alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Neil Young av Neil Young

Neil Young er debutalbumet til den kanadiske musikaren Neil Young. Det kom ut 12. november 1968 etter at han hadde forlate bandet Buffalo Springfield. Albumet vart delvis miksa på ny og gjeve ut att 22. januar 1969 på Reprise Records. Albumet gjekk ikkje inn på Billboard 200-lista.

Utgjeving 

Mange kjelder oppgjev januar 1969 som utgjevingsdatoen til Neil Young, men albumet vart opphavleg gjeven ut 12. november 1968 (23-årsdagen til Young). Den første utgjevinga nytta kodingssystemet Haeco-CSG. Denne teknologien var meint å gjere stereoplater kompatible med monoplatespelarar, men hadde den uheldige effekten at lyden vart dårlegare i både stereo og mono. Young var misnøgd med lydkvaliteten på den første utgjevinga, så albumet vart delvis miksa på nytt i januar 1969 og så gjeven ut utan dette kodingssystemet. Samstundes vart «Neil Young» sett på toppen av plateomslaget. Den første utgåva hadde berre hatt portrettet av Young. Kopiar av den originale 1968-utgåva er no eit ettertrakta samleobjekt. 

Neil Young vart ommastra og gjeve ut på HDCD-koda CD og digital utgåve den 14. juli 2009 som ein del av Neil Young Archives Original Release Series. Det vart òg gjeve på audiofil vinyl i desember 2009 både aleine og som ein del av ein boks med dei fire første platene til Young. Denne utgåva var berre mogeleg å få kjøpt via nettsida hans. Boksen var avgrensa til tusen eksemplar. Ein CD-versjon på 3000 eksemplar finst òg. Det har vore planlagt ein høgoppløyseleg digital blu-ray-versjon av albumet, men denne er ikkje komen ut enno.

Mottaking

Rolling Stone skreiv «på mange måtar ein gledeleg reprise av Springfield gjort på ein ny måte.» I ein nyare melding skildra AllMusic albumet som «ein ujamn, lågmælt introduksjon til solokarrieren til Young».

Innhald

Medverkande
 Neil Young – vokal, gitar, piano, synthesizer, cembalo, pipeorgel, produsent
 Ry Cooder – gitar, produksjon
 Jack Nitzsche – elektrisk piano, arrangement, produksjon
 Jim Messina, Carol Kaye – bass
 George Grantham, Earl Palmer – trommer
 Merry Clayton, Brenda Holloway, Patrice Holloway, Gloria Richetta Jones, Sherlie Matthews, Gracia Nitzsche – korvokal
 ikkje identifiserte - trompet, trombone, tenorsaksofon, valthorn, klarinett, pauker, strykarar

Produksjon
 David Briggs – produsent
 Dale Batchelor, Donn Landee, Mark Richardson, Henry Saskowski – lydteknikar
 Rik Pekkonen – arrangement, lydteknikar
 Danny Kelly – fotografi
 Ed Thrasher – kunstnarisk leiar
 Roland Diehl – måleri på framsida av omslaget

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Neil Young (album)» frå ,  den 23. oktober 2010 og 2. februar 2019.

Bakgrunnsstoff 
Tekstar
Offisiell dokumentasjon for Neil Young

Neil Young-album
Debutalbum frå 1968
Album produserte av David Briggs
Album produserte av Jack Nitzsche
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Album produserte av Ry Cooder
Album spelte inn i Sunset Sound Recorders
Album spelte inn i Wally Heider Studios
I've Been Waiting for You av Neil Young

«I've Been Waiting for You» er ein song skriven av Neil Young for debutalbumet hans i 1968. David Bowie spelte inn ei utgåve av songen med David Grohl på gitar, for Heathen i 2002. Han gav seinare songen ut på singel i Canada. Songen er òg spelt av Pixies og gjevne ut som B-side til singelen deira «Velouria».

Konsertutgåver
 Neil Young spelte songen akustisk i november 1968 at Canterbury House i Ann Arbor, berre nokre dagar før albumet kom ut. Denne framføringa finst på konsertalbumet Sugar Mountain - Live At Canterbury House 1968, released in 2008.

David Bowie-versjonen

David Bowie spelte inn ein versjon av songen, med Dave Grohl på gitar, for Heathen (2002). Han vart gjeven ut på singel i Canada og nådde 11. plassen på singellista der.

Songen vart framført under Tin Machine-turneen, sungen av Reeves Gabrels. Ein versjon kom ut på videoen Oy Vey, Baby. Han vart spelt igjen på Heathen-turneen og Reality-turneen. Ein lengre versjon (3:16 versus 3:00) kom ut eksklusivt på Heathen SACD.

Innhald
CD: ISO-Columbia / 38K 003369 (Canada)
 «I've Been Waiting for You (albumversjonen)» – 3:00
 «Sunday (Tony Visconti mix)» – 4:56
 «Shadow Man» – 4:46

Produksjon og medkverkande
Produsentar:
David Bowie
 Tony Visconti
Musikarar:
David Bowie: vokal, klaverinstrument, synth, gitar, saksofon, stylophone, trommer
Dave Grohl: gitar
Tony Visconti: bassgitar, gitar, blokkfløyte, B-vox, strykearrangement
Matt Chamberlain: trommer, loop programmering, perkusjon
David Torn: gitar, gitarsløyfer, omnichord
Jordan Rudess: piano og Hammondorgel.
Gail Ann Dorsey: bass på «Shadow Man»
Earl Slick: ambient gitar på «Shadow Man»
Mark Plati: akustisk gitar på «Shadow Man»
Lisa Germano: fiolin på «Shadow Man»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I've Been Waiting for You (Neil Young song)» frå ,  den 23. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Neil Young-songar
Songar frå 1968
Songar frå 2002
Singlar frå 2002
David Bowie-songar
Songar skrivne av Neil Young
Songar produserte av David Bowie
Songar produserte av Tony Visconti
Songar produserte av David Briggs
Songar produserte av Neil Young
Andreaskross

Andreaskross, eller X-kross er ein kross med diagonale armar forma som ein X. Han har fått namnet sitt etter apostelen Andreas, som ifølgje legenda døydde som martyr på ein slik kross. Andreaskrossen finst i både heraldikk og flaggvesen.

Andreaskross er også namnet på ein del av konstruksjonen (avstiving) i stavkyrkjer.

Andreaskrossen i flagg og våpenskjold  
I flagg finst den grunnleggjande forma av andreaskrossen i ein ensfarget diagonalkross på einsfarga grunn, men fleire variasjonar ut over dette er kjende. Til dei eigenlege, eller grunnleggjande, andreaskrossane i flagg høyrer det russiske orlogsflagget, som er ein blå andreaskross på kvitt, og det skotske flagget, som har ein kvit andreaskross på blå bakgrunn.

Ein raud X-krioss vert også kalla  St.Patrikskross.

I Noreg fører Krødsherad kommune gul eller gull andreaskross på blått felt som flagg og våpenskjold.

Jamaica fører gul andreaskross i kombinasjon med svart og grønt, medan Burundi har ein kvit andreaskross mot grøn og raud bakgrunn, men her er det òg ein kvit stjernepryda skive i midten. Tidlegare førte Seychellene ein kvit andreaskross på blå og raud botn, men dette er ikkje lenger i bruk.

I nokre flagg er andreaskrossen kombinert med den ordinære gjennomgåande krossen, georgskors i britisk terminologi. Storbritannias og Baskerlands flagg er døme på dette, også Russlands og Estlands orlogsgjøs.

Litteratur  
Hans Cappelen: «Norske slektsvåpen», Oslo 1969 (2. opplag Oslo 1976) 
Herman L. Løvenskiold: «Heraldisk nøkkel», Oslo 1978 
Hans Cappelen og Knut Johannessen: «Norske kommunevåpen», Oslo 1987 
 Jan Raneke (redaktør): «Nordisk heraldisk terminologi», Lund 1987 (med heraldiske faguttrykk på bokmål og nynorsk) 
Harald Nissen og Monica Aase: «Segl i Universitetsbiblioteket i Trondheim», Trondheim 1990

Andre land 
 Poul Bredo Grandjean: «Dansk Heraldik», København 1919 (berre dansk-norsk adelsheraldikk og i dag å anse som forelda) 
 Le Baron Stalins: «Vocabulaire-Atlas Héraldique ein six Langues: Francais-English-Deutsch-Español-Italiano-Nederlandsch», Paris 1952 
 Carl-Alexander von Volborth: «Alverdens heraldik i farger», Politikens Forlag, København 1972 (omsett av Sven Tito Achen) 
 Ottfried Neubecker: «Heraldik. Kjelder, brug, tyding», København 1979 (omsett og bearbeidet for Skandinavia av Nils G. Bartholdy) 
 Carl-Alex. von Volborth: «Heraldry - Customs, Rules and Blir Styla», Dorset 1981,side 18 (saltire) 
 Carl-Alex. von Volborth: «The Art of Heraldry», Dorset 1987 
 Magnus Bäckmark och Jesper Wasling: «Heraldiken i Sverige»,Lund 2001

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andreaskors» frå ,  den 23. oktober 2010.  
 

Heraldiske våpen
Krossar
John Arundel Barnes

John Arundel Barnes () var ein australsk og britisk sosialantropolog.

Han var frå 1969 professor i sosiologi ved Universitetet i Cambridge. Han hadde tidlegare hatt universitetsstillingar i sosialantropologi i Sydney og Canberra i Australia, og hadde i 1965-66 vore knytt til Universitetet i Cambridge. Han pensjonerte seg frå professorstillinga i Cambridge i 1982, for å halde fram med forsking i Australia og Storbritannia.

Sosialt nettverk 
John Arundel Barnes er mellom anna kjend for å vere den første som brukte omgrepet sosialt nettverk i ein vitskapleg samanheng. Dette var i 1954, i artikkelen «Class and Committees in a Norwegian Island Parish». Her presenterte han resultatet av nær to års feltarbeid på Bremnes på Bømlo.

Barnes høyrde til Manchester-skulen av antropologar, og var student av Max Gluckman. Desse la vekt på å studera personlege relasjonar og sjå korleis desse var med på å bestemma korleis folk handla.

Under feltarbeidet på Bremnes fann han ut at kvar person var medlem i ulike sosiale felt. Desse var delte opp i territorium, uformelle nettverk, industri og fiske. Nokre gonger bestemte medlemskap i sosiale felt kva ein skulle gjera. Når folk møttest i bedehuset sat ein etter kvar ein kom frå, i bryllup sat ein med familien eller naboar. Ein regel var at folk berre hadde personlege kontaktar med andre på same sosiale nivå. Barnes spådde at desse skilnadene ville auka etterkvart som fleire tok høgare utdanning.

John Arundel Barnes hadde også sosialantropologiske studiar på Ny-Guinea og andre stader, og interesserte seg for og skreiv om emne innan sosiologi, samfunnsvitskap og anna.

Kjelder 
 Minneord over John Arundel Barnes frå Churchill College, Cambridge - lesedato 23. oktober 2010

Sjå også 
 Sosialt nettverk

Bakgrunnsstoff 
 Sosiale nettverk først oppdaga i Noreg Artikkel i Framtida.no.

Britiske sosialantropologar
Australske sosialantropologar
Judas Iskariot

Judas Iskariot var ein av læresveinane til Jesus og ein av dei tolv som vart utvalde til apostlar. Han er kjend som svikaren, og før Jesus vart avretta på krossen, tok han sjølv livet sitt.

Tilnamnet Iskariot tyder ein mann frå Keriot. Judas høyrde til Juda stamme, og han var den einaste av apostlane som ikkje var frå Galilea. 

Judas kom til å spele ei sentral rolle i forkant av Jesu liding og død. Etter at nattverden var innstifta, gjekk han ut for å varsle yppersteprestane om kor Jesus var. For 30 sølvpengar forrådde han Jesus med eit kyss, men da han såg at dei dømde Jesus, angra han, kasta pengane inn i tempelet og gjekk sjølv og hengde seg. Sidan vart Mattias vald som apostel i staden for han.

Det apokryfe Judasevangeliet skal skildre samtalane mellom Jesus og Judas dei siste dagane før Judas utleverte Jesus til yppersteprestane. I tradisjonell overlevering har han ei meir negativ rolle. Ifølgje Johannesevangeliet var det Judas som passa pengekassen til læresveinane, men han var uærleg og stal av pengane.

Kjelder

Referansar 

Kristne apostlar
Personar i det nye testamentet
Jørgen H. Meinich

Jørgen Herman Meinich () var ein norsk jurist, embetsmann og Høgre-politikar frå Bergen. Hans Meinich var far hans.

Meinich vart student 1885 og avla juridisk embetseksamen i 1890. Han var deretter amtsfullmektig i Nordre Bergenhus amt og frå 1891 sorenskrivarfullmektig i Nordfjord. I 1893 vart han tilsett i Finansdepartementet; Han var så i 1895 konstituert sorenskrivar i Ringerike, og deretter konstituert amtmann i Nordre Bergenhus amt 1896-97. Frå 1901 var han byråsjef i Finansdepartementet, før han flytta til Tromsø der han var byfut frå 1905. Han var medlem av bystyret 1907-18, straks vald til varaordførar (1907-08), ordførar i 1909. Frå 1909 var han også krigsdommar i Tromsø stift.

I åra 1918-23 var Meinich sorenskrivar i Mellom Jarlsberg, før han vart utnemnd til fylkesmann i Vestfold, eit embete han styrte fram til 1938. Som fylkesmann var han med på gjennomføringa av fleire større tiltak, som bygging av Vrengenbrua, ombygging av Vestfoldbanen, modernisering av vegane i fylket samt utviding av fylkessjukehuset i Vestfold.

Meinich var 1910-12 innvald på Stortinget frå valkrinsen Tromsø, og i 1922-24 frå bykrinsane i Vestfold. Begge gongane representerte han Høgre. I den fyrste stortingsperioden var han medlem av budsjettkomiteen, i den andre av militærkomiteen, 1923-sesjonen også av fullmaktskomiteen. Han skal ha takka nei til statsrådspostar grunngjeve med at han lokalt kunne gjere større nytte for seg.

Han vart i 1934 utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden.

Meinich døydde i Oslo i 1948.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
Bokmålswikipedia

Notar

Litteratur 
 Jørgen Herman Meinich (d.y.): Meinich-familien i Danmark og Norge, Oslo 1969

Stortingsrepresentantar 1910-1912
Stortingsrepresentantar 1922-1924
Fylkesmenn i Vestfold
Norske sorenskrivarar
Ordførarar i Tromsø
Norske juristar
St. Olavs Orden
Folk frå Bergen
Jonas Pedersen

Jonas Pedersen () var ein norsk jurist som var amtmann i Nordland frå 1913, eit embete han hadde til han i 1921 vart fylkesmann i Aust-Agder.

Jonas Pedersen var son til Bernt Pedersen i Stavanger, ein kar som i si levetid tid var både bakarmeister, kemner, bankstyrar med meir. Sjølv vart han student i 1889 og offiser frå krigsskulen i 1890. I 1893 vart han cand.jur. og byrja året etter som sakførar før han 1895-98 var sorenskrivarfullmektig i Søre Helgeland. Deretter var han fut i Lofoten og Vesterålen frå 1898 til 1910. I 1910 vart han utnemnd til politimeister i Lofoten og Vesterålen og året etter oppsynssjef ved Lofotfisket. Han var ordførar i representantskapet i Vågan Sparebank frå 1900 til 1913.

År 1913 vart Pedersen amtmann i Nordland, flytta då til Bodø. Også i Bodø tok Pedersen på seg ei rekke verv. Han var medlem av kontrollkommisjonen for Rønvik sinnsjukeasyl frå 1917 til 1922, medlem 1918-22 av styret for Noregs Bank si avdeling i byen og styremedlem for Glomfjord kraftanlegg frå 1920.

Frå 1921 var Pedersen fylkesmann i Aust-Agder. I 1925 vart han formann i Aust-Agder kraftverks styre og i 1928 formann i forstandarskapet for Nedenes Sparebank. Frå 1934 var han formann i tilsynskommisjonen for Sørlandsbanen. Han gjekk av i 1942 etter 21 år som fylkesmann i Aust-Agder. Omtrent samstundes sa han frå seg alle verv han hadde teke på seg.

Pedersen var medlem av heradsstyret i Vågan frå 1902 til 1907, ordførar i Vågan perioden 1911-13. Både 1910-12 og 1913-15 var han varamann til Stortinget for Venstre i Lofoten krins, han møtte i 1914-sesjonen i staden for Edvard Joakimsen. Perioden 1928-30 var han 3. representant frå valkrinsen som omfatta dei åtte bykrinsane i Telemark og Aust-Agder. I 1914 var han medlem av næringskomite nr 2, 1928-30 av finanskomiteen. Pedersen var elles formann i den departementalt oppnemnde Lofotkomiteen av 1909-11.

I 1936 vart Pedersen tildelt St. Olavs Orden. Året etter fekk han Aust-Agder Landbruksselskaps medalje for sitt arbeid for bondenæringa i fylket.

Han døydde i 1953.

Kjelde
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1913-1915
Stortingsrepresentantar 1928-1930
Norske amtmenn
Norske juristar
St. Olavs Orden
Folk frå Stavanger
Judas, Jesu bror

Jakob, Jesu bror er nemnd i Det nye testamentet som i lag med dei andre brørne til Jesus - Jakob, Josef og Simon.  Han er ofte rekna som forfattaren av Judas' brev, den kortaste boka i Det nye testamentet. Der kallar han seg sjølv «Judas, Jesu Kristi tenar og Jakobs bror».

Han skal vere bror til apostelen Jakob den yngre. Når han er nemnt som bror til Jesus, vil mange meine at ordet bror er bruka i tydinga nær slektning. Andre vil meine at han er ein av sønene Josef frå Nasaret fekk før han vart trulova med Maria møy.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 «The Brethren of the Lord» og «Epistle of St. Jude» i Catholic Encyclopedia

Personar i det nye testamentet
Jesus
Billy Talbot

Billy Talbot () er ein amerikansk musikar, og mest kjend som bassist for backingbandet til Neil Young, Crazy Horse.

Han var fødd i New York City og han starta karrieren sin som gatesongar då han var 14 år gammal. Han flytta til New Jersey med familien sin året etter og då han var 17 hadde han flytta til Los Angeles. Der vart han ven med Ralph Molina og Danny Whitten. Trioen danna ei Doo-wop-gruppe kalla Danny and the Memories. Etter å ha flytta gruppa til San Francisco vart dei The Psyrcle, som etter kvart vart utvida med Leon og George Whitsell og Bobby Notkoff. Bandet skifta då namn til The Rockets.

I 1967 møtte gruppa Neil Young, som då var medlem av Buffalo Springfield. Etter dette møtet ønskte Young å samarbeide med Molina, Whitten og Talbot og skapte Crazy Horse.

Talbot starta å spele solo i 1999 på små konsertstader, støtta av tilhengjarar av Crazy Horse. In oktober 2004 la Talbot igjen ut på eiga hand som The Billy Talbot Band, og gav ut albumet Alive in the Spirit World på Sanctuary Records.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Billy Talbot» frå ,  den 24. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell Billy Talbot Band-side
Offisiell Crazyhorse-side

USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå New York City
Crazy Horse-medlemmer
Ralph Molina

Ralph Molina () er ein amerikansk musikar og best kjend som trommeslagar for backingbandet til Neil Young, Crazy Horse.

Han var fødd i Puerto Rico og har vore medlem av Crazy Horse sidan dei vart danna i 1962 som Danny & the Memories. Han har spelt på alle dei 20 utgjevingane til bandet, med og utan Young. Trommestilen til Molina vert skildra som enkel, men med stødig rytme.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ralph Molina» frå ,  den 24. oktober 2010.  
Memorable Music Hall of Fame

Bakgrunnsstoff
Biografi på Allmusic

USA-amerikanske trommeslagarar
Crazy Horse-medlemmer
Peder Sølling

Peder Norden Sølling () var ein dansk-norsk sjømann og båtkonstruktør. Han er kjend for å ha skaffa norske losar båtar med dekk. 

Peder Sølling var fødd i Kristiansand. I 1760 flytte faren, som var dansk, attende til København der Peder voks opp. 16 år gamal gjekk han til sjøss, og var 24 år i Det Ostindiske kompani. Som sjømann vart han fleire gonger liggande vérfast i norske hamner. Vinteren 1779 måtte han overvintre i Kleven ved Mandal. Her fekk han god kjennskap til losane sin arbeidsforhold, og kor mange av dei som miste livet på havet. Etter Sølling sitt syn var det bruken av opne båtar som var grunnen til dette. 

I 1798 mønstra han av i England. Han kjøpte ein heildekka båt som han segla til København og viste fram. Året etter segla han til Noreg med kongen si godkjenning om å bygge tre dekka losbåtar.  Den første losbåten vart, mot losane sin vilje, tvangsstasjonert på Svenner losstasjon.Losane ville ikkje ha dei, truleg mest på grunn av kostnadane det førte med seg. Det gjekk ikkje lang tid for losane såg kor mykje tryggare dekka båtar var. 

Sølling budde i Larvik i tidsrommet 1801 - 1815. Han heldt kurs for båtbyggarar i bygging av dekksbåtar. Sjølv var han med eigar i eit båtbyggeri som bygde 29 båtar i dette tidsrommet. Kvar sommar segla han langs kysten for å demonstrere dekksbåt for losane. Desse losbåtane var helst 25 - 30 fot lange. Dei hadde kutterrigg og vart rekna som dei beste seglarane i Noreg på den tid. Under Napoleonskrigane, særleg etter bombinga av København i 1807, var det behov for raske båtar til posttransport. Nokre av dei dekka losbåtane var rekvirerte til kaperverksemd mot engelske handelsfartøy. 

Etter 1814 måtte alle offiserar sverje truskap til kong Karl Johan. Dette godtok ikkje Peder Sølling, og flytte attende til Danmark. I 1819 starta han Stiftelsen Bombebøssen,  og som arbeidde for velferda til danske sjøfolk, og som enno er i drift.

Kjelder

 Arne R. Hole: Båter og Kystfolk, Aschehoug, 2007.
 Fredrik Denneche:Lystbåter og Kappseilas. Seilsporten kommer til Norge. Oslo 1981
Hartvig W. Dannevig og Jo van der Eynden:Skagerak. Fiskerens historie Gyldendal Norsk Forlag 1986

Folk frå Kristiansand
Norske båtbyggjarar
Norske båtkonstruktørar
Michael Leegaard

Michael Nicolai Leegaard () var ein norsk ingeniør og Høgre-politikar. Han var stortingsrepresentant for Kristiania i perioden 1910-12.

Leegaard var fødd i Larvik, far hans var distriktslege. Sjølv gjekk han 1874-77 Christiania tekniske skole. Dei neste fire åra fram til 1881 studerte han ved polyteknisk skule i Dresden, tok då diplomeksamen. 1881-82 var han tilsett i Statens hamnevesen, deretter arbeidde han to år i Frankrike og eit år i England. Sidan arbeidde han i Statens hamnevesen frå 1885 til 1931. Han var avdelingsingeniør frå 1892. Leegaard leia arbeidet ved bygginga av ei rekke hamner, kanalar og sluser. Han reiste på fleire studiereiser utanlands, mellom anna til Tyskland, Frankrike, England, US-Amerika.

Leegaard var aktiv i organisasjonslivet, han var mellom anna formann for Den Norske Ingeniørforening 1912-15. Han var ein av initiativtakarane til Norsk Teknisk Museum, og var medlem av styret og formann 1920-34.

Valperioden 1913-15 representerte han Uranienborg krins på Stortinget. På tinget var han formann i sosialkomiteen.

Leegaard vart utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden i 1932.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff

Stortingsrepresentantar 1910-1912
Norske ingeniørar
St. Olavs Orden
Folk frå Larvik
David Briggs

David Briggs () var ein amerikansk plateprodusent som er mest kjend for arbeidet sitt med Neil Young og bandet hans Crazy Horse.

Biografi
David Briggs var fødd i Douglas i Wyoming, men slo seg ned i California. Tidleg i 60-åra byrja han å jobbe i musikkbransjen i selskapet til Bill Cosby, Tetragrammaton Records. I mai 1966, fekk han høvet til å spele på Elvis Presley-albumet How Great Thou Art då Floyd Cramer kom for seint. Briggs fortsette å spele og turnere med Presley fram februar 1977.
Eit av dei første albuma han produserte var for komikaren Murray Roman. I følgje Briggs var dette det første albumet nokon gong med ordet «fuck» på det. Briggs arbeidde etter kvart sjølvstendig med folk som Alice Cooper, Spirit og Jerry Lynn Williams. 

I 1968, etter å ha plukka opp ein haikande Neil Young, produserte Briggs det første soloalbumet hans, Neil Young (1968). Dette førte til eit livslangt venskap mellom dei to mennene, og Briggs var med å produsere mange album for Young, mellom anna Everybody Knows This is Nowhere og After the Gold Rush. Det siste albumet han produserte var Young sitt Sleeps with Angels i 1994, før Briggs døydde i 1995. Briggs har òg arbeidd på album for artistar som Spirit, Tom Rush, Nils Lofgren, Steve Young, Nick Cave and the Bad Seeds og Royal Trux. 

David Briggs døydde 26. november 1995 etter lang kamp mot lungekreft, 51 år gammal.

Utvald diskografi som produsent og medprodusent

Neil Young
1968 - Neil Young 
1969 - Everybody Knows This Is Nowhere
1970 - After the Gold Rush
1974 - On the Beach
1975 - Tonight's the Night
1975 - Zuma
1977 - American Stars 'N Bars
1978 - Comes a Time
1979 - Rust Never Sleeps
1979 - Live Rust
1981 - Re-ac-tor
1982 - Trans
1985 - Old Ways
1987 - Life
1990 - Ragged Glory
1991 - Weld
1993 - Unplugged
1994 - Sleeps with Angels

Andre artistar
1969 Summerhill - Summerhill
1970 Alice Cooper - Easy Action
1970 Tom Rush - Wrong End of the Rainbow
1970 Spirit - Twelve Dreams of Dr. Sardonicus
1971 Nils Lofgren & Grin - Grin
1972 Nils Lofgren & Grin - 1+1
1972 Spirit - Feedback
1972 Steve Young - Seven Bridges Road
1975 Nils Lofgren -  Nils Lofgren
1976 Nils Lofgren - Cry Tough
1986 Bradley Ditto - Check Me Out
1992 Nick Cave and the Bad Seeds - Henry's Dream
1995 Royal Trux - Thank You

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «David Briggs» frå ,  den 24. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske plateprodusentar
Folk frå Wyoming