alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Lonnie Mack

Lonnie McIntosh (), kjend under artistnamnet Lonnie Mack, var ein USA-amerikansk rockemusikar med røter djupt i roots-musikk frå Sørstatane. Sjølv om han gjennom det meste av karrieren sin stod utafor rampelyset, vert han rekna som ein av dei «viktigaste og innverknadsrike» gitaristane i den tidlege rockehistoria, ein banebrytar innan bluesrock, og ein av dei beste blue-eyed soul-songarane. 

Han slo gjennom i 1964 med hitsinglane «Memphis» og «Wham!», og debutalbumet The Wham of that Memphis Man, alle for det vesle Cincinnati-selskapet Fraternity Records. På desse innspelingane introduserte Mack ein nyskapande gitarstil som blanda den etablerte akkord-og-riff-forma frå tidleg rock med «skarpe, aggressive, høglydte og kjappe» bluessoloar. Desse innspelingane har blitt sagt å kraftig heve standarden for rockegitaren. Mack sine bluesaktige soloar vart ei viktig inspirasjonskjelde for dei gryande sologitaristane innan både bluesrock og southern rock.
 
Kort tid etter Mack sine innspelingar frå 1963 kom den britiske bølgja, leia av The Beatles. Dette førte til ei brå endring i musikksmaken til mange folk, og mange av dei tidlegare, amerikanske popheltane vart sett til sides, inkludert Mack. Lite skjede i karrieren hans før 1968, då bluesrocken var på sitt mest populære, og det nyskipa magasinet Rolling Stone publiserte ein artikkel om dei banebrytande bluesrockinnspelingane hans fem år tidlegare. Han fekk kort tid etter ein platekontrakt for tre album med Elektra Records i Los Angeles og byrja å spele på større konsertstadder. Innspelingane hans for Elektra dekte fleire musikksjangrar og la lite vekt på gitarvirtuositeten og bluesrock-retninga hans, med skuffande resultat. I 1971 forlet han Elektra, Los Angeles og kommersiell rock for ein lengre karriere innan country og bluegrass.

I 1985 fekk Mack hjelp av Stevie Ray Vaughan til eit fem år langt comeback innan rock, inkludert fire album og ein konsert i Carnegie Hall. Han gav ut det siste albumet sitt i 1990, men heldt fram å spele på mindre stader fram til 2004.

Diskografi

Originale studioalbum

1964: The Wham of that Memphis Man!
1969: Glad I'm in the Band
1969: Whatever's Right
1971: The Hills of Indiana
1973: Dueling Banjos (med Rusty York)
1977: Home at Last 
1978: Lonnie Mack with Pismo 
1985: Strike Like Lightning 
1986: Second Sight 
1988: Roadhouses and Dance Halls 
1999: South  (rec. 1978)

Konsertalbum
1990: Lonnie Mack Live: Attack of the Killer V (innspelt desember 1989)
1998: Live At Coco's (innspelt 1983)

Samarbeid

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lonnie Mack» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske bluessongarar
Folk frå Dearborn County i Indiana
Folk frå Smithville i Tennessee
The Wham of that Memphis Man

The Wham of That Memphis Man er debutalbumet til Lonnie Mack frå 1963. 

Albumet vart spelt inn i fleire vender i byrjinga av mars 1963 og kom ut på det vesle Cincinnati-selskapet Fraternity Records i oktober det året. Det nådde berre 103. plassen på den amerikanske albumlista, men musikkskribenten Jimmy Guterman rangerte det på 16. plassen i boka The 100 Best Rock 'n' Roll Records of All Time.

Mack vert rekna som ein av pionerane innan virtuose rockegitarsoloar og stilmessig ein forløpar for bluesrocken i USA og Southern rock. 

Albumet inneheld fleire songar med Mack på vokal.

Innhald

Medverkande
Lonnie Mack - gitar, vokal
Wayne Bullock - bass, klaverinstrument
David Byrd - klaverinstrument
Truman Fields - klaverinstrument
Ron Grayson - trommer
Don Henry - saksofon
Marv Lieberman - saksofon
Irv Russotto - saksofon
Bill Jones - bass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Wham of that Memphis Man» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1963
Alligator Records-album
Lonnie Mack-album
Fraternity Records-album
Glad I'm in the Band

Glad I'm in the Band er det andre studioalbumet til Lonnie Mack, gjeve ut i 1969. 

Albumet inneheld to nyinnspelingar av «Memphis» og «Why», som begge var på debutalbumet hans, i tillegg til Frankie Ford sin «Roberta», «Ted Taylor» sin «Stay Away from My Baby» og Little Willie John sin «Let Them Talk».

Innhald

Medverkande
Lonnie Mack - gitar, vokal
David Byrd - bass, klaverinstrument, korvokal
Tim Drummond - bass
Maxwell Davis - blåsearrangement
Mac Elsensohn - trommer
Sebastian Dangerfield - korvokal
Billy Salyer - trommer

Teknisk
Jac Holzman - produksjonsleiar
Bruce Botnick - lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Glad I'm in the Band» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Lonnie Mack-album
Elektra Records-album
Album produserte av Jac Holzman
Liu Hong

Liu Hong () er ein kinesisk kappgjengar frå Anfu i Jiangxi-provinsen som i 2015 vart verdsmeister og i 2016 olympisk meister i 20 kilometer kappgang. Tidlegare har ho vunne distansen to gongar i asialeikane og teke VM-sølv og to VM-bronsar i same.

Aktiv
Liu vann 20 km ved asialeikane 2006 i Doha, ein prestasjon ho gjentok i Guangzhou i 2010. Under sommarleikane 2008 på kinesisk heimebane vart nummer fire, fem sekundar bak bronsevinnaren. Året etter vann ho sjølv bronsen då verdsmeisterskapen fann stad i Berlin. I 2011 gjekk Liu i mål på tida 1.30.00 ved VM i Doha, 18 sekundar bakom Olga Kaniskina frå Russland, ein utøvar som fire år seinare vart frådømd gullmedaljen. I London-OL 2012 kopierte Liu fjerdeplassen frå førre sommar-OL, medan det vart bronse på henne i friidretts-VM 2013 i Moskva.

Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing vann Liu gullmedaljen på same tid som landskvinna Lü Xiuzhi, som vart dømd til sølvmedaljør. Liu si gullmedalje var den einaste som gjekk til arrangørlandet. Også under dei olympiske leikane 2016 gjekk Liu inn til gullmedalje, med eit forsprang på to sekundar til María Guadalupe González frå Mexico.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2007 i Osaka: Nr 19 – 1.36.40
OL 2008 i Beijing: Nr 4 – 1.27.17
VM 2009 i Berlin: Bronsemedalje – 1.29.10
VM 2011 i Daegu: Sølvmedalje – 1.30.00
OL 2012 i London: Nr 4 – 1.26.00
VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje – 1.28.10
VM 2015 i Beijing: Gullmedalje – 1.27.45, framom Lü Xiuzhi (1.27.45) 
OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje – 1.28.35, framom María Guadalupe González (1.28.37)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liu Hong (racewalker)» frå ,  den 22. august 2018.  
 

Kinesiske friidrettsutøvarar
Kappgjengarar
Olympiske meistrar for Kina
Verdsmeistrar i friidrett
Folk frå Jiangxi
Whatever's Right

Whatever's Right er det tredje studioalbumet til Lonnie Mack, gjeve ut i 1969 som det andre albumet hans på Elektra Records.

Innhald

Medverkande
Lonnie Mack - gitar, vokal, 6-strengsbass
Rusty York - munnspel
Jack Brickles - munnspel
David Byrd - klaverinstrument
Roy Christiansen - cello
Tim Drummond - bass
Ron Grayson - trommer
Timothy Hedding - orgel
Jerry Love - trommer
Denzil «Dumpy» Rice - piano
Leslie Asch, E. Brenden Harkin - blåsearrangement
Sherlie Matthews - vokal

Teknisk
Jac Holzman - production co-ordination
Bruce Botnick - lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Whatever's Right» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Lonnie Mack-album
Elektra Records-album
The Hills of Indiana

{{Infoboks musikkalbum 
| tittel        = The Hills of Indiana
| format        = Studioalbum
| artist      = Lonnie Mack
| utgjeve    = 1971
| sjanger       = Bluesrock, softrock
| lengd      = 41 min
| selskap       = Elektra
| produsent    = Lonnie Mack, Russ Miller
| førre  =Whatever's Right' (1969) 
| neste  = Dueling Banjos  (1973)
}}The Hills of Indiana'' er det fjerde studioalbumet til Lonnie Mack, gjeve ut i 1971. Det var òg det tredje og siste han gav ut på Elektra Records.

Innhald

Medverkande
Lonnie Mack - gitar, vokal
Buddy Spicher - fele
David Briggs - klaverinstrument
Lloyd Green - steelgitar
Don Nix - barytonsaksofon, vokal på «Three Angels»
Troy Seals - bass, vokal
Barry Beckett - klaverinstrument
Kenny Buttrey - trommer
Tim Drummond - bass
Roger Hawkins - trommer
David Hood - bass
Mount Zion Singers - vokal
Wayne Perkins - gitar
Norbert Putnam - bass, horn- og strykearrangement

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Hills of Indiana» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Lonnie Mack-album
Musikkalbum frå 1971
Elektra Records-album
The Paul Butterfield Blues Band av The Paul Butterfield Blues Band

The Paul Butterfield Blues Band er debutalbumet til Paul Butterfield, gjeve ut i 1965 på Elektra Records. Det nådde 123. plassen på Billboard popalbum-lista. I 2003 vart albumet rangert på 476. plassen på lista til magasinet Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Det vart flytta opp til 468. plassen på den reviderte lista frå 2012. Det vart òg rangert på 11. plassen på lista til Down Beat over dei 50 beste bluesalbuma.

Innhald
Seint i 1964 fortalte ein ven av husprodusenten til Elektra, Paul Rothchild, at «det beste bandet i verda stod på scenen i ein bluesbar i Chicago». Rothchild tok eit fly til Chicago for å sjå Butterfield-kvartetten, og seinare same kveld såg han gitaristen Mike Bloomfield med eit anna band på ein annan pub. I følgje Rothchild var det han som fekk Paul Butterfield til å hente inn Bloomfield som andregitarist i lag med Elvin Bishop. Rytmeseksjonen til Butterfield med Jerome Arnold og Sam Lay, hadde blitt hyrt inn frå bandet til Howlin' Wolf.

Det vart sett i stand ei innspeling i desember 1964, men desse vart lagt på hylla til fordel for konsertopptak frå Cafe Au Go Go i New York City etter bandet hadde spelt på Newport Folk Festival. Dei tidlegare studioinnspelingane kom sidan ut på The Original Lost Elektra Sessions i 1995. Då Rothchild høyrde konsertopptaka var han framleis ikkje nøgd, og bandet gjekk i studio att i september 1965 i eit forsøk på å spele inn albumet for tredje gongen. Gitarsoloane vart alle spelte av Bloomfield, og Bishop vart flytta til rytmegitar. Klaverspelaren Mark Naftalin vart henta inn for innspelingane i september og vart spurt om han ville bli med i bandet permanent, som gjorde bandet til eit seksmannsband.

Albumet består både av originale songar og songar i den elektriske Chicago blues-stilen. Det er eit av dei første bluesalbuma som vart spelte inn i Amerika med ein kvit songar, nokre få år etter den britiske bluesrørsla, der kvite musikarar og songarar hadde spelt blues sidan slutten av 1950-åra. Den 29. oktober 2001 vart albumet gjeve ut på ny av Bob Irwin på Sundazed Studios i lag med East-West. I Europa kom denne utgåva ut på Rhino WEA UK.

Innhald

Medverkande
 Paul Butterfield – solovokal (alle utanom 4, 5, 7), munnspel
 Mike Bloomfield – gitar
 Elvin Bishop – gitar
 Mark Naftalin – orgel (3, 4, 7-10)
 Jerome Arnold – bass
 Sam Lay – trommer, solovokal (5)

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Paul Butterfield Blues Band (album)» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1965
Paul Butterfield Blues Band-album
Elektra Records-album
Album produserte av Mark Abramson
Album produserte av Paul A. Rothchild
 468
Maurren Maggi

Maurren Higa Maggi () er ein brasiliansk tidlegare friidrettsutøvar frå São Carlos som i 2008 vart olympisk meister i lengdehopp.

Aktiv
Maggi sette personleg rekord med 7,26 meter i Bogotá sommaren 1999, eit rekordhopp som vart ståande som hennar lengste. To månader etter vart ho nummer åtte i lengdetevlinga under verdsmeisterskapen i Sevilla i 1999, før ho to år seinare vart ho nummer sju i Edmonton. I mars 2003 tok Maggi bronsen i lengde ved innandørs-VM i Birmingham. Tre månader seinare vart ho hekta i ei dopingprøve som viste bruk av eit anabolt steroid, noko som førte til at ho vart stengd ute frå friidrett i to år.

I 2006 vann Maggi lengdehopp i den søramerikanske meisterskapen, året etter kom ho på sjetteplassen i  øvinga ved VM i Osaka. Tidleg våren 2008 tok ho sølv i innandørs-VM, bakom Naide Gomes. I OL-finalen 22. august 2008 i Beijing smelte Maggi til med 7,04 meter i den fyrste omgangen, eit hopp ingen makta overgå, sjølv om Tatjana Lebedeva var svært nær med sine 7,03 m, den same Lebedeva som åtte år seinare fekk annullert sølvmedaljen. Maggi vann lengdehopp under panamerika-leikane 2011 i Guadalajara.

Maggi var også ein framifrå hekkeløpar og tresteghoppar, øvingar der ho som best presterte 12,71 sekundar og 14,53 meter.

Doping
Maggi vart dopingdømd sommaren 2003 og fekk ikkje delta i Friidretts-VM 2003 og Sommar-OL 2004.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1999 i Sevilla: Nr 8 i lengdehopp – 6,68 m
OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (6,35  m=nr 28)
VM 2001 i Edmonton: Nr 7 i lengdehopp – 6,73 m
VM 2007 i Osaka: Nr 6 i lengdehopp – 6,80 m
OL 2008 i Beijing:  Gullmedalje i lengdehopp – 7,04 m
VM 2009 i Berlin: Nr 7 i lengdehopp – 6,68 m
VM 2011 i Daegu: Nr 10 i lengdehopp – 6,17 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maurren Higa Maggi» frå ,  den 22. august 2018.  
 

Brasilianske friidrettsutøvarar
Lengdehopparar
Hekkeløparar
Tresteghopparar
Olympiske meistrar for Brasil
Elvin Bishop

Elvin Richard Bishop () er ein USA-amerikansk blues- og rockesongar, gitarist, bandleiar og låtskrivar. Han var opphavleg medlem av Paul Butterfield Blues Band og vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av gruppa i 2015 og Blues Hall of Fame som soloartist i 2016. 

Bishop spelte med Paul Butterfield frå 1963 til 1968, då han gjekk solo og skipa Elvin Bishop Group. Han spelte òg med Mike Bloomfield og Al Kooper på albumet deira The Live Adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper.

Diskografi

Studioalbum
The Elvin Bishop Group (1969)
Feel It! (1970)
Rock My Soul (1972)
Let It Flow (1974)
Juke Joint Jump (1975)
Struttin' My Stuff (1975)
Hometown Boy Makes Good! (1976)
Hog Heaven (1978)
Is You Is or Is You Ain't My Baby (1981)
Big Fun (1988)
Don't Let the Bossman Get You Down! (1991)
Ace in the Hole (1995)
The Skin I'm In (1998)
Party Till the Cows Come Home (2004)
Gettin' My Groove Back (2005)
The Blues Rolls On (2008)
Little Smokey Smothers & Elvin Bishop: Chicago Blues Buddies (2009)
Red Dog Speaks (2010)
Can't Even Do Wrong Right (2014)
Elvin Bishop's Big Fun Trio (2017)

Samlealbum
The Best of Elvin Bishop: Crabshaw Rising (1975)
Sure Feels Good: The Best of Elvin Bishop (1992)
The Best of Elvin Bishop: Tulsa Shuffle (1994)

Konsertalbum
Raisin' Hell (1977)
That's My Partner! (2000)
King Biscuit Flower Hour Presents in Concert (2001)
Booty Bumpin''' (2007)Raisin' Hell Revue (2011)Live On The Legendary Rhythm & Blues Cruise'' (2011)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elvin Bishop» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad

USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
Bluesrock-musikarar
Folk frå Glendale i California
Rock and Roll Hall of Fame
Musikarar frå California
Paul Butterfield Blues Band-medlemmar
Mattighofen

Mattighofen er ein kommune i distriktet Braunau am Inn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 5,15 km² og i kring 6 500 ibuarar. Byen Mattighofen ligg 454 meter over havet, ei 15 km sør-søraust om Braunau am Inn.

KTM, eit industrikonsern som lagar syklar, mopedar og motorsyklar, har hovudkontor og fabrikkar i Mattighofen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mattighofen» frå ,  den 22. august 2018.  
 

Kommunar i Oberösterreich
Mark Naftalin

Mark Naftalin () er ein amerikansk blues-klaverspelar, plateartist, komponist og plateprodusent. Han var med på dei første fem albuma med Paul Butterfield Blues Band i midten av 1960-åra som medlem av dette bandet. Som følgje av dette vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2015. Han arbeidde seinare med Butterfield Band-medlemmet Mike Bloomfield og har vore aktiv frå heimen sin i Marin County i San Francisco Bay Area som festival- og radioprodusent i fleire tiår.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mark Naftalin» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Nettsida til Naftalin
Michael Bloomfield-kronologi og analyse

Musikarar frå Minneapolis
Elevar ved University of Chicago
USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske bluespianistar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske plateprodusentar
Musikarar frå San Francisco Bay Area
USA-amerikanske radioprogramleiarar
Rock and Roll Hall of Fame
Paul Butterfield Blues Band-medlemmar
Jerome Arnold

Jerome Arnold () er ein amerikansk bassist, kjend for arbeidet sitt med Howlin' Wolf, og The Paul Butterfield Blues Band i 1960-åra.

Som opphavleg medlem av Butterfield band vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2015.

Han spelte på albuma The Paul Butterfield Blues Band og East-West. Han var medlem av The Butterfield Band på Newport Folk Festival i 1965, og var blant musikarane som spelte med Bob Dylan då han gjekk elektrisk på denne festivalen.

Jerome Arnold er ein yngre bror av Billy Boy Arnold og munnspelspelaren Augustus «Gus» Arnold (som kring 1969 endra namn til «Julio Finn»).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jerome Arnold» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske bassistar
Rock and Roll Hall of Fame
Musikarar frå Chicago
Paul Butterfield Blues Band-medlemmar
Sam Lay

Sam Lay () er ein amerikansk trommeslagar og vokalist som har vore aktiv sidan slutten av 1950-åra.  I 2015 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som ein del av bandet Paul Butterfield Blues Band, der han byrja midt i 1960-åra. Før den tid hadde han spelt med kjende bluesmusikarar som Willie Dixon, Howlin' Wolf, Eddie Taylor, John Lee Hooker, Junior Wells, Bo Diddley, Magic Sam, Jimmy Rogers,  Earl Hooker og Muddy Waters. Han spelte òg trommer for Bob Dylan, då Dylan gjekk elektrisk på Newport Folk Festival i 1965, og på albumet Highway 61 Revisited. 

Lay har òg gjeve ut to album med sitt eige band.

Kjelder

USA-amerikanske bluestrommeslagarar
USA-amerikanske bluessongarar
Musikarar frå Birmingham i Alabama
Bluesmusikarar frå Alabama
Rock and Roll Hall of Fame
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske jazztrommeslagarar
Paul Butterfield Blues Band-medlemmar
East-West av The Butterfield Blues Band

East-West er det andre studioalbumet til The Butterfield Blues Band, gjeve ut i 1966 på Elektra Records. Det vart spelt inn i det kjende Chess Studios på 2120 South Michigan Avenue i Chicago. Det nådde 65. plassen på Billboard popalbum-lista, men har sidan vore høgt akta blant rock- og blues-skribentar.

Innhald
Som debutplata, består albumet av somme tradisjonelle bluessongar med gitar av Mike Bloomfield og Elvin Bishop. I motsetnad til debutplata, spelar Bishop òg gitarsoloar. Trommeslagaren Sam Lay hadde slutta på grunn av sjukdom og blitt erstatta av den meir jazzprega Billy Davenport. Den sosiale samansetnaden i bandet endra seg òg frå å vere styrt av Butterfield i byrjinga til å bli meir eit demokratisk band.

Som følgje av dette vart det teke med to instrumentale lange jammar etter ønskje frå Bloomfield etter at dei hadde spelt på The Fillmore i San Francisco i mars 1966 med Jefferson Airplane. Begge, «Work Song», og tittelsporet «East-West» der det vert nytta element av modal jazz slik Miles Davis hadde innført på albumet Kind of Blue, reflekterte kjærleiken hans til jazz. Albumet inneheld òg Michael Nesmith-songen «Mary, Mary», som Nesmith kort tid etter spelte inn med bandet sitt The Monkees. 

Den 29. oktober 2001 vart ei nymastra utgåve av albumet gjeve ut av Bob Irwin på Sundazed Studios i lag med debutplata. Denne kom ut på Rhino WEA UK i Europa.

Plateomslaget
Plateomslaget vart fotografert på Museum of Science and Industry i Chicago.

Innhald

Side ein

Side two

Medverkande
 Paul Butterfield — vokal, munnspel
 Mike Bloomfield — elektrisk gitar
 Elvin Bishop — elektrisk gitar, solovokal på «Never Say No»
 Mark Naftalin — piano, orgel
 Jerome Arnold — bass
 Billy Davenport — trommer

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «East-West (Paul Butterfield Band album)» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Michael Bloomfield-kronologi og analyse

Musikkalbum frå 1966
Paul Butterfield Blues Band-album
Album produserte av Paul A. Rothchild
Album produserte av Mark Abramson
Elektra Records-album
Grammy Hall of Fame Award
Acidrock-album
Billy Davenport

Billy Davenport () var ein amerikansk trommeslagar som var mest kjend for arbeidet sitt med bluesmusikarar som Willie Dixon, Muddy Waters, Howlin' Wolf, Otis Rush og Paul Butterfield. Han spelte på Butterfield-albumet East-West, og trekte seg så heilt attende frå musikkindustrien fram til 1972, og igjen frå 1974 til 1981.

Han vart posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2015 som eit tidleg medlem av The Butterfield Band.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Billy Davenport» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske trommeslagarar
Musikarar frå Chicago
Rock and Roll Hall of Fame
Paul Butterfield Blues Band-medlemmar
Liu Yandong

Liu Yandong  () er ein kinesisk kommunistisk politikar. Ho blei medlem av politbyrået for det kinesiske kommunistpartiet i 2007 og gjenvald i 2012. I 2008 blei ho også medlem av regjeringa, som statsråd. 

Liu Yandong vart føddi Nantong i provinsen Jiangsu i den dåverande Republikken Kina. Far hennar, Liu Ruilong, var med på å grunnleggja den 14. raude armeen, ein tidleg kommunistisk militsstyrke. Han blei seinare kinesisk jordbruksminister.

Liu blei medlem i kommunispartiet då ho var 19.

Ho studerte ved det prestisjerike Tsinghua-universitetet i Beijing gjennom Kulturrevolusjonen, og gjekk ut i 1970 med ein grad i kjemi. Deretter arbeidde ho ved ein kjemisk fabrikk i  Tangshan i Nordaust-Kina. I 1980 blei ho overført til Beijing, der ho arbeidde for kommunistpartiet, og i 1981 blei ho utnemnd til visesekretær for partiet i Chaoyang-distriktet der. I 1982 byrja ho arbeida i Kinas kommunistiske ungdomsliga, der kollegaer var Wang Zhaoguo, Hu Jintao og Song Defu. I løpet av 1980-åra blei ho gift med Yang Yuanxing, og paret fekk ei dotter.

I mars 1991 blei ho generalsekretær for Den sentrale avdelinga for eningsfronten i partiet. Medan ho arbeidde tokho master- og doktorgrad ved Renminuniversitetet og Jilinuniversitetet.

I mars 2002 blei ho vald til viseformann for Det kinesiske folks politisk konsultative konferanse. 
I november 2007 blei Liu medlem av politbyrået, som einaste kvinne av 25 medlemmer. I 2008 blei ho vald inn i det kinesiske statsrådet. 
I 2012 blei ho gjenvald til politbyrået, og nokre månader seinareblei ho vald til viseministerpresident av andre rang med ansvar for utdanning, helse og idrett.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Liu Yandong» frå ,  den 22. august 2018.

Bakgrunnsstoff
Liu Yandong ved nettstaden til det kinesiske statsrådet
 China Vitae: Liu Yandong 

Xi-Li-administrasjonen
Kinesiske politikarar
Folk frå Nantong
Kotsjenovo

Kotsjenovo eller Kotsjenjovo er ein garnisonslandsby vest for Novosibirsk i  Novosibirsk oblast.

Referansar

Novosibirsk oblast
The Resurrection of Pigboy Crabshaw

The Resurrection of Pigboy Crabshaw er det tredje studioalbumet til The Butterfield Blues Band. Namnet syner til Elvin Bishop, som byta frå rytmegitar til sologitar etter Mike Bloomfield slutta for å skipe Electric Flag. Albumet markerte ei lett, musikalsk retningsendring mot R&B og var den første Butterfield-innspelinga med ei blåserekkje, inkludert altsaksofonisten David Sanborn.

Innhald

Medverkande
 Paul Butterfield – vokal, munnspel
 Elvin Bishop – gitar 
 Mark Naftalin – klaverinstrument
 Bugsy Maugh – bass, vokal på «Driving Wheel»
 Phil Wilson – trommer
 Gene Dinwiddie – tenorsaksofon
 David Sanborn – altsaksofon
 Keith Johnson – trompet

Salslister
Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Resurrection of Pigboy Crabshaw» frå ,  den 22. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1967
Paul Butterfield Blues Band-album
Elektra Records-album