alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Den estiske songfestivalen

Den estiske songfestivalen (estisk üldlaulupidu) er ein festival som vert arrangert i Tallinn, hovudstaden i Estland, i juli kvart femte år. Den siste vart arrangert i 2014, den neste er planlagt til 2019. Festivalane vert no haldne på songarfeltet i Tallinn.

I 2003 blei songfestivalen teken med på UNESCO si liste over viktig immateriell verdsarv.

Historie 
Tradisjonen med songfestivalar kom i stand som ein del av den estiske nasjonsbygginga på 1800-talet. Den første vart arrangert i Tartu sommaren 1869. Ein av initiativtakarane var Johann Voldemar Jannsen. I den første festivalen deltok 822 mannssongararar og 56 instrumentalister. Frå og med den fjerde festivalen deltok òg blanda kor og i 1896 flytta arrangementet til Tallinn.

Songfestivalen spelte gjennom den syngande revolusjonen ein sentral rolle i den estiske frigjeringskampen, og etter frigjeringa har festivalen vore bruke til å mobilisere ein nasjonal identitet innan den estiske majoriteten i Estland. 

Dei siste åra er arrangementet profilert som ein song- og dansefestival. Festivalen samlar titusenar av deltakarar og hundretusenar av tilhøyrarar.

Bakgrunnsstoff 
 Engelsk nettside
 Estisk sangfestival i samklang og disharmoni

Estisk musikk
Estisk kultur
Musikkfestivalar
Immateriell verdsarv
Fårö

Fårö er ei særprega øy nordaust for Gotland, skild frå Gotland av Fårösund. Arealet til Fårö er 113 km². Øya er ei moreneøy med mange små innsjøar. I dei austlege delane av øya finn ein det særeigne flygesandområdet Ulla Hau. 

I sommarmånadene er øya godt besøkt av turistar, inkludert ein og annan profilert politikar; den faste folkesetnaden er mindre, men inkluderte tidlegare Ingmar Bergman. På Fårö finn ein også Kutens bensin. Det austlegaste punktet er Fårö fyrplats med det 30 meter høge fyret Holmudden.

Heilt inn på 1990-talet var det forbode for utlendingar å reise til nordre Gotland og Fårö. Store skilt ved vegkanten på fleire språk informerte besøkjande om dette, og dette vart handheva strengt. Etter at Sverige vart medlem av EU, kunne den svenske regjeringa ikkje lenger halde fram denne praksisen.

Sjå òg 
 Fårö kyrka

Bakgrunnsstoff 

 Alt om Fårö. Folkesetnad, restaurantar og informasjon om Fårö, samt oversiktskart
 Fårö Web-Fårös egen hjemmeside. Folkesetnad, reiser, hendingar

Øyar i Austersjøen
Øyar i Sverige
Gotland
Aivar Anniste

Aivar Anniste () er ein estisk fotballspelar. Han spelar i 2009 for Meistriliiga-klubben FC Flora Tallinn og har tidlegare spela i mellom andre Hønefoss Ballklubb og Ullensaker/Kisa IL.

Estiske fotballspelarar
Folk frå Jõgeva maakond
Hønefoss-spelarar
Stamnes kyrkje

Sjå òg Sandnessjøen kyrkje, som tidlegare het Stamnes kyrkje

Stamnes kyrkje står på Stamnes på nordsida ytst i Vikafjorden i Vaksdal kommune i Vestland fylke, og er ei langkyrkje frå 1861.

Kyrkja er teikna av Peter Høier Holtermann og er bygd i tre.

Tidlegare kyrkjer på Stamnes 
Stamnes har vore kyrkjestad sidan mellomalderen. 
Det tidlegaste ein finn Stamnes-kyrkja nemnd i kjeldene er frå 1328. 
Mellomalderkyrkja var mest truleg ei stavkyrkje, og ho vart avløyst av ei tømmerkyrkje tidleg på 1600-talet. 
Tømmerkyrkja stod til ho vart avløyst av den noverande kyrkja i 1861. 
Grunnen til at dei bygde ny kyrkje i 1861 var at 1600-talskyrkja var vorte for lita.

Stamnes sokn 
Stamnes kyrkje er soknekyrkje i Stamnes sokn i Hardanger og Voss prosti. Stamnes sokn høyrde fram til og med 1868 til Haus prestegjeld i Nordhordland prosti. I 1869 vart Stamnes og Bruvik sokn skilde ut som Bruvik prestegjeld, som òg høyrde til Nordhordland prosti. I 1968 vart Vaksdal prestegjeld, som høyrde til Hardanger og Voss prosti, oppretta med sokna Stamnes, Dale, Eksingedalen og Vaksdal. Prestegjelda vart fasa ut frå Den norske kyrkja frå 2004.

Kjelder 
 Norges Kirker: «Stamnes kyrkje» på nettstaden til Norsk institutt for kulturminneforsking

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Stamnes sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Hordaland» på nettstaden til Arkivverket 
 Skanna kyrkjebøker frå Hordaland på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Vaksdal kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Kyrkjer i Vaksdal
Kyrkjer i Hardanger og Voss prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1860-åra
1861 i Noreg
Peter Høier Holtermann
Kulturminne i Vaksdal
Peter Blake

Sir Peter James Blake () var ein newzealandsk profesjonell seglar som vann America's Cup i 1995 og igjen i året 2000. Blake vann òg 1989/90-utgåva av Whitbread Round the World Race med båten Steinlager 2. I 1995 vart Peter blake unemnd til Knight Commander. Han fekk også eit æresdoktorat ved Auckland University of Technology i år 2000.

Under ein ekspedisjon for FN utanfor Brasil i 2001, vart Blake skoten og drepen av piratar som borda skipet Seamaster. To av mannskapet i båten vart såra. Brasiliansk rett dømde dei brasilske piratane til mellom 20 og 30 år i fengsel.

Den 23. oktober 2002 vart Blake tildelt Den olympiske orden posthumt av den internasjonale olympiske komité.

Referansar 

Newzealandske seglarar
Vaksdal kyrkje

Vaksdal kyrkje står i tettstaden Vaksdal i Vaksdal kommune i Vestland fylke, og er ei langkyrkje frå 1933.

Kyrkja er bygd i stein etter teikningar laga av arkitekt Ole Landmark. 
Inventaret i kyrkja er frå byggeåra eller seinare. 
Altertavla har form av eit alterskåp og har dekor i fleire felt med framstillingar av Getsemane, Golgata og påskemorgonen. 
Tavla er laga av Sigurd Lunde frå Bergen.

Vaksdal kyrkje er soknekyrkje i Vaksdal sokn i Hardanger og Voss prosti. Vaksdal har ikkje vore kyrkjestad før dagens kyrkje vart reist. Før dei fekk henne sokna folk i området til Bruvik kyrkje på Osterøy. Vaksdal sokn vart oppretta i 1933 ved at området vart skild ut frå Bruvik sokn. Fram til 1968 høyrde Vaksdal sokn til Bruvik prestegjeld, då vart Vaksdal prestegjeld oppretta med sokna Vaksdal, Dale, Eksingedalen og Stamnes. Prestegjelda vart fasa ut frå Den norske kyrkja frå 2004.

Kjelder 
 Norges Kirker: «Vaksdal kyrkje» på nettstaden til Norsk institutt for kulturminneforsking

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Vaksdal sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Hordaland» på nettstaden til Arkivverket 
 Skanna kyrkjebøker frå Hordaland på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Vaksdal kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Kyrkjer i Vaksdal
Kyrkjer i Hardanger og Voss prosti
Ole Landmark
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1933
Kulturminne i Vaksdal
Aivar Rehemaa

Aivar Rehemaa () er ein estisk langrennsløpar. 

Rehemaa kjem frå ein langrennsfamilie. Tanta Rutt Rehemaa er ein tidlegare langrennsløpar, og mor til den internasjonale stjerna Kristina Šmigun-Vähi og den tidlegare juniorverdsmeisteren Katrin Šmigun. Rehemaa vert trena av onkelen sin, den dobbelte juniorverdsmeisteren frå 1972, Anatolij Šmigun. 

Under junior-VM 2002 i Schonach, stod Rehemaa for ei stor overrasking. På 30 km klassisk fellesstart greidde han å lausrive seg frå konkurrentane fleire kilometer før mål, og vann med over 20 sekunds forsprang. Det var den fyrste juniortittelen ein estisk herreløpar hadde vunne. Han deltok også på 10 km fristil, der han vart nummer 27.

Rehemaa fekk debuten sin i verdscupen i februar 2001 i Otepää, der han vart nr. 61 av 65 deltakarar. Frå sesongen 2002/03 var han regelmessig med i verdscuprenn, og i januar 2003 tok dei fyrste poenga sine ved å verte nr. 27 på 30 km klassisk fellesstart i Otepää. To veker seinare vart han nr. 24, igjen i klassisk fellesstart. Desse resultata gjorde at han vart teken ut til VM i 2003 i Val di Fiemme. Der vart han nr. 19 på den klassiske tremila, som vart arrangert med fellesstart. På sprintdistansen, som vart arrangert i fristil, vart han nr. 41, og på jaktstarten vart han nr. 42. Han gjekk også for det estiske stafettlaget, som vart nummer 8. 

I dei påfølgjande åra stagnerte utviklinga til Rehemaa, og berre sjeldan greidde han å ta eitt og anna verdscuppoeng. Han vart likevel teken ut til OL i 2006 i Torino. Der vart det beste resultatet hans ein 32. plass i jaktstarten. Den same plasseringa fekk han under VM i 2007 i Sapporo på 50 km klassisk. 

Fyrst i sesongen 2007/08 stabiliserte han prestasjonane på eit høgare nivå, og plukka jamleg verdscuppoeng. Det beste resultatet hans i eit verdscuprenn til no er fjerdeplassen i prologen på Tour de Ski 2008/09, der han var tre tidels sekund for seint ute til å ta tredjeplassen (som gjekk til Petter Northug).

Bakgrunnsstoff 
 Resultatoversikt hjå FIS  (på engelsk)

Estiske langrennsløparar
Estiske deltakarar under vinter-OL 2006
Langrennsløparar under vinter-OL 2006
Estiske deltakarar under vinter-OL 2010
Langrennsløparar under vinter-OL 2010
Estiske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013
Deltakarar under Ski-VM 2015
Deltakarar under Ski-VM 2017
Folk frå Tartu
Aleksander Tammert

Aleksander Tammert () er ein estisk diskoskastar. Sidan byrjinga av 2000-talet har han høyrt til verdstoppen i diskoskast med tredjeplass i EM såvel som OL. Tammert deltek også i sommar-OL 2012, der han også var flaggberar for Estland.

Medaljar 
 Bronse i diskos under Sommar-OL 2004 i Aten
 Bronse i diskos under EM i friidrett 2006 i Göteborg

Bakgrunnsstoff 
 IAAF-profil for Aleksander Tammert

Fotnotar 

Estiske diskoskastarar
Folk frå Tartu
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Estiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Estoniaforliset

Estoniaforliset i 1994 var den største skipsulukka i Europa etter andre verdskrigen. Den estisk-svenske passasjerferja MS «Estonia» kantra natt til 28. september 1994 utanfor munningen til Finskebukta og sokk etter kort tid. Ferja var på veg frå Tallinn til Stockholm og hadde 989 menneske ombord. 852 personar omkom. Seks nordmenn var blant dei omkomne, men flesteparten av dei omkomne var svenskar. 137 vart redda og overlevde. Forliset er framleis uoppklart.

Ulukkesforløpet 

Natta då forliset skjedde skulle MS «Estonia» nå hamna i Stockholm kl. 08.30, og låg noko bak skjema. Klokka 23.55 vart det høyrt ein høglydt smell av metall mot metall. Havarikommisjonen meiner at lydane kom frå baugporten, som svikta under dei høge bølgjene. Tjue minutt seinare høyrdest to nye høge smellar, og straks etterpå fekk skipet ei kraftig slagside på om lag 40 grader. Kommisjonen meiner at lydane kom av at baugporten då brekte laus frå båten og drog med seg rampa som dekte for opninga til bildekket. Dimed vart bildekket snøgt fylt opp av havvatn. 

På grunn av den kraftige hellinga, kunne ingen livbåtar sjøsetjast, men det vart sett ut tjue redningsflåtar. Mange vart fanga inni kabinane sine, men berre dei om lag 300 som greidde å koma seg ut på dekk i tide, fekk sjansen til å overleva. Dei fyrste naudsignala frå MS «Estonia» vart plukka opp av eit anna skip kl. 00.24. Mannskapet bad om hjelp, men dei fekk ikkje gjeve posisjonen sin før fem minutt seinare, grunna straumbrot. MS «Estonia» sokk kl. 00.53. Det fyrste skipet som kom til ulukkesstaden var MS «Mariella». Då oppfatta ikkje ekkoloddet nokon teikn til sjølve skipet nokon stad, men det vart observert flytande gjenstandar i vatnet.

Innan redningshelikoptera kom, hadde ein tredel av dei overlevande i vatnet allereie omkome av nedkjøling eller drukning. Til slutt var det mindre enn halvparten av dei som kom seg ut, som vart redda, og mange av dei er unge, sterke menn.

Ettermæle 

MS «Estonia» vart aldri heva. Staden der skipet sokk, er i dag erklært som gravstad, og det er forbode å dykka der. 758 av dei omkomne er difor framleis sakna. 

Den internasjonale havarikommisjonen konkluderte med at skipet forliste som følgje av ein teknisk feil på baugporten. Andre hevdar at tragedien ikkje var ei ulukke.

Kjelder 

 Aftenposten, 20. september 2014: Lørdag, del 1: "Mayday. Mayday. Det ser virkelig ille ut nå." Om Estoniaforliset. Journalistar: Robert Veiåker Johansen, Nina Selbo Torset og Sofie Gran Aspunvik.

Bakgrunnsstoff
Estonia-forliset fortsatt uoppklart ved NRK.no

Forlis i 1994
Forlis i Austersjøen
Estisk historie
Svensk historie
Aleksandr Dmitrijev

Aleksandr Dmitrijev () er ein estisk fotballspelar som i dag spelar for Hønefoss Ballklubb i Adeccoligaen. Han har tidlegare spela i Tallinn JK og Levadia Tallinn. Han har 43 A-landskampar for Det estiske herrelandslaget i fotball (per 10. april 2009).

Bakgrunnsstoff 
 Spelarpresentasjon på nettsidene til Hønefoss BK

Estiske fotballspelarar
Hønefoss-spelarar
Folk frå Tallinn
Blåråke

Blåråke (Coracias garrulus) er ein fargerik fugl og ein stor medlem av råkefamilien. Han hekkar i sørlege og austlege Europa, Nordvest-Afrika, Midt-Austen og Sentral-Asia. Alle blåråkar er trekkfuglar og overvintrar vanlegvis i Afrika sør for Sahara.

Taksonomi 
Råkar kan minne om sporvefuglane kråker i storleik og kroppsbygging. Men råkar er medlem av ordenen råkefuglar der dei deler tendensen til fargerik utsjånaden med mellom anna isfuglar, bietarar og motmotar, alle med blått, rosa eller kanelbrunt som dominerande fargar.

Det er skildra to underartar som er separerte geografisk, nominatforma finst i det meste av hekkeområdet, medan C.g. semenowi hekkar i søraustlegste delen av området: Irak og sørlege Iran aust gjennom Kashmir og sørlege Kasakhstan til Xinjiang i det vestlege Kina.

Skildring 
Blåråke er ein tettvaksen fugl, på storleik med ei kaie på ca. 31-32 centimeter i kroppslengd og masse på ca. 130 til 150 gram. Han manglar lange stjertspyd som mange andre råkar har, hovudet er relativt stort med eit svart, kraftig nebb. Fjørdrakta i dominert av lyseblått, men ryggen er brun.

Denne arten føretrekker varmt klima og lever i opne landskap med spreidde trevekstar av til dømes eik og furu. I Afrika lever han på tørre busk- eller skogkledd sletteland. Dei sit ofte på ei litt høg grein og inspiserer bakken for byttedyr, men kan òg fange insekt i lufta. Føda er generelt virvellause dyr, dei tar gjerne insekt med harde skal slik som biller. 

Lætet er harde, kråkeliknande lydar. Det gjev håse skrik om dei blir uroa.

Den globale populasjonen er estimert til 100 000 til 0,5 mill individ og er trudd å vere stabil. I dag er han klassifiset som livskraftig, tidlegare nær truga.

Kjelder 
 Fry, H., Boesman, P., Kirwan, G.M. & Sharpe, C.J. (2016)  European Roller (Coracias garrulus) I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2016). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 4. desember 2016
Referansar

Bakgrunnsstoff 

råkefamilien
Streiffuglar i Noreg
Ivan Kuratov

Ivan Alekseevitsj Kuratov () var ein russisk poet og lingvist frå folkegruppa komi. Han er mest kjend for innsatsen sin for litteratur på komi. Kuratov er rekna for å vere komiane sin nasjonalskald.

Kuratov var fødd i Kibra (i dag Kuratovo i Komi som son av ein diakon. 1850-1860 studerte han til prest i Jarensk og Vologda. Mellom 1861 og 1865 arbeidde han som lærar i Ust-Sysolsk, og det var i denne perioden han skreiv dei fleste dikta sine. I 1866 gjekk han på krigsskole i Kazan, og resten av livet arbeidde han i administrasjonen i Kasakhstan.
Han døydde i Vernyj (i dag Almaty.

Som diktar skildra Kuratov komiane sitt liv og tradisjonar. Han sette om russisk og vesteuropeisk poesi til komi, og skreiv også ein grammatikk over komi. Kuratov vart berømt først på 1920-talet, då dikta hans vart publiserte i antalogien Komi gižyśjas. Til hundreårsfesten for Kuratov vart den samla produksjonen hans publisert i to band.

Kjelder 

 Bolsjaja sovetskaja entsiklopedija om Kuratov

 Finsk wikipedia om Kuratov

Bibliografi 

 «Сочинения»: Художественные произведения, т. 1, Сыктывкар, 1939; Лингвистические работы, т. 2, Сыктывкар, 1939. («Sotsjinenija: Khudodsjestvennye proizvedenija» band 1, Syktyvkar 1939; Lingvistitsjeskie raboty, band 2, Syktyvkar, 1939.)

Litteratur 

 Laakso, Johanna (toim.): Komin kansan ensimmäinen runoilija: 150 vuotta I. A. Kuratovin syntymästä. Castrenianumin toimitteita, 36. Helsinki: Helsingin yliopisto, 1990. ISBN 951-45-5238-5.

Komiar
Russiske diktarar
Diktarar frå 1800-talet
Ants Antson

Ants Antson () var ein estisk skøyteløpar som konkurrerte for Sovjetunionen. 

Han vann gull på 1500 meter under Vinter-OL 1964 i Innsbruck, der han slo Kees Verkerk med tre tidels sekund. Same året vart han europameister, og han sette ny verdsrekord på 3000 meter. For desse prestasjonane vart han tildelt Oscarstatuetten.

Bakgrunnsstoff 
 Om Ants Antson på Speedskatingnews
 

Estiske skeiseløparar
Sovjetiske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Europameistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Vinnarar av Oscarstatuetten 
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1964
Skeiseløparar under vinter-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1968
Skeiseløparar under vinter-OL 1968
Folk frå Tallinn
Alfred Neuland

Alfred Neuland () var ein estisk vektløftar som deltok i dei olympiske leikane i 1920 i Antwerpen og i 1924 i Paris.
 
Neuland vart olympisk meister i vektløfting under OL 1920 i Antwerpen. Han vann den nest lettaste klassen, lettvekt opp til 67,5 kg. Det var fyrste gongen i OL at løftarane vart delte inn i ulike vektklassar. Det var totalt fem vektklassar under OL i 1920. Han løfta samanlagt 257,5 kilo, 17,5 kg meir enn sølvvinnaren. I vektløftkonkurransen var det tre løft, rykk og støyt med éi hand og støyt med begge hendene. Det var 12 utøvarar frå 10 land i lettvektklassen som vart avvikla 29. august 1920. Fire år seinare, under OL i 1924 i Paris, kom Neuland på andreplass i vektløfting i mellomvekt.

OL-medaljar 
 1920  Antwerpen -  Gull i vektløfting, lettvekt
 1924  Paris -  Sølv i vektløfting, mellomvekt

Estiske vektlyftarar
Olympiske meistrar for Estland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Estland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1920
Estiske deltakarar under sommar-OL 1920
Vektlyftarar under sommar-OL 1920
Medaljevinnarar under sommar-OL 1924
Estiske deltakarar under sommar-OL 1924
Vektlyftarar under sommar-OL 1924
Folk frå Valga maakond
Kalev

Kalev er ein helt i det estiske nasjonaleposet Kalevipoeg.

Kalev var gift med Linda, og dei var foreldre til den mytiske kong Kalevipoeg. Kalev skal etter tradisjonen vere gravlagd i Toompea, som i dag er ein del av Tallinn. Det er likevel tvilsamt om han har eksistert som historisk person.

Estisk mytologi
Estlandspirer
Kvitstjerneordenen

Kvitstjerneordenen (estisk: Valgetähe teenetemärk) er ein estisk orden. Han vart innstifta 7. oktober 1936 til minne om fridomskampen til det estiske folket. Ordenen vert tildelt estiske statsborgarar for innsats i statleg eller kommunal teneste og til utlendingar for fortenester av Estland. Kvitstjerneordenen er rangert som nummer fire av ordenane i Estland, etter Terra Mariana-ordenen, men før Ørnekrossordenen. Ordenen vart ikkje tildelt nokon i åra då Estland var innlemma i Sovjetunionen. Tildelinga vart gjenoppteken i 1995, etter at Estland på nytt hadde vorte sjølvstendig. Ordenen vart sist revidert ved lov i 2007. Presidenten er stormeister for Kvitstjerneordenen.

Inndeling 
Kvitstjerneordenen har ein øvste klasse og fem ordinære klassar, desse er kjede og 1.-5. klasse. Riksvåpenordenen har same struktur. Til Kvitsjerneordenen høyrer det også ein medalje.

Insignium 

Ordensteiknet for Kvitstjerneordenen er ei kvitemaljert sekstagga stjerne av gull. Mellom krossarmane er det plassert enkle strålar i gull. I midten av stjerna er det ei sekstagga stjerne i kvit emalje på gull. Baksida har innskrifta «7. X 1936». Ordensteikna for dei ulike klassane er identiske i alt unntatt storleiken. Ordensstjerna er i gull eller sølv, har seks taggar og det er ei sekstagga stjerne på. I midten har ordensstjerna det estiske riksvåpenet. Ordensbandet er raudt.

Tildeling 
Tildeling av ordenen skjer ved presidenten. Kjedet av Kvitstjerneordenen er i perioden 1995 til 2008 tildelt 8 personar. 1. klasse er i den same perioden tildelt 81 personar, 2. klasse 110, 3. klasse 335, 4. klasse 923 og 5. klasse 926 personar. Overrekkingar av ordenen skjer vanlegvis på den estiske sjølvstendedagen 24. februar, men kan i særskilde tilfelle også gjerast på andre datoar.

Bakgrunnsstoff

Nettsider 
 Order of the White Star, Estlands president.
 Decorations Act, Passed 19 December 2007, Estlands president.
 Statistika teenetemärkide andmisest Eestis, Riigikantselei.

Litteratur 
 «Estonia» i Guy Stair Sainty og Rafal Heydel-Mankoo: World Orders of Knighthood and Merit, andre bind, Buckingham: Burke's Peerage, 2006, s. 1102–1106.

Diplomati
Skipingar i 1936
Estiske ordenar og medaljar
Alfred Schmidt

Alfred Schmidt () var ein estisk vektløftar som deltok under OL i 1920 i Antwerpen.
 
Schmidt vann ein olympisk sølvmedalje i vektløfting under OL i 1920 i Antwerpen. Han kom på andre plass i den lettaste klassen, fjærvekt opp til 60 kg. Det var fyrste gongen i OL at løftarane vart delte inn i ulike vektklassar. Det var totalt fem vektklassar under OL i 1920. Han løfta samanlagt 210,0 kilo, ti mindre enn gullvinnaren François de Haes frå Belgia. Vektløftkonkurransen inneheldt tre løft, rykk og støty med éi hand og støyt med begge hendene. Det var 14 utøvarar frå 11 land i fjærvektklassen.

OL-medaljar 
 1920  Antwerpen -  Sølv i vektløfting, fjærvekt

Estiske vektlyftarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Estland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1920
Estiske deltakarar under sommar-OL 1920
Vektlyftarar under sommar-OL 1920
Folk frå Harju maakond