alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
She's a Mystery to Me

«She's a Mystery to Me» er ein song av Roy Orbison på albumet Mystery Girl, som kom ut i 1989. Songen vart skriven for Orbison av Bono og The Edge frå U2. Albumet Mystery Girl fekk namnet sitt frå denne sognen. Songen vart godt motteken av musikkjournalistane, som generelt meinte det var høgdepunktet på albumet.

Composition
Ei søvnlaus natt i juni 1987  London under Joshua Tree-turneen til U2, lytta Bono til Orbison sin «In Dreams» om att og om att. Då han vakna morgonen etter starta han å skrive ein song for Orbison. Seinare på dagen song han den uferdige songen for bandet under ein lydsjekk før konserten deira på Wembley Arena. Etter konserten møtte Orbison bandet bak scenen og Bono spelte songen for han. Bono og Orbison arbeidde på songen igjen i midten av november i Los Angeles. Albumet Mystery Girl vart kalla opp etter songen.

Musikkvideo
Musikkvideoen til songen vart regissert av David Fincher og vart først sendt i april 1989.
Det vart laga to versjonar av videoen og begge vart sendte på MTV og andre fjernsynskanalar. Begge versjonane syner ei jente som dreg ut på ei flyreise. I den mest populære versjonen er det ei kvinne som planlegg å dra med ein rik elskar, medan ein andletslaus hovudperson hovudsakleg vert sett i nærbilete av cowboystøvlar som ser at ho dreg utan han. I den alternative versjonen endar videoen med at dei er ei ung jente, eit barn, som går ombord på flyet, med ei eldre kvinne (som truleg er mora).

Mottaking
Musikkjournalistane tok godt i mot songen. Chris Jones i BBC hylla songen og kalla han «ein sann sjeldanheit». Rolling Stone kalla songen ein av dei beste på albumet. Michael Azerrad skreiv at songen høyrtes litt ut som ein U2-song og samanlikna fraseringa til Orbison til Bono si, men at syngestilen likevel avgjort var Orbison si. Pitchfork Media meinte songen avslørte ting i stemma til Orbison som tyda på at han byrja å bli eldre, men skreiv at han la til «tekstur og autoritet» til songen. Allmusic skreiv at songen var høgdepunktet på albumet, ein stemningsskapande ballade som var perfekt for stemma til Orbison.

Innhald

Medverkande

«She's a Mystery to Me»
Roy Orbison - vokal, gitar
Bono - produsent, gitar
Howie Epstein - bass
Benmont Tench - piano, cheap strings, arranging
Jim Keltner - trommer
Don Smith - lydteknikaring, miksing

«Crying»
Pete Anderson - produsent
David Was - ytterlegare produksjon, miksing
Don Was - ytterlegare produksjon, miksing

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «She's a Mystery to Me» frå ,  den 5. mars 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1989
Singlar frå 1989
Roy Orbison-songar
Songar skrivne av Bono
Songar skrivne av The Edge
U2-songar
Virgin Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av David Fincher
Barbara Orbison

Barbara Orbison () var ein tyskfødd entreprenør, plateprodusent og enkja til den amerikanske musikaren Roy Orbison.

Då ho var 18 år gammal møtte ho Orbison i England. Dei gifta seg 25. mars 1969 i Hendersonville i Tennessee. I 1980-åra styrte ho karrieren til ektemannen og var leiande produsent for albumet In Dreams: The Greatest Hits i 1987, og for den kritikarroste fjernsynsskonserten som gjekk på lufta i januar 1988 og vart kalla Roy Orbison and Friends, A Black and White Night. Etter at ektemannen døydde den 6. desember 1989 tok ho over føretaket deira og byrja å marknadsføre musikken hans for yngre generasjonar. Saman med venen og artisten Jeff Lynne sette ho saman albumet King of Hearts i 1992. Ho var òg medprodusent for musikalen Only the Lonely: The Roy Orbison Story.

I 2011 produserte ho Damien Leith-albumet Roy: A Tribute To Roy Orbison, som skulle lanserast på 75-årsdagen for Roy Orbisons fødsel.

Barbara Orbison låg på sjukehus frå mai 2011 til ho døydde den 6. desember 2011 av bukspyttkjertelkreft, på dagen 23 år etter ektemannens død. Ho vart gravlagd ved sidan av ektemannen i Westwood Village Memorial Park Cemetery i Los Angeles. Ekteparet hadde sønene Roy Kelton Orbison (f. 1970) og Alexander Orbison (f. 1974) i lag.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Barbara Orbison» frå ,  den 5. mars 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Barbara Orbison-intervju i timesonline.co.uk
«Widow of Singer Roy Orbison,» minneord i Los Angeles Times

Folk frå Bielefeld
USA-amerikanske plateprodusentar
Tysk-amerikanarar
USA-amerikanske filantropar
Døde av kreft
Anne Briand

Anne Briand () er ein fransk tidlegare skiskyttar frå Mulhouse. Ho vann  OL-gull for Frankrike på 3 x 5 km stafett under Vinter-OL 1992 i Albertville. I 1995 vart ho verdsmeister på 7,5 kilometer. Same sesongen vann ho i verdscupen i skiskyting for kvinner.

Aktiv
Briand var lite kjend før OL-sesongen 1992. Under vinterleikane i Albertville i heimlandet, då skiskyting for kvinner for fyrste gong stod på øvingsprogrammet, vart ho nummer sju i begge dei individuelle tevlingane. Etter at lagkameratane Corinne Niogret og Veronique Claudel hadde gjort gode etappar, fullførte Briand OL-stafetten for Frankrike ved å vinne stafetten over 3 x 5 km med 23 sekunds margin til Tyskland.

Under VM i skiskyting 1993 i bulgarske Borovets vart Briand nummer fire på 7,5 km, før ho i 4 x 5 km stafett spurta frå Russlands ankerkvinne i kampen om sølvmedalje. Dei same fire franske kvinnene som vann VM-sølv på stafetten i 1993, sikra seg og Frankrike bronsemedaljar på stafetten også under Vinter-OL 1994 på Lillehammer. Før leikane var komne så langt, hadde Briand vunne sølvmedaljen på 15 km, Myriam Bédard frå Canada vann OL-gullet.

Briand vann gullmedaljen på 7,5 km då VM i skiskyting 1995 vart avvikla i italienske Antholz. I den same meisterskapen og i VM 1996 fekk ho gleda av å gå Frankrike inn til si både fjerde og strake medalje på VM-stafetten, begge gongane ein sølvmedalje.

Ho la opp etter 1999-sesongen og har sidan arbeidd som dyrlækjar.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Denne artikkelen bygger på «Anne Briand» frå ,  den 5. mars 2015.  
 

Franske skiskyttarar
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Olympiske meistrar for Frankrike
Olga Romasko

Olga Vladimirovna Romasko () er ein russisk tidlegare skiskyttar frå Borodino. Ho vart verdsmeister på 7,5 km både under VM 1996 og 1997. I 1997 fekk ho i tillegg sølvmedalje på jaktstarten og bronsemedalje på stafetten. Også under Vinter-OL 1998 i Nagano vann ho sølv med stafettlaget til Russland.

Romasko var så godt som ukjend for skiskyttarpublikum då ho vann 7,5 km under VM i skiskyting 1996 i Ruhpolding. Med ti treff slo ho sølvmedaljevinnaren, norske Ann Elen Skjelbreid, med ti sekundar. Under VM i skiskyting 1997 i slovakiske Osrblie imponerte Romasko stort på 7,5 km då ho, trass i ein strafferunde, slo nummer to med over 40 sekundar og forvarte VM-tittelen på 7,5 km. Ho fylgde opp med å verte nummer to på den påfylgjande jaktstarten. Både under VM 1997 og OL 1998 gjekk ho ankeretappen for Russland, fyrst til bronse og i OL til sølv. I sitt siste verdsmeisterskap, 1999 i Oslo, kom ho i mål til sjuandeplass på 20 km.

Merknadar

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Russiske skiskyttarar
Deltakarar under vinter-OL 1998
Botanisk hage i Oslo

Botanisk hage ligg på Tøyen i Oslo. Den har eit areal på 150 mål, med rundt  plantar, delt på  artar frå ulike delar av verda. Da hagen vart skipa i 1814 hadde den 75 mål som låg rundt Tøyen hovudgard.

Botanisk hage er seinare dobla i storleik. Området er delt i tema som systematisk avdeling, nytteveksthage, fjellhage og arboret.  Føremålet med hagen er å gje kunnskap om mangfaldet i planteriket og om korleis ein tek vare på dette mangfaldet. Plantar som er truga eller sårbare i norsk natur blir tatt vare på i Botanisk hage. Dei to utstillingsveksthusa Palmehuset og Victoriahuset er ein del av Botanisk hage.

Historikk 
I 1811 blei det avgjort at Noreg - som da var i union med Danmark - skulle få sitt første universitet. Kong Fredrik VI  kjøpte Tøyen hovudgard i 1812 som ei aktuell tomt for universitetet, men universitetet vart seinare bygd ved det som i dag er Karl Johans gate. I staden blei Botanisk hage lagt til Tøyen.

Christen Smith blei utnemnd til professor i botanikk og økonomi i 1814 og fekk ansvar for å leie og byggja opp den botaniske hagen.
Han døydde to år seinare. Sjølve verksemda med å byggja hagen blei gjort frå 1815 til 1818 av den tysk-danske gartnaren Johan Siebke. Siebke verka som gartnar i Botanisk hage fram til han døydde i 1857.Hagen blei utforma etter inspirasjon frå engelsk landskapsstil.

Avdelingane i hagen  

Arboretet
Dufthagen
Fjellhagen
Oldemors hage
Osloryggen
Raud- og svartlistebedet
Systematisk hage
Urtehagen
Palmehuset
Victoriahuset

Musea 
I 1863 blei Botanisk museum skipa og i 1913 flytta museet til bygninga på Tøyen. I 1975 blei Botanisk museum
slått saman med Botanisk hage. Hagen og samlingene blei i 1999 ein del av Naturhistorisk museum, saman med Geologisk og Zoologisk museum. Naturhistorisk museum ligg under Universitetet i Oslo.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Botanisk hage i Oslo

Botaniske hagar i Noreg
Skipingar i 1814
1814 i Noreg
Museum i Oslo
Tøyen
Parkar i Oslo
Mladkov

Mladkov er ein by i Tsjekkia nær grensa til Polen.
Marquesasøyane

Marquesasøyane er ei gruppe vulkanøyar i Stillehavet. Dei høyrer til Fransk Polynesia, eit fransk oversjøisk territorium. 

I 2007 budde det 8 632 personar på den 1049 km² store øygruppa, fordelt på 15 øyar. Nuku Hiva er øya med flest innbyggjarar (2 260 personar).

Historie 
Marquesasøyane blei først folkesett av polynesiarar ca. 100 år f.Kr. Dei kom truleg frå Samoa.

Øyane fekk namn etter den spanske utforskaren Álvaro de Mendaña de Neira, som kom til dei den 21. juli 1595. I 1842 gjennomførte Frankrike ein militæroperasjon der dei gjorde krav på alle øyane. Dei blei seinare ein del av Fransk Polynesia.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Marquesasøyene» frå ,  den 6. mars 2015.  
 

Fransk Polynesia
Øygrupper i Stillehavet
Tom Wolk

Tom «T-Bone» Wolk () var ein USA-amerikansk musikar og bassist for musikkduoen Hall & Oates.

Biografi
Wolk voks opp i Yonkers i New York. I 1991 var Wolk medprodusent på Willie Nile-albumet Places I Have Never Been. Wolk arbeidde òg med Ryan Leslie på debutalbumet hans. Wolk spelte inn bluesartisten Guy Davis sine album Butt Naked Free og Chocolate to the Bone, og spelte med Davis på «Late Night with Conan O'Brien». Wolk hadde i fast spalte i magasinet Guitar for the Practicing Musicians i 1980-åra. Han byrja å spele med Hall & Oates i 1981 etter å ha spelt på albumet Private Eyes. Han var òg medlem av Saturday Night Live Band med Hall & Oates-kollegaen G.E. Smith. Wolk spelte fleire instrument og arbeidde med Daryl Hall, Carly Simon, Jellyfish, Squeeze, Elvis Costello, Shawn Colvin og Billy Joel. Frå  2007 arbeidde Wolk med Daryl Hall på hans Live From Daryl's House, ein månadleg konsert over Internet.

Wolk døydde 27. februar 2010 av eit hjarteinfarkt, 58 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tom Wolk» frå ,  den 6. mars 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Minneord i Huffington Post
Diskografi på MusicBrainz

USA-amerikanske bassistar
Døde av hjarteinfarkt
Folk frå New York
Black Smoke

«Black Smoke» (Svart røyk) er ein singel av Ann Sophie, gjeven ut 2. mars 2015. 24. april 2015 vart songen gjeven ut på albumet Silver Into Gold. Songen er skriven av Michael Harwood, Ella McMahon og Tonino Speciale. Ein liten del av songen vart lagt ut på Internett 27. februar 2015.

Eurovision

Unser Song für Österreich

Ann Sophie vann ein klubbkonsert 19. februar 2015, og vart med som joker i Unser Song für Österreich, den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike. Ho framførte fyrst «Jump the Gun», og gjekk vidare til andre runde. Der fekk ho framføre «Black Smoke» på engelsk, og gjekk vidare til den siste runden der bidraget kjempa om sigeren mot «Heart of Stone» av Andreas Kümmert. «Heart of Stone» fekk 78,7 prosent av røystene og vann tevlinga, men Kümmert gav sigeren til «Black Smoke» og Ann Sophie under sigersintervjuet før han skulle framføre vinnarsongen på nytt. Programleiar Barbara Schöneberger utropte dimed «Black Smoke» som ny vinnar, og representant for Tyskland i Eurovision Song Contest 2015.

Eurovision Song Contest 2015
 
«Black Smoke» var direktekvalifisert til finalen i Eurovision Song Contest 2015 av di Tyskland er ein del av Dei fem store. Bidraget enda på 27. og sisteplass utan poeng. Austerrike enda òg opp utan poeng, men enda berre på 26. plass av di bidraget «I Am Yours» vart framført før «Black Smoke». Dette er det tredje tyske bidraget som har enda opp utan poeng.

Fotnotar

Singlar frå 2015
Unser Song für Österreich-songar
Ann Sophie-songar
Songar skrivne av Michael Harwood
Songar skrivne av Ella McMahon
Songar skrivne av Tonino Speciale
Eurovision Song Contest 2015-songar
Tyske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Mickey Curry

Michael Timothy Curry () er ein amerikansk trommeslagar. Han er mest kjend for eit langvarig samarbeid med musikaren Bryan Adams, men har òg arbeidd med Hall & Oates, Cher, Tina Turner, Alice Cooper, David Bowie, Elvis Costello, Sam Phillips, Tom Waits, The Cult, Steve Jones og andre musikarar.

Biografi
Han spelte i mange lokale band i Connecticut fram til kring 1980, då han byrja å arbeide i forskjellige studio i New York. På Manhattan vart han med i eit band kalla Tom Dickie and the Desires. Manageren deira var Tommy Mottola, som òg var manager for Hall & Oates. Mottala likte arbeidet til Curry og bad han med på innspelinga av Hall & Oates-albumet Private Eyes.

Omkring same tid møtte Curry produsenten Bob Clearmountain, som nettopp hadde byrja å arbeide med ein ung Bryan Adams. Kort tid etter spelte Curry på det andre albumet til Adams, You Want It You Got It. Han turnerte med Hall & Oates i fleire år og spelte på fleire studioalbum med Adams. Frå 1986 turnerte han òg fast med Adams. Curry har spelt på nesten alle albuma til Adams.

I tillegg til Bryan ADams har Curry spelt med andre artistar, som Jude Cole og The Cult.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mickey Curry» frå ,  den 6. mars 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Bryan Adams
The Cult-medlemmar
Musikarar frå Connecticut
Bono

Paul David Hewson (), kjend under scenenamnet Bono, er ein irsk songar-låtskrivar, musikar, ventureinvestor, forretningsmann og filantrop. Han er mest kjend som frontmann i rockebandet U2 frå Dublin. Bono vart fødd og voks opp i Dublin og gjekk på Mount Temple Comprehensive School, der han møtte den framtidige kona si, Alison Stewart, og dei framtidige medlemmane av U2. Bono har skrive nesten alle tekstane til U2, og nyttar ofte religiøse, sosiale og politiske tema. I dei tidlege åra til U2 hadde tekstane til Bono ein opprørsk og spirituell tone. Etter kvart som bandet vart eldre, har tekstane vorte meir personlege.

Utafor bandet har han samarbeidd og spelt inn musikk med mange andre artistar, og er direktør og partnar i Elevation Partners, og har pussa opp og eig Clarence Hotel i Dublin med The Edge. Bono er vidt kjend for aktivismen sin for Afrika, og han har vore med å starte DATA, EDUN, ONE Campaign og Product Red. Han har organisert og spelt på mange konsertar for veldedige føremål og har møtt mange viktige politikarar. Bono har blitt hylla og kritisert for aktivismen og involveringa til U2.

Bono vart slått til riddar av Elizabeth II av Storbritannia for «tenestene sine i musikkindustrien og for det humanitære arbeidet sitt», og vart i lag med Bill og Melinda Gates kåra til årets person i Time i 2005.  I 2013 vart Bono kommandør i den franske Ordre des Arts et des Lettres.

Filmar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bono» frå ,  den 6. mars 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 U2.com — Offisiell U2-side
 

 
U2-medlemmar
Irske songarar
Irske forretningsfolk
Irske filantropar
Irske rockesongarar
Irske songar-låtskrivarar
Irske tenorar
Musikarar frå Dublin
Post-punk-musikarar
Alternative rockesongarar
Order of the British Empire
Ordre des Arts et des Lettres
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Æreslegionen
Golden Globe-vinnarar
Grammy-vinnarar
Ivor Novello-prisvinnarar
HIV/AIDS-aktivistar
Fattigdomsaktivistar
T-Bone Burnett

Joseph Henry «T Bone» Burnett () er ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar og filmmusikk- og plateprodusent. Han turnerte i bandet til Bob Dylan på Rolling Thunder Revue. Etter turneen var over starta Burnett og to andre medlemmar av bandet til Bob Dylan The Alpha Band, etterfølgd av dei første soloalbuma i 1980.

Burnett har produsert artistar som Autolux, Roy Orbison, Lisa Marie Presley, John Mellencamp, Los Lobos, Counting Crows, Elton John og Leon Russell, BoDeans, Elvis Costello, Diana Krall, Natalie Merchant og The Wallflowers, i tillegg til Tony Bennett og k.d. lang på albumet A Wonderful World. Burnett vann Grammy-prisen for filmmusikken til O Brother, Where Art Thou? og for arbeidet sitt med Alison Krauss og Robert Plant. Han var nominert til Oscarprisen for låtskrivinga si for filmen Cold Mountain, og han vann Oscarprisen for beste song med «The Weary Kind» for Crazy Heart. Han starta plateselskapet DMZ, ein etikett under  Columbia, og var involvert med Mark Heard og Tonio K i det kortvarige What? Records. Han hadde oversyn med musikken for filmane Walk the Line, The Big Lebowski og Inside Llewyn Davis.

Diskografi

Samlealbum

Alpha Band-diskografi

Produksjon

Film og fjernsyns

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «T-Bone Burnett» frå ,  den 6. mars 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Official site

USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
BAFTA-vinnarar
Eels-medlemmar
The Golden Palominos-medlemmar
Grammy-vinnarar
Golden Globe-vinnarar
Oscarvinnarar
Folk frå Fort Worth i Texas
Musikarar frå Texas
Mitchell Froom

Mitchell Froom () er ein USA-amerikansk musikar og plateprodusent.

Biografi
Froom byrja karrieren sin som klaverspelar i Sonoma County i California. Bandet Crossfire hadde to klaverspelarar, Mitchell på eine sida av scenene, og broren David på den andre, med Gary Pihl på gitar. Han spelte òg klaverinstrument i den Ronnie Montrose-leia gruppa Gamma på det tredje albumet deira, Gamma 3, i tillegg til på soloalbum av David LaFlamme, White Bird og Inside Out.

Han produserte dei tre første Crowded House-albuma, som førte til fleire jobbar som produsent med Richard Thompson, Los Lobos, American Music Club og Suzanne Vega. 

Mellom 1992 og 2002 slo han seg saman med lydteknikaren Tchad Blake. I lag arbeidde dei på album med American Music Club, Stevie Ann, Tasmin Archer, The Bangles, Peter Case, The Corrs, Elvis Costello, Sheryl Crow, Crowded House, The Ditty Bops, Tim Finn, Missy Higgins, Indigo Girls, Paul McCartney, Robin Gibb, Maria McKee, Pat McLaughlin, Randy Newman, Nerina Pallot, Pearl Jam, Phantom Planet, Bonnie Pink, Daniel Powter, Bonnie Raitt, Ron Sexsmith, The Del Fuegos, Richard Thompson og Suzanne Vega. Froom og Blake slo seg saman med David Hidalgo og Louie Perez frå Los Lobos og danna det eksperimentelle roots-bandet Latin Playboys.

Froom har produsert over 60 album og har skrive og produsert musikk for mange filmar. Han har vore nominert til fleire Grammy-prisar, mellom anna for årets singel med «La Bamba» av Los Lobos (1988) og årets produsent i 1993 for både Kiko av Los Lobos og 99.9F° av Suzanne Vega. Han vart òg nominert til Golden Globe i 1998 og til Grammy for beste song for film, fjernsyn og andre media i 1999 som medlåtskrivar i lag med Sheryl Crow for kjenningsmelodien til James Bond-filmen «Tomorrow Never Dies».

Som musikar har Froom gjeve ut to soloalbum, Dopamine (1998) og A Thousand Days (2005). Songen «Noodletown» frå Dopamine vann han ein Emmy då han vart nytta som kjenningsmelodi i PBS sin Sessions at West 54th.

Personleg liv
Dotter hans Charlotte (f. 1986) er tidlegare bassist i The Like. Mora til Charlotte er Connie Jester, som var den første kona hans. 

Froom gifta seg med Suzanne Vega i 1995, men dei gjekk kvar sin veg i 1998. Han gifta seg med Vonda Shepard i 2004. 

Broren David Froom er ein klassisk komponist og leiar i musikkavdelinga ved St. Mary's College of Maryland.

Froom er av  rumensk opphav.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mitchell Froom» frå ,  den 6. mars 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske klaverspelarar
Rumensk-amerikanarar
Folk frå California
Jerry Scheff

Jerry Obern Scheff () er ein USA-amerikansk bassist, mest kjend for arbeidet sitt med Elvis Presley i 1970-åra som medlem av hans TCB Band og arbeidet hans på dei siste innspelingane til The Doors.

Liv og virke
Scheff voks opp i San Francisco Bay-området. Etter ei tid i den amerikanske marinen kom han attende til California og enda opp i Los Angeles som studiomusikar. Etter å ha arbeidd ved Sands nattklubb i Los Angeles med 16 år gamle Billy Preston, Merry Clayton og Don «Sugarcane» Harris. Han spelte på den første hitplata si, The Association sin «Along Comes Mary» i 1966. Suksessen førte til at han fekk spele med andre artistar som Bobby Sherman, Johnny Mathis, Johnny Rivers, Neil Diamond, Nancy Sinatra, Pat Boone, Sammy Davis jr., Bobby Vinton, The Everly Brothers og Nitty Gritty Dirt Band. I 1971 spelte han på L.A. Woman, det siste studioalbumet til The Doors med Jim Morrison.

I juli 1969 vart Scheff medlem av turnebandet til Elvis Presley, TCB Band. Med dette bandet spelte han konsertar med Presley frå august 1969 til juni 1973 og frå april 1975 til den siste konserten til Presley den 26. juni 1977 i Market Square Arena i Indianapolis. Han er med på Aloha from Hawaii, Back In Memphis» That's The Way It Is, Elvis As Recorded At Madison Square Garden, dokumentarfilmen Elvis On Tour frå 1972 og Moody Blue, i tillegg til fleire.

I seinare år arbeidde Scheff med Willy DeVille, Bob Dylan, John Denver, Elvis Costello, The Doors, Sam Phillips, [[Richard Thompson og mange andre. Scheff var òg bassist for Southern Pacific på debutalbumet deira. Han deltok på den TV-sendte konserten Roy Orbison and Friends, A Black and White Night. 

Scheff har to søner: Jason og Darin Scheff. Jason har vore bassist for bandet Chicago sidan 1985.  .

Scheff skreiv sjølvbiografien Way Down: Playing Bass with Elvis, Dylan, the Doors, and More: The Autobiography of Jerry Scheff i 2013.

Diskografi

Bibliografi
Way Down: Playing Bass with Elvis, Dylan, the Doors, and More: The Autobiography of Jerry Scheff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jerry Scheff» frå ,  den 6. mars 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske rockebassistar
TCB Band-medlemmar
Southern Pacific-medlemmar
Musikarar frå Denver
David Miner

David Miner (), stundom kalla David Minor, er ein amerikansk gitarist, songar og låtskrivar, kanskje mest kjend som medlem i Grace Slick sittband, The Great Society i 1960-åra. Han var med på å starte The Great Society i lag med Jerry, Darby, og  Slick i tillegg til Bard Du Pont. Miner song det meste av solovokalen den første tida i bandet, og skreiv òg fleire songar, som «That's How It Is,» «You Can't Cry» og «Daydream Nightmare Love».

Miner slutta i Great Society i 1966 for El Paso i Texas og gjekk inn på University of Texas at El Paso som student. I El Paso gifta han seg med andre kona si, òg ein student, og dei fekk to barn i lag. Miner tok doktorgrad i samanliknande litteratur evd universitetet. Han vart lærar ved City University i New York i 8 år.

Sjølv om han aldri gjekk attende til å bli fulltidsmusikar spelte han i lokale band i New York City, som The Axles, Avatar og The New Race—all i 1980-åra. 

Han lagar igjen musikk, no som Helion Magister.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «David Miner» frå ,  den 6. mars 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Fort Worth
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske songarar
Elevar ved University of Texas at El Paso
Elevar ved Binghamton University
Tilsette ved City University of New York