alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Turkestan i Kasakhstan

Turkestan (kasakhisk: Түркістанm, Turkistan, tidlegare kalla Hazrat-e Turkestan) er ein by sør i Kasakhstan i Sør-Kasakhstan oblast, nær elva Syr-Darja og var hovudstad i det gamle Kangju. Han har opp under 100 000 innbyggjarar og ligg 160 km nordvest for Taraz langs den transaralske jernbanen mellom Kyzylorda (Perovsk) i nord og Tasjkent i Usbekistan i sør. 

Turkestan er ein av dei mest historiske byane i Kasakhstan med arkeologiske funn som går tilbake til 300-talet. Kinesarane kalla staden Beitian og seinare vart han kalla Yasi eller Sjavgar fram til 1500-talet då han var eit viktig handelssenter. 

Namnet Hazrat-e Turkestan tyder «den heilage av Turkestan» og refererer til Khoja Ahmad Yasavi, den store Sufi-sjeiken av Turkestan, som vart fødd her på 1000-talet og er gravlagd i byen. Under hans regjeringstid vart byen eit viktig utdanningssenter for folket på dei kasakhstanske steppene. I 1390-åra reiste Timur eit stort mausoleum kalla Mazar. 

Framleis kjem mange pilegrimar til byen. I følgje ei lokal segn skal visstnok tre pilegrimsreiser til Turkestan vere like bra som ein hajj til Mekka, men dette er ikkje eit syn som resten av den muslimske verda deler. Helgenen vart rekna som så heilag at byen vart kjend som «det andre Mekka i austen», og er særs viktig for muslimar i Kasakhstan. 
 
Gjennom historia har Turkestan vore ein grenseby og ligg i utkanten av den persisk-islamske oasekulturen Transoksiana i sør og dei turkisk-mongolske steppenomadane i nord. Derfor har han til tider vore eit viktig kasakhstansk politisk senter, og til andre tider under usbekiske khanatar lenger sør sin kontroll. 

Då han kom inn under russarane i 1863 var han under Khanatet Kokand. Turkestan var i Syr-Darja oblast i det russiske Turkestan. Då tsarist-regimet fall i 1917-18 var han ei kort stund ein del av Den autonome sovjetiske sosialistrepublikken Turkestan før han vart ein del av den kasakhstanske republikken i Sovjetunionen i 1924.

I dag har Turkestan opp under 100 000 innbyggjarar og dei fleste er etniske usbekarar. På 10 år på slutten av 1900-talet steig innbyggjartalet med 10 % og han var den kastakhstanske byen som voks raskast etter den nye hovudstaden Astana.

Ein kan nå Turkestan med tog frå Almaty, ei reise som tar nesten 20 timar. Bilturen frå den næraste flyplassen i Tsjimkent tar om lag to timar.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Hazrat-e Turkestan» frå , den 19. januar 2008. 

Byar i Kasakhstan
Busetnader langs Silkevegen
Heilage byar
Bajkonur

Bajkonur (kasakhisk Байқоңыр, Bajkonyr; russisk Байконур, Bajkonur, tidlegare kalla Leninsk) er ein by i Kasakhstan i Kyzylorda oblast med om lag 55 000 innbyggjarar. Byen har ein spesiell status i landet og byen og området rundt vert leigd ut til og styrt av Russland. Han vart grunnlagd for å tene Kosmodrom Bajkonur, staden der russarane skyt opp romrakettane sine, og vart offisielt omdøypt til Bajkonur av Boris Jeltsin 20. desember 1995.

Den opphavlege Bajkonur var ein gruveby nokre hundre kilometer lenger nordaust, nær Dzjezkazgan i Karganda oblast. Oppskytingsstaden fekk visstnok dette namnet for å skape forvirring og halde staden hemmeleg.

Sjå òg 
 Kosmodrom Bajkonur

Bakgrunnsstoff 

 RussianSpaceWeb.com om Bajkonur
 Kosmodrom Bajkonur

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Baikonur» frå , den 19. januar 2008. 

Byar i Kasakhstan
Lukka byar
Kosmodrom Bajkonur

Kosmodrom Bajkonur (russisk Космодром Байконур), òg kalla Tjuratam, er den største og eldste fungerande rakettoppskytingsbasen i verda. Han vart opphavleg bygd som eit sovjetisk romsenter og er no under russisk kontroll, sjølv om det ligg i Kasakhstan. Basen ligg om lag 200 km aust for Aralsjøen, på den nordre breidda til elva Syr-Darja, nær byen Bajkonur i den sør-sentrale delen av Kasakhstan.

Namnet «Bajkonur» vart valt for å lure Vesten til å tru at området låg nær ein gruveby om lag 320 km nordaust for romfartssenteret, i ørkenområdet nær byen Dzjezkazgan. 

Bajkonur var det viktigaste anlegget i Sovjetunionen sitt romprogram frå slutten av 1950-åra og igjennom 1980-åra. Kosmodromen har alt av nødvendig utstyr som ein treng for oppskyting av både bemanna og ubemanna romfartøy. Bajkonur husar rakettane Sojuz, Proton, Tsyklon, Dnepr og Zenit. Stasjonen har òg ei viktig rolle i drifta av Den internasjonale romstasjonen (ISS).

Romsenteret vart offisielt grunnlagd 2. juni 1955. Det vart opphavleg bygd for oppskyting av langdistansemissilar og vart seinare utvida til òg å handsame romrakettar. I nærleiken av basen voks ein by opp med leilegheiter, skular og forretningar for dei som arbeida på romsenteret. I 1966 fekk han bystatus og vart døypt Leninsk, men i 1995 vart han omdøypt til Bajkonur av Boris Jeltsin.

Mange historiske romferder er starta frå Bajkonur: Den første kunstige satellitten, Sputnik 1, vart sendt opp den 4. oktober 1957, den første bemanna romferda med Jurij Gagarin den 12. april 1961, og den første kvinna i rommet, Valentina Teresjkova, i 1963. Her fann òg Nedelinkatastrofen stad.

Drifta av anlegget heldt fram òg også etter oppløysinga av Sovjetunionen i 1991, under vern av Samveldet av sjølvstendige statar. 8. juni 2005 ratifiserte det russiske parlamentet ein avtale mellom Russland og Kasakhstan om auka samarbeid om effektiv drift av Bajkonur. Avtalen forlenger òg Russland sitt lån av stasjonen til 2050. Leigesummen er på 700 millionar kroner per år.

På grunn av den lange usemja mellom Russland og Kasakhstan om leigesummen for lånet av kosmodromen, har russarane byrja å utvide Kosmodrom Plesetsk i Arkhangelsk i Nord-Russland.

I fiksjon 
Baikonur Kosmodrom er tittelen på et skodespel av Christopher Grøndahl, der delar av handlinga lagt til romsenteret i byrjinga av 2020-åra.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Bajkonur Kosmodrom» frå ,  den 19. januar 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Jordas endestasjon Dagbladet
 RussianSpaceWeb.com om Bajkonur (på engelsk)

Russisk romfart
Rakettutskytingsbasar
Anlegg i Kasakhstan
Sovjetiske anlegg
Avosett

Avosett (Recurvirostra avosetta) er ein vadefugl i avosettfamilien. 

Avosetten er omtrent 43 cm lang og har eit vingespenn på mellom 77 og 80 cm. Han har eit langt og tydeleg oppoverbøygd nebb. Fjørdrakta er for det meste kvit, med svarte område. Begge kjønn har same fargar. Unge fuglar har ei meir gråleg fjørdrakt. Beina er lange og blåaktige.

Utbreiing 

Fuglane hekkar i tempererte delar av Europa og Vest- og Sentral-Asia. Dei fleste trekker til Afrika eller sørlege Asia om vinteren, men dei kan også overvintra i milde delar av hekkeområda, som sørlege Spania og sørlege England.

I Noreg har avosetten hekka på Jæren, der han særleg har vore ved Orrevatnet. Han kjem til reirplassen her i slutten av mars, medan egglegginga skjer i mai. Talet på avosettar i Noreg er likevel svært lite, og dei blir ikkje rekna som å ha ein etablert bestand i landet.

Reiret vert lagt opent til. Avosetten kan danna koloniar med meir enn 100 par.

Avosett i Storbritannia 
Avosett blei utrydda i Storbritannia i 1840. Etter at han gjenetablerte seg ved fuglereservatet Minsmere i Suffolk i 1947 blei fuglen del av logoen til fuglevernorganisasjonen Royal Society for the Protection of Birds (RSPB). Fuglen blei også avbilda på eit britisk frimerke i 2007.

Kjelder 
 Søk i Rødlistedatabasen 
 Smith, Lewis, «New stamps will celebrate the revival of birds that came back from the dead». The Sunday Times, 3. september 2007.
 Denne artikkelen bygger på «Pied Avocet» frå , den 21. august 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Norsk ornitologisk forening om avosett

Avosettfamilien
Streiffuglar i Noreg
Forretningsorden

Forretningsorden er eit reglement for korleis eit møte eller ein debatt skal organiserast. Forretningsorden inneheld reglar for debatten, røystereglar og i kva for rekkjefølgja dei ulike sakene skal opp.

Forretningsorden er noko av det første ein møtelyd tek stilling til. Forretningsorden for eit møte kan vera heilt eller delvis styrt av organisasjonen sine vedtekter, lovverket eller sedvane. Dersom ein deltakar på eit møte teiknar seg til eit innlegg om forretningsorden, får han innlegg før dei andre debattantane. Dette innlegget skal ikkje dreia seg om sjølve debatten, men om korleis debatten skal gå føre seg.

Sjå òg 
 Stortingets forretningsorden

Kjelder 
 caplex.no

Organisasjonsteori
Abbasidekalifatet

Abbasidekalifatet var eit mektig arabisk kalifdynasti i Bagdad. Abbasidane tok namnet sitt etter onkelen til profeten Mohamed, al-Abbas. Abbasidane tok makta over det islamske samfunnet frå omajadane i 750. I 1258 brann mongolane Bagdad, og abbasidane måtte flykta til Egypt. Familien heldt på kaliftittelen fram til 1517, då den siste kalifen vart fengsla av osmanarane.

Kjelder 
 caplex.no

Arabiske dynasti
Muslimske dynasti
Irakisk historie
Kalifat
Abbed

Ein abbed er forstandar (leiar) i eit munkekloster. I eit nonnekloster kallar ein forstandaren for abbedisse. Eit abbedi er eit kloster som er leidd av ein abbed eller ei abbedisse. Ordet abbed kjem av arameisk og tyder fader. Abbeden vert vald av medlemane i klosteret, og vert vigsla.

Det franske ordet for abbed, abbé, vert òg brukt om katolske prestar.

Kjelder 
 caplex.no

Katolisisme
Abbedar
Religiøse omgrep
Klostervesen
Bakans

Bakans (latvisk Bakanu ezers eller Bakans) er ein innsjø i Madona fylke i Latvia. Hanligg nær landsbyen Dzelzava ved sida av den mindre landsbyen Jaunbakani.

I 1930-åra vart det funne restar av ein eldgamal busetnad nær innsjøen.

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Bakans» frå , den 19. januar 2008. 
 

Innsjøar i Latvia
Burtnieks

Burtnieks er den fjerde største innsjøen i Latvia. Breidda av innsjøen er stort sett grunn, består hovudsakleg av sand og er somme stader nokså gjørmete. I søraustlege delar av innsjøen er det derimot fast grunn av sandstein der breidda kan verte nokså bratt. 

Innsjøen er rik på fisk og det finst område der ein driv jakt på and. Innsjøen inneheld tre øyar med eit totalt areal på 14 000 m².

Bakgrunnsstoff 
 Miljøinformasjon

Kjelde

 Denne artikkelen bygger på «Lake Burtnieks» frå , den 20. januar 2008. 
 

Innsjøar i Latvia
Dridzis

Dridzis er ein innsjøen i Krāslavas fylke i Latvia. Med eit djup på opp til 65 meter er han den djupaste innsjøen i landet.

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Dridzis» frå , den 20. januar 2008. 
 

Innsjøar i Latvia
Enguresjøen

Enguresjøen er ein innsjø i Latvia. Han ligg vest i landet i Talsi fylke og er den tredje største i Latvia etter Lubāns og Rāzna.

Enguresjøen var tidlegare ein lagune og er berre skild frå sjøen av ein 1,5 til 2,5 km brei sandbanke. Utsiget er den kunstige Mersragakanelen som vart grave ut i 1842. Innsjøen er eutrofisk og er stort sett overgrodd av siv. Han inneheld 16 fiskeartar. 

Heile innsjøen og området rundt har vore ein del av Enguresjøen naturpark sidan 1999, men det første naturreservatet vart oppretta her i 1957. I innsjøen ligg det ei flytebrygge som ornitologar nyttar. Innsjøen vart ein del av Ramsarkonvensjonen si liste i 1995.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Lake Engure» frå , den 20. januar 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Naturbevaringsplan for Engursjøen naturpark 
 www.ezeri.lv

Innsjøar i Latvia
Liepājasjøen

Liepājasjøen (latvisk Liepājas ezers) er den femte største innsjøen i Latvia. Han ligg ved Liepāja i Liepāja fylke. Innsjøen har eit areal på 37,15 km² ei lengd på 16 km, men er ikkje meir enn 2 meter djup. 

Liepājasjøen er ein grunn, eutrofisk kystinnsjø der store område av han er dekte av vegetasjon. Rundt innsjøen ligg oversvømde enger og dyrkande mark. Påler og demningar ligg rundt det meste av våtmarksområdet. Ein finn fjorten fiskeartar i innsjøen - gjedde, mort, åbor, brasme, karuss, suter, ål, vimba, lake, karpe, gjørs, nors, skredderkarpe og sørv. Fiske er berre lovleg i mai. Frå 1977 til 1999 var innsjøen eit fuglereservat med to fugleartar – svane og and.

Øyar 
Liepāja har 13 øyar og dei viktigaste av desse er Atteku(-as), Zirgu, Pērkona, Putnu (kalva) og Ciānas. På austsida ligg skogen Friča og på vestsida nær Pērkone ligg Reiņuskogen (latvisk Reiņu mežs).

Elvar 

Av elvar som munnar ut i innsjøen finn ein Ālande, Bārta, Otaņķe (Brūnupe), Līčupe, Orbupe og Dorupe.

Kjelde

 Denne artikkelen bygger på «Liepāja lake» frå , den 20. januar 2008. 
 

Innsjøar i Latvia
Lubāns

Lubāns er den største innsjøen i Latvia. Han ligg sentralt i det austlege låglandet og er ein grunn innsjø som får vatn frå elvane Rēzekne, Malta, Malmuta og Lisinja, i tillegg til fleire mindre bekkar. Ut frå innsjøen renn Aiviekste som er ei av sideelvane til Daugava.

Etter ein øydeleggjande vårflaum i 1926 vart det bygd fleire demningar og dike. Vassinhaldet i innsjøen kan derfor kontrollerast og er mellom 90 og 93 meter over havet. I ei høgd på 90,75 meter har innsjøen eit areal på 25 km², men når høgda er 92,75 m aukar innsjøen til heile 100 km². 

Andre små restar etter innsjøar i nedslagsfeltet til Lubans har vorte drenert slik at landområde kunne utnyttast for jordbruk.

Bakgrunnsstoff 
 Geologisk informasjon

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Lake Lubāns» frå , den 20. januar 2008. 
 

Innsjøar i Latvia
Aiviekste

Aiviekste er ei elv i Latvia. Ho renn ut frå Lubānssjøen, den største innsjøen i Latvia, og munnar ut i Daugava, den største elva i Latvia. Aiviekste er den største sideelva til Daugava i Latvia. Aiviekste dannar grensa mellom Vidzeme og Latgale i lag med Pededze.

Sideelvar 
 Pededze
 Balupe

Kjelde

 Denne artikkelen bygger på «Aiviekste River» frå , den 20. januar 2008. 
 

Elvar i Latvia
Bartuva

Bartuva (latvisk Bārta) er ei elv vest i Litauen og i Latvia. Elva er 103 km lang der 56 km av ho renn i Litauen og 47 km i Latvia. 
Bartuva spring ut frå Plungė fylke, 3 km nord for innsjøen Plateliai. Elva renn nordvestover gjennom Skuodas fylke og Skuodas før ho renn inn i Latvia. Bartuva renn ut i Liepājasjøen, som er forbunde til Austersjøen. Dei øvre delane av Bartuvadalen er djup og smal, medan dei nedre delane av elva er mykje breiare. 

Bartuva sine største sideelvar er Eiškūnas, Erla, Luoba, Apšė og Vartaga.

Kjelde

 Denne artikkelen bygger på «Bartuva» frå , den 20. januar 2008. 
 

Elvar i Latvia
Elvar i Litauen
Dubna i Latvia

Dubna er ei elv aust i Latvia. Ho er ei av sideelvane til Daugava frå høgre og munnar ut i Daugava ved byen Līvāni.

Elvar i Latvia
Gauja

Gauja (estisk Koiva jõgi; livisk Koiva; tysk Livländische Aa) er ei av dei lengste elvane i Latvia med ei lengd på 452 km og eit nedslagsfelt på 8 900 km². Kjelda hennar ligg i åsane sørvest for Cēsis. Ho renn først austover og nordover og dannar grense mot Estland i om lag 20 km. Sør for Valga og Valka snur ho vestover mot Valmiera, og held fram sørvestover nær Cēsis og Sigulda. Gauja munnar ut i Austersjøen nær Riga.

I Cesis og Riga fylke har Gauja grave ut den djupaste elvedalen i Latvia med breidder opp til 90 meter høge. Denne delen av Gauja inneheld mange flotte naturområde og vart erklært ein nasjonalpark i 1973.

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Gauja» frå , den 20. januar 2008. 
 

Elvar i Latvia
Elvar i Estland
Lielupe

Lielupe (tysk Kurländische Aa eller Kurische Aa) er ei elv i Latvia. Elva er 119 km lang (310 km medrekna Mēmele) og har eit nedslagsfelt på 17 600 km².

Lielupe byrjar der dei to elvane Mēmele og Mūsa renn saman. I dei nedre delane av ho renn ho parallelt med kysten av Rigabukta. Ho passerer byen Jūrmala og renn nesten 30 km langs kysten av bukta før ho til slutt munnar ut her. Ei grein av elva renn ut i Daugava. Om lag 50-55 % av vatnet i elva kjem frå snøsmelting. 

Lielupe er framkommeleg for båtar i om lag 100 km. Av byar langs elva finn ein Bauska, Mežotne, Jelgava, Riga og Jūrmala.

Bakgrunnsstoff 
 Informasjon om nedslagsfeltet til Lielupe

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Lielupe» frå , den 20. januar 2008. 
 

Elvar i Latvia
Mūša

Mūša (litauisk) eller Mūsa (latvisk) er ei elv i Litauen og Latvia. Ho renn saman med Nemunėlis (latvisk Mēmele) i Latvia, nær byen Bauska og dannar elva Lielupe. Mūša er 164 km lang, der 146 km renn i Litauen og 18 km i Latvia.

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Mūša» frå , den 20. januar 2008. 
 

Elvar i Latvia
Elvar i Litauen
The Internet Movie Database

The Internet Movie Database (IMDb) er den eldste og sannsynlegvis største filmdatabasen på Internett. Den er kjent for å vere svært dekkjande, også med informasjon om ikkje-engelskspråklege filmar, lågbudsjettfilmar, TV-filmar og dataspel. 

IMDb vart oppretta i 1990 som eit enkelt program for å søkje i lista over vanlege spørsmål (FAQ) for nyheitsgruppe rec.arts.movies . I 1993 var det mogleg å sende spørsmål til programmet via e-post, og året etter kunne også brukarane sende inn tillegg til databasen og det vart utvikla eit www-basert grensesnitt, noko som opna IMDb for den store brukarmassen. I byrjinga var IMDb ikkje-kommersiell, og brukte donert bandbredde og maskinvare. I 1996 vart det danna eit selskap i Storbritannia, Internet Movie Database Ltd. med eigendomsretten til databasen, og det kom reklame på nettstaden. I 1998 vart verksemda kjøpt opp av Amazon.com.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 The Internet Movie Database

Internet Movie Database
Internet Movie Database
Internet Movie Database
Leptictidium

Leptictidium var ei slekt pattedyr. Leptictidium levde i regnskogane i Nord-Amerika og Eurasia gjennom Eocen frå 50 til 35 millionar år sia.

Bakgrunnsstoff 
 Leptictidium på BBC sida

Pattedyr
Tilsynelatande storleiksklasse

Tilsynelatande storleiksklasse vert nytta i astronomien og gir eit mål for kor sterkt lyset som når oss frå ei gitt stjerne er. Allereie i oldtida hadde Klaudios Ptolemaios klassifisert dei synlege stjernene i seks klassar, slik at dei 15 best synlege høyrte til klasse 1, medan dei svakaste stjernene, som så vidt kunne skimtast, høyrte til klasse 6.
I det 19. århundre vart det så laga ein ny skala, som var basert på fotometrisk måling av lysintensitetar og som mest mogleg skulle avspeila den tradisjonelle skalaen frå ein til seks. Ein fann då ut at, sidan auget reagerte nokolunde logaritmisk på synsinntrykk av forskjellig styrke, kunne ein nytta ein logaritmisk skala til å definera storleiksklassane som funksjon av observert lysstyrke. Dersom lyset som blir motteke frå to stjerner har intensitetane I1 og I2, så definerte ein differansen mellom deira tilsynelatande storleiksklassar, m1 og m2, ved formelen

 
der  er logaritmen med grunntal 10. Faktoren 2,5 blei vald fordi ein hadde slått fast at lyset frå ein svak stjerne (klasse 6) hadde ein intensitet som var omtrent hundrendeparten av intensiteten av lyset som når oss frå ein klar stjerne (klasse 1). Set ein inn i formelen I1/I2 = 100, så får ein at dei to stjernene ligg akkurat 5 storleiksklassar ifrå kvarandre. Denne definisjonen blei innført av N. G. Pogson i 1854.
På fransk heiter det «magnitude apparente», på engelsk «apparent magnitude», eller berre «magnitude», då det der er underforstått at det meines «apparent». På nederlandsk heiter det «schijnbare helderheid» og på tysk «scheinbare Helligkeit».

Absolutt storleiksklasse bygger på Pogsons formel, idet ein tenkjer seg stjerna observert frå ein standard astronomisk avstand på 10 parsec. Den tenkte, derfrå observerte, storleiksklassen kallast stjernas absolutte storleiksklasse, symbol M. Idet ei stjernes lysintensitet minker omvendt proporsjonalt med kvadratet av avstanden, får ein då følgjande formel for samanhengen mellom absolutt og tilsynelatande storleiksklasse:

der p er stjernas parallakse, som er stjernas avstand frå vårt solsystem målt i parsec.

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Tilsynelatende størrelsesklasse» frå , den 20. januar 2008. 
 

Astronomiske måleiningar
Observasjonsastronomi
Logaritmiske skalaer
Ambassadørane

Ambassadørane er eit berømt måleri frå 1533 av den tyske målaren Hans Holbein den yngre (1497-1543). Biletet er eit kombinert dobbeltportrettet og stilleben og eit høgdepunkt innan renessansemåleria. 

I måleriet vert det framstilt stoltheit over humanismen, og ein fullstendig erkjenning av karakteren hans. Ved føtene til dei to ambassadørane, under emblema frå ulike kunnskapsdisiplinar, kan ein skimta ein forteikna hovudskalle, ein såkalla anamorfose. Denne kan kjennast att om ein ser måleriet frå sida. Hovudskallen er kanskje eit symbol på at alt er forgjengeleg, og at døden er det einaste sikre i livet. 

Det var lenge usikkert kven modellane til personane på biletet var, men ein reknar no med at det viser Jean de Dinteville (1504-1555), den franske ambassadøren til England i 1533, og, på høgre side, François de Dinteville (1498-1554), biskop av Auxerre og fransk amabssadør til Roma frå 1531 til 1533.

Måleri
Hans Holbein den yngre
Kunstverk frå 1500-talet
Renessansen
Tom Hilde

Tom Andre Hilde () er ein norsk skihoppar frå Asker. Han vart norsk meister i normalbakken i 2013 og har vunne fire sølvmedaljar og to bronsemedaljar med det norske hopplandslaget åra 2007-11. Hilde er medlem i Asker Skiklubb.

Aktiv skihoppar
Hilde fekk sitt store gjennombrot i hoppbakken i 2008-sesongen. Då vann han to renn i verdscupen, den tredje sigeren i verdscuprenn kom i 2011. Fire gongar i perioden 2007-11 har han vore med å vinne sølvmedaljar for Noreg i lagtevlingar under verdsmeisterskapane, han var og med i kvartetten som vann bronsemedaljar under Vinter-OL 2010. Også i lagtvlinga under skiflygings-VM 2008 var han med å vinne bronsemedaljar. Femteplassen i normalbakken i VM 2011 er hans beste individuelle plassering i internasjonale meisterskap. Han vart nummer tre i den tysk-austerrikske hoppveka 2010/11. Vinteren 2013 kneip han gullmedaljen i noregsmeisterskapen i normalbakken i Rena, framom Anders Fannemel.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2007 Sapporo: Nr 12 i storbakken. Med på laget som tok sølv, saman med Roar Ljøkelsøy, Anders Bardal og Anders Jacobsen. 
VM 2009 Liberec: Nr 16 i normalbakken. Med på laget som tok sølv, saman med Anders Bardal, Johan Remen Evensen og Anders Jacobsen. 
OL 2010 Vancouver: Nr 11 og 12 i dei to renna. Med på bronselaget, som bestod av dei same fire som i VM året før. 
VM 2011 Oslo: Nr 5 i normalbakken og 10 i storbakken. Han var saman med Anders Bardal og Anders Jacobsen med på begge sølvlaga. Bjørn Einar Romøren var den fjerde på laget i normalbakken. I storbakken var Johan Remen Evensen den fjerde norske hopparen.

Besteplasseringar i internasjonale renn
2006: Nr 19 på Lillehammer (debut)
2007: Nr 4 i Zakopane
2008: To sigrar i Val di Fiemme og to andre- og fire tredjeplassar
2008/09: Nr 5 i Engelberg og i Planica (skiflyging)
2010: Nr 5 i Willingen
2011: Siger i Bischofshofen, to andre- (Zakopane, Oberstdorf) og tre tredjeplassar

Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Ski-NM 2006: Nr 6 i normalbakken i Heddal
Ski-NM 2007: Nr 4 i storbakken på Lillehammer
Ski-NM 2008: Sølvmedalje i storbakken i Trondheim
Ski-NM 2009: Bronsemedalje i storbakken på Lillehammer
Ski-NM 2010: Nr 4 både i normalbakken i Vikersund og i storbakken i Trondheim
Ski-NM 2011: Nr 6 i storbakken i Oslo
Ski-NM 2012: Nr 9 i normalbakken på Voss
Ski-NM 2013: Gullmedalje i normalbakken på Rena
Ski-NM 2014: Bronsemedalje i normalbakken i Molde
Ski-NM 2015: Bronsemedalje i normalbakken i Heddal
Ski-NM 2016:
Ski-NM 2017: Nr 4 i storbakken i Trondheim

Kjelde
Sportsboken, aktuelle årgangar

Norske skihopparar
Noregsmeistrar i skihopping
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Norske deltakarar under vinter-OL 2010
Skihopparar under vinter-OL 2010
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013
Folk frå Asker
Alex Ferguson

Sir Alexander Chapman Ferguson () er ein skotsk fotballtrenar frå Glasgow, mest kjend som tidlegare manager for Manchester United. Han har vunne fleire trofe enn nokon anna manager i engelsk fotball si historie, og har leia Manchester United i over 1000 kamper. Han blei slegen til riddar i 1999 som første «framleis arbeidande» manager (OBE i 1983 og CBE i 1995).

8. mai 2013 vart det kunngjort at Ferguson skulle gje seg som fotballtrenar for Manchester United. 

Skotske fotballtrenarar
Folk frå Glasgow
Trenarar i Fotball-VM 1986