alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kvit skogfrue

Kvit skogfrue (Cephalanthera longifolia) er ein plante i skogfrueslekta Cephalanthera i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.

Utsjånad
Kvit skogfrue er, saman med den nærskylde raud skogfrue, utan tvil av dei mest elegante blomsterplantane i Noreg. Planten står stor og høg, 20-50 cm, med lange sverdforma blad i to rader nedover stengelen. Arten er kjenneteikna med ein lang klase med kvite, halvopne blomstrar med ein gul flekk på leppa, og syner godt att i terrenget. Kvit skogfrue står gjerne i små grupper.

Utbreiing
Arten finst frå det sørvestlege Europa og Skandinavia austover til Himalaya.

Førekomst i Noreg
Arten er først og fremst knytt til kysten, og der til skog og skogkanter på kalkrik, turr og grusete grunn, og helst finn ein planten i skugge eller halvskugge. Hovudtyngda finst langs kysten frå Tvedestrand til Ørland. I tillegg går arten litt inn i landet på Austlandet, med funn i Hurum, Hjartdal og Tokke. I Kvam er kvit skogfrue kommuneblomst.

Arten er sjeldsynt her til lands, og derfor totalfreda. Han er òg på Norsk raudliste for artar (2021) som nær truga (NT).

Arten finst òg i Sverige (LC) (svensk namn: «vit skogslilja»), i Danmark (EN) (dansk namn: «sværd-skovlilje») og i Finland (VU) (finsk namn: «miekkavalkku»).

Kvit skogfrue (engelsk namn: «sword-leaved helleborine») veks spreidde stader i England, Wales, Skottland og Irland, og er verna gjennom den britiske Handlingsplan for biodiversitet. I den britiske raudlista har arten status som sårbar (VU). Lokalt er han sterkt truga (EN) i England, sårbar (VU) i Skottland og sterkt truga (EN) i Wales. I Irland er arten verna gjennom forskrifta Flora (Protection) Order, 2015, og på den irske raudlista har han status som sårbar (VU).

Referansar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger delvis på «Vit skogslilja» frå ,  den 4. februar 2013.  
Denne artikkelen bygger delvis på «Hvit skogfrue» frå ,  den 4. februar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 

Orkidear i Noreg
Orkidear i Sverige
Orkidear i Danmark
Orkidear i Finland
Orkidear i Storbritannia
Orkidear i Irland
Tolga kyrkje

Tolga kyrkje er ei åttekantkyrkje frå 1840 i Tolga kommune i Innlandet.

Kyrkja har preikestolaltar og skal vere den siste kyrkja i landet som fekk det.

Bygging
Byggmester Runar Aspaas, son av Svend Aspås som bygde Røros kyrkje, teikna Tolga kyrkja. Byggmeister John E. Berg frå Dalsbygda stod for byggearbeidet. Til bygginga gav Røros kobberverk i 1838 gratis ta ut 50 tylfter godt tømmer på rot. Tømmeret skreiv seg frå vindfall etter kraftig vind. Berg hadde frist på fem år på få kyrkja ferdig, men ho var ferdig allereie i 1840. Etter at Kobberverket hadde gjeve løyve om tømmer teikna Rasmus S. Aspås kyrkja. Stor-Elvdal kyrkje, oppført av faren Svend, var truleg utgangspunkt for kyrkja på Tolga. Ifølge Vreim var teikningane til Rasmus Aspås  «dilletantiske».

På grunn av høg pris fekk ikkje Aspås oppdraget som byggmeister. Oppdraget gjekk i staden til John Berg. Bygginga tok til 31. mars 1840 etter at gamlekyrkja var fjerna. Veggane var tømra heilt opp 30. april, tårnet vart reist 29. mai og 13. juli var taket tett. Åtte tømrarar, to snikkarar og ein smed deltok fast i arbeidet, i tillegg møtte 24 mann dagleg til pliktarbeid. John E. Berg gjorde små endringar i dei opphavlege teikningane. Kyrkja vart innvigd 15. november 1840. Med pliktarbeid og gratis tømmer fekk bygda kyrkje uten store utlegg.

Tidlegare kyrkje
Den førre kyrkja på staden vart oppført i 1688 i samband med at de i 1660-åra vart sett opp smeltehytte. Kyrkja var bygd i grovt tømmer, 18 alen lang og 12 alen breid. Ho hadde kor i tilbygg og tårn over inngangen. Materialar frå dette bygget vart brukt om att i kyrkja oppført i 1840. På byrjinga av 1800-talet var bygget nokså forfalle og restaurering ble vurdert. Rasmus Svendsen Aspås frå Røros var konsulent og han tilrådde nybygg. Folket i Tolga ønskte å utnytte vindfall i Kobberverkets skogar. Gamlekyrkje vart demontert 19-25. mars 1840. Bygningsdeler med flatskurd (treskjering) er teken vare på i Sætergaards samlingar. Spiret vart funne i ein potetåker på 1900-talet.

Galleri

Fotnotar

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 
 Tolga kyrkjelege fellesråd
 

Kyrkjer i Tolga
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Tolga
Norske kyrkjer frå 1840
Kyrkjer i Nord-Østerdal prosti
Geospiza

Geospiza er ei biologisk slekt av fuglar i tanagarfamilien, Thraupidae. Alle artar i slekta er endemiske til Galápagosøyane, og saman med tre tilhøyrande slekter, er dei kollektivt kjente som Darwins finkar. Sjølv i det siste, var dei klassifiserte i busksporvfamilien, Emberizidae, men no har nyare studium vist at dei høyrer heime i tanagarfamilien.

Artslista 
Geospiza darwinfinkar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.2, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Småjordsporv, Geospiza fuliginosa, Small Ground Finch, Gould, 1837, (LC)
 Spissnebbjordsporv, Geospiza difficilis, Sharp-beaked Ground Finch, Sharpe, 1888, (LC)
 Genovesajordsporv, Geospiza acutirostris, Genovesa Ground Finch, Ridgway, 1894, (VU)
 Vampyrjordsporv, Geospiza septentrionalis, Vampire Ground Finch, Rothschild & Hartert, E, 1899, (VU)
 Storkaktussporv, Geospiza conirostris, Espanola Cactus Finch, Ridgway, 1890, (VU)
 Genovesakaktussporv, Geospiza propinqua, Genovesa Cactus Finch, Ridgway, 1894, (VU)
 Storjordsporv, Geospiza magnirostris, Large Ground Finch, Gould, 1837, (LC)
 Småkaktussporv, Geospiza scandens, Common Cactus Finch, (Gould, 1837), (LC)
 Mellomjordsporv, Geospiza fortis, Medium Ground Finch, Gould, 1837, (LC)

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Geospiza» frå , den 4. februar 2013. 

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Tanagarfamilien
Fuglar endemiske til Galápagosøyane
Fugleslekter
Camarhynchus

Camarhynchus er ei biologisk slekt av fem fugleartar i  tanagarfamilien, Thraupidae. Alle artar i slekta er endemiske til Galápagosøyane, og saman med tre tilhøyrande slekter, er dei kollektivt kjente som Darwins finkar. Fram til det siste var dei klassifiserte i busksporvfamilien, Emberizidae, men no har nyare studium vist at dei høyrer heime i tanagarfamilien.

Artslista
Camarhynchus darwinfinkar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september  2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Spettsporv, Camarhynchus pallidus
 Stortresporv, Camarhynchus psittacula
 Floreanatresporv, Camarhynchus pauper
 Småtresporv, Camarhynchus parvulus
 Mangrovesporv, Camarhynchus heliobates

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Camarhynchus» frå ,  den 4. februar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

tanagarfamilien
Fuglar endemiske til Galápagosøyane
Takson namngjevne av John Gould
Fugleslekter
Kantorsporvar

Kantorsporvar er ei biologisk slekt Certhidea av to fugleartar i tanagarfamilien, Thraupidae. Begge er endemiske til Galápagosøyane, og saman med tre tilhøyrande slekter, er dei kollektivt kjente som Darwins finkar. Fram til det siste var dei klassifiserte i busksporvfamilien, Emberizidae, men no har nyare studium vist at dei høyrer heime i tanagarfamilien. Gråkantorsporv, Certhidea fusca, blei anerkjent som ein sjølvstendig art i 2008, tidlegare var desse to rekna som konspesifikke; men dei har ulik song, føretrekk ulike habitat og lever på ulike område på Galápagosøyane. 


Artslista 
Certhidea i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
 Grønkantorsporv, Certhidea olivacea, Green Warbler-Finch, Gould, 1837, (LC)
 Gråkantorsporv, Certhidea fusca, Gray Warbler-Finch, Sclater & Salvin, 1870, (NN)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Warbler-finch» frå , den 4. februar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Tanagarfamilien
Fuglar endemiske til Galápagosøyane
Fugleslekter
Nordberg kyrkje i Skjåk

Nordberg kyrkje er ei åttekantkyrkje frå 1864 i Skjåk kommune i Innlandet.

Kyrkje er oppført etter teikning av arkitekt Jacob Wilhelm Nordan av byggmeister Jakob Jonsen Storlien. Det er eit lafta tømmerbygg med 300 sitjeplassar. Preikestolen har nygotiske trekk og er laga av Jehans Odde. Altertavla er også laga av Odde, og har motivet Jesu oppstode omgitt av to englar, alt skore i tre.

Forfattaren Tore Ørjasæter er gravlagt ved kyrkja.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Skjåk
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Skjåk
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Kyrkjer i Nord-Gudbrandsdal prosti
Jacob Wilhelm Nordan
1864 i Noreg
Vinje kyrkje i Hemne

Vinje kyrkje er ei åttekanta kyrkje frå 1820 i Heim kommune i Trøndelag fylke.

Bygget er i tre og har 200 plassar.

I kyrkja er det eit romansk krusifiks som kan vere frå slutten av 1100-talet.

Bakgrunnsstoff 
 

Kyrkjer i Heim
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Orkdal prosti
Kulturminne i Heim
Norske kyrkjer frå 1820-åra
1820 i Noreg
Aegolius

Aegolius er lita ei biologisk slekt av ugler som samlar fire artar. Tre av artene er avgrensa til «den nye verda», men perleugla har ei sirkumpolar utbreiing på tvers av Nord-Amerika og Eurasia.

Skildring 
Desse er i hovudsak nattaktive skogsugler i tempererte eller kaldare klima, dei to nordlege artane, slipeugle og perleugle hekkar i barskog, svartbrynugle i Sør-Amerika, kanelugle i Sentral-Amerika hekkar i tåkeskog eller eikeskogar.

Dette er standfuglar, men dei nordlege artane vil i det minste nokre gonger trekke sørover eller til lågare høgder om hausten. Rørslene er vanskeleg å overvåke på grunn av problem med å oppdage desse nattlege uglene utanfor hekkesesongen når dei ikkje læte.

Aegolius-ugler er små, stumpe, korthala med breie venger. Artane varierer i området 18-27 cm i lengd. Dei er mørk brune eller svarte på oversida, og kvitaktig eller brungule under, merkt med striper eller flekkar i dei to nordlege artane. Hovudet er stort, med gule auge og ein veldefinert «tallerken» i andletet. Flukta er sterk, smidig og direkte.

Desse uglene tar hovudsakleg gnagarar og andre små pattedyr som byttedyr, men vil òg beite på fuglar, flaggermus, insekt og andre virvellause dyr i samsvar med kva som er tilgjengeleg.

Aegolius-ugler hekkar i hòle tre og legg fleire egg i kullet. Dei har læte av gjentatte fløytetonar i hekkesesongen.

Artslista 
Aegolius-ugler i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Perleugle, Aegolius funereus
 Slipeugle, Aegolius acadicus
 Kanelugle, Aegolius ridgwayi
 Svartbrynugle, Aegolius harrisii

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Aegolius» frå , den 4. februar 2013. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Stiles and Skutch A guide to the birds of Costa Rica ISBN 0-8014-9600-4
 Hilty Birds of Venezuela ISBN 0-7136-6418-5
 National Geographic Field Guide to the Birds of North America ISBN 0-7922-6877-6
 Mullarney, Svensson, Zetterstrom and Grant Collins Bird Guide ISBN 0-00-219728-6

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Uglefamilien
Fuglar i den neotropiske regionen
Fugleslekter
Hubroar

Hubroar, samlar 20 store ugleartar i slekta Bubo, slekta inkluderer mellom anna dei største ugleartane hubro og nordfiskeugle samt snøugle. 

Nemninga på engelsk for denne slekta er 'Horned owls' og 'Eagle-owls'.


Artslista 
Bubo-ugler i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.2, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Snøugle, Bubo scandiacus, Snowy owl, (Linnaeus, 1758), (VU)
 Amerikahubro, Bubo virginianus, Great Horned owl, (Gmelin, JF, 1788), (LC)
 manglar norsk namn, Bubo magellanicus, Lesser Horned owl, (Lesson, R, 1828), (LC)
 Hubro, Bubo bubo, Eurasian Eagle-owl, (Linnaeus, 1758), (LC)
 Bengalhubro, Bubo bengalensis, Indian Eagle-owl, (Franklin, 1831), (LC)
 Ørkenhubro, Bubo ascalaphus, Pharaoh Eagle-owl, Savigny, 1809, (LC)
 Kopjehubro, Bubo capensis, Cape Eagle-owl, Smith, A, 1834, (LC)
 manglar norsk namn, Bubo milesi, Arabian Eagle-owl, Sharpe, 1886, ()
 Sahelhubro, Bubo cinerascens, Greyish Eagle-owl, Guérin-Méneville, 1843, (LC)
 Flekkhubro, Bubo africanus, Spotted Eagle-owl, (Temminck, 1821), (LC)
 Småhubro, Bubo poensis, Fraser's Eagle-owl, Fraser, 1854, (LC)
 Usambarahubro, Bubo vosseleri, Usambara Eagle-owl, Reichenow, 1908, ()
 Gråhubro, Bubo lacteus, Verreaux's Eagle-owl, (Temminck, 1820), (LC)
 Herkuleshubro, Bubo shelleyi, Shelley's Eagle-owl, (Sharpe & Ussher, 1872), (VU)
 Malayhubro, Bubo sumatranus, Barred Eagle-owl, (Raffles, 1822), (LC)
 Skoghubro, Bubo nipalensis, Spot-bellied Eagle-owl, Hodgson, 1836, (LC)
 Braminhubro, Bubo coromandus, Dusky Eagle-owl, (Latham, 1790), (LC)
 Billehubro, Bubo leucostictus, Akun Eagle-owl, Hartlaub, 1855, (LC)
 Rusthubro, Bubo philippensis, Philippine Eagle-owl, Kaup, 1851, (VU)
 Nordfiskeugle, Bubo blakistoni, Blakiston's Fish owl, Seebohm, 1884, (EN)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Horned owl» frå , den 4. februar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Uglefamilien
Fugleslekter
Fiskeugler

Fiskeugler (Ketupa) er biologisk slekt i uglefamilien som samlar tre artar med leveområde i Aust-Asia. Dei er nært i slekt med hubroar. Fiskeugler er spesialiserte på å fange fisk. Dei kan òg ta kreps og krabbar. 


Artslista 
Fiskeugler i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.2, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler. 
 Brunfiskeugle, Ketupa zeylonensis, Brown Fish Owl, (Gmelin, JF, 1788), (LC)
 Rustfiskeugle, Ketupa flavipes, Tawny Fish Owl, (Hodgson, 1836), (LC)
 Malayfiskeugle, Ketupa ketupu, Buffy Fish Owl, (Horsfield, 1821), (LC)

Kjelder

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Uglefamilien
Fuglar i den orientalske regionen
Fugleslekter
Flodugler

Flodugler (Scotopelia) er biologisk slekt i uglefamilien som samlar tre artar med leveområde i Afrika sør for Sahara. 


Artslista 
Flodugler i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Storflodugle,Scotopelia peli
 Liberiaflodugle,Scotopelia ussheri
 Galleriflodugle,Scotopelia bouvieri

Kjelder

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Uglefamilien
Fuglar i den afrotropiske regionen
Fugleslekter
Manu Katché

Manu Katché () er ein fransk musikar av ivoriansk opphav. Han er trommeslagar og låtskrivar. 

Han vart kjend for musikkverda på midten av 1980-talet, hovudsakleg gjennom den store suksessen til Peter Gabriel-albumet So i 1986 og det påfølgjande arbeidet med Sting på albuma …Nothing Like the Sun og The Soul Cages. Sidan då har han spelte mykje pop-, rock- og verdsmusikk med mange artistar som Afro Celt Sound System, Jeff Beck, Al Di Meola, Tears For Fears, Eurythmics, Simple Minds, Dire Straits, Jan Garbarek, Manu Chao, Loreena McKennitt, Youssou N'Dour, Robbie Robertson, Joan Armatrading, Joe Satriani, Tori Amos, Richard Wright, Kyle Eastwood, Ryuichi Sakamoto og både Peter Gabriel og Sting igjen. Han har òg turnert mykje med Sting.

Diskografi

Som leiar
It's About Time (1992)
Neighbourhood (2005)  ECM
Playground (2007)   ECM
Third Round (2010)  ECM
Manu Katché (2012)  ECM

Som musikarar
med Jeff Beck
Who Else! (1999)

med Tracy Chapman
Matters of the Heart (1992)

med Dire Straits
On Every Street (1991)

med Peter Gabriel
So (1986)
Biko (1987)
Passion (1989), Soundtrack
Shaking the Tree: Sixteen Golden Greats (1990), Compilation 
PoV (1990), Concert Video Album
Us (1992)
Secret World Live (1994)
OVO (2000), Soundtrack
Up (2002)
Long Walk Home: Music from the Rabbit-Proof Fence (2002)
Hit (2003), Compilation 
Play the Videos (2004)
Still Growing Up: Live and Unwrapped (2005)

med Jan Garbarek
Ragas and Sagas (ECM, 1990)
I Took Up The Runes (ECM, 1990)
Twelve Moons (ECM, 1992)
Visible World (ECM, 1995)
In Praise of Dreams (ECM, 2003)
Dresden: In Concert (ECM, 2009)

med Herbie Hancock
The Imagine Project

med Nigel Kennedy
Kafka (1996)

med Tony Levin
World Diary (1996)

med Loreena McKennitt
The Book of Secrets (1997)
An Ancient Muse (2006)

med Joni Mitchell
Chalk Mark in a Rain Storm (1988)
Misses (1996)
The Beginning of Survival (2004)
Dreamland (2004)
Songs of a Prairie Girl (2005)

med Joe Satriani
Joe Satriani (1995)
The Electric Joe Satriani: An Anthology (2003)

med Sting
...Nothing Like the Sun (1987)
The Soul Cages (1991)
Brand New Day (1999)
All This Time (2001)
At the Movies (2002)
Sacred Love (2003)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Manu Katché» frå ,  den 5. februar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 Ei informasjonsside
 Manu Katché på ECM Records
 Album credits at allmusic.com

Folk frå Saint-Maur-des-Fossés
Jazztrommeslagarar
Franske trommeslagarar
Franske låtskrivarar
Fransk-ivorianarar
Shaking the Tree

Shaking the Tree: Sixteen Golden Greats vart gjeve ut i 1990 som det første samlealbumet til Peter Gabriel med songar frå det første soloalbumet sitt Peter Gabriel (I eller Car) (1977) til Passion: Music for The Last Temptation of Christ (1989). 

Somme songar var forskjellige frå albumversjonane. Nye delar vart spelte inn for fleire songar i Gabriel sitt Real World Studios. Dei fleste songane vart kutta ned. «Shaking the Tree»— eit spor frå Youssou N'Dour-albumet The Lion frå 1989—var ei nyinnspeling frå 1990 med ny vokal frå Gabriel. «I Have the Touch» er oppført som ein remix frå 1983, men liknar så mykje på ein remix frå 1985 at mange musikkritikarar meiner det er den same. 

«Here Comes the Flood» er ei ny innspeling frå 1990. Denne versjonen har eit arrangement med piano og vokal og er langt enklare enn den produserte versjonen på Peter Gabriel (1977). 

Albumet inneheld ikkje songar frå Peter Gabriel (II eller Scratch) og filmmusikken til filmen Birdy.

Innhald

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shaking the Tree: Sixteen Golden Greats» frå ,  den 5. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1990
Album produserte av Bob Ezrin
Album produserte av Daniel Lanois
Album produserte av Peter Gabriel
Album produserte av Steve Lillywhite
Geffen Records-album
Peter Gabriel-album
Virgin Records-album
Det Danske Akademis Store Pris

Det Danske Akademis Store Pris  er ein litteraturpris som blir tildelt ein dansk forfattar for å heidra eit forfattarskap. Prisen er den høgaste litterære heidersprisen i Danmark og vert delt ut av Det Danske Akademi på årsfesten til akademiet. Prisen blei skipa i 1961.

Til 1982 blei den delt ut kvart år, sidan kvart anna år. Prisen var opphavleg på 50 000 kroner og har frå 2000 vore på 300 000 kroner.

Prismottakarar

1961 – Knuth Becker
1962 – Villy Sørensen
1963 – Jens August Schade
1964 – Jacob Paludan
1965 – Erik Knudsen
1966 – Klaus Rifbjerg
1967 – Ole Sarvig
1968 – Tom Kristensen
1969 – Frank Jæger
1970 – Ivan Malinowski
1971 – Leif Panduro
1972 – Svend Åge Madsen
1973 – Hans Scherfig
1974 – Sven Holm
1975 – Carl Erik Soya
1976 – Jørgen Sonne
1977 – Peter Seeberg
1978 – Tage Skou-Hansen
1979 – Poul Vad
1980 – Henrik Nordbrandt
1981 – Dorrit Willumsen
1982 – Per Højholt
1984 – Jess Ørnsbo
1986 – Halfdan Rasmussen
1988 – Halfdan Rasmussen
1990 – Jens Smærup Sørensen
1992 – Peter Laugesen
1994 – Ib Michael
1996 – Vibeke Grønfeldt
1998 – Cecil Bødker
2000 – Kirsten Thorup
2002 – Vagn Lundbye
2004 – Peer Hultberg 
2006 – Bent Vinn Nielsen
2008 – F.P. Jac
2010 – Jørn Riel
2012 – Thomas Boberg
2014 – Knud Sørensen
2016 – Helle Helle
2018 – Christina Hesselholdt
2020 – Naja Marie Aidt

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Det Danske Akademis Store Pris» frå ,  den 5. februar 2013, revisjon

Bakgrunnsstoff
 Den store pris ved danskeakademi.dk

 
Prisar og utmerkingar skipa i 1961
Danske litteraturprisar
1961 i Danmark
Blood of Eden

«Blood of Eden» er den tredje singelen til Peter Gabriel frå album Us i 1992. På songen syng Sinéad O'Connor korvokal. Singelen nådde berre så vidt Topp 40 i Storbritannia.

Innhald
 «Blood of Eden (Album Version)» – 6:33
 «Mercy Street» (William Orbit mix) – 8:00
 «Blood of Eden (Special Mix for Wim Wenders' «Until the End of the World)» – 6:15

Historie
Ein tidlegare versjon av songen «Blood of Eden» finst i Wim Wenders-filmen Until the End of the World, som kom ut før albumet Us kom ut. Denne versjonen kom ikkje med på filmmusikkalbumet til filmen og vart første gong gjeven ut som b-side til denne singelen.

Medverkande
 Peter Gabriel – solovokal, klaverinstrument, synthbass
 Tony Levin – bassgitar
 David Rhodes – 12-strengsgitar
 David Bottrill – programming
 Daniel Lanois – Hi-hat, korvokal
 Richard Blair – ekstra programmering
 Levon Minassian – Duoduok
 Sinéad O'Connor – korvokal
 Shankar – fiolin
 Gus Isidore – gitar på mellomspel
 Richard Chappell – miks på mellomspel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blood of Eden» frå ,  den 5. februar 2013.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1992
Singlar frå 1993
Peter Gabriel-songar
Songar skrivne av Peter Gabriel
Songar produserte av Daniel Lanois
Geffen Records-singlar
Virgin Records-singlar
Steam av Peter Gabriel

«Steam» er den andre singelen til Peter Gabriel frå albumet Us i 1992. Singelen nådde 10. plass på den britiske salslista og 32. plass på Billboard Hot 100 i USA. I USA nådde han dessutan førsteplassen på Modern Rock Tracks-lista.

Peter Gabriel har sagt at songen handlar om eit forhold der kvinna er sofistikert, smart og danna, og veit alt om alt, medan mannen ikkje veit noko, utanom at han veit alt om kvinna, medan kvinna ikkje veit noko om seg sjølv.

Ein alternativ versjon av songen heiter «Quiet Steam» og var B-sida på singelen «Digging in the Dirt». Det er eit langt rolegare opptak av denne songen. På konsertalbumet Secret World Live vert «Quiet Steam» spelt omkring eitt minutt før «Steam» startar.

Musikkvideoen til songen fekk ein Grammypris i 1994 for beste musikkvideo.

Innhald
 «Steam (LP version)» – 6:02
 «Games Without Frontiers (Massive-DB mix)» – 5:19
 «Steam (Oh, Oh, Let Off Steam mix 12)» – 6:44
 «Steam (Oh, Oh, Let Off Steam mix dub)» – 5:44

Medverkande
 Peter Gabriel: vokal, klaver, perkusjon, blåsearrangement
 Manu Katche: elektroniske trommer
 Tony Levin: Bass
 David Rhodes: Gitar
 Daniel Lanois: Hornarrangement
 David Bottrill: programmering
 Richard Blair: programmering
 The Babacar Faye Drummers: Sabar-trommer
 Leon Nocentelli: Gitar (Epiphone)
 Tim Green: tenorsaksofon
 Reggie Houston: barytonsaksofon 
 Wayne Jackson: trompet 
 Renard Poche: trombone

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steam (Peter Gabriel song)» frå ,  den 5. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1992
Singlar frå 1992
Peter Gabriel-songar
Songar skrivne av Peter Gabriel
Songar produserte av Daniel Lanois
Funkrocksongar
Geffen Records-singlar
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar på toppen av Billboard Alternative Songs-lista
Musikkvideoar regisserte av Stephen R. Johnson
Banque de France

Banque de France er den franske sentralbanken, skipa som aksjeselskap og ordinær bank 18. januar 1800 av ei gruppe som representerte private bankar. Napoléon Bonaparte, som vart den fyrste aksjonæren i 1803 etter at Banque de France slo seg saman med Caisse des comptes courants (ein bank skipa i juni 1796), gav banken einerett til å gjeve ut pengesetlar for Paris, og i 1848 fekk banken monopol på å gjeve ut pengesetlar for heile landet. Med dette vart banken til landets sentralbank.

Banken vart gjort statleg (najonalisert) i 1945, og då styrt av eit råd (Conseil général) og leia av ein gouveneur. Maastricht-traktaten frå 1992, som mellom anna la eit formelt grunnlag for Den europeiske sentralbanken som vart skipa i Frankfurt i 1998, leia til at Banque de France vart gjort uavhengig av den franske regjeringa i 1993 med omsyn til å styre den nasjonale politikken på sitt område. I samband med at fellesvaluten euro skulle take til å gjelde frå 1. januar 1999, vart særs mykje av bankens gjeremål og styringsmakt ført over til Den europeiske sentralbanken i Frankfurt i 1998.

Sentralbankar
Skipingar i 1800
Fransk samfunn
Maastricht-traktaten

Maastricht-traktaten eller Traktat om Den europeiske unionen vart underskriven i byen Maastricht i Nederland 7. februar 1992 av representantar for dei landa som var med i Den europeiske fellesskapen (EF). Trakten vart sett i verk 1. november 1993, og med dette var Den europeiske unionen (EU) skipa. Som fylgje av denne traktaten fekk EU mellom anna ein eigen ombodsmann.

Internasjonale avtalar
Skipingar i 1992
EU