alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rosshavet

Rosshavet er ei stor bukt i Sørishavet i Antarktis mellom Victoria Land og Marie Byrd Land.

Skildring
Rosshavet vart oppdaga av James Ross i 1841. Vest i Rosshavet ligg Ross Island med vulkanen Mount Erebus, i aust ligg Roosevelt Island. Den sørlege delen av bukta er dekt av Rossisen. Roald Amundsen starta ekspedisjonen sin mot Sørpolen i 1911 frå Hvalbukta, som ligg i sjølve isen. Vest i Rosshavet ligg McMurdo Sound som er ei hamn som vanlegvis er isfri om sommaren. Den sørlegaste delen av Rosshavet er Gould Coast, som ligg kring 300 km frå Den geografiske sørpolen. 

Alle landmassar i Rosshavet er gjort krav på av New Zealand og høyrer til Ross Dependency.

Økologisk tyding og bevaring
Dyre- og plantelivet i Rosshavet liknar andre marine regionar i det sørlege Antarktis. Særleg om sommaren fører det næringsrike vatnet til mykje plankton her, som igjen gjev næring for større artar, som fisk, sel, kval og sjøfugl. 

Langs kysten av bukta finn ein hekkestader for adeliepingvin og keisarpingvin, som det finst mange av kring Rosshavet, både mot kysten og ut mot det opne havet. 

Rosshavet er eit av dei siste havområda på jorda som er relativt urørt av menneskeleg aktivitet. På grunn av dette er området nesten heilt fritt for forureining, overfiske og innføring av framande artar. Rosshavet har derfor vorte eit fokusområde for miljøvernsgrupper. Rosshavet vert av marinbiologar rekna for å ha eit særs høgt biologisk mangfald. Til dømes vart ein 10 meter lang kjempeblekksprut på 495 kg fanga i Rosshavet den 22. februar 2007.

Sjå òg 
 Beaufort Island
 Isfjell B-15
 McMurdo Sound
 Ross Dependency
 Ross Gyre
 Rossisen
 Ross Island

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ross Sea» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
J.Glausiusz, 2007, Raw Data: Beacon Bird of Climate Change. Discover Magazine.
Gunn, B., nd, Geology The Ross Sea Dependency including Victoria-Land  Ross Sea, Antarctic, Including the Ross Sea Dependency, the Sub Antarctic islands and sea, up to New Zealand from the Pole.
K.Hansen, 2007, Paleoclimate: Penguin poop adds to climate picture. Geotimes.
International Polar Foundation, 2007, Interview with dr. Steven Emslie: The adeliepingvinar' Diet Shift. SciencePoles website.
C.Michael Hogan. 2011, Ross Sea. Eds. P.Saundry & C.J.Cleveland. Encyclopedia of Earth. National Council for Science and the Environment. Washington DC
Locarnini, R.A., 1995, the Ross Sea. Quarterdeck, vol. 1, no. 3.(Department of Oceanography, Texas A&M University, College Station, Texas.)

Bukter i Antarktis
Geografi i Ross Dependency
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Oppkallingar etter James Clark Ross
Sandefjordbukta i Princess Elizabeth Land

Sandefjordbukta (Sandefjord Bay) var ei isbukt inst i Prydzbukta, ved austsida av Amery isbrem. Bukta finst ikkje lenger ettersom ho vart dekt av isen frå Amery isbrem. Ho låg inst i Prydzbukta og var kring kring 46 km brei. Vika grensa i vest til Amery isbrem, i aust til Publications isbrem, og i sør til fastlandet. 

Ho vart oppdaga i februar 1935, av kaptein Klarius Mikkelsen i kvalbåten «Thorshavn» og namngjeven etter Sandefjord i Noreg. Dei gav ho namnet Sandefjordbukta etter byen Sandefjord, som var senter for den norske kvalfangstindustrien. 

I amerikanske kjelder blir bukta kalla Sandefjord Ice Bay eller Sandefjordisbukta. Leddet «ice bay» eller «isbukt» vart lagt til namnet for ikkje forveksle ho med Sandefjordbukta på Peter I Øy.

Sjå òg
 Knattskjera
 Landing Bluff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sandefjord Bay» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bukter i Princess Elizabeth Land
Schokalsky Bay

Schokalsky Bay er den austlegaste bukta på Aleksanderøya i Antarktis, 17 km brei ved innløpet og 11 km lang. Ho ligg mellom Mount Calais og Cape Brown langs austkysten av Aleksanderøya og George VI isbrem i George VI Sound. Hamptonbreen kalvar store mengder is ut i bukta ved Schokalsky Bay. Isen er i stykke og ujamn, så bukta høver seg ikkje for slederuter inn mot Aleksanderøya. Bukta vart oppdaga frå avstand i 1909 og grovt kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot som, trudde det var eit sund og kalla det «Detroit Schokalsky» etter Julij M. Sjokalskij, ein russisk geograf, meteorolog og oseanograf. Charcot nytta skrivemåten Schokalsky som mannen sjølv nytta då han transkriberte namnet sitt. Kysten i nærleiken vart fotografert frå lufta og bukta vart grovt kartlagd i 1937 av British Graham Land Expedition, men Charcot sin «Detroit Schokalsky» vart ikkje identifisert. Landmålingar utført av Falkland Islands Dependencies Survey i 1948 identifiserte denne bukta som kjennemerket opphavleg namngjeve av Charcot.

Kjelder

Bukter på Aleksanderøya
Seraph Bay

Seraph Bay er ei open bukt ved søraustenden av Thurston Island i Antarktika. Ho grensar til Cape Annawan i nordvest, Abbot isbrem i sørvest og Dustin Island i søraust oppdaga av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS) på flyturar frå skipet «Bear» i februar 1940. Bukta vart meir nøyaktig skissert av U.S. Navy Bellingshausen Sea Expedition i februar 1960. Ho vart namngjeven av US-SCAN etter briggen «Seraph» frå Stonington som i 1830 under kaptein Benjamin Pendleton, segla vestover frå Sør-Shetlandsøyane, og nådde så langt vest som 101 ºW, sør for 60 ºS.

Kjelder

Bukter i Ellsworth Land
Siniff Bay

Siniff Bay er ei bukt mellom Verleger Point og Melville Point, langs kysten av Marie Byrd Land. Ho vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Donald B. Siniff, leiaren for eit lag frå US Antarctic Research Program (USARP) som studerte weddellsel i McMurdo Sound-området 1971-72. Han arbeidde òg ved McMurdo Station dei tre føregåande somrane og deltok i International Weddell Sea Oceanographic Expedition i 1967-68.

Kjelder

Bukter i Marie Byrd Land
Smithfjorden

Smithfjorden er ein fjord som delvis er fylt av istunga til Barnettbreen. Han ligg mellom Cape Moore og Cape Oakeley langs kysten av det nordlege Victoria Land, og vart oppdaga av kaptein James C. Ross i 1841, som namngav han etter Alexander J. Smith, førstestyrmann på «Erebus».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Smith Inlet» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjordar i Victoria Land
Pennell Coast
Spooner Bay

Spooner Bay er ei 10 km brei bukt på kysten av Enderby Land, som ligg 19 km aust for Freeth Bay i Alasheyev Bight. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i 1956. Ho vart først vitja av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) («Thala Dan») under D.F. Styles i februar 1961 og kalla opp etter Bill Spooner, dåverande energiminsiter i Australia.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Spooner Bay» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bukter i Enderby Land
Sulzberger Bay

Sulzberger Bay er ei bukt mellom Fisher Island og Vollmer Island, langs kysten av King Edward VII Land. Ho vart oppdaga av Byrd-ekspedisjonen den 5. desember 1929, og vart namngjeven av Byrd etter Arthur H. Sulzberger, som publiserte New York Times og støtta Byrd-ekspedisjonane i 1928-1930 og 1933-1935.

Sulzberger Bay ligg føre Sulzberger isbrem (), ein isbrem som er kring 137 km lang og 80 km brei langs kysten av Marie Byrd Land mellom Edward VII Peninsula og Guest Peninsula. Isbremmen vart observert og grovt kartlagd av Byrd-ekspedisjonen (1928-1930).

Sulzberger Basin () er eit havbasseng sentralt i Rossisen nær Sulzberger Bay.

Isfjelldanning
Isbremmen kalva fleire isfjell i dagane etter 12. mars 2011, same dag som jordskjelvet og tsunamien i Sendai i Japan. Forskarar har knytt denne iskalvinga til tsunamien som nådde isbremmen kring 13 600 km unna episenteret til jordskjelvet. Det største isfjellet var omtrent like stort som Manhattan Island. I alt kalva isbremmen isfjell som dekte i alt nesten 125 km2. Denne delen av isbremmen hadde ikkje flytta seg sidan 1946.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sulzberger Bay» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Japan's Tsunami Rips Icebergs Double the Size of Manhattan From Antarktis
Tsunami Broke Antarctic ice shelf  â€” Discovery News
Japan Tsunami Broke Off Icebergs i Antarctic â€” Wired.com

Bukter i Ross Dependency
King Edward VII Land
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Vahselbukta

Vahselbukta (tysk Vahselbucht) er ei bukt som er kring 11 km brei og som ligg i vestleg delen av Luitpold Coast i Antarktis.

Bukta får istilførsel frå Schweitzerbreen og Lerchenfeldbreen. Ho vart oppdaga av Den tyske antarktisekspedisjonen 1911–1912, leia av Wilhelm Filchner. Filchner kalla bukta opp etter kaptein Richard Vahsel på ekspedisjonsskipet «Deutschland», som døydde under ekspedisjonen, visstnok av syfilis. Filchner gav seinare bukta namnet Herzog Ernst Bucht etter at store delar av isen kring bukta braut laus og danna ei mykje større bukt, men oppdagarar har sidan gått attende til Vahselbukta.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vahsel Bay» frå ,  den 30. november 2012.  
 

Bukter i Coats Land
Wise Bay

Wise Bay er ei isfylt bukt ved enden av Ekbladbreen i Antarktika, som opnar opp mot Rossisen like vest for Driscoll Point. Ho vart namngjeven av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1959-60) etter K.C. Wise, som var eit ekspedisjonsmedlem og overvintra i 1959.

Kjelder

Bukter i Ross Dependency
Shackleton Coast
Wrigley Gulf

Wrigley Gulf er ei bukt langs kysten av Antarktis, på sjøsida av Getz isbrem. Bukta grensar til Grant Island, Dean Island og Siple Island, som delvis ligg inne i isbremmen.

Wrigley Gulf vart oppdaga i desember 1940 av U.S. Antarctic Service (USAS), og kalla opp etter Philip Wrigley, ein produsent frå Chicago som støtta ekspedisjonen.

Kjelder

Bukter i Marie Byrd Land
Adamsfjorden i Antarktis

Adamsfjorden, òg til tider kalla Bukhta Semerka, Bukhta Semyorka eller Seven Bay, er ein fjord som er kring 21 km lang i den nordaustlege delen av Amundsen Bay, like sør for Mount Riiser-Larsen. Han vart fotografert og kartlagd frå flyfoto teken under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956. Eit lag frå ANARE leia av Phillip Law som segla inn i fjorden med eit motorfartøy frå «Thala Dan» den 14. februar 1958 og gjekk i land ved foten av Mount Riiser-Larsen. Han vart namngjeven av ANCA etter Ian L. Adams, øvstkommanderande ved Mawson Station i 1958.

Kjelder

Fjordar i Enderby Land
Bigourdanfjorden

Bigourdanfjorden er ein 19 km lang fjord mellom Pourquoi Pas Island og sørvestdelen av Arrowsmith Peninsula, langs vestkysten av Graham Land. Han vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908-10, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter Guillaume Bigourdan, ein kjend fransk astronom. Han vart grovt kartlagd av British Graham Land Expedition, 1934-37, under John Riddoch Rymill, og kartlagd på ny av Falkland Islands Dependencies Survey, 1948-50.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bigourdanfjorden» frå ,  den 1. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjordar i Graham Land
Loubet Coast
Bourgeoisfjorden

Bourgeoisfjorden er ein 48 km lang fjord som ligg mellom austsidene av Pourquoi Pas Island og Blaiklock Island og vestkysten av Graham Land. Han skil Loubet Coast i nord frå Fallières Coast i sør. Fjorden vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908-10, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter oberst Joseph E. Bourgeois, leiar av den geografiske tenesta i den franske hæren. Fjorden vart meir nøyaktig skissert i 1936 av British Graham Land Expedition under Rymill.

Sjå òg
 Lliboutrybreen

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
 

Fjordar i Graham Land
Fallières Coast
Ellisfjorden

Ellisfjorden er ein lang, smal fjord mellom Breidneset og Mulehalvøya i Vestfold Hills i Antarktis. Han vart fotografert av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936-37), og kartlagd av norske kartografar som ei bukt og restane av ein innsjø som vart kalla «Mulvik» og «Langevatnet». Analysar av John Roscoe frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47) synte at desse to hang i saman. Vika fekk det nye namnet Ellisfjorden av Roscoe etter Edwin E. Ellis, som var flyfotograf under U.S. Navy Operasjon Highjump då dei flydde over området.

Kjelder 

Fjordar i Princess Elizabeth Land
Krokfjorden i Antarktis

Krokfjorden er ein smal, svingete fjord mellom Mulehalvøya og Sørdsdalbreen i sørenden av Vestfold Hills. Han vart kartlagd frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936-37) og namngjeven av dei.

Kjelder

Fjordar i Princess Elizabeth Land
Lallemandfjorden

Lallemandfjorden er ein fjord aust for Arrowsmith Peninsula og vest for Pernik Peninsula på Loubet Coast på vestsida av Den antarktiske halvøya. Han er over 48 km lang og vart namngjeven av Jean-Baptiste Charcot etter den franske geografen Charles Lallemand.  Fjorden startar ved Sharpbreen og går om lag frå sør til nord, og munnar ut i Crystal Sound nær Detaille Island.

Isbrear
Haefelibreen, Finsterwalderbreen og Sharpbreen er tre isbrear som munnar ut i fjorden.

Sjå òg
Shmidt Point

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lallemandfjorden» frå ,  den 1. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
 

Fjordar i Graham Land
Loubet Coast
Langnesfjorden

Langnesfjorden er ein 18 km lang, smal fjord mellom Langneset og Breidneset i Vestfold Hills. Han vart kartlagd frå flyfoto under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936-37) og kalla opp etter Langneset. John Roscoe studerte i 1952 flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47) og synte at fjorden strekkjer seg lenger aust enn ein tidlegare hadde trudd, og at han omfatta det som tidlegare hadde vore kartlagd som ein innsjø, som nordmennene hadde kalla «Breidvatnet».

Kjelder

Fjordar i Princess Elizabeth Land
Laubeuffjorden

Laubeuffjorden er ein 40 km fjord i Antarktis som ligg mellom den austlege sentrale delen av Adelaide Island og den sørlege delen av Arrowsmith Peninsula i Graham Land. Han knyt Hanusse Bay i nord til Marguerite Bay i sør. Den sørlege grensa mellom Laubeuffjorden og Marguerite Bay består av linja mellom Rothera Point, Adelaide Island og  Cape Sàenz, som er det sørlegaste neset på Arrowsmith Peninsula. Fjorden vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908-10. under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter Maxime Laubeuf, ein fransk skipsmaskinist som hadde oppsyn med motoren for skipet «Pourquoi-Pas».

Det ligg fleire øyar i Laubeuffjorden. Den største og nordlegaste av desse er Day Island, etterfølgd av Wyatt Island litt lenger sør. Enno lenger sør ligg den mindre Webb Island og Pinero Island. Det ligg òg fleire mindre skjer og holmar i fjorden, som Brockhamp Islands, Covey Rocks og Killingbeck Island.

Fleire store isbrear kalvar i Laubeuffjorden. Frå Arrowsmith Peninsula er desse Wardbreen, Vallotbreen og Nyebreen. Frå Adelaide Island kjem den store Shamblesbreen som endar ved Stonehouse Bay, ei stor bukt på vestsida av Laubeuffjorden.

Kjelder 

Fjordar i Graham Land
Geografi på Adelaide Island
Loubet Coast
Hóv

Ein hóv er den nedste delen av på foten til eit upartåa hovdyr, til dømes hest. Hos hesten er alle tær utanom tåa i midten vekkdanna, så sjølve hóven hos hesten tilsvarar langfingerneglen hos oss menneske.

Anatomi
Ordet hóv vert nytta både om det harde skjoldet av keratin kring nedste tåleddet, og om heile nedste del av foten med dei indre delane: hovbeinet, hovleddet, hovsenebeinet, nedste ende av kronbeinet, nedste delen av draktbruskene og blautvevet som ligg omkring. Den ytste delen av hovkapselen veks heile tida og erstattar det som vert slite bort.

Eigenskapar
Hóven vernar mot skade, fukt og uttørring av foten. Han har støytdempande eigenskapar og spelar ei rolle i blodomlaupet til dyret.

Stell
Hos tamhest treng hóven dagleg stell og ettersyn. Dei fleste hestar som er i arbeid går med hestesko, medan dei fleste unghestar går berrføtte. Nokre hesteeigarar vel også å la hestar som blir ridd gå utan sko. Uansett om hóven er skodd eller ikkje, må hóven verkast med jamne mellomrom. Dette gjerast vanlegvis med 6-8 vekers mellomrom. Om hesten går med sko vert verkinga vanlegvis gjort av hovslagar.

Sjukdomar
Mange vanlege hestesjukdomar går på hovane, mellom anna fang eller laminitt.

Kjelder
Store norske leksikon om hóv

Foten
Hestar
Mika Laitinen

Mika Antero Laitinen () er ein finsk, tidlegare skihoppar frå Kuopio. Han vart olympiameister i 1992 og verdsmeister både i 1995 og 1997 med Finland i laghopp. Under ski-VM 1995 i Thunder Bay vann han bronsemedaljen i normalbakken. Laitinen representerte klubben Puijon Hiihtoseura i fødebyen.

Aktiv
Laitinen debuterte i verdscupen i mars 1990 i Lahti. Han hadde vanskar med å tileigne seg den nye V-stilen som på den tid slo gjennom i hoppsporten. Ofte fekk han låge stilkarakterar, men hevda seg bra takk vere sin enorme spenst; han var ein «krafthoppar» som ofte markerte seg i normalbakkane.

I 1992 kom Laitinen med i den finske troppen til OL i Albertville. Her frkk hanplass på det finske laget som vann gull i laghopp, 1,5 poeng framom Austerrike. Dei andre på laget var Ari-Pekka Nikkola, Risto Laakkonen og Toni Nieminen. Laitinen deltok også i begge dei individuelle renna, og vart nr 19 i storbakken og nr 5 i normalbakken.

Dei neste to sesongane makta han ikkje å hevde seg, og deltok berre sjeldan i verdscupen. Dermed fekk han ikkje vere med til vinter-OL 1994. Vinteren 1994/95 var Laitinen tilbake i verdseliten, og under VM 1995 i Thunder Bay var han med på å vinne ei ny gullmedalje i laghopp, saman med Nikkola, Jani Soininen og Janne Ahonen. I normalbakken kom han på bronseplassen, men var langt bak dei sterke japanarane, verdsmeisteren Takanobu Okabe og Hiroya Saitō. Han vart til sist i meisterskapen nr 13. i storbakken.

Laitinens beste sesong var vinteren 1995/96. Han vann då fem av dei fyrste ni verdscuprenna. Ved årsskiftet, etter å ha sigra i Oberstdorf, leia han verdscupen med klar margin. Under trening føre nyttårshopprennet i Garmisch-Partenkirchen fall han stygt, og braut sju ribbein og kragebeinet. Sjølv om han gjekk skadd i fleire veker, enda han likevel på sjetteplassen i verdscupen totalt.

Individuelt kom Laitinen aldri tilbake i hopptoppen etter fallet, men representerte fleire gongar Finland i laghopp. Under VM 1997 i Trondheim forsvara dei same fire finnane som vart verdsmeistrar i laghopp i 1995, meistertittelen. Den 8. desember 1997 i Villach kleiv Laitinen opp på pallen i verdscupen, for ellevte og siste gong. Han vart då nummer tre bak Masahiko Harada frå Japan og Dieter Thoma frå Tyskland.

Laitinen la opp som skihoppar i 2000.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mika Laitinen» frå ,  den 1. desember 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Mika Laitinen» frå ,  den 1. desember 2012.

Bakgrunnsstoff 

Finske skihopparar
Olympiske meistrar for Finland
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1998
Markus Persson

Markus Alexej Persson () er ein svensk programmerar også kjend som Notch. Han er grunnleggjaren av Mojang AB og er særleg kjend for å ha skapt dataspelet Minecraft.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Markus Persson» frå ,  den 1. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Programmerarar
Svenskar
Burning Flags

«Burning Flags» var eit av bidraga i Melodifestivalen 2013, framført av Cookies N Beans. Songen er skriven av Fredrik Kempe.

19. november 2012 vart det kjend at Cookies N Beans ville delta med «Burning Flags» i den fyrste semifinalen i Melodifestivalen 2013.

Fotnotar

Melodifestivalen 2013-songar
Songar skrivne av Fredrik Kempe
Gosa

«Gosa» var eit av bidraga i Melodifestivalen 2013, framført av Mary N'diaye. Songen er skriven av Johan Åsgärde, Mattias Frändå og Mary N'diaye.

Melodifestivalen 2013
19. november 2012 vart det kjend at Mary N'diaye ville delta med «Gosa» i den fyrste semifinalen i Melodifestivalen 2013.

Fotnotar

Melodifestivalen 2013-songar
Heartbreak Hotel av YOHIO

«Heartbreak Hotel» var eit av bidraga i Melodifestivalen 2013, framført av YOHIO. Songen er skriven av Johan Fransson, Tobias Lundgren, Tim Larsson, Henrik Göranson og YOHIO.

19. november 2012 vart det kjend at YOHIO skulle delta med «Heartbreak Hotel» i den fyrste semifinalen i Melodifestivalen 2013.

Fotnotar

Melodifestivalen 2013-songar
YOHIO-songar
Songar skrivne av Johan Fransson
Songar skrivne av Tobias Lundgren
Songar skrivne av Tim Larsson
Songar skrivne av Henrik Göranson
Songar skrivne av YOHIO
Engelskspråklege songar i Melodifestivalen
Paris av Jay-Jay Johanson

«Paris» var eit av bidraga i Melodifestivalen 2013. Songen var skriven og framført av Jay-Jay Johanson.

Melodifestivalen 2013
19. november 2012 vart det kjend at Jay-Jay Johanson ville delta med «Paris» i den fyrste semifinalen i Melodifestivalen 2013.

Fotnotar

Melodifestivalen 2013-songar
Porslin

«Porslin» (svensk for Porselen) var eit av bidraga i Melodifestivalen 2013, framført av Anna Järvinen. Songen er skriven av Björn Olsson og Martin Elisson.

Melodifestivalen 2013
19. november 2012 vart det kjend at Järvinen ville delta med «Porslin» i den fyrste semifinalen i Melodifestivalen 2013.

Fotnotar

Melodifestivalen 2013-songar
Skyline av David Lindgren

«Skyline» (engelsk for Stadssiluett) var eit av bidraga i Melodifestivalen 2013, framført av David Lindgren. Songen er skriven av Fernando Fuentes, Henrik Nordenback og Christian Fast.

Melodifestivalen 2013
19. november 2012 vart det kjend at Lindgren ville delta med «Skyline» i den fyrste semifinalen i Melodifestivalen 2013.

Fotnotar

Melodifestivalen 2013-songar
Skyline

Skyline kan visa til:

 Stadssiluett, kunstig horisont laga av bybebygging
 Skyline Helikopter, svensk helikopterteneste
 SkyLine, hjelpemiddel for video- og filmproduksjon
 Nissan Skyline, bilmodell

Stader

USA
 Skyline i Alabama
 Skyline i Minnesota
 Skyline i Tacoma
 Skyline i Vest-Virginia
 Skyline Boulevard, hovudveg i California
 Skyline Caverns
 Skyline Drive
 Skyline High School (fleirtyding), fleire vidaregåande skuler
 Skyline Ski Area, tidlegare namn på ein skiarena i Idaho

Canada
 Skyline i Ottawa

Musikk
 «Skyline», song av David Lindgren
Nenyfjorden

Nenyfjorden er ein 16 km lang fjord mellom Red Rock Ridge og Roman Four Promontory på vestkysten av Graham Land i Antarktis.

Historie
Denne kysten vart først utforska i 1909 av Jean-Baptiste Charcot som gav namnet til ei bukt ligg lenger nord enn denne fjorden. British Graham Land Expedition (BGLE) som kartla området i detalj i 1936-1937, og som koordinerte arbeidet sitt med Charcot sitt og nytta namnet Nenyfjorden til bukta mellom Red Rock Ridge og Roman Four Promontory.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Neny Fjord» frå ,  den 1. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
A Holocene Paleoclimatic history from Nenyfjorden, Den antarktiske halvøya at Harvard.edu
Neny, Seno  at Australian Antarktis Data Centre

Fjordar i Graham Land
Fallières Coast
Nielsenfjorden

Nielsenfjorden er ei fjord mellom Cape North og Gregory Bluffs på nordkysten av Victoria Land. Han vart namngjeven av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) etter kaptein Hans Nielsen på M.V. «Thala Dan» som vart nytta til å utforske denne kysten i 1962.

Kjelder

Fjordar i Victoria Land
Pennell Coast
Trynefjorden

Trynefjorden er ein fjord på nordsida av Langneset i Vestfold Hills. Han vart kartlagd og namngjeven av Lars Christensen-ekspedisjonen i 1936-37.

Kjelder

Fjordar i Princess Elizabeth Land
Weddell Arm

Weddell Arm er den sørlegaste og vestlegaste sidefjorden av Langnesfjorden i Vestfold Hills. Han vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Han vart vitja i 1955 og 1957 av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) og fekk dette namnet fordi dei fann mange weddellsel i området.

Kjelder

Fjordar i Princess Elizabeth Land