alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Enrico Fabris

Enrico Fabris () er ein italiensk tidlegare skeiseløpar frå Asiago i Vicenza-provinsen. Han vart i 2006 europameister og olympisk meister både på 1500 meter og i lagtempo under Vinter-OL 2006.

Aktiv
Helga 14.-15. januar 2006 vann Fabris europameisterskapen på Hamar framfor nordmennene Eskil Ervik og Håvard Bøkko, der han særleg imponerte med ein suveren siger på 1500 m. Det var fyrste gongen ein italiensk utøvar vann skeise-EM. Under vinterleikane 2006 på italiensk heimebane i Torino tok han bronsemedaljen på 5 000 m, deretter vann han gullmedalje i lagtempo saman med Matteo Anesi og Ippolito Sanfratello, før han på 1500 m toppa det heile med olympisk gull nummer to. Han avslutta OL-sesongen med andreplass i firkamp-VM i Calgary, bak Shani Davis frå USA.

I 2007 kom Fabris på sølvplassen både i europameisterskapen, firkamp-VM og på 5 000 m i VM enkeltløp; alle tre gongane såg han sin overmann i Sven Kramer frå Nederland. Den 10. november 2007 sette Fabris verdsrekord på 5 000 meter med tida 6.07,40 i Salt Lake City, ein rekord Kramer sletta ei veke seinare. Både i EM 2008 og VM 2009 vart Fabris tredjemann i tevlinga. Hans siste pallplassering kom under EM 2010 på Hamar, der han gav Kramer kamp om meistertittelen til han sjølv enda opp med VM-sølvet.

Fabris la opp i 2012.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Enrico Fabris» frå ,  den 26. november 2016.  

Italienske skeiseløparar
Europameistrar i lengdeløp på skeiser
Olympiske meistrar for Italia
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Italia
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Olympiske bronsemedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Italienske deltakarar under vinter-OL 2002
Skeiseløparar under vinter-OL 2002
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Italienske deltakarar under vinter-OL 2006
Skeiseløparar under vinter-OL 2006
Italienske deltakarar under vinter-OL 2010
Skeiseløparar under vinter-OL 2010
Det armenske alfabetet

Det armenske alfabetet er eit alfabet som er vorte brukt til å skriva armensk sidan 400-talet.

Inntil 1800-talet vart skriftsystemet som vert kalla gammalarmensk brukt for å skriva armensk, men seinare har det armenske alfabetet vore brukt til å skriva dei to moderne dialektane austarmensk og vestarmensk. Det armenske ordet for «alfabet» er այբուբեն aybuben (uttalt ), og kjem av namnet på dei to første bokstavane i det armenske alfabetet: Ա այբ ayb og Բ բեն bein.

Alfabetet 

 I starten av ord je //, elles e /ɛ/.
 Berre i tradisjonell ortografi i byrjinga av ord eller ordstammer.
 I starten av ord vo /vo/, elles o /o/.
 Armensk-iranere (ei undergruppe av østarmenere) uttalar denne bokstaven som , som i klassisk armensk.
 I den reviderte ortografien har denne bokstaven vorte erstatta av digrafen <ու>, som representerer .
 Representerer vanlegvis/v/, med enkelte unntak.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Det armenske alfabetet» frå ,  den 26. november 2016.

Bakgrunnsstoff 
 UNICODE-kart for det armenske alfabetet
Alfabet
Armensk språk
Gunnar Alf Larsen

Gunnar Alf Larsen () var ein norsk industriarbeidar, politikar og embetsmann frå Oslo. Han representerte Oslo og Arbeidarpartiet på Stortinget i 23 år mellom 1954 og 1977. Svein Larsen er sonen hans.

Gunnar Alf Larsen var sjømann frå 1936 og utdanna seg til maskinist i heimbyen. Under andre verdskrigen sat han 1942-43 arrestert i Grini fangeleir, deretter i konsentrasjonsleiren Sachsenhausen i Tyskland til krigen var over.

Etter verdskrigen arbeidde Larsen som jarndreiar ved Akers mekaniske verksted til 1951, han var 1949-51 formann i Jerndreiernes forening. Åra 1951-54 arbeidde han i Norsk Jern- og Metallarbeiderforbund.

Larsen var vararepresentant frå Oslo til Stortinget frå januar 1954, men møtte fast i staden for statsråd Trygve Bratteli til 22. januar 1955, deretter i staden for statsråd Rakel Seweriin til 1. august same året. Etter vel eitt år utanfor Stortinget var Larsen på ny fast representant då Trygve Bratteli 28. desember 1956 tok sete i regjeringa. Tingbolkane 1958-61 og 1961-65 møtte han fast i staden for statsminister Einar Gerhardsen, men unnatak for dei fire vekene hausten 1963 då John Lyng var norsk statsminister. Frå 1965 til 1977 hadde Larsen fast plass. Larsen var 1954-55 medlem i Miltærkomiteen, 1957-sesjonen i Finans- og tollkomiteen, 1958-65 i Skog-, vassdrags- og industrikomiteen, nestformann 1965-69 i same komiteen. Tingperioden 1969-73 var Larsen formann i Forsvarskomiteen og frå oktober 1973 til 18. februar 1975 formann i Industrikomiteen. Til sist var han medlem av Forsvarskomiteen i to-og-eit-halvt år.   

Larsen var formann i Oslo Arbeiderparti 1974–75. Han var fylkesmann 1977-79 i Buskerud og 1979-88 i Oslo og Akershus. I 1990 gav han ut boka Sluttspill.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar 1965-1969
Stortingsrepresentantar 1969-1973
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Folk frå Oslo
Svigermorsete

Svigermorsete (amerikansk engelsk rumble seat, britisk engelsk dicky seat, dickie seat eller dickey seat) var eit polstrert utvendig sete som kunne foldast inn i bagasjerommet i bilar med to sete, produserte før 2. verdskrig. Setet kunne ha plass til ein eller to passasjerar. Svigermorsete stammar opphavleg frå hestevogner, som kunne ha enkelt sete eller benk med plass til ein kusk eller tener. 

Når det ikkje var i bruk kunne plassen nyttast til bagasje. 
Før den fyrste verdskrigen kunne ikkje alle svigermorsete foldast inn i bagasjerommet.
Roadster-, kupé- eller kabriolet-karosseri vart levert med anten bagasjerom eller svigemorsete.

Passasjerar i svigermorsetet var utsett for vêr og vind og fekk lite eller ikkje noko av vernet som dei andre pssasjerene fekk. Nedfellbart tak og sidegardiner var tilgjengelege i enkelte bilar  (inklusive Ford Model A) men dei vart aldri særleg populære. Blant dei siste amerikanskbygde bilane med svigemorsete var 1938 Chevrolet, 1939 Ford og 1939 Dodge and Plymouth.
Den siste britiske bilen med svigemorsete var Triumph 2000 Roadster som vart bygd fram til 1949.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rumble seat» frå ,  den 1. desember 2016. 
'' oppgav desse kjeldene: 
 Referansar 

 Litteratur

 
Sete
Bilar
Privolnoje

Privolnoje (russisk skrift Привольное) er ein landsby med omlag 3350 innbyggarar i Stavropol kraj i Russland. Privolnoje ligg på steppelandet, nord for Kaukasus, på begge sider av elva Jegorlyk. Han ligg ca. 100 km i luftlinje i nordvestleg retning frå regionalhovudstaden Stavropol.

Kjende personar frå Privolnoje 
 Mikhail Gorbatsjov

Stavropol kraj
Jeremy Wotherspoon

Jeremy Lee Wotherspoon () er ein kanadisk tidlegare skeiseløpar og seinare -trenar frå Red Deer i Alberta. Han vart sprint-verdsmeister i 1999, 2000, 2002 og 2003, og sette i tida frå desember 1997 til november 2007 sju verdsrekordar på 1000 meter og tre på 500 meter.

Aktiv
Wotherspoon sette sin fyrste verdsrekord i Calgary den 29. desember 1997, der han vart klokka inn på 1.10,16. Seinare i OL-sesongen vart han andremann etter Jan Bos i sprint-VM 1998 i Berlin, før han tok sølvmedaljen på 500 m under Vinter-OL 1998 i Nagano, slått av arrangørlandets Hiroyasu Shimizu.

Vinteren 1999 tok Wotherspoon tilbake verdsrekorden på 1000 m og forbetra den, etter løp på 1.09,09 i januar og 1.08,66 fem veker seinare. Det siste løpet fann stad eit par-tre timar etter han sette verdsrekord på 500 m med 34,76 sekundar, dei to løpa la grunnlaget for sigeren i sprint-VM 1999 på heimebane i Calgary. Året etter forsvarte Wotherspoon VM-tittelen i Seoul, hardt pressa av landsmannen Mike Ireland. Ved sprint-VM 2001 kjempa dei same to og Hiroyasu Shimizu om laurbærkransen, ei tevling som enda med triumf til Ireland, sølv til Shimizu og bronse til Wotherspoon.

Den 1. desember 2001 sette Wotherspoon sin sjuande og siste verdsrekord på 1000 m, tida 1.07,72 vart oppnådd på OL-isen i Salt Lake City. Men som favoritt under Vinter-OL 2002 i Salt Lake City i februar månad 2002 mislukkast han, då han fall tidleg i 500-meterløpet og enda på 13. plass på 1000-meteren. Derimot vann han sprint-VM 2002 på Hamar på ein overbevisande måte, og han var også klart best då han i 2003 vann sprint-VM for fjerde gong. Sesongane 2004 og 2005 enda han på andreplass i sprintmeisterskapane, begge gongane slått av Erben Wennemars frå Nederland.

Wotherspoon sette sin siste verdsrekord då han smelte til med 34,03 sekundar på 500 m i Salt Lake City den 9. november 2007. Under sprint-VM 2008 i Heerenveen kjempa han drabeleg mot sørkoreanaren Lee Kyu-hyuk, og enda på sølvplassen etter ein litt tam siste 1000 meter. Då Vinter-OL 2010 fann stad i Vancouver kom Wotherspoon i mål til niandeplass på 500 m.

Sidan 2016 er Wotherspoon landslagstrenar for Noreg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jeremy Wotherspoon» frå ,  den 27. november 2016.  
 

Canadiske skeiseløparar
Verdsmeistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Verdsmeistrar i lengdeløp på skeiser – Enkeltdistanse
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Canada
Olympiske sølvmedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Canadiske deltakarar under vinter-OL 1998
Skeiseløparar under vinter-OL 1998
Canadiske deltakarar under vinter-OL 2002
Skeiseløparar under vinter-OL 2002
Canadiske deltakarar under vinter-OL 2006
Skeiseløparar under vinter-OL 2006
Canadiske deltakarar under vinter-OL 2010
Skeiseløparar under vinter-OL 2010
Vinnarar av Oscarstatuetten
Casey FitzRandolph

Casey J. FitzRandolph () er ein USA-amerikansk tidlegare skeiseløpar frå Verona i Wisconsin. Han vann OL-gull på 500 meter under Vinter-OL 2002.

FitzRandolph vart tredjemann i sprint-VM 1997 på Hamar. Sjølv om han i 2001 tok bronsen på 500 i VM i enkeltløp, var det noko overraskande at han skulle vinne gullmedaljen på 500 meter i OL 2002 i Salt Lake City. Rett nok fall den største favoritten, kanadiaren Jeremy Wotherspoon, i sitt fyrste løp. Men då FitzRandolph etter to løp makta slå den japanske tittelforsvararen Hiroyasu Shimizu med tre hundredels sekund, var OL-triumfen eit faktum. Tidlegare i OL-sesongen kneip FitzRandolph sølvmedaljen i sprint-VM på Hamar. I åra fram til Vinter-OL 2006 i Torino var han jamnt i tetsjiktet i sprinttevlingane, utan å vinne medaljar. Han vart som beste nummer ni på 1000 m i Torino, medan han vart fjerdemann i sprint-VM 2006, før han så la opp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Casey FitzRandolph» frå ,  den 27. november 2016.

Bakgrunnsstoff 
 

Skeiseløparar frå USA
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Olympiske meistrar for USA
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1998
Skeiseløparar under vinter-OL 1998
Medaljevinnarar under vinter-OL 2002
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 2002
Skeiseløparar under vinter-OL 2002
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 2006
Skeiseløparar under vinter-OL 2006
Silkehegre

Silkehegre (Egretta garzetta) er ein liten, kvit hegre. Fram til ca. 1950 var utbreiinga avgrensa til sørvestlege palearktis, afrotropisk region, indomalayisk region og den australske regionen. Men i løpet av dei siste  tiåra har arten òg begynt å kolonisere «den nye verda».

Skildring 
Dette er ein kvit vadefugl med eit slankt, svart nebb, lange, svarte bein, og gule føter hos den vestlege underarten. Vaksne silkehegrar er 55-65 cm lange med vengespenn på 86-104 cm, og kroppsvekt på  280-710 gram. Fjørdrakta er vanlegvis heilt kvit, sjølv om det òg svært sjeldan finst fuglar av ein mørk morf med stort sett blågrå fjørdrakt. Hannfuglar er større enn hoer. I hekkesesongen har vaksne fuglar to lange fjører på nakken som dannar ein kam. 

Som ein vasslevande fugl, beitar han på grunt vatn og på land og tar ei rekkje små byttedyr. 

Han er kolonihekkar, ofte saman med andre vassfuglartar, noko som byggjer eit plattformreir av pinnar i eit tre, ein busk eller ei sivseng. Ein kull er på mellom 1 og 7 av blågrøne egg, mest vanleg 2-5 egg. Begge foreldre rugar. Ungane blir flygedyktige rundt seks veker gamle.

Hekkedistribusjonen er i våtmarker i varme tempererte til tropiske delar av Europa, Afrika, Asia og Australia. Fuglar i nordlege populasjonar, inkludert mange europeiske fuglar, trekker til Afrika og Sør-Asia til overvintrar der. Fuglane kan òg streife nordover på seinsommaren etter hekkesesongen, og tendensen til å spreia kan ha medverka i den siste utvidinga av utbreiingsområdet. 

På eit tidspunkt var dei vanlege i Vest-Europa, men vart lokalt utrydda i det nordvestlige Europa og knappe i sør grunna jaktpress. Rundt 1950 blei det innført loververk for vern i Sør-Europa, og populasjonane har auka igjen. Ved byrjinga av 2000-talet hekka han igjen i Frankrike, Nederland, Irland og Storbritannia. Dei har òg byrja å kolonisera «den nye verda», første observasjon vart gjort på Barbados i 1954 og første hekking der i 1994. Arten er ein årleg streiffugl i Noreg.

Arten er klassifisert som globalt livskraftig, LC.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Little Egret» frå ,  den 27. november 2016.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

hegrefamilien
Streiffuglar i Noreg
Rock-A-Hula Baby

«Rock-A-Hula Baby («Twist» Special)» er ein song framført av Elvis Presley for filmen Blue Hawaii i 1961. Han vart skriven av Ben Weisman, Fred Wise og Dolores Fuller, og ei blanding av folkemusikk frå Hawaii og rock and roll. Det var den førte songen publisert av Fuller, som kom til å vere medlåtskrivar på mange songar for Presley. 

Songen vart gjeven ut som ei dobbel A-side med «Can't Help Falling in Love», og gjekk til topps på UK Singles Chart i februar 1962, og låg fire veker på toppen av lista. Songen er gjeven ut på mange samlealbum etter den tid. 

Tittelsongen til filmen Rock-a-Doodle frå 1992 var ein parodi på «Rock-A-Hula Baby».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rock-A-Hula Baby» frå ,  den 27. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Elvis Presley-songar
Singlar frå 1961
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar med musikk av Ben Weisman
Songar med tekst av Fred Wise
Songar skrivne av Dolores Fuller
Songar frå 1961
Moonlight Swim

«Moonlight Swim» var ein song skriven av Ben Weisman og Sylvia Dee, og spelt inn av Nick Noble for Mercury Records.  Noble sin versjon nådde 37. plassen på Billboard-lista i USA i september 1957. Songen er meir kjend i ein versjon med Anthony Perkins, som nådde 24. plassen på Billboard Hot 100 med songen i 1957, same året som Noble. Songen vart òg sidan spelt inn av Elvis Presley for filmen Blue Hawaii i 1961.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Moonlight Swim» frå ,  den 27. november 2016.  

Elvis Presley-songar
Songar med musikk av Ben Weisman
Songar med tekst av Sylvia Dee
Songar frå 1957
Singlar frå 1957
Mercury Records-singlar
Hawaiian Wedding Song

«Hawaiian Wedding Song» er ein kjærleikssong frå 1926, skriven av Charles E. King for operetten Prince of Hawaii. Songen heitte opphavleg «Ke Kali Nei Au». I 1958 omsette Al Hoffman og Dick Manning den opphavlege hawaiiske teksten til engelsk, og kalla songen «Hawaiian Wedding Song».

Den største hitversjonen av songen i USA vart spelt inn av Andy Williams og gjeven ut på singel i 1959. Denne nådde 11. plassen på Billboard Hot 100-lista og 27. plassen på R&B-lista. På UK Singles Chart i Storbritannia vart den største hitversjonen spelt inn av Julie Rogers i 1965. Denne nådde 31. plassen. Elvis Presley song ein annan versjon av songen i 1961 for filmen Blue Hawaii. I 1964 spelte Kong Ling frå Hong Kong inn songen på albumet This World We Live In for Diamond Records (no under UMG).

Versjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hawaiian Wedding Song» frå ,  den 27. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1926
Singlar frå 1959
Singlar frå 1965
Songar skrivne av Dick Manning
Songar skrivne av Al Hoffman
Andy Williams-songar
Elvis Presley-songar
Julie Rogers-songar
Pat Boone-songar
Jim Reeves-songar
Perry Como-songar
Martin Denny-songar
The Lettermen-songar
Tennessee Ernie Ford-songar
Ray Conniff-songar
Sonny James-songar
Donny Osmond-songar
Tammy Wynette-songar
P.J. Proby-songar
Henry Mancini-songar
Billy Vaughn-songar
Jackie Gleason-songar
Santo & Johnny-songar
Nikka Costa-songar
Songar om ekteskap
Harold Bradley

Harold Bradley (), òg kjend som Harold Ray Bradley, er ein USA-amerikansk country- og popgitarist og entreprenør.

Biografi 
Bradley var fødd i Nashville i 1926 og spelte banjo som barn før han byta til gitar etter råd frå den eldre broren, Owen. Owen fekk Harold med på turné med Ernest Tubb medan Harold framleis gjekk på vidaregåande skule. Då han var ferdig på skulen gjekk Bradley inn i marinen, og så på college i Nashville, der han studerte musikk. Han akkompagnerte Eddy Arnold og Bradley Kincaid på Grand Ole Opry. Den første innspelinga hans i studio var med Pee Wee King and the Golden West Cowboys i 1946.

I 1954 bygde Owen og Harold Bradley Film and Recording Studios, seinare kalla Quonset Hut, som var den første musikkføretaket på det som i dag vert kalla Music Row. Bradley spelte som studiomusikar inn i 1970-åra, og spelte på hundrvis av album med countrystjerner som Patsy Cline, Willie Nelson, Roy Orbison, Elvis Presley og Slim Whitman. Han spelte òg bassgitar på fleire plater, og brukte ein «tic-tac»-metode for å dempe bassen. I følgje magasinet Guitar Player, er Bradley den mest innspelte gitaristen i verda og han var medlem av Nashville A-Team, som vart innlemma i Musicians's Hall of Fame i 2007. Harold spelte inn tre album som popgitarist på Columbia Records, «Misty Guitar», «Guitar for Lovers Only» og «Bossa Nova Goes to Nashville» i 1960-åra.

Frå 1991 til 2008 var Bradley direktør i Nashville-avdelinga av American Federation of Musicians (AFM). Bradley vart innlemma i Country Music Hall of Fame i 2006, slik broren Owen vart før han. I 2010 fekk Harold Trustees Award under Grammyprisutdelinga.

Sjå òg
The Nashville A-Team

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Harold Bradley» frå ,  den 27. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
[ Harold Bradley] at Allmusic

USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar frå Tennessee
Country Music Hall of Fame
Medlemmar av Country Music Association
Musikarar frå Nashville
Nils Aaness

Nils Egil Aaness () er ein tidlegare skeiseløpar frå Haugnes i Andøy kommune som vart europameister i 1963. Han var etter tur medlem i Harstad Skøyteklubb, Tromsø Skøyteklubb, Mo Skøyteklubb og Oslo Skøiteklub.

Aaness fekk sitt nasjonale gjennombrot då han kom på fjerdeplass i NM 1960 på Hønefoss. Ved VM 1960 i Davos vart han nest beste nordmann med sin tiandeplass. Både i 1961, 1962 og 1963 vart han andremann i noregsmeisterskapen, alle gongane såg han sin overmann i Knut Johannesen. Dei to fyrstnemnde sesongane kom han høvevis på niande- og ellevteplass i EM-tevlingane.

Ved EM 1963 i Göteborg makta derimot Aaness å vinne ein klar siger. Med seg på sigerspallen fekk han Johannesen på andre- og 17-åringen Per Ivar Moe på tredjeplass, endå ein nordmann, Magne Thomassen, fullbyrda den norske triumfen med sin fjerdeplass. Til sist i jubelsesongen 1963 vart Aaness nummer tre i verdsmeisterskapen i Karuizawa, tre veker etter EM.

Då NM 1964 fann stad i Tønsberg måtte både Johannesen og Aaness eitt steg ned på sigerspallen, ettersom Per Ivar Moe viste seg som den klart beste. Internasjonalt makta Aaness ikkje lenger å hevde seg, og etter han vart nummer seks i NM 1965 og enda på 17. plass i VM 1965 la han opp.

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar.
 

Norske skeiseløparar
Europameistrar i lengdeløp på skeiser – Allround
Vinnarar av Oscarstatuetten 
Norske deltakarar under vinter-OL 1960
Skeiseløparar under vinter-OL 1960
Norske deltakarar under vinter-OL 1964
Skeiseløparar under vinter-OL 1964
Folk frå Andøy
Vena axillaris

Vena axillaris («armholevenen») er ein stor vene som frakter blod frå laterale del av brystkassen, armhola og overekstremiteten til hjartet. Venen finst på begge sider av kroppen.

Den oppstår ved nedre rand av musculus teres major som ei vidareføring av vena brachialis og v. basilica. Ved siste del av venen oppstår også vena cephalica. Andre sideårer er vena subscapularis, v. circumflexa humeri anterior, v. thoracica lateralis og v. thoracoacromialis. Venen endar ved laterale rand av fyrste ribbein, der den held fram som v. subclavia. Venen er fylgd heile vegen av arteria axillaris.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Axillary vein» frå ,  den 27. november 2016.  
 

Vener i bolen
Vener i overekstremiteten
Grady Martin

Thomas Grady Martin () var ein USA-amerikansk studiogitarist innan country og rockabilly.

Han var medlem av The Nashville A-Team og spelte gitar på hittar som Marty Robbins sin «El Paso», Loretta Lynn sin «Coal Miner's Daughter» og Sammi Smith sin «Help Me Make It Through the Night». I løpet av ein karriere på nesten 50 år, spelte Martin for artistar som Elvis Presley, Buddy Holly, Johnny Burnette, Don Woody og Arlo Guthrie, Johnny Cash, Patsy Cline og Bing Crosby. Han er medlem av Rockabilly Hall of Fame og Country Music Hall of Fame.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grady Martin» frå ,  den 27. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene: 
Cooper, Peter «Grady Martin, Gitarist Who Did It all, Dies at 72» (4. desember 2001), Nashville TennesseanJessen, Wade «Good Works 'A-Team' Sessionist Grady Martin Dies» (15. desember 2001) Billboard, s.  66

Wadey, Paul «Obituaries: Grady Martin'» (7. desember 2001), The Independent, s.  6

Bakgrunnsstoff
Grady Martin-biografi på CMT.com

Musikarar frå Tennessee
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske rockabilly-musikarar
Kiss Me Quick

«Kiss Me Quick» er ein song skriven av Doc Pomus og Mort Shuman, og spelt inn av Elvis Presley den 25. juni 1961. Han vart gjeven ut 5. juni 1962 via RCA på albumet Pot Luck.  Songen vart gjeven ut i lag med «Something Blue» på singel i Storbritannia og Europa i desember 1962.  Songen låg på toppen av Europa-lista i åtte veker frå juni til juli 1963. 

Ein EP med same namn og fire spor vart gjeven ut i 1964 i Nederland.  Denne inneheldt «Kiss Me Quick» og «Night Rider» på den eine sida, og «Joshua Fit the Battle» og «Judy» på side to. Songen er òg gjeven ut på mange samleplater av Elvis. 

Songen er blitt spelt av den austerrikske songaren Udo Jürgens, som gav ut ein versjon i 1963, og av det japanske rockebandet Sheena & The Rokkets i 1980 på albumet Channel Good. «Kiss Me Quick» vart òg ofte framført av den tyske tenoren Peter Hofmann, som blanda opera, rock, pop og musikalar.

Utgjevingar
EP- og singelutgåve av «Kiss Me Quick»:

Album med «Kiss Me Quick».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kiss Me Quick (song)» frå ,  den 27. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1962
Elvis Presley-songar
Songar med tekst av Doc Pomus
Songar med musikk av Mort Shuman
(Such an) Easy Question

«(Such an) Easy Question» er ein song spelt inn av Elvis Presley i 1962. Han vart skriven av Otis Blackwell og Winfield Scott. Songen vart først gjeven ut på albumet Pot Luck i 1962 og i 1965 kom han ut på singel etter at songen vart nytta i Presley-filmen Tickle Me.

Singelen kom ut etter «Crying in the Chapel» og nådde 11. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100. Som med «Crying in the Chapel», gjekk «(Such an) Easy Question» til topps på Billboard Easy Listening-lista og låg to veker på toppen av lista i juli 1965.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «(Such an) Easy Question» frå ,  den 27. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1962
Singlar frå 1965
Elvis Presley-songar
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Songar skrivne av Otis Blackwell
Songar skrivne av Winfield Scott
Steppin' Out of Line

«Steppin' Out of Line» er ein song av Elvis Presley. Han vart spelt inn for og nytta i filmen Blue Hawaii i 1961, men kom ikkje med på albumet med musikk frå filmen. I staden for vart «Steppin’ Out of Line» gjeven ut på det neste albumet,  Pot Luck. I 1997 vart Blue Hawaii gjeven ut på ny med fleire bonusspor, og då òg «Steppin’ Out of Line».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steppin' Out of Line» frå ,  den 27. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Elvis Presley-songar
Songar frå 1961
Songar med tekst av Fred Wise
Songar skrivne av Dolores Fuller
Songar med musikk av Ben Weisman