alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Step Back in Time

«Step Back in Time» er ein dansepop- og discosong skriven av Stock Aitken Waterman og framført av den australske songaren Kylie Minogue for det tredje albumet hennar Rhythm of Love.

Informasjon 
«Step Back in Time» vart utgjeven som singel i oktober 1990 før utgjevinga av det tredje album hennar, Rhythm of Love. Opphavleg skulle songen «What Do I Have to Do?» ha vore den andre singelen, men dette vart endra til «Step Back in Time». Med denne songen tek Minogue for første gongen musikken sin inn i discosjangeren.

Musikkvideo 
Videoen har Minogue i ei rekkje kostyme med dansarar i tilsvarande antrekk. Minogue blir vist i ei scene med ein grøn fjørlett vest, svarte hotpants og store solbriller. Videoen viser Minogue som reiser rundt i ein by med venene sine og fester.

Format og sporliste 
7" singel
 «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
 «Step Back in Time» (Instrumental) – 3:30

12" singel
 «Step Back in Time» (Walkin' Rhythm Mix) – 8:05
 «Step Back in Time» (Extended Instrumental) – 4:59

CD-singel
 «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
 «Step Back in Time» (Walkin' Rhythm Mix) – 8:05
 «Step Back in Time» (Instrumental) – 3:30

Australsk CD-singel
 «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
 «Step Back in Time» (Walkin' Rhythm Mix) – 8:05
 «Step Back in Time» (Instrumental) – 3:30

Australsk 7"
 «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
 «Step Back in Time» (Instrumental) – 3:30

Australsk 12"
 «Step Back in Time» (Walkin' Rhythm Mix) – 8:05
 «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
 «Step Back in Time» (Extended Instrumental) – 4:59

Topplisteplasseringar

Kjelder 
 ''Denne artikkelen bygger på «Step Back in Time» frå .

Bakgrunnsstoff 
Step Back in Time på Allmusic

Kylie Minogue-songar
Songar frå 1990
Singlar frå 1990
Alan Skidmore

Alan Richard James Skidmore () er ein tenorsaksofonist innan jazz og blues og son av saksofonisten Jimmy Skidmore. 

Skidmore starta den profesjonelle karrieren sin som 16-åring og turnerte med komikaren Tony Hancock. Siste halvdel av 1960-åra arbeidde han med John Mayall's Bluesbreakers og gruppa til Ronnie Scott. I 1970-åra var han ein del av storbandprosjektet til Keith Tippett, Centipede og arbeidde mellom anna med Soft Machine, The Nice, Graham Collier, Brotherhood of Breath, Mike Gibbs, Elton Dean, Kate Bush og Curved Air. han har sidan spelt med mange ander musikarar innan blues og jazz, som Chick Corea, Alexis Korner, Georgie Fame og Van Morrison.

Diskografi
Once Upon A Time (1969) Deram Records
TCB (1970)
SOS (1975) 
Tribute To Trane (1988)
From East To West (1992)
After the Rain (1998)
The Call (2001) - med Amampondo 
Ubizo (2003) - med Amampondo

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alan Skidmore» frå ,  den 8. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Heimeside

Engelske saksofonistar
Engelske bluesmusikarar
Canterbury scene
Alan Wakeman

Alan Wakeman () er ein engelsk saksofonist, mest kjend for arbeidet med Soft Machine i 1976 på albumet Softs. Han er syskenbarnet til klaverspelaren Rick Wakeman.

Wakeman starta å spele klarinett 14 år gammal og spelte i band med syskenbarnet Rick på piano. Han bytta til altsaksofon då han var 16, og sidan til tenorsaksofon. Han spelar òg sopransaksofon.

Han vart med i Paul Lytton Quartet i 1968 go danna sin eigen trio i 1970 (med Harry Miller på bass). Sidan arbeidde han med Graham Collier, Johnny Dankworth og Mike Westbrook. Han var med i den første utgåva av Alan Gowen-bandet Gilgamesh i 1972-3, men forlet bandet før dei spelte inn det første albumet sitt. 

Han forlet Soft Machine i 1976 for å spele i bandet til David Essex. Han arbeidde vidare med Westbrook og i West End, mellom anna for musikalen Grease.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alan Wakeman» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Calyx 

Musikarar frå London
Engelske saksofonistar
Soft Machine-medlemmar
Canterbury scene
The Soft Machine av The Soft Machine

The Soft Machine (òg kalla «Volume One» på seinare utgåver) er debutalbumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1968. Bandet var eit av dei sentrale banda i Canterbury scene.

Oversyn
Soft Machine vart grunnlagd i 1966 og dei spelte inn og gav ut dette albumet i løpet av turneen deira i 1968 i USA. Det var produsert av Chas Chandler og Tom Wilson.

Innhald

Konsertutgåver av «We Did It Again» var stundom så lange som 45 minuttar.

Medverkande
Robert Wyatt – trommer, solovokal
Mike Ratledge – Lowrey Holiday De Luxe orgel, piano (på 13)
Kevin Ayers – bass, solovokal (på 10 og 11), korvokal (på 7 og 9), piano (på 5)

Andre medverkande
Hugh Hopper – bass (på 13)
The Cake – korvokal (på 12)

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Soft Machine (album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Soft Machine-album
Debutalbum frå 1968
Album produserte av Tom Wilson
Album produserte av Chas Chandler
Barclay Records-album
Probe Records-album
Engelske psykedeliske rockealbum
Volume Two av Soft Machine

Volume Two er det andre studioalbumet til Soft Machine, utgjeve i 1969. Humoren, dadaismen og psykedeliaen frå The Soft Machine (1968) er her ført vidare med ein smak av jazz.

Oversyn
Albumet var inspirert av Frank Zappa sitt Absolutely Free, og består av to lange komposisjonar – «Rivmic Melodies » og «Esther's Nose Job» – med «As Long as He Lies Perfectly Still» og «Dedicated to You» som mellomspel. Etter anbefaling frå Zappa, delte bandet hovudspora opp i mindre stykke som fekk vilkårlege namn etter lydeffektbanda i studio.

I teksten til «Have You Ever Bean Green?» takka Soft Machine Jimi Hendrix Experience, som dei nettopp hadde turnert med gjennom USA i 1968. Som oppvarmingsband for Hendrix vart dei eksponert fort eit stort publikum for første gongen. Tittelen på denne songen er eit ordspel på refrenget i Hendrix-songen «Are You Experienced?», «Have you ever been experienced?». Wyatt takka «Brian» (Brian Hopper) og «George» (lydteknikar George Chkiantz) i den neste delen,  Pataphysical Introduction – Pt. 2, som òg inneheld eit sitat frå «These Foolish Things». Tittelen på komposisjonen på side to, «Esther's Nose Job», kjem frå eit kapittel i Thomas Pynchon-romanen V.

Innhald

Side ein
«Rivmic Melodies»
«Pataphysical Introduction – part I» (Robert Wyatt) – 1:00
«A Concise British Alphabet – part I» (Hugh Hopper, arr. Wyatt) – 0:10
«Hibou, Anemone and Bear» (Mike Ratledge / R. Wyatt) – 5:58
«A Concise British Alphabet – part II» (H. Hopper / R. Wyatt) – 0:12
«Hulloder» (H. Hopper / R. Wyatt) – 0:52
«Dada Was Here» (H. Hopper / R. Wyatt) – 3:25
«Thank You Pierrot Lunaire» (H. Hopper / R. Wyatt) – 0:47
«Have You Ever Bean Green?» (H. Hopper / R. Wyatt) – 1:23
«Pataphysical Introduction – part II» (R. Wyatt) – 0:50
«Out of Tunes» (M. Ratledge / H. Hopper / R. Wyatt) – 2:30

Side to
«As Long as He Lies Perfectly Still» (M. Ratledge / R. Wyatt) – 2:30
«Dedicated to You But You Weren't Listening» (H. Hopper) – 2:30
«Esther's Nose Job»
«Fire Engine Passing with Bells Clanging» (M. Ratledge) – 1:50
«Pig» (M. Ratledge) – 2:08
«Orange Skin Food» (M. Ratledge) – 1:52
«A Door Opens and Closes» (M. Ratledge) – 1:09
«10:30 Returns to the Bedroom» (M. Ratledge / H. Hopper / R. Wyatt) – 4:14

Medverkande
Robert Wyatt – trommer, solo- og korvokal
Mike Ratledge – piano, Lowrey Holiday De Luxe-orgel, Hammondorgel (på 3) cembalo (på 12), fløyte (på 3 og 10)
Hugh Hopper – bassgitar, akustisk gitar (på 12), altsaksofon (på 3 og 14-16)

Andre medverkande
Brian Hopper – sopran- og tenorsaksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Volume Two (Soft Machine album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Soft Machine biography at www.progarchives.com
 Discography at Calyx website

2
Musikkalbum frå 1969
Probe Records-album
Third

Third er det tredje studioalbumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1970 som eit dobbeltalbum, der kvar side på den originale vinylutgåva bestod av ein enkelt lang komposisjon.

Oversyn
Musikalsk utforskar dei den gryande jazz-fusion-stilen som Miles Davis presenterte på Bitches Brew, som kom ut berre nokre månader tidlegare. Third markerer det største av fleire musikalske skifte i karrieren til Soft Machine, og fullførte overgangen frå psykedelisk rock til jazz, og er ein viktig milepåle i Canterbury scene, med samspel mellom medlemmane i bandet: Mike Ratledge på klaverinstrument, Robert Wyatt på trommer, Hugh Hopper på bass og det nyaste medlemmet Elton Dean på saksofon. Lyn Dobson spelar saksofon og fløyte på «Facelift», spelt inn medan han var eit fullverdig medlem av bandet (då ein kvintett), sjølv om han berre er tilskriven som studiomusikar. Jimmy Hastings (bror til Pye Hastings frå Caravan) spelar òg fløyte og klarinett på «Slightly All The Time», frijazz-fiolinisten Rab Spall (då bandmedlem med Wyatt i bandet Amazing Band) kan ein høyre i avslutninga på «Moon In June» og Nick Evans (eit medlem av bandet den korte perioden dei var sju stykk) gjer ein særs kort framføring med trombone på «Out-Bloody-Rageous».

I Q & Mojo si klassiske spesialutgåve Pink Floyd & The Story of Prog Rock (2005), vart albumet plassert på 20. plass på lista over «40 kosmiske rockealbum».

I 2007 vart albumet gjeven ut på ny av Sony BMG med ein heil bonus-CD med konsertopptak av heile albumet, Live at the Proms 1970, som tidlegare berre hadde vore gjeven ut på eit lite sjølvstendig selskap kalla Reckless Records i 1988. Dette albumet vart spelt inn på The BBC Proms i Royal Albert Hall i Westminster i London, for BBC Radio Three den 13. august 1970. Dette var første gongen eit popband spelte på den klassiske festivalen.

Innhald

Medverkande
 Mike Ratledge – Hohner Pianet, Lowrey orgel, piano
 Hugh Hopper – bassgitar
 Robert Wyatt – trommer, vokal, samt (ikkje oppført) Hammond Orgel, Hohner Pianet, piano, bass (3)
 Elton Dean – altsaksofon, saxello (except 3)
med
 Lyn Dobson – sopransaksofon, fløyte (1)
 Jimmy Hastings – fløyte, bassklarinett (2)
 Rab Spall – fiolin (3)
 Nick Evans – trombone (4)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Third (Soft Machine album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Soft Machine-album
Musikkalbum frå 1970
Album spelte inn i IBC Studios
Columbia Records-album
Fourth

Fourth er det fjerde studioalbumet til den britiske jazzrockgruppa Soft Machine, gjeve ut i 1971. Albumet vart òg kalla Four eller 4 i USA.

Oversyn
Dette var det første heil-instrumentale albumet til bandet, sjølv om det førre albumet deira, Third, nesten berre bestod av instrumental jazz.  Det var òg det siste albumet deira med trommeslagar og grunnleggjar Robert Wyatt som forlet bandet etter for å spele inn soloalbumet The End of an Ear, og så grunnla det nye bandet Matching Mole, som var eit ordspel på «Soft Machine» på fransk: «Machine Molle». Som tidlegare Soft Machine-album vart det nytta studiomusikarar som ikkje vart rekna som fullverdige medlemmar av bandet, men som turnerte med bandet for å framføre songane på konsertane. 

I 1999 vart Soft Machine-albuma Fourth og Fifth gjevne ut i lag som ein CD.

Innhald

Medverkande
 Hugh Hopper – bassgitar
 Mike Ratledge – (Lowrey) orgel, (Wurlitzer) piano
 Robert Wyatt – trommer
 Elton Dean – altsaksofon, saxello

Andre medverkande
 Roy Babbington – kontrabass (1,3,4,6)
 Mark Charig – kornett (2,3,4)
 Nick Evans – trombone (1,2,4)
 Jimmy Hastings – altfløyte (6), bassklarinett (1,6)
 Alan Skidmore – tenorsaksofon (1,6)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fourth (album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Soft Machine-album
Musikkalbum frå 1971
CBS Records-album
Columbia Records-album
Album produserte av Hugh Hopper
Album produserte av Mike Ratledge
Esoteric Recordings-album
Album produserte av Robert Wyatt
Album produserte av Elton Dean
Fifth

Fifth er det femte studioalbumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1972.

Oversyn
Fifth var det første Soft Machine-albumet etter at grunnleggjaren Robert Wyatt forlet bandet, og heldt fram trenden frå dei førre albuma med å blande psykedelisk and progressiv rock med jazz-fusion. Wyatt vart erstatta av Phil Howard som medverka på innspelingane i 1971 som utgjer side ein, før han så vart erstatta av John Marshall for innspelingane i 1972 som utgjer side to. Det framtidige medlemmet Roy Babbington speler kontrabass på side to, som studiomusikar. I motsetnad til dei førre to albuma, spelar ikkje Elton Dean med fleire blåsarar.

Ein alternativ versjon av «All White» kom ut på det neste albumet deira, Six. «Pigling Bland» vart skriven i 1969 for å inkluderast i eit nytt arrangement av suiten «Esther's Nose Job».

I 1999 vart Soft Machine-albuma Fourth og Fifth gjevne ut som ein enkel CD.

Innhald

Medverkande
 Elton Dean – altsaksofon, saxello, (Fender Rhodes) elektrisk piano (2)
 Hugh Hopper – bassgitar
 Mike Ratledge – (Lowrey) orgel, (Fender Rhodes) elektrisk piano
 Phil Howard – trommer (1-3)
 John Marshall – trommer (4-6)

Andre medverkande
 Roy Babbington – kontrabass (4)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fifth (album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Soft Machine-album
Musikkalbum frå 1972
CBS Records-album
Columbia Records-album
Six

Six er det sjette albumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1973 som eit dobbeltalbum.

Oversyn
Six er det første albumet med Karl Jenkins (fløyter, klaverinstrument, frå Ian Carr sitt Nucleus) som erstatta Elton Dean. Albumet er uvanleg sidan obo vert nytta som instrument i ein jazz-rock-setting. «B.O.» som sporet Stanley Stamp's Gibbon Album er tilskriven til, er Bill Oddie. Six vann førsteplassen i kåringa til Melody Maker over årets britiske jazzalbum i 1973. Bassisten Hugh Hopper forlet gruppa før albumet kom ut. 

Albumet består av både konsertopptak og studioopptak. Ein song frå konsertalbumet, «All White», hadde tidlegare vore gjeven ut på Fifth.

Innhald

Medverkande
Hugh Hopper – bassgitar, lydeffektar på «1983»
Karl Jenkins – obo, baryton- og sopransaksofon, elektrisk piano og klaver, celeste
John Marshall – trommer, perkusjon
Mike Ratledge – orgel, elektrisk piano og klaver, celeste

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Six (Soft Machine album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Soft Machine-album
Musikkalbum frå 1973
CBS Records-album
Columbia Records-album
Seven av Soft Machine

Seven er det sjuande studioalbumet til det britiske progrock- og jazz/fusion-bandet Soft Machine, gjeve ut i 1973.

Oversyn
Roy Babbington, som tidlegare hadde medverka på Fourth og Fifth med kontrabass som studiomusikar, erstatta her Hugh Hopper på bassgitar. Hopper hadde gått frå bandet for å starte ein solokarriere. Babbington hadde aldri spelt bassgitar før Soft Machine spurte om han ville spele bass med dei. 

Albumet vart gjeven ut på CBS Records med eit plateomslag i fargar i Storbritannia, og på Columbia Records med eit heilt anna svart-kvitt-omslag i USA. Dette var det siste albumet deira som hadde eit nummer som tittel.

Innhald

Medverkande
Roy Babbington - bassgitar, akustisk bass
Mike Ratledge - (Lowrey Holiday De Luxe) orgel, (AKS) synthesizer, (Fender Rhodes) elektrisk piano
Karl Jenkins - obo, baryton- og sopransaksofon, blokkfløyte, (Fender Rhodes & Hohner) elektrisk piano
John Marshall - trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Seven (Soft Machine album)» frå ,  den 9. mars 2011.  

Soft Machine-album
Musikkalbum frå 1973
CBS Records-album
Columbia Records-album
Temmincksnipe

Temmincksnipe er ein fugleart i snipefamilien. Han har namn etter den nederlandske biologen Coenraad Jacob Temminck.

Utsjånad 

Arten er mellom dei minste vadarane, 13,5-15 centimeter lang, berre litt større enn dvergsnipa, med kortare bein og lengre vengar. Vengespennet er 34-37 cm. Beina er gule og dei ytre halefjørene kvite, til skilnad frå dvergsnipa sine mørke bein og grå ytre halefjør. Temmincksnipa er mest brun på oversida og hovudet og kvit på undersida, unnateke brystet som er møekare. Hekkande fuglar har nokre lysare raudbrune mantelfjør. I vinterdrakt er fuglen meir grå.

Læte 
Fuglen støyter ut ei høglytt trille. Han har ei typisk kretsande speleflukt på hekkeplassen.

Utbreiing 
Arten er utbreidd i eit relativt smalt belte i den subarktiske sonen frå Skandinavia og austover i dei nordlege delane av Russland og Sibir til Beringstretet, vesentleg nær elvesystema og ved elvemunningane i dei nordlege kystområda. Nokre få par hekkar også årleg i Nord-Skottland. Karakteristisk for arten er den klumpvise førekomsten gjennom heile utbreiingsområdet.

Førekomst i Noreg 
I Sør-Noreg hekker fuglen spreidd i vierregionen i fjelltraktene frå dei sørlege delane av Hardangervidda til Trøndelag. Vidare hekkar enkelte par på nokre kystlokalitetar i låglandet på Møre og i Trøndelag. Generelt bør vegetasjonen vere sparsam, og langs kysten finst denne biotopen ved elvemunningar der det er mykje stein og grus. Til fjells i Sør-Noreg finst arten oftast nær vatn, helst på stader med svært kortvaksen vier eller med sparsam vegetasjon. I Nord-Noreg førekjem arten spreidd i Nordland og Troms, dels langs kysten, men mest utbreidd er arten i fjellområda langs grensa. I Finnmark hekkar arten over heile Finnmarksvidda, men også spreidd langs kysten til Varangerhalvøya langs elvemunningar og mindre øyar i fjordane. Fuglen hekkar også ved Pasvikelva. Truleg hekkar 3000-4000 par årleg i Noreg.

Føde 
Fuglen finn maten i mjuk leire med lite vegetasjon og plukkar oftast opp føda når denne er synleg. Temmincksnipa verkar litt museaktig på matleiting der ho kryp ikring ved kantar av vassdammar. Maten er mest insekt og andre små dyr utan ryggrad. Temmincksnipa er mindre selskapeleg enn andre små vadarar og vert sjeldan sett i store flokkar.

Trekktilhøve 
Fuglar på vårtrekket kan ofte sjåast i låglandet i Sør-Noreg frå midt i mai, til hekkeplassane kjem dei i slutten av mai og i starten på juni etter som snøtilhøva er. Hekkefuglane flyg sørover i juli eller første halvdelen av august, ungfuglane reiser frå hekkeområda i august. Overvintringsområda for den norske bestanden ligg truleg i det sentrale Afrika.

Kjelder 
 Norsk fugleatlas, 1994.
  «Mosnäppa» frå  

Fuglar i Noreg
Snipefamilien
Kvintin

Kvintin er ei gammal måleining for masse, spesielt brukt ved veging av sølv.  Ein kvintin tilsvarer knapt 4 g, noko varierande med tid og stad. Det gjekk 4 kvintin på ein lodd. Ein kvintin vart delt inn i 4 ort, og ved lov av 28. juli 1824 vart kvintinen vidare inndelt i 64 æs à 16 grann.

Kjelder
Kvintin i Historisk leksikon 

Måleiningar for masse
Gamle måleiningar
Eininga ort

For mynteininga, sjå ort
Ort, frå lågtysk 'stad; hjørne, spiss; firedel' er ei gammal måleeining for masse, spesielt brukt ved veging av sølv.  Då meterkonvensjonen vart innført i Noreg, var ei ort lik 0,9729 g, men i historisk tid kan denne mengda ha variert med tid og stad. Det gjekk 4 ort på ein kvintin og 16 på ein lodd. Ei ort vart delt inn i 16 æs à 16 grann.

Kjelder
Ort i Historisk leksikon ''
Ort i Nynorskordboka

Måleiningar for masse
Gamle måleiningar
Æs

Æs er ei gammal måleining for masse, spesielt brukt ved veging av sølv.  Ei æs vart ved lov av 28. juli 1824 fastsett til ein masse tilsvarande 60,8 mg ved handelsvekt, 57,6 mg ved søvvekt.

Det gjekk 16 æs i ei ort. På si sida kunne æsa delast inn i 16 grann. 

Ordet kan ha samanheng med norrønt 'æs' som tyder 'firkanta hol som noko fellast inn i*, jf islandsk der holet i skolêret for å tre reima igjennom, vert kalla æs.

Kjelder
Es i Historisk leksikon 
Alf Torp: Nynorsk Etymologisk ordbok

Måleiningar for masse
Gamle måleiningar
Sporveugle

Sporveugle er ein fugleart i uglefamilien.

Utsjånad
Arten skil seg frå andre ugler på storleiken, der fuglen kan samanliknast med dompapen. Totallengda er 15-19 cm, vengespennet 32-39 cm og vekta 60 gram. Kroppen er gråbrun på oversida, med kvitaktige prikkar. Undersida er kvit med brune langsgåande flekkar eller strekar. Stjerten har kvite tverrband. Tærne har tett med hårliknande fjør ut til klørne. Fuglen flyg i mjuke bogar lik hakkespetta. Ungfuglen liknar mykje på den vaksne, men manglar størsteparten av dei kvite prikkane.

Læte 
Sangen, som kan høyrast på 500-1000 m avstand, er sett saman av taktfast oppattekne einstona mjuke fløyt med om lag 1 sekunds mellomrom.

Utbreiing 
Arten er utbreidd i eit belte tvers over Eurasia, i bar- og lauvskogssonen nord for dei turre steppelandskapa i Kina og Russland. I Europa hekkar sporveugla i Fennoskandia og i høgareliggande barskogsområde i og kring Alpane.

Førekomst i Noreg 
Fuglen har sitt viktigaste område på Austlandet nordover til og med Nord-Trøndelag, og hekkar frå kysten og opp til barskoggrensa. Arten hekkar truleg sparsamt nord til og med Saltdal, og kanskje svært spreidd nord til Troms. Sporveugla er i sterkare grad enn perleugla knytt til lauv- og blandingsskog. Dei tettaste førekomstane finst i lågareliggande barblandingsskogar med mykje innslag av osp og andre lauvtre. Spesielt gunstig er område med ein mosaikk av kulturlandskap og lauvblanda barskog.

Hekking 
Sporveugla hekkar i gammal granskog med stort innslag av lauvtre. Ho likar seg også i skogkantar. Ho er lite sky og mest aktiv kring daggry og i skyminga, men kan også sjåast om dagen. I tida februar-april kan songen høyrast når ugla sit i ein grantopp og hevdar revir. Reiret vert lagt i holrom i tre, gjerne slike som er hakka ut av spetter tidlegare. I høgareliggande barskogar brukar ho oftast gamle reir etter tretåspetta, medan reirhol etter både flaggspett, grønspett og tretåspett vert nytta i låglandet. Sporveugla vel reirtre med små inngangshol, slik at måren ikkje kjem seg inn. Reirhola, spesielt etter tretåspetta, kan ligge lågt over marka (1-2 m), og eggekull i slike reir kan verte tekne av røyskatt. Reira ligg oftast inne i skogen, sjeldan i frittståande tre. Arten hekkar også i spesialbygde ugleholkar. Egglegginga startar midt i april, men i år med god nærigstilgang kan hoa legge egg allereie i slutten av mars. Ho legg 3-10, oftast 5-8, egg som vert ruga i 28-30 døgn. Ungane held seg i reiret til dei er flygedyktige, og er jamnare i utvikling enn andre ugleungar.

Føde 
Fuglen lever av smågnagarar og småfuglar opp til trastestorleik. Han hamstrar ofte maten i holrom i tre.

Trekktilhøve 
Vaksne fuglar er nokså stasjonære. Ungfuglar flyttar seg meir, og kan i enkelte år opptre invasjonsarta sør for arten sitt vanleg område, spesielt i Sør-Sverige. Vinterstid dreg ein del fuglar inn til byar, tettstadar og lauvskogrike kulturlandskap, der tilgangen på sporvefuglar er større enn i rein barskog.

Kjelder 
 Norsk fugleatlas, 1994.
  «Sparvuggla» frå  

Fuglar i Noreg
Uglefamilien
Kalksilikatbergartar

Kalksilikatbergartar er bergartar som består av minst 50 % av eitt eller fleire av dei følgjande kalsiumrike minerala: bytownitt/anortitt (som er kalsiumrik plagioklas), kalsiumrik skapolitt, diopsid-hedenbergitt, kalsiumrik granat (andraditt og grossular), epidot-mineral, johannsenitt, prehnitt, titanitt, tremolitt, vesuvian og wollastonitt, men mindre enn 5 % karbonatmineral. 

Bergartane oppstår ved metamorfose av ureine kalksteinar. Desse har gjerne band som er skiferaktige eller gneisaktige i saman med glimmerskifer, marmor og amfibolitt. Kalksilikatbergart er òg massive «felsar» som har oppståt ved kontaktmetamorfose og/eller metasomatose av kalksteinar.

I Noreg finn ein kalksilikatbergartar i Kristiansand, Arendal, Møre og Romsdal, Nordland og Troms. I Oslofeltet finn ein kalksilikatbergartar i kontaktsonen mellom ureine kalksteinar og intrusive djupbergartar.

Kjelder

Kalkstein
Silikat
Leonor av Spania

Prinsesse Leonor av Spania () er prinsesse av Spania og dotter av kong Felipe og dronning Letizia av Spania. Ho er det eldste barnet til kongeparet, og dermed først i arverekkja til den spanske trona.

Spanske kongelege
Folk frå Madrid
Kalksteinsvulkanisme

Kalksteinsvulkanisme er ein sjeldan type vulkanaktivitet der lavaen som vert danna inneheld mykje karbonat. Eit døme på ein slik kalksteinsvulkan er Ol Doinyo Lengai i Tanzania.

Kjelder

Kalkstein
Vulkanar
Sofía av Spania (2007)

Sofia () er prinsesse av Spania. Ho er den andre dottera til Felipe VI av Spania og dronning Letizia, to år yngre enn systera Leonor. Sofia er den andre i arvefølgja til den spanske trona. 

Folk frå Madrid
Spanske prinsesser