alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Marina Stepanova

Marina Ivanovna Stepanova () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Meglevo i Leningrad oblast som representerte Sovjetunionen. Ho vart europameister på 400 meter hekk i 1986 og sette fire verdsrekordar i øvinga i tida 1979-86.

Aktiv
Stepanova tok i 1978 sølvmedaljen på 400 m hekk i sovjetmeisterskapen og sette personleg rekord med 56,19 sekundar. Ho deltok same året i EM 1978 i Praha, der ho rauk ut or semifinalane. Året etter vart Stepanova sovjetmeister og ho vann i Moskva spartiakaden på ny verdsrekord, 54,78 sekundar, 0,11 sekundar under den årsgamle rekorden til Tatjana Zelentsova, som vart nummer to i tevlinga.

Etter å ha vorte mor i 1981, kom Stepanova sterkt tilbake frå 1983-sesongen. I 1984 flytta ho den personlege rekorden til fyrst 54,34 sekundar, deretter til ny verdsrekord 53,67 då ho vann ein suveren siger under eit stort stemne i Praha midt i august. Stemnet kom elles i stand for dei landa som boikotta Sommar-OL i Los Angeles. Året etter vart ho i Leningrad sovjetmeister i speislaøvinga for andre og siste gong.
 
Under EM 1986 i Stuttgart vart Stepanova europameister og sette ny verdsrekord på langhekken med tida 53,32. Tre veker seinare forbetra ho rekorden til 52,94 sekundar i Tasjkent, og vart dermed den fyrste kvinna under 53 sekundar i øvinga. Verdsrekorden stod i sju år. Ho la opp i 1988, 38 år gammal, etter i Tasjkent å ha vunne spesialøvinga i spartakiaden, ni år etter fyrste gongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Utslått i semifinalane (nr 11 – 57,49)
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje – 53,32, framom Sabine Busch (53,60)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marina Iwanowna Stepanowa» frå ,  den 16. juli 2016.  

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske hekkeløparar
Vilma Bardauskienė

Vilma Bardauskienė () er ein litauisk tidlegare lengdehoppar frå Pakruojis i Šiauliai fylke som representerte Sovjetunionen på friidrettsbana. Ho vart europameister i lengdehopp i 1978, same sesongen som ho forbetra verdsrekorden to gongar og vart den fyrste kvinna som hoppa over sju meter i lengdehopp..

Aktiv
Bardauskienė tok bronsemedaljen i sovjetmeisterskapen 1977 med eit hopp på 6,28 meter. Sommaren 1978 vart ho fyrst sovjetmeister med eit lengstehopp som målte 6,82 meter. Den 18. august 1978 smelte ho til med 7,07 meter i Chişinău, ny verdsrekord med åtte centimeter. Dermed vart ho også den fyrste kvinna som hoppa over sju meter.

Med sin ferske verdsrekord vart Bardauskienė favoritt til lengdegullet i europameisterskapen i Praha. Ho forsterka favorittstempelet då ho i lengdekvalifiseringa 29. august 1978 forbetra sin eigen verdsrekord med to centimeter til 7,09 meter. I finalen hoppa ho 6,88 meter og vann gullmedaljen framom austtyske Angela Voigt som stoppa på 6,79 m.

Under sovjetmeisterskapen 1979 enda Bardauskienė på femteplass med ordinære 6,29 meter. Verdsrekorden hennar stod til rumenske Anişoara Cuşmir i 1982 hoppa 7,15 meter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vilma Bardauskienė» frå ,  den 16. juli 2016.  
 

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Litauiske friidrettsutøvarar
Lengdehopparar
Sovjetiske lengdehopparar
Lilly Sandnes

Lilly Sandnes () er ein norsk forfatter og gardbrukar. Ho dreiv gard i Valldal saman med mannen. Sandnes gav i 2016 ut boka Kvardag og fest. Ho har skrive dikt og sanger, blant anna «Norddalssongen» (musikk av Kjell Kipperberg). Ho er mor til Arne Sandnes og representerte Senterpartiet i kommunestyret.

Referansar 

Norske forfattarar
Lokalpolitikarar i Norddal
Sp-politikarar i Møre og Romsdal
Folk frå Ålesund
Gullkvefsar

Gullkvefsar (Chrysididae) er ein familie broddkvefsar med meir enn 2 500 kjende artar. Artane er spesialiserte snyltarar på andre kvefsar.

Gullkvefsar er varmekjære og  søkjer gjerne til varme område med direkte solljos.

Artar 
Per 2016 er desse 37 artane registrerte i Noreg:

 Slekta Eldgullkvefsar (Chrysis)
 Hagegullkvefs (Chrysis angustula)
 Lundgullkvefs (Chrysis corusca)
 Sekstanna gullkvefs (Chrysis equestris)
 Blå gullkvefs (Chrysis fulgida)
 Eldgullkvefs (Chrysis ignita)
 Praktgullkvefs (Chrysis illigeri)
 Enggullkvefs (Chrysis impressa)
 Keisargullkvefs (Chrysis longula)
 Sporegullkvefs (Chrysis pseudobrevitarsis)
 Kongegullkvefs (Chrysis ruddii)
 Smalkjeva gullkvefs (Chrysis schencki)
 Skoggullkvefs (Chrysis solida)
 Taigagullkvefs(Chrysis borealis)
 Bakkegullkvefs (Chrysis subcoriacea)
 Tregullkvefs (Chrysis terminata)
 Kystgullkvefs (Chrysis vanlithi)
 Flammegullkvefs (Chrysis viridula)

 Slekta Biegullkvefsar (Chrysura)
 Hårete biegullkvefs (Chrysura hirsuta)
 Blank biegullkvefs (Chrysura radians)

 Slekta Plantegullkvefsar (Cleptes)
 Krattgullkvefs (Cleptes semiauratus)
 Viergullkvefs (Cleptes semicyaneus)

 Slekta Smaragdgullkvefsar (Elampus)
 Brei smaragdgullkvefs (Elampus constrictus)
 Blank smaragdgullkvefs (Elampus foveatus)
 Smal smaragdgullkvefs (Elampus panzeri)

 Slekta Småsandgullkvefsar (Hedychridium)
 Dverggullkvefs(Hedychridium ardens)
 Kopargullkvefs (Hedychridium cupreum)
 Rosegullkvefs (Hedychridium roseum)

 Slekta Sandgullkvefsar (Hedychrum)
 Liten sandgullkvefs (Hedychrum niemelai)
 Stor sandgullkvefs (Hedychrum nobile)

 Slekta Kulegullkvefsar (Omalus)
 Blank kulegullkvefs (Omalus aeneus)
 Rynkete kulegullkvefs (Omalus biaccinctus)
 Punktuert kulegullkvefs (Omalus puncticollis)

 Slekta Kulegullkvefsar (Pseudomalus)
 Metallkulegullkvefs (Pseudomalus auratus)
 Stor kulegullkvefs (Pseudomalus triangulifer)
 Fiolett kulegullkvefs (Pseudomalus violaceus)

 Slekta Edelgullkvefsar (Pseudospinolia)
 Edelgullkvefs (Pseudospinolia neglecta)

 Slekta Vedgullkvefsar (Trichrysis)
 Vedgullkvefs (Trichrysis cyanea)

Kjelder
Conon på månen

Conon er eit lite, men markant månekrater eller ringfjell som ligg i aust i fjellrekkja Montes Apenninus. like vest for Conon ligg den lange fjellryggen Mons Bradley. Dei nærmaste kratera med eigne namn er Galen, kring 70 km mot aust, Aratus, like langt mot nordaust. 

Kanten av Conon er skarpt definert og er ikkje blitt særleg erodert av seinare nedslag. Den indre veggen har noko variable breidd, og den indre botnen dannar ei oval form. Denne irregulære forma kan kome av at flata var grov og ujamn då krateret vart danna. 

I sør ligg Sinus Fidei ei bølgjete rille som går sør-søraustover. Denne rilla vert kalla Rima Conon, og er kalla opp etter krateret. 

Krateret er kalla opp etter astronomen Konon frå Samos (kring 250 fvt.).

Satellittkrater
Dei nærmaste kratera til Conon er:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Conon på månen» frå ,  den 16. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 LTO-41C1 Conon - L&PI topografisk kart

Ringfjell på månen
Cølostat

Cølostat er eit spegelsystem som dannar eit stasjonært ikkje-roterande bilete av sola under den daglege rørsla til sola over himmelen. Han består av to roterande planspegel. Primærspegelen følgjer sola og reflekterer lyset mot sekundærspegelen, som sender det vidare i ei fast retning.

Cølostaten går inn som ein viktig del av tårnteleskopet. Det er òg mogleg å sende sollys i ei særskild retning ved hjelp av berre éin roterande spegel, men då vil solbiletet dreia seg. Eit slikt instrument vert kalla ein heliostat eller siderostat.

Astronomiske instrument
Teleskop
Det perfekte kosmologiske prinsippet

Det perfekte kosmologiske prinsippet er eit prinsipp om at universet i stor skala er likt for kvar og ein observatør, uansett posisjon og tidspunkt for observasjonen. «Stor skala» tyder at ein ser på område med over ein milliard lysår i utstrekking. Prinsippet er knytt til Steady-state-teorien for universet.

Kjelder

 

Fysisk kosmologi
François Arago

Dominique François Jean Arago () var ein fransk astronom, fysikar og politikar. 

I 1825 oppdaga han ei form for elektromagnetisk induksjon, rotasjonsmagnetisme, og studerte polarisasjonen og interferensen til lyset. Arago var medlem av deputertkammeret, og under Februarrevolusjonen i 1848 av den provisoriske regjeringa.

Kjelder

 

Astronomar på 1800-talet
Matematikarar på 1800-talet
Franske astronomar
Franske matematikarar
Elevar ved École Polytechnique
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences 
Medlemmar av Royal Society 
Franske frimurarar
Franskmenn i revolusjonane i 1848
Franske fysikarar
Franske politikarar
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
Medlemmar av Royal Society of Edinburgh
Medlemmar av St. Petersburg vitskapsakademiet
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Optikarar
Folk frå Pyrénées-Orientales
Copley-medaljar
Franske krigsministrar
Eberhart Jensen

Eberhart Jensen () var ein norsk astronom. 

Jensen var professor i astronomi ved Universitetet i Oslo frå 1965 til 1992. Dei vitskaplege arbeida hans var innan plasmafysikk og observasjonell og teoretisk solfysikk.

Eberhart Jensen byrja å studere realfag ved Universitetet i Oslo i 1942, men studia vart avbrotne då universitetet vart stengt i 1943, og Eberhart Jensen var blant studentane som vart sende til konsentrasjonsleirar i Tyskland. Han vart cand.real. med hovudfag i astronomi i 1949 (rettleiaren hans var Svein Rosseland) og var deretter doktorgradsstudent ved University of Chicago med Subramanyan Chandrasekhar som rettleiar. Han fekk graden Ph.D. der i 1953. Han var universitetslektor ved Institutt for teoretisk astrofysikk ved Universitetet i Oslo frå 1959, dosent frå 1961 og vart utnemnd til professor i astronomi 1965.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eberhart Jensen» frå ,  den 16. juli 2016. 
 

Norske astronomar
Norske almanakkredaktørar
Folk frå Røyken
Professorar ved Universitetet i Oslo
Astronomar på 1900-talet
Elevar ved Universitetet i Oslo
Elevar ved Universitety of Chicago
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Konsentrasjonsleiroverlevande
Edward Emerson Barnard

Edward Emerson Barnard () var ein amerikansk astronom

Barnard arbeidde ved Lick-observatoriet frå 1887 til 1895, og var professor ved Chicago universitet og astronom ved Yerkes-observatoriet frå 1895 til han døydde i 1923. Han oppdaga 16 kometar, i 1892 den femte Jupitermånen og i 1916 Barnardstjerna. Barnard var ein pioner innafor  astronomisk fotografering. Eit utval av dei vakraste bileta hans av Mjølkevegen er samla i Photographic Atlas of Selected Regions of the Milky Way (1927).

Kjelder

 

USA-amerikanske astronomar
Astronomar på 1800-talet
Astronomar på 1900-talet
Kometoppdagarar
Måneoppdagarar
Elevar ved Vanderbilt universitet
Brucemedaljen
Royal Astronomical Society sin gullmedalje
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Edward W. Maunder

Edward Walter Maunder () var ein britisk astronom

Maunder var ein pioner innenfor solfysikk, og vert særskild hugsa for «sommarfugldiagrammet» sitt, som er ei breiddefordeling av solflekkane som ei funksjon av tida. Han påviste òg langvarige minimum i solflekkaktiviteten frå kring 1645 til 1715, som i dag vert kalla Maunder-minimum.

Kjelder

 

Astronomar på 1800-talet
Astronomar på 1900-talet
Engelske astronomar
Folk frå London
Einar A. Tandberg-Hanssen

Einar A. Tandberg-Hanssen () var ein norsk-amerikansk astrofysikar. 

Han tok graden dr.philos. i Oslo i 1960. Tandberg-Hanssen hadde forskjellige stillingar ved Universitetet i Oslo og ved forskingssenter i USA. Han vart i 1974 tilsett ved Space Science Laboratory ved NASA sitt Marshall Space Flight Center (MSFC) i Alabama. Der var han først Senior Research Scientist, seinare Deputy Director, og deretter Director frå 1987 til han gjekk av for aldersgrensa i 1993. Etter 1993 hadde Tandberg-Hanssen bistilling som professor i fysikk ved University of Alabama.

Tandberg-Hanssen har over hundre vitskaplege publikasjonar, dei fleste innan solfysikk, og han forfattar fleire bøker, mellom anna Solar Activity (1967), Solar Prominences (1974), The Physics of Solar Flares (1988) og The Nature of Solar Prominences (1995). Spesielt er boka hans om solare protuberansar blitt eit internasjonalt standardverk innan denne disiplinen av solfysikken.

Tandberg-Hanssen vart i 1982 medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi. Han var visepresident 1979–1982 og president 1982–2+85 for Commission 10 i Den internasjonale astronomiske unionen (IAU) og president for Federation of Astronomical and Geophysical Data Analysis Services (ISCU) 1990–1994. Han har òg motteke NASA sin Exceptional Service Medal.

Kjelder

 

Norske astrofysikarar
Elevar ved Universitetet i Oslo
Tilsette ved Universitetet i Oslo
NASA-folk
Tilsette ved University of Alabama
USA-amerikanske astrofysikarar
Norsk-amerikanarar
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
NASA Exceptional Service Medal
Smal smaragdgullkvefs

Smal smaragdgullkvefs (Elampus panzeri) er ein gullkvefs i slekta smaragdgullkvefsar som gjerne er å finna på tørre sandområde. Han snyltar truleg på gravekvefsar i slekta Mimesa og vitjar ofte blomar. Arten skil seg frå dei andre artane i slekta på lamellen på siste ryggleddet som er hesteskoforma med eit djupt søkk.

I Noreg finst arten i heile Sør-Noreg der han kan finnast i juni. Han er ikkje påvist i Trøndelag.

Kjelder 
 
Referansar

Gullkvefsar
Eugen M. Antoniadi

Eugen M. Antoniadi () var ein gresk-fransk amatørastronom. 

Han arbeidde med Camille Flammarion på observatoriet hans i Juvisy frå 1893 til 1902 og vart ein av dei mest kjende observatørane av Merkur og Mars, og nekta for at kanalane på Mars fanst. Han gav ut tre bøker: La planète Mars (1930), La planète Mercure (1934) og L'Astronomie égyptienne (1934).

Kjelder

 

Astronomar på 1800-talet
Astronomar på 1900-talet
Greske astronomar
Franske astronomar
Folk frå Istanbul
Franske sjakkspelarar
European Northern Observatory

European Northern Observatory er eit samleomgrep på mange teleskop på La Palma og Tenerife på Kanariøyane. Observasjonstilhøva her er særs gode. Vertsinstitusjon er Instituto Astrofísica Canarias på Tenerife. Dei største teleskopa ligg på kring 2400 moh. på fjelltoppen Los Muchachos på La Palma. Teleskopet MAGIC har ein spegeldiameter på 17 meter og vert nytta til å finne ekstremt energirik gammastråling (> 10 GeV) frå supernovaer og galaksekjerner. Gran Telescopio Canarias er det største optiske teleskopet med ein spegeldiameter på 10 m. Det svenske solteleskopet (1 meter) er verdsleiande og gjev ei soloppløysing på kring 0,04 bogesekund.

Kjelder

 

Astronomiske observatorium på Kanariøyane
Astronomiske institutt og departement
George Biddell Airy

George Biddell Airy () var ein britisk astronom. 

Airy var professor i Cambridge frå 1826 til 1835 og Astronomer Royal og direktør for Greenwich-observatoriet frå 1835 til 1881. Han rekna det å finne posisjonane til himmellekamane som hovudoppgåva til observatoriet. Han vart kritisert for å halde attande føreseiinga til John C. Adams om Neptun slik at planeten vart funnen på basis av samsvarande utrekningar av den franske astronomen Urbain Leverrier. Det viktigaste arbeidet til Airy låg innafor himmelmekanikk, men namnet hans vert no mest knytt til optikk, særleg teorien for astigmatisme.

Kjelder

 

Engelske astronomar
Astronomers Royal
Astronomar på 1800-talet
Elevar ved Trinity College, Cambridge
Order of the Bath 
Folk frå Alnwick
Presidentar i Royal Society
Royal Astronomical Society sin gullmedalje
Medlemmar av Det prøyssiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det kongelege nederlandske vitskapsakademiet
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Medlemmar av St. Petersburg vitskapsakademi
Copleymedaljen
Royal Medal
Medlemmar av Royal Society of Edinburgh
Medlemmar av Det kongelege irske akademiet
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Presidentar i Royal Astronomical Society
Medlemmar av Det bayerske vitskapsakademiet
Plystresnipe

Plystresnipe (Tringa melanoleuca) er ein vadefugl i snipefamilien som hekkar i Nord-Amerika og overvintrar i den sørlege delen av Nord-Amerika, i Sentral-Amerika, Karibia og det meste av Sør-Amerika. Plystresnipa er den største av Tringa-snipene etter willetsnipa som er meir robust bygd.

Skildring 
Dette er ei stor snipe i denne slekta, ho varierer i lengd frå 29 til 33 centimeter  og i vekt mellom 111 og 235 gram. Vaksne individ har lange, gule bein og eit langt, tynnt, mørk nebb, lengre enn hovudet. Nebbet er rett eller nesten umerkeleg oppbøygd. Kroppen er gråbrun på oversida og kvit på undersida. Overgumpen er kvit. I hekkedrakta er  halsen og brystet og kroppssidene smykka med kraftige, gråsvarte flekker, utanom hekkesesongen er flekkene meir utvaska og mindre synlege på undersida og flankane. Vinterdrakta har òg lysare, brun overside. Arten har eit repertoar av læte, ein vanleg song er skildra som kontinuerlige, rullande, melodiøse tonar 'tu-vii', 'tu-vii'.

Det vidtrekkande utbreiingsområdet inkluderer sørlege Alaska og eit belte frå Britisk Columbia og tvers over provinsane i Canada, sørom Hudsonbukta, til Newfoundland og Labrador. Hekkehabitata er på myrar med kratt og spreidde småvaksne tre, generelt ganske flatt. Her vel dei reirplassen på bakken, vanlegvis godt gøymt ved eller under eit tre, i nærleiken av vatn. Dei fire (3-5) egga blir ruga i ca. 23 dagar og ungane kan ta til med å flyge etter 25 dagar. 

Overvintringsområdet er særs vidtrekkande og inkluderer både atlanterhavskysten og stillehavskysten av USA, kystane av Mexicogolfen, Florida, Sentral-Amerika, Karibia og gjennom Sør-Amerika til Tierra del Fuego. Dei er svært sjeldne streiffuglar til Vest-Europa. Plystresnipene beitar på grunt vatn, om vinteren er habitata mykje varierte og kan inkludere tørrare område med bekkar og små dammar. Dietten er basert på smådyr som krepsdyr, småfisk, børstemark, vasslevande insekt,  grashopper, maur og fluger og anna. I Alaska er det observert sniglar og trepigga stingsild i dietten.

Storleiken på populasjonen er usikker, men har vore estimert til 137 000 individ og er trudd å vere stabil.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Greater Yellowlegs» frå ,  den 16. juli 2016.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

BirdLife International (2016) Species factsheet: Tringa melanoleuca . Henta frå http://www.birdlife.org den 16. juli 2016
Greater Yellowlegs (Tringa melanoleuca) Audubon Guide to North American Birds, henta 16. juli 2016
snipefamilien
Fuglar i den neotropiske regionen
Fuglar i den nearktiske regionen‎
Giorgio Abetti

Giorgio Abetti () var ein italiensk astronom. 

Abetti var professor og direktør for observatoriet i Arcetri (nær Firenze) frå 1921 til 1952. Han gjorde viktige arbeid innafor solforsking, og skreiv fleire bøker om sola og om astronomihistorie, i engelsk omsetjing mellom anna The History of Astronomy (1954), Stars and Planets (1966) og The Exploration of the Universe (1968).

Kjelder

 

Folk frå Padova
Italienske astronomar
Astronomar på 1900-talet
Medlemmar av Royal Society of Edinburgh
Gran Telescopio Canarias

Gran Telescopio Canarias er eit teleskop på La Palma på Kanariøyane, og eit av dei tre største optiske teleskopa i verda. Det er bygd med Spania som hovudeigar, men med noko deltaking av Mexico og USA, til ein kostnad av 100 millionar dollar. Hovudspegelen har ein diameter på 10,4 m og er delt opp i 36 femkanta, rørlege element som opprettheld den korrekte forma gjennom datastyring. Teleskopet er plassert på fjelltoppen Los Muchachos i 2500 m høgd nær Nordisk optisk teleskop og det italienske Galileo-teleskopet. Observasjonstilhøva der er særs gode. GTC vart tilgjengeleg for eksterne brukarar i 2006. Teleskopet er ein del av European Northern Observatory.

Kjelder

 

Teleskop
University of Florida
Astronomiske observatorium på Kanariøyane
La Palma
Periklis Iakovakis

Periklis Iakovakis () er ein gresk tidlegare friidrettsutøvar frå Patras som vart europameister på langhekken i 2006, og vann bronsemedaljen i øvinga under friidretts-VM 2003.

Aktiv
Iakovakis tok steget opp mot verdseliten på 400 meter hekk då han i 2001-sesongen vart klokka inn på 48,87 sekundar. Året etter forbetra han den personlege rekorden til 48,66, og han kom på femteplass i friidretts-EM i München. Under verdsmeisterskapen 2003 vann han sitt semifinalefelt på gresk rekord, 48,17. I finalen tok han bronsemedaljen på sterke 48,24, like bak sølvmedaljøren, men nesten sekundet bak den suverene verdsmeisteren, Félix Sánchez.

I mai 2006 sprengde Iakovakis 48-sekundsgrensa for fyrste gong. Han kom i Osaka i mål til 47,82 sekundar. Under europameisterskapen i Göteborg i august månad vann han gullet etter 48,46 sekundar. Like etter EM fekk han notert 47,92 då hann sigra i Weltklasse-stemnet i Zürich.
  
Også i åra etter 2006 heldt Iakovakis fram med å kvalifisere seg til finalane på 400 m hekk i dei store meisterskapane, utan å kunne innkassere medaljar. Etter 2010-sesongen presterte han på eit lægre nivå, og la bort løpsskorne då Sommar-OL i London var over.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Utslått i forsøka (nr 17 – 49,53)
OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøka (nr 25 – 50,20)
VM 2001 i Edmonton: Utslått i semifinalane (nr 14 – 49,38)
EM 2002 i München: Nr 5 – 49,07
VM i 2003 i Paris: Bronsemedalje – 48,24
OL 2004 i Aten: Utslått i semifinalane (nr 11 – 48,47)
VM i 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane (nr 13 – 49,28)
EM 2006 i Göteborg: Gullmedalje – 48,46, framom Marek Plawgo (48,71)
VM 2007 i Osaka: Nr 6 – 49,25
OL 2008 i Beijing: Nr 8 – 49,96
VM 2009 i Berlin: Nr 5 – 48,42
EM 2010 i Barcelona: Nr 5 – 49,38
EM 2012 i Helsinki: Nr 8 – 50,57
OL 2012 i London: Utslått i forsøka (nr 32 – 50,27)

Personlege rekordar og årsbeste

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Periklis Iakovakis» frå ,  den 17. juli 2016.  
 

Greske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Stéphane Caristan

Stéphane Caristan () er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar frå Créteil som internasjonalt tevla i hekkeløp. Han vart europameister på 110 meter hekk i 1986, og vann gullmedaljen på 60 meter hekk i innandørs-VM 1985.

Aktiv
Caristan deltok i dei olympiske sommarleikane 1984 i Los Angeles, der han med tida 13,71 vart sjettemann på 110 meter hekk. Ved innandørs-VM 1985 i Paris-Bercy vann han 60 meter hekk på  7,67 sekundar, to hundredels sekundar framom spanjolen Javier Moracho.

I 1986 sprang Caristan dei to beste korthekkløpa i karrieren. Under europameisterskapen i Stuttgart van han semifinalen på ny europarekord, 13,28 sekundar. Og i finalen forbetra han seg til 13,20 og vann med ein margin på 0,22 sekund til finske Arto Bryggare. Eit halvår seinare tok Caristan sølvmedaljen ved innandørs-VM 1987 på tida 7,62 sekundar, vinnaren Tony Campbell frå USA sprang på 7,51. Kort tid etter måtte han få operert høgre kne, og klarde ikkje sidan å nå sitt tidlegare nivå på korthekken.

Noko overraskande kom Caristan tilbake på friidrettsbana i 1991 som langhekkløpar. Året etter tok han seg heilt til finalen i øvinga under Sommar-OL i Barcelona, der han vart nummer sju på personleg rekord, 48,86 sekundar.

Caristan var fransk meister på 110 m hekk samanhengande frå 1983 til 1986. Han vann nasjonalt gull på langhekken i 1992, før han i 1994 vart fransk meister på 400 m hekk for andre gong og deretter la opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Utslått i forsøka (nr 20 – 14,10)
OL 1984 i Los Angeles: Nr 6 på 110 m hekk – 13,71
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje på 110 m hekk – 13,20, framom Arto Bryggare (13,42)
VM 1987 i Roma: Utslått i semifinalane på 110 m hekk (nr 9 – 13,62)
OL 1988 i Seoul: Utslått i semifinalane på 110 m hekk (nr 9 – 13,69)
EM 1990 i Split: Braut forsøksløpet på 110 m hekk
OL 1992 i Barcelona: Nr 7 på 400 m hekk – 48,86

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stéphane Caristan» frå ,  den 17. juli 2016.  
 

Franske friidrettsutøvarar
Franske hekkeløparar