alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Solarkonstanten

Solarkonstanten er eit mål for den strålingsenergien som ei flate orientert vinkelrett på retninga til solstrålene mottar per flate- og tidseining, i ein avstand på èi astronomisk eining (AU) (omtrent avstanden frå sola til jorda). Solarkonstanten omfattar alle typar solstråling, ikkje berre synleg lys. Solarkonstanten minkar med kvadratet av avstanden frå sola. Ved jorda har satellittar målt solarkonstanten til å vere kring 1361 W/m² (watt per kvadratmeter) når jorda er lengst borte frå sola, og kring 1362 W/m² når jorda er nærast sola (ein skilnad på 0.1 %).

Vinkeldiameteren til jorda sett frå sola er kring 1/11 700 radianar (eller 18 bogesekund), som tyder at romvinkelen til jorda sett frå sola er kring 1/175 000 000 av ein steradian. Sola stråler derfor ut kring 2,2 milliardar gonger meir stråling enn det jorda fangar, eller kring 3,86×1026 watt.

Sjå òg
 Sollys
 Solvind
 Solinnstråling

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Solar constant» frå ,  den 10. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Sola
Radiometri
Atmosfærisk stråling
Fotoelektrisitet
Solflekk

Solflekkar er relativt kjølege og dermed mørke flekkar på overflata til sola. Eit mål på solflekkaktiviteten er Wolf-talet

Solflekkar vert skapt av intens magnetisk aktivitet, som hindrar konveksjon og fører til redusert overflatetemperatur. Dei opptrer vanlegvis i par, der kvar solflekk har motsett magnetisk pol til kvarandre.

Sjølv om temperaturen her er rundt 3000–4500 Kelvin, er områda rundt kring 5780 Kelvin. Sidan intensiteten til lysstyrken til ein oppvarma svartlekam er ein funksjon av temperaturen, ser solflekkane mørke ut. Men om solflekkane hadde vore isolerte frå resten av sola hadde dei vore langt meir lyssterke enn månen. Solflekkane utvidar seg og trekk seg saman når dei flyttar seg over soloverflata, og kan vere så små som 16 km og så store som 160 000 km i diameter, og dei største er så store at dei er synlege frå jorda utan at ein treng teleskop.
Dei kan òg flytte seg med ein relativ snøggleik (eigenrørsle) på fleire hundre meter i sekundet når dei først dukka opp i fotosfæren.

Den intense magnetiske aktiviteten fører til andre fenomen som protuberansar. Dei fleste solstormar og flares oppstår i magnetisk aktive områder run solflekkar. Ein har observert fenomentet indreikte på andre stjerner, og vert då ofte kalla stjerneflekkar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sunspot» frå ,  den 10. juli 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Solar Cycle 24 and VHF Aurora (www.solarcycle24.com)

Solfenomen
Kvervlar
Ila i Oslo

Ila er eit strok i indre by i Oslo, avgrensa i sør av Bjerregaards gate mot stroket Gamle Aker, og i sør og aust mot stroket Grünerløkka av Kuba og Akerselva, mot vest av stroket St. Hanshaugen, i nord mot stroket  Lovisenberg, og i nord og aust av stroket Sagene. Det kan vere ulike meiningar om grensene mot sør og mot aust går i gatene Maridalsveien eller Vøyensvingen. Elles fylgjer grensene gatene Bergstien, nordsida av bygningane i Hermann Foss' gate og nordsida av og bygningane i Colletts gate, og i nord det partiet av Ring 2 som heiter Griffenfeldts gate, mot sør og aust altså Maridalsveien nord for Alexander Kiellands plass eller Vøyensvingen, og i aust Akerselva sør for Sannerbrua.

Ila høyrde inn under Aker herred fram til 1859. Då vart stroket og heile bymarka, det  landområdet som låg som såkalla takmark ikring Christiania fram til byutvidinga i 1859, innlemma i Christiania by. Uelands gate, som går gjennom stroket frå sør til nord, vert rekna som den reelle grensa mellom det som vart kalla austkanten og vestkanten i dette området av Oslo, ikkje Akerselva, som vanlegvis vert sett på som grensa mellom desse to sosialt ulike lutane av byen i dei tidene Oslo var ein viktig industriby.

Iladalen
Namnet Ila skriv seg frå ei ile (vasskjelde) som låg i den vesle dalgangen Iladalen, som i dag dominerast av Ila park. Denne ila gav namn til eigedomen Ihla, som seinare vart kalla Ilaløkken, ei løkke i bymarka, med løkkebygningen nord for Colletts gate, om lag ved krysset med Diriks gate. Løkka strekte seg på båe sidene av dagens Colletts gate og heile Iladalen frå Klokkergata og ned til om lag midt i Alexander Kiellands plass. Kommunen kjøpte Ilaløkken seint på 1890-talet, og namnet Ila kom i bruk som namn på strøket i mellomkrigstida, i samband med at Ilaløkken vart bygd ut.

I nordenden av dagens Iladalen park låg det i si tid isdammar som var eigd av Martin Edvard Nord, der det vart skåre ut isblokker om vinteren for sal i byen og til eksport. Slike isdammar vart det bygd mange av i området ikring Oslofjorden på 1800-talet, og produksjon av is for sal på især den utanlandske marknaden var ein stor inntektskjelde for mange. Martin Edvard Nord, som var styrar på Nedre Vøyen mølle frå 1847, tok i 1859 til med å skjære is i Akerselva og lagre isen i ein eigen ismagasinbygning i Maridalsveien. Frå 1868 leigde han Iladalen og bygde kunstige dammar med vatn frå Akersbekken (Ilabekken) som då rann ope gjennom Iladalen, men no ligg i røyr.

På midten av 1880-åra demma Nord opp heile nedre del av Iladalen, nesten ned til Waldemar Thranes gate, der han opna ei skeisebane om vinteren, kalla Nordishavet. Banen var kunstig opplyst om kveldane, og dei som ville nytte banen, måtte ut med inngangspengar. Men banen lønte seg ikkje, og vart lagt ned etter nokre år. Produksjonen av isblokker for sal heldt fram til om lag 1930, då kjøleskåp og maskinelt framstilt is gjorde is frå isdammar overflødig.

Litteratur

Oslo byleksikon

Strøk i Oslo
Solkalender

Ein solkalender er ein kalender som er utelukkande basert på rørsla til sola, til dømes den gregorianske kalenderen.

Kjelder

Kalendrar
Solobservatorium

Eit solobservatorium er eit astronomisk observatorium utstyrt med instrument spesielt rekna for undersøkingar av sola. Oslo solobservatorium vart nedlagt som forskingsstasjon i 1987. 

Eit solobservatorium i verdsrommet er Solar and Heliospheric Observatory (SOHO).

Kjelder

Astronomiske observatorium
Solskive

Ei solskive er ei enkel form for solur. Ho består av ei rett stong parallell med jordaksen som, når det er solskin, kastar ei skuggelinje på ei plan flate med inndelt kurvenett. Ut frå stillinga til skuggen vert timevinkelen til sola avlesen, og ein får dermed sann soltid. For å få sonetida må tidsjamninga trekkast frå og lokalkonstanten (som kan vere innarbeidd i kurvenettet) leggast til. Den enklaste typen solskive er polaruret, der avlesingsplanet står vinkelrett på stonga.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 Forstå solskiver gjennom kartprojeksjonar

 
Klokker
Urmakarkunst
Hageutstyr
Solsyklus

Ein solsyklus eller solsirkel er eit tidsrom på 28 julianske år. Ved enden av tidsrommet fell ein særskild dato på same vekedag igjen. Nummeret til året i solsyklusen vert kalla soltalet. Dette vart saman med søndagsbokstaven gjeve i middelalderske kalendarium for å lett kunne gje vekedagen for ein viss dato i året. På 1700-talet vart soltalet mindre viktig etter innføringa av den gregorianske kalenderen.

Kjelder

Kalendrar
Solkvervskoluren

Solkvervskoluren er storsirkelen gjennom polane til ekliptikken og ekvator. Han går dermed òg gjennom solkvervspunkta.

Kjelder

Himmelkoordinatsystem
Solkvervspunkt

Solkvervspunkt er punkt på ekliptikken der solsenteret finn seg ved solkverv.

Kjelder

Himmelkoordinatsystem
Solkverv

Solkverv er dei to tidspunkta i løpet av eitt år då sola finn seg høgast over (sommarsolkverv) og lågast under (vintersolkverv) himmelekvator. Det vil sei at sola har den største positive og negative deklinasjonen. Dette skjer 21. eller 22. juni og 21. eller 22. desember.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Tid for solkverv
Tabellen viser når det er solkverv på forskjellige stader i verda: Timeanddate.no 

Astronomiske hendingar i solsystemet
Kalendrar
Desember
Juni
Dynamikk i solsystemet
Sommar
Vinter
Tid i astronomi
Sibirvandresnipe

Sibirvandresnipe (Tringa brevipes) er ein mellomstor vadefugl i snipefamilien som hekkar i på to åtskilde område: i sentrale Sibir og i austre Russland. Dei lever elles langs kystar i Søraust-Asia og Australasia og på øyar i vestlege Stillehavet.

Skildring 

Denne arten har utsjånad mykje likt den nært nærskylde alaskavandresnipa, T. incana. Men  mellom sibirvandresnipa er 2 - 3 centimeter kortare, ca. 23 og 27 centimeter i kroppslengd og dei veg 80 - 162 gram. Det meste av fjørdrakta i hekketida er i grått, oversida er mørk grå, men undersida kvit med mørke strekar og skjelmønstra sperrestrekar. I vinterdrakta er brystet grått og flekkar og strekar er diffuse. Dei har stutte, mørke gule bein og eit mørkegrått nebb, mørkare mot spissen. I begge sesongdraktene har sibirvandresnipa ei ganske framtredande augebrynstripe. Drakta er gjennomgåande bleikare enn hos alaskavandresnipa.  Begge artane skil seg frå dei andre medlemmene i den biologiske slekta Tringa med fråvære av flekker på vengene, gråaktige venger og rygg, og skjelmønster på brystet som strekkjer seg meir eller mindre over buken i hekkefjørdrakta. 

Utanom hekketida lever sibirvandresnipene spreitt på kystar, frå Taiwan i nord, gjennom Filippinane, sørlege Malayahalvøya, Indonesia, Ny-Guinea og til kystar av Australia.   Dei kan finnast, men er sjeldan langs kystar av Fiji, Tuvalu og New Zealand.

Sibirvandresnipa hekkar i to åtskilte område: i Putoranfjella på Det sentrale sibirplatået samt i austlege Russland inkludert Verkhojanskfjella, og frå Transbajkal i sørvest til Kamtsjatkahalvøya i aust. 

I vinterkvartera beitar dei på mudderbankar, på innelukka kystområde med rev, stein eller berg. Hekkehabitata ligg langs strandlinjer og elveleie med grus, innanfor tundra, boreal barskog og taiga, opptil 1800 moh. Reirplassane er ofte ved eit grusete elveleie, med kan òg ligge i tre. 

Utanom hekkesesongen lever dei i stor grad av krabbar, men òg andre virvellause dyr inkludert krepsdyr, børstemakk, insekt, dessutan litt småfisk. Under hekkesesongen et dei mest vasslevande insekt og larver. 

Lætet skil seg sterkt frå alaskavandresnipa og er skildra som ei høg fløytestrofe med to, nokre gonger tre tonar. 

Storleiken på den totale populasjonen er estimert til å ligge på ca. 44 000 individ og er trudd å vere minkande.

Kjelder 
Referansar 

Notar

Bakgrunnsstoff 

snipefamilien
Fuglar i den palearktiske regionen
Fuglar i den orientalske regionen‎
Fuglar i den australske regionen
Uelands gate

Uelands gate er ei 2,1 kilometer lang gate i Oslo som går mot nord ut frå Maridalsveien, rett sør for Alexander Kiellands plass. Maridalsveien nordover framstår no som ei lita sidegate til Uelandsgate i dette vegskillet.

Uelandsgate går nordover gjennom stroket Ila, kryssar Ring 2, som her heitar Griffenfeldts gate, og går til slutt over i Tåsenveien vidare nordover. Uelands gate, ikkje Akerselva, er tradisjonelt rekna som grensa mellom austkanten og vestkanten i denne luten av Oslo.

Gata fekk namnet i 1879 etter Ole Gabriel Ueland (1799-1879), som var representant på Stortinget i perioden 1833-1869, og då var den leiande mellom bonderepresentantane på Stortinget.

Det er òg Uelands gate i Haugesund og Hamar, O G Uelands gate i Sandnes, og Uelandsgate i Kongsberg.

Gater i Oslo
Sommartriangelet

Sommartriangelet er ein asterisme i form av eit stort, tydeleg triangel som vert danna av dei tre klåre stjernene Vega, Altair og Deneb. Desse stjernene er dei første som blir synlege på nordiske sommarkveldar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Asterismar
Sommar
Speckle-interferometri

Speckle-interferometri er ein teknikk der ein prøver å fjerne effekten av atmosfærisk turbulens (scintillasjon) på avbildinga til eit teleskop. Dette oppnår ein ved databehandling av ei mengde korteksponerte fotografi tekne av objektet i rask rekkefølgje. Teknikken har mellom anna vore nytta for studium av dobbeltstjerner, superkjemper og små områdw av soloverflata, og til å avgjere stjernediametrar.

Kjelder

Interferometri
Astronomisk avbilding
Hepatitt

Hepatitt er ein betennelse som råkar levra. Sjukdommen kan ha ei rekke årsaker og varierande kliniske sjukdomsbilde. Ofte er årsaka ulike virus, men hepatitt kan også koma av autoimmunitet, bruk av alkohol eller medikament.

Sjå òg
Hepatitt A
Hepatitt B
Hepatitt C
Hepatitt D
Hepatitt E

Kjelder

Leversjukdommar
Betennelsar
Spektroheliograf

Ein spektroheliograf er eit instrument for fotografering av sola i monokromatisk lys. Instrumentet vart funne opp av George Ellery Hale i USA og Henri-Alexandre Deslandres i Frankrike i 1891.

Sjå òg 
 Spektrohelioskop
 Helioskop
 Heliometer

Kjelder

Sola
Astronomiske instrument
Oppfinningar i 1891
Spektrohelioskop

Eit spektrohelioskop er eit instrument for visuelle observasjonar av sola i monokromatisk lys. Det vart funnen opp av George Ellery Hale i 1924.

Kjelder

Måleinstrument
Spektroskopi
Teleskop
Astronomiske instrument
Oppfinningar i 1924
Spica

Spica (Vir, α Virginis, Alfa Virginis) er den mest lyssterke stjerna i stjernebiletet Jomfrua, og den 15. mest lyssterke stjerna på nattehimmelen. Ho er ei blå kjempe og ei variabel stjerne av Beta Cephei-typen, 250 ± 10 lysår frå jorda.

Spica er ei tett dobbeltstjerne og dei to stjernene krinsar rundt kvarandre med ein periode på fire dagar. Dei ligg så tett at det ikkje er mogeleg å skilje dei frå kvarandre i eit teleskop. 

Primærstjerna har spektralklasse B1 III-IV. Ho er halvvegs mellom ei subkjempe og ei kjempestjerne, og er ikkje lenger ei klasse B hovudseriestjerne. Dette er ei massiv stjerne so er ti gonger så massiv som sola og har ein diameter som er sju gonger så stor. Den samla lysstyrken til denne stjerna er kring 12 100 gonger så kraftig som sola. Primærstjerna er ei av dei nærmaste stjernene til sola som har nok masse til å ende som ein supernova.

Primærstjerna er ein Beta Cephei-type variabel stjerne med ein lysstyrke som varierer over ein 0,1738 dagar lang periode. Stjerna roterer raskt med ein rotasjonssnøggleik på 199 km/s langs ekvator.

Sekundærstjerna er ei av få stjerner som syner Struve–Sahade-effekten. Dette er ei uvanleg endring i styrken til spektrallinjene, der linjene vert svekka når stjerna flyttar seg bort frå observatøren. Dette kan kome av ein sterk stjernevind frå primærstjerna, som spreiar lyset frå den sekundære stjerna når ho flyttar seg bort. Denne stjerna er mindre enn primærstjerna, og er kring 7 gonger så massiv som sola og 3,6 gonger så stor radius. Spektralklassen hennar er B2 V, som gjer ho til ei hovudseriestjerne.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Spica» frå ,  den 10. juli 2016.  
 

Virginis, Alfa
Dobbeltstjerner
Beta Cephei-variable
Kjempestjerner klasse B
Subkjempe klasse B
Jomfrua
Stjerner med eigennamn
Objekt mindre enn 1000 lysår frå jorda
Spicules

Spicules er element, i røynda supersoniske plasmastråler, som dannar finstrukturen av kromosfæren, den inste delen av atmosfæren til sola.

Ei forskargruppe ved University of Lockheed Martin Solar and Astrophysics Lab har funne ut at spicules vert skapt av spesielle lydbølgjer på soloverflata. Ein spicule varer fem minutt og har ei utstrekking på 600 km og ei høgd på 5000 km. Sjsølv om det til ei kvar tid finst kring 100 000 spicules på sola, har ein ikkje forklart opphavet deira før no. 

Ein datamodell vart bygd opp ved å ta samtidige bilete av soloverflate og plasmastrålene. Ein fann ut at lydbølgjene på overflaten vanlegvis vert dempa før dei når atmosfæren. I ein del tilfelle vil de nå heilt ut i atmosfæren og forvandlast til sjokkbølgjer. Desse skyv stoff opp og ut frå sola.

Kjelder

Solfenomen
Stand i astronomi

Stand eller urstand er skilnaden mellom riktig tid og avlesen tid for eit ur. Eit ur som går for fort har negativ stand, og eit ur som går for sakte har positiv stand.

Kjelder

Tidtaking
Steady-state-teorien

Steady-state-teorien er ein modell for universet der ein tenkjer seg at dette er uendeleg i tid og rom. Føresetnaden for denne modellen er at universet i stor skala er likt overalt og til alle tider. Når ein så observerer at universet utvidar seg, det vil sei at avstandar mellom fjerne galaksar aukar med tida, må det følgjeleg stadig skapast ny materie i verdsrommet, slik at nye galaksar kan dannast. Teorien vart sett fram av dei britiske astronomane Hermann Bondi og Thomas Gold, og matematisk utforma av Fred Hoyle i 1948. Teorien er ikkje lenger aktuell.

Kjelder

Fysisk kosmologi
Tidlegare vitskaplege teoriar
Stadlinje

Ei stadlinje er den geometriske staden for dei punkta som i ein viss augneblink har same himmellekam i same høgd over horisonten. Plasseringa av ei stadlinje vert rekna ut ved hjelp av posisjonstriangelet. Hjørna til dette er senit til observatøren, den nærmaste himmelpolen og den observerte himmellekamen.

Sjå òg
Stadlinjemetode

Kjelder

Himmelkoordinatsystem
Stadlinjemetode

Stadlinjemetode eller Sumnerlinjemetode er ein metode utvikla av den amerikanske sjøkapteinen Thomas Hubbard Sumner i 1837 for stadavgjersle til sjøs. I forskjellege variasjonar har han vore nytta både innafor skipsfart og luftfart, men er no erstatta av moderne metodar, som radionavigasjon og satellittnavigasjon.

Sjå òg
Stadlinje

Kjelder

Navigasjon
Stellarstatistikk

Stellarstatistikk er ei grein av astronomien som ved hjelp av statistiske metodar prøver å finne fordelinga og rørsla til stjernene i verdsrommet.

Kjelder

Stjerneastronomi
Stellar

Stellar eller stellarisk syner til noko som omhandlar stjernene. Der ein på engelsk nyttar stellar, nyttar ein ofte «stjerne-» på norsk.

Sjå òg
Stella

Kjelder

Stjerneastronomi
Stereokomparator

Stereokomparator er eit stereoskop med måleinstrument til nøyaktig samanlikning av to bilete, til dømes ein falsk og original pengesetel eller fotografi av stjernehimmelen til forskjellege tider. Ei lita forskyving av eit punkt gjer at det i stereokomparatoren er rykka ut av biletplanet.

Kjelder

Måleinstrument
Astronomiske instrument
Stjerne-assosiasjon

Stjerne-assosiasjonar er særs opne hopar av stjerner i spiralarmane til Mjølkevegen. Spektraltypen, rørsla og posisjonen deira på himmelen viser at dei har same opphav. Hopane er på grunn av den låge stjernetettleiken særs ustabile og går raskt i oppløysing (10–20 mill. år). Ein veit om kring 100 stjerne-assosiasjonar i Mjølkevegen.

O–B-assosiasjonar består av unge, lyssterke stjerner av tidleg spektralklasse (O og B). Mange av desse ekspanderer, og frå ekspansjonsfarten kan ein rekne ut alderen deira. ξ Tauri-assosiasjonen er til dømes berre 1,3 mill. år gammal. T-assosiasjoner består av T Tauri-stjerner, det vil sei ein type unge stjerner som er assosiert med interstellar materie, og som viser raske og uregelmessige lysvariasjonar.

Kjelder

 
Stjerneastronomi
Galaktisk astronomi
Grønlandsleiret

Grønlandsleiret er ei gate på Grønland i bydel Gamle Oslo. Hovudgata i dette stroket, som òg heiter Grønland og går frå området ved Vaterlands bru over Akerselva, held beinveges fram som gata Grønlandsleiret ved krysset med gata Tøyenbekken. Gata Grønland og Grønlandsleiret var i si tid hovudsambandet mellom sjølve Christiania og det stroket som no heiter Gamlebyen, men vart kalla Oslo den gongen byen heitte Christiania og deretter Kristiania, ettersom Oslo låg her i mellomalderen. Den fyrste Vaterlands bru over Akerselva vart bygd i 1654.

Grønlandleiret går fram til krysset med Schweigaards gate i Gamlebyen, og held fram på andre sida under namnet Oslo gate.

I tidlegare tider var Leiret namnet på Grønlandsleiret og det området gata går gjennom i dag. Dette var då ei strand i Bjørvika der båtar vart drege på land. I mellomalderen gjekk sjøen heilt opp til området der Grønland kyrkje ligg no.

På nordsida av Grønlandsleiret, mellom Borggata og Schweigaards gate, ligg Grønlands park – Botsparken.

Gater i Oslo
Filip Ingebrigtsen

Filip Ingebrigtsen () er ein norsk friidrettsutøvar frå Sandnes som vart europemister på 1500 meter under EM i friidrett 2016 i Amsterdam. Han er medlem i Sandnes Idrettslag. Henrik Ingebrigtsen er hans eldre bror.

Aktiv
Ingebrigtsen er mellomdistanseløpar og deltek også i terrengløp. I 2012-sesongen vart han norsk juniormeister på 1500 meter i Sigdal i juli månad, før han i august tok bronsemedalja på 800 meter under NM i friidrett 2012. Thomas Roth vann den nemnde 800-meteren, med Henrik Ingebrigtsen på sølvplass. Under NM i friidrett 2013 vart Filip Ingebrigtsen noregsmeister på 1500 meter. Seinare i 2013 var han med å vinne gull på 4 x 1500 meter stafett i stafett-NM 2013.

Ingebrigtsen deltok på 1500 meter under EM i friidrett 2014, men tida 3.41,06 var ikkje god nok til at han kvalifiserte seg til finalen. Ei veke etter europameisterskapen tok han sølvmedalja på 1500 m og bronsemedalja på 800 m under NM i friidrett 2014. I NM i friidrett 2015 kopierte han sølvmedalja på 1500 meter, slått av Snorre Løken.

Tidleg i juni 2016 forbetra Ingebrigtsen den personlege rekorden på 1500 m til 3.36,2 under eit stemne i Huelva. Under europameisterskapen i friidrett 2016 i Amsterdam, den 9. juli, spurta Ingebrigtsen frå alle konkurrentane på oppløpssida på 1500 meter og vann med tida 3.46,6. Storebror Henrik Ingebrigtsen fylgde opp med å spurte inn til bronsemedalje på tida 3.47,1, spanske David Bustos fekk sølv, tid 3.46,9.

Kjelder
friidrett.no

Denne artikkelen bygger på «Filip Ingebrigtsen» frå ,  den 10. juli 2016.  
 

Norske friidrettsutøvarar
Norske mellomdistanseløparar
Folk frå Sandnes
Europameistrar i friidrett
Paul Pogba

Paul Labile Pogba () er ein fransk fotballspelar frå Lagny-sur-Marne i Seine-et-Marne-departementet som spelar for den engelske klubben Manchester United. 

Frå 2012 til 2016 spelte han sentralt på midtbana til italienske Juventus. Han har delteke i 37 landskampar for Frankrike i tida 2013-16 og skåra seks mål.

Pogba fekk kontrakt med den engelske klubben Manchester United då han var 16 år gammal, og spelte nokre få kampar for laget i 2011/12-sesongen. Sommaren 2012 valde han å gå til Torino-klubben Juventus og vart seriemeister dei fire fyrste åra han spelte i klubben. I 2015 og 2016 var han attpåtil nasjonal cupvinnar. Han var også med då Juventus tapte finalekampen i Meisterligaen 2015 mot FC Barcelona.

Pogba var fast i fyrstellevaren då Frankrike deltok i fotball-VM 2014 i Brasil, og sameleis då Frankrike var vertsland til EM i fotball 2016.

Kjelder

eu-football

Denne artikkelen bygger på «Paul Pogba» frå ,  den 10. juli 2016.  

Franske fotballspelarar
Juventus-spelarar
Manchester United-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-EM 2016
Spelarar i Fotball-VM 2018
Antoine Griezmann

Antoine Griezmann () er ein fransk fotballspelar frå Mâcon i Saône-et-Loire-departementet som frå 2014 spela på den spanske klubben Atlético Madrid. I tida 2014-16 har han spelt 33 landskampar for Frankrike og skåra 13 mål.

Griezmann debuterte på spanske Real Sociedad hausten 2009 og var med å spele klubben frå San Sebastian opp i Primera Division i 2010. Sommaren 2014 vart han overført til ein annan spansk klubb, hovudstadslaget Atlético Madrid. Han var med då laget tapte Meisterligaen 2016 mot byrival Real Madrid.

Griezmann fekk sin landslagsdebut 5. mars 2014. Sommaren 2014 var han med i alle Frankrike sine kampar under fotball-VM i Brasil. Under EM i fotball 2014 på fransk heimebane markerte han seg med offensivt angrepspel og skåra seks mål i turneringa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antoine Griezmann» frå ,  den 10. juli 2016.  
 
eu-football

Franske fotballspelarar
Real Sociedad-spelarar
Atlético Madrid-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-EM 2016
Spelarar i Fotball-VM 2018