alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Funny How Sweet Co-Co Can Be

Funny How Sweet Co-Co Can Be er debutalbumet til det engelske glamrockbandet The Sweet, gjeve ut i november 1971 på RCA Records i Storbritannia. Albumet inneheld to singlar som vart hittar i Storbritannia: «Funny Funny» (13. plassen i mars 1971) og «Co-Co» (andreplassen i juni). I USA vart det berre «Co-Co» som gjekk inn på lista då han nådde 99. plassen i oktober.

RCA gav ut albumet i Vest-Tyskland med tittelen Funny Funny, How Sweet Co-Co Can Be (1971) og eit anna plateomslaget, i tillegg til ein ekstra song. Denne songen («Done Me Wrong All Right») vart inkludert som eit ekstraspor på CD-utgåva til BMG Music i 1991. Det var òg det første bonusspor på CD-utgåva frå 2005.

Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Mike Chapman og Nicky Chinn utanom der andre er nemnde.

Disc 2 of 2015 reissue

Medverkande
Brian Connolly — solovokal (utanom der andre er nemnde)
Steve Priest — bassgitar (utanom 1, 7, 15, 16, 17), solovokal (spor 2), korvokal
Andy Scott — gitar (utanom 1, 7, 15, 16, 17), solovokal (spor 13), korvokal (utanom spor 7)
Mick Tucker — trommer (utanom 1, 7, 15, 16, 17), korvokal
Frank Torpey — gitar (plate 2, spor 1, 2)
Mick Stewart — gitar (plate 2, spor 3, 4, 5, 6, 7, 8)

Andre medverkande
John Roberts — bass (spor 1, 7, 15, 16, 17)
Phil Wainman — trommer, perkusjon (spor 1, 7, 15, 16, 17), produksjon
Pip Williams — gitar (spor 1, 7, 15, 16, 17), arrangement (spor 3)
Fiachra Trench - arrangement (spor 2, 5, 6, 8)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Funny How Sweet Co-Co Can Be» frå ,  den 1. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

The Sweet-album
Debutalbum frå 1971
Album produserte av Phil Wainman
RCA Records-album
Tyggegummipop-album
Co-Co av Sweet

«Co-Co» er ein song frå 1971 av det britiske glamrockbandet The Sweet. Det var den andre singelen til The Sweet som gjekk inn på singellista i Storbritannia (etter «Funny Funny»), og nådde andreplassen på UK Singles Chart. Utafor Storbritannia gjekk «Co-Co» til topps i Flandern-regionen i Belgia, Sør-Afrika, Sveits og Vest-Tyskland. Singelen kom ut på debutalbumet deira, Funny How Sweet Co-Co Can Be, i november 1971.

Bakgrunn
Co-Co vart skriven av Nicky Chinn og Mike Chapman i 1971. Songen vart òg gjeven til Jackie Lee som songen på albumet hennar Jackie's Junior Choice same året.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Co-Co  (Sweet song)» frå ,  den 1. oktober 2021.  
 

Songar frå 1971
Singlar frå 1971
The Sweet-songar
Songar skrivne av Nicky Chinn
Songar skrivne av Mike Chapman
Songar produserte av Phil Wainman
RCA Records-singlar
Nummer-ein-singlar i Belgia
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Sør-Afrika
Nummer-ein-singlar i Sveits
Brian Connolly

Brian Francis Connolly () var ein skotsk songar-låtskrivar, musikar og skodespelar, mest kjend som frontmann og songar i glamrockband The Sweet mellom 1968 og 1979.

Connolly song i Sweet frå starten av bandet. I 1974 vart han hardt skadd i ein slosskamp på ein nattklubb i Staines og skadde halsen så pass at han ikkje kunne syngje på ei stund og permanent mista noko av rekkjevidda i røysta si. Connolly sleit òg med alkoholisme i midten av 1970-åra og i 1979 vart han kasta ut av bandet. 

I 1980-åra starta Connolly opp sin eigen variant av The Sweet, som han hadde fram til han døydde i 1997. Han gav òg ut soloalbum.

Diskografi

Med Sweet

Som Brian Connolly

Singlar
«Take Away the Music» med «Alabama Man» (1980) – Polydor Records
«Don't You Know a Lady» med «Phone You»(1980) – Polydor Records
«Hypnotized» med «Fade Away» (1982) – Carrere Records, RCA Records

Album
Brian Connolly and The Sweet – Greatest Hits (1986) – nyinnspelingar av Sweet-singlar – Success Records
Let's Go (1995) – nyinnspelingar av Sweet-songar og tre nye songar – Bam Records
Take Away the Music (2004) – samleplate med solosinglar og demoar – Malibu Records

Deltek på
 Closed (belgisk psykedelisk band) – vokal på «My Little Girl From Kentucky» og «Spider»
 «Remember December» av Paper Dolls – korvokal (1970)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brian Connolly» frå ,  den 1. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Skotske songarar
Skotske rockesongarar
Skotske låtskrivarar
Musikarar frå Glasgow
The Sweet-medlemmar
Steve Priest

Stephen Norman Priest () var ein engelsk musikar. Han var bassist, og seinare solovokalist, i glamrockbandet The Sweet.

Priest var med i Sweet frå starten i 1968 til det vart oppløyst i 1982. I 2008 skipa Priest sin eigen variant av The Sweet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steve Priest» frå ,  den 1. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Steve Priest's Sweet Band

Engelske rockebassistar
Engelske rockesongarar
Engelske songarar
The Sweet-medlemmar
Glamrock-musikarar
Andy Scott

Andrew David Scott () er ein walisisk musikar og låtskrivar. Han er mest kjend for å ha vore sologitarist og korvokalist i bandet Sweet. Etter at bassisten Steve Priest døydde i 2020 er Scott den einaste som er att frå den klassiske besetninga i bandet. 

Scott kom inn i The Sweet sommaren i 1970 då han erstatta Mick Stewart etter ei prøvespeling. Han var medlem av bandet fram til det vart oppløyst i 1982. I 1985 skipa han sin eigen variant av The Sweet, som sidan fekk namnet Andy Scott's Sweet.

Diskografi

Med Sweet

Som Andy Scott

Album
 30 Years (1993; Repertoire Records) (samleplate med solosinglar og demoar)

Singlar
 «Lady Starlight» / «Where D'Ya Go» (1975; RCA)
 «Where D'Ya Go» / «Lady Starlight» (1975; RCA)
 «Krugerrands» / «Face» (1984; Statik)
 «Let Her Dance» / «Suck It And See» (1984; Statik)
 «Invisible» / «Never Too Young» (1984; Statik)

12"-singlar
«Gotta See Jane» / «Gotta See Jane» (Radio Mix) (3:10) / «Krugerrands» (4:00)
«Krugerrands» (Club Mix) (4:04) / «Face» (4:48) / «Krugerrands» (Single Edit) (3:40) / «Krugermental» (4:08)
«Let Her Dance» (8:06) / «Let Her Dance» (Instrumental) (4:24) / «Suck It and See» (4:19)
«Invisible» (7« Version) (3:54) / »Invisible« (Instrumental) (5:53) / »Invisible« (5:20) / »Never Too Young" (3:08)

Med Ladders

Singlar
 «Gotta See Jane» / «Krugerrands» (1983; Statik/Virgin)

Med Andy Scott's Sweet
Etter år 2000 berre kalla «Sweet» igjen

Singlar
 «X-Ray Specs» (1991; SPV)
 «Stand Up» (1992; SPV)
 «Am I Ever Gonna See Your Face Again» (1992; SPV) 
 «Do It All Over Again» (2002; Delicious Records)
 «Join Together» (2011; digital) (ein cover av The Who-songen skriven av Pete Townshend)
 «Let It Snow» (2011; digital release)

Album
Studio
 "A" (1992; SPV)
 The Answer (1995; SPV) (nyutgjeven annan versjon av 'A' med ekstra spor)
 Hannover Sessions (1996; Pseudonym) 
 Dangerous Game (1997; Chinebridge) (nyutgjeving av 'The Answer')
 Chronology (2002; Delicious) (studio album med nyinnspelingar av Sweet-songar)
 Sweetlife (2002; Delicious) 
 New York Connection (2012) (studioalbum med coversongar)
 The Hits (2012) (studioalbum med nyinnspelingar av Sweet-songar og «Let It Snow» som løynd bonusspor. 

Konsert
 Live at the Marquee (1989; SPV/Maze) 
 Alive and Giggin'! (1995; Pseudonym)
 Glitz, Blitz & Hitz (1996; CNR) 
 Sweet Fanny Adams Revisited (2012) 
 Desolation Boulevard Revisited (2012)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andy Scott (guitarist)» frå ,  den 1. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Andy Scott si personlege side
 Andy Scott's Sweet

Walisiske rockegitaristar
Sologitaristar
Folk frå Wrexham
The Sweet-medlemmar
Glamrock-musikarar
HEC Paris

HEC Paris (HEC School of Management) er den største handelshøgskulen i Europa. 

HEC Paris held til i Jouy-en-Josas og Paris, men har òg regionale studiestader i Doha og Abidjan.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Universitet og høgskular i Frankrike
Paris
Skipingar i 1881
Mick Tucker

Michael Thomas Tucker () var ein engelsk musikar, mest kjend som trommeslagar og korvokalist i glamrock- og hardrockbandet Sweet.

Han var med å skipe bandet Sweetshop i januar 1968 i lag med Steve Priest, Brian Connolly og Frank Torpey, som seinare vart erstatta av Mick Stewart, som så til slutt vart etterfølgd av Andy Scott. «Sweetshop» forkorta namnet sitt til «The Sweet» i 1968. Han var medlem av bandet fram til det vart oppløyst i 1982. 

Tucker døydde 14. februar 2002 i Welwyn Garden City i Hertfordshire frå leukemi, 54 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mick Tucker» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske rocketrommeslagarar
Glamrock-musikarar
Folk frå Harlesden
The Sweet-medlemmar
Musikarar frå London
Døde av leukemi
Phil Wainman

Philip Neil Wainman () er ein engelsk plateprodusent og låtskrivar, som hovudsakleg var aktiv i 1970-åra. Han er kjend for arbeidet sitt med Sweet, XTC, Dollar, Mud og Bay City Rollers. Den største suksessen hans var derimot som produsent på innspelinga av «I Don't Like Mondays» av The Boomtown Rats, skriven av Bob Geldof og arrangert av Fiachra Trench.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Phil Wainman» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske plateprodusentar
Engelske låtskrivarar
Engelske trommeslagarar
Musikarar frå London
Pip Williams

Philip Malcolm «Pip» Williams () er ein engelsk plateprodusent, arrangør og gitarist, mest kjend som produsent av album for Status Quo og The Moody Blues og for oversyn av orkesterdelane og orkesterarrangementa for det finske metal-bandet Nightwish.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pip Williams» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske plateprodusentar
Tilsette ved University of West London
Folk frå Hillingdon
Engelske popgitaristar
Engelske gitaristar
Status Quo
Engelske studiomusikarar
Fiachra Trench

Fiachra Terence Wilbrah Trench () er ein irsk musikar og komponist frå Drogheda i County Louth i Irland.

I 1972 produserte han og spelte klaverinstrument på If-albumet Waterfall, i tillegg til debutalbumet til Solid Gold Cadillac. I 1973 spelte han piano på If-albumet Double Diamond.

Han og låtskrivarpartnaren hans i 1980-åra, Ian Levine, skreiv og produserte somme populære Hi-NRG-hittar for Miquel Brown, Barbara Pennington og Evelyn Thomas.  Han laga strykearrangement på Boomtown Rats-hitten «I Don't Like Mondays» og «Fairytale of New York» av The Pogues. Andre artistar han har arbeidd med Van Morrison, Elvis Costello, Art Garfunkel, Sinéad O'Connor, The Corrs, Phil Lynott, Sweet, Joan Armatrading og Paul McCartney. Han lærte den avdøde kona til McCartney, Linda, å spele piano. I 1996 var han dirigent på det franske bidraget i Eurovision Song Contest, «Diwanit bugale», komponert og framført av Dan Ar Braz.

Han har komponert musikk for filmar som Pearl Harbor, The Boxer, The Tailor of Panama og The Ring.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fiachra Trench» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Irske filmmusikkomponistar
Irske låtskrivarar
Folk frå Drogheda
If-medlemmar
Solid Gold Cadillac-medlemmar
Eurovision Song Contest-dirigentar
The Sweet's Biggest Hits

The Sweet's Biggest Hits er eit samlealbum av det engelske rockebandet Sweet.

Albumet kom ut trass i at Sweet berre hadde gjeve ut eitt og eit halvt studioalbum til då og bestod hovudsakleg av singlar dei hadde gjeve ut dei føregåande åra.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Sweet's Biggest Hits» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

The Sweet-album
Samlealbum frå 1972
Album produserte av Phil Wainman
RCA Records-album
Bell Records-album
The Sweet av The Sweet

The Sweet er eit samlealbum gjeve ut som debutalbumet til Sweet i USA og Canada, i staden for det britiske albumet Funny How Sweet Co-Co Can Be frå 1971. Det andre studioalbumet deira, Sweet Fanny Adams, kom heller ikkje ut i USA, men songar frå dette og det tredje albumet deira, Desolation Boulevard, vart kombinert til ein amerikansk versjon av albumet. 

Dette albumet bestod hovudsakleg av singlar og B-sider gjevne ut i Storbritannia og Europa i 1972 og 1973. Ein av singlane, «Little Willy», var den første og største hitten til Sweet i USA. Singlane «Wig-Wam Bam», «Hell Raiser» og «Block Buster» var òg på albumet. Albumet selde ikkje godt og nådde berre 191. plassen på Billboard 200.

Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Brian Connolly, Steve Priest, Andy Scott og Mick Tucker utanom der andre er nemnde.

Den amerikanske CD-utgåva av dette albumet inneheld konsertopptak av songen «Need a Lot of Lovin'» i staden for studioutgåva, visstnok som ein feil. Studioutgåva var berre tilgjengeleg som B-side av singelen «Block Buster» og kom ut i 2005 på Sweet Fanny Adams.

Medverkande
Brian Connolly - solovokal
Steve Priest - bass, vokal
Andy Scott - gitar, vokal, synthesizer
Mick Tucker - trommer, vokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Sweet (album)» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

The Sweet-album
Album produserte av Phil Wainman
Samlealbum frå 1973
Bell Records-album
Little Willy

«Little Willy» er ein song skriven av låtskrivarane Nicky Chinn og Mike Chapman og framført av det britiske glamrockbandet The Sweet, gjeve ut i 1972 som ein singel utan album i Storbritannia, der han nådde fjerdeplassen på singellista. Han kom ut i USA i september 1972 og var med på debutalbumet deira i USA, The Sweet. Han vart den største hitten deira i USA og nådde tredjeplassen på Billboard Hot 100. Billboard rangerte songen på 18. plassen for heile 1973.

I ei seinare melding av glitterrock skreiv Bomp! at sjølv om rockeskribentane nesten alle «hata songen», vart han ein salssuksess og «var med å lansere  glitterrock-formelen».

«Little Willy» vart mykje nytta i pilotepisoden av fjernsynsserien Life on Mars.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Medverkande

«Little Willy» 
Brian Connolly - solovokal
Andy Scott - korvokal
Steve Priest - korvokal
Mick Tucker - korvokal
Pip Williams - gitar
John Roberts - bassgitar
Phil Wainman - trommer, timbales

«Man from Mecca» 
Brian Connolly - solovokal
Andy Scott - korvokal, gitar
Steve Priest - korvokal, bassgitar
Mick Tucker - korvokal, trommer

Coverversjonar 
Den finske songaren Kirka song ein finsk versjon kalla «Pikku veli».
Poison spelte inn ein versjon av «Little Willy» som opningssporet på coveralbumet deira Poison'd! i 2007.
Bob Rivers spelte inn ein parodi av songen kalla «Little Billy's Willy», om president Bill Clinton og Lewinsky-skandalen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Little Willy» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 

The Sweet-songar
Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Tyggegummipop-songar
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Danmark
Songar skrivne av Mike Chapman
Songar skrivne av Nicky Chinn
Songar produserte av Phil Wainman
RCA Records-singlar
Poison-songar
Britiske power pop-songar
Block Buster!

«Block Buster!» (stundom oppført som «Blockbuster!») er ein song frå 1973 av Sweet. Songen er skriven av Nicky Chinn og Mike Chapman, og produsert av Phil Wainman, og var den einaste singelen deira som gjekk til topps på den britiske singellista. Songen kom ut i januar 1973 og låg fem veker på toppen av UK Singles Chart, og gjekk òg til topps i Nederland, Tyskland, Austerrike og Irland, og nådde tredjeplassen i Finland, Sveits, Danmark og Noreg. Utafor Europa gjekk songen til topps i New Zealand, nådde 29. plassen i Australia og 73. plassen på amerikanske Billboard Hot 100.

Songen består av eit Muddy Waters-inspirert bluesriff som minner om ein song av ein annan artist som var på RCA på denne tida, David Bowie sin «The Jean Genie», som kom ut kort tid før. Alle partar meinte det var tilfeldig.

Det vart kontroversar då bandet framførte songen på det britiske fjernsynsprogrammet Top of the Pops den 25. desember 1973 då bassisten Steve Priest gjekk kledd med Hitler-bart, uniform og hakekross på eit armband på armen.

I 2007 vart songen nytta i filmen Hot Fuzz.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Block Buster!» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1973
Songar frå 1973
The Sweet-songar
Nummer-ein-singlar i Nederland
Nummer-ein-singlar i Irland
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Nummer-ein-singlar i Austerrike
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar skrivne av Mike Chapman
Songar skrivne av Nicky Chinn
Songar produserte av Phil Wainman
RCA Records-singlar
Glamrock-songar
Wig-Wam Bam

«Wig-Wam Bam» er ein song av det britiske glamrockbandet The Sweet, skriven av låtskrivarane Nicky Chinn og Mike Chapman, og gjeven ut på singel i september 1972. Det var den første Sweet-singelen der bandmedlemmane faktisk spelte instrument, sidan produsenten Phil Wainman på trommer, og studiomusikarane John Roberts og Pip Williams (seinare produsent for Status Quo) på bass og gitar, spelte på dei tidlegare singlane deira. 

Teksten på songen var inspirert av Henry Longfellow-diktet Hiawatha frå 1855. Diktet fortel soga om den amerikanske indianaren Hiawatha og kjærasten Minnehaha. Teksten refererer òg til Running Bear og kjærasten Little White Dove, to karakterar frå songen «Running Bear» frå 1959 av av Jiles Perry Richardson.

Songen var ein ny stil for bandet, og vert ofte rekna som den første glamrocksingelen deira. Det var òg den første Sweet-singelen der bassisten Steve Priest song somme partar på solovokal: «try a little touch, try a little too much» i refrenget. Dette vart sidan ein viktig del av stilen til Sweet og på dei fleste av dei seinare singlane sine brukte dei denne teknikken. Etter at songen vart ein hit, byrja Sweet å bruke glam-imaget og byrja å gå med glitter, indianske klede og sminke.

Medverkande
Brian Connolly - solovokal
Steve Priest - bassgitar, korvokal, solovokal
Andy Scott - gitar, korvokal
Mick Tucker - trommer, korvokal

Salslister
Songen nådde fjerdeplassen på den britiske singellista i september September 1972.

Andre versjonar 
I 1986 vart ein versjon av det engelske popbandet Black Lace gjeven ut på singel og nådde 63. plassen på den britiske singellista. 
I 1989 vart ein versjon av den engelske popartisten Damian gjeven ut på singel og nådde 49. plassen på den britiske singellista. 
I 2000 spelte det kvinnelege rockebandet The Donnas inn ein versjon (med annan tekst og ingen referansar til Hiwawatha) for samleplatene  Runnin' on Fumes!/The Gearhead Magazine Singles Compilation og Blockbuster: A 70's Glitter Glam Rock Experience.  Han kom ut på singel i 2002. 
I 2010 spelte det kvinnelege finske hardrockbandet Barbe-Q Barbies ut songen på albumet All over You.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wig-Wam Bam» frå ,  den 2. oktober 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1972
Singlar frå 1972
The Sweet-songar
Songar om urfolk
Songar skrivne av Mike Chapman
Songar skrivne av Nicky Chinn
Songar produserte av Phil Wainman
RCA Records-singlar
Hookhalvøya

Hookhalvøya er ei halvøy i County Wexford i Republikken Irland. Det har vore inngangsport til Søraus-Irland for fleire bølgjer av innflyttarar, som vikingar, anglo-normannarar og engelskmenn.

Sjå òg
 Hook Head
 Hook Lighthouse
 Fethard-on-Sea
 Duncannon
 Loftus Hall

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Hook Peninsula» frå ,  den 2. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff 

 Nettstad for Hook Peninsula
 Turisme på Søraust-Irland 

Wexford
Nes på Irland
Fyr på Irland
Andrea Chénier

Andrea Chénier er ein verismo-opera på fire akter skriven av den italienske komponisten Umberto Giordano, med libretto av Luigi Illica.

Handlinga går føre seg i og rundt Paris under den franske revolusjonen og det tilhøyrande skrekkveldet. Hovudtemaet er livet til den franske diktaren André Chénier som blei giljotinert i 1794, berre 31 år gammal. Handlinga er mest fiksjon og rører i liten grad kjende faktum om diktaren.

Operaen kom til i åra 1894–1895. Illica skreiv opphavleg librettoen for komponisten Alberto Franchetti, men han valde å seia han frå seg til fordel for Giordano.

Andrea Chénier blei uroppført 28. mars 1896 på Teatro alla Scala i Milano. Same året følgde oppføringar i New York. Librettoen blei raskt omsett til tysk, og denne versjonen blei oppført 28. januar 1897 i Wrocław og 5. februar 1897 i Hamburg under leiing av Gustav Mahler. Fram til 1909 blei Andrea Chénier omsett til ei rekkje språk, som fransk, tsjekkisk, ungarsk, svensk og engelsk.

 Ariar

 Un dì all'azzurro spazio (Chénier, 1. akt)
 Vivere in fretta (Bersi, 2. akt)
 Eravate possente (Maddalena, 2. akt)
 Son la vecchia Madelon (Madelon, 3. akt)
 La mamma morta (Maddalena, 3. akt)
 Nemico della patria (Gérard, 3. akt)
 Come un bel dì di Maggio (Chénier, 4. akt)

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Andrea Chénier» frå ,  den 2. oktober 2021.

Litteratur 

 Rudolf Kloiber, Wulf Konold, Robert Maschka: Handbuch der Oper, 9. Auflage. Bärenreiter, Kassel 2002, ISBN 3-7618-1605-7.

Bakgrunnsstoff 

 Stephen L. Parker: Synopsis, Stanford University 1996
Italienskspråklege operaer
Galina Visjnevskaja

Galina Pavlovna Visjnevskaja () var ein russisk sopran.

Liv og karriere 
Visjnevskaja scenedebuterte i Leningrad i 1944, men gjennombrotet kom på Bolsjojteateret i 1952 med rolla som Leonore i Fidelio. Året etter fekk ho fast engasjement på Bolsjoj. I 1961 debuterte ho ved Metropolitan Opera i New York med tittelrolla i Aïda av Giuseppe Verdi, og året etter song ho same rolle ved Royal Opera House. Ho debuterte ved La Scala i 1964.

I 1960- og 1970-åra opptredde ho i både lyriske (Liù i Turandot) og dramatiske (Tosca i Tosca) roller.

Visjnevskaja var gift med cellisten Mstislav Rostropovitsj til han døydde i 2007. Dei opptredde ofte saman på scena, der han akkompagnerte henne på piano. Dei støtta Aleksandr Solzjenitsyn, og fekk etter søknad løyve til å forlata Sovjetunionen i 1974. Dei sovjetiske styresmaktene tok frå dei statsborgarskapet i 1978, men den russiske regjeringa omgjorde avgjerda i 1990 og dei vende attende til Russland same år.

Den siste sceneopptredenen til Visjnevskaja var på  Parisaroperaen i 1982 som Tatjana i Eugen Onegin. To år seinare gav ho ut ein sjølvbiografi, Galina: En russisk fortelling, der ho blant anna fortalde korleis KGB og dei sovjetiske styresmaktene forfølgde dei i 1970-åra. I 2002 opna ho operaskulen Galina Visjnevskaja Operasenter i Moskva.

Visjnevskaja døydde 11. desember 2012, 86 år gammal.

Innspelingar 
Ho gjorde ei rekkje innspelingar, blant anna som Marina i   Boris Godunov av Musorgskij (1970 og 1987),  Dødens sanger og danser (1961 og 1976), War Requiem av Britten (med sir Peter Pears og Dietrich Fischer-Dieskau, dirigert av komponisten; 1963) og The Poet's Echo (1968), Tosca av Puccini  (1976), Eugen Onegin (1956 og 1970), Spardame (med Regina Resnik, 1976) og Iolanta (med Nicolai Gedda, 1984) av Tsjajkovskij, Krig og fred av Prokofiev (1986) og Lady Macbeth fra Mtsenskdistriktet av Sjostakovitsj (1978).

Ry 
Visjnevskaja blei – saman med Irina Arkhipova – rekna som den største sovjetiske operasongarinna i sin generasjon. Dmitrij Sjostakovitsj skreiv sopranstemma i sin 14. symfoni med tanke på Visjnevskaja, det same gjorde Benjamin Britten  med sopranstemma i War Requiem.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Galina Pavlovna Visjnevskaja» frå ,  den 2. oktober 2021.

Litteratur 

 Galina Wischnewskaja: Galina. Erinnerungen einer Primadonna, Pip, München 1993, ISBN 978-3-492-28243-7 (sjølvbiografi i tysk omsetjing)
 Karl Josef Kutsch; Leo Riemens: Großes Sängerlexikon. Dritne Auflage, Berlin 2000, S. 26055ff

Folk frå St. Petersburg
Russiske operasongarar