alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Harbin

Harbin er ein subprovinsiell by som er hovudstad i provinsen Heilongjiang i det nordaustlege Kina. Den subprovinsielle byen har eit areal på 53 068 km² og eit folketal på 9 873 743. Talet på innbyggarar innanfor bygrensene er 4 754 753. Elva Songhua renn gjennom byen.

Den subprovinsielle byen Harbin omfattar åtte distrikt (区 qū), tre byfylke (市 shì) og sju fylke (县 xiàn). 

Harbin er ein av Kinas vakraste byar. Han er kjent for sin russiskpåverka arkitektur og har fått tilnamnet «Orientens Moskva». Mange russarar har vore busett i byen, og han hadde også eit stort innslag av jødar. I 1920-åra kan det ha vore 20 000 jødar i byen.

Historie 
Det moderne Harbin går tilbake til 1898 og Russlands utbygging av jarnbanenettet i denne delen av Kina. Fram til Russland leid nederlag under den russisk-japanske krigen (1904-05) var den russiske innverknaden svært sterk i Harbin. Sidan minka den, samstundes som 160 000 utlendingar frå 33 land strøymde til byen. Innvandrarane kom frå land som USA, Tyskland og Frankrike, og byen vart ein internasjonal metropol for industri, handel og finans. 

Japan okkuperte Harbin frå 4. februar 1932. Sovjetarmeen erobra byen 20. august 1945. Kommuniststyrkar tok kontroll over byen i 1946, med eit usagt samtykke frå sovjetstyrkane som var stasjonert der. Industrianlegga i byen skulle spele ei viktig rolle for kommunistane og deira siger i den kinesiske borgerkrigen. 

I november 2005 vart byen råka av eit benzen-utslepp, då ein eksplosjon førte til at store mengder av stoffet lak ut i elva som renn gjennom byen. Tilgangen på reint drikkevatn måtte dekkast ved at vatn i store mengder vart transportert inn til byen.

Styresmakter
Leiaren for lokallaget til Kinas kommunistparti er Chen Haibo (陈海波), og borgarmeisteren er Song Xibin (宋希斌, 2020).

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Harbin» frå , den 28. mars 2011.

Bakgrunnsstoff

Heilongjiang
Subprovinsielle byar i Kina
Byar i Kina
Shijiazhuang

Shijiazhuang (forenkla kinesisk: 石家庄; tradisjonell kinesisk: 石家莊; pinyin: Shíjiāzhuāng) er ein kinesisk by som er hovudstad i provinsen Hebei i Kina. Han er eir byprefektur og dekker eit areal på 15 848 km² og hadde i 2008 eit berekna folketal på 9,6 millionar. Talet på innbyggarar innom bygrensene vart i 2004 berekna til 2 070 000.

Byprefekturet Shijiazhuang omfattar seks distrikt (区 qū), fem byfylke (市 shì) og tolv fylke (县 xiàn).

Byen ligg strategisk til på jarnbanelinja som går i sørleg retning frå Beijing, om lag 280 km frå den kinesiske hovudstaden. Han var ein marknadsplass til jarnbanen opna i 1902. Byen vart grunnlagt i 1925, og fekk formell bystatus i 1939 under namnet Shimen (Shímén, 石門). Namnet vart endra til Shijiazhuang i 1947. Han vart hovudstad i provinsen i 1968.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shijiazhuang» frå ,  den 28. mars 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Shijiazhuang» frå ,  den 28. mars 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Shijiazhuang» frå ,  den 28. mars 2011.  
 

Byar i Hebei

.
Haikou

Haikou er eit byprefektur og hovudstad i øyprovinsen Hainan heilt sør i Kina. Prefekturet har eit areal på 2 305 km² og folketalet er rekna til 1,8 millionar (2010). Byprefekturet er delt i fire distrikt.

Historie
Byen si historie går tilbake til Han-dynastiet si tid. Under Tang-dynastiet og Song-dynastiet var Haikou det viktigaste knutepunktet mellom Hainan og fastlandet. Byen vart i 1988 utnemnd til hovudstad for den nyoppretta provinsen Hainan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Haikou» frå ,  den 28. mars 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Haikou» frå ,  den 28. mars 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Haikou» frå ,  den 28. mars 2011.  
 
Byar i Kina
Hainan
Pepperkakebyen i Bergen

Pepperkakebyen er verdas største peparkakeby som har blitt bygd i Bergen kvar jul sidan 1991. Dei som lagar hus og andre bygningar til byen er som regel barnehagar, skular, familiar, bedrifter og organisasjonar. Den blei sett saman i Bypaviljongen på Torgallmenningen tidligere frå 2007 til 2013. Tidlegare blei den sett saman i femte etasje på Galleriet frå 1991 til 2006. Frå 2014 i lokala til tidlegare Sentralbadet, som er noverande stad.

Byen blir kvart år opna av ordføraren i Bergen, med eit unntak i 2010 då ordførar Gunnar Bakke ikkje kom seg heim frå Aberdeen.

Øydelegging i 2009
I 2009 knuste ein mann i 20-åra heile pepakakebyen rett før den skulle opnast. Opninga blei utsett nesten ei veke, men ein greidde å bygge opp igjen peparkakebyen, slik at den kunne opne så fort som mogleg.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 «Verdens største pepperkakeby» åpnet
 Pepperkakebyen er gjenreist

Kultur i Bergen
Juletradisjonar
Skipingar i 1991
Peparkaker
Nanchong

Nanchong (kinesisk 南充; pinyin Nánchōng) er eit byprefektur i provinsen Sichuan i det vestlege Kina. Prefekturet har eit areal på 12 479 km2. Folketalet i prefekturet er kring 7,3 millionar.

Byprefekturet Nanchong omfattar tre distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og fem fylke (县 xiàn).

Næringsdrift
Landbruk er viktigaste næringsgreina i Nanchong, 80% av innbyggararane bur på landet og er sysselsett med tradisjonelt jordbruk. Sekundærnæringane er baser på råvarer frå jordbruket. Store avlingar av ris, appelsinar, silkeormar, samt kjøt vert produsert for vidareforedling.

Største industriane framstiller petroleumsprodukt, bilar og bildelar, mekanisk utstyr, tekstilar og byggevarer.

Folk frå Nanchong
Sanyu (kinesisk: 常玉; 1901–1966), fransk-kinesisk kunstmålar

Byar i Sichuan

Notar

Denne artikkelen bygger på «Nanchong» frå ,  den 28. mars 2011.  
 
Denne artikkelen bygger på «Nanchong» frå ,  den 28. mars 2011.
Deyang

Deyang (forenkla kinesisk 德阳, pinyin Déyáng; tradisjonell kinesisk 德陽) er eit byprefektur i provinsen Sichuan i Kina. Byprefekturet har eit areal på 5 818 km², folketalet vart i 2004 berekna til 3,81 millionar.

Byprefekturet Deyang omfattar eitt distrikt (区 qū), tre byfylke (市 shì) og to fylke (县 xiàn).

Sjølve Deyang by er i hovudsak ein velståande industriby. Store selskap produserer maskinar og elektriske artiklar. Byen har også ein del high-tech-industri.

Jordskjelvet i Wenchuan 2008 råka prefekturet, skular i byane Mianzhu og Shifeng kollapsa.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Deyang» frå , den 28. mars 2011. 
 

Byar i Sichuan
Mianyang

Mianyang (forenkla kinesisk 绵阳; pinyin Miányáng) er eit byprefektur og ein stor by i provinsen Sichuan i det vestlege Kina. Byprefekturet har eit areal på 20 281 km2, folketalet vart i 2004 berekna til 5,29 millionar. Mianyang er den nest største byen i Sichuan, etter hovudstaden Chengdu.

Byprefekturet Mianyang omfattar to distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì), fem fylke (县 xiàn), samt eitt autonomt fylke (自治县 zìzhìxiàn).

Mianyang er eit av Kinas største senter for elektroindustri. Mange store selskap har hovudsete i byen. Mianyang har seks universitet og høgskular, og fleire kjende forskingsinstitusjonar.

Byar i Sichuan

Denne artikkelen bygger på «Mianyang» frå ,  den 28. mars 2011.
Arild Hellesøy

Arild Hellesøy () er prost i den norske kyrkja. Han var prost i Indre Finnmark prosti 2002-2008 og leiar for samisk salmebokutvalg fram til utgjevinga av Salbmagirji II i 2005. Utnemnd til prost i Hardanger og Voss prosti i 2008.

Kjelder 

Norske prestar
Chongqing

Chongqing er ein byprovins og ein av dei største byane i Folkerepublikken Kina. Lik Beijing, Shanghai og Tianjin er han direkte underlagt landsstyresmaktene. Inntil 1997 vart Chongqing del av provinsen Sichuan.

Historie
Frå november 1937 til mai 1946 var Chongqing midlertidig hovudstad i Republikken Kina.
Chongqing vart skilt ut frå Sichuan i 1997, og vart då direkte underlagt landsstyresmaktene.

Geografi 
Provinsen Chongqing grensar til Sichuan i vest, Shaanxi i nord, Hunan og Hubei i aust og Guizhou og Yunnan i sør. 
Han omfattar store delar av det viktige jordbruksområdet Sichuanbassenget, som Chang Jiang renn gjennom. Grunna mykje tåke om hausten har byen fått tilnamnet Tåkehovudstaden.

Innbyggjarar 

Heile provinsen hadde over 31 millionar innbyggjarar i 2007, men sjølve byen Chongqing hadde  i år 2000. Av provinsinnbyggjarane er 94 % han-kinesarar. 1, 75 millionar høyrer til minoritetsfolk. Dei største av minoritetstgruppene i Chongqing er tujiaar (1,13 mill.) og miaoar (ca. ).

Næringsliv 
Byen har eiga hamn ved Chang Jiang, og det er mykje industri og handel i byen. Dei største industrigreinene består av bil- og motorsykkelfabrikkar, båtbyggjerier, kjemisk og petrokjemisk industri, naturgassutvinning, medisinproduksjon, og avansert jern- og stålproduksjon. 

På Sichuanbassenget dyrkar ein svært mykje korn, og ris særleg langs elvane. Ein dyrkar òg appelsinar, mandarinar, tobakk og silkeormkokongar (det siste for silkeproduksjon).

Kommunikasjon 

Kommunikasjonen frå Chongqing er god. Det går fleire jarnbanar frå byen, og vegnettverket er godt utbygt. Ein kan fly til alle større byar i Kina frå Chongqing, og elvetransport er mogleg i 400 mil.

Kultur og utdanning 

I Chongqing finst eit universitet frå 1929, ymse høgskular, bibliotek og museum.

I Chongqing sitt Dazu-distrikt finst ei rekkje grotter med steinskulpturar frå 800 - 1200-talet som står på UNESCO si verdsarvliste.

Styresmakter
Leiaren for Chongqing sitt lag i Kinas kommunistparti er Chen Min'er, og borgarmeisteren er Tang Liangzhi (2019).

Kjelder 

 av Cato Næverdal.

Bakgrunnsstoff

Byar i Kina
Boogie woogie

Boogie woogie er ein pianobasert blues som vart særs populær seint i 1930- og tidleg i 1940-åra, men som hadde opphav langt tidlegare. Det nytta piano, gjerne to-tre samstundes, gitar og storband. Medan blues tradisjonelt har skildra forskjellige kjensler, er boogie-woogie hovudsakleg knytt til dansing. Ein trur at boogie-woogie var opphavet til den første raske, livlege musikken. Teksten til ein av dei tidlegaste «Pinetop's Boogie Woogie», består hovudsakleg av instruksjonar til dansarane: 
Now, when I tell you to hold yourself, don't you move a peg.
And when I tell you to get it, I want you to Boogie Woogie!

Dette er første gong ein finn namnet på ei plateinnspeling, av Pinetop Smith frå 1928. Han og Jimmy Yancey var av dei beste boogie woogie-pianistane i 1920-åra.

Stilen er karakterisert av ei jamn basslinje bygd opp av åttandedelar med venstrehanda, og denne vert transponert i forhold til akkordskifta.

Det er ikkje strengt tatt ein solopiano-stil, men vert òg nytta til å akkompagnere songarar og som ein solo i band og små jazzorkester. Akkordprogresjonen er typisk basert på I - IV - V - I (med mange variasjonar, som I/i - IV/iv - v/I, samt akkordar som fører inn i desse.

For de meste er boogie-woogie-melodiar 12-taktsbluesar, men stilen har vorte nytta på populære songar som «Swanee River» og hymner «(Just a) Closer Walk with Thee».

Boogie-woogie slo igjennom for fullt i 1937-1938 i From Spirituals to Swing-konsertane i Carnegie Hall, som vart lansert av produsenten John Hammond, gjennom pianistar som Albert Ammons, Pete Johnson og Meade Lux Lewis. Trass i at musikkstilen berre var populær nokre få år, medverka han til utviklinga av jump blues og etter kvart rock and roll, representert ved Jerry Lee Lewis, Ray Charles, Little Richard og Fats Domino. Tonespråket, harmoniane og rytmane er mykje dei same i rock 'n' roll som i boogie-woogie, men den store skilnaden er at rock 'n' roll vart framført på elektrisk gitar og bass og med moderne trommesett.

Namn 
Enkelte kjelder oppgjev boogie som eit slangord for «negermusikar», medan andre knyter namnet til slanguttrykket «booger-rooger», som i 1920-åra vart nytta om ein laussleppt fest. Det er òg hevda at ordet har røter i det afrikanske språket hausa, eller at det berre er lydmålande.

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Boogie-woogie» frå , og «Boogie-woogie» frå  den 29. mars 2011.

Bakgrunnsstoff 

USA-amerikansk musikk
Musikksjangrar innan blues
Hillbilly

Hillbilly er eit kallenamn på bønder frå avsidesliggande skog- og fjellstrøk i Sørstatane i USA. Det vert òg nytta om folkemusikken (hillbilly music) som kjem frå desse traktene. 
Uttrykket har ei stereotypisk tyding og vert ofte rekna som nedsetjande.

Den «klassiske» hillbilly-stereotypen er ein fattig, uvitande, kranglande familie med mange barn som driv med heimebrenning.

Musikk

Hillbilly music var ein gong rekna som ein akseptabel merkelapp på det som i dag vert kalla country. Somme artistar, mellom anna Hank Williams Sr., fann uttrykket støytande, sjølv i glansperioden. Uttrykket vart skapt av country-pianisten Al Hopkins, og vart nytta til ut i 1950-åra. 

Sjølv om uttrykket hillbilly vert rekna som nedsetjande, vert likevel hillybilly music stundom nytta for å skildre old-time music. Ein av dei første songane som inneheldt ordet hillbilly var «Hillybilly Boogie» av Delmore Brothers i 1946. I 1920-åra vart det spelt inn plater med eit band kalla the Beverly Hillybillies. 

Populære songar med stil som var karakteristisk for både hillbilly og afroamerikansk musikk, vart seint i 1940- og tidleg i 1950-åra kalla hillbilly boogie, og i midten av 1950-åra som rockabilly. Elvis Presley var ein kjend rockabilly-artist og vart tidleg i karrieren sin kalla «Hillbilly Cat». Då Country Music Association vart skipa i 1958, forsvann uttrykket hillbilly music gradvis ut. Rockabilly er derimot framleis eit vanleg uttrykk.

Seinare slo musikkindustrien hillbilly-musikk, western swing og cowboy-musikk til den noverande kategorien Country and Western (C&W).

«Gudfaren av bluegrass», Bill Monroe (1911–96) prøvde å distansere seg frå hillbilly-namnet og -utsjånaden då han byrja å spele med gruppa si, Blue Grass Boys, i 1939. Vassar Clements (1928–2005), felemeister hjå Monroe i ei årrekkje. såg annleis på det etter at han braut med Monroe. Han utvikla ei musikkform han kalla «hillbilly jazz». Og seinare vart det skipa bluegrassgrupper som Bluegrass Hillbillies, Lovesick Hillbillies Bluegrass Band og Hillbilly Gypsies.

Referansar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger delvis på «Hillbilly» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Dessauer, Phil "Springfield, Mo.-Radio City of Country Music" (April, 1957), Coronet
 Hillbilly, A Cultural History of an American Icon, by Anthony Harkins
 Hillbillyland: What the Movies Did to the Mountains & What the Mountains Did to the Movies, by J. W. Williamson

Samfunnsgrupper
USA-amerikansk kultur
Stereotypar
USA-amerikansk folkeminne
Jump blues

Jump blues er ein livleg, rask blues vanlegvis spelt av små band med blåseinstrument. Han var særs populær i 1940-åra. I nyare tid har det vore fornya interesse i jump blues som ein del av swing revival.

Opphav 
Jump blues vart utvikla av storband som banda til Lionel Hampton og Lucky Millinder. Desse spelte tidleg i 1940-åra og produserte musikarar som Louis Jordan, Jack McVea, Earl Bostic og Arnett Cobb.

Blues og jazz var ein del av den same musikalske verda, og mange dyktige musikarar stod i begge leirar. Jump blues, eller berre «jump», var ei utviding av boogie woogie-bølgja. Jump-band som Tympany Five, som starta samstundes med at boogie woogie igjen vart populært, fekk maksimal effekt med ein eight-to-the-bar boogie-woogie-stil.

Ei tidleg jump blues-innspeling er «Boogie Woogie Bugle Boy» (1941) av The Andrews Sisters.

Lionel Hampton spelte inn ein livleg storband-blues, «Flying Home», i 1942. Han har ein sordin, skrikande tenorsaksofon og songen var ein hitt i «rasekategorien». Då han kom ut skildra Billboard melodien som «ein uvanleg swingete song» 

Både Hampton og Jordan kombinerte den populære boogie woogie-rytmen, ein meir bestemt versjon av saksofonstilen frå swing-tida som ein kan høyre med Coleman Hawkins og Ben Webster, og leikande, muntre tekstar eller verbale merknader. Etter kvart som denne jazz-baserte musikken vart meir populær, byrja både bluesartistar og jazzmusikarar som ønskte å «spele for folket» å nytte ein tung, pågåande rytme. 

Jump oppnår med tre blåseinstrument og ein rytmeseksjon det eit storband gjer med eit ensemble på seksten. Tenorsaksofonen er det mest markante instrumentet i jump. 

Jump var enormt populært seint i 1940-åra og tidleg i 1950-åra med artistar som Louis Jordan, Big Joe Turner, Roy Brown, Billy Wright og Wynonie Harris.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jump blues» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
  Richie Unterberger: Jump Blues på Allmusic.com 

Musikksjangrar innan blues
Pictures at Eleven

Pictures at Eleven er debutalbumet til den tidlegare Led Zeppelin-songaren Robert Plant som soloartist, utgjeve i 1982. Trommeslagar i Genesis, Phil Collins, spelar trommer på seks av åtte songar på albumet, medan tidlegare trommeslagar i Rainbow, Cozy Powell, spelar på «Slow Dancer» og «Like I've Never Been Gone».

Pictures at Eleven er det einaste soloalbumet til Plant som kom ut på plateselskapet til Led Zeppelin, Swan Song. Då Plant gav ut det neste albumet sitt, The Principle of Moments, i 1983, var Swan Song lagt ned og Plant hadde starta sitt eige selskap kalla Es Paranza, som vart distribuert via Atlantic Records.

Rhino Entertainment gav ut ei nymastra utgåve av albumet med bonusspor i 2007. 

«Burning Down One Side» var den første singelen frå albumet og nådde 73. plass i Storbritannia og 64. plass i USA, men 3. plass på Billboard-lista Top Tracks. Andre singlar frå albumet var «Pledge Pin» (74. plass i USA), «Worse Than Detroit» og «Slow Dancer».

Innhald

Medverkande

Robert Plant - vokal
Robbie Blunt - gitarar
Jezz Woodroffe - klaverinstrument & synthesizerar
Phil Collins - trommer på 1-3, 5-6, 8-10
Cozy Powell - trommer på 4 & 7
Paul Martinez - bass
Raphael Ravenscroft - saksofon på 3

Lister
Album

Robert Plant-album
Debutalbum frå 1982
The Principle of Moments

The Principle of Moments er det andre soloalbumet til tidlegare Led Zeppelin-songar Robert Plant. Det var det andre albumet til Plant som nådde Topp 10 i Storbritannia og USA. Det gav han òg den første hitten hans som soloartist på Topp 40 med «Big Log». Den mest populære songen på album-orientert rock-radio i USA var «Other Arms», som nådde førsteplassen på Billboard si Top Tracks-liste. Trommeslagar i Genesis, Phil Collins, spelar trmomer på seks av åtte songar på albumet (som han gjorde på Pictures at Eleven). På dei andre to songane spelar tidlegare trommeslagar i Jethro Tull, Barriemore Barlow.

Som det første soloalbumet til Plant, skil songane på Pictures at Eleven seg frå hardrocken til Led Zeppelin. Etter suksessen med desse albuma, la Plant ut på ein suksessrik turne i 1983. Med seg på turneen hadde han Phil Collins på trommer. Collins var nøgd med å spele i bakgrunnen, trass i at han sjølv hadde enorm suksess som soloartist på denne tida. Trommeslagar i Little Feat, Richie Hayward, spelte trommer på den australske delen av turneen. 

Rhino Entertainment gav ut ei nymastra utgåve av albumet med bonusspor i 2007.

Innhald

Medverkande
Robert Plant - vokal
Robbie Blunt - gitarar
Paul Martinez - bass
Jezz Woodroffe - klaverinstrument
Phil Collins - trommer på 1-3, 5-6, 8 + alle bonusspor
Barriemore Barlow - trommer på 4 & 7
John David - korvokal
Ray Martinez - korvokal
Bob Mayo - gitarar, klaverinstrument, korvokal på 9-11 (2007-utgåva)

Lister
Album

Robert Plant-album
Musikkalbum frå 1983
Big Log

«Big Log» er ein song av Robert Plant på albumet hans The Principle of Moments frå 1983. Det var den første singelen frå albumet og den første singelen hans som nådde Topp 40 som soloartist. Han nådde 11. plass i Storbritannia og 20. plass i USA. Songen nådde òg sjetteplass på Billboard si Top Tracks-liste

B-sida til songen var i Storbritannia «Messin' with the Mekon» og i USA «Far Post».

Bassist Viktor Krauss spelte inn ein versjon av «Big Log» for albumet Far From Enough i 2004. Systera til Krauss, Alison, spelte seinare inn albumet Raising Sand med plant tre år seinare, og song vokalen på denne versjonen.

Musikkvideo
Videoen for songen vart filma forskjellige stader i California og Nevada, mellom anna Amargosa Opera House and Hotel i Death Valley Junction og Calico Ghost Town Regional Park i California.

Songar frå 1983
Singlar frå 1983
Robert Plant-songar
Shaken 'n' Stirred

Shaken 'n' Stirred er eit album av den tidlegare Led Zeppelin-vokalisten Robert Plant, som kom ut i 1985 på Es Paranza. Albumet inneheld ein song som vart ein hit på Mainstream Rock Tracks i USA, «Little by Little». Han låg på førsteplassen på lista i to veker. 

Albumet nådde 20. plass på Billboard-lista i USA. 

Rhino Entertainment gav ut ei nymastra utgåve av albumet med eitt bonusspor i 2007.

Innhald

Medverkande
Robbie Blunt - gitar, synthesizer-gitar
Toni Halliday  - vokal
Richie Hayward - trommer
Paul Martinez  - bassgitar
Robert Plant - vokal, produsent
Jezz Woodroffe - klaverinstrument

Musikkalbum frå 1985
Robert Plant-album
Album produserte av Tim Palmer
The Honeydrippers: Volume One

The Honeydrippers: Volume One er ein EP gjeven ut den 24. september 1984, av eit band leia av rockesongaren Robert Plant. Prosjektet kom til då direktøren i Atlantic Records, Ahmet Ertegün ønskte å spele inn eit album med favorittsongane sine frå 1950-åra. Plant vart vald ut fordi Ertegün hadde sett band hands the Honeydrippers spele standardlåtar frå 1950-åra. Med seg i bandet hadde Plant frontmannen i Chic, Nile Rodgers, og dei tidlegare Yardbirds-gitaristane Jeff Beck og Jimmy Page—sistnemnde òg gitarist i Led Zeppelin i lag med Plant.

Til Plant sin store skrekk vart «Sea of Love» den mest seljande singelen til Plant nokon gong. I følgje Plant var det «Rockin' at Midnight» som skulle vere singel med «Sea of Love» som B-side. Singelen vart snudd fordi radiostasjonane spelte «Sea of Love» langt meir enn «Rockin' at Midnight». Plant frykta at karrieren hans var over på grunn av dette og at folk no ville sjå på hans om ein «smørsongar», i staden for ein rockesongar. Som følgje av dette omtalte Plant The Honeydrippers som «lagt på is» når han vart spurt om prosjektet i ettertid.«Rockin at Midnight» er ein ny versjon av Elvis Presley sin «Good Rockin' Tonight».

Albumet vart gjeven ut på ny i 2007 med bonusspor. Plant og Ertegün diskuterte høvet til å gjere eit nytt Honeydrippers-album, men då sistnemnde døydde i desember 2006 vart dette skrinlagt.

Innhald

Lister

Medverkande
 Robert Plant - Vokal
 Jeff Beck - gitarar ( «I Got a Woman» og «Rockin' at Midnight»)
 Jimmy Page - gitarsoloar ( «Sea of Love» og «I Get a Thrill» )
 Wayne Pedziwiatr - bass
 Nile Rodgers - gitar, produsent
 Paul Shaffer - klaverinstrument
 Dave Weckl - trommer

Produksjon
Produsentar:  Nugetre (Ertegun stava baklengd), the Fabulous Brill Brothers (Page, Plant og Nile Rodgers)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Honeydrippers: Volume One» frå ,  den 29. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Robert Plant-album
Jimmy Page-album
Jeff Beck-album
Album produserte av Jimmy Page
Album produserte av Nile Rodgers
Musikkalbum frå 1984