alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Deco

Anderson Luis de Souza (), kjend under kallenamnet Deco, er ein brasiliansk-portugisisk tidlegare fotballspelar. Han vann UEFA-cupen 2003 og Meisterligaen 2004 med FC Porto og Meisterligaen 2006 med FC Barcelona. I 2004 fekk han EM-sølv med Portugals landslag.

Karriere

Klubbspel
Deco flytta til Portugal i 1997. I mars 1999 fekk han kontrakt med FC Porto, der han fekk ei sentral rolle i det offensive spelet til eit ungt mannskap. Han var dei neste åra med om å vinne serien i 1999, 2003 og 2004, samt tre nasjonale cupmeisterskap. Våren 2003 vann Porto 3-2 over Celtic FC i UEFA-cupfinalen i fotball 2003. Eitt år seinare skåra Deco det andre målet då Porto slo AS Monaco 3-0 i meisterligafinalen 2004 i Gelsenkirchen. Han fekk elles prisen som finalens bestemann.

Sommaren 2004 vart Deco overført til FC Barcelona mot 15 millionar euro. Med det spanske storlaget vart han seriemeister i 2005 og 2006. Han fekk sølvballen 2004 i kåringa av beste fotballspelaren i Europa og vart kåra til årets spelar 2006 i Barcelona. 17. mai 2006 spelte han heile kampen då FC Barcelona sigra med 2-1 over Arsenal FC frå London i meisterligafinalen på Stade de France i Paris.

Etter fire år i spansk klubbfotball gjekk Deco sommaren 2008 over til engelske Chelsea FC mot 10 millionar euro. Delvis plaga med skadar, og elles svakare form, fekk han ikkje plass i troppene som sigra i FA-cupen 2009 og 2010. Derimot fekk han nok kampar til å vinne ligapokal med Chelsea FC i 2010.

I august 2010 skreiv Deco kontrakt med brasilianske Fluminense FC. Han la opp i 2013.

Landslagsspel
Anderson Souza fekk portugisisk statsborgarskap i 2002. Han fekk sin debut på Portugals landslag 29. mars 2003 som innbytar i ein vennskapskamp mot Brasil. Kampen enda 2-1 til heimelaget, etter Deco 82 minutt ut i oppgjeret skåra Portugals andre mål og vart matchvinnar. Under Fotball-EM 2004 i Portugal deltok han i alle Portugals kampar, men måtte måtte tole tap 0-1 mot Hellas i finalen. Deco spelte òg på Portugals lag som tapte bronsefinalen under VM i fotball 2006 mot arrangørlandet Tyskland med 1-3. Også i EM i fotball 2008 hadde Deco plass i startellevarane til Portugal kampar. I verdsmeisterskapen 2010 vart han bytta ut i lagets opningskamp mot Elfenbeinskysten, hans 75. og siste i Portugal-drakta. Deco skåra fem landslagsmål.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Deco» frå ,  den 8. september 2020.  
eu-football
 

Brasilianske fotballspelarar
Portugisiske fotballspelarar
Porto-spelarar
Barcelona-spelarar
Chelsea-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2004
Spelarar i Fotball-VM 2006
Spelarar i Fotball-EM 2008
Spelarar i Fotball-VM 2010
Pat Jennings

Patrick Anthony Jennings () er ei nordirsk tidlegare fotballmålvakt. Han spelte 119 landskampar for Nord-Irland over ein periode på 22 år. Jennings deltok i over 1000 kampar på toppnivå.

Aktiv

Klubbspel
Jennings vakta målet til tredjedivisjonslaget Watford FC i 1963/64-sesongen. Sommaren 1964 vart han overført til Tottenham Hotspur mot 27 000 pund. Dei neste 13 åra var han målvakt i 591 obligatoriske klubbkampar for London-laget. Han var med om å vinne FA-cupen 1967, ligacupen 1971, UEFA-cupen 1972 og ligacupen 1973. 

I august 1977 vart Jennings overført til byrival Arsenal FC, eit lag som sigra i FA-cupen 1979 med 3-2 over Manchester United, men elles gjekk på finaletap i FA-cupen 1978, FA-cupen 1980 og Cupvinnarcupen 1980. 26. februar 1983 vart han den fyrste spelaren i engelsk fotball med 1000 offisielle kampar. Han la opp i 1986.

Landslagsspel
Jennings landslagsdebuterte 15. april 1964 då Nord-Irland på bortebane vann 3-2 over Wales. Han spelte alle fire kampane til Nord-Irland under VM i fotball 1982 og alle tre kampane i Fotball-VM 1986. I sin aller siste fotballkamp, 12. juni 1986 i Guadalajara mot Brasil, måtte Jennings hente ballen or nettmauskane tre gongar, hans eigne landslagskameratar makta ikkje skåre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pat Jennings» frå ,  den 8. september 2020.  
eu-football

Nordirske fotballspelarar
Tottenham-spelarar
Arsenal-spelarar
Watford-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-VM 1986
FA-cupfinalen i fotball 1967

FA-cupturneringa i fotball 1967 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 20. mai 1967. 100 000 tilskodarar såg London-laget Tottenham Hotspur vinne klubbens femte FA-pokal, etter å ha sigra med 2-1 over byrival Chelsea FC.

Kampen
Høgrevengen Jimmy Robertson gav Tottenham leiinga med ein markkrypar i det 40. minutt. Midtvegs i andre omgang la Frank Saul på til 2-0 på ei pasning frå same Robertson. Bobby Tambling reduserte til 1-2 for Chelsea på ei heading seks minutt føre full tid.

Tottenham stilte med: målvakta Pat Jennings, forsvarsrekka Joe Kinnear, Mike England, kapteinen Dave Mackay og Cyril Knowles, sentralt på midtbana spelte Alan Mullery og Terry Venables, medan angrepsrekka bestod av Jimmy Robertson, Jimmy Greaves, Alan Gilzean og Frank Saul. 

Chelsea stilte med: Peter Bonetti, Allan Harris, Eddie McCreadie, John Hollins, Marvin Hinton, Ron Harris (kaptein), Charlie Cooke, Tommy Baldwin, Tony Hateley, Bobby Tambling og John Boyle.

Ken Dagnall dømde kampen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1967 FA Cup Final» frå ,  den 8. september 2020.  
 

Fotball i 1967
FA-cupfinalar
FA-cupfinalen i fotball 1981

FA-cupturneringa i fotball 1981, den 100. i sitt slag, vart avslutta med finale på Wembley stadion i London og utkjempa mellom Tottenham Hotspur og Manchester City. Då laga spelte uavgjort 1-1 laurdag 9. mai 1981 måtte det omkamp til på same arenaen den 14. mai. Framfor 92 000 tilskodarar sikra London-laget Tottenham Hotspur seg då klubbens sjette FA-pokal med siffera 3-2.

Kampane
Laudagskampen sende Tommy Hutchison Manchester City i føringa då det var spelt i 30 minutt. I det 79. minutt skåra Manchester City i eige mål. Fleire mål kom ikkje, heller ikkje i ekstraomgangane.

Omkampen torsdag 14. mai opna Tottenhan-spelaren Ricardo Villa skåringsprotokollen i det 8. minutt, allereie tre minutt seinare bringa Steve MacKenzie tilbake balansen i målstillinga. Fem minutt ut i andre omgang skåra Kevin Reeves for Manchester City på straffespark. I det 70. minutt utlikna Garth Crooks for Tottenham. Seks minutt seinare avgjorde Ricard Villa pokalstriden då han dribla seg forbi fire Manchester City-spelarar før han plasserte ballen i målet bak City-målvakta.

Tottenham-mannskapet bestod av: Milija Aleksic, Chris Hughton, Paul Miller, Graham Roberts, Steve Perryman (kaptein), Ricardo Villa, Osvaldo Ardiles, Glenn Hoddle, Tony Galvin, Steve Archibald, Garth Crooks, Garry Brooke.

Manchester City mønstra: Joe Corrigan, Ray Ranson, Bobby McDonald, Paul Power (lagkaptein), Tommy Caton, Dave Bennett, Garry Gow, Steve MacKenzie, Tommy Hutchison, Kevin Reeves. I den fyrste kampen Kom Tony Henry inn i det 105 minutt for McKenzie og i den avgjerande kampen kom Dennis Tueart inn i det 79. minutt for McDonald.

Keith Hackett dømde begge finalekampane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1981 FA Cup Final» frå ,  den 8. september 2020.  
 

Fotball i 1981
FA-cupfinalar
FA-cupfinalen i fotball 1982

FA-cupturneringa i fotball 1982 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London og utkjempa mellom tittelforsvararen Tottenham Hotspur og byrivalen Queens Park Rangers. Då laga spelte uavgjort 1-1 laurdag 22. mai 1982 måtte det omkamp til på same arenaen den 27. mai. Framfor 100 000 tilskodarar vann Tottenham Hotspur då klubbens sjuande FA-pokal etter siger 1-0.

Kampane
Laudagskampen var mållaus til ut i 2. ekstraomgang. Glenn Hoddle sende Tottenham framom i det 110. minutt, fem minutt etter utlikna Terry Fenwick for QPR.

I omkampen på torsdagen 27. mai skåra Glenn på straffespark allereie i det 6. minutt. Fleire mål kom ikkje, dermed kunne Tottenham-kapteinen Steve Perryman lyfte FA-trofeet for andre året i rad.

Tottenham-mannskapet bestod av: Ray Clemence, Chris Hughton, Paul Miller, Graham Roberts, Steve Perryman (kaptein), Paul Price, Micky Hazard, Glenn Hoddle, Tony Galvin, Steve Archibald, Garth Crooks, Garry Brooke.

I den avgjerande kampen bestod Queens Park Rangers-mannskapet av: Peter Hucker, Terry Fenwick, Ian Gillard, Gary Waddock, Bob Hazell, Warren Neill, Tony Currie (kaptein), Mike Flanagan, Gary Micklewhite, Simon Stainrod og John Gregory. Steve Burke kom inn i 84. minutt for Micklewhite.

Clive White dømde begge finaleoppgjera.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1982 FA Cup Final» frå ,  den 8. september 2020.  
 

Fotball i 1982
FA-cupfinalar
Øyfjell stavkyrkje

Øyfjell stavkyrkje er ifølgje Lorentz Dietrichson nemnd berre to gongar i mellomalderen: 25. august 1401 og i 1453. Kyrkja er omtala av Jens Nilssøn, som visiterte ho i 1595 og fortel at det vart ble halde gudsteneste åtte gongar i året. Samme stad går det fram at kyrkja var anneks til Lårdal, noko som varte ved til 1859, då Øyfjell vart lagd til Rauland. I 1662 skal det ha vore behov for vøling. Ein synfaringsrapport frå 1668 skildrar ei stavkyrkje omgjeven av svalgangar, og det let til at kyrkja er i brukbar stand. Stavkyrkja vart riven i 1826, og ny kyrkje (dagens) vart innvigd i 1833.

Stavkyrkjeportal 
Ein portal frå stavkyrkja er bevart i Oldsaksamlinga. Dietrichson seier om portalutskjeringane at dei «tilhører Telemarkstypen, er brede, næsten raa, men kraftige og klare, dog vidner forskjellige merker om, at de tilhører en sen tid.» Dominans av plantemotiv, proporsjonar og det Dietrichson oppfattar som lågare kunstnerisk verd, vert teke til inntekt for dette synet, og Dietrichson meiner portalen stammar frå «betydelig længer ned i tiden» enn den tidfestinga til ca. 1200 som Nicolay Nicolaysen hadde forsøkt seg på tentativt. Roar Hauglid verdset handverket høgare og daterer portalen til midten av 1200-talet. Han meiner same person må stå bak arbeid i m.a. Vinje stavkyrkje og Uvdal stavkyrkje.

I tillegg er det bevart ein gjennombroten planke frå korskillet.

Kjelder 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Telemark (Riksantikvaren, 2016), s. 127–128
 

Denne artikkelen bygger på «Øyfjell stavkirke» frå ,  den 8. september 2020.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Vinje
Kulturminne i Vinje
Hakastein kyrkje

Hakastein kyrkje var ei mellomalderkyrkje under Gimsøy kloster ved Skien i Vestfold og Telemark. Kyrkja er første gong omtala i eit manuskript frå 1354.

I byrjinga av 2000-talet vart det ved Faret i Skien avdekka stolpehol og andre funn som kan ha samband med kyrkja. Dateringar syner at den første kyrkja på staden vart bygd mellom 1010 og 1040, noko som gjer området til ein av dei eldste daterte kyrkjestadene i Noreg. Stein som er funne aust for koret til dei første kyrkjebygga, kan tyde på at det òg har vore ei tredje kyrkje her.

Rundt stolpekyrkjene vart det registrert ein kristen gravplass, der to av gravene er daterte til første halvdelen av 900-talet. I mai 2015 opna Hakastein kulturpark på utgravingsområdet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hakastein kirke» frå ,  den 8. september 2020.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 

Kyrkjer i Skien
Kulturminne i Skien
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Aust-Sámos

Aust-Sámos (gresk Ανατολική Σάμος, Anatolikí Sámos) er ein kommune i periferieininga Sámos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Aust-Sámos omfattar den austlege delen av øya Sámos.

Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2019 ved at ein delte opp den tidlegare kommunen Sámos. Han omfattar desse kommunaleiningane som fram til 2011 hadde vore eigne kommunar.
 Vathý
 Pythagório

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Småøyar i kommunen:
 Samiopoúla (4)
 Ájos Nikólaos (0)
 Diapórti (0)
 Kasonísi (0)
 Makróniso (0)
 Prasonísi (0)
 Strongyló (0)

Referansar 

Aust-Samos
Aust-Samos
Love Song av Simple Minds

«Love Song» er ein song av det skotske bandet Simple Minds. Han kom ut på singel på Virgin Records i august 1981, ein månad før utgjevinga av albumet Sons and Fascination. B-sida er ein instrumental versjon av «This Earth That You Walk Upon», som seinare kom ut på albumet med nyinnspelt vokal. Trass i eit klistremerke på 12"-versjonen av singelen som lovde ein «lengre versjon», består alle 12"-versjonane berre av albumverjsonen av songen. 

Songen er visstnok ei hyllest til det nære bandet mellom Europa og Amerika. Stilen på songen markerte eit skifte bort den tidlegare eksperimentelle fasen til bandet, mot ein meir tilgjengeleg og kommersiell rock.

«Love Song» vart den første singelen til Simple Mind som gjekk inn på den britiske topp 50-lista, då han klarte å nå 47. plassen. Songen vart ein større suksess i Sverige og Australia der han nådde topp 20.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Love Song (Simple Minds song)» frå ,  den 8. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1981
Simple Minds-songar
Songar skrivne av Jim Kerr
Songar frå 1981
Virgin Records-singlar
Songar skrivne av Mick MacNeil
Songar skrivne av Charlie Burchill
Songar skrivne av Derek Forbes
Ken Lockie

Ken Lockie (fødd 1956) er ein engelsk songar-låtskrivar og produsent, mest kjend som den kreative krafta bak det engelske new wave-bandet Cowboys International og som stundom samarbeidspartnar med John Lydon i Public Image Ltd.

Diskografi

Cowboys International
Studioalbum
 1979 The Original Sin
 2004 The Backwards Life of Romeo

Solo
Studioalbum
1981 The Impossible

Singlar
 1981 «Dance House»
 1981 «Today»

Samarbeid
 1979 «Radio 4» av Public Image Ltd; klaverinstrument
 1981 Sons and Fascination/Sister Feelings Call av Simple Minds; korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ken Lockie» frå ,  den 8. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske elektroniske musikarar
Engelske new wave-musikarar
Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Engelske popsongarar
Engelske plateprodusentar
Engelske rockeklaverspelarar
Public Image Ltd-medlemmar
Musikarar frå Newcastle upon Tyne
Britiske post-punk-musikarar
Tuddal stavkyrkje

Namnet Tuddal stavkyrkje kan nyttast om to kyrkjer. Kyrkjestaden er ved Øverland (gnr./bnr. 105/1), men Jan Brendalsmo meiner at Tuddal kan ha vore namnet på opphavsgarden då det først vart oppført kyrkje. «Kirkian j Tuthdale» brann i 1369 eller like før, og ein kar kalla Kjetil Karlsson, som skal ha tent ljos i ein kove ved kyrkja den dagen, vart frikjend av biskopen for brannstifting.

Lorentz Dietrichson kallar kyrkja som vart oppført etter brannen, «Tuddals yngre kirke», og han trur at ho vart oppført rundt 1370. Denne kyrkja vert av Nicolay Nicolaysen omtala som «den oprindelige kirke» og skal ifølgje ein synfaringssrapport frå 1668 ha vore «en stavbygning med svalgang og mange skruv om og lig Vinjes». Andre skildringar av stavkyrkja finst ikkje. Dei nærare omstenda omkring rivinga synast ukjende, men ein trur at kyrkja vart riven kort tid før dagens kyrkje vart oppført.

Gjenstandar frå stavkyrkja 
Eit par portalplankar frå stavkyrkja er bevarte. Desse var seg ifølgje Dietrichson å finne på ein lokal gard fram til 1870-åra, men skal så ha funne vegen til Nordiska museet i Stockholm. Dietrichson har ikkje høge tankar om treskurden: «...og udskjæringerne er forfærdelig slette. De frembyder kun et og samme motiv: et ensforrnigt, stadig gjentaget plantemotiv [...] Det hele maa betegnes som vor middelalderske træskjærerkunsts dybeste forfald, der saaledes kan betegnes ved tiden kort efter den sorte død omkring 1370.»

Elles finst eit beslag og ein lås frå stavkyrkja.

Kjelder 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Telemark (Riksantikvaren, 2016), s. 80–81
 

Denne artikkelen bygger på «Tuddal stavkirke» frå ,  den 9. september 2020.

Bakgrunnsstoff

Fotnotar 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Hjartdal
Kulturminne i Hjartdal
Gransherad stavkyrkje

Gransherad stavkyrkje var ei stavkyrkje i Gransherad i Notodden kommune i Vestfold og Telemark. Ho vart riven i 1849, etter at dagens Gransherad kyrkje stod klar.

Stavkyrkja er omtala i 1369, og ho skal ha vore vigsla til Olav den heilage. At det dreide seg om ei stavkyrkje, skal gå fram av ein synfaringsrapport frå 1668, og kyrkja skal ha vore av samme type som Sauland stavkyrkje, ei einskipa kyrkje med omgang og ei rekkje gavlar. Lorentz Dietrichson antydar i sitt stavkyrkjeverk at kyrkja i Gransherad var av ein sein type utan ornament av drakehovud. Derimot hadde ho «staaende, kronede karyatider paa stolperne», noko som går fram av bevarte portalplankar i Oldsaksamlinga. Desse er krona av ein løvefigur (venstre planke) og to bjørnar.

Frå stavkyrkja er elles bevart ein kross og eit kristushovud. Siste messe i kyrkja vart halde 11. august 1849. Deretter vart kyrkja riven 20.–21. august.

Endå ei stavkyrkje? 
Ein tradisjon vil ha det til at det i si tid stod ei stavkyrkje også ved Grandås, nær eit gamalt gudehov ved garden Håve. Det skal vere merkje å sjå etter kyrkja, og i 1940 vart det planta eit eiketre der inngangen skal ha vore. Krossen som er omtala over, kan tenkast å stamme frå denne kyrkja, som skal ha forfalle etter Svartedauden.

Kjelder 
 
 
 

Denne artikkelen bygger på «Gransherad stavkirke» frå ,  den 9. september 2020.

Bakgrunnsstoff 
 Brendalsmo, Jan: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Telemark (Riksantikvaren, 2016), s. 32–33

Fotnotar 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Notodden
Kulturminne i Notodden
Edel Leverås

Edel Leverås (), gift Serigstad, er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar som åra 1956-63 vart noregsmeister fem gongar i kulestøyt, fire gongar i diskoskast og i 1956 den siste norske meister i slengballkasting.

Aktiv
Leverås sette 29. juli 1956 norsk rekord i kulestøyt med 11,79 meter på Skatval. Tre veker seinare  vann ho gullmedaljen i øvinga under NM i friidrett 1956, der ho òg sikra seg det siste NM-gullet i slengballkasting og fekk bronsen i diskoskastinga. Åra 1957, 1958 og 1960 vart Leverås dobbeltmeister i noregsmeisterskapen. Elles vann ho NM-gull i kulestøyt i 1961 og diskoskast i 1963. 

I åra fram til 1961 forbetra Leverås noregsrekorden i kulestøyt heile 11 gongar, frå 12,08 m i 1957 til sist 13,24 meter i 1961. Under NM i friidrett 1958 i Trondheim kasta Leverås diskosen 40,42 m og sletta dermed den seks år gamle noregsrekorden til Kirsti Jordet. Seinare forbetra Leverås rekorden ytterlegare fire gongar, sist til 42,29 meter då ho vann bronsemedaljen i diskoskast under Nordisk meisterskap i friidrett 1961 på Bislett stadion i Oslo den 31. juli 1961. Den noregsrekorden gjaldt til 1968, noregsrekorden hennar i kulestøyt fall i 1964.

Kjelder
friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske diskoskastarar
Norske kulestøytarar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Levanger
FA-cupfinalen i fotball 1972

FA-cupturneringa i fotball 1972 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 6. mai 1972. 100 000 tilskodarar såg Leeds United sine 11 utvalde spelarar vinne klubbens aller fyrste FA-pokal etter siger 1-0 mot tittelforsvarar Arsenal FC frå London.

Kampen
Leeds-angriparen Allan Clarke avgjorde kampen då han skalla ballen i mål frå 13-14 meters hald i det 53. minutt.

Leeds United sitt historiske mannskap bestod av: David Harvey, Paul Reaney, Paul Madeley, Billy Bremner (kaptein), Jack Charlton, Norman Hunter, Peter Lorimer, Allan Clarke, Mick Jones, Johnny Giles og Eddie Gray.

Arsenal mønstra: Geoff Barnett, Pat Rice, Bob McNab, Peter Storey, Frank McLintock (kaptein), Peter Simpson, George Armstrong, Alan Ball, Charlie George, John Radford og George Graham. Ray Kennedy kom inn i staden for John Radford i det 75. minutt

Dommaren heitte David Smith.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1972 FA Cup Final» frå ,  den 9. september 2020.  
 

Fotball i 1972
FA-cupfinalar
FA-cupfinalen i fotball 1978

FA-cupturneringa i fotball 1978 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 6. mai 1978. 100 000 tilskodarar såg Ipswich Town sine 12 utvalde spelarar vinne klubbens aller fyrste FA-pokal etter siger 1-0 mot London-laget Arsenal FC.

Kampen
Midtbanespelaren Roger Osborne vart matchvinnar for Ipswich då han i det 77. minutt skaut ein returball frå Arsenal-forsvaret forbi Pat Jennings i Arsenal-målburet.

Ipswich sitt historiske vinnarlag bestod: Paul Cooper, George Burley, Allan Hunter, Kevin Beattie, Mick Mills (kaptein), Roger Osborne, Brian Talbot, John Wark, Paul Mariner, David Geddis, Clive Woods, og innbytaren Mick Lambert som fekk Osborne sin plass straks etter han skåra sigersmålet.

Arsenal sitt lag bestod av: Pat Jennings, Pat Rice (kaptein), Sammy Nelson, David Price, David O'Leary, Willie Young, Liam Brady, Alan Sunderland, Malcolm Macdonald, Frank Stapleton og Alan Hudson. Graham Rix kom inn for Liam Brady i det 65. minutt.

Domaren heitte Derek Nippard

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1978 FA Cup Final» frå ,  den 9. september 2020.  
 

Fotball i 1978
FA-cupfinalar
FA-cupfinalen i fotball 1973

FA-cupturneringa i fotball 1973 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 5. mai 1973. 100 000 tilskodarar såg Sunderland AFC vinne klubbens einaste trofe etter 2. verdskrigen, då laget sensasjonelt sigra 1-0 mot tittelforsvarar Leeds United. Leeds-mannskapet i fyrste halvpart av 1970-åra heldt europeisk toppnivå og var store favorittar mot Sunderland, ein klubb som spelte i engelsk 2. divisjon.

Kampen
Ian Porterfield vart matchvinnar for Sunderland då han skaut over Leeds-målvakta frå 10-11 meters hald i det 32. minutt. Midtvegs i andre omgangen stod Sunderland-målvakta Jimmy Montgomery for ei redning det gjekk gjetord om, eit skot frå Leeds-spelaren Peter Lorimer slo han i tverrliggaren og ut.

Sunderland sitt vinnarlag: Jimmy Montgomery. Dick Malone, David Watson, Richie Pitt, Ron Guthrie, Bobby Kerr, Micky Horswill, Ian Porterfield, Billy Hughes, Vic Halom, Dennis Tueart.

Leeds sitt lag bestod av: David Harvey, Paul Reaney, Trevor Cherry, Billy Bremner (kaptein), Paul Madeley, Norman Hunter, Peter Lorimer, Allan Clarke, Mick Jones, Johnny Giles og Eddie Gray. Terry Yorath kom inn i det 75. minutt for Eddie Gray. 

Dommaren heitte Ken Burns.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1973 FA Cup Final» frå ,  den 9. september 2020.  
 

Fotball i 1973
FA-cupfinalar
Someone Somewhere in Summertime

«Someone Somewhere In Summertime» er ein song av Simple Minds, gjeven ut som den tredje singelen frå albumet New Gold Dream (81–82–83–84) i november 1982. Han gjorde det langt dårlegare på UK Singles Chart enn dei to førre singlane deira, og nådde 36. plassen på lista. Det låg inne på lista i fem veker. Likevel har songen blitt ein konsertfavoritt og rekna som ein av dei mest populære songane på albumet.

Songen nådde 19. plassen på den irske singellista.

Mel Gaynor spelte trommer på songen, medan Kenny Hyslop og Mike Ogletree spelte trommer på resten av albumet. Det vart ikkje laga musikkvideo for denne songen, sidan bandet var i gang med førebuingane for ein komande turné i Storbritannia.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Someone Somewhere in Summertime» frå ,  den 9. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Singlar frå 1982
Songar frå 1982
Simple Minds-songar
Virgin Records-singlar
Songar skrivne av Jim Kerr
Songar skrivne av Charlie Burchill
Songar skrivne av Derek Forbes
Songar skrivne av Mick MacNeil