alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Olkovij-gruppa

Olkovij-gruppa er ei gruppe vulkanar sør på Kamtsjatkahalvøya i Russland. I gruppa ligg mellom anna skjoldvulkanen Olkovij og vulkankjegla Ploskij.

Sjå òg 
 Vulkanar i Russland

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 3. november 2008. 
 

Kamtsjatka kraj
Vulkanar i Russland
Vulkanfelt
Vulkanfelt

Eit vulkanfelt er eit område på jordoverflata som er utsett for lokal vulkansk aktivitet. Vanlegvis inneheld eit slikt felt 10 til 100 vulkanar, som sinderkjegler, og er vanlegvis samla i grupper. Lavastraumar kan oppstå.

Døme 

 Atlin vulkanfelt i British Columbia i Canada
 Tuya vulkanfelt i British Columbia i Canada
 Desolation lavafelt i British Columbia i Canada
 Wells Gray-Clearwater vulkanfelt i British Columbia i Canada
 Garibaldi Lake vulkanfelt i British Columbia i Canada
 Wrangell vulkanfelt i Alaska i USA og Yukon Territory i Canada
 Indian Heaven i Washington i USA
 Coso vulkanfelt i California i USA
 San Francisco vulkanfelt i Arizona i USA
 Taos Plateau vulkanfelt i Taos County i New Mexico i USA
 Meidob vulkanfelt i Sudan
 Auckland vulkanfelt i North Island på New Zealand
 Marysvale vulkanfelt i Utah i USA
 San Juan vulkanfelt i Colorado i USA

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Volcanic field» frå , den 3. november 2008. 
 

 
Felt
Otdelnyj

Otdelnyj (russisk Отде́льный) er ein skjoldvulkan sør på Kamtsjatkahalvøya i Russland, aust for Savanelva.

Sjå òg 
 Vulkanar i Russland

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 3. november 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 

Kamtsjatka kraj
Vulkanar i Russland
Skjoldvulkanar
Dei sibirske trappene

Dei sibirske trappene (russisk Сибирские траппы, Sibirskije trappy) er eit stort vulkansk område i Sibir i Russland. Det massive utbrotet som fann stad her skjedde i overgangen mellom permtida og trias, for om lag 251 til 250 millionar år sidan og oppstod samstundes med perm-trias-utryddinga. Utbrotet er eit av dei største kjende vulkanutbrota som har skjedd på jorda dei siste 500 millionar åra. Ordet trappene referer til det trappeliknande åslandskapet i regionen.

Geografisk utstrekking 
Enorme mengder basaltisk lava strøymde ut over store område av Sibir i ei flaumbasalt-hending. I dag dekkjer området to millionar kvadratkilometer og ein har estimert at det opphavleg kan ha dekt så mykje som sju millionar kvadratkilometer. Det svarer til eit volum på 1 til 4 millionar kubikkilometer.

Området som vart dekt ligg mellom 50 og 75 grader nord og 60 til 120 grader aust. Den vulkanske aktiviteten varte ein million år og strekte seg på begge sider av grensa mellom perm og trias. Det er ingen handfaste bevis på at utbrotet førte til eller var medverkande til perm-trias-utryddinga, men at dei oppstod samstundes er ein indikator på at det i det minste kan ha vore ei medverkande årsak.

Årsak 

Kjelda til Dei sibirske trappen reknar ein med er ein mantelplum som pressa seg opp mot jordskorpa og gjennom den sibirske kratonen. Indikatorar på dette er heliumisotopar i basalten. Dette er derimot eit område som i dag vert forska på. Den andre vanlege teorien er at trappene vart skapt av eit særs stort asteroidenedslag.

Nikkel 
Ein reknar med at det har vore mange ventilar i Dei sibirske trappene over ein periode på om lag ein million år eller meir, truleg aust og sør for Norilsk i Sibir. Individuelle utbrot kan ha spydd ut meir enn 2000 km³ basaltisk lava. Dei store førekomstane av nikkel, kopar og palladium i Norilsk-Talnakh oppstod i magmakanalane i hovuddelen av Dei sibirske trappene. Store mengder tuff og pyroklastiske avsetjingar tyder på at det var mange store eksplosive utbrot under eller før flaumbasaltane starta. Kiselhaldige vulkanske bergartar som rhyolitt indikerer òg eksplosive utbrot.

Sjå òg 
 Deccan-trappene
 Emeishan-trappene

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Siberian Traps» frå , den 3. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Dei sibirske trappene 
 Dei sibirske trappene av Richard Cowen

Store vulkanområde
Vulkanar i Russland
Sibir
Permtida
Trias
Platåbasalt

Ein platåbasalt eller ei trapp oppstår i gigantiske vulkanutbrot eller ei rekkje utbrot der store landområde eller område på havbotn vert dekte av basaltisk lava. Flaumbasaltar har skjedd på kontinental skala (store vulkanområde) i tidlegare tider, og danna store platå eller fjellkjeder. Flaumbasaltar har oppstått med tilfeldige mellomrom gjennom den geologiske historia og viser at jorda går gjennom periodar med forskjellig grad av vulkansk aktivitet. 

Ei forklaring på flaumbasaltar er at dei vert skapt i kombinasjon mellom kontinentalsprekker og dekompresjonssmelting i samband med mantelplummar, og at dette skaper store mengder toleiittisk basaltisk magma. Desse har særs låg viskositet, som gjer at dei «renn» bort frå vulkanventilane i staden for å danna høge vulkanar. 

Deccan-trappene sentralt i India, Dei sibirske trappene og Columbia River-platået vest i Nord-Amerika er tre regionar som vart dekte av førhistoriske flaumbasaltar. Dei to største flaumbasaltane i historisk tid er Eldgjá og Lakagigar på Island.  Flaumbasaltar på havbotn produserer oseaniske platå.

Overflata som vert dekt av eit slikt utbrot kan varierer frå rundt 200 000 km² (Karoo) til 2 millionar km² (Dei sibirske trappene). Dette er områda dei dekkjer i dag, og på grunn av erosjon dekte dei større område då dei oppstod.

Sjå òg
Store vulkanområde
Supervulkan
Vulkansk platå

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Flood basalt» frå ,  den 3. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Vulkanske bergartar
 

de:Trapp (Geologie)
en:Flood basalt
fr:Trapp
it:Plateau basaltico
nl:Vloedbasalt
ja:洪水玄武岩
pl:Pokrywa lawowa
Tolmatsjov Dol

Tolmatsjov Dol eller Tolmatsjov-platået er eit vulkansk høgland sør på Kamtsjatkahalvøya i Russland, nordaaust for vulkanen Opala. Kjegla og lavafeltet dekkjer eit stort område rundt Tolmatsjovsjøen.

Sjå òg 
 Vulkanar i Russland

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Tolmachev Dol» frå , den 3. november 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 

Kamtsjatka kraj
Vulkanske platå
Vulkanar i Russland
Sinderkjegler
München-ulukka

München-ulukka var ei flyulukke i 1958 der 23 menneske mista livet, mellom anna åtte spelarar frå det engelske fotballaget Manchester United. 21 menneske omkom i sjølve flystyrten, medan to andre døydde seinare av skadane dei hadde fått.

6. februar 1958 var Manchester United på veg tilbake til England med fly etter å ha spelt kvartfinale i Europacupen i Beograd dagen før, mot Crvena Zvezda (Raude Stjerne). I tillegg til spelarane på laget og trenarteamet, var òg ei rekke engelske sportsjournalistar mellom passasjerane. Flyet landa i München for å fylle bensin og då flyet skulle ta av igjen i tett snøvêr, gjekk flyet i bakken. 21 av de 44 passasjerane og mannskapet mista livet i styrten.

Av dei omkomne var kapteinen på laget Roger Byrne og storscoraren Tommy Taylor. Den 21 år gamle stjernespelaren Duncan Edwards overlevde styrten, men fekk omfattande skadar og døydde 15 dagar seinare. Manageren til laget, Matt Busby, vart òg hardt skadd, men overlevde.

Av dei overlevande var Bobby Charlton og keeper Harry Gregg, som berre fekk lettare skadar og klarte å redde fleire menneske frå det brennande flyvraket.

I tillegg til dei åtte omkomne, vart to andre spelarar – Jackie Blanchflower og Johnny Berry – så hardt skadde at dei aldri kom tilbake på fotballbanen. Berry svevde lenge mellom liv og død med store hovudskadar og fekk den siste olje da han kom til sjukehuset. 

Omkomne spelarar
 Geoff Bent, venstreback
 Roger Byrne, venstreback og kaptein 
 Eddie Colman, midtbane
 Duncan Edwards, midtbane
 Mark Jones, midtstoppar
 David Pegg, venstreving
 Tommy Taylor, spiss
 Liam Whelan, offensiv midtbane

Overlevande spelarar
 Johnny Berry, høgreving
 Jackie Blanchflower, midtstoppar
 Bobby Charlton, offensiv midtbane
 Bill Foulkes, høyreback
 Harry Gregg, keeper
 Ken Morgans, høgreving
 Albert Scanlon, venstreving
 Dennis Viollet, spiss
 Ray Wood, keeper

Bakgrunnsstoff 
 Ei side til minne om dei involverte i München-tragedien
 Aviation Safety Network. Ulukkesrapport

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «München-ulykken» frå , den 4. november 2008. 
 

Flyulukker i Tyskland
Fotball i England
Manchester United
München
1958 i Vest-Tyskland
Flyulukker i 1958
Uzon

Uzon (russisk Узон) er ein 9 gangar 12 km stor vulkansk kaldera aust på Kamtsjatkahalvøya i Russland. I lag med Gejzernaja kaldera dannar han det største geotermale feltet på Kamtsjatkahalvøya. Kalderaene oppstod midt i pleistocen under fleire store utbrot som kasta ut 20–25 km³ ignimbritt over eit stort område. Dalnysjøen fyller ein maar frå holocen nordaust i kalderaen.

Sjå òg 
 Vulkanar i Russland
 Vulkanar på Kamtsjatka

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Uzon» frå , den 3. november 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 

Kamtsjatka kraj
Vulkanar i Russland
Kalderaer i Russland
Kratersjøar
Zavaritskij kaldera

Zavaritskij kaldera er ein kaldera sentralt på øya Simusjir i Kurilane i Russland. Birjuzovojesjøen fyller delvis den yngste av tre kalderaer som ligg inn i kvarandre i vulkanen.

Sjå òg 
 Vulkanar i Russland

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Zavaritski Caldera» frå , den 3. november 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 

Kurilane
Vulkanar i Russland
Aktive vulkanar
Kratersjøar
Kalderaer i Russland
Myreguten

Ola Jensen Myro (), kjend som Myreguten, var ein sentral norsk spelemann i Hallingdal på 1800-talet. Han påverka både Sevat Sataøen og Ola Dekko.

Ola Myro kom opphavleg frå Nes i Hallingdal, der han var i lag med mellom andre Gudbrand Skjellerud og Kittil Langåker, son av Harald Langåker. Han spela og med Gudbrand Østen. Kring 1850 flytte han til Ål, der han henta spel hjå Knut Asleson Strand. Han kom soleis til å vera ein viktig mellomlekk i formidlinga av strandaspelet.

Etter 1860 tok vekkingsrørsla (påverka av Vis-Kari frå Flå), tak i Hallingdalsbygdene, og mange spelemenn la bort felene sine. Myreguten var av dei som opponerte mot rørsla og spela likevel. Ein gong spurde han presten i Ål om det var synd å spela fele. «Hald det for deg sjølv», svara presten. Då skreiv Ola eit vers på feleskrinet:

 Se her er min felehytte
 og mange tror den er til liden nytte,
 men lad dem sige hvad dem vil
 jeg vandrer ærlig med mit spil.

Slik kom Myreguten til å halde tradisjonen ved like livet ut. Sevat Sataøen møtte Myreguten medan han var framvokstring.

Slåttar i tradisjon etter Myreguten 

Springaren «Skinntrøya» er for det meste spela etter Myreguten i Hallingdal, sameleis Skuslen, som vart ført vidare av Ola Dekko.

Det finst og ein særskild springar etter Myreguten på nedstilt bass. Denne slåtten finst ikkje utanfor Ål, nr 330 i Hardingfeleverket, skriven ned etter Sevat Sataøen.

Kjelder

Norske folkemusikarar
Folk frå Nes i Buskerud
Nordiska museet

Nordiska museet er det største kulturhistoriske museet i Sverige og ligg på Djurgården i Stockholm. Det vart skipa i 1873. Museet har som mål å ta vare på og levandegjera minne om liv og arbeid frå 1500-talet til samtida. Museet har over 1,5 millionar gjenstader i samlingane sine.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nordiska museet» frå , den 3. november 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Museum i Stockholm
Kulturhistoriske museum
Skipingar i 1873
1873 i Sverige
Bø kyrkje i Hyllestad

Bø kyrkje er ei langkyrkje frå 1868 på Bø ved Bøfjorden i Hyllestad kommune i Vestland. 

Staden har historie som kyrkjestad attende til mellomalderen, fyrste gongen Bø-kyrkja er nemnd i kjeldene er i 1340. 
Det har stått minst to kyrkjer på Bø før dagens kyrkje.

I tidleg tid høyrde kyrkja til Eivindvik prestegjeld. 
I 1807 vart soknet overført til Lavik prestegjeld, og i 1861 vart nye Hyllestad prestegjeld danna av soknet saman med Øn sokn og Hyllestad sokn.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 
 «Bø kyrkje» på NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 Sigurd Muri: Norske kyrkjer. Det Norske Samlaget. Oslo 1971

Bakgrunnsstoff 
 Om Hyllestad sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 
 

Kyrkjer i Hyllestad
Jacob Wilhelm Nordan
Kyrkjer i Sunnfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1860-åra
Kulturminne i Hyllestad
1868 i Noreg
Den sentrale svartjordregionen

Den sentrale svartjordregionen (russisk Центрально-черноземная область - Tsjentralno-tsjernozemnaja oblast, Центральная черноземная область - Tsentralnaja tsjernozemnaja oblast, Центрально-черноземная полоса - Tsentralno-tsjernozemnaja polosa) er ein del av det eurasiatiske svartjordbeltet som ligg i sentrale delar av Russland og som består av Voronezj oblast, Lipetsk oblast, Belgorod oblast, Tambov oblast, Orjol oblast og Kursk oblast. Mellom 1928 og 1934 vart desse områda ein kort periode slått saman til Sentrale Tsjernozem oblast, med senter i Voronezj.

Svartjordregoinen er kjend for eit særs godt jordsmonn, kalla svartjord, eller «tsjernozem». Sjølv jordbruk hovudsakleg har vore viktigast i området vart det utvikla industri basert på jernmalm i sovjettida i magnetanomalien i Kursk.

Området inneheld eit biosfærereservat kalla Sentrale Tsjernozem reservat (42 km²). Det vart danna i 1935 innanfor Kursk og Belgorod oblast. Området er eit døme på skogssteppe i Europa og inneheld typisk grenseområde mellom stepper og lauvskogar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Central Black Earth Region» frå , den 4. november 2008. 

Russisk geografi
Geografiske ytterpunkt i Russland

Dette er ei liste over geografiske ytterpunkt i Russland.

Dei geografiske ytterpunkta i Sovjetunionen var identiske bortsett frå det sørlegaste punktet i Sovjetunionen (og tidlegare Det russiske riket), som var Kusjka i Turkmenistan. Det nordelgaste og austlegaste punktet i Russland er dei same som dei tilsvarande punkta i Eurasia (både for fastlandet og inkludert øyar).

Ytterpunkt 
Inkludert øyar og eksklavar
 Nordlegaste punkt — Kapp Fligely, Frans Josefs land, Nenetsia ()
 Sørlegaste punkt — Bazardüzü, Dagestan ()
 Vestlegaste punkt — Narmeln, Wisłaneset, Kaliningrad oblast (19°38'E)
 Austlegaste punkt 1 — Store Diomedes, Tsjukotka ()

Utan øyar og eksklavar
 Nordlegaste punkt — Kapp Tsjeljuskin, Krasnojarsk kraj (77°43'N)
 Sørlegaste punkt — Bazardüzü, Dagestan (41°12'N)
 Vestlegaste punkt — near Lavry, Pskov oblast (27°19'E)
 Austlegaste punkt1 — Kapp Dezjnov, Tsjukotka (169°40'W)

Byar
 Nordlegaste— Pevek, Tsjukotka (69°42′N)
 Sørlegaste— Derbent, Dagestan (42°04′N)
 Vestlegaste— Baltiysk, Kaliningrad oblast (19°55′E)
 Austlegaste— Anadyr, Tsjukotka (177°30′E)

Permanente busetnad
 Nordlegaste— Dikson (73°30′N)
 Sørlegaste— Kurusj, Dagestan (41°16′N)
 Vestlegaste— Baltiysk, Kaliningrad oblast (19°55′E)
 Austlegaste1 — Uelen, Tsjukotka (169°48′W)

1i følgje den den internasjonale datolinja.

Høgder 

 Lågaste punkt: Kaspihavet : −28 m
 Høgaste punkt: Mount Elbrus: 5642 m

Sjå òg 
 Russisk geografi

Russisk geografi
Russland
Hyllestad kyrkje

Hyllestad kyrkje er ei langkyrkje frå 1880 i Hyllestad ved Hyllestadfjorden i Hyllestad kommune i Vestland. 

Gamlekyrkja, som vart seld på auksjon i 1881, låg om lag ein halv kilometer nordaust frå der dagens kyrkje ligg. 
Hyllestad har vore kyrkjestad sidan mellomalderen og Hyllestad-kyrkja er fyrste gongen nemnd i kjeldene i 1322.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 
 «Hyllestad kyrkje» på NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 Sigurd Muri: Norske kyrkjer. Det Norske Samlaget. Oslo 1971

Bakgrunnsstoff 
 Om Hyllestad sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen

 

Kyrkjer i Hyllestad
Kyrkjer i Sunnfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Henrik Nissen
Norske kyrkjer frå 1880-åra
Kulturminne i Hyllestad
1880 i Noreg
Ransåsen

Springaren Ransåsen skriv seg opphavleg frå Numedal, men er og nytta i Telemark. Her heiter slåtten Ondelåna, Kari Einung eller Eivind Tave, og er spela i tradisjon etter Håvard Gibøen. Slåtten var mykje nytta av Gullik Spellemann frå Flesberg, og namnet Ransåsen skriv seg frå stordansaren Levor Ransåsen som levde frå 1788 til 1857.

Variantgruppa 

Variantgruppa har katalognr 494 i hardingfeleverket, og tel seks variantar, to frå Numedal og fire frå Telemark. Slåttane etter Eilev Smedal, Olav Løndal og Eivind Mo er meir utbygde enn dei tre første variantane. 

 a: Ransåsen, etter Hellik Juveli, Flesberg . Nedskrift Sven Nyhus 1975. 

 b: Ransåsen, etter Steingrim Haukjem, Veggli . Nedskrift Eivind Groven 1960 (G 1183).

 c: Gibøslått, etter Olav R. Berge, Rauland . Nedskrift Eivind Groven 1919 (G 615). 

 d: Kari Einung, etter Eilev Smedal, Seljord . Nedskrift Eivind Groven 1936 (G 370). Slenger noko inn på springaren Saltevju. 

 e: Eivind Tave, etter Olav Løndal, Tuddal . Nedskrift Eivind Groven 1960 (G 1203). Eivind Tave er eit anna namn på Eivind Spellemann frå Flesberg. Slåtten har venteleg kome til Tuddal med Lars Fykerud.

 f: Ondelåna, etter Eivind Mo, Rauland . Nedskrift Truls Ørpen 1956 (Ø 542). Slåttenamnet er etter spelemannen Tor Ondelåna frå Bø i Telemark.

Norske slåttar
Vårflaumen

Vårflaumen er ein springar på nedstilt bass, mykje nytta i Valdres og Hallingdal. Slåtten er og kjend i Sogn og Hardanger. Namnet Vårflaumen er mest nytta i Valdres. Nemninga skriv seg truleg frå opningsveket, tre ristetak på midtstrengene, som kan minne noko om duren av ein foss i vårløysinga. Vårflaumen spel og dansarlag har teke namn etter denne springaren.

Variantgruppa 

Slåtten har fått katalognr 493 i Hardingfeleverket, og gruppa har seks variantar i nedskrift. To av desse er etter spelemenn frå Valdres. Av dei fire øvrige er to å rekne som valdrestradisjon med rimeleg visse. Dei to Hordalandsvariantane, b og c, er knappare i forma enn dei andre. Dei mest utbygde formene, d, e og f, er mest nytta i dag. Forma frå Vang er noko mindre enn dei andre valdresvariantane.

 a: Springar, etter Sjur Eldegard, Årdal . Nedskrift Arne Bjørndal 1916 (B 535). Eldegard hadde slåtten frå Trond Eltun, Vang i Valdres. 

 b: Springar, etter Gjermund Eide, Bruvik i Hordaland . Nedskrift Arne Bjørndal 1916. Eide lærde slåtten i 1860 av Anders Mostraum frå Hosanger. 

 c: Springar etter Severin Kjerland, etter Anders S. Kjerland, Granvin . Nedskrift Sven Nyhus 1974. Severin Kjerland hadde slåtten etter ein spelemann dei kalla Halte-Lars. 

 d: Vårflaumen, etter Olav Moe, Nord-Aurdal . Nedskrift Eivind Groven 1962 (G 1490, NRK magn. 603).

 e: Vårflaumen/Ørrhanalåtten, etter Torleiv Bolstad, Øystre Slidre . Nedskrift Sven Nyhus 1975. Bolstad hadde slåtten etter Ola Okshovd frå Øystre Slidre. 

 f: Vårflaumen, etter Jørgen Husemoen, Nes i Hallingdal . Nedskrift Sven Nyhus 1977. Husemoen hadde slåtten etter Tor Grimsgard, og Grimsgard nok frå spelemenn i Valdres.

Norske slåttar
Øn kyrkje

Øn kyrkje er ei langkyrkje frå 1958 på Sørbøvåg på nordsida av Åfjorden i Hyllestad kommune i Vestland. 
Kyrkja er den fjerde kjende i tidlegare Øn sokn, og ho erstatta ei trekyrkje frå 1880 som brann ned etter lynnedslag 4. november 1940. 

Fyrste gongen ei kyrkje på Øn er nemn i skriftlege kjelder er 1327. 
Den gamle kyrkjestaden var på Øn tre kilometer lenger inne i fjorden. 
Kyrkjegarden på den gamle kyrkjestaden vert framleis brukt og det er ikkje kyrkjegard ved kyrkja på Sørbøvåg.

Øn kyrkje var soknekyrkje i Øn sokn fram til dei tre sokna i Hyllestad prestegjeld vart slegne saman til eitt sams Hyllestad sokn i 2001.

Kjelder 
 Margrethe Henden Aaraas og Sigurd Vengen: «Øn kyrkje» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
 Finn Borgen Førsund: «Øn gravstad» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
 «Øn kyrkje» på NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 Sigurd Muri: Norske kyrkjer. Det Norske Samlaget. Oslo 1971

Bakgrunnsstoff 
 Om Hyllestad kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på Arkivverket
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 
 

Kyrkjer i Hyllestad
Kyrkjer i Sunnfjord prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Ole Halvorsen
Norske kyrkjer frå 1958
Kulturminne i Hyllestad
Lauskarlåtten

Lauskarlåtten, òg kjend under namnet Danse lauskar og gå fri, er ein springar på nedstilt bass, mykje nytta i Hallingdal og Valdres. I Valdres finst slåtten i tradisjon etter Bendik i Nøen, medan kjelda i Hallingdal er Ola Dekko. Her heiter slåtten ofte Vesle-Dekken, etter son av Ola Dekko, Ola Dekko den yngre.

Slåtten er òg funnen i Vik i Sogn, der han heiter Semjarslåtten eller Hatletusken.

Stev 

Det mest kjende stevet til slåtten slik han er spela i Hallingdal og Valdres går slik:

 Danse lauskar og gå fri
 det går då an på ein måte
 det går då an for ei liti rid
 så får det sakti stå rå te.

I Sogn finst stevet i denne forma:

 Å Ha du vore i Hatleli
 og lagt på lur etter jentor?
 Nei, eg ha vore i Krokeli
 og lagt på lur ett` ho Eli.

Både slåttenamn og stev knyter slåtten til tradisjonar for frieri.

Variantgruppa 

Slåtten har variantnummer 492, band VI i Hardingfeleverket. To former er frå Hallingdal, to frå Vik i Sogn og to frå Valdres. Attåt desse finst det dokumentert ei form frå Flå ved Truls Ørpen. Ulrik Jensestogun spela og ei form på vanleg oppstilt bass som ikkje er teken med her. Denne forma er seinare spela inn av Håkon Asheim og teken opp att i seinare år av yngre spelemenn i Valdres.

 a: Vesle-Dekken, etter Olav Timannhagen frå Ål. Nedskrift Sven Nyhus 1975. Namnet er etter spelemannen Ola Dekko den yngre.
 b: Fuglen, etter Olav Sataslåtten frå Torpo. Nedskrift Sven Nyhus 1975. Sataslåtten hadde slåtten etter den eldre Ola Dekko, men har brøytt om slåtten på eige vis.
 c: Hatletusken, etter Lars Sande, Vik i Sogn. Nedskrift Arne Bjørndal 1916 (B 615). Slåtten er òg kalla Hatlelien. Å "gange på tusk" er det same som å "løbe etter leg og morskab" (Ivar Aasen). Hatle = vestlandsk for Hassel.
 d: Semjarslåtten, etter Klaus Sande frå Vik i Sogn. Nedskrift Sven Nyhus 1975. Sande hadde slåtten etter far sin, Lars Sande.
 e: Springar, etter spelemannen Andreas Hauge frå Nord-Aurdal. Nedskrift Arne Bjørndal 1925 (B 320). Hauge hadde slåtten frå Ulrik Jensestogun, som hadde han frå Bendik i Nøen.
 f: Danse lauskar og gå fri, etter Torleiv Bolstad frå Øystre Slidre. Nedskrift Sven Nyhus 1977. Bolstad hadde slåtten frå Ola Okshovd.

Norske slåttar
Fengsel

Fengsel er ei straff der fråteken fridom er det sentrale elementet. Ordet blir òg brukt om lokala eller bygningen der fangane, enten dei er arresterte eller dømde, blir heldt innelåst. Dom på fengselsstraff kan vere fengsel på vilkår, som vil seie at fengselsstraffa ikkje vert gjennomført dersom den straffedømde ikkje bryt straffelova eller særskilde fastsette vilkår i ei fastsett prøvetid, eller fengsel utan vilkår, som vil seie at fengselsstraffa vert sett i verk så snart råd er. Dommen kan òg gå ut på ein kombinasjon av dei to formene. I Noreg er reglane om dette gjeve i § 34 i straffelova frå 2005, der fengsel på vilkår vert kalla «Fullbyrdingsutsettelse (betinget fengsel)».

Sjå og 
 Fengsel i Noreg
 Politiarrest
 Botsfengsel
 Fange
 Fangenskap
 Gjeldsfengsel
 Kakebu
 Konsentrasjonsleir
 Lukka avdeling
 Prøvelauslating
 Samvittighetsfange
 Sikring
 Tukthus
 Tvangsarbeid
 Varetektsfengsling
 Kriminalomsorgen
 Gjeldsfengsel

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Fengsel» frå , den 4. november 2008.

Bakgrunnsstoff

 
Fangenskap
Kriminalomsorg