alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nikolaj Rubinstein

Nikolaj Grigorjevitsj Rubinstein () var ein russisk-jødisk komponist, dirigent, pianist og musikkpedagog. Han var bror av Anton Rubinstein og stod Pjotr Tsjajkovskij svært nær.

Som broren Anton blei Nikolaj Rubinstein rekna til dei største pianistane i si tid, men da han stort sett berre var aktiv i og rundt Moskva, vekte han liten internasjonal merksemd. Læraren Siegfried Dehn heldt han for meir begava enn broren – noko Anton sa seg einig i.

I 1886 grunnla Nikolaj Rubinstein Konservatoriet i Moskva saman med fyrst Nikolaj Petrovitsj Trubetskoj. Nikolaj var ein ambisiøs lærar og til elevane hans reknast blant andre  Sergej Tanejev, Aleksandr Siloti og Emil von Sauer.

Nikolaj sette relativt få spor etter seg som komponist, men fekk stor betydning som musikkpedagog.

Verk i utval 
 3 romansar
 Scenemusikk til Katt og mus (tekst: Vladimir Begisjev)

Klavermusikk
 Étude caractéristique (1849)
 Deux Mazurkas op. 11
 Tarantella op. 14
 Valse op. 16
 Deux Feuillets d'albom

Litteratur 
 A. Solovcov: Nikolai Rubinstein, Moskva 1946
 V. Kiseljov (red.): Briefwechsel mit N. Rubinstein und M. Beljaev, Moskva 1956

Bakgrunnsstoff 
 
 Kortbiografi på klassika.info
 Biografi på krugosvet.ru

Russiske pianistar
Russiske komponistar
Romantiske komponistar
Folk frå Moskva
Aleksandr Goedicke

Aleksandr Fjodorovitsj Goedicke () var ein russisk organist, pianist, komponist og musikkpedagog.

Forfedrene til Goedicke stamma frå Tyskland, men fleire generasjonar av dei hadde allereie arbeidd som musikarar i Moskva.

I 1909 blei Goedicke utnemnd til professor i klaverspel ved konservatoriet i Moskva. Seinare underviste han òg i orgel og kammermusikk og skapte seg framfor alt eit ry som fortolkar av Johann Sebastian Bach sin musikk. 

Han skreiv òg eit stort tal eigne verk, blant anna fleire operaer og symfoniar, men det meste var orgel- og klavermusikk.

Goedicke og den russiske komponisten og pianisten Nikolaj Medtner var fetrar.

Kjente verk 
Konsertstykke i h-moll for klaver og orkester op.11 (1900)
Konsert for orgel og strykeorkester op.35 (1927)
Trompetkonsert i b-moll op. 41 (1930)
Consertetyde op. 49 for trompet

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «Alexander Fjodorowitsch Goedicke» frå , den 21. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
  Goedicke internasjonale orgeltevling 
 

Russiske komponistar
Russiske pianistar
Klassiske pianistar
Folk frå Moskva
Andrej Sakharov

Andrej Dmitrijevitsj Sakharov, russisk Андрей Дмитриевич Сахаров (), var ein sovjetrussisk vitskapsmann (kjernefysikar) som fekk Nobels fredspris i 1975.

Sakharov var på 1950-talet leiar av det forskingsprogrammet som gjorde det mogleg for Sovjetsamveldet å lage si fyrste hydrogenbombe, ei kjernefysisk bombe som utviklar energien ved at hydrogenkjernar reagerer med kvarandre og går saman til tyngre kjernar. Han vart i 1953 teke opp som medlem av Det sovjetiske vitskapsakademiet.

Sakharov har òg gjort framifrå nybrottsarbeid om tilhøva i universet og utviklinga av det i dei fyrste brøkdelane av eit sekund etter det såkalla Store Smellet, som ifylgje den herskande vitskapleg teorien var den hendinga som skapte universet.

I 1968 sendte Sakharov ut eit stort samfunnskritisk skrift, Tankar om framsteg, fredeleg sameksistens og intellektuell fridom, som ikkje vart godt motteke av styresmaktene i Sovjetsamveldet og førte til at han vart avsett frå forskerstillinga si. Saman med to andre vitskapsmenn skipa han i 1970 ein upolitisk menneskerettskomité, og det var for arbeidet sitt på dette området han vart gjeve Nobels fredspris i 1975. Av di dei sovjetiske styresmaktene nekta han å reise ut av landet, var det hans hustru, Jelena Bonner, som tok turen til Oslo og mottok prisen på vegner av han.

Sakharov vart i 1980 arrestert av dei sovjetiske styresmaktene og forvist til såkalla indre eksil i  byen Gorkij (som frå 1991 heiter Nizjnij Novgorod); denne byen var lukka for utlendingar på grunn av den militære forskinga og anna militær aktivitet som gjekk føre seg der. Ved eit dekret frå Det øvste sovjet, som var den øvste lovgjevande makta i Sovjetsamveldet, vart han samstundes fråteke alle dei utmerkingane han hadde motteke.

Ikkje før i desember 1986 vart Sakharov sett fri frå det  «indre eksilet» i byen Gorkij. Han tok då opp att både det vitskapelege arbeidet sitt og det politiske arbeidet for fremje av menneskerettane. Han tok òg del i fredsarrangement i samarbeid med det sovjetiske styresmaktene, og vart i 1989 medlem av folkekongressen.

Sakharov vart utnemnd til æresdoktor ved Universitetet i Oslo i 1981. Han hadde i 1980 fått Fritt Ords Pris, ein pris som vert delt ut av den private Institusjonen Fritt Ord i Oslo, «for med nesten ufatteleg åndeleg kraft, uthald og fryktløyse å ha kjempa for og praktisert den frie tanken og det frie ordet under trykket av eit totalitært regime.»

Bakgrunnsstoff 
 Nobelstiftingas offisielle nettsider om Andrej Dmitrijevitsj Sakharov

Sovjetiske fysikarar
Russiske fysikarar
Sovjetiske dissidentar
Vinnarar av Nobels fredspris
Russiske nobelprisvinnarar
Æresdoktorar ved Universitetet i Oslo
Mottakarar av Fritt Ords Pris
Fysikarar på 1900-talet
Hyperboloide

I matematikk er ein hyperboloide ei krum andregradsflate (kjeglesnittflate) som oppstår når ein hyperbel vert dreidd 180° om ein av aksane sine. Når han blir skoren av ulike plan, gjev dei ulike kjeglesnitta (ellipsar, parablar eller hyperblar), avhengig av kor skjeringa skjer. Ein hyperboloide har tre symmetriplan; skjeringspunkta deira blir kalla sentrum av hyperboloiden, og dei tre skjeringslinjene aksane til hyperboloiden.

Det finst to typar hyperboloidar: ein samanhengande einkappa hyperboloide og ein som består av to åtskilte delar, tokappa hyperboloide. I eit koordinatsystem der aksane fell saman med aksane til hyperboloiden, har den einkappa hyperboloiden likninga 
 

og den tokappa hyperboloiden har likninga 

Desse blir òg kalla elliptiske hyperboloidar. Det er ein omdreiingshyperboloide viss og berre viss a = b. Den einkappa hyperboloiden er ei linjeflate, sidan han kan tenkjast framkomen ved rørsla av ei rett linje på to ulike måtar.

Når ein hyperbel vert dreidd om ein av aksane sine, oppstår ein omdreiingshyperboloide (òg kalla ein sirkulær hyperboloide). Viss dreiinga føregår om den aksen som skjer hyperbelen, får ein ein tokappa hyperboloide, medan dreiinga om den andre aksen gjev ein einkappa hyperboloide.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hyperboloide» frå ,  den 21. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
Artikkel på SNL

Geometriske former
Flater
Andregradsflater
Personennamendatei

Personennamendatei (PND) er ein elektronisk katalog over personar som framfor alt er laga for å nyttast i biblioteka til å slå opp i litteratur.

Oppføringane skal sikre at det er lett å finne personopplysningar i Deutsche Nationalbibliografie, bibliotek, arkiv og museum i heile det tyske språkområdet. Registeret blir halde vedlike av Deutsche Nationalbibliothek i Tyskland og Österreichischer Bibliothekenverbund i Austerrike i samarbeid.

For kvar av personane i registeret finst det eit datasett med namn og eventuelt pseudonym, dato då vedkomande er fødd, eventuelt har døydd, og yrke, og dette er knytt til ein unik identifikator, PND-nummeret. Utan PND-nummeret ville namnelikskap og skrivevariantar gjere navnesøka problematiske. Per juli 2011 var det 3,6 millionar datasett i katalogen.

PND blei i april 2012 slått saman med dei andre tyske normdatakatalogane, Gemeinsame Körperschaftsdatei (GKD) og Schlagwortnormdatei (SWD).

Samanliknbare personkatalogar:
 Gemeinsame Normdatei (GND)
 Library of Congress Name Authority Files (LCNAF) 
 Union List of Artist Names (ULAN)

Bakgrunnsstoff 
 Informasjon om PND  (DNB)

Bibliotekvesen
Oppslagsverk
Library of Congress Control Number

Library of Congress Control Number (LCCN) er ein identifikator, nøkkel, for oppføring av bøker og liknande i nasjonalbibliografien for USA (Dei amerikanske Sambandsstatane). Denne nøkkelen er ein talkombinasjon som eintydig identifiserer kvar einskild bokutgjeving i samsvar med fastsette reglar, og blir tildelt av Library of Congress, som i praksis fungerer som USAs nasjonalbibliotek.

Internasjonalt standard boknummer, ISBN, er no etablert som det internasjonale systemet for eintydig identifisering av bøker og anna som skal registrerast på liknande vis.

Sjå òg 
 ISBN (International Standard Book Number)

Bakgrunnsstoff 
Strukturen til LC Control Number
Søkekatalog til The Library of Congress

Library of Congress
Litteratur

sv:USA:s kongressbibliotek#LCCN
Hyperbolsk geometri

Hyperbolsk geometri er ikkje-euklidsk geometri basert på at det gjennom kvart punkt utanfor ei rett linje kan trekkast uendeleg mange parallellar med linja. Det vil sei at parallellpostulatet til Euklid er erstatta. Dette postulatet seier at det for ei linje R og eit punkt P som ikkje ligg på R, berre finst nøyaktig ei linje gjennom P som ikkje nokon gong skjer R. Ho er altså parallell til R. I hyperbolsk geometri er det minst to linjer gjennom P som ikkje skjer R, slik at parallellpostulatet ikkje gjeld lenger.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hyperbolic geometry» frå ,  den 21. november 2011.  
 

Metrisk geometri
Riemannflater
Virtual International Authority File

Virtual International Authority File (VIAF) er eit internasjonalt register over personnamn. Det er eit fellesprosjekt mellom fleire nasjonalbibliotek og blir drifta av Online Computer Library Center (OCLC). Prosjektet blei initert av Deutsche Nationalbibliothek og Library of Congress.

Deltakande bibliotek 
 Bibliotheca Alexandrina, Egypt
 National Library of Australia, Australia
 Flemish Public Libraries, Belgia (på testbasis) 
 Deutsche Nationalbibliothek, Tyskland
 Bibliothèque nationale de France, Frankrike
 SUDOC (Gesamtkatalog), Frankrike (på testbasis) 
 The National Library of Israel, Israel
 Istituto Centrale per il Catalogo Unico, Italia
 Library and Archives Canada, Canada (på testbasis)
 BIBSYS, Noreg (på testbasis)
 Narodowy Uniwersalny Katalog, Polen (på testbasis)
 Biblioteca Nacional de Portugal, Portugal
 Russische Staatsbibliothek, Russland (på testbasis)
 Kungliga biblioteket, Sverige
 Schweizerische Nationalbibliothek, Sveits
 RERO, Sveits
 Biblioteca Nacional de España, Spania
 Nationalbibliothek der Tschechischen Republik, Tsjekkia
 Széchényi-Nationalbibliothek, Ungarn
 Getty Research Institute, USA
 Library of Congress, USA
 Biblioteca Apostolica Vaticana, Vatikanstaten

Sjå òg 
 Gemeinsame Normdatei (GND)

Bakgrunnsstoff 
 viaf.org
 Expanding the concept of universal bibliographic control (oclc.org)

Internasjonale avtaler
Bibliotekvesen
Hyperbolsk spiral

Ein hyperbolsk spiral er ei spiralforma kurve som i polarkoordinatar har likninga 

 

Avstanden til sentrum er omvendt proporsjonal med vinkelen θ og a er ein konstant. 

Han byrjar i ein uendeleg avstand frå polen i sentrum (for θ start frå null r = a/θ startar frå uendeleg) og snor seg raskare og raskare rundt når ho nærmar seg polen. Avstanden frå eit vilkårleg punkt til polen, langs kurva, er uendeleg. Om ein transformerer frå polarkoordinatar:

får ein følgjande likning i kartesiske koordinatar: 

der parameteren t er ein ekvivalent til polarkoordinaten θ.

Spiralen har ein asymptote ved y = a: for t som nærmar seg null ved origo, medan abscissen veks mot uendeleg:

Det var Pierre Varignon som først studerte kurva i 1704. Seinare arbeidde òg Johann Bernoulli og Roger Cotes med kurva.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hyperbolic spiral» frå ,  den 21. november 2011.  
 

Spiralar
Konstantin Igumnov

Konstantin Nikolajevitsj Igumnov () var ein russisk komponist og klavervirtuos.

Igumnov studerte ved konservatoriet i Moskva og var elev av Anton Rubinstein og Paul Pabst. I 1899 blei han utnemnd til professor ved Moskva-konservatoriet og var rektor der frå 1924 til 1929.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi i den store sovjetiske encycklopedi.

Russiske komponistar
Klassiske pianistar
Folk frå Lebedjan
Russiske pianistar
Hyperbolsk funksjon

Ein hyperbolsk funksjon er funksjonane sinh (sinus hyperbolicus), cosh (cosinus hyperbolicus), tanh (tangens hyperbolicus), coth (cotangens hyperbolicus), sech (secans hyperbolicus) og csch (cosecans hyperbolicus).

Her er e grunntalet i det naturlege logaritmesystemet.

Dei hyperbolske funksjonane har eigenskapar som er analoge med dei trigonometriske funksjonane. På same måte som  og  kan nyttast til å parametrisere ein sirkel, kan dei hyperbolske funksjonane  og  parametrisere ein hyperbel.

Standard algebraiske uttrykk

Dei hyperbolske funksjonane er :

 Hyperbolsk sinus:

 Hyperbolsk cosinus:

 Hyperbolsk tangens:

 Hyperbolsk cotangens:

 Hyperbolsk secans:

 Hyperbolsk cosecans:

Hyperbolske funksjonane kan introduserast via imaginære sirkelvinklar:

 Hyperbolsk sinus:

 Hyperbolsk cosinus:

 Hyperbolsk tangens:

 Hyperbolsk cotangens:

 Hyperbolsk sekant:

 Hyperbolsk cosecant:

der i er den imaginære eininga definert som i2 = −1.

Dei komplekse formene i definisjonane over kjem frå Eulerformelen.

Nyttige forhold

Dermed:

Ein kan sjå at cosh x og sech x er jamne funksjonar, medan dei andre er odde funksjonar.

Hyperbolsk sinus og cosinus tilfredsstiller identiteten

som liknar den pythagoreiske trigonometriske identiteten. Ein har òg

for dei andre funksjonane.

Den hyperbolske tangensen er løysinga til det ikkje-lineære grenseverdiproblemet:

Det kan visast at arealet under kurva til cosh x alltid er like bogelengda:

Inverse funksjonar som logaritmar

Deriverte

Standardintegral

Where C is the constant of integration.

Taylorrekkjer
Det er mogeleg å uttrykke funksjonane over som Taylorrekkje:

Funksjonen sinh x har ei Taylorrekkje med berre odde eksponentar for x. Dermed er han ein oddefunksjon, som er −sinh x = sinh(−x), og sinh 0 = 0.

Funksjonen cosh x har ei Taylorrekkje med berre jamne eksponentar for x. Derfor er han ein jamn funksjon, altså symmetrisk med omsyn til y-aksen. Summen av sinh- og cosh-rekkjene er ei uendeleg rekkje av eksponentialfunksjonen.

 (Laurentrekkje)

 (Laurentrekkje)

der

 er det n-te Bernoullitalet
 er det  n-te Eulertalet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hyperbolic function» frå ,  den 21. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Elementære spesialfunksjonar
Eksponential
Hyperbolsk geometri
Vanleg kartlav

Vanleg kartlav (Rhizocarpon geographicum) er ein lavart av typen skorpelav som veks på stein, gjerne på sure bergartar og gjerne i fjellstrøk og høgareliggande område med lite luftureining. Det enkelte lavindivid er opp mot ein millimeter brei, grøn eller gulgrøn, og omgjeve av ein svart kant av sporar. Lavet har skiveforma svarte fruktlekamar opptil 1,5 mm i diameter. Kartlavet er godt festa til underlaget. Han kan danne store flater som gjerne står fram som kartliknande, derav namnet. Kartlavet er  hardfør og kan vekse og trivast i svært ugjestmilde strøk høgt til fjells. I Noreg er han ofte dominerande  i store fjellområde høgare oppe enn anna vegetasjon.

Kartlav har vore brukt til å utvikle ein dateringsmetode for stein og steinplassering. Metoden vert kalla lichenometri og baserer seg på at kartlavet har ein forholdsvis jamn ekspanderande vekst og at dei største førekomstane dermed er dei eldste. Metoden kan datere for eksempel stein i gamle gravstader og moreneførekomstar.
Kartlav har mange nærskylde artar og er utbreidd over heile landet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kartlav» frå ,  den 21. november 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Kartlav» frå ,  den 21. november 2011.  

Lav
Hyperelliptisk integral

Eit hyperelliptisk integral er eit integral på forma 

 

der F(x,y) er ein rasjonal funksjon og

 

der f(x) er eit polynom. Dei inverse funksjonane av hyperelliptiske integral vert kalla hyperelliptiske funksjonar. Når f(x) er eit polynom av tredje eller fjerde grad, får ein eit elliptisk integral. Hyperelliptiske integraler er eit spesialtilfelle av abelske integral og vart først studert av Niels Henrik Abel.

Kjelder
hyperelliptisk integral. (2011-11-21) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/hyperelliptisk_integral

Komplekse mangfald
Algebraisk geometri
Hypergeometrisk fordeling

Ei hypergeometrisk fordeling er den statistiske sannsynsfordelinga til mengda individ med ein særskild eigenskap i eit tilfeldig utval frå ein populasjon. Alle individa i populasjonen har same sannsyn for å kome med i utvalet.

Kjelder
hypergeometrisk fordeling. (2011-11-21) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/hypergeometrisk_fordeling

Diskrete fordelingar
Fritz Kreisler

Fritz Kreisler (), opphavleg namn var Friedrich Kreisler, var ein fiolinist og komponist av austerriksk avstamming. Han vart fødd i Wien av  romersk-katolsk mor og jødisk far og døydde i New York i USA som statsborgar av dette landet. Dei mest kjende verka hans er «Liebesleid» og «Liebesfreud» for fiolin og piano.

Fritz Kreisler var ein gåverik gut som vart elev ved Konservatoriet i Wien (Konservatorium der Gesellschaft der Musikfreunde) allereie i 1882 som sjuåring, og vart uteksaminert med gullmedalje som tiåring. Han reiste deretter til Paris for vidare studiar og musikalsk arbeid. I 1887 vann han den høgste utmerkinga, fyrsteprisen, ved Konservatoriet i Paris i ein alder av berre 12 år. Som 14-åring reiste han på sin fyrste turné til USA saman med den amerikansk-austeriksungarske pianisten Moriz Rosenthal. Etter å ha kome attende til Europa, studerte han kunst og medisin (faren hans var lege), og var eitt år i den austerrikske hæren. Men musikken var likevel hans hovudinteresse og yrke, og han tok opp den musikalske karrièren att med ein turné til Russland i 1896.

I 1898 vart han godt motteke i Berlin i Tyskland og var der til han returnerte til USA i 1900. I 1902 gjesta han Storbritannia for fyrste gong. Dette var òg året då han gifta seg med  Harriet Lies.

Etter å ha vore ei tid i USA, slo han seg i 1924 ned i Berlin. Men frå 1933 ville han ikkje arbeide i Tyskland. Han vart fransk statsborgar frå 1938 før han reiste for godt til USA, og der fekk han amerikansk statsborgarskap i 1943.
 
Kreisler var den siste komponerande «fiolinhelt»-virtuosen som reiste på store konsertturnear og spelte sine eigne komposisjonar. Andre kjente fiolinistar i same tradisjonen er italienske Niccolò Paganini (1782–1840) og norske Ole Bull (1810–1880).

Bakgrunnsstoff 
 
Kreisler: Praeludium und Allegro – Violin Guido Rimonda, Orchestra Camerata Ducale
Den internasjonale Fritz Kreislertevlinga for fiolinistar 

Austerrikske komponistar
Austerrikske fiolinistar
Folk frå Wien
Bergen Filharmoniske Orkester

Bergen Filharmoniske Orkester (BFO) er eit symfoniorkester i Bergen som kan føra historia si heilt tilbake til 1765. Orkesteret held til i Grieghallen, og noverande sjefdirigent er Andrew Litton.

Historie 

I 1765 vart Musikselskabet Harmonien skipa av rektor Jens Boalth og forfattaren Claus Fasting; orkesteret gjekk under namnet Musikselskabet Harmoniens Orkester. Harmonien er det eldste musikkselskapet i Noreg. Opphavleg dreiv det frivillige selskapet med vokal- og instrumentalmusikk ved å framføra kantatar på kongelege festdagar, kyrkjemusikk ved høve, og ein sjeldan gong musikkdramatikk. I 1793 vart Det dramatiske selskap skipa, og Harmonien samarbeidde med dette heretter.

På attenhundretalet var musikalske storleikar som Ole Bull, Edvard Grieg og Johan Halvorsen alle i leiarposisjonar i orkesteret. Sidan Harmonien vart reorganisert i 1856, har orkesteret hatt ei særstilling i musikkmiljøet i Bergen.

I 1919 oppretta Harmonien eit fast orkester på 40 musikarar, og ein kraftig auke i konsertar, m.a. på Den Nationale Scene. I 1978 fekk orkesteret Grieghallen som fast base, og i 1987 skifte det namn til det noverande Bergen Filharmoniske Orkester. Orkesteret er i dag statsfinansiert, og Bergen Filharmoniske Kor er fast tilknytt orkesteret. Det består i dag av 98 musikarar , har om lag 80 konsertar i året, og har gjort ei rekkje plateinnspelingar.

Faste dirigentar 

 Samuel Lind - til 1769
 Benjamin Ohle - 1769–70
 Niels Haslund - 1770–85
 Ole Pedersen Rødder - 1785–1805
 J. Hindrich Paulsen - 1805–06, 1809–20
 C. Mathias Lundholm - 1820–27
 Ferdinand Giovanni Schediwy - 1827–44
 Ferdinand August Rojahn - 1856–59
 August Christian Johannes Fries - 1859–62, 1864–73
 Amadeus Wolfgang Maczewsky - 1862–64
 Richard C. V. A. Henneberg - 1873–75
 Adolf Blomberg - 1875–78
 Herman Levy - 1879–80
 Edvard Grieg - 1880–82
 Iver Holter - 1882–84, 1885–86
 Per Winge - 1886–88
 Georg Washington Magnus - 1892–93
 Johan Halvorsen - 1893–99
 Christian Danning - 1899–01, 1902–05
 Harald Heide - 1907–48
 Olav Kielland - 1948–50
 Carl Garaguly - 1952–58
 Arvid Fladmoe - 1958–61
 Karsten Andersen - 1964–85
 Aldo Ceccato - 1985–90
 Dmitrij Kitajenko - 1990–98
 Simone Young - 1999–2002
 Andrew Litton - 2003–2015
 Edward Gardner - 2015-

Utmerkingar 

 Spellemannprisen 1991 i klassen Orkester-og kormusikk saman med Leif Ove Andsnes for plata Grieg: Piano Konsert/Liszt: Piano Konsert Nr.2.
 Spellemannprisen 2007 i klassen Klassisk musikk for plata 	Prokofiev: Romeo & Juliet.

Kjelder 

 , henta inn 21. november 2011.
 Bokmålswikipedia om Bergen Filharmoniske Orkester, henta inn 21. november 2011.

Fotnote 

Norske orkester
Musikk i Bergen
Skipingar i 1765
Vinnarar av Spellemannprisen
Caravaggio i Lombardia

Caravaggio er ein småby og kommune i den norditalienske provinsen Bergamo i Lombardia. 
Byen har berre rundt 16 000 innbyggjarar, og fekk ærestittelen by i 1954.

Barokkmålaren Caravaggio er knytt til staden, og ein meinte lenge at han var fødd her. Den tidlegare målaren Polidoro da Caravaggio var både fødd her og hadde namn etter byen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Caravaggio (stad)» frå ,  den 21. november 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Caravaggio, Lombardy» frå ,  den 21. november 2011.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Lombardia
Provinsen Bergamo
Absolut Apeach

Absolut Apeach er ein svenskprodusert vodka med smak av fersken. Den har 40% alkoholinnhald. Han blei introdusert i 2005.

Ulikt dei fleste andre smaksette vodkaer er Absolut Apeach ikkje tilsett sukker.

Kjelder 

Absolut Vodka
Svensk drikke