alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rejoice! I'm Dead!

Rejoice! I'm Dead! er det 14. studioalbumet til Gong. Det kom ut 16. september 2016. 

Albumet er det første Gong-albumet sidan grunnleggjarane Daevid Allen og Gilli Smyth døydde. Dave Sturt sa om albumet: «Inspirert av lyset, kjærleiken og avgangen til vår kjære ven og inspirasjon, Daevid Allen.»

Innspeling 
Albumet vart spelt inn i Brixton Hill Studios våren 2016. «Model Village» inneheld ein sample frå «Floating Anarchy Manifesto» som var spelt inn i Bananamoon Observatory Studios i Australia
«Glastonbury Town» vart laga i Music Room studio i London den 22. april 2013. 
«The Paragraph Time Chose To Forget» vart spelt inn i The Lighthouse i Dealn den 27. januar 2016.

Albumet kom ut 16. september 2016 på Madfish på Cd og vinyl. Ein dobbel CD/DVD-Audio-versjon kom ut i ei luksusutgåve med ei 44-sider lang bok. Det vart òg laga kringlydmiksar av albumet.

Innhald

Plate ein. Rejoice! I'm Dead!

Plate to. Floating Anarchy Manifesto

Medverkande

Gong
Kavus Torabi – vokal, gitar
Fabio Golfetti – gitar, vokal
Dave Sturt – bass, vokal
Ian East – saksofon, fløyte
Cheb Nettles – trommer, vokal
Daevid Allen – vokal (spor 4, 5, 10)

Med:
Steve Hillage – gitarsolo (spor 2)
Didier Malherbe – duduk (spor 4, 8)
Graham Clark: fiolin (spor 1, 11)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Rejoice! I'm Dead!» frå ,  den 17. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2016
Gong-album
The Universe Also Collapses

The Universe Also Collapses er det 15. studioalbumet til Gong. Det kom ut 10. mai 2019.

Albumet er det andre Gong-albumet sidan grunnleggjarane Daevid Allen og Gilli Smyth døydde i 2015.

Innhald

Medverkande
Kavus Torabi - vokal, gitar, harmonium
Dave Sturt - bass, synthesizer, vokal
Cheb Nettles - trommer, piano, Theremin, vokal
Fabio Golfetti - gitar, vokal
Ian East - fløyte, bassklarinett, saksofon

Teknisk
 Gong - produsent
 Frank Byng - lydteknikar, miksing
 57design.co.uk  - design
 Andy Jackson - mastering
Xu Yiming - fotografi

Kjelder

Musikkalbum frå 2019
Gong-album
Malayisk vassmoskusdyr

Malayisk vassmoskusdyr (Tragulus javanicus) er ein art blant dvergmoskusdyra. Det er på storleik med ein kanin, og er det minste levande hovdyret.

Malayisk vassmoskusdyr lever i tropiske skoger og låglandsskogar på Java i Indonesia, og kanskje også på Bali. Det er ukjend om vassmoskusdyret har ein stabil populasjon eller er sårbart. Det blir jakta på lokalt på Java, og brukt til kjøt eller som kjæledyr der.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Java mouse-deer» frå ,  den 17. november 2019.  
 

Jortedyr
Dyr i Indonesia
Java
Delivery

Delivery var eit britisk blues/progressiv rock-gruppa, skipa seint i 1960-åra. Bandet var ei av dei progressive rockegruppene frå Canterbury scene.

Gruppa vart skipa i 1966 som Bruno's Blues Band av gitaristen Phil Miller, den eldre broren hans, pianisten Steve Miller, trommeslagaren Pip Pyle og bassisten Jack Monck. Bandet spelte nokre år kring London. I 1968 vart saksofonisten Lol Coxhill med i bandet, og bandnamnet vart endra til Steve Miller's Delivery. I 1969 slo bandet seg saman med bluessongaren Carol Grimes og bassisten Roy Babbington erstatta Monck. Denne besetninga spelte inn og gav ut eit album: Fools Meeting. Sjølv om Grimes ønskte å vere bandmedlem gav plateselskapet albumet ut som «Carol Grimes and Delivery». I 1971 slutta Pyle i bandet for å bli med i Gong og vart erstatta av Laurie Allan (som òg seinare drog til Gong). Kort tid etter det vart bandet oppløyst. 

Phil Miller skipa seinare Matching Mole med Robert Wyatt og Dave Sinclair, med ei ny utgåve av Delivery vart sett saman våren 1972 av dei to Miller-brørne, Pyle og Richard Sinclair (bass og vokal), som då var bandkollega med Steve Miller i Caravan. Bandet spelte nokre konsertar i august og september det året, men då bandet vart erstatta av Dave Sinclair (frå Matching Mole og Caravan), endra bandet namn til Hatfield and the North. Ein siste konsert med Delivery fann stad i november 1972 for BBC's Radio One In Concert-serie, med ei uvanleg besetning som førte saman Miller-brørne, Pyle, Babbington, Coxhill og Sinclair, sistnemnde berre på vokal. 

Steve Miller gav sidan ut to album med Coxhill for Virgin-etiketten Caroline i 1973/74.

Roy Babbington, som hadde spelt med Keith Tippett Group og Nucleus i 1971-73, vart medlem av Soft Machine i 1973-76. Laurie Allan gjekk attende til Gong fleire gonger og spelte mellom anna på Flying Teapot i 1973, og seinare i Barbara Thompson sitt Paraphernalia.

Diskografi
Fools Meeting (studioalbum, som «Carol Grimes and Delivery»), 1970
«Harry Lucky» / «Home Made Ruin» (singel), 1970

Filmar
 2015: Romantic Warriors III: Canterbury Tales (DVD)

Bakgrunnsstoff
Delivery på Calyx, ei nettside om Canterbury

Canterbury scene
Britiske progrockband
Engelske bluesgrupper
Musikkgrupper skipa i 1968
Musikkgrupper oppløyste i 1972
Fools Meeting

Fools Meeting er eit studioalbum av Carol Grimes og den britiske blues- og progressive rockegruppa Delivery, gjeve ut i 1970. Bandet var ei av dei tidlege progressive rockegruppene frå Canterbury scene.

Fools Meeting var det einaste albumet dei gav ut. Ei CD-utgåve med bonusspor kom ut på Cuneiform Records.

Innhald

Medverkande
 Carol Grimes - vokal, tekstar
 Phil Miller - gitar, tekstar
 Steve Miller - piano
 Roy Babbington - bass
 Pip Pyle - trommer
med:
 Lol Coxhill - saksofonar
 Roddy Skeaping - bratsj på spor 2
 Richard Sinclair - bass på spor 13

Debutalbum frå 1970
B&C Records-album
Cuneiform Records-album
Canterbury scene-album
Carol Grimes

Carol Ann Grimes () er ein britisk songar og låtskrivar.

I 1969 vart ho med i bandet Delivery og spelte inn det einaste albumet deira før ho starta ein solokarriere. Før solokarrieren hennar kom i gang var ho òg medlem av det kortvarige bandet Uncle Dog og spelte inn eit album med dei kalla Old Hat i 1972. Det første soloalbumet hennar, Warm Blood (1974), vart spelt inn med medlemmar av Area Code 615 og Average White Band. Ho spelte inn det andre albumet sitt i Memphis i Tennessee, med Brecker Brothers, Donald «Duck» Dunn og The Memphis Horns. Ho skipa bandet Eyes Wide Open i 1984. Seinare vart ho lærar og arbeidde i musikalar. I 1990-åra arbeidde ho i det moderne, klassiske koret The Shout.

Diskografi
 1970 Fools Meeting – som Carol Grimes and Delivery (solovokalist)
 1972 Old Hat – Uncle Dog (solovokalist)
 1974 Warm Blood (Caroline)
 1977 Carol Grimes (La Cooka Ratcha) (Decca label)
 1986 Eyes Wide Open (Line)
 1989 Why They Don't Dance (Line)
 1996 Alive at Ronnie Scott's with Janette Mason (Ronnie Scott's Jazz House)
 2000 Sweet Fa (La Cooka Ratcha)
 2003 Daydreams & Danger 
 2003 Mother
 2007 Something Secret innspelt med Giles Perring (Triumphant Sound)
 2013 CDAWN
(La Cooka Ratcha)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Carol Grimes» frå ,  den 17. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Folk frå Lewisham
Engelske jazzsongarar
Engelske bluessongarar
Engelske rockesongarar
Smooth jazz-songarar
Canterbury scene
Musikarar frå London
Delivery-medlemmar
Musikkgruppa Egg

Egg var eit engelsk progressivt rockeband skipa i juli 1968.

Karriere
Dei grunnleggjande medlemmane i Egg var Dave Stewart på orgel, Mont Campbell på bass og vokal, og trommeslagaren Clive Brooks. Bandet vart skipa av tidlegare medlemmar frå Uriel, dei andre medlemmane var gitaristen Steve Hillage. Etter Hillage slutta i Uriel i august 1968 fortsette dei tre andre som ein trio. Dei fekk ein avtale med styret for klubben Middle Earth og vart tilrådd å skifte namn til Egg, sidan Uriel «høyrdest for likt ut 'urinal'». I midten av 1969 sikra bandet seg ein avtale med den progressive etiketten til Decca, Deram og gav ut debutalbumet sitt i mars 1970. Det selde dårleg, men vart godt nok motteke til at selskapet finansierte ein oppfølgjar, men då albumet skulle ut, skrinla selskapet det fram til produsenten Neil Slaven klarte å overtale selskapet om å gje det ut. The Polite Force kom ut i februar 1971. Dei hadde no same managerar som The Groundhogs og runda av året med stadig fleire konsertar, men trass i at dei hadde nok songar til eit tredje album, fekk dei ikkje ny platekontrakt, og vart oppløyst i juli 1972.

I 1974 fekk Stewart, som hadde signert kontrakt med Virgin som medlem av Hatfield and the North, ein avtale for Egg om å spele inn dei nye songane deira, og det førte til eit siste album, The Civil Surface.

I desember 2007 vart utvalde konsertopptak mellom 1969 og 1972, kalla The Metronomical Society, gjevne ut.

Bakgrunn og songstruktur 
Egg vert ofte rekna som ein del av Canterbury scene, ei omtrentleg samling av progressive og psykedeliske musikarar. Som regel kjem det av at Stewart var medlem i banda Hatfield and the North og National Health, sjølv om Egg ikkje hadde noko geografisk tilknyting til Canterbury. Musikken deira kan skildrast som progressiv rock med element av psykedelia og kammerrock. Dei brukte uvnlege taktarrtar, på songar som «Seven Is A Jolly Good Time». Dei hadde òg eit element av humor i musikken sin. Mont Campbell, som var den fremste komponisten i bandet, har sagt han var sterkt inspirert av Igor Stravinsky, som gjorde at han skapte verk i fleire suitar, som «Symphony n°2» og «Long Piece n°3».

Arzachel
I midten av 1969, for å utnytte den psykdeliske rockemarknaden, bidrog Stewart, Campbell og Brooks til eit enkelt studioprosjekt kalla Arzachel. Med i dette prosjektet var òg Steve Hillage, som i lag med dei andre medlemmane i Egg hadde vore medlem av Uriel. Egg var på den tida under kontrakt med Decca, og dei brukte derfor pseudonym.

Boka Copious Notes vart skriven av Dave Stewart, Mont Campbell og den nære venen deira Antony Vinall, og fortel soga om Uriel, Egg, Arzachel og Ottawa Company, frå skipinga av Uriel tidleg i 1968 til innspelinga av det siste albumet til Egg, The Civil Surface i 1974.

Diskografi

Album

Singlar
 «Seven Is a Jolly Good Time» / «You Are All Princes» (UK 1969)

Filmar
 2015: Romantic Warriors III: Canterbury Tales (DVD)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Egg (band)» frå ,  den 17. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Calyx om Egg
 Egg Archive

Britiske progrockband
Canterbury scene
Musikkgrupper skipa i 1968
Musikkgrupper oppløyste i 1974
Egg av Egg

Egg er debutalbumet til det britiske progrockbandet Egg, utgjeve i 1970.

Innhald

CD-utgåva frå 2004 var ommastra og inneheld ein lengre versjon av «Symphony nr. 2» med ein «Movement 3», so ikkje var med på originalplata på grunn av vanskar med opphavsretten sidan melodien har ein likskap til Igor Stravinsky-balletten Vårofferet. Det finst òg somme likskapar til den siste Neptune-satsen i Gustav Holst sin orkesteersuite Planetane.

Medverkande
 Dave Stewart - orgel, piano, tonegenerator, mellotron
 Mont Campbell - bass, vokal
 Clive Brooks - trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Egg (album)» frå ,  den 17. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Tekstar til Egg

Egg-album
Debutalbum frå 1970
Deram Records-album
Album produserte av Dave Stewart
Album produserte av Mont Campbell
Album produserte av Clive Brooks
Tinikling

Tinikling er ein filippinsk folkedans. Dansen går føre seg ved at to personar held i to tjukke bambusrøyr. Desse blir haldne like over bakken og slått mot kvarande og mot bakken. Dansarane utfører trinna sine over og kring bambusrøyra medan dei blir flytta.

Namnet «tinikling» tyder bokstavelg 'å opptre som ein tikling',
og viser til fuglen tikling. Dette er eit lokalt namn fleire fuglar i riksefamilien – Gallirallus striatus, Gallirallus philippensis og Gallirallus torquatus.  
Fuglane er kjende for å vera lette på foten medan dei går over grasstrå og tregreiner og kjem seg unna bambusfellene til risbøndene. Dansarane imiterer dei grasiøse rørslene til fuglen ved å manøvrera mellom store bambuspålar.

Dansen skal ha oppstått som ein imitasjon av tikling-fuglen på øya Leyte sentralt i landet. Folkedansen blir i dag også brukt til oppvising knytt til filippinsk kultur, til dømes i samband med den filippinske sjølvstendedagen.
Han blir også mykje brukt i grunnskular, ettersom han er ei fysisk øving som krev liknande koordinasjon som til dømes hoppetau.

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Tinikling» frå , og «Tinikling» frå  den 18. november 2019.  
 

Dansar
Folkedans
Filippinsk kultur
Verdscupen i alpine greiner 1978/Kvinner

Verdscupen i alpine greiner for kvinner i 1978-sesongen tok til 7. desember 1977 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 19. mars 1978 i Arosa i Sveits. Turneringa omfatta 22 renn. Tevlingane fordelte seg på 7 slalåmrenn, 8 storslalåmrenn og 7 utforrenn.

Hanni Wenzel frå Liechtenstein vann FIS-premien som beste poengplukkar i verdscuptevlingane framom Annemarie Moser-Pröll frå Austerrike på andreplasss 
og  Lise-Marie Morerod frå Sveits på tredjeplass.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm

Utfor

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1977/78» frå ,  den 18. november 2019.  
 

Alpine greiner
Sport i 1978
Verdscupen i alpine greiner 1978/Menn

Verdscupen i alpine greiner for menn i 1978-sesongen tok til 9. desember 1977 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 19. mars 1978 i Arosa i Sveits. Turneringa omfatta 22 renn. Tevlingane fordelte seg på 7 slalåmrenn, 7 storslalåmrenn og 8 utforrenn.

Ingemar Stenmark frå Sverige var suveren bestemann og tildelt FIS-pokalen. Phil Mahre frå USA kom på andreplass og Andreas Wenzel frå Liechtenstein på tredjeplass i den totale verdscup-turneringa.

Samanlagt

Slalåm

Storslalåm

Utfor

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alpiner Skiweltcup 1977/78» frå ,  den 18. november 2019.  
 

Alpine greiner
Sport i 1978
Hoppetau

Hoppetau er ein aktivitet der ein hoppar over eit eller fleire tau som blir svinga over hovudet og under føtene. Ein person kan svinga sitt eige tau eller hoppa over eit eller fleire tau svinga av andre, såkalla langtau.

Hoppetau kan brukast som leik, mosjon, oppvising eller tevling. Det utviklar styrke, koordinasjon, smidigheit og uthald.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Sjipning» frå ,  den 18. november 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Sjipning (hoppetau) ved iForm.dk

Idrettar
Leikar
Tau
Torsken på Senja

Torsken er ein tettstad og eit fiskevær i Senja kommune i Troms og Finnmark. Tettstaden ligg ved Torskefjorden, sør for Midtertinden på Senja, og har . På andre sida av fjellet ligg tettstaden Gryllefjord, som det er samband over skaret til via fylkesveg 86.

Midt i bygda ligg det eit grendehus, som er møtestad ved samkomer som 17. mai, julefeiring og bygdefestar. Huset har ein gymsal og var tidlegare lokale for lokal skole og barnehage. Torsken har i dag familiebarnehage, men skolebarn må fare over skaret til Gryllefjord med buss. Bygda har ein matbutikk og ein kiosk.

I Torsken står Torsken kyrkje, ei krosskyrkje frå 1784.

Kjelder 
 

Busetnader i Senja
Fiskevær i Troms og Finnmark
Senja
Tettstader i Troms og Finnmark
Torsken
Susanna Angéus-Kuoljok

Susanna Angéus-Kuoljok () var ein svensk forfattar og språkforskar og ein av dei fremste forkjemparane for lulesamisk. Ho var frå Tjiengalluokta i nordre Jokkmokk og gjorde dei første  undersøkingane i morsmålet sitt i Jokkmokk på 1970-talet. Alt etter nokre få år produserte ho lærebøker og tekstar for studium i lulesamisk og ho vart lærer på samiske språkkurs på akademisk nivå. 

Frå 1983 var ho studierektor og forskingsassistent ved den finsk-ugriske avdelinga på Uppsala universitet. I nokre år var ho arkivar for dei samiske samlingane i dialekt-, stadnamn- og folkeminnearkivet i Umeå. Ho skreiv doktorgradsavhandling om lulesamisk morfologi: Nominalavledningar på ahka i lulesamiskan, som ho forsvarte for ein filosofisk doktorgrad i 1997.

Ho var òg med i komiteen for ei nyomsetjing av Det nye testamentet til lulesamisk. Det kom ut i 2003 og vart gjennomført av samar frå Jokkmokk og Tysfjord. I tekstmasse er det det største språkprosjektet på lulesamisk. Det vart følgt opp av ei lulesamisk salmebok i 2005. Denne inneheld òg alle tekstane for kyrkjeåret. Koralboka kom i 2006.

Då Angéus-Kuoljok i 1995 vart medlem i komiteen for ei statleg utgreiing om Sverige si tilslutting til , arbeidde ho for at denne òg måtte omfatta språka sør for Arjeplog. Dette førte til at språk som sørsamisk og umesamisk òg kunne få offisiell støtte. 

I 2008 fekk ho Samerådets ærespris.

Bibliografi 

 Sámij lunna : låhkåmbiehke K.B. Wiklunda girjes - Lärobok i lapska språket av K.B. Wiklund. Ny utgave. 1978 og 1981 
 Bágo rájdon : skrivövningar i lulesamiska 1984 og 1988
 Nominalavledningar på ahka i lulesamiskan 1997
 Giellaj hilá sammen med Karin Tuolja og Annelie Korak. Lulesamisk grammatikk. 1999, nytt opplag 2013
 Ådå Testamennta sammen med	Olavi Korhonen og Lester Wikström. Det nye testamente. 2000
 Lulesamiska : ett hotat minoritetsspråk i Skandinavien 2003

Kjelder 

 Minnesord: Susanna Angéus Kuoljok. Artikkel i Norrbottens Kuriren av Olavi Korhonen
 Lulesamisk språkivrare död. Artikkel hos sverigesradio.se
 Samerådets kulturpris till lulesamisk språkarbetare. Artikkel hos sverigesradio.se

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Susanna Angéus-Kuoljok» frå ,  den 18. november 2019.  
 

Folk frå Jokkmokk
Lulesamisk språk
Svenske forfattarar
Samiske forfattarar
Samiske språkforskarar
Clive Brooks

Clive Colin Brooks () var ein engelsk trommeslagar, mest kjend som medlem i den engelske progressive rockegruppa Egg.

Tidleg i 1968 vart han med i Uriel, ei bluesrockgruppe i London med Dave Stewart (klaverinstrument), Mont Campbell (bass og solovokal) og Steve Hillage (gitar og vokal). Då Hillage slutta i 1968 fortsette dei attverande medlemmane som ein trio og vart Egg i januar 1969. Egg vart oppløyst i 1972, men kom saman i 1974 for eit siste album. Etter Egg vart Brooks med i The Groundhogs og spelte inn to album med dei. I 1977 vart Brooks med i det britiske bandet Liar. Etter den tid vart Brooks fast trommeteknikar for Pink Floyd og arbeidde med dei fram til 1994. 13. juni 1981, den første konserten på den siste delen av The Wall-turneen (1980-1981), steppa Brooks inn for trommeslagaren Willie Wilson som var blitt sjuk. Han har òg arbeidd som trommeteknikar for band som Toto, Robbie Williams, Jeff Wayne sitt The War of the Worlds-turneen, Pink Floyd-coverbandet Australian Pink Floyd Show, og Leonard Cohen.

Brooks døydde 5. mai 2017.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Clive Brooks» frå ,  den 18. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Calyx om Egg

Engelske rocketrommeslagarar
Folk frå Bow i London
Egg-medlemmar
The Groundhogs-medlemmar
Uriel-medlemmar
The Polite Force

The Polite Force er det andre studioalbumet til det britiske bandet Egg, gjeve ut i 1971.

Innhald

På CD-utgåva har alle dei fire partane i «Long Piece No. 3» kvar sine spor, medan det på den originale LP-plata var eit enkelt spor lista opp i fire delar. Stykket har ei samla lengd på litt over tjue minutt.

Medverkande
 Dave Stewart - orgel, piano, tonegenerator, orchestron
 Mont Campbell - bass, vokal; piano og orgel på «Long Piece nr. 3 - Part 1»; valthorn på «Long Piece nr. 3 - Part 2»
 Clive Brooks – trommer

Guests
 Henry Lowther - trompet på «Contrasong»
 Mike Davis - trompet på «Contrasong»
 Bob Downes - tenorsaksofon på «Contrasong»
 Tony Roberts - tenorsaksofon på «Contrasong»

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «The Polite Force» frå ,  den 18. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Tekstar til The Polite Force

Egg-album
Musikkalbum frå 1971
Deram Records-album
Bob Downes

Robert George Downes () er ein engelsk avantgarde jazz-fløytist og saksofonist. Han er mest kjend for arbeidet sitt med Mike Westbrook og for å ha leia Open Music Trio sidan 1968. Downes er òg komponist, arrangør, og ein songar innan rock og blues.

Han gav ut det førte albumet sitt på Philips Records i 1969. Han har spelt med John Barry 7, popsongaren Chris Andrews, Manfred Mann's Earth Band og Jimmie Nicol Band.

Diskografi
Open Music, 1970 (CD 2010)
Deep Down Heavy, 1970
Electric City, 1970
Diversions (med Barry Guy og Dennis Smith), 1972 (CD 2007)
Episodes at 4 a.m. (med Wendy Benka), 1974 (CD 2007)
Hells Angels - A Visit to the Devil (med Big Band & Trios), 1975
Solos, c. 1984
Songs For Mother Earth, 1997
Downes and Baumeister, 1998
The Inner Universe I, II & III, 1998
You're Funkin' Good, 2001
Bob Downes & the Alphorn Brothers, 2004
Flashback, 2009
Crossing Borders, 2009
5 Trios, 2010
New York Suite, 2011
Mixed Bags, 2012 (2 CDs)
Requiem for Faruq Z. Bey, 2012
Blowin' with Piano, 2015
Blowin’ with Bass (2016, with Barry Guy, Paul Bridge, Andrew Cleyndert)
It's A Mystery, 2017
3 Trios, 2017
Let Your Mind ... Space Out - 80th Birthday Celebration, 2017
Jazz Party, 2018
A Blast … from the Past, 2018

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Bob Downes» frå ,  den 18. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske jazzfløytistar
Engelske jazzsaksofonistar
Avantgarde jazz-fløytistar
Avantgarde jazz-saksofonistar
Folk frå Plymouth
The Civil Surface

The Civil Surface er det tredje og siste studioalbumet til den engelske progressive rockegruppa Egg, gjeve ut i 1974 på Caroline Records. Bandet vart oppløyst i 1972 og somme av songane dei likte å spele på konsertane sine var ikkje blitt spelt inn i studio. Etter forslag frå organisten Dave Stewart kom trioen saman att for å spele inn desse komposisjonane. Blant gjestemusikarane på albumet er Steve Hillage (gitar), Lindsay Cooper (obo og fagott) og vokalistane Amanda Parsons, Ann Rosenthal og Barbara Gaskin.

Innhald

Medverkande

 Dave Stewart - orgel, piano, elektrisk piano, bass på (6)
 Mont Campbell - bass, vokal, valthorn, piano
 Clive Brooks – trommer

Gjesteartistar

 Steve Hillage – gitar (5)
 Lindsay Cooper – fagott, obo (2,6)
 Tim Hodgkinson – klarinett (2,6)
 Jeremy Baines – fløyte (2)
 Amanda Parsons – vokal (4)
 Ann Rosenthal – vokal (4)
 Barbara Gaskin – vokal (4)

Wind Quartets framført av

 Mont Campbell – valthorn
 Maurice Cambridge – klarinett
 Stephen Solloway – fløyte
 Chris Palmer – fagott

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «The Civil Surface» frå ,  den 18. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Tekstar til The Civil Surface

Egg-album
Musikkalbum frå 1974
Caroline Records-album
Skullerud

Skullerud er eit strøk i Bydel Østensjø i det søraustlege Oslo. Det ligg sør for Bogerud, på grensa mot Østmarka.

Historie 
Skullerud gard har røter tilbake til mellomalderen. Namnet «Skullerud» er samansett av mannsnamnet Skule og norrønt ruð (rydning).

Bustadsutbygginga byrja etter 1964, men det finst òg nokre kontorbygg her, m.a. dei tidlegare lokala til Tandberg og Norsk Data. 

Før bydelreforma i 2003 låg Skullerud i Bydel Bøler.

Samferdsel 

Skullerud stasjon var endestasjon for Østensjøbanen fram til banen vart forlengd til Mortensrud i 1998. Skullerud har ein liten bussterminal i samband med T-banen. Her går busslinjene: 70 (Skullerud T – Rådhuset), 76 (Hauketo stasjon – Helsfyr T), 79 (Åsbråten/ Holmlia stasjon – Grorud/Furuset). Frå hausten 2016 byrja Flybussen å stoppa her. 

Nærleiken til marka gjer at Skullerud ofte vert nytta som utgangspunkt for skiturar, mellom anna til Skullerudstua. 

Eitt av vassreinseanlegga i Oslo ligg på Skullerud.

Skular og idrett 
Barneskulen i området heiter Rustad skule. Skullerud skule er ungdomsskule, og ligg i skogkanten, like ved Skraperudtjern.

Rustad IL er idrettslag for fotball og langrenn. Rustad skule vart grunnlagd i 1967 og korpset vart stifta i 1968. Rustad er ved Østensjøvannet. På Rustad skule finst det kunstgrasbane, svømmehall og skulehage.

Næringsliv 
Skullerud har Nord-Europas største klatresenter. Det er òg nokre restaurantar på Skullerud torg. På Skullerud er det helsestudioet, to frisørsalongar, Rema 1000, Coop Prix, Plantasjen og ein gresk cafe. På Skullerud er det òg eit helsetorg med legar, tannlegar, fotpleie og fysioterapi.

Folk frå Skullerud 

 Maria Mena, musikar
 Lars Monsen, villmarks- og ekspedisjonfarar

Referansar 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Skullerud» frå ,  den 18. november 2019.  
 
Oslo