alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gunnar Kopperud

Gunnar Kopperud () er ein norsk forfattar og journalist.

Han har magistergrad i filosofi frå Universitetet i Oslo og teaterutdanning frå London og Strasbourg, og har i mange år arbeidd som utanriksreporter i Afrika og Asia.

Bøker 
 1994 – Edelt er mennesket - jorden er rik – Undervisingshefte
 1996 – Den hvite apen – Forteljingar
 1998 – Lysets tid – Roman
 1999 – Savn – Roman
 2003 – Politikapteinens fange – Roman
 2005 – Innvielse – Roman
 2005 – Lukten av savn – Faglitteratur
 2006 – Internasjonalen – Roman
 2008 – Hviske i mørket – Roman
 2010 – Tilfluktsrommet – Roman
 2012 – Under en kaldere himmel – Roman

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Gunnar Kopperud
 Bøker av Gunnar Kopperud digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 Utgjevingar av Gunnar Kopperud i BIBSYS

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Oslo
Norske journalistar
Norske romanforfattarar
NRK-journalistar
Holmenkollbanen

Holmenkollbanen er ei av linjene i T-banenettet i Oslo, og ligg i si fulle lengd innanfor Oslos bygrense. Endehaldeplassen er Frognerseteren på grensa til Nordmarka.

Banen var opphavleg ein forstadsbane som vart bygd og drive av det private aksjeselskapet Holmenkolbanen A/S, som vart skipa i 1896 for dette føremålet. Vognhall og verkstad vart bygd på Majorstuen, medan administrasjonen fyrst hadde tilhald på Slemdal i Oslo, frå 1912 i ein staseleg stasjonsbygning som banen fekk seg på Vinderen, og frå 1962 i Majorstuhuset på Majorstuen stasjon. Etter kvart vart verksemda til selskapet utvida til å byggje og drive Røabanen og Sognsvannsbanen, som alle hadde Majorstua som utgangspunkt, og dette selskapet stod òg bak bygginga av fellestunnelen for desse tre banane mellom Majorstuen og Nationaltheatret undergrunnsstasjon i sentrum av Oslo, opna i 1928. Verksemda vart teken over av det kommunale selskapet A/S Oslo Sporveier.

Sjølve Holmenkollbanen vart opna 16. mars 1898 med den 3,4 kilometer lange strekninga frå Majorstuen til Slemdal, Noregs fyrste elektrisk drivne jarnbane. Banen vart lengd til Besserud, som på dette tidspunktet vart kalla Holmenkolen stasjon, 31. mars 1898. Til den noverande Holmenkollen haldeplass vart banen opna i 1915, og derfrå og fram til Frognerseteren, som då vart rekna som fyrste parsellen på det som skulle verte Tryvannsbanen, vart banen opna i 1916. Strekninga Majorstuen-Frognerseteren er på til saman 11,7 kilometer. Det vart òg bygd ein enkel bane vidare opp mot Tryvasshøgda, men denne fekk ikkje lange levetida.

I byrjinga vart Holmenkollbanen nytta ikkje berre for persontrafikk, men og for transport av gods. Det var sett oppstasjonsbygningar med mannskap på fleire av stasjonane, så banen fungerte på mange vis som ein lokal jarnbane.

Holmenkollbanen vart ei linje i T-banesystemet i 1995, då dei vestlege forstadsbanelinjene på felleslinja frå Majorstuen vart knytt i hop med dei austlege T-banelinjene på Stortinget T-banestasjon i sentrum av Oslo. På Holmekollbanen vart det køyrd tovogners togsett som var slik utrusta at dei kunne gjere seg nytte av både straumskjener langs spora som på dei ordinære T-banelinjene, og straumleidning i lufta over sporet, slik Holmenkollbanen alltid hadde hatt, og framleis fekk ha i fleire år frametter. Men i 2009-2010 vart banen stengd for å verte utstyrt med straumskjener heile vegen, slik at dei nye vognsetta på T-banen kunne setjast inn i rute på Holmenkollbanen òg. Men det vart ellers ikkje gjort monalege moderniseringar, så Holmenkollbanen er no den einaste T-banen med kryssingar av vegar i plan, og dessutan den einaste linja der perrongane er så stutte at dørene lengst bak på vognsetta ikkje kan opnast medan dei er her. Men Holmenkollen stasjon er eit unntak ved å vere utbygd for å kunne take mot dei store publikumsmassane som skal til Holmenkollbakken og dei andre skianlegga i området under arrangement der.

O
Samferdsle i Oslo
Heidi Linde

Heidi Linde () er ein norsk forfattar.

Linde er oppvaksen på Kongsvinger og busett i Oslo. Ho har gått forfattarstudiet ved Høgskulen i Telemark og er utdanna manusforfattar frå Den norske filmskolen (Høgskolen i Lillehammer). Ho debuterte i 1998 med barneboka Myggstikk.

 Bøker  
 1998 – Myggstikk – Barnebok
 1999 – Hallomannen og den skjønne Helena – Barnebok
 2002 – Under bordet – Roman
 2004 – Juggel – Roman
 2005 – Jug! – Barnebok
 2007 – Resten av livet – Roman
 2007 – Schmokk: en romantisk radiokomedie om støvsuging, sex og kjærlighet – Skodespel
 2008 – Gjørmedrømmer – Ungdomsroman
 2009 – Sug! – Barnebok
 2011 – Nu, jävlar! – Roman
 2012 – Pym Pettersons mislykka skoletur – Barnebok
 2012 – Pym Pettersons mislykka familie – Barnebok
 2012 – Agnes i senga – Roman
 2013 – Pym Pettersons mislykka brevvenn'' – Barnebok

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bøker av Heidi Linde digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 Utgjevingar av Heidi Linde i BIBSYS

Bokmålsforfattarar
Folk frå Kongsvinger
Forfattarar frå Hedmark
Norske barnebokforfattarar
Norske ungdomsbokforfattarar
Norske romanforfattarar
Norske dramatikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1998
Røabanen

Røabanen er den eine av dei to linjene på T-banenettet i Oslo som krysser grensa mellom kommunane Oslo og Bærum, og med dette òg grensa mellom fylka Oslo og Akershus. Banen har endehaldeplass på Østerås i Bærum.

Den andre linja som krysser grensa mellom Oslo og Bærum er Kolsåsbanen, som er knytt til Røabanen på Sørbyhaugen rett ovanfor Smestad haldeplass i Oslo.

Opphavleg var Røabanen ein forstadsbane med utgangspunkt på Majorstuen i Oslo, opna fram til Smestad i Oslo i 1912, lengd til Røa i Oslo i 1935 og fram til Grini i Bærum i 1948, til Lijordet i 1951 og til Østerås i 1972. Saman med Holmenkollbanen og Sognsvannsbanen vart Røabanen lengd den andre leia, frå Majorstuen stasjon til Nationaltheatret undergrunnsstasjon i Oslo sentrum, gjennom ein fellestunnel som vart opna i 1928.

Til liks med Holmenkollbanen og Sognsvannsbanen, vart Røabanen bygd og drive av aksjeselskapet Holmenkolbanen A/S, som vart teke over av A/S Oslo Sporveier i 1975, men ikkje formelt før i 1991.

Røabanen vart ombygd i 1995 til T-banestandard med straumskjener og planfrie kryssingar med vegar i samband med at dei vestlege forstadsbanelinjene vart kopla saman med dei austlege T-banelinjene på Stortinget T-banestasjon i Oslo sentrum dette året. Det vart då sett i drift ei pendelrute mellom Østerås og endestasjonen Ellingsrudåsen på T-banelinja Furusetbanen i Oslo.

Bakgrunnsstoff

O
Samferdsle i Oslo
Samferdsle i Bærum
Anlaug Sanderød

Anlaug Sanderød () er ein norsk forfattar og journalist.

Ho er utdanna cand.mag. med litteraturvitskap og mediefag i fagkrinsen og arbeider som helsejournalist. Sanderød debuterte som skjønnlitterær forfattar i 2012 med novellesamlinga Ulvehunger.

Bøker 
 2012 – Ulvehunger – Novellesamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Utgjevingar av Anlaug Sanderød i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Oslo
Norske journalistar
Norske novelleforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2012
Japansk skrift

Japansk skrift er eit sett av tre skriftsystem som kan brukast om kvarandre til å skriva japansk. To av dei,  hiragana og katakana, er stavingsalfabet medan den tredje, kanji, er ei samling ideogram som byggjer på kinesisk skrift (hanzi).
Kanji og hiragana som regel blir brukt til å skriva japanske arveord, medan katakana gjerne blir brukt til lånord, framande namn og onomatopoetikon. I nokre høve blir kanji skrive saman med hjelpeteikn frå ei av dei andre skriftene for å visa uttale eller forklara ei tyding.

Bakgrunnsstoff
Lær japansk språk og skrift ved learnjapanesefree.com

Skriftsystem
Japansk språk
Japansk kultur
Språk i Japan
Something Happened on the Way to Heaven

«Something Happened on the Way to Heaven» er ein song av Phil Collins frå albumet …But Seriously frå 1989. Songen vart gjeve ut som singel i 1990 og nådde fjerdeplassen på Billboard Hot 100-lista i USA same året. Eit konsertopptak av songen finst på Serious Hits... Live!. Songen vart skriven av Phil Collins og Daryl Stuermer og var produsert av Phil Collins og Hugh Padgham. Han vart òg gjeven ut på ...Hits. Songen vart opphavleg skriven for filmen War of the Roses.

Songen vert ofte best hugsa for linja «How many times can I say «I'm sorry»?».

Innhald
CD maxi
«Something Happened on the Way to Heaven» – 4:37
«Something Happened on the Way to Heaven» (Remix) – 5:38
«I Wish It Would Rain Down» (Demo) – 5:19

7" singel
«Something Happened on the Way to Heaven» (Edit) – 4:37
«I Wish It Would Rain Down» (Demo) – 5:19

12" maxi
«Something Happened on the Way to Heaven» – 4:37
«Something Happened on the Way to Heaven» (Remix) – 5:38
«I Wish It Would Rain Down» (Demo) – 5:19

Medverkande
Phil Collins (klaverinstrument, trommer, vokal)
Nathan East (bass, korvokal)
Daryl Stuermer (gitar)
Dominic Miller (gitar)
The Phenix horns
Don Myrick (saksofon)
Louis Satterfield (trombone)
Michael Harris (trompet)
Rhamlee Michael Davis (trompet)
arrangert av Tom Tom 84
Alex Brown (korvokal)
Marva King (korvokal)
Lynn Fiddmont (korvokal)

Salslister

Vekeslister

Årslister

Deborah Cox-versjonen
I 2003 spelte den kanadiske songaren Deborah Cox i ein R&B-versjon av songen, som kom ut på hyllestalbumet Urban Renewal for Phil Collins. Ein club-miks vart gjeve ut som singel og denne nådde toppen av Billboard Hot Dance Airplay-lista i USA i november 2003 og vart liggande på toppen heilt til februar 2004. Songen låg i alt 11 veker på førsteplassen, noko som var rekord fram til Lady Gaga braut rekorden i 2009 med singelen «Poker Face», som låg 15 veker på toppen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Something Happened on the Way to Heaven» frå ,  den 12. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1989
Singlar frå 1990
Singlar frå 2003
Phil Collins-songar
Dansepopsongar
Electronica-songar
House-songar
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar på toppen av Billboard Dance/Mix Show Airplay-lista
Songar produserte av Hugh Padgham
Songar produserte av Phil Collins
Deborah Cox-songar
Atlantic Records-singlar
Virgin Records-singlar
Warner Music Group-singlar
Songar skrivne av Daryl Stuermer
Serious Hits… Live!

Serious Hits… Live! er eit konsertalbum av Phil Collins frå 1991 som vart gjeven ut på CD og sidan DVD. Songane er henta frå Serious Hits!-turneen. 

I staden for å gje ut ein heil konsert, vart det berre sett saman ei samling av dei største hittane. Albumet hadde ei stadion-kjensle som mange konsertalbum tidleg i 1990-åra hadde. 

DVD-versjonen inneheld ein konsert i sin heilskap, og var filma i Berlin den 15. juli 1990, som Collins meinte var den beste konserten han nokon gong heldt, på grunn av energien til det tyske publikumet etter Berlinmuren fall.

Innhald

DVD-innhald
«Hand in Hand»
«Hang in Long Enough»
«Against All Odds (Take a Look at Me Now)»
«Don't Lose My Number»
«Inside Out»
«Do You Remember?»
«Who Said I Would»
«Another Day in Paradise»
«Separate Lives»
«Saturday Night and Sunday Morning»
«The West Side»
«That's Just the Way It Is»
«Something Happened on the Way to Heaven»
«Doesn't Anybody Stay Together Anymore»
«One More Night»
«Colours»
«In the Air Tonight»
«You Can't Hurry Love»
«Two Hearts»
«Sussudio»
«A Groovy Kind of Love»
«Easy Lover»
«Always»
«Take Me Home»

Medverkande

The Serious Guys
Phil Collins – vokal, piano, trommer
Leland Sklar – bass
Daryl Stuermer – gitar
Chester Thompson – trommer
Brad Cole – klaverinstrument

The Seriousettes
Bridgette Bryant – vokal
Arnold McCuller – vokal
Fred White – vokal

The Phenix Horns
Don Myrick – Altsaksofon
Louis «Lui Lui» Satterfield – trombone
Rahmlee Michael Davis – Trompet
Harry Kim – Trompet

Salslister

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Serious Hits… Live!» frå ,  den 12. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 1990
Phil Collins-album
Album produserte av Phil Collins
Nummer-ein-album i Tyskland
Vidar Kvalshaug

Vidar Kvalshaug () er ein norsk forfattar og litteraturmeldar frå Averøy. Han arbeider som kommentator og litteraturmeldar i Aftenposten og har tidlegare vore forlagsredaktør i Kagge Forlag og journalist i Se og Hør, Nationen og lokalaviser.

Han debuterte med romanen Ingen landevei tilbake i 1996 og har sidan skrive fleire novellesamlingar og romanar.

Bøker 
 1996 – Ingen landevei tilbake – Roman
 1997 – Absolutt Ordblind Gudinne – Kriminalsatire - skriven under pseudonymet Ordgrim Kleggen
 1998 – Nesten som på film – Roman
 2000 – Juling og andre kjærtegn – Novellesamling
 2003 – New Orleans – Reiseskildring
 2005 – Komme hjem og reparere hus – Novellesamling
 2009 – Den første av dine aller siste sjanser – Novellesamling
 2012 – Norske klassikere; bøker, filmer, musikk, radio og TV fra 1945 til i dag – Faktabok, skriven saman med  Sven Ove Bakke, Inger Merete Hobbelstad og Morten Ståle Nilsen
 2012 – Trampolineland – Novellesamling
 2013 – Det var en gang en sommer; historien om 22. juli og tiden etterpå - fortalt for barn – Dokumentarbok

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Bloggen til Vidar Kvalshaug
 Bøker av Vidar Kvalshaug digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
 Utgjevingar av Vidar Kvalshaug i Bibsys

Folk frå Averøy
Forfattarar frå Møre og Romsdal
Bokmålsforfattarar
Norske romanforfattarar
Norske novelleforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 1996
Norske redaktørar
Norske journalistar
Both Sides of the Story

«Both Sides of the Story» er ein song av Phil Collins som kom ut i 1993 som den første singelen frå albumet Both Sides.

Historie
Songen nådde sjuandeplassen på UK Singles Chart i Storbritannia, men vart den første førstesingelen til Collins sidan «Thru These Walls» som ikkje nådde Topp 10 på Billboard Hot 100 i USA, med ein 25. plass. 

Forskjellige variantar av singelen vart gjeven ut med anten «Always» eller «Rad Dudeski» som B-side. 

Musikkvideoen til songen vart hovudsakleg filma i New York og følgjer teksten på songen. På grunn av lengda på videoen vart han ikkje så mykje vist på MTV.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Both Sides of the Story» frå ,  den 13. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1993
Singlar frå 1993
Phil Collins-songar
Songar skrivne av Phil Collins
Songar produserte av Phil Collins
Songar om The Troubles
Dance into the Light

Dance into the Light er det sjette soloalbumet til den engelske musikaren Phil Collins, gjeve ut 8. oktober 1996 i USA og 28. oktober 1996 i Storbritannia. Det fekk fokus fordi det var det første albumet Collins gav ut som soloartist etter at han slutta i Genesis tidlegare på året. Han hadde med seg gjester på korvokal, som Arnold McCuller og Amy Keys.

Albumet fekk negativ omtale av dei fleste kritikarane, medan somme peikte på nokre gode punkt på albumet. Det selde heller ikkje særskild bra og trass i at det nådde 23. plassen på den amerikanske Billboard 200, vart albumet det minstseljande albumet hans til då. Dance into the Light selde til gullplate i USA og totalt 850 000 eksemplar. Albumet var det første av Collins som ikkje inneheldt hitsinglar som nådde topp 40 i USA. Tittelsporet nådde berre 45. plassen, men gjekk inn på topp 10 i Storbritannia.

Trass i skuffande salstal la Collins ut på turné i USA etter albumet, som av ein av dei mest innbringande turneane det året med mange utselde konsertar. Albumet markerte òg debuten til Vine Street Horns, som erstatta Phenix Horns.

Historie
Etter skuffande sal for det førre albumet, Both Sides, valde Phil Collins å lage det mest livlege albumet han hadde laga sidan No Jacket Required i 1985. Med untak av «Just Another Story», inneheld albumet mange livlege songar, som den Beatles-inspirerte «It's in Your Eyes», «Wear My Hat» og tittelsporet på albumet.

Collins nytta ikkje trommemaskin i det heile på albumet.

«Dance into the Light» var den einaste songen på albumet som vart gjeven ut på samleplata ...Hits.

Innhald

Medverkande
Frå plateomslaget.

Musikars
 Phil Collins – vokal, trommer, perkusjon, kalimba (1), sologitar (2, 5, 7, 10), rytmegitar (2, 5, 7, 12), klaverinstrument (5, 7–10, 12), slidegitar (12), piano (13), sekkepiper (13)
 Daryl Stuermer – sologitar (1, 3, 4, 6, 8, 13), rytmegitar (2, 5, 7, 9, 10), gitarar (11)
 Ronnie Caryl – rytmegitar (1–10, 13), sologitar solo (12)
 Nathan East – bassgitar
 Brad Cole – klaverinstrument (1, 3, 4, 6, 11), strykarar (8), orgel (9, 10, 13)
 Amy Keys – korvokal (1, 3, 6, 8–11)
 Arnold McCuller – korvokal  (1, 3, 6, 8–11)
 Vine Street Horns (1, 4, 6, 8, 9)
Harry Kim – trompet
Daniel Fornero – trompet
Arturo Velasco – trombone
Andrew Woolfolk – saksofon

Produksjon
 Produsert og miksa av Phil Collins og Hugh Padgham 
 Lydteknikar: Hugh Padgham
 Assisterande lydteknikar: Simon Osborne
 Blåsarar arrangert av Harry Kim and Phil Collins 
 Kusntnarisk leiing: David Costa og Dan Einzig 
 Kunst: Wherefore Art?
 Fotografi: Gered Mankowitz
 Michaela Odone – dikt for «Lorenzo»

Salslister og salstrofé

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dance into the Light» frå ,  den 13. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:  

Musikkalbum frå 1996
Phil Collins-album
Atlantic Records-album
Album produserte av Phil Collins
Album produserte av Hugh Padgham
Nummer-ein-album i Frankrike
Nummer-ein-album i Tyskland
Nummer-ein-album i Portugal
Nummer-ein-album i Sveits
Hits av Phil Collins

...Hits var ei samleplate av Phil Collins som kom ut i 1998. Samlinga inneheld fjorten songar som nådde Topp 40 på singellista i USA, inkludert sju av dei som gjekk heilt til topps. Songane er henta frå Face Value (1981) og fram til Dance into the Light (1996). Ein ny song av Collins, ein versjon av Cyndi Lauper sin «True Colors», finst òg på albumet og vart ein del spelt på radio. ...Hits inneheld òg fire songar som opphavleg vart skrive for filmar (alle av dei førsteplassar i USA) og ein populær duett med Philip Bailey, «Easy Lover», som gjekk til topps i Storbritannia. 

I 1998 nådde albumet toppen av albumlista i Storbritannia og 18. plass i USA. Det gjekk òg til topps i New Zealand i 2008 og i juli 2012 gjekk det heilt til 6. plassen på Billboard 200 i USA. I juli 2012 hadde det seld 3 429 000 eksemplar i USA.

Innhald

Lister

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hits (Phil Collins album)» frå ,  den 13. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Official Phil Collins Website

Samlealbum frå 1998
Phil Collins-album
Atlantic Records-album
Previn

Previn er eit slektsnamn som kan visa til:
 Charles Previn (1888–1973), amerikansk komponist
 André Previn (f. 1929), tysk-amerikansk pianist, dirigent og komponist
 Dory Previn (1925-2012), amerikansk diktar

Askenasiske slektsnamn
Wessex

Wessex var eit angelsaksisk kongerike sørvest i Storbritannia. Det eksisterte frå 500- til 900-talet før England voks fram som stat. Winchester var hovudstaden i riket, som dekkja dei seinare grevskapa Berkshire, Hampshire, Wiltshire, Dorset, Somerset og Isle of Wight. Seinare fekk det også makt over Cornwall.

Kong Alfred av Wessex er rekna som den første kongen av eit sameint England.

Kjelder

Wessex – kongerike (06.02.2013) i Store norske leksikon.

Tidlegare land i Europa
Angelsaksisk tid
Julia Kahrs

Julia Lossius Kahrs () er ein norsk forfattar frå Son i Viken fylke.

Ho har studert psykologi og nordisk og gått skrivekunstlinja ved Nansenskolen.

Kahrs debuterte som forfattar i 2009 med barneboka Sølvrevene.

Bøker 
 2009 – Sølvrevene – Barnebok
 2012 – Øst for Dunkelpiggen – Barnebok
 2014 – Billie Ve
 2019 – Gresshoppens sang - Barne/ungdomsbok

 2022 – Familien Brattbakk

Kjelder 

Bokmålsforfattarar
Barnebokforfattarar
Folk frå Vestby
Norske skjønnlitterære debutantar i 2009
Sissel Chipman

Sissel Chipman () er ein norsk barnebokforfattar.

Chipman er opphavleg frå Nøtterøy og bur no i Canada. Ho debuterte i 2002 med Drager spiser ikke joggesko, ei fantasybok for born og ungdom.

Bøker 
 2002 – Drager spiser ikke joggesko – Fantasy
 2004 – Janaland – Fantasy
 2005 – Trollfrost – Fantasy
 2006 – Steinsirkelserien 1: Når den tredje månen kommer – Fantasy
 2007 – Steinsirkelserien 2: Trolldom over tåkemyra – Fantasy
 2008 – Mørkests datter – Fantasy
 2009 – Steinsirkelserien 3: Fangene på Daudaborg – Fantasy
 2011 – Sokkiserien 1: Jakten på den perfekte ponnien – Barnebok
 2012 – Sokkiserien 2: Den mistenksomme ponnien – Barnebok
 2012 – Sokkiserien 3: Den spretne ponnien – Barnebok
 2012 – Sokkiserien 4: Det spøker for Sokki – Barnebok
 2013 – Professor Barlows varulveksperiment – Fantasy
 2015 – Demonjegerne – Fantasy

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Sissel Chipman 
 Presentasjon av Sissel Chipman på Forfatternett Oppland 
 Utgjevingar av Sissel Chipman i BIBSYS

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Vestfold
Folk frå Nøtterøy
Norske barnebokforfattarar
Fantasy-forfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2002
Sognsvannsbanen

Sognsvannsbanen er ei av linjene i T-banenettet i Oslo. Banen har namn etter endehaldeplassen Sognsvann i Oslo, som ligg i nærleiken av det store vatnet Sognsvann i Nordmarka.

Mellom Ullevål stadion stasjon på Songsvannsbanen og Carl Berners plass stasjon på T-banelinja Grorudbanen går det eit tverrsamband via Nydalen, Storo og Sinsen, opna i 2006. Det køyrast ei ringrute, kalla Ringen, over dette tverrsambandet, gjennom fellestunnelen gjennom Oslo sentrum, og over Grorudbanen og Sognsvannsbanen. Etter at Lørenbanen opna 3. april 2016, går det òg tog til og frå Vestli, endestasjonen på Grorudbanen, via Songsvannsbanen og Ringen.

Sognsvannsbanen passerer mellom anna Universitetet i Oslo og Meteorologisk institutt på Blindern, fotballareanaen Ullevaal Stadion, studentbyane på Kringsjå, og ved endehaldeplassen ligg Riksarkivet, Statsarkivet i Oslo, Norges idrettshøgskole og Toppidrettssenteret.

Til liks med dei andre vestlege T-banelinjene i Oslo, har og Sognsvannsbanen ei fortid som forstadsbane. Banen vart bygd mellom Majorstuen og Sognsvann av det kommunale aksjeselskapet A/S Akersbanerne, skipa av den dåverande Aker kommune i 1917 for å byggje og drive forstadsbanar mellom Aker kommune og Kristiania, som då var namnet på Oslo. Bygginga av Sognsvannsbanen tok til i 1922, men vart stogga etter ein streik og ikkje teke opp att før i 1933. Banen vart opna i 1934, og vart frå fyrst dagen drive av A/S Holmenkolbanen, som i 1933 hadde vorte omorganisert på ein måte som gav Aker kommune så avgjerande innverknad på selskapet at det gjorde A/S Akersbanerne overflødig. Formelt vart A/S Akerbanerne avvikla som eige selskap då dei to grannekommunane Aker og Oslo vart slege saman til ein kommune under namnet Oslo i 1948.

Songsvannsbanen vart soleis ei av linjene i A/S Holmenkolbanens linjenett fram til 1975, då A/S Oslo Sporveier tok over selskapet. Banen nytta seg av felleslinja under jorda mellom Majorstuen og Nationaltheatret undergrunnsstasjon i Oslo sentrum på same vis som dei to andre banene selskapet dreiv, Holmenkollbanen og Røabanen (som òg Kolsåsbanen nytta seg av frå Sørbyhaugen og inn til Oslo sentrum).

Frå opninga av Songsvannsbanen i 1934 og fram til på slutten av 1970-talet vart skrivemåten Sognsvatn nytta om endehaldeplassen.

Sognsvannsbanen var bygd om til T-banestandard i 1993 som den fyrste av dei vestlege forstadsbanane.

Bakgrunnsstoff

O
Samferdsle i Oslo