alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fuglen kaka

Kaka, Nestor meridionalis, er ein mellomstor papegøyeart, med habitat i opphavleg skog på New Zealand, og han er endemisk til landet. 

Namnet på fuglen kjem frå maori kākā.

Skildring 

Kakaen er ein mellomstor papegøye, som måler 45 cm i lengd og veg 390-560 gram, med eit gjennomsnitt på 452 g. Han liknar den nærskylde papegøyen kea, men har mørkare fjørdrakt enn kea og er meir knytt til skog. Panna og krona er gråkvit og nakken er gråbrun. Halsen og buken er meir raudlege, medan vengene er meir brunlege. Begge underartane har ei sterkt mønstra brun / grøn / grå fjørdrakt med oransje og skarlakraude blinkar under vengene, det er vanleg med fargevariantar som viser raud til gul farge spesielt på brystet.

Lætet er ein hard 'ka-aa' og ein plystrande 'u-wiia'.

Kakaen lever i låglandet opp til middels høgd i opphavleg skog. Dei sterkaste områda deira er for tida i reservat på Kapiti Island, Codfish Island og Little Barrier Island. Dei blei introduserte i eit verna område i Wellington der over 300 fuglar har blitt ringmerkt sidan 2002.

Kakaen held seg hovudsakleg frå midten til toppen av trekrona. Ein kan ofte observere dei når dei flyg tvers over ein dal. Dei er veldig sosiale og flyttar seg i store flokkar, ofte saman med kea.

Kakaen beitar på frukt, bær, frø, blomar, knoppar, nektar, sevje og virvellause dyr. Han brukar den sterke nebben sin å knuse konglar på kauritreet for å få ut frøa. Han har ei penselforma tunge for å ta ut nektar, og han brukar det sterke nebbet til å grave ut larver og biller.

Kakaen byggjer reira sine i hòle tre, legg 2 til 4 egg i kullet på seinvinteren. Begge foreldra hjelper til med å fôre ungane. I eit godt fruktår kan paret ha to kull, ofte brukar dei det same reirhòlet til det andre kullet.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «New Zealand Kaka» frå , den 14. oktober 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Gerard Hutching, *  «Large forest birds - Kākā» i Te Ara - the Encyclopedia of New Zealand

Papegøyefuglar
Fuglar endemiske til New Zealand
Ord frå maori
Gultoppkakadu

Gultoppkakadu eller gultoppkakadue, Cacatua galerita, er ei relativt stor kvit kakadu funnen i skogkledde habitat i Australia og Ny-Guinea. Lokalt kan dei opptre særs talrike, noko som fører til at dei nokre gonger blir vurdert som skadedyr. Dei er vel kjente i fuglerøkt, sjølv om dei kan vere krevjande kjæledyr.

Gultoppkakadua har ei total lengd på 44-55 cm, den australske underarten er større enn underarter på Ny-Guinea og nærliggande øyar. Fjærdrakta er samla sett kvitt, medan undervengen og halen er farga gult. Den uttrykksfulle fjørtoppen på hovudet er gul. Nebbet er svart, beina er grå, og augeringen er kvitaktig. Hannar har vanlegvis nesten svarte auge, medan hoene har meir raude eller brune auge, men dette krev optimale lysforhold for å avgjere.

Utanfor Australia har dei vorte introduserte til Singapore, der talla rekna å vere mellom 500 og 2000. Dei har òg vorte introdusert til Palau og New Zealand.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sulphur-crested Cockatoo» frå , den 14. oktober 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kakadufamilien
Praktrosella

Praktrosella, Platycercus eximius, er er ein rosella som er stadeigen for det søraustre australske kontinentet medrekna Tasmania. Rosellaer er ei biologisk slekt i parakittfamilien. Arten er introdusert til New Zealand der ville populasjonar er funne på Nordøya, særleg i den nordlege halvdelen av øya og i Hutt Valley, i tillegg finst han i åsane rundt Dunedin på Sørøya.

Praktrosella er 30 centimeter lang. Han har eit raud hovudet og kvite kinn. Nebbet er kvitt og irisen er brun. Øvre delen av brystet er raudt og nedre del er gult som falmar til bleik grøn over buken. Fjørene på rygg og skuldra er svarte med gullege eller grønlege kantar som gjev opphav til ein skjelaktig utsjånad, men er varierande mellom underartar og kjønna. Vengene og ytre halefjører er blålege medan halen er mørk grøn. Beina er grå. Hoa er lik den hannfuglen, skjønt mattare i farger og har ei stripe på undervengen som ikkje er tilstades hos vaksne hannar. Ungfuglar er mindre iaugefallande enn hoene og har stripa på undervengen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Eastern Rosella» frå , den 14. oktober 2012. 
  oppgav desse kjeldene:
 Simpson, K and Day, N,. Field Guide to the Birds of Australia (Simpson & Day) 7th edition, 2004 ISBN 0-670-04180-7
 Forshaw, Joseph M. & Cooper, William T. (1978): Parrots of the World (2nd ed). Landsdowne Editions, Melbourne Australia ISBN 0-7018-0690-7

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Parakittar
Fuglar i den australske regionen
Weddellhavet

Weddellhavet er ein del av Sørishavet og inneheld Weddellvirvelen. Havområdet er definert som bukta mellom kysten av Coats Land og Den antarktiske halvøya. Det augstlegaste punktet er Cape Norvegia ved Prinsesse Märtha Kyst i Dronning Maud Land. Aust for Kapp Norvegia ligg Kong Haakon VII Hav. Mykje av den sørlege delen av havet, opp til Elephant Island, er permanent dekt av is, Filchner-Ronne isbrem. Havet ligg innanfor dei to overlappande kravområda til Argentina (Argentinsk Antarktis) og Storbritannia (Britisk Antarktis), og strekkjer seg òg delvis inn i kravområdet til Chile (Chilensk Antarktis). På det breiaste er havområdet kring 2 000 km på tvers og det dekkjer eit område på kring 2,8 millionar km².

Havet er kalla opp etter den britiske sjømannen James Weddell som segla inn i havområdet i 1823 og så langt sør som til 74 °S. Same året hevda  den amerikanske kapteinen Benjamin Morrell å ha sett land kring kring 10–12° aust for den faktiske austgrensa til havet. Han kalla dette Ny-Sørgrønland, men ein fann ut at landet ikkje eksisterte då ein utforska området nærare tidleg på 1900-talet. Den som kom  lengst sør i Weddellhavet før moderne tid var skotten William Speirs Bruce i 1903. 

Forskjellige isbremmar, som Filchner-Ronne isbrem, ligg langs Weddellhavet. Somme av isbremmane på austsida av Den antarktiske halvøya, som brukte å dekkje kring 10 000 km² over Weddellhavet, hadde heilt forsvunne i 2002. 

Av dyreliv i havområdet finn ein mellom anna weddellsel.

Weddellhavet har av forskarar vorte rekna som det klåraste vatnet av alle hav på jorda. Nederlandske forskarar frå tyske Alfred Wegener Institute kunne sjå ei Secchi-skive på ei djupne på 73,5 meter den 13. oktober 1986. Dette tilsvarar omtrent destillert vatn. 

Weddellhavet er eit viktig område for danninga av djuphavsvatn via cabbeling, den største drivkrafta i termohalin sirkulasjon. Djuphavsvatn som vart danna via cabbeling i Nord-Atlanteren kjem av skilnader i temperatur og saltinnhaldet i vatnet, medan det i Weddellhavet kjem av saltinnhald og vindavkjøling. 

Hurtigfrysing er eit vanleg fenomen i Weddellhavet.

Bakgrunnsstoff 

 Foraminifera of the Weddell Sea bottom – Deep Sea Foraminifera from 4400m depth 

Britisk Antarktis
Chilensk Antarktis
Havområde i Sørishavet
Argentinsk Antarktis
Filchner-Ronne isbrem
Antarktis
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Amundsenhavet

Amundsenhavet er eit randhav til Sørishavet som ligg utanfor kysten av Marie Byrd Land i Antarktis. Amundsenhavet strekkjer seg frå Thurston Island i aust til Siple Island i vest og grensar til Bellingshausenhavet og Rosshavet.

I 2002 kalva eit 3 400 kvadratkilometer stort isfjell i Amundsenhavet frå Thwaitesbreen.

Amundsenhavet er kalla opp etter den norske polarforskaren Roald Amundsen (1872–1928) og vart namngjeve i februar 1929 under den andre Norvegia-ekspedisjonen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Amundsenhavet» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Vest-Antarktis
Havområde i Sørishavet
Oppkallingar etter Roald Amundsen
Bellingshausenhavet

Bellingshausenhavet er eit havområde langs vestsida av Den antarktiske halvøya, vest for Alexander Island, aust for Cape Flying Fish på Thurston Island, og sør for Peter I Øy. I sør ligg, frå vest til aust, Eights Coast, Bryan Coast og vestlege område av English Coast i Vest-Antarktis. Vest for Cape Flying Fish ligg Amundsenhavet.

Bellingshausenhavet har eit areal på  og er på det djupaste 4470 meter.

Havområdet er kalla opp etter admiral Fabian Gottlieb von Bellingshausen, som utforska området i 1821.

Seint i pliocen, for kring 2,15 millionar år sidan, landa Eltanin-asteroiden her. Dette er det einaste kjende nedslaget på djupt hav i verda.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bellingshausen Sea» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Kart frå USGS over Bellingshausenhavet
 Satellittbilete av Bellinghausenhavet 

Havområde i Sørishavet
Stader i Antarktis kalla opp etter russarar
Cooperation-havet

Cooperation-havet eller Sodruzjestvahavet er eit randhav i Sørishavet, mellom Enderby Land (austgrensa er 59°34'E) og West isbrem (85°E), utanfor kysten av Mac. Robertson Land og Princess Elizabeth Land. Området dekkjer eit areal på 258 000 km².

Davis Station ligg langs kysten av Cooperation-havet. 

Aust for Cooperation-havet ligg Davishavet og i vest ligg Kosmonauthavet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cooperation Sea» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Havområde i Sørishavet
Kosmonauthavet

Kosmonauthavet er eit randhav i Sørishavet, utanfor Kronprins Olav Kyst og Enderby Land i Antarktis, mellom kring 30 °E og 50 °E. Havområdet dekkjer eit areal på kring 699 000 km².

Aust for Kosmonauthavet ligg Cooperation-havet og i vest ligg Riiser-Larsenhavet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cosmonauts Sea» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Havområde i Sørishavet
D'Urvillehavet

D'Urvillehavet er eit randhav i Sørishavet, nord for kysten av Adélie Land i Aust-Antarktis. Det er kalla opp etter den franske oppdagaren og offiseren Jules Dumont d'Urville.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «D'Urville Sea» frå ,  den 14. oktober 2012.  
 

Havområde i Sørishavet
Adélie Land
Meindert Hobbema

Meindert Lubbertszoon Hobbema () var ein av dei to store landskapsmålarane i den såkalla gullalderen for nederlandsk målarkunst, Jacob van Ruisdael var den andre.

Liv og gjerning

 

Hobbema var fødd i Amsterdam, der han vart døypt 31. oktober 1638. Dei tidlege verka hans er påverka av målarar som Cornelis Vroom og Anthonie van Borssom. Kring 1656 vart han undervist av Jacob van Ruisdael, som då var busett i Amsterdam. Hobbemas læretid hos Ruisdael synes ikkje å ha vart særleg lenge, då det fyrste signerte arbeidet hans, frå året 1657, syner at han allereie då var sjølvstendig i høve til læremeisteren. Hobbema og Ruisdael heldt fram å vere venner. Saman reiste dei gjennom den nederlandske provinsen til regionen Twente og over grensa til Bentheim i Tyskland.

Hobbema gifta seg 2. november 1668. Måling var mindre lønsamt for han, så han forsyrgde familien gjennom sitt arbeid som mål- og vektkontrollør for byen Amsterdam. Med den inntekta heldt han seg med bustad i eit lite velståande distrikt, der også Rembrandt enda sine dagar. Men talet på måleri er så høgt at han truleg også henta livsmidlar ut av målinga òg.

Dei beste av dei daterte bileta til Hobbema er frå perioden mellom 1663 og 1667. Men måleriet som vert rekna for å vere hovudverket hans, Alléen i Middelharnis, laga han fyrst i 1689.

I samtida vart han ikkje rekna for å vere ein særleg god målar. Fyrst ettertida har rangert han som ein av meistrane av si tid.

Hobbema døydde i 1709 og vart gravlagd på ein «fattigkyrkjegard» i Amsterdam.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Meinert Hobbema» frå ,  den 14. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff

Nederlandske målarar
Davishavet

Davishavet er eit randhav i Sørishavet langs kysten av Aust-Antarktis mellom West isbrem i vest og Shackleton isbrem i aust, eller mellom 82° og 96 °E. Aust for havet ligg Mawsonhavet og i vest ligg Cooperation-havet.

I følgje Store Sovjetiske Leksikon, strekkjer det seg frå 87 °E til 98 °E og er opp mot 1300 meter djupt. Området dekkjer berre eit areal på kring 21 000 km.

Det ligg utanfor kysten av Princess Elizabeth Land (der berre Leopold and Astrid Coast), Wilhelm II Land og Queen Mary Land, alle sektorar i Australsk Antarktis.

Kring 55 km utanfor kysten av Queen Mary Land ligg Drygalski Island. Den russiske Mirny-stasjonen vart bygt ved kysten av Queen Mary Land i 1956. Roscoe Glacier renn ut i austlege delar av Davishavet. Like utanfor kysten ligg òg Bigelow Rock og Gillies Islands.

Havområdet vart oppdaga av Australian Antarctic Expedition (1911–14) frå skipet «Aurora». Det vart namngjeve av Sir Douglas Mawson etter kaptein J.K. Davis på «Aurora» og nestkommanderande på ekspedisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Davis Sea» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Havområde i Sørishavet
Kong Haakon VII Hav

Kong Haakon VII Hav er eit randhav i Sørishavet ved kysten av Aust-Antarktis.

Geografi
Kong Haakon VII ligg mellom Weddellhavet og Lazarevhavet, og strekkjer seg langs Kronprinsesse Märtha Kyst frå Cape Norvegia ved 12°18'W, det austlegaste punktet i Weddellhavet, til Fimbul isbrem nær nullmeridianen ved 0°0', som vert rekna som den vestlege grensa til Lazarevhavet.

Frå eit norsk synspunkt, som ikkje anerkjenner Lazarevhavet strekkjer Kong Haakon VII Hav seg langs heile kysten av Dronning Maud Land mellom 20 °V og 45 °A, eit stykke på kring 10 090 km frå Stancomb-Willsbreen ved 19 °W ved Kronprinsesse Märtha Kyst iv est til Shinnanbreen ved 44°38'E ved austgrensa av Kronprins Olav Kyst i aust.

Havområdet er isdekt det meste av året. Om hausten dannar det seg pakkis som ikkje bryt opp før til våren. 

Området er viktig for ross-selen (Ommatophoca rossii).

Historie
27. januar 1820 vart russaren Fabian Gottlieb von Bellingshausen den første som oppdaga Terra Australis (Antarktis) då han segla i Kong Haakon VII Hav nær Fimbul isbrem ved Kronprinsesse Märtha Kyst.

Området er kalla opp etter Haakon VII, den første kongen av Noreg etter unionen med Sverige var slutt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «King Haakon VII Sea» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Bilete frå Kong Haakon VII Hav 

Havområde i Sørishavet
Dronning Maud Land
Lazarevhavet

Lazarevhavet er eit randhav i Sørishavet. Det ligg mellom Kong Haakon VII Hav i vest og Riiser-Larsenhavet i aust, eller mellom nullmeridianen ved 0°0' og 14 °E. Djupna i havområdet er stort sett under 3000 m og på det djupaste ned mot 4500 m. Det dekkjer eit område av 929 000 km². 

Sør for Lazarevhavet ligg Prinsesse Astrid Kyst i Dronning Maud Land.

Lazarevhavet er kalla opp etter den russiske admiralen og oppdagaren Mikhail Lazarev (1788-1851). Noreg har ikkje anerkjent dette havområdet og reknar det som ein del av Kong Haakon VII Hav.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lazarev Sea» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Havområde i Sørishavet
Dronning Maud Land
Jacob van Ruisdael

Jacob Izaackszoon van Ruisdael () var ein nederlandsk landskaps- og marinemålar, som ettertida har oppvurdert til å vere ein sentral målar innanfor landskapsmåleriet.

Liv og gjerning
Om barndom og oppvekst er lite sikkert kjent. Ruisdael vart medlem av målarlauget i Amsterdam i 1658 og fekk borgarskap til byen i 1659. I år 1681 vart han send tilbake til Haarlem, då han var for fattig til at byen Amsterdam ville ta på seg å forsyrgje han. Året etter døydde han på fattighuset i Haarlem.

Ruisdal vert i dag rekna som ein av dei finaste landskapsskildrarane nokon gong. Hans poetiske stemningsskildring og plastiske framstilling av landskap framstår som en egen klasse. Den samtidige landsmannen, Meindert Hobbema, låg på omtrent same nivå, men var meir avgrensa når det gjaldt element i bileta.

Motiva henta Ruisdael frå dei næraste omlandet, og frå ei reise som gjekk til det tyske grevskapet Bentheim. Han såg då eikeskog og små fossefall, noko som kom med i måleria hans som små, men viktige element. Signaturem hans finst på ca. 450 bilete. Nokre av desse kan vere av Hobbema, då det er funne ein del av seinare påførte («justerte») signaturar. Bileta til Ruisdael omfattar også marine motiv og byprospekt.

Han prøvde seg også med raderingar. Desse verkar å ha selt dårleg, mange av dei finst berre i eitt einaste eksemplar.

Måleriet Landskap er i samlingane til Nasjonalmuseet i Oslo.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jacob Isaacksz. van Ruisdael» frå ,  den 14. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff

Nederlandske målarar
Folk frå Haarlem
Riiser-Larsenhavet

Riiser-Larsenhavet er eit randhav i Sørishavet. Det ligg mellom Lazarevhavet i vest og Kosmonauthavet i aust, eller mellom 14 °E og 30°E. Nordgrensa er definert til å vere 65 ºS. Det meste av havområdet er meir enn 3000 meter djupt. Det er dekt av drivis året rundt og dekkjer eit område på 1 138 000 km².

Sørkysten av Riiser-Larsenhavet er Prinsesse Astrid Kyst og Prinsesse Ragnhild Kyst i Dronning Maud Land. I vest ligg Lazarev isbrem og lengst aust ligg Erskine ishamn og Godel ishamn, i tillegg til den tidlegare belgiske Roi-Baudouin-stasjonen.

Riiser-Larsenhavet er kalla opp etter den norske flypioneren og polfararen Hjalmar Riiser-Larsen (1890–1965).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Riiser-Larsen Sea» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Havområde i Sørishavet
Dronning Maud Land
Mawsonhavet

Mawsonhavet er eit randhav i Sørishavet utanfor kysten av Queen Mary Land i Aust-Antarktis mellom Shackleton isbrem i vest og Vincennes Bay i aust. Vest for havet, på vestsida av Shackleton isbrem, ligg Davishavet. I aust ligg Bowman Island og Vincennes Bay.

To store isbrear munnar ut i Mawsonhavet: Scott Glacier og Denman Glacier. Kalving frå Denman Glacier ut i Mawsonhavet gjer at Pobeda Ice Island stundom dukkar opp.

Havområdet er kalla opp etter den australske polfararen Douglas Mawson.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mawson Sea» frå , den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Havområde i Sørishavet
Scotiahavet

Scotiahavet er eit randhav til Sørishavet som ligg nord for Antarktishalvøya. Det vart namngjeve i 1932 etter ekspedisjonsskipet «Scotia» som vart nytta under Scotia-ekspedisjonen (1902–04) i dette området. Scotiahavet grensar i nord til Eldlandet og Falklandsøyane, i vest til Drakesundet, i aust til øygruppene Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane og i sør av Sør-Orknøyane og Antarktishalvøya. Delar av området utgjer Scotiaplata, og delar ligg over kontinentalsokkelen til Sør-Amerika. Havet dekker eit areal på cirka 900 000 km² med ei gjennomsnittsdjupne på cirka 4 500 m og største djupne på cirka 5 840 m.

I 1916 gjennomførte den britiske polarforskaren Ernest Shackleton saman med fire andre ekspedisjonsmedlemmer ei reise over Scotiahavet etter at fartøyet deira «Endurance» hadde blitt knust i isen. Mannskapet brukte to veker på å krysse Scotiahavet frå Elefantøya til Sør-Georgia i den opne livbåten «James Caird».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Scotiahavet» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Om området The Encyclopedia of Earth
 Kart over Scotiahavet

Havområde i Sørishavet
57°S
40°W
Tundra
Somovhavet

Somovhavet er eit randhav i Sørishavet og ligg nord for Aust-Antarktis, nord for Oates Coast, Victoria Land og George V Coast, mellom 150° og 170° aust. I vest ligg  D'Urvillehavet. Aust for Cape Adare, ved 170°14' E, ligg Rosshavet.

Somovhavet dekkjer eit areal på 1 150 000 km² og er opp mot 3000 meter djupt.

240 km nord for kysten ligg Ballenyøyane.

Somovhavet er kalla opp etter den russiske oseanografen og polfararen Mikhail Somov.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Somov Sea» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Havområde i Sørishavet
Bowman Coast

Bowman Coast er delen av austkysten av Den antarktiske halvøya mellom Cape Northrop og Cape Agassiz. Han vart oppdaga av Sir Hubert Wilkins då han flaug over området den 20. desember 1928. Kysten vart namngjeven av Wilkins og kalla opp etter Isaiah Bowman, dåverande direktør i American Geographical Society.

Sjå òg
Graham Land

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bowman Coast» frå ,  den 14. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

 
Kystar i Graham Land
Danco Coast

Danco Coast () er den delen av vestkysten av Den antarktiske halvøya som ligg mellom Cape Sterneck og Cape Renard. Denne kysten vart utforska i januar og februar 1898 av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, som kalla kysten opp etter løytnant Emile Danco som døydde under ekspedisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Danco Coast» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

 
Kystar i Graham Land
Davis Coast

Davis Coast () er den delen av vestkysten av Den antarktiske halvøya mellom Cape Kjellman og Cape Sterneck. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names og kalla opp etter kaptein John Davis, den amerikanske selfangaren som hevda å vere den første som sette fot på kontinentet Antarktis ved Hughes Bay på denne kysten i «Cecilia» den 7. februar 1821.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Davis Coast» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

 
Kystar i Graham Land
Fallières Coast

Fallières Coast er den delen av vestkysten av Den antarktiske halvøya mellom utgangen av Bourgeois Fjord og Cape Jeremy og ligg ved Marguerite Bay og Wordie isbrem. I sør grensar han til Rymill Coast og i nord til Loubet Coast. Fallières Coast vart først utforska i januar 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen under J.B. Charcot, som namngav kysten og kalla han opp etter Armand Fallières, då president i Frankrike.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fallières Coast» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Kystar i Graham Land
Foyn Coast

Foyn Coast () er den delen av austkysten av Den antarktiske halvøya mellom Cape Alexander og Cape Northrop. Han vart oppdaga i 1893 av den norske ekspedisjonen under kaptein Carl Anton Larsen, som kalla opp kysten etter Svend Foyn, ein norsk kvalfangar frå Tønsberg som fann opp granatharpunen som var til stor hjelp for moderne kvalfangst.

Kjelder 

 
Kystar i Graham Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Graham Coast

Graham Coast er den delen av vestkysten av Graham Land på Den antarktiske halvøya, som strekkjer seg 172 km mellom Cape Bellue i sørvest og Cape Renard i nordaust.

Kysten er kalla opp etter Sir James Graham, marineminister uner den tidlege utforskinga av området av John Biscoe.

Graham Coast ligg kring .

Kjelder
 Composite Antarktis Gazetteer.

Graham Coast
Kystar i Graham Land
Loubet Coast

Loubet Coast er den delen av vestkysten av Graham Land på Den antarktiske halvøya, som strekkjer seg 158 km mellom Cape Bellue i nordaust og Bourgeois Fjord i sørvest. Sør for Loubet Coast ligg Fallieres Coast og i nord ligg Graham Coast.

Kysten er kalla opp etter Émile Loubet, presidenten av Frankrike under utforskinga av området av Den franske antarktisekspedisjonen under Jean-Baptiste Charcot i januar 1905.

Loubet Coast ligg kring .

Kjelder
 Composite Antarktis Gazetteer.

Kystar i Graham Land
Nordenskjöld Coast

Nordenskjold Coast () er den delen av austkysten av Den antarktiske halvøya som ligg mellom Cape Longing og Cape Fairweather. Namnet vart føreslått i 1909 av Edwin Swift Balch, for Otto Nordenskiöld, den svenske geografen og leiaren av Den svenske antarktiskekspedisjonen, 1901-04, som utforska denne kysten i 1902 på skipet sitt «Antarctic».

Området vart seinare utforska av Lincoln Ellsworth.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordenskjöld Coast» frå ,  den 14. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
 

 
Kystar i Graham Land
Oscar II Coast

Oscar II Coast er den delen av austkysten av Den antarktiske halvøya som ligg mellom Cape Fairweather og Cape Alexander. Han vart oppdaga i 1893 av  kaptein Carl Anton Larsen, som kalla staden opp etter kong Oscar II av Sverige og Noreg.

Kjelder

Kystar i Graham Land