alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Seteball

Seteballane (lat. gluteus) er avrunda delar av kroppen på baksida av bekkenet (pelvis) hjå menneskjer og artar i menneskjefamilien (hominidae). 
Menneskjekroppen sin største muskel, musculus gluteus maximus ligg i rumpeballen.
Seteballene hjelper deg med å sitje, stå, springe, o.l. "Setemuskelen" er den same som sit i låra, og den går nedover frå rumpa og ned til låra.

Kjelder 
Bokmålswikipediaartikkelen  «Rumpeball»

Kroppsdelar
Bukbøy

Bukbøy er ein av dei mest vanlege treningsmetodane for magemusklane, primært rectus abdominis. Denne er rekna som eit tryggare alternativ til magebøying.

Startposisjonen er å liggje på ryggen med knea bøygde. Rørsla byrjar med å bøye akslene opp og fram mot bekkenet, med hendene bak nakken, eller krossa over brystet, men utan å lyfte nedre del av ryggen frå underlaget. Å nytte hendene til å skyve på nakken kan føre til skade, men ein kan godt nytte dei til å halde hovudet slik at nakkemusklane kan slappe av. Så lenge ein held nakken utstrekt, slepp ein skadar.

Bukbøy-trening kan utførast på ball. Vekter kan nyttast, vanlegvis haldne under haka, for å auke motstanden. Om olbogen er utstrekt slik at underarmen ikkje lenger er loddrett, vil triceps verke som støttemusklar. Lengre avstand vil òg auke lasta på underlivsmusklane.

Skilnaden frå magebøying er at nedre del av ryggen ikkje vert lyft opp frå golvet når ein gjer bukbøy. Det seiest at dette eliminerer hoftemuskel-rørsler og gjer bukbøy til ein effektiv magemuskel-treningsform. For å gjere bukbøy tyngre, kan ein liggje på ein skråbenk og/eller halde ei vekt på brystet eller bak hovudet.

Trening
Netvibes

Netvibes er ei fleirspråkeleg (også nynorsk), Ajax.basert, personalisert startside, lik iGoogle, My Yahoo og Microsoft Live. Ho er organisert med faner, der kvar fane inneheld brukardefinerte modular. Innebygde Netvibes-modular er: RSS/Atom-nyhendestraumlesar, lokale vêrmeldingar, ein kalender som støttar iCal, bokmerke, notat, hugselister, søk, del.icio.us, Meebo, Flickr-bilete og støtte for POP3- og IMP4-e-post, samt nett-e-posttilbydarar som GMail, Yahoo Mail, Hotmail og AOL Mail, Box Net-nettlagring. Ho har også podkaststøtte, med ein innebygd ljodspelar og fleire andre tenester. Ei side kan verte meir personalisert ved å nytte forskjellige tema, eller ein kan lage sitt eige. Fanene og modulane kan delast med andre over «Netvibes Ecosystem».

Startsider
Norman Foster

Norman Foster () er ein berømt engelsk arkitekt. Han er utdanna i Manchester og ved Yale-universitetet, og er leiar for Foster and Partners.

Han er kjent for ei rekkje internasjonale prestisjeprosjekt, mellom anna ombygginga av Riksdagen i Berlin.

Foster blei slått til riddar i 1990 og utnemnd til Baron Foster of Thames Bank of Reddish i 1999. Han har mottatt både den tyske ordenen Pour le Mérite og den engelske ordenen Order of Merit.

I 1999 mottok han Pritzker-prisen.

Prosjekt 
 Millau-brua i Frankrike
 Millennium Bridge i London
 Swiss Re/30 St Mary Axe («Sylteagurken»)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Norman Foster» frå , den 30. mai 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Foster and Partners.com 

Engelske arkitektar
Folk frå Manchester
Medlemmar av det kongelege svenske kunstakademiet
Vågen vidaregåande skule

Vågen vidaregåande skule er ein vidaregåande skule i Sandnes som underviser i musikk, dans og drama; media og kommunikasjon og formingsfag. Skulen ligg ved Vågen i sentrum av Sandnes og opna i 2010. Han har eit areal på om lag 20 000 kvadratmeter (delar av dette deler han med Sandnes kulturskule) og han har rundt 850 elevplassar.

Før skulen blei bygd var det noko strid om kva han skulle heita. Eit mindretal i Rogaland fylkesting ønskte å kalla han opp etter den lokale næringlivsmannen Jonas Øglænd, men valet fall til slutt på at skulen fekk namn etter staden han ligg.

Kjelder 
 Helene Andreassen, Vågen videregående åpner dørene . Stavanger Aftenblad, 16.11.2010
 Vågen blir navnet på skolen , Sandnesposten, 10.12.2008

Bakgrunnsstoff 
 vaagen.vgs.no Nettsida til skulen.
 Vågen vgs  ved bygg.no

Sandnes kommune
Skipingar i 2010
Vidaregåande skular i Rogaland
Lysebotn

Lysebotn (eller Lyse) er ein stad som ligg ved enden av Lysefjorden i Sandnes kommune i Rogaland. Det er eit turistmål med over 100 000 tilreisande i året. Lysebotn er startstad for mange BASE-hopparar i samband med hopping frå Kjerag.

På sommarstid går det både ferje (turistferje med guiding) og hurtigbåt inn fjorden. Vegen opp over til Sirekrok i Øvre Sirdal i Agder er berre sommaropen. 

Lyse kapell ligg i Lysebotn. Kapellet vart bygd i 1961. Tidlegare hadde Lysebotn eigen skule, Lyse skole. Lysebotn har i dag eigen campingplass. 

Ved Lysebotn ligg Lyse kraftverk.

Stader i Forsand
Busetnader i Sandnes
Ferjestader i Rogaland
Falanks

Ein falanks var ein militær formasjon i antikkens Hellas. Ein falanks bestod av tunge infanteristar (hoplittar), væpna med spyd eller sarissa og skjold. 

Infanteri
Gresk historie
Framandlegionen

Framandlegionen (fransk Légion Étrangère) er ei militæreining i den franske hæren. Han vart danna i 1831 i fransk Nord-Afrika etter juli-revolusjonen i Frankrike. Legionen vart danna fordi utanlandske friviljuge ikkje lenger kunne verve seg til det ordinære militæret.

Dei fleste offiserane i Framandlegionen er franske, men dei meinige er samansett av mange forskjellige nasjonalitetar (mellom anna franskmenn). Etter å ha tenestegjort i legionen i tre år kan legionæren søkje om fransk statsborgarskap. Alle legionærar blir innrullert under pseudonym, men kan få tilbake den opphavlege identiteten sin etter eitt år ved å gjennomgå «régularisation de situation militaire» (RSM). Berre legionærar som har gjennomgått RSM kan få fransk statsborgarskap.

I hovudsak var Legionen eit prosjekt for å utvide det Franske koloniale imperium på 1800-talet. Legionen har også hatt ein stor rolle i krigar med andre europeiske stormakter i krigar som 1. og 2. verdskrig.

Tidlegare hadde Framandlegionen eit rykte for å tiltrekkje seg leigesoldatar og rømlingar. I dei seinare år har rekrutteringa til legionen blitt avgrensa og det blir gjort bakgrunnssjekk på alle søkjarar.

Det noverande hovudkvarteret ligg i Aubagne, like utanfor Marseille.

Oppsetjing 

 I Frankrike
 1. regiment (Régiment Étranger) (1er RE), stasjonert i Aubagne
 2. infanteriregiment (Régiment Étranger d'Infanterie) (2e REI), stasjonert i Nîmes
 4. øvingsregiment (Régiment Étranger) (4e RE), stasjonert i Castelnaudary
 1. stridsvognregiment (Régiment Étranger de Cavalerie) (1er REC), pansra regiment stasjonert i Orange
 1. ingeniørregiment (Régiment Étranger de Génie) (1er REG), stasjonert i Laudun
 2. ingeniørregiment  (Régiment Étranger de Génie) (2e REG), stasjonert i Saint-Christol i Vaucluse
 På Korsika
 2. fallskjermregiment (Régiment Étranger de Parachutistes) (2e REP), stasjonert i Calvi
 I dei franske oversjøiske territoria
 3. infanteriregiment (Régiment Étranger d'Infanterie) (3e REI), stasjonert i Kourou, Fransk Guyana.
 Detasjement (Détachement de Légion Étrangère de Mayotte) (DLEM), detasjement stasjonert på Mayotte.
 Afrika
 13. halvbrigade (Demi-Brigade de Légion Étrangère) (3e DBLE), stasjonert i Djibouti.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Fremmedlegionen» frå , den 30. mai 2008.

Bakgrunnsstoff 

 French Foreign Legion - Le Recrutement
 The French Foreign Legion

Framandlegionen
Det franske forsvaret
Dark Passion Play

Dark Passion Play er det sjette studioalbumet til den finske symfonisk kraftmetallgruppa Nightwish. Det blei utgjeve 26. september 2007 i Finland og 28. september i resten av Europa. Albumet var det første med den nye vokalisten Anette Olzon og det første utan vokalist Tarja Turunen som fekk sparken frå gruppa i oktober 2005.

Spor 

 «The Poet and the Pendulum» (13:53)
 «Bye Bye Beautiful» (04:14)
 «Amaranth» (03:51)
 «Cadence of Her Last Breath (4:14)
 «Master Passion Greed» (06:02)
 «Eva» (04:24)
 «Sahara» (05:47)
 «Whoever Brings the Night» (04:17)
 «For the Heart I Once Had» (03:55)
 «The Islander» (05:05)
 «Last of the Wilds» (05:40)
 «7 Days to the Wolves» (07:03)
 «Meadows of Heaven» (07:10)

Nightwish-album
Ådring

Ådring er ein målingsteknikk for å imitere edeltre. Ved ådring av møbel eller veggflater framstilt av eit vanleg treslag (ofte furu), forsøkjer målaren å skape eit inntrykk av at det er brukt meir kostbare treslag som bjørk, ask eller eik, eller importerte treslag som mahogny eller nøttetre.

Historie 
Dei eldste kjende døma på treådring er funne på 4 000 år gamle egyptiske sarkofagar. Teknikken kom til Sverige ved innreiing av kyrkjer i mellomalderen. I seinbarokken omkring år 1700 vart mahognyimitasjonar utbreidd over heile landet, og på 1800-talet vart ådring svært vanleg både i Sverige og Noreg, då både som imitasjon av utanlandske og heimlege treslag.

Framstilling 
Ådringsmålaren tar utgangspunkt i anatomien til ulike treslag, og tremønsteret som vert skapt ved tangential- , radialsnitt eller skjering av finér. Målaren bør òg tilpasse seg vanlege plankedimensjonar. Som hjelpemiddel kan målaren - i tillegg til pensel, fille og svamp - bruke ein ådrik som etterlikar mønsteret i lauvtrevirke.

Nokre målarar har utvikla ådringa vidare til fri ådring, uavhengig av fargen og utsjånaden til kjende treslag.

Kjelder: 
 Pontus Tunander: Dekorativ målning / Marmorering, ådring, schablonmålning, Ica Bokförlag, 1993/1996, ISBN 91-534-1584-1

Målarteknikkar
STS-124

STS-124 er namnet på ei romferd med romferja Discovery. Romferja vart skoten opp frå Kennedy Space Center i Florida, den 31. mai 2008

Målet med romferda var å levere den trykkisolerte modulen av det japanske laboratoriet Kibō, i tillegg til ein ny robotarm som skal betjene den japanske delen av romstasjonen. 

Denne romferda var den andre av til saman tre romferder for å gjere ferdig Kibō. Den trykkisolerte modulen av Kibō vart montert til Harmony, i tillegg til logistikkmodulen som vart send opp og lagra på romstasjonen under den forige romferda STS-123.

STS-124 var den tiande romferda sidan Columbia-ulykka.

Mannskap 
 Mark E. Kelly (3) - Kommandør - 
 Kenneth Ham (1) - Pilot - 
 Karen L. Nyberg (1) - Ferdspesialist - 
 Ronald J. Garan, Jr. (1)- Ferdspesialist - 
 Michael E. Fossum (2) - Ferdspesialist - 
 Akihiko Hoshide (1) - Ferdspesialist - 
Tala i parentes viser talet på romferder som vedkommande har vore med på, denne romferda inkludert.

Ekspedisjon 17

Med opp til ISS 
 Gregory Chamitoff (1) - Ingeniør

Med ned frå ISS 
 Garrett Reisman (1) - Ingeniør

Bakgrunnsstoff 
 Ofissiell ferdsside hjå NASA
 www.spaceflightnow.com om STS-124

STS-124
Den internasjonale romstasjonen
Romutforsking i 2008
Ballstad

Ballstad er ein tettstad i Vestvågøy kommune i Nordland fylke. Staden har .

Geografi i Vestvågøy
Tettstader i Nordland
Leknes

Leknes er ein tettstad med  i Vestvågøy kommune i Nordland fylke.

Geografi i Vestvågøy
Byar i Nordland
Tettstader i Nordland
Kommunesenter i Nordland
Sørland

Sørland er kommunesenteret i Værøy kommune i Nordland fylke. Tettstaden har  og ligg søraust på øya Værøy.

Geografi i Værøy
Tettstader i Nordland
Kommunesenter i Nordland
Liland

Liland er ein tettstad i Evenes kommune i Nordland fylke. Staden har .

Geografi i Evenes
Tettstader i Nordland
Olav Bjørgum

Olav Bjørgum (fødd 1934 på Bjørgum i Valle i Setesdal) er ein norsk biletkunstnar og illustratør. Han bur i Gvarv i Telemark. Bjørgum er bror til spelemannen og sylvsmeden Torleiv H. Bjørgum og er sjølv utdanna sylvsmed.

Olav Bjørgum etablerte eigen grafisk verkstad i 1964. Han har illustrert omkring 35 bøker, hatt fleire offentlege utsmykkingsoppgåver og delteke på ei mengd utstillingar. Olav Bjørgum mottok Kirke- og kulturdepartementets illustrasjonspris for to av barnebøkene til Ingeborg Refling Hagen,  Eventyr og historier fra Mostua, Del II frå 1969 og Eventyr og historier fra Mostua, Del IV fra 1970.

Bjørgum har ein karakteristisk strek og baserer mykje av sin kunst på inspirasjon frå bokverket Gamalt or Sætesdal. Det gjeld mellom anna juleheftet Jol i Setesdal, som han har levert illustrasjonar til sidan starten. I tillegg til framsida har han ei rekke illustrasjonar inne i bladet, gjerne med ein bilettekst henta frå Gamalt or Sætesdal.

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon med bileteksempel
 Utgjevingar med Olav Bjørgums illustrasjonar

 Norske illustratørar
 Fødde i 1934
Folk frå Valle
Folk frå Sauherad
Svartbrynalbatross

Svartbrynalbatross (Thalassarche melanophris) er ein stor sjøfugl i albatrossfamilien med sirkumpolar utbreiing på sørlege hav. Clementslista listar to underartar, underarten Thalassarche melanophris impavida i tillegg til nominatforma. Andre reknar T. impavida som ein sjølvstendig art, engelsk namn 'Campbell albatross' etter hekkeområdet Campbelløyane.

Skildring 

Svartbrynalbatrossen er ein mellomstor albatross, med ei kroppslengd på 80-95 cm, vengespenn på 200-240 cm og ei snittvekt på 2.9-4.7 kg. Han kan ha ei levetid på over 70 år. Heile kroppen og hovudet er kvitt med eit svart triangelforma felt rundt auga, oversida av vengene er i grått til svart og halen er mørk grå. Undervengene er hovudsakleg kvite med breie, uregelmessige, svarte kantar. Han har guloransje nebb med ein mørkare, raudoransje tupp. Ungfuglane har mørke hornfarga nebb med mørk tupp, og grått hovud og krage. Dei har òg mørke undervenger. 

Karakteristiske trekk som skil svartbrynalbatrossen frå andre Thalassarche-albatrossar er det mørke feltet over augo som gjev han namnet, og dei breie svarte kantane mot den kvite undersida av vengene, kvitt hovud og oransje nebb, mørkare mot tuppen. Dei liknar på gråhovudalbatrossane, men sistnemnde har heilt mørkt nebb og meir komplette, mørke markeringar på hovudet.

Utbreiing og vern 
Svartbrynalbatrossar lever sirkumpolart på sørlege hav. Den største hekkekolonien finn ein på Falklandsøyane, vidare finst store koloniar på Sør-Georgia og fleire chilenske øyar i Drakesundet. Dei hekkar dessutan på øyar ved New Zealand og i sørlege Indiahavet. Bestanden er estimert til totalt 1,2 millionar vaksne (2010) kjønnsmodne individ, og han er minkande.

IUCN klassifiserer denne arten som truga på grunn drastisk reduksjon i populasjonen. Til dømes hadde Bird Island ved Sør-Georgia årleg 4 % nedgang av hekkande par, og på øya Kerguelen 17 % i perioden 1979-1995. Den totale situasjonen gjev grunn for otte, med ein 67 % nedgang over 64 år på Falklandsøyane, Sør-Georgia og Kerguelen.

Auka linefiske på dei sørlege hava, spesielt rundt Patagonia og Sør-Georgia, er rekna som ei viktig årsak til nedgangen. Faktisk er svartbrynalbatross den fuglearten som er hardast ramma av fiskeria. Trålfiske, spesielt rundt Patagonia og i nærleiken av Sør-Afrika er òg ei viktig årsak.

I Nord-Atlanteren 
Eit eller fleire individ har vore observert i Nord-Atlanteren frå 1967, og det finst fleire observasjonar av arten langs norskekysten, til dømes to individ utanfor Myken i 2004.

Kjelder 
 Denne artikkelen er basert på «Black-browed Albatross» frå , som igjen byggjer på nettsida 'Species factsheet' hos BirdLife International:
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Thalassarche melanophrys . Henta frå http://www.birdlife.org den 26. mai 2012.
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition)'', Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av svartbrynalbatross hos Internet Bird Collection

Albatrossfamilien
Gulnasealbatross

Gulnasealbatross (Thalassarche chlororhynchos), tidlegare tristanalbatross, er ein fugl i albatrossfamilien.

Gulnasealbatross hekkar på øyar midt i Atlanterhavet, mellom anna Tristan da Cunha (Inaccessible Island, Middle Island, Nightingale Island, Stoltenhoff Island) og Gough Island. Ute på havet finst dei hovudsakleg mellom 15° S og 45° S i eit belte frå Sør-Amerika til Afrika. Fuglen er observert to gongar i Noreg, i 1994 og 2007.

Ein nærskyld, men fråskilt populasjon held til i Indiahavet. Ulike autoritetar reknar han anten som ein annan art, Thalassarche carteri, eller ein underart, Thalassarche chlororhynchos carteri. Også denne gruppa er sterkt truga.

Kjelder 

 BirdLife Species Factsheet.
 A classification of the bird species of South America South American Classification Committee - American Ornithologists' Union
 Ny oppdatert liste over fugler påtruffet i Norge av Tor A. Olsen (11.08.2010)

Bakgrunnsstoff 

 NOF Møre og Romsdal om tristanalbatross
 BirdLife Species Factsheet.
 ARKive - images and movies of the Atlantic yellow-nosed albatross (Thalassarche chlororhynchos) 

Albatrossfamilien
Havsvale

Havsvale (Hydrobates pelagicus) er ein fugl i stormsvalefamilien. Han er den minste sjøfuglen i Atlanterhavet. Havsvala er 15-16 centimeter lang og har eit vingespenn på 37–41 cm. Fuglen har svart fjørdrakt men kvit overgump.

Havsvala lever hovudsakleg i austdelen av Atlanterhavet, og hekkar langs størsteparten av den europeiske kysten til Kanariøyane i sør. Han hekkar også i Middelhavet aust til Tyrkia. Dei største populasjonane finst på Shetland, Orknøyane, Færøyane og vest på Irland. Middelhavspopulasjonen høyrer til ein separat underart, umogeleg å skilje i felt frå atlanterhavspopulasjonen utanfor hekketida, og desse hekkar hovudsakleg på Filfola utanfor Malta, Sicilia og Balearane.

I folketrua var fuglen ofte sett på som eit stormvarsel.

Havsvala lever strikt pelagisk utanfor hekkesesongen. Føda består av småfisk, blekksprut og dyreplankton, som ho ofte fangar trippande på havoverflata. Fuglen kan lokalisere ulik flytande føde utifrå lukt. Føda vert omgjord i magen til ei oljeaktig oransje væske som fuglen spyr opp for å mate ungen. Sjølv om havsvala oftast er taus til sjøs, har har fuglen ei gryntande læte som paret ytrar i paringssesongen, og hannen har ein purrande song ein kan høyra frå buplassen.

Havsvala overlever ikkje på øyar der landpattedyr som rotter og kattar har vorte introduserte, men toler naturleg predasjon frå måsar, joar, ugler og falkar. Trass i at den globale populasjonen minkar noko, vert han klassifisert som livskraftig av IUCN som livskraftig grunna storleiken. Då fuglen opptrer i grov sjø ute på havet vert han hylla inn i mytar og sjømannsfortellingar.

Havsvala plasserer reiret i sprekker og holer. Hoa legg eit egg pr hekkesesong, oftast rett på marka. Egget er kvitt, og foreldra deler på den lange rugetida, og etter klekkinga tek begge foreldra hand om ungen. Havsvala er langtrekkar som held seg utanfor kysten av Sør-Afrika medan det er vinter i nord.

Kjelder 
 Artskilding  hos Norsk Ornitologisk Forening

Denne artikkelen bygger på «Stormsvala» frå ,  den 29. november 2021.  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Artskilding  hos Norsk Ornitologisk Forening

Stormsvalefamilien
Fuglar i Noreg
Fuglar i Atlanteren
Stormsvale

Stormsvale (Hydrobates leucorhous, tidlegare Oceanodroma leucorhoa) er ein liten fugl i stormsvalefamilien. Stormsvala har ei normal kroppslengd på 18-21 cm  og eit vengespenn på ca. 43-48 cm. Ho er ein svartbrun fugl med gråkvit overgump og kløfta hale. Stormsvala er tydeleg større enn havsvala, som ho liknar med kvitt band over overgumpen på ei elles mørk fjørdrakt. 

Stormsvale hekkar på øyar i Nord-Atlanteren, og dessutan frå Japan til Aleutane og øyar utanfor vestkysten av Mexico. Den største kolonien av fuglane finst på Baccalieu-øya aust i  Canada, der over 3 millionar par hekker. Første indikasjonen på hekking i Noreg fekk ein då ein koloni vart oppdaga på Røst i Lofoten i 1961. Sikkert bevis for hekking fekk ein først fleire år seinare.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Leach's Storm-petrel» frå ,  den 2. desember 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Dale S, Jacobsen K-O, Lislevand T, Solvang R, Stokke BG og Strøm H (2021, 24. november). Fugler: Vurdering av stormsvale Hydrobates leucorhous for Norge. Norsk rødliste for arter 2021. Artsdatabanken.  Henta 30. desember 2021
 Tycho Anker-Nielssen, 1994, Artsomtale: Oceanodroma leucorhoa – stormsvale, S. 44 i: Gjershaug, J. O., Thingstad, P. G., Eldøy, S. & Byrkjeland, S. (red.): Norsk fugleatlas. Norsk Ornitologisk Forening, Klæbu. Henta 30. desember 2021

Stormsvalefamilien
Fuglar i Noreg
Fuglar i Atlanteren
Flekkpetrell

Flekkpetrell (Daption capense) er ein sjøfugl i stormfuglfamilien som er svært vanleg og utbreidd i Sørishavet. Populasjonen er rekna til ca. to millionar fuglar. 


Skildring 
Flekkpetrellen er ein mellomstor petrell med ein karakteristisk utsjånad; heilsvart hovud og nakke, kvit bringe og buk, kvite undersider av vengene med svart innramming. Oversida av venger, bakkropp og stjert er svart-kvitt spraglete med eit svart band lengst bak på stjerten. Denne fjørdrakta er unik blant stormfuglane. 
Når han er fullvaksen, er vengespennet 86 cm, og kroppslengda er ca. 39 cm. Når dei flyg, vekslar dei mellom raske vengeslag etterfølgt av ei glideflukt på stive venger.

Dietten inneheld hovudsakleg kril, pelagiske tanglopper, og dessutan fisk og blekksprut. Dei kan plukke maten frå vassoverflata, òg i flukt, eller dukke under vatn og filtrere ut maten. Dei er òg kjente for å følgje skip og for å ta avfall som blir kasta overbord. Dei er aggressive og støyande i fôringsflokkar.

I hekkesesongen frå november til april beitar flekkpetrellane ved iskanten rundt Antarktis og om vinteren vidare nordover, opp til kysten av Angola og Galapagosøyene. Dei hekkar på Den antarktiske halvøya, mange øyar i Antarktis og på subantarktiske øyar, nokre går så langt nord som til Aucklandøyane og Kerguelen. Flekkpetrellar dannar mindre og lausare hekkekoloniar enn andre petrellar. Som dei fleste andre havhestar, vil dei forsvare reiret sitt ved å spytte mageolje på inntrengjarar. Spesielt vil joar åtake egg og ungar av flekkpetrellar.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Cape Petrel» frå , den 29. mai 2012
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Daption capense  Henta frå http://www.birdlife.org den 29. mai 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av flekkpetrellar hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien
Lydarslått

Ein lydarslått tyder ein slått som er rekna som konsertnummer, til å høyre på (lyde på). Tradisjonen for lydarslåttar finst for det meste i Valdres, der det har vore vanleg for spelemennene å framføre «lyarlæte» når dansarane ville ha seg ein pause. 

Etter at slåttespelet vart meir konsertorientert mot slutten av 1800-talet, vart det vanlegare med nyskapte tonedikt for hardingfele og vanleg fele. Mange av desse nummera er gjerne kalla lydarslåttar i dag, og er dikta av kjende spelemenn som Lars Fykerud, Lorentz Hop, Sjur Helgeland, Truls Ørpen eller Torkjell Haugerud. Mange av desse nyare slåttane er frie komposisjonar utan fast rytmisk oppbygging, medan dei meir tradisjonelle slåttane gjerne har ein gangar-rytme, og har nok tidvis vore nytta til dans. Slåttesuiten Kivlemøyane kan òg reknast til lydarslåttane, likeeins storforma av gangaren Førnesbrunen.

Kjende lydarslåttar

Valdres 

 Den vande låtten

 Hengslelåttadn

 I Kveldssetun (dikta av Ola Okshovd).

 Grihamaren

 Tomasklukkudn på Filefjell.

Mange av desse har og vore spela på langeleik.

Nyare tonedikt 

 Tårån i Troppin (Torkjell Haugerud)

 Gubben i Norefjell (Wilhelm Sorteberg)

 Budeiene på Vikafjell (Sjur Helgeland)

 Vårlengt (Lars Fykerud)

 Rosa (Lars Fykerud)

 Fjøllrosa (Lars Fykerud).

Norske slåttar