alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Denny Seiwell

Denny Seiwell () er ein USA-amerikansk trommeslagar og opphavleg medlem av Paul McCartney-bandet Wings. Han spelte òg trommer for Billy Joel og Liza Minnelli og i musikken til filmane Waterworld, Grease II og Vertical Limit. Tromminga hans vart nytta i fjernsynsshow som Happy Days og Knots Landing.

Seiwell vart fødd og voks opp i Lehighton i Pennsylvania. Han var medlem av det første Carbon County Band i 1961. Seiwell var i United States Navy som musikar. Han flytta til New York City der han vart oppdaga av McCartney, som tok han med i banet sitt Wings, og i følgje Seiwell var bandet som ein stor familie som budde i London og på garden til McCartney i Skottland. Etter å ha slutta i bandet, flytta Seiwell etter kvart til Los Angeles, der han har budd sidan 1975.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Denny Seiwell» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Nettsitæn til Denny Seiwell

USA-amerikanske trommeslagarar
Wings-medlemmar
Folk frå Lehighton i Pennsylvania
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske studiomusikarar
Pilandok

Pilandok (Tragulus nigricans) er ein liten, nattaktiv drøvtyggjar i familien dvergmoskusdyr som berre finst på Balabac-øya og mindre øyar i nærleiken (Bugsuc og Ramos) sørvest for Palawan på Filippinane. 

Pilandok var tidlegare rekna som ein underart av T. napu, men blei fråskild frå denne art på grunn av skilnader i utforminga av skallen.

Skildring
Pilandokar er gjennomsnittleg 40–50 cm lange frå hovud til halefestet og har ei skulderhøgd på 18 cm.
Dei har ein svart og brun pels med kvite striper på strupa og brystet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Philippine mouse-deer» frå ,  den 19. mai 2018.  
 

Dvergmoskusdyr
Dyr på Filippinane
Palawan
Songen Band on the Run

«Band on the Run» er ein song av Paul McCartney and Wings frå 1973 på albumet Band on the Run. Songen kom ut på singel i 1974 etter suksessen med «Jet», og vart ein internasjonal suksess. Songen toppa singellista i USA og nådde tredjeplassen i Storbritannia. Singelen selde over ein million eksemplar i Amerika i 1974. Han har sidan blitt ein av dei mest kjende songane til bandet.

Songen er ein medley av tre forskjellige komposisjonar som varierer i stil frå folkrock til funk og er ein av dei lengste singlane til McCartney med ei lengd på over fem minuttar. Songen var delvis inspirert av ein kommentar George Harrison hadde kome med i eit møte hos plateselskapet til The Beatles, Apple. Songen handlar om fridom og flukt, og songen vart skriven samstundes med at Harrison, John Lennon og Ringo Starr kvitta seg med manageren Allen Klein i mars 1973 og tilhøvet til McCartney betra seg. Den originale demoen for denne og andre spor på Band on the Run vart stolen kort tid etter Wings kom til Lagos i Nigeria for å byrje innspelinga av albumet. Bandet var no redusert til ein trio med McCartney, kona Linda og Denny Laine, og dei spelte inn «Band on the Run» i EMI sitt studio i Lagos og fullført i AIR Studios i London.

Medverkande
Paul McCartney – solo- og korvokal, elektrisk gitar, 12-strengs akustisk gitar, bassgitar, trommer
Linda McCartney – korvokal, klaverinstrument
Denny Laine – korvokal, elektrisk gitar, slidegitar
Tony Visconti – orkestrering
Geoff Emerick – plateprodusent og lydteknikar

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
Tidlegare Wings-medlem Denny Laine spelte «Band on the Run» i 1996 på albumet hans Wings at the Sound of Denny Laine.
Ein versjon av Owsley kom ut i 2001 på hyllestalbumet Listen to What the Man Said.
Ein versjon frå 2007 av Foo Fighters vart gjeve ut på Radio 1 Established 1967.
Den 1. juni 2008 fekk McCartney med seg Foo Fighters-frontmannen Dave Grohl på scenen i Liverpool, der dei spelte denne songen. 
Ein versjon av Heart kom ut i 2014 på hyllestalbumet The Art of McCartney.
Ein versjon av Widespread Panic vart spelt på ein konsert 29. oktober 2000.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Band on the Run (song)» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1974
Apple Records-singlar
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Paul McCartney-songar
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar skrivne av Paul McCartney
Wings-songar
Foo Fighters-songar
Heart-songar
Richie Havens-songar
Jet av Wings

«Jet» er ein song av Paul McCartney and Wings frå albumet Band on the Run i 1973. Det var den første singelen frå albumet. Tittelen var inspirert av den kolsvarte (jet black på engelsk) labradoren til McCartney. Namnet på hunden var òg Jet. 

Songen nådde sjuandeplassen på både den britiske og amerikanske singellista den 30. mars 1974, og gjekk inn på lista i fleire land i Europa. Han har sidan kome ut på mange samlealbum og er ein av dei mest kjende songane til gruppa. 

Medan det meste av Band on the Run vart spelt inn i Lagos i Nigeria, vart heile «Jet» spelt inn i EMI Studios i London etter gruppa kom heim att.

Songen er oppført i boka til Dave Marsh over dei 1001 beste singlane gjennom tidene, som nummer 793. 

Det australske rockebandet Jet er kalla opp etter songen.

Medverkande
Paul McCartney – solovokal, gitar, bassgitar, trommer
Linda McCartney – korvokal, klaverinstrument
Denny Laine – korvokal, gitar
Howie Casey – saksofon

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
Det skotske glamrockbandet Iron Virgin gav ut ein versjon i 1974 på singel. 
Boston-bandet Big Dipper gav ut ein versjon på singel i 1989. 
California-bandet Jellyfish spelte songen og gav han ut som bonusspor for albumet Bellybutton.
Foo Fighters spelte inn ein versjon i februar 2000 som skulle nyttast for eit hyllestalbum til Paul McCartney, men albumet vart aldri noko av. Sidan har dei spelt songen på fleire av konsertane sine 
J-Pop-trioen Shonen Knife' spelte songen i 2008 på albumet deira Super Group. 
Robin Zander og Rick Nielsen frå Cheap Trick spelte songen i 2014 på albumet The Art of McCartney.

Sampling
«Jet» vart sampla på songen «Self Made» på Maybach Music Group-albumet Self Made Vol. 1.
«Jet» vart sampla på songen «He Don't Get a Thing» av Hostyle Gospel på albumet Five Star Generals.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jet (song)» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1974
Paul McCartney-songar
Apple Records-singlar
Wings-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Deram Records-singlar
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Foo Fighters-songar
Paul McCartney-songar
Mrs. Vandebilt

«Mrs. Vandebilt» er ein song av Paul McCartney and Wings frå albumet Band on the Run. Songen vart ikkje gjeven ut på singel i verken USA eller Storbritannia, men kom ut i resten av Europa og i Australia.

Howie Casey spelar ein saksofonsolo på songen.

Det meste av songen vart spelt inn i Lagos i Nigeria og fullført i London.

Konsertutgåver
McCartney hadde ikkje spelt songen på konsertar før ein gratiskonsert 14. juni 2008 i Kiev i Ukraina, etter at songen fekk mange stemmer i ei internettundersøking om kva songar han skulle spele. McCartney har òg seinare spelt songen.

Samplingar
Forskjellige element frå songen, som «ho, hey ho», vart sampla på «Ho' Is Short for Honey» av 88-Keys i 2008 på albumet The Death of Adam.
«Ho hey»-ropa vart nytta av  The Lumineers på hitten deira «Ho Hey» i 2012.

Medverkande
Paul McCartney – solovokal, bassgitar, trommer, gitar
Linda McCartney – elektrisk piano, korvokal
Denny Laine – gitar, korvokal
Howie Casey – saksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mrs. Vandebilt» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1973
Singlar frå 1974
Apple Records-singlar
Paul McCartney-songar
Songar produserte av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar skrivne av Paul McCartney
Wings-songar
Helen Wheels

«Helen Wheels» er ein song av Paul McCartney og Wings. Songen er kalla opp etter Land Roveren til Paul og Linda McCartney, som dei kalla «Helen Wheels».

Utgjeving
Songen vart gjeven ut på singel før Band on the Run, men var ikkje med på den britiske utgåva av albumet. Men visedirektøren i Capitol Records, Al Coury, overtydde McCartney om å ta med songen på den amerikanske utgåva. Songen nådde tiandeplassen i USA den 12. januar 1974 og 12. plassen på singellista i Storbritannia.

Andre versjonar
Songen vart spelt av Def Leppard på albumet The Art of McCartney i 2014.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Helen Wheels» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Paul McCartney-songar
Singlar frå 1973
Wings-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Apple Records-singlar
Songar produserte av Paul McCartney
Musikkvideoar regisserte av Michael Lindsay-Hogg
Songar om bilar
Def Leppard-songar
Howie Casey

Howard William Casey () er ein britisk rhythm and blues- og rockesaksofonist. Han vart kjend tidleg i 1960-åra som medlem av Derry and the Seniors, det første rock and roll-bandet frå Liverpool som spelte på klubbar i tyskland. Seinare var han leiar for Howie Casey and the Seniors, det første Liverpool-bandet som spelte inn eit album. I 1970-åra spelte han på fleire album og turnere med Paul McCartney og Wings, blant andre.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Howie Casey» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Liverpool
Engelske saksofonistar
Engelske studiomusikarar
Remi Kabaka

Aderemi «Remi» Kabaka er ein nigeriansk-ghanesisk afrorock- og avantgarde-trommeslagar. Han spelte dei første trommerytmmane som skapte afrorock-stilen i band som Ginger Baker's Airforce, The Rolling Stones, Steve Winwood sitt Traffic og Paul McCartney sitt Band on the Run. Han arbeidde òg med John Martyn, Hugh Masekela, Paul Simon og Jim Capaldi, og var viktig i afrojazz-miljøet i 1970-åra.

Bakgrunn
Kabaka blei fødd i Ghana som son av nigerianske jorubaforeldre. Han blei introdusert for nigerianske handtrommer då han var fire-fem år gammal.

Karriere
Han flytta til Storbritannia i 1958. Her var han aktiv som studiomusikar i 1960- og 1970-åra. 

I 1969 var han med på å skipa gruppa Ginger Baker’s Air Force med Ginger Baker. Han verka også med Steve Winwood i trioen Third World. Seinare leia han eit afrofunk-band kalla  Shakatu. 

Han var med på å skipa musikkgruppa Osibisa i 1968/69, men var ikkje fast medlem i gruppa frå byrjinga. Mellom 1977 og 1980 var han fast med i Osibisa.

Kabaka komponerte filmmusikken for den brasiliansk-ghanesiske spelefilmen A Deusa negra eller Black Goddess av Ola Balogun.

Han spelte på album av Paul McCartney (Band on the Run), Twins Seven Seven,  Jim Capaldi (Short Cut Draw Blood) og Paul Simon (The Rhythm of the Saints). Han var også i studio med John Martyn og Hugh Masekela. 
Han fortsette å arbeide med Winwood, McCartney og Mick Jagger gjennom 1970-åra. Han arbeidde òg med John Martyn, Hugh Masekela på Rhythm of the Saints av Paul Simon, og Short Cut Draw Blood av Jim Capaldi. 

Seinare busette han seg i Santa Monica i USA. I 2003 spelte han med The Rolling Stones då dei turnerte på den amerikanske vestkysten. I 2013 tok han del i ein konsert i samband med fødselsdagsfeiring for Nelson Mandela.

Sonen til Kabaka, Remi Kabaka jr., er ein britisk perkusjonist som har spelt med Damon Albarn og Gorillaz.

Diskografi 
1973: Aiye-Keta (Island Records, som Third World med Steve Winwood og Abdul Lasisi Amao)
 1977: Son of Africa (Island)
 1980: Roots Funkadelia  (Polydor)
 1983: Great Nation (R.A.K.)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Remi Kabaka» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Nigerianske trommeslagarar
Donkey Kong Country: Tropical Freeze

Donkey Kong Country: Tropical Freeze er eit plattformspel utvikla av Retro Studios og utgjeve av Nintendo. Spelet blei utgjeve til Wii U i februar 2014 og er ein oppfølgjar til Donkey Kong Country Returns frå 2010. Ei utvida utgåve av spelet blei utgjeven til Nintendo Switch i mai 2018.

Tropical Freeze byggjer på dei same spelemekanikkane som dei tidlegare spela i Donkey Kong Country-serien. Spelet handlar om Donkey Kong og hans allierte som kjempar mot vikingstammen Snowmads og må reise gjennom seks ulike øyar. Spelaren styrer Donkey Kong, som kan få hjelp frå ein følgjesvein, som anten gjev Donkey Kong nye evnar eller som kan kontrollerast individuelt av ein annan spelar.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Dataspel frå 2014
Nintendo Switch-spel
Plattformspel
Wii U-spel
Harstad Innebandyklubb

Harstad Innebandyklubb er ein innebandyklubb frå Harstad. Klubben vart stifta 11. november 1992 under namnet Heggen Oilers. I 1995 bytta han namn til Harstad Innebandyklubb.  Klubben rykte i sesongen 2004-2005 opp i eliteserien for herrar som som første nordnorske lag.  

Klubben har 3 herrelag og eit damelag, eit U16-lag, eit U14-lag og eit U9-lag. Klubben rykte ned frå Eliteserien til 2.divisjon 2016/2017-sesongen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Harstad Innebandyklubb» frå ,  den 16. juni 2018.  
 

Idrettslag i Harstad
Skipingar i 1992
Finn Salomonsen

Finn Salomonsen () var ein dansk ornitolog. Han er best kjent for studiar av fuglefaunaen på Grønland.

Interessa hans for Grønland tok til som 16 åring, på tur til Upernavik med Eiler Lehn Schiøler. Han blei utdanna i zoologi i 1932 og blei zoologisk tilsynsførar i  reservat under det danske Naturfredningsrådet, og seinare tilsett hos Zoologisk Museum ved Universitetet i København. Han arbeidde bl.a. med fugletrekk. Under andre verdskrigen flykta han med familie sin til Sverige.

Salomonsen sine arbeidsresultat inkluderer vitskaplege publikasjonar og han var forfattar eller medforfattar på 19 bøker. Bortset frå forskinga på Grønland og i arktis var han på Filippinane (1951-1952) og Bismarckarkipelet i Ny-Guinea i 1962. Han var redaktør av Dansk Ornithologisk Forenings Tidsskrift frå 1942 til 1961.

Finn Salomonsen var far til den danske songarinna Sanne Salomonsen, født 1955.

Verk 
 Peter Freuchen og Finn Salomonsen, The Arctic Year, G.P. Putnam's Sons, New York, 1958

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Finn Salomonsen» frå ,  den 20. mai 2018.  

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Finn Salomonsen i Dansk biografisk leksikon - denstoredanske.dk
 Finn Salomonsen - macgregor-sadolin.com

Danske zoologar
Palawanbrillefugl

Palawanbrillefugl (Zosterornis hypogrammicus)  er ein sporvefugl som er endemisk til oppstykka avgrensa høgtliggande skogsområde på øya Palawan på Filippinane. Han er medlem av den biologiske slekta Zosterornis av totalt fem liknande brillefuglartar. Heile gruppa er endemisk til Filippinane.

Skildring 
Dette er ein relativt stor brillefugl, ca. 14-15 centimeter i kroppslengd. Fjørdrakta til vaksne fuglar er generelt olivengrøn på oversida og undersida er olivengul med mørke striper i lengderetninga. Eit stort felt på sida av hovudet frå nebbet bakover og ned mot nakken er mellomgrått. Kjønna er like. 

Habitatet til denne arten er eviggrøn, høgtliggande skog frå 1000 moh. til over 2000 meter på den sørlege delen av Palawan. Føda er både insekt og vegetabilsk materiale. Dei plukkar insekt frå blader i alle høgder i trea, men mest oppe i trekroner. Dei beitar parvis eller i små grupper. 

Palawanbrillefuglar er rekna som vanlege i det litle utbreiingsområdet sitt. Populasjonen er ikkje estimert, men er trudd å vere stabil. Arten var tidlegre klassifisert som sårbar, no nedgradert til globalt nær truga.

Oppdaginga 
I august 1961 kom eit dansk ekspedisjonsskip til Palawan og biologane ombord slo leir i ei høgd på 1100 moh. på fjellet Mataling. Eit eksemplar av denne fuglen vart funne og levert til den danske ornitologen Finn Salomonsen som skildra Zosterornis hypogrammicus som ein ny art for vitskapen. Den artspesifikke namnedelen hypogrammicus kjem frå gresk 'hupo' og 'grammikos' og refererer til den streka undersida.

Kjelder 

 Collar, N. & Robson, C. (2018) Palawan Striped-Babbler (Zosterornis hypogrammicus) I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.) (2016). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 20. mai 2018 

Referansar 

brillefuglfamilien
Friedrich Schelling

Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling () var ein tysk filosof knytt til romantikken, fødd i Leonberg i det dåverande hertugdømet Württemberg.

I filosofihistoria vert Schilling ofte rekna som mellomsteget i utviklinga av den tyske idealismen, plassert mellom Johann Gottlieb Fichte, læremeisteren hans i unge år, og Georg Wilhelm Friedrich Hegel, hans medelev og tidlegare venn, seinare rival.

Særleg interesse vekte Schellings tankar om natur. Han såg naturen som uttrykk for det åndelege i ulike utviklingssteg. I levande vesen stig tilværet til stendig høgare bevisstheit, hevda han, inntil det når det høgste bevisstheitsliv i det sjølverkjennande mennesket. «Naturen er den synlege ånd, ånda den usynleg natur». Schellings filosofi er open for tolking, då den tilsynelatande heile tida var i endring.
 
Schellings naturfilosofi har vorte kritisert for sin tendens til analogi og mangel på empirisk orientering. Interessa for Schellings filosofi minka etter Hegels idear vart kjende, men meir indirekte spela Schellings tankar likevel sterkt inn i det romantiske kunstsynet. Nokre seinare filosofar, så som Martin Heidegger og Slavoj Žižek, har sett på Schellings arbeid med nye auge.

Schelling døydde i Bad Ragaz i Sveits.

Kjelder
Store norske leksikon

Romantikken
Tyske filosofar
Folk frå Leonberg
Dvergmoskusdyr

Dvergmoskusdyr (Tragulidae) eller musehjortar er ein pattedyrfamilie av jortedyr. Han omfattar små, sky dyr som lever i tropiske skoger i Afrika, India og Søraust-Asia. Den største arten i gruppa er vassmoskusdyr (Hyemoschus aquaticus), med ei skulderhøgd på rundt 35 cm. Den minste er malayisk vassmoskusdyr (Tragulus javanicus) som med ei skulderhøgd på 30 cm er det minste hovdyret i verda.

Taksonomi
Tidlegare delte ein dei nolevande dvergmoskusdyra inn i berre fire artar. I 2004 blei T. nigricans og T. versicolor skilde ut frå T. napu, medan T. kanchil og T. williamsoni blei skilde frå T. javanicus. I 2005 blei M. indica og M. kathygre skilde frå M. meminna. Dermed har ein i dag 10 nolevande artar fordelt på tre slekter:

 Familien Tragulidae
 Slekta Hyemoschus
 vassmoskusdyr, Hyemoschus aquaticus
 Slekta Moschiola
 Moschiola indica
 meminna, Moschiola meminna
 Moschiola kathygre
 Slekta Tragulus
 malayisk vassmoskusdyr, Tragulus javanicus
 kanchil, Tragulus kanchil
 napu, Tragulus napu
 pilandok, Tragulus nigricans
 Tragulus versicolor
 Tragulus williamsoni

Kjelder
 
 
Denne artikkelen bygger på «Dvergmoskusdyr» frå , og «Chevrotain» frå  den 20. mai 2018.

Bakgrunnsstoff 

Jortedyr
Calamianøyane

Calamianøyane (spansk Islas de Calamianes, filippinsk Kapuluang Calamián) er ei øygruppe i den filippinske provinsen Palawan. Gruppa omfattar øyane Busuanga, Coron, Culion og fleire mindre øyar.
Den største byen i øygruppa, Coron, ligg på Busuanga.

Historie
Calamianøyane var tidlegare del av det spanske imperiet som Provincia de Calamianes. Under den amerikanske okkupasjonen av Filippinane (1898-1948) blei denne provinsen oppløyst og administrert saman med øya Paragua som den nye Palawan-provinsen.

Natur
På Calauit og Coron er det etablert naturreservat.

Calamiansvinehjort er ein endemisk, sterkt truga art som finst på øygruppa.

Øyar

 Busuanga
 Coronøya
 Culion
 Calauit
 Malcapuya

 Banana Island
 Pass Island
 Calumbuyan 
 fleire mindre øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Calamian Islands» frå ,  den 20. mai 2018.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff

Øyar på Filippinane
Palawan
Rhythm Tengoku

Rhythm Tengoku er eit rytmespel utvikla og utgjeve av Nintendo. Spelet blei utgjeve i Japan i august 2006 til Game Boy Advance og var det siste spelet Nintendo utvikla til plattforma. Det har fått tre oppfølgjarar: Rhythm Paradise til Nintendo DS, Beat the Beat: Rhythm Paradise til Wii og Rhythm Paradise Megamix til Nintendo 3DS.

Spelemekanikkane i Rhythm Tengoku fokuserer på å gje spelaren informasjon i form av lydsignal istaden for visuelle vitringar. Spelet har ei samling av etappar med ulike rytmar, spelemekanikkar og tema. Spelaren følgjer rytmen frå start til slutt og får tildelt ein poengsum basert på prestasjonen gjennom etappen. 

Gruppa som utvikla spelet tok dansekurs for å utvikle eit kollektivt medvett om rytme, etter tilråding frå komponisten Tsunku. Ein av etappane har ein lauk med eit andlet som spelaren skal nappe hår frå i takt med musikken. Etappen skulle opphavleg ha eit ekte andlet, men det blei sett på som «litt for drygt». Mange av etappane er basert på japansk kultur, mellom anna samuraiar, ninjaer, fyrverkeri og festivalen o-bon. Det har vore trekt parallellar mellom Rhythm Tengoku og WarioWare-serien frå den same utviklaren.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (på japansk)

Dataspel frå 2006
Game Boy Advance-spel
Musikkdataspel
Feliciano Rivilla

Feliciano Muñoz Rivilla () var ein spansk fotballspelar frå Ávila som vart europameister 1964 med Spania og vann Cupvinnarcupen 1962 og den spanske ligaen 1966 med Atlético Madrid.

Klubbspel
Frå 1953 til -58 spelte Rivilla for det meste andredivisjonsfotball med Murcia, Plus Ultra og Rayo Vallecano. I september 1958 debuterte han på toppserielaget Atlético Madrid. Tidlegare spelte Rivilla i offensive roller, men i Atlético Madrid vart han snart høgreback, ein posisjon han hadde til han la opp i 1968. Både i 1960 og 1961 var han med å vinne den spanske cupen. I 1962 deltok han då Atlético Madrid gjekk til topps i cupvinnarcupen etter siger 3-0 over Fiorentina, også då laget hans tapte cupvinnarcupfinalen mot Tottenham Hotspur året etter var han på plass. Våren 1965 vart han spansk cupmeister for tredje gong. Rivillas siste store triumf med Atlético Madrid var då laget toppa den nasjonale ligaen i 1966.

Landslagsspel
Rivilla fekk sin landslagsdebut sommaren 1960. Han deltok i Fotball-VM 1962 i Chile og spelte EM-finalen mot Sovjetunionen i 1964, ein kamp som enda med spansk EM-tittel. Rivilla var med i VM-troppa 1966, men spelte sin 26. og aller siste landskamp allereie i 1965, utan nokon gong å kome på skåringslista.

Merittar
Europameister: 1964 med Spania
Vinnar av cupvinnarcupen: 1962 med  Atlético Madrid
Tapande finalist i cupvinnarcupen: 1963 med Atlético Madrid
Spansk cupmeister: 1960, 1961 og 1965 med Atlético Madrid
Spansk seriemeister: 1966 med  Atlético Madrid

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Feliciano Rivilla» frå ,  den 20. mai 2018.  
 

Spanske fotballspelarar
Atlético Madrid-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1962
Spelarar i Fotball-VM 1966
Sigurd Nome

Sigurd Nome () var ein norsk skulptør frå Øyslebø i Vest-Agder. Teologen John Nome var ein eldre bror.

Nome var frå 1935 til -37 elev hos Wilhelm Rasmussen. Sidan forma han i 1945 «Rormannen» til Oslo rådhus i granitt, bronsearbeida «Gardisten» (1947) i Husebyleiren i Oslo og krigsminnesmerket «Viljen til fred og frihet» (1948) i Mandal. Statuetten «Lyrikeren» i terrakotta frå 1949 er i Nasjonalgalleriet i Oslo. I 1971 vart statuen hans av Hans Nielsen Hauge reist i Uranienborgparken i Oslo. Ei samling Nome-skulpturar er utstilt på Høgtun Kultursenter i Marnardal kommune.

Nome nytta vekselvis både stein, terrakotta og bronse i arbeida sine. Han prøvde seg òg fram med sement og laga i det materialet nokre hageskulpturar av born og dyr.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958
Norsk kunstnerleksikon

Norske bilethoggarar
Bon

Bon eller BON  kan visa til:

Kultur
 O-bon, ei japansk høgtid
 Bön (bon, bøn), ein tibetansk religiøs tradisjon
 Bon Iver, amerikansk band grunnlagd av Justin Vernon
 Bon Jovi, band frå New Jersey i USA

Personnamn
 Bon Scott (1946–1980), britisk/australsk musikar frå bandet AC/DC
 Jon Bon Jovi (John Francis Bongiovi, f. 1962), amerikansk musikar
 Slektsnamnet Bon 

Stader
 Cap Bon, ei halvøy i Tunisia
 Flamingo International Airport, Bonaire i Dei nederlandske Antillanee (IATA-kode BON)
 Bon i Iran, fleire stader i Iran
 Bon Homme County i Sør-Dakota i USA
 
 Anna
 Bon tyder 'god, godt' eller 'bra' på fransk, kjend frå uttrykk som bongbong, bonjour, bon appétit og bon voyage.
 Valutaen bon (av fransk bon pour, 'god for') er tidlegare blitt brukt som vekslemynt

Sjå òg 
 Bøn 
 Bonn