alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ivar Kleiva

Ivar Krohn Gunvald Kleiva () var ein lærar, forfattar og lokalhistorikar frå Eidsdal på Sunnmøre, busett på Dalsøyra i Gulen kommune.

Kleiva avla lærareksamen i 1926 og arbeida som lærar i Torsken frå 1927 til 1940. I løpet av denne perioden tok han også ex.phil. ved Universitetet i Oslo, latinkurs, kurs i revisjon og bokholderi, snikkarkurs ved Statens husflidskole, Blaker, og kurs i fagteikning for snikkarar. I krigsåra var han lærar i Haram, før han kom til Gulen i 1946. Deretter var han rektor ved Dalsøyra skule fram til pensjonsalder i 1970.

Kleiva sat i Gulen kommunestyre for Arbeiderpartiet i 25 år, ei rekke av desse åra som formannskapsmedlem. Han var også kommunerevisor, medlem av skulestyret og leiar av Gula lærarlag, Gulen Arbeiderparti, Gulen Mållag og ungdomslaget «Fridom». Dessutan var han i 20 år dirigent for songkor, mellom andre Dalsøyra songkor.

For si samfunnsnyttige teneste vart han heidra med Kongens fortenestmedalje i sølv. I 1954 mottok han litteraturprisen Melsom-prisen til fremje av nynorsk.

Ivar Kleiva er far til biletkunstnaren Per Kleiva, som har illustrert to av faren sine bøker.

Bibliografi

Bøker
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

I tillegg har han skrive kulturhistoria for Norddal kommune (Norddal bygdebøker III og IV)

I tidsskrift - eit utval
Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder 
 Om Ivar Kleiva i Allkunne

Gulen i gammal og ny tid 
Bakke, Karl (1952) Norske skolefolk, bind 2, Dreyer forlag, Stavanger
Nekrolog, Aftenposten 15. mai 1998

Bakgrunnsstoff
 Om Ivar Kleiva i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Norske forfattarar
Folk frå Norddal
Vinnarar av Melsom-prisen
Norske folkeminnesamlarar
Folk frå Gulen
Norske barnebokforfattarar
Forfattarar frå Gulen
Norske sakprosaforfattarar
Norske lyrikarar
Målfolk
Kongens fortenestmedalje i sølv
The Paul Simon Songbook

The Paul Simon Songbook er det første soloalbumet til Paul Simon. det vat spelt og gjeven ut i Storbritannia i 1965, og vart visstnok sletta i 1979 etter ønske frå Simon. Det vart gjort tilgjengeleg i USA som ein del av plateboksen Paul Simon: Collected Works (1981). Albumet var produsert av Reginald Warburton og Stanley West.

The Paul Simon Songbook vart spelt inn medan Paul Simon reiste rundt i Europa som visesongar på midten av 60-talet. I 1964 hadde han og Art Garfunkel spelt inn albumet Wednesday Morning, 3 A.M. i USA som Simon & Garfunkel. Albumet selde dårleg og Simon reiste til Europa. Medan han var der byrja radioane i aukande grad å spele «The Sounds of Silence» i USA, og då produsenten av innspelinga la på ekstra lydspor med elektrisk gitar, trommer og bass, gav produsenten denne nye versjonen ut på singel. Singelen starta å klatra på listene og Simon reiste heim til USA att for å halde fram karrieren med Garfunkel. 

Simon spelte inn sitt eige album i juni 1965. Han hadde berre ein mikrofon for både stemma og gitaren hans. Fleire av songane han spelte inn vart seinare spelte inn på ny med Simon & Garfunkel.

Albumet vart gjeven ut med ein singel, «I Am A Rock»/«Leaves That Are Green».

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Paul Simon Song Book» frå ,  den 5. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Patrick Humphries, Paul Simon: Still Crazy After All These Years (New York: Doubleday, 1989). ISBN 038524908X.
 

Debutalbum frå 1965
Paul Simon-album
There Goes Rhymin' Simon

There Goes Rhymin' Simon er det tredje soloalbumet til Paul Simon og det andre etter brotet med Simon & Garfunkel. Albumet kom ut 5. mai 1973. Songane vart spelt inn i all hast og inneheld songar i forskjellige stilar og sjanger, som gospel og dixielandjazz. Albumet vart nominert til fleire prisar under Grammy-utdelinga i 1974, mellom andre for best mannlege popvokal og årets album. Albumet er rangert på 267. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene. 

Før albumet kom ut kom singelen «Kodachrome», som nådde andreplassen på den amerikanske singellista. Albumet vart ein større suksess i heimlandet enn forgjengaren og nådde andreplass på albumlista. I Storbritannia nådde albumet fjerdeplass og i Noreg ein sjetteplass.

Songen «Kodachrome» er kalla opp etter Kodak-filmen med same namn. Kodak kravde at albumet skulle merkast med at Kodachrome var eit varemerke frå Kodak. Songen vart ikkje gjeven ut som singel i Storbritannia, fordi han ikkje kunne spelast på BBC på grunn av det varemerkte namnet.

Innhald

Medverkande
Paul Simon - vokal, gitar
The Dixie Hummingbirds - vokal
Bob James - keyboard
Quincy Jones - strykearrangement
Grady Tate - trommer
Pete Carr - gitar
Bob Cranshaw - bass
Airto Moreira - perkusjon
Barry Beckett - piano, vibrafon
Cornell Dupree - gitar
Don Elliott - vibrafon
Gordon Edwards - bass
Alexander Gafa - gitar
Paul Griffin - piano
Roger Hawkins - trommer, perkusjon
David Hood - bass
Rev. Claude Jeter - falsettvokal
Jimmy Johnson - elektrisk gitar
Rick Marotta - trommer
Del Newman - strykearrangement
Onward Brass Band - horn
Jerry Puckett - gitar
Vernie Robbins - bass
Bobby Scott- piano
David Spinozza - gitar
Allen Toussaint - hornarrangement
Terre Roche - vokal
James Straud - trommer
Carson Witsett - orgel
Maggie Roche - vokal

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «There Goes Rhymin' Simon» frå ,  den 5. november 2010. 

Musikkalbum frå 1973
Paul Simon-album
 267
Paul Simon in Concert: Live Rhymin'

Paul Simon in Concert: Live Rhymin' er eit konsertalbum av Paul Simon som kom ut i april 1974 på Columbia Records. Det vart spelt inn under turneen til Simon i 1973 og 1974 etter There Goes Rhymin' Simon. Albumet var berre ei forkorta utgåve av konsertane han spelte, der han kunne spele opp mot 24 songar. 

Det står ikkje på plateomslaget kvar songane er innspelte. Simon hadde med seg Urubamba og the Jessy Dixon Singers på albumet. Albumet var det første konsertalbumet til Simon og han spelte fleire Simon & Garfunkel-songar. 

Mot slutten av albumet kan ein høyre ein i publikum som ropar til Simon: «Sei noko!». Han svarar «Sei noko? Vel, eg håpar me held oss i live». 

Albumet vart ein moderat suksess og nådde 33. plas i USA og selde etter kvart til gullplate. Det nådde ikkje albumlista i Storbritannia.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paul Simon in Concert: Live Rhymin'» frå ,  den 5. november 2010.  
 

Paul Simon-album
Konsertalbum frå 1974
Still Crazy After All These Years

Still Crazy After All These Years er det fjerde studioalbumet til Paul Simon og kom ut i 1975. 

Albumet produserte fire hitsinglar, «Gone at Last», «My Little Town», «50 Ways To Leave Your Lover» (#1) og tittelsporet. Albumet vann prisen for «Årets album» under Grammy-utdelinga i 1975. Under takketalen takka Simon Stevie Wonder, som hadde vunne prisen dei to føregåande åra for Innervisions og Fulfillingness' First Finale, for at han ikkje gav ut eit album dette året.. Wonder vann prisen igjen med Songs in the Key of Life året etter. 

På songen «My Little Town» fekk Simon med seg den gamle partnaren Art Garfunkel. Dette var første gong dei var i studio i lag sidan 1970. Simon har gjeve trommeslagar Steve Gadd æra for den unike rytmen som vart til «50 Ways To Leave Your Lover».

Innhald

Medverkande
 Paul Simon - vokal, gitar
 John Tropea - elektrisk gitar
 Patti Austin - korvokal
 Art Garfunkel - vokal på «My Little Town»
 Phoebe Snow - korvokal, vokal på «Gone at Last»
 Joe Beck - elektrisk gitar
 Michael Brecker - saksofonsolo
 Bob James - elektrisk piano
 David Sanborn - saksofon
 Grady Tate - trommer
 Pete Carr - elektrisk gitar
 Sivuca - trekkspel, vokal
 Ralph MacDonald - perkusjon
 Chicago Community Kor - korvokal
 Barry Beckett - elektrisk piano
 Eddie Daniels - saksofon
 Gordon Edwards - bass
 Jerry Friedman - elektrisk gitar
 Steve Gadd - trommer
 Roger Hawkins - trommer
 David Hood - bass
 The Jessy Dixon Singers - korvokal
 Tony Levin - bass
 Hugh McCracken - gitar
 Leon Pendarvis - piano
 Valerie Simpson - korvokal
 Richard Tee - piano
 Toots Thielemans - munnspel
 Phil Woods - saksofon
 Kenny Ascher - orgel, elektrisk piano
 Dave Matthews - hornarrangement

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Still Crazy After All These Years» frå ,  den 5. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Paul Simon-album
Årets album i USA
50 Ways to Leave Your Lover

«50 Ways to Leave Your Lover» er ein song av Paul Simon frå albumet Still Crazy After All These Years frå 1975. Patti Austin, Valerie Simpson og Phoebe Snow syng korvokal på songen. .

Songen vart skriven etter at Simon skilde seg frå den første kona si Peggy Harper. Songen omhandlar korleis ein kan forlate kona si, og elskarinna i songen gjev ektemannen mange råd. Studiotrommis Steve Gadd skapte den unike trommerytmen som danna bakgrunnen for alle versa i songen. På refrenga blir det brukt ein enkel trommerytme frå rock. 

Songen vart gjeven ut på singel i desember 1975 og nådde heilt til topps i USA og vart liggande deri i tre veker frå februar 1976. Han selde til gullplate i mars 1976 og vart verande ein bestseljar i nesten fem månader. Songen er så langt den største hitten Simon har hatt i heimlandet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «50 Ways to Leave Your Lover» frå ,  den 5. november 2010.  
 

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Paul Simon-songar
Songar skrivne av Paul Simon
One-Trick Pony av Paul Simon

One-Trick Pony er det femte albumet til Paul Simon og det kom ut i 1980. Albumet vart gjeven ut samstundes med filmen med same namn, der Simon òg hadde ei rolle. Trass i likskapen er ikkje versjonane av songane som vart nytta i filmen dei same som kom med på albumet. I tillegg finst det songar som berre vart nytta i filmen og songar på albumet som ikkje var med i filmen. Albumet er mest kjend for songen «Late in the Evening» som vart ein hit for Simon i 1980, då han gjekk opp til sjetteplassen på den amerikanske singellista. To av songane (tittelsongen og «Ace in the Hole») var konsertopptak frå Agora Theatre and Ballroom i Cleveland i Ohio i september 1979. Resten er spelte inn i studio. 

Simon hadde med seg fleire studiomusikarar av øvste klasse, mellom anna Eric Gale på sologitar, Richard Tee på piano, Tony Levin på bass og Steve Gadd på trommer.

Albumet nådde 12. plass i USA, men i Noreg gjekk det heilt opp til andreplass.

Innhald

Medverkande
Paul Simon – vokal, gitar, perkusjon
John Tropea – akustisk gitar
Patti Austin – vokal
Joe Beck – elektrisk gitar
Michael Brecker – saksofon
Hiram Bullock – elektrisk gitar
Jon Faddis – valthorn
Don Grolnick – synthesizer
David Sanborn – saksofon
Marvin Stamm – trompet
Ralph MacDonald – perkusjon
Randy Brecker – trompet
Dave Grusin – horn- & strykearrangements
Gordon Edwards – bass
Steve Gadd – trommer, perkusjon
Eric Gale – gitar
Lani Groves – korvokal
Anthony Jackson – bass
Tony Levin – bass
Irwin "Marky" Markowitz – trompet
Hugh McCracken – akustisk gitar
Jeff Mironov – elektrisk gitar
Richard Tee – piano, tamburin, korvokal
Bob Friedman – horn- & strykearrangements

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «One-Trick Pony (album)» frå ,  den 5. november 2010.

Bakgrunnsstoff
One-Trick Pony i Internet Movie Database

Paul Simon-album
Filmmusikk
Musikkalbum frå 1980
Hearts and Bones

Hearts and Bones er det sjette soloalbumet til Paul Simon og kom ut i 1983.

Albumet var opphavleg meint som eit gjenforeiningsalbum for Simon & Garfunkel kalla Think Too Much, etter konserten deira i Central Park i 1981 og den påfølgjande verdsturneen i 1982-1983. Faktisk vart nokre av songane som var meint for Think Too Much spelt på turneen. Det var derimot mykje usemje mellom Simon og Art Garfunkel under innspelinga. Garfunkel var ikkje komfortable med dei personlege tekstane til Simon, og Simon ville visst nok ikkje ha vokalen til Garfunkel på songane. Dette førte til at dei gav seg med heile prosjektet, Simon fjerna vokalen til Garfunkel frå songane og arbeidde vidare med det som eit soloalbum. 

Songen «The Late Great Johnny Ace» er ei hyllest frå Simon til John Lennon, som vart drepen kort tid før Simon skreiv songen. Musikken i slutten av denne songen, med strykarar, klarinett og fløyte, var skriven av komponisten Philip Glass.

I 1983 vart albumet rekna som mislukka og eit lågpunkt i karrieren til Simon. Albumet har kome i litt betre lys i nyare år og vert i dag rekna som eit solid album. Albumet nådde berre 35. plass i USA, men gjekk heilt til tredjeplass i Noreg.

Innhald

Medverkande
Paul Simon - gitar, programmering, vokal
Rob Mounsey - synthesizer, vocoder
The Harptones - korvokal
Bernard Edwards - bass
Nile Rodgers - gitar, programmering
Airto Moreira - perkusjon
Marin Alsop - fiolin
Michael Boddicker - synthesizer
Wells Christy - synthesizer, synclavier
Tom Coppola - synthesizer, synclavier
Al di Meola - gitar
Gordon Edwards - bass
Steve Ferrone - trommer
Steve Gadd - trommer
Eric Gale - gitar
Anthony Jackson - kontrabassgitar
Jill Jaffe - bratsj
Jesse Levy - cello
Michael Mainieri, Jr. - marimba, vibrafon, korvokal
George Marge - bassklarinett
Sid McGinnis - gitar
Marcus Miller - bass
David Nichtern - synclavier
Jeff Porcaro - trommer
Dean Parks - gitar
Greg Phillinganes - piano, Fender Rhodes
Michael Riesman - synthesizer, dirigent
Mark Rivera - altosaksofon
Robert Sabino - synthesizer, piano
Richard Tee - synthesizer, piano, Fender Rhodes, vokal
Carol Wincenc - fløyte
Frederick Zlotkin - cello
Peter Gordon - valthorn
Dave Matthews - hornarrangement

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Hearts and Bones» frå ,  den 5. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Paul Simon-album
Musikkalbum frå 1983
Haukugle

Haukugle er ei ugle som hekkar i Noreg. Arten er den einaste i slekta Surnia.

Utsjånad
Fuglen er 38-41 cm lang og har eit vengespenn på 75-80 cm. Hannenn veg kring 270 gram og hoa 320 gram. 
Haukugla har lang stjert, noko som saman med vengeforma gir fuglen ein haukeaktig utsjånad. Hovudet er rundt og lite i høve til kroppen. Augene er gule. Nebben er lyst gul. Augekransane er kvite, med svart børste. Hovudet og halsen er svartaktige på oversida, med kvite flekkar. Elles er fuglen brun på oversida med kvite flekkar, og kvit på undersida, med mørke tverrlinjer. Svingfjørene er brune med kvite flekkar. Stjerten er brun med kvite tverrband. Ungfuglar er noko meir gråbrunt farga og har ikkje tydelege liner på undersida.

Læte
Til liks med andre ugler har haukugla ei rad ganske ulike læter. Fuglen syng som ein del av paringsleiken med open nebb og reiser fjørdrakta under nebben. Han vippar opp og ned med stjerten og rører seg rykkvis i trea. 
Songen hannen utstøyter for å markere revir er tydeleg, og liknar eit rullande ”ho ho hoho y y yyyyyy”. Dette byrjar lågmælt og stig i lydstyrke. Om eit par møtes er songen kortare og kjem i blant i duett. 
Til paringsleiken høyrest også hoa sitt rop når ho tiggar, noko som minner om eit hest ”chæt”. Ungane sit rop når dei tiggar om mat er derimot eit ”tschschui-epp”.
Læte for å skremme vekk fiendar eller artsfrendar er fresing eller klapring med nebben.

Utbreiing
Haukugla har ei sirkumpolar utbreiing og hekkar i nordlege delar av barskogsbeltet, tvers gjennom Europa, Asia og Nord-Amerika, med ein underart på det nordamerikanske kontinentet og ein i Eurasia.

Førekomst i Noreg
Fuglen hekkar i bjørkebeltet og i høgareliggande barskogar over heile Noreg, vanlegast i Nord-Noreg og fåtalig på Vestlandet. Hogstflater med spreidde attståande tre er gode biotopar, og talet på hekkande fuglar i låglandet har auka.
Haukugla lever nomadisk, og fuglane som hekkar i her i landet kan like gjerne hekke i Sverige, Finland eller Russland. Talet på hekkande par kan vere mindre enn 100, i andre år 1000-10000.

Hekking
Egga vert lagde frå tidleg i mars fram til midt i mai.

Føde
Haukugla er delvis dagaktiv. Ho sit og spanar etter bytte. Når ho oppdagar noko flyg ho fort fram og fangar byttet. Hovudføda er smågnagarar, spissmus og mindre fuglar. Også ryper kan vere bytte. Haukugla har god høyrsel og det hender at ho fangar gnagarar som røyver seg inne i snøen.

Trekktilhøve
Haukugla er nomade og flyttar frå eit område når smågnagartalet går ned, og kjem ikkje attende før der atter er mange smågnagarar, noko som gjerne tek to år.

Kjelder 
 Svensk wikipedia.
Norsk fugleatlas, 1994.

Ugler
Fuglar i Noreg
Songen Graceland

«Graceland» er tittelsongen på albumet Graceland som vart gjeven ut i 1986 av Paul Simon. The Everly Brothers syng harmonivokal på songen. 

Teksten omhandlar Simon sine tankar om ein biltur til Graceland etter eit mislukka ekteskap med skodespelarinna og forfattaren Carrie Fisher.

I dokumentaren Graceland Classic Albums seier Simon at han reknar «Graceland» som den beste songen han har skrive. 

Songen vann Grammy-pris for «Årets singel», sjølv om han ikkje nådde høgare enn 81. plass på den amerikanske singellista. 

«Graceland» har vorte spelt av andre artistar som Hot Chip, Grizzly Bear, Willie Nelson, El Vez, Casiotone for the Painfully Alone og The Tallest Man on Earth.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Graceland (song)» frå ,  den 5. november 2010.  

Paul Simon-songar
Songar frå 1986
Singlar frå 1986
 485
Songar skrivne av Paul Simon
Willie Nelson-songar
Brosvik

Brosvik er ein stad som ligg i Gulen kommune i Vestland nær Rutledal. Brosvik ligg 10 mil frå Bergen og 10 mil frå Førde. Det har vore busetjing i området sidan jernalderen.

Namnet 
Namnet uttalast brå´ssvikja og er truleg ikkje brukt til gardsnamn andre stader i Noreg. I 1567 vart det skrive Brodzug, i 1603 Brossvig, i 1667, Brassvig og i 1723, Brosvig. Namnet kjem truleg av Brotsvik: bakkebrot eller bratt skråning.

Historie 
I Grimhidlane vart det funne oske, kol og bein, så helleren har truleg vore bustad i gammal tid. 
På Brossviksåta vart det i 1928 funne ein eldstein av kvartsitt.

Brosvik fekk rutestopp av Fylkesbaatane i 1937. Vegen til Rutledal vart opna i 1961, og til Vatne og Sygnefest i 1968.

Garden Brosvik 
Garden Brosvik ligg på fastlandet like ved ei lita bukt vest for Rutledal. Før i tida høyrde det stølar til garden, men setervegen var for lang, så stølsdrifta vart nedlagd.
Matrikkelen frå 1723 fortel at brukarane heitte Knut og Anders, at garden låg ved sjøen sju mil frå Bergen, at han hadde vedskog og furuskog til husbruk. Heimejorda vart utskift i 1920 og utmarka i 1990.

Det er vorte skilt ut ei rekkje underbruk, mellom andre Utgjære i 1864, Smådalen midt på 1800-talet og Fjellet omtrent på same tid. Fleire av desse plassane har først vore husmannsplassar.

Trude Brosvik og Halvor Langeseth tok over bruket i 1984.

Referansar

Litteratur 
 Kleiva, Ivar; Gulen i Gammal og ny tid, Gulen Kommune 1996,

Bakgrunnsstoff 
 Brosvik Gard

Busetnader i Gulen
You Can Call Me Al

«You Can Call Me Al» er ein song av Paul Simon og den første singelen frå albumet Graceland. Songen gjekk opphavleg opp til 44. plass på lista i USA i oktober 1986, men vart gjeven ut på ny med betre promotering i mars 1987og nådde 23. plass. I Storbritannia gjekk han heilt til fjerdeplassen og i Sverige og Nederland andreplass. 

Teksten er tolka til å skildre ein mann som opplever ei midtlivskrise. («Where's my wife and family? What if I die here? Who'll be my role model?»).

Det er ein bassgang i songen spelt av Bakithi Kumalo. Den andre halvdelen av bassoloen er den første halvdelen spelt baklengs. 

Namnet frå songen kom frå ein fest Simon var på med den dåverande kona si Peggy Harper. Vertane på festen kalla feilaktig Paul for «Al» og Peggy for «Betty», noko som inspirerte Simon til å skrive ein song.

Musikkvideoar
Paul Simon likte ikkje den originale musikkvideoen han lagde, som vart ei framføring av songen Siomn gav under monologen han hadde då han var vert i Saturday Night Live. Ein ny video vart laga i lag med Lorne Michaels og regissert av Gary Weis, der Chevy Chase mimar til songen. Simon hadde ei uttrykk i andletet som om han keia seg gjennom heile videoen, medan Chase såg særs entusiastisk ut.

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Noah and the Whale, Hot Club de Paris, Jens Lekman, moe. og Inspection 12.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You Can Call Me Al» frå ,  den 5. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Classic Tracks: Paul Simon "You Can Call Me Al"

Paul Simon-songar
Songar frå 1986
Singlar frå 1986
Songar skrivne av Paul Simon
Grunnkrinsar i Gulen kommune

Grunnkrinsar i Gulen kommune er delområde og grunnkrinsar i Gulen kommune i Sogn og Fjordane. 

SSB delar kommunane inn i delområde og grunnkrinsar til bruk for statistikk, mellom anna for folketal. Slik statistikk blir brukt som grunnlag for offentleg planleggging.

Delområde og grunnkrinsar 
 Delområde 
 
 
 
 
 
 
 
 Delområde 
 
 
 
 
 
 Delområde

Bakgrunnsstoff 
 Delområde og grunnkrinsar 2006  frå Statistisk Sentralbyrå

Gulen
Gulen kommune
Byting

Bytingar er ifylgje europeisk folketru underjordiske, tussar eller huldrefolk som vert bytt bort mot menneskebarn. Bytingane vert framstilt som små og stygge. Dei græt så ilt at foreldra skjønar at barnet ikkje kan vere deira eige. I nokre segner klarar folk å hindre at barnet deira vert bytt bort, eller dei klarar å få bytt det tilbake. I andre segner veks bytingane opp. I vår tid er det vanleg å gå ut ifrå at trua på bytingar skriv seg frå barn som hadde ei psykisk utviklingshemming, eller leid av ulike sjukdomar som rakitt.

Det fanst rådgjerder mot å få barnet sitt byta bort, ein kunne til dømes sy ein sylvmynt inn i barnelinda eller legge ei salmebok i vogga. Om ein meinte ein hadde fått ein bytting kunne ein prøva å lura han til å gje seg til kjenne, til dømes ved å gjera noko uventa, som å røra i eit eggeskal med ei sleiv. Ein kunne også plaga ungen slik at han skreik. Då skulle den rette moren, det vil seia huldrekvinna, koma tilbake og henta barnet sitt og levera menneskebarnet tilbake.

Kjelder

Nordisk folketru
Britisk folketru
Tysk folketru

Norsk folketru
Svensk folketru
Dansk folketru

Huldrefolk
Overnaturlege vesen
Dodraugen

Dodraugen er eit utyske i nyare norsk folkedikting. Dodraugen bur nede i kloakken og kan dukke opp av doskåla og trekke ned barn som sit på toalettet. Den fyrste gongen ein høyrer om dodraugen er etter alt å døme i Rolv Wesenlund sin radiosketsj «For dei minste 1» frå 1980.

Norsk folketru
Trond Waage

Trond Waage () er ein norsk spesialpedagog. Sidan 2005 har han vore Senior Fellow ved UNICEF sitt internasjonale forskingssenter, UNICEF IRC i Firenze. Før dette var han barneombod.

Waage har embetseksamen i spesialpedagogikk (cand.paed.spec.) frå Universitetet i Oslo. Frå 1980 til 1990 var han leiar for TV-avdelinga ved Institutt for spesialpedagogikk, Universitetet i Oslo/Spesiallærarhøgskulen. I perioden 1987–1991 hadde han oppdrag for UNICEF i Kina og Nord-Korea. Vidare var han rådgjevar i International Council for Distance Education (ICDE) frå 1990 til 1992 og forskingskoordinator i Childwatch International, eit internasjonalt nettverk for barneforsking, i perioden 1992–1996. Deretter vart han utnemnd til barneombud, ei stilling han hadde i to åremålsperiodar, frå 1996 til 2004.

Waage har hatt mange verv, hovudsakleg knytt til rettane til born:

Leiar av utreiinga Det nasjonale kunnskapsnett (SOFF rapport 5, 1993).
Medlem av komiteen som evaluerte barneombudet i Noreg (NOU 1995:26).
Medlem av leiargruppa for European Network of Ombudsperson for Children (1997–2001), ein periode òg som leiar.
Programme Award Member of ChildNet International
Styremedlem i John Carew Foundation 2005–2006.
Medlem av hovudkomiteen for Helse- og Rehabiliterings Extra-midlar 1998-2004.
Styremedlem i Children and War Foundation 2000-2004.
Leiar av Bransjerådet for Apoteka 2006-2007.

Han har forska, publisert og forelese rundt temaa barndom i endring, moderne barndom, rettane til born og sjølvstendige menneskerettsinstitusjonar for born.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 6. november 2010.  
 
 Store Norske Leksikon om Trond Waage.

Norske pedagogar
Norske embets- og tenestefolk
Norske ombudsmenn