alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Saho

Saho er eit språk i den kusjittiske greina av den afroasiatisk språkfamilien. Språket blir snakka i Eritrea og grenseområda mot Eritrea i Etiopia. Det har rundt 200 000 brukarar. Språket er nært beslekta med afar.

Saho er eitt av dei offisielle språka i Eritrea, og konstitusjonen er omsett til saho.

Bakgrunnsstoff

Referansar

Kjelder 

 Omsett frå Wikipedia på bokmål, innhenta tysdag  4. desember 2012, klokka 22:15.

Einskildspråk
 Kusjittiske språk
 Språk i Eritrea
 Språk i Etiopia

Opphavleg omsett med Apertium
Bilen

Bilen, bilin eller blin (ብሊና, translitterert b(ə)lina eller bɨlina) er eit afroasiatisk språk som blir snakka i Eritrea. Det er det einaste sentralkusjittiske språket som blir snakka i landet. Bilen har ca. 70 000 talarar i og rundt den eritreiske byen Keren.

Fonologi
Prosodien til bilin er ikkje godt utforska, men det ser ut til at det er eit trykktonespråk. Fokale stavingar har høgtone, men ikkje alle ord har fokal staving.

Vokalar

Konsonantar

/r/ er realisert som ein flapp stavingsmedialtmedial og som ein trillelyd stavingsfinalt.

Skriftsystem

Ge'ez abugida

Bilen bruker ein variant av geez-abugidaen som vart utvikla av misjonarar på 1800-talet.

Latinsk alfabet
I 1985 bestemte Eritrean People's Liberation Front (EPLF) å bruke det latinske alabetet for bilen og alle andre ikkje-semittiske  språk i Eritrea.  I 1993 sette regjeringa ned ein komité for å standardisere komiteen til bilen.

Alfabetet er dette:

e, u, i, a, é, o, b, c, d, f, g, h, j, k, l, m, n, p, q, r, s, t, v, w, x, y, z, ñ, ñw, th, ch, sh, kh, kw, hw, qw, gw.

Bokstavane har vanlege IPA-verdiar, bortsett frå desse:

Referansar

Consonant Mutation and Reduplication in Blin Singulars and Plurals
Language, Education, and Public Policy in Eritrea

Bakgrunnsstoff
Ethnologue
Online Blin language tutorial

Litteraturliste
 
 
 
 
 

Kusjittiske språk
Språk i Eritrea
Einskildspråk
Maskaraisfugl

Maskaraisfugl (Todiramphus sanctus), maori Kotare, er ein mellomstor isfugl som lever i mangroveskog, skog og elvedalar i Australia, på New Zealand og andre øyar i Det vestlege Stillehavet.

Skildring 
Maskaraisfuglen er ca. 24 cm lang, og veg 65 gram, fjørdrakta har overside i djup turkis, undersida i lys, gulbrun farge. Han har ein kvit krage rundt nakken og ned mot ryggen. Kjønna er like, men hofuglar er vanlegvis i litt avdempa farger. Juvenile har rustbrune kantar på kragen og på undersida.

Utbreiing og trekk 
Utbreiingsområdet er i Australia, på New Zealand, Lord Howe Island, Norfolkøya, Ny-Guinea, austlege Indonesia, mykje av det nordlege og vestlege Melanesia og Kermadec Islands. Denne arten hekkar over store delar av Australia utanom det tørre innlandet, New Zealand, Ny-Caledonia og lokalt på Ny-Guinea. Populasjonar i dei sørlege to tredjedelar av Australia trekker nordover i slutten av hekkesesongen til Ny-Guinea, aust til Dei austlege Salomonøyane og vest til Indonesia, men trekker i mindre mengder så langt vest som Sumatra. Fuglane trekker sørover igjen til Australia i august til september. Dei har òg vore observert som streiffuglar på Christmas Island i Indiahavet, Malaysia, Marshalløyane, Mikronesiaføderasjonen og Nauru.

I Australia, lever dei i skog som til dømes eukalyptusskogar og tetreskogar. Underarten på New Zealand, T. Sanctus vagans gjer trekk mellom ulike høgdnivå, før hekkinga gjer dei rørsler frå større høgder ned til kysten og frå skog til kyst og opne landområde.

Anna åtferd 
Føda til maskaraisfuglar er insekt, små krepsdyr, fisk, smågnagarar og krypdyr, mus og småfuglar slik som gråbrystbrillefuglar. Vanlegvis vil ein fugl sitje på ei låg grein og vente på at eit byttedyr skal passere. Han kastar seg ned for å hente byttet og returnerer så til greina si for å ete, mykje likt ein hauk.

Når eit par fuglar har para seg, vil begge medlemmene av paret grave ut reirplassen, vanlegvis ei hòle i ein elvebank eller i rotne trestammar, reiret blir lagt i eit kammer innanfor ein kort kanal. Hoa legg rundt fem egg, og begge fuglane rugar egga og tar vare på ungane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sacred Kingfisher» frå , den 4. desember 2012. 
  
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 BirdLife International (2012) Species factsheet: Todiramphus sanctus. Henta frå http://www.birdlife.org den 4. desember 2012.

Isfuglfamilien
Fuglar i Oseania
Kvalkokeri

Kvalkokeri er eit anlegg for framstilling av kvalolje frå kval, hovudsakleg frå kvalspekket. Eit kvalkokeri kan vere landbasert, og vert då kalla ein kvalfangststasjon, kvalstasjon eller ein landstasjon. Kvalkokeriet kan òg vere eit flytande kvalkokeri, det vil seie eit spesialbygd fabrikkskip for pelagisk kvalfangst.

Den industrielle kvalfangsten, slik han vart driven midt på 1900-talet, var basert på kvalfangstekspedisjonar med eit flytande kvalkokeri som midtpunkt. Eit slikt kokeri var ein flytande fabrikk der heile kvalen vart utnytta: Spekk, kjøt og kvalbein. Kvaltenner og kvalbardar vart òg utnytta.

Ein kvalfangstekspedisjon, slik det vart drive midt på 1900-talet, bestod vanlegvis av eit flytande kvalkokeri med 9-10 kvalbåtar. Fangsten vart hovudsakleg driven i Sørishavet. Kvalartene som vart fanga var bl.a. blåkval, finnkval, knølkval og spermasettkval.

Dei første flytande kvalkokeria frå byrjinga av 1900-talet hadde ikkje utstyr til å heise heile kvalskrottar om bord. Dyra vart fortøydde langs skutesida og flensinga føregjekk utanbords. Med denne arbeidsmetoden var det avgrensa kvar kokeria kunne drive fangsten sin. Dei måtte liggje i eit smult farvatn i le av land. Spekka utanpå dyra vart teke vare på og kokt til olje om bord, medan lite av dyret elles vart utnytta. Mange av kvalkokeria frå denne tida var gamle ombygde passasjerbåtar.

I mellomkrigstida kom ein ny type spesialbygde kvalkokeri med eit nytt arrangement der kvalen vart heist inn på eit skråplan akterut på skipet og opp på eit dekk med flenseplan og kjøtplan – ein såkalla opphalingsslipp. Mannskapa heldt hus akterut, medan offiserane heldt til forut. Midt over planet låg vinsjhuset. Kvalskrotten hamna først på eit flenseplan, restane vart drege vidare fram til kjøttplan. I skroget under dekket låg sjølve kokeriet og oljetankane.

Ein kvalfangstekspedisjon i pelagisk fangst trong forsyningar, og tankane om bord på kokeriet var ikkje store nok til å romme fangsten til ein sesong. Kokeriet fekk difor fleire gonger i løpet av sesongen besøk av tankbåt.

Sjå òg  
 :Kategori:Kvalstasjonar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hvalkokeri» frå ,  den 5. desember 2012. 

 
Kvalfangst
Phu Quoc internasjonale lufthamn

Phu Quoc internasjonale lufthamn (, ) er ein flyplass i Phu Quoc i den vietnamesiske Kien Giang-provinsen. 

Han har flysamband med Ho Chi Minh-byen, Hanoi, Can Tho og Rach Gia gjennom Vietnam Airlines, og planlagde ruter til Hanoi og Ho Chi Minh-byen gjennom Air Mekong og Ho Chi Minh-byen, gjenom VietJet Air.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Phu Quoc International Airport» frå ,  den 27. august 2012.  
 

Flyplassar i Vietnam
Kien Giang
Transport i Mekongdeltaet
Andreas Kofler

Andreas Kofler () er ein austerriksk skihoppar frå Innsbruck, oppvaksen i Stubaital i Tirol. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka 2009/10, og fekk sølvmedalje både i storbakkerennet under Vinter-OL 2006 i Torino og i rennet i normalbakken i Ski-VM 2011 i Oslo. Kofler har dessutan vore med å vinne to OL-gull i laghopp (2006 og 2010), tre gullmedaljar i laghopp under ski-VM (2007 og 2011) og to gull i skiflygings-VM (2008 og 2012) for Austerrike. I 2012 vart han nummer tre i verdscupen i skihopping.

Aktiv
Kofler gjekk til topps i sit fyrste verdscuprenn i byrjinga av februar 2006, kort føre OL i Torino. I olympiaden hoppa han til 276,8 poeng i normalbakken, og hamna dermed 0,1 poeng bak gullvinnaren, landsmannen Thomas Morgenstern. Dei to var i eiga klasse i rennet. Seinare var dei begge med på Austerrike sitt firemannslag som vart olympiske meistrar i laghopp, eit renn som vart avvikla i storbakken.

Kofler var også med på det austerrikske laget som vann gull i laghopp i Ski-VM 2007 i Sapporo. Dei andre på laget var Wolfgang Loitzl, Gregor Schlierenzauer og Thomas Morgenstern. Også i 2008-sesongen kunne Kofler notere seg for eit VM-gull, då i laghopp under VM i skiflyging.

I den tysk-austerrikske hoppveka i 2009/10 gjekk Kofler heilt topps. Han vann på ny OL-gull i laghopp for Austerrike under vinter-OL 2010 i Vancouver. Mot slutten av OL-sesongen, 14. mars 2010, sette han ny offisiell bakkerekord med 139,5 meter i den nye Holmenkollbakken. Denne bakkerekorden forbetra han sjølv til 141 meter under Ski-VM 2011 den 5. mars 2011, då Austerrike enno ein gong vart verdsmeistrar i laghopp. I den same meisterskapen fekk Kofler sølv i normalbakkerennet i Midtstubakken i Oslo, atter ein gong bakom landsmannen Morgenstern.

Den 4. januar 2012 tok Kofler sin tiande og hittil siste individuelle siger i eit verdscuprenn. Det hende då han vann rennet i Bergisel-bakken i Innsbruck, hans heimebakke som hoppar. I alt har han tretti (10-9-11) pallplasseringar i verdscupen (2012). Kofler vann i 2012 sin sjuande VM- eller OL-tittel med austerrikske hopplag då Austerrike sigra i lagtevlinga i VM i skiflyging 2012 i Vikersund.

Verdscupsigrar

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andreas Kofler» frå ,  den 5. desember 2012.  
 

Austerrikske skihopparar
Verdsmeistrar i skiflyging
Verdsmeistrar i skihopping
Olympiske meistrar for Austerrike
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Austerrike
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2006
Skihopparar under vinter-OL 2006
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2010
Skihopparar under vinter-OL 2010
Deltakarar under Ski-VM 2003
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2011
Arthur's Pass nasjonalpark

Arthur's Pass National Park er ein nasjonalpark ligg på Sørøya på New Zealand. Han er administrert av Department of Conservation.

Parken vart oppretta i 1929, som en første nasjonalparken på Sørøya og den tredje på New Zealand. Han er delt av riksvegen State Highway 73. Vegen går gjennom Arthur's Pass Village og fjellpasset med same namn over Søralpane i ei høgde av 920 meter over havet. Parken er administrert av  Miljøverndepartementet Department of Conservation som driv eit depot og eit administrasjons- og informasjonssenter i Arthur's Pass Village.

Geografi 

Parken er tydeleg delt av det store skiljet (Søralpane) på Sørøya. Austsida er turrare og består av sørbøkeskogar og breie elvefâr, medan vestsida består av tett regnskog. Mykje av landskapet vart forma under istida som danna flatbotna, U-forma dalar. I midten er ei høg fjellrekkje som består av store, snøkledde toppar og skråningar med steinurer. 

Parken omtattar følgjande geografiske særmerke:
Ein del av det store geografiske skiljet på Sørøya, inkludert fjellpassa Harman, Waimakariri Col, sjølve Arthur's, Goat (på Mingha-Deception-ruta), Tarahuna, Worsley, Minchin og Harper.
Utspringet til Waimakaririelva, i nærleiken av Waimakariri Falls Hut.
Talrike sideelver til Waimakaririelva, mellom desse elvene Bealey, Poulter, Hawdon, White, Crow og Anti Crow.
Ei rekkje sideelver til Taramakau-elva, som Otira, Deception og Otehake.
Mount Murchison, som ligg 2400 moh., er den høgaste fjelltoppen i parken.

Rekreasjon 
Parken er populær for fotturar, skisport og fjellklatring.

Populære fotturruter er:
Mingha-Deception, del av Coast to Coast race
Avalanche Peak
Hawdon-Edwards

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Arthur's Pass National Park» frå ,  den 5. desember 2012.

Bakgrunnsstoff 
Department of Conservation, informasjon om Arthur's Pass National Park. Vitja 5. desember 2012.
Softrock - Vevside - mest om fjellklatring, vedlikehalden av lokale kjentfolk. Vitja 5. desember 2012.
Om rednings- og sikringstenesta i Arthur's Pass. Vitja 5. desember 2012. 

Westland District
Verneområde på New Zealand
Nasjonalparkar på New Zealand
Skipingar i 1929
Nordiske greiner under vinter-OL 1964

Nordiske greiner på ski under vinter-OL 1964 i Innsbruck bestod av ti øvingar. Tre av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla i både i langrenn, kombinert og skihopping.

Medaljestatistikk

Kombinert

Menn

15 km langrenn + normalbakkerenn

Langrenn

Kvinner

5 km

10 km

3 x 5 km stafett

Menn

15 km

30 km

50 km

4 x 10 km stafett

Skihopping

Menn

Normalbakken

Storbakken

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordiske greiner under Vinter-OL 1964» frå ,  den 5. desember 2012.  
 

Vinter-OL 1964
1964 i Austerrike
Nordiske greiner under vinter-OL
Cape Geddes

Cape Geddes er eit nes på nordenden av Ferguslie Peninsula på nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under William Speirs Bruce, som namngav det etter professor Patrick Geddes, ein kjend skotsk biolog og sosiolog.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Gourlay Point

Gourlay Point er det sørlegaste av tre finger-liknande nes på søraustenden av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1933 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations, som kalla det opp etter Ronald George Gourlay, skipsingeniør på skipet.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Hansen

Cape Hansen er eit nes mellom Marshall Bay og Iceberg Bay på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane i Antarktis. Namnet finst på eit kart basert på ei kartlegging i forbifarten av øyane i 1912–13 av Petter Sørlle, ein norsk kvalfangar.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Hartree

Cape Hartree er eit nes which på sørvestenden av Mossman Peninsula på sørkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga under ein felles seglas i desember 1821 av kaptein George Powell, ein britisk selfangar i sluppen Dove, og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangar i sluppen «James Monroe». Namnet finst på kartet til Powell publisert i 1822.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Jebsen Point

Jebsen Point er eit nes ved sørsida av Port Jebsen på vestsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Namnet finst på eit kart basert på ei kartlegging i forbifarten av desse øyane av kaptein Petter Sørlle i 1912–13.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Knife Point

Knife Point er eit nes langs sørsida av Borge Bay, 200 m søraust for Mooring Point, på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Namnet finst på eit kart basert på ei kartlegging frå 1927 av Borge Bay av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations, men namnet kan vere eldre.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Lenton Point

Lenton Point er eit nes heilt sørvest på halvøya i Clowes Bay på sørsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart grovt kartlagd i 1933 av mannskap på Discovery Investigations, og kartlagd på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det fekk namn i 1954 av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Ralph A. Lenton frå FIDS, som var radiotelegrafist ved basen på Signy Island i 1948, og som tok del i landmålingane og det biologiske arbeidet her.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Lovegrove Point

Lovegrove Point er det nordlegaste neset ved Express Cove på vestsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Ian W. Lovegrove i British Antarctic Survey (BAS) som var generell assistent ved Rothera Station, 1981-84 (leiar 1983–84), og øvstkommanderande på Signy Island, somrane 1984-89.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Mabel

Cape Mabel er eit nes på nordenden av Pirie Peninsula på nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart truleg oppdaga av den britiske selfangstekspedisjonen under Weddell, som utforska nordkysten av Laurie Island i 1823. Det vart kartlagd i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav det etter J.H. Harvey Pirie, kona til kirurgen og geologen på ekspedisjonen.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Mansfield Point

Mansfield Point er eit nes på austsida av innløpet til Norway Bight på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd av mannskap på Discovery Investigations i 1933 og av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1948-49. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Arthur W. Mansfield frå FIDS, som var meteorolog i Grytviken på Sør-Georgia i 1951; som var leiar, meteorolog og biolog ved Signy Island i 1952.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Point Martin

Point Martin er eit nes på austsida av Mossman Peninsula 0.8 nautiske mil (1,5 km) nordvest for Cape Murdoch, på sørkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav det etter J. Martin, fullbefaren matros på ekspedisjonsskipet «Scotia».

Kjelder

Martin, Point
Meier Point

Meier Point er eit nes på vestsida av innløpet til Norway Bight på sørsida av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Namnet er nedskrive på eit kart av kaptein Petter Sørlle, den norske kvalfangaren som kartla øya under forbiseglinga av Sør-Orknøyane i 1912-13.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Mooring Point

Mooring Point er eit nes langs sørsida av Borge Bay mellom Drying Point og Knife Point, på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Namnet finst på eit kart basert på ei kartlegging frå 1927 av Borge Bay av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations Discovery, men namnet kan ha vore nytta tidlegare av kvalfangarar.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Moreton Point

Moreton Point er eit nes 1 nautisk mil (1,9 km) nord for Return Point at vestenden av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart grovt kartlagd av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer i 1821. Det vart namngjeven av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations som kartla øyane i 1933.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Moyes Point

Moyes Point er eit nes sørvest på Signy Island i Sør-Orknøyane, på austsida av det søraustleg innløpet til Fyr Channel. Det vart først kartlagd i 1933 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1956-58 og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959 etter William Moyes, ein representant for dei britiske styresmaktene på Signy Island i 1912-13.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Murdoch

Cape Murdoch er eit nes på søraustenden av Mossman Peninsula på sørkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav det etter W.G. Burn Murdoch, ein skotsk kunstnar på «Balaena», ein av kvalbåtane frå Dundee i Antarktis i 1892-93. Han var òg støttespelar av ekspedisjonen til Bruce.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Olivine Point

Olivine Point er sørenden på den låge halvøya heilt aust i Iceberg Bay på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1948-49, og ho fekk dette namnet av dei fordi dei fann mineralet olivin i vulkanske gangar på kryss av halvøya like nord for neset.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Pageant Point

Pageant Point er det sentrale og høgaste av tre isfrie nes på austenden av Gourlay Peninsula på Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1933 av mannskap på Discovery Investigations, og kartlagd på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Namnet, som vart gjeven av FIDS, kjem frå pingvinane som hekkar her og dansen dei utfører i samband med kurtiseringa (pageantry er eit engelsk ord for «førestilling» eller «skodespel»)

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Pandemonium Point

Pandemonium Point er eit nes på sørenden av ein skarp, isfri rygg heilt sør på Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), og ho fekk dette namnet av dei på grunn av den endelause støyen frå pingvinane som hekkar på vestsida av ryggen like nord for neset.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Pantomime Point

Pantomime Point er det nordlegaste av tre isfrie nes på austenden av Gourlay Peninsula på Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1933 av mannskap på Discovery Investigations, og kartlagd på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Namnet, gjeve av FIDS, kom frå oppførselen til pingvinane på Gourlay Peninsula.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Polynesia Point

Polynesia Point er eit isfritt nes på nordsida av innløpet til Paal Harbour på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1933 av mannskap på Discovery Investigations, og kartlagd på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1954 etter kvalkokeriet «Polynesia», av Rethval kvalfangstkompani i Oslo, som arbeidde i Sør-Orknøyane i 1913-14.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Porteous Point

Porteous Point er eit nes ved sørvestenden av Signy Island sør for Cummings Cove og nordaust for Fyr Channel i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1933 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og kalla opp etter ein ingeniør på skipet.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Prong Point

Prong Point er eit smalt nes på vestsida av innløpet til Ommanney Bay på nordkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga i desember 1821 under ein felles seglas av kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangaren, og kaptein George Powell, ein britisk selfangar. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1956-58 og namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959. Prong tyder spiss eller brodd på engelsk.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Purdy Point

Purdy Point er eit nes 1,5 nautiske mil (2,8 km) aust-søraust for Foul Point på nordkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga i desember 1821 under ein felles seglas av kaptein George Powell, ein britisk selfangar, og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangar, og grovt nedteikna på kartet til Powell. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1956-58 og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959 etter John Purdy (1773–1843), ein leiande engelsk hydrograf som samla inn mange maritime rettleiingar og kart, inkludert for Sør-Orknøyane.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Rayner Point

Rayner Point er eit nes med høge klipper på nordsida av innløpet til Gibbon Bay på austkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1912-13 av kaptein Petter Sørlle, ein norsk kvalfangar. Det vart kartlagd på ny i 1933 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og kalla opp etter George W. Rayner, som var zoolog i Discovery Committee.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Rethval Point

Rethval Point er eit isfritt nes på sørsida av innløpet til Paal Harbour på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1933 av mannskap på Discovery Investigations, og kartlagd på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1954 etter Rethval hvalselskap frå Oslo, det første selskapet som starta med kvalfangst i Sør-Orknøyane i 1911-12.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Return Point

Return Point er eit nes heilt sørvest på Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga 7. desember 1821 av kaptein George Powell, ein britisk selfangar i sluppen «Dove», og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangaren i sluppen «James Monroe». Det vart namngjeven av Powell, som etter å ha gått i land på dette neset gjekk rett ombord igjen etter å ha sett mot kysten austover.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Richard Point

Richard Point er det sørlege neset i Williams Haven, 600 m sørvest for North Point på Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1990 etter Kenneth J. Richard frå British Antarctic Survey (BAS) som var biologisk teknikar ved Signy Station frå 1978.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane