alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
George Shaw

George Shaw () var ein britisk zoolog. 

Shaw var den første naturforskaren som arbeidde seriøst med den australske faunaen. Han var mellom dei første forskaren som undersøkte eit nebbdyr vitskapleg, og publiserte den første skildringa av arten. Han skildra også mange nye artar av reptilar og amfibiar.

Liv
Shaw var fødd i Bierton i Buckinghamshire som den andre sonen til presten Timothy Shaw. Han blei utdanna heime til han blei student ved Magdalen Hall i Oxford, der han fekk graden  M.A. i 1772. Han blei ordinert som diakon i 1774, men ønskte ikkje å fortsetja som geistleg. I staden studerte han medisin i Edinburgh i tre år. I 1786 blei han assistant lecturer i botanikk ved Universitetet i Oxford. Han var med på å skipa Linnean Society i 1788, og blei medlem av Royal Society i 1789.

I 1791 blei Shaw assistentleiar ved naturhistoriedepartmentet ved British Museum. I 1806 etterfølgde han Edward Whitaker Gray som leiar (keeper). Han fann ut at mykje av materialet som var blitt donert til museumet av Hans Sloane var i særs dårleg stand. Medisinsk og anatomisk materiale blei send til museet til Royal College of Surgeons, men  mange av dei utstoppa dyra hadde fått ei så dårleg forfatning at dei måtte brennast. Shaw blei verande i stillinga livet ut, og budde i residensen tilknytt museet. Han blei etterfølgd av assistenten sin, Charles Konig.

Verk

 Zoology of New Holland and the isles adjacent (1794)
 Museum Leverianum (1792-96)
 General Zoology, or Systematic Natural History (1809–1826) 
 The Naturalist's Miscellany: Or, Coloured Figures Of Natural Objects; Drawn and Described Immediately From Nature (1789–1813)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «George Shaw» frå  og «George Shaw» frå , den 18. november 2019.

Bakgrunnsstoff 
 
 Liste av nett-tilgjengelege publikasjonar i Biodiversity Heritage Library. 

Britiske zoologar
British Museum
Medlemmar av Royal Society
Folk frå Aylesbury
Ishockey-VM 1981

Verdsmeisterskapen i ishockey 1981 vart arrangert i Sverige i tida frå 12. til 26. april 1981. Meisterskapen vart avvikla med gruppespel à fire lag i dei to gruppene, fordelt på Göteborg og Stockholm. Deretter gjekk dei to beste laga i gruppene vidare til eit meisterspel der alle laga møttest i to kampar før medaljestriden var avgjort. Laga som ikkje tok seg til meisterspelet, møttest like eins i to innbyrdes kampar i striden om å unngå nedrykk til B-pulja. Alle kampane i sluttspela fann stad i Göteborg.

Sovjetunionen vart verdsmeister framom arrangørlandet Sverige som kneip sølvmedaljen. Tsjekkoslovakia fekk bronse.

Meisterspelet

Nedrykksspelet

Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Vladislav Tretjak, Vladimir Mysjkin 
Forsvarar: Vjatsjeslav Fetisov, Aleksej Kasatonov, Valerij Vasiljev, Nikolaj Makarov, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov, Sergej Babinov 
Løparar: Vladimir V. Petrov, Aleksandr Maltsev, Vladimir Krutov, Viktor Sjalimov, Sergej Sjepelev, Vladimir Golikov, Nikolaj Drozdetskij, Jurij Lebedev, Viktor Zjluktov, Sergej Kapustin, Sergej M. Makarov, Aleksandr V. Skvortsov, Andrej Khomutov

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1981» frå ,  den 18. november 2019.  
 

Ishockey-VM
Sport i 1981
Idrettstilskipingar i Sverige
Vjatsjeslav Fetisov

Vjatjeslav Aleksandrovitj Fetisov () er ein russisk tidlegare ishockeyspelar og politikar frå Moskva. Med Sovjetunionen sitt landslag i ishockey vann han sju VM-gull og to OL-gull i tida 1978-90. Fetisov var idrettsminister 2002-08 under presidentstyret til Vladimir Putin. 

Fetisov vert rekna som ein av dei beste forsvarsspelarane i ishockeyhistoria. Han spelte for ishockeyklubben CSKA Moskva frå 1976 til 1989, eit lag han vart sovjetmeister med 13 år i rad. Deretter spelte han i National Hockey League i Nord-Amerika til 1998, perioden 1989-94 på New Jersey Devils. Sidan var han frå 1994 til -98 Detroit Red Wings-spelar, ein klubb han vann Stanley Cup med i 1997 så vel som i 1998.

Fetisov var lagkaptein for det sovjetiska ishockeylandslaget i mange år. Han deltok i ishockey-VM fyrste gongen i 1977 og siste gongen 1991. Verdsmeister vart han i 1978, 1981-83, 1986, 1989 og 1990 og olympisk meister i 1984 og 1988.

I 2002 vart Fetisov utnemd til idrettsminister i Russland. Dei neste seks åra sette han i verk ei storstilt utbbygginga av idrettsarenaer i Russland. År 2007 hadde han ei framståande rolle då Russland vart tildelt dei olympiske vinterleikane 2014 i Sotsji.

Sjå også
CSKA Moskva

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Wjatscheslaw Alexandrowitsch Fetissow» frå ,  den 20. november 2019.  
 

Russiske ishockeyspelarar
Sovjetiske ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Steinar Aas

Steinar Aas () er ein norsk professor i historie tilsett ved Nord universitet i Bodø. Aas har særleg arbeidd med moderne norsk byhistorie, og har skrive eit bind av Narviks historie (2001), Byen, banen og bolaget 1902-1950 ( Narviks historie bind 1]) og tredje bind i Bodøs historie, Forvandlinga.

Aas var mange år tilsett i administrativ stilling ved det Samfunnsvitskaplege fakultetet ved Universitetet i Tromsø (frå 1993-98 og 2001-2009), der han òg hadde utdanninga si frå. Han har hatt ei rekkje styreverv i ulike organisasjonar som Fortidsminneforeningen, Nynorsklaget og litteraturfestivalen Det Vilde Ord. Frå 2009 til 2018 var han òg styremedlem i Narviksenteret - «Nordnorsk stiftelse for historieformidling menneskerettar og fredsbygging».

Monografiar og bøker 
 Narviks historie. Bind 1 1902-1950. Byen, banen og bolaget. Narvik: Stiftelsen Narviks historieverk 2001, 555 s. (Bokmål)
 Tragedien Umberto Nobile. Helt eller svikar?, Det Norske Samlaget 2002, 195 s. (Nynorsk)
 Å eg minnest". Regionbyggere i hovedstaden. Nordlændingernes Forening 1862-2012, Orkana Forlag 2012, 319 s. (Bokmål)
 Forvandlinga. Bodøs historie 1890-1950, Fagbokforlaget 2014, 575 s. (Bokmål)

Utvalde artiklar 
 «Konstruksjon av byfellesskap og byidentitet - om identitetsskaping i lokalhistoria»,. Heimen - Lokal og regional historie 2001 ;Volum 38.
 «One Man's Foolishness Led to the Death of 14 Men. Norwegian Reactions to Umberto Nobile and the "Italia" Disaster». Acta Borealia 2003 ;Volum 2. s. 169-194
 «"En stor teknisk landvinning" for hele Nord-Norge.» I I spissen for utviklingen. Høyere utdanning i Narvik. Narvik: Høgskolen i Narvik 2005, s. 8-29 (Bokmål)
 «Minnepolitikk i endring - minnekulturen i og rundt Narvik 1940.» I Flerstemte minner. Hertervig Akademisk 2010, s. 71-96 (Bokmål)
 «Norwegian and Soviet/Russian World War II Memory Policy During the Cold War and the Post-Soviet Years.» Acta Borealia 2012 ;Volum 29.(2) s. 216-239
 «Kvinnebyen Bodø før 1940.» I Politikk, profesjon og vekkelse. Kvinner i Norge på 1800- og 1900-tallet. Fagbokforlaget 2014, s. 111-139 (Nynorsk)
 «Gjenreisningsbyen Bodø. Ein omstridt byplan sosialdemokratiet gjorde til sin.» I Årbok - Foreningen til norske fortidsminnesmerkers bevaring 2015 s. 165-184 (Nynorsk)

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Folk frå Bodø
Professorar ved Nord universitet
Norske historieprofessorar
Faustina den yngre

Faustina den yngre (fødd 125 eller 130, død 175) var ei romersk keisarinne som var gift med keisar Marcus Aurelius. Ho blei erklært som guddommeleg etter at ho døydde. 

Faustina var fødd som Annia Galeria Fustina Minor, dotter av keisar Antoninus Pius og Faustina den eldre. I 138 blei ho trulova av slektningen sin, keisar Hadrian, og faren sin med Lucius Verus, som var sonen og arvingen til Hadrian sin adoptivfar. Då far til Verus døydde adopterte Hadrian far til Faustina i staden, og ho blei trulova med fetteren sin Marcus Aurelius, som òg blei adoptert av faren hennar. Paret gifta seg i år 145. 

Då far hennar døydde i 161 blei han etterfølgd av Marcus Aurelius og Lucius Verus, og Faustina fekk tittelen augusta. Faustina skal ha gjeve ordre om avrettingar og forgiftingar, ha stått bak opprøret til Avidius Cassius og vore utru med sjømenn, gladiatorar og adelsmenn. Relasjonen hennar til ektemannen var veldig god og han forsvarte ho mot alle anklagar. Ho følgde han på felttoget hans, var populær blant soldatane og fekk tittelen Mater Castrorum, 'Mora til kasernen'. Ho var  med til dei nordlege delane av imperiet i 170–174 og i aust i 175, der ho døydde i løpet av vinteren i ein militærleir ved Halala i Kappadokia. 

Enkemannen hennar lét henner erklæra som guddommeleg ho og plasserte ein statue av henne i Venustemplet i Roma. Han vigde eit tempel til henne og gav Halala namnet Faustinopolis. Han lét òg opne skular for foreldralause jenter kalla Puellae Faustinianae, 'jentene til Faustina'. Også bada ved Milet fekk namnet hennar.

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Faustina den yngre» frå ,  den 19. november 2019.  
 
Romerske keisarinner
Matching Mole av Matching Mole

Matching Mole (1972) er debutalbumet til det engelske Canterbury scene- og progressive rockebandet Matching Mole.

Innhald

Medverkande

Matching Mole
Phil Miller – gitar
David Sinclair – piano, orgel
Bill MacCormick – bass
Robert Wyatt – trommer, røyst, mellotron, piano (3)

Andre medverkande
Dave MacRae – elektrisk piano

Produksjon
Arrangert og produsert av Matching Mole
Lydteknikarar: Richard Dodd & Mike Fitzhenry
Assisterande lydteknikar: Phillip Beckwith

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Matching Mole (album)» frå ,  den 19. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Matching Mole-album
Robert Wyatt-album
Debutalbum frå 1972
CBS Records-album
Skulleruddumpa

Skulleruddumpa er eit dalsøkk i den søraustre delen av Oslo. Det ligg på grensa mellom Bydel Søndre Nordstrand og Bydel Østensjø. Ljanselva og turvegen langs elva går igjennom botnen av Skulleruddumpa.

Europaveg 6 går igjennom området i retning nord-sør. Frå vest kjem Nordstrandvegen frå Leirkallen og møter E6 i Skullerudkrysset, som ligg midt i Skulleruddumpa.

Skulleruddumpa ligg i eit dalsøkk. I nord og vest for E6 ligg Bergkrystallen på Lambertseter, medan Skullerud ligg austom motorvegen. I sørvest ligg Leirkallen skisenter i retning Mortensrud, medan søraust for dumpa ligg Smedåsen, Korpsåsen og andre høgdedrag i Østmarka.

Det er bygt ein parkeringsplass i Skulleruddumpa, med gangveg og skiløype inn til Skullerudstua og marka.

Skullerud sag låg i området, og det var ein gammal sagdam her medan saga var i bruk. Han vart seinare fylt igjen, men han vart attskapt i 2001, omtrent slik han ein gong låg.

Historie
Det låg òg ein husmannsplass under Lambertseter med namn Dalen i Skulleruddumpa, og to andre plassar med namn Dritut og Skullerudbru er òg nemnde. Desse forsvann i løpet av 1800-talet, men seinare er husmannsplassen Skullerudmyra omtalt.

Referansar

Litteratur 

 

Geografi i Oslo
Hjørnetann

Hjørnetann er ei tann som sit mellom fortann og forjeksel hjå pattedyr og dei primitive slektningane deira, therapsidar.  Hjå rovpattedyr og mange andre dyreartar er desse tennene forlenga og som oftest dolkeforma. Då blir hjørnetennene gjerne kalla hoggtenner. Det latinske navnet canines stammar frå det vitskaplege namnet på hundedyr, som alle har tydelege hoggtenner.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Hjørnetann» frå ,  den 19. november 2019.  
 

Anatomi
Dyreanatomi
Zoologi
Sjøpølse

Sjøpølse (Holothuroidea) er ei biologisk gruppe innan pigghudingar. Dei har pølseforma kropp utan fast skjelett, men med spreidde kalklekamar i den tjukke lêrhuda, og med ein kraftig hudmuskelsekk innanfor. I motsetnad til andre pigghudar har kroppen hovudaksen (munn–analopning) parallelt med underlaget. Sjøpølsene får derved ein viss ytre likskap med leddormar, og denne likskapen er forsterka ved at den radiære symmetrien er lite tydeleg. Sjøpølser lever av plankton eller organisk avfall på havbotnen.

Klassen omfattar ca. 1200 nolevande artar på verdsbasis, og 31 artar er kjende frå Noreg.

I kulturen
I Aust-Asia har sjøpølsa lange tradisjonar innen mat og medisin. I Japan, der ho blir kalla namako (ナマコ、海鼠) blir ho brukt på ulike måtar, men det er vanleg å eta henne saman med annan sjømat og grønsaker marinert i riseddik. Innmaten, kalla konowata (コノワタ、海鼠腸), blir også eten, og det samme gjeld rogna, som blir kalla konoko (コノコ、海鼠子). Rogna kan etast rå, men blir ofte tørka til trekanta flak, og er rekna som ein delikatesse. Både konowata og konoko kan etast med eddik eller med salt. 

Sjøpølsa blir også brukt tørka i tradisjonell kinesisk medisin.

Kjelder

<div class="references-small">
Delar av denne artikkelen bygger på «Sjøpølse» frå ,  den 19. november 2019.  
 

Pigghudingar
Sjømat
Tradisjonell kinesisk medisin
Mikko Aikio

Mikko Aikio () var ein enaresamisk joikar og songar frå Muddusjärvi i Enare i Finland. Han var av dei få som kunne joike i den tradisjonelle enaresamiske joiken. Aikio gav rundt 20 songar, fleire anekdotar, soger og legender til den finske forskaren August Valdemar Koskimies.

Bibliografi 
 A. V. Koskimies, T.I. Itkonen (utgj.) 1978: Inarinlappalaista kansantietoutta. Suomalais-ugrilainen seura: Helsinki.

Kjelder
Domokos, Rießler, Schlosser 2019: Worte verschwinden fliegen zum blauen Licht. Samische Lyrik von Joik bis Rap. Freiburg: Samica.

Samiske forfattarar
Folk frå Enare
Abildsø

Abildsø er eit bustadsstrøk i det søraustlege Oslo, mellom Østensjøvannet og E6. Abildsø ligg i Bydel Østensjø, og tilhøyrde Bydel Manglerud før bydelreforma i 2003.

Abildsø ligg sør for Manglerud og Ryen, austom Lambertseter, nord for Langerud og vest for Østensjøvannet og Bøler.

Namnet er teke frå Abildsø gard som eksisterer framleis. Namnet kjem eigenleg frå gamalnorsk Apaldasin – «enga der det gror villeple». Området vart busett av arbeidsfolk frå Oslo som bygde småhus på tomter som var utparsellerte frå gardane i området. Mange av husa vart oppførte som sjølvbygde frå ca 1900 og etter kvart forandra bustadstrøket karakter frå eit arbeidarstrøk til eit veletablert villaområde. 

Hovudvegen gjennom Abildsø er Enebakkveien, langs denne ligg mellom anna Abildsø skule.

Frå Abildsø går busslinjene 70 (Rådhuset – Skullerud), 73 (Bjørndal – Jarnbanetorget), 78A,78B (Østensjø ring), 79 (Holmlia stasjon – Grorud).

Referansar 

Oslo
Bydel Østensjø
Faustina den eldre

Faustina den eldre () var ei romersk keisarinne som var gift med keisar Antoninus Pius. Ho blir kalla den eldre (latin Faustina Major for å skilja henne frå dottera, Faustina den yngre (130–176). Keisar Marcus Aurelius var nevøen hennar og blei seinare ein adoptivson, sama med keisar Lucius Verus.  Faustina døydde tidleg i herskartia til Antoninus Pius, men fortsette å ha ei viktig symbolsk rolle etter at ho døydde fordi ho blei guddommeleggjort som diva..

Liv
Faustina blei fødd og voks opp i Roma. Fødselsdatoen hennar var 16. februar og fødselsåret var rundt år 100.  Faustina er den einaste kjende dottera til konsulen og prefekten Marcus Annius Verus og Rupilia Faustina. Ho var syster av konsulen Marcus Annius Libo og praetoren Marcus Annius Verus. Mostrene hennar var den romerske keisarinna Vibia Sabina og Matidia Minor. Farfaren hennar heitte Marcus Annius Verus, som faren, medan mora sine foreldre var Salonia Matidia (niesa til keisar Trajan) og suffect-konsul Lucius Scribonius Libo Rupilius Frugi Bonus. 

Faustina gift seg med Antoninus Pius som privat borgar mellom år 110 og 115. Dei fekk fire barn, to søner og to døtrer: 
 Marcus Aurelius Fulvius Antoninus (døydde før 138), gravinnskrifta hans er blitt funnen ved Hadrianmausoleet i Roma.
 Marcus Galerius Aurelius Antoninus (døydde før 138), gravinnskrifta hans er blitt funnen ved Hadrianmausoleet i Roma.
 Aurelia Fadilla (d. 135); gift med Aelius Lamia Silvanus eller Syllanus. 
 Annia Galeria Faustina Minor eller Faustina den yngre (fødd mellom 125-130, død 175), ei romersk keisarinne. Ho gifta seg med syskenbarnet sitt, den romerske keisaren Marcus Aurelius.

10. juli 138 døydde onkelen hennar, keisar Hadrian. Som adoptivsonen og arvingen hans blei Antoninus romersk keisar og Faustina blei keisarinne. Senatet gav henne tittelen augusta.  

Ho døydde i oktober eller november i år 140.

Faustina er skildra som vakker og intelligent, og naut stor respekt. Ho dreiv velgjerdsprosjekt, mellom anna for utdanning og då særleg av jenter. Ho skal ha hatt eit særs godt tilhøve til ektemannen. Då Faustina døydde fekk Antoninus Pius bygd eit tempel for henne, Tempelet til Faustina. Det blei truleg innvigd i år 144. Som guddom var Faustina særleg knytt til grødegudinna Ceres, som blei avbilda på myntar med Faustina. 

Etter at Antoninus Pius døydde fekk etterfølgjarane Marcus Aurelius og Lucius Verus reis Antoninus Pius-søyla, som viste opphøginga av Antoninus og Faustina til himmelen saman på ryggen til ein figur med venger. Faustina-tempelet blei vigd til både Antoninus Pius og Faustina.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Faustina den äldre» frå ,  den 20. november 2019.  
 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Faustina the Elder» frå ,  den 20. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Romerske keisarinner
Ishockey-VM 1982

Verdsmeisterskapen i ishockey 1982 vart arrangert i Finland i tida frå 15. til 29. april 1982. Meisterskapen vart avvikla med innleiingsrunde der dei åtte deltakarlanda møttest i til innbyrdes oppgjer. Dei fire beste laga i innleiingsrunda gjekk vidare til eit meisterspel der laga møttest på ny før medaljestriden var avgjort. Desse fire laga tok med seg  alle poenga frå innleiingsrunda inn i meisterspelet. Turneringa fann stad i Helsinki og Tampere.

Sovjetunionen vart verdsmeister, Tsjekkoslovakia fekk sølv og Canada bronse.

Innleiingsrunda

Meisterspelet

Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Vladislav Tretjak, Vladimir Mysjkin 
Forsvarar: Vjatsjeslav Fetisov, Aleksej Kasatonov, Valerij Vasiljev, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov, Sergej Babinov, Irek Gimajev, Vladimir Zubkov 
Løparar: Vladimir Krutov, Igor Larionov, Sergej M. Makarov, Viktor Sjalimov, Sergej Sjepelev, Vladimir Golikov, Viktor Tjumenev, Nikolaj Drozdetskij, Viktor Zjlutkov, Sergej Kapustin, Aleksandr Kozjevnikov, Andrej Khomutov

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1982» frå ,  den 20. november 2019.  
 

Ishockey-VM
Sport i 1982
Idrettstilskipingar i Finland
Sergej Kapustin

Sergej Aleksejevitsj Kapustin () var ein russisk ishockeyspelar frå Ukhta som i tida 1974-83 vann sju VM-gull med Sovjetunionen sitt landslag i ishockey, og i 1976 vart olympisk meister i Innsbruck.

Venstrevengen Kapustin vart verdsmeister med Sovjetunionen i 1974-75, 1978-79 og 1981-83. Både under VM 1978 og VM 1981 vart han plukka ut til "All Star Team". Under Vinter-OL 1976 var han med i mannskapet som vann samtlege kampar i leikane.

Kapustin spelte på toppnivå i heimlandet frå 1971 til 1986, heile tida på Moskva-lag. Perioden 1971-77 var han aktiv Krylja Sovetov, deretter 1977-80 i CSKA Moskva, det suverene meisterlaget i Sovjetunionen på den tid. Etter seks sesongar i Spartak Moskva, avslutta han 1986-88 i austterriksk ishockey.

Kapustin døydde etter hjerteinfarkt i Moskva, 42 år gammal.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Sergei Alexejewitsch Kapustin» frå ,  den 20. november 2019.  
 

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Underklasse

Underklasse er ein del av folkesetnaden i eit sosialt lagdelt samfunn som utgjer den lågaste samfunnsklassen. Denne klassen kan seiast å vera under størstedelen av arbeidarklassen. Omgrepet er omdiskutert innan samfunnsvitskapen.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Underclass» frå ,  den 20. november 2019.  
 

Samfunnsklassar
Sicco Mansholt

Sicco Leendert Mansholt () var ein politikar frå Ulrum i Groningen-provinsen i Nederland. Han var president i Europakommisjonen frå 22. mars 1972 til 5. januar 1973.

Mansholt var 1945-58 landbruks- og fiskeriminister i Nederland. Frå 1958 til -72 var han EEC sin landsbrukskommisær, deretter i 9-10 månader EU-president.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Sicco Mansholt» frå ,  den 20. november 2019.  
 

Nederlandske politikarar
EU-politikk
Kleine saamische Schriften

Kleine saamische Schriften (norsk 'samiske småskrifter') var ein skriftserie som blei grunna i 2008 av Michael Rießler og Elisabeth Scheller ved Humboldt-universitetet i Berlin for å publisere tverrfaglege bidrag om språk, litteratur og kultur i Sápmi (Sameland). Rießler og Scheller var utgjevarar (tysk Herausgeber) til serien blei innstilt i 2014, etter at berre to titlar blei gitt ut. Han fortsette sidan under namnet Samica.

Forlagsaktiviteten hadde reint vitskaplege og ingen økonomiske mål. Bind 1 er ei lita samling av kildinsamiske folkloristiske eventyr av læraren Lazar Dmitrievitsj Jakovlev (1918–1993) frå Lovozero. Tekstene skulle støtte undervisninga i dette trua språket. Bind 2 er den andre utgitte diktsamlinga av den skoltesamiske forfattaren og diktaren Askold Bazjanov (1934–2012). I tillegg til den russiske originalversjonen, presenterer boka også for første gong ei engelsk omsetting av poesien til Bazjanov. Boka blei til takka vere Elisabeth Schellers innsats som redaktør (tysk Lektor).

Oversikt over binda 
 Kleine saamische Schriften. bind 1: Лазарь Д. Яковлев: Ла̄зэр ка̄ллса моаййнас : Кырьйха лӣ Е̄льцэ Нӣна. Ред.: Нина Е. Афанасьева, Михаэль Рисслер (Lazar D. Jakovlev: Lāzer kāllsa moajjnas : kyr'jcha lī Ēl'ce Nīna. Utg.: Nina Afanasjeva, Michael Rießler). Nordeuropa-Institut der Humboldt-Universität zu Berlin, Berlin 2008, ISBN 978-3-932406-91-1 (kildinsamisk, 38 s.)
 Kleine saamische Schriften. bind 2: Аскольд Бажанов: Стихи и поэмы о саамском крае. (Stikhi i poemy o saamskom kraje / Askold Bazjanov ) = Askold Bažanov: Verses & poems on the Saami land. Translated by Naomi Caffee. Nordeuropa-Institut der Humboldt-Universität zu Berlin, Berlin 2009, ISBN 978-3-932406-92-8 (russisk, engelsk, 206 s.)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kleine saamische Schriften» frå ,  den 20. november 2019.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Nettstaden til Kleine saamische Schriften

Bokseriar
Samiske språk
Skipingar i 2008
Nedleggingar i 2014
Nordseter terrasse i Oslo

Nordseter terrasse (1–37, 2–46) er ein veg på Nordseter i bydel Nordstrand i Oslo. Han går frå Lambertsetervegen til Lindbäckvegen.

Namnet vart vedteke i 1947.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 

Vegar i Oslo
Nylænde i Oslo

Nylænde (1–23, 6–10) er ei gate og eit borettslag på Lambertseter i Oslo. Namnet «Nylænde» er teke etter det norske tidsskriftet Nylænde, med Gina Krog som redaktør. Parallellgata til «Nylænde» heiter «Gina Krogs veg». Gata går òg i parallell med eit nærliggande skogholt med tursti som går forbi staden der hoppbakkane kjende som «Bekkelagsbakkane» låg før.

Borettslaget 
Nylænde borettslag har 368 leilegheiter fordelt på 18 bygningar. Borettslaget vert drive av OBOS og er på 43 352 m², og ligg i Gina Krogs veg, Lambertseterveien, Nylænde og Østerlisvingen. Den første familien flytta inn i 1954.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 

 
 Nylænde borettslag 

Borettslag i Oslo
Bill MacCormick

William «Bill» MacCormick () er ein engelsk bassist og vokalist. 

MacCormick var ein av dei opphavlege medlemmane i bandet Quiet Sun, som vart oppløyst i 1971. MacCormick vart då medlem av det nye bandet til Robert Wyatt, Matching Mole. Bandet vart oppløyst etter å ha gjeve ut to album i 1972, og MacCormick vart ei kort stund med i Gong i Frankrike hausten 1972. Hausten 1973 spelte han på to spor på debutalbumet til Brian Eno, Here Come the Warm Jets og dei neste åra spelte han stundom med Phil Manzanera, før dei i 1976 slo seg saman med Brian Eno og skipa det kortvarige 801, som spelte tre konsertar og gav ut eit konsertalbum hausten 1976. 
I 1977 vart MacCormick med i gruppa Random Hold. I 1980 forlet han musikkindustrien for å følgje ein karriere i politikk og vart sidan bystyremedlem i bydelen Bromley i London.

Filmar
 2015: Romantic Warriors III: Canterbury Tales (DVD)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Bill MacCormick» frå ,  den 20. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Engelske songarar
Engelske bassistar
Engelske jazzgitaristar
Canterbury scene
Engelske politikarar
Matching Mole-medlemmar
Quiet Sun-medlemmar
801-medlemmar
Random Hold-medlemmar