alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
You Don't Know How It Feels

«You Don't Know How It Feels» er ein song av Tom Petty frå albumet Wildflowers frå 1994. Songen var den første singelen på albumet og nådde toppen av Billboard Hot Mainstream Rock Tracks-lista og 13. plassen på Billboard Hot 100.

MTV og mange radiostasjonar spelte ein sensurert versjon av «You Don't Know How It Feels,» der dei spelte ordet «joint» baklengs i «let's roll another joint» — i tillegg vart ein versjon der ordet «roll» vart erstatta med «hit» (som endrar tydinga i setninga frå å røyke marihuana til å vitje ein bar. Likevel vann musikkvideoen MTV-prisen for årets beste mannlege video i 1995.

Girl on LSD

Petty hadde opphavleg tenkt å ta med B-sida til singelen, «Girl on LSD», på Wildflowers, men Warner Bros. godtok ikkje dette fordi han var for kontroversiell. I songen syng Petty om å forelske seg i jenter som går på forskjellige typar dop: marihuana, kokain, LSD, øl, krystallmetamfetamin, china white (eit slanguttrykk for heroin) og kaffi.

Lister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You Don't Know How It Feels» frå ,  den 14. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1994
Tom Petty-songar
Songar skrivne av Tom Petty
Songar om narkotika
Songar produserte av Rick Rubin
Musikkvideoar regisserte av Phil Joanou
Songar frå 1994
Warner Bros. Records-singlar
Kolbjørn Stordrange

Kolbjørn Stordrange () var  ein gardbrukar, skulemann og politikar frå Nes i Vest-Agder. Han representerte Høgre på Stortinget frå 1965 til 1977.

Liv og gjerning
Stordrange hadde examen artium frå 1945 og pedagogisk eksamen frå 1956, og var cand.philol. frå 1954. Han var gardbrukar på farsgarden Stordrange i Nes frå 1947, lærar ved Ringards realskule 1948–53, lektor ved Flekkefjord høgre skule frå 1955, og til sist rektor ved Flekkefjord gymnas 1979–91.

Stordrange var medlem av heradsstyret i Nes 1956–1964, varaordfører 1960–63. Etter at Nes vart slått saman med Flekkefjord i 1965, var han medlem av Flekkefjord bystyre 1965–95. Han vart tildelt Kongens fortenestemedalje i gull i 1994. For sine 40 år som kommunestyremedlem fekk han i 1995 Kommunenes Sentralforbund sitt heidersteikn.

Frå hausten 1965 møtte Stordrange, som fyrste vararepresentant, fast på Stortinget frå Vest-Agder og Høgre, då den valde representanten Sverre Walter Rostoft i heile perioden var industriminister i Borten-regjeringa. I 1969 tok Stordrange over fyrsteplassen for Vest-Agder Høgre, og vart vald inn på Tinget i 1969 og attvald i 1973. Gjennom dei tre valbolkane var han;
1965–1969 medlem i Protokollkomiteen
1969–1973 medlem i Landbrukskomiteen
1973–1977 medlem i Kyrkje- og undervisningskomiteen

Kjelder
Stortinget.no Biografi

Stortingsrepresentantar 1965-1969
Stortingsrepresentantar 1969-1973
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Folk frå Flekkefjord
Stortingsrepresentantar for Vest-Agder
Sternumsag

Sternumsag er ein beinkuttar som blir brukt ved median sternotomi, der brystkassa blir opna ved å kløyve brystbeinet. Det er ei slags blokksag, og kan minne om ei stikksag. Saga blei oppfunnen av Dr. Edward P. Diethrich i 1963.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sternal saw» frå ,  den 14. april 2015.  
 

Kirurgiske sager
Sepp Bradl

Josef Bradl, best kjend som Sepp Bradl, () var ein tysk-austerriksk skihoppar, kombinertløpar, alpinist og skihopptrenar. Han er særleg kjend som hoppar. Bradl vart verdsmeister i 1939, og var den fyrste som hoppa over 100 meter på ski. I 1953 vann han den fyrste tysk-austerrikske hoppveka. Bradl representerte SC Bischofshofen.

Aktiv
Bradl var fødd i Wasserburg am Inn i Bayern, men voks opp i Mühlbach am Hochkönig i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Den 15. mars 1936 vart han det fyrste mennesket som hoppa over 100 meter i ein skibakke. Det hende i den nyreiste hoppbakken Bloudkova i Planica i dåverande Jugoslavia. Bradl landa på 101,5 meter. To år seinare forbetra han sin eigen verdsrekord til 107 meter.

Både i 1937 og 1938 deltok Bradl i verdsmeisterskapen på ski. I VM i Chamonix i 1937 vart han nummer fem i hopptevlinga, medan han i Lahti året etter enda på fjerdeplass i same øvinga. 

Vinteren 1939 vann Bradl gullmedaljen i skihopping under verdsmeisterskapen i nordiske greiner. Meisterskapen fann stad i Zakopane, der Bradl enda opp med 224,7 poeng, eit halvt poeng meir enn sølvvinnaren, norske Birger Ruud, medan ein annan nordmann, Arnholdt Kongsgård, fekk bronsemedaljen. Same sesongen vart Bradl tysk meister i Oberhof, ein prestasjon han gjentok i 1941 i Spindlermühle.

Sepp Bradl vart austerriksk mester i spesielt hopp i 1938, 1941, 1947, 1948, 1951, 1952, 1953, 1954 og 1956, samt i kombinert i 1955. Han vart tysk meister i spesielt hopp i 1939 og 1941.

Bradl gjekk i 1953 til topps i den aller fyrste tysk-austerrikske hoppveka. Han vann rennet i Innsbruck, og vart nummer to i dei tre andre renna, som alle vart vunne av tre ulike nordmenn; Asgeir Dølplads, Erling Kroken og Halvor Næs. Bradl enda opp med 878,6 poeng, Halvor Næs vart nummer to samanlagt med 877,5 poeng. Sesongen etter vann Bradl hoppvekerennet i Bischofshofen den 6. januar 1954. I Ski-VM 1954 i Falun vart han nummer 10, og under Vinter-OL i Cortina d'Ampezzo i 1956 enda han som nummer 12.

Trenar og gjestgevar
Seinare var Bradl trenar for det austerrikske landslaget i skihopping i mange år. Han dreiv elles sitt eige gjestehus i Mühlbach am Hochkönig til han døydde, 64 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Josef Bradl» frå ,  den 15. april 2015.  
 

Austerrikske skihopparar
Tyske skihopparar
Austerrikske alpinistar
Austerrikske kombinertløparar
Verdsmeistrar i skihopping
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1936
Skihopparar under vinter-OL 1936
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1952
Skihopparar under vinter-OL 1952
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1956
Skihopparar under vinter-OL 1956
Tidsskriftet Røyst

Røyst er eit politisk tidsskrift med undertittelen «Politikk og tankeleik på venstresida». Tidsskriftet er basert i Bergen, og blei grunnlagt i 2013 av studentar tilknytt Universitetet i Bergen og Kunst- og designhøgskolen i Bergen. Første utgåve kom ut mai, 2014. Det kjem ut i to gongar i året.

Røyst fekk heiderleg omtale av Norsk tidsskriftforening i 2015.

Kjelder 

Røyst
Røyst
Røyst
Halvårlege tidsskrift
Lenny Castro

Lenny Castro () er ein amerikansk perkusjonist og studiomusikar.

Castro er av puertoricansk opphav og voks opp i New York City. Faren, Hector Castro, spelte klaverinstrument i latinamerikansk stil og gav sonen dei første congatrommene då han var fire år gammal. I lag med congatrommene spelte Castro bongotrommer, som han spelte på gata då han voks opp. I motsetnad til mange av sine «latinske brør», lytta og spelte ikkje Castro berre perkusjon til latinamerikansk musikk, men òg jazz, rock, klassisk og alt anna som kunne ha perkusjon.

Castro fekk gjennombrotet sitt med Melissa Manchester, som hadde ein hit kring 1974 med «Midnight Blue». Castro flytta med Manchester til Los Angeles, 19 år gammal. Produsenten hennar introduserte sidan Castro for produsenten Richard Perry. Perry let Castro spelte på ei innspeling med Diana Ross, der han møtte Jeff Porcaro. Porcaro sette Castro i kontakt med Boz Scaggs, som nettopp hadde gjeve ut Silk Degrees. Scaggs turnerte verda rundt med Castro som perkusjonist.

Som frilansar spelt Castro med mange forskjellige artistar, som Adele, Simply Red, the Rolling Stones, Elton John, Al Jarreau, George Benson, Regina Belle, Eric Clapton, Boz Scaggs, Toto, Alien Ant Farm, Steely Dan, Christopher Cross, The Mars Volta, Dolly Parton, Diana Ross, Stevie Wonder, David Sanborn, Avenged Sevenfold, Little Feat, Tom Petty, Susanna Hoffs, Boney James, The (International) Noise Conspiracy, Peter White, Joe Sample, Kenny Loggins, Young Knives, Rickie Lee Jones, Caifanes, Dan Fogelberg, The Crusaders, The Bee Gees, Barbra Streisand, Karizma, Quincy Jones, John Mayer, Randy Newman, Dave Koz, Olivia Newton-John, Red Hot Chili Peppers, Eric Burdon, Oasis, Wayne Shorter, Pat Benatar, Dwight Yoakam, Maroon 5, Lisa Marie Presley, Noel Gallagher's High Flying Birds, Mick Hucknall, Booker T. Jones, The All-American Rejects, Joe Bonamassa og Slash, i tillegg til mange andre artistar.

Castro spelte og turnerte med Fleetwood Mac i 1997.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lenny Castro» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:
Intervju med Lenny Castro
Drummer: Lenny Castro

 

USA-amerikanske perkusjonistar
USA-amerikanske studiomusikarar
Toto
Songs and Music from «She's the One»

Songs and Music From the Motion Picture «She's the One» er det niande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Tom Petty and the Heartbreakers, først gjeve ut i august 1996. Albumet var filmmusikken til filmen She's the One frå 1996, skriven og regissert av Edward Burns.

Songs and Music From the Motion Picture «She's the One» nådde femtandeplassen på Billboard 200-lista og selde til gullplate i USA i desember 1996. Songen «Walls (Circus)» vart gjeven ut som singel og nådde 69. plassen på Billboard Hot 100 og sjetteplassen på Mainstream Rock Tracks-lista. «Climb That Hill» nådde òg sjetteplassen på Mainstream Rock Tracks-lista, medan «Change The Locks» nådde 20. plassen.

Innhald

Medverkande
 Tom Petty – vokal, gitarar, munnspel, piano, cembalo, pauker
 Mike Campbell – gitarar, piano, Marxophone
 Howie Epstein – bass, korvokal
 Benmont Tench – organ, piano
 Curt Bisquera – trommer utanom «Hung Up and Overdue», «Hope You Never», og «California» 
 Scott Thurston (ikkje nemnt på omslaget) - gitar, munnspel, korvokal, bassgitar, perkusjon
 Lindsey Buckingham – korvokal på «Walls (Circus)», «Climb That Hill» og «Asshole»

med:
 Ringo Starr – trommer på «Hung Up and Overdue» 
 Steve Ferrone – trommer på «Hope You Never» og «California»
 Carl Wilson – gitar, harmonivokal
 Chris Trujillo – perkusjon
 Lili Haydn – fiolin
 Michael Severens – cello
 Gerri Sutyak – cello

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Songs and Music from "She's the One"» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Rick Rubin
Album produserte av Tom Petty
Tom Petty-album
Filmmusikkalbum frå 1996
Warner Bros. Records-album
Walls (Circus)

«Walls (Circus)» er ein song skriven av Tom Petty og spelt inn av Tom Petty and the Heartbreakers. Han vart gjeven ut i juli 1996 som den einaste singelen frå filmmusikkalbumet Songs and Music from «She's the One». Lindsey Buckingham syng korvokal på songen i rein Fleetwood Mac-stil. Singelen nådde 69. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista. Eit alternativt arrangement av songen, i eit raskare tempo, vart òg spelt inn for albumet med tittelen «Walls (No. 3)». Songen vart sidan spelt inn av Glen Campbell i 2008 på albumet Meet Glen Campbell.

Musikkvideo
Musikkvideoen vart regissert av Phil Joanou og vart send første gongen i juli 1996.

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walls (Circus)» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1996
Singlar frå 1996
Tom Petty-songar
Songar skrivne av Tom Petty
Songar produserte av Rick Rubin
Warner Bros. Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av Phil Joanou
Lili Haydn

Lili Haydn () er ein kanadisk rockefiolinist, songar, plateartist og komponist. Som barn var ho òg skodespelar, og åtte år gammal byrja ho å spele fiolin og klassisk musikk. Då ho var femten år gammal hadde ho spelt med Los Angeles Philharmonic.

Haydn vart ein mykje nytta studiomusikar i Los Angeles i 1990-åra og spelte med artistar som Nusrat Fateh Ali Khan, Porno for Pyros, Tracy Chapman, The Jayhawks, Brandy, Tony! Toni! Tone!, No Doubt, Tom Petty, Sting, Josh Groban, Herbie Hancock, Robert Plant & Jimmy Page, Matchbox 20, Seal og George Clinton, som kalla ho «fiolinen sitt svar på Jimi Hendrix».

Diskografi
Lili (1997) Atlantic Records
Light Blue Sun (2003) BMG/Private Music
 Goodbye Stranger Ep (2007) Nettwerk Music Group
 Place Between Places (2008) Nettwerk Music Group
 Lililand (2014)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lili Haydn» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Kanadiske skodespelarar
Kanadiske studiomusikarar
Kanadiske fiolinistar
Kanadiske songarar
Kanadiske jazzfiolinistar
Elevar ved Brown University
Curt Bisquera

Curt Bisquera er ein USA-amerikansk trommeslagar. 

Bisquera har mellom anna arbeidd med Johnny Cash, Josh Groban, Mick Jagger, Seal, Elton John, Johnny Hallyday, Tom Petty and the Heartbreakers og The Beach Boys.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Curt Bisquera» frå ,  den 15. april 2015.

Bakgrunnsstoff
DrumTech.com 
Offisiell nettstad

Musikarar frå Arizona
USA-amerikanske trommeslagarar
Lindsey Buckingham

Lindsey Adams Buckingham () er ein USA-amerikansk musikar, songar og låtskrivar, mest kjend som gitarist og mannleg vokalist i musikkgruppa Fleetwood Mac frå 1975 til 1987, og får 1997 og fram til i dag. Utanom tida i Fleetwood Mac, har Buckingham gjeve ut seks soloalbum og tre konsertablum. Som medlem av Fleetwood Mac, vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1998. I 2011 vart Buckingham rangert på 100. plassen på lista til Rolling Stone  over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene. I Fleetwood Mac var Buckingham kjend for fingerplukkestilen sin på gitar og store vokalrekkjevidda, i tillegg til den stundom intense kjemien mellom han sjølv og den tidlegare kjærasten hans Stevie Nicks.

Diskografi

Som Buckingham Nicks

Med Fleetwood Mac

Album

Konsertalbum og samlingar

Soloalbum

Filmmusikk

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lindsey Buckingham» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske songar-låtskrivarar
Grammy-vinnarar
Fleetwood Mac-medlemmar
Musikarar frå California
Elevar ved San Jose State University
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
Sologitaristar
Fingerstil-gitaristar
Echo av Tom Petty and the Heartbreakers

Echo er det tiande studioalbumet til Tom Petty and the Heartbreakers. Det vart gjeve ut i april 1999 og nådde tiandeplassen på Billboard 200 med hjelp av singlane «Free Girl Now», «Swingin'» og «Room At the Top", som nådde høvesvis 5., 17. og 19. plassen på Billboard si Mainstream Rock Tracks-liste i 1999. Albumet var det siste samarbeidet deira med produsenten Rick Rubin, og det siste med bassisten og korvokalisten Howie Epstein, som døydde av heroinoverdose i 2003. Echo selde til gullplate i USA i juli 1999, berre tre månader etter detk om ut. Echo er det einaste Heartbreakers-albumet med solovokal frå eit anna bandmedlem: Mike Campbell på «I Don't Wanna Fight». Eit opptak kalla «Sweet William» vart gjeven ut som B-sida til singelen «Room at the Top». 

Berre somme songar vart spelt på turneen til bandet det året. Plata vart i stor grad skriven medan Petty gjekk gjennom ein smertefull skilsmisse (som påverka teksten på songar som «Lonesome Sundown» og tittelsporet), og Petty har sagt at dette var årsaka til at han ikkje ønskte å spele songane på konsertar. «Room at the Top», «Free Girl Now» og «I Don't Wanna Fight» er likevel med på konsertfilmen High Grass Dogs: Live at the Fillmore og ein versjon av «Billy the Kid» er med på The Live Anthology.

Innhald

Medverkande
 Tom Petty – gitarar, munnspel, vokal
 Mike Campbell – sologitarar, bass, solovokal på «I Don't Wanna Fight»
 Benmont Tench – piano, organ, chamberlin, clavinet
 Howie Epstein – bass, harmoni- og korvokal
 Scott Thurston    – akustisk og elektrisk gitarar, korvokal
 Steve Ferrone     – trommer
 Lenny Castro      – perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Echo (Tom Petty and the Heartbreakers album)» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Tom Petty-album
Musikkalbum frå 1999
Album produserte av Rick Rubin
Album produserte av Tom Petty
Warner Bros. Records-album
Stop Draggin' My Heart Around

«Stop Draggin' My Heart Around» var den første singelen til Stevie Nicks frå det førte soloalbumet hennar, Bella Donna. Det var den einaste songen på albumet som ikkje var skriven av Nicks, og var skriven av Tom Petty og Mike Campbell som ein song for Tom Petty and the Heartbreakers, men Jimmy Iovine, som arbeidde med begge på denne tida, fekk ordna det slik at Nicks spelte inn songen. Petty song i lag med Nicks på refrenget og mellomspelet, medan heile bandet (utanom Ron Blair, som var erstatta av Donald «Duck» Dunn på bass) spelte på songen.

Eit studioopptak av songen vart nytta som musikkvideo. Videoen var den 25. musikkvideoen som vart spelt på MTV nokon gong, då MTV vart lansert 1. august 1981.

Songen nådde tredjeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100, der han låg seks veker på rad. I Storbritannia nådde songen berre 50. plass.

Lister

Årslister

Andre versjonar
Songen vart parodiert av «Weird Al» Yankovic som «Stop Draggin My Car Around» på debutalbumet hans.

My Morning Jacket og Neko Case spelte songen live i 2011.

Songen vart spelt inn av post-grunge-bandet Puddle of Mudd i 2011 på albumet Re:(plate)overed.

Jimmy Fallon og Stevie Nicks spelte songen i lag i ein gjenskaping av musikkvideoen frå 1981 på The Tonight Show den 9. april 2014.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stop Draggin' My Heart Around» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Stop Draggin' My Heart Around
Singlar frå 1981
Stop Draggin' My Heart Around
Stop Draggin' My Heart Around
Songar skrivne av Tom Petty
Debutsinglar
Songar skrivne av Mike Campbell
Songar produserte av Jimmy Iovine
Modern Records-singlar
The Last DJ

The Last DJ er det 11. studioalbumet til Tom Petty and the Heartbreakers. Songane «The Last DJ», «Money Becomes King», «Joe» og «Can't Stop the Sun» er alle åtak på grådigheita Petty meiner finst i musikkindustrien. 

Petty hevda først at både albumet og tittelsporet var fiksjonsverk, men innrømde seinare at dei begge var inspirerte av DJen Jim Ladd frå Los Angeles,.

Ein avgrensa digipack-versjon av albumet vart gjeven ut med ein DVD med musikkvideoar og andre opptak frå innspelinga av albumet. 

Albumet nådde niandeplassen på Billboard 200, medan singelen «The Last DJ» nådde 22. plassen på Billboard Mainstream Rock Tracks i 2002. Fram til 2010 hadde The Last DJ seld 353 000 eksemplar i USA i følgje Nielsen SoundScan.

Albumet markerte òg tilbakekomsten til den første Heartbreaker-bassisten Ron Blair, som erstatta sin eigen erstattar, Howie Epstein, som på denne tida hadde skrantande helse og døydde kort tid seinare av ein heroinoverdose. Blair kom inn seint i prosessen og Petty og Campbell spelte det meste av bassen på albumet sjølv.

Innhald
Tom Petty, utanom der andre er nemnde

Medverkande
Tom Petty – gitarar, vokal, piano, ukulele, bass på «The Last DJ», «Money Becomes King», «Joe», «Like a Diamond», «Blue Sunday», «You and Me» og «Have Love Will Travel»
Mike Campbell – gitarar, bass på «Dreamville», «When A Kid Goes Bad» og «The Man Who Loves Women»
Benmont Tench – piano, organ, klaverinstrument
Scott Thurston – gitar, lap steelgitar, ukulele, korvokal
Steve Ferrone – trommer
Ron Blair – bass på «Lost Children» og «Can't Stop The Sun»
Lenny Castro – perkusjon
Lindsey Buckingham – korvokal på «The Man Who Loves Women»
Jon Brion – orkesterarrangement og dirigent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Last DJ» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Tom Petty-album
Musikkalbum frå 2002
Album produserte av Tom Petty
Musikkalbum produserte av George Drakoulias
Warner Bros. Records-album
Highway Companion

Highway Companion er det tredje soloalbumet, og det 14. totalt av den amerikanske musikaren Tom Petty. Det vart gjeve ut seint i juli 2006 og nådde fjerdeplassen på Billboard 200. Albumet vart produsert av den tidlegare bandkollegaen i Traveling Wilburys, Jeff Lynne, som òg produserte det kritikarroste debutalbumet til Petty (som soloartist), Full Moon Fever, i tillegg til det neste Heartbreakers-albumet, Into the Great Wide Open. Petty gav ut albumet på Rick Rubin sitt American Recordings og Warner Bros. Records, dere Petty hadde hatt kontrakt sidan det andre soloalbumet sitt, Wildflowers (som var produsert av Rubin). Songen «Saving Grace» og «Big Weekend» vart 4. juli 2006 gjeve ut på iTunes Music Store. Det vart det einaste Petty-albumet på American Recordings, sidan selskapet vart flytta til Columbia Records i 2007. 

Det var mogeleg å strøyme albumet på fleire nettsider før albumet kom ut på plate. iTunes-utgåva av albumet inneheld nokre ekstra spor: eit live-opptak av«Saving Grace», videoen til «Saving Grace» og eit interaktivt mediahefte.

Spesialutgåve
Ei utvida spesialutgåve av Highway Companion kom ut 5. juni 2007. Denne utgåva hadde med to nye spor og demoar av «This Old Town» og «Big Weekend». Dei nye spora, «Home» og «Around the Roses», vart spelt inn for albumet i 2005. Plata kom innpakka i kunstlêr og inneheldt to postkort.

Innhald

Musikarar
Tom Petty - Solo- og korvokal, rytmegitar, 12-strengsgitar, trommer, munnspel, elektrisk piano på «Night Driver», bassgitar på «Square One», sologitar og klaverinstrument på «Jack».
Mike Campbell - Sologitar, 12-strengsgitar, vibrafon på «The Golden Rose»
Jeff Lynne - bassgitar, rytmegitar, klaverinstrument, korvokal, autoharpe på «Ankle Deep»

Medverkande
Produsert av Jeff Lynne med Tom Petty og Mike Campbell.
Innspeling og miksing: Ryan Ulyate
Oversyn og teknikar: Alan «Bugs» Weidel
Lydteknikar på «Square One» og «Jack»: Steve McGrath
Innspelt i Bungalow Palace og Shoreline Recorders i Los Angeles

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Highway Companion» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2006
Tom Petty-album
Album produserte av Jeff Lynne
Album produserte av Tom Petty
Warner Bros. Records-album
Songen The Last DJ

«The Last DJ» er ein song skriven av Tom Petty og spelt inn av det amerikanske rockebandet, Tom Petty and the Heartbreakers. Han vart gjeven ut i september 2002 som den første singelen frå albumet med same namn. Songen fekk moderat suksess og nådde 22. plassen på Billboard Mainstream Rock Tracks i 2002. Songen vart bannlyst på mange radiostasjonar eigd av Clear Channel Communications fordi han var «anti-radio».

Bakgrunn og skriving
Petty sa til Mojo at i songen så var «Radio berre ein metafor. ‘The Last DJ’ handlar i røynda om tapet av eit moralsk kompass, vårt moralske senter».  Petty fortalte Jim DeRogatis at songen er ei soge «om ein D.J. i Jacksonville i FLorida så vart så frustrert av å ikkje få spele dei songane han ville på radio, at han flytta til Mexico for å få fridomen sin attende. Songen vert sungen av ein forteljar som er ein fan av denne DJen.»

Innhald
Songen er eit åtak på selskap som tok over radiostasjonar seint i 1990-åra. Radiostasjonar hadde eitt enkelt musikkprogram som gjekk i opptak på mange forskjellige stasjonar. Selskapa sparte slik pengar, men mista samstundes kontakten med dei lokale lyttarane.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Last DJ (song)» frå ,  den 15. april 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Tom Petty & The Heartbreakers: The Last DJ (2002): Reviews at Metacritic.

Songar frå 2002
Singlar frå 2002
Tom Petty-songar
Songar skrivne av Tom Petty