alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Stein Herdisson

Stein Herdisson (norrønt: Steinn Herdísarson) var ein islandsk skald som levde omkring midten av 1000-talet.

Liv og skaldskap 
Stein Herdisson var oldebarn av skalden Einar Skålaglam og dermed ein slektning av skalden Stuv Blinde og hovdingen Ulf Ospaksson (Stallare). Truleg kom han til Noreg då Magnus den gode var konge. Seinare var han hos kong Harald Hardråde og han var med i slaget ved Niså (Nissan) i 1062, der han var om bord på skipet til frenden sin, Ulf Stallare. Etter at kong Harald fall i England i 1066, var Stein i Noreg på den tida då Olav Kyrre var konge.
 
Desse dikta av Stein Herdisson er kjende:
Nisåviser – - om førebuingane til slaget ved Niså i 1062, og om sjølve slaget med relativt detaljerte opplysninger.
Ulfsflokk – rest av eit dikt, truleg ei arvedråpa, om Ulf Ospaksson.
Olavsdråpa – om kong Olav Kyrre, om hærferda til England (1066), og om styret til kong Olav i tida etter.
Fragment - eitt vers.

I Skaldatal er Stein Herdisson ført opp som skald hos kong Harald Hardråde, hos kong Magnus den gode og hos Ulf Ospaksson (Stallare). 
Snorre har nytta dikt av han i Skaldskaparmål i Den yngre Edda.

Det har vore drøfta om skaldekvadet «Rekstefja», ei dråpa til ære for Olav Tryggvason, kan ha blitt dikta av Stein Herdisson, men ein reknar med som mest truleg at dette kvadet er dikta av skalden Hallar-Stein.

Kjelder og utfyllande opplysningar

Notar

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
 

Islandske skaldar
Folk frå vikingtida
Islendingar frå norrøn tid
Folk i Skaldatal
Ragnvald Indrebø

Ragnvald Indrebø () var ein norsk geistleg,  lærar og forfattar som var biskop i Bjørgvin bispedømme frå 1948 til 1961. Indrebø var morfar til Ragnar Hovland.

Liv 
Ragnvald Indrebø var fødd i Os i Hordaland. Etter teologisk embetseksamen hadde han ei variert teneste i skule, kyrkje og organisasjonsliv:
 1919 til 1922: Lærar i den høgare skulen
 1922 til 1927: Sokneprest i Jølster
 1927 til 1929: Styrar av Sunnfjord ungdomsskule 
 1929 til 1930: Generalsekretær i Norges Kristelige Ungdomsforbund. 
 1930 til 1948: Meinigheitsprest
 1948 til 1961: Biskop i Bjørgvin

Parallelt med tenesta var Indrebø lærar på Menighetsfakultetet. Frå 1938 til han blei biskop var han redaktør av Luthersk Kirketidende. Under andre verdskrigen var han frå 1942 medlem av Den midlertidige kirkeledelse etter at prestane hadde lagt ned tenesta i protest mot nazistyret under Nasjonal Samling. I 1947 kom han på andreplass i meinigheitsråda si avstemming om kven som skulle bli biskop i Hamar bispedømme. Det var Kristian Schjelderup som blei utnemnd.

Forfattar 
Indrebø er kjend som bibelomsetjar. Saman med broren Gustav Indrebø omsette han Bibelen til nynorsk i den utgåva som kom i 1938. Utgåva har fått kallenamnet Indrebøbibelen. Han skreiv også andre bøker:
 Evangeliet i forkynning og sjelesorg: homiletikk (preikelære) (saman med Berg Rollnes og Joakim Kvistad) 1933 Lunde forlag
 Forelesninger i pedagogikk 1946
 Lidinga i ljoset frå Guds ord : Hudson Taylor : liv og virke NMS-forlaget 
 Kulturkrisa i dag 1950 Credo forlag
 Mot sentrum 1951 Sambåndet forlag
 Dei fyrste biskopane i Bjørgvin bispedømme 1971

Dessutan omsette han ein del konfirmasjonsbøker til nynorsk.

Salmediktar 
Norsk Salmebok og Norsk salmebok 2013 inneheld ein salme omsett av Indrebø: «Ditt verk er stort, men veik er eg».

 Kyrkjevigslar 
Som biskop stod Ragnvald Indrebø for vigslinga av ei rekkje kyrkjer:
 1. april 1951: Herdla kyrkje i Askøy
 12. august 1951: Nonneseter kapell til døvekyrkje for Bergen
 4. desember 1951: Den norske sjømannskyrkja i Le Havre
 14. april 1957: Askrova bedehuskapell i Flora
 juni 1957: Stavang kyrkje i Flora
 26. april 1959: Den norske sjømannskyrkja i Hamburg
 9. oktober 1960: Svelgen kapell i Bremanger
 24. oktober 1960: Nord-Vågsøy kyrkje på Raudeberg i Vågsøy

KjelderDenne artikkelen bygger på «Ragnvald Indrebø» frå ,  den 22. mai 2017.  oppgav desse kjeldene: Anne Kristin Aasmundtveit, Biografisk leksikon til Norsk Salmebok og Norsk Koralbok, Verbum Forlag, Oslo, 1995. ISBN 82-543-0573-0, s. 124''

Bakgrunnsstoff
 Medlemmer i «Velferden» presteforening
 Brev til Quisling vedr. jødeforfølgelse 

Tidlegare biskopar i den norske kyrkja
Bjørgvin bispedømme
Norske sakprosaforfattarar
Bibelomsetjarar
Folk frå Os i Hordaland
Norske salmediktarar
Snegle-Halle

Snegle-Halle (norrønt: Sneglu-Halli) var ein islandsk skald som levde omkring midten av 1000-talet.

Liv og skaldskap 
Snegle-Halle kom frå ei fattig familie frå Fljotar (Fljót) i nærleikan av Svarfadardalen (Svarfaðardalur) på Island. (Begge skaldane Tjodolv Arnorsson og Bolverk Arnorsson kom frå den same staden.)
Tilnamnet hans, «sneglu» hadde truleg samanheng med at han var høg av vekst, med lang hals og smal over skuldrene. Han vart òg kalla Graut-Halle (Grautar-Halli) fordi han skal ha vore særs glad i graut.

Omkring 1053 kom han til kong Harald Hardråde i Noreg og vart hirdmannen hans. Han reiste på handelsferd til Danmark og deretter reiste han til England, der skal han gjort ei dråpa til kong Harald Godwinson. Seinare kom han attende til kong Harald i Noreg, og stutt tid etter reiste han heim til Island, der han døydde noko før 1066.

I samtida vart han rekna som ein god skald og han skal ha hatt lett for å dikte. Han skal ha vore særs frittalande, slagferdig og djerv i si framferd og hadde ei sjeldan evne til å more andre, noko som kong Harald oftast (ikkje alltid) tykte om. Han kunne òg vere nokså grovkorna, slik som i dette diktet (vers nr 10 i lausaviser), som han gjorde om dronning Tora - etter oppfordring frå kong Harald:

I Skaldatal er Snegle-Halle ført opp som skald hos kong Harald Hardråde. Han skal ha gjort Kollevisa (Kolluvísur) som var eit kvad om kyrne han gjætte på Island, ei dråpa om kong Harald, og diktet om den engelske kongen, men ingen av dei er bevart. Desse dikta av han, er kjende:
Lausaviser
Fragment – truleg eit dikt om Harald Hardråde.

Opplysningar om livet til Snegle-Halle, finn ein i islendingesoga «Tåtten om Snegle-Halle» som finst i to versjonar, ein i Morkinskinna og ein utvida i Flatøybok.

Kjelder og utfyllande opplysningar

Notar

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Halli Store norske leksikon
 
 
 

Islandske skaldar
Folk frå vikingtida
Islendingar frå norrøn tid
Folk i Skaldatal
Europacupen i fotball 1969

Europacupen i fotball 1969 var ei fotballturnering der vinnarane av 31 nasjonale toppseriar i fotball var påmelde, attåt tittelsforsvarar Manchester United. Turneringa var den 14. i rekka og vart vunnen av AC Milan. I finalen på Santiago Bernabéu i Madrid 28. mai 1969 vann laget med 4-1 over Ajax Amsterdam. Milan sikra seg dermed sin andre triumf i Europacupen i fotball, den fyrste kom i 1963.

I august 1968 invaderte dei fleste medlemsstatane i Warszawa-pakta Tsjekkoslovakia, og sette ein stoppar for den politiske utviklinga i landet. Fotballklubbane i Vest-Europa nekta då å møtte oppsette motstandarlag frå invasjonsstatane. Mot statuttane valde UEFA då å annullere delar av kampoppsettet i fyrste runde, og i staden sette laga frå invasjonsstatane opp mot einannan. Både Carl Zeiss Jena, Ruch Chorzów, Ferencváros frå Budapest, Levski frå Sofia og Dynamo Kiev trekte då laget i protest mot avgjerda.

Europacupen 1969 var ei rein utslagsturnering. Ved lik målskilnad etter dobbelkamp talde bortemål dobbelt. Turneringa tok til 18. september 1968 og vart altså avslutta med finale i mai 1969. På veg mot triumf slo AC Milan ut Malmö FF, Celtic FC og Manchester United, i den andren runde fekk Milan walkover. Ajax vann over FC Nürnberg, Fenerbahçe frå Istanbul, Benfica frå Lisboa og Spartak Trnava. I kvartfinalane mot Benfica måtte laga ut i omspel, då begge klubbne vann heimekampen med 3-1.

Finalen
31  782 tilskodarar såg finalen i Madrid, der Pierino Prati sende Milan i 2-0-leiing til pause, etter mål i det 8. og 40. minutt. Eit kvarter ut i andre omgang reduserte Velibor Vasović for Ajax på eit straffespark, før Angelo Sormani og Prati auka til 4-1 med nettkjenningar i det 67. og 75. minutt. 

Vinnarlaget frå Milano bestod av; Fabio Cudicini, Angelo Anquilletti, Roberto Rosato, Saul Malatrasi, Karl-Heinz Schnellinger, Giovanni Trapattoni, Giovanni Lodetti, Kurt Hamrin, Angelo Sormani, Gianni Rivera (kaptein) og Pierino Prati.

Ajax stilte med kapteinen Gert Bals i mål, Wim Suurbier, Barry Hulshoff, Velibor Vasović, Theo van Duivenbode, Anton Pronk, Henk Groot, Sjaak Swart, Inge Danielsson, Johan Cruijff og Piet Keizer.
Suurbier og Groot spelte berre fyrste omgang, inn kom i staden Bennie Muller og Klaas Nuninga.

Spanske José María Ortiz dømde kampen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Europapokal der Landesmeister 1968/69» frå ,  den 23. mai 2017.  
 

Europacupen i fotball
Sport i 1969
Otto H. Svenkerud

Otto Halvorsen Svenkerud () var ein norsk gardbrukar og politikar frå Våler i Solør som representerte Hedmark fylke og partiet Høgre på Stortinget 1925-27. Kristian Halvorssen Svenkerud var farfaren hans.

Liv og gjerning
Svenkerud tok middelskoleeksamen i 1889 og eksamen ved Jønsberg landbruksskole i 1893. Dei to neste åra var han fullmektig for den rike skogeigaren Arne Omsted i Grue, før han i 1895 byrja som tømmermerkar i Østerdalen og Solør, eit syssel han hadde til 1918. Frå 1900 var han gardbrukar på Korsbakken i Elverum, til han i 1904 tok over garden Storhov i Elverum, ein gard som morsslekta hans åtte. I 1918 kjøpte han grannegarden Skjefstad og dreiv begge bruka samla.

Til Jubileumsutstillinga 1914 var Svenkerud komiteformann for Hedmark. Seinare var han med i den departementale komiteen om utstillingsplassen på Smedstadmoen av 1920. I tida 1919-28 og seinare 1931-34 var Svenkerud medlem i heradsstyret i Elverum. Han var til ulik tid også formann i likningskommisjonen, skogutvalet og skogrådet i Elverum. Dessutan formann i overstyret for Jønsberg landbruksskole i tolv år frå 1925, og styremedlem i Landstelefonforeningen.

Frå 1922 til -25 var Svenkerud medlem i Høgre sitt sentralstyre. Perioden 1922-24 var han andre varamann til Stortinget frå Hedmark, og møtte ti dagar i april 1924. I den neste stortingsperioden, 1925-27, var han stortingsmann med fast plass, medlem i Landbrukskomiteen. Han var i 1926-27 med i riksretten som frikjende Berge-regjeringa.

Svenkerud hadde stor interesse for hest, og var formann i Sør Østerdalens Hesteavlsforening 1902-11 og på ny frå 1927. I mellomtida, 1917-26, leia han  Hedemarkens Hesteavlsforening. Elles var han styremedlem 1923-29 i Norsk Jæger- og Fiskerforening og formann 1931-33 i Sør Østerdalens Skogeierforening.

Svenkerud var medarbeidar i Norsk Landmannsblad, og skreiv elles mykje i pressa om landbruk og om politiske spørsmål. Han forfatta Elverum-Våler Telefonforenings 50-års beretning 1886-1935.

Kjelder
 

Stortingsrepresentantar 1925-1927
Stortingsrepresentantar for Hedmark
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Lokalpolitikarar i Elverum
Høgrepolitikarar i Hedmark
Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Våler i Innlandet
Sigurd Moe

Sigurd Henrik Olaf Moe () var ein norsk målar frå Stavanger.

Moe, som var son til ein boktrykkar, utdanna seg til målar i København, München og Karlsruhe før han busette seg i heimbyen. Han «var ein av dei finaste og mest sermerkte tolkarane av jærnaturen», og laga landskapsmåleri som Når sol er nede og Utsyn over Hafrsfjord.

Kjelder
 Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

Norske målarar
Folk frå Stavanger
Anne-Pia Nygård

Anne-Pia Nygård () er ein norsk forfattar frå Gloppen i Sogn og Fjordane.  Ho har ein bachelorgrad i nordisk språk og litteratur og grunnfag i engelsk.
Nygård vart fødd med ein ryggskade som vart forverra etter kvart som ho vaks. Ti år gammel vart ho lam. Forfattarskapen byggjer på erfaringene hennar i møte med livet som funksjonshemma. Boka «Det som ingen ser» er retta mot helsepersonell og andre som jobbar med barn og ungdom, og ho gir eit perspektiv på livet til ein rullestolbrukar, der Nygård tek lesaren med inn i tankane og erfaringane til personen i rullestolen.

Bibliografi

Bøker

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Forfattarbesøk på Gloppen opplæringssenter
 NRK Sogn og Fjordane
 bokkilden.no: Om forfattaren og boka «Det som ingen ser».
 Om boka på engelsk fra loaghtanbooks.com

Forfattarar frå Gloppen
Norske sakprosaforfattarar
Ola Sande

Ola Sande () var ein norsk lærar og organisasjonsmann frå Sandane i Gloppen kommune.  Han var m.a. formann i Firda ungdomslag i 25 år, frå 1908 - 1933.  I 1954 fekk Sande Kongens fortenestemedalje i gull.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Det norske Kongehus
 Gravminner i Norge
  Årbok for Nordfjord, 1990, s. 16-25

Bakgrunnsstoff
 Om Ola Sande i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Forfattarar frå Gloppen
Norske sakprosaforfattarar
Kongens fortenestmedalje i gull
Fri tanke

Fri tanke er ei uavhengig nettavis for livssyn og livssynspolitikk som Human-Etisk Forbund gjev ut. Avisa vert redigert  i samsvar med redaktørplakaten og det verdigrunnlaget som forbundet står for. Det redaksjonelle stoffet står ikkje naudsynleg for Human-Etisk Forbunds rekning.

Ansvarleg redaktør er Kirsti Bergh

Avisas nettside
Fri tanke.no

Norske aviser etter namn
Norske nettaviser
Redaktørplakaten

Redaktørplakaten er ei fråsegn som Norske Avisers Landsforbund (no Mediebedriftenes Landsforening) og Norsk Redaktørforening vedtok 22. oktober 1953, revidert i 1973 og i 2004. 

Fråsegna gjer greie for dei pliktane og rettane som redaktørane har, og skal trygge den redaksjonelle fridomen. Frå 1. januar 2009 er hovudpunktet i plakaten vorte lovfesta i Lov om redaksjonell fridom i media, som fastlegg at utgjevar eller eigar ikkje kan blande seg inn i redaktørens daglege leiing av redaksjonen.

Bakgrunnsstoff
Redaktørplakaten
Lov om redaksjonell fridom i media (Mediefridomslova)
Norsk Redaktørforening om Radaktørplakaten

Norsk journalistikk
Skipingar i 1953
Skredsøkar

Skredsøkar eller sendar/mottakar (transiver) er ein type aktiv radioar som opererer på 457 kHz og er spesialiserte for å søka etter personar gravlagt under snø – normalt nytta for å finna snøskredoffer. 

Funksjonsmessig er dei stort sett like uavhengig av produsent. Når ein beveger seg i skredutsett området set ein apparatet i sendemodus, då vert det kontinuerleg send ein låg-straums puls som kan plukkast opp av eit tilsvarande apparat som er sett i søkemodus. Ved at båe einingar sender signal aukar det moglegheitene for at signala skal møtast samanlikna med passive sendarar (reflektor) som til dømes RECCO, som ein finn i ein del klesplagg. 

Tidlegare opererte ein del skredsøkarar på 2,275 kHz, men i 1986 vart det innført ein internasjonal frekvensstandard på 457 kHz, som framleis er gjeldande. Det gjer at sendar/mottakarar frå ulike merke fungerer på tvers. 

Det er verdt å merke seg at skredsøkarar ikkje verkar preventivt for å unngå skred eller for å unngå å verte gravlagd, men dei vert nytta for å redusere tida skredofferet ligg gravlagd.

Type skredsøkarar 
Det er i all hovudsak to typar skredsøkarar, digitale og analoge. Dei nyttar begge to den internasjonale standarden for skredsøkarar, og varierer berre i korleis dei identifiserer ein gravlagt skredsøkar. Dei fleste skredsøkarane som ein no finn i butikken er digitale, fordi dei er enklare å nytte og har høgare attfinningsgrad. Fleire digitale skredsøkarar på marknaden har òg støtte for analogt signal.

Ski
Idrettsutstyr
Frikøyring
Klatreutstyr
Tryggleiksutstyr
Snøras
Europacupen i fotball 1970

Europacupen i fotball 1970 var ei fotballturnering der vinnarane av 32 europeiske toppseriar i fotball var påmelde, attåt tittelsforsvarar AC Milan. Turneringa var den 15. i rekka og vart vunnen av Feijenoord frå Rotterdam. I finalen på San Siro i Milano 6. mai 1970 vann laget med 2-1 over Celtic FC etter ekstraomgangar. Feijenoord vart dermed det fyrste laget frå Nederland som sigra i Europacupen i fotball.

Europacupen 1970 var ei rein utslagsturnering. Ved lik målskilnad etter dobbelkamp talde bortemål dobbelt. Turneringa tok til med ei forrunde 21. og 28. august 1969, der serievinnarane i Finland og Danmark spelte om retten til å vere med i 1. runde. Vinnarlaget Feijenoord slo ut Knattspyrnufélag Reykjavíkur, tittelforsvarar AC Milan, Vorwärts Berlin og Legia Warszawa. Medan Celtic eliminerte FC Basel, Benfica, Fiorentina og Leeds United.

Finalen
Finaledagen 6. mai 1970 i Milano såg 53 000 tilskodarar sidebacken Tommy Gemmell gje Celtic leiinga i det 29. minutt og Rinus Israël utlikna to minuttar seinare. Så vart det ikkje fleire mål i ordinær tid, og fyrst etter 117 minuttars spel sette svenske Ove Kindvall inn sigersmålet for Feijenoord.

Vinnarlaget Feijenoord bestod av: Eddy Pieters Graafland, Piet Romeijn, Theo Laseroms, Rinus Israël (kaptein), Theo van Duivenbode, Franz Hasil, Wim Jansen, Willem van Hanegem, Henk Wery, Ove Kindvall, Coen Moulijn. Guus Haaak spelte 2.ekstraomgang i staden for Romeijn.

På Celtic FC spelte Evan Williams, David Hay, Jim Brogan, Billy McNeill (kaptein), Tommy Gemmell, Bobby Murdoch, Bertie Auld, Jimmy Johnstone, Bobby Lennox, William Wallace, John Hughes. George Connelly tok plassen til Auld i det 77. minutt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Europapokal der Landesmeister 1969/70» frå ,  den 24. mai 2017.  
 

Europacupen i fotball
Sport i 1970
Bernt Moe

Bernt Moe () var ein norsk arkivar og historikar frå Christiania.

Moe arbeidde som assistent ved Riksarkivet. Han gav i 1838-40 ut Actstykker til den norsk krigshistorie under Frederik IV, og stod gjennom tiåret 1840-50 for utgjevinga av Tidsskrift for den norske Personalhistorie. I 1845 gav han ut Biographiske Efterretninger om Eidsvolds-Repræsentanter og Storthingsmænd i Tidsrummet 1814-1845.

Kjelder 
 Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

Norske historikarar
Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Oslo
Blåsultanhøne

Blåsultanhøne (Porphyrio porphyrio) er ein vassfugl i riksefamilien, Rallidae. Denne sothønsstore fuglen, med store, raude føter og tær, iriserande fjørdrakt og raudt nebb og pannebles, er lett gjenkjennelig i utbreiingsområdet sitt. Blåsultanhøns lever på Iberia, i Frankrike, på Sardinia og i Nord-Afrika austover til Tunisia. Tidlegare var dette taksonet rekna som nominatunderarten av sultanhøne.

Skildring 
Blåsultanhøner i Europa har kroppsstorleik på 45 til 50 centimeter, veg rundt 860 gram. Dei har mørk lillablå farge, med stort, raudt glansfullt pannebles og kraftig nebb. Pannebleset er sterkt raudfarga året rundt, nebbet kan bli bleikare om vinteren. Undergumpem er kvit.

Lætet er høglydt og variert og kan inkludere seriar av langtrekt, nasal, klagande tuting i varierande styrke. Det er spesielt støyande i hekkesesongen. Til trass for at dei er  klumpete i flukt, kan dei flyge lange avstandar, men er ikkje regulære trekkfuglar. I flukta heng beina ned. Dei er dessutan gode symjarar, spesielt for ein fugl utan symjeføter. 

Blåsultanhøns er vanlegvis sesongbaserte hekkefuglar. Hekketida korrelerer med maksimum nedbørsmengd på mange stader, eller med sommar i meir tempererte klima. Det naturlege habitatet er frodig våtland ved opent vatn med takrøyr eller liknande låge vekstar. Mønsteret av sosial åtferd har ein tendens til å vere monogamisk.

Para har reirplass på store samanvovne oppsamlingar av takrøyrstrå og liknande, litt over vasstanden i sumpane. Kvar fugl kan legge 3-5 flekka egg. Rugeperioden går over 23-27 dagar, og ruginga vert utført av begge kjønn. Nyklekte ungar er utvikla med svarte dunfjører og er i stand til å forlate reirplassen kort tid etter klekking, men vil ofte bli verande i reiret i nokre dagar. Ungane blir mata av foreldra sine og av gruppemedlemmar i mellom 10-14 dagar, etter det tar dei til å finne føda si sjølv.

Blåsultanhøns føretrekker å beite i våte område med rikeleg nedbør, sumpar og ved innsjøkantar. Fuglane lever i par og i grupper. Dei sym om naudsynt og brøytar seg gjennom siv, et blaute skot og anna vegetabilske fragment. Dei har vore kjente for å ete fugleegg, fugleungar, småfisk og virvellause dyr som sniglar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Western swamphen» frå ,  den 25. mai 2017.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

riksefamilien
Gråhovudsultanhøne

Gråhovudsultanhøne (Porphyrio poliocephalus) er ein vassfugl i riksefamilien, Rallidae.
Arten har utbreiingsområde i sørlege Asia, rundt Kaspihavet og frå Irak austover til Pakistan. Det finst to registreringar i Noreg av denne arten i 1923. Han er introdusert til Florida i USA. Tidlegare var dette taksoneit rekna som nominatunderarten av sultanhønekomplekset.

Skildring 
Gråhovudsultanhøner har utsjånad mykje som blåsultanhøne i Sørvest-Europa, men skil seg med varierande grad av lysare hovud.
Storleiken på rundt 45 - 50 centimeter varierer med lengdgraden, og avtar austover i utbreiingsområdet.

Det er skildra tre underartar utan overlappande utbreiing:
P. p. poliocephalus finst frå India og Sri Lanka til Sør-Kina og Nord-Thailand, har djupblå skuldrer, andlet, hals og bryst.  Denne underarten er introdusert til Florida.

P. p. caspius (Hartart, 1917) området rundt Kaspihavet og ein avgrensa bestand i sørlege Tyrkia, liknar poliocephalus med lysare gråtona hovud, men er større.

P. p. seistanicus (Zarudny & Harms, 1911) lever frå Irak austover til Pakistan, som poliocephalus, men større, og mindre enn caspius.

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Riksefamilien
Dagfinn Hjertenes

Dagfinn Hjertenes () var ein norsk næringslivsmann og politikar frå Florø. Han representerte Høgre i Sogn og Fjordane på Stortinget 1989-93.

Hjertenes gjekk handelsskule i 1961, og ut av Befalsskulen for Infanteriet i Nord-Noreg i 1963 og sidan Bankakademiet  I 1964 var han sersjant/fenrik i Brigaden i Nord-Noreg, og arbeidde deretter 1965-66 på kontor i Florø, 1967-68 som organisasjonssekretær i Hordaland Høgre og på trygdekontoret i Arna og 1968-69 i Den Vestenfjeldske Creditreformforening i Bergen. Sidan var han tilsett 1969-72 i Bergens Kreditbank, før han åra 1972-79 var driftskonsulent i Sogn og Fjordane Sparebanklag. 

Hjertenes var politisk aktiv i Høgre. Han var ordførar i Flora 1980–85 og 1988–89,  og stortingsrepresentant frå Sogn og Fjordane 1989–93. På Stortinget var han medlem i Energi- og industrikomiteen 1989–90 og Forsvarskomiteen 1990–93. Han var då ein pådrivar for å få lagt oljeverksemd til heimbyen. 1990-92 var han sentralstyremedlem i Høgre.

Han lukkast ikkje verte attvald til Tinget, og var såkalla sjølvstendig næringsdrivande til 1996, deretter næringssjef i Flora kommune til 2001. Hjertenes hadde elles mange styreverv i næringslivet, mellom anna var han styreformann i Botnaneset Industriselskap 1981–2000, formann i Norsk Petroleumsforening si avdeling i Sogn og Fjordane 1986–1998 og styreformann i Vestnes Innredning 1998–2006. Elles var han styremedlem i Firda Billag 1989–2006  og i Fylkesbaatane i Sogn og Fjordane 2000–04.

Frå 1970 til -72 var Hjertenes formann i Sportsklubben Djerv i Bergen, 1983-89 formann i Sogn og Fjordanes regionale høgskulestyre og 1994-2003 i Sogn og Fjordane idrettskrins, samt ombodsmann for Forsvaret og for sivile vernepliktige 2002–06.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1989-1993
Folk frå  Flora