alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ekebergforkastinga

Ekebergforkastinga er ei forkasting som dannar den søraustlege skjeringa av Alnadalen i Oslo.

Forkastinga startar der Alna opphavleg møtte Oslofjorden - den nordvendte presise defineringa av Ekebergskrenten mot Alnafet og Lodalen. Skjeringa held fram austover gjennom Svartdalen og Groruddalen og endar opp i Nittedal.

Brattskrenten kan ein tydeleg sjå frå Asker- og Bærum-området. Han vart danna frå slutten av karbontida ved innsøkking av Oslofeltet.

Forkastingssonen består av næringsfattige størkningsbergarter som granodioritt, tonalitt, hyperstendioritt og augegneis. I tillegg kjem migmatittiske gneisar av sedimentær opphav.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 10. mai). Ekebergforkastningen. I Store norske leksikon. Henta 8. februar 2014 frå http://snl.no/Ekebergforkastningen. 

Oslofeltet
Geografi i Oslo
Ekeberg
Engelsk geologi

Engelsk geologi er ein oversikt over den geologiske historia i England. 

For 730 millionar år sidan var England ein vulkansk øyboge nær ei subduksjonssone på kanten av Gondwana-kontinentet. Granittiske høgdeomårde i Dartmoor, Bodmin Moor og Scilly Isles i Cornwall vart danna på denne tida.

I kambriumtida trekte havet seg innover England og det vart avsett leire som blant anna ved Nuneaton i The Midlands. I ordoviciumtida sprakk Gondwanaland opp og England vart ein del av Avalonia. Ved Skiddaw i Lake District vart leire avsett i nordgrensa til Avalonia. Helvellyn og Scafell Pike-fjella består av lavabergartar som tilhøyrer Borrowdale vulkanittgruppe. Vulkansk oske og lava frå silurtida finst i Mendip Hills. England låg i sørlege delen av den kaledonske fjellkjeda.

I devontida vart Old Red-sandstein avsett over sentrale og sørlege delar av England ved erosjon av den kaledonske fjellkjeda. I karbontida trekte Det rheiske havet seg innover England og danna eit grunt havområde. Kalk frå karbontida utgjer Mendip Hills i Peak District i Derbyshire, nordlege Lancashire og nordlege Penninane. Over denne kolhaldige kalksteinen vart det avsett mørk marin skifer, siltstein og grovkorna sandstein, som tilhøyrer Millstone Grit-formasjonen. I Yorkshire Dales med Ingleborough kan ein sjå formasjonen over karbonførande kalkstein i landskapet under. Seinare i karbontida vart kol danna i elvedeltaer som finst så langt sør som Kent og nordover til Tyne and Wear.

Den variscisk orogenesen fann stad i permtida så langt nord som Derbyshire og Berwick-upon-Tweed. Ved slutten av permtida hadde England ørkenklima og det vart danna red beds. Vulkansk intrusjon av kvartsdoleritt som utgjer Whin Sill, finst ved High Force på Alston Block og ved Hadrianmuren. Tethyshavet og Zechsteinhavet vart danna i permtida. I England vart leire, kalk og grus avsett.

I triastida vart lag av New Red Sand avsett over sentrale delar av England og i forkastingsbasseng i Cheshire. Eit sedimentasjonsbasseng vart utvikla i Hampshire-regionen.

I juratida sprakk Pangea opp og havet steig. Leire og sand vart avsett i Sør-England frå Cleveland Hills i Yorkshire til Jurassic Coast i Dorset. Oolittkalk finst i Cotswold Hills, korallkalk i Vale of White Horse og Portlandkalk i Isle of Portland.

I krittida var det opne, marine tilhøve. Flinthaldig, kvit kalk vart danna over mesteparten av England, som ein kan sjå ved White Cliffs of Dover og Seven Sisters i Sussex og dannar òg Salisbury Plain.

Den vulkanske Lundy Island i Bristol Channel vart danna i tertiærtida. I samband med den alpine orogenesen vart Londonbassenget og Weald antiklinal danna. I Sør-England vart londonleire avsett og i Den engelske kanalen slam og fluvial sand. Ved slutten av tertiærtida var landskapet omtrent som i dag.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2013, 30. mai). Englands Geologi. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Englands_geologi. 

Engelsk geologi
Høgaste fjell i Europa

Det høgaste fjellet i Europa er Elbrus, som ligg sørvest i Russland, på grensa mot Georgia. Likevel blir dette fjellet stundom rekna for å tilhøyre Vest-Asia, noko som i tilfelle ville gjort Mont Blanc til det høgaste i Europa.

Elbrus ligg i Kaukasus og har ei høgd på 5642 moh.

Mange av dei høgaste fjelltoppane i Europa finst i Alpane.

 Mont Blanc i Frankrike,  4810 moh
 Monte Rosa i Sveits på 4634 moh
 Weisshorn i Sveits på 4506 moh
 Matterhorn i Sveits i Italia 4478 moh

Høge fjell finst òg i Apenninane

 Gran Sasso d'Italia på 2914 moh
 Etna på 3340 moh

I Balkan er dei høgaste fjella:

 Musala i Bulgaria
 Ólymbos i Hellas
 Pirin (Vikhren) 2915 moh i Bulgaria

I Karpatane er nokre av dei høgaste fjella 
 Gerlachovský štít i Slovakia på 2655 moh
 Vârful Moldoveanu i Romania på 2544 moh
 Hoverla i Ukraina 2061 moh
 Kékes i Ungarn 1014 moh

Kjelder
 Askheim, Svein. (2013, 23. september). Europas høyeste fjell. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Europas_h%C3%B8yeste_fjell. 

Fjell i Europa
Farsundbassenget

Farsundbassenget er eit sedimentasjonsbasseng i Nordsjøen sør for Farsund. Det ligg 49 km sørvest for Lindesnes fyr og djupna er kring 175 meter.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 10. september). Farsundbassenget. I Store norske leksikon. Hentet 9. februar 2014 fra http://snl.no/Farsundbassenget.

geologi i Nordsjøen
Sedimentbasseng i Europa
Fauskemarmor

Fauskemarmor er ein bergart som finst på Fauske i Nordland og som har vorte nytta i bergindustri her sidan 1895.

Fauskemarmor finst på Fauskeeidet og består av kalkspatmarmor, som er delvis dolomittførande og er danna ved regionalmetamorfose av silurisk kalkstein. Bergartane tilhøyrer Tespfjelldekket i nordlege delen av Nordlandsprovinsen.

Dagbrot utnyttar fleire fargevariantar: kvit og raud, kvit og grøn, kvit og blå, kvit og svart. Handelsnamna er Coloritt, Antique Fonce og Norwegian Rose. Bygningssteinen blir nytta hovudsakleg innandørs som til dømes Oslo Rådhus, Oslo tinghus, Gardermoen lufthamn, operaen i Stockholm og SN-bygningen i New York.

Kjelder
Askheim, Svein. (2011, 31. mars). Fauskemarmor. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Fauskemarmor. 

Metamorfe bergartar
Fauske kommune
Geologi i Nordland
Furreraset

Furreraset var eit leirras som gjekk den 14. april 1959 i Furre i Overhalla kommune i Nord-Trøndelag.

Furreraset øydela begge Furregardane og tok eitt menneskeliv.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2010, 27. februar). Furreraset. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Furreraset.

Ras i Noreg
Ras i 1959
1959 i Noreg
Historie i Overhalla
Geological Museum

Geological Museum eller The Museum of Practical Geology er eit museum i London som vart skipa i 1835. Det er eit av dei eldste vitskaplege museuma i verda og sidan 1988 ein del av Natural History Museum.

Natural History Museum (NHM) i London er det største naturhistoriske museet i verda med særs omfattande vitskaplege samlingar innan botanikk, geologi, mineralogi, paleontologi og zoologi. Dei har store utstillingar og eit breitt spekter av forskjellige publikumsaktivitetar.

Kjelder
Askheim, Svein. (2009, 2. mai). Geological Museum. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Geological_Museum.

Skipingar i 1835
Museum i London
1835 i England
Glitrevannskalderaen

Glitrevannskalderaen er ein kaldera i Finnemarka i Buskerud, nord for Drammen. Kommunegrensene til Lier, Nedre Eiker, Øvre Eiker og Modum møtest her. Kalderaen demmer opp Glitrevann som er 3,6 km² og ligg 358 moh.

Kalderaen vart danna ved kollaps av ei vulkankjegle frå permtida i samband med vulkansk aktivitet i Oslofeltet.

Kjelder
 Askheim, Svein. (18. juni 2009). Glitrevannskalderaen. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Glitrevannskalderaen. 

Kalderaer i Noreg
Oslofeltet
Geologi i Viken
Lier kommune
Drammen kommune
Øvre Eiker kommune
Modum kommune
Gneisregionen

Gneisregionen, det nordvestre gneisområdet eller den vestre gneisregionen er eit geologisk område på Vestlandet i Noreg.

Berggrunnen frå Nordhordland til Nord-Trøndelag ligg i vestranden av det baltiske skjoldet. Under den kaledonske fjellkjedefoldinga for omkring 400 millionar år sidan kolliderte Baltikum med ei vestleg jordplate. Berggrunnen vart stuva ned på stort djup og omdanna under høgt trykk og temperatur. I dag finst førekomstar av eklogitt og granatperidotitt. Dessutan finst gneis, marmor, olivinstein og gabbro. Førekomstar av magnetitt og ilmenitt er utnytta i bergindustrien.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2013, 14. juni). Gneisregionen. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Gneisregionen. 

Geologi i Vestland
Geologi i Møre og Romsdal
Great Glen-forkastinga

Great Glen-forkastinga er ei meir enn 400 millionar år gammal sidelengs forkasting som går gjennom Great Glen (Glen More nan Albin) i Skottland.

I nordaust byrjar forkastinga nord for Shetlandsøyane. Vidare går han sørvestover gjennom Loch Linnhe og Firth of Lorne, og så vidare inn i nordvestlige Irland gjennom Lough Foyle, Donegal Bay og Clew Bay. Forkastinga kan òg følgjast i Nord-Amerika, men han vart avbrote ved danninga av den midtatlantiske ryggen.

Great Glen-forkastinga oppstod ved kollisjon mellom Laurentia og Baltikum under den kaledonske orogenesen.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 18. juni). Great Glen Forkastningen. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Great_glen-forkastningen. 

Forkastingar i Europa
Skotsk geologi
Irsk geologi
Grua kalkverk

Grua kalkverk er eit bergverk som var i drift frå 1908 til midten av 1900-talet med fleire eigarar på Grua i Lunner kommune.

Bergverket vart etablert av Christiania Minekompani med Hans Kristian Borchgrevink som direktør. Drifta starta i 1910 med ein kalkomn i granitt. Ein større kalkomn kom i 1912. Begge kalkomnane var sjaktomnar og vart restaurerte i 1991, medan ei kalkmølle på staden er riven. I 1930 vart 22 000 tonn kalk selt til Norsk Hydro, Christiania Spigerverk, Statens vegvesen og Essen Asfalt.

Grua kalkverk vart drive på tre kalkbrot. Kalken vart danna i kambrosilurtida.

Kjelder
 Askheim, Svein. (9. august 2009). Grudde Kalkverk. I Store norske leksikon. Henta 9. februar 2014 frå http://snl.no/Grudde_kalkverk. 

Tidlegare norske føretak
Skipingar i 1908
1908 i Noreg
Gruvedrift i Noreg
Lunner kommune
Geest

Geest eller gest er eit lyngdekt landskap på sand- og grusavsettingar i nordlege delen av Nederland, Tyskland og Polen. Avsetningane er av fluvioglasialt opphav og er avsett føre isbrear under siste istida. Seinare har elveerosjon delt opp dei opphavleg samanhengande områda i mindre delar.

Lüneburger Heide er døme på ein geest.

Kjelder
 

Glasiale landformer
Fluviale landformer
Aleksandr Legkov

Aleksandr Gennadjevitsj Legkov () er ein russisk langrennsløpar frå Krasnoarmejsk i Moskva oblast. Han vann Tour de ski i 2013 og vart nummer to i verdscupen i langrenn same sesongen.

Aktiv
Legkov fekk sin meisterskapsdebut under ski-VM 2005 i Oberstdorf, med ein 48. plass som best. Året etter deltok han i vinter-OL i Torino og vart nummer 20 på femmila.

«Tour de ski» 2006/07 vart Legkovs store gjennombrot, der han enda på andreplass, slått einast av tyske Tobias Angerer. To veker seinare tok han sin første siger i verdscupen, ein 30 km fellesstart fristil i Rybinsk. Under ski-VM 2007 fekk han ein sølvmedalje med Russland sitt stafettlag.

Legkov vann sitt andre verdscuprenn i Lahti i mars 2009, ein 15-kilometer i fristil og den tredje på «mini-touren» i Kuusamo i november 2010. Hans fjerde verdscupsiger kom 6. januar 2013 då han sikra seg sigeren i «Tour de ski», som aller første russar. Seinare i sesongen vann han 50 km i Holmenkollrennene. Han tok bronsje med det russiske stafettlaget i ski-VM 2013.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Russiske langrennsløparar
Olympiske meistrar for Russland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Russland
Russiske deltakarar under vinter-OL 2006
Langrennsløparar under vinter-OL 2006
Russiske deltakarar under vinter-OL 2010
Langrennsløparar under vinter-OL 2010
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Russiske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Maksim Vylegzjanin

Maksim Mikhailovitsj Vylegzjanin () er ein russisk langrennsløpar frå Sjarkan i Udmurtia. Han har vunne tre sølvmedaljar og ein bronsemedalje i tre påfølgjande verdsmeisterskap på ski.

Aktiv
Vylegzjanin oppnådde sitt første gode resultat i verdscupen i mars 2005, då han vart nummer seks på femmila i Holmenkollen. Først fire år seinare yppa han seg mot verdseliten. Under ski-VM 2009 i Liberec tok han sølv på 50 km fellesstart, berre slått av nordmannen Petter Northug.

I byrjinga av OL-sesongen 2010 tok han i verdscupen i november og desember 2009 ein andreplass på 15 km klassisk stil i Kuusamo og vart nummer tre på 30 km fellesstart i Rogla. Men under vinter-OL 2010 i Vancouver kom Vylegzjanin som best på åttandeplass på 50 km, endå om han deltok i fire øvingar.

Vylegzjanin gjekk inn til sin første verdscupsiger då han vann 30 km fellesstart i La Clusaz 18. desember 2010. Han tok så sølvmedaljen både på 30 km og på 50 km fristil under ski-VM i Holmenkollen i 2011, i begge tevlingane slått i spurten av Petter Northug.

Under ski-VM 2013 kom Vylegzjanin på femteplass på 30 km og fekk bronse med Russland sitt stafettlag på 4x10 km.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Russiske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Russland
Russiske deltakarar under vinter-OL 2010
Langrennsløparar under vinter-OL 2010
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Russiske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013
Deltakarar under Ski-VM 2015
Landplantar

Landplantar er ei plantegruppe som omfattar mange av dei best kjende plantane på jorda. I tillegg til landplantane er det berre enkelte algeartar som kan leva på land. Nokre landplantar har også tilpassa seg eit liv heilt eller delvis i vatn att.

«Ilandstiginga» for om lag 440 millionar år sidan skjedde evolusjonært sett truleg via ferskvatn, ikkje via havkysten.
Den næraste evolusjonære slektningen til landplantane er kransalgane.

Inndeling og taksonomi
Den tradisjonelle inndelinga av landplantar var i mosar, karsporeplantar og frøplantar. Av desse gruppene er berre den sistnemnde naturlig. Ei inndeling i naturlege delgrupper er:
 Levermosar (8 000 artar) var den første gruppa som skilde lag med dei andre landplantane, og står dermed karplantane fjernast.
 Nålkapselmosar (500 artar) står i ei mellomstilling i høve til slektskap med karplantane.
 Bladmosar (12 000 arter) var den siste gruppa som skilde lag med karplantane, og står derfor desse nærast. Bladmosar har silvev til felles med karplantene.
 Karplantar (270 000 arter) omfattar hovudsakleg karsporeplantar (medrekna bregnar) og frøplantar (også kalla «blomsterplantar»).

Eigenskapar
Fellestrekk (homologiar) for landplantane er kutikulaen som verner planten mot uttørking, og frøemnet.
Stamarten til landplantane hadde også ei generasjonsveksling mellom ein sporeproduserande generasjon (sporofytt) og ein generasjon med kjønna formeiring (gametofytt). Til å begynna med var det gametofytten som var det mest fremtredande livsstadiet.
Denne var også berar av dei to spesialiserte forplantingsorgana, det hokjønna archegonium og det hannkjønna antheridium.
Dette er bevart hjå mosane, men blei endra i evolusjonens løp i stamarten til karplantane.

Utbreiing og artstal
Taltt for dei meir detaljerte gruppene av landplantar er slik:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Landplanter» frå ,  den 9. februar 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Landplanter, uio.no

 
Plantar etter klassifisering
Atrå kyrkje

Atrå kyrkje er ei langkyrkje  i Tinn kommune i Vestfold og Telemark.

Det har vore kyrkje på staden sidan mellomalderen, og kyrkja var hovudkyrkje i Tinn prestegjeld. Dagens kyrkje avløyste ei stavkyrkje frå 1100-talet som det finst portalvange frå i Oldsaksamlinga i Oslo.

Kyrkja vart oppført etter typeteikningar av H.D.F. Linstow ved byggmeistrane Christen Aslachsen Rustan (eller Rugstad) og Christen Andersen Stensaas frå Skien i 1833–34 og innvigd den 4. september 1836. Interiør og inventar vart endra i 1908 etter planar av Haldor Larsen Børve. Sakristiet er frå 1922–24, og kyrkja vart pussa opp også i 1951–52. Då vart preikestolen rosemåla.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
 

Kyrkjer i Øvre Telemark prosti
Kyrkjer i Tinn
Norske kyrkjer frå 1836
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kulturminne i Tinn
Bygningar teikna av Hans Linstow
Rosemåla kyrkjer
Hovin kyrkje i Tinn

Hovin kyrkje er ei langkyrkje  i Tinn kommune i Vestfold og Telemark.

Kyrkja vart oppført av byggmeister Halvor Andreas Olsen etter ei typeteikning av slottsarkitekt H.D.F. Linstow — den same som vart brukt for Gransherad kyrkje. Det har elles vore kyrkje i Hovin sidan mellomalderen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
 

Kyrkjer i Øvre Telemark prosti
Kyrkjer i Tinn
Norske kyrkjer frå 1850-åra
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kulturminne i Tinn
Bygningar teikna av Hans Linstow
Norske kyrkjer med heidne namnelekkar
1850 i Noreg
Mæl kyrkje

Mæl kyrkje er ei langkyrkje  i Tinn kommune i Vestfold og Telemark.

Det var vore kyrkje på staden sidan mellomalderen. Frå ei stavkyrkje er det funne portalvangar med motiv frå Sigurd Fåvnesbane.

Kyrkja er lafta og vart oppført av byggmeister Gunlek Leidulvsson Vemork.  I 1916-18 vart inngangspartiet og interiøret endra og kyrkja fekk sakristi. Det var ei større restaurering også i 1973–74.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
 

Kyrkjer i Øvre Telemark prosti
Kyrkjer i Tinn
Norske kyrkjer frå 1839
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kulturminne i Tinn
Bygningar teikna av Hans Linstow
Svukuriset

Svukuriset er ei turisthytte i Engerdal kommune i Innlandet, som ligg på austsida av Femunden, om lag 9 km nordaust for Elgå.

Hytta ligg 830 m.o.h. og høyrer frå 1926 til Den Norske Turistforening (DNT). Ho vart utvida i 1949 og 1985.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 
 UT.no om Svukuriset

Byggverk i Engerdal
Turisthytter i Innlandet
Stranddalshytta

Stranddalshytta er ei turisthytte i Suldal kommune i Rogaland, som ligg 975 m.o.h. ved Stranddalsvatnet om lag 30 km søraust for Sand.

Hytta har 48 sengeplassar og høyrer til Stavanger Turistforening.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 
 UT.no om Stranddalshytta

Suldal kommune
Turisthytter i Rogaland
Charlesworth Cliffs

Charlesworth Cliffs er ei rekkje bratte klipper nær nordenden av den sentrale ryggen i Herbert Mountains i Shackleton Range. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy i 1967, og kartlagt frå bakken av British Antarctic Survey, 1968–71. Sidan fleire stader i området var kalla opp etter glasiologar, vart klippene namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter John K. Charlesworth (1889–1972) ein irsk geolog som var geologiprofessor ved Queen's University Belfast 1921–54. Han skreiv The Quaternary Era, With Special Reference to its Glaciation, London, 1957.

Kjelder
 

Klipper i Coats Land
Clarkson Cliffs

Clarkson Cliffs er nokre isdekte klipper med klippeframspring som stig til 1400 meter over havet langs nordaustkanten av Fuchs Dome i Shackleton Range. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy, 1967, og kartlagt frå bakken av British Antarctic Survey (BAS), 1968–71. Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter Peter D. Clarkson, ein geolog i BAS ved Halley Research Station, 1968–70, som arbeidde fire sesongar i området, 1968–71 og 1977–78. Han leia avdelinga for geologi, mineralogi og geokjemi i BAS frå 1976 til 1989 og var ved Scott Polar Research Institute frå 1989.

Kjelder
 

Klipper i Coats Land
Chevreul Cliffs

Chevreul Cliffs er ei rekkje klipper med ei høgd opp mot kring 1500 meter over havet aust for Mount Dewar i Pioneers Escarpment i Shackleton Range. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy i 1967, og kartlagt frå bakken av British Antarctic Survey, 1968–71. I samband med at stader i området vart kalla opp etter pionerar innan polarliv og polarreiser, vart dei namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter Michel Eugene Chevreul, ein fransk kjemikar som forska på feitt i 1823, noko som førte til oppfinninga av stearinlys, som vart mykje nytta av polfararar.

Kjelder
 

Klipper i Coats Land
Clayton Ramparts

Clayton Ramparts er ei rekkje klipper som strekker seg aust-vest til over 1600 moh heilt sør i Fuchs Dome i Shackleton Range. Dei vart kartlagde av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1957, fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967, og vidare kartlagt av British Antarctic Survey (BAS), 1968–71. Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter Charles A. Clayton, ein landmålar i BAS ved Halley Research Station, 1969–71, som arbeidde i området.

Kjelder
 

Klipper i Coats Land
Coalseam Cliffs

Coalseam Cliffs er nokre klipper som utgjer nordvestdelen av Mount Faraway i Theron Mountains. Dei vart først kartlagt i 1956–57 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (CTAE), og fekk dette namnet fordi dei fann ein kolfløs (coal seam) då eit fly landa der i 1957.

Kjelder
 

Klipper i Coats Land
Flett Crags

Flett Crags er nokre fjellknausar på nordsida av Read Mountains, 10 km nord for Mount Wegener i Shackleton Range i Antarktis. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy i 1967, og kartlagt frå bakken av British Antarctic Survey, 1968–71. I samband med at stader i området fekk namn etter geologar, vart dei namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter sir John Smith Flett, ein britisk geolog som arbeidde med skotsk geolog og vulkanar. Han var direktør i Geological Survey and Museum of Practical Geology (seinare British Geological Survey), 1920–35.

Kjelder 

Klipper i Coats Land
Hollingworth Cliffs

Hollingworth Cliffs er ei rekkje klipper sør for Mount Absalom i Herbert Mountains i Shackleton Range i Antarktis. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy i 1967, og kartlagt frå bakken av British Antarctic Survey, 1968–71. I samband med at stader i området vart kalla opp etter glasiologar, vart dei namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter Sydney E. Hollingworth, ein britisk geolog som spesialiserte seg på pleistocen geologi i nordvestlege ENgland, og var geologiprofessor ved University College London, 1946–66.

Kjelder

Klipper i Coats Land
Lenton Bluff

Lenton Bluff er ein fjellskrent på nordsida av av munningen av Jeffriesbreen i Theron Mountains i Antarktis. Han vart først kartlagt i 1956–57 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og kalla opp etter Ralph A. Lenton, nestleiar for den fremre gruppa til ekspedisjonen i 1955–56 og snikkar og radiooperatør med den transpolare gruppa i 1956–58.

Kjelder

Klipper i Coats Land
Marø Cliffs

Marø Cliffs er nokre markante klipper som ligg sørvest for Jeffriesbreen i Theron Mountains i Antarktis. Dei vart først kartlagt i 1956–57 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og namngjeven av Harald Marø, kaptein på den kanadiske selfangstskuta «Theron», som transporterte den fremre gruppa og andre medlemmar til Filchnerisen i 1955–56.

Kjelder

Klipper i Coats Land
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Mummery Cliff

Mummery Cliff er ei klippe som ligg i Antarktis med ei høgd opp mot 1250 moh søraust for Whymper Spur i Pioneers Escarpment i Shackleton Range. I samband med at stader i området vart kalla opp etter pionear innan polarreiser og polarliv, vart klippa namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 etter Albert Mummery (1855–95), ein engelsk fjellklatrar som designa Mummery-teltet.

Kjelder

Klipper i Coats Land
Nicol Crags

Nicol Crags er nokre fjellknausar med ei høgd på kring 1300 meter over havet, sør for Arkell Cirque i Read Mountains i Shackleton Range. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy i 1967, og kartlagt frå bakken av British Antarctic Survey (BAS), 1968-71. I samband med at stader i området vart kalla opp etter geologar, vart dei namngjevne av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 etter William Nicol (1770-1851), ein skotsk naturfilosof som lagde Nicol-prisme og førebudde tynne snitt av steinar, og medverka slik til mikroskopiteknikkar.

Kjelder

Klipper i Coats Land