alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Beverly Lee

Beverly Lee () er ei USA-amerikansk soulsongarinne som var medlem i jentegruppa The Shirelles.

Ho har i dag retten til namnet The Shirelles.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Beverly Lee» frå ,  den 23. februar 2018.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad for Shirelles

USA-amerikanske popsongarar
Rock and Roll Hall of Fame
The Shirelles-medlemmar
There's No Other (Like My Baby)

«There's No Other (Like My Baby)» er ein song skriven av Phil Spector og Leroy Bates og først spelt inn i 1961 av jentegruppa The Crystals med Spector som produsent.

Bakgrunn
Barbara Alston song førstevokal, som ho gjorde på dei neste to Crystals-utgjevingane «Uptown» og «He Hit Me (It Felt Like a Kiss)». Singelen var den første som kom ut på Spector sitt eige Philles Records og debuterte på Billboard Hot 100 i november 1961 og nådde 20. plassen i januar 1962. Songen var basert på gospelsongen «There's No Other Like My Jesus».

Pengekrangel
Etter The Crystals spelte inn «There's No Other» med Spector, gav Spector ut songen på det nyoppretta selskapet sitt,Phillies Records, trass i at han opphavleg arbeidde med The Crystals for Liberty Records. The Crystals fekk ikkje betaling av Spector for «There's No Other».

Beach Boys-versjonen

«There's No Other (Like My Baby)» vart spelt inn av den amerikanske gruppa The Beach Boys. Han kom ut i 1965 på albumet deira Beach Boys' Party! Heile gruppa medverkar på vokal, men Brian Wilson song meir enn dei andre. Songen vart òg gjeven ut 8. november 1965 som B-sida på «The Little Girl I Once Knew». Songen nådde 20. plassen på hitlista i USA.

Medverkande
Brian Wilson – solovokal, bassgitar
Mike Love - korvokal
Carl Wilson - korvokal, akustisk gitar
Dennis Wilson - korvokal, tamburinn 
Al Jardine - korvokal, akustisk gitar
Bruce Johnston - korvokal, bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «There's No Other (Like My Baby)» frå ,  den 23. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar produserte av Phil Spector
The Beach Boys-songar
Songar skrivne av Phil Spector
Songar produserte av Brian Wilson
Capitol Records-singlar
Songar frå 1961
Philles Records-singlar
Uptown av The Crystals

«Uptown» er ein song frå 1962 av The Crystals, skriven av Barry Mann og Cynthia Weil..

Bakgrunn
I 1961 spelte The Crystals inn «There's No Other (Like My Baby)» med produsenten Phil Spector. Då The Crystals spelte inn «Uptown» året etter, hadde ikkje gruppa fått betaling frå Spector for «There's No Other». Etter å ha spelt inn «Uptown», vart The Crystals igjen ikkje betalt av Spector, og gruppa sparka manageren Benny Wells.

Innspeling
Før The Crystals spelte inn «Uptown», erstatta La La Brooks Myrna Girrard etter Girrard vart gravid. Under ei nyinnspeling av «Uptown», henta Spector inn Eva Boyd etter at låtskrivarane Cynthia Well og Barry Mann overtydde han om å spele inn vokalen på ny. Boyd vart sint då Spector tvang ho til å syngje vokalen opp att og opp att, om førte til at Spector gav ut den originale versjonen med The Crystals.

Komposisjon
«Uptown» vart opphavleg skriven for Tony Orlando, men Spector overtydde låtskrivarane Cynthia Well og Barry Mann om å gje songen til han sjølv. Spector endra så nokre av notane slik at Barbara Aliston frå The Crystals kunne syngje han og endra teksten til å handle om afroamerikanarar i staden for ein latinamarikanar.. Teksten til «Uptown» handlar om å bu i slummen og skapte ein «sofistikert og samfunnsmedviten» song som la grunnlaget for seinare rock and roll-songar.

Salslister
I 1962 nådde «Uptown» 13. plassen på Billboard Hot 100 og 18. plassen på Hot R&B Sides.

Andre versjonar
«Uptown» vart spelt inn av Anita Lindblom for Fontana og Peter Gordeno for HMV.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Uptown (The Crystals song)» frå ,  den 23. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1962
Singlar frå 1962
The Crystals-songar
Songar skrivne av Barry Mann
Songar med tekst av Cynthia Weil
Philles Records-singlar
He's Sure the Boy I Love

«He's Sure the Boy I Love» er ein song frå 1962 av The Crystals. Songen vart opphavleg spelt inn av The Blossoms, men artistnamnet som vart sett på utgjevinga var The Crystals.

Bakgrunn
I 1962 spelte The Blossoms inn «He's a Rebel» med Phil Spector. I staden for å The Blossom gav Spector ut songen under namnet til The Crystals utan å informere gruppa medan dei var på turné. Etter at «He's A Rebel» vart ein hit, henta Spector The Blossoms attende for å spele inn «He's Sure the Boy I Love».

Innspeling
Medan The Crystals var på turné, spurte Phil Spector Darlene Love frå The Blossoms om å spele inn «He's Sure the Boy I Love». Etter å ha fått namnet fjerna frå «He's A Rebel», bas Love Spector om å gje ho ein kontrakt der ho skulle få tre cent per plate. Songen vart spelt inn i Gold Star Studios i Los Angeles i november 1962. The Wrecking Crew spelte eit arrangement laga av Jack Nitzsche, medan Larry Levine var lydteknikar.

Utgjeving
«He's Sure the Boy I Love» kom ut på The Crystals-albumet He's a Rebel og erstatta ein tidlegare song som opphavleg hadde vore på Twist Uptown.

Kontrovers
Då The Blossoms oppdaga at Spector igjen hadde fjerna dei som artistar frå ei innspeling, hamna Patsy Wright i ein konfrontasjon med Spector. The Crystals vart òg sinte på Spector for at dei måtte syngje enno ein song på turné som ikkje var deira song. For å høyrast ut som Darlene Love, øvde førstevokalisten i The Crystals, La La Brooks, på introduksjon til «He's Sure the Boy I Love» med California-aksent.

Salslister
I februar 1963 nådde songen 18. plassen på Hot R&B Singles og 11. plassen på Billboard Hot 100.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «He's Sure the Boy I Love» frå ,  den 23. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1962
Singlar frå 1962
The Crystals-songar
Songar skrivne av Barry Mann
Songar med tekst av Cynthia Weil
Songar produserte av Phil Spector
Gerry Goffin

Gerald Goffin () var ein USA-amerikansk tekstforfattar. I lag med kona si Carole King skreiv han mange internasjonale pophittar tidleg og midt på 1960-talet, som «Will You Love Me Tomorrow», «Take Good Care of My Baby», «The Loco-Motion» og «Go Away Little Girl». Det vart seinare sagt at Goffin hadde ei gåve med å «finne ord som uttrykte det så mange unge folk kjende, men ikkje klarte å setje ord på.»

Etter han og King vart skilde, skreiv Goffin med andre komponistar, som Barry Goldberg og Michael Masser, og med dei skreiv han mellom anna «Theme from Mahogany (Do You Know Where You're Going To)» og «Saving All My Love for You». I løpet av karrieren sin skreiv Goffin over 114 hittar som gjekk inn på Billboard Hot 100, mellom anna åtte som nådde toppen av lista og 72 songar som gjekk inn på UK Singles Chart. Han vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1990 i lag med Carole King.

Diskografi

Singlar og EP-ar
It's Not The Spotlight (1973), Adelphi Records Inc – AD-452	
Back Room Blood (The CD Single) (1996), Genes Records – GCD 4532

Album
It Ain't Exactly Entertainment (1973), Adelphi Records Inc – AD4102 
Back Room Blood (1996), Genes Records – GCD 4132
 It Ain't Exactly Entertainment Demo & Other Sessions (2010) Big Pink – BIG PINK 92

Sjå òg
Songar med tekst av Gerry Goffin

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gerry Goffin» frå ,  den 24. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

History of Rock

Folk frå Brooklyn
USA-amerikanske tekstforfattarar
Rock and Roll Hall of Fame
Songwriters Hall of Fame
Renato Augusto

Renato Soares de Oliveira Augusto, eller berre  Renato Augusto () er ein brasiliansk fotballspelar som i 2018 spela for Beijing Guoan i den kinesiske fotballigaen, og for landslaget til Brasil. I 2015 vart han seriemeister i Brasil med Corinthians og vart den sesongen kåra til beste spelar i den brasilianske serien.

Brasilianske fotballspelarar
Bayer Leverkusen-spelarar
Olympiske meistrar for Brasil
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Brasilianske deltakarar under sommar-OL 2016
Fotballspelarar under sommar-OL 2016
Spelarar i Fotball-VM 2018
Nordiske greiner under vinter-OL 2018

Nordiske greiner under vinter-OL 2018 bestod av 19 øvingar som vart avvikla i tida 10. til 25. februar 2018 og fann stad ved skisenteret Alpensia, ei 20-25 kilometer nordaust om OL-byen Pyeongchang. Øvingsprogrammet var det same som ved førre Vinter-OL; seks langrennsøvingar kvar for menn og kvinner, tre kombinertrenn, tre hopprenn for menn og eitt for kvinner.

Langrenn menn

Sprint i klassisk stil 

Dato: 13. februar 2018

15 km fristil 

Dato: 16. februar 2018

30 km/skibyte 

Dato: 11. februar 2018

50 km fellesstart klassisk stil 

Dato: 24. februar 2018

Lagsprint i fristil 

Dato: 21. februar 2018

4 x 10 km stafett

Dato: 21. februar 2018

Langrenn kvinner

Sprint klassisk stil 

Tysdag 13. februar 2018

10 km fristil 

Torsdag 15. februar 2018

15 km/stilbyte 

Laurdag 10. februar 2018

30 km fellesstart klassisk stil 

Sundag 25. februar 2018

Lagsprint, fristil

Onsdag 21. februar 2018

4 × 5 km stafett 

Laurdag 17. februar 2018

Kombinert

Normalbakke &10 km 

Dato: 14. februar 2018

Storbakke & 10 km 

Dato: 20. februar 2018

Lagtevling (normalbakke & 4x5 km) 

Dato: 22. februar 2018

Skihopping menn

Normalbakke 

Dato: 10. februar 2018

Storbakke 

Dato: 17. februar 2018

Lagtevling 

Dato: 19. februar 2018

Skihopping kvinner 

Dato: 12. februar 2018

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 2018/Skilanglauf» frå ,  den 28. februar 2022.  
 

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 2018/Nordische Kombination» frå ,  den 28. februar 2022.  
 

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 2018/Skispringen» frå ,  den 28. februar 2022.  
 

Vinter-OL 2018
Nordiske greiner under vinter-OL
Joshua Kimmich

Joshua Kimmich () er ein tysk fotballspelar, som i 2020 spela for Bayern München i tysk Bundesliga. Han har òg landskampar for Tyskland. Kimmich vart seriemeister i Tyskland med Bayern München i 2016 og 2017. I 2017 vart han kåra til årets spelar på det tyske landslaget.

Tyske fotballspelarar
Bayern München-spelarar
RB Leipzig-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2016
Spelarar i Fotball-VM 2018
André Silva

André Miguel Valente da Silva, eller berre André Silva () er ein portugisisk fotballspelar, som spelar på RB Leipzig (2021/22-sesongen).

I 2018 spela han for AC Milan i italiensk Serie A. Han har òg landskampar for Portugal.

Portugisiske fotballspelarar
Milan-spelarar
Porto-spelarar
Sevilla-spelarar
Eintracht Frankfurt-spelarar
João Mário

João Mário Naval da Costa Eduardo, eller berre João Mário () er ein portugisisk fotballspelar, som i 2018 spela for West Ham United i engelsk Premier League på lån frå Inter i Italia. Han har òg landskampar for Portugal.

Portugisiske fotballspelarar
Inter-spelarar
West Ham-spelarar
Sporting-spelarar
Vitória de Setúbal-spelarar
Langbenk

Langbenk er ein benk, typisk utan ryggstø, softe plassert langs ein vegg og/eller eit bord.

I tradisjonell norsk innreiingsskikk frå norrøn tid og seinare var langbenken eller langpallen den faste benken langs langveggane i stova. Midt på langbenken var høgsetet. Framfor langbenken stilte ein bordet. Ein laus benk, langkrakk eller forsete (norrønt forsæti), kunne setjast på yttersida av bordet når det var trongt om plassen.

Kjelder
Langbenk (14. februar 2009), Store norske leksikon. 

Sittemøblar
Langbord

Langbord er eit langt, smalt bord. Det kan ofte ha bukkar til bein. 

I gamle norske stover var det opphavleg vanleg å leggja eit langt, smalt spisebrett over knea til dei sitjande ved måltida. Seinare blei dei plasserte på lause bordkrakkar. Langbord i si yngste, fullt utforma form blei til ved at bordkrakkane blei sambunde innbyrdes og brettet festa som bordplate oppå.

Kjelder

Bord
Curtis Mayfield

Curtis Lee Mayfield () var ein USA-amerikansk songar, låtskrivar, gitarist og plateprodusent, og ein av dei viktigaste musikarane bak soul og politisk afroamerikansk musikk. Han fekk først suksess med The Impressions under borgarrettsrørsla seint i 1950- og 1960-åra, og arbeidde seinare som soloartist. 

Mayfield var fødd i Chicago i Illinois og byrja musikkarrieren i eit gospelkor. Han flytta til North Side, der han møtte Jerry Butler i 1956, 14 år gammal, og vart med i vokalgruppa The Impressions. Som låtskrivar vart Mayfield kjend som ein av dei første musikarane som skreiv om samfunnssaker i soulmusikken. I 1965 skreiv han «People Get Ready» for The Impressions, som var eit døme på den meir politiske låtskrivinga hans. Songen er rangert på 24. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene, og songen fekk mange andre prisar. 

Etter Mayfield slutta i The Impressions i 1970 for å foksuere på solokarrieren, gav han ut fleire album, som filmmusikken til blaxploitation-filmen Super Fly i 1972. Filmmusikken var kjend for dei samfunnsmedvitne tekstane som hovudsakleg hadla om byminoritetar og kriminalitet, fattigdom og dopmisbruk. Albumet vart rangert på 72. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene.

Mayfield vart lam frå nakken og ned etter at han fekk noko lysustyr ovr seg under ein konsert i Wingate Field i Flatbush i Brooklyn i New York den 13. august 1990. Trass i dette fortsette han karrieren som plateartist og gav ut eit siste album, New World Order i 1996. Mayfield vann ein Grammy Legend Award i 1994 og ein Grammy Lifetime Achievement Award i 1995, og vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame to gonger, som medlem av The Impressions i 1991, og igjen i 1999 som soloartist. På same vis er han innlemma to gonger i Grammy Hall of Fame. Han døydde av komplikasjonar frå diabetes i 1999, 57 år gammal.

Diskografi

 Curtis (1970)
 Roots (1971)
 Superfly (1972)
 Back to the World (1973)
 Sweet Exorcist (1974)
 Got to Find a Way (1974)
 There's No Place Like America Today (1975)
 Give, Get, Take and Have (1976)
 Sparkle (med Aretha Franklin) (1976)
 Never Say You Can't Survive (1977)

 Do It All Night (1978)
 Heartbeat (1979)
 Something to Believe In (1980)
 The Right Combination (med Linda Clifford) (1980)
 Love is the Place (1982)
 Honesty (1983)
 We Come in Peace with a Message of Love (1985)
 Take It to the Streets (1990)
 New World Order (1997)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Curtis Mayfield» frå ,  den 24. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

 
 
 

 
Afroamerikanske gitaristar
Afroamerikanske songarar
Afroamerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rhythm and blues-gitaristar
USA-amerikanske funk-gitaristar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
USA-amerikanske funksongarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske soulgitaristar
USA-amerikanske soulsongarar
Musikarar frå Chicago
Døde av diabetes
Grammy Lifetime Achievement Award
Rock and Roll Hall of Fame
Songwriters Hall of Fame
The Impressions-medlemmar
Grammy Legend Award
Jaja-øya

Jaja (russisk skrift Яя) er ei lita sandøy i Russisk Arktis. Ho er 370 meter lang og 125 meter brei.

Øya vart oppdaga av mannskapet på eit helikopter i september 2014 som alle ropte at det var «Eg» (russisk Ja) som oppdaga henne.

Referansar

Denne artikkelen bygger på «Yaya Island» frå ,  den 24. februar 2018.  
 

Øyar i Russland
Øyar i Arktis
Sakha
Laptevhavet
Aust-Sibir-havet
Øygrupper i Nordishavet
Beatmusikk

Beatmusikk, britisk beat eller Merseybeat (etter band frå Liverpool og det nærliggande område vedMerseyelva) er ein pop og rockesjanger som utvikla seg i Storbritannia tidleg i 1960-åra. Beatmusikk er ei blanding av rock and roll (hovudsakleg gitarstilen til Chuck Berry og tempoet til artistar som Buddy Holly), doo-wop, skiffle og R&B. Sjangeren var opphavet til mange av banda i den britiske bølgja som herja dei amerikanske poplistene frå 1964, og vart ein modell for mange viktige utviklingar innan pop og rock, som formatet i rockegruppa med solo- og rytmegitar, bassgitar og trommer.

Kjende artistar

Merseybeat

 The Beatles
 The Big Three
 The Cryin' Shames
 Lee Curtis and the All-Stars
 The Dakotas
 Derry and the Seniors
 The Escorts
 The Fourmost
 Gerry and the Pacemakers
 Billy J. Kramer
 The Liverbirds
 The Merseybeats
 The Mindbenders
 The Mojos
 Rory Storm and the Hurricanes
 Kingsize Taylor and the Dominoes
 The Searchers
 The Swinging Blue Jeans
 The Undertakers

Andre britiske beatgrupper

 The Animals
 The Applejacks
 Cliff Bennett and the Rebel Rousers
 The Dave Clark Five
 Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich
 Freddie and the Dreamers
 Herman's Hermits
 The Honeycombs
 The Hollies
 The Kinks
 Lulu og The Luvvers
 Manfred Mann
 The Move
 Brian Poole and the Tremeloes
 The Pretty Things
 The Rolling Stones
 The Small Faces
 The Troggs
 The Who
 The Zombies

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Beat music» frå ,  den 24. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 Leigh, S., (2004) Twist and Shout!: Merseybeat, The Cavern, The Star-Club and The Beatles (Nirvana Books),  (updated version of Let's Go Down to the Cavern)

Bakgrunnsstoff
Magasinet Mersey Beat, med historie om sjangeren
Merseybeat Nostalgia

Musikk i 1960-åra
Musikksjangrar på 1900-talet
Den britiske bølgja
Britisk musikkhistorie
Britiske musikkstilar
Engelske musikkstilar
Popsjangrar
Musikksjangrar innan rhythm and blues
Sjangrar innan rockemusikk
Eden Hazard

Eden Hazard () er ein belgisk fotballspelar som spelar for den spanske klubben Real Madrid CF. Frå 2012 til 2010 spela han for Chelsea i engelsk Premier League. Han har òg landskampar for Belgia. Hazard vart seriemeister i Frankrike med Lille i 2011 og i England med Chelsea i 2015 og 2017. Han vann òg Europaligaen med Chelsea i 2013. Han vart kåra til årets spelar i Premier League i 2014/15-sesongen.

Kjelder

Belgiske fotballspelarar
Lille-spelarar
Chelsea-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-EM 2016
Spelarar i Fotball-VM 2018
Wall of Sound

Wall of Sound (engelsk for «vegg av lyd», òg kalla Spector Sound) er ein musikkproduksjonstekikk utvikla av 
den amerikanske plateprodusenten Phil Spector i Gold Star Studios i 1960-åra, med assistanse frå lydteknikarane Larry Levine og ei gruppe studiomusikarar som seinare vart kalla «The Wrecking Crew». Føremålet var å utnytte mogelegheitene i eit platestudio til å skape ein uvanleg massiv lyd som kom godt gjennom på radio og jukeboksar på dene tida. Spector forklarte i 1964: «Eg var på utkikk etter ein lyd, ei lyd så kraftig at om ikkje songane var dei ebste, så ville lyden bere plata fram. Det var snakk om å forsterke. Forsterke. Alt passa i lag som eit puslespel.» 

Ein kritisk feil var å tenke på Wall of Sound som skru volumet opp til fullt. Levine hugsa korleis «andre lydteknikarar» feilaktige tenkte at prosessen gjekk ut på å skru alt opp til maks, men alt det skapte var forvrenging.» For å få til Wall of Sound, brukte Spector mange musikarar samstundes, og gjerne instrument som det vanlegvis berre vart nytta eitt av, som elektriske og akustiske gitarar). Med doble eller til og med triple instrument skapte han ein meir fyldig og rikare tone. Til dømes brukte Spector ofte eit akustisk piano, elektrisk piano og cembalo til å spele dei same tonane. Når dei var miksa godt nok, var det ikkje mogeleg for lyttaren å skilje dei frå kvarandre. I tillegg nytta Spector ei rekkje orkesterinstrument (strykarar, blåsarar og perkusjon) som ikkje tidlegare var nytta i ungdomsorientert popmusikk. Det vart òg nytta romklang frå eit ekkokammer. Ha skildra metodane sine som «ei wagnersk tilnærming til rock & roll: små symfoniar for ungdomen». 

Dei intrikate teknikkane var ikkje tidlegare blitt nytta i lydproduksjon for popmusikk. Studiogitaristen Barney Kessel fortalte kor «veldig enkelt» det var, men «Spector spreidde ut mikrofonane slik at du ikkje kunne plukke ut eit enkelt instrument. Teknikkar som forvrenging og ekko var ikkjenytt, men Phil kom og brukte desse effektane på ein måte som ikkje var blitt gjort før. Eg tenkte det var genialt.» I følgje Beach Boys-leiaren Brian Wilson, som brukte teknikken mykje: «I 1940- og 1950-åra vart arrangementet kvar for seg som som 'ok, høyr på dette valthornet her' eller 'høyr på denne strykeseksjonen no'. Det var ikkje kombinasjonar av lyd, og med Phil Spector fann me lydkombinasjonar, som vitskapleg sett er glimrande sider av lydproduksjon»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Wall of Sound» frå ,  den 24. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 
 

Musikkteknikkar
Lydproduksjon
Lydinnspeling
Phil Spector
Musikkproduksjon
Motown

Motown er eit USA-amerikansk plateselskap. Det vart skipa av Berry Gordy jr. som Tamla Records den 12. januar 1959, og vart ein del av Motown Record Corporation den 14. april 1960 i Detroit i Michigan. Namnet er ei samantrekking av motor og town, som var eit kallenamn på Detroit. Motown spelte ei viktig rolle i raseintegrering av popmusikk som eit afroamerikansk-eigd plateselskap som stor suksess hos både svarte og kvite publikum. I 1960-åra var Motown og underselskapa (inkludert Tamla Motown, som merket heitte utafor USA) det selskapet som fekk størst suksess med det som vart kalla Motown Sound, eller Motown-stilen, ein form for poporientert soul. I 1960-åra fekk Motown særskild stor suksess med tanke på at det var eit lite selskap. 79 plater nådde topp 10 på Billboard Hot 100-lista mellom 1960 og 1969.

Etter Detroit-opprøret i 1967, og tapet av låtskrivar- og produksjonsteamet Holland-Dozier-Holland same året på grunn av krangel om betaling, byrja Gordy å flytte Motown til Los Angeles. Flytteprosessen var ferdig i 1972 og Motown utvida til fjernsyns- og filmproduksjon, og vart verande eit sjølvstendig selskap fram til 28. juni 1994. 

Selskapet vart så seld til MCA Inc. og seinare til PolyGram i 1994, før det igjen vart seld til etterfølgjaren til MCA Records, Universal Music Group, då desse kjøpte PolyGram i 1999.

Motown var det meste av 2000-åra som ein del av dotterselskapet til Universal Music, Universal Motown, Universal Motown Republic Group, og hovudkvarteret var i New York City. Frå 2011 til 2014 var Motown ein del av The Island Def Jam Music Group-avdelinga til Universal Music. 1. april 2014 annonserte Universal Music Group oppløysinga av Island Def Jam og Motown flytta attende til Los Angeles og vart driven under Capitol Music Group. Det vert no driven frå det kjende bygget Capitol Tower.

I mange tiår var Motown det mest innbringande afroamerikanske føretaket i USA.

Motown-artistar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Motown» frå ,  den 24. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 Offisiell nettstad for Classic Motown
 The Motown Museum
 Komplett diskografi for singlar før 1986
 Komplett diskografi for album før 1986

 
Afroamerikansk kultur
USA-amerikanske plateselskap
Universal Music Group
Vivendi