alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Oseansvalefamilien

Oseansvalefamilien er ein biologisk familie av pelagiske sjøfuglar som er medlemmer av ordenen stormfuglar. I ein periode, og framtil nyleg, var dette taksonet rekna som ein underfamilie av ein samla stormsvalefamilie, Hydrobatidae.

Skildring 

Sjå òg artikkelen om stormsvaler for utfyllande skildring av morfologi, levevis og leveområde
Maoristormsvala representerer eit gjennomsnitt i storleik for artane i oseansvalefamilien med kroppslengd på 17 centimeter og 35 gram i vekt. Det er berre mindre variasjonar blant artane, dansestormsvale og oseanstormsvale ligg i nedst på skalaen med kroppslengd frå 15 cm, kvitstrupestormsvale er lengst med 24-26 cm. 

Samanlikna med artane i stormsvalefamilien, er oseansvalene kortvenga, men har relativt lengre bein som i flukta stikk tydelig bak haletuppen. Ingen i denne familien har kraftig kløfta hale som i stormsvalefamilien, halen har i regelen rett kant, men to artar kan likevel ha svakt kløfta hale. 

Fjørdraktfarger
Fleire artar har varierande fjørdrakt, med mørke og lysare populasjonar og einskildindivid. 
Fregattstormsvale har mykje grått på rygg og overgump, kvitstrupestormsvale saman med fregattstormsvale syner lyse, nesten kvite vengeband på dekkfjører, og i stor grad lys underside, men avvikande, mørke morfar av kvitstrupestormsvaler kan være heilt mørke. 

Dei øvrige artane i familien har fjørdrakt med i regelen mørk overside, kvit overgump og med varierande mengd kvitt på undersida og under vengen. Oseanstormsvala har kvit gump, men er elles mykje mørk.

Utbreiing
Artane i denne familien hekkar og lever generelt sør for ekvator, fregattstormsvale er eit unnatak sidan ho òg hekkar på øyar i Nord-Atlanteren.

Truslar og vern 
Fleire artar i denne familien er trua av menneskeleg aktivitet. Av 9 nolevande artar er 5 klassifiserte som livskraftige, LC, maoristormsvala er kritisk trua og kvitstrupestormsvale er oppført som sterkt trua. I tillegg er to artar så dårleg kjente at dei er oppførte som «mangelfulle data», DD. 

Oseansvaler står overfor dei same truslane som andre sjøfuglar, spesielt er dei trua av introduserte artar. Introduserte rovdyr som villkattar er årsak til nedgang. Habitatdegradering som avgrensar hekkeområda årsaka av introduserte geiter og griser er òg eit problem, spesielt viss det aukar konkurransen frå meir aggressive gravande petrellar.

Oversyn artar, status og hekkelokalitetar 
Oseansvalefamilien i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.2, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:

Kolonnar i tabellen over:
Status er arten sin kategori i den globale raudlista til Verdas naturvernunion, IUCN
Populasjon er estimert storleik på bestand av individ, inkludert ungfuglar
Ref er peikar til faktaark om arten hos Birdlife International

Kjelder 
 (2019). Oceanitidae i del Hoyo, Carboneras, C., Jutglar, F. & Kirwan, G.M. (red.) Lista av artar i Oceanitidae, 25. februar 2019 
Referansar

Bakgrunnsstoff
Oscar D. Hillgaar

Oscar Douglas Hillgaar () er ein norsk flygeleiar og politikar frå Tvedestrand i Aust-Agder. Han var stortingsrepresentant frå Vestfold i tida 1989 til 1997. Hillgaar representerte Framstegspartiet til 22. april 1994, sidan sat han  perioden ut som uavhengig representant.

Hillgaar gjekk 1966/67 på sjøkrigsskulen. Der etter var han fenrik i  Sjøforsvaret og flygeleiarassistent på Banak flystasjon. Etter to års utdanning i inn- og utland, arbeidde han frå 1971 som flygeleiar både i Bodø, Bardufoss, Karmøy og på Fornebu flyplass, til han 1989 i vart vald inn på Stortinget.

Hillgaar busette seg i Sandefjord og engasjerte seg politisk for Framstegspartiet.  Valperioden 1984-87 var han med i Sandefjord formannskap, samstundes som han var fylkestingsmedlem i Vestfold. Dei to fyrste åra av valperioden 1988-91 var han han varaordførar i Sandefjord og leiar av helse- og sosialstyret. Hausten 1989 stod Hillgaar på fyrsteplassen til Framstegspartiet ved stortingsvalet. Han vart vald inn med stor margin, attvald fire år seinare. I den fyrste fireårsbolken på Tinget var han medlem i Landbrukskomitéen, i den andre i Energi- og miljøkomitéen. Den 22. april 1994 braut Hillgaar med Framstegspartiet, og sat fram til 1997 som uavhengig representant. Utmeldinga kom som eit svar på den motgangen og dei nederlaga Hillgaar og andre liberalistiske partimedlemer leid på Framstegspartiet sitt landsmøte på Bolkesjø 15.-17. april. Etter siste stortingsperioden var over, melde Hillgaar seg inn i Arbeidarpartiet og representerte partiet i Sandefjord kommunestyre 2003-07.

Frå 1997 til 2005 var Hillgaar tilsett i leiande stilling ved flykontrollsentralen i Røyken. Han var elles sekretær 1998-2000 i Norsk flygelederforening.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1993-1997
Folk frå Tvedestrand
Folk frå Sandefjord
Ray Wilkins

Raymond Colin Wilkins () var ein britisk-engelsk fotballspelar. Midtbanespelaren var opphavleg Chelsea-spelar, men klubbsuksess opplevde han einast med Manchester United og skotske Rangers FC.  Med det engelske landslaget var han to gongar med om å vinne den britiske landslagsmeisterskapen.

Klubbspel
Wilkins fekk sin ligadebut med Chelsea FC i oktober 1973. Etter at klubben i 1975 rykte ned frå 1. divisjon, vart Wilkins, enno ikkje 19 år gammal, vald til kaptein av den nye lagsjefen. Wilkins leia laget til opprykk i 1977. Etter nytt nedrykk i 1979 vart han overført til Manchester United mot £825 000. Med United vann han FA-cupen 1983, der han i den fyrste finalekampen mot Brighton, som enda 2-2, skåra på eit langskot. Sommaren 1984 la AC Milan £1.5 millionar på bordet, og Wilkins tok turen til Italia. Etter eit par gode sesongar fekk han lite speletid i 1987, og bytta over til franske Paris Saint-Germain. Her gjekk han inn og ut av fyrsteellevaren, så i november same året signerte han for Rangers FC i Skottland. Den 23. oktober 1988 var han med då Rangers vann 3-2 mot Aberdeen FC i ligacupfinalen, medan han våren 1989 kunne ta del i feiringa av ein skotsk ligatriumf. Frå november 1989 til 1997 var han i fleire sesongar aktiv i Queens Park Rangers, og elles innom fem andre klubbar. I alt var Wilkins aktiv i 11 ulike fotballklubbar.

Landslagsspel
Wilkins spelte 84 landskampar på Englands landslag frå debuten våren 1976 til avskjeden i november 1986. Både i mai 1978 og våren 1982 spelte han alle tre kampane då England vart britisk landslagsmeister. Han deltok både i Fotball-EM 1980 og i verdsmeisterskapane i 1982 og 1986. Under EM i fotball 1980 skåra han Englands mål i opningskampen mot Belgia, ein kamp som enda 1-1. Wilkins skåra berre tre mål på landslaget, Han var kaptein i 10 kampar.

Merittar
Vinnar av FA-cupen: 1983 med Manchester United
Skotsk ligacupvinnar: 1988 med Rangers FC
Skotsk ligameister: 1989 Rangers FC
Britisk meister: 1978 og 1982 for England

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ray Wilkins» frå ,  den 25. februar 2019.  
 
eu-football

Engelske fotballspelarar
Chelsea-spelarar
Queens Park Rangers-spelarar
Manchester United-spelarar
Milan-spelarar
Rangers-spelarar
Hibernian-spelarar
Paris Saint-Germain-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1980
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-VM 1986
Santiago Bernabéu

Santiago Bernabéu er eit fotballstadion i Madrid med plass til 81 044 tilskodarar. Stadion vart opna 4. desember 1947 og renovert i 1982 og 2001. Ei rekke storkampar har vorte arrangert på Santiago Bernabéu, mellom dei finalane i europameisterskapen 1964 og verdsmeisterskapen 1982. Stadion er heimebane til det spanske storlaget Real Madrid.

Høgste publikumstalet på Santiago Bernabéu, 129 690, var til stades då Real Madrid møtte AC Milan i semifinalane under Europacupen 1956, den aller fyrste europacupturneringa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Estadio Santiago Bernabéu» frå ,  den 25. februar 2019.  
 

Fotballstadion i Spania
Byggverk i Spania
Songs for Judy

Songs for Judy er eit konsertalbum av den kanadiske musikaren Neil Young, utgjeve 30. november 2018 på Shakey Pictures Records. Det er del 07 i konsertserien av Neil Young Archives. Albumet består av konsertopptak frå den akustiske delen til Young under ein amerikansk turné i november 1976 med Crazy Horse.

Bakgrunn
Joel Bernstein, som Young hadde med seg som gitarteknikar på turneen, tok opp konsertane direkte frå PA-anlegget til sin eigen personlege kassettopptakar. I lag med venen Cameron Crowe sette dei saman det beste frå framføringane. Ein kopi av dette lydbandet vart seinare stolen og sirkulerte blant fansen som piratkopiplata The Joel Bernstein Tapes. Albumet inneheld dei same framføringane som den originale samlinga, men med fleirsporsmiksar som erstatta kassettopptaka til Bernstein der dette var mogeleg. I motsetnad til den originale samlinga, er songane sett i kronologisk rekkjefølgje etter når dei vart framført. 

Ei rekkje songar framførte på turneen var ikkje gjevne ut på den tida, som «Too Far Gone» og «White Line» som kom ut i studioform mange år seinare på høvesvis Freedom (1989) og Ragged Glory (1990), og «Give Me Strength» (opphavleg for det skrinlagde Homegrown), kom ut i 2017 på arkivalbumet Hitchhiker. Songen «No One Seems to Know» vart gjeve ut første gongen offisielt på dette albumet. 

Namnet Songs for Judy kom frå soga til Young (i introduksjonen til albumet) om å hallusinere under ein av konsertane og at han meinte å sjå Judy Garland i orkestergrava.

Innhald
Alle songane er skrivne av Neil Young.

Medverkande
Neil Young – vokal, akustisk gitar, piano, banjo, munnspel

Teknisk
Joel Bernstein, Cameron Crowe, David Briggs, Neil Young – produsentar
Spor 1–9, 23:
Joel Bernstein – kassettinnspeling
Tim Mulligan – original PA-miks
Spor 10–22:
Dave Hewitt – fleirsporsinnspeling
Phil Gitamer – assisterande lydteknikar
John Nowland, Tim Mulligan – miksing
John Hanlon – post-produksjon
Tim Mulligan – mastering (Redwood Digital)
Chris Bellman – mastering (Bernie Grundman Mastering)
Daryl Hannah – plateomslag
Alex Tenta – design, layout

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Songs for Judy» frå ,  den 25. februar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 2018
Konsertalbum av Neil Young
Album produserte av David Briggs
Album produserte av Neil Young
Pauline Scanlon

Pauline Scanlon er ein irsk songar frå Dingle i County Kerry. Ho syng irsk tradisjonsmusikk og nyskriven musikk. 

Dingle høyrer til det irsktalade området i Irland, Gaeltacht. 

Scanlon har sunge profesjonelt sidan ho var 15. Ho har turnert over heile verda saman med Sharon Shannon, og har opptredd på The Late Late Show på RTÉ. I 2003 var ho med på  Sharon Shannon sitt album Libertango der ho song «A Case of You», ein song opphavleg skriven av Joni Mitchell.

Det første soloalbumet hennar, Red Colour Sun, kom ut på Daisy Label i 2004 (Compass Records i USA). Det blanda tradisjonell irsk musikk med moderne påverknad. I januar 2006 fullførte ho eit nytt prosjekt med Donough Hennessy saman med Darrell Scott, Kenny Malone, Stuart Duncan og andre. Albumet Hush komut 15. august 2006 på Compass Records.

Scanlon sang bakgrunnsvokal for Belinda Carlisle på Voila frå 2007, og for gælisk-americana-artisten Kyle Carey på albuma Monongah og North Star.

Tidleg i 2009 danna Scanlon og Éilís Kennedy ei gruppe dei opphavleg kalla Dingle White Females og seinare Lumiere. Gruppa gav ut debutalbumet Lumiere 11. september 2009 på Sony Ireland. Eit andre album, My Dearest Dear, følgde i mars 2013. Scanlon gav ut soloalbumet Gossamer i mai 2016.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pauline Scanlon» frå ,  den 25. februar 2019.

Bakgrunnsstoff
 Pauline Scanlon sin nettstad
 Lumiere 

Irske songarar
Folk frå County Kerry
Folk frå Dingle
Eilef A. Meland

Eilef Andreas Meland () er ein norsk økonom, samfunnsforskar og politikar frå Haugesund, stortingsrepresentant 1989-97 frå Rogaland og for Sosialistisk Venstreparti (SV).

Far til Meland var skipsmeklar. Sjølv utdanna han seg til siviløkonom ved Handelshøjskolen i København. Etter militærteneste underviste han 1971-75  ved Grünerløkka kommunale handelsskole i Oslo, samstundes studerte han psykologi og sosiologi ved Universitetet i Oslo. Med cand.mag.-graden fekk han stilling som amanuensis ved Nordland Distriktshøgskole i Bodø, der han var tilsett 1975-79. Sidan hadde han 1979-82 forskarjobb i Rogalandsforskning, før han var undervisningsleiar i Norsk kommuneforbund og deretter lærar ved Ledaal videregående skole, begge i Stavanger og kvar i eitt år. Perioden 1984-88 var han lektor på Sosialhøgskolen i Stavanger.

Meland var 1983-91 bystyremedlem i Stavanger for Sosialistisk Venstreparti. Hausten 1989 vart han vald inn på Stortinget, attvald fire år seinare. Alle åtte åra var han medlem i Finanskomiteen. Toårsbolken 1985-97 var han nestleiar i SV.

Etter han var ferdig som stortingsrepresentant, var Meland tilsett ved Høgskolen i Stavanger/ Universitetet i Stavanger frå 1997 til 2017. Bortsett frå 2008-11, då han var instituttleiar, var han lektor i offentleg økonomi og forvaltning ved Institutt for sosialfag. Meland forfatta ei rekke rapportar og læreverk i politikk og økonomi. Mellom  anna «Konkursen ved Stavanger Staal A.S.» i 1982 til Velferdsstatens økonomi i 2012, den siste utgjeven av Universitetsforlaget.

Dei to valperiodane 2007–11 og 2001–15 var Meland på ny folkevald for SV til bystyret i Stavanger. Han har elles hatt ei heil mengd på med styreverv, både som politikar og som forskar.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1993-1997
Folk frå Haugesund
Folk frå Stavanger
Norske økonomar
Steinach am Brenner

Steinach am Brenner er ein kommune i distriktet Innsbruck Land i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 28 km² og i kring 3 600 ibuarar. Landsbyen Steinach ligg i dalføret Wipptal, om lag 20 km sør om Innsbruck, 1048 meter over havet.

Kommunen omfattar landsbyen Steinach og bygdene Mauern og Stafflach.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steinach am Brenner» frå ,  den 26. februar 2019.  
 

Kommunar i Tirol
Abdülmecit

Abdülmecit, òg Abdulmajid, () var osmansk sultan frå 2. juli 1839 til han døydde.

Abdülmecit førte innanriks ein reformpolitikk og omskipa landsstyret gjennom det såkalla Tanzimat. Han søkte å inkludere andre folkegrupper enn tyrkarane i det mangslungne riket, gjere dei til osmanarar, men møtte motstand frå ulike nasjonalistiske rørsler. 1854-56 låg riket hans  ikrig mot Tsar-Russland i Krimkrigen. I utanrikspolitikken nærma han seg Storbritannia og Frankrike, og var frå 1856 ein del av det europeiske stormaksspelet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Abdulmejid I» frå ,  den 26. februar 2019.  
 
Store norske leksikon

Osmanske sultanar
Carl Peter Essendrop

Carl Peter Parelius Essendrop () var ein teolog frå Christiania. Han var biskop i Tromsø og seinare i Kristiania, dessutan kyrkjeminister i to år i Frederik Stang-ministeriet. Essendrop var ein dei sentrale leiarane i Den norske kyrkja på 1800-talet. Han utmerkte seg som ein flink administrator og særprega predikant. 

Essendrop studerte teologi ved Universitetet i Kristiania frå 1835 og vart cand.theol. i 1839. Frå 1842 underviste han på katedralskulen i Trondheim. År 1849 vart han utnemnd til sokneprest i Klæbu og samstundes styrar av Klæbu seminar. 1859-60 var han kortvarig sokneprest i Melhus. Perioden 1860-67 var Essendrop biskop i Tromsø stift. Seint i 1867 tok han over som stiftsprost i hovudstaden og sokneprest til Vår Frelsers menighet. Essendrop var 1872-75 statsråd og sjef for Kyrkje- og utdanningsdepartementet. I oktober 1874 vart han utnemnd til biskop i Kristiania stift, etter forgjengaren Jens Lauritz Arup var død. Essendrop vart vigsla til gjerninga i januar 1875, og sat i posisjonen til han døydde hausten 1893. Valperioden 1877-79 møtte han som varamann på Stortinget.

Essendrop gav mellom anna ut Prædikener til alle Aarets Søn- og Helligdage (1873), Til Kristiania Stifts Præster fra Stiftets Biskop (1883), Taler ved Kirkeindvielser samt Bispe- og Prestevielser (1893).

Kjelder
Store norske leksikon
lokalhistoriewiki

Norske statsrådar 1814-1884
Norske kyrkje- og undervisningsministrar
Biskopar i den norske kyrkja
Stortingsrepresentantar 1877-1879
Landbruksdirektoratet

Landbruksdirektoratet er eit norsk direktorat som blei oppretta 1. juli 2014 gjennom ei samanslåing av Statens landbruksforvalting og Statens reindriftsforvaltning.

Direktoratet har ansvar for alle fagområde innan landbrukssektoren, som jordbruk, skogbruk, reindrift og andre aktivitetar basert på landbruksressursar.

Landbruksdirektoratet er underlagt Landbruks- og matdepartementet og held til i Oslo og Alta. Avdelinga som arbeider med reindriftsspørsmål ligg i Alta.

Jørn Rolfsen, den tidlegare leiaren for Statens landbruksforvalting, blei utnemnd til direktør i Landbruksdirektoratet på åremål frå 1. juli 2014 til 1. juli 2018. Magnar Evertsen blei tilsett som direktør for avdelinga i Alta.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Landbruksdirektoratet
 Statens landbruksforvaltning
 Statens reindriftsforvaltning

Skipingar i 2014
Norsk landbruk
Tosten Flatmo

Tosten Kristensson Flatmo, også T.C. Flademoe, () var ein biletskjerar frå Lom i Oppland.

Flatmo lærde seg til treskjerar i heimbygda. Nokre av hans tidlege arbeid fekk han seld i Christiania gjennom Jean Edmund de Conick. Tidleg i 1850-åra flytta Flatmo til hovudstaden, der han arbeidde i verkstaden til Conick. Ei tid gjekk Flatmo i lære hos bilethoggaren Julius Middelthon. Seinare dreiv Flatmo eigen verkstad i Christiania, der han skar møblar, gallionsfigurar, skipsornament, knivslirer, med meir. I 1872 skar han ut ei byste av Hans Nielsen Hauge til misjonsskipet med samne namn, eit arbeid som vert rekna som hovudverket hans. Flatmo var elles læremeister for den unge Gustav Vigeland.

Kjelder
Arnfinn Engen: Treskurd og treskjerarar i Gudbrandsdalen

Norske treskjerarar
Folk frå Lom
Kematen in Tirol

Kematen in Tirol er ein kommune i distriktet Innsbruck Land i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 6,99 km² og 2 900 ibuarar. Landsbyen Kematen ligg i Inndalen der elva Melach renn inn i elva Inn, 610 meter over havet.

Kommunen omfattar landsbyen Kematen og grenda Afling.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kematen in Tirol» frå ,  den 27. februar 2019.  
 

Kommunar i Tirol
Catholic Encyclopedia

Catholic Encyclopedia, òg kjend som Old Catholic Encyclopedia og Original Catholic Encyclopedia, er eit engelskspråkleg oppslagsverk utgjeve i USA. Det første bindet kom ut i mars 1907 og dei tre siste i 1912, etterfølgd av eit registerbind og seinare supplerande bind. Målet med leksikonet var «å gje lesaren fullstendig og autoritativ informasjon på alt som gjeld katolske interesser, handlingar og doktrinar.»

Catholic Encyclopedia blei gjeve ut av Robert Appleton Company, eit forlag danna i New York i februar 1905 med utgjeving av leksikonet som einaste føremål. Dei fem medlemmane i redaksjonskomiteen danna også styret i forlaget. I 1912 blei namnet til forlaget endra til The Encyclopedia Press. I heile levetida til forlaget gav det berre ut dette verket.

Historie 
Skriveprosessen byrja 11. januar 1905 under leiing av fem redaktørar:

 Charles G. Herbermann, professor i latin og bibliotekar ved City College of New York
 Edward A. Pace, professor i filosofi ved The Catholic University of America i Washington D.C.
 Condé B. Pallen, redaktør
 Thomas J. Shahan, professor i kyrkjehistorie ved Catholic University.
 John J. Wynne, S.J., redaktør av Messenger of the Sacred Heart

At Catholic Encyclopedia var i offentlege bibliotek i USA skapte kontroversar. Nativistar protesterte og hevda at detta var i strid med skiljet mellom stat og kyrkje, og dei nådde fram med protestane sine i Belleville i New Jersey.

Nettversjonar 
Amerikanske lovar om opphavsrett seier at alt som er publisert i USA før 1923 er offentleg eigedom. I 1993, i samband med at pave Johannes Paul II vitja Denver i samband med verdsungdomsdagane, bestemte Kevin Knight seg for å starta eit prosjekt for å publisera 1913-utgåva av oppslagsverket på Internett. Knight starta nettstaden New Advent for føremålet. Frivillige frå USA, Canada, Frankrike og Brasil hjelpte til med transkriberinga. Nettstaden blei lansert i 1995, og i 1997 var arbeidet ferdig.

I 2007 publiserte Catholic Answers ein vassmerka versjon som blei produsert ved å skanna sidene i originalane.

Andre skanna utgåver av oppslagsverket finst på Google Books, ved Internet Archive og Wikimedia Commons. Wikisource har òg eit transkriberingsprosjekt basert på filene som ligg på Commons.

1922-supplementet til oppslagsverket er òg offentleg eigedom, og finst på internett. New Catholic Encyclopedia er òg tilgjengeleg online på nokre bibliotek.

Sjå òg 

 Encyclopædia Biblica
 Jewish Encyclopedia

Notar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Catholic Encyclopedia - Catholic.com
 Catholic Encyclopedia - New Advent
 Catholic Encyclopedia - Catholicity

Katolisisme
Engelskspråklege oppslagsverk
USA-amerikanske oppslagsverk
Oppslagsverk tilgjengelege på Internett
Johann Christoph Pepusch

Johann Christoph Pepusch () var ein tyskfødd komponist, musikar, pedagog og musikkvitar som hovudsakleg arbeidde i England.

I vår tid er Pepusch hovudsakleg kjend fordi han omarbeidde og tilpasset populære melodiar til The Beggar's Opera av John Gay.

Liv og virke 
Johann Christoph Pepusch var son av ein prest. 14 år gammal fekk han ei stilling ved det prøyssiske hoffet. Etter å ha opphalde seg ei tid i Nederland, etablerte han seg i London i 1704. Han heldt fram med å publisera verk i Nederland fram til 1718.

I London byrja Pepusch som bratsjist, men arbeidde med tida som komponist, teaterdirektør, musikkteoretiker og organist. I 1710 var han med på å grunnleggja Academy of Ancient Music og Madrigal Society. Begge organisasjonane var retta mot utforsking og oppføring av musikk frå tidlegare tider, særleg den elisabethanske tidsalderen. Mellom 1710 og 1730 gav Pepusch ut ei stor mengd eigne verk. I 1713 fekk han eit doktorat i musikk ved University of Oxford. Verkforteikninga hans omfattar komposisjonar av alle formene i samtida: kammersonatar for ei mengd ulike instrument, songar, kantater, symfoniar og operaer.

Dei siste tiåra av livet sitt konsentrerte Pepusch seg om studium av musikk frå fortida.

Pepusch hadde venner og elevar blant dei fremste av musikarane i samtida, til dømes William Boyce, John Travers, Johan Helmich Roman og Benjamin Cooke. Det er ikkje minst Pepusch si forteneste at England blei ein forskingsstad for tidlegmusikk på ei tid då ein i Europa nesten berre spelte musikk frå det seine 1700- og tidlege 1800-talet.

Litteratur 

 Arthur V. Berger: The Beggar's Opera, the Burlesque, and Italian Opera. In: Music & Letters. Vol. 17, Nr. 2, , S. 93–105.
 Charles Burney: A General History of Music. 4 bind. Robson u. a., London 1776–1789.
 Marion Brück: «Pepusch, Johann Christoph.» I Neue Deutsche Biographie (NDB). Bind 20, Duncker & Humblot, Berlin 2001, ISBN 3-428-00201-6, s. 178–180 (digitalisering).
 Hans Michael Schletterer: «Pepusch, Johann Christoph». I Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Bind 25, Duncker & Humblot, Leipzig 1887, s. 365–372. (se korrektur til bind XXV: «Pepusch, Johann Christoph». I Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Bind 25, Duncker & Humblot, Leipzig 1887, s. 797 f.).

Bakgrunnsstoff 
 
 

Folk frå Berlin
Operakomponistar
Barokkomponistar
Tyske komponistar