alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Finnmarkspors

Finnmarkspors (Rhododendron tomentosum) er ein låg busk i rhododendronslekta. Han har ei sirkumpolar utbreiing i arktiske og subarktiske område.
Lapprose er ein av dei to rhododendronartane som veks vilt i norsk natur. Den andre er lapprose (Rhododendron lapponicum).

Skildring
Planten blir gjerne 50 cm høg, i sjeldne tilfelle opptil  120 cm. Han har vintergrøne blad som er 12-50 mm lange og 2-12 mm breie. 
Blada er smale og lêraktige med innrulla bladkant og rustfarga hårvekst på undersida. 

Blomane er små og kvite, med samanhengjande kronblad med fem flikar. Fleire blomar sit saman i tette klasar på greinspsissane. Dei har sterk lukt som tiltrekk bier og andre pollinerande insekt.

Planten føretrekk fuktige veksestader, men kan også veksa på tørre område. Han veks blant torv, kratt og på mose- og lavtundra.

Utbreiing
Finnmarkspors veks i Alaska, Canada og på Grønand i Nord-Amerika, i nordlege og sentrale delar av Europa, og i Asia i Kina, Korea og Japan. 

I Noreg er finnmarkspors ein austleg plante som er vanlegast i grensestrøk i Nord-Noreg frå Bardu til Vadsø og ganske hyppig i indre strøk på Austlandet frå Halden til Engerdal. Elles har det vore spreidde funn i Ringerike, Tønsberg, Re og Kviteseid, Snåsa og Hamarøy. Elles har arten ei austleg utbreiing innover mot Russland, men han veks også spreidd sør til Tyskland.

Klassifisering
Finnmarkspors er nært i slekt med grønlandspors (Rhododendron groenlandicum). 

Tidlegare blei planten rekna til ei eiga planteslekt, Ledum,  saman med nokre få andre artar på Nordkalotten. Etter inngåande studiar av Kron & Judd (1990) og Harry Harmaja (1991) blei desse innlemma i rhododendronslekta i seksjonen Ledum.

Bruk
Finnmarkpors kan dyrkast som hageplante, men har ein sprikande vekst som gjer at ein gjerne klipper han for å få ein meir kompakt vekst.

Blada er blitt brukt til mat, drikke og medisin, best kjend under namnet labradorte.

På grunn av den sterke lukta har planten òg vore brukt som insektmiddel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Finnmarkspors» frå , og «Rhododendron tomentosum» frå  den 30. juni 2017.  
 

Rhododendronslekta
Lyngfamilien
Viltveksande plantar i Noreg
Fotball-EM 1995

Europameisterskapen i fotball 1995 var den sjette europameisterskapen i fotball for kvinner. Tyskland vart europameister etter finalesiger 3-2 mot Sverige 26. mars 1995 i Kaiserslautern.

Åtte land deltok i meisterskapen som vart avvikla med cupspel i tida oktober 1994 til mars 1995. Kvartfinalane med heime- og bortekamp vart unnagjort frå 9. til 30. oktober 1994. Tyskland slo ut Russland, Noreg vann over Italia og Sverige over Danmark, før England eliminerte Island. I semifinalane slo Tyskland ut England, medan Sverige på seinvinteren 1995 vann over Noreg etter tap 3-4 i bortekampen i Kristiansand og siger 4-1 heime i Jönköping.

Finalen
Finalen vart etter loddtrekning spelt i Tyskland og lagt til Fritz Walter-stadion i Kaiserslautern den 26. mars. Og for fyrste gong vart det spelt 2 x 45 minuttar i ein kvinnefinale. 8 500 tilskodarar såg Malin Andersson sende Sverige i føringa i det sjette minutt og Maren Meinert utlikne i det 32. minutt. Så gav innbytar Birgit Prinz Tyskland leiinga 2-1 i det 64. minutt. Nitten minuttar seinare la Bettina Wiegmann på til 3-1, det hjelpte lite at Anneli Andelén reduserte til 2-3 fem minuttar etter. Det var tredje gongen Tyskland/Vest-Tyskland vann fotball-EM for kvinner.

Tysklands vinnarlag bestod av: Manuela Goller, Anouschka Bernhard, Ursula Lohn, Birgitt Austermühl, Bettina Wiegmann, Maren Meinert, Silvia Neid, Martina Voss, Dagmar Pohlmann, Heidi Mohr, Patricia Brocker. Birgit Prinz tok plassen til Brocker i det 62. minutt og Pia Wunderlich kom inn i sluttsekundane.

Dommar var Ilkka Koho frå Finland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 1995» frå ,  den 30. juni 2017.  
 

Europameisterskapar i fotball
Fotball i 1995
Nord universitet

Nord universitet er eit norsk statleg universitet skipa 1. januar 2016 ved at Universitetet i Nordland, Høgskolen i Nesna og Høgskolen i Nord-Trøndelag vart slegne saman. Nord universitet har hovudsete i Bodø og studiestadar i Stokmarknes, Bodø,  Mo i Rana, Nesna, Sandnessjøen, Namsos, Steinkjer, Levanger, Verdal og Stjørdal. Talet på tilsette er ikring 1 200, og talet på studentar ikring 12 000.

Universitetet har desse fakulteta med gradsstudiar (2017-18)

Fakultet for biovitskap og akvakultur
studiestad Bodø:
doktorstudiar i akvatisk biovitskap
masterstudiar i biologi og akvakultur
baccalaurusstudiar i dyrevitskap, biologi, dyrepleie, havbruksdrift og leiing, og internasjonal marknadsføring
studiestad Steinkjer:
baccalaurusstudiar i husdyrfag, naturforvalting, utmarksforvalting, og økonomi og landbruk

Fakultet for samfunnsvitskap
studiestad Bodø:
doktorstudiar i sosiologi
masterstudiar i leiing av menneskelege resursar (HRM) og samfunnsvitskap
baccalaurusstudiar i barnevern, historie, HRM, internasjonale relasjonar, journalistikk, nordområdestudiar og sosialt arbeid
studiestad Mo i Rana:
baccalaurusstudiar i sosialt arbeid
studiestad Steinkjer:
masterstudie i samfunnsvitskap
baccalaurusstudiar i 3D-kunst, film- og TV-produksjon, geografi, kommunal økonomi og leiing, spel og opplevningsteknologi

Handelshøgskolen Nord
studiestad Bodø:
doktorstudiar i bedriftsøkonomi
masterstudiane MBA og siviløkonom
baccalaurusstudiar i eigendomsmekling, rekneskap, og økonomi og leiing
studiestad Mo i Rana:
masterstudiet MBA i teknologileiing
baccalaurusstudiar i informasjonssystem, og økonomi og leiing
studiestad Stjørdal:
masterstudiet MBA
baccalaurusstudiar i trafikkpedagogikk, og økonomi og leiing
høgskolekandidatstudie for trafikklærarar

Fakultet for lærarutdanning og kunst- og kulturfag
studiestad Bodø:
doktorstudiar i profesjonspraksis
masterstudiar for grunnskolelærarar, lektorutdanning, logopedi, praktisk kunnskap, og tilpassa opplæring
baccalaurusstudie for barnehagelærarar
studiestadane Stokmarknes, Nesna og Namsos:
masterstudiar for grunnskolelærarar
studiestad Levanger:
masterstudiar for grunnskolelærarar, kroppsøving- og idrettvitskap, kunnskapleiing, lektorutdaning i kroppsøving og idrettsfag, musikk, offentleg administrasjon (MPA), psykisk helsearbeid
baccalaurusstudier for barnehagelærarar, musikklærarar, musikkpedagog og formidlar i kulturskolen, i idrettsvitskap
studiestad Verdal:
baccalaurusstudiar i teaterproduksjon og skodespelarfag

Fakultet for sjukepleie og helsefag
studiestadane Bodø, Mo i Rana, Sandnessjøen og Levanger:
baccalaurusstudiar for sjukepleiarar
I tillegg kjem årsstudiar og ei rekkje kortarere kurs. 

Rektor har ansvaret for både den faglege verksemda, og for det administrative og økonomiske.

Rektorar
Bjørn Olsen (2016-2019)

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Om Nord universitet

Universitet i Noreg
Skipingar i 2016
Hermund Kleppa

Hermund Kleppa () er ein norsk adjunkt, arkivar og forfattar. Han er frå Hjelmeland i Rogaland og busett i Leikanger. Kleppa er utdanna adjunkt og arbeidde m.a. i interkommunalt arkiv for Rogalands-kommunane før han vart tilsett ved Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane i 1987.

Han er medforfattar av fleire bøker, og har skrive mange lokalhistoriske artiklar i tidsskrift og i Kulturhistorisk leksikon.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane

Bakgrunnsstoff
 Om Hermund Kleppa i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Leikanger
Fotball-EM 1997

Europameisterskapen i fotball 1997 var den sjuande europameisterskapen i fotball for kvinner. Tyskland vart europameister etter finalesiger 2-0 mot Italia 12. juli 1997 i Oslo.

Meisterskapsturneringa vart arrangert i Noreg og Sverige i tida 29. juni til 12. juli 1997. Dei åtte deltakarlanda var delt i to grupper; gruppe A med Sverige spelte kampane i Karlstad og Karlskoga, medan gruppe B med Noreg spelte kampane i Moss og på Lillestrøm. Sverige vart gruppevinnar med tre strake sigrar, Spania kneip den andre semifinaleplassen i gruppa framfor Frankrike og Russland vart desidert sist. Italia vann gruppe B framfor Tyskland, med Noreg på tredje- og Danmark fjerdeplass. Noreg vann etter tur 5-0 mot Danmark, spelte uavgjort 0-0 mot Tyskland og tapte 0-2 mot Italia. I semifinalane vann Tyskland 1-0 over Sverige og Italia 2-1 over Spania.

Finalen
Finalen vart spelt på Ullevaal stadion i Oslo om kvelden 12. juli 1997 framfor 2 221 tilskodarar. Sandra Minnert skåra for Tyskland i det 23. minutt og Birgit Prinz la på til 2-0 i det 50. minutt, utan at Italia klarte å kvittere i målprotokollen. Det var fjerde gongen Tyskland vann fotball-EM for kvinner.

For fyrste gong dømde ei kvinne EM-finalen, Gitte Lyngo Nielsen frå Danmark.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 1997» frå ,  den 1. juli 2017.  
 

Europameisterskapar i fotball
Fotball i 1997
Reelin' and Rockin'

«Reelin' and Rockin'» er ein song skriven og spelt inn av Chuck Berry. Han vart opphavleg spelt inn i 1957 og gjeven ut som B-sida til «Sweet Little Sixteen». 

Eit konsertopptak av songen kom ut seint i 1972, og nådde då 27. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista tidleg i 1973. Singelen nådde òg 21. plassen i Canada og 18. plassen i Storbritannia.

Lister

Dave Clark Five-versjonen

The Dave Clark Five spelte inn «Reelin' and Rockin'» tidleg i 1965. Versjonen deira var den som nådde høgast på salslistene, 23. plassen i USA og 24. plassen i Storbritannia. Versjonen klatra òg til 12. plassen på den australske singellista.

Lister

Andre versjonar
«Reelin' and Rockin'» vart òg spelt inn av Gerry and the Pacemakers, Rolling Stones, Baker Knight og Serge Savage.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Reelin' and Rockin'» frå ,  den 1. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar skrivne av Chuck Berry
Songar frå 1957
Chuck Berry-songar
Chess Records-singlar
Epic Records-singlar
Singlar frå 1965
Singlar frå 1972
The Dave Clark Five-songar
Gerry and the Pacemakers-songar
Conway Twitty-songar
Cliff Richard-songar
Chris Farlowe-songar
Johnny Winter-songar
George Thorogood-songar
Alex Harvey-songar
Hubert Sumlin

Hubert Charles Sumlin () var ein Chicago blues-gitarist og songar, mest kjend for sine «fordreidde, rystande toneutbrot, brå cliffhanger-stillheiter og vågale rytmiske spaningar» som eit medlem i bandet til Howlin' Wolf sa. Han vart rangert på 43. plassen på lista til Rolling Stone over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

Biografi
Sumlin byrja å spele på ein streng festa på eit kosteskaft, før han fekk seg ein skikkeleg gitar. Han voks opp nær West Memphis i Arkansas, og spelte ei stund saman med munnspelspelaren James Cotton, før Howlin' Wolf spurte han om å bli med i bandet i Chicago i 1954. Sumlin gjekk gradene kveld etter kveld i bandet til Wolf, og vart etter kvart sjølvsikker nok til å gå frå rytmegitar til sologitar. Mot slutten av 1960-åra var Sumlin vorte ein viktig del av stilen til Wolf, på songar som «Wang Dang Doodle», «Shake for Me», «Hidden Charms» , «Three Hundred Pounds of Joy» og «Killing Floor».

Sumlin spelte med Wolf fram til Wolf døydde i 1976. Sumlin hadde spelt inn eit par soloalbum før den tid, det første i 1964 i Aust-Berlin under ein turné i Europa. I seinare år song òg Sumlin på innspelingane sine. Renommeet han hadde som gitarist kom til syne i 2004 på albumet About Them Shoes, der gjestelista inkluderte Keith Richards, Eric Clapton, Levon Helm og David Johansen, og den gamle venen James Cotton.

Diskografi

Album

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hubert Sumlin» frå ,  den 1. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Folk frå Greenwood i Mississippi
Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske songarar
Bluesmusikarar frå Mississippi
Chicago blues-musikarar
Blues Hall of Fame
Ria Stalman

Ria Stalman, fullt namn Maria Geertruida Stalman, () er ein nederlandsk tidlegare friidrettsutøvar frå Delft i Zuid-Holland som vart olympisk meister i diskoskasting i 1984.

Aktiv

Stalman tevla både i diskoskasting og kulestøyt, den siste øvinga oftast berre i nasjonale stemne. I tida 1973-83 vann ti nederlandske meisterskap i diskoskast og sikra seg åra 1976-83 fem nasjonale meistertitlar i kulestøyt. I 1978 vann ho diskostevlinga under den nordamerikanske studentmeisterskapen (NCAA).

Frå våren 1981 til våren 1983 forbetra Stalman den nederlandske rekorden i diskoskast ei rekke gongar, og med til saman i kring ni meter, alle gongane i anten Tempe eller Walnut i USA.  Sist til 67,20 m i Walnut 24. april 1983. I OL-sesongen 1984 pynta ho på rekorden med få dagars mellomrom i juni, ho fekk målt 67,58 m i San Jose. Dagen etter sette ho også nederlandsk rekord i kule med eit støyt på 18,02 m. Men den store smellen kom 15. juli i Walnut, der ho under gunstige forhold smelte diskosen 71,22 meter. Fire veker seinare sikra ho seg gullmedaljen under sommarleikane 1984 i Los Angeles med eit bestekast på 65,36 m. Ho la opp etter 1984-sesongen,

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Aten: Nr 12 – 58,48 m
VM 1983 i Helsinki: Nr 7 – 63,76 m
OL 1984 i Los Angeles: Gull i diskos – 65,36 m, framfor Leslie Deniz (64,86 m)

Doping
Vinteren 2016 fortalde Stalman at ho hadde brukt anabole steroidar i tida før OL 1984.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ria Stalman» frå ,  den 1. juli 2017.  
Denne artikkelen bygger på «Ria Stalman» frå ,  den 1. juli 2017.  
 

Nederlandske diskoskastarar
Nederlandske friidrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Nederland
Medaljevinnarar under Sommer-OL 1984
Deltakarar for Nederland under Sommer-OL 1984
Friidrettsutøvarar under Sommer-OL 1984
Folk frå Delft
Dopingsaker i friidrett
Jacob Gerhard Meydell

Jacob Gerhard Meydell () var ein norsk offiser som var sentral i utviklinga av militær vitskap i Noreg i fleire tiår opp til midten av det 19. hundreåret. Han var fødd i Gran på Hadeland, og var farbror til Nicolai og Thorvald Mejdell.

Meydell deltok i krigen mot Sverige sommaren 1814. Frå 1811 til 1849 var han lærar på Krigsskulen og Den militære høgskulen, der han etter å ha undervist kadettane i hæren, sidan var lærar i krigshistorie og topografi. Han arbeidde iherdig for å få innført av allmenn verneplikt.

I 1825 var Meydell med å skipe Christiania Militære Samfund og var formann i foreininga i mange år. Han var i 1831 mellom skiparane av Norsk Militært Tidsskrift og skreiv mykje om både strategi, taktikk, krigshistorie, artilleri, festningskunst, topografi, organisasjon og administrasjon.

Meydell vart i 1838 utnemnd til oberst og sjef for artilleribrigaden. Frå 1847 til -55 var han generalmajor, fekk då avskil med full løn.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

Norske offiserar
Folk frå Gran
Chuck Berry Is on Top

Chuck Berry Is on Top er det tredje studioalbumet til rock and roll-pioneren Chuck Berry, utgjeve i juli 1959 på Chess Records. Med unntak av eit spor, «Blues for Hawaiians», var alle songane tidlegare utgjevne på singlar. I meldinga si om albumet for Allmusic, skildra Cub Koda det som «nesten eit greatest hits-album i seg sjølv» og den mest perfekte samlinga i karrieren til Berry. I 2008 kom albumet ut på nytt på Mobile Fidelity Sound Lab i lag med St. Louis to Liverpool på ein Ultradisc II Gold-CD. I 2012 gav Hoodoo ut albumet på nytt i lag med One Dozen Berrys på same CD.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry — vokal, gitarar
 Bo Diddley — elektrisk gitar
 Johnnie Johnson, Lafayette Leake — piano
 Willie Dixon — bass
 George Smith –  bass
 Fred Below, Ebbie Hardy, Jaspar Thomas — trommer
 Jerome Green –  maracas
 The Moonglows — korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chuck Berry Is on Top» frå ,  den 1. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1959-album
Chess Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Leonard Chess
Album produserte av Phil Chess
Nils Moe

Nils Green Moe () var ein norsk gartnar og botanikar frå Modum.

Moe var overgartnar ved universitetshagen på Tøyen i Kristiania frå 1857 til 1882. Han var «namngjeten for dei store plante- og insektsamlingane sine». Elles skreiv han fleire botaniske avhandlingar.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

Norske botanikarar
Folk frå Modum
Wladimir Moe

Wladimir Moe () var ein norsk litterat og journalist frå Kristiansand.

Moe var son til ein gardbrukar i Oddernes i Vest-Agder. Sjølv vart han cand.jur. frå  universitetet i Kristiania i 1879. Han redigerte Norsk Familiejournal frå 1898, og gav ut «Halfdan Kjerulf; av hans efterladte papirer» i 1917-18, Norske Storgaarder og i 1922 «Gamle norske kirker».

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

Norske journalistar
Folk frå Kristiansand
Carol av Chuck Berry

«Carol» er ein song skriven og innspelt av Chuck Berry, først gjeven ut på Chess Records i 1958 med «Hey Pedro» på B-sida.

«Carol» var i seg sjølv B-sida til singelen «Johnny B. Goode», som kom ut på Epic Records, og vart først gjeven ut på albumet Chuck Berry Is on Top.

Andre versjonar

The Rolling Stones-versjonen

Songen vart spelt inn av Rolling Stones og gjeven ut på debutalbumet deira i 1964.

Medverkande 
 Mick Jagger, vokal
 Keith Richards, elektrisk gitar
 Brian Jones, elektrisk gitar
 Bill Wyman, bassgitar
 Charlie Watts, trommer
 Ian Stewart, piano
Eit konsertopptak av songen kom ut i 1970 på albumet Get Yer Ya-Ya's Out!, der Keith Richards spelar ein gitarsolo med fleire doble stopp enn i original versjonen.

The Beatles-versjonen

Songen vart spelt av The Beatles i eit konsertopptak for BBC i 1963. Denne versjonen kom ut i 1994 på samlealbumet Live at the BBC.

Medverkande 
 John Lennon - vokal, rytmegitar
 George Harrison - sologitar
 Paul McCartney - bass
 Ringo Starr - trommer

Andre versjonar
Fleire andre artistar har spelt songen, som Bobby Fuller Four, Charlie Daniels, The Doors, The Guess Who, Flamin' Groovies, Peter Gammons, The Yardbirds, Groovie Ghoulies, AC/DC (berre konsert), The Milkshakes, Jim Miller, Tommy Roe, Doug Sahm, Status Quo, Backbeat Band, Tom Petty and the Heartbreakers og Stereo Nation.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Carol (Chuck Berry song)» frå ,  den 1. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1958
Singlar frå 1958
Singlar frå 1963
Singlar frå 1964
Songar skrivne av Chuck Berry
Chuck Berry-songar
The Beatles-songar
Rolling Stones-songar
Tommy Roe-songar
Songar produserte av George Martin
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Decca Records-singlar
Chess Records-singlar
The Guess Who-songar
The Doors-songar
The Yardbirds-songar
AC/DC-songar
Status Quo-songar
Tom Petty-songar
Songar om kvinner
SPRTN

Spartan er eit protein som hos menneske er koda for av genet SPRTN. Det høyrer til proteinfamilien med same namn.

Proteinet tek del i DNA-reparasjon gjennom aktiv regulering av translesjonssyntese og gjer mogleg bytet frå replikativ DNA-polymerase til TLS-polymerase langs opphaldne replikasjonsgaflar, slik at det kan fare forbi DNA-lesjonar. Det er bygd opp av 489 aminosyrer og er kjenneteikna ved eit N-terminalt SprT-likt domene, ein PIP-boks i midten og eit C-terminalt ubikvitin-bindande sinkfingerdomene.

Homozygote eller samansett heterozygote mutasjonar i genet er knytt til Ruijs-Aalfs syndrom.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «SPRTN» frå ,  den 1. juli 2017.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 
 
 
 
 

Gen på kromosom 1
Transmembranprotein 9

Transmembranprotein 9 er eit protein som hos menneske er koda for av genet TMEM9. Det er moglegvis involvert i intracellulær transport.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «TMEM9» frå ,  den 1. juli 2017.  
 

Gen på kromosom 1
Myelinassosiert glykoprotein

Myelinassosiert glykoprotein (MAG) er eit transmembranprotein og glykoprotein. Det har fem immunoglobulinlike-domene og er medlem av SIGLEC-familien. Det finst i den indre membranen til Schwann-seller og oligodendrocyttar, inst i myelinet og med det ekstrasellulære domenet i rommet mellom aksonet til nervesella og membranen til gliasella (Schwann-selle eller oligodendrocytt). Det vart fyrst oppdaga i 1973 av Richard Quarles og kollegaer, og er konservert mellom ryggradsdyr.

Myelinassosiert glykoprotein er truleg ein lekk i vekselverknad mellom gliaseller og akson grunna den særskilde plasseringa og proteinstrukturen med immunoglobulindomene. Det har to isoformer, ein liten (S-MAG) og ein stor (L-MAG). Båe isoformene vekselverkar med tyrosinkinase Fyn, men vekselverknaden er sterkast med L-MAG. Myelinassosiert glykoprotein bind seg òg til retikulon-4-reseptoren.

I laboratoriet syner myelinassosiert glykoprotein ei evne til å hemja utvekst av nevrittar frå nerveseller.

Det kan sjå ut til at myelinassosiert glykoprotein har ei viktig rolle i den biokjemiske sjukdomsdanninga ved multippel sklerose. Det er større tap av myelinassosiert glykoprotein enn andre protein i randa kring multippel sklerose-arr der tap av myelin enno ikkje er synleg. Ein nøytral protease kan vera innblanda i dette tapet.

Kjelder 

Lektin
Fotball-EM 2001

Europameisterskapen i fotball 2001 var den åttande europameisterskapen i fotball for kvinner. Vertsland og tittelforsvarar Tyskland vart europameister etter å vunne over Sverige på «golden goal» 7. juli 2001 i Ulm.

Meisterskapsturneringa vart arrangert i Tyskland i tida 23. juni til 7. juli 2001. Kampane vart avvikla i Erfurt, Jena, Aalen, Reutlingen og Ulm. Dei åtte kvalifiserte deltakarlanda var delt i to grupper à fire lag. Vertslandet Tyskland vann gruppe A og fekk med seg Sverige til semifinalane, England og Russland vart slått ut. Danmark toppa gruppe B, der Noreg fekk den siste semifinaleplassen med betre målskilnad enn Italia, Frankrike enda sist i gruppa.

I semifinalane vann Tyskland mot Noreg og Sverige mot Danmark. Begge kampane vart avgjort med eitt mål mot null.

Finalen
Finalen mellom Tyskland og Sverige vart spelt på Donaustadion i Ulm 7. juli 2001 framfor 18 000 tilskodarar. Etter nitti mållause minuttar gjekk kampen vidare til såkalla «golden goal», det er fyrste målet vinn. I det 8. minutt av ekstraomgangane vart tyske Claudia Müller matchvinnar. Det var tredje gong på rad Tyskland vann EM-finalen.

Dommar var Nicole Petignat frå Sveits.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2001» frå ,  den 2. juli 2017.  
 

Europameisterskapar i fotball
Fotball i 2001