alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Vangen kyrkjesokn

For Vangen på Voss, sjå Vossavangen

Vangen er eit kyrkjesokn i Indre Sogn prosti. Soknet har ei kyrkje, Vangen kyrkje som truleg er frå 1200-talet. Kyrkja står på Aurlandsvangen og er hovudkyrkje i kommunen. Vangen er ikkje nemnd i Bjørgvin Kalvskinn frå 1300-talet, då det vart Rygg som vart nytta som namn på soknet. På Rygg, litt oppom Vangen, stod det i mellomalderen ei stavkyrkje. Vangen finn ein omtala ved namn i kjeldene først i 1498, men ei truleg forklåring på det kan vere at ein fortsette å bruke Rygg som namn på soknet også etter at ein byrja å bruke Vangen kyrkje som soknekyrkje.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Vangen sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Den norske kyrkja
 Ingvar Vikesland: «Kyrkja på Rygg» på nettstaden til Sogn og Fjordane Fylkesarkiv

Aurland kommune
Sokn i Indre Sogn prosti
Bokkoen

Bokkoen er ein springar som har vore nytta i dei austre delane av Telemark, og er knytt til Tinn. Namnet på slåtten er knytt til spelemannen Øystein Bokko frå Tinn, som og skal ha vore kjelda til slåtten. Slåtten var og nytta av Olav Napper frå Fyresdal, og det er skrive ned ein variant etter Nils Brakvatn frå Nordhordland. Alt tyder på at slåtten har vore kjend sidan 1700-talet.

Variantgruppa 

Slåtten har nr 486 i hardingfeleverket, og gruppa har fem variantar, fire frå Telemark og ein frå Hordaland. 

 a: Bokkoen, etter Torkjell Haugerud, Bø i Telemark. Nedskrift Eivind Groven 1961 (G 1360, NRK magn. 595). 

 b: Bokkospringar, etter Kjetil Løndal, Tuddal. Nedskrift Eivind Groven 1956 (G 1129. Denne forma er og funnen hjå Gjermund Haugen. Kjetil Løndal spela slåtten på Festspela i Bergen i 1956. Nedskrifta er gjort frå opptaket NRK gjorde.

 c: Bokkospringar, etter Johannes Dale, Tinn. Nedskrift Eivind Groven 1961 (G 1341, NRK magn. 1982).

 d: Naperspringar, etter Kjetil Løndal, Tuddal. Nedskrift Eivind Groven 1963 (G 1497). Løndal lærte slåtten av Torstein Grotbekk frå Heddal. Han kalla slåtten Treskreppa, men denne nemninga høyrer til ein annan slått. Løndals namn er knytt til Olav Napper frå Fyresdal.

 e: Springar, etter Nils Brakvatn, Hamre, Nordhordland. Nedskrift Arne Bjørndal 1934 (B 1578). Brakvatn lærte slåtten av Arne Høyland, Hosanger. Han skreiv sjølv ned melodien, og Bjørndal reinskreiv nota for hardingfele seinare.
.

Norske slåttar
Jåle-Ragnhild

Jåle-Ragnhild er namnet på ein springar som har vore mykje nytta i Telemark, men som og er funnen i Hardanger. Slåtten er og kalla Høybøen eller Madsson. Han har namn etter ei jente som heldt seg mykje med arbeidskarane som arbeidde med gruvedrift på Gullnes. Ho skulle vera fæl til å danse og jåle seg til for karane. Til slåtten høyrer og ei kjend slåttestev-vise, som var nytta av både Talleiv Røysland og Aslak Brekke. Brekke sin variant er og kalla Madsdøla:

 Ingen hev havt so mange dumparar som eg
 Eg ha Jon skomakar, eg ha Gjermund Smed,
 Eg ha Halvor Trampe og ein Gjermund te,
 Trallilallila...

 Høgast uppi loftet reidd me kon ei seng
 Far, han er no so amper og streng
 det er slettes inkje visst at dette gjeng.

 Kjære snille søte gode fa`i min,
 du må plent lata dei få sleppe inn,
 det va Jon Skomakar, det va Gjermund smed,
 det var Halvor Trampe og ein Gjermund te,
 Aslak Smultepotta, han låg attefe,
 Olav Smolteholi, han va au vel med, trallila...

 Alli kan vel skjøne hoss det han hava seg
 at alle gutar er so galne ette meg.
 Uti tunet spring dei, hoppar opp og ned,
 spring og kjæter seg, plent som bukkekje. Trallilalila...

Variantgruppa 

Slåtten har variantnr 487 i Hardingfeleverket, og det er samla fem variantar av slåtten, for det meste frå Telemark. Slåtten er gamal i Tinn.

 a: Morten Sålebindar, etter Johannes Dale, Tinn. Nedskrift Eivind Groven 1961 (G 1293, NRK magn. 951). Ein såldbindar er ein som lagar såld (eit kar med hol i botn til selding). Morten Sålebindar var ein som gjekk ikring og batt såld av tunne tægar. Stev: Jeg kjenner Morten Sålebindar jeg, han vil komme opp i senga til meg (Kjetil Løndal). 

 b: Jåle-Ragnhild, etter Eivind Mo, Rauland. Nedskrift Eivind Groven 1961 (G 1136) etter uidentifisert NRK-opptak. Mo lærte slåtten av Olav Groven frå Lårdal.

 c: Høybøen, etter Kjetil Løndal, Tuddal. Nedskrift Eivind Groven 1956 (G 1127, NRK magn. 1661). Høybø ligg i Heddal, like attmed Notodden.

 d: Torstein Madsson, etter Halvor Kaasin, Nore. Sven Nyhus 1975. Kaasin lærte slåtten av Gisle Marumsrud, Tinn. Torstein Madsson var ein spelemann frå Tinn.

 e: Bestefarslåtten, etter Nils Eide, Granvin. Nedskrift Arne Bjørndal 1934 (B 1096). Nils Eide lærte slåtten av Lars Røynstrand i Granvin. Ola Mosafinn kjende og denne slåtten. Han hadde truleg lært han av spelemenn frå Telemark.

Norske slåttar
Apeland

Apeland er eit norsk gardsnamn, kjent frå Sveio, Vindafjord, Tysvær, Bjerkreim og Gjerstad. Oluf Rygh skriv i Norske Gaardnavne at namnet truleg kjem frå Apaldraland, av apaldr, 'villeple'.

Kjelder

Søk etter «Apeland» i Norske Gaardnavne

Gardar i Vindafjord
Gardar i Tysvær
Gardar i Bjerkreim
Gardar i Gjerstad
Norske gardsnamn
Norske slektsnamn
Ingar

Ingar, Ingard eller Inggard er eit norsk mannsnamn, laga av det norrøne norrøne gudenamnet Ing og det urnordiske suffikset -waz, eller nok -aR, -gaR, -gjaR, og -gard, -gård og meir — som vil seie «dediserte til», herav dediserte til guden Ing. Namnet Ingar kunne òg bety vakta av guden Ing.

Namnet vert oftast skrive utan –d, etter mønster av mange andre namn på -ar, som til dømes «Steinar».

I tidlegare tider var Ingar i Noreg bruka som eit kvinnenamn, som nå i Sverige.

Ingar har i Noreg namnedag 22. desember.

Bruken av namnet i Noreg 

Ifølgje Statistisk sentralbyrå har namnet Ingar vore bruka i 1940- og 1950-talet.
 I folketeljinga frå 1801 var det to kvinner som hadde namnet Ingar, begge i Hamre i Hordaland
 I 1900 var det 196 personar som var listeførte med namneformene Ingar, Ingard, Ingardius, Ingart, Ingarth, Inggard, Inghard, Inghardt, Inghart, Ingjard, Ingård
 I 2009 var det 1949 menn som heitte Ingar, 73 som heitte Ingard og 9 som heitte Inggard som første eller einaste fornamn.

Kjende namneberarar 
 Ingar Nielsen (1885-1963), norsk seglar 
 Inggard Rosseland (1914-1994), norsk kunstnar
 Ingar Skrede (1939-1996), norsk forfattar 
 Inggard Lereim (f. 1941), norsk lækjar
 Ingar Sletten Kolloen (f. 1951), norsk forfattar, redaktør og journalist
 Ingar Helge Gimle (f. 1956), norsk skodespelar
 Ingar Dragset(f. 1959), norsk kunsntnar

Kjelder 
 Olav Veka: Namneboka, Det Norske Samlaget 1991
 Norske navn

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Folketeljingar i Digitalarkivet
 Statistisk sentralbyrå: Namn, namnestatistikk og namnesøk

Mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Aids-dagen

Aids-dagen, den 1. desember kvart år, er avsett for å retta merksemd om aidspandemi frå spreiing av HIV-infeksjon. Aids har drepe meir enn 25 millionar menneske, med estimert 38.6 millionar menneske som lever med hiv. Den er dermed ein av dei mest destruktive epidemiane i historia. På trass av nyare, forbetra og meir utbreidd behandling i mange regionar i verda, har aids-epidemien tatt om lag 3.1 millionar (mellom 2.8 og 3.6 millionar) menneskeliv i 2005. Meir enn ein halv million (570000) av desse var barn.

Hiv/aids-aktivisme
Verdsorganisasjonen for helse
Sjakhty

Sjakhty (russisk Ша́хты) er ein by i Rostov oblast i Russland. Han ligg i den søraustlege delen av Donetskhøgdene, rundt 65 km nordaust for Rostov-na-Donu. I 2007 hadde han om lag 250 000 innbyggjarar.

Historie 
Byen vart grunnlagd 3. oktober 1867 som busetnaden Gornoje Grusjevskoje (russisk Горное Грушевское). Frå 1881 til 1921 heitte byen Aleksandrovsk-Grusjevskij (russisk Александровск-Грушевский).

I 1914 hadde byen fått 54 000 innbyggjarar. Hovudnæringa var utvinning av kol, som hadde vore drive i regionen sidan 1700-talet. Folkesetnaden var fattig, men byen hadde jernbane, telegraf og telefonnettverk, elektrisitet og vatn- og avløpssystem, i tillegg til bibliotek, sjukehus og eit postkontor. Dei fleste handelsmennene og industriherrane budde i Rostov og Novotsjerkassk.

Under oktoberrevolusjonen i 1917 skifta byen hender tre gonger, til han vart «frigjort» 28. april 1919 av Don-armeen under General Fitzkhelaurov. I 20 månader var han sjølvstendig frå bolsjevikane, men vart herja av tyfus.

13. januar 1921 fekk byen det noverande namnet sitt. Namnet «Sjakhty» (dvs. 'gruvesjakt') vart valt på grunn av tilknytinga til kolgruvene. På 1920-talet vart mange kyrkjer og arkiv øydelagde og alle gatenamna vart endra.

I juli 1942, under den andre verdskrigen, vart byen okkupert av Nazi-Tyskland. Under tilbaketrekkinga til nazistane i februar 1943 vart mange kolgruver og bygningar øydelagde. I 1948 nådde kolproduksjonen dei same nivåa som før krigen. Under Brezjnev-åra var byen på høgda av utviklinga si, med ein folkesetnad på over 250 000 og ein kolproduksjon på 10 millionar tonn pr år.

Perestrojka var øydeleggande for byen, sidan gruver vart privatiserte og stengde ned, med massiv arbeidsløyse og ein kraftig auke i kriminalitet og rusmisbruk.

Sjakhty er i dag det viktigaste industrielle senteret i det austlege Donbass.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Sjakhty» frå , den 1. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Sjakhty (russisk)
 Offisiell nettstad for byen (russisk)
 Sjakhty si historie 
 Informasjonsportal for Sjakhty

Busetnader grunnlagde i 1867
Byar i Rostov oblast
Blagovesjtsjensk

Blagovesjtsjensk (russisk Благове́щенск) er ein by i Russland og det administrative senteret i Amur oblast, 7985 km aust for Moskva. I 2007 hadde han om lag 210 000 innbyggjarar. 

Byen ligg 110 km frå den transsibirske jernbanen, på venstrebreidda av elva Amur, som har danna grense mellom Russland og Kina sidan Aigun-traktaten i 1858 og Peking-traktaten i 1860. Området nord for Amur har tidlegare vore ein del av Kina. 

Ved byen ligg Ignatjevo lufthamn.

Historie 
Dei første innbyggjarane i området var russarar som oppretta ein busetnad her i 1644. Seinare, i 1856, vart byen grunnlagd som ein militær utpost kalla Ust-Zeja. Blagovesjtsjensk fekk det noverande namnet to år seinare etter soknekyrkja Maria Bodskapsdag(Blagovesjtsjenije på russisk). Byen blømde under gullfeberen tidleg på 1900-talet og på grunn av plasseringa ved den kinesiske grensa, berre nokre hundre meter frå byen Heihe.

Under boksaropprøret bombarderte kinesiske opprørarar byen i juli 1900. I følgje ei ortodoks segn vart byen redda av eit mirakuløst ikon av Vår frue av Albazin, som vart tilbedd kontinuerleg under bombinga som varte nesten to veker. På denne tida valde politiet, støtta av kosakkar, å drive ut heile det kinesiske samfunnet frå den russiske breidda av Amur over til den kinesiske sida. Sivile vart tvunge ut i elva med våpenmakt og mange drukna. 

Under kulturrevolusjonen var byen utsett for propaganda frå maoistane ved hjelp av høgtalarar på andre sida av elva, 24 timar i døgnet. I dag dannar Blagovesjtsjensk og Heihe ein frihandelssone. Byen har ein av dei største kinesiske samfunna i Russland. 

I byen ligg Blagovesjtsjensk statlege pedagogiske universitet og Amur statlege universitet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Blagoveshchensk» frå , den 1. desember 2008. 

Busetnader grunnlagde i 1856
Bijsk

Bijsk (russisk Бийск) er den nest største byen i Altaj kraj i Russland (etter Barnaul). Han ligg ved elva Bija, rundt 130 km søraust for Barnaul. I 2007 hadde han om lag 225 000 innbyggjarar. 

Byen vart grunnlagt i 1709 som ei festning etter ordre frå Peter den store, men etter mindre enn eitt år vart han brent av ei nomadisk stamme og så gjenoppbygd i 1718. Bijsk mista gradvis rolla si som militærbase, men vart eit viktig handelssenter og fekk byrettar i 1782.

Industrien i byen voks raskt, særskild etter at fabrikkar vart evakuert frå vestlege område av Sovjetunionen under den andre verdskrigen. Seinare vart han eit senter for våpenutvikling og produksjon og er framleis eit viktig industrisenter.

Bijsk har ein jernbanestasjon, ei elvehamn ved Bija og Bijsk lufthamn som ligg 12 km søraust for sentrum av byen. Hovudvegen Novosibirsk-Bijsk-Tasjanta (Tsjujskijveien) går gjennom byen.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad for Bijsk 
 Uoffisiell nettstad for Bijsk

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Bijsk» frå , den 1. desember 2008. 
 

Busetnader grunnlagde i 1709
Erling Bauck

Erling Bauck () var ein norsk offiserson, fødd i Mosjøen. Då motstandsorganisasjonen faren arbeidde i vart rulla opp i 1942, flykta faren til Sverige. Erling vart arrestert, og måtte gjennom harde avhøyr og sett i einecelle i Møllergata 19 i Oslo. Seinare vart han overført til Grini før han vart send til Tyskland: Først Sachsenhausen, sidan Birkenau, Auschwitz og Mauthausen. I 1945 vart han berga heim av Dei kvite bussane . 

I 1946 skreiv han boka «Men noen kom fra det» for å dokumentere erfaringane frå nazi-leirane. Boka «Du skal leve» kom ut i 1979. Etter krigen har Erling Bauck vore aktiv som tidsvitne for å fortelje om opplevingane i tysk fangenskap.

Kjelder 
 Minneside

Bakgrunnsstoff
Kort omtale av bøkene og ebokutgåver.

Folk frå Vefsn
Bauck, Erling
Sørbøvåg

Sørbøvåg er ei lita bygd i Hyllestad kommune, ytst i Sognefjorden. 
Den einaste aktive biljardklubben i Sogn og Fjordane, Hyllestad Biljarklubb, er heimehøyrande i Sørbøvåg. Klubben har fostra medaljevinnarar i Noregsmeisterskap, såvel som i Europameisterskap. Dei mest kjende internasjonalt er trekløveret Rudi, Tommy og Steffen Wolff, med kongepokal til Tommy Wolff i 2008 som beste plassering. Andre lokale personar som også har vore innom landslaget er Iselin Herland, Rune Giil, Olav Gravdal, Asgeir Skivenes, Jan Erik Hatlem og Øystein Rønneset. Eiklund alders- og pleieheim, Øn kyrkje og Vonheim bygdehus ligg også i Sørbøvåg.

Busetnader i Hyllestad
Bygder i Vestland
Gulsvik

Gulsvik er namnet på ein gard og eit knutepunkt lengst sør i Hallingdal. Staden er senter i Sørbygda i Flå kommune, nett utanfor Hallingporten. Gulsvik har og vore den største garden i området, og dei fleste andre gardane i Sørbygda er knytt til denne historisk (Gulsvikvaldet). 

Gulsvik var i si tid senter for den førande slekta i søre Hallingdal, og bonden på Gulsvik var kongeleg lendmann i seinmellomalderen. Garden heiter etter ein Gudulv eller Gunnulv, avstutta til Gul, som har vore ein vanleg mannsnamn i denne delen av Buskerud i nokre hundre år. Viktigaste oppsittar på garden i mellomalderen var ein Sigurd Bonde, som åtte store område i mange sokn.

Garden Gulsvik var udelt til kring 1430, då han vart skild i øvre, nedre og myljo Gulsvik. Vidare skifte kom til dei følgjande hundreåra, og gardane i området fekk tilnamn som Olasgarden og Herbrandsgarden etter drivarane. 

Då ferje vart oppretta for farande til og frå Hallingdal, var Gulsvik det naturlege endepunktet i nord. Ferja gjekk då frå tettstaden Krøderen i sørenden av vatnet med same namn. Snart var det grunnlag for både skyss-stasjon og pensjonat nær gardane, og då Bergensbanen kom til kring 1900, vart stasjonen lagt nær same staden. I dag er Gulsvik framleis eit knutepunkt for farande opp gjennom Hallingdal.

Gardar i Viken
Geografi i Flå
Thor-Inge Gullvåg

Thor-Inge Gullvåg () er ein norsk skodespelar og dramaturg, utdanna ved Statens Teaterhøgskole. Han har arbeidd ved Hålogaland Teater, NRK fjernsyns- og radioteateret, Norsk Film AS og Rikskonsertene.
Gullvåg vart seinare knytt til Nordland Teater i Mo i Rana, der han i perioden 1/1-2000 -31/12 2007 var teatersjef. Thor-Inge G. er far til dansaren og skodespelaren og Kjersti Lid Gullvåg. Han er gift med skodespelar og pedagog Tone Lid Gullvåg.

Roller 
 Karl i filmen Svidd neger 2003:

Verk 
 Likvake, filmmaunus, 1987
 Svein Uredd, eventyrkomedie i fem akter av Nordahl Rolfsen frå 1890, omarbeidd og gjendikta, 1989

Prisar og utmerkingar 
 1987: Vinnar av Norsk Filmforbunds manuskonkurranse for Likvake
 1996: Teskjekjerringprisen.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Thor-Inge Gullvåg» frå , den 2. desember 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon på nettstaden til Nordland teater (arkivert side)

Norske skodespelarar
Folk frå Vefsn
Norske teatersjefar
Vinnarar av Teskjekjerringprisen
Birger Anneus Hall

Birger Anneus Hall () var ein norsk prest og forfattar.

Han var fødd i Vefsn som son av Hans Hall og Paulina Irgens Holboe Stoltenberg, og bror til presten Anton Christian Hall. Frå 1902 var han tredjeprest ved Trefoldighetskyrkja i Kristiania. Seinare vart han sjømannsprest og forfattar av oppbyggelege småskrift. I 1914 vart han sokneprest på Ila i Trondheim. Han vart gift fyrste gong på Hamar 11. desember 1883 med Ellen Falk (1862–1910), annan gong 16. mars 1912 med Augusta Jacoba Klem (f. 1868).

Verk 
 Kirkeklokken: Aandelige sange for hjemmet, opbyggelige møder, feste, Ungdomsforeninger, kvindeforeninger o.s.v. Salmebok med mellom anna 31 nynorske salmar, 30 av desse er av Elias Blix, og for fyrste gong namngjev ei salmebok Blix som forfattar av salmane. 
 Bibelske spor i Palæstinas naturforhold, folkeliv og fortidslevninger, 2 bd., 1892–93.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Birger Anneus Hall» frå , den 2. desember 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Blix-salmer i Kirkeklokken 

Norske prestar
Folk frå Vefsn
Othar Holmboe

Othar Holmboe () var ein norsk apotekar, illustratør og kunstmålar.

Othar Holmboe vart fødd i Vefsn men voks opp i Tromsø. Her vart han utdanna til farmasøyt (1887), og var med i etableringa av Tromsø Kunstforening med far sin, Othar Ervigius. Seinare vart han, som bror sin, Thorolf Holmboe, student ved Statens håndverks- og kunstindustriskole i Kristiania med studieturar til Paris (1896) og København (1900). Han debuterte på Høstutstillingen i 1898. 

Holmboe hadde eit breitt interessefelt, illustrerte m.a. Gabriel Scotts Lillehavns mysterier (1898), dekorerte altartavla i Såner kyrkje, og utgav biografien Foged Jens Holmboes efterkommere, Bogtrykkeriet Concordia (1890). Holmboe teikna også plakatseriar som NSBs Norge - Midnatsolens Land (1905) og Mustads margarin (1905). Han busette seg etterkvart i Son, der han dreiv apotek og var ordførar. 

Othar Holmboe døydde på Jessheim i 1928. Han er biografert i pamfletten ''Thorolf og Othar Holmboe, Tromsø Kunstmuseum (1996).

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Othar Holmboe» frå , den 2. desember 2008. 
 

Holmboe, Othar
Holmboe, Othar
Holmboe, Othar
Holmboe, Othar
Thorolf Holmboe

Thorolf Holmboe () var ein norsk kunstmålar, illustratør og designar. 

Holmboe var fødd i Vefsn , men voks opp i Alstahaug og, frå han var ti år, i Tromsø, der faren Othar Ervigius var kunsthandlar, tollkasserar og landmålar. Faren var òg ein av grunnleggjarane av Tromsø Kunstforening og ein habil akvarellmålar. Broren Othar Holmboe vart òg kunstmålar.

Thorolf Holmboe tok artium og Krigsskolens nedste avdeling i Kristiania før han i 1886 reiste til Berlin og vart den siste norske eleven av Hans Gude. Han debuterte på Høstutstillingen i 1887 med fleire motiv frå Helgeland. Mot slutten av 1880-alet var Holmboe ei tid i Paris. Her fekk han sjå japanske arbeid, som då var på moten, og han fekk interesse for kunsthandverk og kunstindustri.

Mellom dei illustrasjonane han teikna, er furua som prydar framsida til Nitedals fyrstikkeske, hanen på Sætre kjeks og vikingskip-emblemet til Norsk Hydro.

Holmboe framstilte ei stor mengd bruksgrafikk, herunder òg overrekkingskort og postkort, oftast i jugendstil. Han fekk m.a. trykt ein serie postkort med Nordlandsmotiv, sidan ein serie med silhuett-motiv. Spesielt nordlandsmotiva vart trykte i mange opplag og nådde slik ut til dei breie lag av folket. 

Holmboe illustrerte bøker av Vilhelm Krag, Johan Bojer , Jonas Lie og Petter Dass (Nordlands Trompet 1892).

Holmboe fekk Petter Dass-medaljen i 1912.

Bakgrunnsstoff

Kjelder: 
 Kristin Halaas: «Thorolf Holmboe – det moderne bildet av Nordland» i Årbok for Helgeland 2006 ISBN 82-90148-66-6

Holmboe, Thorolf
Holmboe, Thorolf
Holmboe, Thorolf
Holmboe, Thorolf
Torbjørn Lien

Torbjørn Lien () i Mosjøen) er ein norsk teikneserieskapar som er mest kjend for serien Kollektivet. 

Han debuterte som serieteiknar i skoleaviser i heimbyen Mosjøen i Nordland. Lokalavisa Helgeland Arbeiderblad publiserte i 1984 serien Orion, og etter det fekk han publisert seriar, hovudsakleg i blad som KOnK og Kraftig Kost. Tidleg i 1990-åra skreiv og utvikla han eit av dei aller første norske rollespela på marknaden, kalla Imperium 3000. Lien står òg bak den kritikarroste litterære fanzineserien Ácin Dambágin

Kollektivet starta Lien å utvikle mot slutten av 1990-åra, og som serien vart publisert i 2000. Han lager òg ein vitseserie basert på bibelvers, kalla Mannakorn. Ved sida av å vere serieteiknar arbeider han som lærar ved animasjonsstudiet på Høgskulen i Volda. Han har lagd fleire animerte kortfilmar som har blitt vist på tv og festivalar i inn- og utland.e

Bibliografi 

 2006 – Mannakorn (Westwind forlag, ISBN 978-82-92514-51-1)
 2006 – Kollektivet 1: Masse pils og litt pizza (Schibsted Forlag, ISBN 978-82-509-5591-2)
 2007 – Kollektivet 2: Begjær til besvær (Schibsted Forlag, ISBN 978-82-516-3014-6)
 2008 – Kollektivet 3: Borte bra, hjemme fest (Schibsted Forlag, ISBN 978-82-516-3303-1)
 2009 – Kollektivet 4: Sleske fraspark (Schibsted Forlag, ISBN 978-82-516-3360-4)
 2010 – Kollektivet 5: Om mus og menn og annet snusk (Schibsted Forlag, ISBN 978-82-516-3400-7)
 2011 – Kollektivet 6: Kollektivt sammenbrudd (Schibsted Forlag, ISBN 978-82-516-6503-2)
 2012 – Kollektivet 7: Helg i solnedgang (Schibsted Forlag, ISBN 978-82-516-6548-3)
 2013 – Kollektivet 8: Kollektiv psykose (Schibsted Forlag, ISBN 978-82-516-6563-6)
 2014 – Kollektivet 9: Øl i ben og armer (Schibsted Forlag, ISBN 978-82-516-6586-5)
 2015 – Kollektivet 10: Beruselse og straff (Bladkompaniet, ISBN 978-82-516-6600-8)
 2016 – Kollektivet 11: Hundre kilo på stumpen (Bladkompaniet, ISBN 978-82-516-6620-6)
 2017 – Kollektivet 12: Formfulle høyder (Bladkompaniet, ISBN 978-82-491-3004-7)

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Torbjørn Lien» frå , den 2. desember 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Intervju med Torbjørn Lien i Helgeland Arbeiderblad

Norske teikneserieskaparar
Folk frå Vefsn
Andreas Nilsskog

Andreas Nilsskog () var ein norsk kunstnar med treskurd som spesialitet, busett i Drevja i Vefsn .

Andreas Nilsskog tok utdanning i teikning hos Lars Kinsarvik (1898-1901) og ved Statens Kunst- og Håndverkskole i Kristiania (1903-1905) under Harriet Backer, Erik Werenskiold og Jens Munthe Svendsen. 

Andreas Nilsskog debuterte på ei utstilling i Harstad i 1911, og deltok på fleire utstillingar.

Han hadde utsmykkingar i ei rekkje kyrkjer, blant anna:
 Herøy kyrkje på Helgeland: døypefont
 Drevja kyrkje: dåpsengel
 Dolstad kyrkje: krusifiks
 Grane kyrkje: brurestolar, preikestol
 Korgen kyrkje: skulpturar
 Nord-Flatanger kyrkje: altertavle
 Hanøy kyrkje: altertavle, preikestol
 Stamsund kyrkje: altertavle, kristusfigur
 Nordvik kyrkje på Dønna: altertavle
 Høylandet kyrkje i Namndalen: altertavle
 Rødøy kyrkje: relieff
 Svolvær kyrkje: krusifiks
 Hemnes kyrkje: døypefont, brurestolar
 Kirkenes kyrkje: brurestolar

Andreas Nilsskog laga også orgel, lirekassar, fløyter, fiolinar og pipeorgel.

Han var onkel til lyrikaren Audun Nilsskog og bildekunstnaren Bjørnstein Nilsskog.

Bakgrunnsstoff 
 Om Andreas Nilsskog på nettstaden drevja.com
 Hans Nerhus: Bygdekunstnaren Andreas Nilsskog. Eit nordnorsk innslag i norsk kyrkjekunst. Det Norske Samlaget, Oslo, 1942. 37 sider.

Norske kunsthandverkarar
Norske kunstnarar
Folk frå Vefsn
Andreas Nilsskog
Lars Søraas d.y.

Lars Søraas d.y. () var ein norsk lærar, songar, kordirigent, organist og komponist frå Bergen. Han førte vidare arbeidet til faren, Lars Søraas d.e., med Lars Søraas Skulesongbok. Han stod bak mange av dei seinaste utgåvene. Lars Søraas d.y. dirigerte mange kor. I NRK leidde han skulekringkastings programmet Syng med oss. Ein kjenner til ein komposisjon av Lars Søraas d.y.: Melodien til Jakob Sande sin julesong Det lyser i stille grender.

Kjelder 
Nettbiblioteket. Bergen Offentlige Bibliotek 

Norske komponistar
Folk frå Bergen