alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Marit Mikkelsplass

Marit Elisabeth Mikkelsplass (), opphavleg Marit Elisabeth Wold, er ein tidlegare langrennsløpar som sidan 1994 er gift med Pål Gunnar Mikkelsplass. Ho tok sølvmedaljen på 30 km under vinterleikane på Lillehammer i 1994 og VM-bronsen på same distansen i ski-VM 1997 i Trondheim. Perioden 1988 til 1998 var ho med på fire norske lag som tok sølvmedaljar i 4x5 km stafett, to i olympiske leikar og to i verdsmeisterskap på ski. Heile si tid som aktiv representerte ho Kjelsås Idrettslag i Oslo.

Mikkelsplass er avdelingsleiar i pleie- og omsorgssektoren i Nes kommune i Buskerud.

Aktiv
Litt overraskande fekk Marit Wold gå for det norske laget i 4x5 km stafett under vinter-OL 1988 i Calgary, og vann seg dermed ein sølvmedalje i lag med mellom andre klubbvenninna Trude Dybendahl, ein utøvar ho stod i litt i skuggen av i sine tidlege år i langrennsløypa.

Fyrst i 1994 kom Wold i forgrunnen, då ho under vinterleikane på Lillehammer gjekk sitt livs løp på den avsluttande 30-kilometeren. Her vann ho sølvmedaljen, med vel 16 sekundar dårlegare tid enn den olympiske meisteren, Manuela Di Centa frå Italia. Mikkelsplass gjekk gode individuelle løp i ski-VM 1995 i Thunder Bay, og vart høvesvis nummer fire og sju på 15 km og 5 km. Sidan i meisterskapen gjekk ho opningsetappen for Noregs sølvlag i 4x5 km stafett.

Under NM på ski i Stryn i 1996 sikra Marit Mikkelsplass seg heile fem medaljar; tre i gull-, ein i sølv og ein  i bronse. Ho vann gull i 30 km klassisk stil, i 15 km fristil og 3x5 km stafett, sølv i 10 km jaktstart, samt bronse i 5 km fristil. Året etter, under ski-VM i Trondheim i 1997 vart det eit nytt VM-stafettsølv på henne. I Trondheim tok ho elles si einaste individuelle VM-medalje då ho i kampen om bronsen slo russiske Larisa Lazutina med fire tidels sekund.

I sin siste meisterskap, vinter-OL 1998 i Nagano, gjekk Mikkelsplass fire gode løp. Ho opna med sjetteplass på 15 km i klassisk stil og fylgde opp med femteplass på 5 km i fristil. Sidan gjekk ho andretappen for Noreg på stafetten , som atter ein gong måtte sjå seg slått av Russland og ta til takke med sølv, før ho avslutta med å verte nummer ni på 30 km fristil.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
 Vinter-OL 1988 i Calgary: Sølvmedalje i 4x5 km stafett, nr 15 på 10 km
 Ski-VM 1989 i Lahti: Nr 10 på 15 km 
 Vinter-OL 1994 på Lillehammer: Sølvmedalje på 30 km
 Ski-VM 1995 i Thunder Bay: Nr 4 på 15 km, sølvmedalje på stafetten
 Ski-VM 1997 i Trondheim: Bronsemedalje på 30 km, sølvmedalje på stafetten
 Vinter-OL 1998 i Nagano: Nr 5 på 10 km og nr 6 på 5 km, sølvmedalje på stafetten

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
 

Norske langrennsløparar
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Norske deltakarar under vinter-OL 1988
Langrennsløparar under vinter-OL 1988
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Norske deltakarar under vinter-OL 1994
Langrennsløparar under vinter-OL 1994
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Norske deltakarar under vinter-OL 1998
Langrennsløparar under vinter-OL 1998
Folk frå Oslo
Medalje

Medalje (frå fransk: médaille, som kjem av latinsk metallum, som tyder metall), er  runde metallstykke som er støypte eller prega med eit motiv i relieff på den eine eller båe sidene, ofte supplert med ein innskrift. Medaljar vert laga eller gjeve ut for å heidre eller minnast ein institusjon, ein person eller ei hending, for å verte nytta som synleg heider for særleg innsats eller for edel dåd, som til dømes medaljen som vert utdelt til den som får Nobels fredspris, eller medaljane kan vere premier i konkurransar eller liknande, til dømes for sigrar i dei ulike øvingane i Dei olympiske leikane.

Metallet som er nytta i medaljen kan seie sitt om kor verdfull ein reknar den innsatsen som vert heidra, slik det markerast i Dei olympiske leikane ved at vinnarane får medalje i gull, toarane i sølv og trearane i bronse, og ved at den norske kongelege fortenestmedalja vert gjeve ut som Kongens fortenestmedalje i sølv eller som Kongens fortenestmedalje i gull. 

Medaljar skal kunne synast fram ved høgtidlege høve av vedkomande som har motteke dei, og er difor ofte utstyrt med oppheng for at dei skal berast i band kring halsen eller kunne festast til klesdrakta. Banda fylgjer med medaljen, og kan vere utstyrt med ulike symbol i metall, til dømes kross, sverd, stjerner,  lauv, spenner. Desse symbola kan òg seie sitt om kva slags innsats og status medaljen gjeld. 

Dei historiske forløparane for medaljane er klassiske greske og romerske myntar.

Myntkabinettet ved Kulturhistorisk museum, Universitetet i Oslo, har den største offentlege samlinga av medaljar i Noreg.

Bakgrunnsstoff
Internettsida til Myntkabinettet ved Kulturhistorisk museum, Universitetet i Oslo.
Internettsida «Myntkabinettets elektroniske utstilling»

Ordenar og medaljar
Ting av metall
Marathariket

Marathariket eller Marathaforbundet var eit rike som eksisterte mellom 1674 og 1818 og omfatta store delar av dagens India, Pakistan og Bangladesh. På sitt største omfatta riket størsteparten av det indiske subkontinentet og hadde eit areal på over 2,8 million km². Riket var styrt av marathitalanda hinduar frå Vest-India, og avløyste det muslimske mogulherredømet. Grunnleggjaren Shivadji er ein viktig indisk  og hinduisk nasjonalhelt. Riket tapte seinare makt og territorium til det afghanske Durraniriket og til Det britiske austindiakompaniet. «Maratha» er nemninga på ein vestindisk kaste, men kan også visa til marathitalarar. 

Marathariket oppstod på 1600-talet då Shivaji gjorde opprør mot stormogulen Aurangzeb. Riket utvida seg kraftig etter at Aurangzeb døydde i 1707, men tapte seinare Panjab til Durraniriket i det tredje slaget ved Panipat. Seinare blei riket delt opp i mindre marathastatar (av dette Marathaforbundet), som deretter tapte mot britane i dei tre anglo-maratha-krigane, der britane annekterte stadig meir av marathaområda. Tre av marathastatane overlevde som britiske vasallstatar fram til dei blei innlemma i sjølvstendige India i 1947–1948.

Personlegdommar i Marathariket
Riket kom til å bli dominert av fem familiar: Peshwa frå Pune, som hadde det arvelege førsteministerembetet, Bhonsle, famlien til Shivaji, Scindia frå Gwalior i noverande Madhya Pradesh, Holkar frå Indore i Madhya Pradesh og Gaekwad frå Baroda i noverande Gujarat og Maharashtra.

Kongehus
Bhonsle
Tsjhatrapati Shivadji (1630–1680)
Tsjhatrapati Sambhaji (1657–1689)
Tsjhatrapati Radjaram (1670–1700)
Dronning Tarabai
Tsjhatrapati Sjahu
Tsjhatrapati Ramaradja 

Kolhapur
Dronning Tarabai (styrte i namnet til sonen av Marathariket|Shivaji II)
Tsjhatrapati Sambhadji 
Tsjhatrapati Sjahu IV

Peshwa
Moropant Trimbak Pingle (1674–1683)
Bahirodji Pingale (1708–1711)
Baladji Visjwanath (1713–1720)
Badjirao I (1720–1740) 
Balaji Badjirao 
Madhavrao Peshwa
Narayanrao 
Raghunathrao 
Sawai Madhavrao 
Badjirao II 
Nana Sahib

Kjelder
Kristiansen, Knut, Marathaer (14. februar 2009), Store norske leksikon. Henta 16. februar 2014.

Denne artikkelen bygger på «Marathariket» frå ,  den 16. februar 2014.

Bakgrunnsstoff

 
Indisk historie
Tidlegare land i Sør-Asia
Småhus

Småhus er mindre bustader som anten er frittståande eller er knytt til andre bustader gjennom éin eller fleire fellesveggar. I visse samanhengar er dei definert som hus bundne saman med andre, som rekkjehus, kjedehus og tomannsbustad. Ofte kan småhus også ha avgrensa høgd, som maksimum to etasjar eller maksimum tre målbare plan.

Sjå òg
 hus
 hytte
 villa

Kjelder 

Veileder - Reguleringsplan for småhusområder i Oslos ytre by - S-4220  (2.2.2007), som siterer Byggforskserien blad 330.009
Forskrift om tekniske krav til byggverk (Byggteknisk forskrift), lovdata.no

Grunneigedom
Bygningar
Bustader
Rotoroasjøen i Tasman

Rotoroasjøen (Lake Rotoroa) er ein innsjø som ligg innanfor grensene til nasjonalparken Nelson Lakes National Park på Sørøya på New Zealand. Innsjøen får tilførsle frå elvene D'Urville og Sabine.  

Den største djupna er 145 meter, og sjøen er fullstendig omvaksen av sørbøkeskog. Rotoroa er ein liten busetnad ved sjøen. Gowanelva renn ut or sjøen her, slik at sjøen er ei av kjeldene til Buller-vassdraget.

Ein gangsti følgjer den nordaustlege breidda til sjøen, og ei taxiferje går langsetter sjøen og fraktar fotturistar til og frå turstiane ved sjøen.

Det er sett ut aure i sjøen, dette gjer han populær for sportsfiskarar. Det ligg ei hytte for flugefiskarar, Lake Rotoroa Lodge, ved sjøen

Namnet rotoroa er maori for 'lang sjø'.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Lake Rotoroa (Tasman)» frå ,  den 16. februar 2014.  

Innsjøar på New Zealand
Tasman på New Zealand
Næringsbygg

Næringsbygg er ein bygning som blir brukt til ulike typar næringsverksemd, til forskjell frå privat bruk som bustad eller fritidsbustad. Slike bygg kan nyttast både av offentlege og private verksemder, og kan omfatta produksjonsbygg, lagerbygg, kontorbygg, forretningsbygg, serveringsstader, overnattingsstader, helsebygg, utdanningsbygg og liknande.

Ein del bygg kan brukast både som næringsbygg og bustad. I så fall er det vanleg å rekna det som næringsbygg om næringsverksemda føregår i over halvparten av bygningsarealet.

Sjå òg
Fabrikk
Kjøpesenter
Kulturhus

Bakgrunnsstoff
«Derfor blir næringsbyggene like», f-b.no

Kjelder

«Definisjoner», Energibruk i tjenesteytende næringer, 2011, foreløpige tall, ssb.no (19. desember 2012)
«Boligproduksjon som følge av ombygging av eksisterende bygg» (DOC), regjeringen.no (15. februar 2012)

Næringsliv
Bygningar
D'Urville-elva

D'Urville-elva er ei elv på Sørøya på New Zealand.

Elva ligg i Nelson Lakes National Park og renn nordover i 26 kilometer mellom fjellrekkjene Ella og Mahanga ut i Lake Rotoroa. Dette er ei av dei mindre elvene i Buller River-vassdraget. Elva fekk namn etter den franske oppdagaren Jules Dumont d'Urville av Julius von Haast.

Det er sportsfiske etter brunaure og regnbogeaure i D'Urville-elva.

Det går ein opparbeida turveg langs elva.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «D'Urville River» frå ,  den 16. februar 2014.  

Elver på New Zealand
Tasman på New Zealand
Elver i Tasman på New Zealand
Klassisk

Klassisk er eit adjektiv som har fått fleire ulike meiningar.

Ordet skriv seg frå nemninga til dei europeiske humanistane for den greske og latinske litteraturen i antikken, men har sitt opphav i den latinske nemninga for dei som høyrer til i den fyrste (øvste) klassa i samfunnet («borgarklassa»). I brei meining står ordet klassisk for den gresk-romerske kulturen og kunsten fram til Romarrikets oppløysing, medan det i ei trongare meining står for den den greske kunsten i ein periode mellom om lag 480 og 323 f.Kr. (fvt.). Men ordet klassisk vert òg nytta på mange andre måtar i mange land i ein rad samanhengar innanfor kunst, kultur og vitskap, til dømes som ei periodenemning, eit kvalitetsomgrep, eller som ei nemning for ein særeigen art eller grein av kunst- og kulturuttrykk, eller vitskap.

Sjå òg
For bruken av ordet klassisk, sjå til dømes:

Klassisk filologi
Klassisk retorikk
Klassisk arkeologi
Klassisk musikk
Klassisk mekanikk
Klassisk fysikk
Elektrodynamikk
Klassisk indisk musikk
Tradisjonell pop

Kultur
Historie
Kunst
Arkitektur
Saint Louis

Saint Louis er ein by i delstaten Missouri i det sentrale USA. Bykommunen Saint Louis omfattar eit landareal på 160,4 km², med i kring 319 000 ibuarar (2010).

Byen Saint Louis ligg lengst aust i delstaten ved Mississippielva, like sør for åmotet mellom sideelva Missouri og hovudelva. Elva Mississippi er også grenseelv mot delstaten Illinois, og området på begge sider av elva dannar metropolen Greater Saint Louis, det 19. største byområdet i USA med eit folketal på om lag 2,9 millionar.

Saint Louis vart grunnlagt i 1764 av franske pelshandlarar. Byen voks mykje på 1800-talet, og var seint i 1800-åra den fjerde største byen i USA. I 1904 vart både ei såkalla verdsutstilling avvikla i byen og dei tredje olympiske sommarleikane. Folketalet voks til 1950, sidan har byen vore i ein langvarig, svak nedgang. Økonomien er basert på tenesteytande næringar, handel, godstransport, industri og turisme.

Musikaren Chuck Berry var frå Saint Louis.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St. Louis» frå ,  den 17. februar 2014.  
 

Byar i Missouri
Minnesteinar 1807-1814 i Sogn og Fjordane

Minnesteinar 1807-1814 i Sogn og Fjordane er eit oversyn over minnesteinar i fylket.

Ufredsåra 1807-1814
I 1807 kom Danmark-Noreg i krig med Sverige. Mange frå Sogn og Fjordane vart innkalla og i fleire vender sende austover for å verja landet. Dei hadde det hardt på fleire vis - det var smått med mat og klede, elendige sanitærforhold, sjukdom herja og det kom til krigshandlingar fleire gonger. Mange miste livet eller fekk livsvarig mein, og fleire av sjukdom enn av krigshandlingar.

Minnesmerke
Den fyrste minnesteinen for 1807-1814 blei reist i Lærdal i 1902 som hundreårsmarkering for opprettinga av Det Lærdalske lette Infanterie Compagni og innsatsen i ufredsåra. Dei to neste vart oppsette i Årdal (1903) og Fresvik (1913). Dei andre vart reiste i jubileumsåret 1914.

I Nordfjord finst det tre minnesteinar om ufredsåra 1807-1814; på Nordfjordeid, i Ålfoten og i Randabygda.

Til jubileumsåret for grunnlova i 1914 vart det reist mange minnesmerke i Sogn og Fjordane. Vi har opplysningar om 19 i fylket. Bortsett frå Holck-minnesmerket i Alværa i Høyanger er alle minnesmerka i Sogn å finna i den indre del av fjorden.  Halvparten av desse er bautasteinar til minne om soldatar som var ute i krigen mot Sverige i ufredsåra 1807-1814.

Oversikt over minnesteinane
Minnestein i Solvorn om ufredsåra 1807-1814
Minnestein om ufredsåra 1807-1814 i Randabygda
Minnestein i Fardal om soldatar i ufredsåra 1807-1814
Bautastein på Nordfjordeid over falne i krigsåra 1807-1814
Minnestein over årdøler i ufredsåra 1807-1814
Minnestein på Hafslo om soldatar i ufredsåra 1807-1814 
Bautasteinen ved Fresvik kyrkje
Bautasteinen på Antonshogen
Bautasteinen på Bervellene i Naustdal
Bautasteinen i Ålfoten
Bautastein over Lærdalske lette infanteri-kompagni
Bautastein over falne i sjøslag ved Alvøen 1808

Kjelder

Kulturminne i Vestland
Monument og minnesmerke i Noreg
Sogn og Fjordane fylke
1814 i Noreg
Gustav Bischof

Karl Gustav Bischof () var ein tysk geolog og kjemikar. 

Han var professor i kjemi og teknologi i Bonn. Han skreiv ei handbok i kjemisk geologi med mange analysar av mineral og bergartar, og må reknast som grunnleggjaren av denne retninga innan geologien. Mineralet bischofitt er kalla opp etter han. Det er eit vasshaldig magnesiumklorid, MgCl2·6H2O, som finst i einskilde saltleier i Tyskland.

Kjelder
Karl Gustav Bischof (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014.

Tyske geologar
Tyske kjemikarar
Wollastonmedaljen
Norman Levi Bowen

Norman Levi Bowen () var ein kanadisk mineralog, petrograf og geolog. 

Han arbeidde ved Geophysical Laboratory ved Carnegie Institution i Washington, D.C. frå 1912 til 1937 og frå 1947 til 1956. Han var òg professor i petrologi ved University of Chicago frå 1937 til 1947. Han er kjent for sine eksperimentelle undersøkingar av mineral, bergartar og silikatsmelter, som har hatt stor tyding for forståinga av dei bergartsdannande prosessane. På mange måtar var studiane hans eit framhald av det arbeidetet som vart byrja av den norske geologen J. H. L. Vogt. Det klassiske verket til Bowen er The Evolution of the Igneous Rocks (1928).

Kjelder
Norman Levi Bowen. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014.

Kanadiske geologar
Petrologar
Medlemmar av Royal Society of Canada
Penrosemedaljen
Wollastonmedaljen
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Barnes Bluff

Barnes Bluff er eit klippeframspring frå Jones Bluffs, 19 km nord-nordaust for Eckman Bluff på austsida av Bear Peninsula ved Walgreen Coast i Marie Byrd Land. Det vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfotografi teken av U.S. Navy i 1966 og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1977 etter kapteinløytnant John O. Barnes i US Navy under Operasjon Deep Freeze i 1975–76 og 1976–77, som var øvstkommanderande for NSFA vinteren 1977 ved McMurdo-basen.

Kjelder 

Klipper i Marie Byrd Land
Barter Bluff

Barter Bluff er ein markant fjellskrent 19 km vest for Leister Peak i Kohler Range i Marie Byrd Land. Skrenten dannar ein del av ein fjellvegg langs austsida av Kohlerbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–66 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Leland L. Barter, maskinist på «Eleanor Bolling» under Byrd-ekspedisjonen i 1928–30. og på både «Bear of Oakland» og «Jacob Ruppert» under Byrd-ekspedisjonen, 1933–35.

Kjelder 

Klipper i Marie Byrd Land
Bennett Bluff

Bennett Bluff er ein skrent, 810 moh, mellom den øvre delen av Venzkebreen og Berrybreen, 13 km sør-sørvest for Perry Range i Marie Byrd Land. Skrenten har markante klippeframspring i nordveggen og vart oppdaga og fotografert frå lufta under U.S. Antarctic Service den 18. desember 1940. Han vart kartlagt i detalj av US Geological Survey i 1959–65 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Clarence E. Bennett  i US Navy, ein flyelektrikar i skvadron VX-6 som overvintra ved McMurdo-basen i 1963.

Kjelder 

Klipper i Marie Byrd Land
Billey Bluff

Billey Bluff er ei kystklippe 7,5 km sørvest for Mount Langway vest i Ickes Mountains i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–65 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter John P. Billey, ein ionosfærisk fysikar som var forskingssjef ved Byrd-stasjonen i 1971.

Kjelder 

Klipper i Marie Byrd Land
Bird Bluff

Bird Bluff er ein fjellskrent på nordsida av Fosdick Mountains, 29 km aust for Mount Colombo i Ford Ranges i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av U.S. Antarctic Service (1939–41) og av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy (1959–65). Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser Charles F. Bird, ein meteorolog i U.S. Naval Support Force i Antarktis, 1968.

Kjelder 

Klipper i Marie Byrd Land
Björnert Cliffs

Björnert Cliffs er ei rekkje isdekte klipper som vender ut mot sjøen langs på nordsida av McDonald Heights i Marie Byrd Land. Klippene står mellom Hanessian Foreland og Hagey Ridge og fell bratt frå kring 800 moh til 400 moh ved foten. Klippene vart fotograferte frå lufta av U.S. Antarctic Service i 1939–41 og vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–66. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (1974) etter Rolf P. Björnert ved polaravdelinga til National Science Foundation, som tente som prosjektleiar for Antarktis.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Björnert Cliffs» frå ,  den 17. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Klipper i Marie Byrd Land
Brandenberger Bluff

Brandenberger Bluff er ein bratt fjellskrent, 1650 meter over havet, heilt nord i Mount Berlin i Flood Range i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–65 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Arthur J. Brandenberger, ein glasiolog i US Antarctic Research Program ved Byrd-stasjonen i 1962–63.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Brandenberger Bluff» frå ,  den 17. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Klipper i Marie Byrd Land
Coor Crags

Coor Crags er fleire fjellknausar som ligg 39 km søraust for Cox Point nord i Erickson Bluffs, nær kysten av Marie Byrd Land. Dei vart oppdaga og fotograferte frå lufta under U.S. Antarctic Service i 1939–41 og kartlagte av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–65. Knausane vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant Lawrence W. Coor i US Navy, pilot på LC-130 Hercules-flyet under Operasjon Deep Freeze 1970 og 1971.

Kjelder 

Klipper i Marie Byrd Land
Cox Bluff

Cox Bluff er ei fjell- og isskrent like vest for Spitz Ridge på nordsida av Toney Mountain i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–66 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Tony L. Cox, ein geomagnetikar-seismolog ved Byrd-stasjonen vinteren 1966.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cox Bluff» frå ,  den 17. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Klipper i Marie Byrd Land
Creehan Cliff

Creehan Cliff er ei klippe kring 11 km aust-nordaust for Richmond Peak på nordsida av Toney Mountain i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–71 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Patrick E. Creehan, som var flykirurg i skvadron VXE-6 under Operasjon Deep Freeze 1971 og 1972.

Kjelder 

Klipper i Marie Byrd Land
Saint Arnaud Range

Om nasjonalparken i Australia, sjå Saint Arnaud Range National Park.
 

Saint Arnaud Range er ei fjellrekkje sentralt nord på Sørøya på New Zealand. Ho ligg mellom Lake Rotoiti og det øvre tilsigsområdet til elva Wairau River, og utgjer den austlege grensa til nasjonalparken Nelson Lakes National Park.

Dei lågare områda er først og fremst tilvaksne med sørbøkskogar, medan høgareliggjande område, over 1600 m.o.h., er alpine.

Rekreasjon 

Turvegen Saint Arnaud track reiser seg på vestsdia av fjellrekkja frå busetnaden Saint Arnaud.

Skisportområdet Rainbow Ski Area ligg på austsida av fjellrekkja.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Saint Arnaud Range» frå ,  den 17. februar 2014.  
 

Fjellrekkjer på New Zealand
Tasman på New Zealand
Klassisk arkeologi

Klassisk arkeologi er arkeologi som har som studium og forskingstema leivningane og ruinane etter dei gamle kulturane kring Middelhavet. I streng meining står omgrepet klassisk arkeologi for arkeologisk verksemd knytt til forsking på leivningane og ruinane innanfor det gamle Romarriket og antikkens Hellas. Men i vidare meining femnar omgrepet òg om kulturar som var forløparar til desse kulturane, eller som har påverka dei, slik som mykensk og minoisk kultur i det som no er Hellas,  etruskisk kultur i det som no er Italia, og det som gjeld de eldre tidene av det bysantinske riket.

Mange universitet i ulike land har klassisk arkeologi på programmet, og driv arkeologiske utgravingar og granskingar med løyve frå styresmaktene i det landet dei er interessert i. Fleire av universiteta, mellom anna norske universitet, har òg eigne institutt i Roma og Aten. Universitetet i Oslo driv Det norske institutt i Roma for klassisk arkeologi og kunsthistorie, og  universiteta i Oslo, Bergen, Trondheim og Tromsø driv i fellesskap Det Norske Institutt i Athen for klassiske studier, arkeologi og kulturhistorie.

Klassisk arkeologi
Arkeologi
Taninganway Min

Taninganway Min () var ein konge frå Toungoo-dynastiet i Burma (Myanmar) frå 1714 til 1733. Under hans regjeringstid blei den langvarige nedgangen til Toungoo-dynastiet synleg i form av indre og ytre uro i riket. Allereie då han kom på trona gjorde onkelen hans, som var guvernør i Pagan, opprør. I nordvest utførte manipurifolk til hest raid på burmesisk territorium tidleg i 1724. Ein gjengjeldingsekspedisjon til Manipur i november 1724 feila. I aust gjorde sørlege Lan Na (Chiang Mai), som hadde vore under burmesisk styre sidan 1558, opprør i  1727. Taninganway prøvde å ta tilbake regionen to gonger, men makta det ikkje. I 1732 var Lan Na sjølvstendig, men ein mektig burmesisk garnison i Chiang Saen nord i regionen avgrensa opprørsområdet til Ping-dalen rundt Chiang Mai.

I 1724 gjorde U Kala ferdig Maha Yazawin ('Den store krøniken'), den første omfattatande nasjonale krøniken for burmesisk historie, basert på eldre kjelder.

Notar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Taninganway Min» frå ,  den 18. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Litteratur
 
 
 

Burmesiske monarkar
Burmesiske leiarar
Toungoo-dynastiet