alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Greatest Hits II av Queen

Greatest Hits II er eit samlealbum av det britiske rockebandet Queen, gjeve ut i 1991. Det gjekk til topps på UK Album Chart i Storbritannia og er det tiande mest selde albumet i britisk historie, med 3,9 millionar selde eksemplar fram til 2014. I verda har det seld i alt 19 millionar eksemplar. Det samla talet for både Greatest Hits II og Classic Queen for den amerikanske marknaden, er i overtal av 23 millionar eksemplar. Det er òg det mestseljande albumet av ein utanlandsk artist i Finland. 

Samlealbumet inneheld dei fleste europeiske hittane til Queen frå 1981 til 1991. Det vart gjeve ut mindre enn ein månad før frontmannen Freddie Mercury døydde og var det siste Queen-utgjevinga medan han levde. Det vart seinare gjeve ut i USA i to boksar: Greatest Hits I & II og The Platina Collection: Greatest Hits I, II & III. Den 19. april 2011 kom ei nymastra utgåve av albumet på Hollywood Records i USA og Japan. 

Ei videosamling, kalla Greatest Flix II, kom ut samstundes, men er ikkje lenger i sal i dag. Dei fleste videoane er i dag tilgjengeleg på DVDen Greatest Video Hits 2 med unntak av videoane frå Innuendo-albumet frå 1991.

Singlane «Body Language», «Back Chat», «Las Palabras de Amor», «Thank God It's Christmas», «Princes of the Universe» og «Scandal» var ikkje med på denne utgjevinga.

Innhald

Lister

Salstrofé

}

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits II (Queen album)» frå ,  den 2. august 2016.

Bakgrunnsstoff
 Den offisielle nettsida til Queen: Diskografi: Greatest Hits II

Queen-album
Samlealbum frå 1991
Parlophone-album
Hollywood Records-album
Nummer-ein-album i Nederland
Nummer-ein-album i Sveits
Nummer-ein-album i New Zealand
Nummer-ein-album i Storbritannia
Nummer-ein-album i Austerrike
Nummer-ein-album i Ungarn
Classic Queen

Classic Queen er eit samlealbum frå 1992 med songar av det engelske rockebandet Queen. Det vart gjeve ut for å utnytte Queen-feberen som brått hadde oppstått i USA etter at filmen Wayne's World kom ut. Albumet nådde fjerdeplassen på den amerikanske Billboard 200, og har selt til 3x platinaplate i USA og 5x platina i Canada.

Sjølv om det vart kritikarrost som ei glimrande samling, passa det ikkje inn med dei tidlegare Queen-samlingane. Det overlappa både Greatest Hits frå 1981 og Greatest Hits II frå 1991, og inneheld nokre spor som ein ikkje finn på nokre av desse. Hollywood Records gav derfor ut Greatest Hits på ny i USA, med to spor som ikkje var på den originale 1981-utgåva. 

Det samla salet for Greatest Hits II og Classic Queen har vore i overkant av 23 millionar verda over.

Kring 1992 gav Hollywood Records ut Greatest Hits på ny for at denne skulle følgje Classic Queen. Dei to samlingane hadde nesten likt plateomslag, der Greatest Hits har ein raud bakgrunn, og Classic Queen ein kongeblå. Sidan dei to albuma vart gjevne ut i lag, manglar Classic Queen mange av dei store hittane til Queen, som «Another One Bites the Dust», «We Will Rock You», «We Are the Champions», «Somebody to Love» og «Don't Stop Me Now», sidan desse finst på Greatest Hits.

Innhald

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Classic Queen» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Queen-album
Samlealbum frå 1992
Hollywood Records-album
The 12" Collection

The 12" Collection er eit samlealbum av det britiske rockebandet Queen. Det inneheld forskjellige versjonar og remiksar av songane deira som vart gjevne ut på 12"-singel. 

«The Show Must Go On» kom ut på ein 12"-singel, men han vart ikkje forlenga og finst på dette albumet i same format som den originale albumversjonen.

Innhald 
 «Bohemian Rhapsody» - Mercury - 5:58
 «Radio Ga Ga» (Extended Version) - Taylor - 6:53
 «Machines (Or 'Back to Humans')» (12» Instrumental) - Taylor/May - 5:08
 «I Want to Break Free» (Extended Mix) - Deacon - 7:19
 «It's a Hard Life» (12» Extended) - Mercury - 5:05
 «Hammer to Fall» (The Headbanger's Mix) - May - 5:23
 «Man on the Prowl» (Extended Version) - Mercury - 6:04
 «A Kind of Magic» (Extended Version) - Taylor - 6:25
 «Pain Is So Close to Pleasure» (12» Version) - Mercury/Deacon - 6:01
 «Breakthru» (Extended Version) - Queen - 5:44
 «The Invisible Man» (12» Version) - Queen - 5:30
 «The Show Must Go On» - Queen - 4:34

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The 12" Collection» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Queen-album
Samlealbum frå 1992
Queen Rocks

Queen Rocks er eit samlealbum av det britiske rockebandet Queen, gjeve ut i 1997.

Albumet er eit utval av dei tyngre songane til Queen. Det inneheld òg ein ny song, «No-One but You (Only the Good Die Young)», som er ein roleg ballade. Denne songen byrja som ein song for Brian May-album Another World (1998). Dei attverande medlemmane valde å spele inn songen som ein avslutning for karrieren deira som Queen. Det var den siste originale studioinnspelinga frå 1990-åra med Brian May, Roger Taylor og John Deacon (og den første nokon gong for Queen utan Freddie Mercury).

Albumet er unikt i Queen-katalogen, sidan det ikkje er basert på bestseljarane deira. Det finst somme hittar her («We Will Rock You», «I Want It All» og «Fat Bottomed Girls»), medan andre songar aldri vart gjevne ut på singlar («Put Out the Fire», «Tear It Up» og «Sheer Heart Attack»). Albumet inneheld òg ein ny versjon av «I Can't Live With You», med tyngre gitar og meir aggressiv tromming.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Queen Rocks» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad for Queen: Diskografi Rocks

Queen-album
Samlealbum frå 1997
Hollywood Records-album
Parlophone-album
Greatest Hits III av Queen

Greatest Hits III er eit samlealbum av det britiske rockebandet Queen. Det er ei samling av songar frå den seinare karrieren deira, solohittar frå bandmedlemmane og samarbeid med andre artistar (derfor er albumet tilskrive «Queen+"). Det vart gjeve ut 8. november 1999. Dei første to spora på albumet var nye versjonar av klassiske Queen-songar som ikkje tidlegare var gjevne ut.

Innhald

Lister

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits III (Queen album)» frå ,  den 2. august 2016.

Bakgrunnsstoff
 Den offisielle nettsida til Queen: Diskografi: Greatest Hits III

Queen-album
Samlealbum frå 1999
Hollywood Records-album
Parlophone-album
Album produserte av Jerry Duplessis
Stone Cold Classics

Stone Cold Classics er eit samlealbum av det engelske rockebandet Queen. Det vart gjeve ut 11. april 2006, i samband med sendinga av ein episode av American Idol i USA, der deltakarane skulle syngje Queen-songar.

Innhald
«Stone Cold Crazy» (Deacon, May, Mercury, Taylor) – 2:15
«Tie Your Mother Down» (May) – 3:46
«Fat Bottomed Girls» (May) – 3:24
«Another One Bites the Dust» (Deacon) – 3:36
«Crazy Little Thing Called Love» (Mercury) – 2:44
«We Will Rock You» (May) – 2:02
«We Are the Champions» (Mercury) – 3:01
«Radio Ga Ga» (Taylor) – 5:49
«Bohemian Rhapsody» (Mercury) – 5:55
«The Show Must Go On» (Queen (May)) – 4:33
«These Are the Days of Our Lives» (Queen (Taylor)) – 4:14
«I Want It All» (Queen (May)) – 4:31
«All Right Now» - framført live av Queen + Paul Rodgers – 6:55
«Feel Like Makin' Love» - framført live av Queen + Paul Rodgers – 6:20

Lister
 45. plass - Billboard 200

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stone Cold Classics» frå ,  den 2. august 2016.  
 

Queen-album
Samlealbum frå 2006
Hollywood Records-album
The A–Z of Queen, Volume 1

The A–Z of Queen, Volume 1 er eit samlealbum av det engelske rockebandet Queen som vart gjeve ut i 2007.

Albumet inneheld to plater som berre var tilgjengelege frå Wal-Mart og Amazon.com, med ein lyd-CD og ein DVD med musikkvideoar og konsertopptak. Somme av videoane inneheld klipp av Paul Rodgers som spelar med Brian May og Roger Taylor som Queen + Paul Rodgers i 2005. Så langt er det ikkje gjeve ut noko «Volume 2»

CD-innhald
«A Kind of Magic» (Roger Taylor) – 4:24
«Another One Bites the Dust» (John Deacon) – 3:34
«Bohemian Rhapsody» (Freddie Mercury) – 5:53
«Bicycle Race» (Mercury) – 3:01
«I Want It All» (Single Version) (Brian May) – 4:00
«Crazy Little Thing Called Love» (Mercury) – 2:42
«Don't Stop Me Now» (Mercury) – 3:29
«Fat Bottomed Girls» (Single Version) (May) – 3:25
«Flash» (Single Version) (May) – 2:49
«Innuendo» (Queen) – 6:31
«Good Old-Fashioned Lover Boy» (Mercury) – 2:53

DVD-innhald
«A Kind of Magic» (frå Greatest Video Hits 2)
«Another One Bites the Dust» (frå Queen on Fire - Live at the Bowl)
«Bohemian Rhapsody» (frå Greatest Video Hits 1)
«I Want It All» (frå Return of the Champions)
«Crazy Little Thing Called Love» (frå Queen at Wembley)
«Don't Stop Me Now» (frå Greatest Video Hits 1)
«Fat Bottomed Girls» (frå Return of the Champions)
«Innuendo» (original video frå albumet Innuendo)
«Wembley Stadium Concert Interview» (frå Queen at Wembley)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The A–Z of Queen, Volume 1» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Queen-album
Samlealbum frå 2007
Hollywood Records-album
Absolute Greatest

Absolute Greatest er eit samlealbum av det britiske rockebandet Queen. Albumet inneheld 20 av dei mest kjende hittane deira på éin CD for første gongen. Albumet kom òg i ei dobbel spesialutgåve med lydkommentarar av Brian May og Roger Taylor, ei 52 sider stor bok med to CD+ar, digital nedlasting og ein plateboks med i vinylformat. Kvart spor var mastra på nytt frå dei originale lydbanda.

Innhald

Medverkande 
Freddie Mercury - solo- og korvokal, piano, gitar, klaverinstrument, synthesizer
Brian May - gitar, korvokal, klaverinstrument, synthesizer, orkesterarrangement på «Who Wants to Live Forever», solovokal på «I Want It All» og «Who Wants to Live Forever"
Roger Taylor - trommer, perkusjon, klaverinstrument, synthesizer, elektroniske trommer, korvokal
John Deacon - bassgitar, piano, gitar, klaverinstrument, synthesizer
David Bowie - vokal, klaverinstrument på «Under Pressure»
Fred Mandel - synthesizer på «Radio Ga Ga» og «I Want To Break Free»
National Philharmonic Orchestra - strykarar på «Who Wants To Live Forever»
Michael Kamen - dirigent og orkesterarrangement på «Who Wants To Live Forever»

Lister og salstrofé

Salslister

Salstrofé

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Absolute Greatest (Queen album)» frå ,  den 2. august 2016.

Bakgrunnsstoff
 Den offisielle nettsida til Queen: Diskografi: Absolute Greatest (no lyrics included)
 Television ad (offisiell video)

Queen-album
Samlealbum frå 2009
Parlophone-album
Hollywood Records-album
Deep Cuts, Volume 1 (1973–1976)

Deep Cuts, Volume 1 (1973–1976) er eit samlealbum av Queen med songar frå 1973 til 1976. I motsetnad til andre samlingar av Queen, inneheld Deep Cuts songar som ikkje nødvendigvis var hittar. Albumet vart gjeve ut 14. mars 2011 i samband med 40-årsjubileet til Queen. Deep Cuts Volume 1 kom ut samstundes med nyutgjevinga av dei fem første Queen-albuma (Queen, Queen II, Sheer Heart Attack, A Night at the Opera, A Day at the Races). Songane var alle personlege favorittar som ikkje var hittar, valt ut av Brian May, Roger Taylor og Taylor Hawkins (trommeslagaren i Foo Fighters). Det er den einaste utgjevinga som inneheld den komplette slutten av «The March of The Black Queen» (på Queen II glir han over i «Funny How Love Is») og «Ogre Battle» (på Queen II glir han over «The Fairy Feller's Master-Stroke»). Dei tre songane «Tenement Funster», «Flick of the Wrist» og «Lily of the Valley» glir alle over i kvarandre slik dei gjorde på Sheer Heart Attack.

Innhald

Medverkande 
Freddie Mercury: solo- og korvokal, piano.
Brian May: gitarar, solovokal på «39», «Long Away» og «Good Company», vokal på mellomspel på «Keep Yourself Alive», korvokal, ukulele, bjølle.
Roger Taylor: trommer, perkusjon, solovokal på «Tenement Funster» og «I'm in Love with My Car», vokallinje på «The March of the Black Queen», vokal på mellomspel på «Keep Yourself Alive».
John Deacon: bassgitar, akustisk gitar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deep Cuts, Volume 1 (1973–1976)» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 2011
Queen-album
Island Records-album
Deep Cuts, Volume 3 (1984–1995)

Deep Cuts, Volume 3 (1984–1995) er eit samlealbum av Queen med somme av dei mindre kjende songane deira frå 1984 til 1995. Albumet kom ut 5. september 2011 som ein del av 40-årsjubileet til Queen. Deep Cuts Volume 3 kom ut samstundes med nyutgjevinga av dei fem siste studioalbuma deira (The Works, A Kind of Magic, The Miracle, Innuendo og Made in Heaven), der desse songane er henta frå. På denne utgjevinga har «Khashoggi's Ship» ein trommeintro  (for å skilje han frå songen «Party», som ikkje er med på denne utgjevinga) og «It's a Beautiful Day (Reprise)» startar med 15 sekundar langsam oppbygging og endar med «Yeah» (som er eit eige spor på Made in Heaven).

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deep Cuts, Volume 3 (1984–1995)» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 2011
Queen-album
Island Records-album
Icon av Queen

Icon er eit samlealbum av den britiske rockegruppa Queen, gjeve ut 11. juni 2013 av Hollywood Records. Albumet kom berre ut i USA og Canada som ei avgrensa utgjeving.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Icon (Queen album)» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 2013
Queen-album
Hollywood Records-album
Deep Cuts, Volume 2 (1977–1982)

{{Infoboks musikkalbum
| tittel =  Deep Cuts, Volume 2 (1977–1982)
| format        = Samlealbum
| artist      = Queen
| utgjeve    = Juni 2011<ref>

Deep Cuts, Volume 2 (1977–1982) er eit samlealbum av Queen med songar frå 1977 til 1982. Som føregjengaren (Deep Cuts, Volume 1) inneheld det Queen-songar som er mindre kjende. Deep Cuts Volume 2 vart gjeve ut samstundes med nyutgjevingane av dei fem studioalbuma frå denne perioden (News of the World, Jazz, The Game, Flash Gordon og  Hot Space). Alle songane er henta frå desse fem albuma. I følgje plateomslaget var versjonen av «Jealousy» med på denne utgjevinga. «Basstromma» som vart fjerna frå den originale miksen av albumet er her med att.

Innhald

Medverkande 
Freddie Mercury: solo- og korvokal, piano, synthesizer, klaverinstrument, synthbass på «Staying Power».
Brian May: sologitar, solovokal på «Sail Away Sweet Sister» og «Sleeping on the Sidewalk», falsettvokal på «Put out the Fire», korvokal, synthesizerar, perkusjon.
 Roger Taylor: trommer, perkusjon, solovokal på «Rock it (Prime Jive), solovokal på «Sheer Heart Attack og «Action This Day», korvokal, synthesizer, bassgitar på «Sheer Heart Attack».
John Deacon: bassgitar, akustisk gitar, synthesizerar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Freddie Mercury Tribute Concert» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 2011
Queen-album
Island Records-album
Stig Roar Husby

Stig Roar Husby () er ein norsk tidlegare mellom- og langdistanseløpar frå Trondheim. Han vann seks norske meisterskapstitlar på friidretts-bana, fire på 10 000 meter og to på 5 000 meter. Husby var medlem i Strindheim Idrettslag til 1979, sidan 1980 representerte han IL i BUL i Oslo.

Aktiv
Husby synte seg som ein lovande mellom- og langdistanseløpar med tider som 3.48,2 på 1500 meter og 14.04,4 på 5 000 m, medan han enno var i juniorklassa. Året etter forbetra han den personlege rekorden på 5 000 meter til 13.56,6 og vart noregsmeister i sitt debutløp på 10 000 m på tida 30.19,8.

Dei neste sesongane stagnerte utviklinga, heilt til året 1979 kom. Han forbetra då den personlege rekorden på 1500 m til 3,44,7, og under noregsmeisterskapen fekk han nye bestetider på både 5 000 og sidan 10 000 m. Tida 13.45,2 på 5 000 m gav han sølvmedaljen, medan milløpet gjekk unna på 28.35,4 til NM-gull nummer to på distansen. I 1980 tok han sitt tredje 10 000-meter-gull i NM på årsbeste i Noreg, 28.50,7.

Sesongane 1982 og -83 pynta Husby på dei personlege rekordane. Han fekk notert 13.42,7 på 5 000 m i 1982, og i 1983 vart han klokka inn på 3.44,5 på 1500 m og 28.32,8 på 10 000 m, hans livs snøggaste milløp. I 1983 vart han også norsk dobbeltmeister med siger på både 5 000 m og den doble distansen.

Husby deltok i maraton under Sommar-OL 1984 i Los Angeles, men braut løpet. Same sesongen sprang han sine beste løp på 1500 m og 5 000 m nokon gong. Tidene 3.44,4 og 13.27,5 vart ståande som hans endelege personbeste. Etter å ha vunne sin sjette NM-tittel på bane i 1985 trappa han ned, men kom forbigåande tilbake i 1988 og tok sølvet på 10 000 m under NM.

Medaljar i norske meisterskap
1975: Gullmedalje på 10 000 m – 30.19,8 og bronsemedalje på 5 000 m – 14.10,0
1979: Gullmedalje på 10 000 m – 28.35,4 og sølvmedalje på 5 000 m – 13.45,2
1980: Gullmedalje på 10 000 m – 28.50,7 og sølvmedalje på 5 000 m – 13.53,5
1981: Sølvmedalje på 1500 m – 3.46,5, bakom Ingar Engelund (3.45,8)
1983: Gullmedaljar på 5 000 m – 13.57,3, og 10 000 m – 28.39,9
1985: Gullmedalje på 5 000 m – 13.54,1, framom Eirik Hansen (13.56,0)
1988: Sølvmedalje på 10 000 m – 28.55,5, bakom Bjørn Nordheggen (28.54,8)

Kjelder
friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske langdistanseløparar
Norske mellomdistanseløparar
Norske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Folk frå Trondheim
Diskografien til Grand Funk Railroad

Dette er ei liste over diskografien til det amerikanske rockebandet Grand Funk Railroad.

Album

Studioalbum

Konsertalbum

Samlealbum

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Grand Funk Railroad discography» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Diskografiar
On Time

On Time er debutalbumet til Grand Funk Railroad og vart gjeve ut i august 1969 på Capitol Records. Det var produsert av Terry Knight.

«Time Machine» var den første singelen til bandet, og nådde så vidt topp 50 i USA, med ein 48. plass. Etter suksessen med det andre albumet deira, Grand Funk, selde On Time til gullplate i 1970. Det var ein av fire gullplater bandet fekk det året. Dei to andre albuma var Closer to Home og Live Album.

I 2002 vart On Time gjeve ut på CD med nymastra lyd og bonusspor, i tillegg til at det kom med i ein avgrensa boks kalla Trunk of Funk med dei fire første albuma til bandet.

Innhald

Musikarar 

 Mark Farner – gitar, piano, munnspel, vokal
 Mel Schacher – bass
 Don Brewer – trommer, vokal

Lister 
Album

Singlar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «On Time» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1969
Grand Funk Railroad-album
Album produsert av Terry Knight
Capitol Records-album
Engelskspråklege album
Mark Farner

Mark Fredrick Farner () er ein USA-amerikansk songar, gitarist og låtskrivar. Han er best kjend som songar og gitarist i Grand Funk Railroad, og seinare som kristen musikar.

Biografi
Farner byrja karrieren sin med å spele med Terry Knight and The Pack (1965–1966), The Bossmen (1966), The Pack (eller The Fabulous Pack) (1967–1968), før han skipa Grand Funk Railroad med Don Brewer (trommer) og Mel Schacher (bassgitar) i 1968. Craig Frost (klaverinstrument) kom med i bandet i 1973. Farner stammar frå cherokee-stamma på morssida.

Med Grand Funk Railroad
Farner var gitarist og songar i Grand Funk Railroad, i tillegg til at han skreiv dei fleste songane deira. Den mest kjende songen hans er «I'm Your Captain (Closer to Home)». Han skreiv òg hitten «Bad Time» frå 1975, den siste av dei fire singlane til bandet som nådde topp 5 på Billboard Hot 100.

Etter Grand Funk Railroad
Etter at Grand Funk først vart oppløyst i 1976, gav Farner ut det første soloalbumet sitt i 1977. Det andre, No Frills, kom i 1978. I 1981 gjekk Farner og Don Brewer i lag med ein ny Grand Funk-besetning og spelte inn to album, Grand Funk Lives og What's Funk?. Farner gjekk solo igjen i 1988 med Just Another Injustice. Farner hadde suksess med John Beland-songen «Isn't it Amazing», som han vart nominert til Dove Award og som nådde andreplassen på Contemporary Christian music-lista.

Frå 1994 til 1995 turnerte Farner med Ringo Starr's Allstars, i lag med Randy Bachman, John Entwistle, Felix Cavaliere, Billy Preston, og sonen til Starr, Zak Starkey.

Diskografi

Studioalbum
 Mark Farner, 1977
 No Frills, 1978
 Just Another Injustice, 1988
 Wake Up, 1989
 Some Kind of Wonderful, 1991
 For the People, 2006

Andre album
 Closer to Home, 1992 (best-of)
 Heirlooms: The Complete Atlantic Sessions, 2000 (nyutgjeving av Farner)
 Red White and Blue Forever, 2002 (mini-album)
 Live!! N'rG, 2003

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mark Farner» frå ,  den 2. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 [www.markfarner.com Offisiell side]
 Intervju med Mark Farner frå 2008 

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Grand Funk Railroad-medlemmar
Sologitaristar
Folk frå Flint i Michigan
Musikarar frå Michigan
John Halvorsen

John Halvorsen () er ein norsk tidlegare langdistanseløpar som voks opp på Sætre i Hurum og seinare i Canada. Han vart norsk meister sju gongar på bane, fem gongar på 10 000 m og to på 5 000 m i tida 1986-93. Halvorsen var medlem av IF Graabein i 1984, seinare representerte han Minerva.

Aktiv
Halvorsen vart lagd merke til fyrste gongen då han i 1984 vann NM i terrengløp for juniorar. To år seinare, i sin siste juniorsesong, imponerte han med 28.27,3 då han vann 10 000 meter i noregsmeisterskapen, 17 sekundar før andremann. I 1987 forsvarte han NM-tittelen på 10 000 meter, og han sette nye personlege rekordar på 1500 m og 5 000 m med høvesvis 3.45,4  og 13.52,0.

År 1988 slo Halvorsen seg inn i den europeiske eliten på 10 000 m med tida 27.47,4. I noregsmeisterskapen kom han på andreplass då han sette personleg rekord på 5 000 m med 13.34,6, to sekundar bak Are Nakkim. Under dei olympiske leikane i Seoul kvalifiserte Haøvorsen seg til finalen på 10 000 m, men enda på 16. plass etter å ha sprunge saktare i finaleløpet enn han gjorde i kvalifiseringa.

Halvorsen kom på 10. plass då VM i terrengløp fann stad i Stavanger våren 1989. Den 14. juli same året gjorde han sitt livs snøggaste 5 000-meterløp då han vart nummer to i eit stemne på Crystal Palace i London, tida 13.20,4 var 0,6 sekund bakom den 13 dagar gamle noregsrekorden til Are Nakkim. Året etter var han nær den elleve år gamle noregsrekorden til Knut Kvalheim på 10 000 m, då han gjorde unna sitt livs beste milløp. Sluttida 27.43,3 var vel to sekundar bak den norske rekorden.

Sesongane 1991 og 1992 gjorde Halvorsen sterke enkeltløp på 5 000 m såvel som 10 000 m. Men både i Tokyo-VM  1991 og Barcelona-OL året etter svikta han når det gjaldt som mest. I Barcelona kvalifiserte han seg til 10 000-meterfinalen med 28.21,5, for så å sprekke og verte sist av dei som fullførte finalen. Etter OL trappa han ned treningsmengda og presterte på eit noko lågare nivå dei siste tre åra han var aktiv. Han la opp i 1995.

Halvorsen vann også fleire kanadiske meisterskap i terrengløp.

Medaljar i norske meisterskap
1986: Gullmedalje på 10 000 m – 28.27,3, framom Oddmund Roalkvam (28.44,6)
1987: Gullmedalje på 10 000 m – 28.51,0, framom Are Nakkim (29.09,1)
1988: Sølvmedalje på 5 000 m – 13.34,6, bakom Are Nakkim (13.32,6)
1989: Sølvmedalje på 1500 m – 3.44,2, bak Lars Ove Strømø (3.43,7)
1991: Gullmedalje på 10 000 m – 29.09.9, framom Bjørn Nordheggen (29.18,7)
1992: Gullmedaljar på 5 000 m – 13.39,0, og på 10 000 m – 28.28,0
1993: Gullmedaljar på 5 000 m – 13.52,4, og på 10 000 m – 29.10,9

Deltaking i internasjonale meisterskap
OL 1988 i Seoul: Nr 16 på 10 000 m – 28.39,3
VM i terrengløp 1989 i Stavanger: Nr 10 på 10 km
EM 1990 i Split: Nr 12 på 10 000 m – 28.17,4. Utslått på 5 000 m (13.35,5=nr 16)
VM 1991 i Tokyo:  Utslått på 5 000 m (nr 31- 14.14,8), braut 10 000 m
OL 1992 i Barcelona: Nr 19 på 10 000 m – 29.53,9

Kjelder
friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske langdistanseløparar
Norske deltakarar under sommar-OL 1988
Norske deltakarar under sommar-OL 1992
Folk frå Hurum
Columbine-massakren

Columbine-massakren var ein skulemassakre som fann stad 20. april 1999 på Columbine High School i Jefferson County i Colorado i USA. Åtaket vart utført av elevane Eric Harris og Dylan Klebold som båe tok liva sine etter å ha drepe 12 elevar og éin lærar. 21 menneske vart skadde i åtaket.

Kjelder 
 The pain and sadness of a Columbine killer's mother - BBC, 13. februar 2016.

Skulemassakrar
Massakrar i USA
1999 i USA