alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Grand Trunk Road

Grand Trunk Road (kortform GT Road) er det engelske namnet på ein viktig ferdselsåre i Sør-Asia. Den er blant dei eldste og viktigaste vegane i Asia. Den 2500 km lange vegen følgjer i stor utstrekking det nordindiske slettelandet og har i fleire hundreår vore ferdselsveg mellom det som i dag er statane Pakistan, India og Bangladesh.

Start- og sluttpunkta for Grand Trunk Road er i vest Khaibarpasset og i aust Sonargaon. Frå Peshawar i Pakistan går vegen gjennom Rawalpindi og Lahore til den indiske–pakistanske grenseovergangen Wagah. I India går han gjennom byar som Amritsar, Ambala, New Delhi, Kanpur, Allahabad, Varanasi og Kolkata. I Bangladesh endar han i Sonargaon i distriktet Narayanganj.

I India, med storparten av vegen, har han mellom Kolkata og Delhi nemninga National Highway 2 (NH-2), medan avsnittet mellom Delhi og Wagah heiter NH-1.

Historie 
Allereie under Maurya-riket i antikken vart vegen nytta mellom anna av grekarane. På 1500-talet vart vegen utbygd av sultan Sher Shah for å skapa eit samband mellom residensbyen hans Agra og heimbyen Sasaram. Denne vart kalla Sarak-i-Azam («Kongsvegen»), og vart grunnstammen i Grand Trunk Road.

Med tida vart vegen særs viktig som regional handelsveg. Kort etter at han vart etablert, vart han utstyrt med mange karavanserai. Det vart vidare planta mange tre langsetter for å gje dei reisande skugge. Vegen betra infrastrukturen til regionane, og vart òg brukt som hærveg, til rask forflytning av militære styrkar. Kort etter at han var ferdig vart han ytterlegare utvida, vestover til Multan og austover til Sonargaon i Bengal.

Etter at Sher Shah døydde i 1545 vart vegen forlenga vestover, slik at han førte gjennom Khyberpasset i Hindukush til Kabul i dagens Afghanistan. Under det britiske styret vart vegen – då òg kalla Long Walk – utvida til Kolkata og Peshawar.

Ved delinga av Britisk India i 1947, då Pakistan vart etablert, var Grand Trunk Road åstad for eit av dei største flyktningdramaa i moderne historie, då hinduar flykta mot midten, inn i dagens India, og muslimar utover til austlege og vestlege delar av Pakistan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grand Trunk Road» frå ,  den 29. september 2018.

Litteratur 

 Farooque, Abdul Khair Muhammad (1977). Roads and Communications in Mughal India
 Weller, Anthony (1997). Days and Nights on the Grand Trunk Road: Calcutta to Khyber Marlowe & Company.
 Rudyard Kipling: Kim. Elektronisk kopi ved Prosjekt Gutenberg (Grand Trunk Road)

Bakgrunnsstoff

 Artikkel www.lonelyplanet.com

Handelsruter
Transport i Pakistan
Transport i India
Transport i Bangladesh
Prayagraj

Prayagraj, tidlegare Allahabad er ein by i den indiske delstaten Uttar Pradesh. Byen har 4 941 510 innbyggjarar (2001). 

Prayagraj er ein av  dei fire  stadane der kumbh mela-festivalen blei halden (dei andre er Haridwar, Ujjain og Nasik). Dei heilage elvene Ganges og Yamuna møter kvarandre ved ei landtunge som blir kalla Sangam, og skal ifølgje tradisjonen sameinast med den mytiske elva Sarasvati til ei heilag treeining, Triveni.

Namn
Stader der dei to heilage elvane Ganges og Yamuna har vore kjend som Prayāga, som tyder 'offerstad' på sanskrit, sidan gammal tid. Guden Brahma skal ha uftført det alle første offeret (yāga, yajna) her.

Ordet prayāga har tradisjonelt blitt brukt om mange stader elvar renn saman. Ifølgje ei overlevering skal også ei tredje elv, den usynlege Sarasvati, ha runne saman med Ganges og Yamuna her. Triveni Sangam eller berre Sangam er ei nemning brukt om denne samanrenninga til tre elvar.

Prayagraj (sanskirt Prayāgarāja), som tyder 'kongen av  prayāgaer', blir brukt for å visa til at denne samanrenninga er den største av deifem heilage samanrenningane i India.

Då stormogulen Akbar vitja området i 1575 gav han ordre om å byggja ein festning på staden. Denne stod ferdig i 1584 og blei kalla Ilahabas, som tyder 'Gudsheim'. Namnet blei seinare endra til Allahabad (hindi इलाहाबाद, urdu الہ آباد Ilāhābād) under Shah Jahan. 

I moderne India har det vore gjort fleire forsøk på å endra namnet på byen av BJP. I 1992 blei den planlagde endringa frå Allahabad til Prayagraj stoppa då sjefsminister Kalyan Singh måtte gå av etter øydelegginga av Babri Masjid. I 2001 gjorde Rajnath Singh eit anna mislukka forsøk. Omdøypinga blei endeleg fullført i oktober 2018 då regjeringa til Yogi Adityanath offisielt endra namnet på byen til Prayagraj.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Allahabad» frå ,  den 29. september 2018.  
Denne artikkelen bygger på «Allahabad» frå ,  den 4. mai 2020.  

Byar i Uttar Pradesh
Aimée Sommerfelt

Aimée Sommerfelt () var ein norsk barnebokforfattar og omsetjar.

Liv
Ho var fødd i Trondheim som dotter av Henrik Arnold Thaulow Dedichen (1863–1935) og Antoinette (Toinon) Pauline Marie Nyblin (1861–1941). Faren var ein kjend psykiater av slekta Dedichen og Thaulow. Etter oppvekst på Trosterud i Oslo og studium til omsetjar i Paris, gifta Aimée seg i 1919 med språkprofessoren Alf Sommerfelt (1892–1965).

Aimée Sommerfelt bokdebuterte i 1934 og vart kjend for ei rekkje barnebøker. I ungdomsromanen Lisbeth frå 1941 er handlinga lagt til Krigen med Sverige 1808–1809 med eit kamuflert underliggende tema omkring okkupasjon og motstand.  Ung front frå 1945 vart rosat for å gje eit realistisk bilete av ungdom i krigstid. Fleire av bøkene hennes frå 1950- og 1960-talet tek for seg diskriminerings-, u-lands- og solidaritetsproblematikk.  Særleg Veien til Agra frå 1959 vart populær, også utanfor Noreg. På 1970-talet var Sommerfelt  den fyrste norske forfattaren som skreiv barnebok om dei nye innvandrarane. Ho skreiv òg mykje om jenter som var forskjellige og som torde å koma opp seg og fram i verda. Ikkje minst skreiv ho spennande bøker som det var lett for målgruppen å leva seg inn i. 

Ho vart populær i Barnetimen. Veien til Agra vart send som høyrspel i radioen i 1959. Ein ny versjon kom i 1999, laga av Joar Hoel Larsen og døtrene hans.

Bøkane hennar er omsette til 27 språk. Sommerfelt vart premiert med Kultur- og litteraturprisen til kyrkjedepartementet for barne- og ungdomslitteratur heile seks gonger. Ho fekk òg fleire utanlandske prisar.

Bibliografi 
(ufullstendig) 
 Stopp tyven! (1934)
 Fire detektiver arbeider med saken (1935)
 Trulte (1936)
 Trulte i toppform (1938)
 Stop tyven (1938)
 16 år (1939)
 Lisbeth (1941)
 Ung front (1945)
 Annabeth (1948)
 Miriam (1950)
 Bare en jentunge? (1952)
 Morten og Monika (1954)
 Veien til Agra (1959)
 Den hvite bungalowen (1962)
 Pablo og de andre (1964).  Fra Sør-Amerika.
 Boka om Petter og Ram (1970)
 Boka om Manuel (1971)
 Den farlige natten (1971)
 Boka om Tavi og Marik (1972)
 Etterlyst (1973)
 Reisen til ingensteder (1974)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Aimée Sommerfelt» frå ,  den 30. september 2018.

Bakgrunnsstoff
Digitaliserte utgåver av bøkene til Sommerfelt hjå Nasjonalbiblioteket

Norske barnebokforfattarar
Folk frå Trondheim
Vinnarar av kulturdepartementet sine barnebokprisar
Filmen Karius og Baktus

Karius og Baktus er ein norsk dokkefilm frå 1954 regissert av Ivo Caprino. Filmen byggjer på boka Karius og Baktus av Thorbjørn Egner frå 1949, og handlar om dei to små tanntrolla Karius og Baktus som bur i tennene til guten Jens. Dokkene var laga av Ingeborg Gude.

Om filmen 
Filmen vart påbyrja i 1954 og var ferdig produsert våren 1955.

Stemmar 

 Thorbjørn Egner som Teaterdirektør
 Turid Haaland som Karius
 Kari Diesen som Baktus
 Remo Caprino som Jens

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karius og Baktus (film)» frå ,  den 29. september 2018.

Bakgrunnsstoff
 Caprino.no side om Karius og Baktus 

Filmar frå 1954
Norske filmar
Ivo Caprino
Torbjørn Egner
Walvis Bay

Walvis Bay er ein hamneby i Namibia. Byen hadde 62 096 innbyggjararar i 2011, og er den viktigaste hamnebyen i Namibia. Han har veg- og jernbanesamband til den namibiske hovudstaden Windhoek.

Biletgalleri

Referansar

Denne artikkelen bygger på «Walvis Bay» frå ,  den 1. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
Walvis Bay i Store Norske Leksikon

Namibia
Hamnebyar ved Atlanterhavet
ZZ Top's First Album

ZZ Top's First Album er debutalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top. Det vart produsert av manageren Bill Ham, og kom ut 16. januar 1971, på London Records. Det etablerte haldninga og humoren deira, som ZZ Top blanda med boogie, hardrock og southern rock til sin eigen stil. Tematisk er albumet livleg og leikent og stundom freidig, med tekstar om opplevingar bandet hadde hatt og seksuelle antydingar. Dette vart sentralt i imaget til bandet. Dei søkte inspirasjon frå Fleetwood Mac og ZZ Top byrja å spele inn albumet i Robin Hood Studios i Tyler i Texas. Det kom bere ut ein singel frå albumet, «(Somebody Else Been) Shakin' Your Tree», men han gjekk ikkje inn på Billboard-lista.

I 1987 vart albuma miksa på ny for CD. I 2013 vart den originale vinylmiksen gjeven ut på HD Tracks i høgoppløyselege digitale format. Den originale miksen av albumet kom ut på CD i juni 2013 som ein del av plateboksen The Complete Studio Albums (1970–1990). I oktober 2017 vart ei 180 grams vinylutgåve gjeven ut med den originale miksen.

Innhald

Medverkande

ZZ Top
Billy Gibbons – gitar, vokal
Dusty Hill – bassgitar, klaverinstrument, korvokal, solovokal på «Goin' Down to Mexico» og «Squank»
Frank Beard – trommer, perkusjon (oppført som «Rube Beard»)

Produksjon
Produsent – Bill Ham

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «ZZ Top's First Album» frå ,  den 29. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

London Records-album
ZZ Top-album
Debutalbum frå 1971
Album produserte av Bill Ham
Tysk Sørvest-Afrika

Tysk Sørvest-Afrika (Deutsch-Südwestafrika) var ein av dei større tyske koloniane i Afrika og den einaste som fekk ei talmessig betydeleg innvandring frå Tyskland. Det tilsvarer dagens Namibia, der det framleis finst ein tyskspråkleg minoritet.

Historie 
Aktiviteten til tyske misjonærar i området tok til i 1840-åra. I 1883 fekk forretningsmannen A.E. Lüderitz ein landkonsesjon på Angra Pequena (seinare omdøypt til Lüderitz) av den tyske regjeringa. Området vart erklært som tysk protektorat i byrjinga av 1884, og det tyske flagget vart offisielt heist i august same året. Ved Berlinkonferansen i 1885 vart dette utvida til å omfatta heile dagens Namibia, bortsedd frå enklaven zWalvis Bay, som britane hadde okkupert frå før. Hovudstaden til kolonien var Otjimbingwe (frå 1885), etter 1891 Windhoek (grunnlagd 1890). I 1903 hadde byen 3 700 innbyggjarar, medan i 1910 hadde innbyggjartalet stige til 13 000. Frå 1896 var Theodor Leutwein den første tyske guvernøren i området. Den sparsamt folkesette kolonien tiltrekte mange tyske nybyggjarar, totalt rundt 13 000 fram til 1914. 

I 1890 fekk den tyske utanriksministeren, grev Leo von Caprivi, overdrege frå britane ei landstripe langs den angolansk-bechuanske grensa, Caprivi-stipa, for å gje Tysk Sørvest-Afrika tilgang til Zambezi-elva.

Forvaltinga av området var problematisk dels på grunn av afrikandarar og britar som var i området, men særleg sidan dei innfødde herero- og namastammane kjempa aktivt og periodevis med hell mot okkupasjonen av landet. Særleg namaleiaren Hendrik Witbooi viste seg å vera ein vanskeleg motstandar for tyskarane. Konfliktane eskalerte til Hererokrigen eller òg Hererofolkemordet fann stad i 1904. Krigen starta med angrep på tyske farmarar, då desse la beslag på stadig større delar av herero-område. Hereroane var forholdsvis godt organisert og væpna, og tyskarane måtte få forsterkingar frå Europa for å vinna krigen. Etter eit avgjerande slag i august flykta hererofolket mot søraust til Omaheke-området, den vestlege delen av Kalahariørkenen, og mange omkom av tyrste og sjukdom. Tyskarane sette ut militære styrkar ved vasshol og skaut alle hereroar som nærma seg. Av i utgangspunktet ca. 80-100 000 hereroar døydde sannsynlegvis rundt 65 000. I oktober byrja òg eit opprør i namastammen, ein konflikt som heldt fram i fleire år til ca. 1908. 

Det vart funne diamantar i området i 1908. I 1915, under Den fyrste verdskrigen, vart kolonien okkupert av Sør-Afrika på vegner av Det britiske imperiet. Sør-Afrika heldt på kolonien som protektorat på mandat av Folkeforbundet etter slutten på krigen. Mandatet vart seinare trekt tilbake, men Sør-Afrika heldt fram med å okkupera området fram til det fekk sjølvstende i 1990. Dei siste åra vart landet integrert inn i apartheid Sør-Afrika, då under namnet Sørvest-Afrika.

Sjå òg 

 Tidlegare tyske koloniar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tysk Sydvest-Afrika» frå ,  den 30. september 2018.  
 

Statar og territorium skipa i 1884
Tysk kolonialisme
Namibisk historie
Handley Page Halifax

Handley Page Halifax var eit britisk fire-motors tungt bombefly som vart nytta av mellom anna Royal Air Force under den andre verdskrigen. Flyet flaug føyrste gong 25. oktober 1939, og var i teneste under heile krigen. Det siste flyvåpenet som brukte Halifax var det pakistanske, som pensjonerte flya i 1961.

Flyet vart òg nytta av Royal Canadian Air Force, Royal Australian Air Force, Royal New Zealand Air Force og av flyvåpenet i ei rekkje andre land.

Det finst i dag berre tre nokolunde komplette Halifax på museum rundt omkring i verda. To av desse vart henta ut som relativt velbevarte vrak frå lokalitetar i Noreg. Eit av desse var var med på angrepet mot slagskipet «Tirpitz», og måtte nødlanda på innsjøen Hoklingen. Dette flyet vart henta ut i 1973. Eit anna fly vart heva frå Mjøsa og frakta til Canada i 1995. Eit fly landa i fjorden ved Malvik, og 4 overlevde av 6 i flymannskapet. Flyet vart funne av studentar frå Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet i 2014.

Etter 10 år med restaurering stod NA337 ferdig på RCAF Memorial Museum i Canada. Halifax hadde stor betyding sett med norske auge. Fleire norske flygarar og flymannskap flaug Halifax-bombarar under krigen. Flyet vart òg nytta av 138 og 161-skvadronane som stod for ei rekkje slepp av agentar og utstyr i Noreg. Dette var operasjonar til støtte for MILORG og av SOE og SIS.

Spesifikasjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Handley Page Halifax» frå ,  den 30. september 2018.  
 

Bombefly
Fly under andre verdskrigen
Arvid Piltingsrud

Arvid Piltingsrud (født 8. desember 1912, død 23. oktober 1994) var ein norsk flygar.

Han var flygar og instruktør hos Widerøe på 30-talet. Då Sovjetunionen angreip Finland, melde han seg til kamp på finsk side. Men finnane hadde andre planar for han, og han enda opp med å læra finske offiserar å fly. Denne treninga gjekk seg på Steinsfjorden, der han òg var 9. april 1940. Etter evakueringen frå Kjellar kom Ole Reistad til Steinsfjorden for å fylla drivstoff på Speidervingens fly. Piltingsrud kjende Reistad frå tidlegare, og vart med i dei vidare kampane som stabsflygar for Reistad.

Etter kvart kom Piltingsrud seg over til Storbritannia, og vidare til Canada, der han var instruktør ved Little Norway. Han var med på skipinga av 331 (Norwegian) Squadron, før han kom til Stockholmsruten hausten 1941. Han var òg ved 161 (Special Duty) Squadron. Egil Sandberg flaug som telegrafist med Piltingsrud på meir enn 100 tokt.

Etter krigen var Piltingsrud flygar i DNL og SAS, før han var tilbake i Widerøe. Etter han vart pensjonist tok han kortare oppdrag for Norrønafly og flaug dei første turane med charterturistar til Mallorca.

Hans  bror, major Gunnar Piltingsrud omkom i 1944 då flyet hans vart skote ned. Ein tredje bror, Rasmus, var forsyningssjef for Milorg-basen Elg i Begnadalen.

Utmerkingar 
Piltingsrud vart for sin krigsinnsats heidra med St. Olavsmedaljen med ekegren, Krigsmedaljen, britiske Distinguished Flying Cross, og dessutan Frankrikes Æreslegionen og Croix dei guerre med palme

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arvid Piltingsrud» frå ,  den 30. september 2018.

Referansar

Kjelder 

 Flygerne frå Piltingsrud. Jul Haganæs, 1988. ISBN 82-504-0956-6
 Nekrologar Aftanposten 31. oktober 1994, 7. november 1994
Døde i 1994
Fødde i 1912
Norske militære under andre verdskrigen
Norske flygarar
Folk frå Sør-Aurdal
St. Olavsmedaljen med eikegrein
Æreslegionen
Georges Grün

Georges Serge Grün () er ein belgisk tidlegare fotballspelar frå Schaerbeek, mangeårig midtstoppar i RSC Anderlecht og på Belgia sitt landslag.

Karriere

Klubbspel
Grün spelte for Anderlecht i tida 1982-90 og på ny 1994-96. Her var han med om å vinne den nasjonale seriemeisterskapen tre år i rad, 1985-87, og der etter den nasjonale cupen to år i rad, 1988-89. Våren 1990 var Grün kaptein då Anderlecht tapte cupvinnarcupfinalen etter 120 minuttars spel mot italienske Sampdoria. I tida mellom Anderlecht-tenestene, 1990-94, tok han plass i Parma-forsvaret. Med den italienske klubben vann han den italienske cupmeisterskapen 1992 og året etter cupvinnarcupen 1993 med finalesiger 3-1 over Royal Antwerp. Grün avslutta profflivet med ein sesong i den nyopprykka Serie-A-klubben Reggina i 1996/97.

Landslagsspel
Grün landslagsdebuterte under EM i fotball 1984 og skåra det andre målet då Belgia vann 2-0 mot Jugoslavia i franske Lens. Han spelte alle seks kampane til Belgia då laget vart nummer fire i VM i fotball 1986 i Mexico. Grün deltok også i Fotball-VM 1990 og 1994. Frå 1991 til han spelte sin siste landskamp i november 1995 var han lagkaptein i 24 kampar. Totalt skåra Grün seks landslagsmål.

Merittar
Vinnar av Cupvinnarcupen: 1993 med Parma 
Belgisk seriemeister: 1985, 1986, 1987 med Anderlecht
Belgisk cupmeister: 1988 og 1989 med Anderlecht
Italiensk cupmeister: 1992 med Parma

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Georges Grün» frå ,  den 30. september 2018.  
 
eu-football

Belgiske fotballspelarar
Anderlecht-spelarar
Parma-spelarar
Reggiana-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1984
Spelarar i Fotball-VM 1986
Spelarar i Fotball-VM 1990
Spelarar i Fotball-VM 1994
Cauca

Cauca (spansk: Río Cauca) er ei elv i Colombia som renn frå sør mot nord mellom den vestlege og den sentrale fjellkjeda av Andes. Frå utspringet i det sørvestlege Colombia, nær byen Popayán i Cauca-departementet, flyt ho til i Magdalenaelva nær byen Pinillos i departementet Bolívar, og den samla vassføringa av begge elvene endar opp i Karibhavet. Ho har ei lengd på 965 km til utlaupet i Magdalena, og ei total lengd på 1350 km frå utspringet til munninga i sjøen. Elva er under oppsyn av Corporación Regional del Cauca og Corporación Autonoma Regional del Valle del Cauca, og er farbar for båttrafikk 640 km nordover rekna frå utlaupet i Magdalena.

Cauca er den nest viktigaste elva i Colombia etter Magdalena. I laupet nordover mellom dei to fjellkjedene av Andes, passerer Cauca gjennom meir enn 180 kommunar i departementa Cauca, Valle del Cauca, Risaralda, Caldas, Antioquia, Sucre og Bolívar. Nedslagsfeltet på ca. 63 300 km² er åstaden for ulike produktive aktivitetar som sukkerindustrien, kaffikultur, elkraftproduksjon, gruvedrift og generell landbruksproduksjon. Dei viktigaste sideelvene er Nechí, La Vieja og San Juan.

Miljø 
Den 18. november 2007 rapporterte den colombianske avisa El Tiempo at elva totalt tar imot eit gjennomsnitt på 500 tonn restavfall om dagen. Frå byen Popayán og nordover tar elva imot ureining frå sju gullgruver som òg legg til industriell ureiningar som kvikksølv, avfall frå om lag 8 sanduttak, og dessutan utslipp frå eit par gruver for utvinning av kol og bauxitt. Når ho kjem til kommunen Yumbo rett nedanfor Cali, den største byen ved elva, har vatnet i elva ingen oksygen lenger. I gjenverande farvatn medrekna sideelvar, blir det dagleg deponert omtrentleg 330 tonn restavfall i elva.

Kjelder  
Denne artikkelen bygger på «Cauca River» frå ,  den 30. september 2018.  
 
Denne artikkelen bygger på «Río Cauca» frå ,  den 30. september 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Elvar i Colombia
Rio Grande Mud

Rio Grande Mud er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top. Albumet kom ut i 1972. 

Albumtittelen var inspirert av Rio Grande, elva som dannar grensa mellom Mexico og Texas.

I 1987 kom albumet ut på CD, men var då miksa på nytt. Den 11. januar 2011 gav Rhino ut ei nymastra utgåve av albumet på vinyl med den originale miksen frå 1972. albumet vart òg lagt ut for digital nedlasting i 2012 med den originale miksen. Den originale miksen vart gjeven ut på CD som ein del av boksen The Complete Studio Albums (1970-1990).

Albumet nådde 104. plassen på Billboard 200.

Singlar
Den einaste singelen som kom ut frå albumet var «Francine» (med «Down Brownie») som nådde 69. plassen på Billboard Hot 100. Ein annan 45"-versjon kom ut med «Francine» på begge side, ein engelskspråkleg og ein spanskspråkleg versjon.

Innhald

Medverkande
ZZ Top
 Billy Gibbons – gitar, vokal
 Dusty Hill – bassgitar, klaverinstrument, korvokal på «Francine» og «Chevrolet»
 Frank Beard – trommer, perkusjon
 Pete Tickle - akustisk gitar på «Mushmouth Shoutin'»

Produksjon
 Bill Ham – produsent
 Robin Brian – lydteknikar

Salslister
Album

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rio Grande Mud» frå ,  den 30. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Album produserte av Bill Ham
London Records-album
ZZ Top-album
Francine av ZZ Top

«Francine» er ein song av det amerikanske rockebandet ZZ Top frå albumet deira Rio Grande Mud, gjeve ut i 1971. «Francine» gav ZZ Top den første hitten deira med ein 69. plass på Billboard-lista. Det var den einaste singelen frå Rio Grande Mud. Dusty Hill spelte òg inn ein spansk versjon av songen, sjølv om det var Gibbons som oftast song songane deira. Det kom ut forskjellige, offisielle ZZ Top-utgjevingar av singelen og nokre av dei vart stava «Francene». Songen var i røynda skriven av Steve Perron og Kenny Cordray, men dei vart ikkje kreditert for dette på mange år.

Medverkande
Frank Beard – trommer
Billy Gibbons – gitar, solovokal
Dusty Hill – bassgitar, korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Francine (song)» frå ,  den 30. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1971
Singlar frå 1971
London Records-singlar
Songar skrivne av Billy Gibbons
ZZ Top-songar
Karl Frederik Feilberg

Karl Frederik Feilberg () var ein norsk skulemann og religionsfilosof frå Skien.

Feilberg var adjunkt i Kristiansand frå 1854, der etter overlærar i Molde frå 1863. I 1875 fekk han rektorjobben ved Kristiansand Katedralskole, ei stilling han hadde til 1895. På sine eldre dagar vekte han omfattande interesse som religionsfilosofisk tenkjar med bøkene Om Kulturbevidsthed og Gudsbevidsthed (1893), Til Mysteriets Theori (1897) og Hvad skal vi forstaa ved Aand (1900), arbeid som handla om «spørsmål som heng saman med religiøs tru».

Kjelder
Norsk Allkunnebok. IV. bandet. 1953

Norske skulefolk
Norske filosofar
Folk frå Skien