter totallengd.

B. micra er observert aktiv på dagtid i eit område med nedbrotne kalksteinar og turre nedfalne lauv. Arten søv på greiner  5 til 10 centimeter over bakken.

Kjelder 

Kameleonar
Amniotar

Amniotane (Amniota) er dei ryggbeinsdyra som har ei vasshinne (amnion) kring fosteret under utviklinga. Krypdyr, fuglar og pattedyr er rekna med i gruppa. Anamniane er ryggbeinsdyr som saknar denne vasshinna.

Kjelder 

Tetrapodsystematikk
Anamniar

Anamniane er dei ryggbeinsdyra som ikkje har ei vasshinne (amnion) kring fosteret under utviklinga. Rundmunnar, fiskar og amfibium er rekna med i gruppa. Amniotane er ryggbeinsdyr som har denne vasshinna.

Kjelder 

Zoologi
Little Richard Is Back (And There's a Whole Lotta Shakin' Goin' On!)

Little Richard Is Back (And There's a Whole Lotta Shakin' Goin' On!) var det sjuande studioalbumet til Little Richard og det førte albumet hans med rock and roll på fem år. Han trekte seg attende frå rock and roll og heldt på med gospel i tre år, før han omsider vart lokka attende til rocken etter ein suksessrik turné i Storbritannia.

Historie

Etter at Richard hadde avslutta samarbeidet med Specialty Records i 1957 for å spele inn gospelmusikk, spelte han inn tjue songar for Goldner Records i september 1959. Sjølv om han vart lokka attende til å spele inn rock and roll med det gamle bandet sitt The Upsetters for Little Star Records i 1962, gjekk han kort tid seinare attende til gospel og spelte inn songar for Atlantic Records i 1963. Ein suksessrik britisk turné gjorde at Richard omsider vende attende til rock and roll-røtene sine, og songar for singlar vart spelte inn i 1964 med Specialty, men det var ikkje nok songar til å gje ut eit heilt album. 

Richard gjekk i studio den 30. juni 1964 og var i studio seks gonger til i mai-juli 1965, og spelte inn i alt 46 spor. Over halvparten av desse vart delt mellom dette albumet og oppfølgjaren, Little Richard's Greatest Hits, før selskapet gjekk konkurs i januar 1966 og ikkje kunne gje ut fleire album.

Innhald

Musikkalbum frå 1964
Little Richard-album
Vee-Jay Records-album
Engelskspråklege album