alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
27-årsklubben

27-årsklubben (engelsk 27 club) er ei liste over populære musikarar, kunstnarar eller skodespelarar som døydde då dei var 27 år gamle, ofte som følgje av dop- og alkoholmisbruk, eller som følgje av drap, sjølvmord eller transportulukker. Då fleire 27 år gamle, populære musikarar, som Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin og Jim Morrison, døydde mellom 1969 og 1971 førte dette til ei tru om at dødsfalla var meir vanlege ved denne alderen, men det finst ikkje statistikk som understøttar dette. Sjølv om det vart kommentert at desse musikarane som døydde kring 1970 alle var 27 år gamle, var det først då Kurt Cobain døydde 27 år gammal i 1994 at ideen om «27-årsklubben» skaut fart.

I 2011, 17 år etter Cobain døydde, omkom Amy Winehouse 27 år gammal, og dette førte til ny omtale av «27-årsklubben» i media. Tre år tidlegare, hadde ho uttrykt frykt for å døy ved den alderen.

«Klubben» er ofte blitt omtalt i musikkmagasin, journalar og pressa. Fleire utstillingar har dreidd seg om ideen, og det same har romanar, filmar og skodespelar. Temaet er òg omtalt i fleire songar som «27 Forever» av Eric Burdon frå 2013 på albumet hans 'Til Your River Runs Dry.

Identifiserte medlemmar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «27 club» frå ,  den 26. august 2018.  

Død
Numerologi
Kulturelle sider ved død
Henry Vestine

Henry Charles Vestine () med kallenamnet «The Sunflower», var ein USA-amerikansk gitarist, som hovudsakleg var kjend som medlem av bandet Canned Heat. Han var med gruppa frå starten i 1966 til juli 1969. I seinare år spelte han i lokale band, men kom stundom attende til Canned Heat for eit par turnear og innspelingar. 

I 2003 vart Vestine av musikkmagasinet Rolling Stone kåra til den 77. beste gitaristen gjennom tidene.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henry Vestine» frå ,  den 26. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Folk frå Takoma Park i Maryland
Canned Heat-medlemmar
Frank Cook

Frank Cook var ein USA-amerikanske trommeslagar og tidlegare medlem i Pacific Gas & Electric, Canned Heat og Bluesberry Jam. Ein periode var han òg manager for Pacific Gas & Electric.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frank Cook» frå ,  den 26. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske jazztrommeslagarar
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Canned Heat-medlemmar
Evil av Howlin' Wolf

«Evil», stundom kalla «Evil (Is Going On)», er ein Chicago blues-standard skriven av Willie Dixon. Howlin' Wolf spelte inn songen for Chess Records i 1954. Han var med på samlealbumet Moanin' in the Moonlight i 1959. Då songen vart spelt inn på ny i 1969 for The Howlin' Wolf Album, vart «Evil» den siste singelen til Wolf som gjekk inn på den amerikanske singellista (43. plassen på Billboard R&B-lista).

På versjonen frå 1954 spelte Hubert Sumlin og Jody Williams (gitar), Otis Spann (piano), Willie Dixon (kontrabass og Earl Phillips (trommer). 

Songen er blitt spelt av mange andre artistar, som Luther Allison, Canned Heat, Captain Beefheart, Derek and the Dominos, Gary Moore, Cactus, The Faces, Dee Snider (med Widowmaker), Jake E. Lee, Monster Magnet, The Dead Daisies og Steve Miller. Koko Taylor-versjonen av songen var med i filmen Adventures in Babysitting i 1987. Tom Jones spelte inn ein versjon av songen i 2011, produsert av Jack White. Jace Everett og C.C. Adcock spelte inn ein versjon som vart nytta i den tredje sesongfinalen i True Blood.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Evil Is Going On» frå ,  den 26. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1954
Songar skrivne av Willie Dixon
Bluessongar
Singlar frå 1954
Howlin' Wolf-songar
Chess Records-singlar
Singlar frå 1969
Canned Heat-songar
Captain Beefheart-songar
Derek and the Dominos-songar
Gary Moore-songar
Cactus-songar
The Faces-songar
Monster Magnet-songar
Steve Miller-songar
Tom Jones-songar
49. luftvernbrigade

49. luftvernbrigade (russisk: 49-я зенитная ракетная бригада) er ein luftvernbrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 1. garde-stridsvognarmé frå Russland. Han er forlagt til Krasnyj Bor.

Referansar

Luftvernstøtte på arménivå i Russland
Adolfo de la Parra

Adolfo «Fito» de la Parra () er ein mexicansk trommeslagar, mest kjend som langvarig medlem av Canned Heat.

Biografi 
Fito de la Parra byrja å spele trommer då han var 14 år gammal. I 1958 var han medlem av det mexicanske bandet Los Sparks. Seinare spelte han i somme av dei mest kjende rockebanda i Mexico, Los Sinners, Los Hooligans og med Javier Batiz. I 1966 flytta han til Los Angeles og vart medlem av Sotweed Factor før han slutta der for å bli med i Bluesberry Jam. Han spelte òg med The Platters, Etta James, The Rivingtons, Mary Wells og The Shirelles. Han erstatta den opphavlege trommeslagaren i Canned Heat, Frank Cook, og spelte den første konserten sin med bandet den 1. desember 1967. Han kom inn i tide for det andre albumet deira, Boogie with Canned Heat, og har spelt på alle albuma deira sidan den gongen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Adolfo de la Parra» frå ,  den 26. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad for Canned Heat

Mexicanske trommeslagarar
Musikarar frå Mexico by
Canned Heat-medlemmar
USA-amerikanske bluestrommeslagarar
Boogie with Canned Heat

Boogie with Canned Heat er det andre studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1968. I motsetnad til debutplata inneheld denne plata hovudsakleg originale songar. Albumet inneheld hitten «On the Road Again», ein av dei mest kjende songane deira. «Amphetamine Annie» er ei åtvaring mot farane ved å bruke amfetamin, og vart ein del spelt på radio. «Fried Hockey Boogie» var det første dømet på ein av boogie-songane til Canned Heat. 

Då albumet kom ut på CD i 2005, kom det med seks bonusspor. I 2012 vart albumet nymastra og gjeve ut på CD av Iconoclassics Records, igjen med seks bonusspor.

Innhald

Medverkande
Canned Heat
Bob Hite – vokal
Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel
Henry Vestine – sologitar
Larry Taylor – bass
Adolfo de la Parra – trommer

Andre musikarar
Dr. John – blåsearrangement, piano
Sunnyland Slim – piano på «Turpentine Moan»

Produksjon
Dino Lappas – lydteknikar
Dallas Smith – produsent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Boogie with Canned Heat» frå ,  den 26. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Musikkalbum frå 1968
Canned Heat-album
Liberty Records-album
140. luftvernbrigade

140. luftvernbrigade forlagt til Lomonosov  er ein luftvernbrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 29. armé. 
Han er forlagt til Domna.

Referansar

Luftvernstøtte på arménivå i Russland
71. luftvernbrigade

71. luftvernbrigade er ein luftvernbrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 35. armé frå Russland. 
Han er forlagt til  Srednebeloe i Amur oblast.

Referansar

Luftvernstøtte på arménivå i Russland
On the Road Again av Canned Heat

«On the Road Again» er ein song spelt inn av det amerikanske bluesrockbandet Canned Heat i 1967. Det er ein drivande, bluesrock-boogie, som vart omarbeidd frå tidlegare bluessongar med element av psykedelisk rock. I motsetnad til dei fleste Canned Heat-songane på denne tida, er det andregitarist og munnspelspelaren Alan Wilson som syng den særeigne falsettvokalen.  «On the Road Again» kom først ut på det andre albumet deira, Boogie with Canned Heat i januar 1968. Ein redigert versjon av songen kom ut på singel i april 1968 og «On the Road Again» vart den første hitten deira og ein av dei mest kjende songane til Canned Heat.

Tidlegare songar
Chicago blues-musikaren Floyd Jones spelte inn ein song kalla «On the Road Again» i 1953. Denne var ei omarbeiding av den suksessrike songen hans «Dark Road» frå 1951. Begge songane er baserte på delta blues-artisten Tommy Johnson sin «Big Road Blues» frå 1928 (Canned Heat tok namnet sitt frå Johnson-songen «Canned Heat Blues»). Teksten til Johnson innheldt mellom anna linja: «Well I ain't goin' down that big road by myself ... If I don't carry you gonna carry somebody else».  

Begge songane har det same «hypnotiske, ein-akkords bordun»-arrangementet.

Medverkande
 Alan Wilson – vokal, munnspel, elektrisk gitar, tambura
 Henry Vestine – elektrisk gitar
 Larry Taylor – bassgitar
 Adolfo de la Parra – trommer

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «On the Road Again (Canned Heat song)» frå ,  den 26. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1968
Bluessongar
Canned Heat-songar
Songar frå 1967
Liberty Records-singlar
Katie Melua-songar
35. luftvernbrigade

35. luftvernbrigade er ein luftvernbrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 36. armé. 
Han er forlagt til Dzjidna i Burjatia.

Referansar

Luftvernstøtte på arménivå i Russland
61. luftvernbrigade

61. luftvernbrigade er ein luftvernbrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 41. armé. 
Han er forlagt til Bijsk.

Referansar

Luftvernstøtte på arménivå i Russland
90. luftvernbrigade

90. luftvernbrigade er ein luftvernbrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 49. armé frå Russland. 
Han er forlagt til  Afilskij i Krasnodar kraj.

Referansar

Luftvernstøtte på arménivå i Russland
67. luftvernbrigade

67. luftvernbrigade er ein luftvernbrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 58. armé frå Russland. 
Han er forlagt til Vladikavkaz.

Referansar

Luftvernstøtte på arménivå i Russland
Living the Blues

Living the Blues er det tredje studioalbumet av Canned Heat. Det er eit dobbeltalbum som kom ut 1. november 1968. Det var eit av dei første dobbeltalbuma som gjekk inn på den amerikanske albumlista. Det inneheld signaturlåten til Canned Heat, «Going Up the Country», som seinare vart nytta under introen til filmen Woodstock. John Mayall spelte piano på «Walking by Myself» og «Bear Wires». Dr. John spelte på «Boogie Music». Den 20 minuttar lange «Parthenogenesis» dekkjer heile side to av albumet, men er ikkje den lengste songen. Konsertopptaket av «Refried Boogie» varer over 40 minuttar og er delt i to for å få plass på side tre og fire av albumet.

Innhald

Side ein
«Pony Blues» (Charlie Patton) – 3:48
«My Mistake» (Alan Wilson) – 3:22
«Sandy's Blues» (Bob Hite) – 6:46
«Going Up the Country» (Wilson) – 2:50
«Walking by Myself» (Jimmy Rogers) – 2:29
«Boogie Music» (L.T. Tatman III) – 3:00
 «Tell Me Man Blues» (innspeling frå 1929 av Henry Sims) – 0:15

Side to
«One Kind Favor» (Lemon Jefferson) – 4:44
«Parthenogenesis» (Canned Heat) – 19:57
 I Nebulosity
 II Rollin' and Tumblin'
 III Five Owls
 IV Bear Wires
 V Snooky Flowers
 VI Sunflower Power (RMS Is Truth)
 VII Raga Kafi
 VIII Icebag
 IX Childhood's End

Side tre
«Refried Boogie (Part I)» (Canned Heat) (konsertopptak) – 20:10

Side fire
«Refried Boogie (Part II)» (Canned Heat) (konsertopptak) – 20:50

Medverkande
Canned Heat
Bob Hite – vokal
Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel, munnharpe (spor 2.I, 2.II, 2.IX), kromatisk munnspel (spor 2.VIII)
Henry Vestine – sologitar
Larry Taylor – bass, conga (spor 2.V)
Adolfo de la Parra – trommer

Andre musikarar
Dr. John – blåsearrangement, piano (spor 6)
Miles Grayson – blåsearrangement (spor 3)
 John Fahey – gitar (spor 2.I)
 John Mayall – piano (spor 5 & 2.IV)
Jim Horn – fløyte (spor 4)
Joe Sample – piano (spor 3)

Produksjon
Rich Moore – lydteknikar
Ivan Fisher – assisterande lydteknikar
Skip Taylor – produsent
Canned Heat – produsent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Living the Blues» frå ,  den 26. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Musikkalbum frå 1968
Canned Heat-album
Liberty Records-album
Going Up the Country

«Going Up the Country» er ein song omarbeidd og innspelt av det amerikanske bluesrockbandet Canned Heat. Det er bitt kalla ein «hymne for hippielandsbygda» og var ein av dei største hittane og ein av dei mest kjende songane deira. Som med den førre singelen, «On the Road Again», vart songen omarbeidd frå ein bluessong frå 1920-åra og songen i kontratenor-stil av Alan Wilson.

Bakgrunn og komposisjon
Canned Heat, som var store fans av tidleg blues, og baserte «Going Up the Country» på «Bull Doze Blues», innspelt i 1928 av Texas-bluesmannen Henry Thomas.  Thomas var frå songster-tradisjonen og hadde ein unik stil, og akkompagnerte stundom seg sjølv på quills, eit tidleg afroamerikansk blåseinstrument som minnar om ei panfløyte. Han spelte inn «Bull Doze Blues» i Chicago den 13. juni 1928, for Vocalion Records.

For «Going Up the Country» nytta Wilson i Canned Heat melodien til Thomas på quills og den grunnleggjande rytmen hans, men arrangerte han for rock og skreiv om teksten. I tillegg til bass- og trommeseksjonen, spelte Henry Vestine «lett elektrisk rytmegitar» og multiinstrumentalisten Jim Horn spelte fløyte.

Utgjeving
«Going Up the Country» vart først gjeven ut på det tredje albumet til Canned Heat, Living the Blues, i november 1968.  Liberty Records gav ut songen på singel den 22. november 1968, og han nådde 11. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista den 25. januar 1969. Ingen andre singlar av Canned Heat nådde høgare enn dette i USA. 7. januar 1969 klatra songen til 19. plassen på UK Singles Chart.  Songen finst på fleire samlealbum av Canned Heat, inkludert Canned Heat Cookbook, Let's Work Together: The Best of Canned Heat (1989) and Uncanned! The Best of Canned Heat (1994).

Framføringar
Canned Heat framførte «Going Up the Country» på Woodstockfestivalen i august 1969. Songen vart skildra som ein «uoffisiell hymne» for festivalen. I filmen Woodstock vert studioinnspelinga av songen nytta under ein montasje av festivaldeltakarane. På filmmusikkalbumet frå 1970, Woodstock: Music from the Original Soundtrack and More, vert konsertutgåva frå festivalen nytta. 

Songen vart nytta i ein episode av The Wonder Years.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Going Up the Country» frå ,  den 26. august 2018.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1968
Singlar frå 1968
Canned Heat-songar
Liberty Records-singlar
Hippierørsla
Nitty Gritty Dirt Band-songar
Hallelujah av Canned Heat

Hallelujah er det fjerde studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1969. 

Det kom ut på CD i 2001 på MAM Productions med fire bonusspor. Albumet var det siste med den klassiske besetninga, sidan Vestine slutta i bandet etter dette albumet var innspelt.

Innhald

Medverkande
Canned Heat
Bob Hite – vokal, munnspel (på spor 8)
Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel, plystring (på spor 2)
Henry Vestine – sologitar, annonsering (på spor 4), bass (på spor 11)
Larry Taylor – bass, guitar (på spor 11)
Fito de la Parra – trommer

Additional Personnel
Ernest Lane – piano (på spor 1)
Mark Naftalin – orgel, piano (på spor 5, 11)
Javier Batiz – korvokal (på spor 1)
Skip Diamond – korvokal (på spor 1, 11)
Elliot Ingber – korvokal (på spor 1, 11)
Mike Pacheco – bongos og congatrommer (på spor 9)

Produksjon
Produsert av Skip Taylor og Canned Heat
Richard Joseph Moore: lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hallelujah (album)» frå ,  den 26. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Fito De La Parra, Living The Blues. Canned Heat's story of Music, Drugs, Death, Sex and Survival (2000) 
 

Musikkalbum frå 1969
Canned Heat-album
Liberty Records-album
Album produserte av Bob Hite
Hudsonelva

Hudsonelva (, mohikansk Muh-he-kun-ne-tuk) er ei elv i USA. Ho renn hovudsakleg gjennom delstaten New York, men markerer også ein del av grensa mellom New York og New Jersey. Hudsonelva har namn etter Henry Hudson, ein engelskmann som utforska elva i 1609. 

Kjelda til elva er Tear-of-the-Clouds-sjøen i Adirondackfjella. Ved Albany renn Mohawk-elva saman med henne, og deretter renn ho nesten rett sørover til ho munnar ut i Atlanterhavet mellom Manhattan i New York og New Jersey. 

Eriekanalen, som blei opna den 26. oktober 1825, bind saman Hudsonelva og Eriesjøen, slik at byane ved Dei store sjøane fekk vasstilgang til Atlanterhavet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hudsonfloden» frå , og «Hudson River» frå  den 27. august 2018.  

Elvar i New York
Elvar i New Jersey
32. ingeniørregiment

32. ingeniørregiment er eit ingeniørregiment i det russiske forsvaret som er underlagt 49. kombinerte armé i Austre militærdistrikt i Russland. 
Regimentet er forlagt til Afipskij i Krasnodar kraj.

Referansar

Russiske ingeniørstyrkar
35. ingeniørregiment

35. ingeniørregiment er eit ingeniørregiment i det russiske forsvaret som er underlagt 5. kombinerte armé i Austre militærdistrikt i Russland. 
Regimentet er forlagt til Razdolnoje i Primorskij kraj.

Referansar

Russiske ingeniørstyrkar
Niels Jacob Laache

Niels Jakob Jensen Laache () var ein norsk prest og biskop frå Ullensaker, forma av lekmannsrørsla og den politisk-religiøse konservatismen i norsk kyrkjeliv. Han var 1884-92 biskop i Trondhjems stift.

Liv og gjerning
Laache voks opp på storgarden Låke der han privat las til eksamen artium i 1855, før han byrja studere teologi. I studietida vart han påverka av Gisle Johnson og rørsla hans. Etter teologisk embetseksamen 1858 gjekk Laache året etter i teneste for Christiania Indremissionsforening. Gjennom å redigere indremisjonsbladet For Fattig og Riig, eit skrift med eit opplag på 5–6 000, vart han kjend vide om.

Etter fire år som stiftskapellan i Trondhjems stift vart Laache i 1868 utnemnd til sokneprest i det nyoppretta Steinkjer prestegjeld. Her dreiv han med religiøse vekkingar i forståing med den lokale indremisjonen, samstundes deltok han i lokal politikk, sosialt arbeid og i forlikskommisjonen. Perioden 1878-83 var han så sokneprest i Eidanger. År 1883 gav han ut Husandagts-Bog, eit skrift som kom i mange opplag. Forfattarskapen syner elles han var mykje påverka av den ny-evangeliske rørsla og den svenske presten Carl Olof Rosenius.

Etter nokre månader som sokneprest i Arendal, vart Laache hausten 1883 utnemnd til biskop i Trondhjems stift grunna i hans nære band til den konservative delen av lekfolket. Som biskop vidareførte han tilhøvet til lekmannsrørsla, utan å svekke rolla til sakramenta og det geistlige embetet. Han oppfatta ein organisert indremisjon som den beste kontroll med lekmannsverksemda. I ei rekke konfliktar mellom indremisjonsfolk og grundtvigianske prestar opptredde han likevel vaklande. Med omsyn til prestetilsetjingar måtte Laache fleire gongar sjå at Sverdrup-regjeringa såg vekk frå hans råd.

Laache, som i 1885 vart utnemnd til riddar av St. Olavs Orden, døydde i Trondheim, men vart gravlagd i Oslo.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Niels Jacob Laache» frå ,  den 27. august 2018.  
 

Norske biskopar
Folk frå Ullensaker
Peder Nilsen-Lund

Peder Eilert Nilsen-Lund () var ein norsk misjonær frå Steigen. Han vart kjend for sine oppdagingsreiser på Madagaskar og som ein tillitvekkande predikant.

Nilsen-Lund kom frå små kår i Salten og livnærte seg med fiskje til han var 19 år gammal. Etter han fullførte seminaret i Tromsø var han lærar i fire år. Sidan gjekk han misjonsskulen til Det norske misjonsselskap i Stavanger, før han i 1874 reiste til Madagaskar som misjonsprest. På Madagaskar arbeidde Nilsen-Lund i Ambato (Ambatofinandrahana), der han bygde opp ein kyrkjelyd fordelt på 60 landsbyar.

Nilsen-Lund var mykje musikalsk og gjorde misjonsstasjonen til ein songskule. Med songen vann han mange for kristendomen. Såleis la han grunnen for misjonsekspansjon, noko som opna det sørlege og austlege Madagaskar for norsk misjon. Reisene hans vekte oppsikt også på Madagaskar. Fyrsteministeren bad om ein rapport, det enda med ei bok om det sørlege Madagaskar med faktaopplysningar og skildringar av natur, folkeliv og ulike opplevingar.

I 1897 vende Nilsen-Lund heim til Noreg, då helsa svikta. Sidan var han ein etterspurd vekkingspredikant.

Nilsen-Lund var ein mangleta personlegdom. Han var både ein grublar, ein kunstar og ein handlekraftig drivar og pådrivar med eit brennande engasjement.

Han vart gravlagd i Cannes i Frankrike.

Kjelder
Norsk biografisk leksikon

Bakgrunnsstoff
Ove Sandvik

Norske misjonærar
Folk frå Steigen
Misjonærar på Madagaskar
Gallneukirchen

Gallneukirchen er ein by og ein kommune i distriktet Urfahr-Umgebung i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 5,19 km² og i kring 6 200 ibuarar. Byen ligg 336 meter over havet, ei 9-10 kilometer nordaust om Linz.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gallneukirchen» frå ,  den 27. august 2018.  
 

Kommunar i Oberösterreich
Future Blues av Canned Heat

Future Blues er det femte studioalbumet til det amerikanske rockebandet Canned Heat, gjeve ut i 1970. Det var det siste albumet til bandet med den klassiske besetninga, sidan Larry Taylor og Harvey Mandel slutta kort tid etter utgjevinga og låtskrivaren Alan Wilson døydde seinare på året. Det var òg det einaste studioalbumet frå den klassiske tida til Canned Heat med Mandel, sidan Henry Vestine hadde vore sologitarist på dei førre albuma. Albumet inneheld fem originale songar og tre coverlåtar. 
Ein Wilbert Harrison-song, «Let's Work Together», vart vald ut til singel for Europa, samstundes med at turneen starta. Bandet insisterte på at dei skulle vente med den amerikanske utgåva av singelen, slik at låtskrivaren sjølv skulle få ein sjanse på marknaden først. Canned Heat hadde ein stor hit med «Let's Work Together» og det var den einaste topp 10-hitten til bandet med vokal av Bob «The Bear» Hite. Dr. John spelte piano på «London Blues». 
 
Det vart nokre kontroversar då plateomslaget synte ei blanding av månelandinga og Iwo Jima med det amerikanske flagget opp-ned. Flagget var Wilson sin ide og var eit svar til uroa hans over at menneske kom til å forureine månen på same måten som jorda (noko som vert omtalt i songen «Poor Moon»).

Albumet kom ut på CD i 2002 av MAM Productions med fem bonusspor.

Innhald

Medverkande

Canned Heat
 Bob Hite – vokal
 Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel
 Harvey Mandel – sologitar
 Larry Taylor – bass
 Adolfo de la Parra – trommer

Andre musikarar
 Dr. John – piano, blåsearrangement (spor 5 & 7)
 Ernest Lane – piano (spor 9)

Teknisk
 Skip Taylor – produsent
 Canned Heat – produsent
 Tommy Oliver – lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Future Blues (Canned Heat album)» frå ,  den 27. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Canned Heat-album
Liberty Records-album
MAM Records-album
Album produserte av Bob Hite
Vintage av Canned Heat

Vintage er det sjette studioalbumet til Canned Heat. Albumet vart spelt inn i 1966, før bandet gav ut debutplata si, men vart først gjeve ut i 1970. Det vart produsert av rhythm & blues-legenda Johnny Otis og inneheldt Muddy Waters/Elmore James-songen «Rollin' and Tumblin'», som vart spelt inn med og utan munnspelet til Alan Wilson. Desse innspelingane har sidan kome ut på fleire andre utgjevingar, som Don't Forget to Boogie: Vintage Heat (2002), Vintage Canned Heat (1996), Eternal Boogie, Canned Heat In Concert og fleire andre.

Innhald

Medverkande
Canned Heat
Bob Hite – vokal
Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel
Henry Vestine – sologitar
Stuart Brotman – bass
Frank Cook – trommer

Produksjon
Johnny Otis – produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vintage (Canned Heat album)» frå ,  den 27. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1970
Canned Heat-album
Janus Records-album
Feldkirchen an der Donau

Feldkirchen an der Donau er ein kommune i distriktet Urfahr-Umgebung i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 39,4 km² og nærare 5 400 ibuarar. Landsbyen Feldkirchen ligg 268 meter over havet, på nordbreidda av Donau. Byen Linz ligg om lag 15 km sør-søraust om Feldkirchen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Feldkirchen an der Donau» frå ,  den 27. august 2018.  
 

Kommunar i Oberösterreich
Gramastetten

Gramastetten er ein kommune i distriktet Urfahr-Umgebung i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 40,2 km² og i kring 5 100 ibuarar. Landsbyen Gramastetten ligg på ei høgde 545 meter over havet, 10 km nordvest om Linz.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gramastetten» frå ,  den 27. august 2018.  
 

Kommunar i Oberösterreich