alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Watching and Waiting

«Watching and Waiting» er ein song av progrockbandet The Moody Blues frå 1969 og skriven av bandmedlemmane Justin Hayward og Ray Thomas. Han vart først gjeven ut som singel i oktober 1969 og sidan gjeven ut i november 1969 på albumet To Our Children's Children's Children.  Sjølv om «Watching and Waiting» ikkje er like kjend som andre Moody Blues-singlar, er mellotronlyden i bakgrunnen liknande lyden i «Nights in White Satin». B-sida til singelen var «Out and In».

Sjølv om albumet vart ein stor suksess for the Moody Blues, og nådde andreplassen i Storbritannia, selde singelen dårleg og nådde ikkje ein gong singellista. Det er òg den einaste singelen til bandet med som Ray Thomas var medlåtskrivar på.

Medverkande
 Justin Hayward: vokal, akustisk gitar
 John Lodge: bassgitar
 Mike Pinder: mellotron, piano
 Ray Thomas: fløyte
 Graeme Edge: trommer, perkusjon

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
The Moody Blues-songar
Songar skrivne av Justin Hayward
Songar skrivne av Ray Thomas
Margaret av Anjou

Margaret av Anjou () var engelsk dronning frå 1445 til 1471. Ho var gift med Henrik VI av England, ein av leiarane for Huset Lancaster under Rosekrigane.

Margaret av Anjou var gift med Henrik VI frå 1445 til 1461, og på nytt frå 1470 og til 1471. Margaret var fødd i hertugdømet Lorraine i huset Valois-Anjou som den nest eldste dottera til René I av Napoli, kongen av Napoli og hertug av Lorraine, og Isabella, hertuginne av Lorraine.

Engelske dronningar
A Question of Balance

A Question of Balance er det sjette albumet til The Moody Blues og kom ut i 1970. Albumet var eit forsøk på enklare instrumentering etter den fyldige, psykedeliske stilen bandet var kjend for på tidlegare album. Dette gjorde dei fordi det hadde vorte vanskeleg å spele songane deira på live på konsert. For å kunne spele fleire nye songar på konsertane sine, valde bandet å lage eit album utan så mykje orkester for A Question of Balance.

For første gongen nytta The Moody Blues eit politisk tema som grunnlag for ein song med songen «Question», som omhandla den pågåande Vietnamkrigen.

Albumet kom ut i 1970 og gjekk heilt til topps i Storbritannia og nådde tredjeplassen i USA. Bandet gjekk attende til det meir frodige lydbiletet på dei neste to albuma sine, Every Good Boy Deserves Favour og Seventh Sojourn.

I mars 2006 kom albumet på SACD med seks ekstra spor. I 2008 kom albumet ut att på normalt lydformat med dei same bonusspor.

Innhald

Salslister

Album

Singlar

Medverkande
 Justin Hayward: vokal, gitar, mandolin
 John Lodge: vokal, bass
 Ray Thomas: vokal, fløyte, tamburin
 Graeme Edge: trommer, perkusjon, kviskrande vokal på «Don't You Feel Small»
 Mike Pinder: vokal, Mellotron, Moog synthesizer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «A Question of Balance» frå ,  den 7. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

The Moody Blues-album
Musikkalbum frå 1970
Deram Records-album
Threshold Records-album
Album produserte av Tony Clarke
Question

«Question» er ein song frå 1970 av det engelske progrockbandet The Moody Blues. Han vart skriven av gitarist Justin Hayward, som syng solovokal på songen. «Question» vart gjeven ut på singel i april 1970, og seinare på albumet A Question of Balance.

Opphavleg heitte songen òg «A Question of Balance», men tittelen vart forkorta til «Question». Songen var politisk ladd og omhandla Vietnamkrigen. 

På denne tida var «Question» ei enkel innspeling for Moody Blues. Det førre albumet deira, To Our Children's Children's Children, hadde songar med så mange forskjellige lydar og dobbeltspor at det ikkje var mogeleg å framføre songane på konsertar. På grunn av dette vart «Question» spelt inn i eitt enkelt opptak, utan å legge på ekstraspor i etterkant, slik at songen kunne framførast live. 

Singelen hadde «Candle of Life» som B-side, som var frå det førre albumet til Moody Blues, To Our Children's Children's Children.

«Question» er ein av dei mest populære songane til Moody Blues, og har vore med på nesten alle samle- og live-albuma deira. I tillegg er songen vorten gjeninnspelt (saman med «Isn't Life Strange») i studio med London Symphony Orchestra, som allereie hadde laga ein orkesterversjon av han 1978) til Greatest Hits av The Moody Blues frå 1988.

Marillion-songaren Fish laga ein coverversjon av songen, vald ut som ein av dei personlege favorittane hans, til albumet Songs from the Mirror frå 1993.

Medverkande
 Justin Hayward: akustisk gitar, solovokal
 John Lodge: bassgitar, korvokal
 Mike Pinder: mellotron, korvokal
 Ray Thomas: tamburin, korvokal
 Graeme Edge: trommer, perkusjon

Lister

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Question ved Songfacts.com

Songar frå 1970
Singlar frå 1970
The Moody Blues-songar
Songar skrivne av Justin Hayward
Antikrigssongar
Every Good Boy Deserves Favour

Every Good Boy Deserves Favour er det sjuande albumet til The Moody Blues, utgjeve i 1971. Albumet var det siste dei spelte inn med Mellotron, og vart sidan erstatta av ein Chamberlin på det neste albumet deira, Seventh Sojourn i 1972.

Bakgrunn
Dette albumet inneheld den einaste songen som vart skriven av alle fem medlemmane i bandet. Opningsstykket «Procession» var eit stykke meint å skildre musikkhistorien frå starten av historia vår fram til tida då albumet vart innspelt. Dei einaste tre orda ein kan høyre på dette sporet – «desolation», «creation» og «communication» – vart brukt på liknande vis på «One More Time to Live.» Songen «Emily's Song» vart skriven av John Lodge for den nyfødde dottera hans. Mike Pinder skreiv og songen den avsluttande songen på albumet, «My Song».

Albumet nådde toppen av albumlista i Storbritannia og låg tre veker på andreplassen i USA. Singelen «The Story in Your Eyes», nådde Topp 40-lista i USA.

Tittelen er henta frå ein hugsregel for notenelinjene i G-nøkkelen: E-G-B-D-F. Desse notane vert spelt på piano under «Procession».

I april 2007 vart albumet gjeve ut på SACD med to bonusspor. I 2008 kom albumet ut i vanleg CD-format med dei same bonusspora.

Innhald

Medverkande
 Justin Hayward – vokal, gitar, sitar
 John Lodge – vokal, bass, cello
 Ray Thomas – vokal, fløyte, tamburin, obo, treblåseinstrument, munnspel
 Graeme Edge – elektriske og akustiske trommer, perkusjon, vokal på «Procession»
 Mike Pinder – vokal, Mellotron, cembalo, Hammondorgel, piano, klaverinstrument, Moog synthesizer

Teknisk
 Tony Clarke - produsent
 Derek Varnals – lydteknikar
 David Baker – assisterande lydteknikar
 Harry Fisher – miksing
 Phil Travers – plateomslag
 J. Randall Nelson - fotografi

Salslister

Vekeslister

Singlar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Every Good Boy Deserves Favour (album)» frå ,  den 7. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
The Moody Blues-album
Deram Records-album
Threshold Records-album
Album produserte av Tony Clarke
The Story in Your Eyes

«The Story in Your Eyes» er ein song frå 1971 av det engelske rockebandet The Moody Blues. Han er skriven av gitarist og songar Justin Hayward, og vart først gjeven ut som singel med «My Song» som B-side, og så på albumet Every Good Boy Deserves Favour kort tid etter. 

«The Story in Your Eyes» startar med eit elektrisk gitarriff som går igjen gjennom songen, ei drivande, men elegant basslinje, og Justin Hayward på solovokal. Mellotron og korvokal skapar ei stor, svulstig lyd. Dette var den siste singelen til The Moody Blues med mellotron. På SACD-utgåva av albumet finst ein versjon av «The Story in Your Eyes» der mellotronen har ei meir dominerande rolle.

Medverkande
 Justin Hayward – vokal, akustisk og elektrisk gitar
 John Lodge – bassgitar, korvokal
 Mike Pinder – Mellotron, piano, korvokal
 Ray Thomas – tamburin, korvokal
 Graeme Edge – trommer, perkusjon

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Story in Your Eyes» frå ,  den 7. mai 2012.

The Moody Blues-songar
Songar frå 1971
Singlar frå 1971
Songar skrivne av Justin Hayward
Gjerstad kyrkje i Agder

Gjerstad kyrkje er ei langkyrkje i tre frå 1848 som ligg ved Gjerstad i Gjerstad kommune i Agder med utsyn over Gjerstadvatnet. Kyrkja har 500 sitjeplassar. Ho har to kyrkjeklokker, ei laga i Amsterdam i 1762 og ei frå Tønsberg i 1839.

Kyrkja blei utforma av Christian Heinrich Grosch som ei bindingsverkskyrkje i basilikaform. Det har stått fleire kyrkjer på staden tidlegare, den eldste skriftlege omtalen av ei kyrkje ved Gjerstad er «Gerikstadir kirkja i Visidalir» i Aslak Bolts jordebok frå 1430-talet.

Kyrkja blei restaurert i 2004, då ein tok tilbake mykje av den opphavlege utforminga.

Prestegarden ligg sørvest for kyrkja og kyrkjegarden.

Bilete frå kyrkja

Kjelder 

 «Gjerstad kirke» ved gjerstad.kirken.no
 «Gjerstad kirke» ved nettstaden Norske kirkebygg

Bakgrunnsstoff 
 
 «Gjerstad kirke» ved nettstaden Norske kirkebygg
 «Gjerstad kirke, Gjerstad» ved nettstaden Kyrkjesøk

Kyrkjer i Gjerstad
Christian H. Grosch
Langkyrkjer i Agder og Telemark bispedømme
Kyrkjer i Aust-Nedenes prosti
Norske kyrkjer frå 1848
Kulturminne i Gjerstad
Byggverk i Gjerstad
Seventh Sojourn

Seventh Sojourn er det åttande albumet til The Moody Blues, utgjeve i 1972.

Musikk og tekst 
Opningssporet, Mike Pinder sin «Lost in a Lost World» sørgjer over brutaliteten i ein revolusjon og refererer til rasehat. Fleire av songane har tydelege politiske referansar. Som «Question» frå to år tidlegare, omhandlar «You and Me» pågåande krigar, som Vietnamkrigen. Bassisten John Lodge skilda «I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)» som eit svar til fans som feilaktig leste guru-aktig visdom i tekstane til deira. På dette albumet nytta The Moody Blues, i tillegg til ein Mellotron, eit tangentinstrument kalla Chamberlin, som liknar på Mellotron. Dette instrumentet kunne simulere orkesterlydar meir realistisk og lettare enn mellotronen.

Utgjeving
Seventh Sojourn nådde femteplassen på albumlista i Storbritannia og vart det første albumet deira som nådde toppen av lista i USA, der det låg i fem veker.

Det kom to hitsinglar frå albumet, «Isn't Life Strange» (13. plassen i Storbritannia, 29. plassen i USA) og «I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)» (36. plassen i Storbritannia, 12. plassen i USA). Begge desse songane vart overskugga av ei nyutgjeving av «Nights in White Satin», som vart spelt inn i 1967. Denne singelen nådde niandeplassen i Storbritannia og andreplassen i USA, den høgaste listeplasseringa dei oppnådde med ein singel i USA.

Då det var vanskar med å spele inn dette albumet, valde gruppa å ta ein pause etter ein turne i Asia i 1974. Det vart den siste turneen til Mike Pinder med gruppa. Dei kom saman att i 1977 for å spele inn Octave, men den påfølgjande turneen var altså utan Pinder.

I april 2007 vart albumet gjeve ut på SACD med fire bonusspor. Songen «Island», blant desse bonusspora, vart spelt inn i 1973 og var ein av songane meint for ein oppfølgjar til Seventh Sojourn. I 2008 vart ei ny utgåve med dei same bonusspora gjeve ut på ein standard lyd-CD.

Innhald

Medverkande
Justin Hayward - vokal, gitar
John Lodge - vokal, bass, akustisk gitar
Ray Thomas - vokal, fløyte, tamburin, saksofon, obo
Graeme Edge - trommer, perkusjon, vokal
Mike Pinder - vokal, Chamberlin, piano, harmonium

Teknisk
Produsent - Tony Clarke
Lydteknikarar - Derek Varnals and Tony Clarke («Isn't Life Strange»)
Assistant lydteknikar - David Baker
Plateomslag - Phil Travers
Innsida av plateomslaget - The Moodies

Salslister

Album

Singlar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Seventh Sojourn» frå ,  den 7. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

The Moody Blues-album
Musikkalbum frå 1972
Threshold Records-album
Album produserte av Tony Clarke
Isn't Life Strange

«Isn't Life Strange» er ein song frå 1972 av det engelske rockebandet The Moody Blues. Han var skriven av bassist John Lodge, og var den første av to singlar frå albumet Seventh Sojourn, som kom same året. 

«Isn't Life Strange» opnar langsamt med fløyte av Ray Thomas og Chamberlin  av Mike Pinder, medan John Lodge og Justin Hayward syng. 

Når Moody Blues spelar songen på konsertar, nyttar John Lodge ein dobbelthalsa gitar med ein standard 6-strengs på eine halsen og ein 4-strengs bass på den andre.

Salslister

Medverkande
 Justin Hayward – elektrisk gitar, vokal
 John Lodge – bassgitar, vokal
 Mike Pinder – Chamberlin, korvokal
 Ray Thomas – fløyte, korvokal
 Graeme Edge – trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Isn't Life Strange» frå ,  den 7. mai 2012.  
 

The Moody Blues-songar
Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Songar skrivne av John Lodge
I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)

«I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)» er ein song frå det engelske progrockbandet The Moody Blues. Han vart først gjeven ut i 1972 på albumet Seventh Sojourn og året etter gjeven ut som den andre singelen frå albumet. Songen er skriven av bassisten John Lodge, som vann ein ASCAP-pris for songen. 

Songen var den siste der Moody Blues nytta Chamberlin. Dette tangentinstrumentet vart sidan erstatta av meir moderne synthesizerar. Det vart laga ein musikkvideo til singelen. Singelen nådde 12. plass på singellista i USA og vart ein av dei største hittane deira der. I heimlandet Storbritannia nådde singelen berre 36. plass. Det var òg den siste singelen til bandet før ein fem år lang pause.

Medverkande
 Justin Hayward: vokal, elektrisk gitar
 John Lodge: vokal, bassgitar
 Mike Pinder: vokal, chamberlin
 Ray Thomas: vokal, tamburin
 Graeme Edge: trommer, perkusjon

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)" musikkvideo (YouTube)

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
The Moody Blues-songar
Songar skrivne av John Lodge
Songar om musikk
The Lovin' Spoonful

The Lovin' Spoonful er ei USA-amerikansk musikkgruppe danna i 1965 i New York City. Musikken til gruppa kan samlast under sjangerane folkrock og poprock.

Gitaristen, munnspelaren og songaren John Sebastian var den sentrale figuren i The Lovin' Spoonful og skreiv størstedelen av låtane. Dei andre originalmedlemmane var bassgitaristen Steve Boone, gitaristen Zal Yanovsky og trommeslagaren Joe Butler.

The Lovin' Spoonful lukkast å nå høgt på salslistene allereie i 1965. Begge låtane Do You Believe In Magic og You Didn't Have to be so Nice var mellom dei 10 beste på Billboard-lista. Året etter, 1966, kom dei tre mest kjende songane til gruppa; Daydream, Did You Ever Have to Make up Your Mind?, og Summer in the City. Alle desse tre nådde eit stort publikum, der i mellom også i Noreg. Gruppa hadde ytterlegare to hitar hausten 1966; Rain on the Roof og Nashville Cats.

I 1967 vart Boone og Yanovsky fengsla for bruk av marijuana, deretter forlet Yanovsky gruppa. Han vart erstatta av gitaristen og musikkprodusenten Jerry Yester. Året etter gjekk John Sebastian ut av Lovin' Spoonful for å verte soloartist. Albumet Revelation: Revolution '69 vart innspela utan Sebastian, og vart gruppas siste studioalbum. Denne LP-en kom ut i 1969, etter gruppa var oppløyst.

Det opphavlege The Lovin' Spoonful var samla att i 1979, i høve innspelinga av Paul Simon sin film One-Trick Pony (1980).

Sidan 1991 har ei musikkgruppe med namnet The Lovin' Spoonful turnerte større delar av den vestlege verda. Nokre medlemmer av opphavsbesetninga har alltid vore med, men aldri nøkkelfiguren Johan Sebastian.

The Lovin' Spoonful vart vald inn i Rock and Roll Hall of Fame i 2000.

Diskografi

Studioalbum

Live LP

Singelplater

Notar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Lovin' Spoonful» frå ,  den 7. mai 2012.  
 

 
USA-amerikanske folkrockgrupper
USA-amerikanske poprock-grupper
USA-amerikanske psykedeliske rockegrupper
Musikkgrupper frå New York City
Musikkgrupper skipa i 1965
Musikkgrupper oppløyste i 1969
Psykedeliske popgrupper
Rock and Roll Hall of Fame
Jens Munk

Jens Munk () var ein dansk-norsk sjøfarar og oppdagar som var fødd i Barbu. Faren Erik Munk var herre over fleire len i Noreg, etter sine bedrifter under den nordiske sjuårskrigen. Jens Munk vende tilbake til Danmark då han var åtte år gammal. Han gjekk i teneste hos kong Kristian IV og er særleg kjend for sine forsøk på å finne Nordvestpassasjen til India.

Liv og gjerning
Munk vaks dei første åra opp på fødestaden, Barbu i Aust-Agder. Der heldt faren, lensherren Erik Munk, hus til han vart fengsla i 1585. Nokre år seinare døydde han i fangenskapen. Jens Munk budde i Fredrikstad til han var åtte år gammal og deretter på Jylland. Tolv år gammal reiste han til sjøs. Via England og Portugal hamna han i Brasil. Der var han i fleire år før han vende tilbake til Danmark.

1. mars 1611 vart Munk utnemnd til sjøkaptein, og avla skipseiden til riksadmiralen Mogens Ulfeldt. Under Kalmarkrigen var Jens Munk først nestkommanderande på fregatten Heringnæs under eskadreadmiral Jørgen Daa. Seinare var han sjef på det vesle krigsskipet Sorte Hund, som tok del då festninga Elfsborg fall den 24. mai 1612.

Sjøoffiseren Jens Munk gjorde fleire reiser til det nordlege Noreg og til Kola-halvøya.

I 1619 sende Kristian IV ein ekspedisjon med to skip frå København. Skipa, fregatten Enhiørningen og jakta Lamprenen, nådde Hudsonbukta i dagens Canada. Der overvintra mannskapa på ein stad som dei kalla Munkehavn; det seinare Fort Churchill. Nokre budde ombord på skipa, nokre i ei hytte på land. Av eit mannskap på 64 overlevde einast tre mann; Jens Munk den eine. Dei fleste døydde av skjørbuk.

Dei tre overlevande rigga til det minste skipet, jakta Lamprenen, og siglde med denne over Atlanterhavet. Jakta landa i Bergen, der lensherren kasta Jens Munk i fengsel for å ha øydelagt kongens skip og mannskap. Munk vart frisett på kongens ordre, og beretningane hans om landet i Hudsonbukta fekk kongen til å vurdere kolonisering i dette arktiske området. Noko som aldri vart av.

Jens Munk døydde i juni 1628, av skadane han fekk under eit sjøslag eit par månader i førevegen.

Ymse
Den danske forfattaren Thorkild Hansen skreiv i 1965 ein dokumentarroman over Jens Munk, boka kom på norsk i 1969.

Norske oppdagarar
Danske oppdagarar
Fødde i 1579
Austin & Ally

Austin & Ally er ein amerikansk komedie-serie laga av Kevin Kopelow og Heath Seifert som blei send på Disney Channel frå 2. desember 2011 til 10. januar 2016. Serien hadde premiere i Noreg 16. mars 2012.

Rolleliste 
 Ross Lynch (Jakob Schøyen Andersen på norsk) som Austin Moon
 Laura Marano (Silje Hagrim Dahl på norsk) som Ally Dawson
 Raini Rodriguez (Klara Høeg på norsk) som Trish
 Calum Worthy (Thomas Engeset på norsk) som Dez

Bakgrunnsstoff 
 

USA-amerikanske barne-tv-seriar
USA-amerikanske komiseriar
Fjernsynsseriar frå Disney
Fjernsynsseriar frå 2010-åra
Situasjonskomediar
Skipingar i 2011
Nedleggingar i 2016
TV-program på Disney Channel
Assamesisk

Assamesisk er eit indoarisk språk som hovudsakleg blir tala i delstaten Assam nordaust i India, i tillegg til den tilgrensande delstaten Arunachal Pradesh, Bangladesh og Bhutan. Det er det austlegaste indoeuropeiske språket, og blir snakka av over 16,5 millionar menneske.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Assamesisk» frå ,  den 8. mai 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Assamese  - UCLA Language Materials Project, University of California Los Angeles (UCLA).
 The Assamese Language and Literature 

Einskildspråk
Indoariske språk
Språk i Bangladesh
Språk i Bhutan
Språk i India
This Is The Moody Blues

This Is The Moody Blues er eit dobbelt samlealbum av The Moody Blues, som kom ut seint i 1974 under ein lengre pause for bandet. Sjølv om alle songane tidlegare hadde vore på albuma deira (utanom «A Simple Game», som var ei B-side frå 1968), var fleire av versjonane her i alternative miksar. 

This Is The Moody Blues vart ein stor salssuksess og nådde 14. plass i Storbritannia og 11. plass i USA.

Innhald

Salslister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «This Is The Moody Blues» frå ,  den 8. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

The Moody Blues-album
Samlealbum frå 1974
Threshold Records-album
Album produserte av Tony Clarke
Caught Live + 5

Caught Live + 5 er eit dobbelt konsertalbum frå 1977  av Moody Blues, som består av eit konsertopptak frå 12. desember 1969 frå Royal Albert Hall og fem studioopptak frå same perioden som tidlegare ikkje hadde vorte gjevne ut. Det var lenge den einaste konsertutgjevinga til bandet får den klassiske perioden deira. 

Bandet har uttrykt at dei var misnøgde med spelinga si den kvelden, og meinte at dopmisbruk var medverkande til dette. Dei ønskte derfor ikkje å gje ut albumet, som Decca Records så gav ut. 

Albumet nådde 26. plass på albumlista i USA, men gjekk ikkje på lista i Storbritannia i det heile. Det var første gongen dette hadde skjedd for bandet sidan debutalbumet The Magnificent Moodies i 1965.

Det er det første Moody Blues-albumet sidan Days of Future Passed som ikkje har plateomslag av Philip Travers.  Decca Records nytta i staden designgruppa Hipgnosis.

Innhald

Spor 1-14 er konsertopptak, 15-19 studioopptak.

Medverkande

 Justin Hayward – gitar, vokal
 John Lodge – bassgitar, vokal
 Mike Pinder – tangentinstrument, vokal
 Ray Thomas – fløyte, vokal
 Graeme Edge - trommer, perkusjon

Salslister

Album

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Caught Live + 5» frå ,  den 8. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

The Moody Blues-album
Konsertalbum frå 1977
Threshold Records-album
Album innspelte i Royal Albert Hall
Plateomslag av Hipgnosis
Album produserte av Tony Clarke
Progressive popalbum
Octave

Octave er det niande albumet til The Moody Blues, og det første albumet etter ein lengre pause etter Seventh Sojourn i 1972. Albumet kom ut i 1978. Albumet var det siste med tangentspelaren Mike Pinder, som forlet gruppa under innspelinga, og ikkje ønskte å turnere med bandet. Pinder hadde nettopp slått seg ned i California med familien sin, og meinte at han ikkje gjekk så godt i lag med bandkameratane lenger. Justin Hayward og John Lodge måtte derfor spele dei gjenverande tangent-delane sjølve, og Pinder vart erstatta av den tidlegare Yes-keyboardisten Patrick Moraz for turneen deira i 1979. 

Octave vart rekna som stilmessig annleis enn dei førre Moody Blues-albuma, hovudsakleg fordi dei nytta lounge-liknande orgel og synthesizerar i staden for mellotron og chamberlin. Verkelege strykarar vart nytta på tre songar. 

Etter ein lengre pause, kom Octave ut då punk og disco hadde starta, og albumet selde ikkje like bra som føregåande album av bandet, men nådde likevel sjetteplassen i Storbritannia og selde til platina i USA, der det nådde 13. plass. Albumet inneheldt hitsingelen «Steppin' in a Slide Zone», som nådde 39. plass i USA, i tillegg til «Driftwood», som hadde mindre suksess. 

I november 2008 vart albumet nymastra og gjeve ut på CD med fem konsertopptak som bonusspor.

Innhald

Bonusspor
<LI>"Steppin' in a Slide Zone (Live In Seattle 25 mai 1979)" (Lodge) - 4:57
<LI>"I'm Your Man (Live In Seattle 25 mai 1979)" (Thomas) - 4:51
<LI>"Top Rank Suite (Live In Seattle 25 mai 1979)" (Hayward) - 4:28
<LI>"Driftwood (Live In Seattle 25 mai 1979)" (Hayward) - 5:02
<LI>"The Day We Meet Again (Live In Houston 12/07/78)" (Hayward) - 7:16

Medverkande
Justin Hayward - vokal, gitar, tangentinstrument
John Lodge - vokal, bass, tangentinstrument
Ray Thomas - vokal, fløyte, munnspel, tamburin
Graeme Edge - trommer, perkusjon, vokal
Mike Pinder - vokal, organ, synthesiser

Andre medverkande
R.A. Martin - horn, saksofonar

Salslister
Album-Billboard (USA)

Singlar - Billboard (USA)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Octave (album)» frå ,  den 8. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

The Moody Blues-album
Musikkalbum frå 1978
Decca Records-album
Album produserte av Tony Clarke
Steppin' in a Slide Zone

«Steppin' in a Slide Zone» er ein song frå 1978 av det engelske progrockbandet The Moody Blues. Han var den første singelen som The Moody Blues gav ut på fem år, etter ein lengre pause for bandet. Han vart skriven av bassist John Lodge, og gjeven ut ein månad etter albumet Octave kom ut.

Ein av dei mest tydelege skilnadane i stilen til bandet etter pausen var at chamberlinen (eit instrument som liknar Mellotron) hadde vorte erstatta av meir moderne synthesizerar, og «Steppin' In a Slide Zone» var den første singelen som nytta denne nye synthesizeren.

Medverkande
 Justin Hayward – elektrisk gitar, korvokal
 John Lodge – bassgitar, vokal
 Mike Pinder – tangentinstrument, korvokal
 Ray Thomas – fløyte, korvokal 
 Graeme Edge – trommer, perkusjon

The Moody Blues-songar
Songar frå 1978
Singlar frå 1978
Songar skrivne av John Lodge
Decca Records-singlar