alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
How Long, How Long Blues

«How Long, How Long Blues» er ein tradisjonell 8-taktsblues gjort kjend av Leroy Carr på innspelinga hans frå 1928 for Vokalion Records i lag med gitarist Scrapper Blackwell. Songen vert ofte berre kalla «How Long Blues» og er ein bluesstandard som er spelt av mange artistar, ikkje berre som blues, òg som country, pop og jazz.

Songen
Carr skreiv musikken for songen, som er ei trist soge om korleis livet kan gå gale. Han spelte imponerande bluespiano og akkompagnerte seg sjølv med Blackwell på jazzgitar. I motsetnad til landlege bluesartistar på denne tida, var vokalen til Carr i høgt toneleie og glatt, med klår uttale.

Songen er spelt inn med mange tekstmessige variasjonar, men dei fleste variantane byrjar med linja: «How long, how long, has that evening train been gone?»

Ettermæle
Dette er den første suksessrike innspelinga som syner den nordlege urbane bluesstilen som kom av svarte amerikanarar som flytta nordover. Carr i lag med gitaristen Blackwell kombinerte lett bluespiano med ein melodisk jazzgitar som tiltrekte eit sofistikert svart publikum til klubbane. Vokalstilen hans flytta blues mot ein meir sofistikert urban stil og påverka songarar som T-Bone Walker, Charles Brown, Amos Milburn, Jimmy Witherspoon, Ray Charles og fleire. Jazzgitaren til Blackwell var med å bane veg for elektrisk gitaristar som Eddie Durham og Charlie Christian.

Ein versjon av songen finst på Lonnie Donegan-albumet Lonnie Donegan Showcase frå 1956.

1. oktober 1962 spelte Lou Rawls inn songen for albumet Black and Blue.

Grateful Dead spela songen mange gonger i 1970 under det akustiske settet sitt. 

Songen vart spelt inn av Eric Clapton for albumet From the Cradle i 1994.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «How Long, How Long Blues» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bluessongar
Songar frå 1928
Eric Clapton-songar
Grateful Dead-songar
Blues Incorporated-songar
Motherless Child Blues

«Motherless Child Blues» er namnet på to heilt forskjellige tradisjonelle bluessognar. Både melodien og teksten er forskjellige. Den første vart gjort populær av Robert «Barbecue Bob» Hicks—den andre av Elvie Thomas.

«Motherless Child Blues» (Hicks)

«Motherless Child Blues» vart spelt inn av Hicks i 1927 og fortel om songaren si mangel på respekt, og mangel på begeistring, for kvinner generelt. Songen byrjar med teksten som gjev namn til songen: 
If I mistreat you gal, I sure don't mean you no harm.
I'm a motherless child and I  don't know right from wrong.

Denne songen vart seinare spelt inn av Eric Clapton på albumet From the Cradle og kalla «Motherless Child».

Songen er òg spelt av jazzlegenda Jimmy Scott og i ein drum n' bass-omarbeiding av den skotske musikaren Colin Waterson.

«Motherless Child Blues» (Thomas) 
Elvie Thomas spelte først inn hennar «Motherless Child Blues» med Geeshie Wiley i 1930. Denne songen fortel om ei dotter som ikkje følgjer råda til den døde mora si: 
Mother told me just before she died,
...
Oh daughter, Oh daughter, please don't be like me,
To fall in love with every man you see.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Motherless Child Blues» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bluessongar
Jimmy Scott-songar
Eric Clapton-songar
It Hurts Me Too

«It Hurts Me Too» er ein bluesstandard som er «ein av dei mest tolka bluessongane». Han vart først spela inn i 1940 av Tampa Red, som ein 8-taktsblues i middels tempo med slidegitar. Han låner frå tidlegare bluessongar og har vorte spelt inn av mange andre artistar.

Opphav
«It Hurts Me Too» er basert på «Things 'Bout Comin' My Way», spelt inn av Tampa Red i 1931 (OKeh 1637). Melodilinjene er nesten identiske, men den sistenemnde har ein ekstra takt i vendinga. «Sam Hill from Louisville», ein av Walter Vinson sine fleire psevdonym, spelte «Things 'Bout Coming My Way» kort tid før Tampa Red (1931 Brunswick 7216).  Vinson-versjonen er basert på tidlegare innspelingar med Mississippi Sheiks, «Sitting on Top of the World» (1930 OKeh 8784). Begge songane deler fleire element med «You Got to Reap What You Sow», spelt inn av Tampa Red i 1929 (Vokalion 1404) og av Leroy Carr og Scrapper Blackwell i 1928 (Vokalion 1232).  Melodilinjene, spelt på slidegitar av Tampa Red og sungen av Carr, liknar dei på dei seinare songane. Songen til Carr og Blackwell har element frå den tidlegare songen deira frå 1928, «How Long, How Long Blues» (Vokalion 1191). «How Long, How Long Blues» er skildra som ein av dei første bluesstandardane og var ein inspirasjon for mange bluessongar frå denne tida.

Elmore James-versjonar
Fleire versjonar av «It Hurts Me Too» vart spelt inn i 1940- og 1950-åra, mellom anna av Stick McGhee og Big Bill Broonzy. Då Elmore James spelte han inn i 1957 (Chief 7004), nytta han teksten som er mest kjend i dag:

You say you hurting, you almost lost your mind
The man you love, he hurts you all the time
When things go wrong, go wrong with you
It hurts me too

1957-utgåva til James gjekk ikkje inn på listene, men etter at han spelte inn songen på ny i 1962 eller tidleg i 1963 for Fire/Fury/Enjoy vart han ein hitt. I 1965 vart songen gjeven ut på ny, to år etter James døydde, og låg åtte veker på R&B-lista, der han nådde 25. plass.

Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar
 1964 - The Paul Butterfield Blues Band
 1967 - John Mayall and the Bluesbreakers
 1967 - Chuck Berry
 1968 - The Animals
 1969 - Savoy Brown
 1969 - Karen Dalton
 1970 - Bob Dylan
 1971 - Canned Heat
 1971 - Hound Dog Taylor
 1972 - The Rolling Stones
 1972 - Grateful Dead
 1973 - Mike Bloomfield, John s. Hammond, og Dr. John frå Triumvirate
 1975 - Freddie King
 1978 - Foghat
 1982 - Eric Burdon
 1994 - Eric Clapton
 1995 - Kenny Neal
 1998 - Little Milton
 1998 - Susan Tedeschi
 1999 - Gov't Mule med Little Milton
 1999 - Luther Allison
 2000 - Keb Mo
 2002 - Joe Louis Walker
 2011 - First Aid Kit

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «It Hurts Me Too» frå ,  den 14. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1940
Bluessongar
Tampa Red-songar
Singlar frå 1965
Elmore James-songar
Bob Dylan-songar
Grateful Dead-songar
Eric Clapton-songar
Chuck Berry-songar
Rolling Stones-songar
John Mayall & the Bluesbreakers-songar
The Animals
Canned Heat-songar
Foghat-songar
Little Milton-songar
Gov't Mule-songar
Keb Mo-songar
Paul Butterfield-songar
Karen Dalton-songar
The Cream of Clapton

The Cream of Clapton er eit samlealbum av Eric Clapton, gjeven ut i USA i 1995. Det må ikkje forvekslast med den britiske samlinga The Cream of Eric Clapton, which has since been retitled The Best of Eric Clapton.

I tillegg til å innehalde songar frå solokarrieren til Clapton, inneheld det òg songar frå banda Clapton spelte i, Cream, Blind Faith og Derek and the Dominos.

Track listing 

Eric Clapton-album
Samlealbum frå 1995
Pilgrim av Eric Clapton

Pilgrim er eit album frå 1998 av Eric Clapton. Det vart spelt inn i Olympic Studio i London seint i 1997. Albumet nådde fjerdeplass i USA

Historie
Pilgrim var det første albumet til Clapton med nye songar sidan Journeyman i 1989. Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut. Allmusic skildra albumet som «mildt», medan Rolling Stone-journalist David Wild gav det fire av fem stjerner og sa «Pilgrim er verket til nokon som har lært på den hardaste måten ein kan tenke seg at sjølv om han ikkje kan endre verda, så kan han kanskje endre seg sjølv.»

Då Eric Clapton ønskte å lage eit album, ønskte han å lage det «tristaste albumet» til no, så han ringte Simon Climie og starta prosjektet. Han hadde alt skrive to songar då sonen, Conor, døydde i mars 1991. Songane enda opp å vere «My Father's Eyes» og «Circus». «Circus» omhandla siste gong han såg sonen, då han tok han med på sirkus. Conor døydde dagen etter, då han fall ut av eit vindauge i 53. etasje i New York City. 

Clapton eksperimenterer med trommemaskinar og enkelte lydar som synthesizerar, gitarar, og strykarar som minnar om R&B.

Songen «Pilgrim» var òg på filmmusikken til Dødelig våpen 4.

Innhald

Medverkande
Frå plateomslaget.

 Eric Clapton – gitar · vokal
 Simon Climie – trommeprogrammering · klaverinstrument · Pro Tools
 Steve Gadd – trommer
 Dave Bronze – bassgitar
 Chris Stainton – Hammondorgel
 Joe Sample – piano
 Nathan East – bassgitar
 Luís Jardim – bassgitar · perkusjon

 Andy Fairweather-Low – gitar
 Paul Carrack – Hammondorgel
 Greg Phillinganes – klaverinstrument
 Paul Brady – tinnfløyte
 Pino Paladino – bassgitar
 Alan Douglas – lydteknikar · miksing
 Mick Guzauski – miksing
 Kenneth «Babyface» Edmonds – korvokal

 Nick Ingman – strykearrangement
 The London Session Orchestra – strykarar
 Chyna Whyne – korvokal
 Paul Waller – trommeprogrammering
 Adam Brown – lydteknikarassistent
 Lee Dickson – gitarteknikar
 Mike Higham – ytterlegare Pro Tools
 Bob Ludwig – mastering

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

|-
!scope="row"|India (IMI)
|4× Platina
|80,000*
|-
!scope="row"|Israel (IFPI Israel)
|Gull
|20,000^
|-

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pilgrim (Eric Clapton album)» frå ,  den 15. mars 2011.  

Eric Clapton-album
Album på toppen av VG-lista
Musikkalbum frå 1998
Reprise Records-album
Blues av Eric Clapton

Blues er eit dobbelt samlealbum av Eric Clapton frå 1999. Det inneheld songar frå RSO-platene til Clapton frå 1970-åra, samt songar som ikkje hadde vore gjevne ut tidlegare. Den andre plata inneheld konsertopptak.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Blues (Eric Clapton album)» frå ,  den 15. mars 2011.  
 

Eric Clapton-album
Samlealbum frå 1999
Konsertalbum frå 1999
Doble samlealbum
Clapton Chronicles: The Best of Eric Clapton

Clapton Chronicles: The Best of Eric Clapton er ei av mange samlelalbum av Eric Clapton. Albumet kom ut 12. oktober 1999 på Reprise Records. Det inneheldt to nye songar, «Blue Eyes Blue» og «(I) Get Lost».

Innhald

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Clapton Chronicles: The Best of Eric Clapton» frå ,  den 15. mars 2011.  
 

Eric Clapton-album
Samlealbum frå 1999
Reptile

Reptile er eit studioalbum av Eric Clapton. Det kom ut på Reprise Records den 13. mars 2001. Albumet vart produsert av Eric Clapton med Simon Climie og er det førset albumet hans med klaverspelaren Billy Preston og korvokal av the Impressions.

Albumet nådde femteplass i USA og ein sjuandeplass i Noreg.

Innhald

Medverkande
Eric Clapton – vokal, gitarar
Steve Gadd – Trommer
Billy Preston – hammondorgel, piano, munnspel
Nathan East – bass
Doyle Bramhall II – gitar
Pino Palladino – bass på «Reptile» og «Second Nature»
Andy Fairweather Low – gitar
Tim Carmon – piano, hammond orgel, synthesizer
Paul Carrack – Klaverinstrument, wurlitzer, hammondorgel
Paul Waller – trommeprogrammering
The Impressions – korvokal
Joe Sample – Wurlitzer, fender rhodes, elektrisk piano (08,11,14), piano (11,14)
Paulinho da Costa – Perkusjon
Nick Ingman – Strykearrangement

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Reptile (album)» frå ,  den 15. mars 2011.  
 

Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 2001
Reprise Records-album
One More Car, One More Rider

One More Car, One More Rider er eit dobbelt konsertalbum av Eric Clapton, som kom ut 5. november 2002 på Warner Bros. Records. Albumet inneheld songar frå verdsturneen til Clapton i 2001. Konsertopptaka for albumet er henta frå to kveldar i Staples Center i Los Angeles, den 18. og 19. august 2001. Med seg har Clapton Andy Fairweather-Low, Steve Gadd, Nathan East, Billy Preston og David Sancious. Eric Clapton sjølv sa at det kom til å bli den siste verdsturneen hans, noko som gjorde albumet verdifullt, men han har sidan vore på fleire verdsturnear både som soloartist og i lag med andre, mellom andre Steve Winwood, Mark Knopfler, og hans to Crossroads Guitar Festivalar.

Det finst òg ein DVD-versjon av albumet.

Innhald

DVD-innhald

Medverkande

Eric Clapton - Gitar, vokal
Billy Preston - Hammond B-3, klaverinstrument, vokal
Steve Gadd - trommer
David Sancious - Klaverinstrument, gitar
Nathan East - Bassgitar, korvokal
Andy Fairweather-Low - Gitar, korvokal

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «One More Car, One More Rider» frå ,  den 15. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Clapton-album
Doble konsertalbum
Konsertalbum frå 2002
Me and Mr. Johnson

Me and Mr. Johnson er eit album frå 2004 av Eric Clapton. Albumet er ei hyllest til den legendariske bluesartisten Robert Johnson. I følgje sjølvbiografien til Clapton så var ikkje innspelingane meint å bli eit album. Bandet hadde leigd eit studio, men Clapton hadde ikkje skrive nokre songar enno, så han foreslo dei spelte inn Robert Johnson-songar. Dei spelte inn nok songar for eit heilt album, og valde å gje dei ut slik.

Innhald

Medverkande
 Eric Clapton - gitar, slidegitar, vokal
 Andy Fairweather-Low - gitar
 Doyle Bramhall II - gitar, slidegitar
 Jerry Portnoy - munnspel
 Billy Preston - klaverinstrument
 Nathan East - bass
 Steve Gadd  - trommer
 Pino Palladino - bass på «Traveling Riverside Blues»
 Jim Keltner - trommer på «Traveling Riverside Blues»

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Sessions for Robert J 
Seint i 2004 vart eit tilknytt prosjekt, Sessions for Robert J, gjeven ut på CD og DVD. Det inneheld Clapton og bandet som spelar andre versjonar av songane på Me and Mr. Johnson, i tillegg til andre som ikkje finst på albumet, som «From Four 'Til Late», «Terraplane Blues», «Ramblin' on my Mind», «Sweet Home Chicago» og «Stones in my Passway».  Fleire av songane er spelt i ein duett med Clapton på akustisk gitar og Doyle Bramhall II på akustisk og dobro-gitarar.  Mellom innspelingane diskuterer Clapton kor stor innverknad Johnson hadde på han og andre musikarar.

Albumet nådde 14. plass på VG-lista i Noreg.

Innhald

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Me and Mr. Johnson» frå ,  den 15. mars 2011.  

Musikkalbum frå 2004
Eric Clapton-album
Engelske bluesalbum
Engelske bluesrockalbum
Coveralbum
Reprise Records-album
Hyllestalbum
Warner Bros. Records-album
Robert Johnson
Plateomslag av Peter Blake
Back Home av Eric Clapton

Back Home er eit album av Eric Clapton. Det kom ut 29. august 2005 og var det første albumet med nye songar sidan Reptile (2001), sidan det førre albumet Me and Mr. Johnson berre inneheldt songar av Robert Johnson.

Albumet nådde sjetteplassen på VG-lista i Noreg.

Innhald

George Harrison-hyllest

Back Home var det første studioalbumet til Clapton etter at den gode venen George Harrison døydde i november 2001. Det førre studioalbumet hadde berre bestått av songar av Robert Johnson, så Eric Clapton spelte George Harrison-songen «Love Comes to Everyone» frå det sjølvoppkalla albumet frå 1979 som ei hyllest til den tidlegare venen sin. Clapton hadde spelt gitar på originalversjonen.

Medverkande

 Eric Clapton – vokal, gitar, produsent, designkonsept, notat i omslaget
 Vince Gill – gitar
 John Mayer – gitar
 Andy Fairweather-Low – barytongitar
 Doyle Bramhall II – gitar
 Robert Randolph – pedalsteelgitar
 Nathan East – bassgitar
 Pino Palladino – bassgitar
 Paul Fakhourie – bassgitar
 Steve Gadd – trommer
 Abe Laboriel jr. – trommer
 Nicky Shaw – trommeprogrammering, perkusjon

 Simon Climie – klaverinstrument, programmering, produsent, Pro Tools lydteknikar
 Steve Winwood – klaverinstrument
 Billy Preston – klaverinstrument, piano, Hammondorgel
 Chris Stainton – klaverinstrument
 Toby Baker – klaverinstrument
 Kick Horns – brass
 Gavyn Wright – fiolin
 Isobel Griffiths – strykarar
 Nick Ingman – strykarar
 Michelle John – korvokal
 Sharon White – korvokal
 Lawrence Johnson – korvokal

 Alan Douglas – lydteknikar
 Bea Henkel – assisterande lydteknikar
 George Renwick – assisterande lydteknikar
 Phillippe Rose – assisterande lydteknikar
 Mick Guzauski – miksing
 Tom Bender – assisternade miksing
 Joel Evendeen – assisterande Pro Tools
 Jonathan Shakhovskoy – assisterande Pro Tools
 Bob Ludwig – mastering i Gateway Mastering (Portland, ME).
 Lee Dickson – gitarteknikar
 Debbie Johnson – innspelingskoordinator (Los Angeles).
 Bushbranch – management
 Catherine Roylance – kunstnarisk leiar og design
 Paul Higgens – illustrasjon
 Chris Sykes – hovudfotografi
 Allan Titmuss – fotografi
 Jill Furmanovsky – fotografi

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Back Home (Eric Clapton album)» frå ,  den 15. mars 2011.  
 

Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 2005
Reprise Records-album
The Road to Escondido

The Road to Escondido er eit album av J.J. Cale og Eric Clapton. Det kom ut 7. november 2006. Albumet inneheld dei siste innspelingane til Billy Preston, som albumet er tileigna.

I 2004 arrangerte Eric Clapton Crossroads Guitar Festival, ein tre dagar lang festival i Dallas i Texas. Av artistane som spelte der var J. J. Cale, som gav Clapton høvet til å spørje Cale om å produsere eit album for han. Dei to starta å arbeide i lag og valde så å spele inn eit album. Fleire høgprofilerte musikarar sa ja til å bli med, mellom andre Billy Preston, Derek Trucks, Taj Mahal, Pino Palladino, John Mayer, Steve Jordan og Doyle Bramhall II. I eit kupp, anten det var tilsikta eller ikkje, spelte heile John Mayer Trio på albumet.

Escondido er ein by nær heimstaden til Cale i Valley Center i California.

Album fekk Grammyprisen for beste kontemporære album i 2008. Albumet nådde tredjeplassen på VG-lista i Noreg.

Innhald

Medverkande 
J.J. Cale: Gitarar, klaverinstrument, vokal.
Eric Clapton: Gitarar, vokal.
Derek Trucks: Gitar.
Jim Karstein: Trommer, perkusjon.
James Cruce: Trommer, Perkusjon.
Pino Palladino: Bassgitar
Steve Jordan: Trommer.
Abe Laboriel, Jr: Trommer.
Gary Gilmore: Bassgitar.
Willie Weeks: Bassgitar.
John Mayer: Gitar.
Albert Lee: Gitar.
Billy Preston: Hammond Orgel, Fender Rhodes, Wurlitzer.
Walt Richmond: Piano.
Doyle Bramhall II: Gitar.
Nathan East: Bassgitar.
Christine Lakeland: Gitar, vokal.
Simon Climie: Perkusjon.
David Teegarden: Perkusjon.
Taj Mahal: Munnspel.
Dennis Caplinger: Fele.
Bruce Fowler: Horn.
Marty Grebb: Horn.
Steve Madaio: Horn.
Jerry Peterson: Horn.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Road to Escondido» frå ,  den 15. mars 2011.  

J.J. Cale-album
Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 2006
Reprise Records-album
Complete Clapton

Complete Clapton er eit dobbelt samlealbum av Eric Clapton, som kom ut 9. oktober 2007, samstundes med sjølvbiografien hans. 

Som med The Rolling Stones sitt Forty Licks, var kvar disk samla av to forskjellige plateselskap: disk ein var nesten identisk til The Cream of Clapton av Polydor, og disk to av Warner Bros. Records.

Samlinga nådde 14. plass i USA og 5. plass i Noreg.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Complete Clapton» frå ,  den 15. mars 2011.  

Eric Clapton-album
Samlealbum frå 2007
Doble samlealbum
Hestesport

Hestesport er ei samlenemning for ulike idrettar og konkurransegreiner der hestar vert nytta. Nokre er utbreidde over heile verda, medan andre har meir lokal tilknyting.

Døme på greiner
Dressurriding
Sprangriding
Feltritt
Galopp
Steeplechase (hekkeløp for hest)
Voltige
Gymkhana
Dyst
Polo
Polocrosse
Terapiriding
Køyring
Travsport

Sjå også
Hest
Ryttar

Bakgrunnsstoff
Nettsidene til Norsk Rytterforbund 

Idrettar
Hestar
Den tunisiske revolusjonen

Den tunisiske revolusjonen, også kjend som Sjasminrevolusjonen, var ein folkeleg oppstand mot styret til president Zine El Abidine Ben Ali som byrja i desember 2010. Opprøret blei utløyst av sjølvpåtenninga til fruktseljaren Mohamed Bouazizi den 17. desember. Demonstrasjonar og sivil ulydnad i ei rekkje byar førte til at presidenten gjekk av og forlét landet den 14. januar 2011. Oppreisten førte vidare til at regjeringspartiet Rassemblement Constitutionel Démocratique (RCD) og overvakingspolitiet i landet blei oppløyste.

Over 200 døydde i opprøret og ei rekkje blei skadde, mange av dei gjennom maktbruk frå politiet. Revolusjonen inspirerte til opprør i ei rekkje andre land i Afrika og Midt-Austen, mellom anna Den egyptiske revolusjonen i 2011.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen inneheld stoff frå  «Tunisian Revolution» frå ,  den 15. mars 2011.  
 

Tunisia
2010 i Tunisia
2011 i Tunisia
Live From Madison Square Garden av Eric Clapton og Steve Winwood

Live from Madison Square Garden er eit dobbelt konsertalbum av Eric Clapton og Steve Winwood som kom ut 19. mai 2009. Albumet består av konsertopptak frå konsertane til Clapton og Winwood i Madison Square Garden i februar 2008.

Konsertane vart ikkje marknadsførte som offisielle Blind Faith-konsertar, men som «Winwood and Clapton». Dei spelte derimot hovudsakleg Blind Faith-songar, samt utval av songar frå Traffic, Derek and the Dominos, solokarrieren til Clapton og nokre Jimi Hendrix-songar. Bandet bestod av Willie Weeks på bass, Ian Thomas på trommer og Chris Stainton på klaverinstrument.

Bakgrunn
Winwood og Clapton kryssa musikalske stiar i 1969 då dei danna Blind Faith, eit band som var pionerar innan blandinga av rock og blues og som vart ein stor suksess både på plate og på konsertar. Trass i kritikarros og høge salstal, varte ikkje bandet lenge og gav berre ut eitt album og gjorde ein kort turne i 1969. Sidan den siste konserten i 1969 har Winwood og Clapton vore vener, men har berre spelt i lag eit fåtal gonger i løpet av åra. I 2008 var det første gong Clapton og Winwood spelte heile konsertar i lag på nesten 40 år.

Turne 
Den 11. februar 2009 annonserte paret at dei skulle vitja 14 byar i USA, og turneen starta 10. juni 2009 i East Rutherford i New Jersey. Med seg på turneen hadde dei Chris Stainton (klaverinstrument), Willie Weeks (bass), Abe Laboriel, Jr. (trommer), samt korvokalistane Sharon White og Michelle John.

Innhald

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Live from Madison Square Garden (Eric Clapton and Steve Winwood album)» frå ,  den 15. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Clapton-album
Steve Winwood-album
Doble konsertalbum
Konsertalbum frå 2009
Eric Clapton's Rainbow Concert

Eric Clapton's Rainbow Concert er eit konsertalbum frå Rainbow Theatre i London frå den 13. januar 1973. Albumet kom ut same år. Konserten var organisert av Pete Townshend og markerte comebacket til Eric Clapton etter Concert for Bangladesh i 1971. I året etter Rainbow-konserten, kvitta Clapton seg med heroinproblemet sitt og spelte inn 461 Ocean Boulevard.

Denne konserten er den første konserten der Clapton nytta den kjende Stratocaster-gitaren hans «Blackie».

Ei utvida utgåva av albumet kom ut i 1995 med ny digital lyd.

Bakgrunn
Konserten vart halde i Rainbow Theatre i Finsbury Park i London den 13. januar 1973. Konsertstaden var populær i 1960-åra og tidleg i 1970-åra for musikarar som the Beatles, Led Zeppelin, Pink Floyd, Jethro Tull, Queen og andre artistar.

Innhald

1995-utgåva

Medverkande 
 Eric Clapton - sologitar & vokal
 Pete Townshend - gitar & vokal
 Ronnie Wood - gitar & vokal
 Ric Grech - bassgitar
 Steve Winwood - Klaverinstrument & vokal
 Jim Capaldi - trommer
 Jimmy Karstein - trommer
 Rebop Kwaku Baah - perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eric Clapton's Rainbow Concert» frå ,  den 15. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Eric Clapton-album
Konsertalbum frå 1973
RSO Records-album
Emily Osment

Emily Jordan Osment () er ein amerikansk skodespelar, songar og låtskrivar. Osment byrja si skodespelarkarriere ved å spele i fleire reklamefilmar, før ho debuterte i spelefilmen The Secret Life of Girls i 1999. Det same året fekk ho ei rolle i Hallmark-filmen Sarah, Plain and Tall: Winter's End, som dottera til Glenn Close og Christopher Walken. Denne rolla førte til ein nominasjon for Beste unge skodespelar. Etter det spelte Osment fleire mindre rollar på TV, mellom anna 3rd Rock from the Sun, Touched by an Angel, og Friends.

Osment er mest vidgjeten for rolla som Lilly Truscott i Hannah Montana og Gerti Giggles i to av Spy Kids filmane. Ho har ein av hovudrollane i filmen Dadnapped, ein Disney Channel-film.

Folk frå Los Angeles
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar