alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Chicago XXXVI: Now

Chicago XXXVI: Now, stundom skrive "NOW" Chicago XXXVI eller Now: Chicago XXXVI, er det 24. studioalbumet og det 36. totalt av musikkgruppa Chicago. Det vart skriven og spelt inn i 2013—2014, og kom ut 4. juli 2014. Albumet var det første fulle albumet med nye songar på åtte år, sidan Chicago XXX i 2006. 

Albumet vart spelt inn litt etter litt over tid, medan bandet var på turné. Bandet gav ut små klipp av uferdige songar på nettet under innspelingsprosessen. Den første smakebiten var av «Naked in the Garden of Allah» i april 2013. 

ALbumet nådde 82. plassen på den amerikanske Billboard 200-lista då det kom ut.

Innhald

Medverkande
Chicago
Robert Lamm: klaverinstrument (2,4,5,7,8), solo- & korvokal, blåsearrangement (2,4,7,8,11), synth (3), synthgitar (8), programmering (10), arrangement
Walter Parazaider: altsaksofon (7,8,10)
Lee Loughnane: trompet (2,9,10,11), flygelhorn (3,4,6,7,8,10), solo- & korvokal, blåsearrangement (3), blåsetranskripsjon (5)
James Pankow: trombone (2,5,6,7,8,11), blåsearrangement (5)
Jason Scheff: bassgitar (2-11), synthbass (4), klaverinstrument (4), solo- & korvokal, akustisk gitarar (6), piano (6), arrangement
Keith Howland: gitarar (2-5,7-11), sologitar (1), solo- & korvokal, Rhodes (9), blåsearrangement (9), arrangement
Tris Imboden: trommer (2-11)
Lou Pardini: klaverinstrument (3,9), solo- & korvokal, orgel (9)
Walfredo Reyes jr.: perkusjon (2,3,5,8,9,11)

Andre medverkande

Philippe Saisse: klaverinstrument (1)
Verdine White: bassgitar (1)
Dorian Crozier: trommer (1)
David Williams: gitarar (1)
Michael O'Neil: gitarar (1)
Luis Conte: perkusjon (1,6)
Harry Kim: trompet, flygelhorn, blåsearrangement (1)
Daniel Fornero: trompet, flygelhorn (1)
Arturo Velasco: trombone (1)
George Shelby: tenorsaksofon (1)
Schiela Gonzalez: baritone & tenorsaksofonar (1)
Hank Linderman: gitarar (2), korvokal (10), arrangement
Ray Herrmann: altsaksofon (2), sopran saksofon (2), tenorsaksofon (5,9)
 Trent Gardner: blåsearrangement (3,4,5,10), trombone (5), synth (5)
Larry Klimas: altsaksofon (3,4,11)
Nick Lane: trombone (3,4), horn transcriptions (2,4,7,8,11)
Steve Lu: synths (6)
Tim Pierce: elektrisk gitarar (6)
Jeff Babko: blåsearrangement (9)
John McFee: fele (10)
John Van Eps: synths & programmering (11), arrangement

Produksjon
Hank Linderman: produsent, lydteknikar, redigering, misking
Phil Galdston: ekstra produksjon & arrangement (2)
Drew Hester: tromme-lydteknikar
Keith Howland: lydteknikar (5,9)
Dave Collins: mastering

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chicago XXXVI: Now» frå ,  den 12. november 2015.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Musikkalbum frå 2014
Chicago-album
Rhino Records-album
Engelskspråklege album
Walfredo Reyes jr.

Walfredo «Wally» Reyes jr., Walfredo de los Reyes eller Walfredo de los Reyes jr. () er ein cubansk-amerikansk trommeslagar og perkusjonist. Han har spelt med mange artistar innan jazz, latinamerikansk musikk, verdsmusikk, world fusion og rock som turnémusikar og studiomusikar. Reyes har vore medlem av Santana og Chicago.

Musikkjobbar

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walfredo Reyes jr.» frå ,  den 12. november 2015.

Bakgrunnsstoff

Cubansk jazz-perkusjonistar
USA-amerikanske perkusjonistar
Cubanske musikarar
Chicago-medlemmar
Whatever Happened to Benny Santini?

Whatever Happened to Benny Santini? er debutalbumet til Chris Rea, gjeve ut i 1978.

Den første singelen frå albumet, «Fool (If You Think It's Over)», er den største hitten hans i USA og singelen nådde 12. plassen på Billboard Hot 100 og toppen av Adult Contemporary-lista. I motsetnad til mange av dei andre singlane til Rea, vart ikkje «Fool...» noko stor hit i Storbritannia, men nådde etter kvart 30. plassen då singelen vart gjeven ut på ny seinare i 1978. 

Tittelen på albumet syner til namnet plateselskapet til Rea i Storbritannia, Magnet, ønskte at Rea skulle bruke som artistnamn for å kunne selje plater. 

Whatever Happened to Benny Santini? vart produsert av Gus Dudgeon, som kanskje er mest kjend som produsent for Elton John i 1970-åra. Rea var misnøgd med den endelege miksen av albumet, og spelte mellom anna inn «Fool...» på nytt for samlealbumet New Light Through Old Windows. Dudgeon produserte òg det neste albumet til Rea, Deltics.

Innhald

Medverkande 

 Chris Rea - vokal, gitar, klaverinstrument, synthesizer
 Robert Ahwai - gitar
 Eddie Guy - gitar
 Paul Keogh - gitar
 Phil Curtis - bass
 Pat Donaldson - bass
 Dave Markee - bass
 Eoghan O'Neill - bass
 Rod Argent - klaverinstrument, elektrisk piano
 Kevin Leach - klaverinstrument
 Max Middleton - klaverinstrument
 Pete Wingfield - klaverinstrument, piano
 Steve Gregory - saksofon
 Dave Mattacks - trommer
 Norman Nosebait - trommer
 Adrian Rea - trommer
 Martin Ditcham - perkusjon
 Gus Dudgeon - perkusjon, tamburin, produsent
 Frank Ricotti - perkusjon, conga, tabla
 George Woodhead - perkusjon
 Doreen Chanter - korvokal
 Irene Chanter - korvokal
 Stuart Epps - korvokal

Singlar 
 «Fool (If You Think It's Over)»        med «Midnight Love»
 «Whatever Happened to Benny Santini?»  med «Three Angels»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Whatever Happened to Benny Santini?» frå ,  den 12. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1978
Chris Rea-album
Album produserte av Gus Dudgeon
Magnet Records-album
United Artists Records-album
Fool (If You Think It's Over)

«Fool (If You Think It's Over)» er ein song av den britiske musikaren Chris Rea frå 1978. Songen vart gjeven ut på debutalbumet hans, Whatever Happened to Benny Santini? og var den første singelen frå albumet.

Songen nådde først ikkje singellista i heimlandet Storbritannia, men gjorde det godt i USA der han klatra til 12. plassen på Billboard Hot 100-lista i september 1978. Songen låg òg tre veker på toppen av den amerikanske adult contemporary-lista. Songen vart så gjeven ut på ny i Storbritannia og nådde då 30. plassen på UK Singles Chart.

Lister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
Songen er òg blitt spelt av fleire andre artistar, mellom andre den britiske songaren Elkie Brooks som tok songen til 17. plassen på den britiske singellista i 1981.

Songen vart nytta som kjenningsmelodi til den britiske situasjonskomedien Joking Apart i 1990-åra. Kenny Craddock arrangerte og framførte denne versjonen av songen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fool (If You Think It's Over)» frå ,  den 12. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 [ Om songen] av Mike DeGagne på Allmusic
 Liste over coverversjonar av «Fool (If You Think It's Over)»

Songar frå 1978
Singlar frå 1978
Debutsinglar
Chris Rea-songar
Softrocksongar
Songar skrivne av Chris Rea
Songar produserte av Gus Dudgeon
Magnet Records-singlar
United Artists Records-singlar
Akklamasjon

Akklamasjon (frå latin acclamatio, 'tilrop') er ei høglytt anerkjenning, særleg  uttrykt gjennom sterk klapping. Å vedta noko eller velja nokon ved akklamasjon vil seia at valet blir gjort ved at forsamlinga klappar, utan votering.

Kjelder

Kommunikasjon
Møte
Organisasjonar
Val
Max Middleton

David Maxwell «Max» Middleton () er ein engelsk låtskrivar og klaverspelar som opphavleg var ein hamnearbeidar på hamna i London. Middleton er mest kjend for å spele Fender Rhodes elektrisk piano, Minimoog-synthesiser og Hohner clavinet. Han byrja den profesjonelle karrieren sin for Jeff Beck og spelar mellom anna på albumet hans Blow by Blow.

Biografi

Middleton gjekk i lære som klassisk pianist, men spelte òg ein del jazz, og spelte i ungdomen i eit band kalla Flare i lag med bassisten Clive Chaman. Han vart kjend med Beck våren 1971, då Beck spelte med Chaman. Middleton var den einaste som var med frå den andre til den tredje versjonen av Jeff Beck Group. Middleton slutta i bandet og vart med i gruppa Gonzales før han igjen kom attende til Beck i 1974. I lag med Beck og andre medlemmar frå Gonzales spelte han på Beck-albumet Blow By Blow, som vart det bestseljande albumet i heile karrieren til Beck, med ein fjerdeplass på den amerikanske albumlista. Middleton spelte òg clavinett på oppfølgjaralbumet Wired. 

Etter arbeidet med Jeff Beck eksploderte karrieren til Middleton, og han vart særs travel utover i 1970-åra. Han spelte i the Hummingsbirds i lag med kollegaer frå Jeff Beck Group/Flare, Bob Tench og Clive Chaman, og spelte i studio for alle frå Pete Brown til Kate Bush, og han spelte mykje med Chris Rea i 1980- og 1990-åra.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Max Middleton» frå ,  den 13. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene: 
Bilyeu, Melinda; Cook, Hector; Hughes, Andrew Môn; Brennan, Joseph and Croban, Mark. The Bee Gees: tales of the brothers Gibb. Omnibus Press (2004). ISBN  9781844490578
Moy, Ron. Kate Bush and Hounds of Love. Ashgate Publishing Ltd (2007). ISBN 978-0-7546-5798-9

Bakgrunnsstoff
Eder, Bruce [ Max Middleton] ved Allmusic.com

Engelske klaverspelarar
Engelske studiomusikarar
Folk frå Amersham
Chanter Sisters

The Chanter Sisters bestod av Irene og Doreen Chanter, to systrer som song i lag som ein duett og som korsongarar for andre. Dei gav ut ei rekkje singlar og tre album i 1970-åra.

Bakgrunn
The Chanter Sisters, Irene and Doreen, byrja å synge i lag i ei familiegruppe kalla the Chanters i lag med fleire av brørne sine. 

Systrene gjekk så vidare for seg sjølv, og spelte først inn under namnet Birds of a Feather, og så som The Chanter Sisters, og det er under sistnemnde dei fekk den einaste hitten sin på UK Singles Chart, «Sideshow», som kom ut i juli 1976 og nådde 43. plassen på lista.

Systrene hadde langt større suksess som korvokalistar for andre artistar. Dei song mellom andre med Elton John, Long John Baldry, Phil Manzanera, Roxy Music, John Miles, The Secret Policeman's Ball, Van Morrison, Roger Waters, Meat Loaf, Joe Cocker og mange andre kjende namn. Dei spelte òg nokre skulejenter i skrekkfilmen Twins of Evil i 1971.

Sjølv om systrene ofte har arbeidd i lag, har Doreen vore langt meir aktiv, men systrene har fortsett å syngje i lag, mellom anna for Chris Farlowe så seint som i 2003.

Innspelingar

Britiske singlar

 «Sideshow» / «Goodbye Charlie» – Polydor 2058 735 – 1975
 «Band of Gold» / «Blue Jean days» – Polydor 2058 699 – 1976
 «Halfway To Paradise» / «My love» – Polydor 2058 679 – 1976
 «Just Your Fool» / «History» – Polydor 2058 795 – 1976 
 «Na Na Hey Hey (Kiss Him Goodbye)» / «When The Lights Go Out»  – Safari SAFE 3 – 1978 
 «Can't Stop Dancing» / «Back on the Road» – Safari SAFE 10 – 1978

Amerikanske singlar
 «Blue Jean Days» / «Cuckoo Cuckoo» – Polydor PD 14327 – 1975

Europeiske singlar
 «Sideshow» /» Goodbye Charlie»  – Polydor 2058 740 – 1976
 «Cuckoo Cuckoo» / «Sweet Water Memory» – Polydor 2058 608 – 1976 
 «Just Your Yool» /» History» – Safari 612073 – 1976
 «Just Your Fool» / «Talking Too Much About My Baby» – Safari 	612073 – 1976 
 «Just Your Fool» / «Nashville» Polydor 2058 816 – 1976 
 «Dance dance dance» / ? – Safari 6.12169 AC – 1977
 Can't stop dancing / ? – ?????? ????? – 1979

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chanter Sisters» frå ,  den 13. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske songarar
Engelske duoar
Syskenduoar
Stuart Epps

Stuart Epps er ein britisk plateprodusent og lydteknikar.

Sidan 1967 har han arbeidd med mange artistar, som Elton John, Led Zeppelin, Oasis, Twisted Sister, Bill Wyman, Kiki Dee, George Harrison, Robbie Williams, Mark Owen, Paul Weller, Cliff Richard, Bad Company, Barry White, Julian Thome, Sham 69, Matt Bianco, Billy Connolly og Chris Rea.

Han har bidrege til mange populære hardrockplater av band som Twisted Sister, Wishbone Ash, Bad Company, Vandenberg, The Firm, Jagged Edge UK og Shooting Star.

I tillegg til arbeidet med Led Zeppelin, har Epps vore involvert i andre prosjekt med gitaristen deira, Jimmy Page og ved fleire høve The Rolling Stones-medlemmar Bill Wyman.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stuart Epps» frå ,  den 13. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Britiske plateprodusentar
Deltics

Deltics er det andre studioalbumet til Chris Rea, gjeve ut i 1979. Tittelen refererer til Deltic-klasselokomotiva som vart nytta på den britiske austkysten i 1960- og 1970-åra. 

Albumet nådde berre 54. plassen på den britiske albumlista i 1979.. Fleire av songane på albumet minnar om stilen til Elton John, som på opningssongen «Twisted Wheel», som har ein John-aktig pianostil gjennom heile songen.. Dette kom mest truleg av at albumet var produsert av Gus Dudgeon, som produserte dei fleste av Elton John sine album i 1970-åra.

Innhald

Medverkande 
Chris Rea - vokal, gitar, klaverinstrument, synthesizer
Robert Ahwai- gitar
Eoghan O'Neill - bass
Kevin Leach - klaverinstrument
Max Middleton - klaverinstrument
Dave Mattacks - trommer
Adrian Rea - trommer
Martin Ditcham - perkusjon

Singlar
 «Diamonds» med «Cleveland Calling»
 «Raincoat and a Rose» med «No Qualifications»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Deltics (album)» frå ,  den 13. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Chris Rea-album
Musikkalbum frå 1979
Album produserte av Gus Dudgeon
Magnet Records-album
United Artists Records-album
Jan Fuglset

Jan Fuglset () er ein norsk tidlegare fotballspelar og lærar frå Molde. Midtspissen spelte for høvesvis Molde FK og Fredrikstad FK i tida 1963-82 og skåra til saman 109 mål i 1. divisjon.

Fuglset debuterte for Molde FK i 3. divisjon i 1963. Haustsesongen 1967 melde han seg inn i Fredrikstad Fotballklubb då han byrja på lærarskulen i Halden. Gjennom fem sesongar skåra han 52 mål på 93 seriekampar, og var toppskårar i 1. divisjon 1971 med 17 mål. I 1973 flytta han tilbake til Molde og var med å spele Molde FK opp frå 2. divisjon i sin fyrste sesong. Han var toppskårar 1. divisjon 1976 med 17 mål, seks av måla kom då Strømsgodset vart slått 6-0 på bortebane i årets siste seriekamp, ein siger som berga Molde frå nedrykk. Frå 1976 var han  tidvis spelande trenar, hovudtrenar 1982–84 og 1992–93.

Fuglset spelte 20 landskampar for Noreg i perioden 1970-74, og noterte seg for seks nettkjenningar. Også broren Tor Fuglset spelte landskampar for Noreg.

Merittar
NM-sølv: 1969 og 1971 med Fredrikstad FK
Seriesølv: 1974 med Molde FK

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jan Fuglset» frå ,  den 13. november 2015.  
 

Norske fotballspelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Molde-spelarar
Fredrikstad-spelarar
Folk frå Molde
Norske fotballtrenarar
Tennis av Chris Rea

Tennis er det tredje studioalbumet til Chris Rea, gjeve ut i 1980.

Med Tennis byrja Rea å eksperimentere med nokre lengre songar som var meir lausare i forma enn på dei to første albuma. Med seg hadde han Raphael Ravenscroft på saksofon, som nettopp hadde spelt med Gerry Rafferty på singelen «Baker Street» og Pete Wingfield på klaverinstrument. Chris Rea sjølv sette sitt personlege preg på albumet med å skrive alle songane, synge, spele gitar og klaverinstrument, i tillegg til at han produserte albumet sjølv. Dermed var Elton John-kjensla som den tidlegare produsenten Gus Dudgeon hadde skapt på dei to førre albuma borte.

Albumet selde ikkje spesielt godt og nådde 60. plassen på den britiske albumlista.

Innhald

Medverkande 
Chris Rea - vokal, gitar, klaverinstrument, piano, synthesizer, slidegitar, produsent
Robert Ahwai - gitar
Dave Burton - gitar
Mick Hutchinson - gitar, bass
Bruce Lynch - bass
Eoghan O'Neill - bass
Kevin Leach - klaverinstrument
Max Middleton - klaverinstrument
Graham Watson - klaverinstrument, synthesizer, trekkspel
Pete Wingfield - klaverinstrument, korvokal
Geoff Driscoll - saksofon
Raphael Ravenscroft - saksofon
Raoul Gonzales - trombone
Lee Thornburg - trompet
Dave Mattacks - trommer
Norman Nosebait - trommer
Adrian Rea - trommer
Martin Ditcham - perkusjon
Mark Rea - perkusjon
Jimmy Chambers - korvokal
George Chandler - korvokal
Stuart Epps - korvokal
Watsoni - korvokal

Singlar
 «Tennis» med «If You Really Love Me»
 «Dancing Girls» med «Friends Across the Water»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tennis (album)» frå ,  den 13. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Chris Rea-album
Musikkalbum frå 1980
Magnet Records-album
Chris Rea av Chris Rea

Chris Rea er det fjerde studioalbumet til Chris Rea, gjeve ut i 1982.

Rea hadde med seg mellom anna Dave Mattacks på trommer, Pete Wingfield på klaverinstrument, Ray Cooper på perkusjon, Dave Paton på bass og fleire andre musikarar.

Innhald

Medverkande 
Chris Rea - vokal, gitar, piano, klaverinstrument, organ, synthesizer, Fender Rhodes, slidegitar, trekkspel, mandolin, dobro, produsent
Robert Ahwry - gitar
Martin Kershaw - gitar
Jim Mullen - gitar
Alan Murphy - gitar
Simon Nicol - gitar
Bruce Lynch - bass
Steve Lawrence - bass, kontrabass
Eoghan O'Neill - bass
David Paton - bass
Andy Powell - bass
Kevin Leach - klaverinstrument
Max Middleton - klaverinstrument
Mike Moran - klaverinstrument
Pete Wingfield - klaverinstrument, organ
Dave Skinner - piano
Ron Asprey - saksofon
Skaila Kanga - munnspel
David Snell - munnspel
Stuart Elliott - trommer
Dave Mattacks - trommer
Adrian Rea - trommer
Ray Cooper - perkusjon, tamburin
Martin Ditcham - perkusjon
Burleigh Drummond - korvokal
Carol Kenyon - korvokal
Katie Kissoon - korvokal
David Pack - korvokal
Joe Puerta - korvokal
Linda Taylor - korvokal

Produksjon
Jon Kelly - produsent, lydteknikar
Renate - assisterande lydteknikar
Tony Richards - assisterande lydteknikar

Singlar
 «Loving You» med «Let Me be the One»
 «Every Beat of My Heart» med «One Sweet Tender Touch»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chris Rea (album)» frå ,  den 13. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Chris Rea-album
Musikkalbum frå 1982
Album produserte av Jon Kelly
Magnet Records-album
Jim Mullen

Jim Mullen () er ein skotsk jazzgitarist med ein særeigen stil. Som Wes Montgomery før han brukte han tommelen til å plukke strengane med i staden for eit plekter.

Biography
Jim Mullen var gitarist med Pete Brown & Piblokto! for to album i 1970. Han spelte så med Brian Auger's Oblivion Express, og var med på dei tre første albuma i lag med den framtidige Average White Band-trommisen Robbie McIntosh. Mullen vart så med i bandet Kokomo og turnerte seinare med Average White Band.

Då han turnerte i USA med AWB i midten av 1970-åra møtte han tenorsaksofonisten Dick Morrissey, og i 1980-åra slo dei seg saman til det britiske jazzfunkbandet Morrissey–Mullen. Plateprodusenten Richard Niles, som produserte det sjette albumet til bandet, It's About Time, produserte sidan tre soloalbum for Mullen.

Mullen har spelt med mellom andre Pete Brown & Piblokto!, Mose Allison, Hamish Stuart, Joanna Eden, Tam White, Claire Martin, Mike Carr, Jimmy Witherspoon, Dave O'Higgins og Georgie Fame, Sinan Alimanovic, David Tughan og Frank Holder.

Diskografi 

Som leiar og medleiar
1980: Live' at Ronnie Scott's  - med Mike Carr og Harold Smith
1993: Good Times and The Blues  - med Dick Morrissey og Mike Carr
1993: Soundbites 
1997: Big Blues - med Jimmy Witherspoon
2000: Burns 
2001: We Go Back
2001: ...but beautiful - Jim Mullen Helmut Nieberle Sextett 
2002: jimjam - med Hamish Stuart
2003: Rule of Thumb - med Laurence Cottle
2003: Live in Glasgow - med Gary Husband, Mick Hutton og Gareth Williams
2007: All About the Music - The AllStars 
2007: Smokescreen - The Jim Mullen Organ Trio med Stan Sulzmann 
2009: Make Believe - The Jim Mullen Organ Trio
2012: String Theory - The Jim Mullen Quartet
2014: Catch My Drift - The Jim Mullen Organ Trio

Som sidemann
1970 Things May Come and Things May Go but the Art School Dance Goes on Forever, Pete Brown & Piblokto! (Harvest SHVL 768)1970 Thousands on a Raft, Pete Brown & Piblokto! (Harvest SHVL 782)1977: Benny and Us – Average White Band
1977:The Atlantic Family Live in Montreaux 
2001: Cartoon Capers 
2002: The Mose chronicles: live in London, vol. 2  - med Mose Allison, Blue Note
2002: He Never Mentioned Love - Claire Martin
2005: «Builders Brew» - David Tughan (OT Records)
2014: People of Tomorrow'' - Citrus Sun (Dome Records)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jim Mullen» frå ,  den 13. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Mullen på myspace.com

Skotske jazzgitaristar
Folk frå Glasgow
Alan Murphy

Alan Murphy () var ein engelsk gitarist, mest kjend for samarbeidet sitt med Kate Bush og Go West. I 1988 vart han med i gruppa Level 42 som fulltidsmedlem og spelte med dei fram til han døydde i 1989. Han spelte gitar på fleire innspelingar med Mike + The Mechanics, mellom anna hitsingelen «Silent Running».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alan Murphy» frå ,  den 13. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Islington
Engelske gitaristar
Level 42-medlemmar
Døde av aids
Engelske studiomusikarar
Mike Moran

Michael «Mike» Moran () er ein engelsk klaverspelar, låtskrivar og plateprodusent.

Moran er mest kjend som studiomusikar og produsent, og skreiv musikk for filmar som Time Bandits og The Missionary. Han spelte òg med Ian Gillan Band.

«Rock Bottom» var han song han skreiv saman med Lynsey de Paul som den britiske songen i Eurovision Song Contest 1977. Songen kom på andreplassen i konkurransen og vart ein hit i mange europeiske land. 

De Paul og Moran skreiv sidan fleire songar i lag, som «Let Your Body Go Downtown» for Martyn Ford Orchestra. 

I mange år var Moran musikalsk leiar for barnemusikkshowet på ITV i Storbritannia, Get It Together, og spelte på showet kvar veke med forskjellige studiogjester. 

Andre songar Moran har vore med å skrive er «Snot Rap» (Kenny Everett), «No Mean City», kjenningsmelodien til krimserien Taggart, sungen av Maggie Bell; «It's Alright», kjenningsmelodien til krimserien New Tricks, sungen av Dennis Waterman; og musikk for dei britiske underhaldningsshowa Chain Letters, Lucky Ladders og The Krypton Factor. 

Han har arbeidd med forskjellige medlemmar i Queen, Ozzy Osbourne, Nicko McBrain og George Harrison.  Han hadde ansvar for konsertproduksjonen og miksinga av Ziggy Stardust: The Motion Picture i 1973, i lag med David Bowie og produserte fleire hittar for Bowie i 1970- og 1980-åra. Han var medprodusent, arrangør, spelte klaverinstrument og var medlåtskrivar på alle songane på albumet Barcelona, det klassiske albumet til Freddie Mercury og operasongaren Montserrat Caballé som kom i 1988. Han produserte The Queen Album (1988), Piaf (1994) og Essential Musicals (2006) for Elaine Paige. Han var med i Dragon's Den som den musikalske leiaren for ein Dusty Springfield-musikal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mike Moran (music producer)» frå ,  den 13. november 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikarar frå Leeds
Engelske klaverspelarar
Engelske låtskrivarar
Engelske plateprodusentar
Musikalske leiarar
Britiske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 1977-deltakarar
Elevar ved Royal College of Music