alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Backstreet Girls

Backstreet Girls, ofte avstytta til BSG, er eit norsk boogierock-band frå Oslo, skipa i 1984. Bandet har seinare skifta fleir av medlemane, men kjerna er framleis den same. Namnet «Backstreet Girls» skal ha sitt opphav i songen Back street girl av Rolling Stones.

Brørne Pål Kristensen (bass) og Tom Kristensen (song) skipa bandet. Dei fekk med seg gitaristen Hans Petter Baarli frå bandet Riff Raff og trommeslagar Petter Hafstad, som ikkje spela i bandet, med var med på planlegginga og å setje namn på bandet.

Fotnotar

Norske rockegrupper
Musikkgrupper skipa i 1984
There Must Be More to Life Than This

«There Must Be More To Life Than This» er ein song av Queen-songaren Freddie Mercury frå det første soloalbumet hans Mr. Bad Guy, utgjeven i 1985. Songen vart opphavleg spelt inn av bandet til Mercury, Queen, for albumet Hot Space i 1982, men kom ikkje med på den endelege versjonen av albumet. Songen vart først spelt inn som ein duett mellom Mercury og Michael Jackson i lag med to andre songar, «State of Shock» (som kom ut i 1984 av The Jacksons med Mick Jagger) og «Victory» (som ikkje er gjeven ut).

Queen- og Michael Jackson-versjonen

Etter Michael Jackson døydde i 2009, prøvde Queen-gitaristen Brian May og trommeslagaren Roger Taylor å få gjeve ut dei tre duettane mellom Mercury og Jackson i 2012. Roger Taylor kommenterte at å arbeide med Michael Jackson Estate var som å «vasse i lim». Til slutt kom dei to partane fram til ein avtale om at berre «There Must Be More to Life Than This» kunne gjevast ut.

Versjonen som finst på Queen Forever vart produsert og miksa av William Orbit, og inneheld det originale akkompagnementet frå Hot Space-innspelinga med May på gitar, Taylor på trommer og John Deacon på bass. Ein alterantiv miks av May finst, men dei valde å nytte Orbit-miksen i staden.

Medverkande 
Freddie Mercury - solovokal, piano
Brian May - gitarar
John Deacon - bassgitar
Roger Taylor - trommer, perkusjon 
Michael Jackson - solovokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «There Must Be More to Life Than This» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1985
Freddie Mercury-songar
Songar produserte av William Orbit
Songar skrivne av Freddie Mercury
Michael Jackson-songar
Queen-songar
Living on My Own

«Living on My Own» er ein song av Freddie Mercury, opphavleg gjeven ut på det første soloalbumet hans, Mr. Bad Guy. Han vart gjeven ut som singel (med B-sida «My Love Is Dangerous») i september 1985 i Storbritannia, der han nådde 50. plassen på singellista.  I juli 1985 kom singelen ut i USA med B-sida «She Blows Hot & Cold».

I 1993, to år etter Mercury døydde, vart ein No More Brothers Mix av songen gjeven ut og denne nådde toppen av singellista i Storbritannia, Noreg og Frankrike, fleire andre land i Europa, Asia og Latin-Amerika, og vart den einaste solohitten til Mercury som nådde toppen av salslistene. Denne versjonen av singelen vart ikkje gjeven ut i Nord-Amerika. Han låg to veker på toppen av den britiske singellista.

Medverkande 
 Freddie Mercury - solo- og korvokal
 Colin Peter - produksjon og remix
 Carl Ward - produksjon og remix
 Serge Ramaekers - produksjon og remix

Lister
Originalversjonen frå 1985:
 50 (UK)

Remixen frå 1993 (No More Brothers Mix):
 1 (Storbritannia, Frankrike, Noreg, Italia, Sverige, Irland)
 2 (Austerrike; Tyskland; Nederland; Sveits)

Salstrofé

Innhald

1985-utgåva
7"
A. Living On My Own (singelversjon)
B. My Love Is Dangerous (album)

12"
A. Living On My Own (extended version)
B. My Love Is Dangerous (extended version)

1993-utgåva
7"/kassett
A. Living On My Own (Radio mix)
B. Living On My Own (1992 album remix)

CD-singel
 Living On My Own (Radio mix)
 Living On My Own (Extended mix)
 Living On My Own (Club mix)
 Living On My Own (1992 album remix)

12"
A1. Living On My Own (Extended mix)
A2. Living On My Own (Club mix)
B1. Living On My Own (Dub mix)
B2. Living On My Own (LA mix)

Musikkvideo
Musikkvideoen til både originalen frå 1985 og remixen frå 1993 av «Living on My Own» inneheld bilete av feiringa av 39-årsdagen til Mercury i 1985 i München.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Living on My Own» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Tekst på den offisielle nettsida til Queen (frå Greatest Hits III)

Freddie Mercury-songar
Songar frå 1985
Singlar frå 1985
Singlar frå 1993
Singlar frå 1994
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Frankrike
Nummer-ein-singlar i Italia
Nummer-ein-singlar i Noreg
Nummer-ein-singlar i Sverige
Songar skrivne av Freddie Mercury
Parlophone-singlar
EMI Records-singlar
Songar produserte av Reinhold Mack
Hollywood Records-singlar
Curt Cress

Curtis «Curt» Cress () er ein tysk trommeslagar og låtskrivar.

Biografi
Curt Cress byrja karrieren i 1965 i Hanau med bandet Load. Seinare spelte han i Hanau med banda Six og Orange Peel. Han har arbeidd med fleire band inkludert Klaus Doldinger sitt Passport, Atlantis, Spliff, Milli Vanilli og Snowball, Curt Cress Clan, og som gjestemusikar på fleire studioinnspelingar med tyske og internasjonale artistar, som Falco, Peter Maffay, Rick Springfield, SAGA og Tina Turner.

Cress var òg produsent, mellom anna for Uwe Ochsenknecht, Claudia Cane, Heiner Pudelko, Nena, Nina Hagen og Royal Philharmonic Orchestra. Han har òg arbeidd i studio med med Boney M., Hubert Kah, Michael Cretu, Scorpions, Alfaville, BAP, Inga og Annette Humpe, Peter Cornelius, Marianne Rosenberg, Stefan Waggershausen, Udo Lindenberg, Meat Loaf og Freddie Mercury (Mr. Bad Guy).

Cress har òg skrive mykje musikk for film og fjernsy, mellom anna seriane SK Kölsch, The Red Mile, HeliCops - Einsatz über Berlin, Tatort og kjenningsmelodiar for sportsprogram og Wetten, dass ..?.

Diskografi

Soloarbeid
1975: Curt Cress Clan (LP)
1983: Avanti (LP: WEA 24.0133; CD: WEA 240 133-2)
1987: Sing (LP)
1992: Bäng (CD)
1998: Trip (CD: WEA [Warner] 3984-21825-2)

Med andre musikarar
1973: Klaus der Geiger – Arbeit macht frei (LP: Bluff Records, BF 1010)
1973: Passport – Hand Made 
1973: Passport – Looking Thru
1974: Doldinger Jubilee Concert
1975: Passport – Cross-Collateral
1976: Lucifer’s Friend – Mind Exploding (LP: Vertigo)
1977: Passport – Iguaçu
1977: New Triumvirat – New Triumvirat Presents Pompeii
1978: Snowball – Defroster
1979: Snowball – Cold Heat
1980: Snowball – Follow the White Line
1981: Mike Batt – Six Days In Berlin
1982: Passport – earthborn
1983: Peter Schilling - Error in the System
1984: Alfaville - Forever Young
1985: Freddie Mercury - Mr. Bad Guy
1985: Passport - Running in Real Time
1987: Saga - Wildest Dreams
1988-1990: Milli Vanilli
1989: Saga - The Beginner's Guide to Throwing Shapes
1990: Alex Gunia – Alex Gunia’s Groove Cut
1990-1992: The Real Milli Vanilli
1996: Scorpions – Pure Instinct

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Curt Cress» frå ,  den 1. august 2016.

Bakgrunnsstoff
 

Tyske låtskrivarar
Tyske trommeslagarar
Tyske filmmusikkomponistar
Jo Burt

Jo Burt () er ein engelsk bassist, gitarist, låtskrivar og vokalist. Han er kanskje mest kjend for å ha vore bassist i Black Sabbath på turneen deira i 1987 etter albumet The Eternal Idol. Han slutta i bandet etter turneen enda. 

Jo Burt var med å starte Sector 27 med Tom Robinson - og eit medlem av Virginia Wolf med Jason Bonham.  Burt spelte òg på soloalbumet til Freddie Mercury, Mr. Bad Guy.

Han har skrive for, turnert og spelt med mange andre artistar, som The Troggs, Brian Setzer, Bob Geldof, Roger Taylor, James Reyne, Sweet og mange andre.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jo Burt» frå ,  den 1. august 2016.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad

Black Sabbath-medlemmar
Engelske heavy metal-bassistar
Folk frå Sherborne
The Troggs-medlemmar
Bendiks Andreas Heide

Bendiks Andreas Heide () var ein norsk lærar, lokalpolitikar og lokalhistorikar. Han var fødd og oppvaksen på Ytter-Byndra (Ytre Bjørnå) på Grytøya i Harstad kommune (tidlegare Trondenes herad) og busett på Vollstad i Harstad kommune (tidlegare Sandtorg herad). 

Bendiks Heide var gift med Ingrid Antonie Øllegård Mork. 

Foreldra var Hans Fyhn Heide og Maren Nilsdatter.

Liv og virke
Bendiks Heide tok eksamen ved Volda lærarskule i 1921, og tilleggsutdanning ved Noregs Lærarhøgskole 1924-25.

Bendiks Heide var lærar på Andenes eitt år (1921-22) og deretter i Fauskevåg i Harstad kommune (tidlegare Sandtorg herad) (1922-1948) før han gjekk over i stillinga som skoleinspektør i Sandtorg herad (1948-1968).

Bendiks Heide var formann i Trondenes lærarlag ein periode.

Bendiks Heide var aktiv politikar for Kristeleg Folkeparti. I 1946-48 representerte han borgarleg fellesliste i Sandtorg heradstyre, men frå 1948 til 1963 representerte han Kristeleg Folkeparti, og det same i 1963-1967 i Harstad kommunestyre. Han var formann i Sandtorg skolestyre i lengre tid.

Bendiks Heide kom til Fauskevåg skolekrins etter at denne og Melvik skolekrins hadde gått over til nynorsk i 1917, han var aktiv målmann og brukte nynorsk all sin dag.

Utgjevingar
Bendiks Heide hadde djupe lokalhistoriske interesser, og han skreiv fleire lengre artiklar:
 Skoleinspektør Bendiks Heide: "Skole- og opplysningsarbeid". Side 473-555 i: Trondenes bygdebok. Trondenes sogns historie'. Ved Trygve Lysaker. Trondenes bygdeboknemnd. [Harstad] 1958.
 Harstad samvirkelag 50 år 1921-1971. [Harstad] 1971. 23 sider, ill.
 Handel i Fauskevåg. Fauskevåg samvirkelag 25 år 1947 – 1973. [Fauskevåg samvirkelag], [Fauskevåg] 1973. 24 sider. ill.
Bendiks Heide skreiv i tillegg ei rekke lokalhistoriske artiklar, blant anna i Håløygminne, Harstad Tidende og fleire andre blad. 

Kjelder
 Karl Bakke, red: Norske skolefolk. Bind 1, Dreyer forlag, Stavanger, 1952
 Lars Beite, red: Norske skolefolk. Bind 1'', Tredje utgave. Paul T. Dreyers forlag, Stavanger, 1966.

Folk frå Harstad
Nordnorske målfolk
Norske lærarar
Norske lokalhistorikarar
Love Kills av Freddie Mercury

«Love Kills» er ein song av Freddie Mercury, og den første songen han spelte inn som soloartist. Songen vart opphavleg nytta i Giorgio Moroder si utgåve frå 1984 av musikken til stumfilmen Metropolis frå 1927. I 1985 vart filmen nominert til verste filmmusikk ved Gullen Raspberry Awards, og sjølve songen vart nominert til verste song. Singelen nådde uansett tiandeplassen på den britiske singellista. 

«Love Kills» vart òg nytta under rulleteksten til filmen Loaded Weapon 1 i 1993. I 2009 vart ein versjon av den engelske synthpop-songaren Little Boots gjeven ut på EPane hennar, Little Boots og Illuminations. I 2014 omarbeidde Brian May og Roger Taylor ein tidlegare uutgjeven balladeversjon av songen for det nye samlealbumet Queen Forever, eit album som fokuserer Queen sine kjærleikssongar og balladar.

Innhald
7" singel

12"-singel

Queen-versjonen

Ein balladeversjon av songen, som ikkje tidlegare var gjeven ut, vart omarbeidd av Brian May og Roger Taylor for samleplata Queen Forever. Queen-versjonen er er ein nedstrippa balladeversjon, medan Mercury-versjonen har langt meir energirik. «Love Kills» vart opphavleg skriven for det ellevte Queen-albumet, The Works, men vart ikkje nytta.

Remixar
 «Love Kills (Wolf remix)» vart funnen på ein promo-CD som berre vart gjeve ut i USA i 1992. 
 «Love Kills (Pixel '82 remix)» og «Love Kills (More Oder Rework by The Glimmers)» finst begge på den doble samleplata Lover of Life, Singer of Songs: The Very Best of Freddie Mercury Solo frå 2006.
 Fleire remixar av songen finst i 2006 på Love Kills (remix) på singlar i fleire land med forskjellige innhald: 
 «Love Kills (Sunshine People Radio remix)»
 «Love Kills (Star Rider remix)»
 «Love Kills (Rank 1 Radio remix)»
 «Love Kills (Sunshine People Club remix)»

Medverkande på soloversjonen
Freddie Mercury - vokal, synthesizerar
Reinhold Mack - synthesizerar, programmering

Medverkande på Queen-versjonen
Freddie Mercury - vokal
Brian May - gitarar, klaverinstrument, bassgitar
Roger Taylor - trommer
John Deacon - gitarar

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Kills (Freddie Mercury song)» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1984
Songar frå 1984
Debutsinglar
CBS Records-singlar
Freddie Mercury-songar
Hi-NRG-songar
Little Boots-songar
Songar produserte av Giorgio Moroder
Songar produserte av Reinhold Mack
Songar frå filmar
Songar skrivne av Freddie Mercury
Songar skrivne av Giorgio Moroder
Time av Freddie Mercury

«Time» er ein song frå 1986, spelt inn av Freddie Mercury i lag med «In My Defence», for Dave Clark-musikalen med same namn. 
Sjølv om Mercury ikkje deltok i sjølve musikalen, var begge songane med på musikalalbumet. «Time» vart òg gjeven ut som ein eigen singel, med ein instrumental versjon av songen som B-side. Singelen nådde 32. plassen på UK Singles Chart. 
Singelversjonen vart sidan gjeven ut i plateboksen The Solo Collection frå 2000 og samlealbumet Lover of Life, Singer of Songs: The Very Best of Freddie Mercury Solo frå 2006.

Musikkvideoen vart filma i Dominion Theatre i London, der musikalen hadde premiere den 9. april 1986. Sidan teateret var oppteke det meste av dagen, var det berre tid til å filme videoen om morgonen, så Mercury og den austerrikske produsenten Rudi Dolezal måtte møte opp kl. 0600 om morgonen.

Remiksar
 «Time (Nile Rodgers 1992 Remix)» er ein redigert versjon av songen for samlealbumet The Freddie Mercury Album frå 1992 og Solo Collection. Han har erstatta pianoet med ein gitar. 
 «Time (2000 Remix)» er nesten identisk til singelversjonen, bortsett frå at han manglar noko perkusjon. Han finst berre på plateboksen Solo frå 2000.

Medverkande 
Freddie Mercury - solovokal
Mike Moran - klaverinstrument
Ray Russell - gitarar
Brett Morgan - trommer
Alan Jones - bassgitar
John Christie - korvokal
Peter Straker - korvokal

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Time (Freddie Mercury song)» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1986
Singlar frå 1986
Freddie Mercury-songar
Popballar
The Golden Boy

The Golden Boy er ein song spelt inn av Queen-songaren Freddie Mercury i lag med den katalanske opera-sopranen Montserrat Caballé.

Oversyn
Han vart opphavleg gjeven ut på albumet Barcelona, og som singel to veker etter albumet kom ut, med eit anna utdrag frå albumet, «The Fallen Priest», som B-side. Ein instrumental versjon av songen vart gjeven ut på 12"- og CD-singelen. Singelen nådde 83. plassen på UK Singles Chart i Storbritannia.

Medverkande 
Freddie Mercury - vokal, piano, arrangement
Montserrat Caballe - vokal
Mike Moran - klaverinstrument, programmering, arrangement
Madeline Bell - korvokal
Dennis Bishop - korvokal
Lance Ellington - korvokal
Miriam Stockley - korvokal
Peter Straker - korvokal
Mark Williamson - korvokal
Carol Woods - korvokal

Innhald

Musikkvideo
Musikkvideoen består av eit opptak av artistane som framfører songen under La Nit-festivalen i Barcelona den 8. oktober 1988. Dette var den siste konserten Mercury heldt før sjukdommen hans vart verre. Her framførte dei denne songen i lag med «Barcelona» og «How Can I Go On». Videoen vart først gjeven ut som ein del av ein 5" CD-videosingel.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Golden Boy» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1988
Freddie Mercury-songar
Songar skrivne av Freddie Mercury
Songar skrivne av Michael Moran
Duettar
Polydor Records-singlar
Songar med tekst av Tim Rice
In My Defence

«In My Defence» er ein powerballade framført av Queen-vokalisten Freddie Mercury. Songen var frå musikalen Time av Dave Clark og vart gjeven ut på albumet Time. Songen vart ikkje ein hit medan Mercury levde, men vart det i 1992 etter Mercury døydde. Singelen nådde då åttandeplassen på UK Singles Chart i Storbritannia.

Bakgrunn
Songen vart skriven av Dave Clark, David Soames og Jeff Daniels for musikalen Time. Under musikalen framførte Mercury songen som ein duett med Cliff Richard. Dette var siste gongen Mercury song på ein konsert. Den siste framsyninga hans var i Barcelona i 1988 med Montserrat Caballé, men under denne framsyninga vart det berre mima. Songen vart innspelt som eit soloprosjekt, og spelt inn i Abbey Road i oktober 1985, kring seks månader etter Mr. Bad Guy kom ut. Produsentane forventa at Mercury ikkje var nøgd med den endelege songen, og dei ville la han spele inn med resten av Queen. Men Mercury likte godt den endelege versjonen. «In My Defence» vart først gjeven ut på albumet Time i 1986. Andre versjonar var ein Ron Nevison Mix, som kom ut på The Freddie Mercury Album og ein instrumentalversjon (med vokal for den siste linja) som finst på The Solo Collection. Ron Nevison-miksen er særs lik originalen, men har anna bass og anre trommer, medan somme strykarar vart lagt til og andre fjerna. 2000-remixen er ein remastra versjon av Ron Nevison-miksen, men har dei same instrumentspora miksa annleis.

Musikkvideo
Musikkvideoen, som vart laga etter Mercury døydde i 1991, vart regissert av Rudi Dolezal og var ein montasje av forskjellige unytta opptak av tidlegare musikkvideoar, private bilete og høgdepunkt frå karrieren til Mercury. Dolezal ønskte at videoen skulle vise at Mercury var glad og hadde det fint. Mange av klippa vart òg nytta i den tidlegare videoen til «The Show Must Go On». It

Innhald

UK 7"/kassett
A. In My Defence
B. Love Kills (Wolf Euro Mix)

UK CD1
 In My Defence
 Love Kills (Wolf Euro Mix)
 She Blows Hot And Cold (singel)
 In My Defence (original)

UK CD2
 In My Defence
 Love Kills (Original Wolf mix)
 Mr. Bad Guy
 Living On My Own (Underground Solutions Mix)

Medverkande 
 Freddie Mercury - solovokal
 Michael Moran - piano
 Paul Vincent - gitarar
 Graham Jarvis - trommer
 Andy Pask - bass
 Peter Banks - synthesizerar
 John Christie - korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «In My Defence» frå ,  den 1. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Freddie Mercury-songar
Rockeballadar
Songar frå 1986
Singlar frå 1986
Actitis


Actitis er ei biologisk slekt i snipefamilien Scolopacidae. To svært like fugleartar er plassert i denne slekta. Strandsnipe, Actitis hypoleucos har hekkeutbreiing i Eurasia og overvintring i Afrika sør for Sahara, den orientalske regionen og i den australske regionen. Den andre arten, flekksnipe, Actitis macularia, har utbreiing avgrensa til Amerika.

Slektsnamnet Actitis er frå gamalgresk aktites, 'kystbuar'.  Akte tyder 'kyst'.

Skildring 
Kroppslengda på desse små vadarane ligg mellom 18 og 22 centimeter, med flekksnipa som den minste av desse to.  Vekta varierer mellom ca. 20 og 90 gram. Begge er trekkjande vadarar, gråbrune på oversida og kvit under, med ein særeigen flukt på stive venger lågt over vatnet. Fjørdraktene er svært like, bortsett frå flekksnipene sin karakteristiske hekkefjærdrakt med kraftige mørke flekker på undersida. Begge artane har korte gule eller gulaktige bein og eit middels langt nebb. Nebbet er rett og berre litt lengre enn hovudet. Dette er særs lite sosiale fuglar og blir sjeldan sett i store flokkar.

Actitis-snipene hekkar på bakken, og hekkehabitatet er nær ferskvatn. Dei finn føda på bakken eller i vatn, og plukkar opp bytet ved hjelp av synet. Dei kan òg fange insekt i flukt. Dei et insekt, krepsdyr og andre virvellause dyr. Hekkebiologien er ikkje samsvarande mellom artane, hos strandsniper deltar begge foreldre i ruging, hos flekksniper berre viss dei er eit monogamt parsamband. Flekksnipene er delvis polyandriske, og i så fall forlèt hoene reiret etter egglegging og overlèt ansvaret til hannen.

Utbreiing 
Strandsnipa hekkar frå Storbritannia tvers over Europa og Asia til Japan. Mange av desse trekker sørover for overvintring, men somme individ vil halde seg i område med kystklima i Vest-Europa gjennom vinteren. Dei mest vidstrekte overvintringsområda for strandsniper er kystane av Afrika og Afrika sør for Sahara. Vidare langs kystar av Den arabiske halvøya, Sør-Asia og Søraust-Asia, gjennom Indonesia, Ny-Guinea til Australia, i nokre år òg på øyar i det vestlege Stillehavet. Flekksnipene hekkar frå Alaska til den sørlege kysten av Hudsonbukta og derfrå til kysten av Labrador-halvøya. Overvintringsområdet til flekksnipene ligg i det  sørlegaste USA inkludert Florida, gjennom Mellom-Amerika og Karibia til Sør-Amerika. Sørgrensa går gjennom nordlege Argentina, og i Chile til meir enn 42 ° sør.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Actitis» frå ,  den 1. august 2016.  
 
Denne artikkelen bygger på «Actitis» frå ,  den 1. august 2016.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

snipefamilien
Fugleslekter
Reidar Lorentzen

Reidar Lorentzen () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Hammerfest som vann 13 NM-medaljar i spydkasting, tre av dei i gull. Han var i alle år medlem i oslolaget IK Tjalve. Annemarie Lorentzen var mor hans og friidrettsutøvaren Harald Lorentzen ein eldre bror.

Aktiv
Lorentzen tok steget opp i noregstoppen den 1. september 1979 med eit spydkast på 87,32 m. Dei neste åra vart han nasjonalt ståande litt i skuggen av Per Erling Olsen, sjølv om han i åtte-ni sesongar framover heldt internasjonalt nivå. Då Lorentzen den 11. mai 1985 vann eit stemne i Fredrikstad med ny personleg rekord på 88,54 meter, hadde av nordmenn einast Terje Pedersen, den tidlegare verdsrekordhaldaren, og Per Erling Olsen kasta spydet lenger.

Lorentzen deltok i spydkasting i EM 1982, Sommar-OL 1984 og EM 1986. Han vart niandemann med eit kast på 80,40 m under EM 1982 i Aten, medan han rauk ut i kvalifiseringa både i Los Angeles i 1984 og i Stuttgart i 1986.

Han fekk ikkje heilt same dreisen med spydtypen som vart innført frå 1986. Den personlege rekorden med spydtypen er på 80,06 meter, oppnådd 14. august 1988 under noregsmeisterskapen i Byrkjelo. Det var faktisk hans fyrste NM-tittel, etter han hadde vunne seks sølvmedaljar og to bronsar i tidlegare NM. Han forsvarte NM-tittelen i 1989 og tok sitt tredje NM-gull i 1991.

Lorentzen la opp i 1995. Pr 2016 er det berre Andreas Thorkildsen, Pål Arne Fagernes og Rohnny Nilsen som er framom han på noregsstatistikken over lange spydkast.

Medaljar i norske meisterskap
1979: Sølvmedalje i spydkast – 84,92 m, bak Terje Thorslund (85,74 m)
1981: Sølvmedalje i spydkast – 78,08 m, bak Per Erling Olsen (78,52 m)
1982: Sølvmedalje i spydkast – 75,74 m, bak Per Erling Olsen (84,30 m)
1983: Sølvmedalje i spydkast – 71,70 m, bak Per Erling Olsen (82,94 m)
1984: Bronsemedalje i spydkast – 78,08 m
1985: Bronsemedalje i spydkast – 73,34 m
1986: Sølvmedalje i spydkast – 74,64 m, bak Øystein Slettevold (76,88 m)
1987: Sølvmedalje i spydkast – 78,10 m, bak Narve Hoff (78,54 m)
1988: Gullmedalje i spydkast – 80,06 m, framom Mathias Lilleheim (74,26 m)
1989: Gullmedalje i spydkast – 73,12 m, framom Mathias Lilleheim (69,84 m)
1991: Gullmedalje i spydkast – 74,94 m, framom Arne Indrebø (74,30 m)
1992: Bronsemedalje i spydkast – 70,74 m
1993: Sølvmedalje i spydkast – 70,48 m, bakom Arne Indrebø (74,72 m)

Personlege rekordar og årsbeste med den eldre spydtypen 

Kasta frå 1979 (87,32 m), 1982 (85,82 m), 1984 (88,46 m) og 1985 (88,54 m) var alle årsbeste i Noreg.

Personlege rekordar og årsbeste med dagens spydtype 

Kasta frå 1986 (77,62 m), 1988 (80,06 m), 1989 (73,12 m) og 1991 (74,94 m) var alle årsbeste i Noreg.

Kjelder
friidrett.no

Norske spydkastarar
Noregsmeistrar i friidrett
Norske deltakarar under sommar-OL 1984
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1984
Folk frå Hammerfest
Norske friidrettsutøvarar