alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Verdscupen i alpine greiner 1983/Menn

Verdscupen i alpine greiner for menn i 1983-sesongen tok til 5. desember 1982 i Pontresina i Sveits og vart avslutta 20. mars 1983 i Furano i Japan. Turneringa omfatta 32 renn og 37 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 11 slalåmrenn, 7 storslalåmrenn, 3 super-g-renn, 11 utforrenn og 5 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.

Phil Mahre frå USA sikra seg FIS-premien for tredje gong i rad, medan svenske Ingemar Stenmark vart andremann og Andreas Wenzel frå Liechtenstein kom på tredjeplassen i den totale verdscup-turneringa.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm/Super-G

Utfor

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1982/83» frå ,  den 17. april 2019.  
 
Sportsboken 83-84. Sportsboken As. Stavanger 1983.

Alpine greiner
Sport i 1983
Ten Man Mop, or Mr. Reservoir Butler Rides Again

Ten Man Mop or Mr. Reservoir Butler Rides Again er det tredje studioalbumet av Steeleye Span, spelt inn i september 1971. Det kom ut på det kortvarige selskapet Pegasus, og sidan på ny på Mooncrest same året. Det vart først gjeven ut i USA då Chrysalis Records kjøpte rettane til dei tre første albuma deira i 1975 og gav albuma ut på ny i både Storbritannia og USA. 

Songar som «Four Nights Drunk», «Marrowbones» og «Wee Weaver» er i røynda rein folkemusikk. Det var det siste albumet med det opphavlege medlemmet Ashley Hutchings. Han slutta i bandet i november 1971, like etter albumet var ferdig innspelt, dels fordi han meinte albumet gjekk for langt mot irsk musikk og bort frå engelsk musikk. Bandet vurderte òg å turnere i Amerika, noko Hutchings var motvillig til. 

Albumet byrjar med ei tilpassing av julesongen «Gower Wassail». «When I was on Horseback» er ein av dei få folkevisene som har eit alternativt liv som ein bluessong, stundom kjend som «Six White Horses». Det finst òg ein irsk variant av ein melodi inspirert av «Streets of Laredo» og «St. James Infirmary Blues». Den siste songen, «Skewball», har eit effektivt kontrapunkt mellom ein banjo og ein elektrisk gitar. 

Albumet var kjend for å ha eit teksturert, dobbeltfalsa omslag i originalutgåva. Dette vart betalt for av bandet sjølv, men det kosta meir å trykkje omslaget enn albumet vart selt for, så bandet tapte pengar kvar gong albumet vart selt. Det kom slik på både Pegasus og Mooncrest, men ingen av dei nyare utgjevingane hadde dette omslaget. 

Ein «mop» i tittelen er eit omgrep nytta i mellomalderen for ein jobbmarknad, der arbeidarar kunne kome for å sjå etter arbeid. Songen «Copshawholme Fair» på debutalbumet til bandet, handlar om ei slik marknad. Ideen var at bandet var arbeidslause og arbeidssøkjande. 

Fotografiet på omslaget vart teken av John Benjamin Stone kring 1900. Det vart kalla «'Sippers' and 'Topers'», og er ein av to landsbybuarar ved Bidford Mop, ein årleg marknad i Michaelmas i landsbyen Bidford-on-Avon i Warwickshire.

Bonusspor
Då Castle Music gav ut Ten Man Mop... på ny i 2006, kom det med mange bonusspor. På den første plata inkluderte desse «General Taylor» og tre versjonar av Buddy Holly-songen «Rave On!». På den andre plata var ei innspeling frå Radio One in Concert with John Peel frå 26. september 1971.

Innhald

Medverkande
Maddy Prior - vokal, skeier, tabor
Tim Hart - vokal, dulcimer, gitar, orgel, 5-strengs banjo, mandolin
Peter Knight - fele, tenor-banjo, mandolin, vokal, pauker
Ashley Hutchings - bassgitar
Martin Carthy - vokal, gitar, orgel

Teknisk
Produsent: Sandy Roberton

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ten Man Mop, or Mr. Reservoir Butler Rides Again» frå ,  den 17. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Chrysalis Records-album
Steeleye Span-album
Verdscupen i alpine greiner 1983/Kvinner

Verdscupen i alpine greiner for kvinner i 1983-sesongen tok til 7. desember 1982 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 20. mars 1983 i Furano i Japan. Turneringa omfatta 26 renn og 30 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 9 slalåmrenn, 7 storslalåmrenn, 2 super-g-renn, 8 utforrenn og 4 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn. Dei to suger-g-renna var dei aller fyrste i verdscup-samanheng.

Tamara McKinney frå USA vann FIS-premien, framom Hanni Wenzel frå Liechtenstein og sveitsiske Erika Hess i den totale verdscup-turneringa.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm/Super-G

Utfor

Kombinasjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1982/83» frå ,  den 17. april 2019.  
 
Sportsboken 83-84. Sportsboken As. Stavanger 1983.

Alpine greiner
Sport i 1983
Raudkål

Raudkål er ei form for hovudkål der blada er raudlege eller lilla på farge. Eit vitskapleg namn som blir bruka på varieteten er Brassica oleracea capitata rubra. 

Blada får fargen sin frå antocyanin, som raudkål inneheld meir av enn andre kåltypar. Graden av pigment varierer med pH-verdien i jorda kålet veks i. I sur jord blir blada meir raudlege, i nøytrale blir dei meir lilla, medan i basisk jord blir kålet meir grøn-gult på farge. Safta frå kålet kan brukast som 
ein heimelaga pH-indikator som blir raud i sure og grøn-gul i basiske løysingar.
Bladnervene og stilken til raudkål er kvite på farge.

Kåltypen har ein mild smak. Ein kan eta rå finskore bitar i salat, koka, dampa, steika eller stua det. Kålet kan også fyllast eller syltast. Det passar godt til å laga surkål.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Red cabbage» frå ,  den 18. april 2019.  
 

Kål
Bladgrønsaker
Savoykål

Savoykål er ei form for hovudkål der blada er meir krusete og ligg mindre tett enn på vanleg kvitkål. Kåltypen har namn etter Savoie i Frankrike, der han oppstod. Eit vitskapleg namn som blir bruka på varieteten er Brassica oleracea sabauda.

Savoykål har mørkgrøne blad og tjukke, gulkvite bladnervar.

Kåltypen har ein mild smak, og kan etast rå. Han kan også behandlast på same måte som vanleg hovudkål.

Kjelder

Kål
Bladgrønsaker
Henrik Anton Heltberg

Henrik Anton Heltberg () var ein norsk pedagog.

I 1846 oppretta han ein toårig latinskule kalla Heltbergs studentfabrikk. Han hjelpte elevar som av ulike grunner hadde slite med å koma seg vidare. Blant elevane hans finn ein namn som Bjørnson, Ibsen, Lie og Vinje. Bjørnson nemer han i diktet «Gamle Heltberg». 

Arne Garborg gjekk òg på studentfabrikken, men opplevde ikkje sjølv læraren. Heltberg var likevel førebilete for den geniale latinskulelæraren i Garborg sin roman Bondestudentar (1883).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henrik Anton Heltberg» frå ,  den 19. april 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Henrik Heltberg i Norsk biografisk leksikon

Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Norske rektorar
Norske pedagogar
Below the Salt

Below the Salt er det fjerde studioalbumet til Steeleye Span og det første etter dei fekk kontrakt med selskapet Chrysalis. Bandet blandar musikk frå mellomalderen med britisk folkrock. Bob Johnson og Rick Kemp spelte med bandet for første gongen på dette albumet. No hadde Ashley Hutchings slutta i bandet, og Tim Hart og Maddy Prior var dei einaste originale medlemmane som var att.

Albumet vart spelt inn i mai og juni 1972 i Sound Techniques i Chelsea i London. Songane vart valde ut av Hart og Prior, men det var Johnsom som føreslo å spele julehitten deira, «Gaudete». Dei produserte albumet på eiga hand, etter at dei ikkje klarte å finne ein erstattar for Sandy Roberton, som hadde produsert dei førre albuma.

«Gaudete» vart den første hitten til bandet og nådde 14. plassen på den britiske singellista. For å gje eit inntrykk av at korsongarane nærma seg og så forsvann bort, nytta dei ei lang inntoning og uttoning på albumet. Singelutgåva hadde ikkje desse inn- og uttoningane.

Sjølve albumet nådde 43. plassen på den britiske albumlista.

Innhald
Alle songane på albumet er tradisjonelle, tilpassa av Steeleye Span.

Medverkande
Maddy Prior - vokal
Tim Hart - vokal, appalachian dulcimer, gitar
Peter Knight - fiolin, bratsj, mandolin, banjo, piano, vokal
Rick Kemp - bass, tromme, vokal
Bob Johnson - gitar, vokal

Teknisk
Produsent: Steeleye Span, Jerry Boys 
Lydteknikar: Jerry Boys
Design og kunstnarisk leiar - Grahame Berney
Notat i omslaget - Tim Hart
Fotografi: Harri Peccinotti

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Below the Salt» frå ,  den 18. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Chrysalis Records-album
Steeleye Span-album
Bob Johnson

Robert Johnson () er ein britisk gitarist. Han var tidlegare medlem i det britiske folkrockbandet Steeleye Span frå 1972 til 1977, og igjen frå 1980 til 2001.

Johnson spelte akustisk og elektrisk gitar og song på albumet til Roger Nicholson i 1972, Nonesuch for Dulcimer, då omtalt som Robert Johnson. Han vart så medlem av det engelske folkrockbandet Steeleye Span i 1972, etter å ha blitt kjend med spelemannen Peter Knight. 

Johnson spelte på det fjerde albumet til gruppa, Below the Salt, der han song solovokal på songen «King Henry». I lag med «King Henry» introduserte han mange av dei meir kjende songane deira, som «Thomas the Rhymer», «Alison Gross», «Long Lankin» og «Gaudete».

Trass i at han song på fleire av songane deira, var han eit noko mindre viktig medlem i bandet. Johnson slutta i Steeleye Span for ei stund i 1977 for å arbeide på eit konseptalbum, The King of Elfland's Daughter, i lag med Peter Knight. Han kom attende i 1980 for å spele inn Sails of Silver. Etter Tim Hart slutta i bandet i 1980, vart Johnson den einaste gitaristen i bandet og tok ei viktigare rolle. 

På grunn av helsa si, slutta Johnson i Steeleye Span i 2000, men kom attende året etter for å spele inn Present--The Very Best of Steeleye Span. Han kunne derimot ikkje vere på turnéar og vart errstatta av Ken Nicol. Han har likevel vore involvert i bandet og har skrive somme songar og sunge på seinare studioalbum, som Wintersmith i 2013.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bob Johnson» frå ,  den 18. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Elevar ved University of Hertfordshire
Britiske folkegitaristar
Britiske rockegitaristar
Britiske gitaristar
Steeleye Span-medlemmar
Britiske folkrockmusikarar
Parcel of Rogues

Parcel of Rogues er det femte studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, gjeve ut i 1973. Det var det mest suksessrike albumet deira så langt og nådde topp 30 på den britiske albumlista.

Albumet oppstod ut frå eit teaterprosjekt som bandet heldt på med i ein versjon av Robert Louis Stevenson sin Kidnapped, som vart sett opp i Edinburgh. Boka og skodespelet var basert på den skotske jakobittar-rørsla, og medan dei utvikla skodespelet kom bandet over mykje skotsk poesi frå 1700-talet som dei nytta for albumet.

Om albumet har eit tema er det endringa og spaninga mellom det gamle og det nye. «The Weaver and the Factory Maid» handlar om uroa i den tidlege industrialiseringa. Det er ein skarp kontrast mellom akustiske songar som «The Ups and Downs» og den funky og forvrengde songen «Robbery with Violins».

«Robbery with Violins» er betre kjend som «The Bank of Ireland» (i boka til O'Neill). Ein versjon av melodien vart nytta i filmen Titanic.

To av songane på albumet kjem frå Hogg sin Jacobite Reliques, medan «Rogues in a Nation» er ei tilpassing av Robert Burns-diktet som fordømmer Act of Union i 1707 som samla England og Skottland. Tittelen på albumet kjem frå ei linje i songen «Rogues in a Nation», her sungen acapella.

Plateomslaget syner ei budeie på dekorerte fliser, og syne kanskje til Sound Techniques, studioet dei nytta, som tidlegare hadde vore eit meieri og som framleis hadde ein statue av ei ku på veggen.

Bandet brukte trommer på dette albumet for første gongen sidan debutalbumet. Dette kom dels av bakgrunnen til Rick Kemp i rock. Etter albumet kom ut drog bandet på ein amerikansk turné som oppvarmingsband for Jethro Tull. Etter dette valde bandet å hyre ein fulltidstrommeslagar, Nigel Pegrum. Trommene tok bandet meir i retning av rock, som ein kan høyre på «The Wee Wee Man» og «Cam Ye O'er Frae France».

Albumet vart teken med på lista til magasinet Classic Rock over dei ti viktigaste britiske folkrockalbuma.

Innhald
Alle songane er tradisjonelle, utanom der anna er nemnt

Medverkande
Maddy Prior - vokal
Tim Hart - vokal, gitar, appalachian dulcimer
Bob Johnson - vokal, gitar
Rick Kemp - bassgitar, trommer
Peter Knight - fiolin, bratsj, mandolin, piano, blokkfløyte, harmonium

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Parcel of Rogues» frå ,  den 18. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Chrysalis Records-album
Steeleye Span-album
Ada Haug

Ada Brita Haug Grythe () var ein norsk fjernsynsmedarbeidar med ein karriere på 38 år i NRK si barne- og ungdomsavdeling.

Ada Haug Grythe var cand.mag. og pedagog frå Universitetet i Oslo. Frå 1961 var ho tilsett i NRK, der ho særleg arbeidde med program for barn og ungdom. I løpet av 1960-talet var ho programleiar for Tenpluggen og Vi unge, og i 1970 var ho med på å utforma Flimra. Ho var nesteleiar i Barne-og ungdomsavdelinga frå 1974 til 1980, og programredaktør frå 1980 til 1991. Frå 1991 og fram til ho vart pensjonert i 1998 var ho ansvarleg for småbarnsprogramma.

Ho blei tildelt Kongens fortenstmedalje i gull i 1998.  Ho blei òg heidra med den franske ordenen Palmes Académiques for arbeidet sitt med å spreia fransk språk og kultur i Noreg.

Ada Haug Grythe var gift med Odd Grythe, som døydde i 1995. Ho var barnebarn til målaren og kunstkritikaren Kristian Haug.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ada Haug» frå ,  den 18. april 2019.

Fotnotar 

Folk frå Stange
Ordre des Palmes Académiques
Kongens fortenestmedalje i gull
Programleiarar for NRK
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Nigel Pegrum

Nigel John Pegrum () er ein britisk trommeslagar som var medlem i Small Faces og Steeleye Span før han vart produsent.

Nigel Pegrum spelte trommer i ei tidleg utgåve av Small Faces, før han spelte trommer med Lee Grant and The Capitols og så Spice, som endra namn til Uriah Heep og erstatta han med ein trommeslagar som hadde ein tyngre stil. Han vart så med i kunstrockbandet Gnidrolog, der han òg spelte fløyte og obo. Steeleye Span valde til slutt å ta inn ein trommeslagar som fulltidsmedlem og inviterte Pegrum. Han var med bandet dei neste 17 åra før han flytta til Australia og spelte inn album med verdsmusikk i lag med urfolket der.

I 1979 skipa Pegrum og Steeleye Span-bassisten Rick Kemp Plant Life Records. Eit tredje medlem av Steeleye Span, Maddy Prior, spelte inn eit av albuma hennar på selskapet. Dei mest suksessrike platene var med Tannahill Weavers. Nigel var produsent på over 30 album på selskapet. Dei la ned verksemda i 1984. Pegrum har òg vore studiomusikar for June Tabor, Wizz Jones, Rosie Hardman og John Otway.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nigel Pegrum» frå ,  den 18. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske trommeslagarar
Engelske plateprodusentar
Steeleye Span-medlemmar
Britiske folkrockmusikarar
Commoners Crown

Commoners Crown er det sjuande studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, utgjeve i 1975. Det nådde 21. plassen på den britiske albumlista. 

Albumtittelen syner til ein skulptur som vart laga av Shirtsleeves Studio. Skulpturen består av hundrevis av ørsmå menneskefigurar sett saman til ei krone. Dette er avbilda på omslaget.

Skildring
På denne tida hadde bandet fullt utvikla ein rockestil som kan samanliknast med Jethro Tull i folkrockfasen deira. Fleire av songane har tung tromming og tunge gitarriff, men materialet består nesten utelukkande av tradisjonell folkemusikk, utanom «Bach Goes to Limerick», som var eit forsøk på å blande klassisk Bach-fiolin med tradisjonelt irsk felespel. 

Den første songen, «Little Sir Hugh», er basert på ein mellomaldersong om Little Saint Hugh of Lincoln, ein gut på 1200-talet som visstnok vart drepen av nokre jødar. Den originale songteksten er sterkt antisemittisk, men bandet fjerna desse antisemittiske elementa.

I tillegg til opningssporet var favorittane blant fansen på albumet «Long Lankin», den lengste songen bandet hadde spelt inn til då med ei lengd på nesten ni minuttar, og «Demon Lover». 

Bandet inviterte komikaren og skodespelaren Peter Sellers til å spele ukulele på avslutningssporet, «New York Girls».

Innhald
Alle songane er tradisjonelle, utanom der anna er nemnt.

Medverkande
Maddy Prior - vokal
Tim Hart - vokal, gitar, appalachian dulcimer
Bob Johnson - vokal, gitar
Rick Kemp - bassgitar, trommer
Peter Knight - fiolin
Nigel Pegrum - trommer, fløyte

Gjestemusikar
Peter Sellers - ukulele på «New York Girls»

 Teknisk
 Produsentar: Steeleye Span og Robin Black
 Lydteknikar: Roger Quested og Robin Black
 Assisterande lydteknikar: Dave Harris 
 Miksing: Robin Black
 Design - Shirtsleeves Studio

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Commoners Crown» frå ,  den 18. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Chrysalis Records-album
Steeleye Span-album
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
All Around My Hat

All Around My Hat er det åttande studioalbumet til Steeleye Span, gjeve ut i 1975. Albumet nådde sjuandeplassen på UK Albums Chart, den høgaste plasseringa dei klarte på denne lista, og det låg inne på lista i seks månader. Det vart produsert av Mike Batt, som òg produserte det neste albumet deira, Rocket Cottage. I USA vart albumet det første albumet deira som gjekk inn på albumlista der, ein 143. plass. 

Tittelsporet vart korta ned til litt over tre minuttar og gjeven ut å singel. Dette vart den største hitten deira med ein femteplass på UK Singles Chart. B-sida var «Black Jack Davy». I 1996 vart songen spelt inn av Status Quo, med Maddy Prior på gjestevokal, og då dei turnerte i England det året med Steeley Span som oppvarmingsband, kom ho på scenen og song songen i lag med dei. Dei gav ut songen på singel og han nådde 47. plassen på lista. 

I 1976 vart ein forkorta versjon av ein annan song frå albumet, «Hard Times of Old England», gjeven ut på singel, men denne gjekk ikkje inn på listene. 

Songen «Dance with Me» er ein versjon av den skandinaviske balladen «Olav Liljekrans».

Plateomslaget vart designa av John O'Connor, ein ven av Tim Hart, ved hjelp av ein anamorfisk projeksjon som forvridde andleta til deira, men som ser korrekt ut om ei ser på albumet frå sida gjennom spesielle hol i tekstarket som følgde med.

Innhald
Alle songane er tradisjonelle.

Medverkande
Maddy Prior - vokal
Tim Hart - gitar, vokal, dulcimer
Bob Johnson - gitar, vokal
Rick Kemp - bassgitar, vokal
Peter Knight - fiolin, vokal, mandolin
Nigel Pegrum - trommer, fløyte

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «All Around My Hat» frå ,  den 18. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Chrysalis Records-album
Steeleye Span-album
Rocket Cottage

Rocket Cottage er det niande studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, gjeven ut i september 1976. Det var det andre albumet deira som vart produsert av Mike Batt.  

Ein håpte at albumet skulle bli ein like stor suksess som det førre albumet, som hadde nådd topp 10 på den britiske albumlista med ein hitsingel. Rocket Cottage kom derimot ut midt i det den britiske punkrockbølgja braut ut og fokuset flytta seg raskt bort frå sjangrar som folkrock og progressiv rock. Rocket Cottage nådde ikkje topp 40 og vart det siste albumet spelte inn av den «klassiske» besetninga av gruppa. Både Peter Knight og Bob Johnson slutta i gruppa. 

Albumet er kanskje det mest rockeprega albumet deira med mykje gitar og ein sterk rytmeseksjon. Peter Knight sa at bandet vart pressa til å skrive kommersiell musikk, noko som førte til at fleire av bandmedlemmane vart misnøgde. Både han og Bob Johnson vurderte å slutte i bandet, særskild fordi dei ønskte å gjere ein musikalsk versjon av The King of Elfland's Daughter. Chrysalis Records gjekk med på å la dei spele inn dette albumet om dei gjekk med på å spele inn Rocket Cottage.

Innhald
Alle songar tradisjonelle, utanom der anna er nemnt.

Medverkande
Maddy Prior - vokal
Tim Hart - vokal, gitar
Bob Johnson - vokal, gitar
Rick Kemp - bassgitar, vokal
Peter Knight - fiolin, mandolin
Nigel Pegrum - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rocket Cottage» frå ,  den 18. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1976
Chrysalis Records-album
Steeleye Span-album
Storm Force Ten

Storm Force Ten er det tiande studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, gjeve ut i november 1977.

Fram til Wintersmith i 2013, som kom ut 36 år seinare, var dette det siste albumet deira som gjekk inn på ei albumliste, då det nådde 191. plassen på Billboard-lista i USA. Etter Rocket Cottage slutta Bob Johnson og Peter Knight i bandet. Sidan dei med kontrakten sin måtte gje ut eit album til, inviterte dei Martin Carthy attende til bandet. I 1971 hadde Martin Carthy tilrådd dei å tilsetje John Kirkpatrick, men dei hadde valt felespelaren Peter Knight i staden for. Denne gongen tok dei i mot rådet hans og Kirkpatrick kom inn i bandet med trekkspel og erstatta fela til Knight. 

Albumet vart produsert av Mike Batt, som hadde produsert dei to føregåande albuma deira. Kort tid etter albumet kom ut, gav vokalisten Maddy Prior ut det første soloalbumet sitt. Tittelen på albumet syner til styrke 10 på Beaufortskalaen, som er full storm på norsk (men berre «storm» på engelsk).

I tillegg til ei rekkje tradisjonelle songar, spelte bandet inn to Bertholt Brecht-songar, «The Wife of the Solider», som Martin Carthy hadde sunge før på Byker Hill, og som PJ Harvey seinare spelte inn. Den andre songen var «The Black Freighter», eller «Pirate Jenny», frå Tolvskillingsoperaen.

Albumet er uvanleg for Steeleye Span fordi det ikkje er fele på albumet i det heile. I staden speler John Kirkpatrick trekkspel, som ingen andre Steeleye Span-album har, sjølv om Hark! The Village Wait har ein concertina på fleire songar.

Plateomslaget er laga av kunstnaren Adrian Chesterman, som òg lagde omslag for artistar som Motörhead og Chris Rea (The Road to Hell).

Innhald
Alle songane er tradisjonelle, med mindre anna er oppført.

Medverkande
Maddy Prior - vokal
Tim Hart - vokal, gitar
Martin Carthy - vokal, gitar
Rick Kemp - bassgitar, vokal
John Kirkpatrick - vokal, trekkspel
Nigel Pegrum - trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Storm Force Ten» frå ,  den 18. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1977
Chrysalis Records-album
Steeleye Span-album
Ilbono

Ilbono (sardisk Irbòno) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 2 252 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 31.13 km² og ligg i ei høgd på 400 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Irgoli

Irgoli (sardisk Irgòli) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 2 309 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 75.3 km² og ligg i ei høgd på 26 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Jerzu

Jerzu (sardisk Jèrsu) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 3 166 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 102.61 km² og ligg i ei høgd på 427 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Lei

Lei (sardisk Lèi) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 507 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 19.11 km² og ligg i ei høgd på 456 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Loceri

Loceri (sardisk Lòceri) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 1 293 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 19.37 km² og ligg i ei høgd på 206 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Loculi

Loculi (sardisk Lòcula) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 517 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 38.15 km² og ligg i ei høgd på 26 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Lodè

Lodè (sardisk Lodè) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 1 692 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 123.45 km² og ligg i ei høgd på 345 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Lodine

Lodine (sardisk Lodìne) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 339 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 7.7 km² og ligg i ei høgd på 884 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro