alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Siam-strøket i Bangkok

Siam (, romanisert Sayam, uttalt ) er eit område i Pathum Wan-distriktet i Bangkok. Det er ikkje eit formelt administrativt område, men kjend lokalt og rekna som hjartet av Bangkok. Namnet «Siam» har vore knytt til området sidan Siam Intercontinental Hotel blei bygd her i 1964. Siam Square følgde i 1965, Siam Theater i 1967, Siam Bowl og Siam Center i 1973, Siam Discovery i 1997 og Siam stasjon, ein hovudstasjon for BTS Skytrain, i 1999. 

Strøket ligg på land som tilhøyrer kongefamilien i Thailand. Det omfattar Sra Pathum-slottet og eit krongodsområde som er leigd ut til kjøpesenter på begge sider av Rama I-vegen.

Strøket har samband med Ratchaprasong-strøket ved hjelp av fleire gangbruer.

Historie

Kong Mongkut, som herska frå 1851–1868, gav ordre om å bygge eit lite lystslott på staden. Dette var Pathumwan-slottet eller 'Lotus-slottet'. 
Den første flyplassen i Thailand blei laga her.
Han fekk også bygd buddhisttempelet Wat Pathum Wanaram like ved.

Då Don Mueang lufthamn opna i 1914 blei området ledig att. Det blei arva av prins Mahidol Adulyadej av Songkhla, far til kong Bhumibol Adulyadej. Han fekk bygd eit nytt slott, Sra Pathum-slottet ('Lotusdamslottet'). Bryllaupa til både Mahidol Adulyadej  og til sonen hans Bhumibol Adulyadej blei feira her i høvesvis 1920 og 1950. 
Prinsesse Srinagarindra, kona til Mahidol og mor til Bhumibol, budde i slottet i fleire tiår. Det blei seinare residensen til kongsdottera Maha Chakri Sirindhorn.

Vegg i vegg med slottsområdet låg lenge Siam Intercontinental Hotel med eit parkområde. Dette var eit av dei første internasjonale hotella i Bangkok. Grunnsteinen for hotellet blei avduka av Srinagarindra den 11. desember 1964.
Etter at Siam Intercontinental Hotel blei rive blei kjøpesenteret Siam Paragon bygd her i 2005. Siam Kempinski Hotel Bangkok opna på det tidlegare hotellområdet i 2010. 

Den eldste kinoen i Bangkok, Lido-kinoen, opna her i 1968
og vart lagt ned i 2018. Scala-kinoen som opna i 1969 stengde i 2020.

Næringsliv
I Siam-strøket er kjøpesenter- og underhaldningsområdet Siam Square (thailandsk, สยามสแควร์) ) viktig.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Siam area» frå ,  den 1. juli 2018.

Bakgrunnsstoff
Kart over Siam- og Ratchaprasong-strøket. (Siam-strøket er farga gult (på kartet). innanfor Pathum Wan-distriktet. Nabostrøket Ratchaprasong, er farga grønt.)

Bangkok
Pathum Wan-disktriktet
Beatrice Faumuina

Beatrice Raoni Liua Faumuina () er ein newzealandsk diskoskastar frå Auckland som vart verdsmeister i øvinga i 1997.

Aktiv
Faumuina gjorde sitt internasjonale gjennombrot i 1997. Den 4. juli vann ho diskostevlinga i Bislett Games i Oslo med sitt livslengste kast, målt til 68,52 meter. Vel ein månad seinare vann ho gullmedaljen under verdsmeisterskapen i Aten med eit lengstekast på 66,82 m.

Sidan heldt Faumuina seg i verdstoppen i diskoskasting til 2005. Dei beste beste meisterskapsplasseringane fekk ho med ein femteplass i VM 1999, sjuandeplassen i OL 2004 i Aten og ein fjerdeplass i VM 2005. Både i 1998 og 2002 vart ho samveldemeister.

Faumuina la opp i 2010.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1995 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (54,32 m =nr 28)
OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvalifiseringa (58,40 m =nr 23)
VM 1997 i Aten: Gullmedalje – 66,82 m, framom Ellina Zvereva (65,90 m)
VM 1999 i Sevilla: Nr 5 – 64,62 m
OL 2000 i Sydney: Nr 12 – 58,69 m
VM 2003 i Paris: Nr 13 – 56,86 m
OL 2004 i Aten: Nr 7 – 63,45 m
VM 2005 i Helsinki: Nr 4 – 62,73 m
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (55,75 m =nr 26)
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (57,15 m =nr 28)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beatrice Faumuina» frå ,  den 2. juni 2018.  
 

Newzealandske friidrettsutøvarar
Diskoskastarar
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 1996
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 2000
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 2004
Newzealandske deltakarar under sommar-OL 2008
Verdsmeistrar i friidrett
Volker Beck

Volker Beck () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Nordhausen som vart olympisk meister på 400 meter hekk under Sommar-OL 1980 i Moskva. I dei same leikane fekk han sølv i 4 x 400 med Aust-Tyskland.

Aktiv
Beck vann i 1977 400 m hekk ved europacupen for landslag i Helsinki, med tida 48,90 sekundar vart han den fyrste tyskaren under 49 sekundar i øvinga. Seinare i same sesongen forbetra han den austtyske rekorden til 48,83 då han vart nummer to på langhekken i verdscupen i Düsseldorf, der han også kom på andreplass på 400 med tida 45,50.

Den 4. august 1979 sprang Beck det fortaste på 400 m hekk nokon gong då han i Torino vart tredjemann i europacupen med tida 48,58 sekundar. Året etter vann han gullmedaljen på 400 m hekk under dei olympiske sommarleikane i Moskva, med tida 48,70 kom i mål 0,16 sekund framom Vassyl Arkhipenko frå Sovjetunionen. Beck sprang i same leikane den siste etappen for Aust-Tyskland i 4 x 400 meter stafett, der han på oppløpssida måtte sjå seg forbigått av Sovjetunionen sin ankermann, olympisk meister på 400 m Viktor Markin, slik at Aust-Tyskland enda opp med sølv, 0,18 sekund bak det sovjetiske laget.

I 1981 vann Beck langhekken i europacupen på tida 48,94. Han vart elles austtysk meister på 400 m hekk i 1980, 1981 og 1983.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Volker Beck» frå ,  den 2. juni 2018.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Tyske hekkeløparar
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Million Wolde

Million Wolde () er ein etiopisk tidlegare friidrettsutøvar som vart olympisk meister på 5 000 meter i 2000 og VM-sølv på same distansen i 2001.

Aktiv
I 1998 vart Wolde juniorverdsmeister på 5 000 meter i Annecy i Frankrike og i 8 km terrengløp i Cape Town i Sør-Afrika. Han sette i august sin endelege personlege rekord på 5 000 m med tida 12.59,3 i eit stemne i Zürich. Året etter vart han åttandemann på 5 000-meteren i Friidretts-VM 1999 i Sevilla.

Høgdepunktet i Wolde si karriere kom under sommarleikane 2000 i Sydney. 5 000-meterløpet gjekk for ein stor del i eit moderat tempo, så då Wolde stakk i tet på 200 m før i mål greidde han lett halde unna for resten av feltet og tok gullet på tida 13.35,4, eit lite sekund framom sølvvinnar Ali Saïdi-Sief frå Algerie og Brahim Lahlafi frå Marokko på bronseplass.

Ved verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton i Canada var Wolde ute av stand til å fylgje Richard Limo, då den unge kenyanaren avslutta med ei råsterk sisterunde på 5 000-meteren. Wolde hadde derimot ingen vanskar med å sikre seg sølvmedaljen i tvelinga.

Sidan var Wolde skadeplaga og fekk ikkje fleire meisterskapsoppgåver for Etiopia, men var likevel aktiv i mange år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Utslått i forsøka på 3 000 m hinder (8.32,7 =nr 26)
VM 1999 i Sevilla: Nr 8 på 5 000 m – 13.20,8
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje på 5 000 m – 13.35,4, framom Ali Saïdi-Sief (13.36,2)
VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje på 5 000 m – 13.03,4, bakom Richard Limo (13.00,7)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Million Wolde» frå ,  den 2. juni 2018.  
 

Etiopiske langdistanseløparar
Olympiske meistrar for Etiopia
Medaljevinnarar under sommar-OL 2000
Etiopiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Rassemblement national

Rassemblement national (RN), på norsk Nasjonal samling, er eit fransk politisk parti som vart skipa i 1972. Partileiar er Marine Le Pen. 
Det var kjend som Front national, på norsk Nasjonal front før det endra namn i 2018.

Historie
Partiet vart skipa den 5. oktober 1972, som Front national pour l'unité française, eller berre Front National.
Jean-Marie Le Pen var leiar frå grunnlegginga til 2011, då dottera Marine Le Pen tok over som partileiar. Ho hadde erfaring som folkevald frå 1998, i Conseil régional for Nord-Pas-de-Calais.

Kjelder
Shields, James (2007). The Extreme Right in France: From Pétain to Le Pen. Routledge. ISBN 978-0-415-37200-8.

Franske politiske parti
Skipingar i 1972
Brødrene Dal og mysteriet om Karl XIIs gamasjer

Brødrene Dal og mysteriet om Karl XIIs gamasjer er ein norsk komiserie som gjekk på NRK1 i 2005. Serien er av og med Lars Mjøen, Knut Lystad og Trond Kirkvaag og er den fjerde serien om brødrene Dal. Regissør var Torunn Calmeyer Ringen. I denne serien må brørne spore opp gamasjane til Karl XII for å unngå at Noreg må tilbake i union med Sverige i samband med 100 årsjubileet for unionsoppløysinga i 2005. 

Jakta bring dei til ulike tidsepokar og historiske storhendingar i dei to landa, mellom anna underskrivinga av unionsoppløysingstraktaten i Karlstad i 1905, slaget på Dynekilen i 1716 med Tordenskjold, slaget ved Fredriksten Festning i 1718 der Karl XII blir drepen og fredsforhandlingane i Kiel 1814. Premieren vart sett av 1,24 millionar.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Artikkel om serien hjå NRK

Brødrene Dal
Norske fjernsynsseriar frå 2000-åra
Norske humorseriar
Giuseppe Gibilisco

Giuseppe Gibilisco () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Siracusa som vart verdsmeister i stavhopp i 2003 og OL-bronsen i øvinga i 2004.

Aktiv
Tiårsperioden 2000-10 kvalifiserte Gibilisco seg oftast til finalen i dei store internasjonale meisterskapane. Etter tiandeplass både i OL 2000 i Sydney og EM 2002 i München melde han seg på i medaljestriden under verdsmeisterskapen i Paris i 2003. I finalen reiv Gibilisco to gongar på 5,75 m. Etter som fire mann hadde klart høgda, prøvde han seg på 5,80 m og lukkast. Sidan gjekk han og tre andre utøvarar over 5,85 m, men som den einaste i fyrste forsøk. Også på 5,90 m svinga han seg over i fyrste forsøk, ny personleg rekord. Då Okkert Brits og Dmitri Markov mislukkast i sine hopp på 5,95 m kunne Gibilisco stige til topps på sigerspallen.

Under dei olympiske leikane i Aten i 2004 tok Gibilisco leiinga i stavhopptevlinga då han tok seg over 5,85 m i fyrste forsøk. Tevlinga snudde då USA-amerikanarane Timothy Mack og Toby Stevenson begge klarte 5,90 i sine fyrste forsøk. Gibilisco prøvde seg så på 5,95 m, utan å lukkast, noko Mack lukkast med i sitt siste forsøk.

Sidan enda Gibilisco på femteplass i VM 2005 og vart sjuandemann både under EM 2006 og VM 2009. Då EM 2010 fann stad Barcelona tok han seg i sitt andre forsøk over 5,75 m, same høgda som Przemysław Czerwiński frå Polen stoppa på. Ettersom Czerwiński tok høgda i fyrste forsøk måtte Gibilisco ta til takke med fjerdeplassen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Nr 10 – 5,50 m
VM 2001 i Edmonton:  Utslått i kvalifiseringa
EM 2002 i München: Nr 10 – 5,60 m
VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 5,90 m, framom Okkert Brits 5,85 m
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 5,85 m
VM 2005 i Helsinki: Nr 5 – 5,50 m
EM 2006 i Göteborg: Nr 7 – 5,50 m
OL 2008 i Beijing: Nr 12 (5,65 m i kvalifiseringa)
VM 2009 i Berlin: Nr 7 – 5,65 m
EM 2010 i Barcelona: Nr 4 – 5,75 m
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa
EM 2014 i Zürich: Utslått i kvalifiseringa

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Giuseppe Gibilisco» frå ,  den 3. juni 2018.  
 

Italienske friidrettsutøvarar
Stavhopparar
Italienske deltakarar under sommar-OL 2000
Italienske deltakarar under sommar-OL 2004
Italienske deltakarar under sommar-OL 2008
I Don't Want to Talk About It

«I Don't Want to Talk About It» er ein song skriven av Danny Whitten og først spelt inn av Crazy Horse for albumet Crazy Horse i 1971. Det var signaturlåten til Whitten, men vart meir kjend i ei rekkje coverversjonar, særleg av Rod Stewart.

Andre versjonar
I 1975 spelte Rod Stewart inn songen i Muscle Shoals Sound Studio i Sheffield i Alabama for albumet sitt Atlantic Crossing. Denne vart ein suksess då han kom ut på singel i USA nådde han 46. plassen på poplista og 44. plassen på adult contemporary-lista tidleg i 1980. I Storbritannia toppa han UK Singles Chart som ein del av den doble A-sida med «The First Cut Is the Deepest» i 1977. Ein meiner at songen nytte godt av å bli gjeven ut på billigsal for å halde Sex Pistols sin «God Save The Queen» borte frå UK Singles Chart.

I 1989 spelte Stewart inn ein ny versjon av «I Don't Want to Talk About It» for Storyteller – The Complete Anthology: 1964–1990. Han vart seinare gjeven ut på Downtown Train – Selections from the Storyteller Anthology og igjen på singel i 1990. Han vart mykje spelt på radio i USA som eit albumspor og nådde andreplassen på Billboard Adult Contemporary-lista. Stewart song òg songen som ein duett med Amy Belle på turneen sin i 2004 og denne finst på ein konsert-DVD frå denne turneen. 

I juni 1988 gav Everything but the Girl ut ein versjon på singel og på albumet Idlewild. Denne vart òg ein suksess i Storbritannnia og nådde tredjeplassen på UK Singles Chart. Det var den første og einaste topp 10-hitten deira i Storbritannia fram til 1995.

[[Arthur Conley] song ein live-versjon av songen på nederlandsk fjernsyn i 1988. 

Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Blue, Rita Coolidge, Billie Jo Spears, Ian Matthews, A-Mei, Pegi Young, D'ZRT, Nils Lofgren, Dina Carroll, Joe McElderry, David Sneddon, Geoff Muldaur, Llama Farmers, Alex Parks, Indigo Girls og Andy Williams.

Medverkande på originalen
 Danny Whitten — gitar, solovokal
 Nils Lofgren — gitar, korvokal
 Ry Cooder — slidegitar
 Jack Nitzsche — piano, korvokal
 Billy Talbot — bass, korvokal
 Ralph Molina — trommer, korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Don't Want to Talk About It» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1971
Singlar frå 1977
Singlar frå 1979
Singlar frå 1988
Rod Stewart-songar
Everything but the Girl-songar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar produserte av Russ Titelman
Songar produserte av Tom Dowd
Riva Records-singlar
Rita Coolidge-songar
Indigo Girls-songar
Andy Williams-songar
Booker T. Jones

Booker Taliaferro Jones, Jr. () er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, låtskrivar plateprodusent og arrangør, mest kjend som frontmann i bandet Booker T. & the M.G.'s. Han har òg arbeidd i studio med mange kjende artistar og han har fått æresprisen til Grammyprisen.

Album av Booker T. 

 Evergreen (1974)
 Try And Love Again (1978)
 The Best of You (1980)
I Want You (1981)
 Runaway (1989)
Potato Hole (2009)
 The Road from Memphis (2011)
 Sound the Alarm (2013)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Booker T. Jones» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske komponistar
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Booker T. & the M.G.'s-medlemmar
Musikarar frå Memphis
Rock and Roll Hall of Fame
Grammy-vinnarar
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske soulklaverspelarar
USA-amerikanske plateprodusentar
Rhythm and blues-pianistar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske rhythm and blues-klaverspelarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
USA-amerikanske soulsongarar
Brødrene Dal og legenden om Atlant-is

Brødrene Dal og legenden om Atlant-is er ein TV-serie frå 1994 og den tredje av seriane om Brødrene Dal. Regissør var Kalle Fürst.

Serien byrjar i Oslo der brørne Dal nett har fått tildelt Nobels fredspris. Plutseleg mister dei tre brørne kontrollen over seg sjølve og blir sogne ut av bygningen og inn i eit tog av det som kan verke å vere ei høgare kraft. Toget bringer dei til isaudet i Sameland, der dei møter ein mystisk sjaman. Sjamanen forklarer at han har påkalla brørne til Sameland på grunn av «Irka», ei urgammal heilag krukke. Krukka, som vart redda frå den heilage byen åt samane, Atlant-is, før byen søkkte og forsvann i isen for over 4000 år sidan, har vorte stolen. Sjamanen håpar at brørne Dal kan hjelpe å bringe krukka attende og brørne tilbyr seg straks å hjelpe til. Medan brørne Dal søkjer etter kvar Irka kan ha vorte av, viklar dei seg inn i ein veksande floke av pottemakeri, snøgranskingar, skjulte identitetar, eksplosjonar, spøkjelsesaktige munkar, falskneri og stadig veksande løgner.

Serien var vist på NRK hausten 1994.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Brødrene Dal og legenden om Atlant-is  på NRK Nett-TV

Brødrene Dal
Norske fjernsynsseriar frå 1990-åra
Norske eventyrseriar
Norske humorseriar
Brødrene Dal og spektralsteinene

Brødrene Dal og spektralsteinene er ein TV-serie frå 1982 og den andre av seriane om Brødrene Dal. Regissørar var Eivind Aaeng og Kalle Fürst.

Serien byrjar med at brørne Dal grev etter ein meteor som inneheld Curium 82, eit stoff som kan kurere krimsjuke. Brørne finn ein skinande, diamantliknande stein. Seinare får Roms Dal besøk av eit romvesen i eit romskip, og mottek ein ring som inneheld teikningar av ein ukjend maskin. Brørne bestemmer seg for å byggje greia, i håp om å finne ut kva den kan gjere. Når Roms er klossete og aktiverer mekanismen ved å bruke steinen dei fann tidlegare, er dei i gang med eit nytt eventyr der dei reiser gjennom tid og rom.

Serien var vist på NRK våren 1982.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Brødrene Dal og spektralsteinene  på NRK Nett-TV

Brødrene Dal
Norske fjernsynsseriar frå 1980-åra
Norske eventyrseriar
Norske humorseriar
Brødrene Dal og professor Drøvels hemmelighet

Brødrene Dal og professor Drøvels hemmelighet er ein TV-serie frå 1979 og den første av seriane om Brødrene Dal. Regissørar var Eivind Aaeng og Kalle Fürst.

I 1950 forsvann professoren Kurt Drøvel medan han skulle utforske den ukjende elva Overfloden i utkanten av Oslo. Alle freistnader på å berge han var mislukka. 28 år seinare drar brørne Dal på ei ferd i ein kano opp Overfloden for å finne ut kva som verkeleg skjedde med professor Drøvel.

Serien var vist på NRK våren 1979.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Brødrene Dal og professor Drøvels hemmelighet  på NRK Nett-TV

Brødrene Dal
Norske fjernsynsseriar frå 1970-åra
Norske eventyrseriar
Norske humorseriar
Pete Carr

Jesse Willard «Pete» Carr () er ein USA-amerikansk gitarist. Carr spelte på hitar av Joan Baez, Luther Ingram, Bob Seger, Joe Cocker, Boz Scaggs, Paul Simon, The Staple Singers, Rod Stewart, Barbra Streisand, Wilson Pickett, Hank Williams jr. og mange fleire over dei siste fire tiåra. Han har òg spelt inn og produsert fire soloalbum og var eine halvdelen i duoen LeBlanc and Carr.  Carr har spelt mykje ved FAME Recording Studio i Muscle Shoals i Alabama og Muscle Shoals Sound Studio i Sheffield i Alabama. Han var sologitarist i den kjende Muscle Shoals Rhythm Section.  Carr er kjend for å vere allsidig og bruke både elektrisk og akustisk gitar innan ei rekkje stilartar som folk, rock, pop, country, blues og soul.

I tillegg har Carr vore lydteknikar og produsent på mange album gjennom åra, og fått fleire Grammy-nominasjonar for dette. I 1974 vart han nominert til to Grammyprisar for Paul Simon-albumet There Goes Rhymin' Simon og i 1981 for Against the Wind av Bob Seger. I tillegg har Carr produsert Bob Seger sitt Stranger in Town med hitten «Old Time Rock and Roll».

Diskografi
Not A Word On It (1976)
Multiple Flash (1978)

Prisvinnande innspelignar Pete Car har spelt på
Songar på toppen av Billboard-lista:
«If Loving You is Wrong» (1972) av Luther Ingram (R&B)  
«Tonight's the Night» (1976–1977) av Rod Stewart
«Torn Between Two Lovers» (1977) av Mary MacGregor 
«Woman in Love» (1980) av Barbra Streisand.
«What Kind of Fool» (1981) av Barbra Streisand.

Album på toppen av Billboardlista:
Still Crazy After All These Years (1975) av Paul Simon 
Against the Wind (1980) av Bob Seger 
Guilty (1980) av Barbra Streisand
 
Grammy-vinnande album:
Still Crazy After All These Years (1976) av Paul Simon 
Against the Wind (1980) av Bob Seger (medprodusent og gitar) 
Guilty (1981) av Barbra Streisand

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pete Carr» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Daytona Beach
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rhythm and blues-gitaristar
USA-amerikanske soulgitaristar
USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
Sologitaristar
Muscle Shoals Rhythm Section-medlemmar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske studiomusikarar
Fred Tackett

Fred Tackett () er ein amerikansk låtskrivar og multiinstrumentalist. Han vart mykje nytta som studiomusikar på gitar, mandolin og trompet og er kanskje mest kjend som medlem av bandet Little Feat.

I tillegg til Little Feat, har Tackett arbeidd med mange kjende artistar, som Bob Dylan og Jimmy Webb. Han har òg hatt eit sideprosjekt med eit anna medlem i Little Feat, Paul Barrere, som Paul and Fred.

Diskografi

Med Little Feat
 Dixie Chicken 1973
 Time Loves a Hero 1977
 Down on the Farm 1979
 Let It Roll 1988
 Representing the Mambo 1990
 Shake Me Up 1991
 Ain't Had Enough Fun 1995
 Under the Radar 1998
 Chinese Work Songs 2000
 Kickin' It at the Barn 2003
 Rooster Rag 2012

Paul and Fred
 Live from North Cafe 2001
 Sights and Sounds DVD 2005
 Live in the UK 2008 2009

Solo
 In a Town Like This 2003
 Silver Strings 2010

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fred Tackett» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Little Feat si offisielle nettside

Musikarar frå Arkansas
USA-amerikanske rockegitaristar
Little Feat-medlemmar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songarar
Sologitaristar
Rytmegitaristar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske mandolinistar
USA-amerikanske trompetistar
Elevar ved Oklahoma City University
Bob Glaub

Bob Glaub () er ein USA-amerikansk bassist og studiomusikar. Han har spelt med artistar som og band som Journey, Steve Miller Band, John Fogerty, Bruce Springsteen, Bob Dylan, Neil Diamond, Jerry Lee Lewis, Ringo Starr, Dusty Springfield, Aaron Neville, Linda Ronstadt, Stevie Nicks, Jackson Browne, Warren Zevon, Donna Summer, John Lennon, Rod Stewart, Crosby, Stills & Nash Bee Gees og mange andre.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bob Glaub» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Los Angeles
USA-amerikanske gitaristar
A Night on the Town av Rod Stewart

A Night on the Town er det sjuande albumet til Rod Stewart, gjeve ut i 1976. Plateomslaget er basert på Pierre-Auguste Renoir-måleriet Bal du moulin de la Galette, med Stewart i midten i periodekostyme. 30. juni 2009 gav Rhino ut albumet på dobbel-CD med bonusspor. Stewart framførte ofte «Big Bayou» med Faces under den siste turneen deira i USA året før, men den versjonen var basert på den Ronnie Wood gav ut på soloalbumet sitt, Now Look. A Night on the Town var det siste albumet til Stewart som nådde toppen av den britiske albumlista før Time i 2013.

Innhald

2009-utgåva

Medverkande
 Bass: Donald Dunn, Bob Glaub, David Hood, Willie Weeks, Lee Sklar
 Gitar: Steve Cropper, Billy Peek, Joe Walsh, Jesse Ed Davis, David Lindley, Fred Tackett, Rod Stewart
 Klaverinstrument: John Jarvis, David Foster, Barry Beckett, J. Smith, Booker T. Jones
 Trommer: Roger Hawkins, Andy Newmark, Al Jackson, Rick Shlosser
 Perkusjon: Tommy Vig, Joe Lala
 Strykearrangement: Jimmy Horowitz, Mel Lewis, Arif Mardin
 Horn: Blåserekkja i Tower of Power
 Tenorsaksofonsoloar: Jerry Jumonville, Plas Johnson

Salslister

Vekeslister

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «A Night on the Town av Rod Stewart» frå ,  den 3. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Rod Stewart-album
Riva Records-album
Musikkalbum frå 1976
Album produserte av Tom Dowd
Warner Bros. Records-album
Plateomslag av John Kosh