alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Italiensk i Eurovision Song Contest

Italiensk i Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det italienske språket i Eurovision Song Contest. Den sjuande songen som vart framført i den fyrste utgåva av Eurovision Song Contest i 1956, «Aprite le finestre», vart framført på italiensk av Franca Raimondi. Sidan den gong har elleve land delteke med til saman 72 ulike bidrag som har vorte framført på italiensk; 40 frå Italia, ti frå Sveits, fire frå San Marino, to frå Romania og Kypros og eitt frå Vest-Tyskland, Noreg, Latvia, Irland, Bulgaria og Montenegro i Eurovision Song Contest. Italia har i tillegg vunne tevlinga tre gongar med ein song framført på italiensk. Av landa som kan delta er italiensk offisielt språk i Italia, San Marino og Sveits.

Bidrag

1.Teksten er skriven på italiensk, men i tevlinga vart den siste setninga framført på engelsk.

Sjå òg 
 Italiensk i Junior Eurovision Song Contest

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Eurovision Song Contest» frå ,  den 18. mai 2012.  
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.

Språk i Eurovision Song Contest
Italiensk språk
Åge Johnsen

Åge Johnsen () er ein norsk professor i offentleg politikk ved Høgskolen i Oslo og Akershus.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Professorar ved Høgskolen i Oslo og Akershus
Joron Pihl

Joron Pihl () er ein norsk professor ved Institutt for internasjonale studier og tolkeutdanning ved Oslomet.

Pihl er utdannet cand.polit. og blei i 1998 dr.polit. ved Det utdanningsvitenskapelige fakultet  ved Universitetet i Oslo med avhandlinga Minoriteter og den videregående skolen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Joron Pihl» frå ,  den 17. mars 2019.

Bakgrunnsstoff 

Professorar ved Høgskolen i Oslo og Akershus
Anne Vada

Anne Kari Hårnes Vada () er ein prisløna norsk songar og musikar frå Steinkjer. Artistnamnet hennar er Anne Vada.

Biografi 

Anne Vada har teke eitt års utdanning ved Barratt Dues Musikkinstitutt og fire år ved Norges Musikkhøgskole. I 1988 og 1990 var ho med som solist på 2 plater av koret Grex Vocalis. Frå og med 1990 har ho vore frilansar som musikar. I 1992 bidrog ho på filmmusikk av Ragnar Bjerkrheim. Året etter song ho på barneplata Våre beste barnesanger 2 saman med Bukkene Bruse, Geirr Lystrup og Kirsten Bråten Berg. Plata vann Spellemannprisen 1993 i kategorien for barneplater. Frå 1993 til 1995 song ho på plater av m.a. Erik Bye, Iver Kleive og Sigmund Groven. Groven og Vada har samarbeidd på mange plater i seinare tid også.

Som soloartist debuterte Anne Vada med Øy i livet på Kirkelig kulturverksted i 1995. Her syng ho viseballadar på trøndersk dialekt. Nokre av songane er skrivne av henne sjølv, resten av Iver Kleive og Erik Hillestad. I 1997 kom oppfylgjaren Solrenning. Denne plata er spelt inn live i Vålerenga kyrkje av Vada og den japanske musikaren Aki Fukakusa, samt gitaristen Ronni Le Tekrø. 

I 2000 kom plata Vada ut på Grappa musikkforlag. Her samarbeider ho med Ronni Le Tekrø, Åge Aleksandersen, Svein Gundersen og Kjetil Bjerkestrand, men alle tekstane er sjølvskrivne. Same året gav ho ut live-albumet Grensløs, på eige platemerke. I 2007 spelte ho inn joleplata Sacral jul på plateselskapet Lynor. Den så langt siste plata hennar heiter Det evige sekund og kom ut i 2009.

Kjelder 

 Biografi frå Sacral.no
 Diskografi frå Sacral.no

Folk frå Steinkjer
Vinnarar av Spellemannprisen
Norske songarar
Eurabia

Eurabia er ei nemning på det framtidige Europa ifylgje ein kvasivitskapleg og fascistisk prega teori som påstår at Europa vert absorbert av den arabiske verda og underlagt muslimsk leiarskap, religion og lovgjeving innan stutt tid som fylgje av at innvandringa frå muslimske land kjem til å gjere muslimane til dei talmessig dominerande ved at dei er meir fruktbare enn dei opphavlege innbuarane i Europa. 

Eurabia-teorien er ein konspirasjonsteori som i stor mon byggjer på førestillingar om at det står løynde samansverjingar attom ei framtidig muslimsk overtaking av Europa, og at dagens europeiske elitar eigenleg går inn for dette ved å tillate eller godtake innvandring. Slik det mellom anna framgår av Anders Behring Breivik si grunngjeving for å gjere dei terroråtaka han gjorde 22. juli 2011 på Regjeringskvartalet i Oslo og på Arbeidaranes Ungdomsfylkings sumarleir på Utøya, har mange tilhengjarar av denne teorien som ein av sine premissar at europeiske elitar forråder det folket dei høyrer til. Sjølv om tilhengarar av teorien hevdar at saka gjeld religion, og ikkje rase, er det nettopp rase som vert brukt som markør i ordet, sistelekkjen viser til Arabia og arabarar, ikkje til islam.

Litteratur 
 Sigve Indregard (redaktør): Motgift : akademisk respons på den nye høyreekstremismen. Oslo 2012: Cappelen Akademisk. ISBN 978-82-02-38170-7
 Lars Gule: Ekstremismens kjennetegn : ansvar og motsvar. Oslo 2012:Spartacus. ISBN 978-82-430-0670-6
 Øyvind Strømmen: Det mørke nettet – om høyreekstremisme, kontrajihadisme og terror i Europa. Cappelen Damm 2011 ISBN 9788202370275
 Andreas Malm: Hatet mot Muslimer, Atlas 2008, ISBN 978-91-7389-349-7 

Konspirasjonsteoriar
Christian Emil Krag-Juel-Vind-Frijs

Christian Emil Krag-Juel-Vind-Frijs, lensgreve til Frijsenborg, () var ein dansk godseigar, jurist, politikar og dansk statsminister frå 1865 til 1870. Han tilhøyrde Højre.

Krag-Juel-Vind-Frijs var innehavar av Dannebrogordenen og Elefantordenen.

Referansar 

Danske statsministrar
Danske folketingsrepresentantar
Danske juristar
Danske godseigarar
Danske adelsmenn
Dannebrogordenen
Elefantordenen
Folk frå Favrskov
Oceanites

Oceanites er ei biologisk slekt i oseansvalefamilien. Desse små stormfuglane er avgrensa til den sørlege halvkula, der ein av artane, oseanstormsvale, òg er den vanlegaste av alle stormsvaler. Dette er stormsvaler med relativt lange føter, slik at dei stikk ut bak halen under flyging.

Artsliste 
Oceanites i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
 Oseanstormsvale  , Oceanites oceanicus, Wilson's Storm-Petrel, Kuhl, 1820, (LC)
 Pincoyastormsvale, Oceanites pincoyae, Pincoya Storm-Petrel, Harrison, P et al, 2013, (DD)
 Dansestormsvale, Oceanites gracilis, Elliot's Storm-Petrel, Elliot, DG, 1859, (DD)

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Oceanites» frå , den 19. mai 2012.

Referansar 

oseansvalefamilien
Fugleslekter
Dansestormsvale

Dansestormsvale, Oceanites gracilis, er ein liten sjøfugl i oseansvalefamilien Oceanitidae. Det finst to underarter, O. g. gracilis, som lever i Humboldtstraumen utanfor Peru og Chile, og O. g. galapagoensis, som finst i farvatna rundt Galápagosøyane. 

Dette er ei lita stormsvale, ca. 15 til 16 centimeter, og sotsvart med kvit overgump og kvite flekker eller område på bakre buk og bleike område under vengene. Ho har lange bein som strekkjer seg bak halen under flyging.

Trass stadige observasjonar av denne arten er han veldig dårleg kjent, berre eitt reir har nokosinne blitt funne. Beitevanane til Galápagos-underarten er uvanleg blant stormsvaler når dei beitar nært land, i motsetnad til alle andre stormsvaleartar som lever utelukkande pelagiske.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Elliot's Storm Petrel» frå , den 19. mai 2012
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Oceanites gracilis . Henta frå http://www.birdlife.org den 19. mai 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av dansestormsvale hos Internet Bird Collection

oseansvalefamilien
Maoristormsvale

Maoristormsvale, Fregetta maoriana, tidlegare Oceanites maorianus, er ein liten sjøfugl i oseansvalefamilien Oceanitidae. Arten var antatt å vere utdøydd etter 1850, men ein serie av observasjonar frå 2003 fram til i dag indikerer nærvære av ein tidlegare ukjend koloni. Per 2010 har arten status 'kritisk trua' på IUCN raudliste. Han har til tider vore vurdert som ein underart av, eller endå ein variant av oseanstormsvale, O. oceanicus, men er eit ganske distinkt artstakson. DNA frå prøvene i musea i England og Frankrike har samsvar med prøver frå fuglar funne i Haurakigolfen på Nordøya på New Zealand. Undersøkinga tyder òg på arten truleg er meir i slekt å stormsvaler i slekta Fregetta enn i Oceanites.


Skildring
Maoristormsvala er ein liten sjøfugl, og mellomstor stormsvale, ca. 17 cm. Ho har mørkebrun til svart overside, med unntak av kvit overgump. Undersida er svart frå halsen til brystet, med kvit buk som har svart strekar, og føtene er prosjektert langt bak halen. Maoristormsvala skil seg frå den meir vanlege stormsvalearten funnen på New Zealand, oseanstormsvala, ved det bleike, øvre vengbandet, kvit buk med striper, smalt kvitt område på undervengene, lengre bein, og mørkare symjehud.

Utanfor hekkesesongen lever maoristormsvala pelagisk, langt til havs, og dette, saman med dei bortgløymde hekkeplassane dei nyttar, gjer det vanskeleg å observere fuglen.

Gjenoppdaginga

Dei første indikasjonane på nærvære av maoristormsvala kom den 25. januar 2003 nær Mercury Islands utanfor Coromandelhalvøya på Nordøya, og skildringar vart publisert i ein artikkel. Medan ornitologar jakta etter svartbukstormsvaler og fregattstormsvaler den 17. november same året, fekk dei gode bilete og videoar av 10 til 20 i maoristormsvaler utanfor Great Barrier og Hauturu/Little Barrier Island i Haurakigolfen. Ved årsskiftet 2005 2006 fekk tre maoristormsvaler festa radiosender på seg. Rørslene blei berre spora til havs og arbeid med å finne hekkeplassen til fuglen har so langt vore mislukka. Dei mest sannsynlege hekkeplassane ligg innanfor Haurakigolfen. Ornitologar har jamleg sett desse fuglane i  Haurakigolfen etter 2006.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «New Zealand Storm Petrel» frå , den 19. mai 2012
BirdLife International (2012) Species factsheet: Oceanites maorianus. Henta frå http://www.birdlife.org den 19. mai 2012.

Referansar 

oseansvalefamilien
Gråryggstormsvale

Gråryggstormsvale, Garrodia nereis, er ein sjøfugl i oseansvalefamilien Oceanitidae. Han har ei sub-antarktisk, sirkumpolar utbreiing.

Skildring 

Dette er ei mellomstor stormsvale, ca. 18 centimeter med ei gjennomsnittleg kroppsmasse på 35 gram. Fjørdrakta har i korte trekke kvit underside og mørk overside; heile hovudet, halsen og øvre bryst er gråsvart. Undersida av vengene er kvite med mørk innramming, elles er heile undersida kvit. Oversida av venger, rygg og hale er askegrå, med svart band på enden av halen og svart mot enden av vengefjørene. Beina stikk litt bak enden av halefjørene når dei flyg.

Dei lever rundt randen av kontinentalsokkelen og beitar spreidd og pelagisk, tar larver av skjeldyr, krepsdyr, blekksprut og dels òg småfisk. Dei plukkar føda som andre artar i stormsvalefamilien ved å «vandre» på havoverflata. I hovudsak er dei standfuglar utan lange, regelbundne trekk.

Gråryggstormsvaler dannar lause koloniar på isolerte øyar og hekkar på frå Falklandsøyane i vest og austover til øyane rundt New Zealand, slik som på Chatham-øyane. Storleiken på populasjonen er estimert til 200 000 kjønnsmodne individ.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Garrodia nereis. Henta frå http://www.birdlife.org den 19. mai 2012.
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av gråryggstormsvale hos Internet Bird Collection

oseansvalefamilien
Fuglar i Oseania
Fuglar i Atlanteren
Takson namngjevne av John Gould
Kvitstrupestormsvale

Kvitstrupestormsvale, Nesofregetta fuliginosa, er ein sjøfugl i oseansvalefamilien Oceanitidae. Han har ei utbreiing avgrensa til delar av Stillehavet.


Skildring 
Dette er den største medlemmen i stormsvalefamilien, han måler ca. 24 til 26 centimeter og har ei gjennomsnittleg kroppsmasse på 70 gram. Fjørdrakta varierer frå ein heilt sotbrun morf til ein lys morf med smalt kvitt band på overgumpen, kvit underside og kvit strupe med mørkt band over halsen. Vengdekkarane på undervengene er kvite. Ei mellomform har svarte flekker på undersida. Halen er lett gaffelforma og beina stikk ut bak halen under flyging. Den lyse morfen har flest individ. 

Kvitstrupestormsvaler hekkar på øyar i Stillehavet først og fremst på øyar i Kiribati og Fransk Polynesia og på Isla Sala y Gómez, lengst aust i Polynesia. Meir usikkert på Ny-Caledonia, Vanuatu, Samoa og Fiji. Storleiken på populasjonen er minkande og usikkert estimert til 1000 til 1600 kjønnsmodne individ. IUCN endra statusen frå sårbar til trua i 2010. 

Trugsmåla mot arten er innførte artar som villkattar og rotter.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Nesofregetta fuliginosa . Henta frå http://www.birdlife.org den 19. mai 2012.
 Dewey, T. 2009. Nesofregetta fuliginosa, Animal Diversity Web. Henta 19. mai 2012 frå http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Nesofregetta_fuliginosa.html

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av kvitstrupestormsvale hos Internet Bird Collection

oseansvalefamilien
Ludvig Holstein-Holsteinborg

Ludvig Holstein-Holsteinborg, lensgreve Holstein til Holsteinborg ()var ein dansk godseigar, politikar og statsminister frå 1870 til 1874.

Holstein-Holsteinborg var innehavar av Dannebrogordenen og Elefantordenen.

Referansar 

Danske statsministrar
Danske folketingsrepresentantar
Danske godseigarar
Danske adelsmenn
Dannebrogordenen
Elefantordenen
Folk frå Slagelse
David Teniers den yngre

David Teniers den yngre () var ein flamsk sjangermålar frå Antwerpen. Teniers er mest kjend for sine måleri frå bondelivet. Også far hans med same namn var ein kjend målar.

Liv og gjerning
Teniers viktigaste lærar var faren, David Teniers den eldre. Seinare vart han påverka av Peter Paul Rubens og særleg av Adriaen Brouwer. Han vart medlem av Sint-Lucasgildet i Antwerpen frå 1633, i 1645 vart han leiar av lauget. I 1637 gifta han seg med Anna Brueghel, ei dotter av Jan Brueghel den eldre.

Teniers sin viktigaste lærar var faren, David Teniers den eldre. Seinare vart han påverka av Peter Paul Rubens og særleg av Adriaen Brouwer. Han vart medlem av Sint-Lucasgildet i Antwerpen frå 1633, i 1645 vart han leiar av lauget. I 1637 gifta han seg med Anna Brueghel, ei dotter av Jan Brueghel den eldre.

Frå 1651 var Teniers hoffmålar i Brussel for erkehertug Leopold Vilhelm. Samstundes hadde han ansvar for erkehertugen si biletsamling. Han måla både kopiar av enkeltbilete i samlinga og av sjølve samlinga. I 1660 laga han Pictorium Theatrum, den aller første illustrerte katalogen av ei samling av måleri. Nesten eigenhendig grunnla han i 1664 det kongelege kunstakademiet i Antwerpen.

Teniers var svært produktiv, hundrevis av arbeida hans finst att og heng i nesten alle dei store kunstgalleria. Sjangermåleria hans var i si tid svært populære mellom samlarar. Desse er måla i ein stil som minner om Brouwer sin, men er mindre kraftfulle. Han måla også mange bilete med motiv frå det borgarlege liv, figurane er måla etter påverknad frå Peter Paul Rubens.

Teniers måla ei mengd bilete frå landsbygda med folk som drikk, røyker og spelar kort på ei skjenkestove. Mange arbeid viser folkefestar, skilderhus, alkymistar i sine laboratorium og heksekjøken; totalt skal Teniers ha laga om lag 800 bilete. Ein stor del av livsverket hans var sjangermåleri over emne frå Bibelen, særleg om freistinga av Antonius, mellom 100 og 200 måleri over dette emnet vert tillagt Teniers og elevane hans.

Teniers var den mest fruktbare av dei flamske bondemålarane. Bileta has er meir moderate og mindre grove i framstillinga av landlivets gleder. Måleria er velkomponerte og har ein godmodig humor og ein rik og frisk fargebruk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «David Teniers der Jüngere» frå ,  den 19. mai 2012.  
 Aschehougs kunsthistorie. Bind 4 Kunstleksikon

Bakgrunnsstoff

Nederlandske målarar
Målarar frå 1600-talet
Folk frå Antwerpen
Paracas naturreservat

Paracas naturreservat ligg i Ica-regionen, Peru og består av Paracas-halvøya, kystnære område og tropisk ørken som strekkjer seg sørover litt forbi Punta Caiman, totalt 335 000 hektar, av det er 217 594 marine farvatn. Innanfor reservatet finn ein dei fuglerike øyane San Gallan i nord og La Vieja i sør. Det inkluderer Bahía de la Independencia og kilometer med kystnære farvatn. Hovudføremålet er å verne det marine økosystemet og verne den historiske kulturarven knytt til urfolk, for det meste paracaskulturen.

Reservatet er heimen for mange artar av ville dyr, særleg fuglar, som i stor grad er konsentrert ved vasskanten. Nær inngangen inne i reservatet er det eit museum oppkalla etter arkeologen som gjorde funn frå paracaskulturen. Museet har gjenstandane og tolkingar, og dessutan informasjon om flora og fauna i dette unike området.

Vernestatus 
Reservatet blei etablert i 1975, og er med det det eldste marine reservatet i Peru, og det inneheld ei rekkje marine habitat og tropisk ørken. I tillegg til dei biologiske områda, vernar reserve fornminne i paracaskulturen og andre gamle sivilisasjonar. Nær museet er finn ein Paracas Necropolis (100 f.Kr. - 300 e.Kr.), med gravplassane kjent som Cabezas Largas og Cerro Colorado, kor Julio C. Tello fann mange fine gravgods med mumifiserte restar av paracaseliten.

Innanfor reservatet ligg òg Pampa de Santo Domingo, der arkeologar har datert funn av menneskelege leivningar til 6500 f.Kr. saman med funn av ei dekorert fløyte, quena, det ein trur er det eldste musikkinstrumentet funne i Peru.

Skildring 
Ein av dei viktigaste geomorfologiske attraksjonane langs Paracas-kysten, er La Catedral arch, øydelagt under jordskjelvet i Peru 2007. Bahía Lagunillas er avgrena med raude sandstrender, eit resultat av erosjon av porfyrbergartar som dominerer nokre av åsane i Paracas-halvøya. På Paracas-halvøya finn ein den mystiske geoglyfen kalla Paracas candelabro.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Paracas National Reservation» frå , den 19. mai 2012.

Referansar 

Ica-regionen
Naturreservat i Peru
Perustormsvale

Perustormsvale (Hydrobates markhami) er ein liten sjøfugl i stormsvalefamilien. Arten har utbreiing i Humboldtstraumen utanfor Sør-Amerika, frå nordlege Chile til sørlege Ecuador.

Skildring 

Dette er ei stor stormsvale, ca. 21,5-23 centimeter. Fjørdrakta er mørk brun, men oversida av vengene har tydelege bleike øvre vengband. Halen er djupt kløfta.

I ein studie har ein funne at føda er sett saman av bl.a. blekksprutar, ein ansjosart anchoveta (Engraulis ringens), og ein art av pelagiske trollhummarar (Pleuroncodes monodon).

Perustormsvaler dannar lause hekkekoloniar opp til 5 kilometer frå sjøen. Einaste kjente hekkeplassar for denne arten ligg innanfor Paracas naturreservat, på øyane San Gallan, La Vieja, og inne på Paracas-halvøya. Ein trur dei òg kan ha andre hekkekoloniar på andre øyar og inne i kystørkenen i Peru og Chile. I Paracas er hekkeperioden frå juni til november, desember. Storleiken på populasjonen er estimert til 50 000 kjønnsmodne individ.

Kjelder 
BirdLife International (2012) Species factsheet: Oceanodroma markhami. Henta frå http://www.birdlife.org den 19. mai 2012.
 García-Godos, I., Goya, E. & Jahncke, J. 2002. The diet of Markham’s Storm Petrel Oceanodroma markhami on the central coast of Peru. Marine Ornithology 30: 77–83.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av perustormsvale hos Internet Bird Collection 

Stormsvalefamilien
Oceanodroma

Oceanodroma er ei biologisk slekt i stormsvalefamilien. Desse små stormsvalene held seg stort sett på den nordlege halvkula, unntaka er ringstormsvala og perustormsvala som lever utanfor vestkysten av Sør-Amerika. Dette er den største slekta i familien med i alt 14 nolevande artar som er godkjente etter versjon 6.6 av Clementslista. I tillegg høyrer den utdøydde guadalupestormsvala inn i denne slekta.

Artane i denne slekta har diversitet i utsjånad og varierer i fjørdrakta frå heilt sotbrun som kaliforniastormsvala, til passatstormsvala som har kvit overgump og gråstormsvala med gjennomgåande lyse parti i fjørdrakta. 

Dei har få artsspesifikke eigenskapar som er til nytte for identifikasjon, men måten dei flyg på er ofte særeigen for arten.

Artar 
Oceanodroma i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
 Gråstormsvale, Oceanodroma furcata, Fork-tailed Storm-Petrel, Gmelin, JF, 1789, (LC)
 Ringstormsvale, Oceanodroma hornbyi, Ringed Storm-Petrel, Gray, GR, 1854, (DD)
 Stormsvale, Oceanodroma leucorhoa, Leach's Storm-Petrel, Vieillot, 1818, (VU)
 Somarstormsvale, Oceanodroma socorroensis, Townsend's Storm-Petrel, Townsend, CH, 1890, (EN)
 Vinterstormsvale, Oceanodroma cheimomnestes, Ainley's Storm-Petrel, Ainley, 1980, (VU)
 Japanstormsvale, Oceanodroma monorhis, Swinhoe's Storm-Petrel, Swinhoe, 1867, (NT)
 Kaliforniastormsvale, Oceanodroma homochroa, Ashy Storm-Petrel, Coues, 1864, (EN)
 Passatstormsvale, Oceanodroma castro, Band-rumped Storm-Petrel, Harcourt, 1851, (LC)
 Asorstormsvale, Oceanodroma monteiroi, Monteiro's Storm-Petrel, Bolton et al, 2008, (VU)
 Kappverdestormsvale, Oceanodroma jabejabe, Cape Verde Storm-Petrel, Barboza du Bocage, 1875
 Dagstormsvale, Oceanodroma tethys, Wedge-rumped Storm-Petrel, Bonaparte, 1852, (LC)
 Bajastormsvale, Oceanodroma melania, Black Storm-Petrel, Bonaparte, 1854, (LC)
 Perustormsvale, Oceanodroma markhami, Markham's Storm-Petrel, Salvin, 1883, (DD)
 Iwostormsvale, Oceanodroma matsudairae, Matsudaira's Storm-Petrel, Kuroda, Nagamichi, 1922, (VU)
 Hawaiistormsvale, Oceanodroma tristrami, Tristram's Storm-Petrel, Salvin, 1896, (NT)
 Dvergstormsvale, Oceanodroma microsoma, Least Storm-Petrel, Coues, 1864, (LC)

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Oceanodroma» frå , den 19. mai 2012.

Referansar 

Stormsvalefamilien
Fregetta

Fregetta er ei biologisk slekt i oseansvalefamilien. Desse små stormfuglane lever sirkumpolart på den sørlege halvkula. Dette er to nokså like artar, ca. 20 centimeter lange, mørk overside og hovud, kvit overgump, underside og underside av vengene. Svartbukstormsvala skil seg frå systerartane ved at beina ikkje stikk ut bak halen i flukt og ved ei svart stripe langs buken.<ref name="FGBNZ">Barrie Heather and Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005</ref>

Ein art i slekta, maoristormsvale, har tidlegare vore rekna som utrydda og har truleg berre ein svært liten populasjon. Ho var tradisjonelt klassifisert i slekta Oceanites, men i Clementslista blei ho sett inn i Fregetta frå 2012. 

 Artar Fregetta i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
 Kvitbukstormsvale, Fregetta grallaria Maoristormsvale, Fregetta maorianus Svartbukstormsvale, Fregetta tropica''

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Fregetta» frå , den 19. mai 2012.

Referansar 

Oseansvalefamilien
Fugleslekter
Danmarks kulturkanon

Danmarks kulturkanon (eller berre Kulturkanonen) er ei liste over 108 kunstverk som blei utvikla frå 2005–6 som eit statleg initiert forsøk på ei kanondanning av essensielle verk i Danmarks kunst- og kulturarv. Idéen om kulturkanonen blei lansert hausten 2004 av dåverande kulturminister Brian Mikkelsen.  Kulturkanonen blei laga av ulike komitear med professor Jørn Lund som formann for alle. Den endelege versjonen av kanonen kom ut 24. januar 2006.

Arkitektur

Biletkunst

Design og kunsthandverk

Film

Litteratur

Musikk

Kunstmusikk

Populærmusikk

Scenekunst

Barnekanon

Referansar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Danmarks kulturkanon» frå ,  den 19. mai 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle hjemmeside for Kulturkanonen med bl.a. filmklipp
 Kulturministeriets hjemmeside
 Kulturkanon (fil i PDF-format)
 Berlingske Tidendes Kulturkanon 
 Berlingske Kulturkanon (fil i PDF-format)
 DR's folkelige kanonprosjekt
 Kulturministeriet om eliteidrettens kanon 
 Kulturkanon.dk 
 Kulturkanon på Det Kongelige Bibliotek: Litteratur, musikk, scenekunst

 *
Christen Andreas Fonnesbech

Christen Andreas Fonnesbech ()var ein dansk jurist, politikar og dansk statsminister frå 1874 til 1875.

Fonnesbech var innehavar av Dannebrogordenen og fortjenstmedaljen i gull.

Referansar 

Danske statsministrar
Danske finansministrar
Danske folketingsrepresentantar
Danske juristar
Danske embets- og tenestefolk
Dannebrogordenen
Folk frå København