alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Calamiansvinehjort

Calamiansvinehjort (Axis calamianensis) er ein hjorteart som berre lever på Calamianøyane i Palawan-provinsen på Filippinane.

Dyra har ei lengd på mellom 105 og 115 centimeter og ei mankehøgd på mellom 60 og 75 centimeter. Vekta ligg på mellom 36 og 50 kg. 

Pelsen har brun grunnferge. Pelsen til  hannane blir mørkare med alder. Til forskjell frå den nærskylde svinehjorten har han aldri flekkar. Den korte, buskete halen har kvit underside. Lemmane er høvesvis lange og ofte mørkare enn resten av kroppen. Berre hannane har horn, som kan ha opptil tre takkar.

Calamiansvinehjort lever i skogar og er nattaktive. Om dagen kviler dei i tett underskog. Den viktigaste føda deira er lauv, skot og kvistar.

Fostertida er rundt 180 dagar. Ei ho får som regel ein unge og ein sjeldan gong tvillingar. Etter rundt  6 månader slutter ungdyret å dia og etter 8-12 månader er det kjønnsmoge.

Arten har eit svært avgrensa utbreiingsområde på berre 1500 km². Han er også truga av jakt, forstyrring av leveområdet og av innførte artar. 

Heile populasjonen ligg truleg på rundt 900 individ, og IUCN rekner arten som sterkt truga. Den største populasjonen lever i ein viltpark på øya Calauit, medan mindre flokkar finst på øyane Busuanga og Culion.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Calamian deer» frå , og «Calamianhjort» frå  den 20. mai 2018.  
 oppgav desse kjeldene:
 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. The Johns Hopkins University Press, Baltimore 1999, .

Bakgrunnsstoff 
 Calamiansvinehjort ved ultimateungulate.com

Hjortedyr
Dyr i den orientalske regionen
Palawan
Dyr på Filippinane
Geoff Emerick

Geoffrey Emerick () er ein engelsk lydteknikar. Han arbeidde med The Beatles på albumet deira Revolver, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, The Beatles og Abbey Road.

Biografi
Emerick byrja å arbeide som assisterande lydteknikar hos EMI bere 15 år gammal, og arbeidde i starten med ein annan assistent, Richard Langham, som igjen arbeidde for Norman Smith, som produserte den første innspelinga til The Beatles same dagen som dei byrja å assistere han. Han var derfor til stades då The Beatles spelte inn «Love Me Do», den første hitsingelen deira. Han arbeidde òg for andre artistar, som Judy Garland og The Hollies og vart etter kvart lydteknikar i 1966 då han arbeidde på Manfred Mann-singelen Pretty Flamingo, som gjekk til topps i Storbritannia. 

Emerick vart etter kvart første-lydteknikar for The Beatles, då Smith tok over som produsent. Det første albumet Emerick arbeidde på med The Beatles var Revolver.  «Tomorrow Never Knows» var den første songen han arbeidde på. Det var Emerik som fekk John Lennon til å syngje gjennom ein Leslie-høgtalar på songen og setje mikrofonane tett på trommene til Starr, noko EMI Studios tidlegare aldri gjorde..  Emerick slutta som lydteknikar for bandet under innspelinga av The Beatles (òg kjend som «White Album») den 16. juli 1968, då han var lei av den stadige krangling mellom bandmedlemmane. Han kom attende til Beatles på Abbey Road. Emerick fekk Grammyprisen for beste lydteknikar på Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band og Abbey Road.

Trass i at han forlet White Album-innspelingane var Emerick gode ven av The Beatles, særleg Paul McCartney, som inviterte Emerick til å slutta EMI og komme og arbeide for selskapet deira, Apple Corps i 1969. I tillegg til å vere lydteknikar, hadde Emerick oversyn over bygginga av The Beatles sitt Apple Studio.

Etter Beatles vart oppløyst i 1970, fortsette Emerick å arbeide med McCartney og var lydteknikar på albuma hans som Band on the Run, som gav Emerick nok ein Grammy, London Town og Flaming Pie. 

Emerick har òg arbeidd med Elvis Costello (på Imperial Bedroom og All This Useless Beauty), Badfinger, Art Garfunkel, America, Jeff Beck, Gino Vannelli, Supertramp, Cheap Trick, Nazareth, Chris Bell, Split Enz, Trevor Rabin, Nick Heyward, Big Country, Gentle Giant, Mahavishnu Orchestra og Ultravox. Han var òg lydteknikar for Robin Trower sitt Bridge of Sighs, debutalbumet til Stealers Wheel, med singelen «Stuck in the Middle With You» og The Zombies sitt Odessey and Oracle med «Time of the Season».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Geoff Emerick» frå ,  den 20. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Engelske lydteknikarar
Engelske plateprodusentar
Grammy-vinnarar
Folk frå London
The Beatles
Betong-distriktet

Betong (, uttalt ; malayisk ) er eit distrikt lengst sør i Yala-fylket i Thailand.

Distriktet har ein grenseovergang til Perak-staten i Malaysia.

Turisme
I 2017 hadde distriktet 800 000 turistar frå Thailand og andre land. Dei brukte rundt 3 milliarder baht, i følgje Bangkok Post.

Kjelder

 

Yala-fylket
Distrikt i Thailand
Cuyoøyane

Cuyoøyane er ei øygruppe på rundt 45 øyar nordaust for Palawan på Filippinane. Ho ligg sør for Mindoro og mellom Nord-Palawan og Panay. Den største øya er Cuyo med eit areal på 57 km² og ei lengd på rundt 14 km. Dei 45 øyane og holmane har til saman eit areal på 130 km².. 
Til saman 45 718 menneske bur på Cuyoøyane.

Cuyoøyane er vidare delt inn i to grupper: Quiniluban-gruppa i nord og Cuyo-gruppa i sør. På dei sørlege øyane ligg dei tre sentera Cuyo, Agutaya og Magsaysay.

Geologisk sett er øyane knytte til hovudøya Palawan. Dei ligg ved vestenden av den vulkanske Luzon-bogen. Cuyo-øya er vulkansk. Dei nordlege Quiniluban-øyane ser ut til å vera opphøgde atollar, men høgdene til nokre av fjelltoppane der tyder på vulkansk løfting. Mange andre øyar i gruppa er fullstendig av korallopphav.

Cuyo er delt inn i tre kommunar: 
Cuyo (sør og vest)
Magsaysay (aust)
Agutaya (nord)

Nokre av dei største øyane i øygruppa er:

Quiniluban
Pamalican
Manamoc

Agutaya
Cuyo

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cuyo Archipelago» frå ,  den 20. mai 2018.

Bakgrunnsstoff

Palawan
Øyar i Filippinane
Junior's Farm

«Junior's Farm» er ein song skriven av Paul og Linda McCartney og framført av Wings. Singelen nådde tredjeplassen i USA. Songen kom ikkje ut på noko album.

Innspeling og utgjeving
Songen vart spelt inn med Ernie Winfrey som lydteknikar i Soundshop Studios i Nashville i 1974. Medan den var i Nashville, budde bandet på garden Lebanon i Tennessee. Garden høyrte til Curly Putman jr., og dette er opphavet til namnet på songen. Dette var den første gitarsoloen som Jimmy McCulloch spelte inn for Wings.

Songen fortsette suksessen til McCartney og Wings etter albumet Band on the Run album. It made number 4 in the US, number 16 on the Storbritannia charts, and was a notable hit elsewhere.

Dette var den siste utgjevinga til McCartney på Apple Records før han fekk solokontrakt med Capitol Records i mai 1975.

Medverkande
Paul McCartney — vokal, bass, korvokal
Linda McCartney — klaverinstrument, korvokal
Denny Laine — gitar, korvokal
Jimmy McCulloch – gitar, korvokal
Geoff Britton – trommer

Musikkvideo
Musikkvideoen til «Junior's Farm» syner Paul McCartney som spelar ein Kay elektrisk bassgitar.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
I 1994 vart «Junior's Farm» spelt inn av Lee Harvey Oswald Band på albumet deira A Taste of Prison.

I 1996 vart «Junior's Farm» spelt av Galactic Cowboys på EP-en Feel the Rage.

I 2014 vart «Junior's Farm» spelt av Steve Miller på albumet The Art of McCartney.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Junior's Farm» frå ,  den 20. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1974
Songar frå 1974
Apple Records-singlar
Paul McCartney-songar
Songar produserte av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar skrivne av Paul McCartney
Wings-songar
Listen to What the Man Said

«Listen to What the Man Said» er ein song av Wings frå 1975 på albumet Venus and Mars. Det nye medlemmet Joe English spelte trommer, i tillegg til gjestemusikarane Dave Mason på gitar og Tom Scott på sopransaksofon. Singelen gjekk til topps på Billboard Hot 100-lista i USA og på RPM-lista i Canada. Songen nådde òg sjetteplassen i Storbritannia og Topp 10 i Noreg og New Zealand, og Topp 20 i Nederland. Singelen selde til gullplate i USA for over ein million eksemplar selde eksemplar.

Medverkande
Paul McCartney — vokal, bass, gitar, klaverinstrument, perkusjon
Linda McCartney — klaverinstrument, korvokal, perkusjon
Denny Laine – vokal, gitar, perkusjon
Jimmy McCulloch – gitar
Joe English – trommer, perkusjon
Dave Mason – gitar
Tom Scott – saksofon

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
Songen vart spelt (som «L.T.W.T.M.S.») av indiepopbandet The Trouble med Sweeney i 2004 på EP-en Fishtown Briefcase.
Det tidlegare Wings-medlemmet Laurence Juber spelte inn songen i 2005 på albumet hans One Wing, trass i at han ikkje var medlem av bandet då songen vart spelt inn og gjeven ut.
Det tidlegare Wings-medlemmet Denny Laine spelte inn «Listen to What the Man Said» i 1996 på albumet sitt Wings at the Sound of Denny Laine.
I 2008 spelte Freedy Johnston denne songen på albumet sitt My Favourite Waste of Time.
Refrenget frå songen vrat nytta i 2003 på dance-singelen «Just The Way You Are» av den italienske dance-gruppa Milky.
Owl City spelte «Listen to What the Man Said» på hyllestalbumet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Listen to What the Man Said» frå ,  den 20. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Lyrics of this song  

Singlar frå 1975
Songar på toppen av Billboard-lista
Paul McCartney-songar
Wings-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Capitol Records-singlar
Songar produserte av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar frå 1975
Letting Go av Wings

«Letting Go» er ein song av Paul og Linda McCartney som først vart gjeven ut av Wings i 1975 på albumet deira Venus and Mars. Songen vart miksa og gjeven ut på singel 4. oktober 1975 i USA og 18. oktober 1975 i Storbritannia. Songen nådde 41. plassen i Storbritannia og 39. plassen i USA.

Innspeling
Songen vart spelt inn seint i 1974 i Abbey Road Studios, før bandet drog til New Orleans for å spele inn det meste av Venus and Mars. Det er ein av berre tre songar på albumet med trommeslagaren Geoff Britton, som berre var i gruppa ei kort stund før han slutta.

Andre versjonar
«Letting Go» er blitt spelt av Ian Mitchell på albumet Garage Band Tribute To the Beatles.

I 2014 vart songen spelt av Heart på The Art of McCartney.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Letting Go av Wings» frå ,  den 20. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1975
Paul McCartney-songar
Wings-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Capitol Records-singlar
Songar produserte av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar frå 1974
Heart-songar
Venus and Mars/Rock Show

«Venus and Mars/Rock Show» er ein medley av to songar skrivne av Paul og Linda McCartney og opphavleg spelt inn av Wings som dei to første songane på albumet Venus and Mars. Singelen kom ut i USA 27. oktober 1975 og i Storbritannia den 28. november 1975. B-sida var «Magneto and Titanium Man», ein annan song frå albumet. Singelen er mykje kortare enn albumversjonen, kring tre minuttar, medan albumversjonen er nesten sju minuttar lang.  «Venus and Mars/Rock Show» nådde 12. plassen på Billboard Hot 100 i USA, men nådde ikkje singellista i Storbritannia.

Medverkande
«Venus and Mars»
Paul McCartney – solovokal, bassgitar, akustisk gitar, piano, fingercymbal
Linda McCartney – piano
Denny Laine – moog synthesizer, akustisk gitar, sitar
Jimmy McCulloch – elektrisk gitar, 12-strengsgitar
Joe English – trommer
Tony Dorsey – klarinett

«Rock Show»
Paul McCartney – solovokal, bassgitar, Mellotron M400, synthesizer, handbjølle
Linda McCartney – harmonivokal, Hammond B-3 orgel, Moog synthesizer, handbjølle
Denny Laine – elektrisk gitar, harmonivokal, handbjølle
Jimmy McCulloch – akustisk gitar, Moog synthesizer, elektrisk gitar, handbjølle
Joe English – trommer
Kenneth «Afro» Williams – congatrommer
Allen Toussaint – piano

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Venus and Mars/Rock Show» frå ,  den 20. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Paul McCartney - Venus and Mars at Graham Calkin's Beatles Pages.

Paul McCartney-songar
Singlar frå 1975
Wings-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Capitol Records-singlar
Songar produserte av Paul McCartney
Songar frå 1975
Kiss-songar
Jimmy McCulloch

James McCulloch () var ein britisk musikar og låtskrivar, mest kjend for å spele sologitar og bass, som medlem av Paul McCartney sitt Wings frå 1974 til 1977. McCulloch var medlem av det psykedeliske bandet One in a Million frå Glasgow, Thunderclap Newman og Stone the Crows. 

McCulloch spelte på mange andre album, som John Entwistle sitt Whistle Rymes i 1972, og som sologitarist i lag med Peter Frampton på «Apron Strings» og I Feel Better. McCulloch spelte òg gitar på Roger Daltrey sitt One of the Boys som kom ut i 1977. McCulloch var ein ven av The Who og medlem av bandet Thunderclap Newman, som vart skapt og produsert av mentoren hans, Pete Townshend. 11 år gammal fekk han òg gitartimar hos The Shadows-gitaristen Hank Marvin. Broren hans er trommeslagaren Jack McCulloch.

Den 27. september 1979 vart McCulloch funnen død av broren i leilegheita si i Maida Vale i London. Ein obduksjon synte at han døydde av hjartesvikt på grunn av morfin- og alkoholforgifting. Han vart berre 26 år gammal, men var aldri kjend for misbruke narkotika.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jimmy McCulloch» frå ,  den 20. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Skotske rockegitaristar
Wings-medlemmar
Skotske songarar
Skotske låtskrivarar
Sologitaristar
Døde av overdose
NM i friidrett 1954

Noregsmeisterskapen i friidrett 1954, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Sarpsborg stadion i Sarpsborg dagane 13.-15. august 1954. Østfold Friidrettskrins og Sarpsborg Idrettslag var arrangørar av ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Audun Boysen fekk kongepokal for sitt 1500-meterløp og Anne Lise Thoresen for sitt løp på 100 meter.

Menn

100 meter

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

100 m

200 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 14.8.1954
Arbeiderbladet 16.8.1954

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1954
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Sarpsborg
Joe English

Joe English () er ein USA-amerikansk musikar, vokalist og låtskrivar, som i 1970-åra spelte trommer i Paul McCartney sitt Wings og i progressive jazzgruppa Sea Level.

English svarte på ei annonse for prøvespeling i eit band tidleg i 1975. Det viste seg å vere Wings og han fekk jobben og spelte første gongen på albumet Venus and Mars. I september 1977 lengta han heim til Macon i Georgia og slutta i bandet. Heime i Macon byrja han å spele med Chuck Leavell i bandet Sea Level. 

Etter å ha sett lyset som kristen skipa han Joe English Band, der han var songar og trommis. Dei turnerte verda over og spelte med andre kjende kristne band, som Petra, DeGarmo & Key, Mylon LeFevre og Servant. I 1990-åra fekk han problem med ankelen og slutta i musikkindustrien.

Diskografi

Med Paul McCartney & Wings

 Venus and Mars (1975)
 Wings at the Speed of Sound (1976)
 Wings over America (1976)
 London Town (1978)

Med Kingfish
 Trident (1978)

Med Sea Level
 On the Edge (1978, Capricorn)
 Long Walk on a Short Pier (1979, Capricorn)
 Ball Room (1980), Arista)
 Best of Sea Level (1997, Capricorn)

Med Joe English Band

 Lights in the World (1980)
 Held Accountable (1982)
 Press On (1983)
 Live (1984)
 What You Need (1985)
 The Best Is Yet to Come (1985)
 Back to Basics: English 101 (1988)
 Lights in the World / Held Accountable (1991)

Compassion All Star Band

 One by One (1988)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Joe English» frå ,  den 20. mai 2018.  oppgav desse kjeldene:''

USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Folk frå Rochester i New York
Wings-medlemmar
Geoff Britton

Geoffrey Britton () er ein engelsk trommeslagar som er mest kjend for å ha spelt med Paul McCartney & Wings frå august 1974 til januar 1975 og var med på Venus and Mars album.

Britton var ein av dei originale medlemmane i det progressive rockbandet East of Eden som vart skipa i Bristol i 1967.  Han vart verande i bandet til tidleg i 1970 og spelte på albumet Snafu. Han vart så med i The Wild Angels. Etter å ha slutta i Wings tidleg i 1975 vart Britton medlem av Manfred Mann's Earth Band frå 1978 til 1979, og spelte på Angel Station. I 1977 var han i supergruppa Rough Diamond, og tidleg i 1980-åra spelte han i powerpop-gruppa The Keys.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Geoff Britton» frå ,  den 20. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske rocketrommeslagarar
Folk frå Lewisham
Musikarar frå Kent
Wings-medlemmar
Manfred Mann's Earth Band-medlemmar
Dave Mason

David Thomas «Dave» Mason () er ein engelsk songar-låtskrivar og gitarist frå Worcester, som vart kjend med rockebandet Traffic. GJennom karrieren har Mason spelt med mange kjende pop- og rockeartistar som Paul McCartney, George Harrison, The Rolling Stones, Jimi Hendrix, Eric Clapton, Michael Jackson, David Crosby, Graham Nash, Steve Winwood, Fleetwood Mac, Delaney & Bonnie, Leon Russell og Cass Elliot. Ein av dei mest kjende songane til Mason er «Feelin' Alright» av Traffic i 1968 og seinare spelt av mange andre artistar, som Joe Cocker, som fekk ein hit med songen i 1969. For Traffic skreiv han òg «Hole in My Shoe», ein psykedelisk popsong som vart ein hit. «We Just Disagree» vart spelt inn av Mason i 1977 og vart ein hit for Mason som soloartist.

I 2004 vart Mason innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Traffic.

Diskografi

Solo
1970: Alone Together
1971: Dave Mason & Cass Elliot
1972: Headkeeper
1973: It's Like You Never Left
1974: Dave Mason
1975: Split Coconut
1977: Let It Flow
1978: Mariposa de Oro
1980: Old Crest on a New Wave
1987: Two Hearts
1987: Some Assembly Required
2008: 26 Letters - 12 Notes
2014: Future's Past

Live
1973: Dave Mason Is Alive
1976: Certified Live
1999: Live: The 40,000 Headmen Tour (med Jim Capaldi)
2002: Live at Perkins Palace
2002: Live at Sunrise Theatre
2007:  Dave Mason Live at XM Satellite Radio
2015: Traffic Jam

Traffic
Sjå Traffic

Studioarbeid
1968: Electric Ladyland - Jimi Hendrix

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad

Engelske låtskrivarar
Engelske songarar
Engelske rockegitaristar
Britiske softrockmusikarar
Traffic-medlemmar
Delaney & Bonnie & Friends-medlemmar
Fleetwood Mac-medlemmar
Rock and Roll Hall of Fame
Musikarar frå Worcestershire
Christine Bøe Jensen

Christine Bøe Jensen () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Hammerfest som vart olympisk meister med Noreg under Sommar-OL 2000 i Sydney.

Jensen spelte på Tromsø-laget Fløya til 1998, deretter i Grand frå Bodø i to sesongar. Åra 2001-03 var ho aktiv i Kolbotn IL. Etter den tid spelte ho på lågare serienivå med oslolaga Manglerud-Star og Vålerenga.

I OL-sesongen 2000 og i 2001 deltok Jensen i 17 landskampar for Noreg og skåra to mål. Ho var innbytar i OL-finalen i Sydney, der Noreg sigra med 3-2 over USA på såkalla «Golden Goal».

Merittar
Olympisk meister: 2000 med Noreg
Seriemeister: 2002 med Kolbotn IL

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christine Bøe Jensen» frå ,  den 20. mai 2018.  
 

Norske landslagsspelarar i fotball
Kolbotn-spelarar
Vålerenga-spelarar
Folk frå Hammerfest
Zosterornis


Zosterornis er ei biologisk slekt med fem artar av sporvefuglar i brillefuglfamilien, Zosteropidae. Slekta er endemisk til Filippinane.

Skildring 
Zosterornis-brillefuglar er 13-15 centimeter i kroppslengd, har ei olivenfarga overside og kremgul til gul underside. Hos fire av artane er undersida streka. To av artane har kvit ring rundt augo, «brille». Dette er dei to artane på øya Luzon, rustmaskebrillefugl og luzonbrillefugl. Dei andre tre artane er isolerte på kvar si øy, høvesvis Panay, Negros og Palawan.

Habitat for desse artane er skog, gjerne over 1000 moh., men luzonbrillefuglane lever under 1000 moh. Føda er ei blanding av vegetabilsk og animalsk og kan inkludere insekt, edderkoppar, frø og små frukt eller bær.

Arten negrosbrillefugl er klassifisert som sterkt truga av IUCN fordi han lever på eit særs avgrensa område på øya der avskoging pågår. Populasjonen er estimert til mellom 600 og 1700 individ. 

Tre av dei fem artane blei skildra første gongen i siste halvleiken av 1900-talet, panaybrillefugl så seint som i 1990.

Artslista
Zosterornis i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:     

 Rustmaskebrillefugl, Zosterornis whiteheadi, Chestnut-faced Babbler, Ogilvie-Grant, 1894, (LC)
 

 Luzonbrillefugl, Zosterornis striatus, Luzon Striped-Babbler, Ogilvie-Grant, 1894, (NT)
 

 Panaybrillefugl, Zosterornis latistriatus, Panay Striped-Babbler, Gonzales & Kennedy, 1990, (NT)
 

 Negrosbrillefugl, Zosterornis nigrorum, Negros Striped-Babbler, Rand & Rabor, 1952, (EN)
 

 Palawanbrillefugl, Zosterornis hypogrammicus, Palawan Striped-Babbler, Salomonsen, 1961, (NT)

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

brillefuglfamilien
Fuglar i den orientalske regionen
Fugleslekter
Bill Foulkes

William Anthony Foulkes, kjend som Bill Foulkes, () var ein britisk engelsk fotballspelar, som nokre sesongar på 1980-talet var trenar på fleire norske fotballag. Han var midtstoppar på Manchester United i 17 sesongar, og var med å vinne Europacupen 1968, fire ligameisterskap og ein FA-cupfinale.

Foulkes debuterte på Manchester United desember 1952. Etter han tok rom i fyrstellevaren til United, fekk han sin debut på England sitt landslag mot Nord-Irland 2. november 1954, fleire landskampar fekk han ikkje. Både i 1956 og 1957 var han med å sikre siger for Manchester United i den engelske ligaen.

Foulkes kom frå München-ulukka i februar 1958 med lettare skadar og var på bana att allereie då United spelte sin fyrste kamp etter ulukka. Manchester United-trenar Matt Busby bygde etterkvart opp eit nytt storlag, eit lag Foulkes vann FA-cupen 1963 med. Våren 1965 vart han ligameister for tredje gong og to år etter for fjerde gong. Den 29. mai 1968 var han på plass i midtforsvaret då Manchester United vann 4-1 over Benfica i Europacup-finalen. Saman med Bobby Charlton var han då den einaste att av 1958-mannskapet. Foulkes spelte sin 566. og siste ligakamp i august 1969. Han skåra einast 7 ligamål, 4 av dei kom i triumfsesongen 1966/67.

I tida mellom 1981 og 1988 var Foulkes sysselsett som trenar for norske fotballag, etter tur IL Bryn, Steinkjer Fotballklubb, Lillestrøm Sportsklubb og Viking Fotballklubb, utan nemnande suksess.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bill Foulkes» frå ,  den 21. mai 2018.  
 

Engelske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Snare

Snare er ein fangstreiskap for å ta småvilt og fuglar. Ei snare er laga av ei renneløkke, ofte av hestetagl eller tynn metalltråd, som er festa til ei grein eller liknande, og sett opp der viltet er forventa å passea. Viltet får hovudet, men ikkje kroppen gjennom snara. Når det prøver å gjera seg sjølv fritt stramar det  renneløkka, og viltet blir kvelt. 

Fangstforma har svært gamle røter, men er no forboden i Noreg. Det kan finnast unntak for rypefangst i bygder der snarefangst har tradisjon og økonomisk tyding for bygda.

Kjelder

Fangstreiskapar
Raphaël Varane

Raphaël Xavier Varane () er ein fransk fotballspelar frå Lille som sidan 2011 har spelt på Real Madrid. Med den spanske storklubben har han vunne tre meisterliga-titlar, to spanske ligameisterskap og ein spansk cupfinale. Midtstopparen hadde per 1.5.2018 delteke i 41 landskampar for Frankrike.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Raphaël Varane» frå ,  den 21. mai 2018.  
eu-football

Franske fotballspelarar
Real Madrid-spelarar
Lens-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-VM 2018