alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Milazzo

Milazzo (siciliansk Milazzu, latinsk Mylae) er ein by og ein kommune i provinsen Messina på Sicilia i Italia.

Byen ligg mellom to bukter og er ein strategisk stad nordaust på Sicilia. Han ligg 43 km frå provinshovudstaden og er ein del av storbyområdet ved Messinasundet, som har over 200 000 innbyggjarar. 

Opphavleg var han ein gresk by, og frå 36 fvt. anerkjend som ein romersk civitas. I dag er Milazzo er ein turistdestinasjon og eit flott utgangspunkt for Dei eoliske øyane, Nebrodiparken og Tindari. Det er mange spor etter den antikke historia til byen. 

Det er planar om å få borga, festningsbyen og den gamle landsbyen inn på verdsarvlista til UNESCO. Neset Capo Milazzo er i dag eit marint reservat.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Milazzo» frå ,  den 19. april 2012.  
 

Provinsen Messina
Byar i Italia
Luís de Camões

Luís Vaz de Camões (fødd 1524 eller 1525 mest truleg i Coimbra eller Lisboa; død 10. juni 1579 eller 1580 i Lisboa) var ein portugisisk forfattar, dramatikar og diktar som blir rekna som den viktigaste landet har fostra. Han er òg ein av dei første portugisiske forfattarane som skreiv verk som har fått ein plass i verdslitteraturen.

Portugal sin nasjonaldag, Dia de Portugal, de Camões e das Comunidades Portuguesas (dvs. «Portugal, Camões og det portugiske samfunnet sin dag») blir feira 10. juni, den sannsynlege dagen for Camões sin død.

Virke 
Camões sin lyrikk omfattar mellom anna ekloger, oder, canzoner, redondillas og sonettar. Hovudverket er eposet Os Lusíadas (1572). I ein klassisk stil som kling av Odysseen og Æneiden og med inspirasjon frå gresk og romersk mytologi skildrar Camões her Vasco da Gama sin oppdaging av sjøvegen til India; reisa rundt Kapp det gode håp og langsmed den afrikanske austkysten til landgangen i Kozhikode. Camões knyter denne handlingsstrangen saman med ei framstilling av portugisisk historie. Ved sida av eposet og dikt er tre av forfattaren sin komediar bevarte: Anfitriões (1587), El-Rei Seleuco (1645), Filodemo (1587). Sistnemnde var mest truleg oppført i Goa i 1555.

Merknadar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 
 
 Luis Vaz de Camões - Artikkel i Catholic Encyclopedia
 Sonettar i engelsk omsetjing

 Litteratur 
 Nicholas Meihuizen o.a.: Ordering Empire. The poetry of Camões. Oxford: Lang 2007.
 George Monteiro: The presence of Camões. Influences on the literature of England, America, and Southern Africa. Lexington: Univ. Press of Kentucky, 1996. (= Studies in romance languages; 40)
 James Nicolopulos: The poetics of empire in the Indies. Prophecy and imitation in "La araucana" and "Os lusíadas". Pennsylvania State University 2000. 

Portugisiske forfattarar
Portugisiskspråklege forfattarar
Fødde i 1520-åra
Døde på 1500-talet
Eklog

Eklog (gresk ἐκλογή eklogḗ «utval» eller «val», latinisert ecloga) er eit omgrep frå antikken sin litteratur med grunntydinga «eit utvald stykke» (utval, sitat) frå ein lengre litterær tekst eller frå eit einskild omfangsrikt dikt.

I litteraturen 
Fleirtalsformen eclogae frå romersk lyrikk stod opphavleg berre for «utvalde dikt», men omgrepet blei under humanismen misforstått som ein litterær form, og i seinare språkbruk blir eklog ofte nytta som synonym for hyrdedikt.

Dei mest kjende dikta som i dag går under beteikninga eklog stammar frå Vergil. 

Statius frå det første hundreåret etter Kristus omtalte einskilde dikt i samlinga Silvae som egloga; han er den første romerske diktaren som nytta omgrepet for eigne verk.

I musikken 
Omgrepet blir òg nytta om pastoral musikk. Dei første viktige døma er pianoverk av tsjekkaren Václav Tomášek. Mellom komponistar som har nytta omgrepet i titlar er Jan Václav Voříšek, César Franck, Franz Liszt (i den første boka av Années de Pèlerinage), Antonín Dvořák, Gerald Finzi, Vítězslav Novák og Egon Wellesz. Igor Stravinskij gav andre og tredje sats av Duo Concertant (1932) titlane «Eclogue I» og «Eclogue II». Mellomsatsen av den tresatsige Ode (1943) har òg tittelen «Eclogue».

Litteratur 
 Alfonso Traina: ecloga i Enciclopedia Virgiliana, bind 2, Instituto della Enciclopedia Italiana, Roma 1985, s. 165
 Heathcote William Garrod: Varus and Varius i The Classical Quarterly 10, 1916, s. 206–221, nærare: 218–221

Lyrikk
Greske ord og uttrykk
Svingesjakt

Svingesjakt eller svingekammer er ein bratt tunnel eller sjakt som blir nytta i samband med vasstunnelen i eit vasskraftverk. Formålet er å utjamna trykket som oppstår ved brå endringar i vassmengda som går gjennom turbinen. Sjakta har samband til tilløpstunnelen (gjerne på begge sider av turbinen), og ut til fri luft. I nokre nyare kraftverk er sjakta derimot lukka, og då blir trykkendringane dempa mot eit luftputekammer, som er ei luftpute i tett holrom.

Kjelde 
 Store norske leksikon: svingesjakt

Vasskraftverk
Cellamare-konspirasjonen

Cellamare-konspirasjonen av 1718 (fransk Conspiration de Cellamare) var ein konspirasjon mot den då verande regenten i Frankrike, Philippe d'Orléans (1674–1723). Antonio del Giudice, prinsen av Cellamare, tenkte ut konspirasjonen i Spania.

Bakgrunn og plott 

Antonio del Giudice var spansk ambassadør i det franske hoffet i 1715 under regjeringstida til Ludvig XIV av Frankrike. Ludvig døydde i september dette året og etterfølgjaren hans, Ludvig XV av Frankrike, var berre fem år, og vart teken vare på av hertugen av Orléans, som var nevø (og svigerson) til Ludvig XIV. Antonio del Giudice reiste til Frankrike under regentskapen til Philippe d'Orléans. 

Etter ønske og press frå Guillaume Dubois, statssekretæren for utanrikssaker, danna Frankrike kvadrupelalliansen i lag med Storbritannia, Nederland og Det tysk-romerske riket for å kunne kjempe mot ein mogeleg personalunion mellom Frankrike og Spania, om den fem år gamle Ludvig XV skulle døy. Spania var då styrt av onkelen til Ludvig XV, Filip V, som hadde vore konge av Spania etter Karl II døydde i 1700. Den spanske arvefølgjekrigen hadde ført til freden i Utrecht i april 1713, og denne sa at verken Filip eller etterkomarane hans kunne arve den franske trona. 

Prinsen av Cellamare og ambassaden hans prøvde å avsetje Philippe d'Orléans frå makta og gjere Filip V regent for nevøen sin. Planen hadde stor støtte hos nokre av dei mest notoriske fiendane til Philippe d'Orléans, nemleg hertugen og hertuginna av Maine, Louis Auguste de Bourbon og kona Louise Bénédicte de Bourbon, som hadde innleia samtalar med den spanske statsministeren Giulio Alberoni - ein favoritt hos dronning Elisabeth Farnese. 

Hertugen av Richelieu var mellom andre ein del av komplottet. Han hadde på denne tida eit romantisk forhold til dottera til regenten, Charlotte Aglaé d'Orléans. Korrespondansen vart fanga opp av politiet og så rapportert til regenten, som handla raskt. Den 9. desember vart prinsen av Cellamare arrestert og send attende til Spania. Alberoni vart arrestert den 5. desember 1718 i Poitiers; hertuginna vart send i eksil til Dijon medan ektemannen hennar vart sett i fengsel i festninga Doullens i Picardie. Hertugen av Richelieu vart sett i Bastille der han seinare vart vitja av kjærasten Charlotte Aglaé d'Orléans i forkledning. 

Trass i dette vart alle dei skuldige medlemmane i komplottet benåda i 1720 og fekk reise heim att. 

Den 9. januar 1719 erklærte Frankrike krig mot Spania, etter at Storbritannia hadde gjort det same nokre veker tidlegare, den 27. desember 1718. 

To år seinare vart måla til Cellamare-konspirasjonen fornya med Pontcallec-konspirasjonen, der dei fire komplottleiarane vart avretta.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cellamare Conspiracy» frå ,  den 19. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
Den franske versjonen av artikkelen.

Konspirasjon
Den spanske arvefølgjekrigen
Huset Bourbon i Frankrike
Huset Bourbon i Spania
Huset Orléans
Ancien Régime
Claude Florimond de Mercy

Grev Claudius Florimund de Mercy () var ein tysk-romersk feltmarskalk, fødd i Longwy i Lorraine, i dagens Frankrike.

Mercy gjekk inn i den austerrikske armeen som frivillig i 1682. Han utmerkte seg i det store slaget ved Wien året etter, og i løpet av sju år med felttog i Ungarn steig han i gradene til Rittmeister. På denne tida fekk han ein skade som permanent øydela synet hans. Dei neste fem åra fram til 1697 deltok han i italienske felttog, og vart så kalla attende til Ungarn av prins Eugene av Savoie og vann i slaget ved Zenta to forfremmingar.

De Mercy synte stort mot i dei første felttoga i den spanske arvefølgjekrigen i Italia, var nær ved å verte fanga av fienden to gonger og for gjerningane ved Cremona (31. januar 1702) fekk han personleg takk frå Leopold I av Det tysk-romerske riket og kommando over eit nytt kyrasérregiment. Med dette tok han del i Rhinfelttoget i 1703 og slaget ved Friedlingen, og suksessen hans som leiar av raid og herjingar vart godt kjend hos både ven og fiende. Han vart derfor vald ut tidleg i 1704 til å herje Maximilian II Emanuel av Bayern. Han vart kort tid etter forfremma til General-Feldwachtmeister, og deltok i slaget ved Schellenberg (2. juli 1704).

Under resten av krigen utmerkte han seg ofte med stort mot. Han steig til kavalerigeneral i løpet av desse ti åra. Den bestemte leiarskapen hans kom tydleg fram under slaget ved Peterwardein (1716) og han vart kort tid etter kommandør av Banatet i Temesvar.

I det store slaget ved Beograd (1717) leia han den andre linja av kavaleriet på venstreflanken i eit glimrande og avgjerande åtak som dreiv styrkane til Det osmanske riket til skyttargravene sine. Etter freden heldt han fram styret av Banatet, som etter meir enn 150 år under tyrkisk styre trengde ein dugande guvernør. Men før han tok til i denne stillinga vart han nok ein gong kalla til felten, denne gongen i Sør-Italia, der han kjempa i slaget ved Francavilla (20. juni 1719), tok Messina og kringsette Palermo. I elleve år etter dette styrte han Banatet, omorganiserte landet som eit velståande og sivilisert samfunn.

I 1723 vart han feltmarskalk i armeen og denne våren samla han og den irskfødde generalmajor baron Francis Patrick O'Neillan 50 000 mann ved Mantova i eit forsøk på å ta attende områda som vart tapt året før då austerrikarane vart driven ut av Italia av fransk-spanske styrkar. Mercy mista livet 29. juni i slaget ved Parma der han personleg leia soldatane sine. Han hadde ingen born, og namnet hans gjekk vidare til grev Argenteau, som kom frå familien Mercy-Argenteau.

Han var fosterfar til grev Florimund de Mercy d'Argenteau, og grandonkelen hans var Franz Freiherr von Mercy.

I august 2009 vart det avduka ei byste av han i Sentralparken i Timişoara.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Count Claude Florimond de Mercy» frå ,  den 19. april 2012.  
 

Austerriksk adel
Austerrikske feltmarskalkar
Austerrikarar i den spanske arvefølgjekrigen
Austerrikarar i den polske arvefølgjekrigen
Slaget ved Francavilla

Slaget ved Francavilla vart utkjempa den 20. juni 1719 nær byen i Francavilla di Sicilia i Sicilia i Italia mellom Spania og Austerrike som ein del av kvadrupelalliansekrigen.

Bakgrunn

Etter at den spanske flåten vart øydelagd i slaget ved Kapp Passaro i august 1718 var invasjonsarmeen på 30 000 mann under markien av Lede isolerte på øya Sicilia. I 1718 hadde austerrikarane framleis dei fleste soldatane sine på Balkan fram til avslutninga av den austerriksk-tyrkiske krigen 1716–1718 med freden i Passarowitz den 21. juli 1718.
Det første austerrikske forsøket på å angripe spanjolane frå Napoli var mislukka, då dei vart slått i slaget ved Milazzo den 15. oktober 1718. Dei klarte derimot å halde eit lite bruhovud kring Milazzo.

I juni 1719 hadde austerrikarane flytta ein meir erfaren armé på 24 000 mann under greven av Mercy frå Balkan til Sør-Italia, der dei segla over Messinasundet av den britiske flåten. 

Spanjolane hadde forlate kringsetjinga av Milazzo og trekt seg attende til ei meir gunstig stilling kring landsbyen Francavilla di Sicilia, der dei var dekte av ei elv og av eit kloster på ein ås.

Slaget

Morgonen den 22. juni gjekk austerrikarane til åtak på den befesta spanske stillinga i tre kolonnar. Den første kolonnen gjekk til åtak på den befesta landsbyen Francavilla tre gonger, men vart driven attende kvar gong. Den andre kolonnen klarte å erobre skyttargravene ved foten av klosteråsen, men vart stoppa av den andre spanske linja. Greven av Mercy vart skadd i denne fasen av slaget. Den tredje kolonnen gjekk til åtak på den spanske venstreflanken, dreiv dei attende til åsen San Juan, men vart sjølv pressa attende av kraftig spansk kanoneld og hadde søkt tilflukt i ei kløft, der dei leid store tap. Mellom anna omkom general Holstein, som leia åtaket. 

Det spanske artilleriet under markien av Villadarias spelte ei viktig rolle under slaget, påførte store tap og forvirring i den austerrikske armeen. 

Slaget varte til kvelden, då eit motåtak av det spanske kavaleriet fjerna alt håp om ein austerriksk siger. Austerrikarane trekte seg attende og etterlet 3 100 døde og skadde. Spanjolane mista 2 000 mann, som anten var død eller skada.

Etterverknad

Markien av Lede følgde ikkje etter austerrikarane, og gav dei høve til å kome seg att etter nederlaget. Austerrikarane kringsette seinare Messina, som fall etter ni fiendtlege åtak. Krigen heldt fram til fredsavtalen vart signert i Haag den 17. februar 1720. Dei spanske soldatane måtte evakuere Sicilia, og vart transport attende til Spania av den britiske marinen. Øya vart så ein del av Austerrike.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Francavilla» frå ,  den 19. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Chandler, David G. The Art of Warfare in the Age of Marlborough. Spellmount Limited, (1990). ISBN 0-946771-42-1
BATALLA DE FRANCAVILLA (20 de junio de 1719)
 

Spanske slag
Austerrikske slag
Historia til Sicilia
Slag i kvadrupelalliansekrigen
Konfliktar i 1719
Jarl Marischal

Tittelen Jarl Marischal vart skapt som ein adelskalender i Skottland for William Keith, den store Marischal av Skottland.

Embetet «Marischal of Scotland» (marascallus Scotie eller marscallus Scotie) gjekk i arv hos Keith-familien frå Hervey (Herveus) de Keith, som hadde embetet Marischal under Malcolm IV og Vilhelm I. Etterkomarane etter Herveus, sir Robert de Keith (d. 1332), vart stadfesta i embetet av Robert Bruce kring 1324.

Oldebarnet til Robert de Keith, William, vart Earl Marischal av Jakob II kring 1458. Adelskapet døydde ut då George Keith, den 10. jarlen, vart med i jakobittopprøret i 1715. 

Rolla til Marischal var å tene som vaktar for dei kongelege i Skottland, og verne kongen personleg då han møtte opp i parlamentet.

Marischalar og Stor-Marischals av Skottland
 Hervey de Keith (d. c. 1196)
 Philip de Keith (d. c. 1225)
 David de Keith (i lag med broren over og nevøen under)
 Hervey de Keith (d. c. 1250)
 John de Keith (d. c.1270)
 William de Keith (d. c. 1293)
 Robert Keith (d. 1332)
 Robert Keith (d. 1346)
 Edward de Keith (d. c. 1351)
 Sir William de Keith (d. c. 1410)
 Robert de Keith (d.c. 1430)

Earl Marischal (c. 1458)
 William Keith, 1. jarl Marischal (d. 1463)
 William Keith, 2. jarl Marischal (d. 1483)
 William Keith, 3. jarl Marischal (d. 1530)
 William Keith, 4. jarl Marischal (d. 1581)
 George Keith, 5. jarl Marischal (c. 1553 – 1623)
 William Keith, 6. jarl Marischal (c. 1585 – 1635)
 William Keith, 7. jarl Marischal (1614 – 1671)
 George Keith, 8. jarl Marischal (d. 1694)
 William Keith, 9. jarl Marischal (c. 1664 – 1712)
 George Keith, 10. jarl Marischal (c. 1693 – 1778) (forfeit 1715)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Earl Marischal» frå ,  den 19. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Balfour Paul, Sir James-The Scots Peerage Vol. VI. Edinburgh 1909
 

Skotsk historie
Skotske embetsmenn
Slaget ved Glen Shiel

Slaget ved Glen Shiel (skotsk-gælisk Blàr Ghleann Sheile) var eit slag i Glen Shiel vest i Dei skotske høglanda den 10. juni 1719, mellom britiske regjeringsstyrkar og ein allianse mellom jakobittane og Spania, noko som enda med ein siger for regjeringsstyrkane. Det var det siste slaget mellom britiske og utanlandske styrkar på fastlandet i Storbritannia. Slaget ved Glen Shiel vert stundom rekna som ei forlenging av opprøret i 1715, men er meir nøyaktig eit eige opprør og det einaste opprøret som vart stoppa av ein enkel militæraksjon. Det vert stundom omtalt som the Nineteen. I dag er slagmerka verna av Historic Scotland..

Etter freden i Utrecht vart Filip V akseptert som konge av Spania, men Spania mista samstundes områda sine i Italia til austerrikarane og Storbritannia fekk kontroll over Menorca og Gibraltar. Nokre år seinare ønskte Spania å ta attende dei tapte områda og okkuperte Sardinia og Sicilia. Britane svarte 11. august 1718 med å erklære at dette var eit brot på Utrecht-avtalen og øydela flåte til José Antonio de Gaztañeta ved Kapp Passaro, (nær Siracusa). Spania erklærte så krig, og den italienske rådgjevaren til Filip, kardinal Giulio Alberoni, tok initiativet til å lage uro i Storbritannia for å hindre eit åtak mot Den iberiske halvøya.

Alberoni valde å blande seg inn i striden om trona og støtta jakobittane for å destabilisere krona og setje inn ein meir bøyeleg konge (og parlament).

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Battle of Glen Shiel» frå ,  den 19. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Misión en Escocia (pp. 68–74), Muy Interesante 288, mai 2005, Abraham Alonso.
 A History of Skottland, J. D. Mackie, p. 273, ISBN 0-14-013649-5
 The Jacobite Attempt of 1719, William K. Dickson (1895)

Bakgrunnsstoff
Slaget ved Glen Shiel@Historynet.com 

Konfliktar i 1719
Glen Shiel 1719
Glen Shiel 1719
Glen Shiel 1719
Glen Shiel
Glen Shiel
Erobringa av Vigo

Erobringa av Vigo skjedde i 1719 under kvadrupelalliansekrigen då eit britisk tokt gjekk i land på kysten av Spania og erobra Vigo. Dei okkuperte byen i ti dagar før dei trekte seg attende. Toktet vart kommandert av Lord Cobham med marinestyrkar kommandert av viseadmiral James Mighels.

Styrkane gjekk lenger inn i landet så langt som til Pontevedra. Toktet vart utført som ein hemnaksjon for den spanske involveringa i jakobittopprøret, der spanske soldatar hadde gått i land i Skottland og vart slått i slaget ved Glen Shiel. Toktet var òg meint for å demonstrere for spanjolane at dei allierte styrkane lett kunne slå til langs den sårbare kystlinja deira, og var koordinert med eit fransk åtak aust i Spania, i håp om at dette ville tvinge Spania til forhandlingsbordet. Spanjolane forstod kor sårbare dei var og dei allierte kunne opne ein ny front, borte frå den franske grensa.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Capture of Vigo» frå ,  den 19. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Rodger, N.A.M. The Control of the Ocean: A Naval History of Britain, 1649-1815. Penguin Books, 2006.
 Simms, Brendan. Three Victories and a Defeat: The Rise and Fall of the First British Empire. Penguin Books, 2008.
 Fernández Duro, Cesáreo. Armada española desde la unión de los reinos de Castilla y de León, tomo VI. Sucesores de Rivadeneyra, 1902.
 

Britiske slag
Spanske slag
Slag i kvadrupelalliansekrigen
Slovensk

Slovensk er eit sørslavisk språk som blir tala av rundt 2 millionar menneske, hovudsakleg i Slovenia, men også i Austerrike, Ungarn, Italia og Kroatia. Slovensk er offisielt språk i Slovenia og EU, og lokalt i delar av Austerrike, Ungarn og Italia.

Den vanlege ordstillinga i slovensk er subjekt–verb–objekt.
Eit særeige trekk ved slovensk er dualis, altså skilje mellom eintal, total og fleirtal.

Slovensk og slovakisk er dei to moderne slaviske språka med namn som tyder slavisk (frå kyrkjeslavisk slověnьskъ).

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Slovensk» frå ,  den 19. april 2012.  
 

Den europeiske unions offisielle språk
Slaviske språk
Språk i Slovenia
Erobringa av Pensacola i 1719

Erobringa av Pensacola fann stad i mai 1719 under kvadrupelalliansekrigen då ein fransk styrke leia av Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville tok og okkuperte busetnaden Pensacola i den spanske kolonien Florida. Franskmennene okkuperte Pensacola fram til august 1719, då ein stor spansk styrke kom og tvinga den franske garnisonen til å overgje seg. Den spanske okkupasjonen varte berre fram til 1. september, då ein fransk flåte nådde fram og tok over kontrollen.

Franskmennene hadde kontroll over Pensacola fram til 1722, då krigen enda status quo ante bellum og det vart gjeve attende til spansk kontroll.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Capture of Pensacola (1719)» frå ,  den 19. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Bense, Judith A. Archaeology of colonial Pensacola. University Press of Florida, 1999.
 Claiborne, John. Mississippi, as a province, territory, and state. Contains a somewhat detailed account of the affair.
 Marley, David. Wars of the Americas: a chronology of armed conflict in the New World, 1492 to the Present''. ABC-Clio, 1998.

Referansar

 

Konfliktar i 1719
Franske slag
Spanske slag
Slag i kvadrupelalliansekrigen
Historia til Florida
Den tomme stolen

Den tomme stolen (orig. The Casual Vacancy) er ein roman av J.K. Rowling, gjeven ut av forlaget Little, Brown and Company 27. september 2012. Romanen, som var den fyrste boka til forfattaren etter Harry Potter-serien, var skriven for vaksne lesarar.

Boka kom ut på norsk i november 2012 på forlaget Cappelen Damm, som òg har gjeve ut Harry Potter-bøkene.

Ein fjernsynsserie basert på boka blei send på BBC i 2015.

Handling
Little, Brown and Company beskreiv handlinga på nettstaden sin:

Bakgrunn og utgiving
Rowling fekk ideen om boka under ei flyreise. Under arbeidet med boka tenkte ho å kalle henne Responsible ('Ansvarleg').

Rowling sitt føretak, The Blair Partnership, annonserte 23. februar 2012 på nettstaden sin at Rowling skulle publisere ei ny bok retta mot vaksne. 12. april 2012 kunngjorde Little, Brown and Company at boken ville heite The Casual Vacancy (Den tomme stolen) og ville bli gjeven ut 27. september 2012. Rowling var på London Southbank Centre og Cheltenham litteraturfestival.

Omslaget er designa av Jon Gray, som er kjend for å lage hand-skribla omslag for Jonathan Safran Foers Everything Is Illuminated.

Forventningane til var boka enorme, spesielt blant Harry Potter-fans.

Mottaking

Kritikk
Lev Grossman skreiv for Time Magazine i ei positiv vurdering, «Den [boka] er ein stor, ambisiøs, strålande, profan, morsam, djupt opprørande og praktfull veltalande roman om det moderne England, rik med litterær intelligens og full mangel på tull.» Mellom anna The Daily Mirror, The Wall street Journal og lesarar av Associated Press og Daily Beast gav òg svært positive vurderingar. Emma Lee-Potter som skriv for Express.co.uk kalla boka «ei svært leseleg, moralsk forteljing for vår tid.»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Casual Vacancy» frå ,  den 28. september 2012.  

J.K. Rowling
Bøker frå 2012
Britiske bøker
Bøker frå Cappelen Damm
Svart humor-bøker