alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Arbeidar og kolkhozkvinne

Arbeidar og kolkhozkvinne (russisk Рабо́чий и колхо́зница, Rabótsjy i kolkhóznitsa) er ein monumentalstatue på messehallen Det allrussiske utstillingssenteret i Moskva. Statuen blei skapt av den sovjetrussiske kunstnaren Vera Mukhina (1889–1953) for å krona paviljongen til Sovjetunionen ved verdsutstillinga i Paris i 1937. Statuen førestiller ein industriarbeidar og ei bondekvinne frå ein kolkhoz, eit sovjetisk kollektivbruk, som saman held opp dei sovjetiske symbola hammar og sigd. Skulpturen er eit av dei best kjende kunstverka frå den sosialistiske realismen, og eit ikonisk symbol på Sovjetunionen.

Historikk 

Før Verdsutstillinga blei det lyst ut ein konkurranse i Sovjetunionen for den sovjetiske paviljongen. Vinnaren var arkitekten Boris Jofan, som tidleg på 1930-talet hadde teikna Palasset til sovjeta. Den strame, høge art deco-liknande bygningen hans skulle kronast av ein statue som symboliserte det sovjetiske folket - industriarbeidarane og bøndene på kolkhozane. Det blei òg lyst ut ein konkurranse om utforminga av denne skulpturen.

Skulpturkonkurransen blei vunnen av Vera Mukhina, som hadde presentert ein monumental statue i ånda til den sosialistiske realismen med påverknad frå antikke skulpturar som Nike frå Samothrake og Harmodius og Aristogeiton, og dessutan relieffa «La Marseillaise» på Triumfbogen i Paris. 

Statuegruppa blei først laga som gipsmodell og deretter overført til stål i seksti delar som skulle sveisast saman. Det tok berre tre månader å ferdigstilla delane, og den 19. mars 1937 blei dei transporterte til Paris med tog. Den 24,5 meter høge skulpturen stod ferdigmontert og klar ved opninga av utstillinga 25. mars. Den sovjetiske paviljongen med den imponerande skulpturgruppa si og den høgare tyske paviljongen pryda med den tyske ørna stod på kvar si langside av Marsmarka framfor Eiffeltårnet. 

Under transporten tilbake til Moskva blei skulpturen skadd. Han blei reparert i 1939 og plassert på ein pidestall i Det allrussiske utstillingssenteret i Moskva.

Arbeidar og kolkhozkvinne blei eit nasjonalt ikon for Sovjetunionen og blei frå 1947 brukt som symbol for det statlege filmselskapet Mosfilm.

Restaurering 
I 2003 blei skulpturen demontert for å restaurerast. Det var planlagt at han skulle vera ferdig i 2005, men på grunn av finansieringsproblem var han ferdig først i 2009. Skulpturen blei plassert på ein spesiallaga paviljong i Det allrussiske utstillingssenteret i Moskva og innvigd 4. desember 2009. Året etter blei det opna eit museum tileigna skulpturgruppa og historia hennnar i paviljongen.

Galleri

Byggverk i Moskva
Sosialistisk realisme
Skulpturar i Russland
Kunstverk frå 1937
Kolossale statuar
Brunlanes prestegard

Brunlanes prestegard eller Tanum prestegard ligg vest for Tanum kyrkje i Brunlanes i Larvik kommune. Garden er kjend som kunstnarheim, ettersom forfattaren Hanna Winsnes (1789–1872) budde her i åra 1830–1845, medan ektemannen Paul Winsnes var prest her.

Prestegard 
Prestegarden si historie går langt attende i tid, og fleire av dei noverande prestegardsbygningane er frå 1700-talet. Garden i dag freda, men vert framleis nytta som prestegard. Eigar er Opplysningsvesenets fond.

Hovudbygningen (våningshuset) vart oppført i 1761–67. Det er eit laftebygg i to etasjar med valmtak og ståande panel. Bygningen var opphavleg prega av rokokko, men stiluttrykket vart noko endra i 1904. Også forpaktarbustaden skal vere oppført i 1760-åra. Stabburet er datert til 1789, medan driftsbygning og vognskjul er frå 1913. Alle desse er freda.

Familien Winsnes 
Familien Winsnes budde her i 15 år. Dei kom hit etter å ha tent i kort tid i Hurdal, Trysil og Aurdal i Valdres. Ved sida av det etterfylgjande opphaldet i Vang i Hedmark frå 1845 var dette deira lengste faste bustad. Medan familien budde her, var Paul Winsnes stortingsrepresentant ved sida av prestekallet. Paret fekk i alt åtte born frå 1818 til 1827, og i tida i Tanum mottok Hanna Winsnes unge jenter til husstellopplæring i prestegarden.

Samstundes var det i denne tida at ho realiserte forfattarskapen sin. Den anonyme Catechismi fem parter, udsatte i vers vart skriven i tida i Valdres, men kom ut i 1831. I 1841 kom først romanen Grevens Datter, og deretter byrja ein serie på i alt 17 bidrag over 4 år til månadstidsskriftet Nat og Dag. Av desse 17 var nokre noveller og episke dikt på under 10 sider, men òg ein roman (Det første Skridt) på 166 sider. Alt dette vart skrive og gjeve ut under psevdonymet Hugo Scwartz, som ho lenge vokta strengt. I 1845 kom så eit lite hefte med gåter, forutan første utgåva av hovudverket hennar, Lærebog i de forskellige grene af husholdningen, som bygde på eigne erfaringar frå prestegarden og prestegardsskjøkenet og husstellundervisninga som ho hadde gjeve i sin eigen heim.

Livet i prestegardane er skildra i boka Fra Hanna Winsnes' Præstegaard (1911). Boka vart redigert av oldebarnet, forfattaren Barbra Ring, og inneheld eit utval av brev frå Hanna Winsnes til dottera Barbra W. Ring (1819–), dottera sine barndomserindringar og ei innleiing av redaktøren. Winsnes sitt dikt «Farvel til Tanum» frå samlinga Smaa-Digte (1848) gjev òg inntrykk frå livet hennar  på garden.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tanum prestegård» frå ,  den 29. september 2019.  
 
 Opplysningsvesenets fond: Brunlanes prestebolig, Tanum

Bakgrunnsstoff 
 
 Hilde Diesen. Dikterhus. Tell forlag, 1994 (bokhylla.no – fulltekst)
 Henry Notaker. Hanna Winsnes, mer enn matmor. Gyldendal, 1990. ISBN 82-05-19129-8
 Aftenposten, 15.10.2000. «Gjestfri matmor bak strengt portrett»; intervju med biograf Hilde Diesen

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Larvik
Kunstnarheimar
Gardar i Vestfold og Telemark
Freda bygg i Vestfold og Telemark
Aleksandra Ekster

Aleksandra Ekster () var ein  russisk avantgardistisk kubofuturistisk/suprematistisk kunstnar og formgjevar.

Liv 
Ekster var fødd Aleksandra Aleksandrovna Grigorovitsj i Bialystok i Polen som dotter av den velståande kviterussiske forretningsmannen Oleksandr Hryhorowycz. Ho fekk ei grunding privatutdanning i språk, musikk og kunst på gymnas i Kiev. Seinare utdanna ho seg i måleri ved kunstakademiet i Kiev, der læraren hennar var den ukrainske kunstnaren Mykola Pymonenko. Der vart ho ven med store ukrainske artistar som Oleksandr Bohomazow og Alexander Archipenko. År 1903 gifte ho seg med advokaten Mykola Exter. Nokre år seinare, ca. 1907, flytta ho til Paris, der ho studerte fleire månader på Académie de la Grande Chaumière. Mellom 1908 og 1937 hadde ho utstillingar i Paris, Roma, Berlin, London, New York, Praha, Kiev, Odessa, St. Petersburg og Moskva.

I 1914 deltok Aleksandra Ekster i Salon des Indépendants i Paris saman med Kasimir Malevitsj, Oleksandr Archypenko, Vadim Meller, Sonia Delaunay-Terk og andre artistar og i Internasjonale futuristutstillinga i Roma saman med Alexander Archipenko, Nikolai Kulbin og Olga Rozanova. I 1915 slutta ho seg til den avantgardistiske artistgrupperinga suprematistane.

I åra like etter den russiske revolusjonen i 1917  var Aleksandra Ekster ein av dei ledande avantgarde-kunstnarane i Ukraina. I 1919 laga ho og artistkollegaer dekorasjonar i abstrakt stil for gater og plassar i Kiev og Odessa i samband med revolusjonsfeiringane.

I 1924 skapte Ekster  kostyme og delar av scenografien for science fiction-filmen Aelita. Seinare same år emigrerte paret Ekster til Frankrike og busette seg i Paris. Alexandra Exter blei først tilsett som professor ved Academie der Moderne og seinare, 1926-30 ved Fernand Légers Académie d'Art Contemporain. 1936 deltok ho i samlingsutstillinga Cubism and Abstract Art i New York hadde ei mengd soloutstillingar i Praha og Paris. Frå 1936 jobba ho som bokillustratør for Parisförlaget Groupe Flammarion der ho var verksam fram til ho døydde i 1949.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Aleksandra Ekster» frå , og «Alexandra Exter» frå  den 29. september 2019.  
 

Folk frå Białystok
Franske kunstnarar
Belarusiske kunstnarar
Ukrainske kunstnarar
Russiske biletkunstnarar
Kunstnarar frå 1900-talet
Art deco-kunstnarar
Avant garde-kunstnarar
Kubofuturisme
Suprematisme
Skjeberg prestegard

Skjeberg prestegard er ein prestegard som ligg like ved Skjeberg kyrkje i Sarpsborg kommune i Viken.

Prestegarden er frå 1700-talet og er freda ved vedtak etter Kulturminneloven. Bygningane består av ein hovudbygning med to fløyer, der den eine (austfløya) er tilknytta hovedbygningen. Vestfløya var òg slik opphaveleg, men vart flytta i 1806. Garden har framleis gardsdrift, og vert driven som forpaktingsbruk.

I overgangen mars/april 1716 vart prestegarden nytta som hovudkvarter for svenske styrkar under leiing av generallöjtnant von Aschenberg.

Prestegardshagen er ein barokkhage som vart grunnlagd etter krigen i 1716 av presten Andreas Weideman.

Referansar

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Skjeberg prestegård» frå ,  den 29. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Sarpsborg
Byggverk i Sarpsborg
Gardar i Viken
Freda bygg i Viken
Henri Le Fauconnier

Henri Le Fauconnier () var ein fransk kunstnar kjent for å ha vore blant pionerane innan  fauvismen og kubismen.

Liv 
Le Fauconnier var fødd i Hesdin i departementet Pas-de-Calais i Frankrike. Han flytta frå heimtraktene i det nordlege Frankrike til Paris i 1901 for å lesa jura. Etter ei tid endra han studieretning og byrja å studera målekunst, først ved Jean-Paul Laurens sitt atelier og så blant anna ved Académie Julian. Han deltok ved den kjende Salon des indépendants i 1904. Dei tidlege verka hans er fauvistiske, påverka av gruppa Les Nabis og Matisse. 

Stilen hans blei snart endra mot kubisme etter at han hadde teke imot inntrykk frå verka til Cézanne. 

Ved Salon d'automne i 1909 stilte Le Fauconnier ut ved sida av Constantin Brâncuși, Jean Metzinger og Fernand Léger. Ved Salon des indépendants i 1911 forårsaka Le Fauconnier og hans kollegaer Fernand Léger, Robert og Sonia Delaunay, Jean Metzinger og Albert Gleizes skandale med dei kubistiske måleria sine. I 1912 stilte Le Fauconnier ut det enorme Les Montagnards attaqués par des ours ('Fjellfolka angringe av bjørnar') i Salon d'automne.

Le Fauconnier var med i Puteaux-gruppa, og var rekna som ein leiande person blant dei såkalte Montparnasse-kubistane. Dermed fekk han livleg og fruktbar kontakt med andre europeiske avantgarde-kunstnarar. Vasilij Kandinskij inviterte han til å skriva ei teoretisk tekst til Neue Künstlerverein i München, og måleria hans blei reproduserte i skrifter av Der Blaue Reiter som døme på deira kunstretning. Han deltok på fleire utstillingar med avantgarde-kunstnarar i Moskva.

Åra rundt 1910 underviste Le Fauconnier ved Académie de la Palette i Paris og hadde blant anna svenskane Vera Nilsson, Agnes Cleve og John Jon-And som elevar. Ein annan kjend elev var den russiske Vera Mukhina.

Ved utbrotet av første verdskrigen var Le Fauconnier i Nederland og blei verande der i seks år. Kunsten hans hadde no utvikla seg til ei blanding av kubisme og ekspresjonisme, ein stil som til viss del influerte den samtidige nederlandske kunsten. Han vende attende til Paris i 1920, og budde frå 1923 om somrane i eit hus i 
Grosrouvre i Île-de-France. Frå no av kom han til å arbeida i ein meir realistisk og mindre nyskapande retning.

Henri Le Fauconnier døydde av hjarteslag i 1946, og blei gravlagd i Grosrouvre.

Verk av Le Fauconniers finst framfor alt i samlingar i Stedelijk Museum i Amsterdam, Gemeentemuseum i Haag og Eremitasjen i St. Petersburg.

Nokre kjende verk 

 Femme nue dans un intérieur, Lyon, Musée des Beaux-Arts
 L’Église de Grosrouvre, Lyon, Musée des Beaux-Arts
 L’Enfant breton, Lyon, Musée des Beaux-Arts
 Nature morte aux fleurs, Beauvais, Musée Départemental de l’Oise
 Paysage, Lyon, Musée des Beaux-Arts
 Portrait de vieille femme, Lyon, Musée des Beaux-Arts
 Maisons dans les rochers à Ploumanac'h, Brest, Musée des Beaux-Arts

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Henri Le Fauconnier» frå ,  den 29. september 2019.  
 

Franske kunstnarar
Kubisme
Kunstnarar frå 1900-talet
Fauvisme
Avant garde-kunstnarar
Våle prestegard

Våle prestegard er ein tidlegare prestegard i Tønsberg i Vestfold og Telemark. Han vart skild ut som eigen gard på 1300-talet. Hovud- og sidebygningen, stabburet og brønnhuset er freda. Driftsbygningen er verneverdig. Det meste av hovudbygningen er truleg frå 1737. Her overnatta kong Fredrik V då han var på gjennomreise i 1749. Årringar frå tømmeret i sidefløya viser at fløya er frå 1641. Dette er den eldste høgstova som er funnen i Noreg. Stabburet er oppført på 1700-talet og brønnhuset på 1900-talet. 

Garden inneheld mange gamle reiskapar (som òg er i bruk) og har i dag preg av bygdemuseum. Vedlikehaldarar og ansvarlege er Stiftelsen Våle Prestegård, som tok over eigedomen på 1990-talet. Garden ligg langs Gjeldstadveien, 700 meter nordvest for Våle kyrkje.

Våle prestegård var tusenårsstaden for tidlegare Re kommune. Prestegarden vart freda i 1991.

Rundt tunet ligg mange gravhaugar.

Bakgrunnsstoff 
 Vestfold fylkeskommune: Våle prestegård 
 Vestfold fylkeskommune: Våle prestegård og kirke, Kaupang, Huseby og Guåker 
 Våle historielag: Våle prestegård
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Tønsberg
Gardar i Tønsberg
Tusenårsstader
Freda bygg i Vestfold og Telemark
Vestre Moland prestegard

Vestre Moland prestegard ligg nordvest for Vestre Moland kyrkje i Lillesand kommune.

Forpaktarbustaden er opphaveleg oppført på 1600-talet, men ombygd i 1770, 1881–82 og 1925. Stabburet er frå 1830. Begge desse er freda saman med ein jordkjellar frå 1831. Elles er hovudbygningen frå 1714, og det finst eit stolpehus frå 1830 og eit vognskjul som vart oppført i 1850, men ombygd i 1993.

Prestegarden er seld av Opplysningsvesenets fond.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Lillesand
Gardar i Agder
Opdal prestegard

Opdal prestegard eller Uvdal prestegard (gnr.73) var prestegarden til Uvdal stavkyrkje i Nore og Uvdal kommune i Buskerud. Stavkyrkja vart oppført på prestegarden sin grunn på oversida av det som per 2019 er fylkesveg 2810.

Nore og Uvdal bygdetun vart skilt ut frå prestegarden i 1960 og består av Prestestova (eller Skolestova) og Prestegardsburet frå den gamle prestegarden og elles ei rekkje andre bygg som har vorte flytta til staden. Buret vart oppført i 1627–28 og er freda. Stova er frå 1700-talet. Bygdetunet er opent for publikum i sommarmånadene og har arrangement også elles i året.

Kapellanen budde på prestegarden inntil 1816, då han flytta til Nore.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 
 Nore og Uvdal bygdetun
 Norsk kulturarv om bygdetunet
 Uvdal.no om bygdetunet 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Nore og Uvdal
Gardar i Viken
Det allrussiske utstillingssenteret

Det allrussiske utstillingssenteret er ein messehall i Moskva. Han ligg nordaust i byen i Prospekt Mira, like ved metrostasjonen VDNKh. 
Det offisielle namnet på komplekset har enra seg fleire gomger. I 2014 gjekk det attende til Vystavka dostizjenij narodnogo khoziajstva (VDNKh), 'Utstilling av oppnåingane til nasjonaløkonomien'. Senteret blir brukt til konferansar, utstillingar, festivalar og konsertar.

Historie
Dagens utstillingssenter opna i 1939, etter fleire år med usikkerheit. Senteret skulle eigentleg ha vore klart i 1937, men Stalin fekk personleg utsett opninga. I 1938 blei opninga utsett igjen då det blei avgjort at paviljongane ikkje passa med landet sin «ideologiske retning».

Under andre verdskrigen var senteret stengt, og det opna ikkje igjen før i 1954 . I etterkrigstida var senteret vert for over 300 nasjonale og internasjonale utstillingar kvart år, i tillegg til mange konferansar og seminar. Dei årlege besøkstala var på rundt 11 millionar, der 600 000 var utlendingar. I 1989 hadde utstillingssenteret 82 paviljongar på tilsaman 700 000 kvadratmeter.

Det allrussiske utstillingssenteret omfattar no 2 375 000 kvadratmeter med utstillingsplass. Av desse er 266 000 kvadratmeter innandørs, fordelt på omtrent 400 bygningar. Dette gjer at arealet til senteret er større enn fyrstedømet Monaco.

Senteret er kjend for den 24 meter høge stålstatuen Arbeidar og kolkhozkvinne, laga av Vera Mukhina til verdsutstillinga i 1937.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Det allrussiske utstillingssenteret» frå ,  den 29. september 2019.  
 
Turistmål i Moskva
Byggverk i Moskva
Skipingar i 1939
Verdsutstillinga i Paris i 1937

Verdsutstillinga i Paris i 1937 (Exposition internationale «Arts et Techniques dans la Vie moderne» eller berre Exposition internationale) var ei verdsutstilling halden i Paris i 1937. 

Utstillinga fylte elvebreiddene langs Seinen på begge sider av Pont d’Iéna, og Trocadéro-området nord for elva og Marsmarka på sørsida med Eiffeltårnet som blikkfang. Paviljongane som viste fransk kunst, kultur og næringsliv opptok areal vidare austover langs nordbreidda av Seinen, langs sørbreidda på begge sider av Marsmarka, og langs midtaksen sør for Eiffeltårnet. 

Dei europeiske paviljongane låg dels på området mellom elva og Trocadéro, der den permanente utstillingsbygningen Palais de Chaillot var oppført, og dels langs sørlege elvebreidd. Her låg òg USA sin paviljong. Andre oversjøiske land fekk tomter til paviljongane sine lengst sør på Marsmarka. 

Den norske paviljongen låg sentralt med front ut mot midtaksen i Trocadéro-parken, i forlenging av Avenue d'Iéna. Han var teikna av arkitektane Arne Korsmo, Knut Knutsen og Ole Lind Schistad. Nabolanda var Nederland og det republikanske Spania. Den spanske paviljongen av Josep Lluís Sert tiltrekte seg stor merksemd, sidan utstillinga fann stad under den spanske borgarkrigen. Her stilte Pablo Picasso ut det berømte måleriet sitt Guernica. Den spanske paviljongen blei rekonstruert til verdsutstillinga i Barcelona i 1992.

52 land tok del  i utstillinga, som hadde over 31 millionar vitjande. Utstillinga er mest kjend for den symbolske konfrontasjonen mellom det nazistiske Tyskland og det kommunistiske Sovjetunionen. Paviljongane til desse to landa stod «front mot front» på kvar si side av midtaksen langs nordre Seine-breidda. Tyskland sin bygning var teikna av Albert Speer, med eit høgt tårn som eit «bolverk mot bolsjevismen», med den tyske ørna og hakekross øvst. Sovjetunionen  sin paviljong av arkitekt Boris Iofan (med eit litt lågare tårn) møtte til gjengjeld nazismen med ein aggressiv skulptur av Vera Mukhina – ein muskuløs industriarbeidar og ein kvinneleg kolkhoz-arbeidar som saman løfta hamar og sigd mot motstandaren.

Dei fleste byggverka som blei reiste til verdsutstillinga var provisorium som seinare blei rivne. Men nokre byggverk var permanente og eksisterer framleis, som Palais de Chaillot og Palais de Tokyo.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Verdensutstillingen i Paris (1937)» frå ,  den 29. september 2019.  
 

Verdsutstillingar i Paris
Paris 1937
Hendingar i 1937
1937 i Frankrike
Albumet Niko Valkeapää

Niko Valkeapää er debutalbumet til den norsk-finske og samiske artisten ved same namn utgjeve i 2003. Albumet vann Spellemannsprisen i open klasse det året.

Sporliste

 Čakčii (3:07) (tekst: Georg Buljo og Niko Valkeapää)
 Gávpot (4:43)
 Eallima Čuovggasnai (5:40)
 Ruoktu Váimmus (3:23) (tekst: Nils-Aslak Valkeapää
 Stirdon (4:36) (tekst: Georg Buljo og Niko Valkeapää)
 Alit Gierdu (3:56)
 Vádjolus (3:21)
 Čuoika (4:09) (tekst: Georg Buljo og Niko Valkeapää)
 Váiban (3:07)
 Beaivváš Ligge Litnásit (3:32)
 Rabas Mielain (7:29) (musikk: Georg Buljo og Niko Valkeapää)
 Gierdu (4:50) 

Songane er skrivne av Valkeapää åleine viss det ikkje står noko anna.

Referansar

Bakgrunnsstoff
Niko Valkeapää på Discogs. Lese den 29.9.2019.

Niko
Niko
Albumet Sierra

Sierra er det andre studioalbumet til den norsk-finske og samiske artisten Niko Valkeapää.

Sporliste

Referansar

Bakgrunnsstoff
Sierra på Discogs.com. Henta den 29.9.2019.

Samiske musikkalbum
Musikkalbum frå 2004
Veøy gamle prestegard

Veøy gamle prestegard i Molde kommune ligg like nordvest for Veøy gamle kyrkje, rett utanfor kyrkjegardsmuren.

Prestebol for Veøy er omtala i 1661, men kyrkjestaden er frå mellomalderen. Det skal ifylgje Riksantikvaren ha vore nærare 20 bygningar her. Det som står att i dag, er den freda hovudbygningen saman med ei borgstove og ein låve forutan eit naust i Nørvågen (vel hundre meter aust-nordaust for kyrkja).

Hovudbygningen vert òg kalla Williamsborg og er eit laftebygg i to etasjar med ståande panel og saltak. Eigentleg dreier det seg om to bygningar som er sette inntil kvarandre, og det er ein nivåforskjell på om lag ein meter i terrenget mellom dei. Tømmeret i den nordlege delen av huset er datert til 1751–52, medan det i den sørlege delen er datert til 1753–54. Huset vart ombygd av William Coucheron-Aamodt i 1905–1906.

I tilknytning til prestegarden har det òg vore eit hageanlegg med fiskedam, men det verker ikkje som om dette har vore halde ved like.

Kjelder 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Molde
Gardar i Møre og Romsdal
Birrat Birra

Birrat Birra (norsk: Rundt og rundt) er det tredje studioalbumet og det fyrste dobbeltalbumet til den norsk-finske og samiske artisten Niko Valkeapää. Han vann Folkelarmprisen i kategoriane Åpen klasse og Nyskapende for albumet.

Sporliste

CD 1 (Birrat) 

 Muitu (5:20)
 Galggango? (3:36)
 Geahčan Du (4:45)
 Okta Ráhkisvuohta (3:51)
 Oaidnaletne (4:44)
 Gorži (3:55)
 Gula Sámi (3:54)
 Birrat Birra (7:20)

CD 2 (Birra) 

 Moddját (3:22)
 Albma (5:43)
 Suddon (4:45)
 Doiddán Čalmmiid (9:57)
 Álki (7:25)
 Ceavccegeađgi (3:36)
 Mearra (9:45)

Referansar

Bakgrunnssstoff
Birrat Birra (Round and Round) på Discogs.com. Henta den 29.9.2019.

Samiske musikkalbum
Musikkalbum frå 2008
ÄÄ

ÄÄ er det femte studioalbumet til den finsk-norske og samiske artisten Niko Valkeapää.

Sporliste
 Amas ámadadju (5:05)
 Nahkáriid sis (5:19)
 Ale ipmir boastut (6:50)
 Vieris olbmot (6:14)
 Jaskatvuohta (5:45)
 Galbma gieđat (5:00)
 Vuoján ja vuoján (6:02)
 Vielgat (5:14)

Bakgrunnsstoff
ÄÄ på Discogs.com. Henta den 29.9.2019.

Samiske musikkalbum
Musikkalbum frå 2012
Gusto

Gusto er det fjerde studioalbumet til den finsk-norske og samiske artisten Niko Valkeapää. Det vart nominert til Spellemannsprisen i kategorien folkemusikk/tradisjonsmusikk.

Sporliste
 Ođđa Bálggis (4:17)
 Dat Livččen Galgan (3:18)
 Inhan Mun Dál Šat (3:18)
 Gosa (3:06)
 Munnje (3:48)
 Mánnu Ja Mun (2:46)
 Mánu Muitalus (2:43)
 Idat (4:25)
 Fáhkkestaga (4:17)
 Áigi Lea Boahtán (4:39)

Alle tekstene er skrivne av Niko Valkeapää og musikken av Georg Buljo, som også spela inn og produserte albumet.

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Gusto på Discogs.com. Henta den 29.9.2019.

Samiske musikkalbum
Musikkalbum frå 2012