alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tonje Unstad

Tonje Unstad () er ein norsk visesongar frå Liland i Evenes kommune.

Ho debuterte med albumet Sett på Kirkelig Kulturverksted i april 2006. I september 2009 gav ho ut sitt andre album, Æ ror aleina, på Echofisk. Tema for albumet er byen og havet, og  Tonje har eit forhold til begge delar. Ho voks opp nær havet og har seinare busett seg i Oslo.  For albumet vann ho Spellemannprisen 2009 i klassen visesong. I 2011 gav ho ut barneplata Mygga og flua, og vann Spellemannprisen 2011 i klassen barneplate for dette.

I 2010 fekk ho Prøysenprisen.

Diskografi 

 Sett (2006)
 Æ ror aleina (2009)
 Mygga og flua (2011)
 Svermere, utgitt på NOVISE/Musikkoperatørene (2016) 
 Musling med melk, utgitt på NOVISE  (2018)

Kjelder 
www.nrk.no Tonje Unstad ror aleina

Vinnarar av Spellemannprisen
Norske visesongarar
Fødde i 1981
Folk frå Evenes
Vinnarar av Prøysenprisen
La costanza trionfante degl'amori e de gl'odii

La costanza trionfante degl'amori e degl'odii er ein dramma per musica av Antonio Vivaldi. Den italienske librettoen vart skriven av Antonio Marchi.

Opera vart først framført ved Teatro San Moisè under karnevalet i 1716. Han vart framført på nytt på same teateret under karnevalet i 1718 med tittelen Artabano, re de' Parti.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «La costanza trionfante degl'amori e de gl'odii» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikk i 1716
Operaer av  Antonio Vivaldi
Opera seria
Operaer frå 1700-talet
Arsilda, regina di Ponto

Arsilda, regina di Ponto er ein dramma per musica av Antonio Vivaldi. Operaen vart først framført ved Teatro Sant'Angelo i Venezia den 27. eller 28. oktober 1716.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Arsilda, regina di Ponto» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikk i 1716
Operaer av  Antonio Vivaldi
Opera seria
Operaer frå 1700-talet
L'incoronazione di Dario

L'incoronazione di Dario er ein dramma per musica av Antonio Vivaldi med ein italiensk libretto av Adriano Morselli. Operaen hadde premiere ved Teatro Sant'Angelo i Venezia den 23. januar 1717.

Roller

Innspelingar
 1986 John Elwes, Gérard Lesne, Henri Ledroit, Michel Verschaeve, Ensemble Baroque de Nice dir. Gilbert Bezzina. Harmonia Mundi. HMA 1901235-37.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «L'incoronazione di Dario» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikk i 1717
Operaer av Antonio Vivaldi
Opera seria
Operaer frå 1700-talet
Tieteberga

Tieteberga er ein tapt dramma per musica av Antonio Vivaldi. Den italienske librettoen var skriven av Antonio Maria Lucchini. 

Operaen vart først framført ved Teatro San Moisè i Venezia den 16. oktober 1717. Operaen inneheld ni ariar av andre komponistar.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tieteberga» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikk i 1717
Operaer av Antonio Vivaldi
Tapte operaer
Opera seria
Operaer frå 1700-talet
Variabel stjerne

Variable stjerner er stjerner som endrar lysstyrke med tida. Det finst to hovudtypar av variable stjerner – hjå den fyrste typen skuldast variasjonane eigenskapar til sjølve stjerna eller stjerneatmosfæren, medan at noko skuggar for stjerna er årsaka til den andre. Vidare vert dei delte inn i ei rad undergrupper.

I det vitskaplege arbeidet rundt variable stjerner spelar amatørastronomar ei viktig rolla sidan profesjonelle astronomar einast kan observera nokre få stjerner. Amatørastronomane kan rapportera inn lysstyrkeobservasjonar dei har gjort av utvalde stjerner, og desse observasjonane hjelper astronomane med å velja kva for stjerner som dei sjølve skal observera.

Pulserande stjerner
Pulserande stjerner er stjerner som periodisk trekk seg saman og utvidar seg.

Kjelder

Stjernetypar
Armida al campo d'Egitto

Armida al campo d'Egitto er ein opera i tre akter av Antonio Vivaldi til ein libretto av Giovanni Palazzo. Han vart først framført under karnevalet i 1718 ved Teatro San Moisè i Venezia. Utgåva til Vivaldi er ein av meir enn 50 operaer basert på eit tema frå soga om Rinaldo og Armida i det episke diktet til Torquato Tasso, La Gerusalemme liberata (Det frigjorde Jerusalem). Armida vart framført på ny under karnevalet i 1738, med mykje av musikken omskriven og ariar av Leonardo Leo lagt til. Akt II av den originale versjonen av operaen er i dag tapt.

Roller
Namna på songarane gjeven i libretooen for den første framsyninga står i parentes.
Armida, ei kongeleg prinsesse - kontraalt (Antonia Merighi) 
Califfo, Kongen av Egypt - bass (Annibale Imperatori)
Tisaferno - kontralt castrato (Francesco Braganti) 
Adrasto - kontraalt (Costanza Maccari) 
Emireno, ein general - kontraalt castrato (Francesco Natali) 
Erminia, ei kongeleg prinsesse - sopran (Chiara Orlandi) 
Osmira, niesa til Califfo - sopran (Rosa Venturini)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Armida al campo d'Egitto» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Booth, John (1989) [http://books.google.com/books?id=qcmEO1cd5VYC&pg=PA71&lpg=PA71&dq=Armida+al+campo+d'Egitto&source=web&ots=vLixMfqXh5&sig=1Z1DiU6Il-Zjb2Yk9CGCTx6AaOU&hl=en&sa=X&oi=book_result&resnum=2&ct=result#PPA71,M1 Vivaldi], Omnibus Press, p. 71. ISBN 0711917272
Jellinek, George (1994) History Through the Opera Glass: From the Rise of Caesar to the Fall of Napoleon,  Pro/Am Music Resources, p. 354. ISBN 0912483903
''
 

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1718
Operaer frå 1700-talet
Scanderbeg av Vivaldi

Scanderbeg er ein dramma per musica i tre akter av Antonio Vivaldi (RV 732). Den italienske librettoen var skriven av Antonio Salvi.

Operaen vart først framført ved Teatro della Pergola i Firenze den 22. juni 1718. Berre ein kopi av det originale partituret finst i dag.

Temaet i operaen er Skanderbeg, ein albansk nasjonalhelt frå 1400-talet.

Roller

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Scanderbeg (opera)» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Amadeus Almanac, vitja 20. juli 2010

Bakgrunnsstoff
 YouTube, Audio: Récit, S'a voi penso, o luci belle, Act II, scene 10, Film: Skënderbeu (1953)

Operaer av Antonio Vivaldi
Opera seria
Musikk i 1718
Operaer frå 1700-talet
Teuzzone

Teuzzone er ein italiensk opera av Antonio Vivaldi frå 1718. Han vart først framført ved Teatro Arciducale i Mantova den 28. desember 1718.

Roller

Handling 
Handlinga omhandlar tida etter Troncone døyr, der kona hans Zidiana planlegg i lag med guvernøren Cino og generalen Sivenio om å ta over makta, sjølv om Teuzzone er den rettmessige arvingen. Zelinda, forloveden til Teuzzone, er ei mektig kvinne og kjempar mot denne planen, då det vart klart at planen til Zidiana er å gifte seg med Teuzzone sjølv.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Teuzzone» frå , den 20. juli 2010. 
 

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1718
Operaer frå 1700-talet
Tito Manlio

Tito Manlio (RV 738) er ein opera i tre akter av Antonio Vivaldi, til ein libretto av Matteo Noris. Han vart skriven i samband med feiringa av bryllaupet til Filip av Hessen-Darmstadt (1671–1736), guvernøren i Mantova, som han hadde annonsert ved juletider. Vivaldi komponerte raskt ein opera på fem dagar. Bryllaupet fann til slutt ikkje stad, og operaen fekk i staden premiere ved Teatro Arciducale i Mantova under karnevalet i 1719.

Handling
Operaen omhandlar soga om Titus Manlius Torquatus, ein konsul i Roma, og konflikten mellom han og regionen Latium.

Bakgrunnsstoff
 Opera Today: Tito Manlio

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tito Manlio» frå ,  den 20. juli 2010.  
 

Musikk i 1719
Operaer av Antonio Vivaldi
Operaer frå 1700-talet
La verità in cimento

La verità in cimento (Sanning på prøve) er ein opera av Antonio Vivaldi til ein libretto av Giovanni Palazzi. Operaen, som var den 13. Vivaldi skreiv, hadde premiere under karnevalet i Venezia i 1720. Verket er katalogisert som RV739 i Vivaldi-katalogen.

Roller

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «La verità in cimento» frå ,  den 20. juli 2010.
 oppgav desse kjeldene:
Frédéric Delaméa, tr. Charles Johnston

Musikk i 1720
Operaer av Antonio Vivaldi
Operaer frå 1700-talet
La Silvia

La Silvia (RV 734) er ein dramma pastorale per musica i tre akter av Antonio Vivaldi til ein italiensk libretto av Enrico Bissari. Han vart først framført den 28. august 1721 ved Teatro Regio Ducale i Milano i samband med bursdagsfeiringa til den austerrikske keisarrina Elisabeth Kristine, kona til keisar Karl VI av Austerrike.

Bakgrunn
I 1718 hadde Vivaldi vorte nominert til maestro di cappella di camera, ved hoffet til Filipp von Hessen-Darmstadt i Mantova som han komponerte Armida al campo d'Egitto, Teuzzone, Scanderbeg (alle 1718) og så Tito Manlio (1719) og La Candace (1720) for.  Då han kom attende til Venezia, etter å ha framført La verità in cimento ved Teatro Sant'Angelo, vart Vivaldi, i lag med Giovanni Porta, Anna Maria Strada og andre eit av hovudmåla til komponisten Benedetto Marcello i den satiriske pamfletten hans Il teatro alla moda (skriven 1718-1719, publisert 1720).

Teksten til Bissari vart opphavleg skriven i 1710 som eit skodespel for prinsesse Teresa Kunegunda Sobieska, den andre kona til bayerske kurfyrsten Maximillian II Emmanuel. Operaen vart framført på ny i Milano i 1723 og 1724. 8 av ariane er bevarte i Biblioteca Nazionale di Torino.

Roller

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «La Silvia» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1721
Operaer frå 1700-talet
Ole Daniel Enersen

Ole Daniel Enersen () er ein norsk fjellklatrar, fotograf, forfattar og journalist. 

I 1965 klatra han for første gongen Trollveggen i Romsdalen saman med Leif Normann Petterson, Odd Eliassen og Jon Teigland. I 2000 gav han ut ein roman i fantasy-sjangeren, Dragen som elsket meg. 

Enersen er medlem av samskipnaden Norske Naturfotografer og knytt til biletbyrået Samfoto 

Han har oppretta og driv nettstaden WhoNamedIt, ei engelskspråkleg ordbok over medisinske eponym, det vil seie medisinske termar avleidde av namn på personar (eller av og til av namn på stader og ting).

Referansar

Bakgrunnsstoff 
whonamedit 

Norske fotografar 
Norske forfattarar 
Norske journalistar 
Folk frå Oslo 
Enersen, Ole Daniel
Opphavleg omsett med Apertium
Ercole su'l Termodonte

Ercole su'l Termodonte (Herkules i Thermodon) er ein barokk italiensk opera i tre akter av Antonio Vivaldi frå 1723. Librettoen vart skriven av Antonio Salvi (ikkje Giacomo Francesco Bussani som tidlegare trudd) (Vitali, 2007).  Operaen hadde premiere 27. januar 1723 i Teatro Tordinona i Roma. Sidan ei kunngjering frå paven gjorde at kvinner ikkje hadde lov til å stå på scenen i Roma, vart kastratsongarar som song alle dei kvinnelege rollene. Vivaldi var både dirigent og solofiolinist. 

Ein trudde lenge at partituret vart gått tapt, men 30 ariar og to duettar vart oppdaga i fleire arkiv, og resten av operaen er sidan rekonstruert av Alessandro Ciccolini.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ercole su'l Termodonte» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Talbot, Michael, Vivaldi og Rome: Observations og Hypotheses, Journal of the Royal Musical Association, Vol. 113, No. 1, 1988, 28-46.  
 Vitali, Carlo, Biondi's Labors Won, or Unearthing the Lost Vivaldi, Opera Today, 22 Oct 2007.

Bakgrunnsstoff
 Biondi’s Labors Won, or Unearthing the Lost Vivaldi

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1723
Operaer frå 1700-talet
Mezzosopran

Mezzosopran eller mezzosopransongar er ein mellomting av alt og sopran, ei stemme som til ein viss grad kan flytte seg i begge stemmeleia. Mezzo tyder «halv».

Dette er den normale kvinnestemma. Innanfor songkunsten vert gjerne mezzosopranar delt i to grupper:

 Lyrisk mezzosopran stemmeomfang frå a-g2
Stemma har stort omfang, god høgd og fleksibel koloratur. Ho er òg smidig og har eit velutvikla mellomleie. Denne finn vi oftast hos unge jenter eller gutar.

Innanfor operalitteraturen passer mellom andre desse rollene til ein lyrisk mezzosopran: 
Mozart: Figaros bryllup - Cherubin
Mozart: La clemenza di Tito - Sextus
Rossini: Barberen i Sevilla - Rosina
Gounod: Faust – Siebel
Dramatisk mezzosopran stemmeomfang frå a-b2
Stemma har større volum og fokus enn lyrisk mezzosopran. Sidan ho skal gå over eit stort orkester, må ho ha stor kraft, særleg i høge tonar. På scenen har songaren stor autoritet.

Innanfor operalitteraturen passer mellom andre desse rollene til dramatisk mezzosopran:

Bizet: Carmen - Carmen
Saint-Saëns: Samson et Dalila - Dalila
Verdi: Don Carlos - Eboli

Nokre mezzosopranar 

 Selena Quintanilla-Pérez
Cecilia Bartoli
Åsa Dornbusch
Malena Ernman
Enya
Ragnhild Groven
Marianne Beate Kielland
Christa Ludwig
Anne-Sofie von Otter
Susanne Resmark 
Birgitta Svendén
Gunilla Söderström
Ingrid Tobiasson

Røyster
Operaterminologi
Italienske ord og uttrykk
Kontraalt

Kontraalt («høgare motrøyst», til dømes i forhold til tenoren), er ei kvinnerøyst med særs lågt register, men er i røynda synonymt med alt, då altrøyster i den klassiske musikken, som til dømes dramatisk alt, ligg nær den høgdramatiske sopranen. Omgrepet er uvanleg.

Klassiske roller for kontraalt er Erda i Nibelungens ring og Orfeus i Orfeus og Eurydike av Gluck, som opphavleg vart skriven for ein kastratsongar.

Kjende kontraalter er til dømes Nina Simone og Lisa Gerrard.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kontraalt» frå ,  den 20. juli 2010.  

Røyster
Operaterminologi
Italienske ord og uttrykk

de:Alt (Stimmlage)
sv:Kontraalt
Kastratsongar

Kastratsongar er ein mannleg vokalist som i ung alder vert kastrert for å hindre at han kjem i stemmeskifte.

Kastratsangeren hadde lungevolumet til ein mann og ei alt- eller sopranrøyst som ein gut, noko som i kombinasjon med den strenge songtreninga, som starta tidleg i barndomen, skapte ein til då ukjend virtuositet. Denne praksisen med å kastrere særleg talentfulle unge gutar starta på 1400-talet og varte fram til 1700-talet. Det oppstod i Spania og Italia ved at ein ynskte høge stemmer innan kyrkjemusikken og der kvinnestemmer på den tida ikkje var tillatne.

Den eigenlege glanstida til kastratsongarane byrja med oppsvinget til operasjangeren (Opera seria). Under barokken var dei fremste songarane kastratar, og særleg Farinelli (eigentleg Carlo Broschi) vart den mest kjende. Men i Frankrike var publikum negative til kastratstemmene. Gullalder til kastratsongarane av over mot slutten av 1700-talet, då eit nytt og enklere musikalsk uttrykk oppstod. Kastratsongarar fanst likevel enno utover 1800-talet, fram til denne typen operasjonar vart forbode i 1870.

Ein av dei siste kastratane, Alessandro Moreschi (1858-1922), var solist i koret til Det sixtinske kapellet heilt fram til 1913 og stemma hans er bevart på ei rekkje grammofoninnspelingar frå åra 1902-03. Etter tida til kastratane vert desse stemmane som oftast sunge av kvinnelege songarar, men i den seinare tida har det vorte vanlegare at desse stemmane vert sunge av mannlege altar (kontratenor).

Registeret og tessituraen til kastratsongarane var som regel større enn hos ikkje kastrerte songarar.

Ein biverknad av kastreringa var at songarane fekk ei særprega kroppsform:: høgda var over gjennomsnittet, med lange fingrar og tær, smale armar og overkropp og noko breiare hofter enn normalt hos menn. Kor synlege desse særprega var var avhengig av kor langt dei var kome i utviklinga då dei vart kastrerte.

I 1870 vart denne typar operasjonar forboden i Italia, som det siste landet som innførte eit slikt forbod.

Media

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kastratsanger» frå ,  den 20. juli 2010.  

Røyster
Operaterminologi
Italienske ord og uttrykk
Dorilla in Tempe

Dorilla in Tempe er ein melodramma eroico pastorale i tre akter av Antonio Vivaldi med ein italiensk libretto av Antonio Maria Lucchini. Operaen hadde premiere ved Teatro San Angelo i Venezia den 9. november 1726. Vivaldi skreiv seinare om operaen fleire gonger for forskjellige framsyningar gjennom den siste halvdelen av karrieren sin.

Historie
Dorilla in Tempe vart godt teke imot under premieren og vart ein av dei personlege favorittane til Vivaldi. Operaen vart det første verket til Vivaldi med mezzosopran Anna Girò i ei av rollene. Ho hadde eit livslangt vennskap og profesjonelt partnarskap med Vivaldi. Operaen vart òg kjend for dei visuelle aspekta, og hadde dei mest utførlege kulissene (av Antonio Mauro) i operahistoria fram til då. Han var òg kjend for den vakre koreografien til Giovanni Galletto. 

I 1728 vart operaen spelt på ny på det vesle Teatro San Margherita i Venezia, med nesten identisk tekst, og igjen i Praha ved Sporck teater våre 1732, denne gongen med store endringar i librettoen. Under karnevalet i 1734 vart operaen igjen spelt ved Teatro San Angelo, denne gongen som ein pastisj med nyare musikk frå andre komponistar, mellom andre Hasse, Giacomelli og Leo.

Musikk
Det einaste partituret ein har frå Dorilla in Tempe, som ligg i Torino, er frå pastisj-framføringa i 1734. Heldigvis inneheld ikkje berre partituret dei mange tillegga , men òg mykje av det som vart teken bort frå dei tidlegare produksjonane. Noko som er uvanleg for operapartitura til Vivaldi er at sinfoniaen er tydeleg knytt til hovudoperaen. Han følgjer tittelsida i staden for å kome før denne, og musikken i siste satsen - ein C-dur-utgåve av opninga av Våren– dukkar opp i opningsrefenget på operaen.

Roller

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dorilla in Tempe» frå ,  den 20. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1726
Operaer frå 1700-talet
Bukserolle

Ei bukserolle er innan opera og andre teaterførestillingar ein mannleg rollefigur som vert spelt av ei kvinne. Bukserolla utgjer ein viktig del av historia til teateret og representerer òg ein historisk kjønnsproblematikk.

Teater
Operaterminologi
Farnace

Farnace  er tittelen på fleire operaer frå barokken til forskjellige librettoar. Den tidlegaste utgåva vart skriven av Lorenzo Morari med musikk av Antonio Caldara, og denne hadde premiere i Teatro St. Angelo i Venezia i 1703. Det mest kjende librettoen om dette temaet vart skriven av Antonio Maria Lucchini og sett til musikk av Leonardo Vinci i 1724.

Farnace, med musikk av den italienske komponisten Antonio Vivaldi (1678-1741) hadde premiere 1727 ved St. Angelo teater i Venezia. Han var populære då han kom, men vart så gløymd fram til slutten av 1900-talet. 

Den tredje Farnace vart komponert av Francesco Corselli (1705-1778) (som var fødd i Frankrike som François Courcelle). Corselli sin Farnace hadde premiere i Madrid ved det kongelege teateret Buen Retiro i 1739.  Andre utgåver vart komponerte så seint som i 1780-åra. Ein av dei mest kjende seinare utgåvene vart komponert av Josef Mysliveček for Teatro San Carlo i Napoli i 1767.  Det er likevel Vivaldi si utgåve som vert framført mest i dag.

Roller og røyster (Vivaldi)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:Farance» frå ,  den 21. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Italienskspråklege operaer
Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1727
Operaer frå 1700-talet
Orlando furioso av Vivaldi

Orlando furioso er ein opera i tre akter av Antonio Vivaldi til ein italiensk libretto av Grazio Braccioli, basert på eit dikt med same namn av Ariosto. Den første framsyninga av operaen vart halde ved Teatro Sant'Angelo i Venezia i 1727.

Operaen, eller meir formelt, dramma per musica -  byter mellom ariar og resitativ og er sett til ei øy ein gong i tida. Historia kombinerer fleire handlingar frå Ariosto: gjerningane til helten Orlando er skildra i detalj, så vel som historia om trollkvinna Alcina.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Orlando furioso (Vivaldi)» frå ,  den 21. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 Amadeus Almanac

Bakgrunnsstoff
 Libretto 

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1727
Operaer frå 1700-talet
Argippo

Argippo (RV 697) er ein opera av Antonio Vivaldi som hadde premiere i 1730 føre grev Franz Anton von Sporck i Praha.

Nyoppdaging
Librettoen vart bevart, men musikken trudde ein lenge var gått tapt fram til delar av han (over to tredjedelar) vart oppdaga i 2006 i det private arkivet i Thurn und Taxis-huset i Regensburg av cembalisten og dirigenten Ondřej Macek.

Litteratur 
 Freeman, Daniel E. The Opera Theater of Count Franz Anton von Sporck in Praha.  Stuyvesant, N.Y.: Pendragon Press, 1992.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Argippo» frå ,  den 21. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Vivaldi's Praha opera Argippo revival. Intervju med Ondřej Macek (tsjekkisk)
 

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1730
Operaer frå 1700-talet
Motezuma

Motezuma er ein opera i tre akter av Antonio Vivaldi med ein italiensk libretto av Girolamo Giusti. Den første framsyninga vart halde i Teatro Sant'Angelo i Venezia den 14. november 1733. 

Musikken trudde ein lenge var gått tapt, men han vart oppdaga i 2002 i arkivet til musikkbiblioteket Sing-Akademie zu Berlin, ei gammal sjølvstendig korforeining med rike musikalske tradisjonar. Etter den andre verdskrigen vart biblioteket deira invadert av den raude armeen og teken med til Sovjetunionen. Det enda til slutt opp i Kiev, i dagens Ukraina. Etter Tyskland var samla på ny vart delar av partituret (byrjinga av første akt og store delar av tredje akt manglar) identifisert av musikkvitaren Steffen Voss. Musikkvitarar starta arbeidet med å rekonstruere ein versjon som kunne framførast. 

Ei konsertutgåve av operaen, visstnok den første framsyninga sidan 1700-talet, vart framført 11. juni 2005 i konserthallen De Doelen i Rotterdam dirigert av Federico Maria Sardelli.

Roller

Andre operaer om den same keisaren

Den same meksikanske keisaren var òg hovudrolla i operaene: 
 Montezuma (1781) av Niccolò Antonio Zingarelli
 Montesuma (1755) av Carl Heinrich Graun
 Motezuma (1771) av Josef Mysliveček
 Montezuma (1963), av Roger Sessions
 La conquista (2005) av Lorenzo Ferrero

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Motezuma» frå ,  den 21. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Alan Riding, Motezuma's Revenge - A Long-Lost Vivaldi Opera Gets Its Modern Premiere, International Herald Tribune/New York Times, 15 juni 2005
Vivaldi's `Motezuma' Has Dusseldorf Premiere After Court Win, Bloomberg News, 23 september 2005.
Planned Stagings of Vivaldi's Long-Lost Opera Motezuma Derailed by Copyright Claim og Court Injunction Agence France-Presse, 12 juli 2005.
 

Operaer av Antonio Vivaldi
Musikk i 1733
Operaer frå 1700-talet