alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Språket abaza

Abaza (også abazinsk, abazisk) er eit nordvestkaukasisk språk som er nært i slekt med abkhasisk. Totalt talar kring 50 000 menneske språket, knappe 40 000 i Russland og 10 000 utanfor landet, hovudsakleg i Tyrkia.

Hovudutbreiingsområdet til språket er i Karatsjajevo-Tsjerkessia, der det blir skrive med kyrilliske bokstavar. I Tyrkia blir det skrive med latinske bokstavar.

Abaza er eit SOV-språk med ergativ setningsstruktur. Subjekt, direkte objekt og indirekte objekt blir markerte med verb-affiks i staden for kasus. Språket peiker seg ut gjennom sitt minimale vokalsystem med berre to vokalfonem, medan konsonantsystemet er svært omfattande, med 63 konsonantar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Abazinska» frå ,  den 8. januar 2019.  

Nordvestkaukasiske språk
Språk i Russland
Språk i Tyrkia
Einskildspråk
Firebyrd

Firebyrd er eit studioalbum frå 1984 av Gene Clark. 

Albumet var enno eit album av Clark som fekk strålande kritikk då det kom ut, men som selde særs dårleg, hovudsakleg på grunn av dårleg distribusjon. I tillegg til originale songar spelte Clark inn to gamle The Byrds-songar, «Mr. Tambourine Man» og «Feel a Whole Lot Better», i tillegg til Gordon Lightfoot sin «If You Could Read My Mind». 

Clark flytta til Hawaii i 1980 med Jesse Ed Davis for å prøve å overvinne narkotikamisbruket og var der til slutten av 1981. Då han kom tilbake til Los Angeles samla han eit nytt band og produserte eit album kalla Firebyrd (tittelen viser til at han var bandmedlem i The Byrds og Firefall). Medan han venta på at Firebyrd skulle kome ut, slo Clark seg saman med Chris Hillman og andre i eit mislukka prosjekt kalla Flyte, som ikkje klarte å få platekontrakt og som derfor raskt vart oppløyst. Firebyrd kom til slutt ut i 1984 samstundes med plater av R.E.M. og Tom Petty, som hadde tent ei ny interesse for The Byrds.

Innhald

Medverkande
 Gene Clark - gitar, solovokal
 Bret Bloomfield - bassgitar
 Andy Kandanes - trommer, korvokal
 Bud Shank - fløyte (spor 9)
 Herb Pedersen - harmonivokal
 David Ossie Ahlers - klaverinstrument, synthesizer
 Greg Douglas - sologitar, slidegitar
 Chris Hillman, Thomas Jefferson Kaye - korvokal

Produksjon
 Produsent: Andy Kandanes
 Medprodusent: Thomas Jefferson Kaye

Kjelder

Gene Clark-album
Musikkalbum frå 1984
Karen Dalton

Karen J. Dalton () var ein USA-amerikansk folk-blues-songar, gitarist og banjoist. Ho var tidleg i 1960-åra knytt til visemiljøet i Greenwich Village, særleg Fred Neil, Holy Modal Rounders og Bob Dylan.

Biografi
Dalton vart fødd Jean Karen Cariker i Bonham i Texas, men voks opp i Enid i Oklahoma. Ho budde òg i Stillwater i Oklahoma og Lawrence i Kansas, før ho flytta til Greenwich Village tidleg i 1960-åra. Den bluesaktige, livstrøytte røysta hennar vert ofte samanlikna med jazzsongaren Billie Holiday, men Dalton har sjølv sagt at Bessie Smith var ei stor inspirasjonskjelde. Ho song blues, viser, country og pop, ofte med 12-strengsgitar og ein langhalsa banjo.

Det første albumet til Dalton, It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best (Capitol) kom i 1969 og vart gjeven ut på CD av Koch Records i CD in 1996. Det andre albumet hennar, In My Own Time (1971), vart spelt inn i Bearsville Studios og kom opphavleg ut på selskapet til han som fekk i gang Woodstockfestivalen, Michael Lang sitt Just Sunshine Records. Albumet vart produsert og arrangert av Harvey Brooks, som spelar på bass på albumet. 

Begge albuma til Dalton kom ut på ny i november 2006 som It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best. Denne kom med ein bonus DVD som synte sjeldne opptak av Dalton. 

Dalton var kjend som «visesongaren sitt svar på Billie Holiday» og «Sweet Mother K.D.», og skal ha vore tema i songen «Katie's Been Gone» (skriven av Richard Manuel og Robbie Robertson) på albumet The Basement Tapes av The Band og Bob Dylan. Dylan skreiv om Dalton at «favorittsongaren min var Karen Dalton. Karen hadde ei røyst som Billie Holiday og spelte gitar som Jimmy Reed... eg song med ho eit par gonger.»

Dalton var nær ven av songaren og låtskrivaren Tim Hardin, og ho spelte songane hans. Ho var blant dei første som song songen «Reason to Believe». Ho var gift med gitaristen Richard Tucker, som ho stundom spelte med i ein duo, og i lag danna dei stundom ein trio med Hardin.

Ho døydde som følgje av AIDS i mars 1993, 55 år gammal.

Diskografi

Studioalbum
 It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best (1969)
 In My Own Time (1971)

Konsertalbum
 Cotton Eyed Joe (2007) (opptak frå 1962)

Andre utgjevingar
 Green Rocky Road (2008) heimeopptak frå 1962-63
 1966 (2012). Opptak som ikkje var gjeve ut før. 
 Remembering Mountains: Unheard Songs by Karen Dalton (2015).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karen Dalton» frå ,  den 8. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Allmusic

USA-amerikanske banjoistar
USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske visesongarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske kvinnelege gitaristar
Døde av AIDS
It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best

It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best er debutalbumet til den amerikanske folk-bluesmusikaren Karen Dalton, gjeve ut i 1969 på Capitol Records.

Albumet vart sidan gjeve ut på CD av Koch i 1997. I 2006 kom albumet ut på Megaphone med ein DVD som synte gamle filmklipp av Dalton. I 2009 kom albumet nok ein gong ut, denne gongen på vinyl på Light In The Attic Records. 

Albumet vart produsert av Nick Venet, som produserte fleire av albuma til Fred Neil. 

Allmusic skreiv om albumet: «Plata er interessant og godt laga, men ville ha vore langt viktigare om ho hadde kome ut fem år før. I 1969 var slike songarar venta å skrive mykje av sine eigne songar (Dalton skreiv ingen) og bruke ei rockeinstrumentering.»

Innhald

Medverkande
Karen Dalton - 12-strengsgitar, banjo, vokal
Kim King - elektrisk gitar
Dan Hankin - akustisk gitar
Harvey Brooks - bass
Gary Chester - perkusjon

Teknisk
Lillian Douma, Sandy Fisher - lydteknikarar
Joel Brodsky - fotografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best» frå ,  den 8. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Karen Dalton-album
Debutalbum frå 1969
Capitol Records-album
E1 Music-album
Musikkalbum produserte av Nick Venet
Plateomslag av Joel Brodsky
Latinarkvarteret

Latinarkvarteret i Paris i Frankrike, fransk: Quartier latin, er eit strok på venstre breidda av elva Seinen, i det femte arrondissementet og nord og aust i det sjette arrondissementet, med universitetsbygningen la Sorbonne som historisk sentrum. Namnet på stroket har sin bakgrunn i at det viktige og vidgjetne universitets- og skulemiljøet i dette området i mellomalderen nytta latin som det einaste godtekne undervisningsspråket. Fleire universitet og høgskular ligg i Latinarkvarteret den dag idag.

Latinarkvarteret er eit av dei mange kvartera i Paris som ikkje er administrative einingar innanfor arrondissementa dei ligg i, og grensene for stroket er ikkje klart definerte. Mykje av stroket ligg på det låge høgdedraget Montagne Sainte-Geneviève.

Bakgrunnsstoff

Le Quartier Latin - Paris  5e et 6e, tekst og mange fotografi

Paris
In My Own Time av Karen Dalton

In My Own Time er det andre og siste studioalbumet til Karen Dalton, gjeve ut på Paramount Records i 1971. Albumet vart produsert av Harvey Brooks og var det siste albumet ho gav ut før ho døydde i 1993. Albumet kom ut på ny på Light in the Attic i 2006.

Mottaking

Thom Jurek hylla albumet i meldinga si for AllMusic og skreiv «ei meir polert utgjeving enn den koselege, men noko rå debuten... Om ein berre skal ha eitt Karen Dalton-album så er det dette. Det skapar ei lydverd som er ulikt alt anna. Det pressar songaren utafor komfortsonen hennar og fører derfor lyttaren til staden Dalton faktisk okkuperte om songar. Utan unnskyldning eller uro for teknikk, kunne ho gjere kvar ein song til sin, og skape ei personleg forteljing som nådde lenger enn sjølve songen, gjennom personen hennar og bli ei sanning for lyttaren.» Steven M. Deusner skreiv for Pitchfork Media at albumet «avslører ei krevjande, intuitiv, eksentrisk songar og arrangør som aldri song sine eigne tekstar, men som tydeleg og sjølvsikkert uttrykte seg sjølv med andre sine tekstar.»

Innhald

Medverkande
Karen Dalton – vokal, banjo, 12-strengsgitar, arrangement
Richard Bell – piano
Harvey Brooks – bass, arrangement
Amos Garrett – gitar
John Hall – gitarsolo på «In My Own Dream»
Daniel Hanken – gitar
Bill Keith – pedalsteelgitar
Ken Pearson – orgel
Denny Seiwell – trommer
John Simon – piano
Greg Thomas – trommer
Dennis Whitted – trommer
Bobby Notkoff – fiolin
Hart McNee – tenorsaksofon
Robert Fritz – klarinett
Marcus Doubleday – trompet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «In My Own Time (album)» frå ,  den 8. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Karen Dalton-album
Musikkalbum frå 1971
Paramount Records-album
Album produserte av Harvey Brooks
Rickenbacker

Rickenbacker er ein amerikansk produsent av elektriske gitarar og bassgitarar. Selskapet vart skipa i 1931 av Adolf Rickenbacher som var blant oppfinnarane av den elektriske gitaren. Han hadde emigrert til USA frå Sveits.

Firmaet fekk først namnet Electro String Instrument Corporation og skulle laga såkalla «hawaiiske gitarar» med lang hals og små, runde resonanskasser. Dei vart derfor kalla «steikepanner». Då rock and roll gjorde sitt inntog for alvor utover 1950-talet, gjekk dei snart over til standard gitarar.

Selskapet held til i Santa Ana i California.

Gitarane er kjend for den særeigne klingande lyden og 12-strengsutgåva vart mykje nytta av The Beatles, Gerry Marsden frå Gerry and the Pacemakers og Roger McGuinn frå The Byrds. 6-strengsutgåva vart til dømes spelt av John Fogerty frå Creedence Clearwater Revival.

Kjende musikarar som nytta Rickenbacker 

 Brix Smith Start (The Fall)
 Carrie Brownstein (Sleater-Kinney)
 C F Turner (Bachman Turner Overdrive)
 Chris Squire (Yes)
 Cliff Burton (Metallica)
 Cook Craig (King Gizzard & the Lizard Wizard)
 Geddy Lee (Rush)
 George Harrison (The Beatles)
 Guy Picciotto (Fugazi)
 Carl Wilson (The Beach Boys)
 Glenn Frey (Eagles)
 Helmut Hattler
 Jenny Lee Lindberg (Warpaint)
 Jim Reeves
 Joe Walsh (Eagles)
 Joey Walker (King Gizzard & the Lizard Wizard)
 John Kay (Steppenwolf)
 John Lennon (The Beatles)
 John McNally  (The Searchers)
 Johnny Marr (The Smiths)
 Kenny Howes
 Kevin Parker (Tame Impala)
 Lemmy (Motörhead)
 Matthew Ashman (Adam and the Ants, Bow Wow Wow)
 Maurice Gibb (Bee Gees)
 Mike Mills (R.E.M.)
 Mike Rutherford (Genesis)
 Noel Gallagher (Oasis)
 Paul Kantner (Jefferson Airplane)
 Paul McCartney (The Beatles, Wings)
 Paul Weller (The Jam)
 Pete Townshend (The Who)
 Peter Buck (R.E.M.)
 Peter Hook (Joy Division)
 Peter Theobalds (Akercocke)
 Roger McGuinn (The Byrds)
 Simon Gallup (The Cure)
 Susanna Hoffs (The Bangles)
 The Edge (U2)
 Craig Orth (South House)
 Tom Petty (Tom Petty and the Heartbreakers)
 Toots Thielemans
 Zeta Bosio (Soda Stereo)

Kjelder 
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Rickenbacker» frå ,  den 8. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Rickenbacker International Corporation

Gitarprodusentar
Bassgitarprodusenter
Gitarforsterkarprodusentar
Føretak skipa i 1931
Musikk i 1931
Næringsliv i California
USA-amerikanske industriføretak
Leopold von Ranke

Leopold von Ranke () var ein tysk historikar. Han var ein sentral premissgjevar og aktør då historie på 1800-talet vart danna som eit systematisert og vitskapleg fag. Ranke vert rekna som grunnleggjaren av kjeldebasert historieforsking.

Ranke bygde på metodane til Göttingen-skulen og sette standarden for mykje seinare historieskriving. Han var i stand til å sameine undervisnings-metodane i førelesingssalen med grundig vekt på arkivundersøkingar og analysering av historiske dokument. I fylgje Ranke må historikaren søke primærkjeldene (empirisme), ikkje basere seg på legender og tradisjon.

Motsett Hegel sitt spekulative historiesyn, utvikla og fremja Ranke eit syn på historie som la vekt på filologisk kjeldekritikk og understreka det særeigne («das Einmalige») ved hendingane. I fylgje dette synet, kalla historisme, skal det fortidige forståast utifrå sine eigne premissar. Rekonstruksjonen av det fortidige er historievitskapen si fremste oppgåve. Ranke meinte at historieforskinga korkje skal døme eller leie menneskeheita mot framtida, men eine og åleine innrette seg mot å fastslå «wie es eigentlich gewesen», – kva var det som verkeleg hende.

Ranke sitt viktigaste einskildverk er Geschichte der romanischen und germanischen Völker 1494–1535, ei soge om dei romanske og germanske landa og folka som kom ut i 1824.

Kjelder
Store norske leksikon

Tyske historikarar
Bjørn Alterhaug

Bjørn Alterhaug () er ein norsk jazzmusikar (kontrabass), komponist, bandleiar og forskar frå i Mo i Rana. Alterhaug er professor emeritus i musikk ved Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet (NTNU). Han er kjend frå ei rekkje innspelingar og internasjonale samarbeid.

Bakgrunnsstoff

 Publikasjoner av Bjørn Alterhaug i forskningsdokumentasjonssystemet CRIStin
 Publikasjoner av Bjørn Alterhaug i BIBSYS
 Biografi frå Jazzbasen.
 Diskografi frå Jazzbasen.
 Bjørn Alterhaugs plateselskap

Vinnarar av Spellemannprisen
Folk frå Rana
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Norske jazzkomponistar
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Holmenkollrennet 1961

Holmenkollrennet 1961 fann stad i tida 9. til 12. mars 1961 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 9. mars

50 km 

Dato: 11. mars

Kombinert

Hopprenn 

Dato: 12. mars

Kvinner

10 km

Kjelder
Arbeiderbladet 11. mars 1961 
Arbeiderbladet 13. mars 1961 

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1961
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
November av Gunvor Hofmo

November er ei diktsamling som vart skrive av Gunvor Hofmo. Den er 59 sider lang og vart skriven i 1972.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
November ved nb.no

Gunvor Hofmo
Bøker frå 1972
Norske diktsamlingar
I en våkenatt

I en våkenatt er ei diktsamling av Gunvor Hofmo utgeven i 1954 av Gyldendal Forlag. Hofmo var 33 år då ho ga ut diktsamlinga, og ho er ein del av hennar første diktingsfase. Dette er den fyrste samlinga etter det psykiske samanbrotet til Hofmo i 1953. Den inneheld 28 dikt, fordelt over 61 sider. Det mest kjente diktet er «Hold deg til veven».

Våkenatt tyder natt da ein er eller held seg vaken, altså ei søvnlaus natt.

«Jeg har våket» 
Diktet «Jeg har våke» er skrive om Ruth Maier. Maier var jøde og hadde flykta til Noreg frå Austerrike i 1939. Hofmo og Maier blei gode venner, men i 1942 blei Maier deportert til Auschwitz, der ho døydde.

Dikt 

 Om jeg
 Ord i en våkenatt
 Jeg har våket
 Om hårdhet
 Omkring en mur
 Medlidenhet 
 Spørsmål til en død
 Et tidlig dikt
 Mennesket elsket jeg
 Fristeren
 Paradoks
 Alle ser på denne rosen
 Å barndoms snekveld
 Forlatt stenhuggeri
 Overstått vennskap
 Hold deg til veven
 Hva finnes
 En søvn
 Fra en kirketrapp
 Mitt øye
 Et drømt brev 
 Hvem sier vi er skilt
 I Fra et asyl
 II Fra et asyl
 Jeg ser en Evig
 Treet
 Til en sykesøster
 Synet om et hjerte

Kjeldeliste 

Gunvor Hofmo
Bøker frå 1954
Norske diktsamlingar
Blinde nattergaler

Blinde nattergaler er ei diktsamling skriven av Gunvor Hofmo som vart gitt ut i 1951. Boka er delt inn i tre delar med 31 dikt totalt. Bokomslaget er illustrert av Johnny Halvorsen. Dette er den tredje boka Hofmo gav ut. Byrjinga og tittelen refererer til nattergalar. Augo deira har vorte gravne ut og dei må dermed alltid synga om smerte. I Blinde nattergaler skjer det ei merkbar forandring i språket. Sorga etter å ha tapt ei venninne kjem synleg fram. «Den vage, ubestemmelige ungpikemelankolien ble hard, konkret sorg».I eit av dikta uttrykkjer ho synet sitt på menneske og Gud, der ho vender seg med ryggen mot ei verda der menneska har mista æra si. Ho skildrar også Gud som den skyldige for at menneske er blinde.

Kjeldeliste 

Gunvor Hofmo
Bøker frå 1951
Norske diktsamlingar
Jeg vil hjem til menneskene

Jeg vil hjem til menneskene er ei diktsamling gjeven ut av Gunvor Hofmo i 1946. Boka kom ut da Hofmo var 25 år gammal, året etter Hofmo fullførte sin examen artium som privatist. I samlinga er Hofmo innom tema som einsemd, framandkjensle, smerte og fortviling. 

På boka står det om Hofmo:Debutanten Gunvor Hofmo er til synelatende en ganske alminnelig Oslopike, 25 år gammel. Hun har ettermiddagsjobb på en av byens kinematografer, og om formiddagen går hun på Universitetet og hører forelesninger i litteraturehistorie. – Og så skriver hun dikt, og de overbeviser om at hun slett ikke er alminnelig. De taler sitt eget språk.

Inger Hagerup skeriv om samlinga: «Jeg ble grepet av en bladning av fortvilelse og misunnelse og svimmel  begeistring: Slike dikt hadde jeg selv ønsket å skrive i drømme, så ble det Gunvor Hofmo som skrev dem i virkeligheten!»

Kjeldeliste 

Gunvor Hofmo
Bøker frå 1946
Norske diktsamlingar
Gjest på jorden

Gjest på jorden er ei diktsamling av Gunvor Hofmo gitt ut i 1971 av Gyldendal Norsk Forlag. 

Dette var den første diktsamlinga ho gav ut etter ein pause på 16 år. Den består av 47 dikt og er delt inn i tre delar.

Prisar 
Kritikerprisen for årets beste voksenbok (1971)

Kjeldeliste 

Gunvor Hofmo
Bøker frå 1971
Norske diktsamlingar
Treklang – dikt i utvalg

Treklang – dikt i utvalg er ei diktsamling av Gunvor Hofmo frå 1963.

Gunvor Hofmo er ein poet som er kjend for sine dikt om smerte, sorg og tap. Ho er ei av dei mest sentrale modernistane i nynorsk lyrikkhistorie. Hofmo har gitt ut fleire diktsamlingar der Treklang er ei diktsamling med 16 dikt. Diktsamlinga blei gjeve ut i 1963 saman med Astrid Hjertenæs Andersen og Astrid Tollefsen.

Dikta i samlinga er:

 «Om “Jeg”»
 «Vinterkveld»
 «I en mørk natt»
 «Mennesket og boken» 
 «Sommerens fjernhet...»
 «Sov...»
 «Dypt inni dagen…»
 «Til Palestina…»
 «Bærer jeg kronblad nå…»
 «Den skjulte...»
 «Tulipanen og en død…»
 «Fattig bretagnerfisker på vei hjem…»
 «Om hårdhet...»
 «Til en sykesøster»
 «De siste ordene»
 «Er det en som hvisker»

Kjeldeliste 

Gunvor Hofmo
Bøker frå 1963
Norske diktsamlingar
Cass Elliot

Cass Elliot (), òg kjend som Mama Cass, var ein USA-amerikansk songar og skodespelar, mest kjend som medlem av The Mamas & the Papas. Etter gruppa vart oppløyst gav ho ut fem soloalbum. I 1998 vart ho posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame for arbeidet sitt med The Mamas & the Papas.

Diskografi

Album

The Big 3
 1963: The Big 3
 1964: Live at the Recording Studio

The Mugwumps
 1965: The Mugwumps

The Mamas and the Papas
 1966: If You Can Believe Your Eyes and Ears
 1966: The Mamas & the Papas
 1967: The Mamas and the Papas Deliver
 1968: The Papas & The Mamas
 1970: Monterey Pop Festival (Live) (opptak frå 1967)
 1971: People Like Us

Solo

«-» indikerer at albumet ikkje gjekk inn på lista. 

Filmmusikk
 1970: Pufnstuf (musikk med Mama Cass)
 1996: Beautiful Thing (musikk med Mama Cass og The Mamas and the Papas)

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cass Elliot» frå ,  den 9. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 

USA-amerikanske songarar
Rock and Roll Hall of Fame
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske popsongarar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske folkrockmusikarar
USA-amerikanske musikalartistar
Sunshine pop
The Mamas & the Papas-medlemmar
Jødisk-amerikanske musikarar
Døde av hjarteinfarkt
Musikarar frå Baltimore
Testamente til en evighet

Testamente til en evighet er den femte diktsamlinga av Gunvor Hofmo. Ho blei gitt ut i 1955, og var avskjedssamlinga til Hofmo, før ho tystna som diktar i eit tidsrom på seksten år før ho skreiv noko nytt. Dikta er heilt lause, få av dei har rim og bunden rytme.

Testamente til en evighet inneheld i alt 36 dikt.

Dikt i samlinga 
«De siste ordene»
«Ordets natt»
«Kvinne ved vinduet»
«Er det en som hvisker»
«Bærer jeg sommeren»
«Tre hengte i en kveld»
«Natt»
«Under en størres vingeslag»
«Skaperen»
«Åndens katedral»
«Gammelt hus»
«Kanskje et glass»
«Men ennå livet»
«Tjenerens ensomhet»
«Var jeg et barn»
«Kanskje jeg skulle tolke»
«Er jeg?»
«Bretagnefiskernes kveld»
«De sover»
«“De gamle menn og guttene»
«Hymne»
«Galgen»
«Gammel gård i sne»
«Et ukjent liv»
«Fjellgård»
«Tigger i grålysning»
«Proletaren»
«Fornektelsen»
«Åpen natt»
«Jeg hører vinteren nærme seg»
«Risset med min hånd»
«Hvem venter jeg?»
«Tjeneren»
«Utrillo»
«Jeg kjenner ingen dommer lenger»
«Testamente til en evighet»

Kjeldeliste 

Gunvor Hofmo
Bøker frå 1955
Norske diktsamlingar
Holmenkollrennet 1962

Holmenkollrennet 1962 fann stad dagane 15. til 18. mars 1962 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 15. mars

50 km 

Dato: 17. mars

Kombinert 

Dato: 16.-17. mars

Hopprenn 

Dato: 18. mars

Kvinner

10 km

Kjelder
Arbeiderbladet 16. mars 1962
Arbeiderbladet 19. mars 1962

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1962
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Otún

Otún (Río Otún) er ei elv i Risaralda-departementet i Colombia. Vasskjelda er Otún-sjøen som ligg i eit krater av ein utdøydd vulkan innanfor Los Nevados nasjonalpark, sjøen er fødd av smeltevatn frå vulkanen Nevado Santa Isabel. Otún-elva munnar ut i Cauca. Før det passerer ho mellom byane Pereira og Dosquebradas, og der blir ho kryssa av ei av dei største skråkabelbruene i Sør-Amerika. 

Otún-elva er den einaste drikkevasskjelda for kommunane Pereira og Dosquebradas. Det lokale vassverket tar ca. 1,8 kubikkmeter per sekund frå elva på eit område kjent som Nuevo Libaré. Jordbruksutviklinga med gris og kyllinggardar i regionen har påverka vasskvaliteten i elva. Dessutan er avlaupsvatn frå bustader monalege kjelder til bakteriologisk ureining.

Elva renn gjennom fleire verna soner, inkludert Otún Quimbaya Flora og Fauna Sanctuary.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Otún River» frå ,  den 9. januar 2019.  
 
Følgjande kjelde var gjeve:
 Trejos Gómez et al. (2003), "Estrategias para disminuir la contaminacion por organismos bacterianos patogenos, en la fuente abastecedora de agua del acueducto de la ciudad de Pereira", Scientia et Technica, No. 23, 87-92. 

Elvar i Colombia
Brakkebaron

Brakkebaron var eit folkeleg omgrep på norske forretningsfolk som stod for bygging av anlegg for den tyske okkupasjonsmakta under andre verdskrigen.

Etter angrepet på Norge i 1940 var det i fleire år gode tider i bygge- og anleggsbransjen og trelastindustrien, og i perioden 1940-42 vart omsetninga i desse bransjene fordobla. Òg luftfart-, jarnbane- og vegnett vart bygd ut på oppdrag frå tyske militære styresmakter, og mellom  og  nordmenn arbeidde for «brakkebaronane». Oppsvinget i desse bransjane var faktisk den viktigste grunnen til at den store arbeidsløysa frå 1920- og 1930-talet forsvann.

I landssvikoppgjeret etter krigen vart omlag  nordmenn etterforska for økonomisk landssvik, og omlag 20 % vart straffa. Dette var eit lågt tal sammenlikna med dei som vart straffa for ideologisk landssvik (medlemskap i NS og liknande), og brakkebaronane blei stort sett relativt mildt behandla i rettsvesenet. Totalt vart 3 355 personar straffa som krigsprofitørar, av desse fekk 777 fengselsstraff eller tvangsarbeid, mens omtrent to tredelar slapp unna med bøter.

Kjelder
Denne artikkelen er basert på Brakkebaroner frå Wikipedia på bokmål, versjonen frå 3. juli 2017

Bakgrunnsstoff
Brakkebaron i Store norske leksikon

Noreg under andre verdskrigen