alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Leon Cooper

Leon Neil Cooper () er ein amerikansk fysikar og nobelprisvinnar. Cooper mottok Nobelprisen i fysikk i 1972 saman med John Bardeen og John Robert Schrieffer for deira felles utviklinga av teorien om superleiareigenskapen, mest kjend som BCS-teori

Cooper gjekk ut frå Bronx High School of Science i 1947 og mottok ein Bachelor of Arts i 1951, ein Master of Arts i 1953 og ein filosofisk doktorgrad i 1954 frå Columbia University. Han var eit år ved Institute for Advanced Study og underviste ved University of Illinois og Ohio State University før han kom til Brown University i 1958.

Han har utført forsking ved ulike institusjonar, inkludert Institute for Advanced Study og Den europeiske organisasjon for kjernefysisk forsking (CERN) i Genève i Sveits

Publikasjonar
Cooper, L. N. & J. Rainwater. «Theory of Multiple Coulomb Scattering from Extended Nuclei», Nevis Cyclotron Laboratories ved Columbia University, Office of Naval Research (ONR), United States Department of Energy (gjennom forgjengaren Atomic Energy Commission, (august 1954).
Cooper, L. N., Lee, H. J., Schwartz, B. B. & W. Silvert. «Theory of the Knight Shift and Flux Quantization in Superconductors», Brown University, United States Department of Energy (gjennom forgjengeren Atomic Energy Commission), (mai 1962).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leon Cooper» frå ,  den 22. februar 2012.  

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå New York City
Medlemmar av American Physical Society
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Comstock-prisen i fysikk
Superleiing
Fysikarar på 1900-talet
Folk tilknytte CERN
John Robert Schrieffer

John Robert Schrieffer () er ein amerikansk fysikar og nobelprisvinnar. Schreiffer mottok Nobelprisen i fysikk i 1972 saman med John Bardeen og Leon Cooper «for den felles utviklinga deira av teorien om superleiareigenskapen, mest kjend som BCS-teori».

Etter uteksamineringa frå Eustis High School i 1949 vart han tilsett ved Massachusetts Institute of Technology der han i to år jobba med elektroteknikk før han bytta til fysikk i sine yngre år. Han fullførte ein Bacheloroppgåve under John C. Slater i 1953. Schrieffer følgde ei interesse for faststoffysikk og byrja ved University of Illinois at Urbana-Champaign, der han vart kort tid etter vart tilsett som forskingsassistent til John Bardeen. Etter å ha jobba seg fram til eit teoretisk problem med elektrisk ladning på halvleiaroverflater var Schrieffer eit år i laboratoriet der han overførte teorien til fleire overflateproblem. I sitt tredje år slutta han seg til Bardeen og Cooper i utviklinga av teorien for superleiing.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Robert Schrieffer» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Oak Park i Illinois
Elevar ved Massachusetts Institute of Technology
National Medal of Science
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Comstock-prisen i fysikk
Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Fysikarar på 1900-talet
Leo Esaki

Leo Esaki eller Esaki Leona () er ein japansk fysikar og nobelprisvinnar. Esaki vart tildelt halvparten av prispengane av Nobelprisen i fysikk 1973 saman med norskamerikanaren Ivar Giæver «for den eksperimentelle oppdaginga deira om tunnelfenomenet i høvesvis halvleiarar og superleiarar». Den andre halvdelen vart tildelt engelskmanen Brian Josephson «for hans teoretiske føreseiingar av eigenskapane til ein superstraum gjennom ein tunnelbarriere, spesielt dei fenomena som allment vert kalla Josephson-effekt».

Esaki er kjend for oppfinninga si av Esaki-dioden som utnytta tunnellfenomenet. Denne forskinga vart gjort medan han var med Tokyo Tsushin Kogyo (no kjend som Sony). Han studerte fysikk ved Universitetet i Tokyo der han fekk ein Bachelor of science i 1947 og ein filosofisk doktorgrad i 1959. Han flytta til USA i 1960 og vart ein del av IBMs Thomas J. Watson Research Center der han vart partner i 1967.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Leo Esaki» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Japanske fysikarar
Japanske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Osaka
Brian David Josephson

Brian David Josephson () er ein britisk fysikar.

Josephson vart tildelt den eine halvparten av Nobelprisen i fysikk 1973 for hans teoretiske føreseiingar av eigenskapane til ein superstraum gjennom ein tunnelbarriere, spesielt dei fenomena som allment vert kalla Josephson-effektane. Den andre halvparten vart tildelt Leo Esaki og Ivar Giæver.

I 1982 vart Josephson òg tildelt Faradaymedaljen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brian David Josephson» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 
Nobelprize.org, Brian Josephson - Curriculum Vitae

Britiske fysikarar
Britiske nobelprisvinnarar
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Cardiff
Britiske jødar
Medlemmar av Royal Society
Martin Ryle

Martin Ryle () var ein britisk fysikar og nobelprisvinnar. Ryle og landsmannen Antony Hewish mottok Nobelprisen i fysikk i 1974 «for banebrytande arbeid innan radioastrofysikken: Ryle for observasjonane og oppfinningane sine, særskild apertursynteseteknikken, og Hewish for innsatsen sin ved oppdaginga av pulsarane».

Etter å ha teke ein fysikkgrad ved University of Oxford i 1939 jobba Ryle ved Telecommunications Research Establishment med design av antenner for flygande radarutstyr under andre verdskrigen. Etter krigen vart han partnar ved the Cavendish Laboratory. Ryle var direktør for Mullard Radio Astronomi Observatory i Cambridge, og frå 1958 professor i radioastronomi ved Cambridge University. Han var Astronomer Royal 1972–1982.

Fokuset i hans tidlege arbeid ved Cambridge var på radiobølgjer frå sola. Ryle si interesse flytta seg derimot raskt til andre område og å utforske dei han tidleg bestemte at Cambridge-gruppa skulle utvikle nye observasjonsteknikkar for. Som eit resultat vart Ryle drivkrafta i etableringa og forbetringa av astronomisk interferometri og apertursyntese som har medverka til å oppgradere kvaliteten på radioastronomiske data.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Ryle» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Britiske fysikarar
Britiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Cambridge
Astronomers Royal
Engelske astronomar
Engelske fysikarar
Knights Bachelor
Royal Medal
Royal Astronomical Society sin gullmedalje
Medlemmar av Royal Society
Astronomar på 1900-talet
National Academy of Sciences
Radioastronomar
Spektroskopar
Antony Hewish

Antony Hewish () er ein britisk radioastronom og nobelprisvinnar.

Saman med landsmannen Sir Martin Ryle vart han tildelt nobelprisen i fysikk i 1974 for banebrytande arbeid innan radioastrofysikken: Ryle for sine observasjonar og oppfinningar, særskilt apertursynteseteknikken, og Hewish for innsatsen sin ved oppdaginga av pulsarane.

Etter utdanninga ved University of Cambridge slutta Hewish seg i 1946 til ei gruppe radioastronomar som vart leia av Sir Martin Ryle. Medan han leia eit forskingsprosjekt ved Mullard Radio Astronomy Observatory ved Cambridge i 1967, observerte ein av hans studenter, Jocelyn Bell, regelmessig pulserande radiosignal frå ei ukjend kjelde. Hewish forstod tydinga av observasjonen, og lukkast å konstatere at signala ikkje var interferens frå noko kjelde på jorda, men at dei måtte kome frå ei hittil ukjend type stjerne. Seinare har ein fastslått at denne typen signal vert sendt ut av hurtig rotererande nøytronstjerner. Tildelinga av nobelprisen til Hewish og Ryle, utan å verdsette innsatsen til Jocelyn Bell, er i ettertid blitt kritisert.

Prisar (utval) 
 – Hughesmedaljen
 – Nobelprisen i fysikk
 – Karl Schwarzschild-medaljen
 – Eddingtonmedaljen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antony Hewish» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Britiske fysikarar
Britiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Cornwall
Engelske astronomar
Medlemmar av Royal Society
Spektroskopar
Radioastronomar
Ben Roy Mottelson

Ben Roy Mottelson () er ein amerikansk-dansk fysikar. Han vart dansk statsborgar i 1971. Han har samarbeidd med Aage Niels Bohr, og det teoretiske arbeidet deira med skildra av strukturen til atomkjernene vart løna med Nobelprisen i fysikk i 1975 saman med James Rainwater. Hovudverket hans er Nuclear Structure 1-2 (skriven saman med Aage Bohr i 1969 og 1975).

Mottelson vart fødd i Chicago, Illinois, og vart uteksaminert frå Lyons Township High School i La Grange, Illinois. Han fekk ein Bachelorgrad frå Purdue University i 1947 og ein filosofisk doktorgrad i kjernefysikk frå Harvard University i 1950.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ben Roy Mottelson» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Danske fysikarar
USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Danske nobelprisvinnarar
Kjernefysikarar
Danske jødar
Medlemmar av Det bangladeshiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
James Rainwater

Leo James Rainwater () var ein amerikansk fysikar og nobelprisvinnar. 

Saman med Aage Niels Bohr og Ben Mottelson vart han tildelt Nobelprisen i fysikk i 1975 for oppdaginga av sambandet mellom kollektive rørsler og partikkelrørsler i atomkjerner, samt den derpå baserte utviklinga av teorien for strukturen ti atomkjernen.

Biografi
Rainwater vart fødd i Council i Idaho, men flytta etter faren døydde i 1918 til Hanford i California. Han tok kandidateksamen i fysikk ved California Institute of Technology i 1939 og fortsette studiene ved Columbia University, der han doktorerte i 1946. Under andre verdskrigen arbeidet han på atombombeprosjektet. I 1949 byrja han å utarbeide teorien om at ikkje alle atomkjerner, i motsetnad til den allmenne oppfatninga, var sfæriske. Ideane hans vart seinare testa og stadfesta av eksperimenta til Bohr og Mottelson. 

Rainwater medverka òg til den vitskaplege forståinga av røntgenstråling og deltok i prosjekt frå United States Atomic Energy Commission m.m. Han slutta seg til fysikkfakultetet ved Columbia i 1946 og vart professor same stad i 1952. I 1963 vart Rainwater tildelt Ernest Orlando Lawrence Award. Han vart utnemnd til Pupin Professor of Physics i 1982.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «James Rainwater» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk tilknytte Manhattanprosjektet
Folk frå Adams County i Idaho
Folk frå Kings County i California
USA-amerikanske kjernefysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Burton Richter

Burton Richter () var ein amerikansk fysikar. 

Han vart professor ved Stanford University i 1963 og frå 1982 til 1984 teknisk direktør for Stanford Linear Accelerator Center (SLAC). Frå 1984 vart han direktør same staden. Burton er kjent for studiane sine innan kvanteelektrodynamikk, særskild for eksperiment med kollisjon mellom positron- og elektronstrålar. For desse eksperimenta, som førte til oppdaginga av dei såkalla psi-mesona, vart han saman med Samuel Chao Chung Ting tildelt Nobelprisen i fysikk for 1976.

Publikasjonar
Barber, W. C.; Richter, B.; Panofsky, W. K. H.; O'Neill, G. K. & B. Gittelman. «An Experiment on the Limits of Quantum Electro-dynamics», High-Energy Physics Laboratory ved Stanford University i Princeton University i United States Department of Energy (gjennom det tidlegare [[Atomic Energy Commission|}}, Office of Naval Research, (juni 1959).
Richter, B. «Design Considerations for High Energy Electron -- Positron Storage Rings», Stanford Linear Accelerator Center, Stanford University, United States Department of Energy (gjennom det tidlegare Atomic Energy Commission), (november 1966).
Boyarski, A. M.; Coward, D.; Ecklund, S.; Richter, B.; Sherden, D.; Siemann, R. & C. Sinclair. «Inclusive Yields of pi{sup +}, pi{sup -}, K{sup +}, and K{sup -} from H{sub 2} Photoproduced at 18 GeV at Forward Angles», Stanford Linear Accelerator Center, Stanford University, United States Department of Energy (gjennom det tidlegare Atomic Energy Commission), (1971).
Richter, B. «Total Hadron Cross Section, New Particles, and Muon Electron Events in e{sup +}e{sup -} Annihilation at SPEAR», Stanford Linear Accelerator Center, Stanford University, United States Department of Energy (gjennom det tidlegare Energy Research and Development Administration (ERDA)), (januar 1976).
Richter, B. «Forty-five Years of e{sup +}e{sup -} Annihilation Physics: 1956 to 2001», Stanford Linear Accelerator Center, United States Department of Energy, (august 1984).
Richter, B. «Charting the Course for Elementary Particle Physics», Stanford Linear Accelerator Center, United States Department of Energy, (16. februar 2007).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Burton Richter» frå ,  den 22. februar 2012.  

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå New York City
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
USA-amerikanske jødar
Samuel C.C. Ting

Samuel Chao Chung Ting () er ein amerikansk fysikar og nobelprisvinnar. Han mottok Nobelprisen i fysikk i 1976 saman med fysikaren Burton Richter, for oppdaginga deira av den subatomære J / ψ partikkelen. Han var blant dei sentrale forskarane for det internasjonale Alpha Magnetic Spectrometer-prosjektet som vart installert på den internasjonale romstasjonen i løpet av 2011.

Liv
Samuel Ting vart fødd i Ann Arbor i Michigan. Foreldra hans, Kuan-hai Ting (丁觀海) og Tsun-ying Jeanne Wang (王雋英), hadde truffe kvarandre og gifta seg medan dei studerte ved University of Michigan. Dei var opphavleg frå Rizhao i Shandong i Kina.
Foreldra reiste tilbake til heimlandet rundt to månader etter at Samuel vart fødd på grunn av den japanske invasjonen. Han vart stort sett undervist heime av foreldra sine. Etter andre verdskrigen vart foreldra hans professorar i ingeniørvitskap og psykologi ved National Taiwan University i Taipei i Taiwan. 

Frå 1948 deltok Samuel på den prestisjetunge Provincial Chien-Kuo High School (建国 中学, no kalla Municipal Taipei Chien-Kuo Senior High School) som ligg i Taipei. Etter endt High School studerte han éit år ved National Cheng Kung University i Tainan. 

I 1956 vart Samuel invitert til å studere ved University of Michigan i USA. Der studerte han ingeniørfag, matematikk og fysikk. I 1959 vart han tildelt ein BAD i både matematikk og fysikk, og i 1962 tok han ein doktorgrad innan fysikk. I 1963 arbeidde han ved den europeiske organisasjonen for kjernefysisk forsking, som seinare skulle bli til CERN. Frå 1965 underviste han som professor ved Columbia University, og han arbeidde ved Deutsches Elektronen-Synchrotron (DESY) i Tyskland. Sidan 1969 har han vore professor ved Massachusetts Institute of Technology (MIT). Han er òg medlem av det amerikanske National Academy of Sciences i Det kinesiske vitskapsakademiet og ved Taiwans Academia Sinica. 

I 1976 vart han tildelt Nobelprisen i fysikk, som han delte med Burton Richter ved Stanford Linear Accelerator Center for oppdaginga deira av den kjernefysiske partikkelen J / ψ meson. Som Nobelkomiteen uttalte, fortente dei prisen «for deira banebrytande arbeid i oppdaginga av ein tung elementærpartikkel av ein heilt ny type». Funnet av denne partikkelen vart gjort i 1974 då Ting var leiar for eit forskarteam ved Brookhaven National Laboratory som utforska nye regime med høg energi innan partikkelfysikk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Samuel C. C. Ting» frå ,  den 22. februar 2012.  

Folk frå Ann Arbor
Nobelprisen i fysikk
Nobelprisvinnarar frå USA
USA-amerikanske fysikarar
Kinesisk-amerikanarar
Kinesiske nobelprisvinnarar
Kinesiske fysikarar
Medlemmar av Det kinesiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Academia Sinica
Medlemmar av Det pakistanske vitskapsakademiet
Medlemmar av American Association for the Advancement of Science
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Folk tilknytte CERN
Philip Warren Anderson

Philip Warren Anderson () er ein amerikansk fysikar. Han vart utdanna ved Harvard, og var elev av John van Vleck. Anderson var professor ved Cambridge University i London frå 1967 til 1975 og assisterande direktør ved Bell Telephone Laboratories i New Jersey i 1975-1976 og frå 1976 konsultativ direktør same stad. Frå 1975 var han professor ved Princeton University. 

Anderson vidareutvikla van Vleck sine idear og forklarte korleis lokale magnetiske moment kan opptre i metall som i rein form er umagnetiske, til dømes kopar og sølv. Han har òg levert vesentlege bidrag til kunnskapen om uordna system. 

I 1977 fekk han Nobelprisen i fysikk saman med Nevill Francis Mott frå Storbritannia og John H. van Vleck frå USA «for det grunnleggande teoretiske arbeidet deira med elektronisk struktur i magnetiske og uordna system».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Philip Warren Anderson» frå ,  den 22. februar 2012.  
Philip Warren Anderson (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 4. november 2013.
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Indiana
Folk frå Illinois
Fysikarar på 1900-talet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Elevar ved Harvard University
National Medal of Science
Forskarar ved Bell Labs
Teoretiske fysikarar
Nevill Francis Mott

Nevill Francis Mott () var ein britisk fysikar som fekk Nobelprisen i fysikk i 1977 saman med John H. van Vleck og Philip Warren Anderson for arbeidet deira med magnetiske og elektroniske element.

Mott vart i 1962 slått til riddar og fekk då rett til å føre tiltaleforma Sir føre namnet sitt. I 1995 vart han utnemnd til Order of the Companions of Honour.

Mott var professor i teoretisk fysikk i Bristol frå 1933 til 1954, og frå då og fram til 1971 professor i eksperimentell fysikk og styrer av Cavendish-laboratoriet i Cambridge. Frå 1971 til 1978 var han seniorforskar ved Imperial College i London. Mott gjorde seg merka i 1930 for ein kvantemekanisk handsaming av spreiing av alfapartiklar mot heliumkjerner. Han påviste at det på grunn av bølgjenaturen til partiklane ville det bli interferens mellom identiske partiklar. Den eksperimentelle påvisinga av dette tilhøve, som umiddelbart følgde, var ein av dei tidlege triumfane til kvantemekanikken. Dei seinare arbeida til Mott var særleg i tilknyting til rørsla til elektron i metall og halvleiarar. 

Mott er òg kjent som forfattar av lærebøker i kvantefysikk.

Prisar (utval) 
 – Faradaymedaljen
 – Copleymedaljen
 – Hughesmedaljen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nevill Francis Mott» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Nevill , Sir Mott. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Nevill_%2C_sir_mott

Engelske fysikarar
Britiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Leeds
Order of the Companions of Honour
Medlemmar av Royal Society
Royal Medal
Copleymedaljen
Fysikarar på 1900-talet
Pjotr Kapitsa

Pjotr Leonidovitsj Kapitsa () var ein sovjetisk fysikar. Han mottok Nobelprisen i fysikk i 1978 for sine grunnleggande oppfinningar og oppdagingar innan lågtemperaturfysikken. Kapitsa mottok den eine halvdelen av prispengane, medan den andre halvdelen vart delt av Arno Penzias og Robert Woodrow Wilson.

Frå 1921 til 1934 var han knytt til Cavendish Laboratory i Cambridge, der han arbeidde med Ernest Rutherford. Frå 1930 til 1935 var han òg professor ved Royal Society og direktør for Mond-laboratoriet i Cambridge. Han vart direktør ved Vavilov-instituttet i 1935. I 1946 vart han fjerna frå denne stillinga av Stalin fordi han ikkje ynskte å delta i utviklinga av kjernevåpen, men fekk stillinga attende i 1955. Samstundes vart han då professor ved Moskva fysisk-tekniske institutt.

Kapitsa vart i 1966 innvald som utenlandsk medlem av Kungliga Vetenskapsakademien. Han vart utnemnd til æresdoktor ved Universitetet i Oslo i 1946.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pjotr Kapitsa» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi i Store sovjetiske encyklopedi

Sovjetiske fysikarar
Russiske fysikarar
Russiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Sovjetiske nobelprisvinnarar
Fysikarar på 1900-talet
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Russiske oppfinnarar
Russarar frå fyrste verdskrigen
Stalinprisen
Æresdoktorar ved Universitetet i Oslo
Niels Bohr-medaljen
Arno Allan Penzias

Arno Allan Penzias () er ein amerikansk fysikar ved Bell Laboratories i Holmdel i New Jersey. 

Penzias og Robert Woodrow Wilson mottok Nobelprisen i fysikk i 1978 for oppdaginga av den kosmiske mikrobølgjebakgrunnsstrålinga. Penzias og Wilson delte halvparten av prispengane, medan den andre halvdelen vart tildelt Pjotr Kapitsa.

Han vart utdanna ved City College of New York og tilsett ved Bell Telephone Laboratories i New Jersey. Penzias studerte i lag med Robert Wilson radioemisjonar frå eit plasmaområde kring Mjølkevegen og påviste ei uniform bakgrunnsstråling som indikerte ein gjennomgåande varmeenergi, som tilsvarar kring 3 K i universet. Utrekningar etter big bang-teorien for opphavet til universet viser at slike forhold skulle finnast, og målingane deira vart derfor teke som eitt av dei sterkaste bevisa for at teorien er riktig.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arno Allan Penzias» frå ,  den 22. februar 2012.  
 
Arno Penzias. (5. april 2012) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Arno Penzias

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå München
Tysk-amerikanarar
Fysikarar på 1900-talet
Robert Woodrow Wilson

Robert Woodrow Wilson () er ein amerikansk fysikar Bell Laboratories i Holmdel i New Jersey. 

Wilson og Arno Penzias mottok Nobelprisen i fysikk i 1978 for oppdaginga deira av kosmisk mikrobølgjebakgrunnsstråling i mikrobølgjer. Wilson og Penzias delte halvparten av prispengane, medan den andre halvparten vart tildelt Pjotr Kapitsa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Robert Woodrow Wilson» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
USA-amerikanske astronomar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Houston
Elevar ved California Institute of Technology
Elevar ved Rice University
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Forskarar ved Bell Labs