alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bergsveinn Birgisson

Bergsveinn Birgisson () er ein islandsk forfattar og doktor i norrøn filologi. 

Han er utdanna som norrønfilolog frå Háskóli Íslands, Universitetet i Oslo og Universitetet i Bergen, og tok dr.art.-graden ved UiB med ei avhandling om skaldediktinga. 

I 2012 vart han nominert til Nordisk råds litteraturpris for romanen Svar við bréfi Helgu. Boka er omsett til norsk av Johannes Gjerdåker og utgjeven som Svar på brev frå Helga på Pelikanen forlag. I 2013 vart han nominert til Brageprisen for Den svarte vikingen (Spartacus), som er skriven på norsk (bokmål). I oktober 2015 gav han ut Geirmundar saga Heljarskinns på Island. Det er ein roman om stamfaren Geirmund Heljarskinn, som han skreiv faglitterært om i Den svarte vikingen. Bergsveinn har òg omsett nokre dikt av Olav H. Hauge til islandsk.  

Bergsveinn Birgisson bur i Bergen.

Bøker 
 1992 - Íslendingurinn, diktsamling
 1997 - Innrás liljanna, diktsamling
 2003 - Landslag er aldrei asnalegt, roman – omsett til nynorsk av Margunn Rauset: Soga om vêret (2014)
 2009 - Handbók um hugarfar kúa – skáldfræðisaga, roman ('Handbok om mentaliteten til kyr – ei science fiction-soge')
 2010 - Svar við bréfi Helgu, roman – omsett til nynorsk av Johannes Gjerdåker: Svar på brev frå Helga (2012)
 2011 - Drauganet, diktsamling
 2013 - Den svarte vikingen, sakprosa på bokmål – omsett til islandsk av Bergsveinn sjølv og Eva Hauksdóttir: Leitin að svarta víkingnum (2016)
 2015 - Geirmundar saga Heljarskinns – omsett til nynorsk av Jan Ragnar Hagland: Soga om Geirmund Heljarskinn (2016)
 2018 - Lifandilífslækur – omsett til bokmål av Oskar Vistdal: Reisen til livsvannet (2020)
 2020 - Mannen fra middelalderen, sakprosa på bokmål
 2021 - Kolbeinsey, roman – utgåve på bokmål: Kolbeinsøy (2021)

Bakgrunnsstoff 
 Om Bergsveinn Birgisson hjå bokmenntaborgin.is
 Inn i skaldens sinn, doktorgradsavhandlinga til Bergsveinn
 Om doktorgradsavhandlinga Inn i skaldens sinn
 Om Bergsveinn Birgisson på nettstaden til Nordisk råd

Islandske forfattarar
Daffy Duck

Daffy Duck er ein teiknefilmfigur frå Warner Bros.-seriane Looney Tunes og Merrie Melodies. Han vart først laga av Tex Avery. Daffy Duck var først med i Porky's Duck Hunt 17. april 1937. Daffy Duck er kjent for si overdrivne lesping. Den første stemmeskodespelaren som gav stemme til Daffy Ducks var Mel Blanc. Daffy Duck har òg vore med i filmar som Looney Tunes – Back in Action og Space Jam og i 2003–2005 spelte han sitt alter-ego, Duck Dodgers, i TV-serien med same namn som vart synt på Cartoon Network.

Daffy Duck var òg gjennomgangsfiguren i teikneseribladet Daffy, som kom i norsk versjon frå 1958 til 1969.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Daffy Duck» frå ,  den 31. desember 2012.  

Looney Tunes
Teikneseriefigurar
Teiknefilmfigurar
Oppdikta fuglar
Skipingar i 1937
Daffy

Daffy var eit internasjonalt teikneserietidsskrift som kom ut i norsk utgåve frå 1958 til 1969. Bladet sitt namn var henta frå teiknefilm- og teikneseriefiguren Daffy Duck. I teikneseriane i bladet møtte ein i tillegg til Daffy kjente figurar som Bippe Stankelbein, Elmer Midd, Pelle Pigg, Snurre Sprett, Pip og Sylvester.

Daffy var eit av fleire teikneserieblad som vart lansert med suksess på 1950-talet, då Noreg hadde lagt papirrasjonering og varemangel frå krigens dagar bak seg, og mange fekk etter kvart høve till å bruke pengar på denne typen underhaldningsblad. Tidleg på 1960-talet kom Daffy ut kvar veke, og kosta éi krone i laussal. 

Bak figuren og bladet Daffy stod amerikanske Warner Bros. Den norske versjonen vart utgitt av Allers Familie-Journal. Elsa Kjelland-Mørdre var norsk redaktør. I tillegg til teikneseriene kunne den norske versjonen ofte by på konkurransar, pennevenspalte, kryssord og samlebilde av datidas filmstjerner.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Daffy» frå ,  den 31. desember 2012.  
 

Teikneseriar
Skipingar i 1958
Nedleggingar i 1969
Qin-dynastiet

Qin-dynastiet () var det fyrste dynastiet i det kinesiske keisarriket. Keisarriket voks fram or staten Qin, den vestlegaste av dei sju statane som gjennom krigarrika-tida stridde om herredømet over kinesarane. Qin-herskarane erobra alle dei rivaliserande rika, og i 221 f.Kr. var, for aller fyrste gong, alt land der det budde kinesarar samla under ei krone. Samlinga var sluttpunktet for ei utvikling som hadde tek til allereie fleire hundreår tidlegare.

Etter rikssamlinga kalla qin-kongen Zheng seg for keisar, og er for ettertida kjend som Qin Shihuangdi. Den verkelege drivkrafta bak samlinga var likevel Li Si, kanslaren hans. Landområda som Qin-dynastiet rådde over var mykje vidare enn det tidlegare dynasti, til dømes  Shang- eller Zhou-dynastiet hadde kunna kontrollere.

Dei få åra Qin-dynastiet varte, høyrer til mellom dei særleg avgjerande tidspunkt i kinesisk politisk historie. Grunntrekka i kinesisk statsskikk for fleire hundreår framover vart innført av Qin-dynastiet. Desse baserte seg på den kinesiske filosofiske retninga legalismen og bestod av eit keisarleg byråkrati, legitimering av keisardømmet, systematisk innsamling av opplysningar om folk og land for skatteformål, bygging av ein mur til vern mot folka i det indre av Asia, samt bruk av einskaplege mål, skriftteikn og valuta i heile riket. Namnet Kina stammar frå ordet Qin.

Etter at den fyrste keisaren døydde i 210 f.Kr. braut det ut uro i heile riket. Trass i den  militære styrken til Qin førte den påfylgjande borgarkrigen til at dynastiet fall. I 207 f.Kr. fekk opprøraren Xiang Yu avretta den tredje qin-keisaren Ziying, kort etterpå vart Han-dynastiet grunnlagt av Liu Bang.

Notar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Qin-Dynastie» frå ,  den 31. desember 2012.  

Kinesisk historie
Brattodden

Abrupt Point eller Brattodden, er eit kupert nes 4,5 km sørvest for Patricia Islands, på vestsida av Edward VIII Bay. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei. Det norske namnet vart omsett av ANCA etter ei kartlegging i 1954 av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions).

Kjelder

Nes i Kemp Land
Austnestangen

Cape Gotley eller Austnestangen er eit nes på austenden av Austnes ved nordsida av innløpet til Edward VIII Bay i Antarktis. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei etter halvøya. Området vart kartlagd på ny av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) og i 1958 neset Det fekk nytt namn av Antarctic Names Committee of Australia etter A.V. Gotley, øvstkommanderande for eit lag under ANARE på Heardøya i 1948.

Kjelder

Nes i Kemp Land
Green Point

Green Point er eit kupert nes på austenden av Foldøya, på vestsida av innløpet til William Scoresby Bay i Antarktis. Det vart oppdaga og namngjeve av mannskapet på RRS «William Scoresby» under Discovery Investigations i februar 1936.

Kjelder

Nes i Kemp Land
Ives Tongue

Ives Tongue er ei smal landtunge som stikk ut frå ei øy mellom Foldøya og kysten av Kemp Land i Antarktis. Det vart oppdaga og namngjeve i februar 1936 av ein ekspeidsjon under Discovery Investigations med RRS «William Scoresby».

Kjelder

Nes i Kemp Land
Kloa

Kloa er eit kjennande nes som stikk ut frå austsida av Edward VIII Plateau, 3 nautiske mil (6 km) nord for Cape Gotley. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37 og namngjeven av dei.

Kjelder

Nes i Kemp Land
Mulen i Antarktis

Mulen er eit kupert nes like sør for East Stack, ved austsida av Skotviktangen. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei.

Kjelder

Nes i Kemp Land
Sperring Point

Sperring Point er eit kupert nes om lag midtvegs langs vestsida av William Scoresby Bay. Det vart oppdaga og namngjeve av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i februar 1936.

Kjelder

Nes i Kemp Land
Trynet

Trynet er eit kupert nes heilt aust på Breidhovde, på vestsida av innløpet til Stefansson Bay. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under dei norske Thorshavn-ekspedisjonane i januar–februar 1937, og namngjeve av dei.

Kjelder

Nes i Kemp Land
Cape Wilkins

Cape Wilkins er eit nes ved nordenden av Foldøya, på austsida av innløpet til Stefansson Bay. Det vart oppdaga 18. februar 1931, av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson. Det vart kartlagd i februar 1936 av mannskapet på RRS «William Scoresby» under Discovery Investigations. Det vart kartlagd på ny i større detalj frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Mawson kalla neset Cape Hearst som takk for at Hearst Press hadde kjøpt rettane til nyhende frå BANZARE. Seinare gjekk han med på å endre namnet til Cape Wilkins, som vart nytta av påfølgjande ekspedisjonar.

Kjelder

Nes i Kemp Land
Point Appleby

Point Appleby er eit nes på vestsida av ei øy utan namn som ligg 0,8 nautiske mil (1,5 km) sør for Warren Island i William Scoresby Bay. Det vart oppdaga, kartlagd og namngjeve av mannskap på RRS «William Scoresby» under Discovery Investigations i februar 1936, som eit nes på austsida av bukta. Seinare vart det kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, som eit nes på ei øy nær austsida av bukta.

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
Cape Boothby

Cape Boothby i Aust-Antarktis er eit avrunda nes langs austsida av kysten nedanfor Edward VIII Plateau. Det ligg 6,5 km nord for Kloa, like nord for Edward VIII Bay. Det vart oppdaga den 28. februar 1936 av mannskap på RRS «William Scoresby» under Discovery Investigations, og kalla opp etter kapteinen på fartøyet, kapteinløytnant C.R.U. Boothby.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Boothby» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Mac. Robertson Land
Cape Bruce

Cape Bruce er eit nes på nordenden av ei lita øy på austsida av Oom Bay, mellom klipper på fastlandet vest for Taylorbreen i Antarktis.  British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition under Sir Douglas Mawson gjekk i land der den 18. februar 1931. Det vart namngjeven av Mawson etter Stanley Bruce (seinare Lord Bruce), statsminister i Australia 1923–29.

Kjelder 
 

Nes i Mac. Robertson Land
Campbell Head

Campbell Head er eit bratt nes på vestsida av Oom Bay på Mawson Coast i Antarktis. Det vart oppdaga i februar 1931 av British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Douglas Mawson, som namngav det etter flyløytnant Stuart Campbell, som var pilot under ekspedisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Campbell Head» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Nes i Mac. Robertson Land
Cape Dalton

Cape Dalton er eit nes på søraustenden av ei snødekt øy, kring 1 nautisk mil nord for Brattodden på vestsida av Edward VIII Bay. Det vart først kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37) og sjølv om det ikkje fekk eit namn på kartet deira, vart neset rekna med som ein del av dei to større nessa kalla «Skutenes» og «Skutenesmulen.» Skutenes vart sidan kartlagd av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) som to snødekte øyar, og dei to norske namna høva derfor ikkje lenger. ANARE kalla neset Cape Dalton opp etter R.F.M. Dalton, øvstkommanderande for arbeidet til ANARE ved Macquarieøya i 1953.

Kjelder 

Nes i Mac. Robertson Land
Cape Daly

Cape Daly er eit isdekt nes på kysten, 3 nautiske mil vest for Safety Island og like søraust for Robinsonøyane. Det vart oppdaga i februar 1931 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition under Mawson, som namngav det etter Senator Daly i Det australske senatet.

Kjelder 

Nes i Mac. Robertson Land
Cape Darnley i Mac. Robertson Land

Cape Darnley er eit isdekt nes som utgjer nordenden av Bjerkøodden på vestsida av MacKenzie Bay. Den 26. desember 1929 oppdaga sir Douglas Mawson land frå toppen av masta på RRS «Discovery». Den 10. februar 1931 kom han attende med «Discovery» og kom nær nok til å sjå neset, som han kalla opp etter E.R. Darnley, styreleikar for Discovery Committee ved Colonial Office i London, 1923 til 1933.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Darnley i Mac. Robertson Land» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Mac. Robertson Land
Cape Davis

Cape Davis er eit avrunda, isdekt nes langs nordkysten av Edward VIII Plateau, 9 nautiske mil aust for Magnet Bay. Det vart oppdaga den 12. januar 1930 av British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson, som namngav det etter kaptein John King Davis, sjøfartsdirektør under Commonwealth Government og kaptein og nestkommanderande på BANZARE.

Kjelder 

Nes i Mac. Robertson Land
Cape Fletcher

Cape Fletcher er eit lite nes under den isdekte kysten av Antarktis sør for Martin Reef, halvvegs mellom Strahanbreen og Scullin Monolith. Det vart oppdaga av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition, 1929–31, under Mawson, og vart namngjeve av han etter H.O. Fletcher, assisterande biolog på ekspedisjonen.

Kjelder 

Nes i Mac. Robertson Land
Fossil Wood Point

Fossil Wood Point er eit nes mellom Bainmedart Cove og Radok Lake i austlege delen av Aramis Range i Prince Charles Mountains i Antarktis. Området vart vitja fleire gonger i januar og februar 1969 av A. Medvecky, ein geolog under Australian National Antarctic Research Expeditions. Det fekk dette namnet fordi det vart funne fossilt tre på neset.

Kjelder 

Nes i Mac. Robertson Land
Lachal Bluffs

Lachal Bluffs er ei gruppe klipperike nes like sør for Ufsøy og aust for Howard Bay og kring 4 km vest for Allison Bay på Mawson Coast i Mac. Robertson Land. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og vart namngjeve av Antarctic Names Committee of Australia (ANCA) etter R. Lachal, assisterande kokk ved Mawson Station, som òg var geologisk feltassistent i 1965.

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
Landmark Point

Landmark Point er eit kupert nes som ligg 0.5 nautiske mil (0,9 km) søraust for Safety Island, på kysten av Mac. Robertson Land. Det vart kartlagd from ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) sine landmålingar og flyfoto, 1956-66. Det fekk dette namnet av Antarctic Names Committee of Australia (ANCA) fordi det ligg like sør for Auster Rookery og er eit tydeleg landemerke når ein kjem mot hekkestaden langs kysten from Mawson Station.

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
McDonald Point

McDonald Point er eit nes på vestenden av Islay, ei øy i William Scoresby Archipelago. Namnet verkar å ha blitt brukt av mannskapet på RRS «William Scoresby», eit skip som vart nytta under kartlegginga av desse øyane i februar 1936.

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
Patrick Point

Patrick Point er det nordlegaste neset på Cumpston Massif, der Mellor- og Lambertbreen møter kvarandre i Prince Charles Mountains. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956. Det vart namngjeve av Antarctic Names Committee of Australia (ANCA) etter Patrick Albion, radiotelegrafist ved Mawson Station i 1956.

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
Ritchie Point

Ritchie Point er eit nes ytst på ei stor flate som strekker seg nordaustover frå Amery Peaks i Prince Charles Mountains. Det vart kartlagd av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) frå flyfoto teken i 1956 og 1960. Det vart namngjeve av Antarctic Names Committee of Australia (ANCA) etter F.A. Ritchie, kokk ved Mawson Station i 1965.

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
Cape Rouse

Cape Rouse er eit isdekt nes 8 nautiske mil (15 km) aust for Murray Monolith på kysten av Mac. Robertson Land. Det vart oppdaga 12. februar 1931 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson, og kalla opp etter Edgar J. Rouse frå Sydney, som assisterte ekspedisjonen med fotografisk utstyr.

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
Cape Simpson

Cape Simpson er eit høgt nes ved nordenden av Ufsøy, på austsida av innløpet til Howard Bay. Det vart oppdaga i februar 1931 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson. Han namngav det etter F. Simpson frå Adelaide, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
Point Williams

Point Williams er eit nes på kysten av Mac. Robertson Land ved austsida av Shallow Bay. Det vart oppdaga av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson den 12. februar 1931, og kalla opp etter A.J. Williams, sambandsoffiser på «Discovery».

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
Trethewry Point

Trethewry Point er eit klipperikt nes 120 meter over havet, som stikk 4 nautiske mil (7 km) frå kysten aust for William Scoresby Bay. Det vart oppdaga og namngjeve i februar 1936 av mannskapet på RRS «William Scoresby» under Discovery Investigations.

Kjelder

Nes i Mac. Robertson Land
Mandespråk

Mandespråk er ei gruppe på 40 språk som blir tala i Vest-Afrika. Dei utgjer ei gren av språkfamilien nigerkongo-språk. Blant mandespråka finst mandinka, soninke, bambara, dyula, kagoro, bozo, mende, yacouba, vai og ligbi. Mandespråka blir snakka av rundt 20 millionar menneske i Gambia, Guinea, Guinea-Bissau, Elfenbeinskysten, Senegal, Ghana, Togo, Benin, Burkina Faso, Mauretania, Niger, Sierra Leone, Nigeria og Mali.

Språkforsking
Språkgruppa blei først skildra i 1854 av S.W. Koelle i Polyglotta Africana. Her nemnde han 13 språk. I 1901 innførte Maurice Delafosse eit skilje mellom to grupper i Essai de manuel pratique de la langue mandé ou mandingue. Han skriv om ei nordleg gruppe kalla mandé-tan og ei sørleg gruppe, mandé-fu. I 1924 hevda L. Tauxier at dette skiljet ikkje var godt grunngjeve og at det fanst minst ei tredje undergruppe, som han kallla mandé-bu. Denne oppfatninga blei støtta av A. Prost i 1950. I 1958 publiserte William E. Welmers artikkelen «The Mande Languages», der han delte inn mandespråka i tre undergrupper – nordvest, sør og aust, basert på leksikonstatistikk. Joseph Greenberg støtta denne inndelingen i sin The Languages of Africa (1963). Long (1971) og G. Galtier (1980) støtter også inndelinga i tre grupper men med viktige forskjellar. 

I dag deler fleirtalet av språkforskarane mandespråka inn i ei vestleg og ei austleg grein, der den vestlege er større og omfattar 27 språk. Fleire av de vestlege språka har meir enn ein million talarar, mellom anna bambara, malinke, maninka, mende, dyula, soninke og susu. Dyula er eit lingua franca brukt til handel nord i Elfenbeinskysten og vest i Burkina Faso. Den austlege gruppa omfattar 13 språk der berre eitt, dan, har rundt ein million talarar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mandespråk» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Delafosse, Maurice (1901). Essai de manuel pratique de la langue mandé ou mandingue. Paris: Leroux.
 Delafosse, Maurice (1904). Vocabulaires comparatifs de plus de soixante langues ou dialectes parlés à la Côte d'Ivoire et dans les régions limitrophes, avec des notes linguistiques et ethnologiques. Paris: Leroux.
 Welmers, William E. (1971). Niger-Congo, Mande . I: Linguistics in Sub-Saharan Africa (Current Trends in Linguistics; 7), red. Thomas A. Sebeok, Jade Berry, Joseph H. Greenberg, m. fl., 113–140. The Hague: Mouton.

Språk i Afrika
Mandespråk
Louisianakreolar

Louisianakreolar er ei gruppe folk med røter tilbake til koloniseringa av Louisiana, særleg dei med fransk eller spansk avstamming. Ordet «kreol» blei opphavleg nytta for å visa til folk som var fødde i Louisiana, til skilnad frå kolonistar fødde i Europa eller innflyttarar frå andre delar av Amerika. Skiljet blei særleg viktig etter Louisiana-oppkjøpet i 1803, då mange engelsktalande innflyttarar kom til området.

Ordet kunne visa til alle rasegrupper slik ein skilde dei på den tida: Svarte, kvite eller blanda rase. 
I dag blir nemninga «cajun», etter det kanadiske området Acadia, ofte brukt om og av kvite louisianarar med fransk identitet. «Kreol» blir også brukt av ein del kvite, men særleg av innbyggjarar med noko afrikansk opphav. Desse louisianakreolane kan snakka fransk eller louisianakreolsk og er typisk katolikkar. Større grupper av desse bur i New Orleans, Acadiana sør i Louisiana, i Cane River/Isle Brevelle-området og aust i Texas til Houston, i tillegg til utflytta grupper i California.

Ein musikktype som er særleg knytt til louisianakreolsk kultur er zydeco, som minnar om cajun-musikk og også er i slekt med jazz.

Kjende louisianakreolar
Nokre kjende louisianakreolar er:

 Marie Laveau (1794–1881), voodooutøvar
 Micaela Almonester de Pontalba (1795–1874), forretningskvinne
 Norbert Rillieux (1806–1894), oppfinnar og ingeniør
 Mary Ellen Pleasant (1810-åra-1904), forretningskvinne og slaverimotstandar
 Virginie de Ternant (1818–1887), forretningskvinne
 Sidonie de la Houssaye (1820–1894), forfattar
 Adah Isaacs Menken (1835–1868), skodespelar, kunstnar og diktar
 Alice Dunbar Nelson (1875–1935), diktar, journalist og politisk aktivist
 Jelly Roll Morton (1885–1941) pianist, bandleiar og komponist
 Edward «Kid» Ory (1886–1973), jazztrombonist og bandleiar
 Fats Domino (f. 1928), låtskrivar, songar og musikar
 Ida Lewis «Queen Ida» Guillory (f. 1929), zydeco-musikar og bandleiar
 Wardell Quezergue (1930–2011), komponist, arrangør og bandleiar
 Carmen De Lavallade (f. 1930), dansar, skodespelar, koreograf og akademikar
 John Kennedy Toole (1937–1969), forfattar
 Phylicia Rashād (f. 1948), skodespelar
 Condoleezza Rice (f. 1954), utanriksminister
 Beyoncé Knowles (f. 1981), låtskrivar, artist og skodespelar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Louisiane Creole people» frå ,  den 1. januar 2013.

Bakgrunnsstoff

Folkegrupper i USA
Louisiana
Beyl Head

Beyl Head er eit isdekt nes midtvegs på austsida av Wright Island, langs Getz isbrem på Bakutis Coast. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1977 etter offiseren David D. Beyl i U.S. Navy som var offiser under Operasjon Deepfreeze 1976.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Beyl Head» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land
Birdwell Point

Birdwell Point er det nordvestlegaste neset på Dean Island, som ligg innanfor Getz isbrem utanfor kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Keith W. Birdwell i US Navy som var elektrikar ved Byrd Station i 1969.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Birdwell Point» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land
Boyd Head

Boyd Head er eit kjenneleg nes like aust for munningen av Vanebreen på kysten av Marie Byrd Land. Det er over 1 000 meter høgt med bratte klipper mot sjøen. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–66, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein Hugh F. Boyd III som var offiser for anleggsprosjekt under Operasjon Deep Freeze 1972 og 1973.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Boyd Head» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land
Brennan Point

Brennan Point er eit isdekt nes på austsida av innløpet til Block Bay på kysten av Marie Byrd Land. Brennan Point dannar ei grense mellom Saunders Coast og Ruppert Coast. Det vart oppdaga under Byrd-ekspedisjonen (1928–30) (ByrdAE) under ein flytur langs denne kysten den 5. desember 1929, og kalla opp etter Michael J. Brennan, som var rådgjevar under ByrdAE under valet av personell, og skipper på «Chantier» på reisa til Arktis då Richard E. Byrd fauk over Nordpolen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brennan Point» frå ,  den 1. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes i Marie Byrd Land