alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fånefjell

Fånefjell er eit 745 m høgt fjell i Bygland kommune i Agder. Det går ut som eit nes i innsjøen Byglandsfjorden som ligg 202 moh, med ei stupbratt fjellside på sørsida.  Vegen forbi Fånefjell var rekna som eit av dei to vanskelegaste partia på landevegen gjennom Setesdal. Byklestigen var den vanskelegaste, deretter kom Fånekleivene.

Fånefjell vegmiljø
Ved Fånefjell er det fire generasjonar veg, langs fire heilt ulike trasear. Dei eldste vegane forbi Fånefjell er ridevegar og var kjende som Fånekleivene. Den eldste ridevegen går rundt fjellet på austsida og er datert til 1500-talet. Den første køyrevegen kom i 1842, også den har trasé over fjellet. Den tredje vegen er eit spesielt interessant veghistorisk kulturminne frå 1923. Denne vegtraseen går rundt fjellet på yttersida mot fjorden, og på eit spektakulært parti der fjellet går stupbratt i fjorden er vegen sprengt inn i den loddrette fjellsida som ein halvtunnel. Den fjerde og nyaste trasen går gjennom fjellet: Fånefjelltunnelen.

Havltunnelen på yttersida av Fånefjell gjorde det mogleg å køyra buss langs Byglandsfjorden. Setesdal Bilruter starta bussrute frå Ose til Bykle i 1920, og nokre år seinare blei ruta forlenga ned til Byglandsfjord. Halvtunnelen er no stengt for all ferdsel på grunn av rasfare.

I Nasjonal verneplan for veg, bruer og vegrelaterte kulturminne blir kulturminna omtalt ved Fånefjell som Fånefjell vegmiljø. I 2009 blei vegmiljøet ved Fånefjell freda etter lov om kulturminne.

Sjå òg 

 Fånefjelltunnelen

Kjelder 

 Vegen og vi. 2005:14.
 Nettsidene til Setesdal Bilruters om historia til selskapet.

Denne artikkelen bygger på «Fånefjell» frå ,  den 23. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Riksantikvaren: Disse 40 vegstrekningene er fredet (21. desember 2009)
 Om Fånefjell i Nasjonal verneplan for veger, bruer og vegrelaterte kulturminner 
 
Kulturminne i Bygland
Setesdal
Geografi i Bygland
Fjell i Agder
Jordalsbø

Jordalsbø er ei grend i Bygland kommune, omlag tre kilometer nord-aust for Bygland sentrum, mellom Lidi i sør og Skreland i nord. Forbi Jordalsbø i sør renn Søråni. På norsida renn Nordåni. Mellom dei to elvane ligg Jordalsbø. Grenda har namn etter den gamle garden Jordal. Han må ha femna om heile det noverande Jordalsbø.

Fylkesveg 3802 går frå Bygland kyrkjebygd til Jordalsbø. Lokalt er denne vegen kalla Jordalsvegen.

Søråni kraftverk og småkraftverket Nordåni kraftverk ligg i grenda.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jordalsbø» frå Setesdalswiki, den 23. juni 2020. Innhaldet er tilgjengeleg under GNU Free Documentation License 1.3.
Setesdalswiki oppgav desse kjeldene:
Reidar Bolling, Gards- og ættesoge for Bygland, utgjeve av Bygland bygdesogenemnd, 1952, side 254
Reidar Vollen, Bygland gard og ætt, bind VII, utgjeve av Bygland kommune, 2012, side 519-564

Bakgrunnsstoff
Jordalsbø i Setesdalswiki

Busetnader i Bygland
Bygder i Agder
Anita Hegerland

Anita Hegerland () er ein norsk songar. Som plateartist hadde ho i 1970 ein song på førsteplass på Svensktoppan.

Sjå også
La golondrina

Norske songarar
Melodi Grand Prix 1971-deltakarar
Melodi Grand Prix 1972-deltakarar
Melodi Grand Prix 1983-deltakarar
Melodi Grand Prix 2009-deltakarar
Folk frå Sandefjord
Norske Farmen-deltakarar
Indrefilet

Indrefilet er eit kjøtstykke som kjem frå under dei korte ribbeina i bakre del av kroppen til slaktedyr. Han er gjerne den møraste delen av kjøtet. Ein kan få indrefilet frå storfe, lam og svin, og visse typar vilt, som hjort, elg og reinsdyr.

Indrefileten er danna av den store lendemuskelen (psoas major) som bind saman ryggsøyla og lårbeinet. Frå kvart dyr får ein dermed to filetar. Ein hel, reinskoren indrefilet frå kjøtfe kan vega rundt 1,5 kg, noko høgare eller lågare avhengig av typen. Den særskilde mørheiten kjem av at at muskelen ikkje ber vekt, er lite brukt og dermed blir utsett for lite rørsle og belasting. 

Førsteklasses indrefilet kjem frå kjøtfe. Ein slaktar gjerne slikt fe ved ein alder på 18 månader. Aberdeen angus er rekna som ein særs god kjøtferase med høg grad av intramuskulært feitt. Berre det japanske wagyu-kjøtet har betre marmorering.

Sjå òg
Ytrefilet

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Indrefilet» frå ,  den 23. juni 2020.  
 

Kjøt
Filet

Filet (frå fransk filet, «nettverk», av fil, «tråd») er lange, smale kjøttstykke som blir skorne ut langs ryggrada på slakt av storfe, vilt og svin. Fileten er i hovudsak henta frå den lange ryggmuskelen (longissimus dorsi), indrefileten frå store lendemuskel (psoas major). Filet blir òg brukt om reinskorne, beinfrie stykke av fugl, fisk og sild. Både ryggstykke og heile sider av fisk blir omtalt som filet, som kan vera med og utan skinn.

Filet blir også brukt innan bokbindarfaget om forgylte linjer og finmønstra dekor på ein bokrygg og om handarbeid laga på ein nettbotn.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Filet» frå ,  den 23. juni 2020.  
 
Handverk
Sjømat
Kjøt
Franske ord og uttrykk
Alone in the Universe

Alone in the Universe er det 13. studioalbumet til det britiske rockebandet Electric Light Orchestra (ELO), først gjeven ut som Jeff Lynne's ELO. Namnet kom av at Lynne ikkje ønskte å bli forveksla med mange hyllestbanda og imitasjonsbanda som brukte ELO til å marknadsføre turenane sine. Albumet kom ut 13. november 2015 og var det 
første albumet med nye originale songar sidan Zoom i 2001, og det andre sidan det originale bandet vart oppløyst i 1986. Albumet fekk generelt gode meldingar og nådde andreplassen på Billboard Top Rock Albums og fjerdeplassen på UK Albums Chart, der det selte til platinaplate.

Innhald

Medverkande
 Jeff Lynne – solo- og korvokal, gitar, bass, piano, trommer, klaverinstrument, vibrafon, produksjon, miksing
 Steve Jay – shaker, tamburin, lydteknikar, miksing
 Laura Lynne – korvokal på «Love and Rain» og «One Step at a Time»

Andre medverkande
Craig Fruin – management
Bob Ludwig – mastering
Ryan Corey – design, illustrasjon
Rob Shanahan – fotografi

Salslister og salstrofé

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alone in the Universe» frå ,  den 23. juni 2020.  
 

Electric Light Orchestra-album
Musikkalbum frå 2015
Album produserte av Jeff Lynne
Columbia Records-album
From Out of Nowhere av Jeff Lynne's ELO

From Out of Nowhere er det fjortande studioalbumet til det britiske rockebandet Electric Light Orchestra (ELO), og det andre tilskrive Jeff Lynne's ELO. Det var det første studioalbumet til bandet på fire år og kom ut 1. november 2019 på Big Trilby og Columbia Records. Tittelsporet vart gjeven ut som den første singelen den 26. september 2019. Lynne spelte dei fleste instrumenta på albumet sjølv.

Bakgrunn
Lynne har fortalt at det første sporet han skreiv for albumet var tittelsporet, og at det han fekk denne tittelen fordi «det var akkurat der han kom i frå». Tema på albumet er «håp og frelse» og optimisme.

Innhald

Medverkande
 Jeff Lynne – vokal, gitar, bassgitar, piano, trommer, klaverinstrument, cello på «Losing You», vibrafon
 Richard Tandy – pianosolo («One More Time»)
 Steve Jay – lydteknikar, perkusjon

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «From Out of Nowhere (Jeff Lynne's ELO album)» frå ,  den 23. juni 2020.  
 

Musikkalbum frå 2019
Electric Light Orchestra-album
Album produserte av Jeff Lynne
Columbia Records-album
Karl-Friedrich Haas

Karl-Friedrich Haas () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar fødd i Berlin, oppvaksen i Nürnberg. Han vann sølv på 400 meter i OL 1956 og bronse i EM 1958. Elles var han med å vinne tre OL/EM-medaljar i stafett i tida 1952-58.

Aktiv
Haas vart i 1952 fjerdemann på 400 meter under dei olympiske sommarleikane i Helsinki. To dagar seinare sprang han Tyskland inn til OL-bronse i 4 x 400 meter stafett, dei ande på laget var Günther Steines, Hans Geister og Heinz Ulzheimer. Også i europameisterskapen 1954 vart Haas nummer 4 på 400 m. På den lange stafetten var han nær ved å ta att Frankrike sin ankermann, men måtte nøye seg med EM-sølv i lag med Geister, Uhlmann og Helmut Drehen.  

Under Sommar-OL 1956 i Melbourne deltok Haas både på 200 m, 400 m og i 4 x 400 m stafett. På den kortaste distansen rauk han ut i semifinalane, deretter vann han sølvmedaljen på 400-meteren, før han avslutta leikane med fjerdeplass i stafetten. I EM 1958 kneip Haas bronsemedaljen på 400 meter framfor landsmannen Carl Kaufmann, sidan var dei i lag om å vinne sølv for Vest-Tyskland i 4 x 400 m stafett.

Haas var vesttysk meister 1952-56 på 400 meter og 1952 på 200 meter. Hans personleg rekordar på dei to distansane er 21,0 og 46,29 sekund, begge oppnådd i 1956. 400-meterrekorden sette han i OL-semifinalen i Melbourne.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1952 i Helsinki: Nr 4 på 400 m – 47,22. Bronse i 4 x 400 m stafett (3.06,6)
EM 1954 i Bern: Sølv i 4 x 400 (3.08,8). Nr 4 på 400 m – 47,6
OL 1956 i Melbourne: Sølv på 400 m – 47,12. Nr 4 i x 400 m stafett
EM 1958 i Stockholm: Bronse på 400 m – 47,0. Sølv i 4 x 400 m (3.08,2)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Karl-Friedrich Haas» frå ,  den 24. juni 2020.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Tyske sprintarar
Profan

Profan (av latin profanus, uinnvigd, uheilag) er ein motsats til heilag, sakral, det vil seia noko verdsleg, utan religiøs eller kyrkjeleg tilknyting. Profan var opphavleg land som låg utanfor eit tempelområde (pro, 'utanfor' og fanus, 'heilagdom'). Å profanera er å vanheilaga.  

Profan musikk (engelsk secular music) er det motsette av kyrkjeleg eller sakral musikk.

Innan arkitektur er ein profan bygning ein bygning som ikkje er sakral, som kyrkje, tempel eller moské.

Sjå òg
Sakral

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Profan» frå ,  den 24. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Bonniers lexikon (1997), band 15, s. 220
 Norstedts uppslagsbok 1948

 
Religiøse omgrep
Arkitektur
Latinske ord og uttrykk
Halvtunnel

Halvtunnel er ein tunnel som er hogd inn i ei stupbratt fjellside, slik at køyrebanen er overdekt men tunnelen er open på den eine sida.

I Noreg er eit kjend døme på ein slik halvtunnel den gamle vegen forbi Fånefjell i Bygland kommune i Agder. Der var konstruksjonen av ein farbar veg forbi fjellet ei utfordring for vegingeniørane på 1920-talet. I dag går det tunnel gjennom fjellet, og halvtunnelen er rekna som kulturminne.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Halvtunnel» frå ,  den 24. juni 2020.  
 

Tunnelar
Biff

Biff (av engelsk beef, 'storfekjøt') er ei tjukk, mør kjøtskive frå storfe. Denne kan grillast eller steikast og serverast som ein middagsrett med tilbehøyr. Kjøt som kan brukast til biff kallar ein biffkjøt. Mat som på noko vis kan minna om biff kan også ha dette namnet, som finnbiff, seibiff eller biff à la Lindstrøm.

Typar 
 Indrefilet – den møraste, kan også delast inn i «filet mignon», «tournedos», «chateaubriand» og «biffstykket»
 Ytrefilet – den magraste og mest brukte
 Entrecôte – mørt og med ein del fett
 Mørbrad – magert, mørt og finfibra
 Flatbiff – mest brukt til roastbiff, biff stroganoff og andre gryterettar

Sjå òg 
 Biff tartar
 Biffsnadder
 Roastbiff

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Biff» frå ,  den 24. juni 2020.  
 

Storferetter
Kjøt
Engelske ord og uttrykk
Quiche

Quiche er ein pai laga av egg og fløyte i ei butterdeigform. Andre ingrediensar som hakka kjøtt eller grønnsaker kan ofte tilsetjast før ein steiker quichen. I quiche lorraine tilset ein fløyte og steikt bacon og ost.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Quiche» frå ,  den 24. juni 2020.  
 

Paiar
Eggeretter
Fransk mat
Franske ord og uttrykk
Urialsau

Urialsau (Ovis vignei) eller steppesau er ein villsau i dyreslekta Ovis. 

Det har vore usemje i om dette er ein eigen art (Ovis vignei) eller ein underart av muflon (Ovis orientalis) eller vanleg sau (Ovis aries). Ein studie frå 2010 viste at urialen kan klassifiserast som ein eigen art. Dette forklarer òg kvifor urialsay har fleire kromosom (2n=58) enn arten Ovis aries som ein tidlegare gjekk ut frå at han tilhøyrde (2n=54).

Urialsauen er langlemma og slank og har godt utvikla horn. Han er utbreidd i Vesle-Asia og deler av Vest-Asia til Himalaya. Sauen trivst i bratt, graskledd terreng med fjellgrunn, i høgder opp mot 6000 moh.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Urial» frå ,  den 24. juni 2020.

Bakgrunnsstoff

Ovis
Dyr i  Afghanistan
Dyr i  Pakistan
Dyr i  Iran
Dyr i  Jammu og Kashmir
Dyr i  Sentral-Asia
Diskografien til Mike Oldfield

Dette er ei liste over diskografien til musikaren Mike Oldfield.

Studioalbum

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Diskografien til Mike Oldfield» frå ,  den 24. juni 2020.  
 

Diskografi
Oldfield, Mike
Galloanserae

Galloanserae er ein biologisk overorden av fuglar som samlar to ordenar, hønsefuglar, Galliformes, og andefuglar, Anseriformes. Dei er handsama som ei gruppe fordi anatomiske og molekylære likskapar antydar at desse to gruppene er nære evolusjonære slektningar. Gruppa blir òg stødd av morfologiske data og DNA-sekvensdata, og dessutan data om retrotransposon (genetiske komponentar) tilstadesvære/fråvære. Per 2019 er det åtte familiar med ca. 460 artar i gruppa.

Kjøt og egg av artar som ofte inngår i kosthaldet til menneske er frå denne fuglegruppa, til dømes fjørfe som tamhøns, kalkun, vaktlar og ville skogshøns, ender og gjæser. Fasan og stokkand frå oppdrett er brukte i sportsjakt.

Kjenneteikn 
Jamvel om det er stor diversitet innanfor gruppa etter tilpassing til levesett for ulike økologiske system, også ulikskapar morfologisk og etologisk, så er det framleis nokre funksjonar som sameinar artane i denne gruppa av vass- og landlevande fuglar og skil dei frå andre kladar.

 Galloanserae er særs produktive; dei produserer jamleg kull på meir enn fem eller til og med meir enn 10 egg, noko som er mykje for slike store fuglar. Til samanlikning legg haukefuglar og duer sjeldan meir enn to egg.
 Medan dei fleste nolevande fugleartar er monogame, i det minste i ein hekkesesong, er mange Galloanserae notorisk polygynøse eller polygame. For ornitologar er dette spesielt godt kjent blant grasender. Sannsynlegvis er dei polygyniske vanane til tamhøns meir kjente, der vanlegvis ein eller to hanar blir haldne saman med ein heil flokk høner.
 Hybridisering er ekstremt hyppig i Galloanserae, og i slekter som vanlegvis ikkje er kjente for å produsere levedyktige hybridar hos fuglar, kan relativt enkelt avlast til krysning. I Noreg kjenner ein rakkelfugl som krysning mellom storfugl og orrfugl. Rakkelfuglar er i regelen ikkje fruktbare. Blant ender ser ein tilsynelatande oftast hybridar blant dukkender i slekta Aythya. Til dømes bergand x toppand og toppand x taffeland.
 Ungar av Galloanserae-artar er oppsiktsvekkande langt utvikla ved klekking. Andefuglar er i stand til å symje og dukke nokre timar etter klekking, og nyklekte ungar av omnhøns er heilt fjørkledde og til og med i stand til å flyge i lengre avstandar så snart dei dukkar opp frå reirhaugen.

Systematikk og evolusjon 

Frå dei avgrensa fossila som hittil er funne, er konklusjonen at Galloanserae allereie var utbreidd, og den dominerande gruppa av moderne fuglar mot slutten av krittida. Medan dei dominerande fugleliknande artane, enantiornittane, alle døydde ut i mesozoikum saman med dinosaurane, overlevde galloanserae og vart den første suksessrike gruppa av moderne fuglar etter at dinosaurane døydde ut.

Saman med ordenane i Neoaves utgjer Galloanserae infraklassen Neognathae.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Galloanserae» frå ,  den 24. juni 2020.  
 
Referansar 

fuglar
Pantanal

Pantanal er det største våtmarkssystemet i verda og ligg delvis i Brasil, Paraguay og Bolivia. Det har eit areal på over 200 000 km² i regntida. Området består av grasletter og savanne som blir fylt av vatn. Den viktigaste vasskjelda til området er elva Paraguay. Namnet «Pantanal» kjem frå det portugisiske ordet pântano som tyder 'sump' eller 'våtmark'.

Samanlikna med regnskogen i Amazonas har Pantanal fått lite merksemd. Området er likevel ei viktig fersk- og grunnvasskjelde for områda rundt, og har stor biodiversitet. Denne inkluderer 650 ulike fugleslag og 250 ulike fiskeslag. Delar av Pantanal er verna, slik som nasjonalparken Pantanal Matogrossense i Brasil. Til trass for dette er området truga av utbygging og av uttørking.

Sjå òg 

 Esteros del Iberá, den nest største våtmarkssystemet i verda

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pantanal» frå ,  den 25. juni 2020.  
 
Miljø i Brasil
Våtmarksområde
Boliviansk geografi
Paraguayansk geografi
Brasiliansk geografi
Verdsarv i Amerika
Igor Trandenkov

Igor Leonidovitsj Trandenkov () er ein russisk tidlegare stavhoppar frå Leningrad som vann sølvmedaljen i øvinga ved Sommar-OL 1992, EM 1994 og OL 1996, samt bronse i VM 1993.

Aktiv
Trandenkov fekk sølvmedaljen i stavtevlinga under Sommar-OL 1992 i Barcelona, der han og landsmannen Maksim Tarasov begge gjekk over 5,80 m, Tarasov i fyrste og Trandenkov i tredje forsøk. Året etter fekk dei same to kvar si bronsemedalje i Friidretts-VM i Stuttgart. Dei stoppa på ny på 5,80 m, deira to tidlegare landslagskameratar Serhij Bubka og Grigorij Jegorov vann gull og sølv.

Ved europameisterskapen 1994 tok Trandenkov seg over 5,90 m og vann sølv, landsmannen Rodion Gataullin vart europameister med 6,00 m. Under dei olympiske leikane 1996 i Atlanta var Trandenkov ein av tre utøvarar som tok seg over 5,92 m. Franske Jean Galfione og Trandenkov klarte høgda i fyrste forsøk, Galfione tok gullet gjennom eitt riv på tidlegare høgder, Trandenkov hadde to riv på 5,86 m og  fekk sølv, medan Andrej Tivontsjik kom på bronseplassen. 

Trandenkov hevda seg nasjonalt og internasjonalt frå 1987 til 1999. Han vart russisk meister i stavhopp 1994 og 1995. Den 3. juli 1996 sikra han seg sin tredje strake russiske meistertittel. I heimbyen St. Petersburg svinga han seg over 6,01 meter og vart den fjerde stavhopparen som hoppa 6 meter.

Trandenkov er gift med sprintaren Marina Trandenkova.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje – 5,80 m, bakom Maksim Tarasov (5,80 m) 
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 5,80 m
EM 1994 i Helsinki: Sølvmedalje – 5,90 m, bak Rodion Gataullin (6,00 m)
VM 1995 i Göteborg: Nr 7 – 5,70 m
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje – 5,92 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Igor Leonidowitsch Trandenkow» frå ,  den 25. juni 2020.  
 

Russiske stavhopparar
Snøsau

Snøsau (Ovis nivicola) er ein villsauart i slekta Ovis. Han kjem frå fjellområde i Sibir. Arten finst i Nordaust-Sibir frå Lena-elva til Tsjukotka og Kamtsjatka.
Ein underart, Ovis nivicola borealis, lever isolert frå dei andre typane i Putoranfjella sentralt i Sibir.

Snøsau blir 160–180 cm og 90–100 cm høg i mankehøgd. Hoer veg 60–65 kg og hannar 90–120 kg. Han har mørkebrun pels. Dei er nært i slekt med dei nordamerikanske artane tynnhornsau og tjukkhornsau, men har mindre horn enn tjukkhornsau.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Ovis nivicola, Snow Sheep, on ultimateungulate.com

Ovis
Pattedyr i Russland
Sibir
The Roop

The Roop er eit litauisk poprock-band frå Vilnius. Gruppa vart skipa i 2014 og består av songaren og keyboardspelaren Vaidotas Valiukevičius, trommeslagaren Robertas Baranauskas og gitaristen Mantas Banišauskas. Gruppa skulle ha representert Litauen i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland med låten «On Fire», men tevlinga vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.

Bakgrunn 
The Roop vart skipa i november 2014 i Vilnius. Dei tre medlemmane hadde alle erfaring frå musikkbransjen tidlegare, og vokalisten Vaidotas Valiukevičius hadde òg erfaring som skodespelar og programleiar. Debutplata To Whom It May Concern vart produsert av plateselskapet DK Records og gjeve ut i 2015.

I 2018 deltok The Roop i musikktevlinga Eurovizijos med låten «Yes, I Do». Vinnaren av tevlinga fekk representera Litauen i Eurovision Song Contest, og gruppa enda på tredjeplass.

I 2020 deltok gruppa på nytt i tevlinga, denne gongen med låten «On Fire». I finalen 15. februar 2020 vann gruppa både jury- og telefonrøystinga og vann dermed konkurransen samanlagt. Dei skulle dermed ha representert Litauen i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam. Litauen var trekt til å deltake i semifinale 1 tysdag 14. mai. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlysa tevlinga for å hindra spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen COVID-19.

Medlemmar 

 Vaidotas Valiukevičius – vokal og keyboard
 Robertas Baranauskas – trommar
 Mantas Banišauskas – gitar

Diskografi

Album 

 2015: To Whom It May Concern
 2017: Ghosts

Singlar 

 2016: «Hello»
 2017: «Dream On»
 2017: «Keista draugystė»
 2018: «Yes, I Do»
 2019: «Silly Me»
 2019: «Dance with Your Hands»
 2020: «On Fire»

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «The Roop» frå ,  den 26. juni 2020.

Bakgrunnsstoff

 
Musikkgrupper skipa i 2014
Litauiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2020-deltakarar
Eurovision Song Contest 2021-deltakarar
Forlaget DAT

DAT er eit samisk forlag som gjev ut bøker og musikk. Forlaget vart grunnlagt i 1985 og ligg i Kautokeino.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad

Norske forlag
Samiske forlag
Skipingar i 1985
Kautokeino kommune
Jår'galæd'dji

Jår'galæd'dji var eit samisk forlag i Båteng i Tana, grunnlagt i 1974 av Odd Ivar og Aage Solbakk. Det starta opp med musikkutgjevingar i 1974 og bøker frå og med 1976.

Ein av dei mest kjende utgjevingane til forlaget var Vulle Vuojaš, eller Donald Duck & Co, i 1978-88.

Forlaget gjekk konkurs i 1988. Grunnleggjarane av forlaget starta opp eit nytt forlag, ČálliidLágádus, i 2002.

Kultur i Tana
Norske forlag
Samiske forlag
Skipingar i 1974
Nedleggingar i 1988
Austra Skujytė

Austra Skujytė () er ein litauisk tidlegare friidrettsutøvar frå Biržai. Ho vann sølvmedaljen i sjukampen under Sommar-OL 2004 i Aten, ho tevla òg i kulestøyt.

Aktiv
Skujytė vart nummer seks i sjukampen i VM 2001 og nummer fire i EM 2002. Høgdepunktet kom då ho kneip sølvmedaljen i sjukamp-tevlinga då dei olympiske leikane 2004 fann stad i Aten. Med 6 435 poeng hamna ho over 500 poeng bak den suverene vinnaren, Carolina Klüft, men 11 poeng føre Kelly Sotherton. Åra etter kom Skujytė på fjerdeplassen i VM 2005, 15 poeng unna bronsemedalje, og på sjetteplassen i VM 2007.

I Friidretts-VM 2009 deltok Skujytė i kulestøyt og sette personbeste med 17,86 meter i kvalifiseringa, utan det gav henne finaleplass. Under Sommar-OL 2012 i London presterte Skujytė sitt livs beste sjukamp. Med 6 599 poeng enda ho på femteplass i tevlinga. I kuleøvinga støytte ho heile 17,31 meter, det aller beste resultat i øvinga nokon gong oppnådd i ein sjukamp. IOK annullerte i ettertid prestasjonane til nummer tre og fire i OL-tevlinga, utan at Skujytė har vorte tilgodesett med ein bronsemedalje.

Skujytė la opp i 2017.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Nr 12 i sjukamp – 6 034 poeng
VM 2001 i Edmonton: Nr 6 i sjukamp – 6 112 poeng
EM 2002 i München: Nr 4 i sjukamp – 6 275 poeng
VM 2003 i Paris: Nr 10 i sjukamp – 6 077 poeng
OL 2004 i Aten: Sølvmedalje i sjukamp– 6 435 poeng, bakom Carolina Klüft (6 952 poeng)
VM 2005 i Helsinki: Nr 4 i sjukamp – 6 360 poeng
VM 2007 i Osaka: Nr 6 i sjukamp – 6 380 poeng
OL 2008 i Beijing: Braut sjukampen
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa i kulestøyt (17,86 m=nr 17)
VM 2011 i Daegu: Nr 9 i sjukamp – 6 297 poeng
OL 2012 i London: Nr 5 i sjukamp – 6 599 poeng
EM 2016 i Amsterdam: Nr 14 i sjukamp – 5 245 poeng

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Austra Skujytė» frå ,  den 26. juni 2020.  
 

Litauiske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Kulestøytarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Litauen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Litauen
Litauiske deltakarar under sommar-OL 2000
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2000
Medaljevinnarar under sommar-OL 2004
Litauiske deltakarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Litauiske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Litauiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012