alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
There's One in Every Crowd

There's One in Every Crowd er eit album frå 1975 av Eric Clapton. Det vart spelt inn kort tid etter 461 Ocean Boulevard og har ein liknande stil som føregangaren, men vart ikkje like populært. Albumet nådde 21. plassen på albumlista i USA og 15. plassen i Storbritannia. Ein reggaeversjon av «Swing Low, Sweet Chariot» vart gjeven ut på singel og nådde 19. plassen i Storbritannia. 

Etter suksessen med «I Shot the Sheriff», reiste Clapton og bandet hans til Jamaica for å spele inn There's One in Every Crowd der. Det aukande alkoholproblemet til Clapton og problem på Jamaica gjorde at det vart veldig vanskeleg å spele inn. Clapton ønskte at albumtittelen eigentleg skulle vere «World’s Greatest Guitar Player (There's One in Every Crowd)». RSO likte ikkje den første lekken og fjerna det frå tittelen.

Innhald

Medverkande

Eric Clapton – solovokal, elektrisk og akustisk gitar, dobro, arrangement (1, 2)
George Terry – elektrisk og akustisk gitar, korvokal
Carl Radle – bassgitar, elektrisk gitar
Jamie Oldaker – trommer, perkusjon
Dick Sims – orgel, akustisk piano, elektrisk piano
Albhy Galuten – synthesizer
Yvonne Elliman – solovokal, korvokal
Marcy Levy – korvokal

Teknisk
Produsent – Tom Dowd
Lydteknikarar – Graeme Goodall, Carlton Lee og Ronnie Logan (Kingston); Don Gehman, Steve Klein og Karl Richardson (Miami).
Foto på framsida – Henry DeChatillon
Foto på baksida – Robert Ellis
Teikning på innsida av omslaget – Eric Clapton

Salslister

Vekeslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «There's One in Every Crowd» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 1975
RSO Records-album
E.C. Was Here

E. C. Was Here er eit konsertalbum frå 1975 av Eric Clapton. Det vart spelt inn i 1974 og 1975 i Long Beach Arena, i Hammersmith Odeon og Providence Civic Center under den første turneen til Clapton sidan Derek and the Dominos i 1970. 

Ei utvida utgåve på fem CD-plater og ein Blu-Ray vart gjeven ut som Give Me Strength: The 1974/1975 Recordings.

Innhald

Medverkande
 Eric Clapton — sologitar, vokal
 Yvonne Elliman — vokal
 George Terry — rytmegitar
 Dick Sims — orgel
 Carl Radle — bassgitar
 Jamie Oldaker — trommer
 Marcy Levy — tamburin

Andre medverkande
 Wally Heider — lydteknikar
 Ed Barton – lydteknikar
 Brian Engolds – lydteknikar
 Ralph Moss – lydteknikar
 David Hewitt – lydteknikar

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «E.C. Was Here» frå ,  den 17. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Clapton-album
Album produserte av Tom Dowd
Konsertalbum frå 1975
Polydor Records-album
Konsertalbum frå Hammersmith Apollo
No Reason to Cry

No Reason to Cry er eit album frå 1976 av Eric Clapton.

Innspeling
Albumet vart spelt inn i studio til The Band, Shangri-la Studios, i mars 1976, og alle dei fem medlemmane frå The Band spelte på albumet. Rick Danko song duett med Clapton på «All Our Past Times», som dei to skreiv i lag.  Albumet inneheld òg ein duett med Bob Dylan på songen «Sign Language». Songen «Innocent Times» er sungen av Marcy Levy, som òg syng på «Hungry» i lag med Clapton.

Utgjeving
Albumet nådde 15. plassen på albumlista i USA og åttandeplassen i Storbritannia. I Noreg nådde albumet 13. plassen på VG-lista. Ein av singlane frå albumet, «Hello Old Friend», nådde 24. plassen på Billboard-lista i USA.

Innhald

Medverkande
Informasjonen er henta frå plateomslaget, der det står kven som spelte på albumet, men ikkje kven som spelte kva.

Bob Dylan – Columbia Records
Ron Wood (Faces, Rolling Stones) – Warner Bros. Records
Rick Danko (The Band) – Capitol Records
Richard Manuel (The Band) – Capitol Records
Robbie Robertson (The Band) – Capitol Records
Georgie Fame – Island Records
Ed Anderson
Aggie
Brains Bradley
Jesse Ed Davis
Terry Danko
Bob Ellis
Connie
Konrad Kramer

Yvonne Elliman
Geoffrey Harrison
Levon Helm (The Band)
Garth Hudson (The Band)
Marcy Levy
Nello
Jamie Oldaker
Albhy Galuten
Dick Simms
Nat Jeffery
Ralph Moss
Dick La Palm
Dread Lever
Billy Preston

Chris Jagger (vokal)
Carl Radle
Sergio Pastora Rodriguez
Wilton Spears
Dominic Lumetta
Sandy Castle
George Terry
Rob Fraboni
Larry Samuals
Mick Turner
Wah Wah Watson
Pete & All at Shangri-La

Salslister

Vekeslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «No Reason to Cry» frå ,  den 14. mars 2011.

Bakgrunnsstoff

Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 1976
Polydor Records-album
The Band
Album produserte av Rob Fraboni
Slowhand

Slowhand er eit album frå 1977 av Eric Clapton. Det inneheld tre av dei mest populære singlane hans, den bluesaktige «Cocaine», balladen «Wonderful Tonight» og den countryaktige «Lay Down Sally», i tillegg til andre songar som vart Clapton-klassikarar som «The Core» og «Next Time You See Her». Tittelen på albumet var kallenamnet Clapton fekk av Giorgio Gomelsky.Albumet vart ein stor suksess og var eit stort sprang framover etter det relativt mislukka albumet, som kom ut før dette, No Reason to Cry. Det vart både ein suksess hos kritkarane og platekjøparane og nådde andreplassen på albumlista i USA, 23. plassen i Storbritannia og femteplassen i Noreg. 

I 2003 og 2012 vart albumet rangert på 325. plass av Rolling Stone på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene.

Innhald

Luksusutgåva frå 2012

Medverkande

Eric Clapton – solovokal, gitar
Jamie Oldaker – trommer, perkusjon
Carl Radle – bassgitar
Dick Sims – klaverinstrument
George Terry – gitar
Mel Collins – saksofon
Yvonne Elliman – harmoni- og korvokal
Marcy Levy – harmoni- og korvokal, duett på «The Core»

Teknisk
Glyn Johns – produsent, lydteknikar
El & Nell Ink. (David Stewart, Nello) – kunstnarisk leiar og design
Jonathan Dent – plateomslag
Andy Seymow – foto på innsida av omslaget
Watal Asanuma – foto på utsida av omslaget

Salslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Slowhand» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 1977
Album produserte av Glyn Johns
 325
RSO Records-album
Polydor Records-album
Konsertalbum frå Hammersmith Apollo
Cocaine

«Cocaine» er ein song skriven og innspelt av JJ Cale i 1976 og er mest kjend med ein versjon spelt inn av Eric Clapton. Allmusic kalla den sistnemnde av dei mest varige hittane til Clapton og skriv at «sjølv for ein artist som Clapton med så mange songar av høg kvalitet, så ragar 'Cocaine' blant hans aller beste.»

Glyn Johns, som tidlegare hadde arbeidd med The Who, Led Zeppelin og The Rolling Stones, produserte innspelinga til Clapton, som kom ut i 1977 på albumet Slowhand og som singel i 1980. «Cocaine» nådde aldri singellista i USA, bortsett frå som B-side til «Lay Down Sally», som nådde tredjeplassen i 1978. «Cocaine» var ein av fleire Cale-songar som Clapton spelte inn, i lag med «After Midnight» og «Travelin' Light».

Meldinga i songen
Eric Clapton skildrar «Cocaine» som «ein anti-dopsong. Fansen høyrer berre på refrenget: «She don’t lie, she don’t lie, she don't lie, cocaine.» Men han seier «If you wanna get down, down on the ground, cocaine.» Songen inneheld òg tekstlinja «Don't forget this fact, you can't get it back».  
«Det er ikkje ein god ide å openlyst skriven ein anti-dopsong og håpe at han vil slå an. Fordi generelt vil folk bli opprørt av det. Det vil opprøre dei når nokon andre pressar noko ned halsen på dei. Så det beste å gjere er å gje dei noko som verkar fleirtydig—at om ein ser etter eller tenkjer etter så kan ein faktisk sjå at han er ‘anti’—som songen «Cocaine» som faktisk er ein anti-kokain-song. Om du ser etter så høyrest det berre ut som ein song om kokain. Men i røynda er det ein ganske smart anti-kokain-song.»

På grunn av den fleirtydige meldinga, spelte ikkje Clapton songen på mange av konsertane sine, men har i løpet av åra lagt til teksten «that dirty cocaine» på konsertane for å understreke at det er ein anti-dopsong.

Andre versjonar
Det skotske rockebandet Nazareth spelte songen på The Fool Circle og Snaz.  Gitarist Andy Taylor frå Duran Duran spelte inn songen i 1990 på soloalbumet  Dangerous.
I 2008 lånte countrysongaren Gretchen Wilson melodien frå slutten av refrenget («she don't lie, she don't lie, she don't lie») for songen hennar «Work Hard, Play Harder». Hardrockbandet Black Robot spelte songen i 2010 på albumet med same namn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cocaine (song)» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1976
J.J. Cale-songar
Eric Clapton-songar
Songar om narkotika
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Polydor Records-singlar
Shelter Records-singlar
Songar produserte av Glyn Johns
Songar skrivne av J.J. Cale
Nazareth-songar
Wonderful Tonight

«Wonderful Tonight» er ein song skriven av Eric Clapton for albumet Slowhand frå 1977 og gjeven ut som singel året etter. Clapton skreiv songen om Pattie Boyd, som er nemnt i sjølvbiografien hennar Wonderful Tonight: George Harrison, Eric Clapton, and Me. Songen vart ein liten hitt då han kom ut og nådde 16. plass i USA og 30. plass i Storbritannia. 

Den 7. september 1976 skreiv Clapton «Wonderful Tonight» for Boyd medan hen venta på at ho skulle bli klar for den årlege Buddy Holly-festen til Paul og Linda McCartney. Om «Wonderful Tonight» sa Boyd: «I årevis sleit det meg. Å ha inspirert Eric, og George før han , til å skrive musikk som var så smigrande. 'Wonderful Tonight' var den mest gripande minnet om alt det gode i forholdet vårt, og når ting går gale så torturerer det det å høyre det.»

I 1988 spelte Clapton på Nelson Mandelas 70-årsdagsfeiring som gjesteartist for Dire Straits. Gruppa vart backingband då han spelte «Wonderful Tonight» under konserten sin.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Andre versjonar
Songen er spelt av mellom andre countrysongarane Butch Baker, som tok songen til 66. plass på countrylista i USA i 1989, og David Kersh som tok songen til 29. plass på same liste i 1988. Songen vart òg gjeven ut av det britiske popbandet Damage i 1997, som nådde 3. plass i Storbritannia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wonderful Tonight» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
[ Allmusic review]

Bakgrunnsstoff
 

Balladar frå 1970-åra
Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Singlar frå 1997
Singlar frå 1998
Eric Clapton-songar
Songar skrivne av Eric Clapton
Songar produserte av Glyn Johns
Britiske softrock-songar
Rockeballadar
Nummer-ein-singlar i Japan
RSO Records-singlar
Curb Records-singlar
Afroman-songar
Damage-songar
David Kersh-songar
Charlie Rich-songar
Björn Skifs-songar
Björn Afzelius-songar
Michael Bublé-songar
Engelbert Humperdinck-songar
Lay Down Sally

«Lay Down Sally» er ein song av Eric Clapton, skriven av Clapton, Marcy Levy og George Terry. Han vart gjeven ut på albumet Slowhand i 1977 og sidan som singel. Singelen nådde tredjeplassen i USA. Songen er ein countryrock song spelt i same stil som J. J. Cale. Clapton har sagt at andre medlemmar i bandet, som Carl Radle frå Oklahoma, George Terry, Jamie Oldaker og andre påverka songen.

Clapton forklarte «Det er så nære eg kan kome, som engelskmann, men bandet er frå Tulsa, og dei spelte dette naturleg. Du klarar ikkje få dei til å spele ein engelsk rockestil, ikkje i det heile. Ideen deira om ein drivande rytme er ikkje å vere høglydt eller noko slikt. Det er subtilt». 

Singelen nådde òg 26. plassen på countrylista i USA, den høgaste plasseringa til Clapton på denne lista.

Medverkande

Eric Clapton: Elektrisk gitarar, vokal
Marcy Levy: Vokal
George Terry: Elektrisk gitar
Carl Radle: Bass
Dick Sims: Elektrisk piano
Jamie Oldaker: Trommer

Andre versjonar
Red Sovine, ein countrysongar som er mest kjend for sentimentale songar og lastebilsongar, har ein song som er forholdsvis lik Clapton sin song. Han tok songen til 70. plass på countrylista i 1978. Andre som har spelt songen er The Seldom Scene, Rod Stewart og Don Williams.

Bakgrunnsstoff
 Lay Down Sally på songfacts.com

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lay Down Sally» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Eric Clapton-songar
Rod Stewart-songar
Songar skrivne av Eric Clapton
Songar skrivne av Marcella Detroit
Songar produserte av Glyn Johns
RSO Records-singlar
Karbonatitt

Karbonatitt er intrusive eller ekstrusive vulkanske bergartar som inneheld meir enn 50 % karbonatmineral.  Karbonatitt kan forvekslast med marmor og det kan trengast geokjemisk undersøking for å skilje dei. 

Hovudmineralet er som regel kalsitt, CaCO3, men nokre inneheld hovudsakleg andre karbonat som dolomitt eller ankeritt. I enkelte resente lavaer kan ein òg finne natriumkarbonat. Det er mange økonomiske viktige metall som er knytt til karbonatitt, som niob, lantanoidar, thorium, jern, titan, kopar, samt mineral som apatitt og fluoritt. 

I Noreg finn ein karbonatitt i Fensfeltet ved Ulefoss i Telemark.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Carbonatite» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Vulkanske bergartar
Vulkanologi
Petrologi
Bremnes kyrkje

Bremnes kyrkje er ei langkyrkje frå 1869 som ligg i Bremnes på Bømlo i Vestland. Ho er bygd i tre, og har 750 sitjeplassar.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Sunnhordland prosti
Kyrkjer i Bømlo
Kulturminne i Bømlo
Jacob Wilhelm Nordan
Norske kyrkjer frå 1860-åra
1869 i Noreg
Totternhoe Knolls

Totternhoe Knolls er ein kalksteinås, nordvest for landsbyen Totternhoe i grevskapet Bedfordshire, med restane av eit slott frå mellomalderen. Det har status som Site of Special Scientific Interest, som eit døme på kalkslette.

På vestsida av åsen låg det i mellomalderen eit steinbrot for Totternhoe-stein. Dette området vert kalla Little Hills og teke var på av Wildlife Trust for Bedfordshire, Cambridgeshire, Northamptonshire and Peterborough som eit naturreservat.

Totternhoe Castle 
Totternhoe Castle var eit normannisk motte-and-bailey-slott frå 1000-talet. Det låg ovanfor landsbyane Eaton Bray og Stanbridge. Normannane flata ut toppen av åsen og skapte eit vidt område med kalksletter. Festninga, på toppen av jordhaugen, var omringa av ein mur, først av tømmer og seinare av stein. 

Staden vart grave ut mellom 1921 og 1932 og igjen i 2001. I 2001 oppdaga ein at slottet var bygd over ei førhistorisk og romersk inngjerding.

Staden har status som scheduled monument. Berre festningsvollane er igjen etter slottet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Totternhoe Knolls» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 BBC Beds, Herts and Bucks, Totternhoe Knolls.
 Chilterns Conservation Board, Totternhoe Knolls .
 M. Fearon, Totternhoe Knolls Bedfordshire England.
 English Heritage, Record of Scheduled Monuments, Totternhoe Castle.
 GENUKI, Totternhoe.

Naturreservat i Bedfordshire
Sites of Special Scientific Interest i Bedfordshire
Åsar i Bedfordshire
Slott i Bedfordshire
Turistmål i Bedfordshire
Chain Hill

Chain Hill er ein av åsane i North Wessex Downs, i soknet Wantage i det engelske grevskapet Oxfordshire. I 1974 vart det flytta over frå Berkshire. Det har status som Area of Outstanding Natural Beauty og er ein del av Vale of the White Horse.

Chain Hill er dei graskledde bakkane av kalk like oppfor Wantage samt namnet på vegen som går opp frå Wantage gjennom den vestlege delen av skrenten til bakkane. Han stig bratt opp sør for Wantage mot Wantage Field og bakover mot Ridgeway og aust for Manor Road mot Lark Hill. 

På toppen av åsane ilgg det eit lite samfunn mellom krattskog av bøk, furu og kastanje og eit reservoar som tappar det kalkhaldige vatnet og gjev vatn til Wantage. Bortsett frå dette er det meste av Chail Hill bølgjande jorder. Ved foten av Chain Hill ligg ein gravstad og nedanfor denne ligg Ormond Road og St. Mary's School.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Chain Hill» frå ,  den 14. mars 2011.  

Åsar i Oxfordshire
Vale of White Horse
Areas of Outstanding Natural Beauty i England
Åsar i Berkshire
Verneområde i Oxfordshire
North Wessex Downs

North Wessex Downs Area of Outstanding Natural Beauty (AONB) ligg i grevskapa Berkshire, Hampshire, Oxfordshire og  Wiltshire i England. Namnet North Wessex Downs er ikkje eit tradisjonelt namn, og området er betre kjend under dei overlappande lokale namna, som Berkshire Downs, White Horse Hills, Lambourn Downs, Marlborough Downs, Vale of Pewsey og Savernake Forest.

AONB dekkjer eit område på 1730 km2. Det har form som ein hesteskog og har opning mot aust, og ligg kring byen Newbury og nedslagsfeltet til River Kennet. Den nordlege armen går heilt aust til forstadane til Reading, sentralt i Berkshire, medan den sørlege armen når Basingstoke nord i Hampshire. Lengst vest når AONB Calne og Devizes. Dei høgaste punkta er 297 meter over havet ved toppen av Walbury Hill, sørvest for Hungerford i West Berkshire, nær grensa til Hampshire og Milk Hill-Tan Hill-ryggen aust for Devizes, sentralt i Wiltshire, på 295 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «North Wessex Downs» frå ,  den 14. mars 2011.

Bakgrunnsstoff
North Wessex Downs Area of Outstanding Natural Beauty

Åsar i Hampshire
Åsar i Oxfordshire
Åsar i Berkshire
Åsar i Wiltshire
Areas of Outstanding Natural Beauty i England
Verneområde i Hampshire
Verneområde i Oxfordshire
Verneområde i Berkshire
Verneområde i Wiltshire
Voltige

Voltige (frå fransk la voltige) er turn til musikk på hesteryggen. 

Ein ekvipasje i voltige er sett saman av ein hest, ein longør og ein eller fleire voltigørar. Longøren har hesten i ei lang line (longeline) og fører han i ein sirkel eller volte. Voltigøren eller voltigørane turnar på hestryggen. Grunnleggande dugleikar i voltige er mellom anna spenst, balanse, styrke og teknikk. Voltige, som er den nyaste idrettsgreina til Norges Rytterforbund, har vore eiga grein sidan 1996.

Konkurranse
Ein konkurranse i voltige er sett saman av obligatorisk program og ein fristildel kalla kür, der utøvarane sjølv set saman programmet.

Anna
Voltige førekjem også i oppvisningar og sirkusnummer, samt i terapiriding for folk som har ulike funksjonshemminger. Mange rideskular brukar også voltige i rideundervisninga.

Bakgrunnsstoff
Om voltige hos Norges Rytterforbund 

Hestesport
Walbury Hill

Walbury Hill er det høgaste punktet i Berkshire, 297 meter over havet. Det er òg det høgaste punktet i Søraust-England. Han er berre 3 meter høgare enn Leith Hill i Surrey, det nest høgaste punktet i Søraust-England. 

Han ligg på grensa mellom Inkpen og Combe sørvest i Berkshire (sistnemnde tidlegare ein del av Hampshire). Han ligg nær grensa til Hampshire og 7 km søraust for Hungerford, den næraste småbyen. På toppen ligg eit åsfort frå jernalderen, Walbury Camp. Combe Gibbet står på den nærliggande Gallows Down.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walbury Hill» frå ,  den 14. mars 2011.

Bakgrunnsstoff

Åsar i Berkshire
Sites of Special Scientific Interest i Berkshire
Backless

Backless er det sjette studioalbumet Eric Clapton som soloartist, gjeve ut i 1978. Albumet nådde åttande plassen på albumlista i USA, medan det i Noreg gjekk heilt til andreplassen. Singelen «Promises», nådde berre 37. plassen i Storbritannia, men vart ein langt større hit i USA, der han nådde niandeplassen. 

Albumet er kjend som det første studioalbumet som hadde eit påtrykk på CD-plata som ikkje var i sølv. 

«Watch Out for Lucy» blei brukt i den siste scenen (tredje episode) i den norske science fiction serien Ta den ring (Bing & Bringsværd/NRK 1982).

Innhald

Medverkande 
 Eric Clapton: Gitarar & vokal
 Dick Sims: Klaverinstrument
 Marcy Levy: Vokal
 George Terry: Gitar
 Carl Radle: Bassgitar & vokal
 Jamie Oldaker: Trommer, perkusjon & vokal
 Benny Gallagher & Graham Lyle: Korvokal på «Golden Ring»

Salslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Backless» frå ,  den 17. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 1978
Album produserte av Glyn Johns
Polydor Records-album
Sjørose

Sjøroser eller sjøanemonar (Actiniaria) er ein orden koralldyr som er utan skjelett. Dei er vanlegvis relativt store, festa til stein og fjell med ein fot, og sidan dei har ei mengd fangarmar eller tentaklar, kan dyra sjå ut som fargerike blomar. I alle hav finst det slike dyr. 

Sjørosene (sjøanemonene) lever av å fange smådyr ved hjelp av lammande nesleceller på fangarmane og føre byttedyra til ei munnopning mellom armane.

Sjøroser i Noreg
Fleire artar er å sjå på grunt vatn langs norskekysten, ofte i straumharde strok. Arten hestesjørose eller hesteaktinie,  òg kalla svabergsjørose, styggmannsblod, er ei raud sjørose som finst langs Mørekysten.  Purpurraud eller grøn sjørose, Actinia equina, om lag ti cm høy, er vanleg på stein og fjell i fjøra frå Stavanger og nordetter.

Bilete

Bakgrunnsstoff

Hav
Koralldyr
Just One Night av Eric Clapton

Just One Night er eit dobbelt konsertalbum frå 1980 av Eric Clapton. Det vart spelt inn på Budokan Theatre i Tokyo i desember 1979 då Clapton turnerte med det siste albumet sitt, Backless. Albumet nådde andreplassen i USA, tredjeplassen i Storbritannia og 13. plassen i Noreg.

Innhald

Medlemmar 
Eric Clapton: Gitar og vokal.
Henry Spinetti: Trommer.
Chris Stainton: Klaverinstrument.
Albert Lee: Gitar, klaver og vokal på «Setting Me Up».
Dave Markee: Bassgitar.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Just One Night (Eric Clapton album)» frå ,  den 17. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Clapton-album
Doble konsertalbum
Konsertalbum frå 1980
Konsertalbum frå Nippon Budokan
RSO Records-album
Album produserte av Jon Astley
Another Ticket

Another Ticket er det sjuande studioalbumet til Eric Clapton, gjeve ut i 1981. Det var det siste albumet hans på Polydor Records. Polydor avviste den første versjonen av albumet, som var produsert av Glyn Johns og Clapton måtte spele det inn på nytt med Tom Dowd i Compass Point Studios i Nassau på Bahamas. Albert Lee spelte gitar og Gary Brooker (frå Procol Harum) spelte klaverinstrument. 

Albumet nådde sjuandeplassen på den amerikanske albumlista, 18. plassen i Storbritannia og femteplassen i Noreg. 

Like før den amerikanske turneen etter albumet kom i gang, vart Clapton funne medvitslaus og var nær døden på grunn av magesår han hadde fått av alkoholmisbruket sitt.

Innhald

Medverkande

Eric Clapton – gitar · vokal
Chris Stainton – klaverinstrument
Albert Lee – gitar · korvokal
Gary Brooker – klaverinstrument · korvokal
Henry Spinetti – trommer · perkusjon
Dave Markee – bassgitar

Tom Dowd – produsent og lydteknikar
Michael Carnevale - lydteknikar, Compass Point Studios
Kendal Stubbs - assisterande lydteknikar, Compass Point Studios
Bob Castle - assisterande lydteknikar, Criteria Studios
Jon Walls – assisterande lydteknikar i AIR Studios
Mike Fuller – mastering

Salslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Another Ticket» frå ,  den 17. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 1981
Album produserte av Tom Dowd
Polydor Records-album
Steppin' Out av Eric Clapton

Steppin' Out er eit samlealbum av Eric Clapton frå 1981. Det inneheld åtte av tolv songar som opphavleg kom ut på John Mayall sitt Blues Breakers with Eric Clapton i 1966, samt Mayall/Clapton-singelen «Lonely Years», to spor («Third Degree» og «Calcutta Blues») frå ei innspeling i 1966 av Champion Jack Dupree med Clapton på gitar, og «Pretty Girls Everywhere», frå ei innspeling med Otis Spann.

Innhald

Bakgrunnsstoff 

Eric Clapton-album
Samlealbum frå 1981
Time Pieces: The Best of Eric Clapton

Time Pieces: The Best of Eric Clapton er eit samlealbum av Eric Clapton. Det kom ut i mai 1982 og inneheld dei største hittane hans bortsett frå songar frå No Reason to Cry og Another Ticket.

Innhald 

Eric Clapton-album
Samlealbum frå 1982
Album produserte av Tom Dowd
Time Pieces Vol.II Live in the Seventies

Time Pieces Vol.II Live in the Seventies er eit kosnertalbum frå 1983 av Eric Clapton.

Innhald

1, 2, 3, 4 og 8 - spelt inn i desember 1979 i Budokan Theatre i Tokyo.
5 - Spelt inn i Fillmore East 1970 med Derek and the Dominos.
6 og 7 - Spelt inn i 1974 i Hammersmith Odeon .

Medverkande
Eric Clapton-Gitar, vokal
Yvonne Elliman-Vokal
Jim Gordon-Trommer
Albert Lee-Gitar, klaverinstrument, vokal
Marcy Levy-tamburin
Dave Markee-Bass
Jamie Oldaker-Trommer
Carl Radle-Bass
Dick Sims-Orgel
Henry Spinetti-Trommer
Chris Stainton-Klaverinstrument
Chris Staltn-Klaverinstrument
George Terry-Gitar
Bobby Whitlock-Orgel, vokal

Konsertalbum frå 1983
Eric Clapton-album