alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Long Road Out of Eden

Long Road Out of Eden er det sjuande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Eagles, gjeve ut i 2007 på Lost Highway Records. Det tok nesten seks år å spele inn og var det første studioalbumet til Eagles sidan The Long Run i 1979. 

Albumet inneheld to singlar som gjekk inn på Hot Country Songs-lista i USA. Desse var ein versjon av J.D. Souther-songen «How Long» og «Busy Being Fabulous». I tillegg gjekk fem av songane på albumet inn på Hot Adult Contemporary Tracks-lista med «How Long», «Busy Being Fabulous», «No More Cloudy Days», «What Do I Do With My Heart» og «I Don't Want to Hear Anymore».

Albumet gjekk rett inn på førsteplassen i USA og bandet vann Grammyprisen for «How Long» og den instrumentale «I Dreamed There Was No War». Albumet vart det sjette albumet deira som nådde toppen av den amerikanske albumlista og det mestseljande albumet det året. Det selde 3,5 millionar eksemplar i USA aleine. Albumet er eit dobbeltalbum og selde til 7x platinaplate av Recording Industry Association of America.

Innhald

Disk ein

Disk to

Medverkande

 Eagles
Glenn Frey – gitar, klaverinstrument, bass, vokal
Don Henley – trommer, perkusjon, gitar, vokal
Timothy B. Schmit – bass and vokal
Joe Walsh – gitar, klaverinstrument, vokal

Andre medverkande
Steuart Smith – gitar, klaverinstrument, mandolin
Scott Crago – trommer og perkusjon
Richard F.W. Davis – klaverinstrument og programmering
Michael Thompson – klaverinstrument, trekkspel og trombone
Will Hollis – klaverinstrument
Al Garth – altsaksofon og fiolin
Bill Armstrong – trompet
Chris Mostert – tenor og altsaksofon
Greg Smith – barytonsaksofon
Greg Leisz – pedalsteelgitar
Lenny Castro – perkusjon
Luis Conti – perkusjon
Orkestrering av Richard F.W. Davis og Glenn Frey
Blåsarar arrangert av Greg Smith og Don Henley

Produksjon
Produsert av Eagles
Medprodusentar: Steuart Smith, Richard F.W. Davis, Scott Crago, Bill Szymczyk
Lydteknikarar: Chris Bell, Mike Terry, Jim Nipar, Mike Harlow,
Ekstra lydteknikar: Andy Ackland
Miksa av Elliot Scheiner ved The Doghouse, Los Angeles, California
Digital redigering: Blade
Innspelt ved The Doghouse, Los Angeles, California og  Samhain Sound, Malibu, California
Andre studio:
O’Henry Studios, Burbank, California
Henson Recording Studios, Hollywood, California
Mooselodge, Calabasas, California
The Panhandle House, Denton, Texas
Luminous Sound, Dallas, Texas
Mastra av Bob Ludwig i Gateway Mastering, Portland, Maine
Design: Jeri Heiden
Logo: Nick Steinhardt / SMOG Design, Inc
Fotografi: Olaf Heine

Lister

Album

Årslister

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Long Road Out of Eden» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Billboard Q&A: The Eagles' Glenn Frey, Billboard, 12. oktober 2007
The Billboard Q&A: The Eagles' Don Henley, Billboard, 12. oktober 2007

Musikkalbum frå 2007
Eagles-album
Lost Highway Records-album
Album produserte av Bill Szymczyk
Nummer-ein-album i Australia
Nummer-ein-album i Hellas
Nummer-ein-album i Nederland
Album på toppen av VG-lista
Nummer-ein-album i Russland
Nummer-ein-album i Storbritannia
Nummer-ein-album i USA
How Long av J.D. Souther

«How Long» er ein antikrigssong av den amerikanske songar-låtskrivaren J.D. Souther. Han var skriven i 1971 som ein reaksjon mot Vietnamkrigen, og vart gjeven ut på debutalbumet hans John David Souther i 1972. Han vart gjeven ut som ein avgrensa singel i 1972 med «The Fast One» som B-side.

Eagles, som var venar med Souther sidan tidleg i 1970-åra og samarbeidde med Souther mange gonger, spelte ofte «How Long» på konsertane sine tidleg og midten av 1970-åra. I 2007 spelte dei inn songen for albumet Long Road Out of Eden, det første studioalbumet deira sidan 1979. Eit år seinare vann dei Grammy-prisen med songen i kategorien beste countrysong av duo eller gruppe. Det var den første Grammyen dei vann sidan 1979.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «How Long (J. D. Souther song)» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1972
Singlar frå 2007
Antikrigssongar
Eagles-songar
J.D. Souther-songar
Songar skrivne av J.D. Souther
Lost Highway Records-singlar
Songar produserte av Bill Szymczyk
Cilla Black

Cilla Black () var ein britisk songar, skodespelar og medieperson. Etter The Beatles var ho ein av dei største artistane frå Liverpool, og den einaste kvinnelege artisten frå denne byen som slo gjennom. Ho fekk aldri noko gjennombrot i USA, men satsa på ein karriere i Storbritannia.

Som tenåring jobba ho i garderoben til den legendariske klubben The Cavern og fekk sjansen til å prøvesynga der. The Beatles-manageren Brian Epstein hjelpte henne i gang. Ho fekk det store gjennombrotet sitt med Burt Bacharach-låten «Anyone Who Had a Heart», som nådde førsteplassen på salslistene i Storbritannia. Oppfølgjaren «You're My World» gjekk òg til topps på listene. Blant Cilla Blacks største hittar sidan er «Alfie», «Don't Answer Me», «Love's Just a Broken Heart», «Surround Yourself with Sorrow», «Something Tells Me» og «I Couldn't Take My Eyes Off You». Paul McCartney og John Lennon gav henne nokon læt, og Paul McCartney skreiv ein låt til henne. 

Frå slutten av 1960-talet var Black meir aktuell innan TV enn innan musikk. Ho presenterte underhaldningsprogrammet Cilla på BBC frå 1968 til 1976. Etter ei tid som komedieskodespelar på 1970-talet kom ho attende som programleiar på 1980-talet med underhaldningsshow som Blind Date (1985–2003) for London Weekend Television og Surprise Surprise (1984–2001) for ITV.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Cilla Black» frå , og «Cilla Black» frå  den 18. oktober 2015.

Bakgrunnsstoff 
 
 Cilla Black ved Internet Movie Database
 Cilla Black  i BFI Film & TV Database
 Cilla Tre-episodar sine miniserie (44 min., 46 min. og 46 min.) på TV.NRK.NO, episode nr 3 av 3 som er tilgjengeleg til laurdag 8. august 2015 kl. 23.16
Litteratur
 Step Inside. London: Dent 1985. ISBN 0-460-04695-0.
 What's It All About?. Ebury Press 2003. ISBN 0-09-189036-5.

Engelske songarar
Order of the British Empire
Folk frå Liverpool
Busy Being Fabulous

«Busy Being Fabulous» er den andre singelen til det amerikanske rockebandet Eagles frå albumet Long Road out of Eden i 2007. Singelen vart gjeven ut i januar 2008 og er den tredje topp 40-hitten deira på Billboard Hot Country Songs-lista, sjølv om songen ikkje har noko spor av country.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Busy Being Fabulous» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
«Busy Being Fabulous" offisiell musikkvideo på YouTube
 

Songar frå 2007
Singlar frå 2008
Eagles-songar
Songar skrivne av Don Henley
Songar skrivne av Glenn Frey
Lost Highway Records-singlar
Steuart Smith

Steuart Smith () er ein amerikansk gitarist og multi-instrumentalist som har arbeidd med Eagles sidan 2001. Han vart henta inn i bandet då Don Felder fekk sparken. Smith spelar sologitar i lag med Joe Walsh, som på gitarsoloen på «Hotel California». I tillegg til å spele konsertar med Eagles, spelte han òg på Long Road Out of Eden.

Smith har òg spelt i turnébandet til Don Henley, og stundom òg med Glenn Frey.

Smith har vore ein mykje nytta studiomusikar gjennom karrieren og han har arbeidd med John Stewart (Bullets in the Hour Glass) Mary Chapin Carpenter (Stones in the Road), Shawn Colvin (Fat City, A Few Small Repairs, Cover Girl), Rodney Crowell, Rosanne Cash, Loudon Wainwright III, Vince Gill, Dolly Parton, Wynonna Judd, Trisha Yearwood, Suzzy Roche, The Cicadas, Terri Clark, Darden Smith, Lari White, Crystal Bernard, Chely Wright, Thrasher Shiver, Kasey Chambers, Karen Staley, J.C. Jones, Sonny Burgess, Brady Seals, Matt Duke, Michelle Branch, Lucy Wainwright Roche, Charlie Louvin og Root Boy Slim).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steuart Smith» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
Folk frå Arlington County i Virginia
The Righteous Brothers

The Righteous Brothers var ein duo sett saman av Bill Medley (baryton) og Bobby Hatfield (tenor).

Bill Medley var fødd 19. september 1940 i Santa Ana. Bobby Hatfield var fødd 10. august 1940 i Beaver Dam i Wisconsin, men voks opp i California. Gruppa blei skipa i 1962 i California, og kan vera eit døme på det som vert kalla «Blue-Eyed Soul» (kvite musikarar som framfører soul inspirert av svarte musikarar). Songarane er ikkje brør, sjølv om namnet kunne tyda på det. Den største suksessen til gruppa var med songen «You've Lost That Lovin' Feelin'» i 1965. Dei hadde òg suksess med songane «Just Once in My Life», «Unchained Melody» og «Ebb Tide» frå same år, og «(You're My) Soul and Inspiration» frå året etter. Hitsongane var produsert av Phil Spector.

På slutten av 1960-talet skilde dei to songarane lag, men hadde ikkje særleg sukess åleine. Dei gjenopptok samarbeidet i 1974 og heldt saman fram til Hatfield døydde 5. november 2003. Same året blei gruppa teken med i Rock and Roll Hall of Fame.

USA-amerikanske musikkgrupper
Phil Spector
Rock and Roll Hall of Fame
Chris Mostert

Christiaan «Chris» Mostert er ein nederlanske saksofonist. 

Han spelte med Eagles på «Farewell 1-turneen» deira i 2005. Han har òg spelt på soloturneane til Don Henley, Joe Walsh og Glenn Frey, og har vore medlem av banda Goose Creek Symphony, Pollution, Sylvester og the Hot Band . Han har òg spelt på soloalbuma til Glenn Frey, Soul Searchin', Strange Weather og After Hours, i tillegg til det siste studioalbumet til Eagles «Long Road Out of Eden».

Delvis diskografi
 Glenn Frey - «After Hours» (2012)
 Eagles - «Long Road Out of Eden» (2007)
 Hank Ballard & the Midnighters - «From Love to Tears» (1998)
 Max Carl and the Big Dance - «One Planet – One Groove» (1998)
 Teri Ann Linn - «Teri» (1998)
 Joe Esposito - «Treated and Released» (1996)
 Glenn Frey - «Glenn Frey Live» (1993)
 Michael Damian - «Reach out to Me» (1993)
 John Stewart - «Bullets in the Hour Glass» (1992)
 Glenn Frey - «Strange Weather» (1992)
 Peter Cetera - «World Falling Down» (1992)
 Smokey Robinson - «Double Good Everything» (1991)
 Glenn Frey - «Soul Searchin'» (1988)
 Julie Brown - «Trapped in the Body of a White Girl» (1987)
 Sylvester & the Hot Band - «Bazaar» (1973)
 Sylvester - «Sylvester & the Hot Band» (1973)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chris Mostert» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Nederlandske saksofonistar
Sukkerbit

Sukkerbit eller raffinade er ei lita blokk av raffinert sukker. Sukkerbitar er ofte terningforma, men kan også ha andre former, til dømes som uregelmessige ballar.
Sukkerbitar blir ofte brukt i te eller kaffi, og kan serverast i små pakkar eller laust i skåler på kaféar og liknande.

Kjelder

Sukker
Petter Thomassen

Petter Johan Thomassen () var ein norsk næringsdrivar, samt stortingsrepresentant for partiet Høgre. Han representerte Nordland fylke på Stortinget frå 1977 til 1997, og var industriminister i Willoch-regjeringa 1985–86 og næringsminister i Syse-regjeringa 1989–90.

Liv og gjering
Thomassen var fødd i Salangen i Troms, der faren var gardbrukar. Under andre verdskrigen vart småbruket deira gjort til innkvarteringsstad for tyske soldatar, der det òg vart reist ein leir for russiske krigsfangar. Thomassen har skildra tida i boka Barneår i krig frå 1986.

Etter examen artium studerte Thomassen til siviløkonom ved Handelshøjskolen i København i tida 1960-63. Han tok arbeid i databransjen og var systemkonsulent i Oslo 1964-65 før han var disponent i NordlandsData AS i Bodø 1965-76, eit firma han bygde opp frå grunnen.

Thomassen var medlem av Bodø bystyre 1968-75, og medlem av Nordland fylkesting og fylkesutval 1972-79 (gruppeleiar 1972-77 og fylkesråd 1976-77). Frå 1976 var han i 14 år medlem av sentralstyret i Høgre, siste to åra som 2. nestleiar.

I 1977 vart Thomassen vald inn på Stortinget frå Nordland, og vart sitjande frem til 1997. Etter ein fireårsperiode i kommunal- og miljøvernkomitérn fekk han i 1981 plass i finanskomitéen, der han  var formann 1983-85 og medlem 1987-89. I 1985 tok han over som industriminister i Willoch-regjeringa, ein posisjon til regjertinga gjekk av i mai 1986. Deretter var han medlem av Stortingets forbrukar- og administrasjonskomité til 1987. Thomassen var så næringsminister i Syse-regjeringa 1989–90. I 1991 gav han ut ei bok om Syse-regjeringas fall.

I si siste stortingsperiode var Thomassen medlem av kirke- og undervisningskomitéen og den fyrste leiaren i Stortingets kontroll- og konstitusjonskomité. Her arbeidde han for å markere den nye komiteen som det sentrale kontrollorganet til Stortinget.

Kjelder 

 
Denne artikkelen bygger på «Petter Thomassen» frå ,  den 18. oktober 2015.

Norske industriministrar
Norske næringsministrar
Statsrådar i Regjeringa Willoch
Statsrådar i Regjeringa Syse
Høgrestatsrådar
Stortingsrepresentantar 1977-1981
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1993-1997
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar for Nordland
Folk frå Salangen
Ingegjerd Solum

Ingegjerd Solum () var ordførar i Hadsel frå 1985 til 1987 for Arbeidarpartiet og overtok etter Dag Jostein Fjærvoll, som vart vald til stortingsrepresentant.

Både før og etter perioden som ordførar var Ingegjerd Solum apotekar på Stokmarknes.

Referansar 

Ordførarar i Hadsel
Ap-ordførarar i Nordland
Folk frå Hadsel
Oddvar Morstøl

Oddvar Morstøl () var ein norsk politikar frå Kristeleg Folkeparti. Han var ordførar i Rauma kommune i 12 år frå 1974 til 1985. I hans periodar vart mellom anna Rauma sjukeheim og Rauma Rådhus bygd. 

Morstøl var vararepresentant for Kristeleg Folkeparti til Stortinget i perioden 1977-1981. Frå kommunen vart oppretta i 1964 er han saman med Torbjørn Rødstøl den ordføraren som har hatt vervet lengst.

Kjelder 

Ordførarar i Rauma
KrF-ordførarar i Møre og Romsdal
Tore Askildsen

Tore Askildsen (fødd 24. august 1957 i Mandal) er ein norsk politikar for Kristeleg Folkeparti) som var ordførar i Mandal kommune frå 2011 til 2015. Han var varaordførar i kommunen frå 2007 til 2011. Frå 2015 er han fylkesvaraordførar i Vest-Agder.

Før Askildsen vart ordførar, var han daglig leiar for Norea Mediemisjon frå september 1997. Før dette var han landsungdomssekretær i Norsk Luthersk Misjonssamband. Han har utdanninga si frå Fjellhaug utdanningssenter sin misjonshøgskole og har også vore forkynnar for NLM sitt hovudstyre og ungdomssekretær i Agder krets av NLM.

Askildsen er gift og har tre barn.

Referanser

KrF-ordførarar i Vest-Agder
Ordførarar i Mandal
Folk frå Mandal
Fødde i 1957
Den arabiske kyst-tåkeørkenen

Den arabiske kyst-tåkeørken på sørkysten av Den arabiske halvøya er ein økoregion som innimellom har så tett tåke at sikta stundom vert redusert til berre 10 meter. Han er klassifisert som ein afrotropisk tåkeørken.

Plassering og skildring
Dette økosystemet finst i ei stripe langs den vestlege og austlege kysten av Arabia. Han følgjer kysten av Oman sørover frå Masirah og når innover  120 km på Jiddat al Harasisi-platået og Dhofarfjella. Frå her held området fram som ei særs smal stripe (berre 5 km breitt) langs kysten av Jemen og opp til den 50 km breie Tihamahsletta langs kysten av Raudehavet i Saudi-Arabia. I Oman og Jemen kjem fukta frå tjukk tåke som kjem frå havet under khareef-monsunen om sommaren, medan den varme Tihamah-sletta får fukt frå noko regn og den generelt høge luftfukta i Raudehavet.

Planteliv
I denne regionen er det sjeldan regn, så fukta kjem med tåka som nærer grasslettene, krattskogen og tette skogar. Det finst over seksti lokale planteartar. Denne kyststripa er særleg viktig fordi når ein kjem lenger inn frå kysten, der tåka ikkje når, er det meste av Den arabiske halvøya ørken. Vegetasjonen varierer i stigande grad bort frå kysten, med tette skogar av Anogeissus dhofarica, Acacia senegal og forskjellige tornete Commiphora-tre og kratt. Den rikaste floraen finn ein i Dhofarfjella med 900 planter, av dei 60 endemiske artar og to endemiske slekter, Cibirhiza og Dhofaria. Ei av desse plantene, røykjelsestreet (Boswellia sacra), var ei stor rikdomskjelde for Dhofar i oldtida. På Jemensida av Jabal Urays, ut mot sjøen er området dekt av Euphorbia balsamifera-kratt.

Dyreliv
Dei mange pattedyra som finst her er mellom arabisk oryx (Oryx leucoryx) som vart gjeninnført i villmarka etter at dyret forsvann, gasellar og nubisk steinbukk, ein geiteantilope. Av rovdyr langs kysten ein karakalar, arabisk ulv, stripehyene og den kritisk utryddingstruga arabiske leoparden (Panthera pardus nimr), som overlevde Jebel Samhan i Dhofarfjella. Arabisk gaselle som ein gong levde på halvøya, er no utrydda.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arabian peninsula coastal fog desert» frå ,  den 19. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Google books
Britannica - Den arabiske ørkenen

Afrotropis
Ørkenar og tørt krattland
Jemenittisk geografi
Omansk geografi
Saudiarabisk geografi
Ole Olsen Malm

Ole Olsen Malm () var ein norsk veterinær, lækjar og politikar. Han var sentral i arbeidet mot tuberkulose og i forsking på husdyrsjukdomar, den fyrste i Skandinavia som reindyrka tuberkelbakterien frå menneske og svin. Malm var ein pådrivar i arbeidet med å byggje ut veterinærstellet i Noreg, og sentral i etableringa av Veterinærinstituttet.

Malm var son til ein skreddarmeister i Stavanger og tok medisinsk embetseksamen i Kristiania i 1880. Det neste året var han i arbeid ved Rikshospitalet og i Fredrikstad, før han dreiv ein legepraksis i Øyer 1881-84 og i Sør-Odal 1884-87. Frå 1887 til -89 studerte han veterinærmedisin i København, og i 1894 tok han den medisinske doktorgraden med ei avhandling om tuberkulin.

År 1890 vart Malm utnemnd til overlege for det sivile veterinærstellet i Noreg, frå 1894 med tittelen veterinærdirektør. Den stillinga hadde han også då han døydde. Som veterinærdirektør var han ansvarleg for nedkjempinga av storfetuberkulose, ein sjukdom som i løpet av hans virketid vart kraftig redusert i Noreg. Han starta regulær produksjon av tuberkulin til diagnostisk bruk hos både menneske og husdyr, og produserte tidleg antiserum mot difteri hos hest og koppevaksine hos kalv.

Liv og gjerning
Frå 1895 til 1910 sat Malm i bystyret i Kristiania, i ein periode også i formannskapet. Han vart vald inn i Stortinget 1906-09 for Samlingspartiet og krinsen Hammersborg i Kristiania, og representerte partiet etter å ha teke avskjed som veterinærdirektør. Allereie året etter måtte han trekke seg frå Stortinget, då han på ny vart utnemnd til veterinærdirektør og såleis ikkje lenger valbar. På Tinget var han medlen av konstitusjonskomiteen.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
Stortingsbiografi

Norske legar
Norske veterinærar
Stortingsrepresentantar 1907-1909
Folk frå Stavanger
Robert Lamm

Robert William Lamm () er ein amerikansk klaverspelar, songar og låtskrivar som vart kjend som opphavleg medlem i poprockbandet Chicago. Han skreiv mange av dei største hittane deira, som «Does Anybody Really Know What Time It Is?», «Beginnings», «Saturday in the Park», «Dialogue (Part I & II)» og «25 or 6 to 4».

Liv

Lamm byrja å spele musikk som barn, og lærte seg å spele piano på eiga hand. Han song òg i Brooklyn Heights choir. Lamm spelte i fleire band på skulen og gjekk på Roosevelt University i Chicago for å studere musikkteori og komposisjon. Tidleg i 1967 vart han med i Chicago og byrja ein fase av karrieren sin som skulle vare over tre tiår. Lamm spelte òg stundom inn soloalbum, som Skinny Boy i 1974, Life Is Good in My Neighborhood i 1995 og In My Head i 1999.

Personleg diskografi
 1974: Skinny Boy
 1993: Life Is Good In My Neighborhood
 1999: In My Head
 2000: Like a Brother (Beckley-Lamm-Wilson)
 2003: Subtlety & Passion
 2004: Too Many Voices (utvida utgåve av In My Head)
 2005: Leap Of Faith - Live in New Zealand
 2006: Life is Good in My Neighborhood 2.0
 2006: Skinny Boy 2.0
 2008: The Bossa Project
 2012: Living Proof
 2012: Robert Lamm Songs: The JVE Remixes

Diskografi med Chicago

Chicago Transit Authority
Chicago
Chicago III
Chicago at Carnegie Hall
Chicago V
Chicago VI
Chicago VII
Chicago VIII
Chicago IX: Chicago's Greatest Hits
Chicago X
Chicago XI
Hot Streets
Chicago 13
Chicago XIV
Greatest Hits, Volume II
Chicago 16
Chicago 17
Chicago 18
Chicago 19
Greatest Hits 1982–1989
Twenty 1
Night & Day Big Band
The Heart of Chicago 1967–1997
The Heart of Chicago 1967–1998 Volume II
The Heart of Chicago - 30th Anniversary 1982-1997
The Heart of Chicago - 30th Anniversary 1982-1997, Volume II
Chicago XXV: The Christmas Album (gjeve ut på ny som What's It Gonna Be Santa?)Chicago XXVI: Live in ConcertThe Very Best of Chicago: Only the BeginningThe BoxLove SongsChicago XXXThe Best of Chicago: 40th Anniversary EditionChicago XXXII: Stone of SisyphusChicago XXXIII: O Christmas ThreeChicago XXXIV: Live in ‘75Chicago XXXVI: Now''

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robert Lamm» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad for Chicago

USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske rockesongarar
Chicago-medlemmar
Musikarar frå Brooklyn
Elevar ved Roosevelt University
Lee Loughnane

Lee David Loughnane () er ein USA-amerikansk trompetist, flygelhornspelar, vokalist og låtskrivar, mest kjend som opphavleg medlem av rockebandet Chicago.

Biografi
Loughnane var fødd i Elmwood Park i Illinois, ein landsby nordvest i Chicago.

Gjennom vennskapen med gitaristen Terry Kath, møtte Loughnane trommeslagaren Danny Seraphine og saksofonisten Walter Parazaider. Parazaider, som prøvde å danne eit rockeband med blåserekkje, oppfordra Loughnane til å bli med på øvingane. Loughnane har vore medlem av bandet sidan starten. Gruppa kalla seg først The Big Thing, men skifta etter kvart namn til The Chicago Transit Authority med James Pankow på trombone, Robert Lamm på vokal og klaverinstrument, og Peter Cetera på vokal og bass i tillegg. Bandet korta ned namnet til Chicago etter trugsel om søksmål frå det verkelege Chicago Transit Authority.

Loughnane har skrive nokre songar for Chicago, mellom anna hittane «Call on Me» frå Chicago VII og «No Tell Lover» frå Hot Streets, og albumspor som «Together Again» på Chicago X og «This Time» på Chicago XI. Loughnane song solovokal første gongen på Terry Kath-songen «Song of The Evergreens» på Chicago VII. Han song òg korvokal på mange Chicago-songar, og stundom solovokal, som på «Let it Snow! Let It Snow! Let It Snow!» frå Chicago XXV: The Christmas Album. 

Loughnane spelte horn på Bee Gees-albumet Spirits Having Flown.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lee Loughnane» frå ,  den 20. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 Intervju i International Trompet Guild 

Folk frå Illinois
USA-amerikanske trompetistar
Chicago-medlemmar
Musikarar frå Chicago