alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kviteseid

Kviteseid, også kalla Kviteseidbyen, er ein tettstad og administrasjonssenteret i Kviteseid kommune i Vestfold og Telemark fylke. Somme av dei regionale funksjonane i Vest-Telemark er plassert i Kviteseid, for eksempel Vest-Telemark tingrett.

Historie
 I 1723 flytta sorenskrivaren i Vest-Telemark frå Lårdal til Kviteseid, og den dag i dag er her tingstad.
 I 1871 blei Kviteseid bryggje (før kalla Kyrkjebøbryggja) utbygd for dampskipstrafikken som hadde starta på Vestvatna i 1852. Brygga vart ytterlegare utvida i 1894 og 1912.
 I 1892 vart Bandak-Norsjøkanalen opna og trafikken. Det blei starten for eit snøgt oppveksande byliknande lite samfunn, som på folkemunne blei kalla Hyttebyen fordi husa var små og tettliggande.
 I 1911 brann heile byen ned. Før han blei gjenreist blei staden regulert med breie gater, slik att husa ikkje skulle stå så tett som tidlegare, og dermed minke brannfaren.

Folketalsutvikling

Sjå òg 
 Tettstader i Telemark

Kjelder 
 Kviteseid – tettsted SNL. Vitja 21. juli 2010

Geografi i Kviteseid
Tettstader i Vestfold og Telemark
Safir

Safir (frå gresk σάπφειρος; sappheiros, 'blå stein') er ein særs verdfull, blå edelsteinvariant av mineralet korund, eit aluminiumoksid (α-Al2O3), når fargen er ein annan enn raud eller mørk rosa. Dersom det er tilfelle blir edelsteinen kalla rubin, og blir sett på som ein eigen type edelstein. Spor av andre grunnstoff som jarn, titan eller krom kan gje fargar som korundblå, gul, rosa, purpur, oransje eller ein grønaktig farge. Rosa-oransje safir blir òg kalla padparadscha. Rein krom er ei særskilt ureining for rubinar. Men ein kombinasjon av t.d. krom og titan kan gje ein safir som er ulik frå raud.

Safirar er vanleg nytta i smykke. Safir kan finnast naturleg i ulike sedimentære bergartar eller steinformasjonar eller dei kan bli produserte kunstig i form av store krystallar, boules, for både industriell eller dekorativ bruk.

Gode safirar kjem særleg frå Kashmir, Thailand og Sri Lanka. Det er ein sjeldan rubinførekomst ved Froland i Aust-Agder.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Webmineral.com
Farlang Sapphire
Mindat.org

Edelsteinar
Oksydmineral
Optiske materiale
Isolatorar
Transparente materiale
Aluminiummineral
Superharde stoff
Trigonale mineral
Korundvarietetar
Johann Christian Bach

Johann Christian Bach () var ein tysk komponist. Han var den ellevte sonen til Johann Sebastian Bach og vert ofte kalla London-Bach.

Biografi 
Johann Christian vart fødd i Leipzig i Tyskland. Far hans, Johann Sebastian, og kanskje òg fetteren til faren, Johann Elias Bach, gav unge Johann Christian musikkopplæring. Ein trur at den andre boka av Johann Sebastian sin Det veltempererte klaveret vart skriven og nytta som instruksjon for Johann Christian, som jobba som kopist for far sin. Då Johann Sebastian døydde i 1750, vart Johann Christian elev av broren Carl Philipp Emanuel Bach i Berlin.

I 1754 drog Johann Christian til Italia der han studerte kontrapunkt under Giovanni Battista Martini, og frå 1760 til 1762 var han organist i katedralen i Milano, der han skreiv to messer, eit rekviem, eit Te Deum og andre verk. Omtrent på denne tida konverterte han frå lutheranar til katolikk.

Han var den einaste av sønene til Johann Sebastian som skreiv italiensk opera. Teatro Regio i Torino gav han i oppdrag å skrive Artaserse, ein operaserie som fekk premieren sin i 1760. Dette førte til fleire operaoppdrag, mellom anna eit frå King's Theatre i London. Han vart i 1762 invitert til å dra dit, der han var resten av sitt liv. Milano-katedralen let stillinga hans stå open, i håp om at han skulle kome tilbake.

I 20 år var Johann Christian den mest populære musikaren i England. Hans dramatiske verk, produsert ved King's Theatre, vart særs godt motteke. Det første av desse, Orione, var av dei første til å ta i bruk klarinetten. Han vart utnemnd til musikkmeister for dronninga, og av pliktene hans var å gje ho og borna hennar musikkundervisning og akkompagnere fløytespelet til kongen på piano. Konsertane hans vart snart det mest fasjonable av offentleg underhaldning.

Johann Christian Bach døydde i London 1. januar 1782. Wolfgang Amadeus Mozart skreiv i eit brev til far sin Leopold at det var «et tap for den musikalske verda».

Ettertida 

Trass i at Johann Christian vart mindre kjend i tiåra etter han døydde, vart musikken hans regelmessig spelt i London, gjerne òg med Haydn på programmet. På 1900-talet førte ny litteratur om Johann Christian og livet til far hans og musikken til fornya verdsetjing.

Han er av historisk interesse som den første komponisten som føretrekte pianoet framfor dei eldre tangentinstrumenta. Den tidlege musikken til Johann Christian viser innverknaden frå den eldre bror hans Carl Philipp Emanuel, medan den midtre perioden i Italia viser påverknad frå Martini.

Det er to andre ved namn Johann Christian Bach i familietreet, men ingen av desse var musikarar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Johann Christian Bach» frå ,  den 21. juli 2010.

Bakgrunnsstoff 
  

Tyske komponistar
Klassisistiske komponistar
Operakomponistar
Folk frå Leipzig
Bach-familien
Abbetal

Abbetalet (kjent òg som V-talet eller konstringensen) av eit transparent materiale, er eit mål for materialet sin optiske dispersjon (variasjon i brytningsindeks med bølgjelengda til lyset) i høve til brytningsindeksen. Talet er kalla opp etter den tyske fysikaren Ernst Abbe (1840–1905), som definerte talet.

Abbetalet V av eit materiale er definert som

der nD, nF og nC er brytningsindeksane til materialet ved bølgjelengda for  Fraunhofer D-, F- og C- spektrallinene (589.2 nm, 486.1 nm og 656.3 nm respektivt). Materiale med låg dispersjon (låg kromatisk aberrasjon) har ein høg verdi for V.

Kjelder

Dimensjonslause tal
Optikk
Glasfysikk
Johann Christoph Friedrich Bach

Johann Christoph Friedrich Bach () var ein tysk komponist, og den niande sonen til Johann Sebastian Bach. Han vert nokre gonger referert til som Bückeburg-Bach.

Han vart fødd i Leipzig og undervist i musikk av faren sin. Han studerte ved St. Thomas-skulen, og nokre meiner at han studerte jus ved universitetet der, men det finst det ikkje bevis for. I 1750 gjorde grev Wilhelm av Schaumburg-Lippe Johann Christoph til cembalist ved Bückeburg, og i 1759 til konzertmeister.

Johann Christoph skreiv klaversonatar, symfoniar, oratorium, liturgiske korsongstykke og motettar, operaer og songar. Greiv hadde ein forkjærleik for italiensk musikk, og Johann Christoph måtte tilpasse stilen sin deretter, men han heldt mange av elementa han hadde teke etter faren og broren, musikken til Carl Philipp Emanuel.

Encyclopedia Britannica frå 1911 skildrar Johann Christoph Friedrich Bach som ein dugeleg komponist, «viss verk ikkje gjer noko skam på familienamnet». Då professor Peter Schickele samanlikna den fiktive komponisten P. D. Q. Bach med dei andre sønene til Johann Sebastian, sa han at musikken til P. D. Q. hadde «obskuriteten til Johann Christoph Friedrich».

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Johann Christoph Friedrich Bach» frå , den 22. juli 2010. 
 

Tyske komponistar
Klassisistiske komponistar
Folk frå Leipzig
Johann Christoph Friedrich
Franz Benda

Franz Benda, på tsjekkisk František Benda (døypt 22. november 1709–7. mars 1786), var ein bøhmisk fiolinist og komponist. Han var bror til Georg Benda og han arbeidde mykje av livet sitt i hoffet til Fredrik den store.

Benda vart fødd i Böhmen i landsbyen Altbenatky.  Benda sjølv hevda han var fødd 25. november, men dåpsarkiva syner at han vart døypt tre dagar tidlegare, den 22. november. Den faktiske fødselsdagen hans ser ikkje ut til å ha vorte registrert, men det var truleg ikkje meir enn nokre dagar før den 22. november.  

Benda vart grunnleggaren av den tyske skulen for fiolinistar. I ungdomen var han korgut i Praha og seinare i det kongelege kapellet i Dresden. Samstundes byrja han å studere fiolin og kom snart i lag med fleire musikarar som gjekk på festar, messer osv. 18 år gammal forlet Benda dette flakkande livet og returnerte til Praha, før han reiste til Wien, der han studerte fiolin vidare under Carl Heinrich Graun, ein elev av Tartini. Etter to år fekk han stillinga som kapellmeister i Warszawa og til slutt vart han eit medlem av bandet til kronprinsen av Preussen og så konsertmeister for kongen. 

Benda var ein meister i alle dei vanskelege teknikkane på fiolin og den raske og mjuke måten han spelte dei høgaste tonane på var makelaus. Han hadde mange elevar og skreiv mange verk, hovudsakleg øvingar og studiar for fiolin..

I nyare tid var det ein František Benda som komponerte filmmusikk og andre verk på 1900-talet. 

Benda kammerorkester er kalla opp etter Benda-familien og vart grunnlagd i 1956 i Usti nad Labem nord i Tsjekkia.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Franz Benda» frå ,  den 22. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 www.closelinks.com Gratis familietre
 Kort biografi
 Musikk av begge brørne gjeve ut på plate

Fødde i 1709
Døde i 1786
Tsjekkiske komponistar
Tyske fiolinistar
Tyske komponistar
Barokkomponistar
Klassisistiske komponistar
Folk frå Böhmen
William Boyce

Willam Boyce (døypt 11. september 1711 i London, død 7. februar 1779 i Kensington i London) var ein av få viktige engelskfødde komponistar på 1700-talet.

Biografi 
Boyce song i koret ved St. Pauls katedral. Etter stemmeskiftet studerte han musikk med Maurice Greene. I 1734 fekk han den første profesjonelle posten sin som organist ved Oxford Chapel, og han fortsette med ei rekkje liknande postar før han vart utnemnd Master of the King's Musick i 1755 og organist ved Chapel Royal i 1758.

Boyce vart gradvis døv, og etter at han ikkje lengre klarte å fortsetje som organist trekte han seg tilbake og arbeidde på Cathedral Music, eit verk over engelsk kyrkjemusikk frå 1500- til 1700-talet som Maurice Greene hadde starta. Trebindsverket med oversyn over komponistar som William Byrd, Henry Purcell og Thomas Tallis var i over hundre år standardverket om engelsk kyrkjemusikk.

Musikk 
Boyce skreiv mange kyrkjelege og verdslege vokalverk, odar, songar, kantatar, sceneverk og instrumentalmusikk (8 symfoniar, 15 triosonatar, 12 overturar 3 concerti grossi og klaververk).

Boyce var ved sida av Thomas Arne ein av dei svært få av dei engelske komponistane i tida som tolde samanlikning med dei kontinentale kollegaene sine. Til skilnad frå dei fleste andre klarte Boyce stort sett å unngå den forføriske innverknaden Georg Friedrich Händel.

Etter Willian Boyce døydde vart musikken hans gløymd. Først på 1900-talet opplevde instrumentalmusikken hans, særleg symfoniane og kammermusikken, fornya interesse.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «William Boyce» frå ,  den 22. juli 2010. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Basert på artiklar om William Boyce på tysk og engelsk Wikipedia 10. februar 2009
 

Fødde i 1710
Døde i 1779
Engelske komponistar
Barokkomponistar
Klassisistiske komponistar
Engelske organistar
Døve musikarar
Musikarar frå London
Mohmand-distriktet

Mohmand-distriktet (eng. Mohmand Agency, pashto  مومند) er eit distrikt som ligg nordvest i Pakistan, i Dei føderalt styrte stammeområda. Det grensar til Afghanistan i vest, Bajaur-distriket i nord, Malakand, Charsadda og Peshawar-distrikta i aust og Khyber-distriket i sør. Distriktet blei oppretta i 1951, området blei før dette administrert frå Peshawar i den noverande Khyber Pakhtunkhwa-provinsen. Først i 1973 blei administrasjonen flytt frå Peshawar til Ekkagund i Mohmand-distriktet. Hovudbyen er i dag Ghalanai. Mohmand er tilknytt den pasjtunske  Mohmand-klanen, som det også bur mange av på andre sida av den afghanske grensa.

Distriktet har vore prega av konflikt mellom Taliban, pakistanske styresmakter og lokale stammeleiarar. 
9. januar 2009 utførte rundt 600 hovudsakleg afghanske krigarar åtak på fleire kontrollpostar i Mohmand-distriktet. Seinare følgde fleire grensetrefningar. 2. juli drap ein sjølvmordsbombar rundt 100 menneske på marknaden i Yakaghund.

Sjå også 
 Khyber Pakhtunkhwa
 Mohmand

Kjelder 
 «Grenseløs Taliban-krig». Klassekampen, 13.01.2009 s. 15
 «Minst 15 drept i angrep i Pakistan». NTBtekst,  02.05.2009 
«Nytt selvmordsangrep i Pakistan».  NTBtekst,  09.07.2010.
Population Demograph  ved fata.gov.pk

Delar av denne artikkelen bygger på «Mohmand Agency» frå ,  den 22. juli 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstad for FATA  (Dei føderalt styrte stammeområda)
 The Emerging Militancy in Pakistan's Mohmand Agency

Dei føderalt styrte stammeområda
Operaer av Cherubini

Dette er ei komplett liste over operaene til den italienskfødde komponisten Luigi Cherubini (1760 –1842), som levde det meste av livet sitt i Frankrike.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «List of operas by Cherubini» frå ,  den 22. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Denne artikkelen bygger på «Luigi Cherubini» frå ,  den 28. august 2022.
Strekfarge

Strekfargen (eller berre strek eller pulverfarge) av eit mineral er fargen på pulveret som blir danna når mineralet blir dratt over ei ru overflate. I motsetning til fargen på mineralet, som kan variere mykje, er fargen på pulveret generelt meir einsarta for eit gitt mineral. Det er derfor eit viktig diagnostisk verktøy i identifisering av mineral.
Dersom det ikkje er nokon tydeleg strekfarge, er strekfargen rekna for å vere kvit eller fargelaus.
Strekfarge er spesielt viktig for å indentifisere opake og farga mineral. Han er minst brukbar for silikatmineral der dei fleste har ein kvit strekfarge og er for harde til at ein lett kan stryka laus pulver.

Fargen på eit mineral kan variere særs mykje på grunn av sporstoff eller ein litt endra krystallstruktur (f.eks. på grunn av gitterfeil). Små mengder sporstoff eller ureiningar som absorberer sterkt ved ei bestemt bølgelengd kan lett endre bølgelengda til reflektert lys og slik endre fargen på mineralet. Når ein derimot dreg prøva for å lage ein strek, blir mineralet brote ned til eit pulver av tilfeldig orienterte mikrokrystallar. Ein liten del av sporstoff vil ikkje påverke absorpsjonen av lys i særleg stor grad.

Ei overflate ein drar mineralet over blir kalla ei strekplate. Desse er oftast laga av porselenskiver utan glasur. Dersom ein ikkje har ei strekplate tilgjengeleg, kan ein nytte ei vanleg sikring, undersida av ein vase eller ei skål av porselen der det ikkje er glasur, eller baksida av ei keramisk veggflis. Nokre gongar kan strekfagen vere lettare eller meir nøyaktig å skildrre om ein samanlikner han med streken på ei anna strekplate.

Fordi streken på strekplata kjem frå mineralet som er knust til eit pulver, kan ein berre lage ein strek av mineral som er mjukare enn strekplata. Dersom ein nyttar uglasert porselen er det rundt 7 på Mohs hardleiksskala. Dersom ein har eit hardare mineral, kan ein finne pulverfargen ved å file eller knuse ei lita prøve med ein hammar. Dette pulveret gnirr ein så på strekplata. Dei fleste mineral med hardleik over 7 har ein kvit strek som er til lita hjelp.

Nokre mineral, som cinnabaritt (sinober) og azuritt, har ein strekfarge som er lik den naturlege fargen på mineralet. Andre mineral, som fluoritt (flusspat), har alltid ein kvit strekfarge sjølv om sjølve mineralet kan opptre i rosa, blå, gule eller grøne krystallar.
Hematitt (jernglans) ser svart ut, men har ein raud strekfarge som har gitt opphav til namnet. Hematitt kjem frå gresk haima, som tyder 'blod'. Mineralet blyglans, som ser ut som hematitt, har derimot ein grå strekfarge.

Referansar
 A.C. Bishop, A.R. Woolley, and W.R. Hamilton. Cambridge Guide to Minerals, Rocks and Fossils, second edition. Cambridge: Cambridge University Press, 1999. Pages 12-13
 Martin Holden. The Encyclopedia of Gemstones and Minerals. New York: Facts on File, 1991. Page 251. 
 Walter Schumann. Minerals of the World. New York: Sterling, 1992. Pages 18-16

Bakgrunnsstoff 
 Physical Characteristics of Minerals , at Introduction to Mineralogy by Andrea Bangert
 What is Streak?  from the Mineral Gallery
 Streak  at CSU Pomona Geology

Mineralogi
Rekviem av Cherubini

Rekviem i c-moll for blandakor vart skrive av Luigi Cherubini i 1815 og hadde premiere 21. januar 1817 ved ei minnegudsteneste for Ludvig XVI av Frankrike. Cherubini si utgåve av rekviemet vart av Beethoven rekna for å vere betre enn Mozart sitt, og både Schumann, Brahms og erkefienden til Cherubini, Hector Berlioz, hylla verket.
 
Denne utgåva av rekviemet består av sju satsar: 

Introitus et Kyrie
Graduale
Dies Irae
Offertorium
Sanctus
Pie Jesu
Agnus Dei

I 1820 vart ein sørgemarsj og ein motett, In Paradisum, lagt til. I 1833 vart verket forbode av erkebiskopen av Paris på grunn av bruken av kvinnestemmer og i 1836 skreiv Cherubini eit Rekviem i d-moll for mannskor.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Requiem (Cherubini)» frå ,  den 22. juli 2010.

Referansar

Bakgrunnsstoff
Notar på IMSLP

Musikkverk av Luigi Cherubini
Cherubini
Musikk i 1816
Médée av Cherubini

Médée er ein franskspråkleg opéra-comique av Luigi Cherubini. 
Librettoen er skriven av François-Benoît Hoffmann (Nicolas Étienne Framéry) og var basert på tragedien til Euripides om Medea og skodespelet til Pierre Corneille, Médée.

Operaen hadde premiere 13. mars 1797 ved Théâtre Feydeau i Paris. Han fekk lunken mottaking og vart ikkje sett opp på ei stund. I løpet av 1800-talet og det meste av 1900-talet, vart han vanlegvis sett opp med den italienske omsetjinga som Medea, der talt dialog erstatta resitativ som ikkje var autoriserte av komponisten. I nyare tid har operaselskap gått attende til den originale utgåva til Cherubini.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Médée (Cherubini)» frå ,  den 22. juli 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Handling
 Fransk libretto

Operaer av Luigi Cherubini
Opéras comiques
Musikk i 1797
Operaer frå 1700-talet
Jan Henrik Olstad

Jan Henrik Olstad () var ein norsk offiser, frimurar, historikar og statsarkivar. Han var fødd på Lillehammer.

Etter artium i 1933 tok han befalsskule, og hadde sett seg ut ei karriere som forstmann, men valde filologisk studium. Han vart cand. philol. i 1941 med hovudfag i historie. Frå 1938 hadde han arbeidd i Riksarkivet som arbeidshjelp og vikar. Han vart tilsett som arkivar i Riksarkivet i 1941, og utnemnd til førstearkivar i 1947. Han var statsarkivar i Hamar frå 1961, og vart der til han pensjonerte seg hausten 1983.

Jan H. Olstad tenestegjorde som fenrik ved 6. Kompani av Nøytralitetsvaktbataljonen under dei harde kampane mot tyske invasjonsstyrkar på Strandlykkja i april 1940. Han kom tidleg med i motstandsarbeid, og vart arrestert 26. august 1944. Han sat i Møllergata 19 til han 2. desember 1944 vart overført til Grini, og sat der til freden kom. Som offiser og historikar vart han oppnemnd som sekretær for den militære undersøkelseskommisjonen, nedsett ved kgl. res. 25. januar 1946 for å sjå på ”militære myndigheters forhold før og under felttoget i Norge i 1940”. Han var sekretær til han i 1947 vart utnemnd til embetet som førstearkivar i Riksarkivet.

Publikasjonar
Jan H. Olstad har publisert:
 Folketælling 1. Februar 1801 ifl. Reskr. 28. November 1800 : [registratur], (1942), 
 Med hjul over Mjøsa gjennom hundre år : D/S Skibladner 1856-1956 (1956), 
 Utenriksdepartementet si How to trace your ancestors in Norway (i 9 opplag 1954-1996, samla opplag rundt 100 000), 
 Skibladner 1856-1981 (1981), 
 Det skjedde - : en dagbok fra Hamar 1849-1949 (1989), 
 Mer lys : noen trekk fra frimureriets start, vekst og utbredelse i det indre østlandsområde (1995), 
 Jan H. Olstad og Knut J. Tallhaug samtaler om bakgrunnen for opprettelsen av St. Johanneslogen St. Halvard i 1908 (1998) og 
 Skibladner : verdens eldste hjuldamper i drift (1999).

Bakgrunnsstoff
 Rapport fra den militære undersøkelseskommisjon av 1946

Norske historikarar
Norske offiserar
Norske frimurarar
Medlemer av Milorg
Folk frå Lillehammer
Mozilla Thunderbird

Mozilla Thunderbird er ein epost-lesar med utspring i Mozillas originale e-postlesar. Thunderbird støttar IMAP og POP3, og dessutan NNTP for nyhetsgrupper. Thunderbird har innebygt spamfilter og støttar utvidingar. Thunderbird har mange gode standardfunksjoner, som stavekontroll og GPG-kryptering.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Mozilla Thunderbird» frå , den 22. juli 2010.

Bakgrunnsstoff 

 Thunderbird Offisiell nettstad på norsk (nynorsk)
 Mozilla Norge Samskipnad for Mozilla-produkt i Noreg
 Mozilla Thunderbird på OpenHub.nett

Fri programvare
Linux-program
E-post-lesarar
Domenico Cimarosa

Domenico Cimarosa () var ein italiensk operakomponist frå den napolitanske skulen. Han skreiv meir enn 80 operaer, mellom anna meisterverket Il matrimonio segreto (1792).

Liv 
Cimarosa var son av ein fattig murar og kom frå ein arbeidarklassefamilie. Han studerte musikk ved Conservatorio Santa Maria di Loreto frå 1761 til 1772. Av lærarane hans var den kjende Niccolò Piccinni, rivalen til Christoph Willibald Gluck i Frankrike. Den første operaen hans var Le stravaganza del conte. Han hadde premiere i Napoli i 1772 og vart så suksessrik at Cimaros raskt vart respektert. Cimrarosa var dei neste åra i Roma og Napoli og komponerte over 20 operaer for desse to byane. Operaene hans vart sett opp internasjonalt i Paris, Wien, Dresden og London. I 1787 inviterte Katarina II han til St. Petersburg. Under opphaldet i Russland held Cimraosa fram med å komponere i høgt tempo. La Cleopatra og La vergine del sole er to verk som vart sett opp i 1788. Etter kvart tilsette Leopold II av Austerrike han som kapellmeister i hoffet hans i Wien, ei stilling som var ledig etter Antonio Salieri. Ein av dei største suksessane til Cimraosa i Wien var Il matrimonio segreto, ein fornøyeleg komisk opera full av nyskaping, som raskt gjorde keisaren til lags.. Han gav heile besetninga middag og fekk dei til å framføre heile operaen på ny same kvelden. Sjølv om han mangla djupna til Mozart, hadde musikken til Cimrarosa noko av den same kvaliteten som Mozart, særleg når det kom til komisk opera buffa. 

Etter keisaren døydde, vart Salieri igjen kapellmeister og Cimarosa vart sagt opp. Han forlet Wien og reiste attende til Napoli der han vart tilsett hos kongen. Han vart hylla i Napoli som ein stor helt og hans Il matrimonio segreto vart framført 57 gonger. Dei siste leveåra til Cimraosa var derimot meir ulukkelege. Då den franske republikanarhæren marsjerte inn i Napoli, erklærte Cimraosa entusiastisk støtta si til revolusjonen. Etter at dei hadde trekt seg attende, vart han kasta i fengsel og dømd til døden. Kongen sleppte han omsider fri, men forviste han frå Napoli. Cimarosa prøvde å reise attende til Russland, men døydde i Venezia i 1801. På grunn av rykta om at han vart forgifta måtte styresmaktene utføre ein obduksjon på han.

Verk 
I tillegg til operaer skreiv Cimrosa oratorium, messer, kantatar og noko instrumental musikk. 

Nokre av dei mest kjende verka hans er
 Le Astuzie Femminili, opera
 Solokonsert for to fløyter og orkester i G-dur frå 1793
 Klaversonate i G-dur
 Klaversonate i g-moll
 Il Maestro Di Cappella, intermezzo for baryton og orkester
 Il Matrimonio Segreto,  opera frå 1793
 Obokonsert i C-dur/c-moll
 Kvartett for fløyte, fiolin, bratsj og cello, nr. 1-6
 Il Falegname, opera 1780
 Giuditta 1782
 Ballerina amante, opera
 Sacrificio Di Abramo 1786
 Traci Amanti, opera 1793

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
  
 
 
Manuskript på nettet
Pittor Parigino
Amor Costante
Impegno superato
La Circe

Folk frå Aversa
Klassisistiske komponistar
Operakomponistar
Italienske komponistar