alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
English Rose

English Rose er eit samlealbum av Fleetwood Mac, gjeve ut i januar 1969. Det var opphavleg berre meint for den amerikanske marknaden, og kombinerte seks songar frå det britiske albumet Mr. Wonderful (spor 1, 3, 5, 6, 8 og 11), tre singlar, som ikkje var gjevne ut på album i Storbritannia (spor 2, 7 og 12), og to songar som sidan kom ut på den britiske utgåva av Then Play On (spor 9 og 10) og ein annan song som ikkje tidlegare var gjeven ut (spor 4). Det kom ut nokre månader før den britiske utgåva av The Pious Bird of Good Omen, som hadde med fem av songane på dette albumet. Mick Fleetwood er kledd i kvinneklede på plateomslaget.

Innhald

Medverkande
Peter Green – vokal, gitar, munnspel
Jeremy Spencer – vokal, slidegitar
Danny Kirwan – vokal, elektrisk gitar
John McVie – bassgitar
Mick Fleetwood – trommer
Mike Vernon – produsent
M. Ross – lydteknikar

Lister

Album
Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «English Rose (album)» frå ,  den 12. mai 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Fleetwood Mac-album
Samlealbum frå 1969
Album produserte av Mike Vernon
Epic Records-album
Black Magic Woman

«Black Magic Woman» er ein song skriven av Peter Green og spelt inn og gjeve ut av Fleetwood Mac på singel i 1968. Han kom året etter ut på samlealbuma English Rose (USA) og The Pious Bird of Good Omen (UK), i tillegg til Vintage Years. I 1970 vart han ein klassisk hit for Santana, sungen av Gregg Rolie. Santana-versjonen nådde fjerdeplassen i USA og Canada, og var med på albumet Abraxas.

Fleetwood Mac-versjonen
Sjølv om songen ikkje var like populær som Santana-versjonen to år seinare, vart «Black Magic Woman» ein ganske populær bluesrock-song med ein 37. plass på den britiske singellista. Han vart spelt på konsertane til Fleetwood Mac i mange år, sjølv etter Green slutta i bandet, og vart då ofte sungen av Danny Kirwan. Bandet minna ofte publikum på at det var ein Fleetwood Mac-song før det vart ein stor hit for Santana.

Struktur
Songen går i d-moll og verset følger ein 12-takts akkordprogressjon som vekslar mellom d-moll7, a-moll7 og g-moll7, og instrumenteringa består av vokal, to gitarar, bassgitar og trommer. Han er homofonisk, stemma og sologitaren tar leiande roller. Songen går i 4/4-takt, før han bryt ut i ein shuffle-takt etter siste verset. 

Den originale innspelinga til Peter Green med Fleetwood Mac vart spelt med gitarar som vart stemt litt under vanleg tonehøgd, truleg for å vere stemt i lag med eit piano eller ein annan gitar i studioet (slik The Rolling Stones ofte gjorde).

Santana-versjonen

Bakgrunn
Santana-versjonen vart spelt inn i 1970 som ein medley med Gábor Szabó sin «Gypsy Queen» frå 1966, ei blanding av jazz, ungarsk folk og latinamerikansk rytmar. Songen vart ein av dei største hittane til Santana og singelen nådde fjerdeplassen på Billboard Hot 100 i januar 1971. Allbumet Abraxas gjekk heilt til topps på albumlista og hadde i 1986 seld til fire gonger platina.

Struktur
Songen følgjer generelt den same strukturen som Fleetwood Mac-versjonen, men med ein noko anna akkordsekvens (Dm7– Am7–Dm7–Gm7–Dm7–Am7–Dm7). Han er ei blanding av blues, rock, jazz, 3/2 afro-cubansk son-clave og «latinsk» polyrytme, med conga, timbales og anna perkusjon, i tillegg til orgel og piano.

Andre versjonar
I 2005 vart songen spelt av den tidlegare Thin Lizzy-gitaristen Snowy White på albumet The Way It Is. I 1996 vart songen òg spelt av Gary Hoey på albumet Bug Alley.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Black Magic Woman» frå ,  den 12. mai 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1968
Singlar frå 1968
Singlar frå 1970
Bluesrock-songar
Fleetwood Mac-songar
Santana-songar
Songar skrivne av Peter Green
Need Your Love So Bad

«Need Your Love So Bad», stundom kalla «I Need Your Love So Bad», er ein bluessong først publisert i 1955 og skriven av Mertis John Jr.

Den første innspelinga av songen vart gjort av den yngre broren til Mertis John, Little Willie John og gjeven ut på King Records. Singelen til Willie John nådde femteplassen på Billboard R&B-lista i 1956 Og B-sida «Home at Last» nådde sjetteplassen på same lista. Songen har ei AABA-form og ein harmonisk struktur som var typisk for ein R&B-ballade, og «Need Your Love So Bad» er blitt skildra som «ei intens bøn om kjærleik [...] ganske annleis ein vanleg R&B-ballade.

B.B. King spelte inn songen i desember 1967 kalla «I Need Your Love» for albumet Lucille. Fleetwood Mac spelte så inn songen og gav han ut på singel som nådde 31. plassen på UK Singles Chart i august 1968. Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre David Byron, Whitesnake, Gary Moore (på hyllestalbumet Blues For Greeny), Irma Thomas, Buddy Guy, Joe Cocker, Bonnie Lee, Bonnie Tyler, Eva Cassidy, Deborah Bonham, Sting, The Allman Brothers Band, Pee Wee Crayton og Robert Palmer.

Det vert ofte feilaktig sagt at det var Little Willie John som skreiv songen. Eit døme på dette er på Fleetwood Mac-albumet The Pious Bird of Good Omen i 1969. 

Little Willie John-versjonen av songen vart nytta i filmen Wonder Boys i 2000.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Need Your Love So Bad» frå ,  den 12. mai 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1955
Bluessongar
Singlar frå 1955
Singlar frå 1968
King Records-singlar
Fleetwood Mac-songar
Eva Cassidy-songar
Whitesnake-songar
Gary Moore-songar
Buddy Guy-songar
Joe Cocker-songar
Bonnie Tyler-songar
Sting-songar
The Allman Brothers Band-songar
Robert Palmer-songar
Carl Bonnevie

Carl Emil Christian Bonnevie () var ein norsk embetsmann og politikar for Arbeidarpartiet. Jacob Aall Bonnevie var far hans.

Bonnevie var fødd i Trondheim og utdanna seg til cand.jur. i 1904. Deretter arbeidde han som sakførarfullmektig i Moss frå 1905 og fullmektig i Vinger og Odalen frå 1906. I tida 1907-10 var han overrettssakførar i Kristiania, og så engasjert i Salten som politimann og sorenskrivar frå 1910-15.

Perioden 1915-18 var Bonnevie statsadvokat i Smaalenene og Hedmark, samt i Oslo. I 1919 fekk han arbeid i den norske legasjonen til Berlin og Wien, der han vart verande til 1923. Sidan var han byrettsdommar i Oslo til 1929, og deretter sorenskrivar i Lofoten til 1936. Bonnevie var sidan lagmann i Agder 1936-45 og i Eidsivating 1945-51. Han var i 1950-51 fyrstelagmann for Borgarting.

Bonnevie var stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet i valperiodane 1913-15 og 1934-36. Den fyrste bolken representerte han bykrinsen Bodø og Narvik og var sekretær i Justiskomite nr 1, i den andre bolken representerte han Nordland fylke og var medlem av Justiskomiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1913-1915
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar frå Ap
Primærsuksesjon

Primærsuksesjon er eit uttrykk frå glasiologi og økologi for flora og fauna etter at ein isbre har trekt seg tilbake. Breen etterlèt seg eit område utan planteliv og dyreliv. Ikkje lenge etter at isen er borte, vil dei første plantene etablera seg, og etter kvart vil fleire arter av planter og dyr koma til. Ein økologisk suksesjon som startar «på berr bakke» blir kalla ein primærsuksesjon eller primær suksesjon. Primærsuksesjonar opptrer òg blant anna etter vulkanutbrot, etter leirras og jordskred og på tørrlagd innsjøbotn eller havbotn. Økologiske suksesjonar som ikkje startar på berr bakke, er sekundærsuksesjoner eller sekundære suksesjonar. Gjengroing av ein innsjø og endringane som skjer når eit åkerstykke vert liggjande brakt, er døme på sekundære suksesjonar.

Kjelder 
 

Denne artikkelen bygger på «Primærsuksesjon» frå ,  den 13. mai 2015.  
 
Glasiologi
Økologi
Artistnamn

Artistnamn er eit løyndenamn brukt av ein offentleg utøvar som ein musikar, skodespelar eller andre. Eit artistnamn er ofte meir velklingande, lettare å hugsa eller meir glamorøst, tiltalande eller leikent enn det eigentlege namnet til beraren. Andre grunnar til å ta artistnamn kan vera å skilja offentleg opptreden og privatliv.

Tilnamna til idrettsfolk kan i nokre høve bli eit slags artistnamn. Dette er særleg kjend frå brasiliansk fotball.

Nokre døme
Artistnamna til nokre kjende artistar følgd av fødenamn.

Musikarar
Alice Cooper – Vincent Damon Furnier
Billie Holiday – Eleanora Fagan Gough
Bob Dylan – Robert Zimmerman
Bono – Paul Hewson
Dean Martin – Dino Crocetti
Elton John – Reginald Dwight
Eminem – Marshall Bruce Mathers
George Michael – Georgios Kyriacos Panayiotou
Lady Gaga – Stefani Joanne Angelina Germanotta
Ringo Starr – Richard Starkey
Sid Vicious – John Simon Richie
Tina Turner – Anna Mae Bullock

Skodespelarar
Audrey Hepburn – Edda Kathleen van Heemstra Hepburn-Ruston
Boris Karloff – William Pratt
Cary Grant – Archibald Alexander Leach
John Wayne – Marion Michael Morrison
Judy Garland – Frances Gumm
Marilyn Monroe – Norma Jean Mortenson (Norma Jean Baker)
Marlene Dietrich – Maria Magdalena Dietrich von Losch
Yves Montand – Ivo Livi

Idrettsutøvarar
Pelé – Édson Arantes do Nascimento
Ronaldinho – Ronaldo de Assis Morreira
Rocky Graziano – Thomas Rocco Barbella

Teiknarar
Hergé – Georges Remi
InkaLill - Ingalill Røsberg

Sjå òg
Bandnamn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Artistnamn» frå ,  den 13. mai 2015.  
 

Namn
Underhaldning
Jurij Bilonoh

Jurij Hryhorovytsj Bilonoh () er ein ukrainsk tidlegare kulestøytar frå Bilopillja i Sumy. Han vart europameister i øvinga i 2002. To år seinare vann han gullmedaljen i kulestøyt under Sommar-OL 2004 i Aten, men etter ein retest i av urinprøva frå 2004 i 2012 vart det funne spor etter det syntetiske anabole steroidet oxandrolon. Han vart dermed fråteken den olympiske meistertittelen.

Aktiv
Bilonog vann kuletevlinga under universiaden 1995. Våren 1997 sikra han seg ein EM-tittel innandørs då han i Paris vann etter kula landa på 21,02 meter, landsmannen Oleksandr Bahatsj vart nummer to med 20,94 m. Same året vart Bilonoh nummer fire då VM i friidrett fan stad i Aten. Med eit lengstestøyt på 20,92 m tok han bronsemedaljen ved EM i friidrett 1998 i Budapest, bakom Bahatsj og tyske Oliver-Sven Buder. I 1999 kom Bilonoh på femteplass med 20,60 m i VM i Sevilla, og same plasseringa fekk han ved dei olympiske leikane i Sydney i 2000.

Etter ein sjetteplass i friidretts-VM 2001 i Edmonton vann Bilonoh gullmedaljen under europameisterskapen 2002 i München, vinnarstøytet målte 21,37 meter. Året etter vann han ein bronsemedalje i innandørs-VM i Birmingham. Også under VM i friidrett 2003 i Paris/Saint-Denis fekk han ein bronsemedalje, med 21,10 m kom han bakom Andrej Mikhnevitsj og USA-amerikanske Adam Nelson på resultatlista.

Ved dei olympiske leikane 2004 i Aten vart kuletevlinga avvikla på på antikk grunn i Olympia. Både Bilonoh og Adam Nelson søytte 21,16 meter, men sidan Bilonoh også to gongar nådde 21,15 m vart han kåra til olympiameister. Under VM 2005 i Helsingfors vart han nummer fire, deretter vart han sjettemann i EM 2006 i Göteborg. Den sistnemnda plasseringa fekk hanogså under Sommar-OL 2008 i Beijing.

Doping
Etter at Den internasjonale olympiske komiteen (IOK) i 2012 testa dopingprøva frå OL 2004 med forbetra metodar, vart det funne spor av oxandrolom-metabolitt. IOK annullerte då alle Bilonoh sine resultat i tidsrommet 18. august 2004 til 17. august 2006, inkludert OL-sigeren.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1997 i Aten: Nr 4 – 20,26 m
EM 1998 i Budapest: Bronsemedalje – 20,92 m
VM 1999 i Sevilla: Nr 5 – 20,60 m
OL 2000 i Sydney: Nr 5 – 20,84 m
VM 2001 i Edmonton: Nr 6 – 20,83 m
EM 2002 i München: Gullmedalje – 21,37 m
VM i 2003 i Paris: Bronsemedalje – 21,10 m
OL 2004 i Aten: Gullmedalje – 21,16 m (annullert i 2012)
VM i 2005 i Helsingfors: Nr 4 – 20,89 m (annullert i 2012)
EM 2006 i Göteborg: Nr 6 – 20,32 m (annullert i 2012)
OL 2008 i Beijing: Nr 6 – 20,63 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jurij Bilonoh» frå ,  den 13. mai 2015.  
 

Ukrainske friidrettsutøvarar
Ukrainske kulestøytarar
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Svartryggkolibri

Svartryggkolibri (Ramphomicron dorsale) er ein mellomstor kolibri med sterkt avgrensa utbreiing høgt i Sierra Nevada de Santa Marta, langt nord i Colombia.

Skildring 
Svartryggkolibrien er ein kolibri med stor kjønnsdimorfisme, hannen har uvanleg mørk overside og mørkst hovud, hofuglen er metallisk grasgrøn på oversida. Begge kjønn har gråleg, flekkete underside, der hannen er langt mørkare enn hoa. Hannen har iriserande strupe-bryst skjold i lyst olivengrønt. Begge kjønn har vengefjører med mørk overside, nebbet er mørkt, noko nedkurva og relativt kort. Halen er kløfta, lillasvart og nokså lang. Kroppslengde deira er ca. 9 til 10 centimeter, og vekta ca. 3,5 gram.

Leveområdet deira ligg høgt, over 2000 moh. heilt opp til 4600 moh. Habitatet er fuktig elfinskog og alpin páramo med fjellvegetasjon. Dei lever av nektar og beitar på blomar på plantar av fleire familiar mellom anna maurefamilien, lyngfamilien og klokkefamilien. Ein har funne at dei gjer sesongbaserte vertikale trekk mot lågare høgd i mai til juni månad.

Det finst ikkje kjent estimat for bestanden, han er uvanleg i utbreiingsområdet og klassifisert av IUCN som sterkt truga, EN.

Kjelder 
 Züchner, T. & Boesman, P. (1999). Black-backed Thornbill (Ramphomicron dorsale) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 14. mai 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Ramphomicron dorsale . Henta frå http://www.birdlife.org den 14. mai 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Bilete av hannfugl flickr.com, henta 14. mai 2015

Kolibrifamilien
Fuglar endemiske til Sierra Nevada de Santa Marta
Ulrike Meyfarth

Ulrike Nasse-Meyfarth () er ein tysk tidlegare høgdehoppar frå Frankfurt am Main som tevla for Vest-Tyskland og vart olympisk meister både i 1972 og 1984, samt europameister i 1982.

Aktiv
Allereie som 15-åring hevda Meyfarth seg i landstoppen i høgdehopp i Vest-Tyskland. Både i 1971 og 1972 vart ho nummer to i den vesttyske meisterskapen. Dermed kvalifiserte ho seg som den tredje vesttyske kvinnelege høgdehopperen til Sommar-OL 1972 i München.

Meyfarth var ei av få kvinner som nytta seg av teknikken som USA-amerikanaren Dick Fosbury hadde introdusert i Mexico-leikane fire år tidlegare, den såkalla Fosbury-flop. Med eit entusiastisk heimepublikum fobetra Meyfarth i OL-finalen si eiga bestenotering på 1,85 m til både 1,87 og 1,90 m. Det heldt til gullmedalje framom Bulgarias Jordanka Blagojeva og førehandsfavoritten, austerrikske Ilona Gusenbauer. Meyfarth stoppa ikkje der, men la lista på verdsrekordhøgda 1,92 m og smaug seg over. Meyfarth er til dags dato (2015) den yngste gullmedaljøren i ei individuell friidrettsøving.

Etter OL-triumfen var Meyfarth omfatta av enorm interesse frå både media og publikum. Ho vart nummer sju i høgdetevlinga ved friidretts-EM 1974 og mislukkast i Sommar-OL 1976, der ho rauk ut i kvalifiseringa.

Etter trenar- og klubbyte framom 1978-sesongen vart Meyfarth nummer fem under EM i friidrett 1978 med ny vesttysk rekord på 1,95 m. I juli 1980 greidde ho for fyrste gong å hoppe over 2 meter, men sidan Vest-Tyskland boikotta sommarleikane i Moskva fekk ho ikkje høve til å delta.

I EM 1982 i Aten vann Meyfarth gullmedaljen og forbetra verdsrekorden til 2,02 m. Året etter tok ho i Helsingfors sølvmedaljen i den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, etter ein tett duell med sovjetiske Tamara Bykova. 21. august 1983, under eit friidrettsstemne i London, hoppa både Meyfarth og Bykova den nye verdsrekordhøgda 2,03 m. Fire dagar seinare forbetra Bykova rekorden med endå ein centimeter.

Under Sommar-OL 1984 i Los Angeles deltok Meyfarth for siste gong i ei stor meisterskapstevling. Ved å ta seg over 2,02 m sikra ho seg gullmedaljen framom italienske Sara Simeoni. 12 år etter München-leikane vann Meyfarth dermed sitt andre OL-gull.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1972 i München: Gullmedalje – 1,92 m, framom Jordanka Blagojeva (1,88 m)
EM 1974 i Roma: Nr 7 – 1,83 m
OL 1976 i Montreal: Utslått i kvalifiseringa
EM 1978 i Praha: Nr 5 – 1,91 m
EM 1982 i Aten: Gullmedalje – 2,02 m, framom Tamara Bykova (1,97 m)
VM 1983 i Helsingfors: Sølvmedalje – 1,99 m, bakom Tamara Bykova (2,01 m)
OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje – 2.02 m, framom Sara Simeoni (2,00 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ulrike Nasse-Meyfarth» frå ,  den 14. mai 2015.  
 

Tyske høgdehopparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Vest-Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medaljevinnarar under sommar-OL 1984
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Man of the World av Fleetwood Mac

«Man of the World» er ein song av Fleetwood Mac frå 1969, skriven av vokalisten og sologitaristen Peter Green. Han kom først ut som singel i fleire land i 1969, og vart sidan gjeven ut på Greatest Hits i 1971. Han vart seinare gjeven ut i 1992 i plateboksen 25 Years – The Chain, og på samlealbuma The Very Best of Fleetwood Mac og The Best of Peter Green's Fleetwood Mac. Ein litt annleis versjon av songen vart gjeven ut i 1998 på samleplata The Vaudeville Years.

Komposisjon og utgjeving

«Man of the World» er ein song om ein mann som har alt han ønskjer seg, utanom kvinna i hans liv. Songen går i D-dur og endar på ein D stor sekst-akkord.

Singelen nådde andreplassen på den britiske singellista den 7. juni 1969, og låg i alt 14 veker inne på lista. Han nådde òg topp 5 i Noreg og Irland og ein 12. plass i Nederland den 26. april 1969. 

Han vart ikkje gjeven ut som singel i USA før 1976, på DJM Record. B-sida var då ein annan song. Han har òg blitt gjeven ut i mange andre land som ein 'Golden Oldies'-singel.

Opphavleg B-side («Somebody's Gonna Get Their Head Kicked In Tonite»)
Den første B-sida til den originale «Man of the World»-singelen var «Somebody's Gonna Get Their Head Kicked In Tonite», tilskriven Earl Vince and the Valiants – men i røynda Fleetwood Mac under eit anna namn. Songen vart skriven og sungen av Jeremy Spencer, det einaste medlemmet i bandet som ikkje var med på A-sida. Songen vart sidan spelt av det tidlege, britiske punkbandet The Rezillos på debutalbumet Can't Stand the Rezillos.

Andre stader
Songen vart nytta av Ian Broudie som grunnlaget for songen «I Wish I Was in Love» på The Lightning Seeds-albumet Tilt. Denne songen står oppført med Peter Green som medlåtskrivar. 

Songen vart nytta i filmen Loser i 2002 og filmen The Damned United i 2009.

Ein versjon av songen vart nytta i ein reklamekampanje mot alkohol og bilkøyring i Irland i 2000 og 2002. 

Songen vart òg nytta for This is England '86 under avsluttinga av den første episoden i september 2010. 

Midge Ure spelte inn ein versjon av songen for albumet 10 i 2008.

Medverkande
Peter Green – vokal, gitar
Danny Kirwan – gitar
John McVie – bassgitar
Mick Fleetwood – trommer
Jeremy Spencer – vokal, gitar (berre B-sida)

Lister
 Storbritannia - 2. plass
 Noreg - 4. plass
 Irland – 5. plass
 Sør-Afrika – 11. plass
 Nederland – 12. plass
 Sverige – 12. plass
 Tyskland – 23. plass.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Man of the World (song)» frå ,  den 14. mai 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Fleetwood Mac-songar
Songar skrivne av Peter Green
Immediate Records-singlar
Songar om einsemd
Iryna Jatsjanka

Iryna Jatsjanka () er ein kviterussisk tidlegare friidrettsutøvar frå Homel som tevla i diskoskasting for både Sovjetunionen og frå 1993 for Kviterussland. Ho vart verdsmeister i øvinga i 2003.

Aktiv
Gjennom 20 sesongar, 1990-2009, nådde Jatsjanka diskosfinalen i 15 internasjonale meisterskapar; europameisterskap, verdsmeisterskap og olympiske leikar. Ho vann si fyrste medalje då ho i 2000 under dei olympiske sommarleiane i Sydney slengde diskosen 65,20 m, noko som heldt til bronse.

Under VM i friidrett 2003 i Paris/Saint-Denis gjekk Jatsjanka sigrande ut av ein tett kamp om gullmedaljen, sterkt truga gjennom heile tevlinga av dei greske kvinnene Anastasia Kelesidou og Ekaterini Vongoli. Vinnarkastet målte 67,32 m, 18 cm over Kelesidou sitt bestekast, med Vongoli vel halvmeteren bakom Jatsjanka.

Den 31. juli 2004 forbetra Jatsjanka sin personlege rekord til 69,14 m i ei tevling i Minsk. Få veker seinare deltok ho i Sommar-OL 2004 i Aten. Med eit kast på 66,17 m kopierte ho plasseringa i forrige OL og vart tildelt ein ny bronsemedalje.

Jatsjanka la opp i 2010, nærare 45 år gammal.

Doping
Den 5. desember 2012 vedtok IOK, etter nye testar av urinprøvene frå Sommar-OL 2004, å stryke Jatsjanka sitt resultat frå Aten-OL. Dermed mista ho bronsemedaljen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1990 i Split: Nr 5 – 65,16 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 7 – 64,92 m
OL 1992 i Barcelona: Nr 7 – 63,74 m
VM 1995 i Göteborg: Nr 9 – 60,48 m
OL 1996 i Atlanta: Nr 12 – 60,46 m
VM 1997 i Aten: Nr 5 – 62,58 m
EM 1998 i Budapest: Nr 8 – 61,20 m
VM 1999 i Sevilla: Nr 9 – 62,99 m
OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje – 65,20 m
VM 2001 i Edmonton: Nr 9 – 59,45 m
VM i 2003 i Paris: Gullmedalje – 67,32 m, framom Anastasia Kelesidou (67,14 m)
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 66,17 m (annullert i 2012)
EM 2006 i Göteborg: Nr 10 – 59,65 m
VM 2007 i Osaka: Nr 10 – 62,63 m
OL 2008 i Beijing: Nr 11 – 59,27 m
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Iryna Jattschanka» frå ,  den 14. mai 2015.  
Denne artikkelen bygger på «Iryna Yatchenko» frå ,  den 14. mai 2015.  
 

Belarusiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske friidrettsutøvarar
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 1996
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Kviterussland
Einskildkvinner
Ramsar

Ramsar (, også romanisert som Rāmsar og Rānsar og tidlegare også kalla Sakht sar) er ein by i Iran ved kysten av Kaspihavet. Han er fylkeshovudstad for Ramsar-fylket i provinsen Mazandaran.  Ved folketeljinga i 2006 hadde han eit folketal på 31 659.

Innbyggjarar i Ramsar talar det nordvestiranske språket gilaki.
Staden er kjend for å ha ei av dei høgaste bakgrunnsstrålingane på jorda.

Stad
Ramsar er den vestlegaste byen og fylket i Mazandaran. Han har kyst mot Kaspihavet i nord, Gilan-provinsen i vest, Qazvin-provinsen to i sør og Tonekabon i aust.

Næringsliv
Ramsar er ein populær kystby for iranske turistar. Staden har også varme kjelder, skoga i Alborz-fjella, ferieslottet til den siste sjahen av Iran og Hotel Ramsar. 27 km sør for Ramsar, i Alborzfjella, ligg landsbyen Javaher Deh som også er ein viktig attraksjon.

Ramsar-konvensjonen
Ramsar-konvensjonen om vern av våtmarksområde blei underskriven i Ramsar i 1971. Avtalen mellom ulike statar dekkjer vern av og samarbeid om våtmakr, med over 1 920 stader på rundt 1 680 000 km² inkluderte på Ramsar-lista over våtmarksområde med internasjonal tyding.

Radioaktivitet 

Talesh Mahalleh-distriktet i Ramsar er det mest radioaktive folkesette området i verda ein kjenner, på grunn av radiumhaldige varme kjelder i området og lokale byggjemateriale derfrå. Dei rundt 2000 innbyggjarane frå distriktet og andre høgradioaktive område mottek ein gjennomsnittleg årleg strålingsdose på 10 mGy per år, ti gonger meir enn den tilrådde grensa til ICRP for kunstig radioaktiv stråling.

Bilde

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ramsar» frå ,  den 14. mai 2015.

Bakgrunnsstoff
 Turisme i Ramsar
 Radioaktivitet i Ramsar's radioactivity

Byar i Iran
Byar ved Kaspihavet