alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gardar i Etnedal

Liste over gardar i Etnedal kommune, ordna etter gardsnummer.

Nordre Etnedalen 

 27. Skår
 28. Berge m/ Hagasetlien
 29. Hagaseth m/ Hagasethlien øvre
 30. Bergsbakkene
 31. Steinset
 32. Ton østre
 33. Higdem
 34. Solbrekken øvre
 35. Solbrekken nedre

Bruflat 

 112. Hestekind nordre
 113. Langedal
 114. Graneim
 115. Solbjør
 116. Espeseth
 117. Kringli
 118. Li
 119. Li søndre
 120. Byffellien
 121. Bakke
 122. Purkestad
 123. Kleivgård
 124. Flågeim
 125. Solbjør
 126. Lunde
 127. Finstuen
 128. Madslangrud
 129. Markestad
 130. Prestøen
 131. Hovde
 132. Haug nedre
 133. Haug øvre
 134. Berg
 135. Hestkinn søndre
 136. Breien
 137. Fjeld nordre
 138. Fjeld mellem
 139. Fjeld søndre
 140. Bruflat
 141. Espelien øvre
 142. Espelien nedre
 143. Jensvalsøen eller Oreøen
 144. Midtbøen
 145. Øvre Markestad eller Lierskog
 146. Bergstølskogen
 147. Østre Blesaskogen
 148. Tokøen
 149. Bergstølen
 150. Gjærliseteren

Kjelde 
 Matrikkelutkastet av 1950

Sjå òg 
 Gardar i Oppland fylke

Etnedal
Etnedal kommune
Likbrenning

Likbrenning, kremering eller kremasjon er ein skikk som går ut på at kroppen til den avlidne vert brent opp — anten på bål eller i ein kremasjonsomn. Likbrenning har vore nytta i mange ulike kulturar kringom i verda i meir enn 20 000 år. Men ikkje før på midten av 1800-talet byrja ein å byggje særskilde omnar for å kremere dei avlidne i.I dag er likbrenning særleg vanleg blant hinduar og sikhar, der brenning på bål framleis er skikken, men likbrenning er òg vanleg blant kristne og humanetikarar, der brenninga går føre seg i krematorium. Innanfor jødisk og muslimsk tradisjon unngår ein derimot kremering.

Vanlegvis, til dømes i Europa, er likbrenning (kremering) eit alternativ til å jordfeste den avlidne ubrent i ei kiste som vert grave ned i jorda på ei kyrkjegard eller ein gravlund, altså eit område innretta til føremålet. Likeeins vert òg leivningane etter dei kremerte, den såkalla oska, som vert plassert i ei urne på krematoriet, i dei fleste høve grave ned i jorda på ein offentleg gravplass. Men i mange land er det òg reglar som gjev høve til å strø oska ut i sjø eller hav, eller over land på stader der dette ikkje er til ulempe eller verker støytande for andre, eller urna med oska kan setjast andre plassar til minne om den avlidne. Såleis er urnene med oske etter komponisten Edvard Grieg og hans hustru plassert i eit rom i ein bergskrent på eigedomen Troldhaugen som dei hadde på Hop i Bergen, no museum.

I Noreg vart retten til kremasjon fremma av såkalla kremasjons- eller likbrendingsforeninger frå slutten av 1800-talet, med Bergens Likbrendingsforening i brodden. Denne foreininga hadde arbeidd for saka frå 1893. Arkitekt Schak Bull var den fyrste leiaren av denne foreininga, og det vesle som finst av arkivmateriell etter foreininga vart funne mellom dei arkivsakene har etterlet seg, og som er teke vare på av Bergen Byarkiv.

Ei Lov om Ligbrænding vart vedteke 11. juni 1898, men dei fyrste åra måtte lika sendast til Göteborg i Sverige for å verte kremerte. Det fyrste krematoret i Noreg vart teke i bruk på Møllendal i Bergen i 1907, teikna av arkitekt Schak Bull, som òg teikna fleire andre viktige bygg i Bergen.

Sjå òg 
 Enkjebrenning

Bakgrunnsstoff 
For norske tilhøve: Lov om gravplasser, kremasjon og gravferd (gravferdsloven).
Bergen Byarkiv om kremasjon.

 
Dødsskikkar
Glåmos

Glåmos er ein tidlegare sjølvstendig kommune i Sør-Trøndelag fylke. Kommunen vart oppretta i 1926 då Røros vart delt i fire (Brekken, Glåmos, Røros og Røros landsokn). Glåmos hadde ved opprettinga 983 innbyggjarar.

1. januar 1964 vart dei fire kommunane på nytt slegne saman til ein kommune med namnet Røros. Glåmos hadde på dette tidspunktet eit folketal på 700.

Tidlegare kommunar i Sør-Trøndelag
Norske kommunar skipa i 1926
Norske kommunar nedlagde i 1964
Geografi i Røros
Historie i Røros
Strømm

Strømm er ein tidlegare sjølvstendig kommune som har høyrt til både Buskerud og Vestfold fylke. Strømm vart skipa som Strømm formannskapsdistrikt i 1837, men alt i 1838 slegen saman med Svelvik, og under namnet Svelvik formannskapsdistrikt vart området overført frå Buskerud amt til dåverande Jarlsberg og Larvik amt (Vestfold).

I 1845 vart Strømm og Svelvik delte i to sjølvstendige kommunar: Strømm (Strømmen) med 794 og Svelvik med 1 201 innbyggjarar.

1. januar 1964 vart Strømm og Svelvik på nytt slegne saman til ein kommune med namnet Svelvik. Strømm hadde ved samanslåinga 2 618 innbyggjarar.

Jacob Modalsli var frå Strømm.

Kjelder

Tidlegare kommunar i Vestfold
Tidlegare kommunar i Buskerud
Svelvik kommune
Gardar i Lesja

Liste over gardsnamn på gardar i Lesja kommune i Oppland fylke, ordna etter gardsnummer.

Lesjaskog 

 1. Stueflotten
 2. Bjorlien
 3. Rånå
 4. Einbu nordre
 5. Kvam nordre
 6. Kvam søndre
 7. Einbu søndre
 8. Lien
 9. Øverlien
 10. Enstad lille
 11. Enstad store
 12. Slette
 13. Skotte
 14. Sæter nordre
 15. Sæter søndre
 16. Bjølverud nordre
 17. Bjølverud søndre
 18. Brandlien
 19. Brandlistuen
 20. Mærrasletten
 21. Bryggen
 22. Blonkeberget
 23. Sletten nordre
 24. Sletten søndre
 25. Tandsæteren nordre
 26. Tandsæteren søndre
 27. Sandgro
 28. Gravset
 29. Pladsen
 30. Løkken
 31. Knipstuen
 32. Knipen nordre
 33. Knipen søndre
 34. Doset nordre
 35. Doset søndre
 36. Doset lille
 37. Myren nordre
 38. Lesja verk
 39. Torsplassen
 40. Endresplassen
 41. Fransplassen
 42. Morken nordre
 43. Morken mellem
 44. Morken søndre
 45. Nygården
 46. Sandan
 47. Flatrusten
 48. Rise

Lesja 

 49. Leirmoen nordre
 50. Leirmoen søndre
 51. Mosenden
 52. Mosendsletten
 53. Aavangen
 54. Vangen
 55. Leirmoen nedre
 56. Rise
 57. Motterud
 58. Sæterjordet søndre
 59. Skrøien
 60. Kjelshus
 61. Stavheim nordre
 62. Stavheim søndre
 63. Hagen
 64. Hoset
 65. Bjøkne
 66. Holen nordre
 67. Holen søndre
 68. Nordrehus
 69. Nørstegård
 70. Flitti
 71. Skarphol
 72. Torhol
 73. Brennjord
 74. Rudi
 75. Brennjordhaugen
 76. Brenna
 77. Breigutu
 78. Svartbrenna søndre
 79. Svartbrenna nordre
 80. Kloppådalen
 82. Herrasletten
 83. Lyftingmo nedre
 84. Lyftingmo mellem
 85. Lyftingmo øvre
 86. Nilsplassen
 87. Kålådalen
 88. Avdem lille
 89. Avdem store
 90. Tynnøl (Tøndevold)
 91. Lia
 92. Siem
 93. Bellen
 94. Nord-Hole nordre
 95. Nord Hole søndre
 96. Steine
 97. Hogsvål
 98. Kolstad store
 99. Kolstad lille
 100. Hage
 101. Hages - Tande
 102. Lesja prestegård
 103. Nest - Tande
 104. Tande store
 105. Sør - Hole nordre
 106. Sør - Hole Neristuen
 107. Holsbrekken
 108. Flagestad
 109. Hatrem Oppigård
 110. Hatrem Nerigård
 111. Hauge
 112. Ølstad
 113. Sili
 114. Uleteig
 115. Kaarbø
 116. Augaard
 117. Bø - Sørigård
 118. Bø - Nordigård
 119. Isaksbø
 120. Selsjord
 121. Hovauk
 122. Holåker
 123. Nyjagen
 124. Håkestad
 125. Hådi
 126. Bottem Nordigård
 127. Bottem Oppigård
 128. Bottem Nerigård
 129. Bottem Sørigård
 130. Teigen nedre
 131. Teigen øvre
 132. Brekken
 133. Rolstad nordre
 134. Rolstad søndre
 135. Nørstebø Nordistuen
 136. Skålgård
 137. Nørstebø Neristuen (Tjuk)
 138. Sørunggård
 139. Ommundgård
 140. Sønstebø
 141. Joramoen
 142. Brenna
 143. Joramoen
 144. Klukstadløkken
 145. Einbu
 146. Nøisom
 147. Brendhaugen
 148. Norderhusgrinden
 149. Vangløkken
 150. Tanktomten

Kjelder 
 Matrikkelutkastet av 1950

Sjå òg 
 Gardar i Oppland fylke

Lesja
Lesja kommune
Gardar i Time

Liste over gardsnamn på gardar i Time kommune i Rogaland fylke, ordna etter gardsnamn. Gardsnummeret er oppgjeve.

 Auglend i Time, gnr. 9
 Breilia i Time
 Brekko, gnr. 36
 Bryne, gnr. 1
 Eikeland
 Fjermestad
 Fosse
 Fotland
 Frøyland
 Garborg, gnr. 62
 Garpestad
 Grødem
 Hadland i Time, gnr. 37
 Haugland nera 
 Haugland øvra
 Helland nera
 Helland øvra
 Herigstad
 Hognestad, gnr. 9
 Holen
 Høyland i Time
 Håland i Time
 Håland øvra
 Kalberg nora
 Kalberg søra
 Kartavoll
 Kvernaland
 Lende i Time
 Line i Time
 Lye
 Løge austre
 Løge vestre
 Mauland
 Mellemstrand
 Mossige
 Netland
 Njå
 Norheim
 Oma litla
 Oma stora
 Ree i Time
 Rossaland
 Salen
 Seland i Time
 Serigstad
 Sikvaland
 Sjelset
 Skrudland
 Skårland
 Steinsland
 Taksdal
 Tegle
 Time nera
 Time øvra
 Tjensvoll i Time
 Tjåland
 Tunheim i Time
 Undheim litla
 Undheim stora
 Vestly i Time
 Øygard i Time
 Årrestad
 Åsen i Time
 Åsland i Time

Kjelder 
 Birger Lindanger og Jørg Erik Vaula: Time gard og ætt band I, Stavanger 2004. ISBN 82-7096-360-7
 Matrikkelutkastet av 1950

Sjå òg 
 Gardar i Rogaland fylke
Kuvlungane

Kuvlungane var ei gruppe i den norske borgarkrigstida. Kuvlungane vart danna i 1184, og hadde Jon Kuvlung som hovding. Jon hadde vore munk på Hovedøya og namnet kuvlung var eit spottenamn birkebeinarane nytta om flokken (norrønt språk: kufl tyder munkehette). Kuvlungane vart slegne av kong Sverre ved Bergen i 1188 der Jon Kuvlung fall.

Borgarkrigstida
Lendmannspartiet

Lendmannspartiet er ei nemning på ei gruppering i borgarkrigstida i Noreg. I tida etter 1150-åra ynskte dei å innføra einekongedøme etter europeisk modell. Gruppa vart utgjort av kyrkja og ein del mektige lendmenn. Ein leiande person innan grupperinga var Erling Skakke.

Borgarkrigstida
Ribbungane

Ribbungane (av norrønt språk: røvar) var ei gruppering i borgarkrigstida i Noreg. Gudolf frå Blakstad og andre tidlegare baglarar vart usams med kong Håkon Håkonsson og organiserte opprettinga av ribbung-partiet. Ribbungane ville ha Sigurd Ribbung til konge. Ribbungane kjempa mot birkebeinarane, og kan sjåast som eit slags framhald av baglarane. Sigurd Ribbung var rekna som son av Erling Steinvegg, og med dette soneson av kong Magnus Erlingsson. Frå 1219 heldt Ribbungane fram Sigurd som kongsemne. Ribbungane fekk i røynda berre makt på Austlandet. Sigurd Ribbung døydde i Oslo, men ribbungane prøvde å halda dette løynd. Året etter tapte ribbungane fleire trefningar mot kongsmennene, og vart etter kvart nedkjempa.

Bakgrunn 
I 1217 døydde Filippus Simonsson, den siste baglarkongen. Skule Bårdsson handla raskt og tilbydde baglarane forsoning under Håkon som konge. Baglarane godtok dette, oppløyste flokken sin og gav seg under kong Håkon. Dermed var Noreg igjen samla under ein konge. Enkelte gamle baglarar som kom dårleg ut av forliket fann eit nytt kongsemne, Sigurd Ribbung, som dei sa var son av baglarkongen Erling Steinvegg, og reiste ein ny opprørsflokk, ribbungane. Sigurd Ribbung gjekk etter kvart med på å overgi seg til Skule, og tok del i riksmøtet i Bergen i 1223. Seinare rømte han og fornya opprøret sitt. Etter at han døydde av sjukdom tok ribbungane Knut Håkonsson som kongsemne. Dei vart endeleg slått i 1227 då Knut overgav seg til kong Håkon og fekk forlik med han.

Bakgrunnsstoff 
 Håkon Håkonssons saga om kampen mot ribbungane 
 Kongar i dei norske ættetavlene 

Borgarkrigstida
Torstein Selvik

Torstein Selvik () var ein norsk politikar frå i Mjeldalen på Osterøy. Selvik representerte Arbeidarpartiet på Stortinget.

Han arbeidde som landmålar 1926 til -28 og 1942 til -44. Selvik var med i feltoget i Valdres i 1940. Han arbeidde med illegale aviser under krigen og vart redaktør i Bergens Arbeiderblad då avisa kom ut att 9. mai 1945. 

Selvik var stortingsmann for Arbeidarpartiet frå Bergen i tida 1949 til 1969.

Kjelder 
 Biografi på Stortinget.no

Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar for Bergen
Stortingsrepresentantar 1950-1953
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Stortingsrepresentantar 1965-1969
Norske redaktørar
Folk frå Osterøy
Havråtunet

Havrå eller Havråtunet (tidlegare kalla Havre og Havretunet) er ein gard som ligg lunt og sørvendt på Solstranda på Osterøy. Jorda er fruktbar og mange varmekjære plantearter veks i dei bratte liene. Ved Sørfjorden ligg garden Havrå midt i eit særprega kulturlandskap. 

På garden er klyngjetunet og den gamle teigdelinga framleis intakt slik det var på dei fleste vestlandsgardane for over 100 år sidan. Garden er eit unikt minne om gardsdrift, byggjeskikk og arbeidsliv på vestlandsgardane. Garden har ei lang historie, og er freda som kulturmiljø. I motsetnad til Henjatunet, er det ikkje lenger vanleg gardsdrift i Havråtunet, men Havrå vert driven og halden i hevd av stiftinga og Osterøy museum.

Biletgalleri

Bakgrunnsstoff 
 Nettside
Stiftinga Havråtunet 
 Video frå byrjinga av filmen: "Havretunet, ein dokumentarfilm"
 Olavsrosa.no om Havråtunet 
 Havråtunet- bebyggelse på http://www.miljostatus.no

Kjelder 
 Søk etter Havrå i Norgeskart 
 Søk etter Havre i Norske Gaardnavne

Tun
Kulturminne i Osterøy
Krematorium

Krematorium (av latin: cremo «brenne», «brenne opp») er ein bygning der menneskelik vert brent i ein kremasjonsomn. Ofte er det i bygningen eit kapell eller anna lokale for gravferdsseremoniar, og då vert heile komplekset kalla eit krematorium.

Kremasjonsprosessen tek om lag ein time og går føre seg i elektriske, gassfyrte eller oljefyrte omnar som held ein temperatur på mellom 760-1150 °C. Asken og eventuelle knokkelrestar vert kverna saman til eit fint støv og lagt i ein urne saman med ein keramisk identifikasjonsbrikke.

Likbrenning har lange tradisjonar i både Skandinavia og verda elles, og var soleis òg vanleg i Noreg i førkristen tid. Men med kristninga tok skikken slutt, då ein meinte at brenninga av lika var til hinder for at dei avlidne kunne stå opp lekamleg frå gravene sine og møte dommen på den siste dag (dommedag). Men på slutten av 1800-talet kom likbrenning likevel på tale som ei løysing på helseproblem og problema med at store areal måtte leggjast ut til gravlundar i dei stendig veksande byane, og ved Verdsutstillinga i Wien i 1873 kunne den italinske professoren Brunetti presentere ein modell til eit brukeleg brennkammer. Etter at kremasjon hadde vorte tillate i Italia, fekk Milano det fyrste krematoriet i 1876. Same åretvart det fyrste krematoriet i USA oppført av Julius LeMoyne i Washington i Pennsylvania, og i Tyskland vart det fyrste krematoriet oppført i 1878, i Sverige i 1887 og i Danmark i 1893. I Noreg vart kremasjon lovleg i 1898, og det fyrste norske krematoriet opna på Møllendal i Bergen i 1907. Bygningen vart teikna i 1906 av arkitekt Schak August Steenberg Bull (1858-1956), som òg var leiar av Bergens Likbrendingsforening den fyrste tida.

Bakgrunnsstoff
Internettside frå Universitetet i Oslo. 
Lov om gravplasser, kremasjon og gravferd (gravferdsloven).

Bygningar
Gravlegging
Klyngjetun

Klyngjetun er ei gamal buform der husa for mange gardsbruk ligg tett saman i ei klyngje utan noko spesifikt mønster for kva bygningar som ligg saman. Jorda og skogen var inndelt i små teigar som var rettvist delt mellom brukarane. Dette var vanleg eit godt stykke ut på 1900-talet i visse område i Noreg — særleg på delar av Vestlandet. Då folketalet auka kraftig på 1800-talet, vart teigar som alt var små, inndelt i enda mindre teigar for å dekkja behovet til nye generasjonar. Teigane vart til slutt for små og vanskeleg tilgjengelege og systemet med teigblanding vart oppheva. Eigedomane vart delte inn meir formålstenleg gjennom offentlege jordskifte. 

Ordet tun er same ordet som det engelske ordet town. Klassiske døme på klyngjetun er Havråtunet, Osmundnes, Henjatunet og Agatunet.

Sjå òg 
 Firkanttun
 Rekkjetun

Bakgrunnsstoff 
Olavsrosa om Agatunet

Tun
Gammal norsk trearkitektur
Drammen Elektriske Bane AS

A/S Drammen Elektriske Bane var eit transportselskap i Drammen, stifta i 1909. Det dreiv persontransport med trolleybussar, lokalt kalla «trikk». Rutene hadde knutepunkt på Bragernes torg og Strømsø torg. Verksemda med trolleybuss blei lagt ned i 1967 etter at det kommunale aksjeselskapet Drammen Kommunale Trikk hadde stått for trolleybussdrifta i fleire år.

Samferdsle i Drammen
Historie i Drammen
Kollektivtransport i Viken
Føretak skipa i 1909
Føretak nedlagde i 1967
1909 i Noreg
1967 i Noreg
Elektrokardiografi

Elektrokardiografi (EKG) er ein diagnostiseringsmåte innan hjartefysiologi. Det måler den elektriske aktiviteten i hjartet, og kan mellom anna visa hjarteinfarkt og arytmi (rytmeforstyrringar i hjartet).

Bruksområde 
EKG har ei rekkje bruksområde:
 Å avgjere om hjarterytmen er normal eller om det er rytmeforstyrringar (T.d. ekstra eller tapte hjarteslag – sokalla hjartearytmiar.
 Kan påvise tilstopping av kransarteriane (under eller etter eit hjarteinfarkt).
 Kan nyttast for å indirekte påvise elektrolytt-forstyrringar, t.d. kalium, kalsium, magnesium.
 Kan påvise om det er greinblokk eller andre leidningsforstyrringar, det vil seie at det elektriske signalet som gjev hjartemuskelsamantrekning ikkje spreiast utover i muskulaturen på vanleg måte...
 Kan nyttast til å teste hjartemuskelens oksygenforsyning ved belastingstestar (belastnings-EKG).
 Kan nyttast til å hauste informasjon om hjartets fysiske tilstand, t.d. å påvise venstre ventrikkelhypertrofi.

Elektrokardiogram 
Eit Elektrokardiogram (forkorting EKG) er ei grafisk framstilling laga av eit apparat (EKG-apparat, eller elektrokardiograf) som registrerer hjartets elektriske aktivitet. EKG er eit sentralt verktøy i hjartefysiologi, og har ein viktig funksjon ved screening og diagnostisering av hjartesjukdomar innan subspesialiteten kardiologi.

Normal EKG 

Ei typisk EKG-bølgje frå eit normalt hjarteslag syner P-bølgje, ein liten pause, so QRS-komplekset, og til slutt ei T-bølgje. Ei lita U-bølgje etter, T sjåast av og til.

Hjartets elektrofysiologi
Hjarteprosedyrar
Nederlandske oppfinningar
Elektrodiagnostikk
Elektrofysiologi
Rekkjetun

Rekketun eller rekkjetun er ei tunform som er særprega av at husa ligg i rekkjer langsetter landskapet. Rekkjetun finst først og fremst i Setesdalen og Telemark, i fjordstrøka på Nordmøre og på Voss. Dei er også den dominerande tunforma i Agder og Romsdal. Byggeforma er gjerne knytt til bratt terreng.

Ei tilsvarande tradisjonell byggjeform elles i Europa er rekkelandsby, medan ein i nyare tid har fått større byar og tettstader med lineær busetnad.

Sjå òg 
 Firkanttun
 Klyngjetun
 Rekkehus

Kjelder

Bakgrunnsstoff
rekkjetun i Norsk Ordbok

Tun
Setesdal
Nordmøre
Demping

Demping syner til eit effekttap i ein elektrisk krins, ein kabel eller ei transmisjonslinje, ein akustisk krins, eit mekanisk oscillerande system, etc. Demping tyder at systemet taper energi, som vert omforma til termisk energi og absorbert. Di større dempinga er, di større er effekttapet (energitap per tidseining) og di fortare døyr svingningane ut. 

I elektriske krinsar fungerer Ohmsk motstand til demping, i akustiske- og hydrodynamisk krinsar er det viskosit som gjev opphav til demping og i mekaniske system er det friksjon. Ein støytdempar på ein bil har som oppgåve å dempa dei mekaniske svingningane som oppstår når ein køyrer på ujamt underlag. 

Dempinga til eit system kan verta oppgjeven som absolutt demping, relativ demping, eller som ein Q-veridi, Inna telekommunikasjon, akustikk og audioteknologi nyttar ein som oftast Q-verdie, medan relativ demping er mest nytta innan reguleringsteknikk.

Sjå òg 
 Q-verdi
 Andre ordens system
 Resonator
 Analogt filter
 Digitalt filter

Akustikk
Lineære system
Elektronikk
Elektriske krinsar
Signalhandsaming
Telekommunikasjon
Diaré

Diaré er tyntflytande avføring som kjem svært ofte.

Diaré kan skuldast infeksjonar, mekaniske tilhøve i tarmen eller medfødte sjukdommar. Infeksiøs diaré er ein vanleg dødsårsak i område med dårleg tilgang på reint vatn, eller også dårleg handtering av kloakk. Særleg er born utsett for dette.

Diaré
Tarmsjukdommar
Avføring
Tarminfeksjonar
Vassborne sjukdommar
Symptom og teikn med tilknyting til meltingsapparatet og buken
Sjukdommar diagnostisert ved avføringsprøve
Atlasfjella

Atlasfjella (جبال اطلس) er ei fjellkjede nordvest i Afrika. Ho strekkjer seg omtrent 2 400 km gjennom Marokko, Algerie og Tunisia, og skil sørkysten av Middelhavet frå Sahara-ørkenen. Den britiske kolonien Gibraltar på andre sida av Gibraltarsundet er også del av fjella.

Fjellkjeda er delt inn i Riffjella lengst i nord, deretter Mellom-Atlas, Høge Atlas og Anti-Atlas. I Algerie skil ein mellom Tell-Atlas langs kysten og Sahara-Atlas som ligg inne mot ørkenen. Den høgaste toppen i Atlasfjella er Jbel Toubkal (4 167 moh) i den sørvestre delen av Marokko, den andre største er M'Goun på 4 071 moh.

Atlasfjella oppstod på same tid som Alpane og er bygd opp av sterkt folda bergartar.

Innbyggjarane i fjella er hovudsakleg berbarar i Marokko og arabarar i Algerie.

Kjelder 

 «Atlasfjellene» i Caplex

 Delar av denne artikkelen bygger på «Atlas Mountains» frå , den 2. april 2008.

Bakgrunnsstoff 

 Pedaling over Atlas 
 Encyclopedia of the Orient - Atlas Mountains

Fjellkjeder i Afrika
Maghreb
Fjell i Marokko
Fjell i Algerie
Fjell i Tunisia
Internasjonalar

Internasjonalar er ein samnemnar på internasjonale sosialistiske eller kommunistiske organisasjonar. Desse har hatt som mål å samla sosialistparti og/eller kommunistparti og føre felles kamp internasjonalt.

 Den Første Internasjonalen.
 Den Andre Internasjonalen.
 Den 2 og 1/2 internasjonalen, sjå Wienerinternasjonalen.
 Den Tredje Internasjonalen (Komintern).
 Den Fjerde Internasjonalen.
 Den Sosialistiske Internasjonalen (SI).

Arbeidarrørsla
Sosialisme
Kommunisme
Språk i Etiopia

Det er mange språkk i Etiopia, 84 ifølgje SIL). Dei fleste av språka er afroasiatiske (semittiske, kusjittiske, omotiske) eller nilosahariske.

Amharisk var tidlegare det dominerande språket i grunnskolen, no har elevar med anna morsmål enn amharisk i aukande grad fått undervisning på morsmålet sitt. Særleg gjeld dette oromo og tigrinja.

Liste 
 Etiopiske semittiske språk
 Nordlege
 Tigrinja
 Tigré
 Geez (utdøydd, liturgisk)
 Sørlege
 Midtre
 Amharisk
 Argobba
 Gafat (utdøydd)
 Harari
 Austleg gurage
 Silt'e (wolane, ulbareg, inneqor)
 Zay
 Ytre
 Vest-gurage
 Argobba
 Inor
 Mesmes (utdøydd)
 Mesqan
 Sebat Bet Gurage
 Kistane (Selti)
 Soddo
 Kusjittiske språk
 Agaw
 Kunfal
 Qimant
 Aust-kusjittisk
 Afar
 Alaba
 Arbore
 Baiso
 Bussa
 Burji
 Daasanach
 Dirasha
 Gawwada
 Gedeo
 Hadiyya
 Konso
 Oromo
 Saho
 Somali
 Kambaata
 Komso
 Libido
 Saho
 Sidamo
 Tsamai
 Xamtanga
 Omotiske språk
 Aari 	
 Anfillo
 Bambassi
 Basketo
 Bench
 Boro
 Chara
 Dime
 Dizi
 Dorze
 Gamo-Gofa-Dawro
 Ganza
 Hamer-Banna
 Hozo
 Kachama-Ganjule
 Kafa
 Karo
 Koorete
 Male
 Melo
 Nayi
 Oyda
 Seze
 Shekkacho
 Sheko
 Wolaytta
 Yemsa
 Nilosahariske språk
 Anuak
 Berta
 Gumuz
 Kacipo-Balesi
 Komo
 Kwama
 Kwegu
 Majang
 Me'en
 Murle
 Mursi
 Nuer
 Nyangatom
 Opuuo
 Rer Bare (utdøydd)
 Shabo
 Suri
 Turkana
 Uduk
 Zayse-Zergulla
 Ongota
 Birale (nesten utdøydd i 2000)
 Weyto (utdøydd)

Bakgrunnsstoff 
 http://www.ethnologue.com/show_country.asp?name=ET
Ee Mungu Nguvu Yetu

«Ee Mungu Nguvu Yetu» er den kenyanske nasjonalsongen.

Kiswahilitekst 

Ee Mungu nguvu yetu
Ilete baraka kwetu
Haki iwe ngao na mlinzi
Natukae na undugu
Amani na uhuru
Raha tupate na ustawi.

Amkeni ndugu zetu
Tufanye sote bidii
Nasi tujitoe kwa nguvu
Nchi yetu ya Kenya
Tunayoipenda
Tuwe tayari kuilinda.

Natujenge taifa letu
Ee ndio wajibu wetu
Kenya istahili heshima
Tuungane mikono
Pamoja kazini
Kila siku tuwe na shukrani.

Engelsk tekst 

O God of all creation,
Bless this our land and nation.
Justice be our shield and defender,
May we dwell in unity,
Peace and liberty.
Plenty be found within our borders.

Let one and all arise
With hearts both strong and true.
Service be our earnest endeavour,
And our Homeland of Kenya,
Heritage of splendour,
Firm may we stand to defend.

Let all with one accord
In common bond united,
Build this our nation together,
And the glory of Kenya,
The fruit of our labour
Fill every heart with thanksgiving.

Kenya
Nasjonalsongar