alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Świdnica

Świdnica (tysk Schweidnitz, tsjekkisk Svídnice) er ein by sørvest i Polen med kring 60 000 innbyggjarar. Han ligg i Nederschlesiske voivodskap og er den sjuande største byen der. 1975–1998 var han ein del av det tidlegare Wałbrzych voivodskap.

Historia 

Świdnica vart ein by i 1250, sjølv om det ikkje finst dokument lenger som stadfester dette. I starten høyrte byen til hertugdømet Wroclaw (Breslau) og fekk to viktige privilegium for å støtte opp om utviklinga. I 1290 hadde Świdnica bymurar med seks portar, handverket og handelen blømde. Frå 1291 til 1392 var byen hovudstad Hertugdømet Świdnica.

Mot slutten av 1300-talet vart byen underlagt Kongedømet Böhmen og byen voks gradvis i denne perioden. Den siste piast-hertugen var Bolko II av Świdnica, og då han døydde i 1368 og landområdet hans vart styrt av hustrua fram til 1392. Då ho døydde vart landområdet innlemma i Böhmen av Wenzel IV. I 1493 vart byen omtalt av Hartmann Schedel i Nürnbergkrønika som Schwednitz.

I 1471 var det 47 handelslaug i drift i byen, og nesten 300 heimar hadde rettar til å brygge øl, og større kveg- og humlemarknader vart ofte halde. Ølet vart sendt til mange byar i Europa, som Breslau, Praha, Heidelberg, Kraków og Pisa.

I 1526 vart heile Schlesien, inkludert Schweidnitz, underlagt Habsburgmonarkiet. Trettiårskrigen (1618–1648) gjekk hardt ut over hertugdømet. Byen vart annektert av Kongedømet Preussen under den første schlesiske krigen og så omgjort til ei festning. Schweidnitz vart ein del av det prøyssisk-leia Tyske keisardømet i 1871 under samlinga av Tyskland.

Byen kom tilbake til Polen etter Postdamkonferansen i 1945 og gjeve namnet Świdnica. Den tyske folkesetnaden som ikkje alt hadde flykta frå byen vart kasta ut og erstatta av polakkar. Mange av polakkane hadde igjen vorte kasta ut av polske område annekterte av Sovjetunionen.

Bakgrunnsstoff 
 Schlesisk kart frå 1600-talet med byen Schweidnitz 
 Offisiell nettstad

Nederschlesiske voivodskap
Byar i Polen
Statar i Det tysk-romerske riket
Tidlegare land i Europa
Tsjekkiske historiske regionar
Tidlegare hertugdøme
Busetnader grunnlagde på 900-talet
Mirakelet til huset Brandenburg

Mirakelet til huset Brandenburg syner til dødsfallet til tsarinne Elisabeth av Russland (52 år gammal) i byrjinga av 1762. 

Seks år ut i sjuårskrigen var forsvaret til Kongedømet Preussen kraftig svekka og dei hadde nettopp mista den viktige hamnebyen Kolberg ved Austersjøen til russarane. Fredrik II av Preussen rekna krigen som tapt og var på randen av sjølvmord. 5. januar 1762 døydde tsarinne Elisabeth og nevøen hennar Peter III tok over trona. Peter var kjend for å vere tilhengjar av Preussen, og han trekte derfor troppane sine attende og enda krigen utan at det gagna russarane. Prøyssarane, som til då hadde vorte pressa frå alle kantar, kunne dermed konsentrere seg om austerrikarane og klarte til slutt å gå ut av krigen som sigerherrar. 

Mot slutten av den andre verdskrigen var Berlin igjen omkransa av den russiske armeen. Adolf Hitler minnast mirakelet 200 år tidlegare og håpte at Tyskland igjen skulle reddast av ei uventa hending, som at Franklin D. Roosevelt skulle døy eller at det kom til usemje mellom Winston Churchill and Josef Stalin.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Miracle of the House of Brandenburg» frå ,  den 31. desember 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Kapittel om «The Miracle of the House of Brandenburg» i: Russell Frank Weigley. The Age of Battles: The Quest for Decisive Warfare from Breitenfeld to Waterloo. Indiana University Press, 2004. ISBN 0-253-21707-5.
 

Sjuårskrigen
Huset Hohenzollern
Hendingar i 1762
Peter III av Russland

Peter III, fødd som Karl Peter Ulrich (), var tsar av Russland i seks månader i 1762. Han var hertug av Schleswig-Holstein-Gottorp frå 1739 til 1762. Han høyrde til ei linje av fyrstehuset Oldenburg, og grunnla linja Romanov-Holstein-Gottorp.

Han var einaste son av hertug Karl Friedrich av Holstein-Gottorp og Anna Petrovna, ei dotter av Peter den Store. Ifølgje dei fleste historikarar var han mentalt umoden og svært pro-prøyssisk, noko som gjorde han til ein upopulær leiar. Han skal ha vorte myrda som følgje av eit komplott som var leidd av Aleksej Orlov, bror til elskaren til Katarina, Grigorij. Det er uklart i kva grad kona hans var direkte involvert i mordet. Kona hans etterfølgde han på trona som Katarina II.

Kjelder 

 Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av «Peter III av Russland» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 31. desember 2009.

Russiske tsarar
Folk frå Kiel
Huset Holstein-Gottorp-Romanov
Myrda monarkar
Elisabet av Russland

Elisabet av Russland  () var tsarinne av Russland frå 1741 til 1762. Ho tok landet inn i den austerrikske arvefølgjekrigen (1740–1748) og sjuårskrigen (1756–1763). Like før ho døydde i 1762 omfatta Det russiske imperiet nesten 16 millionar kvadratkilometer.

Innanrikspolitikken hennar tillét adelen å få større innverknad i dei lokale styra, medan ho korta inn tenestetida deira i staten. Ho oppfordra Lomonosov til å grunnleggje Universitetet i Moskva og Sjuvalov til å grunnleggje Det keisarlege kunstakademiet i St. Petersburg. Ho brukte òg enorme summar på grandiose barokkbyggverk av favorittarkitekten hennar, Bartolomeo Rastrelli, særleg i Peterhof og Tsarskoje Selo. Vinterpalasset og Smolnyjkatedralen er dei største monumenta etter henne i St. Petersburg. Generelt var ho ein av dei høgast verdsette russiske monarkane, på grunn av dei mange byggverka ho stod bak, fordi ho stod imot prøyssisk politikk og ho sørgde for at ikkje ein einaste person vart avretta under regjeringstida hennar.

Elisabet var den nest eldste dottera til Peter den store og Katarina I. Ho levde gjennom den urolege tida etter at halvbroren hennar, tronarvingen Aleksej, var blitt fengsla og straffa og så døydde i 1718. Då faren døydde gjekk trona fyrst til mora Katarina og så til den unge nevøen hennar Peter II, som døydde i 1730. Han blei etterfølgd av kusina til Elisabet, Anna. Etter den korte regjeringstida til Anna sin grandnevø, den unge Ivan VI, tok Elisabet trona med støtte frå militæret og utrope sin eigen nevø, den framtidige Peter III, til arving.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Elizabeth of Russia» frå ,  den 31. desember 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 

Russiske tsarinaer
Huset Romanov
Folk frå Moskva
St. Petersburg-traktaten i 1762

St. Petersburg-traktaten vart inngått 5. mai 1762 og enda striden i sjuårskrigen mellom Kongedømet Preussen og Russland. Avtalen kom etter at tsar Peter III overtok trona og gjorde at Fredrik den store av Preussen kunne konsentrere seg om dei andre fiendane sine.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Treaty of Saint Petersburg (1762)» frå ,  den 31. desember 2009. 
 oppgav desse kjeldene: 

Prøyssiske fredsavtalar
Russiske fredsavtalar
Avtalar på 1700-talet
Hendingar i 1762
Anneli Jäätteenmäki

Anneli Tuulikki Jäätteenmäki () er ein finsk politikar som representerer Senterpartiet i Finland. Ho var justisminister i landet frå 1991 til 1995, partileiar frå 2002 til 2003, statsminister frå 17. april til 18. juni 2003 og representant i Europaparlamentet frå 2004.

Jäätteenmäki var den fyrste kvinnelege statsministeren i Finland, men vart nøydd til å gå av etter berre to månader, då ho vart skulda for å ha loge om hemmelege dokument som handla om Irak-politikken til Finland.

Finske politikarar
Statsministrar i Finland
Folk frå frå Södra Österbotten
Paavo Lipponen

Paavo Lipponen () er ein finsk sosialdemokratisk politikar. Han var statsminister i åra 1995–2003 og er den som har sete nest lengst i stillinga i Finland etter Kalevi Sorsa.

Lipponen var kandidat til stillinga som ordførar for EU-kommisjonen i 2004, men tapte for portugisaren José Manuel Barroso. I mars 2005 melde Lipponen at han går av som ordførar for Det finske sosialdemokratiske partiet, ei stilling han hadde hatt i 12 år.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Paavo Lipponen 
 Paavo Lipponen på sidene til Riksdagen 

Statsministrar i Finland
Finske politikarar
Folk frå Lapplands län
Esko Aho

Esko Aho () er ein finsk politikar for partiet Centern i Finland (finsk Suomen Keskusta). Han var statsminister i Finland 
frå 1991 til 1995.

Aho var i åra 1983–2003 medlem av den finske Riksdagen. I åra frå 1991 til 1995 var han statsminister i Finland. I 2000 stilte han til val som president, men tapte i andre valomgang for Tarja Halonen. Han tok deretter eit pauseår frå politikken for å undervise ved Harvard University. Ved valet i 2003 forlét han Riksdagen, trekte seg tilbake frå politikken og vart president for SITRA, det finske nasjonale fond for forsking og utvikling. Sidan 1. januar 2009 har han vore knytt til Nokia som sjef for avdelinga for relasjonane og ansvaret til selskapet.

Politisk ettermæle 
Esko Aho vil verte ståande som den som leidde Finland inn i EU. Partiet hans, som fekk det meste av røystene frå bygdene i Finland, var imot EU-medlemskapet. Tidleg i 1990-åra var det ein djup økonomisk depresjon i landet, og regjeringa til Ahos måtte ta upopulære avgjerder for å senke arbeidsløysa. Dette gjorde han upopulær og medverka til fallet til regjeringa ved valet i 1995. Centern i Finland fekk dermed ein åtte år lang periode i opposisjon. 

Finske politikarar
Statsministrar i Finland
Folk frå Mellersta Österbotten
Ann Kavli

Ann Kavli () er ein norsk forfattar og kunstnar med eit stort verkefelt. Ho har formidla tekstar i fleire sjangrar sidan debuten i 1991.

Utdanning
Kavli er utdanna adjunkt med norsk som grunnfag ved Lærarhøgskulen i Volda (1984). Ho studerte deretter mediefag ved Distriktshøgskulen i Volda (fram til 1986) og tok Forfattarstudiet i Bø (1990). Seinare tok ho kunstutdanning ved Strykejernet Kunstskole i Oslo (1998). Kavli er busett på Nesodden i Akershus.

Verk
Kavli har arbeidd både med dikt, skjønnlitterær prosa/romanar og andre uttrykk. Debutboka hennar var diktsamlinga Noko skal hende deg, to år seinare kom romanen Fire fargar seinare. Lyrikken til Kavli er gjerne prega av overraskande, tivtydige bilete, og er blitt karakterisert som «på same tid myke og 'knudrete'».

Sameining av ulike kunstformer pregar heile verket til Kavli. Ho har framført tekstar som kunstperformance og til jazz av Karl Seglem. Som biletkunstnar har ho laga illustrasjonar og bokomslag, også for eigne bøker, medan fleire dikt er vigde eller inspirerte av kunstverk. Prosabøkene hennar blir gjerne kalla poetiske, og ho har sjølv uttalt at «Generelt appellerer nok bøkene mine til lesarar som har ein poetisk legning.»

Verv
Ann Kavli har hatt ulike verv i litterære organisasjonar. Ho blei medlem i Det Litterære Råd i  2001 og er styrerepresentant for Den norske Forfatterforening for perioden 2010–12.

Bibliografi

Dikt 
 Noko skal hende deg (1991)
 Akvatinter (1996)
 Å hekle ein laks (2000)
 Flytt (2005)
 Ut av juli (2011)

Prosa 
 Fire fargar seinare (1993)
 Delfinens smil (1995)
 Alt er som det skal vere (1998)

Dramatikk
Spøkelset som ikkje ville spøke, barnestykke, bestilt til Vossa-Jazz 1997.

Prisar og utmerkingar
Sokneprest Alfred Andersson-Ryssts fond (1998)
Kulturstipend av Oslo kommune (1999)

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
Nettstaden til Ann Kavli
Bøker av Ann Kavli digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
Dagbladet 

Folk frå Rauma
Folk frå Nesodden
Forfattarar frå Møre og Romsdal
Norske lyrikarar
Norske forfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1991
Nynorskforfattarar
Norske illustratørar
Robert Clive

Robert Clive, Baron Clive of Plassey, () var ein britisk offiser og kolonialist. Han har fått æra for å sikre India og rikdomen som følgde for den britiske krona. Han var ein av dei viktigaste personane i opprettinga av Britisk India. 

Han tenestegjorde frå 1743 i India i Det britiske ostindiske kompaniet. Han kjempa mot franskmenn og hollendarar og vann sigrar ved Arcot i 1751, Trichinopoly i 1752 og Biderra 1759, samt over nawaben av Bengal i slaget ved Plassey i 1757.

Han vart etter sigeren i Plassey den første britiske guvernøren i Bengal, men vende i 1760 attende til heimlandet for å få tittelen «Baron Clive of Plassey» der. Han vart så igjen guvernør i Bengal 1765-1767, der han han effektivt stoppa korrupsjon og ineffektivitet. Han vart likevel skulda for ikkje å ha skøytt vervet etter han kom attende til Storbritannia, og tok til slutt livet sitt, sjølv etter at han i 1773 vart reinvaska.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Robert Clive» frå , og «Robert Clive, 1st Baron Clive» frå  den 1. januar 2010.  
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Britiske generalar
Britiske øvstkommanderande i India
Britar i sjuårskrigen
Kagera

Kagera (også kalla Akagera) er ei elv i det sentrale Afrika. Ho er ei tilløpselv til Victoriasjøen, og vert ofte rekna som det fjernaste tilløpet til Nilen. Elva er rundt 400 kilometer lang.

Geografi 

Elva byrjar i Burundi og renn i austleg retning. Ho er grenseelv over store delar av løpet sitt, fyrst mellom Rwanda og Burundi, og deretter mellom Rwanda og Tanzania. Etter Rusumofalla snur elva (og grensa) mot nord og deretter nordvest til ho møter grensa til Uganda. Her snur elva brått mot aust og er framleis grenseelv, no mellom Tanzania og Uganda. Etter kvart snur elva gradvis mot søraust og forlèt grensa og renn inn i Tanzania, før ho på den siste delen snur mot nordaust, kryssar grensa igjen og renn inn i Uganda, der ho munnar ut i Victoriasjøen ved Mubanzi, fem kilometer nord for grensa.

Den største sideelva er Ruvubu, som ho går saman med like ovanfor Rusumofossen. Elva har gjeve namn til Akagera nasjonalpark i det nordlege Rwanda.

Historie 
Under folkemordet i Rwanda vart Kageraelva vidgjeten for fjernsynsbileta av massakrerte menneske som dreiv langs elva, som ved brua over Rusumofalla, der bileta viste flyktningar som rømde frå landet medan lika flaut forbi under brua. Ettersom Kagera drenerer heile Rwanda, unnateke områda lengst mot vest, vart alle lika som hadde vorte dumpa i elvar over heile landet etter kvart førte ned til Kagera, og deretter heilt ned til Victoriasjøen, over 200 kilometer nedstraums frå Rwanda. Dette førte i sin tur til at det vart unntakstilstand rundt utløpet i Victoriasjøen i Uganda, der lika til slutt enda opp.

Kjelder 
 Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av «Kagera» på Wikipedia på riksmål, innhenta 1. januar 2010.

Referansar 

Elvar i Afrika
Elvar i Burundi
Elvar i Rwanda
Elvar i Tanzania
Elvar i Uganda
Kagoshima

Kagoshima (鹿児島市; -shi) er ein by i Japan og hovudstaden i prefekturet Kagoshima, søraust på øya Kyushu. 

I ei måling frå 1. januar 2005, hadde byen eit innbyggjartal på 605 650 menneske, med 1107,81 personar per km². Området er 546,71 km².

Kagoshima ligg om lag 40 minutt frå Kagoshima flyplass, og byen har mange store kjøpesenter og restaurantar. Elles finn ein mange fajansefabrikkar og mykje tekstilindustri på staden. Byen fekk universitet i 1949.

Eit digert, moderne akvarium er plassert ved hamna med utsikt mot vulkanen Sakurajima (1117 moh.) Den japanske hagen Senganen (Isoteien) ligg like utanfor Kagoshima.

Kjelder 
 «Kagoshima» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 1. januar 2010.
 «Kagoshima» på SNL.no, innhenta 1. januar 2010 (lisensiert under CC-SA-BY).

Kagoshima
Byar i Japan
Konsensus

Konsensus er eit viktig omgrep i moderne vitskapsteori som har to vanlege tydingar. Den eine er ei generell semje blant medlemmene i ei viss gruppe eller samanslutning, til dømes fagfolk innan eit avgrensa fagområde, der kvar av dei bidreg i eit visst monn ved avgjerds- og oppfølgingsprosessar. Den andre er ein teori og ein praksis for å oppnå slik semje. Konsensus kan gje rom for ei viss usemje, men ho kan ikkje vere radikal.

Oppnåing av konsensus krev seriøs handsaming det kvart av medlemmene meiner. Så snart ei avgjerd er teken, er det viktig å stole på medlemmene sin klokskap når vedtaket skal gjennomførast. I idealtilfellet vil dei som ynskjer å gjennomføre eit tiltak ynskje å høyre dei som er imot det, fordi dei reknar med at den påfølgjande debatten vil forbetre konsensusen. I teorien vil det sjeldan skje tiltak utan at opposisjonen er avklara og utan merksemd for å hindre skade på personlege relasjonar.

Kjelder 
«Konsensus» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 1. januar 2010.
«Konsensus» på SNL.no, innhenta 1. januar 2010.

Vitskapsteori
Etikk
James Wolfe

General James Wolfe () var ein offiser i den britisk hæren, kjend for opplæringsreformane sine, men mest kjend for sigeren over franskmennene i Canada og opprettinga av det britiske styret då. Han var son av ein utmerka general og gjekk inn i militærteneste i tidleg alder, og var tidleg i krig på kontinentet under den austerrikske arvefølgjekrigen. Han tente i Flandern og Skottland, der han tok del i handlingane mot jakobittaropprøret. Han gjorde det godt, men då freden kom i 1748 var han dei neste åtte åra i garnisonsteneste i Det skotske høglandet. 

Då sjuårskrigen braut ut i 1756 gav det Wolfe nye høve til avansement. Han tok del i det mislukka raidet på Rochefort i 1757 leia av William Pitt, som utpeikte han til nestkommanderande under erobringa av Louisbourg. Etter at denne operasjonen vart ein suksess vart han kommandant over ein styrke som skulle segle opp St. Lawrence-elva for å ta Quebec. Etter ei lang omleiring slo Wolfe win fransk styrke under Montcalm og dei britiske styrkane kunne ta byen. Wolfe vart drepen under slaget av fransk geværeld. 

Wolfe vart kjend etter han døydde for erobringa av Quebec i 1759 og han vart eit ikon for den britiske sigeren i sjuårskrigen og områda dei tileigna seg då.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «James Wolfe» frå ,  den 1. januar 2010.  
 

Britiske generalar
Folk frå Westerham
Folk frå jakobittaropprøret i 1745
Militære falne i kamp
Britar i den austerrikske arvefølgjekrigen
Britar i sjuårskrigen
Louis-Joseph de Montcalm

Louis-Joseph de Montcalm-Gozon, Marquis de Saint-Veran () var kommandant for dei franske styrkane i Nord-Amerika under sjuårskrigen eller den franske og indianske krigen, som krigsskodeplassen i Nord-Amerika vart kalla. 

Montcalm vart fødd nær Nîmes i Frankrike i ein adelsfamilie og gjekk tidleg inn i militæret. Han var i teneste under den polske arvefølgjekrigen og den austerrikske arvefølgjekrigen, der han utmerkte seg og vart forfremma til brigadesjef. I 1756 sendte kong Ludcig XV han til Ny-Frankrike og leia forsvaret mot britane under sjuårskrigen. Montcalm oppnådde ein del suksess i 1756 og 1757, men britane mobiliserte store troppar mot Ny-Frankrike i 1758-1759, og det enda med at Montcalm vart slått og mista livet i Quebec og at franskmennene i 1760 mista Ny-Frankrike. 

Montcalm var ein kontroversiell person og avgjerslene hans ved Quebec har vorte kritiserte av militærhistorikarar. Han vart mykje minna i Frankrike, Quebec og delar av New York.

Slag han deltok i

Den polske arvefølgjekrigen 
Omleiringa av Kehl (1733)
Omleiringa av Philippsburg (1734)

Den austerrikske arvefølgjekrigen 
Omleiringa av Praha (1742). 
Slaget ved Piacenza (1746) - der han vart teken til fange. 
Slaget ved Assietta (1747) - skadd av geværeld
Omleiringa av Ventimiglia (1747)

Den franske og indianske krigen 
Slaget ved Fort Oswego (1756)
Slaget ved Fort William Henry (1757)
Slaget ved Carillon - rekna som den største sigeren hans, der han slo ein britisk styrke på meir enn 16 000 mann med færre enn 4000 mann. 
Slaget ved Beauport (1758)
Slaget ved Abrahamslettene (1759) - franskmennene tapte og Montcalm vart drepen av ei geværkule.

Minnesmerke 

Fire fartøy i den franske marinen har vorte kalla opp etter han opp gjennom åra, den siste ein F70 fregatt frå 1975. 

Mange stader og landemerker er kalla opp til ære for Montcalm. Mellom anna: 
 Montcalm vidaregåande skule i London i Ontario;
 Rue Montcalm i Hull i Quebec;
 Montcalm Street, Detroit i Michigan;
 Montcalm County i Michigan;
 Montcalm Street, Ticonderoga i New York;
 Montcalm Avenue, Buffalo i New York.
 Montcalm Park, Oswego i New York, der Fort Oswego tidlegare låg
 Montcalm Avenue (opphavleg Avenue du Montcalm) i den historisk fransk byen Plattsburgh i New York
 Montcalm vidaregåande skule i Montcalm i West Virginia

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Louis-Joseph de Montcalm» frå ,  den 1. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Franske generalar
Fransk adel
Folk frå Nîmes
Historia til Quebec
Franskmenn i sjuårskrigen
Slaget ved Abrahamslettene

{{Infoboks militære konfliktar
|konflikt=Slaget ved Abrahamslettene
|del av=  sjuårskrigenDen franske og indianske krigen
|bilete=Benjamin West 005.jpg
|bilettekst= '''The Death of General Wolfe  av Benjamin West. Olje på lerrett, 1770.
|dato=13. september 1759
|stad=Quebec City
|resultat=Avgjerande britisk siger
|part1= 
|part2=
|kommandant1=James Wolfe
|kommandant2=Louis-Joseph, Marquis de Montcalm
|styrke1=4800 regulære
|styrke2=2000 regulære600 kolonisoldatar1800 milits- og indianske soldatar
|tap1=60 drepne600 skadde
|tap2=200 drepne1200 skadde
}}Slaget ved Abrahamslettene, òg kalla slaget ved Quebec''', var eit viktig slag i sjuårskrigen (kalla den franske og indianske krigen i Nord-Amerika). Slaget starta 12. september 1759 og vart utkjempa mellom Storbritannia og Frankrike på eit platå like utanfor murane til Quebec City. Slaget omfatta færre enn 10 000 soldatar samla sett, men var ein avgjerande augneblink i konflikten mellom Frankrike og Storbritannia om lagnaden for Ny-Frankrike, som seinare skulle medverke til skipinga av Canada.

Britane hadde omleira byen i tre månader og kulminerte med slaget, som varte mindre enn ein time. Dei britiske troppane kommandert av general James Wolfe stod imot dei framrykkande franske og kanadiske troppane under Louis-Joseph, Marquis de Montcalm. Dette klarte dei ved å nytte nye taktikkar som synte seg særs effektive mot det som var standard militærformasjonar nytta i dei fleste europeiske konfliktane på denne tida. Begge generalane vart dødeleg skadde under slaget. Wolfe døydde berre nokre få minuttar ut i kampen, medan Montcalm døydde morgonen etter. Etter slaget kom dei gjenverande franske styrkane i Canada og resten av Nord-Amerika under aukande press frå dei britiske styrkane. 

Franskmennene heldt fram kampen og sigra i fleire slag etter at Quebec var tapt, men britane gav aldri opp att festninga i Quebec. Dette smitta over på andre område i Nord-Amerika og innan fire år var nesten alle dei franske områda i det austlege Nord-Amerika avståtte til Storbritannia.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Battle of the Plains of Abraham» frå ,  den 1. januar 2010. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Sjuårskrigen på kanadisk krigsmuseum 
 Ein soldat fortel om Abrahamslettene
 Slaget ved Abrahamslettene på sida om historia til Quebec 
 Abrahamslettene på Google Maps
 Animert kart over slaget ved Quebec  av Jonathan Webb
 NFB-dokumentar Wolfe and Montcalm
 

Kanadiske slag
Franske slag
Britiske slag
Slag i den franske og indianske krigen
Konfliktar i Canada
Historia til Quebec
Slaget ved Abrahamslettene