alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Chus Pereda

Chus Pereda, fullt namn Jesús María Pereda Ruiz de Temiño, () var ein spansk fotballspelar som vart europameister med Spania i 1964. Midtbanespelaren/indreløparen vann den spanske cupfinalen i 1963 og 1968 med FC Barcelona, ein klubb han spelte for i tida 1961-69.

Klubbspel
Pereda var aktiv i sju spanske fotballag i tida 1956-72. Etter å ha vist seg som ein målkåt angrepsspelar på andredivisjons-laget Indauxtau i to sesongar, fekk han prøve seg i toppserien. Han slo ikkje til på Real Madrid og for fort vidare til Valladolid på nivå to, heller ikkje der vart han verande lenge. Etter to sesongar i Sevilla FC gjekk han sommaren 1961 over til FC Barcelona. I juni 1963 skåra han det fyrste målet då Barcelona vann den nasjonale cupfinalen med 3-1 mot Real Zaragoza. Han deltok ikkje då Barcelona slo nettopp Real Zaragoaza i finalane i Messebycupen 1966. Derimot var han på plass då Barcelona i 1968 på ny vart nasjonal cupmeister, eit sjølvmål frå Real Madrid avgjorde finalen på Santiago Bernabéu i Madrid. I sin siste Barcelona-kamp, finalen i Cupvinnarcupen 1969, kom han tidleg innpå som innbytar, men måtte sjå at laget hans tapte 2-3 mot Slovan Bratislava. Sidan var han aktiv ein sesong i CE Sabadell og to i Real Mallorca.

Landslagsspel
Pereda spelte seks landskampar ifor Spania  tida mai-oktober 1960, skåra eitt mål. Sidan fekk han åtte kampar i landslagsdrakta over ein toårsperiode frå sist i oktober 1963. Under europameisterskapen 1964 på heimleg grunn i Spania skåra han det fyrste målet både då Spania vann semifinalen 2-1 over Ungarn, og i finalen mot Sovjetunionen som enda med same siffera i spansk favør. Den 27. oktober 1965 snudde Pereda stillinga i VM-kvalifiseringskampen mot Irland frå 0-1 til 3-1 med tre skåringar i løpet av mindre enn 20 speleminuttar, kampen enda 4-1. Ein einsleg landskamp som innbytar i 1968, nøyaktig tre år etter Irland-kampen, vart hans 15. og siste for landslaget. I alt skåra han seks landslagsmål.

Merittar
Europameister: 1964 for Spania
Spansk cupmeister: 1963 og 1958 med FC Barcelona
Finaletap i cupvinnarcupen: 1969 med FC Barcelona

Kjelder

Spanske fotballspelarar
Barcelona-spelarar
Sevilla-spelarar
Mallorca-spelarar
Real Valladolid-spelarar
Real Madrid-spelarar
Andesdoradito

Andesdoradito (Pseudocolopteryx acutipennis) er ein sporvefugl i tyrannfamilien som lever i Sør-Amerika.

Skildring 
Som dei fleste andre doraditoar er denne arten ca. 11 centimeter i kroppslengd med vekt på opptil 10 gram. Fjørdrakta har ei einsfarga olivengrøn overside og ei klår gul underside frå strupen til undergumpen. Hos vaksne individ er nebbet svart og beina mørke. Hofuglar skil seg berre marginalt frå hannar i fjørdrakt.

Utbreiingsområdet er ikkje samanhengande, men ein finn arten i sentrale Andes i både Colombia og Ecuador, dessutan langs Andes frå nordlege Peru til nordlege Argentina, dessutan i mindre og isolerte område i Argentina og Paraguay. I Ecuador lever han mellom ca. 2400 moh. til 3500 moh. Sørlege populasjonar kan trekke utanom hekketida til lågare område aust for Andes i søraustre Peru, Bolivia, Paraguay og Argentina. Hekketida er frå desember til april. 

Andesdoraditoar har habitat i takrøyrvegetasjon, våte grasmarker og tilstøytande område med låg, tett vegetasjon. Her lever dei av insekt som dei plukkar frå grasblad. Dei kan beite einskildvis eller i familiegrupper.

Den globale populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Kjelder  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

tyrannfamilien
Berit Rokne

Berit Rokne () er ein norsk forskar og var den første rektoren ved Høgskulen på Vestlandet (HVL). I januar 2021 vart ho seniorrådgjevar i rektors stab ved Høgskulen på Vestlandet.

Akademisk karriere 
Rokne kom til Høgskulen på Vestlandet frå stillinga som professor ved Institutt for global helse og samfunnsmedisin ved Universitetet i Bergen. Ho vart tilsett som rektor i slutten av 2016, før den nye høgskulen vart ferdig fusjonert 1. januar 2017. Rokne var tilsett ved Universitetet i Bergen frå og med 1987 og som professor frå 2003. Ved same institusjon vart Rokne tilsett som viserektor for utdanning frå 2005 til 2009 og som prorektor frå 2009 til 2013. Ho var i perioden 1996-1999 studiesjef ved Høgskulen i Bergen.

Rokne har ein doktorgrad i sjukepleievitskap frå 1992, og var den første personen i Noreg med doktorgrad i sjukepleie. 

Som forskar har Rokne spesialisert seg på livskvaliteten til kronisk sjuke pasientar. Totalt har Berit Rokne gitt ut 97 fagfellevurderte publikasjonar under namnet Rokne Hanestad og 32 under namnet Rokne.

Referansar 

Norske professorar i sjukepleie
Norske universitetsrektorar
Professorar ved Høgskulen på Vestlandet
Rektorar ved Høgskulen på Vestlandet
Win, Lose or Draw

Win, Lose or Draw er det femte studioalbume av det amerikanske rockebandet The Allman Brothers Band. Albumet var produsert av Johnny Sandlin og bandet sjølv, og kom ut i august 1975 i USA på Capricorn Records. Bandet hadde tidlegare gjeve ut det fjerde albumet sitt, Brothers and Sisters, i 1973 til god kritikk og gode salstal. Bandet turnerte året etter og spelte for store publikum og tente store pengar, samstundes som bandet byrja å krangle meir. Vokalisten Gregg Allman og Dickey Betts gav ut soloalbum — The Gregg Allman Tour og Highway Call, begge på hausten - som førte til spekulasjonar om samhaldet i bandet. Det var det siste albumet med bassisten Lamar Williams og pianist Chuck Leavell.

Då bandet kom saman att for å spele inn Win, Lose or Draw, dukka det uløyste saker på øvingane. Bandet var særleg kritisk til at Allman hadde vald å flytte til Los Angeles, og det tabloide forholdet hans med popstjerna Cher. Dårleg kommunikasjon og sinne auka til eit nytt høgdepunkt og bandet fekk sett saman albumet i løpet av ein periode på fleire månader, i sterk kontrast til dei vanlege innspelingsmetodane deira. Bandmedlemmane var ofte ikkje i studio samstundes.

Meldingane for albumet var negative og dei meinte at det mangla energi, var formelbasert og likegyldig. Albumet nådde likevel femteplassen på Billboard 200-lista sidan dei framleis var eit populært band. Forventningane hadde vore store til plata eit år tidlegare, men no var momentet til Allman forbi.

Win, Lose or Draw selde ikkje like godt som føregangarane. The Allman Brothers vart oppløyst med bitre kjensler mellom medlemmane, og trass i ei gjenforening på slutten av 70-talet, fekk dei ikkje attende noko av suksessen dei hatt før dei kom saman att i 1989.

Innhald

Medverkande
 Gregg Allman — solovokal, orgel, clavinet og akustisk gitar
 Richard Betts — sologitar, slidegitar, solovokal og akustisk gitar
 Jaimoe — trommer og perkusjon
 Chuck Leavell — piano, elektrisk piano, Moog synthesizer, clavinet og korvokal
 Butch Trucks — trommer, conga, perkusjon og paukar
 Lamar Williams — elektrisk bass

Andre medverkande:

 Johnny Sandlin — akustisk gitar, trommer og perkusjon
 Bill Stewart — trommer

Produksjon:

 Produsert av Johnny Sandlin og The Allman Brothers Band
 Lydteknikar var Sam Whiteside
 Assisterande lydteknikar - Carolyn Harriss
 Remiksa av Johnny Sandlin, Sam Whiteside og Carolyn Harriss i Capricorn Sound Studios

Salslister

Vekeslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Win, Lose or Draw (album)» frå ,  den 12. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
The Allman Brothers Band-album
Capricorn Records-album
Enlightened Rogues

Enlightened Rogues er det sjette studioalbumet til det amerikanske rockebandet The Allman Brothers Band. Albumet vart produsert av Tom Dowd og gjeve ut i februar 1979 i USA på Capricorn Records og på PolyGram Records andre stader. The Allman Brothers Band hadde lagt ned bandet i 1976 etter mykje krangling og eskalerande dopmisbruk. Bandet vart splitta i forskjellige grupper - mellom anna Great Southern, Sea Level og The Gregg Allman Band. Gitaristen Dickey Betts tok kontakt med bandkollegaene sine i 1978 med tanke på å spele saman att. Etter at to av dei tidlegare medlemmane avslo, la dei til dei to nye medlemmane Dan Toler på gitar og David Goldflies på bass. Dei slo seg til i Sarasota i Florida, der dei øvde og skreiv songar for albumet hausten 1978. 

Bandet byrja innspelinga av Enlightened Rogues i desember og innspelinga strekte seg inn på nyåret Innspelinga fann stad i Criteria Studios i Miami i Florida med produsenten Tom Dowd, som arbeidde på tre tidlegare Allman Brothers-album. Gruppa budde i lag med utsyn over Biscayne Bay. Innspelinga gjekk fint og pynteleg for seg. Albumtittelen kom frå eit sitat frå den originale gitaristen Duane Allman som brukte å skildre bandet som «The world is made of two great schools, enlightened rogues and religious fools.»

Albumet selde godt i USA og nådde niandeplassen på albumlista og selde til gullplate. «Crazy Love» var den andre av tre topp 40-hittar bandet fekk, då han nådde ein 29. plass. Trass i dette gjekk Capricorn konkurs den hausten og The Allman Brothers gjekk over til Arista Records.

Innhald

Medverkande
Gregg Allman - klaverspelar, vokal
Dickey Betts - gitar, vokal
Dan Toler - gitar
David Goldflies - bass
Jaimoe - perkusjon, trommer
Butch Trucks - perkusjon, trommer
Andre medverkande:
Joe Lala - perkusjon (3, 5, 6)
Bonnie Bramlett - korvokal (1)
Jim Essery - munnspel (2, 4, 5, 7)
John Lundahl - ekstra gitar  (2)
Mimi Hart - korvokal (8)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Enlightened Rogues» frå ,  den 12. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Musikkalbum frå 1979
The Allman Brothers Band-album
Album produserte av Tom Dowd
Capricorn Records-album
Reach for the Sky av The Allman Brothers Band

Reach for the Sky er det sjuande studioalbumet til rockegruppa The Allman Brothers Band, gjeve ut i 1980. Det vart det siste albumet deira med trommeslagaren Jai Johanny Johanson før han kom attende for Seven Turns.

Reach for the Sky var det første Allman Brothers Band-albumet som kom ut på eit anna selskap enn Capricorn Records. Det var det andre albumet deira med Dan Toler på gitar og David Goldflies på bass, og det første albumet deira med berre songar skrivne av bandet sjølv. 

Bandet spelte inn albumet i Pyramid Eye Studios i Lookout Mountain i Georgia.

Innhald

Medverkande
Gregg Allman - klaverinstrument, vokal
Dickey Betts - gitar, vokal
Dan Toler - gitar
David Goldflies - bass
Butch Trucks - trommer, perkusjon
Jai Johanny Johanson - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Reach for the Sky (The Allman Brothers Band album)» frå ,  den 12. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1980
The Allman Brothers Band-album
Arista Records-album
Brothers of the Road

Brothers of the Road er det åttande studioalbumet til rockegruppa The Allman Brothers Band. Det kom ut i 1971 og var det einaste albumet til bandet utan trommeslagaren Jai Johanny Johanson og det siste med bassisten David Goldflies og gitaristen Dan Toler. Det var òg det einaste albumet deira med trommisen David Toler. Songen «Straight from the Heart» vart den tredje og siste topp 40-hitten til bandet.

Innhald

Medverkande

The Allman Brothers Band
Gregg Allman – vokal, organ, akustisk gitar
Dickey Betts – vokal, solo-, slide- og akustisk gitar
Butch Trucks – trommer
David «Rook» Goldflies – bass
Mike Lawler – piano, synthesizer, clavinet
«Dangerous» Dan Toler – solo- og rytmegitar
David «Frankie» Toler – trommer

Andre medverkande
Charlie Daniels – fele på «Brothers of the Road»
Jimmy Hall – saksofon på «Never Knew How Much (I Needed You)»
Mark «Tito» Morris – congas, timbales, perkusjon
Korvokalistar: Thomas Cain, Johnny Cobb, Jimmy Hall, Chip Young, Greg Guidry, Joy Lannon, Donna McElroy, Keith England, Jeff Silverman, Randall Hart, Peter Kingsberry, Joe Pizzulo

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brothers of the Road» frå ,  den 12. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The Allman Brothers Band-album
Musikkalbum frå 1981
Arista Records-album
Seven Turns

Seven Turns er det niande studioalbumet til The Allman Brothers Band, gjeve ut i 1990. Det var det første studioalbumet deira på ni år, sidan Brothers of the Road i 1981 og vart godt motteke. Albumet nådde 53. plassen på albumlista i USA. Hitsinglar på albumet var «Good Clean Fun» (til topps på Mainstream Rock Tracks); «Seven Turns» (12. plass) og «It Ain't Over Yet» (26. plassen).

Innhald

Medverkande
Gregg Allman – orgel, solovokal
Dickey Betts – sologitar, solovokal
Jaimoe – trommer, perkusjon
Butch Trucks – trommer, perkusjon, paukar
Warren Haynes – sologitar, korvokal, solovokal på «Loaded Dice»
Allen Woody – bassgitar, korvokal
Johnny Neel – piano, klaverinstrument, korvokal
Duane Betts – ekstra gitar på «True Gravity»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Seven Turns» frå ,  den 12. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1990
The Allman Brothers Band-album
Album produserte av Tom Dowd
Epic Records-album
Shades of Two Worlds

Shades of Two Worlds er det tiande studioalbumet til The Allman Brothers Band. Albumet inneheld fleire lengre songar innan forskjellige sjangrar som rockesongen «Nobody Knows», den jazz-aktige instrumentalen «Kind of Bird» og bluesrockelåten «Get On with Your Life». Dickey Betts tok ei meir dominerande rolle i låtskrivinga her enn på dei tidlegare albuma og skriv eller var medlåtskrivar på fem av åtte songar. Det nyare medlemmet Warren Haynes var medlåtskrivar på fem songar.

Innhald

Medverkande
Gregg Allman – orgel, vokal
Dickey Betts – sologitar, solo- og korvokal
Warren Haynes – sologitar, korvokal
Allen Woody – bass
Jaimoe – trommer, perkusjon
Butch Trucks – trommer
Marc Quiñones - perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shades of Two Worlds» frå ,  den 12. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1991
The Allman Brothers Band-album
Album produserte av Tom Dowd
Epic Records-album
Where It All Begins

Where It All Begins er det ellevte studioalbumet til The Allman Brothers Band.  «No One to Run With» vart ein del spelt på radio, medan «Soulshine», skriven av Warren Haynes, vart ein populær konsertsong. Gregg Allman byrja òg å konfrontere dopmisbruket sitt på songar som «All Night Train». Albumet selde langt betre enn føregangaren, Shades of Two Worlds. I 1998 hadde albumet selt til gullplate, men albumet fekk nokså lunken kritikk då det kom ut. Dette var òg det siste studioalbumet til bandet med den originale gitaristen Dickey Betts.

Innhald

Medverkande
Gregg Allman – orgel, solovokal
Dickey Betts – sologitar, solovokal
Warren Haynes – sologitar, solovokal
Allen Woody – bassgitar
Jaimoe – trommer, perkusjon
Butch Trucks – trommer
Marc Quinones – perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Where It All Begins» frå ,  den 12. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1994
The Allman Brothers Band-album
Album produserte av Tom Dowd
Hittin' the Note

Hittin' the Note er det tolvte og siste studioalbumet til det amerikanske Southern rock-bandet The Allman Brothers Band. Det kom ut på Sanctuary Records og var det førte studioalbumet deira med sologitaristen Derek Trucks og bassisten Oteil Burbridge. Det var òg det einaste albumet deira utan den originale gitaristen Dickey Betts.

Plata vart spelt inn live i studio i New Jersey i desember 2001 med solovokal og overdubbing tidleg i 2002. Det var den første Allman-inspelinga som var produsert av bandmedlemmet Haynes og Michael Barbiero. 

Albumet vart kritikarrost då det kom ut, men vart lite spelt på radio. Sporet «Instrumental Illness» gav bandet to Grammy Award-nominasjonar i 2003 og 2004, begge i kategorien beste rockeinstrumental. 

Mykje av plata vart skriven av Gregg Allman og Warren Haynes.

Innhald

Medverkande
Gregg Allman: Hammond B-3-orgel, piano, clavinet & solovokal
Butch Trucks: trommer
Jai Johanny Johanson: trommer
Warren Haynes: Solo-, slide, akustisk og akustisk slidegitar, solo- og korvokal
Marc Quiñones: conga og perkusjon
Oteil Burbridge: bass
Derek Trucks: Solo, slide og akustisk slidegitar

Teknisk
Produsert av Michael Barbiero & Warren Haynes
Miksa av lydteknikarane Michael Barbiero & Mike Scielzi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hittin' the Note» frå ,  den 12. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2003
The Allman Brothers Band-album
Sanctuary Records-album
Josep Maria Fusté

Josep Maria Fusté Blanch () er ein spansk tidlegare fotballspelar som vart europameister med Spania i 1964. Med FC Barcelona, ein klubb han spelte for i tida 1962-72, vann midtbanespelaren Messebycupen 1966 og den spanske cupfinalen både i 1968 og 1971.

Klubbspel
Fusté spelte 1959-61 andredivisjonsfotball med CD Condal, ein no nedlagd fotballklubb i Barcelona. Etter ein sesong med CA Osasuna, var han aktiv i FC Barcelona i ti år frå 1962. I september 1966 deltok han i begge finalekampane i Messebycupen, der Barcelona vann samanlagt 4-3 etter ekstraomgangar i bortekampen mot Real Zaragoza. To år seinare vart han nasjonal cupmeister med Barcelona, eit sjølvmål frå Real Madrid vart det einaste som skilde dei to finalelaga på Santiago Bernabéu i Madrid. Året etter tapte Barcelona finalen i Cupvinnarcupen 1969 med 2-3 mot Slovan Bratislava. I 1971 skåra Fusté, som innbytar, det fyrste målet då Barcelona vann den spanske cupfinalen med 4-3 mot Valencia CF etter ekstraomgangar. Han avslutta fotballkarrieren som Hércules-spelar i 1972/73-sesongen.

Landslagsspel
Fusté spelte einast 8 landskampar. Han debuterte 11. mars 1964, skåra eitt av måla då Spania sende [[Irland] heim med tap 1-5 frå ein EM-kvalifiseringskamp i Sevilla. Under europameisterskapen i juni spelte han, saman med mellom andre Amancio Amaro, José Ángel Iribar og klubbkamerat Chus Pereda i Barcelona, både semifinalen mot Ungarn og finalen mot Sovjetunionen, sistnemnde kamp på Santiago Bernabéu enda med spansk triumf 2-1. Etter å ha vore ute av landslaget i halvtanna år, fekk Fusté spele ein kamp under Fotball-VM 1966 i England. I den avgjerande gruppespelkampen mot Vest-Tyskland gav han Spania leiinga midtvegs, men vesttyskarane snudde kampen og Spania rauk ut or turneringa. Der etter måtte han vente til vårsesongen 1969 før han fekk han vere med i sine to siste landskampar, begge som innbytar. Fusté skåra i alt tre landslagsmål.

Merittar
Europameister: 1964 for Spania
Vinnar av messebycupen: 1966 med FC Barcelona
Spansk cupmeister: 1968 og 1971 med FC Barcelona
Finaletap i cupvinnarcupen: 1969 med FC Barcelona

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Josep Maria Fusté» frå ,  den 12. september 2018.  
 
eu-football

Spanske fotballspelarar
Barcelona-spelarar
Hercules-spelarar
Osasuna-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1966
Ruseløkkabunkeren

Ruseløkkabunkeren ved Ruseløkka skule vart etablert av den tyske okkupasjonsmakta under andre verdskrigen.
Etter krigen overtok Forsvarets overkommando og E-tenesta bunkeren.  

«Operasjon Muldvarp», som vart etablert i 1950, hadde plassert lydbanddopptakarar i Ruseløkkabunkeren for hovudsakleg å avlytte sambandet til kommunistisk verksemd. Eit døme er avlyttinga av landskonferansen til kommunistane i Folkets Hus i 1951. Dei sovjetiske skipsfartskontora Sovfrakt og Morflot vart òg avlytta, noko som gjorde E-tenesta i stand til å verve eller plassere etterretningsagentar om bord på skip.

Det vart drive telefonovervaking i Noreg herfrå fram til 1989, noko som er nøye rapportert i Lund-rapporten.

Tenesta vart halden svært løynleg, og sjefen i 40 år for denne tenesta, Asbjørn Mathiesen, var ein av dei som berre stod på hemmelege lønningslister. Bunkeren vart vurdert verna, men verken Forsvaret eller Oslo kommune gjekk inn for dette.

Kjelder

Norsk etterretning
Byggverk i Oslo
Oscar Larsen

Oscar Ludvig Larsen () var ein norsk forretningsmann, næringsdrivar og politikar frå Ålesund, stortingsrepresentant for partiet Høgre 1919-23.

Larsen var son til ein kjøpmann og byrja arbeide i forretninga til faren alt i barneåra. I 1899 tok han sjølv til med agenturforretning i heimbyen. Straks etter bybrannen i 1904 utvida han verksemda si til å omfatte eksport av klippfisk, sild og andre fiskevarer på den eine sida, og på den andre handel med trelast og byggevarer. Han starta også opp eit byggefirma og dreiv på både som fiskebåtreiar og reiar av båtar i trampfart. Larsen var elles styreformann i Aalesunds gjensidige Dampskibsassuranceforening og i Aalesunds Handelsforening.

Larsen var bystyremedlem i Ålesund i 15 år frå 1907 til -22. Stortingsperioden 1919-21 representerte han einmannskrinsen Ålesund og Molde på Stortinget, vald for Høgre. I den neste treårsbolken var han stortingsrepresentant frå dei tre byane i Møre fylke; Ålesund, Molde og Kristiansund, permittert heile 1924-sesjonen. Perioden 1919-21 medlem i Næringskomite nr 1, sidan formann i same komiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1919-1921
Stortingsrepresentantar 1922-1924
Folk frå Ålesund
Worm Darre-Jenssen

Worm Hirsch Darre-Jenssen () var ein norsk ingeniør og Høgre-politikar frå Ranheim i Sør-Trøndelag. Han var arbeidsminister 1926-28 og stortingsmann 1925-30.

Far til Darre-Jenssen var brukseigar. Sjølv tok han i 1889 og 1890 ingeniør-eksamenar ved både maskinavdelinga og bygningsavdelinga på Trondhjems Tekniske Læreanstalt. Han arbeidde så ved  Statens Jernbaneanlegg åra 1890–94, og ved vegadministrasjon i Kristians amt 1895–1900. I 1901 var han byggeleiar for Trondhjems kommunale kraftanlegg ved Øvre Lerfoss. Perioden 1902-13 var han avdelingsingeniør i Trondhjem ingeniørvesen og der etter 1913–29 overingeniør i Trondhjem havneingeniørvesen. Frå april 1929 var Darre-Jenssen administrerande direktør i Norges Brannkasse, under andre verdskrigen i 1941 oppsagt av okkupasjonsstyret i Noreg.

Darre-Jenssen var stortingsrepresentant frå valkrinsen Trondhjem og Levanger i tida 1925–30. I halvtanna år frå 26. juli 1926 var han arbeidsminister i regjeringa til Ivar Lykke. Som ´arbeidsminister vart han kjend for sin motvilje til vidare jarnbaneutbygging, då han meinte at ein heller burde prioritere vegbygging. Stortingsåra elles var han medlem i Skog- og vassdragskomitéen.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1925-1927
Stortingsrepresentantar 1928-1930
Norske ingeniørar
Folk frå Trondheim
Cottrell J. Hunter

Cottrell James Hunter () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Washington DC som tok gullmedaljen i kulestøyting under VM 1999, to år etter han tok bronsen i VM 1997. Han kom i vanry etter å ha vorte avslørt for si innblanding i dopingskandalen BALCO.

Aktiv
Hunter vann kulestevlinga i panamerika-leikane 1995 i Mar del Plata med eit støyt på 20,52 m. To år seinare tok han bronsemedaljen i same øvinga under VM 1997 i Aten, trass i moderate 20,33 m. Under VM 1999 i Sevilla låg han på andreplassen før den siste omgangen. Han slo då til med ny personbeste på 21,79 m og vart dermed verdsmeister med god margin. Ved OL-kvalifiseringa for USA i Raleigh i juni 2000 sette Hunter personleg rekord med 21,87 m.

Doping
Like etter han kvalifiserte seg til Sommar-OL 2000, vart Hunter på Bislett Games i Oslo hekta for bruk av det forbodne middelet nandrolon. Han vart der etter utestengd frå idretten og la opp. Då BALCO-saka vart rulla opp i 2003, kom for ein dag at Hunter var ein av dei mange idrettsutøvarane som systematisk hadde vore dopa over fleire år.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Nr 18 (17,97 m)
OL 1996 i Atlanta: Nr 7 – 20,39 m
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje – 20,33 m
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 21,79 m, framom Oliver-Sven Buder (21,42 m)

Frå  1998 til 2001 var Hunter gift med Marion Jones.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «C. J. Hunter» frå ,  den 13. september 2018.  

Friidrettsutøvarar frå USA
Kulestøytarar
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996