alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Januaroppreisten

Januaroppreisten (polsk powstanie styczniowe, litauisk 1863 m. sukilimas, kviterussisk Паўстанне 1863-1864 гадоў) var ein oppreist i det tidlegare polsk-litauiske samveldet (dagens Polen, Litauen, Kviterussland, Latvia og delar av Ukraina og vestlege delar av Russland). Oppreisten braut ut 22. januar 1863 og varte fram til dei siste opprørarane blei fanga i 1865.

Oppreisten byrja som ein spontan protest frå unge polakkar mot militærteneste i den russiske hæren. Dei fekk snart støtte frå høgtståande litauiske offiserar og politikarar. Opprørarane var likevel i mindretal og hadde underlegne våpen, og måtte falle tilbake på geriljataktikk. Dei klarte ikkje å vinna nokre store slag eller ta større byar eller russiske festningar. Oppreisten blei slått ned med harde represaliar, som offentlege avrettingar og deportasjon til Sibir. Den mislukka oppreisten fekk mange polakkar til å oppgje væpna makt mot styresmaktene og heller fokusera på såkalla organisk arbeid (praca organiczna) som skulle byggja nasjonen frå grunnen av.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «January Uprising» frå , og «Januaroppstanden» frå  den 28. desember 2017.  
 

Polsk historie
Litauisk historie
Russisk historie
Konfliktar i 1860-åra
Juan Almonte

Juan Nepomuceno Almonte () var ein meksikansk general, politikar og diplomat. Han var regent eller president i Mexico under det andre keisardømet skipa av Napoleon III av Frankrike.

Almonte tok del i slaget ved Alamo og slaget ved San Jacinto under Texasrevolusjonen og i den meksikansk-amerikanske krigen. Han var ein tilhengjar av keisar Maximilian I, og var leiar for dei konservative i Mexico på 1860-talet, då han blei utnemnd til regent.

Almonte var fødd i Nocupétaro i Carácuaro-distriktet i delstaten Michoacán. Han var son av José María Morelos, ein katolsk prest som leia opprørarar i den mexicanske sjølvstendekrigen frå 1811 ttil 1815, og Brígida Almonte. I 1815 sende Morelos han til  New Orleans i Louisiana, der han utdanna seg og lærte seg flytande engelsk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Juan Almonte» frå , og «Juan Nepomuceno Almonte» frå  den 28. desember 2017.  
 

Meksikanske presidentar
Meksikanske diplomatar
Folk frå Michoacán
Meksikanske generalar
Ski-NM 1986

Noregsmeisterskapen på ski 1986 i nordiske greiner vart avvikla på Vang i Hedmark og i Oslo i tidsrommet 22. januar til 9. februar 1986. Meisterskapen omfatta tolv øvingar, åtte for menn og fire for kvinner. Alle dei åtte langrennsøvingane vart avvikla i Vang i tida 22. januar – 2. februar og vart avslutta med hopprenn i stor bakke i Holmenkollbakken i Oslo sundag 9. februar.

Langrenn menn

15 km

Stad: Vang

30 km

Stad: Vang

50 km

Stad: Vang

3 x 10 km stafett

Stad: Vang

Langrenn kvinner

5 km

Stad: Vang

10 km

Stad: Vang

20 km

Stad: Vang

3 x 5 km stafett 

Stad: Vang

Kombinert

Stad: Vang

Hopprenn

Normalbakke

Stad: Vang

Storbakke

Dato: 9. februar 1986
Stad: Oslo

Kjelder
Sportsboken 86-87. Sportsboken As. Stavanger 1986.

Noregsmeisterskap i 1986
Noregsmeisterskap på ski
Sport i 1986
Idrett i Ringsaker
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrettstilskipingar i Oslo
Det andre meksikanske keisardømet

Det andre meksikanske keisardømet () var ei kortvarig statsform i Mexico som eksisterte frå Den franske intervensjonen i Mexico i 1863 til avsettinga og avrettinga av keisar  Maximilian I og gjeninnføringa av republikken.

Keisardømet blei oppretta med støtte frå Napoleon III av Frankrike, som ønskte meir kontroll og eit alliert monarki i Nord-Amerika. Ei folkerøysting utført under det franske militærstyret godkjende den austerrikske erkehertugen Ferdinand Maximilian av huset Habsburg-Lorraine som keisar. Han kom til landet i 1864 med kona si, Charlotte av Belgia.

Det nye monarkiet var støtta av ein mektig og konservativ lokal elite kjend som hacendado og hadde fransk, austerriksk og belgisk støtte. Det var i konstant konflikt mellom dei konservative og dei liberale, leia av den avsette presidenten Benito Juárez.
USA rekna keisaren som ein fransk marionettleiar, og gav støtte til dei liberale kreftene. Dei kravde at Frankrike skulle trekka troppane sine ut, noko landet til slutt gjorde. Etter ein kamp fall keisardømet i 1867, og Maximilian blei avretta 19. juni same året.

Sjå òg
Det første meksikanske keisardømet

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Second Mexican Empire» frå ,  den 29. desember 2017.  
 

Meksikansk historie
Skipingar i 1864
Nedleggingar i 1867
Trippelalliansekrigen

Trippelalliansekrigen, også kjend som Den paraguayanske krigen eller Den store krigen, blei utkjempet frå 1864 til 1870 mellom Paraguay på eine sida og dei allierte landa Argentina, Brasil og Uruguay på den andre.
Krigen var ein av dei blodigaste konfliktane som har føregått på det amerikanske kontinentet. 

Krigen braut ut seint i 1864 som resultatet av ein konflikt mellom Paraguay og Brasil etter Uruguay-krigen. Bakom låg etterdønningar etter koloniseringa av Latin-Amerika, kampen om fysisk herredøme over den strategisk viktige Rio de la Plata-regionen, Brasil og Argentina si innblanding i den interne politikken i Uruguay, britiske økonomiske interesser i regionen og utvidingsambisjonene til den paraguayanske presidenten Francisco Solano López. Argentina og Uruguay gjekk inn i krigen mot Paraguay i 1865, og han blei dermed kjend som Trippelalliansekrigen.

Utfallet av krigen blei eit fullstendig nederlag for Paraguay. Etter at trippelalliansen nedkjempa Paraguay i ein konvensjonell krig, blei konflikten endra til ein utmattande geriljakrig som etter kvart reduserte heile den paraguayanske befolkninga, både den militære og den sivile. Eit anslag av dei totale tapa i Paraguay – gjennom både krig og sjukdom – har vore så høgt som 1,2 millionar personar, eller 90 prosent av befolkninga før krigen. Eit kanskje meir nøyaktig anslag set dei paraguayanske tapene til ca. 300 000 av dei 500-525 000 førkrigs-innbyggjarane.

Det tok mange tiår før Paraguay klarte å reisa seg att frå kaoset og den demografiske ubalansen landet var blitt sett i. Paraguay var ein av de første republikkane i Sør-Amerika, men det var ikkje før i 1993 at Paraguay hadde sitt første demokratiske presidentval. Krigen førte til slutten på slaveriet og keisardømet i Brasil, og førte til at militæret fekk ei nøkkelrolle i landet. For Argentina blei utfallet ei modernisering av heile landet. Brasil og Argentina gjekk etter krigen ut av si rolle som intervensjonistar i den interne politikken til Uruguay.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Trippelalliansekrigen» frå ,  den 29. desember 2017.  
 
 Referansar 

 Litteratur 
 Denne artikkelen inneholder materiale fra Library of Congress Country Studies, publikasjonar frå styresmaktene i USA, som er frigjevne som public domain.

 Leuchars, Chris; To the Bitter End: Paraguay and the War of the Triple Alliance, Greenwood Press, 2002. ISBN 0-313-32365-8
 Scheina, Robert; Latin America's Wars: The Age of the Caudillo, 1791-1899, Brassey's, 2003. ISBN 1-57488-450-6
 Whigwham, Thomas; The Paraguayan War, University of Nebraska Press, 2002.

 Fuglestad, Finn. Latin-Amerika og Karibias historie. Cappelen akademisk forlag, 1994.

Søramerikanske krigar
Paraguayansk historie
Uruguayansk historie
Brasiliansk historie
Argentinsk historie
Konfliktar i 1864
Konfliktar i 1870
Søramerikansk militærhistorie
Krigføring på 1800-talet
Karianne Christiansen

Karianne Christiansen () var ein norsk alpin skirennar som vann ti NM-gull i tida 1968-72, tre i både slalåm og storslalåm og to kvar i utforrenn og i kombinasjonsøvinga. Ho var medlem av Sportsklubben Njård.

Christiansen tok si fyrste NM-medalje då ho som 17-åring fekk bronse i storslalåm på Oppdal i 1966. To år seinare vart ho norsk meister i slalåm i Ørsta og sikra seg bronsemedaljar i storslalåm og utfor. I 1969 vann ho både slalåm, storslalåm og kombinasjonen under noregsmeisterskapen i Hemsedal, og tok sølv i utforrennet. Ved VM i alpine greiner 1970 i Garmisch-Partenkirchen kom Christiansen på tiandeplassen i utfortevlinga og vart nummer åtte i kombinasjonen. Seinare i 1970-sesongen kopierte ho under NM på Oppdal medaljehausten frå forrige sesong med tre gull og eitt sølv, sølvmedaljen kom i storslalåm. Under NM i alpine greiner 1971 på Voss rann ho inn til triumf både i storslalåm og utfor. Vinteren 1972 deltok ho i Vinter-OL i 1972 i Sapporo og vart som best nr 21 i utforrennet. Christiansen avslutta sine år som aktiv med å vinne gullmedaljen i storslalåm under NM 1972 på Bjorli i Oppland, framfor unge Toril Førland.

Karianne Christiansen omkom 27 år gammal i ei ulukke med bil ved Gol.

Kelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Norske alpinistar
Noregsmeistrar i alpine greiner
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Norske deltakarar under vinter-OL 1972
Alpinistar under vinter-OL 1972
Døde i trafikkulukker
Folk frå Tønsberg
Merete Fjeldavlie

Merete Fjeldavlie () er ein norsk tidlegare alpin skirennar som i tida 1987-2001 vann sju NM-gull, tre i storslalåm og eitt kvar i slalåm, super-G, utfor og kombinasjon. Ho vann i 1992-sesongen eit verdscuprenn i super-G. Fjeldavlie var medlem i Kongsberg IF og seinare Rjukan IL.

Aktiv
Fjeldavlie tok steget opp i noregseliten i 1987-sesongen, då ho vart norsk meister i storslalåm og tok bronsemedaljen i slalåm då norgesmeisterskapen fann stad i Tromsø. Året etter vann ho gull i slalåm og sølv i storslalåm under NM 1988 i Ål. Gull og sølv sanka ho også i NM 1990 i Hakadal, men då i motsette øvingar.

Fjeldavlie deltok i Vinter-OL 1992 i Albertville, der ho som best vart nummer 15 i storslalåm. Få veker seinare, i mars 1992, rann Fjeldavlie ned til verdscupsiger i ei super-G-tevling i Vail i Colorado, framom austerrikaren Petra Kronberger og franske Carole Merle, noko som førte til at Fjeldavlie kom på andreplassen i kampen super-G-pokalen 1992. Ho avslutta OL-sesongen med å verte norsk meister i storslalåm for tredje gong.

Dei neste sesongane var Fjeldavlie mykje plaga av skadar, og det var fyrst i 1996 og 1997 ho var i stand til å plukke medaljar i norske alpinmeisterskap. Fyrst i 2001 makta ho på ny å vinne norske meisterskapstitlar, ho triumferte då i både super-G og i utforrennet under NM i alpine greiner i Narvik. Tidlegare i same sesongen gjorde ho sitt beste resultat i ein internasjonal meisterskap med niandeplassen i utfor under VM i alpine greiner 2001 i St. Anton. 33 år gammal la ho opp som aktiv alpinist.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Norske alpinistar
Folk frå Oslo
Aud Hvammen

Aud Hvammen Lunde () er ein norsk tidlegare alpin skirennar frå Geilo, som vann fem NM-gull i tida 1964-68, tre av dei storslalåm. Ho var medlem i Geilo Idrettslag og er gift med Peder Lunde. Margit Hvammen var hennar eldre syster.

Aud Hvammen fekk sitt gjennombrot med NM-sølv på Rjukan i 1961. Vinteren 1964 vann ho slalåmtevlinga og kombinasjonen då NM i alpine greiner 1964 fann stad i Hemsedal, der ho også tok sølvmedaljen i storslalåm. Året etter sikra ho seg gull i storslalåm og sølv i utforrennet under NM 1965 på Voss. I 1966 kom ho på sølvplassen i dei same to øvingane ved noregsmeisterskapen på Oppdal. Under NM 1967 på Voss bytte Hvammen med Dikke Eger Bergmann om å ta gull og sølv i høvesvis storslalåm og slalåm. Hvammen deltok i Vinter-OL 1968 og vart nummer 28 i storslalåm. Seinare i OL-sesongen avslutta ho i Ørsta si tid som aktiv med å verte norsk meister for tredje gong i storslalåm, og tok ei veke seinare NM-sølv i utfortevlinga i Narvik.

Kjelder
''Sportsboken", aktuelle årgangar.

Norske alpinistar
Folk frå Hol
Bhutankrigen

Bhutankrigen (eller Duar-krigen) var ein krig utkjempa frå 1864 til 1865 mellom Britisk India og Bhutan. Krigen ende med at Bhutan formelt gav frå seg kontrollen over nokre sørlege fjellpassområde, kjend som Duars, og Dewangiri til Britisk India.

Historie

Tilhøvet mellom Bhutan og Britisk India hadde lenge vore prega av usemje over territorium og pengar. Britane hadde teke kontroll over assamesiske Duars i 1841, mot ein årleg sum på 10 000 rupiar, og overtok kontrollen over bengalske Duars i 1842.
Ein bhutansk delegasjon til Calcutta i 1852 bad om auka kompensasjon for dei tidlegare territoria, men fekk han i staden senka, ettersom britane hevda bhutanarane hadde plyndra områda under britisk kontroll. I 1862 utførte bhutanske styrkar raid i dei britisk-kontrollerte naboområde Sikkim og Cooch Behar, der dei tok folk, eigedom og pengar.

Som svar heldt britane tilbake den årlege kompensasjonen, og kravde at alle dei fanga og dei stolne eigedelane skulle sendast tilbake. Dei sende desse krava til den bhutanske kongen (druk desi) utan å få svar. Kongen skal ikkje ha kjend til kva bhutanske representantar i grenseområda gjorde. 

Bhutan var også prega av indre uro. I 1864 kjempa fleire om makta i landet. Britane forhandla med fleire ulike guvernørar (ponlop) og kongar. I 1864 sende dei ein delegasjon til landet for å forhandla om fred. Leiaren for delegasjonen, Ashley Eden, blei ifølgje Dictionary of National Biography, 1885-1900 «grovt fornærma og tvinga til å skriva under på ein avtale til fordel for Bhutia-ene». Denne blei forkasta av dei sentrale kolonistyresmaktene, 
og britane erklærte krig i november 1864.

Bhutan hadde ikkje ein ståande hær, berre dzong-vakter med enkle våpen. Dei hadde liten sjanse mot dei godt utrusta britane.
Dei vann nokre slag, men tapte raskt krigen, som var over etter fem månader.
Britane erobra festningen Dewangiri ved Deothang. Sidan dei først hadde lidd eit audmjukande nederlag der, reiv dei festningen etter at dei tok han attende.

Sinchula-traktaten
Sinchula-traktaten blei underskriven 11. november 1865 av Herbert Bruce frå Britisk India, kongen av Bhutan og ministrane hans. Bhutan gav opp krava sine på Duars og eit 83 km² stort område ved Dewangiri søraust i Bhutan.  Blant landområde som blei overgjevne var ein eigedom seinare kjend som Bhutan House.
Som kompensasjon for dei tapte landområda fekk Bhutan ein årleg sum på 50 000 rupiar frå Britisk India. 

Traktaten blei ståande fram til 1910, då Bhutan og Britisk India inngjekk Punakha-traktaten.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bhutan War» frå ,  den 29. desember 2017.  
 
Konfliktar i 1864
Konfliktar i 1865
Bhutansk historie
Militærhistorie i Britisk India
1864 i Bhutan
1865 i Bhutan
Menneskecytomegalovirus

Menneskecytomegalovirus (ofte avstytt HCMV og CMV) eller menneskeherpesvirus 5 (HHV-5) er eit betaherpesvirus i slekta Cytomegalovirus som har menneske som vert. Hjå kvinner i reproduktiv alder er seroprevalensen for menneskecytomegalovirus mellom  og , med høgst seroprevalens i Sør-Amerika, Afrika og Asia. Infeksjon med menneskecytomegalovirus er som regel utan symptom. Som andre herpesvirus gjev menneskecytomegalovirus opphav til livslange løynde infeksjonar.

Når menneskecytomegalovirus infiserer foster (gjennom morkaka) er det er ei større kjelde til sensorinevralt høyrsletap og annan nedsett nevrologisk funksjon. Det kan òg vera livsfarleg for HIV-infiserte, mottakarar av organtransplantasjon og andre med nedsett immunforsvar.

Fleire mikro-RNA er kjende frå menneskecytomegalovirus.

Kjelder 

Betaherpesvirus
Thomas D'Arcy McGee

Thomas D'Arcy Etienne Hughes McGee () var ein irsk-kanadisk politikar, journalist og diktar, kjend som ein katolsk talsmann og far til den kanadiske konføderasjonen, prosessen som gjorde dei gjenverande nordamerikanske koloniane til dominionen og seinare staten Canada.

Som ung arbeidde McGee for eit bondeopprør på Irland for å kasta det britiske kolonistyret. I 1848 flykta han til USA for å unngå å bli arrestert. Her endra han politisk ståstad; han blei stadig meir konservativ både i politikken og støtta si til paven. I 1857 flytta han til Canada, og arbeidde hardt for å overtyda dei irske katolikkane der om å samarbeida med dei protestantiske britane i å skipa ein konføderasjon. Den sterke støtta hans til konføderasjonen har gjeve han tilnamnet «Canadas første nasjonalist». Han kjempa imot Fenian Brotherhood, irske katolikkar som kjempa mot britane. Etter å ha hjelpt til med å skipa konføderasjonen i 1867, blei han drepe av Fenian-sympatisørar i 1868.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Thomas D'Arcy McGee» frå ,  den 29. desember 2017.

Bakgrunnsstoff
 
Verk av Thomas D'Arcy McGee på Internet Archive

Thomas D’Arcy McGee  i The Canadian Encyclopedia
Parliamentary biography
A History of the Irish Settlers in North America from the Earliest Period to the Census of 1850
Michael Doheny. The Felon's Track. Dublin, M H Gill & Son, 1920.
Radio documentary about the McGee murder, Canada’s first political assassination
Photograph:Thomas D'Arcy McGee, 1863 - McCord Museum
Photograph:Thomas D'Arcy McGee, 1866 - McCord Museum
Photograph:Thomas D'Arcy McGee, 1863-67 - McCord Museum
Photograph:Thomas D'Arcy McGee's Mausoleum, 1927 - McCord Museum

Irske diktarar
Irske journalistar
Canadiske nasjonalistar
Canadiske politikarar
Folk frå County Louth
Folk frå 1800-talet
Dikke Eger

Fredrikke Eger (), kjend som Dikke Eger, er ein norsk tidlegare alpin skirennar frå Stabekk i Akershus som i tida 1961-67 vann seks gullmedaljar i norske meisterskap. Ho var medlem i Stabæk IF.

Eger vart norsk meister i slalåm 17 år gamnmal då NM i alpine greiner 1961 fann stad på Rjukan, der ho også tok sølvet i utforrennet. Året etter kom ho på sølvplassen i både slalåm og storslalåm under noregsmeisterskapen i Ørsta, begge gongane slått av Liv Christiansen. I 1964 tok ho bronse i NM-storslalåmen i Hemsedal. To år seinare vann Eger eit suverent NM-gull ved NM 1966 på Oppdal og vart trippelmeister etter sigrar i storslalåmtevlinga og i kombinasjonen. Under den nasjonale meisterskapen på Voss i 1967 vann ho slalåmrennet og kombinasjonstevlinga, etter ein andreplass i storslalåm. I sitt siste meisterskap, NM i alpine greiner 1969 i Hemsedal, fekk ho med seg sølvmedaljen i slalåmen og bronsen i storslalåm.

Eger deltok i dei olympiske vinterleikane både i 1964 i Innsbruck og 1968 i Grenoble, begge gongane hamna ho langt nede på resultatlistene. Mykje betre gjorde ho det under verdsmeisterskapen 1966 i Portillo der ho vart nummer ni i slalåmtevlinga.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Norske alpinistar
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Norske deltakarar under vinter-OL 1964
Alpinistar under vinter-OL 1964
Norske deltakarar under vinter-OL 1968
Alpinistar under vinter-OL 1968
Folk frå Bærum
Methanocaldococcus jannaschii

Methanocaldococcus jannaschii (tidlegare Methanococcus jannaschii) er ein hypertermofil metanogen ark. Han var den fyrste arken som fekk genomet sitt sekvensert og har eit genom på kring 1,66 megabasepar. Han har òg eit stort ( basepar) og eit lite ( basepar) plasmid.

M. jannaschii vart oppdaga i prøvar tekne i april og mai 1982 ved kvite skorsteinar på auststillehavsryggen, ved ei djupn på 2 600 meter.

Seller av M. jannaschii har to buntar med eit høgt tal av flagellar nær kvarandre i selleyta.

Kjelder 

Arkar
Liv Jagge

Liv Jagge, fødd Christiansen, () er ein norsk tidlegare idrettsutøvar frå Oslo hevda seg nasjonalt i både alpine greiner på ski og i tennis, medlem i både Idrettsforeningen Ready og Oslo Tennisklubb. Ho var gift med Finn Dag Jagge og mor til Finn Christian Jagge. 

Liv Christiansen Jagge vann i perioden 1959-82 til saman ti norske meisterskap i tennis double-øvinga og dessutan eit NM-gull i mixed double i par med ektemaken Finn Dag Jagge.

På ski vart Liv Christiansen norsk meister i storslalåm 1960 og 1962 og i utfor 1962 og 1964, samt slalåm og alpin kombinasjon i 1962. Elles sikra ho seg tre NM-sølv og like mange NM-bronsar i alpine greiner frå 1959 til 1965. Under Vinter-OL 1960 i Squaw Valley vart som best nr 24 i storslalåm, medan ho tok sjuandeplassen i slalåmtevlinga då Vinter-OL 1964 fann stad i Innsbruck.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Norske alpinistar
Norske tennisspelarar
Folk frå Oslo
Herman von Tangen

Herman von Tangen () var ein norsk kjøpmann frå Bergen, stortingsmann 1851 og 1854.

Tangen var son til ein kjøpmann i Bergen, ein yrkesveg han sjølv tok. Han var 1. vararepresentant til stortinga 1848 og 1851, og møtte i 1851 frå 3. juli i staden for Carl Konow, medlem i Budsjettkomiteen. År 1854 var han den fyrste av fire stortingsrepresentantar frå Bergen by på Stortinget, medlem i Næringskomite nr 1.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske kjøpmenn
Stortingsrepresentantar 1851-1853
Stortingsrepresentantar 1854-1856
Stortingsrepresentantar for Bergen
Folk frå Bergen
Pedro Américo

Pedro Américo de Figueiredo e Melo () var ein brasiliansk kunstnar, forfattar, akademikar og politikar. Han er best kjend for måleria sine i akademisk stil, ofte med nasjonalt tilsnitt, som Batalha de Avaí (Slaget ved Avaí), Fala do Trono ('Keisartalen'), Independência ou Morte! ('Sjølvstende eller døden!') og Tiradentes esquartejado ('Tiradentes kvartert').

Liv
Américo var fødd i Areia i Paraíba nordaust i Brasil. Han var rekna som eit vedunderbarn med tidlege evner til å teikna.

Han kom til Rio de Janeiro i 1854, der han etterkvart blei teken inn ved kunstakademiet Academia Imperial de Belas Artes (AIBA). Seinare fortsette han studiane sine i Europa. I 1859 byrja han ved École des Beaux-Arts i Paris, der han var elev av Jean-Auguste-Dominique Ingres, Léon Cogniet, Hippolyte Flandrin og Sébastien-Melchior Cornu. Han hadde eit stipend som sa at han skulle følgja den akademiske stilen og senda verk tilbake til Brasil etterkvart, både aktstudiar og kopiar av meisterverk. Américo fekk stor ros for måleria sine og vann to prisar, men var ikkje interessert i større salongutstillignar. I staden studerte han fleire disiplinar, som fysikk, arkeologi, teologi, litteratur og filosofi, og var på førelesingar av Victor Cousin, Claude Bernard og Michael Faraday. 
Han blei også immatrikulert ved Université Libre de Bruxelles i 1862, men gjekk sjeldan på førelesingane.

På denne tida byrja han utvikla tankar om melloom anna korleis kunsten kunne driva samfunnsutviklinga. Under europaopphaldet sitt vitja han også Salon des Refusés i Paris, der han blei kjend med dei før-modernistiske tendensane i europeisk kunst. Han vitja ei rekkje europeiske land, fleire av dei til fots, som Danmark, Storhertugdømet Baden, Nederland, Skottland, dei greske øyane og Sicilia, og drog også til Marokko og Algerie.

Han tok doktorgrad ved Universitetet i Brussel i 1868 og fekk ei professorstilling der. Samstundes blei han pressa av brasilianske styresmakter om å koma tilbake til Brasil for å ta opp professoratet sitt ved AIBA.

I 1890 vende Américo tilbake til Brasil via Portugal. Her gifta han seg med Carlota de Araújo Porto-alegre (1844-1918), dottera til den brasillianske konsulen i Lisboa Manuel de Araújo Porto-alegre, som også var målar. Paret fekk tre barn saman.

Etter å ha kome tilbake til Brasil laga Pedro Américo fleire nasjonalistiske måleri som er blitt svært kjende i landet. Han drog fram og tilbake mellom Brasil og Europa, og måla eit av sitt best kjende verk, Independência ou Morte! ('Sjølvstende eller døden!'), i Firenze. Måleriet viser tidspunktet der prins Pedro, seinare keisar Pedro I av Brasil, dramatisk erklærer sjølvstende frå Portugal i 1822.

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pedro Américo» frå , og «Pedro Américo» frå  den 30. desember 2017.

Bakgrunnsstoff

Pedro Américo. Encyclopaedia Itaú Cultural. 

Brasilianske kunstnarar
Romantiske målarar
Akademisk kunst
Brasilianarar frå 1800-talet
Målarar frå 1800-talet
Folk frå Paraíba
Spetsnazgruppa Alfa

Spetsnazgruppa «A», òg kjend som Alfa-gruppa med det offisielle namnet Direktorat «A», er ei spesialstyrke frå FSB Spetsnaz-senter (russisk forkorting TsSN FSB). Gruppa har status som elite frå Russland sine spesialstyrkar. 

Gruppa er dedikert til kontraterrorisme innan FSB, som primært hindrar eller responderar på voldelege aksjonar mot  offentleg transport og bygningar. Søstergruppa Vympel er dedikert til vern av strategiske installasjonar, og begge desse gruppene er rekna for paramilitære einingar.

Øving
Alfa må øva på same måte som Vympel-gruppa, med taktiske øvingsoppgåver, fallskjermhopping, førarøving av ulike kjøretøy, øving i ulike etterretningsdisiplinar og ymse speialoppgåver.

Stridserfaring

2002: Terrorangrepet mot Dubrovka-teateret i Moskva
2004: Gisseldramaet i Beslan

Kjelder 
 , pages 389–391

Bakgrunnsstoff 
  Alpha Group veterans association
  Alpha Group veterans association magazine
  Alpha Group veterans association (Ukraine)

SPETSNAZ
FSB