alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
See You Later

See You Later er eit album frå 1980 av den greske musikaren Vangelis. Det bryt ganske kraftig med stilen han hadde nytta i 1970-åra og baserer seg mykje meir på vokal og er meir eksperimentelt. 

Det endelege albumet var ikkje heilt slikt Vangelis hadde tenkt seg det. Det vart trykka ein åtte song lang test-LP som var slik albumet var meint å vere. Det finst to songar på denne test-LPen som ikkje kom med på det endelege albumet, «Fertilization» og «Neighbors Above». Ein tredje song, «My Love», vart gjeven ut som singel med «Domestic Logic 1» som B-side i fleire land. Den åtte songar lange versjonen av plata vart trekt attended, og den seks songar lange plata vart gjeven ut i staden, utan tre av songane, og med «See You Later» som ny song.

Innhald

Ei sjeldan irsk utgåve av See You Later var trykt med ei anna sporliste.  Ei testplate med åtte spor vart trykt av albumet. Dette inneheld nokre få andre songar.

Medverkande
 Vangelis: synthesizer, elektrisk piano, flygel og trommer. Roland CR-5000 trommemaskin. 
 Michel Ripoche - fiolin på spor 4. 
 Jon Anderson - vokal (spor 5 og 6)
 Peter Marsh - vokal spor 1
 Krisma - vokal på spor 5
 Cherry Vanilla - stemme på spor 4

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «See You Later» frå ,  den 7. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Tekstar 
 Albumet på Vangelis Collector

Musikkalbum frå 1980
Vangelis-album
Polydor Records-album
Cherry Vanilla

Cherry Vanilla () er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, publisist og skodespelar. Etter å ha spelt i Andy Warhol sin Pork, arbeidde ho som publisist for David Bowie, før ho vart rockeseongar. Ho vart sidan publisist for Vangelis.

Karriere
Kathleen Dorritie vart fødd i Woodside i New York. Ho tok scenenamnet Cherry Vanilla då ho spelte i Andy Warhol-skodespelet Pork i London. Ho arbeidde for MainMan LTD som publisist forDavid Bowie tidleg i 1970-åra. Ho vart kjend for sine skandaløse marknadsstrategiar, mellom anna eit tilbod om å utføre oralsex til alle DJar som ville spele platene til Bowie på radio. 

Etter ho slutta i arbeidet for Bowie i 1974, starta ho sitt første band med Kasim Sulton, som spelte under namnet hennar. I 1976 danna ho Cherry Vanilla & her Staten Island Band, med Buzzy John Vierno (bass), Frank La Rocca (trommer), Thomas Morrongiello (gitar) og Gary Cohen (piano). Gruppa gav ut songen «Shake Your Ashes» på Max's Kansas City i 1976. I 1976 gav ho òg ut kunstboka Pop Tart.

Ho flytta til London i 1976 og vart ein del av det blømande punkmiljøet og signerte ein platekontrakt med RCA Records. Cherry Vanilla Band bestod i starten av kjærasten til Vanilla, gitaristen Louis Lepore og pianist Zecca Esquibel, i lag med bassisten Gordon «Sting» Sumner og trommeslagaren Stewart Copeland. Copeland og Sting starta etter kort tid bandet The Police.) Den første singelen deira var singelen «The Punk» i september 1977, etterfølgd av debutalbumet i februar 1978, Bad Girl. Finkel og Esquibel slutta i bandet og etter ei rekkje erstatningar heldt bandet fram og gav ut albumet Venus D'Vinyl i 1979. Ho gjorde det slutt med Lepore, gruppa vart oppløyst og Vanilla reiste attende til USA. 

I 1980 hadde ho stemme på Vangelis sin «Not A Bit - All Of It» frå albumet See You Later. Ho styrte seinare det amerikanske kontoret hans.

I 1985 spelte ho som haikar og servitrise på Roger Waters-albumet The Pros and Cons of Hitch Hiking

I 1987 skreiv ho musikk til boksedokumentaren Broken Noses.

Tidleg i 1990-åra gav ho ut albumet Blue Roses, med Man Parrish og Barb Morrison. Albumet består av diktopplesing med elektronisk musikk til.

Sjølvbiografien hennar, Lick Me: How I Became Cherry Vanilla, kom ut i 2010.

Filmar
 Let's Get Lost (1988), som seg sjølv

Diskografi

Album
Bad Girl (1978), RCA
Venus d'Vinyl (1979), RCA
Blue Roses (with Man Parrish) (1993), E.S.P.

Singlar
«The Punk» (1977), RCA
«Liverpool» (1978), RCA Victor - berre Nederland
«Moonlight» (1979), RCA
«Fone Sex» (1991), Radikal - med Man Parrish
«Techno Sex» (1992), Radikal - med Man Parrish

Bøker
«Lick Me: How I Became Cherry Vanilla» (2010) Chicago Review Press

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cherry Vanilla» frå ,  den 7. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad 

Cherry Vanilla på punk77.co.uk

USA-amerikanske rockesongarar
Kvinnelege punkrocksongarar
Short Stories av Jon and Vangelis

Short Stories er debutalbumet til Jon and Vangelis, eit samarbeidsprosjekt mellom Jon Anderson fråprogrockbandet Yes og den greske elektronisk musikk-pionereen  Evangelos Papathanassiou. Dette var ikkje første gongen dei samarbeidde i lag. Vangelis hadde prøvespelt som erstattar for Rick Wakeman i Yes i 1974, men rolla vart gjeven til Patrick Moraz. I 1975 song Jon Anderson på «So Long Ago So Clear» frå Heaven and Hell.

Innhald

CD
CD-utgåva listar opp åtte spor, der fire av spora er slått saman.

Medverkande
Jon Anderson: Vokal
Vangelis: Klaverinstrument, synthesizerar, piano, elektronikk
Raphael Preston: Akustisk gitar

Produksjon
Produsert av Vangelis
Lydteknikar: Raphael Preston
Mastering: Hitoshi Takiguchi

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Short Stories (Jon and Vangelis album)» frå ,  den 7. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1980
Jon & Vangelis-album
Polydor Records-album
Bochotnica

Bochotnica er ein landsby søraust i Polen mellom Puławy og Lublin, nær Kazimierz ved elva Bystra. Landsbyen ligg i Puławy fylke i Lublin voivodskap, og hadde i 2010 litt over 1 500 innbyggjarar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bochotnica» frå ,  den 7. september 2014.

Bakgrunnsstoff

Landsbyar i Polen
Lublin voivodskap
And did those feet in ancient time

«And did those feet in ancient time» er eit kort dikt av William Blake i forordet til hans episke dikt Milton, a Poem. Diktet vart trykt kring 1808. I dag er han best kjend som hymnen «Jerusalem», med musikk skriven av sir Hubert Parry i 1916.

Songen blei populær i England på 1900-talet, og er blitt kalla ein uoffisiell nasjonalsong. Han er blitt brukt som symbol for England ved ulike idrettstilstellingar, som rugby, cricket og i Commonwealth Games. 
I 2006 la det konservative parlamentsmedlemmet Daniel Kawczynski fram eit forslag for Det britiske parlamentet om at songen skulle gjerast til nasjonalsong. Forslaget blei ikkje vedteke.

Bakgrunn

Diktet var inspirert av ei apokryf soge om ein ung Jesus, som i lag med Josef frå Arimatea, ein tinnhandlar, reiste til det som i dag er England og vitja Glastonbury under dei ukjende åra. Segnet er knytt til ein ide i Johannes' openberring (3:12 og 21:2) som skildrar ei Jesu gjenkomst, der Jesus opprettar eit nytt Jerusalem. Den kristne kyrkja generelt, og særleg Den engelske kyrkja, har lenge nytta Jerusalem som ein metafor for Himmelen, ein stad med universell kjærleik og fred.

I den vanlegaste tolkinga av diktet, impliserer Blake at ei vitjing av Jesus ville for ei kort stund skapt himmel i England, i motsetnad til dei «mørke sataniske fabrikkane» i den industrielle revolusjonen. 

Ei linje frå diktet, «Bring me my Chariot of fire!» syner til 2 Kong 2:11, der profeten Elia vert henta til himmelen: «And it came to pass, as they still went on, and talked, that, behold, there appeared a chariot of fire, and horses of fire, and parted them both asunder; and Elijah went up by a whirlwind into heaven.» (Medan dei gjekk der og snakka saman, kom det brått ei eldvogn med eldhestar føre og skilde dei frå kvarandre. Og Elia fór opp til himmelen i stormen). Linja inspirerte til tittelen på filmen Chariots of Fire frå 1981.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «And did those feet in ancient time» frå ,  den 7. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 And And did those feet in ancient time på Hymnary.org

Dikt frå 1804
Songar frå 1916
Engelske kristne hymner
Engelske patriotiske songar
Engelske nasjonalsymbol
Dikt av William Blake
Faces-songar
Emerson, Lake & Palmer-songar
R. Kelly

R. Kelly () er ein amerikansk R&B-songar og plateprodusent som gjerne blir kalla Kongen av R&B.

Karriere 

Kelly tok til å opptre seint i 1980-åra, og debuterte med gruppa Public Announcement i 1992. Han starta solokarrieren sin i 1993 med plata 12 Play. Han er kjend for mange hitsinglar, m.a. «Bump n' Grind», «Your Body's Callin'», «I Believe I Can Fly», «Gotham City», «Ignition (Remix)», «If I Could Turn Back the Hands of Time», «The World's Greatest», «I'm a Flirt», og rap-operaen «Trapped in the Closet». Kelly vann tre Grammy-prisar for «I Believe I Can Fly» i 1998. 

Kelly har skrive, produsert og laga remixar av songar og plater for mange artistar, til dømes Aaliyahs debutalbum frå 1994, Age Ain't Nothing But a Number. Kelly blei nominert til Grammy-prisen i 1996 for å ha skrive Michael Jackson-songen «You Are Not Alone». I 2002 og 2004 slapp R. Kelly ut samarbeidsplater med rapparen Jay-Z. Han har også vore gjestevokalist for andre hip-hopparar, til dømes Nas, Sean Combs og Fat Joe.

Recording Industry Association of America har anerkjent R. Kelly som ein av dei mestseljande musikkartistane i USA med 40 millionar selde plaster. I tillegg er han ein av fem svarte artistar som har hamna blant dei beste 50 på den same lista. Billboard kalla R. Kelly den mest framgangsrike R&B-artisten gjennom dei siste 25 åra i mars 2011. Kelly har sloppe 12 solostudioalbum og selt over 100 millionar plater på verdsbasis. Dette gjer han til den mest framgangsrike mannlege R&B-artisten i 1990-talet, og ein av dei mestseljande musikarane nokonsinne.

R. Kelly slapp nyleg albumet Black Panties der «My Story» er ein av singlane.

Diskografi 
1992: Born into the 90's
1993: 12 Play
1995: R. Kelly
1998: R.
2000: TP-2.com
2002: The Best of Both Worlds
2003: Chocolate Factory
2004: Happy People/U Saved Me
2004: Unfinished Business
2005: TP3.Reloaded
2007: Double Up
2009: Untitled
2010: Love Letter
2012: Write Me Back
2013: Black Panties

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «R. Kelly» frå ,  den 8. september 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

 
USA-amerikanske songarar
Afroamerikanske musikarar
Grammy-vinnarar
Folk frå Chicago
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske R&B-musikarar
The Friends of Mr Cairo

The Friends of Mr Cairo er det andre albumet til Jon and Vangelis, gjeve ut i 1981. Det finst to utgåver av albumet, med forskjellig plateomslmag. Begge versjonane vart gjevne ut i 1981, eit par veker frå kvarandre. Tittelsporet, «The Friends of Mr Cairo», nådde førsteplassen på den kanadiske singellista seint i 1981, men vart ikkje ein hit nokon annan stad. Den andre utgåva av albumet inneheld singelen «I'll Find My Way Home», som låg 14 veker på den sveitsiske singellista og nådde toppen der den 7. mars 1982. «State of Independence» var seinare ein hit for Donna Summer, og eit tiår seinare for Moodswings med Chrissie Hynde på vokal. Anderson spelte òg inn songen på ny for soloalbumet sitt Change We Must i 1994.

Tittelsporet og musikkvideoen  var ei hyllest til klassiske Hollywood-filmar frå 1930- og 1940-åra. Mellom anna vert det referert til den klassiske film noir-filmen The Maltese Falcon. Songen nyttar lydeffektar og stemmer frå stjerner i denne perioden, som Humphrey Bogart, Peter Lorre og Jimmy Stewart. I byrjinga av songen kan ein høyre skrensande bilhjul og bilfløyte, og så geværeld. Joel Cairo (Mr Cairo) er namnet på rollefiguren som vart spelt av Peter Lorre i The Maltese Falcon.

Innhald

Første utgåve

Andre utgåve

Medverkande
 Vangelis - klaverinstrument, produsent
 Jon Anderson - vokal 
 Dick Morrissey - saksofon, fløyte
 David Coker - stemmer
 Sally Grace - stemmer (5)
 Claire Hamill - korvokal (6)
 Carol Kenyon - korvokal

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Friends of Mr Cairo» frå ,  den 7. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Omtale på Vangelis Movements
 Omtale på allmusic.com

Musikkalbum frå 1981
Jon & Vangelis-album
Polydor Records-album
Sally Grace

Sally Grace er ei britisk skodespelarinne som arbeidd mykje i radio og med animasjon. 

Ho var lenge med i Week Ending, eit satirisk sketsjsjow som gjekk på BBC Radio 4, der ho var stemma til Margaret Thatcher frå 1983 og frametter,. Ho har arbeidd med Ken Bruce på Radio 2-programmet What If Show, som fekk The Independent on Sunday til å skildre ho som «den beste imitatoren i bransjen». 

Ho har spelt i filmane Why Didn't They Ask Evans? (1980) og Boston Kickout (1995).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sally Grace» frå ,  den 7. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Britiske skodespelarar
Claire Hamill

Claire Hamill () er ein britisk songar og låtskrivar. I tillegg til solokarrieren sin, har ho arbeidd med Wishbone Ash og Yes-gitaristen Steve Howe.

Biografi 
Claire Hamill har vore aktiv i musikkindustrien sidan ho var 17. I 1971 vart ho lansert som ein av dei første songar-låtskrivarane i Storbritannia og vart samanlikna med Joni Mitchell.

Debutalbumet hennar var One House Left Standing. Kort tid etter la ho ut på den første turneen sin, som oppvarmar for John Martyn. I 1973 turnerte ho i USA med Procol Harum og Jethro Tull, og kom attende til Storbritannia for å spele inn det neste albumet sitt, October ved Richard Branson sitt Manor Studio i Oxfordshire, det same studioet som Mike Oldfield brukte til å skrive Tubular Bells. Ho turnerte så med King Crimson.

I 1973 møtte ho Ray Davies frå the Kinks, som signerte ho for hans Konk-selskap for det tredje albumet Stage Door Johnnies, eit album som inneheld dei første coverversjonane hennar. Ho turnerte Amerika for andre gongen det året og så på turné i Storbritannia for Gilbert O'Sullivan. I tillegg spelte ho inn det som vart det siste albumet hennar i 1970-åra, Abracadabra.

Tidleg i 1980-åra arbeidde ho med Wishbone Ash, og er med på albuma deira Just Testing (1980) og Number the Brave (1981), og ho vart med gruppa på turneen deira i 1981-1982. Ho var attende som gjest på Bare Bones in 1999.

I 1979 song ho vokal på songen «Look Over Your Shoulder» på The Steve Howe Album.

I 1981 song ho på Jon and Vangelis-albumet The Friends of Mr Cairo og i lag med det britisk jazz/funk/fusion-gruppa Morrissey–Mullen på albumet Life on the Wire (1982).

I midten av 1980-åra byrja Hamill å lage New Age-musikk, som gav ho eit nytt publikum. Det første albumet hennar i 1980-åra var Touchpaper. Albumet Voices vart spelt inn i ein stil som Adiemus og Enya seinare nytta. Ho har halde fram å gje ut musikk dei siste 20 åra.

Diskografi 

 1971: One House Left Standing
 1973: October
 1974: Stage Door Johnnies
 1975: Abracadabra
 1984: Touchpaper
 1986: Voices
 1988: Love in the Afternoon
 1997: Summer
 2004: The Lost & the Lovers
 2007: The Minor Fall the Major Lift: the Best of Josephine Claire Hamill
2013: The Meeting Of The Waters
2019: Over Dark Apples

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Claire Hamill» frå ,  den 7. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Engelske songarar
Engelske låtskrivarar
Wishbone Ash-medlemmar
Folk frå Hastings
I'll Find My Way Home

«I'll Find My Way Home» er ein song skriven av Jon Anderson og Vangelis for Jon and Vangelis-albumet The Friends of Mr Cairo i 1981. Songen vart òg gjeven ut på singel seinare det året. Han nådde sjetteplassen i Storbritannia, og vart ein internasjonal hit. Songen låg 14 veker på den sveitsiske lista og nådde førsteplassen der i mars 1982. Han nådde òg toppen av singellista i Polen i april same året. 

Songen er seinare spelt inn av mange andre artistar, som Demis Roussos, Chayanne, Gregorian og Project Pitchfork.

Songen vart nytta i filmen The Challengers.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'll Find My Way Home» frå ,  den 7. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1981
Singlar frå 1982
Vangelis-songar
Jon Anderson-songar
Songar skrivne av Jon Anderson
Nummer-ein-singlar i Sveits
Nummer-ein-singlar i Polen
Ágætis byrjun

Ágætis byrjun ( , 'ei god byrjing') er det andre albumet til det islandske post-rock bandet Sigur Rós. Albumet vart sloppe i 1999.

Ágætis byrjun vart spela inn mellom sumaren 1998 og våren 1999 med produsent Ken Thomas, og vart Sigur Rós' gjennombrotsalbum. Albumtitlen kom til då ein ven fekk høyre den fyrste songen dei hadde skrive for albumet. Når han hadde høyrd ferdig sa han at det var "ei god byrjing", og namnet sette seg. Ei anna omsetjing av namnet er "Ein grei start".

Sigur Rós vann ein "Iceland Music Award" og Shortlist Music Prize i 2001 for dette albumet.

Sporliste 

  Omsetjingane er ikkje offisielle.

Personer 
Jón Þór Birgisson – vokal, gitar
Kjartan Sveinsson – keyboard      
Georg Hólm – bass
Ágúst Ævar Gunnarsson – trommer

Kjelder 
Omsett frå engelsk Wikipedia 08.09.2014, som oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1999
Sigur Rós-album
Islandske musikkalbum
Islandskspråklege album
Dmitrij Glukhovskij

Dmitrij A. Glukhovskij (fødd 12. juni 1979) er ein russisk forfattar og journalist, kjend for romaner innan sjangrane science fiction og magisk realisme. Han byrja med si første bok Metro 2033, då han var 18 år gammal, og publiserte ho på internettsida si i 2002, gratis tilgjengeleg for alle. Boka har vorte eit interaktivt eksperiment med over 3 millionar lesarar over heile verda. Ho vart trykt i 2005 i Russland. Sidan har det vorte laga ein spelversjon av boka for Xbox 360, Playstation 3 og Microsoft Windows. 

I 2007 vart It's Getting Darker publisert, fulgt av Metro 2034 i 2009, bestselgar i Russland det året, også gratis tilgjengeleg på nett. Deretter i 2010 gav han ut satiriske soger om Russland i dag - Stories about Motherland. Som journalist har Dmitrij Glukhovskij arbeidd for Euronews i Frankrike, Deutsche Welle og Russia Today. 

Metro 2033 vart oversatt til norsk av Dagfinn Foldøy og utgjeven i 2012.

Referansar 

Russiske forfattarar
Fødde i 1979
Russiske journalistar
Arktisk Filharmoni

Arktisk Filharmoni (fram til 2019 Nordnorsk Opera og Symfoniorkester, NOSO) er eit orkester og eit operakompani med base i Bodø og Tromsø, som skal stette heile den nordnorske landsdelen. Det vart stifta 18. juni 2009. Eigarane er Tromsø og Bodø kommunar, som eig 50 prosent kvar, medan Nordland, Troms og Finnmark fylkeskommunar er tilskotspartnarar gjennom den nordnorske kulturavtalen.

Arktisk Filharmoni er organisert som eit prosjektorkester med ensembla Bodø Sinfonietta og Tromsø Kammerorkester som kjerne. Orkesteret samarbeider med det øvrige kunst- og kulturlivet i landsdelen, og har ein samarbeidsavtale med Forsvarets Musikkorps Nord-Norge og Landsdelsmusikerne i Nord-Norge. Orkesteret hadde premierekonsert i Bodø 1. august og i Tromsø 20. august.

Fram til 1. januar 2019 heitte filharmonien Nordnorsk Opera og Symfoniorkester.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Norske orkester
Skipingar i 2009
Kultur i Bodø
Kultur i Tromsø
Antarctica av Vangelis

Antarctica er eit filmmusikkalbum av Vangelis frå 1983 for den japanske filmen Antarctica (Nankyoku Monogatari) av Koreyoshi Kurahara. I fleire år var albumet berre tilgjengeleg i Japan, men dukka opp i andre land som ein sjeldan og dyr import. I 1988 valde Polydor å gje ut albumet verda over.

Det finst noko musikk i filmen, men ikkje mykje, som ikkje finst på albumet.

Det finst to plateomslag, eit hovudsakleg kvitt og det andre med ei rame som syner hundar frå filmen. På begge versjonane finst det unytta omslaget på baksida av CD-heftet.

Jim Brenholst frå Allmusic skreiv om albumet: «Musikken er særs dynamisk og dramatisk, men skapar ikkje kjensla av kulde og is, slik ein kunne vente. Med kjensler av angst, isolasjon og til og med einsemd, er det faktisk særs god musikk. Det kjennest berre ikkje ut som Antarktis.»

Innhald

Medverkande 
 Vangelis – arrangement, alle instrument, produsent
 Raine Shine – lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antarctica (Vangelis album)» frå ,  den 8. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Filmmusikkalbum frå 1983
Vangelis-album
Polydor Records-album
Christian Reif

Christian Reif () er ein tysk lengdehoppar frå Speyer i Rheinland-Pfalz. Reif, som representerer klubben ABC Ludwigshafen, vart europameister i lengdehopp i 2010.

Aktiv
Reif gjorde sitt fyrste åttemeters-hopp den 21. juli 2007 under den tyske meisterskapen i Erfurt. Der landa han på 8,08 m og vann meistertittelen, samstundes kvalifiserte han seg til verdsmeisterskapen i Osaka. I Osaka forbetra han sin personlege rekord til 8,19 m i kvalifiseringa, men i VM-finalen enda han på niandeplass etter eit lengstehopp på 7,95 m.

I 2010-sesongen forbetra Reif si eiga bestenotering til 8,22 m i Weinheim, ei veke seinare la han på til 8,27 m i Hengelo. Under EM i friidrett 2010 i Barcelona vann han den 1. august gullmedaljen, med ny personbeste på 8,47 meter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2007 i Osaka: Nr 9 – 7,95 m
EM 2010 i Barcelona: Gullmedalje – 8,47 m, framom Kafétien Gomis (8,24 m)
VM 2011 i Daegu: Nr 7 – 8,19 m
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (7,92 m – nr 13)
VM 2013 i Moskva: Nr 6 – 7,98 m
EM 2014 i Zürich: Nr 8 – 7,95 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christian Reif» frå ,  den 8. september 2014.  
 

Tyske lengdehopparar
Deltakarar under sommar-OL 2012
Jaak Uudmäe

Jaak Uudmäe () er ein estisk tidlegare friidrettsutøvar frå Tallinn. Han deltok i tresteghopp som representant for Sovjetunionen.

Aktiv
Uudmäe tok to sølvmedaljar og ein bronsemedalje i trestegtevlingane under europameisterskapane innandørs i tida 1977-80. Under sommar-OL i Moskva i 1980 satsa landslagskollegaen hans, Viktor Sanejev, på å vinne sitt fjerde strake OL-gull i tresteghopp. Finaledagen landa Sanejev på 17,24 m i sitt lengste hopp. Uudmäe gjorde då sitt livs lengste tresteghopp, målt til 17,35 m. Dermed vart han olympisk meister, medan Sanejev fekk sølv, med João Carlos de Oliveira frå Brasil på bronseplass. 

Uudmäe vart estisk meister i tresteghopp fem gongar i tida 1976-88.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Gullmedalje – 17,35 m, framom Viktor Sanejev (17,24 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jaak Uudmäe» frå ,  den 8. september 2014.  
 

Estiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske tresteghopparar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Folk frå Tallinn
Private Collection av Jon and Vangelis

Private Collection er det tredje albumet av Jon and Vangelis, gjeve ut i 1983 på Polydor Records. «He is Sailing» vart gjeven ut som singel kort tid før albumet kom ut. 

Albumet vart spelt inn i Paris og Nemo Studio i London. 

I følgje Gary Hill i Allmusic, var dette det beste albumet til duoen: «Den nesten 23 minuttar lange «Horizon» kjennest nesten som ein moderne symfoni. Det er definitivt høgdepunktet i arbeidet deira i lag, det mest ambisiøse verket deira».

Innhald

Medverkande 
Jon Anderson - Vokal
Vangelis - Klaverinstrument / synthesiserar / programmering
Dick Morrissey - Saksofon

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Private Collection (Jon and Vangelis album)» frå ,  den 8. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Musikkalbum frå 1983
Jon & Vangelis-album
Polydor Records-album
Bergens Likbrendingsforening

Bergens Likbrendingsforening i Bergen var den fyrste av dei såkalla kremasjons- eller likbrendingsforeninger i Noreg som frå slutten av 1800-talet arbeida for retten til å late dei avlidne verte kremerte, ein skikk som vart forbode ved kristninga av landet på 1000-talet. Bergens Likbrendingsforening arbeidde for denne saka frå 1893. Ei Lov om Ligbrænding vart vedteke 11. juni 1898, men dei fyrste åra måtte lika sendast til Göteborg i Sverige for å verte kremerte.

Arkitekt Schak Bull var den fyrste leiaren av Bergens Likbrendingsforening, og det vesle som finst av opplysningar om foreininga vart funne mellom dei arkivsakene han etterlet seg, og som er teke vare på av Bergen Byarkiv. Det fyrste krematoriet i Noreg vart teke i bruk på Møllendal i Bergen i 1907, teikna av arkitekt Schak Bull, som òg teikna fleire andre viktige bygg i Bergen.

Bakgrunnsstoff
Bergen Byarkiv om kremasjon.

Norsk rettshistorie
Historie i Bergen
Likbrenning