alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Statens landbruksforvalting

Statens landbruksforvalting (SLF) var ein norsk statleg etat under Landbruks- og matdepartementet som skulle bidra til ei samordna, heilheitleg og effektiv forvaltning av økonomiske og juridiske verkemiddel retta mot landbruket og landbruksbasert næringsmiddelindustri. Etaten hadde ansvar for å sikre ei stabil matforsyning og ein stabil marknad med godt fungerande næringsmiddelindustri. Statens landbruksforvalting held til i Oslo og hadde omkring 190 tilsette. SLF vart skipa  1. juli 2000.

Den 1. juli 2014 blei SLF slått saman med Statens reindriftsforvaltning til Landbruksdirektoratet.

Kjelder 

Tidlegare norske statsetatar
Skipingar i 2000
Nedleggingar i 2014
2000 i Noreg
2014 i Noreg
Norges Eksportråd

Norges Eksportråd blei oppretta 1. november 1945 med formål: Praktiske tiltak til fremme av eksportverksemd. Dei overtok den kommersielle etterretningstenesta i utlandet i samarbeid med Utanriksdepartementet. Dei var dessuten rådgjevande organ for dette i spørsmål om handels- og eksportpolitikk. Dei gav ut tidsskriftet Norges Utenrikshandel og eksportpublikasjonan Norway Exports. 

Norges Eksportråd vart ein del av Innovasjon Norge frå 1. januar 2004.

Kjelder
 Gyldendals nye konversasjons leksikon 1954

Denne artikkelen bygger på «Norges Eksportråd» frå ,  den 24. april 2009.  
 

Tidlegare norske statsetatar
Skipingar i 1945
Nedleggingar i 2003
Distriktenes utbyggingsfond

Distriktenes utbyggingsfond (forkorta DU) var tidlegare eit statleg fond i Noreg for å fremme næringsverksemd i distrikta, ved rådgjeving, lån og investeringstilskot. Det blei oppretta i 1961 og eksisterte fram til 1993 då det blei omorganisert som ein del av Statens nærings- og distriktsutviklingsfond (SND). SND vart igjen frå og med 2004 ein del av Innovasjon Norge. Distriktenes utbyggingsfond hadde hovudkontor i Oslo.

Direktørane i Distriktenes utbyggingsfond var Reidar Carlsen (1961-78), Leif Aune (1978-90) og Terje Stubberud (1991-92).

Tidlegare norske statsetatar
Tidlegare norske bankar
Skipingar i 1961
Nedleggingar i 1993
Taupo

Taupō, eller Taupo, er ein by ved breidda til innsjøen Lake Taupo sentralt på Nordøya på New Zealand. Han er setet til Taupo District Council og ligg i den sørlege delen av regionen Waikato.

Taupo har eit innbyggjartal på 22 000. I 1953 fekk Taupo offisiell bystatus (borough), men har sidan 1989 vorte administrert av Taupo District Council, og distriktet omfattar både sjølve byen Taupo og tilliggjande landområde. 

Namnet «Taupo» kjem frå maori Taupō-nui-a-Tia. Bokstaveleg omsett tyder det 'Den store kappa til Tia', der Tia er namnet til han som oppdaga innsjøen.

Geografi 
Taupo ligg ved utløpet til Tauposjøen, den største innsjøen på New Zealand, i det nordaustlege hjørnet til sjøen der han tømmer seg i Waikatoelva. Elva dannar eit av dei flottaste fossefalla på New Zealand, Huka Falls, eit kort stykke nord for byen. Byen er eit senter for vulkansk og geotermisk aktivitet, og varme kjelder som høver til bading finst fleire stader i nærleiken. Vulkanfjellet Mount Tauhara ligg seks km mot aust.

Taupo ligg ved riksvegen State Highway 1 som her ligg i same trasé som State Highway 5. Byen ligg 53 km nord for Turangi. Han er eit av dei få sentera på New Zealand som aldri har vore knytt til jarnvegsnettet.

Vêrlag

Økonomi  
Taupo er eit turistsenter, særleg om sommaren, der ein finn panoramautsikt over sjøen, og mot dei vulkanske fjella i nasjonalparken Tongariro National Park i sør. Her finst ei rekkje aktivitetar for tilreisande, mellom anna fallskjermhopp, paragliding, vassport og mountain biking. 

Taupo yter tenester til ei rekkje skogbruksverksemder i området, mellom desse Kaingaroaskogen, den største menneskeskapte skogen på den sørlege halvkula, med tilhøyrande trelastindustri. Eit stort sagbruk ligg om lag 3 km nordaust for byen.   

Den termiske kraftstasjonen Wairakei geothermal power station ligg nokre få km nord for byen.

Transport
Taupo ligg ved riksvegane State Highway 1 og og State Highwau 5 og turistvegen Thermal Explorer Highway. Alle desse tre vegane går saman i ei elleve kilometers strekning frå Wairakei i til den sørlege delen av Taupo. 

Flyplassen Taupo Airport ligg sør for byen. Frå flyplassen har Air New Zealand og Eagle Airways direkte flyruter til Auckland og Wellington

Venskapsbyar 
  Hakone i Japan
  Noumea i Ny-Caledonia
  Suzhou i Kina
  Xi'an i Kina

Panorama

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Taupo» frå ,  den 25. april 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside til distriktsstyret
 Destination Lake Taupo
 Wikitravelside om Taupo
 Heimeside for Turangi og Lake Taupo 
 Gatekart over Taupo   
 Taupo bibliotek 

Byar på New Zealand
Distrikt på New Zealand
Busetnader i Waikato
Taupo District
Waitahanui-elva

Waitahanui-elva (engelsk Waitahanui River) er ei elv i regionen Waikato på Nordøya på New Zealand.

Geografi 

Waitahanui er ei av dei tre største elvene som renn inn i Tauposjøen (dei andre er Tongariro-elva og Taupo-Tauranga-elva). Waitahanui renn ut frå åssidene i Kaimanawa Range og kryssar riksvegen State Highway 1 der ho renn gjennom busetnaden Waitahanui, før ho når Tauposjøen.

Sportsfiske 

Waitahanui er ei populær fiskeelv, og i vintermånadane går regnbogeaure og aure opp i elva for å gyta. I munningen til Waitahanui føregår òg Picket Fence Catch («stakittgjerdefisket)», der ein ofte kan sjå sportsfiskarar stå skulder ved skulder i vatn til brystet tvers over elvemunningen, der dei pørver å fanga så mykje fisk som råd når han går opp i elva.

Debatt om offentleg tilgjenge 
I seinare år har det kome til auka spenning mellom lokale maoriar og sportsfiskarar om tilgjenge til elva. Etter den avtalen som gjeld for tida, har sportsfiskarar som har løyst fiskelisens rett til å ferdast 20 meter frå elvebreidda. Somme lokale grunneigarar har ikkje vore samde i dette, slik at det har kome til ein del konfrontasjonar mellom fiskarar og grunneigarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Waitanahui River» frå ,  den 25. april 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Miljødepartementet om tilgjenge til elva
 Kart over elva

Elver på  New Zealand
Waikato
Taupo District
Anzac-dagen

Anzac-dagen den 25. april er ein dag til minne om soldatar frå dei australske og newzealandske militæra som har kjempa i krigar. Han er offentleg høgtidsdag i Australia og New Zealand, men også på Cookøyane, Niue, Samoa og Tonga.

Dagen blei først markert til ære for medlemmene av Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC) som kjempa i slaget ved Gallipoli under første verdskrigen. Seinare tok ein også med soldatar som hadde kjempa i Frankrike og Belgia, og deretter er alle krigsveteranar blitt æra.

Markeringar på Anzac-dagen kan vera militærparadar, veteransamlingar, minnesgudstenester og kransnedlegging på minnesmerke for falne og liknande seremoniar. Det er også vanleg å drikka kaffi med rom, ein såkalla gunfire breakfast som mange soldatar drakk før dei gjekk ut for å kjempa.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «ANZAC-dagen» frå , og «Anzac Day» frå  den 25. april 2009.

Bakgrunnsstoff 

Minnedagar
April
Australsk kultur
Newzealandsk kultur
Fyrste verdskrigen
Bisjkek

Bisjkek er hovudstaden i Kirgisistan og blei etablert i 1878. Han har rundt 700 000 innbyggarar.

På kirgisisk er Bisjkek ein type mjølkespann som blir bruka til å gjære hoppemjølk.
Frå 1926 til 1991 var byen kjent som Frunze, etter den bolsjevikske kommandøren Mikhail Frunze. 

Bykjernen har breie gater og marmor-bygningar som er kombinert med bygningar og leilighetskompleks i sovjetisk stil.

Historie 

Bisjkek har opphav ved ein festning i Kokhand-khanatet skipa i 1825. I 1864 blei festningen jamna med jorda, men busettinga blei gjenoppretta i 1877 av det russiske styret. I 1926 blei byen døypt om til Frunze etter Mikhail Frunze, ein lokal leiar som bidrog til å dempe motstanden mot den bolsjevikske regjeringa.

Etter brotet med Sovjetunionen blei Kirgisistan uavhengig i 1991 og byen blei på nytt døypt om til Bisjkek. I dag er det ein pulserande og relativt moderne by, og inneheld blant anna den amerikanske luftvernbasen Ganci. (Russland har eigen luftvernbase nær Kant.)

Stader å sjå 

 Fjellet Tien Shan ligg i bakgrunnen av byen.
 Fleire statuar av Vladimir Lenin står ennå, og den største er på den andre sida av parlamentsbygningen i ein lauvrik park. Ein sjeldan hestestatue av Lenin står i ein stor park ved jernbanestasjonen.

Byar i Kirgisistan
Hovudstader i Asia
Kirgisistan
Terese

Terese og Therese er kvinnenamn av uklart opphav. Bruken av namna var først kjend på den iberiske halvøya, men det er vanleg å rekna med at dei har gresk opphav. Terese har namnedag den 26. april både i Noreg og Sverige.

Opphav
Dei tidlegaste kjende formene av namnet er Therasia, namnet på kona til heilage Paulinus av Nola på 300-talet, og  Theresia. Den vanlege spanske skrivemåten blei etterkvart Teresa, og namnet blei utbreidd gjennom helgenen Teresa av Ávila, som levde på 1500-talet.

Namnet blei til Thérèse (to stavingar, siste e-en er stum) på fransk, som også kan skrivast Theres, og Therese/Terese i tysk og skandinavisk namneskikk. Tea, Thera, Tere, Terri, Tess, Tessa, Trees og Tracy er nokre kortformer av namna.

Moglege greske opphavsord er thera, 'jakt', theros (θερος), 'sommar' og therizo (θεριζω), 'å hausta'. Det kan også stamma frå Thera, eit eldre namn for Santoríni.

Namneberarar
Therese Johaug,(f. 1988) norsk langrennsløpar

Kjelder

behindthename.com

førenamn av gresk opphav
kvinnenamn

de:Therese
nl:Thérèse
Solveig Sollie

Solveig Helene Sollie () er ein norsk politikar frå Kristeleg Folkeparti. Ho vart vald inn på Stortinget frå Telemark i 1985. Ho vart statsråd i Forbrukar- og administrasjonsdepartementet i 1989 i Jan P. Syse si regjering. Departementet skifta under regjeringstida hennar seinare namn til Familie- og forbrukardepartementet. 

Sollie var nestleiar i KrF frå 1987 til 1991. Frå 1998 til 2004 var ho fylkesmann i Telemark.

Regjering 
 1. januar 1990–3. november 1990 - Statsråd Familie- og forbrukardepartementet
 16. oktober 1989–31. desember 1989 - Statsråd Forbrukar- og administrasjonsdepartementet med ansvar for familie- og forbrukarsaker

Stortingskomitear 
 1985–1989 - medlem i Sosialkomitéen
 1985–1989 - medlem i Finanskomitéen
 1985–1989 - varamedlem i Valkomitéen
 1989–1993 - medlem i Landbrukskomitéen
 1993–1997 - medlem i Den førebuande fullmaktskomitéen
 1993–1997 - nestleiar i Familie-, kultur- og administrasjonskomitéen
 1993–1997 - varamedlem i Den utvida utanrikskomitéen
 1993–1997 - medlem i Valkomitéen

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Stortinget.no - Biografi

Norske forbrukar- og administrasjonsministrar
Norske familie- og forbrukarministrar
Statsrådar i Regjeringa Syse
KrF-statsrådar
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1993-1997
Stortingsrepresentantar frå KrF
Stortingsrepresentantar for Telemark
Fylkesmenn i Telemark
Folk frå Sørum
Kaimanawa-fjella

Kaimanawa-fjella (engelsk Kaimanawa Range eller Kaimanawa Ranges) er ei fjellkjede som ligg sentralt på Nordøya på New Zealand i regionen Manawatu-Wanganui. Ho strekkjer seg 50 km i nordaustleg-sørvestleg retning gjennom for det meste gjennom ubygd land til sør for innsjøen Lake Taupo, på austsida av «Øydemarksvegen» (Desert Road). Åssidene dannar delar av det vulkanske platået på Nordøya.

Landområda kring fjellrekkja er tilvakse med kratt og av dårleg kvalitet i vest, der det aude området Rangipo Desert ligg. Store delar av dette området vert nytta av den newzealandske hæren som øvingsområde. Mot aust er jordsmonnet meir grøderikt, men landskapet er svært ulendt.

Spesielt for Kaimanawa-fjella er kaimanawa-hestar, ville etterkomarar av tamme hestar som går fritt i åsane. Til skilnad frå dei fleste fjellrekkjer på New Zealand, er mykje av Kaimanawa Range oppdelt og i privat eige.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kaimanawa Range» frå , den 25. april 2009. 

Fjellkjeder på New Zealand
Geografi i Manawatū-Whanganui
Festøya

Festøya er ein matrikkelgard og eit trafikknutepunkt i Ørsta kommune på Sunnmøre. Matrikkelgarden har gardsnummer 86 i Ørsta. Han ligg heilt nordaust på Vartdalsstranda der Hjørundfjorden tek av frå Storfjorden. Festøya høyrde frå gamalt av til Giskegodset. Fram til 1742 var garden einbølt, sidan har han vore delt i to. Brukarane vart sjølveigarar då dei kjøpte bruka sine i 1771. Like sør for tunet stig Festøykollen bratt opp. Dette gjer at garden har lite sol og ligg tungvint til for jorddyrking. Tidlegare vart to lakseverpe høgt verdsette.

Folketal:
1801: 15 personar – (2 heimar)
1865: 15 personar – (2 heimar)
1900: 21 personar – (2 heimar)
I dag (2009) er det ikkje fastbuande i Festøya.

Samferdsel
Første vegen til Festøya langs Vartdalsstranda var ferdig kring 1890. Då det kom biltrafikk vart det prøvedrift med ferje somrane 1937–1939. Ei privat ferje som gjekk mellom Magerholm og  Aure i Sykkylven kunne tingast. I 1939 var det frakt 107 bilar over Festøya. For å sikre framtidig ferjedrift bygde Johannes Festøy privat ferjekai som var klar til bruk i 1947. Frå 1947 til 1949 gjekk ferja mellom Magerholm og Sykkylven ein dagleg tur til Festøy. I 1950 stod fejekaia på Sunde i Sula klar til bruk, og det kom i gang rute mellom Festøya. Då auka trafikken sjølv om vegen til Festøya var svært dårleg. Ny veg langs Vartdalsstranda var ferdig i 1959. I 1964 var ei ny ferjekai ferdig. Ho var bygd av vegstyresmaktene. 
I dag har  ferjerute Festøya - Solavågen (ho går framleis til Sunde, namnet Solavågen vart truleg valt fram for Sunde då dette stadnamnet finst andre stader i nærleiken). Fylkesveg 71 har ferjerute Festøya - Hundeidvik. Vegen frå Festøy til Store-Standal, som i dag er fylkesveg 65 vart opna for trafikk i 1966.

Fornfunn
I 1977 undersøkte arkeologar ei gravrøys som måtte vekk for å gi plass til veganlegg. Røysa var ei båtgrav, truleg frå 800-talet. Det var uråd å seie kor stor båten hadde vore. I røysa vart det funne våpenrestar, perler av glas og rav og eit bronsebeslag som ein reknar med kjem frå Irland.

Tidlegare har det vorte funne ei steinøks og ei treklubbe.

Kjelder

Matrikkelgardar i Ørsta
Ferjestader i Møre og Romsdal
Kranj

Kranj (tysk Krainburg) er den tredje største byen kommunen og den fjerde største byen i Slovenia med om lag 53 000 innbyggjarar (2007). Han ligg om lag 20 km nordvest for Ljubljana. Han er eit senter i Kranjska, nordvest i Slovenia, og er hovudsakleg ein industriby med industriar som elektronikk og gummi. Den historiske regionen Kranjska er kalla opp etter byen, som var hovudstad i denne regionen tidleg i mellomalderen.

Byen er òg kjend for idrettsanlegga, mellom anna fotball, tennis og basketball, og det største symjeanlegget i landet, der mellom anna europameisterskapen i vasspolo vart halde i 2003. 

Sentrum i byen består av ein godt bevart gamleby frå mellomalderen. Dette området ligg mellom elvane Kokra og Sava.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kranj» frå , den 25. april 2009.

Bakgrunnsstoff 

 Turistside

Byar i Slovenia
Koper

Koper (italiensk Capodistria) er ein kystby og ein kommune i Slovenia. Han er den største hamnebyen i landet og ligg ved kysten av Adriahavet. Byen har om lag 25 000 innbyggjarar og er offisielt tospråkleg med både slovensk og italiensk som offisielle språk. Attraksjonar i Koper er mellom anna Pretorianarpalasset i venetiansk gotisk stil, klokketårnet Carmine frå 1100-talet og domkyrkja St. Nazarius med tårn frå 1300-talet.

Koper ligg òg ved ein av dei største grenseovergangane mellom Slovenia og Italia.

Historie 

Koper utvikla seg frå ein eldgammal busetnad på ei øy søraust i Koperbukta. I den greske antikken vart byen kalla Aegida, og seinare vart han kjend med dei latinske namna Capris, Caprea, Capre eller Caprista, som det moderne slovenske namnet kjem frå. 

I 568 flykta romerske innbyggjarar frå den nærliggande Tergeste (dagens Trieste) til Capris på grunn av invasjonen til langobardane. Tl ære for den austromerske keisaren Justinian II, vart byen omdøypt til Justinople. Seinare kom Justinople under både langobardisk og frankisk styre. 

Sidan 700-talet, og kanskje heilt sidan 500-talet, har Koper vore sete i eit bispedøme. Ein av biskopane i Koper var den lutherske reformanten Pier Paolo Vergerio. I 1828 vart bispedømet slått saman med bispedømet Trieste.

Det har eksistert handel mellom Koper og Venezia sidan 932. I krigen mellom Venezia og Det tysk-romerske riket var Koper på den tyske sida, og som følgje av dette fekk han byrettar i 1035 av keisar Konrad II. Frå 1232 kom Koper under patriarkatet Aquileia og i 1278 vart han ein del av Republikken Venezia.

Koper voks og vart hovudstad i det venetianske Istria og fekk namnet Caput Histriae, «hovudstaden i Istria», som det moderne italienske namnet Capodistria kjem frå. 

Etter den første verdskrigen vart byen ein del av Italia, og etter den andre verdskrigen vart han ein del av Sone B i Fristaten Trieste og kontrollert av Jugoslavia. Dei fleste italienske innbyggjarane forlet byen i 1954 då Fristaten Trieste vart oppløyst og Sone B vart ein del av det kommunistiske Jugoslavia. I 1977 vart det romersk-katolske bispedømet Koper skild frå bispedømet Trieste. 

Då Slovenia vart sjølvstendig i 1991 vart Koper den einaste kommersielle hamna i Slovenia.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettside 
 Hamna i Koper 
 Primorska universitet
 Luftfoto av Koper

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Koper» frå , den 25. april 2009. 
 

Byar i Slovenia
Hamnebyar i Europa
Hamnebyar i Middelhavet
Novo mesto

Novo mesto er ein by i regionen Dolenjska i Slovenia. Han ligg ved elva Krka og har om lag 40 000 innbyggjarar. Byen vert rekna som det økonomiske og kulturelle senteret i regionen. I 2006 vart han sete for eit katolske bispedøme.

Historie 

Novo mesto, som tyder «ny by» vart grunnlagd som Rudolfswert (slovensk Rudolfovo) den 7. april 1365, kalla opp etter grunnleggjaren erkehertug Rudolf IV av Austerrike. Området der byen ligg har vore busett sidan førhistorisk tid. 

Etter den første verdskrigen og Austerrike-Ungarn vart oppløyst, vart byen offisielt Novo mesto. På tysk vart han òg kalla Neustadtl. Under den andre verdskrigen gjekk byen fram og tilbake mellom Tyskland og Italia, før tyskarane til slutt tok kontroll over han. 

I 1958 vart ein motorveg mellom Ljubljana og Zagreb i Kroatia bygd ferdig. I dag er denne vegen ein del av Europaveg 70. Med denne motorvegen vart Novo mesto langt betre knytt til resten av Slovenia og Jugoslavia, og vart gradvis eit viktig regionssenter.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell heimeside

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Novo Mesto» frå , den 25. april 2009. 
 

Byar i Slovenia
Busetnader grunnlagde i 1360-åra
Nova Gorica

Nova Gorica er ein by og ein kommune vest i Slovenia ved grensa til Italia. Han har om lag 35 000 innbyggjarar. Nova Gorica er ein ny by, grunnlagd i 1948 då fredsavtalen med Italia i 1947 endra landegrensa mellom Jugoslavia og Italia, slik at Gorizia hamna utanfor grensene til Jugoslavia i den nedre Vipavadalen. Nova Gorica er i dag det største senteret i den tradisjonelle regionen Goriška i Primorska.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside
 Turistinformasjon
 Nova Gorica universitet

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nova Gorica» frå , den 25. april 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Slovenia
Gorica, Nova
Busetnader grunnlagde i 1948
Nye byar
Velenje

Velenje (tysk Wöllan) er ein by og ein kommune i nordaust i Slovenia med litt over 30 000 innbyggjarar.

Stari Velenje, den gamle delen av byen ved foten av borga, vart nemnd første gong i 1264 som ein liten marknadsby. Han var eit senter for handverk og handel. Då det vart starta opp gruvedrift etter lignitt etter den andre verdskrigen voks byen kraftig. Då presidenten i Jugoslavia Tito døydde, byen omdøypt til Titovo Velenje i 1981 ,men det gamle namnet vart gjeven tilbake i 1991 kort tid før Slovenia fekk sjølvstende.

Velenje er hovudkvarter for Gorenje, som produserer hushaldningsartiklar.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Velenje» frå , den 25. april 2009. 
 

Byar i Slovenia
Domžale

Domžale  er ein by og ein kommune nær Ljubljana i Slovenia, aust i regionen Gorenjska. Domžale er i dag kjend for veksande små føretak, jordbruk og lettindustri. Krumperk slott i renessansestil ligg i byen, som òg har eit yrande folkemusikkmiljø. 

Kommunen ligg ved foten av Kamnik-Alpane og vert kryssa av elva Kamniška Bistrica, som spring ut i denne delen av Alpane. Landskapet er prega av skogkledde åsar og jorder. 

Domžale radiosendar, den kraftigaste sendaren i Slovenia, ligg nær byen. Mellombølgja får sendaren når store delar av Europa.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Domžale» frå , den 25. april 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side
 Boštjan Burger si kulturarvside

Domzale

sl:Občina Domžale
Slovenska Bistrica

Slovenska Bistrica (tysk Windisch-Feistritz) er ein by og ein kommune sør for Maribor i Slovenia. Han vart grunnlagd på 1200-talet langs ein handelsveg mellom Maribor og Celje. Den tidlege busetnaden hadde berre ei kyrkje og få innbyggjarar, men fekk likevel rettar som kjøpstad i 1313. Byen vart opphavleg berre kalla Bistrica. Det noverande namnet på Slovenska Bistrica dukka opp i skriftlege kjelder i 1565.

I dag er Slovenska Bistrica ein by med om lag 6000 innbyggjarar, medan kommunen har om lag 30 000 innbyggjarar. Mange pendlar dagleg til Ljubljana, som ligg om lag ein times køyretur unna. I byen finst i dag ei borg, to kyrkjer, ein romarveg, festninga Ančnik fort (frå romartida) og meir.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Slovenska Bistrica» frå , den 25. april 2009. 
 

Byar i Slovenia
Rangipo Desert

Rangipo Desert er eit aude, ørken-liknande område på New Zealand. Det ligg i distriktet Ruapehu i regionen Manawatu-Wanganui på vulkanplatået på Nordøya på New Zealand. Mot vest ligg dei tre aktive vulkanane Mount Tongariro, Mount Ngauruhoe, og Mount Ruapehu, og mot aust åsrekkja Kaimanawa Range.

Rangipo Desert får 1500-2500 mm nedbør i året, og har derfor for mykje nedbør for å verta rekna som ein ekte ørken, men liknar ein ørken på grunn av det dårlege jordsmonnet, for ein stor del vulkansk oske og uttørkande vindar. Vegetasjonen er sparsam med mest kratt, og her er utspring til mange mindre bekkar som seinare renn saman til større elver, og grev djupe, taggete dalar gjennom landskapet. Vêrlaget er strengt og alpint, med innpå 270 frostnetter i året, samanlikna med mindre enn 30 i kyststroka i Hawke's Bay, 80 km mot aust. Kraftige snøfall - sjeldan å sjå andre stader på øya - er også vanlege om vinteren.

Mykje av området ligg meir enn 600 moh., og ein betydeleg del av det over 1000 moh.

På grunn av den uproduktive jorda er området for det meste ubygd. Busetnaden Waiouru, med ein militærleir ligg i sør, og mykje av den sørlegaste delen av ørkenen vert brukt til øvingsføremål. Nord for ørkenen ligg fangeleiren Rangio Prison Farm.

Mange av dei største elvene på Nordøya har utspringa sine i dette området, særleg i skråningane under Mount Ruapehu, det høgaste fjellet på Nordøya. Mellom desse er Waikato- og Whangaehu-elva, så vel som større tilførsler til Rangitikei- og Whanganui-elva.

Det går berre ein veg gjennom ørkenen, ein del av riksvegen State Highway 1, kjend som «Øydemarksvegen» (Desert Road).

Filmtriologien Ringdrotten vart spela inn på New Zealand, og scenene ved den svarte porten i Mordor vart tekne opp i Rangipo Desert i 2000.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rangipo Desert» frå ,  den 25. april 2009.

Bakgrunnsstoff 
The Round the Mountain Track, Tongariro National Park 

Ørkenar på New Zealand
Geografi i Manawatū-Whanganui
Rundebrua

Rundebrua er ei fritt frambygg-bru som kryssar Rundasundet mellom Remøya og Runde i Herøy kommune i Møre og Romsdal. Brua er 428 meter lang. Ho blei opna 3. mars 1982 og er ein del av Fv18.

Sjå også 
 Bruer i Noreg

Bakgrunnsstoff 

Vegbruer i Møre og Romsdal
Vegar i Herøy i Møre og Romsdal
Fritt frambygg-bruer
Betongbruer
Bruer opna i 1982
1982 i Noreg
Fylkesveg 18 i Møre og Romsdal

Sjå òg fylkesveg 18 (fleirtyding).
Fylkesveg 18 i Møre og Romsdal (Fv18) går mellom Straumane og Runde i Herøy kommune. Vegen er 15,6 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Straumane
Fosnavåg/Leinstrand
Volsund
 Remøybrua (340 m)
Remøya
 Sæviktunnelen (966 m)
 Rundebrua (428 m)
Runde
 Goksøyrtunnelen (139 m)
Endepunkt Goksøyr

Bakgrunnsstoff

 018
Vegar i Herøy i Møre og Romsdal