alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Teaterladan

Teaterladan, offisielt Hedemora Gamla Theater, er eit teaterbygg i Hedemora i Dalarnas län i Sverige. Teateret blei oppført i 1820-åra, i tre etasjar. To av etasjane blei tidlegare nytta som lagerrom og det tredje som teater. Få teaterhus av denne typen står att i Sverige. Sidan 9. oktober 1964 er Teaterladan ein verna bygning.

Soge og bruk
Teaterhuset blei oppført mellom 1826 og 1829. Bygget er delt i tre etasjar, med teateret øvst og lagerrom i dei to nedre etasjane. Den fyrste framsyninga på teateret var eit teaterstykkje med ukjend tittel. Det blei framført av teatergruppa A. P. Bergmans Sällskap den 1. februar 1829. Saman med Gamla teatern i Eskilstuna er Hedemora Gamla Theater det einaste bevarte såkalte laduteateret i Sverige. Løa vert framleis nytta til teater og konsertar i sumarhalvåret. I løa ligg òg eit mindre teatermuseum. Ein del av utstillinga syner fram karrièren til skodespelaren August Lindberg. 

Teateret hadde ei storheitstid mellom 1829 og 1888. I perioden 1888 til 1910 leigde Frelsesarméen huset.Etter det forfall huset, men i samband med byen Hedemora si 500-årsfeiring opna teateret på ny i 1946.

Biletgalleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Teater i Sverige
Skipingar i 1826
Allofan

Allofan (av gresk «synest annleis») er eit vasshaldig aluminiumsilikat som finst i einskilde typar leire. Det er mellom anna amorft.

Sjå òg 
 leirmineral

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Aluminiummineral
Fylosilikat
Almandin

Almandin er det mest utbreidde mineralet i granatgruppa. Det har ein djupraud farge og vert nytta som smykkestein. Den kjemiske samansetnaden er er Fe2+3Al2Si3O12 og finst ofte i metamorfe bergarter (omdanningsbergarter) som glimmerskifer, amfibolitt og gneis. Det kan òg finnast i pegmatittar og kontaktmetamorfe bergarter. Almandin er ein granat i pyralspitt-serien og dannar offer kjemiske blandingsrekker med granatane spessartin og pyrop.

Store krystall på over 10 cm er blant anna kjent i frå Fauske i Nordland, Nesodden og dessutan mange andre stader i Noreg

Namn kjem truleg etter byen Alabanda i Vesleasia.

Kjelder
Almandin (9. november 2012). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014.

Bakgrunnsstoff

Granatgruppa
Althausitt

Althausitt er eit mineral orginalt skildra frå magnesitt-serpentin-førekomstar på Modum. Det er eit grått til raudbrunt rombisk magnesiumfosfat, Mg2(PO4)(OH,F). Gode krystall av mineralet er sjeldene. Althausitt finst vanlegvis saman med apatitt, holtedahlitt, talk, magnesitt og serpentin. Mineralet er òg funne som ein sjeldanheit i wolframitt-førekomsten i Panasqueira i Portugal.

Mineralet er kalla opp etter mineralog Egon Althaus (1933-) ved Universitetet i Karlsruhe i Tyskland.

Kjelder
Althausitt. (12. mars 2012). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/althausitt.

Bakgrunnsstoff
 Raade, G. & Tysseland, M (1975): Althausite, a new mineral from Modum, Norway. LITHOS 8, 215-219
 Raade, G. (1979): Althausite, a new mineral from Modum, Norway: Addendum. LITHOS 12, 288
 Rømming, C. & Raade, G. (1980): The crystal structure of Althausite. American Mineralogist, 65, 488-498

Magnesiummineral
Fosfatmineral
Alunitt

Alunitt (av alun og -itt) eller alunstein er eit kvitt, grått eller raudleg mineral som blir danna ved innverknad av vulkansk svovelsyrehaldig damp på feltspat og feltspatliknande mineral. Mineralet er eit sulfat av aluminium og kalium, KAl3(SO4)2(OH)6. Det er nærskyldt med jarositt.

Kjelder

Alunitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014.

Bakgrunnsstoff

Aluminiummineral
Kaliummineral
Sulfatmineral
Alunittgruppa
Trigonale mineral
Alunogen

Alunogen er eit mineral som blir danna ved innverknad av svovelsyrehaldig damp eller løysingar på bergartar. Opptrer som kvite, gulaktige eller raudlege, fibrige massar og skorpar. Alunogen er eit vasshaldig aluminiumsulfat, Al2(SO4)3·17H2O.

Kjelder
Alunogen. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/alunogen.

Sulfatmineral
Aluminiummineral
Triklinske mineral
Alvitt

Alvitt (av staden Alve og -itt) er ein varietet av mineralet zirkon som finst i metamikt tilstand. Det vart først funne i Alve ved Arendal, skildra av D. Forbes og T. Dahll i 1855.

Sjå òg
malakon

Kjelder
Alvitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/alvitt.

Zirkoniummineral
Nesosilikat
Tetragonale mineral
Amazonitt

Amazonitt, amazonfeltspat eller amazonstein er ein grøn varietet av kalifeltspat eller mikroklin. Grønfargen kjem av små mengder bly (Pb) i mikroklinstrukturen. Det vert av og til som smykkestein. I Noreg er det særleg kjend frå Evje, Tørdal og Sørfold.

Sjå òg
 Feltspat

Kjelder
Amazonitt. (2009, 23. februar). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/amazonitt.

Feltspat
Amblygonitt

Amblygonitt er eit viktig litiummineral som opptrer i større mengder på einskilde granittpegmatittar, t.d. i Sverige, Finland og USA. Mineralet er kvitt eller svakt farga og har triklin symmetri. Det er eit litium-aluminium-fosfat, (Li,Na)AlPO4(F,OH).

Kjelder
Amblygonitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/amblygonitt.

Bakgrunnsstoff

Natriummineral
Litiummineral
Aluminiummineral
Fosfatmineral
Triklinske mineral
Kaisa Mäkäräinen

Kaisa Leena Mäkäräinen () er ein finsk skiskyttar frå Ristijärvi i Kajanaland, som vann verdscupen i skiskyting i 2011 og på ny i 2014. Ho vart verdsmeister i jaktstart-øvinga i 2011 og tok i alt tre VM-medaljar i 2011 og 2012, ei i kvar valør.

Aktiv
Mäkäräinen fekk sin internasjonale debut i VM i skiskyting 2005. Den 3. desember 2010 tok ho sin fyrste siger i eit verdscuprenn då ho vann sprinttevlinga i Östersund. Trass i at ho sidan i 2011-sesongen vann berre to nye renn i verdscupen, vart ho den fyrste finske skiskyttaren som gjekk heilt til topps i kampen om å vere beste utøvar gjennom ein sesong. Ho vann både totalt og i den såkalla jaktstartcupen. Den tredje og siste renn-sigeren kom elles då ho vann jaktstarten i VM 2011 i Khanty-Mansijsk, grunnlaget for gullmedaljen la ho då ho dagen i førevegen tok sølvmedaljen i sprint-tevlinga.

I 2012-sesongen enda Mäkäräinen på fjerdeplassen i verdscupen i skiskyting, etter mellom anna å ha vunne to tevlingar. Under verdsmeisterskapen i Ruhpolding tok ho bronsemedaljen på fellesstarten. Sesongen etter lukkast ho ikkje å vinne noko tevling i verdscupen, men oppnådde seks pallplasseringar og vart nummer fem i verdscupen 2013.

Gjennom OL-sesongen 2014 gjorde Mäkäräinen mange gode tevlingar, lenge utan å gå til topps i noko renn. Ei heller lukkast ho å vinne nokon OL-medalje. På seinsesongen kom ho derimot sterkt tilbake. Ho vann då jaktstarten i Pokljuka og tok over leiinga i verdscupen frå norske Tora Berger. Deretter imponerte ho stort då ho vann alle tre tevlingane på finsk heimebane i Kontiolahti. Trass i svakare prestasjonar under avslutninga av verdscupen i Holmenkollen, sikra ho sigeren i verdscupen i skiskyting for 2014-sesongen.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
 VM i skiskyting 2007 i Antholz: Nr 7 på fellesstarten
 VM i skiskyting 2008 i Östersund: Nr 15 på fellesstarten
 VM i skiskyting 2009 i Pyeongchang: Nr 4 på fellesstarten
 Vinter-OL 2010 i Vancouver: Nr 45 på jaktstarten
 VM i skiskyting 2011 i Khanty-Mansijsk: Gullmedalje i jaktstart. Sølv på 7,5 km
 VM i skiskyting 2012 i Ruhpolding: Bronsemedalje på fellesstarten
 VM i skiskyting 2013 i Nove Mesto: Nr 8 på 15 km
 Vinter-OL 2014 i Sotsji: Nr 6 på fellesstarten
 VM i skiskyting 2015 i Kontiolahti: Bronsemedalje på 15 km
 VM i skiskyting 2016 i Oslo: Bronsemedalje på fellesstarten

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar
Denne artikkelen bygger på «Kaisa Mäkäräinen» frå ,  den 23. mars 2014.  
 

Finske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Finske deltakarar under vinter-OL 2010
Skiskyttarar under vinter-OL 2010
Finske deltakarar under vinter-OL 2014
Skiskyttarar under vinter-OL 2014
Finske deltakarar under vinter-OL 2018
Skiskyttarar under vinter-OL 2018
Amesitt

Amesitt er eit mineral med same struktur som mineral i serpentin- og kaolinittgruppene, med samansetning mellom desse,  Mg2Al2SiO5(OH)4. Det er påvist frå ein serpentinførekomst i Snarum.

Kjelder
Amesitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/amesitt.

Aluminiummineral
Magnesiummineral
Serpentin
Triklinske mineral
Folkesuverenitetsprinsippet

Folkesuverenitetsprinsippet er ei politisk læresetning som går ut på at all legitim statsmakt stammar frå folket sjølv. Omgrepet står i motsetnad til prinsippet om fyrstesuverenitet. 

Dette vart formulert fyrste gongen i ei fråsegn frå det engelske parlamentet sommaren 1649, etter oppgjeret med kong Karl I av England. Det blei med denne eine fråsegna i fyrste omgang, men prinsippet vart effektuert som parlamentarisk prinsipp i England frå 1689. Seinare vart prinsippet endeleg formulert hos Jean-Jacques Rousseau i hans verk Contrat Social, på norsk «Samfunnspakta». Her vert folket sjølv fastsett som suverent: 

«Suvereniteten, som berre er ei utøving av samviljen, kan aldri avhendast, og når suvereniteten heilt og halde er ein kollektiv skapning, kan han berre representerast ved seg sjølv. I same stunda som det kjem ein tyrann, eksisterer ikkje suvereniteten meir, og den politiske einheita er øydelagd.»

I Norges Grunnlov finst referansen i paragraf 49: 
«Folket udøver den lovgivende magt ved Stortinget...»

Folkesuverenitetsprinsippet opptrer som eit krav om at statsstyret skal utgå frå ei folkevald forsamling eller gjennom direkte folkeavstemming.

Folkesuverenitetsprinsippet er knytt til framveksten av liberalismen på 1700- og 1800-talet og vart brukt som eit våpen for borgarskapen i kampen mot kongemakt og adelsprivilegium. Fyrst ute var England under parlamentskrigen frå 1642 til 1649. Derifrå kan ein fylgje tanken fram til utviklinga før den franske revolusjonen og Den amerikanske sjølvstendeerklæringa – i neste omgang fekk dette avgjerande tyding for Noreg i 1814. 

Folkesuverenitetsprinsippet hadde stor tilslutning innan politiske krinsar i Noreg i 1814. På det sokalla stormannsmøtet på Eidsvoll i februar 1814 vart det nytta som grunngjeving for å avvise Christian Frederiks planar om å gjere seg til konge i Norge i kraft av arveretten.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Folkesuverenitetsprinsippet» frå ,  den 23. mars 2014.

Referansar 

Politikk
Batanea

Batanaea eller Batanea var eit område i Det heilage landet, nordaust for Jordanelva og aust for Trakonitis. Det var ein av dei fire inndelingane av området Basjan etter det babylonske fangenskapet.  Det vert i dag kalla Ard-el-Bathanyeh og går frå nord til sør langs austsida av Lejah og Hauran, frå Salkhad i sør, til Tells Khaledyeh og Asfar i nord. Det er i snitt 20 km breitt og langs 50 km dekkj det Gebel Hauran, ei åsrekkje. Det høgaste punktet i denne rekkja kan vere «Basan-fjellet» som er nemnt i Salmane 68:15.

I det første hundreåret fvt. vart landområdet erobra av Herodes den store, og då han døydde i 4 fvt. gjekk det til sonen son Herodes Filippo som ein del av arva hans. I somme kjelder vert sonen omtalt som tetrarken av Batanea med hovudstad i Cæsarea Filippi, men landområda hans var meir omfattande enn dette.

Då han døydde i 34 evt. gjekk Batanea til Herodes Agrippa I, og i 53 evt. til sonen Herodes Agrippa II. Då han døydde vart det annektert av den romerske provinsen Syria.

Batenaea må ikkje forvekslast med Betania, som er oftare omtalt i evangelia.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Batanaea» frå ,  den 23. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 Easton, Matthew George (1897). Easton's Bible Dictionary. T. Nelson and Sons.
Edinburgh New Philosophical Journal

Stader i Bibelen
Syrisk geografi
Brilletrupial

Brilletrupial (Icterus icterus) er ein fugl av familien trupialar. Arten er svart og gul med lange kvite strekar over den svarte vengen. Brilletrupialen er nasjonalfuglen til Venezuela.

Arten lever i tørre skogar, llanos, tørre busklandskap og opne savanneområde der dei lever av insekt og ulike frukter. 

Brilletrupial lagar ikkje et reir sjølv, men stel reir frå andre fuglar, som regel frå rustpannetornfugl  (Phacellodomus rufifrons) eller storkaskadi (Pitangus sulphuratus) . Brilletrupial kan vera svært valdeleg mot forsvarande reirbyggarar. 

Trupialfamilien
Damien Duff

Damien Anthony Duff () er ein tidlegare irsk fotballspelar. Han spelte for klubbane Blackburn Rovers, Chelsea FC, Fulham FC og Newcastle United. Han spelte òg 100 landskampar for Irland mellom 1997 og 2012 han var òg med i den irske VM-troppen i 2002 og den irske EM-troppen i 2012.

Merittar 
Engelsk ligameister: 2005 og 2006 med Chelsea
Engelsk ligacup-meister: 2002 med Blackburn og 2005 med Chelsea

Irske fotballspelarar
Blackburn-spelarar
Chelsea-spelarar
Fulham-spelarar
Newcastle-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2002
Spelarar i Fotball-EM 2012
Reichskulturkammer

Reichskulturkammer (Rikskulturkammeret) var ein institusjon som vart skipa 22. september 1933 i samsvar med eit regjeringsvedtak i medhald av lov under det nazististke riksstyret i Tyskland, og  på oppdrag frå riksministaren for ålmenn opplysing og propaganda, Joseph Goebbels. Reichskulturkammer hadde som si oppgåve å syte for ei einsretting, Gleichschaltung, av kulturlivet i landet på alle område og nivå i samsvar med den nazistiske ideologien, både med omsyn til radio-, film-, musikk-, biletkunst- og teaterverksemd, litteratur, aviser og tidsskrift. Dessutan skulle institusjonen syte for ei regulering i samsvar med den nazistiske ideologien av dei sosiale og økonomiske tilhøva til personar som dreiv kulturell verksemd av ulike slag, som mellom anna førte til at mange fekk vanskar med å utøve yrket sitt, eller fekk yrkesforbod.

Nazi-Tyskland
Mangold

Mangold, også kalla bladbete og spinatbete, er ein plante i beteslekta i amarantfamilien. Stilk og blad kan brukast som grønsaker. Planten stammar frå middelhavslanda, og blei brukt i oldtida. Han er nært i slekt med raudbete.

Namn
Namnet «mangold» er av tysk opphav og kjem truleg frå gammalhøgtysk manag, 'mykje' og waltan 'rå, styre'. Planten er også blitt kalla «romersk spinat».

Skildring
Mangold har store, mørkegrøne blad som kan ha breie eller smale blad med kvite, gule eller raude stilkar. Blada heng saman i eit laust hovud eller som ein rosett. Planten kan dyrkast på friland i Noreg. Kvit mangold kan minna om stilkkål eller kinakål på utsjånad.

Bruk

Mangold kan brukast rå, til dømes til salat, eller steikt. Stilkane kan kokast som asparges. Blada har ein saftig og mild smak som kan minna om spinat. 

Mangoldsortar med kjøtfulle bladstilkar blir kalla stilkbladbete, medan sortar der ein berre bruker blada blir kalla snittbladbete. Minimangold er små sortar med ulik farge på stilk og blad. 

Næringsinnhaldet til mangold per 100 gram er ca. 30 mg vitamin C, 380 mg kalium, 0,8 g kostfiber, 93 % vatn, 0,2 g feitt og 88 kJ tilført energi.

Galleri

Kjelder

«Mangold» (30. desember 2013), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 23. mars 2014.
Mangold, Bladbete , Opplysningskontoret for frukt og grønt (frukt.no)

Bakgrunnsstoff

Beteslekta
Amarantfamilien
Grønsaker
Bilad al-Sham

Bilad al-Sham (arabisk بلاد الشام, landet Syria) var ein provins i Rashidun-, Umayyade- og seinare Abbaside-kalifatet i regionen Syria. Det omfatta det tidlegare bysantinske områda i Bispedømet i Aust og vart organisert kort tid etter den muslimske erobringa av Syria midt på 600-talet, som var over med det avgjerande slaget ved Yarmouk.

Historie 
På tida då den arabiske erobringa av Rashidun skjedde, og dei austromerske herskarane vart drivne bort, var regionen 'Bilad al-Sham' (Levanten) hovudsakleg busett med lokale arameisktalande kristne bønder (som mardaittar) som utgjorde mesteparten av den lokale folkesetnaden, dei arabiske ghassanidane og nabatearar, i tillegg til ikkje-monofysittiske gresk-ortodokse kristne minoritetar kalla melkitar eller Rûm (som i denne samanhengen tyder «austromersk» eller «bysantinsk») og ikkje-kristne minoritetar som jødar, samaritanar og ismaelittiske iturearar. Folkesetnaden i regionen vart ikkje hovudsakleg muslimsk og arabisk før nesten tusen år etter erobringa. 

Etter den muslimske erobringa, vart Syria styrt i tjue år av Muawiyah ibn Abu Sufyan av Banu Umayya, som gjorde provinsen til maktbasen for familien sin. Med militærstøtte frå Syria sigra Muawiyah i den første Fitnaen og oppretta Umayyade-kalifatet. I Umayyade-tida vart al-Sham delt inn i fem jund eller militærdistrikt. Dei var Jund Dimashq, Jund Hims, Jund Filastin og Jund al-Urdunn. Seinare vart Jund Qinnasrin skapt frå delar av Jund Hims. Under umayyadane vart byen Damaskus hovudstad i det islamsk kalifatet og Syria var «metropolprovinsen» i kalifatet, og den syriske elitearmeen,ahl al-Sham danna hovudsøyla i Umayyade-regimet. 

Syria vart mindre viktig under Abbaside-kalifatet, som overtok etter umayyadane i 750. Abbasidane flytta først hovudstaden til Kufa og så til Bagdad og Samarra i Irak, som no vart den viktigaste provinsen. Dei hovudsakleg arabiske syrarane vart marginaliserte av iranske og tyrkiske styrkar som steig i gradene under abbasidane, ei rørsle som òg uttrykte seg på eit kulturelt nivå. Under Harun al-Rashid (r. 786–809), vart dei nordlege delane av provinsen ein del av eit nytt jund kalla al-'Awasim, som danna ei andre forsvarslinje mot åtak frå Austromarriket, bak den faktiske frontsonen i Thughur.

Frå 878 til 905 var Syria i røynda kontrollert av tūlūnidane frå Egypt, men abbasidane fekk raskt kontroll igjen. Det varte til 940-åra, då provinsen vart delt mellom det hamdānidske emiratet Aleppo i nord og det Ikhshidid-kontrollerte Egypt i sør. I 960-åra vart mykje av det nordlege Syria erobra av Austromarriket under Nikeforos II Phokas og Aleppo vart underordna Austromarriket, medan dei sørlege provinsane gjekk til Fatimid-kalifatet etter dei erobra Egypt i 969. Delinga av Syria i ein nordleg og sørleg del varte trass politiske endringar til mamelukk-erobringa seint på 1200-talet.

Sjå òg
Palestinsk Prima
Syrisk Palestina

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bilad al-Sham» frå ,  den 24. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Syria i mellomalderen
Palestinsk historie
 
Levanten
Det nære austen
Den fruktbare halvmånen
Syrisk geografi
Arabiske ord og uttrykk
Geografi i Midtausten
Festspela i Salzburg

Festspela i Salzburg (tysk Salzburger Festspiele) er ein årleg musikkfestival i Salzburg i Austerrike, fødebyen til komponisten Wolfgang Amadeus Mozart. Festspela er rekna som ein av dei viktigaste festivalane for klassisk musikk og utøvande kunst i verda. Kvar sommar frå 1920 har dei gått føre seg i fem eller seks veker i juli og august, og er namngjetne for framifrå framføringar av verk av Wolfgang Amadeus Mozart og Richard Strauss, og dessutan kjenneteikna av at skodespelet Jedermann av Hugo von Hofmannsthal alltid står på programmet. Framføringa av Jedermann ('Einkvar') i Max Reinhardt si iscenesetjing 22. august 1920 på Domplatz i Salzburg opna den festivalen som vart byrjinga på den lange raden av Salzburger Festspiele.

Bakgrunnsstoff 

Festivalar i Austerrike
Skipingar i 1920
Salzburg
Musikkfestivalar
Jedermann

Jedermann. Das Spiel vom Sterben des reichen Mannes (Einkvar. Spelet om rike menns død) er eit skodespel av Hugo von Hofmannsthal. Skodespelet vart synt for fyrste gongen 1. desember 1911 i Zirkus Schumann i Berlin i Tyskland med Max Reinhardt som iscenesetjar. Frå 1920 har skodespelet vore synt som innleiing på dei årlege Salzburger Festspiele (Festspela i Salzburg i Austerrike), ettersom dette skodespelet opna det fyrste av desse festspela, som Hugo von Hofmannsthal var med på å skipe.

Sjå òg
Spelet om Kvarmann

Tyske skodespel
Skodespel frå 1900-talet
Hugo von Hofmannsthal
Kultur i Salzburg
Festspela i Salzburg
Hugo von Hofmannsthal

Hugo von Hofmannsthal () var ein austerriksk skjønnlitterær forfattar, fødd i Wien og død i Rodaun, som frå 1938 vart ein bydel i Wien. Han var med på å skipa festspela i Salzburg i Austerrike i 1920, og skodespelet hans, Jedermann, vert alltid framført under opninga av desse årlege festspela.

Hugo von Hofmannsthal var sentral innan austerriksk nyromantikk, og vert halden for å vere ein av dei viktigste representantantane for den tyskspråklege fin de sièclelitteraturen og den litterære luten av kunstretninga Wiener Moderne, som gjorde seg gjeldande på dei fleste områda i kunst- og kulturlivet i Austerrike på dei tidene.

Kunstnarleg verksemd

Hugo von Hofmannsthal er namngjeten for sin lyrikk, Gesammelte gedichte (Samla dikt) (1907) og som skodespelforfattar. Han har skrive skodespela Teater in versen (1899), Der Tor und der Tod (Døden og døden) (1900), Der Tod des Tizian (Tizians død) (1901) og Kleine dramen (Små drama), og har gjort ei omdiktning av eit motiv frå Sofokles si Elektra (1903). Dessutan har han omdikta Otways Das gerettete Venedig (1905) og den antikke sagaen om Oidipus (1905), og er forfattar av fleire esseyar.

Frå 1908 samarbeida Hugo von Hofmannsthal og den austerrikske komponisten Richard Strauss. I tida frametter gav han mellom anna ut komedien Christinas Heimreise, ei omdikting av eit moralstykkje frå engelsk mellomalder  med tittelen Jedermann (Einkvar), Alkestis og ein «komedie med musikk til», Der Rosenkavalier (Rosenkavaleren), Ariadne auf Naxos (Ariandne på Náxos), forteljinga Die frau ohne Schatten, komedien Der Schwierige, Reden und Aufsätze (1921), nokre nye Gedichte og ein Buch der Freunde.

Saman med Max Reinhardt og Richard Strauss skipa han i 1920 Festspela i Salzburg.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Verk av og om Hugo von Hofmannsthal i katalogen til det austerrikske nasjonalbiblioteket
Verk av og om Hugo von Hofmannsthal i katalogen til det tyske nasjonalbiblioteket 
Hus Hofmannsthal, Wien
Liv og verk av Hofmannthals ved tyske Projekt Gutenberg
Hugo von Hofmannsthal – Gesellschaft

Austerrikske forfattarar
Tyskspråklege forfattarar
Folk frå Wien
Fotografregisteret

Fotografregisteret er ein del av Registre over norske fotografer og fotografiske samlinger, og vart oppretta av Sekretariatet for fotoregistrering. Det er drive av Preus museum og Nasjonalbiblioteket.

I registret finn ein informasjon om ein rad norske fotografar og fotografar aktive i Noreg.

Bakgrunnsstoff 
Fotografregisteret

 
Norske offentlege register