alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bourrée

Ein bourrée er ein dans av fransk opphav som var vanleg i Auvergne og Bizkaia i Spania på 1600-talet. Han vert dansa i eit raskt tempo, liknande, men raskare enn ein gavotte. Hovudskildnaden ligg i opptakten, ein bourrée startar på siste slaget i ein takt. Han har ofte ein daktylisk rytme. Ein finn mellom anna dansen i suitane frå barokken. 

Komponistar som Johann Sebastian Bach, George Frideric Handel og Frédéric Chopin nytta musikkforma bourrée. Johann Sebastian Bach nytta ofte ein bourrée i suitane sine som ein av dei valfrie dansesatsane som kom etetr sarabanden, men før gigen. Ein av dei mest kjende bourréeane hans er Bourée i e-moll. Denne har vorte spelt av mange rockeband i moderne tid, mellom anna Jethro Tull og Led Zeppelin. Handel komponerte fleire bourréear i sine solokammersonatar, til dømes den fjerde satsen i Obosonate i c-moll.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Bourrée» frå , den 25. april 2010. 

Barokkdans
Europeiske folkedansar
Barokkmusikk
Franske ord og uttrykk
Danseformer i klassisk musikk
Passepied

Passepied (fransk , 'forbigåande føter') er ein dans frå 1600- og 1700-talet med opphav i Bretagne. Uttrykket kan òg nyttast om musikken som dansen vart dansa til. Musikken er ein av dansesatsane i barokkmusikk og er nesten alltid todelt med eit raskt tempo og 3/8 eller 6/8 takt. Ein finn enkelte passepiedar i suitane til Händel (Water Music - Suite No. 1 i F) eller J.S. Bachs Ouverture i fransk stil for cembalo, der det finst to passepiedar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Passepied» frå ,  den 25. april 2010.  

Europeiske dansar
Historiske dansar
Barokkmusikk
Danseformer i klassisk musikk
Loure

Ein loure, òg kalla giga lente eller langsam giga, er ein fransk barokkdans, truleg frå Normandie og kalla opp etter lyden frå instrumentet med same namn (ein slags musette).

Louren er ein dans med langsamt eller moderat tempo i 6/8, 3/4 eller 6/4 takt. Vekta kjem på første slaget. 

Døme på lourer finn ein verka til Lully (t.d. Alceste) og Bach (t.d. Fransk Suite No. 5 og Partita No. 3 for solofiolin).

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Loure» frå ,  den 25. april 2010.  
 

Barokkdans
Barokkmusikk
Europeiske dansar
Danseformer i klassisk musikk
Polonese

Polonese (av fransk for «polsk», polonaise) er ein sakte dans i ¾-takt av polsk opphav.

Før Frédéric Chopin hadde polonesen ein rytme nær den svenske sekstandedelspolkaen, som begge har felles opphav. Frå Chopin vart polonesen utvikla i ein høgtidleg stil og vart ei populær form for klassisk musikk i fleire land.

Polonesen er den første dansen ved studniówka, den polske feiringa av artium, hundre dagar før eksamen. Eit kjent døme på ein polonese er Chopins Heltepolonese i Ass-dur, op. 53, som skulle førestille draumen hans om eit sigerrikt, mektig Polen – den gongen ikkje ein gong eit eige land. Då tyske styrkar invaderte Polen i byrjinga av den andre verdskrigen, spelte den polske radioen ustanseleg denne polonesen.

Sjå òg
Masurka

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Polonese» frå ,  den 25. april 2010.  
 

Polske dansar
Europeiske dansar
Historiske dansar
Romantisk musikk
Danseformer i klassisk musikk
Franske ord og uttrykk
Ouverture i fransk stil

Ouverture i fransk stil, BWV 831, originaltittel Overture nach Französicher Art , òg kjend som Fransk Ouverture og publisert i andre halvdel av Clavier-Übung II i 1735 (i lag med Italiensk konsert), er ein suite i H-moll for cembalo med to manualar av Johann Sebastian Bach.

Uttrykket «Ouverture» viser til at suiten startar med ein ouverture-sats og var eit vanleg fellesnamn for franske suitar. 

Satsar:

Ouverture
Courante
Gavotte I/II 
Passepied I/II 
Sarabande
Bourrée I/II 
Giga 
Ekko

Lengda på stykket er om lag 30 minuttar. 

Stilen på dette verker referer til komponistar som François Couperin som hadde publisert musikkverk i denne suite-forma. Slike suitar hadde vorte komponert for både soloinstrument og orkester. Bach sine verk, hovudsakleg for cembalo, nyttar ein rikare lyd enn det som var vanleg for dei franske komponistane han refererte til.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 25. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  

Suitar av Johann Sebastian Bach
Cembaloverk
Musikk i 1735
Härjedalens kommun

Härjedalens kommun er ein kommune i Jämtlands län i Sverige. Kommunen grensar innanfor lenet til Bergs kommun i nord. Vidare grensar han til Ånge kommun i Västernorrlands län i nordaust, Ljusdals kommun i Gävleborgs län i aust, dei tre kommunane Orsa, Mora og Älvdalen i Dalarnas län i sør, og kommunane Røros og Engerdal i Noreg i vest. Administrasjonssenteret i kommunen er Sveg.

Kommunen er i hovudsak samanfallande med landskapet Härjedalen, men strekkjer seg ikkje så langt nord som landskapet, men derimot lenger mot aust. Storparten av folkesetnaden driv jord- og skogbruk. Gardane er små og vesentleg baserte på husdyrhald, og seterdrift har vore vanleg. Turismen er også viktig, med turiststader som Funäsdalen, Ljungdalen, Tänndalen, Lofsdalen og Vemdalen. Det er også noko industri, mellom anna maskinindustri.

Högvålen på 830 moh., som er den høgastliggjande grenda i Sverige, ligg i kommunen.

Administrativ historikk 
Härjedalens kommun er ein av to svenske kommunar som har namn etter eit landskap. Til skilnad frå Gotland/Gotlands kommun er dei altså ikkje heilt samanfallande. Kommunen vart oppretta i 1974 gjennom samanslåing av Hede landskommun, Hogdals landskommun, Lillhärdals landskommun, Tännäs landskommun og Svegs kommun (köping fram til 1971).

Kommunevåpenet 
Blasonering: På sølvfarga bakgrunn ei svart sleggje med raudt skaft sett ovanfrå, til høgre ei svart smedtong, og til venstre to loddrett oppstilte svarte smedhamrar med raude skaft, den øvste opp-ned.

Härjedalens kommun har eigentleg ikkje eige våpen, men brukar landskapsvåpenet til Härjedalen. Ettersom det våpenet som vert brukt av kommunen er identisk med landskapsvåpenet har ein ikkje kunne registrere det for kommunen hjå Patent- och registreringsverket.

Både Svegs köping og Tännäs landskommun hadde våpen som vart ugyldige i 1974 då dei vart ein del av den nye Härjedalens kommun. Også Linsells landskommun, som vart slegen saman med Svegs landskommun i 1952, hadde eit våpen.

Tettstader 
Det er åtte tettstader i Härjedalens kommun.

Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal per 31. desember 2005. Administrasjonssenteret er utheva.

Kjelder 
 «Härjedalens kommun»  på Wikipedia på svensk, innhenta 19. april 2010.
 «Härjedalen. – kommune i Sverige» hjå Store norske leksikon, innhenta 19. april 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).
 «Härjedalen – landskap i Sverige» hjå Store norske leksikon, innhenta 19. april 2010 (lisensiert under CC-BY-SA).

Referansar 

 
Kommunar i Jämtlands län
Invensjon i musikk

Ein invensjon er i musikk ein kort komposisjon (vanlegvis for tangentinstrument) med tostemmig kontrapunkt. Komposisjonar i same stil som invensjonar med trestemmige kontrapunkt vert kalla sinfonia.  Dei mest kjende invnesjonane er dei femten invensjonane som utgjer den første halvdelen av Johann Sebastian Bachs Inventionen und Sinfonien. Invensjonar vert vanlegvis ikkje framført offentleg, men er øvingar for klaverstudentar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Invention (musical composition)» frå ,  den 25. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
Historie og analyse av Bachs invensjonar 

Musikkformer
Partitaer, BWV 825-830

Partitaer, BWV 825–830, er ei samling av seks suitar for klaver av Johann Sebastian Bach, publisert frå 1726 til 1730 som Clavier-Übung I. Dette var dei første av verka hans som vart publiserte. Dei var av dei siste klaversuitane han komponerte i lag med Englische Suiten og Französische Suiten.

Historie 
Desse seks suitane for klaver er dei siste Bach komponerte og dei mest teknisk krevjande. Dei vart komponert mellom 1725 og 1730 eller 1731. Som med dei franske og engelske suitane finst ikkje lenger det originale manuskriptet for partitaene.

På 1800-talet vart desse partitaene gjerne kalla Tyske suitar, i tråde med dei engelske og franske suitane. Det er derimot ingenting ved partitaene som er særskild tysk. Partitaene har ei langt meir varierande form enn dei andre suitane. I motsetnad til dei engelske suitane til Bach, som alltid opnar med eit preludium, har partitaene forskjellige opningsstilar, som mellom anna ouverture og toccata.

Kvar av partitaene vart publiserte separat, men vart samla til eit enkelt bind i 1731 kalla Clavier-Übung I (Klaverøving), som Bach sjølv valde å kalle hans Opus 1. I motsetnad til tidlegare suite-samlingar, ønskte Bach opphavleg å publisere sju partitaer, og fortalte våren 1730 då den femte partitaen kom ut, at han skulle gje ut to partitaer til. Strukturen til partitaen følgjer H - c, a - D, G - e, slik at F er den logiske fortsetjinga. Italiensk konsert, som er i tonearten F og som vart publisert i Clavier-Übung II, er truleg frå ein av desse partitaene som Bach ikkje gav ut.

Innhald 

 Første partita i B, BWV 825
Preludium, Allemande, Courante, Sarabande, Menuett I, Menuett II, Gigue

 Andre partita i c-moll, BWV 826
Sinfonia, Allemande, Courante, Sarabande, Rondeau, Capriccio

 Tredje suite i a-moll, BWV 827
Fantasi, Allemande, Corrente, Sarabande, Burlesca, Scherzo, Gigue

 Fjerde suite i D-dur, BWV 828
Ouverture, Allemande, Courante, Arie, Sarabande, Menuett, Gigue

 Femte suite i G-dur, BWV 829
Preambulum, Allemande, Corrente, Sarabande, Tempo di Minuetto, Passepied, Gigue

 Sjette partita i e-moll, BWV 830
Toccata, Allemande, Corrente, Air, Sarabande, Tempo di Gavotta, Gigue

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Partitas, BWV 825-830» frå ,  den 25. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 
 Partitaer spelt av Gianluca Luisi: Part 1/2 , Part 2/2  som MP3-filer (OnClassical)
Partitas, BWV 825-830

Suitar av Johann Sebastian Bach
Cembaloverk

de:Clavierübung#Clavierübung Teil I: Partiten
he:רשימת יצירות באך#פרטיטות (לכלי מקלדת) (825-830)
Rondo

Rondo og det franske tilsvarande rondeau, er eit ord nytta i musikk på fleire måtar, som oftast om ei musikkform, men òg om ein karaktertype som ein finn i denne forma. Forma starta i barokken som ritornello, frå det italienske ordet ritornare som tyder «å vende attende» - som indikerer at ein vender attende til det originale temaet («A»). Eit typisk barokk ritornellomønster er ABACABA. 

I ein rondo vekslar hovudtemaet (stundom kalla «refrenget») med ein eller fleire kontrasterande tema, generelt kalla «episodar» eller «mellomparti». Mogelege mønster i den klassiske perioden var ABA, ABACA eller ABACADA. Kor mange tema ein har kan variere frå stykke til stykke. 

Forma vart vanleg i løpet av klassisismen, men finst òg i tidlegare verk. I klassisismen og romantikken vart han ofte nytta som den siste satsen i ein sonate, symfoni, solokonsert eller eit stykke i kammermusikk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rondo» frå ,  den 25. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Rondo og ritornello i tonal musikk 
 Rondoforma i tradisjonelle marsjar frå Limoux' carnival

Musikkformer
Scherzo

Ein scherzo er eit musikkstykke med livleg karakter. Ordet scherzo er italiensk og tyder spøk. Den typiske scherzo går i tredelt takt, men unntak finst, mellom anna i Ludwig van Beethovens 18. sonate for piano.

Scherzoen opptrer alt hos Joseph Haydn som tredje sats i symfoniar og kvartettar i staden for den rolege menuetten, men det var Beethoven og Franz Schubert som først brukte scherzoer i stor grad.

Av og til finn ein òg scherzoer som enkeltståande stykke, mellom anna hos Felix Mendelssohn og Frédéric Chopin.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Scherzo» frå , den 25. april 2010. 
 

Musikkformer
Humor
Das Wohltemperierte Klavier

Das Wohltemperirte Klavier eller Das Wohltemperierte Clavier, er ei samling solostykke for klaverinstrument komponert av Johann Sebastian Bach. Han gav opphavleg denne tittelen til ei bok med preludium og fuger i alle dei 24 ulike toneartane (12 dur- og 12 molltoneartar). Boka kom ut 1722, og skulle eigentleg nyttast for musikalsk ungdom som ønskte opplæring, særleg dei som alt var på eit visst nivå. Bach utarbeidde seinare ei anna bok med liknande innhald, som kom ut i 1744 og som berre heitte 24 preludium og fuger. Begge verka vert rekna for å utgjere «Det veltemperererte klaveret», og vert kalla Bok I og Bok II.

Den første boka kom då Bach arbeidde i Köthen; den andre følgde 22 år seinare då han var i Leipzig. Begge sirkulerte lenge i handskriven form. Trykte eksemplar kom ikkje ut før i 1801, og då nesten samtidig av tre ulike forlag. Stilen til Bach vart umoderne før han døydde, men i 1770-åra vart han interessant igjen, og både Haydn og Mozart studerte verket nøye. 

Kvar bok inneheld 24 par preludium og fuger. Det første paret er i C-dur, det andre i c-moll, det tredje i Ciss-dur, det fjerde i ciss-moll og så vidare. Fleire av stykkene er meir eller mindre lånte frå tideglare verk, derfor finst elleve av preludia i ei anna form i boka hans «Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach» frå 1720. Preludium og fuge i Ciss-dur (i første boka) var opphavleg skriven i C-dur. Bach gjorde om stykka till Ciss-dur ved å gje dei sju kryss som fast forteikn, samt gjere dei nødvendige endringane i mellombelse forteikn. 

Tittelen til Bach indikerer at han hadde skrive for eit (12-tonars) veltemperert stemming, der alle toneartar let bra (òg kalla sirkulært temperament). Det konkurrerande systemet på Bachs tid var mellomtonestemming, der toneartar med mange forteikn let ustemnde. Det er òg foreslått at Bach faktisk visste til ei likestemming, det vil seie den metoden som vert nytta i dag, og som ikkje vart kjend før etter han døydde. 

Sjølv om Bachs «Veltempererte klaver» var det første fullstendige verket med stykke i alle 24 toneartar for tangentinstrument, hadde liknande idear førekome tidlegare. Nokre døme på komponistar på slutten av 1600-talet som skreiv liknande samlingar var Johann Pachelbel, Georg Muffat og Johannes Speth. Dessutan hadde verk for alle toneartar vorte komponerte på 1500-talet, men då for strengeinstrument som lutt og teorbe.

Media

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Das wohltemperierte Klavier» frå ,  den 25. april 2010.  
 

Musikkverk av Johann Sebastian Bach
Cembaloverk
Solopianostykke
Fuger
Betongtavlen

Betongtavlen er ein ærespris som blir gitt til byggverk i Noreg, «hvor betong er anvendt på en miljømessig, estetisk og teknisk fremragende måte.» Prisen blir utdelt av Norske Arkitekters Landsforbund (NAL) og Norsk Betongforening (NBF). Han blir tildelt etter innstilling av ein komité som har to medlem oppnemd av NAL og tre oppnemd av NBF.
Prisen vart første gong delt ut i 1961.

Liste over prisvinnarar

Kjelder
Norske Arkitekters Landsforbund
Norsk Betongforening

 Fotnotar

 
Arkitekturprisar
Norske prisar
Skipingar i 1961
Nupedia

Nupedia var eit nettbasert oppslagsverk med artiklar lisensiert som offentleg eigedom. Nupedia var tilgjengeleg frå mars 2000 til september 2003. Nupedia er mest kjent fordi det var ein forløpar til Wikipedia.

Nupedia vart skrive av nokre få ekspertar og var dermed ikkje ein wiki. Artiklane som vart publisert måtte først gjennom ein omfattande kvalitetskontroll. Berre 25 artiklar vart godkjende i heile Nupedias levetid.

Sjå òg
Citizendium

Kjelder 
Nupedia 
 Omsett frå Wikipedia på bokmål, innhenta måndag  26. april 2010, klokka 09:13.

Referanser 

Oppslagsverk
Tidlegare nettstader
Skipingar i 2003
Nedleggingar i 2003

Opphavleg omsett med Apertium
Seks små preludium

Seks små preludium (BWV 933-938) er ei preludiumsamling komponert av Johann Sebastian Bach. Dei er komponerte i perioden 1717-1720 som undervisning for studentane til Bach, men vart ikkje publiserte før 1802. Stykka er alle korte, men er teknisk vanskelegare enn 12 små stykke (BWV 924-30, 939-42 og 999) som òg vart komponerte som ein del av undervisninga. Preludiuma vart komponerte for cembalo. Dei er ein del av ei 18 preludium som Bach produserte sporadisk kring 1717-1720

Dei seks preludia er: 
 BWV 933 – Lite preludium i C-dur
 BWV 934 – Lite preludium i c-moll
 BWV 935 – Lite preludium i d-moll
 BWV 936 – Lite preludium i D-dur
 BWV 937 – Lite preludium i E-dur
 BWV 938 – Lite preludium i e-moll

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Six Little Preludes (BWV 933-938)» frå ,  den 26. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 

Musikkverk av Johann Sebastian Bach
Cembaloverk
Italiensk konsert, BWV 971

Italiensk konsert, BWV 971, opphavleg tittel: Concerto nach Italienischem Gusto (Konsert etter italiensk smak), er ein tre satsar lang cembalokonsert av Johann Sebastian Bach. Han vart publisert i 1735 som den første halvdelen av Clavier-Übung II, i lag med Ouverture i fransk stil. Italiensk konsert har vorte eit av dei mest populære klaververka til Bach og er spelt mykje på både cembalo og piano. 

Satsar:

 Utan tempo-merking
 Andante
 Presto

Sjølv om ein solokonsert er avhengig av dei kontrasterande rollene til dei forskjellige instrumentgruppene i eit ensemble, imiterer Bach denne effekten ved å skape kontrastar ved hjelp av manualar i forte og piano på eit tomanuals cembalo. I lag med Ouverture i fransk stil og somme av Goldbergvariasjonane, er dette eit av få verk av Bach, som krev cembalo med to manualar. 

Bach transkriberte òg Italiensk konsert av Vivaldi og andre for cembalo (BWV 972-987) og for orgel eller pedalcembalo (BWV 592-596).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Italian Concerto, BWV 971» frå ,  den 26. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 

Musikk i 1735
Musikkverk av Johann Sebastian Bach
Cembaloverk

de:Clavierübung#Clavierübung Teil II
Goldbergvariasjonane

Goldbergvariasjonane BWV 988, opphavleg kalla Aria mit 30 Veränderungen, er ein klaviatursuite, opphavleg for cembalo, komponert av Johann Sebastian Bach for ein av elevane hans. Suiten er bygd over eit sarabandetema frå Anna Magdalena Bachs notebok (med klaverøvingar), i spedd to folkemelodiar mot slutten. Etter arien i innleinga følgjer 30 variasjonar.

Eleven var Johann Gottlieb Goldberg, og var cembalist hos den russiske ambassadøren i Dresden (Grev Keyserlingk). Greven hadde vondt for å få sove, og hadde derfor musikarar til å spele godnattmusikk. Greven likte komposisjonen så godt, at han betalte eit honorar på hundre Louis d'or i reint gull. Dette var den beste betalinga Bach fekk for noko verk elles.

Arien som Bach nytta er av ukjent opphav, og det var truleg ikkje han som komponerte denne sjølv, men heller ein no ukjend fransk klaverdans. Dei enkle harmoniane og strukturen i variasjonane er alle dei same som temaet. Verket er eit døme på korleis Bach alltid søkte størst mogleg mangfald i ein ubøyeleg heilskap. Goldbergvariasjonane er av dei mest sofistikerte verka som nokon gong er skriven for klaver, men verket høyrest likevel ikkje ut som den komplekse samlinga det er. 

Allmusic har skildra verket som «stort og medlidande, grasiøst, varmt og særs intrikat, ein demonstrasjon av makelaus dugleik i musikkhistoria og ekte, poetisk fantasi. Goldbergvariasjonane er eit verk som framleis opptar musikkforskarar fleire hundreår etter det kom ut.» 

Variasjonane vart gjevne som bind 4 i hans Clavier Übungen i 1741.

Variasjonane er vortne mykje spelt av konsertpianistar gjennom åra. I vår tid er det truleg Glenn Gould si innspeling som er mest kjend.

Verket er òg transkribert, til to klaver av Joseph Gabriel Rheinberger, ein organist og komponist frå Liechtenstein.

Av andre arrangement finn ein: 

1938 – Józef Koffler, for strykeorkester 
1973 – Joel Spiegelman, for synthesizer [Kurzweil 250 Digital Synthesizer] [16] 
1984 – Dmitri Sitkovetsky, for strykertrio 
1987 – Jean Guillou, for orgel
1997 – József Eötvös, for gitar 
2000 – Jacques Loussier, arrangement for jazztrio 
2003 – Karlheinz Essl („Gold.Berg.Werk“) for stryketrio og live-electronika 
2007 – Simone Dinnerstein 
2009 – Catrin Finch, komplett transkripsjon for harpe

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Goldbergvariasjonene» frå ,  den 26. april 2010.

Referansar

Musikkverk av Johann Sebastian Bach
Cembaloverk
Musikk i 1741
Solopianostykke
Grenlandsk ortografi

Det finst ingen fast grenlandsk ortografi, det vil seie ingen faste reglar for korleis ein skal skrive grenlandsmålet. Dei fleste som har skrive grenlandsk, har teke utgangspunkt i vanleg norsk rettskriving og gjort ymse tilpassingar. Nokre representative døme er presenterte nedanfor.

Reynolds (1952)
Sjå fyrst på denne linja i diktet Tora Hansen, frå Reynolds (1952), her presentert i lag med den lydskrifta som grenlandsmålet blir skrive med i artiklane om dette målføret på norsk (nynorsk) Wikipedia:

 aa guttanne di glor paa a, hu vet naakk hu ær kjekk
 oː ²ɡʉtane di ¹ɡɽuː poːa, hʉː ¹ʋeːt nok hʉː æ ¹çek

Reynolds brukar i e æ y u ø o aa a for dei ni vokalane i e æ y ʉ ø u o a. Om dei skal uttalast korte eller lange, må ein slutte seg til etter dei same reglane som i norsk rettskriving elles:

 I trykkveik staving er vokalane korte.
 I trykksterk staving er vokalane korte føre to eller fleire konsonantbokstavar og elles lange.

Når eit ord har éi staving, reknar vi denne stavinga for trykksterk. Desse reglane fungerer stort sett greitt, men ein kan ikkje lese setninga over utan å kjenne dialekten godt. Det finst to hovudproblem:

 Reynolds skil ikkje mellom klitikon og sjølvstendige ord.
 Reynolds får ikkje alltid fram skiljet mellom korte og lange vokalar føre to ulike konsonantar.

Problem nummer 1 viser seg i det klitiske pronomenet a 'ho, henne', som har kort vokal, a [a], men Reynolds skriv det på same måte som preposisjonen aː [ɒː], som er eit sjølvstendig ord med lang vokal. Vokalen i aː kan bli kort i rask tale, men får likevel ikkje same uttale som pronomenet. Pronomenet er [a], preposisjonen er [ɒː] eller [ɒ].

Problem nummer 2 viser seg ved at Reynolds ikkje alltid fordoblar den fyrste konsonantbokstaven føre kort vokal når konsonanten er følgd av endå ein konsonantbokstav. Han skriv td kakkle for ²kakɽe 'kakle', jenntenne dannsærr for ²jentene ²dansær 'jentene dansar' og aarrntli for ¹oɳʈli 'ordentleg', men derimot gælningær for ²gæɳiŋær 'galningar', trass i at ordet har kort æ. Han skriv òg kaal for ¹koɽ 'kol' i ordlista si, men legg til "(kort vokal og «tykk l»)"; ordet rimar ikkje med ¹koːɽ 'kål'. Som døma viser, fordoblar Reynolds òg konsonantbokstavar i trykkveike stavingar.

Reynolds brukar p t rt k b d rd g m n rn ng f s rs/sj kj h v l j r for konsonantane p t ʈ k b d ɖ ɡ m n ɳ ŋ f s ʃ ç h ʋ l/ɽ j r. Bokstaven l står med andre ord for både l og ɽ. Av og til nyttar han ln i staden for rn for ɳ, på eit etymologisk grunnlag. ²gæːeɳʈ 'gale (galent)' skriv han både gælent og gæernt.

Endeleg må det nemnast at Reynolds skriv orda slik dei blir uttala i isolasjon, ikkje slik dei blir uttala i ei ytring, i lag med andre ord. Difor skriv han td hu vet naakk hu ær kjekk 'ho veit nok ho er kjekk', endå r i slutten av eit ord ikkje blir uttala føre ein ord som tek til med konsonant: hʉː ¹ʋeːt nok hʉː æ ¹çek. Han skriv alltid faarr, også i kombinasjonar som faarrkjøla 'forkjøla', trass i at rr ikkje blir uttala, men berre har som funksjon å fortelje at aa er kort: fo¹çøːɽa.

Grenlandsmålet
Ortografi
Luttsuite i g-moll, BWV 995

Suite i g-moll BWV 995, er eit stykke for lutt skriven av komponisten Johann Sebastian Bach. Det er ein transkripsjon av Cello Suite No. 5, BWV 1011, som vart skriven av same komponist. Stykket er skriven mellom våren 1727 og vinteren 1731, og denne usedvanlege suiten finst i ein annan versjonen, som Cellosuite No. 5, i c-moll. 

Det ser ut til at celloversjonen kom først, men ekspertane er samde om at Bach var djupt tiltrekt av lutten, og innførte heile tida religiøs symbolisme i komposisjonane sine for instrumentet.Til dømes siterer sarabanden et incarnatus est frå Credo i Messe i h-moll. Bach nytta utsmykkingane frå den franske lutt-tradisjonen, og det enkle og direkte i den tyske stilen, og syner korleis han klarte å blande to forskjellige nasjonale stilar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lute Suite in G minor, BWV 995» frå ,  den 26. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Suitar av Johann Sebastian Bach
Luttverk