alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The Trees

«The Trees» er ein song av det progressive rockebandet Rush frå albumet deira Hemispheres frå 1978. Songen er òg gjeven ut på mange av samlealbuma til Rush og har vorte framført på mange av konsertane deira. 

Trass i påstandar om at songen omhandlar politiske og samfunnsøkonomiske tema, har tekstforfattar Neil Peart hevda at det ikkje er noko skjult meining bak songen.

I andre media
Songen er med i episode av King of the Hill.
Songen er med i filmen SLC Punk.
 Richard Cheese and Lounge Against the Machine spelte inn songen for julealbumet sitt Silent Nightclub.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Trees (Rush song)» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Songar frå 1978
Singlar frå 1978
Rush-songar
hardrock-songar
Progressive rockesongar
Circumstances

«Circumstances» er ein song av det progressive rockebandet Rush frå albumet deira Hemispheres frå 1978. 

Teksten er skriven av Peart og er ei sjølvbiografisk forteljing om då han budde i England og livet hans der. 

Musikalsk er songen ein hardrocksong med power-akkordar og riff, på liknande vis som dei tidlege 70-tals albuma deira.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Circumstances (song)» frå ,  den 13. september 2012.  
 

1978 singles
Rush-songar
Permanent Waves

Permanent Waves er det sjuande studioalbumet til det kanadiske rockebandet Rush, som kom ut 1. januar 1980.

Dette albumet viser ei ganske stor retningsendring for musikkstilen til Rush. Songane på Permanent Waves er både kortare og litt meir radiovennlege enn tidlegare. Dette førte til at både «Freewill» og «Spirit of Radio» fekk mykje speletid på radio.

«Jacob's Ladder» er ein song med bibelsk inspirasjon. Songen handlar om det fenomenet at litt ljos treng gjennom stormskyer. Dette er i Bibelen omtalt som ein stige til himmelen der Jakob skal ha sett englar.

Innhald

Medverkande
 Geddy Lee - bassgitar, synthesizer, vokal
 Alex Lifeson - gitar
 Neil Peart - trommer, perkusjon
 Erwig Chuapchuaduah - steeltrommer
 Hugh Syme - piano på «Different Strings»

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Permanent Waves» frå , og «Permanent Waves» frå  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1980
Anthem Records-album
Album produserte av Terry Brown
Mobile Fidelity Sound Lab-album
The Spirit of Radio

«The Spirit of Radio» er ein song frå 1980 av det kanadiske rockebandet Rush frå albumet Permanent Waves. Namnet på songen var inspirert av slagordet til ein radiostasjon i Toronto. Songen var viktig i å gjere bandet populær. Det var den første songen deira i 1980-åra og han vart gjeven 1. januar 1980. Songen vart gjeven ut på singel og nådde 13. plass på den britiske singellista, den høgaste plasseringa deira på lista til då. Det er den største hitten deira i Storbritannia nokon gong. «The Spirit of Radio» var kåra til ein av The Rock and Roll Hall of Fame's 500 Songs that Shaped Rock and Roll, den einaste songen til Rush på denne lista. 

Rush framførte denne songen for støttekonserten Rock Aid Armenia.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Spirit of Radio» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1980
Singlar frå 1980
Rush-songar
hardrock-songar
Progressive rockesongar
Songar om radio
Moving Pictures

Moving Pictures er det åttande studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Det vart utgjeve i 1981.

I likskap med det føregåande albumet inneheldt òg Moving Pictures meir radiovenlege songar, til dømes «Tom Sawyer» og «Limelight».

Den andre songen på albumet viser nok ein gong den litterære stilen til Peart når det kjem til tekstskriving. Songen handlar om ein mann som låner bilen til onkelen til å køyre med i ei tenkt framtid. Bilen køyrer han ein stad som tidlegare har vore ein gard, før reguleringa på bruk av bil kom. Bilen, som heiter «Red Barchetta» er inspirert av Ferrari 166 mm Barchetta som står på eit bilmuseum i Las Vegas.

Den tredje songen på albumet, «YYZ» er ein instrumentallåt. «YYZ» er òg koden for flyplassen i Toronto.

«Limelight» er ein av radiohitane Rush har hatt. Songen handlar korleis Peart opplever det å leve i «the limelight», eller ramplelyset som det heiter på norsk. Songen inneheld to frasar som peikar tilbake på andre Rush verk. Først kjem «all the world's a stage indeed» som peikar tilbake på albumet All the World's a Stage, deretter kjem «caught in the camera eye» som peikar fram mot neste song på plata, «The Camera Eye».

Den nest siste songen på plata heitar «Witch Hunt». Denne vart ein del av «Fear-serien» med songar.

Innhald

Medverkande 
 Geddy Lee - solovokal, bass, synthesizer
 Alex Lifeson - gitar, synthesizer
 Neil Peart - Trommer og perkusjon
 Hugh Syme - synthesizer på "Witch Hunt"

Salstrofé

Lister 
Album - Billboard (North America)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Moving Pictures (album)» frå , og «[[:nbkjelder=
:|Moving Pictures]]» frå  den 13. september 2012.  
 

Rush-album
Musikkalbum frå 1981
Anthem Records-album
Mercury Records-album
album produserte av Terry Brown
 379
Tom Sawyer av Rush

«Tom Sawyer» er ein song av det kanadiske rockebandet Rush, kalla opp etter rollefiguren til Mark Twain. Songen vart gjeven ut av Mercury Records og PolyGram i 1981 på Moving Pictures og fleire samlealbum i ettertid. Han finst òg på mange konsertalbum. 

Musikken er tungt basert på synthesizeren til Geddy Lee og trommene til Neil Peart. Geddy Lee har kalla songen «det definitive musikkstykket frå det tidlege 80-talet». Det er ein av dei mest kjende songane til Rush og vert ofte spelt på classic rock-radio. Han nådde 25. plass på singellista i Storbritannia i oktober 1981 og 44. plass i USA. I 2009 vart han kåra til den 19. beste hardrocksongen gjennom tidene av VH1.  

«Tom Sawyer» byrjar i 4/4-takt og byter til 7/8-takt og 13/16 takt i instrumentaldelen, før han går attende til 4/4 og så til 7/8 att mot slutten.

I populærkultur

I film
Fanboys (òg med «Limelight»)
Rob Zombie sin Halloween
I Love You, Man (som òg har med «Limelight»)
Small Soldiers
Adam Sandler sin The Waterboy
Ari Gold sin Adventures of Power

I fjernsyn
Chuck,
Bandet framførte songen på The Colbert Report i juli 2008, den første framføringa deira på amerikansk TV på 33 år.
Everybody Hates Chris
Family Guy
Freaks and Geeks
Fringe 
Futurama
The Hard Times of RJ Berger
 Denne songen erstatta den originale kjenningsmelodien til MacGyver i den originale kringkastinga i Brasil.
Regular Show
The Sopranos
Trailer Park Boys

Andre versjonar
Songen er òg vorte spelt av artistar som The Aquabats, The Bad Plus, Barenaked Ladies, Deadsy, The Lost Fingers, Mindless Self Indulgence, Rage, Run for Cover, Sebastian Bach

Songen vart sampla av Young Black Teenagers i 1994 på deira «Time To Make The Dough Nutz»

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tom Sawyer (song)» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1981
Singlar frå 1981
Rush-songar
Progressive rockesongar
Musikkvideoar regisserte av Bruce Gowers
Profil

Profil var eit norsk tidsskrift om litteratur og kultur som kom ut i åra frå 1959 til 1992. Tidsskriftet hadde opphav i Filologen, eit tidsskrift for Historisk-filosofisk fakultet på Universitetet i Oslo.

Etter at Jan Erik Vold, Dag Solstad og Espen Haavardsholm vart dei leiande i tidsskriftet Profil i 1966, vart Profil på mange vis det mest tonegivane og viktigaste litterære tidsskriftet i Noreg. Tidsskriftet var eit forum for litterære, modernistiske eksperiment og hadde intervju, artiklar om litteraturteori og dessutan døme på litteratur omsett frå andre språk. Men utover på 1970-talet gjekk tidsskriftet meir eller mindre i oppløysing av seg sjølv, då fleire av forfattarane som skreiv for det, tok til å interessere seg meir for å skrive sosialrealistiske romanar med politiske siktemål, og la bak seg den modernistiske litterære utprøvinga som hadde vore basis for at tidsskriftet stod så sentralt i kulturlivet i si tid.

I 1984 kom det eit såkalla postmoderne Profil, som med Arne Stav og Morten Søby som redaktørar braut over tvert med det som det tidlegare tidsskriftet hadde stått for. Dei postmoderne tenkjarane François Lyotard og Jean Baudrillard vart introduserte, og 1980-talets trendar og livsstil kom til uttrykk. Ei tid vart på nytt Profil eit leiande tidsskrift. Men etter at Are Eriksen tok over som redaktør frå 1986 vart vekta lagt på det teoretiske og tverrfaglege, og i 1992 hadde tidsskiftet på nytt vorte fagtidsskriftet for Historisk-filosofisk fakultet på Universitetet i Oslo, no med Eivind Tjønneland som redaktør.

Tidlegare norske tidsskrift
Skipingar i 1959
Nedleggingar i 1992
Norsk litteratur
Modernisme
YYZ

«YYZ» er eit instrumentalt rockestykke av det kanadiske rockebandet Rush, frå albumet Moving Pictures i 1981. 
Etter han kom ut vart han ein av dei mest populære låtane til bandet og vart spelt på mange av konsertane deira. Han finst mellom anna på konsertalbuma Exit...Stage Left (1981) og A Show of Hands (1989). 

«YYZ» er òg med i Guitar Hero II.

YYZ er IATA-koden for Toronto Pearson internasjonale lufthamn, i Mississauga, vest for heimbyen til Rush, Toronto. Det er vanleg for fly å sende identifikasjonskoden sin som morsekode ved hjelp av VOR. Introduksjonen på songen, spelt i 5/4 takt, repeterer bokstavane «Y-Y-Z» i morsekode. 

«YYZ» vart nominert til ein Grammy i kategorien beste rockeinstrumental i 1982.

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre, Godsmack, Primus, Umphrey's McGee, Martin Motnik, Dream Theater, Armia, Muse og Cyngus and the Sea Monster.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «YYZ (instrumental)» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1981
Rush-songar
hardrock-songar
Rockeinstrumentalar
Exit...Stage Left

Exit...Stage Left er eit konsertalbum av det kanadiske bandet Rush, utgjeve i 1981. Ein video med same namn kom ut i 1982 på VHS, seinare på Laserdisc, og i 2007 på DVD.

Albumet vart stemnd fram som det niande beste konsertalbumet i Classic Rock Magazine i 2004.

Innhald

Medverkande 
 Geddy Lee - bassgitar, synthesizerar, basspedal, stundom rytmegitar, vokal
 Alex Lifeson - gitar, basspedal
 Neil Peart - trommer, perkusjon

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Exit...Stage Left» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Doble konsertalbum
Konsertalbum frå 1981
Anthem Records-album
Rush-album
Mercury Records-album
Signals

Signals er det niande studioalbumet til det kanadiske progressive rockebandet Rush. Det vart utgjeve i 1982.

Signals er oppfølgjaren til suksessalbumet Moving Pictures. Albumet var eit framhald av Rush sitt streiftog mot det teknologiorienterte 1980-talet. Sjølv om det var meir bruk av elektriske instrument i songane, gjekk ikkje Rush heilt bort frå den stilen dei hadde starta med på A Farewell to Kings.

Signals vart det siste albumet der Terry Brown var produsent.

Innhald

Medverkande

Rush
 Geddy Lee – bassgitar, synthesizerar
 Alex Lifeson – Fender Stratocaster elektrisk gitar, Moog Taurus pedals
 Neil Peart – Trommer og perkusjon

Andre medverkande
 Ben Mink – fiolinar

Salstrofé

Lister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 13. september 2012.  
 

Musikkalbum frå 1982
album produserte av Terry Brown
Anthem Records-album
Mercury Records-album
Rush-album
Grace Under Pressure

Grace Under Pressure er det tiande studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1984 på Mercury Records.

Song nummer tre på albumet, «Red Sector A», er kjent for referansen til Holocaust. Songen er inspirert av mor til Geddy Lee, og det ho har fortalt han frå tida ho sat i konsentrasjonsleiren Bergen-Belsen.

Denne plata er nok eit døme på at Rush i stor grad nytta seg av syntersizarar, det beste dømet er songen «Between the Wheels», det siste sporet på albumet.

Innhald

Medverkande
 Geddy Lee - solovokal, bass, synthesizers
 Alex Lifeson - gitar, synthesizers
 Neil Peart - trommer, perkusjon

Lister
Album

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Grace Under Pressure (Rush album)» frå , og «Grace Under Pressure» frå  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1984
Anthem Records-album
Mercury Records-album
Power Windows

Power Windows er det 11. studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1985 på Mercury Records.

Power Windows var nok eit døme på at Rush trekte meir synthesizerar inn i musikken. Tekstene på albumet Power Windows er for det meste fokusert på politiske og urbane tema. Til dømes songen «Manhattan Project», som er inspirert av «Manhattanprosjektet» – utviklinga av den første atombomba. Songen «Middletown Dreams» vender tilbake til der Signals avslutta, med eit tema som omhandlar flukta frå forstadane.

Songen «Territories» omhandlar seksjonalismen rundt om i verda.

Som ein heilskap representerer Power Window toppen av synthesizerperioden til Rush, sjølv om deira neste album Hold Your Fire inneheld omtrent like mange synthesizerar.

Innhald

Medverkande

Rush
 Geddy Lee - solovokal, bass, synthesizer
 Alex Lifeson - gitar
 Neil Peart - trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Andy Richards -  tangentinstrument
 Jim Burgess -  synthesizer
 Anne Dudley - strykearrangement
 Andrew Jackman - dirigent, korarrangement
 The Choir - vokal

Lister
Album

Salstrofé

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Power Windows (album)» frå , og «Power Windows» frå  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1985
Anthem Records-album
Mercury Records-album
Vertigo Records-album
Album produserte av Peter Collins
Hold Your Fire

Hold Your Fire er det 12. albumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1987 på Mercury Records.

Sjølv om Hold Your Fire inneheld så godt som like mykje synthesizerar som føregjengaren, Power Windows, er gitarriffa og soloane meir fremstående på fleire av songane på dette albumet.

Når det kom til tekstene på dette albumet fortsette Rush å utforske nye territorium, songen «Tai Shan» er til dømes inspirert av austen. «Lock and Key», «Force Ten», og «Time Stand Still» er nokre av Rush's største hit si frå albumet, medan «Mission» og «Prime Mover» inneheld mange likskapar med Power Windows. På «Time Stand Still», «Open Secrets» og «Tai Shan» får Rush hjelp av 'Til Tuesday-vokalist og bassist Aimee Mann med noko av vokalen i songen. 

Hold Your Fire selde dårleg samanlikna med andre Rush-album. Det nådde 13. plass på Billboard 200-lista i USA og det var første gongen Rush ikkje nådde Topp 10 der sidan Hemispheres i 1978. Albumet selde til gullplate i USA, kort tid etter det kom ut, men nådde ikkje platinaplate, som det første Rush-albumet sidan Caress of Steel frå 1975.

Innhald

Medverkande

Rush
 Geddy Lee    – bassgitar, synthesizerar, vokal
 Alex Lifeson – gitarar
 Neil Peart   – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Aimee Mann – vokal
Andy Richards – tangentinstrument, synthesizerprogrammering
Steven Margoshes – arrangement og dirigent
The William Faery Engineering Brass Band arrangert og dirigert av Andrew Jackman

Lister
Album

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Hold Your Fire» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1987
Anthem Records-album
Mercury Records-album
Vertigo Records-album
Beren

Beren er namnet på ein helt frå J.R.R. Tolkiens legendarium. Han var kjend som Beren Ein-hand på grunn av dådsverket sitt med Silmarilen.

Silmarillion

Beren var son av mannehovdingen Barahir, og erving til hovdingtittelen i det første av dei tre Edainsfolka, ætta etter Bëor. Etter Dagor Bragollach vart eignene til Barahir herja, og folket hans rømde i alle leier, slik at han sistpå stod att med tolv fredlause, mellom desse sonen Beren. Beren overlevde det siste åtaket, og greidde å vinne attende ringen Barahir hadde fått av Finrod i Bråeldslaget. Etter dette levde han einsam og fredlaus i fleire år, men vart sistpå nøydd til å rømme frå heimlandet sitt, og vann over skrekkfjella og kom endeleg gjennom stengslene Melian hadde reist, og inn i Doriath. Her var det han vart hugteken av kongedottera Lúthien, som han sidan fridde til. 

Då kongen fekk høyre om Beren, baud han at Beren skulle finne ei høvande gåve til giftarmålet, og denne skulle vera ein silmaril. Beren gjekk inn på dette, og reiste iveg utan Lúthien. Ho vart halden som fange, men følgde snart etter. Først kom han til Nargothrond, der han bad Finrod om hjelp, og saman med eit lag alvar kom dei så langt som til borga på Tol Sirion, som var vakta av Sauron. Her vart dei avslørde, og Sauron drap dei ein etter ein. Sistpå kjempa han og Finrod med tryllesongar, til Finrod fall og let livet. I mellomtida var Lúthien komen til, og fekk hjelp av valahunden Huan, som kjempa med Sauron i ulveham. Etter at Sauron var overvunnen, tok Beren og Lúthien hamane til ulven og Thuringwethil, ein stor skinnveng-demon, og slik kom dei seg usette til Morgoths dører. Lúthien greidde å overliste vaktene, og saman kom dei seg ned til halla, der Lúthien sette trolldom på Morgoth slik at han sovna, og Beren kunne løyse ein av silmarillane frå jarnkrona hans. 

Men ulven Carcaroth gløypte i seg handa med silmarillen då dei kom ut att, og Beren kunne soleis ikkje syne fram vinsten sin då han kom attende til Doriath. Ulven sprang etter dei dit, og Thingol, Beren og eit lag andre reiste ut for å veide på Carcaroth som vart drepen, men som samstundes drap Beren. 

Då Beren døydde, neitta han å reise over verdsskjela, men bidde på Lúthien, som fekk valaen Mandos til å syne medkjensle, slik at dei båe kunne koma attende til Midgard, men Lúthien som døyeleg kvinne. I denne forma fødde ho sonen Dior.

I Tolkiens liv

Tolkien sette soga om Beren og Lúthien særskilt høgt, og hadde hovuddraga ferdige alt i 1917. Namnet Beren står skrive på gravsteinen hans under hans eige namn, medan namnet Lúthien er skrive under namnet til kona, Edith Bratt Tolkien. 

 J.R.R. Tolkien

de:Figuren in Tolkiens Welt#Beren
A Show of Hands

A Show of Hands er eit konsertalbum av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1989 på Mercury Records og vart innspelt under Hold Your Fire- og Power Windows-turneane.

Materialen på albumet er for det meste henta frå dei fire førre albuma til bandet (Signals, Grace Under Pressure, Power Windows og Hold Your Fire). Dei einaste songane som er på konsertalbumet, men som ikkje er med på nokre av desse fire albuma er «Witch Hunt», «Closer to the Heart», og «The Rhythm Method». Sistnemnde er ein trommesolo av Neil Peart som aldri har vore utgjeve på plate.

Innhald

Medverkande
Geddy Lee – bassgitar, synthesizerar, vokal
Alex Lifeson – gitarar, synthesizerar
Neil Peart – trommer, perkusjon

Lister
Album – Billboard (Nord-Amerika)

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «A Show of Hands» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Konsertalbum frå 1989
Anthem Records-album
Rush-album
Mercury Records-album
Vertigo Records-album
Presto av Rush

Presto er det 13. studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1989 på Atlantic Records.

Albumet var tenkt produsert i samarbeid med Peter Collins, men han takka nei grunna personlege årsaker. Eit objektivt øyre vart funne i Rupert Hine som fekk jobben som produsent.

Presto markerer overgangen frå den synthesizere-baserte «new wave»-perioden frå 1980-talet, til den meir heavy stilen på 1990-talet. «Chain Lightning», «Scars», «Anagram (for Mongo)» og «Red Tide» er songar der keyboard spelar ei viktig rolle i musikken, medan andre songar som «Show Don’t Tell» og «Superconductor» er meir gitarbaserte songar.

Innhald

Medverkande
 Geddy Lee    - bassgitar, synthesizerar, vokal
 Alex Lifeson - elektrisk og akustisk gitar, korvokal
 Neil Peart   - trommer, perkusjon
 Rupert Hine  - tangentinstrument, produksjon
Stephen W Tayler - innspeling og miksing

Salstrofé

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Presto (album)» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1989
Anthem Records-album
Atlantic Records-album
Album produserte av Rupert Hine
Jean Fouquet

Jean Fouquet () var ein fransk målar, ein meister både som målar av bilete og som illustratør av manuskript, ein såkalla illuminator. Sannsynlegvis var det han som fann opp miniatyrportrettet. Han var den fyrste franske kunstnaren som reiste til Italia og med eigne augo erfarte den tidlege italienske renessansekunsten.

Liv 

Jean Fouquet var fødd i Tours. Lite er kjent om livet hans, men det er visst at han var i Italia føre 1447, der han laga eit portrett av pave Eugen IV som døydde det året. Heimkomen til Frankrike, poda han element av den toskanske stilen han hadde tileigna seg i Italia med van Eyck-stilen. Van Eyck-stilen danna basis for fransk målarkunst på 1400-talet, så med innslaget av toskanske stildrag danna Fouquet ein ny skule innanfor fransk målarkunst.

Han arbeidde ved det franske hoffet; for både kong Karl VII, skattemeisteren Etienne Chevalier, og kanslaren Guillaume Jouvenel des Ursins. Mot slutten av si tid vart han hoffmålar til kong Ludvig XI. Arbeida hans kan sjåast som uttrykk for at det franske hoffet forsøkte å styrke den nasjonale identiteten i Frankrike, i oppvakninga etter den lange striden med England i hundreårskrigen.

Verk 

Fouquets ypparlege ferdigheiter som illuminator, den nøyaktige attgjevinga av dei finaste detaljar, og hans evne til skarp karakterisering i filigransarbeid, ja heile hans verd som målar kjem særleg til sin rett i portretta og altertavlene som han laga.

Eitt av Fouquets viktigaste måleri er Melun diptyk (ca 1450), som tidlegare fanst i Melun-katedralen. Venstrevengen syner Etienne Chevalier med vernehelgenen Den heilage Stefan, medan høgrevengen viser ei bleik Maria Møy med barnet, omgjevne av raude og blå englar.

Eit sjølvportrett i miniatyr kan vere det eldste, reine sjølvportrettet som finst att i vestleg målarkunst. Dette kjem an på om portrettet Jan van Eyck er kjend for er eit sjølvportrett, noko dei fleste kunsthistorikarar meiner det ikkje er.

Fleire av dei illuminerte bøkene og miniatyrmåleria etter Fouquet er tekne vare på. Han illuminerte mellom anna ein kopi av Grandes Chroniques de France. Frå Fouquets hand er også elleve av dei fjorten miniatyrane som illustrerer ei omsetjing av eit verk av Josefus.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jean Fouquet» frå , den 13. september 2012.

Bakgrunnsstoff 

Franske målarar
Målarar frå 1400-talet
Fødde i 1420
Roll the Bones

Roll the Bones er det 14. albumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1991 på Atlantic Records. Albumet vann ein «Juno Award» i 1992 for beste plateomslag. 

Roll the Bones fortset å markere overgangen frå 80-tals Rush til 90-tals Rush. Gitaren blir ein viktigare del av musikken, medan keyboard og orgel er meir bakgrunnsmusikk. «Dreamline» opnar med eit gitarriff som høyrest ganske likt ut som keyboard-arrangementet frå Power Windows-perioden. «Dreamline» og «Roll the Bones» vart populære radiosongar på det tidlege 1990-talet, og «Where's My Thing?» var den tredje instrumentale låten til Rush. Musikkstilen på Roll the Bones opna for den meir «alternative» stilen på 1993-albumet Counterparts.

Innhald

Medverkande
Geddy Lee    -  Synthesizer, bass, vokal
Alex Lifeson -  Akustisk & elektrisk gitarar, vokal
Neil Peart   -  Trommer

Rupert Hine  -  Produsent, tangentinstrument, Vokal

Salstrofé

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Roll the Bones» frå ,  den 13. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1991
Anthem Records-album
Atlantic Records-album
album produserte av Rupert Hine