alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jens Knutsen Maurseth

Jens Knutsen Maurseth () var ein norsk fotograf fødd i Hornindal.

Karriere
Mauseth gjekk i fotograflære i Bergen og starta som fotograf på Nordfjordeid ca. 1885. Han flytte til Stryn like før hundreårsskiftet og hadde ei kort tid atelier saman med ein annan person i firmaet Maurseth & Tørkildsen. Maurseth fotograferte i Stryn til sin død i 1927. I  folketellinga for 1900 står det at han også dreiv som blikkenslager. Maurseth tok bilete for turistmarknaden, som til dømes bilete av turistattraksjonar, hotell og turistskip. I tillegg tok han bilete for den lokale marknaden, som portrettfoto, bryllaupsfoto og bilete teke på oppdrag for lokale verksemder. Maurseth var ein produktiv fotograf.

Arva etter Maurseth
Då Mauseth døydde, vart kamerautstyret hans selt på auksjon saman med innboet, men negativa var det ingen som ville kjøpe. Desse vart liggande i huset til det skulle seljast i 1944/45. Glasplatene vart levert på garden til Anders Vik, der sonen Ola ville bruke dei til å bygge drivhus. Det vart ikkje noko av drivhuset, og glasplatene vart lagra på loftet på verkstaden til Anders Viks. I 1950 skulle verksteden utvidast, og negativa vart køyrde på søppelhaugen. Ei einaste kasse med 310 negativ vart ståande igjen. Desse tok Ola Vik vare på og i 1975 gav han dei til Stryn bibliotek. 

I tillegg til desse 310 frå garden til Anders og Ola Vik, dukka det opp 331 glasplater til, som også vart gitt til Stryn bibliotek. Desse var det lærar Knut Osvold i Skei i Jølster som fann på Dispen i Stryn. 

I mai 1978 fann Lars R. Lunde først meir enn 1.000 av Maurseth sine negativ på loftet hjå Marta Klemetsdtr. Jacobsen i Stryn, og så ei kasse med negativ oppbevart ein annan stad. Til saman er nesten 2.000 av Maurseth sine glasnegativ redda. I 1992 vart heile denne samlinga overlevert til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane.

Kjelder
Jens Knutsen Maurseth, Lokalhistoriewiki.no
Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane på Flickr
Albertsen, Ragnar H.: Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane, Fotoavdelinga (muntlige opplysninger?)   
Albertsen, Ragnar H.: «Ei kjelde å ause frå. Lars Lunde sitt fotohistoriske arkiv er flytta til Nordfjord Folkemuseum», i «Jul i Nordfjord», utg. Firda ungdomslag, 1987.   
Fotografen Jens Knudsen Maurseth, Kjelda, utg. Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane, 1-1992.
Denne artikkelen byggjer på Jens Knutsen Maurseth ved lokalhistoriewiki.no, basert på data frå Preus Museums-registera over norske fotografar og fotografiske samlingar. Artikkelen er lagt ut under lisensen cc-by-sa. 

Norske fotografar
Eid kommune
Stryn kommune
Folk frå Hornindal
Nordisk meisterskap i handball 1970

Nordisk meisterskap i handball 1970 for kvinner fann stad i Moss i Viken dagane frå 6. til 8. november 1970. Noregs lag vann meisterskapen etter å ha vunne alle sin fire kampar og sanka 8 poeng.

Turneringa var avvikla med seriespel mellom alle dei fire deltakarlanda; Noreg, Danmark, Finland, Island og Sverige. Noreg slo Sverige med 13-3 om fredagen og heldt fram med å vinne 22-2 over Finland og 15-4 over Island om laurdagen. Sundag var det klart for avgjerande kamp mellom Noreg og Danmark, til dess sto begge landa med full poengpott. Framfor 1100 tilskodarar i Mossehallen var Noreg det dominerande laget til stillinga var 8-2, sidan knappa det danske laget ned på leiinga og sluttresultatet vart 8-7. Sverige vart med 4 poeng nummer tre i meisterskapen, Island tok 2 poeng og Finland reiste heim poenglause.

Noregs lag bestod av målvaktene Eldbjørg Willassen, Tone Kluge og Siri Øverseth, rykkromspelararne Karen Fladset, Astrid Skei, Lille Børresen, Sigrid Halvorsen, Sissel Brenne og Grethe Tønnesen, linjespelar Bjørg Andersen og kantspelarane Berit Moen, Svanhild Berg og Astrid Knutsen. Fladset vart norsk toppskårar i turneringa med sine 24 nettkjenningar, Andersen fann nettet 12 gongar, medan 6 og 5 mål kom frå høvesvis Brenne og Børresen.

Kjelder

Nordiske meisterskap i handball
Handball i Noreg
Sport i 1970
1970 i Noreg
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Moss
Sissel Brenne Buchholdt

Sissel Karin Brenne Buchholdt () er ein norsk tidlegare idrettsutøvar frå Ronglan i Nord-Trøndelag. Ho vart nordisk meister i handball 1970 med Noreg. Brenne var i yngre år aktiv også i friidrett og vann NM-medalje i spjutkast både i 1972 og 1973.

Handball
Sissel Brenne Buchholdt spelte i tida 1969-84 heile 188 landskampar og skåra 415 mål. Ho var ein rykkromspelar med ei framifrå skotarm som deltok i Handball-VM både i 1971, 1973, 1975 og 1982. I 1970 skåra ho seks av dei 56 måla då Noreg vann den nordiske meisterskapen på heimebane i Østfold. Brenne Buchholdt var Freidig-spelar i mange sesongar, seriemeister med Trondheims-laget i 1971 og 1985.

Friidrett
Brenne tok sølvmedaljen i spjutkasting under NM i friidrett 1972 og fekk bronsemedaljen i same øvinga ved noregsmeisterskapen året etter. Den 30. mai 1974 vart ho nummer to i eit nasjonalt stemne på Bislett stadion i Oslo, der ho sette ho personleg rekord med eit kast som målte 46,84 m. På friidrettsbanen representerte Brenne Idrettslaget Nybrott.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sissel Brenne Buchholdt» frå ,  den 13. september 2018.  
 
Landskampstatistikk

Norske handballspelarar
Norske friidrettsutøvarar
Folk frå Levanger
Ruseløkka skule

Ruseløkka skule var ein 1–10-skule (barne- og ungdomsskule) på Ruseløkka i bydel Frogner i Oslo. Skulen var teikna av arkitekt Henrik Thrap-Meyer og vart etablert i 1871. Han var matrikulert til Løkkeveien, sentralt i Oslo, nær Nationaltheatret stasjon.

Ruseløkka skule stod klar i 1871. I 1891 fekk skulen bygd  ein tredje etasje og overlærerbygning, i 1938 fekk skulen endå ein etasje og to nye fløyer.

Under andre verdskrigen rekvirerte den tyske okkupasjonsmakta skulen og brukte han som kaserne med namnet Kaserne Ostpreussen. Under skulen vart det bygt bunker for den tyske etterretningstenesta. Etter krigen overtok Forsvarets overkommando og E-tenesta denne såkalla Ruseløkkabunkeren, og dreiv herfrå etterretning og overvaking av telefonar (som då berre var fastnett-telefonar) i Noreg heilt fram til 1989, mellom anna skildra i rapporten frå Lund-kommisjonen i 1996. Heimevernets distrikt HV-02 Oslo og Akershus har deretter nytta bunkeren som lager og møterom i ei periode, fram til bunkeren vart teken ut or bruk og avstengt.

Skulen er omtala som eit av dei monumentale skulebygga i Oslo på nettstaden til Oslo kommunes byarkiv, men vart likevel vedteken riven i 2017. Etter lokale protestar vart rivinga forseinka, men beslutninga om å rive vart stadfesta av Byrådet hausten 2017,  og i juni 2018 var rivinga i gang.

Ruseløkka skulekorps 
Ruseløkka skulekorps vart stifta 3. mars 1933. Korpset samarbeider med Oslo musikk- og kulturskule.

Rektorar 

 2008-2011, 2012-2014: Elin Tinderholt Brandsæter (til Fagerborg skule)
 2011-2012: Gro Kindem Nordstrand (fungerande)
 2014-: Merete Hansen

Planar om nytt skulebygg 
Det er planlagt ny skule på Ruseløkka med ferdigstilling i 2020.

Bilete

Kjelder

Denne artikkelen bygger på mellom anna «Ruseløkka skole» frå ,  den 13. september 2018.

Bakgrunnsstoff
 Data og statistikk - MinOsloskole, Oslo kommune. 
 Heimesida til skulen
 Nettstaden til Ruseløkka musikkorps (arkivert)
 Byarkivets skildring av Oslos monumentale skulebygg
1871 i Noreg
Henrik Thrap-Meyer
Byggverk i Oslo
Bjørg Andersen

Bjørg Andersen, fødd Nilsen, () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Borge i Østfold. Ho var nordisk meister i handball 1967 og 1970. Fotballspelaren Jørn Andersen er son hennar.

Bjørg Andersen var ein støttespelarane på Noregs landslag i over 10 år. Frå landslagsdebuten i 1960 til 1977 spelte ho 143 landskampar og skåra 216 mål. Både i 1967 og 1970 var ho sentral då Noreg vann den nordiske meisterskapen. Under meisterskapen på heimebane i Østfold skåra ho 12 av dei 56 norsk måla, einast Karen Fladset av dei norske fann vegen til nettmaskane oftare enn Andersen. Andersen deltok i Handball-VM 1971, 1973, 1975 og 1977. «Hun er en sterk linjespiller og lar seg nødig stoppe når hun er i angrep, selv om hun møter aldri så tøffe motstandere». Ho deltok i tre verdsmeisterskap i handball; 1971, 1973 og 1975.

Andersen spelte i årevis på Skjeberg IF, eit lag ho vart norsk utandørsmeister med i 1964, 1966 og 1968, samt norsk innandørsmeister 1969.

Kjelder
 Magnus Breili: Sport i navn & tall. Oslo 1971
Landskampstatstikk

Norske handballspelarar
Folk frå Fredrikstad
Krigsoppsettingsplan

Ein krigsoppsettingsplan (forkorting: KOP) er ein plan som viser organisasjonen til militære einingar og utrusting i krig. Planen omfattar personell så vel som våpen og materiell. Oppsettingsplanar finst òg for fredstid ((forkorting: FOP).

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Krigsoppsetningsplan» frå ,  den 14. september 2018.  
 

Militær strategi
Motoriserte infanteribrigadar i dei russiske landstyrkane

Motoriserte infanteribrigadar i dei russiske landstyrkane er ein standard krigsoppsettingsplan for slike brigadar frå 2008 som resultat av ei omfattande militærreform der dei russiske landstyrkane skulle reduserast med 80-90 prosent. Dømet her er standarden 5/060, som er ein motorisert infanteribrigade oppsett med
pansra personelkøyretøy av typen BTR eller MT-LB.

Totalt 4393 soldatar med 327 offiserar (og 128 sivile i fredstid).
1 generalmajor, 5 oberstar, 29 oberstløytnantar, 43 majorar, 69 kapteinar, 181 løytnantar, 1005 sersjantar og 3061 meinige.

Våpen og materiell
 40 T-80 stridsvogner medrekna ei T-80K stridsvogn med kommandofunksjon
 242 transportpanservogner av typen MT-LB eller BTR
 18 BM-21 rakettkastarar
 36 2S19 Msta sjølvdrevne haubitsartillerikøyretøy
 18 bombekastarar av typen 2S12 Sani
 12 panservernkanoner av typen T-12 panservernkanon
 12 panservernmissilkøyretøy av typen 9P148/9P149
 4 BRDM-2 oppklaringskøyretøy
 12 SA-8/BM9A33BM2 luftvernmissilsystemkøyretøy
 6 SA-13/BM9A34 luftvernmissilsystemkøyretøy
 6 ZSU-23-4 luftvernkanonkøyretøy

Samansetjing

Kommando- og kontroll
 1 brigadestabskompani
 1 artillerileiing- og artillerietterretningsbatteri
 1 luftvernleiing- og luftvarslingstropp (radar)
 1 etterretningsleiingstropp  
 1 etterretningsbataljon
 1 sambandsbataljon
 1 elektronisk krigføringskompani

Manøvereiningar
 3 motoriserte infanteribataljonar
 1 stridsvognbataljon

Eldstøtte
 1 snikskyttartropp
 2 sjølvdrevne haubitsartilleribataljonar
 1 rakettkastarbataljon
 1 panservernbataljon
 1 luftvernmissilbataljon
 1 luftvernartilleribataljon

Stridsstøtte
 1 ingeniørbataljon
 1 ABC-vernkompani

Logistikk
 1 verkstads- og vedlikehaldsbataljon
 1 forsyningsbataljon
 1 sanitetskompani

Referansar

Det russiske forsvaret
Motoriserte infanteribrigadar i Russland
T-80

T-80 er ei sovjetisk stridsvogn og ei videreutvikling av T-64. Produksjonen starta i 1983, og den nyaste varianten T-84 vert framleis produsert i Ukraina. Den var den første gassturbindreve stridsvognserien i verda. Den har mange utvendige likskapstrekk med T-72, men er betre pansra og mekanisk heilt annleis. 
Vogna vert produsert hjå fabikken Omsktransmasj i Omsk.
Denne fabrikken gjer òg stridsvogna klar for teneste i arktiske strok.

Historie og utvikling 

T-80 vart utvikla ved Leningrad Kirov-fabrikken (LKZ) under leiing av Nikolai S. Popov.  Prototypen vart kalla Objekt 219 og fekk ein GTD-1000T gassturbin som motor. Den kom i teneste i 1976.

Produksjonen vart først starta i Leningrad, men førsteutgåva vart ikkje bygd i stort mengd.  Den vart snart følgd av T-80B, som hadde vorte utvikla som Objekt 219R.

Sidan lanseringa har T-80 vorte oppgradert mange gonger. Fleire land har kjøpt inn T-80 for testing, mellom anna Frankrike, Tyskland, India, Sverige, Storbritannia og USA. Kina kjøpte 200 T-80U seint i 1993. I 1999 kjøpte Kypros 41 vogner for heimevernet sit, og desse vart levert rett frå lager i Omsk, då fabrikken hadde ei mengd T-80U som ikkje hadde vorte levert til den russiske hæren på grunn av finansieringsproblemer.

Teknisk 
Vognføreren sit framme i skroget, med vognkommandøren til høgre og skytteren til venstre i tårna.
Pansringa er av sveist stål med ulike laminat.
Kanona er med 125 mm glatt løp med høve til å fyra AT-8 Songster panservernsmissil.
Motoren er ein gassturbin på 1 000 hestekrefter, kopla til ei manuell girkasse med fem gir framover og eitt i revers.

Variantar 

 T-80
 T-80B
 T-80BK
 T-80BV
 T-80BVK
 T-80U
 T-80UD
 T-80UK
 T-80UM
 T-84

Referansar

Kjelder 

 Jane's Armour and Artillery, ISBN 0-7106-1542-6
Denne artikkelen bygger på «T-80» frå ,  den 14. september 2018.  
 

Stridsvogner
BTR

BTR (russisk:БТР), frå Bronjetransportjor (russisk: бронетранспортёр) ein serie med transportpanservogn eller pansra personellkøyretøy laga i Sovjetunionen og seinare i Russland.

Døme

Sovjetunionen
 BTR-40 - Pansra lastebil 4×4 truck (1950-åra)
 BTR-40PB - Anna namn på BRDM-2.
 BTR-50 - Pansra personellkøyretøy (1954) basert på PT-76 amfibiestridsvogn chassis.
 BTR-60 - Pansra personellkøyretøy med 8 hjul (1959).
 BTR-70 - Pansra personellkøyretøy med 8 hjul (1972).
 BTR-80 - Pansra personellkøyretøy med 8 hjul (1986).
 BTR-152 - Pansra personellkøyretøy med 6 hjul Armoured 6×6 (1950-åra). 
 BTR-D - Bronetransportyor Desanta (russisk: Бронетранспортёр Десанта), som tyder Pansra personellkøyretøy for luftlandestyrker
 BTR-MD «Rakushka» - Pansra personellkøyretøy basert på BMD-3.

Russland
 BTR-90 - Russisk pansra personellkøyretøy med 8 hjul (1990-åra).
 BTR-T - Russisk stormpanservogn basert på T-55 chassis (1990-åra).

Referansar

Pansra personellkøyretøy
Sovjetisk militærutstyr
2S12 Sani

2S12 «Sani» (GRAU-indeks) er ein 120 mm bombekastar nytta i Russland og tidlegare sovjetstatar. Den vart teken i bruk i 1981 og har vorte ein slags standard etter kvart, særleg i manøverbataljonar.

Design

Lastebilen, som regel ein GAZ-66, er rekna som ein del av bombekastarkomplekset og transporterer ammunisjon til bombekastaren med ei standard mengd på 24 kasser med 2 bombekastargranatar i kvar kasse - totalt 48 granatar. Standard bemanning er 5.

Referansar

Denne artikkelen bygger på «2S12 Sani» frå ,  den 14. september 2018.  
 
Sjølvdrivne bombekastarar
Sovjetisk militærutstyr
Russisk militærutstyr
Takeo Ischi

Takeo Ishii () er ein japansk jodlar som held til i Tyskland. Namnet hans er vorte fortyska som Ischi.

Livssoge 
Takeo Ischi var fødd og vaksen opp i Tokyo i Japan. Ischi vart oppslukt av instrumenta siter og hakkebrett og lærte å spela desse. Han lærte seg sjølv å jodla ved å fylgja opptaka frå Franzl Lang og byrja å opptre på japansk fjernsyn. I ein tidarbel på seks månader då han studerte i Tyskland, fór han til Sveits der han song i ein ølhall i Zürich. Han byrja so å tena pengar på dette. Dette førte til at han opptredde for Franzl Lang som var forbiletet hans og Lang tok han under vengene. Han opptredde med Maria Hellwig og vart etter det kjend som «den japanske jodlaren».

Kjelder

Folk frå Tokyo
Japanske songarar
Tyske songarar
Jodlarar
SA-8

9K33 Osa ('kveps' på norsk, NATO-nemning SA-8 Gecko) er eit høveleg mobilt bakke-til-luft-missil-system mot lågtflygande mål på kort hald.

SA-8 var det første mobile luftvernsystemet med innebygd målfatningsradar på køyretøyet. Køyretøyet i seg sjølv er basert på BAZ-5937-chassis og er amfibisk.

Referansar

Luftvern
Sovjetisk militærutstyr
Bernt Nissen

Bernt August Nissen () var ein norsk journalist og historikar, fødd på Årnes, som i fleire tiår var med og prega norsk filmpolitikk.

Nissen var utdanna cand.philol. med ei hovudoppgåve om Morgenbladet og bondeopposisjonen. Frå 1918 var han utanriksmedarbeidar i Verdens Gang til 1922, det siste året som korrespondent i Paris. Etter å ha vore tilsett eitt år i Stavanger Aftenblad, arbeidde han frå 1923 til 1931 i Dagbladet, dei tre siste åra som markant politisk redaktør.

I 1931 tok Nissen over som sjef for Statens Filmkontroll. I den eigenskap var han ein pådrivar for å hjelpe fram norsk filmproduksjon. Då Statens Filmråd vart oppretta vart Nissen utnemnd til leiar av rådet. Både som leiar av filmrådet og i stillinga som filmsensor var han ein viktig talsmann for norsk film. Etter han gjekk av med pensjon i 1962 arbeidde han med Statens Filmarkiv, som han sjølv bygde opp frå 1935. Ved sida av filmsensorarbeidet heldt Nissen i NRK stortingskronikkar i tida 1931-39 og kvar månad åra 1934–40 filmkronikkar. Frå 1945 var han spaltist i Verdens Gang.

Nissen gav ut fleire bøker med tema frå norsk historie. I 1930 kom 1905, der etter kom Venstres historie i 1934 og 1814 i 1945. I presenterte han ein biografi om statsminister Gunnar Knudsen, der han la særleg vekt på Knudsens tilknyting til partiet Venstre. Han skreiv også band 6 og 7 i Vårt folks historie.

I 1963 vart Nissen utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden.

Kjelder
Norsk biografisk leksikon

Norske historikarar
Norske journalistar
Folk frå Nes
Yrjö Nikkanen

Jouko Yrjö Nikkanen () var ein finsk spjutkastar, verdsrekordhaldar i øvinga 1948-53. Han vann OL-sølv i 1936 og to EM-sølv. Han var fødd i Karelen i dåverande Finland, seinare Sovjetunionen og Russland.

Nikkanen vann sølvmedaljen under Sommar-OL 1936 i Berlin med eit kast på 70,77 meter, tyskaren Gerhard Stöck vann gullmedaljen. Den 25. august 1938 sette han verdsrekord i spjutkast med 77,86 m i Kymmene. Vel ein veke etterpå vart han andremann i spjut då EM i friidrett 1938 fann stad, landsmannnen Matti Järvinen vart hans overmann. Seinare på hausten, den 16. oktober, forbetra Nikkanen verdsrekorden til 78,70 meter i eit stemne Kotka. Denne rekorden stod i nesten 15 år.

Nikkanen var aktiv også etter andre verdskrigen. Ved europameisterskapen 1946 i Oslo vann han si internasjonale sølvmdalje nummer tre, svenske Lennart Atterwall kasta lengst i tevlinga.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1936 i Berlin: Sølvmedalje – 70,77 m, bakom Gerhard Stöck (71,84 m)
EM 1938 i Paris: Sølvmedalje – 75,00 m, bakom Matti Järvinen (76,77 m)
EM 1946 i Oslo: Sølvmedalje – 67,50, bakom Lennart Atterwall (68,74 m)

Kjelder

Finske spydkastarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar
Karen Fladset

Karen Fladset () er ein norsk tidlegare idrettsutøvar frå Molde. Ho vart nordisk meister i handball i 1970 med Noreg og åtte gongar seriemeister med Idrettslaget Vestar. Landslagstrenar for kvinner 1982-84. Fladset var mange sesongar aktiv også i friidrett og vart tre gongar noregsmeister i diskoskasting.

Karriere

Friidrett
Fladset var aktiv friidrettsutøvar i Sportsklubben Olymp i Molde. 18 år gammal kneip ho gullmedaljen i diskoskast under noregsmeisterskapen i Drammen, med 36,13 m slo ho nummer to med 31 cm. Året etter fekk ho bronse i øvinga etter eit kast på 36,40 m. Midt i 1960-åra flytta Fladset til Oslo og melde seg inn i IL Vestar. I 1966 vart ho noregsmeister i diskos for andre gong, på Nadderud stadion i Bærum kasta ho 37,42 m og slo Lillian Jensen med 11 cm. Ho forsvarte NM-tittelen på Lerkendal stadion i Trondheim, der diskosen landa på 38,24 m. Same sesongen sette ho personleg rekord med 39,84 m. Fladset tok si femte NM-medalje i diskos då ho i 1968 vart nummer tre med 37,50, klart slått av Anne Lise Wærness og Marit Dalby.

Handball
Fladset var Molde HK-spelar då ho debuterte på det norske handballandslaget i 1962, og spelte 86 landskampar i åra fram til 1973. Ho var ein framifrå skyttar frå sin rykkromplass, dei siste 5-6 sesongane på landslaget var ho i mest kvar einaste kamp norsk toppskårar. Hausten 1970 skåra ho 24 av dei 56 norske måla då Noreg vann den nordiske meisterskapen på heimebane i Østfold. Ho deltok i handball-VM både i 1971 og 1973.

Frå siste halvdel av 1960-åra til ho la opp i 1979, var Fladset den sentrale spelaren på IL Vestar. I 1970-åra dominerte Vestar norsk kvinnehandball og vann heile åtte seriemeisterskap, i cupen nøgde oslolaget seg med to triumfar. Fire av desse sesongane vart toppskårar i serien. Perioden 1970–79 var Fladset også trenar for Vestar, som to gongar tok seg heilt til semifinalane i europacupen. Frå 1982 til -84 var ho norsk landslagstrenar og førte dei norske kvinnene til 7. plass i Handball-VM, Noregs beste plassering til dess.

Kjelder
Karen Fladset i Norsk biografisk leksikon

Norske friidrettsutøvarar
Norske handballspelarar
Folk frå Molde
(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)

(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) er debutalbumet til Lynyrd Skynyrd frå 1973. Albumet inneheld fleire av dei mest kjende songane til bandet, som «Gimme Three Steps», «Simple Man», «Tuesday's Gone» og «Free Bird», som gjorde bandet til nasjonale stjerner.

Oversyn
Bassisten Leon Wilkeson slutta i bandet tidleg i innspelingsprosessen etter å ha spelt inn berre to songar. Gitaristen i Strawberry Alarm Clock, Ed King, vart spurt om å steppe inn for Wilkeson på bass for resten av innspelinga, sidan Wilkeson alt hadde skrive mange av basspartia. Bandet hadde då seks offisielle medlemmar. Ikkje lenge etter vart King medlem av bandet slik at dei kunne reprodusere dei triple gitarsoloane på konsertane deira. Wilkeson kom attende til bandet mot slutten av innspelingsperioden. Albumet selde til gullplate den 18. desember 1974, platina og dobbelt platina den 21. juli 1987 i USA. I 1975 nådde albumet 27. plassen på Billboard 200.

Albumet kom ut på ny i 2001 i ei utvida utgåve med bonusspor, inkludert demoar av mange av songane på albumet. Salstala fram til 2014 er rekna for å vere kring to millionar plater verda over.

Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd sette bandet raskt på rock and roll-kartet. I 2003 rangerte Rolling Stone albumet på 403. plassen på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene.

Innhald

Medverkande
Lynyrd Skynyrd
Ronnie Van Zant – solovokal, tekst
Gary Rossington – sologitar på «Tuesday's Gone», «Gimme Three Steps», «Things Goin' On» og «Poison Whiskey»; rytmegitar på alle andre, slidegitar på «Free Bird.»
Allen Collins – sologitar på «I Ain't The One» og «Free Bird», rytmegitar på alle andre
Ed King – sologitar på «Mississippi Kid», bass på alle songar utanom «Mississippi Kid» og «Tuesday's Gone»
Billy Powell – klaverinstrument
Bob Burns – trommer utanom på «Tuesday's Gone»

Andre medverkande
Al Kooper (Roosevelt Gook) – bass, Mellotron og korvokal på «Tuesday's Gone», mandolin & basstromme på på «Mississippi Kid», orgel på «Simple Man», «Poison Whiskey» og «Free Bird», Mellotron på «Free Bird»
Robert Nix – trommer på «Tuesday's Gone»
Bobbye Hall – perkusjon på «Gimme Three Steps» og «Things Goin' On»
Steve Katz – munnspel på «Mississippi Kid»

Teknisk
 Al Kooper – produsent, lydteknikar
 Bobby Langford – lydteknikar
 Rodney Mills – lydteknikar
 Thomas Hill – fotografi
 Michael Diehl – design

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)» frå ,  den 14. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Lynyrd Skynyrd-album
Debutalbum frå 1973
MCA Records-album
Album produserte av Al Kooper
 403
 381
Tuesday's Gone

«Tuesday's Gone» er ein song av Lynyrd Skynyrd frå debutalbumet (Pronounced 'lĕh-'nérd 'skin-'nérd) frå 1973. Songen kom òg med på det første konsertalbumet deira, One More From the Road.

Al Kooper la til Mellotron-strykarar på refrenget på songen. Det er ein av få Lynyrd Skynyrd-songar der Bob Burns, ein av dei originale medlemmane og trommisen i bandet, ikkje spelar på. Trommeslagaren i Atlanta Rhythm Section, Robert Nix, spelte på studioversjonen. Bob Burns spelte derimot på demoversjonen frå same innspelinga.

Andre versjonar
Metallica spelte inn «Tuesday's Gone» på albumet Garage Inc., med ei gjesteframføring frå Gary Rossington, på guitar Pepper Keenan frå Corrosion of Conformity, John Popper frå Blues Traveler, Les Claypool frå Primus, Jerry Cantrell frå Alice in Chains og Jim Martin, tidlegare i Faith No More.

I 1988 vart songen spelt inn av countryartisten Hank Williams jr. som siste sporet på albumet Wild Streak.

Ian Stuart Donaldson frå Skrewdriver spelte inn songen med Stigger på albumet Patriotic Ballads 2.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tuesday's Gone» frå ,  den 14. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1973
Lynyrd Skynyrd-songar
Rockeballadar
Songar om tog
Songar produserte av Al Kooper
Songar skrivne av Allen Collins
Songar skrivne av Ronnie Van Zant
Metallica-songar
Hank Williams jr.-songar
Gregg Allman-songar