alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ole Falck Ebbell

Ole Falck Ebbell () var ein norsk arkitekt.

Han var fødd i Christiania som son av juristen og den seinare rådmannen Ole Falck Ebbell. Han studerte bygningskunst i Tyskland og Sveits og hadde fleire års virke i Christiania før han kom til Trondhjem. Blant anna medverka han som assistent ved bygginga av Stortingbygningen i 1861.

I 1867 kom han til Trondhjem. Han vart lærer i mekanikk og bygningskunst ved Trondhjems Tekniske Læreanstalt (forløperen til NTH) i 1871, 32 år gammal, og i 1891 vart han overlærer i bygningskunst og leiar for arkitektavdelinga. Ebbell var samfunnsengasjert og medlem av formannskapet i  Trondhjem i tillegg til mange offentlege og private verv. Han var medlem av kommisjonen for restaureringa av Nidarosdomen 1882-1894.

Arkitekt Ebbells veg i Trondheim er oppkalla etter han.

Prosjekt 

 Asylet på Rotvoll
 Ila skule (Trondheim)
 Kalvskinnet skule
 Trondhjems rådhus (no folkebiblioteket)
 Dampkjøkkenet i Gata til kongen
 Bodø sjukehus
 Neevengården asyl i  Bergen
 Eg asyl ved Kristiansand
 Elvran kapell
 Snillfjord kyrkje
 Rica Meyergården hotell

Galleri 
Nokon av  Ole Falck Ebbels bygningar:

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ole Falck Ebbell (arkitekt)» frå ,  den 12. oktober 2018.

Kjelder 

 Ole Falck Ebbell (arkitekt) i Store norske leksikon
  i Brinchmann, Daae & Hammer,  (1. utgåve, 1912)

Bakgrunnsstoff 

 Ingrid J. Brissach: Arkitekten bak Rotvoll Artikkel i Adresseavisa 29. juli 2008 

Døde i 1919
Fødde i 1839
Norske arkitektar
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Eddie Rickenbacker

Edward Vernon Rickenberger () var eit amerikansk flygaress i Den fyrste verdskrigen som fekk æresmedaljen, eller Medal of Honour for bragdene sine som jagarflypilot. Han vart det leiande flygaresset frå USA under luftkampane med 26 nedskytingar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eddie Rickenbacker» frå ,  den 12. oktober 2018.  
 

Æreslegionen
USA-amerikanske flygarar
USA-amerikanarar frå fyrste verdskrigen
Eastern Air Lines

Eastern Air Lines var eit flyselskap frå USA som vart grunnlagt i 1926 og som gjekk konkurs i 1991. I 1977 vart Eastern Air det fyrste flyselskapet i USA med fly frå den europeiske fabrikanten Airbus.

Flåte 
Eastern Air Lines hadde blant anna følgjande flytypar i sin flåte:

 Airbus A300
 Boeing 727
 Boeing 747
 Boeing 757
 Douglas DC-7
 Douglas DC-8
 Douglas DC-9
 Douglas DC-10
 Lockheed L-188 Electra
 Lockheed L-1011 TriStar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eastern Air Lines» frå ,  den 12. oktober 2018.  
 

Tidlegare flyselskap
USA-amerikanske flyselskap‎
Skipingar i 1926
Nedleggingar i 1991
17. mai 1940

«17. mai 1940» er eit nasjonalpatriotisk dikt skrive av Nordahl Grieg i maidagane 1940. Det er betre kjend som «I dag står flaggstangen naken…» etter første linje i diktet. 

Diktet blei kjend då Grieg sjølv las det opp over radio ved NRK sin radiostasjon i Tromsø på nasjonaldagen i 1940. Tromsø radio var då den einaste frie radiostasjonen i Noreg, medan resten var under Noreg under andre verdskrigentysk kontroll. Diktet fekk stor haldningsskapande tyding sommaren 1940.

Diktet blei skrive i lugaren på ei av fiskeskøytene som frakta store delar av Norges Bank sitt gull frå Oslo via Åndalsnes og Frøya til Tromsø.

«17. mai 1940» blei trykka i diktsamlinga Friheten, som første gong kom ut i Reykjavík i 1943. Diktet blei omsett til engelsk av professor Henrietta Koren Naeseth ved Augustana College, og fekk på engelsk tittelen We Shall Come Again.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «17 mai 1940» frå ,  den 7. april 2019.

Bakgrunnsstoff
«17 mai 1940» i Friheten ved nb.no
 Teksten til diktet (arkivert nettstad)
17 mai 1940 lese opp av av Nordahl Grieg

Noreg under andre verdskrigen
Norske dikt
Nordahl Grieg
Kultur i 1940
Asbjørn Øksendal

Asbjørn Øksendal (født 4. august 1922 i Mosjøen, død 23. mai 2015 i Trondheim) var ein norsk bokhandlar og forfattar.

Øksendal skreiv fleire bøker om norsk okkupasjonshistorie, spesielt okkupasjonshistorie frå Trøndelag, og historiske romanar frå norsk vikingtid. Før han var 25 år hadde han gjeve ut omkring 50 noveller, ein novellesamling, ein roman og vunne ein konkurranse om beste filmmanus om alkoholproblem.

Bibliografi 

 Okkupasjonshistorie

 Lurøy-affæren (1966)
 Operasjon Oleander (1968)
 Når nauda er størst (1969)
 Sluttspel i Rinnans bandekloster (1971).
 Operasjon Lapwing (1973)
 Gulltransporten 9. april 1940 (1974), ISBN 82-03-06336-5
 Operasjon Weserübung : Vidkun Quisling og forspillet til 9. april 1940 (1981)
 Spionane i fare (1993)

 Sigrid Ranesdatter og Sigurd Jorsalfare (1970)
 Dronning Astrid av Viken (1975)
 Fru Astrid til Eikaberg (1976)
 Olav frå Gardarike (1978)
 Slaget ved Svolder (1980)
 Nornespinn (1985)
 Hevnhug (1987)
 Ynglingekongen (1992) om Halvdan Svara
 Ti koner og tjue friller (2002) om Harald Hårfagre).

 Humor

Under pseudonymet Espen Vonlausmyr fekk han utgjeve tre bøkar:

 Den beste Trønderen i verda-skrønar (1970)
 Æ stille mæ som statsminister (1971)
 Itj for å skryt. Tre goill te mæ og Noreg (1972)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Asbjørn Øksendal» frå ,  den 12. oktober 2018.

Referansar 

Døde i 2015
Fødde i 1922
Norske bokhandlarar
Norske forfattarar
Folk frå Trondheim
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Slørsoppar

Slørsoppar (Cortinarius) er ei slekt i skivesoppordenen. Dei har eit kingelvevliknande slør på undersida av hatten som unge, og restar av dette kan finnast som fine trådar på stilken hjå utvaksne soppar. Ofte er òg heile fruktlekamen dekt av eit ytre slør.

I Noreg er det kjent over 400 artar av slørsopp. To av desse, spiss giftslørsopp og butt giftslørsopp, er giftige. Slørsoppar er frårådde som matsoppar av di artane kan vera vande å skilja frå kvarandre.

Kjelder
Egil Bergsland

Egil Bergsland () var ein norsk politikar frå Notodden i Telemark. Han representerte Telemark og Arbeidarpartiet på Stortinget perioden 1977-81.

Bergsland var son til ein industriarbeidar. Sjølv tok han til å arbeide i Norsk Hydro A/S i 1946 og var tilsett i industriselskapet til 1985. Frå 1962 hadde han ymse kontorjobbar, personalsjef 1973-76 og assisterande direktør 1976-85.

Bergsland var heradsstyremedlem for Arbeidarpartiet i Heddal 1956-64, frå 1960 med plass i formannskapet. Etter kommunesamanslåing i 1964 var han varaordførar i Notodden kommune 1964-67 og ordførar 1972-75. Han var med i fylkestinget i Telemark 1964-67 og frå 1972 til 1993, dei siste 14 år som medlem i fylkesutvalet. Stortingsperioden 1977-81 var han vald inn frå Telemark. På Tinget var han medlem i Kommunal- og miljøvernkomiteen.

Bergsland hadde ei mengd tillitsverv, både offentlege og i samfunnslivet elles..

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1977-1981
Folk frå Notodden
Wilhelm Redieß

Wilhelm Redieß eller Rediess () var ein tysk SS- og politileiar (SS-Obergruppenführer und General der Polizei) i Noreg under andre verdskrigen. Han var òg kommanderande general (Obergruppenführer) over alle SS-troppar stasjonert i Noreg frå han overtok denne kommandoen den 22. juli 1940 til han døydde.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wilhelm Redieß» frå ,  den 12. oktober 2018.  
 

Døde ved sjølvmord
Tyskarar i Noreg under andre verdskrigen
East African Airways

East African Airways var eit felles austafrikansk flyselskap for Kenya, Tanzania og Uganda. Selskapet vart oppretta i 1950 og verksemda opphøyrde i 1977 då Den austafrikanske unionen gjekk i oppløysing og dei enkelte landa etablerte sina eigne nasjonale selskap; Kenya Airways, Uganda Airlines og Air Tanzania.

Historisk flåte

Douglas DC-3
C-47
Canadair Argonauts
de Havilland Comet 4
Vickers Super VC10
de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter
Fokker F27 Friendship
Douglas DC-9-32
Boeing 707-321

Ulukker 

 18. april 1972, Addis Abbaba, VC-10. 43 omkomne
 18. mai 1955, Mount Kilimanjaro. 20 omkomne
 27. april 1964. Ein Douglas DC-3 styrta på Kilwa lufthamn i Tanzania, 1 omkom (kaptein Gene Brokensha)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «East African Airways» frå ,  den 12. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Ein fotoserie av DC-3-fly frå EAA
 Rutetabellar frå EAA

Skipingar i 1950
Føretak nedlagde i 1977
Tidlegare flyselskap
Moore Town

Moore Town er ein landsby på Jamaica. Han ligg i Portland Parish, aust i landet,  km aust for hovudstaden Kingston. Moore Town ligg i Blue Mountains og John Crow Mountains,  moh. 
I 2009 hadde han 1 106 innbyggjarar.

Moore Town er ein tradisjonell busetnad for maroonar, ei folkegruppe opphavleg skipa av rømde slavar. Han er den austlegaste av maroon-busetnadane og ligg heilt aust i Portland Parish.

Historie
Busetnaden blei grunnlagd som New Nanny Town i 1740 etter ein fredsavtale mellom britane og Windward-maroonane etter den første maroonkrigen. Nanny var namnet på leiaren til desse folka då dei budde i «gamle» Nanny Town, og kanskje også etter at dei flytta til den nye.

Frå 1760 byrja kolonistyresmaktene å omtala byen som  Moore Town eller Muretown. Dette skal vera ei oppkalling etter fungerande guvernør sir Henry Moore. På denne tida byrja også dei kvite oppsynsmennene som var utpeikte av styresmaktene å få ei sterkare stilling. Då konflikten kjend som Tacky's Revolt eller Tacky's War braut ut i mai 1760 blei maroonane i Moore Town kommanderte ut for å slost mot opprørarane. I tiåret som følgde prøvde ein maroon-offiser kalla Clash å utfordra autoriteten til oppsynsmannen, men lukkast ikkje fordi han ikkje hadde støtte frå dei andre maroonane.

I 1774 blei ein maroonleiar frå Charles Town, Samuel Grant, skulda for å ha drepe ein kaptein Townshend (som var kvit) og den svarte slaven hans medan han jakta på rømlingar i Hellshire. Grant flykta til Moore Town for å søka tilflukt. Admiral George Rodney, som då var i Kingston, sende ein flåte til Port Antonio i påvente av eit mogleg maroonopprør. Den kvite oppsynsmannen i  Moore Town overtalte folka der til å overgje Grant, som blei stilt for retten i Spanish Town. Til stor overrasking for dei lokale plantasjestyrarane blei Grant frifunnen for drapet på Townshend.

Den best kjende oppsynsmannnen for Moore Town was løytnant George Fuller, som hadde stillinga frå 1809 til 1823. Rolla blei avskaffa på 1850-talet.
Då Jamaica oppnådde sjølvstende i 1962 anerkjende styresmaktene maroonane sin suverenitet. Moore Town blir styrt av råd med 24 medlemmer og ein vald leiar. Leiaren blir gjeven tittelen «Colonel», men kan også kallast «chief», eller 'høvding'. Moglege leiarar stiller ikkje sjølv til val, men blir valde ved akklamasjon etter at andre har spurt dei om å stilla. Ernest Downer var Colonel frå 1952 til 1964.
C.L.G Harris hadde stillinga frå 1964 til 1995, og Wallace Sterling blei vald til Colonel i 1995.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Moore Town» frå  og «Moore Town, Jamaica» frå ,  den 12. oktober 2018.  
 

Portland Parish
Maroonar på Jamaica
Skipingar i 1740
Night Shift av Foghat

Night Shift er det sjette studioalbumet til Foghat, gjeve ut i november 1976 av Bearsville Records. Det var det første Foghat-albumet med bassisten Craig MacGregor, som turnerte med Foghat etter albumet Fool for the City. Det var produsert av Dan Hartman. 

«Drivin' Wheel» vart nytta i videospela NASCAR 2005: Chase for the Cup, Grand Theft Auto: The Lost and Damned og Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony.

Innhald

Medverkande
Lonesome Dave Peverett - solovokal, gitar, tung pusting
Rod «The Bottle» Price - gitar, slidegitar, steelgitar, vokal
Roger Earl - trommer, perkusjon
Craig MacGregor - bassgitar, korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Night Shift (album)» frå ,  den 12. oktober 2018.  
 

Musikkalbum frå 1976
Foghat-album
Album produserte av Dan Hartman
Bearsville Records-album
Craig MacGregor

Craig MacGregor () var ein USA-amerikansk musikar. Han er mest kjend som langvarig bassist for Foghat, eit band han vart medlem av i 1976 då han erstatta Nick Jameson. 

MacGregor døydde av lungekreft i heimen sin, 68 år gammal.

Diskografi

Foghat

Source:

Buck Dharma

Kjelde:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Craig MacGregor» frå ,  den 12. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske bassistar
Folk frå Wyomissing i Pennsylvania
Døde av lungekreft
Stone Blue

Stone Blue er det sjuande studioalbumet av engelske det bluesrockbandet Foghat, gjeve ut i mai 1978 på Bearsville Records. Innspelinga vart produsert av Eddie Kramer, som tidlegare hadde vore lydteknikar på innspelingar for Jimi Hendrix og Led Zeppelin. Kramer og Foghat samarbeidde ikkje så godt, men spaninga i studio var med på å gjere albumet kvast. Utanom tittelsporet, som vart ein topp 40-hit, inneheld Stone Blue ein coverversjon av Robert Johnson sin «Sweet Home Chicago».

Innhald

Medverkande
Dave Peverett - rytmegitar, vokal
Rod Price - sologitar, slidegitar
Craig MacGregor - bassgitar
Roger Earl - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stone Blue» frå ,  den 12. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Foghat-album
Musikkalbum frå 1978
Bearsville Records-album
Rhino Records-album
Boogie Motel

Boogie Motel er det åttande studioalbumet til bluesrockbandet Foghat, gjeve ut i 1979. Det vart spelt inn i Boogie Motel Studios i Port Jefferson i New York, og selde til gullplate i USA. Plateomslaget er laga av Jim Baikie.

Innhald

Medverkande
Jimmy Ambrosio – trekkspel
Colin Earl – klaverinstrument
Roger Earl – trommer
Craig MacGregor – bassgitar
Lonesome Dave Peverett – elektrisk og akustisk gitar, solovokal
Rod Price – dobro, gitar, vokal, slidegitar
Alto Reed – saksofon

Teknisk 
Bob Ludwig – mastering
Tony Outeda – produsent, management
Jim Baikie – design
David Berman – lydteknikar
Tony Berman – lydteknikar
Bob Coffee – assisterande lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Boogie Motel» frå ,  den 12. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1979
Foghat-album
Bearsville Records-album
Tight Shoes

Tight Shoes er det niande studioalbumet til det engelske rockebandet Foghat. Det kom ut i 1980 på Bearsville Records. Dette var den siste plata deira med Rod Price før han kom attende i 1994 på Return of the Boogie Men.

Innhald

Medverkande
Dave Peverett - rytmegitar, vokal
Rod Price - sologitar, slidegitar
Craig MacGregor - bassgitar
Roger Earl - trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tight Shoes» frå ,  den 12. oktober 2018.  
 

Foghat-album
Musikkalbum frå 1980
Bearsville Records-album
Rhino Records-album
Girls to Chat and Boys to Bounce

Girls to Chat & Boys to Bounce er det tiande studioalbumet til det engelske rockebandet Foghat, gjeve ut i 1981. Det var det førte albumet deira med den nye gitaristen Erik Cartwright.

Innhald

Medverkande
 «Lonesome» Dave Peverett - solo- og korvokal, rytmegitar
 Erik Cartwright - sologitar, korvokal
 Craig MacGregor - bass
 Roger Earl - trommer, perkusjon

Andre
 Nick Jameson - klaverinstrument, korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Girls to Chat and Boys to Bounce» frå ,  den 12. oktober 2018.  
 

Foghat-album
Musikkalbum frå 1981
Bearsville Records-album
Rhino Records-album
NM i symjing 1989

Noregsmeisterskapen i symjing 1989 vart avvikla i Harstad i dagane frå 30. juli til 2. august 1989. Meisterskapen, som omfatta 26 individuelle tevlingar og 6 stafettar, likt fordelt på menn og kvinner.

Menn

50 meter fri

100 m fri

200 m fri

400 m fri

1500 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kvinner

50 meter fri

100 m fri

200 m fri

400 m fri

800 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kjelder
Sportsboken 89-90. Sportsboken As/VG. 1989.

Noregsmeisterskap i 1989
Noregsmeisterskap i symjing
Idrettstilskipingar i Troms og Finnmark
In the Mood for Something Rude

In the Mood for Something Rude er det 11. studioalbumet til det britiske hardrockbandet Foghat, gjeve ut i 1982. Alle åtte songane på albumet vart skrivne av låtskrivarar utafor bandet, og plata er eit slags coveralbum der bandet spelar R&B- og countrysongar med den bluesaktige rockestilen deira.

Innhald

Salslister
Album

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «In the Mood for Something Rude» frå ,  den 12. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Musikkalbum frå 1982
Foghat-album
Bearsville Records-album
Rhino Records-album
Coveralbum
Zig-Zag Walk

Zig-Zag Walk er det 12. studioalbumet til den britiske hardrockgruppa Foghat, gjeve ut i 1983. I motsetnad til In the Mood for Something Rude frå året før, der alle songane var coverlåtar, skreiv frontmannen Dave Peverett fem av dei ti songane på albumet, medan gitaristen Erik Cartwright skreiv éin. Eit par av songane vart spelt inn i rockabillystil. Dette vart det siste albumet til bandet på over eit tiår, før comebacket deira med Return of the Boogie Men i 1994.

Produsenten «Franz Leipkin» og klaverspelaren «Eli Jenkins» er pseudonym for den gamle bandkollegaen Nick Jameson, som hadde spelt i Foghat i 1975 og produsert fleire av Foghat sine album på den tida. Paul Butterfield spelte munnspel på «Seven Day Weekend».

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zig-Zag Walk» frå ,  den 12. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1983
Foghat-album
Bearsville Records-album
Rhino Records-album
John Carlos

John Wesley Carlos () er ein tidlegare amerikansk friidrettsutøvar og profesjonell fotballspelar. Under Sommar-OL 1968 vann han bronsemedalje i 200 meter sprint. Under medaljeutdelinga vart han kjent for si kontroversielle Black Power-helsing saman med Tommie Smith. Han slo deretter verdsrekorden i 100-yards sprint og slo òg verdsrekorden i 200 meter for menn. Han vart seinare utøvar i National Football League og Canadian Football League, men trekte seg tilbake etter ein skade.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Carlos» frå ,  den 12. oktober 2018.  
 </div>

USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Folk frå New York City
Sprintarar frå USA
Black Power-helsinga under sommer-OL i 1968

Black Power-helsinga under sommer-OL i 1968 var ein menneskerettsprotest og den største politiske markeringa i løpet av den 110-årige historia til dei moderne olympiske leikane. Dei afroamerikanske utøvarane Tommie Smith og John Carlos gjorde si Black Power-markering under sigerseremonien for 200-meter ved Sommar-OL 1968 i Mexico by ved å heva ein knyttneve i ein svart hanske.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Black Power-hilsenen under sommer-OL i 1968‎» frå ,  den 12. oktober 2018.  

Sommar-OL 1968
Sport og politikk
Afroamerikansk historie
Dalsbergstien

Dalsbergstien er ei gate (ikkje ein stig) i Bydel St. Hanshaugen i Oslo som går vestover ut frå Ullevålsveien der Bjerregaards gate går austover. Ut frå Dalsbergstien går Waldemar Thranes gate nordaustover. Krysset mellom desse to gatene er no utforma slik at Dalsbergstien på strekninga herfrå og nordvestover til Sofies plass på Bislett i praksis framstår og fungerer som ein del av Waldemar Thranes gate, som er ei hovudtrafikkåre på strekninga mellom Bislett i vest og stroka aust for Akerselva. Frå Sofies plass, som Dalsbergstien passerer på sørsida, går gata vestover og munnar ut i Pilestredet på nordsida av det som opphavleg var bygningane til Frydenlunds Bryggeri. Bygningane vart overteke av Høgskolen i Oslo etter at bryggeriet vart lagt ned, og er no i bruk av Oslo Met, det andre universitetet i Oslo-området som høgskolen med tida utvikla seg til å verte. Gata er elles prega av bustadblokker frå 1880-åra, med innslag av eit par bygningar frå 1984 og 2008.

Der Waldemar Thranes gate går ut frå Dalsbergstien, ligg Dalsbergstien 3, som i si tid var eit pensjonat for unge kvinner. Her budde Ruth Maier, venninna til lyrikaren Gunvor Hofmo. Ruth Maier vart arrestert av norsk politi under andre verdskrigen, og saman med fleire hundre andre norske jødar overgjeve til den tyske okkupasjonsmakta, som 26. november 1942 sende dei frå Oslo med skipet «Donau» til døden i Auschwitz. I fortauget framfor inngangen til bygningen i Dalsbergstien 3 er det sett ned ein «snublestein» med innskrift til minne om Ruth Maier.

Dalsbergstien er ein gamal veg. Gata har namn etter feiarinspektøren og snikkarmeistaren Jens Dauelsberg (1748-1813), som eigde Dauelsbergløkka. Namnet på gata seier såleis ikkje noko om terrengtilhøva på staden.

Kjelder
Knut Are Tvedt, Oslo byleksikon, femte utgåva, Oslo 2010, side 133, ISBN 978-82-573-1760-7

Gater i Oslo
Bydel St. Hanshaugen
Feiar

Feiar eller skorsteinsfeiar, er ein faglært person som feiar og gjer reint inne i skorsteinspiper, røykkanalar, omnar og andre eldstadar, luftekanalar og andre liknande innretningar, for å hindre at det oppstår brann eller går føre seg utslepp av ureiningar. Sot og tjøre set seg fast inne i skorsteinane under fyringa, ikkje minst dersom forbrenninga er ikkje er optimal, og dette kan føre til pipebrann og brann i bygningen.

Det ligg òg til feiarane sine oppgåver å gjennomføre tilsyn med skorsteinspiper og eldstader for å hindre at det vert brann, gje råd og rettleiing, og sjå etter at bygningar har gode branntekniske løysingar i samsvar med lover og reglar.

De fleste feiarane i Noreg er tilsett i kommunale etatar, til dømes brannvesenet.

Skorsteinsfeiinga

Feiinga av skorsteinspipa vart gjort ved at feiaren klatra opp på taket av bygningen og slapp ned gjennom pipa eit tau med ein stålkost med lodd i eine enden, som han drog opp og ned nokre gongar. Tverrmålet på stålkosten passa til pipa og skrapa veggane reine, så sota fell til botnen av pipa som eit grovt pulver, der det var ei luke til å take ho ut gjennom. I høge bygningar kunne det òg vere ei liknande luke i pipa opp på loftet som feiaren kunne gjere seg nytte av i staden for å klatre opp på taket.

For å feie dei særs store og høge pipene på fabrikkar i tidlegare tider, der det vart mykje sot av dei store mengdene med kol eller anna brensle som gjekk med i eldstadane til dampkjelar for dampmaskinar og anna produksjonsutstyr, måtte feiaren klyve inni pipa og reingjere veggane med handemakt i heile høgda. Dette var eit særs strevsamt, skittent og helsefarleg arbeid.

Bakgrunnsstoff
Om feiar på nettstaden utdanning.no
Om feiarmeistarutdanninga

Yrke
Boogierock

Boogie rock er ein sjanger innan rock som oppstod frå ein hard, tung bluesrock seint i 1960-åra. Musikken var stort sett spelt til dans, og har ein repeterande, drivande rytme i staden for instrumentale eksperiment, som ein fann hos meir progressive bluesrockband på denne tida. 

Av kjende band innan sjangeren finn ein Canned Heat, ZZ Top, George Thorogood & The Destroyers, AC/DC, Vardis, Molly Hatchet, Status Quo, Savoy Brown, Grand Funk Railroad, 
Foghat, Humble Pie, Cactus, og The Rolling Stones.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Boogie rock» frå ,  den 13. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjangrar innan rockemusikk
Musikksjangrar innan blues