alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Trollkonetunnelen

Trollkonetunnelen er ein tunnel på jarnbanen Bergensbanen på strekninga mellom Dale og Bolstadøyri stasjonar i Vaksdal og Voss kommunar i Vestland. Tunnelen er 8 043 meter lang, bygd i 1987, og er den sjette lengste jernbanetunnelen i Noreg.

Bakgrunnsstoff 
 Trollkonetunnelen i Openstreetmap 

Tunnelar på Bergensbanen
Jarnbanetunnelar i Vestland
Samferdsle i Voss
Samferdsle i Vaksdal
Jarnbanetunnelar opna i 1987
Giævernesettunnelen

Giævernesettunnelen er ein vegtunnel i Tromsø kommune. Han går under sørenden av rullebanen til Tromsø lufthamn og er ein del av riksveg 862. Tunnelen er 118 meter lang, har fire køyrefelt og gang- og sykkelfelt. Køyreretningane og gang- og sykkelfeltet er åtskilde frå kvarandre.

Sjå òg
Langnestunnelen
Vegtunnelar i Noreg
Undersjøiske vegtunnelar i Noreg

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Giævernesettunnelen» frå ,  den 10. juni 2011.

Bakgrunnsstoff

Vegtunnelar i Troms
Vegar i Tromsø
Alta lufthamn

Alta lufthamn er eigd og driven av Avinor AS. Lufthamna ligg ved tettstaden Elvebakken, 3,5 km aust for Alta sentrum.

Flyplassen vart opna 3. mai 1963, saman med Kirkenes lufthamn, Høybuktmoen og Lakselv lufthamn, Banak. Flyplassen vart opphavleg betent av SAS med Convair CV-440 fly, men i 1969 vart Douglas DC-9 jetfly sette i drift på ruter til Alta, Banak og Høybuktmoen.

I dag er flyplassen eksportert av både SAS, Widerøe og Norwegian. Terminalbygget som er brukt i dag vart opna 25 august 2009.

Flyplassen betente 351 537 passasjerar i 2005, mot 303 828 i 2004. Alta lufthamn er dermed den største lufthamna i Finnmark fylke målt i passasjertal. Flyplassen har ei asfaltert rullebane på 2057 m. Flyplassen er betent av flybuss og drosje.

Flyselskap og destinasjonar
Norwegian (Oslo)
SAS (Oslo, Tromsø)
Widerøe (Tromsø, Hammerfest, Berlevåg, Båtsfjord, Kirkenes, Lakselv, Vadsø og Vardø)

Kjelde

Denne artikkelen bygger på «Alta lufthavn» frå ,  den 10. juni 2011.

Bakgrunnsstoff

Alta Taxi
Flybuss (FFR) 
Artikkel om lufttransport til Alta 
World Aero Data side med tekniske data om Alta lufthamn

Flyplassar i Troms og Finnmark
Samferdsle i Alta
Skipingar i 1963
Byggverk i Alta
Pianokonsert nr. 17 av Mozart

Pianokonsert nr. 17 i G-dur, KV. 453, av Wolfgang Amadeus Mozart, vart skriven i 1784.

Verket er skriven for solo piano, fløyte, to oboar, to fagottar, to valthorn og strykarar. Som typisk for solokonsertar er han skriven i tre satsar:

 Allegro
 Andante i C-dur
 Allegretto – Presto

I følgje notat på partituret av komponisten sjølv, vart konserten skriven ferdig den 12. april 1784. 

Det er usikkert når stykket hadde premiere. Ei kjelde seier at verket vart første gong spelt av studenten til Mozart, Barbara Ployer, den 13. juni 1784 på ein konsert der Mozart hadde invitert Giovanni Paisiello for å lytte til både henne og dei nye komposisjonane sine, mellom anna den nyskrivne Kvintet i Ess for piano og blåseinstrument. Etter dette spelte Ployar og Mozart i lag Sonate for to piano, K. 448. Ei anna kjelde, Lorenz (2006, 314), seier at Mozart ikkje venta to månader før han spelte verket, men spelte det på konserten sin med Regina Strinasacchi den 29. april 1784 i Kärntnertortheater. Generelt kan ein sei at forskarane er samde om at det først vart spelt ein gong midtvegs ut i 1784.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Piano Concerto No. 17 (Mozart)» frå ,  den 10. juni 2011.  
 
Hutchings, A. A Companion to Mozart's Piano Concertos,  Oxford University Press.
Lorenz, Michael (2006) «New And Old Documents Concerning Mozart's Pupils Barbara Ployer And Josepha Auernhammer», Eighteenth-Century Music 3/2, (Cambridge University Press).

Bakgrunnsstoff
 
Innspeling av Serg van Gennip

17
Musikk i 1784
Pianokonsert nr. 18 av Mozart

Pianokonsert nr. 18 i H-dur, KV. 456 er eit concertante-verk for piano, eller pianoforte og orkester av Wolfgang Amadeus Mozart. Mozart sjølv daterte konserten til 30 september 1784.

I fleire år spekulerte historikarar på om Mozart hadde skriven denne solokonserten for Marie Theresa von Paradis, basert på brev skrivne på denne tida av Leopold Mozart til dottera hans Nannerl. Hermann Ullrich har derimot sett bort frå denne teorien og basert datoen på notata til Mozart sjølv og at von Paradis reiste til Paris i byrjinga av oktober 1784, som indikerte at det ikkje var nok tid til å sende von Paradis konserten så ho kunne spele han..  Richard Maunder meinte at Mozart likevel kunne ha hatt tid til å sende konserten til Paris og vidare til von Paradis i London, der ho kanskje spelte verket i mars 1785.

Verket er skriven for solo piano, fløyte, to oboar, to fagottar, to valthorn og strykarar. Konserten består av tre satsar:

 Allegro vivace
 Andante i g-moll
 Allegro vivace

Mozart skreiv to forskjellige kadensar for den første satsen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Piano Concerto No. 18 (Mozart)» frå ,  den 10. juni 2011.

Bakgrunnsstoff 
 

18
Musikk i 1784
Pianokonsert nr. 19 av Mozart

Pianokonsert nr. 19 i F-dur, KV. 459 av Wolfgang Amadeus Mozart vart skriven mot slutten av 1784: I følgje Mozart sjølv var verket ferdig den 11. desember. Han vert stundom kalla «den andre kroningskonserten» fordi Mozart spelte han under kroninga av Leopold II i Frankfurt am Main i oktober 1790.  Det signerte partituret ligg i dag Jagiellónska bibliotek i Kraków. Den første utgåva vart produsert av Johann Andre frå Offenbach i 1794 og Breitkopf & Härtel produserte ei utgåve i 1800. Som alle solokonsertane til Mozart er det i tre satsar: 
 Allegro 4/4
 Allegretto 6/8, i C-dur
 Allegro assai 2/4

Konserten var skriven for Mozart sjølv. Hutchings har kalla det «atletisk» med ein kombinasjon av ynde og kraft. Det er skriven for fløyte, to oboar, to fagottar, to valthorn og strykarar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Piano Concerto No. 19 (Mozart)» frå ,  den 10. juni 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Hutchings, A. A Companion to Mozart's Piano Concertos,  Oxford University Press.
 Mozart, W. A. Piano Concertos Nos. 17-22 in full score.  Dover Publications, New York.

Bakgrunnsstoff 
 

Musikk i 1784
19
Pianokonsert nr. 20 av Mozart

Pianokonsert nr. 20 i d-moll, K. 466, vart komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i 1785. Han vart først framført på Mehlgrube Casino i Wien den 11. februar 1785, med komponisten sjølv som solist.

Bakgrunn 
Eit par dagar etter den første framføringa skreiv faren Leopold til dottera Nannerl om den nylege suksessen til broren. 

Verket er skriven i d-moll. Andre verk av komponisten i denne tonearten er Fantasi K. 397 for piano, Rekviem, ein kyrie og delar av den mørke operaen Don Giovanni. Det er den første av to solokonsertar skriven i moll (den andre er nr. 24).

Den unge Ludwig van Beethoven beundra denne solokonserten og spelte han i repertoaret sitt. Den kjende dirigenten Daniel Barenboim hevda at denne konserten var favorittmusikkstykket til Josef Stalin.

Satsar 
Konserten er skriven for solo piano, fløyte, to oboar, to fagottar, to valthorn, to trompetar, pauke og strykarar. Som typisk for ein solokonsert, er han skriven i tre satsar:

 Allegro
 Romanze
 Allegro assai

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Piano Concerto No. 20 (Mozart)» frå ,  den 10. juni 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Girdlestone, C. M. Mozart's Piano Concertos. Cassell, London.
 Hutchings, A. A Companion to Mozart's Piano Concertos,  Oxford University Press.
 Mozart, W. A. Piano Concertos Nos. 17-22 in full score.  Dover Publications, New York.
 Steinberg, M. The Concerto: A Listener's Guide, Oxford (1998)

Bakgrunnsstoff 

BBC Discovering Music (browse for .ram file for this work)

20
Musikk i 1785
Pianokonsert nr. 21 av Mozart

Pianokonsert nr. 21 i C-dur, K. 467, var eit verk skriven ferdig den 9. mars 1785 av Wolfgang Amadeus Mozart, fire veket etter den førre D-moll-konserten.

Struktur 
Verket består av tre satsar.

Allegro maestoso
Andante i F-dur
Allegro vivace assai

Den kjende andanten er i tre delar og vart nytta i den svenske filmen Elvira Madigan i 1967. Musikken vart spelt under ein doven båttur på ein roleg innsjø. Dette har ført til at satsen og konserten har fått kallenamnet Elvira Madigan.

Innspelingar 
Det er gjort mange innspelingar av stykket av kjende pianistar, som Geza Anda, Piotr Anderszewski, Vladimir Ashkenazy, Daniel Barenboim, Malcolm Bilson, Alfred Brendel, Robert Casadesus, Annie Fischer, Friedrich Gulda, Stephen Hough, Keith Jarrett, Wilhelm Kempff, Walter Klien, Alicia de Larrocha, Rosina Lhevinne, Dinu Lipatti, Radu Lupu, Murray Perahia, Marie João Pires, Maurizio Pollini, Arthur Rubinstein, Fazil Say, András Schiff, Artur Schnabel, Rudolf Serkin, Howard Shelley, Mitsuko Uchida og Christian Zacharies.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Piano Concerto No. 21 (Mozart)» frå ,  den 10. juni 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
 BBC Discovering Music (browse for .ram file for this work)
 
 Andanten (YouTube)

21
Kvitskjeving

Kvitskjeving (Lagenorhynchus acutus) er ein tannkval i delfinfamilien, som lever i tempererte til polare farvatn i det nordlege Atlanterhavet. I norske farvatn finst det ein stabil bestand på om lag 10 000 dyr.

Kjelder 
The IUCN Red List of Threatened Species på engelsk
Referansar

Bakgrunnsstoff

Delfinfamilien
Pattedyr i Noreg
Kvitnos

Kvitnos (Lagenorhynchus albirostris) er ein tannkval i delfinfamilien, som lever i kalde tempererte til polare farvatn i det nordlege Atlanterhavet. I norske farvatn finst det ein bestand på om lag 100 000 dyr.

Kjelder 
The IUCN Red List of Threatened Species på engelsk
Artsdatabanken.no
Referansar

Bakgrunnsstoff

Delfinfamilien
Pattedyr i Noreg
Snøull

Snøull er ei plante i storrfamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing. Planta vert kring 20 cm høg og har stive runde strå. Blada er trådsmale og litt renneforma. Akset er rundt. Aksskjela smalnar oppover frå grunnen, dei er gråsvarte med brun topp og ikkje gjennomskinlege. Planta har kvit ull. Mjølknappen er knapt 1 mm. Snøull blomstrar kring juni månad på myrmark og våt sand, helst i snøleger. Han veks mest til fjells, men òg ned i låglandet i Noreg. Snøull veks frå Setesdalen til Finnmark i Noreg, og er funnen opp til 1800 m i Jotunheimen.

Kjelder

Svensk wikipedia.
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Bakgrunnsstoff

Viltveksande plantar i Noreg
Storrfamilien
İznik

İznik, tidlegare Nikea (gresk Νίκαια), er ein by og eit administrativt distrikt i provinsen Bursa i Tyrkia. Byen ligg i eit fruktbart området ved austbreidda av İzniksjøen, og grensa til åsar i nord og sør. Byen ligg 90 km søraust for Istanbul i luftlinje, men langs vegen er det 200 km rundt Izmitbukta. Til Bursa er avstanden 80 km med bil.

I antikken heitte byen Nikea, og er kanskje mest kjend for kyrkjemøtet som tok stad der i 325.

Byen blei grunnlagd av den makedonske kongen Antigonos, truleg i 316 f.Kr. Han blei erobra av seldsjukkane i 1077-78 og gjenerobra av krossfararar på vegner av Austromarriket i 1097. I 1204 blei keisardømet Nikea oppretta. Det osmanske riket erobra Iznik i 1331.

Byen hadde ein 5 km lang bymur som verna seg. Mykje av muren finst framleis og er i dag eit populært turistmål. Byen har kring 20 000 innbyggjarar og har høyrt til provinsen sidan 1930.

Bakgrunnsstoff

Byar i Tyrkia
Romerske stader i Tyrkia
Busetnader i provinsen Bursa
Kronometer

Kronometer (av gresk: chrónos = tid, og métron = mål) er nemninga på eit særs presist mekanisk ur. Kvart einskild kronometer er identifisert ved eit nummer inngravert på urverket og eit godkjenningssertifikat etter å ha vorte prøvd i fleire døger i ulike stillingar og under ulike temperaturar av ein nøytral offentleg instans.

Nemninga «kronometer» er no definert av norma ISO (International Organization for Standardization) 3159 og verna av nasjonal lovgjeving, som òg fastsett godkjenningsordningar. Den sveitsiske Le Contrôle officiel suisse des chronomètres (COSC) er den viktigaste av desse godkjenningsordningane, og i røynda den einaste organisasjonen som er i stand til å godkjenna den store mengda industrielt produserte presisjonsurverk.

Hard edelstein som diamantar, rubinar og safirar vert ofte brukt i hjullager i kronometra for å minske friksjonen og redusere slitasjen på urverket, og legeringar med edelmetall som gull, platina og palladium kunne verte nytta for å hindre korrosjon og redusere påverknaden av temperaturendringar og liknande. 

Kronometer vart tidlegare særleg nytta på skip og fly for å finne den geografiske posisjonen under navigeringa. Før eit kronometer vart teke i bruk til navigeringsføremål, måtte det synkroniserast med ur på ein stad med kjend lengdegrad; deretter kunne det nyttast til å fastsetja dei austlege eller vestlege lengdegradane for skipet eller flyet under ferda. Saman med ein sekstant, eit vinkelmålingsinstrument for å finne vinkelen mellom sola (stjernene) og horisonten (solhøgda), og med det dei nordlege eller sørlege breiddegradane, kunne de geografiske posisjonane for skipet eller flyet fastsetjast under heile ferda.

For vitskaplege og mange andre føremål er kronometeret no avløyst av andre og meir noggranne tidsmætarar, som til dømes atomur.

Bakgrunnsstoff
 Contrôle Officiel Suisse des Chronomètres, den sveitsiske instansen for kronometerkontroll

Klokker
Navigasjonsinstrument
Neiden

Neiden er ei bygd i Sør-Varanger kommune i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke, der E 6 kryssar Neidenelva. Staden er ein samisk busetnad, og her bur dei attståande norske skoltesamane. 

Sankt Georgs kapell er det einaste ortodokse kapellet i Noreg og landets minste kyrkje. Kapellet er ifylgje tradisjonen reist av munken Trifon på 1500-talet. Äʹvv skoltesamisk museum opna i Neiden i 2017.

I Øvre-Neiden ligg ei av statens fjellstover.

Den største attraksjonen på staden er Skoltefossen, der det vert praktisert kastenotfiske på gammalt samisk vis. Laksetrapp. Veg over Sevettijärvi til det finske riksvegnettet ved Kaamanen.

Namnet kjem av skoltesamisk Njauddâm. Tydinga er utolka.

Folk frå Neiden
Ørnulv Vorren (1916 —2007), etnograf, med studium av samisk kultur, voks opp i Neiden

Sjå også 
Samiske stadnamn i Sør-Varanger

Kjelder 

Bygder i Troms og Finnmark
Geografi i Sør-Varanger
Lakselv lufthamn, Banak

Lakselv lufthamn, Banak (IATA: LKL, ICAO: ENNA) er ei sivil lufthamn som er eigd og driven av Avinor. Ho ligg i Porsanger kommune i Finnmark fylke, med køyretid på 5 min. frå Lakselv sentrum, og 74 kilometer frå Karasjok.

Historie 
Lufthamna vart i fyrsten etablert som feltflyplass for Hærens flygevesen i 1938, med ei lita grusstripe, den gongen på tvers i høve dagens rullebane. Den gamle stripa er enno synleg som eit område med lite vegetasjon og hadde omtrentleg baneretning 11/29.

Under andre verdskrig vart flyplassen kraftig bygd ut av tyske styresmakter, med blant anna hangarar, verkstad og sjukehus i tillegg til stillingar for forsvar. Bygningar og installasjonar vart øydelagt av okkupantane da dei trekte seg tilbake i 1944.

Etter krigen tok Luftforsvaret over, men plankedekket på rullebanen vart kannibalisert grunna materialmangel under atterreisinga. Frå 1951 var rullebanen ubrukeleg og aktiviteten fekk eit opphald.

I 1963 vart lufthamna opna att med ny rullebane, som i ettertid har vorten utvida og oppgradert fleire gonger for å tilfredsstille militære og sivile behov. Ein del av dette vart finansiert av NATO, gjennom det såkalla infrastrukturprogrammet. Nyopninga var også starten på sivil rutetrafikk til Lakselv, som vart innlemma i rutenettet samtidig med Alta lufthamn og Kirkenes lufthamn, Høybuktmoen.

Destinasjonar og ruter 
Lufthamna er i dag sivilt betent av Widerøe med daglege avgangar til Tromsø og to dagar i veka til Oslo, mens luftforsvaret er representert med Stasjonsgruppe Banak.
Om sommaren er lufthamna brukt til charterflygingar, og sommaren 2006 starta SAS sesongrute til Oslo lufthamn, Gardermoen.

Trafikk 
I 2005 vart lufthamna brukt av knapt 53 000 passasjerar, fordelt på drygt 3 500 flyrørsler, inkludert transit og internasjonale flygingar. Sjølv om lufthamna har låge passasjertal, er ho likevel definert som mellomstor lufthamn av Avinor.

Lokaliseringa, det militære nærværet og ein av landets lengste rullebaner gjer at lufthamna tidvis får eksotisk besøk. Så seint som 22. mars 2006 var eit av dei største serieproduserte flya i verda, eit Antonov An-124, innom.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lakselv lufthavn, Banak» frå ,  den 10. juni 2011.

Bakgrunnsstoff 
Avinors side om Lakselv lufthamn, Banak
World Aeros side om Lakselv lufthamn, Banak

Flyplassar i Troms og Finnmark
Samferdsle i Porsanger
Byggverk i Porsanger
Skipingar i 1938
Høybuktmoen

Høybuktmoen (nordsamisk Nuvvosguolbba) ligg i Sør-Varanger kommune, tolv kilometer frå Kirkenes, og er for tida standkvarter for Garnisonen i Sør-Varanger (GSV) og Øst-Finnmark Heimevernsdistrikt 18. Her ligg også Kirkenes lufthamn som har daglege flyavgangar til Tromsø, Oslo og andre byar i Finnmark.

Historikk 
Den første innkvarteringa bestod av gammar og var i frå opprettinga av GSV i 1921.

Det vart vedteke i 1946 at ein skulle byggje opp ein ny leir ved den tysk-bygde flyplassen. Fyrste delen av bygginga stod ferdig i 1951. I ettertid har det vore ein del nybygging, mellom anna av ein ny idrettshall. Grenseposten er leirmagasinet i leiren.

Sjå òg
Fangeleirane til okkupasjonsmakta i Noreg under andre verdskrigen

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Høybuktmoen» frå , den 10. juni 2011. 

Norske militærleirar
Sør-Varanger kommune
Kirkenes lufthamn, Høybuktmoen

Kirkenes lufthamn, Høybuktmoen (IATA: KKN, ICAO: ENKR) er eigd og driven av Avinor AS. Lufthamna ligg på Høybuktmoen omtrent 10 km frå Kirkenes, i Sør-Varanger kommune i Finnmark fylke.

I 1941 etablerte tyskarane to rullebanar på Høybuktmoen, på 1 000 og 1 200 meter. Desse vart etablert av omsyn til dei tyske åtaka på Sovjetunionen.

Da tyskarane trekte seg attende vart flyplassen øydelagt, men han vart i etterkrigsåra bygd opp att og rullebanane utvida til høvesvis 1 270 og 1 600 meter. I 1963 vart Høybuktmoen lufthamn, saman med Alta lufthamn og Banak lufthamn i Lakselv, innlemma i det nasjonale stamrutenettet.

Den kortaste rullebanen (omtrentleg retning 15/33) er ikkje lenger i drift.

Ruter og selskap

Kjelde 
Denne artikkelen bygger på «Kirkenes lufthavn, Høybuktmoen» frå ,  den 10. juni 2011.

Bakgrunnsstoff 
Avinors side om Kirkenes lufthamn, Høybuktmoen

Flyplassar i Troms og Finnmark
Samferdsle i Sør-Varanger
Byggverk i Sør-Varanger
Bardufoss lufthamn

Bardufoss lufthamn er eigd og driven av Avinor AS i samarbeid med Forsvarsbygg og Bardufoss flystasjon.

Det er samband med fly til Bodø og Oslo med Norwegian, og 31. mai 2010 opna SAS den same ruta på nytt. 

Avstand med veg er ca 500 meter til Bardufoss sentrum, 29 km til Setermoen, 44 km til Finnsnes, 121 km til Narvik og 134 km til Tromsø.

På Fossmoen, litt lenger aust, finst framleis restar etter ein tidlegare rullebane. Denne rullebanen var kring 1300 meter lang, hadde retningar 17/35 og koordinatar .

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bardufoss lufthavn» frå ,  den 10. juni 2011.

Bakgrunnsstoff 
Sida til Avinor om Bardufoss lufthamn 

Flyplassar i Troms og Finnmark
Byggverk i Målselv
Samferdsle i Målselv
Riksveg 706

Riksveg 706 (Rv706) går mellom Fossestuvegen og Rotvoll rundkøyring i Trondheim kommune. Vegen dannar ei omkøyring nord for sentrum som vart opna 27. mai 2010. 

Vegen består av tidlegare fylkesveg 715 frå Fossestuvegen til Marienborg, Nordre avlastningsveg
til rundkøyringa på Solsiden og Innheradsvegen til E6 Rotvoll rundkøyring.

Kommunar og knutepunkt

Gamle E-6
  Rotvoll,  Kockhaugvegen mot  Hell i Stjørdal
 Rotvoll-Lademoen
  Leangensletta
  Haakon VII's gate, berre frå vest → 
 Gildheimkrysset berre frå/mot aust, → Leangen
 Strindheimkrysset, berre frå/mot aust,  Bromstadvegen til  Lerkendal,  Bromstadvegen til  Lade
 Strindheimtunnelen (2,6 km)
 Strindheimkrysset, berre frå/mot vest

  frå Lademoen til Lade,  til Strindheim

 Pirbrua (132 m, seglingshøgde ved springflaum er 3,5 m)
  til Trondheim Sentralstasjon
 arm til Brattøra/Pirterminalen

  Skansentunnelen (510 m, 14 muh.)
  Ilsviktunnelen (240 m)
   Bynesvegen frå Ilsvika via Fosen til  Namdalseid kommune
  Steinbergtunnelen
  Steinberget (inne i tunnelen), arm til Ila
  Byåsveien × Ilevollen
  Marienborgtunnelen, framhaldet til Steinbergtunnelen sørover etter rundkøyringa
  Cecilienborg, Osloveien mot  Ila
  Stavnetunnelen (110 m)

   Bøckmans veg frå Stavne til  Munkvoll (2,2 km)
Osloveien
 Arm Tempevegen til Sluppen
  Sluppenbrua
  Sluppen
  Tempevegen
  Sluppen, berre frå/mot nord
  Bjørndalen
  Romulslia, berre frå sør
  Bjørndalen til  Klett
Gamle Okstadbakkan
  Oslovegen, berre mot sør
  frå Kroppan til  Kvennild

Bakgrunnsstoff

Vegar i Trøndelag
Vegar i Trondheim
Riksvegar
Harstad/Narvik lufthamn, Evenes

Harstad/Narvik lufthamn, Evenes er ein stamruteflyplass i Evenes kommune i Nordland. Nokre av innflygingslysa i nordenden av rullebanen ligg i Skånland kommune i Troms. Flyplassen ligg 45 km unna Harstad, og 79 km unna Narvik. 

Flyplassen vart opna 30. juni i 1973 og har kring 500 000 passasjerar årleg.

I terminalbygget, som har fem gater og to bagasjeband, finn ein kafé, bilutleigefirma, kiosk, duty-free, billettkontor, minibank med meir.

Tilkomst 
Buss: Flyplassen har samband med buss til Harstad, Narvik og Sortland.

Bil: E 10 går rett forbi flyplassen.

Namnestrid 
Det har vore diskusjonar om det offisielle namnet på flyplassen, og det har også skjedd mistydingar og forveksling med Narvik lufthamn, Framnes. Avinor meiner at dagens namn er riktig, sidan Harstad og Narvik er dei næraste byane som flyplassen tener, og i fylgje internasjonale reglar skal flyplassar ha namnet til næraste store by. Harstad lufthamn, Evenes vart fyrst brukt då Evenes fekk nytt namn for nokre år sidan. Det kom protestar frå Narvik der ein meinte at Narvik også burde vere med i namnet på flyplassen, men Narvik har på si side allereie Narvik lufthamn, Framnes som er tent av Widerøe.

Flyplassen skal marknadsførast i chartersegmentet under namnet «Lofoten International Airport».

Ruter og selskap 
 Norwegian Air Shuttle (Oslo)
 Novair (charter)
 Ving (charter)
 Scandinavian Airlines System (Oslo)
 Widerøe (Andenes, Bodø, Tromsø, Trondheim)
 Benair (Aviser)
 West air (Flyr for posten til Gardermoen)
 Pluss diverse charterselskap.

I tillegg hadde Kato Air sin base på Harstad/Narvik lufthamn.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Harstad/Narvik lufthavn, Evenes» frå ,  den 10. juni 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Sida til Avinor om Harstad/Narvik lufthamn, Evenes
Evenes på World Aero Data

Flyplassar i Nordland
Samferdsle i Evenes
Byggverk i Evenes
Harstad kommune
Byggverk i Narvik
Samferdsle i Narvik
Bodø lufthamn

Bodø lufthamn (, ) er eigd av Forsvaret og den sivile delen er driven av Avinor AS.

Reisetid mellom flyplassen og Bodø sentrum er 5 min. med bil og 15 min. til fots.
Reisetid mellom flyplassen og jernbanestasjonen er 5 min.
Reisetid mellom flyplassen og hurtigrutekaia er 6 min.

Destinasjonar

Rutefly 
 Norwegian Air Shuttle (Bardufoss, Oslo, Tromsø, Trondheim)
 SAS (Oslo, Tromsø, Trondheim)
 Widerøe (Andenes, Brønnøysund, Bergen, Harstad-Narvik (Evenes), Leknes, Mo i Rana, Mosjøen, Namsos, Narvik (Framnes), Røst, Sandnessjøen, Stokmarknes, Svolvær, Tromsø, Trondheim)

Helikopter 
 Lufttransport (Værøy)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bodø lufthavn» frå ,  den 10. juni 2011.

Bakgrunnsstoff 
Bodø lufthavn ved avinor.no

Flyplassar i Nordland
Byggverk i Bodø