alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Musikkgruppa Høst

Høst var eit norsk band med base i Indre Østfold som spelte musikk i grenselandet mellom hardrock og progressiv rock. Bandet eksisterte mellom 1973 og 1978 og var eit av dei første rockebanda som nytta seg av norske tekstar.

Historie
Bandet bestod av Svein Rønning (gitar), Lasse Nilsen (gitar), Knut R. Lie (trommer), Geir Jahren (vokalist) og Bernt Bodahl (bass). Høst gav ut debutplata På sterke vinger på Polygram i 1974 og ho vart spelt inn i løpet av seks dagar. Plata fekk god kritikk. Ei tid etter slutta Nilsen i Høst til fordel for Bazar. Då hadde alt Rønning og Lie slutta bandet og starta Déjà Vu. Nye medlemmer i Høst vart Willy Bendiksen (trommer), Fezza Ellingsen (gitar) og Halvdan Nedrejord (orgel), som alle tidlegare hadde spelte saman i bandet St. Helena. Denne besetninga gav i 1976 ut albumet Hardt mot hardt som vart ein kommersiell nedtur samanlikna med debuten. Der På sterke vinger henta det meste av inspirasjonen sin frå engelsk hardrock var Hardt mot hardt langt meir avansert musikalsk og låg mykje nærare den progressive rocken.

Etter Hardt mot hardt vart Ellingsen erstatta med gitaristen frå eit av dei gamle banda til Bendiksen, Flax, John Hesla, men plateselskapet sette ned foten då bandet ønskte å lage ei ny plate. Som eit kompromiss vart samleplata Extra! Extra! gjeve ut med fire nye låtar i 1977. Kort tid etter skifta bandet namn til Ice og byrja å synge på engelsk. Trass i ei framføring på NRK vart det ingen suksess og sommaren 1978 var det slutt for Høst.

Etter Høst har medlemmene gått ulike vegar. Bodahl slo seg saman med Kjell Inge Røkke for å dra til USA og slå seg opp, og er i dag mangemillionær, busett i USA, og jobbar innanfor Aker Kværner-systemet. Dei andre driv framleis med musikk, men først og fremst på hobbybasis. Rønning, Jahren og Lie har alle vore innom Kerrs Pink, medan Bendiksen mellom anna har spelt med Road, Gry Jannicke Jarlum og Ronnie Lè Tekrö. Han spelar i dag i Wild Willy's Gang og er eigar av utestaden Rock In i Oslo.

Etter oppløysinga har Høst hatt fleire turnear i lag. Dei har òg gjeve ut ein flexisingel med songen «Stille timer» og ei samleplate, Live and Unreleased, som inkluderer ei radioinnspeling frå 1975, fire engelskspråklege songar frå tida som Ice og tre songar frå ein konsertturné i 1991.

Høst spelte konsert på Parkteatret i Oslo 3. desember 2006 i høve prosjekt 101. Høst var òg eit av banda på progrockfestivalen Subtacto, sommaren 2007 i Oslo. 14 august 2010 spelte to forskjellige utgåve av Høst på Rock på Torget-festivalen i Bodø. Det var dei to forskjellige besetningane på På sterke vinger og Hardt mot hardt som spelte sine respektive konsertar.

Diskografi
På sterke vinger (1974)
Hardt mot hardt (1976)
Extra! Extra! (1977)
Live & Unreleased (1994)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Høst (band)» frå ,  den 17. august 2013.  
 

Norske progressive rockegrupper
Musikkgrupper skipa i 1973
Musikkgrupper oppløyste i 1978
På sterke vinger

På sterke vinger er debutalbumet til det norske hardrockbandet Høst. Det vart gjeve ut på ON Records i 1974. Albumet er produsert av Nils Bjarne Kvam. 

I 1991 vart albumet remastra og gjeve ut på ny av Pan Records. I 1994 kom CD-utgåva, òg gjeve ut av Pan.

Innhald

Medverkande
Geir Morgan Jahren – Vokal
Lasse Nilsen – Gitar
Bernt Bodahl – Bassgitar
Knut Ragnar Lie – Trommer, vokal
Svein Rønning – Gitar, klavinet, orgel, strykere, Mini-Moog, fløyte, vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «På sterke vinger» frå ,  den 17. august 2013.  
 

Debutalbum frå 1974
Norske debutalbum
Norske hardrockalbum
Pan Records-album
Høst-album
Hardt mot hardt

Hardt mot hardt er det andre og siste studioalbumet til den norske progrockgruppa Høst, utgjeve i 1976.

Innhald

Medverkande
Geir Jahren - vokal, akustisk gitar (spor 7)
 Bernt Bodahl - bass
Willy Bendiksen - trommer
 Fezza Ellingsen - gitar og fløyte
 Halvdan Nedrejord  - orgel, piano og trekkspel

Trondheim Symfoniorkester på «Lektyre».

Kjelder

Musikkalbum frå 1976
Høst-album
Pan Records-album
Extra! Extra!

Extra! Extra! er eit samlealbum med Høst, gjeve ut i 1977. Albumet inneheldt fire songar frå dei to første albuma og fire nye songar.

Innhald

 «Sunday Morning»
 «For sent å angre»
 «Sirkus»
 «Ørnkloa»
 «Me and My Clock»
 «Last Trip»
 «Dit vi må»
 «Åse»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Extra! Extra!» frå ,  den 17. august 2013.  
 

Samlealbum frå 1977
Norske samlealbum
Høst-album
Live & Unreleased

Live & Unreleased er eit samlealbum med Høst, utgjeve i 1994.

Innhald

 «Bilder av en dag»
 «Stille timer»
 «I ly av mørket»
 «Sandkorn i ett timeglass»
 «Betong Boogie»
 «Åse»
 «Samhold»
 «Fattig men fri»
 «På sterke vinger»
 «I'm a Star»
 «Sweetest Song»
 «Last Trip»
 «No Regrets»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Live & Unreleased» frå ,  den 17. august 2013.  
 

Samlealbum frå 1994
Høst-album
Norske konsertalbum
David Storl

David Storl () er ein tysk friidrettsutøvar frå Rochlitz i delstaten Sachsen. Han vart verdsmeister i kulestøyt i 2011 og forsvarte VM-tittelen to år seinare. I mellomtida vart han i 2012 europameister og tok OL-sølv.

Aktiv
Storl kom på bronseplassen i kulestøyt i den tyske friidretts-meisterskapen 2009. Han fekk bokført  20,43 meter og var dermed kvalifisert til VM i friidrett 2009 i Berlin. I VM landa kula på 19,19 i kvalifiseringa, langt unna finaleplass. I 2010-sesongen forbetra Storl den personlege rekorden til 20,77 m, Han fekk sølvmedaljen i kule-tevlinga i den tyske meisterskapen, under friidrets-VM  i Barcelona kom han på femteplass.

Storl fekk sitt store gjennombrot i 2011, då han vann gullmedaljen i kulestøyt under verdsmeisterskapen i Daegu i Sør-Korea. Han sette ny personleg rekord i kvalifiseringa med 21,50 m. I finalen forbetra han rekorden to gongar, fyrst til 21,60 m, og i siste støyt nådde han 21,78 m. Det siste måtte til, då kanadiaren Dylan Armstrong hadde støytt 21,64 m.

Under EM i friidrett 2012 i Helsingfors støytte Storl kula 21,58 m i finalen, hans beste resultat så langt i sesongen. Sigeren var suveren, andremann Rutger Smith frå Nederland vart slått med over ein meter. Vel ein månad seinare sette Storl ny personleg rekord under kulestøyt-finalen i OL i London. 21,86 m heldt til sølvmedalje, ettersom Tomasz Majewski frå Polen støytte kula tre centimeter lenger.

Før friidretts-VM i Moskva 2013 hadde Storl eit bestestøyt på litt over 21 meter. Atter ein gong viste han seg som ein stor konkurransemann. Han hadde fleire gode støyt i finalen, det lengste målte 21,73 m, nok til at han forsvarte VM-tittelen i øvinga.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (19,19 m)
EM 2010 i Barcelona: Nr 5 – 20,57 m
VM 2011 i Daegu: Gullmedalje – 21,78 m, framom Dylan Armstrong (21,64 m)
EM 2012 i Helsingfors: Gullmedalje – 21,58 m, framom Rutger Smith (20,55 m)
OL 2012 i London: Sølvmedalje – bakom Tomasz Majewski (21,89 m)
VM 2013 i Moskva: Gullmedalje – 21,73 m, framom Ryan Whiting (21,57 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «David Storl» frå ,  den 18. august 2013.  
 

Deltakarar under sommar-OL 2012
Tyske kulestøytarar
Red Wave

Red Wave: 4 Underground Bands from the Soviet Union var eit delt dobbeltalbum som kom ut i 1986 med banda Akvarium, Kino, Alisa og Strannje Igry (Strange Games), alle russisk rock frå Leningrad. Det var første gong russik rock vart gjeve ut i USA.

Joanna Stingray, som utvikla eit venskapleg forhold med somme av dei viktigaste medlemmane av sovjetisk undergrunnsrock då ho først vitja Sovjetuionen, og Boris Grebensjtsjikov, frontmannen i Akvarium, hadde ideen om å publisere eit slikt album i vesten. Songane for samlinga vart spelte inn privat av dei fire Leningrad-banda og smugla av Joanna Stingray til USA. Produksjonen og utgjevinga vart gjort av det Los Angeles-baserte indie-selskapet Big Time Records den 27. juni 1986.

Tre av dei fire banda (Akvarium, Kino og Alisa) på dette albumet vart seinare ikonar innan russisk rock og er framleis særs populære i Russland.

Innhald

Side 1 (Akvarium)
Frå albuma Tabu, Deti Dekabrja  and Radio Afrika.
 «Пепел» (Oske) – 3:10
 «Сегодня ночью» (I natt) – 4:36
 «Танцы на грани весны» (Dans på kanten av våren) – 4:25
 «Жажда» (Tørsten) – 3:56
 «Сны о чём-то большем» (Draumar om noko større) – 4:20
 «Рок-н-ролл мёртв» (Rock'n'Roll er død) berre på vinylplata i kort versjon

Side 2 (Kino)

Side 3 (Alisa)
Alle songar frå albumet Energija.
 «Экспериментатор» (Eksperimentator) – 4:31
 «Мы вместе» (Vi er i lag) – 2:43
 «Доктор Буги» (Dr. Boogie) – 3:49
 «Плохой Рок-н-ролл» (Vond rock'n'roll) – 3:21
 «Соковыжиматель» (Juicepressar) – 3:14
 «Ко мне» (Kom til meg) – 5:01

Side 4 (Strange Games)
 «Метаморфозы» (Metamorfozy) – 2:38
 «Хоровод» (Runddans) – 3:21
 «А телефона нет» (Ingen telefon) – 2:51
 «Эгоцентризм» (Egosentrisitet) – 4:29
 «Если ты думаешь» (Om du trur) – 3:54

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Red Wave» frå ,  den 18. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Russisk rock
Samlealbum frå 1986
+ se thélo

«+ se thélo» (gresk + σε θέλω, gresk for '+ eg vil ha deg'), òg skrive som «Kai se thélo» (gresk Και σε θέλω, gresk for 'Og eg vil ha deg'), er ein singel av den greske songaren Sákis Rouvás frå albumet Írthes, gjeve ut som ein radiosingel 17. juni 2008 i Hellas og på Kypros. Han var òg med på nyutgjevinga av albumet Írthes, This Is Our Night. Songen er skriven av Víki Gerothódorou og Dimítris Kontópoulos.

Utgjevingshistorie

Listeplasseringar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «+ Se Thelo» frå ,  den 18. august 2013.

Fotnotar

Singlar frå 2008
Greskspråklege songar
Greske songar
Nummer-ein-singlar i Hellas
Nummer-ein-singlar på Kypros
Sákis Rouvás-songar
Songar skrivne av Dimítris Kontópoulos
Songar skrivne av Víki Gerothódorou
Songar produserte av Dimítris Kontópoulos
Anatolsk rock

Anatolsk rock (tyrkisk Anadolu rock) er ei blanding av tyrkisk folkemusikk og rock. Han dukka opp i midten av 1960-åra, kort tid etter rockegrupper som The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin, Yes, Status Quo og Omega vart populære i Tyrkia. Døme på denne stilen var tyrkiske musikarar som Cem Karaca, Barış Manço, Erkin Koray, Fikret Kızılok, Cahit Oben, Selçuk Alagöz, Edip Akbayram i tillegg til band som Moğollar, Silüetler, Kurtalan Ekspres, Grup Çığrışım, Grup Çağrışım, Mavi Işıklar, Apaşlar, Kaygısızlar, Haramiler, Modern Folk Üçlüsü og Kardaşlar.

Historie og utvikling
Den tyrkiske rockerørsla trur ein starta i 1950-åra då The Shadows kom på banen og utvikla seg vidare tiåret etter med etter kvart som vestleg musikk vart stadig meir populært. Det tyrkiske samfunnet gjekk gjennom store kulturmessige endringar, mellom anna med ei demokratisering av regionen. Dette var med på å utvikle og gjere anatolsk rock populært.

Frå kring 1968 til kring 1975 vart psykedelisk rock særs populært i Tyrkia, mellom anna med gitaristen Erkin Koray. Meir progressive band var òg populære, som Cem Karaca (Safinaz, 1978) og Moğollar (Düm-tek).

Tilknytte musikarar og band
Etter kvart som andre rockesjangrar vart populære i Tyrkia, byrja òg den anatolske rocken å gå i forskjellige retningar. Det siste tiåret har ein fått tyrkiske band som Mor ve Ötesi, Gece Yolcuları, Almora, Kurban, Kargo, Duman, Vega, Çilekeş, Redd, Nemrud, Makine, Gripin og maNga, sistnemnde vart kåra til beste rockceband i ei lesarundersøking i 2005. På grunn av at mange tyrkarar flytta til Tyskland, utvikla det seg òg fleire band i Tyskland med røter i tyrkisk musikk, som Ünlü (frå 1981) og The Trial (frå 1985). 

Det finst òg mange individuelle rockeartistar som har vore populære som AYNA, Haluk Levent, Şebnem Ferah, Gültekin KAAN, Barış Akarsu, Ogün Sanlısoy, Demir Demirkan, Hayko Cepkin, Aslı Gökyokuş, Nev, Aylin Aslım, Emre Aydın, Özlem Tekin og Teoman. Mot slutten av 1980-åra dukka fleire metal-grupper opp i Tyrkia som Mezarkabul (Pentagram), Diken, Volvox og Dr. Skull.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anatolsk rock» frå ,  den 18. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Rock etter land
Tyrkisk musikk
The Partridge Family

The Partridge Family er ein amerikansk situasjonskomedie-serie om ei mor som var blitt enke og dei fem borna hennar. Saman startar dei ein musikalsk karriere. Serien gjekk frå 25. september 1970 til 23. mars 1974 på ABC.

Mora, Shirley Partridge vart spelt av Shirley Jones. Familien reiser kring i ein gammal skulebuss og heldt konsertar. 

Musikken i serien vart produsert av Wes Farrell, og vart spelt av ei gruppe innleigde studiomusikarar, og dei fleste av skodespelarane mimar til musikken, utanom David Cassidy, som song sjølv, i lag med Shirley Jones. Cassidy vart eit tenåringsidol og byrja å turnere med ei gruppe som spelte både Partridge-songar og songar frå sine eigne album til tusenvis av skrikande tenåringsjenter på store stadion i Amerika, Europa, Japan og Australia. 

Den største hitten til The Partridge Family kom i 1970 med songen «I Think I Love You», skriven av Tony Romeo. Songen gjekk heilt til topps på Billboard-lista i USA og selde over fem millionar eksemplar. Songen kom ut på albumet The Partridge Family Album, som nådde fjerdeplassen på Billboard 200. Ei rekkje Partridge-singlar følgde: «Doesn't Somebody Want to Be Wanted», «I'll Meet You Halfway», «I Woke Up In Love This Morning», «It's One of Those Nights (Yes Love)», «Am I Losing You», «Looking Through The Eyes Of Love», «Breaking Up Is Hard to Do» og «A Friend and a Lover». Desse singlane vart gjevne ut på millionseljande album som Up To Date, Sound Magazine, Shopping Bag, Notebook, Crossword Puzzle og Bulletin Board. Julealbumet deira A Partridge Family Christmas Card var det mestseljande julealbumet i 1971. I alt gav The Partridge Family ut 89 songar på ni album mellom 1970 og 1973.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Partridge Family» frå ,  den 18. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske fjernsynsseriar
Oppdikta familiar
Fiktive musikkgrupper
Musikalske fjernsynsseriar
Fjernsynsseriar frå 1970-åra
The Cowsills

The Cowsills er ei amerikansk vokalgruppe frå Newport i Rhode Island. Dei spesialiserte seg på harmoniar og song og spelte musikk frå tidleg alder. Bandet vart starta i 1965 av brørne Bill, Bob og Barry. Kort tid etter kom òg John med i bandet. Opphavleg spelte Bill og Bob gitar og Barry var på trommer. Då John lærte seg å spele trommer og vart med i bandet, gjekk Barry over på bass. Etter suksess i starten, fekk brørne med seg syskena Susan og Paul og mora si Barbara. Tvillingbroren til Bob, Richard, var turnemanager. Då gruppa vart utvikda i 1967 var dei seks syskena frå åtte til nitten år gamle. Med mora Barbara (fødd Russell) med i bandet var the Cowsills inspirasjonskjelda for fjernsynsserien The Partridge Family.

Dei største hittane deira var «The Rain, the Park and Other Things» og «Hair», som begge nådde andreplassen på singellista i USA på slutten av 1960-åra.

Diskografi

Album

EPar

Singlar

På fjernsyn

The Cowsills opptredde mange gonger på fjernsyn seint i 1960- og tidleg i 1970-åra: 
 The Ed Sullivan Show (to gonger)
 The Tonight Show Starring Johnny Carson (to gonger)
 American Bandstand
 The Mike Douglas Show
 The Barbara McNair Show
 Playboy After Dark
 Kraft Music Hall
 Music Scene
 The Johnny Cash Show

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Cowsills» frå ,  den 18. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 The Cowsills — ei fanside
 Family Band: The Cowsills Story Documentary
 Konsertbilete frå 2005 

USA-amerikanske musikkgrupper
Musikalske familiar
Familiegrupper
Musikkgrupper skipa i 1965
The Osmonds

The Osmonds er ei amerikansk musikalsk familiegruppe med ein lang og variert karriere som har teke dei frå å synge barbersalongmusikk som bar, til å bli tenåringsidol, til ein populær fjernsynsserie og suksess både som soloartistar og som gruppe. The Osmonds er medlemmar av Jesu Kristi Kyrkje av Siste Dagars Heilage og dei religiøse verdiane deira har påverka karrieren deira.

Då dei starta som ein barbersalongkvartett bestod gruppa av brørne Alan Osmond, Wayne Osmond, Merrill Osmond og Jay Osmond. Dei fekk seinare med seg dei yngre søskena Donny Osmond og Jimmy Osmond. Den einaste systera deira, Marie Osmond, som aldri song med brørne på den tida, fekk sjølv ein suksessrik solokarriere i 1970-åra og familievenen Ronnie Mund spelte tamburin og song korvokal. Dei eldre brørne George Virl Osmond, Jr. (Virl) og Tom Osmond var fødd døve og deltok ikkje i gruppa, men dei var stundom å sjå, hovudsakleg på julespesialane til familien i 1970-åra. Alle i familien Osmond var fødde i heimbyen Ogden i Utah, utanom den yngste, Jimmy, som var fødd i Canoga Park i California. 

Sjølv om gruppa hadde eksistert sidan slutten av 50-åra var det først i 1970 dei slo igjennom, i kjølvatnet av suksessen til the Jackson 5. På same måte som Michael Jackson vart frontmann i Jackson 5 var det den yngste broren Donny som vart den fremste i The Osmonds. Gruppa var særs populære i 1971-1972, men mot slutten av 1974 hadde populariteten dalt. Både Donny og systera Marie hadde derimot særs populære solokarrierar utover 70-åra, og The Osmonds kom attende i 1980-åra som countryartistar. 

Gruppa har seld minst 102 millionar plater verda over.

Diskografi

Album

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Osmonds» frå ,  den 18. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 
 
 Offisiell YouTube-kanal
Behind the Teeth: Know Your Osmond 
 The Osmonds Biography på YouTube

USA-amerikanske gutegrupper
USA-amerikanske countryband
USA-amerikanske popgrupper
Familiegrupper
Musikalske familiar
Musikkgrupper skipa i 1958
The Archies

The Archies er eit fiktivt garasjeband starta av Archie Andrews, Reggie Mantle og Jughead Jones, ei gruppe vaksne karakterar i Archie-universet i samband med den animerte fjernsynsserien The Archie Show. Gruppa er kjend for suksessen dei hadde i den verkelege verda, sjølv om dei vart eit oppdikta band.

Musikken til det oppdikta bandet vart spelt inn av studiomusikarar med Ron Dante på vokal og gjeve ut på ei rekkje singlar og album. Den mest populære songen deira, «Sugar, Sugar», vart ein av dei største hittane innan tyggegummipop-sjangeren som blømde frå 1968 til 1972.

Album
 The Archies (1968)
 Everything's Archie (1969)
 Jingle Jangle (1969)
 Sunshine (1970)
 The Archies Greatest Hits (1970)
 This Is Love (1971)
 The Archies Christmas Album (2008)
 The Archies (1977 RCA Special Products DVL 2-0221 / Laurie House LH-8016)

Singlar
 «Bang-Shang-a-Lang» (Jeff Barry) / «Truck Driver» (1968)
 «Feelin' so Good (S.k.o.o.b.y-D.o.o.)» (Jeff Barry, Andy Kim) / «Love Light» (1968)
 «Sugar, Sugar»  (Jeff Barry, Andy Kim) / «Melody Hill» (1969)
 «Jingle Jangle»  (Jeff Barry, Andy Kim) / «Justine» (1969)
 «Who's Your Baby?»  (Jeff Barry, Andy Kim) / «Senorita Rita» (1970)
 «Sunshine» (Jeff Barry, Bobby Bloom) / «Over and Over» (1970)
 «Together We Are Two» (Jeff Barry, Andy Kim) / «Everything's Alright» (1971)
 «This Is Love» (Ritchie Adams, Robert Levine) / «Throw a Little Love My Way» (1971)
 «A Summer Prayer for Peace» (Jeff Barry) / «Maybe I'm Wrong» (1971)
 «Love Is Living In You» (Philip Cody, Robert Levine) / «Hold on to Lovin'» (1971)
 «Strangers in the Morning» (Howard Greenfield, Ron Dante) / «Plum Crazy» (1972)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Archies» frå ,  den 18. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Ron Dante
 The Archies

Animerte musikkgrupper
Archie Comics
Fiktive musikkgrupper
Sugar, Sugar

«Sugar, Sugar» er ein popsong skriven av Jeff Barry og Andy Kim. Han vart framført av The Archies, eit oppdikta band frå den animerte fjernsynsserien The Archie Show.  Songen nådde toppen av singellista i USA i 1969 og låg der i fire veker.

Hit-versjon
«Sugar, Sugar» av The Archies vart produsert av Jeff Barry og songen vart opphavleg gjeve ut på albumet Everything's Archie. Albumet vart spelt inn av studiomusikarar rettleia av Don Kirshner. Ron Dante song solovokal på songen i lag med Toni Wine (som song linja «I'm gonna make your life so sweet»), og Andy Kim. I lag danna dei stemmene til the Archies ved hjelp av fleirsporsinnspeling.

Då songen kom ut fekk Kirshner folk til å spele han for radiostasjonar utan å fortelje dei kven som spelte (fordi den førre singelen til the Archies hadde selt skuffande). Først då dei forstod at dei fleste DJane likte songen, vart dei forklart at songen vart framført av ei teikneseriegruppe. The Archies-hitten vart ein av dei største (og ein av dei mest uventa) førsteplassane i USA det året, og den største tyggegummipop-hitten gjennom tidene, både i Amerika og Europa.

Songen låg på toppen av lista til Billboard for heile 1969. Han toppa òg listene i Canada (i tre veker), Storbritannia (8 veker), Sør-Afrika og i Noreg (10 veker). Songen er lista på 63. plass på Billboard's Greatest Songs of All Time. 5. februar 2006 vart «Sugar, Sugar» innlemma i Canadian Songwriters Hall of Fame, sidan eine låtskrivaren, Andy Kim opphavleg var frå Montreal i Quebec.

Songen skal visstnok ha blitt tilbode The Monkees, sjølv om låtskrivaren Jeff Barry nektar for dette. Don Kirshner har sagt at Mike Nesmith slo neven gjennom veggen på Beverly Hills Hotel fordi han nekta å gjere «Sugar, Sugar». Monkees sin akrivekspert, Andrew Sandoval har foreslått at bandet kanskje i staden vart tilbode ein song kalla «Sugar Man», men at dette med tida har blitt hugsa feil som «Sugar, Sugar».

Musikarane som spelte på songen var Ron Frangipane - klaver, Chuck Rainey - bass, Gary Chester - trommer, Dave Appell - gitar, Harry Amanatian - gitar og Ray Stevens - handklapp.

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er Wilson Pickett, Tommy Roe, Alex Chilton, Willie Henderson, Bob Marley & The Wailers, Jonathan King (ein rockversjon som nådde 12. plass i Storbritannia), Gladys Knight & The Pips, the Germs, Stars on 45, Duke Baysee (nådde 30. plass i Storbritannia i 1994), Semisonic og Magneto.

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sugar, Sugar» frå ,  den 18. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 The Billboard Book of Number 1 Hits, 5. utg.

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar på toppen av VG-lista
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Irland
Wilson Pickett-songar
Songar skrivne av Jeff Barry
Songar om sukkertøy
Ike & Tina Turner-songar
Tyggegummipop

Tyggegummipop (engelsk Bubblegum pop), stundom kalla plastpop eller trashdisco, er ein musikkstil som består av ei samansetning av kommersiell pop, eurodance, schlager eller disco. Omgrepet vert vanlegvis nytta av media i nedlatande form mot artistar som vert rekna å vere for kommersielle. Elles vert omgrepet lite nytta, og kva grupper og artistar som skal medreknast til denne sjangeren er vanlegvis ei subjektiv vurdering.

Den klassiske tyggegummipop-perioden varte frå 1967 til 1972. Ein ny bølgje starta nokre år seinare då disco tok over og punkrocken oppstod.

I 1990-åra
Bubblegum vert òg nytta som omgrep på ein musikkstil som har utspringet sitt frå eurodance i 1990-åra. Musikkstilane har mange likskapar med til dømes synthpop i eit tempo mellom 95 og 150 bpm og kvinneleg song med seksjonar av mannleg rap. Skilnaden frå eurodance er at bubblegum har litt meir fengande melodiar, i tillegg til at tekstene og videoane ofte er laga for å vere humoristiske eller retta mot barn.

Musikken var mest populær i åra 1995–2000 og vart hovudsakleg produsert i Sverige, Danmark og Italia. Bubblegum vart laga av produsentar og låtskrivarar som sette saman grupper som framførte låtane. Den største produsenten innan sjangeren er Johnny Jam & Delgado, berre det italienske selskapet SAIFAM har laga fleire produksjonar. Nokre av dei mest kjende bubblegumprosjekta er Aqua, Daze, Dr Bombay, Hit’n’Hide, Toy-Box, Captain Hook, Barbie Young og Zippers.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bubblegum pop» frå , og «Tyggegummipop» frå  den 18. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
The Eurodance Encyclopedia

Popsjangrar
Sjangrar innan rockemusikk