alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Klevfos Cellulose- & Papirfabrikk

Klevfos Cellulose- & Papirfabrikk er ein tidlegare fabrikk ved Svartelva i Løten kommune i Innlandet som produserte cellulose og papir. Den vart etablert i 1888, og var i drift til 17. september 1976. Etter dette vart den gjort om til Klevfos Industrimuseum. Fabrikkbygningane står oppført på Riksantikvarens liste over tekniske og industrielle kulturminne, og får pengar over statsbudsjettet til vedlikehald og istandsetting.

Historie
Klevfos Cellulosefabrik A/S vart etablert ved Svartelva i Løten i 1888. To gründerar frå Hedmark, Helge Væringsaasen og Søren Sørensen, stod bak den nye verksemda. Mykje av utstyret og maskiner vart produsert på det nærliggjande Aadals Brug Jernstøberi og Mekaniske Verksted.

Dei fyrste åra vart det berre produsert cellulose for sal, men allereie i 1892 vart det kjøpt ei papirmaskin. Gjennom heile historia på Klevfos vart det utelukkande produsert kraftpapir, eller gråpapir som det oftast blir kalla. Papiret gjekk hovudsakleg til emballasje.

Den fyrste fabrikkbygningen frå 1888 brant i 1909, og det vart bygd opp igjen ein ny og moderne fabrikk i teglstein som var i drift frå 1911. Det vart kjøpt inn ny papirmaskin og anna utstyr, og ikkje minst vart det lagt inn straum frå ein nybygd kraftstasjon ved Skjefstadfossen i Elverum. Klevfos var Noregs minste papirfabrikk med ein produksjon på opp mot 3 000 tonn i året på det meste. 

Eigarane frå 1888 til 1917 var Klevfos AS, eit aksjeselskap med eigarar hovudsakleg frå Hedmark. I 1917 vart aksjane selt til Union & Co, eit av dei store industriføretaka på den tida. Då Union ville avvikle drifta på midten av 1950-talet, overtok etter kvart Løiten Almenning som eigar. Dei heldt det gåande heilt fram til det vart nedlagt i 1976.

Frå 1913 til 1952 hadde fabrikken same styrar, lokalmannen ingeniør Eivind Torp, som var gift med Oleane Engeloug frå fabrikkens nabolag. Eivind Torp døde året etter at fabrikken ble nedlagt for godt. Oleane har malt bileta på veggane i styrarbustaden.

Arbeidarane på Klevfos vart rekruttert blant jord- og skogsarbeidarar i området, og arbeidsplassen var populær. Klevfos betalte ikkje godt, men verksemda betalte alltid regelmessig og var ein sikker arbeidsplass. Mange starta som nykonfirmerte og vart der livet ut. Det var og ein del kvinner som arbeidde på Klevfos. Arbeidsoppgåvene til kvinnene var fyrst og fremst i å sortere og telle ark som skulle pakkast før det vart sendt.

I 1976 vart fabrikken lagt ned. Allereie i 1979 vart det tatt initiativ til å bevare den som eit kulturminne. I 1980 vart fabrikken, ein del andre bygningar og store deler av fabrikktomta overdratt frå Løiten Almenning til Klevfos Industrimuseum. Museet vart offisielt opna i 1986, og er i dag ein del av Norsk Skogmuseum og Hedmark fylkesmuseum.

Bakgrunnsstoff 
Klevfos Industrimuseum hos Norsk Skogmuseum
Klevfos Cellulose- & Papirfabrikk hos Riksantikvaren

Referanser

Bøker 

Tekniske og industrielle kulturminne i Noreg
Kulturminne i Løten
Løten kommune
Atal Bihari Vajpayee

Atal Bihari Vajpayee () var ein indisk politikar frå Gwalior i Madhya Pradesh, statsminister i India i 1996 og frå 1998 til 2004 som repesentant for Bharatiya Janata-partiet.

Som ung var Atal Bihari Vajpayee medlem av den paramilitære hinduorganisasjonen Rashtriya Swayamsevak Sangh, som han seinare arbeida for på fulltid. I august 1942 blei han og broren arresterte som medlemmer av den sivile ulydnadsrørsla Quit India, sjølv om dei ikkje var direkte involverte. Vajpayee sat fengsla i 23 dagar, og blei først slept fri etter å ha underskrive ei fråsegn (på urdu) der han nekta for å ha vore med på ulydnaden.

Vajpayee tok del i grunnlegginga av hindutvapartiet Bharatiya Jana Sangh (Det indiske folkesambandet) i 1951, og blei vald inn til det indiske underhuset Lok Sabhai 1957. Under unntakstilstanden i India frå 1975 til 1977 blei han, som mange andre opposisjonsleiarar, fengsla. Då det blei skrive ut nyval i 1977 gjekk han med Jana Sangh inn i opposisjonsalliansen Janata, som vann valet. Frå 1977 til 1980 var Vajpayee indisk utanriksminister i Janata-regjeringa.

I 1980 forlét Vajpayee Janata-partiet og var i staden med på grunnlegginga av det meir hinduorienterte Bharatiya Janata-partiet.
I 1996 blei han statsminister for BJP, men fekk ikkje nok parlamentarisk støtte og blei berre sitjane i 13 dagar.
I 1998 blei han statsminister att. Vajpayee var statsminister under Kargil-krigen mot Pakistan i 1999. Han blei oppfatta som ein trygg og sigrande leiar, og BJP vann ein solid majoritet ved Lok Sabha-valet i 1999. Vajpayee gjekk av i 2004, då BJP tapte valet.

Etter eit slag i 2009 som gjorde at han mista taleevna og mykje førlegheit, opptredd ikkje Vajpayee offentleg.

Vajpayee levde ugift, men hadde adoptivdottera Namita. Han var oppteken av indisk musikk og dans og skreiv fleire diktsamlingar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Atal Bihari Vajpayee» frå , og «Atal Bihari Vajpayee» frå  den 14. mai 2014.

Bakgrunnsstoff

Indiske statsministrar
Folk frå Madhya Pradesh
Bharatiya Jana Sangh
Bharatiya Janata-partiet
Ba'athisme

Ba'athisme (òg skrive Baathisme) er ein politisk ideologi som vektlegg arabisk nasjonalisme, panarabisme og arabisk sosialisme. Ideologien byggjer på idéane til Michel Aflaq, ein kristen, Salah al-Alen din-Bitar, ein sunnimuslim, og Zaki al-Arsuzi, ein alawit. Irak vart styrd av det irakiske Ba'athpartiet frå 1968 til 2003, og det syriske Ba'athpartiet har styrt Syria sidan 1963. Ba'athisme var den offisielle statsideologien til Irak under Ba'athpartiet sitt styre, men har aldri vore offisiell statsideologi i Syria. Ba'athisme er likevel den offisielle ideologien til det styrande partiet i Syria under Bashar al-Assad.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ba'athisme» frå ,  den 15. mai 2014.  

 

Arabisk nasjonalisme
Arabisk sosialisme
Politiske ideologiar
Hamaopprøret i 1964

Hama-opprøret i 1964 var den første større striden mellom det nyinsette Ba'ath-partiet i Syria og Det islamske brorskapet. Det skjedde i april 1963 etter statskuppet til Ba'athist-partiet i 1963. Opprøret vart undertrykt med kraftig militærbruk og førte til at 70-100 menneske mista livet og delar av gamlebyen i Hama vart øydelagd. Byen Hama heldt fram å vere senter for islamistar og eit samlingspunkt i 1976-1982 for islamistopprøra i Syria.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1964 Hama riot» frå ,  den 15. mai 2014.  
 

Konfliktar i 1964
Hama
1964 i Syria
Opprør i 1964
Politisk undertrykking i Syria
Opprør og sivil uro i Syria
Det islamske opprøret i Syria

Det islamske opprøret i Syria (arabisk: تمرد الإخوان المسلمين; Tamrud al-ʾIḫwān al-Muslimūn; «Det muslimske brorskap-opprøret») var ei rekkje væpna opprør mellom 1976 og 1982 utført av sunni-islamistar, hovudsakleg medlemmar av Det muslimske brorskapet, mot det syriske regimet til Ḥāfiẓ al-ʾAsad. Opprøret mot styret til Ba'athpartiet i Syria vart av regimet kalla «den lange terrorkampanjen». Islamistane gjekk til åtak på både sivile og ikkjetenestegjerande soldatar, og sivile vart òg drepne i hemnoperasjoane til regimet. Opprøret førte til massakren i Hama i 1982, der mellom 10 000 og 40 000 vart drepne i byen av den syriske hæren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Det islamske opprøret i Syria» frå ,  den 15. mai 2014.  
 

Islamisme i Syria
Det muslimske brorskapet
Politisk undertrykking i Syria
Hama
Konfliktar i 1976
Konfliktar i 1977
Konfliktar i 1978
Konfliktar i 1979
Konfliktar i 1980
Konfliktar i 1981
Konfliktar i 1982
1900-talet i Syria
1976 i Syria
1977 i Syria
1978 i Syria
1979 i Syria
1980 i Syria
1981 i Syria
1982 i Syria
Islam i Syria
Syrisk politikk
Hama-massakren i april 1981

Hama-massakren i 1981 skjedde, i følgje ein rapport, etter eit mislukka åtak av ein væpna islamistgerilja ved eit kontrollpunkt nær ein alawittisk landsby nær Hama. Som ein hemnaksjon vart grupper av dei syriske spesialstyrkane og den 47. brigaden sett ut i Hama og dei gjekk frå hus til hus og blokkerte nabolag etter kvart som det braut ut gatekampar. Det vart ilagt portforbod og syriske soldatar gjekk inn i byen. Mellom torsdag 23. april 1981 og sundag 26. april 1981 avretta tryggingsstyrkar minst 350 innbyggjarar i byen og skadde meir enn 600, med tilfeldig utvalde menn og gutar som var over 14 år gamle.

Sjå òg
 Hama-massakren i 1982

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1982 Hama massacre» frå ,  den 15. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Konfliktar i 1981
Massemord i 1981
1981 i Syria
Hama
Massakrar i Syria
Politisk undertrykking i Syria
Umeå universitet

Umeå universitet er eit statleg universitet i Umeå i Sverige. Universitet vart oppretta i 1965 som Sveriges femte universitet. Umeå universitet kan samanliknast med Linköpings universitet i storleik, som landets femte – sjette største universitet, målt i tal på studentar. I 2012 hadde universitetet kring 4 300 tilsette og ein omsetnad på ca 3,9 milliardar SEK. Det vert rangert som eit av verdas 200-300 beste universitet og som det 5. til 8. beste i Sverige.

Organisasjon
Universitetet i Umeå er organisert i fire fakultet med om lag 50 institutt, 20 senter og 8 høgskular. Dei fire fakulteta er:

 humanistisk
 medisinsk
 samfunnsvitskap
 teknisk-naturvitskap

Høgskular 

Ved Umeå universitet er det åtte ulike høgskular:
Arkitekthögskolan vart oppretta i 2009 som Sveriges fjerde arkitektutdanning, med om lag 60 nye studentar kvart år.

Designhögskolan har landets mest omfattande utdanning i industridesign.

Handelshögskolan (USBE) utdannar siviløkonomar i tre ulike kandidatprogram og fem ulike masterprogram. Handelshögskolan er eit av kun seks universitet i Sverige som har rett til å uteksaminera siviløkonomar.

Idrottshögskolan vid Umeå universitet vart oppretta i 2000 og driv forsking og utdanning innan idrett.

Konsthögskolan, har om lag 60 studentar som studerer fri kunst.
   
Lärarhögskolan vid Umeå universitet (før kalla Umeå School of Education) erstatta ved årsskiftet 2008/2009 det tidlegare lærarfakultetet.

Restauranghögskolan, vart oppretta i 2002 som den andre av sitt slag i Sverige.

Tekniska högskolan, har sju sivilingeniørprogramm og like mange høgskuleingeniørprogram.

Æresdoktorar i utval
Kerstin Ekman (1998) – forfattar, medlem av Svenska Akademien
Christer Fuglesang (1999) – astronaut
Tarja Halonen (2009) - Finlands president
Roger D. Kornberg (2003) – nobelpristakar i kjemi 2006
Sara Lidman (1978) – forfattar

Bakgrunnsstoff
Umeå universitet
Umeå universitetsbibliotek

Referansar

Universitet i Sverige
Umeå
Skipingar i 1965
Fjordane folkehøgskule

Fjordane Folkehøgskule er ein frilynt folkehøgskule som ligg på Nordfjordeid i Eid kommune i Vestland fylke. Skulen har plass til 90 elevar i året og er eigd av Eigarlaget for Fjordane Folkehøgskule.

Linjer ved skulen: 
 1.års hestelinje
 2.års hestelinje
 Kunst/foto/glass
 Sirkuslinje
 Bu og fritid med hest

Bakgrunnsstoff 
 Fjordane Folkehøgskule – Offisiell nettside

Eid kommune
Folkehøgskular i Vestland
Skipingar i 1900
Diskografien til Frank Zappa

Dette er ei liste av album av Frank Zappa. Lista alle albuma av The Mothers of Invention, i tillegg til hyllestalbum. I løpet av karrieren sin gav Zappa ut 62 album. Mellom 1994 og 2014 gav  Zappa Family Trust ut 37 posthume album, slik at det totalt utgjer 99 album.

Offisielle album

Forskjellig

Samlealbum

Singlar

Album av andre artistar
 King Kong: Jean-Luc Ponty Plays the Music of Frank Zappa (Jean-Luc Ponty) (1970)
 The BRT Big Band Plays Frank Zappa (BRT Big Band) (1990)
 Yahozna Plays Zappa (Yahonza) (1992)
 Zappa's Universe—A Celebration of 25 Years of Frank Zappa's Music (Joel Thome/Orchestra of Our Time)(1993)
 Smart Went Crazy (Meridian Arts Ensemble) (1993)
 Harmonia Meets Zappa (Harmonia Ensemble) (1994)
 What's the Ugliest Part of Your Body? (Jon Poole) (1994)
 Music by Frank Zappa (Omnibus Wind Ensemble) (1995)
 Thanks to Frank (Warren Cuccurullo) (1995)
 Prime Meridian (Meridian Arts Ensemble)  (1995)
 Anxiety Of Influence (Meridian Arts Ensemble)  (1996)
 Frankincense: The Muffin Men Play Zappa  (Muffin Men)  (1997)
 Plays The Music of Frank Zappa (The Ed Palermo Big Band) (1997)
 Dischordancies Abundant (CoCö Anderson) (1997)
  Zappe Zappa (Pierre-Jean Gaucher) (1998)
 Ear Mind I (Meridian Arts Ensemble)  (1998)
 Frankly A Cappella (The Persuasions) (2000)
 The Zappa Album  (Ensemble Ambrosius)  (2000)
 Bohuslän Big Band plays Frank Zappa (Bohuslän Big Band) (2000)
 Fric Out ! (Nasal Retentive Orchestra) (2001)
 Have A Bun (Nasal Retentive Orchestra) (2002)
 Ensemble Modern Plays Frank Zappa: Greggery Peccary & Other Persuasions (Ensemble Modern) (2003)
 UMO Jazz Orchestra: UMO plays Frank Zappa feat. Marzi Nyman (2003)
 Tales Of Brave Flegmar (Nasal Retentive Orchestra) (2003)
 Oh No!... Just Another Frank Zappa Memorial Barbecue! (LeBocal) (2003)
 Zapparcie, czyli uboczne skutki jedzenia zóltego sniegu (Przasniczki & Tymon Tymanski) (2003)
 The Purple Cucumber - A Zappa Tribute (BRTN Philharmonic Orchestra & Zuchini Rocking Teenage Combo) (2003 and 2008)
 NRO Live (Nasal Retentive Orchestra) (2004)
 Lemme Take You To The Beach: Surf Instrumental Bands playing the music of Zappa (Cordelia Records) (2005)
 Frank Zappa's Hot Licks (and Funny Smells) (Colin Towns and the NDR bigband) (rent a dog) (2005)
 Zappostrophe (Marc Guillermont) (2005)
 Take Your Clothes Off When You Dance (The Ed Palermo Big Band) (2006)
 Music For Hungry People (Nasal Retentive Orchestra) (2007)
 Struber Z'Tett Plays Zappa Live : Les Noces De Dada (Struber Z'Tett) (2007)
 2G (Pierre-Jean Gaucher & Christophe Godin) (2007)
 Zappa Plays Zappa (Dweezil Zappa) (2008)
 Eddy Loves Frank (The Ed Palermo Big Band) (2009)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Frank Zappa discography» frå ,  den 15. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

 
Diskografiar
Amorittar

Amorittar (sumerisk 𒈥𒌅 MAR.TU, akkadisk Tidnum eller Amurrūm, egyptisk Amar, hebraisk ʼĔmōrī אמורי) var eit folkeslag som talte eit semittisk språk og som budde i Syria i oldtida og i store delar av Mesopotamia frå omkring 2000-talet f.Kr. I sumeriske og akkadiske tekstar vart det vist til kongedømet Amurru når det var tale om dei, såvel som om hovudguden deira, Amurru. Språket deira, amorittisk, vert rekna innanfor dei nordvestsemittiske språka. Amorittane vert òg nemnde i Bibelen som eit folk som levde i Kanaan før israelittane kom dit.

Opphav 
I dei tidlegaste sumeriske kjeldene frå rundt 2400 f.Kr. er landet til amorittane, «Mar.tu-landet», ikkje assosiert med Mesopotamia, men med landområda like vest, det som i dag er Syria og Kanaan. Dei synest å ha  fungert som eit nomadisk folk i dei mesopotamiske kjeldene, og dei er særleg knytte til fjellregionane i Jebel Bishri i Syria, som er kalla «Amorittfjella». Det etniske omgrepet Amurru og Amar vart nytta om dei, høvesvis  hos det akkadiske riket, Assyria og Egypt. Frå 2000-talet f.Kr. og truleg utløyst av tørken på 2100-talet, kom ei storstilt innvandring av amorittiske stammer til Mesopotamia. Dei vart ein av grunnane til nedgangen for det sumeriske tredje dynastiet i Ur, og førte til ei rekkje mektige kongedøme, mellom anna grunnlegginga av Babylon som ein stat og nådde høgdepunktet sitt med Hammurabi.

Kjende amorittar, hovudsakleg dei i Mari, skreiv i ein dialekt av akkadisk funnen på leirtavler i Mari som er datert til 1800-1750 f.Kr. Sidan språket viser mange nordvestleg semittiske former og konstruksjonar, er amorittisk språk trudd å ha vore ein nordvestleg semittisk dialekt. Hovudkjelda til den særs avgrensa kunnskapen til språket er namn som ikkje er akkadisk i stilen som er bevart i desse tekstane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Amoritter» frå ,  den 16. mai 2014.  
 

 
Kanaan
Folk i Bibelen
Semittiske folk
Den fruktbare halvmånen
Folk i antikken
Verve Records

Verve Records er eit amerikansk jazz-plateselskap, grunnlagt av Norman Granz i 1956.

Liste over tidlege Verve-artister

Musikarar
 Coleman Hawkins
 Charlie Parker
 Count Basie
 Duke Ellington
 Oscar Peterson
 Dizzy Gillespie
 Bud Powell
 Lester Young
 Kid Ory
 Stan Getz
 Ben Webster
 Bill Evans
 Roy Eldridge
 Gerry Mulligan
 Buddy Rich
 Gene Krupa
 Illinois Jacquet
 Art Tatum
 Teddy Wilson

Vokalister
 Bing Crosby 
 Ella Fitzgerald
 Betty Carter
 Natalie Cole
 Blossom Dearie
 Anita O'Day
 Carmen McRae
 Nina Simone
 Mel Torme
 Sally Kellerman
 Diana Krall
 Sarah Vaughn
 Joe Williams

Andre
 Talk Talk
 The Mothers of Invention
 The Righteous Brothers
 The Velvet Underground

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Verve Records» frå ,  den 17. mai 2014.

Bakgrunnsstoff
 Offisielt nettstad 

USA-amerikanske plateselskap
Jazz-plateselskap
Skipingar i 1956
Verve Music Group
Vivendi
Universal Music Group
Føretak frå California
Suzy Creamcheese

Suzy Creamcheese var kallenamnet til Suzy Zeiger som i 1960-åra var medlem av Frank Zappa and the Mothers of Invention. Etter at den verkelege Suzy forlet gruppa, steppa andre kvinner inn på konsertane til the Mothers, med det same kallenamnet. Etter kvart vart det trudd at ho alltid hadde vore ein fiktiv karakter. På albumet Freak Out! (som inneheld eit «brev» får Suzy Creamcheese på baksida av plateomslaget), vart Suzy Creamcheese spelt av Jeannie Vassoir; på Absolutely Free og Mothermania var det Lisa Cohen; og på We're Only in It for the Money og Uncle Meat var det Pamela Zarubica.

Den verkelege Suzy fortsette å bruke kallenamnet Suzy Creamcheese. Ho flytta til London, der ho ei stund var kjæraste med John Hopkins, ein leiande person i den britiske hippie-kulturen. 

Sporet «Requiem For Suzy Creamcheese» finst på LP-plata Psychedelia—A Musical Light Show av Mesmerizing Eye. Bandet Teddy & His Patches spelte inn ein song kalla «Suzy Creamcheese», som inneheld ei nyinnspeling av dialogen i starten på «The Return of the Son of Monster Magnet» frå Freak Out!.

Fotnotar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Suzy Creamcheese» frå ,  den 17. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Oppdikta songarar
The Mothers of Invention-medlemmar
PolyGram

PolyGram er eit tidlegare plateselskap som vart stifta i 1972 gjennom samanslåinga av Polydor og Phonogram, som på si side fusjonerte heilt i 1977. Selskapet vart absorbert i Universal Music Group gjennom eit sal i 1998.

PolyGram var eit eige merke, men hadde underselskap i Deutsche Grammophon, Philips, Polydor, Mercury Records og Vertigo Records. I 1987 vart PolyGram eit heileigd dotterselskap til Philips gjennom at sistnemnte kjøpte opp delen til Siemens AG. Ved ei restrukturering av aksjekapitalen i 1993 vart eigardelen til Phillips minska til 75 %. Selskapet kjøpte opp fleire andre plateselskap i den tida det var aktivt, og nokre av dei mest kjente av disse var Decca Records (1979), Island Records (1989) og Motown Records (1993). I 1994 vart for øvrig PolyGram det første plateselskapet i vesten som etablerte eit dotterselskap i Russland. 

I 1998 vart PolyGram kjøpt opp av den canadiske spritprodusenten Seagram og har seinare blitt ein del av Universal Music Group.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «PolyGram» frå ,  den 17. mai 2014.  
 

Nederlandske plateselskap
Tyske plateselskap
USA-amerikanske plateselskap
Skipingar i 1972
Nedleggingar i 1998
Vivendi
Universal Music Group
Bizarre Records

Bizarre Records var eit plateslekap danna for artistar oppdaga av rockemusikaren Frank Zappa og kompanjongen og manageren hans Herb Cohen.

Bizarre vart opphavleg skipa som eit produksjonsselskap. I 1967 missa selskapet til Zappa, Verve Records, høve til å fornye avtalen sin med Zappa. Dette gav Zappa og Cohen ein fordel då dei skulle forhandle sin eigen produksjonsavtale med Verve. Føremålet med å opprette sitt eige produksjonsselskap var å gje Zappa fullstendig kunstnarisk kontroll over musikken sin og verka han planla å produsere for andre. 

Dei første albuma tilknytte Bizarre kom ut tidleg i 1968.  Desse var mellom anna We're Only in It for the Money av the Mothers of Invention og Lumpy Gravy, det første soloalbumet til Zappa. Andre Zappa-relaterte utgjevingar var Cruising with Ruben & the Jets (1968) og samlealbumet Mothermania (1969). Selskapet produserte òg Sandy's Album Is Here At Last av songar-låtskrivaren Sandra Hurvitz, i dag betre kjend som Essra Mohawk. Desse albuma vart alle gjeve ut på Verve Records med etiketten «Bizarre Productions».  

Tidleg i 1969 vart Bizarre Records oppretta som eit selskap distribuert av Warner Bros. Records, som òg omfatta Reprise Records. Bizarre-etiketten vart forma samstundes med eit anna selskap, Straight Records, som òg vart distribuert av Warner Bros. Då Bizarre og Straight vart skapt, var planen til Zappa å gje ut album med avantgarde-artistar på Bizarre, og plater med meir ordinær musikk på Straight.  Den første utgjevinga i denne serien var dobbeltalbumet The Berkeley Concert av Lenny Bruce. Bizarre gav ut den doble debutplata til Wild Man Fischer, kalla An Evening with Wild Man Fischer, tidleg i 1969.  

Det opphavlege konseptet for Bizarre Records mislukkast på grunn av problem med distribusjonen og styret av selskapet. Dette førte til at nokre særs uvanlege album vart gjeven ut på Straight-etiketten, særleg dei av Captain Beefheart, Alice Cooper og The GTOs. Zappa and the Mothers of Invention var den einaste artisten som vart verande på Bizarre Records. Zappa gav ut åtte av sine eigne album med og utan Mothers of Invention på Bizarre frå 1969 til 1972. Det einaste Zappa-prosjektet som ikkje var på Bizarre i denne perioden var filmmusikken til 200 Motels, som kom ut på United Artists Records i 1971.  

I 1973 enda distribusjonskontraktane til Bizarre og Straight med Warner. Mange Bizarre og Straight-innspelingar vart gjevne ut på ny av Warner og/eller Reprise. Same året starta Zappa og Cohen eit nytt selskap, DiscReet Records, nok ein gong distribuert av Warner Bros.

Bakgrunnsstoff
Zappa sin diskografi knytt til plateselskap

USA-amerikanske plateselskap
Frank Zappa
Skipingar i 1968
Nedleggingar i 1974
Straight Records

Straight Records var eit plateselskap skipa i 1969 for å distribuere artistar produserte og oppdaga av Frank Zappa og kompanjongen og manageren hans Herb Cohen. Straight vart skipa samstundes med eit anna selskap, Bizarre Records. Straight og Bizarre vart begge laga og distrubert i USA av Warner Bros. Records, som òg omfatta Reprise Records. Straight Records-innspelingane vart i Storbritannia distribuerte av CBS Records.

Frank Zappa sjølv valde ut dei fleste artistane for Straight. Opphavleg hadde han tenkt å gje ut album med avantgarde-artistar på Bizarre, og meir ordinære innspelingar på Straight. Dette konseptet mislukkast på grunn av problem med platedistribusjonen og styringa av selskapa. Frank Zappa, the Mothers of Invention, Wild Man Fischer og Lenny Bruce passa alle inn på Bizarre, men enda popp på Straight. Dette førte til at det vart gjeve ut nokre uvanlege album på Straight, som platene til Captain Beefheart, Alice Cooper og the GTOs.

Zappa var ansvarleg for den første plata til the Persuasions, Acappella. Over telefon høyrte han the Persuasions synge live i ein platebutikk i Jersey City. På grunn av lidenskapen hans for doo-wop fekk Zappa vokalgruppa over til Los Angeles for å lage ei plate. Andre artistar på Straight var Tim Buckley, og duoen Judy Henske & Jerry Yester. Desse musikarane kom til selskapet via manageren Herb Cohen.

Den første utgåva av Love It to Death av Alice Cooper vart gjeven ut på Straight. Då albumet byrja å selje, hadde det derimot alt blitt gjeve ut på ny av Warner Bros.  Frå 1972 vart denne og andre innspelingar på Straight gjeve ut på ny av anten Reprise eller Warner Bros. I 1973 enda distribusjonsavtalen mellom Bizarre, Straight og Warner.  Zappa og Cohen starta då eit nytt selskap for Warner kalla DiscReet Records. Zappa/Cohen-samarbeidet enda i fiendskap og søksmål i 1976. I oppgjeret som følgde nokre år seinare, fekk Zappa eigarskapen over det han sjølv hadde laga, medan Herb Cohen fekk det meste av det Zappa ikkje hadde laga for Bizarre, Straight og DiscReet.

Artistar på Straight Records

 Captain Beefheart
 Alice Cooper
 Tim Buckley
 Jeff Simmons
 Junier Mintz (aka Frank Zappa and The Mothers)
 Lord Buckley
 Judy Henske & Jerry Yester
 The GTOs (Girls Together Outrageously)
 Tim Dawe
 Mayf Nutter
 The Persuasions
 Rosebud

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Straight Records» frå ,  den 17. mai 2014.  
 

Skipingar i 1969
Frank Zappa
USA-amerikanske plateselskap
Nedleggingar i 1974