alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Burl Ives

Burl Icle Ivanhoe Ives () var ein amerikansk visesongar og skodespelar. Han vann Oscar for beste mannlege birolle for rollen som Rufus Hannassey i filmen The Big Country (1958). Ives spila òg rollen som Big Daddy Pollitt i filmen Katt på hett blikktak (1958).

Ives var fødd i Jasper County i Illinois. Han reiste over heile USA som omreisende musikar på 1930-talet, og gjorde fleire strøjobbar og spelte banjo. Han vart fengsla i Utah, for lausgjengeri og for å synga songen «Foggy, Foggy Dew», som styresmaktene vedtok var ein slibrig song. Rundt 1931 byrja Ives å opptre på radio i Terre Haute i Indiana. Han gjekk deretter attende til skulen, og han tok kurs ved Indiana State Teachers College (dagens Indiana State University). I 1940 starta Ives sitt eige radioprogram, med tittelen The Wayfaring Strangar etter ein av balladane sine. I løpet av det neste tiåret, populariserte Ives fleire tradisjonelle folkesongar, som «Foggy, Foggy Dew» som er ei gammal engelsk/irsk folkevise. 

Tidleg i 1942 vart Ives innkalla til den amerikanske hæren. Han heldt til den første tida i militæret ved Camp Dix, deretter ved Camp Upton. Han nådde grada korporal. 6. desember 1945 gifta Ives sg med manusforfattar Helen Peck Ehrlich. Sonen deira Alexander vart fødd i 1949. På 1950-talet vart Ives svartelista som artist på grunn av det vart hevda han hadde kommunistiske band. I 1952 samarbeidde Ives med Un-American Activities Committee (HUAC), og han uttalte føre kongressen at han ikkje var medlem av det amerikanske kommunistpartiet, men at han var med på møte saman med fleire kjende kommunistar. 

Ives og kona hans Helen Peck Ehrlich tok ut skilsmisse i februar 1971. Ives gifta deretter seg med Dorothy Kostar Paul i London to månader seinare. Sommaren 1994 vart Ives diagnostisert med kreft i munnhòla etter å ha vorte innlagd på sjukehus for å gjennomgå ein operasjon i ryggen. I april 1995 fall han i koma. Ives døydde av komplikasjonar av kreft i munnhòla den 14. april 1995 ved heimen sin i Anacortes i Washington. Han vart 84 år gammal. Sjølvbiografien hans, The Wayfaring Strangar, vart publisert i 1948.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Burl Ives» frå ,  den 5. februar 2016.

Bakgrunnsstoff 

 
 Burl Ives på Internet Movie Database
 Burl Ives hos Internet Broadway Database
 Burl Ives hos Turner Classic Movies

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske skodespelarar
Lead Belly

Huddie William Ledbetter () var ein amerikansk visesongar og komponist. Ledbetter tok artistnamnet Leadbelly (på norsk «blymagen»), eller Lead Belly som han sjølv skreiv det og slik det òg står skrive på gravsteinen.

Hovudinstrumentet hans var akustisk tolvstrengsgitar. På plakatar gav han seg difor sjølv den imponerande tittelen King among the world's 12 string guitarists, men han spelte òg piano, mandolin, munnspel, fele og trekkspel, og song med ein klår, sterk røst. I 1986 vart Ledbetter posthumt vald inn i Blues Hall of Fame.

Leadbelly starta karrieren sin med å følgja den blinde folkesongaren Blind Lemon Jefferson på turnear i Sørstatane. Dei hadde begge folkeviser, blues og negro spirituals på repertoaret. Sjølv om læremesteren var ein stor nok stjerne til at han fekk spela inn grammofonplater skulle Leadbelly overgå han som musikalsk legende.

Huddie Leadbelly var fleire gonger i klammeri med politiet. I 1918 fekk han ein dom på 30 år for mord, men vart sloppen fri allereie i 1925. I 1930 fekk han ein ny dom på ti år for mordforsøk. Det var no han vart oppdaga av den kjende amerikanske folkemusikksamlaren John Lomax. Lomax gjorde dei første opptaka med Leadbelly i fengselet, og då han i 1934 fekk gjeve nåde vart han sjåfør for Lomax og følgde med han på kryss og tvers gjennom Sørstatane for å gjera lydbåndopptak og møte folkesongarar. Lomax' beste kjelde til folkevisene var likevel Leadbelly sjølv.

John og Alan Lomax skreiv ei bok om Leadbelly og visene hans, og no fekk han òg spela inn plater, som ofte var å høyra på radio i USA. I dei følgjande årane opptredde han både på nattklubbar, universitet og skular. Same år som Leadbelly døydde hadde hans Goodnight, Irene oppnådd å verta ein kjempeslager.

Mange av Leadbellys songar er vorte standardlåtar på såvel visesongarar sine som på repertoaret til bluesartistar. Popgrupper frå The Rolling Stones til ABBA har likeeins spelt inn songane hans. Goodnight, Irene er allereie nemnt. Ein annan kjend song av Leadbelly som vart ein hit er «Cottonfields», som vart spelt inn av The Beach Boys i 1970. I 1993 gjorde Nirvana ein coverversjon av songen «Where Did You Sleep Last Night» under deira MTV Unplugged konsert, som vart ein kjempehit.

Omtale
Den ameriaknske songartisten Tom Waits uttalte til The Guardian 20. mars 2005 at «Lead Belly var ei elv, var eit tre. Hans tolvstrengersgitar ringte som eit piano i ein kyrkjekjellar, sjølve Rosettastenen for mykje av det som skulle følgja».

Litteratur 
 Reidar Hanssen: «Vil den amerikanske folkevisen slå ut pop-sangen og jazzen?» (s. 88-96). Redaktør Lauritz Johnson: Fasiten 1964.. Oslo 1964. P.F. Steensballes Boghandels Eftg. Bj. Reenskaug.
 John Szwed: «The Saga of Lead Belly» (s. 59-76). The Man Who Recorded the World. A Biography of Alan Lomax. London 2010. Arrow Books. ISBN 978-0-099-47235-3

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lead Belly» frå ,  den 5. februar 2016.  
 

 Referansar 

Afroamerikanarar
Blues Hall of Fame
USA-amerikanske folkemusikarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
The Weavers

The Weavers var ei amerikansk folkemusikkgruppe som vart danna i New York i 1948. Gruppa bestod opphavleg av Ronnie Gilbert (fødd 1926), :Lee Hays (1914–1981), Fred Hellerman (fødd 1927) og Pete Seeger (fødd 1919). Dei framførte populære versjonar av tradisjonelle folkeviser og balladar, blues-, gospel-, barne- og arbeidarsongar. The Weavers innleidde den kommersielle trenden for folkesong og balladar på 1950- og 1960-talet og påverka fleire tilsvarande grupper, blant andre The Kingston Trio og Peter, Paul and Mary.

The Weavers vart svartelista av antikommunistane og Joseph McCarthy for det politisk radikale songrepertoaret sitt, og gruppa vart oppløyst i 1952. Ho vart gjenforent til ei innspeling i konserthuset Carnegie Hall i New York tre år seinare og gjorde på nytt suksess. Seeger forlét gruppa i 1958 til fordel for sin eigen karriere som soloartist, og vart erstatta av Erik Darling (fødd 1933).

Siste gong gruppa kom saman, var i 1980, då dei gjorde eit par innspelingar i Carnegie Hall. Året etter døydde Hays, og The Weavers har ikkje spelt saman sidan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Weavers» frå ,  den 5. februar 2016.  
 

Musikkgrupper skipa i 1948
USA-amerikanske musikkgrupper
Peter, Paul and Mary

Peter, Paul and Mary var ei amerikansk musikkgruppe med base i byen New York. Gruppa, ein trio, var ei av dei meste populære såkalla folk-gruppene på 1960-talet. Trioen bestod av Peter Yarrow, Noel «Paul» Stookey og Mary Travers.

Peter, Paul and Mary vart sett saman av Albert Grossman, som og var gruppa sin agent. Gruppa opptredde første gongen i 1961 i Greenwich Village i New York. Peter, Paul and Mary er særleg kjend for songen «Puff, the Magic Dragon» og sin versjonar av «If I Had a Hammer» og Bob Dylans «Blowin' in the Wind».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peter, Paul and Mary» frå ,  den 5. februar 2016.

Bakgrunnsstoff 

 

Musikkgrupper skipa i 1961
USA-amerikanske musikkgrupper
Marian Anderson

Marian Anderson () var ein amerikansk altsongar. 
Ho framførte eit breitt spekter av musikk, frå opera til spirituals. Anderson opptredde med kjente orkester på store konsert- og konsertlokale i heile USA og Europa mellom 1925 og 1965.

Som ein afroamerikansk framifrå klassisk songar blei Anderson ein viktig figur innan kampen mot raseskilje i USA på midten av 1900-talet. I 1939 blei ho nekta av gruppa Daughters of the American Revolution (DAR) å opptre for eit blanda publikum i Constitution Hall i Washington, D.C. Fyrstedama Eleanor Roosevelt
og tusentals andre meldte seg ut av organisasjonen som følgje. Med støtte frå Roosevelt og mannen hennar, president Franklin D. Roosevelt, heldt Anderson ein kritikarrost utandørskonsert på påskedagen, 9. april 1939, på trappene til Lincoln-minnesmerket i staden.  Ho opptredde framfor eit blanda publikum på over 75 000, og eit radiopublikum i milliontal.
7. januar 1955 blei Anderson den fyrste afroamerikanaren til å opptre ved Metropolitan Opera i New York. 

I tillegg til songarkarrieren var Anderson delegat ved SN sin menneskerettskomite. Ho var goodwill-ambassadør for utanriksdepartementet i USA, og heldt gjennom dette konsertar over heile verda. På 1960-talet tok ho del i borgarrettrørsla, og song under March on Washington for Jobs and Freedom i 1963. 

Anderson har fått ei rekkje prisar og utmerkingar. I 1963 blei ho tildelt den fyrste Presidentens fridomsmedalje av president John F. Kennedy I 1973 blei ho teken med i Kvinnene sitt æresgalleri i USA. Ho har også ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.

Musikkdøme

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marian Anderson» frå ,  den 8. august 2021.

Bakgrunnsstoff 

Marian Anderson på Internet Movie Database

Afroamerikanarar
Hollywood Walk of Fame
Folk frå Philadelphia
Presidentens Fridomsmedalje
USA-amerikanske songarar
Tom Paxton

Thomas Richard Paxton () er ein amerikansk musikar, folkesongar og låtskriver. Han er mest kjend for songar som «What Did You Learn In School Today?», «Annie's Going To Sing Her Song», «The Last Thing on My Mind», «I Can't Help But Wonder Where I'm Bound», «Going to the Zoo», og dessutan «I Give You the Morning».

Paxtons songar har vorte brukt av Pete Seeger, The Weavers, Judy Collins, Joan Baez, Doc Watson, Harry Belafonte, Peter, Paul and Mary, The Carter Family, The Kingston Trio, Chad Mitchell Trio, John Denver, Dolly Parton, Johnny Cash (med Diana Trask), Harry Belafonte, Portar Wagoner,  Eric Andersen, Willie Nelson, Flatt & Scruggs, The Fireballs, Plácido Domingo,  Arlo Guthrie, Nanci Griffith, Marianne Faithfull, Chet Atkins, Glen Campbell, Neil Diamond, Gene Clark, Gram Parsons, Rick Danko, Mary Hopkin, Marie Fredriksson, Joe Dassin, The Pogues, The Seekers, Fred Åkerström og ei rekkje andre.  Han har hatt ei mengd konsertar over heile verda og songane har vore omsett til ei rekkje språk.

Diskografi (utval) 
 1962 I'm the Man That Built the Bridges (live)
 1964 Ramblin' Boy  
 1965 Ain't That News!
 1966 Outward Bound
 1968 Morning Again
 1968 The Things I Notice Now
 1970 Tom Paxton 6|Tom Paxton #6
 1971 How Come the Sun
 1971 The Compleat Tom Paxton (live, 2-LP) 
 1972 Peace Will Come
 1973 New Songs for Old Friends (live)
 1974 Children's Song Book
 1975 Something in My Life
 1976 Saturday Night
 1977 New Songs From The Briarpatch
 1978 Heroes 
 1979 Up & Up
 1980 The Paxton Report
 1983 Bulletin
 1983 Even a Gray Day (nyinnspillinger av gamle sanger)
 1984 The Marvelous Toy and Other Gallimaufry
 1985 One Million Lawyers and Other Disasters
 1986 A Paxton Primer (nyinnspillinger av gamle sanger)
 1986 Folksong Festival 1986 (live)
 1986 And Loving You
 1988 Politics Live (live)
 1988 The Very Best Of Tom Paxton (samlealbum)
 1988 In The Orchard (live)
 1991 It Ain't Easy
 1994 Wearing The Time
 1996 Live For The Record (live)
 1998 Live In Concert (live, BBC-innspillinger)
 1999 Fun Animal Songs
 1999 Fun Food Songs
 1999 A Car Full Of Fun Songs
 2001 Live From Mountain Stage (live)
 2001 Under American Skies (sammen med Anne Hills)
 2002 Looking For The Moon
 2004 The Compleat Tom Paxton (Even Compleater) (utvidet utgave av dobbeltalbumet fra 1971)
 2005 Live in the UK (live)
 2006 Live at McCabe's Guitar Shop (live, innspilt i 1991)
 2008 Comedians & Angels

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tom Paxton» frå ,  den 5. februar 2016.

Bakgrunnsstoff 
 Tom Paxton synger «Last thing on My Mind» på BBC i 1966
 Tom Paxtons hjemmeside
 Tom Paxton på Internet Movie Database

USA-amerikanske folkemusikarar
Grammy-vinnarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Folk frå Chicago
Richie Havens

Richie Havens ()) var ein amerikansk gitarist, songar og låtskrivar. Musikken hans bestod av element frå folkrock, soul, funk og rhythm and blues. Han er best kjent for sin intense og rytmiske gitarstil, ofte i open stemming, sjelfylte versjonar av eigne og kjende pop- og folkrocksanger. Han opna Woodstockfestivalen i 1969 med den akustiske gitarlåten «Motherless Child», der han improviserte det kjende refrenget «Freedom... Freedom!».

Liv og virke 

Havens var fødd i Brooklyn som den eldste av ni. Han var av indiansk avstamming (Blackfoot) på farssida og stamma frå Britisk Vestindia på morssida. Som ung i Bedford-Stuyvesant byrja Havens laga utandørs doo-wop-grupper med venene sine og opptredde med McCrea Gospel Singers då han var 16.

Som tjueåring hadde Havens flytta frå Brooklyn til kunstnarområdet Greenwich Village. Han kom dit i beatniktida for å framføra poesi, laga portrett i eit par år og høyrde folkemusikk i klubbane. Etter ei tid byrja han spela gitar sjølv. 
 

Havens sine soloframsyningar blei kjende, også utanfor folkemusikkrinsen i Greenwich Village. Han gav ut to plater på Douglas Records før han fekk Bob Dylan sin manager, Albert Grossman, som manager og fekk platekontrakt med Verve Folkways (seinare Verve Forecast). Verve gav ut Mixed Bag seint i 1966.

I 1969 hadde Havens gjeve ut fem til album. To av desse var uautoriserte utgjveingar av Douglas Records (eller Douglas International):  Electric Havens (1968) og Richie Havens Record (1969).
Something Else Again (1968) blei Havens sitt første album på Billboard-lista, og gjorde at også Mixed Bag kom tilbake på salslistene.

Woodstock 
Opptredenen til Havens på Woodstockfestivalen i 1969 var eit vendepunkt i karrieren hans som konsertmusikar. Havens vart ropt tilbake til scena for fleire ekstranummer. Etter at han ikkje lenger hadde fleire nye songar å spela, byrja han å improvisera ein song basert på den gamle spiritualen «Motherless Child» som vart til «Freedom». Den påfølgjande filmen om Woodstockfestivalen bidrog til at Haven sin fekk ein internasjonal karriere. Han opptredde òg ved Isle of Wight-festivalen same år, seint i august.

Då Havens døydde etterlét han tre born, fem barneborn og to oldeborn.

Diskografi

Studioalbum

Konsertalbum

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Richie Havens» frå ,  den 5. februar 2016.  
 
Denne artikkelen bygger på «Richie Havens» frå ,  den 19. juni 2016.  
 
 Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
 Richie Havens på Internet Movie Database

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske folkemusikarar
USA-amerikanske gitaristar
Folk frå New York City
USA-amerikanske songarar
Kari Svendsen

Kari Svendsen (), ofte omtalt som «Banjo-Kari», er ein norsk artist, visesongar, gitarist og banjospelar. 

Kari Svendsen starta den musikalske karrieren sin i 1966. Ho vart først kjent som medlem av gruppa Christiania Fusel & Blaagress, men opptredde frå 1970-talet som soloartist og etter kvart i fleire revyar. Ho er kjent for å halda dei norske revyvisene i hevd, særleg dei av det munnrappe slaga. Ho går Arvid Nilssens snøggleik ein høg gong i versjonen sin av «Bare døtt på!», Finn Bøe og Bias Bernhoft si vise om ein trikkekonduktør. Ho fekk Gammleng-prisen i klassa vise i 1994. Gammleng-prisen fekk ho på ny i 2021. Ho spelte rolla som ein jovial vaktmester i ungdomsserien Borgen skole på NRK TV. 

Kari Svendsen var tidlegare gift med artisten Lillebjørn Nilsen. I 2011 vart ho tildelt St. Hallvard-medaljen for den eineståande posisjonen sin som visesongar i Oslo.

Diskografi

Soloalbum 
 1973: På stengrunn
 1978: Kari Svendsen (album) (solo)
 1982: Solskinn og sang
 1991: Kari går til filmen
 singlar
 Grannie / Nightingale (1967), med The Young Norwegians
 S.O.S. Filipstad (1993)

Gatesangerne 
 Gatesangerne (1994)
 Oslo-viser (2000)

Christiania Fusel & Blaagress 
 Mamma vi'kke ha/Det kjem nok betre tider (1968)

Andre deltakingar 
 The Young Norwegians: Things On Our Mind (1967)
 Øystein Sunde: 1001 fnatt (1970)
 Lillebjørn Nilsen: Tilbake (1971)
 Convivium: Convivium (1971)
 Diverse: Viser i trengsel (1972)
 Knutsen & Ludvigsen: Brunost no igjæn? (1972)
 Diverse: Norsk på topp 3 (1974)
 Lillebjørn Nilsen: ...og Fia hadde sko (1974)
 Lillebjørn Nilsen: Byen med det store hjertet (1976)
 Lillebjørn Nilsen: Hei fara! Norske folkeviser (1976)
 Vandrerne: Vandrerne (1979)
 Diverse: Kvinnekulturfestivalen '79. Kalvøyakonserten (1979)
 Trygve Hoff: Fokti (1980)
 Aage Samuelsen: Hva kan vel jeg for det? (1982)
 Brødrene Dal: Spektralplate (1982)
 Lillian Askeland & Ottar Johansen: Rett fra hjertet (1982)
 3 Busserulls: Oljefeber (1983)
 Diverse: Viser i vinden (1984)
 Steinar Ofsdal: Hat Trick (1984)
 Diverse: Viser i vinden: Nordens beste artister (1987)
 Gustav Lorentzen: 1. klasse (1992)
 Trygve Hoff: Lån mæ no'n tima (1993)
 Lillebjørn Nilsen: Haba Haba (1995)
 Dusty Cowshit: Østenfor Soon, Western for Råde (1996)
 Diverse: Knut Gribb – En vals med "Den grønne redsel" – og 2 andre hørespill (2003)
 Diverse: En annen dans (2004)
 Diverse: Norsk visesang i 50 år (2008)
 Åge Aleksandersen og Mikael Wiehe: To Stemmer – 14 Akustiske Sanger & Konsertfilm (2008)
 John Ivar Bye: Intakt (2009)
 Diverse: Norske ballader (2010)
 Revolver: Milevis (2013)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kari Svendsen» frå ,  den 5. februar 2016. Artikkelen oppgav desse kjeldene:  
 «Svendsen, Kari» i Norsk pop- og rockleksikon, 2005.
 

Banjospelarar
Norske skodespelarar
Norske visesongarar
Folk frå Oslo
St. Hallvard-medaljen
Vinnarar av Gammleng-prisen
Lars Klevstrand

Lars Klevstrand () er ein norsk visesongar og komponist. Klevstrand er utdanna ved Noregs musikkhøgskule, og har vore ein viktig profil i norsk visemiljø sidan 1960-talet. Saman med Hege Tunaal og Ålesund Kammerensemble mottok han Spellemannprisen 1983 i klassa visesong for dobbelalbumet Hartvig Kirans viser – Historia om Ola Skutvik & Mariann. I 1987 fekk han Gammleng-prisen i klassa visa og i 1991 fekk han Prøysenprisen. Han har òg arbeidd mykje med kabaret og revy. Klevstrand har vore medlem av gruppene Ballade! og Gatesangerne.

Utgjevingar 
 1968: Vi skal ikkje sova
 1969: Dobbeltportrett – med Hege Tunaal
 1972: Til dere
 1973: På stengrunn – med Lillebjørn Nilsen, Steinar Ofsdal, Kari Svendsen, Jon Arne Corell med fleire
 1974: Twostep og blå ballader
 1975: Live (2lp)
 1976: Riv ned gjerdene – med Guttorm Guttormsen
 1977: Ballade! På turné – med Ballade!
 1978: Høysang – med Guttorm Guttormsen kvintett
 1979: To i spann – med Steinar Ofsdal
 1981: Frie hender
 1982: Canto General - med Arja Saijonmaa
 1983: Visions
 1983: Ola Skutvik og Mariann
 1985: Glassberget
 1987: Her
 1989: I fløyterens hjerte
 1991: Så lenge hjärtat kan slå
 1995: Å, dette hjartet
 1996: Sang for vinden
 2001: Vinternatt
 2001: Himlajord
 2004: Nomadesongar
 2006: Sundslegen, herja og naken

Sjå òg 
 Den norske visebølgja

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lars Klevstrand» frå ,  den 5. februar 2016.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi i Norsk pop- og rockleksikon frå 2005

Melodi Grand Prix-deltakarar
Norske visesongarar
Folk frå Drammen
Vinnarar av Spellemannprisen
Vinnarar av Prøysenprisen
Di Derre

Di Derre er eit norsk popband beståande av Jo Nesbø (vokal, gitar), Magnus Larsen Jr. (bass) og Espen Stenhammer (trommar). Espen Stenhammer overtok som trommeslagar etter Sverre Beyer (1958–2002), som døydde av kreft. Knut Nesbø (1961-2013) spelte gitar i bandet.

Historia 
Gruppa vart danna i 1992. Opphavet til namnet er kort og godt at bandet ikkje hadde noko namn, slik at følgjande ordveksling ofte fann stad når dei skulle spela: –Kven spelar i kveld? –Jo, det er no dei derre … . Mange av tekstene handlar om stadar, personar og hendingar knytt til Molde. 

Bandet slo gjennom med det andre albumet sitt Kvinner & klær (seinare omdøypt til Jenter & sånn etter krav frå vekebladet KK) i 1994. Albumet er bandet sitt mestseljande med over 190 000 selde eksemplar.

I 1996 kom albumet Gym som òg vart godt motteke av publikum. Med songar som «Korpset vårt» og «Faren til Ivar» forsterka dei inntrykket av å vera ein popgruppe som lét oppvekst, pubertet og nostalgi prega songane sine. Den siste plata, Slå meg på! (Popmusikk), vart gjeve ut i 1998 og fekk òg ei rekkje gode meldingar, blant anna i Dagbladet, som lét han stå til 5 på terningen. Fengjande poplåtar som «14 kvinner» og tittellåta «Slå meg på» sikra at òg denne plata selde bra.

Sidan 1998 har bandet halde ein låg profil med nokre få, utvalde konsertar her og der. Dei held likevel éin fast konsert i året – i heimbyen Molda under Moldejazzen. Dei spelar så å seia alltid for fulle hus på heimebane. Jo Nesbø er enno ein aktiv musikar som turnerer landet rundt med ein kassegitar rundt halsen og ein bassist ved sida. Han har gjeve ut ein solo-album som gav oss radiohiten «Håp». Han har òg gjeve ut fleire prisbelønnede krimromaner.

Sommaren og hausten 2006 reiste Di Derre på ein omfattande avslutningsturné over store deler av landet. I juni 2006 kom dei med samleskiva Di beste med Di Derre, som inkluderte eit par nye låter. Responsen var «overveldande», ifølgje bandet sjølv, og dei spelte for fulle hus blant anna i Bergen og Kristiansund. I samband med Moldejazz skulle bandet halda to konsertar som vart utselt raskt. Dagen før første konsert måtte dei likevel avlysa, då vokalist Jo Nesbø hadde fått halsbetennelse og mista stemmen.

27. juni 2009 opptredde bandet på Rogafest på Vaulen, Stavanger.

Bandet fekk Gammleng-prisen i klassa pop i 1996.

Di Derre pleiar å halda konsert kvar sommar under «to tårn» på øya Jomfruland som ligg utanfor Kragerø.

Medlemmar 
 Jo Nesbø – vokalist gitar låtskrivar
 Magnus Larsen Jr. – bass kor 
 Espen Stenhammer – trommeslager
 Halvor Holter - keyboard
 Unni  Wilhelmsen - gitar vokalist
 Lars Jones - gitar

Tidlegare medlemmar 
 Knut Nesbø – vokal gitar (fødd 1961, død 2013)
 Sverre Beyer – trommeslagar (fødd 1958, død 2002)

Diskografi 
 Han Derre med Di Derre (1993) (relansert som Den forrige med Di Derre 1995)
 Jenter & sånn (1994) (opphavleg gjeven ut under namnet Kvinner og Klede)
 Gym (1996)
 Slå meg på! (Popmusikk) (1998)
 Bestet ditt med Di Derre (2006) (samleplate)

Ukjende utgjevingar 
 To fulle menn (1997 Maxi singla)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Di Derre» frå ,  den 5. februar 2016.  
 

Jo Nesbø
Norske popgrupper
Skipingar i 1992
Bandet Veslefrikk

Veslefrikk var eit norsk folkrock-band som vart stifta under namnet Remmer & Tøying hausten 1977 og oppløyst i 1982.

Medlemmar 
 Per Vestaby – Bass
 Hege Rimestad – Fele
 Anne Grete Preus – Vokal
 Turid Pedersen – Vokal
 Frank B. Olsen – Trommer
 Jarle Børresen – Keyboard
 Helge Grøslie – Keyboard
 Halldor Krogh – Gitar
 Hilde Johannessen – Gitar
 Terje Wiik (1977–1978)
 Lars Helljesen - Gitar, vokal

Diskografi 
 Veslefrikk (1978, MAI)
 1980 (1980, RCA)
 Kameleon (1981, Talent)
 Live (konsertalbum) (1982, Talent)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Veslefrikk (band)» frå ,  den 5. februar 2016.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi på MIC
Musikkgrupper skipa i 1977
Norske rockegrupper
Nedleggingar i 1982
Troilltampen

Troilltampen, òg Tråilltampen eller Trolltampen, var ein vise- og amatørfestival som vart skipa i 1973 etter initiativ frå Jack Berntsen og første gong arrangert på Ulvsvågskaret i Hamarøy. Festivalen vert rekna som ein av dei eldste musikk- og kulturfestivalane i Nord-Noreg. Føremålet med arrangementet var at alle som ville skulla få opptre med musikken sin. 

Jack Berntsen har uttalt at «Troilltampen kom igang i begeistringsrusen etter sigeren over ja-folket i folkeavstemminga om norsk telslutning tel EEC. Dessutan ha vi på kjensla at rundt om va det mange som song, utan at dei kunn kom saman nokon plass. Det vist sæ at det va behov for å sammel kreftan.»

Troilltampen vart siste gong arrangert i 2008 etter å ha slite økonomisk blant anna på grunn av dei høge utgiftene for vakthold frå politiet.

Arrangement 
Troilltampen vart arrangert årleg i perioden mellom 1977 og 1987 med unntak av i 1980 då festivalen vart stoppa av Nordland vegkontor på grunn av trafikale tilhøve. Deretter vart festivalen arranger i perioden mellom 1996 og 2008 med unntak av åra 1998, 2000 og 2007.

Kjelder 

 NRK Nordland sitt fylkesleksikon: Troilltampen. 
 Nordnorsk Magasin frå 1983. Troilltampen av Lars Hansen Juvik.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Troilltampen» frå ,  den 5. februar 2016.  
 

Kultur i Hamarøy
Kultur i Vågan
Skipingar i 1973
Festivalar i Noreg
Nedleggingar i 2008