alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kiribati

Kiribati er ein øystat sett saman av 32 atollar og ei forhøga koralløy fordelt på 3 500 000 km² hav. Øystaten ligg tvers over datolinja og ekvator midt i Stillehavet, sør for Marshalløyane og Hawaii og nord for Tuvalu, Samoa, Cookøyane og Fransk Polynesia. Dei fleste av øyane ligg i Mikronesia medan nokre høyrer til Polynesia.

Kiribati kan delast inn i tre hovudøygrupper; Gilbertøyane, Linjeøyane og Phoenixøyane, og ei isolert vulkanøy vest for Banaba. Kvar av dei 21 bebudde øyane har eit lokalstyre som står for dagleg drift. Hovudøya Tarawa har tre styre: Betio, Nord-Tarawa og Sør-Tarawa, som er hovudstad i landet. Namnet på landet blir uttala /kiribas/ og er ein kiribatisk uttale av det engelske namnet Gilberts, som tidlegare vart brukt om den viktigaste øygruppa.

Historie 
Ei mikronesisk folkegruppe som snakka det same oseanske språket, dagens kiribatisk, har budd på øygruppa i fleire hundreår. Seinare kom også polynesarar frå Tonga og Samoa til. Europearar såg først øyane på 1600-talet. Kiribatarane kom først i kontakt med europearar i 1788, då den britiske kapteinen Thomas Gilbert segla gjennom øygruppa.

I 1892 blei Gilbert-øyane eit britisk protektorat saman med Ellice-øyane i nærleiken. I 1915 blei Gilbert- og Elliceøyene utropt til ein koloni i Det britiske imperiet.

Under andre verldskrigen blei øyane okkupert av Japan frå 1941 til 1944. 20. november 1943 gjekk den amerikanske hæren og 2. marinekorpsdivisjon i land på Makin og Tarawa, og vann til slutt over dei japanske styrkane. Gilbertøyane blei så brukt som base for å støtta invasjonen av Marshalløyane i februar 1944. 

Kolonien fekk sjølvstyre i 1971. Ellice-øyane braut så ut som den sjølvstendige staten Tuvalu i 1978, og Kiribati følgde med sjølvstende den 12. juli 1979.

Geografi
Øystaten strekkjer seg nær 3900 km frå aust til vest, og 2050 km frå nord til sør. Bortsett frå Banaba er øyane låge korallatollar som sjeldan er høgare enn 5 moh.
Dei har sandhaldig jordsmonn. Banaba er ei fosfathaldig koralløy. Det høygaste punktet ligg 81 moh.

Klima 
Banaba, Linjeøyane og Phoenixøyane har eit maritimt ekvatorialklima, medan resten av øyane har eit tropisk, maritimt klima. Regntida er frå mars til oktober, og årsnedbøren varierer frå omkring 750 mm på Phoenixøyane, til over 3000 mm på dei nordlegaste Gilbert Islands. Det er ikkje uvanleg med tørkeperiodar. Temperaturane ligg på 27-29 °C året gjennom og endrar seg lite frå månad til månad og gjennom døgnet.

Natur
Øyane er dekte av kokospalmer og skruepalmer med sparsom undervegetasjon. Det finst ganske få fugleartar her, dei fleste er sjøfuglar: Småtropikkfugl, raudfot- og brunsule, storfregattfugl og 7 ternearter. Landet har nokre vadefuglar som sandløpar, steinvendar og to vandresniper som er årvisse vintergjestar.

Kjelder 

«Kiribati» (20. juni 2012), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 17. januar 2015.
«Kiribatis geografi» (26. september 2014), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 17. januar 2015.
«Dyreliv i Kiribati» (1. februar 2012), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 17. januar 2015.

 
Mikronesia
Land i Oseania
Polynesia
Øyar i Stillehavet
Øystatar
Kløverslekta

Kløverslekta (Trifolium) er ei slekt i erteblomfamilien med om lag 300 artar. I Noreg veks 18 artar. Kløverar er eitt- eller fleirårige urter med tredelte blad. Blomane sit i blomehovud eller tette aks og er stort sett raude, lilla eller kvite, og hjå enkelte artar gule. Nedre del av kronblada er ofte samanvaksne til ei røyr. Skolmen sit inne i fruktbegeret.

Norske artar 
 Gullkløver (T. aureum)
 Brunkløver (T. spadiceum)
 Krabbekløver (T. campestre)
 Musekløver (T. dubium)
 Sveltkløver (T. micranthum)
 Kvitkløver (T. repens)
 Alsikekløver (T. hybridum)
 Bakkekløver (T. montanum)
 Jordbærkløver (T. fragiferum)
 Vendekløver (T. resupinatum)
 Spyttkløver (T. spumosum)
 Kaliforniakløver (T. microcephalum)
 Korgkløver (T. tridentatum)
 Svinekløver (T. retusum)
 Raudkløver (T. pratense)
 Skogkløver (T. medium)
 Harekløver (T. arvense)
 Blodkløver (T. incarnatum)

Kjelder 

 Johannes Lid, Norsk-svensk-finsk flora, Det Norske Samlaget, 1985.

Bakgrunnsstoff 

Plantar i Noreg
Erteblomfamilien
Forsyningsnæringa

Forsyningsnæringa eller supplynæringa vert hovudsakleg brukt om støtte- og sørvisverksemd knytt opp mot petroleumsproduksjon og tilhøyrande petroleumsverksemder, og då hovudsakleg der utvinninga skjer utaskjærs.

Mesteparten av forsyningsfunksjonane vert utførte av skip og mannskapet om bord. Skipa vert bygde med forskjellige oppgåver i tankane, og ein finn difor forsyningsskip som mellom anna er spesialisert ankerhandsaming, sleping, røyrtransport, og meir generelle sørvisoppgåver.

Forsyningsbransjen i Noreg 
På Sunnmøre i Noreg har det bygd seg opp eit stort miljø innan denne bransjen, hovudsakleg fordelt på det største forsyningsreiarlaget i Noreg, Farstad Shipping i Ålesund, og det største enkeltmiljøet rundt Fosnavåg i Herøy kommune, fordelt på 6 reiarlag.

Næringsvegar
Petroleumsverksemd
Struvemeridianen

Struvemeridianen er ei rad av 34 geodetiske målepunkt. Målepunkta går frå Hammerfest i Noreg til Svartehavet, gjennom ti ulike land og over 2 820 kilometer. Meridianen vart etablert av den tyskfødde russiske vitskapsmannen Friedrich Georg Wilhelm von Struve i åra frå 1816 til 1855. Systemet skulle hjelpa til å finna ut storleiken og forma til jorda. I starten gjekk meridianen gjennom Noreg og Sverige (som var i union) og gjennom Tsarrussland. Sommaren 2005 vart meridianen teke med på UNESCO si verdsarvliste.

Målepunkta som høyrer til

Noreg 
 Meridianstøtta på Fuglenes i Hammerfest
 Fjelltoppen Lille-Raipas (Unna Ráipásaš) i Alta
 Fjelltoppen Luvddiidčohkka (Lodiken) i Kautokeino
 Fjelltoppen Bealjášvárri i Kautokeino

Sverige 
 «Pajtas-vaara» (Tynnyrilaki) i Kiruna
 «Kerrojupukka» (Jupukka) i Pajala
 «Pullinki» (Pullinki) i Övertorneå
 «Perra-vaara» (Perävaara) i Haparanda

Finland 
 Stuor-Oivi (Sm: Stuorrahanoaivi) i Enontekis
 Avasaksa (Sm: Aavasaksa) i Övertorneå
 Nedertorneå kyrka (Fi: Alatornion kirkko) i Torneå
 Puolalakka (Fi: Oravivuori) i Korpilax
 Porlom II (Fi: Tornikallio) i Lappträsk
 Svartvira (Fi: Mustaviiri) i Pyttis

Russland 
 «Mäki-päälys» (Mäkipäällys) på øyen Hogland i Finskebukta, distriktet Kingisepp
 «Hogland, Z» (Gogland, Tochka Z) også på Hogland

Estland 
 «Woibifer» (Võivere) i Väike-Maarja vald
 «Katko» (Simuna) i Väike-Maarja vald
 «Dorpat» (Tartu observatorium) i Tartu

Latvia 
 «Sestu-Kalns» (Ziestu) i Sausneja
 «Jacobstadt» (Jekabpils) i Jekabpils

Litauen 
 «Karischki» (Gireišiai) i Panėmunelis, Rokiškis kommune
 «Meschkanzi» (Meškonys) i Nemenčinė, Vilnius landkommune
 «Beresnäki» (Paliepiukai) i Nemėžis, Vilnius landkommune

Kviterussland 
 «Tupischki» (Tupishki) i Oshmyany
 «Lopati» (Lopaty) i Zelva
 «Ossownitza» (Ossovnitsa) i Ivanovo
 «Tchekutsk» (Chekutsk) i Ivanovo
 «Leskowitschi» (Leskovichi) i Ivanovo

Moldavia 
 «Rudy» (Rudi) i Rudi

Ukraina 
 «Felschtin» (Felschtin) i Hvardiiske
 «Baranowka» (Baranowka) i Baranivka
 «Staro-Nekrassowka» (Stara Nekrasivka) i Nekrasivka

Bakgrunnsstoff 
 Miljøverndepartementet om Struvemeridianen
 UNESCO om Struvemeridianen
 Statens kartverk: Struve-linjen inn i UNESCO
 Miljøverndepartementet: Norske punkter på Struves triangelkjede
 FIG - Proposal to UNESCO for the Struve Geodetic Arc to become a World Heritage Monument
 Sveriges nästa världsarv?  - En artikel i tidningen Kart- och Bildteknik om Struves mätningar (pdf)]

 

Verdsarv i Noreg
Verdsarv i Sverige
Verdsarv i Finland
Verdsarv i Russland
Geografisk oppmåling
Geodesi
Turistmål i Finnmark
Kulturminne i Hammerfest
Tromsø Idrettslag

Tromsø Idrettslag (TIL) er ein norsk fotballklubb, grunnlagd i Tromsø i 1920. Klubben spelar denne sesongen i . Noverande hovudtrenar er .

Dei rykte opp i toppserien i 1985, og har spela der sidan, med unnatak av 2002. Då spela dei i eit år i 1. divisjon. Klubben har heimebane på Alfheim, som var den største grasbana i Noreg fram til grasdekket vart skift ut med kunstgras i 2006.

Nokre som har spela for Tromsø: Sigurd Rushfeldt, Tore André Flo, Ole Martin Årst, Bjarte Flem, Morten Gamst Pedersen, Steinar Nilsen

Noverande tropp 

Oppdatert 1. juli 2020.

Meisterskap 
 Nordnorsk meister: 1931, 1949, 1956
 Cupmeister i 1986 og 1996

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 www.til.no - Tromsø Idrettslag på nett.

 
Fotballag i Troms og Finnmark
Fotballag skipa i 1920
1920 i Noreg
Idrettsklubben Start

Idrettsklubben Start er ein fotballklubb frå Kristiansand. Klubben spelar i Eliteserien og har eit lag i 3. divisjon avdeling 3. Noverande hovudtrenar er .

Klubben vart stifta i 1905 og har Sør Arena som heimebane. Klubben rykte opp til Tippeligaen frå 1. divisjon i 2004. Dei rykte ned at til Adeccoligaen i 2007. Start vart seriemeistrar i 1978 og 1980.

Noverande tropp
Oppdatert 1. juli 2020.

Kjende spelarar: 
 Svein Mathisen
 Arve Seland
 Erik Mykland
 Tore André Dahlum
 Petter Belsvik
 Trond Pedersen
 Kristofer Hæstad
 Fredrik Strømstad
 Marius Johnsen
 Bård Borgersen

Kjelder

 
Fotballag skipa i 1905
Idrettslag skipa i 1905
Idrettslag i Kristiansand
Fotballag i Kristiansand
Fotballag i Vest-Agder
1905 i Noreg
Abdullah av Saudi-Arabia

Kong Abdullah av Saudi-Arabia () var statsminister og konge av Saudi-Arabia frå 1. august 2005 til han døydde i 2015. Han var son av Ibn Saud og etterfylgde halvbroren Fahd av Saudi-Arabia.

Kjelder

Kongar av Saudi-Arabia
Saudiarabiske kongelege
Statsministrar i Saudi-Arabia
Døde av lungebetennelse
Khalid av Saudi-Arabia

Khalid bin Abdul Aziz () var konge av Saudi-Arabia frå kong Faisal døydde i 1975.

Kongar av Saudi-Arabia
Saudiarabiske kongelege
Odds Ballklubb

Odd Ballklubb er ein norsk fotballklubb knytt til Skien. Odd spelar denne sesongen i Den norske eliteserien i fotball, og har eit lag i 2. divisjon avdeling 2. Noverande hovudtrenar er .

Klubben vart stifta som Odds ballklubb den 31. mars 1894 i Skien. Første-, ande- og juniorlaget bytta namn til Odd Grenland då Grenland Fotball ASA blei stifta i 1994. 

Klubben har vunne 12 NM-titlar: 1903, 1904, 1905, 1906, 1913, 1915, 1919, 1922, 1924, 1926, 1931 og 2000. Beste plassering i serien var andreplass i 1951 og 1957.

Viktige spelarar har vore Ingolf Pedersen, Einar «Jeja» Gundersen, Thaulow Goberg, Geir Karlsen og Erik Holtan.

Noverande tropp 
Oppdatert 1. juli 2020 og endra 29. august 2020.

, angrep

Tidlegare spelarar
Torgeir Børven

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Odd Grenland 
 Oddrane supportergruppe
 Pilas-Venner 

 
Fotballag i Vestfold og Telemark
Fotballag skipa i 1894
1894 i Noreg
Norway Cup

Norway Cup er ei internasjonal fotballturnering for ungdom som blir halden i Oslo. Ho har vorte arrangert årleg sidan 1974, og blir rekna som den største fotballturneringa i verda. I 2005 deltek 1537 lag frå 42 land, med ca. 30 000 spelarar i alderen 10-19 år.

Dei fleste kampane blir spelt på Ekebergsletta, mens finalane blir spelt på Ullevaal Stadion.

Frode Kyvåg er generalsekretær.

Bakgrunnsstoff 
Nettsidene til Norway Cup

idrett i Oslo
Fotballturneringar i Noreg‎
Skipingar i 1974
Rosenkrantztårnet

Rosenkrantztårnet i Bergen har namnet sitt etter lensherren Erik Ottesen Rosenkrantz, som i 1560-åra let setje i stand det gamle ringmurstårnet på Holmen (Bergenhus festning). Tårnet ligg like ved Håkonshallen, og det opphavlege tårnet var bygd i 1270-åra i regjeringstida til Magnus Lagabøte. I tillegg til å ha forsvarsfunksjon, hadde bygningen kapell og var residens for lensherren. 

Før ombygginga i 1560-åra hadde tårnet vorte skadd både i brann og av eksplosjon, og meininga var at det skulle rivast, men Erik Rosenkrantz bygde tårnet høgare enn det hadde vore og utstyrte det med kanonbatteri, som kom til å spele ei rolle i slaget på Bergen våg i 1665. Tårnet ligg like ved Bryggen, og skulle òg halde hanseatane der i sjakk.

Tårnet fekk store skadar ved eksplosjonsulukka 20. april 1944, då ein båt lasta med sprengstoff eksploderte i nærleiken. Men etter omfattande restaurering vart tårnet opna for publikum i 1966. Bymuseet i Bergen har det museale ansvaret for tårnet.

Tidlegare har tårnet vore kalla Valkendorftårnet etter lensherren Christoffer Valkendorf.

Bakgrunnsstoff 

 

Tårn i Noreg
Byggverk i Bergenhus
Kulturminne i Bergen
Freda bygg i Vestland

en:Bergenhus Fortress#Rosenkrantz Tower
Gjær

Gjær, eller jest(er) er mikroorganismar som spaltar sukker til alkohol og karbondioksid.

Gjær er ein viktig ingrediens ved gjærbakst. Tilset ein gjær til saft bær, frukt eller rotgrønsaker utviklar det seg alkohol og resultatet blir vin eller sats til spritproduksjon. Om ein tilset gjær til vatn, humle og malt blir resultatet øl.

Kva er det? 

Gjær kan vera fleire ulike eincella soppar. Det er identifisert over tusen ulike gjærartar, men dei fleste høyrer til sekksporesoppane.

Soppane kan anten pusta med oksygen (aerobisk) eller utan (anaerobisk). Gjær som ikkje har tilgang på oksygen, vil omdanna sukker til karbondioksid og alkoholet etanol.

Historie 
Den eldste dokumenterte bruken av gjær kjem frå sumerarane. Om lag 7000 år gamle inskripsjonar fortel at dei brukte rundt 40 % av kornet dei dyrka til å brygga øl. 

Dei gamle egyptarane fann ut at brød blei mykje luftigare om dei tilsette gjær.

Likevel tok det lang tid før ein skjøna korleis gjæren verka. Gjæring blei sett på som litt av ein trolldom, og ein følgde visse magiske tradisjonar for å hjelpa han å verka. Somme stader i Noreg pleide ein mellom anna vaka over ølbrygget.

Den første som verkeleg såg gjærceller var mikroskopmakaren Antonie van Leeuwenhoek i 1680. Biologane Cagniard-Latour og Schwann identifiserte desse cellene som soppar i 1837, og Louis Pasteur fann den siste puslespelbiten då han slo fast at gjæring var ein prosess forårsaka av levande gjærceller.

Fram til 1700-talet hadde ein brukt lik gjær til brygging og baking. Dette var mogleg med «låg» gjær, 
Saccharomyces cerevisiae, men ikkje med «låg» gjær, Saccharomyces carlsbergensis, fekk ikkje brødet til å heva. I 1780 tok nederlandske bryggarar til å laga og selja gjær som var meint for brødbaking. 

Denne gjæren blei seld i flytande form. I 1825 tok den tyske fabrikken Tebbenhof til å laga gjær med mindre vatn, i blokker. Ei seinare utvikling var tørrgjær, der nesten alt vatnet er fjerna. Denne gjære held seg lengre, men er mindre effektiv enn fersk gjær.

Bruk 

Til baking av brød, boller, pizza og liknande, vert det i norsk matlaging helst nytta tørrgjær eller ferskgjær. Her skaper karbondioksidet holer i deigen som gjer bakverket luftig. Alkoholet fordampar.

For framstilling av alkoholhaldige drikkar som øl og vin vert det som regel dyrka fram koloniar av gjær med dei kvalitetane bryggjaren ynskjer. Somme vinsortar vert ikkje tilsette gjær i det heile, men oppnår ynskt gjæring eine og åleina med gjæren som bur på drueskinnet. Drikken blir lagra lufttett for å halda på etanolet.

Gjær arbeider og herjar etter eigen vilje. Mat som gjærar der det ikkje er meininga frå mateigar si side, kan få uante, og gjerne uynskte fylgjer.

Bakgrunnsstoff 

 
Hevemiddel
Tilsettingsstoff
Bryggeingrediensar
Varemerket Tine

Tine er varemerket og logoen til Tine BA (tidlegare Norske Meierier). Varemerket er ei stilisert tine. 

Fram til for ikkje lenge sidan var Tine BA so å seia eineherskarar på den norske mjølkemarknaden. Dei er framleis det dominerande meieriet i Noreg, men butikkhyllene kan by på alternativ når det skal handlast varer som jus, mjølk, ost og yoghurt. Tine BA marknadsfører varene sine med varemerket og logoen Tine.

Synnøve Finden-striden 

Tine sin brå slutt på monopol førte kanskje til at det var litt fristande å halda andre aktørar ute frå marknaden. Dét var tilfelle i saka om Synnøve Finden-osten. Det kom i desember 2004 fram at Tine hadde sagt ja til eit forslag frå daglegvarekjedene ICA og REMA 1000 om at desse mot betaling frå Tine (16 millionar kroner til ICA, ein ukjend sum til REMA 1000) skulle la vera å ta inn ost frå den konkurrerande produsenten Synnøve Finden i butikkane sine i 2005. På grunn av dette fekk Tine i september 2005 ein millionbot av Konkurransetilsynet for å ha misbrukt den dominerande stillinga dei hadde i marknaden.

Bakgrunnsstoff 
 Tine BA om varemerket Tine (arkivert utgåve av www.tine.no/omtine/4699)

Norske varemerke
TINE
Motorsykkel

Ein motorsykkel er eit tohjula køyretøy som får krafta si frå ein motor. Hjula står på line, og ved høg fart held motorsykkelen seg oppreist og stabil ved hjelp av gyroskopiske krefter. Ved lågare fart held motorsyklisten sykkelen stabil gjennom kontinuerleg å justere styret. Motorsyklisten sit med eitt bein på kvar side av setet, hendene på handtaka på styret og føtene på fotkvilarar som stikk ut frå sykkelramma.

Variasjonar 
 Fotbrett i staden for fotkvilarar
 Sidevogner
 Trehjula variasjonar (på engelsk kalla trike, i motsetnad til tohjula bike)

Historiske norske motorsykkelmerke 
 Tempo

Motorsykkel i Noreg 
I Noreg var det pr. 1. januar 2004 i underkant av 100 000 registrerte motorsyklar. Det finst kring 450 motorsykkelklubbar i Noreg, og Norsk Motorcykkel Union (NMCU) er den einaste landsdekkjande interesseorganisasjonen for norske gatemotorsyklistar.

Filmar 
Kjende motorsykkelrelaterte filmar:
 The Wild One (Rotlaus ungdom, 1954)
 The Wild Angels (1966)
 Easy Rider (1969)
 Mad Max (1979)
 Motorsykkeldagbøkene (2004)

Sjå òg 
 Tuk-tuk
 Moped
 Scooter

Motorsyklar
Fedon Lindberg

Fedon Alexander Lindberg, () er ein norsk-gresk lækjar, utdanna i Athen. Han er kjend for kontroversielle meiningar om kosthald og slanking.

Han endra etternamnet sitt frå Chatsipanagiotou til Lindberg i 1991.

Våren 1999 starta han klinikken Vekt i balanse, og to år etter kom boka Naturlig slank - med kost i balanse.

Lindberg har gjort seg kjend i Noreg som forkjempar for ein karbohydratfattig livsstil. Ved hjelp av den glykemiske tabellen, meiner han, kan ein sjølv styra koss matinntaket skal påverka blodsukkeret. Media har skulda han for å prakka på folk endå meir slankehysteri, men Lindberg sjølv står hardt på at han står for ein sunnare livsstil for kroppar som ikkje taklar det tradisjonelle norske karbohydratinntaket. Dietten han utvikla er blitt  kalla Fedon-kuren eller Fedon-dietten på folkemunne.

Bibliografi 
 2001: Naturlig slank med kost i balanse
 2002: Kokeboken Naturlig slank
 2003: GI-lister for kost i balanse
 2004: Helt Gresk
 2004: Sukkerbiten 
 2006: Fedons Metode
 2008: Barn i balanse
 2011: Mat for livet : Smart lavkarbo for hele familien
 2012: Smartkarbo - ikke ett fett
 2012: sunne pastaretter
 2014: Tid med maten : Nyt mer, oppnå mer ro, hold vekten
 2018: Mat for hjertet
 2018: Kokeboken naturlig slank med tarm i balanse
 2021: Hjertegod mat

Kjelder

Kosthaldrådgjevarar
Slanking
Gresk-norsk
Glasering

Glasering er ein prosess som gjer ei overflate blank ved å dekka henne med glasur. Det kan gjerast innan matlaging, som er omtala her, og keramikk, som er omtala under glasur. Ordet er avleia av glas.

Ofte kan ein bruka eggekvite og melis til glasering. Ein kan også bruka smør, sukker, mjølk og ein del matoljer. 

Glasering av mat for smak er til dømes å ha smelta sukker, sirup, honning eller anna søtemiddel på maten. Dette gjev ein søtleg smak, og kan få ein matrett til å smaka mykje annleis. Døme på matrettar som stundom vert glaserte er and, fenikkel og pinnekjøt (til julemiddagen somme stader på Vestlandet).

Glasering av mat for syn og frambyding vert hyppig nytta i matkonkurransar. Då lagar dei eit bad av gelatin og glukose, og duppar dei kalde rettane i det før dei stiller dei ut. Dette hjelper til at maten held seg fast og på plass, og ikkje misser den friske glansen.

Kjelder

Matlaging
Kopparstad

Kopparstad er ein av tre grunnkrinsar på Nerlandsøya i Herøy kommune på Sunnmøre, og tilsvarar matrikkelgarden med same namn. Kopparstad grensar til grunnkrinsen Kvalsund i aust og Kvalsvik i nord.

Geografi 
Kopparstad strekkjer seg frå Søre Vaulen, og opp på Kvalsundfjellet, og frå Kvalsund grunnkrins til Skorpesundet. Kopperstad er rimeleg flatt nede med sjøen, før det går brattare og brattare oppover mot fjellet. Grunnkrinsen grensar mot Kvalsvik ved toppane Rjåhornet og Varden. Lenger nede i fjellet, inn mot grensa til Kvalsund, ligg Hestinghornet, og i andre enden av krinsen, nesten ned mot Skageneset, ligg Skagetåa. Mellom Skagetåa og Rjåhornet, ligg vatna Lisjevatnet og Lemevatnet. Fylkesveg 20 som kjem over til Kvalsund frå Bergsøya, endar på Kopparstad.

Slekstnamnet Kopperstad 
Det er i underkant av 150 som har slekstnamnet Kopperstad.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske slektsnamn
Matrikkelgardar i Herøy i Møre og Romsdal
Grunnkrinsar i Herøy i Møre og Romsdal
Moster

For moster i tydinga «mor si syster», sjå tante

 
Moster er ei øy søraust i Bømlo kommune i Sunnhordland. Øya har ei flatevidd på 12 km2. Røyksundkanalen skil Moster frå Øya Bømlo. Det var på Moster kong Olav Tryggvason byrja freistnadene på å kristna Noreg, og etter tradisjonen skal han ha reist den fyrste kyrkja i landet her i 995. Moster gamle kyrkje som står i dag, reknar ein med er frå kring 1150. Gamlekyrkja ligg i tettstaden Mosterhamn.

Det var på Mostratinget på Moster i 1024 kong Olav den heilage og bisp Grimkjell sette den sokalla kristenretten - som sidan vart vedteken på dei ymse lagtinga. Slik vart kristendomen til statsreligion i Noreg.

Det årvisse sogespelet Kristkongane på Moster (òg kalla Mostraspelet) av Johannes Heggland har sidan 1984 vorte sett opp i Moster amfi. Handlinga i dette stykket krinsar kring hendingane som førte til kristninga av Noreg. I 1995 var det ei storstilt høgtiding av tusenårsjubiléet for kyrkja i Noreg i samband med Mostraspelet.

Moster kommune 1916-1963 
Moster var frå 1916 til 1963 eit eige herad i Hordaland fylke. Kommunen hadde 1316 innbyggjarar då Finnås kommune vart delt i tre den 1. juli 1916. Samstundes vart òg Bømlo og Bremnes kommunar skipa. Kommunen Moster omfatta øya Moster og den søraustlege delen av øya Bømlo.

1. januar 1963 vart Moster, Bremnes og Bømlo slegne saman til den nye Bømlo kommune. Moster hadde ved samanslåinga 1834 innbyggjarar.

Folketalsutvikling 
Folketalsutvikling for tidlegare Moster kommune frå 1916 til 1963:

Fotnotar 

Øyar i Bømlo
Busetnader i Bømlo
Tidlegare kommunar i Hordaland
Norske kommunar skipa i 1916
Norske kommunar nedlagde i 1963
Hn/Espevær

Espevær er eit fiskever i Bømlo herad, på um lag 1 km2, lengst i vest ute mot havet og Nordsjøen, sud for Hespriholmen. Espevær er serleg kjend for eit mystiskt merkje på ein bakke, som hev vorte kalla UFO-ringen. Denne ovale sirkelen i graset er 26 meter lang, fjortan meter breid og 63 meter i umkrins. Ringen vart fyrst uppdaga 7. oktober 1975, og til dessa hev ingen vore kar um å gjera greida for korso dette merkjet vart sett. Etter segni skal UFO-ringen vera eit avtrykk etter at ein UFO landa på bakken der.

Namnet Espevær kjem av norrønt espi, ospeskog, og vær, fiskever.

Hn/Høgnorsk
Hn/Drontar

Drontane (Ráphidae) er eit fugleslag som sokna til duvefuglane, men som hev dåe ut. Dette var store fuglar som ikkje var føre til å fljuga, og som ikkje hadde serlege likskapar med duvor av i dag elles helder. Drontane var helst klumpute å sjå til og vanta venger. Dette gjorde deim so hjelpelause i møte med menneske, dei endå kunde fangast med berre nevane. Sidan kjøtet på dronten visstnog var godt på smak, vart dei veidde ned av europearane. Der fanst tri artar drontar, og dei livde på øyar i Indiahavet nære Madagaskar. Alle tri artane vart med kvart rudde ut etter at europeiske sjøfolk kom til øyane.

Dei tri artane var:
 Dronten (Rálphus cucullátus) som vog innpå 20-25 kg og livde på Mauritius. Sidsten av denne arten vart drepen i 1681.
 Eremittfuglen elder reuniondronten (Ráphus solitárius) som livde på Réunion. Denne arten liktest mykje dronten på Madagaskar, men var kvit flekkjomtil. Denne arten do ut i 1746.
 Solitærfuglen elder rodriguesdronten (Pezóphaps solitária) som livde på Rodriguez. Arten var litegrand mindre en hine drontane. Sidste solitæren do ikring 1790.

Peikar ut 

Hn/Utdøydde artar