alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Blackhill Enterprises

Blackhill Enterprises var eit rockedriftsføretak, starta som eit partnarskap mellom dei fire originale medlemmane i Pink Floyd og Peter Jenner og Andrew King.

Blackhill organiserte den første gratiskonserten i Hyde Park i London. 

Etter at Syd Barrett forlet Pink Floyd, vart partnarskapet oppløyst og Jenner og King heldt fram Blackhill for å administrere Barrett. Etter at Blackhill' til slutt vart oppløyst, heldt både Jenner og King fram som managerar i musikkindustrien. 

Dei var òg managerar for: 
Marc Bolan (som møtte kona si, June Child, medan ho arbeidde som sekretær for Blackhill)
Edgar Broughton Band
The Clash
Ian Dury
Roy Harper
Alberto Y Lost Trios Paranoias

Britiske underhaldningsføretak
Pink Floyd
Peter Jenner

Peter Jenner () er ein britisk musikkmanager og plateprodusent. Jenner, Andrew King og Pink Floyd var partnarar i Blackhill Enterprises.

Tidleg karriere
Etter å ha teke økonomiutdanning frå Cambridge University vart den 21 år gamle Jenner forelesar ved London School of Economics. Etter fire år forlet han jobben for å styre det då lovande bandet Pink Floyd. Jenner sette opp fleire gratiskonsertar i Hyde Park i London, som i 1969 inkluderte ein konsert av The Rolling Stones.

Managementkarriere 
Jenner har vore manager for Pink Floyd, T Rex, Ian Dury, Roy Harper, The Clash, The Disposable Heroes of Hiphoprisy, Robyn Hitchcock, Baaba Maal og Eddi Reader (Fairground Attraction). Jenner har òg vore manager for Billy Bragg i meir enn 15 år.

Pink Floyd 
Pink Floyd, som då var eit ukjend band, starta å få betalt for spelejobbar, mellom anna på Marquee Club i mars 1966 der dei vart sett av Jenner. Bandet spelte då hovudsakleg rhythm and blues-songar, men Jenner var imponert over dei rare lydeffektane som Barrett og Wright skapte under konsertane. Jenner traced Waters og Mason to their flat, og i lag med føretakspartnaren og venen Andrew King vart dei managerane deira. Sjølv om paret hadde liten erfaring med musikkindustrien, likte dei begge musikk og hadde vore vener sidan barndomen. Ved hjelp av pengar dei hadde arva, starta dei Blackhill Enterprises og kjøpte nye instrument til bandet, samt utstyr som omfatta eit PA-system frå Selmer. Med råd frå Jenner og King, starta Pink Floyd å spele i undergrunnsmiljøet i London, mellom anna på London Free School i Notting Hill. Dei mange kontaktane til Jenner og King kom til god nytte og bandet fekk omtale i både The Financial Times og The Sunday Times. Ein kan høyre stemma til Jenner i starten av songen «Astronomy Domine», som er opningssporet på debualbumet deira, The Piper at the Gates of Dawn frå 1967.

Jenner og King danna i lag med Pink Floyd ein partnarskap kalla Blackhill Enterprises. Etter Syd Barrett forlet Pink Floyd i 1968 braut Jenner og King med Pink Floyd og heldt fram som managerar for andre britiske rockeband.

Sincere Management 
Etter at Blackhill Enterprises vart oppløyst tidleg i 1980-åra, starta Jenner og kona hans Sumi Sincere Management som var managerar for mange artistar, som Billy Bragg, Eddi Reader, Robyn Hitchcock, The Unbending Trees og Outside Royalty.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Peter Jenner» frå ,  den 15. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 NetzpolitikTV: Intervju med Peter Jenner om opphavsrett i den digitale alderen

Britiske plateprodusentar
Top of the Pops

Top of the Pops var eit britisk fjernsynsprogram som sendte musikk frå musikklista «UK Single Chart» frå 1964 og fram til 2006. Nokre gonger vert programmet kalla TOTP eller The Pops. Dette er det musikkprogrammet på TV som har vore på lufta lengre enn noko anna tilsvarande program. Programmet vart vist kvar veke på BBC, men er òg lisensiert til andre nasjonale versjonar rundt omkring i verda. Kvart program inneheldt ein halv time med fremføringar av nokre av artistane på lista for denne veka. Det avsluttande programmet vart vist 30. juli 2006, men BBC har halde fram ein julespesial i åra etter dette. Spin-off-serien Top of the Pops 2 er enno på lufta. 

Musikk i 1964
Britiske fjernsynsprogram
Fjernsynsprogram på 1960-talet
Oslotunnelen

Oslotunnelen er ein 3632 meter lang dobbeltspora, elektrifisert jarnbanetunnel mellom Oslo Sentralstasjon og Skøyen stasjon i Oslo som knyter Drammensbanen til sentralstasjonen. Drammensbanen hadde opphavleg endestasjon i nærleiken av Oslo rådhus og Aker brygge, Vestbanestasjonen, der stasjonsbygningen no er ombygd til Nobels Fredssenter. 

Tidlegare, i perioden 1990 – 1998, var «Oslotunnelen» òg namnet på motorvegtunnelen under byen mellom Hamnelageret i Bjørvika og Filipstad ved Frognerkilen. Men denne tunnelen fekk seinare namnet Festningstunnelen, og til sist namnet Operatunnelen etter å ha vorte forlengd i  ein prefabrikert senketunnel under Bjørvika, forbi Operahuset i Oslo.

Jarnbanetunnelen Oslotunnelen vart opna for trafikk i 1980. Tunnelen skulle gje plass til to stasjonar for persontrafikken, den eine på Elisenberg (Frogner), den andre i Vika, i samband med Nationaltheatret stasjon på tunnelbanen i Oslo. Men berre Nationaltheatret stasjon vart bygd, Elisenberg stasjon ligg framleis som eit råbygg som truleg aldri vil vert teke i bruk. 

Nationaltheatret stasjon, som ligg med ekspedisjonslokale dels under jorda, dels med fasade mot gata Ruseløkkvegen i Vika, vart opphavleg bygd som ein perrong mellom dei to spora i tunnelen, som ligg under ekspedisjonslokala, men utvida i 1999 til to perrongar med to spor kvar i kvar sin tunnel. Stasjonen er den nest største persontogstasjonen i Noreg (nest etter Oslo sentralstasjon), rekna etter talet på passasjerar.

Mellom Nationaltheatret stasjon og den vesle høgda som Stortinget ligg på, har Oslotunnelen sams trasé med tunnelbanen. På grunn av djupe og ustabile lausmasser måtte båe banane leggjast i kulvert, det vil seie i ein tunnel som vart laga ved å grave ned frå terrengoverflata. Her vart det støypt ein betongkulvert i to høgder, med jarnbanen i fyrste høgda og tunnelbanen i øvste høgda.

Oslotunnelen vert nytta av både persontog og godstog. Det går om lag 600 tog i døgeret gjennom tunnelen, som har nådd kapasitetsgrensa.

Samferdsle i Oslo
Tunnelar på Drammenbanen
Jarnbanetunnelar i Oslo
Jarnbanetunnelar opna i 1980
New Forest-ponni

New Forest-ponnien er ein britisk ponnirase som opphavleg kjem frå New Forest i England.

Raseskildring
Rasen kan ha ei mankehøgd på opptil 148 cm. Hovudet skal etter rasestandarden vere lite og ponniaktig. Skuldrene skal vere skrå og bringa djup.

Historie
Heilt tilbake på 1000-talet fekk folk beiterett i New Forest, som var eit kongeleg jaktområde. Sidan den tid har det levd ponniar i området. Opp gjennom tidene har det vorte kryssa inn mellom anna arabarhest, engelsk fullblodshest, welsh-ponni og hackneyhest. I seinare tid har det også vorte kryssa inn andre britiske ponnirasar.

Førekomst
På dei britiske øyene er New Forest-ponnien ein av dei mest talrike ponnirasene. Til Noreg kom ponnien på 1970-talet med importar frå England og Danmark.

Bruk
New Forest-ponnien er ein mykje brukt konkurranseponni. Han vert ofte ridd av barn og ungdom, men kan også nyttast av lette vaksne.

Bakgrunnsstoff
Norsk Ponniavlsforening om New Forest-ponnien
New Forest Pony Breeding and Cattle Society (eng)
Hesterasar
Britiske husdyr
Norman Smith

Norman «Hurricane» Smith () var ein engelsk musikar og plateprodusent.

Biografi
Smith vart fødd i Edmonton i Middlesex og tente som RAF-glidepilot under den andre verdskrigen. Etter ei mislukka karriere som jazzmusikar, starta Smith hos EMI som lydteknikar i 1959.

Han var lydteknikar på alle innspelingane til The Beatles i EMI Studios fram til 1965 då EMI forfremma han frå lydteknikar til produsent. Det siste Beatles-albumet han spelte inn var Rubber Soul, og Smith var lydteknikar på nesten 100 Beatles-songar i alt.

John Lennon gav Smith kallenamnet «Hurricane» og dette vart raskt fanga opp av dei andre Beatles-medlemmane. Dette var eit ironisk kallenamn, fordi Smith var særs roleg og aldri let seg vippe av pinnen.

Medan han arbeidde med The Beatles den 17. juni 1965, fekk han tilbodet om £15 000 av distribusjonsselskapet til bandet, Dick James Music, for å kjøpe ein song han hadde skrive.

Tidleg i 1967 starta han å arbeide med eit nytt band, Pink Floyd, og produserte det første, andre og fjerde albumet deira, The Piper at the Gates of Dawn, A Saucerful of Secrets og Ummagumma. Under innspelinga av songen «Remember a Day», vart trommeslagaren Nick Mason opphissa av at han ikkje klarte å kome fram til det riktige trommemønsteret for songen. Smith visste derimot kva han ønskte og spelte mønsteret sjølv.

I 1968 produserte Smith eit av dei første konseptalbuma i rockehistoria, The Pretty Things sitt S.F. Sorrow.

Han produserte tidlege innspelingar av Barclay James Harvest, mellom anna det kritikarroste albumet Once Again og mange år seinare vart han nemnd med namn i John Lees-songen «John Lennon's Guitar».

I 1971, med artistnamnet «Hurricane Smith», fekk han ein hit i Storbritannia med «Don't Let It Die». Dette var ein demo av ein song han hadde skrive i håp om at John Lennon skulle spele han inn. Då han spelte han for plateprodusenten Mickie Most, var Most imponert nok til at han bad han gje han ut som songen var. I 1972 fekk han ein ny hitt med «Oh Babe What Would You Say?», som gjekk til topps på den amerikanske Cash Box-lista og tredjeplass på Billboardlista. På det første albumet til Smith, kalla opp etter han sjølv, var singelen «Who Was It?» av Gilbert O'Sullivan, som vart ein tredje hit.

I 2004 gav Smith ut eit nytt album, From Me To You med nyinnspelingar av nokre av dei tidlegare songane hans.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Norman Smith (record producer)» frå ,  den 15. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Martin, George, with Hornsby, Jeremy (1980). All You Need Is Ears. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-11482-6

Bakgrunnsstoff
Norman Smith: Den første lydteknikaren til The Beatles
Minneord: The Independent
Minneord: The Times

Musikarar frå London
The Beatles
Folk tilknytte Pink Floyd
Engelske plateprodusentar
The Scarecrow

«The Scarecrow» er ein song av Pink Floyd på debutalbumet deira The Piper at the Gates of Dawn frå 1967, som først kom ut som B-side til den andre singelen deira «See Emily Play» (som «Scarecrow») to månader tidlegare. Han vart skriven av Syd Barrett og spelt inn i mars 1967.

Historie
Songen inneheld gryande eksistensialist-tema, der Barrett samanliknar sin eigen eksistens med fugleskremselet (the scarecrow), som sjølv om det er tristare òg har «avfunne seg med lagnaden sin». Slike tema vart seinare mykje nytta i tekstane til bandet. Songen har eit instrumental parti som er barokk, psykedelisk folk framført med 12-strengs akustisk gitar og cello. Mange band i den tidlege psykdeliske perioden eksperimenterte med lydteknikken og her er alle instrumentane anten ekstremt til venstre eller ekstremt til høgre i stereoen, med to vokale linjer, ei talt og ei sungen. Den amerikanske singelen (Tower 356) kom ut på Tower Records tre gonger mellom juli 1967 og seint i 1968. Han fekk aldri suksessen han fekk i Storbritannia.

Musikkvideoar
Ein promovideo for songen vat laga for ei filmavis av Pathé og filma tidleg i juli 1967 der bandet tullar seg på ei open eng med eit fugleskremsel. Han syner Roger Waters som fell ned som om han vart skoten og Nick Mason som byter hatt med fugleskremselet. Delar av filmen har blitt nytta under Waters si konsertframføring av «Set the Controls for the Heart of the Sun».

Ein annan video vart filma i 1968 i Brussel i Belgia med David Gilmour i staden for Barrett, der Waters mimar medan han spelar på Rickenbacker-bassen sin med ein fiolinboge.

Medverkande
Syd Barrett – solovokal, elektrisk gitar, 6- & 12-strengs akustisk gitar
Richard Wright – Farfisa orgel, cello, korvokal
Roger Waters – bassgitar, boga bass
Nick Mason – tempelkubbar, metallkoppar

Andre versjonar
Det industrielle bandet Rx spelte inn «The Scarecrow» på albumet deira Bedside Toxicology. Han vart sungen av Nivek Ogre frå Skinny Puppy.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Scarecrow (song)» frå ,  den 11. juni 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
[ Allmusic om songen]
 

Songar frå 1967
Pink Floyd-songar
Songar skrivne av Syd Barrett
Feromon

Feromon (frå gresk pherein å bere eller transportere og hormon å stimulere) er eit duftstoff, eit kjemisk signalstoff, som vert skilt ut frå kjertlar hjå nokre dyr og som verkar mellom individ av same art.  Dette vert også kalla  for duftspråk, når dyr formidlar meldingar som duftinntrykk til kvarandre. Feromona har ulike namn etter kva for funksjon dei har.

Seksualferomon 
Seksualferomon verkar på det motsette kjønn og gjer at ein han og ei ho finn kvarandre og kan gjennomføre ei paring. 

Hjå mange artar, t.d. mange sommarfuglartar, produserer hoene ein artsspesifikk duftblanding (feromon) som hannen kan oppdage på langt hald.  Hos insekt er ofte hannen utstyrt med velutvikla antenner, sokalla fjørantenner. Slike antenner har mange tusen sansehår som inneheld luktereseptorar.  Nokre artar kan fange slike duftspor på fleire hundre meters avstand.  

I nyare tid er feromon nytta som lokkemiddel i feller mot skadedyr.  Metoden går ut på å lokke hannane til fella ved hjelp av hoene sitt seksualferomon, for deretter å uskadeleggjere skadedyra.

Sporferomon 
Sporferomon vert nytta av maur for å markere vegen til maten eller tilbake til maurtua.

Alarmferomon 
Alarmferomon vert nytta av maursamfunnet til for å få maurene i forsvars- eller angrepsstemning ovanfor ein truande fare.

Sosialiserande feromon 
Hjå samfunnsdannande insekt som bier og maur, skil både larvar og pupper ut feromon som vert kjent igjen av arbeidarane i bolet. Dette medverkar til at utviklinga vert bremsa hjå hoene, slik at dei ikkje blir fullt forplantingsdyktige. Dei blir sterile individ som hjå samfunnsdannande insekt vert kalla arbeidarar.

Aggregasjonsferomon 
Mest kjent er kanskje barkbillene og «barkbillekrigen» på Austlandet på 1980-talet. Desse feromona vert kalla  for aggregasjonsferomon. Hjå barkbiller frå slekta Ips er det hannane som sender ut feromon, og som startar innboringa i trestamma. Både hoer og hannar vert tiltrekt av feromona. Målet er å samle nok individ til å overvinne kvaa som piplar ut i borehola. Sporar av blåvedsopp som er klistra til billene sin kropp blir avsett i borehola. Soppen veks så inn i veden og sperrar vatntransporten i trestamma. Dersom straumen av plantesaft fortset, ville egg og larvar drukne i vatn og kvae.

Feromon hjå mennesket 
Hjå menneske vert det skilt ut feromon blant anna i sveitte.

Galleri feromonfeller 

Denne artikkelen bygger på «Feromon» frå ,  den 15. februar 2011.
Let There Be More Light

«Let There Be More Light» er den første songen til Pink Floyd på det andre albumet, A Saucerful of Secrets. Ei kortare utgåve vart òg gjeven ut som den fjerde singelen i USA av bandet. Singelen er sjeldan og består av ein redigert monoversjon av denne songen og «Remember a Day». Singelen gjekk ikkje inn på listene. Pink Floyd spelte songen ein del på konsertane sine i 1968 og 1969, ofte som ekstranummer. 

Songen er skriven av Roger Waters. Songen omhandlar eit nært møte med eit utanomjordisk romskip. Han byrjar med ei gjentakande basslinje før vokalen startar. Det første songpartiet er sungen av Richard Wright medan Waters kviskrar teksten. Refrenget er sungen av David Gilmour. Dei siste to minutta inneheld den første gitarsoloen av Gilmour på eit Pink Floyd-album. Alt då kan ein kjenne att gitarstilen med mange av varemerka som Gilmour nytta i soloane sine, t.d. spelar han på ein enkel note og lyden av gitaren hans går gjennom fleire lydeffektar, som forvrenging og ekko. 

Linja «as Lucy in the sky» er ein direkte referanse til songen «Lucy in the Sky with Diamonds» av The Beatles

Placebo-songen «Taste in Men» har ei opning med ei basslinje som er særs lik «Let There Be More Light»

Medverkande
Rick Wright – Farfisaorgel, Hammondorgel, piano, solovokal (vers),
David Gilmour – elektrisk gitar, solovokal (refreng)
Roger Waters – bassgitar, kviskrande vokal (vers)
Nick Mason – trommer, perkusjon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Let There Be More Light» frå ,  den 15. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1968
Pink Floyd-songar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar frå 1968
Tore Andersen

}

Tore Sønnik Branæs Andersen () var ein norsk country-musikar frå Stjørdal. Andersen både sang og spelte gitar, mandolin og keyboard.

Karriere 

Andersen budde dei fyrste barneåra sine i Sørkedalen utanfor Oslo, flytte så til Halden før han vart buande i Stjørdal. Han var med i fleire amatørband i ungdomsåra, og i 1979 vann han konkurransen Trøndersk Talent. I 1982 vart han med i bandet Vikings som vokalist og gitarist. Han heldt fram i Vikings til 1992. 

I 1993 debuterte Andersen som soloartist med plata The Hero in Me. Fem år seinare, i 1998, kom oppfylgjaren, Tore Andersen. Etter dette varte det 11 år før Andersen gav ut ei ny plate. Den fekk namnet Right Around the Corner og vann Spellemannprisen 2009 i klassa country.

Kjelder 

 Bokmålswikipedia om Tore Andersen.
 Biografi om Andersen på den offisielle nettsida hans.
 Andersen på Myspace.

Folk frå Stjørdal
Vinnarar av Spellemannprisen
Norske songarar
Norske gitaristar
Salve

Salve (medisinsk latin unguentum) er eit legemiddel eller ei form for kosmetikk ein bruker utanpå kroppen ved å breia han utover huda. Salvar er halvfaste ved romtemperatur og blir gjerne mjukare etter påføring. Dei er som regel danna av eit salvegrunnlag, t.d. feitt, og eitt eller fleire legemiddel som kroppen skal ta opp. Ein kan framstilla salver i mortar eller ved hjelp av salvemølle.

Ein særs blaut salvetype er krem, cremor, som ofte er ein vasshaldig emulsjon. Pasta er derimot ein fastare salve med høvesvis store mengder faste stoff i seg.

Vanlege legemiddel i salvar er til dømes sinkoksid, svovel, tjørepreparat, antibiotika, antiseptika, fungicid og kortikosteroidar. Salvegrunnlaget kan vera eitt stoff eller ei blanding av fleire, til dømes faste feittstoff, feite oljer, voks, vaselin, vassfritt lanolin eller vasslauselege stoff.

I tillegg til medisinsk bruk blir salvar også brukt kosmetisk og seremonielt, som ved salving av kongar eller ved mumifisering.

Bakgrunnsstoff 
 Så här gör man en salva (svensk)

Kjelder

Salvar
Lækjemiddel

de:Salbe
en:Ointment
es:Ungüento
nl:Zalf
ja:軟膏剤
Olav Luksengård Mjelva

Olav Luksengård Mjelva () er ein norsk felepelar frå Røros. Mora kjem frå Hallingdal.

Karriere 

Han starta å spela fele på musikkskulen på Røros som sjuåring, deltok i juniorlag og reiste på kappleik. Etter vidaregåande var planen å utdanna seg til eigedomsmeklar, men han bestemte seg for å ta eit speleår fyrst. Difor starta han på Raulandsakademiet. Seinare hjelpte han til med å byggja opp eit folkemusikkarkiv på Røros saman med Leif Ingvar Ranøien. Mjelva har også spelt i folkemusikk/jazz-bandet Sver.  

Etter dette hadde Mjelva fått smaken på folkemusikk og byrja på Ole Bull Akademiet på Voss, der han voks mykje musikalsk. I 2006 fekk Mjelva saman med John Ole Morken Bergstadstipendet frå Røros kommune. I 2009 gav han ut plate for fyrste gong. Ho fekk namnet Fele/Hardingfele, Røros/Hallingdal og kom ut på Etnisk musikklubb. For plata vann Mjelva Spellemannprisen 2009 i klassa folkemusikk/ gamaldans.

Kjelder 

 Artikkelen er basert på intervju i Hallingdølen, 23.05.09.  
 Bokmålswikipedia om Mjelva.

Referansar 

Folk frå Røros
Norske folkemusikarar
Vinnarar av Spellemannprisen
Norske felespelarar
Albania i Eurovision Song Contest

Albania debuterte i Eurovision Song Contest i 2004. Landet har delteke kvart år sidan. Bidraga veljast ut i den nasjonale finalen, Festivali i Këngës. Festivali i Këngës har vorte arrangert sidan 1962 og i 2004 då landet vart med i Eurovision Song Contest valde dei ut artisten som skulle representere Albania gjennom denne tevlinga.

Historie
Albania søkte om å få debutere i 2003, men sidan tre andre land òg ville debutere, måtte dei vente til året etter.

Bidraga i Eurovision Song Contest

Galleri

Røystehistorikk (2004-2021)

Finalane

Semifinalane

Kommentatorar og talspersonar

Sjå òg
 Albania i Junior Eurovision Song Contest

Kjelder

Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
Albania i Eurovision Song Contest
Denne artikkelen byggjer på «Albania i ESC» frå ,  den 15. februar 2011.  
 

Albania i Eurovision Song Contest
Land i Eurovision Song Contest
Musikktevlingar
Point Me at the Sky

«Point Me at the Sky» er den femte britiske singelen til det britiske bandet Pink Floyd, gjeven ut 17. desember 1968. Songen var ein av første gongane bassisten Roger Waters og gitaristen David Gilmour skreiv ein song i lag. Singelen kom ikkje ut i USA. Han vart derimot gjeven ut av Capitol Records i Canada, samt Japan og fleire land i Europa. Versa vert sungen av Gilmour, medan mellomspelet vart sungen av både Gilmour og Waters.

«Point Me at the Sky» har sidan vorte ein av dei mest obskure av alle dei offisielle utgjevingane til Pink Floyd. Han kom ikkje med på nokre av samlealbuma før The Early Singles, ei bonusplate i samleboksen Shine On frå 1992. Første gongen songen vart gjeven ut for eit breiare publikum var i 2016 då han var med i plateboksen The Early Years 1965–1972 og den tilhøyrande samleplata Cre/ation: The Early Years 1967–1972.

Sidan det aldri var meininga at songen skulle gjevast ut på album vart innspelinga berre miksa i mono. Lydkvaliteten på monomiksen er heller uklår, og på grunn av dette er det stundom vanskeleg å fange teksten. Musikalsk startar songen roleg og vert så eit tungt psykedelisk stykke, stundom ganske lik «The Nile Song», som var den neste singelen til bandet i Storbritannia.

Singelen nådde ikkje listene. B-sida til singelen, «Careful with That Axe, Eugene», vart langt meir populær, og vart seinare gjeven ut på to samlealbum og ofte spelt på konsertane deira tidleg i 1970-åra.

Ei anna framføring av «Point Me at the Sky» vart spelt inn og send på BBC seint i 1968, men denne er aldri offisielt gjeven ut på plate. Gruppa laga ein promovideo til songen, der dei har på seg vernebriller og pilotklede ved sidan av fly frå 1920-åra.

Songen vart spelt av Nick Mason's Saucerful of Secrets i 2018 og 2019.

Medverkande
David Gilmour – elektrisk gitar, elektrisk slidegitar, korvokal, solovokal (vers, andre halvdel av refrenga)
Roger Waters – bassgitar, korvokal, solovokal (første halvdel av refrenget og siste verset)
Rick Wright – Hammondorgel, Farfisaorgel, piano, klokkespel, korvokal
Nick Mason – trommer, maracas, tempelkubbar

Andre versjonar
Bandet Acid Casualties med gitarist Robbie Krieger frå The Doors spelte inn songen og gav han ut på det einaste albumet deira, Panic Station i 1982.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Point Me at the Sky» frå ,  den 15. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Pink Floyd-songar
Songar frå 1968
Singlar frå 1968
Plateomslag av Hipgnosis
Plateomslag av Storm Thorgerson
Songar skrivne av David Gilmour
Songar skrivne av Roger Waters
Songar om luftfart
Tyskland i Eurovision Song Contest

Tyskland, tidlegare Vest-Tyskland, debuterte i Eurovision Song Contest i 1956. Landet har delteke kvart år sidan, med unntak av i 1996, då dei ikkje kom vidare frå kvalifiseringsrunden. Bidraga veljast i ein nasjonal finale. I 1982 vann Nicole med songen «Ein bißchen Frieden» og i 2010 vann Lena Meyer-Landrut med songen «Satellite».

Landet debuterte som Vest-Tyskland i 1956, men då det vart gjennforent med Aust-Tyskland (som aldri har delteke) i 1990, har dei sidan 1991 delteke som Tyskland.

Dei fem store
Sidan 2000 har Tyskland, Frankrike, Spania og Storbritannia alltid vore kvalifisert til finalen, fordi dei er dei største bidragsytarane til Den europeiske kringkastingsunionen. Dei har vore kjend som «dei fire store» på grunn av sin spesielle status. I 2011 kom Italia att til tevlinga for fyrste gong sidan 1997, og vart med i denne gruppa, som no heitter «dei fem store».

Bidraga

Poeng

Galleri

Vertskap

Sjå òg
 Tyskland i Junior Eurovision Song Contest

Fotnotar

Kjelder

Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
Tyskland i Eurovision Song Contest
Denne artikkelen bygger på «Germany in the Eurovision Song Contest» frå ,  den 18. august 2011.  

 
Land i Eurovision Song Contest
Tyske musikktevlingar