alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Georg Mohr

Jørgen Mohr (latiniseret som Georg(ius) Mohr) () er ein dansk matematikar. Han har fått æra av å vere den første som viste at dei geometriske konstruksjonane til Euklid kan utførast med passar åleine, utan bruk av linjal. Etternamnet opptrer òg på forma Morenthal, etter faren David Morenthal. 

Georg lærde matematikk av foreldra, men det er ikkje kjent om han studerte ved universitetet i København. I 1662 reiste han til Nederland for å studere ved universitetet i Leiden under Huygens og Spinoza. Han gjorde òg studiereiser til Frankrike og England. Mohr var lite kjent som matematikar i samtida, sjølv om han korresponderte med ei rekkje matematikarar. Leibniz mottok eit arbeid frå Mohr om rotutdraging. 

I 1672 deltok han i krigen mellom Nederland og Frankrike og sat ein periode som krigsfange på fransk side. Han var heime igjen i Danmark omkring 1681 og vart der tilbode ei stilling av kong Christian V innanfor skipsbygging. Han avslo likevel denne og reiste tilbake til Nederland i 1687. Same år gifta han seg , og han fekk ein son født omkring 1692. 

Saman med familien reiste Mohr i 1695 til Kieslingswalde i Tyskland for å arbeide for matematikaren Tschirnhaus, som han hadde møtt ved fleire høve tidlegare, både i Nederland, Frankrike og England. 

Hovudverket til Mohr er Euclides Danicus som vart utgjeve i Amsterdam i 1672. I denne viser Mohr at alle geometriske konstruksjonar i dei seks første binda av Element av Euklid kan utførast med passar åleine, utan bruk av linjal. Boka vart total neglisjert i over 250 år, og æra for å vise at linjalen er eit overflødig hjelpemiddel gjekk i mellomtida til italienaren Lorenzo Mascheroni, som på uavhengig grunnlag beviste setninga i 1797. Etter gjenoppdaginga av Euclides Danicus nyttar ein gjerne nemninga Mohr-Mascheronis-setninga. 

Det var den danske studenten Viktor Beck som i 1927 gjenoppdaga ein hollandsk versjon av Euclides Danicus i eit antikvariat i København. Han var ikkje sjølv i stand til å lese boka, men førte ho til professor Johannes Hjelmslev, som forstod at innhaldet var viktig. I ettertid har ein kunna fastslå at eksemplar av boka òg finst i Det Kongelege Biblioteket i København, utan at innhaldet har vore kjent. 

Ei anna bok av Mohr som er kjent i dag er Compendium Euclides Curiosi, som omhandlar geometriske konstruksjonar der passaren er føresett å ha ei fast opning. Ei nederlandsk utgåve er trykt i 1673, ei engelsk utgåve i 1677. 

Georg Mohr har gjeve namn til Georg Mohr-konkurransen, ein årleg matematikk-konkurranse for gymnaselevar i Danmark.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Georg Mohr» frå ,  den 14. november 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Carl B. Boyer: "A history of mathematics", Princeton University Press, Princeton 1985, ISBN 0-691-02391-3

Bakgrunnsstoff 
MathWorld Mascheroni Construction
Georg Mohr-konkurransen

Danske matematikarar
Folk frå København
Matematikarar på 1600-talet
George David Birkhoff

George David Birkhoff () var ein av dei fremste amerikanske matematikarane tidleg på 1900-talet. 

Han var professor ved Harvard University frå 1912 og fram til han døydde. Gjennom den stimulerande undervisninga og banebrytande forskinga si, hadde han ein enorm innverknad på ein heil generasjon matematikarar i USA. Forskinga hans var hovudsakleg innan matematisk analyse og analyse nytta på dynamiske systeme, der namnet hans særskild er knytt opp mot det såkalla ergodeteoremet, som har mange bruksområde. Han utvikla òg ein eigen gravitasjonsteori etter at Albert Einstein hadde utvikla si, og konstruerte ein matematisk teori for estetikk som han nytta på kunst, musikk og poesi. 

Han hadde leiande verv i fleire vitskaplege selskap. Arbeida hans omfattar mellom anna Relativity and Modern Physics (1923), Dynamical Systems (1928), Aesthetic Measure (1933) og Basic Geometry (1941, med Ralph Beatley).

Kjelder
 George David Birkhoff. (2011-11-14) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/George_David_Birkhoff

USA-amerikanske matematikarar
Matematikkprofessorar
Professorar ved Harvard University
Topologar
Matematikarar på 1900-talet
George Green

George Green () var ein britisk matematikar. 

Green starta som møllar i forretninga til faren og lærte seg matematikk på eiga hand. Han skreiv fleire større avhandlingar i bruksmatematikk, særleg om elektrisitetslære, magnetisme og væskedynamikk, og vert rekna som ein av grunnleggarane av potensial-teorien. Namnet hans er òg knytt til den viktige greenske integralsatsen, som gjev samanhengen mellom dobbelintegral over eit område i planet og linjeintegral over grensa til det same området.

Kjelder
 

Engelske matematikarar
Engelske fysikarar
Matematikarar på 1800-talet
George Salmon

George Salmon () var ein britisk matematikar og protestantisk teolog. 

Han arbeidde ved Trinity College i Dublin som forelesar i matematikk. Frå 1866 til 188 var han professor i teologi og frå 1888 arbeidde han som provost. Han arbeidde mest med geometri, og beviste mellom anna ei generalisering av Pascal-Brianchon-teoremet til rommet. 

Han vart utnemnd til æresdoktor ved Universitetet i Oslo i samband med 100-årasjubileumet til fødselsdagen til Niels Henrik Abel i 1902.

Kjelder
 George Salmon. (2011-11-14) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/George_Salmon

Irske matematikarar
Britiske teologar
Æresdoktorar ved Universitetet i Oslo
Irske sjakkspelarar
Copleymedaljen
Medlemmar av Royal Society
Matematikarar på 1800-talet
Irske teologar
Teologiprofessorar
Britiske matematikarar
Girard Desargues

Girard Desargues () var ein fransk matematikar, arkitekt og ingeniør.

Han var matematikar på same tid som Rene Descartes og var lærar for Pascal. Han var ein av dei første som handsama perspektivet matematisk. Ei kjend setning i projektiv geometri er Désargues-teoremet: Dersom to trekantar ligg slik i rommet at sambandslinja mellom to og to hjørne møter kvarandre i same punkt, vil skjeringspunkta mellom to og to tilsvarande sider ligge på ei rett linje; det omvendte gjelder òg.

Kjelder
 

Franske arkitektar
Franske ingeniørar
Franske matematikarar
Geometerar
Folk frå Lyon
Matematikarar på 1600-talet
Gerd Faltings

Gerd Faltings () er ein tysk matematikar. 

Etter å ha avlagt doktorgraden ved Universitet i München i 1978, hadde han eit studieopphald ved Harvard University i USA til 1979, før han reiste attende til Tyskland. Han var først i München 1979 til 19882 og så ved Universitet i Wuppertal frå 1982 til 1984. Han arbeidde ved Princeton University i USA frå 1985 til 96, og frå 1996 ved Max-Planck-Institut für Mathematik i Bonn i Tyskland. Falting har særleg arbeidd med algebraisk geometri og er kjend for å ha løyst eit gammalt problem, «Mordells formodning». For dette vart han i 1986 tildelt den eksklusive Fieldsmedaljen.

Kjelder
 

Tyske matematikarar
Fieldsmedaljen
Leibnizprisen
Talteoretikarar
Folk frå Gelsenkirchen
Fortenestordenen til forbundsrepublikken Tyskland
Matematikarar på 1900-talet
Matematikarar på 2000-talet
Gilles Personne de Roberval

Gilles Personne de Roberval () var ein fransk matematikar. 

Han vart først professor i filosofi og seinare i matematikk ved Collège Royal. Han var ein av grunnleggjarane av Det franske vitskapsakademiet. Roberval rekna ut flatevidda til ein sykloide og gav viktige bidrag til kurveteorien. Han utvikla ein geometrisk differensialmetode som han derimot heldt hemmeleg så lenge at Bonaventura Cavalieri kom han i forkjøpet med boka si om «indivisibler». Roberval gjorde òg fysiske og astronomiske undersøkinga og konstruerte ei vekt som er kalla opp etter han.

Kjelder
 Gilles Personne de Roberval. (2011-11-14) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/Gilles_Personne_de_Roberval

Franske matematikarar
Folk frå Oise
Matematikarar på 1600-talet
Giovanni Battista Benedetti

Giambattista Battista Benedetti () var ein italiensk matematikar og fysikar. 

Han førebudd den moderne dynamikken ved ei skarpsindig kritikk av læra til Aristoteles.

Verk

Kjelder 
 

Italienske fysikarar
Italienske matematikarar
Italienske musikkteoretikarar
Folk frå Venezia
Matematikarar på 1500-talet
Gitter i matematikk

Eit gitter i matematikk er eit system av parallelle, rette linjer med same avstand overskoren av eit anna system av same sort. Skjeringspunkta til linjene vert kalla gitterpunkt. Meir spesielt nyttar ein omgrepet gitterpunkt om dei punkta i eit koordinatsystem der koordinatane er heiltal.

Kjelder
 gitter. (2011-11-14) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/gitter/matematikk

Diskrete grupper
Lie-grupper
Analytisk geometri
Giuseppe Peano

Giuseppe Peano () var ein italiensk matematikar, logikar og lingvist. 

Han var professor ved universitetet i Torino frå 1890. Namnet til Peano først og fremst knytt til Peano-aksioma, som gjev ein aksiomatisk definisjon av  dei heile positive tala, samt den såkalla Peano-kurva, som gjev ei kontinuerleg avbilding av eit linjestykke på eit kvadratisk flatestykke, slik at eit kvart punkt i kvadratet kjem fram som biletet av nøyaktig eitt punkt på det gjevne linjestykket. Kurva fyller derfor heile kvadratet. Peano skapte òg det internasjonale hjelpespråket Latino sine flexione, som han sjølv nytta i skriftene sine.

Kjelder
 Giuseppe Peano. (2011-11-14) I Store norske leksikon. 

Folk frå Cuneo
Italienske matematikarar
Italienske filosofar
Språkskaparar
Matematikarar på 1800-talet
Matematikarar på 1900-talet
G.H. Hardy

Godfrey Harold Hardy () var ein kjend engelsk matematikar. Hardy er kjend for resultata sine i talteori og matematisk analyse. Han vart kalla «Harold» av nokre få nære vener, men er elles kjend som «G.H.».

Blant ikkje-matematikarar er han nok mest kjend for essayet sitt om estetikken i matematikken: A mathematician's apology (1940). Dette verkte gjev eit godt innblikk i korleis matematikarar tenkjer, og det er skrive for folk som ikkje er matematikarar sjølv.

Hardy er òg kjend for å ha teke seg av den indiske matematikaren Srinivasa Aiyangar Ramanujan. Sjølv har Hardy sagt at oppdaginga av Ramanujan er dei viktigaste bidraga hans til matematikken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «G.H. Hardy» frå ,  den 14. november 2011.

Bakgrunnsstoff
 G.H. Hardy - MacTutor History of Mathematics archive

Engelske matematikarar
Folk frå Surrey
Talteoretikarar
Medlemmar av Royal Society
Copleymedaljen
Matematikarar på 1900-talet
Joseph Haydn sine ouverturar

Hoboken-Verzeichnis, den vitskaplege katalogen over Joseph Haydn sine verk, kategoriserer ouverturar som kategori Ia, for å vise slektskapen med symfonien. Dei fleste av verka i denne kategorien er ouverturar som høyrer til ein opera av Haydn, eller andre sceneverk; berre eit fåtal ser ut til å vere frittståande verk, og ein kan ikkje seie sikkert at desse ikkje høyrde til eit større verk, der berre ouverturen er overlevert.

Kategorien er, i motsetnad til nærast alle andre i Hoboken-Verzeichnis, ikkje kategorisert etter komposisjonsår, men toneart. Sidan komposisjonsåra til dei fleste verka allereie var kjend syner dette kanskje meir enn noko at desse verka har vore sett på som relativt lite viktige i Haydn-resepsjonen; dei få verka som ikkje høyrer til ein opera er vanskelege å finne spela inn.

I tillegg til dei autentiske verka la Hoboken til verk som har vore tileigna Haydn, men som han rekna som tvilsame, tolkingar ettertida i stor grad har gjeve han rett i. Bokstaven som blir lagt til i Hoboken-formelen kjem frå verket sin toneart:

Kjelder 
 Hoboken, Antony van (1957) Joseph Haydn: Thematish-bibliograpisches Werkverzeichnis, band 1, B. Schott's Söhne, Mainz
 http://imslp.org/wiki/List_of_Compositions_by_Joseph_Haydn/Overtures

Musikkverk av Joseph Haydn
Joseph Haydn sine Divertimenti

Joseph Haydn skreiv i alt 58 divertimenti. I Hoboken-Verzeichnis er desse delt inn i to kategoriar: Divertimenti med tre stemmer, og divertimenti med fire eller fleire stemmer. Denne inndelinga er ikkje vilkårleg, men blei sjølv brukt av Haydn i Etwurf-Katalogen. Kategorien inneheld alle verk kalla diverimento, cassatio eller notturno, som ikkje var ein strykekvartett; strykekvartettane til og med Op. 20 gjekk under desse namna, men i løpet av Haydn si seinare karriere fekk strykekvartetten ein individualitet og prestisje som gjorde det naudsynt å skilje han frå divertimenti-genren.

Divertimenti med tre stemmer
Divertimenti med tre stemmer utgjer kategori IV av Hoboken-Verzeichnis. Det er ikkje so mange av desse verka, men det vil kanskje kome som ei overrasking på mange at dei stort sett er skrivne på 1790-talet, sidan dei i det heile er nærast ukjende.

Divertimenti med fire eller fleire stemmer
Divertimenti med fire eller fleire stemmer utgjer kategori II av Hoboken-Verzeichnis. Desse verka spenner seg over heile karrieren til Haydn: Dei fyrste var sannsynlegvis skriven på 1750-talet, medan dei seinaste verka høyrer til på 1790-talet. Blant desse finn ein i sær ein viktig bolk i form av dei åtte divertimentiane Haydn skreiv til kongen av Napoli.

(Verk som ikkje er med i den nye Haydn-utgåva må reknast for ikkje lengre å vere rekna som autentiske)

Musikkverk av Joseph Haydn
Samisk språkforvaltingsområde

Samisk språkforvaltingsområde, eller forvaltingsområdet for samisk språk er eit område der norsk og samisk er likestilte språk, slik at kommunale og statlege organ i kommunane pliktar å leggje til rette for bruk av samisk språk. Dei som brukar samisk språk når dei kontaktar eit offentleg organ innanfor forvaltingsområdet, har i mange tilfelle krav på å få svar på samisk. Den norske kyrkja skal innanfor forvaltingsområdet yte individuelle kyrkjelege tenester på samisk. Kongen fastset kva for norske kommunar som skal inngå i det samiske språkforvaltingsområdet. 

Tretten kommunar er med i det samiske språkforvaltingsområdet: Karasjok, Kautokeino, Nesseby, Porsanger, Tana, Kåfjord, Lavangen, Tjeldsund, Hattfjelldal, Hamarøy, Røyrvik, Røros og Snåsa kommunar.

I tillegg har Bodø kommune vedtatt i bystyret 9.12.2021 å søka innlemming i forvaltingsområdet.

Kjelder

Samiske språk
Samiske kommunar
Fridtjof Frank Gundersen

Fridtjof Frank Gundersen () var ein norsk politikar, jusprofessor, forfattar og stortingsmann frå Tynset i Hedmark. Han vart ofte omtala som «fri og frank».

Karriere 

Gundersen studerte jus ved universitetet i Oslo, der han vart cand. jur i 1961, fullførte doktorgrad i 1973 og endeleg vart utnemnd til professor i rettsvitskap ved Norges Handelshøyskole i Bergen i 1975. Han var tilknytt NHH sidan, og fekk tittelen professor II i 2002. Dei viktigaste forskingsarbeida hans er gjort innan rettssystemet i EU. 
Gundersen vart vald inn på Stortinget som 10. representant for Akershus i perioden 1981-1985. Han var partilaus, men var innmeldt på programmet til Framstegspartiet. Etter å ha falle ut av Stortinget ein periode, vart han innvald att i 1989, og melde seg inn i Framstegspartiet året etter. Han vart sitjande på tinget fram til 2001, og hadde også plass i Utanrikskomitéen. 

I 2001 meldte Gundersen seg ut av Framstegspartiet og forsøkte å starta si eiga valliste saman med andre FrP-utbrytarar. Gundersen ville kalla lista for Det Liberale Folkepartiet, men ho fekk til slutt namnet Oslolista. Då Gundersen ikkje nådde opp i dette valet, trekte han seg attende frå aktiv politikk.

Han har også sete som formann og seinare æresmedlem i parlamentarikarforeininga til den vesteuropeiske unionen.
Fridtjof Frank Gundersen døydde i 2011 etter lang tids sjukdom.

Nokre verk 

 Ny solidaritet, 1966
 Introduksjon til EEC. Rettslige og politiske spørsmål, 1968
 Multinasjonale konserner og kontrollen med dem, 1970
 EEC-håndboken, 2 bd., 1971
 Kontrollen med karteller og storbedrifter, 1972
 Hovedlinjer i avtaleretten, 1977
 Hovedlinjer i forvaltningsretten, 1978 (4. utg. 1994)
 Fri og frank på Tinget, 1985
 EF-boken, 1989
 Lov og rett for næringslivet, 1989 (3. utg. 1997)
 Innføring i EØS og EF-rett, 1992

Kjelder 
 Bokmålswikipedia om Gundersen, henta inn 14.11.11 

 NBL-artikkel om Gundersen, skriven av Øystein Øystå. 

 Referansar 

Norske jusprofessorar
Folk frå Tynset
Stortingsrepresentantar frå FrP
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1993-1997
Stortingsrepresentantar 1997-2001
Professorar ved Norges Handelshøyskole
Stortingsrepresentantar for Akershus
Ingvild Holvik

Ingvild Holvik () er ein norsk forfattar og omsetjar.

Ingvild Holvik er fødd i Bergen, men bur no i Tromsø.  

Ho har gått forfattarstudiet ved Universitetet i Tromsø, og arbeider som konsulent i Norsk Forfattersentrum Nord-Noreg. 

Ho vart i 2009 nominert til Brageprisen for omsetjinga frå ungarsk av romanen Stillheten av Attila Bartis. I august 2010 debuterte ho med den skjønnlitterære romanen Lykkefeltet. Denne fekk ho Blixprisen for i 2011.

Bibliografi 
Lykkefeltet (roman), Det Norske Samlaget 2010 (nynorsk)
Premien for alt (roman), Det Norske Samlaget 2017 (nynorsk)
Ho er fri (roman), Det Norske Samlaget 2020 (nynorsk)

Omsetjingar 
 Stillheten av Attila Bartis, Cappelen Damm 2009 (bokmål)x

Prisar og utmerkingar 
 Blixprisen for 2011 for Lykkefeltet

Kjelder 
 «Ingvild Holvik» på Wikipedia på bokmål, henta inn 14. november 2011.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Ingvild Holvik i BIBSYS Ask

Forfattarar frå Bergen
Forfattarar frå Troms
Folk frå Tromsø
Norske romanforfattarar
Norske omsetjarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2010
Nynorskforfattarar
Vinnarar av Blixprisen
Har Gobind Khorana

Har Gobind Khorana () var ein indisk-amerikansk biokjemikar. Khorana vann nobelprisen i medisin i 1968 saman med amerikanarane Marshall W. Nirenberg og Robert W. Holley. Dei fekk prisen «for deira tolking av den genetiske koden og funksjonen han har i proteinsyntese.»

Khorana vart fødd i Britisk India (i det noverande Pakistan), men flytte seinare til USA og vart statsborgar i landet i 1966. Han døydde i Massachusetts i 2011.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Har Gobind Khorana» frå ,  den 14. november 2011.  
 

Indiske nobelprisvinnarar
Indiske biologar
USA-amerikanske biologar
Nobelprisvinnarar frå USA
Indisk-amerikanarar
Nobelprisen i medisin
Pakistanske nobelprisvinnarar
NORSAR

NORSAR er eit uavhengig forskingsinstitutt på Kjeller med spesialfelt innan forsking, tenester og programvareutvikling relatert til seismologi og geofysikk.

NORSAR har ansvar for og opererer nokre av verdas største jordskjelvstasjonar, og har meir enn 35 års røynsle i metodeutvikling for avansert seismologisk dataprosessering og analyse av data frå jordskjelvinstrument.

Ein stor del av NORSARs verksemd er retta mot metodeutvikling for å skilje naturlege skakingar (som til dømes jordskjelv) frå skakingar vi får ved kjernefysiske eksplosjonar. NORSAR er oppnemnt som nasjonalt datasenter (NDC) for overvaking av den kjernefysiske prøvestansavtala.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «NORSAR» frå , den 14. november 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til NORSAR

Lillestrøm kommune
Forskingsinstitutt i Noreg
1968 i Noreg
Skipingar i 1968
Gunnar Randers

Gunnar Randers () var ein norsk fysikar, kjent som den leiande innan norsk atomforsking i tida etter den andre verdskrigen.

Randers tok embetseksamen innan astronomi ved Universitetet i Oslo (1937), var assistent under Svein Rosseland ved Institutt for Teoretisk Astrofysikk og arbeidde mellom anna med Oslo Analyzer, ein av dei største datamaskinane på den tida. Han hadde forskingsopphald i California og Chicago (1940-42), mellom anna gjesta han Albert Einstein og Enrico Fermi.

Deretter virka han i London for den norske regjeringa, samarbeidde med Jomar Brun om tungtvatn, radar og nærleiksbrannrør. Under krigen arbeidde han både for det britiske forsyningsdepartementet og for amerikanske militær etterretning. Randers vart forskingssjef for fysikkavdelinga ved det nyetablerte Forsvarets Forskningsinstitutt (1946).

Med tilnamnet «Atom-Randers» stod han for utviklinga av atomreaktorane ved Institutt for Energiteknikk på Kjeller og i Halden. Han var administrerande direktør ved IFE 1948-68.  Han var visegeneralsekretær i NATO med ansvar for forskingsprogram og vitskapelege spørsmål (1968-70) og virka der til 1973.  Han var òg ei tid administrerande direktør i Scandpower (1975).

Han var far til Jørgen Randers

Utgitte bøker
Atomkraften (Cappelen, 1946)
Atomer og sunn fornuft (Aschehoug, 1950)
Lysår (Gyldendal, 1975)

Gunnar Randers forskningspris
Gunnar Randers forskningspris er ein pris for utmerkt forsking innan energiteknikk og fysikk som blir delt ut av Kong Harald annakvart år.  Vinnaren mottar 100 000 NOK og eit kunstverk, utvald av ein komité med Ivar Giæver, David Sherrington, Eivind Hiis Hauge og Arne Skjeltorp.

2001 Thomas Ebbesen, Universitetet i Strasbourg
2003 Amnon Ahorany, Universitetet i Tel Aviv
2005 Øystein H. Fischer, Universitetet i Geneve 
2007 Paul Meakin, Center for Advanced Modeling and Simulation i Idaho
2009 Roger Pynn, Indiana University, USA
2011 Mogens H. Jensen, Københavns universitet

Referansar

Denne artikkelen bygger på «Gunnar Randers» frå ,  den 14. november 2011.  
  

Norske fysikarar
Forskingsprisar
Gunnar Randers forskningspris
Fysikarar på 1900-talet
Norske kjernefysikarar
Elevar ved Universitetet i Oslo
Oslo Analyzer

Oslo Analyzer (igangsett 1938, nedlagt 1954) var ei norsk datamaskin som i si tid var ei av verds største mekaniske analoge datamaskiner.  

Den var av typen differensiell analysator som var utvikla av Vannevar Bush ved Massachusetts Institute of Technology (MIT).  Den blei installert i første etasje ved Institutt for Teoretisk Astrofysikk ved Universitetet i Oslo, under leiing av Svein Rosseland, som hadde besøkt MIT alt i 1933.  Maskina hadde tolv integratorar (seks meir enn maskina ved MIT) og kunne rekne med éin tolvtegrads differensiallikning, eller to sjettegrads, og var ved ferdigstillinga i 1938 rekna som verdas kraftigaste. 

Ved den tyske invasjonen 9. april 1940, forstod Rosseland at maskina kunne bli eit viktig verktøy for okkupasjonsmakta, og derfor demonterte han maskina og grov ned alle dei essensielle presisjonsdelane i forsegla pakkar i hagen bak instituttet.

Maskina bidrog til ei rekke vitskaplege norske og internasjonale prosjekt inntil den vart avvikla på 1950-talet og delvis plassert på Teknisk Museum.

Referansar
Denne artikkelen bygger på «Oslo Analyzer» frå ,  den 14. november 2011.  
  

Datamaskinar