alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Académie Julian

L'Académie Julian var ein privat kunstskule for kunstmålarar og skulptørar som vart skipa 1866 i Paris i Frankrike av den franske kunstmålaren Rodolphe Julian (1839-1907). Skulen har skrive seg inn i kunstsoga som gjeld den turbulente perioden frå slutten av 1800-talet og fram mot 1930-åra, ettersom fleire av dei internasjonalt vidgjetne kunstnarane i denne tida hadde vore elevar ved skulen. For mange kvinner hadde l'Académie Julian dessutan vore det einaste utdanningsalternativet i lange tider, då kvinner var utelukka frå den offentlege kunstutdanninga på l'École nationale supérieure des beaux-arts fram til 1897. Dessutan gav l'Académie Julian sine kvinnelege elevar høve til å måle nakne menn etter levande mannlege modellar, som etter den vanlege oppfatninga til styresmaktene i desse tidene kjenneteikna låg kvinneleg moral som dei offentlege skulane ikkje skulle bidra til.

Den spede byrjinga til skulen i 1886 gjekk ut på at Rodolphe Julian tok i mot elevar i atelieret i husværet sitt i ein leigegard i nr. 36 i la rue Vivienne i området les quartiers du Palais-Royal et Vivienne i 2e arrondissement i Paris. Husværet hadde vindauga vendt mot passage des Panoramas, ein overdekt, smal passasje frå 1799-1800 som gjekk mellom le boulevard Montmartre i nord og la rue Saint-Marc i sør, og som er ein av dei fyrste innelukka handlegatene i Europa. I 1868 opna Rodolphe Julian sin andre undervisningsstad i nummer 27 i gata la galerie Montmartre berre nokre meter unna.

For å skaffe seg elevar frå den kvinnelege parten av paris-bourgeoisiet sette han i 1876 i gang kurs reservert for kvinner, der menn berre ikledd underbuske vart engasjert som modellar. Desse kursa vart helde i høgda over det atelieret som var reservert for menn, så det hersket kjønnssegregering i undervisninga. I 1880 opna han i nummer 51 i rue Vivienne eit nytt atelier berre for kvinner, og det gjekk deretter slag i slag med nye atelier for anten menn eller kvinner. I 1902 hadde han seks atelier eller studio i Paris, med det største samla arealet for slikt bruk i denne perioden, og med eit dusin lærarar, mellom dei kjente målarar som Jules Lefebvre, Tony Robert-Fleury, Adolphe-William Bouguereau, Jean-Paul Laurens og skulptørar som Henri Bouchard og Paul Landowski.

Etter at Rodolphe Julian døydde i  1907, vart akademiet overteke av hans tidlegare elev og seinare ektefelle, Amélie Beaury-Saurel. Etter kvart vart akademiet spalta opp i dei einskilde faktorane som dei ulike undervisningsstadene representerte.  Amélie Beaury-Saurel døydde i 1927, og ateliera i gata galerie Montmartre vart stengde i 1929.

Norske studentar ved l'Académie Julian 
 Menga Schjelderup-Ebbe
 Aagot Vangen
 Gunnar Utsond
 Wilhelm Rasmussen
 Valentin Kielland
 Halfdan Hertzberg
 Augusta Harmens

Bakgrunnsstoff
Elevar og lærarar hjå  l'Académie Julian

Paris
Skipingar i 1866
Kunstskolar
Magnus Jøndal

Magnus Jøndal () er ein norsk handballspelar frå Hobøl i Østfold som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Sidan 2016 spelar han på det danske handballaget Gudme. Kantspelaren spelte 2006-14 på Follo HK og 2014 ØIF Arendal. Jøndal hadde per 1.11.2017 delteke i 108 landskampar og skåra 291 mål.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Magnus Jøndal» frå ,  den 19. november 2017.  

Norske handballspelarar
Folk frå Hobøl
Norske deltakarar under sommar-OL 2020
Handballspelarar under sommar-OL 2020
Espen Lie Hansen

Espen Lie Hansen () er ein norsk handballspelar frå Drammen som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Sidan 2016 spelar han på det danske handballaget Midtjylland. Rykkromspelaren byrja på Skoger før han melde overgang til Drammen HK. Frå 2011 var han aktiv i danske Bjerringbro-Sillkeborg, belgiske Dunkerque, tyske SC Magdeburg og austerrikske Bregenz. Hansen hadde per 1.11.2017 delteke i 130 landskampar og skåra 421 mål.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Espen Lie Hansen» frå ,  den 19. november 2017.  
 

Norske handballspelarar
Folk frå Drammen
Eivind Tangen

Eivind Tangen () er ein norsk handballspelar frå Bergen som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Sidan 2016 spelar han på det danske handballaget Midtjylland. Rykkromspelaren byrja på Lyngbø før han melde overgang til Fyllingen i 2014. Tangen hadde per 1.11.2017 delteke i 54 landskampar og skåra 85 mål.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eivind Tangen» frå ,  den 19. november 2017.  
 

Norske handballspelarar
Folk frå Bergen
Kent Robin Tønnesen

Kent Robin Tønnesen () er ein norsk handballspelar som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Sidan 2017 spelar han på det ungarske laget Veszprém. Rykkromspelaren har tidlegare vore aktiv i dei norske handballaga Fjellhammer IL og Haslum HK, svenske Sävehof og dei tyske klubbane Wetzlar og Füchse Berlin. Tønnesen hadde per 1.11.2017 delteke i 82 landskampar og skåra 194 mål.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kent Robin Tønnesen» frå ,  den 19. november 2017.  
 

Norske handballspelarar
Norske deltakarar under sommar-OL 2020
Handballspelarar under sommar-OL 2020
Antrim

Antrim er ein liten by i grevskapet Antrim i Nord-Irland. Han er administrasjonssenter for distriktet Antrim. Her ligg Kilroot kraftverk, som er eit varmekraftverk og det viktigaste og kraftigaste i heile Nord-Irland.

I 1649 vart byen brent ned av general Monro.

Byen stod imot angrep frå United Irishmen under det irske opprøret i 1798. Eit 27 m høgt, rundt tårn er alt som står igjen av eit kloster frå 900-talet. Veggene er over ein meter tjukke, og sammenhalde med datering av tårnet tyder dette på at det vart bygd som ein tilfluktstad under vikingangrep.

Misjonæren og forfattaren Alexander Irvine (1863–1941) voks opp i Antrim. Huset han budde i ligg i ei smal sidegate til hovudgata, og er merkt med ein blå plakett.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antrim» frå ,  den 19. november 2017.  
 

Byar i Antrim
Armagh

Armagh er ein by i grevskapet Armagh i Nord-Irland. Han var tidlegare administrasjonsby for grevskapet, og er no kjernen i distriktet Armagh, som har status som city. Distriktet omfattar òg området rundt byen.

Byen er erkebispesete for både Den katolske kyrkja og Den irske kyrkja (anglikansk). Begge har i tillegg til erkebispetittelen òg tittelen Primas for heile Irland. Dette har ikkje vorte endra etter at øya vart delt i provinsen Nord-Irland og det som i dag er staten Irland, sidan byen ifølgje tradisjonen vart etablert som kyrkjeleg hovudstad av heilage Patrick sjølv på 400-talet.

Armagh vart etter tradisjonen grunnlagt i 444 av heilage Patrick. Den irske overkongen Brian Boru er gravlagd i kyrkjegarden som i dag tilhøyrer den anglikanske domkyrkja. Han fall i slaget ved Clontarf, som vert rekna som slutten på maktperioden til vikingane i irsk historie. 

Queen's University etablerte ei avdeling i Armagh i 1995. Byen har ein lengre tradisjon for forsking, med Armagh Observatory frå 1790 og Armagh Planetarium frå 1968.

North-South Ministerial Council, eit organ som vart oppretta etter at Belfastavtalen vart inngått i 1998, har sete i Armagh. Rådet har representantar for styresmaktene i både Nord-Irland og Irland, og arbeider for å setja i verk tiltak som er ein del av fredsprosessen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Armagh» frå ,  den 19. november 2017.  
 

Byar i Armagh
County Armagh
UAZ-452

UAZ-452 er ei gruppe av terrengkøyretøy produsert i Uljanovsk Bilfabrikk (UAZ) i Russland frå 1965. 

Bilar produserte mellom 1965 og 1979 var utstyrte med gammaldagse lys: fargelause (kvite) blinklys og runde baklys. Etterfølgjande modellar laga etter 1979 fekk gult signallys, medan baklysa var noko større og rektangulære.

Referansar 

Denne artikkelen har vorte omsett over frå den russiske Wikipediaartikkelen УАЗ-452, den 20. november 2017. 

Denne artikkelen bygger på «UAZ-452» frå ,  den 6. desember 2017.

Bakgrunnsstoff 
 UAZ offisielle nettstad
 UAZ-452 offisielle nettstad 
 Buhanka Artikkel på UAZ-452
Operasjon Anklet

Operasjon Anklet, òg kalla det 2. lofotraidet, var ein militæroperasjon i Noreg under andre verdskrigen.
Det vart planlagt, leidd og gjennomført i regi av den britiske militæreininga SOE. Operasjonen føregjekk i romjula 1941 parallelt med Operasjon Archery (Måløyraidet). 25 % av den 300 mann store styrken var frå Kompani Linge. Operasjon Anklet vart først og fremst sett i verk som avleiingsmanøvrar for den større Archery-operasjonen. Aksjonen retta seg mot mål i Reine og Moskenes i Lofoten.

Desse to raida var dei første, større, kombinerte angrepa SOE gjennomførte etter at Kompani Linge var formelt organisert. Då mannskapa trekte seg tilbake til Storbritannia, hadde dei følgje av 266 nordmenn som slutta seg frivillig til og flykta frå landet.

Nord-Hålogaland heimevernsdistrikt 16 har ein maritim innsatsstyrke oppkalla etter denne operasjonen. Innsatsstyrke Anklet er ein av fire innsatsstyrkar i Sjøheimevernet, og som dei andre innsatsstyrkane i landet, er desse dei første styrkane som vert mobilisert og sett inn i tilfelle krise/krig.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Operasjon Anklet» frå ,  den 20. november 2017.  

Noreg under andre verdskrigen
1941 i Noreg
Konfliktar i 1941
Lofoten
Militære avleiingsmanøvrar
Operasjon Claymore

Operasjon Claymore var ein aksjon som vart gjennomført av britiske og norske styrkar 4. mars 1941 i Svolvær, Stamsund, Henningsvær og Brettesnes. I Noreg er operasjon Claymore vorte kalla Svolværraidet og Lofotraidet. 

Aksjonen vart utført av britiske og norske soldatar, som vart tekne til Lofoten av ein orlogsstyrke på fem britiske jagerar og to troppetransportskip. 52 norske soldatar frå Norwegian Independent Company No. 1 (Kompani Linge), blant dei Martin Linge, var med.

Claymore-operasjonen førte til at skip på tilsaman 19 000 tonn vart senka, blant anna eit tysk fabrikkskip (MS «Hamburg»), og 18 føretak vart øydelagt. 213 tyskarar og tolv NS-medlemmar vart tekne til fange. Blant den lokale folkesetnaden valde 314 å verta med over til Storbritannia.

Eit anna viktig utfall av raidet var overtakinga av eit sett roterande hjul og kodebøker til ein Enigma-maskin frå den tyske armerte trålaren «Krebs». Dette førte til at britane kunne knekka dei tyske marinekodane ved Bletchley Park, og gjorde at allierte konvoiar kunne unngå tyske u-båt-samlingar.

På britisk side var ein godt nøgde med utfallet av Claymore. Operasjonen var rekna som eit døme på eit vellukka kommandooppdrag. 

Reichskommissar Josef Terboven beordra represaliar mot lokalfolkesetnaden og nærare 100 menneske vart arrestert.  Desse vart først internert på Åneby i Hakadal og vart sommaren 1941 overført til Grini fangeleir.

Innsatsstyrken i Nord-Hålogaland Heimevernsdistrikt (HV-16) har teke namnet sitt etter operasjonen.

Sjå òg 
 Operasjon Anklet (det andre Lofot-raidet, 26-28. desember 1941)
 Special Operations Executive

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Operasjon Claymore» frå ,  den 20. november 2017.

Bakgrunnsstoff 
 Lofoten krigsminnemuseum 

Noreg under andre verdskrigen
1941 i Noreg
Konfliktar i 1941
Operasjonar under andre verdskrigen
Operasjon Durham

DURHAM var kodeordet for den psykologiske krigføringa i Noreg mot tyske soldatar under andre verdskrigen.

Operasjonen vart ført i Trøndelag frå tidleg 1944 og fram til mars 1945 og vart leidd av den høgt dekorerte motstandsmannen Erik Gjems-Onstad.

Filmografi 
 1947: Det grodde fram – Trondheim 1940–1945

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Operasjon Durham» frå ,  den 20. november 2017.

Litteratur 
Gjems-Onstad, Erik: Durham. Hemmelige operasjoner i Trøndelag mot tysk okkupasjonsmakt 1943-45, Sollia Forlag (1981) ISBN 82-90346-01-8 nb.np
Gjems-Onstad, Erik: Psykologisk krigføring i Norge under Annen Verdenskrig 1940 – 45, Forsvarets skole i etterretnings- og sikkerhetstjeneste (1994) ISBN 82-90539-05-3

Noreg under andre verdskrigen
Operasjonar under andre verdskrigen
Operasjon Fieldfare

Operasjon Fieldfare er namnet på ein norsk sabotasjeaksjon leidd av fenrik Joachim Rønneberg i Tafjordfjella på Sunnmøre mot slutten av andre verdskrigen. Operasjonen var i regi av dei britiske spesialstyrkene Special Operations Executive (SOE).  Målet med aksjonen var å rekognosera og førebu åtak på tyske forsyningslinjer i Romsdalen med Raumabanen. Stuguflåtbrua vart sprengt i januar 1945.

Rønneberg, Straumheim og Aarsæther vart i mars 1944 sloppe i fallskjerm og landa ved Veltdalen, 20 km lengre vest enn planlagt. Dei fann at ut Veltdalen var like gunstig som Tordsvatnet ved Sponga der dei opphavleg hadde planlagt å vera. Dei låg først i telt og deretter i ei hytte som tilhøyrde Tafjord Kraft. Fieldfare-hytta vart snikra saman av kassematerialar frå anlegget til kraftverket i Veltdalen. Dei vitja òg turisthyttene Reindalsseter, Puttbua og Friisbu. Fieldfare-hytta ligg ved ein bratt hammar berre nokon hundre meter frå Veltdalshytta. Vintermånadane var innetemperaturen sjeldan over null gradar. Fieldfare-hytta har Rønneberg vore med å rekonstruera for å gje eit bilete av korleis motstandsmennene budde under krigen.

Dei andre deltakarane var Birger Straumheim og Olav Aarsæther.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Operasjon Fieldfare» frå ,  den 20. november 2017.

Litteratur 
 Gunnar Myklebust: Tungtvasssabotøren, Aschehoug (2011) ISBN 978-82-03-29306-1

Bakgrunnsstoff 
 Om Fieldfarehytta , frå nettstaden til Ålesund turistsamskipnad

Noreg under andre verdskrigen
Operasjonar under andre verdskrigen
Frey II

Frey II, òg omtalt som Frei II, var ein alliert observasjonspost og radiostasjon på Gurskøya i Møre og Romsdal under andre verdskrigen. Stasjonen var bemanna av brørne Ole Snefjellå og Tore Snefjellå frå april 1944 til januar 1945. Dei to agentane opererte for Secret Intelligence Service og rapporterte om flåterørslene til okkupasjonsmakta i skipsleia på Møre-kysten. Dei to brørne frå Mo i Rana hadde delteke i motstandsarbeid i Noreg før dei kom over til Storbritannia. 

Frei II vart plassert i dei bratte skrentane ovanfor Oksavika på Skredestranda. Innanskjers trafikk mellom Ålesund og Stad gjekk langs fjorden og tyske krigsskip låg ofte i skjul i blant anna Syvdsfjorden og Voldsfjorden. Agentane rapporterte òg om vêrforholda i Noreg, særleg i samband med D-dagen. Allierte flyangrep mot tyske skip i området vekte mistanke hos okkupasjonsmakta. Skipet «Hans Leonhardt», som var lasta med 3000 tonn ammunisjon, vart bomba og sprengt utanfor Kvamsøya 1. juni 1944. Stasjonen vart gjeven opp i januar 1945 og agentane evakuert av «Shetlands-Larsen» om bord på KNM «Vigra».

Agentane hadde fått hjelp av folket på dei to gardane i Oksavika. Okkupasjonsmakta fann spor etter agentane då dei gjennomsøkte gardane tidleg i februar 1945. Mennene vart arrestert og forhøyrt under tortur av Gestapo i Ålesund. Deretter vart mennene internert i Falstad fangeleir ut krigen. Handsaminga av desse medhjelparane inngjekk i rettsoppgjøret mot gestapomannen Josef Schlossmacher etter krigen.

Kåre og Kjartan Oksavik var tenåringar under krigen då dei hjelpte agentane, og fekk i 2015 tildelt minnemedaljen for innsatsen.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Frey II» frå ,  den 20. november 2017.

Litteratur 
 Bjarne Rabben (1994): Høgt spel i Oksavika. Sande kulturstyre.

Noreg under andre verdskrigen
Operasjonar under andre verdskrigen
Secret Intelligence Service
Radiostasjonen Haga

Haga var ein radiostasjon for Secret Intelligence Service (SIS) på Sunnmøre under andre verdskrigen. Stasjonen var bemanna av Erling Rønneberg frå august 1944 til månadskiftet januar/februar 1945. Han rapporterte om tyske konvoiar og flåterørsler i skipsleia på Møre-kysten. Stasjonen vart etablert på Torholmen nord for Ålesund. Agenten hadde fått hjelp av folk på Torholmen og Roald på Vigra.
Frå 19. februar, til Rønneberg vart henta ut av shetlandsgjengen sin båt «Vigra» den 5. mars 1945, sende han frå Godøy.

Erling Rønneberg returnerte etter få veker. 14.april var han i gang med sendingar frå radiostasjonen Turid ved Vartdalsfjorden. Etter seks dagar der vart han arrestert.

Kjelder

 

Denne artikkelen bygger på «Haga (radiostasjon)» frå ,  den 20. november 2017.  
 

Noreg under andre verdskrigen
Secret Intelligence Service
Operasjon Hardboiled

Operasjon Hardboiled var ein militær avleiingsmanøver under den andre verdskrigen.  Han vart utført av dei allierte i 1942, og var det første forsøket på avleiing frå London Controlling Section (LCS). Føremålet var å overtyda aksemaktene at dei allierte snart skulle invadera tysk-okkuperte Noreg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Operasjon Hardboiled» frå ,  den 20. november 2017.

Bibliografi 
 Crowdy, Terry (2008). Deceiving Hitler: Double Cross and Deception in World War II. Oxford: Osprey Publishing.   
 Holt, Thaddeus (2005). The Deceivers: Allied Military Deception in the Second World War. London: Phoenix.   
 Howard, Michael (1990). British Intelligence in the Second World War: Strategic Deception. New York: Cambridge University Press.   
 Levine, Joshua (2011). Operation Fortitude: The Truga Story of the Key Spy Operation of WWII that Saved D-Day (1. publ. utg.). London: Collins.   
 Rankin, Nicholas (2008). Churchill's Wizards: The British Genius for Deception 1914–1945 . London: Faber and Faber.   

Militære avleiingsmanøvrar
Noreg under andre verdskrigen
Operasjonar under andre verdskrigen
1942 i Noreg
Avleiingsmanøver

Avleiingsmanøver er ei handling som vert uført for å trekkja merksemd frå ei anna handling. I militær forstand er dette noko som liknar på diversjon, skinnmanøver eller villeiing.

I retorisk forstand er ei avleiingsmanøver ein logisk tankefeil der ein utgjev eit argument som i seg sjølv kan vera logisk, gjeldande og haldbart, som om det er eit anna argument enn det er. Ein gjev inntrykk av at det støttar ein annan konklusjon - eit anna standpunkt enn det faktisk støtter. På engelsk blir kallas «red herring». I den klassiske litteraturen om tankefeil går dette attende til Aritoteles si bok Ignoratio elenchi – dvs. uvitskap om attdriving.

Referansar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Avledningsmanøver» frå ,  den 20. november 2017.

Bakgrunnsstoff 
 Fallacy Files: Red Herring
 Stephen's Guide: Irrelevant Conclusion
 About.com: Fallacies of relevance
 Nizkor Project: Red Herring 
 The Art of Controversy tospråklig utgave av Arthur Schopenhauer ironiske bok om kunsten å få rett (selv når man tar feil).

Bedrageri
 
Retorikk
Operasjon Span

Operasjon Span var ein villeiingsoperasjon under andre verdskrigen i samband med invasjonen av Sør-Frankrike i 1944 (Operasjon Dragoon).

Etter at Operasjon Dragoon var sett i verk nærma landgangsfartøy og andre amfibiefartøyer seg Korsika og den italienske vestkysten med retning for aktuelle landingsstadar. Dei gjekk ikkje i land, det var berre ein skinnmanøver for å lura tyske troppar til å tru dei skulle gå i land. Dermed batt dei opp tyske styrkar som ikkje kunne sendast mot Sør-Frankrike, der allierte styrkar etter kvart faktisk gjekk i land.

Referansar 
 Jeffrey J. Clarke and Robert Ross Smith: Riviera to the Rhine (1993)
Denne artikkelen bygger på «Operasjon Span» frå ,  den 20. november 2017.  
 

Andre verdskrigen
Militære avleiingsmanøvrar
Diversjon

Diversjon er militærtaktisk sett ein skinnmanøver for å avleia merksemnd frå hovudføretaket.
Det kan vere ei handling eller eit trugsmål. Til dømes er det vanleg at marineinfanteriet set i land ei lita diversjonsgruppe på ei anna landgangsstrand enn den verkelege landingsplassen. Denne gruppa skal skapa mest mogeleg merksemnd frå fienden si side, så aktiviteten vert oftast sabotasje med mykje røyk og eksplosjonar dersom slikt er mogeleg å få til. Ei slik gruppe er nesten alltid kombinert med ei etterretningsgruppe, slik at den beste norske nemninga på slike grupper historisk sett har vore sabotasje-etterretningsgruppe.

Etymologi
Ordet «diversjon» kjem frå fransk diversion, frå mellomalderlatin diversio og latin divertere, som tyder å avvike, velje ein annan veg eller forandre retning. Det kan òg brukast om å divergere, det vil seia å ha ei anna oppfatting.

Referansar

Militære avleiingsmanøvrar
Ord av latinsk opphav
Franske ord og uttrykk
Vagn Åkesson

Vagn Åkesson var ein legendarisk dansk krigar på slutten av 900-talet som har ei viktig rolle i Soga om jomsvikingane, og vert òg nemnt i andre sagaer.

Vagn var son av Åke Tokesson og Torgunn Vesetesdatter frå Bornholm. Allereie i 12-årsalderen var Vagn ein bråmogen krigar som søkte opptak mellom dei legendariske jomsvikingane, ein anteken brorskap av leigesoldatar med strenge reglar. Imponert over motet til den unge mannen og sjøvhevding lét høvdingen til jomsvikingane Palnatoke han prove dugleiken sin i ein duell mot Sigvalde jarl, som Vagn vann over. Vagn fekk då lov til å verta jomsviking til trass for regelen om at ingen mann under 18 år kunne verta medlem. 

Palnatoke tok såleis Vagn til seg som fosterson. Kanskje var Palnatoke allereie ein slektning av Vagn, kanskje til og med farfaren hans. Forfattaren av Jomsvikingadråpa nemner ved to tilfelle at Vagn åtte ein falk, noko som kanskje er eit bilete på mannsmot.

Vagn vert skildra som ein av dei mest frykteslause i Soga om jomsvikingane, og motet hans står i skarp kontrast til den feige Sigvalde jarl. Då Palnatoke døydde vart Sigvalde jarl den nye leiaren til jomsvikingane. Under Slaget i Hjørungavåg i 986 gav han ordre om retrett då nordmennene gjekk fram, ein ordre som ein rasande Vagn nekta å følgja. I følgje soga kasta Vagn spydet sitt etter Sigvalde, men traff ikkje. Etterpå vende han kampen direkte mot Eirik Håkonsson Ladejarl, sonen til Håkon jarl: 

Sidan la Eirik jarl seg opp mot skipet til Vagn, og fekk hard motstand. Men sistpå rudde dei skipa, og Vagn vart fanga med tretti mann; dei vart bundne og førte på land.

Tanken var å halshogga alle dei jomsvikingane som overlevde, men Eirik jarl viste storsinn og gav Vagn  grid til trass for at faren hans, Håkon jarl, var svært misnøgd med det. Vagn overlevde slaget med ære medan Sigvalde jarl vart utsett for spott og spe.

Ifølgje Snorre Sturlason lét Eirik jarl Vagn Åkesson gifta seg med Ingebjørg Torkelsdatter, dottera til Torkjell Leira (som Vagn hadde drepe) og utstyrte han med eit godt skip og mannskap. Dei skildest som gode vener og «Vagn drog hjem, sør til Danmark; han ble en stor mann siden, og mange storfolk stammer fra ham».

Etter dette forsvinn Vagn ut av soga, og vi kjenner ikkje til borna til Vagn, bortsett frå ei dotter. Torgunn Vagnsdotter gifta seg med Thrugot Ulvsson Fagerskinna (som igjen var i slekt med Håkon jarl). Torgunn si dotter vart seinare gift med kong Erik Eiegod, og Snorre har såleis rett i at mange storfolk stammar frå Vagn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vagn Åkesson» frå ,  den 20. november 2017.  

Danskar frå norrøn tid
Folk frå vikingtida