alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Prologue av Renaissance

Prologue er det tredje studioalbumet av det engelske progressive rockebandet Renaissance, gjeve ut i 1972.

Oversyn
I 1972 vart den dåverande besetninga av Renaissance oppløyst, og heldt berre att den tidlegare The Gentle People-songaren Annie Haslam og den tidlegare klaverspelaren i Rupert's People, John Tout, for å byggje eit nytt band kring. Dei nye bandmedlemmane som kom inn var bassisten Jon Camp, trommeslagaren Terence Sullivan og gitaristen Mick Parsons. Kort tid etter, omkom Parsons i ei bilulukke. Gitaristen Rob Hendry vart henta inn i siste augneblink for å erstatte han for innspelinga i juni og juli 1972 og slutta i bandet så snart albumet var ferdig innspelt.

Fordi Prologue var ein ny start for bandet, med ei besetning som ikkje inneheldt nokre av dei originale medlemmane, vart det ofte omtalt som det «første» albumet deira (til dømes på albumet Live at Carnegie Hall).

Sjølv om alle songane er originale Renaissance-songar, var dei ikkje alle skrivne av dei dåverande medlemmane, men av det tidlegare medlemmet Jim McCarty (frå den første besetninga) og Michael Dunford (tidlegare Nashville Teens, og ei tidlegare besetning av Renaissance), i lag med tekstforfattaren Betty Thatcher. Dunford vart ein del av bandet att då Hendry slutta, men var ikkje eit offisielt bandmedlem under innspelinga av det neste albumet, Ashes Are Burning i 1973.

Nyutgjevingar
I 1978 vart Prologue gjeve ut på nytt, i lag med det neste albumet, Ashes Are Burning, som eit dobbeltalbum kalla In the Beginning (Capitol Records, USA). Den originale dobbelplata inneheld heile Prologue, men ein song frå Ashes var korta ned. CD-utgåva av In the Beginning frå 1988 (på ei plate) har redigerte versjonar av «Rajah Khan» og to songar frå Ashes Are Burning. Prologue vart gjeve ut på CD i den originale forma si på Repertoire Records i 1995.

I 2018 gav Esoteric Recordings ut ei ommastra og utvida utgåve av albumet.

Innhald

Introduksjonen til tittelsporet er lånt frå byrjinga av Frédéric Chopin sin Revolusjonsetude.

Medverkande
Henta frå plateomslaget.

Annie Haslam - solovokal (alle utanom spor 2), korvokal, perkusjon
Rob Hendry - elektrisk og akustisk gitarar, mandolin, klokkespel, korvokal
John Tout - akustisk og elektrisk klaverinstrument, korvokal, arrangement
Jon Camp (oppført som «John Camp») - elektrisk bassgitar, solovokal (spor 2), korvokal, tampoura, arrangement (ikkje oppført)
Terence Sullivan - trommer, perkusjon

Andre medverkande
Michael Dunford - arrangement
Francis Monkman - VCS3-synthesizersolo på spor 6

Produksjon
Miles Copeland - produsent, konsertbilete
Mike Weighell, Mick Glossop - lydteknikar
Hipgnosis og Ronchetti & Day - plateomslag

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Prologue (Renaissance album)» frå ,  den 8. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Renaissance-album
Musikkalbum frå 1972
Plateomslag av Hipgnosis
Capitol Records-album
Harvest Records-album
Regal Zonophone Records-album
EMI Records-album
Repertoire Records-album
Symfoniske rockealbum
Miles Copeland III

Miles Axe Copeland III () er ein USA-amerikansk platesjef og tidlegare manager for The Police. Copeland var seinare manager for Sting. I 1979 skipa Copeland plateselskapet I.R.S. Records og var produsent for R.E.M., The Bangles, Berlin, The Cramps, Dead Kennedys, The Alarm, The Go-Go's og andre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Miles Copeland III» frå ,  den 8. april 2020. 

USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske plateselskapdirektørar
The Police
I.R.S. Records
Mick Glossop

Mick Glossop () er ein engelsk plateprodusent og lydteknikar. 

Glossop vart kjend som lydteknikar og produsent for new wave- og punk-band som Magazine, Public Image Ltd, The Ruts, The Skids og Penetration, men hadde òg suksess med mange andre artistar, som Kevin Coyne, The Waterboys, Furniture, The Wonder Stuff, Frank Zappa, Paul Brady, Ian Gillan, RiTA, John Lee Hooker og Lloyd Cole.

Sidan 1986 har han arbeidd mykje med Van Morrison og har spelt inn og/eller miksa minst 17 album for han.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mick Glossop» frå ,  den 8. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Engelske plateprodusentar
Engelske lydteknikarar
Louis Cennamo

Louis David Cennamo () er ein engelsk bassgitarist som har hatt ein lang karriere der han spelt for ei rekkje viktige, britiske rock-, blues- og progressive rockeband.

Karriere
16 år gammal var Cennamo med å skipe  blues/rockebandet Jimmy Powell and the Five Dimensions i 1964. Cennamo forle bandet seint i 1965 for å bli bassist i The Herd. Han spelte berre inn ein singel med dei, «So Much In Love» (med «This Boy's Always Been True»), før han slutta og skipa Patto's People i lag med Tim Hinkley, Viv Prince og Mike Patto, som spelte inn og gav ut ein enkelt singel, «Shimmy Shimmy Ko Ko Bop» / «Jump Back», seint i 1966.

Seint i 1960-åra var Cennamo studiomusikar, og spelte mellom anna på debutplata til James Taylor i 1968 og Al Stewart sitt Zero She Flies.

I 1969 var Cennamo med å skipe progrockbandet Renaissance. Cennamo hadde ei viktig rolle med å arrangere dei klassisk-inspirerte songane deira. Han var med på to album med bandet, men eit hardt turneringsliv gjorde at han gav seg våren 1970. Cennamo byrja så å spele med det britiske jazzrockbandet Colosseum, og spelte på albumet Daughter of Time (1970).

Cennamo vart så rekruttert av det progressive/blues/rockebandet Steamhammer (1970–72). Bandet turnerte mykje i Europa og spelte inn det eksperimentelle Speech i 1971.

Etter Steamhammer gav seg i 1973, skipa Cenammo Armageddon (1974–75) med den amerikanske trommeslagaren Bobby Caldwell, Steamhammer-gitaristen Martin Pugh og «Speech»-produsenten (og tidlegare Renaissance-kollegaen) Keith Relf. Bandet var basert i California, men spelte inn debutalbumet, Armageddon på Olympic Studios i London. Det vart gjeve ut på A&M Records seint på våren 1975. Då Relf døydde av elektrisk støyt i mai 1976 var det slutten for bandet.

Attende i England skipa Cennamo så Illusion med andre tidlegare medlemmar i Renaissance, og var med bandet for to album (1977–1979).

Etter 1980

Cennamo byrja å bruke mindre tid på musikk etter 1979 og meir tid på si «andelege utvikling» (men gav ut ein avgrensa solokassett kalla Diamond Harbor i 1982).

Frå 1986 til 1995 var Cennamo involvert i eit deltids musikkprosjekt kalla Stairway (der Cennamo spelte gitar), med kollagaen frå Renaissance og Illusion, Jim McCarty. Det var eit hovudsakleg insturmentalprosjekt, og dei gav ut i alt fire plater.

I 2001 gav fire medlemmar frå det originale Renaissance og Illusion ut albumet Through the Fire under namnet Renaissance Illusion.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Louis Cennamo» frå ,  den 8. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Hornsey
Musikarar frå London
Engelske bassistar
Engelske rockebassistar
Engelske bluesgitaristar
Bluesrockmusikarar
Britiske rock and roll-musikarar
Steamhammer-medlemmar
Armageddon frå Storbritannia-medlemmar
Renaissance-medlemmar
Colosseum-medlemmar
The Herd frå Storbritannia-medlemmar
Den filippinske plata

Den filippinske plata er ei jordskorpeplate som i hovudsak omfattar den undersjøiske jordskorpa under Filippinarhavet nordaust for Filippinane.

Litt forenkla kan ein seia at den filippinske plata går inn under den eurasiske kontinentalplata i vest, medan stillehavsplata trengar seg inn under austsida hennar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Filippinska plattan» frå ,  den 8. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:  
 

Jordskorpeplater
Stillehavet
Asiatisk geografi
Andy Powell

Andrew Powell () er ein engelsk gitarist og låtskrivar, og eit skipande medlem av det britiske bandet Wishbone Ash, som var kjend for den nyskapande bruken av to sologitaristar. Den andre gitaristen var Ted Turner og begge var med frå starten av bandet i 1969.  

Powell har òg spelt som studiomusikar for mange andre artistar, som George Harrison, Ringo Starr, Kashif, Cilla Black, Stewart Copeland og Renaissance.

I 2016 gav han ut sjølvbiografien sin, kalla Eyes Wide Open: True Tales of a Wishbone Ash Warrior.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andy Powell» frå ,  den 8. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Wishbone Ash si nettside

Sologitaristar
Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Engelske rockegitaristar
Wishbone Ash-medlemmar
Musikarar frå London
Engelske gitaristar
Richard Anthony Hewson

Richard Anthony Hewson () er ein engelsk produsent, arrangør, dirigent og multi-instrumentalist, som skapte studiogruppa RAH Band.

Hewson byrja karrieren sin seint i 1960-åra som arrangør, og har arbeidd med musikarar som The Beatles («I Me Mine» og «The Long and Winding Road»), Bee Gees (Melody), James Taylor («Carolina in My Mind»), Herbie Hancock, Clifford T. Ward, Supertramp, Pilot (Pilot), Diana Ross, Carly Simon, Art Garfunkel, Leo Sayer, Paul McCartney (Thrillington), Mary Hopkin («Those Were The Days»), Al Stewart, Chris de Burgh, Fleetwood Mac og Chris Rea. Han har òg arrangert strykarar på fleire Cliff Richard-album, I'm Nearly Famous (1976), Every Face Tells a Story (1977) and Green Light (1978).

Utanom sitt eige RAH Band, var han produsent i 1980-åra for Toyah Willcox, Five Star og Shakin' Stevens.

Diskografi

Singlar

«Love For Hire» (1976) (som Richard Hewson Orchestra)
«The Crunch» (1977) – UK nr. 6
«Jiggery Pokery» / «Porride» (1977)
«Is Anybody There (Vampire Vamp)» (1978)
«Electric Fling» (1978)
«Tokyo Flyer» (1979)
«Falcon» (1980) – UK nr. 35
«Slide» (1981) – UK nr. 50
«Downside Up» (1981)
«Rock Me Down To Rio» / «Riding on a Fantasy» (1981)
«Perfumed Garden» (1982) – UK nr. 45
«Tears & Rain» / «Hunger 4 Your Jungle Love» (1982)
«Sam The Samba Man» (1983)
«Messages from the Stars» (1983) – UK nr. 42
«Questions (What'cha Gonna Do?)» (1983)
«Rising Star» / «Winter Love '84» (1984)
«Sam The Samba Man '84» / «Dream Street» (1984)
«Are You Satisfied? (Funka Nova)» (1985) – UK nr. 70
«Clouds Across the Moon» (1985) – UK nr. 6
«Sorry Doesn't Make it Anymore» (1985)
«What'll Become of the Children?» (1985)
«The Crunch '85» (1985)
«Sweet Forbidden» (1986)
«Across The Bay» (1987)
«Run 4 The Sun» (1987)
«A Woman's Life» (1987)
«Nice Easy Money» (1988)
«Time Keeps Tearing Us Apart» (1988)
«Looks Like I'm in Love Again» (1993) (som Key West featuring Erik) – UK nr. 46
«Living for the Nightlife» (1996)
"Clouds Across The Moon (Tiefschwarz Remix) (1999)
«The Crunch-Eye in the Sky» (2005)
«Clouds Across the Moon '07» (2007)
«Living for the Nitelife» (2008, only available as online download) (as The Rah Band featuring Susanna)
«Turn My Love Around» (2008)
«No Way (To Treat Your Lover)» (2009)
«Vapour Trails» (2010)
«Nothing In This World» (2015)

Album

The Orchestrah (1974)
Love Is (Richard Hewson Orchestra) (1976)
The Crunch & Beyond (1978)
RAH Band (1981)
Going Up (1983)
Upper Cuts (1984)
Mystery (1985)
Past, Present & Future (1985)Something About The Music (1987)The Best of Rah Band (1995)RAH Band remixed by Richard Hewson (2004)The Very Best of... (2005)12 Inch Remixes (2009)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Richard Anthony Hewson» frå ,  den 8. april 2020.  oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff

Engelske plateprodusentar
Engelske låtskrivarar
Engelske komponistar
Engelske popmusikarar
Engelske jazzmusikarar
Engelske elektroniske musikarar
Engelske dirigentar
Turn of the Cards

Turn of the Cards er det femte studioalbumet av det engelske progressive rockebandet Renaissance, utgjeve i 1974. Det var det siste Renaissance-albumet med utdrag frå eksisterande klassiske stykke.

I Storbritannia vart dette den første utgjevinga (BTM 1000) på selskapet til Miles Copeland, BTM Records (British Talent Managers). I 1977, etter å ha gjeve ut i alt ti album, inkludert to til av Renaissance (BTM 1006: Scheherazade and Other Stories og den doble, BTM 2001, Live at Carnegie Hall), gjekk selskapet konkurs.

Plateomslaget syner ei hand med tarotkort føre Warwick Castle. Den første utgåva til BTM UK hadde eit anna omslag, med eit portrett av Annie Haslam i eit av korta. Seinare utgåver, og i USA, vart det nytta eit omslag der portretta til dei andre i bandet òg var med på korta. 

«Things I Don't Understand» var den siste songen Jim McCarty, opphavleg medlem i bandet, skreiv for bandet. «Running Hard» siterer ein melodi først nytta på «Mr. Pine» frå albumet Illusion, i tillegg til stykket «Litanies» av den franske komponisten Jehan Alain. Musikken til «Cold Is Being» er henta heilt frå «Adagio i g-moll» (tilskriven Tomaso Albinoni, men i røynda komponert av Remo Giazotto) og vart i motsetnad til det som står i omslaget, ikkje komponert av Michael Dunford. Jon Camp har sagt at «Mother Russia» var ein av songane han bidrog mykje til, utan å bli tilskriven for det.

Innhald

Medverkande

Renaissance
Annie Haslam – solo- og korvokal
Michael Dunford – akustisk gitar, korvokal
Jon Camp (oppført som «John Camp») – bass, solovokal på spor 3, korvokal
John Tout – klaverinstrument, korvokal
Terence Sullivan – trommer, korvokal, perkusjon

Andre medverkande
Jimmy Horowitz – orkesterarrangement

Produksjon
Dick Plant - produsent, lydteknikar
Richard Gottehrer - produsent
Douglas Bogie, Mike Pela - assisterande lydteknikarar
Jeffrey Lesser - nymiksing i Mediasound Studios i New York
Hipgnosis - design

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Turn of the Cards» frå ,  den 8. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Renaissance-album
Sire Records-album
RCA Records-album
Album produserte av Richard Gottehrer
Plateomslag av Hipgnosis
Mother Russia av Renaissance

«Mother Russia» er avslutningssongen på albumet Turn of the Cards frå 1974 av Renaissance. Det finst òg på konsertalbumet Live at Carnegie Hall frå 1976. 

Songen er ei hyllest til den russiske forfattaren Aleksandr Solzjenitsyn, som vart tvungen til å forlate Sovjetunionen tidlegare i 1974 av kommunistregimet. Teksten, var som vanleg, skriven av diktaren Betty Thatcher, og er basert på den kjende romanen til Solzjenitsyn om undertrykkinga i Sovjetunionen, En dag i Ivan Denisovitsj' liv. Fordi fans av bandet var overraska over ein slik type høvessong, har songaren Annie Haslam i intervju ofte peikt på at «Mother Russia» i røynda refererer til Solzjenitsyn.

Musikalsk byrjar «Mother Russia» med ein enkel, strykarbasert introduksjon markert med somme piano-crescendo. Etter kring to minutt kjem røysta til Haslam inn, og dei neste tre minutta av songen inneheld seks vers i tre par som skildar Solzjenitsyn. 

Dei siste fem minutta av songen består av tre minuttar med instrumental med ordlaus vokal av Haslam, etterfølgd av ein repetisjon av dei to siste versa til slutt. Lydteknikaren og produsenten på innspelinga, Dick Plant sa: «Eg trur den verkelege drivkrafta i musikken kom frå pianoet til John Tout. Eg trur ikkje Renaissance nokon gong ønskte å lage noko dei ikkje kunne gjenskape på scenen.»

Musikken til «Mother Russia» er tilskriven Michael Dunford, men songen er av Jon Camp omtalt som ein av songane han bidrog mykje til, utan å bli tilskriven for det.

Medverkande
Renaissance
Annie Haslam – solovokal
Michael Dunford – akustisk gitar
Jon Camp – bass, korvokal
John Tout – klaverinstrument
Terence Sullivan – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Jimmy Horowitz – orkesterarrangement

Singel
Ein versjon av «Mother Russia» vart korta ned til like over tre minutt og gjeven ut på singel i USA. Sjølv om albumet, Turn of the Cards, nådde 94. plassen på Billboard-lista, klarta aldri singelen å kome inn på Billboard Hot 100.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mother Russia (Renaissance song)» frå ,  den 8. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1974
Protestsongar
Songar baserte på faktiske hendingar
Songar produserte av Richard Gottehrer
Songar om Russland
Songar om forfattarar
Scheherazade and Other Stories

Scheherazade and Other Stories er det sjette studioalbumet til det engelske progressive rockebandet Renaissance, gjeve ut i 1975. 

Andresida av albumet bestod av det episke tonediktet «Song of Scheherazade», basert på soger frå Tusen og ei natt. Albumet nådde 48. plassen i USA.

Somme kritikarar reknar det som det beste albumet deira, medan andre føretrekkjer tidlegare album. Dette er det første albumet av Renaissance, etter Annie Haslam kom med, som ikkje brukar faktiske klassiske stykke og den første utan låtar frå nokre av dei opphavlege medlemmane i bandet. «Song of Scheherazade» er ikkje basert på Nikolaj Rimskij-Korsakov sin Scheherazade, men har eit seks notar langt motiv som går att og kan minne om dette verket.

Historie
«Song of Scheherazade» tar opp heile side B av LP-plata og varer over 24 minuttar. Stykket er delt inn i fleire seksjonar med eigne namn, men det er noko forvirring om kvar dei forskjellige seksjonane av verket byrjar og sluttar. Dette kjem av at «Fanfare» og «The Betrayal» i lag høyrest ut som ein enkel seksjon, medan «Festival Preparations» har to ulike partar. Denne forvirringa går òg att på plateomslaga til dei forskjellige utgjevingane av albumet og på somme samlealbum, der «Festival Preparations» (part 1) feilaktig vart kalla «The Young Prince and Princess» på samlealbumet Tales of 1001 Nights, Volume I i 1990.

«Trip to the Fair» handla om det første stevnemøte til Annie Haslam med Roy Wood.

«Ocean Gypsy» har sidan blitt spelt inn av Blackmore's Night.

Innhald

Medverkande

Renaissance
Annie Haslam – solovokal (utanom på spor 4c) og korvokal
Michael Dunford – akustisk gitarar, korvokal
John Tout – klaverinstrument, korvokal
Jon Camp – bass, bass pedals, solovokal på spor 4c, korvokal 
Terence Sullivan – trommer, korvokal, perkusjon

Andre medverkande
Tony Cox – orkesterarrangement

Produksjon
David Hitchcock - produsent
John Kurlander - lydteknikar
Patrick Stapley - assisterande lydteknikar
Hipgnosis - design
W.T. (Terry) Penman - klaverinstrument/scenemanager

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Scheherazade and Other Stories» frå ,  den 8. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Renaissance-album
Album produserte av Dave Hitchcock
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Sire Records-album
RCA Records-album
Plateomslag av Hipgnosis
Musikk basert på Tusen og ei natt
Paul Kariya

Paul Tetsuhiko Kariya () er ein kanadisk tidlegare ishockeyspelar frå Vancouver. Han vart verdsmeister 1994 og olympisk meister 2002 for Canada. Kariya var ein flink vengspelar med stor fart på skeisene.

Kariya var framleis amatør då han deltok i Vinter-OL 1994 på Lillehammer, ei turnering der Canada tapte finalen mot Sverige gjennom straffeslagstevling. Kariya si andre straffe vart stoppa av den svenske målvakta, dermed avgjorde Peter Forsberg gullstriden til Sveriges fordel med å sette inn si andre straffe. Seinare i OL-sesongen vann Kariya og Canada VM-finalen 1994 mot Finland, også i den kampen måtte straffeslagstevling til for å kåre ein vinnar. To år seinare var Kariya med då Canada fekk sølv i verdsmeisterskapen i Wien, Tsjekkia sigra med 4-2. Høgdepunktet for Kariya kom då han vann OL-gull for Canada under dei olympiske vinterleikane 2002 i Salt Lake City, der han i finalen skåra lagets fyrste mål i ein kamp som enda med 5-2 over arrangørlandet USA.

Kariya var aktiv i National Hockey League (NHL) frå 1994 til 2010. Fram til 2003 gjorde han teneste i Mighty Ducks of Anaheim, siste sju sesongane som kaptein. I par med finske Teemu Selänne danna han ein særs målfarleg duo. Tida hans med Anaheim enda med ein tapt Stanley Cup-finale i 2003, då New Jersey Devils sigra med 4-3 i kampar. Etter ein sesong i Colorado Avalanche, spelte Kariya 2005-07 med Nashville Predators og 2007-10 med St. Louis Blues. Han la opp grunna hovudskade.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paul Kariya» frå ,  den 9. april 2020.  
 

Kanadiske ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Canada
Pavel Patera

Pavel Patera () er ein tsjekkisk tidlegare ishockeyspelar frå Kladno. Perioden 1996-2001 vann han fire VM-gull og eitt OL-gull for Tsjekkia.

Karriere

Landslagsspel
Patera var senterløpar på Tsjekkia sitt sigerrike landslag, eit mannskap som tok medalje i seks verdsmeisterskap på rad og sigra i den olympiske ishockey-turneringa i 1998. Medaljehausten tok til med gull i VM 1996 og vart etterfylgd av bronse både i 1997 og 1998. Vinteren 1998 lukkast Patera verte olympisk meister med Tsjekkia, etter 1-0 over Russland i OL-finalen i Nagano. Deretter vann Tsjekkia tre strake VM-gull i åra 1999-2001, alle med Patera på plass.

Klubbspel
Patera var profesjonell spelar i 25 år frå 1990. Størstedelen av tida, 1990-96 og 2004-14, gjorde han teneste i klubben frå heimbyen Kladno. Saman med to lagkameratar, Martin Procházka og Otakar Vejvoda, reiste Patera i 1996 til Sverige, der han i to sesongar spelte han på AIK Stockholm. 1998/99-sesongen var han tilbake i heimlandet, ein sesong som enda med siger i den tsjekkiske ishockeyserien for klubben Vsetín og Patera. Hausten 1999 spelte Patera på  Dallas Stars og hausten 2000 på Minnesota Wild, men lukkast ikkje i korje av NHL-laga. Derimot vart han russisk meister 2004 med Avangard Omsk, den siste av tre sesongar med klubben frå Sibir.

Våren 2006 spelte Patera nokre få kampar på Färjestads BK, ein klubb som vart svensk meister den sesongen. Etter ti år i Kladno avslutta Patera karrieren med ein sesong i HC Olomouc, 43 år gammal la han opp i 2015.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pavel Patera» frå ,  den 9. april 2020.  
 

Tsjekkiske idrettsutøvarar
Ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Tsjekkia
Live at Carnegie Hall av Renaissance

Live at Carnegie Hall er eit dobbelt konsertalbum frå 1976 av det engelske progressive rockebandet Renaissance. Det inneheld songar frå alle studioalbuma deira medan Annie Haslam var medlem av bandet, inkludert det komande albumet (på tida då konsertane var),  Scheherazade and Other Stories.

I 2019 gav Esoteric Recordings ut ei ommastra utgåve av albumet på tre CD-plater.

Innhald
Alle songar av Michael Dunford og Betty Thatcher, utanom der andre er nemnde.

Utvida utgåve frå 2019

Medverkande

Renaissance
Annie Haslam – solo- og korvokal
Michael Dunford – akustisk gitarar, elektrisk gitar, korvokal
John Tout – klaverinstrument, korvokal
Jon Camp – bass, solovokal på spor 7c, korvokal
Terence Sullivan – trommer, korvokal, perkusjon

Andre medverkande
New York Philharmonic Orchestra og kor med Tony Cox som dirigent

Produksjon
Carmine Rubino - lydteknikar
Dick Plant - miksing ved De Lane Lea Studios i Wembley i Storbritannia
Barry KIdd - mikseassistent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Live at Carnegie Hall av Renaissance» frå ,  den 9. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Renaissance-album
Konsertalbum frå 1976
Sire Records-album
Album spelte inn i Carnegie Hall
RCA Records-album