alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
See My Baby Jive

«See My Baby Jive» er ein song frå 1973 av det britiske glamrockbandet Wizzard.

Songen er skriven og produsert av Roy Wood og var den andre singelen til bandet til Wood, og den første som nådde toppen på UK Singles Chart. Han låg fire veker på toppen av lista i mai og juni 1973. Han nådde òg toppen av den irske IRMA-lista og femteplassen på den tyske singellista. Songen nådde 12. plassen i Australia.  På etiketten på singelen stod det «Korvokal - The Suedettes». Singelen var den sjette bestseljande singelen i Storbritannia i 1973.

ABBA sa seinare at songen var ein stor inspirasjon då dei skreiv sin første store, internasjonale hit, «Waterloo» året etter. Ein coverversjon av Flash Cadillac & the Continental Kids kom ut i 1977.

Medverkande
 Roy Wood – vokal, elektrisk og akustisk gitar, sitar, cello, fagott, barytonsaksofon, kontrabass, basstuba, trombone, blokkfløyter, perkusjon
 Rick Price – bassgitar, vokal, perkusjon
 Bill Hunt – piano, cembalo, valthorn, trompet, tenorhorn, signalhorn, eufonium , tuba, lite glass, korvokal
 Hugh 'H' McDowell – cello og ARP-synthesiser
 Nick Pentelow – tenorsaksofon, klarinett & fløyte; bass korvokal
 Mike Burney – saksofon, klarinett & fløyte
 Keith Smart – trommer
 Charlie Grima – trommer, conga, perkusjon

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «See My Baby Jive» frå ,  den 18. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Australian-charts.com

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Songar produserte av Roy Wood
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Irland
Songar skrivne av Roy Wood
Wizzard-songar
Angel Fingers

«Angel Fingers (A Teen Ballad)» er ein song av Wizzard frå 1973. Han er skriven og produsert av Roy Wood, og var den andre og siste Wizzard-songen som nådde toppen av UK Singles Chart. Han låg ei veke på toppen av lista i september 1973. Songen nådde sjuandeplassen i Irland. 

The Bleach Boys og The Suedettes song korvokal på songen.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Angel Fingers» frå ,  den 18. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar produserte av Roy Wood
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar frå 1973
Wizzard-songar
Songar skrivne av Roy Wood
Harvest Records-singlar
Heroes av Måns Zelmerlöw

«Heroes» (norsk omsetjing: heltar) er ein svensk popsong som vann Eurovision Song Contest 2015 for Sverige. Songen vert framført av artisten Måns Zelmerlöw og er skriven av Anton Malmberg Hård af Segerstad, Joy Deb og Linnea Deb. Songen vart sloppen for digital nedlasting 28. februar 2015. Dette var den sjette sigeren til Sverige i tevlinga, og «Heroes» toppa singellistene i blant anna Sverige, Austerrike og Sveits. I Noreg nådde «Heroes» ein fjerdeplass på VG-lista.

Melodifestivalen 
«Heroes» var eit av bidraga som vart plukka ut til å deltake i Melodifestivalen, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest. Måns Zelmerlöw framførte songen i den fjerde semifinalen, som gjekk av stabelen i Örebro laurdag 28. februar 2015. Der kvalifiserte han seg direkte til finalen i Globen i Stockholm laurdag 14. mars.

I finalen var «Heroes» førehandsfavoritt. Songen var det sjette bidraget på scena av ti bidrag i finalen, og han vann Melodifestivalen med  frå dei internasjonale juryene og  fra dei svenske tv-sjåarane. Med  sammenlagt vann «Heroes» den klaraste sigeren med det dåverande poengsystemet i Melodifestivalen –  foran andreplassen.

Det uvanlege sceneshowet fekk også mykje merksemd. Zelmerlöw sit foran ein videoskjerm der ein liten teikneserie-gutt dukkar opp. Underveis i framføringa samhandlar dei to, blant anna ved at dei dunkar knokane mot kvarandre. Figuren måtte justerast noko foran Eurovision Song Contest, på grunn av strid om rettar.

Eurovision Song Contest 
«Heroes» var ein av favorittane i forkant av tevlinga, og Sverige deltok i den andre semifinalen i Wien torsdag 21. mai 2015. Songen vann semifinalen og sikra seg ein plass til finalen laurdag 23. mai. Der var «Heroes» bidrag nummer 10 av 27 på scena. I avrøystinga fekk Sverige  og vann Eurovision Song Contest med god margin foran Russland og Italia.

Sverige vann juryavrøystinga med god margin, men vart berre nummer tre i telefonavrøystinga. Dette var fyrste gongen ein Eurovision-vinnar ikkje vann telefonavrøystinga. Samtlege vinnarar frå 2009 til 2014 vann også telefonavrøystinga.

Sigeren gjorde at Sverige fekk arrangere Eurovision Song Contest 2016.

Listeplasseringar 
«Heroes» vart ein stor salgssuksess og kom inn på fleire europeiske hitlister. I Noreg nådde songen ein fjerdeplass på VG-lista og vart også sertifisert med gull i Noreg, noko som inneber at songen vart lasta ned eller strøymd minst 2 millioner gongar i Noreg.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Heroes (Måns Zelmerlöw)» frå ,  den 19. april 2022.  

Songar frå 2015
Svenske songar
Svenske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Eurovision Song Contest 2015-songar
Eurovision Song Contest-vinnarsongar
Melodifestival-vinnarsongar
Engelskspråklege songar i Melodifestivalen
Måns Zelmerlöw-songar
Gary Mabbutt

Gary Vincent Mabbutt () er ein engelsk fotballspelar frå Bristol. Han er særleg kjend for sine 16 år som Tottenham Hotspur-spelar. Han spelte oftast midtstoppar, men kunne også ta ansvar som midtbanespelar. I tida 1982-92 deltok han i 16 av Englands landskampar.

Karriere

Klubbspel
Mabbutt debuterte i 1979 for Bristol Rovers, eit av dei svakare laga i engelsk andredivisjon. I 1982 vart han overført til fyrstedivisjonsklubben Tottenham Hotspur, der han var lagkaptein frå 1987. Med Tottenham var han med om vinne UEFA-cupfinalen 1984, eit dobbeltoppgjer mot RSC Anderlecht som vart avgjort med straffesparkskyting. Tre år seinare sende han laget sitt i føringa med 2–1 i FA-finalen 1987 mot Coventry City, ein kamp som gjekk til ekstraomgangar og enda med at Coventry sigra 3 – 2 då ei halvklaring frå Mabbutt enda i eige nett. 18. mai 1991 fekk Mabbutt gleda av å heve FA-trofeet etter Tottenham vann 2–1 mot Nottingham Forest i finalen på Wembley stadion, ein kamp der norske Erik Thorstvedt vakta Tottenham-målet. Etter 1993 var Mabbutt hemma av skadar, la opp i 1998.

Landslagsspel
Over ein tiårsperiode, 1982-92, deltok Mabbutt i 16 landskampar for England. Kampane kom i 1982-83, 1986-87 og 1991-92. Han skåra det fyrste målet då England slo Jugoslavia 2–0 i EM-kvalifiseringskamp på Wembley stadion 12. november 1986, aldri elles.

Merittar
Vinnar av UEFA-cupen: 1984 for Tottenham Hotspur
Vinnar av FA-cupen: 1991 for Tottenham Hotspur

Kjelder

eu-football

Denne artikkelen bygger på «Gary Mabbutt» frå ,  den 19. april 2022.  

Engelske fotballspelarar
Tottenham-spelarar
Bristol Rovers-spelarar
Folk frå Bristol
Hillerød

Hillerød er ein by på øya Sjælland i Danmark, 30 km nordvest om København. Byen har 33 703 ibuarar (2021) og er administrasjonssentrum i Hillerød kommune. Hillerød er ein handelsby. Hillerød Hospital er med over 3 500 tilsette den største sysselsetjaren på Nordsjælland. Byen er jernbaneknutepunkt med S-tog til København, dit mange pendlar.

Byen voks frå 1600-åra opp ikring Frederiksborg slott. Slottet hyser no Danmarks nasjonalhistoriske museum.

Kjelder
Hillerød i Store norske leksikon

Byar i Region Hovedstaden
Introducing Eddy and the Falcons

Introducing Eddy and the Falcons er det andre studioalbumet til det engelske rockebandet Wizzard. Det nådde 19. plassen på UK Albums Chart – ti plassar høgare enn føregangaren, Wizzard Brew. Som med det førre Wizzard-albumet var alle songane komponerte av Roy Wood.

Historie
Albumet hadde eit konsept som likna The Beatles sitt Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. I introen vert ein introdusert for det oppdikta bandet Eddy & The Falcons. Alle songane vart skrivne og spelte inn som hyllestar til rock and roll-musikarar frå 1950-åra og tidleg i 1960-åra. «Eddy’s Rock» er ein gitar- og saksofoninstrumental spelt i stilen til Duane Eddy, medan «Everyday I Wonder» hadde ein liknande stil som Del Shannon sin «Runaway», og «Come Back Karen» gjorde det same for Neil Sedaka sin «Oh! Carol». Ein særskild tydeleg hyllest var til Elvis Presley på «I Dun Lotsa Cryin' Over You».

Det vart gjeve ut ein singel frå albumet, «This Is the Story of My Love (Baby)». Han nådde 34. plassen på UK Singles Chart (34. plassen) som var skuffande, sidan alle dei tidlegare Wizzard-singlane hadde gått inn på topp 10.

Albumet var opphavleg meint å vere halvparten av eit dobbeltalbum av gruppa, der den andre halvparten var meir progressivt med ein meir jazzrock-aktig stil. Men då plateselskapet høyrde det dei hadde spelt inn så langt, bad dei om å få rock and roll-delen av plata gjeven ut som ein enkelt album. 

På plateomslaget stod det 'Custard pies - D.L.T.' Dette refererte til ein av framføringane deira på Top of the Pops, då verten Dave Lee Travis hadde blitt råka av ein pai som ein i gruppa kasta på han. 

Jazzrockdelen av plata vart seinare gjeven ut på albumet Main Street i 2000 - 25 år etter Wizzard var oppløyst. 

Den originale utgjevinga av Introducing Eddy and the Falcons på Warner Bros. inneheld ein utbrettbar plakat av Roy Wood på scenen. Plata kom ut på CD i 1999 med bonusspor (singlar frå 1974), men vart etter kort tid sletta.

Innhald
All songs skriven av Roy Wood except where noted.

Medverkande
Roy Wood – vokal, gitar, trommer, obo, cello, bass, klaverinstrument, fagott, kontrabass, tenor- og barytonsaksofon, perkusjon
Rick Price – bassgitar, gitar, vokal, perkusjon
Nick Pentelow – tenorsaksofon
Mike Burney – tenor- og barytonsaksofon
Keith Smart – trommer
Charlie Grima – perkusjon
Bill Hunt – piano
Bob Brady – piano og vokal (på sistesporet) og 'incidental boogies'.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Introducing Eddy and the Falcons» frå ,  den 19. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Wizzard-album
Album produserte av Roy Wood
Warner Records-album
United Artists Records-album
I Wish It Could Be Christmas Everyday

«I Wish It Could Be Christmas Everyday» er ein julesong av det britiske glamrockbandet Wizzard. Han kom først ut i desember 1973 og var skriven og produsert av frontmannen Roy Wood—tidlegare i The Move og Electric Light Orchestra. Trass i at songen har vore populær sidan han kom ut, har han aldri nådd høgare enn fjerdeplassen på UK Singles Chart, der han låg fire veker på rad frå desember 1973 til januar 1974. Songen vart slått i 1973 av Slade sin «Merry Xmas Everybody», som låg på toppen av lista denne jula. 

Wood syng solovokal medan The Suedettes og eit kor frå Stockland Green School syng korvokal.

Salslister

Salstrofé og salstal

The Big Reunion-versjonen

I 2003 gav seks popband frå 1990-åra og tidleg i 2000-åra ut ein versjon av songen i samband med TV-serien The Big Reunion. Desse banda var Five, 911, Atomic Kitten, B*Witched, Blue, Honeyz og Liberty X. Inntektene frå platesalet gjekk til veldedige føremål. Innspelinga vart produsert av den danske produsenten Cutfather. Songen nådde 21. plassen på den britiske singellista.

Salslister

Andre versjonar
 All Star United i 1999, på samlealbumet Happy Christmas Vol. 2.
 A-Teens i 2001, som B-sida til singelen «Heartbreak Lullaby», og seinare på samlealbumet Radio Disney Holiday Jams 2  i 2002.
 Tweenies i 2001 på julealbumet The Christmas Album.
 Girls Aloud i 2005 på spesialutgåva av albumet Chemistry.
 Sarah Brightman i 2008 på julealbumet A Winter Symphony.
 Wilson Phillips i 2010 på julealbumet deira Christmas in Harmony (14. plassen på Billboard Adult Contemporary-lista).
 Leona Lewis i 2013 på julealbumet hennar Christmas, with Love.
 Olly Murs i 2012, opphavleg framført live for BBC, og så gjeven ut på spesialutgåva av albumet Right Place Right Time.
 Nick Lowe i 2013 på julealbumet Quality Street: A Seasonal Selection for All the Family og i 2015 på konsertalbumet The Quality Holiday Revue Live.
 Kylie Minogue i 2016 på albumet hennar Kylie Christmas: Snow Queen Edition, ei utvida utgåve av Kylie Christmas.
 Cheap Trick i 2017 på julealbumet Christmas Christmas, og med Roy Wood på solovokal på eit konsertopptak i 2018 for Record Store Day.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I Wish It Could Be Christmas Everyday» frå ,  den 19. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Wizzard-songar
Britiske julesongar
Harvest Records-singlar
Warner Records-singlar
Songar produserte av Roy Wood
Songar produserte av Xenomania
Songar skrivne av Roy Wood
Singlar frå 2013
Universal Music Group-singlar
Sarah Brightman-songar
Nick Lowe-songar
Kylie Minogue-songar
Cheap Trick-songar
Main Street av Roy Wood & Wizzard

Main Street er det tredje albumet til Wizzard, oppført som av Roy Wood & Wizzard. Plata kom ut i 2000, men var opphavleg spelt inn i 1975 og var tenkt som ein del av eit dobbeltalbum i lag med albumet som vart gjeve ut som Introducing Eddy & The Falcons.

Historie
Då dei spelte inn Main Street (eller Wizzo som det opphavleg skulle heite) i 1975, hadde gruppa byrja å selje dårlegare og var på randen av å bli oppløyst. Singelen «Indiana Rainbow» (i lag med «The Thing Is This (This Is The Thing)»), kom ut i mars 1976, men vart ikkje plassert på spelelista til BBC Radio 1. Derfor skrinla Jet Records, som Wood hadde kontrakt med på den tida, utgjevinga av albumet. Lydbanda kom først til syne i 1999 og med løye frå Wood vart dei gjeve ut på Edsel.

«French Perfume» vart framført på konsertar av Wizzo Band, som Wood skipa året etter.

Innhald
Alle songar skrivne av Roy Wood.

Medverkande
Roy Wood - gitar, solo- og korvokal, saksofon, obo, kontrabass, valthorn, elektrisk sitar, bassklarinett, elektronikk klaverinstrument, bass, trommer
Rick Price - bass, pedalsteelgitar
Charlie Grima - trommer, conga, perkusjon, vokal på «Don't You Feel Better»
Bob Brady – piano
Nick Pentelow - saksofon, fløyte
Mike Burney – saksofon, fløyte

Med
Richard Plant - vokal på «Take My Hand»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Main Street (Roy Wood and Wizzard album)» frå ,  den 19. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2000
Wizzard-album
Album produserte av Roy Wood
Leordeni

Leordeni er ein kommune i Argeș fylke i Romania.

Busetnader 
Leordeni er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:

Kjelder 
Delar av denne artikkelen bygger på «Comuna Leordeni, Argeș» frå , den 19. april 2022.

Referansar 

Leordeni
Buzoești

Buzoești er ein kommune i Argeș fylke i Romania.

Busetnader 
Buzoești er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:

Kjelder 
Delar av denne artikkelen bygger på «Comuna Buzoești, Argeș» frå , den 19. april 2022.

Referansar 

Buzoesti
Mihăești

Mihăești er ein kommune i Argeș fylke i Romania.

Busetnader 
Mihăești er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:

Kjelder 
Delar av denne artikkelen bygger på «Comuna Mihăești, Argeș» frå , den 19. april 2022.

Referansar 

Mihaesti
Sápmi Pride

Sápmi Pride er ein årleg pridefestival med samisk fokus. Festivalen har som mål å fremme rettar, likestilling og kultur til seksuelle minoritetar og kjønnsminoritetar. Festivalen har også mål om å skape ein permanent fysisk stad der regnbogesamar kan treffe kvarandre.

Om festivalen 
Festivalen omfattar bl.a. konsertar, klubbar, seminar og ein prideparade.

Historie 
Historia til Sápmi Pride går tilbake til 16. oktober 2014, då den fyrste festivalen vart arrangert i Kiruna på svensk side av Sápmi. Festivalen har vorte arrangert kvart år sidan 2014, bortsett frå 2020, då festivalen vart avlyst på grunn av koronapandemien.

Vertsbyar

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Sápmi Pride» frå ,  den 19. april 2022.

Bakgrunnsstoff 
 Sápmi Pride på Facebook
 Sápmi Pride på Instagram

Festivalar
LHBT
Samisk kultur
Ringsted

Ringsted er ein by midt på øya Sjælland i Danmark. Byen har 22 941 ibuarar (2021) og er administrasjonssenter i Ringsted kommune.

Ringsted, som ligg 54 meter over havet, var ein sentral by i mellomalderen med Sjællands hovud-tingstad. Biskopen i Roskilde fekk frå ikring 1080 bygt ei steinkyrkje. St. Bendts kyrkje frå 1163 er mellom dei eldste teglsteins-bygningane i Danmark. Den første kongekryninga i Danmark fann stad her i 1170.

Ringsted fekk byrettar i 1441. Frå 1500-talet stagnerte utviklinga i byen og skaut ikkje fart før det i 1856 kom jarnbanesamband med København. Ringsted ligg i dag sentralt ved hovudjarnbanen og motorvegen til København, om lag 60 kilometer unna.

Danish Crown sitt svineslakteri i Ringsted er eit av landets største slakteri.

Ringsted er venskapsby med Halden.

Kjelder

Ringsted i Store norske leksikon

Bakgrunnsstoff

Byar i Region Sjælland
Gianfranco Zola

Gianfranco Zola () er ein italiensk fotballtrenar og tidlegare -spelar frå Oliena på Sardinia. Han var ein kreativ og teknisk brilliant, offensiv spelar som vert særleg hugsa for sine år med SSC Napoli, Parma FC, Chelsea FC og Italia sitt landslag.

Karriere

Klubbspel
Perioden 1984-89 var Zola aktiv for to ulike lag på lågare nivå, heime på Sardinia. I 1989 vart han overført til toppklubben Napoli. Allereie våren etter kunne han ferie triumf i Serie A, mellom lagkameratane fann ein karar som argentinaren Diego Maradona, brasilianaren Careca og Zolas eingen landsmann, Daniele Massaro. Mot 13 milliardar lire flytta Zola i 1993 frå ein økonomisk vanstyrt klubb til Parma FC. I dette laget viste Zola seg som ein framifrå playmaker. Med Parma vann han UEFA-cupen 1995. Frå november 1996 spelte Zola for engelske Chelsea. Med dette laget sanka han pokalar i FA-cupen 1997, ligacupen og cupvinnarcupen våren 1998, i den siste kampen vart han matchvinnar som innbytar. I mai 2000 vann han FA-pokal nummer to. Sommaren 2003 skreiv Zola kontrakt med Serie B-laget Cagliari. Zola bidrog mykje til at Cagliari rykte opp til Serie A i 2004. I juni 2005 la han opp, etter å ha skåra to mål i sin siste kamp (mot Juventus).

Landslagsspel
Zola debuterte på Italia sitt landslag i Genova 13. november 1991. Gjestelaget Noreg tok då leiinga i EM-kvalifiseringskampen eit kvarter ut i andre omgangen ved Jahn Ivar Jakobsen, fyrst i sluttminutta makta Italia å utlikne til 1–1. Under VM i fotball 1994, der Italia tok seg til finalen, var Zola einast innbytar i ein kamp. Derimot spelte han alle Italias tre kampar i Fotball-EM 1996. Han aksla landslagstrøya siste gongen i oktober 1997. Etter 35 kampar og 10 landslagsmål måtte hana sjå langt etter vidare landslagsspel.

Merittar
Vinnar av UEFA-cupen: 1995 for Parma FC
Vinnar av Cupvinnarcupen: 1998 for Chelsea FC
Seriemeister: 1990 for SSC Napoli
Vinnar av FA-cupen: 1997 og 2000 for Chelsea FC
Vinnar av den engelske ligacupen: 1998 for Chelsea FC
VM-sølv: 1994 med Italia

Kjelder

eu-football

Denne artikkelen bygger på «Gianfranco Zola» frå ,  den 20. april 2022.  

Italienske fotballspelarar
Napoli-spelarar
Parma-spelarar
Chelsea-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1994
Spelarar i Fotball-EM 1996
Hilde Raastad

Hilde Raastad () er den første opne lesbiske presten i Noreg. I 2013 bad Raastad biskopen i Oslo om å bli løyst frå ordinasjonsløftet i protest mot det ho opplevde som homofobe kyrkjeleiarar.

Raastad vaks opp på Nordberg i Oslo der ho var aktiv i ungdomsforeininga og speidararbeidet i Nordberg kyrkjelyd. Ho tok presteutdanninga si i USA og Noreg.

Raastad vart ordinert som prest i 1995 av Rosemarie Köhn, og ho vart med det den første lesbiske presten i Noreg som var open om legninga si. Raastad inngjekk partnarskap med sambuaren sin same år.  Sidan jobba ho for aksept og likeverd i den Norske kyrkja, men bad i 2013 dåverande biskop Ole Christian Kvarme om å bli løyst frå ordinasjonsløftet på bakgrunn av det ho opplevde som homofobe haldningar og meiningar frå biskopen som åndeleg leiar. Raastad protesterte mot at kyrkja som organisasjon ikkje anerkjende hennar val av livspartner og at dette var avgjerande for tilsetjing i kyrkja. På denne tida hadde Oslo bispedømeråd pålagd alle kyrkjelydane sine å ha med formuleringa «samlivsform kan bli vektlagt» i alle annonsar der det vart utlyst prestestillingar. Bispedømerådet hadde i 2004 og 2005 sagt nei til å tilsetje Raastad som vikarprest i Lofoten prosti på bakgrunn av at Raastad levde i eit homofilt partnarskap.

Etter at ho hadde vorte løyst frå ordinasjonsløftet sitt gav Raastad i 2015 ut boka Rosa skjerf og nyfallen snø, ein delvis sjølvbiografisk roman om lesbisk kjærleik og kampen for ei open kyrkje. Raastad har vore med i Åpen Kirkegruppe for lesbiske og homofile sidan 1990, og ho er aktiv i Europeisk forum for LHBT Christian Groups.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hilde Raastad» frå ,  den 20. april 2022.  
 

Norske prestar
LHBT i Noreg
Jan Elisabeth Lindvik

Jan Elisabeth Lindvik () er ein norsk aktivist, forfattar og tidlegare leiar for Forbundet for transpersoner i Norge (FTPN. Lindvik mottok stor merksemd då han var med på radioprogrammet Norgesglasset i NRK Radio for å fortelje om sine erfaringar som transperson. Sidan har han figurert i media for å snakke om transrettar og for å bidrage til å fjerne skam og stigma rundt det å vere trans.

Lindvik er i dag aktiv i Fri Oslo og Viken og jobbar til dagleg som undervisingsleiar på masterstudiet i audiovisuell forteljing ved Høgskolen i Lillehammer. I 2016 gav han ut ungdomsromanen Maos raude kjole, ei oppvekstskildring om det å vere trans basert på eigne erfaringar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jan Elisabeth Lindvik» frå ,  den 20. april 2022.  

Norske aktivistar
Norske forfattarar
Sissel Castberg

Sissel Castberg () var ein norsk forfattar, journalist, keramikar og homoaktivist.

Familie 
Sissel Castberg var dotter av jurist og professor Frede Castberg (1893–1977) og kusina hans Ella Anker (1903–1974), og sonedotter av sakføraren og den radikale Venstre-politikaren Johan Castberg.

Liv og virke 
Sissel Castberg vaks opp i Oslo, og budde store delar av andre verdskrigen som landflyktig i Stockholm. Tidleg i 1950-åra tok ho utdanning i Danmark, og fekk svennebrev som keramikar. Ho dreiv deretter ein eigen verkstad, der ho òg dreiv barnehage..

Sidan byrja ho å arbeide med revyar og songtekstar. Ho er mellom anna kjend for «Tannpussevise», som ho skreiv saman med Kåre Grøttum mot slutten av 1960-åra. I same periode skreiv ho òg tre høyrespel, som alle vart sende i NRK. Frå 1979 skreiv ho litteraturanmeldingar i Arbeiderbladet, og i 30 år skreiv ho dikt for Dagbladet. I 1980-åra engasjerte ho seg i verkstadsteateret Det Åpne Teater.

Castberg var mellom dei første som engasjerte seg i Det norske forbundet av 1948. I samband med at stortingsrepresentanten Wenche Lowzow, Kim Friele sin sambuar, stod ope fram som homofil i 1979, skreiv Castberg songen Annleis som ei direkte hyllest til denne handlinga. Han vart skriven til revyen «L/L Wang & Nilsen» med Sølvi Wang og Rolf Just Nilsen. Revyen hadde premiere på Det Norske Teatret 24. november 1979.

Bibliografi 

 1965: Bryllupsdagen (høyrespel, sendt i NRK 9/1 1966)
 1968: Du skjønner da det, ikke sant? (høyrespel, sendt i NRK 2/12 1968)
 1969: Bli forsørja og ha det godt (høyrespel, sendt i NRK 13/7 1969)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Sissel Castberg» frå ,  den 21. april 2022.

Bakgrunnsstoff

 Skeivt arkiv: Sissel Castberg

Norske aktivistar
Folk frå Oslo
Norske keramikarar
Norske journalistar
Norske forfattarar