alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nadezjda Tkatsjenko

Nadezjda Vladimirovna Tkatsjenko (russisk: Надежда Владимировна Ткаченко, ukrainsk Nadija Volodymyrivna Tkatsjenko, Надія Володимирівна Ткаченко) () er ein ukrainsk tidlegare friidrettsutøvar frå Krementsjuk som tevla i mangekamp for Sovjetunionen. Ho vart europameister i femkamp i 1974 og olympisk meister i Moskva i 1980.

Aktiv
Tkatsjenko fekk sin internasjonale meisterskapsdebut i sommar-OL 1972 i München, der ho enda på niandeplassen i femkampen. Året etter vann ho femkampøvinga i universiaden, før ho i 1974 vann EM-gull i Roma. Med 4776 poeng var ho 100 poeng føre sølvvinnaren Burglinde Pollak frå Aust-Tyskland. Under sommarleikane i Montreal i 1976 kom ho på femteplass med 4669 poeng.

Frå 1977 vart 200 meter bytta ut med 800 meter i femkampøvinga, noko som var ein fordel for Tkatsjenko som ikkje var spesielt kjapp i sprintøvingane. Ho gjekk til topps i femkamp i friidretts-EM i Praha hausten 1978, men vart i ettertid fråteken gullmedaljen grunna bruk av dopingmiddel. Margit Papp frå Ungarn vart deretter erklært som vinnar av EM-femkampen.

Tkatsjenko var utestengd fram til OL i Moskva sommaren 1980. Den 23. og 24 juli 1980 presterte ho sin beste mangekamp nokon gong, og vann den olympiske gullmedaljen med 5087 poeng, ny verdsrekord.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nadeschda Tkatschenko» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Sovjetiske mangekjemparar
Ukrainske friidrettsutøvarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Heinz Fütterer

Heinrich Ludwig Fütterer, kjend som Heinz Fütterer, () var ein tysk friidrettsutøvar frå Illingen i Baden-Württemberg som tevla for Vest-Tyskland, og i OL-samanheng for eit alltysk landslag. Han vart europameister på både 100 meter og 200 meter, fire år seinare vann han EM-gull i 4 x 100 meter stafett. I toppsesongen 1954 tangerte han verdsrekorden på 100 meter til 10,2 sekundar.

Aktiv
Fütterer vart vesttysk meister i lengdehopp i 1949. Han var utteken til Sommar-OL 1952, men fekk ein muskelskade kort før leikane.

Fütterer vann både 100 m og 200 m under europameisterskapen i Bern i august 1954. Den 31. oktober 1954 tangerte han verdsrekorden til Jesse Owens på 100 meter under eit løp i Japan. Elles i 1954-sesongen tangerte han fyrst europarekorden på 200 meter på 20,9, før han så forbetra den til 20,8 sekundar. 

Ein lettare skadd Fütterer vart slått ut i eit mellomheat på 100 meter under sommarleikane i Melbourne i 1956. Han stilte også på det tyske laget på 4 x 100 m stafett, og vart løna med ein bronsemedalje.

Ved den tyske meisterskapen i 1958 vart Fütterer nummer tre på 100-meteren bakom Manfred Germar og Armin Hary. Desse tre sprintarane og Walter Mahlendorf vann gullmedaljen for Vest-Tyskland på 4 x 100 m stafett i EM i friidrett 1958 i Stockholm. Ei veke etter europameisterskapen, 29. august 1958 i Köln, sprang han tredjeetappen då eit vesttysk lag beståande av Martin Lauer, Manfred Steinbach, Fütterer og Manfred Germar sette verdsrekord med 39,5 sekundar.

Fütterer vart vesttysk meister på 100 m i 1951 og 1953-55, samt to gongar på 200 m; 1953-54.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1954 i Bern: Gullmedaljar på 100 m – 10,5, framom Rene Bonino, og på 200 m – 20,9, framom Ardalion Ignatjev
OL 1956 i Melbourne: Bronsemedalje med Vest-Tyskland på 4 x 100 m stafett
EM 1958 i Stockholm: Gullmedalje med Vest-Tyskland på 4 x 100 m stafett

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heinz Fütterer» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Tyske sprintarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Tyskland
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Tyske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Manfred Kuschmann

Manfred Klaus Kuschmann () var ein tysk langdistanseløpar, europameister på 10 000 meter i 1974, som tevla for Aust-Tyskland.

Aktiv
Kuschmann vart i 1973 nummer to på 5 000 m i Europacupen for landslag. Året etter vart han austtysk meister på både 5000 m og 10 000 m. Opningsdagen under EM i friidrett 1974 i Roma vann han gullmedaljen på 10 000 meter med minimal margin, han slo Tony Simmons frå Storbritannia med fire hundredels sekund. Seks dagar seinare var han sjanselaus då britiske Brendan Foster rykte frå 5 000-metersfeltet, men lukkast vinne spurten om sølvmedaljen.

Kuschmann vart austtysk meister på 5 000 m i 1975, og representerte Aust-Tyskland på distansen i Europacupen same året, der han vart nummer tre. Han lukkast ikkje å kvalifisere seg til korkje sommar-OL 1976, ei heller til friidretts-EM 1978.

Han døydde i Halle an der Saale etter fleire års kreftsjukdom.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Manfred Kuschmann» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Langdistanseløparar
Nina Holmén

Siv Nina Anette Holmén, fødd Wärn, () er ein finsk tidlegare friidrettsutøvar som vart europameister på 3000 meter under EM 1974 i Roma.

Aktiv
Våren 1974 sprang Holmén inn til VM-sølv i terregløp. Under EM i friidrett 1974 i byrjinga av september månad, vann ho, svært overraskande, gullmedaljen på 3000 meter med tida 8.55,1. Ho slo den store favoritten, verdsrekordhaldaren Ljudmila Bragina frå Sovjetunionen, med knapt eit sekund. Med det vart Holmén den aller fyrste gullmedaljevinnaren på distansen, som den gongen var den lengste for kvinner.

To år seinare deltok ho 1500 meter under sommar-OL 1976 i Montreal, ettersom 3000 m enno ikkje hadde kome på det olympiske programmet. Ho nådde finalen, der ho enda på niandeplass.

Ho er mor til Janne Holmén som vart europameister i maraton i 2002.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nina Holmén» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Finske friidrettsutøvarar
The Nylon Curtain

The Nylon Curtain er det åttande studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut den 23. september 1982 og produsert av Phil Ramone.

The Nylon Curtain nådde sjuandeplassen på Billboard-lista med to millionar selde plater i USA. Det var eit av dei første albuma som vart digitalt innspelt, miksa og mastra.

Bakgrunn
Albumet er av dei mest ambisiøse Joel gav ut, og Joel har sjølvsagt omtalt det som hans personlege favoritt, og kalla det «innspelinga eg er mest stolt av og det materialet eg er mest stolt av.» Då han spelte inn albumet sa han i eit intervju at han ønskte å «skape eit lydmessig meisterverk.» Så han brukte meir tid i studio for å få den rette lyden på albumet enn han hadde gjort på tidlegare album. Han sa at prosessen med å lage albumet var «utmattande». Kritikarar har tolka albumet som ei delvis hyllest til musikken til The Beatles og John Lennon.

Om temaet på albuma sa Joel «det var i Reagan-åra, og dei sviktande horisontane i Amerika på den tida tydde at du brått ikkje kunne arve det livet som faren din hadde hatt.» Denne pessimismen om den amerikanske draumen var i følgje Joel det som gjekk att i dei fleste songane på albumet. 

Songen «Allentown», som handla om tilbakegangen i stålindustrien i USA, låg seks veker på 17. plassen på Billboard Hot 100-lista tidleg i 1983.

Journalisten Chuck Klosterman hylla songar frå albumet, særleg «Laura» og «Where's the Orchestra?», i boka si Sex, Drugs, and Cocoa Puffs.

Albumet vart nominert i klassen «Årets album» under Grammyprisen året etter, men vann ikkje.

Innhald

Medverkande
Billy Joel – vokal, akustisk & elektrisk piano, synthesizerar, hammondorgel, melodica, Prophet 5 synthesizer, Synclavier II på «Pressure»
David Brown – elektrisk gitar (solo), akustisk gitar (solo)
Dominic Cortese – trekkspel på «Where's the Orchestra?»
Liberty DeVitto – trommer, perkusjon
Eddie Daniels – saksofon og klarinett på «Where's the Orchestra?»
Russell Javors – elektrisk gitar (rytme), akustisk gitar (rytme)
Dave Grusin – strykar- og horn-arrangement
Charles McCracken – cello på «Where's the Orchestra?»
Rob Mounsey – synthesizer på «Scandinavian Skies»
David Nadien – konsertmeister på alle utanom «Laura» og «Scandinavian Skies»
Doug Stegmeyer – bass
«String Fever» – strykarar på «Laura» og «Scandinavian Skies»
Bill Zampino – skarptromme på «Goodnight Saigon»

Lister

Plassering

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Nylon Curtain» frå ,  den 30. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1982
Billy Joel-album
Album produserte av Phil Ramone
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Mobile Fidelity Sound Lab-album
Nummer-ein-album i Nederland
Ilona Gusenbauer

Ilona Gusenbauer () er ein austerriksk tidlegare høgdehoppar som vart europameister i øvinga i 1971, og same sesongen sette ny verdsrekord med 1,92 meter.

Aktiv
Gusenbauer deltok i sin fyrste store meisterskap under sommar-OL 1968 i Mexico-byen, der ho med sluttresultatet 1,76 m enda som nummer åtte. To år seinare fekk ho bronsemedaljen under universiaden i Torino.

I 1971-sesongen opplevde Gusenbauer høgdepunkta i si tid som aktiv. I august vann ho gullmedaljen i europameisterskapen i Helsingfors, då ho var den einaste som svinga seg over 1,87 m. Tre veker seinare, 4. september 1971, forbetra ho under eit stemne på Praterstadion i Wien verdsrekorden til 1,92 m, og sletta dermed den ti år gamle rekorden til Iolanda Balaș frå Romania.

Til dei olympiske leikane 1972 reiste Gusenbauer som favoritt. I finaletevlinga overraska 16 år gamle Ulrike Meyfarth frå vertslandet Vest-Tyskland stort og tok gullmedaljen då ho tangerte verdsrekorden med 1,92 m. Gusenbauer oppnådde 1,88 m og fekk bronse på same høgda som sølvvinnaren Jordanka Blagojeva frå Bulgaria.

Gusenbauer vart austerriksk meister i høgdehopp ti gongar, den fyrste tittelen tok ho i 1966.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ilona Gusenbauer» frå ,  den 30. august 2014.  
 

Austerrikske friidrettsutøvarar
Høgdehopparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Austerrikske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Milena Rezková

Miloslava Rezková, kjend som Milena Rezková, () var ein tsjekkisk høgdehoppar som tevla for Tsjekkoslovakia. Ho var olympisk meister i høgdehopp i 1968 og europameister i same i 1969.

Aktiv
Rezková hadde enorm framgang i 1968-sesongen. Ho forbetra den personlege bestenoteringa frå 1,66 m til 1,82 m. I finalen under sommarleikane i Mexico-byen det året hoppa ho opp til sitt aller beste og vann noko overraskande OL-gullet, då ho var den einaste som gjekk over 1,82 m.

I 1969 var Rezková ein av fire utøvarar som klarde 1,83 m under friidretts-EM i Aten. Sidan ho presterte høgda i fyrste forsøk, og ingen gjekk over 1,85 m, stakk ho av med gullmedaljen. To år seinare, under EM i friidrett 1971 i Helsingfors, vart ho nummer fem i høgdetevlinga med 1,83 m i sluttprotokollen.

Rezková stoppa på 1,82 m i kvalifiseringa til OL-finalen 1972, og kom dermed ikkje med til finalen, som vart vunnen av Ulrike Meyfarth frå Vest-Tyskland på 1,92 m. Betre gjekk det i europameisterskapen i Roma i 1974, der kom Rezková på femteplass med 1,86 m.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Milena Rezková» frå ,  den 30. august 2014.  

Tsjekkoslovakiske friidrettsutøvarar
Olympiske meistrar for Tsjekkoslovakia
Folk frå Praha
Pressure av Billy Joel

«Pressure» er ein synthesizer-driven song av Billy Joel frå albumet The Nylon Curtain i 1982. Songen vart gjeven ut som singel og handlar om presset med å skape noko og presset med å vere ein som skal levere.

Singelversjonen er kortare enn albumversjonen. Det tredje verset og det andre mellomspelet er fjerna. Denne versjonen av songen vart gjeven ut på den originale utgåva av Greatest Hits I & II, medan den fulle albumversjonen var med på seinare utgåver, i tilelgg til Complete Hits Collection i 1997.

Det vart laga ein musikkvideo for songen. Eit repeterande motiv i songen er vatn. Videoen vart regissert av Russell Mulcahy og vart første gongen send på MTV den 9. september 1982. Fleire scenar i videoen refererer til filmar som A Clockwork Orange og Poltergeist.

Lister

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Pressure (Billy Joel song)» frå ,  den 30. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1982
Singlar frå 1982
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Musiikkvideoar regisserte av Russell Mulcahy
Songar produserte av Phil Ramone
Typografi

Typografi er eit omgrep for utforminga av skrift, bokstavar og andre grafiske element i trykte skrift som til dømes bøker og aviser, eller når dei på anna måte inngår i ein tekst som synast fram. Omgrepet femner om utforminga av skrifttypar og storleiken på dei i teksten, lenga av kvar av linene i teksten og storleiken på avstanden mellom dei, formatet på tekstsida, kvaliteten på papiret, bruken av fargar og dessutan sjølve trykkjeteknikken. I det store og heile dreier det seg om korleis dei trykte sidene skal utformast, mellom anna for å verte lette å lese eller for å gje det inntrykket ein er ute etter å formidle. Personar som har opplæring og kunnskap om dette i fagleg samanheng, vert kalla typografar.

Faget typografi oppstod som eit handverk då ein på 1400 - 1500-talet fann fram til kunsten å trykkje bøker, fyrst med treplater der bokstavane var utskorne i heile sider som vart sverta inn og prenta, seinare ved at kvar av sidene vart sett saman av bokstavar utskorne på kvar si lause blokk, slik Johann Gutenberg kom fram til. I vår tid har digitale hjelpemiddel teke over, og typografane sit no framføre datamaskinar.

Trykkteknikk
Typografi
Goodnight Saigon

«Goodnight Saigon» er ein song skriven av Billy Joel på albumet The Nylon Curtain frå 1982. Songen handlar om Vietnamkrigen. Han handomar om situasjonen og haldninga til amerikanske marinesoldatar, frå treninga ved Parris Island til forskjellige aspekt ved kampane i Vietnam.

Tekst og musikk
Teksten til «Goodnight Saigon» handlar om korleis soldatar i kamp knyter band til kvarandre, kjempar mot frykta si og prøver å finne ut korleis ein skal overleve. Songaren, ein marinesoldat, syng «we» og ikkje «I», som gjer det tydeleg at soldatane er i denne situasjonen saman. I mellomspelet syng Hoel om mørkret og frykta som soldatane får. Dette går inn i refrenget, der fleire stemmer syng i lag «we will all go down together». Teksten nemner at dei les Playboy Magazine, ser Bob Hope, lyttar til The Doors, røyker frå ei hasjpipe, bed til Jesus, minnast Charlie og John F. Baker og dei som fall i kamp. Joel har sagt at han ikkje prøvde å kommentere krigen, men å skrive om soldaten som ein person. Rolling Stone Magazine-skribenten Stephen Holden sa «Etter kvart som songen utviklar seg, vert Joels «we» til alle amerikanske soldatar, levande og daude, som kjempa i Søraust-Asia.»

Songen byrjar med lyden av sirissar, som gjev ei kjensle av at det kveldar. Dette glir over i lyden av helikoter, som gjev bilete av helikopter som kjempa Vietnamkrigen eller plukkar opp såra soldatar. Joel byrjar så å spele piano før han byrjar å synge. Songen vert avslutta på same vis som han starta.

Mottaking
Holden skildrar songen som kanskje «den ultimate pop-epitafen til Vietnamkrigen.» Han hyllar korleis stemma til Joel fangar kjensla til ein nitten år gamma soldat. Ein annan Rolling Stone-skribent, Dave Marsh reknar songen som på grensa til «uanstendig» sidan songen «nektar å velje side».  Allmusic-skribenten Stephen Thomas Erlewine reknar songen som ein del av ein suite på side ein av The Nylon Curtain som representerer den «lagvise, suksessrike, og modne popmusikken som fører Joel nær det ultimate målet om sofistikert pop/rock for eit vaksent publikum».  Musikaren Garth Brooks har omtalt  «Goodnight Saigon» som sin favoritt Billy Joel-song. Produsenten Phil Ramone har sagt at symbolismen i songensongen symboliserer  «resonates with many people—especially musikars."

Andre utgjevingar
«Goodnight Saigon» vart mykje spelt på konsertane til Joel og er med på konsertalbuma Концерт, 12 Gardens Live og Live at Shea Stadium: The Concert. Han finst òg på samlealbuma Greatest Hits, Souvenir: The Ultimate Collection, The Ultimate Collection, The Essential Billy Joel, Piano Man: The Very Best of Billy Joel og My Lives.

«Goodnight Saigon» vart spelt av countryartisten Garth Brooks på Blame it All on My Roots.

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Goodnight Saigon» frå ,  den 30. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1982
Singlar frå 1983
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone
Songar om Vietnamkrigen
Antikrigssongar
Nummer-ein-singlar i Nederland
Nummer-ein-singlar i Belgia (Flandern)
Taklauk

Taklauk (Sempervivum tectorum)  er ein plante i taklaukslekta i bergknappfamilien. Han er ein fleirårig sukkulent med tette, runde bladrosettar som dannar puter. Han veks ofte på tak, og er blitt rekna som vernar mot ulukke knytt til gudar som Tor og Jupiter. Det latinske namnet Sempervivum tyder 'eviglevande', og viser til at planten kan overleva i særs dårlige levekår. 

Planten stammar frå Mellom- og Sør-Europa, men er blitt dyrka ein rekkje andre stader og er blitt naturalisert i andre delar av Europa, Nord-Afrika og Vest-Asia. I Noreg veks taklauk vilt i delar av Sør- og Austlandet.

Skildring
Rosettblada til taklauken er tjukke og flatvorne med broddspiss. Stenglane er 20–40 cm høge med spreiddstilte, hårete og kjertelhåra blad. Blomsterstanden er rikt greinete. Blomane er lyseraude med stjerneforma, utbreidd krone.

Vekst og formeiring

Taklauk trivst på tørre veksestader med lite jord. Han veks forvilla i Noreg frå Mandal opp til Modum, gjerne på berg og steingardar, ofte nær hustufter og gamle smier. 

Planten formeirer seg med frø, eller med avleggjarar som han kan danna i store mengder.

Taklauk som kulturplante
Ein har dyrka taklauk sidan oldtida, og ei legende fortel at han blei gjeven til menneskja av Jupiter. Planten blei dyrka på hustak og skulle verna mot storm, lynnedslag, brann og trolldom. Taklauk har også vore brukt som medisinplante. Dioskorides nemnde planten som nyttig mot diaré, dysenteri og innvollsorm innvortes og mot brannsår, hudsjukdommar, gift, hovudverk og augebetennelse utvortes. Særleg bruken mot brannsår har halde seg fram til moderne tid. Taklauk var også ein ingredisens i lækjemiddelet arkanum, som blei brukt ved jernbyrd.

Skikken med å planta taklauk på tak breidde seg i Europa, og mellom anna gav Karl den store ordre om at alle husa hans skulle vernast av taklauk. I Noreg er planten også blitt brukt på tak og som medisinplante, men mange stader blei rosenrot brukt i staden. Planten er også blitt brukt som prydplante og på kyrkjegardar.

Kjelder

«takløk» (14. februar 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 30. august 2014.
«TAKLØK», Urtekildens planteleksikon

Bakgrunnsstoff

Bergknappfamilien
Sukkulentar
Hageplantar
Rob Mounsey

Rob Mounsey () er ein amerikansk komponist, musikkprodusent og musikar.

Han var fødd i Berea i Ohio i USA, og voks opp i Seattle og fleire byar i Ohio. 17 år gammal fekk han BMI sin studentpris for orkesterverket Ilium, New York, Is Divided Into Three Parts. Han gjekk på Berklee College of Music i Boston frå 1971 til 1975. I 1976 flytta han til New York og gjorde seg merka som studiomusikar, arrangør og produsent for ei rekkje kjende artistar, som Rihanna, Aaron Neville, Michael Franks, Carly Simon, Natalie Cole, Diana Krall, Steely Dan, Paul Simon, James Taylor, Chaka Khan, Eric Clapton, Madonna, Diana Ross, Donald Fagen, Brian Wilson, Aztec Camera og mange andre. I 1981 spelte han klaverinstrument på Simon and Garfunkel sin Concert In The Park.

I 1985 spelte han klaverinstrument i eit New-York-basert band kalla Joe Cool med Will Lee, Jeff Mironov og Christopher Parker. Dei gav ut eitt album, Party Animals, på Pony/Canyon i Japan, etterfølgd av ein japansk turné. Mounsey gav òg ut tre soloalbum som plateartist: Dig (Sona Gaia, 1990) og to album på sitt eige Monkeyville-selskap, Back in the Pool og Mango Theory. 
Mounsey turerte som musikalsk leiar og pianist for Idina Menzel på turneen hennar Pops Symphony.

Han har skrive mykje musikk for film og fjernsyn, mellom anna Mike Nichols-filmen filmen Working Girl frå 1988 (med Carly Simon), Bright Lights, Big City (med Donald Fagen) og HBO-serien Sex and the City. Mounsey skreiv òg to tema for fjernsynsserien Guiding Light. Han har vore nominert til Grammyprisen seks gonger og har vunne to Emmyprisar.

Utvald arbeid
Billy Porter, «Billy's Back on Broadway» (produsent-arrangør)
Rihanna, strykearrangement (inkludert hitten hennar «Unfaithful»).
Mary J. Blige, strykearrangement, «Growing Pains»
Usher, strykearrangement, «Here I Stand»
Leslie Mendelson, «Swan Feathers» (produsent) (Grammy-nominasjon)
Deborah Cox, «Destination Moon» (produsent-arrangør)
Steely Dan, «Gaucho» (arrangør-pianist)
Donald Fagen, «The Nightfly» (arrangør-klaverinstrument) (Grammynominasjon)
Paul Simon, «Graceland» (hornarrangement på «You Can Call Me Al»)
Phil Collins, «Against All Odds (Take a Look at Me Now)» (piano og alle klaverinstrument)
Madonna, «Crazy for You» (arrangør)
Michael Franks, Passionfruit, Skin Dive, The Camera Never Lies (produsent)
Aretha Franklin, «Nessun Dorma» (arrangør) (Grammynominasjon)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rob Mounsey» frå ,  den 30. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Heimeside

Folk frå Ohio
USA-amerikanske jazzmusikarar
USA-amerikanske komponistar
USA-amerikanske musikkarrangørar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske jazzkomponistar
USA-amerikanske plateprodusentar
Steely Dan-medlemmar
Songen An Innocent Man

«An Innocent Man» er ein song frå 1983 av Billy Joel og den tredje singelen frå albumet hans, An Innocent Man.

Songen, som er skriven som ei musikalsk hyllest til Ben E. King og The Drifters, nådde 10. plassen på Billboard Hot 100-lista, den tredje topp 10-singelen på rad frå albumet. Han låg òg ei veke på toppen av Billboard adult contemporary-lista.

Joel skildra songen i 1997 og ein av dei høge tonane han song under songen: «Eg hadde ein mistanke om at det var siste gongen eg kom til å klare dei høge tonane, så kvifor ikkje gje alt ein siste gong? Det var slutten for Billys høge tone».

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «An Innocent Man (song)» frå ,  den 30. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1983
Singlar frå 1983
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Softrocksongar
Songar produserte av Phil Ramone