alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Klinaelva

Klina (serbisk Клина; albansk Klina) er ei elv i Kosovo, ei 62 km lang sideelv til Kvite Drin frå venstre. Ho renn berre innanfor sjølve Kosovo. 

Klina spring ut på søraustsida av Suva Planina, sør for den kunstige innsjøen Gazivode i elva Ibar. Mellom landsbyane Tušilje og Ovčarevo tar Klina imot den største sideelva si, Move. Langs den nedre delen av elva går ein del av den transbalkanske jernbanen mellom Pristina og Peć. Elva renn inn i byen Klina og like etter munnar ho ut i Kvite Drin. 

Elva har eit stort potensiale for produksjon av vasskraft, men dette er ikkje utbygd. Klina høyrer til nedslagsfeltet til Adriahavet og har sjølv eit nedslagsfelt på 393 km².

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Klina River» frå , den 3. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Tredje utgåve (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 

Elvar i Kosovo
Kolubara

Kolubara (serbisk Колубара) er ei 123 km lang elv vest i Serbia og ei sideelv til Sava frå høgre. 

Kolubara startar som Obnica i regionen Podgorina vest i Serbia ved fjellet Povlen. Ved byen Valjevo møter ho elva Jablanica frå sør og dannar Kolubara, som elva vert kalla resten av løpet. Obnica er 25 km lang. 

Jablanica spring òg ut frå fjellet Povlen, berre nokre få kilometer frå Obnica. Denne elva er 24 km lang. 

Etter byen Valjevo, som er den største byen vest i Serbia, er det ingen større busetnader langs elva, bortsett frå eit par landsbyar. Dette kjem av at elva er utsett for flaum. Elva munnar ut i Sava nær landsbyen Barič.

Kolubara har relativt lange sideelvar, så sjølv om ho ikkje er så lang har ho eit relativt stort nedslagsfelt som dekkjer 3639 km². Dette høyrert til Svartehavet.

Kolubara var åstad for eit av dei store slaga på Balkan under den første verdskrigen, slaget ved Kolubara i 1914.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kolubara» frå , den 3. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, 3. utg. (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Bakgrunnsstoff 

Elvar i Serbia
Sava
Kosanica

Kosanica (serbisk Косаница) er ei elv sør i Serbia. Elva er 34 km lang og har gjeve namn til området ho renn gjennom. Dette utgjer den sørlege delen av kommunen Kuršumlija. 

Elvar i Serbia
Krivaja i Serbia

Krivaja (serbisk Криваја) er ei elv nord i Serbia. Med ei lengd på 109 km er ho den lengste elva som renn heilt innanfor den serbiske provinsen Vojvodina.

Krivaja spring ut frå Subotička Peščara, der fleire småelvar renn saman sørvest for landsbyen Žednik. Ved landsbyen og turiststaden Zobnatica er elva demd opp og den 5,5 km lang kunstige Zobnaticasjøen er danna. Denne vert nytta til vatning og turisme. 

Elva munnar ut i Veliki Kanal (Велики канал; Storkanalen), som er ein del av Donau-Tisa-Donau-kanalen. Meanderforholdet til heile elva er 65:109 (ho er 109 km lang over ei luftlinje på 65 km), så ho er særs svingande, noko som har gjeve ho namnet sitt som tyder «svingande elv» på serbisk. 

Krivaja drenerer eit område på 956 km² som høyrer til nedslagsfeltet til Svartehavet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Krivaja River (Serbia)» frå ,  den 3. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, 3. utg. (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 

Elvar i Serbia
Vojvodina
Kubršnica

Kubršnica (serbisk Кубршница) er ei elv i regionen Šumadija sentralt i Serbia, og ei 42 km lang sideelv til Jasenica frå venstre. 

Kubršnica spring ut frå Venčac i eit område rikt på marmor og chamotte. Etter byen Smederevska Palanka munnar ho ut i Jasenica. 

Langs den austlege delen av elva går jernbanen mellom Beograd og Niš. Ho har eit nedslagsfelt på 709 km², som høyrer til Svartehavet. Den nedre delen av elva er regulert for å hindre flaum, men ho er likevel flaumutsett kvart år.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kubršnica» frå , den 3. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 

Elvar i Serbia
Lepenica

Lepenica er ei elv som renn gjennom sentrum av byen Kragujevac i Serbia.

Elvar i Serbia
Livadica

Livadica er ei lita sideelv til Donau i Serbia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Livadica River» frå ,  den 3. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Donaukommission - Die Donau von Kelheim bis Sulina 
 

Elvar i Serbia
Sideelvar til Donau
Lugomir

Lugomir (serbisk Лугомир) er ei elv sentralt i Serbia, og ei 57 km lang sideelv til Velika Morava frå høgre. 

Lugomir har to kjeldeelvar, Dulenska reka og Županjevačka reka. Begge spring ut frå fjella Gledićke planine og renn saman ved landsbyen Beočić. Den lengste av desse er Dulenska reka (37,5 km). Sjølve Lugomir er berre 19,5 km lang. Ho munnar ut i Velika Morava nær landsbyen Ribari.

Lugomir drenerer eit område på 447 km² og nedslagfeltet høyrer til Svartehavet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lugomir» frå , den 3. mars 2009. 
 

Elvar i Serbia
Mlava

Mlava (serbisk Млава) er ei elv i Serbia. Ho er ei 158 km lang sideelv til Donau frå venstre.

Mlava spring ut som Tisnica i fjella Kučaj aust i Serbia. Mlava munnar ikkje direkte ut i sjølve Donau, men i ei lita grein kalla Dunavac (Дунавац; 'Vesle Donau') på sørsida av Donau og øya Ostrvo, den største øya i Serbia. Når elva er vassrik bryt ho gjennom midten av Ostrvo og deler ho i to. 

Mlava har eit nedslagsfelt på 1830 km², som høyrer til Svartehavet. Middelvassføringa ved munningen er 14 m³/s.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mlava» frå , den 3. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 

Elvar i Serbia
Sideelvar til Donau
Mokroluški potok

Mokroluški potok (serbisk Мокролушки поток) er ei elv nord i sentrale område av Serbia. Ho er ei 15 km lang, tidlegare sideelv til Sava frå høgre. Heile elva renn gjennom byområdet i Beograd. Det meste av elva renn gjennom kloakksystemet i byen.

Elvar i Serbia
Beograd
Moraviţa ved Timiş

Moraviţa eller Nanovişte er ei sideelv til Timiş. Ho renn frå Romania til Serbia

Elvar i Romania
Elvar i Serbia
Mostonga

Mostonga (serbisk Мостонга) er ei elv nord i Serbia i regionen Bačka og provinsen Vojvodina, ei 70 km lang sideelv til Donau frå venstre. Ho var tidlegare 92 km lang, men endringar i elveleiet og kanalisering har gjort ho kortare.

Mostonga spring ut frå eit myrområde nord for byen Sombor nordvest i Vojvodina. Ho renn parallelt til Donau og etter landsbyane Doroslovo og Srpski Miletić vert ho ein del av hovudkanalen i Vojvodina og Serbia, Donau-Tisa-Donau-kanalen (DTD). Nordvest for byen Odžaci går ho ut frå kanalen att, og er sjølv kanalisert. Ho munnar ut i Donau vest for byen Bačka Palanka.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Mostonga» frå , den 3. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Elvar i Serbia
Vojvodina
Sideelvar til Donau
Got Live if You Want It!

Got Live If You Want It! er det første konsertalbumet til The Rolling Stones. Det vart gjeve ut i USA seint i 1966. Det vart ikkje offisielt gjeve ut i Storbritannia, som i staden fekk ei EP-utgåve i 1965. Albumet vart gjeve ut for å oppfylle kontrakten med det amerikanske plateselskapet London Records. Bandet sjølv var ikkje nøgd med albumet og såg heller på Get Yer Ya-Ya’s Out! (1970) som deira første verkelege konsertalbum. 

Konsertane som songane er henta frå, vart visstnok haldne 1. og 7. oktober 1966 i Newcastle upon Tyne og Bristol under den siste britiske turneen deira på tre år. På plateomslaget står det derimot at songane vart spelte inn i Royal Albert Hall oppført. Sjølv om bandet gjekk i studio i oktober 1966 for å fikse på innspelinga, vart Got Live If You Want It! rekna som eit tamt og temmeleg dårleg konsertalbum. Studioinnspelingane «Fortune Teller» og «I’ve Been Loving You Too Long» vart med på albumet med lyden av skrikande jenter lagt oppå.

Albumet kom ut i desember, medan gruppa nærma seg slutten på innspelinga av Between the Buttons'''. Albumet nådde sjetteplassen i USA tidleg i 1967 og selde til gull. Decca Records gav ut plata i Storbritannia som Have You Seen Your Mother Live!, medan King Records Japan gav ut albumet som Hits LIVE''.

Innhald

Medverkande 
 Mick Jagger – solovokal, perkusjon
 Keith Richards – sologitar, vokal
 Brian Jones – gitarar, vokal, munnspel
 Charlie Watts – trommer
 Bill Wyman – bass

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Got Live If You Want It! (album)» frå , den 3. mars 2009. 
 

Rolling Stones-album
Konsertalbum frå 1966
Album produserte av Andrew Loog Oldham
Fortune Teller

«Fortune Teller» er ein song skriven av Allen Toussaint under pseudonymet Naomi Neville og vart først spelt inn av Benny Spellman som ei B-side på Minit Records i 1962. 

The Rolling Stones spelte inn ei studioutgåve av songen på det første konsertalbumet deira, Got Live if You Want It!, med lyden av skrikande jenter lagt oppå. Ei utgåve utan dei skrikande jentene finst på samleplata More Hot Rocks (Big Hits & Fazed Cookies). Andre artistar som har spelt songen er The Hollies, The Who (på konsertalbumet Live at Leeds), The Merseybeats, Tony Jackson, the Hardtimes, the Stellas og fleire andre. I 2007 gav Robert Plant og Alison Krauss ut songen på det kritikarroste albumet Raising Sand.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Fortune Teller (song)» frå , den 3. mars 2009. 
 

Singlar frå 1962
Songar frå 1962
Rolling Stones-songar
The Who-songar
Robert Plant-songar
The Hollies-songar
Love in Vain

«Love in Vain» er ein bluessong av Robert Johnson frå 1937. Songen vart gjeven ut på singel dette året, men finst òg på mange samlealbum med artisten. 

Han har sidan vorte spelt av mange artistar, mest kjend av The Rolling Stones på albumet deira Let It Bleed frå 1969. Rolling Stones omarrangerte songen og la til nye akkordar. Richards hadde nyleg møtt Gram Parsons, og gjorde songen meir country-aktig. Stones spelte songen ein god del på konsertar frå 1969 til 1972, og han var med på konsertalbuma Get Yer Ya-Ya’s Out! og Stripped. 

I nyare tid har songen vorte spelt av Eric Clapton på albumet Me and Mr. Johnson frå 2004. Clapton gjorde òg ei hyllest til songen i teksten på Derek and the Dominos-songen «Layla» (...please don't say we'll never find a way og tell me all my love’s in vain).

Songen er kjend for den melankolske teksten og tonen, den triste kjensla og stilen. Johnson var tilhengjar av bluessongaren og pianisten Leroy Carr, som i lag med gitaristen Scrapper Blackwell gjorde mange populære og viktige innspelingar. «Love In Vain» tar noko av den musikalske strukturen frå Carr-songen «In the Evenin’ When the Sun Goes Down».

Gjendikting til norsk
Kjartan Fløgstad har gjendikta teksten, mellom anna med verselinjene
«Då båten la frå kai, var det to lys ombord
Då båten la frå kai, var det to lys ombord
Eitt blått for meg som blei, og grønt for ho som fór
Bort frå mine tomme ord».

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Love in Vain» frå , den 3. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Robert Johnson-songar
Rolling Stones-songar
Songar frå 1937
Songar om tog
Songar produserte av Jimmy Miller
Songar frå 1937
Bluessongar
Songar skrivne av Robert Johnson
Robert Johnson-songar
Blues Hall of Fame
Keb' Mo'-songar
Peter Green-songar
Eric Clapton-songar
Faces-songar
A3

A3 er eit standard papirformat definert av den internasjonale standarden ISO 216 som 420 mm × 297 mm. 

Eit A3-ark vert delt i to på tvers av langsida gir to A4-ark. Tilsvarande er eit A2-ark dobbelt så stort som eit A3-ark. Alle A-formata er formlike. Tilhøvet mellom langsida og kortsida er kvadratrota av 2.

Alle A-formata tek utgangspunkt i A0 som har eit areal på 1 m2. A3 har altså ei flate på 1/8 m2.

Eit mål for papirkvalitet er massen til papiret. Når vanleg skrivepapir blir oppgitt som 80 gram, betyr dette at eit A0-ark på 1 m2, med ein masse på 80 g. Eit 80 g A3-ark har dermed ein masse på 10 g.

Sjå òg
 Papirstorleik

Måleiningar for flate

pt:A3 (tamanho de papel)
ru:A3
Aleksej Savrasov

Aleksej Kondratjevitsj Savrasov  () var ein russisk kunstmålar, føregangsmann i bruken av den såkalla lyriske landskapsstilen.

Liv og gjerning 
Savrasov var av kjøpmannsætt. Han begynte tidleg å teikne. I 1838 skreiv han seg inn som elev ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur. Her begynte han omgåande å spesialisere seg i landskapsmåling.

I 1852, to år etter han avla eksamen ved målarskulen i Moskva, reiste han til Ukraina. Savrasov vart i 1854 invitert av leiaren i Det keisarlege kunstakademiet, storhertuginne Maria Nikolajevna, til St. Petersburg. Tre år seinare, i 1857, flytta han til Moskva, då han fekk lærarstilling på kunstskulen der han sjølv hadde studert. Hans fremste elevar, Isaak Levitan og Konstantin Korovin, hugsa læraren sin i beundring og takksemd.

Savrasov gifta seg i 1857 med Sofija Hertz. Heimen deira vart ein samlingsstad for kunstnarar og kunstsamlarar, så som Pavel Tretjakov. Savrasov og særleg Vasilij Perov utvikla eit nært vennskap. Perov hjelpte Sarasov med å teikne figurar på hans bilete Volga nær Jurjevets, medan Savrasov måla landskapa på Perov sine måleri Fuglefangaren og på Jegerar i bivuakk.

I 1862 reiste Savrasov til England for å sjå verdsutstillinga i London. I eit brev heim skreiv han at ikkje noko kunstakademi i verda kunne utvikle ein kunstnar slik som verdsutstillinga. På ferda vitja Sarasov også Sveits. Målarane som kom til å påverke han mest var den britiske målaren John Constable og hans sveitsiske kollega Alexandre Calame.

I 1870 braut Savrasov med den regjerings-støtta akademi-kunsten og vart medlem av Peredvizjnikij-gruppa som arbeidde for ein realistisk målestil.

Hovudverk, målestil 
Kornkråkene er komne (1871) er av mange rekna for å vere høgdepunktet i Savrasov sin kunst. I framstillinga av ei vanleg, nesten triviell, hending med fuglane sin tilbakekomst og i eit særs einstonig landskap, viser Savrasov på ein kjenslevar måte overgangen i naturen frå vinter til vår. Kornkråkene er komne vart måla i nærleiken av Ipatjevklosteret i Kostroma. Måleriet gjorde Savrasov berømt.

Kornkråkene er komne er uttrykk for ein ny type lyrisk landskapsmåling, av seinare kunstkritikarar kalla for stemningslandskap. Savrasov heldt fram å måle i denne stilen. Måleri av han var representert både ved verdsutstillingane i Wien i 1873, og Paris i 1878, og ved den storrussiske utstillinga i Moskva i 1882.

Endelikt 
Etter dotter hans døydde kom Savrasov i personleg krise, og han vart etter kvart alkoholikar. Kan hende var han også misnøgd med si kunstnariske utvikling. Alle forsøk frå slektningar og vener på å hjelpe han var fåfengte.

Dei siste åra av sitt levde Savrasov i stor fattigdom, vandra rundt i Moskva og sov i krypinn. Berre dørvakta ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur og Pavel Tretjakov, grunnleggaren av Tretjakovgalleriet, skal ha vore til stades ved Savrasovs gravferd i 1897.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Aleksej Savrasov» frå , og Aleksej Savrasov frå  den 3. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 

Russiske målarar
Målarar frå 1800-talet
Folk frå Moskva
Peredvizjniki
You Can’t Always Get What You Want

«You Can't Always Get What You Want» er ein song av Rolling Stones på albumet Let It Bleed frå 1969. Han er skriven av Mick Jagger og Keith Richards og vart av musikkmagasinet Rolling Stone rangert på 100. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.

Songen
«You Can't Always Get What You Want» vart spelt inn 16. og 17. november 1968 ved Olympic Sound Studios i London. London Bach Choir opnar songen og er med gjennom songen til den mektige finalen. Jimmy Miller, produsenten til the Rolling Stones på denne tida, speler trommer på songen i staden for Charlie Watts. Al Kooper speler piano, orgel og valthorn, medan Rocky Dijon spelar conga og maracas. Nanette Workman syng korvokal, men er omtalt som «Nanette Newman» på plateomslaget.

Dei tre første versa omhandlar dei tre store emna på 1960-talet: kjærleik, politikk og narkotika. Kvart vers fangar essensen i den opphavlege optimismen og den endelege desillusjoneringa, etterfølgd av den resignerte pragmatismen i refrenget. 

Richie Unterberg frå allmusic skriv om songteksten at han syner slutten på den lange festen som var 1960-åra, eit fotografi av Swinging London som brenn ut, men at melodien samstundes er positiv og at refrenget minnar oss på at me ikkje alltid kan få det me vil ha, men at me får det me treng.

Utgjeving
Songen har vorte ein moderne rockeklassikar, men vart berre gjeven ut som B-sida til «Honky Tonk Women» i ei forkorta utgåve. Han har vore ein av dei mest populære innspelinga til the stones og er gjeven ut på samlealbuma Hot Rocks, Singles Collection og Forty Licks.

Songen er ein av songane Rolling Stones har spelt flest gongar på konsertar, mellom anna på grunn av det allsongvennlege refrenget. Konsertutgåver av songen finst på albuma Love You Live, Flashpoint, Live Licks og The Rolling Stones Rock and Roll Circus.

Medverkande
The Rolling Stones
Mick Jagger – vokal, akustisk gitar
Keith Richards – akustisk og elektrisk gitar, korvokal
Bill Wyman – bassgitar

Andre medverkande
London Bach Choir – korarrangement av Jack Nitzsche
Al Kooper – piano, orgel, valthorn
Jimmy Miller – trommer
Rocky Dijon – conga, maracas, tamburin
Madeline Bell – korvokal
Nanette Workman – korvokal (som 'Nanette Newman' på omslaget)
Doris Troy – korvokal

Salslister

Andre utgåver
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Vince Guaraldi, Aretha Franklin, George Michael, Def Leppard, Luther Allison og Steel Pulse

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You Can't Always Get What You Want» frå ,  den 3. mars 2009.

Kjelder i teksten

Bakgrunnsstoff
 

Rolling Stones-songar
Songar frå 1969
 100
Songar produserte av Jimmy Miller
Songar skrivne av Jagger/Richards
Decca Records-singlar
London Records-singlar
Chrysalis Records-singlar
Aretha Franklin-songar
Al Kooper-songar
Anastacia-songar
PP Arnold-songar
Get Yer Ya-Ya’s Out! The Rolling Stones in Concert

Get Yer Ya-Ya’s Out! The Rolling Stones in Concert er eit konsertalbum av The Rolling Stones gjeve ut 4. september 1970 på Decca Records i Storbritannia og på London Records i USA. Det vart spelt inn i New York City og Baltimore i november 1969, like før Let It Bleed kom ut.

Historie 
Mange, inkludert The Rolling Stones, reknar dette som det første offisielle konsertalbumet deira, trass i at Got Live If You Want It! vart gjeven ut i USA i 1966 for å oppfylle ein platekontrakt. Ei av årsakene for å gje ut eit konsertalbum var for å imøtegå bootlegplata Live’r Than You'll Ever Be frå ein konsert i Oakland på same turne, som til og med vart omtalt i musikkmagasinet Rolling Stone.

The Rolling Stones hadde ikkje turnert sidan april 1967 og var ivrig etter å legge ut på turne i 1969. Med god kritikk for dei to siste albuma, Beggars Banquet og Through the Past, Darkly (Big Hits Vol. 2), var publikum forventningsfulle. Den amerikanske delen av turneen i november og desember 1969 med Terry Reid, B.B. King (stundom erstatta av Chuck Berry) og Ike and Tina Turner som oppvarming, gjekk for fulle hus. Turneen var den første Mick Taylor hadde med The Rolling Stones etter at han erstatta Brian Jones kort tid før Jones døydde i juli 1969. 

Opptaka som hamna på albumet vart spelt inn 27. og 28. november 1969 i Madison Square Garden i New York City, medan «Love in Vain» vart spelt inn i Baltimore den 26. november 1969. Enkelte lydspor vart spelt inn i januar og februar 1970 i Olympic Studios i London, men bortsett frå noko vokal, vart ikkje lydspor med instrument lagt til konsertopptaka. 

'Get Yer Ya-Ya’s Out!' The Rolling Stones in Concert kom ut i september 1970, medan bandet heldt på med innspelinga av det neste studioalbumet deira, Sticky Fingers. Det vart godt teke imot både av tilhengjarane og musikkpressa, og nådde førsteplassen i Storbritannia og sjetteplassen i USA. Bortsett frå enkelte samlealbum, var dette det siste albumet Rolling Stones gav ut gjennom Decca Records i Storbritannia og London Records i USA, før dei starta sitt eige plateselskap, Rolling Stones Records.

Tittelen på albumet kom frå songen «Get Yer Yas Yas Out» av Blind Boy Fuller.

Innhald

Medverkande 
 Mick Jagger – vokal, munnspel
 Keith Richards – gitar, korvokal, dobro på «Love In Vain»
 Mick Taylor – gitar
 Bill Wyman – bass
 Charlie Watts – trommer

 Ian Stewart – piano på «Carol», «Little Queenie» og «Honky Tonk Women»
 J. P. Hawkes – tamburin

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Get Yer Ya-Ya's Out! The Rolling Stones in Concert» frå , den 3. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Rolling Stones-album
Konsertalbum frå 1970
Album produserte av Glyn Johns
Plateomslag av John Kosh
Operativmiljø

Operativmiljø vert innanfor datavitskapen nytta om brukargrensesnittet som brukaren startar og kommuniserer med programvare frå.

Det finst to typar operativmiljø: 
 Ei kommandolinje, der brukaren skriv kommandoar på eit tastatur, og får tilbakemeldingar på ein dataskjerm.

I eldre tekstbaserte operativsystem som t.d CP/M og MS-DOS, starta brukaren programma ved å skrive kommandoer i kommandolinja. Slike operativsystemer vart kalla tekstbaserte, av di oppstart av program skjedde via kommandolinja.

 Eit grafisk brukargrensesnitt (skrivebordsmiljø), der brukaren ved hjelp av ei mus eller anna peikereiskap klikker på forskjellige knappar, tekstboksar og informasjonsfelt for å få gjort ting. Slike operativmiljøer er nytta i Linux, Mac OS, Microsoft Windows og andre grafiske operativsystem, men og nettlesarar for web-baserte applikasjonar.

Eit operativmiljø er ikkje det same som eit operativsystem. Windows 1.0 var til dømes eit grafisk brukargrensesnitt til MS-DOS, sjølv om det hadde sitt eige sjølvstendige API.

Operativsystem
Brukargrensesnitt
Akondritt

Akondrittar er ein type steinmeteorittar som vart danna utifrå smelta delar av opphavslekamen. Akondrittar er vanlegvis differensierte. Dei inneheld stort sett ikkje kondrular, og har eit veldig lågt metallinnhald. Det finst mange ulike grupper av akondrittar, der nokre av dei er knytte til kvarandre gjennom ein felles opphavslekam.

Kjelder 

 Denne artikkelen byggjer på artikkelen «achondrite» s. 3 i Philip's Astronomy Encyclopedia utgjeven i 2002.

Planetologi
Meteorittypar
Som den gyllne sol

Som den gyllne sol er Elias Blix si omsetjing av Thomas Kingos påskesalme «SOm dend gyldne Sool frembryder».

Salmen vart fyrste gong trykt med 10 vers i 1689 i den fyrste salmeboka Kingo redigerte, En Ny Kirke-Psalme-Bog («Vinterparten»). Salmen vert mykje sungen frå påskedag og sidan i påsketida fram mot pinse. Kingo meinte sjølv at salmen høvde til å bli bruka «til Tolvprædiken i Kjøbstæderne og til Slutning paa Aftensang og ellers saalenge Opstandelsens historie forhandles». Salmen vart med nokre endringar teken med i Kingos salmebok, med nokre nye endringar òg i Guldbergs salmebok og sidan i Landstads kirkesalmebog.

Elias Blix omsette åtte vers av salmen og tok han med i fyrste utgåva av Nokre Salmar, som kom i 1869: «Som den gyllne Soli bryter». I seinare utgåver tok han med ni vers, og omarbeidde elles omsetjinga ein god del: «Som den gyllne Sol kann brjota». Slik stod salmen òg på nr 265 i Nynorsk Salmebok.

I Landstads reviderte salmebok er det teke med åtte vers av salmen, i Norsk salmebok står han på bokmål, med sju vers, som nr 172 («Som den gylne sol frembryter»). 

Salmen er rekna som ein av dei fremste Kingo-salmane, og han har vore med å gje Kingo status som den store påske-salmediktaren . Salmen er samstundes eit typisk døme på salmedikting frå barokken.

Tonen som oftast vert nytta, er frå 1642 og skriven av Johann Schop. Salmen vert -\og sungen til ulike folketonar.

Kjelder 
 J.N. Skaar: Norsk Salmehistorie b. I og II, F. Beyers forlag, Bergen 1879-80

Bakgrunnsstoff 
 Dansk originaltekst
 Blix’ tekst til salmen, i tre utgåver 

Salmar frå 1600-talet
Thomas Kingo
Elias Blix
Påskesalmar