alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hallvard Viken

Hallvard Viken () er eigaren av Audhild Vikens Vevstove i Skei i Jølster. Viken er son til Audhild Viken, og tok over vevstova frå henne i 1985.
Viken har også vore medeigar av Skei Hotel.

Kjelder 

 Sogn og Fjordane Fylkesleksikon om Hallvard Viken. 

Folk frå Jølster
Norske forretningsfolk
Hønserasen dorking

Dorking er ei engelsk hønserase med svært lang historie. Ein trur rasen stammar frå høns som kom til dei britiske øyane med romarane rundt 54 år før vår tidsrekning. Namnet kjem frå det engelske grevskapet Dorking i Surrey, England.

Rasen er brukt for det meste på grunn av kjøtkvaliteten. Dorking er ein av dei tyngste tamhønsrasene og har godt, lyst kjøt. I tillegg er hønene stabile og gode verparar og har god rugelyst. Rasen er roleg og lett å temje. Dorkinghøns trivst best i mildt og relativt tørt klima, og er kjenslevar for kulde. Fleire andre raser har blitt avla fram ved bruk av Dorking, mellom anna dei vanlege rasene Faverolle og Sussex. 

Dorking legg kvite egg som veg om lag 55 g. Hønene veg 3-4,5 kg, medan hanane kan vege mellom 4,5 og 6 kg.

Dvergvarianten av rasen er òg framavla i England. Hønene veg om lag 900 g, medan hanane veg rundt 1 kg. Dei legg kvite egg på om lag 35 g.

Fargar 
 Kvit
 Gråstripa
 Sølvgrå
 Mørkegrå
 Raud

Hønserasar
Britiske husdyr
Alexander Søderlund

Alexander Toft Søderlund () er ein norsk fotballspelar som i 2011-sesongen spelar i angrep for Haugesund i Tippeligaen. Han vart seriemeister på Island med Fimleikafélag Hafnarfjarðar i 2009.

Søderlund begynte karrieren sin i FK Haugesund og vart tidleg rekna som eit stort talent, men han var ofte skada og kom ikkje med på Haugesund sitt A-lag. I 2006 gjekk han difor til FKH sin veslebror, Vard Haugesund, der han fekk seriedebuten sin. Før overgangen til Vard fekk han òg ein kamp for Noreg sitt U21-landslag. Mens han var i Vard, var Søderlund på prøvespel Lecce og Pisa i italiensk Serie B, men utan at det vart nokon overgang. Han var òg på prøvespel hjå den franske tredjedivisjonsklubben Entente, som tilbaud han kontrakt, men dette vart ikkje noko av då Vard ikkje ville la han gå gratis. Men Søderlund var svært lysten på å spela i utlandet og skreiv under kontrakt med den italienske fotballagenten Corvino Polomba. Sommaren 2008 fekk han kontrakt for Serie B-klubben Treviso.

Treviso vart heller ingen stor suksess for rogalendingen. I sesongoppkøyringa fekk han spela mykje og skåra òg mål, men hamna så på juniorlaget til Treviso. I august 2008 vart han lånt ut til det belgiske andredivisjonslaget UR Namur. Hjå botnlaget Namur spelte han tre kampar utan å skåra, før han vart henta attenda til Italia etter tre månader.

Mot slutten av 2008/09-sesongen gjekk Treviso mot nedrykk og konkurs, og prøvde iherdig å få avsetning for spelarane sine. Søderlund hamna denne gong på Island, hjå dei islandske meisterane Fimleikafélag Hafnarfjarðar på utlån for den islandske 2009-sesongen. Her fekk han fast plass på laget, fekk oppleva Meisterligaspel og var med på å vinna the double på Island.

Etter utlånsperioden til Island løyste Treviso Søderlund frå kontrakten. Han var så på prøvespel hjå den italienske tredjedivisjonsklubben Calcio Lecco i januar 2010, og fekk kontrakt for fire månader med klubben. Han fekk spela dei fleste kampane, men mest som innbytar. Lecco rykte ned frå Serie C etter sesongen.

Hausten 2010 var Søderlund tilbake i Vard Haugesund. Etter 2010-sesongen prøvespelte han for FK Haugesund og imponerte nok til å få ein toårskontrakt med Tippeligaklubben frå januar 2011. Vard fekk ein overgangssum for spelaren. Han spelte frå start i Haugesund sin opningskamp i 2011-sesongen og skåra dei to første tippeligamåla sine heime mot Stabæk 8. mai 2011.

Kjelder
Denne artikkelen begynte med omsett stoff frå tysk Wikipedia 2. mai 2011.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

Norske fotballspelarar
Haugesund-spelarar
Folk frå Haugesund
Haakon Lorentzen

Haakon Lorentzen () er ein norsk foretningsmann og son av prinsesse Ragnhild, fru Lorentzen og Erling Lorentzen. Han er oppvaksen i Brasil, der han er busett og jobbar som forretningsmann.

Haakon Lorentzen er gift og har tre born. 

Folk frå Oslo
Norsk-brasilianarar
Norske forretningsfolk
Joanie Caucus

Joanie Caucus er ein fast figur i teikneserien Doonesbury. Ho har vore med sidan om lag 1972.

Skildring

Joanie vart introdusert i serien hausten 1972, medan Mike Doonesbury og venen Mark Slackmeyer var på motorsykkeltur tvers gjennom USA. Joanie var ei sliten husmor i 30-åra, som tydeleg hadde fått nok av mann og barn. Då Mike og Mark synte seg, braut ho med husmorlivet og slengde seg på sykkelen, og vart fastbuande i Walden Commune. Joanie skilde seg sidan frå mannen, og tok opp studering, noko som gav ho ein glimrande eksamen i juss. Før ho kom så langt, arbeidde ho i barnehage, der ho gjorde kva ho kunne for å overtyde småjentene om å bryte kjønnsrollemønstra. Dette førte til mange ...interessante politiske debattar i sandkassa, særleg mellom femåringane Ellie og Steve. Mike steppa inn som vikar når Joanie laut vera andre stader, og heile barneflokken var synleg frå seg då Joanie reiste til byen for å studere. Dei følgde nøye med på studiet hennar, og Ellie ringte jamleg for å oppmuntre eller trøyste, og heile barneflokken feira det då ho endeleg fekk eksamen. 

Medan Joanie studerte, budde ho i lag med det svarte paret Kyle og Ginny, og vart trent i amerikansk demokrati ved å hjelpe Ginny i eit lokalval til det amerikanske senatet. Ginny tapte mot Lacey Davenport, som merkte seg Joanies evner, og gav ho fast jobb for seg. Joanie var i arbeid for Lacey til denne døydde om lag 1996. 

På denne tida møtte Joanie fleire menn, mellom desse Andy Lippincott, som synte seg å vera homofil. Ho var og noko i lag med presten Scot Sloan, men enda opp med den noko yngre journalisten Rick Redfern. Dei har halde lag sidan. I 1982 fekk dei sonen Jeff, som vart offer for tidsklemma, sidan ingen av dei hadde tid til å oppdra han. 

Joanie hadde dottera Joan Jr frå det første ekteskapet sitt. Ho vart til dagleg kalla J.J. Ho dukka uventa opp mot slutten av 70-talet for å "gjera opp" med mora, og har klandra ho for tapt barndom i alle år sidan. Sjølv om Joanie ikkje synte seg som idealet av ei mor, har ho tydeleg varme for Zonker Harris, som gav dette att ved å "passe på" Joanie og vurdere kjærastane hennar. Joanie har støtt vore juridisk rådgjevar for dei andre i serien om noko stod på, og tok seg slik sett av testamentet til Lacey då denne døydde.

Etter 1992 var Joanie i arbeid under Bill Clintons administrasjon. Frå 2001 har ho rekna seg som pensjonist, og er i dag ei aldrande kvinne i 70-åra. Ho har kanskje den mest omsorgsfulle rolla i teikneserien.

 Teikneseriefigurar
 Doonesbury
Turid Høvin

Turid Høvin () er ein norsk lyrikar frå Narvik, fødd på Sortland. Ho er utdanna som bibliotekar, og arbeida som dette før ho vart diktar på heiltid.

Bibliografi 
 Sannheter og sitatfusk – diktsamling, Aschehoug (1999) ISBN 82-03-18175-9
 Senere kommer det som ligner – diktsamling, Aschehoug (2000) ISBN 82-03-18316-6
 Ordene spres – diktsamling, Aschehoug (2003) ISBN 82-03-18688-2
 Tankens meridian – diktsamling, Aschehoug (2004) ISBN 82-03-18763-3
 Nå møtes vi – diktsamling, Aschehoug (2008) ISBN 978-82-03-19318-7
 Det periodiske system : metallene synger – diktsamling, Orkana forlag (2014) ISBN 978-82-8104-239-1
 Hvem flyver så høyt– diktsamling, Orkana forlag (2017) ISBN 9788281042940

Bakgrunnsstoff
Om Turid Høvin i forlaget Aschehougs forfattarpresentasjon 
 Om Turid Høvin i Forfatterkatalogen på Forfattersentrums nettsider
 Turid Høvin på NRK

Norske lyrikarar
Folk frå Sortland
Folk frå Narvik
Hayden White

Hayden V. White () var ein historiefilosof frå USA som var professor ved University of California i Santa Cruz. White er særleg kjend for si inndeling av historieskriving i fire ulike typar, basert på litterære kriterium.

Liv og gjerning
White vart utdanna ved Wayne State University fram til 1951, og ved University of Michigan til 1956. Han avviste den rådande historiefilosofien i USA, med si vektlegging av kausalitet. I staden skulle ein gå tilbake til studiet av det historiske dokumentet, som han meinte hadde vorte forvist til fordel for studiar av andre historiefilosofiar. Han hevda historikarane hadde vorte språkskeptikarar, tvilande til sin eigen ordbruk.

I verket Metahistory frå 1973 førte White bruken av tropar i lingvistisk forstand vidare; til ein generell diskursiv stil som han fann låg under ein kvar historikars arbeid. Historiografien i kvar ein epoke var underlagd ein særleg trope. Metaforen er  kanskje den mest anvendelege tropen.

White gjekk i 1975 til sak mot politisjefen i Los Angeles, som han skulda for ulovleg bruk av offentlege midlar nytta til å overvake aktiviteten ved universitetet. White fekk medhald, noko som sette grensene for kva som er lovleg politisk overvaking i staten California.

Whites historietypologi i følgje Francis Sejersted
I artikkelen Historiefagets fortellinger i Nytt Norsk Tidsskrift 4/1995 nytta den norske historikaren Francis Sejersted dei litterære klassifikasjonsskjema til Hayden White på norske historikarar. I følgje denne kategoriseringa finst det fire former; romansen, komedien, satiren og tragedien.

Romansen inneber at historia har eit mål, og at dette målet er godt; «utviklingslinjene ender i et fremtidig idealsamfunn, enhetlig, lykkelig, frigjørende for det verdifulle i menneskelivet». Drivkrafta i historia er relatert til ein metafysisk teleologi. Peter Andreas Munch og Ernst Sars er representantar for dette historiesynet.

Komedien inneber at historieforteljinga endar når sirkelen er slutta. Og slutten er god. Historia har mellombels vorte broten av ei misforståing som så vert oppklara. Også her er drivkrafta i historia relatert til ein metafysisk teleologi. Sverre Steen er ein representant for dette historiesynet.

Satiren inneber at den historiske utviklinga vil ende med ein tilstand som ikkje er god då politikarane gjer eit «evig forræderi» og dette sviket er ein nødvendig konsekvens av krefter i historia. Drivkreftene er sosiale faktorar. Med visse atterhald foreslår Sejersted at Jens Arup Seip er ein representant for dette historiesynet.

Tragedien inneber at historia kan utvikle seg i ulike retningar, men mellom aktørane kan det vere «svikarar». Forrådinga er vilkårsbunden. Sejersted hevdar at Edvard Bull d.y.  representerer dette synet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hayden White» frå ,  den 2. mai 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Hayden White» frå ,  den 2. mai 2011.  
 

USA-amerikanske historikarar
Vitlycke museum

Vitlycke museum er eit museum og informasjonssenter i helleristingsområdet i Tanum i Bohuslän i Sverige.

Museet har opphav i det Hällristningsinstitutet i Tanum som vart skipa i 1976 som eit samarbeidsprosjekt mellom Bohusläns museum, Riksantikvarieämbetet, Uppsala universitet og Tanums kommun. Meininga var å sameine eit forskingsinstitutt med eit museum for ållmenta. Med tida skifta instituttet namn til Hällristningsmuseet i Tanum, med utstillingar, kafé, og frå 1986 jamvel ein rekonstruert gard frå bronsealderen. I 1996 vart det gamle museumsbygget rive for å gje plass til det nye Vitlycke museum, som stod ferdig i 1998. Museumsbygningen er teikna av Carl Nyréns Arkitektkontor, og finansiert av Bohuslandstinget, Bohusläns museum, Boverket, Länsarbetsnämnden i Västra Götaland, Länsstyrelsen i Västra Götaland og Tanums kommun.

Nordre Bohuslän er det distriktet i Sverige som har den rikaste førekomsten av helleristingar. Det fremste området ligg i Tanums socken, med Vitlyckehällen som den mest kjende lokaliteten. Helleristingane er tidfesta til bronsealderen og eldre jarnalder, med særs mange frå den siste halvparten av bronsealderen og byrjinga av jarnalderen.

Bakgrunnsstoff 
 Heimesida for Vitlycke museum

Helleristingar i Sverige
Velvet Goldmine

«Velvet Goldmine» er ein song skriven av David Bowie og spelt inn under innspelinga av The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars i 1971. Han kom derimot ikkje med på dette albumet og vart til slutt gjeven ut som B-side til den britiske utgåva av «Space Oddity» frå 1975. Bowie skreiv songen som ei heller vaksen skildring av han som kliner med ein annan mann. Samfunnspress kombinert med ei berre halvhjarta interesse i songen, førte til at Bowie skreiv om songen til å bli meir fleirtydig. Tittelen på songen inspirerte til namnet på filmen Velvet Goldmine. Trass i at han berre vart gjeven ut som B-side har songen vorte særs populær hos tilhengjarane til Bowie og finst på minst ei samleplate.

Andre utgjevingar
 Han vart gjeven ut i biletdiskseriane til RCA Life Time og Fashion Picture Disc Set.
 I 1990 vart han gjeven ut som bonusspor på Rykodisc-utgåva av Ziggy Stardust. Han finst òg på bonussplata til 30th Anniversary Reissue frå 2002.
 Songen finst på samleplatene Rare (1983) og The Best of 1969/1974 (1997).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Velvet Goldmine (song)» frå ,  den 2. mai 2011.  
 

David Bowie-songar
Songar frå 1971
Dana Gillespie

Richenda Antoinette de Winterstein «Dana» Gillespie () er ein engelsk skodespelar og songar.

Karriere
Gillespie var dotter til Baron De Winterstein Gillespie, ein austerriksk radiolog. Ho voks opp i England og ved familievillaen ved Lago Maggiore i Italia. Hovar britisk juniormeister i vasski i fire år før ein skade tvinga ho til å leggje opp. 

Ho spelte først inn folkeviser på midten av 1960.-talet, men var på den tida mest kjend som kjærasten til Donovan. Somme av innspelingane hennar fall inn under kategorien tenåringspop, som singelen «Thank You Boy» frå 1966, produsert av Jimmy Page. Skodespelarkarrieren hennar kom i gang kort tid etter, overskugga av musikkarrieren seint i 1960- og 1970-åra. Etter at ho song korvokal på «It Ain't Easy» på David Bowie sitt Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, spelte ho inn eit album produsert av Bowie og Mick Ronson i 1973, Weren't Born a Man. Seinare har ho hovudsakleg spelt blues, og spelt med bandet hennar London Blues Band. Ho er òg kjend for å vere den første Maria Magdalena i den første London-oppsetjinga av Andrew Lloyd Webber og Tim Rice sin Jesus Christ Superstar, som opna seint i 1971. Ho song òg på det Original London Cast-albumet som kom ut året etter. 

Ho er nær ven av Angela Bowie, den tidlegare kona til David Bowie.

Utvald diskografi
Foolish Seasons (Rev-Ola, 1967)
Box of Surprises (Decca, 1968)
Jesus Christ Superstar (Original London Cast Recording) (MCA, 1971)Weren't Born a Man (RCA, 1973)Ain't Gonna Play No Second Fele (RCA, 1974)Mojo Blues Band and the Rockin' Boogie Flu (Bellaphon Records 1981)Blue Job (Ace Records, 1982)Solid Romance (Bellaphon, 1984)It Belongs to Me (Bellaphon, 1985)I'm a Woman (The Blues Line) (Bellaphon, 1986)Hot News (Gig 1987)Sweet Meat (Ace Records, 1989)Amor (Gig, 1990)Blues It Up (Ace Records, 1990)Where Blue Begins (Gig/Ariola, 1991)Boogie Woogie Nights (with Joachim Palden) (Wolf, 1991)Big Boy (with Joachim Palden) (Wolf, 1992)Methods of Release (Bellaphon, 1993)Andy Warhol (Trident, 1994)Blue One (Wolf, 1994)Hot Stuff (Ace Records, 1995)Have I Got Blues For You (Wolf, 1996)Mustique Blues Festival (1996) (BCF, 1996)Cherry Pie (with Big Jay McNeely) (Big Jay Records, 1997)Mustique Blues Festival (BCF, 1997)Back to the Blues (Wolf, 1998)

Utvalde filmar
 Sunday Pursuit (1990)
 Strapless (1989)
 Scrubbers (1983)
 Bad Timing (1980)
 The Hound of the Baskervilles (1978)
 The People That Time Forgot (1977)
 Mahler (1974)
 The Lost Continent (1968)
 Secrets of a Windmill Girl'' (1966)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dana Gillespie» frå ,  den 3. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 

Engelske skodespelarar
Engelske songarar
Musikarar frå London
Kansai

Kansai eller Kinki er ein tradisjonell japansk region som ligg sentralt i den austlege delen av den japanske hovudøya Honshu. Regionen omfattar prefektura Mie, Nara, Wakayama, Kyoto, Osaka, Hyogo og Shiga, og i nokre høve også Fukui, Tokushima og tidvis Tottori. 
Området hadde i 2008  innbyggjarar. Byane Osaka, Kobe og Kyoto utgjer saman storbyområdet Keihanshin som er Japans nest største tettstad, etter Stor-Tokyo.

Regionen er avgrensa av innlandssjøen Seto i vest og Dei japanske Alpane (for Kansai) eller Isebukta (for Kinki) i vest. I nord har han kyst mot Japanhavet og i sør mot Stillehavet med Kii-halvøya. Den største innsjøen i Japan, Biwa, ligg i Kansai. 

Kansai blir ofte sett opp mot Kantoregionen i aust, som omfattar Tokyoområdet. Skiljet har historiske røter, særleg frå Edotida, då kjøpmannsbyen Osaka stod i sterk kontrast til den samuraiprega shogunhovudstaden Edo. Til forskjell frå Kanto blir Kansai halde fram som eit døme på ulike eigenskapar, med handelsliv i Osaka, historie i Nara, storbyliv i Kobe og elles straumningar for motkultur i Japan.

Kjelder 
Denne artikkelen inneheld stoff frå  «Kansai Region» frå ,  den 3. mai 2011.  
 

Regionar i Japan
Honshu
Chugoku

Chugoku (japansk 中国地方, Chūgoku-chihō, Chugokuregionen) er ein japansk region som ligg sentralt i den vestlege delen av den japanske hovudøya Honshu. Regionen omfattar prefektura Hiroshima, Okayama, Shimane, Tottori og Yamaguchi, og har eit folketal på 7,8 millionar. Den største byen i regionen er Hiroshima.

Området er prega av åsar og småsletter og er delt i to av ein fjellkjede som går frå aust til vest gjennom midten. I nord har han kyst mot Japanhavet og i sør mot Setosjøen mellom tre japanske hovudøyar.

Industriar i Chugoku er mellom anna bil-, stål- og elektronikkproduksjon og kjemisk industri.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Chūgoku region» frå ,  den 3. mai 2011.  
 
 Introduction to the Chugoku Region  ved energia.co.jp

Regionar i Japan
Honshu
Polaris Media

Polaris Media ASA er eit norsk børsnotert mediekonsern. Det vart etablert i 2008 ved ein fusjon av Adresseavisen ASA og Harstad Tidende-gruppen.

Selskapet vart skipa 25. april 2008. Forretningsadressen er på Heimdal i Trondheim (tidlegare Adresseavisen ASA), og administrerande direktør er Per Axel Koch . Største aksjonær er Seb Enskilda AS med 32,21 % av ein aksjekapital på 48 897 418 NOK.

28 redaksjonar med om lag 450 redaksjonelle medarbeidarar fell inn under Polaris Media-paraplyen, medan konsernet totalt har om lag 1900 tilsette. Selskapet hadde i 2009 ein omsetnad på 1,7 milliardar NOK.

Kjelder 

Skipingar i 2008
Næringsliv i Trondheim
Norske medieføretak
Symjeblære

Ei symjeblære er eit organ hjå fiskar forma som ein gassfylt sekk, som ligg øvst i kroppshola mot ryggsøyla. 
Ho inneheld gass som kan tilpassast vasstrykket. Symjeblæra blir brukt til å regulera oppdrifta til fisken, slik at han blir flytande på ei viss djupne og ikkje treng bruka energi på å symja seg dit. Ho hjelper også fisken til å halda seg rett opp og ned i vatnet. Nokre fiskar bruker resonansen i blæra til å laga eller ta imot lyd.

Ikkje alle fiskar har symjeblære. Ho finst berre i strålefinnefisk, og har også der forsvunne att hjå nokre artar, typisk botnlevande fiskar som flyndre, men også hjå makrell. Bruskfisk som hai og skate har ikkje symjeblære.

Skildring 
Symjeblæra har same utgangspunkt som lunger. Ho er som regel danna av to gassfylte sekkar, hjå nokre primitive fiskar berre éin, i andre med fleire utposingar. Dei tøyelege, gasstette blæreveggane er bygde opp av guaninkrystallar med få blodårer.

Hjå primitive fiskeslag og på larvestadia til andre har gassblæra samband med fordøyingskanalen. Fiskane kan då fylla symjeblæra ved å gulpa luft frå vassoverflata. Andre fiskar fyller blæra ved hjelp av ein gasskjertel i blæreveggen. Dei kan bruka ulike gassar, oksygen er vanlegast, men nitrogen blir også brukt, og dei finst også i kombinasjon med andre gassar.

Bruk 

Symjeblærer blir brukt i asiatisk matlaging, og nokre stader rekna som ein delikatesse. Dei blir typisk tilreidd gjennom braisering eller servert i gryterettar.

Blærene blir også som brukt som kollagenkjelde, til dømes innan matindustrien, til å klarna øl og vin og til å laga ulike typar lim. Størlim er til dømes eit viktig materiale i biletkonservering.

Den lydreflekterande eigenskapen til blæra gjer at ho også brukast av menneske til å finna fisk med sonar.

Kjelder 
  av Arnold Åbro.
Denne artikkelen bygger på «Swim bladder» frå , den 3. mai 2011. 
 

Fiskeanatomi
Zoologi
Tyrkisk lira

Tyrkisk lira (tyrkisk Türk Lirasi, valutakode TL) er valutaen som vert nytta i Tyrkia. Han vart innført 1. januar 2005 som eit ledd i revalueringa av den gamle valutaen. Den nye liraen tilsvarte 1 million «gamle lira», som var gyldig ut året. 

Valutakoden TL står for Türk Lirası. ISO 4217-koden for den nye valutaen er «TRY».

Einingar
 Einingar: 200, 100, 50, 20, 10, 5 og 1 TL
 Myntar: 1 YTL og 50, 25, 10, 5 og 1kuruş

Tyrkia
Valuta
Lady Grinning Soul

«Lady Grinning Soul» er ein ballade skriven av David Bowie, og er den siste songen på albumet Aladdin Sane, gjeven ut i 1973. Det første møtet til Bowie med den amerikanske soulsongaren Claudia Lennear i 1972 vert ofte omtalt som inspirasjonen til songen.

Stilen på songen er vorte samanlikna med eit James Bond-tema. Meldinga til Rolling Stone då albumet kom ut skildra synginga til Bowie som «den mest ekspansive og ekte på heile albumet»,  medan forfattar Nicholas Pegg reknar songen som «ein av dei mest undervurderte Bowie-songane  … ganske annleis alt anna han nokon gong har gjort.»

Songen opnar i fiss-moll og går gjennom mange uventa modulasjonar. Bowie syner spennvidda i vokalen sin mot slutten og når ei rekkje høge tonar (Giss5, G5, Fiss5, Diss5). Giss5 er den høgaste tonen Bowie nokon gong song på eit studioalbum.

Songen vart nytta i filmane The Runaways i 2010 og Diana Vreeland: The Eye Has to Travel (2012).

Mike Garson spelar ein pianointro som gjev ein smak av vokalmelodien frå versa og legg til ein spansk smak. Gjennom versa spelar han raske arpeggioar med høgrehanda, medan Bowie syng. Garson skildra spelinga si som «omtrent så romantisk som det kan bli … fransk med litt Franz Liszt inn i der». Mick Ronson spelar ein spanskaktig akustisk gitarsolo mot arpeggioane til Garson. Songen vert avslutta med ein elektrisk gitarsolo, med fyldige vibrato-tonar. 

Bowie spelte aldri songen på konsertar.

Andre utgjevingar
 Songen vart gjeven ut som B-side til singelen «Let's Spend the Night Together» i juni 1973.
 Han var òg B-side til den spanske versjonen av singelen «Sorrow» i november 1973.
 Den amerikanske utgåva av singelen «Rebel Rebel» hadde «Lady Grinning Soul» som B-side. 
 Songen finst som B-side på den japanske utgåva av singelen «1984» frå april 1974.

Andre versjonar
 Box Office Poison – Singel
 Ulf Lundell – Sweethearts (svensk omsetjing kalla «Elden»)
 Paul Roberts – Faith (1999)
 Lucia Micarelli – instrumentalversjon på Music From a Farther Room (2004)
 Camille O'Sullivan – Changeling (2012)
 Anna Calvi – Strange Weather (EP) (2014)

Medverkande 
David Bowie: vokal, akustisk gitar
Mike Garson: piano
Mick Ronson: elektrisk gitar
David Sanborn: saksofon
Trevor Bolder: bassgitar
Woody Woodmansey: trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lady Grinning Soul» frå ,  den 3. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

David Bowie-songar
Songar frå 1973
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Ken Scott
Songar produserte av David Bowie
Rockeballadar