alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Cyndi Lauper

Cynthia Ann Stephanie «Cyndi» Lauper () er ein amerikansk songar, tekstforfattar, skodespelar og LHBT-aktivist. Debutalbumet hennar som soloartist, She's So Unusual frå 1983 vart ein umiddelbar kommersiell suksess. Albumet var det første kvinnelege debutalbumet som gav fire singlar som nådde topp 5 på Billboard Hot 100—«Girls Just Want to Have Fun», «Time After Time», «She Bop» og «All Through the Night», noko som gav Lauper Grammyprisen for årets nykommar i 1985. Suksessen hennar heldt fram med filmmusikken til filmen The Goonies og den andre plata hennar, True Colors (1986), med hitten med same namn, og «Change of Heart», som nådde tredjeplassen og gav Lauper to nominasjonar til Grammyprisen i 1987. 

Sidan 1989 har Lauper gjeve ut ni studioalbum og delteke i mange andre prosjekt. Det nyaste albumet hennar, Memphis Blues låg 13 veker på rad på førsteplassen på bluesalbumlista i USA. I 2011 gav Lauper ut ein bestseljande sjølvbiografi som tok for seg kampen hennar med barnemishandling og depresjon.

I 2013 skreiv Lauper ferdig musikk og tekst til Broadway-musikalen Kinky Boots, som gav ho Tonyprisen 2013 for beste musikal. I 2013 vart ho den første artisen på 25 år som toppa dancelista i USA med ein Broadway-singel. I 2014 fekk Lauper Grammyprisen for beste musikalalbum for Kinky Boots

I løpet av karrieren har Lauper gjeve ut over 40 singlar og seld meir enn 80 millionar album verda over. Ho vann den første «Beste kvinnelge video» under Video Music Awards i 1984 og er utstilt i Rock and Roll Hall of Fame Museum-utstillinga kalla Women Who Rock, som illustrerer den viktige rolla kvinner har hatt i rockehistoria. Lauper har vunne prisar frå Grammy, Emmy, Tony, MTV VMA, Billboard og AMA. I 1999 rangerte VH1 Lauper på 58. plassen på lista deira over dei 100 største kvinnene i rock and roll. Lauper er ein av berre tjue artistar som har fått «GET»-status ved å vinne Grammy-, Emmy- og Tonyprisar.

Lauper har blitt lovprisa for det humanitære arbeidet sitt dei siste 30 åra, særleg når deg gjeld kampen for rettar for homofile og transpersonar i USA. Arbeidet hennar vart anerkjend i 2013, då ho vart invitert som spesiell gjest ved den innsetjingssermonien til president Barack Obama.

Diskografi
 She's So Unusual (1983)
 True Colors (1986)
 A Night to Remember (1989)
 Hat Full of Stars (1993)
 Sisters of Avalon (1996)
 Merry Christmas... Have a Nice Life (1998)
 At Last (2003)
 Shine (2004)
 Bring Ya to the Brink (2008)
 Memphis Blues (2010)

Filmar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cyndi Lauper» frå ,  den 1. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 
 «Cyndi Lauper» the song, by Mat Shearer
 Cyndi Lauper Fansite
 Paul Burston, «Cyndi Lauper is Back, and the Girl still wants to Have Fun» (interview), The Times, August 2, 2008
 
 NYTimes-reportasje frå 2010

 
Musikarar frå New York City
USA-amerikanske dansemusikarar
USA-amerikanske popsongarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske house-musikarar
Grammy-vinnarar
Emmy-vinnarar
Tony Award-vinnarar
Folk frå Queens
Neil Jason

Neil Jason er ein amerikansk bassist, songar, låtskrivar, multi-instrumentalist, produsent og komponist. Han har arbeidd med somme av dei største artistane, som John Lennon, Billy Joel, Roxy Music, Mick Jagger, Pete Townshend, Paul McCartney, Paul Simon, Kiss, Michael Jackson, Brecker Brothers, Cyndi Lauper, Dire Straits, Eddie Van Halen og Luciano Pavarotti.

Han spelte fleire blåseinstrument i ung alder, som trompet, saksofon og trombone. Han byrja å ta pianotimar og lærte mykje om musikk. Han byrja først å spele bassgitar då han kom på vidaregåande skule.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Neil Jason» frå ,  den 1. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå New York City
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske plateprodusentar
John McCurry

John McCurry () er ein amerikansk musikar og komponist, gitarist, låtskrivar og songar frå New York City. Han arbeidd med kjende musikarar som Cyndi Lauper, Billy Joel, David Bowie, Alice Cooper, John Waite, Belinda Carlisle, Julian Lennon, Joss Stone, Katy Perry, The Jonas Brothers og Elliott Yamin.

I 1983 spelte McCurry sologitar i bandet Cool It Reba. Han var sologitarist i bandet til Cyndi Lauper tidleg i 1980-åra. 

I følgje nettstaden allmusic.com har John McCurry skrive musikk for kring 120 album, frå pop og rock til kassisk musikk. Han har spelt gitar på opp mot 70 album.

McCurry har òg skrive musikk for film og fjernsyn.

Låtskrivar

Songar som McCurry har skrive med andre artistar er mellom andre: 
 Mr. Jordan, Julian Lennon, fem songar med McCurry
 Trash, Alice Cooper, to songar 
 Mask of Smiles, John Waite, ein song
 Classicks, Alice Cooper, ein song
 Help Yourself, Julian Lennon, ein song
BBC Sessions and Other Polished Turds, The Vandals, ein song (av Alice Cooper)
 Mask of Smiles, John Waite, ein song

Gitarist
Som gitarist har McCurry spelt på:
 Cher (1987), Cher
 Heart of Stone, Cher
 Hide Your Heart, Bonnie Tyler
 Saints and Sinners, Kane Roberts
 Circle in the Sand, Belinda Carlisle
 Heaven on Earth, Belinda Carlisle
  Over My Heart, Laura Branigan
 A Night to Remember, Cyndi Lauper, gitar og sitar
 On the Fritz, Steve Taylor
 [[Trash av Alice Cooper|Trash]], Alice Cooper

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John McCurry» frå ,  den 1. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske gitaristar
Claude-Louis Navier

Claude-Louis Marie Henri Navier () var ein fransk ingeniør.

Navier var fødd i Dijon. Han blei professor ved École des ponts et chaussées i Paris 1819 og ved École polytechnique i 1802. Han blei utnemnd til medlem av Det franske vitskapsakademiet i 1824. Navier døydde i Paris.

Virke
Claude-Louis Navier er rekna som ein av banebrytarane for bruk av teoretisk mekanikk innan ingeniørfaget, og gav ut fleire grunnleggjande avhandlingar knytt til teori for brubygging, væskemekanikk og nærskylde område.

Navier-Stokes-likningane, som forklarer korleis ulike krefter verker på ei væske, har namn etter han og George Gabriel Stokes.

Navier sitt namn er eitt av dei 72 som er innskrivne på Eiffeltårnet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Claude-Louis Navier» frå , og «Claude-Louis Navier» frå  den 1. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Franske ingeniørar
Folk frå Dijon
Storm Front

Storm Front er det 11. studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut den 17. oktober 1989. Det inneheld store hittar av Joel, «We Didn't Start the Fire», og «Leningrad». Begge desse nådde toppen av singellista i USA. 

«I Go to Extremes» nådde sjetteplassen, medan «And So It Goes» (#37), «The Downeaster 'Alexa'» (#57) og «That's Not Her Style» (#77) alle gjekk inn på salslista.

Innhald

Medverkande
Storm Front vart spelt inn med store endringar i bandet til Joe. Sidan det førre studioalbumet (The Bridge), vart både Russell Javors og Doug Stegmeyer, som lenge hadde spelt med Joel, sagt opp som høvesvis rytmegitarist og bassgitarist. Javors vart erstatta av Joey Hunting for plata og Tommy Byrnes på turné, medan Stegmeyer vart erstatta av Schuyler Deale. Andre faste i bandet, Liberty DeVitto, David Brown og Mark Rivera, vart verande. Joel henta òg inn perkusjonisten og multi-instrumentalisten Crystal Taliefero frå og med dette albumet.

Billy Joel: vokal, piano, clavinet, trekkspel, hammondorgel, cembalo, orgel, synthesizer, perkusjon
Liberty DeVitto: trommer, perkusjon
David Brown: sologitar, midigitarsolo på «Storm Front»
Joey Hunting: rytmegitar
Mick Jones: gitar på «Storm Front», gitarsolo på «State of Grace»
Schuyler Deale: bass
Jeff Jacobs: synthesizer, blåsearrangement
Don Brooks: munnspel
John Mahoney: klaverinstrument, Keyboard Programming
Crystal Taliefero: perkusjon
Sammy Merendino: elektronisk perkusjon
Kevin Jones: keyboardprogrammering
Doug Kleeger: lydeffektar
Dominic Cortese: trekkspel
World Famous Incognito Violinist: fele  truleg Itzhak Perlman på «The Downeaster Alexa»
Lenny Pickett: saksofon
Andrew Love, Wayne Jackson: The Memphis Horns
Bill Zampino: korarrangement
Chuck Arnold: korleiar
Arif Mardin: orkesterarrangement
Korvokal: Billy Joel, Mick Jones, Richard Marx på «Storm Front» og «That's Not Her Style», Crystal Taliefero, Jeff Jacobs, Patricia Darcy-Jones, Frank Floyd, Brian Ruggles, Joe Lynn Turner, Ian Lloyd, Brenda White King, Curtis King

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Storm Front» frå ,  den 1. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-album
Musikkalbum frå 1989
Album produserte av Mick Jones
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
That's Not Her Style

«That's Not Her Style» er ein song av Billy Joel frå albumet Storm Front frå 1989, der han var opningsspor. Songen vart gjeven ut som den femte singelen frå albumet i 1990. Han vart skriven for den dåverande kona til Joel, Christie Brinkley.

Songen var den minstseljande singelen frå albumet og nådde 77. plass på singellista i USA. Musikkvideoen til songen var eit konsertopptak av songen på Yankee Stadium. Det vart òg gjeve ut ein EP med fire songar.

Lister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «That's Not Her Style» frå ,  den 1. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1989
Singlar frå 1990
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
We Didn't Start the Fire

«We Didn't Start the Fire» er ein song av Billy Joel frå albumet Storm Front i 1989. Songen vart gjeve ut som den første singelen frå albumet og nådde toppen av singellista i USA. Teksten består av korte, allusjonar til meir enn 100 store hendingar mellom januar 1949 (fødeåret til Joel) og 1989.

Historie 
Joel fekk ideen til songen då han akkurat hadde runda 40 år. Han var i platestudio og møtte venen Sean Lennon, som nettopp hadde blitt 21 og sa «Det er ei frykteleg tid å bli 21 på!» Joel svarte «Ja, eg hugsar då eg var 21 -- eg tenkte det var ei frykteleg tid og me hadde Vietnam, narkotikaproblem og borgarrettsproblem og alt verka fælt.» Lennon svarte «Ja, ja, ja, men det var annleis for deg. Du var eit barn av 50-åra og alle veit at ingenting skjedde i 50-åra.» Joel svarte, «Vent no litt, har du ikkje høyrt om Koreakrigen eller Suezkrisa?»  Joel sa seinare at desse overskriftene danna grunnlaget for songen.

Joel har sagt: «Eg er galen etter historie. Eg sluker bøker. Ein gong ønskte eg å bli historielærar». I følgje mora var han ein bokorm frå han var sju år gammal. I motsetnad til dei fleste songane av Joel, vart teksten skriven før melodien, noko som er opphavet til den noko uvanlege stilen til songen. Songen vart ein enorm salssuksess og den tredje singelen hans som nådde toppen av Billboard-lista. Han vart nominert til Grammyprisen for årets innspeling.

Joel har blanda kjensler for songen. «Han er eit mareritt å spele live, for om eg bommar på eitt ord, så sporar det av». Han har òg kalla han ein «novelty song» som ikkje «eigentleg definerer meg så godt som songane på albumet, som truleg ikkje blir spelt».

Blender rangerte «We Didn't Start the Fire» på 41. plass på lista deira over dei 50 verste songane nokon gong, ei liste som òg inneheld songar av Paul McCartney og Simon & Garfunkel. Dei rekna produksjonen for bombastisk og sa at songen «minnar om ein tentamensstil skriven kvelden før han måtte leverast inn.»

Musikkvideo
Ein musikkvideo for singelen vart regissert av Chris Blum, og syner eit mellomklasse-ektepar som har den amerikanske draumen som mål med ein heim, karrièrar og barn. Dette syner seg som stadig oppussing av kjøkenet, frå 40-talsstil og kvart tiår opp til 80-åra. Samstundes ser ein symbol på den urolege tida i samfunnet på 1900-talet (t.d. brenning av BHar og innkallingsordre til militærteneste). Songaren fungerer som ein usynleg observatør.

Andre versjonar
Det er laga mange parodiar på songen som The Simpsons sin «They'll Never Stop the Simpsons» og acappellagruppa The Richter Scale sin «Here Comes Another Bubble.»

Lister

Plassering

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «We Didn't Start the Fire» frå ,  den 1. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  / BillyJoelVEVO channel
 

Songar frå 1989
Singlar frå 1989
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar baserte på faktiske hendingar
Bengt Nilsson

Nils Bengt Nilsson () er ein svensk, tidlegare friidrettsutøvar frå Härnösand. Han vart europameister i høgdehopp i 1954, i ein sesong der han var verdas beste høgdehoppar.

Aktiv
181 cm høge Nilsson vann den svenske meistertittelen for 1953 med sterke 2,01 m.

Den 15. juni 1954 tangerte Bengt Nilsson den svenske rekorden med eit hopp på 2,02 m i Södertälje. 2. juli forbetra han rekorden til 2,03 m i Göteborg. Ei veke seinare oppnådde han 2,05 m i eit stemne i Halmstad, og hadde dermed sletta finske Kalevi Kotkas sin 18 år gamle europarekord. 15. juli hoppa han så heile 2,10 m i Göteborg. I midten av august vart han svensk meister med resultatet 2,09 m.

Høgdefinalen under europameisterskapen i Bern vart avvikla 29. august 1954. Nilsson byrja å hoppe på 1,90 m, og gjekk over alle høgder opp til 2,03 i fyrste forsøk. Dermed hadde han vunne EM-gullet framom tsjekkoslovaken Jiri Lansky. Han prøvde seg så på 2,06 m, men reiv tre gongar. 19. september forbetra Nilsson europarekorden enno ein gong, då til 2,11 m, berre ein centimeter under verdsrekorden til Walter Davis frå USA.

Gjennom 1954 deltok Nilsson i 47 tevlingar, og hoppa over to meter ved 37 høve. For denne framifrå sesongen vart han tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje for 1954.

I 1955 vart han svensk meister for tredje og siste gong med gode 2,05 m. I forkant av sommarleikane 1956 i Melbourne pådrog han seg ein skade som førte til at han ikkje kunne prestere opp mot sitt beste og han vart slått ut i kvalifiseringa.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1954 i Bern: Gullmedalje – 2,03 m, framom Jiri Lansky (1,98 m)
OL 1956 i Melbourne: Utslått i kvalifiseringa

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bengt Nilsson» frå ,  den 1. september 2014.  
 

Svenske høgdehopparar
Europameistrar i friidrett
Svenske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Jesper Tørring

Jesper Tørring () er ein dansk tidlegare friidrettsutøvar frå Randers som vart europameister i høgdehopp i 1974. I tillegg til høgdehopp tevla han jamt i øvingar som lengdehopp og 110 meter hekk.

Aktiv
Tørring deltok i lengdehopp under friidretts-EM 1969 i Aten, og vart nummer tolv med 7,41 m. I 1971 sette han dansk rekord i lengde med 7,80 m, men stoppa på 7,52 m i kvalfiseringa i EM i friidrett 1971 i Helsingfors. Han stilte også i 110 m hekk i meisterskapen, og vart slått ut i forsøksløpet. Betre gjekk det ikkje i München under sommar-OL 1972, også då rauk han ut innleiingsvis både på korthekken og i lengdehopp. I OL-året vann han elles sin fyrste nasjonale tittel i høgdehopp.

Under europameisterskapen i Roma i 1974 klarde fem utøvarar å kome over 2,19 m, men berre to av desse, Kęstutis Šapka frå Sovjetunionen og Tørring lukkast å ta seg over 2,21 m. Begge klarde høgda i første forsøk, det same gjentok seg på 2,23 m. På 2,25 m svinga begge seg over i andre forsøk. Ettersom ingen av dei klarde 2,27 m, vart det avgjerande for gullkampen at Šapka måtte ha to forsøk på 2,19 m. Tørring fekk dermed gullmedaljen sidan han tok 2,19 m i fyrste forsøk.

I 1976 deltok Tørring i høgdetevlinga under olympiaden i Montreal, og vart nummer åtte på 2,18 m.

Tørring var dansk meister i lengdehopp kvart år frå 1967 til 1977 og i høgdehopp 1972-73 og 1975-80, samt meister på 110 meter hekk i 1971 og 1973-77.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1969 i Aten: Nr 12 i lengdehopp – 7,41 m
EM 1971 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa i lengde (7,52 m) og 110 m hekk (14,7)
OL 1972 i München: Utslått i kvalifiseringa i lengde (dødt) og 110 m hekk (14,5)
EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 2,25 m, framom Kestutis Sapka (2,25 m)
OL 1976 i Montreal: Nr 8 – 2,18 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jesper Tørring» frå ,  den 1. september 2014.  
 

Danske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Høgdehopparar
Lengdehopparar
Europameistrar i friidrett
Danske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Danske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Folk frå Randers
Guy Drut

Guy Drut () er ein fransk politikar og tidlegare friidrettsutøvar frå Oignies i Pas-de-Calais som tevla internasjonalt i 110 meter hekk. Han vart europameister på distansen i 1974 og olympisk meister i 1976.

Idrett
Allereie som 19-åring hevda Drut seg mot dei beste i Europa på 110 m hekk. I EM i friidrett 1969 kom han på fjerdeplass med tida 14,0. Drut sprang seg så inn i verdseliten på distansen i 1970 då han presterte tida 13,3, ein tidels sekund bakom verdsrekorden. Året etter noterte han 13,5 som bestetid. Han var likevel ein av favorittane i europameisterskapen 1971 i Helsingfors, men fall i forsøksløpet. Under sommar-OL 1972 i München tok Drut sølvmedaljen på 110 meter hekk, slått av Rod Milburn frå USA.

Drut var den beste korthekkløparen i Europa i åra fram til OL-sesongen 1976. I 1974 tangerte han to gongar europarekorden på 13,2 sekundar, fyrste gongen i Paris den 3. juni. Tre månader etter vann han gullmedaljen i friidretts-EM 1974 med stor margin til Wodzyński-brørne frå Polen som fekk dei andre medaljane. To år seinare toppa Drut EM-prestasjonen då han vann OL-gull i Montreal i 1976 framom  Alejandro Casañas frå Cuba og Willie Davenport frå USA.

Politikk
Ei tid etter han la opp som idrettsutøvar engasjerte Drut seg i politikk. Han var såleis ungdoms- og idrettsminister frå 1995 til -97, i ei høgre-konservativ regjering leia av statsminister Alain Juppé.

I 2005 vart Drut dømd til 15 månaders betinga fengsel for korrupsjon, benåda av president Jacques Chirac i 2006.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1969 i Aten: Nr 4 - 14,0
EM 1971 i Helsingfors: Utslått i forsøket
OL 1972 i München: Sølvmedalje – 13,34, bakom Rod Milburn (13,24)
EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 13,40, framom Mirosław Wodzyński (13,67)
OL 1976 i Montreal: Gullmedalje – 13,30, framom Alejandro Casanas (13,33)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Guy Drut» frå ,  den 1. september 2014.  
 

Franske politikarar
Franske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Frankrike
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Frankrike
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Franske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1976
Franske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Luciano Sušanj

Luciano Sušanj () er ein kroatisk politikar og tidlegare friidrettsutøvar frå Rijeka som tevla for Jugoslavia på 400 m og 800 m. Han vart i 1974 europameister på 800 meter.

Idrett
Både i 1969 og 1971 vann Sušanj 400 meter under Balkanleikane. I 1973 vann han same distansen på tida 46,38 sekundar under EM innandørs i Rotterdam.

Deretter gjekk han over til å konkurrere på 800 meter. Åra 1973-76 vart han fire gongar balkanmeister. Vinteren 1974 vart han innandørs europameister på 800 m i Göteborg på tida 1.48,07.

Under europameisterskapen i Roma i september 1974 rykte Sušanj frå feltet ei 220 meter før målstreken og spurta i mål i einsam majestet, over halvtanna sekund føre andremann, Steve Ovett frå Storbritannia. Vinnartida 1.44,07 var ny europarekord.

Sušanj var ein av favorittane på 800 i sommar-OL 1976 i Montreal. I finalen makta han ikkje å fylgje verdsrekordtempoet til kubanaren Alberto Juantorena, og vart klokka i mål som sjettemann på tida 1.45,75.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Gullmedalje på 800 m – 1,44,07, framom Steve Ovett (1.45,77)
OL 1976 i Montreal: Nr 6 på 800 m – 1.45,75

Politikk
Sušanj var 1990-92 medlem av det fyrste parlamentet i Kroatia. I 2000 vart han på ny parlamentsmedlem, då for eit regionalt parti. Han braut med partiet i 2003 og var med på å danne Det sjølvstendige regionalpartiet (ARS).
 
I 2001 vart Sušanj vald til leiar av Kroatias friidrettsforbund..

Kjelder

 
Denne artikkelen bygger på «Luciano Sušanj» frå ,  den 1. september 2014.  
 

Kroatiske politikarar
Jugoslaviske friidrettsutøvarar
Kroatiske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Europameistrar i friidrett
Jugoslaviske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Folk frå Rijeka
Richard Dahl

‎Richard Dahl () var ein svensk 
høgdehoppar frå Landskrona som vart europameister i øvinga i 1958.

Aktiv
Dahl fekk sølvmedaljen i høgdetevlinga under den svenske meisterskapen både i 1957 og 1958. Han forbetra den personlege rekorden til 2,08 m i 1958.

Før europameisterskapen 1958 på svensk heimebane i Stockholm i 1958 var verdsrekordhaldaren Jurij Stepanov største favoritten til høgdegullet, saman med svenske Stig Pettersson. Men Dahl overraska og gjorde sitt livs beste hopp. Han sette svensk rekord ved å svinge seg over lekta i sitt andre forsøk på 2,12 meter, og vann tevlinga framom Jíři Lanský frå Tsjekkoslovakia og Stig Pettersson. Han var den einaste svensken som tok gull i meisterskapen, ein prestasjon som han vart tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje for.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM i friidrett 1958 i Stockholm: Gullmedalje – 2,12 m, framom Jíři Lanský (2,10 m)
NoM 1961: Sølvmedalje – 2,01 m, bakom Stig Pettersson (2,11 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Richard Dahl» frå ,  den 1. september 2014.  
 

Svenske høgdehopparar
The Downeaster Alexa

«The Downeaster 'Alexa'» er ein song skriven og framført av Billy Joel for det 11. studioalbumet hans, Storm Front frå 1989. Songen vart gjeven ut som den fjerde singelen frå albumet og nådde 57. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100 i 1990. Songen finst òg på Greatest Hits Vol. 3 frå  1997.

Innhald
Personen i songen er ein fattig fiskar utafor Long Island, som finn det stadig vanskelegare å få endene til å møtast og halde på båten sin. Fiskaren syng om fiskebestanden som har vorte uttømt («I know there's fish out there, but where God only knows») og miljøreguleringar («Since they told me I can't sell no stripers») som gjer det vanskeleg for folk som han å overleve, særleg når heimøya hans vert omgjort til dyre sommarferiestader for dei rike («There ain't no Island left for Islanders like me»). Teksten referer til Block Island Sound, Montauk, Martha's Vineyard, Nantucket og Gardiners Bay.

Sjølv om songen handlar om ein oppdikta person, skildrar han situasjonen til fiskarar frå Long Island på denne tida. Joel hadde alltid sympati for hardtarbeidande arbeidsfolk som arbeidde til sjøs, og vart til og med arrestert under ein demonstrasjon til støtte for desse fiskarane. 

Alexa er namnet på dotter til Joel, Alexa Ray Joel. «The Alexa» var ein båt som Joel eigde

Andre versjonar
Songen vart spelt inn (som «Downeaster Alexa») av The Corsairs i 2007 på albumet 9 Live.
Den engelske roots-duoen  Show of Hands spelte inn ein versjon for albumet Covers.
Det amerikanske rockebandet O.A.R. har spelt songen sidan 2007.
Songen vart nytta i The Hangover Part II, under ein scene der hovrollene på eit fly er på veg til eit bryllaup i Thailand.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Downeaster Alexa» frå ,  den 2. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 The Downeaster «Alexa» – Songfacts
 

Songar frå 1989
Singlar frå 1990
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar om fiske