alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rocky Raccoon

«Rocky Raccoon» er ein song av The Beatles på dobbeltalbumet The Beatles (White Album) frå 1968. Han er skriven av Paul McCartney, men som vanleg tilskriven Lennon/McCartney.

McCartney fekk inspirasjon til songen då han spelte gitar for John Lennon og Donovan i India. The Beatles og vener var i 1968 her for å studere transcendental meditasjon.

Charles Manson feiltolka (som med andre Beatles-songar) «Rocky Raccoon» til å vere føreseieleg om rasekrig mellom kvite og svarte. Då tilhengjarane til Manson massakrerte Sharon Tate og andre den 9. august 1969 prøvde dei å få massakren til å sjå ut som om afroamerikanske menn var skuldige ved å legge igjen førarkortet til ein svart mann.

Songen, som ei stund heitte «Rocky Sassoon», er ei parodisk western-historie, støtta opp av eit tidstypisk honky-tonk piano spelt av produsent George Martin. Teksten har fleire teatralske element, som «Her name was Magill / and she called herself Lill / but everyone knew her as Nancy,» og fleire referansar til Gideons bibel. Gideon Society er ei gruppe som plasserer biblar på hotell.

Now somewhere in the black mountain hills of Dakota
There lived a young boy named Rocky Raccoon
And one day his woman ran off with another guy
Hit young Rocky in the eye, Rocky didn't like that
He said I'm gonna get that boy
So one day he walked into town
Booked himself a room in the local saloon.

Då Lennon vart spurt om songen sa han bitande: «Trur du verkeleg eg kunne ha skrive ein song om Gideons bibel og slike ting?»

Medverkande
Paul McCartney – solovokal, akustisk gitar, bass
John Lennon – korvokal, harmonium, 6-strengsbass, munnspel
George Harrison – korvokal
Ringo Starr – trommer
George Martin – honkytonkpiano
Personell per Ian MacDonald

Sjå òg 
 «Piggies» av George Harrison frå same album.

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Rocky Raccoon» frå , den 8. februar 2009. 
 

 

Songar frå 1968
The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Komedierock-songar
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Countryrocksongar
Richie Havens-songar
Benny Goodman-songar
Phish-songar
Why Don’t We Do It in the Road?

«Why Don’t We Do It in the Road?» er ein kort song av The Beatles, skriven av Paul McCartney, men som vanleg tilskriven Lennon/McCartney. Han vart gjeven ut på dobbeltalbumet The Beatles (White Album) i 1968.

Paul McCartney og Ringo Starr spelte inn denne korte songen utan at dei andre medlemmane av The Beatles medverka. Det var første gongen dette skjedde, men det skjedde stadig oftare etter kvart som forholdet mellom dei gradvis kjølna. John Lennon uttalte seinare at dette var den beste songen til Paul McCartney og det er mogeleg at kommentaren var spydig meint. Songen består av berre tre linjer, der den siste er den første om att. Teksten er særs seksuelt ladd: 

Why don’t we do it in the road?
No one will be watching us,
Why don’t we do it in the road?

Songen kan òg vere ein kommentar til dronning Victoria II som prøvde å setje ein moralsk standard i England. Då ho vart spurt om ein særskild romantisk praksis, misforstod ho og trudde det handla om sex og svarte at det var akseptabelt, så lenge dei ikkje gjorde det i gata og skremde hestane. 

Paul McCartney har uttalt seg om songen i eit intervju:
«Det er ei hending eg hugsar der John offentleg snakka om at han vart såra. Og det var då eg stakk av med Ringo og gjorde 'Why Don’t We Do it in the Road?'. Det var ei bevisst greie. John og George var bundne til å gjere ferdig eitt eller anna, og eg og Ringo hadde ledig tid, så eg sa til Ringo, 'la oss gå og gjere dette'. Eg høyrde seinare at John faktisk song han. Han likte songen og eg reknar med at han ønskte å gjere han med meg. Det var uansett ein særs John-aktig song. Det var derfor han likte han, tenkjer eg. Uansett, han gjorde det same med 'Revolution 9'. Han stakk av og gjorde han utan meg. Ingen pleier å nemne det. John er no ein veldig hyggeleg fyr, og eg er dritsekken.»

Medverkande

Paul McCartney – vokal, akustisk gitar, piano, elektrisk gitar, bass, klapping
Ringo Starr – trommer, klapping
Personell per Ian MacDonald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Why Don't We Do It in the Road?» frå , den 8. februar 2009.
 
 
 

The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar frå 1968
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar om tilfeldig sex
Phish-songar
Lydia Lunch-songar
Meat Loaf-songar
Mud-songar
Nils Tveranger

Nils Gregoriussen Tveranger () frå Solund var skomakar i Aurland. 

Som 20-åring i 1894 kom han til Aurland etter ei reise til USA. Han starta då med skoproduksjon etter den amerikanske modellen for mokasinar, som i Noreg går under namnet aurlandsko.

Tveranger hadde 15 personar i arbeid i verkstaden. På det meste gav produksjonen av Aurlandsskoen arbeid til 90 personar.

Kjelder 
 «Nils Gregoriussen Tveranger» på NRK Sogn og Fjordane fylkesleksikon

Norske skomakarar
Norske næringslivsleiarar
Folk frå Aurland
Folk frå Solund
I Will av The Beatles

«I Will» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet The Beatles (White Album) frå 1968. Han er skriven av Paul McCartney, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney.

«I Will» er ein av fleire liknande balladar McCartney har skrive. Den norske Beatles-eksperten Bård Ose meiner at han òg viser kor god McCartney er når han gjer det kort, i dette tilfellet på under to minutt. Han registrer òg at songen minnar påfallande, om enn tilfeldig, på songen «I'll Follow the Sun», som òg er skriven av McCartney.

Songen er skriven med ei særskild kvinne i tankane; Linda Eastman, som han seinare vart gift med. Dette er den første av mange songar inspirert av eller som handlar om henne. Då han skreiv songen, var han framleis trulova med skodespelarinna Jane Asher. Som kjærleikserklæring har den komande fru McCartney lite å utsette:

Love you forever and forever
Love you with all my heart
Love you whenever we're together
Love you when we're apart

McCartney skreiv songen i India, som fleire av songane på Det kvite albumet vart. I fjernsynsdokumentaren av The Beatles Anthology vert McCartney, George Harrison og Ringo Starr vist medan dei slappar av på eit teppe i ein hage. Starr spør McCartney kva han skreiv medan han var i India, og han svarte «I Will». 

I Abbey Road Studios vart songen spelt inn mellom 16. og 17. september 1968 med McCartney på vokal, akustiske gitarar og med bassvokal. Harrison var ikkje i studio, men Lennon medverka med perkusjon og Starr på bongos, maracas og cymbalar. Innspelinga var ein av dei meir vellukka under innspelinga av albumet og stemninga var god, for dei tre Beatles-medlemmane startar òg å jamme, og McCartney improviserer fram ein song som var for god til å kastast: «Can you take me back where I came from, can you take me back». Han vart i staden nytta som ei forlenging av Lennon-songen «Cry Baby Cry» på same album.

Medverkande
Paul McCartney – solo- og korvokal, akustisk gitar, «vokalbass»
John Lennon – perkusjon, maracas
Ringo Starr – Bongotrommer, cymbalar
Personell per Ian MacDonald.

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten 
 Alan W. Pollack om «I Will»

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «I Will» frå , den 9. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

 

The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Apple Records-singlar
Songar frå 1968
Singlar frå 1968
Hugh Masekela-songar
John Holt-songar
Phish-songar
Alison Krauss-songar
Diana Ross-songar
Tim Curry-songar
Art Garfunkel-songar
Al Di Meola-songar
Steve Earle-songar
Julia av The Beatles

«Julia» er ein song skriven av John Lennon, men tilskriven Lennon/McCartney på vanleg vis. Han vart gjeven ut i 1968 på dobbeltalbumet The Beatles (White Album). «Julia» er ein roleg, melankolsk song som endar den andre LP-sida (eller første plata av CD-utgåva) på albumet.

Lennon skreiv songen for mor si Julia, som han mista i tenåra. Julia Lennon, fødd Julia Stanley, vart drepen i ei trafikkulukke i Liverpool i 1958. Lennon var då 18 år gammal, men hadde vorte teken frå mora av sosialvesenet på vegner av tanta Mimi som oppdrog han. Lennon sa følgjande om mora: «Eg såg mor mi no og då, og kjenslene mine for ho forsvann aldri. Eg tenkte ofte på henne. Ho (tante Mimi) sa at ho var langt, langt unna.» I røynda var ho berre om lag 5 km unna. 

Lennon kom tilbake til morstemaet i fleire songar, mellom anna den angstbitre «Mother» (1970) som òg omhandla sakn, om enn på ein meir marerittaktig måte.

Det er òg mogeleg at Lennon hadde den nye kona Yoko Ono i tankane då han skreiv «Julia». Teksten inneheld setninga Ocean child calls me, noko som kan vere ein indirekte referanse til Yoko Ono, sidan «yoko» tyder «child of the sea» eller «barn av havet».

Medverkande
John Lennon – solovokal, akustisk gitar, klassisk gitar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Julia (sang)» frå , den 9. februar 2009. 
 

Balladar frå 1960-åra
The Beatles-songar
Songar frå 1968
Rockeballadar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Capitol Records-singlar
Singlar frå 1976
Songar til minne om avdøde personar
Songar om kvinner
Medeski, Scofield, Martin & Wood-songar
Phish-songar
Charlie Byrd-songar
Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey

«Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet The Beatles (White Album) som vart gjeven ut i 1968. Songen er skriven av John Lennon, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney. 

I 1980 sa John Lennon «Det var ei slik flott tekstlinje som eg gjorde om til ein song. Den var om meg og Yoko. Alle syntest å vere så paranoide bortsett frå oss to, vi som skein av kjærleik. Alt saman er klårt og opent når du er forelska. Alle andre rundt oss var så spente, 'Kva er det ho gjer her på innspelinga? Kvifor er ho saman med han?' All den galskapen som skjedde rundt oss berre fordi vi tilfeldigvis ønskte å vere saman heile tida.»

Mange syntes denne songen er ein av dei mest bråkete og masete på Det kvite albumet, saman med «Birthday», medan andre igjen lovprisar begge for å vere tøffe og utgåver av tidleg pønk. Det er tydeleg at The Beatles eksploderte i denne songen og var meir rockete enn på lang tid med grunnformelen til bandet - to elektriske gitarar (Lennon og Harrison), bass (McCartney) og trommer (Starr).

Teksten er ikkje så erotisk som ein gjerne vil ha det til, ifølgje den norske Beatles-eksperten Bård Ose, trass i kåte tilrop og hyl. Kvasifilosofiske tekstlinjer som «The deeper you go the higher you fly/The higher you fly the deeper you go/Your inside is out when your outside is in. Your outside is in when your inside is out...» er eigentleg plukka direkte frå Maharishi Mahesh Yogi sine leksjonar i India.

Medverkande
 John Lennon – solovokal, rytmegitar, perkusjon, klapping
 Paul McCartney – korvokal, bassgitar, bjølle, perkusjon, klapping
 George Harrison – korvokal, sologitar, perkusjon, klapping
 Ringo Starr – trommer, perkusjon, klapping
Personell per Ian MacDonald utanom der andre nemnde.

Andre versjonar
 Fats Domino spelte denne songen in 1969.
 The Feelies spelte songen i 1980 på debutalbumet Crazy Rhythms.
 Soundgarden spelte inn songen i 1989 under Peel session.
 Phish på albumet Live Phish Volume 13.
 Kristin Hersh i 1999 på EP-en Echo.
 Då Mojo gav ut The White Album Recovered i 2008, ein del av ein nserie der albuma til Beatles vart covra spor for spor av moderne artistar, vart songen spelt av My Brightest Diamond.

Parodi 
Beatallica har parodiert denne songen, saman med «Ticket to Ride» av The Beatles og «Ride the Lightning» av Metallica, i ein song kalla «Everybody's Got a Ticket to Ride Except for Me og My Lightning».

Bakgrunnsstoff 
 Instrumentering og tekst 
 Alan W. Pollack om songen

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey» frå , den 9. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 

The Beatles-songar
Songar frå 1968
Britiske hardrocksongar
Songar om Yoko Ono
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Fats Domino-songar
Soundgarden-songar
Phish-songar
Sexy Sadie

«Sexy Sadie» er ein song av The Beatles frå albumet The Beatles (White Album) frå 1968. Han er skriven av John Lennon, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney.

John Lennon skreiv songen i India etter at han vart skuffa over at meditasjonslæremeisteren deira, Maharishi Mahesh Yogi, la seg etter ei av kvinnene i følgjet. I 1980 fortalte Lennon om bakgrunnen til songen:

Songen var inspirert av Maharishi. Eg skreiv han då vi hadde pakka koffertane og var klar til å reise. Det var det siste eg skreiv før vi forlet India. Eg rett og slett kalla han for 'Sexy Sadie' i staden for 'Maharishi what have you done, you made a fool...' Eg var i stemning til å skrive ein song, ganske kalkulert, men den uttrykte òg det eg følte. Eg forlet Maharishi med ein dårleg smak i munnen.

Ein del av songen «Sexy Sadie» vart lånt av gruppa Radiohead til songen deira «Karma Police» på albumet OK Computer. Ei spansk gruppe har teke bandnamnet sitt frå songtittelen.

Medverkande
John Lennon – solo- og harmonivokal, rytmegitar, Hammondorgel
George Harrison – sologitar, korvokal
Paul McCartney – piano, bassgitar, korvokal
Ringo Starr – trommer, tamburin

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten 
 Alan W. Pollack om «Sexy Sadie»

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Sexy Sadie» frå , den 9. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

The Beatles-songar
Songar frå 1968
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar om kvinner
Paul Weller-songar
Phish-songar
Revolution

«Revolution» er ein song av The Beatles frå albumet The Beatles frå 1968. Songen er skriven av John Lennon men tilskriven på vanleg vis til Lennon/McCartney. Han vart spelt inn 12. juli 1968.

Revolution 1 

Songen er kjenneteikna av det heftige gitarspelet i starten. Teksten er ganske aggressiv mot samfunnet som mange andre songar av Lennon. Han skulle eigentleg ut som singel, men kom i staden som B-side til «Hey Jude» av McCartney. Lennon ønskte det fordi «Hey Jude» var ein song til son hans. The Beatles (White Album) inneheld ein annan versjon av songen («Revolution 1»).

Revolution 9 
«Revolution 9» er ein lydmontasje eller eit musique concrète-stykke på same album. Songen er utan musikk eller tekst. Montasjen startar som eit coda for «Revolution 1», men endar som eit eige spor. Enkelte element frå den opphavlete avsluttinga til «Revolution 1» kan høyrast her og der på «Revolution 9».

Medverkande
Revolution
 John Lennon – vokal, sologitar, klapping  
 Paul McCartney – elektrisk bass, Hammondorgel, klapping, skrik.
 George Harrison – sologitar, klapping
 Ringo Starr – trommer, klapping
 Nicky Hopkins – elektrisk piano

Revolution 1
 John Lennon – solovokal, akustisk gitar, sologitar, lydeffektar
 Paul McCartney – elektrisk bass, piano, orgel, korvokal
 George Harrison – sologitar, korvokal
 Ringo Starr – trommer
 Francie Schwartz – korvokal
 Derek Watkins og Freddy Clayton – trompet
 Don Lang, Rex Morris, J. Power og Bill Povey – trombone
Personell per Ian MacDonald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Revolution (song)» frå , og «Revolution (sang)» frå  den 9. februar 2009. 
 

 

Songar frå 1968
Singlar frå 1968
The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Protestsongar
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Singlar frå 1985
Apple Records-singlar
Arista Records-singlar
Atlantic Records-singlar
Britiske hardrocksongar
Motkulturen i 1960-åra
Musikkvideoar regisserte av Michael Lindsay-Hogg
Musikkvideoar regisserte av Meiert Avis
Rascal Flatts-songar
Thompson Twins-songar
Stone Temple Pilots-songar
Mike + The Mechanics-songar
Billy Bragg-songar
Jools Holland-songar
Grandaddy-songar
Phish-songar
Santo & Johnny-songar
Nikka Costa-songar
Nina Simone-songar
Honey Pie

«Honey Pie» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet deira The Beatles (White Album) frå 1968. Han er skriven av Paul McCartney, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney. Produsent er George Martin.

Trass i at tittelen er lik, har songen ingenting å gjere med songen «Wild Honey Pie» frå same album. 

Songen er ei direkte hyllest til britisk music-hall-musikk, slik rockegruppa Slade gjorde i songen «Find Yourself a Rainbow», og teksten handlar om ei kjend skodespelarinne, kjend som den hyperkarismatiske Honey Pie og elskaren hennar som ønskjer at ho skal kome til han i England. Føresetnaden, at ein beskjeden kjæraste ber for at hans kjæraste skal kome tilbake, er ofte typiske for songtekstar frå tidlegare popsongar nytta i musikkhallane. For å skape illusjonen av gammal, nostalgisk song er det lagt på skrapingar frå ei 78-tommarsplate i opninga. 

McCartney skreiv songen for den framtidige hustrua hans, Linda Eastman, som representerer Honey Pie-figuren. McCartney spurte òg om Eastman, som hadde suksess i USA som fotograf, om å Sail across the Atlantic / To be where you belong og kome til han i England.

Charles Manson
Charles Manson hadde ei anna feilaktig tolking, som han hadde med fleire av songane på albumet, om at teksten tydde at The Beatles ville at han skulle kome til England slik at ein rasekrig kunne starte i USA. Sjå òg «Piggies».

Andre versjonar
I 1977 lagde John Pizzarelli ein versjon av songen for albumet Our Love is Here to Stay. Denne versjonen hadde eit arrangement for storband ved Don Sebesky som tydeleg demonstrerer røtene til songen.

Den kanskje mest merkelege framføringa var med Dom De Luise i spelefilmen Sextette frå 1978, som omfatta ei komisk steppdansing på eit piano.

Øystein Sunde har laga ein norsk versjon av songen kalla «Honningblomst». Den finst på hans LP-plate 1001 fnatt (CBS S-64183) (1970). Produsent var Mikkel Aas.

Songen er òg blitt spelt av Alan Klein (1969), Barbra Streisand, The King's Singers, Don Partridge, The Golden Gate Quartet, Tuck & Patti, The Pixies og John Pizzarelli.

Medverkande
Paul McCartney – vokal, piano, saksofon og klarinettarrangement
John Lennon – rytmegitar, sologitar
George Harrison – 6-strengsbass
Ringo Starr – trommer
George Martin – saksofon- og klarinettarrangement

Andre
Harry Klein – saksofon
Dennis Walton – saksofon
Ronald Chamberlain – saksofon
Jim Chester – saksofon
Rex Morris – saksofon
Raymond Newman – klarinett
David Smith – klarinett

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Honey Pie» frå , den 9. februar 2009. 
 

The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Varieté-songar
Songar frå 1968
Barbra Streisand-songar
Phish-songar
Cry Baby Cry

«Cry Baby Cry» er ein song med The Beatles, skriven av John Lennon, men med bidrag frå Paul McCartney. Han vart gjeven ut i 1968 på albumet The Beatles.

Songen er basert på songar og soger Lennon hugsa får barndomen sin, men har ein vri: Godnattsongar for barn dreier seg vanlegvis om å trøyste barnet, som i «hush little baby, don't you cry», men Lennon går den andre vegen: Berre gråt! Songen vert slik sett ein slags «anti-voggesong» med islett av uhygge:

Cry, baby, cry
make your mother sigh
She's old enough to know better
So cry, baby, cry

Teksten har visse likskapar med den gamle engelske barnesongen «Sing a Song of Sixpence» og er truleg, som mange barnesongar, meir bygd på leik med rim og reglar enn noko eigentleg «djupare» bodskap. Lennon såg ikkje sjølv songen som eit særleg viktig arbeid. 

Songen går rett over i ein særs kort og namnlaus song av McCartney som avrundar det heile:

Can you take me back where I came from
Can you take me back

Songen sklir så rett over i ein annan «anti-song», den underlege og ikkje særleg lyttarvenlege og eksperimentelle «lydmontasjen» til Lennon og Yoko Ono; «Revolution 9».

Medverkande
Per Ian MacDonald:

«Cry Baby Cry»
John Lennon – solo- og harmonivocal, akustisk gitar, piano, orgel
Paul McCartney – bassgitar
George Harrison – sologitar
Ringo Starr – trommer, tamburin
George Martin – harmonium

«Can You Take Me Back» 
Paul McCartney – solovokal, akustisk gitar
John Lennon – perkusjon, maracas
Ringo Starr – bongo

Andre versjonar
Ramsey Lewis spelte inn ein instrumentalversjon av songen i 1968 på albumet hans Mother Nature's Son.
Commander Cody and His Lost Planet Airmen spelte denne songen i 1987 på albumet Flying Dreams.
Fool's Garden spelte inn songen i 1991 på debutalbumet Fool's Garden.
Throwing Muses spelte inn songen som B-side til singelen «Not Too Soon» i 1991.
Punkrockbandet Samiam frå California spelte inn ein versjon av songen i 1997 på albumet deira You Are Freaking Me Out.
Phish spelte denne songen som ein del av White Album-framføringa deira som kom ut på Live Phish Volume 13, og i 1998 på Hampton Comes Alive. 
Bardo Pond spelte inn ein space rock-aktig versjon i 2006 på albumet deira Ticket Crystals.
Katie Melua spelte denne songen i 2006 og gav han ut på singelen «Spider's Web».

Bakgrunnsstoff 
 Teksten
 Alan W. Pollack om «Cry Baby Cry»

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cry Baby Cry» frå , den 9. februar 2009. 
 

 

The Beatles-songar
Songar frå 1968
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar om barn
Katie Melua-songar
Phish-songar
Commander Cody-songar
Fool's Garden-songar
Good Night av The Beatles

«Good Night» er ein song av The Beatles på albumet The Beatles (White Album) frå 1968. Han er skriven av John Lennon, men tilskriven på vanleg vis Lennon/McCartney.

Songen er sungen av Ringo Starr og er ei roleg og behageleg avslutting på Det kvite albumet og kjem direkte etter den eksperimentelle og støyande «Revolution 9». Melodien er enkel og typisk for stilen Paul McCartney ofte nytta, men viser at òg Lennon kunne ha eit sentimentalt hjarte.

George Martin har arrangert orkesteret på ein smektande måte. Lennon sa at han ønskte at songen skulle lyde skikkeleg «cheesy», som ein storslått Hollywood-produksjon. Kvifor han let Starr synge er ikkje godt å seie, men den sorgtunge stemma til Starr passar fint inn i stemninga. 

Ekteskapet med Cynthia gjekk mot slutten då Lennon skreiv songen, som opphavleg var meint som ein godnattsong for sonen Julian. Lennon skreiv to godnattsongar, begge for sønene sine. Den andre var «Beautiful Boy» for sonen Sean på albumet Double Fantasy.

Medverkande
 Ringo Starr – solovokal
 George Martin – celesta, orkesterarrangement
 The Mike Sammes Singers – korvokal
 Orkester – tolv fiolinar, tre bratsjar, tre celloar, tre fløyter, klarinett, horn, vibrafon, kontrabass, harpe
Personell per Ian MacDonald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Good Night» frå , den 9. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Beatles hele livet, Bård Ose, Bergen 1999.

Bakgrunnsstoff 
 Songtekst 
 Alan W. Pollack «Good Night»

Songar frå 1968
The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Voggesongar
Barbra Streisand-songar
Vera Lynn-songar
Linda Ronstadt-songar