alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dark Chords on a Big Guitar

Dark Chords on a Big Guitar er eit studioalbum frå 2003 av Joan Baez. Stilen var meir «rocka» enn på dei tidlegare utgjevingane hennar, og bestod hovudsakleg av songar skrivne av Generasjon X, inkludert Natalie Merchant, Ryan Adams og Steve Earle. Tittelen var henta frå ei linje i Greg Brown-songen «Rexroth's Daughter».  Kritikarar påpeikte at at røysta til Baez hadde mista noko av den opphavlege krafta og venleiken sin no når ho var blitt 62. 

Albumet vart spelt inn i Allaire Studios i Shokan i New York frå januar til april 2003.

Album vart produsert av Mark Spector og Baez vart akkompagnert av mellom andre George Javori og Duke McVinnie.

Baez dediserte albumet til Michael Moore.

Innhald

Medverkande

Joan Baez – vokal
Byron Isaacs – elektrisk & akustisk bass
George Javori – trommer
Duke McVinnie – gitar, bass 
Doug Pettibone – akustisk gitar
Rani Arbo – korvokal 
Gail Ann Dorsey – korvokal 

Teknisk
Bo Ramsey – produsent
Mark Spector – produsent
Tom Tucker – lydteknikar
Brandon Mason – lydteknikar, miksing
James Harley – assisterande lydteknikar
Steve Chadie – assisterande lydteknikar
Matthew Cullen – assisterande lydteknikar
Greg Tobler – assisterande lydteknikar
Greg Calbi – mastering
Dana Tynan – fotografi
Norman Moore – kunstnarisk leiar, design og fotografi

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dark Chords on a Big Guitar» frå ,  den 2. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2003
Joan Baez-album
Day After Tomorrow av Joan Baez

Day After Tomorrow er eit studioalbum av den amerikanske visesongaren Joan Baez, gjeve ut i 2008, som det første albumet hennar på fem år. Albumet inneheld songar skrivne av artistar som Tom Waits, Elvis Costello, T Bone Burnett, Patty Griffin, Thea Gilmore og Steve Earle. Steve Earle produserte òg albumet, som vart spelt inn i Nashville mellom desember 2007 og mars 2008.

Albumet kom ut på Proper Records i Europa og Razor & Tie i Nord-Amerika. Albumet debuterte på UK Albums Chart på ein 100. plass. I USA vart albumet det første albumet hennar som gjekk inn på albumlista på 29 år, og nådde 128. plassen på Billboard 200 den første veka. Det vart òg nominert til Grammyprisen for beste samtidige visealbum.

Innhald

Medverkande
Joan Baez – vokal, gitar
Steve Earle – gitar, harmonium, korvokal, tamboura
Viktor Krauss – bass
Kenny Malone – trommer, perkusjon
Tim O'Brien – fele, mandolin, bouzouki, korvokal
Darrell Scott – gitar, dobro, bouzouki, hawaiigitar, banjolin, resonatorgitar, korvokal
Thea Gilmore – harmonivokal
Siobhan Maher Kennedy – harmonivokal

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Day After Tomorrow (Joan Baez album)» frå ,  den 2. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2008
Joan Baez-album
Proper Records-album
Album produserte av Steve Earle
Razor & Tie-album
Steve Earle

Stephen Fain Earle () er ein USA-amerikansk musikar, forfattar og skodespelar. Earle byrja karrieren sin som låtskrivar i Nashville og gav ut den første EP-en sim i 1982.

Gjennombrotet hans kom i 1986 med albumet Guitar Town. Sidan då har Earle gjeve ut 15 studioalbum og fått tre Grammyprisar. Songane hans er blitt spelte inn av Johnny Cash, Waylon Jennings, Travis Tritt, Vince Gill, Patty Loveless, Shawn Colvin, Ian Stuart Donaldson og Emmylou Harris.  Han har vore med i fleire filmar og har skrive ein roman, eit skodespel og ei rekkje noveller.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Earle» frå ,  den 2. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettside
 

USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske folkegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske folkrockmusikarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske mandolinistar
USA-amerikanske rockegitaristar
Grammy-vinnarar
Musikarar frå Virginia
Tim O'Brien

Tim O'Brien () er ein amerikansk country- og bluegrassmusikar. I tillegg til å synge, spelar han gitar, fele, mandolin, banjo, bouzouki og mandocello. Han har gjeve ut meir enn ti studioalbum i tillegg til å syngje duett med Kathy Mattea på songen «The Battle Hymn of Love», som nådde niandeplassen på Billboard Hot Country Singles & Tracks (no Hot Country Songs-lista) i 1990. I november 2013 vart han innlemma i West Virginia Music Hall of Fame.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tim O'Brien» frå ,  den 2. november 2018.

Bakgrunnsstoff 

USA-amerikanske bluegrassartistar
USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske felespelarar
USA-amerikanske visesongarar
USA-amerikanske mandolinistar
USA-amerikanske bluegrassmandolinistar
Grammy-vinnarar
Folk frå Wheeling i Vest-Virginia
Darrell Scott

James Darrell Scott, kjend som Darrell Scott (), er ein amerikansk singer-songwriter og multiinstrumentalist. Scott har skrive fleire countryhittar og er ein mykje nytta studiomusikar i Nashville. 

Scott har samarbeidd med Steve Earle, Sam Bush, Emmylou Harris, John Cowan, Verlon Thompson, Guy Clark, Tim O'Brien, Kate Rusby, Jimmie Dale Gilmore, Mary Gauthier, Dan Tyminski, og fleire andre.

Diskografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Darrell Scott» frå ,  den 2. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 
 

USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske mandolinistar
Folk frå London i Kentucky
Band of Joy-medlemmar
Thea Gilmore

Thea Eve Gilmore () er ein engelsk singer-songwriter. Ho byrja karrieren sin i platestudio då ho vart oppdaga av den langvarige samarbeidspartnaren Nigel Stonier, som ho gifta seg med i oktober 2005.

Det første albumet hennar, Burning Dorothy, kom ut i 1998. Ho har stundom samarbeidd med visesongaren Joan Baez, som ho varma opp for under Baez-turneen i 2004.

Diskografi

Album

Burning Dorothy (1998)
The Lipstick Conspiracies (2000)
Rules For Jokers (2001)
Songs from the Gutter (2002)
Avalanche (2003) UK #62
Loft Music (2004)
Harpo's Ghost (2006) UK #69
Liejacker (2008)
Recorded Delivery [live] (2009)
Strange Communion (2009)
Murphy's Heart (2010) UK #70 
John Wesley Harding (2011)
Don't Stop Singing med Sandy Denny (2011) UK #89
Regardless (2013) UK #39
Ghosts and Graffiti (2015) UK #39
The Counterweight (2017) UK #40

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Thea Gilmore» frå ,  den 2. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Engelske gitaristar
Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Oxford
Siobhan Maher Kennedy

Siobhan Maher () er ein engelsk songar og låtskrivar. Ho var solovokalist for det Liverpool-baserte bandet River City People på slutten seint i 1980- og tidleg i 1990-åra. Bandet gav ut to studioalbum, Say Something Good og This Is The World.

Ho er dotter av radioprogramleiaren Billy Maher.

Ho har òg sungen med Willy DeVille, Joey Tempest, Steve Earle, Manu Katché og Joan Baez.

Diskografi

Solo
 2002: Immigrant Flower (BMG / Gravity)

Med Kindred Spirit
 1995: Kindred Spirit (I.R.S. Records)

Med River City People
Album
 1989: Say Something Good (EMI Records)
 1991 This Is The World (EMI)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Siobhan Maher Kennedy» frå ,  den 2. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

Kennedy, Siobhan Maher
Whistle Down the Wind av Joan Baez

Whistle Down the Wind er eit studioalbum av den amerikanske visesongaren Joan Baez, gjeve ut 2. mars 2018. Det var det første albumet hennar på nesten ti år. Albumet inneheld songar av artistar som Tom Waits, Josh Ritter og Mary Chapin Carpenter. Joe Henry produserte albumet.

Den 8. november 2017 annonserte Joan Baez at ho kom til å gje ut eit nytt studioalbum i samband med avskjedsturneen hennar i Europa i 2018. 

Det vart produsert av Joe Henry og vart spelt inn i United Recording i Hollywood i California over ti dagar.  

Den 8. januar 2018 vart songen «Whistle Down the Wind» tilgjengeleg på heimesida til Baez og var den første songen som kom ut frå albumet.

Innhald

Medverkande
Joan Baez – vokal, gitar
Joe Henry – produsent

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Whistle Down the Wind (album)» frå ,  den 2. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2018
Joan Baez-album
Proper Records-album
Album produserte av Joe Henry
Deeyah Khan

Deeyah Khan () er ein norsk filmregissør, menneskerettsaktivist, plateprodusent og songar.  Ho er grunnleggjar av produksjonsfirmaet Fuuse, som spesialiserer seg på dokumentarfilmar, digitale medieplattformer og innhald for fjernsyn og live-arrangement. Ho er òg grunnleggjar og redaktør for Sister-Hood Magazine. Magasinet fremjar og gjev stemme til ulike kvinner med muslimsk bakgrunn.

I 2016 vart Khan UNESCO Goodwill-ambassadør for kunstnarisk fridom og kreativitet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deeyah Khan» frå ,  den 2. november 2018.  
 

Emmy-vinnarar
Norske filmregissørar
Norske songarar
Folk frå Oslo
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Progressiv folk

Progressiv folk  var opphavleg ein type USA-amerikansk folkemusikk som baserte seg på ein progressiv politisk agenda, men i Storbritannia vat omgrepet knytt til ein musikalsk undersjanger. Som musikksjanger vert omgrepet nytta om understilen av visesong som kom etter visesongen til Bob Dylan og la til nye komplekse lag av musikk og tekst, ofte med forskjellige etniske innslag.

Viktige artistar innan progressiv folk i USA var Pete Seeger og Woody Guthrie, som påverka musikarar som Bob Dylan og Joan Baez i 1960-åra. 

Undersjangrar av progressiv folk igjen er psykedelisk folk, folk baroque og progressiv country. Psykedeliske folk oppstod i USA på 60-talet med band som The Holy Modal Rounders, Kaleidoscope, It's a Beautiful Day og Peanut Butter Conspiracy, og frå desse følgde Byrds, Jefferson Airplane, Grateful Dead og Quicksilver Messenger Service. Britiske og irske psykedeliske folkeband og artistar var Donovan, Incredible String Band, Third Ear Band, Quintessence, Comus, Dando Shaft, Trees, Spyrogyra, Forest og Jan Dukes De Grey.

I Storbritannia oppstod ei gruppe artistar som blanda amerikanske musikkstilar med engelsk folkemusikk og skapte ein særeigen form for fingerstilgitarspeling kalla folk baroque med artistar som Davy Graham, Martin Carthy, Bert Jansch og John Renbourn. I 1970-åra følgde artistar som Nick Drake, Tim Buckley og John Martyn.

Country folk oppstod som ei blanding av progressiv folk og country etter Dylan hadde vitja Nashville for å spele inn Blonde on Blonde i 1966. Artistar som følgde denne retninga vidare var artistar som John Denver og Emmylou Harris.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Progressive folk» frå ,  den 2. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjangrar innan folkemusikk
Folk
Nordpolen musikklubb

Nordpolen musikklubb er eit norsk plateselskap som gjev ut en julesingel i 300 eksemplar kvart år.

Diskografi:

 Julepakke 01 Sonja – "Jeg gleder meg ikke til jul i år". 7" (2014)
 Julepakke 02 Hvitmalt Gjerde – "Dine Lepper Smaker Jul". 7" (2015)
 Julepakke 03 Radka Toneff – "Julesang". 7" (2016)
 Julepakke 04 Sven Erik Libæk – "Snowflakes". 7" (2017)
 Julepakke 05 Poly Styrene - «Black Christmas». 7" (2018)

Discogs

Morgenbladet

Nordpolen Musikklubb på Facebook

Big Dipper
Katjusja

Katjusja (russisk: Катюша, Katjusja) òg kjend som stalinorgel, var eit sovjetisk rakettutskytingssystem teke i bruk av Sovjetunionen i andre verdskrigen.

Det var tyske soldatar som gav våpensystemet tilnamnet «stalinorgel» etter den sovjetiske diktatoren Josef Stalin og med klår tilvising til lyden frå Rakettane til stalinorgelet. Russarane på sin side oppkalla det etter ein velkjend song.

Skildring 
Samanlikna med konvensjonelt artilleri var dette rakettsystemet i stand til å levera store mengder eksplosiv i løpet av kort tid. Trefftryggleiken var lågare og det tok lengre tid å lada om att ein katusja enn tilfellet var for vanleg artilleri. I tilhøve til kanonar var systemet forholdsvis billeg og enkelt å produsera. Takka vere sin mobilitet kunne systemet raskt flyttast frå staden det hadde skote frå før det kunne leggjast under eld av artilleriet til fienden.

Katusja var det første sjølvdrivne artilleriet produsert av Sovjetunionen og det var som regel plassert på lastebilar, men i løpet av krigen vart systemet òg montert på artilleritraktorar, stridsvogner, pansra tog, marinefartøy og elvebåtar.

Systemet var relativt enkelt; rakettane vart montert på parallelle stålskinne (frå 14 til 48 stk.) som igjen sett på ei stålramme som kunne hevast og senkåst. M-13-raketten brukt på BM-13-systemet var 132 mm i diameter og 180 cm lang. Raketten vog 42 kg. Den vart driven av ein drivladning av nitrocellulose plassert i ein rakettmotor av stål med ein ståldyse i botnen. Raketten hadde fire styrefinnar. Stridhovudet vog rundt 22 kg. Skotvidda var rundt 5,4 km. Det vart etter kvart utvikla rakettar med diameter på 82 mm og 310 mm.

Sjølv om våpensystemet mangla trefftryggleiken til konvensjonelt artilleri var det ekstremt effektivt i teppebombing av eit område. Eit batteri med fire BM-13 rakettkastarar kunne i løpet av 7-10 sekund skyta ei salve som leverte drygt 4,3 tonn høyeksplosiver over eit areal på fire hektar (40 000m²).

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Katjusja» frå ,  den 2. november 2018.  
 

Sjølvdrive artilleri
Sovjetisk militærutstyr
Skjold IL

Skjold Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i bygdene Aksdal, Grinde og Skjoldastraumen i Tysvær kommune. Laget vart skipa 4. oktober 1960 og er aktivt med i fotball, handball og innebandy. Skjold IL spelar i gule trøyer og svarte bukser.

Fotballgruppa i Skjold har både grasbane og kunststoffbane på Grinde.

Kjelder
heimeside

Idrettslag i Rogaland
Tysvær kommune
Åkra Idrettslag

Åkra Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande på Åkra i Karmøy kommune med 1300 medlemer per 2018. Laget vart skipa 8. november 1938 og er aktivt med i fotball, friidrett, gymnastikk, handball, innebandy og cheerleading.

Herrelaget i fotball spelar i 3. divisjon avdeling 3 (2020). Fotballaget spelar heimekampane på Åkra stadion, handballaga i Åkra idrettshall. Åkra IL sine utøvarar stiller i blå trøyer og kvite bukser.

Kjelder
handball.no

Idrettslag i Rogaland
Karmøy kommune
Figgjo Idrettslag

Figgjo Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande på Figgjo i Sandnes kommune. Laget vart skipa 1. august 1927 og er aktivt med i fotball, handball, skiskyting og turn. Figgjo IL spelar kampane sine i heilblå drakter.

Fotballspelaren Bjarne Berntsen og skiskyttaren Annette Sikveland er dei mest kjende utøvarane frå Figgjo IL.

Kjelder
figgjoil.no

Bakgrunnsstoff

Idrettslag i Sandnes
Mjølkerampe

Mjølkerampe er ein liten platting, som var nytta for å plassera mjølkespanna på den tida mjølka vart send i spann til meieriet. Mjølkebilen var ofte ein lastebil med open platt, eller i nokre høve ein kombinertbuss. Rampen hadde om lag same høgd som platten på mjølkebilen, for at det skulle vera lett å lempa spanna over på mjølkebilen. I tillegg til sjåføren var det med ein mjølkelempar, som lempa mjølkespanna over frå mjølkerampen til lasteplanet på mjølkebilen. Mjølkerampane gjekk or bruk då det vart vanleg å henta mjølka med tankbil.

Dei fyrste mjølkerampane hadde ikkje overbygg, men etter kvart vart det vanleg med tre veggar og tak. Mjølkerampane vart bygde i ulik stil i ulike lutar av landet. Til dømes hadde mjølkerampane på Nordmøre ein karakteristisk stil, den sokalla nordmørsstilen.

Mjølkerampane vart òg nytta for å levera varer, postkassane var ofte plasserte der og det var vanleg at mjølkerampa fungerte som busshaldeplass. Mjølkerampen var difor ofte eit samlingspunkt, der grannar møttes og slo av ein prat, og ungdomane samla seg av og til der om kveldane.

Referansar

Sjå òg 

Mjølkebil
Mjølkelempar

Gardsbygningar
Meieriindustri
Stoppestader
Næringsmiddeltransport
Mjølkelempar

Mjølkelemar var ein person som lempa mjølkespanna over frå mjølkerampa til lasteplanet på mjølkebilen, den tida mjølka var levert til meieriet i spann. Der det var liten avstand mellom mjølkerampane vart lemparen ofte ståande på lasteplanet medan sjåføren køyrde til neste rampe. På dette viset vart han ikkje hefta, og ruta kunne gjennomførast snøggare. Men på vinteren og/eller i dårleg vêr var det ikkje alltid så trivsamt å opphalda seg på lasteplanet, og lemparen tok ofte tilflukt i førarhytta. Etter kvart vart det vanleg med overbygde lastebilar, eller kombinertbussar, og då vart arbeidstilhøva for lemparen betre. I bygder med små gardsbruk var det ofte berre ein lempar på kvar bil, men i bygder med mange storgardar kunne det vera to.

Sjå òg 

 Mjølkerampe
 Mjølkebil

Transportyrke
Meieriindustri
Sverre Krogh

Sverre Krogh () var ein norsk pressemann og politikar frå Oslo, aktiv både for Det norske Arbeidarparti, Norges Kommunistiske Parti og Nasjonal Samling. Han representerte Hordaland på Stortinget i tida 1922 til 1927. Under den andre verdskrigen arbeidde Krogh i Kulturdepartementet, noko han i landssvikoppgjeret vart dømd til to år og tre månaders fengsel for.

Liv og gjerning
Krogh var utdanna i Tyskland, der han tok diplomeksamen i forsikringsmatematikk. Tilbake i Noreg i 1907 melde han seg inn i Norges Socialdemokratiske Ungdomsforbund (NSU). Allereie i april vart han formann for Kristiania-avdelinga og spelte dei neste åra ei viktig rolle i ungdomsforbundet.

I 1908 sat Krogh fengsla i  tre månader i Sverige, dømd for å ha hissa til strid mot styresmakter. Etter fleire månader på agitasjonsarbeid i Nord-Noreg, kom han tilbake til Kristiania i 1909. NSU var då svekka av indre strid. Krogh var mellom dei som bygde oppatt forbundet, i hans tilfelle som redaktør for Klassekampen, den nye avisa til forbundet.

Frå 1918 til 1924 var Krogh redaktør for partiavisa Arbeidet i Bergen. Hausten 1921 vart han vald inn på Stortinget frå Hordaland og for Det norske arbeidarparti. Då partiet vart splitta hausten 1923, fylgde han Komintern-tilhengarane inn i nydanninga Norges Kommunistiske Parti. Han vart attvald til Stortinget i 1924. Krogh gjorde seg upopulær i NKP gjennom å gå inn for nærare organisatorisk samarbeid mellom dei då tre arbeidarpartia, og ved å motarbeide partileiinga medan NKP forhandla med den nye LO-formannen Halvard Olsen. Ved stortingsvalet 1927 mangla Krogh nokre få hundre røyster på å verte attvald, og året etter gjekk han over til Arbeidarpartiet.

I åra etter partiskiftet skreiv Krogh i ei rekke av Arbeidarpartiet sine publikasjonar. Stort forbruk av alkohol gjorde likevel at han gradvis mista tillit hos dei styrande i arbeidarrørsla.

Etter Tyskland okkuperte Noreg våren og sommaren 1940 vart Krogh kontakta av ein tidlegare studiekamerat, NS-politikaren Birger Meidell. Han trekte Krogh inn i Nasjonal Samling (NS), medan Krogh bidrog til at okkupanten knytte kontakt med andre folk i arbeidarrørsla, mellom dei den tidlegare LO-formannen Halvard Olsen. Krogh fekk tilsetjing som konsulent i Kulturdepartementet med ansvar for å formidle kontakt med fagrørsla og den delen av arbeidarpressa som framleis var i drift. Som NS-medlem sokna Krogh til den meir tysk-vennlege fløya av partiet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sverre Krogh» frå ,  den 3. november 2018.  
 
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1922-1924
Stortingsrepresentantar 1925-1927
Norske redaktørar
Folk frå Oslo
NM i alpine greiner 1963

Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1963 fann stad på Oppdal i Sør-Trøndelag dagane 1.-3. mars 1963. Arild Holm vann alle tre øvingane for menn og tildelt kongepokalen. Astrid Sandvik fekk tildelt kongepokal for sigeren i storslalåmrennet.

Menn

Slalåm 

Dato: 3. mars

Storslalåm 

Dato: 2. mars

Utfor 

Dato: 1. mars

Kombinasjon

Kvinner

Slalåm 

Dato: 2. mars

Storslalåm 

Dato: 3. mars

Utfor 

Dato: 1. mars

Kombinasjon

Kjelder
Arbeiderbladet 4. mars 1963

Noregsmeisterskap i 1963
Noregsmeisterskap i alpine greiner
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Idrett i Oppdal
Glasvegas

Glasvegas er ei skotsk indierockgruppe frå Glasgow. Gruppa er ihopsett av James Allan (vokal), Rab Allan (gitar), Paul Donoghue (bassgitar) og Jonna Löfgren (trommer). Debutalbumet deira, Glasvegas, vart utgjeve i september 2008 og fekk gode kritikkar og nådde andreplass på salslistene i Storbritannia. Det var nominert til Mercury Music Prize i september 2009. Albumet hadde vidare suksess i Nord-Amerika og Sverige. 1. desember 2008, mindre enn tre månader etter utgjevinga av debutalbumet, gav gruppa ut EP-en A Snowflake Fell (And It Felt Like A Kiss), eit julealbum med seks spor som var spelt inn i Transylvania.

4. april 2011 gav gruppa ut det andre albumet deira, Euphoric /// Heartbreak \\\, som var spelt inn i Santa Monica. Albumet nådde 10. plass i Storbritannia og 1. plass i Sverige. Det fekk blanda mottaking og presterte ikkje like bra som debutalbumet. Nokre månader seinare skilte gruppa lag frå plateselskapet Columbia, som er eigd av Sony Music.

I juni 2013 annonserte gruppa at dei hadde signert ein avtale med BMG. Gruppa gav september same året ut deira tredje album, Later...When the TV Turns to Static. Det fekk for det meste gode kritikkar, men selde mindre enn dei førre albuma.

Diskografi 
 Glasvegas (2008)
 A Snowflake Fell (And It Felt Like A Kiss) (2008)
 Euphoric /// Heartbreak \\\ (2011)
 Later...When the TV Turns to Static (2013)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Indierockgrupper
Musikkgrupper skipa i 2003
Skotske musikkgrupper
Fleet Foxes

Fleet Foxes er ei amerikansk indiefolkgruppe frå Seattle i Washington, som er samansett av Robin Pecknold, Skyler Skjelset, Casey Wescott, Christian Wargo og Morgan Henderson. Gruppa vart prominent i 2008 etter at dei gav ut EP-en Sun Giant og det sjølvtitulerte debutalbumet Fleet Foxes. Det andre albumet deira, Helplessness Blues, kom ut i 2011 og det tredje albumet, Crack-Up i 2017.

Diskografi 
 Fleet Foxes (2008)
 Helplessness Blues (2011)
 Crack-Up (2017)
 Shore (2020)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Indiefolkgrupper
Musikkgrupper frå Washington
Musikkgrupper skipa i 2006
Joshua Tillman

Joshua Michael Tillman (), også kjent som Father John Misty, er ein amerikansk songar, gitarist, trommeslagar og plateprodusent frå Rockville i Maryland. Som Father John Misty har han gjeve ut fire album. Albumet I Love You, Honeybear vart kåra til «Årets album» av Aftenposten i 2015.

Tillman har tidlegare vore trommeslagar i Fleet Foxes. Han har også bidratt til produksjonen av album frå artistar som Beyoncé, Kid Cudi og Lady Gaga.

Diskografi 
 Fear Fun (2012)
 I Love You, Honeybear (2015)
 Pure Comedy (2017)
 God's Favorite Customer (2018)

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Folk frå Seattle
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske trommeslagarar
I Love You, Honeybear

I Love You, Honeybear er eit musikkalbum av Joshua Tillman under pseudonymet Father John Misty. Det vart utgjeve 9. februar 2015 i Europa av Bella Union og i resten av verda 10. februar 2015 av Sub Pop. Albumet er produsert av Tillman og Jonathan Wilson, og er det andre albumet til artisten sidan han forlét Fleet Foxes.

I Love You, Honeybear fekk positive omtalar og vart rangert som mellom dei beste albuma frå 2015 av fleire publikasjonar, mellom anna Aftenposten.

Innhald

Referansar 

Musikkalbum frå 2015
Joshua Tillman-album
The Bones of What You Believe

The Bones of What You Believe er debutalbumet til den skotske musikkgruppa Chvrches, som var utgjeve 20. september 2013 av Virgin Records og Goodbye Records. Det vart spelt inn mellom 2011 og 2013 i Glasgow, og var skrive, komponert og produsert av gruppa sjølv. Albumet var utgjeve både som ei standardutgåve med 12 spor og ei spesialutgåve med 18 spor.

Albumet har avla fleire singlar, mellom anna «The Mother We Share», «Recover», «Gun» og «We Sink».

Innhald

Referansar 

Musikkalbum frå 2013
Chvrches-album
A Snowflake Fell (And It Felt Like A Kiss)

A Snowflake Fell (and It Felt Like a Kiss) er ein EP med juletema av den skotske indierockgruppa Glasvegas, utgjeve 1. desember 2008 gjennom Columbia Records. Albumet var spelt inn i Braşov i Transylvania, der to av spora var spelt inn med det lokale kyrkjekoret.

Innhald

Referansar 

Glasvegas-album
Britiske julemusikkalbum
Musikkalbum frå 2008