alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Den store messa i C-moll

Den store messa i c-moll (tysk Große Messe in c-Moll), K. 427 (K. 417a), er ei messe av Wolfgang Amadeus Mozart. Messa i c-moll vart komponert i 1782 og 1783 i Wien. Det storskala verket, skriven for to sopransolistar, ein tenor og ein bass, dobbelt kor og stort orkester, vart aldri skriven ferdig. 

Mozart skreiv i eit brev til faren at han skreiv messa i takksemd over at forloveden Constanze hadde vorte frisk att etter ein sjukdomsperiode. Verket er ufullstendig og manglar heile Credoen og heile Agnus Dei-delen. Sanctus-delen har delvis gått tapt. Sidan treng heile teksten for å liturgisk bruk, er det truleg at Mozart sette inn delar frå tidlegare messer.

Struktur
 Kyrie (Andante moderato: Kor og sopran)
 Gloria
 Gloria in excelsis Deo (Allegro vivace: Kor)
 Laudamus te (Allegro aperto: Sopran II)
 Gratias agimus tibi (Adagio: Kor)
 Domine Deus (Allegro moderato: Sopranar I og II)
 Qui tollis (Largo: Dobbelt kor)
 Quoniam tu solus (Allegro: Sopran I og II, tenor)
 Jesu Christe (Adagio: Koral) – Cum Sancto Spiritu (kor)
 Credo
 Credo in unum Deum (Allegro maestoso: kor)
 Et incarnatus est (Andante: Sopran I)
 Sanctus (Largo: Dobbelt kor)
 Benedictus qui venit (Allegro comodo: Kvartett og dobbelt kor)

Messa vart nytta i den Oscarnominerte animasjonsfilmen The Triplets of Belleville i ein scene då karakterane er til sjøs. Han vart òg nytta i A Man Escaped og  It dramaserien A Very British Coup der Credoet vart nytta som kjenningsmelodi.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 1. mars 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Deutsch, Otto Erich (1965) Mozart: A Documentary Biography. Stanford, CA: Stanford University Press.
Solomon, mainard (1995) Mozart: A Life. HarperCollins.
 Black, David (2007) "Mozart and the Practice of Sacred Music, 1781–91". PhD diss., Harvard University, 84–126.

Bakgrunnsstoff
 
 Text and translation 
 h2g2 article on the Große Messe
   Mozart, Great Mass in C minor, preface (german/english) of the completion by Benjamin-Gunnar Cohrs (2010)

Musikk i 1783
417a
Rekviem av Mozart

Rekviem i d-moll (K. 626) av Wolfgang Amadeus Mozart vart komponert i Wien i 1791 og ikkje gjort ferdig før han døydde den 5. desember det året. Verket vart skriven ferdig av Franz Xaver Süssmayr og gjeven til grev Franz von Walsegg, som hadde bestilt stykket anonymt etter at kona hans døydde den 14. februar. 

Det er eitt av dei mest myteomspunne musikkverka gjennom tidene, hovudsakleg på grunn av dei mange mytane og kontroversane kring det, særleg omkring kor mykje av stykket som var ferdig før Mozart døydde. Det signerte manuskriptet syner kva som faktisk var ferdig, men ein kjenner ikkje til kor mykje Süssmayr kan ha nytta seg av no tapte utkast for resten. Han hevda sjølv at han skreiv Sanctus og Agnus Dei. Walsegg hadde truleg tenkt å spreie rekviemet som sin eigen komposisjon, som han hadde gjort med andre verk, men dette vart forpurra då enka etter Mozart, Constanze, fekk verket framført offentleg. Skodespelet og filmen Amadeus medverka til myta omkring rekviemet, då bodbringaren til bestillaren var ein maskert Antonio Salieri som ønskte å kalle verket sitt eige. 

Rekviemet er skriven for to bassetthorn i F, to fagottar, to trompetar i D, tre trombonear (alt, tenor & bass), pauker (to trommer), fiolinar, bratsj og basso continuo (cello, kontrabass og  orgel). Vokalen bestod av sopran-, kontralt-, tenor- og bass-solistar og eit blanda kor.

Struktur 
Sussmayr-versjonen av rekviemet er delt inn i fjorten satsar: 

 I. Introitus: Requiem aeternam (kor og sopran solo)
 II. Kyrie eleison (kor)
 III. Sequentia (tekst basert på delar av Dies Irae):
 Dies irae (kor)
 Tuba mirum (sopran, kontralt, tenor og bass solo)
 Rex tremendae majestatis (kor)
 Recordare, Jesu pie (sopran, kontralt, tenor og bass solo)
 Confutatis maledictis (kor)
 Lacrimosa dies illa (kor)
 IV. Offertorium:
 Domine Jesu Christe (kor med solokvartett)
 Versus: Hostias et preces (kor)
 V. Sanctus:
 Sanctus Dominus Deus Sabaoth (kor)
 Benedictus (solokvartett, så kor)
 VI. Agnus Dei (kor)
 VII. Communio:
 Lux aeterna (sopran solo og kor)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Requiem (Mozart)» frå ,  den 1. mars 2012. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 
 Requiem (2005) Decca Music Group Limited. Barcode 00028947570578

Bakgrunnsstoff 

 Article on the Requiem på h2g2
 
 
 
 

Musikk i 1791
Messer av Wolfgang Amadeus Mozart
Mozart
Die Schuldigkeit des ersten Gebots

Die Schuldigkeit des ersten Gebots («Forpliktinga av det første bodet»), K. 35, er eit kyrkjeleg syngespel (geistliches Singspiel) komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i 1767 då han var 11 år gammal. Det er den første operaen til Mozart, eller meir spesifikt, eit «heilag drama», som namnet indikerer. Librettoen er no tilskriven Ignaz Anton von Weiser, sjølv om Johann Adam Wieland eller Jakob Anton Marienus Wimmer vart foreslått tidlegare (på framsida står det berre «J.A.W.».) 

Berre den første delen av operaen vart komponert av Mozart; medan den andre og tredje delen er tilskriven høvesvis Michael Haydn og Anton Cajetan Adlgasser. Desse to delane har derimot ikkje overlevd.   

Den første delen av operaen vart første gong framført 12. mars 1767 i Riddarhallen på slottet til erkebiskopen i Salzburg. Del 2 vart framført 19. mars, og del 3 den 26. mars.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Die Schuldigkeit des ersten Gebots» frå ,  den 1. mars 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 Libretto

Operaer av Wolfgang Amadeus Mozart
Tyskspråklege operaer
Syngespel
Musikk i 1767
Operaer frå 1700-talet
Apollo et Hyacinthus

Apollo et Hyacinthus er ein opera, K. 38, skriven i 1767 av Wolfgang Amadeus Mozart, som var 11 år på den tida. Det var den første verkelege operaen til Mozart (om ein reknar Die Schuldigkeit des ersten Gebotes som eit kyrkjeleg drama). Han er i tre akter og som namnet indikerer er ha basert på gresk mytologi som fortalt av den romerske diktaren Ovid i meisterverket sitt Metamorphoses. Rufinus Widl skreiv librettoen på latin.

Operaen vart først framført den 13. mai 1767 i Den store hallen i Salzburg universitet. Myta følgjer Hyacinth som døyr då han vart treft i hovudet av ein diskos kasta av Apollo. 

Librettisten Rufinus Widl, ein prest, endra historia til Ovid (der Apollo, Zephyrus og Hyacinth heilt tydeleg har eit homoseksuelt trekantforhold) for å tilpasse det den sosiale standarden på denne tida og flytta det seksuelle begjæret frå Ovid sin Hyacinth til systera Melia.

Roller

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Apollo et Hyacinthus» frå ,  den 1. mars 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 Apollo et Hyacinthus:Libretto

Operaer av Wolfgang Amadeus Mozart
Latinspråklege operaer
Opera seria
Musikk i 1767
Operaer frå 1700-talet
Bastien und Bastienne

Bastien und Bastienne (Bastien og Bastienne), K. 50 (revidert i 1964 til K. 46b) er eit syngespel i éi akt, ein komisk opera, av Wolfgang Amadeus Mozart.

Bastien und Bastienne var ein av dei tidlegaste operaene til Mozart, skriven i 1768 då han var berre 12 år gammal. Operaen var visstnok bestilt av lækjaren Franz Mesmer i Wien som ein satire av den hyrdelege sjangeren som då var dominerande, og særskild som ein parodi av operaen Le devin du village av Jean-Jacques Rousseau. Den tyske libretto er av Friedrich Wilhelm Weiskern, Johann Heinrich Müller og Johann Andreas Schachtner,  basert på Les Amours de Bastien et Bastienne av Justine Favart og Harny de Guerville. Etter den påståtte premieren i hageteateret til Mesmer, vart han først framført att i 1890. Det er ikkje klart om stykket vart framført i levetida til Mozart. Den første kjende framføringa var den 2. oktober 1890 i Architektenhaus i Berlin.

Overturen til Mozart nyttar den same opninga som Beethoven sin Symfoni nr. 3, Eroica. Det er tvilsamt at Beethoven kjende til det upubliserte stykket. Det er meir truleg at begge to nytta ei ukjend kjelde som inspirasjon.

Roller

Ariar 

 "Mein liebster Freund hat mich verlassen" – Bastienne
 "Ich geh' jetzt auf die Weide" – Bastienne
 "Befraget mich ein zartes Kind" – Colas
 "Wenn mein Bastien einst im Scherze" – Bastienne
 "Würd' ich auch, wie manche Buhlerinnen" – Bastienne

 "Grossen Dank dir abzustatten" – Bastien
 "Geh'! du sagst mir eine Fabel" – Bastien
 "Diggi, daggi, shurry, murry" – Colas
 "Meiner Liebsten schöne Wangen" – Bastien
 "Er war mir sonst treu und ergeben" – Bastienne

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bastien und Bastienne» frå ,  den 1. mars 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
Amadeus Almanac (1890 performance), henta 24. juni 2008

Bakgrunnsstoff 
 
 Bastien und Bastienne: Libretto (vokal parts only)
 Full Score from IMSLP
 Bastien und Bastienne: Complete libretto

Operaer av Wolfgang Amadeus Mozart
Tyskspråklege operaer
Operaer frå 1700-talet
Syngespel
Musikk i 1768
La finta semplice

La finta semplice (Den falske dusten), K. 51 (46a) er ein opera buffa i tre akter for solistar og orkester, komponert i 1769 av den då 12 år gamle Wolfgang Amadeus Mozart til ein italiensk libretto av hoffdiktaren Marco Coltellini basert på eit tidlegare verk av Carlo Goldoni. Det vart framført på slottet til erkebiskopen av Salzburg 1. mai 1769.

Mozart komponerte musikken basert på ein komedie starta av Philippe Destouches med La fausse Agnès, ou le Poète campagnard (1734). 

Operaen var eit slags tilbakeslag for Mozart, som elles i barndommen hadde hatt mykje suksess og var rekna som ei stjerne. Verket vart starta då keisar Josef II sa til far til Mozart, Leopold, då dei vitja hovudstaden Wien, at Wolfgang burde skrive ein opera for det keisarlege operaselskapet. Leopold tok oppfordringa som ei konkret bestilling og fekk Wolfgang til å setje i gang utan å ha ein kontrakt først. Då operaen var ferdig mislikte visstnok aktørane operaen, og forskjellige intriger gjorde til slutt at han ikkje vart sett opp i Wien. Leopold var sint og skreiv eit langt protestbrev til keisaren. Keisaren bestilte ei undersøking, men resultatet vart at operaen ikkje skulle setjast opp.

Operaen vart sett opp i heimebyen deira, Salzburg, i staden.

Episoden i Wien vart etter kvart ganske øydeleggande for karrieren til Wolfgang. Under vitjinga i Wien vart mor til Josef II, keisarinne Marie Theresa, særs fiendtleg innstilt for Mozartfamilien. Keisaren var ein viktig slektning til mange monarkar og aristokratar som kunne ha gjeve Wolfgang ei permanent stilling.

Roller

Ariaer

Akt 1
 "Chi mi vuol bene" – Ninetta
 "Colla bocca e non col core" – Rosina
 "Cosa ha mai la donna indosso" – Polidoro 
 "Ella vuole ed io torrei" – Cassandro  
 "Guarda la donna in viso" – Fracasso 
 "Non c'è al mondo" – Cassandro  
 "Marito io vorrei" – Giacinta  
 "Senti l'eco ove t'aggiri" – Rosina  
 "Troppa briga a prender moglie" – Simone
Akt 2
 "Con certe persone" – Simone
 
 "Ho sentito a dir di tutte" – Rosina  
 "In voi belle è leggiadria" – Fracasso   
 "Sposa cara" – Polidoro  
 "Ubriaco non son io" – Cassandro  
 "Un marito, donne care" – Ninetta   
 "Se a maritarmi arrivo" – Giacinta  
 "Amoretti che ascosi" – Rosina 
Akt 3
 "Che scompiglio" – Giacinta  
 "Nelle guerre d'amore" – Fracasso  
 "Sono in amore" – Ninetta 
 "Vieni, vieni, o mia Ninetta" – Simone

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «La finta semplice» frå ,  den 1. mars 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Deutsch, Otto Erich, Mozart:  A Documentary Biography.  Stanford, CA:  Stanford University Press, 1965
Melograni, Pietro, (Trans. Lydia G. Cochrane), Wolfgang Amadeus Mozart: a Biography.  Chicago: University of Chicago Press, 2007 ISBN 0226519562, 9780226519562
Solomon, mainard, Mozart:  A Life, 2005

Bakgrunnsstoff 
 
 An opera buffa in three acts 
 The Pretended Simpleton
 Libretto of La finta semplice
 Mozart's 'La finta semplice', Online article at the NPR, juni 29, 2007

Operaer av Wolfgang Amadeus Mozart
Opera buffa
Italienskspråklege operaer
Musikk i 1769
Operaer frå 1700-talet
Mitridate, re di Ponto

Mitridate, re di Ponto (Mithridates, kongen av Pontus), K. 87 (74a), er ein tidleg opera seria i tre akter av Wolfgang Amadeus Mozart. Librettoen er av Vittorio Amadeo Cigna-Santi etter den italienske omsetjinga til Giuseppe Parini av Jean Racine.

Mozart skreiv Mitridate medan han reiste i Italia i 1770. Musikkforskaren Daniel E. Freeman har nyleg vist at han vart komponert tett inntil operaen La Nitteti av Josef Mysliveček. Sistnemnde var under førebuinga til ei oppsetjing i Bologna då Mozart møtte Mysliveček første gongen i lag med faren i mars 1770.  Mysliveček vitja familien Mozart fleire gonger i Bologna sommaren 1770 medan Wolfgang arbeidde på Mitridate. Mozart fekk erfaring i komponering frå den eldre venen sin og nytta somme av dei musikalske temaa hans i sin eigen opera. Operaen vart først framført ved Regio Ducal Teatro i Milano den 26. desember 1770 (under karnevalet i Milano). Det vart ein suksess og vart framført 21 gonger trass i at Mozart berre var 14 år då han skreiv operaen. Operaen vart neste gong først framført på 1900-talet.

Roller

Ariar

Akt 1
 "Nel sen mi palpita" - Aspasia
 "Parto : nel gran cimento" - Sifare
 "Quel ribelle" - Mitridate
 "Se di lauri" - Mitridate
 "In faccia all'oggetto" - Ismene
 "L'odio nel cor" - Arbate
 "Al destin che la minaccia" - Aspasia
 "Soffre il mio cor" - Sifare
 "Venga pur, minacci" - Farnace
Akt 2
 "Già di pietà mi spoglio" - Mitridate
 "Lungi da te" - Sifare

 "Nel grave tormento" - Aspasia
 "So quanto a te" - Ismene
 "Son reo; l'error confesso" - Farnace
 "Tu che fedel" - Mitridate
 "Va, l'error mio palesa" - Farnace
Akt 3
 "Ah ben ne fui presaga…Pallid' ombre" - Aspasia
 "Già dagli occhi" - Farnace
 "Se di regnar" - Marzio
 "Se il rigor d'ingrata sorte" - Sifare
 "Tu sai per che m'accese" - Ismene
 "Vado incontro" - Mitridate

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mitridate, re di Ponto» frå ,  den 1. mars 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Bourne, Joyce, "Mitridate, re di Ponto",  Who's Who in Opera. Oxford University Press, 1998.
Latham, Alison, "Mitridate, re di Ponto", The Oxford Companion to Music. London: Oxford University Press, 2002 ISBN 0198662122
Warrack, John and Ewan West, "Mitridate, re di Ponto",  The Concise Oxford Dictionary of Opera.  Oxford University Press, 1996.

Bakgrunnsstoff
 
Opera on DVD: Mitridate Rè di Ponto by Charles T. Downey (Ionarts, 22 august 2006]
 Mozart-Tower mp3 clips from this opera 
Mitridate, re di Ponto: Libretto

Operaer av Wolfgang Amadeus Mozart
Italienskspråklege operaer
Opera seria
Musikk i 1770
Operaer frå 1700-talet
Ascanio in Alba

Ascanio in Alba, K. 111, er ein hyrdeleg opera i to delar (Festa teatrale in due atti) av Wolfgang Amadeus Mozart til ein italiensk libretto av Giuseppe Parini. Denne ungdommelege operaen av Mozart inneheld fleire eineståande ariar og glimrande augneblink av musikalsk drama. 

Operaen vart første gong framført 17. oktober 1771 i Teatro Regio Ducal i Milano.

Roller

Ariar

Akt 1
"Ah di sì nobil", Ascanio 
"Al chiaror di que' bei rai", Venus 
"Cara, lontano", Ascanio 
"Come è felice stato", Silvia 
"L'ombra de rami tuoi", Venus  
"Per la gioja in questo seno", Aceste  
"Se il labbro più no dice", Fauno 
"Si, ma d'un altro amore", Silvia

Akt 2
"Al mio ben mi veggio avanti", Ascanio 
"Dal tuo gentil sembiante", Fauno in  
"Infelici affetti miei", Silvia in 
"Sento che il cor mi dice", Aceste 
"Spiega il desio le pinme", Silvia  
"Torna mia bene", Ascanio

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ascanio in Alba» frå ,  den 1. mars 2012.

Bakgrunnsstoff 
 
Historical background and review by Jan-Willem Besuijen
Discussion of the article above
MP3s of the Opera at the Mozart-Tower website 
Ascanio in Alba : Libretto

Operaer av Wolfgang Amadeus Mozart
Italienskspråklege operaer
Musikk i 1771
Operaer frå 1700-talet
Olav Jordet

Olav Jordet () frå i Vingelen i Tolga i Hedmark er ein tidlagere skiskyttar og skyttar. I 1965 var han den første frå Noreg som vart verdsmeister i skiskyting. Han tok også VM-gull i stafett under VM i skiskyting 1966 og 1967. Jordet var medlem av Vingelen Skytterlag.

Aktiv
Jordet tok bronse på 20 kilometer i OL i 1964, på plassen føre landsmannen Ragnar Tveiten. Einast sovjetarane Vladimir Melanjin og Aleksandr Privalov brukte mindre tid. Året etter vart han verdsmeister på Elverum. Med treff på 19 av 20 moglege, kom han i mål vel 22 sekundar føre Nikolaj Puzanov frå Sovjetunionen. På stafetten over 4 x 7,5 km gjekk Jordet tredjeetappen og sikra saman med Ola Wærhaug, Ivar Nordkild og ankermannen Ragnar Tveiten norsk siger.

I 1966 vart Jordet staffetmeister i VM for andre gongen, han gjekk andreetappen etter Nordkil, medan Jon Istad gjekk tredje etappe og Tveiten avslutta som sist. Jordet og Tveiten vann i 1967 sitt tredje VM-stafettgull, samam med Wærhaug og Istad. Under svært vanskelege tilhøve i Altenberg i dåverande DDR, kom Noreg i mål på tida 2.52.41, heile 10 minuttar og 30 sekund før sølvlaget frå Sovjetunionen. Jordet gjekk på ny andreetappen, noko han også gjorde då han var med på stafettlaget som tok OL-sølv i Grenoble i 1968. Dei andre på laget var Wærhaug, den individuelle olympiameisteren Magnar Solberg og førnemnde Istad.

Jordet har fleire NM-titlar i skiskyting og skifeltskyting. Som ein av få skyttarar har han to napp i 'Officerspokalen' 1961 og 1966.

Han vart tildelt Morgenbladets Gullmedalje i 1965 for sin VM-siger.

Jordet la opp som skiskyttar i 1968.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
1961: Nr 15 på 20 km under VM i Umeå
1962: Nr 10 på 20 km under VM i Hämäänlinna 
1963: Nr 10 på 20 km under VM i Seefeld
1964: Bronsemedalje på 20 km under vinter-OL i Innsbruck
1965: Verdsmeister på 20 km under VM i Elverum. Gullmedalje i 4 x 7,5 km stafett
1966: Gullmedalje i 4 x 7,5 km stafett under VM i Garmisch-Partenkirchen
1967: Gullmedalje i 4 x 7,5 km stafett under VM i Altenberg
1968: Sølvmedalje i 4 x 7,5 km stafett under vinter-OL i Grenoble

Kjelder
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Noregsmeistrar i skiskyting
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Kongepokalvinnarar i skiskyting
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Norske deltakarar under vinter-OL 1964
Skiskyttarar under vinter-OL 1964
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Norske deltakarar under vinter-OL 1968
Skiskyttarar under vinter-OL 1968
Folk frå Tolga
Magne Aasbrenn

Magne Aasbrenn () er ein norsk lektor og forfattar busett i Fredrikstad. Aasbrenn debuterte på
Aschehoug forlag 1978 med romanen Banna ben, og har sidan utgitt ei rekke bøker. Han blei leiar for Østfold Mållag i 2002. I 2009 mottok han Østfoldmålprisen. Aasbrenn var redaktør for Østfold Mållags årbok Aust i Vika 2009-2011 og 2012. Han sat som leiar i Noregs Mållag frå 2016 til 2020.

Bokutgivingar av Magne Aasbrenn 
 250 slengerær. - 2015
 Ferdaminne Fredrikstad. - 2012
 Apalvika. - 1994
 Hjelpebok i nynorsk for østfoldingar. - 1990
 Banna ben. - 1978

Saman med Marit Aasbrenn 

 Håkon Håkonsson på Lillehammer. - 1993
 Gapestokken i Moss. - 1992
 Blodsbrødre i Borg. - 1991
 Karl den tolvte og Karla den trettende. - 1990
 Rømlinger i Gamle Fredrikstad. - 1989

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Magne Aasbrenn hjå kulturnett.no
 Magne Aasbrenn hjå Kvitveis forlag

Målfolk
Folk frå Fredrikstad
Norske forfattarar
Betulia liberata

Betulia liberata («Frigjeringa av Bethulia») er tittelen på ein libretto av Pietro Metastasio som opphavleg vart bestilt av keisar Karl VI og sett til musikk av Georg Reutter den yngre i 1734, og sidan sett til musikk av så mange som 30 komponistar, som Niccolò Jommelli (1743), Ignaz Holzbauer (1752), Leopold Kozeluch (1780), Joseph Schuster (1787), Antonio Salieri (1821) og mest kjend av Mozart, som skreiv musikk til dette i 1771. 

Mozart sin er mest kjend, men Jommelli sin versjon kan ha vore eit større stykke. Begge versjonane har fått lite merksemd, men i 2010 vart begge framført side om side ved festivalane Salzburg Whitsun og Ravenna leia av Riccardo Muti.

Mozart var 15 år gammal då han komponerte musikken i mars-juli 1771, som K. 118 (74c). Stykket er 140 minuttar langt. Det vart bestilt av Giuseppe Ximenes, prinsen av Aragon, medan Mozart var i Padova i Italia, og er det einaste oratoriet han skreiv.

Dramatis personae (for Mozart)
 Ozia (Ozias), guvernøren av Bethulia (tenor)
 Giuditta (Judith), enka til Manasseh (alt)
 Amital, adelskvinne frå  Israel (sopran)
 Achior, prinsen av Ammonites (bass)
 Cabri (Cabris) e Carmi, høvdingar (sopranar)
 Bethulianar (kor)

Bakgrunnsstoff
 
 The Liberation of Bethulia 

Musikkverk av Wolfgang Amadeus Mozart
Oratorium
Musikk i 1771
Il sogno di Scipione

Il sogno di Scipione, K. 126 er ein dramatisk serenade i ein akt (azione teatrale) komponert av Wolfgang Amadeus Mozart til ein libretto av Pietro Metastasio, som er basert på boka Somnium Scipionis av Cicero. Mozart hadde opphavleg komponert verket då han var 15 år for vernaren sin, fyrstbiskop Sigismund von Schrattenbach. Då biskopen døydde før det vart framført, valde Mozart å dedisere operaen til etterkomaren til Schrattenbach, grev Colloredo. Han fekk ei privat framføring i erkebispepalasset i Salzburg den 1.  mai 1772, sjølv om ikkje heile vart framført. Berre ein arie, den siste koralen og eit resitativ vart framført for fyrstbiskopen. Det er usannsynleg at det vart framført i sin heilskap medan Mozart levde.

Første gongen ein sikkert veit at operaren vart framført i sin heilskap, var i 1979 for Mozartveka i Salzburg.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Il sogno di Scipione» frå ,  den 1. mars 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Amadeus Almanac, accessed 24 juni 2008

Bakgrunnsstoff
Il sogno di Scipione: Libretto

Operaer av Wolfgang Amadeus Mozart
Italienskspråklege operaer
Musikk i 1772
Operaer frå 1700-talet
Lucio Silla

Lucio Silla, K. 135, er ein italiensk opera i tre akter komponer av Wolfgang Amadeus Mozart. Librettoen vart skriven av Giovanni de Gamerra.

Operaen vart først framført den 26. desember 1772 ved Teatro Regio Ducal i Milano og vart rekna som «ein moderat suksess».

Händel-operaen Silla (1713) dekte det same temaet. Andre operaer med same tittel vart òg komponert av Pasquale Anfossi (1774) og Johann Christian Bach (1776).

Roller

Ariar

Akt 1
 "Dalla sponda tenebrosa" – Giunia
 "Il desio di vendetta" – Silla
 "Il tenero momento" – Cecilio
 "Se lusinghiera speme" – Celia
 "Vieni ov'amor t'invita" – Lucio Cinna
Akt 2
 "Guerrier che d'un acciaro" – Aufidio
 "Nel fortunato istante" – Lucio Cinna 
 "Parto, m'affretto" – Giunia 
 "Ah se a morir" – Cecilio 

 "Ah se il crudel periglio" – Giunia 
 "D'ogni pietà mi spoglio" – Silla 
 "Quando sugl'arsi campi" – Celia 
 "Quest' improvviso tremito" – Cecilio 
 "Se il labbro timido" – Celia 
Akt 3
 "De più superbi il core" – Lucio Cinna 
 "Fra i pensier" – Giunia
 "Pupille amate" – Cecilio
 "Strider sento la procella" – Celia

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lucio Silla» frå ,  den 1. mars 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, New York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-140-29312-4

Bakgrunnsstoff
 
 
 Libretto
 Libretto (engelsk)

Operaer av Wolfgang Amadeus Mozart
Italienskspråklege operaer
Musikk i 1772
Operaer frå 1700-talet

it:Silla (disambigua)#Altri significati