alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Brunkinnparula

Brunkinnparula (Setophaga tigrina) er ein art i parulafamilien. Han hekkar i boreale barskogar i nordlege Nord-Amerika. Hekkeområdet spenner over  Sør-Canada frå Alberta i vest, austover over Dei store sjøane og til New England. Han er ein trekkfugl, dei fleste overvintrar i Dei store Antillane. 

Slektsnamnet Setophaga er frå gammalgresk 'sest', «møll» og 'fagos', «å ete», og den spesifikke tigrina er latin for «tigerstripa» frå 'tigris', «tiger».

Skildring 
Brunkinnparula er ein liten sporvefugl og er ein mellomstor parula. Kroppslengda kan variere litt rundt 13 cm, og kroppsmassen er om lag 10 gram. Hannfuglar i hekkedrakt har ein brun overside, gul overgump og mørkebrun krone. Undersida er gul med svarte streker, slik som det vitskaplege namnet til fuglen ymtar om. Halsen og nakken er lysegul og kinnet har slåande kastanjefarge med ei svart augestripe. Han har eit smalt kvitt vengeband. Hoa i hekkedrakt er bleikare, og manglar kastanjebrunt kinn. Utanom hekketida har begge kjønna meir utvaska versjonar av hekkedrakta, utan det markante mønsteret på hovudet. Den gule overgumpen og indikasjonar på det kvite vengebandet er alltid til stades.

Denne arten er insektetar og får større ungekull i år med rikelege Choristoneura-sommarfuglar. Han plukkar insekt frå spissane på bartregreiner eller flyg ut for å fange insekt. Brunkinnparulaer et òg bær og nektar om vinteren, og har, unikt for ein parula, ei røyrforma tunge for å lette denne åtferda.

Hekkemiljøet til denne fuglen er i utkantar av barskog. Brunkinnparulaer hekkar nær stammen på treet, ofte i ei svartgran, og legg 4–9 egg i eit koppforma reir. Denne arten kan få dei største kulla av alle parulaer, sannsynlegvis som svar på auke i mengde av Choristoneura.

Songen til brunkinnparula er ein enkel repetisjon av høgfrekvente tonar. Ropet er ofte ein tynn høgfrekvent sip. Han syng vanlegvis frå ei grein høgt i eit tre.

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Spontant i Noreg
Eit første individ av arten for Noreg vart registrert på Utsira den 23-26. september 2020, og dette var den fjerde kjente observasjonen i Europa.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Cape warbler» frå ,  den 28. november 2020.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

parulafamilien Amerikanske sporvefuglar i Noreg
Skániid girjie

Skániid girjie er eit samisk forlag som vart etablert av Asbjørg Skåden i 1998 i Evenskjer. 

Forlaget er spesialisert på utgjevingar frå det markasamiske området. Mellom anna har forlaget gjeve ut Just Qvigstad sine ordlister frå Ibestad, Lenvik og Ofoten, og frå Kaldfjord og Vesterålen, og det har gjeve ut verk om stadnamn. Skániid girjie har også gjeve ut mange barnebøker.

Bakgrunnsstoff 
 Skániid girjie si facebookside

Samiske forlag
Skipingar i 1998
Gollegiella girjelágádus

Gollegiella girjelágádus eller Gollegiella girjelágádus er eit samisk forlag i Tromsø som vart grunnlagt av Rauni Magga Lukkari.

Forlaget gjev ut bøker på samisk, finsk og norsk.

Utgjevingar (utval)

 Sørly, Rita 2018: ”Namako ja bivdojuolggit” – ”Namako og tentaklene”
 Mikalsen, Gerd 2017: «Áhčigiella»
 Lukkari, Rauni Magga 2009: «Lex Sápmi Ja eará joccit/og andre stubber»
 Fosse, Jon 2005: «Soames lea boahtimen»

Bakgrunnsstoff

 Facebooksida til Gollegiella girjelágádus 
 Wordpressida til forlaget

Samiske forlag
Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III

Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III er det tredje og siste studioalbumet til The Stone Poneys, gjeve ut 29. april 1968. Songaren Linda Ronstadt gav ut det første soloalbumet sitt året etter. 

Sjølv om det er eit Stone Poneys-album, representerer det ein overgang og ei ny retning i forhold til dei to. Det markerte Ronstadt som solosongaren, etter krav frå Capitol Records og oppfordring frå produsenten Nik Venet, som alle såg potensialet hennar som soloartist etter suksessen med singelen «Different Drum» frå det førre albumet deira. Singelen vart merka «med Linda Ronstadt» og ho vart akkompagnert av andre musikarar i staden for bandmedlemmane Kenny Edwards og Bobby Kimmel. Det førte til krangling bandet, og det førte til slutt til at bandet gav seg. Edwards slutta i gruppa under innspelinga av dette tredje albumet, etter ein kort turné tidleg i 1968, og Kimmel slutta eit år seinare.

Med den ny eretninga fekk trioen med seg ekstra musikarar, og songane som Edwards og Kimmel skreiv vart byta ut til fordel av songar i andre sjangrar. I staden for folkrock-stilen frå dei to første Stone Poneys-albuma, var dei fleste songane på Vol. III i ein countryrockstil som Ronstadt fortsette med på dei neste albuma sine. Dette gjaldt særskild singlane «Some of Shelly's Blues» og «Up to My Neck in High Muddy Water».

Alle dei tre bandmedlemmane var avbilda på omslaget til dei to første albuma, medan berre Ronstadt vart avbilda på dette albumet. På baksida kan ein sjå ho i lag med ei gruppe vener og naboar (som musikkforskaren Charles Seeger og visesongaren Tim Buckley) føre eit hus på Hart Avenue i Santa Monica i California, der Ronstadt budde. Seeger og Buckely budde i nærleiken.

Utgjeving
Albumet kom ut i april 1968 på Capitol i både monolyd og stereo. Det kom òg ut på 8-spors lydband. Albumet kom ut på CD i 1995. 

Vol. III inneheld berre to songar skrivne av Bobby Kimmel og Kenny Edwards. Resten av songane henta Ronstadt frå kjende låtskrivarar som Tim Buckley og Laura Nyro, i tillegg til låtskrivarar ho hadde sunge på dei to første albuma, som Michael Nesmith, Steve Gillette og Tom Campbell, som hadde skrive dei korte songframenta som opnar albumet. 

Den einaste songen frå albumet som gjekk inn på singellista var «Up to My Neck in High Muddy Water», som nådde 93. plassen på Billboard Hot 100. 

Nesmit sin «Some of Shelly's Blues» kom òg ut på singel, men gjekk ikkje på nokre salslister. Nesmith var mest kjend som medlem av The Monkees på denne tida.

Innhald

Medverkande

Bandmedlemmar
 Bob Kimmel, gitar
 Kenny Edwards, gitar
 Linda Ronstadt, solovokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III» frå ,  den 28. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
Linda Ronstadt-album
Stone Poneys-album
Musikkalbum produserte av Nick Venet
USA-amerikanske countryrockalbum
Capitol Records-album
Hand Sown ... Home Grown

Hand Sown ... Home Grown er det første soloalbumet til den amerikanske songaren  Linda Ronstadt, gjeve ut i mars 1969 på Capitol Records. Det var produsert av Chip Douglas frå The Turtles og Ronstadt tok her eit avgjerande steg bort frå folkemusikken til The Stone Poneys mot country og rock. Hand Sown... inneheld mellom anna coverversjonar av songar av Bob Dylan, Randy Newman og Fred Neil, og ein song skriven av det tidlegare Stone Poney-medlemmet Kenny Edwards, som kom til å spele i bandet hennar gjennom 1970-åra. 

Albumet selde dårleg og gjekk ikkje inn på Billboard-lista. Det hadde seld mindre enn 10 000 eksemplar før det neste albumet hennar kom ut. Ein singel frå albumet kom seg inn på Billboard Hot 100 Pop Singles-lista i 1971, etter at det neste albumet hennar, Silk Purse, var komen ut. Edwards sin «The Long Way Around» var B-side til «(She's A) Very Lovely Woman», som berre kom ut på singel. Denne kom først ut på CD i 2009. Singelen nådde 70. plassen i 1971. Begge songane gjekk òg inn på Cash Box-lista. 

Trass i dårlege salstal var Hand Sown... med å gje Ronstadt merksemd då ho song på fleire fjernsynsshow, mellom anna på The Johnny Cash Show i juni 1969, der ho framførte «Only Mama That'll Walk the Line» nesten eit år før låtskrivaren, Waylon Jennings, framførte sin versjon på same showet. 

Hand Sown ... Home Grown inneheld ein tidleg versjon av «Silver Threads and Golden Needles», ein coverversjon av The Springfields-hitten frå 1962. Ronstadt spelte inn denne igjen på ny i 1973 for albumet Don't Cry Now, og denne gongen gjekk singelutgåva inn på topp 20 på Billboard Hot Country Songs-lista tidleg i 1974. 

Musikarar på albumet var mellom andre Clarence White frå The Byrds, Bernie Leadon (som seinare var med å skipe Eagles), Red Rhodes og Larry Knechtel.

Innhald
På den originale LP-plata vart side ein kalla «Hand Sown» og side to kalla «Home Grown».

Medverkande
 Linda Ronstadt – vokal, fingercymbal 
 Ken Edwards – akustisk gitar
 Pete Childs – akustisk gitar
 Bob Kimmel – akustisk gitar 
 Cyrus Faryar – akustisk gitar, bouzouki
 John T. Forsha – akustisk gitar, elektrisk gitar
 Jimmy Bond – bass 
 Billy Mundi – trommer
 Clarence White - elektrisk gitar
 Red Rhodes - pedalsteelgitar

Teknisk 
 Nick Venet – produsent
 Hugh Davies – lydteknikar
 Pete Abbott – assisterande lydteknikar
Ed Caraeff - fotografi
 Jerry Hopkins – notis i plateomslaget

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hand Sown ... Home Grown» frå ,  den 29. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1969
Linda Ronstadt-album
Capitol Records-album
Album produserte av Chip Douglas
Only Daddy That'll Walk the Line

«Only Daddy That'll Walk the Line» er ein song skriven av Jimmy Bryant. Han vart opphavleg spelt inn av den amerikanske countrysongaren Jim Alley, men gjort kjend av countrymusikaren Waylon Jennings.

Waylon Jennings-versjonen
Jennings spelte inn songen 16. april 1968 i RCA Victor Studios i Nashville med Chet Atkins som produsent. Han kom ut i juli 1968 som den andre singelen frå Jennings-albumet Only the Greatest.

Billboard skreiv i meldinga si om albumet at både albumet og «Walk On Out of My Mind» var «typiske for den robuste og overtydande vokalstilen hans.» Nathan Brackett og Christian Hoard i The New Rolling Stone Album Guide skreiv at Jennings «verkeleg byrjar å hevde den grovhogde følsemda si» på songen.

Songen var med i sesong sju episode fem av Mad Men.

Salslister
Songen låg 18 veker inne på Hot Country Singles-lista og låg på andreplassen i fem veker. I Canada gjekk songen til topps på RPM Country Tracks-lista i veka som enda 30. september 1968.

Linda Ronstadt-versjonen
Linda Ronstadt spelte inn ein kjønnsomvendt versjon av songen (sungen som «The Only Mama That'll Walk the Line») i 1969 på albumet hennar Hand Sown ... Home Grown. Songen vart fast på konsertane til Ronstadt dei neste åra. Ho framførte han på The Johnny Cash Show i juni 1969 nesten eitt år før Jennings gjorde det same på same showet.

Hank Williams jr.-versjonen
Hank Williams Jr. spelte inn ein versjon av songen på albumet sitt Family Tradition, som kom ut i 1979.

The Kentucky Headhunters-versjonen

I 1991 spelte The Kentucky Headhunters inn ein versjon for albumet Electric Barnyard. Dei gav han ut på singel same året, som då låg sju veker på countrylista og nådde 60. plassen.

Salslister

Norsk versjon
Rudi Nelson skreiv ein norsk tekst til songen, som fekk tittelen «Han er ikkje god». Songen kom ut på Rudi Nelson-albumet Langs Norskekysten i 2014.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Only Daddy That'll Walk the Line» frå ,  den 29. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1968
Singlar frå 1968
Singlar frå 1991
Waylon Jennings-songar
Songar produserte av Chet Atkins
RCA Records Nashville-singlar
Mercury Records-singlar
Connie Smith-songar
Lynn Anderson-songar
Linda Ronstadt-songar
Lee Hazlewood-songar
Jean Shepard-songar
Hank Williams jr.-songar
The Kentucky Headhunters-songar
Ricky Skaggs-songar
Elvis Costello-songar
Jack Ingram-songar
LeAnn Rimes-songar
Buck Owens-songar
Randy Travis-songar
Bobby Bare-songar
Charlie McCoy-songar
Long, Long Time

«Long, Long Time» er ein song skriven av Gary White. Songen var ein hit for Linda Ronstadt i 1970.

Linda Ronstadt-versjonen
I 1970 gav Linda Ronstadt ut songen på singel og på albumet Silk Purse. Singelen låg 12 veker på Billboard Hot 100-lista, og nådde 25. plassen, medan han nådde 15. plassen på den kanadiske RPM 100-lista, åttandeplassen på den kanadiske CHUM 30-lista, og 20. plassen på Billboard Easy Listening-lista.

I 1971 vart Linda Ronstadt nominert til Grammyprisen for beste moderne song av ei kvinne for «Long, Long Time».

Salslister

Andre versjonar
I 1976 gav Larry Santos ut ein versjon av songen, som nådde 38. plassen på Billboard Easy Listening-lista og 109. plassen på Billboard «Bubbling Under the Hot 100».

I 1998 spelte den kanadiske songaren Alannah Myles inn songen for samlealbumet The Very Best of Alannah Myles.

I popkulturen
Songen var med i ein episode i 1975 av The Rockford Files, sesong 1, episode 23, «Roundabout». Songen er òg med i filen Hot Summer Nights frå 2018.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Long, Long Time» frå ,  den 29. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Singlar frå 1970
Linda Ronstadt-songar
Capitol Records-singlar
Casablanca Records-singlar
Songar produserte av Elliot Mazer
Larry Santos-songar
Andy Williams-songar
Harry Belafonte-songar
Cliff Richard-songar
Tina Turner-songar
Lynn Anderson-songar
Alannah Myles-songar
Blackmore's Night-songar
Adam Mitchell

Adam Mitchell () er ein ein skotsk-kanadisk songar-låtskrivar, mest kjend for å ha skrive «French Waltz», som vart ein hit for Nicolette Larson, «Dancing Round and Round», som vart ein hit for Olivia Newton-John, og for seinare ha arbeidd med KISS på albuma Killers, Creatures of the Night, Crazy Nights og Hot in the Shade.

Mitchell skreiv òg den populære countrysongen «Out Among The Stars», som vart spelt av Johnny Cash, Merle Haggard og Waylon Jennings, blant fleire. 

Mitchell har òg skrive songar spelt inn av John Waite, Wendy O. Williams, Bonnie Tyler, Chicago, Johnny Lee, Lynn Anderson, Commander Cody og Paul Anka, blant fleire.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Adam Mitchell (songwriter)» frå ,  den 29. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Kanadiske låtskrivarar
Skotske låtskrivarar
Musikarar frå Glasgow
Elliot Mazer

Elliot Mazer () er ein USA-amerikansk lydteknikar og plateprodusent, mest kjend for arbeidet sitt med Linda Ronstadt, Neil Young, Bob Dylan, The Band og Janis Joplin. I tillegg har han arbeidd på film- og fjernsynsprosjekt for NBC og ymse sjølvstendige studio. Han har òg vore lærar ved University of North Carolina at Asheville og Elon University.

Mazer var konsulent ved Stanford University sitt Computer Center for Research in Music and Acoustics frå 1976 til 1984. Han designa det første heildigitale platestudioet i verda og var med å finne opp «D-zap», som var eit apparat som gjorde det mogeleg å avsløre mogelege straumsjokkfarar i studio. Mazer var direktør i Artificial Intelligence Resources Inc. seint i 1980-åra. Her utvikla han AirCheck Monitoring system, som han selde til Radio Computing Services (RCS). Frå 1989 til 2005 var Mazer visedirektør i New Business Development for RCS i New York.

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elliot Mazer» frå ,  den 29. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske plateprodusentar
Johannes Steen si andre regjering

Johannes Steens andre regjering var ei norsk regjering med Johannes Steen som statsminister og Otto Blehr som norsk statsminister i Stockholm. Ho var ei Venstreregjering, og tiltredde 17. februar 1898, og gjekk av 21. april 1902.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Johannes Steens andre regjering» frå ,  den 29. november 2020.

Bakgrunnsstoff 
 Johannes Steens andre regjering regjeringen.no

Steen 2
Skipingar i 1898
Nedleggingar i 1902
1898 i Noreg
1902 i Noreg
Moon Martin

John David «Moon» Martin () var ein amerikansk songar-låtskrivar og gitarist. Han fekk kallenamnet «Moon» fordi mange av songane hans hadde ordet «moon» i teksten.

Martin var opphavleg ein rockabillyartist og skreiv songane «Bad Case of Loving You (Doctor, Doctor)», som vart gjort kjend av den engelske songaren Robert Palmer, og «Cadillac Walk», gjort kjend av Willy DeVille.

Martin fekk to mindre hit på eiga hand med «Rolene» (30. plass på Billboard Hot 100 og RPM Magazine Top 100, 77. plass i Australia) og «No Chance» (50. plassen), begge i 1979. I 1982 vart songen «X-Ray Vision» ein hit på MTV som musikkvideo og nådde 99. plassen i Australia.

Diskografi

Studioalbum 
 Shots from a Cold Nightmare (1978, Capitol Records)
 Escape from Domination (1979, Capitol) - #80, Billboard 200; #67, RPM Magazine Top 100
 Street Fever (1980, Capitol) - #138, Billboard 200, #63 AUS
 Mystery Ticket (1982, Capitol) - #205, Billboard 200
 Mixed Emotions (1985, Capitol France)
 Dreams on File (1992, Fnac France)
 Cement Monkey (1993, CORE) 
 Lunar Samples (1995, CORE)
 Louisiana Juke-Box (1999, Sonodisc France-Eagle UK)

Konsertalbum
 Bad News Live (1993, Fnac France)

Samlealbum
 The Very Best Of (1999, EMI Sweden, 1978-1982)
 Shots from a Cold Nightmare + Escape from Domination (1995, EMI Special Markets, Demon Records)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Moon Martin» frå ,  den 29. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Folk frå Altus i Oklahoma
Musikarar frå Oklahoma
Lahti-renna 1971

Dei årlege internasjonale skirenna i Lahti 1971 vart avvikla helga 6. og 7. mars. Nordmennene Pål Tyldum og Frithjof Prydz vann høvesvis femmila og det spesielle hopprennet. Tre ulike utøvarar frå Sovjetunionen sigra i dei andre tevlingane: Vladimir Voronkov på 15 km, Nikolaj Nogovitsjyn kombinertrennet og Nina Sjebalina 10 km for kvinner.

Menn

15 km

50 km

Kombinert

Hopprenn

Kvinner

10 km

Kjelder
Arbeiderbladet 8. mars 1971

Nordiske greiner
Sport i 1971
Idrettstilskipingar i Finland
Stig Riemmbe Gælok

Stig Riemmbe Gælok () er ein norsk lulesamisk forfattar frå sørsida av Tysfjorden i Nordland.

Bibliografi

Kjelder

Samiske forfattarar
Aagot Vinterbo-Hohr

Aagot Vinterbo-Hohr () er ein norsk lækjar og forfattar. Ho debuterte i 1987 med boka Palimpsest, ei samling lyriske tekster, som ho fekk Tarjei Vesaas' debutantpris for.

Bibliografi 

 Palimpsest – lyriske tekster (1987)
 Kjærlighetsfuge – dikt (1991)

Prisar 

 Tarjei Vesaas' debutantpris (1987)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Aagot Vinterbo-Hohr» frå ,  den 29. november 2020.  
 

Folk frå Måsøy
Vinnarar av Tarjei Vesaas' debutantpris
Norske legar
Norske lyrikarar
Samiske forfattarar
Mickey McGee

William Michael «Mickey» McGee () var ein USA-amerikansk trommeslagar. 

Medan han turnerte med bandet Goose Creek Symphony møtte McGee Linda Ronstadt, som han seinare spelte for på både plate og på scenen. Han spelte så for Jackson Browne og vart medlem av Flying Burrito Brothers frå 1975 til 1981. Han var òg medlem av Juice Newton & Silver Spur. 

McGee har òg spelt for  Maureen McGovern, Chris Darrow,  Keith Moon, Michael Dinner, Rick Nelson og J.D. Souther.

McGee har turnert med Bobby Gentry, Linda Ronstadt, Ricky Nelson, Billy Joel, Juice Newton, Jackson Browne, J.D. Souther, Warren Zevon og Chris Darrow. 

Han døydde som følgje av COVID-19 den 20. juli 2020.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jerry McGee» frå ,  den 29. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå New Orleans
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
The Flying Burrito Brothers-medlemmar
USA-amerikanske trommeslagarar
Folk døde av Covid-19
Nino Tempo

Nino Tempo () er ein USA-amerikansk musikar, songar og skodespelar. 

Nino Tempo var eit musikalsk vedunderbarn og spelte klarinett og tenorsaksofon som barn. Han vann eit talentshow berre fir år gammal og spelte på fjernsyn med Benny Goodman då han var sju år. Då familien flytta til California spelte han på radioshowet til Horace Heidt. Som barneskodespelar spelte han i filmar som The Red Pony i 1949 og The Glenn Miller Story i 1953 med James Stewart. Han vart ein etterspurt studiomsuikar og arbeidde som ein del av The Wrecking Crew, i tillegg til at han spelte med Elkie Brooks og Maynard Ferguson (Live at the Peacock, 1956).  

Nino Tempo er mest kjend for duetten «Deep Purple» på Atco i lag med systera Carol (som song under artistnamnet April Stevens), som gjekk til topps på Billboard Hot 100 i 1964. Songen vann òg Grammyprisen for beste rock and roll-song, og selde meir enn ein million eksemplar.

Seint i 1973 fekk Tempo den siste hitten sin på Hot 100 med den (nesten) instrumentale «Sister James», som nådde 53. plassen på lista som Nino Tempo and 5th Ave. Sax. 

I 1975 spelte Tempo saksofon på John Lennon-albumet Rock 'n' Roll.

Diskografi

Singlar

Som sidemann
Med Maynard Ferguson
Dimensions (EmArcy, 1955)
Med the Modern Jazz Quartet
MJQ & Friends: A 40th Anniversary Celebration (Atlantic, 1994)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nino Tempo» frå ,  den 29. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Niagara Falls
USA-amerikanske barneskodespelarar
USA-amerikanske klarinettistar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske saksofonistar
Grammy-vinnarar
USA-amerikanske studiomusikarar
The Wrecking Crew-medlemmar
Anne-Grethe Leine Bientie

Anne Grethe Leine Bientie () er ein norsk forfattar og salmediktar. Ho har jobba mykje med sørsamisk kyrkjeliv og skrive bøker og salmar på sørsamisk. Ho er gift med presten og salmediktaren Bierna Bientie.

Anne-Grethe Leine Bientie kjem opphavleg frå Bærum og lærde seg sørsamisk som vaksen. Ho har skrive barnebøker og salmar på sørsamisk, og er representert med to salmar i Norsk salmebok 2013. Den siste boka hennar kom i 2015 og er ei bok på sørsamisk for utdeling i kyrkja si trusopplæringsarbeid.

Saman med illustratøren Meerke Laimi Thomasson Vekterli laga ho barneboka Joekoen sjïehteles ryöjnesjæjja i 2014. Boka vart i 2018 nominert til Nordisk råds barne- og ungdomslitteraturpris.

Utgjevingar 

 Vadtese (2008)
 Lengselen er et følehorn/Mejtie sån sjædta? (2013)
 Joekoen sjïehteles ryöjnesjæjja (2014)
 Norsk utgåve En skikkelig flink liten reingjeter (2018)
 Mijjen gærhkoe-gærja – Vår kirkebok (2015)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Anne-Grethe Leine Bientie» frå ,  den 29. november 2020.  
 

Folk frå Snåsa
Sørsamar
Samiske forfattarar
Norske barnebokforfattarar
Norske salmediktarar
Anders Fjellner

Anders Fjellner () var ein svensk sørsamisk prest og diktar.

Fjellner var fødd på Rödfjället sørvest for Tänndalen i Ljusnedals församling i Härjedalen.
Via Härnösands gymnasium kom Fjellner i 1818 til Uppsala universitet, der han vart vigd til prest i 1821. Fjellner snakka sørsamisk, men lærte seg snart nordsamisk og finsk. Han var gift med Christina Päivadtj (Päiviö) frå Karesuando församling.

I 1849 publiserte Fjellner diktsamlinga Päiven pardne («Sønene til sola»), som var skrive i ei samisk språkform basert på den sørsamiske dialekten i Härjedalen og den nordsamiske dialekten i Jukkasjärvi. Dikta skal ha vore basert på mytologiske beretninger som han skreiv ned hos samar i nord og sør. Den finske språkforskaren Otto Donner utgav Fjellner sine dikt i 1876 i verket Lieder der Lappen. Fjellners dikt «Solsonens frieri i landet til jettene», der samane vert skildra som barn av sonen til sola og ei jettekvinne, var ei av inspirasjonskjeldene til det samiske flagget.

Han døydde i Sorsele.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Anders Fjellner» frå ,  den 29. november 2020.  
 

Samiske forfattarar
Svenske forfattarar
Sørsamar
Kati-Claudia Fofonoff

Kati-Claudia Fofonoff () var ein finsk samisk forfattar og omsetjar som skrev på skoltesamisk og finsk. Bøkene hennar har òg vorte omsett til nordsamisk, norsk og islandsk.

Utgjevingar 

 Parnasso 2 1982 (Dikt på finsk)
 Koparat: joulukoparat 1987 (Dikt på finsk)
 Paatsjoen laulut - Pââšjooǥǥ laulli 1988-1989 (bok og kassett)
 Jânnam muttum nuuʹbbiooʹri 1998 (Dikt)
 Vuämm Jeeʹelvueiʹvv. Mainnâz. 2004
 Vanha jäkäläpää 1-2 2005 (CD)
 Suonikylän poluilta 1-3 2005 (CD)

Omsetjingar 

 Antoine de Saint-Exupéry: Uʹcc priinsâž 2000 (Den Vesle Prinsen på skoltesamisk)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Kati-Claudia Fofonoff» frå ,  den 29. november 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Girječálli Kati-Claudia Fofonoff lea jápmán (nordsamisk)

Finske forfattarar
Samiske forfattarar