alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Pathumwan

Pathumwan eller Pathum Wan er eit distrikt i Bangkok i Thailand. Folkesetnaden er 52 613 i 2013.

Historie

Kong Mongkut, som herska frå 1851–1868, gav ordre om å bygge eit lite lystslott på staden. Dette var Pathumwan-slottet eller 'Lotus-slottet'. Han fekk også bygd buddhisttempelet Wat Pathum Wanaram like ved. 

Sra Pathum-slottet ('Lotusdamslottet') vart bygt ferdig i 1916, på tomta til Prins Mahidol Adulyadej.

Siam Center-kjøpesenteret opna i 1973, og er det eldste i området.

Ein av Thailand sine første radiokringkasting-stasjonar, «Saladaeng Station», låg på hjørnet av Witthayu-vegen (kjend som «Wireless Road») og Rama 4-vegen. 

Lumphini-stadionet har flytta sin verksemd, thaiboksing, frå stadionet på Rama 4-vegen, og stadionet hadde sin siste kamp der i 2014.

Næringsliv

Distriktet har ei rekkje kjøpesenter, Siam Center, Siam Paragon, MBK Center kjend som mah boon krong,  Bonanza Mall, CentralWorld (tidlegare World Trade Center), BigC Ratchadamri, Narayana Phan, Gaysorn, Central Chit Lom og Siam Discovery Center.

Administrasjonseininger

Underdistrikta (khwaeng) er

Galleri

Referansar

Bangkok
Werner von Moltke

Werner Konrad von Moltke ( var ein tysk friidrettsutøvar og idrettsleiar. Han vart europameister i tikamp i 1966. Perioden 1989-97 var han visepresident i Deutschen Leichtathletik-Verbandes (Det tyske friidrettsforbundet) og deretter 1997-2012 president i Deutschen Volleyball-Verbands (Volleyballforbundet). Werner von Moltke ætta frå den mektige adelsslekta Moltke.

Aktiv
Werner von Moltke vart vesttysk meister i tikamp åra 1958, 1966 og 1968. Under europameisterskapen 1962 vann han sølvmedaljen – slått med fattige fire poeng av den dåverande verdsrekordhaldaren, sovjetiske Vasilij Dmitrijevitsj Kuznetsov.

Ved europameisterskapen 1966 i Budapest sigra Moltke og fekk landsmennene Jörg Mattheis og Horst Beyer med seg på sigerspallen. Same året presterte han sitt livs beste tikamp som etter den tids tabellar gav 7 961 poeng, etter dagens målestokk 7 849 poeng.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1962 i Beograd: Sølvmedalje – 8 022 poeng, bakom Vasilij D. Kuznetsov (8 026 p)
EM 1966 i Budapest: Gullmedalje – 7 740 poeng, framom Jörg Mattheis (7 614 p) 
OL 1968 i Mexico-byen: Braut etter to øvingar

Idrettsleiar
Moltke var frå 1966 til 1991 ansvarleg for idrettspolitikken til sportsutstyr-produsenten Adidas. Samstundes dreiv han i lang tid ei sportsforretning i Nieder-Olm der han budde og døydde, 83 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Werner von Moltke» frå ,  den 25. juli 2020.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Europameistrar i friidrett
Sylvia Kibet

Sylvia Jebiwott Kibet () er ein tidlegare langdistanseløpar frå Kenya. Ho vann i 2009 VM-sølv på 5 000 meter, ein prestasjon ho gjentok to år seinare.

Aktiv
Kibet enda på fjerdeplassen på 5 000-meteren under VM 2007 i Osaka, slått med fattige 0,05 sekund av landskvinna Priscah Cherono, og på ny under dei olympiske leikane i Bei Jing året etter. Også då ho i Bislett Games 2009 sette personbeste på halvmila med 14.37,7 vart Kibet nummer fire. Under verdsmeisterskapen i Berlin to månader seinare sprang ho inn til sølv på spesialdistansen, slått av landskvinna Vivian Cheruiyot. 23. mai 2010 forbetra Kibet i Shanghai den personlege rekorden til 14,31,9, enno ein gong kom ho på fjerdeplass. På 5 000 meter under VM 2011 vart det dacapo på forrige VM; Cheruiyot tok gull og Kibet sølv.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2007 i Osaka: Nr 4 – 14.59,26
OL 2008 i Beijing: Nr 4 – 15.44,9
VM 2009 i Berlin: Sølvmedalje – 14.58,3, bakom Vivian Cheruiyot (14.57,9)
VM 2011 i Daegu: Sølvmedalje – 14.56,2, bakom Vivian Cheruiyot (14.55,3)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sylvia Jebiwott Kibet» frå ,  den 25. juli 2020.  
 

Kenyanske langdistanseløparar
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2008
Regentar av Polen

Fram til 1795 ble Polen, eller i det minste landets kjerne, styrt på forskjellige tider enten av książę (hertug; prins – ca. 960-1025, 1032–1076, 1079–1295, 1296–1300 og 1306–1320) eller król (konge – 1025–1031, 1076–1079, 1295–1296, 1300–1306 og 1320–1795). Dei viktigaste dynastia var det piastiske og det jagellonske dynastiet. Monarkane var ofte også herskarar over nabolandene, eller dei var hertugar rekrutterte frå utanlandske dynasti. Det polske sjølvstendet ende med den tredje delinga av Polen i 1795. Den franske keisaren Napoleon I oppretta Hertugdømet Warszawa i 1807 og den russiske tsaren var polsk konge i Kongress-Polen. Fullt polsk sjølvstende blei først gjenoppretta i 1918 då landet blei gjort til ein republikk.

Liste

Hertugdømet Warszawa

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Liste over Polens herskere» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
Poland på Rulers.org
 
Polske monarkar
Polsk historie
Lister over monarkar
Ole Bernt Skarstein

Ole Bernt Skarstein () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar, fødd i Tromsø. Han vart i 1965 nordisk meister på 100 meter, og vann elles i perioden 1964-69 fire NM-gull på 100 meter og to på 200 meter. Skarstein var medlem av Stålkameratene og hadde personbeste 10.5 sekund på 100 m og 21,1, sekund på 200 m.

Kjelder
Kunnskapsforlaget idrettsleksikon

Norske sprintarar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Rana
Maria Zakharova

Maria Vladimirovna Zakharova () er ein russisk journalist og diplomat. Sidan 10. august 2015 har ho vore direktør for Avdeling for informasjon- og presse  ved det russiske utanriksdepartementet i Moskva og er ofte talskvinne i utanrikssaker.

Biografi 
Maria Zakharova kjem frå ein diplomatfamilie. Ho voks opp i Beijing, der foreldra hennar arbeidde. I 1998 gjekk ho ut frå Fakultet for internasjonal informasjon ved Moskvas statlege institutt for internasjonal politikk. Etter at ho hadde fullført universitsgraden sin tok til å arbeida ved utanriksdepartementet, men var samstundes redaktør for tidsskriftet Diplomatitcheskiy vestnik (Diplomatisk revue). Frå 2005 til 2008 var ho pressesekretær ved den permanente staben til Russland ved Dei sameinte nasjonane i New York. I perioden 2008 til 2011 hadde ho fleire sentrale stillingar ved utanriksdepartementet. Frå 2011 til 2015 var ho visedirektør ved Avdeling for informasjon- og presse ved utanriksdepartementet. Den 10. august 2015 vart ho utnemnt til direktør for denne avdelinga, og vart den fyrste kvinna som har hatt denne stillinga. I 2016 vart ho av BBC plassert på lista av 100 eksepsjonell kvinner .

Referansar 

Russiske diplomatar
Berghumle

Berghumle (Bombus monticola) er ei humle som lever i fjellet og i fjellskogen. Ho dominerer i lågalpin sone der ho ofte er den vanlegaste humlearten. Ho kan av og til finnast i låglandet, særskilt om våren og tidleg på sumaren. Berghumla er særs vanskeleg å skilja frå lapphumler som ikkje har gule hår på bakkroppen.

Berghumla finst i Fennoskandia og austover til Kolahalvøya, i Storbritannia, Alpane, Pyreneane, i Italia og på Balkan. Utbreiinga i Noreg er dårleg kjend, men DNA-strekkoding tyder at ho er vanleg i heile fjellkjeda frå Hardangervidda i sør til Pasvik og Lakselv i nord.

Kjelder 
 
Referansar

Humler
Faust av Faust

Faust er debutalbumet til det tyske rockebandet Faust. Det vart spelt inn live den 21. september 1971 og gjeve ut seinare same året på Polydor Records. Sjølv om det aldri selde godt, fekk Faust mykje god omtale i musikkpressa.

Bakgrunn 
I 1971 gjekk Polydor inn i ein avtale med Uwe Nettelbeck om å setje saman eit band som kunne konkurrere med artistar som The Rolling Stones, The Kinks og Small Faces. Før dei gav ut debutplata, sende Faust lydbanda til Polydor med alt frå studioeksperiment til innspelingar av folk som vaska opp.

Den originale LP-plata kom ut på klår vinyl.

Utgjeving og mottaking 

AllMusic-skribenten Archie Patterson roste albumet deira og skreiv at «Innverknaden til Faust kan ikkje overvurderast. Debutalbumet deira var eit revolusjonerande steg framover i utviklinga av 'rock'». Han gav albumet fire og ei halv av fem stjerner og konkluderte med at «fantasinivået er svimlande, konseptet er heilt unikt og det er i tillegg morosamt å lytte til.»

Innhald

Medverkande

Faust
Werner «Zappi» Diermaier – trommer
Hans Joachim Irmler – orgel
Arnulf Meifert – trommer
Jean-Hervé Péron – bassgitar
Rudolf Sosna – gitar, klaverinstrument
Gunter Wüsthoff – synthesiser, saksofon

Teknisk
Kurt Graupner – lydteknikar
Andy Hertel – illustrasjon
Uwe Nettelbeck – produsent, design

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Faust (album)» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1971
Faust-album
Polydor Records-album
Recommended Records-album
Album produserte av Uwe Nettelbeck
Werner «Zappi» Diermaier

Werner «Zappi» Diermaier  er ein tysk trommeslagar, mest kjend som ein av dei grunnleggjande medlemmane i krautrockbandet Faust. Diermaier har vore med Faust heile vegen og har spelt på alle av dei over 30 albuma deira.

Utvald diskografi
Med Faust
Faust (1971)
Faust So Far (1972)
The Faust Tapes (1973)
Faust IV (1973)
Outside the Dream Syndicate (1973) – samarbeid med Tony Conrad
The Last LP (1988) – òg kalla The Faust Party Album
Faust Concerts, Volume 1: Live in Hamburg, 1990 (1994)
Faust Concerts, Volume 2: Live in London, 1992 (1994)
Rien (1995)
You Know FaUSt (1996)
Edinburgh 1997 [live] (1997)
Ravvivando (1999)
Land of Ukko & Rauni [live] (2000)
Patchwork (2002)
Outside the Dream Syndicate – Alive (2005) – samarbeid med Tony Conrad

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Werner «Zappi» Diermaier» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Tyske rocketrommeslagarar
Faust-medlemmar
Faust So Far

Faust So Far er det andre studioalbumet til den tyske krautrockgruppa Faust, utgjeve i 1972. Det har ein meir kommersiell stil enn debutplata og består av ni separate spor, som kvar har ein særprega stil eller tema.

Innhald

Medverkande
Werner «Zappi» Diermaier – trommer, perkusjon
Hans Joachim Irmler – orgel
Jean-Hervé Péron – vokal, bassgitar
Rudolf Sosna – vokal, elektrisk gitar, klaverinstrument
Gunter Wüsthoff – synthesizer, saksofon

Teknisk
Kurt Graupner – lydteknikar
Uwe Nettelbeck – produsent, albumdesign
Edda Kochl – printing

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Faust So Far» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1972
Faust-album
Polydor Records-album
Album produserte av Uwe Nettelbeck
Recommended Records-album
The Faust Tapes

The Faust Tapes er det tredje studioalbumet til den tyske krautrockgruppa Faust, utgjeve in 1973. Albumet selde godt i Storbritannia, kring 60 000 eksemplar, hovudsakleg på grunn av eit marknadsføringstriks av Virgin Records, som sette prisen ned til prisen av ein singel. Dette eksponerte plata for eit britisk publikum, men hindra at albumet fekk gå inn på albumlista. 

Recommended Records gav ut albumet på LP i 1980, og på CD i 1996 og 2001. 

The Faust Tapes består av segment av songar vove inn i kvarandre i delar spreidd ut over dei to LP-sidene.

Bakgrunn
Det førre selskapet til Faust var Polydor Tyskland, og då dei klaga over at det andre albumet til Faust, Faust So Far (1972), ikkje var kommersielt nok, signerte produsenten til gruppa, Uwe Nettelbeck, ein kontrakt med Virgin Records i London i staden. Ein del av avtalen mellom Nettelbeck og Virgin var at han skulle gje Virgin lydbanda han hadde med musikk Faust hadde arbeidd på sidan So Far «heilt gratis», og at Virgin skulle gje ut ei plate med så låg pris som mogeleg. Resultatet var The Faust Tapes, eit heilt album, som vart selt til 49 pence.

Ettermæle

I 1998 sette The Wire albumet The Faust Tapes på lista si kalla «Hundre plater som sette verda i brann (medan ingen høyrde etter)».

Innhald

LP-utgåva

CD-utgåva frå 2001

Medverkande

Faust

Werner «Zappi» Diermaier – trommer
Hans Joachim Irmler – orgel
Arnulf Meifert – trommer
Jean-Hervé Péron – bassgitar, vokal på «J'ai Mal Aux Dents», «Der Baum» & «Chère Chambre»
Rudolf Sosna – gitar, klaverinstrument, vokal på «Flashback Caruso» & «Stretch Out Time»
Gunter Wüsthoff – synthesiser, saksofon

Produksjon
Kurt Graupner – lydteknikar
Uwe Nettelbeck – produsent, plateomslag, vokal på «Exercise – With Voices»

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Faust Tapes» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Faust-album
Virgin Records-album
Recommended Records-album
Album produserte av Uwe Nettelbeck
Outside the Dream Syndicate

Outside the Dream Syndicate er det fjerde studioalbumet til den tyske krautrock-gruppa Faust, gjeve ut i eit samarbeid med den amerikanske avantgarde-komponisten Tony Conrad. Det var den første og einaste utgjevinga til Conrad på mange år, og er eit av dei mest kjende verka hans. Det er vert rekna som ein klassikar innan minimalist- og bordunmusikk. Pitchfork skreiv «for ei stund på Outside the Dream Syndicate gløymer ein kva som faktisk rører på seg og kva som står i ro.»

Den originale plata bestod av to komposisjonar på 26-27 minuttar kvar. Albumet vart digitalt ommastra i 1993 og gjeve ut på CD av Table of the Elements med eit ekstra 20 minuttar langt bonusspor, som ikkje var gjeven ut før.

Bakgrunn
I midten av 1960-åra var Tony Conrad medlem av The Dream Syndicate, ei amerikansk gruppe som spelte eksperimentell musikk og bordunmusikk.

I New York City møtte Conrad ein filmskapar frå Hamburg i Tyskland, som fortalte om ein produsent han kjende i Hamburg, som var interessert i musikken til Conrad. Conrad flydde til Hamburg, der han møtte Uwe Nettelbeck, produsenten til Faust. Nettelbeck tok Conrad til eit gammalt skulebygg, der Faus hadde spelt inn musikk, og inviterte han til å spele inn ei plate med bandet, «utafor» gruppa til Conrad, The Dream Syndicate (og derav tittelen på albumet).

I 1995 kom Conrad og Faust saman att for å spele ein 50 minuttar lang versjon av stykket «From the Side of Man and Womankind». Konserten kom til slutt ut i 2005 på albumet Outside the Dream Syndicate Alive.

I 2015 samarbeidde dei for siste gongen, for ein konsert på festivalen Berlin Atonal, som var siste konserten til Conrad før han døydde i april 2016.

Innhald
Alle spora er skrivne av Tony Conrad.

Medverkande
Tony Conrad – fiolin
Werner «Zappi» Diermaier – trommer
Jean-Hervé Péron – bassgitar
Rudolf Sosna – gitar og klaverinstrument

Teknisk
Kurt Graupner – lydteknikar
Uwe Nettelbeck – produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Outside the Dream Syndicate» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Faust-album
Caroline Records-album
Samarbeidsalbum
Album produserte av Uwe Nettelbeck
Tony Conrad

Anthony Schmalz «Tony» Conrad ()  var ein USA-amerikansk avantgarde videokunstnar, eksperimentell filmskapar, musikar, komponist, lydartist, lærar og forfattar. Han var aktiv innan forskjellige media sidan tidleg i 1960-åra, og var ein pioner innan både strukturell film og bordunmusikk. Han spelte og samarbeidde med mange forskjellige artistar gjennom karrieren, hovudsakleg i New York i 1960-åra i den eksperimentelle musikkgruppa Theatre of Eternal Music.

Delvis diskografi
 Outside the Dream Syndicate (med Faust) (Caroline, 1973)
 Slapping Pythagoras (Table of the Elements, 1995)
 The Japanese Room at La Pagode / May (delt med Gastr del Sol) (Table of the Elements, 1995)
 Four Violins (1964) (Table of the Elements, 1996)
 Early Minimalism Volume One (Table of the Elements, 1997)
 Inside the Dream Syndicate Volume I: Day of Niagara (med John Cale, Angus MacLise, La Monte Young og Marian Zazeela) (Table of the Elements, [innspelt 1965] 2000)
 Fantastic Glissando (Table of the Elements, 2003)
 Joan of Arc (Table of the Elements, [innspelt 1968] 2006)
 An Aural Symbiotic Mystery (med Charlemagne Palestine) (Sub Rosa, 2006)
 Taking Issue (med Genesis Breyer P-Orridge) (Dais Records, 2009)
 XXX Macarena (med Jutta Koether og John Miller) (From the Nursery and Primary Information, 2010)
 Ten Years Alive on the Infinite Plain (Superior Viaduct, 2017)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tony Conrad» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske eksperimentelle filmskaparar
Folk frå Baltimore
Elevar ved Harvard University
Støymusikarar
Folk frå Concord i New Hampshire
Tilsette ved University at Buffalo
The Velvet Underground
USA-amerikanske avantgarde-musikarar
USA-amerikanske eksperimentelle musikarar
Døde av prostatakreft
Uwe Nettelbeck

Uwe Nettelbeck () var ein tysk plateprodusent, journalist og filmkritikar. Han er mest kjend som skapar av og produsent for det tyske krautrockbandet Faust som var med å endre tysk rock tidleg i 1970-åra. Han var òg ein av dei leiande filmkritikarane i Tyskland i 1960-åra.

Nettelbeck var gift med forfattaren, filmprodusenten og skodespelarinna Petra Nettelbeck, og far til filmregissøren og manusforfattaren Sandra Nettelbeck.

Diskografi
Dette er eit utval av album Uwe Nettelbeck produserte. Datoane syner til året dei vart produsert. 
Faust: Faust (1971)
Anthony Moore: Pieces From the Cloudland Ballroom (1971)
Anthony Moore: Secrets of the Blue Bag (1972)
Slapp Happy: Sort Of (1972)
Faust: Faust So Far (1972)
Slapp Happy: Acnalbasac Noom (1973)
Faust: The Faust Tapes (1973)
Faust: Faust IV (1973)
Faust med Tony Conrad: Outside the Dream Syndicate (1973)
Faust: Munich and Elsewhere (1986)
Tony Conrad: Outside the Dream Syndicate (30-årsjubileeumsutgåve) (2002)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Uwe Nettelbeck» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Tyske filmkritikarar
Tyske journalistar
Tyske musikkritikarar
Tyske plateprodusentar
Krautrock
Folk frå Mannheim
Faust IV

Faust IV er det fjerde studioalbumet til den tyske krautrockgruppa Faust, utgjeve i 1973. Albumet er inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die, der det er omtalt som ein «krautrock-klassikar». Dette var det siste albumet av den første inkarnasjonen av bandet, før dei kom attende i 1994 med Rien og ei anna besetning.

Innspeling
Albumet vart spelt inn i The Manor Studio i England. Sidan innspelingane tok for lang tid, gjekk produsenten Uwe Nettelbeck for å utfylle albumet med materiale dei alt hadde spelt inn tidlegare i Wümme i Bremen i Tyskland. Desse tillegga er mellom andre «Krautrock» (tidlegare sendt på radioprogrammet til John Peel) og «It's a Bit of a Pain» (tidlegare gjeven ut på singel i Tyskland).

Musikk
Opningssporet, «Krautrock», er ein bordun-basert instrumental med trommer som kjem inn etter sju minutt, medan seinare spor, som «The Sad Skinhead» og «Jennifer» er meir konvensjonelle songar.  Avslutningssporet, «It's a Bit of a Pain», kombinerer begge stilane, og nyttar støy på refrenget. På eit stadium seint i songen, etter refrenget, kan ein høyre ei kvinnestemme som snakkar svensk. Sporet «Just A Second» fekk undertittelen «starts like that!» på CD-utgåvene. Spornummereringa på den originale CD-utgåva var ikkje rett.

Innhald

Medverkande
Werner «Zappi» Diermaier – trommer
Hans Joachim Irmler – orgel
Jean-Hervé Péron – vokal, bass
Rudolf Sosna – vokal, gitar, klaverinstrument
Gunter Wüsthoff – synthesizer, saksofon

Teknisk
Kurt Graupner – lydteknikar
Uwe Nettelbeck – produsent, plateomslag
Gunter Wüsthoff – plateomslag

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Faust IV» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Faust-album
Virgin Records-album
Album produserte av Uwe Nettelbeck
OGAE Second Chance Contest 2006

OGAE Second Chance Contest 2006 (OGAE SCC 2006) var den tjuande gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Stockholm i Sverige, etter at Sverige vann tevlinga i 2005, med songen «Alcastar» av Alcazar.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2006, måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2006; men om eit bidrag hadde vunne ein nasjonal finale, kunne ikkje bidraget deltake i OGAE Second Chance Contest.

Nitten land deltok i tevlinga. Ukraina deltok for fyrste gong i OGAE Second Chance Contest, medan Polen og Portugal returnerte til tevlinga. Austerrike, Bosnia-Hercegovina, Estland, Frankrike, Latvia, Spania og Tyrkia, som deltok i 2005, deltok ikkje i 2006-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Slovenia vann OGAE Second Chance Contest for fyrste gong, med songen «Mandoline» av Saša Lendero.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2006
 Junior Eurovision Song Contest 2006

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «OGAE Second Chance Contest 2006» frå ,  den 25. juli 2020.  
 

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2006
Elektronisk rock

Elektronisk rock er ein musikksjanger som omfattar ein kombinasjon av rock og elektronisk musikk, med instrument som ein typisk finn innanfor begge sjangrane. Stilen oppstod seint i 1960-åra, då rockeband som The United States of America, White Noise og Gong byrja å nytte elektroniske instrument i rocken sin. Andre artistar som var tidleg ute med å blande synthesizerar og musique concrète-teknikkar med rockeinstrumentering var mellom andre Silver Apples, Fifty Foot Hose, Syrinx, Lothar and the Hand People, Beaver & Krause og Tonto's Expanding Head Band. 

I 1970-åra dukka tyske «krautrock-band» som Neu!, Kraftwerk, Can og Ash Ra Tempel opp og utforska grensene til rocken ved å bruke elektroniske instrument. Sidan seint i 2000-åra har elektronisk rock vorte stadig meir populært. Elektroniske rockeartistar blandar vanlegvis element frå andre musikkstilar, som punkrock, industriell rock, hip hop, techno og synth-pop, som har skapt ei rekkje undersjangrar som indietronica, dance-punk og electroclash.

Sjå òg
 Electropop
 Dance-rock

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elektronisk rock» frå ,  den 25. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Elektroniske musikksjangrar
Fusionsjangrar
Britiske rockesjangrar
USA-amerikanske rockesjangrar
Leevan Sands

Leevan Sands  er ein bahamansk tresteghoppar frå Nassau. Han vann bronsemedaljen i øvinga i VM 2003 og i OL 2008.

Aktiv
Våren 2002 sette Sands personleg rekord med eit tresteghopp på 17,50 meter under eit stemne i Odessa i delstaten Texas i USA. Han vart tredjemann i øvinga i så vel samveldeleikane 2002 i Manchester, som under verdsmeisterskapen 2003 i Paris/Saint-Denis. I VM 2005 vart Sands nummer fire, ein centimeter bak bronsemedaljør Marian Oprea frå Romania.

Under OL-finalen 2008 presterte Sands i tredje omgang sitt livs lengste tresteghopp på 17,59 meter. Med det hoppet vann han bronsen, 8 cm bak Nelson Évora og 3 cm bak Phillips Idowu. I dei komande store meisterskapane enda han som nummer 4 i VM 2009, nummer 7 i VM 2011 og nummer fem i OL 2012.

Doping
I februar 2006 testa Sands positivt på middelet levometamfetamin og vart straffa med seks månaders utestenging frå idretten grunna brot på doping-vedtektene.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2003 i Paris: Bronsemedalje – 17,26 m
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (16,35 m=nr 27)
VM 2005 i Helsinki: Nr 4 – 17,39 m
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (16,53 m=nr 21)
OL 2008 i Beijing: Bronsemedalje – 17,59 m
VM 2009 i Berlin: Nr 4 – 17,32 m
VM 2011 i Daegu: Nr 7 – 17,21 m
OL 2012 i London: Nr 5 – 17,19 m
VM 2015 i Beijing: Nr 10 – 16,88 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i kvalifiseringa (16,53 m=nr 18)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leevan Sands» frå ,  den 26. juli 2020.  
 

Bahamanske idrettsutøvarar
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2004
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Tresteghopparar