alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Young Lust

Young Lust er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters og David Gilmour. Songen vart gjeven ut på albumet deira The Wall i 1979.

Komposisjon 
Opphavleg var songen meint som ein instrumental, men under innspelingsprosessen av albumet skreiv Roger Waters tekst til songen. Songen er sunge av David Gilmour, men Roger Waters syng harmonivokal på refrenget, og han har ein tungt hardrockstil som er uvanleg for Pink Floyd. 

Songen følgjer etter «Empty Spaces» på albumet, og overgangen mellom desse er brå. På grunn av dette vert ofte desse to songane spela i lag på radio.

Plott 
Som med dei andre songane på The Wall fortel «Young Lust» historia om hovudpersonen Pink. Pink har no blitt ei rockestjerne, og er alltid heimefrå på grunn av livsstilen sin. Som følgje av dette byrjar han å invitere kvinnelege tilhengjarar til rommet sitt mellom konsertane. 

Slutten av songen er ein dialog mellom Pink og ei telefondame, og det er då han forstår at kona hans har eit anna forhold, og nervesamanbrotet hans skyt fart. Dialogen med telefondama var noko Waters arrangerte med ein ven i England i samband med innspelinga av albumet i Los Angeles. Han visste at telefondama faktisk måtte tru at han hadde avslørt at kona hadde eit forhold på si, og fortalte ho derfor ikkje at ho vart tatt opp på band. Han starta ein noteringsoverført samtale som «Mr. Floyd» med «Mrs. Floyd» til venen hans i England. Venen sa «Hallo?» og la på. Den første telefondama skjøna ikkje kva som tilsynelatande skjedde, medan den andre telefondama kom med på albumet.

Filmversjon 
Kvinnelege tilhengjarar forfører vaktene for å kome seg inn i Pink sin bustad. Ein tilhengjar ber om autografen til Pink, men han går berre inn i bustaden sin medan ho følgjer etter han.

Medverkande
David Gilmour – gitar, bass, solovokal
Nick Mason – trommer, tamburin
Roger Waters – korvokal
Richard Wright – orgel, elektrisk piano

med:

Chris Fitzmorris – mannleg telefonstemme

Personell per Vernon Fitch og Richard Mahon.

Kjelder

Pink Floyd-songar
Songar frå 1979
Britiske hardrocksongar
Songar skrivne av David Gilmour
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar om seksualitet
Columbia Records-singlar
Harvest Records-singlar
Bryan Adams-songar
One of My Turns

One of My Turns er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeve ut på albumet deira The Wall i 1979 og som b-side på singelen «Another Brick in the Wall (Part 2)».

Komposisjon 
Songen er delt inn i tre ulike delar. Ein oppdelt dialog, eit roleg parti med vokal, og eit meir bråkete parti med vokal.

Tekst 
Som med dei andre songane på The Wall fortel «One of My Turns» ein del av historia om hovudpersonen Pink. Pink inviterer ein kvinneleg tilhengjar til rommet sitt etter han har fått vite om kona sitt andre forhold. Først prøver kvinna å få kontakt med han, men han er for opptatt med å tenkje på kona til å høyre kva kvinna seier. Då kvinna held fram med å prøve og få kontakt med han, eksploderer Pink, vert valdeleg og raserer rommet.

Filmversjon 
Pink slepp inn ein kvinneleg tilhengjar på hotellrommet sitt. Etter at ho prøver å forføre Pink, vert han svært sint og raserer hotellrommet, og kuttar seg i handa då han kastar eit TV-apparat ut vindauget.

Medverkande
Roger Waters – vokal, bassgitar
David Gilmour – sologitar
Richard Wright – orgel, Prophet-5 synthesizer
Nick Mason – trommer, perkusjon

med:

Bob Ezrin – piano
Lee Ritenour – rytmegitar og rytmegitar med wah-wah-pedal
Trudy Young – stemma til groupie-jenta

Personell per Fitch og Mahon.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Pink Floyd-songar
Songar frå 1979
Rockeballadar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Heilage tre kongar

Heilage tre kongar er skapte i legendene, ut frå forteljinga i evangeliet etter Matteus, 2. kapitlet, om nokre vismenn frå Austerland som kom for å hylle Jesus.

På 500-talet kjenner vi namna Kaspar — konge av Persia, Melkior — konge av Nubia og Baltasar — konge av Saba. Melkior vart gjerne avbilda med raudbrun hud, Baltasar som svart. Slik vart dei tre kongane sett som eit bilete på at også heidningefolka skulle hylle Frelsaren.

6. januar, eller trettande dag jul, er heilage tre kongars dag. Dagen var heilagdag fram til festdagsreduksjonen i 1771 og vart halde som slenghelg, ein dag då tenarane fekk fri, men kunne gjere lett arbeid for seg sjølve, fram mot moderne tid.

I Den norske kyrkja er feiringa av dagen flytta til Kristi openberrings sundag.

Kongar — eller tre vismenn? 
I evangeliet etter Matteus er dei som nemnt omtalt som «nokre vismenn». Sidan dei fann fram til Jesus ved hjelp av stjernetyding, er det naturleg å tenkje seg at dei var astrologar. 

For å markere at dei kom austfrå, har kyrkjekunstnarar ofte framstilt dei med frygiske luer. Dette var hovudplagg til menn, i oldtida brukt av frygarane i Litleasia, sidan overtatt av grekarane og introdusert i Europa. Dei liknar jakobinarlua som vart brukt under den franske revolusjonen.

Sjå òg 
 Juleevangeliet
 Julekrybbe - nokre gonger med heilage tre kongar

Bakgrunnsstoff 

Personar i det nye testamentet
Kristne legendefigurar
Jul
Salten

Salten, òg stundom kalla Salta, er ein region i midtre Nordland som grensar mot regionen Helgeland i sør, mot Ofoten i nord og mot Norrbottens län i aust. Regionen var tidlegare eit futedømme i fylket. Folk frå Salten blir kalla saltværingar og den lokale dialekten i området heiter saltværing.
Kommunane som vert rekna inn i regionen ligg rundt fjordsystemet Saltfjorden, Saltstraumen, Svefjorden, Skjerstadfjorden og Saltdalsfjorden. Kommunane her er Steigen, Sørfold og Fauske i nord, Saltdal, Beiarn og Gildeskål i sør med Bodø i midten som òg omfattar den tidlegare Skjerstad kommune sør for Skjerstadfjorden.  I 2006 var folketalet om lag 67 000.

Salta (norrønt salpti, salfti) var det tidlegare namnet på regionen og kan komme frå namnet på fjordsystemet. Som regionnamn er den gamle nominativ- og akkusativforma Salta og den gamle dativforma er Salten. Ved oppløysinga av kasussystemet fram mot 1900-talet har den gamle dativforma Salten vorte ståande som den mest brukte forma, og forma Salta har i løpet av 1900-talet stort sett falle ut av bruk.

Landskapstypane i Salten varierer sterkt frå vest med fiskevær og kystbygder i Steigen t.d., til Saltdal og Beiarn i aust som representerer innlandsbygdene i Nordland. Her er område som har hatt tradisjonell reindriftsverksemd på Saltfjellet, i Beiarn og Gildeskål og her finst mest urørt natur i Rago nasjonalpark. Rago er ein naturleg fortsetjing av nasjonalparkane Padjelanta, Sarek og Stora Sjöfallet på svensk side av riksgrensa. Junkerdal nasjonalpark ligg innanfor Saltdal og Fauske, medan berre delar av Saltfjellet-Svartisen nasjonalpark høyrer til Salten.

Kjelder 
 «Salten» i Aschehoug og Gyldendals Store Norske leksikon
 Stemshaug, Ola: Namn i Noreg Samlaget.

 
Landskap i Noreg
Nordland fylke
Don't Leave Me Now

Don't Leave Me Now er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet The Wall i 1979.

Komposisjon 

Songen er delt inn i to hovuddelar. Den første delen er dempa og roleg, med ein ganske kynisk tekst. Den andre delen inneheld ei langvarig og kjenslemessig bøn, og er ikkje så dempa og roleg.

Tekst 
Som dei andre songane på The Wall fortel «Don’t Leave Me Now» historia om hovudrolla Pink. I denne songen prøver Pink å takle utruskapen til kona si, men feilar. Han legg skulda på ho for at han har det vondt.

Filmversjon 
Pink ligg i symjebassenget sitt og kuttet frå handa hans fyller det med blod. Han ser kona si ha eit forhold. Ein kan så sjå han i eit avlangt, firkanta hotellrom der skuggen til kona dukkar opp på veggen, men skuggen vert gradvis forvandla til ein gigantisk knelar som jagar Pink rundt i rommet.

Medverkande
Roger Waters – EMS VCS 3 synthesizer, vokal
David Gilmour – gitar, bassgitar, korvokal, pusting
Richard Wright – basspedal, orgel, piano, Prophet-5 synthesizer
Nick Mason – trommer

Personell per Fitch og Mahon.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Songar frå 1979
Pink Floyd-songar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Songar om einsemd
Goodbye Cruel World

Goodbye Cruel World er ein song av det britiske bandet Pink Floyd, skriven av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet The Wall i 1979.

Komposisjon 
Songen er roleg og forholdsvis rytmisk med ein mjuk repeterande bassnote, som liknar bassriff som er brukt i tidlege Pink Floyd-songar som «Careful with That Axe, Eugene» og «See Emily Play». Det siste augneblikket av ordet «goodbye» vert sagt samtidig som musikken vert kutta. Det får det til å høyrast meir desperat ut, i tillegg til å fungere som eit symbol på at Pink kuttar ut alle band til verda omkring seg.

Plott 
Som dei andre songane på The Wall fortel «Goodbye Cruel World» ein del av historia om hovudpersonen Pink. Songen omhandlar Pink sin reaksjon på at hans mentale mur no er ferdigbygd, og markerer at han no er heilt isolert frå samfunnet.

Medverkande
 Roger Waters – bassgitar, vokal
 Richard Wright – Prophet-5 synthesizer

Personell per Fitch og Mahon.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Pink Floyd-songar
Songar frå 1979
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Songar om einsemd
Songar om sjølvmord
Korn-songar
Utrykkingspolitiet

Utrykkingspolitiet (UP) er ei nasjonalsærorgan i den norske Politi- og lensmannsetaten, direkte underlagt Politidirektoratet. UP er ei bistands- og beredskapsressurs for politidistrikta og arbeider for å redusere ulykker og lovbrot i trafikken, og bidrar i anna politiarbeid.

UP vart oppretta i 1937 i samband med overgangen frå kommunalt til statleg politi. UP har hovudkontor i Stavern og er organisert på landsbasis med 9 distrikt. Kvart distrikt blir leia av en distriktsleiar og har administrativ støtte av ein distriktssekretær.

Distrikt
Dei 10 UP-distrikta dekker følgjande regulære politidistrikt:
UP-distrikt 01: Østfold og Follo politidistrikt
UP-distrikt 02: Vestoppland, Gudbrandsdal, Romerike, og Hedmark politidistrikt
UP-distrikt 03: Nordre-Buskerud, Søndre-Buskerud og Asker og Bærum politidistrikt
UP-distrikt 04: Vestfold og Telemark politidistrikt
UP-distrikt 05: Agder og Rogaland politidistrikt
UP-distrikt 06: Haugaland og Sunnhordland, Hordaland og Sogn og Fjordane politidistrikt
UP-distrikt 07: Sunnmøre, Nordmøre, Sør-Trøndelag, Nord-Trøndelag og Romsdal politidistrikt
UP-distrikt 08: Helgeland, Salten, Midtre Hålogaland politidistrikt
UP-distrikt 09: Troms, Vestfinnmark, Østfinnmark politidistrikt

Bakgrunnsstoff
Nettsidene til utrykkingspolitiet, https://www.politi.no/utrykningspolitiet/

Politi
Hey You

«Hey You» er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet deira The Wall i 1979, og er første song på den andre plata av dobbeltalbumet. Songen er ikkje med i filmutgåva av albumet, fordi ein meinte at filmen ville bli for lang. Klippet som var meint for filmen kan ein derimot sjå som ekstramateriale på DVD-utgåva av filmen.

Komposisjon 
Songen opnar med berre ein akustisk gitar, og ein bass som liknar opninga av «Pigs (Three Different Ones)» som kjem inn like etter. Så kjem synthesizer, vokal og til slutt trommer. I midten av songen er det ein gitarsolo med hovudmelodilinja frå songen «Another Brick in the Wall». Etter dette kjem eit rolegare parti med berre synth, bass og trommer, så eit parti med berre synth og akustisk gitar, før bassen kjem inn på ny. På dette tidspunktet kan ein høyre kviskring i den venstre kanalen, før trommene kjem inn og siste verset startar. Rundt 3:23 ut i songen kan ein høyre ein sonarliknande lyd, som «ping»-lyden som startar «Echoes». Å bruke om att slike effektar var ganske vanleg for Pink Floyd. Generelt sett har songen ei kjensle av fortviling, som så mange andre songar på The Wall.

Tekst 
Som så mange andre songar på albumet fortel «Hey You» ein del av historia til hovudrolla Pink. Pink forstår at han no er fullstendig stengd ute frå samfunnet, og gjer eit forsøk på å få kontakt med omverda igjen. Muren hans stenger han derimot inne, og ingen kan høyre han, og kvart rop vert meir og meir desperat.

Fakta 
 Etter 10 sekund kan ein høyre ein klikkelyd om ein skrur volumet høgt nok opp. Dette er mest sannsynleg trommestikkene til Nick Mason. 
 Songen skulle opphavleg plasserast mellom «Comfortably Numb» og «The Show Must Go On». Denne rekkefølgja vart brukt på demoutgåver, men vart endra før den endelege utgjevinga. 
 Songen har blitt spelt av det amerikanske bandet Dream Theater.

Medverkande
Roger Waters – vokal (mellomspel og siste vers),
Nick Mason – trommer
David Gilmour – bandlaus bass, 6- og12-strengs akustisk gitar, elektrisk gitar, pedalsteel, vokal (to første versa),
Richard Wright – Fender Rhodes elektrisk piano, Hammondorgel, synthesizer

med:

James Guthrie – drill

Personell per Fitch og Mahon.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Pink Floyd-songar
Songar frå 1979
Balladar frå 1970-åra
Hardrockballadar
Rockeballadar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Songar om einsemd
Nålebinding

Nålebinding er ein gammal handarbeidsteknikk. Ein brukar ei flat nål av bein eller tre, og tråd av ull. Ein nålebind ved å laga ei løkke og drage nål og tråd gjennom. Knuten som vert danna vert ikkje stramma, men dannar den neste løkka. Ein nålebind oftast i ull, av di ein skøyter på ein ny tråd ved toving.

Nålebinding gir eit meir slitesterkt resultat enn strikking, men er noko meir tidkrevjande. 

Teknikken kan mellom anna brukast til å laga sokkar og vottar.

Arbeid laga i nålebinding kan likna hekling, hakking, pjoning eller strikkearbeid .

Sjå òg 
 Strikking

Bakgrunnsstoff 

Nålebinding. Engelsk nettstad ved dilettante.info

Handarbeid
Tekstilteknikkar
Is There Anybody Out There?

Is There Anybody Out There? er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen, som nesten er for ein instrumental å rekne, vart gjeven ut på albumet deira The Wall i 1979.

Komposisjon 
Den første halvdelen av songen byggjer vidare på konseptet bak «Hey You», som er songen før «Is There Anybody Out There?» på albumet. Denne delen er roleg med mørk synthesizerlyd med setninga «Is there anybody out there?» som vert gjentatt fire gonger. Den andre halvdelen er ein instrumentaldel i form av ein klassisk gitar solo. I fleire intervju har David Gilmour fortalt at han prøvde å spele den, men vart aldri nøgd med resultatet. Den klassiske studiomusikaren Ron di Blasi vart henta inn av Michael Kamen for å spele soloen. Gilmour seier òg at det eigentleg var Bob Ezrin som skreiv songen, men at Roger Waters tok æra for den. Den kvinande sireneliknande lydeffekten under songen vart laga på same måte som på den tidlegare Pink Floyd-songen «Echoes». Effekten er laga av Gilmour på gitar. Songen inneheld to klipp frå TV-program, og desse to er klipp frå episodar av Gunsmoke og Gomer Pyle, USMC.

Medverkande
David Gilmour – kval/måse-lyd (gitar og wah-wah pedal), korvokal
Roger Waters – solovokal, bassgitar
Richard Wright – Prophet-5 synthesiser

med:

Bob Ezrin – synthesiser, strykar-synth
Joe DiBlasi – klassisk gitar
Michael Kamen – orkesterarrangement

Personell per Fitch og Mahon.

Fakta 

 Tidleg på 1980-talet vart songen brukt i ein kinoreklame for den veldedige organisasjonen Samaritans. 
 Heilt på slutten av songen kan ein svakt høyre Waters skrike «I got a little black book with me poems in!», som er ei tekstlinje frå det neste sporet på albumet, «Nobody Home».

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Songar frå 1979
Pink Floyd-songar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Songar om einsemd
Nobody Home

«Nobody Home» er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen er gjeven ut på albumet deira The Wall i 1979. 

I denne songen skildrar hovudpersonen Pink det einsame livet sitt bak den mentale muren sin. Han har ingen å snakke med, og alt han har er ting rundt seg. Enkelte referansar til Pink sitt øydelagde ekteskap vert òg nemnd, og heile lydbilete til songen er som om han skulle vore spelt på eit piano i ein bar. Songen skildrar noko av det same Waters sjølv gjekk igjennom under turnéen til Pink Floyd i 1977, som var bandet sin første store stadionturné. Songen har òg referansar til Pink Floyd sin tidlegare frontfigur, Syd Barrett, som fekk svært dårleg psykisk helse etter omfattande narkotikabruk. Gilmour har i seinare intervju fortalt at songen skildrar korleis mange rockestjerner på turné tenkjer. 

Tekstlinjene 
I got nicotine stains on my fingers
I got a silver spoon on a chain
Got a grand piano to prop up my mortal remains

handlar derimot om Richard Wright, som hadde eit problem med kokain på den tida.

Fakta 
 Dette var den siste songen som vart skrive for The Wall. 
 I songen kan ein høyre «Surprise! Surprise, Surprise!» i bakgrunnen, som er henta frå TV-serien Gomer Pyle, USMC.

Medverkande
David Gilmour – bassgitar
Roger Waters – vokal, EMS VCS 3
Richard Wright – Prophet-5 synthesiser

med:

Bob Ezrin – piano
New York Symphony Orchestra

Personell per Fitch og Mahon.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Songar frå 1979
Pink Floyd-songar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Songar om einsemd
Vera av Pink Floyd

«Vera» er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters for albumet deira The Wall i 1979. 

Kvinna som songtittelen refererer til er Vera Lynn, som var ein britisk songar under andre verdskrigen. 
Første tekststrofe, «Does anybody here remember Vera Lynn? Remember how she said that we would meet again some sunny day», refererer òg til ein av dei mest kjende songane hennar «We'll Meet Again». Dette er ein ironisk referanse sidan verken Roger Waters eller hovudrolla i The Wall, Pink, vil få møte far sin igjen, som døydde i krigen. Tekstlinja «Vera, what has become of you?» kan tyde at Vera Lynn sjølv, i lag med løftet hennar («We’ll meet again, don’t know where, don’t know when.»), har forsvunne, som igjen kan tolkast som at alt håp er ute.

Filmversjon 
Filmversjonen av songen opnar med at Vera Lynn syng «The Little Boy That Santa Claus Forgot», ein song om ein gut utan far, som Roger Waters sjølv. I tillegg kan ein på første sporet av konsertutgåva av albumet høyre «We'll Meet Again» i staden for klippet frå «Outside the Wall», som er på studioversjonen.

Fakta 
 Opningsdialogen ein kan høyre i bakgrunnen («Where the hell are you, Simon?») har lydeffektar frå filmen Battle of Britain frå 1969. 
 På turnéen i 2006 spelte Roger Waters denne songen som ein del av ekstranummeret.

Medverkande
Roger Waters – vokal, akustisk gitar
David Gilmour – akustisk gitar, bassgitar
Richard Wright – Prophet-5 synthesiser

med:

New York Symphony Orchestra

Personell per Fitch og Mahon.

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Songar frå 1979
Pink Floyd-songar
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters
Antikrigssongar
Songar om andre verdskrigen
Songar om musikarar
Songar om kvinner
Songar til minne om avdøde personar
Nål

Ei nål er ein lang, tynn og gjerne spiss reiskap som kan brukast til handarbeid og festing av ting. Ulike nåler vert nytta til saum, stopping, broderi eller liknande. Nåler vert som regel laga av metall. I dag er stål det vanlegaste materialet, tidlegare blei også jern og bronse brukt, og i samfunn utan tilgang på metall kan ein bruka bein og horn.

Ein kan oppbevara nåler i nålebrev eller på nåleputer.

Bruk til saum
Storleiken og forma på nåla og eventuelt nålauget varierer etter kva bruk nåla er laga for. Nåler til handsaum har eit nålauge i den eine enden og er spisse eller butte i den andre enden. Symaskinnåler har gjerne auget nær spissen. Knappenåler har ikkje nålauge, men er i staden litt flattrykte eller har ein stoppar i den uspisse enden.

Bruk til pynt på personar
Hårnåler og hattenåler er nåler meint til å festa hår og hovudplagg med. Dei kan vera dekorerte i eine enden. Brystnåler, brosjer eller jakkemerke (pins) er nåler med dekorasjonar som kan festast på klede til pynt eller for å halda kleda att.

Sjå òg 
 Fingerbjørg
 Hakkenål
 Heklenål
 Hårnål
 Hattenål

Kjelder

Syning i Den Store Danske

Bakgrunnsstoff 

Handarbeidsreiskapar
Syutstyr
Vitória FC

{{Infoboks fotballag |
  lag = Vitória FC |
  logo = |
  fulltnamn = Vitória Futebol Clube |
  kallenamn = Sadinos; O Velho Senhor |
  grunnlagt  = 1910 |
  heimebane   = Estádio do Bonfim,Setúbal |
  kapasitet = 21 530 |
  styreleiar = Jorge Santana da Silva |
  trenar  =  Carlos Cardoso |
  liga   = Primera Liga |
  anna = 2018/19  Nr. 13 i Primera Liga  |
  mønster_va1=_green_stripes|mønster_k1=_greenstripes|mønster_ha1=_green_stripes |
  venstrearm1=FFFFFF|kropp1=FFFFFF|høgrearm1=FFFFFF|shorts1=FFFFFF|sokkar1=FFFFFF|
  mønster_va2=|mønster_k2=_blackshoulders|mønster_ha2=|
  venstrearm2=FFFFFF|kropp2=460069|høgrearm2=FFFFFF|shorts2=460069|sokkar2=FFFFFF|
}}

Vitória Futebol Clube er ein portugisisk idrettsforeining frå Setúbal. Foreininga dreiv opphavleg berre med fotball. Laget spelar heimekampane sine på Estádio do Bonfim.

Merittar 

 Portugisisk Vizemeister (1): 1972
 Portugisisk Pokal vinnar (3): 1965, 1967, 2005
 Portugisisk Pokal finalist (8): 1927, 1943, 1952, 1962, 1966, 1968, 1973, 2006
 Portugisisk Supercup finalist (2): 2005, 2006

Spelarstal 

Vitória FC
Skipingar i 1910
Bring the Boys Back Home

«Bring the Boys Back Home» er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters for albumet deira The Wall i 1979. Songen kom òg som b-side til singelen «When the Tigers Broke Free».

Tekst og komposisjon 
«Bring the Boys Back Home» handlar om den unge Pink som leitar etter far sin når alle kjem heim frå krigen, men Pink finn han ikkje. Folk rundt han er glade og sorglause og syng «Bring the boys back home!». 

Songen er kraftfull med fullt orkester og stort operakor. Mot slutten av songen kan ein høyre telefonen frå «Young Lust», og læraren frå «Another Brick in the Wall». I tillegg kan ein høyre den kvinnelege tilhengjaren i byrjinga av «One of My Turns», og til slutt ei vokallinje frå «Is There Anybody Out There?». Ein kan samstundes med alt dette høyre ei stemme, truleg manageren til Pink, som roper «time to go!» (for å spele ein konsert) og lyden av manisk latter. 

I følgje Roger Waters inneheld songen hovudtemaet til albumet, nemleg fellesskap. På dette stadiet i historia skjønar Pink at berre samhald kan redde verda, og til slutt han sjølv. Sjølv om han no veit korleis han skal løyse problemet sitt, klarar han ikkje å setje i gang, og bukkar under for sin stadig verre psykiske helse og kollapsar på hotellrommet. 

På albumet er det Waters som syng teksten, medan det i filmen er eit stort kor. Songen er òg lengre i filmversjonen enn på albumet.

Medverkande
Roger Waters – vokal
David Gilmour – vokal på reprisen av «Is There Anybody Out There?»
med:

Joe Porcaro – skarptromme
35 trommeslagarar frå New York, inkludert Bleu Ocean – skarptrommer 
New York Opera – kor
New York Orchestra – strykarar

Kjelder 
 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8

Antikrigssongar
Pink Floyd-songar
Songar frå 1979
Songar skrivne av Roger Waters
Songar produserte av Bob Ezrin
Songar produserte av David Gilmour
Songar produserte av Roger Waters