alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Anna Herland

Anna Sofie Herland () vart landskjend då ho i 1955 vart vald til ordførar i Solund. Midt i husmortiåret var det ein sensasjon. Berre Utsira (1936) og Lillehammer (1940) hadde hatt kvinneleg ordførar før. I Sogn og Fjordane var ho den aller fyrste.

Bakgrunn
Herland voks opp som den eldste av 10 sysken på Geitarøy ved Kolgrov i Ytre Solund. Utdanninga hennar var sju års folkeskule, men livet gav henne ein allsidig praksis. Under krigen var ho mellom anna med og løynde flyktningar. Ho gifta seg med Oskar Herland og flytte til Indrevær, som ligg heilt ute mot storhavet. Som islands- og grønlandsfiskar var mannen borte store delar av året, så Anna var mykje åleine med tre born og ansvaret for hus og heim. I Indrevær var det ikkje telefon, og Solund hadde verken elektrisitet eller veg.

Politisk arbeid
Anna Herland stod på Venstrelista og vart som einaste kvinne innvald i Solund kommunestyre i 1955. Same året vart ho vald som ordførar. Ho var ei kvinne frå «grasrota», utan politisk røynsle. Men Anna hadde gode evner, talegåver, humoristisk sans og ikkje minst god arbeidslyst. Ordførarvervet var ubetalt, men Anna tok også på seg sekretærjobben i kommunen og tente såleis 5000 kroner i året. Som fyrste og einaste kvinne var ho også medlem av fylkestinget 1956-59. Der vart ho motteken som ei dronning, seier soga, og hausta både velvilje og ekstra kroner til Solund. Ho var vararepresentant på Stortinget i 1958-65.

The Norwegian Lady
Anna Herland deltok på fleire nasjonale hendingar. I 1962 vart ho vald til å representera alle norske kvinner og avduka statuen «The Norwegian Lady» i Virginia Beach, USA saman med Erik Bye. Støtta er laga av Ørnulf Bast.

Kjelder
Anna Herland - Vår fyrste kvinnelege ordførar, Kvinnestemmer frå Sogn og Fjordane 
Steinsund, Hans H. (2001) Anna Herland - første kvinnelege ordførar i Sogn og Fjordane, Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
Anna Sofie Herland, Fylkesleksikonet, NRK Sogn og Fjordane

Kvinner frå Sogn og Fjordane
Ordførarar i Solund
Folk frå Solund
Venstreordførarar i Sogn og Fjordane
Malene Sandved

Malene Sandved () var ei norsk prestefrue, mor til ti og den fyrste styraren ved husmorskulen i Stryn. Sandved var ei føregangskvinne for eit godt og sunt kosthald. Ho heldt mange frukt- og grønsakskurs omkring i «amtet» og skreiv ei kokebok som har vore viktig for mange husmødrer i Sogn og Fjordane.

Familieliv
Malene var fødd på Jæren. Ho gifte seg med sokneprest Samuel Pedersen Sandved og saman flytta dei til Årdal. I august 1908 døydde presten brått av slag, og fru Sandved sat åleine att med ein stor barneflokk. I fleire år hadde ho allereie halde kurs i frugt og grønsakers anvendels i regi av Landbrukslaget. Dette la grunnlaget for yrkeskarrieren hennar som styrar ved husmorskulen i Stryn.

Utdanning for kvinner
Sogn og Fjordane fylke (Nordre Bergenhus Amt fram til 1919) var svært tidleg ute med utdanning for kvinner. Alt i 1877 var det ein amtskule for jenter i Holmedal. Etter kvart kom det krav om å utvide dette utdanningstilbodet for jenter. På den tida var jordbruk hovudnæringa og husmora sine arbeidsoppgåver på ein gard var svært omfattande og krevjande. Alt stell av mat, hus, fjøs og klede, samt av born og gamle, var kvinnene sitt ansvar. For å bli ei dugande husmor måtte det utdanning til. På årsmøtet til Nordre Bergenhus Landbrukslag i 1911 heldt Malene Sandved eit foredrag om Hvad der kan gjøres for unge kvinders utdannelse til dyktige husmødrer.

Ei «velskikka styrarinde»
I juni 1912 heldt Amtstinget for Nordre Bergenhus amt (Sogn og Fjordane fylke) tingsetet i Stryn, og 13.juni 1912 vart det gjort vedtak om at husmorskulen skulle leggast til Stryn. Dette vert rekna som skipingsdatoen for skulen. Malene Sandved vart skulen sin fyrste styrar. Sandved var allereie kjendt som en særdeles dygtig husmor med betydelig anseelse inden amtet, og vart vurdert som ei velskikka styrarinde. 

Den eldste dottera til Malene Sandved, Serina Sandved, vart tilsett som lærarinne. Undervisninga gjekk over 5 månader og skulle gjere dei unge jentene til dyktige husmødrer. Av elevane var Sandved omtykt og respektert, og dei vart glad i henne. På si side tykte styrarinna også om elevane. I årsmeldinga skreiv ho: Elevenes opførsel og forhold var under hele kurset det allerbedste.

Kursverksemd
Malene Sandved var styrarinne i fleire år, og kvar haust hadde ho kurs i frukt og grønsaker rundt omkring i amtet. Etter kvart gjekk ho over i fast stilling som vandrelærarinne for Landbrukslaget. Dette gjorde ho heilt til ho fylte 60, og fylkestinget strauk løyvinga for desse kursa.

Kjelder

Malene Sandved - den fyrste styraren ved husmorskulen i Stryn, Kvinnestemmer frå Sogn og Fjordane 
Folketelling 1910 for 1247 Askøy herred, Digitalarkivet
Portrett av sokneprest Samuel Sandved, Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane. 
Stryn vidaregåande skule - ein stolt og unik jubilant , Sogn og Fjordane fylkeskommune 
Husmorskulen i Stryn, Fylkesleksikon, NRK Sogn og Fjordane
 Vidaregåande opplæring i Stryn 100 år (2012) , Stryn vidaregåande skule
Hundreårsfeiring ved Stryn vidaregåandeskule, Sogn og Fjordane fylkeskommune

Kvinner frå Sogn og Fjordane
Folk frå Stryn
Folk frå Årdal
Norske lærarar
Utdanning i Sogn og Fjordane
Husmor

Husmor er ei kvinne, vanlegvis gift og heimeverande, som er ansvarleg for ein heim, det vil sei ein bustad eller husstand, gjerne ein familie med born. Ei husmor utfører husarbeid (husstell) og styrer i heimen. Husmor kunne tidlegare også vere tittelen på ei kvinne som var tilsett for å ta seg av hushald og den økonomiske drifta av eit hushald, på ein gard, ein institusjon, eit internat, eit storkjøken eller liknande.

Historie
I mellom- og etterkrigstida vart kjernefamilien og husmora, som stelte for mann og barn, lagde mat, sydde klede, vaska, handla og rydda i huset, dyrka som felles ideal i det norske samfunnet, både av sosialdemokratar og konservative. Med oljeindustri og etterkvart deindustrialisering frå 1970-talet kom ei endring. Fleirtalet av kvinner tok utdanning og løna arbeid utanfor heimen. Dette førte til dramatiske endringar av kjønnsrollene. Nye haldningar til skilsmisse, sambuarar og seksualitet, radikalt forskjellige frå dei dominerande haldningane hjå tidlegare generasjonar, fekk gjennomslag i denne perioden.

Sjå òg 
Kvinnfolkarbeid

Husmorvikar

Kjelder
 Oppslagsordet «husarbeid» i det politiske PaxLeksikon fra 1976
 Uib.no om kjønn og familie i Norge i mellomkrigstida
 Om «husmoriseringen» av kvinnelivene
Denne artikkelen bygger på «Husmor» frå ,  den 13. juni 2014.

Bakgrunnsstoff

Familie
Kvinneyrke
Ekteskap
Frithjof Vang

Frithjof Kalle Vang ()
var ein norsk forfattar og lyrikar.

Frithjof Vang debuterte på Ansgar forlag i 1975 med novellesamlinga Forspill, etter å ha utgjeve kortare tekstar i magasin og dagspresse. Forfatterskapet omfattar i alt 23 bøker, og han skreiv både lyrikk, novellesamlingar og romanar. Hans andre roman, Utkantliv, handlar om menneske i fraflyttingsområdet Utvik. Den har blitt omtala som «et forsvar for menneskene i Utvik kontra de stressede, rastløse, misfornøyde forbrukere på tettstedene og i byen».

Verk

Noveller og tekstsamlingar
Forspill – noveller (1975)
Utkantliv - bilder fra en nord-norsk fjordbygd – tekstar (1977)
Stoppesteder – noveller og tekstar (1988)
I avholla - dagligliv i utbygda – tekstar (2005)
I underskogen – noveller og tekstar (2006)

Lyrikk
Leni - og andre dikt –  dikt (1981)
Alle mine tider – dikt (1991)
Pelle Pynte - glade dikt og seriøse sanga – dikt (1994)
Raptus – dikt (1996)
Heimanna - viser og dikt til Andørja og Rolla – dikt (1998)
Go'boka - til åpninga av tunnelen mellom øyene i Ibestad – dikt (2000)
Galleri Alfabet – dikt (2001)
Vekselbruk – dikt (2002)
Små-teng - nye raptus – dikt (2004)
Apetiti – dikt (2004)

Romanar
Villa Otium – roman (1976)
Øyer i havet – roman (1979)
Sommeren 1943 - roman om kjærligheten mellom en norsk kvinne og en tysk soldat under okkupasjonen i Norge – roman (1989)

Barnebøker
Åse Iselin – viser og vers (1988)
ABC - rim for barn – barnerim (1992)
Alfa Beta og Dyr i Arken – dikt (2001)
Per-Ola Likkjemann – barnerim (2001)

Referansar 

Norske forfattarar
Norskspråklege forfattarar
Folk frå Ibestad
Forfattarar frå 1900-talet
Forfattarar frå 2000-talet
Synnøve Finden

Synnøve Larsdotter Finden () var ei bondejente frå den veglause garden Finden, ved Finnafjorden i Vik i Sogn som studerte ysting og starta eigen ostefabrikk i hovudstaden.

Bakgrunn
Synnøve Finden var den åttande av ti sysken. Foreldra var Lars Johnsen (1841–1923) og Brita Johnsdatter (1845–1929). 17 år gammal reiste ho til Stavanger på meieriskule. Som nyutdanna meierske hadde ho jobbar i Drammen, Stange og Kristiania, der ho vart verande. 

Finden var sterkt religiøs og vart medlem av Menigheten Møllergaten 38, som høyrde til De frie venner og stod pinserørsla nær. Her vart ho i 1924 kjend med enkja Pernille Holmen (1889-1961). Dei to kvinnene flytta saman og fekk eit livslangt samliv og forretningssamarbeid. Pernille hadde dottera Evy, så dei var tre i huslyden.

Synnøve Finden Ostefabrikk
Finden ynskte å starta eigen osteproduksjon. Saman med Pernille Holmen begynte ho å kjøpa ostemasse og laga pultost. I 1928 starta dei to Synnøve Finden Ostefabrikk på Vålerenga i Oslo. Synnøve hadde ideane og kunnskapen, og Pernille administrerte. Etter eit års tid lausna salet, og i 1929 kunne dei kjøpa T-Ford, samt tilsette sjåfør, syklist og fleire kvinner til ostepakkinga. Synnøve Finden kontrollerte arbeidet i fabrikken, utvikla produksjonsmetodane og eksperimenterte seg fram til ein smelteost. Verksemda blomstra: I 1937 køyrde seks varebilar rundt på Austlandet og leverte ost.

Kristeleg fabrikkfellesskap
Berre kristne, landsens jenter fekk arbeid på fabrikken. Dei budde i leigegarden hjå Synnøve Finden og Pernille Holmen og åt alle måltid hjå dei. Lønna var låg, men husvære og mat var gratis. Dei tilsette reiste ofte på tur i helgene, til hytta på Hedemarken eller til bedehus rundt om på Austlandet. Fabrikken hadde både predikant, kor og musikantar, og verksemda gav store summar til misjonen.

Krig og nedgangstider
Under og like etter andre verdskrigen var det vanskeleg å få tak i ostemasse, og verksemda stoppa nesten heilt opp. Fabrikken og driftsmåtane vart umoderne, og Finden og Holmen var slitne og sjuke. Evy og ektemannen Josef Dahl overtok verksemda. 

Synnøve Finden døydde i 1957 som ei velhalden dame. Alt ho åtte testamenterte ho til Pernille Holmen og etterkommarane hennar. Soga seier at Synnøve berre hadde tre korte turar heim att til Finden. Men til jul sende ho alltid heim pakkar med ost.

Kjelder
Synnøve Finden - bondejenta som vart gründer i hovudstaden'', Kvinnestemmer frå Sogn og Fjordane 
Historien om kvinnen Synnøve Finden, Synnøve Finden AS 
Synnøve Finden, Lokalhistoriewiki
Balvoll, Gudmund. Synnøve Finden, Norsk Biografisk Leksikon
NRKs Fylkesleksikon om Finden

Folk frå Vik
Kvinner frå Sogn og Fjordane
Næringsliv i Sogn og Fjordane
Norske forretningsfolk
Kristina Skryppen

Kristina Skryppen (fødd om lag år 1600) var ei norsk kvinne som i 1663 vedgjekk  å ha vore på heksesabbat på Hornelen. Dette førte til at ho vart brend på bålet saman med fire andre, mellom anna sonen Aksel.

Hekseprosessar
I heksetrua stod ei heks eller trollkvinne i samband med overnaturlege krefter og kunne føra vondt på folk og fe. I Europa starta hekseforfylgingane på 1200-talet. I Noreg fann desse hekseskuldingane  stad i perioden mellom 1560 og 1710. Ofte starta skuldingane med bagatellar, og hadde ingenting med trolldom eller mystiske fenomen å gjera. Det var gjerne fattige og vanskelegstilte som vart skulda for trolldom. 65 menneske vart tiltala for trolldom og brende på bålet i Sogn og Fjordane. Mange av hekseprosessane var i Nordfjord, og Gloppen åleine hadde sju.

Trolldomssak på Gimmestad
Kristina Skryppen var dotter av Lars Treita, og gift med Nils Skryppen. I tingboka for Gimmestad, Gloppen, kan vi lesa om trolldomssaka mot Skryppen. Systera Kari hadde skulda Kristina og sonen hennar, Aksel, for trolldom. Det blir hevda at ho hadde samband med djevelen, og at ho dreiv med trolldomskunstar.

Krangel om jordleiga
Mannen til Kristina Skryppen hadde bygsla jord av ein kar som heitte Peder Anderson. Dei to krangla om kor mykje Nils skulle betala i jordleiga. Då Peder vart sjuk, vart det hevda at Kristina hadde skuld i dette. Kristina nekta fyrst at ho hadde gjort Peder vondt. Ho sa at det var ikkje mange kunster ho kunne, berre «lese i salt».

Futen forhøyrde Kristina, og presten formana at ho skulle fortelja sanninga. Då fortalde Kristina at ei trollkvinne hadde kome til Skryppen og bede om hjelp og almisser. Som takk skulle trollkvinna læra Kristina trolldomskunstar. Kvinna gav Kristina ein drikk, noko som endra veremåten til Kristina. Djevelen kom til henne som ein flygande fugl. Han lova å hjelpa henne til godt og vondt. Når ho skulle til Hornelen, fekk ho eit kje å fly på. Kristina og fire av hennar næraste vart dømde til å bli brende på bålet.

Kjelder

Kleppa, Hermund. 2003/2012. Heksemonumentet på Anda. Frå Kulturhistorisk Leksikon
Sandal, Per. 1978. Soga om Gloppen og Breim.
NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon: Heksene på Vora.
Tingbok frå Gimmestad.

Kvinner frå Sogn og Fjordane
Fødde i 1600-åra
Døde i 1660-åra
Grønland i Drammen

Grønland er ei gate og eit område i Drammen i Buskerud fylke, attmed Øvre Sund Bru og austover på Strømsøsida (sørsida) av Drammenselva. Mellom anna ligg kulturhuset Union Scene, Drammensbiblioteket (Drammen kommunes folkebibliotek) og somme av avdelingane til Høgskolen i Søraust-Noreg (Campus Drammen)  her.

Gangbrua «Ypsilon» over Drammenselva, som har vorte eit særkjenne for Drammen på grunn av utforminga, gjev samband mellom Grønland på Strømsøsida og byparken på Bragernessida (nordsida). Namnet på brua har bakgrunn i at ho ovanfrå ser ut som ein Y (gresk: ypsilon) ved å dele seg i to armar på Bragernessida.

Geografi i Drammen
Vegar i Drammen
Strømsø

Strømsø er det eine av dei to opphavlege byområda i Drammen, det andre er Bragernes. Strømsø ligg på sørsida av Drammenselva og er ein part den administrative bydelen Strømsø/Danvik, medan Bragernes ligg på nordsida av elva. Opphavleg var Strømsø og Bragernes kvar sine byar.

Drammen stasjon ligg på Strømsø, og her finst òg Marienlyst stadion, som er byens fotballstadion, symjehallen og friluftsanlegget Drammensbadet, Drammens Museum og den vidaregåande skulen, forretnings- og kontorbygg, industri- og bustadsområde. Tidlegare var Strømsø industri- og industriarbeidarområdet i Drammen, men mesteparten av den gamle industriverksemda er lagd ned.

Geografi i Drammen
Leonid Sjtsjerbakov

Leonid Mikhailovitsj Sjtsjerbakov (russisk: Леонид Михайлович Щербаков), (), er ein sovjetisk tidlegare friidrettsutøvar. Han vart europameister i tresteghopp både i 1950 og 1954, medan han i 1952 tok sølvmedaljen i dei olympiske sommarleikane. Den 178 cm høge og 73 kg tunge Sjtsjerbakov var medlem av Dynamo Moskva.

Aktiv
Sjtsjerbakov vart nummer to i tresteg i den sovjetiske friidretts-meisterskapen 1948. Året etter vann han tresteg-tevlinga i den nasjonale meisterskapen, men måtte i 1950 sjå seg slått av Boris Sambrimborz. Frå 1951 til 1956 vann Sjtsjerbakov seks meistertitlar på rad, i 1957 vart han på ny nummer to, den gongen overgått av Oleg Rjakovskij.

Under friidretts-EM i Brussel 1950 vann Sjtsjerbalov ein suveren siger i tresteg-gropa. Han presterte 15,39 meter og slo nestemann, finske Valdemar Rautio med over 40 centimeter. To år seinare, under dei olympiske leikane i Helsingfors tok Sjtsjerbakov sølvmedaljen etter å ha flytta europarekorden sin med 28 cm,
til sterke 15,98 meter, men brasilianaren Adhemar da Silva vart olympisk meister etter å ha forbetra verdsrekorden to gongar i finalen, fyrst til 16,12 meter og så til 16,22 m.

Den 19. juli 1953 i Moskva sette Sjtsjerbakov verdsrekord i tresteghopp med 16,23 meter, ein centimeter over den gamle. I friidretts-EM 1954 i Bern forsvarte han europameister-tittelen på suverent vis. Med 15,90 meter låg han langt føre sølvvinnaren, svensken Roger Norman, som fekk notert  15,17 m i sluttprotokollen.

I mars 1955 tok Ferreira tilbake verdsrekorden med eit hopp på 16,56 meter. Sjtsjerbakov forbetra sin personlege rekord til 16,46 m under eit stemne den 4. juli 1956, hans tiande sovjetrekord og sjuande europarekord. Under sommar-OL i Melbourne i 1956 hoppa han 15,80 meter og vart nummer seks, Ferreira vann då sitt andre OL-gull.

Etter han la opp som aktiv, arbeidde Sjtsjerbakov som trenar. Mellom anna trena han kubanaren Pedro Pérez, ein ung kar som i 1971 sette verdsrekord i tresteg med 17,40 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1950 i Brussel: Gullmedalje – 15,39 m, framom Valdemar Rautio (14,96 m)
OL 1952 i Helsingfors: Sølvmedalje – 15,80 m, bakom Adhemar da Silva (16,22 m)
EM 1954 i Bern: Gullmedalje - 15,90 m, framom Roger Norman (15,17 m)
OL 1956 i Melbourne: Nr 6 – 15,80 m

Kjelder
sports-reference 

Sovjetiske tresteghopparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Saraqib

Saraqib (arabisk سراقب, òg skrive Saraqeb) er ein by nordvest i Syria, som administrativt høyrer til Idlib guvernement, aust for Idlib. Han ligg 370 meter over havet. Den antikke staden Ebla ligg fem kilometer sør for byen. Av stader i nærleiken finn ein Mardikh og Maar Dibsah i sør, Trunbah og al-Nayrab i vest, Sarmin i nordvest, Taftanaz i nord, Talhiyah i nordaust, Tell Touqan i aust og Kafr Amim i søraust.

I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde Saraqib eit folketal på 32 495 i 2004. Han er det administrative senteret og den største staden i Saraqib nahiyah («underdistrikt») som består av 24 stader med eit samla folketal på 88 076 i 2004. Innbyggjarane er hovudsakleg sunnimuslimar.

Historie
Eit stort samfunn av nawarar slo seg ned i  Saraqib i Den osmanske tida. I lag med Khan Shaykhun og Ma'arat al-Numan var Saraqib kjend for dei fine broderia på svarte bomullsklede.

Syrisk opprør
Innbyggjarane i Saraqib deltok i den syriske borgarkrigen mot styret til Bashar al-Assad sidan minst april 2011. I følgje Syrisk observatorium for menneskerettar arresterte syriske tryggingsstyrkar over 200 menneske, som ein trudde var aktivistar mot regjeringa, etter at dei inntok byen den 11. august 2011. Slaget ved Saraqib fann stad 24.-27. mars 2012, då styresmaktene fekk kontroll over byen igjen. Minst 25 personar mista livet gi bombinga som følgde. Den 2. november 2012 var byen kontrollert av Den frie syriske armeen igjen. Staden er viktig som eit strategisk punkt på vegen mellom Aleppo og Damaskus og mellom Aleppo og Latakia.

Idrett
Den lokale fotballklubben vert kalla Saraqeb Sporting Club, grunnlagd i 1980. Klubben spelar i syrisk andredivisjon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Saraqib» frå ,  den 13. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Syria
Busetnader i Idlib-distriktet
Taftanaz

Taftanaz (arabisk تفتناز, òg skrive Teftanaz) er ein by nordvest i Syria i Idlib guvernement, 17 kilometer nordaust for Idlib. Av stader i nærleiken finn ein Ta'um og Binnish i sørvest, Maarrat Misrin i vest, Zardana i nordvest, Maarrat al-Ikhwan i nordaust og Bawabiyah i aust. Taftanaz er hovudsakleg ein jordbruksby og består av betongbygningar. Han er omgjeve av kveiteåkrar. 

I følgje Statistisk sentralbyrå i Syria (CBS), hadde Taftanaz eit folketal på 8 540 i 2004. Byen er òg det administrative senteret i Taftanaz nahiyah som består av fem landsbyar med eit samla folketal på 24 145. Innbyggjarane er hovudsakleg sunnimuslimar.

Historie
Namnet «Taftanaz» er verken arabisk eller tyrkisk. I staden har namnet truleg hettittisk opphav. Taftanaz vart nemnt i ein inskripsjon i Karnak-tempelet som ein av stadane som vart erobra av Thutmose III under det 18. dynastiet i Egypt på 1400-talet fvt.

Den syriske borgarkrigen
Innbyggjarane i Taftanaz deltok i fleire demonstrasjonar mot den syriske regjeringa frå april 2011 og frametter, i starten av den syriske borgarkrigen. Mellom den første demonstrasjonen i april 2011 og april 2012, raida tryggingsstyrkar byen fire gonger. I oktober 2011 førte kampar mellom den syriske hæren og lokale opprørarar til at fem menneske mista livet i Taftanaz. Den 21. mars 2012 førte harde kampar mellom hæren og opprørarne til at opprørarane vart tvungen ut av Taftanaz.

Den 3. april 2012 bomba den syriske hæren Taftanaz før dei sette i gang eit tre dagar langt åtak mot byen. Minst 62 menneske skal ha mista livet og i juni hadde to tredjedelar av innbyggjarane flykta frå byen. Andre kjelder skreiv at 56 innbyggjarar mista livet og at 60% av innbyggjarane hadde flykta, hovudsakleg nordover til Tyrkia. Sjølv om innbyggjarane hevda at det var få opprørarar i byen, var opprørarar frå det generelle området ansvarlege for fleire åtak der ni stridsvogner vart øydelagde og fleire soldatar mista livet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Taftanaz» frå ,  den 13. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Busetnader i Idlib-distriktet
Byar i Syria
Basisk bergart

Ein basisk bergart er ein magmatisk bergart som er relativt fattige på silisium. Ofte blir grensa sett ved  52 % SiO2), men rik på jarn, magnesium og kalsium. Dei er tunge og mørke, til dømes gabbro og basalt. Magmatiske bergartar blir gjerne inndelt etter minkande SiO2-innhald i sure (meir enn 66 %), intermediære (66–52 %), basiske (52–45 %) og ultrabasiske (mindre enn 45 %).

Kjelder
Basiske bergartar. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/basiske_bergartar.

Vulkanske bergartar
Marcus Paus

Marcus Nicolay Paus () er ein norsk komponist. Paus er ein av dei mest bestilte og framførte nolevande norske komponistane. Han har markert seg som representant for ein nyorientering mot tradisjon, tonalitet og melodikk, og verka hans har høsta strålande mottaking frå presse og publikum over store deler av verda.

﻿Paus har studert komposisjon ved Noregs musikkhøgskole (1998–2002) og ved Manhattan School of Music (2003–2005). Verklista hans omfattar kammermusikk, korverk, soloverk, konsertar, orkesterverk, operaer og ein symfoni, og dessutan verk for teater, film og fjernsyn. Paus er òg kjend for samarbeidet sitt med biletkunstnaren Christopher Rådlund, og har gjennom han vorte assosiert med kunstretninga retrogardisme. Han har òg vore kunstnerisk leiar for Oslo Operafestival.

Han er son av visesongaren Ole Paus og songarinna Anne-Karine Strøm.

Verk i utval

Orkesterverk 
Hate Songs for mezzosopran & orkester (2013-14), tekst: Dorothy Parker
Music for Orchestra (2012)
A Portrait of Zhou (concertino for fløyte & orkester) (2012)
Trippelkonsert for fiolin, bratsj, cello & orkester (2011)
Two Lyrical Pieces (2007)
Ave Mozart! (2006)

Korverk 
And Now Abide (2012)
The Stolen Child (2009), tekst: W.B. Yeats
Missa Concertante (2008)
Domen & elven (2006)
Sakte elsker tiden våre liv (2006), tekst: Ole Paus

Kammermusikk 
Strykekvartett no. 4 ‘Aske’ (2013)Sonate for cello & klaver (2009)
Strykekvartett no.3 (2006)
Trio for klarinet, fiolin & klaver (2006)Lasuliansko Horo for fiolin & klaver (2004)

Soloverk 
Trauermusik for solo cello (2012)
4 Memento Mori for solo klaver (2012)
The Ladies on the Bridge for solo fiolin (2010)

Operaer 
Eli Sjursdotter (2013-14), libretto: Ola Jonsmoen
Læreren som ikke ble (2013), libretto: Læreren som ikke ble
 Askeladden –Påls versjon (2010-11), libretto: Ole Paus
Heksene (2007-08), libretto: Ole Paus

Filmmusikk 
UMEÅ4ever (2011), regi: Geir Greni
Upperdog (2009), regi: Sara Johnsen

Utgjevingar 
 Trio for Clarinet, Violin & Piano på Zodiac Trioens album Zodiac Trio (Emeritus 2007)
 Vigils & Ave Maria på Uranienborg Vokalensembles album  (Green China Records 2007)
 Upperdog (filmmusikk) (MTG Classic 2009)
 The Stolen Child på Ensemble 96s album Kind (2L 2010)
 UMEÅ4ever (filmmusikk) (MTG 2011)
 The Ladies on the Bridge på albumet Nine Solos for Nine Violinists (Aurora 2012)
 The Ladies on the Bridge på Henning Kraggeruds album Munch Suite (Simax 2013)
 Trauermusik, 4 Memento Mori & Sonata for Cello & Piano på Johannes Martens og Joachim Kwetzinskys album Marcus Paus (Aurora 2013)

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Norske komponistar
Operakomponistar
Komponistar frå 2000-talet