alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Andrea Orcagna

Andrea di Cione (), kjend som Andrea Orcagna, var ein framståande florentinsk målar, bilethoggar og arkitekt kring midten av 1300-talet.

Liv og gjerning
Orcagna var som målar ein etterfylgjar av Giotto. Gjennom sine verk lukkast han å motverke den forflatinga som Giotto-stilen hadde utvikla etter målaren var død. I året 1352 vart Orcagna medlem i lauget til bilethoggarane, som då arbeidde med stein. Saman med dei yngre brørne sine; Jacopo, Matteo og Nardo dreiv han ein blomstrande verkstad i Firenze, den aller fremste i samtida.

Einaste måleriet som ein visse veit er måla av Orcagna, finst i kyrkja Santa Maria Novella i Firenze.  Det er eit altarbilete datert 1357, med Kristus som gjev nøklar og bibel til sankt Peter og Thomas Aquinas. Same kapellet er utsmykka med freskar laga av bror hans, Nardo di Cione. Størstedelen av freskane Orcagna måla i basilikaen Santa Croce er gått tapt. Partiet over Dødens triumf er derimot bevart. Kjensla av å vere fortapt, som prega folk i tida etter pest-katastrofen, stig tydeleg fram i måleriet.

Orcagna var ein av arkitektane på Orsanmichele i Firenze, og på Loggia dei Lanzi. Frå 1356 var han tilsett som leiande arkitekt for Orsanmichele. År 1358 kalla bror hans, Matteo, han tilbake til Orvieto, for der å ta del i reisinga av den lokale katedralen. I 1364 var han atter i arbeid i Firenze.

Bilethoggaren Andrea Orcagna har forma tabernakelet inne i Or San Michele, datert 1359. Dette verket i reint florentinsk gotikk syner ei fornya kjensle for plastikk og eit særmerkt talent for bruken av det romlege. Relieffet på baksida er eit forvarsel om utviklinga av florentinske skulptur på 1400-talet.

I året 1368 overlet Andrea Orcagna, grunna sjukdom, broren Jacopo å vidareføre arbeidet med ei altartavle. Ganske visst døydde han i Firenze allereie same året.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Orcagna» frå ,  den 25. september 2013.  
 

Italienske målarar
Italienske arkitektar
Gary Walker

Gary Walker () er ein amerikansk musikar, som var trommeslagar og vokalist med både The Standells og The Walker Brothers.

Gary Walker var medverkande ti å føre Walker Brothers, som ikkje i røynda var brør, til Storbritannia i 1965 der dei slo igjennom og hadde stor suksess dei neste åra. Han hadde to mindre hittar i Storbritannia medan han var medlem av gruppa i 1966. The Walker Brothers vart oppløyst i mai 1967 og alle tre gjekk solo.

I 1967 starta Gary Walker and The Rain, som bestod av Joey Molland (gitar og vokal); Charles «Paul» Crane (solovokal, gitar) og John Lawson (bassgitar).

Diskografi

Singlar

Solo
«You Don't Love Me» (T Raye) / «Get It Right» (J Stewart) - CBS 202036 - Feb 1966 (produsert av Scott Walker & John Stewart)
«Twinkie-Lee» (J Bright) / «She Makes Me Feel Better» (J Stewart) - CBS 202081 – mai 1966 (produsert av Scott Walker & John Stewart)
«Hello, How Are You» (Vanda/Young) / «Fran» (Gary Leeds) - United Artists UP 34742 – mars 1975 (produsert av Allan Clarke frå The Hollies)
«Cutie Morning Moon» (Scott Walker/Masaharu Honjo) / «Gary’s Theme» (Masaharu Honjo) – Philips FS 1041 - 1968 (berre i Japan, innspelt med The Carnabeats, produsert av Scott Walker som òg spelt av bassgitar)

Som Gary Walker and The Rain
«Spooky» (Middlebrooks/Shapiro) / «I Can't Stand To Lose You»  (Gary Walker/Paul Crane) - Polydor 56237 / Japan: Philips SFL 1150 – January 1968 (produsert av Scott Walker)
«Come In You’ll Get Pneumonia» (Vanda/Young) / «Francis»  (Leeds/Molland/Crane/Lawson) - Philips BF 1740 - 1969
«The View» (G Leeds/J Molland) / «Thoughts Of An Old Man» (G Leeds/J Molland) – berre Japan: Philips SFL 1174 - 1968
«Magazine Woman» (J Molland) / «Take A Look» (J Molland) – berre Japan: Philips SFL 1740–1968

Album
Album No. 1 – berre Japan: Philips SFX 7133 - 1968

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gary Walker (musician)» frå ,  den 26. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Musikarar frå California
USA-amerikanske trommeslagarar
Take It Easy with The Walker Brothers

Take It Easy with The Walker Brothers er debutalbumet til det amerikanske popgruppa The Walker Brothers. Det vert ofte berre kalla Take It Easy. Akkompagnementet til gruppa vart dirigert av Ivor Raymonde og produsert av John Franz og Nick Venet. Det kom ut i 1965 og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart. Albumet inneheld den første store hitsingelen til gruppa, «Make It Easy on Yourself», og fekk god til middels kritikk då det kom ut i både mono og stereo i november 1965. Albumet vart sidan gjeven ut på CD og vart nymastra med bonusspor i 1998.

Introducing the Walker Brothers
I USA vart albumet gjeve ut på Smash Records som Introducing the Walker Brothers. Denne alternative versjonen hadde ei anna rekkefølgje på songane og byta ut «Lonely Winds», «Girl I Lost in the Rain» og «Tell the Truth» med singlane «Love Her», «My Ship Is Coming In» og «Pretty Girls Everywhere». Ein kan sjå gruppa mime til «Doin' the Jerk» i filmen Beach Ball frå 1965.

Introducing the Walker Brothers er i dag ute av opplag. I 2008 gav Water Records ut Philips-utgåva Take It Easy i USA for første gongen.

Mottaking

Take It Easy with The Walker Brothers fekk god til middels kritikk frå dei fleste kritikarane. Richie Unterberger skildra for Allmusic den amerikanske versjonen Introducing the Walker Brothers som «ein ujamn sak» med «den balladeaktive grooven dei var kjende for med hittar som «Make It Easy On Yourself» og «My Ship Is Comin' In», men høyres stive ut på livlege R&B-songar som «Land of 1,000 Dances» og «Dancing in the Street».»

Innhald

Take It Easy (Philips Records)

Introducing The Walker Brothers (Smash Records)

Medverkande
Gary Walker - trommer og vokal
John Walker - gitar og vokal
Scott Walker - vokal, gitar og klaverinstrument
The Quotations - akkompagnement
Jack Nitzsche - arrangør og dirigent
Ivor Raymonde - musikalsk instruktør
John Franz - produsent

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 26. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1965
The Walker Brothers-album
Engelskspråklege album
Musikkalbum produserte av Nick Venet
Philips Records-album
Musikkalbum produserte av Johnny Franz
Album dirigerte av Jack Nitszche
Album arrangerte av Jack Nitzsche
There Goes My Baby av The Drifters

«There Goes My Baby» er ein song skriven av Ben E. King (Benjamin Nelson), Lover Patterson, George Treadwell, Jerry Leiber og Mike Stoller, og produsert av Jerry Leiber og Mike Stoller for The Drifters. Dette var den første singelen til den andre utgåva av the Drifters (tidlegare kjend som 5 Crowns), som tok dette namnet i 1958 etter at manageren George Treadwell sparka dei gjenverande medlemmane av den originale besetninga.

Leiber og Stoller nytta ein heilt annan produksjonsmetode enn Ahmet Ertegun og Jerry Wexler hadde nytta med den originale Clyde McPhatter-leia Drifters. Kombinasjonen av den nye stilen og den nye gruppa, nådde songen andreplassen på Hot 100 og førsteplassen på Billboard R&B-lista og Cash Box-lista sommaren 1959. The Atlantic Records release was King's debut recording as lead singer of the group. The personnel on the original recording included Mike Stoller on piano, King Curtis on sax, Wendell Marshall on bass, and Sticks Evans on drums & tympani.

Songen vart nytta i revyen «Smokey Joe's Cafe».

Song
Teksten har ein laus struktur, nesten i fri form på ei tid då ein rimande tekst nesten var obligatorisk. Akkompagnementet består av ein fiolinseksjon som spelar saksofon-liknande riff i rock and roll-stil. Solovokalen er gospelstil i høgt toneleie.
(There goes my baby) Whoa-oh-oh-oh-oh
(There goes my baby) Yeah, yeah, yeah,yeah
(There goes my baby) Whoa-oh-oh-oh
(There she goes) Yeah! (There she goes)

Ettermæle
Innspelinga introduserte ideen om å bruke strykarar, ein brasiliansk baion og utførleg produksjon på ei R&B-innspeling for å forsterke den kjenslemessige krafta til svart musikk. Dette peikte ut retninga for den komande tida til soul etter kvart som populariteten til doo-wop-vokalgrupper nådde eit høgdeunkt. Phil Spector studerte denne produksjonsmetoden under Leiber og Stoller.

Songen vart rangert på 193. plass på lista til Rolling Stone frå 2004 over dei 500 beste songane gjennom tidene og på 196. plass på lista frå 2010. Han har vorte spelt inn av mange andre artistar.

Donna Summer-versjonen

Donna Summer-versjonen av «There Goes My Baby» var den første singelen frå albumet hennar Cats Without Claws frå 1984. Singelen vart ein liten hit og nådde 21. plassen på US Hot 100, og Topp 20 på R&B-lista i USA. Summer-versjonen av er i electro-pop-stil og det vart laga ein musikkvideo der Summer og ektemannen Bruce Sudano spelar eit uheldig par ved utbrotet av andre verdskrigen. Med denne singelen fekk Summer den 19. og nest siste, singelen inne på Topp 40 i USA.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «There Goes My Baby (The Drifters song)» frå ,  den 26. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1959
Singlar frå 1959
Singlar frå 1984
Songar skrivne av Ben E. King
Songar skrivne av Jerry Leiber og Mike Stoller
The Drifters-songar
Jay and the Americans-songar
Donna Summer-songar
The Walker Brothers-songar
 196
Land of a Thousand Dances

«Land of a Thousand Dances» (eller «Land of 1000 Dances») er ein song skriven og først innspelt av Chris Kenner i 1962. Songen er kjend for «na na na na na»-partiet, som Cannibal & the Headhunters la til i versjonen i 1965. dei nådde 30. plassen på Billboard-lista. Den mest kjende versjonen av songen vart spelt inn av Wilson Pickett i 1966. Han nådde toppen av R&B-lista med songen og vart den største hitten hans. Somme utgåve av songen tilskriv Antoine «Fats» Domino som medlåtskrivar på songen i lag med Kenner. Domino gjekk med på å spele inn songen mot at han fekk halvparten av låtskrivar honoraret for songen.

«Na na na na na»-partiet kom til ved eit uhell då Frankie «Cannibal» Garcia, frontsongaren i Cannibal and the Headhunters, gløymde teksten. Melodien til denne delen vart òg skapt spontant og finst ikkje i originalversjonen til Chris Kenner.

Den originale versjonen til Chris Kenner nemner 16 dansar: Pony, the Chicken, the Mashed Potato, the Alligator, the Watusi, the Twist, the Fly, the Jerk, tango, the Yo-Yo, the Sweet Pea, the Hand jive, the Slop, the Bop, the Fish og the Popeye.

Teksten nemner mange dansar, men ikkje sjølve tittelen på songen. Den originale innspelinga inneheld ein kort, gospelaktig acapella-intro med teksten: «Children, go where I send you / (Where will you send me?) / I'm gon' send you to that land / the land of a thousand dances.» Desse 18 sekunda vart fjerna då songen vart gjeve ut på singel, for å lettare verte spelt på radio.

Wilson Pickett-versjonen

Wilson Pickett spelte songen under den første innspelinga i FAME Studios i Muscle Shoals. (Han hadde tidlegare spelt inn i Memphis.) Innspelinga hans vart gjeve ut som singel og på albumet The Exciting Wilson Pickett. Singelen vart den tredje songen hans som nådde toppen av R&B-lista i USA og den høgaste plasseringa hans på Billboard Hot 100 med ein sjetteplass. I 1988 vart ei nyinnspeling av Pickett nytta under rulleteksten til The Great Outdoors. I 1989 vart den første Pickett-versjonen rangert på 152. plass på lista til Dave Marsh over The 1001 Greatest Singles Ever Made.

Medverkande:

vokal: Wilson Pickett
gitar: Chips Moman, Jimmy Johnson
klaverinstrument: Spooner Oldham
trommer: Roger Hawkins
bass: Junior Lowe
tenorsaksofon: Charlie Chalmers, Andrew Love
trompet: Wayne Jackson
barytonsaksofon: Floyd Newman

Lister 
Cannibal and the Headhunters version

Wilson Pickett-versjonen

Ted Nugent-versjonen

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 26. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 

Songar frå 1962
Singlar frå 1962
Singlar frå 1965
Singlar frå 1966
Singlar frå 1981
Wilson Pickett-songar
Bill Haley-songar
Patti Smith-songar
Roy Orbison-songar
Ted Nugent-songar
The Walker Brothers-songar
Ike & Tina Turner-songar
Little Richard-songar
Smokey Robinson-songar
Percy Faith-songar
Sam & Dave-songar
The Commitments-songar
Tom Jones-songar
The Ventures-songar
Rufus Thomas-songar
Songar produserte av George Martin
Tina Turner-songar
Songar skrivne av Chris Kenner
The Knickerbockers-songar
The J. Geils Band-songar
Dômes de Miage

Dômes de Miage er eit 3 673 meter over havet høgt fjell i Mont Blanc-massivet i dei franske Alpane. Grensa mellom det franske departementet Savoie og den  italienske provinsen Aostadalen går over fjellet.

Dômes de Miage har ein om lag to kilometer lang fjellrygg med fem toppar. Fjellryggen strekker seg i retninga sørvest-nordaust, med bratte isbrear og bergvegger på sider. Fire av toppane på bredekte fjellryggen ligg i Frankrike, hovudtoppen skal vere den nest nordlegaste. Men to av toppane er berre 2-3 meter lågare enn hovudtoppen. 

Dômes de Miage vart nådd fyrste gongen i 1878 av ein brite i fylgje med to franskmenn.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dômes de Miage» frå ,  den 26. september 2013.  

Fjell i Alpane
Fjell i Frankrike
Fjell i Italia
Internasjonale fjell i Europa
Love Her

«Love Her» er ein song skriven av Barry Mann og Cynthia Weil som den første songen deira for den amerikanske duoen The Everly Brothers i 1963 som B-sida til «The Girl Sang the Blues». Han vart sidan spelt inn og gjeven ut på singel av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som den andre singelen deira i 1965. 

The Walker Brother sin versjon er kjend for å vere den første singelen til gruppa spelt inn med Scott Walker på førstestemme. Tidlegare hadde John Walker hatt denne rolla. Songen vart produsert av Nick Venet og arrangert av samarbeidspartnaren til Phil Spector, Jack Nitzsche, som gav songen ein Wall of Sound-handsaming. «Love Her» vart den første hitten til gruppa og låg 13 veker inne på UK Singles Chart der han nådde 20. plassen i juni.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Her (song)» frå ,  den 27. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1963
Singlar frå 1965
Songar skrivne av Barry Mann
Songar med tekst av Cynthia Weil
The Everly Brothers-songar
The Walker Brothers-songar
Smash Records

Smash Records er eit USA-amerikansk plateselskap. Det vart skipa i 1961 som eit underselskap av Mercury Records av Mercury-direktøren Shelby Singleton og det vart drive av Singleton i lag med Charlie Fach. Fach tok over etter at Singleton slutta i Mercury i 1966. Av artistar i stallen var James Brown, Bruce Channel, Roger Miller, The Left Banke, Bill Justis og Jerry Lee Lewis.

Ein krangel med King Records førte til at James Brown gav ut alle dei instrumentale innspelingane til bandet sitt mellom 1964 og 1967 på Smash. Smash gav òg ut tre av vokalinnspelingane til Brown, mellom anna proto-funk-songen «Out of Sight» i 1964.

Smash delte nummereringssystemet for singlane sine med andre selskap dei distribuerte. Det viktigaste av desse var Fontana Records. Mercury la ned Smash-etiketten i 1970.

Mercury-eigaren PolyGram nytta Smash-etiketten for nyutgjevingar i 1980-åra. PolyGram starta opp att Smash i 1991 som ein R&B/dance-etikett med kontor i Chicago. Det var først under PolyGram Label Group (PLG)-paraplyen, så under Independent Label Sales (ILS)-paraplyen og så under Island Records fram til etiketten vart lagt ned att i 1996. Ein av hittane på Smash i denne perioden var «People Are Still Having Sex» av club-artisten LaTour. Ein annan suksessrik artist på dansegolvet var Jamie Principle.

Smash Records-artistar
The Angels
James Brown
The Caravelles
Mother Maybelle Carter
Jimmy Castor
Bruce Channel
Dee Jay & The Runaways
Joe Dowell
Pete Drake (and his talking Steel Guitar)
Jay & the Techniques
Bill Justis
Dickie Lee
Left Banke
Jerry Lee Lewis
Linda Gail Lewis
The Mesmerizing Eye
Roger Miller
The Nouns
Charlie Rich
Sir Douglas Quintet
Millie Small
Swingin' Medallions
 The Tempests
Eric Von Schmidt
The Walker Brothers
Scott Walker
Crunch-O-Matic
D'Bora
Jamie Loring
Jamie Principle
LaTour
M-Doc
Chris Mars
Luke "Long Gone" Miles
The Millions
Pleasure Game
Presence
Sheep On Drugs
Ten Tray
Cookie Watkins
Yello

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Smash Records» frå ,  den 27. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Smash Records Story frå BSN Pubs
 Ein diskografi av album på Smash
 Ein diskografi med singlar på Smash
 Pete Drake-biografi 

USA-amerikanske plateselskap
Skipingar i 1961
Nedleggingar i 1970
Skipingar i 1991
Nedleggingar i 1996
1961 i USA
(I Don't Know Why) But I Do

«(I Don't Know Why) But I Do» er ein R&B-song skriven av Paul Gayten og Bobby Charles (som Robert Guidry), og framført av Clarence «Frogman» Henry. Han vart den største hitten til Henry i USA og nådde fjerdeplassen på singellista tidleg i 1961. B-sida til singelen var «Just My Baby and Me».

Populærkulturen 
Songen vart populær att etter at ahn vart nytta i filmen Forrest Gump i 1994 og Mickey Blue Eyes i 1999.

Norske versjonar 
Steinar Fjeld har skrive ein norsk tekst og Viggo Sandvik har skrive ein norsk tekst på dialekt. Fjeld-versjonen heiter «En sånn som deg», medan Sandvik-versjonen heiter «Je likte meg i sola».

Innspelingar

Listeplasseringar

Kjelder
 
"Billboard". Billboard Hot 100 airplay and sales charts.

Songar frå 1961
Singlar frå 1961
Ronnie Milsap-songar
The Walker Brothers-songar
Alberto Giacometti

Alberto Giacometti () var ein sveitsisk modernistisk bilethoggar, målar og grafikar, som frå 1922 i hovudsak budde og arbeidde i Paris. Han besøkte jamnt heimstaden i fjelldalen Bergell, for å treffe familien og der han var kunstnarisk aktiv. Giacometti var mellom dei viktigaste bilethoggarane i det 20. hundreåret. Målaren Giovanni Giacometti var far hans.

Liv og gjerning
Giacometti var fødd i Borgonovo i dåverande Stampa kommune i kantonen Graubünden. Vinteren 1919-20 tok han utdanning som bilethoggar i Genève, dei neste to åra gjekk han i lære i Italia. I 1922 busette hans seg i Paris. Frå 1926 var han mykje oppteken av korleis ein kunne abstrahere menneskekroppen, noko som i 1930 førte han over i surrealismen. Han byrja arbeide med material som streng, tau og glas.
 
Verk av Giacometti er påverka av både kubismen, surrealismen og av filosofiske spørsmål om det å vere menneske, samt av eksistensialismen og fenomenologien. Kringom 1935 slutta han med sine surrealistiske verk, vigde seg i staden til å måle komposisjonar med figurar. Mellom 1938 og 1944 var figurane maksimalt sju centimeter store. Dei var meint å reflektere avstanden, slik han hadde sett og oppfatta modellen. 

I åra etter andre verdskrigen laga Giacometti sine mest kjende verk; i dei ekstremt lange, slanke skulpturane synte han fram si nye erfaring av avstand. Denne erfaringa oppstod etter eit kinobesøk, han vart då merksam på skilnaden mellom hans måte å sjå på og den måten fotografiet og filmen «såg på». Med sin subjektive måte å sjå på, skapte han former som ikkje er sant kroppslege avbildingar. 

Giacomettis måleri var opphavleg ein mindre del av verka hans. Etter 1957 fekk det figurative måleriet ein likeverdig plass med hans arbeid med skulpturar. Dei nærast einsfarga måleria han laga i sine siste år kan ikkje reknast til den modernistiske stien.

Alberto Giacometti døydde i Chur.

Kjelder
Store Norske Leksikon.
Denne artikkelen bygger på «Alberto Giacometti» frå ,  den 27. september 2013.

Bakgrunnsstoff

Bilethoggarar
Sveitsiske målarar
Marcianise

Marcianise er ein by og ein kommune i provinsen Caserta i Campania-regionen i Italia. Kommunen har 40 000 ibuarar og omfattar ei flatevidd på 30,8 km². Byen ligg ni kilometer sør for provinshovudstaden Caserta og om lag 30 km nord for Napoli, 35 meter over havet.

Byen vart truleg grunnlagt på 500-talet, og kring 861 plyndra av sararsenarane. Området var ofte plaga av kolera-utbrot. Då større delar av sumplandet kring byen vart drenert, auka dyrkinga av hamp.

Ein større kjemisk fabrikk, og ein fabrikk som tilhøyrer tele-konsernet Ericsson, er dei største arbeidsplassane i dag. Elles er produksjon av smykke av ulike materialar, samt mjølkeprodukt og vinar viktige næringsgreiner.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marcianise» frå ,  den 27. september 2013.  
 

  
Byar i Italia
Byar i Campania
Maddaloni

Maddaloni er ein by og ein kommune i provinsen Caserta i Campania-regionen i Italia. Kommunen har vel 39 000 ibuarar og omfattar ei flatevidd på 36,5 km². Byen ligg fem kilometer søraust for provinshovudstaden Caserta og om lag 25 km nordaust for Napoli, 73 meter over havet.

Byen vart truleg grunnlagt på 700-talet. Nær Maddaloni låg i antikken byen Calatia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maddaloni» frå ,  den 27. september 2013.  
 

Byar i Italia
Byar i Campania
Mondragone

Mondragone er ein by og ein kommune i provinsen Caserta i Campania-regionen i Italia. Kommunen har 27 000 ibuarar og omfattar ei flatevidd på 54,5 km². Byen ligg ved Middelhavet, 40 kilometer vest for provinshovudstaden Caserta og om lag 45 km nordvest for Napoli.

Romararar grunnla ein koloni på staden i 296. Normannarar erobra og rådde over byen på 1100-talet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mondragone» frå ,  den 27. september 2013.  
 

Byar i Italia
Byar i Campania
My Ship Is Comin' In

«My Ship Is Comin' In» er ein song skriven av Joey Brooks som den første songen for den amerikanske soulsongaren Jimmy Radcliffe i 1965 og vart sidan spelt inn og gjeven ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som den fjerde singelen deira same året. Songtittelen vart endra til «My Ship Is Coming In». Akkompagnementet vart dirigert av Ivor Raymonde.

«My Ship Is Coming In» var ein stor hit for gruppa og låg 12 veker inne på UK Singles Chart med ein tredjeplass som høgaste plassering i januar 1966 og ein 63. plass i USA på Billboard Hot 100. «You're All Around Me» var B-sida og er den andre songen som er tilskriven Scott Walker (som Scott Engel). Denne songen var òg gjeven ut på debutalbumet Take It Easy with The Walker Brothers.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «My Ship Is Comin' In» frå ,  den 27. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1965
Singlar frå 1965
The Walker Brothers-songar
Pretty Girls Everywhere

«Pretty Girls Everywhere» er ein song skriven av Eugene Church og Thomas Williams og var den første hitten for den amerikanske songaren Eugene Church med gruppa hans The Fellows i 1958 og vart seinare spelt inn og gjeve ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som debutsingelen deira i 1965.

Innspelinga til Church for Class Records var den mest populære han hadde og nådde sjetteplassen på R&B-lista og 36. plass på Pop-lista i USA.

The Walker Brother-versjonen er mest kjend fordi han ikkje er sungen av Scott Walker, som vart førstevokalist i gruppa etter dette. I staden er det John Walker som syng songen. B-sida til singelen er den første songen Scott Walker skreiv som vart gjeven ut, «Doin' the Jerk». Ein kan sjå gruppa mime til «Doin' the Jerk» i 1965 i strandfilmen Beach Ball.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pretty Girls Everywhere» frå ,  den 27. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1958
Singlar frå 1958
Singlar frå 1965
The Walker Brothers-songar
The Ventures-songar
Bobby Vee-songar