alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tallak Lindstøl

Tallak Olsen Lindstøl () var ein norsk lærar, bankmann, lensmann, statistikar, forfattar og stortingsrepresentant frå Venstre. Han var òg ordførar i Søndeled herredsstyre. Han var son av Ole Torjeson Lindstøl, som òg var stortingsrepresentant.Tallak Lindstøl er særleg kjend for sine stortingsbiografiar. 

Tallak Lindstøl vart seminarist frå Holt seminar i 1877. Han var lærar åra 1877-81 og ved Risør folkeskule i 1883. Tida 1883-93 arbeidde han som kopist i Statistisk sentralbyrå. Frå 1893 var han kasserar i Søndeled Sparebank, frå 1900 også lensmann i Søndeled.

Han var medlem av heradsstyret i Søndeled frå 1896, dei fyrste fem åra var han ordførar. Lindstøl var stortingsmann for Venstre og Nedenes amt 1900-03 og for Holt krins 1910-15. I den fyrste valperioden var han medlem av vegkomiteen, 1910-12 av budsjettkomiteen, nestformann i same 1913-15. I siste valperioden var han også medlem av valkomiteen.

Lindstøl gav ut fleire arbeid bygt over statistisk materiale, mest kjende er hans oversikter over stortingsrepresentantane 1814-92 og 1814-1914. Elles skreiv han om fleire ulike historiske tilhøve.

Han døydde i Søndeled av «hjerneslag» i 1925.

Bibliografi 
 Mandtallet 1701
 Stortingsrepræsentanter 1814-92 
 Stamtavler østre Nedenes (1882)
 Den første kommunalstatistik for 1901 (1902) 
 Statistisk haandbok om Nedenes amt 1891-1902 (1905)
 Stortinget og statsrådet 1814-1914 (1914) 
Bibliografiliste iflg. Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste

Kjelder 
Tallak Lindstøl:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

 Denne artikkelen bygger på «Tallak Olsen Lindstøl» frå , den 17. november 2012 revisjon 11370886 

 Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Stortingsrepresentantar frå Venstre
Stortingsrepresentantar for Vest-Agder
Stortingsrepresentantar 1901-1903
Stortingsrepresentantar 1910-1912
Stortingsrepresentantar 1913-1915
Ordførarar i Søndeled
Folk frå Risør
Henderson Island i Antarktis

Henderson Island er ei isdekt øy som ligg 14 km søraust for Masson Island i Shackleton isbrem. Ho er 14 km lang og 240 meter over havet. Henderson Island vart oppdaga i august 1912 av det vestlege arbeidslaget i Australian Antarctic Expedition under Sir Douglas Mawson og vart namngjeven av han etter professor G. C. Henderson i Adelaide, eit medlem av Australian Antarctic Expedition rådgjevande komite.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henderson Island (Shackleton Ice Shelf)» frå ,  den 17. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Queen Mary Land
Hippo Island

Hippo Island er ei bratt, klipperik øy, som stigg opp av Shackleton isbrem i Antarktis 1,5 nautiske mil nord for Delay Point. Ho vart oppdaga av den vestlege arbeidsgruppa i Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Mawson, 1911–14, som namngav ho etter den flodhest-liknande forma.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Queen Mary Land
Honkala Island

Honkala Island er ei klipperik øy på søraustsida av Burnett Island i Swain Islands i Antarktis. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og observert av personell på Wilkes Station som landmålte Swain Islands i 1957 under Carl R. Eklund. Ho vart namngjeven av Eklund etter Rudolf A. Honkala, sjefsmeteorolog med mannskapet som overvintra ved Wilkes Stations under Det internasjonale geofysiske året.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Wilkes Land
Inexpressible Island

Inexpressible Island er ei klipperik øy i Terra Nova Bay i Antarktis.

Historie
Terra Nova-ekspedisjonen til Robert Falcon Scott (1910-1913) bestod av fleire grupper. Ein av dei, den nordlege gruppa, var leia av Victor Campbell, og vart ikkje med Scott til det indre av kontinentet, men overvintra ved Cape Adare. I 1912 byrja denne gruppa på seks mann i alt den lange reisa heimover og sette av stad mot Cape Evans (via Hut Point).  Dei vart derimot verande att ved Evans Coves med sledeprovisjonar for seks veker for å fullføre det geologiske arbeidet dei var meint å gjere. Då arbeidet var utført hadde dei att rasjonar for kring fire veker, sidan dei ikkje rekna med at skipet ville ha noko problem med å hente dei seinare i februar. Men «Terra Nova» nådde ikkje fram på grunn av tung pakkis. Då dei ikkje fekk kontakt med skipet vart denne nordlege arbeidsgruppa tvungen til å overvintra i Antarktisk nok ein vinter. Dei grov ut ei 4 meter lang og 3 meter brei snøhole i isen på ei øy kalla «Inexpressible Island» der dei overvintra under særs harde vilkår. For å overleve jakta dei nokre få sel og pingvinar. 

Den nordlege gruppa hadde lagt eit forsyningsdepot ved Hells Gate-morenen på Inexpressible Island i tilfelle «Terra Nova» ikkje skulle klare å nå fram til dei. Depotet bestod hovudsakleg av forsyningar og utstyr laste på ein slede. Sjølv om dei hadde dette depotet vart vinteren i isgrotta og ei delvis steinhytte særs dårleg. Mennene leid av frostskadar, svolt, dysenteri og dei avskyelege vindane på øya. Skipslegen George Murray Levick sa: 

Mennene starta på heimreisa mot Hut Point den 30. september 1912, kring 350 km ned kysten, der dei mellom anna kryssa Drygalski-bretunga. Browning var særs sjuk og Dickason nesten invalidisert av dysenteri. Dei nådde fram til Hut Point den 5. november.

Staden der isgrotta ligg på Inexpressible Island  er verna av Antarctic Heritage Trust og Antarktistraktaten.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S 
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 17. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Antarktis Historic Sites
Historic Huts in the Antarktis from the Heroic era (International Polar Heritage Committee)

Øyar i Victoria Land
Verneområde i Antarktis
Jagarane

Jagarane er ei gruppe småøyar som ligg like utanfor Cape Boothby i Enderby Land i Antarktis. Dei vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei. På engelsk heiter øyane Jagar Islands, etter tilråding frå Australian Antarctic Names and Medals Committee, og dette er namnet som vert nytta i dag.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Enderby Land
Meholmane

Meholmane eller Jocelyn Islands er ei øygruppe som ligg mellom Flatøyholmane og Rouse Islands i den austlege delen av Holmevika i Mac. Robertson Land i Antarktis. Øyane vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37, og namngjeven Meholmane. Dei fekk det engelske namnet i 1960 av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) etter Jocelyn Terry, som i mange år sendte nyhende og meldingar til Antarktis frå Radio Australia.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jocelyn Islands» frå ,  den 17. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Mac. Robertson Land
Kartografov Island

Kartografov Island er ei lita kystøy som ligg vest i munningen til Harald Bay i Oates Land i Antarktis. Ho vart fotografert til U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (1957–58) og ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1959). Øya vart namngjeven Ostrov Kartografov (Kartograføya) av den sovjetiske ekspedisjonen.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 

Øyar i Oates Land
Khmara Island

Khmara Island er ei lita øy som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) sør for Haswell Island i Queen Mary Coast. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd på ny av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen, 1956 og kalla opp etter I.F. Khmara.

Sjå òg 
Antarktiske og subantarktiske øyar
 

Øyar i Queen Mary Land
Latady Island

Latady Island er ei låg, isdekt øy utanfor Antarktis. Ho er kring 60 km lang og nesten 40 km brei, og ligg 72 km sør for Charcot Island og vest for Aleksanderøya og har eit aredal på 3300 km². Øya vart omtrentleg posisjonert, observert og skildra frå lufta av sir Hubert Wilkins i 1929, men han såg ikkje at det var ei øy. Latady Island vart først fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947-1948 og kartlagd frå desse bilete av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960. Latady Island vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter William R. Latady, ein flyfotograf og navigatør under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE).

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S 
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder

Øyar i Palmer Land
Lautaro Island

Lautaro Island er ei øy som ligg like vest for Lemaire Island i Gerlachesundet. Ho vart truleg oppdaga av Belgica-ekspedisjonen (1897-99) under Gerlache. Ho vart namngjeven av Den chilenske antarktisekspedisjonen (1948-49) etter «Lautaro», eit av dei chilenske ekspedisjonsskipa i området det året.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Palmer Land
Leningradøya

Leningradøya er ei isdekt øy som ligg inst i Leningradbukta vest i Lazarevisen i Dronning Maud Land. Øya stig nesten 100 meter over isbremmen. Isbremmen ligg kring heile øya utan om nordsida. Ho vart oppdaga og kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (SovAE) i 1961, og namngjeven av at ho ligg i Leningradbukta.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Leningradskiy Island» frå ,  den 17. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Dronning Maud Land
Lewis Island

Lewis Island er ei lita klipperik øy på austsida av innløpet til Davis Bay. Ho vart skissert frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47) og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter James B. Lewis, som var sjøkadett på sluppen «Peacock» under U.S. Exploring Expedition (1838–42) under Charles Wilkes.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lewis Island» frå ,  den 17. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Wilkes Land
Lilienthal Island

Lilienthal Island er ei av Donovan Islands, som ligg like nord for Glasgal Island i Vincennes Bay. Øya vart kartlagd frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47. Ho vart namngjeven av Carl R. Eklund etter Billie R. Lilienthal i U.S. Navy som var flyfotograf ved Wilkes Station i 1957.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 

Øyar i Wilkes Land
Lyddan Island

Lyddan Island er i røynda ein ishaug i Antarktis, der ein berggrunn under havnivå gjer at det vart denna ein iskuppel. Om all isen smelta ville øya ha lagt under vatn.  Ho ligg heilt sørvest i Riiser-Larsenisen, og skil denne frå Brunt isbrem, kring 30 km utanfor Kronprinsesse Märtha Kyst. Øya er kring 70 km lang og har tre smalar armar forma som ein trekløver. Ho vart oppdaga og kartlagd av W.R. MacDonald den 5. november 1967, under ein flytur over kysten. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert H. Lyddan, Chief Topographic Engineer i US Geological Survey (USGS), som har vore aktiv i planlegging og oversyn over kartleggingsoperasjonar i Antarktis sidan 1950-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lyddan Island» frå ,  den 18. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Coats Land
McMahon Islands

McMahon Islands er to små, klipperik øyar, 800 m nord for Thala Hills i Enderby Land. Øyane, som er kring 60 moh, er skilde av eit smalt sund. Dei vart kartlagde frå flyfoto teken under Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i 1956 og vitja av ANARE («Thala Dan») i februar i 1961. Ho vart namngjeven av ANCA etter F.P. McMahon, forsyningsoffiser i Antarctic Division i Melbourne, og nestkommanderande under Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) (Thala Dan), 1960-61,

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «McMahon Islands» frå ,  den 18. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Enderby Land
Ski-VM 1993

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 1993 vart arrangert i perioden 19. til 28. februar 1993 i Falun i Sverige. 15 tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen.

Langrenn menn

10 km klassisk stil 

Dato: Måndag 22. februar 1993

15 km jaktstart 

Dato: Onsdag 24. februar 1993

30 km klassisk stil 

Dato: Laurdag 20. februar 1993

50 km fristil 

Dato: Søndag 28. februar 1993

4 x 10 km stafett 

Dato: Fredag 26. februar 1993

Langrenn kvinner

5 km klassisk stil 

Dato: Søndag 21. februar 1993

15 km jaktstart 

Dato: Tysdag 23. februar 1993

15 km klassisk stil 

Dato: Fredag 19. februar 1993

30 km fristil 

Dato: Laurdag 27. februar 1993

4 x 5 km stafett 

Dato: Fredag 26. februar 1993

Kombinert menn

Kombinert (normalbakke K90/15 km) 

Dato: Torsdag 18. februar 1993

Lag (normalbakke K90/3x5 km) 

Dato: Torsdag 25. februar 1993

Skihopping menn

Normalbakke K90 

Dato: 27. februar 1993

Storbakke K120 

Dato: 21. februar 1993

Lag storbakke K120 

Dato: 23. februar 1993

Medaljestatistikk

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordische Skiweltmeisterschaft 1993» frå ,  den 18. november 2012.  
 

Ski-VM
Sport i 1993
1993 i Sverige

nb:Ski-VM
Ski-VM 1974

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 1974 vart arrangert i perioden 16. til 24. februar 1974 i Falun i Sverige. 15 tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen.

Langrenn menn

15 km 

Dato: Tysdag 19. februar
Magne Myrmo vert den siste på treski som vinn eit internasjonalt meisterskap. Glassfiber var i ferd med å overta som skimateriale.

30 km  

Dato: Søndag 17. februar

50 km 

Dato: Søndag 24. februar

4 x 10 km stafett 

Dato: Torsdag 21. februar

Langrenn kvinner

5 km 

Dato: Måndag 18. februar

10 km 

Dato: Onsdag 20. februar

4 x 5 km stafett 

Dato: Lørdag 23. februar

Kombinert

Normalbakke/15 km 

Dato: 17.-18. februar

Skihopping

Normalbakke K70

Dato: Søndag 16. februar

Storbakke K90

Dato: Laurdag 23. februar

Medaljestatistikk

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ski-VM 1974» frå ,  den 18. november 2012.  
 

Ski-VM
Sport i 1974
1974 i Sverige
Ski-VM 1954

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 1954 vart arrangert i perioden 13. til 21. februar 1954 i Falun i Sverige. Langrennsøvingane vart avvikla på Lugnet, medan kombinert og spesielt hopprenn vart avvikla i Källviksbacken, fem kilometer sør for bykjerna i Falun.

Åtte tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen. Nye øvingar i meisterskapen var 15 km og 30 km langrenn, den fyrste i staden for 18 km, samt 3x5 km stafett for kvinner.

Langrenn menn

15 km 

Dato: 17. februar

30 km 

Dato: 14. februar

50 km 

Dato: 21. februar

4 x 10 km stafett 

Dato: 20. februar

Langrenn kvinner

10 km 

Dato: 21. februar

3 × 5 km stafett 

Dato: 17. februar

Kombinert

Hopp/15 km 

Dato: 16./17. februar

Skihopping 

Dato: 14. februar

Medaljestatistikk

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ski-VM 1954» frå ,  den 18. november 2012.  
SVT: Filmavisklipp om VM 1954 (15. februar 1954)
SVT: Filmavisklipp frå 30 km langrenn og hopprennet (14. februar 1954)

Ski-VM
Sport i 1954
1954 i Sverige
Ski-VM 1985

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 1985 vart arrangert i perioden 16. – 27. januar 1985 i Seefeld i forbundslandet Tirol i Austerrike. 13 tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen, ni av dei for menn og fire for kvinner.

Langrenn menn

15 km klassisk 

Dato: Tysdag 22. januar 1985

30 km klassisk 

Dato: Fredag 18. januar 1985

50 km klassisk stil 

Dato: Søndag 27. januar 1985

4 x 10 km stafett 

Dato: Torsdag 24. januar 1985

Langrenn kvinner

5 km klassisk stil 

Dato: Måndag 21. januar 1985

10 km klassisk stil 

Dato:  Laurdag 19. januar 1985

20 km klassisk stil 

Dato: Laurdag 26. januar 1985

4 x 5 km stafett

Dato: Tysdag 22. januar 1985

Kombinert

Normalbakke/15 km) 

Dato: Laurdag 19. januar 1985

Lag (Normalbakke/3x10 km) 

Dato: Fredag 25. januar 1985

Skihopping

Normalbakke 

Dato: Laurdag 26. januar 1985

Storbakke K109 

Dato: Søndag 20. januar 1985

Lag storbakke K109 

Dato: Tysdag 22. januar 1985

Medaljestatistikk

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ski-VM 1985» frå ,  den 18. november 2012.  
 

Ski-VM
Sport i 1985
1985 i Austerrike
Ski-VM 1984

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 1984 vart arrangert 26. februar 1984 i Engelberg i Sveits, og 17. mars 1984 i Rovaniemi i Finland. På kvar av stadane vart det avvikla ei øving; i Engelberg var det skihopping for lag, medan det i Rovaniemi gjaldt lagtevling for kombinert. Verdsmeisterskapa i desse øvingane kom i stand då øvingane ikkje hadde fått plass i programmet for Vinter-OL 1984 i Sarajevo.

Laghopping i storbakke
26. februar 1984

Stad: Engelberg, Sveits

Kombinert lag (hopp og 3 x 10 km)
17. mars 1984
Stad: Rovaniemi, Finland

Kjelder
 Sportsboken 1984/85
Denne artikkelen bygger på «Ski-VM 1984» frå ,  den 18. november 2012.  
 

Ski-VM
Skihopping
Kombinert
Sport i 1984
1984 i Sveits
1984 i Finland
Internasjonale meisterskap i Finland
Internasjonale meisterskap i Sveits
'n Beetje

«'n Beetje» (nederlandsk for Litt), kjend som «Een beetje» (nederlandsk for Litt) i samband med Eurovision Song Contest, var det nederlandske bidraget i Eurovision Song Contest 1959, framført på nederlandsk av Teddy Scholten.

Nationaal Songfestival 1959
17. februar 1959 deltok songen i Nationaal Songfestival 1959, den nederlandske uttakinga til Eurovision Song Contest 1959 i Cannes i Frankrike. «Een beetje» vart framført to gonger av to ulike songarar; Teddy Scholten og John de Mol. Scholten vann tevlinga med 235 poeng, og slo «De regen» som ho òg framførte i tevlinga.

Eurovision Song Contest 1959
I Eurovision Song Contest 1959 starta songen som nummer fem i finalen, etter Monaco med «Mon ami Pierrot» av Jacques Pills og før Vest-Tyskland med «Heute Abend wollen wir tanzen geh'n» av Alice og Ellen Kessler. Bidraget fekk sju poeng frå Italia, fire poeng frå Frankrike, tre poeng frå Austerrike og Belgia, to poeng frå Vest-Tyskland og eitt poeng frå Monaco og Storbritannia. Nederland fekk til saman 21 poeng og vann av totalt elleve bidrag. I tillegg til at Nederland fekk framføre vinnarbidraget att, fekk andre- og tredjeplassen, høvesvis Storbritannia og Frankrike, framføre sine bidrag på nytt. Det er den fyrste og førebels siste gongen det har vorte gjort.

Andre versjonar av Teddy Scholten
Scholten har òg spelt inn songen på tysk, fransk, italiensk og svensk. Ho song òg ein engelsk versjon på britisk fjernsyn.

 Tysk: Sei ehrlich
 Fransk: Un p'tit peu
 Italiensk: Un poco
 Svensk: Om våren
 Engelsk: The Moment

«Een Beetje» av John de Mol

John de Mol framførte òg «Een beetje» i Nationaal Songfestival 1959, men tapte over Scholten som fekk framføre songen i Eurovision Song Contest 1959.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «'n Beetje» frå ,  den 18. november 2012.  
 
 
 

Songar frå 1959
Eurovision Song Contest 1959-songar
Nederlandske Eurovision Song Contest-songar
Nederlandskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Eurovision Song Contest-vinnarsongar
Nationaal Songfestival 1959-songar
Nederlandskspråklege Nationaal Songfestival-songar
Nationaal Songfestival-vinnarsongar
Ski-VM 1970

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 1970 vart arrangert i perioden 14. til 22. februar 1970 i Štrbské Pleso i Slovakia. 10 tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen.

Langrenn menn

15 km 

Dato: 17. februar

30 km 

Dato: 16. februar

50 km 

Dato: 20. februar

4 x 10 km stafett 

Dato: 22. februar

Langrenn kvinner

5 km 

Dato: 17. februar

10 km 

Dato: 16. februar

3 x 5 km stafett 

Dato: 22. februar

Kombinert

Normalbakke/15 km) 

Dato: 14. februar

Skihopping

Normalbakke K90

Dato: 14. februar

Storbakke K120 

Dato: 21. februar

Medaljestatistikk

Ski-VM
Sport i 1970
1970 i Tsjekkoslovakia
Ski-VM 1950

Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 1950 vart arrangert i perioden 1. til 6. februar 1950 i Lake Placid i delstaten New York i USA. Fem tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen, alle for menn. Grunna snømangel i Lake Placid vart alle langrennstevlingane avvikla i Rumford.

Langrenn

18 km 

Dato: 3. februar

50 km 

Dato: 5. februar

4 x 10 km stafett 

Dato: 6. februar

Kombinert

Hopp / 18 km 

Dato: 1. februar

Skihopping 

Dato: 5. februar

Medaljestatistikk

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ski-VM 1950» frå ,  den 18. november 2012.  

Ski-VM
Sport i 1950
1950 i USA
Arne Bystøl

Arne Bystøl () er ein norsk tidlegare kombinertrennar frå Vossestrand i Hordaland. Han representerte Idrettslaget Eldar. Lars Bystøl er brorsonen hans.

Karriere
Bystøl deltok i VM på ski i 1974 der han kom på femteplass og vart beste nordmann i kombinert. Same året vann han NM-sølv i Selbu og vart nummer tre i Holmenkollen, begge tevlingane vart vunne av Tom Sandberg. Bystøl deltok for Noreg i 1976 i Innsbruck, men enda på 27. plass i kombinerttevlinga. Han la då opp ved sesongslutt.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
1973: Nr 11 i Holmenkollen
1974: Nr 5 i ski-VM i Falun. Nr 3 i Holmenkollen.
1975: Nr 5 i Holmenkollen

Medaljar og besteplasseringar i noregmeiserskap
Ski-NM 1972: Nr 5 i Trondheim
Ski-NM 1973: Nr 8 på Lillehammer
Ski-NM 1974: Sølvmedalje i Selbu
Ski-NM 1975: Bronsemedalje i Rælingen
Ski-NM 1976: Nr 4 på Fåvang

Kjelder og bakgrunnsstoff
 Sportsboken, aktuelle årgangar
Arne Bystøl i fis-ski.com

Norske kombinertløparar
Norske deltakarar under vinter-OL 1976
Kombinertløparar under vinter-OL 1976
Folk frå Voss
La, la, la

«La, la, la» var det spanske bidraget i Eurovision Song Contest 1968, framført på spansk av Massiel.

Eurovision Song Contest 1968
I Eurovision Song Contest 1968 i London i Storbritannia starta songen som nummer fem i finalen, etter Irland med «Chance of a Lifetime» av Pat McGeegan og før Vest-Tyskland med «Ein Hoch der Liebe» av Wencke Myhre. Bidraget fekk seks poeng frå Vest-Tyskland, fire poeng frå Portugal, Monaco og Frankrike, tre poeng frå Finland og Italia, to poeng frå Austerrike og eitt poeng frå Luxembourg, Noreg og Irland. Spania fekk til saman 29 poeng og vann av totalt 17 bidrag.

Opphavleg skulle Joan Manuel Serrat framføre bidraget i Eurovision Song Contest, men kravet hans om å få syngje på katalansk var ein fornærming mot regimet til den spanske diktatoren Francisco Franco. Serrat vart dimed bytta ut med Massiel som framførte bidraget på spansk.

Andre versjonar
Massiel gav ut songen på fire språk; spansk, italiensk, tysk og engelsk. Seinare covra den italienske songaren Mina songen i fjernsynsserien Canzonissima. Songen har òg vorte covra av den finske songaren Carola. Musikkgruppa Saint Etienne covra ein anna versjon av songen, gjeve ut på albumet A Song for Eurotrash med engelsk tekst som ikkje er lik originalen, som refererar til mannen ho dater i staden for dei tinga ho er takksam for. Den mestselde innspelinga nokonsinne var coverversjonen til den portugisiske songaren Amália Rodrigues, framført på spansk. Den var òg sunge på tyrkisk av den tyrkiske songaren Alpay.

 Spansk: La, la, la
 Italiensk: La, la, la
 Tysk: La, la, la
 Engelsk: La, la, la (He Gives Me Love)

Kjelder

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
 
 

Eurovision Song Contest 1968-songar
Spanske Eurovision Song Contest-songar
Spanskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Eurovision Song Contest-vinnarsongar
Mariner Islands

Mariner Islands er ei gruppe klipperik øyar og skjer som utgjer den nordlege, sentrale gruppa i Highjump Archipelago, og grensar til Edisto Channel i vest, Gossard Channel i sør og Remenchusbreen i aust. Dei vart kartlagde frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) til minne om oppdaginga av eit stort isfritt område i vestenden av Knox Coast av mannskapet på eit sjøfly av typen PBM-Martin Mariner. Under fotograferinga av denne kysten i januar 1947, landa flyet i ei av buktene ved Bunger Hills og tok bilete frå bakken og henta inn vassprøvar.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Ellsworth Land