alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hubro forskingstidsskrift

Hubro er eit magasin (eit tidsskrift i papirutgåve) for forsking og utdanning som Universitetet i Bergen gjev ut. Magasinet er meint for lesarar utanom universitetet, og inneheld stoff om forskinga og om hendingar ved universitetet. Magasinet er særleg meint å nå ut til privatpersonar, lærarar, pressa, politikarar og næringslivet. Målet er å syne den prosessen forskinga ved universitetet er, og late forskarar kome til orde i drøftingar om ulike tema.

Magasinet har kome ut med eitt nummer om våren og eitt om hausten. Men frå og med 2015, kjem det berre ut ei papirutgåve i året. Vårutgåva hadde eit opplag på 20.000 ekemplar og haustutgåva eit opplag på 11.000 eksemplar. I tillegg kjem det ein årleg engelskspråkleg utgåve med namnet Hubro International.

Magasinet har fått namnet Hubro av di ei ugle, ein hubro, er avbilda i logoen og seglet for Universitetet i Bergen.

Bakgrunnsstoff
Internettsidene til forskingsmagasinet Hubro

Norske tidsskrift
Universitetet i Bergen
Broadway the Hard Way

Broadway the Hard Way  er eit konsertalbum av Frank Zappa innspelt på verdsturneen hans i 1988. Han vart først gjeven ut på vinyl med ni spor, tilgjengeleg på Barking Pumpkin i oktober 1988, og sidan på CD med 17 spor på Rykodisc i 1989.

Musikk og tekst 

Albumet består av songar frå den siste turneen til Zappa i 1988. Broadway fokuserer hovudsakleg på skarp satire over personar i samtida, både politiske og kulturelle. Gjennom albumet går Zappa til åtak på mellom andre Richard Nixon og Ronald Reagan på «Dickie's Such An Asshole» (skriven i 1973), Jesse Jackson på «Rhymin' Man», Jim og Tammy Faye Bakker og Pat Robertson på «Jesus Thinks You're A Jerk» og Michael Jackson og familien hans på «Why Don't You Like Me?". Zappa gjer òg narr av kvinnelege rollemodellar i songane «Any Kind Of Pain» (skriven i 1980) og «Planet of Baritone Women».  

Albumet inneheld relativt mange coverversjonar, frå jazzstandarden «Stolen Moments» til The Police-songen «Murder by Numbers» (med gjesteframføring av Sting sjølv). «Outside Now» er frå Joe's Garage, og «Why Don't You Like Me» er lett gjenkjenneleg som ein ny versjon av Zappa sin «Tell Me You Love Me» frå 1970. «Rhymin' Man» er fylt med melodiar frå slagerar som «Happy Days Are Here Again», «Hava Nagila», «La Cucaracha» og «Frère Jacques». I «What Kind of Girl» er det ei linje frå «Strawberry Fields Forever» og ein del frå «Battle Hymn of the Republic» medan «Jesus Thinks You're a Jerk» siterer «Louie Louie», «Rock of Ages» og Marius Constant-temaet frå The Twilight Zone.

Innhald 

Original LP

CD-versjon

Medverkande 
 Frank Zappa – gitar, produsent, vokal
 Kurt McGettrick – barytonsaksofon
 Scott Thunes – bassgitar
 Albert Wing – tenorsaksofon
 Ed Mann – perkusjon
 Chad Wackerman – trommer
 Ike Willis – gitar, vokal
 Eric Buxton – vokal
 Paul Carman – altsaksofon
 Walt Fowler – trompet
 Mike Keneally – synthesizer, vokal, gitar
 Sting – solovokal på «Murder By Numbers»
 Bruce Fowler – trombone
 Robert Martin – klaverinstrument, vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Broadway the Hard Way» frå ,  den 24. august 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevinga

Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1989
Barking Pumpkin Records-album
Mike Keneally

Michael Joseph Keneally () er ein amerikansk gitarist, klaverspelar, vokalist og komponist. Allmusic skriv: «Med sine mange talent og evne til å vere kreativ i nesten alle slags musikalske situasjonar, er Keneally eit leiande progressiv rockegeni i tida etter Zappa».

Karriere
Keneally byrja å spele musikk sju år gammal då han fekk eit elektrisk orgel til gebursdagen sin. 11 år gammal fekk han ein gitar og han spelte òg bass og trommer. Han flytta til California i 1980-åra og byrja å spele i det lokale musikkmiljøet der i 1985 med bandet Drop Control. Keneally er truleg mest kjend som «stunt-gitarist» for Frank Zappa og var medlem av bandet hans på både gitar og klaverinstrument i 1988. Tida med Zappa vart kortvarig, då turneen vart avlyst ganske tidleg og Zappa døydde i 1993. Keneally arbeidde sidan med sonen, Dweezil Zappa på soloalbuma hans og i bandet Z.

Keneally har gjeve ut 11 album med solosongar sidan 1992 og vore gjesteartist for mange artistar, som Steve Vai. Han har spelt gitar og klaverinstrument med Yo Miles!, Wadada Leo Smith, norske Ulver og Henry Kaiser sitt hyllestband til Miles Davis og The Mistakes. Han har òg produsert fleire album, som debutalbumet til Chris Opperman, Oppy Music, Vol. I: Purple, Crayon.

Diskografi

Solo
 hat. - 1992
 Boil That Dust Speck - 1994
 The Tar Tapes Vol. 1 - 1997
 The Tar Tapes Vol. 2 - 1998
 Nonkertompf - 1999
 Nonkertalk - 1999
 Wooden Smoke - 2002
 Wooden Smoke Asleep - 2002
 Vai: Piano Reductions, Vol. 1 - 2004
 Wine and Pickles - 2008
 The Scambot Holiday Special (download) - 2008
 Scambot 1 - 2009
 Songs and Stories Inspired By Scambot 1 - 2009
 Wing Beat Fantastic: Songar skrivne av Mike Keneally & Andy Partridge - 2012
 Wing Beat Elastic: Remixes, Demos & Unheard Music - 2013
 You Must Be This Tall - 2013

Med Metropole Orkest

 The Universe Will Provide - 2004
 Parallel Universe - 2004

Med Beer for Dolphins

 Half Alive in Hollywood - 1997
 Sluggo! - 1998
 Dancing - 2000
 Dancing With Myself ... and Others - 2000

Med The Mike Keneally Band

 Dog - 2004
 Pup - 2004
 gitar Therapy Live - 2006
 bakin' @ the potato! (CD/DVD) - 2011

Med The Mistakes

 The Mistakes - 1995

Med Marco Minnemann

 Evidence of Humanity - 2010
 Elements of a Manatee (download) - 2010

Frank Zappa-innspelingar med Mike Keneally
 Broadway The Hard Way - 1988
 The Best Band You Never Heard In Your Life - 1991
 Make A Jazz Noise Here - 1991
 You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 4 - 1991
 You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6 - 1992
 Trance-Fusion - 2006

Innspelingar med andre artistar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mike Keneally» frå ,  den 24. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Radio Keneally

USA-amerikanske gitaristar
Folk frå Long Island
Logo

Logo (frå gresk for ord, tale) er ei nemning med engelsk opphav for slike merke som har fått ein særeigen grafisk utforming for å verte nytta som kjenneteikn for til dømes eit firma, ein organisasjon, eit spesielt produkt eller ein form for tenesteyting. Ofte er ein logo offentleg registrert som varemerke.

Logoar kan utformast som strekteikningar eller flater i ein eller fleire fargar, og kan vere ei omarbeiding av kjende symbol som til dømes bokstavar, tal og andre slike teikn, ei stilisering av ein konkret figur eller bygning, eller ein heilt abstrakt fantasifigur. Eit fotografi av ein konkret ting, eit hus eller eit landskap, vert ikkje rekna som ein logo.

Døme på logoar

Bakgrunnsstoff

Marknadsføring
Symbol
Varemerke
Greske ord og uttrykk
Clarence Clemons

Clarence Anicholas Clemons () var ein amerikansk musikar kjend for samarbeidet sitt med Bruce Springsteen og The E Street band. Hans instrument var saksofon. Han gjekk under kallenamnet «Big Man».

Clemons spelte med Bruce Springsteen frå 1972, og han og saksofonen var med på å gje E Street den karakteristiske lyden. På dei songane som ikkje inneheld dele med saksofon hende det òg at han bidrog med andre instrument.

Clarence Clemons jobba ikkje berre med The E Street Band, men òg med mange andre kjende artistar i tillegg til at han har hatt mange eigne musikkprosjekt. Nokre av dei mest kjende er duetten han hadde med Jackson Browne på singelen You're A Friend Of Mine i 1985, og saksofoninnspelinga på Aretha Franklins låt «Freeway Of Love».

Clemons vaks opp i Norfolk i Virginia, kor han gjekk på Maryland State College (nå University of Maryland Eastern Shore) med eit stipend i både musikk og amerikansk fotball. Han hadde gode utsikter innan fotball heilt til ein skade øydela karrieren.

Clarence Clemons vart ramma av hjerneslag 12. juni 2011, og døydde seks dagar seinare av komplikasjonar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Clarence Clemons» frå ,  den 24. august 2014.

Bakgrunnsstoff 

Nekrolog NY Times

USA-amerikanske musikarar
The E Street Band-medlemmer
Folk frå Virginia
Døde av hjerneinfarkt
Peter Wolf

Peter Wolf () er ein amerikansk rhythm and blues, soul og rock and roll-musikar, mest kjend som solovokalist for the J. Geils Band frå 1967 til 1983; og for ein suksessrik solokarriere med kollegaen Will Jennings.

Liv og karriere 
Wolf vart fødd i Bronx i New York. Han planla ein karriere som artist, men fekk ein jobb seint i 1960-åra som radiopratar på ein FM-radiostasjon i Boston, WBCN, og byrja interessa for blues og rhythm and blues. Han såg så the J. Geils Blues Band på ein konsert og vart raskt med i bandet i 1967. Han var vokalist og frontmann, og fungerte ofte som ein slags manager. Han og klaverspelaren Seth Justman skreiv dei fleste songane. Peter Wolf slutta i bandet i 1983.

Wolf vart så soloartist dei neste 15 åra, men kom attende til the J. Geils Band i 1999 for fleire konsertar.

Denf ørste soloplata til Wolf var Lights Out (1984) produsert av Michael Jonzun frå Jonzun Crew og med Adrian Belew på gitar. Singelen «Lights Out» nådde 12. plassen på den amerikanske singellista same året. Han spelte òg duettar med mange artistar som Aretha Franklin, Little Milton, John Lee Hooker, Don Covay og Wilson Pickett.

I 1987 gav Wolf ut det neste soloalbumet, Come As You Are, der tittelsporet nådde 15. plassen på den amerikanske singellista. Seinare vart singelen «Can't Get Started» òg ein stor hit. Han heldt fram å gje ut soloalbum før han vart med the J. Geils Band ei kort stund. Long Line frå 1996 vart produsert saman med Johnny A. og Stu Kimball. Dei to neste soloalbuma hans, Fool's Parade og Sleepless (sistnemnte med gjesteartistane  Mick Jagger og Keith Richards), fekk begge god kritikk. Sleepless (2002) vart av Rolling Stone kåra til eit av dei 500 beste albuma gjennom tidene.

Wolf turnerte i 2008 med Kid Rock og Rev. Run på Rock 'n' Roll Revival-turneen.

The J. Geils Band kom saman att for ei rekkje konsertar i 2009.

Den 14. august 2010 spelte the J. Geils Band saman med Aerosmith for ein konsert i Boston.

Albumet Midnight Souvenirs frå 2010 vann prisen årets album ved Boston Music Awards.

Personleg liv

Wolf var gift med skodespelarinna Faye Dunaway frå 1974 til 1979.

Diskografi
 Lights Out (1984) No. 24 US
 Come As You Are (1987) No. 53 US
 Up to No Good (1990) No. 111 US
 Long Line (1996)
 Fool's Parade (1998)
 Sleepless (2002)
 Midnight Souvenirs (2010) No. 45 US

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peter Wolf» frå ,  den 24. august 2014.

Bakgrunnsstoff
Nettstad

USA-amerikanske songarar
Blue-eyed soul-musikarar
The J. Geils Band-medlemmar
Folk frå Boston
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 3

You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 3 er ei dobbel samleplate med konsertopptak av Frank Zappa, frå 10. desember 1971 til 23. desember 1984. «Sharleena» hadde tidlegare vore gjev ut som ein flexidisc i magasinet «Guitar Player» magazine. Alle songane på den første plata er av bandet frå 1984. Albumet vart gjeve ut i 1989.

Innhald

Medverkande
Frank Zappa – klaverinstrument, vokal, produsent, gitar
Mark Volman – vokal
Howard Kaylan – vokal
Lowell George – gitar
Denny Walley – gitar
Steve Vai – gitar
Dweezil Zappa – gitar
Jim Sherwood – gitar, vokal,  blåseinstrument 
Ray Collins – gitar, vokal
Ike Willis – rytmegitar, vokal
Ray White – rytmegitar, vokal
Ian Underwood – gitar,  blåseinstrument , altsaksofon, klaverinstrument
Patrick O'Hearn – bassgitar,  blåseinstrument 
Roy Estrada – bassgitar, vokal
Jim Pons – bassgitar, vokal
Scott Thunes – bassgitar, vokal, synthesizer
Tom Fowler – bassgitar, trombone 
Peter F. Wolf – klaverinstrument
Allan Zavod – klaverinstrument
Andre Lewis – klaverinstrument
Don Preston – klaverinstrument, elektroniske
George Duke – klaverinstrument, vokal
Tommy Mars – klaverinstrument, vokal
Bobby Martin – klaverinstrument, vokal, saksofon
Napoleon Murphy Brock – saksofon, vokal
Bruce Fowler – trombone
Bunk Gardner – horn,  blåseinstrument 
Ralph Humphrey – trommer
Art Tripp – trommer
Chester Thompson – trommer
Chad Wackerman – trommer, vokal
Jimmy Carl Black – trommer, perkusjon
Aynsley Dunbar – trommer
Terry Bozzio – trommer, soloist, lyricist
Ruth Underwood – perkusjon, klaverinstrument
Ed Mann – perkusjon
Mark Pinske – lydteknikar
Kerry McNabb – lydteknikar
Bob Stone – lydteknikar, lydteknikaring supervisor, remixing, supervisor

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 3» frå ,  den 24. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Lyrics and information
Release details

Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1989
Rykodisc-album
Diva Zappa

Diva Muffin Zappa () er ein amerikansk artist og skodespelar, og det yngste barnet til musikaren Frank Zappa.

Zappa vart fødd i Los Angeles som dotter av Frank og Gail Zappa. Ho har tre sysken, Moon Unit, Dweezil og Ahmet.

I følgje faren Frank fekk ho namnet Diva «på grunn av den høge stemma hennar. Ho kunne høyrast på 300 meter».

Diva Zappa spelte i den første filmen sin i 1998, Anarchy TV, i lag med dei eldre syskena hennar. Sidan den gongen har ho vore med i Children of the Corn V: Fields of Terror (1998), National Lampoon's Pledge This! (2006), og forskjellige fjernsynsseriar som Felicity, Brothers & Sisters og The Mighty Boosh.

I 1999 gav Zappa ut komediesingelen «When the Ball Drops». Tipper Gore spelte trommer på innspelinga og Kristen Gore song korvokal.

Zappa driv sitt eige selskap kalla «Hand Made Beauty» der ho sel sin sjølvdesigna og sjølvlaga klede. Kleda er hovudsakleg strikka eller hekla.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Diva Zappa» frå ,  den 24. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Hand Made Beauty

USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske songarar
Frank Zappa
USA-amerikanske motedesignarar
The Best Band You Never Heard in Your Life

The Best Band You Never Heard in Your Life er eit dobbelt konsertalbum av Frank Zappa som kom ut i 1991. Albumet var eit av tre som vart spelt inn under verdsturneen hans i 1988, i lag med Broadway the Hard Way og Make a Jazz Noise Here. Kvar av desse albuma har forskjellig fokus: Broadway the Hard Way består hovudsakleg av nyare songar, Make a Jazz Noise Here består av meir klassiske instrumentale Zappa-songar, medan dette fokuserer på coverversjonar, som «Stairway to Heaven» av Led Zeppelin, i tillegg til Zappa sine eigne songar, hovudsakleg frå midten av 70-åra og Mothers of Invention frå seint i 1960-åra. Albumet vart gjeve ut på ny i 1995 og 2012.

Plateomslag 
Det originale albumet hadde eit bilete av Frank Zappa og bandet hans mot ein svart bakgrunn og blå bokstavavr. Då det vart oppdaga at fotografiet vart nytta utan løyve, gav Zappa ut albumet på ny med eit tomt, svart felt der biletet hadde vore.

Innhald

Medverkande

Musikarar 
 Frank Zappa – synthesizer, gitar, klaverinstrument, vokal
 Paul Carman – altsaksofon, barytonsaksofon, sopransaksofon
 Bruce Fowler – trombone
 Walt Fowler – synthesizer, trompet, flygelhorn
 Mike Keneally – synthesizer, gitar, rytmegitar, vokal
 Ed Mann – perkusjon, marimba, vibrafon, elektronisk perkusjon
 Bobby Martin – klaverinstrument, saksofon, vokal
 Kurt McGettrick – saksofon, barytonsaksofon, ess-klarinett
 Scott Thunes – synthesizer, bassgitar, elektrisk bass, vokal, Minimoog
 Chad Wackerman – trommer, vokal, elektronisk perkusjon
 Ike Willis – synthesizer, gitar, rytmegitar, vokal
 Albert Wing – tenorsaksofon

Produksjon 
 Frank Zappa – produksjon
 Bob Stone – lydteknikar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Best Band You Never Heard in Your Life» frå ,  den 24. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Release details

Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1991
Capitol Records-album
Make a Jazz Noise Here

Make a Jazz Noise Here er eit dobbelt konsertalbum av Frank Zappa. Det vart gjeve ut i juni 1991, og var det tredje Zappa-albumet med konsertopptak frå verdsturneen hans i 1988, etter Broadway the Hard Way (1988) og The Best Band You Never Heard in Your Life (1991).

Innhald
Albumet består hovudsakleg av instrumentalar. I tillegg til mange av Zappa sine eigne songar, er det òg arrangement av temat av Igor Stravinsky og Béla Bartók av bassisten, Scott Thunes. Albumet syner Mike Keneally på gitar og klaverinstrument. Trommeslagaren er Chad Wackerman. Med i gruppa er òg ei blåserekkje som bestod av Walt Fowler (trompet), Bruce Fowler (trombone), and saksofonistane Paul Carman, Albert Wing og Kurt McGettrick. Ike Willis speler gitar og syng, i lag med klaverspelar Bobby Martin. Ed Mann spelar perkusjon og forskjellige andre lydar, i tillegg til Synclavier, som Zappa nytta på ein turné for første gong.

Innhald

Medverkande 
 Frank Zappa – sologitar, produsent, vokal
 Paul Carman – altsaksofon, sopransaksofon, barytonsaksofon
 Kurt McGettrick – barytonsaksofon, kontrabassklarinett,
 Scott Thunes – bassgitar, Minimoog
 Albert Wing – tenorsaksofon
 Ed Mann – vibrafon, marimba, elektronisk perkusjon 
 Chad Wackerman – trommer, elektronisk perkusjon
 Ike Willis – rytmegitar, synth, vokal
 Walt Fowler – trompet, flygelhorn, synth
 Mike Keneally – synth, vokal, rytmegitar
 Bruce Fowler – trombone
 Bob 'Mink' Martin – klaverinstrument, vokal

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Make a Jazz Noise Here» frå ,  den 24. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Release details

Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1991
Barking Pumpkin Records-album
Malta i Junior Eurovision Song Contest

Malta debuterte i Junior Eurovision Song Contest i 2003 i København, Danmark, med songen «Like A Star», framført på engelsk av Sarah Harrison. Landet har delteke elleve gongar; i perioden 2003 til 2010 og frå 2013, etter at Malta i 2011 valde å ta ein pause frå tevlinga. Bidraga vert valde gjennom ei nasjonal finale, arrangerte av den maltesiske kringkastaren Public Broadcasting Services Limited. I 2013 og 2014 vart bidraga valde internt av den maltesiske kringkastaren.

Malta har vunne Junior Eurovision Song Contest to gongar. Fyrste gongen dei vann var i 2013, med songen «The Start», framført på engelsk av Gaia Cauchi. To år seinare, i 2015, vann dei med songen «Not My Soul», framført på engelsk av Destiny Chukunyere. Ho fekk den høgaste poengsummen i historia til tevlinga, med 185 poeng.

Malta har arrangert tevlinga to gongar. Fyrste gongen var i 2014 og vart arrangert i Malta Shipbuilding i Marsa. 16 land deltok det året. I 2016 vart tevlinga arrangert i Mediterranean Conference Centre i Valletta. 17 land deltok det året.

Bidraga i Junior Eurovision Song Contest

Røystehistorikk

Galleri

Vertskap

Sjå òg
 Malta i Eurovision Song Contest

Kjelder
 Malta i Junior Eurovision Song Contest

Denne artikkelen bygger på «Malta in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 24. august 2014.  

Land i Junior Eurovision Song Contest
Take Me Out to the Ball Game

«Take Me Out to the Ball Game» er ein Tin Pan Alley-song frå 1908 av Jack Norworth og Albert Von Tilzer som har vorte ein uoffisiell hymne for baseball i USA og Canada. 

Ein gong Jack Norworth køyrde undergrunnsbanen i New York, såg han eit skilt som sa «Baseball Today – Polo Grounds». I songen ringer kjæasten til Katie (og seinare Nelly) for å be ho ut på eit show. Ho blir med, men berre om han tek ho til ein baseball-kamp i staden. Musikken var skriven av Albert Von Tilzer. Songen vart først sungen av den dåverande kona til Norworth, Nora Bayes og gjort populær via mange varietéar. Han vart første gongen spelt på ein baseballkamp i 1934. 

Norworth skreiv ein alternativ versjon av songen i 1927. Norworth og Bayes var elles kjend for å ha skrive hittar som «Shine On, Harvest Moon».) Med sal av plater, noteark og pianorullar, vart songen ein av dei mest populære hittane i 1908.The Haydn Quartet, leia av den populære tenoren Harry MacDonough, song ein populær versjon for Victor Records.

Den mest kjende innspelinga av songen var av «Billy Murray and the Haydn Quartet», men det er ikkje visst om Murray song på songen eller ikkje. 

Den originale musikken og teksten frå 1908 er no i offentleg eige i USA (opphavsretten er gått ut).

Det første verset av 1927-versjonen vert sungen av Gene Kelly og Frank Sinatra i byrjinga av musikalfilmen Take Me Out to the Ball Game (1949).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Take Me Out to the Ball Game (song)» frå ,  den 24. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1908
Baseball
Songar skrivne av Albert Von Tilzer
Songar skrivne av Jack Norworth
United States National Recording Registry-innspelingar
Archie Shepp

Archie Shepp () er ein afroamerikansk jazz-saksofonisten. Shepp er mest kjend for den afrosentriske musikken frå seint i 1960-åra, som fokusert på å setje lys på urettferda som afroamerikanarar møtte på denne tida, og for arbeidet sitt med New York Contemporary Five, Horace Parlan og samarbeidet med «New Thing»-musikarar, mellom andre Cecil Taylor og John Coltrane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Archie Shepp» frå ,  den 24. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Avantgarde jazz-musikarar
Afroamerikanske musikarar
Musikarar frå Philadelphia
USA-amerikanske jazzsaksofonistar
USA-amerikanske jazzpianistar
USA-amerikanske jazzkomponistar
John Coltrane
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5

You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5 er ei dobbel samleplate med konsertopptak (utanom «German Lunch» og «My Guitar» som er studioinnspelingar) av Frank Zappa. Disk ein består av opptak frå Mothers of Invention i perioden frå 1966 til 1969. «My Guitar» hadde tidlegare vore gjeve ut som singel i 1969. Disk to består av konsertopptak frå sommarturneen 1982 i Europa. Plata vart gjeve ut i 1992 på Rykodisc.

Sporliste

Medverkande
Frank Zappa – dirigent, gitar, vokal
Dick Kunc – vokal, stemmer, lydteknikar
Kanzus J. Kanzus – vokal, stemmer
Dick Barber – vokal, stemmer, lydeffektar
Lowell George – gitar, vokal
Ray White – gitar, vokal
Steve Vai – gitar
Elliot Ingber – gitar
Roy Estrada – bassgitar, vokal
Scott Thunes – bassgitar
Tommy Mars – klaverinstrument, vokal
Don Preston – elektronisks, klaverinstrument
Bunk Gardner – tenorsaksofon, trompet
Motorhead Sherwood – barytonsaksofon, vokal
Bobby Martin – saksofon, vokal, klaverinstrument
Ian Underwood – klarinett, altsaksofon, elektrisk piano, piano
Billy Mundi – trommer
Art Tripp – trommer
Chad Wackerman – trommer
Jimmy Carl Black – trommer, vokal, stemmer
Ed Mann – perkusjon
Ray Collins – tamburin
Noel Redding – dansar
John Judnich – lydteknikar
Bob Stone – remixing

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5» frå ,  den 24. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Tekst og informasjon
Utgjeving

Konsertalbum frå Fillmore East
Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1992
Rykodisc-album