alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
VM i alpine greiner 1989

Den 30. verdsmeisterskapen i alpine greiner vart avvikla i tida 29. januar til 13. februar 1989 i Vail i delstaten Colorado i USA.

Menn

Slalåm 

Dato: 12. februar 
Løypelengd: 480 m, høgdeskilnad: 207 m

Storslalåm 

Dato: 9. februar 
Løypelengd: 1450 m, høgdeskilnad: 372 m

Super-G 

Dato: 8. februar 
Løypelengd: 2234 m, høgdeskilnad: 598 m

Utfor 

Dato: 6. februar 
Løypelengd: 3480 m, høgdeskilnad: 853 m

Kombinasjon 

Dato: 3. februar (utfor) 30. januar (slalåm)
Utfor: Løypelengd: 3339 m, høgdeskilnad: 801 m
Slalåm: Høgdeskilnad: 180 m

Kvinner

Slalåm 

Dato: 7. februar 
Løypelengd: 480 m, høgdeskilnad: 180 m

Storslalåm 

Dato: 11. februar 
Løypelengd: 1400 m, høgdeskilnad: 338 m

Super-G 

Dato: 8. februar 
Løypelengd: 1671 m, høgdeskilnad: 478 m

Utfor 

Dato: 5. februar 
Løypelengd: 2591 m, høgdeskilnad: 667 m

Kombinasjon 

Dato: 29. januar (slalåm)2. februar (utfor) 
Slalåm: Høgdeskilnad: 159 m
Utfor: Løypelengd: 2234 m, høgdeskilnad: 598 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alpine Skiweltmeisterschaft 1989» frå ,  den 14. januar 2015.  

Alpint
Verdsmeisterskapar
Sport i 1989
Günther Mader

Günther Mader () er ein austerriksk tidlegare alpin skirennar frå Matrei am Brenner i Tirol som vart nummer to i verdscupen i alpine greiner både i 1995 og 1996. I tida 1987-97 sikra han seg seks VM-medaljar og ein OL-medalje; seks i bronse og ein i sølv.

Aktiv
Gjennom tolv sesongar, 1986 til 1997, vann Mader 14 renn i verdscupen. Han vann, som ein av få utøvarar, verdscuptevlingar i alle fem øvingane. Flest sigrar tok han, seks i talet, i super-G. Men det var FIS-pokalen 1990 i storslalåm og ein kombinasjonspokal han opplevde som sine største triumfar.

Mader vann sølvmedaljen i slalåm ved VM i alpine greiner 1987 i Crans-Montana, einast Frank Wörndl frå Vest-Tyskland rann fortare. I same meisterskapen tok Mader den fyrste av tre strake VM-bronsar i kombinasjon, den fjerde kom i VM 1996. Tidlegare hadde han vunne bronsemedaljen i utfor under Vinter-OL 1992 i Albertville, og seinare tok han ein bronsemedalje også i super-G, då i VM i alpine greiner 1997.

Straks etter sesongslutt våren 1998 vart Mader råka av eit hjerneslag. Etter langvarig opptrening tok han seg arbeid for eit skiutstyrsfirma.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Günther Mader» frå ,  den 14. januar 2015.  
 

Austerrikske alpinistar
Deltakarar under vinter-OL 1988
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
There'll Be Some Changes Made

«There'll Be Some Changes Made» er ein popsong med musikk av Benton Overstreet og tekst av Billy Higgins, publisert i 1921. Songen er ein jazzstandard det er gjort mange innspelingar av. 

Chet Atkins og Mark Knopfler spelte inn ein parodiversjon av songen i 1990 med referansar til Dire Straits-songen «Money for Nothing», særleg linja «Money for nothin' and chicks for free».

Referansar i popkulturen
 I filmen Slaughterhouse-Five, syng ein kvartett songen då flyet Billy Pilgrim reiser i kjem ut av kontroll og styrtar. 
 Barbara Feldon syng songen i ein episode av Get Smart frå 1966 kalla «Casablanca».
 Ann Reinking syng songen til Roy Scheider i ein av fantasisekvensane på sjukehuset i filmen All That Jazz i 1979, regissert av Bob Fosse. 
 I 2012 var versjonen til Kathy Brier nytta i ein episode i sesong 3 av Boardwalk Empire.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «There'll Be Some Changes Made» frå ,  den 15. januar 2015 og 15. desember 2016. 
'' oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1921
Jazzstandardar
I'll See You in My Dreams

«I'll See You in My Dreams» er ein populær song skriven av Isham Jones med tekst av Gus Kahn, først publisert i 1924. Han vart opphavleg spelt inn av Isham Jones and the Ray Miller Orchestra, og låg 16 veker inne på salslista i USA i 1925, sju av dei på toppen av lista.

Songen vart vald som tittelsongen for filmen I'll See You in My Dreams, ein musikalsk biografi om Kahn. Populære innspelingar vart gjort av mange leiande artistar, som Marion Harris (1924), Cliff Edwards, Louis Armstrong, Pat Boone, Doris Day, Ella Fitzgerald, Mario Lanza, Tony Martin, Anita O'Day, The Platters, Ezio Pinza, Sue Raney, Jerry Lee Lewis (1958, instrumental) og Andy Williams.  Ein «Texas Swing»-versjon av songen vart spelt inn av Bob Wills and his Texas Playboys.

Songen vart òg spelt av Django Reinhardt og Quintette du Hot Club de France, og inspirerte Merle Travis til å spele han inn som ein gitarinstrumental. Mange andre gitaristar, som Chet Atkins og [Thom Bresh] følgde etter Merle.

Songen vart nytta i filmen Kitty Foyle i 1940, som Ginger Rogers vann sin einaste Oscarpris for for beste kvinnelege birolle. Han vart spelt av Mario Lanza på hans Coca-Cola Show i 1951-2.

Andre som har spelt inn songen er mellom anna The Bachelors, Ron Goodwin and His Orchestra, the Pearls, Eddie Cochran, Mark Knopfler og Chet Atkins, Joe Brown, Moonspell, Ingrid Michaelson og Melinda Schneider.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I'll See You in My Dreams» frå ,  den 15. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1924
Songar med tekst av Gus Kahn
Songar med musikk av Isham Jones
Eddie Cochran-songar
Mark Knopfler-songar
Chet Atkins-songar
Merle Travis-songar
Django Reinhardt-songar
Louis Armstrong-songar
Doris Day-songar
Pat Boone-songar
Ella Fitzgerald-songar
Tony Martin-songar
The Platters-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Fidesz

Fidesz - Ungarsk borgarunionen (ungarsk: Fidesz – Magyar Polgári Szövetség) er eit nasjonalkonservativt og kristelegdemokratisk parti i Ungarn, skipa 30. mars 1988. Partileiaren Viktor Orbán er sidan 2010 statsminister i Ungarn.

Partiet sat i regjeringsposisjon 1998-2002. Etter to tapte val oppnådde Fidesz ved valet i 2010 heile 52,3 prosent av røystene og heile 263 mandat (av 386) i parlamentet (Országgyűlés). Fidesz har dermed to tredjedels majoritet i parlamentet og kan såleis på eiga hand endre konstitusjonen for landet.

Fidesz var frå byrjinga eit liberalt ungdomsparti, tilslutta den liberale internasjonalen. Frå 1994 la partiet seg på ei meir konservativ linje. I dag er Fidesz medlem av Europeisk folkepartiet (EPP).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fidesz - Ungerska medborgarunionen» frå ,  den 15. januar 2015.  

Ungarske politiske parti
Nasjonalkonservative parti
Nasjonalistiske parti
Høgreparti
Skipingar i 1988
Den norske Creditbank

Den norske Creditbank (DnC) var ein norsk forretningsbank som vart skipa 1. oktober 1857 med hovudkontor i Oslo (Christiania), og etter ymse fusjonar danna mykje av grunnlaget for den noverande finansinstitusjonen DNB ASA.

På 1960- og 1970-talet kjøpte eller slo Den norske Creditbank seg saman med mange lokale og regionale banker i Noreg, inklusive  Odda By- og Bygdebank (1964), Porsgrunds Ørebank (1964), Røkens Bank (1964), Oplandske Kreditbank (1966), Horten og Omegns Privatbank (1970), Privatbanken i Sandefjord (1970), Østfold Privatbank (1970), Finnmarkens Privatbank (1973), Haugesunds Forretningsbank (1973) og Opplandsbanken (1980). I april 1990 vart Den norske Creditbank og Bergen Bank slegne saman som Den norske Bank, som seinare vart til DNB ASA.

Bygningen som hysa hovudkontoret til Den norske Creditbank vart oppført 1923–26 etter teikningar av arkitekt Kristian Biong saman med arkitektane Carl Michalsen, Einar Smith og Eystein Michalsen. Kristian Biong fekk i 1928 Houens fonds diplom for denne bygningen.

Litteratur 
Einar Lie: Den norske Creditbank 1982-1990. En storbank i vekst og krise. Universitetsforlaget 1998. ISBN 82-00-12754-0

Tidlegare norske bankar
Skipingar i 1857
Nedleggingar i 1990
Chet Atkins

Chester Burton «Chet» Atkins () var ein amerikansk gitarist, stundom songar og plateprodusent. I lag med Owen Bradley, skapte ein glattare countrystil som vart kjend som Nashville sound, som var medverkande til at country vart populært hos pop-publikummet.

Den plukkande gitarstilen til Atkins var inspirert av Merle Travis. Andre store inspirasjonskjelder var Django Reinhardt, George Barnes, Les Paul og seinare Jerry Reed. Stilen hans førte til fans og beundrarar både innafor og utafor countrymiljøet, både i USA og internasjonalt. Atkins produserte plater for The Browns, Hank Snow, Porter Wagoner, Norma Jean, Dolly Parton, Dottie West, Perry Como, Elvis Presley, The Everly Brothers, Eddy Arnold, Don Gibson, Jim Reeves, Jerry Reed, Skeeter Davis, Waylon Jennings og mange andre.

Atkins fekk i alt 14 Grammy-prisar, i tillegg til Grammy Lifetime Achievement Award, ni prisar som årets instrumentalartist hos Country Music Association, og han vart innlemma i Rock & Roll Hall of Fame, Country Music Hall of Fame and Museum og Musicians Hall of Fame and Museum. I november 2011 rangerte musikkmagasinet Rolling Stone Atkins som den 21. beste gitaristen gjennom tidene.

Påverknad 

I Noreg er Øystein Sunde, Claes Neeb og Lars Håvard Haugen blant kjende gitaristar som har lete seg påverka av Atkins.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chet Atkins» frå ,  den 15. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Chet Atkins hos  Country Music Hall of Fame 
[ Allmusic entry for Chet Atkins]

USA-amerikanske klassiske gitaristar
USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske folkegitaristar
USA-amerikanske jazzgitaristar
USA-amerikanske musikkindustrisjefar
USA-amerikanske plateprodusentar
Døde av kreft
Fingerstilgitaristar
Grammy-vinnarar
Grammy Lifetime Achievement Award
Country Music Hall of Fame
Rock and Roll Hall of Fame
Million Dollar Band-medlemmar
Grand Ole Opry-medlemmar
Musikarar frå Tennessee
Folk frå Knoxville i Tennessee
Musikarar frå Appalachia
Countrymusikarar frå Tennessee
Bergens Privatbank

Bergens Privatbank var ein norsk forretningsbank som var skipa i 1855 i Bergen, og som i 1975 vart slegen saman med Bergens Kreditbank (skipa 1928 som avløysing av den tidlegare Bergens Kreditbank frå 1876) til Bergen Bank. Denne banken var tredje største banken i Noreg då han i 1990 vart slege saman med Den norske Creditbank (DnC) til Den norske Bank (DnB), som med tida vart til den noverande DNB.

Kjelder 

Tidlegare norske bankar
Tidlegare føretak i Bergen
Skipingar i 1855
Nedleggingar i 1975
Larrie Londin

Ralph Gallant, betre kjend under scenenamnet Larrie Londin (), var ein USA-amerikansk trommeslagar og studiomusikar.

Han vart i tidleg alder medlem av The Headliners, i lag med broren Lonnie på bass, og vart det første kvite bandet som fekk kontrakt med Motown. Hos Motown byrja Lodin ein karriere som studiomusikarar og spelte på innspelingar av The Supremes, Marvin Gaye, The Temptations og Jr. Walker & the All Stars.  Etter perioden hos Motown spelte Londin i bandet i fjernsynsshowet til Tennessee Ernie Ford. Han flytta til Nashville i 1969 og vart ein av dei fremste studiotrommeslagarane der.  

Londin arbeidde med Elvis Presley både i studio og på konsertar, mellom anna dei to siste konsertane Elvis heldt før han døydde. Andre artistar han spelte med var The Cherry Bombs for Rodney Crowell, Emmylou Harris, Diana Ross, The Supremes, The Temptations, The Four Tops, Martha Reeves, The Vandellas, Smokey Robinson, Joe Tex, Wilson Pickett, Lionel Richie, Jerry Lee Lewis, Boots Randolph, Charlie Pride, Randy Travis, Porter Wagoner, Dolly Parton, B.B. King, Albert Lee, Larry Carlton, Lee Ritenour, England Dan & John Ford Coley, Bobby Bare, Merle Haggard, Hank Snow, Jerry Reed, Rosanne Cash, Al Green, Don Francisco, Dan Fogelberg, Reba McEntire, KT Oslin, Vince Gill, Ricky Skaggs, Hank Williams jr., Chet Atkins, Ronnie Milsap, Dan Hill, Fosterchild, Journey og Steve Perry. I åra før han døydde var han i studio og turnerte med the Everly Brothers.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Larrie Londin» frå ,  den 15. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Folk frå Norfolk
Musikarar frå Virginia
Journey-medlemmar
USA-amerikanske countrytrommeslagarar
USA-amerikanske studiomusikarar
The Notorious Cherry Bombs-medlemmar
Steve Wariner

Steven Noel «Steve» Wariner () er ein USA-amerikansk countrysongar, låtskrivar og gitarist. Han har gjeve ut 18 studioalbum, inkludert seks for MCA Records, og tre kvar på RCA Nashville, Arista Records og Capitol Nashville. Han har òg gjeve ut meir enn femti singlar som har nådd countrylista i USA, inkludert ti førsteplassar: «All Roads Lead to You», «Some Fools Never Learn», «You Can Dream of Me», «Life's Highway», «Small Town Girl», «The Weekend», «Lynda», «Where Did I Go Wrong», «I Got Dreams» og «What If I Said», ein duett med Anita Cochran frå albumet hennar Back to You. Tre av studioalbuma hans har seld til gull i USA for 500 000 selde eksemplar i USA.

I tillegg til å skrive dei fleste av sine eigne songar, har Wariner skrive songar for mange andre artistar, mellom anna store hittar for Clint Black og Garth Brooks, og singlar for Bryan White og Keith Urban. Andre artistar han har arbeidd med er mellom andre Nicolette Larson, Glen Campbell, Mark O'Connor, Asleep at the Wheel og Brad Paisley. Wariner har vunne fire Grammy-prisar. Wariner vart medlem av Grand Ole Opry i 1996 og vart innlemma i Music City Walk of Fame i Nashville i 2008, og Kentucky Music Hall of Fame i 2011.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Wariner» frå ,  den 15. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell fanside
 Biografi på Grand Ole Opry 
 Tom Redmond - Working with Chet Atkins - eit intervju med Steve Wariner

USA-amerikanske countrygitaristar
USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songarar
Resonatorgitaristar
Grammy-vinnarar
Grand Ole Opry-medlemmar
Musikarar frå Indiana
Folk frå Noblesville i Indiana
Countrymusikarar frå Indiana
VM i alpine greiner 1987

Den 29. verdsmeisterskapen i alpine greiner vart avvikla i tida 27. januar til 8. februar 1987 i Crans-Montana i kantonen Valais i Sveits.

For fyrste gong vart det tevla i ti øvingar. Super-G-øvinga stod på VM-programmet for fyrste gong, den kom i tillegg til dei tradisjonelle øvingane; slalåm, storslalåm og utfor, samt den alpine kombinasjonen.

Sveitsaren Pirmin Zurbriggen vann to gullmedaljar og like mange sølvmedaljar, også hans landskvinner Maria Walliser og Erika Hess vann to gullmedaljar. I alt stakk Sveits av garde med åtte av dei ti gullmedaljane som vart utdelt i meisterskapen.

Menn

Slalåm 

Dato: 8. februar 
Høgdeskilnad: 217 m

Storslalåm 

Dato: 4. februar 
Høgdeskilnad: 389 m

Super-G 

Dato: 2. februar 
Løypelengd: 1553 m, høgdeskilnad: 514 m

Utfor 

Dato: 31. januar 
Løypelengd: 3670 m, høgdeskilnad: 981 m

Kombinasjon 

Dato: 27. januar (slalåm), 1. februar (utfor) 
Utfor: Løypelengd: 3070 m, høgdeskilnad: 825 m
Slalåm: Høgdeskilnad: 189 m

Kvinner

Slalåm 

Dato: 7. februar 
Høgdeskilnad: 175 m

Storslalåm 

Dato: 5. februar 
Høgdeskilnad: 349 m

Super-G 

Dato: 3. februar 
Løypelengd: 1435 m, høgdeskilnad: 459 m

Utfor 

Dato: 1. februar 
Løypelengd: 2550 m, høgdeskilnad: 665 m

Kombinasjon 

Dato: 29. januar (slalåm), 30. januar (utfor) 
Utfor: Løypelengd: 2032 m, høgdeskilnad: 571 m
Slalåm: 151 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alpine Skiweltmeisterschaft 1987» frå ,  den 15. januar 2015.  
 

Alpint
Verdsmeisterskapar
Sport i 1987
Floyd Cramer

Floyd Cramer () var ein amerikansk pianist som var ein av skaparane av «Nashville sound» innan country. Han var kjend for «slip note»-stilen sin, der ein falsk tone glir over på den korrekte tonen. Stilen vart typisk for den poporienterte Nashville-stilen innan country seint i 1950- og tidleg i 1960-åra.

Biografi
Etter ein barndom i Arkansas, flytta Cramer attende til Louisiana, der han var fødd i 1951. Han byrja å dukke opp på radioprogrammet The Louisiana Hayride, der han spelte i lag med artistar som Jim Reeves, Faron Young, Webb Pierce og, på debuten hans, Elvis Presley.

Cramer spelte inn nokre få solosinglar i 1953, men det viktigaste arbeidet hans tidleg i 1950-åra var som studiomusikar, der han først møtte Chet Atkins, som oppfordra han til å flytte til Nashville, noko han gjorde i 1955. Han vart då med Atkins som huspianist ved RCA Records og byrja å utvikle det som etter kvart vart rekna som Nashville sound, ein stil som tok bort element knytte til tradisjonell country og honky tonk til fordel for ein meir polert stil, som høvde for pop-publikumet. Med Atkins som produsent, byrja Cramer å perfeksjonere den unike stilen sin, med ein metode som ikkje er ulik gitar-plukking, der han slår ein tangent og så glir fingeren over på den neste, noko som skapar ein blå, einsam stil. Under Atkins, spelte Cramer på hundrevis av innspelingar, inkludert mange for Presley, som «Heartbreak Hotel».

I 1957 gav Cramer ut den første soloplata si, That Honky-Tonk Piano, og året etter fekk han ein liten pophit med «Flip, Flop and Bop». Sidan solokarrieren hans kom i andre rekkje etter studioarbeidet hans, spelte han berre sporadisk musikk inn på eiga hand, men i 1960 fekk han ein stor country- og pophit med den sjølvskrivne instrumentalen «Last Date». Oppfølgjaren, ein cover av Bob Wills sin «San Antonio Rose», nådde topp 10 på begge listene. Han gav òg album mellom 1960 og 1962, med Hello Blues, etterfølgd av Last Date og I Remember Hank Williams.

Frå 1965 til 1974 gav Cramer kvart år ut eit Class Of...-album, ei samling av dei største hittane det året, spelt i hans eigen stil. I 1971 slo han seg saman med Atkins og saksofonisten Boots Randolph for albumet Chet, Floyd and Boots. I 1977 utforska Cramer moderne teknologi, og på albumet Keyboard Kick Band, spelte han fleire instrument, mellom anna ein synthesizer. I 1980 fekk han den siste store hitten sin, ein innspeling av kjenningsmelodien til fjernsynsserien Dallas. Det skjedde lite på 80-talet, men i 1988 gav Cramer ut tre album, Country Gold, Just Me and My Piano! og Special Songs of Love.

Diskografi

Album

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Floyd Cramer» frå ,  den 15. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Rockhall.com
 Spaceagepop.com
 
 Country Music Hall of Fame and Museum

USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske countrypianistar
Rock and Roll Hall of Fame
Folk frå Shreveport i Louisiana
Døde av lungekreft
Country Music Hall of Fame
Medlemmar av Country Music Association
Screenplaying

Screenplaying er ei samleplate av den britiske musikaren Mark Knopfler, gjeve ut 9. november 1993 av Vertigo Records internasjonalt og Warner Bros. Records i USA. Albumet inneheld songar som tidlegare var gjeven ut på filmmusikkalbuma Cal (1984), Last Exit to Brooklyn (1989), The Princess Bride (1987) og Local Hero (1983).

Mottaking

I meldinga si for AllMusic gav William Ruhlmann albumet fire og ei halv av fem stjerner, og skreiv, «Musikken minnar om dei rolegare delane av Dire Straits-songar: melodiske, lyriske og rørande».

Innhald

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Screenplaying» frå ,  den 15. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Screenplaying på den offisielle heimesida til Mark Knopfler
 
 
 
 

Samlealbum frå 1993
Album produserte av Mark Knopfler
Mark Knopfler-album
Vertigo Records-album
Warner Bros. Records-album
Sonny Landreth

Sonny Landreth () er ein USA-amerikansk bluesmusikar frå sørvest i Louisiana. Han er særleg kjend som slidegitarist. Han var fødd i Canton i Mississippi, og slo seg ned i Lafayette i Louisiana. 

Han har ein uvanleg gitarstil og har spelt på innspelingar av John Hiatt, Leslie West, Mountain og mange andre.

Biografi
Landreth byrja å spele gitar etter å ha spelt trompet i lengre tid. Den tidlegaste inspirasjonen hans kom frå Scotty Moore, gitaristen i bandet til Elvis Presley, men etter kvart lærte han seg å spele frå innspelingar av artistar og grupper som Chet Atkins og the Ventures. Som tenåring byrja Landreth å spele med vener i huset til foreldra. 

Etter den første profesjonelle konserten sin med trekkspelspelaren Clifton Chenier i 1970-åra (der han ei stund var den einaste kvite fyren i Red Beans & Rice Revue), sette Landreth ut på eiga hand, men ikkje før han hadde spelt inn to album for Blues Unlimited-etiketten i Crowley i Louisiana, Blues Attack i 1981 og Way Down i Louisiana i 1985. Det andre albumet vart lagt merke til av platebransjen i Nashville, som igjen førte til at han gjekk i studio og ut på turné med John Hiatt. Dette førte vidare til arbeid med John Mayall, som spelte inn Landreth sin «Congo Square». I nyare tid har han arbeidd med bandleiaren og pianisten Allen Toussaint.

Diskografi

Solo
 Blues Attack (1981)
 Way Down in Louisiana (1986)
 Outward Bound (1992)
 South of I-10 (1995)
 Crazy Cajun Recordings (1999) - innspelingar frå 1973 og 1977
 Prodigal Son: The Collection (2000) - innspelingar frå 1973 og 1977
 Levee Town (2000)
 The Road We're On (2003), nådde toppen av blueslista i USA.
 Grant Street (2005) - konsertopptak, nådde andreplassen på blueslista i USA.
 Sonny Landreth - Live At Jazz Fest 2007 (2007) - konsertopptak
 From the Reach (2008), nådde førsteplassen på blueslista i USA.
 Elemental Journey (2012), nådde fjerdeplassen på blueslista i USA.

Som studiomusikar
med Jimmy Buffett:
 «USS Zydecosmobile» og «Mademoiselle (Voulez-Vous Danser)» på Far Side of the World (2002)
 License to Chill (2004)
Live at Fenway Park (2005)
 Jimmy Buffett på Hoot (2006)
 Take the Weather With You (2006)

med John Hiatt:
 Slow Turning (1988)
 The Tiki Bar is Open (2001)
 Beneath This Gruff Exterior (2003)

med Eric Johnson:
 Up Close (2010) - songen  «Your Book»

med andre:
 «When The Levee Breaks» og «The Wrong Side» på Lay Your Burden Down av Buckwheat Zydeco
 «Then I'm Gonna Make Love To You» på Elliott Murphy sitt «Selling The Gold» 1995
 Eric Clapton's Crossroads Guitar Festival 2007
 Eric Clapton's Crossroads Guitar Festival 2010
 Mark Knopfler og Golden Heart (1996)
 Mark Knopfler og A Night In London (1996)
 Gov't Mule og 32/20 Blues
 Little Feat og Join The Band (2008)
 Alain Bashung og Osez Joséphine (1991)
 Alain Bashung's Chatterton (1994)
 «T-Bone Shuffle» på Roots av Johnny Winter (2011)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sonny Landreth» frå ,  den 15. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  

Folk frå Canton, Mississippi
Slidegitaristar
USA-amerikanske bluesgitaristar
Derek Bell

George Derek Fleetwood Bell, MBE () var ein irsk harpist, pianist, oboist, musikkforskar og komponist, mest kjend for å spele forskjellige instrument i The Chieftains. Han byrja først å spele harpe då han var i 30-åra. 

Sjølv om han var mest kjend som medlem av the Chieftains, omfatta karrieren til Derek Bell ei rekkje musikalske høgdepunkt innan både klassisk musikk og folkemusikk. Bell var kanskje den leiande irske harpisten i verda, og var med på å bringe instrumentet ut til eit breiare publikum internasjonalt. Bell byrja å spele harpe tidleg i 30-åra og vart med i the Chieftains i 1972. Med instrument som harpe, obo og dulcimer, utvida han den musikalske horisonten til gruppa, som på den tida hadde fått ein stor tilhengjarskare i England og frå midten av 1970-åra vart eit internasjonalt fenomen. Interessa hans for irsk musikk førte til at han skreiv arrangement av mange tradisjonelle irske folkesongar for ensemble av forskjellig storleik. Han har òg komponert mange klassiske verk, og arrangert andre frå forskjellige etniske kjelder, som ungarske og peruanske dansar, Tocatta Burlesca (ei innspeling der Bell speler åtte forskjellige instrument), to symfoniar og ein suite kalla The Violet Flame og mange verk for soloharpe og orkester. Bell sitt arbeid med den irske harpa har gjort at instrumentet har gått frå å vere nær utdøydd til eit mykje brukt folkeinstrument.

Solodiskografi (utanom The Chieftains)
Carolan's Receipt (1975)
Carolan's Favourite (1980)
Derek Bell Plays With Himself (1981)
Musical Ireland (1982)
Ancient Music For The Irish Harp (1989)
Mystic Harp (1996)
A Celtic Evening with Derek Bell (1997)
Mystic Harp (Volume II) (1999)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Derek Bell» frå ,  den 15. januar 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikarar frå Belfast
Komponistar frå 1900-talet
Elevar ved Royal College of Music
Døde av hjarteinfarkt
Engelsk horn-spelarar
Order of the British Empire
Nordirske komponistar
Nordirske harpistar
Nordirske oboistar
NeBo

NeBo er Nina Badrićs album og blei utgitt 30. november 2011.

Innhald

Musikkalbum frå 2011