alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Peugeot 206

Peugeot 206 er ein småbil frå Peugeot. Bilen kom i 1998.

206

Peugeot
Coop Prix

Coop Prix er ei norsk lågpriskjede for daglegvarer som er eigd og driven av Coop Norge. Kjeda vart starta i 1990 under namnet Prix. Butikkjeda marknadsfører seg med formuleringa «Faste Gule Prisar». Butikkjeda har til saman 306 butikkar spreitt over heile landet.

Prix
Norske butikkjeder
Daglegvarekjeder
Coop Mega

Coop Mega er ei av butikkjedene åtte av Coop Norge, ei supermarknadkjede som igjen er ått av forbrukarane. Noregs fyrste «Mega»-butikk opna i Kopervik i 1987. Mega er dei største supermarknadbutikkane til Coop-kjeda, med eit stort utval innan blant anna ferskvarer som fisk og kjøtt. Slagordet til kjeda er «God middag».

Mega
Norske butikkjeder
Daglegvarekjeder
Coop Extra

Coop Extra er ei av butikkjedene som høyrer til Coop, ei supermarknadkjede som er eigd av forbrukarane. Kjeda er Coop si fyrste felles nordiske kjede. Den fyrste butikken vart opna 15. september 2006 i Halden.

Den 19. juni 2008 vart kjeda som den fyrste i Noreg svanemerka.

Kjelder

Extra
Norske butikkjeder
Daglegvarekjeder
Daglegvarekjeda Obs

Obs er ei norsk hypermarknadkjede som er eigd og driven av Coop Norge. Kjeda har slagordet «Penger spart...»
I 2022 var det 31 Obs-butikkar i Noreg.

Historie 
Den fyrste stormarknaden opna på Lade i Trondheim i 1968 under namnet DOMUS Stormarked. Butikken var ei ny oppleving for kundane, med eit areal 5600 kvadratmeter og 100 meter med kjøle- og frysediskar. 

I 1975 blei DOMUS Stormarked omprofilert til Obs! Stormarked (COOP). I 2001 blei Obs! Stormarked omprofilert til Coop obs! og i 2006 omprofilert til Coop obs! Hypermarked. 

Coop ShopExpress blei fyrst lansert på Coop Mega Klepp i 1997. Systemet er også brukt i Sverige på Coop Forum og Stora Coop. I 2001 blei Coop ShopExpress, ei teneste som gjer det moglig for Coop-medlemmer å skanna varene sjØlv for deretter å betala i ein eigen sjølvbetent kasse, lansert.

I 2016 bytta kjeda namn frå Coop obs! Hypermarked tilbake til Obs. Den tilknytte byggevarekjeda endra namn frå Coop obs! bygg tilbake til Obs BYGG, Coop obs! elektro til Obs Elektro og Coop obs! sport til Obs Sport.

Logo-utvikling

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Obs (Coop)» frå ,  den 1. mai 2022.  
 

Coop
Norske butikkjeder
Daglegvarekjeder
Coop Marked

Coop Marked er ei norsk nærbutikkjede som er eigd av Coop. Kjeda har kring 330 butikkar over heile Noreg. Coop Marked var opphavleg ei landhandlarbasert kjede, og vareutvalet varierer med kundegrunnlaget.

Kjelder 

Marked
Daglegvarekjeder
Norske butikkjeder
Skipingar i 1977
Coop Byggmix

Coop Byggmix er ei norsk byggjevarekjede som er eigd og driven Coop Norge. Kjeda har omkring 100 byggvarehus over heile Noreg. Coop Byggmix er leidd av kjededisponent Josef Gimsøy. 

Coop Byggmix-kjeda består både av sølvstendige byggevarehus, og av byggevareavdelingar i daglegvarebutikkar eller kjøpesenter. Kjeda fører varer innanfor kategoriane bygg, hus, heim og hage. Siden butikkane har ulik størrelse, varierer også sortimentet noko frå butikk til butikk.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Byggmix
Ghadamis

Ghadamis eller Ghadames er ein oase og by i nordvestlege Libya. Han ligg 380 moh. og ved grensa til Tunisia og Algerie. Byen var eit viktig karavanesentrum og har daddeldyrking. Gamlebyen er på lista til UNESCO over verdsarv.

Byen heitte tidlegare Cydanus og vart i år 19 fvt. teken av romarane. I 696 tok arabarane byen, og på 1500-talet kom han inn under Tripoli. Han vart okkupert av Italia i 1924.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
 

Byar i Libya
Wrapping Paper

«Wrapping Paper» er ein song med musikk av Jack Bruce og tekst av Pete Brown, framført av Cream og opphavleg gjeven ut som singel i 1966. Singelen vart seinare gjeven ut på The Very Best of Cream. Songen har ein ganske særeigen stil, ein langsam jazz-song i stor kontrast til den harde blues bandet elles spelte på denne tida med songar som «N.S.U.» og popstilen på «I Feel Free». Singelen nådde 34. plass på den britiske singellista.

Ginger Baker har hevda at han og Eric Clapton mislikte songen og at Bruce og Brown «gjekk bak ryggen på dei» for å få han gjeven ut på singel. Kor sant dette er, er vanskeleg å stadfeste. I eit intevju kalla Baker songen «den største drittsongen eg har høyrt nokon gong»"

Tekst
Teksten til «Wrapping Paper» omhandlar ein mann som har tapt kjærleiken sin og stadig oppdagar at han ser på bilete av seg sjølv og kjærleiken og ønskjer å dra attende til «huset ved breidda». Teksten har likskap til songar som «Dreaming» og «The Coffee Song».

Medverkande
Jack Bruce - Solovokal, bassgitar, piano, cello
Eric Clapton - Korvokal, gitar
Ginger Baker - Trommer, perkusjon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wrapping Paper» frå ,  den 12. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1966
Songar frå 1966
Cream-songar
Songar skrivne av Jack Bruce
Reaction Records-singlar
Rhythm and blues-songar
Debutsinglar
From Four Until Late

«From Four Until Late» er ein song innspelt av bluesartisten Robert Johnson i 1937. Han vart spelt inn av bandet Cream på albumet Fresh Cream i 1966.

Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Splinter Group.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «From Four Until Late» frå ,  den 12. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
 Diskografi 

Robert Johnson-songar
Songar frå 1937
Cream-songar
Songar skrivne av Robert Johnson
Dolly

Dolly er ein stutt tilhengar med svingskive som vert dregen av ein lastebil, slik at han kan trekkja ein semitrailer. Ein dolly har som oftast boggi for å auka tillate akseltrykk. Dolly vert som oftast nytta som ein del i eit modulvogntog. I Noreg vert dolly rekna som eige køyretøy og må ha lys og registreringsnummer, på lik linje med andre tilhengarar. 
 

I Sverige og Finland er bruk av dolly vanleg, medan det i Danmark og Noreg er førebels er lite utbreidd. Dolly kan òg nyttast for å flytta semitrailerar på terminalar, når ein ikkje har ei trekkvogn med svingskive til rådvelde.  

Lastebilar
Tilhengarar
I'm So Glad

«I'm So Glad» er ein song opphavleg spelt inn av Skip James tidleg i 1930-åra. Songen er basert på ein song frå 1927 av Art Sizemore og George A. Little kalla «So Tired». Han vart sidan spelt inn av Cream på debutalbumet deira Fresh Cream, og seinare eit konsertopptak på det siste albumet deira Goodbye.

Deep Purple-utgåva
«I'm So Glad» vart òg spelt inn av Deep Purple i 1968 for debutalbumet deira Shades of Deep Purple. Sjølve Skip James-songen startar etter ein medley av utdrag frå instrumentale arrangement av Rimskij-Korsakov sin klassiske Scheherezade. Denne medleyen er kalla «Preludium: Happiness» og strekkjer songen ut til over sju minutt. 

Bandet valte å spele inn songen etter at vokalist Rod Evans og trommeslagar Ian Paice hadde anbefalt han. Evans og Paice hadde tidelgare spelt i eit anna band i lag, The Maze. The Maze hadde òg spelt «I'm So Glad»,, som både Evans og Paice meinte hadde potensiale som ein Deep Purple-song. 

Deep Purple støtta Cream på avskjedsturneen deira i oktober 1968 der Cream gjorde opptak av Goodbye-versjonen. Deep Purple spelte inn konsertalbumet sitt Inglewood - Live in California same kveld. Dette er det einaste konsertopptaket av den første besetninga til Deep Purple. Albumet vart lagt på hylla av selskapet i 1968, men vart til slutt gjeven ut i 2002, etter 34 år.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I'm So Glad» frå ,  den 12. mars 2011.  

Songar frå 1966
Cream-songar
Deep Purple-songar
Bluessongar
Jordskjelvet i Sendai 11. mars 2011

Jordskjelvet i Sendai var eit jordskjelv i Japan den 11. mars 2011 130 kilometer aust for byen Sendai på den nordaustre kysten av Japan mot Stillehavet. Skjelvet målte 8,9 på Richterskalaen, og var det kraftigaste skjelvet i japansk historie, og det femte største registrerte skjelvet i heile verda nokon gong. Jordskjelvet utløyste ein tsunami som resulterte i store øydeleggingar ved kysten av Japan. Etter det store skjelvet kom det òg eit etterskjelv på 6,6 på Richterskalaen.

Tsunamien førte til store tap av menneskeliv og eigedom. Eit atomkraftverk i Fukushima på kysten av Japan vart òg ramma av tsunamien. På natta etter norsk tid, skjedde det ein eksplosjon i kraftverket. Ein liten tsunami trefte òg California i USA, men ingen vart bekrefta drepne. Mykje av grunnen til dette var at den amerikanske regjeringa hadde evakuert mange menneske frå dei råka områda.

Jordskjelv i Asia
Jordskjelv i Japan
2011 i Japan
Strange Brew

«Strange Brew» er ein song frå 1967 av den britiske supergruppa Cream. Han kom ut seint i mai det året som den første singelen frå albumet Disraeli Gears. Songen hadde Eric Clapton på solovokal i staden for Jack Bruce, som vanlegvis song i bandet. Singelen nådde 17. plass i Storbritannia i juni same året. Den britiske singelen var den siste Cream-singelen som vart gjeven ut på Reaction Records.

Bakgrunn
Etter Murray "the K" Show spelte Cream inn ein song kalla «Lawdy Mama» med Ahmet Ertegün ved Atlantic Studios i New York. Då Cream arbeidde med innspelinga av Disraeli Gears tok produsenten Felix Pappalardi lydbandet med «Lawdy Mama» og med hjelp frå kona hans Gail Collins omgjorde han songen til «Strange Brew», som i følgje Eric Clapton «skapte ein popsong utan å heilt øydeleggje det originale groovet.»

Singelen gjekk inn på den britiske singellista den 10. juli 1967 på ein 43. plass og nådde 17. plass den 15. juli. Songen låg ni veker på lista.

Medverkande
Eric Clapton - solovokal, sologitar, rytmegitar
Jack Bruce - bassgitar
Ginger Baker - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Strange Brew (song)» frå ,  den 12. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Cream-songar
Singlar frå 1967
Songar frå 1967
Songar skrivne av Eric Clapton
Songar skrine av Felix Pappalardi
Songar produserte av Felix Pappalardi
Polydor Records-singlar
Reaction Records-singlar
Wheels of Fire

Wheels of Fire er namnet på eit dobbeltalbum innspelt av Cream. Utgjevinga vart ein stor suksess og nådde 3. plass i Storbritannia og gjekk heilt til topps i USA, og vart det første dobbeltalbumet i verda som selde til platinaplate.

Albumet vart òg gjeven ut som Wheels of Fire (In the Studio) og Wheels of Fire (Live at the Fillmore) som to single album, gjevne ut i lag, med liknande plateomslag. I 2003 vart albumet rangert på 203. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.

Bakgrunn
Etter at Disraeli Gears kom ut i november 1967, planla Polydor Records og Atco Records, at det tredjealbumet til Cream skulle verte eit dobbeltalbum, der Atco Records-produsenten Felix Pappalardi og gruppa ønskte å ha med fleire konsertopptak.

Innspeling
Bandet og Pappalardi hadde i juli og august 1967, spelt inn songar i studio i IBC Studios i London, og i Atlantic Studios i New York City i september og oktober same året. Fleire songar vart spelte inn i studio i Atlantic Studios i januar og februar 1968, under ein pause i turneen deira. Månaden etter, tinga Pappalardi eit mobilt platestudio i Los Angeles til the Fillmore og Winterland Ballroom i San Francisco. Ein tok opp seks konsertar i San Francisco, og songar som ikkje kom med på Wheels of Fire kom seinare ut på Goodbye, Live Cream og Live Cream Volume II.

Innspelingane av Wheels of Fire var ein av dei første gongane ein nytta åttespors bandopptakarar på ei tid då firesporsopptakarar var standard. Lydteknikarar på plate ein var Tom Dowd og Adrian Barber, medan konsertopptaka vart fanga til band av Bill Halverson.

Songar
Trommeslagaren Ginger Baker var med på å skrive tre av songane for albumet med pianist Mike Taylor. Bassist Jack Bruce skreiv fire songar med diktaren Pete Brown. Gitarist Eric Clapton medverka til albumet med å velje ut coversongane.

Innhald

Disk 1: In the Studio

Disk to: Live at the Fillmore

Medverkande
Jack Bruce – vokal, solovokal, bass, cello, munnspel, calliope, akustisk gitar, blokkfløyte
Eric Clapton – gitar, vokal
Ginger Baker – Trommer, perkusjon, bjøller, klokkespel, pauke, vokal på «As You Said», stemme på «Pressed Rat and Warthog»
Felix Pappalardi – bratsj, bjøller, orgel, trompet, tonette

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wheels of Fire» frå ,  den 12. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The making of Wheels of Fire - from the Official Ginger Baker Archive 
Double and single album releases 

Cream-album
Musikkalbum frå 1968
Konsertalbum frå The Fillmore
Konsertalbum frå 1968
Polydor Records-album
Atco Records-album
Album produserte av Felix Pappalardi
Album spelte inn i IBC Studios
Acidrock-album
 205
White Room

«White Room» er ein song med tekst av Pete Brown og musikk av Jack Bruce. Songen vart spelt inn av Cream og henta som singel frå albumet Wheels of Fire i 1968.

Komposisjon
Etter at bassist Jack Bruce skreiv gitarparten, skreiv tekstforfattaren Pete Brown ein tekst med fargerike fire fire-stavingar lange uttrykk, laust basert på bilete av ein som ventar på ein engelsk jernbanestasjon påverka av dopet han har teke. «White Room» er kjend for den uvanlege 5/4-takten i introduksjonen og mellomspelet, triolane spelt på tam-tamane av Ginger Baker og den tornande basstrommene. «White Room» er òg kjend som det beste dømet på gitarist Eric Clapton sin bruk av Vox Clyde McCoy Picture Wah i mellomspelet og den lengre soloen.

Medverkande
Cream
Jack Bruce - Bassgitar, vokal
Eric Clapton - Gitarar
Ginger Baker - Trommer, pauke

I tillegg
Felix Pappalardi - Bratsj

Ettermæle
I lag med «Sunshine of Your Love» og «Crossroads», er «White Room» ein av dei mest kjende songane til Cream, og nådde sjetteplass i USA i 1968 og 28. plass i Storbritannia i 1969.

«White Room» vart plassert på 367. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.

Andre versjonar
Songen er spelt av mange andre artistar

 Jeff Healey, på Classic Rock Magazine's Guitarmageddon Vol. 2 samleplate, nummer 136
 Waylon Jennings
 Robert M. K. Hinz/Julia Degenhardt
 Joel Grey
 Frank Gambale (i jazz-fusion-stil)
 Rudy Trevisi (i discostil i 1979)
 Iron Butterfly
 Flower Travellin' Band 
 Pat Travers 
 Ringo Starr and His All-Starr Band (med Jack Bruce, og to eller tre trommeslagarar i lag samstundes)
 Helloween
 Demons & Wizards
  Ring of Fire
 Iced Earth
 Jimmy Barnes
 The Bobs
 The Guess Who
 The Vines
 The Stranglers
 Hugh Cornwell og Robert Williams 
 Vassar Clements 
 BBM
 Songen vart spelt av Eric Clapton i Philadelphia under Live Aid-konserten i 1985 med Phil Collins på trommer
 Eric Clapton har sidan spelt songen live på 24 Nights.
 Sheryl Crow spelte songen med Clapton på Central Park-konserten hennar
 Rik Emmett

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «White Room» frå ,  den 12. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1968
Cream-songar
Songar skrivne av Jack Bruce
Nummer-ein-singlar i Australia
Songar produserte av Felix Pappalardi
Atco Records-singlar
Polydor Records-singlar
Songar frå 1968
Eric Clapton-songar
Helloween-songar
Sheryl Crow-songar
Jeff Healey-songar
 376
Uladzimir Njakljajew

Uladzimir Prakopavitsj Njakljajew () er ein belarusisk poet, forfattar og politikar. Han har vunne fleire prisar for litteraturen sin. Sidan 25. februar 2010 har han vore leiar for kampanjen Sei sanninga. Han var kandidat ved presidentvalet i Belarus 19. desember 2010. Dei offisielle valresultata, som Njakljajew og resten av opposisjonen ikkje godtok, gav han 1,8 % av røystene. Kvelden den 19. desember vart han banka opp av politifolk då han var på veg for å delta i demonstrasjonar mot valfusk. Han vart arrestert og tiltalt for å ha organisert opptøyar. 29. januar vart han sleppt ut av fengselet, men sett i husarrest. Menneskerettsorganisasjonen Amnesty International rekna han som ein samvitsfange. Under rettssaka i mai 2011 la aktoratet ned påstand om tre års betinga fengsel for rolla hans under demonstrasjonane. 20. mai 2011 vart han dømd til to års fengsel på vilkår. Etter at han slapp ut av fengselet, har han halde fram som opposisjonsaktivist gjennom kampanjen Sei sanninga.

Merknadar

Fotnotar 

 http://niakliaeu.by/ 

Belarusiske politikarar
Born Under a Bad Sign

«Born Under a Bad Sign» er ein song skriven av Booker T. Jones (musikk) og William Bell (tekst) opphavleg spelt inn av Albert King som tittelsporet for albumet hans Born Under a Bad Sign i 1967. Det er spelt inn mange coverversjonar av songen, mellom anna av bluesbandet Paul Butterfield Blues Band, den britiske rockegruppa Cream, Paul Rodgers og gitaristen Jimi Hendrix.

Stil og påverknad

Stilen på «Born Under a Bad Sign» er eit varemerke hos Albert King seint i 1960-åra. Sologitaren er lys, nasal og skarp, delvis fordi Albert King valde ein spesialbygd Gibson-gitar med signalfangar på halsen.

Dei mange coverversjonane syner at Albert King ikkje berre var viktig som bluesgitarist, men òg som rockegitarist. Jimi Hendrix si utgåve av songen er i røynda ein lang gitarsolo som utforskar dei unike fraseringa til King.

Andre versjonar

Blue Cheer
Tommy Bolin
Booker T. and the M.G.s (merk at Booker T. Jones skreiv melodien)
Jack Bruce
Paul Butterfield
Miguel Botafogo
Dan Castellaneta som Homer Simpson
Eric Clapton
Rita Coolidge
Cream
Dimebag Darrell
Robben Ford
Peter Green
Jimi Hendrix
MC5
MDC
Pappo
Doug Pinnick
Paul Rodgers
The Smashing Pumpkins
Melvin Taylor
Pat Travers
Umphrey's McGee
B.B. King & John Lee Hooker
Ellen McIlwaine
Chris Wilson
Magic Slim and The Teardrops

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Born Under a Bad Sign (song)» frå ,  den 12. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
Stax Records-singlar
Albert King-songar
Bluessongar
Cream-songar
Songar skrivne av William Bell
Songar skrivne av Booker T. Jones
Big Mama Thornton-songar
Brook Benton-songar
Rita Coolidge-songar
Peter Green-songar
Jimi Hendrix-songar
MC5-songar
Etta James-songar
Joe Bonamassa-songar
Robin Trower-songar
Melissa Etheridge-songar
Booker T. & the M.G.'s-songar
Paul Butterfield-songar
Goodbye av Cream

Goodbye (òg kalla Goodbye Cream) er det siste studioalbumet til den britiske supergruppa Cream. Det kom ut i 1969 og bestod av tre studioinnspelingar og tre konsertopptak. Det var det einaste albumet til bandet som nådde førsteplassen i Storbritannia. Det nådde 2. plass på den amerikanske albumlista. Albumet kom ut etter at Cream var oppløyst i november 1968.

Innhald

merknad:
 [1-3] er konsertopptak frå The Forum i Los Angeles, den 19. oktober 1968.
 Det originale plateomslaget listar berre Clapton opp som låtskrivar på «Badge»
 «Anyone for Tennis» vart opphavleg gjeven ut som ein singel.

Medverkande

Cream
 Jack Bruce – bassgitar, vokal, piano og Hammond orgel på «Doing That Scrapyard Thing» og «What a Bringdown»
 Eric Clapton – gitar, vokal
 Ginger Baker – trommer, perkusjon, vokal

Andre musikarar
 Felix Pappalardi – piano, Mellotron, bassgitar på «What a Bringdown»
 George Harrison (omtalt som L'Angelo Misterioso) – rytmegitar og korvokal på «Badge»

Salslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Goodbye (Cream album)» frå ,  den 12. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Konsertalbum frå 1969
Cream-album
Polydor Records-album
Atco Records-album
Album produserte av Felix Pappalardi
Konsertalbum frå The Forum
Album spelte inn i IBC Studios
Plateomslag av Alan Aldridge
Badge

«Badge» er ein rockesong av Cream, skriven av Eric Clapton og George Harrison i eit samarbeid mellom Clapton, Harrison og Ringo Starr. Han vart gjeven ut på det siste studioalbumet til Cream, Goodbye. Han nådde 60. plass på singellista i USA og vart ein liten hit etter han kom ut på singel i april 1969. Singelen vart ein langt større suksess i Storbritannia der han nådde 18. plass.

Komposisjon
«Badge» hadde opphavleg ingen tittel. Då dei skulle skrive teksten til omslaget var det einaste leselege ordet på det opphavlege notearket «Bridge», som var påført for å vise kvar mellomspelet starta. Handskrifta til Harrison var derimot så dårleg at Eric Clapton tolka det som «Badge», og bandet kalla derfor songen dette. 

Harrison fortalde derimot ei heilt anna soge: «Eg hjelpte Eric å skrive 'Badge', veit du. Kvar av dei måtte kome med ein song for Goodbye-albumet og Eric hadde ikkje skrive sin enno. Me arbeidet ovanfor kvarandre og eg skreiv ned teksten og då me kom til mellompartiet skreiv eg 'Bridge'. Eric las det opp ned og lo -- 'Kvar er BADGE?' sa han. Etter det kom Ringo inn full og gav oss linja om svanene som sym i parken.»

Medverkande
 Eric Clapton - sologitar & vokal
 Jack Bruce - bassgitar & korvokal
 Ginger Baker - trommer
 Felix Pappalardi - piano & mellotron
 George Harrison  (tilskriven av kontraktsårsaker som "L'Angelo Misterioso") - rytmegitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Badge (song)» frå ,  den 12. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Teksten

Cream-songar
Singlar frå 1969
Songar frå 1969
Songar skrivne av George Harrison
Eric Clapton-songar
Songar skrivne av Eric Clapton
Songar produserte av Felix Pappalardi
Haug kyrkje i Øvre Eiker

Haug kyrkje er ei langkyrkje i mur i Øvre Eiker kommune i Viken fylke. Kyrkja er opphavleg frå mellomalderen, tidfesta til 1152, men brann i 1818 og vart delvis rive ned, deretter oppattbygd i 1861–62, restaurert i 1961–62. Vesttårnet og vestmuren i skipet er frå den opphavlege steinkyrkja.

Kyrkja har ein døypefont i kleberstein frå 1300-talet.

Ved kyrkja står eit minnesmerke over presten og forskaren Hans Strøm.

Fotnotar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Kunsthistorie.com
 Historieboka.no

Kyrkjer i Øvre Eiker
Kyrkjer i Eiker prosti
Langkyrkjer i Tunsberg bispedømme
Norske kyrkjer frå 1100-talet
Kulturminne i Øvre Eiker
Freda bygg i Viken
Jack Bruce

John Symon Asher «Jack» Bruce () var ein skotsk musikar og låtskrivar, mest kjend som ein av medlemmane i den britiske powertrioen Cream. Han hadde ein solokarriere som dekte fleire tiår og har spelt i lag med mange kjende musikarar. Mest kjend var han som vokalist og bassgitarist og har vorte kalla «ein pioner i verdsklasse på hovudinstrumentet sitt; ein komponist av nokre av dei mest minneverdige rockesongane i vår tid; ein dyktig klassisk-, jazz- og latinamerikansk musikar og ein av dei mest særeigne og stemningsfulle stemmene i popmusikken.» Han kunne òg spele klassisk cello. Sunday Times skreiv «... mange reknar han som ein av dei største bassistane gjennom tidene.»

Biografi 
Bruce flytte som ung til London der han byrja å spele rhythm & blues med Alexis Korners Blues Incorporated og sidan The Graham Bond Organisation, John Mayall's Bluesbreakers og Manfred Mann på første halvdel av 1960-talet. I lag med Graham Bond spelte han mellom anna med Ginger Baker, og då Eric Clapton ønskte å starte sitt eige band i lag med Baker, kravde Clapton at Bruce skulle spele bass. I lag danne dei tre supergruppa Cream, som eksisterte frå 1966 til 1968. Der skreiv og song Bruce mykje av musikken. 

Sidan spelte han i mange samanhengar i grenselandet mellom rock og jazz, mellom anna i Larry Coryell Band, The Tony Williams Lifetime og John McLaughlin sitt Mahavishnu Orchestra. Alt i 1969 gav han ut det første soloalbumet sitt, Songs for a Tailor, som nådde sjetteplassen i Storbritannia i 1969. Han spelte i 1972 til 1974 i hardrocktrioen West, Bruce and Laing. 

I 1990-åra spelte han igjen i lag med Ginger Baker i bandet BBM, der Gary Moore var gitarist. Dei gav ut albumet Around the Next Dream i 1994.

Diskografi

Soloalbum

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jack Bruce» frå ,  den 12. mars 2011. 
 Anderson, Steve: Jack Bruce dead: Cream bass player dies of liver disease, aged 71. The Independent, 25.10.14, vitja 02.11.14.
 oppgav desse kjeldene:

Bibliografi 
 Brigitte Tast, Hans-Jürgen Tast „be bop - Die Wilhelmshöhe rockt. Disco und Konzerte in der Hölle" Verlag Gebrüder Gerstenberg GmbH & Co. KG, Hildesheim, ISBN 978-3-8067-8589-0.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 Original Smiles & Grins Jack Bruce Club 
 Jack Bruce på Internet Movie Database

Skotske bassistar
Skotske jazzmusikarar
Britiske bluesmusikarar
Skotske songarar
Manfred Mann-medlemmar
John Mayall & the Bluesbreakers-medlemmar
Døde av leversjukdommar