alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tars

Hos firbeinte virveldyr, tetrapodar, er tars eller tarse, latinsk tarsus, ei klynge av leddelte bein i kvar fot mellom den nedre enden av tibia og fibula av leggen og mellomfoten. I foten er tarsen forbunde med beina i mellomfoten, som igjen har ledd mot bein i dei einskilde tærne. Leddet mellom tibia og fibula ovanfor og tarsen nedanfor er referert til som okleleddet.

Hos fuglar er tilsvarande bein i tarsen omdanna, det ein kallar tars er den ofte lange og mest synlege delen av foten, mellom leggen og tærne. 

I menneskefoten er det største beinet i tarsen kalla calcaneus, som er det vektbærande beinet i hælen.

Kjelder 
 Første utgåva av artikkelen byggjer på «Tarsus (skeleton)» frå , den 5. juli 2011
 

Foten
Knoklar i beinet
Korte knoklar
Vassjet

Vassjet er ei strøymingsmaskin som vert nytta som framdriftsmetode for båtar. Ein propellliknande rotor, plassert i eit røyr, syg inn vatn i framkant av røyret og pressar det ut med stor fart i bakkant av røyret. Utløpet av røyret er utforma som ei dyse som samlar vatnet i ein stråle som driv båten framover. Innsuget er plassert under båten og dekt av ei rist som hindrar at det kjem framandelement som tang, taug og liknande inn i røyret. 

For å driva vasstrålem ut gjennom røyret må rotoren pressa vatnet bakover med ei kraft (N) som er proporsjonal med vasstraumen (kg/s) og farten (m/s). I fylje Newton si 2. lov verkar det ei like stor kraft i motsett retning, som skuvar båten framover.

Praktisk bruk 
Ein annan føremonan med vassjet er fråværet ein propell som stikk med under båten. Dette reduserer risikoen for personskade ved bading og dykking. Nokre redningsskøyter nyttar vassjet, for at dei skal kunne nyttast på grunt vatn og redusera faren for skade på personar som vert plukka opp frå sjøen. Risikoen for skade på dyr, som til dømes delfinar og sjøkyr, vert òg redusert. Ein anna føremon er at aggretaget ikkje vert skadd ved grunnstøyting og at gittret ved innsuget hindrar taug, garn og liknande å vikla seg rundt rotoren. Rotoren kan vanlegvis reverserast for å reinska gittret for tang, plastposar og anna rusk som legg seg på. Båtar med vassjetaggregat vert styrte ved at dysene på aggregatet vert svinga til sida, slik at jetstrålen vert styrt til styrbord eller babord. Dette fører til lett manøvrering.

Soge 
Engelsmannen Ruthven fekk patent på eit vassjetaggregat i 1849, men dei fyrste eksperimenta med vassjet vart ikkje utførte før i 1886, då den britiske marina nytta prinsippet i krigsskiper Waterwitch . Propellen i røyret hadde ein diameter på 4,43 m og vart driven av ei dampmaskin med ei effekt på 118 kW (160 hk). Denne effekta var i minste laget og farten var berre 17 km/t (9.25 knop). Ein gjekk difor ikkje vidare med denne teknologien på 1800-talet og det var fyrst då då nyzealandaranaren Charles William Feilden Hamilton i 1954 utvikla eit vassjettaggregat at interessa blomstra oppatt.

Referansar 

Skipsdrivverk
Straumingsmaskinar
Blåmaskemaurvaktar

Blåmaskemaurvaktar, Phaenostictus mcleannani, er ein stor maurfugl i den biologiske familien Thamnophilidae.

Han er monotypisk innanfor slekta Phaenostictus. Han finst i Colombia, Costa Rica, Ecuador, Honduras, Nicaragua og Panama. Dei naturlege habitata ligg i underskog av fuktige låglandsskog og skogsområde med høg sekundærvekst.

Arten er 19 centimeter lang og han veg rundt 50 gram. Rundt auget er det eit stort område med naken, blåfarga hud. Fjørdrakta varierer noko mellom dei tre underartar, men samla har dei ei grå krone, svart hals med eit gulbrun bryst som går over til ein svartflekka buk og rygg.

Blåmaskemaurvaktar lever hovudsakleg på insekt og leddyr, nokre gonger tar han små øgler. Mesteparten av bytet tar han ved å følgje vandremaurar, som skremmer  bytet ut frå gøymestader. Han er rekna å vere ein fast tilhengjar av vandremaurar, som sjeldan beitar langt unna svermar. Blåmaskemaurvaktar er vanlegvis ein dominerande art når han beitar på vandremaur saman med andre maurfølgjarar som tanagarar og treløparar.

Sosialbiologien for denne arten er uvanleg for maurfuglfamilien. Eit hekkande par dannar kjernen i ei gruppe eller klan som inkluderer dei mannlege avkomma deira og makane deira. Desse klanane samarbeider for å forsvare territorium mot rivalar. Det opne koppforma reiret, med eit kull på to egg, vart nyleg skildra for første gong.

Kjelder 
 Første utgåva av artikkelen byggjer på «Ocellated Antbird» frå , den 5. juli 2011, følgjande referansar var gjeve:

  

 Buehler, D.M.; Castillo, A.I.;  & J.D. Brawn (2004) First Nest Description for the Ocellated Antbird (Phaenostictus mcleannani). Wilson Bulletin 116 (3): 277–279 (Abstract.)

Bakgrunnsstoff 

BirdLife International (2014) Species factsheet: Phaenostictus mcleannani . Henta frå http://www.birdlife.org den 24. august 2014.

Maurfuglfamilien
Risemaurvarslar

Risemaurvarslar, Batara cinerea, er ein fugleart i maurfuglfamilien, Thamnophilidae, i plassert den monotypiske slekta  Batara. Han finst i Argentina, Bolivia, Brasil og Paraguay. Denne arten er den største arten av alle maurfuglar, rundt 34 centimeter. Det naturlege habitatet for denne arten er subtropisk eller tropisk fuktige låglandsskog, subtropisk eller tropisk fuktig skog i høgland, og område med degradert skog.

Skildring 
Fuglen er ca 34 cm i storleik og veg inntil 140 gram. Hofuglar er litt lettare. Nebbet er kraftig bøygd i enden som ein krok. På tuppen av oversida finst eit hakk eller ei «tann». Halen er relativt lang. Oversida av venger, rygg og hale er hos hofuglen mørk brun med lysebrune sperrestriper, hos hannen nær svart med kvite striper. Kroppen er gråbrun til askegrå. Hannen har hette av svarte fjører, mens hofuglar har hasselnøttbrunt med svart tupp i fjørene på hovudet.

Risemaurvarslar lever i det nordlege Argentina, Bolivia, søraustlege Brasil og Paraguay. I søraustlege Brasil, finn vi fuglen i område i regnskogen med bambus. I retning av Andesfjellene kan han leve i ei høgd på 2600 moh. I Gran Chaco er han funnen i tett undervegetasjon.

Risemaurvarslar lever av insekt, sniglar og små virveldyr, som han plukkar opp frå bakken med korte flygingar. Dietten inneheld òg egg og ungar frå andre fugleartar. Songen består for det meste åtte snøgge fløytetonar med ein opptakt.

 Batara c. argentina (Shipton, 1918)Denne underarten finst i Paraguay, hovudsakleg i departementa Boquerón og Presidente Hayes, og dessutan i nordvestlege Argentina i provinsane Jujuy, Salta og nord i Tucumán-provinsen. Fjørdrakta i underarten argentina er litt bleikare enn nominatforma.

 Batara c. excubitor (Bond & Meyer dei Schauensee, 1940)Denne underarten finst i Bolivia, i vestleg del av Santa Cruz-departementet. Fjørdrakta har litt blassare farger hos underarten excubitor enn argentina.

Delen med det særeigne artsnamnet, cinerea, er den feminine forma av det latinske ordet cinereus, som tyder oske. Denne fargenemninga finst til dømes i namnet på vintererle (Motacilla cinerea), gråhegre (Ardea cinerea) og tereksnipe (Xenus cinereus). I utbreiingsområdet er det spanske namnet hans 'Batara Gigante', og det portugisiske namnet 'Matracão'.

Kjelder 
 Første utgåve av artikkelen byggjer på «Riesen-Ameisenwürger» frå , den 5. juli 2011
 Videoar, bilete og lydopptak av risemaurvarslar hos Internet Bird Collection

Referansar 

Maurfuglfamilien
Dvergmaursmett

Dvergmaursmett, Myrmotherula brachyura, er ein særs liten fugl i maurfuglfamilien. Det naturlege habitatet er subtropisk eller tropisk fuktige låglandsskog, subtropisk eller tropisk våtmarker.

Dvergmaursmett er ein fugl som lever i Amazonas, Guyana-regionen, og søraustre Orinoco-bassenget i Venezuela, og dessutan i nordre Brasil, han opptrer i Amazonas i landa Bolivia, Colombia, Ecuador, Fransk Guyana, Guyana, Peru og Surinam.

Hannen har kraftige kvite striper på svart krone, overside og venger. Den svært stutte halen er heilt svart og undersida av kroppen er klårt gul. Hoene liknar, men har oransje til gulbrunt i staden for kvitt på hovud og nakke. Brystet har litt gråsvart striping. Dvergmaursmett er ca. 8,5 centimeter i lengd og veg 7 gram.

Dvergmaursmett opptrer ofte parvis frå halvhøgt til opp i trekroner. Kan nokre gonger delta i fleirartsflokkar.

Kjelder 
 Første utgåva av artikkelen byggjer på «Pygmy Antwren» frå , den 5. juli 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff
BirdLife International (2014) Species factsheet: Myrmotherula brachyura . Henta frå http://www.birdlife.org den 20. august 2014.
Maurfuglfamilien
Stålmaurvarslar

Stålmaurvarslar, Thamnomanes schistogynus, er ein fugl i maurfuglfamilien.Han finst i Bolivia, Brasil og i Peru.
Det naturlege habitatet er subtropisk eller tropisk våt, låglandsskog.

Stålmaurvarslar liknar oskemaurvarslar, men i Amazonas i Peru lever han lengre sør og kan gå høgare, opp til 1400 moh. aust mot Andes. Hannen er einsfarga mørk blå, hofuglen liknar, men med raudbrun buk.

Kjelder 
 Første utgåve av artikkelen byggjer på «Bluish-slate Antshrike» frå , den 5. juli 2011
 Schulenberg, T., Stotz, D. Lane, D., O'Neill, J, & Parker, T. Birds of Peru. Christopher Helm, London. (2007) ISBN 978-0-7136-8673-9 
 

Maurfuglfamilien
Bambusmaurvarslar

Bambusmaurvarslar, Cymbilaimus sanctaemariae, er ein stor maurfugl i den biologiske familien Thamnophilidae. Arten finst i Bolivia, Brasil og Peru. 

Dette er ein 16 til 17 centimeter lang fugl som lever i store bambusskogar i Amazonas opp til 1450 moh. Bambusmaurvarslar liknar gittermaurvarslar, men er litt mindre. Hannfuglen er gjennomgåande svart med tette, smale kvite tverrstriper som er breiare på undersida. Han har svart krone og fjørtopp. Hofuglen er gjennomgåande gulbrun med svarte tverrstriper, mørkast på rygg og hale. Krona er nøttebrun til svart. 

Songen er ein høglydt avtakande serie av opptil 15 metalliske ringelydar tjink. Ropet er eit skarpt tjuv.

Kjelder 
 Schulenberg, T., Stotz, D. Lane, D., O'Neill, J, & Parker, T. Birds of Peru. Christopher Helm, London. (2007) ISBN 978-0-7136-8673-9 
 

Maurfuglfamilien
Bandmaurvarslar

Bandmaurvarslar, Thamnophilus doliatus, er ein mellomstor maurfugl i den biologiske familien Thamnophilidae.

Arten er  vidt spreitt  i den neotropiske regionen frå Tamaulipas i Mexico, gjennom Mellom-Amerika, Trinidad og Tobago, og ein stor del av Sør-Amerika austom Andes så langt sør som nordlege Argentina, Bolivia og Paraguay. Det finst ein akseptert nordleg rekord i registrering frå det sørlege Texas. Bandmaurvarslar lever i eit breitt spekter av skogkledde habitat som inkluderer hagar og parkar, i både fuktige og tørre regionar. Gjennom ein stor del av utbreiingsområdet sitt, er han blant dei vanlegaste maurfuglar.

Skildring

Bandmaurvarslar er vanlegvis 16,5 cm lang, og veg 25 gram. Fjørdrakta til hannen har tette band i svart og kvitt, og har ein svart fjørtopp basert i kvitt som kan visast. Hoa er raudbrun på oversida med ein kastanjefarga kam. Sidene av hovudet og hals er streket i svart, og undersida er rikt gulbrun.

Underartane varierer først og fremst i kor mørke dei står fram, i mengda av svartkvite band og i fargetonen på undersida. Til dømes har underarten på Trinidad og Tobago T. d. tobagensis hannfuglar med lysare underside, og hoa er  mørkare enn i nominatforma. Den mest karakteristiske underartan er T. d. capistratus i Caatinga i det nordaustlege Brasil, der hannar har einsfarga, svart krone utan kvite striper i og hoer har stripa strupe og svakt stripa buk. Det er òg den einaste underarten der iris er djup raudbrun til raud, men ikkje gul. Det har nyleg vorte foreslått at det bør vurderast ein eigen art av T. d. capistratus.

Dei lever vanlegvis som revirbundne par. Hoa legg to kremkvite, pupurflekka egg i eit djupt koppforma reir i ein busk, som blir ruga av begge kjønn i 14 dagar til klekking. Ungane blir flygedyktige innan 12-13 dagar.

Bandmaurvarslar er ein insektetar som lever av maurar og andre leddyr på eller nær bakken, vil iblant følgje kolonnar av vandremaurar, og vil ta små øgler og bær. Han har ein hu-hu-hu-hu-hu-hu song, ofte framført som ein duett av eit par fuglar, eller eit knurrande graaaaa.

Kjelder 
 Første utgåve av artikkelen byggjer på «Barred Antshrike» frå , den 5. juli 2011

Referansar 

Maurfuglfamilien
Brunflankemaurvaktar

Brunflankemaurvaktar, Gymnopithys leucaspis, er ein fugl i maurfuglfamilien. Han lever vest for Andesfjella i Ecuador og Colombia, vidare nordover gjennom Panama, Costa Rica, Nicaragua til austlege Honduras. 
Det naturlege habitatet er subtropisk eller tropisk våt, låglandsskog.

Brunflankemaurvaktarar er 14 til 14,5 centimeter lange.

Kjelder 
 Første utgåve av artikkelen byggjer på «Bicolored Antbird» frå , den 5. juli 2011

Bakgrunnsstoff 

BirdLife International (2014) Species factsheet: Gymnopithys leucaspis . Henta frå http://www.birdlife.org den 24. august 2014.

Maurfuglfamilien
Kvitflankemaursmett

Kvitflankemaursmett, Myrmotherula axillaris, er ein liten fugl i maurfuglfamilien.

Dette er fuglar med utbreiing  i tropisk Sentral-Amerika og Sør-Amerika frå El Salvador og Honduras i nord sørover til Amazonas-områda av Bolivia og sørlege Brasil, og dessutan på Trinidad og Tobago. Kvitflankemaurfugl finst samanhengjande i heile austlege Orinoco i Venezuela og i heile Amazonasbassenget sør til områda drenert av dei tilstøytande elvene Tocantins og Araguaia i Brasil. Det finst åtskilte grupper på søraustkysten av Brasil, nord gjennom Guyana-regionen i den nordaustlege delen av Sør-Amerika til Stillehavet og i kystnære regionar av Ecuador, Colombia og Venezuela. Det nordlege Andes skil gruppene av populasjonar i nordvest frå Amazonas-populasjonen.

Skildring
Dette er ein vanleg og tillitsfull fugl i primær og gjenreist skog, vi finn dei i par og i små grupper . Dei deltar òg i fleirartsflokkar, men ikkje så ofte som andre Myrmotherula-maursmettar. Hoa legg to kvite egg med purpurfarga flekker, som blir ruga av begge kjønn i 16 dagar til klekking, i eit lite, koppforma reir av plantefiber og daude blad. Reiret ligg lågt i eit tre eller ein busk.

Kvitflankemaursmett beitar på små insekt og andre leddyr tatt frå kvister og vegetasjon i nedre greiner av trea. 

Kvitflankemaursmett er vanlegvis 10 til 11 cm lang, og veg ca. 8 gram. Den vaksne hannen har mørk grå overside, svart underside, og svarte venger med band av kvite flekker. Flankane og undersidene av venger er kvite. Hofuglar og ikkje-kjønnsmodne hannar har brun overside, gulaktig til gulbrun underside og svakt flekka, raudbrune venger. Flankane og undersidene av venger er kvite, omtrent som hos hannen.

Hannar av den særeigne vestlege underarten M a. melaena har svart overside og underside, og hoa er mørkare enn nominatforma M a. axillaris.

Han har ein 'kvip' fløytelyd etterfølgt av ein trillande trrrrrr. M a. melaena har eit to-tona rop, og eit plystra avtakande pee pee pee-pee-pee-pee-pee-puu-puu rop. Gjeve skilnadene i fjørdrakt og vokalisering, kan dei to formene moglegvis vere ulike artar.

Oversyn underartar etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010 

 M.a. albigula, søraustlege Honduras til vestre Colombia og vestre Ecuador
 M.a. melaena, austre Colombia til nordaustre Peru, vestre Venezuela og nordre del av Amazonas i Brazil
 M.a. axillaris, austre Venezuela til Guianas-regionen, austre Amazonas i Brasil, nordaustre Bolivia; Trinidad og Tobago
 M.a. heterozyga, austre Peru frå Ucayali-regionen til Madre de Dios-regionen og sørvestre Amazonas i vestre Brasil
 M.a. fresnayana, Puno-regionen i søraustlege Peru og nordvestre Bolivia
 M.a. luctuosa, kysten av Brasil frå Paraíba til Rio de Janeiro

Kjelder 
 Første utgåve av artikkelen byggjer på «White-flanked Antwren» frå , den 5. juli 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff 

BirdLife International (2014) Species factsheet: Myrmotherula axillaris . Henta frå http://www.birdlife.org den 20. august 2014.

Maurfuglfamilien
Oskestrupemaursmett

Oskestrupemaursmett, Herpsilochmus parkeri, er ein liten maursmett i maurfuglfamilien. Han har eit særs avgrensa leveområde i nedfallsområdet til Rio Mayo, ei sideelv til Huallaga i Moyobamba-provinsen, San Martín-regionen, Peru.

Fjørdrakta til hannfuglar i hovudsak lys grå med ei svart krone og svarte venger med eit kvitt band og kvite flekker. Hoa har gulbrunt i hovud, strupe og bryst. Oskestrupemaursmett er 12 centimeter i lengd. 

Den første prøven av denne arten vart samla i 1983, og i 1986 vart han skildra første gongen. Oskestrupemaursmett har status trua hos Birdlife International.

Kjelder 
 Første utgåve av artikkelen byggjer på «Ash-throated Antwren» frå , den 5. juli 2011
 Davis, T. J., O’Neill, J. P, A new species of antwren (Formicariidae: Herpsilochmus) from Peru, with comments on the systematics of other members of the genus  Wilson Bulletin Vol.98, No.3 (Sept 1986). Lest 5. juli 2011
BirdLife International (2014) Species factsheet: Herpsilochmus parkeri. Henta frå http://www.birdlife.org den 21. august 2014.

Referansar 

Maurfuglfamilien
Perlevengmaursmett

Perlevengmaursmett, Microrhopias quixensis, er ein liten, langhala maursmett i maurfuglfamilien. Han er utbreidd i tropiske Sentral-Amerika og Sør-Amerika frå søraustlege Mexico sør til begge sider av Andes i Ecuador, vidare aust for Andes gjennom Peru til nordlege Bolivia og sentrale Brasil. Dette er den einaste medlemmen av slekta Microrhopias.

Skildring 
Dette er ein vanleg fugl våt underskog, spesielt i utkantar og i lysningar, i høg, gjenreist sekundærskog og i kakaoplantasjar. Hoa legg to kvite bruneflekka egg som blir ruga av begge kjønn. Reiret er lite, djupt koppforma av plantefiber og daude blad og ligg på ein tynn kvist i tett lauvverk, mellom 1 og 12 meter over bakken. Begge foreldra suter for mat til ungane.

Perlevengmaursmett er vanlegvis 11,5 til 12,5 cm lang og veg 8,5 gram. Den vaksne hannen er hovudsakleg fløyelsaktig svart, med eit breitt kvitt vengeband og kvite flekker på vengdekkarane. Hofuglen skil seg frå hannen ved at ho har mørk skiferfarga overside og raudbrun underside. Det er betydelege variasjonar i fjørdrakta avhengig av underartar, i hovudsak inneber dette at mengda av kvitt på vengene og på halen varierer hos hannar. Men det er dessutan variasjonar i korleis fjørdrakta hos hofuglar skil seg frå hannfuglar. Ungfuglar er sotbrune over og mørk til kjedeleg kanelfarga på undersida. Området med raudfarge er meir omfattande og meir raudbrunt hos unge hofuglar.

Denne arten har eit plystra, pipande rop, og songen er ein stigande fløyte og trille, chee chee chee-che-che-chr,r,r,r, men med nokre geografiske variasjonar.

Perlevengmaursmett lever som par eller i familiegrupper, og nokre gonger med andre maursmettar som del av ein fleirartsflokk. Dei beitar på små insekt og andre leddyr plukka frå kvister og vegetasjon i kratt eller slyngeplanteflokar. Dei blir ofte observert i meir opne, utsette posisjonar når dei beitar enn slektningane sine.

Kjelder 
 Første utgåve av artikkelen byggjer på «Dot-winged Antwren» frå , den 5. juli 2011

Bakgrunnsstoff 

BirdLife International (2014) Species factsheet: Microrhopias quixensis. Henta frå http://www.birdlife.org den 21. august 2014.

Maurfuglfamilien
Skjeggmaursmett

Skjeggmaursmett, Myrmotherula ignota, er ein liten fugl i maurfuglfamilien mykje lik dvergmaursmett. Skjeggmaursmett har jamvel mindre tendens til å delta i fleirartsflokkar enn dvergmaursmett, som ofte beitar parvis.

I dag er det vanleg å skildre to allopatriske underartar. 
M. ignota ignota er den nordvestre forma og lever frå austre Panama i nord gjennom vestre Colombia til nordvestre Ecuador.
M. ignota obscura er den søraustre forma, frå sørlege, sentrale og austre Colombia til nordaustre Peru og vestre del av Amazonas i Brasil. 

Underartane har tidvis vore rekna som sjølvstendige artar med dei engelske namna Griscom's Antwren og Short-billed Antwren. Førstnemnte underart er ca. ein centimeter kortare enn dvergmaursmett og kan vere den minste av alle maurfuglar.

Kjelder 
 
 Ridgeley, Robert S. Paul J. Greenfield, The Birds of Ecuador vol II Christopher Helm London (2001) ISBN 0-7136-6117-8

Referansar

Bakgrunnsstoff 
BirdLife International (2014) Species factsheet: Myrmotherula ignota. Henta frå http://www.birdlife.org den 20. august 2014.

Maurfuglfamilien
Spraglestrupemaursmett

Spraglestrupemaursmett, Epinecrophylla fulviventris, er ein liten sporvefugl i maurfuglfamilien. 

Han er utbreidd i tropisk Sentral-Amerika og Sør-Amerika frå nordaustlege Nicaragua til vestlege Ecuador. I Sentral-Amerika finst dei i låglandet opp til 700 meters høgd.

Spraglestrupemaursmett er vanlegvis 10 cm lang og veg 10,5 gram. Begge kjønn har olivenbrun underside, bleikare gulbrune undersida, og gråsvarte venger med gulbrune vengeband. Den vaksne hannen har ein gråsvart hals, tungt flekka med kvitt, ei gråleg toning over brystet, og mørke sider opp til hovudet. Den vaksne hoa har gulbrun hals og sentralt brystområde. Unge fuglar er lysare og meir kanelfarga enn dei vaksne, med mindre distinkte vengeband og bleik streking på undersida. Denne arten har eit tynnt rop tjip, og songen er ein høg tseek-tseek-tseek-tseek.

Spraglestrupemaursmett lever normalt som par eller små grupper, men kan ofte danna kjernen i ein fleirartsflokk. Det beitar på egg, larver og vaksne insekt og edderkoppar, tatt frå bladverk, epiphyte basar og slyngplanar i låg vegetasjon eller på bakken. Dette er ein vanleg fugl i våt underskog og i anna tilstøytande høg vekst. Hoa legg to kvite egg med lilla eller raudbrune flekker, som blir ruga av begge kjønn. Reiret er ein 15 cm djup pose fletta av plantefiber og daude blad. Det er heng opp frå ytste gaffelen av ein tynn kvist mindre enn 2 m over bakken. Begge kjønn matar ungane. På territoriale grensar, vil hannane stille seg 30 cm til ein meter frå kvarandre med senka hovud, oppblåst fjørdrakt og svaie i motsette retningar.

Han har tradisjonelt vorte plassert i slekta Myrmotherula, men er saman med andre medlemmar av den såkalla «flekkastrupegruppa», no plassert i den nye slekta Epinecrophylla. Dette blir støtta av resultat av molekylært arbeid, åtferd, vokalisering og morfologi.

Kjelder 
 Første utgåve av artikkelen byggjer på «Checker-throated Antwren» frå , den 5. juli 2011, artikkelen gav følgjande referansar:
 Irestedt, Martin ; Fjeldså, Jon; Nylander, Johan A. A. & Ericson, Per G. P. (2004): Phylogenetic relationships of typical antbirds (Thamnophilidae) and test of incongruence based on Bayes factors. BMC Evol. Biol. 4: 23.  Supplementary information 

 Isler, M., D. Lacerda, P. Isler, S. Hackett, K. Rosenberg, and R. Brumfield (2006). Epinecrophylla, a new genus of antwrens (Aves: Passeriformes: Thamnophilidae). Proceedings of the Biological Society of Washington 119(4): 522-527.

 Stiles, F. Gary & Skutch, Alexander Frank (1989): A guide to the birds of Costa Rica. Comistock, Ithaca. ISBN 0-8014-9600-4

Referansar 

Maurfuglfamilien
Yapacanamaurfugl

Yapacanamaurfugl, Aprositornis disjuncta, er ein fugl i maurfuglfamilien. Arten finst i Brasil, Colombia og Venezuela. Han har habitat i subtropisk til tropisk våt låglandsskog. I Venezuela òg i savanne med bambus eller anna tett vegetasjon, og lever lågt i vegetasjonen opp til 100 moh. Utbreiinga i Venezuela ligg i Yapacana, lengst sørvest i Amazonas i Venezuela.

Yapacanamaurfugl er 13,5 centimeter i lengd og veg 14 til 15 gram. Hannfuglen har gjennomgåande mørk gråblå overside med lysare underside, to vengeband med små kvite flekker. Hoa har gulbrunt i undersida og manglar vengeband.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

BirdLife International (2014) Species factsheet: Aprositornis disjuncta . Henta frå http://www.birdlife.org den 24. august 2014.

Maurfuglfamilien
Fuyang

Fuyang (kinesisk: 阜阳市; pinyin: Fǔyáng) er eit byprefektur nordvest i provinsen Anhui i Kina, på grensa mot provinsen Henan i vest. Prefekturet har eit areal på 9 979 km² og ca. 8,97 mill. innbyggjarar (2002). Byprefekturet Fuyang består av tre distrikt, eitt byfylke og fire fylke.

Samferdsle
Kinas riksveg 105 går gjennom byprefekturet. Vegen byrjar i Beijing, går sørover og endar ved kysten i Zhuhai i provinsen Guangdong. Han går gjennom større byar som Tianjin, Dezhou, Jining, Shangqiu, Jiujiang, Nanchang og Guangzhou.

Anhui
Byprefektur i Anhui

Denne artikkelen bygger på «Fuyang» frå ,  den 5. juli 2011.