alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Johannes Regis

Johannes Regis () var ein komponist av den flamske skolen.

Det er ikkje så mange verk att etter Johannes. To messer og sju motettar, forutan nokre songar. Han var godt kjend i si eiga samtid, og arbeidde ei tid som sekretær for Guillaume Dufay. Johannes Tinctoris trekk han fram som døme på god musikk i 1470-åra. 

Flamske komponistar
Fødde i 1420-åra
Døde i 1490-åra
Renessansekomponistar
Komponistar frå 1400-talet
Salstrofé i musikkbransjen

Salstrofé i musikkbransjen vert utdelt for visse tal selde plater, album og singlar. Det er bransjeorganisasjonane i kvart land som står for tildelinga, men plateselskapa må som regel betale ein kontingent for å få sertifisert salstala.

Noreg
I Noreg er det bransjeorganisasjonane IFPI og FONO som tildeler salstroféa.

Krava for albumtrofé vart endra 6. september 2006. Tilsvarande tal var tidlegare 20 000 og 40 000. Ein tel med nedlasting via internett og til mobil når ein reknar ut salstala. For singlar gjeld sal av heile låtar, mens for album må ein selje minst 3/4 av heile albumet.

USA
I USA er det bransjeorganisasjonen RIAA som tildeler salstroféa.

Merknad: Før 1. januar 1989, blei gull gjeve ved ein million selde singlar, og platina ved to millionar selde singlar.

Storbritannia
I Storbritannia er det British Phonographic Institute som tildeler salstroféa.

Tyskland
I Tyskland er det IFPI Deutschland/Bundesverband Phono som tildeler salstroféa.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Salstrofe i musikkbransjen» frå ,  den 22. januar 2010.

Fotnotar

Musikkprisar
Musikkindustri
Ait

Ein ait (eller eyot) er ei lita øy i ei elv. Namnet vert særleg nytta om øyar i elva Themsen og sideelvane hennar i England.

Ei slik øy består som regel av avleiringa i vatnet som har samla seg opp over tid. Dei er ofte lange og smale og kan vere permanente øyar. Dei kan òg erodere bort og sedimenta dei bestod av kan verte førte ned elva og danne nye øyar. Ei elv med mange slike øyar vert kalla ei anastomoserende elv eller forgreina elv.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ait» frå ,  den 22. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i England
Øyar i Themsen
Fluviale landformer
Elveøyar i Europa
Belle Isle i Windermere

Belle Isle er den største av 18 øyar i innsjøen Windermere i Lake District i England og den einaste av dei som har vore busett. Ho er 1 km lang. Belle Isle House vart bygd der i 1774 teikna av John Plaw.

Den romerske guvernøren i Ambleside bygde ein villa på øya. Ho var òg ein skanse for royalistane under den engelske borgarkrigen. Ho vart lokalt kalla Great Island (Storøya) eller Long Holme (Langholmen), men vart seld til Isabella Curwen i 1781 for £1720 og kalla opp etter ho. Etterkomarane etter Isabella og mannen hennar John Christian Curwen budde på øya til 1993. Belle Isle er framleis i privat eige.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Belle Isle (Windermere)» frå ,  den 22. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Geografi i Cumbria
Øyar i England
Øyar i innsjøar
Bridgemarsh Island

Bridgemarsh Island er ei øy i tidvassområdet til River Crouch i Essex i England, 5 km oppfor Burnham-on-Crouch.  I nord grenser øya til Bridgemarsh Creek og i sør til River Crouch.

Etter ein flaum i 1736 var det bygd eit dike rundt Bridgemarsh Island og ei vegfylling som er mogeleg å passere ved fjøre sjø. 

Det vart drive jordbruk på øya og etter kvart leireindustri. Dika vart ikkje halde ved like og ho braut saman under nordsjøflaumen i 1953. Etter den tid har det ikkje budd folk på øya.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bridgemarsh Island» frå ,  den 22. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Further details 

Øyar i Essex
Sigurd Bjørkedal

Sigurd Asgeir Bjørkedal () var ein norsk båtbyggjar og bonde.

Som praktiserande båtbyggjar var han sentral i å ta vare på den gamle båtbyggjartradisjonen i Bjørkedalen. Saman med brørne Saxe og Jakob heldt han ved like kunnskapen om å bygge snedbetning, den gamle sunnmørsbåten. Bygginga av ein sunnmørsottring til Sunnmøre Museum på 1950-talet hadde stor betydning, sidan dei då kunne rådføre seg med eldre båtbyggjarar.

I 1973 bygde han ein kopi av Kvalsundskipet. Frå 1981, då han bygde ein ny sunnmørsottring, samarbeidde han med og overførte mykje kunnskap til sønene som har ført tradisjonen vidare etter faren.

I 1983 bygde dei knarren «Saga Siglar» til Ragnar Thorseth. Det er eit vikingskip bygd etter Skuldelev 1 som vart funnen ved Roskilde i Danmark. Med dette skipet gjennomførte Thorseth mellom anna ei jordomsegling.

Seinare overtok sonen Jakob ansvaret for båtbygginga. Sigurd var likevel ein viktig medhjelpar då det vart bygd kopi av Osebergskipet i 1987, og av Gokstadskipet i 1990.

I 2009 fekk Sigurd Bjørkedal kongens fortenestmedalje i sølv.

Kjelder
 Karl Anders Helset: Kongens sølv til Sigurd Bjørkedal. KYSTEN Nr 1 2010

Norske gardbrukarar frå 1900-talet
Norske båtbyggjarar
Norske tradisjonsberarar
Kongens fortenestmedalje i sølv
Folk frå Volda
Brownsea Island

Brownsea Island er den største øya i Poole Harbour i Dorset i England. Øya er eigd av National Trust. Det meste av øya er open for publikum og landskapet består mellom anna skogområde og lyngheier med rikt dyreliv. I tillegg finst klipepr med utsyn over across Poole Harbour og Isle of Purbeck. 

Bronswa Island ligg utanfor byen Poole og er den største av åtte øyar i hamneområdet. Det går båtruter ut til øya og kring hundretusen vitjar øya årleg. Den nordlege delen av øya er ein del av eit naturreservat styrt av Dorset Wildlife Trust og eit viktig fugleområdet. Denne delen av øya har derfor avgrensa tilkomst for publikum. 

Den første speidarleiren nokon gong vart halden på øya i 1907.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Brownsea Island» frå , den 22. januar 2010.

Bakgrunnsstoff 

 Brownsea Island på National Trust
 H2G2: Brownsea Island
 Brownsea og speidarrørsla
 Kart over Brownsea Island 
 Bilete av St Mary-kyrkja på øya

Geografi i Dorset
Isle of Purbeck
Øyar i England
Lagunar
Naturreservat i England
Site of Special Scientific Interest i England
National Trust-eigedommar
Burgh Island

Burgh Island er ei lita tidvassøy utanfor sørkysten av Devon i England nær den vesle landsbyen Bigbury-on-Sea. Det er fleire bygningar på øya, mellom anna Burgh Island Hotel i art deco-stil. Dei andre bygningane er tre private hus og puben The Pilchard Inn.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Burgh Island» frå ,  den 22. januar 2010.

Bakgrunnsstoff 

Geografi i Devon
Tidvassøyar i England
The Carracks

The Carracks og Little Carracks er ei gruppe små øyar utanfor nordkysten vest i Cornwall i England.

Øyane ligg mellom Zennor og St Ives, om lag 200 meter utanfor kysten. Den største øya vert stundom kalla Seal Island fordi det finst gråsel her. Her er òg pigghå, breiflabb og anemoner. 

Det går båtar frå St Ives til øyane slik at turistar kan sjå selane og anna dyreliv kring øyane. 

I 1916 gjekk «Enrico Parodi» på land ved Gurnard's Head i tjukk skodde. Då skipet vart taua sokk det utanfor The Carracks og er i dag ein dykkeattraksjon der.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Carracks» frå ,  den 22. januar 2010.  
 

Øyar i Cornwall
Coquet Island i England

Coquet Island er ei lita øy 1,2 km utanfor Amble på kysten av Northumberland nordaust i England.

Øya er eigd av hertugen av Northumberland. Royal Society for the Protection of Birds styrer eit fuglereservat på øya, som har mange sjøfuglkoloniar. Den mest talrike arten er lundefugl og over 18 000 par hekka her i 2002. Fuglereservatet er derimot meir viktig for dei utryddingstrua Dougalls ternene som hekkar her. Dette er den største kolonien av denne arten i Storbritannia og i 2005 hekka 92 par her. Andre fugleartar som hekkar her er splitterne, makrellterne, raudnebbterne, krykkje, havhest, tre måseartar og ærfugl.

Ruinane av eit kloster frå mellomalderen står på Coquet Island. Det meste av klosteret vart ein del av fyret og fyrvaktarbustaden på øya. Fyret er i dag automatisert og drive av Trinity House. 

Det er generelt ikkje lov for publikum å gå i land på Coquet Island, men det vert stundom lagt båtturar til øya for sjå på dei mange lundefuglane som hekkar her.

Bakgrunnsstoff 
 Historia til Coquet Island

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Coquet Island, England» frå ,  den 22. januar 2010.  
 

Øyar i England
Geografi i Northumberland
Fuglereservat i England
Site of Special Scientific Interest i England
Treseglarar

Treseglarar er ein biologisk familie innan ordenen seglarfuglar som samlar ei slekt Hemiprocne av fire insektetande artar knytt til skogshabitat. Familien har nært slektskap med familien seglarar. Dei er distribuerte frå India og Søraust-Asia via Indonesia til Ny-Guinea og Salomonøyane. 


Treseglarar er små til mellomstore seglarfuglar, og varierer i lengd frå 15 til 30 cm. Dei har lange venger, handsvingfjørene gjer ut det meste av lengda av vengene, armane er faktisk ganske korte. Dei skil seg tydeleg frå andre seglarfuglar i fjørdrakta, som er mjukare, og dei har toppar eller anna pryd i ansiktet, og lange gaffelforma halar. Anatomiske ulikskapar frå seglarar finn ein i skjelettdetaljar i kranium og gane, i tarse, og ei ikkje-reversibel baktå som dei nyttar når dei kviler på greiner. Hannane har iriserande mantelfjør.

Treseglarar lever i mange ulike typar av skogshabitat. Ein art, dvergtreseglar, er ein art som føretrekk gammal skog. Ved beiting der manøvrerer dei ned nær undervegetasjonen. Berre sjeldan beitar dei i fornya skog eller i plantasjar, men aldri over opent lende. Andre artar har mindre spesialiserte habitatstypar, og topptreseglar gjer bruk av ei rekkje habitat, inkludert fuktige skogar og lauvfellande skog. Rustkinntreseglar utnyttar nesten alle tilgjengelege skogstypar frå mangroveskog til skog i fjellsider. Alle artane beitar på insekt, men nøyaktige detaljar om bytte er ikkje kjent. I motsetnad til seglarar, har treseglarar så godt utvikla bein at dei er i stand til å sitje på greiner i trea.

Paret byggjer reiret saman og dei festar det til ei grein med eit limliknande sekret. Hoa legg eitt egg. Eggfarga varierer frå kvitt til grått. Ein har lite kunnskap om rugetida, men ho kan vere lengst for dei større artane. Ungane vert fødd med eit dekkje av grå dun og foreldra matar dei med pelletar av oppstøytt mat.

Artsliste 
 Topptreseglar, Hemiprocne coronata 
 Rustkinntreseglar, Hemiprocne longipennis 
 Dvergtreseglar, Hemiprocne comata 
 Mustasjetreseglar, Hemiprocne mystacea

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på delar av «Treeswift» frå , den 23. januar 2010. 
 del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). Handbook of the Birds of the World. Volume 5: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 84-87334-25-3

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Video av treseglarar hos ibc internet bird collection

Treseglarfamilien
Seglarfuglar
Fuglar i den orientalske regionen
Fuglar i den australske regionen
Hylte kommun

Hylte kommun er ein kommune i Hallands län i Sverige. Kommunen grensar innanfor Hallands län til Falkenbergs kommun og Halmstads kommun. Vidare grensar han til Gislaveds kommun i Jönköpings län i nord og Ljungby kommun i Kronobergs län i aust og sør. Administrasjonssenteret i kommunen er Hyltebruk.

Kommunen har eit sterkt kupert landskap med mange mellomliggjande innsjøar og myrområde. Han er ein industrikommune med mange småføretak, og har mykje verkstad- og treforedlingsindustri. Vidare er det stor produksjon av avispapir i Hylte kommun.

Administrativ historikk 
Den fyrste kommunen med namnet Hylte var ein storkommune som vart oppretta ved kommunereforma i 1952 gjennom samanslåing av dei tidlegare kommunane Femsjö, Färgaryd og Långaryd i Jönköpings län. Samtidig vart på same måten Unnaryd oppretta i Jönköpings län gjennom samanslåing av Bolmsö, Jälluntofta og Södra Unnaryd. I Hallands län vart også Torups landskommun oppretta gjennom samanslåing av dei tidlegare kommunane Drängsered, Kinnared og Torup. 

I 1974 vart deretter den noverande kommunen til, gjennom samanslåing av Hylte, Torup og Unnaryd (utanom Bolmsö församling), samt ein del av Lidhults församling frå Ljungby kommun i Kronobergs län. Den nyoppretta kommunen vart lagd i Hallands län.

Kommunevåpenet 
Blasonering: Skjold med bølgjer delt i gull, med eit oppstikkande raudt vasshjul, og blått, med to bjelkar av gull.

Kommunen oppstod i den noverande forma si i 1974, men det drygde fram til 1987 før eit kommunevåpen kunne verte registrert i Patent- och registreringsverket. Ingen av dei tidlegare einingane i området hadde hatt våpen. Bølgjene er frå elva Nissan, bjelkane er trestokkar (frå skogbruket) og vasshjulet symboliserer industrien.

Tettstader 
Det er seks tettstader i Hylte kommun.

Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal per 31. desember 2005. Administrasjonssenteret er utheva.

Kjelder 
 «Hylte kommun» på Wikipedia på svensk, innhenta 22. januar 2010.
 «Hylte» hjå Store norske leksikon, innhenta 22. januar 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Referansar 

 
Kommunar i Hallands län
Gråor

Gråor eller gråolder (Alnus incana) er eit tre av oreslekta i bjørkefamilien.

Skildring 

Gråora kan på god jord bli oppunder tjue meter høg med stamme og kjegleforma krone. På skrinnare jord eller myrjord veks ho ofte buskaktig.

Gråora har glatt grå bark med eit grønt skjer. Eldre bark kan få eit fåtal djupe furer nedst på stammen. Vinterknoppane er purpurraude, skota er raudbrune på oversida og olivengrøne på undersida. Blada er skarpt tanna matt grøne på oversida og grålege på undersida. Unge blad er hårete over det heile; eldre blad er hårete berre langs nervebanane. 

Gråora er av dei tre som blomstrar tidlegast, i Noreg blomstrar ho gjerne i april. Horaklene sit i grupper på 3 til 8 på lysbrune, finhåra stilker. Frøet sit i ein nøttefrukt som flyt godt, slik at ora lett spreier seg langs vassdrag.

Utbreiing 

Gråor finst i fleire område på den nordlege halvkula. I Noreg veks treet vilt over nesten heile landet. 

Gråora veks gjerne på flaummark og i fuktige lier, helst på leirgrunn. Ho er hardfør og toler godt frost. 

Gråora er rask til å etablere seg på nye flater, som på rasmark. Treet veks raskt, men det vert ikkje særleg gammalt, ofte berre 40 år, men kan og bli opptil 200 år.

Ora veks i symbiose med soppen Schinzia alni, som lever i knollar på orerøtene. Desse tar opp nitrogen frå lufta. Den rike tilgangen på nitrogen gjer at ora kan tillate seg å felle grøne blad. Slik aukar næringsinnhaldet i skog med oretre.

Underartar 
Vanleg gråor, ssp. incana, er i Noreg vanlegast i låglandet, men manglar ytst på kysten. 

Kolagråor, ssp. kolaensis, har meir nordaustleg utbreiing, og er vanleg i fjellskogen. 

Mellomformer av underartane er vanlege.

Bruk 
Zunifolk har tradisjonelt brukt gråorbark til å gje hjorteskinn ein raudbrun let.

Veden er laus og lett. Sidan han er lett, er brennverdien tilsvarande låg, omtrent som for gran, med tørr gråorved har den fordelen at han gir lite røyk og lite gneistar. 

Under andre verdskrigen vart gråora sterkt etterspurt som brensel i gassgeneratorar, som også vart bruka til framdrift av bilar.

Kjelder 
 Alan Michell: Trr i skog og hage. Oslo 1977. ISBN 82-10-01282-7 
 Johannes Lid: Norsk flora. Oslo 2004 ISBN 82-521-6029-8
 Knut Fægri: Norges Planter. Oslo 1958
 Knut Skinnemoen: Skogskjøtsel. Oslo 1968
Referansar

Bakgrunnsstoff

Bjørkefamilien
Lauvtre
Subarktisk flora
Brennverdi

Brennverdi er den energien eit brensel frigjer ved effektiv forbrenning.  Fyringsolje har ein brennverdi på om lag 10 kWh/l, trepellets har ein brennverdi på om lag 4,8 kWh/kg.

Brennverdi for ved
I praksis er brennverdien for ved av alle treslag ved null prosent fukt er tilnærma lik 5,32 kWh/kg ved. Effektiv brennverdi når virke inneheld fuktigheit finn ein som 

 

der  er ein korreksjonsfaktor, med eining kWh/kg, som avheng av fuktigheita i trevirket.  Rå nyhogd ved, med 50 % fukt, har brennverdi omkring 2,4 kWh/kg virke, medan heilt tørr ved med 18 % fukt har brennverdi på 4,3 kWh/kg.

Brennverdien per famn eller kubikkmeter vert avhengig av eigenvekta til trevirket og kor tørt virket er. 

Ein kubikkmeter tørt trevirke gir

Sjå også 
 Forbrenningsvarme

Kjelder

Håland brensel

Skogbruk
Vedfyring
Drake's Island

Drake's Island er ei 2,6 hektar stor øy i Plymouth Sound, havområdet sør for byen Plymouth i Devon i England. Namnet på øya vart først registrert i 1135, då ho vart kalla St Michael's etter kapellet som stod her. Seinare vart kapellet tileigna St. Nikolas i staden og øya fekk namnet St. Nicholas. Frå siste halvdel av 1500-talet vart øya stundom kalla Drake's Island etter Sir Francis Drake, den engelske sjørøvaren som nytta Plymouth som heimehamn. Sjølv langt ut på 1800-talet vart øya referert til som St Nicholas's Island.

Det var frå denne øya at Drake segla ut i 1577 og kom attende til 1580 etter å ha segla rundt jorda. I 1583 vart Drake guvernør på øya. 

Frå 1549 vart det bygd ut festningsverk på øya for å forsvare ho mot Frankrike og Spania. Forlegning for 300 mann vart bygd på slutten av 1500-talet. I fleire hundreår var dette det viktigaste forsvarsverket for Plymouth. I 1665 døydde Robert Lilburne i fangenskap på øya. Han vart dømd til fengsel på livstid for kongemordet på Karl I. Eit par år seinare sat general John Lambert, i fengsel på Drake's Island. Han døydde her vinteren 1683 etter å ha sete her frå 1662. 

Etter den andre verdskrigen vart Drake's Island framleis styrt av forsvarsdepartement og først i 1963 fekk Plymouth nytte øya. Det vart oppretta ein ungdomsleir der. 

1. mai 1987 var tden første telefonlinja lagt til øya. I 1995 kom øya i privat eige. 
In mai 2005 the island attracted British media attention when one of the empty buildi

Bakgrunnsstoff
 Historia til øya

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Drake's Island» frå ,  den 23. januar 2010.  
 

Øyar i England
Geografi i Devon
Stenungsund

Stenungsund er ein tettstad i landskapet Bohuslän i Västra Götalands län i Sverige. Staden er administrasjonssenteret i Stenungsunds kommun, har eit areal på 11,14 km², og hadde i 2005 eit innbyggjartal på 10 067.

Stenungsund ligg ved Europaveg 6 om lag 47 km nord for Göteborg og 43 kilometer sør for Uddevalla. Stenungsund var lenge mest kjend som ein stad for bading ut mot kysten. I 1950- og 1960-åra gjekk tettstaden gjennom dramatiske endringar på grunn av oppbygging av petrokjemisk industri. Stenungsund har vorte den viktigaste staden i Sverige for produksjon av polyetylen, som vert nytta i samband med produksjon av plastprodukt.

Bakgrunnsstoff 
Vitensenteret Molekylverkstan i Stenungsund

Stenungsunds kommun
tettstader i Västra Götalands län
Eddystone Rocks

Eddystone eller Eddystone Rocks er ei gruppe skjer om lag 14 km sørvest for Rame Head i Cornwall i England. Skjera var tidlegare ein fare for skipsfarten ved innløpet til Den engelske kanalen og hamnebyen Plymouth og fleire fyr har derfor stått her.

Sjølv om skjera ligg nærare fastlandet i Cornwall, høyrer skjera til Plymouth og såleis grevskapet Devon.

Det har stått fire fyr på Eddystone Rocks. Den tradisjonelle sjantien «The Eddystone Light» omhandlar eit fiktiv møte mellom fyrvaktaren og ei havfrue og har vorte spelt inn av The Seekers, the Weavers og Peter Paul and Mary.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Eddystone Rocks» frå ,  den 23. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i England
Øyar i Den engelske kanalen

hu:Eddystone világítótorony
Storm Weather Shanty Choir

Storm Weather Shanty Choir er eit seksmannskor frå øya Stord som syng gamle sjantiar.
Det vart starta i oktober 2000.

Mellom 2010 og 2020 har koret hatt tre landsdekkende turnéar i Noreg, to USA-turnéar og tre Japan-turnear, i tillegg til konsertar i Danmark, Sverige, Sveits, Nederland, Tyskland, England og Skotland. Storm Weather Shanty Choir er kjende for sine heftige og inkluderande konsertar og ein omtale frå ein konsert i Seattle i 2009 kan vere beskrivande: «Storm Weather Shanty Choir is like imagine Gogol Bordello singing shanties».

Den tidlegare seglskutesjømannen Haakon Steinar Vatle starta Storm Weather Shanty Choir etter å ha vore på seglas med Statsraad Lehmkuhl, kom tilbake til Stord og samla ein gjeng langhåra rockarar. Etter kvart er koret blitt kjende som eit fargerikt innslag i både folkemusikkmiljøet og i meir rocka musikkretsar. Koret har såpass mange bein i ulike leirar at dei ikkje berre har spela på Folkelarm to gonger, men også på by:Larm, og dei er årvisse gjengangarar på klubbar som Skuret, Det Akademiske Kvarter, Herr Nilsen og Riksscenen.

Koret
 Haakon Steinar Vatle - sjantimann og akustisk gitar
 Ronny Sætre - baryton og perkusjon
 Rune Nesse - bass og perkusjon
 Vidar Vedå - bass og «karaokemaskin» 
 Roald Kaldestad - lyrisk tenor, mandolin, gitar
 Gisle Østrem - lyrisk tenor, concertina

Diskografi
 2002 - Cheer Up Me Lads!
 2004 - Off to Sea Once More
 2005 - Let Us Be Jolly and Drown Melancholy!
 2009 - Way Hey (And Away We'll Go)
2012 - A Drop of Nelsons Blood
2017 - Live
2021 - Nine Rows of Teeth

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

norske kor
Sjantiar
Artsnamnebasen

Artsnamnebasen er ein database med eit register over godkjende norske artsnamn. Til saman er det omkring 60 000 arter i Noreg. Basen utgjer ein ny, nasjonal standard for namnsetting av organismar. Han vart oppretta 1. september 2009 og vert driven av Artsdatabanken i Trondheim.

I denne søketenesta kan ein hente informasjon om gyldige vitskaplege namn etter gjeldande internasjonale standardar og tilrådde populære namn på bokmål og nynorsk.

Søketenesta gjev i dag ikkje eit komplett oversyn over alle vitskaplege og norske namn på arter og organismegrupper. Av hovudgruppene som delvis manglar er til dømes protozoar, fleire sopp-ordenar, svamp, nesledyr, land- og ferskvassnegl og blekksprut.

Artsnamnebasen er bygd opp som eit hierarkisk register der kvar art, familie, orden, klasse og rekkje har ei eintydig definert plassering i systemet. Artsnamnebasen lettar samarbeidet og betrar kommunikasjonen innan det biologifaglige miljøet i Noreg ved at alle aktørar brukar same namn på organismar.

Artsnamnebasen vert drifta av Artsdatabanken i samarbeid med GBIF-Noreg. Artsnamna er samla inn, kvalitetssikra og tilrettelagde av ei rekkje namnekomitéar frå vitskaplege institusjonar i Noreg. Som ein overbygning for komitéane er det etablert eit namneråd for å sikre ein sams praksis i det faglege arbeidet. Namnekomitéane har òg hatt rådgivande støtte i Språkrådet i arbeidet med norske artsnamn.

Bakgrunnsstoff 
 Heimesida til artsnamnebasen
 Sluttdokumenta til namnekomitéane

Kjelder 

Systematisk biologi
Farne Islands

Farne Islands (tidlegare ofte kalla Farnes) er ei øygruppe utanfor kysten av Northumberland i England. Ho består av 15-20 øyar alt etter tidvassnivået. Dei ligg spreidd 2,5-7,5 km frå land og er delt inn i to grupper, dei indre og dei ytre øyane. Hovudøyane i den indre gruppa er Inner Farne, Knoxes Reef og East og West Wideopens (som alle heng saman ved fjøre sjø) og the Megstone. Dei største øyane i den ytre gruppa er Staple Island, the Brownsman, North og South Wamses, Big Harcar og the Longstone. Mellom dei to gruppene går Staple Sound. Det høgaste punktet, på Inner Farne, er 19 meter over havet.

Historie
Dei første kjende innbyggjarane på Farne Islands var forskjellige culdee-munkar, somme knytte til Lindisfarne. Dei levde her som eremittar. St. Cuthbert innførte spesielle lover her i 676 som verna ærfuglane her. Dette trur ein er dei tidlegaste fuglevernslovene nokon stad. 

Øyane har i dag ingen permanent busetnad. Alle fyra på Farneøyane er i dag automatisert, men vart i tidlegare år drivne av fyrvaktarar.

Bakgrunnsstoff
Farne Islands på National Trust
Dykking rundt Farne Islands

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Farne Islands» frå ,  den 23. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Øyar i England
Øyar i Nordsjøen
Naturreservat i England
Geografi i Northumberland
Site of Special Scientific Interest i England
Fish Island i London

Fish Island er ei øy i Tower Hamlets i London. Fish Island grensar til River Lea, Hertford Union Canal og East Cross Route.

Øya ligg hovudsakleg i eit gammalt industriområde. Det vart gjort store investeringar for å ruste opp øya i samband med sommar-OL 2012, sidan ho ligg nær Olympic Park.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Fish Island, London» frå ,  den 23. januar 2010. 
 oppgav desse kjeldene:
Fish Island, Tower Hamlets, hidden-london.com

Øyar i England
Stader i London