alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ralph Rinzler

Ralph Rinzler () var ein mandolinist, visesongar og delaktig i skipinga av den årlege Smithsonian Folklife Festival på The Mall kvar sommar i Washington, D.C., der han arbeidde som kurator for amerikansk kunst, musikk og folkekultur ved Smithsonian Institution. Denne festivalen har frå byrjinga av vore ei stor hending for amerikanske folkemusikarar..

Rinzler spelte mandolin i fleire folkemusikkgrupper i midten og slutten av 1950-åra og vart etter kvart med i det kjende Greenbriar Boys, som spelte inn fleire suksessrike plater. Han spelte òg på mange andre sine album, inkludert Joan Baez, Clarence Ashley og han vann ein grammypris for arbeidet sitt som produsent.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ralph Rinzler» frå ,  den 15. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Ralph Rinzler Folklife Archives and Collections
«Ralph Rinzler, Folklorist: Professional Biography», Richard Gagne, Tougaloo College

Musikarar frå Passaic i New Jersey
Grammy-vinnarar
Jødisk-amerikanske musikarar
International Bluegrass Music Hall of Honor
Mandolinistar
Fly-by-wire

Fly-by-wire er ei engelsk nemning som tydar at eit fly er konstruert slik flygaren flyr flyet ved å instruere ein datamaskin, og datamaskinen manøvrerer flyet ved å stille inn roret og dei andre innretningane i samsvar med instruksane datamaskinen tek i mot frå flygaren. Flyet vert såleis ikkje manøvrert ved at flygaren (piloten) har beinveges mekanisk eller hydraulisk kontakt med roret og andre innretningar på flyet, men at dette går føre seg indirekte ved flyet vert styrt via ein datamaskin ved hjelp av elektriske signal gjennom leidningar, kablar, som på engelsk heiter wires.

I og med at flygaren ikkje har beinveges kontroll over dei innretningane som avgjer korleis flyet vert manøvrert, kan datamaskinen verte programmert til ikkje å utføre eventuelle manøvrer som flyet ikkje er bygd for å greie. Datamaskinen overvakar heile tida farta, motorane, hellinga på flyet og anna, og stabiliserer flyet til å halde seg innafor dei grensene for trygg flyging som er programmert inn i datamaskinen. Då eit stort tal alvorlege flyulukker skuldast at flygaren har manøvrert flyet feil, har tryggleiken i luftfarten auka monaleg med denne teknikken.

Metoden vart først teken i bruk i F-16 jagarfly, men verta no òg brukt i nyare passasjerfly som Airbus A380 og Boeing 777.

Tilsvarande metode vert brukt for ror og stabilisatorar på større skip. Fly-by-wire-teknologien er òg teken i bruk i bilar, og den engelske nemninga er då drive-by-wire.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fly-by-wire» frå ,  den 16. oktober 2018.

Litteratur 

 Cary R. Spitzer, red., The Avionics Handbook, CRC Press, ISBN 0-8493-8348-X

Engelske ord og uttrykk
Fly
Flyinstrument
Tupolev Tu-144

Tupolev Tu-144 var det fyrste supersoniske passasjerflyet, og det vart konstruert av det sovjetiske selskapet Tupolev.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tupolev Tu-144» frå ,  den 16. oktober 2018.

Litteratur 

 Yefim Gordon, Dmitriy Komissarov, Vladimir Rigmant, Tupolev Tu‑144: The Soviet Supersonic Airliner utgjeve av Schiffer, 2015 ISBN 978-0764348945

Passasjerfly
Tu-144
Firemotors jetdrivne luftfartøy

Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Air France

Air France er eit fransk flyselskap med hovudkontor i Paris. Selskapet er eit dotterselskap av Air France-KLM-gruppa. Hovudbasane til selskapet er på Orly lufthamn og Charles de Gaulle internasjonale lufthamn, begge i Paris, med ein mindre base på Saint-Exupéry internasjonale lufthamn i Lyon.

Air France opererer òg flygingar i Noreg, med ruter frå Oslo lufthamn, Gardermoen og Bergen lufthamn, Flesland til Charles de Gaulle internasjonale lufthamn.

Historie 
Air France vart stifta i 1933 etter ein fusjon av fleire mindre franske flyselskap. Selskapet starta ruter til fleire europeiske land, og dessutan til dei franske koloniane. Under andre verdskrigen flytta selskapet aktivitetane sine til Casablanca i Marokko. Etter krigen vart selskapet omgjort til eit statleg føretak, og framleis eig den franske staten ein stor del i selskapet, sjølv om staten har selt seg delvis ut av selskapet i dei seinare åra.

I 1976 byrja selskapet saman med British Airways flygingar med Concorde-flyet, ein flytype dei to selskapa fekk lov til at kjøpa for berre 1 pund per stykk etter at ei lang rekkje andre selskap annullerte ordrane sine. Ruta Paris-New York tok 3 timar og 20 minutt med det nye supersoniske flyet. Flyging med Concorde stoppa i 2003, etter at ei ulukke ved avgang frå Paris, der alle om bord døydde, fekk omkostningene til å stiga. Talet på  passasjerar hadde også falle ytterlegare etter terrorangrepa 11. september 2001.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Air France» frå ,  den 15. oktober 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 

Franske føretak
Franske flyselskap
Skipingar i 1933
Overernæring

Overernæring er ei form for feilernæring der ein får i seg meir næring enn ein treng, det vil seia fleire næringsstoff enn kroppen kan bruka til vanleg vekst, utvikling og stoffskifte.

Overernæring over lang tid kan føra til fedme og auka risiko for ein del sjukdommar, som hjarteinfarkt.

Om ein tilfører for mykje av særskilde næringsstoff, som vitaminar eller mineral, kan ein få problem som hypervitaminose eller jernforgifting.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Overnutrition» frå ,  den 30. juni 2019.  
 

 
Ernæring
Illegal avis

Ei illegal avis er ei avis som vert framstilt og distribuert i løyndom. Slike trykksaker oppstår på grunn av sensur eller andre innskrenkingar av ytringsfridomen. Illegal presse har eksistert like lenge som boktrykkarkunsten. I Noreg viser omgrepet som regel til aviser som vart laga ulovleg under den tyske okkupasjonen under den andre verdskrigen.

Sjå òg 

 Undergrunnspresse

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Illegal avis» frå ,  den 16. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Litteratur 
 Miller, Russell: Motstandsbevegelsen, Oslo, 1981. ISBN 82-05-13070-1
 Knappen, Audun: Motstandskamp og krigsseilas. 1998
 Torgrim Titlestad: Peder Furubotn i kamp, i krig 1942-1945, Gyldendal Norsk Forlag 1977 ISBN 82-05-09295-8
 Hans Luihn: De illegale avisene, Universitetsforlaget (1960)
 Oslo: Tell. 1945. 
Kjell Staal Eggen: Kampen, Norgesforlaget AS 2009. ISBN 9788292765265
 Dei Trykte illegale avisene, Falken forlag
Nettstader
 Universitetsbiblioteket i Bergen (arkivert nettstad)

 
Aviser
Norsk motstand under andre verdskrigen
Fellesavis

Fellesavis er ein type avis gjeven ut av fleire avisredaksjonar saman. Slike aviser vart etablert som ei overgangsordning mange stader i Noreg etter frigjeringa 8. mai 1945.

Ordninga med fellesavisene varierte frå stad til stad. I Trondheim og Oslo var avisene på gata igjen med eigne namn måndag 14. mai 1945. Andre fellesaviser varte mykje lenger.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fellesavis» frå ,  den 16. oktober 2018.

Litteratur 
Guri Hjeltnes: Avisoppgjøret etter 1945 (1990)

Tidlegare norske aviser
Heimefrontleiinga

Heimefrontleiinga var den styrande gruppa for Heimefronten i Noreg under andre verdskrigen. Motstanden mot den tyske okkupasjonen i 1940 hadde rundt 1943 blitt såpass organisert at ein snakka om ein sentral motstandsautoritet kjend som hjemmefrontens ledelse (HL). Ved årsskiftet 1944–1945 hadde denne leiinga 12 medlemmer. Ved frigjeringa i 1945 hadde ho 14 medlemmer.

Heimefrontleiinga fekk fullmakt frå den norske eksilregjeringa til å forhandla om tysk kapitulasjon den 5. mai 1945. Etter at representantar for regjeringa kom tilbake til Noreg 14. mai 1945 la Heimefrontleiinga ned dette mandatet.

Medlemmar kjende offentleg i ettertid 
(alfabetisk liste, ikkje uttømmande) 
 Paal Berg, Kretsen
 Knut Blom
 Conrad Bonnevie-Svendsen
 Ingrid Furuseth
 Tore Gjelsvik, Koordinasjonskomiteen
 Jens Christian Hauge
 Gunnar Jahn, Kretsen
 Magnus Jensen, Koordinasjonskomiteen
 Alf Sanengen, Koordinasjonskomiteen
 Tor Skjønsberg, Kretsen
 Sven Arntzen

Sjå òg 

 Koordinasjonskomiteen
 Sivorg
 Milorg
 Kretsen

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Hjemmefrontens Ledelse» frå ,  den 16. oktober 2018.

Litteratur 
  

Norsk motstand under andre verdskrigen
Tor Skjønsberg

Tor Skjønsberg () var ein norsk advokat, industrileiar, politikar og motstandsmann. Han var den reelle leiaren for Heimefronten til 1944, og like etter krigen var han skipsfartsminister i ein kort periode. I etterkrigstida var han verksam som advokat, styremedlem og styreleiar i ei rekkje store industriforetak og som forsvarsvenn, og han var den første formannen for Folk og Forsvar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tor Skjønsberg» frå ,  den 14. oktober 2018.  
 

Norske motstandsfolk
Nordmenn frå andre verdskrigen
Norske juristar
Norske statsrådar etter 1945
Statsrådar i Regjeringa Gerhardsen I
Norges Olympiske Museum

Noregs Olympiske Museum er eit museum på Lillehammer som tek for seg historia om dei olympiske leikene både i antikken og i moderne tid. Museet har størst fokus på vinterleikane i Oslo i 1952 og Lillehammer i 1994. Olympiske høgdepunkt vert presenterte gjennom interaktive installasjonar, multimedia-presentasjonar og historier knytte til originale gjenstandar. I tillegg til den faste utstillinga. viser òg museet temporære utstillingar med tema knytte til idrettshistorie og sport. Paralympics og Ungdomene-OL har eigne seksjonar i museet. 

Museet held til på Maihaugen og er ein del av Stiftelsen Lillehammer museum.

Historie 
Noregs Olympiske Museum (NOM) vart oppretta 10. mai 1995 av Noregs Idrettsforbund, Lillehammer kommune, Oppland fylkeskommune, Maihaugen, Olympia Utvikling og Troll Park. Museet vart offisielt opna av Kong Harald og Dronning Sonja den 27. november 1997 i Håkons Hall i Olympiaparken på Lillehammer. Museet vart flytta til sin noverande plassering på Maihaugen i 2016.
’’Det nye OL-museet på Maihaugen, Lillehammer, har blitt en fantastisk gjennomgang av stolte norske olympiske øyeblikk og historie. Veldig hyggelig for meg å samle alle mine olympiske medaljer i denne historiske rammen. Man blir ydmyk av å bli vist frem blant alle disse norske storheter.	

Museet var opphavleg organisert som ein privat stiftelse. I 2006 vart museet konsolidert med Maihaugen som innebar at Maihaugen fekk driftsansvar for museet og arbeidsgiveransvar for dei tilsette. I samband med konsolideringen endra stiftelsen namn til Noregs Olympiske Samlingar med styrerepresentantar frå Lillehammer kommune, Oppland fylkeskommune og Noregs Idrettsforbund og Olympiske komité.

Museet vert framleis marknadsført under namnet Noregs Olympiske Museum.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Norges Olympiske Museum» frå ,  den 16. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

Museum skipa i 1997
Museum i Lillehammer
Olympiske leikar
Idrett i Lillehammer
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Fredrik Haslund

Fredrik Haslund (fødd (1899, død 1961) var aktiv i arbeidarrørsla, arbeidarparti-mann og sekretær i arbeidarpartiets Stortinggruppe. Han er særleg kjend for under den tyske invasjonen av Noreg i april 1940 å ha leidd den såkalte Gulltransporten som brakte Noregs gullreservar i tryggleik i Storbritannia.

Haslund var utdanna ingeniør i Tyskland. Rett etter avslutta eksamen vende han i 1921 tilbake til Noreg med langt framskredet tuberkulose. Under Den spanske borgarkrigen var han aktiv i Den norske hjelpekomiteen for Spania. Han var saman med Karl Evang, Albert Raaen og Neimi Lagerstraum Spaniakomiteens representant under arbeidet med skipinga av Norsk Folkehjelp i 1939. Han var òg kontorsjef i Tiden Norsk Forlag. I 1937 vart han sekretær i Arbeidarpartiets Stortinggruppe.

Andre verdskrig 
Då tyskarane invaderte Noreg 9. april 1940 følgde Haslund med stortingmedlemmane under evakueringen til Elverum. Etter at Elverumsfullmakta vart vedteke og Stortinget oppløyst, valde han å følgja med kongen, kronprinsen og regjeringa vidare som sjåfør og ordonnans. Den 17. april vart han av finansminister Oscar Torp utpeikt til å leia evakueringen av Noregs gullbeholdning til Storbritannia. Gullreservane var då allereie brakt i mellombels tryggleik i Noregs banks lokale på Lillehammer. At ein faktisk lukkast med å bringa gullet til Storbritannia må i stor grad tilskrives Haslunds handlekraft og evna til å improvisera.

Gullet vart frakta med tog til Åndalsnes, der Haslund møtte si syster, Nini Haslund Gleditsch og hennes mann Kristian Gleditsch. Begge følgde med gulltransporten vidare til Tromsø, Kristian Gleditsch som etterkvart vart Haslunds nestkommanderande.

Den 20. mai 1940 følgde Haslund med dei siste 18 tonn gull over til Storbritannia ombord i kryssaren HMS «Enterprise».

Då det seinare same sommar vart vedteke å bringa gullreservane vidare til USA, stod Haslund saman med Ole Colbjørnsen for planlegginga av transporten i samarbeide med Bank of England. Den 15. junien følgde han delar av gullbeholdningen over Atlanterhavet, ombord på MS «Bomma». Skipet kom Baltimore den 28. juni.

Etter å ha følgt gullet til Federal Reserve Bank of New York og Bank of Canada i Ottawa og avgitt rapport til norske styresmakter, vart Haslund verande i USA. Under resten av krigen leidde han velferdsarbeidet for norske sjømenn i USA. I 1947 vart han velferdssjef for den norske handelsflåten.

Litteratur 

 Nini og Kristian Gleditsch: Glimt frå kampårene, Dreyer, 1954
 Nini Haslund Gleditsch: Vær utålmodig, menneske’’, Gyldendal, Oslo, 1980
 Asbjørn Øksendal: Gulltransporten, Aschehoug, Oslo, 1974
 Per Arnt Harnes: Gulltransporten – dramaet dag for dag, Romsdal sogelag, 2006

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fredrik Haslund» frå ,  den 16. oktober 2018.

Referansar 

Døde i 1962
Fødde i 1899
Fødde i 1908
Nordmenn frå andre verdskrigen
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Russ Savakus

Russ Savakus () er ein USA-amerikansk bassist (både elektrisk bass og kontrabass), fiolinist og songar. Savakus spelte med mange forskjellige artistar i og rundt vise- og folkrockmiljøet i New York i 1960-åra. Tidlegare hadde han vore ein del av rytmeseksjonen for The Les Elgart swing band.

I følgje Michael Bloomfield, som møtte Savakus på ei Bob Dylan-innspeling: «Dei hadde ein bassist, ein veldig kjekk kar, Russ Savakus. Det var første gongen han spelte elektrisk bass og han var nervøs for det. Ingen forstod noko som helst.» Dylan valde likevel å erstatte Savakus på turné.

Diskografi
Songar og plater han har spelt på er mellom andre: 
 Embraceable You, Chet Baker, (1957)
 Farewell, Angelina, Joan Baez, (1965)
The In Instrumentals, Kai Winding (Verve, 1965)
 Reflections in a Crystal Wind, Richard & Mimi Fariña, (1965)
 Highway 61 Revisited, Bob Dylan, (1965)
 «Early Morning Rain», Ian and Sylvia, (1965)
 Many a Mile, Buffy Saint-Marie, (1965)
 Southbound, Doc Watson, (1966)
 Fire & Fleet & Candlelight, Buffy Saint-Marie, (1967)
 «Brown Eyed Girl», Van Morrison (1967)
 Memories, Richard & Mimi Fariña (1968)
 Rhymes and Reasons, John Denver, (1969)
 Don McLean, Don McLean, (1972)
 Playin' Favorites, Don McLean, (1973)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Russ Savakus» frå ,  den 16. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

 

USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske kontrabassistar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske fiolinistar
Peace Corps

Peace Corps er eit amerikansk føderalt frivilligheitsprogram oppretta 1. mars 1961. Føremålet til programmet er å gje teknisk assistanse, hjelpa menneske i utlandet å forstå amerikansk kultur, og hjelpa amerikanarar til å forstå kulturane i andre land. Arbeidet er hovudsakleg relatert til sosial og økonomisk utvikling. Kvar deltakar, ein Peace Corps-frivillig, er ein amerikansk borgar, typisk med ein collegegrad, som arbeider utanlands for ein periode på to år etter opplæringa på tre månader.

Sjå òg 

 AmeriCorps

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peace Corps» frå ,  den 14. oktober 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff

Skipingar i 1961
Føderale styresmakter i USA
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Ving Norge

Ving Noreg as er ein norsk reisearrangør som sel charterreiser og pakkereiser til utlandet, og dessutan flyreiser og hotellopphald. Selskapet er 100 % eid av Thomas Cook Nordic Holding Ab og inngår i det internasjonale ferdkonsernet Thomas Cook Group som er notert på London-børsen. 

Reisene vert selt via internett, telefon og samarbeidande reisebyrå i Noreg. Selskapet har rundt 70 tilsette og sender totalt 400 000 gjester ut i verda per år. Ving har 35 % av chartermarknaden i Noreg. 

Saga Tours, som sidan er kjøpt opp av Ving, har arrangert pakkereiser sidan 1959. Dei første charterturane frå Noreg til Mallorca.  I 2016 er Ving Noregs største ferdarrangør.

Vings historie 
Marknadsnamnet Ving har vore i bruk sidan 1993. Før detta var namnet Vingreiser. I dagens verksemd inngår fleire tidlegare kjende merkenamn: Saga Tours som starta med charterreiser i 1959. I 1970 vart Vingreiser etablert som turoperatør. I 1973 slo Saga Tours og Informa Solreiser seg saman og skapte Saga Solreiser. I 1989 kjøpte Vingreiser Saga Solreiser. I 1993 kjøpte Saga Solreiser selskapet Gullivers reiser.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ving Norge» frå ,  den 16. oktober 2018.

Referansar 

1968 i Noreg
Skipingar i 1968
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Panoptisk fengsel

Panoptisk fengsel, Benthams panoptikon eller berre panoptikon (av gresk pan 'all' og optikos '[som gjeld] syn') er ein type fengselsbygningar som er bygd slik at ein vakt i sentrum av bygningen kan overvake alle dei innsette på ein gong. Ved at bygningen er sirkulær eller halvsirkelforma med eit tårn i sentrum, der vaktmannskapet sit, og fengeselsceller med gitterdørar er ordna slik at det er beinveges innsyn i alle, kan alle dei innsette verte overvaka døgnet rundt, utan at dei sjølv kan fastslå om dei vert sett eller ikkje.

Soga
Ideen til denne fengselsarkitetkturen vart lansert av den britiske filosofen Jeremy Bentham (1748-1832 ), kjent for å ha utvikla den moralfilosofiske retninga utilitarisme, som legg vekt på at handlingane til eit menneske må vurderast på grunnlag av konsekvensane handlingane har. Uvissa som vert skapt hjå dei innsette i fengselet om dei er konstant overvaka eller ikkje, gjev ifølgje Bentham dei «ei kjensle av ein usynleg allvetar».

Millbank fengsel i London for 1 200 fangar vart bygd etter ein litt modifisert plan, og stod ferdig i 1821. Det vart rive i 1891. Andre fengsel vart òg bygd etter ein liknande plan. Men i si reindyrka form finst det ikkje mange fengsel der det fullstendige celleinnsynet frå eit sentralt punkt er gjort mogleg. Nærast kjem fengselet Presidio Modelo på Isla de la Juventud på Cuba. Og etter at kameraovervaking med videoopptak vart mogleg, er det ikkje arkitekturen, men lova og viljen til fengselsstyresmaktene som er avgjerande for graden av kontinuerleg overvaking av dei innsette.

Korridorovervaking
Ein tillempa utføring av panoptikonideen galdt for dei fengsla der ein frå sentralpunktet rett nok ikkje har innsyn i celler med gitterdør, men kan overvaka alle korridorane fram til cellene. Då er utforminga gjerne at cellene ligg i fløyer - gjerne i fleire høgder - som er organisert i stjerneform og overvaka frå sentrum av stjerna. Botsfengselet i Oslo, som stod ferdig i 1851, er utforma på dette viset etter impulsar frå medisinprofessor Frederik Holst (1791–1871). Holst gjorde omfattande utenlandsreiser for å studera fengsels- og sjukehusvesen. Både for sinnssjukeasyl og fengsel tilrådde han ein panoptisk arkitektur. Utviklinga innan psykiatrien førte til at ideane hadde vorte gammaldagse før dei vart sett ut i livet på dette feltet, men når det galdt straff, vart dei altså fulgt i utforminga av Botsfengselet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Panoptisk fengsel» frå ,  den 16. oktober 2018.

Referansar 

Fengsel
Filosofiske konsept
Greske ord og uttrykk
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Tête de Chien

Tête de Chien (Hundens hovudet) er eit 450 meter høgt fjell nær landsbyen La Turbie i Alpes-Maritimes-departement i Frankrike. .Herfrå er den utsikta over Fyrstedømmet Monaco, og det er det høgaste punktet på Grande Corniche Road.
Den amerikanske diplomaten Samuel S. Cox skreiv i sin reisebok ‘’Search for Winter Sunbeams in The Riviera, Corsica, Alger and Spain’’ at Tête de Chien liknar meir på ei skilpadde enn hovudet til  ein hund og meinte at Tête de Chien var ei forvanskning av Tête de Camp, då det var her at Julius Cæsar forla sina troppar etter erobringa av Gallia. Vere Herbert, heltinnen i Ouidas roman Moths skildra dei som lever under Tête dei Chien, lever «…innan eit par mil av det strålande ‘’Helvetet (Monaco)’’». I 1944 var Leopold Bohm, ein tysk kompanisjef stasjonert på Tête de Chien og så eit fly krasja havet. Det hadde vorte forfølgt av to andre fly. Bohms observasjon røystar med dagen då piloten og forfattaren Antoine de Saint-Exupéry forsvann, og det er vorte spekulert i om det det var den siste flygingen til Saint-Exupéry som Bohm så.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tête de Chien» frå ,  den 16. oktober 2018.

Referansar 

Monaco

Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Noël av Joan Baez

Noël er eit julemusikkalbum av Joan Baez, gjeve ut i 1966. 

Ho arbeidde med arrangøren og dirigenten Peter Schickele (PDQ Bach) og det var første gongen Baez ikkje nytta det vanlege gitarbaserte viseformatet. Ho arbeidde vidare med Schickele på dei to neste albuma hennar, som begge bestod av klassisk instrumentering. 

I motsetnad til julemusikkalbum av mange andre populære artistar, tok Baez stort sett med tradisjonelle songar, og unngjekk meir letthjarta og kommersielle julesongar til fordel for ein meir melankolsk og underdriven tone. Ho tok med både kjende («The Little Drummer Boy») og meir obskure («Down in Yon Forest») songar. Albumet inneheld fleire korte instrumentalar arrangerte av Schickele.

Innhald

Original LP

 

 Baez dediserte «The Carol of the Birds» til Pablo Casals.

Album produserte av Maynard Solomon
USA-amerikanske julemusikkalbum
Joan Baez-album
Vanguard Records-album
Studioalbum frå 1966
Joan av Joan Baez

Joan er eit studioalbum frå 1967 av Joan Baez. Etter å ha spelt dei fleste vanlege, tradisjonelle visene fram til 1967, samarbeidde Baez her med komponisten Peter Schickele (som ho hadde arbeidd med på julemusikkalbumet Noël året før), på eit album av orkestrerte songar, hovudsakleg coverversjonar av då moderne pop- og rock and roll-songar. Albumet inneheld songar av Donovan, Paul Simon, Tim Hardin, The Beatles og Richard Fariña, i tillegg til songar av Jacques Brel og Edgar Allan Poe.

Innspelinga av «Children of Darkness» var ei hyllest til svogeren hennar, romanforfattaren og musikaren Richard Fariña, som hadde omkomme i ei motorsykkelulukke eit år tidlegare. 

«La Colombe» er ein fransk antikrigssong om franske soldatar som vert sendte til krigen i Algerie. 

I 2003 gav Vanguard ut albumet på ny med to bonusspor: «Oh, Had I a Golden Thread» og «Autumn Leaves».

Plateomslaget
I følgje notata i omslaget til 2003-utgåva vart biletet av Baez teken medan ho låg. Biletet vart så snudd nitti grader slik at det ser ut som om ho står eller sit oppreist. Biletet vart teke av den franske fotografen Alain Gaveau, som ho hadde eit romantisk forhold til på den tida. Han tok òg bilete for det førre albumet hennar, Noel, og boka Daybreak.

Innhald

Medverkande
Joan Baez – vokal, gitar
Peter Schickele – arrangør, dirigent

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joan (album)» frå ,  den 16. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1967
Joan Baez-album
Album produserte av Maynard Solomon
Vanguard Records-album
Peter Schickele

Peter Schickele () er ein USA-amerikansk komponist, musikklærar og parodiker, mest kjend for komiske album med musikk han komponerte sjølv, men der han nytta pseudonymet P.D.Q. Bach. Han har òg hatt eit langvarig radioprogram kalla Schickele Mix.

Frå 1990 til 1993 vann han Grammyprisen fire år på rad for beste komiske album. 

Schickele skreiv musikk for fleire visesongarar, mellom andre Joan Baez, som han orkestrerte og arrangerte tre album for i midten av 1960-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peter Schickele» frå ,  den 16. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Peter Schickele/P.D.Q. Bach
 

USA-amerikanske fagottistar
USA-amerikanske komponistar
USA-amerikanske operakomponistar
USA-amerikanske satirikarar
USA-amerikanske komediemusikarar
Grammy-vinnarar
Folk frå Ames i Iowa
USA-amerikanske musikkforskarar
Musikarar frå Iowa