alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Deep Purple in Rock

Deep Purple in Rock (òg kjend som In Rock) er det fjerde studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple, gjeve ut i juni 1970. Det var det første albumet deira med den klassiske Mark II-besetninga. Rod Evans (vokal) og Nick Simper (bass) hadde fått sparken i juni 1969 og vart erstatta av høvesvis Ian Gillan og Roger Glover.

Deep Purple in Rock var gjennombrotsalbumet deira i Europa og nådde 4. plass i Storbritannia og vart liggande på lista der i månadesvis. Før dette hadde Mark I-besetninga gjort det langt betre i Nord-Amerika nenn i heimlandet. Albumet vart etterfølgd av ein suksessrik, 15 månader lang turné. 

Sjølv om dette var det første studioalbumet med Mark II-besetninga for bandet, hadde den same besetninga tidlegare spelt inn konsertalbumet Concerto for Group and Orchestra. To singlar kom òg ut før dette albumet, dei første studioinnspelingan med Gillan og Deep Purple. Den første singelen, som kom i 1969, var ein Greenaway-Cook-song kalla «Hallelujah», og som floppa. Den andre singelen, «Black Night», gjorde det langt betre og nådde heilt til andreplassen på singellista i Storbritannia. 

I 2005 vann albumet Classic Rock Roll Of Honour Award (gjeven av det britiske månadsmagasinet Classic Rock) i kategorien Classic Album. Ian Gillan, Ian Paice og Jon Lord tok imot prisen.

Retningsendring
Den tidlegare musikken til Deep Purple varierte frå psykedelisk hardrock til orkester-drivne spor og coverversjonar av artistar frå The Beatles til Neil Diamond, men på denne plata var alle songane skrivne av bandet sjølv. «Speed King» og «Flight of the Rat» er hardrocksongar og den 10-minute episke «Child in Time», kanskje den mest kjende songen på albumet, vart ein fast song på konsertane deira i årevis. 

Sjølv om «Into the Fire» og «Speed King» vart spelt på konsertane deira på denne tida, var «Child in Time» den einaste songen frå albumet som vart med på konsertalbumet Made in Japan to år seinare (sjølv om «Speed King» var det vanlege ekstranummer og finst på CD-utgåva av dette konsertalbumet. Det same gjer «Black Night» som ein òg finn som bonusspor på CD-utgåva av Deep Purple in Rock. 

Plateomslaget syner bandet i ein steinskulptur inspirert av Mount Rushmore.

I 2000 plasserte musikkmagasinet Q albumet på 78. plass på lista deira over dei 100 beste britiske albuma gjennom tidene.

Sporliste

Bonusspor på 25-årsjubileeumsutgåva

Medverkande
 Ritchie Blackmore – gitar
 Ian Gillan – vokal
 Roger Glover – bass
 Ian Paice – Trommer, perkusjon
 Jon Lord – tangentinstrument

Listeplasseringar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Deep Purple in Rock» frå ,  den 31. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-album
Musikkalbum frå 1970
Harvest Records-album
Warner Bros. Records-album
Elgün Abbaslı

Elgün Abbaslı () er ein aserbajdsjansk fotballspelar. Han spelar for AZAL.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Elgün Abbaslı» frå ,  den 31. mai 2012.  
 

Folk frå Baku
Aserbajdsjanske fotballspelarar
Aserbajdsjanarar frå 1900-talet
Aserbajdsjanarar frå 2000-talet
Michel Ancel

Michel Ancel () er ein fransk videospel-designar for Ubisoft. Han er mest kjend for å ha designa karakteren Rayman frå Rayman-serien. Han er gift med Alexandra Ancel.

Spel 
 Pick 'n Pile (1990) – Historie
 Rayman (1995) – Konsept & Design
 Tonic Trouble (1999) – Konsept
 Rayman 2: The Great Escape (1999) – Konsept, spel design, kunstnerisk design & historie konsept
 Rayman Arena (2001) – Karakter design
 Beyond Good & Evil (2003) – direktør, spel design & historie
 Peter Jackson's King Kong: The Official Game of the Movie (2005) - Kreativ direktør & spel designar
 Rayman Raving Rabbids (2006) – Karakter design & basert på ei verd av
 Rayman Raving Rabbids 2 (2007) – Karakter design & basert på ei verd av
 Rayman Origins (2011) - Konsept & design
 Rayman Legends (TBA) - Konsept & design
 Beyond Good & Evil 2 (TBA) – designar

Kjelder

Programmerarar
Franskmenn
Newari

Newari, newar eller nepalbhasha er eit sinotibetansk språk som blir tala av
rundt 825 000 menneske frå Nepal (2001), der det er offisielt språk. Det blir også tala i den indiske delstaten Sikkim, der det også har offisiell status. Landnamnet «Nepal» kjem frå dette språket, som er forskjellig frå nepali.

Newari blir tala i Katmandudalen og i dei fleste større busetnader i Nepal. Det er morsmål til rundt 5 % av nepalarar, og er knytt til folkegruppa newarar. 

Språket høyrer til den himalayiske greina av sinotibetanske språk, men har også blitt mykje påverka av indoariske språk. Det er det einaste tibetoburmanske språket som blir skrive med devanagariskrift.

Historie
Dei eldste nedskrivne newariorda er namn i sanskritinnskrifter frå Licchavidynastiet. Elles er den eldste kjende newariteksten eit skjøte frå 1207. Det eldste manuskripter er ei omsetjing av Hitopadesha frå 1360. 

Newari var språket til Malladynastiet, som herska over Nepal frå 1100-talet til 1768, då Katmandu blei hærteken av Prithvi Narayan Shah. Språket fekk ein renessanse i 1950-åra, men er ikkje blitt likestilt med nepali.

Litteratur
Klassisk newari er sterkt påverka av sanskrit, medan litteraturen i nyare tid har hatt hindi og nepalilitteratur som førebilete.
Eldre newari-dramatikk byggjer på sanskrit- og maithili-dramaet. Ei rekkje tidlege tekstar var omsetjingar av buddhistisk litteratur frå sanskrit. 

Av viktige moderne forfattar kan nemnast diktaren Chittadhar Hridaya (1906–1982), som sat fem år i fengsel for å ha gjeve ut dikt på newari, og prosaforfattaren Tirtharaj Tuladhar.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Newari» frå ,  den 31. mai 2012.  
 

Sinotibetanske språk
Språk i Nepal
Einskildspråk
Dzongkha

Dzongkha er eit språk i den sinotibetanske språkfamilien, og nasjonalspråket i Bhutan. Språket fekk ei rettskriving i 1971, då det blei etablert som skriftspråk med tibetansk skrift. Som talespråk blei det tidlegare kalla zhungkha.

Ordet «dzongkha» betyr 'språket (kha) tala i slotta (dzong)', dei fylkesvise administrasjonsbygga som rommar både religiøse og administrative funksjonar. Bhutan er eit uvegsamt land med fleire små og isolerte folkegrupper, og mange små språk. Dei tre dominerande språka er tsangla, nepali og dzongkha. Dzongkha har stor grad av gjensidig forståing med tsangla og andre, mindre språk, som adap og bumthangkha. Dzongkha er også likt og til ei viss grad gjensidig forståeleg med sikkimesisk frå Sikkim, der det også finn dzongkhatalarar.

Historie 
Dzongkha har utvikla seg frå ngalong, som blei tala av folk som vandra inn til Bhutan frå Tibet på 700-talet, og er morsmål for ca 130 000 innbyggjarar i dei vestlege fylka i Bhutan: Thimphu, Paro, Punakha, Wangdue Phodrang, Gasa, Haa, Dagana og Chukha. 

Statusen til dzongkhas kjem av at språket i mange hundre år var brukt ved hoffet, i klostra og i statsforvaltinga. Språket blir tala av munkar og statstenestemenn over heile landet. Sidan 1960-talet har styresmaktene arbeidd systematisk med å modernisere dzongkha og standardisera  skriftspråket. Dzongkha er i prinsippet obligatorisk i skolen, men på grunn av lærarmangel og mange utanlandske lærarar finn undervising også mykje på engelsk.

Bakgrunnsstoff 
Dzongkha Development Authority  Thimphu, Bhutan
Languages on the Tibetan Plateau and the Himalayas - grafisk fremstilling av slektsskap  - Nicolas Tournadre  
Ethnologue on Dzongkha
Kuensel: Dzongkha taper for engelsk

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dzongkha» frå ,  den 31. mai 2012.  
 

Tibetoburmanske språk
Språk i Bhutan
Språk i India
Språk i Nepal
Sinotibetanske språk
Speed King

«Speed King» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple frå albumet Deep Purple in Rock frå 1970. Songen er ein av dei mest høglydte på albumet. Ein konsertversjon frå In Concert vart gjeven ut som B-sida til den amerikanske singelen «Black Night».

Teksten til «Speed King» låner mange linjer frå gamle populære rock'n'roll-songar, som «Good Golly Miss Molly», «Tutti Frutti» og «The Battle of New Orleans». Songen var den første som vart skriven av vokalist Ian Gillan, som skreiv teksten frå linjer frå songar av Elvis Presley, Little Richard og Chuck Berry i den rekkefølgja han kom på dei. Kanskje på grunn av dette vart denne songen aldri spelt utan han. Så lenge han har vore i bandet har derimot songen vore fast på konsertane deira.

Studioversjonen
Songen opnar med ein gitarsolo av gitarist Ritchie Blackmore som i stor grad nyttar whammy bar. Bassist Roger Glover, organist Jon Lord og trommeslagar Ian Paice kjem snart inn. Dei fire jammar i lag i eitt minutt, før Lord spelar ein orgelsolo. På den originale amerikanske utgåva av Deep Purple in Rock var denne introen redigert bort. Versjonen på samleplata Deepest Purple starta med orgelet. Orgelsoloen varer nokre sekund, før songen eksploderer med Gillan på vokal. Etter det andre verset er det ein duell mellom orgelet og gitaren, etterfølgd av ein gitarsolo av Blackmore. Etter soloane kjem Ian Gillan inn med særs høge skrik og songen går attende til tredje verset. 

Det finst òg ein «Piano version» av «Speed King» på The Deep Purple Singles A's and B's og på 25-årsjubileumsutgåva av Deep Purple in Rock (miksa av Roger Glover).

Medverkande
Ritchie Blackmore - gitar
Ian Gillan - vokal
Roger Glover - bass
Jon Lord - orgel
Ian Paice - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Speed King» frå ,  den 31. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Deep Purple-songar
Songar frå 1970
Child in Time

«Child in Time» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple på albumet Deep Purple in Rock frå 1970. Songen er 10 minuttar og 18 sekundar lang.

Historie
Ian Gillan har sagt at songen er basert på eit riff i ein song av det psykedeliske bandet It's a Beautiful Day, kalla «Bombay Calling». It's a Beautiful Day lånte på si side Deep Purple sin «Wring That Neck» og gjorde han om til «Don And Dewey» på det andre albumet deira Marrying Maiden (1970). 

«Child in Time» er i røynda forholdsvis enkel med ein orgelintro, tre powerakkordar og ein to minuttar lang solo. Teksten i songen er mørk og Ian Gillan nyttar heile spennvidda i stemma si frå roleg synging, til høglydt banshee-aktig skriking i høgt toneleie. Gitarist Ritchie Blackmore kjem inn med ein langsam solo, som byggjer opp med raskare og raskare speling og så endar brått, før heile songsyklusen starta igjen. Blackmore spelte vanlegvis på ein Fender Stratocaster, men på denne songen spelar han ein Gibson ES-335.

Songen vart fast på konsertane til Deep Purple frå 1970 til 1973 og seinare etter den første gjenforeininga i 1985 og 1987-1988. Songen er ikkje spelt like ofte etter 1995. Gillan har sagt det er personlege årsaker som ligg bak, men det er òg truleg at songen har vorte for vanskeleg å framføre, sidan han vokalmessig er særs krevjande. Den siste framføringa var ved operaen i Kharkov i 2002. På denne konserten vart ein gitar i høgt toneleie nytta til å dekke over den no avgrensa spennvidda i stemma til Gillan. 

Ein konsertversjon av songen finst på konsertalbumet Made in Japan frå 1972. Ein annan konsertversjon er på Scandinavian Nights / Live in Stockholm, spelt inn i september 1970.

Lovord
Songen vart rangert på 16. plass på lista til Guitarist frå 1998 over dei 100 beste gitarsoloane gjennom tidene.

Andre versjonar og referansar i popkulturen
Songen vart spelt av Yngwie Malmsteen på albumet Inspiration i 1996.
Orgelsoloen til Jon Lord frå introen vart sampla av Big Audio Dynamite og nytta som introduksjon på songen deira «Rush». 
Ein del av songen vert nytta i filmane Twister, Breaking the Waves og 23.
Songen vart nytta i dokumentaren One Day in September frå 1998 om gisselhendinga under Sommar-OL i 1972 i München. 
Songen vart spelt av Cactus Jack på albumet Deep Purple Tribute i 2003.
Ein forkorte versjon av songen er spelt inn på Village Lanterne av Blackmore's Night i 2006, kalla «Mond Tanz / Child in Time".
Ein del av songen vart nytta i filmen Der Baader Meinhof Komplex i 2008. 
Ein del av songen vart nytta i fjernsynsdokumentaren The Secret Life of the Motorway i 2007.
Songen vart spelt av Rata Blanca og Tarja i eit show i Buenos Aires i 2009.
Songen var tilgjengeleg som nedlastbart innhald for videospelet Rock Band 3.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Child in Time» frå ,  den 31. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Deep Purple-songar
Psykedeliske songar
Rockeballadar
Rayman-serien

Rayman er ein plattformvideospelserie utgjeven av Ubisoft og laga av Michel Ancel.

Det opphavlege Rayman var i 2D. Rayman 2: The Great Escape er eit 3D-spel, og hadde meir variert speling. M.a. kunne ein då ri på ein rakett og bli dratt gjennom ei myr av ein slange.

Serien har seld over 23 million eksemplar.

Spel i serien

Hovudserie

Spin-offs

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rayman-serien» frå ,  den 31. mai 2012.  

Dataspelseriar
America's Next Top Model

America's Next Top Model er eit røyndomsprogram laga av Tyra Banks. Det handlar om kvinner som kjempar i ei tevling for å bli kåra som America's Next Top Model og for å satse på ein karriere i modellindustrien. 

Den fyrste sesongen blei syna i mai 2003.

Kjelder

USA-amerikanske fjernsynsseriar
Røyndomsseriar
Fjernsynsseriar frå 2000-åra
Ann Ward

Ann Ward  () er ein amerikansk klesmodell, best kjent for å ha vunne 15. omgang av America's Next Top Model. Ward er modell ved IMG Models. 

Folk frå Dallas
USA-amerikanske modellar
Vestnorsk fjordlandskap

Vestnorsk fjordlandskap vart ført inn på UNESCO si verdsarvliste den 14. juli 2005. Verdensarvområdet omfatter dei to delane Nærøyfjordområdet i Sogn og Fjordane/Hordaland og Geirangerfjordområdet i Møre og Romsdal. Til saman utgjer området 1227 km2, av dette er 107 km2 er sjøareal. 

Vestnorsk fjordlandskap vart listeført under kriterium VII og VIII, med fylgjande, framifrå universelle verdi:

Vestnorsk fjordlandskap er klassiske, framifrå velutvikla fjordar, og vert rekna for å vere typelokalitet for fjordlandskapa i verda. Storleiken og kvaliteten på desse fjordane kan samanliknast med andre fjordar på Verdsarvlista, og dei utmerkjer seg med sine klimatiske og geologiske tilhøve. Området syner alle element av landformer knytt til dei indre delane av to av dei lengste og djupaste fjordane i verda.

Nærøyfjord- og Geirangerfjordområda vert rekna mellom dei framifrå vakraste fjordlandskapa på kloden. Deira unike naturvenleik kjem av dei tronge dalgangane med bratte krystallinske bergsider som strekkjer seg frå 500 m under vassflata til 1400 meters høgde over Norskehavet. Eit utal fossar kastar seg utfor dei stupbratte fjellveggane, medan talrike frie elvar renn frå takkete fjell, brear og bre-sjøar, gjennom lauv- og barskog, og ned til fjorden. Eit stort mangfald av andre naturfenomen på land og i vatn med m.a. undersjøiske morenar og sjøpattedyr, forsterkar naturopplevinga. Restar av eldre, no for det meste nedlagde gardsbruk og stølar, tilfører det dramatiske naturlandskapet ein kulturell dimensjon som utfyller og aukar den samla verdien av området.

Galleri

Referansar
<references>

Verdsarv i Noreg
Kjerraten i Åsa

Kjerraten i Åsa er eit kulturminne frå perioden 1807-1850. Kjerraten (av tysk Kehrrad, 'vendehjul'), ligg i Åsa i Ringerike kommune, og var eit system for å frakte tømmer opp ei åsside. Denne svære konstruksjonen kom i stand fordi Peder Anker på Bogstad gard ville omgå tømmertoll i Drammensvassdraget.

Skildring
Tømmeret vart fortløpande huka inn på ein løpande kjetting. Denne vart trekt av eit av dei 12 vasshjula. Ved kvart vasshjul var det ein vendeplass der stokkane vart hekta over til neste kjettingsløyfe. Til saman hadde kjerraten ein høgdeskilnad på 389 meter over ei totallengd på  meter og stokkene brukte ca 3 timer gjennom kjerraten. Samla kapasitet var på ca. 240 stokkar i døgnet, eller ein stokk kvart sjette minutt. 

Den såkalla «tolver'n», øvst ved ved Storflåtan, var det siste hjulet, men her var vasskrafta for lita til å kunne frakte tømmeret opp frå Damtjern. Dette strekket vart derfor erstatta med ein skjenegang på sviller der tømmeret vart frakta vidare på vogner trekte av hestar. Dette reknar ein med var den første hestejernbanen i Noreg. Restane av tolver'n finst framleis i Vassendvika ved Storflåtan.

Kjerraten vart i si tid bygd av Peder Anker (1749–1824) på Bogstad, som åtte store skogområde i området. Han trong ei løysing til å frakte tømmer frå Steinsfjorden i Åsa opp til Damtjern og Storflåtan på Krokskogen for vidare fløyting ned Sørkedalsvassdraget til Bogstadvatnet. På denne måten unngjekk han tømmertoll i Drammen og fekk istaden tømmeret til eigne sagbruk i Sørkedalsvassdraget. 

Det kosta ca.  riksdalar å bygge anlegget, som var konstruert av den svenske ingeniøren Samuel Bagge. Arbeidet vart leia av Anker sin fullmektig Johan Jørgen Krohn.

Kjerratmuseet 
Den 1. juli 2006 vart det opna eit eige museum dedikert i kjerratens namn, Kjerratmuseet. Her står det mellom anna ein 13 meter lang terrengmodell av kjerrattraseen og ein modell av eit hjulhus i målestokk 1:10. Hjulhus nr 5 lenger oppe langs vassdraget er ein rekonstruksjon i opphavleg storleik. Museet blir forvalta av Foreningen Kjerratmuseet på frivillig basis. Foreninga har òg etablert ei nettside med informasjon om Kjerraten og museet.

Kart

Referansar

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Kjerraten i Åsa» frå , den  22. juli 2012.

Litteratur 
 Kjerraten i Åsa av Ole Christian Bjørnstad, (1941)

Bakgrunnsstoff 
 Kjerraten i Åsa (NRK P2, 29.11.2004
 Foreningen Kjerratmuseet

Tekniske og industrielle kulturminne i Noreg
Tømmerfløyting
Norderhov
Kulturminne i Ringerike
Byggverk i Ringerike
Nedlagde jarnbanestrekningar i Noreg
Norsk skogbruk
Protea neriifolia

Protea neriifolia, på engelsk oleanderleaf protea, er ei blomsterplante som er endemisk til Sør-Afrika.

Skildring
Planten er ein stor busk som kan bli mellom 3 og 5 meter høg. Blomsterhovudet varierer i farge frå rosa til kremgrønn med ein svart kant som gradvis går over til kvitt.

Utbreiing
Protea neriifolia finn ein på jordsmonn som er danna frå sandstein i dei sørlege kystfjella i Sør-Afrika, mellom Cape Town og Port Elizabeth. Arten veks på høgder frå havnivå opp til 1300 meter.

Økologi
Arten blir pollinert av ulike insekt, mellom dei proteabiller og skarabéar, i tillegg til fuglar som er tiltrekte av insekta og nektaren i blomstrane.

Taksonomi
Sjølv om arten vart oppdaga av europearar i 1597 og vart avbilda på ein botanisk illustrasjon i 1605, var det ikkje før i 1810 at planta vart skildra som ein eigen art av botanikaren Robert Brown.

Mellom andre vanlege namn på denne arten er baardsuikerbos, baardsuikerkan og blousuikerkan.

Bakgrunnsstoff
 PlantZAfrica.com: Protea neriifolia 
Botanic Gardens Trust: Protea neriifolia

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Protea neriifolia» frå ,  den 31. mai 2012.  
 

Neriifolia
Flora i Sør-Afrika
Marie-Claire Isaaman

Marie-Claire Isaaman leier i dag teikneutdanninga ved Norwich Shcool of Art and Design (NSAD). Ho har ein mastergrad frå Chelsea School of Art og byrja etter dette å jobbe på NSAD. Ho har fått mange stipend, mellom anna John Brikley-stipendet og andre stipend i Storbritannia og Europa. Arbeidet hennar som kunstnar tek opp tema som er knytt til moderne kvinnelegheit og utforskar forholdet mellom populærkultur og teikning.  Ho har hatt mange internasjonale utstillingar.

Bakgrunnsstoff 

 Isaaman si nettside

Kjelder
 Avansert tegning: Trinn for trinn av Marie-Claire Isaaman.

Britiske kunstnarar
Teiknarar
Protea compacta

Protea compacta er ein blomsterplante i slekta Protea. Vekseområdet er frå Kleinmond til Bredasdorpfjella. Han har oppovervende blad og er ganske lik Protea eximia. Arten er ein av dei best kjende proteane i snittblomeindustrien.

Skildring 

Protea compacta er ein populær snittblom på den lokale marknaden i Sør-Afrika, der den er kjent under det alminnelege namnet Bot River protea. Det naturlege habitatet er eit område i den sørvestlege Kapprovinsen. Ein finn planten på høgder mindre enn 100 meter over havet, i næringsfattig sandjord som generelt har god drenering og fører til sur jord. Planten har ein tendens til å vekse i tette grupper der stenglane støttar kvarandre.

Planten kan dyrkast i veldrenert sur jord, og toler litt frost og sjøsprut nær kysten. Ferske frø spirer lett, og stiklingar frå halvtreaktige delar av planten frå tidleg vår til haust gror lett. Gjestar til Sør-Afrika kan sjå dyrking av planten ved å køyre langs kysten frå Gordon's Bay til Hermanus.

Voksevanar 
Protea compacta er ein opprett, slank busk med ein tendens til å spreie seg utover på næringsrike jordartar. Han kan ha lange stenglar som kan bli opptil 3,5 meter høge. Kvar busk er relativt kortliva – gjennomsnittsalderen er ca. 10 år.

Blad 
Planta har distinktive blad som er ca. 100 mm lange og 50 mm breie. Blada er mjuke og hårete når dei er unge, men blir etterkvart lêraktige og glatte. Bladsidene er heile og ofte raudlege. Blada sit nær stengelsen, noko som gjer at planta ser vakker ut.

Blomster 

Blomsteren har ein slåande rosa farge og er forma som bollen på eit vinglass. Det ytre korgdekkbladet kan bleikne nedover mot basis. Han kan vere opptil 120 mm langt og opptil 90 mm i omkrins. Blomsteren sit øvst på ein ca. 50 cm lang stengel. Blomstringsperioden er tidleg vinter til midt-vinters, men kan av og til blomstre på andre tider av året. Fargen på blomsten kan variere sterkt i intensitet og det finst variantar som er naturleg kvite. Høgblada er svakt gjennomsiktige, noko som gjer at det set ut som at blomsten stråler når ein ser den mot sola.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Protea compacta» frå ,  den 31. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 van Wyk, B. and van Wyk, P. 1997. Field Guide to trees of South Africa. Struik, Cape Town
 Pooley, E. 2005. A Field Guide to Wild Flowers of Kwazulu-Natal and the Eastern Region. National Floral Publications Trust, Durban
 Matthews, L. 1993. Proteas of the World. Bok Books, Durban.
 Rousseau, F. 1970. The Proteaceae of South Africa. Purnell, Cape Town.

Bakgrunnsstoff 

Compacta
Flora i Sør-Afrika
Hageplantar frå Afrika