alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Solo

Solo (italiensk for ‘åleine’) er ei sjølvstendig framføring innan musikk. Det kan visa til eit stykke, ei framføring eller ein artist. Ein person som opptrer åleine kan ein kalla solist. Artistar som opptrer for seg sjølv i staden for med ei musikkgruppe kan ein kalla soloartistar, eller ein kan seia at dei gjer solokarriere.

Eit solo musikkstykke kan framførast med eller utan akkompagnement. I tillegg til musikk kan ein også bruka omgrepet om soloteater og solodans.

Solo i klassisk musikk
Det er blitt skrive verk for soloinstrument med eller utan akkompagnement i alle periodar av vestleg musikkhistorie sidan renessansen. Nokre av desse er blitt skrivne av eller for virtuosar for å syna fram dei tekniske ferdigheitene deira til publikum, eller for å utforska den tekniske kapasiteten til eit instrument. Soloverk kan også vera laga for undervisingsføremål. 

Sidan barokken har ein kalla verk for ein eller fleire solistar med orkesterakkompagnement for konsert eller solokonsert. Sonate er ei anna form for musikkverk som ofte er skriven for soloinstrument.

Motsatsen til soloparti blir kalla tutti, der alle instrumenta i eit orkester eller ei stemme speler.

Solo i populærmusikk
Innan jazz og populærmusikk omfattar solo ein instrumental del spelt av eit instrument, ofte improvisert. Ein improvisasjonssolo er ein del der den opphavlege melodien blir variert eller erstatta av raske sekvensar av tonar frå til dømes bluesskalaen eller modale skalaer som byggjer på akkordane i stykket, men ikkje treng danna ein  melodi. Soloen blir utført på eit enkeltinstrument, ofte elgitar, keyboard eller eit blåseinstrument, og blir ved visse høve teken over av eit anna  instrument. Det finst også trommesoloar og bassoloar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Solo» frå ,  den 8. april 2019.  
 

Musikkterminologi
Italienske ord og uttrykk
Gustavo Poyet

Gustavo Augusto Poyet Domínguez () er ein uruguayansk tidlegare fotballspelar og seinare -trenar frå Montevideo. Han var midtbanespelar og deltok i over 400 klubbkampar, særleg kjend for sine sesongar i Real Zaragoza og Chelsea FC.

Klubbspel
Poyet var proff-spelar i franske Grenoble og i River Plate frå Monteviedo, før han hausten 1990 vart overført til spanske Real Zaragoza. Våren 1994 var han med då laget vart nasjonal cupmeister, straffeskyting mot Celta Vigo måtte til for å kåre ein vinnar. Nokså nøyaktig eitt år seinare stakk Zaragoza og Poyet av med pokalen i Cupvinnarcupen 1995, etter finalesiger 2-1 over Arsenal FC frå London. Sommaren 1997 reiste Poyet til London og fekk kontrakt med byrivalen Chelsea FC. Ein krossbandskade gjorde at han våren 1998 ikkje fekk med seg ligacuptriumfen mot Middlesbrough FC, derimot var han på plass då Chelsea i Stockholm vann Cupvinnarcupen 1998 med 1-0 over VfB Stuttgart. To år seinare sikra Poyet seg sin siste pokal då Chelsea vann 1-0 over Aston Villa i finalen i FA-cupen. Siste tre sesongane som proff, 2001-04, var Poyet aktiv i ein annan London-klubb, Tottenham Hotspur.

Landslagsspel
Poyet spelte 26 landskampar for Uruguay i tida frå 13. juli 1993 til 26. april 2000. Han var ein av dei beste spelarane i det mannskapet som gjekk til topps i Copa América 1995, etter å ha vunne over Brasil i finalen på heimebane i Montevideo. Poyet skåra i alt tre landslagsmål.

Merittar
Vinnar av Copa América: 1995 for Uruguay
Vinnar av cupvinnarcupen: 1995 med Real Zaragoza
Vinnar av cupvinnarcupen: 1998 med Chelsea FC
Spansk cupvinnar: 1994 med Real Zaragoza
Vinnar av FA-cupen: 2000 med Chelsea FC

Etter han la opp som spelar, har Poyet sidan arbeidd som fotballtrenar i fem ulike land (pr 2019).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gustavo Poyet» frå ,  den 8. april 2019.  
 

Uruguayanske fotballspelarar
Real Zaragoza-spelarar
Chelsea-spelarar
Tottenham-spelarar
Jacinda Ardern

Jacinda Kate Laurell Ardern () er ein newzealandsk politikar som blei statsminister i landet i oktober 2017. Ho blei partileiar for Det newzealandske arbeidarpartiet (Labour) den 1. august 2017. Ardern blei vald inn til Det newzealandske parlamentet ved valet i 2008.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jacinda Ardern» frå ,  den 8. april 2019.  
 

Newzealandske statsministrar
Folk frå Hamilton
Aritzo

Aritzo (sardisk: Arìtzo) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 1 303 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 796 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Arzana

Arzana (sardisk: Àrthana) er ein kommune i provinsen Nuoro i regionen Sardinia i Italia. Han har 2 433 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 672 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Atzara

Atzara (sardisk Atzàra) er ein kommune i provinsen Nuoro i regionen Sardinia i Italia. Han har 1 133 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 553 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Austis

Austis (sardisk: Aùstis) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 820 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 737 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Bari Sardo

Bari Sardo (sardisk: Barì) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 3 979 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 51 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 

Kommunar i provinsen Nuoro
Baunei

Baunei (sardisk: Baunèi) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 3 624 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 480 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Belvì

Belvì (sardisk: Brebì) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 634 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 787 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Nuoro
Aidomaggiore

Aidomaggiore (sardisk Aidumajòre, Bidumajòre) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Aidomaggiore har 451 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 250 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Oristano
Albagiara

Albagiara (sardisk Ollàsta) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Han har 263 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 215 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Oristano
Ales

Ales (sardisk Àbas) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Ales har 1 440 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 194 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Oristano
Allai

Allai (sardisk Àllai) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Allai har 364 innbyggjar og ligg i ei høgd på 60 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Oristano
Anela

Anela (sardisk Anèla) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Anela har 645 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 446 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Sassari
Ardara

Ardara (sardisk: Àldara) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Ardara har 782 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 296 meter over havet.

Referansar 

Kommunar i provinsen Sassari
Arzachena

Arzachena (sardisk Alzachèna, Altzaghèna) er ein by og kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Arzachena har 13 650 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 85 meter over havet.

Referansar 

Kommunar i provinsen Sassari
Badesi

Badesi (sardisk Badèsi) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Badesi har 1 849 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 102 meter over havet.

Referansar
Banari

Banari (sardisk Bànari) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Banari har 580 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 419 meter over havet.

Referansar
Benetutti

Benetutti (sardisk: Benetùtti) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Benetutti har 1 862 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 406 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Sassari
Bessude

Bessude (sardisk Bessùde) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Bessude har 410 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 447 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kommunar i provinsen Sassari
Kristian Laake

Kristian Kristiansen Laake () var ein norsk hærmann frå Ullensaker, kommanderande general i tida frå 1931 til 10. april 1940.

Laake var offiser frå 1897 og tok eksamen ved den militære høgskulen i 1900. Frå 1911 var han knytt til Generalstaben, i 1931 utnemnd til generalløytnant og kommanderande general, i to år også sjef for Generalstaben.

Straks etter Tyskland invaderte Noreg 9. april 1940 vart Laake avsett som kommanderande general og erstatta av oberst Otto Ruge.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957

Norske generalar
Folk frå Ullensaker
Tristan Fry

Tristan Frederick Allan Fry () er ein britisk trommeslagar og perkusjonist. Fry byrja karrieren sin i London Philharmonic Orchestra på pauker då han var 17 år gammal. Han har skipa ei rekkje ensemble, som Nash, Fires of London og London Sinfonietta. Han har arbeidd som studiomusikar for ei rekkje pop- og rockartistar, som The Beatles, Frank Sinatra, Olivia Newton-John, John Martyn, Elton John, Nick Drake og David Essex, blant fleire. Fry var perkusjonist på Beatles sin «A Day in the Life», der han spelte pauker under klimakset i songen. Han har òg spelt på forskjellige innspelingar for TV og film. 

Frå 1979 til 1995 var han trommeslagar i den progressive rockegruppa Sky  med John Williams, Kevin Peek, Francis Monkman, Herbie Flowers og seinare Steve Gray.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tristan Fry» frå ,  den 8. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Biografi på AllMusic

Britiske trommeslagarar
Britiske perkusjonistar
Sky-medlemmar
John Bundrick

John Douglas «Rabbit» Bundrick () er ein USA-amerikansk klaverspelar, pianist og organist. Han er mest kjend for arbeidet sitt med The Who og artistar som Eric Burdon, Bob Marley and the Wailers, Roger Waters, Free og Crawler. Bundrick er kjend som den viktigaste musikaren i kultfilmen The Rocky Horror Picture Show. I midten av 1970-åra var han medlem av den kortvarige gruppa Mallard, skipa av tidlegare medlemmar av Captain Beefheart's Magic Band. Han er òg kjend som komponist og har spelt inn soloalbum.

Utvald diskografi

1971 Kossoff Kirke Tetsu Rabbit
1972 Johnny Nash – I Can See Clearly Now
1972 Sandy Denny – Sandy
1973 Free – Heartbreaker
1973 Paul Kossoff – Back Street Crawler
1973 John Martyn –  Solid Air
1973 Bundrick – Broken Arrows
1973 Donovan – Cosmic Wheels
1974 Bundrick – Dark Saloon
1974 Kevin Ayers, John Cale, Nico, Eno – 1st June 1974
1974 Bryn Haworth – Let the Days Go By
1975 The Rocky Horror Picture Show
1975 Jim Capaldi – Short Cut Draw Blood
1975 Andy Fairweather Low – La Booga Rooga
1977 Joan Armatrading – Show Some Emotion
1977 Eric Burdon – Survivor
1977 Townshend & Lane – Rough Mix
1979 The Only Ones – Special View
1980 Pete Townshend – Empty Glass
1981 The Who – Face Dances
1985 Deep End – Deep End Live!
1988 Bundrick – Dream Jungle
1992 Roger Waters – Amused to Death
1998 Fairport Convention – Cropredy 98
2006 The Who – Endless Wire
2007 Mick Jagger – The Very Best of Mick Jagger (Deluxe Edition)
2015 208 Talks of Angels – Made in Hell
2017 The Puss Puss Band - Echoes Across the Cruel Sea 
2019 Neil Hamburger - Still Dwelling

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Bundrick» frå ,  den 8. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
www.rabbitwho.com

USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske organistar
Folk frå Houston
Free-medlemmar
Back Street Crawler-medlemmar
Inside Out av John Martyn

Inside Out er det sjuande studioalbumet til den britiske visesongaren John Martyn, gjeve ut i oktober 1973. 

Albumet vart spelt inn og miksa i London i juli 1973 og var kanskje hans mest eksperimentelle og jazzprega. Opptaka vart gjort i løpet av få dagar, stort sett op natta. Det meste vart spelt inn live, utan redigering anna enn uttoning der det høvde seg. Martyn har med seg Steve Winwood og Chris Wood frå Traffic, og den faste bassisten Danny Thompson på albumet. Mange av songane er dominert av Echoplex-effekten. 

Albumet inneheld to favorittar blant fansen, «Fine Lines» og «Make No Mistake», i tillegg til to songar han ofte spelte på konsertane sine, «Outside In» og «Look In». Songen «Make No Mistake» har ein referanse til John Coltrane sin «A Love Supreme».

Ein 18 minuttar lang konsertversjon av «Outside In» finst på konsertalbumet Live at Leeds.

Innhald

Medverkande
John Martyn - vokal, gitar
Danny Thompson - bass, kontrabass
Chris Stewart - bass
Steve Winwood - bass, klaverinstrument
Chris Wood - fløyte, blåsarar
Remi Kabaka - perkusjon
Keshav Sathe - tabla
Bobby Keyes - saksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Inside Out (John Martyn album)» frå ,  den 8. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

John Martyn-album
Musikkalbum frå 1973
Island Records-album
Chris Wood

Christopher Gordon Blandford Wood () var ein britisk rockemusikar, mest kjend som opphavleg medlem i det britiske rockebandet Traffic i lag med Steve Winwood, Jim Capaldi og Dave Mason. Wood spelte hovudsakleg fløyte og saksofon og var stundom med å skrive somme av songane til Traffic, og introduserte den tradisjonelle «John Barleycorn» for bandet.

Wood spelte med Jimi Hendrix i 1968 og deltok på Electric Ladyland. Han har òg spelt med Dr. John, Free, Small Faces, Ginger Baker's Air Force, John Martyn, Rebop Kwaku Baah, Tyrone Downie, Fat Mattress, Bobby Whitlock og andre. 

Wood sleit med dop- og alkoholmisbruk det meste av karrieren og då kona Jeanette døydde i 1982 av eit epilepsianfall berre 30 år gammal gjekk det hardt utover Wood. Han døydde sjølv av lungebetennelse i 1983.

Diskografi

Solo
2008 Vulcan (Esoteric; innspelt 1983)

Med Traffic
1967 Mr. Fantasy
1968 Traffic
1969 Last Exit
1969 Best of Traffic
1970 John Barleycorn Must Die
1971 The Low Spark of High Heeled Boys
1971 Welcome to the Canteen
1973 Shoot Out at the Fantasy Factory
1973 On the Road
1974 When the Eagle Flies
1975 Heavy Traffic
1975 More Heavy Traffic
1991 Smiling Phases
1998 Heaven Is In Your Mind – An Introduction To Traffic
2000 Feelin' Alright: The Very Best Of Traffic
2002 The Collection
2003 The Best Of Traffic – The Millennium Collection
2005 Traffic Gold

Med Ginger Baker's Air Force
1970 Ginger Baker's Air Force (Island/Polydor)

Med andre
1968 The Jimi Hendrix Experience, Electric Ladyland (Track/Reprise)
1969 Free, Free (Island/Polydor)
1969 Fat Mattress, Fat Mattress (Polydor)
1969 Martha Velez, Fiends and Angels (Sire)
1969 Chicken Shack, O.K. Ken? (Blue Horizon)
1969 Gordon Jackson, Thinking Back (Marmalade)
1969 Locomotive, We Are Everything You See
1970 Shawn Phillips, Contribution (A&M)
1970 Sky, Don't Hold Back (There In The Greenbriar) (RCA)
1971 Jimi Hendrix, The Cry of Love (Track/Reprise)
1971 Steve Winwood, Winwood (United Artists; compilation of Winwood's activities from 1966 to 1970, including material from Traffic)
1972 Jim Capaldi, Oh How We Danced (Island)
1972 Reebop Kwaku Baah, Rebop (Island)
1973 John Martyn, Inside Out
1973 Hanson, Now Hear This (Manticore)
1973 Free Creek, Music From Free Creek (Charisma; recorded 1969; re-released 1976 as Summit Meeting)
1975 Jim Capaldi, Short Cut Draw Blood (Island)
1977 Third World, 96 Degrees In The Shade (Island)
1977 Crawler, Crawler  (Epic)
1979 Third World, The Story's Been Told (Island)
1997 Spencer Davis Group, Funky (Date/One Way; recorded 1968)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chris Wood» frå ,  den 8. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

Engelske rockesaksofonistar
Engelske rockefløytistar
Ginger Baker's Air Force-medlemmar
Traffic-medlemmar
Døde av lungebetennelse
Musikarar frå Birmingham
Berchidda

Berchidda (sardisk: Belchìdda, Bilchìdda) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia og har 2 773 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 201,88 km² og ligg i ei høgd på 290 meter over havet.

Referansar

Bakgrunnsstoff
Dennis Bergkamp

Dennis Nicolaas Maria Bergkamp () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar frå Amsterdam som hadde stor suksess med klubbane Ajax og Arsenal FC. FIFA kåra han to gongar til ein av verdas tre beste fotballspelarar. Bergkamp var midtspiss i Ajax. I Arsenal var han indreløpar fram til han runda 30 år, sidan mest playmaker på midtbana.

Klubbspel
Bergkamp fekk sin Ajax-debut i desember 1986. Fem månader seinare var han innbytar då Ajax vann finalen i cupvinnarcupen 1987 med 1-0 mot Lokomotive Leipzig. I tida 1990-93 vart han nederlandsk seriemeister, UEFA-cupvinnar og nasjonal cupvinnar med den nederlandske toppklubben. Sommaren 1993 vart han overført til italienske Inter Milan. Sjølv om Bergkamp våren 1994 vann sin andre UEFA-pokal, stagnerte han spelemessig. Dermed vart Arsenal FC hans neste klubb frå juni 1995. Gjennom dei neste 11 sesongane bidrog Bergkamp sterkt til at London-klubben i den perioden kjempa jamt med Manchester United om å hanke heim dei største pokalane i engelsk fotball. Bergkamp vann tre ligatitlar og fire nasjonale FA-pokalar med Arsenal. Han la opp våren 2006.

Landslagsspel
Bergkamp spelte 79 kampar for Nederland sitt landslag. Han debuterte i september 1990 mot Italia i Palermo. Nær ti år seinare, den 29. juni 2000 i fødebyen Amsterdam, spelte han sin siste landskamp mot nettopp Italia. Semifinalekampen under Fotball-EM 2000 enda mållaus, før Italia vann straffeskytinga. Bergkamp deltok i tre europameisterskap; 1992, 1996 og 2000, og verdsmeisterskapane 1994 og 1998. Han skåra heile 37 landslagsmål. Særleg vert han hugsa for målet som avgjorde kvartfinalekampen mot Argentina under VM 1998.

Merittar
Vinnar av cupvinnarcupen: 1987 med Ajax
Vinnar av UEFA-cupen: 1992 med Ajax og 1994 med FC Inter
Nederlandsk seriemeister: 1990 med Ajax
Nederlandsk cupmeister: 1993 med Ajax
Engelsk ligameister: 1998, 2002 og 2004 med Arsenal FC
Engelsk cupmeister: 1998, 2002, 2003 og 2005 med Arsenal FC

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dennis Bergkamp» frå ,  den 9. april 2019.  
 
eu-football

Nederlandske fotballspelarar
Arsenal-spelarar
Ajax-spelarar
Inter-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1992
Spelarar i Fotball-VM 1994
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-EM 2000
Sunday's Child

Sunday's Child er det åttande studioalbumet til John Martyn gjeve ut i januar 1975. Det var oppfølgjaren hans til Inside Out frå 1973 og er meir songbasert og mindre eksperimentelt. John Martyn viser fleire sider av musikken sin her frå den effekttunge, elektriske gitaren til dei akustiske visene. Albumet inneheld stort sett originale songar, i tillegg til eit par coverlåtar: den tradisjonelle, britiske balladen «Spencer the Rover» og countrystandarden «Satisfied Mind». Songen «The Message» inneheld eit par vers skriven av Martyn som han syng på hans vanlege måte, blanda med eit par vers frå den skotske folkevisa «Mairi's Wedding» sungen på skotsk vis. 

Sunday’s Child vart spelt inn og miksa i august 1974 i Island Studios i Hammersmith. Albumet vart spelt inn i lag med Danny Thompson på kontrabass og Martyn sa at det gjekk alltid kjapt å spele inn musikk med Thompson. Heile albumet vart spelt inn på seks dagar og alt var improvisert. Andre som spelte på albumet var mellom andre Liam Genockey på trommer, Kesh Sathie på tabla og John «Rabbit» Bundrick på piano. 

Songen «My Baby Girl», med kona Beverley Martyn på vokal for siste gongen, vart skriven for dottera Mhairi og «Spencer The Rover» vart seinare dedisert til sonen Spenser som vart fødd kort tid eter albumet kom ut i 1975. 

Martyn turnerte mykje for å marknadsføre Sunday's Child og fekk med seg Danny Thompson på bass og jazztrommeslagaren John Stevens, med Paul Kossoff som gjesteartist på eit par av dei siste songane på somme konsertar. Kossoff sleit med dopmisbruk på denne tida og Martyn prøvde å hjelpe han. Konserten på Leeds University, 13. februar 1975, vart spelt inn med tanke på å gje det ut på eit konsertalbum. Island Records meinte det ikkje var rette tida for eit konsertalbum, så Martyn produserte, designa og marknadsførte albumet sjølv, kalla Live at Leeds med løyve frå selskapet.

Innhald
Alle songane er skrivne av John Martyn, utanom der andre er nemnde. 

Bonusspor 14 til 18 vart spelte inn 7. januar 1975 for John Peel. John Martyn solo med gitar.

Medverkande
John Martyn – vokal, gitar, Moog synthesiser, clavinet
Danny Thompson – kontrabass
Liam Genockey – trommer
Al Anderson – bass på «One Day Without You»
John Bundrick – piano på «My Baby Girl»
Keshav Sathe – tabla på «My Baby Girl»
Beverley Martyn – korvokal på «My Baby Girl»
Terry Wilson – bass på «Clutches»
Tony Braunagel – trommer på «Clutches»

Teknisk
Richard Digby Smith - lydteknikar
Dick Cuthell - teknikar
Visualeyes - fotografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sunday's Child» frå ,  den 9. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

John Martyn-album
Musikkalbum frå 1975
Island Records-album
Al Anderson

Albert «Al» Anderson () er ein amerikanskfødd låtskrivar og gitarist.

Anderson voks opp i Montclair i New Jersey og gjekk sidan på Berklee College of Music samstundes med Pat Metheny og Al DiMeola etter å ha arbeidd med ei tidleg utgåve av Aerosmith. Han vart med i The Centurions, som fanga merksemda til Chris Wood i Traffic, og han vart invitert til å spele på ådet neste albumet deira. Bidraga på Traffic-albumet vart aldri noko av, men førte til at Andersen vart tilsett av plateselskapet til Traffic, Island Records, og han vart spurt om å spele sologitar på Bob Marley & The Wailers sitt Natty Dread. Anderson spelte sologitar på «Crazy Baldhead» og på Live!, og vart verande med bandet fram til 1976, då han vart med i Word, Sound and Power, og akkompagnerte Peter Tosh på albuma Legalize It og Equal Rights. Han vendte attende til bandet til Marley og spelte på Survival og Uprising. Etter Marley døydde heldt Anderson fram med å turnere med The Wailers Band. Anderson spelte sidan med Ben Harper (Diamonds On the Inside (2003)) og Lauryn Hill på debutplata The Miseducation of Lauryn Hill. Han produserte og spelte òg på albumet til skodespelaren Steven Seagal (Songs from the Crystal Cave (2005)). I 2008 skipa han bandet The Original Wailers med Junior Marvin.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al Anderson (Wailers)» frå ,  den 9. april 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske reggaegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
Musikarar frå New York
Folk frå Montclair i New Jersey
The Wailers-medlemmar
Elevar ved Berklee College of Music