alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Glad All Over av Carl Perkins

«Glad All Over» er ein song frå 1957 av rock and roll- og rockabilly-artisten Carl Perkins, so han spelte inn i Sun Records. Han vart gjeven ut på singel, Sun 287, den 6. januar 1958 med B-sida «Lend Me Your Comb»). Songen vart skriven av Aaron Schroeder, Sid Tepper, og Roy Bennett.

Songen vart framført i filmen Jamboree i 1957, der Carl Perkins og bandet hans framfører songen i studio i ein scene liknande då Elvis Presley framførte «Jailhouse Rock» i lag med Scotty Moore og Bill Black. Bandet til Carl Perkins bestod av Carl Perkins på sologitar og vokal, Jay Perkins på rytmegitar, Clayton Perkins på kontrabass og W.S. «Fluke» Holland på trommer, som seinare vart trommis for Johnny Cash.

«Glad All Over» var den siste singelen Carl Perkins gav ut på Sun Records. Innspelinga vart òg gjeven ut på singel i Storbritannia med B-sida «Forever Yours» og kom ut på filmmusikkalbumet for filmen Jamboree.

The Beatles-versjonen 

The Beatles spelte inn «Glad All Over» ved to høve i 1963 for BBC radio, med George Harrison på solovokal. Den første av desse vart spelt inn 16. juli 1963 og kom ut i 1994 på Live at the BBC.

Den 11. november 2013 kom ein annan versjon av The Beatles for BBC Saturday Club frå 30. juli 1963 ut på On Air – Live at the BBC Volume 2.

Medverkande
 George Harrison – vokal, sologitar
 Paul McCartney – vokal, bass
 John Lennon – rytmegitar
 Ringo Starr – trommer

Andre versjonar

George Harrison framførte òg songen på TV-showet Blue Suede Shoes: A Rockabilly Session med Carl Perkins i 1985. The Jeff Beck Group spelte inn songen i 1972 på albumet Jeff Beck Group, produsert av Steve Cropper. Brian Setzer framførte songen på konsertar og gav han ut i 2005 på albumet Rockabilly Riot!: Volume One. 60-talsgruppa The Searchers spelte òg inn ein versjon av songen i april 1964 for albumet It's The Searchers.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Glad All Over (Carl Perkins song)» frå ,  den 5. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
Perkins, Carl, and David McGee. Go, Cat, Go!. Hyperion Press, 1996, pages 253-254. 
Morrison, Craig. Go Cat Go!: Rockabilly Music and Its Makers. University of Illinois Press, 1998.

Bakgrunnsstoff

«Glad All Over» på The Beatles Bible.

Carl Perkins-songar
Singlar frå 1958
Songar skrivne av Aaron Schroeder
Songar skrivne av Sid Tepper
Songar skrivne av Roy C. Bennett
Songar frå 1957
Sun Records-singlar
The Beatles-songar
Jeff Beck-songar
Brian Setzer-songar
The Searchers-songar
Beck, Bogert & Appice av Beck, Bogert & Appice

Beck, Bogert & Appice er debutalbumet til bandet Beck, Bogert & Appice frå 1973. Gruppa var ein powertrio som bestod av gitaristen Jeff Beck (som alt hadde vore medlem av The Yardbirds), bassisten Tim Bogert og trommeslagaren Carmine Appice (tidlegare Vanilla Fudge og Cactus). 

Albumet inneheld Beck sin versjon av songen «Superstition», skriven av Stevie Wonder. Beck hadde òg spelt på originalinnspelinga til Wonder av songen i 1972. Beck, Bogert & Appice vart gjeven ut i både vanleg stereo og 4-kanals kvadrofonisk lyd. Dette var det einaste studioalbumet til bandet, sidan BEck brått forlet bandet i 1974.

Innhald

Medverkande
 Jeff Beck – gitar og vokal, solovokal på (1)
 Tim Bogert – bass og vokal, solovokal på (4,6,7)
 Carmine Appice – trommer og vokal, solovokal på (2,3,5,8,9)

med:
 Jimmy Greenspoon – piano
 Duane Hitchings – piano, Mellotron
 Danny Hutton – korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Beck, Bogert and Appice (album)» frå ,  den 5. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Beck, Bogert & Appice-album
Debutalbum frå 1973
Epic Records-album
NM i turn 1956 for kvinner

Noregsmeisterskapen i turn 1956 for kvinner vart avvikla i Stavanger helga 14.-15. april 1956, med Stavanger Turnforening som arrangør. Deltakarane tevla i åttekamp, dobbelt program i alle fire øvingane med både obligatoriske og sjølvvalde program i øvingane.

Åttekamp 

Marit Johnsen vann alle fire enkeltøvingane.

Kjelder
Arbeiderbaldet 16. april 1956

Noregsmeisterskap i 1956
Idrettstilskipingar i Rogaland
Perg

Perg er ein by og ein kommune i distriktet med same namn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 26,5 km² og i kring 8 300 ibuarar. Byen Perg ligg 250 meter over havet, ved elva Naarn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Perg» frå ,  den 5. juli 2018.  
 

Oberösterreich
Schwertberg

Schwertberg er ein kommune (Marktgemeinde) i Distriktet Perg i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 18,8 km² og i kring 5 300 ibuarar. 54% av arealet vert nytta til landbruk, 32% er dekt av skog. Marknadsbyen Schwertberg ligg 268 meter over havet, seks kilometer nordvest om distriktshovudstaden Perg.

Den største kaolin-produsenten i Austerrike heldt til i Schwertberg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Schwertberg» frå ,  den 5. juli 2018.  
 

Oberösterreich
Johan Lindstrøm

Johan Lindstrøm () var ein norsk arkitekt. Han var frå Lærdal.

Lindstrøm fullførte studiane ved Norges tekniske høgskole i 1921. Han arbeidde deretter som arkitekt i Bergen og oppførte eit stort antall bygningar frå 1920-talet til 1950-talet. Johan Lindstrøm hadde slektsrøtene sine i den gamle hotell- og handelsfamilien på Lærdalsøyri og han var den første som tok opp arbeidet med å få verna det gamle trebygningsmiljøet der. Han var ein sentral skikkelse innanfor den såkalla Bergensskulen av arkitektar på 1930-talet. Desse arkitektane nytta ofte den lokale trebygningskulturen som inspirasjonskjelde. Lindstrøm var oppteken av å vidareføra nasjonal byggeskikk i samtidas arkitektur  I 1927 gav han ut boka Tunbrot og nybygnad på Vestlandet som hadde som program å «...vekkje og auke sansen for ein betre byggjemåte i bygdene våre» I 1955 vann han konkurransen om restaurering av Håkonshallen, der store delar måtte gjenreisast etter ein eksplosjonsulykke i 1944. Dette prosjektet vart fullført av sønene hans Jon Lindstrøm og Claus Lindstrøm saman med Peter Helland-Hansen.

Sonen Claus Lindstrøm førte faren sitt arbeid vidare, og han gav i 2004 ut boka Mellom aust og vest : eldre bygninger i Lærdal, Alvheim og Eide, som er eit stort dokumentasjonsverk med registrering og oppmåling av gamle bygningar m.a. i Lærdal.

Bygninger  
 1926 – Gamlebanken i nyklassisistisk stil i Gamle Lærdalsøyri
 1957 – Ombygging av Sankt Jetmund kirke
 Utviding av Fjærland kyrkje
 1936 og 1955 – Restaurering av Leikanger kyrkje
 Ombygging av Gulen kyrkje
 1954 – Gjenreising av eksteriør av Tollboden i Bergen

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Referanser

Kjelder
Gravminner i Norge
Om Johan Lindstrøm i Fylkesleksikon Sogn og Fjordane
Wikipedia på bokmål

Bakgrunnsstoff
Om Johan Lindstrøm i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
 

Norske arkitektar
Forfattarar frå Lærdal
Norske sakprosaforfattarar
Mel Patton

Melvin Emery Patton () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Los Angeles som i 1948 vart olympisk meister på 200 meter og i 4 x 100 meter stafett.

Patton sette i 1947 verdsrekord på 100 yards med 9,4 sekundar, ein rekord han seinare i sesongen forbetra til 9,3. Han vart USA-meister på 100 yards tre år på rad, 1947-49. I 1949 vann han også 220 yards.

Under Sommar-OL 1948 i London vart Patton femtemann på 100 meter. Derimot tok han gullmedaljen på 200 meter med tida 21,1 sekundar, landsmannen Barney Ewell på andreplass fekk same, tid medan Lloyd La Beach frå Panama fekk notert 21,2. Til sist i sommarleikane 1948 sprang Patton på ankeretappen USA inn til suveren siger i 4 x 100 m stafett, saman med lagkameratane Barney Ewell, Lorenzo Wright og Harrison Dillard slo han sølvmedaljøren Storbritannia med 0,7 sekund.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mel Patton» frå ,  den 5. juli 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1948
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1948
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1948
Patrik Andersson

Patrik Andersson () er ein svensk tidlegare fotballspelar frå Borgeby som vann VM-bronse i 1994 med Sverige, han hadde elles suksess med dei tyske klubbane Bayern München, Borussia Mönchengladbach og svenske Malmö FF. Andersson var forsvarsspelar og vart kåra til årets svenske fotballspelar i 1995 og 2001.

Klubbspel
Andersson var Malmö FF-spelar frå 1988 til han i desember 1992 vart overført til engelske Blackburn Rovers. Allereie i oktober 1993 gjekk han over til tyske Borussia Mönchengladbach, der han i 1995 var med å vinne den tyske cupen. I 1999 fekk han kontrakt med storklubben Bayern München. Med Bayern  vann han i 2000 både bundesligaen og den tyske cupen. Året etter forsvarte Bayern og Andersson den tyske ligameistertittelen. Straks etter, den 23. mai 2001, deltok Andersson då Valencia CF og FC Bayern spelte 1-1 i meisterligafinalen. I den etterfylgjande straffetevlinga mislukkast Andersson som Bayerns fjerde eksekutør, Bayern vann likevel meisterpokalen då dei tre neste Bayern-straffene gjekk i mål og Valencias sjuande straffeskytar missa. Same sommaren vart Andersson overført til FC Barcelona. Han slo ikkje gjennom i den spanske storklubben og ved utgangen av 2003 vart han løyst frå kontrakten og reiste heim til Malmö FF. Med Malmö FF vann han Allsvenskan 2004. Han la opp i august 2005, etter at han slo opp ein tidlegare kneskade.

Landslagsspel
Andersson landslagsdebuterte i januar 1992 då Sverige var på tur i Australia, der heimelaget påførte gjestane to 0-1-tap. Sommaren same året deltok han i juni månad i tre av kampane då Sverige på heimebane spelte seg fram til semifinale i europameisterskapen. Seinare sommaren 1992 var han kaptein på det svenske landslaget som deltok i Sommar-OL i Barcelona. I verdsmeisterskapen 1994 spelte han alle kampane for eit svensk landslag som overraska stort og til sist sikra seg bronsepokalen etter siger 4-0 mot Bulgaria. Frå april 1998 til han spelte sin 96. og siste landskamp i mai 2002 var Andersson lagkaptein for Sverige. I den sjølvsame perioden deltok han i Fotball-EM 2000, ein meisterskap der Sverige som best fekk eit uavgjortresultat mot Tyrkia. Han skåra 3 landslagsmål.

Merittar
VM-bronse: 1994 for Sverige
Vinnar av meisterligaen: 2001 med Bayern München
Tysk cupmeister: 1995 med Borussia Mönchengladbach og 2000 med Bayern München
Tysk seriemeister: 2000 og 2001 med Bayern München
Svensk seriemeister: 2004 med Malmö FF

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Patrik Andersson» frå ,  den 5. juli 2018.  
 
eu-football

Svenske fotballspelarar
Malmö-spelarar
Borussia Mönchengladbach-spelarar
Bayern München-spelarar
Barcelona-spelarar
Blackburn-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1992
Spelarar i Fotball-VM 1994
Spelarar i Fotball-EM 2000
Spelarar i Fotball-VM 2002
Jimmy Greenspoon

James Boyd «Jimmy» Greenspoon () var ein USA-amerikansk klaverspelar og komponist, mest kjend som medlem av bandet Three Dog Night.

Biografi 
Greenspoon var fødd i Los Angeles i California, og voks opp i Beverly Hills. Han byrja å ta pianotimar då han var sju år gammal. Mora, Mary O'Brian, hadde vore ei stumfilmskodespelarinne, og hadde mellom anna spelt kona til Buster Keaton i filmen Battling Butler i 1926. Greenspoon gjekk på Beverly Hills High School i lag med Richard Dreyfuss, Bonnie Franklin og barndomsvenen og plateprodusenten Michael Lloyd. Lloyd og Greenspoon fekk suksess i lag med surfegruppa The New Dimensions i 1963. Greenspoon gjekk så på Los Angeles Conservatory of Music og studerte piaano. 

Greenspoon har spelt med Linda Ronstadt, Eric Clapton, Jimi Hendrix, America, The Beach Boys, Beck, Bogert & Appice, Nils Lofgren, Lowell George, Kim Fowley, Donovan, Buddy Miles, Stephen Stills, Jeff Beck, Chris Hillman, Steve Cropper, Duck Dunn, James Burton, Hal Blaine, Leon Russell, The Wrecking Crew, Osibisa, Shaun Cassidy, Cheech & Chong og Redbone.

Greenspoon arbeidde på Sunset Strip i 1960-åra med gruppene Sound of the Seventh Son og The East Side Kids. Bandet hans spelte fast på The Trip, Stratford on Sunset (i dag The House Of Blues) Brave New World, Bidos Litos, Ciros og The Whiskey.

Seint i 1966 flytta Greenspoon til Denver i Colorado, med medlemmar av The West Coast Pop Art Experimental Band og skipa gruppa Superband. I 1968 flytta Greenspoon attende til Los Angeles, der han møtte Danny Hutton, og dei skipa Three Dog Night.

I 2015 døydde Greenspon av kreft, 67 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jimmy Greenspoon» frå ,  den 5. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikarar frå Los Angeles
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
Three Dog Night-medlemmar
Døde av kreft
Danny Hutton

Daniel Anthony «Danny» Hutton () er ein irsk-amerikansk songar, mest kjend som ein av tre solovokalistar i bandet Three Dog Night. Hutton var låtskrivar og songar for Hanna Barbera Records i 1965 og 1966. Hutton fekk ein liten nasjonal hit, «Roses and Rainbows», medan han var artist for Hanna-Barbera Records.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Danny Hutton» frå ,  den 5. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
Three Dog Nightmare.Chuck Negron. Renaissance Books 1st edition (June 1999); 
One Is the Loneliest Number: On the Road and Behind the Scenes With the Legendary Rock Band Three Dog Night. Greenspoon, Jimmy and Bago, Mark. Pharos Books (January 1991); 
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockesongarar
Irske songarar
Irske rockesongarar
Irsk-amerikanarar
Folk frå Buncrana
Three Dog Night-medlemmar
Live in Japan av Beck, Bogert & Appice

Live in Japan er eit konsertalbum frå 1973 av supergruppa Beck, Bogert & Appice. Albumet heitte opphavleg Beck, Bogert & Appice Live og vart berre gjeve ut i Japan, og vert av den grunn rekna som sjeldant. Live in Japan var det siste albumet til Beck, Bogert & Appice og det einaste konsertalbumet deira. Få månader etter albumet kom ut vart bandet oppløyst, då Jeff Beck brått valde å slutte.

På albumet kan ein høyre Beck bruke ein Heil talkbox, to år før Peter Frampton gav ut albumet Frampton Comes Alive! (1976). Albumet inneheld songar som opphavleg vart spelt inn av Jeff Beck Group, «Plynth», «Going Down» og «Morning Dew» og ein Yardbirds-song, «Jeff's Boogie».

Innhald

Originalplata frå 1973

40-årsjubileumsutgåva

Medverkande
 Jeff Beck – gitar, talkbox, solovokal på (8)
 Tim Bogert – bass, vokal, solovokal på (1,7,10,11,12)
 Carmine Appice – trommer, vokal, solovokal på (2,3,4,5,6,12)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Live In Japan (Beck, Bogert and Appice album)» frå ,  den 5. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Beck, Bogert & Appice-album
Konsertalbum frå 1973
Epic Records-album
Blow by Blow

Blow by Blow er det første soloalbumet til den britiske gitaristen Jeff Beck, gjeve ut på Epic Records i 1975, og spelt inn i oktober 1974. Det var eit instrumentalt album som nådde fjerdeplassen på Billboard 200 og selde til platinaalbum.

Bakgrunn og innhald
Etter oppløysinga av powertrioen Beck, Bogert & Appice (BBA) våren 1974, brukte Beck tid som studiomusikar for andre artistar. I desember gjorde han ei halvhjarta prøvespeling for The Rolling Stones, der han jamma på bluessongar med bandet ein heil dag, før dei forstod at dei musikalske stilane deira ikkje passa i lag.

På denne tida bestemte Beck seg for å spele inn eit heilt instrumentalt album, og henta inn att klaverspelaren Max Middleton som han hadde spelt med i Jeff Beck Group. Han leigde George Martin til å produsere albumet etter å ha høyrt kva han gjorde med Mahavishnu Orchestra. I følgje Carmine Appice, som spelte med Beck i BBA, var han involvert i å skrive og spele inn Blow By Blow, men at partia hans vart redigert bort etter ein krangel med manageren til Beck. Den fjerde viktige bidragsytaren til Blow by Blow etter Beck, Middleton og Martin, var Stevie Wonder, som gav Beck songane «Cause We've Ended As Lovers» og «Thelonius», med Wonder på clavinet på sistnemnde utan å vere nemnt på plateomslaget. Den førstnemnde songen kom ut på Wonder-albumet Stevie Wonder Presents: Syreeta, skriven for den dåverande kona Syreeta Wright, medan Wonder sjølv aldri spelte inn «Thelonius». Ein coverversjon av Beatles-songen «She's a Woman» vart valt ut i tillegg til ein komposisjon av Bernie Holland frå gruppa Hummingbird, som bestod av musikarar som hadde spelt i Jeff Beck Group. Dei andre fem spora var originale innspelingar med Beck og Middleton som dei fremste låtskrivarane. Det siste sporet på kvar side inneheldt strykearrangement av Martin. Beck dediserte «Cause We've Ended As Lovers» til gitaristen Roy Buchanan.

Utgjeving
Albumet kom ut 29. mars 1975. Det vart ein hit i USA og nådde fjerdeplassen på Billboard-lista, og selde til slutt over ein million eksemplar. Det var den høgaste plasseringa Beck klarte på albumlista.

Den 27. mars 2001 kom det ut ei nymastra CD-utgåve på Legacy Records.

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande
 Jeff Beck – elektriske gitarar, bass
 Max Middleton – klaverinstrument
 Phil Chen – bass
 Richard Bailey – trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Stevie Wonder – clavinet på «Thelonius» (ikkje oppført i omslaget)
 George Martin – produsent; strykearrangement på «Scatterbrain» og «Diamond Dust»
 Vic Anesini – mastering
 Denim Bridges, Steven Saper – lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blow by Blow» frå ,  den 6. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Jeff Beck-album
Musikkalbum produserte av George Martin
Jazzfusion-album
Epic Records-album
Nervegift

Nervegift er gift som angrip hjernen og andre delar av nervesystemet i kroppen. Nervegift produsert av levande organismar vert kalla neurotoksin. Gifta kan verka gjennom å påverka aksjonspotensialet til nervecellene eller gjennom å verka på signaloverføringa i synapsene. Nervegifter kan ha døyeleg verknad fordi hjernen og nervane vert direkte skadde av gifta, eller fordi nervane vert mellombels bedøvde, slik at viktige kroppsfunksjonar som hjarte og anding stoppar.

Kjelder

 
Kjemiske våpen
Synapse

Synapse er ein overgang mellom to nerveceller der eit nervesignal kan overførast frå ei nervecelle til ein annan. Ein synapse består av ein aksonende, ei mottakarcelle og spalta mellom dei. Synapsespalten er ca. 20 NM brei, og er fylt med væske.

Ein nerveimpuls går langs ein nervefiber (akson) som ei elektrisk bølgje der eit oppbygga spenningspotensial over cellemembranen vert brote ned. Cellemembranen inneheld spenningsregulerte ionekanaler som vert styrt av membranpotensialet (elektrisk spenningsskilnad mellom cella si indre og ytre). Natrium+ og kalium+ ion vert pumpa gjennom desse ionekanalene. Når nerveimpulsbølgja er passert, vert det pumpa natriumioner, Na+, frå innsida av nervecellemembranen til utsida. Kaliumioner, K+, diffunderer inn i cella. Detta gjer membranpotensialet meir negativt. Denne rørsla av ion er ein kontinuerleg prosess, der resultatet er ein høg konsentrasjon av kaliumioner inne i cellene og høg konsentrasjon av natriumioner utanfor cellene. 

Når nerveimpulsen kjem langs den eine nervefiberen til akson-enden, vert kalsium-kanalane påverka til å opnast. Når mengda av kalsiumioner (Ca+) aukar i akson-enden, vert det frigjort transmittersubstansar som rask diffunderer over synapsespalta til mottakarcella og vert til bundne reseptorregulerte ionekanaler. Dette medfører at ionekanalene i mottakarcella opnast. Ion strøymer inn i cella og endrar membranpotensialet. Dersom terskelverdien (ca. -60 mV) vert nådd, startar ny nerveimpuls i motakercellen. 

Det finst mange kjemiske stoff som fungerer som transmittersubstansar i ulike typar synapser. Døme på desse er

 Acetylkolin
 Serotonin
 Noradrenalin

Mange medikament verkar på enzym som bryt ned eller byggjer opp transmittersubstansar. Enzyma aukar eller hemmar oppbygging eller nedbrytning av transmittorsubstanser. Desse medikamenta aukar eller hemmar synapsens evne til å overføra ein nerveimpuls til den neste nervecella. 

Det er sannsynleg at framtidig forsking vil gje mykje kunnskap om korleis dagens og medikamenta i framtida, rusmiddel, konserveringsmiddel, matvarer og miljøgifte verkar på enzym, transmittorsubstanser og cellevegger i ulike typar synapser.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Synapse» frå ,  den 6. juli 2018.  
 

Greske ord og uttrykk
Nevrofysiologi
Nevrologi
Bernt Bjelke Lund

Bernt Bjelke Lund () var ein norsk jurist frå Oslo, son til Jens Michael Lund.

Bernt Bjelke Lund vart cand.jur. i 1922 og var høgsterettsadvokat frå 1929. Under andre verdskrigen var han sjef for den juridiske avdelinga i Nortraship, fyrst stasjonert i London og sidan i New York. Jamsides var han formann 1940-42 i den norske krigsretten i Storbritannia og medlem 1940-43 i representantskapet i Noregs Bank. I 1945-46 redigerte han 'Norsk Retstidende'. Frå 1946 var han direktør i Skibsfartens Arbeidsgiverforening og frå 1948 i Norges Rederiforbund.

Lund gav ut boka Boikottdomstolens dommer 1933-38.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957

Norske juristar
Folk frå Oslo
Henrik Mathiesen

Henrik Mathiesen () var ein norsk forretningsmann, historikar og illustratør frå Strinda i Sør-Trøndelag.

Mathiesen var son til ein forretningsmann og proprietær. Han dreiv sjølv forretning og gardsbruk ei tid. I godt vaksen alder utdanna han seg i teikning i København og var ei tid vitskapleg teiknar for Oluf Rygh ved Universitetet i Kristiania. Seinare arbeidde han mykje saman med arkeologen Ingvald Undset og han illustrerte på 1890-talet Ole Andreas Øverland si noregssoge i to band.

Frå midten av 1880-åra engasjerte Mathiesen seg sterkt for kulturminnevernet, særleg for Nidarosdomen og andre mellomalder-bygg. Gjennom sitt omfattande arbeid med Trondheim og Trøndelags historie var han på mange vis ein føregangsmann i granskinga av norsk byhistorie. Han formidla den lokale og nasjonale soga både ved tallause foredrag og gav ut eit stort tal tidsskrift- og avisartiklar, sogehefte og bøker.

Politisk var Mathiesen ein radikal Venstre-mann som stridde for at Trøndelag og det trøndske skulle stå sentralt i den norske «nasjonalånden». Både grunnlegginga av Nordenfjeldske Kunstindustrimuseum i 1893 og gjenopplivinga av olsokfeiringa i 1897 høyrde med i den målsettinga.

Kjelder
lokalhistoriewiki

Norske illustratørar
Norske historikarar
Wired av Jeff Beck

Wired er eit soloalbum av den britiske gitaristen Jeff Beck, gjeve ut på Epic Records i 1976. Det er eit instrumentalt album og nådde 16. plassen på Billboard 200. Albumet har selt til platinaalbum i USA.

Bakgrunn og innhald
Etter suksessen med det førre albumet, Blow by Blow i 1975, tok Beck med to av dei viktigaste bidragsytarane frå det albumet for oppfølgjaren, klaverspelaren Max Middleton og produsenten George Martin. Beck hadde òg byrja eit musikalsk samarbeid med den tidlegare klaverspelaren i Mahavishnu Orchestra, Jan Hammer og trommeslagaren Narada Michael Walden. Beck turnerte med Jan Hammer Group etter desse innspelingane. Resultatet av samspelet mellom Beck og Hammer vart ein meir «syntetisk» lyd enn den som var på Blow by Blow. Dette synte òg albumtittelen til.

Sjølv om bandet frå det førre albumet spelar på somme spor, er fire originale songar av Walden og ein av Hammer. Middleton medverka med ei hyllest til Led Zeppelin, «Led Boots,» og Beck valde å tolke Charles Mingus-oden til saksofonisten Lester Young, «Goodbye Pork Pie Hat». Desse to har lenge blitt spelt på konsertane til Beck.

Den 27. mars 2001 kom ei nymastra CD-utgåve ut på Legacy Records.

Wired fekk stort sett positive meldingar då det kom ut. Albumet nådde 16. plassen på Billboard 200 i august 1976, og låg i alt 25 veker inne på lista. I Storbritannia låg det fem veker på lista og nådde 35. plassen.

Innhald

Medverkande
 Jeff Beck – gitar
 Max Middleton – clavinet og Fender Rhodes
 Jan Hammer – synthesizer; trommer på «Blue Wind»
 Wilbur Bascomb – bass
 Narada Michael Walden – trommer på «Led Boots,» «Come Dancing,» «Sophie» og «Play With Me» piano på «Love Is Green»
 Richard Bailey – trommer på «Goodbye Pork Pie Hat» og «Head for Backstage Pass»
 Ed Greene – trommesett nummer to på på «Come Dancing»

Andre medverkande
 George Martin – plateprodusent
 Chris Bond – assisterande producer
 Jan Hammer – produsent på «Blue Wind»
 Pete Henderson, Dennis McKay, John Mills, John Arias – lydteknikar
 Geoff Emerick – miksing
 Bruce Dickinson – produsent for nyutgjeving

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wired (album)» frå ,  den 6. juli 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

 

Jeff Beck-album
Jazzfusion-album
Musikkalbum frå 1976
Epic Records-album
Musikkalbum produserte av George Martin