alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Winnipeg

Winnipeg (uttalt /ˈwɪnɨpɛɡ/) er hovudstaden og største byen i provisen Manitoba i Canada. Han ligg nær den midtre breiddegraden i Nord-Amerika, i kryssinga for dei historiske elvene Red og Assiniboine, eit punkt som i dag blir omtalt som The Forks (Skiljevegane). Winnipeg er eit kulturelt og økonomisk regionssenter, og over halve folkesetnaden frå Manitoba bur i og rundt storbyområde som er det åttande største storbyområde i Canada og den sjuande største kommunen. Folkesetnaden i storbyområdet var den 1. juli 2008 på kring 719 200 innbyggjarar. Ein person frå Winnipeg blir kalla ein winnipeggar.

Historie

Før europeisk oppdaging 
Winnipeg ligg i kryssinga mellom elvene Red og Assiniboine som i dag er kjent som The Forks, eit historisk område for kanoruter, der urfolket ferda i tusenvis av år. Omsett til vestleg tyding er namnet Winnipeg det same som «grumsa vatn». Arkeologiske utgravingar og studering av spor i naturen har vist at dei innfødde brukte området i tusenvis av år til camping, jakt og fiske, samt handel og jordbruk.

Kolonisering 
Dei første europearane som oppdaga området var franskmenn som kom dit i 1738. Sieur de la Vérendrye bygde den første handelslenkja på staden, kalla Fort Rouge. Handelen deira pågjekk i mange tiår fram til Hudson's Bay Company etablerte seg. Franskmennene blanda seg etter kvart med urfolkesetnaden både genetisk og sosialt. Desse menneska vart kalla métis, og knytte nære band mellom dei ulike folkegruppene etterkvart som koloniseringa ekspanderte. Lord Selkirk var involvert i den første permanente busetjinga Red River Colony, som låg på eit landområde kjøpt av Hudson's Bay Company. The North West Company grunnla Fort Gibraltar i 1809, og Hudson's Bay Company grunnla Fort Douglas i 1812. Dei to selskapa kjempa om handelsmajoriteten, både mot kvarandre og dei busette, og øydela mange bygningar i kampane. Det mest kjende slaga var mellom métisane og kolonistane til Lord Selkirk, kalla «Battle of Seven Oaks» (slaget om dei sju eiketrea) i 1816.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Winnipeg» frå ,  den 30. juli 2011.  
 

 
Byar i Manitoba
Busetnader grunnlagde i 1738
Winnebago

Winnebago, òg kalla Ho-Chunk, er ein indianarstamme som opphavleg heldt til nord for Lake Winnebago i det noverande Wisconsin i USA. No bur ein del i dette området og ein del på eit reservat i Nebraska. Språket høyrer til sioux-familien. Sjølv kallar dei seg hochungra, som tyder 'opphavsspråk-folket'.

Den tradisjonelle tilpassinga til winnebagoane liknar på tilpassinga til naboane algonkin, med jakt og sanking kombinert med eit forholdsvis rudimentært jordbruk basert på mais, graskar og tobakk. I tillegg dreiv dei ei omfattande villris-sanking. Sjølv om winnebago var og er skogsindianarar, var den språklegkulturelle tilknytinga til slettelandet og prærien tydleg. Dei kryssa Mississippielva på store jaktekspedisjonar etter bison, og slektskapssystemet deira, religiøse førestillingar, klesdrakter og dekorasjonar hadde òg meir slettelandskarakter. Derimot var neverkanoane, trugene, berenetta og mokasinane typisk for skogslandet.

Etter tilkoma til dei kvite vart winnebagoene, i likskap med andre skogsindianarar, trekt inn i pelsdyrfangsten. I løpet av 1800-talet vart dei utsett for eit stadig sterkare press frå styresmaktene som førte til at dei måtte avstå store landområde og vart tvangsforflytta, først til Iowa i 1840, såg til Nebraska i perioden 1863–1865. Dagens Wisconsin-gruppe er etterkomarar av den halvparten av stammen som forlét Nebraska og drog heim i 1880-åra.

Folketalet er vorte rekna til kring 3800 i 1650. Etter sterk nedgang fram til slutten av 1800-talet som følgje av krig, epidemiar og overgrep har mengda auka, og i 1990 vart den totale folkesetnaden oppgjeve til 6920, der 1600 høyrde heime på Nebraska-reservatet. Berre ca. 10 % nyttar morsmålet regelmessig.

Kjelder 

Urfolk i USA
Wisconsin
Nebraska
Odd Winger

Odd Winger () er ein norsk forfattar og journalist fødd i Strinda. 

Winger debuterte i 1953 med romanen Mot Land's End, og har sidan skrive fleire romanar, novellesamlingar og barnebøker.

Han blei tilsett i Dagbladet i 1958.

Bibliografi 
Mot Land's End – roman (1953)
Vinteren – roman (1966)
Romanen – roman (1976)
Scribe – roman (1985)
Novemberspill – novellesamling (1965)
Bilisten – novellesamling (1974)
Byen – novellesamling (1980)

Prisar og utmerkingar 
Gyldendals legat 1966

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Odd Winger» frå ,  den 30. juli 2011.  

Norske romanforfattarar
Norske novelleforfattarar
Vinnarar av Gyldendals legat
Folk frå Trondheim
Norske skjønnlitterære debutantar i 1953
Ibenholt

Ibenholt er eit mørkt, tropisk trevirke som kjem frå fleire artar i slekta Diospyros i ibenholtfamilien. Det er berre den harde kjerneveden i trea som blir kalla ibenholt. Veden er tett, glatt, sterk og hard, men temmeleg sprø. Han har mellom anna vore mykje brukt til inventar, musikkinstrument og utskjeringar. Mellom anna har han vore mykje brukt til dei svarte delane av piano, strengeinstrument og sjakksett.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ibenholt» frå ,  den 30. juli 2011.  
 

Trevirke
Carsten Winger

Carsten Winger' () var ein norsk teater- og filmskodespelar. Winger tok juridisk embetseksamen i 1931 og debuterte som skodespelar i 1932 på Søilen Teater. Han opptredde på Chat Noir, men flytta til Det Nye Teater der han var i meir enn 40 år, berre med to korte avbrot. Han hadde òg ei rekkje filmroller.

Filmografi
 .... parkometervakt 
 (TV) 
 .... myndihetene 
 (TV) .... Mester Bonifacius - en barber 
 .... Hamlet 
 (TV) 
 TV mini-serie 
 (TV) .... professor 
 .... Frantz Villier, aviskonge 
 .... verten 
 .... Hagen 
 .... rektor Ulrichsen 
 .... Herman 
 .... direktøren 
 .... rektor C.W. Ulrichsen 
 .... Arnold Iversen, bruktbilforhandler 
 .... rektor C.W. Ulrichsen 
 .... Bredesen 
 .... rådmann Ludvig Ingstad 
 
 .... Åge Møller, butikksjef i A/S Grammofon 
 .... en annen mangfoldig herre 
 .... Theodor Jensen/Gerhardt Müller 
 .... Einar Wang 
 
 .... ekspeditør i bokhandel 
 .... et spøkelse 
 .... Odd Hansen, revisor 
 .... Halvor 

Skodespelarar frå Oslo
Stein Winge

Stein Winge () er ein norsk teaterregissør fødd i Oslo.

Karriere 

Winge er utdanna skodespelar, men gjekk raskt over til regi. Han vart først kjend gjennom oppsetjinga av Shakespeare sin Hamlet på Trøndelag Teater i 1972. Han var fast tilsett regissør ved Nationaltheatret i perioden 1971–1976. Etter det gjorde han ei rekkje oppsetjingar på Den Nationale Scene.

Han har sett opp førestillingar, hovudsakleg av Shakespeare (Hamlet, Richard II, Richard III, King Lear og Othello), Goethe, Tsjekov, greske tragediar og nesten alle av verka til Ibsen. Han er òg ein sterk fortolkar av samtidsverk som Merlin (Tancred Dorst), Tiden og rommet (Botho Straus) og Døden og jenta (Ariel Dorfman). Han har arbeidt ved alle norske teater, vore teatersjef ved Nationaltheatret og gjort fleire TV-produksjonar, og han har regissert fleire skodespel ved Los Angeles Theatre Centre. Han har hatt oppsetjingar i fleire byar i Europa.

Over ein 30-årsperiode har han regissert meir enn 150 oppsetjingar innan opera og teater. Han er tidlegare kunstnerisk leiar for Torshovteatret, og var teatersjef på Nationaltheatret frå 1990 til 1992. Sidan 1999 har han vore sjefregissør ved Den Norske Operaen. Han sette opp der opp La traviata i 2003 og Barabbas i 2004. Under Ibsenfestivalen 2006 hadde han regien på Ibsens Når vi døde vågner. Han blir i dag rekna for å vere ein av dei leiande regissørane i landet. I 2007 instruerte han Stiklestad-spelet. 16. august 2008 var det premieren på operaen Tosca på Oscarsborg Operaen med Stein Winge som regissør. Winge var med på å etablere Oscarsborg Operaen i 1998. Han var òg regissør for Wolfgang Amadeus Mozart sin opera Tryllefløyten, som vart oppført på Oscarsborg Operaen i 1998.

Winge har òg hatt biroller i filmane Afrikaneren (1966), Papirfuglen (1985) og Døden på Oslo S (1990) Og dessutan ei av hovudrollene Frank, i den NRK-produserte serien Koslig med peis (2010)

Utmerkingar 

Av prisane Winge har vunne er også Heddaprisen. Denne vann han for sin regi av Il Trittico av Puccini. Han er òg utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs orden. Han fekk Kulturprisen av Oslo by i 2006.

Personlege tilhøve
Winge har vore gift med skodespelaren Kari Onstad sidan 1964. Han er far til modell og skodespelar Viktoria Winge og skodespelar Julie Winge. Han var son av kunstnaren Sigurd Winge (f. 1909, d. 1970) og eksskodespelaren Eva.

I eit intervju i 2005, på TV2-serien Tonje Steinsland møter..., fortalde han om ein vanskeleg barndom med mobbing på skulen og korleis dette prega han i vaksen alder. Det vanskelege tilhøvet mellom foreldra hans bidrog òg til at barndomen var tung .

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stein Winge» frå ,  den 30. juli 2011.

Bakgrunnsstoff 
Hans oppsetninger ved Nationaltheatret 
SNL-artikkel om Winge, skriven av Knut Ove Arntzen

Norske teaterregissørar
Norske skodespelarar
St. Olavs Orden
Norske teatersjefar
Folk frå Oslo
Vinnarar av Heddaprisen
The Princess and the Frog

The Princess and the Frog (norsk tittel: Prinsessen og frosken) er ein amerikansk teiknefilm frå 2009 produsert av Walt Disney Animation Studios, delvis inspirert av boka The Frog Princess av E. D. Baker, som igjen var inspirert av eventyret til Grimm-brørne under same namnet.

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar frå Disney
Disney-filmar
Eventyrfilmar
Familiefilmar
Filmkomediar
Filmar frå 2009
Filmar frå USA
Teiknefilmar
I Wanna Go

«I Wanna Go» er ein song av den amerikanske songaren Britney Spears. Songen kom ut 13. juni 2011.

Format og sporliste 
 Digital download
 "I Wanna Go" - 3:30
 German CD single
 "I Wanna Go" – 3:30
 "I Wanna Go" (Gareth Emery Remix) – 5:26
 Digital Remixes
 "I Wanna Go" – 3:30
 "I Wanna Go" (Captain Cuts Club Mix) – 4:43
 "I Wanna Go" (Alex Dreamz Radio Edit) – 4:07
 "I Wanna Go" (OLIVER Extended Remix) – 4:57
 "I Wanna Go" (Deluka BS Radio Remix) – 3:15
 "I Wanna Go" (Wallpaper Extended Remix) – 4:03
 "I Wanna Go" (Smash Mode Radio Remix) – 3:49
 "I Wanna Go" (Disco Fries Radio Remix) – 3:34
 "I Wanna Go" (Jump Smokers Radio Remix) – 4:51
 "I Wanna Go" (Desi Hits! Remix) – 4:36

Songar frå 2011
Britney Spears-songar
Gaffeltyrann

Gaffeltyrann, Tyrannus savana, er ein Suboscines sporvefugl i tyrannfamilien, og er medlem av ei slekt vanlegvis referert til som kongetyrannar, engelsk 'kingbirds'.

Skildring og økologi 
Denne fuglen lever i eit breitt spekter av habitat, inkludert beitemark, skog langs elvebreidder og opne til halvopne tørre område med spreidde tre, og i mangrovar. Flyttfuglar kan samlast i store grupper i Llanos og på øyar i Orinoco i Venezuela. Hekkeområda for nominatarten er frå det sentrale Mexico til sentrale Argentina. I mykje av dette området vil dei vanlegvis opptre heile året, men i dei sørlege delar trekkjer dei nordover for overvintring. Denne arten er òg kjent for å streife mykje, han kan nesten årleg opptre i det austlege USA og inn i Canada. Underarten T. s. monachus hekkar i nordre del av utbreiingsområdet, nord til Mexico og overvintrar i sør.

Denne kongetyrannen byggjer eit grunt koppforma reir 1-10 meter høgt i ein busk eller lite tre. Hoa legg vanlegvis 2 eller 3 egg.

Gaffeltyrannen er kvit under, grå over og har ei svart hette. Hannar viser nokre gonger ei gul kronestripe. Hannar har òg ein ekstremt lang gaffelforma hale enda lengre enn hos slektningen deira, saksetyrann. Hofuglar har ein noko kortare hale, medan han er vesentleg kortare hos ungfuglar. Hannar er 37-41 cm i lengd; hoer 28-30 cm, inkludert halen. Dei veg berre 28-32 gram, mykje mindre enn nært nærskylde kongetyrannar som har halvparten av den totale lengda av denne arten. 

Denne arten er først og fremst ein insektetar, men vil byte til bær og små frukter i løpet av vinteren viss insekta blir mangelvare.

Underartar 
Underartar etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010.

Tyrannus savana:
 T. s. savana: Australmigrant, hekkar sør til Argentina og på Falklandsøyane, overvintring i Sentral-Amerika og på Dei karibiske øyane. Feilnavigerer ofte til austlege USA på hausttrekket
 T. s. monachus:	Borealmigrant, nordre Brasil, Gyana-regionen, Colombia til sørlege Mexico
 T. s. sanctaemartae: Standfugl i kystområda av nordvestre Venezuela og nordre Colombia
 T. s. circumdatus: Standfugl i Amazonasbassenget i Brasil, aust for Manaus

Kjelder 
 Første utgåva av artikkelen byggjer på «Fork-tailed Flycatcher» frå , den 30. juli 2011,

Referansar 

Tyrannfamilien
Spjelkavik

Spjelkavik er ein matrikkelgard i tidlegare Borgund kommune og ein bydel i Ålesund kommune. Bydelen vert jamnast skriven for Spjelkavika.

Matrikkelgarden Spjelkavik, gardsnummer 24 i Borgund og Ålesund, ligg ved sjøen for austenden av Borgundfjorden. Bygda og den seinare bydelen Spjelkavik omfattar også matrikkelgardane Remvik, Spjelkaviknes, Spjelkavikgjerdet, Nedregarden, Lillestølen, Prestesetra og Vasstrand.

Frå 1910-talet voks det fram mykje industri i Spjelkavik. Spjelkavikelva frå Brusdalsvatnet til Borgundfjorden vart utbygt i 1917. Ho gav straum til mellom anna fiskeutstyrprodusenten Spilkevig. Her var òg store verksemder som laga skotøy, møblar og plaststoff. Størstedelen av industrien er avvikla eller utflytt. Sidan 1980-åra har Spjelkavika, gjennom forretningområdet Moa, vakse fram til å verte eit avlastningssenter for Ålesund sentrum. Moa ligg heilt i utkanten av bydelen Spjelkavika, i grenseområda mot Åse og Furmyr.

Spjelkavika er eit ferdslekryss, både E 39 og E 136 møtest og passerer bydelen. Til Ålesund sentrum er det ca. 12 km frå busstasjonen på Moa.

Kjelder 
 Harald Grytten: Byleksikon I, 1997

Geografi i Ålesund
Matrikkelgardar i Møre og Romsdal
Solavågsbygda

Solavågsbygda er ei bygd i Sula kommune på Sunnmøre. Bygda omfattar matrikkelgardane Solavågseidet, Leirvåg, Sunde, Solavåg og Bjørkavåg.

Bygda ligg kring fjordpollen Storevalen og den naturlege kanalen til Storfjorden i sør. Sunde og Leirvåg ligg på austsida av Storevalen, Solavåg og Bjørkavåg på vestsida, medan Solavågseidet ligg nord for fjordpollen.

Fram til 1960-åra var bygda prega av landbruk og noko verksemd knytt til fiskeri og fisketilverking. Sidan 1970-åra har størstedelen av Sunde-Leirvåg vorte utbygt med byggefelt, og framstår i 2011 nærast som forstad.

I 1947 fekk Solavågsbygda ferjesamband over Storfjorden med Festøya i Ørsta. Ferjeleiet ligg på Sunde og har vorte utbygt ei rekke gonger. E 39 går frå Sunde, forbi Leirvåg og Solavågseidet og vidare austover til Vegsundbrua.

Bru og veg mellom Sunde og Solavåg vart bygt i 1961.

Kjelder 
 Ragnar Øvrelid: Borgund og Giske, band III. 1964

Geografi i Sula
Bygder i Møre og Romsdal
Vegsundbrua

Vegsundbrua er ei bru mellom øyane Oksnøya og Sula på Sunnmøre. Brua er ein del av E 39.

Vegsundbrua går over det tronge Vegsundet, som ligg mellom nordaustdelen av øya og kommunen Sula og matrikkelgarden Vegsund i Ålesund. Vegsundet er ein passasje i fjordsystemet mellom Flisfjorden i aust og den fjernare Åsefjorden i vest. Brua vart bygt i 1977 og er den andre brua på staden. Ho er ei bjelkebru. Den fyrste Vegsundbrua vart bygt i 1938 og var ei bogebru.

Kjelder 
 Harald Grytten: Byleksikon I, 1997

Vegbruer i Møre og Romsdal
Bjelkebruer
Vegar i Sula
Vegar i Ålesund
Bruer opna i 1977
1977 i Noreg
Mitt vesle land

«Mitt vesle land»  eller «Mitt lille land» er ein song av Ole Paus frå promo-albumet med same namn. Sondre Bratland har framført ein nynorsk versjon av songen. Songen har blitt omtalt som ei lyrisk skildring av Noreg. Den vart populær etter terrorangrepa i Noreg i 2011, noko som førte til at songen blei omtalt som «den nye nasjonalhymnen». Uttrykket «mitt lille land» har òg gått inn i språket som eit kallenamn på Noreg.

Cover-versjonar

Songen har blitt nytta som melodi på TV 2 Nyhetenes profilerande filmar siden starten av 1990-talet, med cover-versjoner av mellom andre Sondre Bratland, Christine Guldbrandsen, Maria Solheim, Thomas Dybdahl, Mari Boine (på samisk), Anne Grete Preus, Haddy N'jie, Kurt Nilsen, D.D.E., Sølvguttene, Tone Damli Aaberge og Maria Mena.

Terrorangrepet 2011

Etter terrorangrepa i Noreg i 2011 vart songen særs populær. Maria Mena la ut sin coverversjon av songen på Facebook, som ho i samarbeid med TV 2 laga «til minne og trøst», mens Ole Paus' originalversjon klatra nesten til toppen av iTunes si nedlastingsliste.

Minnekonserten «Mitt lille land»

NRKs minnekonsert i Oslo domkyrkje laurdag 30. juli hadde tittelen «Mitt lille land», med songen «Mitt lille land» framført av Maria Mena.

Referansar 

Norske songar
Songar frå 1994
Albumet Mitt lille land

Mitt lille land er eit promo-album med Ole Paus, utgitt i samanheng med folkeavrøystinga om EU-medlemskap i 1994.

Sporliste

 «Mitt lille land»
 «Hekken til Jakobsen»
 «Grensevakt»
 «Sjølråderetten fallera!»

Musikkalbum frå 1994
Ole Paus-album
Blindheim i Ålesund

Blindheim i Ålesund er ein matrikkelgard i tidlegare Borgund kommune og ein bydel i Ålesund. Blindheim har gardsnummer 17 i Borgund og Ålesund.

Garden Blindheim ligg for austenden av Åsefjorden, om lag 300 meter frå sjøen. Han ligg på sørsida av Oksnøya og har sidan 1960-åra vorte sterkt utbygt av byggefelt og handelsområde.

Vegkrysset mellom E 39 og Riksveg 60 er på Blindheim.

Kjelde 
 Harald Grytten: Byleksikon I, 1997

Geografi i Ålesund
Matrikkelgardar i Møre og Romsdal
Magerholm

Magerholm er ein matrikkelgard i tidlegare Borgund og noverande Ålesund kommune. Garden har gardsnummer 1 og var opphavleg den austlegaste garden i Emblemsbygda i Borgund. Han ligg på sørsida av Oksnøya, ved Storfjorden.

Magerholm fekk i 1937 ferjesamband over Storfjorden med Sykkylven kommune. Ferjeleiet har vorte utbygt mange gonger, og er i dag del av riksveg 60.

Kjelde 
 Harald Grytten: Byleksikon I, 1997

Geografi i Ålesund
Matrikkelgardar i Møre og Romsdal
Windwardøyane

Windward Islands eller Windwardøyane (tyder «øyane i lovart») er dei sørlege øyane i Dei små Antillane innanfor Vestindia.

Namn og geografi 

Øyane har fått namnet Windward frodi dei ligg i lovart eller på vindsida for seglskipa som kom til Den nye verda i forhold til Leewardøyane («leside-øyane»), sidan passatvindane i Vestindia bles frå aust til vest. Dei transatlantiske straumane og vindane som gjev den raskaste ruta over havet førte desse skipa til den grove delelinja mellom Windward- og Leewardøyane. Fartøy i den atlantiske slavehandelen som reiste frå den afrikanske Gullkysten og Guineabukta ville først nå dei søraustlegaste øyane i Dei små Antillane nårde dei reiste vest-nordvestover mot Karibia og Nord- og Mellom-Amerika. Øyrekkja dannar den austlegaste grensa for Det karibiske havet.

Windwardøyane er frå nord til sør: 
Dominica
Martinique (eit oversjøisk departement i Frankrike)
Saint Lucia
Saint Vincent
Grenadinane
Grenada

Barbados, Trinidad og Tobago vert ikkje rekna som ein del av Windwardøyane, men vert stundom rekna med fordi dei ligg i lovart i forhold til dei andre øyane i Karibia.

Terminologi 
På somme språk vert Windward og Leeward rekna som forskjellige øygrupper. I begge tilfelle, vert dei aust/søraustlegaste øyane kalla Windward, medan dei vestlegaste vert kalla Leeward. Øygruppa langs kysten av Venezuela vert kalla Leeward Antillane på engelsk.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Windward Islands» frå ,  den 31. juli 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjå òg 
Leeward Islands
Britiske Windward Islands
Dei små Antillane
Solnør

Solnør er ein matrikkelgard i Ålesund kommune på Sunnmøre.

Solnør er ein storgard, og høyrde i mellomalderen til Giskegodset. Riddaren Alv Knutsson fekk hand om garden i 1490, etter reformasjonen vart han krongods. Krona selde garden i 1690, som så fram til 1820 var i kakseætta Abelseth si eige. Ludvig Daae kjøpte garden i 1820, som sidan har vore eigd av etterkomarar i Daaeætta. Ludvig Daae var i si tid eigar av garden/godset.

Gardsdrifta vart avvikla kring om 1980. Jorda vart på 1980-talet utbygt til golfbane.

E 39 går forbi Solnør. Våningshuset på godset er godt synleg frå europavegen.

Kjelder 
 Norsk Allkunnebok, X. bandet. 1964

Bakgrunnsstoff 
 

Matrikkelgardar i Møre og Romsdal
Kulturminne i Ålesund
Freda bygg i Møre og Romsdal
Skodje
Vadheim

Vadheim er ein industri- og strandstad og tidlegare trafikknutepunkti Høyanger kommune i Vestland. Bygda ligg ved Vadheimsfjorden, ein arm av Sognefjorden. Fylkesveg 55 endar i Vadheim og møter E39.

Folketalsutvikling

Kjelder 
 Norsk Allkunnebok, X. bandet. 1966

Denne artikkelen bygger på «Vadheim» frå ,  den 31. juli 2011.  

Busetnader i Høyanger
Bygder i Vestland
Utgåtte tettstader
Windjammer

Windjammer er ein amerikansk film der filmteamet følgde seglskipet «Christian Radich». Det var den einaste filmen som vart teken opp i film-formatet Cinemiracle som gav dei som såg han ei spektakulær oppleving av seglasen på 17 500 nautiske mil.

Skipet og besetninga vart filma under seglasen frå Oslo, til Madeira, så vidare over Atlanterhavet til Karibia, så vidare til New York by, så til Portsmouth i New Hampshire, og frå der tilbake til Oslo. Verdspremiere var ved Grauman's Chinese Theatre i Hollywood, den 8. april 1958, og filmen gjekk i 35 veker.

Rolleliste
Bjørn Amvik, kadett #5
Arne Andersen, motormann
Per Antonsen, kadett #21
Niels Arntsen, overstyrmann
Svein Aske, kadett #23
Trygve Bendiksen, assistent til båtsmann
Tore Bilet, kadett #85
Sigurd Borgen, seglmaker
Even Børresen, kadett #31
Pablo Casals, seg sjølv 
Jan Christiansen, kadett #28
Peer Dahl, kadett #25
Thor Dalelv, kadett #84
Johan Egeland, kadett #9
Asbjørn Espenak, båtsmann
Arthur Fiedler, seg sjølv
Leiv Fornes, kadett #4
Tor Fossnes, kadett #14
Arian Fredriksen, assistent til båtsmann
Harry Guttersrud, kadett #20
Jan Halvorsen, kadett #34
Gunnulv Hauge, doktor
Gunnar Haugsvaer, assistent til båtsmann
Fred Hegerstrøm, kadett #15
Audun Heggertveit, kadett #70
Nils Hermansen, maskinsjef
Edvard Hokland, kadett #22
Kjell Holm, kadett #30
Jan Høyberg, kadett #29
Knut Iversen, andrekokk
Per Johnsen, kadett #33
Per Kirkaune, kadett #72
Reidar Kjelstrup, kadett #6
Yngvar Kjelstrup, kaptein
Olav Knudsen, kadett #12
Lasse Kolstad, assistent til båtsmann
Kjell Kristensen, kadett #73
Arild Kristoffersen, kadett #7
Harmvild Landstad, kvartermeister
Jørgen Lanes, kadett #11
Sven Erik Libaek, kadett #35 (også kjend som Svein Erik Libæk)
Ola Maerk, kadett #71
Tor Markussen, kadett #3
Geir Ivar Nustad, kadett #10
Bjørn Owren, kadett #80
Stein Petterson, kadett #81
Carl Robert Pihl, kadett #18
Jon Reistad, kadett #16
Semund Remøy, andrestyrmann
Frode Ringheim, kadett #24
Tor Rue, kadett #19
Thormod Saglien, kadett #83
Bjørn Sandbech, kadett #1
Eigil Sandnes, kadett #27
Otto Snildal, kadett #17
Sverre Solheim, stuert
Tor-Arne Strømmen, kadett #82
Oscar Strønen, førstestyrmann
Hans Tandberg, kadett #26
Kaare Terland, kadett #2
Frithjof Thoresen, kadett #8
Tormod Tofteland, kadett #13
Harald Tusberg, kadett #32
Forteljaren gjennom heile filmen er Erik Bye.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Windjammer» frå ,  den 31. juli 2011.

Bakgrunnsstoff
Utfyllande side på engelsk og tysk om filmen

Engelskspråkleg side, "cast and credit" 

USA-amerikanske dokumentarfilmar
Filmar frå 1958