alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Al Shouf-seder naturreservat

Al Shouf-seder naturreservat er eit naturreservat i Chouf distrikt i Libanon. Det ligg i fjellsida av Barouk og dekkjer eit område på 550 kvadratkilometer, nesten 5,3% av Libanon.

Reservatet omfattar libanonsederskogane i Barouk, Maaser el Shouf og Ain Zhalta. Det er eit viktig fugleområde og økoturisme-område. Her held 32 ville pattedyrartar, 200 fugleartar og 500 planteartar til.

Geomangfald
Barouk består av bergartar frå pliocen som har gjennomgått store tektonske rørsler som har delt fjella i Libanon i to parallelle delar. Den austlege fjellkjeda vert kalla Anti-Libanon og den vestlege Libanonfjella. Dei to fjellkjedene er delte av Beqaadalen. Hovudbergarten er kalkstein. Heile Barouk er grottefylt kalkstein, med mange overflatedetaljar som dolinar, som indikerer grotteformene inne i fjellkjeda. Ei grotte, som er 700 meter lang, ligg nær landsbyen Niha. Grotta er full av stalaktittar og stalagmittar.

Det høgatse fjellet i fjellkjeda er på 1980 meter over havet. 

Vasstilførsla i området kjem hovudsakleg av regn. Det kan ligge snø i kortare periodar på dei høgare toppane, og i samband med regn og snøsmelting kan det oppstå flaum i området. Mykje av vatnet trekk ned i dei porøse bergartane og ned i dei mange store kjeldene som ligg i dei lågareliggande områda. Desse har på grunn av dette vatn gjennom tørketida frå april til november. Det regnar i snitt 1200 mm i året, og årsmiddeltemperaturen er 11,3 ºC. I august når maksimumstemperaturen i snitt 23,4 ºC, medan minimumstemperatureni januar i snitt er -0,6 ºC. Kulderekorden i januar er -10,8 ºC og varmerekorden i august er 32,3 ºC. Det er kring 50 til 55 snødagar i året.

Kulturarv
 Sedertrea: Sederskogane i Libanon er dei eldste dokumenterte i historia. Dei vart nemnde av sumerarane på 2000-talet fvt., mellom anna i Gilgamesh-diktet. 
 Historiske kulturstader:
Somme av landemerkene i området er: 
 Qalaat Niha: Grotteborga i Tyr, som er nært knytt til prins Fakhreddin II si episke historie. 
 El Nabi Ayoub: Eit kapell bygd på ein ås oppom landsbyen Niha med leivningane etter Job. Ayoub er det arabiske namnet for profeten Job.
 Qab Elias-borga: Denne ein gong så mektige drusar-borga tente som utpost og kontrollerte vegen mellom Beirut og Damaskus.
 Mazar El Sit Cha'wane: El Sit Cha'wane er ein kjend figur i drusisk religion. Som Job i Gamletestamentet, var ho ein modell for dyd og fromheit. Eit kapell vart reist i hennar namn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al Shouf Cedar Nature Reserve» frå ,  den 14. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Naturreservat i Libanon
Skogar i Libanon
Biosfærereservat i Libanon
Turistmål i Libanon
Chouf distrikt
Guds seder

Guds seder (arabisk أرز الربّ, Horsh Arz el-Rab) er ein av dei store skogane med libanonseder (Cedrus libani ) som voks i Libanonfjella i antikken. Tømmeret frå skogane vart utnytta av assyrarar, babylonarar og persarar, i tillegg til fønikarane. Skogen var lovprisa av egyptarane for skipsbygging; Det osmanske riket nytta òg treverket i jernbanebygginga.

Historie
Fjella i Libanon var ein gong dekte av tette sederskogar og treet er eit symbol for landet. Etter hundreår med hogst, har desse skogane vorte markant mindre.

Det vart ein gong sagt at det var eit slag mellom halvgudane og menneska over den vakre og guddommelege sederskogen sør i Mesopotamia. Denne skogen, som vart verna av guden Enlil, vart fullstendig hogd ned av menneske for kring 4700 år sidan, etter å ha vunne slaget mot halvgudane som verna skogen. Historia fortel òg at Gilgamesh nytta seder til å bygge byen sin. 

I løpet av hundreåra hogg assyrarane, babylonarane, persarane, fønikarane, egyptarane, romarane, israelittane og tyrkarane i skogane.  Fønikarane nytta seder til handelsflåten sin. Dei trengde tømmer for skipa sine og sederskogen gjorde dei til den første handelsnasjonen i verda. Egyptarane nytta sederharpiks i mumifiseringsprosessen og sedertre for nokre av dei første papyrusrullane med hieroglyfar.  Kong Salomo nytta sedertømmer til å bygge tempelet sitt i Jerusalem. Keisar Hadrian av Romarriket hevda at skogane var romarane sin eigedom, og øydelegginga av skogane stoppa opp for ei stund.

Omtanke for den bibelske «Guds seder» går attende til 1876, då 102 hektar av skogen vart omgjeve av ein høg steinmur, betalt av dronning Victoria av Storbritannia, for å verne unge tre frå å bli etne av geiter. Likevel brukte britiske soldatar sedertre til å bygge jernbanar under fyrste verdskrigen.

Talet på sedertre i Libanon har minka kraftig. Libanon er likevel framleis kjend for desse trea, og har det både på emblemet og flagget til landet.
Trea overlever i fjellområda der dei er den dominerande tretypen. Dette er tilfellet i fjellsida av Makmel som tårnar over Kadishadalen, der Guds seder strekkjer seg opp til 2000 meter. Fire tre har nådd ei høgd på 35 meter, og stamma deira har ein omkrins på 12-14 meter.

Verdsarv
I 1998 vart Guds seder lagt til verdsarvlista til UNESCO.

Noverande status
Skogen er i dag strengt verna. Det er mogeleg å vitje skogen med autorisert guide. Etter ein førebuande fase der landområdet vart reinska for avfall, sjuke planter behandla og jordsmonnet gjødsla, starta «Komitteen av vener av sederskogen» eit skogplantingsprosjekt i 1985. Dette vil først vere synleg om eit par tiår, sidan sederen veks langsamt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cedars of God» frå ,  den 14. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Libanon eco-tourism: Guds seder

Skogar i Libanon
Miljø i Libanon
Verdsarv i Libanon
Gilgamesh
Turistmål i Libanon
Rakkfjordmyran naturreservat

Rakkfjordmyran naturreservat er eit naturreservat i Tromsø kommune i Troms og Finnmark. Det omfattar eit myrområde i Rakkfjordvassdraget nord på Kvaløya. Området domineras av fattige bakkemyrer oppdelt av bekker, vatn og skogdrag. Reservatet har eit rikt og variert fugleliv, og er eit av fylkets viktigaste hekkeområde for våtmarksfugl. Fleire fugleartar som hekker her er ellers ikkje vanlege i denne del av Troms.

Reservatet blei oppretta i 1983 for å bevare eit godt eksempel på eit myrområde som er typisk for regionen.

Kjelder 

Verneområde i Tromsø
Verneområde oppretta i 1983
Naturreservat i Troms og Finnmark
Aleksandr Krupskij

Aleksandr Konstantinovitsj Krupskij () er ein russisk tidlegare stavhoppar frå Irkutsk som representerte Sovjetunionen og seinare Russland. Han vart europameister i 1982 under EM i Athen. I tillegg vann han tre medaljar frå ulike innandørs-EM i tidda 1981-85.

Krupskij vart europameister i Athen i 1982, då han hadde færre riv enn landsmannen Vladimir Poljakov og bulgararen Atanass Tarev som til liks med Krupskij klarde 5,60 m.
 
Sin personlege rekord på 5,82 meter sette Krupskij i Budapest den 20. august 1984.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1982 i Athen: Gullmedalje – 5,60 m, framom Vladimir Poljakov (5,60 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alexander Konstantinowitsch Krupski» frå ,  den 14. august 2014.  
 

Sovjetiske stavhopparar
Russiske stavhopparar
Europameistrar i friidrett
Vladimir Trofimenko

Vladimir Trofimenko () er ein  sovjet-russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Syzran. Han deltok for Sovjetunionen i stavhopp og vart europameister i øvinga i 1978.

Aktiv
Trofimenko presterte sterke 5,37 meter innandørs i 1974. To år seinare vann han sin einaste sovjetiske meistertittel i stavhopp, men fekk ikkje plass i OL-troppen. Under europameisterskapen i friidrett 1978 sigra han med eit hopp på 5,55 meter, framom finnane Antti Kalliomäki og Rauli Pudas. Same sesongen gjorde han sitt livs beste stavhopp då han svinga seg over 5,61 meter.

Året etter fekk ein bronsemedalje i den europeisk hallmeisterskapen med 5,45 meter, slått av Władysław Kozakiewicz frå Polen og sin eigen landsmann, Konstantin Volkov. Same sommaren vart han nummer to i sovjet-meisterschapen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1978 i Praha: Gullmedalje – 5,55 m, framom Antti Kalliomäki (5,50 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wladimir Trofimenko» frå ,  den 14. august 2014.  
 

Sovjetiske stavhopparar
Russiske stavhopparar
Europameistrar i friidrett
Lakselvbukt naturreservat

Lakselvbukt naturreservat er eit naturreservat i Tromsø kommune i Troms og Finnmark. Det omfattar eit våtmarksområde ved bygda Lakselvbukt i Sørfjorden (indre del av Ullsfjorden), rundt 12 kilometer frå fjordbotnen. Vestre del av området omfattar ytre del av estuaret til Lakselva, medan den mindre Leirelva munnar ut i den austre delen av området. Reservatet består av eit stort strandengkompleks med vegetasjon av nordleg type, med soneringar frå salteng til brakkvannseng. Pølar med trådtjønnaks er godt utvikla, noko som er sjeldan i Troms. Området har regionalt verd i botanisk samanheng.

Reservatet vart oppretta i 1995 for å verne eit stort strandengkompleks i ei bukt med elvemunning.

Kjelder 

Verneområde i Tromsø
Verneområde oppretta i 1995
Naturreservat i Troms og Finnmark
Horsh Ehden naturreservat

Horsh Ehden er eit naturreservat som ligg i Nord-Libanon og består av restar av skogen av libanonseder, som er viktig for kultur- og naturarva til landet. Det ligg i nordvestsida av Libanonfjella omgjeve av tåke og relativt mykje nedbør. Fleire sjeldne og endemiske planter veks her. Sedertrea står ved sidan av ein blandingsskog av einer, furu og dei siste verna områda i landet med ville epletre. Av dyr i skogen finn ein keisarørn, haukørn, gråulv og villkatt. Reservatet ligg i vakre dalar og kløfter med ville orkidéar, lysefarga salamanderar, sopp og anna plante- og dyreliv.  

Reservatet er eit populært turområde.

Naturhistorie

Biologisk mangfald 
Horsh Ehden naturreservat har eit rikt biologisk mangfald. Det er registrert over 1 058 plantartar i reservatet, som utgjer kring 40% av alle planteartane i Libanon, sjølv om området berre dekker mindre enn 0,1% av landet. 212 av plantene er sjeldne, og 126 er rekna som truga. 115 av planteartane er endemiske for Libanon, og 10 er endemiske for Horsh Ehden. 

Horsh Ehden naturreservat har òg eit rikt fugle- og dyreliv.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Horsh Ehden natural reserve» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjå òg 
 Al Shouf-seder naturreservat
 Aammiq våtmarksområde

Bakgrunnsstoff 

 Horsh Ehden - offisiell nettstad

Naturreservat i Libanon
Skogar i Libanon
Turistmål i Libanon
Zgharta distrikt
Jeitagrotta

Jeitagrotta (arabisk مغارة جعيتا) er eit system av to fråskilde, men samankopla karstgrotter med ei samla lengd på 9 km. Grottene ligg i Nahr al-Kalb-dalen ved Jeita, 18 km nord for den libanesisk hovudstaden Beirut. Sjølv om ho var busett i førhistorisk tid, vart ikkje den nedre grotta oppdaga på ny før i 1836 av presten William Thomson. Ho kan berre vitjast med båt sidan ei underjordisk elv renn gjennom ho. Vatnet i elva gjev friskt drikkevatn til meir enn éin million libanesarar.

I 1958 oppdaga libanesiske grotteforskarar dei øvre galleria, 60 meter over den nedre grotta. Her er det bygd ein tilkomsttunnell og ei rekkje gangvegar slik at turistar kan vitje grotta. Dei øvre galleria husar den største kjende stalaktitten i verda. Galleria består av ei rekkje kammer, der det største har ei høgd på 120 meter. 

Utanom å vere eit libanesisk nasjonalsymbol og ein av dei mest vitja turistmåla i landet, speler Jejitagrotta ei viktig sosial, økonomisk og kulturell rolle, og er ein finalist i konkurransen om å verte eit av dei nye sju underverka i verda.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jeita Grotto» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
360 HD-panorama av Jeitagrotta 
Jeitagrotta på Beautiful World

Grotter i Libanon
Natufi-stader
Kalksteinsgrotter
Turistmål i Libanon
Arkeologiske funn i Libanon
Busetnader frå yngre steinalder
Râs ach-Chaq’a’

Râs ach-Chaq’a’ eller Lithoprosopon (gresk Theoprosopon) er eit nes nord i Libanon. Neset ligg mellom dei antikke byane Batroun og Tripoli. Neset dannar ein massiv barrière som skjer gjennom kysten av Libanon og gjer det vanskeleg for reisande å reise rundt. I dag går kystvegen gjennom neset i to tunnelar.

Historie
I antikken gjekk det ein veg parallelt til sjøen rundt neset mellom Batroun og Tripoli. Historikarar rapporterer at eit jordskjelv i 551 evt. skapte eit jordras som tok med seg vegen ut i sjøen, og dermed isolerte Tripoli frå  Batroun og Byblos.  

Namnet på neset har endra seg gjennom historia. Det vart første gongen nemnt av den greske historikaren Polybius, som kalla det Theou Prosopon eller «Guds andlet». Dei greske geografane Klaudios Ptolemaios og Strabon, nemner òg neset som Theouprosopon. Pomponius, den romerske geografen kalla det Promontorium Euprosopon eller «Det gode andlet-neset». Namnet Lithoprosopon kom ikkje i bruk før Austromarriket, då området vart heilt kristna og namnet vart Lithoprosopon eller «Andlet av stein». Arameiske og syriske historikarar omsette det til Parsuph Kipa og seinare omsette arabiske historikarar det til Anf Al-Hajar og Wajh Al-Hajar eller «Nasa eller andeletet av stein». Historikarane frå krosstoga kalla det «Konstabelens kyrkjebenk» eller «Generalfjellet». Under mamelukkane og osmanarane fekk neset igjen det arabiske namnet Wajh Al-Hajar. 

Den franske historikaren Laurent d'Arvieux skreiv i 1660 at frankarane kalla det Cape Rouge, ei forvansking av det libanesisk arabiske ordet ouege, som tyder «andlet». Jean de La Roque gav i 1688 neset to ytterlegare namn, Capo Pagro og Cappouge. Cappouge var truleg ei forvansking av «Cap Rouge», «Cappo poggia» eller «Neset under vinden» Cappouge kunne òg ha kome frå Capo poggio eller «neset med åsen», som samsvarar med det noverande namnet på neset, Râs ech-Chaq' ha, som tyder «Neset me haugen».

Moderne turistmål
I dag er det fleire små feriestader langs kysten. Det er òg ein populær, kristen pilegrimsstad der vitjande vitjar klosteret og helgenskrinet til Vår frue av Nourieh i landsby Hamat.

Våtmarksområde
Det er eit våtmarksreservat på neset ved Deir el Nouriyeh-klippene i Ras Chekaa som er oppført under den internasjonale Ramsarkonvensjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Theoprosopon» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Nes i Libanon
Ramsarstader i Libanon
Wadi al-Taym

Wadi al-Taym eller Wadi el-Taym er ein wadi (tørrlagt elv) som dannar ein stor, frodig dal sør i Libanon, nær Hasbaya på vestsida av Hermon. 

Han ligg inntil Beqaadalen som går nord til sør mot Jordandalen der han møter nordvesthjørnet av Hulehsjøen. Med vatn frå Hasbani-elva er dei låge åsane i Wadi al-Taym dekte av sølvgrøne oliventre. Folkesetnaden i området er hovudsakleg drusarar. Han fekk dette namnet etter ein busetnad av det arabiske folket Al-Taym.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wadi al-Taym» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Bilete av Wadi Al-Taym på panoramio.com 
Bilete av Wadi Al-Taym on Flickr

Dalar i Libanon
Riftdalen
Taym
Grotter i Libanon

Dette er ei liste over grotter i Libanon.

Jeita
Nachcharini
Ras El Kelb
Nabaa al-Chataoui
Nabaa al-Mghara
er-Roueiss
Hanna Boustani
Qadisha
Mar Sarkis
Ouadi al-Hadid
Mikha
al-Kassarate
Touaïté
al-Rihane
Mar Challita
Fakhreddine
Kafarhim
al-Jiyyé
al-Mhadded
al-Aaouamide
Nabaa Bou Safi
Dominou 
Fnaïdeq
Saleh
Afqa
al-Ain
Nabaa al-Saqié (al-tahta)
Nabaa al-Saqié (al-fawqa)
Qashqoush
Ras Beyrouth
Zod
Kfar Sghab
al-Terrache 
Marj ed-Debb
al-Dabaa 
Rechmi
Nabaa al-Moutrane
Achtarout
Mabaage

Haskane
Ain al-Libné
Nabaa er-Rahoué
Nabaa al-Kiddab
al-Souwwane
Jbab
Joualmane
Nabaa al-Jaouz
an-Nouâhir
Nabaa Ghaouaghit
Kfar Zabad
al-Dabaa 
Birket Aanjar
Dechouniyé
Ras al-Nabaa
Saddiqîne
Nabaa Iskandar
Nabaa Qatra
al-Choériyeh
Ain al-Bared
al-Tallé
Nabaa al-Jouaïzat
Ain Seraaya
al-Rmeïlé
Nabaa al-Hadid
Zob Atta
zbaïne
al-Saouda 
Ain Chara
Salem
al-Daamiyé
Nabaa Hayssa
Lehfed
al-Haoua 1
Nabaa ech-Cheikh
Mar Assia

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «List of caves in Lebanon» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Aach ed Djâjé

Aach ed Djâjé er eit fjell sørvest i Libanon. Det har ei høgd på 1304 meter over havet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aach ed Djâjé» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Libanon
Aafrah

Aafrah er eit fjell aust i Libanon. Det har ei høgd på 1645 meter over havet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aafrah» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Libanon
Aard el Borj

Aard el Borj er eit fjell sør i Libanon. Det har ei høgd på 671 meter over havet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aard el Borj» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Libanon
Aarid Maql Saab

Aarid Maql Saab er eit fjell nord i Libanon. Det har ei høgd på 1462 meter over havet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Aarid Maql Saab» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Libanon
Aranes

Aranes er eit fjell sør i Libanon. Det har ei høgd på 670 moh.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aranes (mountain)» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Libanon
Barouk

Barouk (arabisk الباروك) er ein landsby i Chouf distrikt i Libanon. Historisk vart landsbyen kjend som «det gode landet», på grunn av kjelda her (Nabeh-el-Barouk). Diktaren Rachid Nakhleh, som skreiv nasjonalsongen til Libanon, vart fødd i Barouk. Landsbyen er òg kjend for eplene sine og andre frukt, og for dei mange skogane med furu og eik. Like ved landsbyen ligg fjellet Jabal el Barouk på 1943 meter over havet. Fjellet ligg i det største naturreservatet i Libanon, Al Shouf-seder naturreservat, og nokre av dei eldste og flottaste Libanonsedertrea i Libanon står her.

Galleri

Busetnader i Libanonfjella guvernement
Chouf distrikt
Fjell i Libanon
Turistmål i Libanon
1000 m-toppar i Libanon
Jabal es Saaïdé

Jabal es Saaïdé (arabisk skrift جبل سعيدة) er eit fjell i Libanon nær den fråflytta landsbyen Saaïdé, kring 12 km nordaust for Baalbek i Libanon.

Saaidé I og Saaidé II er arkeologiske stader i dette området. Sommaren 1966 grov den libanesiske hæren ei grøft ved Saaidé I, og fann mange reiskapar og steintøy som sigdar, kverner, skraper, kislar, sylar og blad som vart daterte til 8000 til 6000 fvt. Jacques Besançon & Francis Hours oppdaga seinare eit lag frå eldre steinalder under laget frå yngre steinalder med knivar, spydspissar og anna.

Saaidé II, som dekkjer nesten 0,25 hektar, vart først grave ut i 1969 av Bruce Schroeder frå University of Toronto, men staden var skadd av moderne jordbruk. Jebal Saaidé er den einaste landsbyen funnen i Libanon som er datert til før jordbrukstida byrja. Innbyggjarane ser ut til å ha jakta forskjellige typar dyr som gaupe, hjort, gaselle og somme fuglar.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jabal es Saaïdé» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Besançon, J. Hours, F,. Une coupe dans le quaternaire récent. Saaidé I (Beqaa centrale, Liban), Hannon, 5, 29-61, 1970.
 Hours, F,. L'épipaléolithique au Liban. Resultats acquis en 1975, Colloque III, UISPP 1976, 9ème Congrès de l'UISPP, Nice, 130-196, 1976.
 Schroeder, H.B., Natufian i Central Béqaa Valley, Libanon, Bar-Yosef and Valla (eds.) 1991, The Natufian Culture i Levanten, 43-80, International Monographs in Prehistory, 1991.
 Copeland, L., Natufian Sites i Libanon, Bar-Yosef and Valla (eds.) 1991, The Natufian Culture i Levanten, 27-42,International Monographs in Prehistory, 1991
 Ofer Bar-Yosef, François Raymond Valla,. The Natufian culture i Levanten, International Monographs in Prehistory, 1991.
 Soliveres, O., « Restes humains natoufiens du Jebal Saaidé (Epipaléolithique du Liban) », Paléorient, 3, p. 293-294, 1975-1976-1977.
 Churcher, P., « The vertebrate fauna from the Natufian level at Jebel es-Saaïde (Saaïde II), Libanon », Paléorient, 20/2, p. 35-58, 1994,
 

Busetnader frå yngre steinalder
Arkeologiske funn i Libanon
Natufi-stader
Den fruktbare halvmånen
Fjell i Libanon
Busetnader i Beqaa guvernement
Baalbek distrikt
Ivar Orvedal

Ivar Orvedal () er ein norsk forfattar frå Måren i Høyanger. Orvedal debuterte som lyrikar i 1979 med Moldmennsje, og har sidan gitt ut fem bøker.

I 2006 fekk Ivar Orvedal kulturprisen til Høyanger kommune.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Om Ivar Orvedal i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Norske lyrikarar
Forfattarar frå Høyanger
Folk frå Høyanger
Jebel el Gharbi

Jebel el Gharbi (arabisk  جَبَل لُبْنَان) er eit fjell sentralt i Libanon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jebel el Gharbi» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Libanon
Qurnat as Sawda'

Qurnat as Sawdā’ er det høgaste fjellet i Libanon og Levanten med ei høgd på 3 088 meter over havet.

Geografi og klima
Qurnat as Sawda har eit alpint klima med kjølige somrar. Temperaturen om sommaren når vanlegvis 10-15 ºC, men kan gå ned til kring 0-5 ºC om natta. Vinteren er lang på dette fjellet (oktober til seint i april) med temperaturar frå -20 til -45 ºC. Snøfallet er kring 10-12 meter kvart år, og smeltar ikkje før i midten av juni. Frost er vanleg gjennom sommaren. Fjell i Libanon på over 1800 meter er dekte av snø nesten fire månader av året og toppar over 2 500 m er dekte av snø kring halve året.

Fjelltoppen er kjend for å ha mange snøras.

Religiøs mellomalderlitteratur
I Jacobus de Vorgaine sin Aurea Legenda planta Noa eit heilag tre på dette fjellet etter å ha overlevd syndefloden. Vorgaine skreiv at frøa til dette treet vart gjeven til Set av ein engel i Edens hage.

Sjå òg
 Libanesisk geografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Qurnat as Sawda'» frå ,  den 15. august 2014.

Bakgrunnsstoff 
  Peakbagger.com: Qurnat as Sawdā’

Fjell i Libanon
Sverre Søgnen

Sverre Søgnen () er frå Vadheim i Høyanger i Sogn. Søgnen har i hovudsak skrive bøker knytt til historie og gjeve dei ut på eige forlag.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 
 

Forfattarar frå Høyanger
Folk frå Høyanger
Norske sakprosaforfattarar
Sannine

Sannine (arabisk جبل صنين,  Jabal Șannīn) er eit fjell i Libanonfjella i Libanon. Det høgaste punktet er 2 628 moh. Sannine, som er bygd opp av kalkstein, er kjelda til mange fjellbekkar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mount Sannine» frå ,  den 15. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Panorama photo of Mount Sannine

Fjell i Libanon
Turistmål i Libanon
Faueldalen naturreservat

Faueldalen naturreservat (òg skreve Fugldalen og Fauldalen) er eit naturreservat i den austre delen av Tromsø kommune. Det omfattar den nedre delen av Fugldalelvas nedbørfelt. I aust grensar reservatet til Lyngsalpan landskapsvernområde, og elles følgjer grensa stort sett Fugldalselvas dalføre, unntatt dei nedste rundt 200 meter før elva munnar ut i Sørfjorden. 

Verneformålet er kystnær furuskog med naturleg plante- og dyreliv, knytt til etablering av vegetasjon i ein interessant kvartærgeologi. Deler av grusavsetjingane (sandur, endemorene og sidemorenar) er utan vegetasjon. Næringsrik flora etablerer seg i ein berggrunn av gabbro, amfibolitt og dioritt.

Kjelder 

Verneområde i Tromsø
Verneområde oppretta i 2000
Naturreservat i Troms og Finnmark
Lyngsalpan
Dankarvågvatn naturreservat

Dankarvågvatn naturreservat er eit naturreservat nord på Kvaløya i Tromsø kommune i Troms og Finnmark. Det omfattar eit våtmarksområde ved Dankarvågvatnet (5,5 moh.), rundt tre kilometer søraust for Kvaløyvågen, med eit terreng beståande av små kollar omgjeve av myrar og vatn. Områdd har frodig vatnvegetasjon, fattige myrar, lyngmark og bjørkeskog. Det er hekkeplass for fleire arter ender, vadefuglar og måsar. Under vårtrekket stansar store mengder vadefuglar her for å rasa. Det er òg ei betydeleg mengd ender og vadefugl i området under hausttrekket, og delvis òg elles utover hausten.

Reservatet vart oppretta i 1995 for å verne eit myrområde med små vatn og innsjøar som er viktige hekke- og trekklokalitetar for ei rekkje vannfuglarter.

Kjelder 

Verneområde i Tromsø
Verneområde oppretta i 1995
Naturreservat i Troms og Finnmark