alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Elias

Elias er eit mannsnamn, danna som eo latinisering av det hebraiske  Elijja. Namnet har tydinga '[min] Gud [er] Jahve'. Elias har norsk namnedag den 12. juli.

Namnet er kjend frå den bibelske profeten Elias (Elia i nyare bibelomsetjingar). Det har vore i bruk i Noreg sidan 1200-talet, opphavleg i forma Elis. På andre språk finn ein namnet som Elia (italiensk), Elijah (engelsk), Ilyas (arabisk) og Ilja (russisk). Det avleidde kvinnenamnet Eliane er kjend på tysk.

Namneberarar
 Profeten Elias (800-talet f.Kr.), profet i Nord-Israel
 Elias Lönnrot (1802-1884), finsk folkeminnesamlar og språkforskar
 Elias Blix (1836-1902), norsk salmediktar
 Elias Kræmmer, psevdonym for den norske forfatteran Elias A. B. Nilsen (1855-1936)
 Plutarco Elías Calles (1877-1945), meksikansk president
 Elias Aslaksen (1888-1976), sentral skikkelse og predikant i Smiths venner
 Elia Kazan (1909-2003), amerikansk regissør
 Elias Canetti (1905-1994), jødisk forfattar og nobelprisvinnar 1981
 Elias Akselsen (f. 1947), norsk songar
 Elias Khoury (f. 1948), arabisk forfattar
 Elijah Wood (f. 1981), amerikansk skodespelar

Oppdikta figurer
Den lille redningsskøyta Elias

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elias» frå ,  den 11. juli 2009.  
 

Mannsnamn
Førenamn av hebraisk opphav
Namn knytte til Bibelen

bg:Илия (име)
cs:Ilja
de:Ilia (Vorname)
ru:Илья
sk:Iľja
uk:Ілля (ім'я)
Delstaten San Luis Potosí

San Luis Potosí (òg SLP eller San Luis) er ein av Mexicos 31 delstater. Han ligg i sentral-nordlege delen av landet og har eit areal på 62 849 km². Delstaten grensar til Coahuila i nord, Nuevo León i nord-aust, Tamaulipas og Veracruz i aust, Hidalgo, Querétaro og Guanajuato i sør, og Zacatecas i nord-vest. 

San Luis Potosí har eit folketal på like over 2 400 000 innbyggjarar (2005). Hovudstaden og største byen er San Luis Potosí. Andre store byar er Ciudad Valles og Matehuala.

Delstaten vart oppkalla etter Kong Louis IX av Frankrike.

Bakgrunnsstoff 
 San Luis Potosí Offisiell nettstad  (spansk)

Delstatar i Mexico
Åarjel-Saemiej Gïelh

Åarjel-Saemiej Gïelh (Sørsamiske røyster) er ei gruppering av unge sørsamar som stilte til val til Sametinget hausten 2009 frå Sørsamisk valkrins. 
Alle kanditatane på lista var 33 år eller yngre. 
Fyrstekandidat var Ellinor Marita Jåma frå Grong.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 «Her er alle kandidatene» på nettstaden til NRK Sámi Radio

Emne knytte til sørsamar
Sametingsvalet 2009
Ebba Haslund

Ebba Margareta Haslund Halvorsen, kjend som Ebba Haslund, () var ein norsk forfattar og samfunsdebattant. Ho debuterte som forfattar med novellesamlinga Også vi i 1945 og fortsette å skrive bøker livet ut. I tillegg arbeidde ho som omsetjar, litteraturkritikar, forlagskonsulent og radiokåsør. Ho var formann i Den norske Forfatterforening frå 1971 til 1975 og ho hadde mange andre verv i råd, styre og organisasjonar. I Stortingsperioden 1961–1965 var ho fyrste vararepresentant for Akershus Høgre. Ho var heidersmedlem i Norsk kvinnesaksforening og Den norske Forfatterforening.

Utmerkingar 

 Bokhandlarprisen 1966
 Riksmålsforbundets litteraturpris 1968
 Ossietzky-prisen 2006
 Haslund vart tildelt Fritt Ords honnør i 2007 for eit langt livs engasjement i teneste for litteratur og ytringsfridom.

Referansar

Bokmålsforfattarar
Norske forfattarar
Forfattarar frå Akershus
Høgrepolitikarar
Mottakarar av Fritt Ords honnør
Norske skjønnlitterære debutantar i 1945
Vararepresentantar til Stortinget
Folk frå Bærum
Vinnarar av Bokhandlarprisen
Ivan Ivanovitsj Polsunov

Ivan Ivanovitsj Polsunov (ru. Иван Иванович Ползунов) () etter den gregorianske) var ein russisk oppfinnar, som er kjend for å ha laga den fyrste tosylindra dampmaskina.

Den fyrste dampmaskina til Polsunov, som var av atmosfæretypen  , var ferdig i 1763. For denne oppfinninga vart han utnemnd til løyntnant (Поручик) av Katarina II av Russland.

Kjelder 

Russiske oppfinnarar
Dampmaskinoppfinnarar
Aleksandr Mozjajskij

Aleksandr Fjodorovitsj Mozjajskij (ru: Александр Фёдорович Можайский) () var ein russisk marineoffiser og oppfinnar. 

I 1883 bygde han eit fly utsyrt med to dampmaskiner. Flyet var 23 m langt og hadde eit vingespenn på 22,8 m. Flyet hadde tre propellar, ein i fronten og to i bakkant av vengene. Den fremre propellen vart driven av ei dampmaskin på 10 hk, medan dei to bakre propellane vart drivne av ei dampmaskin på 20 hk. Vengene var helt flate, så dei gav ikkje løft og ein rampe vart nytta for å ta av. Flyet heldt seg i lufta over ei strekning på 20–30 m. Utrekningar gjorde på 1950-talet tyder på at farten var rundt 40 km/t. Sjølv om det vart nytta motor (to dampmaskiner) vert ikkje denne farkosten rekna som eit fly, ettersom vengene ikkje gav løft. Det var heller ikkje den fyrste luftfarkosten som tok av ved hjelp av motor, ettersom Felix du Temple de la Croix i 1874 hadde teke av med ein motordriven farkost.

Kjelder 

Russiske oppfinnarar
Flykonstruktørar
Oppfinnar

Oppfinnar er ein person som finn på ein ny måte å løysa eit problem på. Nokre oppfinnarar søkjer patent på oppfinningane sine og freistar å utnytta dei kommersielt.

Sjå òg 
 Oppfinning
 Patent
Hidalgo

Hidalgo (iˈðalɣo) er ein av Mexicos 31 delstatar som ligg i det sentrale Mexico. Delstaten grensar til San Luis Potosí i nord, Veracruz og Puebla i aust, Tlaxcala og Delstaten México i sør, og Querétaro i nord-vest. Hidalgo har eit areal på 20 502 km² og har om lag 2 345 514 innbyggjarar.

Hovudstaden og største byen er Pachuca.

Hidalgo blei ein meksikansk delstat den 15. januar 1869. Delstaten vart oppkalla etter Miguel Hidalgo (1753-1811) som var prest og frigjeringshelt.

Bakgrunnsstoff 
 Hidalgo Offisiell nettstad (spansk)

Delstatar i Mexico
Salmonsens konversationsleksikon

Salmonsens konversationsleksikon er eit dansk leksikon. Den første utgåva vart utgjeve av Isac Salmonsen som Salmonsens Store Illustrerede Konversationsleksikon i 19 band 1893–1911, på Brødrene Salmonsens forlag, som i 1911 vart teke over av J. H. Schultz Forlag. Tittelen Salmonsens konversationsleksikon vart teke i bruk på andre utgåve i 26 band 1915–1930, som er Danmarks største leksikon nokosinne. Den tredje utgåva hadde tittelen Den lille Salmonsen og vart utgjeve i 12 band 1937–1940. Ei fjerde og siste utgåve i eitt band, Den nye Salmonsen kom i 1949. I mellomtida hadde ein i 1941 byrja å gje ut Salmonsens Leksikon-Tidsskrift (SLT) med eit hefte kvar månad, som kom i 15 årgangar fram til 1955.

Etter første verdskrigen endra landegrensene seg så dramatisk at då Salmonsen i 1918 gav ut det bandet som inneheldt artikkelen «Europa», var det berre sett av plass til eit kart som kjøparane sidan kunne lime inn sjølve, når det var vedteke kvar dei nye grensene kom til å ligge.

Verkets første utgåve inneheld etter måten mykje stoff om Noreg og norske tilhøve. Verket kom ut på eit tidspunkt då den norske bokmarknaden framleis vart rekna som heimemarknad for danske forlag, og danske forlag framleis var føretrekt av mange norske forfattarar. Av di det dertil mangla eit norskprodusert leksikon, valde forlagets redaksjon å utvikle leksikonet slik at det òg vart eit naturleg leksikon for norske kundar.

Sjå òg 
 Nordisk familjebok

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Salmonsens konversationsleksikon» frå , den 12. juli 2009. 
 .

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Prosjekt Runebergs digitale utgåve

Danske oppslagsverk
Landsgymnas

Landsgymnas er ei tidlegare skuleform i Noreg. Skulane var i hovudsak internatskular som frå byrjinga var privatskoler, og som var bygd og drive for å gje gymnasutdanning til bygdeungdom. 

Landsgymnasa eksisterte frå 1916 til 1964, og det var i alt 12 landsgymnas i Noreg: Volda, Voss, Hornnes, Eidsvoll, Firda, Orkdal, Bryne, Steinkjer, Vinstra, Finnfjordbotn, Bø og Alta.

Bakgrunn og idehistorie 
Sjå også: Norsk utdanningshistorie

På slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet var det sterke krefter både i byane og på landsbygda som arbeidde for folkedanning. Den norske almenta kunne lese, og mange også skrive allereie frå slutten av 1700-talet. Jostein Fet: Skrivande bønder. Skriftkultur på Nord-Vestlandet 1600-1850. Oslo 2003. Sosial utjamning var eit viktig mål for skulefolket, men også målsaka var sentral i debatten på denne tida.

Dei fyrste offentlege landsgymnasa var Voss, Eidsvoll og Hornnes. Vitnemåla synte at skulane på bygdene kunne måle seg med byane. Etter eit tilbakeslag under andre verdskrigen fekk landsgymnasa ein gullalder der staten dekte drifta ved alle skulane.

I 1964 vart 9-årig grunnskule innført og landsgymnasa, som var fireårige, gjekk over til å verte treårige gymnas. Siste opptak for fireårig gymnas var i 1967 - med opptaksprøver der folkeskulepensumet vart lagt som grunnlag.

 Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Landsgymnas» frå , den 12. juli 2009. 
  oppgav desse kjeldene:Store Norske Leksikon

 Litteratur 
 Gudleiv Forr og Helge Vold (red.): Landsgymnaset''. Samlaget 2007. ISBN 978-82-521-7138-9.

Norsk utdanningshistorie
Skipingar i 1916 
Nedleggingar i 1964
The Standells

The Standells var eit garasjerockband i 1960-åra frå Los Angeles i California.

Historie 
Bandet vart danna i 1962 av gitarist Tony Valentino og organist Larry Tamblyn. Etter at Dick Dodd og bassisten Gary Lane kom med i bandet fekk The Standells den første hitten sin med «Dirty Water», som nådde 11. plass på Billboard-lista den 11. juni 1966. 

Andre populære songar av bandet var «Sometimes Good Guys Don't Wear White», «Why Pick On Me», «Riot On Sunset Strip» og «Try It».

Tidlegare i 60-åra var Dick Dodd den opphavlege trommeslagaren for The Bel-Airs, som var kjend for hitten og surferock-songen «Mr. Moto». Dodd var òg tidlegare ein del av Mouseketeer. Larry Tamblyn er bror til skodespelar Russ Tamblyn og onkel til Amber Tamblyn, stjerna i Joan of Arcadia. Lowell George, som seinare skulle spele med Little Feat, spelte ei kort stund gitar i The Standells før dei gav seg i 1968. Gary Walker, seinare i The Walker Brothers, var òg eit medlem i bandet. 

Bandet var med i fleire lavbudsjettsfilmar i 1960-åra, som Get Yourself a College Girl og Riot on Sunset Strip. The Standells var og med i situasjonskomedien The Munsters i episoden «Far Out Munster».

I 1999 kom dei opphavlege bandmedlemmane i saman for ein konsert på Cavestomp festival og dette vart gjeve ut på albumet Ban This!

Bandet held framleis stundom konsertar.

Diskografi 

 Dirty Water 1966
 Why Pick On Me (aka Sometimes Good Guys Don't Wear White) 1966
 The Hot Ones! 1967
 Try It 1967
 Riot on Sunset Strip 1967 
 Rarities 1984
 Recorded live at PJ's San Francisco 1964, 1990
 Ban This! (konsertinnspeling frå 1999) 2000
 The Live Ones (konsertopptak frå 1967) 2001

Bakgrunnsstoff 
 The Standells på pHinnWeb
 The Standells spelar «Sometimes Good Guys Don't Wear White» på Cavestomp, 1999

USA-amerikanske rockegrupper
Musikkgrupper frå 1960-talet
Musikkgrupper skipa i 1962
Garagerock-grupper
Green Harbour

Green Harbour  var frå omkring 1905 ein stasjon for de norske kvalfangstskutene ved Finneset i Grønfjorden på Svalbard. I 1908 blei det fyrste brevhuset på Svalbard opna der. Det blei brukt norske frimerke og norske portosatsar «idet Green Harbour i postal henseende ansees som en norsk station».

Mens posten til og med 1911 berre med ujamne mellomrom blei send mellom Noreg og Spitsbergen, kom det i stand fast postsamband mellom Tromsø og Green Harbour i 1912 med motorkutteren M/S «Pelikanen». Fram til 1918 blei også posten tatt med av ei rekke kvalfangstskip. Frå 1918 skal dampskipet «May» ha bringa post annankvar veke i seglingssesongen.

I 1911 løyvde Stortinget 300 000 kroner til oppbygging av Spitsbergen Radio, og allereie 22. november 1911 var telegrafstasjonen i Green Harbour operativ for heilårsdrift. Telegrafstasjonen var den aller fyrste i arktiske område. Den korresponderande stasjonen på fastlandet var Ingøy radio på Ingøya i Finnmark. Spitsbergen radio dekte heile Ishavet, og danna knutepunktet for all kommunikasjon mellom Arktis og resten av verda. Etableringa var ein viktig føresetnad for at Noreg seinare kunne bli tilkjent suverenitet over Svalbard.

Da Svalbardtraktaten kom i kraft 14. august 1925, skifta Postvesenet namn på alle poststadene på Svalbard. Advent Bay blei døypt om til Longyearbyen, Kings Bay blei til Ny-Ålesund, og Green Harbour blei til Ankershamn. Den nytilsette sysselmannens kontor blei plassert i Ankershamn.

Forsøk på kolgruvedrift frå 1911 blei raskt oppgitt. Det finst restar av taubanefundamenta.

Den fyrste boringa etter gass på Svalbard blei gjennomført av engelske «Northern Petroleum Syndicate» i Green Harbour 1920. Problemet var at dei bora på feltet til Store Norske Spitsbergen Kulkompani og dei måtte forlate staden.

Stasjonen blei vedtatt nedlagt i 1929, og året etter flytta både sysselmannen og telegrafstasjonen til Longyearbyen som blei det nye administrative senteret for traktatlandet.

Masta til det opphavlege anlegget står fortsett, og er eit freda kulturminne.

Tidlegare busetnader på Svalbard
Nedleggingar i 1929
Nordenskiöld Land
Ungdomskultur

Ein ungdomskultur er ein ungdomsbasert subkultur med sine særeigne stilar, oppførsel og interesser. I følgje forskarar på subkulturar, som Dick Hebdige, syner medlemmar i ein subkultur ofte tilhøyrsla si til kulturen ved særeigne og symbolske handgripelege val, til dømes klesstil, frisyre og fottøy. I tillegg kan uhandgripelege element, som felles interesser, dialektar og slang, musikksjangrar og samlingsplassar vere viktige faktorar. Ungdomskulturar gjev deltakarane ein identitet utanfor sosiale institusjonar som familie, arbeid, heim og skule. 

Samfunnsklasse, kjønn og etnisitet kan vere viktige i høve til ungdomskulturar. Ungdomskulturar kan definerast som system, uttrykksmåtar eller livsstilar utvikla av grupper i underordna strukturelle posisjonar i forhold til dominante system - og som gjenspeglar forsøket deira på å løyse strukturelle motseiingar som oppstår frå den større samfunnskonteksten. Studiet av subkulturar består ofte i å studere symbolismen knytt til klede, musikk eller andre synlege faktorar hos medlemmene i ein subkultur, samt måten desse symbola vert tolka på av medlemmer i den dominante kulturen. 

Uttrykket scene eller miljø kan vise til ein eigen subkultur eller fraksjon. Scenar skil seg frå den større kulturen anten gjennom mote, særeigne musikksjangrar eller politiske perspektiv, og ei sterk stamme-liknande tilhøyrsle innad i gruppa. Uttrykket kan òg nyttast om eigne inndelingar av subkulturen, ofte geografiske inndelingar, som drum and bass-miljøet i Detroit eller Goth-miljøet i London. Subkulturar som systematisk viser fiendtleg haldning mot den dominanten kulturen vert stundom kalla motkulturar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Youth culture» frå , den 12. juli 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Ungdom
Nayarit

Nayarit er ein av Mexicos 31 delstatar som ligg i det vestlege og sentrale området av landet. Delstaten grensar til Sinaloa i nord-vest, Durango i nord, Zacatecas nord-aust, Jalisco i sør, og Stillehavet i vest. Nayarit har om lag 949 684 innbyggjarar och eit areal på 26 979 km².

Hovudstaden og største byen er Tepic.

Bakgrunnsstoff 
 Nayarit Offisiell nettstad (spansk)

Delstatar i Mexico
Pavel Nikolajevitsj Jablotsjkov

Pavel Nikolajevitsj Jablotsjkov (ru. Павел Николаевич Яблочков) () var ein russisk oppfinnar som er kjend for å ha lage ei elektrisk ljosbogelampe i 1879. 

Jablotsjkov var fødd i Serdobsk og studerte fysikk og ingeniørfag ved ein Nikolayev militære ingeniørhøgskule (Николаевское военно-инженерное училище) i St. Petersburg. I 1869 studerte han vidare ved Den galvaniske technische høgskulen in Kronsjtadt. Etter utdanninga arbeidde han ei tid som offiser og i 1873 vart han utnemnd til telegrafsjef ved Moskva-Kursk-jarnvegen. Det var på denne tida han bygde eit laboratorium for å utføra eksperiment innan elektrofag.

Jablotsjkov eksperimenterte med ulike typar elektriske batteri, men det var utviklinga av ei ljosbogelampe som har fått mest merksemd. Tidlegare ljosbogelamper var ustabile, på det viset at dei kravde ein regulator for å halda ljosbogen konstant. I 1875 reiste han til Paris og i 1876 fekk han eit fransk patent på oppfinninga si. Han nytta ein Gramme-dynamo for å generera elektrisk energi til lampene sine og i samarbeid med Zénobe Gramme monterte han under Exposition universelle de 1878 64 av lampene sine langs Avenue de l'Opera i Paris. 

Han starta produksjon av lampene i St. Petersburg og i 1880 hadde han produsert rundt 500 Jablotsjkov-lamper. Over halvparten av desse var i bruk i hæren og marina. På tsaren sin lystbåt «Livadia» var det installert 48 lamper. I Stockholm vart det installert Jablotschkow-lamper i Blanchs café ved Kungsträdgården.

Kjelder 

Russiske oppfinnarar
Russiske ingeniørar
Vivipar

Vivipar (frå latin vivus, 'levande' og parere, 'å føde') er ei nemning for forplanting der embryoet blir utvikla inni kroppen til mora, og dermed blir fødde levande. Artar som er vivipare skil seg frå eggleggjande eller ovipare dyr, og frå ovovivipare dyr, der avkommet kjem levande ut, men har utvikla seg i uklekte egg inne i mora.

Dei fleste pattedyr er vivipare (kloakkdyr legg derimot egg). I tillegg føder skorpionar, nokre slekter av firfisle og nokre artar av fløyelsdyr, haiar og slangar levande ungar. 

Ein kan også snakka om vivipare plantar der frøa tek til å spira og få blad og kanskje også røter før dei forlet morplanten. Mange mangrovevekstar er vivipare. Ein finn også eigenskapen i nokre grastypar, som fjellrapp, fjellbunke og geitsvingel. I tillegg til «ekte» vivipari kan plantar også ha vegetativ eller uekte vivipari, der det veks fram yngleknoppar der det vanlegvis kjem blomar.

Fordelen med å vera vivipar er at ein får fram velutvikla organismar som har større sjanse til å klara seg enn mindre utvikla. Ulempa er at mororganismen må bruka mykje av eigne krefter og næring for å utvikla dei.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Vivipari» frå , den 12. juli 2009.

Bakgrunnsstoff 

Formeiring
Mia

Mia og Mie er kvinnenamn danna som kjæleformer av Maria eller andre namn, som Emilia. Mia har namnedag den 13. juli.

Namneformene er kjende frå tysk og dei nordiske språka, der Mia er ei svensk og Mie ei dansk form. Mia er også eit italiensk ord som tyder 'mi'.

Namneberarar
 Mia Farrow (f. 1945), USA-amerikansk skodespelar
 Mia Gundersen (f. 1961), norsk artist
 Mia Hundvin (f. 1977), norsk handballspelar

Kvinnenamn
Kortnamn
Melissa

Melissa er eit kvinnenamn av gresk opphav. Melissa har namnedag den 13. juli.

Det greske ordet Mέλισσα tyder 'honningbie'. I gresk mytologi var Melissa ei nymfe som tok seg av guden Zevs som liten. Ho blei seinare forvandla til ei honningbie. Melissa er også namnet på ei fe i diktet «Orlando Furioso» av Ludovico Ariosto frå 1516. 

Melissa blei teke i bruk som engelsk førenamn på 1700-talet. Bruken tok til å veksa i USA på 1940-talet, og blei særs populært der frå midten av 1960-talet til midten av 1980-talet.

Namneberarar 
 Melissa Etheridge (f. 1961), amerikansk songar
 Melissa Tkautz (f. 1974), australsk artist
 Melissa Wiik (f. 1985), norsk fotballspelar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Melissa» frå , den 12. juli 2009. 
 behindthename.com
 

Namn knytte til dyr
Kvinnenamn
Førenamn av gresk opphav
Mildrid

Mildrid og Mildred er kvinnenamn av gammalengelsk opphav. Mildrid har norsk namnedag den 13. juli.

Det gammalengelske Mildþryð er sett saman av milde, 'mild', og þryð, 'styrke'. 
Den heilage Mildred var ei abbeddise som levde på 600-talet.
Namnet blei mindre vanleg etter normannarstyret tok til i 1066, men blei teke meir i bruk igjen på 1800-talet.

Namneberarar 
 Mildred Bailey (1907-1951), USA-amerikansk jazzsongar 
 Mildred «Babe» Didrikson (1911-1956), norsk-amerikansk idrettsutøvar, fødd Mildred Ella Didriksen, gift Zakarias

Annan bruk 
 Asteroiden 878 Mildred

Kjelder 
 behindthename.com

Kvinnenamn
Førenamn av gammalengelsk opphav
Namn knytte til eigenskapar
Simferopol

Simferopol (ukrainsk Сімферополь; russisk Симферополь; gresk Συμφερόπολις, Symferopolis; krimtatarisk Aqmescit) er hovudstaden i den autonome republikken Krim i Ukraina. Byen ligg ved elva Salhir og har kring 340 000 innbyggjarar (2006), dei fleste russarar. Simferopol er eit senter for politikk, økonomi og samferdsle på halvøya. Det er trolleybusssamband med Jalta.

Arkeologiske funn syner at det fanst ein gammal skytisk by i Simferopol, ofte kalla Skytisk Neapol. Her låg òg den krimtatarisk byen Aqmescit. Etter at Krim-khanatet vart annektert av Det russiske imperiet fekk byen namnet Simferopol.

Soge 
Skyterane hadde ein by på denne staden og den greske kolonien Skytisk Neapolis låg der .. 
På 1500-talet bygde krimtataraneane byen Akmechet der. I 1784 tok Det russiske imperiet byen og Krim-khanatet og endra namnet til Simferopol (Симферополь).

Under Krimkrigen (1854-1856) vart over 30 000 av dei russiske soldatane som forsvara byen drepne.

Den 13. november 1920 tok bolsjevikane byen frå dei kvite troppane, leia av general Pjotr Nikolajevitsj Wrangel (Пётр Николаевич Врангель). Den 19. oktober 1921 var Simferopol hovudstaden i Den autonome sosialistiske sovjetrepublikken Krim.

Under andre verdskrigen var byen under tysk okkupasjon frå 1. november 1941 til 13. april 1943. Meir enn 22 000 av innbyggarane vart massakrerte av tyskarane. 

Medan Nikita Khrusjtsjov var generalsekretær i Det sovjetiske kommunistpartiet vart Krimhalvøya overført til Ukraina og Simferopol vart ukrainsk.

Geografi og klima 
Simferopol ligg sør i det sentrale området av Krimhalvøya. Byen ligg ved elva Salhir og nær det kunstige Simferopolreservoaret, som gjev byen reint drikkevatn. 

Byen har eit fuktig subtropisk eller maritimt klima (avhengig av kva versjon av Köppen si klimaklassifisering ein nyttar), nær grensa til fuktig kontinentalklima. Somrane er varme og med høg luftfukt, medan vintrane er kalde og våte, og ofte snørike. Middeltemperaturen i januar er 3 °C og 26,3 °C i juli. Nedbørsmengda er 509 mm i året og totalt er det i snitt 2569 soltimar på eit år.

Kjelder 

Byar på Krimhalvøya
Busetnader grunnlagde i 1784
Øvre Eidfjord

Øvre Eidfjord er ein tettbygd stad eller ei bygd i Eidfjord kommune, ved botnen av Eidfjordvatnet, 7 km frå Tettstaden Eidfjord. Her bur det om lag 200 menneske.

Riksveg 7 går gjennom staden. Når ein skal austover, over Hardangervidda, er Øvre Eidfjord den siste bygda ein passerer før oppstigninga opp Måbødalen tek til. Frå Øvre Eidfjord går det òg bilveg gjennom Hjølmodalen til Hjølmoberget, der bilvegen stoppar. Dette er eit godt utgangspunkt for å gå innover Hardangervidda, t.d. til Vivelid.

Øvre Eidfjord er særleg kjend for museet Hardangervidda Natursenter. Her kan ein sjå på mange utstillingar om dyre- og plantelivet på Hardangervidda, og oppleva ein flott film om vidda laga av Ivo Caprino. Til muséet høyrer òg restauranten Hardangerviddahallen. Hardangerviddahallen fekk tildelt prisen Ganefart - årets beste spisested langs veien i Hordaland og Sogn og Fjordane i 2006.

Øvre Eidfjord hadde eigen barneskule, Sæbø Skule, men denne vart nedlagt i 2005. Sidan då har ungane i Øvre Eidfjord måtta reisa til Lægreid skule i Eidfjord og gå på både barne- og ungdomsskule der. 

Staden har elles gjestgiveri og fleire campingplassar.

Kjelder 
 Nettsidene til Destinasjon Eidfjord.
 Møteprotokoll for Eidfjord Formannskap 2004, vedtak om å leggja ned Sæbø Skule.
 Nettsidene til Hardangervidda Natursenter.

Busetnader i Eidfjord
Bygder i Vestland
Hardanger