alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Troms Fylkes Dampskibsselskap

Troms Fylkes Dampskibsselskap ASA (TFDS ASA) er eit norsk reiarlag som vart stifta i 1866 under namnet Tromsø Amts Dampskibsselskap. Med utgangspunkt i Nord-Noreg utvikla reiarlaget seg til å verta ein nasjonal og internasjonal aktør innanfor transport og reiseliv, med Hurtigruten som den største verksemda. Etter at selskapet ved utgangen av 2004 vart majoritetseigar i AS TIRB, hadde TFDS-gruppa over 2 000 tilsette. Gruppa disponerte ein flåte på 38 skip, 123 bussar samt 86 gods- og varebilar. Hovudkontoret låg i Tromsø. Administrerande direktør var Henrik Andenæs, og styreleiar var Ole Lund.

TFDS kom inn i Hurtigruten i 1979 ved at Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) selde sine fire hurtigruteskip til TFDS.

Dei to hurtigruterederiene Ofotens og Vesteraalens Dampskibsselskab (OVDS) og TFDS vedtok i desember 2005 å slå seg saman. Fusjonen vart gjennomført 1. mars 2006. Det nye selskapet fekk namnet Hurtigruten Group, men namnet vart i 2007 endra til Hurtigruten ASNE. Selskapet hade då ein omsetnad på rundt fire milliardar kroner årleg, og kring 3 400 tilsette. Administrerande direktør vart Jan Kildal (OVDS) og ny styreleiar vart Ole Lund (TFDS). Hovudkontoret for hurtigruten vart lagt til Narvik, medan kontoret for ferjar og hurtigbåtar vart lokalisert i Tromsø.

Dei to sistnemnde verksemdene vart etter kvar overteke av Torghatten trafikkselskap i Brønnøysund, og utskilt som eit dotterselskap av dette, under namnet Torghatten nord og enno tilhald i Tromsø.

Hurtigruteskip 
Liste over hurtigruteskip som TFDS har ått inntil 2006.

  (1949) («Midnatsol II»)(1979-1983)
  (1979-1983)
  (1979-1993)
 MS «Nordstjerna» (1979-2006)
  («Midnatsol II» og «Lyngen»)(1982-2006)
 MS «Ragnvald Jarl» (1989-1995)
 MS «Harald Jarl» (1989-2001)
 MS «Kong Harald» (1993-2006)
 MS «Nordlys» (1994-2006)
 MS «Polarlys» (1996-2006)
 MS «Trollfjord» (2002-2006)
 MS «Midnatsol» (2003-2006)

Hurtigbåt 

 MS «Fjorddronninga II»
 MS «Fjorddronninga»
 MS «Fjordkongen»
 MS «Fjordprinsessa»
 MS «Reinfjord»
 MS «Tromprinsen»
 MS «Vågsfjord»

Ferjer 

 MF «Andfjordferja»
 MF «Dyrøy»
 MF «Fløytind»
 MF «Godfjord»
 MF «Gullesfjord»
 MF «Helgøy»
 MF «Hålogaland»
 MF «Karlsøy»
 MF «Kvaløy»
 MF «Kveøy»
 MF «Malangen»
 MF «Mjølhorn»
 MF «Ol Bull»
 MF «Reinøy»
 MF «Salangen»
 MF «Vaggasvarre»
 MF «Vardehorn»
 MF «Vengsøy»

Offshorefartøy 

 MS «Troms Tjeld»
 MS «Troms Skarven»
 MV «Aldoma»
 MV «Kovambo»

Andre skip 

 KV «Tromsø»
 MS «Grytøy»
 MS «Lance»
 Testfartøy LMN
 Testfartøy RJO

Bakgrunnsstoff 
 Hurtigruten OS
 Omfattande privat side om hurtigruteskipene

Skipingar i 1866
1866 i Noreg
Norske reiarlag
Hurtigrutereiarlag
Næringsliv i Tromsø
Ofotens og Vesteraalens Dampskibsselskab

Ofotens og Vesteraalens Dampskibsselskab (OVDS) var eit norsk reiarlag som blant anna opererte hurtigruter. Selskapet vart skipa ved fusjon av Vesteraalens Dampskibsselskab (VDS) skipa i Stokmarknes i 1881 og Ofotens Dampskibsselskab (ODS) skipa i Narvik i 1912. 

OVDS hadde kring 1 500 tilsette, og hovudkontoret låg i Narvik, medan ferje- og hurtigbåtavdelinga var lokalisert til Stokmarknes. Selskapet var i 2003 i søkelyset gjennom ei større bedragerisak, der fem dåverande og tidlegare direktørar saman med selskapet stod tiltalt for å ha manipulert ferjerekneskapar for riksvegferjer i det føremålet å få tilført større tilskott frå staten. Selskapet vart i tingretten dømt til å tilbakebetala eit større pengebeløp, og alle direktørane vart dømde til fengselsstraffer av varierande lengd. Saka vart anka til lagmannsretten, og ankesaka kom opp i januar 2005. Administrerande direktør var frå medio september 2004 Jan Kildal, og Ole Fr. Hienn var styreleiar.

Dei to hurtigrutereiarlaga OVDS og Troms Fylkes Dampskibsselskap (TFDS) vedtok i desember 2005 å slå seg saman. Fusjonen vart gjennomførd 1. mars 2006. Det nye selskapet fekk namnetHurtigruten ASE. Selskapet venta ein omsetnad på rundt fire milliardar og hadde kring 3 400 tilsette. Ny administrerande direktør vart Jan Kildal (OVDS) og ny styreleiar vert Ole Lund (TFDS). Hovudkontor for hurtigruten vart lagt til Narvik, kontoret for ferjar og hurtigbåtar i Troms låg til Tromsø og kontoret for ferjar og hurtigbåtar i Nordland hamna i Stokmarknes.

Skip 
Liste over hurtigruteskip som OVDS åtte inntil 2006.

 MS «Finnmarken» (1956) (1988-1993)
 MS «Lofoten» (1988, 1996-2006)
 MS «Kong Olav» (1988-1997)
 MS «Nordnorge» (1964) (1988-1996)
 MS «Narvik» (1988-2006)
 MS «Vesterålen» (1988-2006)
 MS «Richard With» (1993-2006)
 MS «Nordkapp» (1996-2006)
 MS «Nordnorge» (1997-2006)
 MS «Finnmarken» (2002-2006)

Ferjer 

 MF «Bodø»
 MF «Bognes»
 MF «Bogøy»
 MF «Fykan»
 MF «Gildeskål»
 MF «Hamarøy»
 MF «Kjerringøy»
 MF «Landego»
 MF «Lødingen»
 MF «Rødøy»
 MF «Røst»
 MF «Røsund»
 MF «Røtinn»
 MF «Stetind»
 MF «Tysfjord»
 MF «Virak»
 MF «Vågan»
 MF «Ørnes»

Hurtigbåtar 

 MS «Alden»
 MS «Brottøy»
 MS «Lurøyprinsessen»
 MS «Meløytind»
 MS «Nordfolda»
 MS «Ofoten»
 MS «Rødøyløven»
 MS «Salten»
 MS «Sjøsprint»
 MS «Skogøy»
 MS «Steigtind»
 MS «Tjeldøy»
 MS «Visten»
 MS «Øykongen»

Sjå òg 

 Hurtigruten AS

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Hurtigruten OS
 Omfattande privat side om hurtigruteskipene
Sjøfart i Nordland
Samferdsle i Narvik
Næringsliv i Narvik
Næringsliv i Nordland
Hurtigrutereiarlag
Tidlegare norske reiarlag
Ofotens Dampskibsselskab

Ofotens Dampskibsselskab (ODS) var eit reiarlag som vart grunnlagt 24. juli 1912 i Narvik. Føremålet var å driva lokaltrafikk på Ofotfjorden, og i 1914 fekk reiarlaget overlevert sitt første skip, DS «Barøy». I 1936 kom ODS inn i hurtigruten med skipet DS «Nordnorge». Administrerande direktør i fleire tiår var Waldemar Høy. I 1985 kjøpte ODS 68 % av aksjane i Vesteraalens Dampskibsselskab (VDS), og tok dermed over kontrollen av reiarlaget. 

I 1987 vart ODS og VDS formelt slått saman, og det nye selskapet fekk namnet Ofotens og Vesteraalens Dampskibsselskab (OVDS). Reiarlagslogoen og skorsteinmerket til ODS vart vidareført i det nye reiarlaget. OVDS vart i 2006 slått saman med Troms Fylkes Dampskibsselskap (TFDS) og danna Hurtigruten Group, seinare omdøypt Hurtigruten ASE.

Flåte

Bakgrunnsstoff 

 Hurtigrutemuseet – Rederier 
1912 i Noreg
Føretak skipa i 1912
Næringsliv i Nordland
Ofoten
Hurtigrutereiarlag
Tidlegare norske reiarlag
Haugesund Dampskibsselskab

Haugesund Dampskibsselskab (HDS) var eit reiarlag som vart stifta 18. september 1877 i Haugesund i Rogaland fylke. Selskapet dreiv med lokalrutefart i området mellom Bergen og Stavanger og vart særleg velkjent i ytre lei av ruta Haugesund-Bergen. Konsesjonen på ruta på Bergen vart overførd til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap 1. mai 1980, medan den gjenverande hurtigbåtruta til selskapet Haugesund-Stavanger vart overteke av Det Stavangerske Dampskibsselskab i august 1984 og samstundes kjøpte den siste båten til HDS, westamaranen «Haugesund» og reiarlaget vart avvikla.

Flåteliste 

 
1877 i Noreg
Føretak skipa i 1877
Næringsliv i Rogaland
Sjøfart i Rogaland
Tidlegare norske reiarlag
Sjøfart i Vestland
Haugesund kommune
Nordmør Dampskibsselskab

Nordmør Dampskibsselskab var eit reiarlag med hovudkontor i Kristiansund. Reiarlaget vart konstituert 29. desember 1902, og frå 1. januar 1903 vart rutene og dei seks skipa til Christiansunds Dampskibsselskab overteke. Reiarlaget kjøpte same år DS «Tourist» som kunne ta 120 passasjerar. I 1906 vart nybygget DS «Øren» levert, og i 1909 «Driva». I februar 1915 fekk reiarlaget overlevert nybygget DS «Surendalsfjord» som var meint å setjast inn i rute mellom Kristiansund og Sunndalsøra i samband med utbygginga av Aura-kraftverket. DS «Surendalsfjord» var med sina 440 bruttoregistertonn det største skipet til reiarlaget, men første verdskrigen førde til stopp i Aura-utbygginga, og skipet vart allereie juli 1916 selt til Russland. Under første verdskrig vart òg skipa DS «Mørejarlen» og DS «Christiansund» selt for å gjera reiarlaget gjeldfritt. Selskapet dreiv rutetrafikk i Nordmøre og Romsdal og dessutan ei rute til Trondheim. I 1920 vart dei sju gjenverande skipa til reiarlaget overteke av det nyoppretta fylkesreiarlaget Møre Fylkes Ruteselskapet (MFR) for 1 050 000 kroner. I 1947 endra MFR namn til Møre og Romsdal Fylkesbåtar (MRF).

Skorsteinmerket til reiarlaget var svart skorstein med eit gult belte omgjeve av smale kvite linjer over og under.

Flåteliste

Kjelder 

 Ragnar Ulstein: Om samferdsel i Møre og Romsdal – Del I: Som skyttel i vev. Utgjeve av Møre og Romsdal Fylkesbåtar 1995. ISBN 82-90393-76-8
 Åre Inge Torvik: Om samferdsel i Møre og Romsdal – Del II: Samfunn og ferdsel. Utgjeve av Møre og Romsdal Fylkesbåtar 2000. ISBN 82-7955-020-8 
1902 i Noreg
Føretak nedlagde i 1920
Sjøfart i Møre og Romsdal
Føretak skipa i 1902
Tidlegare norske reiarlag
DY «Meteor»

DY «Meteor» (kallesignal LCTO / LCQF) var et turistskip bygd for det tyske reiarlaget Hamburger-Amerikanische Paketvart AG (ofte forkorta til HAPAG) i 1904. Skipet var byggnummer 170 ved det tyske verftet Blohm & Voss AG i Hamburg. I 1914 vart skipet rekvirert av den keisarlege marinen i samband med første verdenskrigen. I 1919 vart DY «Meteor» tatt som krigsbytte av Storbritannia. I 1921 kjøpte Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) skipet, og sette henne inn i cruisetrafikk. I 1940 vart skipet rekvirert av den tyske okkupasjonsmakta og ominnreidd til hospitalskip. I mars 1945 vart ho søkkt av sovjetiske fly.

Historie 

DY «Meteor» vart bygd for å gå i cruisetrafikk langs norskekysten, og etter overleveringa i mai 1904 vart skipet sett inn i turisttrafikk. Etter utbrotet av første verdskrigen i 1914, vart skipet rekvirert av den keisarlege tyske marinen, og nytta som losji-skip. I 1919 vart ho teke som krigsbytte av Storbritannia og underlagt The Shipping Controller og brukt av Royal Mail Packet Co.Ltd i London. I mars 1921 vart DY «Meteor» kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab, men vart registrert under H.J. Jewell i London. I juni 1922 vart skipet registrert i Noreg med Bergen som heimehamn. Kjøpesummen var 1,3 millionar kroner. I sommarmånadene gjekk DY «Meteor» på cruise langs norskekysten, og sommaren 1930 segla ho saman med den andre turistyachten til BDS, MY «Stella Polaris» til Island i høve tusenårsjubileet i landet. I 1935 vart skipet oppgradert med betre lugarar, ny damesalong og forbetring av maskineriet. I 1939 fekk ho ny radio.

Under det tyske åtaket på Noreg i april 1940, låg DY «Meteor» i Bergen. 27. april 1940 vart skipet beslaglagt av den tyske okkupasjonsmakta og ominreidd til hospitalsskip. Ombygginga førde til at mykje av innreiinga vart øydelagt då det vart gjort plass til sjukesalar. DY «Meteor» tenestegjorde i Austersjøen, men hadde norsk mannskap. I mars 1942 vart ho omdøypt «Rostock». To månader seinare vart ho igjen omdøypt, denne gongen til «Meteor II». 9. mars 1945 vart ho søkkt av sovjetiske fly ved Pillau (noverande Baltijsk i Russland), på trass av at ho var merkt som hospitalsskip. 24 menneske omkom, fire av dei var nordmenn.

Skipet 
Tonnasjen på DY «Meteor» var ved levering 3 718 bruttoregistertonn, 1 883 nettoregistertonn, og lasteevna var 1 500 dødvekttonn. Framdrifta bestod av to trippel ekspansjon dampmaskiner som dreiv kvar sin propell, og som hadde kvar sin kolfyrte kjele. Oppgjeven yting var 1 550 ihk (indikerte hestekrefter) og 235 nhk (nominelle hestekrefter) for kvar av dampmaskinene, noko som gav ein toppfart på 12 knop. Ved levering var passasjerkapasiteten 250. Etter ombygginga i 1935 var passasjerkapasiteten redusert til 205, men til gjengjeld hadde alle lugarane no fått innlagt kaldt og varmt vatn.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 Warsailors.com – Norwegian Homefleet – WW II (engelsk) Vitja 31. januar 2009

Norske dampskip
Tyske dampskip
Norske cruiseskip
Tyske cruiseskip
BDS-eigde fartøy
Skip bygde i Hamburg
Skip frå 1904
Krigsforlis i 1945
Forlis i Austersjøen
Skip søkkte av sovjetiske flyåtak i andre verdskrigen
Aserbajdsjansk natur

Aserbajdsjansk natur forandrar seg etter tilhøva i høglandet og låglandet. Landet har Kaspihavet i aust, fjellkjeda Store Kaukasus og Talysj-fjella i nord og aust og Litle Kaukasus i vest. Elles er mykje av landet slettelandskap med eit nokså tørt klima.

I låglanda og dei lågare delane av fjellandskapet er landskapet steppe eller halvørken. Her finst det dyr som gaselle, sjakal og hyene.

I Lenkoran-regionen og i fjella finst det skog av bøk, eik og furu. Lenger opp i fjella går vegetasjonen over til alpin tundra.
Her lever det kaukasushjort, rådyr, visent, gemse, villsvin, brunbjørn, gaupe og sjeldne leopardar.

Sidan 2003 har landet fått 10 nasjonalparkar: Abşeron, Ağ göl, Altıağac, Gizilaghaj, Göygöl, Hirkan, Samur-Yalama, Şahdağ, Şirvan og Zəngəzur. Det finst også ei rekkje naturreservat, som til saman omfattar rundt 2,5 % av landet.

Karabakh-hesten er eit nasjonalsymbol for landet. Han er knytt til Karabakh-regionen, og reflekterer grasslettene i landet og det tradisjonelle nomadiske livet til aserbajdsjanarar. 

Kongeørn held til i fjellområde som Nakhitsjevan. Fuglen er ein gjengangar på frimerke og kort frå Aserbajdsjan.

Pattedyr
Det er registrert 107 pattedyrartar i Aserbajdsjan. Tre av dei er særeigne for landet.

Nokre døme er villgeit, muflon, gemse, aust-kaukasisk steinbukk  (Capra cylindricornis), vest-kaukasisk steinbukk (Capra caucasica syn Capra caucasica caucasica), persiagaselle (Gazella subgutturosa), brunbjørn, gullsjakal, ulv,steppeulv, stripehyene, jungelkatt (Felis chaus), kaukasisk villkatt (F. silvestris caucasica) og ei rekkje flaggermusartar, som skimmelflaggermus og brunlangøyre.

Fuglar

Aserbajdsjan har eit rikt fugleliv. Det er registrert 363 fugleartar i landet frå rundt 60 familiar. Rundt 40 % av artane er bufaste i landet, medan 27 % av dei overvintrar her og 10 % vitjar landet under trekk. 

Dei milde vintrane ved Kaspihavet gjer at mange ande- og vadefuglar held til her om vinteren. Andre vitjar sjøen under trekket sitt om våren og hausten.
Det finst også flamingoar, hegrar, pelikanar, svaner, sniper og rapphøner i landet.

Fiskar
I Kaspihavet, mindre innsjøar og elvar finst det 97 fiskeartar. 8 er introduserte artar. 
Dei fleste fiskane er anadrome eller halv-anadrome, det vil seia at ung fisk veks opp i saltvatn og vandrar til ferskvassområde for å yngla. Dei viktigaste fiskeslag økonomisk sett er laks, stør og belugastør.

Både størarten Acipenser stellatus og belugastør (Huso huso) er kritisk truga grunna overfisking.

Anna

Det finst 52 reptilartar i Aserbajdsjan, dei fleste i halvørkenområde i Shamakhi og Nakhitsjevan. 

Ein har funne ti amfibieartar.

Galleri

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Wildlife of Azerbaijan» frå ,  den 2. mai 2020.  
 

Delar av denne artikkelen bygger på «National parks of Azerbaijan» frå ,  den 2. mai 2020.

Bakgrunnsstoff

Artar i Aserbajdsjan ved iucnredlist.org

Natur
Miljø etter land
Tocantins

Tocantins er ein delstat i Brasil. Delstaten blei skild ut frå Goiás som ein eigen delstat i 1988. I 2015 hadde han eit berekna folketal på 1 515 126. Bygginga av hovudstaden Palmas byrja i 1989 og står i kontrast til dei andre byane i delstaten, som blei bygd i den portugisiske koloniperioden.

Geografi 
Tocantins dannar eit skilje mellom Amazonasregnskogen og savannane. Det finst mange elver her, blant anna elva Tocantins, som har gjeve namn til delstaten. Det finst om lag 20 arkeologiske utgravigsstader i området.

Økonomi 
Økonomien i Tocantins er hovudsakleg basert på kvegdrift. I tillegg blir dyrka mykje ananas, som ein sel både i Brasil og til andre land i Mercosul-samarbeidet. Nord i delstaten blir det produsert trekol og palmeolje frå babaçu-palmen.

Historie 
Det som i dag er Tocantins blei første gong utforska av europearar rundt 1625, då jesuittmisjonærar prøvde å kristna den opphavlege folkesetnaden.

Opphavleg utgjorde Tocantins norddelen av Goiás. Historisk sett har dette området vore skilt frå resten av denne delstaten. Dette førte til at dei sørlege delane av Goías fekk mesteparten av investeringane og som eit følgje av dette blei betre utvikla. Som eit følgje av dette har det vore ei sterk separatistrørsle i Tocantins i mange år.

Dei første separatistbølgjene oppstod i 1809, då det blei innført kraftige skattar på gruvedrift. Dette førte til eit mindre opprør som raskt blei slått ned av dei militære. Mindre forsøk på opprør følgde gjennom 1800-talet.

Gjennom 1970-talet blei det lagt press på dei føderale styresmaktene i Brasil for å skilja ut dei nordre delane av Goías som ein eigen delstat. I den nye grunnlova av 1988 blei Tocantins, saman med mellom anna Roraima og Rondônia, oppretta som eigne delstatar.

Byar 
Tocantinópolis
Colinas do Tocantins
Araguaína
Gurupi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tocantins» frå ,  den 2. mai 2020.  
 

Delstatar i Brasil
Skipingar i 1988
Kürekân

Kürekân er ein liten landsby i provinsen Tunceli i Tyrkia.

Forfattaren Mustafa Can, som emigrerte til Sverige saman med foreldre og sysken, er frå Kürekân.

Referansar

Busetnader i provinsen Tunceli
Jurij Khmyljov

Jurij Aleksejevitsj Khmyljov () er ein sovjet-russisk tidlegare ishockeyspelar frå Moskva. Venstrevengen vart verdsmeister for Sovjetunionen i 1986, 1989 og olympisk meister i 1992.

Khmyljov spelte frå 1981 til 1992 på Krylja Sovetov. På 456 kampar skåra han 163 seriemål. Sommaren 1992 fekk han kontrakt med Buffalo Sabres og tente den klubben i National Hockey League fram til 1996. Han la ishockeyutstyret på hylla i 1999.

Khmyljov vann gullmedalje i VM 1986, sølv i VM 1987 og atter gull i VM 1989. Under dei olympiske vinterleikane 1992 toppa han karrieren med olympisk gullmedalje.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Yuri Khmylev» frå ,  den 2. mai 2020.  
 

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Peder Lofnes Hauge

Peder Lofnes Hauge () er ein norsk politikar og målmann frå Gloppen i Nordfjord som sidan 2020 er leiar i Noregs Mållag. Han er busett i Bergen og arbeidde som politisk rådgjevar for finansbyråd Erlend Horn i byrådet i Bergen før han byrja som mållagsleiar. Hauge er utdanna barneskulelærar, men har ikkje arbeidd som lærar.

Kjelder

Einskildmenn
Målfolk
Folk frå Gloppen
NM i sykling 1978 på landeveg

Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1978 for menn vart avvikla i Horten sundag 25. juni 1978.

Menn, 180 km

Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1978 for kvinner vart avvikla på Jessheim i Akershus sundag 11. juni 1978.

Kvinner, 60 km

Kjelder
Sportsboken 78-79. Dreyer Bok Stavanger. 1978.

Noregsmeisterskap i 1978
Noregsmeisterskap i sykling
Idrettstilskipingar i Viken
Idrettstilskipingar i Vestfold og Telemark
Idrett i Ullensaker
Idrett i Horten
NM i sykling 1978 i tempo

Noregsmeisterskapen i sykling 1978 i temporitt for menn vart avvikla med individuell tevling i Stavanger den 9. september og med lagtempo den 16. juli i Larvik.

Menn

50 km temporitt

100 km lagtempo

Kvinner
Temporitt for kvinner arrangert i Gauldal 2. september.

Kjelder
Sportsboken 78-79. Dreyer Bok Stavanger. 1978.

Noregsmeisterskap i 1978
Noregsmeisterskap i sykling
Idrettstilskipingar i Rogaland
Idrettstilskipingar i Vestfold og Telemark
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Idrett i Stavanger
Idrett i Larvik
Emlyn Hughes

Emlyn Walter Hughes () var ein engelsk fotballspelar frå Barrow-in-Furness. Han var midtstoppar på Liverpool FC sitt suksessrike lag i ei ti års tid fram til 1979.

Karriere

Klubbspel
Hughes spelte frå 1964 på midtbana til Blackpool FC, eit av botnlaga i den engelske toppserien. I februar 1967 vart han mot 65 000 pund overført til Liverpool FC. På 1970-talet var han kaptein for eit mannskap som frå 1973 sanka pokal etter pokal. Hughes lukkast då vinne fire ligameisterskap, to UEFA-cupfinalar, FA-cupen 1974 og europacupen for serievinnarar i såvel 1977 som i 1978. Sommaren 1979 vart han overført til Wolverhampton Wanderers. Den 15. mars 1980 var han kaptein for laget som vann ligacupfinalen 1-0 over Nottingham Forest. Frå 1981 til -84 var Hughes aktiv på lågare nivå med Rotherham, Hull og Swansea.

Landslagsspel
Hughes deltok i 62 landskampar for England i tida frå november 1969 til mai 1980. Han var lagkaptein i 23 kampar, sitt einaste landslagsmål skåra han då England slo Wales 3-0 i den britiske meisterskapen 20. mai 1972. Hughes var med i troppa til Fotball-VM 1970, utan å få speletid.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Emlyn HUghes» frå ,  den 3. mai 2020.  
eu-football

Engelske fotballspelarar
Liverpool-spelarar
Wolverhampton-spelarar
Blackpool-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1970
Spelarar i Fotball-EM 1980
Mark Einar Johnson

Mark Einar Johnson () er ein USA-amerikansk tidlegare ishockeyspelar og seinare -trenar frå Minneapolis i Minnesota. Han vart senterløpar i USA sitt mannskap som vann gull under Vinter-OL 1980.

Johnson var aktiv spelar frå 1975 til 1992. Han oppnådde stort ry som spelar på USA sitt landslag som vann olympisk gull på heimebane under vinterleikane 1980 i Lake Placid. Perioden 1980-90 var han profesjonell i ei rad klubbar i National Hockey League. Flest kampar fekk han i Pittsburgh Penguins,  Hartford Whalers og New Jersey Devils. Han la opp i 1992, etter seriespel i Italia og i Austerrike.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mark Johnson (ice hockey)» frå ,  den 3. mai 2020.  
 

Olympiske meistrar for USA
Einar Boyesen

Einar Theiste Boyesen () var ein norsk skulemann. Han var formann i samordningsnemnda for skuleverket, som vart oppretta i 1947.

Utdanning og yrkeskarriere 
Boyesen hadde eksamen frå krigsskolen 1907, og vart Cand. philol. i 1913. Han var lektor ved Halling og Aars & Voss skolar til 1924, deretter inspektør og lektor ved Vahl skole til 1930, og rektor ved Hamar offentlige lærarskole til 1938. I perioden 1938 – 1958 var Boyesen ekspedisjonssjef i skuleavdelinga i Kyrkje- og undervisningsdepartementet.

Som formann i samordningsnemnda for skuleverket tok Boyesen initiativ til eit møte om ein felles norsk-svensk politikk for samiskopplæring i Tromsø 29.8. 1947, som spelte ei viktig rolle i utarbeidinga av den såkalla Bergsland-Ruong-rettskrivinga.

Vitskaplege arbeid 
Boyesen skreiv biografien til ein tobandsbiografi om Hartvig Nissen, reviderte Fredrik Ordings Pedagogikkens historie og skreiv ei historisk framstilling av Norsk korrespondanseskole. Han utgav òg ein stor biografi om bokhandlar J.W. Cappelen.

Publikasjonar (utval)

 1947: Hartvig Nissen 1815–1874 og det norske skolevesens reform (1947)
 1953: J. W. Cappelen 1805–1878. Noen blad av norsk bokhandels og norsk kulturkamps historie (1953)
 1961: Norsk skolepolitikk og samene. Sámi ællin : Sámi Særvi Jakkigir'ji ... = Sameliv : Samisk Selskaps årbok ..., Nr. 4 (1959/1960), 5-33.
 1964: Norsk korrespondanseskole gjennom 50 år: 1914–1964 (1964)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Einar Boyesen» frå ,  den 3. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 

 VG 1. oktober 1952 s. 3 "Ekspedisjonssjef dr. Einar Boyesen fratrer" av Haakon Holmboe.

Norske rektorar
Norske sakprosaforfattarar
Norske pedagogar
Marie-Josée Ta Lou

Gonezie Marie Josée Dominique Ta Lou () er ein ivoriansk friidrettsutøvar frå Bouaflé som vann sølvmedaljen både på 100 meter og 200 m under VM i friidrett 2017. To år seinare tok ho bronsen på 100 meter ved Friidretts-VM i Doha.

Ta Lou enda på fjerdeplass på 100 meter då Sommar-OL 2016 vart avvikla i Rio de Janeiro, berre tusendelar av eit sekund bakom bronsevinnar Shelly-Ann Fraser. Også på 200-meteren vart Ta Lou fjerde best, tida 22,21 var landsrekord. Under verdsmeisterskapen 2017 i London tangerte ho i finalen den personlege rekorden på 100 meter, men vart slått med eitt tidels sekund av Tori Bowie i striden om gullmedaljen. Også på 200 meter kom Ta Lou i mål til sølv, med tida 22,08 sekundar sette ho landsrekord, gullvinnar Dafne Schippers fekk notert 22,05.

Den 4. mai 2018 i Doha forbetra Ta Lou 100-meterspersen til 10,85 sekundar, ein rekord ho tangerte i 2019-sesongen. Ved verdsmeisterskapen 2019 sprang ho inn til bronse på 100 meter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marie-Josée Ta Lou» frå ,  den 3. mai 2020.  

Ivorianske friidrettsutøvarar