alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ingrid Mickler-Becker

Ingrid Mickler-Becker () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Geseke i Nordrhein-Westfalen, som tevla for Vest-Tyskland. Ho vart olympisk meister i femkamp i 1968 og tok også OL-gull med Vest-Tysklands lag på 4x100 m stafett i 1972. Året før vann ho to gullmedaljar under EM i friidrett 1971.

Aktiv
Ingrid Becker deltok som den aller yngste i Tysklands tropp under Sommar-OL 1960 i Roma, der ho vart nummer ni høgdehopp. I 1968 tok ho gullmedaljen i femkampen i dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen. Året etter sprang ho ein av etappane for Vest-Tysklands kvinnelag på 4x100 m stafett i friidretts-EM i Aten, og vart løna med ein sølvmedalje.

Mickler-Becker vart europameister i lengdehopp i Helsingfors i 1971. I sjette og siste omgangen landa ho på 6,76 meter, og avanserte frå bronseplassen til gull. På den korte stafetten over 4x100 m sprang ho på sisteetappen det vesttyske «firemannslaget» inn til ein ny gullmedalje.

Under sommar-OL 1972 i München kopierte dei vesttyske sprintkvinnene, med Mickler-Becker på plass, EM-triumfen på 4x100 m stafett ved å ta gull med ny verdsrekordtid; 42,81 sekundar.

Kjelder

 
Denne artikkelen bygger på «Ingrid Mickler-Becker» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Tyske lengdehopparar
Tyske mangekjemparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Vest-Tyskland
Tyske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Tyske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Petra Vogt

Petra Vogt, gift Kandarr, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Halle an der Saale som tevla for Aust-Tyskland. Ho vart trifaldig europameister under EM i friidrett 1969 i Aten.

Aktiv
Vogt var akkurat fylt 19 år då ho under friidretts-EM i Aten i 1969 vann både 100 meter, 200 meter og 4x100 m stafett. På 200 m slo ho landsmannen Renate Meißner på sølvplass med tre hundredals sekund, og bronsevinnaren med fire hundredels sekund. Stafettgullet vann ho saman med Bärbel Podeswa, Renate Meißner og Regina Höfer.

Under europameisterskapen i 1971 i Helsingfors kom ho på sjuandeplass på 100 m og fekk ein sølvmedalje på 4x100 meter stafett. Tre år seinare vart ho nummer åtte på 200 m i EM i friidrett 1974 i Roma.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Petra Kandarr» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Tyske sprintarar
The Diving Board

The Diving Board er det 31. studioalbumet til den britiske songaren Elton John. Det er den andre studioutgåva hans sidan Victim of Love frå 1979 utan nokon av dei fast bandmedlemmane sine. Albumet kom ut i Storbritannia den 16. september 2013 og debuterte på tredjeplassen på UK album chart, den høgaste plasseringa hans sidan Songs from the West Coast i 2001, og fjerdeplassen på Billboard 200. Dette var den høgaste plasseringa hans i USA sidan Blue Moves i 1976. 

Den første singelen frå albumet, «Home Again» kom ut 24. juni 2013, same dag det vart mogeleg å førehandstinge albumet. Den 28. august 2013 vart det lagt ut ein video for «Mexican Vacation (Kids in the Candlelight)» på YouTube.

Innhald

Salslister

Vekeslister

Salstrofé

Medverkande
Elton John – piano, vokal (1-4, 6-10, 12, 13, 15)
Jack Ashford – tamburin (3, 4, 7, 8, 10, 13)
Jay Bellerose – trommer (2, 3, 4, 6-10, 12-15)
George Bohanon – barytonhorn (9), trombone (12, 15), eufonoium (12, 15)
Doyle Bramhall II – gitar (3, 10)
Bill Cantos – korvokal (3, 4, 7, 10, 13)
Alvin Chea – korvokal (3, 4, 7, 13)
Keefus Ciancia – klaverinstrument (2, 3, 4, 6-10, 12)
Carmel Echols – korvokal (3, 10, 13)
Chuck Findley – flygelhorn (9)
Bruce Fowler – trombone (9)
Larry Goldings – Hammond B3-orgel (15)
Stjepan Hauser – cello (2, 4, 12)
Judith Hill – korvokal (3, 10, 13)
Darrell Leonard – blåsearrangement (9, 12, 15), flygelhorn (9, 12, 15), trompet (12), bass trompet (12)
Bill Maxwell – BGV-arrangement (3, 4, 7, 10, 13)
Perry Morgan – korvokal (3, 4, 7, 13)
Ira Nepus – trombone (12, 15)
David Plitch – Arco bass (9)
Louis Price – korvokal (3, 4, 7, 13)
William Roper – tuba (9, 12, 15)
Raphael Saadiq – bassgitar (2, 3, 4, 6, 7, 8, 10, 12-15)
Rose Stone – korvokal (10)
Luka Šulić – cello (2, 4, 12)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Diving Board» frå ,  den 26. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 

Musikkalbum frå 2013
Elton John-album
Album produserte av T-Bone Burnett
Capitol Records-album
Mercury Records-album
Sibirturt

Sibirturt (Lactuca sibirica) er ein plante i planteslekta salat i korgplantefamilien. Han er tidlegare og tildels enno rekna til ei eiga slekt, sibirturtslekta (Mulgedium).
Sibirturt er ein typisk art for det boreale barskogsbeltet i nordlege område i Eurasia. Han veks frå nordlege Noreg og Sverige og store delar av Finland austover til Kamtsjatkahalvøya, Sakhalin, Kurilane og Hokkaido. I Noreg veks han frå Salangen i Troms til Sør-Varanger i Finnmark. Veksestader er fuktige skogsområde, enger, sand og grus ved elver og vassdrag og i grøfter. 

Planten er fleirårig og veks med ein ugreina stilk som typisk blir 25-100 cm høg. Stilken har fleire smale, lansettforma blad som kan ha bein eller fintanna kantar. Han blomstrar i juli-august med blå eller lyslilla blomar som sit i kvastar og er rundt 2 cm breie. Fruktene er dunete og opptil 5 mm lange.

Sibirturt har mange fellestrek med tatarturt, men skil seg ved at sistnemnde sine korger sit i klasar medan blada er noko parflika. Artane turt (Cicerbita alpina) og parksallat (C. macrophylla) har liknande blå blomar, men skil seg frå sibirturt ved å ha kjertelhårige blomekorger med skaft.

Kjelder

«Mulgedium sibiricum», artsportalen.artsdatabanken.no
 «Älvsallat - Mulgedium sibiricum (L.) Cass. ex Less.», Den virtuella floran
O.E. Kravchenko, «Weeds - Lactuca sibirica (L.) Maxim. - Siberian Lettuce.», agroatlas.ru

Bakgrunnsstoff

Korgplantefamilien
Viltveksande plantar i Noreg
Nicole Duclos

Nicole Duclos () er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar frå Périgueux i regionen Aquitaine. Ho vart europameister på 400 meter i 1969.

Duclos sette ny verdsrekord på 400 m med tida 51,72 sekundar då ho i 1969 vart europameister under meisterskapen i Aten. Ho slo landsmannen Colette Besson med to hundredels sekund. På 4x400 m stafett var dei to kvinnene med å sikre ein sølvmedalje til Frankrike. Duclos deltok i sommar-OL 1972 i München, men vart slått ut av 400-meter-tevlinga i semifinalane.

Åra 1969-72 vann Duclos kvart år 400-meteren i den franske friidretts-meisterskapen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nicole Duclos» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Franske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Franske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Lillian Board

Lillian Barbara Board () var ein britisk friidrettsutøvar som tevla på 400 m og 800 m, fødd i Durban i Sør-Afrika. Ho vann to gullmedaljar i EM i friidrett 1969, og ein sølvmedalje på 400 meter under OL 1968.

Aktiv
Board tok sølvmedaljen på 400 meter under dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen hausten 1968, bakom gullmedaljøren Colette Besson frå Frankrike. Ho sette då britisk rekord med tida 52,12 sekundar.

I europameisterskapen 1969 i Aten tok ho gull på 800 meter og på 4×400 m stafett med Storbritannia. På den lange stafetten sprang ho siste etappen mot nettopp Frankrikes Colette Besson og slo henne på mållinja. Begge landa fekk notert den nye verdsrekordtida 3.30,8.

Etter å ha delteke på ein 800 m under eit stemne i London i juni 1970 slutta ho å trene, grunna store magesmertar. Om hausten vart det konstatert at ho hadde magekreft, og ho døydde på universitetsklinikken i München jula 1970.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lillian Board» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Britiske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Britiske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Ewa Kłobukowska

Ewa Janina Kłobukowska () er ein polsk tidlegare friidrettsutøvar frå Warszawa, som vann OL-gull på 4x100 m stafett i 1964 og to EM-gull i 1966.

Aktiv
Kłobukowska tok bronsemedaljen på 100 meter under sommarleikane 1964 i Tokyo. På 4x100 m stafett spurta ho Polen inn til gullmedalje på tida 44,6 sekundar, tre tidels sekund føre USA på andreplass. Teresa Ciepły, Irena Kirszenstein og Halina Górecka hadde sprunge dei tre første etappane.

Under europameisterskapen 1966 i Budapest bytta ho og Irena Kirszenstein på å ta gull og sølv på 100 m og 200 m. Kłobukowska tok gullet på 100 på same tid som landsmannen, medan Kirsztensin sette europarekord med 23,1 på 200 m og slo Kłobukowska med tre tidels sekund. Saman sette dei europarekord på den korte stafetten med 44,4, i lag Elzbieta Bednarek og Danuta Straszynska.

Utestengd
Kłobukowska vart ved Europacupen for lag i Kiev i 1967 utestengd frå å tevle, grunna ein kjønnstest som fann at ho hadde «eitt kromosom for mykje». Ho la deretter opp. Hadde ho vorte testa eitt år seinare, hadde ho fått tevle ved dei olympiske leikane etter ein då hadde kunna påvise at ho er eit såkalla Barr Body-tilfelle, ein person med ein inaktiv X-kromosmon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ewa Kłobukowska» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Polske sprintarar
Olympiske meistrar for Polen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Polen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Polske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Dorothy Hyman

Dorothy Hyman () er ein britisk tidlegare sprintar i friidrett frå landsbyen Cudworth i South Yorkshire. Ho vart europameister på 100 m i 1962 og tok to medaljar under sommar-OL 1960.

Aktiv
17 år gammal sprang Hyman andre etappen for Storbritannia sitt lag som fekk sølv på 4x100 m stafett i EM i friidrett 1958 i Stockholm. Under dei olympiske leikane i 1960 i Roma vann ho sølvmedaljen på 100 og bronsen på 200 m. 

Hyman vart europameister på 100 m i 1962 i Beograd, med same tid som tyske Jutta Heine, før ho så fekk sølv på 200 meter, bak nettopp Heine. I 4x100 m stafett var ho å vinne ein bronsemdalje.

Saman med Janet Simpson, Mary Rand og Daphne Arden tok Hyman og Storbritannia ein bronsemedalje på 4x100 m stafett også under olympiaden i 1964 i Tokyo.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dorothy Hyman» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Britiske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Storbritannia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Storbritannia
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Britiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Britiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Jutta Heine

Judith Heine, kjend som Jutta Heine, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Stadthagen i Niedersachsen som tevla for Vest-Tyskland og i olympisk samaheng eit alltysk lag. Ho vart europameister på 200 m i 1962, og vann to sølvmedaljar under sommar-OL 1960.

Aktiv
Under dei olympiske leikane i 1960 i Roma vann Heine sølvmedaljen på 200 meter bakom USA-amerikanske Wilma Rudolph. Også i 4x100 meter stafett fekk ho sølv, saman med landslagskollegaene Martha Langbein, Anni Biechl og Brunhilde Hendrix. 

Heine vart europameister på 200 m i Beograd i 1962. På 100 meter vart ho nummer to, på same tid som vinnaren Dorothy Hyman frå Storbritannia, endå ei sølvmedalje fekk Heine med seg frå 4x100 meter stafett. Ho deltok i sommar-OL 1964. Her vart ho diska etter to tjuvstartar på 200 mo og kom på femteplass med det alltyske lag på 4x100 m stafett.

Heine vann den vesttyske meisterskapen på 200 meter i 1959, 1961, 1962 og 1963. På 100 meter vart ho vesttysk meister i 1962.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jutta Heine» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Agatharchides

Agatharchides er eit ringfjell på månen, kalla opp etter den greske geografen og historikaren Agatharkhides (ca. år 200 f.Kr.).

Det ligg heilt sør i Oceanus Procellarum i området mellom Mare Humorum og Mare Nubium. I søraust ligg Bullialdus, og i sør-sørvest ligg Loewy. 

Det indre av krateret har vore oversymd av lava i fortida. Dei ytre veggane har varierande høgd og stig opp til 1500 meter over flata rundt.

Nærliggande krater
Desse kratera er identifisert på månekart ved å plassere ein bokstav på sida av midtpunktet til krateret som ligg nærast Agatharchides.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Agatharchides (crater)» frå ,  den 26. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ringfjell på månen
Stjerna Agena

Agena (Beta Centauri, β Cen, β Centauri, Hadar) er eit trippelt stjernesystem sør i stjernebiletet Kentauren. Den samla tilsynelatande storleiksklassen er 0,60 som gjer ho til den nest klåraste stjerna i stjernebiletet Kentauren og den tiande klåraste stjerna på nattehimmelen. Dei tradisjonelle namna er Hadar og Agena. Namnet Hadar kjem frå arabisk حضار (rota tyder «å finnast» eller «på bakken» eller «busetnad»), medan namnet Agena kan ha kome frå det det latinske gena 'kne'. 

Beta Centauri-systemet har tre stjerner: Beta Centauri A1, A2 and B. Avstanden til systemet er kring 350 lysår. Spektrumet for systemet indikerer at Beta Centauri A1 og A2 begge er kjempestjerner som har brend opp all hydrogenet i kjernen og utvikla seg bort frå hovudserien. Dei er begge Beta Cephei-variabel med ein pulserande periode på 0,157 dag.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beta Centauri» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Centauri, Beta
Beta Cephei-variabel
Kjempestjerner klasse B
Kentauren
122451
068702
Trippelstjerner
Stjerner med eigennamn
Objekt mindre enn 1000 lysår frå jorda
Tidvassakselerasjon

Tidvassakselerasjon er ein effekt av tidvasskrefter mellom ein naturleg satellitt i bane (til dømes månen) og den primære planeten han går rundt (til dømes jorda). Akselerasjonen er vanligvis negativ sidan han skapar ei gradvis bremsing og resesjon for ein satellitt i ein prograd bane vekk frå primærlekamen og en korresponderande bremsing av rotasjonen til primærlekamen. Prosessen fører til slutt til ei tidvasslåsing, først av den mindre lekamen og deretter den større lekamen. Jorda og månen er det best studerte tilfella for dette.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tidevannsakselerasjon» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Geodesi
Krinsløp
Tidvatn
Al-Nath

Beta Tauri (β Tau, β Tauri) er den nest klåraste stjerna i stjernebiletet Tyren med tilsynelatande storleik på 1,68. Ptolemaios rekna òg Beta Tauri til Kusken og Bayer tildelte ho ei nemning i begge stjernebilete: Beta Tauri (β Tau) og Gamma Aurigae (γ Aur). Då dei grensene for dei moderne stjernebileta vart sett i 1930, vart det sistnemnde namnet droppa. Stjerna har dei tradisjonelle namna Elnath eller al-Nath.

al-Nath har ein absolutt storleiksklasse er -1,34 og er ei kjempe klasse B  med ein luminositet 700 gonger sola. Ho er kring 130 lysår frå jorda og er den nest klåraste stjerna i stjernebiletet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beta Tauri» frå ,  den 26. august 2014.  
 

Tyren
Tauri, Beta
Kjempestjerner klasse B
Stjerner med eigennamn
Albategnius

Albategnius er ei vollslette på månen med ein diameter på kring 120 km. Det er omgjeve av ein brei fjellkrans med toppar på opp til 2000-3000 m. Ho er kalla opp etter den arabiske astronomen Muhammad ibn Jābir al-Harrānī al-Battānī.

Albategnius ligg sør for krateret Hipparchus og i aust ligg Ptolemaeus og Alphonsus.

Nærliggande krater
På månekart er kratera plassert med bokstaven på sida av midpunktet av krateret som er nærast Albategnius.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Albategnius» frå ,  den 26. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ringfjell på månen
Show Boat

Teaterbåten (engelsk Show Boat) er ein USA-amerikansk musikal frå 1927 med musikk av Jerome Kern og tekst av Oscar Hammerstein. Musikalen byggjer på ein populær roman av Edna Ferber frå 1926. Han er blitt filmatisert ei rekkje gonger. Fleire songar, som «Ol' Man River», «Make Believe» og «Can't Help Lovin' Dat Man», er blitt kjende utanfor musikalen.

Show Boat skilde seg frå samtidige musikalar ved å ha ei meir realistisk og samanhengjande handling enn det som var vanleg. Han vekte også oppsikt gjennom å ta opp tilhøve mellom rasane i Sørstatane.

Handling
Show Boat har to akter. Handlinga i første akt finn stad rundt ein teaterbåt på Mississippi-elva i 1887, andre akt finn stad i Chicago frå 1893 til 1927.

Framføringar
Teaterbåten hade urpremiere ved Ziegfield Theatre i New York den 27. desember 1927. Songaren og skodespelaren Paul Robeson byrja karrieren sin med rolla som Joe i stykket då det blei oppført i London i 1928.
Noregspremieren fann sted ved Det Norske Teatret i 1950, under tittelen Teaterbåten, og i regi ved svenske Leif Amble-Næss. Lasse Kolstad spelte rolla som Joe, og som dei andre svarte i ensemblet spelte han sminka i blackface.

Show Boat ble filmatisert i 1929 (stumfilm og delvis lydfilm av Universal), 1936 (lydfilm av Universal med manus av Oscar Hammerstein) og i 1951 (av MGM).

Kjelder

 «Show Boat» (27. desember 2013), Store norske leksikon. 

Denne artikkelen bygger på «Show Boat» frå ,  den 27. august 2014.

Bakgrunnsstoff
 Show Boat | IBDB: The official source for Broadway Information

Musikalar
1927
Jerome Kern
Oscar Hammerstein
Ol' Man River

«Ol' Man River» er ein song frå musikalen Show Boat (Teaterbåten) frå 1927. Musikken blei skriven av Jerome Kern og teksten av Oscar Hammerstein II. Han er den best kjende songen frå musikalen, og er spelt inn ei rekkje gonger. Songen blir framført av hamnearbeidaren Joe i musikalen. Han set opp den endelaust flytande Mississippi-elva mot det harde slitet til fattige afroamerikanar.

Songen blei framført av Paul Robeson i ei oppsetjing av Show Boat i London i 1928 og i filmatiseringa frå 1936. Andre utøvarar som har spelt han inn er mellom anna Bing Crosby, Frank Sinatra, Robert Merrill, Al Jolson, Sam Cooke, Screaming Jay Hawkins, Cilla Black, Django Reinhardt, Ray Charles, Cher, The Beach Boys og Aretha Franklin.

I nyare versjonar er teksten ofte noko endra. Særleg det kontroversielle ordet «nigger» blir som regel bytta ut med eit anna uttrykk, som «darkies», «colored folks» eller «here we all work».

Den indiske songaren Bhupen Hazarika, som møtte Paul Robeson då han studerte ved Columbia University, har laga tre omdikta versjonar av songen, på assameisk, bengali og hindi. På førstnemnde språk priser songen elva Brahmaputra og på dei to siste er han vigd Ganga.

Kjelder

«OL' MAN RIVER», lyricsplayground.com

Denne artikkelen bygger på «Ol' Man River» frå ,  den 27. august 2014.  
 

USA-amerikanske songar
Engelskspråklege dikt
Songar frå 1927
Othello

Othello (fullstendig tittel The Tragedy of Othello, the Moor of Venice) er eit tragisk drama av William Shakespeare som truleg blei skrive om lag 1603. Tema som kjærleik, sjalusi, truskap, forræderi og rasisme har gjort stykket aktuelt og populært over lang tid, og det blir stadig nyoppsett. Othello har også inspirert opera og, film.

Stykket byggjer på den italienske novella «Un Capitano Moro» ('Ein maurisk kaptein') av Cinthio. Handlinga går føre seg i republikken Venezia og tek for seg tilhøva mellom den mauriske generalen Othello, kona hans Desdemona og Othello sine rådgjevarar Cassio og Iago.

Den første kjende oppføringa av dramaet fann stad 1. november 1604 i Banqueting House i Whitehall i London. Manuset blei først gjeve ut av Thomas Walkley i 1622, og var med i skodespelsamlinga First Folio i 1623.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Othello» frå ,  den 27. august 2014.

Bakgrunnsstoff  

 Ulike essay om Othello ved det svenske Shakespearesällskapet

William Shakespeare
Engelske skodespel
Engelskspråkleg drama
Britiske skodespel
Høgsteretten i USA

Høgsteretten i USA er den øvste føderale domstolen i USA. Han har mynde til å tolka og avgjera spørsmål om føderale lovar, mellom desse den amerikanske grunnloven. Domstolen har ni dommarar som blir utnemnd på livstid av den amerikanske presidenten med løyve frå Senatet. Høgsterettsjustitiarius, med tittelen Chief Justice, er leiaren for heile det amerikanske domstolsapparatet.

Bakgrunn
Høgsteretten har grunnlag i artikkel III i den amerikanske grunnloven, som seier at «[t]he judicial Power of the United States, shall be vested in one supreme Court, and in such inferior Courts as the Congress may from time to time ordain and establish.» Domstolen blei skipa i 1789 og verka frå 2. februar 1790. Domstolen hadde ingen eigen bygning og hadde lite prestisje.

Høgsterettsbygningen

Domstolen har sete i Washington, D.C., hovudstaden i USA. Den novrande høgsterettsbygningen blei bygt mellom 1932 og 1935 etter planar av arkitekten Cass Gilbert. Den klassiske korintiske arktitekturstilen blei vald fordi han harmoniserte best med dei nærliggjande kongressbygningane. Teikningane la vekt på stilling til domstolen og den dømande makt som ei likeverdig og uavhengig grein av styresmaktene i USA.

Kjelder

«A Brief Overview of the Supreme Court» , supremecourt.gov

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikansk samfunn
Høgsterettar
Skipingar i 1789
She's Got a Way

«She's Got a Way» er ein song av den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, opphalveg gjeven ut på det første soloalbumet hans, Cold Spring Harbor (1971). Han vart òg gjeven ut som singel frå konsertalbumet Songs in the Attic frå 1981 og nådde 23. plassen på Billboard Hot 100-lista tidleg i 1982.

I eit intervju i 1981 uttrykte Joel blanda kjensler om songen: « ... Eg syns han var banal i mange år. Eg hadde problem med å synge han først. Så kom eg inn i han og tenkte at alle har ei banal side.».

Lister

Andre versjonar
 Merrilee Rush spelte inn ein verjson av han kalla  «He’s Got a Way», for Scepter Records i 1971.
 Bernadette Peters spelte inn songen på albumet hennar I'll Be Your Baby Tonight i 2006. 
 Michael Sweet spelte denne songen i 2007 på Touched.
 Phil Keaggy spelte inn songen i 2007 på Acoustic Café.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «She's Got a Way» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Billy Joel-songar
Songar frå 1971
Singlar frå 1982
Songar skrivne av Billy Joel
Nokturne

Ein nokturne eller noktyrn (frå fransk nocturne som tyder «nattleg», frå latin nocturnus) er vanlegvis eit musikalsk stykke som er inspirert av, eller gjev ei kjensle av, natta.

Historie
Namnet nokturne vart først nytta om musikkstykke på 1700-talet, då det indikerte eit stykke i fleire satsar, normalt spelt for ein kveldsfest og så lagt bort. Stundom hadde dei det italienske namnet notturno, som Wolfgang Amadeus Mozart sine Notturno i D, K.286 og Serenata Notturna, K. 239.

Den noverande forma som eit enkelt karakterstykke, vanlegvis skriven for piano, vart dyrka fram på 1800-talet. Dei første nokturnane skrivne med denne tittelen vart komponerte av den irske komponisten John Field. Den mest kjende eksponenten for musikkforma var  Frédéric Chopin, som skreiv 21 av dei. Eit av dei mest kjende stykka frå 1800-talet sin salongmusikk var «Femte Nocturne» av Ignace Leybach. Seinare komponistar som skreiv nokturnar for piano var mellom andre Gabriel Fauré, Alexander Scriabin, Erik Satie (1919), Francis Poulenc (1929) og Peter Sculthorpe. 

Nokturnar er ofte rolege, uttrykksfulle og lyriske, og ofte heller dystre, men kan òg vere framført i mange forskjellige stemningar. Den andre orkestrale nokturnen til Claude Debussy er til dømes særs livleg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nocturne» frå ,  den 27. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 Wignall, Harrison James, «Mozart and the 'Duetto Notturno' Tradition", Mozart-Jahrbuch, 1993.
 Wignall, Harrison James, «Duetto notturno", The New Grove Dictionary of Music and Musikars, (ed. Sadie), London, MacMillan, 2000.
 Mozart's Notturno in D, K.286: Chicago Symphony Orchestra program notes 

Klassiske musikkstilar
 
Franske ord og uttrykk