alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Anne Krigsvoll

Anne Katharine Krigsvoll () er ein norsk skodespelar frå Trondheim.

Karriere 

Anne Krigsvoll debuterte i musikalen Camino Real ved Nationaltheatret i 1982, der ho var tilsett fram til 1985. På resten av åttitalet arbeidde ho også ved Fjernsynsteatret og Trøndelag Teater. I 1984 debuterte ho som filmskodespelar i Lars i porten, og året etter spelte ho både i Anja Breiens Papirfuglen, og filmen Øye for øye. I 1987 hadde ho hovudrolla i Arild Brinchmann sin miniserie Av måneskinn gror det ingenting, basert på romanen av Torborg Nedreaas. I 1988 vann Krigsvoll Amandaprisen i klassen Beste kvinnelege hovudrolle for denne. Seinare har ho spelt i ei lang rekkje oppføringar, både på teater, på fjernsyn og i spelefilm. Dei siste åra har ho vore å sjå i fjernsynsserien Offshore, filmen Uro (2006) og miniseriane Størst av alt og Berlinerpoplene (2007).

Krigsvoll var også programleiar for NRK-programmet Danseglede i 2005.

Heider 

 1988: Amandaprisen i klassen Beste kvinnelege hovudrolle for rolla som Clara i Av måneskinn gror det ingenting.
 1999: Heddaprisen for framragende sceneprestasjon for sesongen 1998-1999, særleg i rolla som Idun i Bergljot Hobæk Haffs Skammen på Nationaltheatret.
 2003: Gammleng-prisen i klassen skodespelar.

Oppføringar

Teaterstykke (utval)
Idun Hov i Skammen av Bergljot Hobæk Haff
Martha i Hvem er redd for Virginia Woolf? av Edward Albees
Kassandra i Trojanerinner av Evripides
Petra von Kant i Petra von Kants bitre tårer av Rainer Werner Fassbinder
Dorine i Tartuffe av Molière
Mylady i De tre musketerer av Alexandre Dumas den eldre
Fru Bruscon i Teatermakeren av Thomas Bernhard
Ella Rentheim i John Gabriel Borkman av Henrik Ibsen
Alice i Dødsdansen av August Strindberg
Kvinna i Skuggar av Jon Fosse
Inger i Markens grøde av Knut Hamsun
Bonnie Bøtta i En midtsommernattsdrøm av Shakespeare
Tone i Ekteskap på vidt gap av Dario Fo og Franca Rame

Film og fjernsyn

 1984: Lars i porten (Film)
 1985: Strindberg, ett liv (Miniserie)
 1985: Papirfuglen (Film)
 1985: Øye for øye (Film)
 1987: Av måneskinn gror det ingenting (Miniserie)
 1988: Brun bitter (Film)
 1989: Karachi (Film)
 1991: For dagene er onde (Film)
 1992: Mysteriet med det levende lik (Fjernsynsserie),
 1993: Stella polaris (Film)
 1994: Vestavind (Fjernsynsserie)
 1994: Brødrene Dal og legenden om Atlant-is (Film)
 1995: Amalies jul (Fjernsynsserie)
 1996: Syndig sommer (Film)
 1996: Offshore (Fjernsynsserie)
 1996: Aldri mer 13! (Film)
 1998: Nini (Fjernsynsserie)
 1999: Misery Harbour (Film)
 2000: Ballen i øyet (Film)
 2006: Willy Nilsen (Fjernsynsserie)
 2006: Uro (Film)
 2006: Lullaby (Film)
 2007: Størst av alt (Fjernsynsserie)
 2007: Berlinerpoplene (Fjernsynserie)
 2009: En god nummer to (Fjernsynsserie)
 2012: Lillyhammer (Fjernsynsserie)

Kjelder 

 , henta inn 21. november 2011.
 Bokmålswikipedia om Anne Krigsvoll, henta inn 21. november 2011.

Referansar 

Folk frå Trondheim
Vinnarar av Amandaprisen
Vinnarar av Heddaprisen
Norske skodespelarar
Religionshistorie

Religionshistorie er ein akademisk disiplin som inngår i fagfelta religionsvitskap og teologi, og som blir undervist ved alle norske universitet og fleire høgskolar. Disiplinen religionshistorie hentar teorigrunnlaget sitt primært frå allmenn historieforsking og sekundært frå antropologi, filosofi og andre disiplinar innan samfunnsvitskap og humaniora.

Akademisk historieskriving handlar om å samle og å ordne eit historisk kjeldemateriale i kategoriane tid, rom og kausalitet (årsak-verknad-samanhengar.) Disiplinen religionshistorie samlar kjelder som er relevante for spørsmål om utvikling av religiøse tradisjonar, og framstiller dei på måtar som også kan bli akseptert utover miljøet og tradisjonen til forfattaren.

Referansar 

 
Humaniora
Mytografi

Mytografi (frå gresk μυθογραφία mythografia, 'skriving av fablar') er samling og gjengjeving av mytar i kunst og litteratur.

Samlingar av mytar krev ein del feltarbeid, og målet kan vera å skape noko av verdi for kulturantropologi, religiøse studium, eller ein myteteori framfor berre å samle råmateriale som blir omforma i ein kunstnarisk samanheng. Ein mytologist er i ein streng definisjon ein som samlar mytar.

Referansar

Sjå òg 
 Myte
 Mytologi
 Eventyrsamlar

Mytologi
Kunst
Statsuniversitetet i Moskva

Statsuniversitetet i Moskva (Московский государственный университет имени М. В. Ломоносова, ofte forkorta МГУ, MGU) er det største universitetet i Russland og eit av dei eldste, grunnlagt .

Universitetsbygningane ligg i hovudsak innanfor Moskva sin bygrenser og inneheld 30 fakultet, 13 vitskapelege institutt, over 40 000 studentar, 7 000 doktorgradsstudentar, 4 000 lærarar og 5 000 forskarar. Elleve tilsette ved universitetet har motteke Nobelprisen.

Hovudbygningen ligg på Sporvehøgda sørvest i byen. Den blei oppført i 1949-1953 av Lev Rudnev, og er eit eksempel på sosialistisk klassisisme. Bygningen er ein av Stalin-skyskraparane som ofte blir kalla Dei sju søstrene.

Kjente studentar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Statsuniversitetet i Moskva» frå ,  den 5. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
Heimeside

Universitet i Russland
Byggverk i Moskva
Stalinistisk arkitektur
Skipingar i 1755
1755 i Russland
Skyskraparar i Russland
Turistmål i Moskva
Skyskraparar med høgd mellom 200 og 249 meter
Hypergeometrisk rekkje

Ei hypergeometrisk rekke  er ei rekkje på forma

der c må vere større enn eller lik 0. Ei hypergeometrisk rekkje er konvergent dersom . Slike rekkjer vart først innført av Leonard Euler, medan meir generelle resultat vatr gjeven av Gauss og seinare matematikarar. Ei generalisert eller høgare hypergeometrisk rekkje er ei rekkje

der forholdet

er ein rasjonal funksjon av n.

Blant dei mange resultata kring slike rekkjer finn ein at Richard Birkeland påviste at røtene i ei vilkårleg algebraisk likning kan skrivast som ein sum av høgare hypergeometriske rekkjer.

Kjelder
hypergeometrisk rekke. (2011-11-22) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/hypergeometrisk_rekke

Matematiske rekkjer
Hypergeometriske funksjonar
Hyperkomplekst tal

Eit hyperkomplekst tal er eit omgrep for eit element i eit hyperkomplekst system, som òg vert kalla ein algebra. Det er eit algebraisk system med basiselement  u1, u2, ..., un slik at kvart element i dette systemet kan skrivast (eintydig) på forma x = α1u1 + α2u2 + ... + αnun. Koeffisientane α2, α2, ..., αn kan vere reelle eller komplekse tal, eller meir generelt høyre til ein vilkårleg kropp.

Prosjektet med å katalogisere tala byrja i 1872 då Benjamin Peirce først publiserte Linear Associative Algebra, og vart fortsett av sonen hans Charles Sanders Peirce. Av viktige oppdagingar dei gjorde var å identifisere nullpotensen og idempotenten som nyttige hyperkomplekse tal for klassifiseringar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hypercomplex number» frå ,  den 22. november 2011.  
 

 
Matematikkhistorie
Hyperplan

Eit hyperplan er ei generalisering av eit vanleg (todimensjonalt) plan til n dimensjonar. I  er eit hyperplan definert som eit underrom av grad n-1, alternativt som mengda av røter (nullpunkt) til eit førstegradspolynom. I hyperplan er dette ei linje (eit underrom av grad 1) og i  er det eit vanleg plan.

Omgrepa hyperkube og hypersfære (eller hyperkule) vert nytta om n-dimensjonale generaliseringar av dei vanlege tredimensjonale objekta. Såleis består til dømes ein hypersfære av alle dei (n-dimensjonale) punkta som ligg i same avstand frå eit visst punkt, sentrum av sfæren. I to dimensjoner blir dette ein sirkel, og i tre dimensjoner ein vanleg sfære.

Alle desse omgrepa kan generaliserast til eit vilkårleg rom av grad n over ein vilkårleg kropp.

Kjelder
hyperplan. (2011-11-22) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/hyperplan

Euklidsk geometri
Affin geometri
Lineær algebra
Projektiv geometri
Hyperreelt tal

Eit hyperreelt tal er eit omgrep som høyrer til eit område av matematikken kalla ikkje-standard analyse, og som vart grunnlagt av logikaren Abraham Robinson med boka Non-standard Analysis i 1960. Omgrepet hyperreelle tal representerer ei vidare utviding av talomgrepet ut over dei reelle tala, og kan mellom anna sjåast på som ei presisering av den opphavlege og heuristiske bruken til Leibniz av infinitesimal i differensial- og integralrekninga.

Kjelder
hyperreelle tall. (2011-11-22) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/hyperreelle_tall

Matematisk analyse
Ikkje-standard analyse
Feltteori
Uendeleg
Don't Let the Sun Go Down on Me

«Don't Let the Sun Go Down on Me» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin på albumet Caribou frå 1974. Songen vart gjeven ut som singel same året. 

På refrenget er blåsearrangement gjort av Del Newman, og Beach Boys-medlemmane Carl Wilson og Bruce Johnston, samt Toni Tennille syng korvokal. Med på songen er òg Ray Cooper på perkusjon og Dave Hentschel på mellotron.

Det vart spelt inn eit konsertopptak den 14. desember 1986 som er gjeven ut på Live in Australia with the Melbourne Symphony Orchestra. Ei forkorta utgåve av denne innspelinga vart gjeven ut som singel i 1987 og finst på To Be Continued....

I 1991 spelte John inn songen som ein duett med George Michael og singelen vart ein stor suksess. Paret hadde sunge songen i lag på Live Aid i 1985. Singelen var spelt inn under ein konsert på Wembley Arena i London den 25. mars 1991 då Elton John var gjesteartist for George Michael. Duetten vart ein stor hit på begge sider av Atlanteren og nådde toppen av lista i mellom anna Storbritannia, USA og Noreg. Denne versjonen finst på John-albumet Love Songs. Inntektene frå singelen vart delt mellom 10 forskjellige veldedige organisasjonar for born, AIDS og utdanning.

Listeplasseringar
Originalutgåva av «Don't Let the Sun Go Down on Me» nådde 16. plass i Storbritannia og andreplass i USA. I Canada gjekk han heilt til topps og vart den femte listetoppen hans i det landet.

Andre versjonar
«Don't Let the Sun Go Down on Me» har vore ein populær song for mange andre artistar som Maynard Ferguson, Roger Daltrey, The Winans, Gloria Estefan, Oleta Adams, Joe Cocker, Me First and the Gimme Gimmes, Vanessa Carlton og Bettye LaVette.

Lister

Originalversjonen

George Michael/Elton John-versjonen

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Don't Let the Sun Go Down on Me» frå ,  den 22. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1974
Singlar frå 1991
Singlar frå 1992
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar frå 1974
Elton John-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Songar på toppen av European Hot 100
Musikkvideoar regisserte av Andy Morahan
Nummer-ein-singlar i Italia
Nummer-ein-singlar i Nederland
Nummer-ein-singlar i Sveits
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Gus Dudgeon
MCA Records-singlar
Columbia Records-singlar
Epic Records-singlar
The Rocket Record Company-singlar
DJM Records-singlar
Phonogram Records-singlar
David Archuleta-songar
The Beach Boys-songar
George Michael-songar
Joe Cocker-songar
Gloria Estefan-songar
Garth Brooks-songar
Miley Cyrus-songar
James Last-songar
Songar om sola
Louis Brassin

Louis Brassin () var ein belgisk pianist, komponist og musikkpedagog.

Brassin gav sine første konsertar i Hamburg i ein alder av seks år. Eit år seinare fekk faren engasjement i Leipzig, og der gjekk Brassin på konservatoriet som elev av Ignaz Moscheles. Han held ein minneverdig konsert i Stade 1848 da han som åtteåring spelte saman med sin femårige bror Leopold, som han sjølv hadde lært opp som pianist. I 1857 reiste han på ein konsertturné i Belgia og brukte da for første gong kunstnarnamnet Brassin. Frå 1866 underviste han ved Det sternske konservatoriet i Berlin. I 1869 blei han utnemnd tilprovessor i klaver ved konservatoriet i Brussel og i dei ti åra han budde der spelte han ei viktig rolle i det belgiske musikklivet. I 1878 følgde han etter  Teodor Leszetycki ved konservatoriet i St. Petersburg.
 
Brassin omarbeidde ei mengd verk av Richard Wagner for klaver og skreiv fleire små, i dag stort sett gløymde, klaverstykke. Til elevane hans høyrer Edgar Tinel, Vassilij Sapelnikov og Vasilij Safonov.

Brørne, pianisten Leopold Brassin (1843–1890) og fiolinisten Gerhard Brassin (1844–1885) reiste på fleire konsertreiser saman. Dei underviste ved Stern-konservatoriet i Berlin og i Bern. Begge etterlet seg stort sett komposisjonar for deira eige instrument.

Verk 
 2 klaverkonsertar
 Dei tyske operettane Der Thronfolger og Der Missionär

Klaververk
 Première grande Polonaise pour Piano.
 Deuxième grande Polonaise pour Piano.
 Troisème grande Polonaise pour Piano.
 Feuillet d'album (Albumblatt) pour le Piano.
 Étude de concert (Ut majeur) pour le Piano.
 Impressions d'Automne (Herbst-Eindrücke.) Trois études pour le Piano.
 Menuet, Gavotte et Gigue pour le Piano.
 Polka de la Princesse pour le Piano.
 Sérénade.
 Rêverie pastorale pour le Piano.
 Rêverie pour le Piano.
 Second Galop fantastique de Concert.
 Les Adieux, morceau caractéristique pour Piano.
 Grandes Études de Concert pour le Piano. Op. 12 [Nr. 1–6].
 Mazurka de Salon pour Piano. Op. 14.
 Au clair de la lune, Nocturne pour piano. Op. 17
 Deuxième grand polonaise. Op. 18

Omarbeidingar
 3 Morceaux pour le Piano d'après D. Scarlatti.
 Aus R. Wagners Der Ring des Nibelungen. No. 1. Walhall, No. 2 Siegmund's Liebesgesang, 3. Feuerzauber, No. No. 4. Der Ritt der Walküren, No. 5. Waldweben für das Pianoforte frei übertragen von L. Brassin.
 Toccata d-Moll, BWV 565 für Orgel von Joh. Seb. Bach für Pianoforte zum Concertvortrag bearbeitet von Louis Brassin. (det er tvilsamt om BWV 565 er av Bach)
 Choeur des soldats de l'opéra Faust de Gounod, Transcription de concert pour piano Op. 27.

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «» frå , den 22. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
 

Belgiske komponistar
Klassiske pianistar
Folk frå Aachen
The Bitch Is Back

«The Bitch Is Back» er ein rockesong av Elton John, med tekst av Bernie Taupin. Han var den andre singelen frå albumet Caribou frå 1974 og nådde førsteplassen på singellista i Canada, den sjette topplasseringa her, fjerdeplass i USA og 15. plass i Storbritannia. Songen er omtalt som ein av dei beste hardare rockesongane til Elton John. I USA hadde singelen seld til gullplate i 1995.

Ideen til songen kom ikkje frå verken John eller Taupin, men den dåverande kona til Bernie Taupin. Medan dei diskuterte Caribou fekk Elton John eit av sine legendariske raserianfall og kona til Taupin braut ut «the bitch is back». Taupin skreiv så teksten. 

Songen vart bannlyst frå fleire radiostasjonar i USA og andre land fordi han nytta tabuordet «bitch».

Dusty Springfield er ein av korvokalistane på studioversjonen av songen.

Songen vart spelt inn to gonger av Tina Turner: ein gong for Rough i 1978, og igjen for albumet Two Rooms i 1991. Turner song òg songen på konsertane sine på slutten av 70-åra, og i lag med Elton John på VH1 Fashion and Music Awards 1995 og VH1 Divas Live '99.

Medverkande
 Ray Cooper, John Lennon – tamburin
 Davey Johnstone – elektrisk gitar
 Elton John – piano, vokal
 Clydie King – korvokal
 Sherlie Matthews – korvokal
 Dee Murray – bass
 Nigel Olsson – trommer
 Lenny Pickett – tenor saksofon
 Jessie Mae Smith – korvokal
 Dusty Springfield – korvokal

Blåsarar av blåserekkja til Tower of Power

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «The Bitch Is Back» frå ,  den 22. november 2011. 
 </div>

Elton John-songar
Songar frå 1974
Singlar frå 1974
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar produserte av Gus Dudgeon
DJM Records-singlar
Phonogram Records-singlar
MCA Records-singlar
The Rocket Record Company-singlar
Tina Turner-songar
Miley Cyrus-songar
Hugo Montenegro-songar
Philadelphia Freedom

«Philadelphia Freedom» er ein song gjeven ut av Elton John (som «The Elton John Band») som singel i 1975. Songen var ein av mange listetoppar for John i USA på denne tida. I Canada var singelen den åttande som nådde toppen av singellista. Songen var skriven av Elton John og Bernie Taupin som ei teneste for venen og tennisstjerna Billie Jean King. King var ein del av tennislaget Philadelphia Freedoms. Gene Page har arrangert orkesteret på songen.

Songen vart spelt inn sommaren 1974 under ein pause i innspelinga av Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy og var den einaste songen John og Taupin skreiv med tanke på ei singelutgjeving. I følgje boka His Song: The Musical History of Elton John av Elizabeth Rosenthal skal Taupin ha sagt at «Eg kan ikkje skrive ein song om tennis» og gjorde det heller ikkje. Taupin hevdar at songen ikkje har noko tilknyting til tennis, Philly Soul eller patriotisme, men teksten er likevel tolka som patriotisk og oppløftande. I USA selde singelen til gull i 1975 og til platina i 1995. 

Songen vart spelt inn av Hall & Oates på hyllestalbumet Two Rooms i 1991. Han vart òg spelt inn av Ike & Tina Turner.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Philadelphia Freedom (song)» frå ,  den 22. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Elton John-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar med tekst av Bernie Taupin
Tina Turner-songar
Nummer-ein-singlar i Canada
Teodor Leszetycki

Teodor Leszetycki, sjølv germaniserte han namnet til Theodor Leschetizky, () var ein polsk-austerriksk pianist og musikkpedagog. Leschetizky studerte mellom anna hos Carl Czerny i Wien og var ved sida av Franz Liszt den fremste klaverlæraren på 1800-talet. 

I 1854 reiste han til St. Petersburg og grunnla i 1862 der konservatoriet i byen saman med Anton Rubinstein. Saman med Nikolaj Rubinstein blir Leszetycki rekna som grunnleggar av den såkalla russiske klaverskolen.

Kjende elevar av Leszetycki var Ignaz Friedman, Ignacy Paderewski, Franz Schmidt, Arthur Schnabel og Vasilij Safonov. Leszetycki hadde ein romantisk spelestil som er dokumentert på eit par pianorullar.

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på 
«Teodor Leszetycki» frå 
«Theodor Leschetizky» frå 
begge frå den 21. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Leszetycki på Leschetizky Verein
 

Polske pianistar
Folk frå vojvodskapen Podkarpackie
Someone Saved My Life Tonight

«Someone Saved My Life Tonight» er ein song av Elton John på albumet Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy frå 1975. Teksten er skriven av Bernie Taupin.

Songen vart gjeven ut som den einaste singelen frå albumet i 1975 og nådde fjerdeplass i USA og Topp 25 i Storbritannia. I USA selde han til gull same året. I Canada nådde singelen andreplassen og var den første singelen til John på lang tid som ikkje gjekk til topps der.

Taupin skreiv teksten om ei tid i 1969, før John hadde vorte ein populær musikar og han var klar til å gifte seg med kjærasten Linda Woodrow. John og Woodrow delte ei leilegheit med Taupin i Furlong Road i East End of London, derfor opningslinja «When I think of those East End lights». Han hadde store tvil om det komande bryllaupet og tenkte på å ta sjølvmord. Han søkte tilflukt hos venene sine, særleg Long John Baldry, som overtydde John om å gje opp ekteskapsplanane for å redde musikkarrieren sin. Som teikn på takksemd og respekt for Baldry, skreiv Taupin han om til «someone» i tittelen.  Somme radiostasjonar bannlyste eller endra songen fordi det vart nytta orda «damn it» i andreverset.

Songen som med ei lengd på 6:45 var ein av dei lengste singlane til Elton John, var meint å kortast ned for å tilpassast radioformatet, men John nekta MCA Records å redigere songen, og han vart gjeven ut i sin heilskap.

John har spelt songen mange gonger på konsertane sine, mellom anna i Central Park i september 1980.

Medverkande
 Elton John – piano, Rhodes piano, ARP String Ensemble synthesizer, vokal
 Davey Johnstone – Leslie-gitar, akustisk gitar, korvokal
 Dee Murray – bassgitar, korvokal
 Nigel Olsson – trommer, korvokal
 Ray Cooper – tamburin, shaker, cymbal

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Someone Saved My Life Tonight» frå ,  den 22. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Furlong Road Flat
Linda Woodrow Engaged to Elton John (Sunday Mirror 16. oktober 2005)

Elton John-songar
Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Songar med musikk av Elton John
Songar med tekst av Bernie Taupin
Songar produserte av Gus Dudgeon
MCA Records-singlar
DJM Records-singlar
Songar om sjølvmord
Mumford & Sons-songar
Paul Pabst

Christian Georg Paul Pabst () var ein russisk pianist, komponist og musikkpedagog av tysk avstamming.

Han var son av August Pabst, rektor på konservatoriet i Riga og bror av Louis Pabst som grunnla musikkakademiet i Melbourne. Papst lærte å spele klaver under oppsikt av faren, seinare gjekk han på musikkakademiet i Wien hos Anton Door.

Pabst starta å undervise i Riga i 1875 og kom til Russland i 1878. I 1881 blei han professor ved konservatoriet i Moskva.

Pabst skreiv fleire klaverstykke, ein klavertrio, ein klaverkonsert dedisert Anton Rubinstein og fantasiar over operaer av venen sin Pjotr Tsjajkovskij. Det er òg mogeleg at Pabst redigerte klaverpartiet til Tsjajkovskijs første klaverkonsert. Tsjajkovskij dediserte konsertpolonesen frå op. 72 (1893) til Pabst. Det gjorde òg Sergej Rakhmaninov med dei sju klaververka op. 10 (1894). 

Som konsertpianist spelte Pabst særleg verk av Robert Schumann og Franz Liszt. 

Til Pabst sine elevar finn ein mellom andre Konstantin Igumnov, Aleksandr Goldenweiser, Aleksandr Goedicke, Jelena Beckmann-Sjtsjerbina, Nikolaj Medtner, Georgij Konjus og Arsenij Koresjtsjenko.

Merknadar

Kjelder 
Denne artikkelen er basert på «» frå , den 21. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
  Biografi, bobrovnikova.com

Tyske komponistar
Russiske komponistar
Folk frå Königsberg
Tyske pianistar
Russiske pianistar
IPhone

iPhone er ein smarttelefon med multimediafunksjonalitet som er designa og marknadsført av Apple. Apple selde 200 millionar smarttelefonar berre i 2020.  Den brukar iOS som operativsystem. Formgivinga skjer i California, medan telefonen vert produsert i Kina. Han er kjenneteikna ved ein stor, berøringsfølsom skjerm. Telefonen vert styrt ved å trykka på grafiske ikon på den digitale skjermen med ein eller fleire fingrar. Når ein pressar på skjermen med to fingrar kan ein zooma inn og ut av tekst, bilete og grafikk som ein ønskjer å sjå nærare på. I tillegg til å vera ein vanleg mobil telefon har han også mellom anna funksjonar som mobilt fotoapparat, nettlesar, e-post, kompass, kalkulator og rørslesensor. 

iPhone vart fyrste gong presentert av administrerande direktør i Apple, Steve Jobs, på Macworld Conference & Expo 9. januar 2007, og mobilen vart lansert 29. juli 2007 i USA. Han vart lansert i Noreg 11. juli 2008, hjå NetCom.

Utgåver

 iPhone 2G – Introdusert 29 juni 2007, og var den fyrste utgåva. Batteritida i konstant samtale var rekna til 8 timar, medan ein kunne surfa på internett i 6 timar.
 iPhone 3G – Introdusert i 2008, med støtte for 3G og assistert GPS. iPod-funksjonalitet er ein del av telefonen. Det finst ei rekke supplerande applikasjonar tilgjengeleg for nedlasting, og det er også råd å oppdatere programvarene via iTunes. Ein forbetra utgåve av den første versjonen. 3G fekk nytt design og nokre nye funksjoner som blant anna AppStore, noko som har vokse og blitt den største og mest populære butikken for mobile applikasjonar.
 iPhone 3GS – Introdusert i 2009. Han hadde ein langt raskare CPU og GPU enn forgjengaren, noko som gjorde han opptil dobbelt så rask ifølgje ytingsmålingar. Han hadde eit tre megapiksels kamera med autofokus, videoopptaksfunksjon (30 fps, 640×480 oppløysing) og videoredigering, pluss kompass, GPS og stemmestyring. Telefonen kom i tre variantar med 8, 16 og 32 GB lagringsplass.
 iPhone 4
 iPhone 4S
 iPhone 5
 iPhone 5S
 iPhone 5C
 iPhone 6
 iPhone 6S
 iPhone SE
 iPhone 7
 iPhone 8
 iPhone X og iPhone XR
 iPhone XS og iPhone XS Max
 iPhone 11, iPhone 11 Pro og iPhone SE (2. generasjon)
 iPhone 12 og iPhone 12 Pro
 iPhone 13 og iPhone 13 Pro
 iPhone 14 og iPhone 14 Pro

Sjå au
iPod Touch
Apple TV
iPod
iOS
PDA
Smartphone
iPad

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Offisiell heimeside