alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Odd Furøy

Odd Furøy (fødd 24. juni 1930 i Sørreisa, død 26. februar 1994) var ein norsk skodespelar. Saman med Bjørn Jenseg spelte han i Se deg om i vrede på Studiescenen i 1959. Detta var debuten hans som skodespelar.

Filmografi (utval) 

 1988 – Brun bitter

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Odd Furøy» frå ,  den 4. oktober 2018.

Referansar 

Døde i 1994
Fødde i 1930
Norske skodespelarar
Folk frå Sørreisa
Bjørn Jenseg

Bjørn Erling Jenseg () var ein norsk skodespelar. Frå 1968 til han gjekk av med pensjon i 2003 var han knytt til Det Norske Teatret. Bjørn Jenseg var gift med Grete Randsborg Jenseg.

Kjelder 

 Svein Erik Brodal: Minneord i Aftenposten måndag 17. mars 2008

Denne artikkelen bygger på «Bjørn Jenseg» frå ,  den 4. oktober 2018.  

Norske skodespelarar
Folk frå Sarpsborg
Norsk krigsleksikon

Norsk krigsleksikon 1940–1945 er eit norsk fagleksikon som tek for seg emne knytt til andre verdskrigen i Noreg. Det vart gjeve ut av Cappelen i 1995. Redaksjonen bestod av Hans Fredrik Dahl, Guri Hjeltnes, Berit Nøkleby, Nils Johan Ringdal og Øystein Sørensen. Leksikonet inneheld rundt 1&nsbp;000 artiklar, av desse er rundt 500 biografiar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Norsk krigsleksikon» frå ,  den 4. oktober 2018.

Litteratur 

   

Bøker frå 1995
Norske oppslagsverk
Noreg under andre verdskrigen
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Quo av Status Quo

Quo er det sjuande studioalbumet til Status Quo. Det kom ut i mai 1974 og vart framført av Francis Rossi, Rick Parfitt, Alan Lancaster og John Coghlan. Albumet nådde andreplassen på albumlista i Storbritannia. Som føregangaren Hello! bestod det berre av originale songar skrivne av gruppa. Dei einaste gjestemusikarane var Bob Young og Tom Parker, som spelte høvesvis munnspel og piano på «Break the Rules».

Bandet meinte at opningssongen «Backwater» høvde best som singel, men den einaste singelen som kom ut frå albumet var «Break the Rules» i april 1974. Singelen nådde åttandeplassen på singellista i Storbritannia. 

Albumet vert rekna som eit av dei tyngste albuma deira, kanskje på grunn av bassisten Alan Lancaster, som var medlåtskrivar på seks av åtte spor. «Då me skreiv 'Drifting Away'» fortalte Parfitt, «høyrdest han særs tung ut. Rytmen var konstant, rett i andletet ditt. Det var så inspirerande. Det var det hovudet mitt var den gongen. Du veit: no skal me faen meg rocke.»

Innhald

Medverkande
 Francis Rossi - gitar, vokal
 Rick Parfitt - gitar, vokal
 Alan Lancaster - bass, vokal
 John Coghlan - trommer

Andre medverkande
 Bob Young - munnspel
 Tom Parker - klaverinstrument
 Status Quo - produsentar
 Damon Lyon-Shaw - lydteknikar og miksing
 Richard Manwaring, Andy Miller - assisterande lydteknikarar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Quo (album)» frå ,  den 4. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-album
Musikkalbum frå 1974
A&M Records-album
Vertigo Records-album
Break the Rules av Status Quo

«Break the Rules» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo frå 1974. Songen kom ut på albumet Quo og var den einaste singelen frå albumet.

Bandet hadde heller ønskt å gje ut «Backwater» som singel i staden.

Innhald
 «Break the Rules» (Rossi/Young/Parfitt/Lancaster/Coghlan) (3.38)
 «Lonely Night» (Parfitt/Lancaster/Rossi/Young/Coghlan) (3.21)

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Break the Rules (Status Quo song)» frå ,  den 4. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-songar
Singlar frå 1974
Songar skrivne av Francis Rossi
Songar frå 1974
Songar skrivne av Rick Parfitt
Songar skrivne av Bob Young
Vertigo Records-singlar
Villa Grande

Villa Grande er ein eigedom og eit herskapshus på Bygdøy i Oslo. Bygginga av villaen byrja i 1917. Under andre verdskrig tok Vidkun Quisling staden i bruk som bustad under namnet Gimle. Villa Grande husar i dag Senter for studier av Holocaust og livssynsminoriteter (Holocaustsenteret).

Historie 
Bygginga av huset byrja i 1917 etter teikningar av arkitektane Christian Morgenstierne og Arne Eide for Sam Eyde, grunnleggjaren av Norsk Hydro. Eyde selde prosjektet etter mindre enn eitt år. Det ufullførte huset skifta eige fleire gonger, og vart til slutt overteke av staten. 

I 1941 vart det ferdigbygd, og innreidd som bustad for Maria og Vidkun Quisling, leiaren i Nasjonal Samling. I denne perioden vart villaen kalla «Gimle».

Quisling, som samla på antikvitetar, fylte heimen med verdifulle gjenstandar blant anna henta frå Slottet og arresterte jødar.

Paret budde i «førar-residensen» fram til Quisling vart arrestert våren 1945.

Quislings førarbunkar 
Quislings bunkar ligg under Villa Grande og vart bygd under krigen for å verna politikaren mot bombeangrep og fungera som sjukestove. Bunkeren har inngang frå kjellaren i Villa Grande og ein «løynleg» nødutgang på baksiden av bygde ut mot hagen. Bunkeren stod ferdig i 1943, er 67 m², har ein 4 meter tjukk betongkappe over seg og 2,4 meter tjukke vegger av betong. I bunkeren var det blant anna installert moderne elektrisk anlegg, matforråd, kjøleanordninger og eige kontorrom med både komande frå og interne telefonlinjer.

Bunkeren vart stengt i mai 1945, og forfall fram til han vart pussa opp og opna for publikum i 2014.

Etter krigen 
Etter frigjeringa 8. mai 1945 vart Villa Grande teke i bruk til samfunnsgavnlige føremål, blant anna for å avnazifisera staden etter Quisling.

Då Maria Quisling var vorten kasta ut, overtok øvstkommanderande allierte militærstyresmakt i Noreg, general Andrew Thorne, saman med sin stab Villa Grande som hovudkvarter frå 22. mai og heldt til der inntil han 31. oktober drog attende til Storbritannia. Kong Haakon vart invitert på middag til Villa Grande allereie 16. juni same år, berre ni dagar etter at han vende attende til det frigjorde Oslo.

Bygdø sjukeheim, ei avdeling under Ullevål sjukehus flytta inn i 1948. I 1961 overtok utdanningssenteret til staten for helsepersonell under leiing av Karl Evang.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Villa Grande» frå ,  den 4. oktober 2018.

Litteratur

Quislings ran : historien om Villa Grande av Bodil Stenseth (1955-)

Kulturminne 
Villa Grande er eit kulturminne og har nummer 90331 i Kulturminnebasen til riksantikvaren.

Referansar

Bakgrunnsstoff

 Spesifikt om Villa Grande på Holocaustsenterets heime
 

Bygdøy
Freda bygg i Oslo
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Bodil Stenseth

Bodil Stenseth () er ein norsk historikar og forfattar. Ho vart cand. philol. med hovudfag i historie ved universitetet i Oslo i 1983. Ho arbeidde seinare ved Munchmuseet og som rektor ved Nansenskolen frå 1998 til 1999. Ho har skrive fleire bøker om norsk sosialhistorie, og dessutan om Edvard Munch og Sonja Henie. Ho er fast spaltist i Klassekampen. I 2017 fekk ho Neshornprisen, kulturprisen til Klassekampen.

Bibliografi 

 Modellen (1988)
 En norsk elite (1993)
 Ekteseng og bordell (1997)
 Eilert Sundt og det Norge han fant (2000)
 Sonja Henie (2002)
 Pakten (2004)
 Munch (2007)
 Nr. 13 – en vestkantfortelling (2010)
 Quislings ran (2017)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bodil Stenseth» frå ,  den 4. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Publikasjonar av Bodil Stenseth i BIBSYS
 Heimeside

Norske historikarar
Norske sakprosaforfattarar
On the Level

On the Level er det åttande studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo. Albumet vart framført av Francis Rossi, Richard Parfitt, Alan Lancaster og John Coghlan. På plateomslaget kan ein sjå bandet i eit Ames-rom. 

I november 1974 kom den einaste singelen frå albumet, ei forkorta utgåve av «Down Down» av Francis Rossi og Bob Young. Singelen gjekk heilt til topps på den britiske singellista og var den einaste singelen deira som klarte til dette. B-sida til singelen var «Nightride».

Då albumet kom ut i februar 1975 var bandet meir eller mindre på toppen av karrieren når det kom til platesal. Albumet gjekk rett til topps på albumlista. Alle songane på albumet var skrivne av bandet eller i lag med Bob Young, utanom  «Bye Bye Johnny», som var ein song av Chuck Berry.

Innhald

Salslister

Medverkande
 Francis Rossi — gitar, vokal
 Rick Parfitt — gitar, klaverinstrument, vokal
 Alan Lancaster — bass, gitar, vokal
 John Coghlan — trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «On the Level» frå ,  den 4. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Capitol Records-album
Status Quo-album
Vertigo Records-album
Album spelte inn i IBC Studios
Down Down

«Down Down» er ein song av det engelske rockebandet Status Quo, skriven av Francis Rossi og Bob Young. Songen kom ut på singel og var dne einaste singelen deira som gjekk heilt til topps på UK Singles Chart, der han låg ei veke i januar 1975. Singelen kom ut 29. november 1974 på Vertigo med B-sida «Nightride». Begge songane kom frå albumet On the Level, som ikkje var komen ut enno. Albumversjonen er over fem minuttar lang, medan singelversjonen er opp under fire minuttar. 

Songen heitte opphavleg «Get Down», men dette vart endra før singelen kom ut, kanskje for å unngå forveksling med Gilbert O'Sullivan-songen med same namn. 

Mot slutten av livet sitt var DJ John Peel kjend for å spele «Down Down» som ein del av DJ-settet sitt.

I 1986 spelte medlåtskrivaren Bob Young inn ein countryaktig versjon av «Down Down» på soloalbumet In Quo Country.

I 2014 vart songen spelt inn på ny av bandet for det 31. studioalbumet deira, Aquostic (Stripped Bare).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Down Down» frå ,  den 4. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1975
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Status Quo-songar
Songar skrivne av Francis Rossi
Songar skrivne av Bob Young
Songar frå 1975
Vertigo Records-singlar
Rolf Jørgen Fuglesang

Rolf Jørgen Fuglesang () var ein norsk jurist og politikar. Han var ein sentral aktør i Nasjonal Samling, både før og under andre verdskrigen. Frå 1942 til 1945 var han kulturminister i Quisling si NS-regjering. I 1946 vart Fuglesang dømt for landssvik.

Liv og virke

Politikk 
Fuglesang tok examen artium i 1928 og vart cand.jur. i 1933. Allereie i studietida vart han ein tilhengar av Vidkun Quisling, og melde straks seg inn i Nasjonal Samling då partiet vart stifta i 1933.

Fuglesang var generalsekretær i NS frå 1933. Frå 25. september 1940 var han statsrådsekretær for dei kommissariske statsrådane. Frå 1. februar 1942 til november 1942 hadde han post som statsrådsskretær i Quisling si andre regjering. Deretter var han kulturminister frå november  1942 til frigjeringa. Fuglesang var òg president 1943-45 i kulturtinget.

Fuglesang var ein av Quisling sine mest lojale medarbeidarar, og spelte ei viktig rolle både under etableringa av Nasjonal Samling oppbygginga av det nasjonalsosialistiske maktapparatet under andre verdskrigen i Noreg.

Krigsåra høyrde Fuglesang til den reine «norske» fløya i NS. Såleis var han særs kritisk til den pangermanske innverknaden, sterkast representert ved Jonas Lie og Sverre Riisnæs. Av den grunn hadde Fuglesang ingen særleg tillit hos rikskommissær Josef Terboven og elles i den tyske politiske leiinga i Noreg.

Landssvik 
Fuglesang sleppte unna dødsstraff under landsvikoppgjøret, ettersom fire av dei sju medlemmane i lagretten røysta mot aktors tiltale. Han vart i staden dømd til livsvarig tvangsarbeid i 1946, då retten fann at han ikkje hadde nokon avgjerande innverknad over Nasjonal Samling si svikefulle verksemd, men berre var ein reiskap. Han vart sett fri i 1956.

Etter soning arbeidde Fuglesang som murar og forretningsmann i Oslo. Han deltok sidan offentleg fyrste gongen i NRK sitt radioprogram Ukeslutt i juni 1983.

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rolf Jørgen Fuglesang» frå ,  den 4. oktober 2018.

Notar 

NS-politikarar
Norske juristar
Folk frå Fredrikstad
Theodor Hald

Carl Theodor Hald, kjend som hallomann Hald () var den første hallomannen i Noreg og den beste kjende radiostemma i mellomkrigstida.

Hald, som opphavleg hadde studert teologi, byrja i 1924 i det private Kringkastingsselskapet som hallomann. Då NRK overtok Kringkastningsselskapet i 1933 vart Hald med. Han vart sitjande i stillinga si under heile krigen 1940–45 då NRK var nazifisert. Etter freden i 1945 sleppte han ikkje til framfor mikrofonen meir, men vart i staden tilvist ein jobb som omvisar i det nye kringkastningshuet på Marienlyst.

Kjelder
Store norske leksikon
Denne artikkelen bygger på «Theodor Hald» frå ,  den 4. oktober 2018.  
 

NRK-tilsette
Folk frå Oslo
Blue for You

Blue for You er det niande studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, gjeve ut i mars 1976. Det var det siste albumet dei produserte sjølv deira før Just Supposin' i 1980, noko som gav dei neste albuma ein mykje lettare og poporientert stil.

Parfitt skreiv «Rain», som var den første singelen frå albumet og nådde sjuandeplassen på den britiske singellista då han kom ut i februar 1976. B-sida var «You Lost the Love», som ikkje var med på albumet, skriven av Rossi and Young.

Albumet kom ut månaden etter og gjekk til topps på den britiske albumlista, der det låg i tre veker.

Ein redigert versjon av Parfitt og Young sin «Mystery Song» var den andre singelen frå albumet, og kom ut i juli det året. Songen nådde 11. plassen på den britiske singellista eit par månader seinare.

I desember valde bandet å gje ut ein coverversjon av «Wild Side of Life», ein song gjort kjend av Hank Thompson and His Brazos Valley Boys, og skriven av Arlie Carter og William Warren. B-sidan var ein ny song av Rossi og Lancaster kalla «All Through the Night». Denne singelen nådde niandeplassen på singellista.

Innhald

Medverkande
 John Coghlan - trommer
 Alan Lancaster - bass, gitar, vokal
 Rick Parfitt - gitar, klaverinstrument, vokal
 Francis Rossi - gitar, vokal

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blue for You» frå ,  den 4. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-album
Musikkalbum frå 1976
Capitol Records-album
Vertigo Records-album
Norsk Musikforlag

Norsk Musikforlag AS er eit norsk forlag som spesialiserer seg på musikkrelaterte utgjevingar, slik som lærebøker i musikk og notar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Norsk Musikforlag» frå ,  den 4. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

Norske forlag
Herbert Morrison

Herbert Morrison () var ein amerikansk reporter som er mest kjend for å ha kommentert Hindenburg-ulukka.

Morrisons radioopptak vart ikkje publisert før dagen etter. Delar av dette lydopptaket vart lagt til på eit filmopptak for å formidla hendinga tydelegare og dramatisera ulukka. Sendinga vart seinare ei av dei mest kjende både i medie- og flyhistoria. Det er særleg Morrison sitt utrop «oh, the humanity!» som vart kjent. 

Det er likevel usikkert om han sa «oh, the humanity» eller «all the humanity». Morrison hadde tidlegare fleire gonger omtalt menneska på bakken som var i ferd med å få skipa trygt ned, som «mass of humanity». Han brukte difor orda då det vart tydeleg at det brennande vraket ville landa på bakkemannskapa under.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Herbert Morrison» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

USA-amerikanske journalistar
Rockin' All Over the World av Status Quo

Rockin' All Over the World er det tiande studioalbumet det britiske bandet Status Quo. Det var det første albumet deira som vart produsert av Pip Williams og det første med Andy Bown som fast bidragsytar til bandet. Han vart seinare offisielt medlem i 1982. Albumet kom ut i november 1977 og nådde femteplassen på den britiske albumlista.

Både gitaristen og songaren Francis Rossi og bassisten Alan Lancaster mislikte produksjonen på albumet, som vart glattare og meir poporientert enn tidlegare, medan gitaristen Rick Parfitt likte det.

Tittelsporet, som vart skriven og først spelt inn av John Fogerty, kom ut på singel i september 1977 og nådde tredjeplassen i Storbritannia. B-sida var «Ring of a Change» frå det førre albumet deira. Det vart ikkje gjeve ut andre singlar frå albumet, men «Can't Give You More» vart spelt inn på ny i 1991 for albumet Rock 'Til You Drop og gjeven ut som singel då, med ein 37. plass på singellista. 

Albumet kom ut på Mercury i 2005 med eitt bonusspor: ein versjon av Beatles sin «Getting Better», som først vart spelt inn i 1976 for filmen All This and World War II. Dette sporet vart derimot ikkje med på luksusutgåva av albumet som kom seint i 2015. For denne utgåva vart heile albumet miksa på ny og omorganisert av den orginale lydteknikaren John Eden.

Innhald

Medverkande 
 Francis Rossi – gitar, vokal
 Rick Parfitt – gitar, vokal
 Alan Lancaster – bass, vokal
 John Coghlan – trommer

Andre medverkande
 Andy Bown – klaverinstrument, korvokal
 Frank Ricotti - perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rockin' All Over the World» frå ,  den 4. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-album
Musikkalbum frå 1977
Capitol Records-album
Vertigo Records-album
Rockin' All Over the World

«Rockin' All Over the World» er ein rockesong skriven av John Fogerty, som tidlegare spelte i Creedence Clearwater Revival. Songen kom ut på det andre soloalbumet til Fogerty i 1975. Han vart òg gjeven ut på singel og låg seks veker inne på topp 40 i USA med ein 27. plass som høgaste plassering. 

Status Quo spelte inn sin eigen versjon, med tyngre arrangement enn Fogerty, på albumet Rockin' All over the World i 1977.

Status Quo-versjonen

Under innspelinga av musikkvideoen til Status Quo si utgåve av songen budde bassisten Alan Lancaster i Australia. Han hadde nekta å kome attende til Storbritannia for innspelinga, så han vart erstatta av ein mannekeng med bassgitar i videoen. Quo sin versjon nådde tredjeplassen på singellista i Storbritannia og vart den åttande hitten deira på topp 10 der. 

Under Live Aid i 1985 byrja Status Quo settet sitt (og heile konserten) med «Rockin' All Over the World». Coldplay framført ein del av songen på Live 8. 

Status Quo spelte inn ein annan versjon kalla Running All Over the World for Sport Aid 1988.

Salslister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre The Georgia Satellites, Bon Jovi, Carl Wilson og Bruce Springsteen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rockin' All Over the World (song)» frå ,  den 4. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1975
Singlar frå 1977
John Fogerty-songar
Status Quo-songar
Songar skrivne av John Fogerty
Songar produserte av John Fogerty
Songar produserte av Pip Williams
Songar om turnéliv
Nummer-ein-singlar i Irland
Songar frå 1975
Asylum Records-singlar
Vertigo Records-singlar
If You Can't Stand the Heat...

If You Can't Stand the Heat... er det ellevte studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo. Det vart spelt inn i Wisseloord Studios i Hilversum i Nederland og produsert av Pip Williams. Albumet kom ut i oktober 1978 og nådde tredjeplassen på den britiske albumlista. For første gongen nytta Status Quo ei blåserekkje på albumet, The David Katz Horns, i tillegg til ein korvokaltrio, Jacquie Sullivan, Stevie Lange og Joy Yates.

«Again and Again» var den første singelen frå albumet, og denne nådde 13. plassen på den britiske singellista. Ein annan singel kom ut frå albumet, «Accident Prone», som nådde 36. plassen på singellista.

Innhald

Medverkande
 Francis Rossi — gitar, vokal
 Rick Parfitt — Rhythm gitar, vokal
 Alan Lancaster — bass, gitar, vokal
 John Coghlan — trommer

Andre medverkande
 Andy Bown — klaverinstrument, korvokal
 Frank Ricotti - perkusjon
 Jacquie Sullivan — korvokal
 Stevie Lange — korvokal
 Joy Yates — korvokal
 The David Katz Horns - blåsarar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «If You Can't Stand the Heat...» frå ,  den 4. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1978
Status Quo-album
Vertigo Records-album
Again and Again av Status Quo

«Again and Again» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo i 1978. Songen vart skriven av Rick Parfitt, Andy Bown, Jackie Lynton og kom ut på singel samstundes med at bandet var hovudattraksjon på Readingfestivalen den 26. august 1978. Han vart òg gjeve ut på albumet If You Can't Stand the Heat...

Songen vart spelt inn på ny i 2014 for det 31. studioalbumet til bandet, Aquostic (Stripped Bare).

Innhald
 «Again and Again» (Parfitt/Bown/Lynton) (3.40)
 «Too Far Gone» (Lancaster) (3.12)

Charts

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Again and Again (Status Quo song)» frå ,  den 4. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-songar
Singlar frå 1978
Songar skrivne av Rick Parfitt
Songar skrivne av Andy Bown
Songar frå 1978
Vertigo Records-singlar
Ukeslutt

Ukeslutt er eit laurdagsmagasin på radio som vert laga av nyhenderedaksjonen i NRK, og vert sendt i NRK P1 og NRK P2 kvar laurdag klokka 12.30. Det er òg tilgjengeleg via NRK Alltid Nyheter, nettradio og som podkast.

Programmet inneheld nyhende, debattar, intervjuar, reportasjar og musikk.

Ukeslutt er ein del av Dagsnytt-magasinavdelinga til redaksjonen, og gjekk på lufta første gong laurdag 8. januar 1977.

Kjenningsmelodien for programmet er av Quincy Jones. Songen heiter «Chump Change» og er frå albumet You've Got It Bad, Girl. Han vart òg brukt som kjenningsmelodi for The New Bill Cosby Show.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ukeslutt» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

Radioprogram i NRK
Politisk kvarter

Politisk kvarter er eit radioprogram som vert produsert av politisk avdeling i NRK Nyheter, og vert sendt kvar morgon på kvardagar i NRK P2 som ein del av P2s nyhetsmorgen. Programmet vert òg send i NRK Alltid Nyheter, og frå 2014 i Morgennytt på NRK1. Det fanst planar om å senda programmet på TV allereie i 2008, men dette vart først gjennomført i 2014. Programmet har vorte send sidan 1968, og hadde i 2008 eit gjennomsnittleg lyttartal på 82 000.

Programmet tek opp aktuelle politiske saker, og fokuserer særleg på politisk debatt.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Politisk kvarter» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff

 Politisk kvartar på NRK.no

Radioprogram i NRK
Sverre Tom Radøy

Sverre Tom Radøy () er ein norsk journalist tilsett i NRK.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sverre Tom Radøy» frå ,  den 4. oktober 2018.

Referansar 

NRK-journalistar
Ut i verden

Ut i verden var eit reiseprogram i NRK P2 som vart laga av Jens A. Riisnæs og Sverre Tom Radøy. 

Det byrja sendingane  i 1993 og vart lagd ned sommaren 2009.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ut i verden» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

Radioprogram i NRK
Oslo-Pressen

Oslo-Pressen var ei norsk fellesavis som vart utgjeven i Oslo i dei fem første frigjeringsdagane etter krigen i mai 1945.

Etter anmodning frå leiinga av Heimefronten vart det dei fyrste fredsdagene etter andre verdskrigen gjeve ut ei fellesavis i Oslo, der medarbeidarar frå både stansa aviser og ikkje-stansa aviser deltok. Heimefronten ville hindra at ikkje-stansa aviser skulle få dra nytte av å ha intakt produksjonsutstyr på rekning av avisene som var vorte stansa.

Fyrste utgåve vart produsert i all løyndom i lokalane til aftanposten natt til 8. mai. Avisa kom ut to gonger dagleg. Fyrste avis vart trykt i 453 100 eksemplar, med hovedoverskrift: «Vår kamp er kronet med seier». Kveldsutgåva 8. mai vart trykt i 324 200 eksemplar. Opplaget heldt seg like høgt i dagane som kom.

Oslo-Pressen vart utgjeven fram til 12. mai. Dei ordinære avisa kunne gjenoppta normal drift og utgje sina vanlege aviser frå 14. mai.

Det vart lagt særleg vekt på hovudstaden og tilhøva der, men òg mange andre stadar fekk sina fellesaviser frå 8. mai og nokre dagar utover, såg som Askim-Pressen, Fellesavisen (Lillehammer), Fellesavisen (Harstad), Fredrikstad-Pressen, Den frie Rørospresse, Fritt Norge (Drammen), Halden-Pressen, Hamar Frie Presse, Haugesunds-Pressen, Mosjøpressen, Romsdalspressen (Molde), Sarpsborg-pressen og Trondheims-Pressen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Oslo-Pressen» frå ,  den 4. oktober 2018.  
 

Aviser nedlagde i 1945