alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Menno van Coehoorn

Baron Menno van Coehoorn () var ein nederlandsk soldat og militæringeniør. Han gjorde mange viktige våpennyvinningar innan omleiringar og festningsverksteknikkar. Han vert òg kalla «den hollandske Vauban» (Hollandse Vauban) etter den kjende franske motparten hans Sébastien Le Prestre de Vauban.

Han fekk ei særs god militær utdanning og 16 år gammal var han kaptein i den nederlandske hæren. Under dei engelsk-nederlandske krigane tok han del i forsvaret av Maastricht i 1673 og omleiringa av Grave i 1674, der han nytta ein liten bombekastar (kalla coehorn) som han fann opp med stor effekt mot den franske garnisonen. Han vart forfremma til oberst for handlingan i slaget ved Seneffe (1674), og var òg til stades under slaget ved Kassel (1677) og slaget ved Saint Denis (1678).

Coehoorn fekk mykje kunnskap og innsikt i bygging av festningsverk ved å erobre mange av dei sjølv. Det første verket han publiserte, Versterchinge de Vijfhoeks met alle syne Buytenwerken (Leeuwarden, 1682), gav han merksemd. Coehoorn fekk byggje om mange festninsgverk i Nederland. Han formulerte ideane sine i hovudverket hans Nieuwe Vestingbouw op een natte of lage horisont i 1685, der han greidde ut om tre forskjellige festningssystem. 

I niårskrigen (1689–1697) tente Coehoorn som brigader. I slaget ved Fleurus utmerkte han seg stort og han forsvarte Namur, ei festning han sjølv hadde bygd, då ho vart kringsett av franskmennene i 1692. Namur vart teken av Vauban, men Coehoorn fekk hemn tre år seinare i omleiringa av Namur i 1695, då Coehoorn tok attande Namur, trass i at Vauban hadde brukt mellomtida til å utbetre festninga. Coehoorn vart generalløytnant og generalinspektør for dei nederlandske festningane, og han fekk mykje heider. Han kommanderte eit korps i armeen til hertugen av Marlborough frå 1701 til 1703, og i dei mange omleiringane i Nederlanda i desse åra var den tekniske dugleiken hans høgt verdsett. Den raske raseringa av festninga av Bonn og omleiringa av Huy i 1703 vart store suksessar for han. I starten av det påfølgjande felttoget der han var på veg til Marlborough døydde han av apoplexi i Wijkel.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Menno van Coehoorn» frå ,  den 22. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
1911 Encyclopædia Britannica 
Coehoorn på fortified-places.com 

Nederlandske militæringeniørar
Nederlandske offiserar
Folk frå Leeuwarderadeel
Dario Fo

Dario Fo () var ein italiensk dramatikar og teaterregissør, scenograf, komponist, satirikar og skodespelar.

Virke 
Fo revitaliserte commedia dell'arte-kunsten, og for det løna Svenska Akademien han med Nobelprisen i litteratur for 1997; «han som lik mellomalder-narrane refsar makthavarane og held oppe vørdnaden til dei undertrykte.»

Dario Fo fekk gjennombrotet sitt i 1953 med revyen Il dito nell'occhio. I 1958 stifta han saman med kona Franca Rame teaterselskapet Compagnia Fo-Rame. Dei gjekk i 1968 inn i teaterkollektivet Nuova scena som var eit agitasjonsteater knytt til kommunistpartiet. Fo og Rame stifta teaterkollektivet La Comune i 1970.

Skjult teater 
Ideen med skjult teater er å framføre scener eller situasjonar i det offentlege rom – til dømes i ein supermarknad, på ein busshaldeplass, i ei gågate – utan at det er annonsert på førehand. Målet er å sprenge dei kunstnarlege rammene for teateret og dra problemstillingane i stykket tilbake til den røyndomen dei kjem frå. På grunn av samfunnsrefsinga som ligg i Fo sine stykke blir dei ofte brukt på denne måten. Han sjølv blei fleire gonger arrestert på scena.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 
 Dario Fo på nobelprize.org

Dario Fo i Noreg
 2003 - Vi betaler ikke! på Trøndelag Teater
 2010 - Ekteskap på vidt gap  på Nationaltheatret
 2011 - Mistero Buffo på Trøndelag Teater

Dramatikarar
Italienske forfattarar
Italienske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i litteratur
Folk frå provinsen Varese
Octavio Paz

Octavio Paz () var ein meksikansk forfattar, poet og diplomat.

Han fekk i 1990 Nobelprisen i litteratur «for ein intens skrivestil med vide horisontar, prega av forståing for det sanselege og med humanistisk integritet.»

Liv 
Octavio Paz gjekk inn i det meksikanske diplomatiet i 1945. Fram til 1962 var han i Frankrike der han mellom andre samarbeidde med Pablo Neruda. På denne tida kom El laberinto de la soledad («Einsemdas labyrint»), ein studie i den meksikanske og latinamerikanske identiteten. Verka hans har surrealistiske trekk etter påverknad frå og samarbeid med André Breton, Benjamin Péret og andre. 

Under den spanske borgarkrigen deltok Paz på republikanarane si side. I 1962 blei han meksikansk ambassadør i India, men i protest mot Tlatelolcomassakren avslutta han si diplomatiske karriere i 1968.

Til dei viktigaste lyriske verka hans høyrer Piedra de sol («Solstein») frå 1950-åra, som blei så viktig for den latinamerikanske litteraturen at det kan samanliknast med det T.S. Eliots The waste land fekk å seie for engelskspråkleg litteratur. Dessutan Blanco («Kvit») frå 1960-åra og Pasado en claro frå 1970-åra.

Verk omsett til norsk og dansk 
 Klarhedens skrift (Pasado en claro), dikt, Århus: Husets Forlag, 1991, 29 sider. Dansk. ISBN 87-7483-258-1
 Hymne mellom ruiner, dikt, Oslo : Vika forlag, 64 sider. Gjendikta til norsk av Åse-Marie Nesse, Kolbein Falkeid, Kjartan Fløgstad og Kari Risvik. ISBN 8273700062
 Avantgardens solnedgang (El ocasio de la vanguardia frå essaysamlinga Los hijos del limo), Cappelen 1993 (Cappelens upopulære skrifter), 93 sider. Omsett til bokmål av Bertil Knudsen og Jørgen Gaare
 Saltomortalens time, Oslo : Dreyer, 1991. Utval og gjendikting til bokmål ved Åse-Marie Nesse
 Rappaccinis datter, skodespel, Oslo : Dreyer , 1991, 75 sider. Omsett til bokmål av Åse-Marie Nesse

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 
 Litteratur av og om Octavio Paz i katalogen til Ibero-Amerikanischen Institut i Preußischer Kulturbesitz, Berlin
 Nobeltildelinga 1990 på nobelprize.org

Meksikanske diplomatar
Meksikanske politikarar
Meksikanske forfattarar
Spanskspråklege forfattarar
Nobelprisen i litteratur
Folk frå Mexico by
Skinnbrok

Skinnbrok eller skinnbukse var underdelen til skinnhyre, og vart av mange rekna som det viktigaste plagget. Skinnbroka vart og brukt av mange etter at skinnstakken vart bytt ut med oljehyre. Ei skinnbrok var kort, og hadde vide bein. Ho skulle vere så lang at ho rekte under kneskjela, og så vid at ein kunne ta ho på og av med støvlane på.

Barka skinn av ulike dyr har vorte nytta. Unge dyr gav mjukaste lêret. Geitskinn vart rekna som betre enn saueskinn, som ikkje var like vasstett. Det var heller ikkje uvanleg å bruke kalvskinn. I Nord-Noreg brukte ein og reinskinn. Ein måtte bruke 4 geitskinn til ei brok, medan det var nok med to reinskinn. På slutten av 1800-talet vart det laga brøker av gemseskinn frå Sveits. Skinnbroka var av om lag same type langs heile kysten. Ho hadde helst splitt i sida. Han kunne og vere i fronten. Ho vart lukka med knapp eller spenne. Liksom resten av skinnhyre måtte skinnbroka godt smørjast.

Kjelder 
 Gunvor Ingstad Trætteberg: Skinnhyre og sjøklær Landbruksforlaget 1999

Ytterklede
Egg i Sveits

Egg er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 545 meter over havet.

Han omfattar dei tre landsbyane Hinteregg, Egg og Esslingen. Greifensee ligg i kommunen som det lågaste punktet og det høgaste punktet i kommunen er Pfannenstiel på 853 meter over havet. 

Skirennaren Brigitte Oertli er frå Egg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Egg ZH» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad (tysk)

Kommunar i Zürich
Maur i Sveits

Maur er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 478 meter over havet.

Kommunen ligg på sørvestbreidda av Greifenvatnet. Han består av landsbyen Maur og busetnadane Aesch (Forch), Binz, Ebmatingen og Uessikon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maur» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (tysk)
 

Kommunar i Zürich
Fällanden

Fällanden er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunen ligg i Glattal.

Kommunen, som ligg på vestbreidda for nordenden av Greifensee, omfattar landsbyen Fällanden og tre tidlegare grender som i seinare tid er meir eller mindre samanbygde. Kommunesenteret ligg 491 meter over havet.

Politikaren Albert Meyer var frå Fällanden.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fällanden» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (tysk)
 

Kommunar i Zürich
Wangen-Brüttisellen

Wangen-Brüttisellen er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på .  Kommunen, som ligg 8-9 km nordaust for bysentrum i Zürich, 465 meter over havet.

Kommunen ligg i Glattal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wangen-Brüttisellen» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (tysk)

Kommunar i Zürich
Greifensee

Greifensee er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 439 meter over havet.

Han ligg ved innsjøen Greifenvatnet, om lag 12 km aust for Zürich i Sveits. Byen har ein historisk del med eit slott og ei unik kyrkje (Gallus kapell), forma som ein trekant. 

Forfattaren Johann Jakob Bodmer var frå Greifensee.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greifensee ZH» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 
 Greifensee Openair 

Kommunar i Zürich
Byar i Sveits
Schwerzenbach

Schwerzenbach er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits.  Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunen ligg i Glattal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Schwerzenbach» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (tysk)

Kommunar i Zürich
Greifenvatnet

Greifenvatnet (tysk Greifensee) er ein innsjø i kantonen Zürich i Sveits. Innsjøen har eit overflateareal på 8,4 km². Han er 6 km lang og 1,6 km på det breiaste. Innsjøen ligg 435 meter over havet, og er 32 meter på det djupaste. Tilsigsfeltet er på 160 km². Greifenvatnet renn ut i elva Glatt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greifensee» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff
 Greifensee-Stiftung

Innsjøar i Sveits
Geografi i Zürich
Hospental

Hospental er ein kommune i kantonen Uri i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 1493 meter over havet. 

Kommunen ligg i Urserendalen, og grensar i sør mot kantonen Ticino.  

Skirennaren Antoinette Meyer var frå Hospental.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hospental» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff
 Hospental si offisielle webside
 

Kommunar i Uri
Entremont

Entremont er eitt av 14 distrikt i kantonen Valais i Sveits. Distriktet har eit areal på 633,2 km² og hadde 14 223 innbyggarar i 2010. Entremont har i sørvest ei kort grense mot Frankrike, og i sør ei lang grense mot Italia.

Entremont omfattar seks kommunar. Dei er Bagnes, Bourg-Saint-Pierre, Liddes, Orsières, Sembrancher og Vollèges.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Entremont (district)» frå ,  den 22. januar 2012.  
 

Distrikt i Valais
Hérens

Hérens er eitt av 14 distrikt i kantonen Valais i Sveits. Distriktet har eit areal på 443,5 km² og hadde 10 363 innbyggarar i 2010. Hérens er delt i to, då ein del av distriktet Sion ligg mellom den mindre norddelen av distriktet Hérens og den større sørdelen av same. Hérens grensar i sør mot Italia og i nord mot kantonen Bern.

Hérens omfattar dei sju kommunane Ayent i den nordlege enklaven, og dei seks andre; Evoléne, Hèrèmence, Les Agettes, Mont-Noble, Saint-Martin og Vex i den sørlege delen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hérens (district)» frå ,  den 22. januar 2012.  
 

Herens
Saas-Grund

Saas-Grund er ein kommune i distriktet Visp i kantonen Valais i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 1559 meter over havet. 

Han ligg aust for Lenzspitze og Dom. Kommunen består av landsbyen Saas-Grund, grendene Unter dem Berg og Ze Laubinu og delar av grendene Tamatten og Unter den Bodmen.

Kommunen ligg i Saastal. Både aust for dalen (Jegihorn, Lagginhorn og Fletschhorn) og vest for dalen (Balfrin) reiser det seg høge fjell.

Skirennaren Bernadette Zurbriggen er frå Saas-Grund.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Saas-Grund» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff
 Turistside (engelsk)

Kommunar i Valais 
Vintersportstader i Sveits
SAAB 9-5

SAAB 9-5 er ein bilmodell frå svenske SAAB. Bilen vert levert som sedan eller stasjonsvogn som kallast Estate. Han erstatta i utgangspunktet SAAB 9000, medan dei to bilmodellane vart selt parallelt det fyrste året. «Niofemman», som svenskane kallar han, vart teikna av nordmannen Einar J. Hareide.

Historie 
SAAB 9-5 sedan vart introdusert i 1997. Det var den fyrste bilen med aktive nakkestøtter. Tryggleiksomdømet var kanskje ein av grunnane til at 9-5 sedan vart ein suksess i USA. I 1999 kom 9-5 Estate. SAAB 9-5 vart oppgradert med modifisert bakaksel i 1998, og 2002-modellen fekk ei formendring. Siste formendring kom i 2006 då 9-5 blant anna fekk ny markant front.

Utstyrsversjonar 
Dei fyrste åra vart 9-5 levert som S eller SE og Aero. Aero vert levert med berre ein motorstorleik, med 230 hk. SE-utgåva hadde klimaautomatikk. Etter ei formendring i 2002 kom utstyrsvariantane Linear, Arc, Vector og Aero.

Motorar 
Det har aldri vorte levert undermotoriserte variantar av 9-5. Ved introduksjonen var ein to liters lågtrykksturbomotor på 150 hk den minste motoren. SAAB 9-5 har alltid hatt turbo på alle motoralternativa:

 2.0 t - 150 hk Eco R4
 2.3 t - 170 hk Eco R4
 2.3 t - 185 hk R4
 2.3 T - 230 hk R4 Aero (250 hk etter ei formendring 2002 og 260 hk etter ei formendring i 2006)
 3.0 t - 200 hk V6 (GM Opel - Låvtrykksturbo)

 1.9 TiD - 120 hk R4 Diesel (Fiat)
 1.9 TiD - 150 hk R4 Diesel (Fiat)
 2.2 TiD - 120 hk R4 Diesel (GM - Opel)
 3.0 TiD - 177 hk V6 Diesel (GM - Isuzu)

Bakgrunnsstoff 
 Heimesida til Saab
 Test av Saab 9-5 (2011) , www.motorguiden.no

SAAB
Bilmodellar introdusert i 1997
1997 i Sverige
Entlebuch

Entlebuch er ein kommune i kantonen Luzern i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 723 meter over havet. Han er hovudstaden i distriktet Entlebuch. Området vart erklært eit biosfærereservat av UNESCO i 2001.

Kommunen ligg på høgrebreidda av elvane Entlen og Kleine Emme. Landsbyen Entlebuch ligg ved samløpet mellom dei to elvane. Han består av landsbyen Entlebuch og delar av landsbyane Ebnet, Finsterwald, Rengg, Rotmoos, Gfellen (ein vintersportstad sidan 1970) og eksklaven Dieplischwand an der Fontanne.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Entlebuch» frå ,  den 27. mars 2012.

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Luzern
Laurents Hallager

Laurents Hallager () var ein norsk lækjar og ordbokforfattar. Hallager tok medisinsk utdanning med doktorgrad, og arbeidde som lækjar i Bergen. Han var svært oppteken av språk og er i ettertida særleg kjend for Norsk Ordsamling frå 1802, den største norske ordboka før Ivar Aasen.

Kjelder

Norske forfattarar
Norske legar
Folk frå Bergen
Norske språkforskarar
Schüpfheim

Schüpfheim er ein kommune i distriktet Entlebuch i kantonen Luzern i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 719 meter over havet. Han er ein del av Entlebuch biosfærereservat sidan 2001.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Schüpfheim» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff
 Schüpfheim si offisielle webside 

Kommunar i Luzern
Flühli

Flühli er ein kommune i distriktet Entlebuch i kantonen Luzern i Sveits. Kommunen har  innbyggjarar () og eit areal på . Kommunesenteret ligg 884 meter over havet. 

Kommunen består av landsbyane Flühli og Sörenberg, som dannar sjølvstendige sokn. Flühli er ein del av Entlebuch biosfærereservat sidan 2001.

Slaget ved Sörenberg vart i 1380 utkjempa mellom Obwalden og Entlebuch.

Kommunen ligg i Voralpen i dalen til elva Waldemme. Regionen vart først busett på 1600-talet. 

Skirennaren Ida Schöpfer er frå Flühli.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Flühli» frå ,  den 22. januar 2012.

Bakgrunnsstoff

Kommunar i Luzern
Torbay

Torbay er ei austvendt bukt og ei naturleg hamn, heilt vest i Lyme Bay sørvest i England, om lag halvvegs mellom byane Exeter og Plymouth. Her ligg byane Torquay, Paignton og Brixham, og han er ein del av det seremonielle grevskapet Devon og vart ei sameint styresmakt i 1998. Reiselivsnæringa i området kallar bukta «Den engelske rivieraen» på grunn av strendene og det milde klimaet her. 

Sigletevlingane i dei olympiske sommarleikane 1948 vart avvikla ved Torbay.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Torbay» frå ,  den 22. januar 2012.  
 

Sommar-OL 1948
Sameinte styresmakter i England
Geografi i Devon
Gresk Thráki

Thráki (gresk Θράκη) eller Gresk Thráki, òg kalla Vest-Thrakia, er den nordaustlegaste av dei tradisjonelle regionane i Hellas. Thráki og regionane Thessalía og Makedonia vert ofte uoffisielt kalla Nord-Hellas.

Området dekkjer den sørvestlege delen av Thrakia og var ein del av Det osmanske riket fram til den første balkankrigen i 1912. I den andre balkankrigen kjempa Bulgaria og Hellas om området, men i București-traktaten tilfall Vest-Thrakia Bulgaria, som hadde kontroll over området til slutten av den første verdskrigen. Etter bulgarsk tap i denne krigen vart Vest-Thrakia ein permanent del av Hellas i 1919-1920.

Geografi 
Gresk Thráki omfattar periferieiningane (tidlegare prefektura) Évros, Rodópi og Xánthi og inngår i periferien Aust-Makedonía og Thráki. I vest grensar regionen til Makedonia langs elva Néstos (Mesta), i nord dannar Rodopifjella ei grense mot Den thrakiske sletta (Nord-Thrakia), og mot aust er det elva Évros (Maritsa) som dannar grense mot Tyrkia og Aust-Thrakia, med unntak av eit lite område utanfor Edirne, der grensa går eit stykke inn på vestbreidda av elva.

Byar

Periferieiningane 

Dei tre thrakiske periferieiningane er:

Fotnotar 

 
Thraki
Château de Saint-Germain-en-Laye

Château de Saint-Germain-en-Laye er eit kongeslott i kommunen Saint-Germain-en-Laye i départementet Yvelines, om lag 19 km vest for Paris i Frankrike. I dag husar bygningen Musée d'Archéologie Nationale, det arkeologiske nasjonalmuseet. 

Det første slottet på staden, kalla Grand Châtelet, vart bygd av Ludvig VI kring 1122. Slottet vart utvida av Ludvig IX av Frankrike i 1230-åra. Slottet vart sett i brann av den svarte prinsen i 1346. Slottet, no kalla Château Vieux vart gjenoppbygd av kong Karl V i 1360-åra, over det gamle fundamentet. 

Dei eldste delane av det noverande slottet vart bygd opp av Frans I i 1539 og vart sidan utvida fleire gonger. 

Ludvig XIV vart fødd i Saint-Germain-en-Laye i 1638. Ludvig XIV gav slottet til kong Jakob II av England då han reiste i eksil frå Storbritannia etter den ærerike revolusjonen i 1688. 

På 1800-talet oppretta Napoleon I utdanningssenteret for kavalerioffiserane sine der. Napoleon III fekk slottet restaurert frå 1862 og det vart Musée des Antiquités Nationales,det nasjonale antikvitetsmuseet. 

I 1919 vart freden i Saint-Germain-en-Laye, som enda krigen mellom dei allierte i fyrste verdskrigen og Austerrike, signert på slottet.

Under den tyske okkupasjonen (1940-1944) vart slottet nytta som hovudkvarteret til den tyske armeen i Frankrike.

Museet fekk namnet Musée d'Archéologie Nationale i 2005.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Château de Saint-Germain-en-Laye» frå ,  den 22. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Musée des Antiquités Nationales (fransk)

Saint-Germain-En-Laye
Museum i Île-de-France
Peugeot 307

Peugeot 307 er ein liten familiebil som vart produsert av den franske bilprodusenten Peugeot. Modellen vart lansert i 2001, og vann Årets Bil i Europa i 2002. Bilen vart i 2007/2008 erstatta av Peugeot 308.

Historie 
307 vart opphavleg presentert som prototypen «307 Prométhée» i 2000. Produksjonsmodellen vart presentert i Europa i 2001 som ein etterfølgjar til Peugeot 306.

Utsjånad 
Peugeot 307-plattforma er ei vidareutvikling av forgjengarane, og vart  òg nytta i Citroën Xsara. 307 vidareførte Peugeot sitt nye formspråk, som tidlegare hadde vorte vist på Peugeot 206 og Peugeot 607. Han hadde store frontlykter, bratt panser og frontrute.

Karosserivariantar 
Ved lanseringa kom 307 som tre- og femdørsutgåver, og i 2002 vart modellutvalet utvida med to stasjonsvogner, kalla 307 Break og 307 SW. Utvendig er dei nesten identiske, bortsedd frå at SW-versjonen har eit sølvgrått takstativ og eit stor panoramatakvindauge som standard. Innvendig er 307 Break ei konvensjonell stasjonsvogn, medan SW har ei valfri tredje seterad, slik at han vert meir fleksibel.

307 CC er ein cabriolet med avtakbart ståltak, som vart lansert i 2003.

I 2004 vart det starts produksjon av ein firedørs sedan-versjon ved Dongfeng Peugoet-Citroën Automobile i Kina, for den kinesiske marknaden. Modellen har òg sidan 2006 vore bygd i Argentina. Han vart introdusert på den spanske marknaden hausten 2006.

Motorar

Andletslyfting i 2005 
I 2005 fekk modellen ei andletslyfting, som inkluderte oppgraderte frontlykter og eit nytt panser. Bilen fekk òg ein ansleis støytfangar framme med større luftinntak. Innvendig vart det nytta materialar av høgre kvalitet enn på forgjengaren. Ved same høve vart det innført ein ny dieselmotor.

307 i rally 
Peugeot 307 WRC er ein WRC-bil basert på 307 CC som erstatta 206 WRC i World Rally Championship i 2004. Bilen har teke tre WRC-sigrar, men vart teken ut av rally då PSA Peugeot Citroën trekte seg frå WRC etter 2005-sesongen. Bilen stod på toppen av pallen i Rally Finland i 2004 og 2005, samt i Rally Japan i 2005, alle gongane med Marcus Grönholm bak rattet.

Også nordmannen Henning Solberg har nytta ein 307 WRC i verdsmeisterskapen i rally.

Bakgrunnsstoff 

307
Mellomklassebil

Ein mellomklassebil er den europeiske nemninga for ein bil som er større enn ein kompaktbil, men mindre enn ein stor mellomklassebil. Modellar bygd av produsentar av luksusbilar vert òg kalla små luksusbilar, medan ein kombibil basert på ein stor mellomklassebil gjerne vert kalla ein stor kombibil.

Aktuelle modellar 

 

it:Segmento D
Richard Talbot, 1. jarl av Tyrconnell

Richard Talbot, 1. jarl Tyrconnell PC () var ein irsk rojalist og jakobittisk soldat. Han var òg kjend under kallenamnet «Mad Dick» Talbot.

Under dei irske forbundskrigane som følgde det irske opprøret i 1641 tekte Talbot i armeen til Det irske forbundet som fenrik i kavaleriet. Han vart tekne til fange av parlamentarikarane etter slaget ved Dungans Hill i 1647, men vart betalt ut att. I 1649 overlevde han òg den cromwellske plyndrniga Drogheda, og rømde frå garnisonen før denne vart massakrert. Kort tid etter dette flykta han frå Irland for å slå seg saman med rojalistane i Frankrike. 

Han tok del i komplotta for å få tatt livet av Cromwell, men vart arrestert i London i november 1655 og forhøyrt av Cromwell sjølv. Nok ein gong rømde han. 

Etter at Jakob II kom til makta i 1685, vart han gjort til Baron av Talbotstown, vicomte Baltinglass og Jarl Tyrconnell, og sendt som øvstkommanderande for styrkane i Irland. I denne stillinga og som irsk statthaldar (1687–88) plasserte han katolikkar i statlege og militære stillingar. Dermed tok heile den katolske folkesetnaden Jakob II si side i den ærerike revolusjonen. Så då Jakob i 1689 gjekk i land ved Dublin med dei franske offiserane sine, hadde Tyrconnell ein irsk arme til å støtte han. Etter at Jakob kom til Irland, gjorde Talbot til hertug av Tyrconnell og marki av Tyrconnell, titlar som berre vart respektert av jakobittane. Etter nederlaget i slaget ved Boyne i 1690, reiste Tyrconnell til Frankrike for støtte. Han kom attende til Irland i 1691, men døydde av apoplexi like før Limerick fall.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Richard Talbot, 1st Earl of Tyrconnell» frå ,  den 22. januar 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Petrie, Sir Charles (1972) The Great Tyrconnel: A Chapter in Anglo-Irish Relations. Cork: Mercier Press
 

Irske jarlar
Irske jakobittar
Irske statthaldarar 
Talbot