alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tormato

Tormato er det niande studioalbumet frå det engelske progressiv rock-banda Yes, utgjeve i september 1978. I motsetnad til forgjengeren Going for the One, fekk ikkje dette albumet nokre god mottaking av korkje kritikarar eller publikum. Albumet selde godt, men ein var misnøgd med den minimalistiske og til tider spinkle produksjonen og miksinga. Trass i dette er det fleire låtar som blir rekna som «klassisk» Yes her, blant andre «On the Silent Wings of Freedom» og «Onward». 

Albumet kom på 10. plass på Billboard 200 i USA, på åttandeplass på UK Albums Chart i Storbritannia og på niandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.

Bakgrunn
Albumet vart skriven og innspelt i ein periode der alle i bandet var usikre på kva musikalsk retning bandet skulle ta. Dette var under den store punk-revolusjonen, og band som var symbol på «dei etablerte», blant andre Yes, Genesis og Led Zeppelin, vart kalla «dinosaurar».

Dette er det andre og siste albumet der Hipgnosis laga coveret. Albumet skulle opphavlege heitte Yes Tor etter ein geologisk formasjon i det sørlege England, men blei endra av Hipgnosis då Rick Wakeman kasta ein tomat på utkastet deira  til platecover. Utkastet, med tomat-sølet på, blei det ferdige platecoveret!

Etter dette albumet prøvde Yes å spele inn eit nytt album i 1979, som i etterkant er blitt kalla «Golden Age-innspelingane»/«Paris-innspelingane», men gav til slutt opp. Rick Wakeman og Jon Anderson forlet bandet, medan Chris Squire, Steve Howe og Alan White ville fortsette som trio, men mogelegeins under eit nytt namn.

Innhald

Medverkande
 Jon Anderson: vokal, perkusjon
 Chris Squire: bass, piano (på «Don't Kill the Whale»), bass-pedal og vokal
 Steve Howe: elektrisk og akustisk gitar, mandolin, vokal
 Rick Wakeman: piano, Hammondorgel, Polymoog og Minimoog, synthesizere, Birotron
 Alan White: trommer, perkusjon, vokal

Ny-utgjevingar 
1991 – Atlantic – CD
1994 – Atlantic – CD (Remaster)
2001 – Japansk Limited Edition 
2004 – Rhino – LP & CD (Remaster med bonusspor)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tormato» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Tormato, CD notater på innercover av Tim Jones, 2004
 Allmusic.com 
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002
 Yes-diskografisiden Yescography
 

Yes-album
Musikkalbum frå 1978
Plateomslag av Hipgnosis
Atlantic Records-album
Album spelte inn i RAK Studios
Ryan Lochte

Ryan Steven Lochte () er ein USA-amerikansk symjar. Han deltok under sommar-OL 2004 i Athen der han var med på å ta gull på 4×200 m fri stafett. Under sommar-OL 2008 i Beijing var han med på å vinna gull på same øvinga, samt eitt individuelt gull på 200 m rygg. Under VM i symjing 2011 tok han heile fem gullmedaljar.

Lochte deltek også under sommar-OL 2012 i London. Her tok han sitt fjerde OL-gull på 400 meter medley den 28. juli 2012. Landsmannen Michael Phelps enda på fjerdeplass.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ryan Lochte» frå ,  den 28. juli 2012.

Fotnotar 

Olympiske meistrar for USA
Symjarar frå USA
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2012
Symjarar under sommar-OL 2012
White Diamond

White Diamond: A Personal Portrait of Kylie Minogue er ein dokumentarfilm frå 2007 regissert og produsert av William Baker. Han skildrar livet av australske songaren Kylie Minogue under konsertturneen Showgirl: The Homecoming Tour. White Diamond vart filma frå august 2006 til mars 2007 i Australia og Storbritannia.

Hovudrollar 
Kylie Minogue
William Baker – Regissør, fotograf og beste ven av Minogue
Dannii Minogue – Syster av Kylie, dukka opp i filmen for duetten «Kids»
Bono – Vokalist av bandet U2, dukka opp i filmen for duetten «Kids»
Olivier Martinez – tidlegare kjærast av Kylie, dukka opp i ei kort scene av filmen

Musikk

DVD-utgjeving

White Diamond / Showgirl: Homecoming 
White Diamond vart utgjeve på DVD den 10. desember 2007 i Storbritannia med konserten Showgirl: The Homecoming Tour filma i Melbourne den 11. desember 2006. DVD-en inneheldt òg ekstramaterial med Kylie og Dannii opptrede songen «Kids» i Melbourne, og fem ekstrasongar filma i London den 6. mai 2005 under den opphavlege turne Showgirl: The Greatest Hits Tour.

Sporliste 
 "Overture"
 "Better the Devil You Know"
 "In Your Eyes"
 "White Diamond"
 "On a Night Like This"
 "Shocked" / "What Do I Have to Do?"
 "Spinning Around"
 "Confide in Me"
 "Cowboy Style" / "Finer Feelings"
 "Too Far"
 "Butterfly" (Remix Interlude)
 "Red Blooded Woman" / "Where the Wild Roses Grow"
 "Slow"
 "Kids"
 "Over the Rainbow"
 "Come into My World"
 "Chocolate"
 "I Believe in You"
 "Dreams"
 "Burning Up" / "Vogue"
 "The Loco-Motion"
 "I Should Be So Lucky"
 "Hand on Your Heart"
 "Can't Get You Out of My Head"
 "Light Years" / "Turn It into Love"
 "Especially for You"
 "Love at First Sight"

Ekstranummer 
 "In Denial"
 "Je Ne Sais Pas Pourquoi"
 "Confide in Me"
 "Please Stay"
 "Your Disco Needs You"

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Kylie Minogue offisiell nettside

White Diamond / Showgirl: Homecoming på Allmusic

Musikkvideoar og DVD-ar av Kylie Minogue
Filmar frå 2007
Dokumentarfilmar om musikk
Onward av Yes

«Onward» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1978 på albumet Tormato. Songen er skriven av Chris Squire og er ein av dei få reine balladane til bandet. Songen er 4 minutt og 5 sekund lang.

Struktur 
Songen er ein melodisk og direkte kjærleikserklæring skrive av bassisten i bandet, Chris Squire, til den dåverande kona si Nikki. Med den pompøse og kjensleladde orkestreringen skilde denne songen saman med instrumentalen «Madrigal» seg sterkt ut frå resten av albumet, som er minimalistisk produsert og har ein meir direkte rockestil. Teksten er særs atypisk for progressiv rock, då han handlar om kjærleik.

Konsertversjonar 
Songen vart første gongen spelt under konsert under dei tre Keys to Ascension-konsertane i San Luis Obispo i 1996, og vart etter dette ikkje spelt igjen før under In the Present-turneen i 2008. Innspelinga av songen på Keys to Ascension inneheld ein ny intro, skriven og spelt av Steve Howe på gitar.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Onward»:
Keys to Ascension
In the Present – Live from Lyon

Alternative versjonar 
På ny-utgjevinga av albumet Tormato frå 2004 finst ein instrumental orkesterversjon av songen som «skjult bonus-spor».

Medverkande 
På originalinnspelinga frå 1978 medverkar: 
Jon Anderson: vokal
Steve Howe: elektrisk gitar
Chris Squire: bass og vokal
Rick Wakeman: polymoog
Alan White: vibrafon og crotaler
med
Andrew Pryce Jackman: orkestrering

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Onward (Yes-sang)» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1978
Songar skrivne av Chris Squire
On the Silent Wings of Freedom

«On the Silent Wings of Freedom» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1978 påalbumet Tormato. Songen er skriven av Jon Anderson og Chris Squire. Dette er den songen på albumet som er mest typisk for det etablerte lydbiletet til Yes på 1970-talet, og det er òg den lengste songen på albumet med sine 7 minutt og 47 sekund.

Struktur 
Songen opnar med eit staccato tema spelt på gitar, med ein «avventande» rytmeseksjon. Jon Anderson si stemme går høgt, og teksten er òg «høgtsvevande». Etter to vers blir tempoet sett opp, og gitaren og pianoet spelar saman i noko som kan høyrast ut som ein improvisert jam. Songen har eit blanda preg av psykedelisk rock, rock 'n' roll og jazz, noko som ikkje er heilt uvanleg for songar innan progressiv rock.

Sjølv om albumet Tormato ikkje fall heilt i smak hos Yes-fans, har denne songen vorte ein publikumsfavoritt.

Konsertversjonar 
«On the Silent Wings of Freedom» vart spelt på alle konsertar under Tormato-turneen. Han vart så spelt på berre ein av konsertane under Big Generator-turneen, nemleg i Springfield 19. november 1987. Mellom 2002 og 2004 vart songen spelt under fleire av konsertane til bandet, men har ikkje vorte spelt sidan juli 2004. 

Det finst foreløpig ingen offisielle utgjevingar med konsertopptak av songen.

Medverkande 
På originalinnspelinga frå 1978 medverkar:
Jon Anderson: vokal
Chris Squire: bass og vokal
Steve Howe: gitarer
Rick Wakeman: piano, Hammondorgel og synthesizere
Alan White: trommer, perkusjon og vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «On the Silent Wings of Freedom» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1978
Songar skrivne av Chris Squire
Songar skrivne av Jon Anderson
Machine Messiah

«Machine Messiah» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1980 på albumet Drama. Songen er skriven av Geoff Downes, Trevor Horn, Steve Howe, Chris Squire og Alan White som på det tidspunktet var besetninga i bandet. Dette er den lengste songen på albumet med sine 10 minutt og 27 sekund. Opphavleg var dette ein song som Downes og Horn skreiv i voner om at Yes ville spele han inn før dei sjølv vart medlemmar av bandet. Etter omarbeiding og handsaming av songen saman med resten av Yes, vart han spelt inn med Downes og Horn som nye medlemmar av bandet.

Struktur 
Songen opnar med ein gitar med ei slags dopplereffekt før han går inn i eit tungt og dystert hardrock-inspirert tema. Synthesizeren nyttar òg ei slags dopplereffekt, før vi får eit temposkifte, og melodien blir lettare og ljosare. Ein gitarsolo omtrent midtvegs i songen dreier songen tilbake til det dystre temaet, og songen blir avslutta med gitar med dopplereffekten frå opningssekvensen.

Sjølv om dette er ein av dei tyngste og mest hardrock-inspirerte av alle Yes-songane, er strukturen i den progressive rocken ivaretatt ved dei mange temposkifta og musikkstilskifta. Tekstane er noko mørkare enn det Jon Anderson skreiv før han forlét banda året før denne utgjevinga. Musikken er, trass i at Anderson er borte, umiskjenneleg Yes-musikk.

Konsertversjonar 
«Machine Messiah» vart spelt under alle konsertar under Drama-turneen, men på grunn av at Jon Anderson nekta å synge nokre av songane frå Drama, vart han ikkje spelt igjen før under In the Present-turneen i 2008-2009 med Benoît David som vokalist. 

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Machine Messiah»:
The Word Is Live
In the Present – Live from Lyon

Medverkande 
På originalinnspelinga frå 1980 medverkar: 
Trevor Horn: vokal
Steve Howe: elektrisk gitar
Chris Squire: bass
Geoff Downes: synthesizer
Alan White: trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Machine Messiah» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1980
Songar skrivne av Geoff Downes
Songar skrivne av Trevor Horn
Songar skrivne av Steve Howe
Songar skrivne av Chris Squire
Songar skrivne av Alan White
Gerd Kanter

Gerd Kanter () er ein estisk diskoskastar og olympisk meister for Estland. Hans personlege rekord i diskoskast, frå Helsingborg, 2006, er på 73,38 m. Dette er også estisk rekord og tredje lengst i verdshistoria. Berre Jürgen Schult (74,08 m) og Virgilijus Alekna (73,88 m) har kasta lengre.

Karriere 

Gerd Kanter deltok i sommar-OL 2004 i Aten, men enda der på ein 19. plass. I 2005 slo han gjennom, m.a. ved å ta sølv under VM i friidrett i Helsingfors. Kanter kasta for fyrste gong over 70 meter i 2005-sesongen. 

Under EM i friidrett 2006 i Göteborg tok han ein ny sølvmedalje med eit kast på 68,03 m. I 2007 vart han verdsmeister under VM i friidrett 2007 i Osaka med eit kast på 68,94. Under sommar-OL 2008 i Beijing tok han olympisk gull med eit kast på 68,82 m; ein meter framfor andreplassen, Piotr Malachowski frå Polen. 

I VM i friidrett 2009 i Berlin tok Kanter bronse. Under EM i friidrett 2010 i Barcelona enda han på fjerdeplass, men kom sterkare attende til VM i friidrett 2011 i Daegu, der han tok sølv, og kom på plassen etter gullvinnaren Robert Harting frå Tyskland. Under EM i friidrett 2012 i Helsingfors fekk han ei ny sølvmedalje, nok ein gong slått av Harting.

Gerd Kanter tevlar for Estland under sommar-OL 2012 i London.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Gerd Kanter» frå ,  den 28. juli 2012.  
 

Estiske diskoskastarar
Olympiske meistrar for Estland
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Estiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Tempus Fugit

«Tempus Fugit» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1980 på albuma til bandet Drama. Songen er skriven av Geoff Downes, Trevor Horn, Steve Howe, Chris Squire og Alan White, som på dette tidspunktet var besetninga i bandet. Songen er 5 minutt og 15 sekund lang.

Struktur 
Songen opnar med eit forrykande hardrock-liknande riff med gitar og bass. Trommene held tempoet oppe og understrekar tyngda til songen. Eit lite mellomspel på synthesizer, der ordet «Yes» repeterast med bruk av vocoder, før ein ny repetisjon av opningsriffet kjem. Eit nytt temposkifte fører songen vidare inn i første vers med ein reggae-inspirert versjon av riffet, som i refrenget går tilbake til hardrock-versjonen. Songen vekslar mellom vers og refreng i stil med konvensjonell rock. I ettertid kan musikkstilen lett skildrast som i «slekt» med The Police-songen frå 1979, «Message in a Bottle».

Tittelen «Tempus Fugit» er latin og tyder «tida flyktar». Teksta referer fleire gonger til situasjonar der tida kan synast å gå fortare enn ein ynskjer.

Konsertversjonar 
«Tempus Fugit» vart framført under Drama-turneen i 1980 og under In the Present-turneen i 2008–2009. Ellers har berre opningsriffet blitt spelt under ei rekkje konsertar som ein del av Chris Squire og Alan White sin «Whitefish» solo-medley.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Tempus Fugit»:
The Word Is Live
In the Present – Live from Lyon – med Benoît David som vokalist.

Medverkande 
Trevor Horn: vokal
Steve Howe: elektrisk gitar
Chris Squire: bass
Geoff Downes: synthesizer, vocoder
Alan White: trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tempus Fugit» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Yes-songar
Songar frå 1980
Songar skrivne av Geoff Downes
Songar skrivne av Trevor Horn
Songar skrivne av Steve Howe
Songar skrivne av Chris Squire
Songar skrivne av Alan White
90125

90125 er det ellevte studioalbumet fra det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i november 1983. Dette er det første albumet frå bandet sidan oppløysinga i 1980, og det første der multi-instrumentalisten Trevor Rabin medverkar. Jon Anderson er tilbake, og Tony Kaye er òg tilbake for første gongen sidan albumet The Yes Album i 1971. 

Albumet kom på femteplass på Billboard 200 i USA, 16. plass på UK Albums Chart i Storbritannia og på 8. plass på VG-lista topp 40 i Noreg.

Bakgrunn
Albumet representerer eit markant brot med den tidlegare progressive musikken, og består hovudsakleg av rock og pop-basert musikk. Tittelen 90125 viser til katalognummeret på albumet hos plateselskapet.

Tidleg i 1983 heitte bandet ikkje Yes, men Cinema, og bestod av Trevor Rabin, Chris Squire og Alan White. Først seinare i prosessen fekk ein med seg dei tidlegare bandmedlemmane Jon Anderson og Tony Kaye, og då dei var på plass skifta bandet namn frå Cinema til Yes. Bandnamnet som måtte vike «minnest» på instrumentalen «Cinema», som òg vann ein Grammy i 1983 i klassa Årets Rock Instrumental.

Tidlegare vokalist i Yes, Trevor Horn, vart opphavleg spurt om han ynskte å fortsetje som vokalisten til bandet men takka nei. Han takka derimot ja til å produsere albumet, som inneheld den største kommersielle hitten til bandet, «Owner of a Lonely Heart».

Innhald

Medverkande 
 Jon Anderson: vokal
 Chris Squire: bass, vokal
 Trevor Rabin: gitarer, keyboard, vokal
 Tony Kaye: keyboard
 Alan White: trommer, perkusjon, vokal
 Trevor Horn: støttevokal (ukreditert)

Salslister

Salstrofé

Ny-utgjevingar 
2004 – Rhino CD (Remaster med bonus-spor)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «90125» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 90125, CD notat på innercover av Brian Ives, 2004.
 Allmusic.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002
 Album Rock Tracks 1981-1995, Joel Whitburn 1996
 

Yes-album
Musikkalbum frå 1983
Atco Records-album
album produserte av Trevor Horn
Owner of a Lonely Heart

«Owner of a Lonely Heart» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1983 på albuma til bandet 90125. Songen er den største hitten til Yes til dags dato, og i to veker i januar 1984 toppa singelen Billboard Hot 100 i USA. Songen er skriven av Trevor Rabin, Chris Squire, Jon Anderson og Trevor Horn.

Struktur 
Songen startar med eit gitar-riff som kan minne om eit typisk rock eller hardrockriff. Riffet blir spelt to gonger før det blir punktert av tromma, og så kjem resten av instrumenta med, og blir til songen sin hovudtema. Songen følgjer hovudsakleg standard pop-struktur, med vers, refreng og gitarsolo. På slutten av songen løyser melodilinja seg opp, og det blir avslutta med ein seksjon som gjev assosiasjonar til ein jamsession.

I følgje medkomponist Trevor Rabin vart songen opphavleg skrive som ein ballade, men produsent og medkomponist Trevor Horn vart overtalt av Jon Anderson til å få opp tempoet slik at det vart ein rockelåt. Ein demoversjon som underbygger påstanden om ein rolegare versjon finst på Rabin-albumet 90124, der songen har fått eit jazz-liknande preg.

Konsertversjonar 
Songen er blitt den åttande mest spelte under Yes-konsertane. Under konsertane på 1980-talet var fremføringa av songen særs lik innspelinga. Under Anderson Bruford Wakeman Howe sine konsertar i 1989 fremførte Jon Anderson ein akustisk versjon som ein del av solo-settet sitt.

Offisielle konsertopptak av «Owner of a Lonely Heart» finst på:
9012Live  (konsertfilm)
An Evening of Yes Music Plus  (Anderson Bruford Wakeman Howe – akustisk versjon)
House of Yes: Live from House of Blues
Symphonic Live
Songs from Tsongas (akustisk versjon)
The Word Is Live
Union Live
In the Present – Live from Lyon

Medverkande 
Jon Anderson: vokal
Trevor Rabin: gitar, vokal
Chris Squire: bass, vokal
Tony Kaye: keyboard
Alan White: trommer, perkusjon
Trevor Horn: vokal (ukreditert)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Owner of a Lonely Heart» frå ,  den 28. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Yes – «Owner of a Lonely Heart»
 Musikkvideo av «Owner Of A Lonely Heart» på My80s.biz 

Yes-songar
Songar frå 1983
Singlar frå 1983
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar på toppen av Billboard Mainstream Rock-lista
Songar produserte av Trevor Horn
Songar om einsemd
Songar skrivne av Trevor Horn
Songar skrivne av Chris Squire
Songar skrivne av Jon Anderson
Songar skrivne av Trevor Rabin
Dance-rock-songar
Atco Records-singlar
Märt Israel

Märt Israel () er ein estisk diskoskastar. Han personleg beste er eit kast på 66,98 frå mai 2011 i Chula Vista, California.

Han deltok på junior-VM i friidrett 2002 på Jamaica, EM i friidrett 2006 i Göteborg, Sommar-OL 2008 i Beijing, EM i friidrett 2010 i Barcelona og VM i friidrett 2011 i Daegu. 

Israel deltek under sommar-OL 2012 i London.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Märt Israel» frå ,  den 28. juli 2012.

Fotnotar 

 Engelsk Wikipedia: Estland under sommar-OL 2012 

Estiske diskoskastarar
Deltakarar under sommar-OL 2008
Estiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Blanda lag under sommar-OL 1896

Eit blanda lag () deltok for fyrste gong under sommar-OL i 1896, som òg var dei fyrste moderne olympiske sommarleikane. Tre blanda lag deltok, med utøvarar frå Storbritannia, Tyskland, Hellas og Australia.

Medaljar

Det vart ikkje utdelt gull-, sølv- og bronsemedaljar under sommar-OL 1896 i Aten. Vinnaren fekk ein sølvmedalje og andreplassen fekk ein bronsemedalje. Det var fyrst under sommar-OL 1904 det vart utdelt medaljar til dei tre beste, men Den internasjonale olympiske komité (IOK) har stadfesta at medaljefordelinga òg gjeld for dei olympiske leikane i 1896 og 1990.

Medaljevinnarar

Dionýsios Kásdaglis står oppført som gresk i medaljestatistikken til IOK frå singel tennis i 1896. Same år deltok han i dobbel tennis, saman med Dimítrios Petrokókkinos, men står der oppført som eit blanda lag. Petrokókkinos, som ikkje har vunne nokon medalje i singel tennis, er ikkje identifisert med nokon nasjon i statistikken til IOK, men alle kjelder seier at han er gresk. Kásdaglis, ein grekar busett i Alexandria i Egypt, vert oppført som egyptisk i nokre kjelder.

Edwin Flack deltok som australiar, men Australia vart ikkje ein sjølvstendig nasjon før i 1991. Dei nytta difor flagget til Det britiske imperiet, som dei var ein del av.

Kjelder

  (Digitally available at )
  (Excerpt available at )
 

Nasjonar under sommar-OL 1896
1896
1896 i Storbritannia
1896 i Tyskland
1896 i Hellas
1896 i Australia
Peter III av Portugal

Peter III av Portugal () var den sjette kongen av Portugal mellom 1777 og 1786. Han var far til Johan VI av Portugal.

Portugisiske regentar
Big Generator

Big Generator er det tolvte studioalbumet frå progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i september 1987. Bandet fortset med dette albumet dreiinga si mot meir konvensjonell rock og pop, noko som etterkvart skapte splid innover i bandet. Vokalisten Jon Anderson ynskte eit sterkare fokus på progressiv rock, og valde å forlate Yes etter Big Generator-turneen. 

Albumet kom på 15. plass på Billboard 200 i USA, og på 17. plass på UK Albums Chart i Storbritannia.<ref>[http://www.theofficialcharts.com/search-results-album/_/Big+Generator UK Albums Chart: Yes – Big Generator]</ref>

Bakgrunn

Bandet brukte over to år på å ferdigstille albumet, noko som skulda musikalske usemjer mellom Trevor Rabin, som ynskte meir kommersiell pop lik han på albumet 90125, medan Jon Anderson ville at bandet skulle vende tilbake til musikken dei vart kjent for på 1970-talet. Resultatet vart eit både kritikarmessig og salsmessig suksessfullt album, men utan verken noko episk verk av det gamle slaget, eller nokre kjempehit som «Owner of a Lonely Heart».

I sin søken etter den gamle Yes-stilen, slutta Anderson i bandet etter den påfølgjande turneen. Litt seinare fekk han med seg dei tidlegare Yes-kollegaene Steve Howe, Bill Bruford og Rick Wakeman og starta eit nytt band. Dei fekk ikkje lov å kalle seg Yes, sjølv om det strengt teke ikkje fanst noko Yes i 1988, så dei kalla seg ganske enkelt for Anderson Bruford Wakeman Howe.

Seinare slo dei to greinene av Yes seg saman med albumet Union''.

Innhald

Medverkande
Jon Anderson – vokal
Chris Squire – bass, vokal
Trevor Rabin – gitarer, vokal, keyboard
Tony Kaye – Hammondorgel, Fairlight, Emulator, Synclavier og synthesizer
Alan White – trommer, perkusjon, vokal

Andre medverkande
Jimmy «Z» Zavala – munnspel, messingblåseinstrument
Trevor Horn – messingblåseinstrument
Greg Smith – messingblåseinstrument
Nick Lane – messingblåseinstrument
Lee Thornburg – messingblåseinstrument
Greg «Frosty» Smith – messingblåseinstrument

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Big Generator» frå ,  den 29. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Allmusic.com
 Top Pop Albums 1955-2001, Joel Whitburn, 2002
 

Yes-album
Musikkalbum frå 1987
Atlantic Records-album
album produserte av Trevor Horn
Album produserte av Trevor Rabin
Album spelte inn i Sunset Sound Recorders
Australia under sommar-OL 1896

Australia () deltok for fyrste gong under sommar-OL i 1896, som òg var dei fyrste moderne olympiske sommarleikane. Sjølv om Australia var ein del av Det britiske imperiet fekk deira einaste utøvar, Edwin Flack, delteke som australiar. Det britiske flagget vart nytta som flagg for dei australske koloniane, samt Storbritannia og Irland då dei deltok i sommar-OL 1896 som Storbritannia.

Medaljar

Edwin Flack fekk òg bronsemedalje i dobbel tennis, men denne vert rekna til blanda lag.

Det vart ikkje utdelt gull-, sølv- og bronsemedaljar under sommar-OL 1896 i Aten. Vinnaren fekk ein sølvmedalje og andreplassen fekk ein bronsemedalje. Det var fyrst under sommar-OL 1904 det vart utdelt medaljar til dei tre beste, men Den internasjonale olympiske komité (IOK) har stadfesta at medaljefordelinga òg gjeld for dei olympiske leikane i 1896 og 1990.

Medaljevinnarar

Resultat etter idrettsgreiner

Friidrett

Tennis

Flack fekk ein bronsemedalje i dobbel tennis då han deltok under blanda lag, saman med britiske George S. Robertson. Bronsemedaljen vert difor rekna til blanda lag.

Kjelder

Nasjonar under sommar-OL 1896
1896
1896 i Australia