alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hold On av Badfinger

«Hold On» er ein song av Badfinger frå 1981 på albumet Say No More. Songen vart skriven av Tom Evans og Joe Tansin (som hadde slutta i bandet før innspelinga av Say No More). Songen var den nest siste singelen dei gav ut frå Say No More.

Songen kom ut på singel i Amerika med B-sida «Passin' Time», skriven av Joey Molland. Det var den siste singelen til Badfinger som gjekk inn på singellista i USA då han nådde 56. plassen på Billboard Hot 100 og 67. plassen på Cashbox-lista.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hold On (Badfinger song)» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Badfinger-songar
Songar skrivne av Tom Evans
Songar produserte av Jack Richardson
Songar frå 1981
Singlar frå 1981
I Got You av Badfinger

«I Got You» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Songen var skriven av gitaristen Joey Molland og kom ut i 1981 på albumet Say No More. 

Same året vart han gjeven ut som den andre singelen frå albumet. B-sida var «Rock 'N' Roll Contract», skriven av Tom Evans. Men i motsetnad til den første singelen, klarte ikkje denne singelen å nå singellista i USA.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Got You (Badfinger song)» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Badfinger-songar
Songar produserte av Jack Richardson
Songar frå 1981
Singlar frå 1981
Because I Love You av Badfinger

«Because I Love You» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Han vart skriven av gitaristen i bandet, Joey Molland, og kom ut på det siste albumet deira Say No More frå 1981.

Songen vart gjeven ut som den siste av tre singlar frå albumet med B-sida «Too Hung Up on You» av Tom Evans. Singelen gjekk ikkje på singellista nokon stad.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Because I Love You (Badfinger song)» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Badfinger-songar
Songar produserte av Jack Richardson
Songar frå 1981
Elektra Records-singlar
Singlar frå 1981
Head First av Badfinger

Head First er det siste studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger, gjeve ut 14. november 2000. Det vart spelt inn 26 år tidlegare i desember 1974 og januar 1975 i The Beatles sitt Apple Studios i London, men det kom ikkje ut på den tida. Det var opphavleg meint som det åttande albumet til Badfinger, men innspelinga utgjevinga vart skrinlagd på grunn av rettstvistar som oppstod mellom bandet og Warner Bros. det året, og versjonen som endeleg vart gjeven ut var ein omtrentleg miks av albumet frå 1975, miksa av Phil McDonald, som var ein av lydteknikarane i Apple Studios. 

Då albumet kom ut i 2000 følgde det med ei ekstra plate med bonusspor.

Innhald

CD 1
«Lay Me Down» (Ham)  – 3:35
«Hey, Mr. Manager» (Evans)  – 3:34
«Keep Believing» (Ham)  – 4:09
«Passed Fast» (Evans, Jackson)  – 4:19
«Rock 'N' Roll Contract» (Evans)  – 4:44
«Saville Row» (Ham) :36
«Moonshine» (Evans, Gibbins, Jackson)  – 3:53
«Back Again» (Gibbins)  – 2:54
«Turn Around» (Jackson)  – 4:17
«Rockin' Machine» (Gibbins)  – 1:32

CD 2
«Time Is Mine» (Ham)  – 1:45
«Smokin' Gun» (Ham)  – 1:22
«Old Fashioned Notions» (Gibbins)  – 4:12
«Nothing to Show» (Ham)  – 1:03
«You Ask Yourself Why» (Gibbins)  – 2:17
«Keep Your Country Tidy» (Ham)  – 2:23
«To Say Goodbye» (Jackson)  – 3:46
«Queen of Darkness» (Evans)  – 2:13
«I Can't Believe In» (Ham)  – 2:10
«Thanks to You All» (Gibbins)  – 2:41
«Lay Me Down» (Ham)  – 2:55

Medverkande

Pete Ham: gitar, klaverinstrument, vokal
Tom Evans: bass, synthesizer, vokal
Bob Jackson: gitar, klaverinstrument, vokal
Mike Gibbins: trommer, perkusjon, vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Head First (Badfinger album)» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2000
Badfinger-album
Album spelte inn i Apple Studios
Robert Johnson

Robert Leroy Johnson () var ein USA-amerikansk bluesmusikar frå Mississippi. Innspelingane hans frå 1936 og 1937, som står som milepålar i musikkhistoria, syner ein kombinasjon av synging, gitardugleik og talent for låtskriving som har påverka seinare generasjonar av musikarar. Det skuggelagte og dårleg dokumenterte livet til Johnson, som døydde berre 27 år gammal, har gjeve liv til legendestatusen hans. Ei Faust-aktig segn skal ha det til at han selde sjela si til djevelen ved eit lokalt vegkryss i Mississippi for å få suksess. Som ein omreisande artist som hovudsakleg spelte på gatehjørne, på juke joints og til dans på laurdagskveldar, fekk Johnson lite kommersiell suksess eller offentleg respekt medan han levde. 

Etter at innspelingane hans kom ut på ny i 1961 på LP-plata King of the Delta Blues Singers, nådde musikken hans ut til eit større publikum. Johnson vert i dag rekna som ein meister innan blues, særleg Mississippi Delta blues-stilen. Han er omtalt av mange rockemusikarar som ei viktig inspirasjonskjlde. Blues- og rockemusikaren Eric Clapton har kalla Johnson «den viktigaste bluessongaren som nokon gong har levd.»

Johnson vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame under den første seremonien i 1986, som ei tidleg inspirasjonskjelde for rock and roll. I 2003 vart Johnson rangert på femteplassen på lista til magasinet Rolling Stone over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

Diskografi

Det vart gjeve ut elleve 78-plater av Johnson på  Vocalion Records medan han levde. Ei tolvte plate kom ut etter han var død. 

The Complete Recordings kom ut 28. august 1990 og inneheld nesten alt Johnson spelte inn, 29 innspelingar i alt og 12 alterantive opptak.

For å feire 100-årsdagen til Johnson gav Sony Legacy den 8. mai 2011 ut Robert Johnson: The Centennial Collection, med alle dei 42 innspelingane hans og to korte fragment.

Rock and Roll Hall of Fame
Rock and Roll Hall of Fame tok med fire songar av Johnson på lista ssi over «500 songar som forma rock and roll».

Hyllestalbum
Blant hyllestalbuma til Robert Johnson finn ein:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robert Johnson» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Komara, Edward (2007). The Road to Robert Johnson: The Genesis and Evolution of Blues in the Delta from the Late 1800s Through 1938. Hal Leonard. .

Bakgrunnsstoff

 
 Robert Johnson dødsattest . State of Mississippi.
 

Robert Johnson
Folk frå Hazlehurst i Mississippi
Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Afroamerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Delta blues-musikarar
Country blues-musikarar
Country blues-songarar
Slidegitaristar
Bluesmusikarar frå Mississippi
Blues Hall of Fame
Rock and Roll Hall of Fame
Myrda musikarar
Uløyste dødsfall
BND

Bundesnachrichtendienst (BND) er lokalisert i Pullach (München), men med hovudkvarter i Berlin. Denne etterretningstenesta er saman med 
Verfassungsschutz og Militärischer Abschirmdienst ein av Tysklands tre etterretnings- og tryggingtenester. BND vert saman med dei andre kontrollert av eit parlamentarisk kontrollråd (Kontrollgremium). 

BND ligg under Bundeskanzleramt og har ca. 6000 tilsette (2005).

Referansar

Spionasje
Tyskland
Etterretningstenester
Verfassungsschutz

Verfassungsschutz (forfatningsvern) kallar Tysklands føderale og statlege tryggingstenester for innanriks politisk overvaking. På grunn av landets føderale struktur, består Verfassungsschutz av både eit føderalt byrå (Bundesamt für Verfassungsschutz) og i stor grad uavhengige enkeltbyråer (kalla Landesämter für Verfassungsschutz) i kvar enkelt delstat. Koordinasjonen mellom dei ulike tenestene og dei 16 delstatsbyråa #seg parallelle arbeid er eit problem som ofte vert diskutert. Ein fusjon til éin føderal teneste har vore foreslegen, men forslaget har stranda på politisk motstand som vert skulda den sterke stillinga til føderalismen i Tyskland.

Oppgåver 
Den viktigaste oppgåva som tilligger Verfassungsschutz er å overvaka organisasjonar som vert vurdert som ein trussel mot den «frihetlig-demokratiske grunnordning». Den direkte årsaka for skipinga av tenestene var den kommunistiske trusselen til den kalde krigen.

Sjølv om Verfassungsschutz brukar alle typar overvåkningsteknologi og infiltrasjon, baserer den for det meste sin informasjon på publikasjonar frå organisasjonane som vert observert. Informasjonen samlast i årlege rapportar, kalla Verfassungsschutzberichten, som er tilgjengeleg for allmennheten; truleg vert gjeve det òg meir detaljerte og løynlege rapportar til regjeringa.

Verfassungsschutz har inga politistyresmakt; når dei får informasjon er dei avhengig av politiet eller statsadvokatane for å forfølgja straffbare tilhøve.

Det er den til kvar og ei tid sitjande regjering (føderalt, eller i den enkelte delstaten) som avgjer kva for organisasjonar som skal overvakast. Dette fører til at partiet Die Linka verta berre overvakt i delstatane der partiet CDU regjerer. 

Organisasjonane Verfassungsschutz overvakar fell i fire hovudgrupper:

 Venstreekstremistar 
 Høgreekstremistar (inkluderte partiet NPD)
 Utanlandske ekstremistorganisasjonar i Tyskland (hovudsakleg muslimske ekstremistar)
 Scientologi (verdsett av tyske styresmakter som ein autoritær, antidemokratisk kommersiell organisasjon, og ikkje som ein religion)

Nokon av Verfassungsschutz-byråa har òg andre oppgåver, som vern av regjeringsrelatert informasjon, overvåkning av utanlandske løynlege tenester, og av organisert kriminalitet.

Presidentar 

 1950 – 1954 Otto John
 1955 – 1972 Hubert Schrübbers
 1972 – 1975 Günther Nollau
 1975 – 1982 Richard Meier
 1983 – 1985 Heribert Hellenbroich
 1985 – 1987 Ludwig-Holger Pfahls — han forsvann i juli 1999, og vart arrestert i Paris i 2004 på grunn av tiltaler om korrupsjon i samband med eit våpensal til Saudi-Arabia medan han var statssekretær i Forsvarsministeriet i Kohl-regjeringa på 1990-talet. Korrupsjonstiltala vart seinare frafalt.
 1987 – 1991 Gerhard Boeden
 1991 – 1995 Eckart Werthebach
 1995 – 1997 Hansjörg Geiger
 1997 – 2000 Peter Frisch
 2000 – 2012 Heinz Fromm
 2012 – 2019 Hans-Georg Maaßen
2019 – Thomas Haldenwang

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Verfassungsschutz» frå ,  den 11. juni 2018.

Bakgrunnsstoff

 
 Bundesamt für Verfassungsschutz
Etterretningstenester
Tyske styresmakter
Militärischer Abschirmdienst

Militärischer Abschirmdienst (MAD), eigentleg Amt für den militärischen Abschirmdienst, er den militære etterretningstenesta i Tyskland og ei av dei tre føderale etterretningstenestene i landet. Dei andre er Bundesnachrichtendienst og Bundesamt für Verfassungsschutz. MAD er underlagt Forsvarsministeriet og har vel 1 300 militært og sivilt tilsette. Organisasjonen har hovudkvarter i Köln.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Militärischer Abschirmdienst» frå ,  den 11. juni 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Militärischer Abschirmdienst

Tyske styresmakter
Det tyske forsvaret
Etterretningstenester
Malayarkipelet

Malayarkipelet viser til øyane i Søraust-Asia, tidlegare også kalla Ostindia, dei austindiske øyane, Malaysia eller Malaisia.

Nemninga «Malaysia» kom i bruk på 1800-talet. Namnet blei lagt fram av den franske utforskaren Jules Dumont d'Urville, som i eit føredrag i Société de Géographie i Paris i 1831 føreslo å dela Oseania inn i fire delar: Polynesia, Mikronesia, Melanesia og Malaysia, det vil seia øyane vest for Ny-Guinea. med til Malaysia rekna ein Sundaøyane, med dei store Sundaøyene Java, Borneo, Sumatra og Sulawesi, Dei små Sundaøyane frå Bali til Timor og Molukkane og Filippinane. Seinare er også Malayahalvøya teken med, ettersom ein rekna område der det budde malayisktalande folk, i området mellom Bak-India, Ny-Guinea og Australia, med til Malaysia.

Namnet Malaysia blei i 1963 teke i bruk av forbundsstaten Malaysia, som bestod av område på Malayahalvøya og Borneo.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Malayarkipelet» frå ,  den 11. juni 2018.  
 

Øygrupper i Asia
Malaysisk geografi
Indonesisk geografi
Filippinsk geografi
R&B from the Marquee

R&B from the Marquee er eit studioalbum av Alexis Korner's Blues Incorporated frå november 1962 på Decca Records. Blues Incorporated var eit britisk R&B-band tidleg i 1960-åra som var leia av Alexis Korner med forskjellige musikarar. Sjølv om det aldri selde mykje plater, var det særs innverknadstungt i utviklinga av britisk rock i 1960-åra og seinare.

Innhald

Medverkande
Alexis Korner: akustisk gitar
Cyril Davies: vokal (3,5,6,7,9) munnspel (utanom på 6)
Dick Heckstall-Smith: tenorsaksofon (utanom på 3) korvokal (7)
Keith Scott: piano
Spike Heatley: kontrabass (utanom på 7)
Graham Burbidge: trommer
Long John Baldry: vokal (2,11,12) korvokal (7)
Teddy Wadmore: bassgitar (7)
Big Jim Sullivan: korvokal (7) og gitar (ikkje oppført)

Teknisk
Lydteknikar: Jack Clegg
Produsert av Jack Good

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «R&B from the Marquee» frå ,  den 11. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Alexis Korner's Blues Incorporated - R&B From The Marquee på alexis-korner.net

Debutalbum frå 1962
Decca Records-album
Blues Incorporated-album
Gen-testing

Med gen-testing (gentesting) eller DNA-testing kan man fastslå blodslinjar, og fastslå genetisk diagnose av kor disponert ein er for arvelege sjukdommar.

Gentesting nyttast mellom anna i landbruket, i populasjonsøkologi, og på menneske.

På menneske kan gentesting nyttast for å slå fast biologisk farskap og -morskap til eit barn, eller eit generelt biologisk slektsforhold mellom to menneske. Å undersøke kromosomar og dei individuelle genane deira, er del av testingen.

Gentesting kan gjøres med biokjemiske testar, for å oppdaga moglege genetiske sjukdommar, eller muterande formar av genar som assosierast med auka risiko for å utvikle genetiske sjukdommar.

Testinga identifiserar endringer i kromosomer, genar, og proteinar.

Genetisk diagnostikk
Genetisk diagnostikk er «diagnostikk basert på analyse av arvematerialet der man påviser at et individ har arvet en bestemt genfeil eller en bestemt genvariant som kan være sykdomsfremkallende. En skiller mellom genetisk sykdomsdiagnostikk, der man påviser den genfeilen som har gitt sykdom hos individet, arvebærerdiagnostikk, der man hos et friskt individ påviser en genfeil som vil gi sykdom i neste generasjon, presymptomatisk diagnostikk, der man hos et friskt individ påviser en genfeil som vil gi sykdom senere i livet, og prediktiv diagnostikk [...]», skriv Store Medisinske Leksikon.

Sjå òg
Biologisk arv og genetisk arv

Kjelder

Biologi
Gen
John Mayall Plays John Mayall

John Mayall Plays John Mayall er debutalbumet til John Mayall & the Bluesbreakers, utgjeve i 1965 som Decca LK 4680. Albumet er eit konsertopptak  spelt inn i Klooks Kleek den 7. desember 1964. Roger Dean har fortalt i eit intevju at dei drog kablar ut av vindauget på klubben til Decca Studio som låg kring 100 meter unna for denne innspelinga.

Innhald

Medverkande
John Mayall - vokal, munnspel, cembalett, orgel, 9-strengsgitar
Roger Dean - gitar
John McVie - bassgitar
Hughie Flint - trommer
Nigel Stanger - saksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Mayall Plays John Mayall» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

John Mayall-album
Konsertalbum frå 1964
Decca Records-album
Album produserte av Tony Clarke
Debutalbum frå 1964
Crawling Up a Hill

«Crawling up a Hill» er ein song skriven av John Mayall og spelt inn av John Mayall & the Bluesbreakers. Songen vart gjeven ut som ein studioinnspelt singel i 1964 og på konsertalbumet John Mayall Plays John Mayall i 1965. Singelen var den første innspelinga til det framtidige Fleetwood Mac-medlemmet og bassisten John McVie.

Songen fekk nytt liv då han vart spelt av Katie Melua på debutalbumet hennar Call Off the Search (2003).

Medverkande
Singel
John Mayall - vokal, orgel, munnspel
Bernie Watson - gitar
John McVie - bass
Martin Hart - trommer

John Mayall Plays John Mayall
John Mayall - vokal, organ, munnspel
Roger Dean - gitar
John McVie - bass
Hughie Flint - trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Crawling Up a Hill» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
John Mayall Plays John Mayall - CD-omslag frå 2006

Singlar frå 1964
Songar skrivne av John Mayall
Katie Melua-songar
Singlar frå 2004
Songar frå 1964
Decca Records-singlar
Roger Dean

David Roger Bryan Dean () var ein britisk gitarist og lærar. 

I 1960-åra spelte han ei kort stund i John Mayall & the Bluesbreakers, mellom anna på debutsingelen og albumet deira. Etter Mayall starta han sitt eige band, The Nu Notes. I 1971 spelte han i bandet Spike Island og spelte inn eit album med dei, som var ei blanding av folk, country og verdsmusikk. Seinare var han medlem av band som The Bluejays, bandet til P.P. Arnold og The Bad Boys. Sidan vart han oftare studiomusikar og spelte på TV-show, akkompagnerte andre musikarar og andre lukrative jobbar som cruise med RMS «Queen Elizabeth 2» som gitarist med The Joe Loss Orchestra.

Diskografi 
 1964 : Crocodile Walk/When I'm Gone - singel av John Mayall's Bluesbreakers.
 1965 : John Mayall plays John Mayall av John Mayall's Bluesbreakers
 1971 : Spike Island av Spike Island 
 1971 : Wild Angels/Six Chevaux Blancs (John Hill) av Eddy Orini - singel
 1973 : When Will I See You Again/Year Of Decision av The Three Degrees - singel 
 1976 : J K All the way av Jonathan King 
 1979 : O Cheryl/Ode to England av Manuel and Los Por Favors [Andrew Sachs] - singel
 1980 : The Munch Bunch - Stories And Songs av Brian Wade 
 1982 : Lorraine av Lorraine

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad 

Engelske gitaristar
Folk døde av hjernesvulst
Folk frå Hendon
Hughie Flint

Hughie Flint () er ein engelsk trommeslagar, kjend for tida han spelte i John Mayall & the Bluesbreakers. I 1970-åra spelte han i si eiga gruppe, McGuinness Flint og seinare i The Blues Band.

Flint spelte av og på i The Bluesbreakers i fem år og deltok på albuma John Mayall Plays John Mayall (1965) og Blues Breakers with Eric Clapton (1966). Flint spelte så i lag med Alexis Korner og Savoy Brown, medan han vart erstatta hos Mayall av Aynsley Dunbar.

I 1970 skipa Flint McGuinness Flint med Tom McGuinness, tidlegare gitarist og bassist i Manfred Mann. Dei nådde andreplassen på UK Singles chart med «When I'm Dead And Gone», som vart følgd opp i 1971 av ein ny hitsingel, «Malt and Barley Blues», som nådde femptelassen. Dei gav òg ut eit album i 1970. Bandet vart oppløyst i 1975. Flint spelt med Bonzo Dog Band frå 1971 til det siste albumet deira, Let's Make Up And Be Friendly.

I 1977 var Flint trommeslagar og bodhránspelar på albumet Suburban Ethnia av bandet Chanter.

Flint spelte så i The Blues Band, ei supergruppe med mellom andre Dave Kelly, Gary Fletcher, McGuinness og andre Manfred Mann-medlemmar og songaren Paul Jones. Debutalbumet deira, The Official Bootleg Album, kom ut i 1980. 

Flint har òg spelt på plate med Georgie Fame, Jack Dupree og Tom Newman.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hughie Flint» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske rocketrommeslagarar
John Mayall & the Bluesbreakers-medlemmar
Musikarar frå Manchester
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Britiske bluesmusikarar
Savoy Brown-medlemmar
Chicken Shack-medlemmar
Johnny Almond

Johnny Almond () var ein britisk saksofonist som er mest kjend for innspelingane sine med Alan Price Set, Fleetwood Mac, John Mayall og Mark-Almond.

Johnny Almond var fødd i Enfield i Middlesex i England. Han spelte i Zoot Money's Big Roll Band og Alan Price Set. Han arbeidde òg som studiomusikar med John Mayall's Bluesbreakers, Chicken Shack og Fleetwood Mac.

I 1969 skipa han Johnny Almond's Music Machine og har spelt inn to soloplater, Patent Pending og Hollywood Blues.

Diskografi

Studiomusikar
 John Mayall's Blues Breakers with Eric Clapton (1966)
 John Mayall's Blues Breakers: A Hard Road (1967)
 Chicken Shack: 40 Blue Fingers, Freshly Packed and Ready to Serve (1968)
 Fleetwood Mac: Mr. Wonderful (1968)
 Chicken Shack: O.K. Ken? (1969)
 John Mayall: Looking Back (1969)
 Martha Velez: Fiends and Angels (1969)
 Keef Hartley Band: Album – Overdog (1971)

Soloarbeid
 Patent Pending (1969)
 Hollywood Blues (1970)

Bandmedlem
 John Mayall: The Turning Point (1969)
 John Mayall: Empty Rooms (1969)

Mark-Almond
 Mark-Almond (1971)
 Mark-Almond II (1972)
 Rising (1972)
 73 (1973)
 To the Heart (1976)
 Other Peoples Rooms (1978)
 Tuesday in New York (1980)
 Last & Live (1981)
 Night Music (1996)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Johnny Almond» frå ,  den 12. juni 2018.

Bakgrunnsstoff 

John Mayall & the Bluesbreakers-medlemmar
Blues revival-musikarar
Bluesrock-musikarar
Engelske bluesmusikarar
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Ray Warleigh

Raymond «Ray» Kenneth Warleigh () var ein australsk altsaksofoist og fløytespelar. 

Ray Warleigh var fødd i Sydney i Australia, men flytta til England i 1960, der han raskt vart ein etterspurt studiomusikar.

He spelte inn musikk med mange kjende artistar innan jazz og blues i Storbritannia, som Alexis Korner, Tubby Hayes, Humphrey Lyttelton, Terry Smith, Ronnie Scott, Long John Baldry, John Mayall, Allan Holdsworth, Soft Machine, Georgie Fame, Mike Westbrook, Dick Morrissey og Kenny Wheeler, i tillegg til Mike Oldfield,  Nick Drake og Charlie Watts.

Det første albumet til Warleigh frå 1968 var produsert av Scott Walker.

Diskografi 
1968: Ray Warleigh’s First Album (Phillips)
1968: Fall Out - Terry Smith
1977: Reverie
1978: One Way -  Tommy Chase-Ray Warleigh Quartet
1980: Land of Cockayne - Soft Machine
1980: Wonderin' - Rollercoaster
2009: Rue victor massé (Psi)

Med Kenny WheelerDream Sequence'' (Psi, 1995-2003 [2003])

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ray Warleigh» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Australske studiomusikarar
Musikarar frå Sydney
Australske jazz-saksofonistar
Jazz-fløytistar
The Blues Alone

The Blues Alone er eit bluesalbum av John Mayall frå 1967, der han spelar alle instrumenta sjølv, utanom trommene, som vart spelt av Keef Hartley. Slik sett var dette det første «soloalbumet» til John Mayall, dvs. utan Bluesbreakers. Det var eitt av tre album av John Mayall i 1967, eller fire om ein reknar med forskjellig artist-albumet Raw Blues. Dette albumet kom ut på Ace of Clubs, ein etikett under Decca Records, for å skilje det frå eit vanleg Mayall-album.

Design og plateomslag vart gjort av John Mayall sjølv. Kommentarane i omslaget vart skrivne av John Peel.

Innhald

Medverkande
John Mayall – vokal, gitar (6- og 9-strengs), munnspel, piano, orgel, celesta (spor 9), trommer (spor 1, 5)
Keef Hartley – trommer (alle utanom 1 og 5)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Blues Alone» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

John Mayall-album
Musikkalbum frå 1967
Album produserte av Mike Vernon
Album produserte av John Mayall
Decca Records-album
Ace of Clubs Records-album
Keef Hartley

Keith «Keef» Hartley () var ein engelsk trommeslagar og bandleiar. Han fronta sitt eige band, kalla Keef Hartley Band eller Keef Hartley's Big Band, og spelte på Woodstockfestivalen. Han var sidan medlem av Dog Soldier og spelte med forskjellige artistar som Rory Storm, The Artwoods og John Mayall.

Diskografi

Keef Hartley Band 
Halfbreed (1969)
The Battle of North West Six (1969)
The Time Is Near (August 1970) - UK #41
Overdog (8. april 1971)
 Little Big Band (konsertopptak på Marquee Club) (1971)
Seventy-Second Brave (1972)
Not Foolish Not Wise (1968-1972 / studio + konsertopptak) (1999 / 2003)

Solo 
 Lancashire Hustler (1973)

Dog Soldier 
 Dog Soldier (1975) UAS 29769, recorded at Island Basing Street Studios, London, 18. november - 15. desember 1974

Med John Mayall 
Crusade (1967)
The Blues Alone (1967)
 The Diary of a Band - Volume One  (1968) (konsertopptak)
 The Diary of a Band - Volume Two  (1968) (konsertopptak)
Back to the Roots (1971) (berre somme spor)
 Moving On  (1973) (konsertopptak)
Ten Years Are Gone (1973) (studio + konsertopptak)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Keef Hartley» frå ,  den 12. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Keef Hartley på Allmusic

Engelske rocketrommeslagarar
John Mayall & the Bluesbreakers-medlemmar
Musikarar frå Liverpool
Folk frå Preston i Lancashire
Chicken Shack-medlemmar