alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Skeise-VM 1989 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1989 for kvinner vart avvikla i Lake Placid i USA helga 4. og 5. februar 1989. 29 utøvarar frå 13 land deltok i stemnet, frå Noreg einast Minna Nystedt. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3 000 m og 5 000 meter.

Constanze Moser-Scandolo frå Aust-Tyskland og vart verdsmeister framom landskvinna Gunda Kleemann. Moser-Scandolo fekk bestetid på 3 000 m og Kleemann på 5 000 m, medan japanske Seiko Hashimoto gjekk snøggaste 500-meteren og Jelena Lapuga frå Sovjetunionen sigra på 1500 m.

Skeise-VM 1989 

Dato: 4./5. februar 1989

Kjelder

Lengdeløp på skeiser
Gunda Niemann-Stirnemann

Gunda Niemann-Stirnemann, fødd Gunda Kleemann, () er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå Sondershausen som tevla for Aust-Tyskland og seinare det samla Tyskland. Åra frå 1989 til 2001 vart ho åtte gongar verdsmeister i firkamp og like mange gongar europameister. Ho vann tre olympiske gullmedaljar og tok 11 gull i VM i enkeltdistansar. Til saman i desse fire nemnde meisterskapstypane sanka Niemann-Stirnemann 43 medaljar. Ho forbetra verdsrekordar 18 gongar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gunda Niemann-Stirnemann» frå ,  den 14. februar 2018.  
 

Austtyske idrettsutøvarar
Tyske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Tyskland
You'll Never Never Know

«You'll Never Never Know» er ein song av The Platters som vart gjeven ut på singel i 1956. Songen nådde 11. plassen på Billboard Pop Singles-lista i USA det året.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You'll Never Never Know» frå ,  den 14. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1956
Singlar frå 1956
The Platters-songar
Twilight Time

«Twilight Time» er ein popsong med tekst av Buck Ram og musikk av The Three Suns (Morty Nevins, Al Nevins og Artie Dunn). Ram sa at han opphavleg skreiv teksten som eit dikt, utan musikk, medan han sstuderte.

Den første instrumentale innspelingane av «Twilight Time» vart gjort av The Three Suns (1944) og Les Brown & His Band of Renown (1945).

Les Brown sin versjon vart spelt inn i november 1944 og gjeven ut tidleg i 1945 som B-sida til «Sentimental Journey», den første innspelinga av denne songen. Medan A-sida vart sungen av Doris Day, var «Twilight Time» ein instrumental. Den første vokale versjonen av songen kom òg i 1945 av bandleiaren Jimmy Dorsey med Teddy Walters på vokal.

Han har blitt spelt in mange gonger opp gjennom åra av forskjellige artistar. Den mest kjende versjonen av songen vart spelt inn av The Platters og han gjekk til topps på poplista og R&B Best Sellers-lista i 1958 i USA. Songen nådde òg tredjeplassen i Storbritannia. I 1963 spelte The Platters inn ein spanskspråkleg versjon av songen kalla «La hora del crepúsculo», sungen i rumbastil.

Andre versjonar
 Bert Kaempfert spelte i 1960 med orkesteret sitt ei instrumental versjon i Hamburg for Polydor-albumet Dancing in Wonderland.
 Deep River Boys (spelt inn i Oslo den 29. august 1958) gav ut sogen på singel og på EP-en En aften på «Casino Non Stop», introdusert av Arne Hestenes. 
 Andy Williams nådde 86. plassen på Billboard Hot 100 i 1962
 Willie Nelson, på albumet sitt What a Wonderful World (1988). Nelson sin versjon nådde 41. plassen på Billboard Hot Country Singles-lista i 1989.
The Hi-Marks, ei populær gruppe på New Zealand i 1970-åra, spelte inn ein versjon av songen for det første albumet sitt, Showtime Spectacular.

I populærkulturen 
X-Files-episoden «Kill Switch» (sesong 5, episode 11).
«Twilight Time» var tittelen på episode 80 av fjernsynsserien «My Little Pony: Friendship is Magic.»'
Ein spanskspråkleg versjon av songen sungen av den argentinske gruppa Los Cinco Latinos er blitt nytta fleire gonger, mellom anna under rulleteksten til Whit Stillman-filmen Barcelona frå 1994.
Songen vart nytta under siste scene i filmen Blood and Donuts og går under rulleteksten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Twilight Time (song)» frå ,  den 14. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1944
Singlar frå 1962
Singlar frå 1958
Songar skrivne av Buck Ram
The Platters-songar
Andy Williams-songar
Willie Nelson-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Australia
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Mercury Records-singlar
Billy Vaughn-songar
Louis Prima-songar
Bert Kaempfert-songar
Klaus Wunderlich-songar
Pat Boone-songar
Emile Ford-songar
Jimmie Rodgers-songar
Gene Pitney-songar
José Feliciano-songar
Anne Murray-songar
Jim Varney

James Albert Varney, Jr. () var ein amerikansk komikar og skodespelar kjend som Jim Varney. Han vart fødd i Lexington i Kentucky.

USA-amerikanske skodespelarar
Folk frå Kentucky
USA-amerikanske komikarar
Hollywood Walk of Fame
Skeise-VM 1990 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1990 for kvinner vart avvikla på OL-stadion i Calgary i Canada helga 10. og 11. februar 1990. 26 utøvarar frå 13 land deltok i stemnet, av dei einast Heidi Skjeggestad frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3 000 m og 5 000 meter.

Jacqueline Börner frå Aust-Tyskland vart verdsmeister framom japanske Seiko Hashimoto. Hashimoto gjekk snøggaste 500-meteren og Börner fekk bestetid på 3 000 m. Kinesiske Wang Xiuli sigra på 1500 m og austtyske Heike Schalling på 5 000 m.

Skeise-VM 1990 

Dato: 10./11. februar 1990

Kjelder

Lengdeløp på skeiser
Skeise-VM 1991 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1991 for kvinner vart avvikla på Hamar stadion i Noreg helga 2. og 3. februar 1991. 31 utøvarar frå 15 land deltok i stemnet, av dei einast Else Ragni Yttredal frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3 000 m og 5 000 meter.

Gunda Kleemann frå Aust-Tyskland vart verdsmeister etter å ha fått bestetid på dei tre lengste distansane, medan kinesiske Ye Qiaobo gjekk den snøggaste 500-meteren.

Skeise-VM 1991 

Dato: 2./3. februar 1991

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1991» frå ,  den 10. desember 2020.  
 

Lengdeløp på skeiser
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Hamar
Generalguvernør

Generalguvernør er ei nemning for den fremste tenestemannen i eit territorium. 

Nemninga blei tidlegare brukt i britiske koloniar. Ho er framleis nytt om den øvste representanten til krona i samvelderika, landea som deler statsoverhovud med Storbritannia. I desse landene utøver generalguvernøren fullmaktene og pliktene til monarken som statsoverhovud.

Tittelen har historisk også vore nytta i Sverige, der den første generalguvernøren over Finland blei utpeika i 1594. Det blei også utnemnd generalguvernørar i andre svenske besittelsar - Estland, Livland og Pommern. Tidvis kunne ein også nytta tittelen i det eigentlege Sverige. I Finland blei tittelen vidareført etter at landet blei avstått til Russland. I 1814 var Hans Henrik von Essen tiltenkt rollen som generalguvernør i Noreg, men blei i staden formelt kalla statthaldar.

Nemninga «generalguvernør» er også blitt nytta for den øvste administrative eller militære leiaren for belgiske, danske, franske, nederlandske, portugisiske og spanske koloniar. 

Etter at USA overtok Filippinane frå Spania i 1898 blei landet i åra 1905-1935 styrt av ein generalguvernør. Den øvste leiaren for Japan på Taiwan frå 1895 til 1945 og i Korea frå 1910 til 1945 var også generalguvernør. Etter at Tyskland okkuperte delar av Polen i 1939 ble Generalguvernementet etablert, med ein generalguvernør i spissen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Generalguvernør» frå ,  den 15. februar 2018.  
 
Embetstitlar
Slagvåpen

Slagvåpen er eit våpen som kan haldast i handa og nyttast for å skade kroppen til eit anna menneske, eller som våpen til avliving av dyr. Eit slagvåpen fungerer som ei forlenging av brukaren si hand.  Føremålet med slagvåpenet er å konsentrere krafta i slaget. Energien i slaget verkar på målet i ei mykje kortare tid enn tida som den som slår brukte på å tilføre energien til våpenet under slaget, og aukar med det den skadegjerande verknaden.

De eldste slagvåpena var enkle klubber. Men særleg i mellomalderen vart ei rekkje nye typar utvikla. Moderne slagvåpen inkluderer batongar, som ofte vert brukt av politiet.

Forbod mot slagvåpen
Etter den norske våpenforskriftens § 9 er det i Noreg forbode å skaffe seg, å eige eller ha hjå seg eller på seg slagvåpen og andre særlege farlege gjenstandar som er eigna til å utøve vald:
 
«Det er forbudt å erverve, eie eller inneha elektrosjokkvåpen, pepperspray og andre selvforsvarsmidler med tilsvarende virkning, springkniver, batangakniver, stiletter, slåsshansker, batonger, karatepinner, kastestjerner, blåserør for utskyting av piler eller andre gjenstander, spretterter eller andre tilsvarende særlig farlige gjenstander uten aktverdig formål og som fremstår som voldsprodukter.»

Nokre typer slagvåpen 
Batong
Knokejarn
Kubotan
Nunchaku
Tonfa
Morgonstjerne
Japanske stavvåpen

Bakgrunnsstoff
Føresegnene om våpen (våpenforskriften)

Handvåpen
Minar-e-Pakistan

Minar-e-Pakistan () er eit tårn som er eit offentleg monument i Lahore i Pakistan, like utanfor gamlebyen innanfor bymuren.. Tårnet blei bygd i 1960-åra på staden der All-India Muslim League vedtok Lahore-resolusjonen den 23. mars 1940. Dette var den første offentlege oppfordringa om ein separat og sjølvstendig stat for muslimar frå Britisk India.

Utforming

Tårnet er inspirert av mogularkitektur og moderne arkitektur.
Det stod ferdig den 21. oktober 1968.  

Tårnet blei utforma og bygd av Nasreddin Murat-Khan, ein arkitekt og ingeniør frå Punjab (opphavleg frå Kaukasus). Grunnsteinen blei lagd 23. mars 1960. Bygginga tok åtte år kosta rundt 7 millionar rupiar. Pengane blei samla inn gjennom ein ekstraskatt på billettar til kino og hesteveddeløp innført av guvernøren for Vest-Pakistan, Akhtar Hussain.

Struktur 
Tårnet står på ein base som er rundt 8 meter over bakken. Frå denne stig det rundt 62 meter. Totalt når tårnet ei høgd på rundt 70 meter over bakken. Det har ein diameter på rundt 9,75 meter.

Basen er forma som ein blome med kronblad som er rundt 9 meter høge. Podiet er dekorert med mønstra fliser, og vend mot [Badshahimoskeen]]. Det har fire nivå. Det nedste symboliserer dei tronge kåra til sjølvstendekampeen i byrjinga, og er laga av røffe steinar frå Taxila. Det andre nivået er laga av steinar hogde til med hammar, medan det tredje nivået har meisla stein. Det siste og fjerde nivået er laga med polert kvit marmor, og symboliserer suksessen til Pakistan-rørsla.

Innskrifter 
Basen har innskrifter på ti plakettar av kvit marmor. Innskriftene inneheld teksten til Lahore-resolusjonen på urdu, bengali og engelsk, i tillegg til Delhi-resolusjone frå 9. april 1946. På andre plakettar finn ein Koranenkoranvers og dei 99 namna for Allah med arabisk kalligrafi, den pakistanske nasjonalsongen Qaumi Tarana på urdu og bengali, utdrag frå talar av Muhammad Ali Jinnah på urdu, bengali og engelsk, og nokre vers av Allama Iqbal.

Bruk
Minar-e-Pakistan er omgjeve av parkområde med fontener og ein kunstig innsjø. Vitjande kan klatra opp trapper til toppen av tårnet, eller ta ein heis.

Det har vore åstad for fleire demonstrasjonar.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Minar-e-Pakistan» frå ,  den 15. februar 2018.

Bakgrunnsstoff

 https://web.archive.org/web/20070311052425/http://archnet.org/library/sites/one-site.tcl?site_id=364
 https://web.archive.org/web/20070109183759/http://www.lahore.com/content/section/4/45/

Lahore
Byggverk i Lahore
Islamsk arkitektur
Monument og minnesmerke i Pakistan
Pakistanske nasjonalsymbol
Pakistansk arkitektur
Mazar-e-Quaid

Mazar-e-Quaid (), også kjend som Jinnah-mausoleet eller Nasjonalmausoleet i Pakistan, er eit gravmonument i Karachi. Det huser leivningane etter Quaid-e-Azam ('den store leiaren') Muhammad Ali Jinnah, grunnleggjaren av Pakistan. Det omfattar også grava til Jinnah si syster Fatima Jinnah, også kalla Māder-e Millat eller 'mor til nasjonen', og Liaquat Ali Khan, den første statsministeren av Pakistan. 

Mausoleet blei utforma i 1960-åra i ein modernistisk stil inspirert av eldre muslimsk arkitektur.
Det stod ferdi i 1970, og er blitt eit symbol på Karachi. Mausoleet er eit av dei mest vitja turistmåla i Karachi.

Arkitektur

Mausoleumsbygningen blei utforma av arkitekten Yahya Merchant. Han er bygd av kvit marmor med kurva mauriske bogar og kopargitter på ein opphøga plattform som er 54 kvadratmeter stor. 
Det er 43 meter høgt. Kvar vegg har ein inngang.

Mausoleet ligg i ein 53 hektar stor park. Femten fontener leier fram til plattformen frå ei side; på dei andre sider går terrasserte avenyar til portane. Inne i bygningen heng ei grønfarga lysekrone med fire etasjar gjeve i gåve frå Folkerepublikken Kina. Mausoleet blir lyst opp om natta av lyskastarar.

Inne i gravkomplekset ligg tre graver på ei rekkje og ei anna i nord. Den nordlege grava, som er dekorert med svart blomemønster, tilhøyrer Fatima Jinnah. Av dei andre tre gravene tilhøyrer den nordlegaste Liaquat Ali Khan, den første statsministeren av Pakistan. I midten er Nurul Amin, ein visepresident av Pakistan, gravlagd. I den sørlegaste ligg sardar Abdur Rab Nishtar. Jinnah er gravlagd ei ein eigen sarkofag. Alle gravstadene er laga av italiensk kvit marmor.

Tyding
Det blir halde offisielle og  militære seremoniar her ved spesielle høve, som 23. mars (Pakistan Day), 14. august (den pakistanske sjølvstededagen), 11. september (dagen Jinnah døydde) og 25. desember (fødselsdagen til Jinnah). Høgståande representantar frå andre land vitjer også mausoleet ved offisielle vitjingar.

Sjå òg 
 Wazir Mansion, fødestaden til Jinnah i Karachi
 Governor-General's House, den offisielle residensen til Jinnah i Karachi
 Quaid-e-Azam Residency, residensen til Jinnah i Balochistan der han budde dei siste dagane av livet
 Jinnah House, Muhammad Ali Jinnah sitt hus i Mumbai i India
 Quaid-e-Azam House, Muhammad Ali Jinnah sitt hus i Karachi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mazar-e-Quaid» frå ,  den 15. februar 2018.

Bakgrunnsstoff 

Karachi
Byggverk i Karachi
Islamsk arkitektur
Monument og minnesmerke i Pakistan
Pakistanske nasjonalsymbol
Pakistansk arkitektur
Andreas Aulie

Andreas Aulie () var ein norsk jurist. Han var riksadvokat i Noreg frå 1946 til 1967.
I 1942, under den andre verdskrigen, vart han kalla til London av den norske regjeringa der. Året etter vart han utnemnd til rikspolitisjef for Noreg, med sikte på etterkrigstida.

Aulie vart riksadvokat i 1946, og var det fram til 1967.
Han sat i benådingsutvalet, og utvalet som vurderte landssvikoppgjeret. 

Andreas Aulie vart utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden og av Vasaordenen. Han var også æresmedlem av Order of the British Empire.

Andreas Aulie var bror til målaren Reidar Aulie (1904-1977).

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Andreas Aulie i Norsk biografisk leksikon

Nordmenn frå andre verdskrigen
Norske riksadvokatar
St. Olavs Orden
Folk frå Oslo
Æresmedlemmer av Order of the British Empire
Johan Berg

Johan Berg () var ein norsk offisert som frå 1. november 1966  vart etterretningssjef i Noreg etter Vilhelm Evang. Han hadde ei variert militær karriere før dette.

Biografi 
Johan Berg vart offiser i 1939 og deltok i felttoget i Noreg i 1940. Han kom deretter til Canada. Seinare vart han send til Storbritannia, og i 1943 kom han til Island. I 1944 var han hovudinstruktør ved dei norske stridskursa i polititroppane i Sverige. Etter andre verdskrigen vart han stabssjef i Tysklandsbrigaden. Han tok både Den Svenska Kungliga Krigshögskolan og Forsvarets høgskule. Frå 1957 til 1966 var han redaktør av Norsk Militært Tidsskrift. Han var sjef for DANOR frå 1957.

I 1959 vart han sjef for Brigaden i Sør-Norge, og året etter vart han utnemnd til oberst og sjef for Troms Landforsvar. I 1964 vart han sjef for forsyningsstaben i Forsvarsstaben. Stillinga som sjef for etterretningstenesta hadde han frå 1966 til 1970. Han vart seinare generalmajor og sjef for Distriktskommando Vestlandet, deretter sjef for landstridskreftane i Sør-Norge, før han avslutta sin karriere som direktør for Forsvarets høgskole.

Kjelder 

 Hvem Hva Hvor 1967 side 69.

Denne artikkelen bygger på «Johan Berg» frå ,  den 7. mars 2018.  

Norsk militært personell under andre verdskrigen
Norsk etterretning
Norske generalmajorar
Folk frå Stange
Skeise-VM 1992 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1992 for kvinner vart avvikla i Heerenveen i Nederland helga 7. og 8. mars 1992. 32 utøvarar frå 14 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3 000 m og 5 000 meter.

Tittelforsvarar, tyske Gunda Kleemann, vart verdsmeister etter å ha fått bestetid på dei to lengste distansane. På andreplassen kom Emese Hunyady frå Austerrike og som sigra på 1500 m, medan kinesiske Ye Qiaobo gjekk den snøggaste 500-meteren.

Skeise-VM 1992 

Dato: 7./8. mars 1992

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1992» frå ,  den 10. desember 2020.  
 

Lengdeløp på skeiser
Idrettstilskipingar i Nederland
If I Didn't Care

«If I Didn't Care» er ein song skriven av Jack Lawrence som opphavleg vart sungen og innspelt av The Ink Spots med Bill Kenny i 1939. The Ink Spots-innspelinga vart den tiande mestseljande singelen gjennom tidene med over 19 millionar selde eksemplar, og er ein av få som har seld meir en 10 millionar eller fleire eksemplar verda over. I følgje Lawrence posta han songen før han synte songen til nokre vener. Nesten alle venene reagerte negativt, men han sjølv hadde trua på songen og de vart seinare ein av dei største suksessane hans.

Historie
I 1950-åra hadde både The Hilltoppers og Connie Francis ein hit med songen. I 1974 gjekk ein versjon spelt inn av David Cassidy opp til niandeplassen på UK Singles Chart i mai det året. Ein annan kjend versjon kom frå The Platters (30. plass i USA i 1961). Bing Crosby tok med songen i ein medley på albumet sitt On the Sentimental Side (1962). I 1970 song soulgruppa The Moments (seinare kjend som Ray, Goodman & Brown) ein hitversjon av songen som nådde 44. plassen på Billboard Hot 100. Songen vart òg spelt av Madness i 1999 på albumet deira Wonderful. I 1999 song Bryan Ferry ein versjon av songen som B-side til singelen «As Times Goes By». 

Songen er innlemma i Grammy Hall of Fame og var 271. på lista deira over «Songs of the Century» (Hundreårets songar)

I popkulturen
The Ink Spots song songen 4. april 1948 i ein episode av The Jack Benny Program for ein reklame for sigarettmerket Lucky Strike. 
Songen er med i filmen Miss Pettigrew Lives for a Day, sungen av skodespelarane Amy Adams og Lee Pace.
The Ink Spots si innspeling vart nytta i filmmusikken til filmane Frihetens regn, Get Low, Radio Days og Hyde Park on Hudson.
Songen vart òg nytta i fjernsynsserien The Wonder Years.
Songen kan høyrast i videospelet BioShock.
Songen vert ofte sungen av Fred G. Sanford (Redd Foxx) i 70-talsserien Sanford and Son og var favorittsongen til karakteren hans. 
Songen vart nytta i ein trailer for The Strangers.
Songen vert sungen av ein karakter i episoden «X-Cops» i The X-Files.
Han vert sungen i ein episode av Frank's Place.
Songen vart nytta i ein trailer for filmen Blade Runner, men vart ikkje nytta i den endelege filmen. I staden for komponerte Vangelis ein ny song i same stil, kalla «One More Kiss, Dear».
Songen kan høyrast i showet Crossing Jordan.
Denne songen vart sungen av Venus Flytrap i ein episode av WKRP in Cincinnati.
Songen vert nytta i slutten av pilotepisoden til Defiance.
Songen vart spelt under rulleteksten til filmen We Steal Secrets: The Story of WikiLeaks.
Songen vrt sungen av ei gruppe studiner i Spike Lee-filmen School Daze.
Songen vart spelt i byrjinga av filmen The Shawshank Redemption.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «If I Didn't Care» frå ,  den 15. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1939
Grammy Hall of Fame Award
Songar med tekst av Jack Lawrence
The Ink Spots-songar
The Platters-songar
Connie Francis-songar
Brenda Lee-songar
Frankie Laine-songar
Tiny Tim-songar
David Cassidy-songar
Bryan Ferry-songar
Madness-songar
Mose Allison-songar
Al Hirt-songar
Bing Crosby-songar
Seiko Hashimoto

Seiko Hashimoto () er ein japansk politikar, idrettsleiar og tidlegare idrettsutøvar frå i Hayakita på Hokkaido. Ho var aktiv både i keiseløp og sykling. Hashimotos fremste prestasjon var andreplassen i firkamp-VM på skeiser i 1990.

Idrett
Hashimoto deltok i internasjonal skeiseidrett frå 1981 til 1994. Denne perioden var ho med i samtlege fire olympiske vinterleikar, frå 1984 i Sarajevo til 1994 og Lillehammer. Høgdepunktet her var bronsemedaljen på 1500 m under Vinter-OL 1992 i Albertville.

Hashimoto markerte seg fyrst i sprintmeisterskapane på skeiser. Gjennom fem sprint-VM i åra 1986-90 vart ho etter rokes nummer 4, 5, 4, 3 og 4. Også i firkamp-VM på skeiser enda ho opp med tre fjerdeplassar; 1987, 1991 og 1993. Betre hevda ho seg i verdsmeisterskapen 1990, der ho vart slått einast av austtyske Jacqueline Börner, og i 1992 der ho la beslag på det siste trinnet på sigerspallen.

Banesyklisten Hashimoto representerte Japan i tre sommar-OL; Seoul 1988, Barcelona 1992 og Atlanta 1996.

Politikk
Hashimoto har vore president i det japanske skeiseforbundet. Sidan 1995 har ho representert Liberaldemokratane, det dominerande partiet i japansk politikk, i Sangiin (senatet).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Seiko Hashimoto» frå ,  den 15. februar 2018.  
 

Japanske skeiseløparar
Japanske politikarar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Japan
I'll Never Smile Again

«I'll Never Smile Again» er ein song frå 1940 skriven av Ruth Lowe.

Den mest suksessrike og mest kjende versjonen av songen vart spelt inn av Tommy Dorsey and His Orchestra, med vokal av Frank Sinatra og The Pied Pipers. Denne innspelinga kom ut på Victor 78, 26628A, i 1940 og gjekk til topp på den første nasjonale salslista til Billboard den 27. juli 1940 og låg påt oppen i 12 veker fram til 12. oktober 1940. Songen vart  innlemma i Grammy Hall of Fame i 1982. «I'll Never Smile Again» vart spelt inn med vokal av Frank Sinatra and the Pied Pipers. Glenn Miller and His Orchestra spelte òg inn ein versjon av songen i 1940 på RCA Bluebird.

The Platters tok songen attende til Topp 40 i 1961. Al Hirt gav ut ein versjon i 1962 på hans Trumpet and Strings og det same gjorde Bill Evans på Interplay I 1965 spelte Sinatra songen inn på ny for dobbeltalbumet A Man and His Music. Han hadde òg med songen i 1959 på albumet No One Cares. Han har sidan blitt spelt av mange andre artistar og blitt ein popstandard. Den italiensk-amerikansk artisten Sergio Franchi spelte songen i 1967 på RCA Victor, From Sergio - With Love. Songen vart spelt av den australske rockegruppa Daddy Cool og versjonen deira nådde Topp 20 i heimlandet i 1972.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I'll Never Smile Again» frå ,  den 15. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
Peter J. Levinson, Tommy Dorsey: Livin' in a Great Big Way: a Biography (Cambridge, MA: Da Capo Press, 2005). 
Robert L. Stockdale, Tommy Dorsey: On The Side (Metuchen, NJ: The Scarecrow Press, 1995). 

Songar frå 1940
Songar skrivne av Ruth Lowe
Tommy Dorsey-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Grammy Hall of Fame Award
The Platters-songar
Percy Faith-songar
The Ink Spots-songar
Patti Page-songar
Sarah Vaughan-songar
Frank Sinatra-songar
Billie Holiday-songar
Little Anthony and the Imperials-songar
Jo Stafford-songar
Bobby Vinton-songar
Doris Day-songar
Pat Boone-songar
Julie London-songar
Frankie Vaughan-songar
Eddy Arnold-songar
Tennessee Ernie Ford-songar
Barry Manilow-songar
Michael Bublé-songar
Peggy Lee-songar
Ray Anthony-songar
Al Hirt-songar