alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bequia

Bequia er den største øya av Grenadinane i Windwardøyane i Dei små Antillane i Karibia. Ho er ein del av Saint Vincent og Grenadinane. Arealet er 18 km².

Geografi 
Bequia er den nordlegaste øya i den karibiske øygruppa Grenadinane. Austkysten ligg ved  Atlanterhavet og vestkysten ligg ved Det karibiske havet.

Øya strekker seg i nordaust/sørvestleg retning. Ho har nokre få nes og bukter, mellom anna Admiralty Bay, som husar hovudstaden og den einaste landsbyen på øya, Port-Elizabeth. Den nordlege delen av øya er mindre tett folkesett, meir ulendt og husar eit marint reservat for skjelpadder. Sør for Bequia ligg dei små øyane Petit Nevis, Isle à Quatre og Pigeon Island. Flyplassen på øya ligg heilt i sør, ikkje langt frå kvalmuseet.

Øya har eit behageleg tropisk klima, men kan vera utsett for syklonar.

Bequia har ein flyplass  med IATA-koden BQU.

Historie 
Dei fyrste innbyggarane på Bequia var arawakfolk som vart følgde av karibane. Mangelen på ferskvatn gjorde at det tok tid før europearar slo seg ned på øya. I 1763 avstod Frankrike Bequia til Storbritannia ved freden i Paris. Deretter vart det etablert plantasjar for dyrking av sukkerrøyr. Plantasjane vart drivne av slavar. I 1827 fanst det ni plantasjar og 1 257 slavar på øya. Bequia Town, seinare kalla «Port Elizabeth», utvikla seg til den viktigaste tettstaden. Som følgje av frigjeving av slavane i 1838 gjekk det nedover med sukkerproduksjonen. Subsistens jordbruk og sals avlingar overtok. Folk utvandra frå Bequia til andre stader i Britisk Vestindia. Ein del av dei som vart igjen var frå 1870 sysselsette i maritime verksemd og kvalfangst.

Frå slutten av 1860-åra vart øyane i regionen besøkt av amerikanske kvalfangarar på jakt etter knølkval og grindkval. I 1875 eller 1876 etablerte den Bequia-fødde William T. Wallace ein kvalstasjon ved Friendship Bay. Kvalfangsten vart ei ny inntektskjelde for innbyggarane, med sesongarbeid i den tørre årstida. Kvalfangarar frå Bequia drog til andre øyar i Grenadinane for å fanga kval. Fangsten vart driven frå små, opne båtar med segl. Sesongen varte frå januar til mai. Det vart produsert kvalolje for eksport, medan kvalkjøttet vart selt innanlands. I løpet av 1920-åra vart knølkvalen sjeldnare i farvatna ved Grenadinane og fangsten avtok. På Bequia fortsette kvalfangsten i mindre omfang. Frå 2013 har Den internasjonale kvalfangstkommisjonen gitt kvalfangarane på Bequia ein kvote på fire dyr per år. Fangsten førgår på tradisjonelt vis frå opne båtar og for sjølvberingsformål.

Eit lite samfunn på Bequia, Moonhole, har brukt kvalbein som byggemateriale.

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Bequia» frå ,  den 23. september 2022.  

Øyar i Saint Vincent og Grenadinane
Grenadinane
Kvalstasjonar
Arabesk

Arabesk eller mauresk er eit mønster av stiliserte bladranker. Det oppstod i hellenistisk kunst og blei òg brukt i romersk og bysantinsk kunst. På grunn av biletforbodet i islam blei mønsteret populært og blei vidareutvikla i arabisk kunst. I muslimsk kunst er motivet særleg brukt i ornamentikk som element i dekor av veggene i moskear. Inspirert av arabisk kunst blei motivet populært i vestleg kunst frå tidleg renessanse. 

Namnet kjem av det italienske ordet arabesco («arabisk») og viser eigentleg til den vestlege bruken av motivet.

Sjå òg 

 Akantus

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Arabesk» frå ,  den 24. september 2022.  

Arkitektur
Italienske ord og uttrykk
Den norske republikanske forening

Den norske republikanske forening er ei forening som arbeider for at Noreg skal avskaffa kongedømet og verta republikk. Foreninga har berre ei sak: Å erstatta monarkiet med ei moderne styringsform, der statsoverhovudet er demokratisk valt. 

Republikanisme
Norske organisasjonar
Kekertenøya

Kekertenøya er ei folketom øy nord i Canada i territoriet Nunavut. Ho ligg utanfor Baffinøya, 50 km sør for Pangnirtung. Kekerten Territorial Park ligg på øya.

Kekertenøya var ein stor kvalstasjon for britiske or amerikanske kvalfangarar mellom 1840 og 1912.

Kjelder

Kvalfangst
Øyar i Nunavut
Øyar i Arktis
Simon Pettersson

Simon Pettersson () er ein svensk friidrettsutøvar frå Tierps kommun som vann sølvmedaljen i diskoskasting under Sommar-OL i 2021. Landsmannen Daniel Ståhl vann tevlinga. Petersson sette personleg rekord med 70,42 meter då han vart svensk meister 2022 i Norrköping.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Simon Pettersson» frå ,  den 24. september 2022.  

Svenske friidrettsutøvarar
Diskoskastarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sverige
Quentin Bigot

Quentin Bigot () er ein fransk friidrettsutøvar frå Hayange i Moselle som har tilhøyrd verdseliten i sleggjekasting sidan 2017. Han vann sølvmedaljen i øvinga under VM i friidrett 2019. 5. juni 2022 sette han personleg rekord med 80,55 meter ved eit stemne i Chorzów.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Quentin Bigot» frå ,  den 24. september 2022.  

Franske friidrettsutøvarar
Sleggekastarar
Volha Mazuronak

Volha Mazuronak () er ein belarusisk friidrettsutøvar frå Karaganda som i 2018 vart europameister i maratonløping. Hennar bestetid i maraton på 2.23.54 er frå London i 2016.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Volha Mazuronak» frå ,  den 24. september 2022.  

Europameistrar i friidrett
Belarusiske friidrettsutøvarar
Langdistanseløparar
Jazmin Sawyers

Jazmin Sawyers () er ein britisk friidrettsutøvar frå Stoke-on-Trent som vann sølvmedaljen i lengdehopp ved EM i friidrett 2016 og bronsemedaljen i øvinga ved EM i friidrett 2022. Ho sette personleg rekord med 6,90 meter då ho 6. juni 2021 sigra i eit stemne i Chula Vista i California.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jazmin Sawyers» frå ,  den 24. september 2022.  

Britiske lengdehopparar
Folk frå Stoke-on-Trent
Malwina Kopron

Malwina Kopron () er ein polsk friidrettsutøvar frå Puławy som vann bronsemedaljen i sleggjekasting under så vel VM i friidrett 2017 som ved Sommar-OL i 2021. Ho har ein personleg rekord på 76,85 meter frå då ho sigra i øvinga under unversiaden 2017 i Taipei på Taiwan.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Malwina Kopron» frå ,  den 24. september 2022.  

Polske friidrettsutøvarar
Polske sleggekastarar
Port-Jeanne-d'Arc

Port-Jeanne-d'Arc var den einaste kvalstasjonen som vart bygd på fransk territorium. Han låg på Grande Terre i øygruppa Kerguelen, nordvest for kysten av Jeanne-d'Arc-halvøya. Dette området på 6 hektar har vore under restaurering sidan 2001 for å bevara historiske og industrielle arv til staden.

Historie

Frå byrjinga av 1900-talet til den fyrsten verdskrig 
I 1906 fekk Bossière-brørne frå Le Havre, som var søner av den siste franske reiaren som hadde drive kvalfangst, eksklusivt løyve frå dei franske styresmaktene til å utnytta øygruppa i 50 år. I 1909 bygde dei Port-Jeanne-d'Arc ved hjelp av kunnskapen og kapitalen til nordmenn frå selskapet Storm Bull etablert i Cape Town, for å produsera kvalolje, som då var mykje brukt til opplysing. Dei 300 norske kvalarbeidarane klarte å bygga hamna på berre 3 månader. Ein meiner i dag at bygginga av staden kravde 460 tonn granved og 2500 tonn stål. 
Produksjonen starta i 1909, og sysselsette rundt hundre norske arbeidarar og leiarar, som arbeidde heile året. Første verdskrigen i 1914 avbraut produksjonen i meir enn fem år.

Mellomkrigstida 
Aktiviteten vart teke opp att i 1919. Kvalstasjonen vart kjøpt av Irwin & Johnson, eit selskap frå Cape Town, som dreiv stasjonen til 1926. Produksjonen vart stoppa etter at kokeriskip dukka opp, og som følgje av overutnyttinga av sjøelefant og kval.

Nokre få forskarar, som Edgar Aubert de la Rüe, kom til å bu i Port-Jeanne-d'Arc (ein første gong for eit kort opphald i 1929 og lengre i 1931). Stasjonen var då i perfekt stand bortsett frå fabrikken.

Frå andre verdskrigen til restaureringa 
Skipet «Bougainville» la til hamn der i 1939, så vel som skipet «Wyatt-Earp» som vart verande der fire dagar under reisa for å frakta Lincoln Ellsworth til Antarktis. 10. mars 1941 besøkte det tyske skipet «Komet» Port-Jeanne-d'Arc, og 15. februar 1948 kom «Wyatt-Earp» tilbake etter å ha sett av det fyrste permanente australske vitskaplege oppdraget på Heard Island. Den 13. februar 1949 passerte skipet «Labuan» staden etter å ha avløyst oppdraget til Heard Island. 

I 1950-1951 drog Edgar Aubert de la Rüe dit igjen. Han noterte at brygga var svært nedsliten og at stasjonen hadde lide mykje under dårleg vêr. Eit varehus hadde kollapsa og fabrikken var praktisk talt øydelagd. Han meinte likevel at det ville ta kort tid å bygga opp igjen dei store bustadbygga. Han la til: «Det verka for meg at viss det var meint å oppretta ein administrativ stasjon i skjergarden, kombinert med ein base for vitskapleg forsking, ville det vera vanskeleg å finna ein meir passande stad og utvikla det til ein lågare kostnad; berre ved å utnytta alt som fanst der». 

Den gamle kvalstasjonen forfall deretter gradvis, men er no under restaurering for å bli omgjort til eit økomuseum.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Port-Jeanne-d'Arc» frå ,  den 24. september 2022.  

Kerguelen
Dei franske sørterritoria
kvalfangst
Gjøglar

Gjøglar er eit yrke der ein opptrer med underhaldning av ulike slag, som akrobatikk, sjonglering, elddans, klovneri og skodespel. Ei fellesnemning for denne underhaldning kan vera ablegøyar eller gjøgl. Ordet «gjøglar» kjem frå lågtysk gokeler.

Omgrepet er særleg knytt til mellomalderen. Frå rundt 1100-talet kunne det visa til ein artist som hadde eit folkeleg publikum, med opptredenar på marknadar og torg. Dette stod i motsetnad til ein narr, som opptredde ved eit hoff.
I moderne tid kan ordet visa til ein underhaldar, som ein komikar, med eit breitt publikum.

Galleri

Sjå òg
 Diabolo
 Akrobatikk
 Sjonglering
 Klovn
 Sirkus
 Gateartist
 Skomorokh

Kjelder

Underhaldningsyrke
Historiske yrke
Ord frå lågtysk
Zerei Mezngi

Zerei Kbrom Mezngi () er ein eritreisk langdistanseløpar som sidan 2020 representerer Noreg. Han vann sølvmedaljen på 10 000 meter under EM i friidrett 2022. Mezngi kom til Noreg som flyktning i 2012 og fekk norsk statsborgarskap i 2020.

Mezngi tok gullmedaljen på 10 000 meter ved NM 2017 og sikra seg bronsen på 5 000 meter. Under NM i friidrett 2020 vart han norsk meister på mila med personbeste 28.04,2. I tillegg vart han andremann på 5 000 meter. Under europameisterskapen 2002 i München fylgde Mezngi vinnaren Yemaneberhan Crippa frå Italia heilt til innspurten og kneip sølvmedaljen. Tida 27.46,9 var ny personbeste.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Zerei Mezngi» frå ,  den 25. september 2022.  

Eritreiske idrettsutøvarar
Norske langdistanseløparar
Pål Lillefosse

Pål Haugen Lillefosse () er ein norsk friidrettsutøvar frå Bergen som vann bronsemedaljen i stavhopp under EM i friidrett 2022, tidlegare i same sesongen sette han norsk rekord med 5,86 meter då han vart noregsmeister i øvinga. Han er medlem i Fana Idrettslag, tidlegare i Gneist IL.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pål Haugen Lillefosse» frå ,  den 25. september 2022.  

Norske friidrettsutøvarar
Norske stavhopparar
Saskatoon

Saskatoon er ein industriby i provinsen Saskatchewan i den sentrale delen av Canada.  Byen hadde 257 300 innbyggarar i 2014, og er den største byen i provinsen, framfor provinshovudstaden Regina.  Byen har ein variert industri, basert på olje og gass, kaliumkarbonat, uran, gull, diamantar og kol.

Utanfor byen ligg Saskatoon John G. Diefenbaker internasjonale lufthamn.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Saskatoon» frå ,  den 25. september 2022.

Bakgrunnsstoff

Byar i Saskatchewan
106°W
52°N
Byar i Canada
Inuit Nunangat

Inuit Nunangat (inuktitutskrift  ; 'land, vatn og isen til [inuittiske] folk') viser til heimlandet til inuittar i Canada. Dette området i Arktis omfattar fire regionar i Nord-Canada: Inuvialuit Settlement Region (Inuvialuit Nunangat, heimlandet til inuvialuitfolk og norddelen av Nordvestterritoria), Nunavut (), Nunavik () nord i Quebec og Nunatsiavut i Newfoundland og Labrador.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Inuit Nunangat» frå ,  den 25. september 2022.  

Kulturelle regionar
Inuittar
Nordamerikanske urfolk
Inuvialuit Settlement Region

Inuvialuit Settlement Region, forkorta ISR (inuinnaqtun Inuvialuit Nunangit Sannaiqtuaq, INS; ), er eit område vest i Arktis i Canada. Området blei oppretta i 1984 gjennom Inuvialuit Final Agreement av dei kanadiske styresmaktene for inuvialuitfolk. Det dekkjer  land, det meste over tregrensa, og har fleire underregionar: Beauforthavet, elvedeltaet til Mackenzieelva, norddelen av Yukon («Yukon North Slope») og nordvestdelen av Nordvestterritoria. ISR omfattar både krongods og land som har status som Inuvialuit Private Lands.

ISR er ein av fire inuittiske regionar i Canada, som saman er kjende som Inuit Nunangat og representert av Inuit Tapiriit Kanatami (ITK). Dei andre regionane er Nunatsiavut i Labrador, Nunavik i Nord-Quebec og territoriet Nunavut. 

Ved den kanadiske folketeljinga i 2016 var folkesetnaden i ISR 5336  folk. 3110 av dei var inuvialuitfolk, og utgjorde majoriteten i alle dei seks busetnadane. Der er ingen slike busetnader i Yukon North Slope. Av dei seks fellesbusetnadane i ISR ligg alle i Nordvestterritoria, og dannar saman med Fort McPherson og Tsiigehtchic regionen Inuvik.

Inuvik ligg aust i Mackenzie-deltaet, rundt  unna Polhavet, og er administrasjonssenter i regionen. Han husar Inuvialuit Regional Corporation. Den einaste andre busetnaden i innlandet, Aklavik, ligg ved Peel Channel. Jakt, fiske og fangst er dei viktigaste næringvegane i  Paulatuk i Amundsenbukta og Sachs Harbour, den einaste permanente busetnaden på Banksøya. Tuktoyaktuk, tidlegare kalla Port Brabant, ligg ved Kugmallitbukta nær Mackenzie elvedelta. Denne busetnaden har den einaste djupvasshamna i ISR. Ulukhaktok, tidlegare kalla Holman, ligg på vestkysten av øya Kitlineq. Herschel Island, som er folketom, høyrer til ISR sjølv om ho ligg i Yukon og tradisjonelt blei brukt av inuvialuitfolk.

Engelsk blir tala i heile regionen. I tillegg blir det snakka siglitun i Paulatuk, Sachs Harbour og Tuktoyaktuk. Uummarmiutun blir tala i Inuvik og Aklavik. Inuinnaqtun blir tala i Ulukhaktok, og ingen andre stader i  Nordvestterritoria. Saman er språka kjende som inuvialuktun.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Inuvialuit Settlement Region» frå ,  den 25. september 2022.  

Busetnader grunnlagde i 1984
Delte område
Nunatsiavut

Nunatsiavut er eit sjølvstyrande inuittområde på Labrador-halvøya i Newfoundland and Labrador i Canada. Namnet tyder 'det vene landet vårt' på inuktitut.

Geografi
Nunatsiavut er det sørlegaste anerkjende inuitterritoriet i Canada. Det omfattar området rundt Hamilton Inlet og kystlina nordover til eit punkt sør for Davis Inlet; Mulligan-elva er også ei del av grensa. Området omfattar også land nord for Notakwanonelva, og går så langt nord som Cape Chidley. 

Nunatsiavut omfattar to geografiske regionar. Den sørlege delen husar Rigolet, Makkovik, Postville og Hopedale, og har eit folketal på  (2016). I den nordlege delen ligg Nain og Torngat Mountains National Park. Nunatsiavut ligg nær innu-busetnadane Natuashish og Sheshatshiu i tillegg til North West River, Happy Valley-Goose Bay og Cartwright. Det ligg også nær busetnadane Kuujjuaq and Kangiqsualujjuaq i Quebec.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nunatsiavut» frå ,  den 25. september 2022.  
Denne artikkelen bygger på «Nunatsiavut» frå ,  den 6. oktober 2022.

Bakgrunnsstoff

Inuittar
Newfoundland og Labrador
NunatuKavut

NunatuKavut (inuktitut ᓄᓇᑐᑲᕗᑦ) er eit ikkje-anerkjend inuittisk territorium i Labrador-regionen. NunatuKavut-folk (også kalla Inuit-Metis eller Labrador Metis) er direkte etterkomarar etter inuittar som budde sør for Churchillelva eller Grand River før europeisk kontakt, med europeisk påverknad frå baskiske og franske kvalfangarar.

Nunatuĸavut eller NunatuKavut  tyder 'vårt eldgamle land' på den gamle inuttut-dialekten til NunatuKavummuit-folk. Nunatuĸavut-regionen omfattar sørlege Labrador, frå Grand River sør til Lodge Bay og vest til den offisielle grensa mellom Quebec og Labrador. Området der ein bruker land er meir omfattande.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «NunatuKavut» frå ,  den 25. september 2022.

Bakgrunnsstoff 

 Canadian Government: NunatuKavut Land Claim Document
 NunatuKavut Community Council Inc.
 Labrador Inuit History
 Canadian Encyclopedia; Inuit presence in southern Labrador 
 Royal Commission White Paper on Renewing and Strengthening Our Place in Canada

Inuittar
Giorgia Meloni

Giorgia Meloni () er ein italiensk journalist og politikar som har vore Italia sin statsminister sidan den 22. oktober 2022. Ho er den fyrste kvinnelege statsministeren i Italia.

Bakgrunn 
Giorgia Meloni kjem frå ein relativt velståande familie. Då ho vart fødd i Roma den 15. januar 1977, arbeida faren hennar, som er av sardinsk opphav, som rekneskapsførar og var medlem av det italienske kommunistpartiet. Mora hennar, som er av siciliansk opphav, var høgreorientert og ei heimeverande hustru.

Då Meloni var tre år gamal, kveikte ho ved eit uhell ein brann i familiebustaden, medan ho leika med fyrstikkar med systera. Familien flytta dernest til Garbatella-distriktet sør for hovudstaden. Giorgia sine foreldre skilde seg kort tid etter, og faren fór til Kanariøyane for å driva forretning der. Giorgia Meloni braut dernest kontakten med faren og har ikkje tala med han sidan. 

Giorgia Meloni er utdanna lingvistikk og har arbeida som journalist. Ho har ei dotter med partneren sin, Andrea Giambruno.

Politisk karriere 
Ho har uttala at ho er motstandar av at homofile par skal kunna inngå ekteskap eller adoptere barn. Ho er også oppteken av å forsvara det ho sjølv definerer som kristne verdiar. Ho vil utvida dei økonomiske støtteordningane til familiane, og ho vil gjera det lettare for kvinner å kombinera yrkeskarriere og famileliv.

Meloni er tilhengjar for å innføra tiltak for å stramma inn innvandringspolitikken.

Sjona hennar på økonomisk politikk er prega av liberalisme. Ho er tilhengjar av å innføra flat skatt for privatpersonar og å hjelpa italienske selskap til å verta meir konkurransedyktige.

Ho har forsvara den ungarske statsministeren Viktor Orbán, og har uttala seg at ho har henta inspirasjon frå Ronald Reagan og pave Johannes Paul II.

Frå 2008 til 2011 var Meloni ungdoms- og idrettsminister i Silvio Berlusconi si regjering. 

Ho har vore leiar for Italia sine Brør sidan 2014. Partiet er eit høgreorientert populistisk nasjonalistisk parti som vart danna av den italienske sosiale rørsla, eit nyfascistisk parti som opprinneleg vart grunnlagt av gamle medlemer av det fascistiske partiet.

Sidan 2020 vore leiar for europapartiet Europeiske konservative og reformatorar, som er skeptiske til EU. 

Ved det italienske valet den 26. september 2022 fekk partiet hennar ei oppslutning på 26 %, og vart det partiet med best oppslutning.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Giorgia Meloni» frå ,  den 26. september 2022.  

Italienske politikarar
Folk frå Roma
Tagaq

Tanya Tagaq Gillis, kjend som Tagaq, er ein strupesongar og forfattar av inuittisk opphav. Ho kjem frå Cambridge Bay (Iqaluktuutiaq) i Nunavut i Canada. 

Ho gav ut debutromanen sin Split Tooth i 2018.

Bakgrunn
Då ho var 15, etter skulegang i Cambridge Bay, drog Tagaq til Yellowknife i Nordvestterritoria for å gå på Sir John Franklin High School. Det var her ho fyrst byrja å utøva strupesong. Som dei fleste andre studentane frå sentrale Arktis budde Taqaq i Akaitcho Hall, internatet til skulen. Ho studerte seinare biletkunst ved Nova Scotia College of Art and Design, og medan ho var der utvikla ho si eiga soloform av inuittisk strupesong, som vanlegvis blir framført av to kvinner. Avgjerda om å synga solo var pragmatisk – ho hadde ikkje ein songpartnar.

Karriere 
Tagaq var ein populær utøvar ved kanadiske folkemusikkfestivalar, som Folk on the Rocks i 2005. Ho blei vidt kjend både i Canada og internasjonalt for samarbeida sine med Björk, som omfatta konsertturnear og albumet Medúlla frå 2004. Ho har også opptredd med Kronos Quartet og Shooglenifty, og har vore på Aboriginal Peoples Television Network. Sjølv om ho er kjend som songar, er Tagaq også kjend som ein dyktig biletkunstnar. Eit verk av henne blei brukt på telefonkatalogen til Northwestel frå  2003.

I 2005 gav Taqa ut sin fyrste CD, Sinaa (inuktitut for 'kant'). Denne blei nominert til fem prisar ved Canadian Aboriginal Music Awards. Under utdelinga 25. oktober 2005 vann CD-en prisar for Best Producer/Engineer og Best Album Design, medan Tagaq sjølv vann prisen for beste kvinnelege artist. Sinaa blei også nominert til Juno Awards 2006 som Best Aboriginal Recording.

Prisar og utmerkingar
I 2014 vann ho Polaris Music Prize for albumet sitt Animism, og Canadian Folk Music sin Pushing the Boundaries Award. I 2015 vann ho Juno-prisen Aboriginal Recording of the Year for Animism.
I desember 2016 blei ho utnemnd til Member of the Order of Canada.

I 2019 vann ho Indigenous Voices Award for prosa gjeven ut på engelsk for Split Tooth.

Diskografi 

 Sinaa (2005)
 Auk/Blood (2008)
 Anuraaqtuq (2011)
 Animism (2014)
 Retribution (2016)
 Toothsayer (EP, 2019)
 Tongues (2022)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Tagaq» frå , og «Tagaq» frå  den 26. september 2022.  

Denne artikkelen bygger på «Tanya Tagaq» frå ,  den 26. september 2022.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad

Kanadiske songarar
Inuittiske musikarar
Folk frå Nunavut
Inuittiske forfattarar
Sander Skotheim

Sander Aae Skotheim () er ein norsk friidrettsutøvar som tevlar i mangekamp og enkeltgreinene høgdehopp, lengdehopp og 110 meter hekk. Han har vunne tre NM-gull i høgdehopp: 2019, 2020, 2022 og eitt i 110 m hekk: 2022. Under noregsmeisterskapen 2022 sprang han også ein etappe for IK Tjalve sitt vinnarlag i 1000 meter stafett. Skotheim la beslag på sjuandeplassen i tikamp under EM i friidrett 2022, året etter han vart andremann i tikampen ved U20-EM. Han presterte personbeste i tikamp ved eit stemne i Grosseto 30. april og 1. mai 2022, sanka 8 298 poeng og sette personleg rekord i lengdehopp med 7,74 meter. Skotheim sette personleg rekord med 2,17 m under tikamp-tevlinga i VM i friidrett 2022. Bestetida 14,43 sekund i 110 m hekk er frå 2020.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sander Aae Skotheim» frå ,  den 26. september 2022.  

Norske friidrettsutøvarar
Norske høgdehopparar
Norske hekkeløparar
Norske lengdehopparar
Henrik Flåtnes

Henrik Flåtnes () er ein norsk friidrettsutøvar frå Tønsberg som vart norsk meister 2018 i lengdehopp, 2019 i tresteghopp og åra 2020 og 2022 noregsmeister i så vel lengde- som i tresteghopp. Under EM i friidrett 2022 enda han på sjuandeplassen i lengdeøvinga. Flåtnes sine personlege rekordar er 7,95 meter i lengde og 15,63 m i tresteg, oppnådd i høvesvis 2021 og 2022. Flåtnes er medlem i Tønsberg Friidrettsklubb.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Henrik Flåtnes» frå ,  den 26. september 2022.  

Norske friidrettsutøvarar
Norske lengdehopparar
Norske tresteghopparar
Folk frå Tønsberg
Magnus Myhre

Magnus Tuv Myhre () er ein norsk friidrettsutøvar frå Jevnaker som vart norsk meister på 5 000 meter under NM i friidrett 2022. Han er medlem i Brandbu IF.

I mai 2022 sette Myhre personleg rekord på 5 000 meter i Stockholm med tida 13.27,0. Under EM i friidrett 2022 sprang han inn til sjuandeplass på 10 000 meter på personbeste 28.02,1.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Magnus Myhre» frå ,  den 26. september 2022.  

Norske friidrettsutøvarar
Norske langdistanseløparar
Folk frå Jevnaker
IPhone 5S

iPhone 5S er ein smarttelefon som var utvikla og marknadsført av Apple Inc. Han er den sjuande generasjonen iPhone, etterfølgjaren til iPhone 5 og var avduka i september 2013 saman med iPhone 5C.

Bakgrunnsstoff 
 iPhone 5S – Offisielle spesifikasjonar

iPhone
Mobiltelefonar introduserte i 2013
IPhone 5C

iPhone 5C er ein smarttelefon som var utvikla og marknadsført av Apple Inc. Telefonen var avduka 10. september 2013 saman med iPhone 5S, og utgjeve på marknaden den 20. september same året.

C-en i namnet på telefonen står for «color» (farge).

Bakgrunnsstoff 
 iPhone 5C – Offisielle spesifikasjonar

iPhone
Mobiltelefonar introduserte i 2013