alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tollef Strand

Tollef Hanssen Strand () var ein norsk lensmann og stortingsmann frå Elverum i Hedmark.

Strand var son til ein gardbrukar. Sjølv var han underoffiser i 1814. På Stortinget 1815-16 var Strand 3. representant frå Hedemarkens amt. Han var då medlem av seks komitear, mellom anna i komiteen om militære saker, innkvartering og verneplikt på godseigedomar. Seinare vart han lensmann i heimbygda Elverum, ei stilling han hadde til han døydde, 43 år gammal.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske gardbrukarar
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar for Hedmark
Folk frå Elverum
Reiulf Madssen Strand

Reiulf Madssen Strand () var ein norsk gardbrukar, trelasthandlar og stortingsmann frå Sigdal i Buskerud. Asle Madssen Strand var ein yngre bror.

Far hans var gardbrukar i Sigdal. Sjølv kjøpte han seg gard i Haugsbygda i Norderhov og dreiv denne til han døydde. Attåt gardsdrifta dreiv han og handla med trelast. Han var ei tid medlem av heradsstyret, og var elles medlem av matrikkelkommisjonen for Buskerud fogderi. Elles var han medlem av forlikskommisjonen og sparebankdirektør 1855-64.

Strand var 1. representant for Buskeruds amt på Stortinget 1871-73, medlem av militærkomiteen. Både til det føregåande stortinget, og det nestkomande, var han andre varamann.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske gardbrukarar frå 1800-talet
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Folk frå Sigdal
Truls Aslesen Strand

Truls Aslesen Strand () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Sigdal. Asle Madssen Strand var far hans, medan Reiulf Madssen Strand var ein farbror.

Strand overtok i 1893 ein gard i Krødsherad og dreiv denne til han døydde. Han var ei tid medlem av heradsstyret i Sigdal og formann i skulestyret. Elles var han med i forlikskommisjonen og var styreleiar i den lokale sparebanken. Då Krødsherad frå 1901 var skild til eige herad, vart Strand den fyrste ordføraren i heradet.

Strand var fjerde representant frå Buskeruds amt valbolken 1900-03, og deretter fyrste representant i den påfylgjande valperioden. Heile tida på tinget var han medlem av gasje- og pensjonskomiteen. Grunna sjukdom vart han permittert 29. juli 1905, og seks dagar seinare døydde han i hovudstaden.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1901-1903
Stortingsrepresentantar 1904-1906
Folk frå Sigdal
Folk frå Krødsherad
Norske gardbrukarar frå 1800-talet
Vári i Attikí

Vári (gresk Βάρη) er ein tidlegare kommune i dei sørdlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Vári-Voúla-Vouliagméni i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Vari
Vari
Vari
Vouliagméni

Vouliagméni (gresk Βουλιαγμένη) er ein tidlegare kommune i dei sørdlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Vári-Voúla-Vouliagméni i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Vouliagmeni
Vouliagmeni
Vouliagmeni
Diónysos i Attikí

Diónysos (gresk Διόνυσος) er ein forstad til Aten i Hellas. Diónysos ligg under fjellet Pendéli nord for Aten og er ein kommune i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Administrativ inndeling 

Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Diónysos
 Ájos Stéfanos
 Ánixi
 Drosiá
 Kryonéri
 Rodópoli
 Stamáta
Dei sju tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 40 193 innbyggjarar, medan kommunaleininga Diónysos hadde 6 458 og tettstaden med same namn 5 651 innbyggjarar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Dionysos
Dionysos
Dionysos
Dionysos
Ájos Stéfanos i Attikí

Ájos Stéfanos (gresk Άγιος Στέφανος) er ein tidlegare kommune i dei nordlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Diónysos i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí og hovudsete i kommunen.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Ájos Stéfanos 10 015 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 9 892 innbyggjarar.

Referansar 

Ajos Stefanos
Ajos Stefanos
Ajos Stefanos
Ánixi

Ánixi (gresk Άνοιξη, som tyder vår) er ein tidlegare kommune i dei nordlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Diónysos i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Anixi
Anixi
Anixi
Drosiá

Drosiá (gresk Δροσιά) er ein tidlegare kommune i dei nordlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Diónysos i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Drosia
Drosia
Drosia
Kryonéri i Aust-Attikí

Kryonéri (gresk Κρυονέρι) er ein tidlegare kommune i dei nordlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Diónysos i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Kryoneri
Kryoneri
Kryoneri
Rodópoli

Rodópoli (gresk skrift Ροδόπολη) er ein tidlegare kommune i dei nordlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Diónysos i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Rodopoli
Rodopoli
Rodopoli
Stamáta

Stamáta (gresk Σταμάτα) er ein tidlegare kommune i dei nordlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Diónysos i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Stamata
Stamata
Stamata
Kropía

Kropía (gresk Κρωπία) er ein kommune søraust for Aten i Hellas. Han høyrer til periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Byar og tettstader
Byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Kropia
Kropia
Lavreotikí

Lavreotikí (gresk Λαυρεωτική) er ein kommune heilt søraust på halvøya Attikí i Hellas. Han høyrer til periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Administrativ inndeling 

Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Lavreotikí
 Keratéa
 Ájos Konstandínos
Dei tre tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen Lavreotikí 25 102 innbyggjarar, medan kommunaleininga med same namn hadde 7 078 innbyggjarar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Lavreotiki
Lavreotiki
Lavreotiki
Lávrio

Lávrio (gresk Λαύριο) er ein by søraust på halvøya Attikí i Hellas. Han er hovudsete i kommunen Lavreotikí i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Lavrio
McMurdo-stasjonen

McMurdo-basen er eit amerikansk forskingssenter i Antarktis som ligg på sørtuppen av Ross Island i Ross Dependency ved breidda av McMurdo Sound i Antarktis. Han vart driven av USA gjennom United States Antarctic Program, ein grein under National Science Foundation. Stasjonen er det største samfunnet i Antarktis og kan ta imot opp til 1258 innbyggjarar. Alt personell og last som kjem til eller frå Amundsen-Scott-stasjonen passerer først gjennom McMurdo.

Historie
Stasjonen er kalla opp etter McMurdo Sound, som igjen er kalla opp etter løytnant Archibald McMurdo på H.M.S. «Terror», som først kartla området i 1841 leia av den britiske utforskaren James Clark Ross. Den britiske oppdagaren Robert Falcon Scott var den første til å opprette ein base nær denne staden i 1902, og bygde Discovery Hut som framleis står nær hamna ved Hut Point. Basen vart offisielt opna den 16. februar 1956 og vart opphavleg kalla Naval Air Facility McMurdo. Den 28. november 1957 var admiral George J. Dufek på basen i lag med ein delegasjon frå den amerikanske kongressen, under eit kommandobyte.

McMurdo vart sentrum for den vitskaplege og logistiske operasjonen under Det internasjonale geofysiske året, eit internasjonalt vitskapleg samarbeid som varte frå 1. juli 1957 til 31. desember 1958. 

3. mars 1962 vart eit atomkraftverk ved stasjonen. Verket ligg nær Discovery Hut og kom i prefabrikerte modular The reactor
generated 1,8 MW of electrical power Ingeniørar nytta mellom energien til å produsere damp for destillering av saltvatn. Army Nuclear Power Program la ned verket i 1972 og ein gjekk over til å bruke vanlege dieselgenerator.

Klima
Med alle månadane med middeltemperatur under null grader, har McMurdo eit arktisk klima (Köppen-klassifisering EF).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «McMurdo Base» frå ,  den 13. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
US Antarctic Research Program Calendar 1983
"Facts About US Antarctic Research Program". Division of Polar Programs, National Science Foundation; July 1982.
Clarke, Peter: On the Ice. Rand McNally & Company, 1966

Bakgrunnsstoff
 
 National Science Foundation om McMurdo-basen
 Virtuell tur - McMurdo-basen Antarktis 
 Life and work at McMurdo-basen – frå USA Today
 Vêrdata frå McMurdo-basen
 COMNAP 
 Høgoppløyseleg GigaPan-bilete av McMurdo-stasjonen

 *
Utpostar i Ross Dependency
Scott-basen

Scott-basen er eit forskingsanlegg som ligg i Antarktis og vert drive av New Zealand. Basen vart kalla opp etter kaptein Robert Falcon Scott i Royal Navy, leiaren for to britiske ekspedisjonar til Rosshavet i Antarktis. Basen ligg på Ross Island nær Mount Erebus i Ross Dependency, og vart opphavleg oppretta som eit senter for feltforsking i geovitskapar, men det vert i dag drive mykje forskjellige felt.

Historie
Scott-basen vart opphavleg bygd for å støtte den britiske Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (TAE). Tre observatørar frå New Zealand vart med for å finne ein eigna stad for ein base og dei valde McMurdo Sound med hjelp frå USA  under Operasjon Deep Freeze I sommaren 1955. Etter ei evaulering av mogelege stader, valde dei ein stad nær Butter Point. Dette vart seinare flytta til Pram Point sidan det var lettare å losse forsyningar frå ekspedisjonsskipet HMNZS «Endeavour» i tillegg til at ein knytte nytte isen som rullebane. Basen ligg oppom Haskell Strait. Scott-basen gjekk over til dei newzealandske styresmaktene via Department of Scientific and Industrial Research (DSIR) 5. mars 1958, då TAE var over.
  
I løpet av det internasjonale geofysiske året fungerte ikkje anlegget til USA ved Hut Point som vitskapleg base. Denne oppgåva gjekk til Scott-basen, som fekk i oppdrag å samle inn vitskaplege data (polarlys, ionosfæren, seismikk mm.) og knytte forskingsaktivitetane i McMurdo-området til aktivitetane ved den amerikanske polstasjonen og den felles amerikanske og newzealandske stasjon ved Cape Hallett i Victoria Land.

I 1958, då det internasjonale året var over, valde New Zealand å halde fram drifta av Scott-basen for å drive forsking. For å oppretthalde operasjonane, starta ei ombygging av basen i 1976. I 2005 vart basen igjen utvida og dekka då 1800 kvadratmeter.

Klima
Basen har eit typisk klima for kysten av Antarktis, med ein minimumstemperatur kring −45 °C og maksimumstemperaturar som stundom stig over null grader. Han er utsett for kraftige, sørlege snøstormar, men alt i alt er det mindre vindfullt her enn på McMurdo-basen. Det høgaste vindkastet som er målt her var på 185 km/h med middelvindar under snøstormar på 95–115 km/h. Varmerekorden på stasjonen er 6,0 °C og kulderekorden er −57 °C, medan middeltemperaturen er −19,6 °C.

Sjå òg
 Marble Point
 McMurdo-basen
 McMurdo Sound
 Mount Erebus
 Rossisen
 Williams Field

Bakgrunnsstoff
 Heimesida til Antarktis New Zealand
 Heimesida til Scottbasen 
 Vêret på Scott-basen 
 Webkamera ved Scott-basen

 *
Utpostar i Ross Dependency
Oppkallingar etter Robert Falcon Scott
Scott's Hut

Scott's Hut er ei hytte som ligg på nordkysten av Cape Evans på Ross Island i Antarktis. Ho vart reist i 1911 under Terra Nova-ekspedisjonen, leia av Robert Falcon Scott. Då han skulle velje base for operasjonane i 1910-1913, ønskte ikkje Scott å bruke den gamle hytta si Discovery Hut som han hadde bygd ved McMurdo Sound under Discovery-ekspedisjonen i 1901–1904. Denne første hytta ligg på Hut Point, 20 km sør for Cape Evans. For det første var den gamle hytta særs kald, og for det andre så hadde skipet til Scott, «Discovery», blitt fanga i isen ved Hut Point, eit problem han ønskte å unngå ved å legge basen lenger nord.

Skildring 

Scott's Hut var prefabbrikert i England før ho vart frakta med skuta sørover. Ho er 50 fot lang og 25 fot brei. 

Det står ein kross på ein ås bak Scott's Hut ved Cape Evans, men denne er ikkje knytt til kaptein Scott, og vart reist til minne om tre medlemmar frå gruppa til Ernest Shackleton ved Rosshavet, som omkom i nærleiken. Krossen reist til minne om kaptein Scott og kompanjongane hans står på toppen av Observation Hill.

I løpet av vinteren 1911 levde 25 menn under Terra Nova-ekspedisjonen i hytta. Det var frå her Scott sette ut på den fatale turen til Sørpolen. Då Scott ikkje kom attende frå polen, drog fleire av mennene attende til hytta for å vere her vinteren 1912 og for å leite etter lika våren etter. I 1913, då Terra Nova-ekspedisjonen var over, vart forsyningar sette igjen i hytta. 

Hytta vart nytta på ny i 1915-1917 av gruppa som vitja Rosshavet under ekspedisjonen til Shackleton, då skuta Aurora vart fanga i isen og dreiv nordover. 10 stranda menn nytta då hytta og klarte å overleve på grunn av forsyningane som var lagt att her. I januar 1917, etter at Shackleton hadde berga dei overlevande, sette han hytta i stand og låste ho før han drog.

Etter 1917 stod hytta urørt fram til 1956 då amerikanske ekspedisjonsmedlemmar gravde ho ut av snø og is. Ho var i utmerkt stand og fleire lekamar frå dei tidlegare ekspedisjonane låg framleis i hytta. Noko vart teke som suvenirar, men hytta er framleis omtrent like intakt som ho var i 1917. 

New Zealand og Storbritannia har sidan 1970-åra jamleg restaurert (stort sett fjerning av snø og is) både denne hytta og Discovery Hut .

Sjå òg 
 Antarktiskekspedisjonar
 Winter Quarters Bay

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Scott's Hut» frå ,  den 13. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Scott's hut needs repair frå BBC
 Bilete av Scott's Hut ved Cape Evans i dag 

Ross Island
Byggverk i Antarktis
Operasjon Deep Freeze
Museum i Antarktis
Verneområde i Antarktis
Utpostar i Ross Dependency
Robert Falcon Scott
Oppkallingar etter Robert Falcon Scott
Vanda-stasjonen

Vanda-stasjonen var ein forskingsbase i Antarktis i Victoria Land i Ross Dependency ved breidda av Lake Vanda, der elva Onyx River munnar ut i Wright Valley. Dei fire opphavlege bygningane vart bygd somrane 1967–68 og 1968–69 like før fem mann overvintra her frå januar til 19. oktober 1969. Mannskap overvintra òg ved stasjonen i 1970 og 1974. Om sommaren hadde Vanda-stasjonen  full besetning fram til 1991. Forskinga baserte seg hovudsakleg på meteorologi, hydrologi, seismologi, jordstraumar og magnetisme. Stasjonen vart styrt av Department of Scientific and Industrial Research (DSIR) og fekk logistisk støtte av den permanente newzealandske forskingsbasen ved Scott-basen på Ross Island.

Vanda-stasjonen var kjend for The Royal Lake Vanda Swim Club. Vitjande kunne dyppe seg i det særs salte vatnet i Lake Vanda då isen kring smelta og danna ei «vollgrav», og fekk eit merke frå Royal Lake Vanda Swim Club. For å få merke måtte ein gjerde det naken, heile kroppen måtte under og ein «vandal» (medlem ved stasjonen) måtte sjå at det gjekk rett føre seg, utan fotografiske restriksjonar. 

I 1995 gjorde uro for miljøet at basen vart stengd, særleg i innsjøen, og stasjonen vart til slutt fjerna. 

Den høgaste registrerte temperaturen i Antarktis vart gjort ved Vanda-stasjonen 5. januar 1974, då det vart målt 15,0 ºC. 

I dag står det ein automatisk vêrstasjon der den tidlegare Vanda-stasjonen låg, i tillegg til Lake Vanda Hut, ei hytte som stundom vert vitja av 2-8 newzealandske forskarar om sommaren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vanda Station» frå ,  den 13. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Vanda Station: History of an Antarctic Outpost av David L. Harrowfield (Christchurch 1999 & 2006, New Zealand Antarctic Society Inc, 52 pp.) ISBN 0-473-06467-7

Utpostar i Antarktis
New Zealand og Antarktis
Utpostar i Ross Dependency
McMurdo Dry Valleys
World Park-basen

World Park Base var ein privat heilårsopen base ved Cape Evans på Ross Island i Ross Dependency. Den internasjonale miljøorganisasjonen Greenpeace oppretta World Park Base i 1987 for å presse krava sine på nasjonane i Antarktistraktaten om å erklære heile Antarktis til ein verdspark. Dette ville bety at heile kontinentet ikkje kunne utnyttast kommersielt eller forureinast, og berre avgrensa forsking ville ha vore lov. Greenpeace lukka og fjerna basen i 1992.

Bakgrunnsstoff
 http://archive.greenpeace.org/gopher/campaigns/landecol/1994/antarc4.txt 
 http://archive.greenpeace.org/comms/climate/polartour/pt01,html
 http://www.greenpeace.org/international/kring/history/how-we-saved-Antarktis

Greenpeace
Utpostar i Antarktis
Ross Island
Utpostar i Ross Dependency
Zucchelli-stasjonen

Zucchelli-stasjonen er ein italiensk-stasjonen som ligg ved Terra Nova Bay i Antarktis og kalla opp etter Mario Zucchelli, som tidlegare var direktør i det italienske antarktisprogrammet. Anlegget vert driven om sommaren (oktober-februar) for fleire forskingsprosjekt. Programma Nazionale di Ricerche in Antartide (Det nasjonale programmet for forsking i Antarktis) samarbeidar tett med USA og New Zealand om forskinga.

Sjå òg
 Concordia-stasjonen (Frankrike og Italia) 
 Jang Bogo-stasjonen ein ny sørkoreansk stasjon (opna i 2014).

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Zucchelli Station» frå ,  den 13. mars 2014.

Bakgrunnsstoff
 Mario Zucchelli-stasjonen 
 Kart over Terra Nova Bay
 COMNAP 

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Ross Dependency
Italia og Antarktis
Victoria Land
Scott Coast
Keratéa

Keratéa (gresk Κερατέα) er ein tidlegare kommune søraust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Lavreotikí i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Keratéa 14 763 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 7 493 innbyggjarar.

Referansar 

Keratea
Keratea
Keratea
Ájos Konstandínos i Attikí

Ájos Konstandínos (gresk Άγιος Κωνσταντίνος) er ein tidlegare kommune søraust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Lavreotikí i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Ájos Konstandínos 728 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 659 innbyggjarar.

Referansar 

Ajos Konstandinos
Ajos Konstandinos
Ajos Konstandinos
Ole Schare

Ole Toresen Schare () var ein norsk embetsmann og stortingsmann frå Øvre Eiker i Buskerud.

Schare var fødd på garden Skara i Øvre Eiker, der far hans dreiv eit gardsbruk. Sjølv reiste han til Danmark og tok dansk juridisk eksamen i 1791, og arbeidde deretter som prokuratur ved både under- og overretten i Noreg frå 1792. I 1802 fekk han stilling som byfut i Kristiansund. Han utmerkte seg då byen forsvarte seg mot britiske angrep i ufredsåra 1807-14.

Schare representerte valkrinsen Kristiansund og Molde på Stortinget 1815-16. Han var medlem av Lagtinget, riksretten og fire komitear, mellom anna av komiteen vedkomande økonomi, handel og sjøstell i kjøpstadene.

I 1820 vart Schare suspendert frå byfut-stillinga, grunna mangel i kassa til byfuten. Tre år seinare vart han frådømd embetet, grunn embetsførsla. 27. juli 1824 vart han ved underretten dømt til å betale sakskostnadene. Samstundes vart han sett i fengsel på festninga i Trondheim, der han måtte sitje til dess 6 100 spesiedalar var innbetalt. Dommane vart stadfesta i høgare rett, sist av Høgsterett 18. mai 1926.

Ved kongeleg resulosjon av 16. februar 1828 vart Schare friteken frå å arbeide saman med andre fangar på festninga, og fekk bupel åtskild frå dei andre fangane. Eit lite år seinare døydde han i Kristiansund.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske embets- og tenestefolk
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Folk frå Øvre Eiker
Folk frå Kristiansund
Gangotri

Gangotri er ein tempelby i den indiske delstaten Uttarakhand. Han ligg i Himalaya rundt 3000 moh.  i eit skogkledd område med furu- og sedertre. 

Gangotri blir rekna som kjelda til den heilage elva Ganga og er eit viktig pilegrimsmål som saman med Kedarnath, Badrinath og Yamunotri utgjer ruta tsjota tsjar dham som tusentals pilgrimar følgjer årleg. Den største heilagdommen i Gangotri er ein naturleg lingam (Sjiva-symbol) i Bhagirathi-elva som ifølgje tradisjonen er staden Sjiva sat då han tok imot elvegudinna Ganga i håret sitt. 

Reint fysisk har elva utspring ved Gaumukh ved føtene av Gangotribreen og Khatlingbreen i Gangotrimassivet.

Sjå òg
Dakshin Gangotri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gangotri» frå , og «Gangotri» frå  den 14. mars 2014.

Bakgrunnsstoff

Pilegrimsmål i hinduismen
Pilegrimsmål i India
Byar i Uttarakhand
Bonnier

Bonnier AB er eit familieeigd mediekonsern med base i Sverige. Det er verksamt i meir enn 20 land, med vekt på Nord-Europa. Bonnierkonsernet omfattar ca. 150 føretak. Blant desse er Dagens Nyheter, Expressen, Dagens Industri, Stockholm City, Bonnier Tidskrifter, Svensk Filmindustri og TV4. Bonnier eig også det norske tradisjonsrike forlaget Cappelen.

Direktør og konsernsjef er Jonas Bonnier.

Forretningsområde
Bonnier Books – omfattar forlag, bokklubbar og nettbokhandlar.
Bonnier Magazine Group – omfattar tidsskriftsforlag.
Bonnier Newspapers –  omfattar hovudsakleg dagsaviser.
Bonnier Business Press – omfattar Dagens Industri og europeiske søsteraviser.
Bonnier Entertainment – omfattar føretak innanfor etermedia, musikk og film.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bonnier» frå ,  den 14. mars 2014.

Bakgrunnsstoff 
Bonnier AB
Komplett liste over Bonniers verksemder 

Svenske føretak
Medieføretak
Fredrik Meyer

Fredrik Meyer () var ein norsk kjøpmann, meklar og stortingsmann frå Bergen.

Meyer var son til ein kjøpmann i Bergen, og dreiv sjølv med handel til dess han vart bymeklar i Bergen. I 1813 representerte han Bergen i eit møte om å opprette ein låne- og diskonteringsbank i Christiania.

Meyer var 2. representant frå Bergen på Stortinget 1815-16. På tinget var han medlem av 13 komitear, mellom anna i spørsmålet om frihamn i Kristiansand, om kjøpstad i Bodø, samt allment om kjøpstader og kjøptstadsprivilegiar, dessutan i handelskomiteen, komiteen om gasjar og pensjonar, og i komiteane om lastevagifter og konsulatavgifter. Grunna sjukdom vart han permittert 25. juni 1816.

Han døydde i heimbyen Bergen i 1833.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske kjøpmenn
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar for Bergen
Folk frå Bergen
Niels Norman

Niels Norman (også skrive Nils Normann; ) var ein norsk prest og stortingsmann, fødd i Trondheim.

Norman var son til ein handelsmann i Trondheim. Sjølv studerte han teologi i København og vart cand.theol. i 1796. Frå 1797 til 1803 var han lærar ved den høgre skulen i fødebyen, deretter var han sokneprest i Tranøy i 15 år. Sidan var han sokneprest i Leikanger i Sogn, før ferda gjekk vidare til Asker prestegjeld i 1822.

Norman kom til Leikanger i 1816. Der fekk han i gang skulestellet og oppretta eit folkebibliotek. Frå 1819 fekk han på plass grendemennene, eit nettverk med moralens tilsynsmenn - ein i kvar grend. Deretter oppretta han ein arbeidsanstalt der fattige fekk ull til å arbeide med, for slik å innskrenke tigginga. Biskop Claus Pavels tok fram dei store lovorda då han vitja Leikanger i 1819. Han skreiv at han fann dei moralske tilhøva i prestegjeldet uavlastelege. Regjeringa innstilte Norman som Pavels sin etterfylgjar i bispestolen, men kongen utnemnde Jacob Neumann til ny biskop. Norman vart i staden utnemnd til den nye biskopen sin etterfylgjar som sokneprest i Asker.

Norman var 2. representant for Finmarkens amt på Stortinget 1815-16. På tinget var han medlem av ei 15-16 komitear. Mellom anna var han med i kyrkjekomiteen, og i komiteane som drøfta sal av embetsgardar, om kongetiend i Østerdalen, og allmugen sin rett til å kjøpe soknekyrkjer.

I 1824 var Norman fyrste varamann til Stortinget frå Akershus amt. Han døydde som sokneprest i Asker.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske prestar
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar for Finnmark
Folk frå Trondheim