alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Magnus Marsdal

Magnus Engen Marsdal () er ein norsk journalist, forfattar og samfunnsdebattant. Marsdal har i det politiske arbeidet sitt vore sterkt påverka og inspirert av Pierre Bourdieu sine teoriar om samanhengen mellom økonomisk og kulturell kapital.

Magnus Marsdal voks opp i Trondheim, der han etterkvart vart medlem av Raud Ungdom. På 1990-talet flytta han til Oslo og vart ein av dei mest sentrale leiarfigurane i organisasjonen. Han var mellom anna nestleiar i ein landsmøteperiode. Marsdal er ein av dei som i RU har stått i spissen for ei tilnærming av organisasjonen mot Sosialistisk Ungdom og nedtoning av gamle organisasjonsprinsipp på den ytre venstresida, noko han fekk ein del kritikk for internt. Mellom anna fann motstandarane opp tilnamnet marsdalisme, som skulle vera ideologien til høgrefløya i Raud Ungdom. Han har seinare vore medlem av RV og Raudt. Marsdal vart etter konferansen Manifest02 i 2002 styremedlem i den nye tenkjetanken Manifest, der han seinare har vore ein sentral person. I perioden 2005-2006 var han leiar for organisasjonen Attac. Han jobba òg på slutten av 1990-åra og byrjinga av 2000-åra i avisa Klassekampen.

Utgjevingar som forfattar 

I 2004 skreiv Marsdal boka Tredje venstre - for en radikal individualisme saman med Bendik Wold. Boka er ein kritikk av den økonomiske globaliseringa som særleg voks fram på 90-talet. Forfattarane freistar òg å drøfta alternativet, og tek utgangspunkt i dei nye sosiale rørslene som oppstod globalt gjennom 1990- og 2000-åra og kom til uttrykk i store demonstrasjonar for demokrati og mot nyliberalismen. Forfattarane etterlyser òg ein strategi hjå venstrepartia for ein meir «moderne» sosialisme som skulle vera tufta på individualisme framføre kollektivisme og på nye organisasjonsformer. 

I 2007 gav han ut boka Frp-koden, der han freista å analysera kva som gjer at veljarar frå arbeidarklassen røystar på Framstegspartiet, som er eit liberalistisk parti og dermed ikkje kan forventast å føra ein politikk som kjem arbeidsfolk til gode. Boka byggjer på samtalar med einskildpersonar frå arbeidarklassen, i tillegg til ein politisk analyse av kvifor partia som tradisjonelt høyrer til venstresida og arbeidarklassen ikkje får med seg arbeidarklassen. Boka har vorte godt motteken, m.a. har Carl I. Hagen uttrykt at Marsdal treffer godt med analysane sine.

I 2008 gav han ut boka AFP på en-to-tre, som sette fart på den nasjonale debatten om Avtalefesta Pensjon.

Kjelder 
 Forlaget Manifest
 Oktober forlag

Norske journalistar
Journalistar i Klassekampen
Norske forfattarar
Sosialistiske tenkjarar
RV-politikarar
Raudt-politikarar
Folk frå Trondheim
Venstre Om

Venstre Om er medlemsavisa til Sosialistisk Venstreparti. Ho kjem ut om lag seks gonger i året, i eit opplag på vel 10 000 eksemplar. Han er gratis for medlemmar av SV.

Norske aviser etter namn
Sosialistisk Venstreparti
Arild Stavrum

Arild Stavrum () er ein norsk fotballtrenar og tidlegare spelar. Han er son av den tidlegare Lyn-spissen Ole Stavrum, og bror av Ole Erik Stavrum, tidlegare midtstoppar i Brann og Molde. Stavrum vart tilsett som hovudtrenar i Molde julaftan 2005. Han har tidlegare vore trenar i andredivisjonsklubben Bærum. Som spelar fekk han to A-landskampar for Noregs A-landslag.

Stavrum starta fotballkarrieren i Clausenengen i heimbyen Kristiansund. I 1991 gjekk han til Brann, der han vart lagkamerat med broren. Arild Stavrum opplevde ikkje suksess i Bergen, og vart seld til Molde etter 1993-sesongen.

I Molde var Stavrum ein desto større suksess. I 1994 vart han toppskårar i klubben, då Molda rykte opp i Eliteserien etter ein sesong på det nest høgaste nivået. Molde vann òg cupen denne sesongen. Året etter skåra Stavrum 16 mål i Tippeligaen då Molde, med «dei tre S'ane» (Stavrum, Solskjær og Sundgot) i føringa, tok sølv i serien. 

I 1997 vart Stavrum seld til Stabæk. Etter ein sesong vart han kjøpt av den svenske klubben Helsingborg, der han spela under gamletrenaren frå Molde, Åge Hareide. Den første sesongen i Helsingborg vart Stavrum toppskårar Allsvenskan med atten mål. Sesongen etter vart han svensk seriemeister, og vart igjen klubbens toppskårar. Ved sesongslutt kjøpte den skotske klubben Aberdeen Stavrum.

Han spelte to sesongar i Aberdeen, og vart klubbens toppskårar begge sesongane. Sommaren 2001 melde han overgang til tyrkiske Besiktas, der han spelte to sesongar før han i 2003 returnerte til Molde. I løpet av sitt andre opphald i Molde var Stavrum mykje plaga av skader. 

Stavrum la fotballskoa på hylla etter 2004-sesongen, og vart trenar i Bærum. I sin einaste sesong som trenar leia han klubben til fjerdeplass i 2. divisjon, avdeling 1. I 2006 vart han hovudtrenar for Molde som enda på sisteplass i Eliteserien og dermed direkte nedrykk. Dette førte til at Stavrum straks fekk sparken. Han er i dag tilsett som ekspertkommentator i TV2.

Karriere som spelar 

* Berre seriekampar.

Stavrum, Arild
Stavrum, Arild
Stavrum, Arild
Folk frå Kristiansund
Bendik Wold

Bendik Wold () er ein norsk journalist og samfunnsdebattant. Han starta karrieren si som kulturjournalist i Klassekampen, før han tok til som litteraturredaktør i Morgenbladet. I 2006 gjekk Wold attende til Klassekampen for å tiltre stillinga som redaktør for avisas nye litteratursatsing på laurdagar. Wold har bakgrunn m.a. frå sentralstyret i Sosialistisk Ungdom.

I 2004 skreiv han boka Tredje venstre saman med Magnus Marsdal. Boka har røter i ungdomskonferansen Manifest02, og forfektar eit individualistisk, demokratisk sosialismesyn.

I april 2008 skipa han og tidlegare journalistkollega frå Klassekampen Nils-Øivind Haagensen forlaget Flamme Forlag, som formelt er underlagt forlaget Cappelen Damm. Forlagsredaktørane Haagensen og Wold kallar sjølv Flamme Forlag for eit «allemannsforlag», som primært skal gi ut «ny norsk skjønnlitteratur».

Referansar 

Journalistar i Klassekampen
Journalistar i Morgenbladet
Norske forfattarar
Sosialistiske tenkjarar
Folk frå Hamar
Berit Ås

Berit Ås () er ein norsk sosialpsykolog og tidlegare politikar frå Fredrikstad, busett på Nesbru i Asker kommune. Ho var den første partileiaren i Sosialistisk Venstreparti, og har òg vore ein viktig figur i norsk kvinnerørsle. Mellom anna var ho ei av kvinnene bak «Kvinnekuppet», ein politisk aksjon som oppmoda til kumuleringar og strykingar på vallistene til kommunevalet i 1971 for å få kvinner inn i styringa av kommunane. På den måten vart det kvinneleg fleirtal i kommunestyret i Asker, 27 kvinner og 20 menn. Dette fullt lovlege «kuppet» vakte internasjonal merksemd.

Då SV vart skipa i 1975, vart ho leiar. Ho hadde bakgrunn frå DNA-utbrytargruppa AIK, og var mellom dei 16 representantane Sosialistisk valforbund fekk valt inn på Stortinget i 1973. Ho sat som leiar i eitt år, før Berge Furre tok over.

Mellom dei viktigaste bragdene hennar som forskar reknar ein identifikasjonen av dei fem hersketeknikkane, som ho skreiv om i 1979.

I 1997 vart ho riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden. Ho mottok òg ein internasjonal akademikarpris ved Amsterdam Universitet i 1988.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Haslund, Ebba. 2008. Ild fra Asker : et portrett av Berit Ås. Oslo: Pax forlag. ISBN 978-82-530-3102-6 

Norske psykologar
Norske professorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
St. Olavs Orden
Æresdoktorar ved Københavns Universitet
Leiarar for Sosialistisk Venstreparti
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Stortingsrepresentantar frå SV
Stortingsrepresentantar for Oslo
Folk frå Fredrikstad
Folk frå Asker
Vitskapleg tilsette ved Universitetet i Oslo
Norske kvinnesaksfolk
Innerdalstårnet

Innerdalstårnet eller Dalatårnet (1 452 moh.) er eit fjell i Sunndal kommune på Nordmøre i Møre og Romsdal fylke. Fjellet ligg i Innerdalen, like ved Innerdalshytta.

Innerdalstårnet og Storsalen (1 720 moh.) er viste i opningssekvensen til tv-serien Jul i Blåfjell.

Fjell på Nordmøre
Trollheimen
Geografi i Sunndal
Noregs fiskerihøgskole

Noregs fiskerihøgskole er eit av dei seks fakulteta ved UiT Noregs arktiske universitet. Høgskolen har ca. 200 tilsette og ca. 600 studentar.

Høgskolen vart oppretta i 1972 som ein paraplyorganisasjon for fiskeriforskning. Høgskolen hadde avdelingar ved universiteta i Bergen og Tromsø, og ved Norges tekniske høgskole (NTH) og Norges handelshøgskole (NHH). 

I 1988 vart NFH omorganisert og inkorporert i Universitetet i Tromsø. NFH er i dag organisert som eit fakultet under UiT, men har framleis eigen rektor og nettside. NFH har ca 200 tilsette og ca 600 studentar (2007). 

Høgskolen etablerte i 2004 MaReMa, Centre of Marine Resource Management.

Høgskolen har desse institutta:

 Institutt for akvatisk biologi (IAB)
 Institutt for marin bioteknologi (IMAB)
 Institutt for økonomi (IFØ)
 Institutt for samfunns- og markedsfag (ISAM)

Forskningsfarty 
NFH har fire forskningsfarty av ulik storleik:
 
 F/F «Jan Mayen» (64 meter) 
 F/F «Johan Ruud» (32 meter) 
 F/F «Hyas» (12 meter)
 F/F «Børtingen» (6,7 meter)

Bakgrunnsstoff 

Fiskerihøgskolen si heimeside

UiT Noregs arktiske universitet
Skipingar i 1972
Uriah Heep

Uriah Heep er eit britisk rockeband, danna i 1969 etter at Ken Hensley blei medlem i bandet Spice.
Bandet gav ut mange vellykka album i 1970-åra, og trass i mindre suksess utover 1980-talet, held dei framleis på.

Britiske musikkgrupper
Musikkgrupper skipa i 1969
Tylldal

Tylldal er ei lita fjellbygd i Tynset kommune i Nord-Østerdal.

Bygda ligg mellom Tronfjellet i nord og Jutulhogget i sør, strekkjer seg langsmed elva Tysla som renn aust for og parallelt med Glomma. Næringsevegen er jordbruk. Bygda er kjent for det årlege Tylldalsspelet.

Litteratur 
Eystein Eggen d.e.. ''Tylldal og Brydal bygdebok.

Norske fjellbygder
Geografi i Tynset
Tylldalsspelet

Tylldalsspelet er eit norsk historisk spel som kvar olsok vert spela i bygdetunet i Tylldal i Tynset kommune i Nord-Østerdal i Hedmark fylke. Manus er av Ola Jonsmoen og musikken av Ellef Røe. Dei medverkande er bygdefolk frå regionen.

Handling 
Ein flokk på pilegrimsvandring kjem til gards olsok ein gong på 1100-talet, og kjærleiken blømer i brytninga mellom kristendom og heidendom.

Bakgrunn 
Gammalkyrkja i Tylldalen hadde mykje forvitneleg inventar frå tidlegare katolisisme, då bygda sokna til Nidaros, mellom anna eit olavsbilete og ein stol som erkebispen sjølv må ha sete i. Det er utkantbygdene som best har halde på olsok-feiringa, som til dømes Høgvålen over på svensk side i Härjedalen, og ute på Færøyane er olsok sjølve nasjonaldagen. Musikken i Tylldalsspelet er inspirert av gamle færøytonar.

Kultur i Tynset
Norske bygdespel
Historiske spel
Jutulhogget

For stader med same namn, sjå Jutulhogget (fleirtyding)

Jutulhogget i Østerdalen er ei 2,4 km lang kløft mellom Glomma og Tylldal i Nord-Østerdal i kommunane Alvdal og Rendalen i Innlandet, ei av dei lengste kløftene i Nord-Europa. I vest endar Jutulhogget i ein botn, i aust nede ved elva Tysla.

Det finst mange segner frå staden. Det vanlegaste opphavssegnet handlar om fiendskap mellom Rendalsjutulen og Alvdalsjutulen. Dette vart fortalt opp att i ei biletbok av Helge Ness i 1978.Eit anna segn er gjengitt av Jacob Breda Bull i romanen Jutulskaret. Segna om Tater-Kristen vart filmatisert under tittelen Tater Kristen i 1991.

Danning 
Jutulhogget vart danna i slutten av siste istid for 9200 år sidan av den raske tappinga av Nedre Glomsjø.Nedre Glomsjø var ein bresjø demmd opp av isbreane. Desse gav etter ved Barkaldkjølen, og om lag 100 km³ vatn rann over og grov seg ned i Jutulhogget dei neste 2 - 3 vekene. Noko av vatnet rann til Sverige, resten rann mot Øyeren, men vart ståande ei tid over Romerike. Her vart det utgravne fjellet sett av som romeriksmjelen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Helge Næss: Jutulhogget, ei dramatisk framstilling av segna om korleis Jutulhogget vart til 1978.

Østerdalen
Geografi i Alvdal
Geografi i Rendalen
Kløfter i Noreg
Geologi i Innlandet
Glasiologi
Turistmål i Innlandet
Tronfjellet

Tronfjellet eller Tronn er eit fjell aust for Glomma, og på grensa mellom Alvdal og Tylldal i Nord-Østerdal i Innlandet fylke.

Det særs dominante 1666 meter høge fjellet har all tid vore vêrprofeten for nørdre Østerdalen, i mellomalderen vegvisar for pilegrimsvandring, som derfrå gjekk beint på Forrolhogna i nord. Opphavet til namnet er ukjend, nokre språkfolk meiner at det kjem av at fjellet låg på grensa for det gamle Trøndelag. Den indiske filosofen og diktaren Sri Ananda Acharya er gravlagd på toppen, der det i dag er ein kraftig krinkastingssendar.

Fjell i Innlandet
Geografi i Tynset
Geografi i Alvdal
Jutulhogget i Rondane

For ander stader som heiter Jutulhogget, sjå Jutulhogget (fleirtyding)

Jutulhogget ligg midt i Rondane nasjonalpark og er eit 100 meter langt juv som skjer seg fleire titals meter djupt ned i fjellet. 

Dette naturfenomenet blei grave ut av store vassmassar mot slutten av den siste istida. Vassmassane er i dag avgrensa til Kaldbekken, som kastar seg nedover dei glatte fjellveggane i det fuktige, mørke og litt trolske juvet. Kaldbekken renn ut i elva Store Ula.

Juvet må ikkje forvekslast med Jutulhogget på Barkaldkjølen mellom Rendalen og Alvdal kommune.

Rondane
Kløfter i Noreg
Geologi i Innlandet
Geografi i Sel
Kvikne

Kvikne er ei fjellbygd på grensa mellom Hedmark og Trøndelag fylke. Bygda var før 1964 eigen kommune, men vart i 1966 delt mellom dei to fylka. Kvikne hovudbygd er no ein del av Tynset kommune i Nord-Østerdal.

Næringsvegen er jordbruk. Kvikne ligg langsmed øvste delen av Orkla, eit av hovudvassdraga i Trøndelag, var frå gamalt ei rein trøndersk bygd. Gruvedrift frå 1630 til 1812. Neddemminga av Innerdalen kring 1980 førte til stor strid mot vasskraftutbygging. Senteret for Forrolhogna nasjonalpark ligg i dag på Vollan i Kvikne, ein gard med minne frå katolisisme. Filmen Secondløitnanten vart innspela der. Ein annan gard med gamle minne er den tidlegare prestegarden Skogstad, som etter at Christian IV overnatta der vart kalla «kongsgarden» og administrasjonssenter for Kvikne koparverk.

Bjørnstjerne Bjørnson vart fødd på Bjørgan prestegard i 1832. Kyrkja har interiør frå 1700-talet.

Bakgrunnsstoff 
Om Kvikne  ved Kvikne.no

 Litteratur 
O.T. Hagen: Kvikne, ei bygdebok, to band, 1951-52.

Norske fjellbygder
Historie i Tynset
Geografi i Tynset
Tidlegare kommunar i Hedmark
Norske kommunar skipa i 1838
Norske kommunar nedlagde i 1966
Ulstein Group

Ulstein Group ASA er eit norskeigd og familieeigd industrikonsern med aktivitetar innan designutvikling og bygging av skip, kraft- og kontrollsystem og maritime system og løysingar. Konsernet har om lag 400 tilsette. Ulstein Verft er det største selskapet. 

Cathrine Kristiseter Marti er konsernsjef i Ulstein Group ASA og styreleiar er Tore Ulstein. Hovudkontoret er i Ulsteinvik i Møre og Romsdal fylke, eit viktig område for den norske maritime klynga.

Historie
Dagens Ulstein Group har opphav i Ulstein Mekaniske Verksted, som Martin Ulstein starta i 1917.

Dotterselskap
SHIPBUILDING
Ulstein Verft AS 
Ulstein Elektro Installasjon AS

DESIGN & SOLUTIONS
Ulstein Design & Solutions AS
Ulstein Design & Solutions BV
Ulstein Power & Control AS
Ulstein Poland LTD SP. Z.O.O
Ulstein Marine Systems (Shanghai) CO Ltd.
Ulstein Marine Equipment (Ningbo) CO Ltd
Ulstein Electrical Technology (Ningbo) CO Ltd

SHIPPING
Ulstein Shipping
Blue Ship Invest

ANDRE (Ulstein har 50 % eigarskap)
Blue Ctrl AS

Ulstein Verft spesialiserer seg på å bygge avanserte skip, og har dei seinare åra bygd kabelleggarar, ekspedisjonscruiseskip, serviceskip til havvindindustrien, yacht og Ropax-hybridferje. Tidlegare har verftet bygd ei rekke skip for offshore olje og gass. To av dei seinaste leveransane frå verftet er kabelleggaren Nexans Aurora (2021) og ekspedisjonscruiseskipet National Geographic Resolution (2021). Hovudsatsinga er på nybygg og større ombyggingar, men verftet tek også på seg større reparasjonar, oppgraderingar, klassing, sliping, maling, kran- og løftearbeid. Ei avdeling i verftet tilbyr også transport- og kranløfttenester langs kysten.

X-BOW® 
Mange, men ikkje alle, skipa som vert bygde er baserte på Ulstein sine eigne skipsdesign, Ulstein-design, der dei to innovasjonane X-BOW® og X-STERN® ofte er innarbeidde. X-BOW blei tildelt Årets Ingeniørbragd av Teknisk Ukeblad i 2005. 10 år etter markerte konsernet meir enn 100 selde X-BOW-design.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Norske industriselskap
Næringsliv i Ulstein
Skipingar i 1917
Kvina

Kvina er ei elv i Agder fylke.  Elva har gjeve namn til Kvinesdalen, som igjen har gjeve namn til kommunen Kvinesdal. Saman med elva Sira er elva del av Sira-Kvina vasskraftutbygginga.

Kvina har ei uregulert sideelv som heiter Litleåna. Kvina er sterkt regulert av Sira-Kvina Kraftselskap, og vatn frå 809 km² (56%) vert overført til Sira i Sirdal. Elva (inkludert Litleåna) hadde ei middelvassføring på 81 m³/s før regulering. I dag har elva ei middelvassføring på 32 m³/s.

Kvina er i dag lakseførande til Rafoss, dvs. ei strekning på 13 km, og i Litleåna går laksen til Åmot, 1 km opp i elva.

Kvina er òg ei bygd i Lurøy kommune på Helgelandskysten.

Elvar i Agder
Geografi i Valle
Geografi i Bygland
Geografi i Sirdal
Geografi i Kvinesdal
Ivar Kleiven

Ivar Kleiven () var ein norsk lokalhistorikar, bonde og pensjonateigar.

Ivar Kleiven var bondeson frå Vågå kommune i Gudbrandsdalen. I ungdomen vart han gripen av Venstre sine merkesaker som målreising, nasjonalisme og norsk sjølvstende. Han gjekk difor på folkehøgskole. Kleiven overtok heimegarden i 1878 og dreiv han til 1885. Han skjøna tidleg at turisme kunne verta ei viktig attåtnæring, og frå 1898 var han eigar av eit seterpensjonat. Han var mykje med i det kommunale sjølvstyret, han var varamann til Stortinget frå Oppland (Kristians amt) 1900 til 1903. Støtt stod hugen hans til gammaltida og skrivinga. Han fekk fleire offentlege stipend til arbeidet med det, frå 1909 ein årleg sum, og frå då av budde han «av høifjeldsbegeistring aaret rundt i fjeldet», som han sjølv skreiv i Hvem er hvem i 1912.

Kleiven nytta konsekvent gammal dialekt i sine markante sogeverk. Kleiven var over seksti år då han byrja utgje bygdebøkene sine. Import av oversjøisk korn og utvandringa til USA hadde slått beina under den gamle samfunnsordninga. Kleiven skreiv om ei tid som ikkje lenger var, men få eller ingen gjorde det så godt som han.

Mållaget Ivar Kleiven er eit mållag i Vågå som er oppkalla etter Ivar Kleiven.

Verk 
 Segner fraa Vaagaa (1894)
 I Heimegrendi. Minne fraa Seksti-Aarom (1908, ny utgaver 1949 og 2004)
 I gamle Daagaa. Forteljingo og Bygda-Minne fraa Vaagaa (1908), utvidet utgave av Segner fraa Vaagaa
 Gamal bondekultur i Gudbrandsdalen. Lom og Skjaak (1915)
 Gamal bondekultur i Gudbrandsdalen. Lesja og Dovre (1923)
 Gamal bondekultur i Gudbrandsdalen. Østre og Vestre Gausdal (1926)
 Gamal bondekultur i Gudbrandsdalen. Ringbu (1928)
 Gamal bondekultur i Gudbrandsdalen. Fronsbygdin (1930)
 Fraa Skotteaare (1935)
 Elvesøg (1937)
 Artiklar av Ivar Kleiven. Målbruken hans. Bibliografi (1991)
 Frå barndomen (1993)
 Brev til Decorah-Posten (1994)
 Heime og ute. Brevskifte mellom Ivar Kleiven og Kristian Prestgard 1886-1932 (2017)

Bakgrunnsstoff
 Halvard Grude Forfang: Ivar Kleiven 1854–1934 (1945)
 Halvard Bjørkvik: «Ivar Kleiven» i Norsk biografisk leksikon, 2. utg.
 

Kleiven
Folk frå Vågå
Statsstipendiatar
Jomfruland

Jomfruland er ei øy i skjergarden utanfor Kragerø. Øya er 7,5 km lang og 1 km brei på det breiaste. Jomfruland skjermar dei mange øyane i Kragerø for bylgjene frå Skagerrak. Om lag midt på øya kan ein sjå to kvite fyrtårn på Jomfruland fyrstasjon. Det nyaste av dei to tårna er i bruk. Tårna er synlege frå alle kantar og vert ofte drege fram som sjølve kjenneteiknet til Kragerø og skjergarden. Ein kan koma til øya med taxibåt, bilferje eller eigen båt. Det finst fleire attraksjonar på øya, i tillegg til godt høve til turgåing for turistar og fastbuande.

Jomfruland er òg kjend for sitt rike fugleliv, og over 300 artar er observert på øya. Norsk ornitologisk forening avd. Telemark driv Jomfruland Fuglestasjon på Øitangen.

Kvar sommar frå 1999 har musikkfestivalen «Under to tårn» vorte skipa til på øya.

Geologisk er Jomfruland ein del av den store endemorenen ratrinnet. Jomfruland er eit stykke der ryggen på morenen stikk opp over vatnet. Austover går moreneryggen under vatn frå Jomfruland til Mølen i Brunlanes, og mot vest dukkar han igjen opp på Tromøy. Mellom Jomfruland og Tromøy er det farlege grunner på stader der moreneryggen nesten når opp til havoverflata.

Geografi i Kragerø
Øyar i Vestfold og Telemark
Kvibrua

Kvibrua, eller Kvinen bru, er ei bru over elva Kvina. Kvibrua ligg midt mellom Setesdalen og Sirdalen, ved turiststasjonen Kvinen. Brua vart bygd i åra 1923-1924, og var tenkt som ein del av ein veg mellom Langeid i Setesdal og Solheim i Sirdal. Vegarbeidet heldt fram til kring 1954. Vegprosjektet vart då lagt på is. Etter at Suleskardvegen vart bygd lengre nord, er truleg at Kvibrua vil verta verande veglaus. Brua ligg på grensa mellom Vest-Agder- og Aust-Agder fylke, men det er Statens vegvesen i Vest-Agder som eig ho.

Bakgrunnsstoff 
 «Den veglause brua over Kvina», artikkel i avisa Sirdølen
 «Kva med vedlikehaldet av Kvibrua?» artikkel i avisa Sirdølen

Bruer i Agder
Sirdal kommune
Bygland kommune
Bruer opna i 1924
1924 i Noreg
Suleskarvegen

Suleskarvegen er ein veg mellom Suleskar i Sirdal til Brokke i Setesdalen.

Bakgrunnsstoff 
 http://www.suleskarvegen.no

Vegar i Agder
Alliansekorpset Arna

Alliansekorpset Arna er eit janitsjarkorps som held til på Espeland i Bergen. Korpset vart skipa 24. juni 2006 og er ei samaslutting mellom Arna Janitsjar (1998) og Musikklaget Janus (1936). Korpset eig Espelandshallen saman med Idrettslaget Fri.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til korpset  med mellom anna tekst og melodireferanse til «Arnasongen» og «Espelandsangen».

Norske musikkorps
Arna
Jørgen Reitan

Jørgen Jonsen Reitan () var ein norsk skolemann, målmann og dialektgranskar.

Reitan var fødd i Ålen i Sør-Trøndelag fylke som son av lærar, ordførar og stortingsmann Jon Jørgensen Reitan. Han var bror av lokalhistorikaren Anders Reitan og brorson av diktar, skulestyrar og stortingsmann Anders Jørgensen Reitan.

Jørgen Reitan var utdanna filolog og statsstipendiat frå 1917 av. I 1922 tok han doktorgrad på avhandlinga Nytrøndsk ordforkortning, der han djervt sette fram ein teori om at den trøndske ordforkortinga i røynda var same prosessen som hadde forma moderne engelsk. Utgangspunktet hans var at bispestolen i Nidaros hadde store interesser i England, både kyrjelege og verdslege, og at sambandet over Nordsjøen var godt. 

Han skreiv mange mindre avhandlingar om målet i Søraust-Trøndelag og over i Härjedalen, om målet i heimbygda Ålen, på Tynset, og på Røros. Han skreiv dessutan om målet i Bardu og i Målselv som innflyttarane frå rørosregionen hadde tatt med seg på si bureising. Reitan hevda i 1917 i skriftet Eit nynorsk normalmaal at nynorsk landsmål måtte slå sterkare rot i trøndsk og austnorsk, og rett før han døydde gav han Universitetet i Oslo eit målførefond til fremje av denne saka.

Litteratur 
 Nytrøndsk ordforkortning og betoning (1922)
 Tynnsetmålet (1926)
 Vemdalsmålet. Med oplysninger om andre herjedalske mål (1930)
 Rørosmålet (1933)

Kjelder 
 Utdjupande artikkel om Reitan på snl.no, skriven av Aud M. Tretvik.

Målfolk
Statsstipendiatar
Medlemmar av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Folk frå Holtålen