alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gabbro Hills

Gabbro Hills er ei gruppe fjellryggar og kystfjell på grensa til Rossisen mellom Barrettbreen og Goughbreen og som strekkjer seg sørover til Ropebrake Pass. Dei fekk dette namnet av den sørlege gruppa under New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (1963–64) på grunn av mykje gabbro i fjella, ein mørk, plutonisk bergart i området.

Kjelder

Fjellkjeder i Ross Dependency
Dufek Coast
Gamburtsevfjella

Gamburtsevfjella (òg kalla Gamburtsev subglasiale fjellkjede) er ei subglasial fjellkjede aust i Antarktis, nær Dome A. Fjellkjeda vart oppdaga av Den tredje sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1958 og er kalla opp etter den sovjetiske geofysikaren Grigorij A. Gamburtsjov. Ho er kring 1200 km lang, og sjølve fjella er kring 2700 meter over havet, men er dekt med over 600 meter is og snø. Ein trur at Gamburtsevfjella har omtrent same storleik som Alpane i Europa, og det er så langt usikkert korleis dei oppstod, men ein trur at fjella er meir enn 34 millionar år gamle og kanskje opp mot 500 millionar år gamle. Datamodellar indikerer at Det austantarktiske isdekket vart danna frå isbrear som starta å flyte ned frå Gamburtsev-fjella mot slutten av eocen. Vostok subglasiale høgland er ei austleg forlenging av Gamburtsev subglasiale fjellkjede.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gamburtsevfjella» frå ,  den 28. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Antarktis
Geografi i Princess Elizabeth Land
Ulrich Wehling

Ulrich Wehling () er ein tysk, tidlegare kombinertløpar frå Halle som representerte Aust-Tyskland. Han vart olympisk meister tre gongar på rad i tida 1972-80, samt verdsmeister i 1974. Wehling vann ein medalje i alle dei internasjonale meisterskapane han deltok i og stod nesten alltid på pallen i dei større internasjonale kombinerttevlingane.

Frå 1982 var Wehling generalsekretær i det nasjonale skiforbundet i Aust-Tyskland. Sidan 1992 har han vore sportsdirektør for kombinert i Det internasjonale skiforbundet (FIS), og busett i Sveits.

Aktiv 
Wehling debuterte internasjonalt med ein fjerdeplass i Svenska skidspelen i Falun i 1971. Året etter vart han olympisk meister under vinter-OL 1972. Han vann då ein klar siger, andremann Rauno Miettinen frå Finland var nærare åtte poeng bakom. I 1973-sesongen kom Wehling på andreplassen i Svenska Skidspelen, berre slått av landsmannen Hans Hartleb. Etter å ha vorte verdsmeister i Falun i 1974, vann Wehling i 1975 rubbel og bit i kombinert i dei nordiske skileikane; Lahti-spelen, Svenska Skidspelen og Holmenkollrenna, einast i Lahti makta konkurrentane gje han kamp om sigeren.

Wehling forsvara OL-tittelen i Innsbruck i 1976, og vann same sesongen kombinertrennet i Holmenkollen for andre gong. I 1977 gjekk han til topps i Holmenkollen for tredje gong, men måtte nøye seg med tredjeplassen i Lahti bakom landsmannen Konrad Winkler og Rauno Miettinen. Nett desse to, Winkler og Miettinen, plasserte seg føre Wehling på resultatlista i ski-VM 1978 i nettopp Lahti, dermed vart pallplasseringane dei same i dei to tevlingane, som altså gjekk føre seg i same hoppbakken og dei same løypene.

I 1979 vann Wehling kombinertøvinga i Svenska Skidspelen framom Tom Sandberg, med Hallstein Bøgseth på tredjeplass. Wehling vann i Lake Placid i 1980 sitt tredje strake OL-gull i kombinert, ein prestasjon ingen andre har makta.

Wehling vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1976.

Kjelder 
 Sportsboken, aktuelle årgangar
 

Tyske kombinertløparar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Verdsmeistrar i kombinert
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1972
Kombinertløparar under vinter-OL 1972
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1976
Kombinertløparar under vinter-OL 1976
Medaljevinnarar under vinter-OL 1980
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Kombinertløparar under vinter-OL 1980
Konrad Winkler

Konrad Winkler () er ein tysk tidlegare kombinertløpar frå Neuhausen i Erzgebirge og som representerte Aust-Tyskland. Han vart verdsmeister i kombinert i 1978, fekk VM-sølv i 1982 og tok bronsemedaljen i vinterleikane både i 1976 og 1980.

Aktiv 
Winkler vart i 1974 europameister i kombinert for juniorar. Året etter vart han nummer ni i øvinga både i Lahti og Holmenkollen. Under vinter-OL i Innsbruck i 1976 fekk han bronsen i kombinert bakom landsmannen Ulrich Wehling og sølvvinnaren Urban Hettich frå Vest-Tyskland. I 1977-sesongen vann han klare sigrar både i Lahti og i Svenska skidspelen i Falun.

Winkler var i 1978 tilbake i Lahti, der han vann gullmedaljen i kombinert under VM 1978. På dei to andre medaljeplassane kom Rauno Miettinen frå Finland og førnemnde Ulrich Wehling, ein rein kopi av sigerspallen under Lahti-spelen året i førevegen. To år seinare, under OL 1980 var rollene omsnudd for dei to austtyskarane; Wehling vann gullet og Winkler fekk bronsen, og mellom seg på resultatlista hadde dei ein finne, denne gongen var det Jouko Karjalainen som tok sølvmedaljen. 

I 1981 kom Winkler på andreplass i kombinertrennet i Holmenkollen, slått av Jouko Karjalainen. Eitt år etter var han tilbake i Kollen-anlegga og det vart ein ny andreplass. Han og landsmannen Uwe Dotzauer kjempa jamsides i oppløpet med Tom Sandberg om å vinne VM-tittelen i kombinert under ski-VM 1982. Winkler slo Dotzauer med eit halvt sekund, men måtte nøye seg med sølvmedaljen, to tidels sekund bakom Sandberg. 

Winkler la opp etter 1982-sesongen.

Kjelder 
 Sportsboken, aktuelle årgangar
 

Tyske kombinertløparar
Austtyske idrettsutøvarar
Verdsmeistrar i kombinert
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1976
Kombinertløparar under vinter-OL 1976
Medaljevinnarar under vinter-OL 1980
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Kombinertløparar under vinter-OL 1980
Grove Mountains

Grove Mountains er ei stor, spreidd rekkje av fjell og nunatakar over eit område på kring 40 gonger 32 km, kring 150 km aust for Mawson Escarpment i American Highland i Antarktis. Dei vart først fotografert frå lufta under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter skvadronleiar I.L. Grove, som var pilot med Australian National Antarctic Research Expeditions, og som i november 1958 landa i desse fjella.

Sjå òg
Prince Charles Mountains

Kjelder

Fjellkjeder i Antarktis
Geografi i Princess Elizabeth Land
Horlick Mountains

Horlick Mountains er ei fjellkjede i Dei transantarktiske fjella i Antarktis, som ligg ust for Reedybreen og omfattar Wisconsin Range, Long Hills og Ohio Range.

Fjella vart oppdaga i to observasjonar av Byrd-ekspeidsjonen, 1933-35, den eine observasjonen av Kennett L. Rawson unde rein flutur den 22. november 1934 og den andre av Quin Blackburn i desember 1934. Delar av Wisconsin Range vart registert på flyfoto tekne av USN Operation Highjump, 1946-47. Heile fjellgruppa vart kartlagd frå flyfoto tekne av U.S. Navy 1959-64. Fjella vart namngjevne av admiral Richard E Byrd etter William Horlick i Horlick's Malted Milk Corp., som støtta ekspedisjonen i 1933-35.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Horlick Mountains» frå ,  den 28. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Marie Byrd Land
Uwe Dotzauer

Uwe Dotzauer () er ein tysk, tidlegare kombinertløpar frå Klingenthal og som representerte Aust-Tyskland. Han vann ein VM-tittel for Aust-Tyskland i lagtevlinga under ski-VM 1982 i Oslo, og bronsemedaljen i det individuelle kombinertrennet i same meisterskapen.

Aktiv 
Dotzauer debuterte internasjonalt med ein niandeplass i Holmenkollen i 1977. Han vart nummer fem under OL i Lake Placid i 1980. Seinare på vinteren vann han kombinertrenna i Lahti og Holmenkollen, i begge tilfella med om lag ti poengs forsprang til landsmannen Andreas Langer på andreplass. Året etter var han tilbake i Holmenkollen og vart nummer åtte.

Dotzauers fremste prestasjon kom òg i Holmenkollen, der han under VM i Oslo 1982 fekk bronsemedaljen i den individuelle kombinerttevlinga, bakom norske Tom Sandberg og sin eigen landsmann, Konrad Winkler. Sidan i meisterskapen deltok han, saman med Günter Schmieder og nemnde Winkler, på det austtyske laget som vann den aller fyrste internasjonale meisterskapstittelen for lag.

I 1983-sesongen gjekk Dotzauer inn til tredjeplass i Svenska skidspelen i Falun. Hans einaste verdscupsiger fekk han i desember 1983 i Seefeld, ein siger han delte med Kerry Lynch frå USA. Same sesongen, 1983/84, vart han nummer to samanlagt i verdscupen, mellom anna etter andreplassar i Lahti og i Strbske Pleso. I den olympiske tevlinga i Sarajevo kom han i mål som sjuandemann.

Både i romjula 1984 og romjula 1985 kom Dotzauer på andreplass i verdscuprenn i Oberwiesenthal. I 1984 var det landsmannen Heiko Hunger som stakk av med sigeren, året etter var det vesttyskaren Thomas Müller. Mellom desse renna vart Dotzauer, vinteren 1985, nummer seks i ski-VM i Seefeld.

Dotzauer la opp i 1987.

Kjelder 
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Bakgrunnsstoff 
 

Tyske kombinertløparar
Verdsmeistrar i kombinert
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1980
Kombinertløparar under vinter-OL 1980
Austtyske deltakarar under vinter-OL 1984
Kombinertløparar under vinter-OL 1984
Hudson Mountains

Hudson Mountains er ei gruppe vulkanske nunatakar i det antarktiske isdekket Vest i Ellsworth Land. Dei ligg like aust for Cranton Bay og Pine Island Bay ved austenden av Amundsenhavet og grensar i nord til Cosgrove isbrem og i sør til Pine Islandbreen.

Fjella vart oppdaga av medlemmar av på flyturar frå USS «Bear» i februar 1940, og ytterlegare skissert frå flyfoto tekne under USN Operasjon Highjump i desember 1946. Heile gruppa vart kartlagd av USGS frå US Navy-flyfoto i 1966. Dei vart namngjevne av US-SCAN etter kaptein William L. Hudson, kaptein på «Peacock» under av US Exploring Expedition, 1838-42. «Peacock» og «Flying Fish» under løytnant Walker, segla langs kanten av pakkisen nord for området i fleire dagar mot slutten av mars 1839.

Fjella er lite eroderte og det vart observert damp frå fjella i 1974, og ikkje-stadfesta rapportar om eit utbrot oppdaga av satellittar i 1985. Fjella kan derfor vere aktive vulkanar.

Sjå òg
 Vulkanar i Antarktis

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hudson Mountains» frå ,  den 28. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Stratovulkanar
Vulkanar i Antarktis
Fjellkjeder i Antarktis
Aktive vulkanar
Geografi i Ellsworth Land
Stader i Antarktis kalla opp etter USA-amerikanarar
Imeon Range

Imeon Range (bulgarsk Хребет Имеон, ‘Hrebet Imeon’) er ei fjellkjede på Smith Island i Sør-Shetlandsøyane. Ho strekkjer seg 30 km frå sørvest til nordaust mellom Cape James og Cape Smith, og kring 7 km brei. Det høgaste fjellet, Mount Foster, er òg det høgaste fjellet på Sør-Shetlandsøyane med ei høgd på 2105 meter over havet. Fjellet vart først klatra den 30. januar 1996 av eit lag frå New Zealand leia av Greg Landreth.

Andre fjell i fjellkjeda er Evlogi Peak (2090 m), Antim Peak (2080 m), Mount Pisgah (1860 m), Slaveykov Peak (1760 m), Neofit Peak (1750 m), Drinov Peak (1630 m), Riggs Peak (1690 m) og Mount Christi (1280 m).

Ho er kalla opp etter Imeon (dagens Pamir, Hindu Kush og Tian Shan), som er den mytologiske heimstaden til bulgarane i antikken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Imeon Range» frå ,  den 28. februar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Imeon Range. Composite Gazetteer of Antarctica. 
Bulgaria og Antarktis
Geografi på Smith Island
Fjellkjeder i Antarktis
Geografi på Sør-Shetlandsøyane
Langhovde

Langhovde er eit omfattande område med nakne åsar langs austkysten av Lützow-Holmbukta, like sør for Hovdebukta i Dronning Maud Land

Det vart kartlagt av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Langhovde Hills» frå ,  den 28. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Dronning Maud Land
Lillie Range

Lillie Range er ei fjellkjede som strekkjer seg nordover frå Prins Olavfjella (i nærleiken av Mount Fisher) til Rossisen. Mounts Hall, Daniel, Krebs og Mason ligg i fjellkjeda. Ho vart namngjeven av den sørlege gruppa til New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1963–64) etter A.R. Lillie, ein geologiprofessor ved  University of Auckland.

Kjelder

Fjellkjeder i Antarktis
Dufek Coast
Mawson Escarpment

Mawson Escarpment er ein vestvendt vollskrent med flat topp som strekkjer seg 110 km frå nord til sør langs austsida av Lambertbreen. Det vart oppdaga av flyoffiser J. Seaton i RAAF, som deltok under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) på ein flytur over området i november 1956. Ho vart namngjeven av ANCA etter sir Douglas Mawson.

Kjelder

Fjellkjeder i Antarktis
Skrentar i Antarktis
Geografi i Mac. Robertson Land
Napier Mountains

Napier Mountains er ei gruppe av meir eller mindre enkeltståande fjelltoppar. Det høgaste fjellet er Mount Elkins på kring 2300 meter over havet. Denne fjellkjeda ligg i Enderby Land. 

Fjella ligg vest for Cape Boothby, Edward VIII Bay og Edward VIII isbrem og aust for Amundsen Bay. Napier Mountains ligg kring 64 km sør for Cape Batterbee og strekkjer seg 64 km frå nordvest til søraust frå Mount Codrington og omfattar òg Kjerringa og Young Nunataks.

Napier Mountains vart oppdaga i januar 1930 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under sir Douglas Mawson. Dei vart namngjevne av Mawson etter John Mellis Napier, ein høgsterettsdommar i Sør-Australia 1924–42. Fjellkjeda vart først vitja av ANARE i 1960.

Kjelder

Fjellkjeder i Antarktis
Geografi i Enderby Land
Nash Range

Nash Range er ei hovudsakleg isdekt fjellkjede som strekkjer seg 70 km langs kysten på vestsida av Rossisen mellom Dickey- og Nimrodbreen. Ho vart namngjeven av Ross Sea Committee etter Walter Nash som seinare var statsminister i New Zealand, og som støtta New Zealand si deltaking i Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, 1956-58.

Kjelder

Fjellkjeder i Ross Dependency
Shackleton Coast
Ohio Range

Ohio Range er ei fjellkjede i Dei transantarktiske fjella i Antarktis. Ho er kring 48 km lang og 16 km brei som strekkjer seg frå nordaustover frå Eldridge Peak til Mirsky Ledge. Fjellkjeda strekkjer seg ut til Horlick Mountains og består hovudsakleg av eit stort snødekt platå med bratte sider på nordsida og fleire flate ryggar og fjell. Det høgaste fjellet er Mount Schopf (2990 moh).

Fjellkjeda vart kartlagd i 1958-59 av USARP Horlick Mountains Traverse, og vart undersøkt i 1960-61 og 1961-62 av geologar frå Institute of Polar Studies ved Ohio State University, som fjellkjeda er kalla opp etter.

Sentralt i fjellkjeda ligg Buckeye Table, eit platå, som er 19 km langt og 3 til 8 km breitt. Av fjell i fjellkjeda finn ein Discovery Ridge, Eldridge Peak, Mount Glossopteris (2865 moh), Iversen Peak, Mirsky Ledge, Quartz Pebble Hill, Mount Schopf (2990 moh) og Urbanak Peak.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ohio Range» frå ,  den 28. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Marie Byrd Land
Separation Range

Separation Range er eit fjellkjede i Commonwealth Range som består av to fjellrekkjer skild av Hoodbreen. Separation Range er kring 60 km lang og endar i nord ved Rossisen. Fjellkjeda vart namngjeven av New Zealand Alpine Club Antarctic Expedition, 1959-60.

Kjelder

Fjellkjeder i Ross Dependency
Dufek Coast
Surveyors Range

Surveyors Range er ei fjellkjede i Antarktis, som er 48 km lang og som strekkjer seg nordover langs austsida av Starshotbreen frå Thompson Mountain til endebreane ved Rossisen. Ho vart namngjeven av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1960–61) etter landmålarane frå New Zealand og sidan Storbritannia som medverka til kartlegginga av området.

Kjelder

Fjellkjeder i Ross Dependency
Amundsen Coast
Thiel Mountains

Thiel Mountains er ei isolert, hovudsakleg snødekt fjellkjede i Antarktis som er 72 km lang. Fjella ligg om lag mellom Horlick Mountains og Pensacolafjella og strekkjer seg frå Moulton Escarpment i vest til Nolan Pillar i aust. Av fjell i fjellkjeda finn ein Ford Massif (2810 moh), Bermel Escarpment og ei gruppe toppar i aust nær Nolan Pillar. Fjella vart observert og først plassert av USARP Horlick Mountains Traverse Party, 1958-59. Fjella vart kartlagd av USGS Thiel Mountains i 1960-61 og 1961-62.

Thiel Mountains vart namngjeven av US-ACAN etter dr. Edward C. Thiel, som var seismolog ved Ellsworth-basen og Pensacolafjella i 1957. 

Eit drivstoffdepot ligg nær Thiel Mountains for flyreiser mellom Patriot Hills og Amundsen-Scott-stasjonen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thiel Mountains» frå ,  den 1. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Marie Byrd Land
Vostok subglasiale høgland

Vostok subglasiale høgland er eit subglasialt høgland som strekkjer seg austover frå Gamburtsev subglasiale fjellkjede. Høglandet vart skissert av ekkoloddundersøkingar utført av Scott Polar Research Institute (SPRI)-National Science Foundation (NSF)-Technical University of Danmark (TUD) 1967–79, og kalla opp etter «Vostok», flaggskipet til den første russiske antarktisekspedisjonen, 1819-21 leia av Faddey Bellingshausen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vostok Subglacial Highlands» frå ,  den 1. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Fjellkjeder i Antarktis
Geografi i Wilkes Land
Whitmore Mountains

Whitmore Mountains er ei isolert gruppe fjell i Vest-Antarktis som består av tre fjell og ei gruppe nunatakar som strekkjer seg over 24 km. Gruppa vart vitja og kartlagd den 2. januar 1959, av William H. Chapman, kartograf med Horlick Mountains Traverse Party (1958-59). Fjella vart namngjevne av Chapman etter George D. Whitmore, topografisk sjefsteknikar i US Geological Survey (USGS), som var medlem av arbeidsgruppa for kartografi i Scientific Committee on Antarctic Research.

Fjell i Linck Nunataks, Mount Radlinski og Mount Seelig.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Whitmore Mountains» frå ,  den 1. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Marie Byrd Land
Wisconsin Range

Wisconsin Range er ei stor fjellkjede i Horlick Mountains i Antarktis. Ho består av Wisconsin Plateau og fleire isbrear, ryggar og toppar som grensar til Reedybreen, Shimizu-straumen, Horlick-straumen og Polarplatået.

Fjellkjeda vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-64. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter University of Wisconsin–Madison i Madison i Wisconsin, som har sendt mange forskarar til Antarktis.

Wisconsin Plateau dekkjer det meste av fjellkjeda med ei stor iskappe på over 2800 moh i aust og søraust. Platået heller slakt nedover og med berre få isskrentar i det indre av platået. I nord og vest er platået bratte med skrenter og fjellveggar på over 1000 meter. Platået vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av US-ACAN i samband med Wisconsin Range.

Fjell

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wisconsin Range» frå ,  den 1. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Marie Byrd Land
Mount Cervin

Mount Cervin er ei lita klippe, 30 moh, på austsida av Ile des Pétrels i Archipel de Pointe Géologie. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Matterhorn («Mont Cervin» på fransk), som har ei liknande form.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mount Cervin» frå ,  den 1. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Fjell i Adélie Land
Mount Chauve

Mount Chauve er ei klippe, 33 moh, heilt nordvest på Cap Margerie. Ho vart kartlagd og namngjeven av Den franske antarktisekspedisjonen i 1950. Namnet er skildrande etter den denuderte utsjånaden til åsen. «Chauve» er eit fransk word for skalla.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mount Chauve» frå ,  den 1. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Chauve, Mount
Dzema Peak

Dzema Peak er eit fjell, 2570 moh, som ligg 9 km vest-sørvest for Mount Ratliff på nordsida av Watson Escarpment i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant John Dzema i U.S. Navy skvadron VX-6 som var ved McMurdo-basen i løpet av 1962–63 og 1963–64.

Kjelder 

Fjell i Adélie Land
Gerhard Schøning

Gerhard Schøning () var ein norsk historikar.

Verk
 Reise som giennem en deel af Norge i de aar 1773, 1774, 1775 paa Hans Majestæt Kongens bekostning er giort og beskreven. Bind 1 og 2. Trondhjem. 1910.
 Reise som giennem en deel af Norge i de aar 1773, 1774, 1775 paa Hans Majestæt Kongens bekostning er giort og beskreven. Bind 1, 2 og 3. Trondheim. 1980.

Kjelder 

 Daae, Ludvig: Gerhard Schøning. Christiania: A. W. Brøgger, 1880.
  Larsen, Stian Med dragning mot nord : Gerhard Schøning som historiker Mastergradsoppgåve i historie UiT 1999
 Tegninger samlet eller utført av Gerhard Schøning i forbindelse med hans reiser i 1770-årene og hans arbeider med norsk historie og topografi. Utgitt av Foreningen til norske fortidsminnesmerkers bevaring, Oslo, 1968

Norske historikarar
Forfattarar av reiseskildringar
Folk frå Vestvågøy
Medlemmar av Det kongelege danske vitskapsakademiet
Heikki Hasu

Heikki Vihtori Hasu () er ein finsk, tidlegare langrenns- og kombinertløpar, samt bonde og politikar frå Sippola. Han vart olympiameister i kombinert i 1948 og verdsmeister to år seinare. I 1952 vann han OL-gull med Finlands lag i 4x10 km stafett. Elles vann han OL-sølv i kombinert i 1952, og VM-sølv i stafett i 1950.

Hasu var gardbrukar i Sippola og seinare i Anjalankoski. På 1960-talet representerte han Bondepartiet/Senterpartiet i den finske nasjonalforsamlinga.

Skiidrett 
Hasu vann gullmedaljen i kombinert under OL 1948 i St. Moritz, med stor margin til landsmannen Martti Huhtala som fekk sølvet. Han braut dermed den norske sigerrekka i kombinert i olympiske leikar, beste nordmann kom fyrst på sjetteplass. Hasu kom også på fjerdeplass i 18 kilometer langrenn, tre svenskar forsynte seg med medaljane.

I 1949 vart Hasu nummer to i kombinertrennet i Holmenkollen, norske Per Sannerud vann. Under VM 1950 i Lake Placid gjekk Hasu atter til topps i kombinert, og var også med på det finske stafettlaget som tok sølv; Sverige tok gull, Noreg fekk bronse. Men i Holmenkollen kom han som året før på andreplassen, Simon Slåttvik syrgde for norsk siger. I Lahti i 1951 var rollene omsnudd, der vann Hasu føre Slåttvik.

Vinteren 1952 vann Hasu ein suveren siger i kombinert i Lahti-spelen og vart nummer to på 18-kilometeren. Hasu deltok så med bravur i OL 1952 i Oslo. Han kom på fjerdeplass på 18 km og tok sølv i kombinert, som året før vart Simon Slåttvik hans overmann i kombinerttevlinga. Til sist gjekk Hasu startetappen på stafetten, der Finland vann gull med klar margin. Etter olympiaden var han tildelt Holmenkollmedaljen.

Hasu vann i 1953 kombinertrennet i Lahti-spelen for femte og siste gong. Året etter avslutta han med å verte nummer ni i kombinert i ski-VM i Falun.

Politikk 
Hasu vart vald inn i nasjonalforsamlinga, Den finske riksdagen, i 1962 for Bondepartiet. Han hadde sete i riksdagen til 1966. Ved parlamentsvalet i 1966 tapte han plassen sin, men då det vart skrive ut nyval året etter, fekk han nye tre år (1967-70) i riksdagen for partiet som hadde endra namn til Centerpartiet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Heikki Hasu» frå , den 1. mars 2013. 
 
 Denne artikkelen bygger på «Heikki Hasu» frå , den 1. mars 2013. 
 

Finske kombinertløparar
Finske langrennsløparar
Finske politikarar
Verdsmeistrar i kombinert
Olympiske meistrar for Finland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Finland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1948
Finske deltakarar under vinter-OL 1948
Kombinertløparar under vinter-OL 1948
Langrennsløparar under vinter-OL 1948
Medaljevinnarar under vinter-OL 1952
Finske deltakarar under vinter-OL 1952
Kombinertløparar under vinter-OL 1952
Langrennsløparar under vinter-OL 1952
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Lykketoppen

Lykketoppen er eit snødekt fjell på 765 moh som ligg sørvest på Bouvetøya. Det ligg 2 km aust for Norvegiaodden. Det vart først grovt kartlagd i 1898 av den tyske ekspedisjonen under Carl Chun. Det vart kartlagd på ny og namngjeven i desember 1927 av Den første Norvegia-ekspedisjonen under kaptein Harald Horntvedt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lykketoppen» frå ,  den 1. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Fjell på Bouvetøya