alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kid's Stuff

Kid's Stuff er det femte studioalbumet til den engelske rockegruppa Babe Ruth, gjeve ut i 1976 på Capitol Records. 

Dette vart det siste albumet til Babe Ruth før dei vart oppløyst same året. Det var òg det einaste albumet deira utan frontkvinna og vokalisten Jenny Haan, og ho vart erstatta av Ellie Hope. I tillegg hadde bassisten Dave Hewitt slutta og vart erstatta av Ray Knott. 

Allmusic gav albumet to av fem stjerner og skreiv «resultatet er lite uinspirert. Utan krafta til å glede gamle fans, eller vere nyskapande nok til å hente inn nye, måla dei seg sjølv inn i eit hjørne.»

Innhald

Medverkande
Babe Ruth
 Ellie Hope - vokal
 Bernie Marsden - gitar, vokal
 Steve Gurl - piano, orgel, synth
 Ray Knott - bass
 Ed Spevock - trommer

Gjestemusikar
 Don Airey - strykararrangement  (2), Moog & orgel (5,9)
 Neil Murray - bass (3,5,9)
 Tony Carr - perkusjon (3,6)
 Chrisostomos Karanikis - perkusjon (2,3,6)
 Frank Riccotti - vibrafon vibes (3,4)

Kjelder

Babe Ruth-album
Musikkalbum frå 1976
Capitol Records-album
Qué Pasa av Babe Ruth

Que Pasa er det sjette  studioalbumet til den engelske rockegruppa Babe Ruth, gjeve ut i 2007. 

Mellom seint i 2005 og tidleg i 2006, kom det originale Babe Ruth, med Janita Haan, Dave Hewitt, Alan Shacklock, Dave Punshon og Ed Spevock saman att for å spele inn eit nytt album, tretti år etter det førre. Alle utanom Spevock møttest i Nasvhille i USA, medan Spevock spelte trommene sine inn i London.  Albumet var ferdig i september 2006, og vart tilgjengeleg digitalt på den offisielle nettsida til bandet i 2007. 11. august 2009 kom albumet ut i fysisk format på Revolver Records.

«Mother Tongue» er delt inn i part 1 og part 2, skild av ein coverversjon av instrumentale «Apache» av The Shadows. 

Bandet la ut på ein suksessrik turné i Canada i juli 2010.

Innhald

Medverkande
Babe Ruth
 Janita Haan - vokal
 Alan Shacklock - gitar, klaverinstrument, programmering, produsent og miksar. 
 Dave Punshon - piano
 Dave Hewitt - bass
 Ed Spevock - trommer

Gjestemusikar
 Kim Shacklock - sopranvokal (1-3)
 DJ Kidsmeal - turntables (2-7)

Kjelder

Babe Ruth-album
Musikkalbum frå 2007
Shelagh Delaney

Shelagh Delaney () var ein britisk dramatikar og manusforfattar.
Ho skreiv sosialrealistiske verk for scena, radio og fjernsyn og er rekna som ein viktig figur i rørsla kjend som kitchen sink realism.

Delaney var fødd i Broughton i Salford i Lancashire som Sheila Mary Delaney. 
Far hennar var bussinspektøren Joseph Delaney og mora var Elsie Tremlow frå Salford. Delaney avslutta skulegangen då ho var 16 og levde av strøjobbar. 

Då ho var 19 debuterte ho med stykket A Taste of Honey under namnet Shelagh Delaney. Stykket blei framført av Joan Littlewood si Theatre Workshop. I teaterprogrammet blei Delaney skildra som «the antithesis of London's 'angry young men'. She knows what she is angry about.» Ho fortsett å skriva for teater, og frå 1970 også for radio og fjernsyn.

Verka hennar har inspirert fleire musikkstykke. Den kjende popstandarden «A Taste of Honey» blei skriven til broadwayoppsetjinga av stykket hennar av same namn. I seinare tid har Morrissey henta tekst frå same stykke til låttekstane sine. Ho er avbilde på omslaget til albumet Louder Than Bombs og singelen Girlfriend in a Coma av bandet hans The Smiths.

Bibliografi 
 A Taste of Honey (norsk En smak av honning, omsett av Alf Hartmann (Norsk Rikskringkasting, 1978), svensk Doft av honung, omsett av Mario Grut (Cavefors, 1959))

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shelagh Delaney» frå  og «Shelagh Delaney» frå , den 12. april 2020.  
 

Britiske dramatikarar
Engelske forfattarar frå 1900-talet
Engelskspråklege forfattarar frå 1900-talet
Folk frå Salford
Subjektivitet

Subjektivitet viser til perspektivet til ein person eller meining, spesielt kjensler, tru og ønske. Det vert brukt no og då for å visa til uverifiserte personlege meiningar, i motsetnad til kunnskap og viten basert på fakta. Innan filosofien vert uttrykket ofte brukt som antonym til objektivitet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Subjektivitet» frå ,  den 14. april 2020.  
 
Vitskapsfilosofi
Filosofiske konsept
Sør-Troms

Sør-Troms er eit område lengst sør i Troms og Finnmark fylke med 35 244 innbyggjarar (1. januar 2020) og ei flatevidd på 2 628 kvadratkilometer, fordelt på dei seks kommunane Gratangen, Harstad, Ibestad, Kvæfjord, Lavangen og Tjeldsund. Senteret for Sør-Troms regionråd er byen Harstad.

Namn 

Gratangen 

Harstad

Kvæfjord

Tjeldsund er eigentleg namnet på sundet mellom Tjeldøya og Hinnøya. Tjeld kjem anten frå Tjold eller Tjalda. Er det Tjold kjem det frå norrønt ‘leir’, ‘telt’, om det skulle vera Tjalda har det opphav frå norrønt for fuglen tjaldr, ‘tjeld’.

Tidlegare kommune 
Skånland kommune var medlem av regionrådet fram til kommunereforma 2020. Han gjekk inn i nye Tjeldsund kommune i det nye Troms og Finnmark fylke.

Bakgrunnsstoff 
 Sør-Troms regionråd

Distrikt i Noreg
Geografi i Troms og Finnmark
Midt-Troms

Midt-Troms er eit område sør i Troms og Finnmark fylke med 32 189 innbyggjarar (1. januar 2020) og ei flatevidd på 9 094 kvadratkilometer, fordelt på dei seks kommunane Bardu, Dyrøy, Målselv, Salangen, Senja og Sørreisa.

Tidlegare kommunar 
Tranøy, Torsken, Berg og Lenvik blei slått saman til Senja kommune frå 1. januar 2020. Samstudens kom Salangen kommune inn som nytt medlem av regionrådet.

Bakgrunnsstoff 
 Om Midt-Troms regionråd

Distrikt i Noreg
Geografi i Troms og Finnmark
Ginger Gilmour

Ginger Gilmour () er ein amerikansk kunstnar, forfattar og tidlegare modell busett i England. Frå 1975 til 1990 var ho gift med David Gilmour, gitaristen i Pink Floyd. 

Gilmour blei fødd i Philadelphia i Pennsylvania. Ho gjekk ut frå Wayne High School i Wayne i Michigan med laud. Deretter byrja ho eit toårig studium i kjemiteknikk og kunst ved Michigan State University.

Ginger Gilmour møtte David Gilmour i oktober 1971 etter ein Pink Floyd-konsert i Ann Arbor i Michigan, der ho blei med den dåverande kjærasten sin bak scena. Ho har omtalt møtet deira som kjærleik ved første blikk, og dei gifta seg 7. juli 1975 med bryllauspfeiring i Abbey Road Studios. Ginger Gilmour er avbilda på innsida av albumet til David Gilmour sitt første soloalbum, David Gilmour frå 1978.  

Paret fekk fire barn: Alice (f. 1976), Clare (f. 1979), Sara (f. 1981, ein motestylist) og Matthew (f. 1985). Barna var steinerskuleelevar.
Dei blei separerte under Pink Floyd sin verdsturne A Momentary Lapse of Reason Tour i 1987–89, og blei seinare skilde. Ginger Gilmour gav ut ei bok om livet sitt med han, Memoirs of the Bright Side of The Moon, i 2015.

Kunt
Gilmour studert med den engelske kunstnaren Cecil Collins i åtte år. Ho arbeider no frå heimen sin, eit gardshus frå 1400-talet nær Yapton vest i Sussex, der ho har innreia fleire atelier. Eit tilbakevendande tema i verket hennar er englar. Gilmour underviser også i kunst og ein type esoterisk healing kalla Mental Colour Healing. Ho har stilt ut ved ulike galleri og andre stader, including som Mall Galleries i London, Arundel Castle og den tyske ambassaden i London. Gilmour har samarbeidd med Dana Lynne Anderson og Annie Harrison frå California under merkelappen Renowned Artist. Ho har laga skulpturar for utstillingshagar ved Hampton Court Flower Show og BBC Gardeners' World, og har illustrert bøker av Phil Murray. Den 3,3 meter høge  (11 fot) skulpturen hennar inspirert av OL har vore installert ved Terminal 5 ved Heathrow lufthamn.

Gilmour er medlem av Society of Women Artists. I juni 2007 fekk ho British Red Cross Award for Services to Humanity.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ginger Gilmour» frå ,  den 13. april 2020.  
 
USA-amerikanske kunstnarar
Kunstnarar frå Sussex
Monosjøen

Monosjøen er ein endorheisk og monomiktisk saltsjø som ligg i Mono County i den amerikanske delstaten California. Innsjøen blei til for minst 760 000 år sidan, og ligg midt i eit ørkenområde. Sidan Monosjøen ikkje har utløp, har han ein høg saltkonsentrasjon som gjer vatnet alkalisk.

Det lever saltsjøkreps i innsjøen, som saman med flugearten Ephydra hians dannar næringsgrunnlaget til eit hekkeområde med rundt to millionar trekkfuglar som kjem hit kvart år. I sjøen finst det også ein ekstremofil bakterie kalla GFAJ-1.

Monosjøen er også kjend for dei søyleliknande kalksteinsformasjonane sine, tufa, som har inspirert ulike kunstnarar. Storm Thorgerson sitt fotografi The Diver til Pink Floyd-albumet Wish You Were Here er til dømes teke ved Monosjøen.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Monosjøen» frå ,  den 13. april 2020.  

Innsjøar i California
Endorheiske sjøar
Vaupés

Vaupés (i Brasil og på portugisisk: Uaupés) er ei av dei viktigaste sideelvene til Rio Negro, som i sin tur er den største nordlege sideelva til Amazonas. Vaupés renn gjennom to departement i Colombia, Guaviare og Vaupés-departementet, og deretter gjennom delstaten Amazonas i Brasil. Ho har ei total lengd på 1050 kilometer. Ho er ei svartvasselv.

Elveløpet 
Elva Vaupés har utspringet sitt inne i Guaviare, vest for byen Calamar (02 ° 03′N 72 ° 53′W), ved samanlaupet av Itilla og Unilla. Ho renn austover, gjennom byane Miraflores, Puerto Silvania, Santa Rosa, Tucuña og Mitú, hovudstaden i Vaupés-departementet, og etter å ha fått tilførsel frå Cuquiari og Querani. Rett før grensa til Brasil får ho tilførsel frå elva Querari.

Herfrå dannar løpet av Vaupés den naturlege riksgrensa mellom Colombia og Brasil, først mot aust, deretter mot sør tilsaman ca. 100 kilometer. Her er elva kjent som Uaupés i Brasil, og er delvis farbar. Ho kryssar dei brasilianske byane Puraquê, Ponta Cuiubi og Iauaretê, der ho sluttar å vere grenseelv og går sørover inn i den brasilianske delstaten Amazonas. Ho passerer gjennom byane Paraná Juca, Tuluca, Açai Paraná og São Joaquim, før ho endeleg blir tømt i Río Negro. 

I Brasil passerer Vaupés nær ekvator ved fleire høve. Dei viktigaste sideelvene på dette strekket er Papuri, Tiquié og Iauiari.  

Den italienske oppdagaren og fotografen Ermanno Stradelli (1852–1926) gjorde ein tur nedover denne elva i 1881, sponsa av Società Geografica de Roma. Han publiserte inntrykka sine i 1890, som «Il Vaupes e gli Vaupes». (Bolletino della Società Geográfica Italiana, 3a. serie, vol. 3, 425-453).

Kjelder  

Denne artikkelen bygger dels på «Río Vaupés» frå ,  den 13. april 2020 

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Elvar i Colombia
Elvar i Brasil
Farse i skodespel

Ein farse i skodespel er eit lite, kort og komisk drama. Farsen inneheld gjerne parodi, overdrive komiske innslag også kalla bursleske innslag og ofte inneheld ein farse situasjonskomikk. Ein farse kan og bli sett på for nokon som ein liten kort film men som har lagt vekt på humoren.

Bakgrunnsstoff 
 Farse i Bibliotekarstudentens nettleksikon om litteratur og medier (pdf-fil)
  

Teater
Humor
Dødsdans

Dødsdans (latin chorea macchabæorum, fransk danse macabre, tysk Totentanz og spansk danza de la muerte) er ein allegori frå seinmellomalderen som viser døden eller daudingar og levande personar saman i ein prosesjon eller dans.

Dødsdansen blir gjerne tolka som eit uttrykk for kor forgjengeleg livet er og korleis døden alltid er nær og har  makt over menneskelivet. Allegorien blir ei påminning om at døden råkar alle, uansett kvar dei står i samfunnsordninga.

Historikk 

Opphavet til dødsdansen som symbolsk og biletleg framstilling er noko usikkert. Forestillingane har truleg utspring i mysteriespel og folketru frå mellomalderen om døde som dansa ved midnatt. Bilda kan også ha blitt til under påverknad frå svartedauden som eit memento mori, altså for å minna folk om døden, kor skjørt livet er og kor flyktig og nyttelaus all jordisk ære er.

Dødsdansen som motiv i kunst

Bildekunst 
Det finst ei mengd bildeframstillingar av dødsdans i europeisk kunsthistorie, blant anna i kyrkjekunst og bøker. Framstillingane varierer frå menneske leia av ein personifiserert dødsfigur, dansande levande og daude, eller berre daudingar, anten i ei rekkje eller parvis. Menneskeskikkelsane representerer alle samfunnslag og aldersgrupper: keisar, konge, pave, munkar, bønder, tiggarar, barn, ungdommar, jomfruer, oldingar og så vidare. Dauden og daudingane har ofte form som skjelett.

Ein serie tresnitt utført av Hans Holbein den yngre på 1520-talet, men første gjeve ut i 1538, er eit kjent eksempel.

Skodespel og film 
 Dødsdansen, skodespel av August Strindberg frå 1900
 Dødsdansen, NRK si filmatisering av Strindberg-skodespelet frå 1991. Filmen vann Amanda-pris for Bentein Baardson, Lise Fjeldstad og Per Sunderland
 Dødsdansen (La dans de mort), fransk film frå 1948 med Erich von Stroheim i hovudrolla

Musikk  
 Totentanz, musikkstykke av Franz Liszt 1849–1859
 Dans macabre, musikkstykke av Camille Saint-Saëns 1874

Sjå òg 
 Døden
 Dødskyss
 Ars moriendi, «kunsten å døy»
 Memento mori, «hugs at du skal døy»
 Contemptus mundi, «forakt for den jordiske verda»
 Tarantella, gammal italiensk dans oppkalla etter edderkoppen tarantell, også kalla dødsdansen

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dødsdans» frå ,  den 14. april 2020.

Bakgrunnsstoff
 Per-Erik Skramstad om dødsdansen i europeisk kulturhistorie

Dans i kunst
Kultur og død
Mellomalderkunst
Edvard Alme

Edvard Alme () var ein norsk forretningsmann, forfattar og målmann. Alme vart fødd i Bergen, men ætta  var frå Hafslo i Sogn. Alme kom tidleg med i krinsen av målfolk kring Henrik Krohn, og var medskipar av Vestmannalaget i 1868 ein alder av 19. Frå 1874 og fram til 1916 var han tilsett som kontorsjef i handelshuset C. Sundt, der han vart kjend som ein framifrå administrator og vart høgt verdsett av eigarar og tilsette. 

I Vestmannalaget sat han i styret 1876-79 og var formann frå 1879-1908. Han sat òg som bladstyrar av For Bygd og By i 1879. I Vestmannalaget arbeidde han mykje for norsk kledebunad, felespel, song og dans og var med i «domsnemndi for skulebøker» og andre skrifter som laget hadde med å gjere. Med pseudonymet Edvard Alme gav han ut fleire omsetjingar frå den vesterlandske bokheimen: I 1903 gav han ut Hermann og Dorothea av Goethe i kommisjon hjå bokhandlar Floor og to år seinare kom fyrste akt av Kaupmannen i Venezia av Shakespeare, med Gula Tidend som utgjevar. Dei to siste utgjevingane hans vart Shakespeare-sonnettor frå 1918 og Byron Kvæde (attdikting av Lord Byron) frå 1920. Båe er tospråklege og har Kristian Madsens Bokhandel som utgjevar. Han sytte òg for at skriftene til Henrik Krohn vart gjevne ut på nytt.

Alme fekk òg påskjøning for arbeidet han la ned som formann og drivkraft i Bergen Myrdyrkningsforening. 12. juni 1918 vart han utnemnd til Riddar av fyrste klasse av St. Olavs Orden «for Fortjenester af Myrdyrkningen paa Vestlandet».

Kjelder 
Askeland, J. (2018). Den trufaste vestmannen [Etterord]. I Alme, E. Ein flokk Shakespeare-sonnettor (s. 49-55). Bergen: Norsk Bokreidingslag. ISBN 978-82-7834-053-0
Eskeland, S. (1954). Johannessen, Edvard Germanus. I  Norsk allkunnebok. VI. bandet (s. 943). Oslo: Fonna Forlag.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

Norske omsetjarar
Norske redaktørar
Folk frå Bergen
Målfolk
St. Olavs Orden
Piers Plowman

Piers Plowman eller Visio Willelmi de Petro Ploughman (Williams visjon av Per Plogmann) er eit allegorisk og forteljande dikt av William Langland (ca. 1332–ca. 1400), skrive på mellomengelsk ein gong mellom 1360 og 1399. Det er skrive på vers utan rim og delt inn i seksjonar kalla passus (latin for 'steg').

Norsk utgåve 
 William Langland: Peter Plogmann. Omsett av Arthur O. Sandved. Aschehoug forlag, 1990. Thorleif Dahls Kulturbibliotek. ISBN 978-82-03-16279-4

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Piers Plowman» frå ,  den 14. april 2020.

Bakgrunnsstoff

 International Piers Plowman Society nettsted for internasjonal forskningsstudier av  Piers Plowman og andre fortellende tekster fra middelalderen, inkluderer en søkbar database av kommentator fra forskningen av disse diktene siden 1986.
 Piers Plowman Electronic Archive Et elektronisk arkiv for teksttradisjonen av de tre versjonene av Piers Plowman med flere nivåer og forbundet med hyperlenker 
 University of Virginia e-tekster av Piers Plowman
 William Langland-side hos Harvard.  Med lenke til tekster av Piers Plowman på moderne engelsk.
 Piers Plowman and the Rising of 1381 – Piers og Bondeopprøret av 1381
 William Langland's The Vision Concerning Piers Plowman
 Piers Plowman and Its Sequence av John Matthews Manly, vol. 2, «The End of the Middle Ages», in The Cambridge History of English and American Literature, 18 vols., Edited by A. W. Ward & A. R. Waller, (1907–21).
 Daniel F. Pigg, «Figuring subjectivity in 'Piers Plowman C' and 'The Parson's Tale' and 'Retraction': authorial insertion and identity poetics», Style, Fall 1997.
 Dr. Anthony Colaianne, Chris Baugh –  Medieval English Narrator - mulighet til å høre utdrag fra middelalderens engelske litteratur, blant annet også Piers Plowman.

Engelsk litteratur
Poesi frå mellomalderen
Geoffrey Chaucer
Abu Al-Khaseeb

Abu Al-Khaseeb (stundom skrive Abu Al-Khasib) er ein by i Abu Al-Khaseeb-distriktet i Basra guvernement, sør i Irak. Namnet tyder «Det rike jordbruksområdet», og syner til det frodige området kring elva Shatt Al-Arab. Det er ein jordbruksby kjend for daddelpalmegardane ved elva. Folkesetnaden er stort sett sjiamuslimar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Abu Al-Khaseeb» frå ,  den 14. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader i Basra guvernement
Distriktshovudstader i Irak
Hamnebyar i Irak
Al Maqal

Al Maqal er ein bydel i Basra, nord for sentrum i byen, der Shatt Al Arab Hotell og Al-Maqal-hamna ligg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Al Maqal» frå ,  den 14. april 2020.  
 

Hamnebyar i Irak
Busetnader i Basra guvernement
Khor Al Zubair

Khor Al Zubair er ein by i Basra i Irak. I tillegg til Khor Al Zubair-hamna har han eit stort industriomåde for petrokjemiske selskap og gjødselsfabrikkar. I sør ligg det jern- og stålverk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Khor Al Zubair» frå ,  den 14. april 2020. 

Khor Al Zubair
Busetnader i Basra guvernement
Safwan

Safwan (arabisk صفوان) er ein by søraust i Irak ved grensa til Kuwait. Her låg tidlegare ein base for Det irakiske flyvåpenet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Safwan» frå ,  den 14. april 2020. 

Busetnader i Basra guvernement
Shaibah

Shaibah (arabisk الشعيبة) er namnet på ein liten landsby sørvest for Basra i Irak for ein militær flyplass nær Az Zubayr, 11 km mot sørvest. Området var åstad for eit slag mellom tyrkiske og britiske styrkar under fyrste verdskrigen.

Bakgrunnsstoff

Denne artikkelen bygger på «Shaibah» frå ,  den 14. april 2020. 
 

Busetnader i Basra guvernement
Al-Midaina

Al-Midaina (arabisk المدينة) er ein by i Basra guvernement i Irak.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Al-Midaina» frå ,  den 14. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Distriktshovudstader i Irak
Busetnader grunnlagde i 1574
Busetnader i Basra guvernement
Al-Qurnah

Al-Qurnah (Qurna) er ein liten by sør i Irak, kring 75 km nordvest for Basra, ved byen Nahairat. Qurna ligg ved samløpet mellom Tigris og Eufrat, der dei dannar Shatt al-Arab. I følgje ei lokal segn skal Qurna ha vore staden der Edens hage låg. Eit eldgammalt jujubetre (nyleg dødt) er lokalt rekna som kunnskapens tre frå Bibelen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Al-Qurnah» frå ,  den 14. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Qurnah
Distriktshovudstader i Irak
Umm Qasr

Umm Qasr (arabisk أم قصر, òg skrive Um-qasir eller Um-qasser) er ein hamneby sør i Irak. Han ligg ved kanalen Khawr az-Zubayr, som er ein del av estuaret  Khawr Abd Allah ved Persiabukta. På andre sida av ei lita bukt ligg grensa til Kuwait og før Gulfkrigen i 1991 gjekk det ei bru over bukta.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Umm Qasr» frå ,  den 14. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Busetnader i Basra guvernement
Hamnebyar ved Persiabukta
Hamnebyar i Irak
Byar i Irak
1958 i Irak
Az Zubayr

Az Zubayr (arabisk الزبير) er ein by i Basra guvernement i Irak, like sør for Basra. Byen hadde i 2008 kring 240 000 innbyggjarar og har vokse saman med storyområdet kring Basra, som har kring tre millionar innbyggjarar totalt.  

Byen vart kalla al-Zubair fordi ein av følgjesveinane til profeten Muhammed, Zubayr ibn al-Awwam, vart gravlagd der.

I osmansk tid var byen sjølvstyrt av ein emir frå Najd-familiane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Az Zubayr» frå ,  den 14. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Distriktshovudstader i Irak
Tidlegare emirat
Zubayr
Ishockey under Vinter-OL 1988

Ishockey under Vinter-OL 1988 vart arrangert i tida frå 13. til 28. februar 1988 i Calgary. Kampane vart avvikla på tre ulike arenaer i OL-byen, finalerunda i sin heilskap på Olympic Saddledome med plass til 19 200 tilskodarar. Sovjetsamveldet vann gullmedaljane framom Finland og med Sverige på tredjeplass.

Turneringa
12 land deltok i turneringa, som tok til med ei opningsrunde med seks lag likt fordelt på to grupper. Dei tre beste laga i kvar av gruppene gjekk vidare til ei finalerunde. Dei andre seks laga gjekk direkte til plasseringskampar. Noreg, som enda sist med eitt poeng i Gruppe B, spelte uavgjort mot Frankrike, men tapte i straffeslagstevling og vart vist til tolvte- og sisteplass.

Finalerunda

Sovjetsamveldet sitt meistermannskap
Målvakter: Sergej Mylnikov, Vitālijs Samoilovs 
Forsvarar: Vjatsjeslav Fetisov, Aleksej Kasatonov, Igor Stelnov, Ilja Bjakin, Aleksej Gusarov, Sergej Starikov, Igor Kravtsjuk 
Løparar: Vladimir Krutov, Igor Larionov, Sergej M. Makarov, Vjatsjeslav Bykov, Andrej Lomakin, Aleksandr Mogilnij, Andrej Khomutov, Anatolij Semjonov, Aleksandr Kosjevnikov, Sergej Jasjin, Valerij Kamenskij, Sergej Svetlov, Aleksandr Tsjornykh.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1988/Eishockey» frå ,  den 14. april 2020.  
 

Vinter-OL 1988
Ishockey
Idrettstilskipingar i Canada
Kulturminne i Karasjok

Kulturminne i Karasjok er ei oversikt over freda og/eller bevaringsverdige bygningar og element i Karasjok kommune. Dataa er henta frå Riksantikvaren si liste over kulturminne.

Avjuvarre gravplass
Basevuovdi/Basávži er klippeformasjoner, mulig sieid som kan sjåast som to kampesteinar, skriv nettstaden Kulturminne.
Bæivasgiedde kapell
Sieidien på  Guovžadievvá er ein trekanta kvit stein i ei laus blokkur ned mot elva.
Karasjok gamle kyrkje
Kirkebakken/Kirkesletta
På Kongeneset finst ei ristning av ei kongekrone saman med «C-7», frå etterreformatorisk tid
Karasjok gamle sjukestove er blant bygningar frå 1950-talet som tilhøyrer  (DPS)
Offerstaden på Márkansaiguoika
Šuoššjávri kapell
Valljohka kyrkje (1932), på Valljohka kyrkjestad
Valjok kyrkjestad, ei fjerna kyrkje frå 1915.

Tabell med kulturminnenummer

ID-nummer består av eit tal som lenkjer til det aktuelle kulturminnet i Kulturminnesøk. 

|}

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Liste over kulturminner i Karasjok» frå ,  den 16. april 2020.  
 Lista er basert på Riksantikvarens liste over kulturminner, klikkbar lenke til hvert enkelt kulturminne finnes i første kolonne i tabellen.

Bakgrunnsstoff 

 Kulturminnesøk hos Riksantikvaren