alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rånetto

Rånetto er eit foretaksøkonomisk omgrep som blir brukt i skogbruket som uttrykk for bruttoinntekt med frådrag av driftsavhengige kostnader bortsett frå kostnader til skogkultur. I dei driftsavhengige kostnadene inngår alle arbeidskostnadar, både eige og leigd arbeid, leige og vedlikehald av utstyr, drivstoff, salskostnader o.l.  Derimot reknar ein ikkje med faste kostnader eller avskrivingar på eige utstyr.  

Rånetto minner om dekningsbidrag, men i dekningsbidraget inngår ikkje kostnader ved løn til eige arbeid.

Kjelder
NILF

Skogøkonomi
Svensk varmblods ridehest

Svensk varmblods ridehest, svensk varmblods eller svensk halvblods er ein svensk ridehestrase.

Skildring
Avlsmålet er ein edel, korrekt og haldbar ridehest med prestasjonsinnretta lynne. Det vert også lagt vekt på gode røyrsler, rideeigenskapar og sprangevne. Det er eit mål at hesten skal kunne hevde seg i konkurransar på internasjonalt nivå. Svensk varmblods ridehest er kjent for å ha gode røyrsler, og i tysk dressurterminologi vert ordet schwedengang nytta om eit særs godt, spenstig og jordvinnande trav. Idealstorleiken er 164-170 cm i mankehøgd for hingstar og 162-168 cm i mankehøgd for hopper.

Historie
Svensk varmblods vart fyrst avla fram til bruk i kavaleriet. Grunnlaget for rasen var lokale hopper og importerte hingstar, mellom anna engelsk fullblodshest, angloarabar, hannoveranar og trakhener. Avlsforeininga for svensk varmblodsridehest (ASVH) vart skipa i 1928, og det er denne foreninga som har ansvaret for registrering og stambokføring. Både hingstar og hopper av andre raser kan framleis nyttast i avlen, men då må dei godkjennast av ASVH. Etter at bruken av hestar i militæret avtok, vart avlen retta meir inn mot konkurranseriding.

Førekomst
Den svenske varmblodsridehesten er utbreidd over store delar av verda.

Bruk
Rasen hevdar seg sterkt internasjonalt i dressurriding, sprangriding og feltritt. I tillegg vert han mykje brukt i rideskular og som hobbyridehest. Svensk varmblods ridehest vert også brukt som politihest.

Kjelder
Avlsforening for svensk varmblods (sida er på svensk)
svensk varmblodshest i Store Norske Leksikon

Hesterasar
Svenske husdyr
Redondilla

Redondilla (spansk «song til runddans», portugisisk òg redondilha) er ei klassisk strofeform i spansk diktekunst. Ho består av fire verselinjes trokéar. Ein skil den åttestavige redondilla mayor frå den mindre vanlege seksstavige redondilla menor. Rimskjemaet a–b–a–b kan påvisast å ha vore i bruk frå 1000-talet, skjemaet a–b–b–a frå 1300-talet. Den yngre forma slo gjennom og blir i dag rekna som den eigentlege. Til vanleg har forma omsluttande enderim, sjeldnare assonans.

Redondillaen fekk si blømingstid under Siglo de Oro på 1500- og 1600-talet. På denne tida gjorde Juan de la Cueva, Lope de Vega, Tirso de Molina, Guillen de Castro og Juan Pérez de Montalbán den til ei sjølvstendig strofeform i lyrikk og drama. Forma tapte terreng i Spania under neoklassisismen, men gjorde seg gjeldande i latinamerikanske land under 1600-talet, mellom anna gjennom Juana Inés de la Cruz. I moderne tid er redondillas komen på moten att.

Litteratur 
Dorothy C. Clark: Redondilla and copla de arte menor. I Hispanic Review bind 9, nr. 4 (1941), s. 489–493

Verselære
Spansk litteratur
Alofi

Alofi er hovudstaden på den sjølvstyrande øya Niue i Stillehavet. Staden har 581 innbyggjarar (2006), og er med dette verdas minste hovudstad etter folketal.

Alofi er den største tettstaden på øya, og eit sosialt og  økonomisk sentrum.
Staden ligg midt i Alofivika på vestkysten av Niue, nær det einaste passet gjennom korallrevet som omringar øya. 
Han er delt inn i Alofi nord og Alofi sør, der regjeringsbygningane ligg.

Staden har ekvatorialklima (tropisk regnskogklima) etter Köppen si klimaklassifisering, utan noka særleg tørketid. Frå juni til september har han likevel litt mindre nedbør enn elles. Gjennomsnittstemperaturen held seg rundt 25 ° C året rundt.

I januar 2004 blei Niue ramma av ein tropisk syklon som drap to personar og forårsaka store skader på bygningar i Alofi, mellom anna sjukehuset der. Etter dette blei dei offentlege bygningane flytta lengre inn på land til mindre utsette område.

Bakgrunnsstoff
Alofi - The Capital of Niue ved niuetotal.com

Kjelder

Alofi - The Capital of Niue ved niuetotal.com

Denne artikkelen bygger på «Alofi» frå , og «Alofi» frå  den 20. april 2012.  
 

Hovudstader i Oseania
Niue
Antonio Farnese av Parma

Antonio Farnese () var den åttande og siste hertugen av Parma og Piacenza frå familien Farnese . Han gifta seg i 1727 med Enrichetta d'Este frå Modena med intensjonen om å skape ein arving. Ekteskapet var derimot barnlaust og etterfølgjaren vart Karl av Spania. Mor hans, Elisabeth Farnese, var niesa til Antonio.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antonio Farnese, Duke of Parma» frå ,  den 20. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Acton, Harold: The Bourbons of Naples, Methuen & Co, London, 1956
Solari, Giovanna: The House of Farnese: A Portrait of a Great Family of the Renaissance, Doubleday & Company, New York, 1968
 

Antonio
Folk frå Parma
Hertugar av Parma
Hertugar av Piacenza
Pacte de Famille

Pacte de Famille (Familiepakta, spansk Pacto de Familia) er ein av tre separate, men liknande alliansar mellom Bourbon-kongane i Frankrike og Spania.

Den første av desse avtalane vart laga 7. november 1733 av kong Filip V av Spania og kong Ludvig XV av Frankrike. Filip V var barnebarnet til Ludvig XIV og vart den første Bourbon-kongen i Spania i 1700, då dei spanske habsburgarane døydde ut. 

Ludvig XV var nevøen til Filip. Han hadde gifta seg med Maria Leszczyńska, dottera til konge Stanislaus I av Polen.  På grunn av denne ekteskapsalliansen vart Frankrike involvert i den polske arvefølgjekrigen i 1733.

Filip V skapte ein plan for å nytte denne krigen til å vinne attende tapte område i Italia for sønene sine. Han allierte Spania med Frankrike og på grunn av den nære slektskapen deira. Ludvig mislukkast å setje Stanislas inn att på den polske trona, men Bourbon-familien fekk Hertugdømet Lorraine (for Frankrike) og kongedøma Napoli og Sicilia (for Karl, den tredje sonen til kong Filip V av Spania) frå konflikten. 

Den andre familieavtalen vart laga den 25. oktober 1743, igjen av kong Filip V av Spania og kong Ludvig XV av Frankrike i Fontainebleau-avtalen. Denne pakta vart signert midt i den austerrikske arvefølgjekrigen, og dei fleste klausulane hadde å gjere med utføringa av krigen. Resultatet vart at spanjolane fekk utvida makta si i Italia då den fjerde sonen til Filip V, Filip, i 1748 vart hertug av Parma, Piacenza og Guastalla.

Den tredje familiepakta vart gjort 15. august 1761 av kong Karl III av Spania og Ludvig XV med Parisavtalen. 

Karl III var son til Filip V og syskenbarnet til Ludvig. På denne tida kjempa Frankrike i sjuårskrigen mot Storbritannia. Alliansen til Karl endra planen til føregjengaren, Ferdinand VI, som ønskte å halde Spania ut av krigen. Avtalen involverte Spania sine allierte Napoli og Toscana.

Då Spania vart involvert i krigen okkuperte Storbritannia Cuba og Filippinane. Karl III fekk attende desse områda med freden i Paris i 1763, men avstod Florida til britane.

Bakgrunnsstoff
 François Velde, The Pacte de Famille of 1761. In English, includes French-language text of the Pact.

Avtalar i 1733
Avtalar i 1743
Avtalar i 1761
Franske avtalar
Spanske avtalar
Azerspace-1/Africasat-1a

Azerspace-1/Africasat-1a er den fyrste aserbajdsjanske satellitten i verdsrommet.

Han vart bygd av Orbital Sciences Corporation og skoten ut frå Guiana Space Centre i Fransk Guyana 7. februar 2013 med ein baneposisjon på 46° aust. 

Satellitten dekkjer Europa, Afrika og delar av Asia. Han blir styrt av det aserbajdsjanske selskapet Azercosmos og kan overføra fjernsyn, radio og internettrafikk.

Satellitten har ei forventa levetid på 15 år.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Azerspace-1/Africasat-1a» frå ,  den 2. september 2018.  
 

Aserbajdsjanske satellittar
Kunstige satellittar
2013 i Aserbajdsjan
Skipingar i 2013
José Carrillo de Albornoz

José Carrillo de Albornoz, 1. hertug av Montemar  () var ein spansk adelsmann og militærleiar, som erobra Dei to Sicilia, Oran og Mazalquivir. Han var medlem av Carrillo-familien, ein spansk adelsfamile og var siciliansk statthaldar i 1734–1737.

Carillo tok sida til Filip av Anjou i den spanske arvefølgjekrigen og kjempa som mariscal de campo i slaget ved Villaviciosa (1710) i kavaleriet under greven av Aguilar.

Han deltok òg i det spanske felttoget på Sardinia og Sicilia under kvadrupelalliansekrigen mellom 1718 og 1720.

I 1731 leia han eit tokt som okkuperte hertugdømet Parma for den lovlege arvingen, Don Carlos, den framtidige kong Karl III av Spania.

I 1732 leia Blas de Lezo den spanske marinen, og De Albornoz leia den spanske armeen som erobra Oran og Mazalquivir frå tyrkarane (som hadde teke begge byane i 1708).

I 1733 kommanderte han den spanske armeen som kjempa og slo austerrikarane i Italia under den polske arvefølgjekrigen. Den største sigeren hans var slaget ved Bitonto den 25. mai 1734.

Han var den første siciliansk statthaldar etter den spanske gjenerobringa av øya frå 1734 til 1737 og krigsminister frå 1737 til 1741.

I 1741 vart han utpeikt som leiar for 50 000 mann i Italia under den austerrikske arvefølgjekrigen. Men mot slutten av 1742 vart han erstatta av greven av Gages for mangel på initiativ.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «José Carrillo de Albornoz, 1st Duke of Montemar» frå ,  den 20. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Folk frå Sevilla
Sicilianske statthaldarar
Spansk adel
101
Spanske generalar
Spanjolar i den austerrikske arvefølgjekrigen
Spanjolar i den polske arvefølgjekrigen
Kara

Kara kan vere:

Geografi 
 Elva Kara, ei elv i Russland
 Kara i Togo, ein by i Togo
 Kara i Uttar Pradesh, ein by i India
 Kara-Bogaz-Gol, ei bukt i Kaspihavet
 Regionen Kara, ein region i Togo

Anna 
 Armringen kaṛa, brukt av sikhar og punjabiarar
 Musikkgruppa Kara frå Sør-Korea
Ardennarhest

Ardennarhest eller ardennar er ein tung arbeidshestrase. Belgia og Frankrike vert rekna som heimland for ardennarhesten.

Skildring
Ardennarhesten er ein stor, sterk og kompakt kaldblodshest som veg mellom 500 kg og eit tonn, men oftast omkring 700 kg. Rasestandarden kan variere ein del frå land til land. Mankehøgda ligg vanlegvis mellom 155 og 162 cm.

Historie
Ardennarhesten har sitt opphav i Ardennene som ligg søraust i Belgia, nær grensa til Frankrike. Under Napoleonskrigane vart hesten nytta som artillerihest, og vann seg eit ry som sterk, hardfør og lettfora. Opp gjennom tidene gjekk det føre seg ein god del utavl. Mellom anna vart det kryssa inn arabarhest, engelsk fullblodshest, percheron og brabanthest.

Førekomst
Ardennarhesten er ein av verdas mest talrike tunge kaldblodshestar og er utbreidd over store delar av verda. Fleire land har eigne stambøker og eigen rasestandard, mellom anna Belgia, Frankrike, Luxemburg og Sverige.

Bruk
Ardennarhesten vert mellom anna nytta til arbeidshest i skogbruket, terapiriding og kjøtproduksjon.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
 ardennerhest i Store Norske Leksikon
Delar av denne artikkelen bygger på «Ardenner» frå ,  den 21. april 2012.  
 

Hesterasar
Belgiske husdyr
Franske husdyr
Sammen

«Sammen» (bokmål for Saman) var eit av bidraga i Melodi Grand Prix 2012. Songen vart framført på norsk og engelsk av Yaseen og Julie Maria.

Kjelder
 nrk.no - MGP i Florø - melodi 4: Yaseen & Julie Maria

Songar frå 2012
Melodi Grand Prix 2012-songar
Fleirspråklege songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Engelskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Annibale Carracci

Annibale Carracci () var ein italiensk målar og grafikar under barokken. Kunstkritikaren Giovanni Bellori hylla på 1600-talet Carracci som sjølve personifiseringa av barokken i Roma.

Liv og gjerning 

Carracci var fødd i Bologna. I byrjinga av 1580-talet starta syskenbarnet hans, Ludovico Carracci, eit målarakademi i Bologna saman med Agostino Carracci, storebroren til Annibale.
Dei tidlege verka til Carracci-brørne er vanskelege å skilje, så som freskane i Palazzo Fava i Bologna (ca 1583-84). Brørne arbeidde i lag i Bologna fram til 1595, då Annibale, som var mest kjend, vart kalla til Roma av kardinalen Odoardo Farnese for å dekorere galleriet i Palazzo Farnese i Roma.

Freskane i Palazzo Farnese 
I Palazzo Farnese starta Carracci med å dekorere eit mindre rom som vart kalla Camerino. Tida 1595-97 måla han historier om Herkules, som passa vel då rommet også hyste ein gresk-romersk skulptur av Herkules. Seinare i 1597 leia han ei gruppe målarar som måla freskar i taket i den store salongen over temaet The Loves of the Gods. Freskane er detaljerte og spelar saman med illusjonistiske element, det heile innramma i ein stram renessansedekor. Dei er inspirert av mellom andre Michelangelos sixtinske kapell og freskane i Villa Farnesina. Dette verket inspirerte den seinare straumen av illusjonisme i barokken; til dømes hos Pietro da Cortona, Giovanni Lanfranco og seinare Andrea Pozzo og Giovanni Gaulli.

Gjennom 1800- og 1900-talet vart takfreskane i Farnese-palasset rekna mellom dei mest autoritative meisterverka innan freskomåling. Freskane hadde status både som lærebok over heltefigurar og som ein modell i måleteknikk. Carracci laga hundrevis av forarbeid før han måla 
taket.

Frå 1606 var han overmanna av tungsinn og slutta nesten fullstendig med måling. Han døydde i Roma vart gravlagd i Pantheon, nær Rafael.

Stil og motiv 
Carraccis stil ber noko preg av naturalisme, men framfor alt av klassisisme. Han observerte mennesket sin anatomi, og la til visse idealiserande drag. Presisjonen i gestikuleringane påverka Nicolas Poussin, og gjennom han heile formspråket med gestikulering innan målekunsten.

Carracci var ein av de første italienske målarane som let landskapet spele ei viktigare rolle enn personane i biletet, slik som i meisterverket Flukta frå Egypt. Domenichino og Claude Lorrain var mellom elevane hans som vidareførte dette.

Utvalde verk 
 Slaktarbutikken, 1580-talet
 Kristi dåp, 1584
 Marias himmelfart, 1590
 Venus og Adonis, 1595
 Freskane i Palazzo Farnese, 1595-1605
 Marias himmelfart i 'Santa Maria del Popolo' i Roma, 1601
 Herre, kvar går du? (Domine quo vadis?), 1602
 Flukten til Egypt, 1603

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Annibale Carracci» frå , den 21. april 2012.

Bakgrunnsstoff 

Italienske målarar
Barokkmålarar
It Seemed Like A Good Idea At The Time

«It Seemed Like A Good Idea At The Time» var eit av bidraga i Melodi Grand Prix 2012, framført på engelsk av The Canoes.

Melodi Grand Prix 2012
Songen starta som nummer  i den tredje delfinalen, etter «Euphoria» av Silya Nymoen og før «Sailors» av Lise Karlsnes. Bidraget gjekk ikkje vidare til finalen.

Då dei skulle framføre songen forsvann lyden og dei fekk framføre han på nytt.

Kjelder
 nrk.no - MGP i Florø - melodi 7: The Canoes
 Nynorsk Wikipedia - Noreg i Eurovision Song Contest 2012
 kjendis.no - The Canoes fikk MGP-showet sitt ødelagt 

Songar frå 2012
Melodi Grand Prix 2012-songar
Engelskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Musica reservata

Musica reservata (av latin reservare; «reservert» i tydinga «eksklusiv»; òg musica secreta) er eit uformelt omgrep som blir nytta om ein a cappellastil og oppføringspraksis frå den andre halvdelen av 1500- og tidleg 1600-tal som er særmerkt av raffinement, eksklusivitet og eit intenst emosjonelt uttrykk. Stilen blei dyrka av kjennarar og musikkelskarar, hovudsakleg i Italia og Sør-Tyskland.

Omgrepet er henta ut frå spreidde kjelder med formuleringar som «musicam illam, quam vulgo reservatam iactitant» eller «ut fiat, quam vocant musicam reservatam» og det finst ingen eintydig definisjon, men stilen innbar: 

 bruk av kromatiske progresjonar og stemmeføring, trekk som kom på moten i 1550-åra og som blei brukt både i madrigalar og motettar.
 ein særeigen oppføringspraksis, kanskje karakterisert av ornamenikk og andre emotive verkemiddel.
 bruk av tonemåleri, dvs. spesifikke musikalske figurar som var kjende for tilhøyrarane og som blei brukt for å illustrere einskilde ord i teksten.
 at musikken var skriven for oppføring av små grupper musikkjennarar for ein liten, eksklusiv krets av i all hovudsak adelege og rike borgarar.

Mange tekstar var skrivne av oppdragsgjevar eller komponist, men dei fleste stammar frå populære diktarar som Boccaccio, Bembo og Michelangelo. Tematikken var variert og kunne vere geistleg, verdsleg, frivol, komisk eller pastoral. 

Det er vanskeleg å plassere enkeltverk i kategorien Musica reservata, då det meir er snakk om tilhøva verka blei til og oppført under og miljøet det skjedde i enn om ei stilretning eller ein skole. Musica reservata blei like fullt stildannande og bidrog i stor grad til utviklinga av musikken i renessanse og tidleg barokk.
 
Viktige komponistar er Nicola Vicentino, Jakob Arcadelt, Adriano Banchieri og Philipp de Monte, men den fremste er  Orlando di Lasso. Dei kromatiske madrigalane og motettane til den noko seinare Carlo Gesualdo syner trekk som peikar attende  til musica reservata.

Litteratur 
 Gustave Reese, Music in the Renaissance.  New York, W.W. Norton & Co., 1954.  ISBN 0-393-09530-4
 Artikkelen «Musica reservata» i The New Grove Dictionary of Music and Musicians, red. Stanley Sadie.  20 vol.  London, Macmillan Publishers Ltd., 1980.  ISBN 1-56159-174-2
 Harold Gleason og Warren Becker, Music in the Middle Ages and Renaissance (Music Literature Outlines Series I).  Bloomington, Indiana.  Frangipani Press, 1986.  ISBN 0-89917-034-X

Sjå også 
Den romerske skulen
Den venetianske skulen
Florentiner Camerata

Renessansemusikk
Kahurangi Point

Kahurangi Point er eit nes i West Coast på Sørøya på New Zealand, og som stikk ut i Tasmanhavet. Det ligg i Kahurangi National Park mellom Karamea og Farewell Spit.

Kahurangi Point vert tradisjonelt sett på som det nordlegaste punktet i regionen West Coast, sjølv om neset for dei fleste føremål vert rekna som ein del av regionane Tasman/Nelson.

Referansar

Denne artikkelen bygger på «Kahurangi Point» frå ,  den 21. april 2012.  
 

Nes på New Zealand
Buller District
Kahurangi National Park
Jan Gossaert

Jan Gossaert, ofte kalla Mabuse etter fødestaden Maubeuge, () var ein flamsk kunstmålar.

Liv og gjerning
Lite er kjent om Gossaerts tidlege liv og utdanning. I dei eldste arbeida hans ser ein drag av tradisjonen etter Jan van Eyck og Hugo van der Goes. Han vart registrert som meister i målarlauget i Antwerpen i 1503, og arbeidde der i fem år.

År 1508 gjekk han i teneste hos Filip av Burgund og fylgde oppdragsgjevaren til Italia. Etter opphaldet der, reiste Filip i 1509 tilbake til Nederlanda og slo seg ned på borgslottet sitt i Zeeland. Tida 1509-17 arbeidde Gossaert i Middelburg med ulike oppdrag for Filip. Saman med Jacopo de Barberi planla han utvidinga av slottet og interiøret i dette. Han tok då i bruk arkitektoniske stildrag og positurar vanleg i italiensk kunst. Desse elementa brukte han saman med tradisjonelle flamske figurar. Dei einaste signerte verka frå denne perioden er Neptun og Amfitrite frå 1516 og Madonna frå året etter.

I 1517 vart Filip av Burgund biskop i Utrecht. Gossaert flytta med og stod for utsmykkinga av kontora til Filip på slottet Duurstede. Han måla i 1523 biletet Narren til den dansk-norske kongen, Kristian II. Då Filip døydde i 1524, forma Gossaert gravminnet hans.

Gossaert var ein framifrå portrettmålar. Han måla bilete av dronning Leonore og eit lite portrett av keisar Karl V. Elles måla han fleire fyrsteborn og personar i maktposisjonar.

Etter 1524 gjekk Gossaert i teneste hos markgreven av Veeren, ein bror av Filip av Burgund. I sine seinare leveåra sette alkoholisme stort preg på han.

Han døydde i Middelburg i 1532.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tysk» frå ,  den 21. april 2012.  

 Aschehougs kunsthistorie. Bind 4 Kunstleksikon

Nederlandske målarar
Hendrick ter Brugghen

Hendrick Jansz ter Brugghen eller Terbrugghen () var ein nederlandsk målar. Han var ein av dei leiande medlemene av Utrecht-skulen. Brugghen måla i hovudsak religiøse bilete og sjangermåleri.

Liv og gjerning
 

Lite er kjent om hans tidlege liv. Kanskje var han fødd i Haag, men familien hans synest å ha flytta til det sterkt katolske Utrecht tidleg i 1590-åra. Her begynte han i målarlære hos Abraham Bloemaert då han var tretten år gammal. Av Bloemaert, ein historiemålar knytt til manierismen, lærte han det grunnleggjande i målarkunsten.

År 1604 reiste Brugghen til Italia. I Roma vart han særleg inspirert av Caravaggio og hans chiaroscuro. Annibale Carracci, Domenichino og Guido Reni var andre italienske målarar som han lærde av.

Han var tilbake i Utrecht i 1614 og saman med Gerard van Honthorst var han ein leiande utøvar i ein stil påverka av Caravaggio. Måleria hans har ein dramatisk bruk av lys og skugge. Brugghen fann favorittmotiva sine på kroa; øldrikkarar og musikarar i halvfigur. Men han laga også religiøse bilete i stort format og gruppeportrett, såvel som bilete med kjensleladde emne. Brugghen måla også gatescener, etter inspirasjon frå Quinten Massijs og Marinus van Reymerswaele.

Sjølv om Hendrick ter Brugghen døydde ung, fekk arbeida hans stor innverknad på andre målarar. Måten han handsama religiøse emne på, finst att i arbeid av Rembrandt. Stilelement hos Brugghen kan ein også spore i måleri av Frans Hals, Johannes Vermeer og Carel Fabritius. Peter Paul Rubens omtala Brugghen sine arbeid som «betre enn alle dei andre av Utrecht-målarar». Fløytespelaren og Matteus får kallet, begge frå 1621, er mellom dei mest kjende bileta til Hendrick ter Brugghen.

Han døydde i Utrecht i 1629.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hendrick ter Brugghen» frå ,  den 21. april 2012.  
 
Aschehougs kunsthistorie. Bind 4 Kunstleksikon

Bakgrunnsstoff

Nederlandske målarar
Barokkmålarar
Tor Jacobsen

Tor Jacobsen () er ein norsk forfattar og journalist, lenge tilsett i Rana Blad, der han starta som lærling (1948), og dessutan journalist i NRK der han bygde opp Helgelands-radioen.

Jacobsen starta i 1990 eige forlag, Arctic Books, der han har gjeve ut fleire bøker om «Hotell-Per»
sentrert rundt oppvekststaden Toraneset og Båsmoen gruver i Mo i Rana. Han har vore med i styret i Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening, og byrja skrive for Rana Blad att i 2008.

Utgjevingar 
 Karl Johan av Svartisen, biografi om Karl Johan Westermark, Svartiskongen (Gyldendal, 1978) og fjernsynsprogram.
 Ishavskvinne om overvintraren Helfrid Nøis (1979)
 Gull-Tom, om kombinertløparen Tom Sandberg (1984)
 Crux kaller London (1985)
 Slaveanlegget, om krigsfangane si bygging av Nordlandsbanen (1987)
 Smeltedigelen, historien om jernverksbyen, om Mo i Rana (1989)
 Kald krig i nord (1990)
 Hotell-Per, om born og oppvekst på 1930- og 1940-talet (1992)
 Ke de Skaft? Om ranværingsdialekten (1993)
 Hotell-Per og vennene hans (1994)
 Ke løyle! Ranværingshistorier (1995)
 Hotell-Per og Krigen (1999)
 Fremad marsj! , Med Mo Hornmusikk gjennom 100 år, 1897-1997 (2000)
 Fra sneppert til skalpell (2001)
 5. april 1943, (2002)
 For fulle seil i 150 år, Meyers historie (2004)
 Gammel-Per og Båsmogjengen (2006)
 «Det må ikke stoppe opp», historia om Meyership (2006)
 Streiftog i historien om Mo i Rana, (2009)
Hvem var skyldig? : sabotasjen på Bardufoss 1950, (2018)

Prisar og utmerkingar 
 Nordland fylkes kulturpris (1993)
 Rana kommunes kulturpris (1993)
Kongens fortenestemedalje (2017)

Kjelder 
 Referansar

 Denne artikkelen bygger på «Tor Jacobsen» frå , den 21. april 2012. 

NRK-journalistar
Journalistar i norske lokalaviser
Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Rana
Opphavleg omsett med Apertium