alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ikkje-statleg organisasjon

Ikkje-statleg organisasjon (frå engelsk non-governmental organization; forkortinga NGO finst òg i norske publikasjonar) er organisasjonar som arbeider parallelt med statlege organ, men som ikkje er underlagt ei statleg styresmakt. Ikkje-statlege organisasjonar kan i mange tilfelle ha ei form for samarbeid eller konsultativ status både hjå nasjonale styresmakter og internasjonale organisasjonar, mellom desse ulike SN-organ, Europarådet og andre organisasjonar. 

I Noreg bruker ein gjerne nemningane «frivillige organisasjonar» eller «ideelle organisasjonar». Organisasjonar med primært kommersiell målsetning vert ikkje rekna som ikkje-statlege organisasjonar. Ikkje-statlege organisasjonar kan finansierast gjennom private eller offentlege bidrag, eller ein kombinasjon.

Døme på ikkje-statlege organisasjonar 

 American Civil Liberties Union
 Amnesty International
 CARE
 Human Rights Watch
 Lækjarar Utan Grenser
 Natur og Ungdom
 PEN-klubben
 Raudekrossen
 Transparency International

Sjå òg 

 Frivillige organisasjonar
 Ideelle organisasjonar
 Interesseorganisasjon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ikke-statlig organisasjon» frå ,  den 30. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:  

 Cross, John C. (1997). Development NGOs, the State and Neo-Liberalism: Competition, Partnership or Co-conspiracy.  
 Degnbol-Martinussen, John og Poul Engberg-Pedersen (2001). Fattigdom og udvikling. Grundbog om den nødvendige bistand. København: Mellomfolkeligt Samvirke.
 Krogh, Elsebeth (1998). NGOerne – frelsende engle eller politiske dyr? I: Den Ny Verden 4. ss 91 – 105.
 Potter, Robert B., Tony Binns, Jennifer A. Elliot & David Smith (2004). Geographies of Development. Second Edition. Essex: Pearson Education Limited.
 Uvin, Peter & David Miller (1994). Scaling Up: Thinking Through the Issues.

Bakgrunnsstoff 

 Kva er ein samskipnad?  – Altinn/Hjelp til regelverk 
 Frivillighetsregisteret – Altinn/Hjelp til regelverk 
 Elektronisk skjema for registrering i Frivillighetsregisteret – Altinn/Brønnøysundregistrene 

Organisasjonar
Militærattaché

Ein militærattaché er ein offiser, som regel med graden oberst, som er knytt til ein ambassade eller ein internasjonal organisasjon (t.d. NATO) og som har diplomatstatus. Militærattaché er ei fagleg stilling med ansvar for militære spørsmål. Funksjonen som militærattaché oppstod som fast ordning tidleg på 1900-talet. Personane som har denne funksjonen vert rekrutterte frå militærvesenet i sitt eige land og er dermed som oftast ikkje yrkesdiplomatar. Ofte går dei tilbake til militære stillingar i heimlandet sitt utan diplomatisk status etter å ha vore militærattaché.

Tilsvarande nemningar er forsvarsattaché, hærattaché og marineattaché.

Norske forsvarsattachear 
Noreg har forsvarsattachear ved tolv militære misjonar i utlandet.

 Forsvarsattaché i Finland (Helsingfors)
 Forsvarsattaché i Frankrike (Paris) med sideakkreditering til Spania
 Forsvarsattaché og assisterande attaché i Italia (Roma) med sideakkreditering til Slovenia, Bulgaria, Romania
 Forsvarsattaché og assisterande attaché i Latvia (Riga) med sideakkreditering til Estland, Litauen
 Forsvarsattaché i Nederland (Haag) med sideakkreditering til Belgia, Luxembourg
 Forsvarsattaché i Polen (Warszawa) med sideakkreditering til Tsjekkia, Slovakia, Ungarn
 Forsvarsattaché i Russland (Moskva) og assisterande attaché med sideakkreditering til Hviterussland, Ukraina, Kirgisistan, Tadsjikistan, Usbekistan, Kasakhstan
 Forsvarsattaché i Storbritannia (London) med sideakkreditering til Irland
 Forsvarsattaché i Sverige (Stockholm)
 Forsvarsattaché i Tyrkia (Ankara)
 Forsvarsattaché i Tyskland (Berlin) med sideakkreditering til Sveits, Austerrike
 Forsvarsattaché og to assisterande attachear i USA (Washington D.C.) med sideakkreditering til Canada

Sjå òg 

 Attaché

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Militærattaché» frå ,  den 13. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Om Militærattaché, frå Store norske leksikon
Diplomati
Militære gradar
Titlar
Jartegn

Jartegn eller omen er eit særskild merke eller varsel som kan danna prov eller førebod.

Ordet jartegn (norrønt jartegn) er avleidd frå *jarknteign, frå gotisk airkns: 'ærke', 'ekte'. 

I gamal tid kunne jartegn òg vere eit slags legitimasjonsteikn, til dømes noko ein person fekk med seg for å vise at han var den han gav seg ut for å vere, og hadde det oppdrag han påstod å ha. I Soga om Olav den heilage heiter det til dømes: «Men dette fingergullet skal du gje Ragnvald jarl, og desse jartegnene vil han nok kjenne».

I allmenn forstand er fenomenet ofte tolka som eit illevarslande, negativt eller skjebnesvangert varsel. Med andre ord kan «jartegn» òg brukast om teikn (fortrinnsvis i naturen) der overeinsstemming mellom signifikant og signifikat ikkje er vilkårleg eller tilfeldig.

I moderne tolkingslære, semiologi og semiotikk, i arven etter Ferdinand de Saussure, vert det som regel slege fast at jartegn ikkje finst i røynda, og at tilhøvet mellom signifikant og signifikat avheng av sosiale kontraktar. Trua på jartegn er eit kjenneteikn på ei magisk røyndomsoppfatning.

Døme på jartegn 

 At ein edderkopp kryssar vegen for ein.
 Ein svart katt kryssar vegen for ein.
 Å finna ein firkløver.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jærtegn» frå ,  den 30. oktober 2018.  

Folketru
Spådom
Firkløver

Firkløver er ei uvanleg fireblada form av den elles trebladige kløveren, til vanleg kvitkløver eller raudkløver. Denne varianten kan koma av ein kombinasjon av genetikk og ytre miljøfaktorar.

Symbol 
I vestleg kulturhistorie er firkløveren eit lukkesymbol, spesielt når ein tilfeldigvis kjem over ein utan å ha leitt etter slike.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Firkløver» frå ,  den 30. oktober 2018.

Referansar

Folketru
Symbol
Lauv
Kløverslekta
Talet 4
Kawasaki Ki-10

Kawasaki Ki-10 var eit japansk jagarfly, ein eindekkar frå 1930-talet.

Kostruksjonen starta i 1934 etter anbodsinnbying frå den japanske hæren om å byggja ein dobbeltdekkar, eit jagarfly med høg yteevne og gode flygeeigenskapar. Forslaget frå Kawasaki var ein enkel og konvensjonell konstruksjon med fast understell og cockpit.

Spesifikasjonar (Ki-10-II)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kawasaki Ki-10» frå ,  den 31. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 
 Wings Palette-fargelegging 

Jagarfly
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Monoplan

Eit monoplan eller enkeltdekker er eit fly med eitt par venger. Alternative flykonstruksjoner er biplan (med to par vingar) og triplan (med tre par vingar). Fly med eit enket vingepar fanst heilt frå flygingas barndomen, men vart fyrst vanleg på 1930-talet. I byrjinga vart vingane bygd som ein samanhengande konstruksjon som gjekk tvers gjennom flykroppen, slik som hos Hawker Hurricane.

I løpet av andre verdskrig kom monocoque-konstruksjon for fly på alvor, der flykroppen vart bygd utan indre avstivare og vingane utan midtseksjon. Ved utgangen av krigen var fly med fleire vingepar nesten fullt fasa ut. Moderne fly vert nesten utelukkande byggd med eit vingepar, unntak av spesialfly for luftakrobatikk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monoplan» frå ,  den 31. oktober 2018.  
 

Fly
Den gamle Mester

Den gamle Mester er eit dikt av Jørgen Moe som handler om det store eiketreet på Krødsherad prestegard. Moe budde på staden frå 1853 til 1863 som kapellan til Olberg kyrkje og dei andre annekskyrkjene i Sigdal soknekall.

Diktet vart fyrst trykt i samlinga At hænge paa Juletræet. Nogle faa Digte (1855). Denne vart fire år seinare gjeven ut att under tittelen En liden Julegave. Gammelt og Nyt (1860), med ny, utvida utgåve i 1863. 

Det er eiketreet sjølv som rettleier og viser det nausynte av å bygge på «den ene trofaste Grund». Moe forklarer i diktet at det er treet si ordning mellom rotsystem og topp som gjer det i stand til å stå imot stormar.

Den norske komponisten Gunnar Gjerstrøm (1891–1951) har sett melodi til diktet.

Naturvernforbundet kjempa for å få treet som inspirerte diktet freda som noko av det første det gjorde etter at det blei skipa i 1914. Treet blei freda 3. desember 1914.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Den game Mester» frå ,  den 31. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

Den gamle Mester  ved Naturvernforbundet

Norske dikt
Kjende tre
Jørgen Moe
RSOM-bataljonen

RSOM-bataljonen (forkorting av engelsk Receiving, staging and onward movement) er ein bataljon i det norske Forsvaret. Denne bataljonen tek imot NATO-styrkar som kjem til Noreg og fører dei dit dei skal.

Bataljonen er ein del av den sokalla vertslandsstøtta, mest kjend som Host Nation Support (HNS), i Noreg.  Oppgåva til vertslandstøtta er å halde orden på relasjonane til NATO-allierte og andre partnarar.

Referansar

Norske militæravdelingar
Ski-NM 1946

Noregsmeisterskapen på ski 1946 i nordiske greiner vart avvikla i Alvdal i Hedmark, og i Drammen i Buskerud. 50-kilometeren fann stad i Alvdal sundag 10. februar, med Alvdal Idrettslag som arrangør. Andre delen av noregsmeisterskapen vart arrangert i Drammen frå måndag 18. til måndag 25. februar og omfatta 17 km, 30 km og 4 x 10 km stafett i langrenn, kombinerttevlinga og hopprennet. Her var Drafn og Mjøndalen Idrettsforening arrangørar.

Langrenn

17 km

Dato: 22. februar 1946
Stad: Drammen

30 km

Dato: 18. februar 1946
Stad: Drammen

50 km

Dato: 10. februar 1946
Stad: Alvdal

3 x 10 km stafett

Dato: 20. februar 1946
Stad: Drammen

Kombinert

Dato: 23./24. februar 1946
Stad: Drammen

Hopprenn

Dato: 25. februar 1946
Stad: Drafnkollen i Drammen

Bakgrunnsstoff
Arbeiderbladet 11. februar 1946
Arbeiderbladet 19. februar 1946
Arbeiderbladet 23. februar 1946
Arbeiderbladet 25. februar 1946
Arbeiderbladet 26. februar 1946

Noregsmeisterskap i 1946
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Alvdal
Idrett i Drammen
Macawiis

Macawiis (også skrive macawis) er ein tradisjonell sarong som blir brukt av menn frå Somalia og Djibouti. Han er typisk rutemønstra.

Biletdøme

Kjelder

Somalisk kultur
Djiboutisk kultur
Klede for underkroppen
Mannsklede
Naturminne

Naturminne er freda område eller einskilde naturobjekt. Dette kan til dømes vera einskilde tre, vassdrag, fossar eller geologiske, botaniske eller zoologiske førekomstar som ein reknar som verneverdige. Dette kan til dømes vera fordi dei har stor tyding for biologisk mangfald.

Per 2006 var det oppretta 280 naturminne i Noreg. Det første botaniske naturminnet i Noreg blei freda i 1914. Det var eiketreet «Den gamle Mester» i Krødsherad i Buskerud.
Eit døme på eit geologisk naturminne er Bjerkøya naturminne i Asker kommune. Kvitskriuprestan i Sel kommune er eit døme på eit geologisk naturminne i Noreg.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Naturminne» frå ,  den 31. oktober 2018.  

 
Verneområde
Kensingtonsteinen

Kensingtonsteinen (The Kensington Runestone) er ei USA-amerikansk steinhelle med ei runeinnskrift. Ifylgje runeinnskrifta skal steinen ha vore reist i året 1362 av nordmenn og svenskar i samband med eit åtak dei hadde vorte utsette for. Dette var altså ei hending som skal ha gått føre seg meir enn hundre år før Kristoffer Columbus og mannskapet hans fann fram til Amerika i 1492 som dei fyrste europearane, og lengje etter at folk frå dei norrøne busetnadene på Grønland hadde funne fram til «Vinland», slik arkeologiske utgravingar av ei norrøn busetnad på L'Anse aux Meadows på nordspissen av Newfoundland synar.

Det er semje i autorative vitskaplege krinsar om at innskrifta på Kensingtonsteinen er av langt nyare dato enn ho gjev seg ut for å vere, truleg frå 1880-åra, og slik sett eit falsum. Ein del kritikarar har direkte hevda at oppdagaren av steinen stod bak innskrifta.
Likevel er det somme miljø i USA som meiner at innskrifta er ekte og skildrar ei sann hending.

Runesteinen
Kensingtonsteinen er frå Solem i Douglas County i delstaten Minnesota. Dette er eit lite bondesamfunn som vart skipa i 1870, og som er sagt å ha eit norsk namn. Men steinen har fått namn etter den næraste større busettinga, Kensington. Ein svensk innvandra bonde med namnet Olof Ohman (eigenleg Öhman) skal ha funne steinen i 1898 saman med sonen sin, Edward, under rota på eit tre då dei braut nytt land til oppdyrking. Steinhella låg då infiltra i trerøtene. Ho er litt over 90 kilo tung, av gråvakke, ein variant av sandstein, 76 cm høg, 41 cm brei og 15 cm tjukk, med runer på den eine breisida og den eine av smalsidene.

Teksta
Teksta på steinen lyder:

Omsetjing til bokmål

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kensingtonsteinen» frå ,  den 31. oktober 2018.  
 

Pseudoarkeologi
Runesteinar
Hendingar i 1898
Minnesota
Geografen Pausanias

Pausanias (fødd ca. 110, død ca. 180 e.Kr.) var ein gresk reisande og geograf på 100-talet e.Kr. Han levde på same tid som keisarane Hadrian, Antoninus Pius og Marcus Aurelius. Pausanias er kjend for si Skildring av Hellas (Ἑλλάδος περιήγησις, Hellados Periegesis), eit omfattande verk som skildrar Hellas i antikken og store delar av den hellenistiske verda frå hans eigne observasjonar. Verket er eit avgjerande samband mellom klassisk litteratur og moderne arkeologi, og er ei av dei viktigaste samtidige kjeldene om monument frå Hellas i antikken.

Merknadar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pausanias (geograf)» frå ,  den 31. oktober 2018.  

 Bibliografi

 Ἑλλάδος περιήγησις, Hellados Periegesis på gresk og i engelsk oversettelse hos Perseus Project
 Description of Greece, oversatt til engelsk av W.H.S. Jones og H.A. Ormerod (1918)
 Description of Greece, Jones' oversettelse ved Theoi Project
 Description of Greece, oversettelse med kommentarer av J.G. Frazer (1898), bind 1 
 Bibliografi hos Bibliothèque des Sciences de l'Antiquité, Université Lille 3

Bakgrunnsstoff
 Hutton, William: «Pausanias» hos Oxford Bibliographies
 Stewart, Andrew: One Hundred Greek Sculptors, Their Careers and Extant Works, Perseus Project

 Litteratur

 Akujärvi, Johanna (2005): Researcher, Traveller, Narrator: Studies in Pausanias' Periegesis, Stockholm. ISBN 91-22-02134-5.
 Alcock, S.E., J.F. Cherry, & J. Elsner (2001): Pausanias: Travel and Memory in Roman Greece, Oxford. ISBN 0-19-517132-2.
 Arafat, Karim W. (1996): Pausanias' Greece: Ancient Artists and Roman Rulers, Cambridge. ISBN 0-521-60418-4.
 Frateantonio, Christa (2007): Religion und Städtekonkurrenz: zum politischen und kulturellen Kontext von Pausanias' Periegese, Berlin; New York: Walter de Gruyter, Millennium-Studien, 23.
 Habicht, Christian (1985): Pausanias' Guide to Ancient Greece, Berkeley. ISBN 0-520-06170-5.
 Hutton, William (2005): Describing Greece: Landscape and Literature in the Periegesis of Pausanias, Cambridge. ISBN 0-521-84720-6.
 Levi, Peter, overs. (1984a, 1984b): Pausanias: Guide to Greece, 2 bind. Penguin. Bind 1: Central Greece ISBN 0-14-044225-1; bind 2: Southern Greece, ISBN 0-14-044226-X.
 Pirenne-Delforge, Vincia (2008): Retour à la source. Pausanias et la religion grecque, Liège: Centre international d’Étude de la religion Grecque Ancienne, Kernos Suppléments, 20.
 Pretzler, Maria (2004): «Turning Travel into Text: Pausanias at work» i: Greece & Rome, Vol. 51, Issue 2, s. 199–216.
 Pretzler, Maria (2007): Pausanias. Travel Writing in Ancient Greece, London. ISBN 978-0-7156-3496-7.

Forfattarar av reiseskildringar
Geografar frå gresk antikk
Speaking of Dreams

Speaking of Dreams er eit studioalbum frå 1989 av Joan Baez. Det var ei blanding av personlege songar som tittelsporet og politiske songar som «China», som var inspirert av demonstrasjonane på Tiananmenplassen i 1989. Baez dediserte òg albumet til studentane på Tiananmenplassen. Albumet inneheldt samarbeid med Paul Simon, Jackson Browne og The Gipsy Kings, og markerte byrjinga på ei tid der Baez sette musikken sin føre den politiske aktivismen som hadde dominert musikken hennar før dette tiåret.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Speaking of Dreams» frå ,  den 31. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1989
Joan Baez-album
Upton Sinclair

Upton Beall Sinclair () var ein amerikansk forfattar som skreiv over 90 bøkar i mange sjangrar og oppnådde betydeleg popularitet på fyrste halvdel av 1900-talet.

Forfattarskap 

Sinclair slo igjennom i 1906 med romanen The Jungle, der han tematiserte utfordringar fattige immigrantar møtte i Chicago, særleg innan slakteri-industrien som då dominerte byen. Boka gjev ei skakande skildring av farlege og uhygieniske arbeidshøve i dei store slakteria.

The Jungle hadde stor påverknadskraft. Sinclair ville i hovudsak setja fokus på dei dårlege kåra til den fattige arbeidarklassa. Derimot var det ikkje der boka hadde effekt, men som inspirator for ei gransking av kjøtindustrien, som igjen førte til at det vart vedteke fleire lóvar som skulle sikra betre kjøtkontroll og mathygiene.

Sinclair skreiv mange andre romanar, mange med sterk politisk sprengkraft, blant anna Boston, ei kritisk skildring av rettssaka mot anarkistane Sacco og Vanzetti.

Dei politiske synspunkta til Sinclaur førte etterkvart til at han vart boikotta av dei store forlaga, og i mange år måtte han gje ut sina bøker på eige forlag og distribuera dei via postordre og gjennom eigne kommisjonærar.

Det største verket hans var romanserien om Lanny Budd som kom ut under og etter andre verdskrigen. Det skildrar den politiske utviklinga i Europa og USA.

Sinclair vart tildelt Pulitzerprisen i 1943.

Politikk 
Sinclair var aktiv sosialist, og i 1934 organiserte han ei brei folkerørsle, EPIC (End Poverty in California), som vann kontroll over det demokratiske partiapparatet i California.

Han stilte som  kandidat for sosialistpartiet ved kongressvala i 1920 og 1922, utan å oppnå noko mandat. I 1934 var han kandidat til delstatsguvernør i California for Det demokratiske partiet.

Parapsykologi 
Sinclair var interessert i parapsykologi og gjennomførte ei rekkje eksperiment der han hevda å ha påvist slike fenomen som telepati og levitasjon. Eksperimenta er skildra blant anna i boka  Mental Radio (1930).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Upton Sinclair» frå ,  den 31. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

 Fullstendig bibliografi på engelsk

USA-amerikanske forfattarar
Folk frå New York City
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Jan Rodvang

Jan Sverre Rodvang () var ein norsk fotballspelar som vart seriemeister 1964 og 1968, og noregsmeister 1967 og 1968, med oslolaget Lyn. Han var høgreback på det norske landslaget i 6 kampar i 1968-69.

Karriere

Klubbspel
Rodvang var sideback på Asker SK i åra fram til 1962. Frå 1963 til 1974 var han sideback på topplaget Lyn i Oslo, eit fotballag som hadde si stordomstid i 1960-åra. Han var med om å vinne seriemeisterskapen i 1964, klubben sin fyrste fotballtriumf noko gong. Sesongane 1966 til -68 spelte Lyn seg fram til finale i NM-cupen, dei to siste åra vann laget kongepokalen etter finalesigrar mot høvesvis Rosenborg BK og Mjøndalen IF. Hausten 1968 feira Lyn dobbeltriumf då det også vart siger i den nasjonale serien. Året 1968 vart avslutta med tap i kvartfinalane i Cupvinnarcupen mot FC Barcelona, begge oppgjera vart spelt i Spania og enda 2-2 og 2-3. I 1970 spelte Rodvang sin fjerde NM-finale, ein kamp Strømsgodset IF vann 4-2. Rodvang skåra eitt einast seriemål gjennom sine 12 seongar i Lyn.

Landslagsspel
Rodvang spelte fem landskampar for Noreg i 1968 og ein i 1969. Den 6. november 1968 var han på plass då Noreg sensjonelt slo Frankrike 1-0 i ein VM-kvalifiseringskamp i Strasbourg, etter ei skåring av Odd Iversen midtvegs i den 2. omgangen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jan Rodvang» frå ,  den 31. oktober 2018.  
eu-football

Norske fotballspelarar
Lyn-spelarar
God Bless Our Homeland Ghana

«God Bless Our Homeland Ghana» er nasjonalsongen til det vestafrikanske landet Ghana. Han vart innført som i 1957, same året som landet vart uavhengig frå Storbritannia.

Teksta har trekk som er typiske for fleire afrikanske nasjonalsongar. Ho framhevar behovet for eining mellom dei ulike stammane som utgjer folkesetnaden, og for å byggja ein nasjon saman. Ho en har òg panafrikanistiske element. Den fyrste presidenten i Ghana, Kwame Nkrumah, er rekna som ein sentral person i framvoksteren til panafrikanismen.

Tekst 

God bless our homeland Ghana
And make our nation great and strong,
Bold to defend forever
The cause of Freedom and of Right;
Fill our hearts with true humility,
Make us cherish fearless honesty,
And help us to resist oppressors' rule
With all our will and might evermore.

Hail to thy name, O Ghana,
To thee we make our solemn vow:
Steadfast to build together
A nation strong in Unity;
With our gifts of mind and strength of arm,
Whether night or day, in the midst of storm,
In ev'ry need, whate'er the call may be, sing Hale the name of Ghana now
 come on...
To serve thee, Ghana, now and evermore.
  
Raise high the flag of Ghana
And one with Africa advance;
Black star of hope and honor
To all who thirst for liberty;
Where the banner of Ghana free flies,
May the way to freedom truly lie;
Arise, arise, O sons of Ghanaland,
And under God march on for evermore!

Etter songen vert det nasjonale credo framført:

I promise on my honour
To be faithful and loyal to
Ghana my motherland.
I pledge myself to the service of Ghana
With all my strength and with all my heart.
I promise to hold in high esteem.
Our heritage, won for us through the blood and toil of our fathers; and I pledge myself in
All things to uphold and defend the good name of Ghana.
So help me God.[2]

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «God Bless Our Homeland Ghana» frå ,  den 1. november 2018.  

Ghana
Nasjonalsongar
Waltzing Matilda

«Waltzing Matilda» er ein kjend australsk song, skriven av den australske «bush»-poeten og nasjonalisten Banjo Paterson.

Visa handlar om ein omvandrande lausarbeidar, ein swagman. Dette var folk som gjekk frå gard til gard for å skaffe seg arbeide. Sekken eller pakninga som slike lausarbeidarar gjekk med på ryggen, vart kalla Matilda. I visa sit lausarbeidaren i skuggen under eit tre ved ein billabong (kroksjø) og kokar seg vatn, då ein sau kjem ned til vatnet for å drikke. Han tek sauen og stapper han i sekken, men vert oppdaga av bonden og tre politimenn som kjem til. For ikkje å verte arrestert for tjuveriet, som kunne føre til dødsstraff ved henging, druknar han seg i vatnet, og går deretter att på staden som eit spøkje som syng: «Who'll come a-Waltzing Matilda, with me?».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Waltzing Matilda» frå ,  den 1. november 2018.  
 
Australsk musikk
Engelskspråklege songar
Banjo Paterson