alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Randy Matson

James Randel Matson, kjend som Randy Matson, () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Pampa i delstaten Texas som vart olympisk meister i kulestøyt i 1968, fire år etter han vann sølvmedaljen i øvinga i Tokyo-OL. Gjennom seks rake sesongar, 1965-70, var han verdas beste kulestøytar. I løpet av si tid som aktiv støytte han over 21 meter i 12 ulike tevlingar.

Aktiv
Matson sette i slutten av april 1964 personleg rekord med eit støyt på 19,53 m, noko som plasserte han på tredjeplass på verdsstatistikken etter Dallas Long og Bill Nieder. Ei veke seinare forbetra  Matson persen sin til 19,77 m, før han i juni månad vann OL-kvalfiseringa med 19,78 m. I august auka han til 19,95 m i Long Beach. Under sommarleikane i Tokyo 1964 forbetra han seg ytterlegare og tok sølvmedaljen med 20,20 m, bak landsmannen Dallas Long. 

Den 9. april 1965 i College Station tok Matson over som verdsrekordhaldar i kulestøyting, med 20,70 m sletta han Longs knapt års gamle rekord på 20,68 m. Tre veker seinare, den 30. april, vart han i Austin i Texas den fyrste som støytte kula over 21 meter, då kula i den andre omgangen av tevlinga landa på 21,05 m. Åtte dagar etter var han tilbake i College Station, der han forbetra rekorden til fyrst 21,33 m, for så å støyte 21,52 m. Dermed hadde han i løpet av tre veker forbetra verdsrekorden med heile 84 centimeter.

Den 23. april 1967 forbetra Matson verdsrekorden til 21,78 meter, atter ein gong i College Station. To månader seinare støytte han ikkje lengre enn 19,83 m, men vann likevel kule-tevlinga i panamerika-leikane i Winnipeg i Canada.

Også i OL-sesongen 1968 var Matson verdas klart beste kulestøytar, noko han viste då han 27. april i Walnut stod for årsbeste med 21,30 m og nær eit halvt år seinare vart olympisk meister i Mexico-byen med eit støyt som målte 20,54 m, framfor landsmannen George Woods som nådde 20,12 m, Matson støytte elles 20,68 m og sette olympisk rekord i kvalfiseringa.

Matsons aller beste serie hadde han i Berkeley den 30. mai 1970. Etter å ha opna med 21,18 m, heldt han fram med 20,75 – 21,25 – 21,75 – 20,94 – 20,97. Samtlege seks støyt var lengre enn det andremann i verda i det året, Hartmut Briesenick, oppnådde då han i slutten av august på Stockholm stadion vann europacupfinalen og sette personleg rekord med 20,55 m. I 1971-sesongen vart Matson målt til 20,93 m i si beste tevling for året, men måtte sjå seg overgått på årsbestestatistikken av to austtyskarar. Matson vart USA-meister 1972 med 21,19 m, men med 20,57 m enda han berre som fjerdemann i OL-uttakinga. Dermed glapp OL-billletten og han reduserte satsinga på toppidretten.

Kjelder
Friidrott, aktuelle årgangar. 
Track&Field

Friidrettsutøvarar frå USA
Kulestøytarar
Olympiske meistrar for USA
Olympiske sølvmedaljevinnarar for USA
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Bernd Schuster

Bernhard Schuster, kjend som Bernd Schuster, () er ein tysk tidlegare fotballspelar og seinare -trenar frå Augsburg i Bayern som vart europameister med Vest-Tyskland i 1980. Midtbanespelaren Schuster spelte i den spanske toppligaen i  12 år og vann tre spanske seriemeisterskap og var med om heile seks cuptriumfar i Spania, både hos FC Barcelona, Real Madrid og Atlético Madrid.

Spelar

Klubbspel
Schuster spelte andredivisjonsfotball med heimlege FC Augsburg til han i 1978 fekk proffkontrakt med FC Köln. Allereie sommaren 1980 vart han overført til FC Barcelona, der han hadde stor suksess gjennom åtte år. Som framifrå pasningsleggjar ytte han mykje for at Barcelona vann den nasjonale cupfinalen i 1981 og 1983. Han fekk ikkje med seg Barcelona sin triumf i cupvinnarcupen, grunna ein langvarig skade etter ei hårreisande takling frå ein av forsvarsspelarane i Athletic Bilbao, Andoni Goikoitxea, hausten 1981. Våren 1985 bidrog Schuster sterkt til Barcelona lukkast vinn La Liga for fyrste gong på 11 år. Schuster avslutta tenesetida i Barcelona med å verte cupmeister for tredje gong. Sidan spelte han i to sesongar, 1988-90, på Real Madrid og tre, 1990-93, for byrivalen Atlético Madrid. Begge sesongane med Real Madrid vart han spansk ligameister, den fyrste sesongen også spansk cupmeister. Sameleis vann Schuster den spanske cupfinalen i dei to fyrste sesongane på Atlético Madrid, dermed stod han att som vinnar av den spanske cupen i fire av fem år, fordelt på tre ulike klubbar. Schuster avslutta si tid som aktiv med å spele på Bayern Leverkusen i tida 1993-96.

Landslagspel
Schuster fekk sin landslagsdebut i mai 1979. Året etter deltok han då Vest-Tyskland vann Fotball-EM 1980 etter finalesiger 2-1 mot Belgia. Han skåra begge måla i VM-kvalifiseringskampen mot Albania i Tirana 1. april 1981, eit oppgjer som enda 2-0. Den alvorlege skaden han råka ut for hausten 1981 sette han ut av det vesttyske landslaget i over eitt år, han var såleis uaktuell for VM-troppa 1982. Skotårsdagen 1984 spelte Schuster sin 21. og siste landskamp, skåra i alt fire landslagsmål. Han gav seg på landslaget grunna usemje med det vesttyske fotballforbundet og landslagssjef Jupp Derwall.

Merittar
Europameister: 1980 med Vest-Tyskland
Spansk seriemeister: 1985 med Barcelona og 1989, 1990 med Real Madrid
Spansk cupmeister: 1981, 1983, 1988 med Barcelona, 1989 med Real Madrid, 1991 og 1992 med Atlético Madrid
Finaletap i europacupen: 1986 med Barcelona

Trenar
Schuster har sidan 1997 vore lagsjef i fleire klubbar i ei rekke land. Sesongen 2007/08 førte han Real Madrid til ligapokal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bernd Schuster» frå ,  den 8. september 2018.  
 
eu-football

Tyske fotballspelarar
Barcelona-spelarar
Bayer Leverkusen-spelarar
Atlético Madrid-spelarar
Köln-spelarar
Real Madrid-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1980
Robben Island

Robben Island, afrikaans Robbeneiland, er ei sørafrikansk øy som ligg i Table Bay , 12 km utanfor kysten av Cape Town. Ho er 5,7 km² stor.
Øya var tidlegare ei fangeøy, men er i dag eit minnsmerke og eit populært turistmål 

Ordet Robben i namnet kjem frå nederlandsk og tyder 'sel'. Tidlegare vann ein ut selolje i området.

Sidan 1600-talet og fram til 1991 blei øya brukt som fangeøy nesten utan avbrot. Tidvis sende ein også spedalske og sinnslidande til øya. Frå 1961 var det særleg motstandarar mot apartheid-regimet som blei sende hit. Nelson Mandela var fange her frå 1964 til 1982. Frå 1996 har øya vore eit museum og minnesmerke for kampen mot apartheid. I 1999 blei øya teken med på UNESCO si liste over verdsarv.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Robben Island» frå ,  den 8. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Robben Island Museum

Øyar i Sør-Afrika
Verdsarv i Sør-Afrika
Apartheid
Cape Town
Agnete Carlsen

Agnete Synnøve Carlsen () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Moss. Ho vart europameister 1993 og verdsmeister 1995 med Noreg. Carlsen deltok i 97 landskampar i tida 1988-97 og skåra 17 mål. Ho var både midtbanespelar, men etterkvart oftast høgreback i landslaget.

Carlsen spelte på Sprint-Jeløy frå 1987 til 1995 og var med å vinne to seriemeisterskap med laget frå Moss. Frå 1996 til -98 var ho under kontrakt med japanske Nikko, men somrane 1996 og 1997 var ho innom høvesvis Kolbotn IL og Athene Moss. Under opphaldet i Japan sanka ho tre seriepokalar og ein cuppokal.

Med det norske landslaget vart Carlsen europameister 1993 og verdsmeister 1995. Ho var fast på europameisterlaget, men var einast innbytar i to kampar under VM 1995. Carlsen var elles med på å tape EM-finalen både i 1989 og 1991, medan det enda med siger og bronsemedalje i kampen om tredjeplassen under Sommar-OL 1996.

Merittar
Verdsmeister: 1995 med Noreg
Europameister: 1993 med Noreg
EM-sølv: 1989 og 1991 med Noreg
OL-bronse: 1996 med Noreg
Seriemeister: 1990 og 1993 med Sprint-Jeløy
Japansk seriemeister: 1996, 1997 og 1998 med Nikko
Japansk cupmeister: 1997 med Nikko

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Agnete Carlsen» frå ,  den 8. september 2018.  
 
Fotballforbundet

Norske landslagsspelarar i fotball
Folk frå Moss
Skjerefjøl

Skjerefjøl er eit husgeråd som ein legg råvarer ein ønskjer å dele opp på. Skjerefjøler finst i fleire ulike material, som tre, plast og glas.

Fjøler som ein skjer brød på er ofte kalla brødfjøl, medan fjøler ein skjer kjøt eller fisk på ofte er kalla spikkefjøl.

Kjelder 
 
 
 

Kjøkenutstyr
Skjerereiskapar
Trofaiach

Trofaiach er ein by og ein kommune i distriktet Leoben i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 143,3 km² og vel 11 000 ibuarar. Byen Trofaiach har 7 700 ibuarar og ligg på ei slette 658 meter over havet, innringa av opptil 2 200 meter over havet høge fjelltoppar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Trofaiach» frå ,  den 8. september 2018.  
 

Kommunar i Steiermark
Byar i Austerrike
The Allman Brothers Band av The Allman Brothers Band

The Allman Brothers Band er debutalbumet til det amerikanske rockebandet The Allman Brothers Band. Det kom ut i USA på Atco Records og Capricorn Records den 4. november 1969 og var produsert av Adrian Barber. The Allman Brothers Band vart skipa i 1969 og medlemmane kom saman frå forskjellige andre band. Etter at han hadde arbeidd som studiomusikar, flytta Duane Allman til Jacksonville i Florida der han leia store jammar med det nye bandet sitt, der han ønskte å ha to gitaristar og to trommeslagarar. Etter å ha fullført besetninga med broren Gregg Allman, flytta bandet til Macon i Georgia, der dei var av dei første artistane som fekk kontrakt på Capricorn.

Albumet vart spelt inn og miksa i løpet av to veker i Atlantic Studios i New York City. Mange av songane vart spelte på konsertane til bandet i månadane før albumet km ut og kombinerte blues, jazz og country i forskjellig grad. Albumet inneheld omarbeidde versjonar av «Trouble No More» og «Don't Want You No More», i tillegg til kjende, originalar som «Dreams», som synte jazzpåverknaden til bandet, og «Whipping Post», som vart ein publikumsfavoritt. Det var meininga at gruppa skulle arbeide med produsenten Tom Dowd (som hadde arbeidd med Cream og John Coltrane), men han var oppteken, og dei valde i staden å gå i studio med huslydteknikaren Adrian Barber. Plateomslaget vart fotografert i Macon og området kring.

Plata selde i starten dårleg og gjekk inn lågt påBillboard Top 200 Pop Albums-lista. Trass i dette fekk albumet god kritikk i magasin som Rolling Stone, som kalla det «subtilt, ærleg og rørande». Etter bandet vart meir kjend tidleg i 1970-åra, vart dette og det neste albumet, Idlewild South (1970), gjeve ut i lag som Beginnings. Sidan bandet mislikte den originale miksen til Barber, vart albumet miksa på nytt av Tom Dowd. I 1973 hadde Beginnings seld til gullplate for 500 000 selde eksemplar, i følgje Recording Industry Association of America.

I 2016 kom ei luksusutgåve av albumet ut på Mercury Records med den originale stereomiksen til Adrian Barber frå 1969 og stereomiksen til Tom Dowd for Beginnings frå 1973.

Innhald
Alle songar skrivne av Gregg Allman, bortsett frå der andre er nemnde.

Medverkande
All info frå plateomslaget.

The Allman Brothers Band
Duane Allman – slide og sologitar
Dickey Betts – sologitar
Gregg Allman – orgel, solovokal
Berry Oakley – bassgitar, korvokal
Jai Johanny Johanson – trommer, conga
Butch Trucks – trommer, perkusjon

Produksjon
Adrian Barber – produsent, lydteknikar
 Robert Kingsbury – design
 Stephen Paley – fotografi

Salslister

Vekeslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Allman Brothers Band (album)» frå ,  den 8. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The Allman Brothers Band-album
Debutalbum frå 1969
Atco Records-album
Capricorn Records-album
Duane Allman

Howard Duane Allman () var ein USA-amerikansk gitarist, studiomusikar og opphavleg medlem og leiar av The Allman Brothers Band fram til han omkom i ei motorsykkelulukke i 1971, 24 år gammal. 

The Allman Brothers Band vart skipa i Jacksonville i Florida i 1969. Bandet hadde stor suksess tidleg i 1970-åra. Allman er best hugsa for den korte, men innverknadsrike perioden i bandet og særleg for måten han spelte slidegitar på og den nyskapande improvisasjonen hans. I 2003 vart han rangert på andreplassen på lista til Rolling Stone over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene, berre bak Jimi Hendrix. I 2011 vart han rangert på niandeplassen på ei liknande liste. Gitartonen hans (skapt med ein Gibson Les Paul og to 50-watts bassforsterkarar frå Marshall) vart kåra til ein av dei beste gjennom tidene av Guitar Player.

Allman var ein mykje etterspurt studiomusikar før og under tida hans i bandet, og han spelte med etablerte stjerner som King Curtis, Aretha Franklin, Wilson Pickett, g Herbie Mann. Han medverka òg stort til albumet Layla and Other Assorted Love Songs av Derek and the Dominos i 1970.

Dugleiken til Duane Allman på gitar vart utfylt av personlege kvalitetar som intensiteten, drivkrafta og evna til å få det beste ut av andre når dei laga musikk. Allman hadde kallenamnet «Skydog».

Discography 
The Allman Brothers Band
 The Allman Brothers Band (1969)
 Idlewild South (1970)
 At Fillmore East (1971)
 Eat a Peach (1972) på spor 4-9

Derek & the Dominos
 Layla and Other Assorted Love Songs (1970) på spor 4-14

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Duane Allman» frå ,  den 8. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Duane Allman.com
 Duane Allman på allmanbrothersband.com
 Duane Allman.info
 DuaneAllmanJournal.blogspot.com
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Sologitaristar
Slidegitaristar
USA-amerikanske studiomusikarar
The Allman Brothers Band-medlemmar
Derek and the Dominos-medlemmar
Delaney & Bonnie & Friends-medlemmar
Døde i motorsykkelulukker
Musikarar frå Nashville
Rock and Roll Hall of Fame
Resonatorgitaristar
Dickey Betts

Forrest Richard Betts (), kjend som Dickey Betts, er ein USA-amerikansk gitarist, songar, låtskriva og komponist, mest kjend som opphavleg medlem i The Allman Brothers Band.

Han vart med bandet innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1995 og vann ein Grammy fo besste rockefamføring med bandet for instrumentale hans «Jessica» in 1996. Betts vert rekna som ein av dei beste gitaristane gjennom tidene, og danna i lag med Duane Allman ein av rockens beste gitarduoar, og introdusere melodiske, doble gitarharmoniar og kontrapunkt som «omgjorde reglane for korleis to rockegitaristar kan arbeide i lag, og fullstendig skrota dei tradisjonelle rollene med ein rytmegitarist og ein sologitarist, og stod i staden tå mot tå».

Betts vart rangert på 58. plassen på Rolling Stone si liste over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene i 2003, og på 61. plassen på tilsvarande liste i 2011.

Diskografi

Soloalbum

 Highway Call (1974) (som Richard Betts)
 Dickey Betts & Great Southern (1977) (som Dickey Betts & Great Southern)
 Atlanta's Burning Down (1978) (som Dickey Betts & Great Southern)
 Night  (1982, Bootleg) (som Dickey Betts)
 Pattern Disruptive (1988) (som Dickey Betts Band)
 Let's Get Together (2001) (som Dickey Betts Band)
 The Collectors (2002) (som Dickey Betts & Great Southern)
 The Official Bootleg (2006) (som Dickey Betts & Great Southern)
 Live at Metropolis, Munich (2017)  (som Dickey Betts and Great Southern )
 Dickey Betts Band: Live at the Lone Starr Roadhouse (2018)  (som Dickey Betts)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dickey Betts» frå ,  den 8. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar frå Florida
The Allman Brothers Band-medlemmar
Sologitaristar
Folk frå West Palm Beach i Florida
Rock and Roll Hall of Fame
Gregg Allman

Gregory LeNoir Allman () var ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og musikar. Han var mest kjend som opphavleg medlem i The Allman Brothers Band. Allman vokste opp med ei interesse for rhythm and blues , og The Allman Brothers Band blanda dette med rock, jazz og country. Han skreiv fleire av dei mest kjende songane til bandet, som «Whipping Post», «Melissa» og «Midnight Rider». Allman hadde òg ein suksessrik solokarriere og gav ut sju studioalbum. Han voks opp med broren Duane i Nashville i Tennessee, før dei flytta til Daytona Beach i Florida.

Han og broren skipa The Allman Brothers Band i 1969, og dei slo gjennom i 1971 med konsertalbumet At Fillmore East. Kort tid etter omkom Duane i ei motorsykkelulukke. Bandet fortsette med Brothers and Sisters (1973) som vart det mest suksessrike albumet deira. Allman byrja solokarrieren sin med Laid Back same året, og var kanskje mest kjend for ekteskapet sitt med popstjerna Cher for resten av tiåret. Han fekk ein uventa sein hit med songen «I'm No Angel» i 1987, og det sjuande soloalbumet hans, Low Country Blues (2011), oppnådde den høgaste plasseringa på albumlista i karrieren hans. Gjennom heile livet sleit Allman med alkohol- og dopmisbruk, noko som danna grunnlaget for memoarane hans My Cross to Bear (2012). Det siste albumet hans, Southern Blood, kom ut posthumt den 8. september 2017.

Allman spelte Hammondorgel og gitar, og hadde ei sjelfull røyst. For arbeidet sitt innan musikk vart Allman rekna som ein pioner innan southern rock og han fekk mange prisar, inkludert ein Grammy. Han vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame og Georgia Music Hall of Fame. Den markante røysta plasserte han på 70. plassen på lista til Rolling Stone over dei 100 beste songarane gjennom tidene.

Diskografi 
Studio
 Laid Back (1973)
 Playin' Up a Storm (1977)
 Two the Hard Way (1977) (med Cher)
 I'm No Angel (1987)
 Just Before the Bullets Fly (1988)
 Searching for Simplicity (1997)
 Low Country Blues (2011)
 Southern Blood (2017)

Konsertalbum
 The Gregg Allman Tour (1974)
 Gregg Allman Live: Back to Macon, GA (2015)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gregg Allman» frå ,  den 8. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
The Allman Brothers Band-medlemmar
Delaney & Bonnie & Friends-medlemmar
Musikarar frå Nashville
Musikarar frå Daytona Beach
Cher
Rock and Roll Hall of Fame
Døde av leverkreft
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske bluespianistar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske rockepianistar
USA-amerikanske southern rock-musikarar
Berry Oakley

Raymond Berry Oakley III () var ein USA-amerikansk bassist og ein av dei opphavlege medlemmane i The Allman Brothers Band. Han vart rangert på 46. plassen på lista til magasinet Bass Player over dei 100 beste bassistane gjennom tidene.

Biografi
Oakley var fødd i Chicago i Illinois, og voks opp i forstaden Park Forest i Illinois, før han flytta til Florida, der han møtte og vart med i bandet til Dickey Betts, The Second Coming. Han var med å starte The Allman Brothers Band i 1969, i lag med gitaristane Duane Allman og Betts, songaren og klaverspelaren Gregg Allman, og trommeslagarane og perkusjonistane Butch Trucks og Jai Johanny «Jaimoe» Johanson.

Oakley var kjend for lange, melodiske bassløp som danna ei pulserande stamme under gitarsoloane og jammane til Allman og Betts. «In Memory of Elizabeth Reed», «Mountain Jam» og «Whipping Post» frå konsertalbumet At Fillmore East fangar Oakley på sitt beste. Då Duane Allman døydde i ei motorsykkelulukke den 29. oktober 1971, var Oakley heilt knust. Kring eit år seinare omkom Oakely sjølv i ei motorsykkelulukke, berre tre kvartal frå er Allman hadde omkomme. Oakley krasja med ein buss, men ønskte å dra heim i staden for til legen. Tre timar seinare vart han i store smerter køyrt til sjukehuset der han døydde av kraniebrot. Han var 24 år då han døydde, like gammal som Allman.

Diskografi
The Allman Brothers Band
The Allman Brothers Band (1969)
Idlewild South (1970)
At Fillmore East (1971)
Eat a Peach (1972)
Brothers and Sisters (1973) tracks 1 & 2

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Berry Oakley» frå ,  den 8. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockebassistar
The Allman Brothers Band-medlemmar
Døde i motorsykkelulukker
Rock and Roll Hall of Fame
Jai Johanny Johanson

Jai Johanny Johanson (), ofte berre kalla Jaimoe, er ein USA-amerikansk trommeslagar og perkusjonist. Han er mest kjend som ein av dei opphavlege medlemmane i The Allman Brothers Band og var ein av to trommisar i bandet i lag med Butch Trucks.

Diskografi

The Allman Brothers Band

 The Allman Brothers Band (1969)
 Idlewild South (1970)
 At Fillmore East (1971) 
 Eat a Peach (1972) 
 Brothers and Sisters (1973)
 Win, Lose or Draw (1975)
 Wipe the Windows, Check the Oil, Dollar Gas (1976)
 Enlightened Rogues (1979)
 Reach for the Sky (1980)
 Seven Turns (1990)
 Shades of Two Worlds (1991)
 Where It All Begins (1994)
 Peakin' at the Beacon (2000) 
 Hittin' the Note (2003)

Sea level

 Sea Level (1977)
 Cats on the Coast (1977)

Jaimoe's Jasssz Band

 Ed Blackwell Memorial Concert 2/27/2008 (2008)
 Live at The Double Down Grill 1/28/2006 (2008)
 Renaissance Man (2011)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jai Johanny Johanson» frå ,  den 8. september 2018.

Bakgrunnsstoff
Butch Trucks, Jaimoe Jai Johanny Johanson, Marc Quiñones vd drummerworld.com

Folk frå Ocean Springs i Mississippi
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Afroamerikanske trommeslagarar
Afroamerikanske rockemusikarar
Musikarar frå Mississippi
Rock and Roll Hall of Fame
The Allman Brothers Band-medlemmar
USA-amerikanske trommeslagarar
Butch Trucks

Claude Hudson «Butch» Trucks () var ein USA-amerikansk trommeslagar. Han var mest kjend som opphavleg medlem i The Allman Brothers Band, som ein av to trommisar i bandet i lag med Jai Johanny Johanson. Trucks vart fødd og voks opp i Jacksonville i Florida. Han spelte i forskjellige grupper før ha han skipa The 31st of February på Florida State University i midten av 1960-åra. Han kom med i The Allman Brothers Band i 1969. Konsertalbumet deira frå 1971, At Fillmore East, vart det store gjennombrotet deira. Gruppa vart ei av dei mest populære i 1970-åra med sterke konsertar og fleire suksessrike album. Sjølv om bandet vart oppløyst og kom saman att fleire gonger, var Trucks med konstant i den 45 år lange karrieren deira. 

I 1999 kom nevøen til Trucks, gitaristen Derek Trucks, med i The Allman Brothers Band. 24. januar 2017 tok Trucks livet sitt med eit skytevåpen, visstnok etter fleire år med økonomiske problem.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Butch Trucks» frå ,  den 8. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Musikarar frå Jacksonville i Florida
Musikarar døde av sjølvmord
Rock and Roll Hall of Fame
The Allman Brothers Band-medlemmar