alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Distriktet Horn

Distriktet Horn er eit administrativt distrikt (Bezirk) i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Distriktet dekker ei flatevidd på 784 km², med 31 000 ibuarar (2018). Byen Horn er administrasjonssenter for distriktet. I nord grensar distriktet mot Morava i Tsjekkia.

Kommuneskipnaden
Distriktet omfattar 20 kommunar, av dei 4 bykommunar og 10 såkalla 'Marktgemeide'.

 Altenburg
 Brunn an der Wild
 Burgschleinitz-Kühnring
 Drosendorf-Zissersdorf
 Eggenburg
 Gars am Kamp
 Geras
 Horn
 Irnfritz-Messern
 Japons
 Langau
 Meiseldorf
 Pernegg
 Röhrenbach
 Röschitz
 Rosenburg-Mold
 Sigmundsherberg
 Sankt Bernhard-Frauenhofen
 Straning-Grafenberg
 Weitersfeld

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bezirk Horn» frå ,  den 3. desember 2018.  
 

Niederösterreich
Distriktet Waidhofen an der Thaya

Distriktet Waidhofen an der Thaya er eit administrativt distrikt (Bezirk) i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Distriktet dekker ei flatevidd på 669 km², med 26 000 ibuarar (2018). Byen Waidhofen er administrasjonssenter for distriktet. I nord grensar distriktet mot Morava i Tsjekkia.

Kommuneskipnaden
Distriktet omfattar 15 kommunar, av dei 3 bykommunar og 10 såkalla 'Marktgemeide'.

 Dietmanns
 Dobersberg
 Gastern
 Gross-Siegharts
 Karlstein an der Thaya
 Kautzen
 Ludweis-Aigen
 Pfaffenschlag bei Waidhofen
 Raabs an der Thaya
 Thaya
 Vitis
 Waidhofen an der Thaya
 Waidhofen an der Thaya-Land
 Waldkirchen an der Thaya
 Windigsteig

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bezirk Waidhofen an der Thaya» frå ,  den 3. desember 2018.  
 

Niederösterreich
Stig Eikaas

Stig Eikaas () er ein norsk bilethoggar. Han er son av Ludvig Eikaas. Eikaas har laga offentlege skulpturar av ulike personar som Oddvar Torsheim, Oddbjørn Hjelmeset, Gjest Baardsen, Audun Hugleikson og kong Sverre.

Kjelder

Norske kunstnarar
Løva frå Nemea

Løva frå Nemea, eller Den nemeiske løva (gresk Νεμέος λέων, Neméos léōn, latin Leo Nemeaeus) var eit grusamt monster i gresk mytologi. Løva, som levde i Nemea på Peloponnes, vart rekna for å vera avkom av Tyfon og Ekhidna, som så mange andre monster, men nokre segner fortel òg at løva fall ned frå månen, og var barn av Zevs og Selene. Opphavet er òg tidvis omtalt som Orthos, ein frykteleg hund med to hovud som vakta kjempa Geryons tamdyr.

Det første av dei tolv storverka til Herakles var å drepa løva og koma attende med skinnet hennar. Løven hadde terrorisert områda rundt Nemea, og hadde så tjukt skinn at våpen ikkje kunne trenga gjennom det. Sidan ingen våpen verkte, drap Herakles løva ved å køyra armen ned i halsen på henne slik at ho vart kvelt. Gudinna Athene rådde Herakles til å bruka ei av løveklørn til å flå dyret med, ettersom vanlege reiskapar ikkje dugde. Klørne var skarpare enn noko sverd og kunne rispa einkvar rustning. Seinare brukte Herakles løveskinnet som rustning. 

Den nemeiske løva vart så send opp på himmelen som stjerneteiknet Løva.

I dag er løver ikkje ein del av gresk fauna. Asiatisk løver var tidleg ein del av dyrelivet i søraustlege Europa. Ifølgje den antikke historikaren Herodot var det løver i Hellas i antikken, men rundt 100 f.Kr. var dei vorte utrydda.

Sjå òg
Dyrekrinsen

Referansar 

Denne artikkelen bygger på Løven fra Nemea fra Wikipedia på bokmål 2. desember 2018

Oppdikta løver
Dyr i gresk mytologi
Herakles
Jokerman

«Jokerman» er ein song av Bob Dylan som var opningssporet på albumet Infidels. Songen vart spelt inn 14. april 1983, og kom ut på singel 1. juni 1984, med eit konsertopptak av «Isis» frå filmen Renaldo and Clara som B-side. 

Songen er òg gjeven ut på fleire samleplater av Dylan, som Bob Dylan's Greatest Hits Volume 3, The Best of Bob Dylan, The Essential Bob Dylan og luksusutgåva av Dylan.

Bakgrunn 
Songen har fleire bibelske bilete og har blitt analysert som ein politisk metafor. I eit intervju i 1984 med Kurt Loder for Rolling Stone forklarte Bob Dylan inspirasjonen hans til songen: «Meg og ein annan kar har ein båt i Karibia. 'Jokerman' kom til meg på dei øyane. Dei er særs mystiske. Formene der, og skuggane, verkar så gamle. Songen var på ein måte inspirert av desse andene dei kallar jumbis.»

Den 27. mars 1984 vart det sleppt ein musikkvideo for «Jokerman», regissert av Larry Sloman og George Lois. Videoen syner konsertopptak av Dylan under refrenga, men er elles illustrert av fotografi av personar som Dylan, Adolf Hitler og Muhammad Ali, og måleri av kunstnarar som Hieronymus Bosch, Francisco Goya og Albrecht Dürer, med teksten til songen oppå.

Dylan framførte òg songen på The David Letterman Show, akkompagnert av The Plugz. I følgje den offisielle nettsida til Dylan, er songen blitt framført over 150 gonger på konsertane hans.

Medverkande
I tillegg til Dylan spelar Mark Knopfler og Mick Taylor gitar på songen, Alan Clark er på klaverinstrument, Robbie Shakespeare på bass og Sly Dunbar på trommer. Perkusjonen vert spelt av Sammy Figueroa og vart seinare lagt til sporet.

Mottaking 
Som singel gjorde «Jokerman» det dårleg, men songen fekk god kritikk. The Telegraph kåra «Jokerman» til den fjerde beste songen til Dylan, medan lesarane i Rolling Stone kåra songen ti ein av dei beste Dylan-songane etter 1960-åra og magasinet kalla han «ein glimrande seks minuttar lang melodi om ein vridd figur». Rolling Stone rangerte «Jokerman» på 46. plassen over dei 100 beste Dylan-songane. Som gjesteskribent for Rolling Stone skreiv Chris Martin frå Coldplay ei hyllest til «Jokerman» som sa «Korleis kan denne karen ha ein song som kjem frå denne andre verda, og likevel vere så glimrande?»

Andre versjonar 
Built to Spill spelte inn songen hyllestalbumet til Dylan, Bob Dylan in the 80s: Volume One. Han vart òg spelt av Eliza Gilkyson i 2007 på albumet hennar Your Town Tonight og var med i skodespelet Girl from the North Country.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jokerman» frå ,  den 3. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1983
Singlar frå 1984
Bob Dylan-songar
Songar skrivne av Bob Dylan
Songar produserte av Bob Dylan
Columbia Records-singlar
Songar produserte av Mark Knopfler
Skjersjøelva

Skjersjøelva, som òg vert kalla Skjærsjøelva, er den 2,8 kilometer lange elva sørover frå Skjersjøen i Nordmarka i Oslo ned til Maridalsvannet i Oslo. I heile lengda ligg elva innanfor Maridalen landskapsvernområde, og er dessutan omfatta av dei drikkevassrestriksjonane som gjeld for Maridalsvannet og Skjersjøen, mellom anna forbodet mot fisking og bading.

På vestsida av elva kan ein framleis sjå store steinmurar etter Kamphaugsaga, ei oppgangssag som vart bygd på 1600-talet. På austsida går det ei nedgrave røyrgate frå Skjersjøen til Hammeren kraftstasjon attmed elva nede ved Maridalsvannet. Dette kraftverket vart sett i drift i året 1900, og er det fyrste kommunale vasskraftverket som leverte straum til Oslo by, og det eldste i Noreg som framleis er i drift. Der kraftverket ligg, låg det i tida mellom 1793 og 1872 ein vassdreven stongjarnhammar som truleg har gjeve namn til denne staden, Hammeren.

Tømmerfløytinga i elva
I Skjærsjøelva har det vore tømmerfløyting fram til på 1960-talet. Elva var ei strekning av det vestre fløytingsvassdraget som byrja inne ved Pershusvannet, Sinnera og Fidlingen i Nordmarka.  For å lette tømmerfløytinga i elva, vart det på 1890-talet bygd store murar av steinblokker lagsetter breidda på dei vanskelegaste stadene, og skåttbruer og skåveggar av tømmer i elva. Det var særleg oppsvinget i sagbruksverksemda sist på 1800-talet som fekk til det å verte lønsamt å byggje desse store fløytingsanlegga i elva, som imponerer den dag i dag, ikkje minst når ein tek omsyn til kva reiskap ein hadde å hjelpe seg med i dei tidene. Elva har fem fossar som alle er innebygd med store murar, og det har skjedd at tømmeret kom med så stor kraft under fløytinga at murane vart skada eller rivne ned. Dei innretningane i elva som er bygde av stein er framleis å sjå, medan dei av tømmer er rotna vekk for det meste, og finst berre her og der som nokre leivningar.

Mange av demningane i Nordmarka vart òg bygde om og modernisert ikring hundrårskiftet 1800-1900.

Kjelder
Maridalens Venner: Tømmerfløting i Skjærsjøelva
Skiforeningens Markadatabase: Skjærsjøelva (med kart og fotografi)

Elvar i Oslo
Maridalen
Nordmarka
Sweetheart Like You

«Sweetheart Like You» er ein song av Bob Dylan som kom ut i 1983 på albumet Infidels. Songen vart spelt inn 18. april 1983 og kom ut på singel i desember 1983 med «Union Sundown» som B-side.

«Sweetheart Like You» nådde 55. plassen på Billboard Hot 100 den 28. januar 1984, og låg på lista i totalt ni veker. Songen gjekk òg inn på ARIA-lista i Australia, der han nådde 74. plassen. 

Det vart laga musikkvideo til songen med Steve Ripley og Carla Olson. Fram til no (2018) har Dylan aldri spelt songen på konsert.

Medverkande
I tillegg til Dylan spelar Mark Knopfler og Mick Taylor gitar på songen, Alan Clark spelar klaverinstrument, Robbie Shakespeare er på bass og Sly Dunbar spelar trommer.

Mottaking 
Rolling Stone rangerte songen på 75. plassen på lista si over dei 100 beste Bob Dylan-songane, og kåra songen til ein av dei beste songane hans frå 1980-åra. Dei omtalte songen som «den typen kjærleikssong som berre Bob Dylan kan skrive».

Songen fekk kritikk for tekstlinja «a woman like you should be at home/That's where you belong» («ei kvinne som deg skulle vore heime/Det er der du høyrer til») I samanheng med resten av teksten er det klart at det er ei kvinne som går på gata og som Dylan syng heller burde vere heime.

Andre versjonar 
Craig Finn frå The Hold Steady spelte inn songen på hyllestalbumet Bob Dylan in the 80s: Volume One. Songen er òg blitt spelt av artistar som Rod Stewart, på albumetA Spanner in the Works. Songen er med i skodespelet Girl from the North Country.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sweetheart Like You» frå ,  den 3. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1983
Singlar frå 1983
Bob Dylan-songar
Songar produserte av Mark Knopfler
Columbia Records-singlar
Sly Dunbar

Lowell «Sly» Fillmore Dunbar () er ein trommeslagar, mest kjend som eine halvparten i den jamaicanske rytmeseksjonen og reggaeproduksjonsduoen Sly and Robbie.

Biografi
Dunbar byrja å spele som 15-åring i bandet The Yardbrooms. Den første innspelinga han deltok på var på Dave and Ansell Collins-albumet Double Barrel. Dunbar vart med i eit band med Ansell Collins kalla Skin, Flesh and Bones.

I 1972 møtte Dunbar Robbie Shakespeare og dei vart vener. Shakespeare var då bassgitarist for The Hippy Boys. Shakespeare føreslo Dunbar for Bunny Lee som ein mogeleg trommeslagar for The Aggrovators. Dunbar og Shakespeare fortsette å spele saman. Dei arbeidde med Peter Tosh og bandet hans fram til 1981, og spelte på fem album.

Dunbar og Shakespeare skipa plateselskapet Taxi Records i 1980. Her gav dei ut plater med mange internasjonale artistar, som Black Uhuru, Chaka Demus and Pliers, Ini Kamoze, Beenie Man og Red Dragon.

Dunbar spelte i The Aggrovators for Bunny Lee, The Upsetters for Lee Perry, The Revolutionaries for Joseph Hoo Kim og spelte i lag med Barry O'Hare i 1990-åra.

Dunbar spelte trommer på fleire kjende innspelingar produserte av Lee Perry inkludert «Night Doctor», Junior Murvin sin «Police and Thieves» og Bob Marley sin «Punky Reggae Party».

Sly and Robbie selte òg på Bob Dylan-albuma Infidels og Empire Burlesque. Andre artistar dei spelte for var mellom andre Grace Jones (tre album), Herbie Hancock, Joe Cocker, Serge Gainsbourg og The Rolling Stones.

I 1979 sa Brian Eno om Sly Dunbar: «Når du kjøper ei reggaeplate, er det 90 % sjanse for at Sly Dunbar speler tromer. Du får inntrykk av at Dunbar var lenkja til ein stol i studio på Jamaica ein stad, men i røynda er det trommestilen hans som er så interessant, at stilen vert nytta om att og om att.»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sly Dunbar» frå ,  den 3. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Sly Dunbar på Drummerworld.com

Musikarar frå Kingston på Jamaica
Jamaicanske studiomusikarar
Jamaicanske reggaemusikarar
Dub-musikarar
Jamaicanske trommeslagarar
Robbie Shakespeare

Robert «Robbie» Shakespeare () er ein jamaicansk bassgitarist og plateprodusent, mest kjend som eine halvdelen av rytmeseksjonen og produsentduoen innan reggae, Sly and Robbie. Han vart rekna som ein av dei viktigaste reggae-bassistane, og er kjend for sin kreative bruk av elektroniske effektar og produksjonseffektar.

Som ein del av Sly and Robbie har Shakespeare arbeidd med ei rekkje reggaeartistar som U-Roy, Peter Tosh, Bunny Wailer, Dennis Brown, Gregory Isaacs, Sugar Minott, Augustus Pablo, Yellowman og Black Uhuru. Som produsent har han òg arbeidd utafor reggae, for artistar som Mick Jagger, Bob Dylan, Jackson Browne, Cyndi Lauper, Joe Cocker, Yoko Ono, Serge Gainsbourg og Grace Jones. Før han slo seg saman med Dunbar var han medlem i studiogruppene The Revolutionaries og The Aggrovators.

Utvald diskografi

Sly and Robbie-album
 Rhythm Killers (1987)
 Friends (1998)
 Rhythm Doubles (2006)
 Dubrising (2014)

Andre album
 Serge Gainsbourg - Aux Armes et Caetera (1978)
 Grace Jones – Warm Leatherette (1980)
 Black Uhuru – Sinsemilla (1980)
 Black Uhuru – Red (1981)
 Grace Jones – Nightclubbing (1981)
 Black Uhuru – Chill Out (1982)
 Grace Jones – Living My Life (1982)
 Bob Dylan – Infidels (1983)
 Mick Jagger – She's the Boss'' (1985)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robbie Shakespeare» frå ,  den 3. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Jamaicanske reggaemusikarar
Jamaicanske bassistar
Jamaicanske plateprodusentar
Dub-musikarar
Musikarar frå Kingston på Jamaica
Jamaicanske studiomusikarar
Sic transit gloria mundi

Sic transit gloria mundi er eit latinsk uttrykk som tyder 'slik forgår verdas herlegdom'. Det er opningsorda i ein hymne som har vore brukt ved pavekroningar sidan mellomalderen.

Kjelder

Latinske ord og uttrykk
Den heilage stolen
Peggi Blu

Peggi Blu (Blue)  er ein USA-amerikansk skodespelar, songar og vokallærar. I 1986 var ho vinnar av Star Search Grand Champion (kvinnelege vokalist). Ho har arbeidd som vokallærar i American Idol i fleire år.

Ho har vore mykje nytta som korvokalist og byrja i 1973 med Archie Shepp og songen «Rest Enough (Song To Mother)». I 1970-åra arbeidde ho med artistar som Elkie Brooks, Esther Phillips og Minister Louis Farrakhan,  og i 1980 fekk ho den første store kontrakten sin med MCA Records. Ho gav ut albumet I Got Love med hitten «Dancing in the Streets» (63. plassen på Billboard Dance Music/Club Play Single).

Utvald diskografi 

 1973 Archie Schepp-The Cry Of My People
 1974 Lou Courtney-I'm In Need Of Love
 1976 Esther Phillips med Beck-For All We Know
 1977 Elkie Brooks-Two Days Away
 1980 Minister Louis Farrakhan-Heed The Call Y'all
 1980 Forskjellige artistar- Fame
 1982 Stephanie Mills-Tantalizingly Hot
 1983 The Weather Girls- Success
 1983 Stephanie Mills- Merciless
 1985 Bob Dylan- Empire Burlesque
 1985 Robin Clark-Surrender
 1986 Forskjellige artistar – Star Search The Winners Album
 1986 Brian Setzer-The Knife Feels Like Justice
 1986 Bob Dylan-Knocked Out Loaded
 1987 Ronee Martin-Sensation
 1988 Barbra Streisand-Till I Loved You 
 1988 Bob Dylan-Down In The Groove
 1989 The Manhattans-Sweet Talk
 1989 Quincy Jones-Back On The Block
 1989 Tracy Chapman-Crossroads
 1989 Forskjellige artistar-Urban Cruising (duett med Bert Robinson)
 1989 Bianca-Forever
 1990 Thelma Houston-Throw You Down
 1990 Kylie Minogue-Rhythm Of Love
 1990 Laura Branigan-Laura Branigan
 1992 Leonard Cohen-The Future
 1992 Forskjellige artistar-Expansions Soul Sauce Vol. 1 (Love Is The Magic)
 1993 Young M.C.-What's The Flavor?
 1993 Sonya Barry-The World Is Like A Shadow
 1995 Melissa Manchester-If My Heart Had Wings
 1996 Christopher Young-Set It Off (Original Motion Picture Score)
 1999 Forskjellige artistar-Vibrafinger
 2002 Young M.C.-Engage The Enzyme
 2004 Ron Dante-Saturday Night Blast
 2010 Forskjellige artistar-Christmas At Sedsoul (The Christmas Song)
 2010 Cool Million- Back For More (I See You)
 2012 Cool Million- III (When We Loved & What About You)

Eigne album 

 1980 I Got Love (MCA Records)
 1987 Blu Blowin (Capitol Records)
 2002 Livin' On Love (Expansions)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peggi Blu» frå ,  den 3. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 

Folk frå Lumberton i Nord-Carolina
USA-amerikanske discomusikarar
Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rhythm and blues-songarar
Korvokalista
Jack Fjeldstad

Jack Fjeldstad () var ein norsk skodespelar og sceneinstruktør. Han er framom alt kjend for hovudrolla i filmen Ni liv frå 1957.

Fjeldstad debuterte i 1939 på Søilen Teater i Oslo. I tida 1942-50 var han i kortare tidsrom tilsett både ved Carl Johan Teatret, Stavanger Teater og Det Norske Teatret. Sidan arbeidde han 1952-59 ved Folketeatret, 1960-62 ved Nationaltheatret og 1962–86 ved Det Norske Teatret, alle saman i Oslo.

Fjeldstad hadde sentrale roller i Pygmalion, Vildanden, Frøken Julie og Trost i taklampa. I 1975 fekk han Kritikarprisen for tittelrolla i Vaktmeisteren av Harold Pinter. Han utmerkte seg i nær sagt alle slags dramatiske stykke, i komediar og likso vel som i verk med tragiske figurar og stolte karakterar. Fjeldstad spelte i over 30 spelefilmar. Av desse peikar rolla som Jan Baalsrud i Arne Skouen sin film, Ni liv, seg ut. 

Til Fjeldstads viktigaste instruktørarbeid høyrer Andorra av Max Frisch, Myrfolket av Wole Soyinka og Kristina av Kåre Holt,  den siste til 1100-årsjubileet for byen Tønsberg.

Kjelder
Jack Fjeldstad i Store norske leksikon

Norske skodespelarar
Folk frå Oslo
Handball-EM 2014 for menn

Europameisterskapen i handball 2014 for menn, den 11. i rekka, vart avvikla i dagane frå 12. til 26. januar 2014 i Danmark. 16 land deltok i turneringa: Austerrike, Danmark, Frankrike, Island, Kroatia, Kviterussland, Makedonia, Montenegro, Noreg, Polen, Russland, Serbia, Spania, Sverige, Tsjekkia og Ungarn. Noregs lag rauk ut etter innleiingsrunda og enda på 14. plass.

Gull, sølv og bronse
Frankrike vann EM-gull for tredje gong etter finalesiger 41-32 mot Danmark. Frankrike sine mål kom frå Michaël Guigou (10), Valentin Porte (9), Luc Abalo (7), Daniel Narcisse (6), Nikola Karabatić (5), Alix Kévynn Nyokas (2) og Cédric Sorhaindo (2), Thierry Omeyer stod i mål. Med 9 nettkjenningar vart Mikkel Hansen dansk toppskårar i finalen. Spania kapra bronseplassen ved å vinne mot Kroatia med 29 mot 28 mål.

Arenaar

Gruppespelet

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

Mellomrunden

Gruppe I 

<noinclude>

Gruppe II 

<noinclude>

Sluttspelet

Kamp om 5.-plass

Semifinalar

Bronsefinale

EM-finalen

Kjelder 

Handball-EM
Sport i 2014
Idrettstilskipingar i Danmark
Silketrykk

Silketrykk eller serigrafi er ein grafisk trykkemetode for bilde der trykkfargen blir overført til underlaget gjennom ein stram, finmaska duk der motivet er teikna med lakk som ein sjablong eller stensil med opne og tette parti. Teknikken kan brukast til tekstil, kermikk, glas, metall, plast og dei fleste underlag i tillegg til papir.
Omgrepet «silketrykk» viser både til teknikken og til det trykte bildet han skaper.

Historie

Silketrykk oppstod i Aust-Asia. Den eldste attkjennelege forma oppstod i Kina under Song-dynastiet (960–1279).  Teknikken spreidde seg til naboland som Japan, og blei vidareutvikla  med nye metodar.

Silketrykk blei tatt i bruk mellom anna til reklameplakatar i USA tidleg på 1900-talet. Trykkteknikken er frameliss utbreidd i industrien og til kommersielle formål, til dømes ved reklametrykk på gjenstandar og klede. Frå 1930-talet er silketrykk også blitt nytta av kunstnarar. Teknikken blei særleg populær innan popkunst på 1960-talet. Ein kjend pop-kunstnar som brukte teknikken var Andy Warhol. På 1970-talet var teknikken mykje brukt til å laga politisk kunst, til dømes av norske Per Kleiva.

Framgangsmåte 

Silketrykk gjev jamne, kraftige fargeflatar. Metoden er eit plantrykk, det vil seia at sjølve «trykkplata» (silkeduken) er heilt plan.

Prinsippet er at ein spenner opp ein finvoven silkeduk på ei kraftig ramme. Når denne ligg på underlaget og trykkfargen blir svabra over, vil fargen trenga gjennom duken og ned på underlaget. 

For at det skal bli eit motiv i bildet, må duken tettast nokre stader slik at trykkfargen ikkje slepp gjennom. Trykkfargen slepp berre gjennom dei fine hola i vevnaden. 

Denne trykkteknikken er enkel å utføra utan kostbare maskinar. I den enkleste forma treng ein ei ramme med ein silkeduk spent på. Det finst også trykkebord der ramma kan spennast fast, og enkelt hevast og senkast over underlaget. Slike trykkebord har ofte perforert bordplate, og ei vifte (avsug) som gjer at papiret syg seg fast til bordet. Då vil det ligga stille og ikkje flytta seg, noko som er viktig dersom ein skal trykka i fleire omgangar med fleire fargar.

Ein stensilmaskin verker etter silketrykkprinsippet. Ein stensil er eit tynt ark av papir dekka med voks. Ved å skrive på han med ein skrivemaskin, eller ripe i han med ei nål, blir det opningar i voksen med same form som skrifta eller ripene. Stensilen blir spent fast over ein trommel i maskinen, som presser trykkfarge på papiret gjennom opningane.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Silketrykk» frå ,  den 3. desember 2018.  
Delar av denne artikkelen bygger på «Screen printing» frå ,  den 4. desember 2018.

Litteratur 
  
  
  

Grafikk
Kunstteknikkar
Waltraud Kretzschmar

Waltraud Kretzschmar, fødd Hermann og skild Czelake, () var ein tysk handballspelar frå Kloster Lehnin i delstaten Brandenburg. Med Aust-Tysklands landslag vart ho verdsmeister tre gongar i rad; 1971, 1975 og 1978. Gjennom fleire sesongar på 1970-talet vart Kretzschmar rekna som verdas beste handballspelar på kvinnesida.

Kretzschmar spelte på SC Leipzig frå 1964 til ho la opp i 1980. I denne perioden vart ho austtysk meister ti gongar, og ho var med om å vinne europacupen i 1966 og 1974. Dessutan lukkast ho og Leipzig vinne den europeiske cupvinnarcupen både i 1967, 1970, 1972 og 1977.

Gjennom ein periode på 15 år deltok Kretzschmar i 217 landskampar for Aust-Tyskland og skåra 727 mål. Ho var med å sikre VM-gull for det austtyske landslaget både i 1971, 1975 og 1978. I 1976 vann ho OL-sølv under Sommar-OL i Montreal, fire år seinare vart det bronsemedalje då dei olympiske sommarleikane fann stad i Moskva.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Waltraud Kretschmar» frå ,  den 3. desember 2018.  
 

Tyske handballspelarar
Handball-EM 2012 for menn

Europameisterskapen i handball 2012 for menn, den 10. i rekka, vart avvikla i dagane frå 15. til 29. januar 2012 i Serbia. 16 land deltok i turneringa: Danmark, Frankrike, Island, Kroatia, Makedonia, Noreg, Polen, Russland, Serbia, Slovakia, Slovenia, Spania, Sverige, Tsjekkia, Tyskland og Ungarn. Noreg rauk ut etter innleiingsrunda og vart nummer 13.

Gull, sølv og bronse
Danmark vann EM-gull for andre gong etter finalesiger 21-19 mot Serbia. Ved pause leia danskane med 9-7. Mikkel Hansen, den dominerande spelaren i finale, skåra 9 mål. Elles skår Anders Eggert 3 mål, Rasmus Lauge 2, Nikolaj Markussen 2, Hans Lindberg 2, Bo Spellerberg 1, René Toft Hansen 1 og Kasper Søndergaard 1. Niklas Landin var målvakt. Med 4 nettkjenningar vart Rajko Prodanović mestskårande for Serbia. Kroatia vann 31-27 over Spania i kampen om bronseplassen.

Arenaar

Gruppespelet

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

Mellomrunden

Gruppe I 

<noinclude>

Gruppe II 

<noinclude>

Sluttspelet

Kamp om 5.-plass

Semifinalar

Bronsefinale

EM-finalen

Referansar

Kjelder 

Handball-EM
Sport i 2012
Idrettstilskipingar i Serbia