alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Yalour Islands

Yalour Islands er ei gruppe øyar og skjer som strekkjer seg over 2,5 km sør i Wilhelm Archipelago. Gruppa ligg 1,5 km nordvest for Cape Tuxen i Graham Land. Ho vart oppdaga og namngjeven av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under J.B. Charcot. Ho er kalla opp etter løytnant Jorge Yalour i Den argentinske marinen, ein offiser på den argentinske korvetten «Uruguay» som berga den forliste svenske antarktisekspedisjonen i november 1903,

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Bakgrunnsstoff

Personleg fotosoge frå mars 2007: bartosik.org 

Øyar i Wilhelm Archipelago
Zaozhuang

Zaozhuang (kinesisk: 枣庄; pinyin: Zǎozhuāng) er eit byprefektur i provinsen Shandong i Kina, nær ved Gulehavet. Byprefekturet har eit areal på 4 550 km² og hadde vel 3,7 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Zaozhuang omfattar fem distrikt (区 qū) og eitt byfylke (市 shì).

Næringsliv
I prefekturet finst store førekomstar av kol, og gruveindustrien er ei hovudnæring.

Samferdsle
Snøggtoget Beijing-Shanghai har stoppestad i Zaozhuang. Zaozhuang ligg også på jarnbanelinja JingHu, også denne trafikkerer strekninga Beijing-Shanghai.

Kinas riksveg 206 går gjennom området. Han strekker seg frå kystbyen Yantai i nord til kystbyen Shantou i provinsen Guangdong i sør. Vegen passerer gjennom provinsane Shandong, Jiangsu, Anhui, Jiangxi og til sist Guangdong.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zaozhuang» frå ,  den 21. oktober 2012.  
 

Byprefektur i Shandong
Weihai

Weihai (kinesisk: 威海, pinyin: Wēihǎi) er eit byprefektur heilt aust i provinsen Shandong i Kina. Weihai ligg ved Gulehavet, ved innløpet til den indre delen av det same havet, kalla for Bohaibukta. Byprefekturet har eit areal på 5 436 km² og hadde vel 2,8 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Weihai omfattar eitt bydistrikt (区 qū) og tre byfylke (市 shì).

Weihai har varme kjelder, og ut for kysten ligg mange småøyar.

Næringsliv
Weihai er ein hamneby og eit fiskerisentrum, med ein del lettindustri. Avstanden til Sør-Korea er liten, så Weihai har eit stort innslag av koreanske næringsaktørar og tek også mot mange turistar frå Korea. Weihai er kjerneområde for dyrking av peanøtter og frukt.

Samferdsle
Weihai har samband med utomverda gjennom både veg, tog og fly. Frå flyplassen går ruter til fleire kinesiske storbyar, samt til to flyplassar i Sør-Korea.

Historie
Den nordkinesiske flåtestyrken, den såkalla Beiyangflåten, hadde base i Weihai. Under den første japansk-kinesiske krig var byen kringsett. Dei kinesiske krigsskipa som hadde berga seg etter sjøslaget ved Yalu vart øydelagde i hamna den 2. februar 1895. Øvstkommanderande admiral, Ding Ruchang, tok deretter sitt eige liv.

Frå 1898 til 1930 var Weihai ein britisk koloni, under namnet Weihaiwei.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Weihai» frå ,  den 21. oktober 2012.  
 

Byprefektur i Shandong
Weifang

Weifang (kinesisk: 潍坊, pinyin: Wéifāng) er eit byprefektur i provinsen Shandong i Kina. Byprefekturet har eit areal på 15 800 km² og i nærleiken av 8,5 millionar ibuarar. Norddelen av Weifang ligg ved Bohaibukta i Gulehavet, nærare bestemt ved Laizhoubukta.

Byprefekturet Weifang omfattar fire distrikt (区 qū), seks byfylke (市 shì) og to fylke (县 xiàn).

Næringsliv
Ein stor produsent av dieselmaskinar, Weichai, held til i byprefekturet. Landsbyen Yangjiabu i Hanting-distriktet er vide kjend for drakane som der vert laga. I 1980-åra vart ei stor safirgruve oppdaga i Changle. Gruva skal vere ei av dei fire største safirgruvene i verda, gruvefeltet dekker eit 450 km² stort område.

Samferdsle
Jiaojibanen, ei jarnbane som strekker seg vest-aust i Shandong mellom Jinan og Qingdao, har stoppestad i Weifang. Også snøggtoget som trafikkerer mellom Qingdao og Taiyuan stansar i Weifang.

Kinas riksveg 206 går gjennom området. Han går frå kystbyen Yantai i nord, heilt sør til kystbyen Shantou i provinsen Guangdong. Vegen reiser gjennom provinsane Shandong, Jiangsu, Anhui, Jiangxi og til sist Guangdong. Også Kinas riksveg 308 passerer gjennom prefekturet. Han tek til i Qingdao og leier via Jinan til Shijiazhuang i Hebei.

Historie
Weifang var busett allereie 5 000 år fvt. Under Xia- og Shang-dynastia rådde lokale kongar over området gjennom ei lensordning. Under vår- og haustannaltida (770-476 f.Kr.) og krigarrika-tida (475-221 f.Kr.) var Weifang underlagt statane Qi og Lu. Byen Qingzhou i Weifang spela ei viktig militærhistorisk rolle. Denne lange historia har sett sine spor i Weifang, med ruinar, eldgammal arkitektur, litoglyffar og gamle statuer. 

Etter Qing-dynastiets Qianlong-år har Weifang vore det nordlege motstykket til Suzhou, kva gjeld handverkskunst og brukskunst. Weifang er kjent for handlaga og maskinelt produserte drakar, nytta til leiketøy. Weifang er også Kinas største produsent av drakar. Kvart år går ein internasjonal drakefestival av stabelen.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Weifang» frå ,  den 21. oktober 2012.  
 

Byprefektur i Shandong
Rizhao

Rizhao (kinesisk: 日照; pinyin: Rìzhào) er eit byprefektur i provinsen Shandong i Folkerepublikken Kina, sør på Shandonghalvøya mot Gulehavet. 
Byprefekturet har eit areal på 5 310 km² og hadde 2,8 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Rizhao omfattar to distrikt (区 qū) og to fylke (县 xiàn).

Næringsliv
Rizhao har ei stor hamn, der det vert lasta og lossa større mengder jarnmalm og kol. Sement, nikkel, bauksitt er anna gods som passerer gjennom hamna.

Rizhao tyder solskin på kinesisk, og hamnebyen er kjend for ei massiv utbygging basert på solenergi. Alle nye bygingar vert oppvarma gjennom solenergi, i dei sentrale delane av prefekturet kjem nesten all energi frå solenergi, også opplysinga av offentleg område.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rizhao» frå ,  den 21. oktober 2012.  
 

Byprefektur i Shandong
«Belgica»

«Belgica» var namnet på skipet Roald Amundsen mønstra på som styrmann og for første gong sigla til Antarktis med. Skipet, som var ein bark, heitte opphavleg «Patria», var konstruert av Johan Chr. Jakobsen, og vart bygd som kvalbåt i Svelvik i 1884.

Belgica-ekspedisjonen 

Skipet vart selt til Adrien de Gerlache i 1896 for 50 000 norske kroner for ein ekspedisjon til Antarktis. Han døypte skipet «Belgica» og forlét Antwerpen den 16. august året etter. Dette var det første skipet som overvintra i Antarktis, og er eit av dei få forskingsskipa som har vore i både arktiske og antarktiske område.

Skipa og mannskapet vart dei første til å overvintre i Antarktis då båten ikkje klarte å kome ut av ismassane før den antarktiske vinteren sette inn. 28. februar 1898 fraus båten fast. Først 13 månader seinare klarte mannskapet å få båten laus frå isen. Dei kom tilbake til Antwerpen den 5. november 1899.

Forutan Roald Amundsen som styrmann var det fem andre nordmenn blant mannskapet på nitten. Nansen og Amundsen møttest for første gongen på dekket på denne skuta.

Seinare bruk
Skipet vart etterkvart kjøpt av Duc d'Orléans, som sigla med Adrien de Gerlache på fleire andre ekspedisjonar. Det vart omdøypt til «Isfjord» og brukt som frakteskute i kolfart mellom Svalbard og Noreg under den første verdskrigen.

Mellomkrigstida
Skipet vart kjøpt av Kristian Holst frå Harstad i 1918. Han gav det igjen namnet «Belgica» då det vart konvertert til flytande fiskeforedlingsanlegg og brukt under Lofotfisket.

Andre verdskrig
I maidagane 1940 brukte britane «Belgica» som flytande ammunisjonsdepot, fram til skuta vart søkkt i Brurvika på Stangnes i Harstad under eit tysk luftåtak 19. mai 1940.

Vrakfunn
I 1990 vart vraket lokalisert, og det har sidan 2004 vekt merksemd blant belgiske vitskapsmenn.

Belgica Societé
I 2006 vart det i Belgia stifta eit non-profit interesseselskap, Belgica Societé, som består av arkeologar og marinbiologar. Belgiarane ynskjer å flytte heile eller delar av vraket frå Brurvika i Harstad til Belgia. Ein kopi i fullskala-storleik av båten skal byggjast i Belgia og gjerast om til museum. Prosjektet vart offisielt lansert 9. september 2007 ved De Steenschuit-verftet i Boom i Antwerpen av Kris Peeters, minister-presidenten for Flandern.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på ««Belgica»» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
"Bygger kopi av Belgica"  ht.no 02.11.2006

Bakgrunnsstoff
Digitaliserte bilder av «Belgica» Nasjonalbibliotekets samling

Norske seglskip
Barkar
Kvalbåtar
Norske handelsskip
Belgiske skip
Polarskuter
Norsk polarhistorie
Skip frå 1884
Skip sluttsegla i 1940
John Rymill

John Riddoch Rymill () var ein australsk polfarar, som fekk den sjeldne polarmedaljen med to haker.

Rymill førebudde seg på polreisene med fjellklatring i Europa og tok flytimar ved de Havilland Aircraft Co. Ltd, Hendon og kurs ved Scott Polar Research Institute ved Cambridge, under professor Frank Debenham. I 1931 vart han utpeikt til British Arctic Air Route Expedition til Grønland (1930–31) som landmålar og pilot. Som følgje av dette sette Rymill i gang ein ekspedisjon til det sørlege Graham Land og Weddellhavet i Antarktis. Ekspedisjonen hans, British Graham Land Expedition (1934–37), oppdaga eit sørleg, permanent isdekt sund, seinare kalla George VI Sound, som strekte seg til Bellingshausenhavet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Rymill» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Polarmedaljen
Australske antarktisfararar
Graham Land
Eduard Dallmann

Eduard Dallmann () var ein tysk kvalfangar, handelsmann og polarutforskar.

Dallmann reiste til sjøs som 15-åring. I 1866 vart han kaptein på skipet «W.C. Talbot» frå Hawaii og gjennomførte handelsreiser i Beringhavet og Tsjuktsjarhavet til stader i Alaska og Tsjukotka. Han var den første registrerte europearen som vitja Wrangeløya. Frå 1867 til 1870 førte han kvalfangstskipet «Count Bismarck» på ein kvalfangstekspedisjon til det tropiske Stillehavet, Okhotskhavet, Beringhavet og Tsjuktsjarhavet. 

I perioden 1872–74, då kvalbestanden minka kraftig i Ishavet, vart Dallmann gjeve i oppdrag å utforske Sørishavet med skuta «Grönland». Føretaket hadde avgrensa suksess med omsyn på kvalfangst, men Dallmann gjorde i løpet av ekspedisjonen mange oppdagingar rundt det antarktiske kontinentet. Dei viktigaste oppdagingane var Bismarcksundet og kartlegginga av Anvers Island, Brabant Island, Liège Island og Wilhelm Archipelago. Den 1. mars 1874 vitja han King George Island i øygruppa Sør-Shetlandsøyane, der han oppførte ein plakett til minne om ekspedisjonen. Plaketten er oppført på lista over historiske stader og kulturminne i Antarktis.

1875-sesongen tilbrakte han som ekspert på kvalfangstfelta i Davissundet og Baffinbukta, framleis ombord i «Grönland».

Mellom 1877 og 1884 gjorde Dallmann på vegne av den russiske finansmannen baron Ludwig von Knoop årlege forsøk på å frakte varer til Obbukta og Jenisejbukta i byte mot korn og andre varar som vart frakta på lekterar nedover dei store sibirske elvane. På grunn av dei vanskelege istilhøva Karahavet lukkast han berre i fire av sju forsøk. Til slutt innstilte von Knoop det vanskelege føretaket for å redusere tapa sine. Trass i fiaskoen hadde Dallmann fått eit sjeldan høve til å utforske mange øyar og kyststrekningar i Karahavet som få europearar hadde sett.

Etter å ha forlate dei arktiske farvatna for godt, vart Dallmann kaptein på dampskipet «Samoa» i 1884. Fartøyet hans førte den vitskaplege ekspedisjonen til Otto Finsch til den til då lite utforska nordkysten av Ny-Guinea.

Mellom 1887 og 1893 fortsette han å utforske nordkysten av Ny Guinea på vegne av Det tyske Ny-Guinea-kompaniet. Mange øyar og sund i området vart namngjeven av han i denne perioden.

Æresvisningar 
Dallmannfjellet i Dronning Maud Land er namngjeven etter denne tyske utforskeren.
Alfred Wegener-instituttet har namngjeven ein forskningsstasjon på King George Island, Dallmann Laboratoty, til ære for han.
I heimbyen hans Blumenthal er ei gate og ein fontene ved det gamle torget kalla opp etter han.
I Papua Ny-Guinea er Dallmann Harbour kalla opp etter han.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eduard Dallmann» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
William Barr, Reinhard Krause og Peter-Michael Pawlik, «The polar voyages of Captain Eduard Dallmann, whaler, trader, explorer 1830–96», Polar Record (2004), nr. 40, s. 1–18, Cambridge University Press.

Bakgrunnsstoff 
 Handelsschiffahrt auf der Polarroute Lomonossow
 Early Soviet Exploration Woods Hole Oceanographic Institution

Tyske oppdagarar
Arktisfararar
Tyske antarktisfararar
Kvalfangarar
Folk frå Bremen
papuansk historie
Opium

Opium (frå gresk opos 'plantesaft', gjennom latin) er eit stoff utvunne av opiumsvalmuen (Papaver somniferum) som er blitt brukt som medisin og rusmiddel i minst 5000 år. Det inneheld rundt 25 alkaloid, mellom anna morfin, kodein, og papaverin.

Stoff i opium
Morfin, kodein og tebain er dei viktigaste narkotiske stoffa i opium. Morfininnhaldet varierer mellom 3 og 23 % i vassfritt opium.
Papaverin og noskapin er isokinolin med liten verknad på sentralnervesystemet.

Medikament basert på morfinliknande opiumsalkaloid blir kalla opiat, ei undergruppe av opioida som er sambindar med ei morfinliknande effekt.

Framstilling

Opium blir laga av lufttørka saft frå umogne frøkapslar av opiumsvalmuen. For å utvinna opium skrapar ein frøkapslane med ein skarp kniv eller liknande, slik at safta i kapslane siv ut. I løpet av nokre timar størknar denne safta og blir brun eller svart. Dette produket blir kalla råopium, og blir ofte elta saman til opiumskaker. Ein kan vidare utvinna morfin, heroin og andre opiumsalkaloid frå opium.

Opium blir særleg produsert i Sør-Asia, Sentral-Asia og Søraust-Europa. I 2005 blei rundt 90 % av verdas opium dyrka i Afghanistan.

Bruk

Opium kan røykast i pipe eller omdannast til væske, sirup eller pulver. Stoffet har mange bruksområde innan tradisjonell medisin, 
til dømes til smertelindring og mot diaré, og er utgangspunkt for mange moderne legemiddel. Innan moderne farmakoterapi bruker ein ikkje lenger opium direkte.

Opiumsstoff fører gjerne til ein avslappa, likeglad tilstand. Større dosar kan gjera ein søvnig og føra til forstopping. Kroppsfunksjonane blir tyngre, tunga blir tørr og kroppen kjennest varm. Ein kan fort bli avhengig, det vil seia at ein krev stoffet, men treng større dosar for å oppleva rus, blir likegyldig til alt anna, får sterke abstinenssymptom som feber, skjelving, muskelspasmar, magesmerter, mister appetitten og får diaré.

Sjå òg 
Opiat – Opioid
Laudanum
Morfin – heroin
Narkotika
Psykoaktivt stoff
Røyking
Opiumsvalmue
Opiumskrigane

Bakgrunnsstoff
Kamal Anwar, «Afghanistans seierherre: opium» (03.09.2012) i Bistandsaktuelt
«Opium: Gledelig og dødbringende» i Historie
«Opium: velsignelse og byrde»  frå Rusmidler fra Det gyldne triangel ved Etnografisk museum i Oslo

Kjelder

Opioid
Narkotika
Røyking
Opiat

Opiat (av «opium» og «-at», 'produkt') er ei felles nemning på ulike legemiddel som er framstilt frå opiumsvalmuen.

Stoff som allereie finst i safta til opiumsvalmuen - morfin, kodein, tebain, noskapin og papaverin - er rekna som naturlege opiat. Stoff som er danna frå desse i laboratorium, som heroin, etylmorfin, oksykodon og buprenorfin, er semisyntetiske opiat. 

Opiat har vore brukt i fleire tusen år innan folkemedisin for å lindre smerte, i religiøse samanhengar og som rusmiddel. 
I dag kan ein framstilla alle dei naturlege opiata syntetisk, utan bruk av valmuar. «Opiat» er dermed rekna som eit avleggs omgrep innan medisinen, og i staden bruker ein nemninga «opioid».

Bakgrunnsstoff

Kjelder

 
Narkotika

nb:Opiat
Islotes Afuera

Islotes Afuera, òg kalla Penguin Island eller Dodge Rocks, er ei gruppe tre småøyar som ligg nord for Challenger Island og like utanfor det sørlege innløpet til Hughes Bay, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart først kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot. Namnet som først var å sjå på argentinske kart frå 1957 kjem truleg av plasseringa til øya. «Afuera» tyder ytre eller utanfor.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Afuera
Danco Coast
Alamode Island

Alamode Island, tidlegare kalla Terra Firma Island, er den største og søraustlegaste av Terra Firma Islands, med bratte klipper med ei snødekt fjell på 320 meter over havet midt på. Øya ligg i Marguerite Bay utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart først vitja og  kartlagd av British Graham Land Expedition under John Riddoch Rymill i 1936. Ho fekk dette namnet av Falkland Islands Dependencies Survey, etter ei ny kartlegging i 1948, fordi ho likna på à la mode-konfekt (med iskrem på).

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alamode Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
Alcock Island

Alcock Island er ei øy som ligg vest for Charles Point i Hughes Bay, utanfor vestkysten av Graham Land. Namnet Penguin Island vart nytta for øya av kvalfangarar som opererte i området i 1922. Sidan dette namnet ikkje var trykt på noko kart og alt var nytta før, vart det avvist og øya fekk eit nytt namn. Alcock Island er for sir John W. Alcock (1892–1919), som i lag med Sir Arthur Whitten Brown var dei første som flydde over Atlanterhavet utan stopp den 14.-15. juni 1919.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alcock Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Danco Coast
Aldea Island

Aldea Island er den sentrale av dei tre Bugge Islands, utanfor Wordie isbrem ved Fallières Coast på Den antarktiske halvøya. Øya vart kalla Isla Aldea av Den chilenske antarktisekspedisjonen, 1947, truleg etter Sargento Juan de Dios Aldea frå Den chilenske marinen, ein av heltane i slaget ved Iquique, 21. mai 1879.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aldea Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
Andrée Island

Andrée Island er ei øy som ligg i Recess Cove i Charlotte Bay, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey frå flyfoto teken av Hunting Aerosurveys Ltd i 1956–57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 for Salomon August Andrée (1854–97), ein svensk ingeniør som prøvd å fly over Nordpolen i ballong i 1897 og forsvann i forsøket.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andrée Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Danco Coast
Andresen Island

Andresen Island, òg kjend som Isla Curanilahue, er ei øy som ligg midt i innløpet til Lallemand Fjord, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter leiaren i Magellan Whaling Co ved basen til kompaniet i Deception Island, som gav ekspedisjonen kol.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Graham Land
Loubet Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Ann Island

Ann Island er ei øy i Debenham Islands, som ligg søraust for Barbara Island, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga av British Graham Land Expedition (BGLE), 1934–37, under John Riddoch Rymill, og vart namngjeven av han etter ei dotter av Frank Debenham, eit medlem i BGLE Advisory Committee.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ann Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
Apéndice Island

Apéndice Island er ei øy som ligg nordvest for Charles Point i Hughes Bay, utanfor vestkysten av Graham Land. Namnet finst på eit argentinsk kart frå 1957. Øya vart tidlegare kalla Isla Telegrafista Rivera og Sterneck Island.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Apéndice Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Danco Coast
Audrey Island

Audrey Island er den sørlegaste øy i Debenham Islands, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga av British Graham Land Expedition (BGLE), 1934–37, under Rymill, og vart namngjeven av han etter ei dotter av Frank Debenham, eit medlem av BGLE Advisory Committee.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Audrey Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
Auguste Island

Auguste Island er ei øy flat topp som ligg 6.5 km nordaust for Two Hummock Island i Gerlachesundet. Ho vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen (1897–99) under løytnant Adrien de Gerlache, og vart namngjeven av han etter faren hans.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Auguste Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Danco Coast
Barbara Island

Barbara Island er den største og nordlegaste av Debenham Islands, som ligg utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga av British Graham Land Expedition (BGLE), 1934–37, under Rymill, og vart namngjeven av han etter ei dotter av Frank Debenham, eit medlem av BGLE Advisory Committee.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Barbara Island (Antarctica)» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
Barry Island i Debenham Islands

Barry Island er ei øy som ligg i midten av Debenham Islands, utanfor vestkysten av Graham Land. Barry Island vart kartlagd av British Graham Land Expedition (BGLE) under John Riddoch Rymill, som nytta Barry Island for ein base i 1936 og 1937. Barry Island vart namngjeven av John Riddoch Rymill for Kenneth Barry Lempriere Debenham (1920-43,) den eldste sonen til Frank Debenham, medlem av British Graham Land Expedition Advisory Committee (BGLE Advisory Committee). Den argentinske basen San Martín ligg på denne øya.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
Bayard Islands

Bayard Islands er ei lita øygruppe som ligg 1,5 km nordaust for Cape Willems, utanfor vestkysten av Graham Land. Dei vart kartlagde av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897–99, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 etter Hippolyte Bayard, ein fransk embetsmann som i 1839, som fann opp ein fotografisk prosess for å framkalle bilete.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bayard Islands» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Graham Land
Danco Coast
Bear Island

Bear Island eller Isla Teniente González er ei klipperik øy som ligg 1,5 km vest for Stonington Island i Marguerite Bay, utanfor kysten av Graham Land. Bear Island var tilsynelatande kjend av British Graham Land Expedition (BGLE) (1934-1937) og U.S. Antarctic Service (USAS) Expedition (1939-1941), begge med base i Stonington Island-området. Bear Island vart kartlagd i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), som namngav ho etter USS «Bear», flaggskipet til U.S. Antarctic Service (USAS) Expedition som vitja området i 1940.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bear Island (Antarctica)» frå ,  den 21. oktober 2012.  
 

Øyar i Graham Land
Fallières Coast
Stadnamn knytte til bjørnar
Bearing Island

Bearing Island (eller Direction Island) er ei lita øy som ligg halvvegs mellom Isla Nansen Sur og Enterprise Island i Wilhelmina Bay, utanfor vestkysten av Graham Land. Namnet Bearing eller Direction Island vart nytta av kvalfangarar i området fordi øya og ei klippe på Isla Nansen Sur vart nytta som sjømerke når dei gjekk inn i Foyn Harbor frå søraust.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bearing Island» frå ,  den 21. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 U.S. Geological Survey, Atlas of Antarctic Research 

Øyar i Graham Land
Danco Coast