alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Heilage Cecilia

Heilage Cecilia er ein kristen helgen som leid martyrdøden tidleg på 200-talet, truleg i år 230. Ho er vernehelgen for musikarar og blinde.

Cecilia er rekna som helgen i katolsk og ortodoks kristendom og i delar av den anglikanske kyrkja. Minnedagen hennar er 22. november.

Biografi 
Det finst ikkje sikre historiske opplysingar om Cecilia. Det kan ha levd fleire personar med dette namnet i antikken som blei æra som heilage i den tidlege kyrkja. Helgensoga som ettekvart blei fortald om Cecilia seier at ho kom frå ein kristen senatorfamilie i Roma, og blei gift bort til ein heidensk adelsmann, Valerianus, som ho overtalte til å leva i eit kysk samliv ved å fortelja at ein engel vakta over kroppen hennar. Etter at maken blei kristna av pave Urban I skal paret ha blitt krona med roser og liljer av engelen. Ifølgje den same soga skal paret ha lidd martyrdøden seinare under kristenforfølgingane. Bødlane mislukkast i å drukna henne i badet hennar, og halshogg henne i staden.

Før ho døydde, og medviten om at ho snart kom til å døy, skal Cecilia ha ordna det slik at heimen hennar blei gjort om til ein stad for gudstenester.

Leivningane hennar blei først lagde i Sankt Calixtus katakomber, der Urban I skal ha teke dei. Sidan 800-talet har relikviane hennar vore i basilikaen Santa Cecilia i Trastevere i Roma.

Framstilling og tilknyting

Cecilia er blitt feira som helgen sidan omlag 300-talet.

Sidan renessansen har Cecilia ofte blitt framstilt med eit orgel ein bratsj eller eit anna musikkinstrument i bildekunst.

I kulturen

I 1855 skreiv komponisten Charles Gounod ei messe til Sankta Cecilia.

Den katolske kyrkja i Sverige nytte ei songbok som heiter Cecilia.
Lotta Pedersen og Göran Folkestad kom på andre plass i Melodifestivalen 1984 med songen «Sankta Cecilia». 
Kor som syng kyrkjemusikk kan ha namn etter heilage Cecilia, som «Ceciliakören» i Svenska kyrkan.

Kjelder 

 The Book of Saints: A Dictionary of Servants of God. 6th ed. London: Cassell 1994. 

Denne artikkelen bygger på «Saint Cecilia» frå , og «Cecilia (helgon)» frå  den 24. november 2019.

Bakgrunnsstoff

Kristne martyrar
Italienske helgenar
Italienske martyrar
Cecilie Enger

Cecilie Enger (født 21. februar 1963) er ein norsk forfattar frå Asker. Ho er mag.art. med faga norsk, historie og journalistikk. Ho jobbar som journalist i Dagens Næringsliv. Ho forfattardebuterte i 1994 med romanen Nødvendigheten, ein roman ho fekk Nota Bene Bokpris for i 1995. For den sjølvbiografiske romanen Mors gaver fekk ho Bokhandlerprisen i 2013.

Bibliografi 

 1994 Nødvendigheten (roman)
 1996 Ytterpunkt (roman)
 1999 Kjell Aksel – en snauklippet historie (barnebok)
 2000 Brødrene Henriksen (roman)
 2003 Se i nåde (roman)
 2007 Himmelstormeren (roman)
 2011 Kammerpiken (roman, Gyldendal)
 2013 Mors gaver (roman, Gyldendal)
 2017 Pust for meg (roman, Gyldendal)
 2021 Det hvite kartet (roman)

Prisar og utmerkingar 

 Nota Bene Bokpris 1995
 Neshornet, Klassekampens kulturpris 2007
 Amalie Skram-prisen 2008
 Bokhandlerprisen 2013

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Cecilie Enger» frå ,  den 24. november 2019.  
 

 Presentasjon av Cecilie Enger i Forfattarkatalogen på Nettsidene til forfattarsentrum

Bakgrunnsstoff 

 Cecilie Enger i NRK Forfattar
 Første kapittel av Brørne Henriksen frå Dagbladet.
 Kvifor vart byrjinga på Sjå i nåde slik? Cecilie Enger til Magasinet
 

Folk frå Asker
Norske barnebokforfattarar
Norske romanforfattarar
Vinnarar av Bokhandlarprisen
Golden Earring av Golden Earring

Golden Earring er det sjette studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, gjeve ut i 1970. Fansen har ofte omtalt det som Wall of Dolls etter biletet på framsida av omslaget. Dette er det første Golden Earring-albumet med trommeslagaren Cesar Zuiderwijk som medlem. Alle dei fire medlemmane som var med i bandet på denne tida er framleis medlemmar i bandet. 

Gruppa gjekk her mot ein post-psykedelisk FM-rock med eit markant element av hardrock. Fleire av songane har atmosfæren og dei utførlege arrangementa ein assosierer med progressiv rock men likevel med nokså stramme arrangement og utan særleg lange songar.. Fleire av songane, som «Big Tree, Blue Sea» har fløyte og stil som kan minne om Jethro Tull. 

Singelen «Back Home» vart ein av dei største hittane deira i heimlandet Nederland. Hausten 1970 låg albumet på toppen av den nederlandske albumlista i seks veker. I Japan vart albumet gjeve ut med tittelen Back Home, og eit anna plateomslag.

Mottaking
Allmusic var lunken til albumet og skreiv: «Det største problemet for gruppa på dette stadiet er tekstane: 'I'm Gonna Send My Pigeons to the Sky' er eit ærleg, men sløvt forsøk på ein protestsong som ikkje seier noko særleg i det heile tatt og dei mektige riffa på 'The Loner' vert oppvegd av ein teikneserieaktig og melodromatisk tekst. Den sterke musikken og dei dugande musikarane veg dels opp for dette problemet og Golden Earring er framleis eit stramt, melodiøst album som er verdt tida til ein kvar Golden Earring-fan.»

Innhald
Alle songane er skrivne av Kooymans utanom der andre er nemnde.

Medverkande
George Kooymans – gitar, vokal
Rinus Gerritsen – bassgitar, klaverinstrument
Barry Hay – fløyte, vokal, saksofon
Cesar Zuiderwijk – trommer

Teknisk
Produsent: Fred Haayen
Lydteknikar: Albert Kos
Fotografi: Claude Van Heye
Design:  Ron Seubert

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Golden Earring (album)» frå ,  den 24. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1970
Polydor Records-album
Nummer-ein-album i Nederland
Cesar Zuiderwijk

Cornelis Johannes «Cesar» Zuiderwijk, () er ein nederlandsk trommeslagar, mest kjend som medlem i det nederlandske rockebandet Golden Earring sidan 1970.

Biografi
Zuiderwijk byrja å spele gitar som barn, men byta til trommer då han var 14 år gammal. Han var i ungdomsåra trommeslagar i ei rekkje band, frå René & His Alligators, til Hu & the Hilltops og Livin' Blues.

Han vart spurt om å erstatte Sieb Warner i Golden Earring i 1970. Sidan den gongen har han vore fat medlem av bandet. 

I september 1992 spelte Zuiderwijk og hans Golden Earring i lag med minst tusen andre trommeslagarar på «Radar Love» i Maasvlakte i Rotterdam. I 1999 vart han invitert av War Child til å lære barn i den bosniske byen Mostar om å spele trommer. I 2000 drog han på turné med Percossa Percussion då Golden Earring tok eit års pause.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Cesar Zuiderwijk» frå ,  den 24. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Golden Earring-medlemmar
Nederlandske rocketrommeslagarar
Musikarar frå Haag
Handball-EM 1994 for kvinner

Europameisterskapen i handball 1994 for kvinner, den aller fyrste i sitt slag, vart avvikla i tida 6. til 25. september 1994 i Tyskland. 12 land var kvalifisert og deltok i turneringa.

Danmark vann meisterpokalen etter finalesiger 27 – 23 over arrangørlandet Tyskland. Noreg kom på bronseplassen.

Turneringa
Meisterskapen vart arrangert med gruppespel à seks lag i to grupper. Deretter var det semifinalar med dei to beste laga i avdelingane, og til sist bronsefinale og finale. Gruppespelkampane fann stad Bonn, Magdeburg, Oldenburg og Waiblingen, finalerunda i Berlin.

Semifinalane
 Danmark – Ungarn 29 – 28 eeo
 Tyskland – Noreg 22 – 18

Bronsefinalen
Noregs lag tok kommandoen i bronsekampen, der særleg Ingrid Steen og målvakta Cecilie Leganger utmerkte seg. Ved pause leia Noreg 10 – 6, sidan kontrollerte laget kampen inn til siger 24 – 19. Ingrid Steen vart toppskårar med 10 susarar, vidare stod Tonje Sagstuen og Marte Eliasson for kvar sine 3 skåringar, Hege K. Kvitsand, Tonje Larsen og Kari Solem fann vegen til nettmauskane 2 gongar kvar, Susann Goksør og Kristine Moldestad skåra kvar sitt mål, Siri Eftedal og Kristine Duvholt kom ikkje på skåringslista, ei heller målvakta Monica Løken. Kjersti Grini, Mona Dahle og Annette Skotvoll stod over bronsefinalen.

Finalen
Finalen fann stad i Berlin framom 4 000 tilskodarar. Danmark vann EM-pokalen med 27 mål mot 23, etter å ha leia 14 – 13 ved pause. I det danske mannskapet fann ein, mellom andre, målvaktene Lene Rantala og Susanne Munk Lauritsen, rykkromspelarane Anne Dorthe Tanderup, Anja Andersen, Camilla Andersen, kantspelarane Janne Kolling og Anette Hoffmann, samt linjespelaren Tonje Kjærgaard.

Kjelder
Arbeiderbladet 26. september 1994
Seven Tears

Seven Tears er det sjuande studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, gjeve ut i 1971. Albumet kom ikkje ut i USA. 

Golden Earring heldt fram å utvikle ei særeigen blanding av hardrock og progressiv rock. Songen «This Is the Other Side of Life» opnar med ei baklengsmelding som seier «That is the other side of life» med nederlandsk aksent. 

Albumet nådde andreplassen på den nederlandske albumlista.

Mottaking
Allmusic skreiv om albumet: «Det største problemet denne gongen er at den dristige sjangerhoppinga ikkje alltid fører til sterke songar. Trass i dette syner Seven Tears at bandet er villig til å ta ein risk i å omforme kombinasjonen av dei forskjellige elementa til ein heilt unik stil. Når alkymien fungerer er resultatet ganske så bra. 'The Road Swallowed Her Name' blandar effektivt tunge gitarriff ala Black Sabbath med psykedeliske tekstar og perkusjon. Høgdepunktet på albumet er 'She Flies on Strange Wings', ein episk kunstrocksong som kombinerer heavy metal-aktige vers med meir flytande refreng og ein draumande midtre del som minnar sterkt om Pink Floyd.»

Innhald
Alle songane er skrivne av Kooymans utanom der andre er nemnde.

Medverkande
George Kooymans - gitar, vokal
Rinus Gerritsen - bassgitar, klaverinstrument
Barry Hay - fløyte, vokal
Cesar Zuiderwijk - trommer

Teknisk
Produsent: Fred Haayen
Lydteknikar: Albert Kos og Pieter Nieboer
Fotografi og design: Jan Bogaerts
Innsidefotografi: Claude Van Heye

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Seven Tears» frå , og «Seven Tears (album)» frå  den 24. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1971
Polydor Records-album
Cécile

Cécile eller Cecile er eit kvinnenamn som er ei fransk form av Cecilie. Cecil er ei engelsk mannleg form av namnet, og Cecily ei kvinneleg.

Kjende namneberarar 
 Cécile Mendelssohn Bartholdy (1817–1853), kona til komponisten Felix Mendelssohn Bartholdy
 Cécile Bruyère (1845–1909), fransk benediktinarnonne og klostergrunnleggjar
 Cécile Chaminade (1857–1944), fransk komponist og pianist
 Cécile Vogt (1875–1962), tysk-fransk medisinar
 Cécile Tormay (1876–1937), ungarsk forfattar 
 Cécile Ines Loos (1883–1959), sveitsisk forfattar
 Cécile DeWitt-Morette (1922–2017), fransk  fysikar
 Cécile Lowenthal-Hensel (1923–2012), tysk historikar
 Cécile Aubry (1928–2010), fransk skodespelar
 Cécile Guillame (1933–2004), fransk kunstnar
 Cécile Vassort (f. 1941), fransk skodespelar
 Cécile Wajsbrot (f. 1954), fransk forfattar
 Cécile Kyenge (f. 1964), italiensk politikar (Partito Democratico) 
 Cécile Nowak (f. 1967), fransk judo-utøvar
 Cécile Verny (f. 1969), jazzsongar
 Cécile Bois (f. 1971), fransk skodespelar
 Cécile Schortmann (f. 1971), tysk journalist 
 Ce’Cile (fødd Cecile Charlton, 1974) jamaikansk reggae- og dancehall-songar
 Cécile de France (f. 1975), belgisk skodespelar
 Cécile Bähler (f. 1981), sveitsisk programleiar
 Cécile Pieper (f. 1994), tysk hockeyspelar
 Cécile McLorin Salvant (f. 1989), USA-amerikansk jazzsongar

Kvinnenamn
Franske førenamn
Together av Golden Earring

Together er det åttande studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, gjeve ut i 1972. Albumet kom ikkje ut i USA, men nådde femteplassen på den nederlandske albumlista.  

Albumet vart spelt inn i Island Studios i London i løpet av dei to første vekene av mars 1972.

Mottaking
Allmusic skreiv om albumet: «Together representerer eit viktig steg framover for Golden Earring. I motsetnad til dei tidlegare utgjevingane deira er ikkje songane her anten rein rock eller progressiv, men i staden er det vanskeleg å sjå skiljelinjene mellom kvar sjanger, som gjev songane sin eigen unike smak. Arrangementa er stramme og vanlegvis er det meir enn eit fengjande hook. Resultatet er det første verkeleg konsistente albumet deira. Det negative med Together er at sjølv om songane alle er solide og arrangementa er interessante, er dei noko mindre eventyrlystne enn på tidlegare album. Resultatet er at songane aldri klarar å nå dei maniske høgdene til tidlegare klassikarar.»

Innhald
Alle songane er skrivne av Kooymans utanom der andre er nemnde.

Medverkande
George Kooymans - gitar, vokal
Rinus Gerritsen - bassgitar, klaverinstrument
Barry Hay - fløyte, gitar, saksofon, vokal
Cesar Zuiderwijk - trommer

Production
Produsent: Fred Haayen
Lydteknikar: Frank Owen
Mastering: Hans Brethouwer
Fotografi: Frits Van Swoll

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Together (Golden Earring album)» frå , og «Together (Golden Earring)» frå  den 24. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Golden Earring-album
Musikkalbum frå 1972
Polydor Records-album
Cecily

Cecily er eit kvinnenamn som er ei engelsk form av Cecilie. Cecil er ei mannleg form av namnet. Cécile er ei fransk form.

Kjende namneberarar 

 Cecily Neville, hertuginne av York (1415–1495), mor til to engelske kongar, Edvard IV og Rikard III. 
 Cecily Bonville, 7. baronesse Harington (1460–1529), engelsk adelskvinne
 Cecily of York (1469–1507), syster av kong Edvard V av England
 Cecily Lefort (1900–1945), britisk agent
 Cecily Norden (1918–2011), sørafrikansk forfattar og ryttar
 Cecily Adams (1958–2004), USA-amerikansk skodespelar, casting director, and lyricist
 Cecily Brown (f. 1969), britisk målar
 Cecily von Ziegesar (f. 1970), USA-amerikansk forfattar
 Cecily Strong (f. 1984), USA-amerikansk skodespelar og komikar
 Cecily O'Neill, USA-amerikansk teaterpedagog
 Cecily Polson, australsk skodespelar

Sjå òg 
 Cicely

Kvinnenamn
Engelske førenamn
Ishockey-VM 1985

Verdsmeisterskapen i ishockey 1985 vart arrangert i Praha i Tsjekkoslovakia i tida frå 17. april til 3. mai 1985. Meisterskapen vart avvikla med innleiingsrunde der dei åtte deltakarlanda møttest til innbyrdes oppgjer. Dei fire beste laga i innleiingsrunda gjekk vidare til eit meisterspel der laga møttest på ny før medaljestriden var avgjort, alle laga starta då utan poeng.  Dei fire laga med færrast poeng i innleiingsrunda tok med derimot med seg  alle poenga frå innleiingsrunda inn i eit nedrykksspel.

Arrangørlandet Tsjekkoslovakia lukkast vinne verdsmeisterskapen for sjette gong. 
Canada tok sølv og Sovjetunionen bronse.

Innleiingsrunda

Meisterspelet

Tsjekkoslovakia sitt meisterlag
Målvakter: Jiří Králík, Jaromír Šindel 
Forsvarar: Drahomír Kadlec, Miloslav Hořava, Eduard Uvíra, Jaroslav Benák, Antonín Stavjaňa, František Musil, Radoslav Svoboda 
Løparar: Vincent Lukáč, Dárius Rusnák, Igor Liba, Jiří Hrdina, Vladimír Růžička, Pavel Richter, Jiří Lála, Dušan Pašek, Jiří Šejba, Oldřich Válek, Vladimír Kameš, Michal Pivoňka, Petr Rosol.

Nedrykkingsspelet

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1985» frå ,  den 25. november 2019.  
 

Ishockey-VM
Sport i 1985
Idrettstilskipingar i Tsjekkoslovakia
Vladimír Růžička

Vladimír Růžička () er ein tsjekkisk tidlegare ishockeyspelar og seinare -trenar frå Most. Han vart i 1985 verdsmeister med Tsjekkoslovakia og i 1998 olympisk meister med Tsjekkia.

Høgrevengen Růžička var sentral på Tsjekkoslovakia sitt ishockeylandslag i tida 1983-89. Han var med å vinne VM-sølv i 1983 og i 1985 VM-gull på heimebane. Elles sikra han seg ein OL-bronse i 1984 og to VM-bronsar (1987-89). Etter ti sesongar i tsjekkoslovakisk toppserie, åtte av dei HC Litvinov, reiste han vinteren 1989/90 til Nord-Amerika. Perioden 1990-94 gjorde han tenestes i tre klubbar i National Hockey League, lengste tida i Boston Bruins. Frå hausten 1994 til han la opp i 2000 var han aktiv i Slavia Praha i heimlandet Tsjekkia. Under Vinter-OL 1998 i Nagano gjorde Růžička comeback og var med å føre Tsjekkia sitt ishockeylandslag til landets hittil einaste OL-triumf.

Růžička var landslagssjef då Tsjekkia vann Ishockey-VM 2005.

Kjelder

Tsjekkiske idrettsutøvarar
Tsjekkoslovakiske idrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Tsjekkia
Snow White and the Seven Dwarfs

Snow White and the Seven Dwarfs (norsk tittel: Snehvit og de syv dvergene) er ein USA-amerikansk animert musikal-fantasyfilm frå 1937, produsert av Walt Disney Productions og opphavleg utgjeven av RKO Pictures. 

Filmen er basert på det tyske eventyret Snøkvit av Grimm-brørne og er den første animerte langfilmen frå Disney. Filmmanusskriptet vart utvikla av Dorothy Ann Blank, Richard Creedon, Merrill De Maris, Otto Englander, Earl Hurd, Dick Rickard, Ted Sears og Webb Smith.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar frå Disney
Disney-filmar
Eventyrfilmar
Familiefilmar
Filmar frå 1937
Filmar frå USA
Böle

Böle er eit stadnamn som kan visa til:

 Böle (Pasila), ein bydel i Helsingfors i Finland
 Böle, ein tettstad i Piteå kommune i Sverige

Sjå òg 
 Bôle
Ryen

Ryen er eit strøk i Oslo. Strøket ligg til dels i bydel Østensjø og til dels i bydel Nordstrand.

Namnet 

Strøket er oppkalla etter gamle Ryen gard, som vart riven i 1983, og låg omtrent der Ryenhjemmet ligg i dag. Namnet Ryen er truleg avleitt av Rugvin (enga der ein dyrka rug).

Historie 
Tidlegare var Ryen ein del av Oslohverfi (= Oslogrenda, mellomaldernamnet på distriktet ved Østensjøvannet), og Ryen gard kan vere så tidlig bygd som omkring år 500.

Ein oldtidsveg gjekk opp dei bratte bakkane til Ryen gard. Vegen vart framkjøm for sledar etter at det på 1700-talet vart sprengt bort noko fjell i dalsøkket ved Ryenberget. Speidarar vart sende opp i Ryenberget i 1200, då bøndene på Austlandet reiste seg mot kong Sverre. Det høgaste punktet kalla løytnant Vibe "Ryen Borg" på kartet sitt i 1838, og tidlegare stod det ein varde i nærleiken. Det vert difor gått ut i frå at fjellet  var eit viktig militært punkt for Oslo. Toppen heiter framleis Ryen varde i dag.

Eit av Oslos vegknutepunkt er Ryenkrysset. Like i nærleiken ligg t-banestasjonen Ryen stasjon. T-banen har dei austlege vognhallane sine på Ryen.

Sjå òg 

 Ryenlokket
 Ryenberget skule

Referansar 

Bydel Østensjø
Strøk i Oslo
Runesteinen ved Froland kyrkje

Runesteinen ved Froland kyrkje i Aust-Agder, er ein stein som opphavleg stod ute på kyrkjegarden i Froland. Han er registrert av Riksantikvaren med ID nr. 84205.

Steinen er første gong omtalt av biskop Wegener i 1639, og han laga då òg ei teikning av innskrifta. Etter dette veit ein ikkje meir om steinen før i 1845, då Morten Dedekam fann «en runestein i en trapp som fører fra kirkegården ned mot elva». Steinen var tydelegvis slegen sund for å brukast som trappetrinn, og berre ein av delane er bevart. Ut frå teikninga til Wegener manglar i dag ti av runene. 

Deretter forsvann steinen att. Klokkaren fann han på nytt i 1897, då i kyrkjegardsmuren. Året etter vart steinen sett inn i våpenhuset i kyrkja, der han står den dag i dag. Innskrifta er:

 h e r l i (k a) þ (o) l æ f a r s u n (k) u n s a b i r t i

På norrønt vert det: Hér liggr þorleifr, son Gunnars á Birta

Og på moderne norsk: «Her ligg Torleif, son av Gunnar på Birte»

«Birte» kan sannsynlegvis vise til Birtevatn i Fyresdal.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Runesteinen ved Froland kyrkje» frå ,  den 25. november 2019.

Litteratur 
Magnus Olsen: Norges innskrifter med de yngre runer, bd. III, Aust-Agder, Vest-Agder og Rogaland. Oslo 1954 s. 3 - 9.

Froland
Froland
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Fåbergsteinen

Fåbergsteinen er ein runestein ved Fåberg kyrkje i Lillehammer kommune i Oppland. Han er registrert av Riksantikvaren med ID nr. 58558.

Gerhard Schøning nemnde i 1775 tre bautasteinar ved kyrkja, men han har tydelegvis ikkje vore merksam på noka innskrift. Fåbergsteinen var truleg ein av dei tre steinane. Runeinnskrifta er første gong skildra av Christian C.A. Lange, som i 1833 fortalde at steinen stod rett sør for kyrkja, ved landevegen. Omkring 1865 var Sophus Bugge på staden og undersøkte innskrifta. Han kunne då konstatera at den øvste delen av steinen var slegen av og hadde vorte borte. I 1870 kom den manglande delen til rette att, og vart gjeven til Universitetets Oldsaksamling. I 1891 vart dei to delane skøytte saman att, og den komplette steinen vart sett opp att på Lillehammer. Likevel var det mange i Fåberg som ynskte å få steinen attende, og i 1928 vart han sett opp ved Fåberg kyrkje, ikkje langt frå der han opphavleg hadde stått. 

Innskrifta er blitt datert til ca. 1050.

Magnus Olsen tolka innskrifta slik:

 ruar raisti stain þana aftir alui faþur sin

På norrønt er det: Hróarr reisti stein þenna eptir Ǫlvi fađur sinn

Og på moderne norsk: «Roar reiste denne steinen etter Olve, sin far».

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Fåbergsteinen» frå ,  den 25. november 2019.

Bakgrunnsstoff 
 

Kulturminne i Lillehammer
Runesteinar i Noreg
Galtelandsteinen

Galtelandsteinen er ein runestein frå byrjinga av 1000-talet frå Evje i Evje og Hornnes kommune i Agder. Han stod truleg opphavleg  ikkje langt unna det store gravfeltet på Verksmoen utanfor Evje sentrum. Steinen vart første gong skildra av biskop Thomas Wegner i 1639, og var då intakt. Seinare vart steinen slått sund, men mesteparten av innskrifta er bevart:

 arn (stin) risti þi(na) iftir bior (s)un sin (sa uar)tuþr iliþi þ(a)s knursoti iklat inis ko(þ)

På moderne norsk er dette: 
 Arnstein reiste denne steinen til minne om Bjor, son sin; han døydde i hæren då Knut angreip England. Ein er Gud

Innskrifta viser truleg til Knut den mektige sin invasjon av England i 1015. Steinen er blitt tolka som eit vitnesbyrd om at kristendomen hadde fått fotfeste i Noreg allereie før Olav den heilage. 

Fragmenta av steinen er tekne vare på ved Kulturhistorisk museum (KHM) i Oslo. Gravfeltet på Verksmoen blei utpeikt som tusenårsstaden til Evje og Hornnes kommune, og i det høvet blei det laga ein kopi av Galtelandsteinen som blei reist på staden.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Galtelandsteinen» frå ,  den 25. november 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Galtelandsteinen på Digitalt Museum 

Kulturminne i Evje og Hornnes
Runesteinar i Noreg
Runesteinane frå Gjerde kyrkje

Runesteinane frå Gjerde kyrkje i Etne kommune i Hordaland er to runesteinar frå høvesvis sein vikingtid og tidleg mellomalder.

Gjerde I 
Steinen er første gong nemnt av antikvar Ole Worm. Han låg då som terskelstein ved inngangen til kyrkjegarden. Slik låg han fram til 1826 då biskop Jacob Neumann fekk sendt han til Bergens Museum.  Steinen er i dag magasinert ved Universitetsmuseet i Bergen. Innskrifta er:

 arlantr:ris(t):runar:þisa(r):
 after:alui:faþur+

På norrønt er det: Erlendr reist rúnar þessar eptir Ǫlvi fađur.

På moderne norsk blir det: «Erlend rista desse runane etter Olve, far (sin)».

Wilhelm Koren Christie og fleire med han meinte at denne steinen har tilknyting til ein av ganske få historisk kjende personar frå byrjinga av 1000-talet. I Snorres saga om Olav den heilage opptrer stormannen Erlend frå Gerdi. Han fall i kampen mot Olav på Stiklestad. Magnus Olsen følgjer denne tolkinga og daterer steinen til ca. 1020.

Gjerde II 
Denne steinen vart skildra av Christie før 1833, han låg då i kyrkjegardsmuren. I 1833 vart han henta ut og sendt til Bergens Museum. Innskrifta er:

 ketil:seti:stein:þena:eptir:fin:mak:sin

På norrønt er det: Ketil setti stein þenna eptir Finn, måg sin.

På moderne norsk vert det: «Ketil sette denne steinen etter Finn, mågen sin». Måg vert brukt i vidare tyding enn i dag, det kan tyda svoger, svigerfar eller svigerson. Runene vert datert til ca. 1100.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Runesteinene fra Gjerde kirke» frå ,  den 25. november 2019.  
 
Kulturminne i Etne
Gjerde
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar