alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Portrait av The Walker Brothers

Portrait er det andre albumet til den amerikanske popgruppa The Walker Brothers. Det kom ut i 1966 og var det mest suksessrike dei hadde med ein tredjeplass på UK Albums Chart. Akkompagnementet vart dirigert av Ivor Raymonde og Reg Guest og produsert av John Franz. Albumet fekk god til middels kritikk då det kom ut i både mono og stereo i august 1966. ALbumet vart sidan gjeven ut på CD og vart nymastra og utvida med bonusspor i 1998. 

Portrait vart ikkje gjeven ut i USA. I staden sette Smash Records saman The Sun Ain't Gonna Shine Anymore som det andre albumet til gruppa der. Denne alternative versjonen bytta ut dei fleste av A- og B-sidene på albumet og spor frå den første EPen deira, og berre «Just For A Thrill», «Old Folks», «People Get Ready» og «Take It Like a Man».

Mottaking

Portrait fekk god til blanda kritikk frå dei fleste kritikarane. Richie Unterberger skreiv for Allmusic at han tilrådde berre albumet for seriøse fans sidan dei beste spora alt finst på samleplata After the Lights Go Out. «Som andre pop/rock-later på denne tida leid han av eit forsøk på å appellere til eit større publikum enn dei som vanlegvis kjøpte pop/rock-plater, og la til ein cover av Louis Armstrong sin «Just for a Thrill», den gammaldagse standarden «Old Folks» og eit tamt forsøk på Curtis Mayfield sin «People Get Ready».» Unterberger er positiv mot «In Your Room» som han skildrar som «dramatisk» og «No Sad Songs for Me» som han kalla «melodramatisk» og «den beste melodien som ikkje finst på After the Lights Go Out-samlinga».

Innhald

Medverkande
Gary Walker - trommer og vokal
John Walker - gitar og vokal
Scott Walker - vokal, gitar og klaverinstrument
Ivor Raymonde - Musikalsk leiar

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Portrait (The Walker Brothers album)» frå ,  den 27. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1966
The Walker Brothers-album
Engelskspråklege album
Philips Records-album
Hurting Each Other

«Hurting Each Other» er ein song som vart gjort populær av The Carpenters i 1972. Han vart skriven av Gary Geld og Peter Udell i 1965, og vart spelt inn av artistar frå Ruby and the Romantics til Rosemary Clooney.

Versjonar
Ein tidleg versjon av songen vart spelt inn av Jimmy Clanton og gjeve ut i 1965 som ein singel på Mala Records. I følgje Richard Carpenter hadde versjonen av «Hurting Each Other» ei anna kjensle enn versjonen til Carpenters. 

Chad Allan & The Expressions, som seinare vart The Guess Who, spelte òg inn songen i 1965 på Hey Ho (What You Do to Me). Dei gav han ut som singel og nådde 19. plassen på den kanadiske singellista tidleg i 1966. 

Ein versjon av «Hurting Each Other» finst òg på The Walker Brothers-albumet Portrait, som kom ut i 1966.

Carpenters-versjonen
The Carpenters spelte inn «Hurting Each Other» mot slutten av 1971. Han vart gjeven ut som singel seint i 1971 frå albumet A Song for You. Han nådde andreplassen på Billboard Hot 100 og toppen av Easy Listening-lista.

The Carpenters framførte «Hurting Each Other» på mange av konsertane sine, mellom anna ein forkorta versjon på Live in Osaka i 1974.

Medverkande
Karen Carpenter - Solo- og korvkoal. 
Richard Carpenter - korvokal, klaverinstrument. 
Joe Osborn - bassgitar
Hal Blaine - trommer
Gary Coleman - perkusjon

Lister

Seinare versjonar
Andy Williams gav ut ein versjon i 1972 på albumet Love Theme frå «The Godfather».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hurting Each Other» frå ,  den 27. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1965
Singlar frå 1971
Carpenters-songar
The Walker Brothers-songar
Andy Williams-songar
George Stubbs

George Stubbs () var ein britisk målar, særleg kjend for sine mange måleri av hestar.

Liv og gjerning
Stubbs var fødd i Liverpool, son til ein hestepassar. Sjølv var han lærling hos målaren og gravøren Hamlet Winstanley i Lancashire, men slutta snart i tenesta då han meinte han einast fekk lage kopiar av ulike verk. På 1740-talet arbeidde han som portrettmålar i Nord-England, og frå omkring 1745 til 1751 studerte han den menneskelege anatomien på sjukehuset York County Hospital. 

År 1755 reiste Stubbs ein tur til Italia. Seinare på 1750-talet leigde han eit stutteri i Lincolnshire, der han i 18 månader dreiv på med å dissekere hestar. Han flytta til London omkring 1759. Sju år seinare publiserte han The anatomy of the Horse (Hestens anatomi).

Same året som Stubbs kom til London, 1759, bestilte den tredje hertugen av Richmond tre store måleri av han. Desse måleria vart avgjerande for livet hans. Fram til 1763 laga han måleri til fleire hertugar og andre lordar, nok til at han kunne kjøpe eit hus i bydelen Marylebone i London. Der han levde resten av livet.

Gjennom 1760-talet måla Stubbs mange ulike individuelle og gruppe-portrett av hestar, av til saman med hundar. Han måla til og med hestar saman med stallgutar. I same perioden fekk han bestillingar på portrett av både einskild-personar og grupper av menneske. På oppdrag frå privatpersonar måla Stubbs også meir eksotiske dyr, så som løver, tigrar, sjiraffar, aper og nashorn. Han måla fleire bilete av ein villhest som var truga av ei løve, og han laga ulike variantar over same temaet. Eitt av hans mest berømte verk er Whistlejacket, eit måleri av ein hest som stiller seg på bakbeina. Dette og to andre måleri, braut konvensjonen då det mangla utsmykka bakgrunn. 

Stubbs måla også historiske motiv, men desse vart lite kjende. Frå siste delen av 1760-talet laga han nokre emalje-arbeid. Etter ynskje frå Stubbs utvikla Josiah Wedgwood på 1770-atlet ei ny og større emalje-plattel. På 1770-talet fekk han elles fleire oppdrag i å måle jaktlag med dei hundane som deltok i jakta. Frå 1761 til 1776 stilte han ut på 'Society of Artists', men gjekk i 1775 over til det nyare og meir prestisjefylte Royal Academy of Arts.

På 1780-talet måla Stubbs ein serie med motiv frå bondelivet; Haymakers and Reapers (Slåttefolk og kornbergarar). I 1791 måla han kong Georg III av Storbritannia på ein hesterygg. Hans siste prosjekt tok til i 1795, det gjekk ut på å samanlikne anatomien hos mennesket, tigeren og ein vanleg fugl.

Han døydde i London, nærare 82 år gammal.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «George Stubbs» frå ,  den 28. september 2013.  
 

Britiske målarar
Charles Le Brun

Charles Le Brun () var ein fransk målar og arkitekt under barokken. Han var ein av dei fremste barokk-målarane, særleg kjend for sine utsmykkingar i franske slott.

Liv og gjerning
Le Brun gjekk i lære hos Simon Vouet. Seinare studerte han i Roma, der han særleg vart  inspirert av studiekameraten Nicolas Poussin. Etter han kom heim til Frankrike var han med å grunnleggje 'Académie Royale de Peinture et de Sculpture', og vart seinare leiar for institusjonen. Med tida vart Le Brun meir verksam som arkitekt og dekoratør enn som staffeli-målar. Han utsmykka mellom anna slottet 'Vaux-le-Vicomte', og frå 1660-talet Louvre og Versailles-slottet. Apollo-galleriet i Louvre og spegelgalleriet i Versailles er mellom dei aller beste dekor-arbeida hans.

Frå 1662 var han hoffmålar for Ludvig XIV. Året etter vart han sjef den statlege gobelinfabrikken. Verna av finansministeren i Frankrike, Jean-Baptiste Colbert, var han den leiande personen i kunstlivet i Frankrike til langt inn på 1680-talet.

Le Bruns elegante og dekorative klassisisme var typisk for landet under Ludvig XIV. Det er ein barokkstil med reine linjer lånt frå klassisismen, pompøs og med glinsande fargar og forgyllingar. Han måla i same akademiske tradisjonen som etterfylgjarane Charles de Lafosse (1636–1716) og seinare Pierre-Jacques Cazes (1676–1754).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charles Le Brun» frå ,  den 28. september 2013.  
 

Franske målarar
Barokkmålarar
Kunstnarar frå Paris
Allan Ramsay

Allan Ramsay () var ein skotsk portrettmålar. Han var eldste sonen til diktaren Allan Ramsay, ein kjend poet i samtida.

Liv og gjerning
Ramsay var fødd i Edinburgh, og gjekk i lære hos den svenske målaren Hans Huyssing i London. Deretter arbeidde han tre år i Roma. Etter han kom heim, arbeidde han i fyrste omgang i Edinburgh. I 1757 måla han eit portrett av den dåverande prinsen av Wales, den seinare kongen Georg III. Dermed vart han ein kjend målar for den store krinsen av adelsfamiliar, og han måla på oppdrag ei rad portrett. I 1762 slo han seg ned i London. Fem år seinare vart han utnemnd til hoffmålar av kong Georg III.

Gjennom sitt arbeid som hoffmålar var Ramsay mykje etterspurd. Dette sikra han regelmessige innkomer, men gjorde at han fekk lita tid til å lage andre verk enn portrett. Også stilmessig utvikla han seg lite. For å kunne etterkome den store etterspurnaden tok han i bruk assistentar når han laga måleria sine.

Ramsay slutta måle etter han i 1773 skadde høgrearmen i ei ulukke. Han døydde i Dover.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Allan Ramsay (Maler)» frå ,  den 28. september 2013.

Bakgrunnsstoff

Britiske målarar
Skotske målarar
Folk frå Edinburgh
Portrettmålarar
Målarar frå 1700-talet
Arealplanlegging

Arealplanlegging handlar om analyse av arealressursanes art, omfang, tilstand og bruk – og om vurdering og planlegging av den framtidige bruken. Arealplanlegging kan oppfattast som ei planlegging i to dimensjonar med vekt på arealbruk, mens fysisk planlegging også omfattar romlege forhold. I praksis oppfattar ikkje dei fleste stor skilnad mellom dei to omgrepa. Plan- og bygningsloven, og tilsvarande lovar i dei fleste land, stiller krav om arealplanar.

Kjelder
Langdalen, E. (1994) Arealplanlegging. Form, funksjon, fellesskap. Oslo: Universitetsforlaget. ISBN: 82-00-21791-4 (e-bok frå bokhylla.no]

Bakgrunnsstoff
Plan- og bygningsloven Besøkt 17. desember 2015
Klima- og miljødepartementet Besøkt 17. desember 2015
Engelsk Wikipedia: Land-use planning Besøkt 17. desember 2015

Byplanlegging
Plan- og bygningsloven
Ingrid Z. Aanestad

Ingrid Zachariassen Aanestad () er ein norsk forfattar.

Ho debuterte i 2006 med romanen I dag er ein fin dag og har sidan skrive tre romanar til. Alle er utgjevne på Forlaget Oktober.  Ho har også gjendikta boka Woolgathering av Patti Smith til norsk. Den kom med tittelen Sanka ull på Samlaget i 2013.

Aanestad er opphavleg frå Klepp på Jæren og fekk i 2012 Rogaland fylkeskommunes litteraturstipend. Ho er busett i Oslo.

Bøker 
 2006 – I dag er ein fin dag – Roman
 2008 – Eg kjem med toget – Roman
 2010 – Stormkyss – Roman
 2013 – Sol, seier ho – Roman
 2016 – Sibylle – Roman
 2018 – Kva hender i romanen?	 – sakprosa, Oktober

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Ingrid Z. Aanestad på nettstaden til Forlaget Oktober

Folk frå Klepp
Forfattarar frå Rogaland
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2006
Nynorskforfattarar
Maj Britt Andersen

Maj Britt Andersen () ein norsk songar og artist, som er kjend for å ha laga fleire musikkalbum for barn. Ho er syster av Inger Lise Rypdal. 

Maj Britt Andersen var medlem i soulbandet Chipahua i starten av 1980-åra. Seinare har ho samarbeidd med komponisten Geir Holmsen og tekstforfattaren Trond Brænne om plateinnspelingar for barn, mellom anna Folk er rare (1986, Spellemannprisen), Tida går så altfor fort (1987) og Rippel Rappel (1994). Ho har også laga fleire barneprogram i fjernsyn og radio. Elles har ho gjort seg merka som Prøysen-tolkar, mellom anna i kabareten Så seile vi på Mjøsa (1989) og med albuma Kjærtegn (1992) og Dørstokken heme (2004). I 1998 kom Vinterkropp, med tekster av Ove Røsbak.

Maj Britt Andersen fekk Teskjekjerringprisen i 2001.

Diskografi

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Maj Britt Andersen» frå ,  den 29. september 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Folk frå Østre Toten
Vinnarar av Spellemannprisen
Melodi Grand Prix-deltakarar
Norske songarar
Vinnarar av Teskjekjerringprisen
John Singleton Copley

John Singleton Copley () var ein USA-amerikansk og engelsk målar, fødd i Boston i Massachusetts. Han er særleg kjend for sine portrett av personar i det koloniale New England, framfor alt av menn og kvinner av middelklassen.

Liv og gjerning

Copley var son til ein immigrant frå Irland. Foreldra eigde eit tobakksfirma i Boston. Etter faren var død, gifta mor hans seg i 1748 med Peter Pelham, ein gravør og lærar. Ho og sonen flytta då til eit rolegare og meir respektabelt område av Boston. Copley var 13 år gammal då også stykfaren døydde.

Copley var gift med dotter til ein av dei rikaste forretningsmennene i Boston. I 1774 flytta familien til England. Copley reiste ganske snart vidare til Paris, Genova og Roma, før han vende tilbake til London etter ein ni månader lang rundtur. I den britiske hovudstaden byrja han å spesialisere seg på bilete som skildra historiske hendingar, og fekk medlemskap i den sentrale kunstforeininga Royal Academy of Arts.

Både under den nord-amerikanske og den engelske perioden viste Copley sine evner som målar. Portretta hans var på sett og vis nyskapande, dei søkte å framstille personane med eigenskapar eller trekk som var karakteristiske for liva deira.

Han døydde i 1815 i London. Sonen hans, John Copley, var i si tid britisk lordkanslar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Singleton Copley» frå ,  den 29. september 2013.  

USA-amerikanske målarar
Britiske målarar
Historiemålarar
Målarar frå 1700-talet
Målarar frå 1800-talet
Trélatête

Aiguilles de Trélatête er eit 3 920 meter over havet høgt fjell i Mont Blanc-massivet i dei franske Alpane. Grensa mellom det franske departementet Haute-Savoie og den italienske provinsen Aostadalen går over fjelltoppen. Fjellet har fire toppar, alle mellom 3920 og 3884 moh. Den sørvestlege toppen er den høgste og ligg eit par hundre meter inne på italiensk side av grensa. Til alle sider er Trélatête omgjeve av isbrear. Trélatête ligg om lag to kilometer sør for Dômes de Miage og om lag like langt nord for Aiguille des Glaciers.

Sommaren 1864 nådde dei to britiske fjellklatrarane Anthony Reilly og Edward Whymper toppen av Trélatête, assistert av dei franske fjellførane Michel Croz, Michel Payot og Henri Charlet. Dei fem var både på den høgste toppen og på den sørlege, tredje høgste toppen på Trélatête. 

Trélatête vert vanlegvis bestige frå den italienske sida.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aiguilles de Trélatête» frå ,  den 29. september 2013.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Frankrike
Fjell i Italia
Aiguille des Grands Charmoz

Aiguille des Grands Charmoz er eit 3 445 m høgt fjell i Mont Blanc-massivet i Dei franske Alpane. Fjelltoppen ligg på same fjellegga som grannetoppen Aiguille du Grépon.

Ei gruppe på seks franske klatrarar; H. Dunod og P. Vignon, saman med fjellførarane François Simond, F. Folliguet, G. Simond og J. Desailloux, nådde toppen den 9. august 1885. 

Nordveggen på fjellet er ein av dei vanskelegaste fjellveggane i Alpane. Denne vart fyrste gongen klatra til topps av tyskarane Willo Welzenbach og Willy Merkl. Dei la ut faste tog i nedre del av fjellveggen den 30. juni og 1. juli 1931, for så å ta oppatt klatringa den 4. juli. Den 9. juli nådde dei til topps.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aiguille des Grands Charmoz» frå ,  den 29. september 2013.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Frankrike
(Baby) You Don't Have to Tell Me

«(Baby) You Don't Have to Tell Me» er ein song skriven av Pete Antell, tidlegare frå den amerikanske popgruppa The Chants, og vart først spelt inn av songaren Bobby Coleman. Den obskure songen vart sidan spelt inn og gjeven ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som den sjette singelen deira, i 1966. Akkompagnementet vart dirigert av Reg Guest.

«(Baby) You Don't Have to Tell Me» vart ein moderat hit og låg åtte veker inne på UK Singles Chart med ein 13. plass som beste plassering. Til samanlikning hadde dei tre førre singlane deira alle nådde minst Topp 3, så singelen vart rekna som skuffande og markerte byrjinga på den minkande populariteten deira. Trass i at singelen gjorde det dårlegare enn venta, vart Portrait, det andre albumet til gruppa, gjeve ut samstundes og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «(Baby) You Don't Have to Tell Me» frå ,  den 29. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1965
Singlar frå 1966
The Walker Brothers-songar
Another Tear Falls

«Another Tear Falls» er ein song skriven av Burt Bacharach med tekst av Hal David og først spelt inn av den amerikanske songaren Gene McDaniels i 1962 for den britiske filmen It's Trad, Dad! og vart sidan spelt inn og gjeven ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som den sjuande singelen deira i 1966. Akkompagnementet vart dirigert av Reg Guest.

«Another Tear Falls» vart ein moderat hit som låg åtte veker inne på UK Singles Chart med ein 12. plass som høgaste plassering i oktober. Salstala for singelen var relativt skuffande for gruppa og stadfesta ein minkande popularitet for gruppa. Trass i at singelen gjorde det skuffande gjorde albumet som kom ut samstundes, Portrait, det langt betre og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart.

B-sida «Saddest Night in the World» er sungen av Scott Walker, men er ein av dei første songane John Walker skreiv. John Walker skreiv sidan to songar for det neste albumet til gruppa, som han begge song sjølv.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Another Tear Falls» frå ,  den 29. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar med tekst av Hal David
Songar med musikk av Burt Bacharach
Songar frå 1962
Singlar frå 1966
The Walker Brothers-songar
Deadlier Than the Male

«Deadlier Than the Male» er ein song skriven av den amerikanske songaren og låtskrivaren Scott Walker i lag med den britiske plateprodusenten Johnny Franz. Songen vart først spelt inn og gjeven ut av popgruppa The Walker Brothers, som Scott Walker song i, i 1966 som den åttande singelen deira. Akkompagnementet vart dirigert av Reg Guest. Songen var tittelsporet til den britiske actionfilmen Deadlier Than the Male frå 1967, med Bulldog Drummond i hovudrolla.

Tittelen på songen er ein referanse til Rudyard Kipling-diktet «The Female of the Species» frå 1911, som inneheld linja «The female of the species must be deadlier than the male».

«Deadlier Than the Male» var ein mindre hit som låg seks veker på UK Singles Chart med ein 32. plass som høgaste plasseringa. Singelen vart gjeven ut i desember samstundes med EPen Solo John/Solo Scott. Det låge salstalet kan ha kome av at desse vart gjevne ut samstundes.

Singelen er i røynda ei soloplate av Scott Walker, sidan han både var med å skrive songen og song han aleine. Tidlegare hadde Scott berre medverka til albumspor og B-sider. «Deadlier Than the Male» er òg ein av få singlar Scott Walker gav ut, som var skriven av han sjølv. Dei andre var «The Electrician» (1978), «Track Three» (1984) og «Man From Reno» (1993).

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deadlier Than the Male (song)» frå ,  den 29. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
The Walker Brothers-songar
Songar skrivne av Scott Walker
Kjenningsmelodiar
I Need You av The Walker Brothers

I Need You er den første EP-en til den amerikanske popgruppa The Walker Brothers. Han vart gjeven ut i 1966 og nådde toppen av EP-lista i Storbritannia.

EPen vart produsert av John Franz, Ivor Raymonde og Reg Guest var dirigent for akkompagnementet, medan The Quotations akkompagnerte på «Everything's Gonna Be All Right».

EPen inneheld den originale Scott Walker- og John Franz-songen «Young Man Cried».

Alle dei fire songane har sidan vorte gjeven ut på den utvida utgåva av debutalbumet til gruppa.

Innhald
 Philips - 434 568 BE

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Need You (The Walker Brothers EP)» frå ,  den 29. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

EP-ar frå 1966
The Walker Brothers-album
Lorenzo Costa

Lorenzo Costa () var ein italiensk målar under renessansen. Han vert rekna til både Bologna-skulen og Ferrara-skulen.

Liv og gjerning
Costa var fødd i Ferrara, der han skal ha vore elev av Cosimo Tura og Francesco del Cossa. I 1483 flytta han til Bologna. Same året måla han meisterstykket Madonna og barnet med Bentivoglio-familien og andre freskar på veggene i Bentivoglio-kapellet i San Giacomo Maggiore. 

I Bologna var Costa elev og seinare medarbeidar til Francesco Francia, ein målar som han sjølv skulle kome til å påverke mykje. Costa arbeidde saman med Francia for familien Bentivoglio i Bologna og måla portrett og religiøse motiv. Costa reiste i 1509 til fyrstehoffet i Mantova. Dei mest kjende arbeida hans frå tida i Mantova er to mytolgiske måleri, baster på teiningar av Andrea Mantegna. Costa arbeidde ved hoffet til han døydde i byen i 1535.

To av sønene hans var også målarar, men det er sonesonen Lorenzo Costa den yngre som er han nærast i ry.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lorenzo Costa der Ältere» frå ,  den 29. september 2013.

Bakgrunnsstoff

Italienske målarar
Solo John/Solo Scott

Solo John/Solo Scott er ein delt EP av medlemmane i den amerikanske popgruppa The Walker Brothers - John Walker og Scott Walker. Han kom ut i 1966 og nådde fjerdeplassen på EP-lista i Storbritannia. Sjølv om EPen vart gjeven ut som to soloinnspelingar, vert han som regel kategorisert som ei Walker Brothers-plate.

EPen vart produsert av John Franz med akkompagnementet med Reg Guest som dirigent. Han inneheld òg Scott Walker-songen «Mrs. Murphy».

Alle dei fire songane vart sidan gjeven ut på den utvida utgåva av det andre albumet til The Walker Brothers, Portrait.

Innhald
 Philips - BE 12597

Medverkande
 John Walker - vokal («Sunny» og «Come Rain or Come Shine»)
 Scott Walker - vokal («The Gentle Rain» og «Mrs. Murphy»)
 John Franz - produsent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Solo John/Solo Scott» frå ,  den 30. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

EP-ar frå 1966
The Walker Brothers-album
Albumet The Sun Ain't Gonna Shine Anymore

The Sun Ain't Gonna Shine Anymore er det andre amerikanske albumet av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers. Albumet kom ut i 1966 og var det fjerde albumet deira i alt. 

Portrait vart ikkje gjeven ut i USA. I staden sette Smash Records i saman  The Sun Ain't Gonna Shine Anymore som den andre plata til gruppa i Amerika. Dette alternative albumet endra på rekkefølgja og dei fleste av songane var byta ut. Berre «Just For a Thrill», «Old Folks», «People Get Ready» og «Take It Like a Man» var att frå Portrait. Resten av albumet vart fylt med A-sider, B-sider og songar frå den første EPen deira, I Need You. Den siste songen, «Don't Fight It», vart ikkje gjeven ut andre stader.

Mottakking

The Sun Ain't Gonna Shine Anymore fekk god til middels kritikk hos kritikarane.

Innhald

Medverkande
Gary Walker - trommer og vokal
John Walker - gitar og vokal
Scott Walker - vokal, gitar og  klaverinstrument
Ivor Raymonde - dirigent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Sun Ain't Gonna Shine Anymore (album)» frå ,  den 30. september 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1966
The Walker Brothers-album
Engelskspråklege album
Ola Elvestuen

Ola Elvestuen () er ein norsk politikar for Venstre. Han var klima- og miljøminister i regjeringa Solberg frå 17. januar 2018 til 24. januar 2020.

Elvestuen har vore nestleiar i Venstre sidan 2008 og vald inn på Stortinget frå Oslo sidan 2013, etter å ha vore vararepresentant sidan 2001. Elvestuen vart byråd for miljø og samferdsel i Oslo i oktober 2011. Han er bror av Per Elvestuen.

Elvestuen studerte i åra 1989–1994 cand.mag. ved Universitetet i Oslo, med sosialantropologi, mellomfag i statsvitskap. Han har også gjennomført sjefskurset ved Forsvarets høgskole.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ola Elvestuen» frå ,  den 30. september 2013.

Bakgrunnsstoff 
 
 Ola Elvestuen hos Venstre

Norske miljøvernministrar
Statsrådar i Regjeringa Solberg
Venstrestatsrådar
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Stortingsrepresentantar for Oslo
Stortingsrepresentantar 2013-2017
Stortingsrepresentantar 2017-2021
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Byrådar i Oslo
Venstrepolitikarar i Oslo
Folk frå Vestre Toten