alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Paul Dirac

Paul Adrien Maurice Dirac () var ein britisk fysikar fødd i Bristol. Etter studium ved Saint John's College i Cambridge vart Dirac lucasiansk professor i matematikk ved Universitetet i Cambridge i 1932. Allereie medan han endå var student, såg han for seg ein særs elegant formalisme, som gav ei ny forklaring av kva kvantetilstandane i kvanteteorien eigenleg er, ved å identifisere dei med vektorar i eit Hilbertrom. Denne formalismen gjorde det mogleg å sameine dei to formuleringane av kvantemekanikken som fanst på dette tidspunktet, nemleg Schrödinger og de Broglies bølgjemekanikk og Heisenbergs matriseformulering.

Dirac er ein av grunnleggjarane av den relativistiske kvantemekanikken: Bølgjelikninga oppkalla etter Dirac, er den første formulering av kvanteteorien som er konsistent med relativitetsprinsippet. Med utgangspunkt i den relativistiske bølgjelikninga forutsa Dirac eksistensen av positronet, ein hypotese som seinare vart stadfesta ved oppdaginga av antimaterien.

Dirac bidrog òg til utarbeidinga av teorien for dei statistiske eigenskapane til kvantepartikler med halvtalig spinn, som vert kalla Fermi-Dirac-statistikk.

Dirac mottok saman med Erwin Schrödinger Nobelprisen i fysikk i 1933. Boka hans The Principles of Quantum mechanics (1930) er ei av dei mest grunnleggjande bøkene i kvanteteorien. Han døydde i Tallahassee i 1984.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Den elegante fysikken - estetikk og kvanter Kronikk om Dirac av Hans Herlof Grelland i Aftenposten 26. desember 2002

Engelske fysikarar
Britiske nobelprisvinnarar
Partikkelfysikarar
Nobelprisen i fysikk
Engelske matematikarar
Medlemmar av Royal Society
Matematiske fysikarar
Order of Merit
Medlemmar av Det pavelege vitskapsakademiet
Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet
Kvantefysikarar
Copleymedaljen
Royal Medal
Max Planck-medaljen
Barokkgitar

Barokkgitaren er ein gitar frå barokktida (ca 1600-1750) og er ein forløpar for den moderne klassiske gitaren. Nemninga blir òg brukt om moderne instrument som blir bygd etter same modell.

Instrumentet var mindre enn ein moderne gitar, var av ein lettare konstruksjon og hadde tarmstrenger. Tverrbanda på gripebrettet var vanlegvis òg laga av tarm og vart bunde på halsen. Eit typisk instrument hadde fem strengekor kor fire eller fem bestod av eit sett dobbeltstrenger slik at mengda enkeltstrenger var ni eller ti.

Om utviklinga frå femskors barokkgitar til moderne seksstrengs gitar, sjå mandora.

Stemming

Repertoar 
Giovanni Paolo Foscarini  (ca 1600- 1650)
Angiol Michele Bartolotti (ca 1615-1680)
Giovanni Battista Granata (1620-1687)  
Gaspar Sanz (ca 1640–1710)
Robert de Visée (ca 1658–1725)
Francisco Guerau (1649-1722) Poema harmonico
Francesco Corbetta (1615–1681)
Henri Grenerin  (blomstringstid på midten av 1600-talet)
Ludovico Roncalli  (1654-1713)
Santiago de Murcia (ca 1673-1739)

Kjelder

Klimpreinstrument
Historiske musikkinstrument
Barokkmusikk
Sosiologisk tidsskrift

Sosiologisk tidsskrift er saman med Sosiologi i dag eit av dei mest anerkjende sosiologiske fagtidsskrifta på norsk. Det blir utgjeve av Universitetsforlaget i samarbeid med institutta for sosiologi ved dei norske universiteta og Norsk sosiologforening. Tidsskriftet vart grunnlagt i 1993 og kjem ut fire gonger i året.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sosiologisk tidsskrift» frå ,  den 31. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
 Artikkel i Dag og Tid

Norske tidsskrift
Skipingar i 1993
Sosiologi
Universitetet i Leipzig

Universität Leipzig er eit av dei eldste universiteta i Europa, grunnlagt i 1415 av pave Aleksander V. Det hadde opphavleg fire fakultet, og har i dag 14 fakultet med til saman 31 021 studentar (2004). Det medisinske fakultetet, som er over 600 år gammalt, er eit av dei mest velrenommerte. Det er det nest største universitetet i Sachsen.

Historisk vart personar tilknytte universitetet inndelt i ulike «nasjonar» kor dei kom ifrå: Den meissiske, den saksiske, den bayerske og den polske. Den store norske matematikaren Sophus Lie var professor ved universitetet i Leipzig.

Under DDR-perioden 1949-89 heitte universitetet Karl-Marx-Universität.

Fakultet 
 Theologische Fakultät
 Juristenfakultät
 Fakultät für Geschichte, Kunst- und Orientwissenschaften
 Philologische Fakultät
 Erziehungswissenschaftliche Fakultät
 Fakultät für Sozialwissenschaften und Philosophie
 Wirtschaftswissenschaftliche Fakultät
 Sportwissenschaftliche Fakultät
 Medizinische Fakultät
 Fakultät für Mathematik und Informatik
 Fakultät für Biowissenschaften, Pharmazie und Psychologie
 Fakultät für Physik und Geowissenschaften
 Fakultät für Chemie und Mineralogie
 Veterinärmedizinische Fakultät

Kjende lærarar 
Carl Philipp Emanuel Bach, Komponist
Ernst Bloch, Philosoph, 1948-1957
Gustav Theodor Fechner, fysikar 
Paul Flechsig, psykiatar og hjerneforskar
Hans Freyer, sosiolog
Hans-Georg Gadamer, filosof, 1939-1947 professor, 1946/1947 rektor
Samuel Hahnemann, lege
Werner Heisenberg, fysikar
Gustav Hertz, leiar av det fysikalske institutt 1954-1961
Felix Klein, matematikar

Kjelde 
Denne artikkelen bygger på «Universitetet i Leipzig» frå ,  den 31. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
 Universität Leipzig

Universitet i Tyskland
Leipzig
Skipingar i 1415
Louis de Broglie

Louis de Broglie () var ein fransk fysikar. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1929 for oppdaginga av elektronet sin bølgenatur.

I løpet av 1800-talet hadde det vakse fram ei forståing for at ljos var elektromagnetiske bølgjer, medan elektron var partiklar. Etter at Einstein i 1905 framsette teorien sin om den fotoelektriske effekt, vart det klart at ljos har både bølgje- og partikkel-eigenskapar. De Broglie foreslo difor, etter intens eksperimentering i 1920-åra, at òg elektronet har ein slik dualitet. Dette viste seg å vere riktig, og å gjelde alle elementærpartiklar.

Han arbeidde òg aktivt for skipinga av CERN, og blir sett på som ein av grunnleggjarane.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Medlemmer av Det franske akademiet
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
Franske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Franske fysikarar
Partikkelfysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Folk tilknytte CERN
Kavli

Kavli er eit norsk konsern innan produksjon og marknadsføring av næringsmiddel med «Kavli» som overordna merkevarenemning. Verksemda vart etablert i 1893 av Olav Kavli.

Kavli har i dag produksjon i Noreg, Sverige, Danmark og Storbritannia. Til konsernet høyrer blant anna Q-meieriene som foredlar og marknadsfører meieriprodukt under varemerket «Q» og Vestfold Flatbrødfabrik med «Korni». «Primula» er eit anna av varemerka til verksemda, registrert i 1924 då den første smørbare osten vart lansert.

Kavli Holding 
Kavli Holding AS har hovudkontor i Bergen, og er heileigd av Kavlifondet (O. Kavli og Knut Kavlis Almennyttige Fond), som vart oppretta i 1962 av Knut Kavli, Olav Kavlis son.

Hovudkontor 
1918-1934: Kavligården i Rosenberggaten / Lodin Lepps gate i Bergen sentrum
1934-1982: Kavlifabrikken i Damsgårdsveien ved Damsgårdssundet i Bergen
1982-d.d.: Kavlibygget på Midtun

Bakgrunnsstoff 
Norsk heimeside
Internasjonale heimeside (engelsk)

Skipingar i 1893
Norske næringsmiddelføretak
Akademie der bildenden Künste Wien

Akademie der bildenden Künste Wien er eit statleg kunstakademi i Wien og eit av Europas eldste kunstakademi.

Historie
Kunstakademiet vart grunnlagt i 1692 som privatakademi for hofkammermaleren Peter Strudel, inspirert av Accademia di San Luca. I 1725 vart akademiet grunnlagt på ny av Jacob van Schuppen som K.k. Hofakademie der Maler, Bildhauer und Baukunst. Frå 1754 til 1757 var Paul Troger rektor ved akademiet. I 1772 vart alle dei dåverande kunstakademia i Wien slått saman. Akademiet fekk høgskolestatus i 1872 og universitetsstatus i 1998, men heldt på det eksisterande namnet sitt.

Kjende studentar og professorar
 Paul Troger (1698-1762)
 Johann Georg Plazer (1704-1761)
 Franz Anton Maulbertsch (1724-1796)
 Karel Postl (1769-1818)
 Joseph Edward von Gillern (1794-1845)
 Eduard Gurk (1801-1841)
 Rudolf von Alt (1812-1905)
 Friedrich von Schmidt (1825-1891)
 Anselm Feuerbach (1829-1880), professor (1873) 
 August Eisenmenger (1830-1907), student 1845, professor 1872
 Otto Wagner (1841-1918)
 Franz Tavella (1844-1931)
 Anton Hlaváček (1846-1926) 
 Rodolphe Ernst (1854-1932) 
 Maurycy Gottlieb (1856-1879)
 Franz Baumgartner (1876-1946)
 Alois Arnegger (1879-1963)
 Clemens Holzmeister (1886-1983)
 Egon Schiele (1890-1918)
 Kamil Hilbert (1891-1895)
 Edwin Grienauer (1893-1964)
 Kurt Weiss (1895-1966)
 Caspar Neher (1897-1962)
 Karl Nieschlag (1909-1975)
 Roland Rainer (1910-2004)
 Heinz Leinfellner (1911-1974)
 Lucas Suppin (1911-1998)
 Ludwig Merwart (1913-1979)
 Sepp Nordegg (1913-1984)
 Joannis Avramidis (f. 1922)
 Gerhard Swoboda (1923-1974)
 Friedensreich Hundertwasser (1928-2000)
 Gustav Peichl (f. 1928)
 Anton Lehmden (f. 1929)
 Ernst Fuchs (f. 1930)
 Timo Penttilä (f. 1931)
 Adi Holzer (f. 1936)
 Harun Farocki (f. 1944)
 Erich Wonder (f. 1944)
 Reinhard Puch (f. 1947)
 Gottfried Helnwein (f. 1948)
 Martin Kohlbauer (f. 1956)
 Hans Scheirl (f. 1956)
 Andrea Maria Dusl (f. 1961)
 Daniel Richter (f. 1962)
 Helmut Ditsch (f. 1962)
 Emmerich Weissenberger (f. 1966)
 Gunter Damisch
 Erwin Bohatsch

Bakgrunnsstoff
www.akbild.ac.at

Universitet i Austerrike
Wien
Skipingar i 1692
Zhang Shuguang

Zhang Shuguang (kinesisk skrift 张曙光), fødd i desember 1956 i Shanghai i Folkerepublikken Kina, er ein leiande kinesisk jernbaneingeniør med heimstad i Liyang i Jiangsu.

Zhang vart uteksaminert frå Lanzhou jernbaneuniversitet i 1982. Han var nestsjefsingeniør for jernbaneministeriet i Kina og nestsjefdesigner for høghastigheitsjernbanar i Kina i ei tid då landet hadde ei stor utbygging av desse. Våren 2011 blei Zhang Shuguag avsett frå desse stillingane for korrupsjon. Han følgde jernbaneministeren Liu Zhijun.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zhang Shuguang» frå ,  den 22. oktober 2011.  
 

Ingeniørar
Folk frå Shanghai
Fødde i 1956
Englandskrigane

Englandskrigane er ei nemning for Danmark-Noreg si deltaking på fransk side i Napoleonskrigane, mot Storbritannia og Sverige. Konflikten byrja med angrepet på København i 1807 og enda med at kong Frederik VI måtte avstå Noreg til kongen av Sverige ved Kielfreden i 1814.

Sjå òg 
 Krigen med Sverige 1808-1809

Bakgrunnsstoff 

Norske krigar
Danske krigar
Danmark-Noreg
Napoleonskrigane
Ås Studentmållag

Ås Studentmållag er eit lokallag av Norsk Målungdom (NMU), ungdomsfylkinga til Noregs Mållag. Laget rinn ut frå studentmassane til Universitetet for miljø- og biovitskap (UMB). Laget vart stifta i 1908, då under namnet Studentmållaget ved Ås Landbrukshøgskule. Laget låg lenge nede før Åsmund M. Kvifte revitaliserte studentmållaget i 2012. I 2016 vart han vald som økonomiansvarleg, medan Astrid Myren tok over som leiar.

Sjå òg
Studentmållaget i Bergen
Studentmållaget i Nidaros
Studentmållaget i Oslo

Kjelder
Soga åt Norsk Målungdom 

Norsk Målungdom
Noregs Mållag
Studentmållag
Norske studentlag
Skipingar i 1908
James Clerk Maxwell

James Clerk Maxwell () var ein skotsk fysikar og matematikar. Han er mest kjend for å ha rekna ut farten til elektromagnetiske bølgjer, og bevist at det var den same farten til ljoset. Han viste at når partiklar med elektrisk ladning endrar fart, som til dømes når elektron blir bremsa opp, blir det sendt ut ei form for elektromagnetiske bølgjer, med akkurat same fart som synleg ljos har. Slik påviste han at ljos i realiteten er elektromagnetiske bølgjer. Maxwell sette idéane sine inn i ein matematisk form, Maxwells likningar. Han viste at elektriske felt og  magnetiske felt var to sider av same sak, og at eit magnetisk felt i eit referansesystem kunne opptre som eit elektrisk felt i eit anna referansesystem, og omvendt. 

Mesteparten av det kjende arbeidet til Maxwell vart gjort på Cambridge, der han nytta matematikkunnskapane sine innan geometri og algebra. Ved hjelp av dette kunne han demonstrere at elektriske og magnetiske soner forflytta seg i bølgjer gjennom lufta. Dette offentleggjorde han i fire differensallikningar i magasinet Philosophical Magazine, der han i artikkelen «In Physical Lines of Force» hevda at ljos hadde same bølgjerørsle som elektriske og magnetiske fenomen. Slik fann ein ut at ljos er bølgjer av elektriske og magnetiske felt, elektromagnetiske bølgjer, som igjen førte til at Hertz oppdaga radiobølgjene.

Teoriane til Maxwell om elektromagnetiske bølgjer var ein stor del av grunnlaget for relativitetsteorien. Han gjorde òg viktige oppdagingar som førte til kvantemekanikken. I det heile vart Maxwell den viktigaste fysikaren på 1800-talet. Arbeida hans var grunnlag for mange av fysikarane på 1900-talet. Han innførte statistiske metodar i termodynamikk, og grunnla den kinetiske gassteorien, Maxwell-Boltzmanns fordelingslov. Her kartla han gassar i rørsle, og påviste korleis kinetisk energi fordeler seg i molekyla i ein gass ved ein bestemd temperatur. Maxwell er dessutan kjend for å vere den første som framkalla eit fargefotografi. Mange reknar arbeida til Maxwell for å vere like viktig som arbeida til Isaac Newton og Albert Einstein.

Sjå òg 

 Maxwell-likningane
 Maxwells demon

Skotske fysikarar
Skotske matematikarar
Folk frå Edinburgh
Matematikarar på 1800-talet
Fysikarar på 1800-talet
Adamsprisen
Medlemmar av Royal Society
Optiske fysikarar
Skotske oppfinnarar
Matematiske fysikarar
Teoretiske fysikarar
Termodynamikarar
Paranoid av Black Sabbath

Paranoid er det andre studioalbumet av Black Sabbath, eit engelsk rockeband – utgjeve i september 1970.
Det inneheld fleire kjende songar som «Iron Man», «War Pigs» og «Paranoid». Paranoid var det einaste av Black Debbath sine album som nådde førsteplassen på den britiske albumlista fram til utgjevinga av 13 i 2013. Det er rekna som eit av dei viktigaste og mest innverknadsrike innan heavy metal.

Kjelder

Britiske heavy metal-album
Black Sabbath
 131
 139
Skalmeie

Skalmeie er eit treblåseinstrument med dobbelt røyrblad eller eit klemt sylindrisk røyrblad og konisk røyr. På det meste har han sju hòl på oversida og det kan òg vere eit hòl for venstre tommelfinger. Klangen er særs høg, skarp og – spesielt for dei låge tonane – nasal. Toneomfanget er 1½-2 oktavar. Ved hjelp av gaffelgrep kan ein spele kromatisk med unnatak av halvtonen over den djupaste tonen.

Skalmeien stammar frå den orientalske zurna, og dukka opp i Europa i mellomalderen. I renessansen vart han bygd i c/f-stemming med omfanga piccolo, sopranino, sopran, alt, tenor og bass. Bass-skalmeien er lite handterleg og krev særs mykje luft. Skalmeien er igjen vorte bygd og spela frå midten av 1900-talet. Han blir brukt under framføring av mellomalder- og renessansemusikk, av folkemusikarar og i moderne musikk.

Skalmeien var utgangspunktet då barokkoboen vart konstruert i musikkmiljøet rundt det franske hoffet på midten av 1600-talet.

Sjå òg 
 Zurna – forløparen, ofte med sylindrisk røyrblad
 Bombarde – særs lik skalmeie
 Barokkobo – ei vidareutvikling med dobbelt røyrblad

Bakgrunnsstoff 
 Skalmeie og dulcian
 Skalmeie

Treblåseinstrument
Historiske musikkinstrument
Tuntreet

Tuntreet er studentavisa til Universitetet for miljø- og biovitskap. Bladet kjem med 12 utgåver i året. Fyrste utgåve kom ut i 1946. I alt er det kring 40 medarbeidarar i bladet, og desse vert løna med gratis inngang på Studentsamfunnet. Opplaget ligg kring 1800.

Norske aviser etter namn
Norske studentaviser
UMB
Skipingar i 1946
Zurna

Zurna (òg kalla surnay, zurla, latvisk horn, surla, sornai, zournas, zurma eller armensk Զուրնա) er ein type treblåseinstrument med dobbelt røyrblad og konisk boring som finst på Balkan. Instrumentet er til utandørs bruk og blir vanlegvis spelt saman med davul (basstromme) i anatolisk folkemusikk. 

Namnet på instrumentet kjem frå tyrkiske zurna, som igjen kjem frå det persiske ordet سرنای surnāy og er sett saman av سور sūr («bankett, festmåltid») og نای nāy («siv, røyr»). Zurna går òg under namnet sopile i Midtausten og Italia. I Europa kjenner ein zurnaen først og fremst under namnet skalmeie. I Tyrkia blir instrumentet tradisjonelt brukt i bryllaup.

Zurnaen stammar truleg frå Persia i tida rundt 700 e.Kr I perioden 900-1000 e.Kr kom instrumentet til Europa og vart veldig populært heilt fram til 1700-talet. Utforminga forandra seg noko i løpet av desse 700 åra, men ikkje mykje. Zurnaen vart i hovudsak forlengja slik at han kunne gje frå seg mørkare lydar, røyrblada av takrøyr vart skifte ut og etter kvart utvikla ein eit deksel rundt røyrblada slik at dei ikkje trong å vere inne i munnen.

Instrumentet blir mykje brukt i kurdisk folkemusikk i Nord-Kurdistan i det austlege Tyrkia og i Armenia. Det blir brukt for det meste utandørs på grunn av den høge lyden det gjer, og blir ofte kombinert med ei stortromme. I ei større gruppe har ein ein mindre (20-35 cm) zurna som spelar melodien og ein større (40-60 cm) som fungerer som ein bordun. Å spele med dei større bordunpipene er spesielt vanleg på Balkan. Instrumentet er ofte laga av kirsebær- eller plommetre og er forma som ei trakt ved utblåset og ein held for røyrblada ved munnstykket. Med åtte hol (éit på undersida) kan ein spele ulike tonar.

Andre nært nærskylde instrument omfattar sorna, rhaita, suona, sopila, skalmeie, birbynė, tuiduk og surma-horn.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Armenian Zurna: Instructions
 Armenian Zurna
 Zurna FAQ 
 Zurla  

Treblåseinstrument
Folkemusikkinstrument
Albansk musikk
Armensk musikk
Afghansk kultur
Aserbajdsjanske musikkinstrument
Tadsjikisk kultur
Tyrkisk musikk
Bombinga av Høyanger 1941

Bombinga av Høyanger 1941 fann stad 9. april 1941, då aluminiumsverket i Høyanger vart bomba av allierte fly. Fabrikken fekk ikkje store skadar. Då bombinga var over låg det tre ueksploderte bomber att.

Fire dødsdømte motstandsfolk frå Rogaland vart lova nåde om dei fjerna bombene. Dei avslo tilbodet, men fjerna likevel bombene. 

Nesten heile Høyanger sentrum vart evakuert når dei fire arbeidde med fjerne bombene. Fangane var vakta av tyske soldatar slik at dei ikkje skulle rømme medan dei fjerna bombene. 

Bombene vart søkkte på djupt vatn i Sognefjorden. Fangane overlevde, men vart sende attende til Bergen kretsfengsel, kor dei sat fengsla.

Kjelder 
 Bombinga av Høyanger 1941

Historie i Høyanger
1941 i Noreg
H
David Johansen

David Roger Johansen () er ein amerikansk songar innan rock, protopunk, blues og pop. Han er òg låtskrivar og skodespelar og mest kjend som medlem av det viktige protopunkbandet The New York Dolls. Han hadde òg suksess under pseudonymet Buster Poindexter.

David Johansen har irske og norske anar.

Historie
Johansen vart med i det første bandet sitt, the Vagabond Missionaries, då han var i tenåra. Han spelte ei stund med Fast Eddie & the Electric Japs, før han prøvde seg på teaterscenen som skodespelar. Han møtte så bassisten Arthur Kane, som inviterte han med seg i bandet sitt, Actress. Etter å ha endra namn på bandet til New York Dolls, byrja gruppa å byggje eit rykte for den truande, skarpe musikken sin, den doppåverka livsstilen og det særs rare, drag queen-inspirerte glamimaget sitt. Ingen av dei to albuma til bandet frå 1973 og 1974 gjorde det særleg bra og bandet braut offisielt saman i 1975. Johansen og gitarist Syl Sylvain heldt fram som New York Dolls i to år til, før dei omsider gav seg i 1977. Johansen la då ut på ein solokarriere, men gjorde det ikkje noko betre enn Dolls gjorde. Med produsent Mick Ronson gav han i 1979 ut det Motown-aktige soulalbumet In Style og følgde opp i 1981 med det kommersielle Here Comes the Night. Konsertplata frå 1982, Live It Up, gav han speletid på radio med ein medley av the Animals-songane  «We Gotta Get Out of This Place», «It's My Life» og «Don't Bring Me Down», men Johansen vart tvungen til å tenke over karrieren sin då det dance-aktige Sweet Revenge i 1984 gjorde det dårleg. Mot slutten av 1984 dukka han opp att som Buster Poindexter, ein påstått etnomusikkforskar med stor kjennskap til R&B-musikk. Johansen gav ut fleire plater i 1980-åra som Buster, som i 1990-åra utvikla seg til ein lounge-swing-musikar, som førutdaterte lounge-kitsch-bølgja ein fekk utover 90-åra. 

Etter kvart som Poindexter vart meir populær starta han å fronte eit storband kalla the Banshees in Blue og fekk ein fast tilhengjarskare i New York-området. I 1987 gav han ut albumet Buster Poindexter, som inneheldt partyklassikaren «Hot Hot Hot». Mot slutten av 1980-åra tok han òg opp skodespelarkarrieren sin att og spelte i Married to the Mob og Scrooged. 

I 2004 vart New York Dolls samla på ny og har vore aktive sidan då.

Diskografi

Solo
1978:  David Johansen
1978:  The David Johansen Group Live
1979:  In Style
1981:  Here Comes the Night
1982:  Live It Up
1984:  Sweet Revenge
2000:  David Johansen and the Harry Smiths
2002:  Shaker

Buster Poindexter
1987:  Buster Poindexter
1989:  Buster Goes Berserk
1994:  Buster's Happy Hour
1997:  Buster's Spanish Rocketship

Kjelder

Bakgrunnsstoff
http://goto.glocalnet.net/newyorkdolls/ 

[ David Johansen] på Allmusic
[ Buster Poindexter] på Allmusic
[ David Johansen and the Harry Smiths]
[ Shaker]

USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske skodespelarar
New York Dolls-medlemmar
Musikarar frå New York City
Folk frå Staten Island
USA-amerikanske punkrocksongarar
Protopunk-musikarar
Norsk-amerikanarar
Glamrock-musikarar
Saturday Night Live Band-medlemmar
Steve Conte

Steve Conte er ein amerikansk songar og rockemusikar og frontmann i bandet The Contes, i lag med broren John Conte. Begge spelte tidlegare i bandet Crown Jewels. Han har arbeidd med den japanske komponisten Yoko Kanno med musikk for anime-filmar som Wolf's Rain, Cowboy Bebop, RahXephon og Ghost in the Shell: Stand Alone Complex 2nd GIG. Han var tidlegare gitarist i New York Dolls.

Utvald diskografi

Med Company of Wolves
Company of Wolves (1990, Mercury Records)
Shakers and Tamburins (1998, Ryf Records)
Steryl Spycase (2001, Ryf Records)

Med Crown Jewels
Spitshine (1996, Thunderdog)
Linoleum (1998, Thunderdog)

Med The Contes
Bleed Together (2003, Thunderdog)

Med New York Dolls
One Day It Will Please Us to Remember Even This (2006, Roadrunner Records)
Cause I Sez So (2009, Atco Records)

Med Steve Conte & The Crazy Truth
Steve Conte & The Crazy Truth (2009 Varèse Sarabande)

Med Michael Monroe
Another Night In The Sun - Live in Helsinki (2010 Spinefarm Records)
Sensory Overdrive (2011 Spinefarm Records)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Conte» frå ,  den 22. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
The Contes - offisiell side 

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
Musikarar frå New York City
New York Dolls-medlemmar