alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Generalbass

Generalbass eller basso continuo (italiensk uavbroten bass) er ein akkompagnemensteknikk som oppstod i overgangen til barokken då musikkidealet i renessansen med fleire sjølvstendige stemmer (polyfoni) vart erstatta med ei enkelt melodistemme over eit eller fleire akkompagnerande instrument (monodi).

I barokkmusikken har melodistemma fokus, medan generalbassen dannar den harmoniske grunnstrukturen og improviserte mellomstemmer fyller ut lydbiletet.

Akkordane til generalbassen vart ikkje skrivne ned, men besifra (jfr. gitarbesifring) med tal og andre symbol. Detaljane rundt akkordane vart overlatt til utøvaren som ofte improviserte stemma si. Medan moderne utgåver gjerne gjev ein ferdig akkordgang i noteskrift kunne særs tidleg musikk heilt mangle besifring slik at musikarane sjølv valde akkordar ut frå den musikalske samanhengen.

For å spele akkordane brukte ein fleirstemmige instrument som regal (i tidlegbarokken, dette instrumentet gjekk snart av mote), orgel, orgelpositiv, cembalo, spinett, lutt, teorbe, gitar eller harpe. Sjølve bass-stemma vart ofte spelt på eit bassmelodiinstrument som til dømes cello, kontrabass, bassgambe, fagott, bassdulzian, posaune og rankett.

Ofte vart det ikkje gjeve generalbass-instrument slik at utøvarane hadde fridom til å velje etter kva ein hadde tilgjengeleg eller kva ein syntes passa musikken best.

I større orkester var det gjerne fleire akkord- og bassmelodiinstrument som spelte vekselvis eller saman. Titlane på mange barokkstykke nemner at musikken skal utførast med ein slik continuo-gruppe som til dømes J. S. Bach sin Konsert for 2 fiolinar, strykarar og continuo i d-moll.

Døme 
Eit døme frå Johann Sebastian Bach sin Johannespasjon. Her vert resitativet (recitativo secco) ført an av «tørre» akkordar:

Bakgrunnsstoff
Forklaring med mange notedøme (tysk)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Basso continuo» frå ,  den 3. april 2010.  

Musikkterminologi
Musikknotasjon
Bass
Akkompagnement
Teorbe

Teorbe (òg theorbe) er eit strengeinstrument av klimpretypen.

Namnet «teorbe» ([italiensk]] tiorba, fransk théorbe, engelsk theorbo) kan nyttast om fleire ulike bassluttar som har det til felles at dei er utstyrte med ein ekstra kasse for bass-strengane: liuto attiorbato, arciliuto, chitarrone, fransk théorbe des pieces, engelsk theorbo, erkelutt og barokklutt. Etymologien til namna er enno ikkje avklart. 

Den nye musikken frå rundt 1600 (monodi, Giulio Caccini) kravde instrument med eit djupt bassregister til akkompagnering. Djupe tarmstrengar kan ein anten gjere lengre eller tjukkare, men særs tjukke tarmstrengar har dårleg klang så ein forlenga halsen til instrumenta og sette på ein ekstra kasse for strengar og stemmeskruar. 

Eit anna kjenneteikn ved dei ulike teorbetypane er storleiken og det lange gripebrettet som kan variere mellom 76 og 98 cm. Ein kunne ikkje lage så lange tarmstrengar som samtidig skulle gje ein høg tone så ein stemte det første og delvis òg det andre strengeparet (kor) ein oktav ned (chitarrone, théorbe des pieces) slik at det tredje koret er høgast stemt. 

Dei viktigaste teorbistane i Italia var Johann Hieronymus Kapsberger og Alessandro Piccinini. Så langt kjenner ein ikkje solomusikk for teorbe frå England, men William Lawes og andre brukte det i kammermusikk. I Frankrike vart teorben brukt til etter 1750 både i kammermusikk og i orkestermusikk (Nicolas Hotman, Robert de Visée). I hofforkestra i Wien, Bayreuth og Berlin var det teorbistar til langt etter 1750 (Ernst Gottlieb Baron, Francesco Conti).

Solomusikk for teorbe vart notert både i lutt- og gitartabulatur.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Teorbe» frå , den 3. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Lynda Sayce (engelsk)
 Arto Wikla (engelsk)

Klimpreinstrument
Historiske musikkinstrument
Arie

Ein arie er eit nummer som vert utført av éin songar i ein opera eller eit oratorium. Før ein stor arie er der ofte eit resitativ. Mindre pompøs og relativt kortare solosang i opera vert nokre gonger kalla ein arietta.

Ordet er italiensk og har same opphav som det engelske air (Londonderry Air), altså ein melodi. Uttrykket oppstod på 1300-talet og skildra då ein måte å synge på. Sidan etablerte det seg ei fast form (ABA) der første del var den som presenterte motivet, andre del utvikla det og siste del gav songaren høve til å improvisere over første del. Den siste delen vart ikkje skriven av komponisten, han nytta uttrykket Da Capo (frå byrjinga) og overlet resten til solisten. Av den grunn vert slike ariar kalla Da Capo-ariar.

Ariar var særs vanleg i barokkmusikk. Bach har ei rekkje slike ariar i musikken sin. Kantaten Jauchzet Gott in allen Landen (BWV 51) (1730) startar med ein arie for sopran og trompetsolist. Frå Händels Messias er nok bassarien The Trumpet Shall Sound den mest kjente.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Arie» frå , den 3. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 The Aria Database

 
Songformer
Italienske ord og uttrykk
Operaterminologi
Thomas Campion

Thomas Campion, ofte Campian () var ein engelsk komponist, poet og lege. 

Campion studerte ved Peterhouse College i Cambridge, men enda studiet utan å ta noko grad. Han studerte seinare rettsvitskap i London, men ser ikkje ut til å ha praktisert som jurist. 10. februar 1605 fekk han i staden ein medisinsk grad ved Universitet i Caen.

Han debuterte som poet i 1591 då fem av arbeida hans vart publisert i ei utgåve av Sir Philip Sidneys Astrophel and Stella. 

Campion skreiv over hundre songar med luttakkompagnement, den første samlinga gav han ut saman med Philip Rosseter i 1601 og fire fleire følgde. I 1615 publiserte han ei bok om kontrapunkt, A New Way of Making Fowre Parts in Counterpoint By a Most Familiar and Infallible Rule, gjeven ut på ny i 1660. Campion døydd i 1620 i London, truleg i pesten.

Bakgrunnsstoff 
 Thomas Campion: MIDI-filer Tony Catalano's Classical Guitar MIDI Page

Notar

Media

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Thomas Campion» frå , den 3. april 2010. 
 

Renessansekomponistar
Barokkomponistar
Engelske komponistar
Engelske diktarar
Musikarar frå London
Jacobus Clemens Non Papa

Jacobus Clemens Non Papa, òg Clemens non Papa, Jacques Clément eller Jacob Clemens non Papa (fødd 1510 truleg i Middelburg i Flandern, død mellom 1556 og 1558 i Dixmuiden) var ein flamsk renessansekomponist.

Biografi 
Det eigentlege namnet hans var Jacques Clement, og det er usikkert kvifor han kalla seg sjølv «non Papa». Kanskje ville han ikkje blandast saman med diktaren Jacobus Papa som òg levde i Ieper (Ypres), eller kanskje han ikkje ville forvekslast med pave (papa) Klemens VII.

Ein kjenner lite til dei yngre åra hans, først seint på 1530-talet publiserte Pierre Attaingnant ei samling av chansonane hans i Paris. I 1544 vert Clemens non Papa nemnt som songmeister ved St. Donatian i Brugge, i 1550 som songar og komponist ved katedralen i ’s-Hertogenbosch.

Musikk 
Til forskjell frå mange av hans samtidige ser det ikkje ut til at Clemens var i Italia, det finst i alle fall ingen italiensk påverknad i musikken hans. Han var ein av dei viktigaste komponistane i epoken frå Josquin Des Prez til Giovanni Pierluigi da Palestrina og vart heldt for å vere motetten sin meister. 

Med tanke på at karrieren hans berre varte i knapt to tiår var Clemens ein særs produktiv komponist.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Clemens non Papa» frå ,  den 3. april 2010.

Bakgrunnsstoff 

Renessansekomponistar
Flamske komponistar
Personar frå Zeeland
Fødde i 1510-åra
Døde i 1550-åra
William Cornysh

William Cornysh den yngre (òg skrive William Cornish) (ca. 1465 – oktober 1523) var ein engelsk komponist, dramatikar, skodespelar og poet.

Liv 
I dei einaste overlevande dikta hans, som vart skriven i Fleet Prison, hevdar han at han vart dømd på falskt grunnlag og derfor uskuldig dømd. Det er ikkje kjend kva han vart dømd for. Det er ikkje sikkert han er komponisten av musikken ein finn i Eton Choirbook, som i så fall er skriven av faren, som òg heitte William Cornysh, og som døydde kring 1502. Den yngre Cornysh hadde eit prestisjeyrke hos kongen, som Master of the Children ved Chapel Royal og ansvarleg for den musikalske og dramatiske underhaldninga ved hoffet og under viktige diplomatiske hendingar som Field of the Cloth of Gold og besøk frå andre hoff frå Frankrike og Det tysk-romerske riket. Denne stillinga hadde han til han døydde.

Musikkverk 
Eton Choirbook (samla kring 1490 - 1502) inneheld fleire verk av Cornysh: Salve Regina (som finst i fleire andre kjelder òg), Stabat mater, Ave Maria mater Dei, Gaude virgo mater Christi og ein tapt Gaude flore virginali. Caius Choirbook (c 1518-20) inneheld ein Magnificat. Andre kjelder refererer til tapte verk, tre messer, ein annan Stabat mater, ein annan Magnificat, Altissimi potentia og  Ad te purissima virgo. Han skreiv òg verdsleg vokalmusikk og den kjende engelske religiøse hymnen Woefully arrayed. Det finst òg eit utvida og noko lærd tredelt instrumentalt verk basert på steg i heksakkord, Fa la sol og  eit anna stykke utan tittel. Desse verdslege verka finn ein i den såkalla Fayrfax Book (kopiert i 1501).

Om all den tidlege religiøse musikken er av den same Cornysh (den yngre) som den verdslege musikken, så var han ein komponist med stor breidd, men ikkje utan sidestykke. Enkelte av verka dukkar opp nesten to tiår etter at den eldre Cornysh døydde, så desse er mest truleg av den yngre Cornysh.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «William Cornysh» frå ,  den 3. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Litteratur 
 Scholes, Percy (1970) The Oxford Companion to Music; 10. utg. Oxford University Press; s. 259

Bakgrunnsstoff 
 
 

Fødde i 1460-åra
Døde i 1523
Renessansekomponistar
Engelske komponistar
Thomas Crecquillon

Thomas Crecquillon (Thomas Crequillon) (ca. 1505 – truleg tidleg 1557) var ein fransk-flamsk komponist i renessansen. Han vert rekna som eit medlem av den flamske skulen. Ein kjenner ikkje til kvar han vart fødd, men det var truleg i regionen som då vart kalla Nederland og han døydde truleg i Béthune.

Ein kjenner særs lite dei tidlege åra hans. Han var medlem av kapellet til keisar Karl V, men om han var maître de chapelle eller berre ein songar veit in ikkje visst sidan dokumenta frå denne tida er noko motstridande. Seinare ser han ut til å ha hatt stillingar ved Dendermonde, Béthune, Leuven og Namur. I motsetnad til mange av komponistane av den flamske skulen ser han ikkje ut til å ha reist til Italia eller andre delar av Europa. Truleg døydde han i 1557, kanskje i pesten som råka Béthune dette året. 

Musikken til Crecquillon vart høgt verdsett av hans samtidige og syner ein harmonisk og melodisk glattheit som varslar den polyfoniske stilen til Palestrina. Han skreiv tolv messer, over 100 motettar og nesten 200 chansons. Stilmessig nytta han imitasjonsprinsippet, på liknande måte som Josquin des Prez, i nesten alle dei religiøse verka sine (messene og motettane). Dette følgjer trenden på denne tida mot gjennomtrengande imitasjon og polyfonisk kompleksitet. I motsetnad til Josquin, varierer Crecquillon sjeldan teksturen sin for dramatisk effekt, og føretrekte heller glattheit og konsistens. 

Dei verdslege chansons han skapte nytta òg denne imitasjonsteknikken, i motsetnad til dei fleste andre komponistane på hans tid. Sidan dei var hermande var chansonane hans ein av dei beste modellane for den seinare utviklinga av den instrumentale canzonaen, som har direkte utvikla seg frå chanson. Mange av chansonane hans vart arrangerte for instrument, særleg lutt.

Trykkarane Pierre Phalèse (frå Leuven) og Tielman Susato (frå Antwerpen) publiserte meir musikk av han enn av nokon annan komponist, og syner det gode ryktet han hadde på denne tida. I dag er derimot ikkje musikken hans like mykje innspelt som andre flamske komponistar frå denne tida.

Notar

Litteratur 
 Gustave Reese, Music in the Renaissance.  New York, W.W. Norton & Co., 1954.  (ISBN 0-393-09530-4)
 "Thomas Crecquillon."  The New Grove Dictionary of Music og Musicians, ed. Stanley Sadie.  20 vol.  London, Macmillan Publishers Ltd., 1980.  (ISBN 1-56159-174-2)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Thomas Crecquillon» frå ,  den 3. april 2010.  

Fødde i 1500-åra
Døde i 1557
Flamske komponistar
Renessansekomponistar
Canzone

Canzone eller canzona (italiensk for song) er både ei songform, ein slags instrumental chanson og ei lyrikkform som dukka opp på 1500-talet. Seinare vart det nytta om musikkstykke for eit ensemble i fleire delar eller tempo. 

I italiensk musikk tidleg på 1500-talet vart canzone nytta om enkle, fleirstemmige, verdslege songar, som var forløparar for madrigalen. Seinare på 1500-talet vart canzone eller canzonetta nytta om polyfon song med musikk og tekst som hadde ein lettare tone enn madrigalane. 

Den instrumentale canzonen var først baserte på fransk-flamske polyfoniske songar (chanson), og seinare vart dei komponert individuelt. Dei instrumentale canzonane, slik som dei for messinginstrument av Giovanni Gabrieli, påverka fugen og vart direkte føregjengarar for sonaten. 

På 1700- og 1800-talet vart canzonen nytta om eit enklare, lyrisk musikkstykke, både vokalt og instrumentalt.

Lyrikk 
I lyrikk er canzone ei lyrisk kunstform, som opphavleg kom frå italiensk dikting. Han vart utvikla frå italiensk song i jambisk metrum. Forma er særleg kjend frå Cavalcanti, Dante og Petrarca, men er òg brukt i nyare tid.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Canzone» frå ,  den 3. april 2010.  
 
 

Renessansemusikk
Musikksjangrar
Metrikk
Homofoni

Homofoni (frå gresk homophōnía, «lik klang») er eit omgrep nytta om fleirstemmig musikalsk satsteknikk, der ei melodistemme fører og ein eller fleire stemmer følgjer og dannar akkordar med melodistemma på toppen. Dei akkompagnerande stemmene følgjer alltid rytmen til melodistemmen eller tett opp mot, i motsetnad til polyfoni.

Sjå òg 
 Monofoni
 Polyfoni
 Heterofoni

Musikalsk tekstur
Harmoni

fr:Homophonie#Musique
Monofoni

Monofoni tyder innan musikken einstemmigheit. Før kring 800-talet var monofon musikk det normale. Eit kjent døme på monofoni er gregoriansk song.

Monofone musikkinstrument kan berre spele ein tone av gangen og kan derfor ikkje spele akkordar. Døme på monofone instrument er dei fleste messing- og treblåseinstrument, som trompet og klarinett.

Dette må ikkje forvekslast med monofoniske lydinnspelingar (mono) der musikk vert gjeven att i éin lydkanal i motsetnad til stereo og surround der to eller fleire lydkanalar vert nytta; mono-innspelingar er fullt i stand til å gje att polyfonisk musikk.

Sjå òg 
 Polyfoni
 Homofoni
 Heterofoni

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monofoni» frå ,  den 3. april 2010.  
 

Mellomaldermusikk
Musikalsk tekstur
Harmoni
Heterofoni

Heterofoni er ei form for fleirstemmig musikk, som ein ofte finn i orientalsk musikk. Heterofoni er ein mellomting mellom homofoni og improvisasjon, der ein melodi vert utført av fleire instrument samtidig, men på litt forskjellig måte, ved hjelp av ulike ornament, og ulike spontane melodiske og rytmiske innfall.

Sjå òg 
 Polyfoni
 Homofoni
 Monofoni

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heterofoni» frå ,  den 3. april 2010.  
 

Musikalsk tekstur
Homorytme

Homorytme er ein musikalsk tekstur med ein rytmisk einsformigheit i alle delar eller særs lik rytme, som til dømes i ein enkel hymne eller koral. Homorytme er eit vilkår for homofoni.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Homorhythm» frå ,  den 3. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikalsk tekstur
Musikalsk tekstur

I musikk er tekstur måten melodi, rytme og harmoni vert kombinert til eit musikkverk (Benward & Saker 2003, 131), og er derfor avgjerande for den heilskaplege kvaliteten til musikkstykket. Tekstur vert ofte skildra med omsyn til tettleik eller tjukkleik og register eller breidda mellom dei lågaste og høgaste tonane. Teksturen til eit musikkstykke kan påverkast av talet på og karakteren til partane som vert spelt samstundes, klangen til instrumenta eller stemmene som spelar desse partane, og harmonien, tempoet og rytmane som vert nytta. 

Typane som vert kategoriserte etter kor mange partar det er og forholdet mellom dei vert analyserte og fastsett gjennom grunnleggande teksturelement. 

Dei vanlege musikalske teksturane er monofoni, polyfoni, homofoni, homorytme og heterofoni

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Texture (music)» frå ,  den 3. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Benward & Saker (2003). Music: In Theory og Practice, Vol. I. Seventh Edition. ISBN 978-0-07-294262-0.

Bakgrunnsstoff
A Guide til musikalsk tekstur med multimedia  (engelsk)
Kontrapunkt

Kontrapunkt (frå latin punctus contra punctum, det vil seie 'note mot note') er ein teknikk innanfor musikalsk komposisjon der musikken består av sjølvstendige stemmer som samspelar med kvarandre. Omgrepet stemmer har ulike tyding innanfor kunstmusikk og populærmusikk. I populærmusikken er stemmene normalt usjølvstendige, sidan dei er bundne ved hovudmelodien.

I praksis seier ein at eit motiv/tema er kontrapunktisk til eit anna. Såkalla enkelt kontrapunkt tyder at éi stemme samsvarar til eit fast tema, medan ei anna stemme samsvarar til den første, men er fri i forhold til fast tema – altså ei fri stemme. Men vi snakkar heile tida om stemmer med melodisk og rytmisk særpreg, altså sjølvstendige stemmer, ikkje reine utfyllingsstemmer. Dobbelt kontrapunkt vil sei at begge stemmer samsvar forpliktande til tema slik at det er to tema som er bundne til kvarandre. I praksis vil det vere slik at stemme 1 startar med hovudtema, stemme 2 overtar hovudtemaet, medan stemme 1 held fram med kontrapunktet/mottemaet. Etter kvart som musikken utviklar seg, blir begge temaa gjort greie for, ofte er dei saman, av og til kvar for seg – dei byter plass, skiftar toneart, kjem i forskjellig fart, opp-ned osv. I ein fuge er det oftast fire stemmer som alle samsvar til eit hovudtema og eit fast mottema (kontrapunkt) samt at det kan skje mykje anna undervegs. 

Kontrapunkt handlar altså om tema/motiv som vert sett opp mot kvarandre – og vel å merke sett opp mot kvarandre samstundes, og ikkje som i den seinare sonatesatsen der to tema opptrer etter kvarandre og utgjer ein kontrast.

Eit omgrep som slektar på kontrapunkt er polyfoni.

Nesten all klassisk musikk og notids kunstmusikk er kontrapunktisk i ulik grad. Spesielle former er kanon og fuge. Kontrapunktteknikken vart utvikla spesielt av Palestrina på 1500-talet, og Bach på 1700-talet, og studiar av uttrykksformene til desse komponistane er obligatoriske for dagens komposisjonsstudentar. Kontrapunkt vert nytta til og med i forskjellig populærmusikk, synth-, techno- og chip-musikk. Aldous Huxley skreiv om teknikken i romanen sin Kontrapunkt (Point Counter Point) frå 1928. Ein annan forfattar, tsjekkaren Milan Kundera har vore opptatt av kontrapunkt som litterært omgrep i mange av sine romanar. I essaysamlinga Romankunsten gjev han inngåande teoretiske forklaringar på litterært og musikalsk kontrapunkt.

Anna 
Kontrapunkt var også eit fjernsynsprogram i Norden, som i Noreg gjekk på NRK i perioden 1971 til 1990

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kontrapunkt» frå ,  den 3. april 2010. 
  oppgav desse kjeldene:

Musikalsk tekstur
Harmoni
Musikkformer
Medieteknologi

Mediateknologi er eit omgrep som fevnar om teknologien som ligg til grunn for ulike former for media, som lyd, bilete, film, video. Media som nyttar fleire av desse teknologiane samstundes vert kalla multimedia. Teknologien for modere media er tufta på digitalteknikk, signalhandsaming og kommunikasjonsteknologi og mykje av teknologien er lik for dei ulike meidia.

Sjå òg 
 Audioteknologi
 Filmteknologi
 Videoteknologi
 Spelteknologi
 Signalhandsaming
 Kommunikasjonsteknologi
Kolbein Lauring

Kolbein Widrik Lauring () var ein norsk motstandsmann under andre verdskrigen. 

Han voks opp på Ljan utanfor Oslo. Saman med sin barndomsven Max Manus deltok han i fyrstegongstenesta,
i Vinterkrigen, under kampane ved Kongsvinger og under angrepet på Noreg april 1940.
Etter at krigen braut ut, gjekk han inn i motstandskampen, der han blant anna saman med Max Manus og Gunnar Sønsteby gav ut den illegale avisa Vi vil oss et land.

I februar 1941 vart han arrestert av tyskarane og send til Grini fangeleir,der han sat i arrest i to år og ni månader. Då han slapp ut, heldt han fram i motstandskampen og deltok på fleire sabotasjeoppdrag dei to siste åra av krigen.
Mellom anna deltok han i sabotasjeoppdraga mot tyske skip.
Som følgje av Operasjon Derby, gjennomførte tyskarane ein rassia mot mistenksame bustader i Osloområdet den 4. april 1945. Blant anna vart huset hans på Ljan omringa av tyske soldatar, eit drama som enda med at Lauring måtte skyte seg ut ifrå huset. Same dag vart motstandsmennene Olav Ringdal jr. og Roy Nielsen drepne i ein dekkbustad i Bygdø allé 117. Medan Kolbein kom seg unna blei kona Kari Lauring teken til fange av tyskarane.

Kolbein tok imot St. Olavsmedaljen med eikegrein for innsatsen sin i motstandsarbeidet under krigen. I frigjeringsdagane i 1945 var han livvakt for kongefamilien, noko som seinare vart påskjønna med H.M. Kongens Erindringsmedalje. Etter krigen var han blant anna tilsett i Max Manus si bedrift.
Han døydde den 31. mai 1987 - 72 år gamal. Han vart gravlagd på Nordstrand kyrkjegard. Kari Lauring døydde i 1993.

I filmen Max Manus blei han spelt av skodespelaren Christian Rubeck.

Folk frå Oslo
St. Olavsmedaljen med eikegrein
H.M. Kongens Erindringsmedalje
Nordmenn frå andre verdskrigen
Multimedia

Multimedia er eit omgrep som vert nytta om media som koplar saman fleire tradisjonelle media som lyd, bilete, video, kommunikasjon, etc. 

Omgrepet multimedia er gjerne knytt til datamaskiner som vert nytta for å spela av fleire media, men datamaskinar vert òg nytta for å redigera ulike media. Datamaskinar tilknytte internett kan og nyttast for å ta imot strauma lyd og video kringkasta over internett.

Sjå òg 
 Audioteknologi
 Fototeknologi
 Videoteknologi
 Filmteknologi
H.M. Kongens Erindringsmedalje

H.M. Kongens Erindringsmedalje er ein norsk medalje som vart innstifta av kong Haakon VII i 1906.
Han finst i gull og sølv, kor medaljen i gull er rangert som nummer 27 av dei norske ordenane, medan sølvmedaljen er nummer 37.

Medaljen vert utdelt som løn til personell som har synt særs fortenestfull verksemd i teneste for kongen. Medaljen kan òg tildelast ved statsvitjingar og i samband med dei øvrige utanlandsreisene til kongen. Folk som gjer teneste ved norske utanriksstasjonar kan òg bli tildelt medaljen.

Nokre kjende innehavarar

 Kolbein Lauring
 Max Manus
 Gunnar Sønsteby 

Norske ordenar og medaljar
Skipingar i 1906