alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Torstein Torsteinson

Torstein (Louis) Torsteinson  () var ein norsk kunstmålar. 

Torsteinson byrja kunstmålarutdanninga si som tjueåring på den målarskulen, J.F. Eckersbergs malerskole i Oslo, som Knut Bergslien dreiv etter at Eckersberg døydde. Der studerte han frå 1896 til 1897, før han drog til København, slik mange andre norske kunstnarar gjorde i desse tidene, og studerte ved målarskulen til Kristian Zahrtmann vinteren 1898–1899. Men allereie våren 1899 reiste han til Paris og vart elev ved målarskulen til James Whistler ei stutt tid, og Wistlers måleri kom til å verte ei inspirasjonskjelde for han. I Torsteinsons portrett frå 1899 av målaren Anders C. Svarstad (no i Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design (Nasjonalgalleriet) i Oslo) gjer denne inspirasjonen seg gjeldande.

Torsteinson har hatt ein rad separatutstillingar og teke del i mange kollektivutstillingar i både Skandinavia og Tyskland, og er representert i dei største musea i Noreg. Han har mellom anna vore medlem i Bildende Kunstneres Styre (1928-30) og Den faste Jury (1928), og dreiv samane med Søren Onsager eigen målarskule i Oslo frå 1926-29. Frå 1939 fekk han kunstnarløn frå staten.

Torsteinson budde i Paris frå 1908 til 1925, men var heime i Noreg med jamne mellomrom i samband med utstillingar. Fransk kunst fekk stor innverknad på hans kunstnarlege utvikling, og drag av impresjonismen og kubismen er å sjå i arbeida hans. Med verk av Paul Cézanne, Henri Matisse, André Derain og André Lhote som inspirasjonskjelder måla han landskapsbilete i stramme, enkle former, som Alléen frå 1919, og dessutan interiør og stilleben. Av arbeida frå denne perioden er han representert i Nasjonalgalleriet i Oslo med tre stilleben, to landskapsmåleri og det fargerike måleriet Interiør frå 1918. I ungdomen hadde han òg vorte fascinert av  Edvard Munchs måte å måle på, slik det framgår av til dømes målarstykket Dobbeltakt frå 1906, som òg er i Nasjonalgalleriet.  Han har vore oppteke av dei formale problema som komposisjonen, forma og fargen.

I 1925 reiste Torsteinson frå Paris til Noreg og slo seg ned i Asker kommune, der han hadde budd ei stutt tid tidlegare, og vart buande her resten av livet. I Asker måla han landskapsmåleri og portrett i ein stil som var lausare og mindre streng i forma. Etter fyrst å ha budd eit bel på garden Øvre Bleiker, deretter i Villa Sollys (som på folkemunne vart kalla «Amerikakufferten») ved Bondi og dessutan på Borgen, båe stadane i nærleiken av Asker sentrum, bygde familien seg i 1933 eit hus med atelier i Stasjonsveien på Billingstad, rett nedanfor Billingstad jarnbanestasjon. Der vart familien buande, og dit kom på vitjing gode vener som til dømes Aksel Sandemose, Gunnar Reiss-Andersen, Ståle Kyllingstad og Herman Wildenvey.

Torsteinson døydde i Asker i 1966.

Bakgrunnsstoff

Norske målarar
målarar frå 1800-talet
målarar frå 1900-talet
Saggrenda

Saggrenda er eit tettbygd område i Kongsberg kommune, ein snau mils veg vest for sentrum av Kongsberg. 

I Saggrenda ligg mellom anna turistattraksjonen Kongens Gruve, ei av fleire nedlagde sølvgruver i Kongsbergområdet som høyrde til Kongsberg Sølvverk, som var i drift fram til 1958. Gruva er no museum som publikum kan vitje ved å verte med eit gruvetog 2,3 kilometer inn i berget. Det er Norsk Bergverksmuseum på Kongsberg som har ansvaret for gruva.

Det tidlegare danske Astmahjemmet, eit sanatorium som den danske Raudekrossen dreiv i perioden frå 1949 til 1979 for danske barn som hadde astma, låg òg i Saggrenda. Bygningen er no teke i bruk til anna føremål.

Saggrenda hadde òg ein statleg skogskule som hadde elevar frå heile Noreg. Skulen har i dag vorte til Saggrenda Naturbruk og Byggfagsenter, som er ei avdeling under den fylkeskommunale Kongsberg videregående skole, og gjev opplæring i fag som har med skog, utmark, friluftsliv, jakt, fiske, natur og miljø å gjere. Det er oppretta samarbeid med  andre nordiske og baltiske naturbruksskuler, mellom anna om elevutveksling. Her er dessutan eit internat med tilbod til alle elevar ved Kongsberg videregående skole som elles ville ha hatt lang reiseveg mellom skulen og heimen.

Kjelder 

Geografi i Kongsberg
Adriana Esteves

Adriana Esteves Agostinho Brichta () er ein brasiliansk skodespelar.

Esteves blei fødd i Rio de Janeiro.

Brasilianske skodespelarar
Luthersk Kirketidende

Luthersk Kirketidende er eit luthersk, kyrkjeleg blad som blir gitt ut av Luther forlag i Oslo og kjem ut annankvar veke. Bladet kom ut første gong 5. juli 1863, med Gisle Johnson som redaktør. I dag (2013) er professor Harald Hegstad ansvarleg redaktør. 

Den viktigaste målgruppa for bladet er prestar og andre teologar. Bladet inneheld m.a.  artiklar,  gjennomgåing av preiketekstar for kommande søndagar, debattinnlegg og  stillingslysingar.

Bakgrunnsstoff
Nettside

Norske tidsskrift
Den norske kyrkja
Skipingar i 1863
Vevdesign

Vevdesign, av engelsk web design, er design av innhald på verdsveven, Internett. Ein kan designe vevsider ved hjelp av eit dataprogram, gjerne etter handteikna skisser, og etterpå koda i programmeringspråk som blant anna HTML og CSS av ein programmerar.
Internett
Nay Pyi Taw

Nay Pyi Taw (burmesisk utt. , òg skrive Naypyidaw) er ein ny by som blei hovudstaden i Burma (Myanmar) i 2005. Nay Pyi Taw ligg sentralt i landet, i Kyatpyae-området, 3 km vest for byen Pyinmana og rundt 32 mil nord for den tidlegare hovudstaden Yangon. Namnet «Nay Pyi Taw» kan bety 'kongepalass', 'kongeby' eller 'kongssete'.

Historie
Flyttinga av hovudstaden til det nyleg rydda jungelområdet blei overraskande annonsert i 2005, og dei administrative funksjonane blei offisielt flytta 6. november det året. Bygginga av byen hadde allereie gått føre seg i løynd i fleire år.

På dagen til dei væpna styrkane den 27. mars 2006 marsjerte over 12 000 soldatar i ein militærparade under det første offisielle arrangementet i den nye hovudstaden. Det var også då namnet Nay Pyi Taw blei offisielt annonsert.

Pyinmana like ved Nay Pyi Taw var hovudbase for frigjeringshæren i Burma. Det var i Pyinmana at hæren trente soldatar og offiserar.

Geografi og bygningar
Nay Pyi Taw dekkjer 7000 km² og er delt inn i ulike soner for administrasjon, marknad, hotell og restaurantar. Han har fleire nye, prangande bygningar med god plass mellom seg, mellom anna det burmesiske parlamentet, presidentpalasset og Uppatasanti-pagoden, ein modell av Shwedagon-pagoden i Yangon. Det finst også fleire museum og ein dyrehage her.

Byen har lufthamn og vegsamband til Yangon.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Akash Banerjee, Myanmar's capital Naypyidaw a ghost town, India Today (May 29, 2012)
Kaori Enjoji, The Road to Naypyidaw, CNBC (20 Jun 2012)
David Pilling, Naypyidaw: a general’s fantasy becomes real, Financial Times (Nov 27, 2012)
Damien McElroy, Burma: welcome to Naypyidaw - the home of kings - and the world's weirdest capital city, The Daily Telegraph (18 Nov 2011)
Surrounded by Poverty, a Lifeless Capital Stands Aloof, New York Times (December 13, 2011)

Byar i Myanmar
Hovudstader i Asia
Planlagde hovudstader
Skipingar i 2005
Borgundfjordtunnelen

Borgundfjordtunnelen (òg kalla Bytunellen) er ein prosjektert undersjøisk vegtunnel under Borgundfjorden mellom Ålesund og Sula kommunar.

Tunnelar i Møre og Romsdal
Samferdsle i Sula
Byggverk i Sula
Samferdsle i Ålesund
Byggverk i Ålesund
Melekeok

Melekeok er ein delstat og ein liten by på Palau, som sidan 7. oktober 2006 har vore hovudstad for øystaten. Byen er også hovudstad i delstaten med same namn. Den palauiske regjeringsbygningen ligg i Ngerulmud like vest for Melekeok.

Tidlegare låg hovudstaden på Koror, men i 2006 blei han flytta til Melekeok på den større øya Babeldaob. 

Delstaten Melekeok er på 28,5 km² og ligg mellom statane Ngchesar i sør, Ngeremlengui i vest og Ngiwal i nord.

Innbyggjarar 
Ifølge folketelljnga frå 2005 budde det 391 menneskeri delstaten Melekeok. Desse var fordelte på 8 landsbyar eller busetjingar:

Melekeok
Ertong
Ngeburch
Ngeremecheluch
Ngermelech
Ngerubesang
Ngerulmud
Ngeruling
I følgje folketeljinga hadde busetjinga Melekeok rundt 270 innbyggjarar, noko som gjorde henne til ei av verdas minste hovudstader.

Melekeok har den største innsjøen i heile Mikronesia, Ngardok på 493 hektar. Denne  sjøen har ein levedyktig førekomst av saltvasskrokodillen Crocodylus porosus.

Kjelder

Babeldaob ved reference.com (Encyclopaedia Britannica, 2008)
The World Factbook , cia.gov

Denne artikkelen bygger på «Melekeok» frå ,  den 15. januar 2013.

Bakgrunnsstoff 

Hovudstader i Oseania
Palau
Primož Ulaga

Primož Ulaga () er ein slovensk tidlegare skihoppar frå Ljubljana, som representerte Jugoslavia. Han vann i 1988 sølvmedaljen i VM i skiflyging og ein olympisk sølvmedalje for Jugoslavia sitt firemannslag i laghoppinga. Same sesongen kom han på tredjeplassen i verdscupen i skihopping.

Aktiv
Ulaga slo gjennom då han vart nummer tre og fire i dei to renna som avslutta den fyrste verdscupen i skihopping. Renna fann stad i Planica i slutten av mars månad 1980. 21. februar 1981 gjekk han heilt til topps i eit verdscuprenn i Thunder Bay, framom Johan Sætre frå Noreg. Dei neste to sesongane var Ulaga oftast å finne langt ned på resultatlistene, men på tampen av 1983-sesongen nærma han seg verdseliten og på heimegrunn i Planica avslutta han sesongen med ein andreplass og ein siger.

Frå OL-sesongen 1984 til og med den neste OL-sesongen høyrde Ulaga med til den ypparste verdseliten mellom skihopparane. Unnataket var 1985-sesongen, då han opna med ein femteplass, ein prestasjon han måtte vente til neste sesong for å overgå. Både i 1984 og 1986 vart han nummer seks i verdscupen samanlagt, i 1987 nummer sju, medan han i 1988 kom på tredjeplass, bakom vinnaren Matti Nykänen frå Finland og Pavel Ploc som representerte Tsjekkoslovakia. Mellom mars 1980 og mars 1990 vann Ulaga ni verdscuprenn og steig på pallen 25 gongar.

Ulaga vart nummer seks i storbakken under verdsmeisterskapen i Seefeld i 1985. Under OL 1988 i Calgary deltok han på det jugoslaviske laget som tok sølvmedaljane i laghoppinga, men lukkast slett ikkje i dei individuelle øvingane. Derimot fekk han same sesongen sølvmedaljen i VM i skiflyging i Oberstdorf, berre slått av Ole Gunnar Fidjestøl.

Ulaga la opp som aktiv skihoppar i 1992.

Verdcupsigrar

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Primož Ulaga» frå ,  den 15. januar 2013.  
 

Slovenske skihopparar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Jugoslavia
Jugoslaviske deltakarar under vinter-OL 1984
Skihopparar under vinter-OL 1984
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Jugoslaviske deltakarar under vinter-OL 1988
Skihopparar under vinter-OL 1988
Piotr Fijas

Piotr Władysław Fijas () er ein polsk, tidlegare skihoppar frå Bielsko-Biała. Han var kjend som ein skiflygar, og vann bronsemedaljen i VM i skiflyging i Planica i 1979. I 1987 sette han i Planica verdsrekord i skiflyging med eit hopp på 194 meter.

Aktiv
Fijas deltok internasjonalt i skihopping frå 1978 og 1988. Han kom på bronseplassen i VM i skiflyging i Planica i 1979, der Armin Kogler frå Austerrike vart verdsmeister. I 1987 sette han verdsrekord i Planica med 194 meter, ein verdsrekord som stod i sju år. Han sette også bakkerekord i Vikersundbakken i 1986 med 163 meter.

Mellom 1980 og 1987 oppnådde Fijas ti pallplasseringar i verdscupen. Tre av dei var sigrar, dei to fyrste vinteren 1980, den tredje og siste i januar 1986. Alle tre sigrane kom i storbakkar. I hans beste sesong samanlagt i verdscupen, 1984/85 vart han nummer 14.

Fijas deltok frå 1980 til 1988 i alle dei store meisterskapane i nordiske greiner; sjuandeplassen i normalbakken under vinter-OL i Sarajevo i 1984 vart hans beste plassering. Han vart også nummer sju i sitt siste skiflygings-VM, i 1988 i Oberstdorf.

Fijas la opp som skihoppar etter 1988-sesongen. Han er i dag med i trenar-teamet til det polske hopp-landslaget.

Verdcupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Piotr Fijas» frå ,  den 15. januar 2013.  
 
Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
FIS-biografi 
 

Polske skihopparar
Polske deltakarar under vinter-OL 1980
Skihopparar under vinter-OL 1980
Polske deltakarar under vinter-OL 1984
Skihopparar under vinter-OL 1984
Polske deltakarar under vinter-OL 1988
Skihopparar under vinter-OL 1988
Crow-elva i Canterbury

Crow-elva renn gjennom nasjonalparken Arthur's Pass National Park i regionen Canterbury på New Zealand. Ho har utspringet sitt nær Mount Rolleston, renn sørover og munnar ut i Waimakaririelva.

Elva fekk namn etter ein gråflikfugl (lōkako), som vart sett i 1865 under ei utforsking av området. Sørøy-kokakoen vart sist sett i 1930-åra, og er truleg utdøydd.

Miljøverndepartementet, Department of Conservation (DOC), vedlikeheld ei fottur-rute langs elva og ei  villmarkshytte er tilgjengeleg for tugåarar.

Sjå òg 
Anti Crow-elva

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Crow River (Canterbury)» frå ,  den 15. januar 2013.  
 

Elver på New Zealand
Canterbury på New Zealand
Anti Crow-elva

Anti Crow-elva er ei lita elv inne i nasjonalparken Arthur's Pass National Park i Canterbury på New Zealand. Ho er ei sideelv til Waimakaririelva, og har fått namnet sitt fordi elvedalen ligg rett mot dalen til elva Crow River.

Fjellet Damfool ligg øvst i elvedalen til Anti Crow.

Sjå òg 
Crow River

Kjelder 

Land Information New Zealand  - Search for Place Names
Denne artikkelen bygger på «Anti Crow River» frå ,  den 15. januar 2013.  
 

Elver på New Zealand
Canterbury på New Zealand
Kiribatisk

Kiribatisk (også kjend som gilbertesisk) er eit mikronesisk språk som blir tala på Kiribati, der det er offisielt språk og utbreidd blant størstedelen av befolkninga. Det finst også talarar på Fiji, Nauru, Salomonøyane, Tuvalu, Vanuatu og i USA.

Namna Kiribati og ikiribati er ei kiribatisering av det engelske namnet «Gilberts», etter Gilbertøyane, den største øygruppa i landet.

Skrift
Kiribatisk blir skrive med latinske bokstavar.

Bakgrunnsstoff
Kiribati Language Lessons, Peace Corps Language Handbook

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Gilbertese language» frå ,  den 15. januar 2013.  
 

Malayopolynesiske språk
Språk på Fiji
Språk på Kiribati
Språk på Salomonøyane
Språk på Tuvalu
Einskildspråk
Palauisk

Palauisk er eit malayopolynesisk språk som er nasjonalt språk på Palau, der det har rundt 15 000 talarar.

Palauisk blir snakka av rundt 65 % av palauarar. Det er offisielt språk i dei fleste statane i Palau, bortsett frå Angaur og dei fjernare øyane Sonsoral og Tobi.  Det andre offisielle språket i øyriket er engelsk.
Utanom Palau finst det ein del språkbrukarar på Guam og i USA.

Språket tilhøyrer den sentral-austlege språkgruppa av  malayopolynesiske språk, og skil seg ut frå andre språk i Mikronesia ettersom det verken tilhøyrer dei mikronesiske eller polynesiske språka. Det einaste nærskylde språket i området er chamorro, som mellom anna blir snakka på Guam.

Ein skriv palauske med det latinske alfabetet, etter ein ortografi som blei fastsett på 1970-talet.

Språkdøme

Artikkel 1 frå  menneskerettsfråsegna"

Artikkel XIII, seksjon 1 frå den palauiske grunnloven:

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Barnebøker på palauisk
Enkle frasar  ved palaunet.com
Ordliste  ved pacificworlds.com
Japanese and Other Loanwords in Palauan, Far Outliers

Einskildspråk
Malayopolynesiske språk
Språk på Palau
Nordiske greiner under vinter-OL 1952

Nordiske greiner på ski under vinter-OL 1952 i Oslo bestod av seks øvingar. Langrenn for kvinner vart arrangert for fyrste gong. Elles var det tre øvingar i langrenn for menn, samt kombinert og spesielt hopprenn, begge for menn. Alle øvingane vart arrangerte i skianlegget i Holmenkollen med langrennsløypene innover i marka.

Medaljestatistikk

Kombinert

Menn

Normalbakke & 18 km

Dato: 18. februar

Langrenn

Kvinner

10 km 

Dato: Laurdag 23. februar

Menn

18 km 

Dato: Måndag 18. februar

50 km 

Dato: Onsdag 20. februar

4 x 10 km stafett 

Dato: Laurdag 23. februar

Skihopping

Menn

Normalbakke 

Holmenkollbakken
Dato: Torsdag 14. februar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordiske greiner under Vinter-OL 1952» frå ,  den 16. januar 2013.  
 

1952 i Noreg
Holmenkollen
Vinter-OL 1952
Nordiske greiner under vinter-OL
Glorious av Cascada

«Glorious» var eit av bidraga i Unser Song für Malmö, framført på engelsk av Cascada.

Unser Song für Malmö
Cascada deltok med songen i Unser Song für Malmö, den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, 14. februar 2013. Ein del av songen vart utgjeven 9. januar 2013. Same dag vart den fullstendige versjonen offentleggjort.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Glorious (Cascada song)» frå ,  den 16. januar 2013.

Fotnotar

Songar frå 2013
Cascada-songar
Unser Song für Malmö-songar
Eurovision Song Contest 2013-songar
Tyske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Rogne kyrkje

Rogne kyrkje er ei åttekantkyrkje frå 1857 i Øystre Slidre kommune, Innlandet.

Rogne kyrkje vart offisielt innvia i 1857 og ein del av inventaret er frå tidlegare kyrkjebygg, mellom anna ei altertavle. Til bygginga av kyrkja vart det brukt teikningar av arkitekt Christian H. Grosch. Same teikningar vart  brukt til tre andre kyrkjer: i Begnadalen kyrkje i 1859 (brann ned 1957), Nes kyrkje i Ådal (i 1860) og Hval kyrkje i Hallingby (frå 1862). Kyrkjebygget er bygd i tømmer og har cirka 200 sitteplassar.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 

Kyrkjer i Valdres prosti
Kyrkjer i Øystre Slidre
Kulturminne i Øystre Slidre
Norske kyrkjer frå 1857
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Christian H. Grosch
Deception-elva

Deception-elva er ei elv på Sørøya på New Zealand. Ho er ei sideelv til Otiraelva i regionen West Coast, og renn stort sett i nordleg retning frå utspringet i hellingane under Mount Franklin. Ho renn nær Goat Pass, som gjev tilgang til Mingha River. Nesten heile elveløpet ligg innanfor nasjonalparken Arthur's Pass National Park.

Elva vart i si tid kalla «Goat Creek» ('Geitebekken'). Ho vart utforska om kring år 1900 som ei mogeleg alternativ rute for jarnvegslinja Midland Line, og landmålaren åtvara mot at vass-standen i elva kunne vera bedragersk (deceiving). Om lag tre månandar seinare valda flaum i elva inn i dalen Otira Valley skade på jarnvegen for fleire tusen pund, og elva fekk namnet ho ber i dag.

Miljøverndepartementet, Department of Conservation, vedlikeheld ein tursti langs elva, og han er ein del av den årlege mangekamptevlinga Coast to Coast Race. Der er tilgjengelege villmarkshytter for fotturistar, ei nær Goat Pass og ei anna litt lenger nede langs elva.

Referansar 

 - Search for Place Names

Denne artikkelen bygger på «Deception River» frå ,  den 16. januar 2013.  
 

Elver på New Zealand
West Coast på New Zealand
Grey District
Ein bißchen Glück

Ein bißchen Glück var den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 1996 i Oslo i Noreg og fann stad 1. mars 1996 i Friedrich-Ebert-Halle i Hamburg-Harburg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ein bisschen Glück» frå ,  den 16. januar 2013.  
 

1996 i Tyskland
Musikktevlingar i 1996
Eurovision Song Contest 1996-uttakingar
Tyske Eurovision Song Contest-uttakingar
Nes kyrkje på Ringerike

Nes kyrkje også kjent som Nes kirke på Nes i Ådal i Ringerike kommune er ei åttekanta sentralkyrkje i lafta tømmer frå 1860. Kyrkja har plass til 250 personar og er teikna av arkitekt Christian H. Grosch. Den høyrer til i Ringerike prosti.

Historie

Ved Kgl. resolusjon av 2. februar 1857 vart det avgjort å opprette Ådal prestegjeld, og planlegging av kyrkja kunne ta til. Samstundes med at gjeldet vart oppretta fekk ein løyve til å leggje ein kyrkjegard og oppføre ei kyrkje på garden Nes. Den vart innvia 22. august 1860 ved soknepresten til Gran, S. B. Bugge. Bugges tale finst fortsatt i prestegjeldets arkiv.

Konstruksjon og eksteriør
Skipet var opphavleg ein oktogonal grunnplan og av lafta tømmer. Taket over skipet er også oktogonalt og teltforma. Takkonstruksjonen ber ein takryttar som har eit kvadratisk underbygg og ein slank og høg oktogonal hjelm. Takryttaren blir støtta av fire stolpar frå golvet i skipet. Underbygget (klokkestova) på takryttaren har doble gluggar med lemmar i kvar himmelretning. Hjelmen og klokkestovetaket vart tekt med koparplater i 1968.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
 

Kyrkjer i Ringerike
Christian H. Grosch
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Ådal
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Kyrkjer i Ringerike prosti
1860 i Noreg
Kulturminne i Ringerike
Hægeland kyrkje

Hægeland kyrkje er ei åttekantkyrkje frå 1830 på Hægeland i Vennesla kommune i Agder fylke.

Bygget er i tømmer og har 240 plassar.

Ein kjem til kyrkjestaden via Rv9 og Fv462.

Historie
Arbeidet med murar til kyrkja tok til omkring 1824 og i eit møte i 1826 kyrkjelyden samde om eit åttekanta bygg av tømmer. I søknad sendt departementet i 1827 står det mellom anna at den dåverande annekskyrkja var «såre brøstfeldig og meget forliden efter menighetens tiltagende størrelse». Søknaden var vedlagt teikning som viser ei kyrkje med valmtak over koret og tårn over inngangspartiet. I desember 1827 reiste byggenemnda til Hornnes for å sjå på den nye kyrkja der, dei brukte truleg Hornnes kyrkje som modell for nybygg på Hægeland. Hornnes kyrkje sto ferdig i 1828. Det skal ha vore klager over at den endelege kyrkje hadde avvik frå dei godkjente teikningane. Minneskriftet nemner Anders Thorson Syrtveit som «kyrkjebyggjaren». Syrtveit bygde også Hylestad kyrkje (1839) og Sandnes kyrkje i Bygland (1844), truleg etter mønster av Hægeland kyrkje.

Tidlegare kyrkje
Den førre kyrkja var truleg frå mellomalderen. Dei eldste rekneskapane er frå 1625 og kyrkja er nemnt i dokument frå 1565.  Ved store reparasjonsarbeid i 1677 vart det notert at bygget var svært dårleg stand. På same måte som dei fleste andre norske kyrkjer selde kongen Hægeland kyrkje for å finansiere krigføring. Allmugen kjøpte kyrkja på auksjon i oktober 1723 for 395 riksdalar. Minneskriftet omtaler den gamle kyrkja som tømra og bordkledd, ei vanleg langkyrkje med sakristi og tårn. Bordkledningen skal ha vore liggande og festa med trenaglar. Minneskriftet meiner også at den var dekorert innvendig med rosemåling, tekst og bilete. Den gamle kyrkja vart reven i 1829 (siste messe var 29. april) og delar av treverket brukt i den nye. Bygget var 8,5 meter langt og 7 meter bredt.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 

Kyrkjer i Vennesla
Kyrkjer i Otredal prosti
Kulturminne i Vennesla
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1830
Otehake-elva

Otehake er ei elv i regionen West Coast på Sørøya på New Zealand. Ho renn nordover gjennom Arthur's Pass nasjonalpark og munnar ut i Taramakau-elva.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Otehake River» frå ,  den 16. januar 2013.  

Elver på New Zealand
West Coast på New Zealand
Westland District