alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jelsa kyrkje

Jelsa kyrkje er ei langkyrkje frå 1647, bygd i tre og med 150 sitjeplassar. Ho ligg i Jelsa sokn i Suldal kommune i Rogaland fylke.

Heilt frå vikingtida av har Jelsa vore ein samlingstad for religiøse offer. På staden der kyrkja står i dag, har det tidlegare stått ei lita stavkyrkje som er nemnd i kjelder så tidleg som 1286. Det finst òg teikn som antydar at dette kan ha vore staden for eit gudehov i vikingtida. Etter kvart som befolkninga auka, vart stavkyrkja altfor lita. Då den nye kyrkja skulle byggjast, vart ho bygd utanpå den første. Denne kyrkja stod ferdig i 1647 og var rikt utsmykka med utskjeringar på benkefrontane, preikestol med apostelmåleri måla av Gottfried Hendtzschel og eit tak som viste ein himmelkvelv med millionar av stjerner. Jelsakyrkja var eit praktverk, men i 1850 skulle kyrkja gjerast meir moderne. Ho fekk liggjande kledning og vart måla kvit både utvendig og innvendig. Himmelkvelven og andre takmåleri vart måla over og benkene vart bytta ut med nokre enklare, men kyrkja fekk også nytt galleri og døypefont. Etter mange år sakna folk den flotte kyrkja si slik ho var før, og i 1950 vart ho restaurert tilbake til det opphavlege.

Bakgrunnsstoff
 Om Jelsa sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Rogaland» på nettstaden til Arkivverket
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 Eldre fotografi av Jelsa kyrkje på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 

Kyrkjer i Suldal
Freda bygg i Rogaland
Kyrkjer i Ryfylke prosti
Langkyrkjer i Stavanger bispedømme
Norske kyrkjer frå 1640-åra
Trekyrkjer i Rogaland
Kulturminne i Suldal
Valkyrkjer i 1814
Reinstemming

Reinstemming er eit system for stemming som bygger på naturtonetersar og reine kvintar, og kanskje også andre toneintervall med enkle forholdstal.

Kjelder 
 Olve Utne: Nokre aspekt ved transkripsjonsmåte og tonalitet i eit folkemusikalsk materiale frå Nordmøre (Hovudoppgåve, 1996) 

Stemming
Piccadilly-linja

Piccadilly-linja er ei linje i London Underground. Den går på djupt nivå, mellom det nordaustlege og det vestlege London, men store delar av strekninga går i dagen. Den blei opna i 1906, og heitte opphavleg Great Northern, Picadilly & Brompton Railway. Den har mørk blå farge på undergrunnskartet. 

Det var eigentleg planlagt tre separate linjer, Great Northern and Strand Railway, Brompton and Piccadilly Circus Railway og Deep-Level District. Desse skulle saman gå mellom Finsbury Park og Hammersmith. Under planlegginga blei desse slått saman til ei linje.

I 1930-åra blei den kraftig utvida. Den tok over delar av skjenegangen til District-linja til Hounslow West undergrunnsstasjon og Uxbridge undergrunnsstasjon i vest og til Cockfosters undergrunnsstasjon i nordaust. Stasjonane på desse utvida strekningane er kjende for art deco-dekorasjonane sine. 

I 1977 blei Hounslowgreina utvida til Heathrow Central. I 1984 blei denne stasjonen døypt om til Heathrow Terminals 1, 2, 3 undergrunnsstasjon, då linja blei utvida til Heathrow Terminal 4 undergrunnsstasjon. I januar 2005 blei stasjonen ved terminal 4 stengd på grunn av arbeid med ein framtidig stasjon ved terminal 5, ein ny del av flyplassen som då var under utbygging. 

Frå 1907 til 1994, med unnatak av åra under andre verdskrig, gjekk det eit kort grein frå Holborn til Aldwych.

Kart

Stasjonar 

Frå vest til aust

 Denne artikkelen bygger på «Piccadilly-linja» frå , den 9. juni 2008. 
 

Samferdsle i London
Victoria-linja

Victoria-linja er ei linje i London Underground. Den ligg på djupt nivå, og går frå Brixton i sørvest til Seven Sisters og Walthamstow i det nordaustlege London. Linja blei bygd i 1960-åra for å avlaste eldre linjer som var overbelasta, spesielt Piccadilly-linja, og den opna i 1968. Den blei konstruert for å tillate så mange linjebyter som mogleg, men samstundes med god avstand mellom stasjonane for å kunne få høg fart. Med unnatak av depotet går heile linja under bakken. Victoria-linja er merkt av med lys blå farge på undergrunnskartet. 

Ansvarleg for vedlikehald og utvikling av stasjonar og linjemateriell etter den privat-offentlege avtalen mellom britiske transportstyresmakter og to private jarnbaneføretak (Public-Private Partnership) er Metronet Rail.

Mange av stasjonane langs linja blei bygde om for å tillate passasjerane å byte linje så enkelt som mogleg. I nokre tilfelle blei Victoria-linja plassert ved sida av eksisterande linje, og i andre blei den køyrd inn på ei eldre plattform medan ei ny blei bygt til den eldre linja. 

Pr. februar 2005 hadde linja 43 tog av 1967-modell. Kvart tog har åtte vogner fordelte på to samankopla togsett. Toga er automatiske; togføraren treng berre å lukke dørene og trykkje på ein startknapp. Deretter sørgjer det automatiske togstyringsystemet for at toget køyrer i trygg snøggleik til neste stasjon og stoppar der. Systemet har vore i drift sidan linja opna. Nye togsett blir leverte av Bombardier Transportation i perioden 2009-2012. Bilete av desse finst på Heimesidene til Metronet Rail.

Kart

Stasjonar 

Frå nord til sør

 Denne artikkelen bygger på «Victoria-linja» frå , den 9. juni 2008. 
 

Samferdsle i London
Waterloo & City-linja

Waterloo & City-linja er ei kort linje i London Underground. Den blei formelt opna 11. juli 1898. Linja har berre to stasjonar, Waterloo og Bank. Sistnemnde heit opphavleg City; av di namnet på linja. Årsaka til at ein har ei linje på berre 2,5 km med to stasjonar, og køyretid på fire minutt, er at den er nødvendig for å ta unna dei store mengdene med pendlarar som skal reise mellom Waterloo stasjon og City of London. Linja går ikkje seint på kvelden og på søndagar. Linja er merkt av med turkis farge på undergrunnskartet.

Historie

Linja blei designa av sivilingeniørane W.R. Galbraith og James Henry Greathead. Den var fyrst ein del av London and South Western Railway, og blei i 1923 ein del av Southern Railway. I 1948 blei den nasjonalisert saman med andre sentrale jarnbanestrekningar. Den fungerte som ei forlenging av hovudlinja inn til Waterloo jarnbanestasjon. Jarnbana skulle eigentleg ha gått heilt inn til City of London, men i 1846 blei det vedteke eit forbod mot togferdsel over bakken i det sentrale London. Billettsystemet var lenge det same som for vanleg jarnbanetrafikk. Det var ikkje før i 1994 at den blei overdregen til London Underground, og den blei då selt for eitt pund. Delar av den gamle merkinga finst framleis på nokre av toga. 

Undergrunnsbana i London er kjend som The Tube (Tuben), på grunn av forma på tunnelane. Waterloo & City har også kallenamnet The Drain (Sluket), delvis på grunn av sumpmarka den er bygd, og delvis fordi dei djupe tunnelane minner om avløpssluk. 

Linja er den einaste som berre går under bakken; likevel er den einaste delen av Victoria-linja som ligg i dagen depotet. Før den nye internasjonalen terminalen på Waterloo blei bygt i 1990, måtte vognene heisast opp ein om gongen utanfor nordveggen til jarnbanestasjonen når dei skulle inn på depotet. Det blir no brukt ei flyttbar kran som kan gjere det i ei eiga sjakt ved sida av depotet.

Waterloo & City hadde tidlegare eit eige kolkraftverk. Spor etter servicetunnelen kor kolet blei levert er framleis synleg ved Waterloo. 

Linja hadde opphavleg trevogner. Desse blei brukte frå opninga i 1898 og fram til 1940, då dei blei bytta ut. Desse heldt i over femti år, og blei bytta ut med nye i 1992. Dei nyaste toga var opphavleg nesten identiske med toga på Central-linja, men det er no gjort så mange modifikasjonar at dei to ikkje lenger kan utveksle materiell. 

Fordi linja er stengd på kveldar og søndagar blir den oftare brukt enn andre til filminnspelingar. Blant kjende filmar som har brukt Waterloo & City er Sliding Doors frå 1998, og BBC si innspeling av The Tripods frå 1984, kor den blei utstyrd med kulissar for å likne ein stasjon i Parismetroen.

Kart

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Waterloo & City-linja» frå , den 9. juni 2008. 

Samferdsle i London
Tidshjulet

Tidshjulet (originaltittel på engelsk The Wheel of Time) er ein fantasy-bokserie skrive av Robert Jordan. Elleve bøker har kome ut, og av dei er alle er omsette til norsk. Dei norske omsetjingane blir gjevne ut av Tiden Norsk Forlag. Handlinga i Tidshjulet føregår i eit oppdikta univers med eit mellomaldersk preg. Hovudpersonen er Rand al'Thor, den Gjenfødte Dragen, som ifølgje profetiane skal øydeleggja verda samstundes som han reddar ho frå Shai'tan, ein gudelik mørkefigur. 

Robert Jordan døydde før han var ferdig med den tolvte og siste boka, og kona til Robert, Harriet Popham Rigneyvald, valde fantasyforfattaren Brandon Sanderson til å fullføra boka.

Bøker i serien 

 Verdens øye (The Eye of the World, 1990)
 Den store jakten (The Great Hunt, 1990)
 Den gjenfødte dragen (The Dragon Reborn, 1991)
 Skyggen stiger (The Shadow Rising, 1992)
 Himmelens flammer (The Fires of Heaven, 1993)
 Kaosets herre (Lord of Chaos, 1994)
 Sverdkronen (A Crown of Swords, 1996)
 Dolkenes vei (The Path of Daggers, 1998)
 Vinterens hjerte (Winter's Heart, 2000)
 Skumringens korsvei (Crossroads of Twilight, 2003)
 Drømmenes kniv (Knife of Dreams, 2005)

Førhistorie 
 Ung vår (A New Spring) (2004)

Planlagde utgjevingar 
 Tårn i natten (Towers of Midnight, 2010) (Norsk tittel usikker)
 Et minne om lys (A Memory of Light, 2011) (Norsk tittel usikker)

Kjelder 

 
Fantasy-litteratur
Sløkje

Sløkje eller sløke (Angelica sylvesteris) er ein plante i skjermplantefamilien.

Sløkja vert opptil ein meter høg. Stengelen er hol og har dunhår øvst, og har fint sagtakka småblad. Bladstilken har ei djup, brei renne. Sløkja blomtrar i juli med stor, litt flattrykt blomsterstand med talrike blomstrar med skitenkvite kronblad, nokre gonger raudlege. 

Sløkje veks på fuktig beitemark og ved bekkar opp til tregrensa, i Noreg opp til 1300 moh, og elles i skogområde i Europa og nordvestlege Asia. På dei fuktigaste stadene kan sløkja vekse saman med den særs giftige selsnepa, som ho òg kan forvekslast med.

Det første året etter frøspiringa utviklar planten ein bladrosett; rotstokken står loddrett, men strekkjer seg ikkje, slik at blada vert nede ved marka. Tidlegast andre leveåret, når rotstokken har samla tilstrekkeleg med næring, skyt han i veret, blomstrar og dannar frukt. Etter frøsetjinga døyr planten. 

Plantenamnet sløkje heng saman med ordet 'sluk', med opphav i den hole, røyrforma stengelen. Namnet vert i mange dialekter brukt om blomstrande kvann, Angelica archangelica. I desse dialektane kan sløkja kallast geitsløkje el.l.

Planten kan brukast til farging av ull, og gjev ein gul varig farge. Han har som den nærskylde kvanna vore bruka som grønsak, men i mykje mindre omfang. Rafn oppgjev av planten i Sverige skal ha vore bruka som medisinplante mot hysteri.

Kjelder 
 C.A:M. Lideman Nordens Flora Gyldendal Norsk Forlag 1977 ISBN 82-05-08681-8
 Johannes Lid Norsk og svensk flora Det Norske Samlaget 1974 ISBN 82-521-0297-2
 Knut Fægri: Norges planter J.W. Cappelens Forlag 1958
 Carl Gottlob Rafn: Danmarks og Holsteens Flora. Kiøbenhavn 1800
Referansar

Bakgrunnsstoff

Skjermplantefamilien
Medisinplantar
Nytteplantar
Plantar i Noreg
Den tapre soldat Svejk og hans eventyr i verdenskrigen

Den tapre soldat Svejk og hans eventyr i verdenskrigen er namnet på ein ufullført satirisk roman av den tsjekkiske forfattaren Jaroslav Hašek. Originaltittelen er Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války, direkte omsett Lagnaden til den gode soldaten Švejk i verdskrigen.

Švejk var planlagd utgjeven i seks delar men forfattaren døydde før han var ferdig med den fjerde. Romanen har inspirert mellom anna Bertolt Brecht og Jospeh Heller og er omsett til 58 språk. Den er filmatisert og dramatisert ei rekke gonger.

Boka kom på norsk i 1958 (i revidert utgåve i 1968), omsett frå tysk, svensk og dansk av av Odd Bang-Hansen. Den norske omsetjinga er noko forkorta. Mellom anna er forfattaren si innleiing utelaten, samt at nokre eksplisitt politiske ytringar ikkje er tekne med. Ei oppdatert og fullstendig svensk utgåve, omsett av Karin Mossdal, kom ut sist i 2004.

Bakgrunnsstoff 
 Švejk Central (på engelsk)
 Jaroslav Šerák si side om Švejk (på tsjekkisk) 

Tsjekkiske romanar
Bøker frå 1923
Michel Petrucciani

Michel Petrucciani () var ein fransk jazzpianist.

Faren, Tony Petrucciani, var jazz-gitarist. Sonen fekk skolering i klassisk musikk, men opptredde likevel frå 13-årsalderen offentleg som jazz-musikar. Han spelte tidleg med Kenny Clarke og Clark Terry og drog til Paris i 1979 og fekk utgjeve debutalbumet Flash året etter. I 1982 flytta Petrucciani til California og starta eit nært samarbeide med Charles Lloyd, mellom anna spela dei på Montreux Jazz Festival. Han fekk kontrakt med det vidgjetne jazz-forlaget Blue Note, den første innspelinga der var hans første solo-plate, 100 hearts. Seinare kom mellom anna den kjente Power Of Three med Petrucciani på piano, Wayne Shorter på saksofon og Jim Hall på gitar.

Spelestilen hans var tidleg påverka av Bill Evans, men han var òg samanlikna med Keith Jarrett.

Petrucciani fekk Prix Django Reinhardt i 1982, og den franske Æreslegionen i 1992. Han hadde den medfødde skjelett-lidinga osteogenesis imperfecta og var derfor uvanleg kortvokst. Tidleg i karrieren måtte han berast av og på scena, etter kvart klarte han seg med krykker. Han døyde av lungebetennelse, ein komplikasjon til sjukdommen. Petrucciani er gravlagd på kyrkjegarden Père Lachaise i Paris.

Diskografi

Viktige plater 
 Charles Lloyd: "Montreux '82" 
 Charles Lloyd: "A Night In Copenhagen" med Bobby McFerrin

Plater under eige namn 
 Flash (1980)
 Michel Petrucciani Trio (1981)
 Date with Time (1981)
 Michel Petrucciani (1981)
 Oracle's Destiny (1982)
 Toot Sweet (1982), Owl (mit Lee Konitz)
 100 Hearts (1983)
 Live at the Village Vanguard (1984)
 Note'n Notes (1984)
 Cold Blues (1985)
 Pianism (1985)
 Power of Three (1986), med Wayne Shorter og Jim Hall
 Michel plays Petrucciani (1987)
 Music (1989)
 The Manhattan Project (1990) med Wayne Shorter, Stanley Clarke, Lenny White, Gil Goldstein og Pete Levin
 Playground (1991)
 From the Soul (1991) konsertopptak 28. desember, 1991 med Joe Lovano
 Promenade with Duke (1993)
 Marvellous (1994)
 Conference De Presse (med Eddie Louiss) (1994)
 Darn that Dream (1996)
 Flamingo (med Stephane Grappelli) (1996)
 Au Theatre Des Champs-Elysees (1997)
 Both Worlds (1998, med Stefano Di Battista)
 Solo Live in Germany (1998)
 Estate (1999)
 Live in Tokyo, med Steve Gadd og Anthony Jackson (1999)
 Bob Malach & Michel Petrucciani (2000)
 Concerts Inédits /Live (2000)
 Conversation, med faren Tony Petrucciani (2001)
 Days of Wines and Roses - The Owl Years 1981-1985 (2001)

Bakgrunnsstoff 
 Nekrolog på International Herald Tribune
 Biografi på Jazz Professional

Franske jazzpianistar
Franske pianistar
Den andre polske republikken

Den andre polske republikken er namnet som vert nytta om Republikken Polen mellom første og andre verdskrig.

Då landegrensene til staten vart fastsett i 1922 etter fleire krigar grensa republikken mot Tsjekkoslovakia, Tyskland, Fristaden Danzig, Litauen, Latvia, Romania og Sovjetunionen, pluss ei lita kyststripe mot Austersjøen rundt byen Gdynia. Republikken hadde eit areal på 388 634 km² (sjette største i Europa, hausten 1938 auka arealet til 389 720 km² etter annekteringa av Zaolzie) og 27,2 millionar innbyggjarar same året. I 1939, like før den andre verdskrigen braut ut er det estimert at folketalet var 35,1 millionar innbyggjarar. Nesten ein tredjedel av desse var minoritetar (13,9 % ukrainarar, 3,1 % kviterussarar, 8,6 % jødar, 2,3 % tyskarar og 3,4 % litauarar, russarar og tsjekkarar.

Den andre republikken vert ofte assosiert med periodar med mykje motgang, problem og triumf. Det var store økonomiske vanskar og øydeleggingar etter den første verdskrigen, etterfølgd av den sovjetiske invasjonen under den polsk-sovjetiske krigen, og det stadig meir fiendtleg innstilte Nazi-Tyskland. Landet klarte likevel å stå imot og til og med utvide landområda sine. Polen hadde ikkje oversjøiske koloniar, men klarte likevel å halde eit nivå av økonomisk utvikling og velstand som kunne samanliknast med det ein fann lenger vest. Dei store kultursentera Warszawa, Kraków, Poznan, Wilno og Lwów gjorde dei til store europeiske byar. Her var òg internasjonale anerkjende universitet og andre høgare utdanningsinstitusjonar. I 1939 hadde republikken vorte ei stor verdsmakt både politisk og økonomisk.

Den andre polske republikken enda i september 1939, då både tyske og sovjetiske styrkar rykte inn i landet. Folkerepublikken Polen vart oppretta etter den andre verdskrigen tok slutt i 1945.

Kjelder 
<div class="references-small">
 Denne artikkelen bygger på «Second Polish Republic» frå , den 10. juni 2008. 
 

Polsk historie
Atari 400

Atari 400  er ein 8-bits datamaskin laga av det amerikanske føretaket Atari. Datamaskina skulle eigentleg seljast med 4kb minne, men då prisen på minnebrikker sokk før datamaskina var ferdigutvikla, dobla ein størrelsen på minnet til heile 8kb som standard.

Bakgrunnsstoff 
 www.atarimuseum.com om Atari 400

Heimedatamaskinar
Atari
Nuristanske språk

Nuristanske språk er ei undergruppe av dei indoiranske språka og blir snakka i Afghanistan og Pakistan, i isolerte fjellområde i Hindukush.

Klassifikasjon 

Dei nuristanske språk blei først skildra av språkforskarar på 1800-talet. Ettersom det gamle namnet på området dei blir tala i var Kafiristan, var dei først kjende som kafiiri, kafiristani eller kaffirspråk, men ettersom «kaffir» tyder 'vantru' blei området omdøypt til Nuristan – Nur tyder 'lys'.

Det er nå vanleg å klassifisera dei nuristanske språka som ei eiga grein av den indoiranske språkgruppa, men dei er også blitt klassifiserte som  ei undergruppe av dardiske språk, som indoariske språk og som opphavleg iranske språk med sterk påverking frå dardiske språk.

Språk
Det er fem nuristanske språk, alle med forskjellige dialektar:
Askunu (2 000 talarar)
Kamkata-viri (24 200 talarar)
Vasi-vara (2 000 talarar)
Tregami (1 000 talarar)
Kalasha-ala (2 000 talarar)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nuristanske språk» frå , og «Nuristani languages» frå  den 10. juni 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Kendall D. Decker (1992) Languages of Chitral http://www.ethnologue.com/show_work.asp?id=32850
 Georg Morgenstierne (1926) Report on a Linguistic Mission to Afghanistan. Instituttet for Sammenlignende Kulturforskning, Serie C I-2. Oslo. ISBN 0-923891-09-9
 Karl Jettmar (1985) Religions of the Hindu Kush ISBN 0-85668-163-6
J. P. Mallory, In Search of the Indo-Europeans: Language, Archaeology and Myth, Thames and Hudson, 1989.
James P. Mallory & Douglas Q. Adams, "Indo-Iranian Languages", Encyclopedia of Indo-European Culture, Fitzroy Dearborn, 1997.  
SIL Ethnologue 
 Nuristani Languages
 Kamviri, a Language of Afghanistan
 Kati, a Language of Afghanistan
 Prasuni, a Language of Afghanistan
 Strand, Richard F. (1973) "Notes on the Nûristânî and Dardic Languages."  Journal of the American Oriental Society, 93.3: 297-305.
Richard Strand's Nuristân Site  (engelsk)

Indoiranske språk
Atari XL

Atari XL er ein serie 8bits datamaskinar som vart produsert av føretaket Atari inc.
Den første var Atari 1200XL som vart produsert frå 1982 og fram til 1983, då 600XL og 800XL kom ut.

Heimedatamaskinar
Atari
Atari ST

Atari ST er ein serie heimedatamaskinar/personlege datamaskinar som vart lansert av Atari Corp. i 1985. Serien var kommersielt populær frå 1985 til tidleg på 1990-talet. «ST» står offisielt for «Sixteen/Thirty-two», (Seksten/Trettito) som refererte til bussen på Motorola 68000 prosessoren som var 16-bitar eksternt og 32-bitar internt.

Atari
Personlege datamaskinar
Hn/Sex Pistols

The Sex Pistols var ei britisk pønkgruppa som vart skipa i 1975 og løyst upp i 1978.

Medlemer 

John Lydon alias Johnny Rotten (vokal).
Steve Jones (gitar)
Glen Matlock, som i 1977 vart bytt ut med Sid Vicious (bass)
Paul Cook (trommer)
Ronnie Biggs (vokal) var med i staden for Lydon ein stutt tidbolk i 1978.

Stutt historikk 

Manageren Malcolm McLaren, som tidlegare havde jobba med The New York Dolls, skipa Sex Pistols i 1976. Jones og Cook var dei fyrste han fekk med i bandet. Hovudmålet deira var å spela rå, aggressiv rock & roll (pønk), inspirera av New York Dolls og The Ramones frå Sambandsstatane, og å sjokkera Storbritannia so mykje som råd. McLaren, Jones og Cook fekk med seg Lydon og Matlock, som var dei beste låtskrivarane i gruppa, og etter å hava skapt seg eit namn med spelejobbar i London, fekk dei kontrakt med eit stort sellskap og gav ut singelen Anarchy in the U. K. i 1976. Etter å hava gjort skandale både på riksdekkjande fjerrsyn og i gatone i London, for ikkje å snakka um jukeboksar og skift bassist (til Vicious, som var heilt ut umusikalsk, men som derimot var tolleg god på skinnjakka), gav dei ut singlane God Save the Queen, Pretty Vacant og Holidays in the Sun og det vidgjetne albumet Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols i 1977. Sex Pistols fór på store Storbritannia-turnéar, og allstad dei hadde vore spratt det upp nye pønkgruppor (til dømes The Clash i London og Buzzcocks og Joy Division i Manchester).

Konserten til gruppa på Penguin Club i Oslo 20. juli 1977 vert rekna som starten på pønken i Noreg.

På um lag same tidi byrja det veksa fram ein intern splid i gruppa. Lydon, som vert rekna som den musikalske heilen i bandet, rauk uklår med dei hine, i ser McLaren og Vicious, med anna med di McLaren vilde at gruppa meir skulde handla um (ofte iscenesett) provokasjon helder en um musikk. Under den fyrste USA-turnéen med bandet, i 1978, trakk Lydon seg ut av bandet, og mange set uppløysingi av bandet til dette tidspunktet. McLaren heldt rett nog fram med å bruka namnet, til dømes på Vicious sin solosingel My Way (1978) og filmen The Great Rock 'n' Roll Swindle (1979), men då Vicious døydde i 1979 var det på alle måtar yver. McLaren heldt fram med innkomegjevande prosjekt utetter 80-talet, inntil dei gamle medlemene i Sex Pistols stogga honom med ei rettssak.

Lydon hadde starta Public Image ltd. for å spela den musikken han helst vilde i 1978, og jamvel dette bandet skreiv seg inn i rockesoga. Jones og Cook starta The Professionals og Matlock The Rich Kids - båe pønkgruppor med stutt lìvetid. Det upphavlege Sex Pistols kom saman att i 1996, og spelar framleides konsertar frå tid til onnor. McLaren prøvde seg som manager for fleire andre band, og som musikar.

Diskografi

Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols, 1977
The Great Rock 'n' Roll Swindle (filmmusikk), 1979
Flogging a Dead Horse (samleplate), 1980
Filthy Lucre Live (live), 1996
Jubilee (samleplate), 2002

Attåt desse finst det ei lang rekkja samle- og liveplator av ymse slag.

Bakgrunnsstoff 
Syphilia Morgenstierne om konsterten i Oslo

Høgnorske flokkar
Arvaker og Allsvinn

Arvaker og Allsvinn er i norrøn mytologi to hestar som dreg solvogna over himmelen.

Dyr i norrøn mytologi
Mytologiske hestar
Ilåt

Ilåt, av norrønt ílát (av late), er ein ting til å ha noko i. I delar av landet er ordet bruka om bytter, kar, posar og liknande. Andre stader, som Nord-Vestlandet og nordafjells, er det helst bruka om tarmar og magesekk bruka som ilåt for pølser.

Ilåt kan ein lage av godt reingjorte tarmar, skrapte reine for feitt. Eit ilåt sydd av vomma kan ein kalle eit vomilåt.

Overført tyding og andre språk 
Vomilåt vert ikkje like fine som andre ilåt, difor er ordet 'vomilåt' bruka som nedsetjande karakteristikk; «ho såg ut som eit vomilåt» (Helgeland).

Det engelske ordet for «ilåt» er container.

Kjelder 
 Ilåt som Dagens ord ved Ivar Aasen-tunet (frå Norsk Ordbok)
 Nynorskordboka
 Vik i Sogn 
 Bulandet og Værlandet
 Bodil Skjæveland Soltvedt, døme på ilåt til å ha noko i, i Dalane Tidende, 18. februar 2009

Bakgrunnsstoff 
Ilåt i matlaging:
 Norsk nettskole 
 Matoppskrift.no

Norsk mat
Pølser
Matvarer
1001 Gaussia

1001 Gaussia er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 8. august 1923 av Sergej Beljavskij ifrå Crimean Astrophysical Observatory i Simeiz på Krimhalvøya.

Kjelder 

 1001 Gaussia - baneparametrar hjå JPL Solar System Dynamics
 Oppdagarar og oppdagingsplassar i Engelsk Wikipedia sine asteroidelister. Listene baserer seg på Minor Planet Center - «Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets»

Gaussia
Gaussia
Gaussia