alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nils Johan Heatta

Nils Johan Heatta () er ein norsk samisk journalist som var sjef for NRK Sápmi frå 1985 til 2015.

Heatta byrja arbeida i NRK i 1974 og vart reporter i NRK Sami Radio i 1982. Etter det vart han vaktsjef og i 1985 sjef for sameradioen, som vart eigen divisjon i NRK 1992. Heatta vart dermed direktør for NRKs samedivisjon, og samstundes del av toppleiinga i NRK.

Heatta er rekna som ein av eldsjelene bak dei samiske nyheitssendingane, Ođđasat, som har gått både på NRK1 og svensk og finsk TV frå 2001.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på Nils Johan Heatta frå bokmålsutgåva av Wikipedia, versjonen frå 14. januar 2018

Folk frå Kautokeino
NRK-journalistar
Norske radiojournalistar
Norske redaktørar
Samiske journalistar
Roy Keane

Roy Maurice Keane () er ein irsk tidlegare fotballspelar frå Cork. Han er framom alt kjend for sine 11 suksessfulle år som midtbanespelar for Manchester United. Åra 1994-2004 var han med om å vinne Meisterligaen 1999, sju ligatitlar og fire FA-cupfinalar for Manchester-klubben. Keane var ein drivande, tevlingssterk og aggressiv spelar med stor arbeidskapasitet.

Klubbspel
Keane spelte på Nottingham Forest frå 1990 til klubben i 1993 rykte ned til nivå to i det engelske ligasystemet. Sommaren 1993 vart han overført til Manchester United for ein nasjonal rekordsum. Allereie våren 1994 kunne han glede seg over dobbeltriumf med United, triumf i ligaen og siger i FA-cupen. To år seinare kopierte Keane og Manchester United dobbeltsigeren. Etter ligapokal nummer tre i 1997, kom høgdepunkta tett i mai 1999. I løpet av to veker sanka Manchester United tre pokalar, fyrst tok laget heim ligameisterskapen, deretter vart det 2-0-siger over Newcastle United i FA-cupfinalen og til sist siger 2-1 mot Bayern München i meisterligafinalen. Keane måtte gå av bana med skade etter få minuttar i FA-cupfinalen, medan han var suspendert i meisterligafinalen. Som lagkaptein frå 1997 førte Keane klubben til tre nye ligatitlar etter 1999, før han avslutta sigersrekka med  FA-cuptriumf i 2004. I sin siste storkamp for Manchester United, FA-cupfinalen 2005, måtte Keane sjå at Arsenal FC kneip pokalen, etter straffesparktevling. I desember 2005 fekk Keane kontrakt med skotske Celtic FC. Med Glasgow-klubben vann han den skotske serien i 2006, utan å ha vist gammal styrke. Han la opp ved sesongslutt.

Keane vert også hugsa for å ha sparka ned Manchester City-spelaren Alf Inge Håland bakfrå i ein ligakamp i 2001.

Landslagsspel
Keane spelte 67 landskampar for Irland i tida 1991-2005. Han spelte alle fire kampane til laget under VM i fotball 1994, og var med i VM-troppa 2002. Før meisterskapen kom i gang, uttrykte han misnøye med landslagssjefen, Mick McCarthy, og vart send heim. Åra 1997-2002 var Keane kaptein på laget i 21 kampar. Han skåra 9 landslagsmål.

Merittar
Vinnar av meisterligaen: 1999 med Manchester United
Engelsk ligameister: 1994, 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003 med Manchester United
Vinnar av FA-cupen: 1994, 1996, 1999, 2004 med Manchester United
Skotsk ligameister: 2006 med Celtic FC

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roy Keane» frå ,  den 5. januar 2019.  
 
eu-football

Irske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Nottingham Forest-spelarar
Celtic-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1994
Spelarar i Fotball-VM 2002
Romsdals futedømme

Romsdals futedømme eller Romsdals fogderi var eit futedømme i Romsdals amt (no Møre og Romsdal fylke) og svarer til distriktet Romsdal.

Romsdal
Romsdals amt
Sønnmørs og Nordfjord amt

Sønnmørs og Nordfjord amt var eit amt som eksisterte frå 1675 til 1678. Amtet bestod av dei to futedømma Nordfjords futedømme og Sønnmørs futedømme. Amtmann var Christian Lindenow.  
I 1679 vart dei to futedømma Sønnmøre og Nordfjord innlemma i Bergenhus stiftsamt; i 1689 vart Sunnmørs fogderi lagt under Romsdals amt, men framleis tilhørande Bergenhus stiftsamt.

Nordfjord
Sunnmøre
Phil Neville

Philip John Neville () er ein engelsk fotballspelar og -trenar frå Bury, sidan 2018 landslagssjef for Englands kvinnelandslag. Han er særleg kjend for sine 10 år som Manchester United-spelar, ein fotballklubb han vann seks ligatitlar, tre FA-cupfinalar og Meisterligaen 1999 med. Gary Neville er hans eldre bror.

Spelar

Klubbspel
Neville fekk sin ligadebut med Manchester United i 1995. Tiårsperioden 1995-2005 var han jamnt med i fyrsteellevaren til det engelske storlaget, utan nokon gong å ha ei sentral rolle i laget. Han spelte oftast sideback, men vart også nytta i defensive midtbaneroller. Våren 1996 vart han ligameister, og han spelte heile kampen då Liverpool FC vart slått i FA-cupfinalen. Året etter vart han ligameister på ny, sameleis i 1999 og 2000. Våren 1999 opplevde han den historiske trippeltriumfen til Manchester United, spelte heile FA-cupfinalen, derimot vart han sitjande på innbytarbenken då laget hans vann meisterligafinalen mot Bayern München. Neville deltok i 252 ligakampar for Manchester United, skåra einast 5 ligamål.

Sommaren 2005 vart Neville overført til Everton FC. Her fekk han meir speletid, med fast plass på fyrstelaget, og i fleire sesongar lagkaptein. Ved sesongslutt i 2013 la han fotballskorne på hylla, etter 242 ligakampar og 4 mål for laget frå Liverpool.

Landslagsspel
Perioden 1996-2007 deltok Neville i 59 landskampar for England, heile 23 av dei som innbytar. Han var med i EM-troppa både i 1996, 2000 og 2004. Under europameisterskapen på heimebane i 1996 fekk han ikkje speletid, derimot spelte han 3 EM-kampar i 2000 og 2 i 2004. Han makta aldri kome på skåringslista.

Merittar
Vinnar av meisterligaen: 1999 med Manchester United
Engelsk ligameister: 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003 med Manchester United
Vinnar av FA-cupen: 1996, 1999, 2004 med Manchester United

Trenar
Etter han la opp, har Neville hatt ulike trenaroppdrag i England og Spania. Tidleg i 2018 tok han over som landslagssjef for det engelske kvinnelandslaget.

Kjelder

eu-football
Denne artikkelen bygger på «Phil Neville» frå ,  den 6. januar 2019.  

Engelske fotballspelarar
Engelske fotballtrenarar
Manchester United-spelarar
Everton-spelarar
Holmenkollrennet 1958

Holmenkollrennet 1958 fann stad i tida 13. til 16. mars 1958 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 13. mars

50 km 

Dato: 15. mars

Kombinert 

Dato: 15.-16. mars

Hopprenn 

Dato: 16. mars

Kvinner

10 km

Kjelder
Arbeiderbladet 14. mars 1958
Arbeiderbladet 17. mars 1958

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1958
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Denigomodu

Denigomodu er eit distrikt på Nauru. Det ligg vest på øya, og er den størst folkesette busetnaden her. I 1999 husa distriktet 25,7 % av innbyggjarane på Nauru.

Kjende folk frå Denigomodu
Joanne Gobure (f. 1982), diktar
Olympia Zacharias (f. 1986), friidrettsutøvar
Angelita Detudamo (f. 1986), tennisspelar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Denigomodu District» frå ,  den 6. januar 2019.  
 

Nauru
Statens balletthøgskole

Statens balletthøgskole var ein skule i Oslo for å utdanne dansarar, dansepedagogar og koreografar, og hadde eineansvaret i Noreg for denne utdanninga på høgskulenivå. Skulen vart skipa i 1979, og vart formelt ein høgskule i 1982.

I 1996 vart Ballethøgskolen ein avdeling av Kunsthøgskolen i Oslo, og frå hausten 2017 vart namnet endra til Kunsthøgskolen i Oslo – avdeling Dans.

Tidlegare høgskular i Noreg
Stove

Stove eller stue (av norrønt stofa, stoga eller stufa) kan visa til ulike typar bygningar og opphaldsrom. I dag er det til vanleg brukt om opphaldsrom i eit hus som bestestove og kvardagsstove. Kvardagsstova er der ein oppheld seg til dagleg, medan bestestova var brukt i spesielle høve som julefeiring og når det kom gjestar. Tidlegare var ordet «stove» også brukt som synonym til bustadhus/våningshus.

Kjelder

Bustader
Rom
Adelheid

Adelheid er eit kvinnenamn, sett saman av ord som tyder adel og ljos/byrd. Det er ei moderne form av det gamaltyske namnet Adalheidis. I fransktalande land vert forma Adélaïde nytta. I Noreg er kortforma Heidi vanleg.

Kvinnenamn
Tyske førenamn
How to Train Your Dragon: The Hidden World

How to Train Your Dragon: The Hidden World (norsk: Dragetreneren 3) er ein amerikansk dataanimert action-fantasifilm frå 2019, produsert av DreamWorks Animation og distribuert av Universal Pictures. Han oppfølgjaren til 2010-filmen How to Train Your Dragon og 2014-filmen How to Train Your Dragon 2, ein filmserie som er laust basert på bokserien under same namn av den engelske forfattaren Cressida Cowell. Filmen er regissert av Dean DeBlois og har på originalspråket stemmeskodespelarar som Jay Baruchel, Craig Ferguson, America Ferrera, Jonah Hill, Kristen Wiig, og Christopher Mintz-Plasse. Norske stemmeskodespelarar er mellom andre Alexander Rybak og Kjersti Sandal.

Handlinga byggjer vidare på universet frå dei to førre filmane, med vikingen Hikken og draken Tannlaus i hovudrollene. Hikken er blitt høvding og har fullført draumen om å skapa eit samfunn der drakar og menneske lever saman, på øya Borkøy. Etter at ein ny trugsel oppstår, drar heile stammen frå den gamle landsbyen deira for å finna ein ny heim.

How to Train Your Dragon: The Hidden World hadde premiere 11. januar 2019 i Noreg og 22. februar 2019 i USA.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar
Filmar frå 2019
Filmar frå USA
Silkefronten

Silkefront var eit omgrep som vart nytta i Noreg i samband med andre verdskrigen, særleg i samband med landssvikoppgjeret etter 1945. «Silkefronten» var ei gruppe som mente ein ikkje burde gå for hardt fram i rettsoppgjeret. Omgrepet var eit motsvar til «isfronten», dei som ville ha eit strengt oppgjer. «Isfronten» vart òg nytta under krigen om ei fast avvisande haldning mot okkupasjonsmakta og medlemmer av Nasjonal samling.

Kjelder 
 Silkefront frå Store norske leksikon (fri gjenbruk)

Noreg under andre verdskrigen
Holmenkollrennet 1959

Holmenkollrennet 1959 fann stad i tida 5. til 8. mars 1959 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 5. mars

50 km 

Dato: 7. mars

Kombinert

Hopprenn 

Dato: 8. mars

Kvinner

10 km 

Dato: 7. mars

Kjelder
Arbeiderbladet 6. mars 1959
Arbeiderbladet 9. mars 1959

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1959
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Tambak

Tambak er ei legering av 90 % koppar og 10 % sink, som har vore nytta til å laga medaljar og billige smykke. Legeringa har òg vore nytta i huset på lommeur, noko som har ført til at lommeur tidlegare ofte vart kalla «tambak» .

Referansar 

Klokker
Legeringar
Øya Fedje

Fedje er den største øya i Fedje kommune i Vestland. Ho ligg vest for Fedjefjorden og nord for Fedjeosen. Øya har eit areal på 7,2 kvadratkilometer. Det høgaste fjellet på Fedje er Fedjebjørnen (42 moh). På sørspissen av øya ligg Hellisøy fyr.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fedje (øy)» frå ,  den 7. januar 2019.  
 

Geografi i Fedje
Øyar i Vestland
FA-cupfinalen i fotball 1994

FA-cupfinalen i fotball 1994 fann stad på Wembley stadion i London 14. mai 1994, med 79 634 tilskodarar på tribunane. Manchester United vann pokalen etter å ha slått Chelsea FC med 4-0.

Kampen
Etter ein mållaus fyrste omgang, der Chelsea var det beste laget, tok Manchester United leiinga i det 60. minutt. Éric Cantona skåra då på eit straffespark. Allereie seks minuttar seinare la same karen på til 2-0, også det på ei straffe. Før nye tre minuttar var runne auka Mark Hughes til 3-0. I sluttsekundane fastsette innbytar Brian McClair resultatet til 4-0.

Manchester United stilte med: Peter Schmeichel, Paul Parker, Steve Bruce (kaptein), Gary Pallister, Denis Irwin, Andrej Kantsjelskis, Paul Ince, Roy Keane, Ryan Giggs, Mark Hughes og Éric Cantona. Ei åtte minuttar før slutt kom Lee Sharpe og Brian McClair på bana, ut gjekk Irwin og Kantsjelskis.

Chelsea FC stilte med: Dmitrij Kharin, Steve Clarke, Erland Johnsen, Jakob Kjeldbjerg, Frank Sinclair, Craig Burley, Eddie Newton, Gavin Peacock, Dennis Wise (kaptein), John Spencer, Mark Stein. Glenn Hoddle kom inn i staden for Burley i 68. minutt medan Tony Cascarino kom inn i staden for Stein i det 78. minutt.

Dommaren heitte David Elleray.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1994 FA Cup Final» frå ,  den 7. januar 2019.  

Fotball i 1994
Manchester United
FA-cupfinalar
Two Sides to Every Story

Two Sides to Every Story er eit studioalbum frå 1977 av den amerikanske songar-låtskrivaren Gene Clark. Albumet var det første Clark gav ut sidan No Other i 1974. Dei mest kjende songane på albumet er «In the Pines» (tradisjonell), «Kansas City Southern» og «Hear the Wind», begge skrivne av Clark, og «Give My Love to Marie», ein song skriven av James Talley som fortel soga om ein døyande kolgruvearbeidar.

Albumet vart produsert av Thomas Jefferson Kaye. Blant musikarane på albumet finn ein Jeff Baxter, Emmylou Harris, Byron Berline, Al Perkins og John Hartford.

Mottaking

Musikkritikaren Matthew Greenwald skreiv for Allmusic at «materialet er ujamt, særleg når Clark prøver å rocke på. Men musa til Clark hjelper han til stadig sjølv under pinlege forhold, og Two Sides har fleire glimrande augneblink. Sjølv om dette er langt unna eit meisterverk er det likevel tydeleg arbeid frå ein meisterleg songar og låtskrivar, og dei beste augneblinka her er rett og slett magiske.» Hal Horowitz i American Songwriter skreiv «Det er lågmælt, men likevel herleg direkte som stundom rockar og syner den deilige underdrivne vokalen til Clark.»

Nyutgjeving
Tidleg i 2013 kom albumet ut med nymastra lyd på vinyl. Utgåva kom med eit kort for nedlasting av bonusspor. Våren 2014 kom den same utgåva ut på CD.

Innhald
Alle songar av Gene Clark; utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Gene Clark - gitar, vokal
Jeff Baxter - gitar
Doug Dillard - banjo
Byron Berline - fele
Jim Fielder - bass
Mike Utley - klaverinstrument
Jerry McGee - gitar
Al Perkins - gitar
Sammy Creason - trommer
John Hartford - korvokal
Emmylou Harris - korvokal
Steven Soles - korvokal
Thomas Jefferson Kaye - korvokal
Daniel Moore - korvokal
Matthew Moore - korvokal
Pepper Watkins - korvokal
David Campbell - strykearrangement

Produksjon
Produsent: Thomas Jefferson Kaye
Leiande produsent: Gary Legon
Lydteknikar: Joel Soifer
Kunstnarisk leiar: Ed Caraeff
Fotografi: Ed Caraeff
Design: David Larkham

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Two Sides to Every Story» frå ,  den 7. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Gene Clark-album
Musikkalbum frå 1977
RSO Records-album
Steingrímur Hermannsson

Steingrímur Hermannsson () var islandsk statsminister i to periodar, først frå 1983 til 1987, og deretter frå 1988 til 1991. Han var òg utanriksminister, justisminister, landbruksminister, fiskeriminister og transportminister. Hermannsson var òg partileiar  for Framsóknarflokkurinn i 25 år, frå 1979 til 1994.

Liv
Han var son av statsminister Hermann Jónasson. Då han voks opp, var Island forma av Den store depresjonen, og som ung høyrde han ofte på når faren diskuterte andre verdskrigen heime. Han ville ikkje inn i politikken, men drog til USA for å studera i 1948. Hermannsson utdanna seg til ingeniør i Chicago og på Caltech, og vart direktør for Islands forskingsråd i 1957. Men i 1960-åra gjekk han likevel inn i politikken og vart vald inn til Alltinget i 1971, før han vart partileiar i 1979. 

Etter å ha tent som statsminister vart han sjef for Islands nasjonalbank, ei stilling han hadde frå 1994 til han vart pensjonist i 1998. 

I 1986 var han vert for toppmøtet i Reykjavík, der Mikhail Gorbatsjov og Ronald Reagan møtte kvarandre. Sjølv om det ikkje vart vurdert som så svært vellukka, bana møtet vegen for avsluttinga av den kalde krigen. Island var det første landet som anerkjende Litauen som uavhengig av Sovjetunionen, noko som skuldast Hermannsson sin sterke stønad til Vytautas Landsbergis.

Pensjonist 
Ein del folk ville nominera han til president i 1996, men det takka han nei til, han ønskte å gå av då han var 70 og ikkje sitja ut over det. Etter at Hermannsson trekte seg tilbake, heldt han til å begynna med ein låg profil. Men seinare engasjerte han seg, blant anna mot EU, og han vart meir kritisk overfor sitt gamle parti. Hermannsson støtta eit miljøinitiativ som vart teke før valet i 2007, noko som medførte at han nesten mista rolla som partiets grand old man.

Han gav ut erindringane sine i tre band frå 1998 til 2000.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Steingrímur Hermannsson» frå ,  den 7. januar 2019.

Bakgrunnsstoff
Steingrímur Hermannsson i Store norske leksikon 

Islandske statsministrar
McGuinn, Clark & Hillman

McGuinn, Clark & Hillman er eit studioalbum frå 1979 av Roger McGuinn, Gene Clark og Chris Hillman, som alle tidlegare var med i det originale The Byrds.

Bakgrunn
Dei tre musikarane var alle på turné i Storbritannia med kvar sine band, då dei ved eit høve delte scene. Kort tid etter dei kom attende til USA byrja Clark og McGuinn å spele i lag som ein akustisk duo. Etter at Hillman slo seg saman med dei tidlegare bandkollegaene sine, skipa dei ein trio og fekk kontrakt med Capitol Records. Albumet vart produsert av The Albert Brothers (som nyleg hadde produsert Crosby, Stills & Nash sitt comebackalbum frå 1977). Clark skreiv fire songar for albumet, inkludert «Backstage Pass», «Release Me Girl» (eit disco-aktig samarbeid med Thomas Jefferson Kaye), den UFO-inspirerte «Feelin' Higher» og «Little Mama».

Mange kritikarar kritiserte den glatte produksjonen og den disco-aktige softrockstilen. Albumet selde likevel godt og nådde 39. plassen på Billboard 200 og McGuinn-songen «Don't You Write Her Off» vart gjeven ut på singel og nådde 33. plassen i mai 1979. Albumet selde til gullplate, som var nok til at bandet ønskte å spele inn ein oppfølgjar.

Innhald

Medverkande
 Roger McGuinn - gitar, vokal
 Gene Clark - gitar, vokal
 Chris Hillman - bass, gitar vokal
 George Terry - akustisk og elektrisk gitar, piano
 Greg Thomas - trommer
 Paul Harris - klaverinstrument
 Joe Lala - perkusjon
 John Sambataro - gitar, korvokal
 Charles Chalmers, Sandra Chalmers, Donna Rhodes - korvokal
 Mike Lewis - blåsar- og strykararrangement

Produksjon
Produsent: Howard Albert, Rob Albert
Lydteknikar og miksing: Don Gehman
Assisterande lydteknikar: Kevin Ryan
Kunstnarisk leiar: Roy Kohara
Fotografi: Jim McCrary
 Notat i omslaget: Stephen K. Peeples

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gene Clark» frå ,  den 7. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Roger McGuinn-album
Gene Clark-album
Chris Hillman-album
Musikkalbum frå 1979
Capitol Records-album
City av McGuinn, Clark & Hillman

City er det andre studioalbumet til trioen Roger McGuinn, Gene Clark og Chris Hillman, som alle tidlegare var med i det originale The Byrds. Albumet kom ut i 1980 og var oppfølgjaren til McGuinn, Clark & Hillman frå året før. 

Det andre albumet deira vart oppført som McGuinn & Hillman «featuring Gene Clark». Dette skjedde fordi Clark droppa ein planlagt turné for albumet og berre bidrog med to songar til albumet, den eine ironisk kalla «Won't Let You Down». Clark var på denne tida byrja å bli upåliteleg som følgje av heroinmisbruk. I tillegg var han misnøgd med den musikalske retninga det førre albumet hadde teke, hovudsakleg på grunn av produksjonen til Ron og Howard Albert. Innan 1981 hadde Clark slutta og McGuinn og Hillman gav ut eit album til som «McGuinn/Hillman».

Innhald

Medverkande
 Roger McGuinn - gitar, vokal
 Gene Clark - gitar, vokal
 Chris Hillman - bass, vokal
 Chuck Crane - gitar
 Scott Kirkpatrick - trommer, korvokal
 Skip Edward - klaverinstrument, steelgitar

Produksjon
Produsent: Howard Albert, Rob Albert
Lydteknikar og miksing: Don Gehman
Assisterande lydteknikar: Rick Allison
 Master av Mike Fuller
Kunstnarisk leiar: Roy Kohara
Fotografi: Jim McCrary, Larry DuPont
Design: Phil Shima
 Notat i omslaget: Stephen K. Peeples

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gene Clark» frå ,  den 7. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Roger McGuinn-album
Gene Clark-album
Chris Hillman-album
Musikkalbum frå 1980
Capitol Records-album
Holmenkollrennet 1960

Holmenkollrennet 1960 fann stad i tida 17. til 20. mars 1960 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 17. mars

50 km 

Dato: 19. mars

Kombinert

Hopprenn 

Dato: 20. mars

Kvinner

10 km

Kjelder
Arbeiderbladet 18. mars 1960
Arbeiderbladet 21. mars 1960

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1960
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Gloria Gaynor

Gloria Gaynor () er ein amerikansk songar innan sjangrane disco og rhythm and blues. Ho er best kjent for songen «I will survive».

Utgjevingar

LP-er 
 1975: Never Can Say Goodbye (MGM) - US Pop #25, US R&B #21
 1975: Experience Gloria Gaynor (MGM) - US Pop #64, US R&B #32
 1976: I've Got You (Polydor) - US Pop #107, US R&B #40
 1977: Glorious (Polydor) - US Pop #183
 1978: Park Avenue Sound (Polydor)
 1978: Love Tracks (Polydor) - US Pop #4, US R&B #4
 1979: I Have a Right (Polydor) - US Pop #58, US R&B #56
 1980: Stories - US Pop #178
 1981: I Kinda Like Me (Polydor)
 1983: Gloria Gaynor (Ecstacy)
 1984: I Am Gloria Gaynor (Chrysalis)
 1986: The Power of Gloria Gaynor (Stylus)
 1990: Gloria Gaynor '90
 1992: Love Affair
 1995: I'll Be There (Radikal)
 1997: The Answer (Florical)
 2002: I Wish You Love (Bell)
 2005: Live! At John J. Burns Town Park (Instant Live)
 2007: Christmas Presence (Glolo)

Samleplater 
 1977 - The Best of Gloria Gaynor
 1982 - Greatest Hits
 1995 - I'll Be There
 1998 - I Will Survive: The Anthology
 1998 - The Gloria Gaynor Album
 2000 - 20th Century Masters: The Millennium Collection: The Best of Gloria Gaynor
 2001 - Ten Best: The Millennium Versions
 2002 - I Will Survive
 2006 - All The Hits Remixed

Singler 
 1974: «Honey Bee» - US R&B #55
 1974: «Never Can Say Goodbye» - US Pop #4, US R&B #34, US Dance #1, UK #2
 1975: «Reach Out I'll Be There» - US Pop #60, UK #14
 1975: «Real Good People» - US Dance #6
 1975: «Walk on By» - US Pop #98, US Dance # 8
 1975: «All I Need Is Your Sweet Lovin'» - UK #44
 1975: «Casanova Brown/(If You Want It) Do It Yourself/How High the Moon» - US Dance #1
 1975: «(If You Want It) Do It Yourself» - US Pop #98, US R&B #24
 1975: «How High the Moon» - US Pop #75, US R&B #73, UK #33
 1976: «Let's Make a Deal» - US R&B #95
 1978: «I Will Survive/Substitute/Anybody Want to Party?/I Said Yes» - US Dance #1
 1978: «I Will Survive» - US Pop #1, US R&B #4, UK #1
 1978: «Substitute» - US R&B #78
 1979: «Anybody Want to Party?» - US R&B #16
 1979: «Let Me Know (I Have a Right)» - US Pop #42, UK #32
 1981: «Let's Mend What's Been Broken» - US R&B #76
 1983: «I Am What I Am» - US R&B #82, UK #13
 1984: «Strive» - UK #86
 1987: «Be Soft with Me Tonight» - UK #80
 1993: «I Will Survive» (remix for Hermes House Band) - UK #5
 1997: «Mighty High» - US Dance #12
 2000: «Just Keep Thinking About You» - US Dance #1, UK #99
 2002: «I Never Knew» - US Dance #1, US AC #30
 2006: «The Power of a Woman In Love» - Utgitt i Østerrike som promosjon for musikalen «Rebecca»
 2008: «Hacer Por Hacer» (med Miguel Bosé) - Spania #17*

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gloria Gaynor» frå ,  den 8. januar 2019.

Bakgrunnsstoff 
 

USA-amerikanske songarar
Folk frå New Jersey
Bærum Kunstforening

Bærum Kunstforening er eit kunstlag i Bærum kommune med utstillingslokale i Kinoveien 12 i Sandvika, der laget skipar til vekslande salsutstillingar. Medlemmane får invitasjon til alle utstillingane og rabatt ved kjøp av kunst, og dei får dessutan tilbod om kurs, foredrag, reiser og anna.

Kunstlaget vart skipa i 1993, og hadde då lokale i bygningen til det nedlagde Sandvika Gjestgiveri i Sandvika (notidas Sandviksveien 155). Opningsutstillinga synte verk frå kunstsamlinga til Bærum kommune. Frå 2005 hadde kunstlaget tilhald i  Engervannsveien 31 i Sandvika, fram til verksemda vart flytt dei noverande lokala i Kinoveien, sentralt i den nye parten av Sandvika vest for Sandvikselva.

Bakgrunnsstoff
Internettsidene til  Bærum Kunstforening

Kultur i Bærum
Norske kulturorganisasjonar
Skipingar i 1993