alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Torleiv Moren

Torleiv Moren () var ein norsk målar frå Trysil. Han var son til Sven Moren, og bror til Halldis og Sigmund Moren.

Torleiv Moren utdanna seg ved Statens handverks- og kunstindustriskule 1927–28 og ved Statens kunstakademi i 1928 og 1931. Han debuterte på Høstutstillingen i 1933, og heldt separatutstilling i Kunstnerforbundet i 1936, begge i Oslo. Moren måla «sermerkte, naturnære» bilete frå Trysiltraktene, i ei form og med eit uttrykk «preget av stillhet og intimitet».

Moren, som budde i heimbygda det meste av livet, var formann i Trysil Bygdemuseum perioden 1948-54.

Kjelder
 Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

Norske målarar
Folk frå Trysil
Alf Løvberg

Alf Gunnar Løvberg () var ein norsk målar frå Oslo.

Løvberg, som var son til ein orkestermusikar, var elev av Christian Krohg og Halfdan Strøm på Statens Kunstakademi i Oslo. Seinare gjekk han i lære hos Aksel Jørgensen i København og Marcel Gromaire i Paris.

Måleria til Løvberg er prega av store, strenge og enkle figurar og ofte einstonige fargar, særleg i grått og grønt. Bileta viser sterk påverknad frå dansk målarkunst, til dømes Vårkveld, eit verk frå 1946 i Nasjonalgalleriet i Oslo.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
Store norske leksikon

Norske målarar
Folk frå Oslo
Lygn

Lygn eller løgn er ein usann påstand eller erklæring framstilt som ei sanning. Lygn går føre seg mellom menneske når lygnaren seier noko han eller ho veit i røynda ikkje 
stemmer med dei faktiske tilhøva, med det føremål å få nokon til å tru det er sanning.

Lygn er eit etisk omgrep. Kvar einaste uttale med sikte på å villeia ut frå eigen oppfatning av røynda kan karakteriserast som lygn i etisk forstand. Dette kan òg innebera å seia noko som faktisk er i samsvar med dei faktiske tilhøva.
Eit klassisk døme på dette: Styrmannen skreiv i skipsloggen: «I dag er kapteinen edru». Ei slik utsegn tyder i røynda på at kapteinen er ein fyllik, noko som slett ikkje treng vera tilfelle. 
Altså kan styrmannen ha sagt noko som er sant eller eit faktum, men på ein måte som har til formål å villeie. Dette blir i så fall lygn.

Lygn er ikkje det motsette av sanning. Lygna sitt motstykkje er oppriktigheit, eller ærlegheit. (Det motsette av sanning er usanning). Det går fint an å seia ei usanning utan å lyge. 
Ein kan vera i god tru, vera feilinformert, ha misforstått, feiltolka, vere ført bak lyset av andre, og liknande.

Ein person som lid av ein indre tvang til å lyge blir kalla mytoman eller - noko misforstått - lystlygnar.

Kvite og svarte lygner
Ei kvit lygn er ei lygn eller medviten usann ytring som ikkje har til føremun å gjere skade, men som til dømes kan nyttast for å unngå ein ubehageleg situasjon. Ei kvit lygn kan òg vera ei tvitydig utsegn som legg opp til feil tolking hjå mottakaren. Det motsette av kvit lygn kan vere svart lygn, som har til føremun medvite å skade andre.

Sjå òg
 Narrestrek (practical joke)
 Hoax
 Bløff
 Svindel, 
 Forfalskning

Bakgrunnsstoff
 Hellebust blir doktor i løgn og politikk ved khrono.no
 Sannheter om løgn - artikkel ved forskning.no 21.10.05
 Når lyg vi? ved forskning.no

Kommunikasjon
Etikk
Hans Henrich Maschmann

Hans Henrich Maschmann () var ein norsk apotekar frå Christiania, kjend for å forsyne landet med medisinar under napoleonskrigane. Han var far til Bernt Maschmann.

Far hans var ein tysk innvandrar som frå 1773 dreiv Elefantapoteket i Christiania. Sjølv reiste han i 1787 til Hamburg og gjekk tre år på skule i den nordtyske byen. Sidan arbeidde han på apotek i Fredrikhald frå 1790. Han las deretter kjemi før han i 1796 avla apotekareksamen. Året etter tok han over familieapoteket i Christiania.

Maschmann vart utnemnd til professor i 1808, tre år før Noreg fekk universitet. Grunna napoleonskrigane var det desse åra mangel på medisinar i landet. Maschmann, som også var medlem i sunnhetskollegiet i Christiania, organiserte då eit medisinlager. Han fekk også løyve til å lage brennevin av poteter. 

Frå 1818 underviste Maschmann i kjemi ved Det Kongelige Frederiks Universitet i den norske hovudstaden, såvel som ved Den Militære Høiskole. Saman med økonomen Gregers Fougner Lundh og astronomen Christopher Hansteen fekk han i 1823 etablert tidsskriftet 'Nytt magasin for naturvidenskapene'.

Etter han fekk i stand dampskipsrute mellom Christiania og Trondheim, vart Maschmann i 1825 vald til medlem i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab. I tida 1829 til 1850 var han også med i styringa for Norges Vel. 

Maschmann vart tildelt St. Olavs Orden i 1853. Maschmanns gate i Oslo er kalla opp etter han.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hans Henrich Maschmann» frå ,  den 23. april 2017.  
 

Norske apotekarar
Folk frå Oslo
Haakon Garaasen

Haakon Garaasen () var ein norsk journalist, lokalhistorikar og forfattar. I romanar og dokumentarbøker skildra han heimbygda og historia hennar.

Haakon Garaasen var yngst av ti søsken på garden Jons i Galåsen. Han gjekk på Voss Folkehøgskule 1905-06, samstundes med Tore Ørjasæter, og var også knytt til Voss Folkehøgskule vinteren 1910-11. Ved sida av forfatterskapen livnærte han seg av jordbruk og journalistikk. I ungdommen dreiv han med idrett og han var aktiv i ungdomslaget Trysalir. 

I 1908 debuterte Haakon Garaasen med novellesamlinga Frå skogbygda. I alt skreiv han sju bøker. Debutboka blir karakterisert ved ein knapp, kvass stil. Romanen Rogfinne (1912) skildrar motsetninga mellom skogfinnar og nordmenn på 1800-tallet, mens Tungsjøætta (1916) handlar om destruktiv ættestolthet. I trebindsverket med lokalhistorie (1923-25) utvikla han «en spennende blandingssjanger» av sakprosa, sagn og fortelling. 

Sjukdom kan ha vore noko av forklaringa på at Garaasen ikkje heldt fram med som forfattar utover i 1930-åra. Han skreiv imidlertid for aviser og blad både i Norge og Sverige. Under andre verdenskrigen var han medlem av Nasjonal Samling. Fotosamlinga hans er teken vare på i Trysil folkebibliotek.

Forfattarskap 
 1908: Frå skogbygda, noveller
 1912: Rogfinne, roman
 1916: Tungsjøætta, roman. Omsett til svensk 
 1923-25: Frå grensebygder og Finnskogar, lokalhistorie
 1923: Trysilmalm og andre malmar
 1924: Magre vilkår
 1925: Emigrantane frå Suomi Kallevalas land
 1929: I daleskog, dikt og sagn. Sammen med Paul Lundh

Referansar

Litteratur 
 Håkan Axelsson. «Haakon Garaasen, ett liv speglat i ett arkiv. » i Årbok for Trysil, 1987

Bakgrunnsstoff 
 Haakon Garaasen på Allkunne
 Haakon Garaasen i Norsk biografisk leksikon, 1. utg.
 Haakon Garaasen i Norsk allkunnebok
 Digitaliserte bøker av Haakon Garaasen hjå Nasjonalbiblioteket

Norske romanforfattarar
Norske lokalhistorikarar
Nynorskforfattarar
Folk frå Trysil
Medlemmar av Nasjonal Samling
Skjøtningberg

Skjøtningberg er eit fråflytta fiskevær i Lebesby kommune i Troms og Finnmark. Det ligg ytst i Oksfjorden. Skjøtningberg blir i dag brukt som hytte- og fritidsområde.

Skjøtningberg var eit større fiskevær tidleg på 1400-talet, med 200-250 innbyggjarar. 
Men folketalet gjekk ned, og i 1694 blei det rapportert av det berre budde 7 mann her.
Skjøtningberg kyrkje var hovudkyrkje for eit prestegjeld fram til 1819, men kyrkjebygningen vart alt på 1700-talet svært forfallen og blei riven. 

Været hadde vore ein viktig stad for fiske drive frå robåtar, som ein kunne ta på land under uvêr. Dette kunne ein ikkje gjera med større motorbåtar.

Storstormar i 1918 og 1932 raserte båtane frå Skjøtningberg, og fiskeværet blei til slutt forlate.

I dag kan ein vitja staden for den store stranda som finst her, eller «Svartholla», ei naturleg kysthole.

Fiskaren og stortingspolitikaren Christian Wallenius var frå Skjøtningberg.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Skjøtningberg kirke» frå ,  den 23. april 2017.

Bakgrunnsstoff
Søk etter Skjøtningberg i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren

Busetnader i Lebesby
Fiskevær i Troms og Finnmark
Shaka Samvat

Sjaka-kalenderen (sanskrit, også kalla Shaka Samvat eller Saka Samvat) eller Salivahana-kalenderen er ei tidsrekning frå Sør-Asia som i dag har offisiell status som indisk nasjonalkalender. Ei moderne form av kalenderen har offisielt vore i bruk i India sidan 1957. Kalenderen er ein av fleire hindukalendrar.

Året då kalenderen byrjar svarer til år 78 i den vestlege (gregorianske) kalenderen. 
Byrjinga av året ligg i månaden tsjaitra, dagen etter vårjamdøgn. Dette svarer til 22. mars i den vestlege kalenderen. 
Eit år i kalenderen har 365 dagar, 366 ved skotår. Den første månaden (tsjaitra) har normalt 30 dagar, 31 ved skotår. Dei neste fem månadane har 31 dagar kvar, dei andre har 30.

Skotår samsvarer med dei i den gregorianske kalenderen.

Bruk
Kalenderen har vore i bruk på mange gamle inskripsjonar i Sør- og Søraust-Asia.
I dag blir han brukt av The Gazette of India, All India Radio og kalendrar og utsegner frå dei indiske styresmaktene, saman med den gregorianske kalenderen. 

Kalenderen er også i bruk blant hinduar på Java og Bali. Den stille dagen, nyepi, er ei balinesisk nyttårsmarkering etter denne kalenderen. 
Nepal bruker ein avleidd kalender, Nepal Sambat.

Opphav

Kalenderen har eksistert i ulike former, både som ein månekalender og som ein lunisolar kalender.
I nord starta ein ny månad ved fullmåne og i sør ved nymåne.

Utgangspunktet til kalenderen er omdiskutert. Mange kronologiar plasserer byrjinga med tidspunktet då kong Tsjasktana kom på trona i Gujarat, i år 78. Ein  har funne innskrifter gjort under han, datert til år 11 og 52, i Andhau i Kutch. Desse årstala blir tolka som sjakakalenderåra 11 (89 e.Kr.) og 52 (130 e.Kr.).

Andre moglege utgangspunkt for kalenderen er regjeringstida til kong Kanisjka eller faren hans Vima Kadphises av Kusjanriket, kong Sjalivahana av Satavahanariket, Vonones II av Partia eller av Nahapana av Veststaprane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Indian national calendar» frå , og «Shaka era» frå  den 23. april 2017.  

Indiske nasjonalsymbol
Indisk samfunn
Kalendrar  
Hinduisme
Elefantfuglar

Elefantfuglar eller madagaskarstrutsar er ein utdøydd fugleorden. Desse var kjempestore løpefuglar som levde på Madagaskar, men døydde ut for ca. 1000 år sidan. Dei vert rekna til dei ikkje-flygedyktige (ratite) fuglane, saman med mellom andre struts og moafuglar. Ein studie frå 2018 av fossile restar viser at det har vore tre forskjellige slekter av elefantfuglar, med fire artar. 
Tidlegare var arten elefantfugl, Aepyornis maximus, rekna som den største med kring tre meters høgde, studien gjev framlegg om ein annan art,  Vorombe titan som den største. 
Det største kjende egget frå ein madagarskarstruts hadde eit volum på kring ni liter.

Oversyn 
Elefantfuglane er kjende fra fossile og subfossile bein- og eggfunn frå  Madagaskar utanfor austkysten av Afrika. Viktige funnområde strekker seg langs sør- og sørvestkysten eller ligg i det sentrale høglandet og på nordspissen av øya.

Utsjånaden til elefantfuglane likna ytre sett på dagens strutsar. Dei hadde lange bakbein, like lang hals og eit lite hovud. Nokre representantar var likevel monaleg større enn strutsane og representerer dei største kjende fuglane. Det er berre lite forska på levemåten til elefantfuglane. Moglegvis levde dei i tette skogar og livnærte seg på ganske mjuk plantemat. I motsetnad til strutsane var dei sannsynlegvis ikkje tilpassa snøgg løping, noko som også går fram av proporsjonane på bakbeina. I tillegg syner analysar av hjernestrukturen at dyra stort sett var nattaktive, hadde dårleg syn og luktesansen dominerte.

I følgje genetiske studiar går opphavet til elefantfuglar tilbake til paleogen, men ingen fossil frå denne perioden er dokumenterte. Dei eldste kjende funna stammar frå sein pleistocen, dei yngste frå 1100- til 1200-talet. Forsvinninga av dei store fuglane er mest sannsynleg knytt til menneskeleg busetjing på Madagaskar. Nøyaktig når dei døde ut er uklart. Nokre legender om Roch-fuglen, som dei som Marco Polo formidla i reiserapportane hans, er assosiert med elefantfuglane. Fossile restar vart ikkje dokumenterte før i første halvleiken av 1800-talet. Dei førte til den første skildringa av slekta Aepyornis i 1851 og familien Aepyornithidae to år seinare.

Systematikk 

Elefantfuglar er ein biologisk familie på fire utdøydde artar i tre slekter:

 Orden: Aepyornithiformes Newton, 1884
 Familie: Aepyornithidae Bonaparte, 1853
 Slekt: Aepyornis I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1851
 Aepyornis hildebrandti Burckhardt, 1893
ca. 280 kg
 Elefantfugl, Aepyornis maximus I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1851
estimert vekt ca. 400 kg, opptil 2,7 meter høg
 Slekt: Mullerornis Milne-Edwards & Grandidier, 1894
 Mullerornis modestus (Milne-Edwards & Grandidier, 1869)
den minste elefantfuglarten, ca. 100 kg
 Slekt: Vorombe Hansford & Turvey, 2018
 Kjempeelefantfugl, Vorombe titan (Andrews, 1894)
verdas største kjende fugl, opptil tre meter høg, gjennomsnittleg ca. 640 kg, egg på ca. 9 liter, også det er verdas største

Kjelder

Notar

Strutsefuglar
Utdøydde fuglar
Førhistoriske dyr på Madagaskar
Utryddingar i holocen
Majungasaurus

Majungasaurus, tidlegare kalla majungatholus, er ei utdøydd krypdyrslekt i ordenen saurischia, som levde på Madagaskar frå 70 til 66 millionar år sidan, på slutten av krittida. Slekta har fått namn etter Majunga-distriktet, der han vart funnen. Majungasaurus var ein rovdinosaur på to bein med ein kort snute og ein stor kul på toppen av hovudet. Han hadde òg fleire tenner både i øvre og nedre kjeve enn dei fleste nærliggande slekter. Av nær slekt finn ein carnotaurus i Argentina og indosaurus i India. Truleg oppstod gruppa i Sør-Amerika og vandra til Madagaskar og India via landbruer til og frå Antarktis, før kontinenta vart fråskilde i byrjinga av krittida. 

Ein har funne fleire majungasaurusknoklar med bitemerke som passar perfekt med deira eigen tannstilling, noko som er eit døme på at dinosaurarten var kannibalar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Majungasaurus» frå ,  den 23. april 2017.  
 

Dinosaurar frå krittida
Dinosaurar i India og Madagaskar
Førhistoriske dyr på Madagaskar
Faktum

Faktum (av latin factum, av facere 'å gjere', fleirtal faktum eller fakta) er eit saksforhold som ikkje logisk kan motseiast.

Historie

Fram til midten av 1500-talet tydde ordet "Ein ting som var gjort eller utført", ei meining som no vert rekna som forelda. Bruken av ordet i tydninga «Noko som reelt har skjedd» daterar seg òg frå denne tida.

Filosofisk 
Frå eit filosofisk perspektiv er eit faktum det som i røynda kan relaterast til sanning i et språkleg utsegn.

Vitskapleg 
Frå eit vitskapleg perspektiv er eit faktum det som kan relaterast til ein objektiv og verifiserbar observasjon.

Sjå òg
Alternative fakta

Referansar

Logikk
Latinske ord og uttrykk
NKVD

NKVD -  Folkekommissariatet for innanrikssaker  (russisk Народный комиссариат внутренних дел, НКВД, Narodnyj komissariat vnutrennikh del)  var Sovjetunionen si interne tryggingsteneste  og hemmelege politi frå 1934 til 1946. 

NKVD inkluderte det regulære politiet i Sovjetunionen (inkludert trafikkpoliti, brannvesen, grensevakter og arkivar) men er betre kjend for å drive Gulagsystemet og 'Hovuddirektoratet for statens tryggleik' (GUGB) som til slutt vart til Komiteen for Statens Sikkerhet, betre kjent som KGB.

NKVD utførte masseavrettingar, dreiv Gulagsystemet med eit stort nettverk av konsentrasjonsleirar (med slavearbeidsleirar), undertrykte motstand mot kommunistregimet og utførte massedeportasjonar av heile folkegrupper, minoritetar og andre grupper (som til dømes «kulaker») til øyde område av landet. Dei vakta også statsgrensene, dreiv spionasje og politiske løynmord utanlands, var ansvarlege for påverknad av framande regjeringar og gjennomføring av stalinistisk politikk i høve til kommunistiske rørsle i andre land.

I Stalin-perioden inkluderte NKVD sine oppgåver mellom anna etnisk reinsing og folkemord. I 1940 utførte NKVD Katyn-massakren, der mellom 10 000 og 20 000 polske offiserar og intellektuelle vart avretta. Same år tok også NKVD-agenten Ramón Mercader livet av Lenin sin nære medarbeidar  Lev Trotskij i Mexico.

Kjelder 

Russisk etterretning
Etterretningsorganisasjonar
Sovjetunionen
KGB
Kulak

Kulak (russisk кула́к, kulak, polsk kułak) var eit omgrep brukt om delar av bondestanden i Det russiske keisarriket, Sovjet-Russland og Sovjetunionen. 
Ordet kulak betyr «neve».

Opphavleg vart ordet kulak brukt av bondestanden for å visa  til folk som utnytta andre, til dømes (ågermenn, framleigarar osb.), og sjølv ein gründerbonde som dreiv med innleigd arbeidskraft 
var ikkje i deira augne ein kulakk. Seinare vart omgrepet teke i bruk av bolsjevikane i marxistisk forstand for å visa til einkvar velståande bonde. Dei gjorde det synonymt med omgrepet kapitalist på det feilaktige grunnlaget at bruken av innleigd arbeidskraft i bondejordbruk var ei form for kapitalisme. Seinare under Josef Stalin vart omgrepet «kulak» 
brukt om alle småbrukarar, og gjennom kollektiviseringa søkte regimet «utrydding av kulakane som klasse».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kulak» frå ,  den 23. april 2017tittel=Kulakker.

Litteratur 
 

Kommunisme
Sovjetunionen
Russisk historie
Russiske ord og uttrykk
Mary Leakey

Mary Leakey () var ein britisk paleoantropolog. Ho oppdaga den første fossiliserte Proconsul-skallen, ein utdøydd primat som ein no trur er ein forløpar for menneske. Ho oppdaga også ein robust Zinjanthropus-skalle i Olduvaidalen i Tanzania. 

I mykje av livet arbeidde ho saman med ektemannen Louis Leakey i Olduvai. Her oppdaga dei fossilar av gamle Homininae  (store afrikanske apar) og dei tidlegaste eksemplara av Hominini, ei gruppe som omfattar sjimpansar og menneske. Dei fann også steinreiskapar laga av den sistnemnde gruppa. Mary Leakey utvikla eit klassifiseringssystem for reiskapane funne  i Olduvai. Ved Laetoli oppdaga ho 3,7 millionar år gamle Hominini-fossil og fotspor som då var det eldste provet på oppreist gange. 

Gjennom karrieren oppdaga Leakey femten nye dyreartar og medverka til å namngje ei ny biologisk slekt.
I 1972, etter at ektemannen døydde, blei Leakey leiar for utgravingane i Olduvai.  Ho lærte også opp sonen  Richard til å fortsetja den arkeologiske familietradisjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mary Leakey» frå ,  den 19. mai 2017.  
 

Britiske arkeologar
Britiske antropologar
Kvinnelege antropologar
Kvinnelege paleontologar
Paleoantropologar
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Martin Lilleheim

Martin Lilleheim () var ein norsk redaktør og forfattar. Han var frå Stryn. Lilleheim verka i avisa Fjordingen, i 35 av 55 år var han redaktør for henne. Lilleheim har også gjeve ut bøker med lokalt stoff, som ei krigshistorie for Stryn.

Han mottok Kongens fortenestemedalje i sølv i 1994.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane 

Norske sakprosaforfattarar
Kongens fortenestmedalje i sølv
Norske redaktørar
Forfattarar frå Stryn
James Gillray

James Gillray, også stava Gilray () var ein britisk karikaturteiknar og grafikar som er kjend for sine satiriske vitsteteikningar av politiske og sosiale motiv, særleg i tida frå 1792 til 1810.

Mange av karikaturane til Gillray var retta mot kong Georg 3. og mot dei revolusjonære i Frankrike og Napoléon Bonaparte, men han kritiserte også kronprins Georg, prins av Wales, William Pitt den yngre og dronning Charlotte. I tillegg kjem ei rekkje satiriske kommentarar til sosiale og andre forhold i samtida.

Døme

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «James Gilray» frå ,  den 24. april 2017.  
 

Britiske illustratørar
Britiske satirikarar
Karikaturteiknarar
Britiske teiknarar
Kunstnarar frå 1700-talet
Kunstnarar frå 1800-talet
Oslo-Fergene

Oslo-Fergene AS er eit norsk ferjeselskap som trafikkerer øyene i indre Oslofjord: Hovedøya, Lindøya, Bleikøya, Nakkholmen, Langøyene og Gressholmen. Selskapet har eksistert under forskjellige namn sidan 1917. I 1917 hadde det namnet «Holm», seinare «Holm og J. Bøe», så «J. Bøe» og vidare «Oslo Fergene Thor Bøe», og frå 1980 verka det under namnet «Oslo-Fergene A/S».  

Josef Bøe og Axel Holm var dei to som stifta selskapet og fekk konsesjon på passasjertrafikken til øyene den 16. april 1917. Den første tida skjedde dette med opne motorbåtar.

Frå 1917 trafikkerte selskapet Bleikøya, Lindøya og Nakkholmen - dei såkalla hytteøyene.
I 1936 byrja selskapet å trafikkerer sjøvlyhamna på Gressholmen.
Frå 1968 begynte selskapet å trafikkere Hovedøya, og frå 1986 overtok selskapet trafikken til Langøyene.

Norske transportselskap
Samferdsle i Oslo
Skipingar i 1917
Påskeliljeslekta

Påskeliljeslekta (Narcissus) er ei slekt i underfamilien Amaryllidoideae i amaryllisfamilien (også kjend som påskeliljefamilien og laukfamilien). Plantane i slekta er kjende som narsissar i gartnarsamanheng. Narsiss er blomen som ifølgje greske soger voks fram på staden der Narkissos døydde.

Slekta omfatter fleirårige urtevekstar med laukar. Plantane i slektar har grunnstilte, linjeforma blad som veks fram samtidig med blomane. Blomestengelen er hol og har éin eller fleire blomar. Blomane kan ha kvite, gule eller oransje fargar. Dei har seks blomsterdekkblad. Innanfor blomsterdekket er det ei bikrone, som ofte har ein annan farge. 

Påskeliljeslekta er utbreidd i Europa og middelhavslanda og er rikast utvikla i det vestlege middelhavsområdet. Omfattande dyrking byrja i Nederland på 1500- og 1600-talet. Både villartane og ei rekkje kultivarar og hybridar er populære hageplantar, snittblomar og kan brukast til driving innandørs. Dei dyrka narsissane deler ein i 13 ulike klassar.

Alle artane er giftige og inneheld alkaloidet lycorin. Blomsterdekoratører og andre som har hudkontakt med narsissar kan utvikla eksem mot dei.

Artar

 miniatyrnarsiss (N. asturiensis)
 basunnarsiss (N. bulbocodium)
 cyklamennarsiss (N. cyclamineus)
 edelnarsiss (N. × incomparabilis)
 sivnarsiss (N. jonquilla)
 bukettnarsiss (N. × medioluteus)
 Narcissus papyraceus
 pinselilje (N. poeticus)
 påskelilje (N. pseudonarcissus)
 bleknarsiss (N. rupicola) 
 tasettnarsiss (N. tazetta)
 tårenarsiss (N. triandrus)

Kjelder 

 
 
 
 
 
 
 
++++
Denne artikkelen bygger på «Påskeliljeslekta» frå ,  den 24. april 2017.

Bakgrunnsstoff 

Amaryllisfamilien
8. garde-armé

8. kombinerte armé (russisk 8-я общевойсковая Краснознамённая армия) er ein styrke på operasjonelt nivå i Søre militærdistrikt i Russland med hovudkvarter i Novotsjerkassk.

Manøverelement:

150. motoriserte infanteridivisjon
20. motoriserte infanteribrigade

Referansar 

Russiske arméar og armékorps
58. armé frå Russland

58. kombinerte armé (russisk 58-я общевойсковая Краснознамённая армия) er ein styrke på operasjonelt nivå i Søre militærdistrikt i Russland med hovudkvarter i Vladikavkaz.

Samansetjing

Militær kommando og kontroll
34. kommando- og kontrollbrigade i Vladikavkaz.

Manøverelement:
42. motoriserte infanteridivisjon i Khankala i Tsjetsjenia.
19. motoriserte infanteribrigade i Sputnik i Vladikavkaz
136. motoriserte infanteribrigade i Bujnaksk i Dagestan.
4. militærbase i Tskhinvali, Sør-Ossetia.

Militær eldstøtte på operasjonelt kommandonivå.

 12. bakke-til-bakke missilbrigade, forlagt til Mozdok  
 291. artilleribrigade forlagt til Troitskaja i Ingusjetia
 67. luftvernbrigade forlagt til Vladikavkaz

Anna stridsstøtte

 40. ABC-vernregiment er forlagt til Troitskaja i Ingusjetia
 31. ingeniørregiment er forlagt til Prokhladnyj i Kabardino-Balkaria

Militær logistikk
78. forsyningsbrigade forlagt til Prokhladnyj

Referansar

Kjelder
42-я гвардейская мотострелковая Евпаторийская Краснознаменная дивизия (сформирована путём слияния 18 омсбр, 17 омсбр, 8 омсбр) (Ханкала, Калиновская, Шали, Борзой, Чеченская Республика)[2]

19-я отдельная мотострелковая Воронежско-Шумлинская Краснознамённая, орденов Суворова и Трудового Красного Знамени бригада (п. Спутник, г. Владикавказ)

136-я отдельная гвардейская мотострелковая Уманско-Берлинская Краснознамённая, орденов Суворова, Кутузова и Богдана Хмельницкого бригада (г. Буйнакск, Республика Дагестан)

Russiske arméar og armékorps