alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Regalos del Sosiego

Regalos del Sosiego er det andre studioalbumet til den argentinske soloprosjektet Ignacio del Pórtico. Alle songane er komponert av mannen bak soloprosjektet, Ignacio Acevedo. Albumet, som er spelt inn på soverommet til Acevedo, kom ut 21. juli 2015, berre nokre månader etter debutalbumet Maquetas fisura.

Regalos del Sosiego, som på norsk tyder «Gåver frå roa», fekk mykje god omtale etter utgjevinga. Songane vert omtalt som mjuke, drøymande, vakre og poetiske popviser. Musikkbloggaren Rogelio Martinez meinte at albumet er utan tvil éin av dei største lydrevolusjonane i 2015, ikkje berre i Argentina, men heile Sør-Amerika. Musikkanmeldaren David Segundo viser til at albumet er ei solid og imponerande utgjeving, med eit magnetisk lydbilete.

Innhald

Medverkande

Ignacio del Pórtico 
Ignacio Acevedo – vokal, gitarar, bass, keyboard og perkusjon
Lisandro Rivas – gitar og slagverk på «Algo mejor»

Produksjon 
Ignacio Acevedo – produsent
Lucas Lichowski – mastering
Macarena Ibarra – fotografi og coverdesign

Kjelder 

Musikkalbum frå 2015
Sem hovudgard i Tønsberg

Sem hovudgard, òg kalla Sem kongsgard, var ein gammal kongsgard og lensherreresidens der Jarlsberg hovudgard ligg no, det vil seia 3 km nordvest for Tønsberg i Vestfold. Garden vart opphavleg kalla Sæheim, 'sjø-garden', og seinare Konge-Sem.

Namnet Sem kjem av det norrøne gardsnamnet Sæheim eller Sæeimr, som tyder «sjøgarden». Namnet vart opphavleg uttalt sæmm. Ordet sæheim har gjeve namn til fleire gardar i Noreg.

Historie 

Ifølgje Snorres Harald Hårfagres saga var Sem garden til Haralds son Bjørn Farmann. Bjørn skal ha vorte drepen på garden i 927 av broren Eirik Blodøks. Ifølgje tradisjonen vart Bjørn gravlagt i Farmannshaugen, som er ein stor gravhaug på garden, men utgravingar har vist at han er mykje eldre.

Ifølgje Ågrip (Ágrip af Nóregs konunga sögum) var det på Sem kong Harald Gille utførte jarnbyrd rundt 1125 for å prove at han var son av Magnus Berrføtt. Harald gjorde seinare krav på den norske trona, noko som vart innleiinga til borgarkrigstida i Noreg.

Ved Sem kongsgard vart fylkeskyrkja, dagens Sem kyrkje, reist tidleg på 1100-talet. Før bygginga av Tunsbergshus under Håkon Håkonsson var Sem den staden der kongane på reisene sine omkring i landet har teke opphald.

Garden vart seinare residens for dei kongelege befalingsmennene over Tønsberg len, som heldt fram å driva eigedomen ved hjelp av leilendingar. Den fyrste lensherren ein kjenner på Sem kongsgard, var dansken Erik Ugerup (Urup) som fekk kongsgarden og Tønsberg len mot avgift frå 1524. I 1547 mista Ugerup lenet, som vart overteke av Bent Bille. Han budde på Sem når han var i Noreg, men oppheldt seg elles mest på godset sitt i Sjælland.

Då kongen i København oppretta Noregs andre, og siste, grevskap, Griffenfeldt grevskap, i 1673, overtok Peder Schumacher Griffenfeld Sem hovudgard, som inntil då hadde tilhøyrt kongemakta. Husa og hagen skal ha vore i svært dårleg stand. Greven gav garden namnet Griffenfeldgård som tre år seinare vart omdøypt til Jarlsberg hovudgard. I 1682 brann bygningen på Jarlsberg og nye bygningar av stein vart etter kvart bygd av den nye eigaren, den tyske feltmarskalken Gustav Wilhelm Wedel.

Referansar 
Denne artikkelen bygger på «Sem hovedgård (Tønsberg)» frå ,  den 12. september 2016.

Bakgrunnsstoff
 Om Sem kongsgård i Bygdebok for Sem og Slagen.
 Søk på Sæheim i Bygdebok for Sem og Slagen
 Om Jarlsberg hovedgård

Herregardar i Noreg
Kultur i Tønsberg
Historie i Tønsberg
Borgartinget

Borgartinget (norrønt Borgarþing) var frå 1100-talet det allmenne lagtinget for området Viken (Borgarþingslög), som omfatta kystområda frå Göta älv (norrønt Elfir) til Rygjarbit (truleg ved Risør). Det har namn etter byen Borg (Sarpsborg) ved Sarpsfossen, som ifølgje tradisjonen vart grunnlagt av Olav den heilage i 1016. Einskilde historikarar har meint at Borgartinget som lagting var eldre enn byen, medan andre har hevda at Borgartinget vart etablert av Olav den heilage sjølv. 

Ei hending i 1115 gjev likevel grunnlag for å anta at Borgartinget er oppretta etter dette tidspunktet. Partane var lendmannen Sigurd Ranesson, som hadde fått den såkalla finneskatten i forlening av Magnus Berrføtt, og Sigurd Jorsalfare, som gjorde gjeldande at han som konge ikkje var bunde av avtala til faren med Sigurd Ranesson. I dette sambandet er berre følgjande tre lagting i riket nemnt: Frostating, Gulating og Eidsivating.

Inndeling 
Ifølgje Snorre Sturlason, var Borgartinget etablert som lagting før 1164, då Snorre fortel at Erling Skakke dette året lét stemna 4-fylkersting i Borg for å få bøndene med på avtala Erling hadde inngått med den danske kongen Valdemar den store. Valdemar skulle gje Erling Vika, og til gjengjeld støtte valet av Erlings son Magnus Erlingsson til norsk konge. 

Den norske krøniken Historia Norvegiæ, skrive på latin rundt 1170, kallar lagdømmet for Viken, og ikkje Borgartingslag. Forfattaren skriv at området bestod av fire fylke, og at grensene var «danskegrensa» (truleg Gøta elv) i aust og Rygjarbit i vest. Dei fire fylka var truleg desse: 
 Vingulmark (Akershus og Østfold)
 Ranrike (Båhuslen)
 Vestfold
 Grenland
Med unntak av brotstykke, finst berre kristenrettslovene frå Borgartingsloven i dag. Dei eldste avskriftene er frå 1300-talet.

Kongehyllingar 
Den første norske kongen som vart kongehylla (teken til konge) på Borgartinget var kong Inge Krokrygg. Dette skjedde i 1136, då Inge berre var 2 år gammal. Sidan vart Borgartinget hyppig brukt til kongehyllingane på Austlandet, saman med Haugating i Tønsberg.
Den danske kongen Knut den mektige, som òg vart norsk konge i 1028, skal òg ha vorte teke til konge i Borg, som siste hyllingssted etter å ha vorte teke til konge i heile resten av Noreg først. Om Knut si kongehylling vert ikkje omgrepet Borgarting nytta, Snorre skriv berre at Knut vart teken til konge i Borg. Det er først med kong Inge drygt hundre år seinare at omgrepet Borgarting vert nytta.

Sjå òg 
 Borgarting lagmannsrett

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Borgartinget» frå ,  den 12. september 2016.  
 
Referansar

Litteratur 
 Norseng, Per G. & Eliassen, Sven G.: Østfolds historie, bind 2. I Borgarsysle. Østfold fylkeskommune 2005
 Snorre Sturlasson, Olav han vert heilaga saga, Haraldssønnenes saga, Magnus Erlingssons saga. I: Noregs Kongesagaer, omsett av Anne Holtsmark. Gyldendal, Oslo 1979

Norsk rettshistorie
Lovgjevande forsamlingar
Diane Abbott

Diane Julie Abbott () er eit britisk parlamentsmedlem for Det britiske arbeidarpartiet (Labour). Ho blei vald inn som parlementsmedlem for valkrinsen  i 1987, og blei med det den første kvinna av afrikansk opphav (black på britisk engelsk) i det britiske underhuset.

Bakgrunn
Abbott blei fødd i London av foreldre frå Jamaica. Far hennar var sveisar og mor hennar var sjukepleiar. Ho studerte historie  ved Newnham College i Cambridge, med historikaren Simon Schama som rettleiar.

Yrkesliv
Etter universitetet arbeidde ho ved det britiske innanriksdepartementet (Home Office) frå 1976 til 1978) og deretter for interesseorganisasjonen National Council for Civil Liberties frå 1978 til 1980. Frå 1980 til 1983 arbeidde ho som journalist ved Thames Television og frå 1983 til 1985 ved frukost-tv-selskapet TV-am. Ho arbeidde for pressekontoret til Greater London Council under Ken Livingstone frå 1985 til 1986 og var leiar for presse- og PR-kontoret til Lambeth Council i London frå 1986 til 1987.

Politikk
Abbott blei vald inn i byrådet for Westminster i 1982, der ho sat fram til 1986. I 1985 prøvde ho å stilla som parlamentskandidat for Labour i Brent East, men Ken Livingstone blei nominert. I 1987 blei ho vald inn i underhuset for Hackney North & Stoke Newington. Ho var den første kvinna av afro-karibisk opphav til å bli vald inn i underhuset.
Ho blei vald inn att i mai 2010 med stort fleirtal og auka valdeltaking. I 2015 blei ho igjen gjenvald med 62 % av røystene.

Diane Abbott har skild seg ut frå ein del av politikken til partiet sitt. Ho røysta imot Irak-krigen  og har kjempa imot nasjonale ID-kort og fortsetjinga av det britiske kjernevåpenprogrammet (Trident).

I 2015 var ho ein av 36 parlamentsmedlemmer for Labour som nominerte Jeremy Corbyn til ny leiar for partiet. Etter at Corbyn blei vald til partileiar blei Abbott utnemnd til skuggeminister for utviklingshjelp (International Development).
Etter at fleire skuggeministerar trekte seg frå stillingane sine i samband med ein ny partileiarkampanje, blei Abbott forfremja til skuggeminister for helse att i juni 2016. I oktober same året blei ho utnemnd til skugge-innanriksminister.

Abbott heldt ein parlamentstale om borgarrettar i debatten om  som blei utnemnd til «Parliamentary Speech of the Year» av tidsskriftet The Spectator. Ho blei også rost ved Human Rights awards i 2008.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Diane Abbott» frå ,  den 12. september 2016.  

Britiske parlamentsmedlemmer
Folk frå London
Britar av jamaicansk opphav
Tynset prestegard

Tynset prestegard ligg aust for Tynset kyrkje.

Hovudbygningen vart oppført i 1910 etter teikningar av Ulrik Sverdrup. Stilen er nyklassisk med jugenddetaljar. Interiøret vart oppgradert i 1974 og 1979. Planløysinga ber preg av ei ny tid då prestebustaden var primært for presten med familie utan tenestefolk.

Prestegarden er rekna for å vere kommunalt verneverdig.

Kjelder 
 Tynset prestebolig hos Opplysningsvesenets fond

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Tynset
Byggverk i Tynset
Gardar i Innlandet
Alvdal prestegard

Alvdal prestegard ligg sør for Alvdal kyrkje, på den andre sida av riksveg 3.

Det opphavelege namnet på garden er Lillesteien. Garden vart kjøpt inn for å brukast som prestegard i 1865. Bygningane er frå perioden 1870– 72. Dei dannar eit firkanttun med hovudbygning, forpaktarbustad (drengstove) og driftsbygningar. Hovudbygningen er eit laftebygg i halvannan etasje. Bygningane er freda.

Kjelder 
 Alvdal prestebolig  hos Opplysningsvesenets fond

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Alvdal
Byggverk i Alvdal
Gardar i Innlandet
Freda bygg i Innlandet
Mark Dodson

Mark Dodson () er ein britisk plateprodusent og lydteknikar, som hovudsakleg har arbeidd med artistar innan heavy metal. Han er mest kjend for å ha produsert album for Anthrax og Suicidal Tendencies.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mark Dodson» frå ,  den 12. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå London
Engelske plateprodusentar
Engelske lydteknikarar
Dissident Aggressor

«Dissident Aggressor» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest, først gjeven ut på Sin After Sin i 1977. Songen har «drivande gitarriff» og gitaristane K.K. Downing og Glenn Tipton byter på å spele soloar i songen.  

Tretti år seinare vann bandet Grammy-prisen for songen i 2010 i kategorien beste metal-song etter at songen kom ut på konsertalbumet A Touch of Evil: Live.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dissident Aggressor» frå ,  den 12. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Judas Priest-songar
Songar frå 1977
Grammy-vinnarar
Songar skrivne av Rob Halford
Songar skrivne av Glenn Tipton
Songar skrivne av K.K. Downing
Smugling

Smugling er ulovleg inn- eller utførsel av varer, vesen eller informasjon i strid med gjeldande lovar og reglar. Ei vanleg form for smugling går til dømes ut på å halda varene unna toll eller andre avgifter. Ei anna kan gå ut på å omgå forbod mot varer som alkohol, narkotika, våpen eller media omfatta av sensur. Smugling kan også vera knytt til andre ulovlege handlingar, som tjuveri, kvitvasking av pengar, ulovleg handel i oldsaker, antikvitetar, dyr eller planter eller menneskehandel.

Smuglarar kan ofte ha eit vinningsmotiv som følgje av forbod eller høge avgifter i samband med etterspurnad. Ein kan også smugla av andre grunnar, til dømes som del av offentleg varsling, spionasje eller motstand mot eit lovverk eller regime.

Smugling har ei lang historie, og er kjend frå folkeminne og kusntverk. Det går føre seg i operaen Carmen og i James Bond-forteljingane Diamonds are Forever og Goldfinger.
Arthur Omre si bok Smuglere frå 1935, filmatisert i 1968, skildrar smuglarmiljøet i Noreg under brennevinsforbodet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Smugling» frå , og «Smugling» frå  den 12. september 2016.  
 

 
Brotsverk
Holum kyrkje

Holum kyrkje er ei krosskyrkje frå 1825 i Holum i Lindesnes kommune i Agder fylke.

Byggverket er i tre og har 480 plassar.

Fotnotar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Lindesnes
Kulturminne i Lindesnes
Kyrkjer i Lister og Mandal prosti
Norske kyrkjer frå 1825
Krosskyrkjer i Noreg
Teknikkens vidundere i fartens tidsalder

Teknikkens vidundere i fartens tidsalder -  fart i fortid nutid og framtid  er eit tobandsverk av Edgar  B. Schieldrop. Bøkene handlar om historia til bilen, flyet, jarnbana og oseandamparane. 

Verket vart gjeve ut første  gong i 1935, med ny utgåve i 1952. Bøkene vart begge gonger selt som heftesubskripsjon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Teknikkens vidundere i fartens tidsalder» frå ,  den 12. september 2016.  
 

Bøker frå 1935
Sakprosabøker
Heftesubskripsjon

Heftesubskribsjon er ei tidlegare  form for sal av større bokverk. Dette var ei utbreidd form for sal av større bokverk i årane før andre verdskrigen og heldt fram fram til 1960-talet.

I Noreg finst døme som Teknikkens vidundere i fartens tidsalder av Edgar B. Schieldrop, Dyrenes Liv av Alfred Brehm og Familieboken. Dei kom i hefte på 32 til 48 sider og kosta vanlegvis under fem kroner. Hefta kom ut kvar månad. Når verket ver ferdig, leverte ein hefta i bokhandelen som sørgde for innbinding.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heftesubskripsjon» frå ,  den 12. september 2016.  
 

Forlagsverksemd
Mandal kyrkje

Mandal kyrkje er ei trekyrkje i Lindesnes kommune i Agder fylke. Dette er den største trekyrkja i Noreg. Ho har om lag 1 000 sitjeplassar og er eit av dei største trebygga i Noreg. Kyrkja vart bygd etter bybrannen i 1810, og vart teken i bruk i 1819 og offisielt innvigd i 1821. Før brannen stod ei steinkyrkje frå mellomalderen på det gamle torget nede i byen. Dette var tidlegare sentrum i byen.

Byggjestil 

Mandal kyrkje er bygd i empire, som legg vekt på det reine og enkle, med førebilete i gammal gresk og romersk arkitektur. Ho er den største trekyrkja i Noreg og det første store monumentalbygget som vart reist etter unionsoppløysinga med Danmark. Sjølv om veggane er av bindingsverk og tegl, er kyrkja kledd med panel og vert derfor rekna som trekyrkje. Dimensjonane på treverket er usedvanlig store, og arbeidet er spesielt godt utført. På grunn av byggjestilen er det lite utsmykking i kyrkjesalen.

Orgel 
Orgelet er i dag ein sjeldan representant for sin tidsepoke. Faktisk vert ikkje pneumatiske orgel som dette laga lenger, sidan dei treng svært mykje vedlikehald. Dette vart installert i 1923. Det er bygd av Oscar Walcker i firmaet W. Sauer i Frankfurt an der Oder. At det er pneumatisk, tyder at orgelet vert drive med tilstrøyming av luft (til forskjell frå mekanisk og elektronisk drivverk). Orgelet har 1 500 piper fordelt på 32 stemmer.

Forfall og behov for restaurering 
I 2014 fann ein ut at kyrkja hadde omfattande angrep av hussopp og råte i berande konstruksjonar. Reparasjonskostnadane vart stipulert til 300-400.000 kroner, men korkje Riksantivaren eller Fylkeskonservatoren hadde middel til reparasjon/vedlikehald av offentlege bygg. Heller ikkje kommunen hadde økonomi til å gjere noko med forfallet.

Den omfattande restaureringa av den gamle trekyrkja byrja sommaren 2015.

Fotnotar

Kjelder 
 
 
Denne artikkelen bygger på «Wikipedia» frå ,  den 12. september 2016.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Mandal kyrkjelege fellesråd

Kyrkjer i Lindesnes
Kulturminne i Lindesnes
Kyrkjer i Lister og Mandal prosti
Norske kyrkjer frå 1821
Byggverk i empirestil
Harkmark kyrkje

Harkmark kirke er ei langkyrkje frå 1613 på Harkmark i Lindesnes kommune i Agder fylke. Byggverket er i tømmer og har 135 sitjeplassar. Kyrkja står på ein stad der ei eldre kyrkje har stått, og det er ein 4 meter stor ring av seks bautasteiner like foran kyrkja. Kyrkjestaden Harkmark er frå vikingtida. Dette var einaste handelsstaden i vestre Agder, nemnd i Snorres kongesoger. Harkmark er saman med Vanse kyrkje, Oddernes kyrkje og Høvåg kyrkje mellom dei eldste kyrkjestadene på Agder.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Agderkultur

Kyrkjer i Lindesnes
Kulturminne i Lindesnes
Kyrkjer i Lister og Mandal prosti
1610-åra i Noreg
Valkyrkjer i 1814
Ischgl

Ischgl er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 103,3 km² og har i underkant av 1600 ibuarar i 2016. Landsbyen Ischgl ligg 1378 meter over havet.

Landskapet er dominert av beitemarker. Middeltemperaturen er -2 °C. August er den varmaste og mest nedbørrike månaden med i gjennomsnitt 10 °C  og 153 mm.

Skiområdet Silvretta Arena Ischgl-Samnaun består av 238 kilometer med løypetrasear og 45 heisanlegg, både kabelvogner, gondolbaner, stolheisar og skitrekk, og omfattar terrenget begge sider av grensa mellom Austerrike og Sveits.

Frå slutten av 1800-talet vart turismen ei ny og etterkvart viktig næringskjelde. Fjellforeiningane i Austerrike og Tyskland bygde overnattingshytter i tida 1882-89. I dag er Ischgl eit døme på på masse- og festturisme. Staden er vide kjend, og kritisert, for det livlege og viltre fest- og nattelivet. Turiststaden er sidan 1990-åra også kjend gjennom dei årlege pop- og rockkonsertane som vert halde på fjellet Idalp, 2&nbs;300 m over havet, som ei avslutning på skisesongen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ischgl» frå ,  den 12. september 2016.  
 

Kommunar i Tirol
Schönwies

Schönwies er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 31,3 km² og har vel 1700 ibuarar i 2016. Landsbyen Schönwies ligg på ei elveslette, åtte kilometer nordvest for byen Landeck. Landskapet er mykje delt av barskog.

Viktigaste næringsvegen i kommunen er utvinning av kalkstein. Mange fastbuande pendlar til arbeid utanfor kommunegrensa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Schönwies» frå ,  den 12. september 2016.  
 

Kommunar i Tirol
Løken gamle kyrkjegard

Løken gamle kyrkjegard er den gamle kyrkjestaden på Løken, om lag ein halv kilometer sørvest for den noverande kyrkja. Det har stått to kyrkjer på staden før kyrkjestaden vart flytta i 1883.

Om den eldste kyrkja er ikkje mykje kjent anna enn at kyrkja hadde ein  heilag kross og eit mariabilete. Kyrkja var vigd til jomfru Maria (8. februar).

Ein trur at ei tømra langkyrkje med vesttårn vart oppført like før 1600, og at det er denne kyrkja som er skildra av Jens Nilssøn i samband med hans visitasreise i 1597. Både skipet og koret skal ha hatt sørportal med våpenhus og tårnet vestportal. Kyrkja fekk utvendig bordkledning i 1597. På eit tidspunkt verserte planar om utviding til krosskyrkje, men dette vart aldri gjennomført. Nytt sakristi vart oppført i 1707. Kyrkja var tjærebredd i byrjinga, men vart etter kvart måla kvit. Det var stadig problem med råte, og kyrkjestolar måtte skiftast ut.

Med unntak av sakristiet vart kyrkja riven etter at ny kyrkje vart oppført på ein ny stad i 1883. Ei altartavle skåren av Torsten Ottersen Hoff i 1738 er overført til dagens kyrkje.

Kyrkjegarden vert halden i hevd, og i nord og sør er portalar inn mot området. På nordsida står eit telthus frå 1728. På kyrkjegarden står eit minnesmerke over Trygve Bjerkrheim, som er gravlagd på dagens kyrkjegard. Nederst i vestskråninga står eit minnesmerke over oberst Ulrich Christian Kruse, som var norsk kommandant ved trefninga i Høland i 1716. Elles finst ei rekkje gravminne spreitt omkring på kyrkjegarden.

Fotnotar

Kjelder 
 Løken kirke i Norges kirker
 
Denne artikkelen bygger på «Wikipedia» frå ,  den 12. september 2016.  
 .

Bakgrunnsstoff 
 Løken gamle kyrkje avbilda i Digitalt museum

Kulturminne i Aurskog-Høland
Hemnes gamle kyrkjegard

Hemnes gamle kyrkjegard er den gamle kyrkjestaden i Søndre Høland, om lag halvannan kilometer nordvest for dagens Søndre Høland kyrkje med kyrkjegard.

Det har stått to kyrkjer på staden. Den første var vigd til Olav den heilage den 22. januar (ukjent år). Ikkje mykje er kjent om korleis denne kyrkja såg ut. Kyrkja er første gong omtala i 1344.

Omkring 1620 vart mellomalderkyrkja avløyst av ei tømra kyrkje, ei langkyrkje med vesttårn. I byrjinga hadde kyrkja våpenhus i tårnfoten, men på slutten av 1600-talet fekk ho nytt våpenhus vest for tårnet. Tårnrommet vart tilsynelatande inkorporert i sjølve kyrkjesalen. Eit sakristi vart oppført på nordsida av koret i 1666. På 1700-talet vart øvre delen av vesttårnet riven, og kyrkja fekk takryttar på skipet, der klokkene vart installerte. På eit tidspunkt hadde ein planar om å utvide til krosskyrkje, men desse planane vart aldri gjennomførte. Kyrkja vart riven då dagens kyrkje stod klar i 1866.

Døypefonten er overført til dagens kyrkje. Preikestolen vart seld i 1866 til ein lokal gardbrukar. Elles synest inventaret å ha gått tapt.

Terrenget ved den gamle kyrkjegarden er relativt flatt, og det veks lauvtre på staden. Kyrkjegarden vert halden i hevd. Enkelte gamle gravminne finst framleis på staden. Blant desse er eit minnesmerke over eidsvollsmannen Christian Christensen Kollerud, som var frå Høland og representerte Akershus amt. Eit anna minnesmerke er over Høland sin første ordførar, Jacob Christopher Offen Østbye.

Fotnotar

Kjelder 
 Søndre Høland (Hemnes) kirke i «Norges kirker»
 Akershus fylkeskommune om Hemnes gamle kyrkjegard
 

Kulturminne i Aurskog-Høland
Denne artikkelen bygger på «Wikipedia» frå ,  den 13. september 2016.  
 .
Skeisnipe

Skeisnipe (Calidris pygmea) er ein liten vadefugl som hekkar langs kysten lengst nordaust i Russland og overvintrar i Søraust-Asia.

Skildring 

Det mest karakteristiske trekket ved denne arten er det svarte, sleikepottforma nebbet. Vaksne fuglar er 14-16 centimeter i lengd, har kvit underside og svarte bein. Augebrynstripa er kvit. Hekkande fuglar har eit raudbrunt hovud, nakke og bryst har mørke brune striper. Dei har gråsvart overside, med brungul og bleike, raudbrune fjørfrynsar. Ikkje-hekkande vaksne manglar den raudlege farga, men har bleik brungrå overside, med kvitaktige frynsar til vengedekkarar. 

Måletal er venge 98-106 mm, nebb 19-24 mm, nebbtuppbreidd 10-12 mm, tars 19-22 mm og hale 37-39 mm.

Hekkehabitatet til skeisnipa finst ved kystar og i det tilstøytande innlandet på Tsjuktsjarhalvøya og sørover til eidet av Kamtsjatkahalvøya. Dei trekker ned langs stillehavskysten gjennom Japan, Koreahalvøya og Kina til sine viktigaste overvintringsområde i Sør- og Søraust-Asia, og ho har vore observert så langt vest som i India.

Skeisniper gjer side-til-side rørsler med nebbet samstundes som dei går framover med hovudet ned i søket etter føde. 

Dei dannar monogame samband, hekkar i juni-juli og legg fire egg i kullet. Om første kullet går tapt kan dei legge nytt kull som vanlegvis er berre på tre egg. Hekkesuksessen er knytt til populasjon av ein lemenart og svingar i same takt fordi predatorar tar gnagarar framføre egg og fugleungar om tilgjengeleg. Viktige predatorar er fjellrev, røyskatt, jordekorn og dei arktiske joartane. Samla sett er hekkesuksessen estimert til mellom 7 og 23 %.

Status
Denne fuglen er kritisk truga, med ein noverande populasjon på mindre enn 600 individ per 2010. Bestanden minkar sterkt, mellom år 2002 og 2009 gjekk ca. 88 % av populasjonen tapt. Dei viktigaste truslane mot  overleving er habitattap langs trekkruta og i overvintringsområda, dessutan jakt i hekkeområda.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Spoon-billed Sandpiper» frå ,  den 13. september 2016.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

snipefamilien
Fuglar i den palearktiske regionen
Fuglar i den orientalske regionen‎
Herad kyrkje i Farsund

Herad kyrkje er ei langkyrkje frå 1957 i Farsund kommune i Agder fylke. Kyrkja er i betong og har 170 plassar.

Det er kyrkjegard attmed kyrkja.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Farsund kommune  om kyrkjene i kommunen
 
 Krigsminnesmerke på Herad kyrkjegard i Digitalt museum

Kulturminne i Farsund
Norske kyrkjer frå 1957
Kyrkjer i Farsund
Kyrkjer i Lister og Mandal prosti
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme