alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
This Little Light of Mine

«This Little Light of Mine» er ein amerikansk gospelsong med Roud-nummer 17768. 
Han blir ofte rekna som ein spiritual. 
Songen er òg ein populær barnesong.

Innhald og opphav
Teksten blir ofte tolka slik at han viser til Jesus si likning om at ljoset ikkje bør setjast under ei skjeppe, men haldast fram så det får skinna klart (Matteus 5:14-15, Markus 4:21-25, Lukas 8:16-18 og Lukas 11:33-36). Gud eller Jesus blir ikkje spesifikt nemnd i teksten, men Matt. 5:14-16 i King James Version seier: «Ye are the light of the world. A city that is set on an hill cannot be hid. Neither do men light a candle and put it under a bushel, but on a candlestick; and it giveth light unto all that are in the house. Let your light shine before men, that they may see your good works and give glory to your Father who is in heaven.»

Komposisjonen av songen er ofte tillagt læraren Harry Dixon Loes, som skreiv ei rekkje songar og redigerte fleire salme- og songbøker. Han sjølv hevda aldri å ha gjort det, og arbeidsstaden hans Moody Bible Institute har ikkje funne prov på at han komponerte songen. Loes stod likevel bak eit mykje brukt arrangement av songen frå 1940-talet. Songen finst i mange versjonar, og kan i alle høve reknast som ein amerikansk folkesong.

Med hjelp av Zilphia Hortone og Fannie Lou Hamer blei han ein symbolsk song for borgarrettsrørsla i USA på 1950- og 60-talet, særleg framført av Bettie Mae Fikes. Han blei sungen av grupper som Freedom Singers for å gje styrke til demonstrantar truga av politivald.

Songen har òg blitt nytta i nyare samanhengar, mellom anna i protestar mot Donald Trump og under motdemonstrasjonane ved Unite the Right Rally i Charlottesville i 2017.

Ulike versjonar 

Sister Rosetta Tharpe, «Godmother of Rock 'N' Roll», framførte songen så tidleg som i  1960. Han blei også sekularisert til «This Little Girl of Mine» av Ray Charles i 1956 og seinare The Everly Brothers. 

The Kingston Trio spelte han inn  på College Concert i 1962, og The Seekers til det andre britiske albumet sitt, Hide & Seekers i 1964. Songen blei spelt inn og gjeve ut som singel av Raffi på 1980-talet.

Odetta og Boys Choir of Harlem framførte songen på Late Show with David Letterman 17. september 2001, den første sendinga etter terroråtaka i New York 11. september 2001. 

Ein svensk tekst, Det lilla ljus, blei skriven av Pelle Karlsson og er blitt spelt inn av blant anna han sjølv på albumet Han är min sång och min glädje i 1973  og av Carola Häggkvist på livealbumet Live i Rättviks kyrks i 1987. 

Ettersom ein på den nordlege halvkula, mellom anna i Norden, sterkt assosierer lys med advent og jul, har songen av og til blitt nytta som advent- og julesong i Sverige. Til dømes spelte Charlotte Höglund inn songen på julealbumet sitt Mina gladaste julsongar i 1974.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «This Little Light of Mine» frå , og «This Little Light of Mine» frå  den 11. oktober 2020.  
 
Barnesongar
Songar frå 1920-åra
Gospelsongar
USA-amerikanske songar
Roud Folk Song Index-songar
Grasordenen

Grasordenen (Poales) er ein særs stor og viktig orden av einfrøblada plantar Han er ein del av kladen Commelinidae.
Han er trolig den økonomisk mest betydelege av alle planteordenar. Gras- og kornartane høyrer til her.

Fellestrekk for [artane i denne ordenen er at due har karsystem heilt ut i blada, og dei avleirer SiO2 i blada. 

Gruppa har 17 familiar, med om lag 950 slekter og anslagsvis 21 000 artar.

Familier 
 Anarthriaceae – 1 slekt, 8 artar
 Ananasfamilien (Bromeliaceae) (siden 2003) – 58 slekter, 1 400 artar
 Centrolepidaceae – 3 slekter, 46 arter
 Halvgrasfamilien (Cyperaceae) – 110 slekter, 5 400 artar
 Ecdeiocoleaceae – 2 slekter, 2 artar
 Eriocaulaceae – 10 slekter, 1.150 artar
 Flagellariaceae – 1 slekt, 4 artar
 Joinvilleaceae – 1 slekt, 3-4 artar
 Sivfamilien (Juncaceae) – 8 slekter, 400 artar
 Mayacaceae (siden 2003) – 1 slekt, 10 artar
 Grasfamilien (Poaceae) eller Gramineae – 700 slekter, 12 000 artar
 Rapateaceae – 17 slekter, 80 artar
 Restionaceae – 35 slekter, 320 artar
 Piggknoppfamilien (Sparganiaceae) – 1 slekt, 20 artar
 Thurniaceae – 1 slekt, 3 arter
 Dunkjevlefamilien (Typhaceae) – 1 slekt, 10 artar
 Xyridaceae (inkluderer familien Abolbodaceae) – 5 slekter, 300 artar
Tidlegare familie
 Hydatellaceae – overført til ordenen Nymphaeales etter at ein oppdaga han var ein primitiv tofrøblading

KjelderDenne artikkelen bygger på «Grasordenen» frå ,  den 11. oktober 2020.  
 
 Bakgrunnsstoff 

 MOBOT – skildring av Poales på nettstaden til Angiosperm Phylogeny Group hos Missouri Botanical Garden.
Rusty Young

Norman Russell «Rusty» Young () var ein USA-amerikansk gitarist, vokalist og låtskrivar, mest kjend som ein av frontmennene i countryrockbandet Poco.

Young var ein virtuos pedalsteelgitarist og han er særleg kjend for å få til ein Hammond B3-orgellyd ut av instrumentet ved å spele det gjennom ein Lesliehøgtalar. Han var òg nyskapande av andre rockelydar frå instrumentet.

Young var med å skipe Poco i 1968 i lag med Richie Furay og Jim Messina, etter dei hadde brukt han på balladen «Kind Woman» på det siste albumet til Buffalo Springfield, Last Time Around. Young var det einaste medlemmet som har spelt med Poco heile vegen frå 1968 og fram til 2021.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rusty Young» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Interview with Rusty Young on Yuzu Melodies 

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Poco-medlemmar
Pedalsteelgitaristar
Folk frå Long Beach i California
Musikarar frå California
George Grantham

George Grantham () er ein USA-amerikansk trommeslagar og vokalist, mest kjend for arbeidet sitt i countryrockbandet Poco.

Grantham og pedalsteelgitarist Rusty Young var medlemmer i det Denver-baserte psykedeliske rockebandet Boenzee Cryque då Young slutta i bandet i midten av 1968 for å flytte til Los Angeles. Der vart han kjend med Buffalo Springfield-medlemmane Richie Furay og Jim Messina, medan dei var i ferd med å avslutte det siste albumet til bandet.

Då Buffalo Springfield vart oppløyst, slo Furay, Messina og Young seg saman for å skape eit nytt band, kalla Poco. Bandet trengde ein trommeslagar og Young føreslo Grantham. Grantham kunne òg syngje korvokal og vart ein viktig del av harmonivokalstilen til bandet.

Grantham spelte i forskjellige besetningar av Poco fram til 1977, og deltok på ti studioalbum og to konsertalbum. Han kom attende i bandet i 1985, før han igjen slutta i 1990. Nok ein gong kom han attende i 2000, men slutta etter han fekk slag i 2004 og var etter det berre med på somme konsertar på vokal. 

I tida då han ikkje spelte i Poco, spelte Grantham mellom andre med Ricky Skaggs.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «George Grantham» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå New Cordell i Oklahoma
USA-amerikanske songarar
Musikarar frå Oklahoma
Poco-medlemmar
USA-amerikanske trommeslagarar
Poco av Poco

Poco er det andre studioalbumet til den USA-amerikanske countryrockgruppa Poco. Dette er det første albumet deira med Timothy B. Schmit, som erstatta Randy Meisner. Messina-songen «You Better Think Twice» vart ein signatursong for bandet. Eit eksemplar av albumet er utstilt i Country Music Hall of Fame i Nashville i lag med jakka som Rusty Young har på omslaget.

Mottaking

I meldinga si for Allmusic skreiv Bruce Eder: «Desse songane representerer blandinga deira av country og rock på sitt beste og klåraste, med glade harmoniar på 'Hurry Up' og 'Keep on Believin' som er totalt uimotståelege... Slagordet var 'for country for rock, for rock for country', men i røynda var dei berre føre si tid, ein vanskeleg stad å vere i underhaldningsverda.» Robert Christgau skreiv i meldinga si: «Det mest overvurderte av dei undervurderte gruppene i Amerika. All overraffineringa til CSNY utan noko av inspirasjonen, all forgreiningane til bluegrass, utan røtene. Kort sagt, den perfekte kommentaren på kompetansevakuum.»

Innhald

Medverkande
 Jim Messina – gitar, vokal
 Richie Furay – gitar, vokal
 Rusty Young – steelgitar, gitar, vokal
 Timothy B. Schmit – bassgitar, vokal
 George Grantham – trommer, vokal
Med:
 Bobby Doyle – piano
 Larry Knechtel – piano
 Milt Holland – perkusjon

Produksjon
 Produsent: Jim Messina
 Lydteknikar: Terry Dunuvan/Alex Kazengras
 Kusntnarisk leiar: Gary Burden
 Fotografi: Henry Diltz

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Poco (album)» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1970
Album produserte av Jim Messina
Epic Records-album
Deliverin'

Deliverin’ er det tredje albumet og det første konsertalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco. Jim Messina slutta i bandet i oktober 1970, før dette albumet kom ut.

Mottaking
{{Platemeldingar
| kritikk1 = Allmusic
| kritikk1karakter = <ref name="AM">{{cite web |first=Bruce |last=Eder |title= Deliverin''' > Review |url= |publisher=Allmusic |accessdate=11. oktober 2020}}</ref>
| kritikk2 = Encyclopedia of Popular Music| kritikk2karakter = 
}}
I meldinga si for Allmusic skreiv Bruce Eder: «Omtrent så perfekt eit album som dei nokon gong laga, og det er ikkje tilfeldig at dette var det bestseljande av dei tidlege albuma deira.»

Innhald

Medverkande
Jim Messina — elektrisk og akustisk sologitar, vokal
Richie Furay — elektrisk og akustisk rytmegitar, vokal
Rusty Young — steelgitar, dobro, vokal
Timothy B. Schmit — bass, vokal
George Grantham — trommer, vokal

Produksjon
Produsent: Jim Messina
Lydteknikar: Jim Reeves
Notis i omslaget: Pete Fornatale

KjelderDenne artikkelen bygger på «Deliverin'» frå ,  den 11. oktober 2020.  oppgav desse kjeldene:''

Poco-album
Konsertalbum frå 1971
Epic Records-album
Album produserte av Jim Messina
From the Inside av Poco

From the Inside er det tredje studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco. Bandet var visstnok misnøgd med den førre utgjevinga deira. Dette albumet var det første med det nye medlemmet Paul Cotton som sologitarist, då han erstatta Jim Messina. Messina fortsette karrieren sin i lag med Kenny Loggins.

Mottaking

I meldinga si for Allmusic kalla Bruce Eder albumet «det mest uvanlege albumet til Poco... der gruppa skapar ein slankare, meir nedstrippa og bluesprega stil. Harmoniane er mindre utstrålande og gitarane meir dempa, og anda er òg noko meir lågmælt enn vanleg. Men stilen dei får til er framleis appellerande og synginga meir reflekterande.»

Innhald

Medverkande
Paul Cotton – elektrisk og akustisk gitar, vokal
Richie Furay – elektrisk og akustisk rytmegitar, vokal
Rusty Young – pedalsteelgitar, banjo, mandolin, dobro, vokal
Timothy B. Schmit – bassgitar, vokal
George Grantham – trommer, vokal
J. Spell - piano

Produksjon
Produsent: Steve Cropper
Lydteknikarar: Charlie Bragg, Lacy O’Neal, Roy Segal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «From the Inside (Poco album)» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1971
Epic Records-album
Album produserte av Steve Cropper
Paul Cotton

Norman Paul Cotton () er ein USA-amerikansk gitarist, songar og låtskrivar, mest kjend som medlem i bandet Poco og som låtskrivar av hitten «Heart of the Night» for bandet.

Cotton skreiv òg Poco-songar som «Barbados», «Indian Summer», «Ride The Country» og «Bad Weather». Før Poco var han med å skipe Illinois Speed Press med Kal David, som gav ut to album. Cotton slutta i Poco tidleg i 2010.

Solodiskografi

1990 Changing Horses (Curb)
 2001 Firebird
 2004 When the Coast Is Clear
 2007 Sunset Kidd
 2014 100% Paul Cotton

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paul Cotton» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Dale County i Alabama
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Poco-medlemmar
Musikarar frå California
A Good Feelin' to Know

A Good Feelin’ to Know er det fjerde studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco. Tittelsporet er ein av dei mest kjende songane til bandet frå den tidlege perioden deira. Albumet selde derimot ikkje så godt som venta og var ein del av årsaka til at Richie Furay kom til å slutte i bandet etter det neste albumet deira, Crazy Eyes.

Mottaking

I meldinga si for Allmusic skreiv Bruce Eder: «Totalt sett er albumet meir høglydt og eit steg eller to meir mot ein hardrockstil enn countryrocken dei var blitt kjende for. Eit uvanleg tilbakevending eller avansement. Det relativt mislykka albumet fekk Richie Furay til å miste trua på bandet.»

Innhald

Medverkande
Paul Cotton – gitar, vokal
Richie Furay – gitar, vokal
Rusty Young – steelgitar, gitar, vokal
Timothy B. Schmit – bass, vokal
George Grantham - trommer, vokal

Med:
Barry Flast – piano

Produksjon
Produsent: Jack Richardson, Jim Mason

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «A Good Feelin' to Know» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1972
Album produserte av Jack Richardson
Epic Records-album
Seven av Poco

Seven er det sjette studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco. Det var det første albumet deira etter at frontmannen Richie Furay slutta i bandet. Plateomslaget var laga av Phil Hartman. På dette albumet eksperimenterte gruppa med ein hardare rockestil på somme av songane.

Utgjeving
I tillegg til ei vanleg stereoutgåve, vart albumet òg gjeve ut i kvadrofonisk lyd på LP og 8-sporslydband i 1974. Albumet vart gjeve ut i Storbritannia på Super Audio CD i 2018 av Dutton Vocalion. Denne utgåva kom på to plater der den eine plata inneheld albumet Cantamos.

Mottaking

Allmusic-skribenten Bruce Eder skreiv: «Med sterke, svevande harmoniar, ein sunn balanse mellom akustisk countryrock og tung rock and roll, og somme forholdsvis sterke songar, er Seven ei stor overrasking, sidan det var det første albumet deira etter Richie Furay. Med ein eller to sterke songar til, ville dette vert eit sterkt tilrådd album, og slik som det er, er det likevel ganske bra. Uheldigvis er ikkje alt her like solid som 'Drivin' Wheel' eller 'Rocky Mountain Breakdown'.»

Innhald

Medverkande
Paul Cotton – vokal, sologitar and akustisk gitar
Rusty Young – pedalsteelgitar, banjo, dobro, rytmegitar, akustisk gitar, elektrisk gitar
Timothy B. Schmit – vokal, bassgitar, perkusjon
George Grantham – vokal, trommer, perkusjon
Med:
Jim Messina – mandolin på «Rocky Mountain Breakdown»
Burton Cummings – klaverinstrument
Bobbye Hall – conga
Al Garth – fele på «Rocky Mountain Breakdown»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Seven (Poco album)» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1974
Album produserte av Jack Richardson
Epic Records-album
Cantamos

Cantamos er det sjuande studioalbumet til countryrockbandet Poco, utgjeve i 1974 på Epic Records. Dette albumet var eit steg attende til den tradisjonelle countryrockstilen deira etter at dei hadde eksperimentert med ein meir rocka stil på det førre albumet. 

I tillegg til ei vanleg stereoutgåve, kom albumet òg ut i ein kvadrofonisk versjon på LP og 8-sporslydband. I 2018 kom albumet ut i lag med Seven på ein Super Audio CD.

Mottaking

Allmusic-skribenten James Chrispell skreiv om albumet: «Mykje av magien frå dei tidlegare albuma deira er gjenfanga her.»

Innhald

Medverkande
Paul Cotton – gitar, vokal
Rusty Young – steelgitar, banjo, gitar, vokal
Timothy B. Schmit – bass, vokal
George Grantham – trommer, vokal

Produksjon
Produsent: Poco
Lydteknikar: Mark Henry Harman assistert av Michael Verdick
Kvadrofonisk miks-teknikar: Don Young produsert av Harold J Kleiner

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cantamos» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1974
Epic Records-album
Head Over Heels av Poco

Head over Heels er det åttande studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco, og det første albumet deira på ABC Records. Schmit sin «Keep On Tryin'» syner kor dugande bandet var i harmonisong, og vart ein fast song på konsertane deira i mange år. Det var første gongen Rusty Young song solovokal på eit Poco-album, på songen «Us» og ei innspeling av den sjeldne Steely Dan-songen «Dallas».

Mottaking

Allmusic-skribenten James Chrispell skreiv: «Med songane korte og konsise slepp Poco laus ei fin gruppe songar... Det er mindre country, men mykje meir pop.»

Innhald

Medverkande
Paul Cotton - gitar, vokal
Rusty Young - steelgitar, gitar, vokal
Timothy B. Schmit - bass, vokal
George Grantham - trommer, vokal

Gjesteartistar
Donald Fagen – synthesizer
Victor Feldman – perkusjon
Steve Forman – perkusjon
Al Garth – fiolin
Mark Henry Harman – klaverinstrument, piano, cello
Jimmie Haskell – strykarar
Milt Holland – perkusjon
Garth Hudson – klaverinstrument
Michael Von Verdick – vokal

Produksjon
Produsent: Poco, Mark Henry Harman
Lydteknikar: Mark Henry Harman

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Head Over Heels (Poco album)» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Poco-album
Musikkalbum frå 1975
ABC Records-album
Donald Fagen

Donald Jay Fagen () er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som songar, låtskrivar og klaverspelar i bandet Steely Dan, som han var med å skipe tidleg i 1970-åra. Han har òg gjeve ut fire soloalbum, og i 2001 var than innlemma i Rock and Roll Hall of Fame. Etter at Walter Becker døydde i 2017, er Fagen det einaste originale medlemmet att i Steely Dan.

Discography

Studioalbum

Samarbeid
 1971: Barbra Streisand, Barbra Joan Streisand – Hammondorgel
 1973: Tim Moore, Tim Moore – vokal («A Fool Like You»)
 1975: Poco, Head over Heels – synthesizer
 1977: Poco, Indian Summer – synthesizer
 1978: Pete Christlieb og Warne Marsh, Apogee – produsent
 1981: Rickie Lee Jones, Pirates – synthesizer
 1982: Eye to Eye, Eye to Eye – produsent, synthesizer
 1983; Diana Ross, Ross, Love Will Make It Right – writer, synthesizer
 1984: Ymse artistar, That's the Way I Feel Now: A Tribute to Thelonious Monk – «Reflections» med Steve Khan
 1986: Rosie Vela, Zazu – synthesizer
 1988: Ymse artistar, The Gospel at Colonus  – produsent
 1990: William S. Burroughs, Dead City Radio – «A New Standard by Which to Measure Infamy»
 1991: The New York Rock and Soul Revue, The New York Rock and Soul Revue: Live at the Beacon – produsent, vokal, piano, Fender Rhodes piano, melodica
 1994: Walter Becker, 11 Tracks of Whack – produsent, arranger, klaverinstrument
 1997: Boz Scaggs, My Time: A Boz Scaggs Anthology, «Drowning in the Sea of Love» – produsent, vokal, piano, elektrisk piano [Fender Rhodes], melodica
 2001: Phoebe Snow, The Very Best of Phoebe Snow – produsent
 2008: Martha Wainwright, I Know You're Married But I've Got Feelings Too – synthesizer
 2017: Todd Rundgren, «Tin Foil Hat» frå albumet White Knight – vokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Donald Fagen» frå ,  den 11. oktober 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockepianistar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske klaverspelarar
Musikarar frå New Jersey
Jazzrock-pianistar
Grammy-vinnarar
Folk frå Fair Lawn i New Jersey
NM i orientering 1962/bodstikke

Noregsmeisterskapen i orientering 1962 i bodstikke, seinare kalla stafett, vart avvikla på Kongsberg i Buskerud sundag 24. juni med Kongsberg Idrettsforening som arrangør.

Menn

Kjelder
Arbeiderbladet 25. juni 1962

Noregsmeisterskap i 1962
Idrettstilskipingar i Viken
Noregsmeisterskap i orientering
Idrett i Kongsberg
NM i orientering 1961/bodstikke

Noregsmeisterskapen i orientering 1961 i bodstikke, seinare kalla stafett, vart avvikla i Halden i Østfold sundag 18. juni med Halden Skiklubb som arrangør.

Menn

Kjelder
Arbeiderbladet 19. juni 1961

Noregsmeisterskap i 1961
Idrettstilskipingar i Viken
Noregsmeisterskap i orientering
Idrett i Halden
NM i orientering 1960/bodstikke

Noregsmeisterskapen i orientering 1960 i bodstikke, seinare kalla stafett, vart avvikla på Nesodden i Akershus sundag 19. juni med Oslo-Ørn som arrangør.

Menn

Kjelder
Arbeiderbladet 20. juni 1960

Noregsmeisterskap i 1960
Noregsmeisterskap i orientering
Idrettstilskipingar i Viken
Nesodden kommune
Kristian Moljord

Kristian Magnus Falsen Johansson Moljord () var ein norsk gruvearbeidar, fagforeiningsmann og stortingsrepresentant frå Beiarn i Nordland. Han representerte valkrinsen Nordland og Norges Kommunistiske Parti på Stortinget 1945-49.

Far til Moljord forpakta eit gardsbruk i Beiarn. Sjølv arbeidde heime på garden og dreiv fiske, deltok i lofotfisket frå 1897 til 1901. Deretter var han 1901-03 med om å byggje Ofotbanen. I 1903 drog han til Sulitjelma og byrja arbeide i gruva. Frå 1907 var han aktiv i fagrørsla, etter eit historisk møte halde islagte Langvatnet.

Moljord var medlem av Fauske heradsstyre 1910–16 og 1931–40. Periodane 1913–33 og 1935–45 var han formann i Gikens gruvearbeiderforening. Heile tida frå 1913 til 1955 stod han i fremste rekke i Arbeidsmannsforbundet kva gjaldt gruvespørsmål. Åra 1926, 1927, 1932 og 1945 var han formann i Sulitjelma faglege utval. Også formann i Sulitjelma kommunistiske parti ei tid. 

Ved stortingsvalet i oktober 1945 vart Moljord inn på Stortinget frå Nordland. Dei neste fire sesjonane var han ein av 11 representantar frå Norges Kommunistiske Parti på Tinget. På Stortinget hadde han plass i Skog- og vassdragskomiteen. Moljord var elles kommunestyremedlem i Fauske frå 1947 til 1959.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1945-1949
Norske arbeidarar
NKP-politikarar
Folk frå Beiarn
Folk frå Fauske
Konglepalmar

Konglepalmar (Cycadophyta) er ei plantegruppe av nakenfrøingar med treaktige arter som kan minna om palmar i vekstformen og bregnar i bladea. Namnet er misvisande, ettersom konglepalmar ikkje er i nær slekt med palmar og ikkje har konglar.

Konglepalmane er ei gammel plantegruppe som truleg oppstod i karbontida. Ho var mest artsrik og variabel i mellomtida til jorda, mesozoicum. Då konglepalmane dominerte, kan ein førestilla seg at frøa kunne spreiast av dinosaurar.

Fylogeni 

Familiane, slektene og artane av konglepalmaer er:
  Underklasse: Cycadopsida (Cycadopsida) , 11 slekter, 300–305 artar
 Orden: Konglepalmar (Cycadales)
 Konglepalmefamilien (Cycadaceae), 1 slekt, 99 artar
 Konglepalmeslekta (Cycas)
 Cycas circinalis 
 Cycas revoluta  («sagopalme»)
 Cycas rumphii 
 Stangeriafamilien (Stangeriaceae), 2 slekter, 3 artar
 Stangeriaslekta (Stangeria)
 Stangeria eriopus
 Boweniaslekta (Bowenia)
 Bowenia serrulata
 Bowenia spectabilis
 Bowenia eocenica (utdødd)
 Boweina papillosa (utdødd)
 Zamiafamilien (Zamiaceae), 1 slekt, 180 artar
 5 underfamiliar og slekter, med eit utval av artar:
 Ceratozamia
 Ceratozamia mexicana
 Chigua
 Chigua bernalii
 Chigua restrepoi
 Dioon
 Dioon edule 
 Dioon mejiae 
 Encephalartos
 Encephalartos horridus 
 Encephalartos lebomboensis
 Encephalartos transvenosus 
 Encephalartos woodii 
 Lepidozamia
 Lepidozamia hopei 
 Lepidozamia peroffskyana 
 Macrozamia
 Macrozamia communis
 Macrozamia macdonnellii 
 Microcycas calocoma
 Zamiaslekten (Zamia)
 Zamia furfuracea
 Zamia integrifolia
 Zamia pumila

Kjelder

Nakenfrøingar
Raglanerme

Raglanerm eller raglanerme er ein type erme som er karakterisert ved at det går i eit kileforma stykke heilt opp til kragen, noko som gjev ein diagonal saum frå underarmen til kragebeinet.

Ermetypen er oppkalla etter lord Raglan, den 1. baron Raglan, som skal ha hatt ein frakk med denne typen erme etter han mista ein arm under slaget ved Waterloo. Raglanermet blei funne opp av frakkemakaren Aquascutum for lord Raglan for å gje han plass til å bruka sverdet sitt i kamp. Det gav betre rørsle til beraren i staden for eit normalt erme som var sydd fast til skuldersaumen. Ein frakk med raglanerme kan også kallast raglanfrakk.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Raglanærme» frå ,  den 12. oktober 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Raglan sleeve. Mønster ved stretchy.org
 Raglan Sleeve DIY Pattern making ved sewguide.com

Erme