alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hjelmeland Idrettslag

Hjelmeland Idrettslag (stifta 1910) er eit idrettslag frå Hjelmeland i Ryfylke. Idrettslaget er ein fusjon av Idrettslaget Hjelm og Fister Idrettslag, og er det eldste idrettslaget i Ryfylke.

Aktivitet 
Idrettslaget er delt inn i dei fire aktivitetsgruppene ski, handball, fotball og trim. Draktene til fotballaga, handballaga og skiløparane er kvit trøye/topp og svart shorts/bukse. Hjelmeland IL speler heimekampane på Hjelmeland idrettsanlegg.

I 2005 fekk IL Hjelm overta sjettedivisjonsplassen til Årdal IL sitt A-lag i fotball, og før den tid spelte IL Hjelm sine seniorfotballspelarar på Årdal IL. Tilsvarande samarbeid mellom laga har det vore fleire gonger opp gjennom åra, men det var først frå 2006 at Fister IL og IL Hjelm slo seg saman til eit felles idrettslag.

Idrettsanlegg 
Idrettslaget både leiger og eig grunnen til Fister idrettsplass, med Fister Klubbhus. Elles er Hjelmeland Idrettslag flittige brukarar av dei kommunale anlegga Bjødnabu ski- og friluftsanlegg, Hjelmelandshallen og Hjelmeland idrettsanlegg.

Historikk 
Hjelmeland Turn- og Idrettsforening vart stifta 4. april 1910 av Kristoffer Brakstad, Halftan Halvorsen, Ole Halvorsen, Bertel Haugsland og Johan Haugsland. Kristoffer Brakstad var drivkraft og primus motor heilt frå starten, og sat som leiar fram til 1923. Føremålet med laget var i starten å fremja og driva friidrett og turn. Trampoline og bukk vart snikra, og turnøvinga – med linegymnastikk og oppmjuking etter tysk metode – fann stad på ei slette ved den gamle skytebana bak Hjelmen. Den første turnoppvisninga var i ungdomshuset i 1912. Turnarane var kledde i kvite drakter med raudt belteskjerf, og utøvarane var for det meste folk frå eller nær Hjelmelandsvågen.

Interessa for fotball vakna først i 1918, og har frå den gongen vore hovudaktivitet. Det var fin øvingsbane for fotballspelarane på ekrene på Fevoll, eit stykke aust for Hjelmelandsvågen. Laget fekk derimot ikkje eigen bane før i 1947, då fotballbanen på Flåtene stod ferdig 37 år etter laget vart stifta.

Eit par år etter fotballinteressa vart vekt, starta laget også med femkamp (diskos, lengde, kulestøyt, spydkast og løp), og vinteridrett er nemnd i protokollane for 1958. Handballinteressa voks fram frå 1967, men aktivitetsnivået der har vore noko vekslande. Laget skipa også til dametrim, herretrim, volteyballturnering, skeiserenn med meir.

I desember 1945 godkjende Noregs Idrettsforbund at laget kunne skifta namn frå Hjelmeland Turn og Idrettsforening til Idrettslaget Hjelm. Det vart også vedteke å endra fargen på draktene, frå svarte til kvite bukser. Trøyene skulle vera som før.

Frå og med 2006 slo IL Hjelm seg saman med Fister Idrettslag og danna Hjelmeland Idrettslag. I dag speler fotballspelarane med kvite trøyer og svarte bukser.

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad: http://www.hjelmelandil.no

Hetland, Morten. (2012). Hjelmeland Idrettslag: Sport og idrettsglede i hundre år. Hjelmeland: Hetland Media.

Idrettslag i Rogaland
Kultur i Hjelmeland
Idrettslag skipa i 1910
Fister Idrettslag

Fister Idrettslag vart stifta av nokre ungdommar på Fister i 1963, men vart først godkjent av Idrettsforbundet i 1964. 

Ungdommane som stifta laget reiste etter kvart vekk frå heimbygda for å ta vidareutdanning, og dermed vart laget delvis lagt på is dei første åra. I 1968 kom nye fisterbuar inn i styret, og aktivitetsnivået auka.

Først var det stort sett snøidrett som skiløp, men etter kvart fekk ein også augo opp for sommaridrett som friidrett. Tor Magne Wikene fekk blåsa liv i volleyballinteressa, og det gjekk så langt at volleyballaget nærma seg andre divisjon. På vinteridrettssida voks skeiseinteressa fram. Tore Sandvik vart både trenar og organisator for unge skeisetalent, og det største talentet vart Jostein Staurland. I både vestlandsmeisterskap og kretsmeisterskap hevda Fister-løpane seg, og fekk gode resultat og plasseringar. Draktfargen til Fister Idrettslag var grøn.

I 2006 vart Fister Idrettslag slått saman med Idrettslaget Hjelm, og det nye idrettslaget fekk namnet Hjelmeland Idrettslag.

Skipingar i 1964
Nedleggingar i 2006
Kultur i Hjelmeland
Idrettslag i Rogaland
Idrettslaget Hjelm

Idrettslaget Hjelm var eit idrettslag i Hjelmeland i Ryfylke.

Laget hadde bakgrunn i Hjelmeland Turn- og Idrettsforening, som vart stifta i 1910, og dermed var det første idrettslaget i Ryfylke.

I 2006 slo IL Hjelm seg saman med Fister Idrettslag og danna Hjelmeland Idrettslag.

Idrettslag skipa i 1910
Nedleggingar i 2006
Kultur i Hjelmeland
Idrettslag i Rogaland
Hjelmelandshallen

Hjelmelandshallen er ein idrettshall i Hjelmeland i Ryfylke. Hallen vart ferdigstilt opna i år 2000.

Her samlast barn og unge til aktivitetar som byggjer opp og styrkjer kroppen. Handball og fotball er dei aktivitetane det er mest av. Det finst også styrkerom til utleige. Nokre helger i året er det samlingar, der fotball, handball eller volleyball blir sett i fokus. Annankvar fredagskveld blir det arrangert ungdomsrom, der ungdommane møtest i foajéen for å spela, sjå på TV, høyra musikk, driva aktivitetar inne i hallen og ha det gøy saman.

Hjelmeland Idrettslag er den største brukaren av hallen.

Skipingar i 2000
Byggverk i Hjelmeland
Idrettsanlegg i Rogaland
Hjelmeland bygdemuseum

Hjelmeland bygdemuseum er eit lokalmuseum i Hjelmeland kommune i Ryfylke. Det er ei avdeling under Ryfylkemuseet. Sidan hausten 2007 har det halde til i Vågahuset i Hjelmelandsvågen, med inngang gjennom Hjelmeland bibliotek.

Historikk 
Hjelmeland bygdemuseum vart oppretta i 1975. Det lokale museumslaget Makkamjølsklubben stod for mykje innsamling, konservering og katalogføring av materiale. Etter ein avtale i 2006 blei gjenstandssamlinga i Hjelmeland bygdemuseum overført til Ryfylkemuseet.

Utstillingar 

Bygdemuseet har tre temautstillingar: Skomakarverkstaden, Eldhuset og Husmannsstova. Eldhuset viser ei rekkje gjenstandar som vart nytta i samband med matlaging. I skomakarverkstaden har ein prøvd å gjenskapa eit skomakarmiljø frå Hjelmeland. I ein periode hadde Hjelmeland heile 9 skomakarar. Husmannstova er også ei rekonstruksjon av svunnen tid. Hjelmeland var ei husmannsbygd og skal også ha fostra Noregs siste husmann, Aanen Holmen, som var husmann på Haugen under Fundingsland heilt til han døyde i 1980.

Kjelder 
 Hjelmeland bygdemuseum av Ryfylkemuseet

Skipingar i 1975
Museum i Rogaland
Kultur i Hjelmeland
Byggverk i Hjelmeland
Røstad skole

Røstad skole (Røstad offentlige skole) var ein statleg skule for born med lærevanskar i Levanger i Trøndelag. Skulen opna i 1903 etter at staten i 1896 hadde overteke den eine av dei to spesialskulane i Oslo, Institutt for Åndssvake Gutter på Lindern i Oslo som var skipa og driven av Hans Hansen. Flyttinga skulle dekkja behovet for ein slik skule nordafjells. 

Arbeidet med oppføringa av skule- og internatbygningen tok til i 1900 etter at Stortinget i 1899 hadde vedteke å kjøpa garden Røstad ved Levanger og plassera skulen her. I juli 1903 kom den fyrste flokken frå Oslo til Røstad - dei gjenverande elevane, to lærarar og internatpersonalet, totalt 50 personar. Skulen hadde frå byrjinga 28 tilsette, og dei fleste var overflytte frå Oslo. Den offisielle opninga var 12. oktober 1903. Styraren ved Institutt for Åndssvake Gutter frå 1896, Jon Grue, følgde med og styrte Røstad til 1915. Det var 150 elevplassar ved skulen, men elevtalet var oppe i 180. Gardsdrifta var ein del av undervisningsopplegget. Frå 1940 og fram til 1970 var Ola Vandvik styrar ved skolen. Han stifta m.a skolens eige musikkkorps for elevane i 1961. Skolekorpset spelte i 17.mai-toget i Levanger i fleire år.
Fram til 1950 var Røstad ein av dei tre store åndssvakeskulane i Noreg - dei to andre var Torshov skole i Oslo og Eikelund i Bergen. 

Skulen vart etter ei tid omdøypt til Røstad offentlige skole og bytte i 1977 namn attende til Røstad skole. Dei spesialpedagogiske reformene frå slutten av 1970-åra vart byrjinga på slutten for Røstad. Skulen vart lagt ned i 1992, men verksemda heldt fram som Trøndelag kompetansesenter.

Den staslege hovudbygningen vart frå 1989 delvis teken i bruk av lærarskulen på Levanger. Meir og meir av høgskuleverksemda i Levanger vart flytt til Røstad, og i 1999 var all verksemda som Høgskolen i Nord-Trøndelag har i Levanger, samla her.

Kjelder 
 Røstad skole 75 år. 1903-1978. (1978). Digital utgåve ved Levanger kommune 
 Alf Taraldsen: Røstad skole Levanger 1903-1992. Skole og heim gjennom 89 år. Levanger 1994.
 Campus Røstad i Levanger er 100 år, Høgskoleavisa, vitja 7.1.2011
 Sigvald Løkeland: Statens spesialskoler 1825-1992, konsept 1.11.2008, skolenettet.no

Levanger kommune
Skipingar i 1903
Nedleggingar i 1992
Utdanning i Trøndelag
Matias Orheim

Matias Orheim () var ein norsk salmediktar og lekpredikant. Han gav ut fleire songbøker, og skreiv til saman 178 melodiar og omtrent 1000 dikt. Seks av songane hans er i Norsk Salmebok og tretten songar er med i bedehussongboka Sangboken Syng For Herren. Best kjent av desse er «Kvardagskristen vil eg vera». I tillegg dreiv han ei utstrekt reiseverksemd og vitja alle prestegjelda i landet bortsett frå dei seks nordlegaste i Finnmark. Dit fekk han ikkje kome av di han brukte nynorsk. Når han reiste rundt og forkynte spelte han også songane sine. Dei akkompagnerte han anten på fele eller på glas. 
Songane hans har preg av å vere skrivne inn i ein tradisjon med fokus på andeleg vekking.

Liv
Orheim voks opp på garden Orheim i Stårheim i Nordfjord. Han kom tidleg inn i den frilyndte ungdomsrørsla, og kjende avstand til pietismen. Dette endra seg etter eit møte på bedehuset i Stårheim i pinsa i 1900. Der var talarane Ludvig Hope og Thormod Rettedal. Orheim rekna seg som kristen etter dette møtet, og skreiv sin fyrste kristne song, «Eg fann min Gud i ungdomsår» dagen etter.

Omtrent på denne tida byrja han å få problem med synet, og etterkvart vart han heilt blind. Dette skjedde ikkje før i 1916, og fram til dette reiste han som omreisande forkynnar for Det Vestlandske Indremisjonsforbund og Kristiania Indremisjon. Han jobba seinare for Norges Kristelige Ungdomsforbund, og i 1948, etter at han hadde blitt pensjonist, hadde han heile 400 møter.

Matias og kona Maria hadde eit svært nært samliv. Ho var blant anna med han på mange av turane hans og hjelpte han med det han ikkje klarte på grunn av sitt manglande syn. Dei bad til Gud om å få døy saman, og dette skjedde. Om kvelden 20. april 1958 døydde Matias, og seinare same natta døydde Maria. Dei vart gravlagde saman i Stårheim kyrkje.

Ungdomskvad, ei samling av songane hans, selde 65 000 eksemplar i det siste opplaget. Orheim fekk Kongens fortenestemedalje i gull i 1953.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder 

 Artikkel i Norsk biografisk leksikon
 Om Mathias Orheim i Allkunne
 Ord gjennom år : dikting og diktarar frå Sunnfjord og Nordfjord 1700-1986 : med bibliografi : ein antologi ved Carl Lauritz-Iversen. Naustdal : Sogn og Fjordane forlag, 1990

Bakgrunnsstoff 
Om Matias Orheim i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
 
  
 

 
 

Norske salmediktarar
Kongens fortenestmedalje i gull
Folk frå Eid
Norske kristne predikantar
Forfattarar frå Eid
Norske lyrikarar
Nynorskforfattarar
Norske romanforfattarar
Skolen for åndssvage børn

Skolen for åndssvage børn var den fyrste spesialskulen for born med lærevanskar i Noreg. Skulen opna på Vestheim i Oslo 1. mars 1877 etter at ein pleieheim hadde opna same stad i oktober 1877. Skulen var privat og vart driven av Johan Anton Lippestad og Hans Hansen i fellesskap, og han fekk statstilskot alt frå 1877. Frå april 1878 vart skulen delt i to. Hansen vart verande på Vestheim med Anstalten for aandelig abnorme Gutter medan Lippestad skipa Anstalten for aandelig abnorme Piger på Torshaug (sjå Torshov skole). 

Skulen flytte i 1884 til ein ny bygning på Lindern ved Ullevål, og namnet vart då endra til Hansens Institutt for Åndssvake Gutter, Lindern. I 1896 gjekk Hansen av som styrar, og staten overtok. Det vart raskt klart at staten ville flytta skulen nordafjells for å dekkja behovet der, og i 1903 flytte dei attverande elevane, to lærarar og internatpersonalet til Røstad skole ved Levanger

Styrar etter at Hansen gav seg i 1896 var Jon Grue, og han vart med på flyttelasset og styrte Røstad skole til 1915.

Kjelder

Sølvberg, Lauritz: Johan Anton Lippestad og hans verk. Et bidrag til åndssvakeskolens historie i Norge gjennom 100 år. Oslo 1945.
Sigvald Løkeland: Statens spesialskoler 1825-1992, konsept 1.11.2008, skolenettet.no

Skipingar i 1877
Tidlegare skular i Oslo
Spesialskular i Noreg
Torshov skole

Torshov skole var ein statleg spesialskule for elevar med lærevanskar. Skulen vart etablert av Johan Anton Lippestad i 1878, fyrst omtalt med namnet Anstalten for aandelig abnorme Piger og etter få år som Institutt for aandelig abnorme piger Thorshaug. På folkemunne var skulen lenge kjend som Lipper'n. Året før hadde Hansen og Johan Anton Lippestad skipa Skolen for åndssvage børn, men den vart alt i 1878 delt i ein gute- og ein jenteskule. Skulen hadde statstilskot frå byrjinga, og staten tok over skulen frå 1. juli 1889, frå 1892 under namnet Torshaug offentlige aandssvageskole. I 1908 vart skulen både for gutar og jenter.

Namnet var Torshov offentlige skole for åndssvake 1925-1951, Torshov offentlige skole for evneveike frå 1951 og berre Torshov skole frå 1976. Skulen vart lagt ned i 1992, men delar av verksemda er ført vidare ved Torshov kompetansesenter. 

Johan Anton Lippestad var ein pionér innanfor undervisninga av born med lærevanskar og vart i 1904 den fyrste direktøren for det statlege abnormskulevesenet. Lippestad tilsette etter kvart alle syskena sine ved skulen. Den mest kjende er Emma Hjorth som arbeidde ved skulen 1879-1903. Miljøet ved skulen stod sterkt i nordiske fagkrinsar. Sentralt for Lippestad og Hjorth var at det offentlege ikkje berre måtte ta ansvar for dei «dannelsesdyktige», men òg for dei «ikke-dannelsesdyktige» borna.

Styrarar:
1878-1904: Johan Anton Lippestad
1904-1915: Nils Jørgensen
1915-1916: Jon Grue (fungerte aldri i stillinga pga sjukdom)
1915-1933: Morten Udgaard
1933-1939: Samson Eik
1939-?: Lauritz Sølvberg

Referansar

Kjelder
«Torshov (Oslo)», lokalhistoriewiki.no
Sølvberg, Lauritz: Johan Anton Lippestad og hans verk. Et bidrag til åndssvakeskolens historie i Norge gjennom 100 år. Oslo 1945.
Sigvald Løkeland: Statens spesialskoler 1825-1992, konsept 1.11.2008, skolenettet.no

Skipingar i 1878
Nedleggingar i 1992
Tidlegare skular i Oslo
Spesialskular i Noreg
Otra Kraft

Otra Kraft DA er eit energiproduksjonsselskap som er eigd av Skagerak Kraft (31,4%) og Agder Energi Produksjon (68,6%).

Selskapet eig fem kraftverk:
 Breive kraftverk
 Brokke kraftverk 
 Hekni kraftverk
 Holen kraftverk 
 Skarje kraftverk

Bakgrunnsstoff 
 Otra Kraft

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Otra Kraft» frå , den 7. januar 2011. 
 

Valle kommune
Næringsliv i Agder
Skipingar i 1960
Haugaland Kraft AS

Haugaland Kraft AS er eit kraftselskap som blei etablert i 1998 ved fusjonering mellom Haugesund Energi og Karmsund Kraftlag.

Haugaland Kraft er eigd av kommunane Karmøy, Haugesund, Tysvær, Vindafjord, Bokn, Sveio og Utsira. Kraftselskapet har 251 tilsette og omset for kr 810 mill. på årsbasis.

Kjerneområdene til selskapet er kraftproduksjon, kraftdistribusjon, energiomsetning, breibandstenester samt kommersialisering av nye energiformer.

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Haugaland Kraft AS» frå , den 8. januar 2011. 
 

Norske kraftselskap
Skipingar i 1998
Karmøy kommune
Haugesund kommune
Tysvær kommune
Vindafjord kommune
Bokn kommune
Sveio kommune
Utsira kommune
Røldal-Suldal

Røldal-Suldal er eit vasskraftanlegg eigd og utbygd av Norsk Hydro, som strekkjer seg langs Røldal- og Suldalvassdraget og ned til Suldalsvatnet. Formålet med utbygginga var å sikra straum til aluminiumsverket på Karmøy. Kraftverka hentar vatn frå eit nedbørsfelt på 793 km², og har ein samla magasinkapasitet på 833 millionar m³. Hydro eig nå 95,2 % av anlegget. Statkraft eig resten, og dei fordeler straumen i same forhold. Kraftverka har konsesjon fram til 2022.

Anlegget omfattar åtte kraftverk. Middyr og Svandalsflona ligg på vestsida av Haukelifjell. Novle utnyttar fallet frå Votna, medan kraftverket i Røldal mellom anna får vatn frå Valldalsvatnet, som er det største reguleringsmagasinet. Alt vatnet frå desse kraftverka ender så via Røldalsvatnet opp i Suldal I kraftverk, som ligg inn i fjellet frå Kilen på Nesflaten. Her ligg òg Suldal II kraftverk som får vatn frå Kvanndal kraftverk, med Holmavatnet og Sandvatnet som reguleringsmagasin. I tillegg blei Vasstøl kraftverk (med Finnabuvatnet som magasin) sett i drift i juni 2012.

Arkitekten Geir Grung var involvert i prosjektet, og han utforma kraftverk, administrasjonsbygg, turbinhallar, og arbeidarbustadar i karakteristisk stil. Bruken av rå betong, geometriske figurar og funksjonelle løysningar gjer arkitekturen typisk modernistisk.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Hydro: Røldal og Suldal 
Hydro: Vannkraftanleggene i Røldal og Suldal
Statkraft
Norsk Stein

Norsk Stein A/S blei grunnlagd i 1987 og driv produksjon av tilslag. Produksjonsprosessen tek til med sprenging av fjell, via grovknusing, og til finare knusing og anna tilrettelegging. Produkta blir mellom anna nytta i asfalt- og betongindustri, til skjenelegging og som vegfundament. Anlegget ligg på Berakvam ved Jelsa i Suldal kommune.

Kjelder 
 Heimeside 

Suldal kommune
Næringsliv i Rogaland
Skipingar i 1987
Bråtveit

Bråtveit er ei grend i Suldal kommune i Rogaland. Ho ligg ved den sør-austre sida av Suldalsvatnet.

Bygder i Suldal
Vanvik

Vanvik er ei grend i Suldal kommune i Rogaland. Bygda ligg på den nordre sida av Hylsfjorden.

Kjelder

 Bygder i Suldal
Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy

Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy er eit album av Elton John. Albumet vart gjeve ut i 1975 og er i store trekk sjølvbiografisk. Det vart produsert av Gus Dudgeon.

Albumet var den sjette strake fyrsteplasseringa til eit album av Elton John på albumlista Billboard 200 i USA, og toppa òg den britiske albumlista. Det er rekna som eit av høgdepunkta i karrieren til Elton John, og i 2003 kom det på 158. plass på musikkmagasinet Rolling Stone si liste over «Tidenes 500 beste album».

Innhald

Bonusspor på 30-årsjubileumsutgåva

Medverkande

Musikarar
Elton John – solovokal, akustisk og elektrisk piano, clavinet, mellotron, ARP String Ensemble synthesizer, cembalo
Davey Johnstone – akustisk, elektrisk og Leslie-gitar; mandolin, piano på «Writing», korvokal
Dee Murray – bass, korvokal
Nigel Olsson – trommer, korvokal
Ray Cooper – shaker, congatrommer, gong, perkusjon

Andre medverkande
David Hentschel – ARP synthesizer på spors 9 and 10
Gene Page – orchestral arrangement på spor 4

Produksjon
Produsent: Gus Dudgeon
Lydteknikar: Jeff Guercio
Assisterande lydteknikar: Mark Guercio
Remiksing: Gus Dudgeon, Phil Dunne
Remastering: Tony Cousins
Digital overføring: Ricky Graham
Orkesterarrangement: Gene Page
Kunstnarisk leiar: David Larkham, Bernie Taupin
Grafisk konsept: David Larkham, Bernie Taupin
Design: Alan Aldridge
Design: David Larkham
Illustrasjonar: Alan Aldridge
Notat: John Tobler, Paul Gambaccini (luksusutgåva)

Salstrofé

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
''Denne artikkelen bygger på «Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy» frå .

Bakgrunnsstoff 
Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy på Allmusic

Elton John-album
Musikkalbum frå 1975
Konseptalbum
Album produserte av Gus Dudgeon
Plateomslag av Alan Aldridge
DJM Records-album
MCA Records-album
 158
Khomein

Khomein (eller Khomeyn, persisk خمين) er ein by som ligg vest i Iran, i provinsen Markazi. Ved folketeljinga i 2006 hadde han 64 788 innbyggjarar. Khomein ligg 160 km frå den større byen Qom og 350 km frå hovudstaden Teheran. Khomein er kjend for produksjon av honning.

Khomein er fødestaden til leiaren for Den iranske revolusjonen og første ayatollaen i Iran, Ruhollah Khomeini.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Khomein» frå ,  den 8. januar 2011.  
 

Byar i Iran
Epthianura



Epthianura er ei biologisk slekt av fire fugleartar i honningetarfamilien med fellesnamnet honningskvettar. Slekta er endemisk til det australske kontinentet med Tasmania.

Skildring 
Honningskvettar er små honningetarar tilpassa livstilhøve på bakken. Generelt er dei litt meir butte og runde i kroppsbygginga enn andre honningetarar, og dei har korte, tynne nebb. Til likskap med andre honningetarar har dei ei penseltippa tunge. Kjønna i slekta har ulike fjørdrakter, hannane har lyse, eller i tilfellet med kvithovudhonningskvett, slåande fargar. Karminhonningskvett har lys karminraud farge på bryst, buk og hovud som namnet antyder, kvit strupe og ryggen er mørk gråbrun. Hofuglen derimot har raud gump, utanom det manglar dei karminfarga. Hannfuglar av appelsinhonningskvett og gulhonningskvett har fjørdrakt i lyst gult til gullfarge, medan hoene er mykje meir avdempa gråe. Den mest uvanlege arten i slekta er kvithovudhonningskvett, der hannen har ein slåande svart rygg og svart brystband og elles kvitt andlet og kvit eller lys buk. Gulhonningskvett og karminhonningskvett er uvanlege blant honningetarar i å ha sesongmessige skilnader i fjørdrakta, særleg hos hannar, som er mykje mattere i fargene utanfor hekkesesongen. 

Slekta Epthianura er endemisk til kontinentet Australia, der dei er spreidd over fastlandet, og kvithovudhonningskvett finst dessutan på Tasmania. Kvithovudhonningskvett er den mest kystnære av desse artane. Honningskvettar har tilpassa seg eit breitt spekter av naturtypar i det sentrale og indre av Australia, sjølv om dei generelt er funne i miljø av meir buskkratt enn i skog og dei er òg sjeldan i høgtliggande område. Dei er spesielt tilpassa tørre miljø, men er òg hyppig langs elver i skogsområde, på mellombelse og permanente våtmarker, medrekna jordbruksområde. 

Det er store hòl i kunnskapen om trekk og migrasjonsrørsler blant honningskvettar. Nokre artar er tilsynelatande nomadiske, i det minste i delar av utbreiingsområde. Det er òg tydeleg at mange av desse rørslene ikkje berre er faste sesongmessige, men avhengige av vêrtilhøve. Fuglane kan vere vanlege på somme lokalitetar i nokre år, men ikkje i andre år. På det viset kan dei å gjere bruk av uventa nedbør i tørre ørkenar.

Taksonomi og artsliste 
Saman med gibberfugl i den monotypiske slekta Ashbyia var honningskvettar ein gong tenkt å utgjere ein eigen familie, Epthianuridae. I dag handsamar dei fleste taksonomane honningskvettar som ein underfamilie, Epthianurinae, av honningetarfamilien Meliphagidae.

Honningskvettar i Epthianura i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010  med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

 Karminhonningskvett, Epthianura tricolor
 Appelsinhonningskvett, Epthianura aurifrons
 Gulhonningskvett, Epthianura crocea
 Kvithovudhonningskvett, Epthianura albifrons

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Epthianura» frå , den 8. januar 2011

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Honningetarfamilien
Sporvefuglar
Takson namngjevne av John Gould
Fugleslekter
Breivikfjorden

Breivikfjorden er ein fjord på vestsida av Sørøya i Hasvik kommune i Troms og Finnmark. Fjorden er 8 km lang og opptil 4 km brei.

Fjorden har innløp mellom Ramneset i vest og Reinneset i aust og strekkjer seg nordaustover til Høyvik i enden av fjorden. På austsida av fjorden ligg tettstaden Breivikbotn. Lengst vest på nordsida av fjorden ligg bygda Breivik. Det er elles lite busetnad langs fjorden. Fylkesveg 102 går langs nordsida av fjorden.

Fjordar i Hasvik