alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Uncle Albert/Admiral Halsey

«Uncle Albert/Admiral Halsey» er ein song av Paul og Linda McCartney frå albumet Ram. Songen kom ut på singel i USA den 2. august 1971, og nåde toppen av Billboard Hot 100 den 4. september 1971, og vart den første av ei rekkje singlar etter Beatles som McCartney fekk til toppen av den amerikanske singellista i 1970- og 1980-åra. Billboard rangerte songen som den 22. beste på Top Pop Singles-lista si for heile 1971. Det vart den første gullplata McCartney fekk som soloartist.

Songen består av fleire mindre, ulike parti sett saman til ein enkel song.

Mottaking
Paul McCartney vann Grammyprisen for beste arrangement med vokal i 1971 for songen. Singelen selde til gull hos Recording Industry Association of America for over ein million selde eksemplar.

I følgje Allmusic-skribenten Stewart Mason har fansen til Paul McCartney delte meiningar om songen.

Medverkande
Paul McCartney – solo-, harmoni- og korvokal, piano, bass
Linda McCartney – harmoni- og korvokal
David Spinozza – gitar
Hugh McCracken – gitar
Denny Seiwell – trommer
Marvin Stamm – flygelhorn
New York Philharmonic – orkesterarrangement

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Uncle Albert/Admiral Halsey» frå ,  den 18. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1970
Singlar frå 1971
Paul McCartney-songar
Apple Records-singlar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Grammy-vinnarar
The Back Seat of My Car

«The Back Seat of My Car» er ein song skriven av Paul McCartney og gjeven ut av han og kona Linda McCartney som den siste songen på albumet hans Ram i 1971. Fleire månader seinare vart songen gjeven ut på singel i Storbritannia og nådde 39. plassen der. Songen modulerer stilmessig mellom ein feiande piano-og-orkesterballade, liknande McCartney sin «The Long and Winding Road» og ein meir livleg rockeseksjon før songen tar av meir på slutten.

Historie
McCartney presenterte først songen for The Beatles under innspelinga av Let It Be den 14. januar 1969 i Twickenham Film Studios i London.

I følgje McCartney var denne songen og andre songar med bil-tema seint i Beatles-karrieren og tidleg i solokarrieren, som «Two of Us» og «Helen Wheels», inspirerte av dei lange turane han og Linda brukte å køyre då The Beatles var i ferd me å oppløysast. Det meste av songen er ein piano-basert ballade. Allmusic-skribenten Stewart Mason samanliknar hovudmelodien med Beatles-songane «Two of Us» og «You Never Give Me Your Money.»

Medverkande
Paul McCartney – solo- og korvokal, piano, bassgitar
Linda McCartney – korvokal
David Spinozza – sologitar
Hugh McCracken – sologitar
Denny Seiwell – trommer
New York Philharmonic – orkesterarrangement

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Back Seat of My Car» frå ,  den 18. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Paul McCartney-songar
Apple Records-singlar
Singlar frå 1971
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Songar frå 1970
Eat at Home

«Eat at Home» er ein song frå 1971 av Paul og Linda McCartney som kom ut på albumet deira Ram dette året. Songen er ein standard rockelåt med McCartney på solovokal, elektrisk gitar, bass og trommer og Linda McCartney på korvokal. Songen vart gjeven ut på singel i fleire land.

Salslister
Singelen vart ikkje gjeven ut i Storbritannia eller USA. Songen kom ut i fleire europeiske land, Sør-Amerika, Japan, Australia og New Zealand, og nådde sjuandeplassen i Nederland og åttandeplassen i Noreg.

Andre versjonar 
Little Joy song ofte songen på konsertane sine.

Medverkande
Paul McCartney – solovokal, elektrisk gitar, bassgitar, trommer
Linda McCartney – korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eat at Home» frå ,  den 18. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Paul McCartney-songar
Apple Records-singlar
Singlar frå 1971
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Mary Had a Little Lamb av Wings

«Mary Had a Little Lamb» er Wings sin versjon av den tradisjonelle barnesongen.

Bakgrunn
Då songen kom ut meinte skribentar som Roy Carr og Tony Tyler i New Musical Express at songen vart spelt inn av McCartney som svar til at BBC bannlyste den førre singelen hans, den politiske «Give Ireland Back to the Irish», men McCartney har nekta for dette og sa det var eit oppriktig forsøk på å skrive ein song for barn. Faktisk vart songen skriven før «Give Ireland Back to the Irish», sidan ein demo av songen kan høyrast under eit intervju spelt inn for radiostasjonen WRKO i desember 1971.

Salslister og mottaking
Songen vart slakta av kritikarane då han kom, men eit par meinte at det kunne vere ei ironisk innspeling. Songen nådde niandeplassen i Storbritannia. Mange radiostasjonar i USA valde i staden å spele B-sida, «Little Woman Love».  Apple Records i USA endra til og med singelomslaget slik at namnet til begge sidene kom fram. Likevel nådde han berre 28. plassen i USA.

Songen kom ut på singel 12. mai 1972 i Storbritannia, utsett frå den planlagde datoen 5. mai. Den amerikanske utgåva kom ut 29. mai. Den 25. mai mima bandet til songen på BBC TV sitt Top of the Pops. Over ei veke seinare, den 6. juni, mima bandet igjen til songen. Songen kom ut som bonusspor på den nymastra versjonen av Wild Life i 1993.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mary Had a Little Lamb (Wings song)» frå ,  den 18. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Paul McCartney-songar
Singlar frå 1972
Apple Records-singlar
Wings-songar
Songar skrivne av Paul McCartney
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar produserte av Paul McCartney
Songar baserte på barnesongar
Give Ireland Back to the Irish

«Give Ireland Back to the Irish» er ein song av Wings som kom ut som debutsingelen deira i februar 1972. Songen vart skriven av Paul McCartney og kona Linda som svar til Bloody Sunday den 30. januar det året, då britiske soldatar i Nord-Irland skaut og drap tretten irske republikanske demonstrantar. Wings spelte inn songen bere to dagar seinare i Abbey Road Studios i London. Det var den første songen til bandet med den irske gitaristen Henry McCullough.

«Give Ireland Back to the Irish» vart bannlyst av BBC og andre organisasjonar i Storbitannia og vart heller ikkje spelt på radio i USA. Singelen nådde 16. plassen på UK Singles Chart og 21. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100, men toppa den nasjonale singellista i Irland. McCartney, som ikkje hadde gjeve ut ein så politisk song før, vart fordømt i britiske media for å vere tilsynelatande pro-IRA i Nord-Irland. Som med det første albumet til Wings, Wild Life, vart songen kritiserte av mange musikkritikarar. Dei meinte tekstane til McCartney var for enkle og såg på singelen som eit forsøk på å få krediilitet for det nye bandet sitt med å støtte ei pågåande politisk sak. 

Wings framførte «Give Ireland Back to the Irish» på turneen sin i England og Wales i februar 1972. Songen kom først ut på albumet i 1993, då han var bonusspor på CD-utgåva av Wild Life. Etter eit terroriståtak i London i 2001, gjekk McCartney med på å fjerne songen frå plateboksen Wingspan.

Medverkande
Paul McCartney – solovokal, bassgitar
Linda McCartney – korvokal, RMI Electra Piano
Denny Laine – korvokal, elektrisk gitar
Henry McCullough – elektrisk gitar
Denny Seiwell – trommer
 ikkje oppført – klapping

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Give Ireland Back to the Irish» frå ,  den 18. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Singlar frå 1972
Apple Records-singlar
Debutsinglar
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i Spania
Paul McCartney-songar
Protestsongar
Songar produserte av Paul McCartney
Songar om Irland
Songar om The Troubles
Songar skrivne av Linda McCartney
Songar skrivne av Paul McCartney
Wings-songar
Love Is Strange

«Love Is Strange» er ein song av den amerikanske rhythm and blues-duetten Mickey & Sylvia, som kom ut seint i november 1956 på Groove.

Songen var basert på eit gitarriff av Jody Williams. Songen vart skriven av Bo Diddley under namnet til kona hans på den tida, Ethel Smith, og vart spelt inn av mellom andre Bo og Buddy Holly. Gitarriffet vart òg nytta av Dave «Baby» Cortez i instrumentalen «Rinky Dink» i 1962, som òg er tilskriven Diddley.

Bakgrunn og innspeling 
På ein konsert i Howard Theatre i Washington, D.C. høyrde Mickey og Sylvia Jody Williams spele eit gitarriff som Williams hadde spelt på debutsingelen til Billy Stewart, «Billy's Blues». «Billy's Blues» vart gjeven ut på singel i juni 1956 med ei blanding av vanlege bluesinstrument og afrokubanske instrument. Sylvia Robinson hevdar at ho og Mickey Baker skreiv teksten, medan Bo Diddley hevdar han skreiv han. 

Den første innspelinga av «Love Is Strange» vart gjort av Bo Diddley, som spelte inn sin versjon 24. mai 1956 med Jody Williams på sologitar. Denne versjonen kom ikkje ut før I'm a Man: The Chess Masters, 1955–1958 i 2007. Mickey & Sylvia sin versjon vart spelt inn fleire månader seinare, den 17. oktober 1956. Ei ny Mickey & Sylvia-innspeling, nokre år seinare, vart spelt inn med Bernard «Pretty» Purdie på trommer. Det vart den første spelejobben han hadde.

Salslister og ettermæle
«Love Is Strange» nådde toppen av  Billboard si R&B Singles-liste den 6. mars 1957 og 11. plassen på Hot 100. I 2004 vart «Love Is Strange» innlemma i Grammy Hall of Fame.

Andre versjonar

Samplingar
Delar av songen vart sampla for songen «Rinky Dink» av Bill Justis og i 2012 på Pitbull-hitten «Back in Time».

I popkulturen
Songen vart nytta i filmen Dirty Dancing og er med på filmmusikkalbumet, som er eit av dei bestseljande albuma nokon gong.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Is Strange» frå ,  den 18. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1956
Singlar frå 1956
Singlar frå 1967
USA-amerikanske rhythm and blues-songar
USA-amerikanske rock-and-roll-songar
Mickey & Sylvia-songar
Songduettar
Songar gjevne ut posthumt
Reprise Records-singlar
Songar skrivne av Sylvia Robinson
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Songar skrivne av Bo Diddley
Bo Diddley-songar
Lonnie Donegan-songar
The Everly Brothers-songar
Buddy Holly-songar
Nancy Sinatra-songar
Lee Hazlewood-songar
Sonny & Cher-songar
Buck Owens-songar
Wings-songar
Susan Raye-songar
Kenny Rogers-songar
Dolly Parton-songar
Johnny Thunders-songar
Betty Everett-songar
Everything But the Girl-songar
Chubby Checker-songar
Connie Francis-songar
Jackson Browne-songar
Palawanflugesnappar

Palawanflugesnappar (Ficedula platenae) er ein sky, lite synleg liten fugl i flugesnapparfamilien, og er endemisk til øya Palawan på Filippinane.

Skildring 
Denne flugesnappararten har storleik typisk for slekta Ficedula,  ca. 11,5 centimeter, men fjørdrakta er meir avdempa i fargene enn hos fleire andre Ficadula-artar. Oversida inkludert hovudet og gumpen er brunt til raudbrunt, halen er lysare oransje-raudbrun. Eit breitt område over brystet er òg oransje til raudbrunt. Elles er undersida lys brungul til kvit. Til forskjell frå det vanlege hos andre artar i slekta, er kjønna nokså like med berre små skilnader i farge på framhovudet.

Palawanflugesnapparar lever lågt i skogshabitat, opptil 1000 moh. Dei beitar insekt i klatrepalmar og bambus, opptil 10 meter over bakkenivå.

Populasjonen er estimert til å ligge mellom 6000 og 15 000 individ og er trudd å vere minkande. Arten er derfor klassifisert som sårbar.

Kjelder 
Clement, P. (2018)  Palawan Flycatcher (Ficedula platenae) I: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.) (2016). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 19. mai 2018 
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

flugesnapparfamilien
NM i friidrett 1955

Noregsmeisterskapen i friidrett 1955, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Bislett stadion i Oslo dagane 12.-14. august 1955. Norges Friidrettsforbund og Oslo Friidrettskrins var arrangør av ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Reidun Buer fekk kongepokal for sitt 200-meterløp og Bjørn Thorkildsen for vinnarhoppet i høgdehopptevlinga.

Menn

100 m

200 m

400 m

800 m

1500 m

5 000 m

10 000 m

110 m hekk

400 m hekk

3 000 m hinder

1000 meter stafett

Høgdehopp

Stavhopp

Lengdehopp

Tresteghopp

Kulestøyt

Diskoskast

Sleggjekast

Spjutkast

Kvinner

60 m

100 m

200 m

80 m hekk

Høgdehopp

Lengdehopp

Kulestøyt

Diskoskast

Spjutkast

Kjelder
Arbeiderbladet 13.8.1955
Arbeiderbladet 15.8.1955

Noregsmeisterskap i friidrett
Noregsmeisterskap i 1955
Idrettstilskipingar i Oslo
Paul Ince

Paul Emerson Carlyle Ince () er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå bydelen Ilford i London, særleg kjend for tida som midtbanespelar i Manchester United. Med laget frå Manchester var han med å vinne Cupvinnarcupen 1991, to ligameisterskap, to FA-cupar og ein ligacup. I tida 1992-2000 spelte han 53 landskampar for England, skåra to mål.

Klubbspel
Midtbanespelaren Ince debuterte på West Ham United i desember 1986. I september 1989 signerte han med Manchester United, der han dei neste 5-6 sesongane opplevde mykje suksess. Den 17. mai 1990 vann Ince og United FA-cupen etter å ha vunne omkampfinalen 1-0 mot Crystal Palace. Nokså nøyaktig eitt år seinare i Rotterdam vart FC Barcelona slått 2-1 i finalen i cupvinnarcupen 1991. I april 1992 sikra Manchester United seg ligacupokalen etter siger over Nottingham Forest. Både i 1993 og 1994 var Ince med å vinne den engelske ligaen, i 1994 tok Manchester United også "the double" då laget lukkast slå Chelsea FC 4-0 i FA-cupfinalen på Wembley stadion i London.

Sommaren 1995 vart Ince overført til italienske FC Inter, eit lag han var med å spele fram til finale i UEFA-cupen 1997. Etter samanlagt uavgjort 1-1 tapte Inter straffetevlinga mot tyske Schalke 04. Sommaren 1997 valde Ince å reise heime til England, der han fekk kontrakt med Liverpool FC og spelte i to sesongar. Side var Ince Middlesbrough-spelar i tre sesongar og Wolverhampton-spelar i fire år fram til 2006.

Landslagsspel
Ince fekk sin landslagsdebut i september 1992. Han var mykje delaktig på landslaget både under Fotball-EM 1996 på heimebane, der England nådde semifinalane, og under VM i fotball 1998. Han spelte sin 53. og siste landskamp då England rauk ut or Fotball-EM 2000 etter tap 2-3 mot Romania. Ince skåra to landslagsmål, begge kom på bortebane i ein VM-kvalifiseringskamp mot San Marino i november 1993.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paul Ince» frå ,  den 19. mai 2018.  
eu-football

Engelske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Wolverhampton-spelarar
Middlesbrough-spelarar
West Ham-spelarar
Liverpool-spelarar
Inter-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-VM 1998
Spelarar i Fotball-EM 2000
Folk frå London
Red Rose Speedway

Red Rose Speedway er det andre studioalbumet til Paul McCartney and Wings. Albumet kom ut i 1973 etter at debutalbumet deira, Wild Life, hadde seld forholdsvis svakt. Red Rose Speedway gjekk til topps på Billboard 200 i USA og singelen «My Love» gjorde det same på singellista og er den mest populære songen frå albumet.

Bakgrunn
Tidleg i 1972 fann McCartney ut han skulle utvide bandet til fem medlemmar og henta inn gitaristen Henry McCullough. Det kom ikkje noko nytt album i 1972, men tre singlar vart gjeven ut i mellom tida. «Give Ireland Back To The Irish» var McCartney sitt respons på Bloody Sunday og vart boikotta av BBC for dei politiske meiningane i songen. Det same vart rockelåten «Hi Hi Hi» på grunn av dei påståtte narkotika- og sexreferansane i songen. Eit svar på dette var at bandet gav ut barnesongen «Mary Had a Little Lamb». I tillegg til å gje ut singlar turnerte bandet i Europa sommaren 1972, og heldt mellom anna ein konsert i Oslo.

Innspeling
Red Rose Speedway vart spelt inn perioden mars-oktober 1972, men kom ikkje ut før i mai 1973. Albumet var opphavleg tenkt som eit dobbeltalbum, men enda opp som eit enkeltalbum. 

Den einaste singelen frå albumet var songen «My Love». Det var ei kjærleikserklæring til kona hans, Linda McCartney. Songen omtalte han sjølv som den nye «Yesterday» og han vart raskt ein stor suksess. Sangen gjekk rett til topps på singellista i USA og vart den første store hitten til bandet. 

Populariteten til «My Love» førte til at forventningane til albumet auka, og då albumet kom ut gjekk det heilt til førsteplassen på albumlista i USA. Trass i at albumet selde godt, vart det meir lunken motteke av kritikarane, men McCartney hadde i alle fall klart å etablere Wings som eit band. 

Albumet vart nymastra og gjeve ut på CD i 1993 som ein del av The Paul McCartney Collection. Albumet kom då med fire bonusspor.

Innhald

Medverkande
Wings
Paul McCartney – vokal, bass, piano, gitar, elektrisk piano, mellotron, celesta, Moog synthesizer
Linda McCartney – vokal, piano, orgel, elektrisk piano, elektrisk cembalo, perkusjon
Denny Laine – vokal, gitar, bass, munnspel
Henry McCullough – gitar, korvokal, perkusjon
Denny Seiwell – trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Hugh McCracken – elektrisk gitar (spor 5)
 David Spinozza – elektrisk gitar (spor 3)
 Alan Parsons – lydteknikar
 Dixon Van Winkle – lydteknikar (spor 3 & 5)

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé 

|}

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Red Rose Speedway» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Musikkalbum frå 1973
Apple Records-album
Wings-album
Musikkalbum produserte av Paul McCartney
Album produserte av Linda McCartney
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Album spelte inn i Morgan Sound Studios
Album spelte inn i Trident Studios
Paul McCartney and Wings

Paul McCartney and Wings, eller berre Wings, var eit rockeband skipa i 1971 av det tidlegare Beatles-medlemmet Paul McCartney med kona i Linda på klaverinstrument, trommeslagaren Denny Seiwell, og den tidlegare Moody Blues-gitaristen Denny Laine. Wings var kjende for mange utskiftingar i besetninga og for den store suksessen sin. Dei hadde tre forskjellige gitaristar og fire trommeslagarar. Kjernen med McCartney-partet og Laine vart verande så lenge gruppa eksisterte. 

Etter McCartney-paret gav ut albumet Ram i 1971, vart dei to første albuma til bandet Wild Life og Red Rose Speedway (sistnemnde med gitaristen Henry McCullough), rekna som skuffande samanlikna med musikken Paul McCartney skreiv for The Beatles. Etter dei gav ut tittelsporet til James Bond-filmen Live and Let Die, slutta McCullough og Seiwell i bandet. McCartney-paret og Laine gav så ut Band on the Run i 1973, som vart ein stor suksess blant både kritikarane og fansen og gav to Topp 10-singlar med «Jet» og tittelsporet. Etter dette albumet henta bandet inn gitaristen Jimmy McCulloch og trommeslagaren Geoff Britton, men Britton slutta kort tid etter og vart erstatta av Joe English. Med den nye besetninga gav Wings ut Venus and Mars, med den amerikanske hitsingelen «Listen to What the Man Said», og drog ut på ein særs suksessrik verdsturné i 1975–76. Wings at the Speed of Sound kom ut midtvegs i turneen og inneheld hitsinglane «Silly Love Songs» og «Let 'Em In».

I 1977 gav bandet ut den einaste singelen deira som gjekk til topps i Storbritannia, «Mull of Kintyre», som vart den då bestseljande singelen i Storbritannia i historia. Det vart fleire utskiftingar i Wings då både McCulloch og English slutta før London Town kom ut i 1978. McCartney og Laine henta igjen inn nye medlemmar, gitaristen Laurence Juber og trommeslagaren Steve Holley. Albumet som kom ut av det, Back to the Egg, vart forholdsvis mislukka, og bandet vart sett på vent. Trass i ein siste song på toppen av den amerikanske singellista, eit konsertopptak av McCartney sin solosingel «Coming Up», vart Wings lagt ned for godt då Laine slutta i bandet i 1981.

Medverkande

Tidslinje

Besetningar

Diskografi 
 Wild Life (1971)
 Red Rose Speedway (1973)
 Band on the Run (1973)
 Venus and Mars (1975)
 Wings at the Speed of Sound (1976)
 London Town (1978)
 Back to the Egg (1979)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Paul McCartney and Wings» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Engelske rockegrupper
Britiske softrockgrupper
Grammy-vinnarar
Juno-vinnarar
Musikkgrupper skipa i 1971
Musikkgrupper oppløyste i 1981
Paul McCartney
Filippinarskjeldyr

Balintong eller filippinarskjeldyr (Manis culionensis) er ein skjeldyrart som berre finst i Palawan-provinsen på Filippinane.

Filippinarskjeldyr held til i urskog og sekundærskog og i blanda grasområde rundt slike område. 
Arten er nokså vanleg i det avgrensa utbreiingsområdet sitt, men er truga av jakt for kjøtet og dei høgt verdsette skjela sine. 
Han er rekna som nokså vanleg nord på Palawan og sjeldnare i sør.

Filippinarskjeldyr skil seg frå den nærskylde arten malayskjeldyr (Manis javanica), men har mindre skjel og kortare hovud. Han har fleire skjelrekkjer enn nokon av dei andre skjeldyra frå Asia.

Kjelder

Skjeldyr
Dyr på Filippinane
Palawan
Linda McCartney

Linda Louise McCartney, Lady McCartney () var ein amerikansk musikar, fotograf, og dyrevernsaktivist. Ho var gift med Paul McCartney frå The Beatles. McCartney var profesjoell fotograf og tok mange bilete av kjendisar og musikarar. Bileta henna vart publiserte i boka Linda McCartney's Sixties: Portrait of an Era i 1992.

Linda gifta seg med McCartney i 1969 i Marylebone festekontor i London og vart sidan velsigna i St John's Wood Church. Dottera hennar, Heather Louise, frå det første ekteskapet med Melville See, vart adoptert av Paul McCartney. I lag hadde McCartney-paret tre andre barn, mellom desse moteskaparen Stella McCartney. 

Etter The Beatles vart oppløyst i 1970, skipa Paul og Linda bandet Wings i 1971. Ho fortsette å turnere med bandet til ektemannen etter Wings vart oppløyst i 1981 og fram til The New World Tour i 1993.

McCartney var oppteken av dyrerettar og publiserte fleire vegetariske kokebøker. Ho skipa òg vegetarmatføretaket Linda McCartney Foods med ektemannen.

I 1995 fekk ho diagnosen brystkreft og døydde av sjukdommen i 1998, 56 år gammal.

Diskografi

Wings

Soloalbum
 Wide Prairie (1998)

Solosinglar

Paul og Linda McCartney
 Ram (1971)

Studioarbeid
 Paul McCartney – McCartney (1970)
 Denny Laine – Holly Days (1977)
 Denny Laine – Japanese Tears (1980)
 Paul McCartney – McCartney II (1980)
 Paul McCartney – Tug of War (1982)
 Paul McCartney – Pipes of Peace (1983)
 Paul McCartney – Give My Regards to Broad Street (1984)
 Paul McCartney – Press to Play (1986)
 Paul McCartney – Flowers in the Dirt (1989)
 Paul McCartney – Off the Ground (1993)
 Paul McCartney – Flaming Pie (1997)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Linda McCartney» frå ,  den 19. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Linda McCartney-biografi på Wingspan
 Linda McCartney Foods

 
USA-amerikanske kokebokforfattarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske fotografar
USA-amerikanske forfattarar
Døde av brystkreft
Jødisk-amerikanske musikarar
Folk frå Scarsdale i New York
Musikarar frå New York City
Elevar ved University of Arizona
Wings-medlemmar
Mårbjørn

Binturong eller mårbjørn (Arctitis binturong) er ein rovdyrart i snikekattfamilien som lever i Sør- og Søraust-Asia.

Mårbjørnen har ein 60–75 cm lang kropp med korte bein og ein buskete hale som er noko kortare enn kroppen. Halen kan nyttast som gripehale. Pelsen er svart av farge med brune til grå hårspissar. Øyrene har lange, svarte hårduskar. Ansiktet, øyrene og verhåra er kvite.

Dyret lever hovudsakleg oppe i tre, men kan også ferdast på bakken. Mårbjørnen et hovudsakleg plantekost, men kan også eta fugl og småpattedyr.

Utbreiingsområdet til mårbjørn omfattar Bangladesh, Bhutan, Filippinane (øyane Calauit og Palawan), Indonesia (Java, Kalimantan og Sumatra), Kambodsja, Kina, Laos, Malaysia, Nepal, Thailand og Vietnam.

Kjelder

Snikekattfamilien