alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Paterson Islands

Paterson Islands er ei gruppe småøyar som ligg 4 nautiske mil (7 km) nordaust for Klungholmane, nær kysten av Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter A.J.F. Paterson, radioteknikar ved Mawson Station i 1963.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Petersen Island

Petersen Island er den største og nordlegaste øya i Jocelyn Islands i Holmevika i Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter kaptein H.C. Petersen på «Thala Dan», 1959–61, og tidlegare kaptein på «Kista Dan».

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Pila i Antarktis

Pila er ei lita øy i Antarktis som ligg 1,5 nautiske mil (2,8 km) vest for the Flatøyholmane i Holmevika i Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37 og namngjeven av dei.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

{{refslutt}
Øyar i Mac. Robertson Land
Robinsonøyane

Robinson Group eller Robinsonøyane er ei gruppe småøyar som strekkjer seg 16 km frå aust til vest like nordvest for Cape Daly. Gruppa vart obsevert av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson, 1931, som namngav ho etter W.S. Robinson frå Melbourne, som støtta ekspedisjonen økonomisk.. Dei same øyane vart observerte i 1931 av mannskapet på den norske kvalbåten som gav dei namnet Robinsonøyane. Etter tilråding frå Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA), var tnamnet «Robinson» nytta om heile gruppa, medan dei heldt namnet «Thorgaut» om den mest iaugefallande øya.

Øyar i Mac. Robertson Land
Rouse Islands

Rouse Islands eller Rouse Rocks er ei lita øygruppe i den austlege delen av Holmevika, ved kysten av Mac. Robertson Land like sør for Welch Island. Det høgaste punktet på Rouse Islands ligg 28 meter over havet. Rouse Islands vart oppdaga 13. februar 1931 av British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Sir Douglas Mawson, som namngav dei etter E. J. Rouse frå Sydney, som gav fotografisk utstyr til ekspedisjonen. Mawson trudde det berre var ei enkel øy, men det vart sidan funne ut at det var snakk om to øyar.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rouse Islands» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Mac. Robertson Land
Safety Island

Safety Island er ei lita kystøy 5 km aust for Cape Daly. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart først vitja i 1954 av ein ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) leia av R.G. Dovers, og fekk dette namnet fordi ho var den næraste trygge leirstaden til Scullin Monolith.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Sheehan Islands

Sheehan Islands er ei gruppe småøyar som ligg at søraustsida av Islay i William Scoresby Archipelago. Dei vart oppdaga 18. februar 1931 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson. Han namngav ei av øyane Sheehan Nunatak etter sir Harry Sheehan, assisterande sekretær i Finansdepartementet, som var sekretær i Australian Antarctic Committee i BANZARE. BANZARE kartla feilaktig Sheehan Nunatak som ein terrengdetalj bak kystlinja. At det var ei øygruppe vart oppdaga av mannskapet på RSS «William Scoresby» under Discovery Investigations på 27. februar 1936. Øyane vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen i januar og februar 1937.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Single Island

Single Island er ei høg, isdekt øy på vestsida av Amery isbrem kring 14 nautiske mil (26 km) sør for Landon Promontory. Ho vart først kartlagd av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) frå flyfoto teken i 1956, men feilaktig vist som eit nes. Seinare vart ho kartlagd av ANARE som ei øy. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter M. Single, ein mekanikar ved Mawson Station i 1962, eit medlem av ANARE som vitja området i desember 1962.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Spayd Island

Spayd Island er ei isdekt øy som ligg ved søraustsida av Gillock Island aust i Amery isbrem. Høge klipper stikk opp av isen. Ho vart kartlagd i 1952 av John H. Roscoe frå flyfoto teken under U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, og vart namngjeven av han etter A.W. Spayd, ein del av flymannskapet på Operation Highjump.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Stanton Group

Stanton Group er ei gruppe små klipperik øyar nær kysten ved austsida av Utstikkarbukta, 4 nautiske mil (7 km) nordaust for Falla Bluff. Dei vart oppdaga i februar 1931 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson. Han namngav ho etter A.M. Stanton, førstestyrmann på Discovery i 1930-31,

Øyar i Mac. Robertson Land
Stevenson Island

Stevenson Island er ei lita øy i Antarktis som ligg ved austsida av Colbeck Archipelago, 2 nautiske mil (3,7 km) nordaust for Cape Simpson. Ho vart oppdaga i februar 1931 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson. Han namngav øya etter kaptein J.B. Stevenson i Royal Navy, eit medlem av Australian Aurora Committee i 1916-17.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Mac. Robertson Land
Stedet

Stedet er ei lita øy som ligg inst i Utstikkarbukta, like nord for Falla Bluff i Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Stinear Island

Stinear Island er ei av Flatøyholmane, som ligg 0,2 nautiske mil (0,4 km) nord for Bechervaise Island i Holmevika i Mac. Robertson Land. Ho er ein av fleire øyar kartlagd som «Flatøy» av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Seinare fann ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) kartlagd i 1954 og kalla opp etter B.H. Stinear, geolog ved Mawson Station i 1954, 1957 og 1959.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Teksla

Teksla er den største øya i Colbeck Archipelago nær kysten av Mac. Robertson Land, 1 nautisk mil (1,9 km) nord for Chapman Ridge. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Teyssier Island

Teyssier Island er ei øy sør i Jocelyn Islands i Holmevika i Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter P. Teyssier, kokk ved Mawson Station i 1959.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Thorfinnøyane

Thorfinnøyane er ei gruppe småøyar som ligg kring 8 km utanfor Mawson Coast i Mac. Robertson Land mellom Campbell Head og Cape Simpson. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37, og vart namngjeven av dei etter den norske kvalbåten «Thorfinn».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thorfinn Islands» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Mac. Robertson Land
Thorgautøya

Thorgautøya er den største øya nordaust i Robinsonøyane, som ligg 7 nautiske mil (13 km) nordvest for Cape Daly. Denne øya og øyane kring vart observert i 1931 av mannskapet på dei norske kvalbåtane «Thorgaut» og «Robinson». Robinson vart nytta som namn på heile gruppa, medan Thorgautøya vart namngjeven som den mest iaugefallande av øyane.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Rundøy

Rundøy eller Trevillian Island er ei lita, oval og kupert øy 1 nautisk mil (1,9 km) sør for Nøstet i Holmevika i Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei. Ho fekk nytt namn av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter T. Trevillian, teiknar i National Mapping, i National Development i Canberra, som i mange år var ansvarleg for å samle kart for ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions).

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Ufsøy

Ufsøy er ei klipperik øy som ligg aust i Howard Bay i Antarktis, like nord for Lachal Bluffs, og kring 4 km vest for Allison Bay. Cape Simpson, nordenden av denne øya, vart oppdaga av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson i februar 1931, men dte vart først oppdaga at det var ei øy av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Uksen

Uksen er ei isolert øy med bratte sider i Antarktis. Ho ligg 6 km nordaust for Tilley Nunatak, utanfor kysten av Mac. Robertson Land.  Ho vart først kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Mac. Robertson Land
Van Hulssen Island

Van Hulssen Island er ei lita øy som ligg 3 nautiske mil (6 km) nordvest for Flatøyholmane i Holmevika i Antarktis. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37, og kanskje teke med i dei spreidde øyane dei kalla Ytterskjera. Van Hulssen Island vart inkludert i ei triangulering utført av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1954 og i 1955 oppretta laget ein automatisk vêrstasjon der. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter F.A. Van Hulssen, leiar for radiostasjonen ved Mawson Station i 1955.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Ytterskjera

Ytterskjera eller Van Hulssen Islands er ei gruppe på kring ti småøyar i Antarktis der Van Hulssen Island er den største. Dei ligg 1,5 nautiske mil (2,8 km) nord for Pila i Holmevika. Øyane vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37, og namngjevne av dei. Ho vart kartlagd på ny av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions), 1954-62, og kalla opp etter den største øya i gruppa.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder

Øyar i Mac. Robertson Land
Verner Island

Verner Island er ei av Jocelyn Islands, som ligg like vest for Petersen Island i Holmevika i Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og ho vart kartlagd på ny av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956. Ho vart kalla opp etter Verner Pedersen, overstyrmann på «Thala Dan» i 1961.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Warnock Islands

Warnock Islands er ei gruppe småøyar som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) sør og sørvest for Dales Island ved nordenden av William Scoresby Archipelago. Ho vart oppdaga og namngjeven i februar 1936 av mannskapet på RSS «William Scoresby» under Discovery Investigations.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Warren Island

Warren Island er ei lita øy i William Scoresby Bay, like sør for vestenden av Bertha Island. Ho vart oppdaga og namngjeven av mannskapet på RSS «William Scoresby» under Discovery Investigations i februar 1936.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
Welch Island

Welch Island er ei øy med ein 130 meter høg tind som ligg nord for Rouse Islands og 1,5 km utanfor austsida av Holmevika. Welch Island 

Welch Island vart oppdaga i februar 1931 av British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under sir Douglas Mawson, som namngav ho etter B. F. Welch, andremaskinist på RRS «Discovery».

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Welch Island» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Mac. Robertson Land
West Budd Island

West Budd Island er den vestlege av to større øyar ved nordenden av Flatøyholmane i Holmevika. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Dei kalla dei nordlege øyane Flatøynålane. Denne vestlege øya vart namngjeven av ANCA etter dr. G.M. Budd, lege på Mawson Station i 1959.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «West Budd Island» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Mac. Robertson Land
Mesteinene

Mesteinene og Wigg Islands er ei gruppe på seks små øyar, 6 nautiske mil (11 km) nordvest for Flatøyholmane i Holmevika i Mac. Robertson Land i Antarktis. Dei vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjevne av dei. I 1962 fekk dei nytt namn av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter dr. D.R. Wigg, lege ved Mawson Station.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
William Scoresby Archipelago

William Scoresby Archipelago er ei øygruppe som strekkjer seg nordover frå ksyten like aust for William Scoresby Bay. Dei viktigaste øyane i gruppa er Bertha, Islay, Couling Island og Sheehan Island. Dei fleste øyane i øygruppa vart oppdaga i februar 1936 av mannskapet på RSS «William Scoresby» under Discovery Investigations. Dei namngav gruppa etter skipet sitt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «William Scoresby Archipelago» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Mac. Robertson Land
Williams Rocks

Williams Rocks er ei gruppe øyar, som i røynda er ei gruppe skjer, som ligg 14 km nord for Flatøyholmane og Holmevika, utanfor kysten av Mac. Robertson Land. Williams Rocks vart kartlagde av Robert G. Dovers av ANARE i 1954. Williams Rocks vart namngjevbne av ANCA etter J. Williams, assisterande maskinist ved Mawson Station i 1962, som var med på trianguleringa av Williams Rocks og reisinga av eit landemerke.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Williams Rocks» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i Mac. Robertson Land
Wollesen Islands

Wollesen Islands er ei gruppe småøyar i innløpet til Holmevika, kring 1 nautisk mil (1,9 km) vest for Azimuth Islands. Dei vart først kartlagde frå flyfoto av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart kartlagd på ny frå flyfoto under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions). Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter C. Wollesen Petersen, sambandsmann på «Thala Dan» og «Nella Dan» på ni reiser med ANARE.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Mac. Robertson Land
British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition

British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) var ein forskingsekspedisjon til Antarktis mellom 1929 og 1931 som omfatta to reiser i løpet av dei to australske somrane. Ekspedisjonen var eit samarbeid innan Det britiske samveldet og føremålet var meir geopolitisk enn vitskapleg. Storbritannia, Australia og New Zealand finansierte ekspedisjonen.

Leiaren av BANZARE var Douglas Mawson, og som ekspedisjonsskip vart RRS «Discovery» nytta, tidlegare nytta av Robert Falcon Scott på Discovery-ekspedisjonen i 1901–04. BANZARE kartla kystlinja av det antarktiske kontinentet og oppdaga Mac. Robertson Land og Princess Elizabeth Land, òg ved hjelp av eit småfly.

Det geopolitiske innhaldet til ekspedisjonen kom til syne gjennom at Mawson proklamererte av britisk statsvelde over dei fem områda der dei gjekk i land. Desse områda vart i 1933 overdrege til Australia.

BANZARE hadde òg vitskapleg innhald og publiserte 13 bind rapportar om geologi, oseanografi, jordmagnetisme, zoologi og botanikk mellom 1937 og 1975.

Sjå òg 
Antarktisekspedisjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «BANZARE» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: B.A.N.Z. Antarctic Research Expedition 1929–1931 Reports (1937–1975), Adelaide: BANZAR Expedition Committee & Mawson Institute for Antarctic Research, University of Adelaide.
Collis, Christy (2004) The Proclamation Island Moment: Making Antarctica Australian. Law Text Culture 8:1–18.
Price, A. Grenfell (1962) The Winning of Australian Antarctica: Mawson's BANZARE voyages, 1929–31: based on the Mawson Papers, Sydney: Angus & Robertson.

Bakgrunnsstoff 
 Douglas Mawson 1882-1958

Antarktiske ekspedisjonar
1929 i Antarktis
1930 i Antarktis
1931 i Antarktis
Australia og Antarktis
New Zealand og Antarktis
Storbritannia og Antarktis
Australske ekspedisjonar
Newzealandske ekspedisjonar
Britiske ekspedisjonar
RRS «William Scoresby»

RRS «William Scoresby» var eit forskingsfartøy som var i drift i byrjinga av 1900-talet og vart nytta av den britiske forskingsorganisasjonen Discovery Investigations.
Mannskapt utførte oseanografiske og marinbiologiske undersøkingar i Sør-Atlanterhavet, og oppdaga mellom anna Cape Boothby, Edward VIII Bay og Edward VIII Plateau.

Sipet vart nytta av Hubert Wilkins under den andre Wilkins-Hearst Antarctic Expedition i 1929-30.

Ho var kalla opp etter William Scoresby, ein engelsk polfarar i Arktis, vitskapsmann og prest.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «RRS William Scoresby» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske forskingsskip
Skip frå 1925
Britiske ekspedisjonsfartøy
Fyrstedøme

Eit fyrstedøme er nemninga på ein stat der monarken er ein fyrste eller fyrstinne. Fyrstedøme vert òg nytta somme tider om statar leia av kongelege av lågare rank, slik som storhertugdømer der monarken er ein storhertug eller storhertuginne. Det er ikkje lengre noko hertugdøme som er sjølvstendig stat, men Luxembourg er eit døme på eit sjølvstendig storhertugdøme.

Fyrstedøme har eksistert i tidlegare og moderne sivilisasjonar i Afrika, Asia, Europa og Oseania. Andorra, Liechtenstein, Monaco og Wales er framleis aktive fyrstedøme. Fram til tidleg på 1900-talet fanst det også fyrstedøme i Frankrike, Tyskland, Italia, Portugal og Spania. Nokre av desse var suverene statar, mens andre ikkje var det.

Monarki
 
Administrative område
Operasjon Highjump

Operasjon Highjump (OpHjp), offisielt kalla The United States Navy Antarctic Developments Program, 1946-1947, var ein antarktisoperasjon av United States Navy som bleo organisert av kontreadmiral Richard E. Byrd og leia av kontreadmiral Richard H. Cruzen. Operasjon Highjump vart sett i verk 26. august 1946 og varte til slutten av februar 1947. Task Force 68 omfatta 4 700 mann, 13 fartøy og fleire fly. Hovudføremålet til Operasjon Highjump var å etablere forskingsstasjonen Little America IV.

Tidslinje 
Den vestlege flåten av skip under leiing av kaptein Charles A. Bond nådde fram til Marquesasøyane 12. desember 1946, og USS «Henderson» og USS «Cacapon» sette opp vêrstasjonar. Den 24. desember byrja fly frå USS «Currituck» å gjennomføre rekognoseringsturar.

Den austlege flåten under leiing av kaptein George Dufek nådde Peter I Øy i slutten av desember 1946.

1. januar 1947 vart «Jack Browne» dykkermaskar og DESCO oksygenutstyr nytta på dei første amerikanske dykkertokta under den antarktiske isen. Paul A. Siple var representant for US War Department på ekspedisjonen.

Den sentrale flåten, leia av kontreadmiral Richard H. Cruzen, nådde fram til Hvalbukta 15. januar 1947 og bygde her basen Little America IV med tilhøyrande rullebanar.

Marinefartøy og personell vart sende tilbake til USA i slutten av februar 1947 då operasjonen vart avslutta på grunn av dei forverra vêrtilhøva og at vinteren kom tidleg. 

Ein oppfølgingsekspedisjon, Operasjon Windmill, returnerte til området sommaren etter (1947–1948).

Menneskelege tap 
30. desember 1946 omkom radiooperatørane Wendell K. Hendersin, Fredrick W. Williams og Maxwell A. Lopez då deira PBM Mariner «George 1» styrta under ein snøstorm. Seks av mannskapet overlevde ulukka og vart berget 13 dagar seinare. Ein plakett vart seinare oppført ved McMurdo Station til minne om dei tre omkomne mennene. I tillegg omkom Vance N. Woodall under lossing av eit skip på Rossbarrieren.

Sjå òg 
Antarktisekspedisjonar

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Operasjon Highjump» frå ,  den 24. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Operation Highjump: A Tragedy on Ice www.south-pole.com

Antarktiske ekspedisjonar
U.S. Navy
USA og Antarktis
Militærvesen i Antarktis
Luftfart i Antarktis
1946 i Antarktis
1947 i Antarktis
Hagen i Eden

Hagen i Eden (hebraisk גַּן עֵדֶן, Gan ʿEdhen) er ein sæl hage som ifølge den jødiske og kristne skapingsforteljinga blei skapt av Gud for dei første menneska, Adam og Eva. Han er særleg skildra i Første Mosebok. Forteljinga om hagen endar med at Adam og Eva et av kunnskapstret midt i hagen, og blir forviste derfrå.

Staden blir også likna med eit komande Paradis eller eit «nytt Israel» i seinare tekstar. Innan islam blir paradiset ein kan oppnå etter døden kalla Jannat ‘Adn (جنة عدن), 'Hagen i Eden' eller berre Jannah, 'Hagen'. Rabbanittisk jødedom skil derimot mellom eit jordisk og eit himmelsk eden.  I kristen teologi er syndefallet ein sentral del av forteljinga om hagen i Eden.

Ordsoge
Opphavet til namnet «Eden» er omstridd. Ei truleg forklaring er at det kjem frå semittisk ˁdn som tyder 'grøderik' eller 'velvatna'. Namnet liknar også nyare hebraiske ord som tyder 'ynde, vellyst'. Ei anna forklaring er at det stammar frå akkadisk edinnu som tyder 'slette'.

Forteljinga

Første Mosebok fortel at Gud skapte ein fruktbar hage til menneskja og sette dei til å dyrka og passa han. Dei blei formante om å ikkje eta frukt av kunnskapstreet som stod midt i hagen. Den listige slangen lokkar likevel kvinna til å eta frukta, slik at ho kan «bli som Gud og kjenna godt og vondt.» Eva gav vidare frukt til Adam. Frukta gjorde at dei forstod at dei var nakne, og dei kledde seg med fikenblad.

Gud oppdaga at Adam og Eva hadde ete av treet. Slangen og menneska blei forbanna, og Adam og Eva blei forviste. Hagen i Eden og livsens tre blei sett vakt over av kjerubar med flammande sverd.

Plassering
Det er gjort fleire forsøk på å plassera hagen i Eden geografisk. I Første Mosebok blir det fortald at elva som gjev vatn til hagen deler seg i fire: Pisjon, Gihon, Hiddekel og Eufrat. Pisjon er ofte blitt identifisert med Nilen, men Josefus meinte elva var Ganges. Gihon er ofte blitt tolka som Karkheh eller Karun, to elver som deler utløp med Eufrat og Tigris i Iran. Hiddekel er Tigris, medan Eufrat er kjend til våre dagar. 

Stader som Babylonia, seinare kjend for sine grøderike hengande hagar, fjella i Armenia, Dilmun i Bahrain og «ei slette i aust» er populære plasseringar av hagen i Eden.

Sjå òg
Dilmun
Gullalder
Jannah
Lilith

Bakgrunnsstoff 
Mennesket i Edens hage i Første Mosebok

Kjelder

Det gamle testamentet
Stader i Bibelen