alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Black Night

«Black Night» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple, først gjeven ut som singel i juni 1970. Seinare vart songen gjeven ut som bonusspor på 25-årsjubileumsutgåva av albumet In Rock. Songen vart ein hit og nådde andreplassen i Storbritannia, den høgaste plasseringa bandet nokon gong klarte i heimlandet. Det var òg den første singelen deira som vart skriven av bandet.

Skriveprosess og innspeling
Då In Rock var ferdig bad EMI om ein singel som dei kunne marknadsføre albumet med. Sjølv om Roger Glover hevdar at Ricky Nelson sit rockearrangement av George Gershwin-klassikaren «Summertime» frå 1962 var grunnlaget for «Black Night», har han òg likskap med Blues Magoos sin psykedeliske hitsong «(We Ain't Got) Nothin' Yet» frå 1966. I BBC-dokumentaren «Heavy Metal Britannia» støttar organisten Jon Lord Glover på dette og sa at «Black Night vart stolen frå basslinja i Ricky Nelsons Summertime» som så spelte basslinja på klaveret sitt.

Konsertversjonar
«Black Night» hamna raskt på setlista til bandet, hovudsakleg som første ekstranummer. Songen vart ikkje spelt i sin heilskap etter at Ian Gillan og Roger Glover forlet bandet i 1973, men delar av han vart ofte spelt av Ritchie Blackmore som ein del av improvisasjonane hans. Under gjenforeininga av Deep Purple i 1984 kom «Black Night» attende til setlista. Det finst mange konsertopptak av songen på forskjellige konsertalbum.

Medverkande
Ian Gillan - vokal
Ritchie Blackmore - gitar
Roger Glover - bass
Jon Lord - orgel
Ian Paice - trommer

Andre versjonar
I 1982 spelte post-punkgruppa The Fall songen som ein del av medley med sin eigen song «Cash 'n' Carry", som finst på 2002-utgåva av Fall in a Hole. 
Metallica spelte introen under ekstranummera til konsertane sine i 1989.
Bruce Dickinson - B-sida til singelen: «Dive, Dive, Dive», spelt inn i 1990. 
I 1991 spelte Vic Reeves inn songen for I Will Cure You. 
Bad Manners gjorde ein ska-versjon av songen på albumet Heavy Petting i 1997.
CJ Crew spelte inn songen for samleplateserien Dancemania. 
Ein versjon finst på konsert-DVDen, Castles and Dreams av Blackmore's Night frå 2005.
Pat Travers har spelt inn ein versjon av albumet P.T. Power Trio 2 i 2006. 
Songen vart spelt av det amerikanske death metal-bandet Deicide på albumet The Stench of Redemption, men med omskriven tekst. 
I 2007 spelte det finske power metal-bandet Twilight Guardians songen for det fjerde og siste albumet deira, Ghost Reborn, som eit bonusspor for den japanske versjonen av plata.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Black Night» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Deep Purple-songar
Songar frå 1970
Singlar frå 1970
Nummer-ein-singlar i Sveits
Fireball

Fireball er eit album av det engelske rockebandet Deep Purple, gjeven ut i 1971. Det var det femte studioalbumet deira og det andre albumet til den klassiske Mark II-besetninga. Det vart spelt inn mellom september 1970 og juni 1971. Albumet vart det første albumet deira som klatra til førsteplassen i Storbritannia, men det låg ikkje like lenge på lista som føregjengaren, In Rock.

Versjonar
Den originale britiske versjonen hadde «Demon's Eye» som tredje spor, men inneheldt ikkje «Strange Kind of Woman», som var meint som singel der. På den amerikanske og japanske versjonen var det motsett. 

Den boogie-inspirerte «Strange Kind of Woman»-singelen nådde åttandeplassen i Storbritannia. Songen vart fast på konsertane deira. Songen «Fireball» vart òg spelt ein del på konsertane, hovudsakleg som ekstranummer. «Strange Kind of Woman» og «The Mule» er på konsertalbumet Made in Japan frå 1972, der sistnemnde glir over i ein trommesolo av Ian Paice.

«Anyone's Daughter» vart framført på turneane i 1993-1994, medan «Fools», «No One Came», «I'm Alone», «Demon's Eye» og «No No No» har alle vorte spelt på forskjellige turnear sidan 1996. 

I september 2010 vart albumet gjeven ut som ein avgrensa 24k gull-CD på Audio Fidelity. 

Utanom Ian Gillan reknar ikkje resten av bandet dette albumet som ein klassikar. Gillan har derimot sagt at å ta med «Anyone's Daughter» på albumet var «moro, men feil». Særleg Blackmore har offentleg sagt at han ikkje var særleg nøgd med Fireball, og sa om produksjonen, «Me kom på alt i studio. Me arbeidde så hardt, me hadde aldri tid til å sitte oss ned og tenke ut nye idear».

Gitarvirtuos Yngwie Malmsteen sa i ein episode av 'That Metal Show' i 2011 at den eldre systera hans gav han dette albumet då han var åtte år gammal og at «det endra alt for han».Black metal-pioner King Diamond nemner òg Fireball som det første studioalbumet han kjøpte som tenåring og at det hadde stor innverknad på den framtidige karrieren hans.

Sporliste
Alle songar skrivne av Ritchie Blackmore, Ian Gillan, Roger Glover, Jon Lord og Ian Paice.

Original europeisk utgåve
Side ein 

Side to

Bonusspor på 25-årsjubileumsutgåva

Original amerikansk og japansk utgåve 
Side ein

Side to

Medverkande
Deep Purple
 Ian Gillan - vokal
 Ritchie Blackmore - gitar
 Roger Glover - bass
 Jon Lord - tangentinstrument, Hammondorgel
 Ian Paice - trommer

Lister

Album

Singlar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fireball (album)» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Oversyn over Fireball

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1971
Harvest Records-album
Warner Bros. Records-album
Mali Furunes

Mali Furunes () var ein norsk skodespelar og dansar. I 1913 vart ho med Det Norske Teatret på turne. Etter det heldt ho fram som skodespelar der. Furunes var særleg oppteken av folkedans. Klara Semb og Hulda Garborg støtta henne i det arbeidet. Frå 1914 heldt ho kurs i folkedans for Noregs Ungdomslag. Ho reiste mykje rund i landet, særleg Nord-Noreg, om folkedansinstruktør.

I 1928 kom ho til Romsdalsmuseet. Der starta ho første barneleikarringen i Noreg. Vinterstida reiste ho som danseinstruktør. Det heldt ho fram med heilt til krigen. Etter krigen arbeidde ho mykje med gamle folkedrakter i Romsdal, og ho laga Bolsøybunaden, som var ferdig i 1947.

Ho fekk Kongens fortenestmedalje i 1951. Ho døydde i Oslo.

I 1978 vart det avduka ei minneplate av henne på Romsdalsmuseet. Mali Furunes veg i Molde har fått namn etter henne.

Kjelder 
 Aud Farstad: Med rak rygg og lette steg i 100 år 100 navn. Personer som har preget Nordvestlandet. Sunnmørsposten Forlag 2000
 Profilar i norsk folkedans
 Norsk Flid

Folk frå Vestnes
Norsk folkedans
Kongens fortenestmedalje i sølv
Songen Fireball

«Fireball» er opningssongen på albumet med same namn av det engelske rockebandet Deep Purple. Det var den andre singelen til Deep Purple i 1971. 

Songen byrjar med ein suselyd (som er lyden av luftavkjølinga i studioet som stoppar opp) før trommene byrjar i andre takt i eit tempo på 240 bpm. 

«Fireball» er ein av få Deep Purple-songar frå denne tida utan gitarsolo. I staden har han ein bassgitarsolo i fiss-moll som så modulerer inn i ein orgelsolo i h-moll. Songen vert tona ut i slutten. 

«Fireball» (take 1 - instrumental) er eit bonusspor på den nymastra utgåva av Fireball og denne har ein gitarsolo i slutten, ved 3:30, etter at den originale versjonen har tona ut. 

Det er ein av få Deep Purple-songar der Ian Paice nyttar doble basstrommer. Når songen vart spelt på konsertar, tok ein scenearbeidar inn ei ekstra basstromme for songen, og fjerna han etter songen var over.

Medverkande
Ian Gillan - vokal, tamburin
Ritchie Blackmore - gitar
Roger Glover - bass
Jon Lord - Orgel
Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fireball (song)» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-songar
Songar frå 1971
Strange Kind of Woman

«Strange Kind of Woman» er ein song av det engelske rockebandet Deep Purple som vart gjeven ut som oppfølgjarsingelen til «Black Night» tidleg i 1971.  Songen vart òg ein hit og nådde åttandeplassen på den britiske singellista, og vart sidan gjeven ut på den amerikanske og japanske versjonen av albumet Fireball same året. I Europa vart songen erstatta med «Demon's Eye». 

B-sida til singelen, «I'm Alone», vart sidan gjeven ut på The Deep Purple Singles A's and B's samt på 25-årsjubileumsutgåva av Fireball.

Historie 
Songen vart opphavleg kalla «Prostitute». Vokalist Ian Gillan introduserte songen på Deep Purple in Concert: «Han handlar om ein ven av oss som hamna i trøbbel med ei særs vond kvinne og det var ei trist soge. Dei gifta seg til slutt. Og nokre dagar seinare, døydde kvinna.» I Wordography skildrar Gillan det heile litt annleis: 

Då Deep Purple framførte songen på konsertar spelte Gillan og gitarist Ritchie Blackmore ein gitar-vokal-duell i midten. Denne enda alltid med eit særs langt skrik i høgt toneleie frå Gillan før bandet gjekk attende til den originale songen. Eit døme på dette kan ein høyre på konsertalbumet Made in Japan i 1972. 

Under songen «You Don't Remember, I'll Never Forget», på Yngwie Malmsteen's Rising Force-albumet Trial by Fire, gjer Yngwie Malmsteen og Joe Lynn Turner, som erstatta Gillan i Deep Purple på denne tida då dette albumet kom ut, ei hyllest til Gillan og Blackmore ved å nytte ein liknande gitar-vokal-duell i songen etter gitarsoloen.

Andre versjonar 
Songen vart spelt inn av det serbiske hardrockbandet Cactus Jack på albumet deira Deep Purple Tribute. Songen er òg spelt av psychobillybandet The Lucky Devils på det første albumet deira, Time passes by i 2000.

Medverkande
 Ian Gillan - vokal
 Ritchie Blackmore - gitar
 Roger Glover - bass
 Jon Lord - orgel
 Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Strange Kind of Woman» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-songar
Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Efesos

Efesos var ein oldtidsby på vestkysten av Vesleasia. Han spela ei stor rolle både som handelsstad og som senter for religiøse festar.

Efesos var bygd nær munningen av elva Kaystros, ved foten av og i skråningane på fleire åsar. Byen låg såleis ved den viktigaste handelsruta mellom Roma og Orienten, som gjekk langs elva Kaystros. Frå byen var det vegsamband både nordover og sørover, noko som gjorde Efesos til eit vesleasiatisk knutepunkt mellom dei andre større byane i den dåverande greske provinsen Lydia.

Efesos vart truleg grunnlagt i det 11. hundreåret før Kristi fødsel. Frå 600-talet f.Kr. var byen ein gresk koloni. Kong Kroisos (Krøsus) rådde over staden midt på 500-talet f.Kr. og sette i gang bygginga av Artemistempelet, som stod ferdig på 400-talet f.Kr. Dette byggverket hadde ein sentral plass i dyrkinga av gudinna Artemis. Artemistempelet vart øydelagt av inntrengar to gongar, men begge gongane bygt oppatt. Til sist vart det rive og marmoren nytta til eit kyrkjebygg.

I tillegg til Artemistempelet var byen berømt for sitt bibliotek og teater. Amfiteatret var det største i den antikke verda, med plass til 25 000 tilskodarar. Også kampar mellom menneske og ville dyr vart arrangert her. I dag er ruinane av amfiteatret og biblioteket eit mykje besøkt turistmål.

Byen Efesos gjekk til grunne på 500-talet. Det vert forklart med at elva Kaystros la att store mengder slam i hamna, som til sist gjorde ho ubrukeleg.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Efesos» frå , den 3. juni 2012.

Bakgrunnsstoff

Byar i den greske antikken
Verdsarv i Tyrkia
Busetnader grunnlagde på 900-talet fvt.
Arkeologiske funn i Tyrkia
Highway Star

«Highway Star» er ein song frå albumet Machine Head frå 1972 av det engelske rockebandet Deep Purple. Songen har ein lang klassisk-inspirert gitar- og orgelsolo. Ritchie Blackmore hevdar at han ønskte at songen skulle ha ein «Bach sound.»

Historie 
Songen kom til på turnébussen på veg til Portsmouth i 1971 då ein journalist spurte bandet om korleis dei skreiv songar. For å vise dette tok gitarist Ritchie Blackmore ein akustisk gitar og byrja å spele eit riff som bestod av ein enkel «G» om att og om att, medan vokalist Ian Gillan improviserte teksten over. Songen vart utbetra og framført same kveld. Songen kom første gong ut på albumet Machine Head i 1972. Songen er framleis ein av dei faste songane på konsertane deira og var opningssongen i mange år. I dag vert songen stort sett spelt som ekstranummer. 

Albumet Made In Japan har ein konsertversjona v songen og to andre konsertopptak finst på Deep Purple-Extended Versions Live Compilation.

Struktur 
Songen opnar med ein 35 sekund lang bass- og gitarintroduksjon, før bandet går inn i opningsriffet, og det første verset (0:55). Etter dei første to versa starta Jon Lord orgelsoloen sin (2:14). Orgelsoloen varer kring eitt minutt, før Ian Gillan syng det tredje verset av songen (3:24). Etter tredjeverset starta gitarsoloen (4:04), og varer like under eitt minutt og tjue sekund. Det fjerde og siste verset, som er ei gjentaking av det første verset, og songen endar etter kring 6:10. 

Gitarsoloen i songen vart av lesarane av Guitar World kåra til den 15. beste gjennom tidene.

Andre versjonar
På grunn av det raske tempoet har «Highway Star» vorte spelt inn av mange band innan speed metal-sjangeren. Av artistar og band som har spelt songen finn ein , Night Ranger, Faith No More, X-Cops, , Metal Church, Cactus Jack, Alter Bridge, Les Fradkin, Type O Negative, Dream Theater, Bugotak, Do As Infinity, Chickenfoot, Buckcherry, Puhdys og Stryper.

I popkulturen
Songen er nytta i videospela Rock Band (2007), Rock Revolution (2008), Elite Beat Agents (2006), Rock n' Roll Racing (1993), Guitar Freaks, Grand Theft Auto IV, samt filmane Dazed and Confused og The Stöned Age, samt komiserien That '70s Show.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Highway Star» frå ,  den 3. juni 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-songar
Songar frå 1972
Songar om turnéliv
Never Before

«Never Before» er ein song av det engelske rockebandet Deep Purple frå albumet deira Machine Head frå 1972.

Songen var opphavleg den einaste singelen frå albumet i tillegg til «Smoke on the Water», med «When a Blind Man Cries» som ei B-side, noko som overraska tilhengjarar fordi albumet inneheldt hittar som «Lazy», «Space Truckin'» og «Highway Star».

Det vart laga ein video for «Never Before» 1972, den einaste Deep Purple laga i 1970-åra. For singelen vart songen korta ned til 3:30.

Konsertutgåver
«Never Before» har sjeldan vorte framført på konsertar. Det einaste konsertopptaket av songen finst på Deep Purple In Concert, som vart spelt inn kring samstundes med at singelen kom ut. 

Deep Purple framførte «Never Before» på turné i 2004, då dei spelte heile Machine Head.

Medverkande
Ritchie Blackmore - gitar
Ian Gillan – vokal
Roger Glover – bassgitar
Jon Lord – tangentinstrument
Ian Paice – trommer

Andre versjonar
Gary Barden spelte songen for albumet Rock 'n' Roll My Soul i 2011.

Deep Purple-songar
Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Sjangermåleri

Sjangermåleri, òg kalla sjangerbilete,  sjangerscene eller sjangerkunst (fransk  peinture de genre om sjangermåleri, eller  scène de genre reint generelt), er ei kunsthistorisk nemning på ein kategori av målarstykke eller teikningar som er kjenneteikna av at motivet er henta frå vanlege folks liv i kvardag og fest. Omgrepet sjangerbilete vert soleis ikkje nytta generelt om ulike typar bilete som kan plasserast innanfor ulike sjangrar etter ulike karakteristikkar, men berre om den typen bilete som har ei folkelivsskildring som motiv. I kunstsoga står sjangermåleriet opphavleg som ein motsetnad til historiemåleriet, som har storhendingar i eit lands offisielle soge som motiv, og vart til å byrje med sett på som ein mindreverdig sjanger i høve til historiemåleriet.

Som omgrep med vår tids meiningsinnhald vart sjangerbiletet definert av franskmannen Denis Diderot, og høyrer i det store og heile til på 1800-talet. Men sjølv om omgrepet er etter måten nytt, er folkelivsskildringar i biletkunsten ikkje avgrensa tidsmessig til nyare tid, for det finst fleire døme på slike skildringar allereie i egyptiske veggmåleri og gresk vasemåling frå gamal tid, veggmåleri i ruinbyen Pompeii og så bortetter. I Italia oppstår det tidleg ein type sjangermåleri i historiemåleriets stil og ofte med ein meir eller mindre openberr kristen bodskap, som til dømes i Giotto di Bondones, Giorgiones og Michelangelo di Caravaggios måleri. Sekstenhundretalets nederlandske folkelivsskildringar i den målariske tradisjonen etter til dømes Jan van Eyck og seinare målarar, som gjev detaljerte framstillingar i ofte små format av kvardagens mange ulike gjeremål, er òg å rekne som sjangermåleri.

Fotnotar

Kunsthistorie
Nordlandsslekt

Nordlandsslekt er eit omgrep som viser til eldre slekter av borgar- eller prestestand i Nordlanda, det vil seie dagens Nordland og Troms, og dessutan Finnmark. Desse slektene høyrde til dei førande samfunnslaga i landsdelen.

Forklaring av omgrepet 
Det finst ingen fastsett måte å avgrense kva slekter som lyt kallast nordlandsslekt. Somme kjenneteikn er at dei er kjende frå hundreåra før 1800-talet, at dei budde på landet og hadde borgarleg levemåte og yrke, at dei inngjekk ekteskap med kvarandre, at dei bar faste slektsnamn, noko som dei færraste av nordlendingar hadde, og at dei veldig ofte hadde røter i utlandet, særleg i Danmark og Hertugdøma.

Fleire nordlandsslekter er til dels inngåande skildra i skriftstykke frå mellom anna 1700- og 1800-talet. Mellom desse er reiseskildringar forfatta av Gustav Peter Blom, svenskane Johan Erik Forsström, Sven Nilsson og J.W. Zetterstedt, tyskaren Leopold von Buch og engelskmennene baronett Arthur de Capell Brooke og Frederick Metcalfe. Desse slektene sin kultur, mellom anna veremåte, selskapsliv og dans, skilte seg frå den til allmugen.

Det heiter seg at alle nordlandsslekter lèt seg føre tilbake til adelsslekta Benkestok. Ikkje alle, men likevel ei lang rekkje nordlandsslekter nedstammar kognatisk frå denne slekta. Av dei velkjende er slekta Ellingsen, der stamfaren Elling Christophersen (1676–1730) var oldebarnet til Margrethe Benkestok.

Til nordlandsslekter høyrer fleire landskjende menn, mellom andre handelsmann Erasmus B.K. Zahl, statsråd Sofus A.B. Arctander og statsråd Jakob M. Schøning.

Omgrepets alder 
Omgrepet er av eldre dagar. Det er ofte nytta i historisk og genealogisk litteratur på 1900-talet. Somme år etter utgjevinga av Wilhelmine Brandts Slægten Benkestok (1904) omtalte S.H. Finne-Grønn denne boka som eit genealogisk magasin for nordlandsslekter. Omgrepet kjem elles føre mellom anna i Jakob Schønings Nordlands-slegten Schøning i 360 aar (1928), Johan Hvedings Nordlandsslekten Hveding (1944), Nils Parelius' Nordlandsslekten Mentzonis opprinnelse (1956) og Gerd Fjellstads Fra adel til bumenn : Nordlandsslekter (1996).

Referansar 
<div class="references-small">

</div class="references-small">

Finnmark fylke
Nordland fylke
Troms fylke
Norske slekter
Warner Bros. Studios, Leavesden

Warner Bros. Studios, Leavesden er eit britisk filmstudio i Hertfordshire. Det held til i Rolls Royce' gamle fabrikk på Leavesden Aerodrome, rett utanfor Watford.

Studioet er eit av dei få i landet som kan handtere store produksjonar. Den fyrste filmen som blei spelt inn der var James Bond-filmen GoldenEye. Den vanlege innspelingsstaden til serien, Pinewood Studios, hadde blitt booka til andre prosjekt, og fabrikken blei tømt og bygd om til filmstudio. Prosessen er vist i ekstramaterialet på 2006-utgåva av DVD-versjon av GoldenEye. Filmane om Harry Potter har også blitt spelt inn der.

Studio Tour

31. mars 2012 blei Warner Bros. Studio Tour London – The Making of Harry Potter opna. Det var ei stor opning, med mellom anna skodespelarane frå Harry Potter-filmserien; Rupert Grint, Tom Felton, Bonnie Wright, Evanna Lynch, Warwick Davis, David Thewlis, Helen McCrory, George Harris, Nick Moran, Natalia Tena, David Bradley, Alfie Enoch, Harry Melling, David Heyman, David Barron, David Yates, Alfonso Cuaron and Mike Newell. Turen inkluderer sett der innspelinga av filmane har skjedd, rekvisittar og kostyme, m.a.: Storsalen, Humlesnurrs kontor med Gudrik Griffings sverda og valhatten, Diagonalmeningen, Magidepartementet, Griffings opphaldsrom og sovesalen til gutane, Gygrids hytte, Bukknebb, og Sirius sin motorsykkel.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leavesden Film Studios» frå ,  den 5. juni 2012.  
  
Denne artikkelen bygger på «Warner Bros. Studios, Leavesden» frå ,  den 5. juni 2012.  
  

Filmstudio
Britisk film
Hertfordshire
Harry Potter og fangen fra Azkaban

Harry Potter og Fangen fra Azkaban er ein roman av J.K. Rowling som kom ut i 1999. Det er den tredje boka i serien om trollmannen Harry Potter. Den norske omsetjinga (av Torstein Bugge Høverstad) kom året etter den engelske utgjevinga.

Utgjeving og tilbakemeldingar

Kritikk
Boka fekk for det meste god kritikk. 

Anthony Holden var veldig negativ om boka. Han var ein av dommerane i Whitbread Award, og var mot at Fangen av Azkaban skulle få prisen. Holden kalla boka kjedeleg og dårleg skriven. Han meinte òg at karakterane var veldig flate og handlinga forutseieleg.

Sal
Berre to dagar etter at Fangen fra Azkaban kom ut, hadde boka selt meir enn 68 000 eksemplar i Storbritannia.

Utgåver 
Harry Potter og fangen fra Azkaban blei gjeven ut i innbunden form i Storbritannia 8.juli 1999 og i USA 8. september same år. Den britiske pocket-utgåva blei gjeven ut 1. april 2000, medan den amerikanske pocket-utgåva kom ut 2. oktober 2001.
Bloomsbury gav i tillegg ut ei vaksenutgåve av boka med eigen omslagsdesign. Ho kom ut i paperback på den 10 juli 2004 og  innbunden i oktober 2004. Ei innbunden spesialutgåve, med ei grøn ramme og signatur på, kom ut 8. juli 1999.

Filmatisering
For eigen artikkel, sjå Filmen Harry Potter og fangen fra Azkaban.
Filmatiseringa av Harry Potter og fangen fra Azkaban kom ut i 2004 og blei regissert av Alfonso Cuarón etter eit manus av Steve Kloves. Filmen tente totalt 795 600 000 US-dollar på verdsbasis, noko som gjorde han til den nest mest innbringande filmen i 2004, etter Shrek 2. 

Bøker frå 1999
J.K. Rowling
F
Britiske romanar
Lazy

«Lazy» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple frå albumet Machine Head som kom ut i 1972. Ein konsertversjon av songen finst på albumet Made in Japan, som kom ut seinare på året. 

Songen startar som ein instrumental der Jon Lord spelar forvrengd hammondorgel, etterfølgd av hovudriffet og solobytte mellom han og gitarist Ritchie Blackmore. Vokalist Ian Gillan kjem inn med vokalen seinare i songen. Han nyttar òg munnspel både på studio- og konsertversjonen. Songen er over sju minuttar lang og den lengste songen på albumet. Konsertversjonar av songen strekkjer seg ofte over ti minuttar. 

På konsertversjonen på Made in Japan nyttar Blackmore eit tema frå Hugo Alfvén sin «Swedish Rhapsody #1» i soloen sin. Blackmore nytta stundom hovudriffet frå «Lazy» i konsertutgåver av songen «Man on the Silver Mountain» av Rainbow. Gillan definerte songen som rhythm and blues.

Seinare konsertutgåver av songen etter gjenforeininga til bandet i 1984 var som regel mykje kortare, der dei kutta ut introen og eit av versa. Nyare utgåver med Steve Morse har gått attende til det originale arrangementet. 

Lesarane av Guitar World stemde «Lazy» til den 74. beste gitarsoloen gjennom tidene.

Medverkande
Ian Gillan - vokal, munnspel
Ritchie Blackmore - gitar
Roger Glover - bass
Jon Lord - orgel
Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lazy (Deep Purple song)» frå ,  den 3. juni 2012.  
 

Deep Purple-songar
Songar frå 1972
Porto dos Milagres

Porto dos Milagres er ein brasiliansk telenovela (såpeopera) skapt av Aguinaldo Silva. Serien vart produsert av fjernsynsnettverket Rede Globo, og kvar episode varer i om lag 60 minutt. Første sending fann stad 5. februar 2001.

Liste over skodespelarar
Marcos Palmeira - Guma (Gumercindo Vieira)
Flávia Alessandra - Lívia Proença de Assunção
Cássia Kis - Adma Guerrero
Antônio Fagundes - Félix Guerrero / Bartolomeu Guerrero
Luiza Tomé - Rosa Palmeirão
Leonardo Brício - Alexandre Guerrero
Camila Pitanga - Esmeralda
Arlete Salles - Augusta Eugênia Proença de Assunção
Zezé Polessa - Amapola Ferraço
Eduardo Galvão - Otacílio Ferraço
José de Abreu - Eriberto
Joana Fomm - Rita
Júlia Lemmertz - Genésia
Fúlvio Stefanini - Osvaldo

Bakgrunnsstoff
Offisiell side  (Portugisisk)

Fjernsynsseriar frå 2000-åra
2001
Såpeseriar
Brasilianske fjernsynsseriar