alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Lomé

Lomé er hovudstaden i det vestafrikanske landet Togo. Byen har 839 000 innbyggarar (2003) og ligg heilt sørvest i Togo ved Guineabukta. Lomé er det administrative, økonomiske og industrielle senteret i Togo.

Økonomi 
Lomé har sidan 1968 hatt djuphamn, og samstundes vore ei frihandelssone. Frå Lomé vert det skipa ut ei mengd jordbruksprodukt, blant anna fosfat, kaffi, kakaobønner, kopra og palmeolje. Varer frå grannelanda i nord, Mali, Burkina Faso og Niger, samt Ghana i vest, utgjer ein større del av eksporten. Eit oljeraffineri ligg òg i byen.

I Lomé finst Beninuniversitetet, grunnlagt 1965. Hovudflyplassen, Lomé-Tokoin, ligg tett ved byen.

Klima 
Lome har to årlege regntider, den fyrste tek til i april og sluttar i juli, den siste regntida varer frå tidleg september til seint i november. Heten er nokså konstant, maksimum middeltemperatur i skuggen er i snitt 30 °C om ettermiddagen, medan minimum middeltemperatur er 23 °C om morgonen.

Klimaet i Lomé er sterkt påverka av havet. Heten er stabil og utan høge toppar, vinden frå havet mildnar effekten av varmen. Årleg nedbørsmengd er 800 mm, langt under det vanlege i kystområda i det øvrige Vest-Afrika.

Historie 
Lomé vart grunnlagt på 1700-talet av ewefolk. Han vart i 1897 hovudstad i den tyske kolonien Togoland, mellom 2 og 3000 menneske budde då i byen.

Folketalet steig fort i andre halvparten av det 20. hundreåret. Byen hadde om lag 30 000 innbyggarar i 1950. Ti år seinare, då Togo vann sjølvstende i 1960, hadde folketalet nådd 80 000, i 1970 hadde det auka til 200 000.

Den sterke veksten i byen, har sidan 1970-åra overbelasta samferdslesektoren. Jarnbanen, viktig i for kommunikasjonen mellom forstadene og bykjernen, har forfalle. Aukande arbeidsløyse, innvandring frå landsbygda, samt behovet for grønsaker, førte til framveksten av eit omfattande hagebruk i utkantane av byen.

Studiar av eigedomsmarknaden i byen viser at dei ulike bydelane er ganske heterogene, med overdådige villaer jamsides tarvelege butilhøve. Den sosiale lagdelinga i byen viser såleis ikkje att i eigne bydelar. Mangelfull renovasjon og andre helsefarlege tilhøve pregar livsvilkåra til bybuarane.

Lomékonvensjonen, ein serie avtalar mellom EU og tidlegare europeiske koloniar, er oppkalla etter byen. Den fyrste avtalen vart underskriven i Lomé i 1975, den fjerde og siste i 1990.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Lomé» frå , den 28. januar 2011. 
 

Hovudstader i Afrika
Stavanger stasjon

Stavanger stasjon er endestasjon på Sørlandsbanen og Jærbanen. Stasjonen ligg 598,70 km frå Oslo og 5,3 moh. Området der stasjonsbygninga ligg, heitte opphavleg Adamsmarken og høyrer til området Kannik.

Stasjonen vart opna i 1878 då Jærbanen stod ferdig. Stasjonsområdet hadde då eit vasstårn som skaffa toga vatn frå Kannikbekken og eit kollagar. Dei stod ved sidan av kverandre inntil jernbanelinja, på sørsida av linja. Stasjonsbygninga var ikkje stor, men var utstyrt med ein perrong med tak. På nordsida av linja låg lokomotivstallen og verkstadsbygninga. Godstrafikken gjekk til Torget der det var ein godsstasjon.

Jarnbanestasjonar på Sørlandsbanen
Stasjonar på Jærbanen
Jarnbanestasjonar opna i 1878
Byggverk i Stavanger
Samferdsle i Stavanger
Jarnbanestasjonar i Rogaland
Bergen stasjon

Bergen stasjon ligg i Bergen sentrum, og vart opna i 1913, fire år etter at Bergensbanen var opna på heile strekninga mellom Bergen og Oslo. Stasjonen vart teikna av Jens Zetlitz Monrad Kielland, etter at ein arkitektkonkurranse vart utlyst i 1900, og erstatta den tidlegare jarnbanestasjonen i Bergen, som var teikna og bygd for Vossabanen. I 2003 vart Bergen stasjon freda ved forskrift.

Bergen stasjon, som er endestasjonen for Bergensbanen, er ein såkalla «sekkestasjon». Stasjonsbygningen har symmetrisk grunnplan forma som ein U ikring enden av spora, med toghallen mellom. Toghallen er ein boga fagverkskonstruksjon i stål med store overlysfelt, og har elles taktekking av skiferstein frå Voss. To plattformer strekker seg ut frå toghallen, og er utanfor denne dekt av smale glastak som kviler på Y-forma stålstolpar.

Dei utvendige fasadane på stasjonsbygingen er i gneis frå Skreien i Vaksdal kommune, og taket er tekt med vossaskifer.

Bergensbanen
Bergensbanen er ei jarnbane mellom Bergen og Oslo. 

Allereie i 1870 vart det lagt fram eit forslag om å byggje ei jarnbane mellom Bergen og Oslo. Men ei avgjerd kom ikkje før i 1894, etter ein lengre diskusjon om kva for ei rute jernbanelinja skulle ha. Særleg i Sogn var støtta for ei fjordlinje sterk. Sogningane ynskte jarnbane over Hemsedalsfjellet eller over Filefjell til Lærdal, eller ein jernbanelinje ned Aurlandsdalen til Aurland. Òg ei linje langs Hardangerfjorden var diskutert. 

Men til slutt var det høgfjellsruta som vann fram. Fridtjof Nansens røynsler om geografien frå skituren sin over fjellet i 1884 var medverkande til fastlegginga av ruta. Fyrst vart berre den fyrste biten mellom Voss og Taugevatn godkjend av Stortinget, men i 1898 vart resten av linja òg godkjent.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bergen stasjon» og «Vestlandsbanen» frå ,  den 28. januar 2011.

Bakgrunnsstoff

 
 Kunsthistorie.com: Om stasjonsbygningen

Bergensbanen
Stasjonar på Bergensbanen
Kulturminne i Bergen
Jarnbanestasjonar i Bergen
Jarnbanestasjonar opna i 1913
Freda bygg i Vestland
Gulflankeplystrar

Gulflankeplystrar (Hylocitrea bonensis), er ein sporvefugl som er endemisk til høgtliggande skogar på den indonesiske øya Sulawesi. Han er monotypisk i slekta Hylocitrea, og har tradisjonelt vore rekna som ein medlem av familien Pachycephalidae, men nyare genetiske bevis peikar mot ein eigen familie Hylocitreidae.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Yellow-flanked Whistler» frå , den 28. januar 2011

Referansar 

Sporvefuglar
Indonesisk

Indonesisk er eit austronesisk språk som er det offisielle språket i Indonesia. Det høyrer til den 
malayopolynesiske språkgruppa, og er svært likt malayisk frå Malaysia. 

Rundt 20 millionar menneske har indonesisk som morsmål. I tillegg snakkar rundt 200 millionar menneske språket som andrespråk, ettersom det er brukt i utdanningssystemet, statsapparatetet og media i Indonesia.

Indonesisk fekk offisiell status i Indonesia etter at landet fekk sjølvstende frå Nederland i 1945.  Mange nederlandske lånord i indonesisk utgjer ein klar forskjell frå malayisk. Språket er også blitt påverka av ulike lokale språk, som javanesisk.

Indonesisk blir skrive med det latinske alfabetet. Det har nært samsvar mellom uttale og skrivemåte, ettersom det er eit relativt ungt skriftspråk.

Bakgrunnsstoff 
 Indonesian  - UCLA Language Materials Project, University of California Los Angeles (UCLA).
 Indonesisk-engelsk ordbok

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Indonesisk» frå ,  den 27. mars 2012.  
 

Malayiske språk
Språk i Indonesia
Språk i Aust-Timor
Einskildspråk

de:Malaiische Sprache#Geschichte
Gladiolus

Gladiolus er ei planteslekt i sverdliljefamilien. I alt finst kring 180 artar viltveksande i Afrika, det sørlege og sentrale Europa, og vestre og sentrale Asia. Dei fleste artane finst i det sørlege Afrika.

I Noreg er ulike artar dyrka i hagar. Medlemane i slekta er fleirårige urter som visnar mot slutten av vekstsesongen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gladiolsläktet» frå ,  den 28. januar 2011.

Bakgrunnsstoff

Hageplantar
Sverdliljefamilien
Donacobius


Donacobius (Donacobius atricapilla), tidlegare norsk namn svarthettesmett, er ein iaugefallande, vokal, søramerikansk fugleart utan nære slektningar på kontinentet. Han er monotypisk i slekta Donacobius, og somme reknar han som ein eigen familie donacobiusfamilien med vitskapleg namn Donacobiidae, men plasseringa er kontroversiell. Donacobius finst i tropiske sumpar og våtmarker i og rundt Amazonas og Orinoco-området, og nordover inn i Panama.

Skildring 
Donacobius er ein trastliknande fugl med lange grå bein, og han sit ofte i ei oppreist stilling. Oversida av vengene er mørkebrune, overgumpen lysare raudbrun og dei lange halefjørene er svarte med store kvite flekker som er synlege på undersida når stjertfjørene er samla. Strupen, brystet og undersida er har bleik, gulkvit farge. Hovudet og halsen er svart, og svarthettesmetten har eit ganske langt, litt nedbøygd svart nebb og karakteristiske gule auge med svart pupill. Kjønna er like.

Donacobius er vanleg i eit breitt spekter av Amazonas våtmarker, inkludert kroksjøar, flaummarksskogsoner og andre område med høg og tett akvatisk eller semi-akvatisk vegetasjon. Ein tredel av utbreiingsområdet ligg utanfor Amazonas-bassenget, frå Panama, Nord-Colombia, og vestlege Venezuela, Orinoco-systemet i Venezuela, til søraustkysten og innlandet av Brasil, og nabolanda sørover til Paraguay og til lengst nord i Argentina. Andre land der arten er registrert er Bolivia, Ecuador, Fransk Guiana, Guyana, Peru og Surinam.

Donacobius dannar par for livet, par av donacobius kan ofte sjåast heile dagen på toppen tett vegetasjon ved innsjøar eller i elvebreiddvegetasjon. Dei er mykje støyande og ofte engasjerer paret seg i ein såkalla vekselsong, slik at dei syng vekselvis, medan dei set inn tilbakevendande songstrofer. Vaksne avkom vil hjelpe foreldra sine og bidra til å få fram fleire ungar frå påfølgjande hekkeperiodar i eit system av samarbeidande hekking.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Donacobius» frå , den 28. januar 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av svarthettesmett hos Internet Bird Collection

Sporvefuglar
Båtnebb

Båtnebb er to artar av sporvefuglar som utgjer slekta Machaerirhynchus. Dette var tidlegare ei slekt i monarkfamilien, Monarchidae. I dag har somme autoritetar plassert denne slekta i sin eigen familie Machaerirhynchidae.

Båtnebb lever på Ny-Guinea og nordlege Queensland.

Artsliste 
Båtnebb i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

Slekt Machaerirhynchus
 Svartbrystbåtnebb, Machaerirhynchus nigripectus, Black-breasted Boatbill, LC, Schlegel, 1871
 Gulbrystbåtnebb, Machaerirhynchus flaviventer, Yellow-breasted Boatbill, LC, Gould, 1851

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av båtnebb hos Internet Bird Collection: svartbrystbåtnebb, gulbrystbåtnebb

Sporvefuglar
Fugleslekter
Klippehopparar


Klippehopparar er ei biologisk slekt Chaetops av mellomstore insektetande eller altetande fuglar i sørlege Afrika. Slekta utgjer sin eigen familie Chaetopidae.

Skildring 
Kappklippehoppar, Chaetops frenatus, og drakensbergklippehoppar, Chaetops aurantius, er begge endemiske til Sør-Afrika. Kappklippehoppar er heimehøyrande i Western Cape og sørvestre del av Eastern Cape, og drakensbergklippehoppar er distribuert i høglandet i Lesotho og områda rundt Lesotho i Sør-Afrika. Desse to klippehopparar har vorte handsama som ein art, men varierer i storleik og fjørdrakt. Utbreiingsområda overlappar ikkje, men dei ligg i nærleiken av å gjere det. 

Desse to artane er små fuglar med stort sett brune og raude fjørdrakter. Begge har lange, kvittippa svart hale, svarte struper, breie kvite mustasjestriper, raudbrun eller oransje buk, grå gump og svartmønstra rygg og venger. Irisen er raud, nebb og beina er svarte. Vengene er svært små og dei flyg ikkje ofte. Dei brukar mykje tid på insektjakt med springing og hopping blant steinar og gras. Ei rekkje insekt blir tatt, blant anna sommarfugllarver, møll, grashopper, biller og fluger. I tillegg til insekt kan dei ta øgler og gekkoar, amfibium, skorpionar, leddormar og edderkoppar.

Dei er monogame, og para etablerer territorium som blir forsvart året rundt. Kappklippehoppar har territorium som varierer i storleik frå 4 til 11 hektar. Hekkande par av begge artane har hjelparar, vanlegvis ungar frå tidlegare kull, for å hjelpe med omsut for ungar. Reiret er bygd av gras og ligg på bakken, i motsetnad til grottefuglar, som byggjer gjørmereir i koloniar. Kappklippehoppar legg to egg og drakensbergklippehoppar to til tre egg . Begge kjønn deltar i ruging gjennom 19-21 dagar. Ungane blir fora av foreldra og hjelparar i tretti dagar, men dei forlèt reiret tidlegare enn det.

Artslista 
Opphavleg vart desse fuglane plassert i trastefamilien, og dei har òg vore medlemmer av songarfamilien, Sylviidae, og i timalfamilien, men nyare DNA-studium viser at desse fuglane faktisk er primitive sporvefuglar nærast knytt til grottefuglar, Picathartes.

Klippehopparar etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

 Kappklippehoppar, Chaetops frenatus
 Drakensbergklippehoppar, Chaetops aurantius

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Rock-jumper» frå , den 28. januar 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av kappklippehoppar hos Internet Bird Collection 
 Videoar, bilete og lydopptak av drakensbergklippehoppar hos Internet Bird Collection 
 Bilete av steinhoppar hos Mangoverde World Bird Guide

 
Sporvefuglar
Fugleslekter
Grottefuglar

Grottefuglar er ei lita biologisk slekt Picathartes av to fugleartar innan familien Picathartidae funne i regnskogane i tropisk Vest- og Sentral-Afrika. Dei har nakne hovud med kraftige farger, og lever av insekt og virvellause dyr plukka frå fuktige område. Begge artane er standfuglar, og er avhengig av eit spesialisert habitat i jungel med berg eller stein.

Skildring 

Grottefuglar er store, 33-38 cm lange sporvefuglar med kråkeliknande svart nebb, lang hals, hale og bein. Dei veg mellom 200 og 250 gram. Dei sterke føtene og gråe beina er tilpassa terrestriske rørsler. Vengene er lange, men blir sjeldan brukt for lange flygingar. Fjørdrakta på kropp og venger er mykje like for dei to artane, med lyst bryst, lys underside og mørkare grå og gråsvarte venger, rygg og stjert. Men farga på halsen varierer mellom artane, likeins skil farga på hovudet artane, noko som speglast i dei norske artsnamna deira, gulhovudgrottefugl og blåpannegrottefugl. Hovudet er fjørlaust med fargerik, mønstra hud.

Åtferd 

Føda til grottefuglar er sett saman av eit breitt spekter av virvellause byttedyr. Byttedyra inkluderer ei rekkje insekt, særleg biller, termittar og maur, så vel som tusenbein, skolopendrar, meitemark og sniglar. Froskar og øgler blir òg tatt, men desse blir stort sett mat til ungar. Dei kan òg ta byttedyr i tre og kan dessutan søkje etter krabbar i grunt, rennande vatn. Når dei beitar på bakken nyttar dei det lange nebbet til å snu blad og gripe byttet, føtene blir aldri brukt til dette. Begge artane vil følgje maursvermar for å snappe byttedyr som flyktar frå maurane. 

Begge artane av grottefuglar hekkar sesongmessig i regntida. Om eit område har to regntider gjennom eit år vil dei hekke to gonger i året. Trass rapportar om kooperativ hekking er det no antatt at dei er utelukkande monogame. Dei er ofte rapporterte å vere kolonihekkarar, og vil hekke i koloniar på opp til sju par, men det mest vanlege er einslege hekkepar og mindre koloniar med berre to par. Reiret er festa til taket i ei hòle eller under overhengande fjell. Det er koppforma med struktur av tørka blad, kvister og plantefibrar bakt inn tørka gjørme. Kullet er på to egg. Begge foreldra deltar i ruginga, kvar rugeøkt er på eit halvt døgn, det tar rundt 20 dagar til klekking. Ungane er nesten nakne og hjelpelause ved klekking, og treng rundt 25 dagar på å bli flygedyktige. 

IUCN har oppført begge artane som sårbare på raudlista.

Artane 
 Gulhovudgrottefugl, Picathartes gymnocephalus
 Blåpannegrottefugl, Picathartes oreas

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Picathartes» frå , den 28. januar 2011, denne referansen var gjeven:

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av grottefuglar hos Internet Bird Collection

Sporvefuglar
Fugleslekter
Inger Karoline Gaup

Inger Karoline Gaup () er ein norsk samisk songar og låtskrivar kjend som Inger Gaup.

I 2010 vann ho den samiske talentkonkurransen Riddu Násttit og fekk eit stipend på  kr frå Telenor. I 2011 var ho med på Sami Grand Prix for første gang og kom på andre plass, i 2012 stakk ho av med seieren og fikk representere sapmi i Liet Internasjonale.  

i 2016 var ho nominert til årets samiske radiolåt, og opptredde i dette høvet ved Sami Music Awards.

Utgjevingar
 2015: Sweet love (album)
 2017: Cahkket gintala (singel)

Deltaking 

 2009: Riddu Násttit 2009 (deltakar)
 2010: MGPjr audition
 2010: Riddu Násttit 2010 (vinnar)
 2011: Norge Rundt (gjest)
 2011: Sami Grand Prix (2 plass)
 2012: Liet internasjonal (deltaker)
 2012: Sami Grand Prix (vinner)
 2013: Sirkus Eliassen i Kautokeino (Oppvarming)
 2015: Midnattsrocken direktesending (deltaker)
 2016: Max Macke og Gumpegoddi gerilja (oppvarming)
 2016: Konsert for innsamlingsaksjonen til Raudekrossen
 2016: Nominert til årets samiske radiolåt 2015 
 2016: Sami Music Awards 
 2018: Sami Grand Prix (vinner) 
 2018 : Liet internasjonale XL 

Folk frå Kautokeino
Norske songarar
Samiske musikarar
Songar-låtskrivarar
Riddu Násttit

Riddu Násttit er ein talentkonkurranse for samisk og kvensk ungdom. Han er blitt arrangert av Riddu Riddu-festivalen og
NRK Sámi Rádio med støtte frå Telenor, og send som fjernsynsprogram på NRK. Vinnarane har også fått eit stipend på 25 000 kroner.

Konkurransen blei vunnen av duoen Janne og Mikkel i 2008,  Agnete Båtnes i 2009 og Inger Karoline Gaup i 2010.

Kjelder

Åsgeir Johansen, «Jakter på talenter» , framtidinord.no (11.06 2010)
«Stjernene fra Kautokeino», sagat.no (12.07.2008)

Riddu Násttit
Norske fjernsynsseriar
Fjernsynsseriar frå 2000-åra
Skarstad

Skarstad er ei grend, og namnet på ein gard i Åbygda i Bindal kommune i Nordland. Her bur det ca. 25 personar fordelt på fire gardsbruk med same gardsnummer.

I mellomalderen (katolsk) stod det ei stavkyrkje på eit av gardsbruka. Den vart betjent av ein kapellan som omkom i ei sideelv til Åelva. Sidelva har fått namnet Kapellanselva etter nettopp denne hendinga.

Geografi i Bindal
Bygder i Nordland
Os i Østerdalen

Os i Østerdalen er ein tettstad og administrasjonssenter i Os kommune i i Innlandet fylke med .

Tettstaden ligg ved Rørosbanen, Glåma og fylkesveg 30.

Sjå òg 
 Tettstader i Hedmark

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Vêrvarsel for Os , yr.no

Geografi i Os
Tettstader i Innlandet
Kommunesenter i Innlandet
Sande i Vestfold

Sande er ein tettstad i Holmestrand kommune i Vestfold og Telemark med 
.

Sande var administrasjonssenter i tidlegare Sande kommune i Vestfold fylke.

Sjå òg 
 Tettstader i Vestfold

Kjelder 
 SSB: «Tettsteder og sentrumssoner. 1. januar 2005. Vestfold»

Busetnader i Holmestrand
Sande kommune i Vestfold
Tettstader i Vestfold og Telemark
Harstad

Harstad er ein by og administrasjonssenteret i Harstad kommune i Troms og Finnmark fylke. Byen har  og er etter folketal den nest største byen i fylket, og den tredje største byen i Nord-Noreg.

Byen ligg nordaust på Hinnøya, og den nord- og sørgåande Hurtigruta møtast her kvar morgon. Harstad er ein kulturby og er fast vertsskap for Festspela i Nord-Norge, som blir arrangert kring Sankthans kvart år. Harstad kulturhus stod ferdig i 1992. 

UiT Noregs arktiske universitet har campus i Harstad, med om lag 1 200 studentar.

Harstadværinger
Sophie Elise, skribent og bloggar
Ørnulv Vorren, etnograf (d. 2007)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Harstad» frå , og «Harstad» frå  den 3. juli 2012.  

Busetnader i Harstad
Hurtigruteanløp i Troms og Finnmark
Byar i Troms og Finnmark
Tettstader i Troms og Finnmark
Kommunesenter i Troms og Finnmark
Frøya i Trøndelag

Frøya er ei øy på kysten av Trøndelag. Øya ligg i Frøya kommune i Trøndelag fylke. Mellom Frøya og fastlandet ligg Hitra.

Geografi i Frøya
Øyar i Trøndelag
Jan Thomas

Jan Thomas (), også kjend som Jan Thomas Mørch Husby, er ein norsk stylist og kjendis.

Liv
Thomas er opphavleg frå Storebø i Austevoll, men voks opp i Gulset i Skien. I sytten år budde Jan Thomas i Hollywood der han fyrst arbeidde som skodespelar og modell. Mellom anna spelte han inn ein erotisk film med tittelen Mojave. Seinare arbeidde han som ansvarleg stylist på fleire produksjonar for dei amerikanske filmselskapa Dreamworks og Universal. Han flytta deretter tilbake til Noreg og opna venleikssalongen Jan Thomas Studio i Parkveien i Oslo.

I Noreg er Jan Thomas kjend frå fleire fjernsynsseriar, som Top Model Norge og Fra Hollywood til Parkveien, ein dokusåpeserie frå venleikssalongen hans. Han har òg skrive bøkene Jan Thomas stylingguide.

Etter at han 20. februar 2009 gifta seg med Philip-Christopher Mørch Husby (f. 1989), tok han mellom- og etternamnet til ektefellen. Han endra samtideg fornamn frå Jan Bertin til Jan Thomas. Etter skilsmissa endra han til Jan Thomas (Thomas er då etternamnet).

Bøker av Jan Thomas

 Jan Thomas; Tone Skårdal Tobiasson; Jan Eric Skappel (illustrasjonar.); Eirik Sørlie (illustrasjonar). 2008. Jan Thomas' stylingguide: ta med stylisten, makeupartisten og frisøren hjem!. Oslo: Pantagruel. ISBN 978-82-7900-321-2
 Jan Thomas; Tone Skårdal Tobiasson; Jan Eric Skappel (illustrasjonar); Anneli Olander (illustrasjonar). 2008. Jan Thomas' verktøykasse for menn. Oslo: Pantagruel. ISBN 978-82-7900-328-1
 Jan Thomas; Anne Karine Strøm; Jan Eric Skappel (illustrasjonar);  Anneli Olander (illustrasjonar). 2008.  Jan Thomas' stylingguide : en hyllest til modne kvinner.  Oslo: Pantagruel. ISBN 978-82-7900-345-8
 Jan Thomas; Anne Karine Strøm; Jan Eric Skappel (illustrasjoner);  Anneli Olander (illustrasjonar); Eirik Sørlie (illustrasjonar). 2009. Jan Thomas' styling bible : stylingguide for han og henne  (ei samling av bøkene: Jan Thomas' stylingguide : ta med stylisten, makeupartisten og frisøren hjem", "Jan Thomas' verktøyskasse for menn" og "Jan Thomas' stylingguide : en hyllest til modne kvinner".)   Oslo: Pantagruel. ISBN 978-82-7900-399-1

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jan Thomas Mørch Husby» frå ,  den 23. desember 2010.  
Camilla Bjørn, «Jan Thomas: - Ingen pornostjerne» (08.01.08) i vg.no

Norske skodespelarar
Norske modellar
Norske forfattarar
Norske programleiarar
Programleiarar for TV2  
Norske stylistar
Norske Skal vi danse-deltakarar
Folk frå Austevoll
Norske sakprosaforfattarar
Tolga-Os kommune

Tolga-Os kommune var ein kommune i Hedmark fylke som eksisterte frå 1966 til 1976. 

Kommunen vart oppretta 1. januar 1966 ved at kommunane Tolga og Os vart slått saman.
1. januar 1976 vart Tolga-Os kommune oppløyst ved at Tolga og Os vart eigne kommunar.

Ved samanslåinga hadde Tolga kommune 1 944 innbyggarar og Os kommune 2 015 innbyggarar.
Tolga kommune hadde eit innbyggartal på 1 865 og Os kommune 1 859 etter delinga.

Litteratur
Jenssen, Jens Olai (mfl.) Ein skilsmissekommune i Bygde-Norge (Samlaget, 1974)

Tidlegare kommunar i Hedmark
Skipingar i 1996
Nedleggingar i 1976
Nikolaj Nekrasov

Nikolaj Aleksejevitsj Nekrasov () var ein av dei fremste russiske poetane i det 19. hundreåret.

Liv og gjerning
Nekrasov var fødd i Nemirov i den tids Tsar-Russland, dagens Ukraina. Han vart send til St. Petersburg for å verte utdanna til offiser. I staden skreiv han seg inn på universitetet. Far hans nekta han då vidare stønad, så den 16-årige ungdomen måtte slå seg gjennom på eiga hand.

År 1840 kom den fyrste samlinga av dikta hans, anonymt, og vart møtt med godvilje av kritikken. Året etter vart Nekrasov og litteraten Panajev eigar av tidsskriftet Sovremennik, i si tid starta av Aleksandr Pusjkin. Då Sovremennik vart forbode i 1866, overtok Nekrasov det kjende tidsskriftet Otetjestvennyja zapiski (Fosterlendske minne), som han redigerte til sin død. Frå og med 1856 kom det eine opplaget etter det andre av hans samla dikt ut (6. opplag i to band, 1895).

Etter Mikhail Lermontov var ingen russisk forfattar så omtykt som Nekrasov. Han refsa utan nåde det russiske samfunnet for dei manglane han såg. Mykje av det han skreiv, kom ikkje uskadd gjennom sensuren. Ein annan del av Nekrasovs dikt handlar om han sjølv, dei dystre minna hans frå oppveksten og lidinga. Den bitre nauda han gjekk gjennom i unge år, braut ned helsa hans. Nauda og lidinga hadde i hans eige augo gitt pengar eitt verd som gjorde at han til ein kvar pris måtte verte rik. Det vart han, særleg på grunn av si verksemd som publisist.

Han døydde i St. Petersburg i 1878.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nikolaj Nekrasov» frå ,  den 29. januar 2011.  
 

Russiske forfattarar
Folk frå Nemyriv