alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Den norske løva

Den norske løva viser til løvesymbolet brukt i det norske riksvåpenet og i andre norske nasjonalsymbol. Dette er ei løve som står på ein eller to baklabbar (i heraldisk blasonering uttrykt som ei opprett løve). Løva held ei øks eller hellebard i framlabbane og har ei open bladkrone på hovudet.

Bruk
Den norske løva var godt kjend blant folk i unionstidene med både Danmark og Sverige. Løva var avbilda på trykksaker frå styresmaktene, i kyrkjedekorasjonar, på mynt, segl, stempel, militære faner og seinare på frimerker og liknande merke. Riksvåpenet eller den norske løva var eit svært utbreidd motiv i norsk folkekunst, måla eller utskoren. I dette skil norsk folkekunst seg frå den til nabolanda, der riksvåpen berre sjeldan finst som motiv. I mange avbildingar kan løva og krona, øksa eller hellebarden hennar vera meir eller mindre naturalistisk eller heraldisk stilisert. 

I den dansk-norske unionstida var «Den norske løve» eit namn på mellom anna skip i den sjømilitære flåten.
Fortet Norske Løve blei oppført på Vealøs i Horten i 1850-åra.

I fleire periodar, mellom anna ved unionsoppløysinga i 1905, har orda «Den norske løve» vore brukt populært som uttrykk for norsk sjølvstende, nasjonalisme, patriotisme og liknande haldningar. I dikt og litteratur har ein også brukt løva på liknande måte, eventuelt for å ironisera over slike haldningar eller for å ta avstand frå dei. 

Den Norske Løve var namnet på ein norsk orden som blei innstifta av kong Oscar II i 1904 for å markera norsk likestilling med Sverige i unionen. Ordenen skulle rangera like høgt som den ærverdige svenske Serafimerordenen. Som tiltak for å sikra kongehuset og unionen sin popularitet kom initiativet for seint. Ordenen blei berre tildelt medlemmer av kongehuset og utanlandske statsoverhovud Det nye kongehuset etter 1905 valde å la Den Norske Løve kvila og brukte berre St. Olavs Orden som heidersteikn.

«Den Norske Løve» er også namnet på ein populær marsjmelodi av komponisten Oscar Borg. Denne blei opphavleg lansert under namnet «Leve Unionen», men måtte skifta namn etter unionsoppløysninga.

Den norske løva er avbilda i fana til bogekorpset Nordnæs Bataillon i Bergen og i fana til Jemtland.

Historiske variantar

1200-, 1300- og 1400-talet

1600- og 1700-talet

1800-talet

1900-talet

2000-talet

Sjå òg
 Det norske riksvåpenet

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Den norske løve» frå ,  den 8. juli 2017.

Litteratur

 Hans Cappelen: «Den norske løve i avistegning», Heraldisk Tidsskrift, nr 49-50, København 1984, side 315-321.

Heraldikk
Norske nasjonalsymbol
Louis Moe

Louis Maria Niels Peder Halling Moe () var ein norsk-dansk teiknar, målar og forfattar.

Liv og virke

Moe var frå Tromøya i Arendal, der hans danskfødde far var tannlege. Sjølv byrja han i 1873 på teikneskulen i Kristiania, samstundes med Theodor Kittelsen. År 1875 reiste Moe vidare til København, der han året etter tok til på Kunstakademiet og i 1882-83 gjekk i lære hos Lauritz Tuxen. Han var frå 1881 fastbuande i Danmark, men fekk i 1896 bygt Juvlandsæter i Vrådal i Kviteseid kommune, der det i dag er eit galleri.

Moe bidrog med fantasifulle illustrasjonar til klassiske verk som Eddadikta i 1890 og til Saxo Grammaticus i 1898. Dessutan lag han illustrasjonar til ei mengd eventyrsamlingar og barnebøker. Han skreiv og illustrerte bøkene Langt, langt borte i skoven! i 1904 og Den blaa fugl i 1912, og illustrerte verk av mellom andre Vilhelm Krag, Jacob Breda Bull og Knut og Marie Hamsun. Han arbeidde også med raderingar frå 1900 og litografi frå 1905. Bilethistoriene hans utan tekst kan sjåast som forløparar for teikneseriane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Louis Moe» frå ,  den 8. juli 2017.  
 

Danske teiknarar
Norske illustratørar
Folk frå Arendal
Back Home av Chuck Berry

Back Home er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1970 av Chess Records. Albumtittelen syner til at Berry var komen attende til Chess etter fleire år hos Mercury Records. Berry starta karrieren sin og spelte inn dei fleste store hittane sine medan han var i Chess første gongen.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry –  gitar, vokal
 Bob Baldori –  munnspel, piano (overdub)
 Lafayette Leake –  piano
 Phil Upchurch –  bassgitar
Teknisk
 Malcolm Chisholm –  lydteknikar
 Peter Amft –  fotografi

Andre versjonar 
«Tulane» vart spelt av Steve Gibbons Band i 1977 og nådde då 12. plassen på UK Singles Chart og låg åtte veker inne på Topp 40. Denne vart òg spelt av Joan Jett and the Blackhearts i 1988 på albumet Up Your Alley og av Chris Smither i 1991 på albumet Another Way to Find You.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Back Home (Chuck Berry album)» frå ,  den 8. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1970
Chess Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Chuck Berry
Bob Baldori

Bob Baldori (), òg kjend som «Boogie Bob», er ein amerikansk rock, blues og boogie-musikar og advokat. Han spelar gitar, piano, munnspel og piano.

Baldori skipa rockebandet The Woolies i 1964 og gruppa fekk ein nasjonal hit i 1966 med Bo Diddley sin «Who Do You Love?». Han hadde òg ei lengre solokarriere og spelte i 1994 inn eit soloalbum. Han byrja å arbeide med Chuck Berry i 1966 og spelte på to album med han. Han har òg arbeidd og spelt med Muddy Waters, John Lee Hooker, Tom Rush, Luther Allison, Del Shannon, John Hammond, Hubert Sumlin og Bo Diddley og i nyare tid Bob Seeley.

Delvis diskografi
 Basic Rock - The Woolies, 1971
 Live at Lizards - 1973
 Who Do You Love - 1994
 Boogie Stomp! - with Bob Seeley, 2006

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bob Baldori» frå ,  den 8. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Heimeside
 Seeley/Baldori si musikkside
 Advokatside

USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske bluesmunnspelspelarar
USA-amerikanske bluespianistar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske plateprodusentar
Musikarar frå Detroit
Folk frå Okemos i Michigan
Theodor Madsen

Hans Mathias Theodor Madsen () var ein norsk lærar og forfattar frå Bergen. Sonen Sofus Madsen var bilethoggar.

Theodor Madsen var son til ein skipper frå Herøy i Møre og Romsdal. Han var fødd i Bergen, men familien var frå tidleg i 1860-åra busett på Liland i Evenes. Etter far hans kom bort på havet, arbeidde Madsen frå 1873 på eit handelskontor i Bergen. Han flytta til Kristiania i 1880 og var ei tid huslærar før han frå 1882 til -96 slo seg gjennom som  kontorist og litterat. Han gav ut dei naturalistiske romanane I drift (1890), Guds finger (1893) og Under kundskabens træ (1897), dessutan skodespela Marionetter (1894) og mange år seinare Per Gadd (1915). 
 
Frå 1897 var Madsen lærar på Bergens sjømannsskule til 1908, sidan underviste han på Bergens handelsgymnnas.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Theodor Madsen» frå ,  den 8. juli 2017.  
 
Folketeljinga 1865

Norske skulefolk
Norske forfattarar
Folk frå Bergen
Folk frå Evenes
San Francisco Dues

San Francisco Dues er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1971 av Chess Records. Det var det andre albumet på Chess etter han kom attende her i 1970 og var eit seriøst forsøk på å lyde moderne.

Innhald

Medverkande 
 Chuck Berry –  gitar, piano på «My Dream (Poem)», vokal
 Jeff Baldori –  andregitar
 Bob Baldori –  piano,  munnspel
 Jack Groendal –  bassgitar
 Johnnie Johnson –  piano
 Bill Metros –  trommer
Teknisk
 Esmond Edwards – oversyn
 Dean Bredwell –  lydteknikar
 Michael Mendel –  plateomslag

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «San Francisco Dues» frå ,  den 8. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1971
Album produserte av Chuck Berry
Chess Records-album
The London Chuck Berry Sessions

The London Chuck Berry Sessions er eit album med studioinnspelingar og konsertopptak av Chuck Berry, utgjeve av Chess Records i oktober 1972. Side ein av albumet består av studioinnspelingar og side to inneheld tre konsertopptak frå 3. februar 1972 ved Lanchester Arts Festival i Coventry. Mot slutten av konsertdelen kan ein høyre festivalleiinga som prøver å få publikum til å dra slik at det neste bandet, Pink Floyd, kan kome på scenen. Publikum byrjar å rope «We want Chuck!»

«My Ding-a-Ling» frå konsertsida av albumet vart korta ned til kring fire minuttar og gjeven ut på singel. Dette var den første og einaste singelen til Berry som gjekk til topps på singellista både i USA og i Storbritannia.

Bakgrunn 
I mai 1970 reiste Howlin' Wolf til Olympic Sound Studios i London i England for å spele inn songar for The London Howlin' Wolf Sessions. Albumet kom ut i august 1971 og nådde 28. plassen på Billboard si R&B Albums-iste og 79. plassen på Billboard 200. På grunn av suksessen til, spelte Muddy Waters inn sitt London Sessions i desember 1971 og Berry gjorde det same i 1972.

Mottaking
William Ruhlmann i Allmusic kalla albumet Chuck Berry sitt «kommersielle, om ikkje kunstnariske, høgdepunkt». Robert Christgau meinte at albumet hadde dårleg kvalitet, at stemma var rusten og at studiosongane berre var for å fylle opp albumet.

Albumet hadde ikkje vore ute ein månad ein gong då det 27. oktober 1972 hadde seld til gullplate hos Recording Industry Association of America med ein million selde eksemplar. Det er det einaste albumet til Berry som har seld til gullplate.

Innhald 

På kassettutgåva byta «I Love You» og «Johnny B. Goode» plass for å skape sider som var omlag like lange. 

Denne versjonen av «Johnny B. Goode» erstatta det første verset av originalen med første verset av «Bye Bye Johnny».

Medverkande 
I følgje plateomslaget
Chuck Berry –  vokal,  gitar
Derek Griffiths –  gitar på side ein
Kenney Jones –  trommer på side ein
Dave Kaffinetti –  piano på side to
Robbie McIntosh –  trommer på side to
Onnie Owen McIntyre –  gitar på side to
Ian McLagan –  piano på side ein
Nic Potter –  bass på side to
Teknisk
Esmond Edwards –  produsent
Bob Scerbo - produksjonsoversyn
Mia Krinsky - albumkoordinering
David Krieger – kunstnarisk leiar
Tim Lewis –  plateomslag

Lister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The London Chuck Berry Sessions» frå ,  den 8. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikkalbum frå 1972
Chuck Berry-album
Album produserte av Esmond Edwards
Chess Records-album
Thorstein Lunde

Thorstein Amundsson Lunde () var ein norsk kjøpmann og Venstre-politikar frå Gausdal, busett på Lillehammer.

Lunde var son til ein gardbrukar i Follebu i Gausdal. Frå 1862 var han kjøpmann på Lillehammer. Han var i fleire år, 1872, 1879-80, 1890-92, ordførar i bykommunen og styremedlem i Noregs Bank si avdeling på Lillehammer. Både til Stortinget 1880-82 og 1892-94 var han varamann frå valkrinsen med dei tre mjøsbyane; Hamar, Lillehammer og Gjøvik.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske kjøpmenn
Venstrepolitikarar i Oppland
Ordførarar i Lillehammer
Folk frå Gausdal
Robbie McIntosh

Robert Broderick James «Robbie» McIntosh () var ein skotsk trommeslagar frå Dundee. Han var med å skipe Average White Band. 

Før han var med på å skipe AWB i 1971-72, hadde McIntosh vore medlem av banda The Senate med Alex Ligertwood og The Primitives seint i 1960-åra. 

McIntosh døydde av ein heroinoverdose, på ein fest etter ein konsert på Troubadour i Los Angeles. Dette skal ha vore eit uhell og han og bandmedlem Alan Gorrie skal ha trudd det var kokain. Gorrie vart redda av Cher som heldt han vaken lenge nok til at han fekk hjelp. Den 30 år gamle millionæren Kenneth Moss, som var vert for festen, vart dømd for mord av ein storjury.

Diskografi

Med Herbie Mann
London Underground - Atlantic, 1973
Med Chuck Berry
The London Chuck Berry Sessions - Chess, 1972
Med Rod Stewart
''Human - Atlantic, 2001

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robbie McIntosh (drummer)» frå ,  den 8. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene: 
http://retrodundee.blogspot.com/2011/09/primitives-on-film-1969.html

Bakgrunnsstoff
''The Gazetteer for Scotland

Skotske trommeslagarar
Musikarar frå Dundee
Average White Band-medlemmar
Døde av heroinoverdose
Ian McLagan

Ian Patrick McLagan () var ein engelsk keyboardspelar som er best kjend som medlem i dei engelske rockebanda Small Faces og Faces. Han har òg samarbeidd med The Rolling Stones, og leia sine eigne band frå seint i 1970-åra.

Diskografi
 Troublemaker - Mercury, 1979
 Bump in the Night - Mercury, 1980
 Last Chance to Dance - EP - Barking Dog, 1985
 Best of British - Maniac, 2000
 Rise & Shine - Maniac, 2004 - Gaff Music
 Here Comes Trouble - Maniac, 2005
 Live - Maniac, 2006
 Spiritual Boy - Maniac, 2006
 Never Say Never - Maniac, 2008 - 00:02:59 Records
 [[White Voodoo] (Peter Blast) Ya Gotta Tell Me / The Devils Puppet - 2012 B.B.E.G.
 USA - Maniac, 2014 - Yep Roc Records

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ian McLagan» frå ,  den 8. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Engelske rockeklaverspelarar
Small Faces-medlemmar
Folk frå Hounslow
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Engelske låtskrivarar
Musikarar frå London
Faces-medlemmar
Engelske studiomusikarar
Engelske klaverspelarar
Engelske rockepianistar
Engelske organistar
Engelske songarar
Korvokalistar
Rock and Roll Hall of Fame
Peter Möller

Peter Jochumsøn Möller () var ein norsk kjemikar og industrimann, kjend for sitt arbeid med å utvikle framstillinga av tran. Han var far til Frantz Møller.

Möller var son til ein «hyttearbeider» på Røros. Han tok farmasøyteksamen i 1822 og dreiv Svaneapoteket i Christiania frå 1829 til 1863. Möller fann opp ein rasjonell metode kva galdt framstille tran frå torskelever. Frå 1853 laga firmaet hans tran både i Ålesund, Kristiansund og fleire stader i Lofoten. Möllers tran er framleis ei velkjend butikkvare.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1957
Folketeljinga 1801 Folketeljinga 1801

Norske kjemikarar
Norske industrigrunnleggjarar
Folk frå Røros
Frantz Møller

Frantz Peckel Møller () var ein norsk kjemikar og industrimann frå Kristiania. Peter Möller var far hans.

Frantz Møller tok farmasøyteksamen i 1857. Han studerte kjemi på universitetet i Kristiania og tok doktorgraden i Heidelberg. Frå 1863 til -71 eigde han Svaneapoteket i heimbyen og forbetra produksjonen av medisintran til eit høgt nivå. I tida 1868 til 1880 leia han handelen med Möllers tran på verdsmarknaden frå London. Sidan busette han seg i København og budde der til han døydde. Han var eineeigar av firma Peter Møller frå 1881.

Møller gav i 1895 ut Cod-Liver Oil and Chemistry.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958
Norsk biografisk leksikon

Norske kjemikarar
Folk frå Oslo
Bio av Chuck Berry

Bio er det 15. studioalbumet til Chuck Berry, gjeve ut i 1973 av Chess Records. Musikarane som spelte med Berry på albumet var Elephants Memory, utanom på «Rain Eyes» og «Got It and Gone». Berry fortalte sjølvbiografien sin i tittelsporet på plata og på dei andre seks songane henta han fram att kjende tema og riff.

Innhald

Medverkande
Chuck Berry - gitar, piano, vokal
Elephants Memory
Wayne «Tex» Gabriel - gitar
Gary Van Scyoc - bass
Adam Ippolito - piano
Rick Frank - trommer
Stan Bronstein - saksofon
med (på «Rain Eyes» og «Got It and Gone»)
Billy Peek - gitar
Greg Edick - bass
Ron Reed - trommer
Teknisk
Bob Scerbo - produksjonsleiar
David Krieger - kunstnarisk leiar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bio (Chuck Berry album)» frå ,  den 9. juli 2017.

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1973
Musikkalbum produserte av Esmond Edwards
Chess Records-album
Chuck Berry (1975)

Chuck Berry er det attande albumet til Chuck Berry, gjeve ut i 1975 av Chess Records. Somme utgåver av albumet har tittelen Chuck Berry '75. Dottera til Berry, Ingrid, syng korvokal på albumet. 

Dette var det siste albumet Berry gav ut for Chess Records, 21 år etter debutalbumet hans for selskapet. Han flytta vidare til Atco Records, som gav ut det neste studioalbumet hans, Rock It, i 1979.

Innhald

Medverkande
Chuck Berry – gitar, piano, vokal
Wilbur Bascomb –  bass
Ingrid Berry Gibson –  vokal (spor2, 4, 9)
Greg Edick –  bass (spor 10, 12)
Ernie Hayes –  piano 
Jimmy Johnson jr. –  trommer
Billy Peek –  gitar (spor 10, 12)
Elliot Randall –  gitar (utanom spor 9, 10, 12)
Ron Reed –  trommer (spor 10, 12)
Earl Williams –  trommer (spor 2, 4)
Tekniksk
Bob Scerbo - produksjonsoversyn
Neil Terk - kunstnarisk leiar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chuck Berry (1975 album)» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chuck Berry-album
Musikkalbum frå 1975
Musikkalbum produserte av Esmond Edwards
Chess Records-album
Old Folks at Home

«Old Folks at Home» (òg kjend som «Swanee River», «Swanee Ribber» eller «Suwannee River») er ein minstrelsong skriven av Stephen Foster i 1851. Sidan 1935 har han vore den offisielle statssongen til Florida sjølv om den originale teksten i 2008 vart reinska for nedsetjande ord.

I følgje Joel Whitburn-boka Pop Memories 1890-1954 (1986),  var «Old Folks at Home» det bestseljande notearket i perioden, med over tjue millionar selde eksemplar.

Komposisjon

«Old Folks at Home» vart på trykk tilskriven E.P. Christy på tidlege noteark. Christy hadde betalt Foster for å bli kreditert, noko Foster seinare angra på. 

Foster hadde skrive det meste av teksten, men sleit med å kome med eit fint namn på elva i første linje, og spurte broren om eit forslag. Det første forslaget var Yazoo (i Mississippi), som ville passa melodien, men vart avslått av Foster. Det andre forslaget var Pee Dee (i Sør-Carolina), men Foster avslo det òg. Broren såg då i eit atlas og sa Suwannee, noko Foster likte med ein gong. Han la det til teksten og feilstava namnet «Swanee» for at det skulle passe til melodien.

Foster sjølv såg aldri Suwannee-elva, eller vitja Florida, men populariteten til songen gjorde at turismen auka til Florida for å sjå elva.

Kjende innspelingar
Joel Whitburn har identifisert tidlege innspelingar av Len Spencer (1892), Vess Ossman (1900), Haydn Quartet (1904), Louise Homer (1905), Alma Gluck (1915), Taylor Trio (1916) og Oscar Seagle and Columbia Stellar Quartet (1919).

Songen vart populær på ny i 1930-åra med hitversjonar av Jimmie Lunceford og Bunny Berigan. Bing Crosby song songen i 1935 i filmen Mississippi og song òg songen inn på plate same året.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Old Folks at Home» frå ,  den 9. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1851
USA-amerikanske folkeviser
Blackface minstrel-songar
Songar skrivne av Stephen Foster
Delstatssongar i USA
Songar om alderdom
Chuck Berry-songar
Louis Armstrong-songar
Pete Seeger-songar
Julie London-songar
Chet Atkins-songar
Mormon Tabernacle Choir-songar
The Beach Boys-songar
Fats Domino-songar
Hugo Montenegro-songar
Billy Vaughn-songar
Nitty Gritty Dirt Band-songar
Dr. John-songar
Jools Holland-songar
Ike Turner-songar
Ray Charles-songar
Brenda Lee-songar
Kultur i Florida
Bestumkilen

Bestumkilen er bukta nordvest for Bygdøy i Oslo, i nordaustleg lei inn frå Lysakerfjorden i Indre Oslofjord, frå øya Killingen ved Bygdøys nordvestre hjørne og inn til Skøyen. Bukta har namn etter Bestum på nordsida av bukta, som opphavleg var eit gardsnamn, no namnet på stroket. Tidlegare vart Bestumkilen og Frognerkilen kalla Ladegaardsfjordene. Inst i bukta munnar Hoffselva ut.

Det inste punktet i Bestumkilen er samtidig det nordlegaste punktet i Oslofjorden, og såleis den endelege enden på fjorden. Det låge eidet i nord mellom Frognerkilen og Bestumkilen var samanhengjande sjø fram til mellomalderen. Det blei ikkje lagt veg til Bygdøy før landhevinga hadde gjort dette til tørt land ein gong på 1600-talet. Ein har vurdert kanalsamband mellom dei to buktene både i 1928 og 1937.

På 1920-tallet blei Bestumkilen brukt som landingsplass og hamn for sjøfly.

Bestumkilen er elles i stor grad nytta til lystbåhamn. Her er også anna aktivitet knytt til sjøen, mellom dei Bestumkilen Roklubb med sitt klubbhus. 

Sjølv om området ligg inst i Oslofjorden, er det frå tid til annan blitt sett ulike småkvalar her. I oktober 2006 blei det observert springerdelfin her.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bestumkilen» frå ,  den 9. juli 2017.  
 

Oslofjorden
Bukter i Oslo
Bydel Ullern
Esmond Edwards

Esmond Edwards () var ein amerikansk fotograf, plateprodusent og lydteknikar. Han arbeidde for jazz-etiketten Prestige Records i 1950- og tidleg i 1960-åra. Han vart opphavleg hyra inn av grunnleggjaren Bob Weinstock som fotogarf for selskapet. Han var ein afroamerikanske føregangsmann, sodan særs få platesjefar på denne tida var afroamerikanarar eller andre minoritetar. Han tok over oversynet med plateinnspelingane etter kvart som Prestige voks. 

Etter Prestige arbeidde han for Verve Records for MGM i 1967. Han vart visedirektør for talentavdelinga til Chess Records i 1970. Gjennom karrieren har han vore tilknytt MGM, Columbia, Polydor og Impulse Records. 

Edwards oppnådde fleire gull- og platinaplater med artistane han arbeidde for, som Miles Davis, George Benson, John Coltrane, Chuck Berry, Etta James, Ramsey Lewis, B.B. King, Keith Jarrett og andre. Han fotograferte mange av desse artistane for plateomslaga.

Diskografi

Som sidemann
Med Brass Fever
Time Is Running Out - Impulse!, 1976
Med John Handy
Carnival - ABC/Impulse, 1977

Bakgrunnsstoff

Ctsimages.com 
Allaboutjazz.com

USA-amerikanske fotografar
USA-amerikanske plateprodusentar
Jazz-fotografar
Jazz-plateprodusentar
Folk frå Kingston
Songen South of the Border (1939)

«South of the Border» er ein populær amerikansk song som skildrar ein tur til Mexico, skriven av Jimmy Kennedy og Michael Carr. Songen kom ut i 1939 for filmen South of the Border med countrystjerna Gene Autry.

I teksten ser ein mann attende med anger og smerte for å ha lyge til ei kvinne han ikkje kan gløyme - «...and now as I wander, my thoughts ever stray...». Han kjem attende til ho for seint og oppdagar at ho har blitt ei nonne. Teksten er mykje meir nedtont enn musikken, som svintar av glede.

Songen vart ein hit i 1939 for Shep Fields, med vokal av Hal Derwin. Andre suksessrike innspelingar i 1939 var av Guy Lombardo, Gene Autry, Ambrose med vokal av Denny Dennis og Tony Martin.

Frank Sinatra spelte inn songen 30. april 1953 for Capitol Records og nådde 18. plassen på Billboard-lista.

Medlemmar av Western Writers of America valde songen som ein av dei 100 beste western-songane gjennom tidene.

Andre innspelingar
Al Bowlly innspelt 11. mai 1939
Acker Bilk -på albumet Clarinet Moods - 2002
Bing Crosby på albumet hans Bing Crosby's Treasury - The Songs I Love - 1965
Chuck Berry på albumet Chuck Berry (1975), med nokre endringar i teksten
Dean Martin for albumet Dino Latino - 1962
Engelbert Humperdinck for albumet The Winding Road - 2007
Fats Domino på albumet hans Here He Comes Again! - 1963
Frankie Laine - 1953
Gale Storm - på singel og på albumet Gale Storm Sings - 1957
Herb Alpert for albumet South of the Border - 1964
Keely Smith for albumet Keely Sings Sinatra - 2001
Malcolm Vaughan - på EP-en Requests for Malcolm Vaughan - 1960
Mel Tormé - på albumet ¡Olé Tormé!: Mel Tormé Goes South of the Border with Billy May - 1959
Patsy Cline - på albumet Showcase - 1961
Patti Page - innspelt for albumet Let's Get Away from It All - 1957
Perry Como innspelt for albumet We Get Letters - 1957
Russ Conway - for albumet Piano Requests - 1958
Sam Cooke - på albumet Cooke's Tour - 1960
The Shadows - for albumet Out of the Shadows - 1962
Slim Whitman - på albumet In Love the Whitman Way - 1968
Willie Nelson - for albumet Let's Face the Music and Dance - 2013

 Norske versjonar 
Tola (Torleif Larssen) har skrive ein norsk tekst og Øystein Sunde har skrive ein meir humoristisk norsk tekst. Versjonen til Tolas heiter «Sollyse dager ved Mexicos strand», medan Sunde sin versjon heiter «Saus over bordet».

 Innspelingar

KjelderDenne artikkelen bygger på «South of the Border (1939 song)» frå ,  den 9. juli 2017.''  
 

Songar frå 1939
Popstandardar
Songar med tekst av Jimmy Kennedy
Songar med musikk av Michael Carr
Nummer-ein-singlar i Australia
Frank Sinatra-songar
Bing Crosby-songar
Chuck Berry-songar
Dean Martin-songar
Engelbert Humperdinck-songar
Fats Domino-songar
Frankie Laine-songar
Herb Alpert-songar
Keely Smith-songar
Mel Tormé-songar
Patsy Cline-songar
Patti Page-songar
Perry Como-songar
Sam Cooke-songar
The Shadows-songar
Slim Whitman-songar
Willie Nelson-songar