alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jekaterina Fesenko

Jekaterina Fesenko-Grun () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Krasnodar som vart verdsmeister på 400 meter hekk i 1983. Ho tevla for Sovjetunionen.

Fesenko tok seg til finalen på 400 m hekk ved europameisterskapen 1982 i Aten der ho enda på sjuandeplassen. I 1983 vann ho øvinga på tida 54,97 sekundar då universiaden fann stad i Edmonton i Canada. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki i august 1983, gjorde Fesenko sitt livs løp på 400 meter hekk og vann gullmedaljen på tida 54,14, eitt hundredels sekund framom landslagskollega Ana Ambrazienė. 

Sovjetiske hekkeløparar
Mannaask

Mannaask (Fraxinus ornus) er eit lauvfellande tre i oljetrefamilien. Arten er utbreidd frå Spania i vest til Tyrkia, Armenia og Libanon i aust og nordover til Austerrike, Tsjekkia og Polen.

Mannaask blir opptil 20 m høg og har glatt, grå bork. Blada er motsette og finna med 5–9 mørkegrøne småblad. Blomsae spring ut samtidig med blada og er kvite og duftande; dei sit i tette, kjegleforma, endestilte klasar. Pollineringa blir utført av insekt, hovudsakleg blomsterfluger og små biller, men noko pollen blir spreidd med vinden. Frukta er ei nøtt med venge (samara).

Blomen har eit fruktemne, to pollenberarar og fire smale kronblad som er 5–6 mm lange. Hjå litt over halvparten av trea er fruktemnet redusert slik at blomane fungerer som hannblomar, medan resten har tvikjønna blomar. Dette kjønnssystemet er kjend som androdiøci. Det er sjeldan blant dei fleste plantar, men finst hjå fleire artar i oljetrefamilien.

Arten veks i skog, maquis, ravinar og på steinete stader. 

Om ein skjer i borken, renn det ut saft som inneheld søtstoffet mannitol. Både sevja og borken er blitt brukt til medisin. Safta er søt og nærande, og er blitt brukt under rekonvalesens. Ho kan også brukast til å maskera dårleg smak i annan medisin. Ho er også tradisjonelt blitt brukt som eit mildt avføringsmiddel. Safta har gjeve namn til treet, fordi ein frå mellomalderen likna henne med manna frå bibelsoga. 

Mannaask blir også brukt som prydtre, planta i hagar, parkar og langs gater nord til Dei britiske øyane. Det er også blitt dyrka i Noreg, men blir då berre ein busk.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mannaask» frå ,  den 10. juni 2018.  
 

Oljetrefamilien
Medisinplantar
Songen Maybe Tomorrow av The Iveys

«Maybe Tomorrow» er ein song skriven og sungen av gitaristen Tom Evans frå The Iveys. Songen vart gjeven ut som den første singelen deira på Apple Records. Songen var tittelsporet på albumet Maybe Tomorrow og var med på Badfinger-albumet Magic Christian Music som kom ut i 1970.

Historie
The Iveys vart sett på som eit ungt og lovande, Beatles-aktig band av Apple Records, og den første singelen vart vald ut med omhu. Valet landa på «Maybe Tomorrow» på grunn av dei svulstige strykarane som produsenten Tony Visconti la til. Paul McCartney forsikra The Iveys personleg om at songen kom til å bli ein hit. Men songen gjorde det dårleg i Storbritannia og nådde berre 67. plassen på Billboard-lista i USA. Trass i dette nådde songen overraskande toppen av den nederlandske singellista, og vart ein stor hit elles i Europa og i Japan. 

Apple hadde planlagt at songen skulle bli tittelsporet på debutalbumet til The Iveys på grunn av den regionale suksessen. Men før albumet kom ut, tok Allen Klein over som sjef for Apple Corps. Klein stoppa utgjevinga av albumet utanom i land der «Maybe Tomorrow» hadde vore ein hit. 

Då Apple valde å ta med eldre songar på den «første» Badfinger-plata, det halvvegs filmmusikkalbumet Magic Christian Music, vart begge singlane til The Iveys tekne med. Dermed er «Maybe Tomorrow» òg ein Badfinger-song.

Medverkande
Tom Evans - solovokal, rytmegitar
Pete Ham - korvokal, rytme- og sologitar
Ron Griffiths - bassgitar
Mike Gibbins - trommer

Andre versjonar
I 1971 spelte det mexicanske bandet El Amor inn songen på debutplata si.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maybe Tomorrow (The Iveys song)» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1968
Apple Records-singlar
Badfinger-songar
Songar produserte av Tony Visconti
Songar skrivne av Tom Evans
Songar frå 1968
Dear Angie

«Dear Angie» er ein song skriven og sungen av bassisten Ron Griffiths frå The Iveys for albumet Maybe Tomorrow.  Han vart gjeven ut som den andre singelen til bandet i somme land i Europa og vart sidan gjeven ut på Badfinger-albumet Magic Christian Music.

Historie
Sjølv om den første singelen til The Iveys på Apple Records, «Maybe Tomorrow», hadde selt dårleg i Storbritannia, vart han overraskande ein hit i Nederland. Apple ønskte derfor å gje ut ein ny Iveys-singel for å gje gruppa ein ny sjanse. Produsenten Tony Visconti valde ut «Dear Angie», som var meint å kome ut samstundes med albumet Maybe Tomorrow. Men før singelen og albumet kom ut tok Allan Klein over som sjef i Apple Corps.  Klein stoppa begge utgjevingane til The Iveys utanom i land der «Maybe Tomorrow» hadde vore ein hit, som i Europa og Japan.

Medverkande
Ron Griffiths - solovokal, bassgitar
Tom Evans - korvokal, rytmegitar
Pete Ham - korvokal, sologitar
Mike Gibbins - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dear Angie» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1969
Apple Records-singlar
Badfinger-songar
Songar produserte av Tony Visconti
Songar frå 1969
Come and Get It av Badfinger

«Come and Get It» er ein song skriven av Paul McCartney for filmen The Magic Christian i 1969. Songen vart framført av Badfinger, produsert av McCartney og gjeven ut på singel 5. desember 1969 i Storbritannia og 12. januar 1970 i USA på Beatles sitt Apple.

The Beatles (Paul McCartney)-versjonen

Paul McCartney spelte inn ein demoversjon på eigahand av songen 24. juli 1969, då han kom tidleg til ei innspeling for The Beatles for albumet  Abbey Road. Han song vokal og spelte alle instrumenta. Den største skilnaden er eit meir langsamt tempo og ein noko høgare toneart. Sjølv om McCartney var den einaste som spelte på songen, var han offisielt gjeven ut som ein Beatles-song i 1996 på Anthology 3 etter å ha vore på forskjellige piratkopialbum.

Badfinger-versjonen
2. august 1969 presenterte McCartney demoversjonen sin til Apple-bandet Badfinger (som då heitte The Iveys) og sa at dei måtte spele inn ein versjon som var nøyaktig lik. Han tilbaud seg å produsere denne songen og to andre Iveys-originalar for dei for filmen The Magic Christian. Bandet følgde instruksane hans.

McCartney valde ut Tom Evans til å syngje songen, etter at alle i bandet hadde fått prøve seg.

Singelen kom ut på Apple Records den 5. desember 1969 i Storbritannia og 12. januar 1970 i USA. «Come and Get It» vart ein hitsingel og nådde sjuandeplassen i USA, og fjerdeplassen i Storbritannia. Songen vart opningsmelodien for filmen The Magic Christian, med Peter Sellers og Ringo Starr.

Medverkande

The Beatles (Paul McCartney)-versjonen
 Paul McCartney – solovokal, piano, maracas, trommer, bass

Badfinger-versjonen
 Tom Evans – solovokal, rytmegitar
 Pete Ham – korvokal, piano
 Ron Griffiths – korvokal, bassgitar
 Mike Gibbins – trommer
 Paul McCartney – perkusjon, produsent

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
Ein versjon av Elton John vart gjeven ut i 2009 på albumet Spirit In The Sky: Rare Sessions 1969–70.

Songen vart sungen på fransk av Celine Lomez med tittelen «Ce que tu veux, je l'ai» (1970).

Songen vart spelt inn av Vic Lewis Orchestra and Singers som ein promosingel og gjeven ut i Storbriannia på NEMS Records i 1969, og i USA på Epic Records i 1970.

Warrant spelte inn songen i 2001 for albumet deira Under The Influence.

Det alternative rockebandet Lazlo Bane spelte inn songen i 2007 på albumet Guilty Pleasures.

Paul McCartney framførte songen live for første gongen i Bologna i Italia den 26. november 2011.

Toots Hibbert og Sly and Robbie spelte songen på The Art of McCartney i 2014.

I nyare tid har Paul McCartney og Alice Cooper sungen songen i lag i supergruppa Hollywood Vampires på debutalbumet deira Hollywood Vampires, gjeve ut 11. september 2015. I tillegg til Cooper og McCartney på solovokal, piano og bass, bestod bandet av gitaristen Joe Perry, Johnny Depp og trommisen Abe Laboriel jr.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Come and Get It av Badfinger» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Singlar frå 1969
The Beatles-songar
Apple Records-singlar
Badfinger-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Songar frå 1969
Elton John-songar
No Dice

No Dice er det andre studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger, gjeve ut på Apple Records 9. november 1970. Det er det tredje albumet deira totalt og gjorde bandet populære, særleg i utlandet. Albumet inneheld både hitsingelen «No Matter What» og songen «Without You», som vart ein av dei mest suksessrike songane i rockehistoria.

Historie 

Sjølv om dette var det andre albumet bandet gav ut som Badfinger, vart det førre albumet, Magic Christian Music spelt inn som The Iveys, men gjeven ut som Badfinger. Dette var det første albumet deira etter at den nye gitaristen Joey Molland kom inn i gruppa og erstatta bassisten Ron Griffiths. Med Molland i bandet byta Tom Evans frå rytmegitar til bass. Badfinger gav ut fem album med denne besetninga, som vert rekna som den mest suksessrike. 

No Dice nådde 28. plassen på Billboard Hot 200-lista. Det fekk god kritikk då det kom i magasinet Rolling Stone.

Singelen frå albumet, «No Matter What», nådde åttandeplassen i USA på Billboard Hot 100-lista i 1970. Songen vert ofte rekna som eit tidleg døme på powerpop. Albumet inneheld òg originalversjonen av «Without You». Sjølv om Badfinger ikkje sjølv gav ut denne songen på singel, vart han i 1972 ein stor hit for Harry Nilsson, som nådde toppen av Billboard-lista og for Mariah Carey i 1994. «Without You» er sidan blitt covra av meir enn 180 forskjellige artistar. 

I 1992 kom ei nymastra utgåve av No Dice ut på Capitol Records og Apple, med fem nye bonusspor.

Innhald

Medverkande
Badfinger
 Pete Ham – solo- og korvokal, solo- og rytmegitar, piano, spikerpiano på «Midnight Caller», Fender Rhodes elektrisk piano på «Without You»
 Tom Evans – solo- og korvokal, bassgitar
 Joey Molland – solo- og korvokal, rytme- og sologitar
 Mike Gibbins – trommer, korvokal på «It Had To Be», solovokal på «Loving You»

Andre medverkande
 Geoff Emerick – produsent
 Mal Evans – produsent
 Mike Jarrett – miksing
 John Kurlander – lydteknikar
 Richard Lush – lydteknikar
 Keith H - studiomauiskar
 Steve Kolanijan – notat i omslaget
 Mike Jarratt – lydteknikar, miksing
 Marcia McGovern – preproduksjon
 Roberta Ballard – produksjonsleiar
 Gene Mahon – design
 Richard DiLello – design, fotografi
 Ron Furmanek – digital mastering, mastering, miksing (CD-utgåve)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «No Dice» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Badfinger-album
Musikkalbum frå 1970
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Apple Records-album
Album spelte inn i Trident Studios
Album produserte av Geoff Emerick
No Matter What av Badfinger

«No Matter What» er ein song av Badfinger for albumet deira No Dice i 1970, skriven og sungen av Pete Ham og produsert av Mal Evans.

Innspeling
Demoversjonen av «No Matter What» vart opphavleg spelt inn av Ham på akustisk gitar og framført med ein mambo-rytme. Ein meir rocka versjon vart spelt inn av Badfinger i mars 1970 og produsert av Mal Evans. Songen vart spelt inn av bandet igjen i april 1970 i Abbey Road Studios og det var denne versjonen som kom ut på albumet og på singelen. 

Songen har ein falsk slutt etter det siste refrenget. Etter ein kort pause vert den siste linja repetert to gonger før den siste akkorden kjem.

Utgjeving
I USA vart singelen gjeven ut med B-sida «Carry On Till Tomorrow», som var kjenningsmelodien for filmen The Magic Christian. Dette var ei redigert utgåve av versjonen som var på Magic Christian Music. I alle andre land kom singelen ut med B-sida «Better Days» frå No Dice.

Mottaking
Songen var den første for Badfinger på den britiske topp ti-lista med ein song dei hadde skrive sjølv. Songen nådde femteplassen der i januar 1971. I USA nådde songen åttandeplassen på Billboard Hot 100. I Sør-Afrika gjekk songen heilt til topps på albumlista.

Andre versjonar
Lillian Axe – gjeve ut på singel i 1992 og på albumet Poetic Justice (1992)
A – spelt in for Rob Schneider-filmen The Animal (2001)
R.E.M. (vokal av Mike Mills) – tilgjengeleg på nettsida deira (2002)
Great White – på albumet Recover, spelt inn i 1989 og gjeve ut i 2002
Def Leppard – på singel i 2005 og på albumet Rock of Ages: The Definitive Collection, (2005) og Yeah! (2006)
Shaw Blades – for den japanske utgåva av albumet Influence (2007)

Medverkande

Badfinger-versjonen
 Pete Ham – solovokal, rytmegitar
 Joey Molland – sologitar, korvokal
 Tom Evans – bass, korvokal
 Mike Gibbins – trommer

Def Leppard-versjonen
 Joe Elliott – solovokal
 Phil Collen – gitar, korvokal
 Vivian Campbell – gitar, korvokal
 Rick Savage – bass, korvokal
 Rick Allen – trommer

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «No Matter What (Badfinger song)» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1970
Singlar frå 1970
Singlar frå 2005
Apple Records-singlar
Mercury Records-singlar
Badfinger-songar
Def Leppard-songar
Songar skrivne av Pete Ham
R.E.M.-songar
Straight Up av Badfinger

Straight Up er det tredje albumet til det britiske rockebandet Badfinger, gjeve ut i desember 1971 i USA og februar 1972 i Storbritannia. Det kom ut på The Beatles sitt Apple Records, og inneheldt hitsingelen «Day After Day» og «Baby Blue», og den populære «Name of the Game». Alle desse var skrivne av songaren og gitaristen Pete Ham. Albumet var ei endring frå den meir rockeprega stilen deira på dei to første albuma. Straight Up fekk middels kritikk då det kom ut, men mange meinte det var det beste albumet deira til då. Rolling Stone-kritikaren David Fricke har kalla det «Badfinger sitt power-pop-høgdepunkt».

Det tok ni månader å få laga Straight Up med produsenten Geoff Emerick innimellom turneane deira. Då Apple valde å legge desse innspelingane på hylla tok George Harrison over produksjonen. Han vart etter kvart for oppteken med The Concert for Bangladesh og kunne ikkje halde fram. Harrison gav så prosjektet vidare til den amerikanske produsenten Todd Rundgren, som dermed vart produsent på det meste av albumet.

Utgjeving
I USA nådde albumet 31. plassen på Billboard Top 200 LPs-lista. Singelen «Day After Day» vart den største hitten deira i USA med ein fjerdeplass på Billboard Hot 100, og selde til gullplate innan 4. mars. Sjølv om albumet ikkje klarte å nå topp 40 i Storbritannia, nådde singelen «Day After Day» 10. plassen der.

Den neste singelen, «Baby Blue», nådde 14. plassen på Hot 100, og «Name of the Game» vart ein populær song på amerikansk radio. 

Straight Up kom ut på CD i 1993 med bonusspor og vart nymastra i 2010.

Innhald

Medverkande

Badfinger
Pete Ham – solo- og korvokal, solo- og rytmegitar, piano, orgel på «Take It All», munnspel på «Perfection»
Tom Evans – solo- og korvokal, bassgitar, 12-strengsgitar på «Sweet Tuesday Morning» og «Perfection»
Joey Molland – solo- og korvokal, rytme- og sologitar
Mike Gibbins – trommer, perkusjon

Andre medverkande
George Harrison – slidegitar på «Day After Day», gitar på «I'd Die Babe» 
Leon Russell – piano på «Day After Day», gitar på «Suitcase»
Bobby Diebold – bassgitar på «Suitcase»
Klaus Voormann – elektrisk piano på «Suitcase»
Bill Collins – trekkspel på «Sweet Tuesday Morning»

Teknisk
Todd Rundgren – produsent (spor 1–4, 8, 10–12)
George Harrison – produsent (spor 5–7, 9)
Gene Mahon – design
Richard DiLello – design, fotografi
Peter Mew – lydteknikar
Mike Jarratt – lydteknikar
Marcia McGovern – pre-produksjon
Roberta Ballard – produksjonsmanager

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Straight Up (Badfinger album)» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Badfinger-album
Musikkalbum frå 1971
Album produserte av Todd Rundgren
Musikkalbum produserte av George Harrison
Apple Records-album
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Day After Day av Badfinger

«Day After Day» er ein song av det britiske rockebandet Badfinger frå albumet Straight Up i 1971. Han vart skriven av Pete Ham og produsert av George Harrison, som òg spelar slidegitar på innspelinga. Songen vart gjeven ut på singel og vart ein av dei største hittane til Badfinger. Singelen nådde fjerdeplassen på singellista i USA og selde til gullplate.

Innspeling
«Day After Day» vart skriven og sungen av Pete Ham. Innspelinga var produsert av George Harrison, som òg spelar slidegitar på songen i lag med Ham. Leon Russell spelar piano på albumet. Sidan songen var uferdig då Harrison måtte gje seg som produsent for å konsentrere seg om Concert for Bangladesh, vart den endelege miksen gjort av Todd Rundgren, som tok over som produsent på Straight Up etter Harrison.

Utgjeving
Songen kom ut på singel i USA i november 1971 (januar 1972 andre stader) og vart den største hitten til Badfinger der. Singelen nådde fjerdeplassen på Billboard Pop Singles-lista. Han nådde òg tiandeplassen på UK Singles Chart i januar 1972. Han er ein av dei mest kjende songane til bandet, og er særleg kjend for slidegitarsoloane. Singelen selde til gullplate i mars 1972 og vart den første og einaste gullplata deira. «Day After Day» nådde tiandeplassen på Easy Listening-lista.

Medverkande
Badfinger
Pete Ham – solovokal, akustisk gitar, slidegitar
Tom Evans – korvokal, bassgitar
Joey Molland – korvokal, akustisk gitar
Mike Gibbins – trommer, perkusjon

Andre medverkande
George Harrison – slidegitar
Leon Russell – piano

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
I 1972 gav The Lettermen ut songen på albumet Lettermen - 1. 
I 1972 spelte Engelbert Humperdinck inn songen for albumet sitt In Time.
I 1986 spelte Savatage inn songen på albumet deira Fight for the Rock.
I 1990 spelte Dreams So Real inn songen for albumet deira Gloryline.
I 1990 spelte synthpopbandet Exotic Birds inn songen for albumet deira Equilibrium.
I 2006 spelte Rod Stewart inn songen på albumet sitt Still the Same… Great Rock Classics of Our Time.
I 2006 spelte Neal Morse inn songen på albumet sitt Cover to Cover.
I 2008 spelte Midge Ure inn songen på albumet sitt 10.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Day After Day (Badfinger song)» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1971
Badfinger-songar
Apple Records-singlar
Singlar frå 1971
Singlar frå 1972
Songar skrivne av Pete Ham
Songar produserte av George Harrison
Balladar frå 1970-åra
Popballadar
Rockeballadar
The Lettermen-songar
Engelbert Humperdinck-songar
Rod Stewart-songar
Midge Ure-songar
Tamarisk

Tamarisk (Tamarix) er ei planteslekt i tamariskfamilien som omfattar tre og buskar med små, skjelaktige blad. Dei kan minna om bartre. Slekta omfattar 54 artar i Europa, Asia og Nord-Afrika. 

Salttamarisk (T. gallica) høyrer heime på havstrand og tørre saltstepper i middelhavslanda, og blir mykje brukt som leplante. Manna-tamarisk (T. mannifera) frå Arabia og Iran utsondrar etter stikk av en skjoldlus ei sukkerhaldig væske som stivnar til ein slags «manna».

Kjelder

tamariskfamilien
Baby Blue av Badfinger

«Baby Blue» er ein song av bandet Badfinger frå 1971 på albumet Straight Up. Songen vart skriven av Pete Ham, produsert av Todd Rundgren og gjeven ut på Apple Records. Han vart kjend fire tiår seinare då han vart nytta i siste episode av TV-serien Breaking Bad, der tittelen syner til den blå metamfetaminen som hovudpersonen Walter White produserer.

Utgjeving
«Baby Blue» kom ut på singel i USA den 6. mars 1972 i eit blått omslag. Fordi sjefen for Apple, Al Steckler, meinte at songen trengde ei sterkare opning miksa han og lydteknikaren Eddie Kramer songen på ny i februar 1972 med meir klang på skarptromma på første verset og mellomspelet. Dette vart den siste singelen gruppa fekk på topp 20 i USA, då songen nådde 14. plassen på Billboard Pop Singles-lista. Han nådde òg 18. plassen i Sør-Afrika.

Kaoset som byrja å tre fram i den britiske avdelinga til Apple på denne tida kom sterkt til syne med omsyn til denne songen. Medan amerikanske Apple gav singelen eit biletomslag og ein remiks som sikra at han vart ein hit, var ikkje britiske Apple klar over det kommersielle potensialet. Sjølv om singelen fekk eit katalognummer i Storbritannia (Apple 42) vart aldri «Baby Blue» gjeven ut på singel der.

Ny popularitet
Songen vart populær på ny i 2013 då han vart nytta i TV-serien Breaking Bad under avslutningsscenen i siste episode. Den digitale strøyminga auka raskt kort tid etter episoden var sendt og songen nådde 32. plassen på Billboard Digital Songs-lista veka som enda 19. oktober 2013. Joey Molland, det siste gjenlevande medlemmet i den klassiske besetninga av Badfinger, skreiv kor begeistra han var på Twitter over at songen var brukt i finalen. Han selde godt på iTunes etter sendinga og på grunn av det gjekk han inn på den britiske singellista for første gongen, på ein 73. plass. Han nådde då òg 35. plassen i Irland.

Medverkande
Pete Ham – solovokal, rytmegitar
Tom Evans – korvokal, bassgitar
Joey Molland – sologitar
Mike Gibbins – trommer, perkusjon

Andre versjonar
Aimee Mann spelte inn songen som B-side til singelen hennar «I Should've Known» i 1993.

Songar-låtskrivaren Barbara Manning spelte inn songen med bandet sitt, S.F. Seals, i 1994 på albumet Nowhere.

Phil Keaggy spelte inn songen på albumet Blue i 1994.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Baby Blue (Badfinger song)» frå ,  den 10. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Apple Records-singlar
Badfinger-songar
Singlar frå 1972
Songar skrivne av Pete Ham
Songar produserte av Todd Rundgren
Breaking Bad