Union av Yes

Union er det trettande studioalbumet frå progressiv rock-banda Yes, utgjeve i april 1991. Intensjonen var ei samanslåing av Yes-delen med Chris Squire, Trevor Rabin, Tony Kaye og Alan White med Yes-delen som bestod av Jon Anderson, Bill Bruford, Rick Wakeman og Steve Howe som spelte saman som Anderson Bruford Wakeman Howe (ABWH). Dette skulle vise seg å bli vanskeleg, og det ber albumet preg av. Det var umogleg å samle alle medlemmane i same studio på same tid, og difor vart albumet spelt inn med «klippe og lime»-metoden. Yes-medlemmane leverte inn bidraga sine per post, og produsent Jonathan Elias fekk så hovudoppgåva å setje dette saman. Han henta òg inn ein heil del med studiomusikerar for å ferdigstille albumet. 

Albumet kom på 15. plass på Billboard 200 i USA, og på sjuandeplass på UK Albums Chart i Storbritannia.

Bakgrunn
Både ABWH og Yes var i gang med innspeling av nytt material då plateselskapet forlangte større blest rundt Yes-namnet. Chris Squire kontakta Jon Anderson for å diskutere kva som kunne blir gjort, og ideen om å slå saman dei to banda til éit stort «mega-Yes» på åtte personar dukka snart opp. Det skulle bli ein vanskeleg prosess å få prosjektet i hamn, og sluttresultatet vart ikkje like godt motteke av musikarane. Rick Wakeman har sagt utalde gonger at han hatar albumet, og Steve Howe er nesten like misnøgt. Bill Bruford følte han var vorte lurt med inn i Yes igjen, og ville heller fortsetje innspelinga av eit reint ABWH-album (med arbeidstittel Dialogue).

Hovudprodusent Jonathan Elias har vorte kraftig kritisert for at han hyra inn så mange studiomusikarar, men i ettertid er det lett å forstå at det var naudsynt for i det heile å få ferdigstilt albumet. Førestillinga om åtte glade musikarar som samarbeider om eit meisterverk var berre ei førestilling. I realiteten var samarbeidt avgrensa til at det er Jon Anderson som er vokalist på alle spor, og dessutan at Chris Squire syng bakgrunnsvokal på eit par av «ABWH»-låtane.

Sjølv om Union fekk negative kritikkar og selde dårleg, vart det påfølgjande «storband»-turneen ein kjempesuksess som gav mange voner om store ting i framtida. Dette er det første Yes-albumet Billy Sherwood er involvert i, som produsent og studiomusikar. Han skulle seinare bli med i bandet som fulltidsmedlem ein kort periode. Etter at Union-turneen var over slutta Wakeman, Bruford og Howe, og dette er det siste Yes-albumet der Bruford medverkar. Howe og Wakeman returnerte til bandet i 1996. I januar 2011 vart Union Live, med opptak frå konsertar under Union-turneen, gjeve ut på CD og DVD.

Sporliste

Medverkande

Hovedmusikarar 
YES
Jon Anderson – vokal
Chris Squire – bass, vokal
Trevor Rabin – gitar, vokal
Tony Kaye – keyboard, vokal
Alan White – trommer, vokal

ABWH
Jon Anderson – vokal
Bill Bruford – trommer
Rick Wakeman – keyboard
Steve Howe – gitar, vokal

Studiomusikarar 
Jonathan Elias – synthesizer, keyboard, vokal
Tony Levin – bass
Jimmy Haun – gitar
Billy Sherwood – bass, gitar, keyboard, vokal
Allan Schwartzberg – perkusjon
Gary Barlough – synthesizer
Jerry Bennett – synthesizer, perkusjon
Jim Crichton – synthesizer, keyboard
Gary Falcone – vokal
Deborah Anderson – vokal (dotter til Jon Anderson)
Ian Lloyd – vokal
Tommy Funderburk – vokal
Sherman Foote – synthesizer
Brian Foraker – synthesizer
Chris Fosdick – synthesizer
Rory Kaplan – synthesizer
Alex Lasarenko – synthesizer, keyboard
Steve Porcaro – synthesizer
Michael Sherwood – vokal (bror til Billy Sherwood)
Danny Vaughn – vokal

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Union (album)» frå ,  den 29. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-album
Neo-progressive rockealbum
Musikkalbum frå 1991
Plateomslag av Roger Dean
Arista Records-album
Album produserte av Jonathan Elias
Album produserte av Eddy Offord
Album produserte av Trevor Rabin
Album produserte av Billy Sherwood
Album produserte av Mark Mancina
Album produserte av Jon Anderson
Album spelte inn i Studio Miraval