Signe Greve Dal

Signe Greve Dal () var ein norsk lærar og forfattar. Ho skreiv biografiar, romanar og var i tillegg skribent i vekebladet Urd.

Biografi 
Signe Greve Dal var dotter av Mathias Sigwardt Greve (1832-1912) og Blanca Olivia Juell (1836-1918). Far hennar var lege, direktør for Rikshospitalet i 1883-1911, og ei betydeleg stemme i den offentlege diskusjonen om folkehelse. Han var av bergensfamilien Greve, medan mor hennar var av den danskætta slekta Juel. Fleire av syskena hennar vart òg betydelege personar i norsk kulturliv. Blant anna var systera Aagot Greve litteraturmeldar i Morgenbladet, broren Adolf Bredo Stabell Greve arkitekt, og systera Ulrikke Greve tekstilkunstnar og forfattar.

Signe gjekk på Nissens lærerinneskole i Kristiania i 1884-1886. I 1894 gifta ho seg med læraren Adolf Martin Dal (1863-1948). Saman fekk dei to barn, mellom dei dottera Ingerid Dal (1895-1985), som var ein av ein av dei fremste forskarane på germansk språkhistorie på 1900-talet. Signe og Adolf jobba som lærarar i Kristiania i byrjinga av ekteskapet. I 1898 flytta dei til Finnmark, der ho fekk stilling som torvmeister i Finnmark, ei offentleg stilling som innebar å ha overoppsyn med kven som kunne ta torv og i kva for myrar. 

I 1903 flytta dei til Arendal og mannen hennar gjekk attende til læraryrket. Medan dei budde i Arendal var Signe leiar for Arendals røysterettssamskipnad. I 1908 flytta dei vidare til Drammen. I Drammen byrja Signe først å arbeid som lærer ved Wulfsberg og Bordoes jenteskule, før ho så var skrivelærar på Latinskolen i ein periode. I 1919 kom ho attende til Wulfsberg og Bordoes jenteskule i rollen som styrar, ein jobb ho hadde fram til ho vart pensjonist i 1929. Adolf Dal var i denne perioden overlærar og ein aktiv samfunnsdebattant. 

Signe og mannen var nære venner av Hulda og Arne Garborg, som dei i ein periode var naboar av på Labråten i Asker. Dei var ein del av den intellektuelle og samfunnsengasjerte kretsen rundt dei.

Debutboka hennar Et Aar frå 1903 handla om rolla som nygift og mor for første gong. Den andre boka hennar, Historier frå røyndomen. Fortalt for større smaapiker, er ei samling forteljingar frå og om betydelege kvinner i historia, blant anna Florence Nightingale, Anne Bidget og Aleksandrine Tinne.

Etter dette skreiv ho to bøker om dei skotske skribentane Jane Welsh Carlyle og Thomas Carlyle og det turbulente tilhøvet deira. Desse bøkene, En gammel kjærlighetshistorie og To mennesker : Carlyle og hans hustru - i breve og dagboksoptegnelser, blant anna basert på brevsamlingar, dagboknotatar og andre biografiar. Dei to bøkene Henriks læreaar. En sandfærdig historie fra Goethes tid og Den gamle mester handla om Johann Wolfgang von Goethe og kretsen rundt han.

Vesthimmelen som kom i 1920 var ein fiktiv brevkorrespondanse mellom to venninner, med kvinneliv som tema. Den siste boka hennar, Dårens tale. Et religiøst opgjør (1934), var ei sjølvbiografisk bok med religion som tema.

Ho skreiv òg fleire artiklar for vekebladet Urd. Artiklane handla om historiske hendingar og personar.

Bibliografi 

 1903: Et Aar
 1910: Historier fra virkeligheten. Fortalt for større smaapiker
 1913: En gammel kjærlighetshistorie
 1917: Henriks læreaar. En sandfærdig historie fra Goethes tid
 1915: To mennesker. Carlyle og hans hustru - i breve og dagbogsoptegnelser
 1920: Vesthimmelen
 1923: Den gamle mester
 1934: Dårens tale. Et religiøst opgjør

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Signe Greve Dal» frå ,  den 13. november 2021.  
 

Døde i 1944
Fødde i 1867
Folk frå Innlandet
Norske forfattarar