alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Byar i Kamerun

Dette er ei liste over byar i Kamerun.

Dei største byområda i Kamerun er Yaoundé og Douala. Områda har høvesvis 2 586 734 og 2 399 812 innbyggjarar (1. januar 2005). Med andre ord bur om lag 30 prosent av innbyggjarane i landet i desse områda.

I tabellen er byar med meir enn 30 000 innbyggjarar tekne med. Tala frå folketeljingane 9. april 1976 og 10. april 1987 samt eit berekna folketal 1. januar 2005 er oppgjevne. Folketalet omfattar byene utan forstader. Tabellen er sortert etter folketal i 2005.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
Folketal frå http://www.world-gazetteer.com/ (engelsk, tysk, fransk og spansk)
Folketal frå http://www.citypopulation.de/Cameroon.html (engelsk og tysk)
Mongabay - 2005 population estimates for cities in Cameroon (engelsk)

Denne artikkelen bygger på «Liste over byar i Kamerun» frå ,  den 15. oktober 2009.  
 

 
Kamerun, liste over byar
Galim-Tignère

Galim-Tignère er ein landsby i regionen Adamaoua i Kamerun. Han ligg om lags halvvegs mellom regionhovudstaden Ngaoundéré og grensa mot Nigeria, sørvest for landsbyen Tignère i divisjonen Faro-et-Déo.

Det bur truleg om lag 3000 menneske i Galim, og dei fleste høyrer til dei etniske gruppene nizaa, fulaniar, hausaer, chambaer og kanuriar. Lamidoen i Galim er nizaa.

Språktilhøve 
Dei viktigaste språka i Galim er nizaa, fulfulde, hausa og chamba. Kanuriane i Galim snakkar ikkje lenger kanuri, men fulfulde, som fungerer som lingua franca i Galim, som elles i Adamaoua. Det finst òg mindre grupper som talar vute og gbaya. Språktilhøva i Galim er skildra i Endresen (1999).

Bibliografi 
 Endresen, Rolf Theil 1999. Multilingualism in a Cameroonian village. S. 195-203 i Brendemoen, B. o.a. (eds.): Language encounters across time and space. Oslo: Novus Press.

Adamaoua
Kamerunsk geografi
Lamido

Lamido er ein tradisjonell tittel for ein konge, hovding, sultan eller emir i det nordlege Kamerun og det nordlege Nigeria. Ordet kjem av fulfulde laamiiɗo, fleirtal laamiiɓe, og er eit perfektivt partisipp i O-klassen (personar i eintal) og ƁE-klassen (personar i fleirtal) av verbet laamoo 'styre, regjere'. Tidlegare hadde dei både politisk, juridisk og religiøs makt. I kolonitida styrde dei europeiske kolonimaktene indirekte gjennom lamidoane og deira administrasjon. Etter at Kamerun og Nigeria blei sjølvstendige statar, har den politiske makta deira blitt stadig mindre.

Kjelder

«Traditional States of Nigeria», worldstatesmen.org

Fulfulde
Kamerun
Nigeriansk samfunn
Adelstitlar
Adamaoua

Adamaoua er ein av dei ti regionane i Kamerun, den tredje rekna frå nord. Hovudstaden er Ngaoundéré. Regionen har ei flatevidd på 63 691 km², og i 1987 budde det 495 185 menneske i det området som tilsvarar den noverande regionen. Det inneber ein folketettleik på om lag 8 menneske per km². Regionen oppstod i 1983, då den tidlegare regionen (då kalla provins) blei delt i tre: Extrême-Nord, noverande Nord og Adamaoua.

Namnet Adamaoua 
Regionen har det franske namnet Adamaoua og det engelske namnet Adamawa, og begge delar kjem frå fulfulde Aadamaawa. Regionen har namnet sitt etter Moodibbo Aadama (ca. 1786–ca. 1847), ein lærd fulani og heilag krigar som på 1830-talet hærtok dei områda som tilsvarar delstaten Adamawa i Nigeria og regionane Extrême-Nord, Nord og Adamaoua. Han kalla området opp etter seg og la det under Sokoto-kalifatet.

Geografi 
Det meste av regionen Adamaoua ligg på Adamaoua-platået, eit fjellplatå på mellom 1000 m og 2000 m, med ei gjennomsnittshøgd på 1100 m, som strekkjer seg frå Nigeria, gjennom Kamerun og inn i Den sentralafrikanske republikken. Mot grensa til Nigeria ligg Gotel-fjella, der den høgaste toppen er Tchabal Mbabo, på 3 400 m. Dei nordlegaste delane av Adamaoa ligg på berre 500 m og er skilde frå resten av regionen av ei bratt brekke, på fransk kjend som La Falaise.

Adminstrativ inndeling 
Regionen Adamaoua er delt inn i fem departement, som har namn etter dei største elvane i Adamaoua:

Departementa er vidare delte inn i distrikt.

Etno-lingvistiske grupper 

På eit språkleg grunnlag kan ein dele folkesetnaden i Adamaoua i desse etno-lingvistiske gruppene:

Folk som talar bantoide språk
 Ndoro-folket
 Nizaa-folket (også kjende som "nyemnyem" og "suga")
 Vute-folket
 Mambila-folket
 Konja-folket
 Tikar-folket

Folk som snakkar adamawa-språk
 Peere-folket (også kjende som "kutin"
 Kali-folket
 Mbum-folket
 Dii-folket

Folk som snakkar ubangi-språk
 Gbaya-folket

Folk som snakkar atlantiske språk
 Fulani-folket, som utgjer 60% av folkesetnaden i regionen og er ei av dei største etniske gruppene i både Adamaoua og heile Kamerun.

Fulani-folket kan delast i to undergrupper, dei bufaste og nomadane. Dei sistnemnde er òg kjende under det til dels nedsetjande namnet mbororo.

Det Norske Misjonsselskap 
Det Norske Misjonsselskap (NMS) har drive misjon i Adamaoua sidan 1925, med hovudsete i regionhovudstaden Ngaoundéré. Dei viktigaste misjonsstasjonane til NMS ligg på desse stadene:
 Ngaoundéré
 Meiganga
 Tibati
 Ngaoubela
 Tignère
 Galim-Tignère
 Gadjiwan
 Mbé

 
Regionar i Kamerun
Skipingar i 1983
Tödi

Tödi, eller på retoromansk Piz Russein, er eit 3 614 m høgt fjell, det høgste fjellet i Glarus-Alpane i Sveits og den høgste fjelltoppen i kantonen Glarus. Store delar av fjellet er bredekt og vanskeleg tilgjengeleg. Tödi delar seg i tre fjelltoppar som kvar ligg i god avstad frå einannan; det er Piz Russein (3 614 m; vesttoppen), Glarner Tödi (3 577 m; austtoppen) og Sandgipfel (3 388 m; nordtoppen). Fjellet ligg langs grensa mellom kantonane Graubünden (i sør) og Glarus (i nord).

Geografi 
Tödi ligg i den vestlege delen av Glarus-Alpane, mellom Linthal i nord og Disentis i sør. Fjellet reiser seg bratt opp på tre av sidene, særleg bratt opp frå dalen Val Russein. Nede under desse bergsidene ligg fleire mindre isbrear. Toppen av massivet er på nordsida i hovudsak dekt av snøbrear. Frå fjellet mot aust strekker Bifertenfirn seg, ein 4 km lang bre med talrike sprekker. Den mykje større Hüfibreen ligg få kilometer lenger vest, opp mot fjellet Clariden. Mot nord reiser Tödi seg nesten 3000 m opp frå dalbotnen langs elva Linth. Høgdeskilnaden mellom dalbotnen og fjelltoppen er noko mindre på sørsida.

Geologi 
Geologisk høyrer sokkelen av Tödi til den austlegaste delen av Aar-massivet. Over desse krystallinske bergartane ligg topplaget. I botnen av topplaget finn ein rötidolomitt danna i trias, eit i augefallende, omkring 50 m breitt raudgult band. Dei øvste bergartane er av kalkstein frå jura.

Toppturar 
Ein benediktinar-pater frå Disentis gjorde kring 1800 fleire forsøk på kome til topps på Tödi. Det siste forsøket gjorde den då over 70-årige pateren den 1. september 1824 saman med P. Curschellas og A. Bisquolm. Grunna høg alder gav pateren opp å nå toppen, men dei to andre kom til topps. Turen tok til i Graubünden gjennom Val Russein og truleg over Porta da Spescha.

Dagens normalrute går frå Fridolinshütte ved ei bretunge av Bifertenfirn, via Grünhornhütte langs Bifertenfirn over ”den gule veggen”, vidare over breen til topps på Piz Russein.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Tödi» frå , den 15. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Tödi på SummitPost

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Glarus
Fredrik Grønningsæter

Fredrik Grønningsæter ()
 var biskop i Sør-Hålogaland bispedømme frå 1982 til 1992.

Fredrik Grønningsæter var fødd i Stranda på Sunnmøre) som son av Fredrik og Katharina (fødd Ottesen) Grønningsæter. Han vart cand.theol. ved Det teologiske menighetsfakultet i Oslo i 1951. 21. oktober same året vart han ordinert av biskop Johannes Smemo til teneste i Norges KFUM.

Han har sidan blant anna gjort teneste som hjelpeprest ved Nidarosdomen (frå 1957), sokneprest i Gimsøy i Lofoten (frå 1962) og Oslo domkyrkje (frå 1972).

Grønningsæter var formann i Presteforeningen frå 1972 til 1976. Han vart utnemnd til biskop i Sør-Hålogaland i 1982, og gjekk av som biskop i 1992. I 1983 var han den første mottakeren av Brobyggerprisen, ein pris som vert delt ut av Norske kirkeakademier.

Fredrik Grønningsæter profilerte seg på fleire måtar som ein høgkyrkjeleg biskop. Til dømes var han den fyrste statskyrkjebiskopen i nyare tid som brukte bispestav.

Familie 
Fredrik Grønningsæter er far til Arne Grønningsæter, leiar i Oslo bispedømmeråd.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Fredrik Grønningsæter» frå , den 15. oktober 2009. 

Tidlegare biskopar i den norske kyrkja
Folk frå Stranda
Flemming

Flemming og Fleming er eit namn som opphavleg viste til nokon frå Flandern, ein flamlending (jf. flamsk). Namnet er kjend frå Storbritannia, Tyskland og Danmark. Den norrøne forma av namnet var Flæmingr. Flemming har norsk namnedag den 16. oktober.

Namneberarar 
 Flemming Rose (f. 1958), dansk journalist og kulturredaktør i Jyllands-Posten
 Flemming Davanger (f. 1963), norsk curlingspelar
 Flemming Andersen (f. 1968), dansk teikneskapar
 Flemming Christensen (f. 1958), dansk fotballtrenar

Slektsnamn 
 Alexander Fleming (1881-1955), oppdager av penicillinet
 Ian Fleming (1908-1964), britisk forfattar, kjend for å ha skapt figuren James Bond

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Flemming» frå , den 15. oktober 2009. 
 

Slektsnamn
Mannsnamn
Namn knytte til folkegrupper
Trykkjeri

Trykkjeri (eller trykkeri, òg kalla prenteverk) er ei verksemd eller stad der ein framstiller prenta materiale, som aviser, bøker, flygeblad, plakatar og liknande. Eit trykkjeri kan vera knytt til eitt eiskild forlag eller gjere arbeid for andre på oppdrag.

Bakgrunnsstoff

Trykking
Medieteknologi

no:Trykkeri
sv:Tryckeri
de:Druckerei
hu:Nyomda
pt:Gráfica
ru:Типография
Marta

Marta og Marte er kvinnenamn av arameisk opphav, kjend frå Bibelen. Marte og Marta har norsk namnedag den 17. oktober. 

Det arameiske Martâ (מַרְתָּא) er kjend frå Nytestamentet. Det tyder 'frue'. Dei kan også vera kortformer av Margareta.

Andre stavemåtar er Martha, Marthe, Märta og Märtha.

Bruk 

Forma «Martha» var vanleg i Noreg på 1700- og 1800-talet. «Marta» var mest brukt på slutten av 1800-talet.

Namneberarar 

 Marta frå Betania, nemnd i Nytestamentet, syster av Lasarus og Maria
 St. Martha (500-talet), ortodoks helgen
 Marta Steinsvik (1877–1950), norsk forfattar
 Marthe Bibesco (1888–1965), rumensk-fransk forfattar under namnet Princesse Bibesco
 Martha Graham (1894–1991), amerikansk dansar og koreograf
 Märtha Sophia Lovisa Dagmar Thyra (1901–1957), svenskfødd kronprinsesse av Noreg
 Marta Eggerth (f. 1912), ungarsk-amerikansk songar
 Marta Schumann (1919–1994), norsk forfattar
 Märta Tikkanen (f. 1935), finlandssvensk forfattar
 Martha Argerich (f. 1941), argentinsk pianist
 Martha Stewart (f. 1941), amerikansk forretningskvinne
 Marte Sæther (f. 1944), norsk dansar og pedagog
 Marta Norheim (f. 1955), norsk journalist og litteraturkritikar
 Márta Sebestyén (f. 1957), ungarsk songar
 Prinsesse Märtha Louise (f. 1971), norsk kongeleg
 Marta Vieira da Silva (f. 1985), brasiliansk fotballspelar, kjend berre som Marta

Annan bruk 
 Fru Marta Oulie (1907) er ein roman av Sigrid Undset.

Kjelder 

Kvinnenamn
Førenamn av arameisk opphav
Førenamn av hebraisk opphav
Namn knytte til Bibelen
Hausstock

Hausstock er eit 3 158 m høgt fjell i Glarus-Alpane i Sveits, i kantonen Graubünden. Ein russisk hær under general Aleksandr Suvorov trekte seg tilbake nær fjellet i 1799. Klatrarar frå fleire land var aktive her på 1800-talet. Også i dag er det mange klatrarar og skigåarar som søker til Hausstock.

Geografi, geologi 
Til liks med andre nummulitt-formasjonar i Glarus-Alpane, består Hausstock av finkorna svart sandstein. Fjellet er del av Glarus-forkastinga, ei veldig forkasting. Topplaget består av Verrucano-formasjonar, 250-300 millionar år gamle, som ligg på eit lag av krit, 100-150 millionar år, og flysch, 35-50 millionar år gammalt. I 2008 vart forkastinga erklært for å vere ein geotop, og kom med på UNESCO si liste over verdsarven, ein geologisk verdsarv under namnet Swiss Tectonic Arena Sardona.

Historie 
I oktober 1799, føretok den russiske generalen Aleksandr Suvorov eit strategisk tilbaketog frå kampar mot franske styrkar i Italia. Styrkane gjekk over Panixerpass (2407 moh), som knyter byen Glarus (472 moh) med bygda Panix (på 1300 moh). Panix ligg på austsida av fjellet langs elva Schmue.

I fylgje den US-amerikanske klatraren W.A.B. Coolidge, vart toppen av fjellet nådd fyrste gongen i 1832. Hausstock er det høgste fjellet ved landsbyen Elm, der ein vanlegvis startar ein tur til toppen av fjellet.

I dag er Hausstock eit utfartmål for skirennarar, lett tilgjengeleg frå Elm gjennom eit sett av skitrekk, oppsette straks etter 2000.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Hausstock» frå , den 16. oktober 2009. 

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Graubünden
Oberalpstock

Oberalpstock (retoromansk Piz Tgietschen) er eit 3 328 m høgt fjell i Glarus-Alpane i Sveits, ein av dei dei høgste fjelltoppane i den sørvestlege delen, med sitt store innslag av krystallinske bergartar. Fjellet stig opp mellom dalane Maderanertal i Uri i nord og Vorderrheintal i Graubünden i sør.

Geologisk er fjellet ein del av Aar-massivet og består av aaregranitt.

Oberalpstock er den høgaste toppen i Glarus-Alpane vest for Tödi, og det høgaste fjellet i Uri aust for elva Reuss.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Oberalpstock» frå , den 16. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Oberalpstock på SummitPost

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Graubünden
Fjell i Uri
Düssi

Düssi (retoromansk Piz Git) er eit 3 256 m høgt fjell i Glarus-Alpane i Sveits. Fjelltoppen dannar ein markant pyramide. Grensa mellom kantonane Uri og Graubünden går over fjellet.

Düssi ligg ved enden av Maderanertal, ein austgåande dal. I nord reiser Gross Schärhorn seg, mot aust fører ein fjellkam over Piz Cazarauls til Tödi. I nordvestleg retning ligg den 13 km² store isbreen Hüfibreen. Oberalpstock ris i sørvest. 

Ned under nordvestegga, i 2 344 meters høgde, ligg Hüfihütte, eit vanleg utgangspunkt for ein fjelltur til Düssi.

Klatresoge 
Toppen av Düssi vart nådd fyrste gongen i 1841 av Arnold Escher von der Linth og Gedeon Tresch. Dei klatra fjellet langs sørryggen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Düssi» frå , den 16. oktober 2009. 
 

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Uri
Fjell i Graubünden
Nintendo Entertainment Analysis and Development

Nintendo Entertainment Analysis and Development (EAD), tidlegare kjent som Research & Development Team 4, er den største avdelinga hjå Nintendo for utvikling av dataspel. Her jobbar kjende speldesignarar som Shigeru Miyamoto og Takashi Tezuka, og dei er krediterte i kvart spel gjeve ut frå EAD. Avdelinga er kjent for arbeidet sitt på Super Mario-, The Legend of Zelda-, F-Zero-, Star Fox- og Pikmin-serien.

I 2004 gjekk Nintendo gjennom ei omstrukturering, som innebar at Nintendo Research & Development 1 og Nintendo Research & Development 2 vart slådde saman med EAD.  Nintendo EAD sjølv er no delt i fem åtskilde lag som jobbar på ulike prosjekt.

Noverande struktur

EAD Software Group No. 1
Leiar/produsent: Hideki Konno

Utvikla spel
Luigi's Mansion
Mario Kart: Double Dash!!
Nintendogs
Mario Kart DS
Wii Fit
Mario Kart Wii
Wii Fit Plus

EAD Software Group No. 2
Leiar/produsent: Katsuya Eguchi

Utvikla spel
Animal Crossing
Animal Crossing: Wild World
Wii Sports
Wii Play
Wii Music
Animal Crossing: Let's Go to the City
Wii Sports Resort

EAD Software Group No. 3
Leiar/produsent: Eiji Aonuma

Utvikla spel
The Legend of Zelda: Majora's Mask
The Legend of Zelda: The Wind Waker
The Legend of Zelda: Four Swords Adventures
The Legend of Zelda: Twilight Princess
The Legend of Zelda: Phantom Hourglass
Link's Crossbow Training
The Legend of Zelda: Spirit Tracks

EAD Software Group No. 4
Leiar/produsent: Hiroyuki Kimura

Utvikla spel
Super Mario 64 DS
Yoshi Touch and Go
Big Brain Academy
New Super Mario Bros.
Big Brain Academy for Wii
New Play Control! Pikmin
New Play Control! Pikmin 2
New Super Mario Bros. Wii

EAD Software Group Tokyo
Leiar/produsent: Takao Shimizu
Utvikla spel
Donkey Kong Jungle Beat
Super Mario Galaxy
Flipnote Studio
Super Mario Galaxy 2

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Nintendo Entertainment Analysis and Development» frå ,  den 17. oktober 2009.

Referansar 

Nintendo
Avdelingar og divisjonar i Nintendo
Gross Schärhorn

Gross Schärhorn er ein 3 294 moh høg fjellltopp i Glarus-Alpane i kantonen Uri i Sveits. Fjellet ris opp mellom øvre del av dalen Maderanertal og Klausenpasset. Schärhorn ligg i ei fjellrekke som strekker seg i nordleg retning frå Tödi, andre fjell som høyrer til same fjellrekka er Clariden, Boktschingel og Gemsfairenstock. I vest endar fjellrekka med toppane Chli og Gross Ruchen. Toppen av Chli Schärhorn (3 234 moh) ligg om lag 400 meter vest for Gross Schärhorn.

Gross Schärhorn vart klive fyrste gongen i 1842 av Georg Hoffmann, J. Gisler og P. L. Imholz.

Alle greie ruter til topps fører forbi Chammlilücke (2 854 moh), nordaust for fjelltoppen. Derifrå går ein til øvste skaret på austryggen og over på nordsida, så opp på ryggen eller ein går direkte opp på fjellaksla. Vidare går turen over ein brei bergrygg og opp den bratte fjellknausen til høgste punktet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gross Schärhorn» frå , den 17. oktober 2009. 
 

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Uri
Ringelspitz

Ringelspitz (på retoromansk Piz Barghis) er eit 3 248 m høgt fjell i Glarus-Alpane i Sveits. Fjellet er det høgste i kantonen St. Gallen.

Ringelspitz ligg i dei sørlege delane av kantonen og dannar grense til kantonen Graubünden. Nord for Ringelspitz ligg dalen Calfeisental med fjellvatnet Gigerwaldsee, mot aust fell fjellryggen relativt slakt i retning Kunkelspass. I sør ligg dalen Vorderrheintal.

Fjelltoppen er enklast å nå frå aust.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ringelspitz» frå , den 17. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Ringelspitz på SummitPost

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i St. Gallen
Fjell i Graubünden
Gross Windgällen

Gross Windgällen er eit 3 187 m høgt fjell i Glarus-Alpane i Sveits. Fjelltoppen høyrer heime i kantonen Uri og ligg på nordsida av Maderanertal, og på sørsida av Schächental. Fjellet dannar hjørnestolpe mot vest i den tunge fjellrekka Gross Windgällen, Wiss Stöckli, Gross Ruchen, Chli Ruchen, Gross Schärhorn, som sett frå nord stuper ned med bratte, mektige bergveggar. Sørvest for fjelltoppen ligg den 2 986 m høge Chli Windgällen. Ved foten av den 900 meter høge nordveggen på Gross Windgällen ligg Seewlisee i 2 028 meters høgde. Med ei flatevidd på ni hektar og ei djupn på 20 meter er det det største naturlege fjellvatnet i kantonen Uri.

Fyrstebestiging 
Fjellet vart klive fyrste gongen i 1848 av ein fjellførar frå Uri, Josef Maria Tresch-Exer, saman med Melchior Tresch. Dermed kunne Tresch-Exer greitt gjennomføre ein planlagd og betalt topptur saman med Georg Hoffmann ti dagar etter fyrstebestiginga.

Normalrute 
Windgällenhütte (2032 moh) er eit eigna startpunkt for ein topptur langs normalruta. Ruta fører over den Stäfelfirn til austveggen, forbi denne til nordryggen og langs denne til fjelltoppen. Turen må seiast å vere krevjande.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gross Windgällen» frå , den 17. oktober 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Gross Windgällen på SummitPost
 Gross Windgällen on top-of-uri.ch
 Windgällenhütte AACZ (German)

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Uri
Selbsanft

Selbsanft er ein 3 029 m høg fjelltopp i Glarus-Alpane i kantonen Glarus i Sveits. Det ligg oppfor dalen Linthal og er eit stort fjell med fleire toppar der den høgaste toppen Hinter Selbsanft. Massivet er ein pillar i Bifertenstock og skil dalane Sand (vest) og Limmernsee (aust). Ein liten bre ligg aust for toppen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Selbsanft» frå , den 17. oktober 2009. 
 

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Glarus
Eksplosjonsmotor

Eksplosjonsmotor er eit omgrep som av og til vert nytta om stempelmotorar med innvendig forbrenning som arbeider etter Beau de Rochas-syklusen, som gassmotorar, forgassarmotorar og bensinmotorar med drivstoffinnsprøyting. Grunnen til dette namnet er at sylindrane er fylte med ei ferdig blanding av luft og drivstoff, slik at flammefronten spreier seg svært snøgt i sylinderen når blandinga vert tent av ein gneiste frå tennpluggen .

Kjelder 

Forbrenningsmotorar
Talkin' New York

Talkin' New York er den andre songen på debutalbumet til Bob Dylan med same namn. Han skildrar kjensla då han først kom til New York City og spelte på kafeane i Greenwich Village, samt livet hans fram til han fekk platekontrakt. Dylan uttrykker kor vanskeleg det var å finne spelestader på grunn av den unike stile hans, «You sound like a hillbilly; We want folk singer here.»

Songen er den første av to songar Dylan skreiv på albumet. Den andre er «Song To Woody». Som ein av dei aller første Dylan-songane han spelte inn, finn ein fleire spor av det som skulle verte synonymt med arbeidet hans. Til dømes linja A lot of people don't have much food on their table/But they got a lot of forks n' knives/And they gotta cut somethin'. har mange gonger vorte trekt fra som eit tidleg eksempel på dei gode tekstane til Dylan.

Linjene Now, a very great man once said/That some people rob you with a fountain pen. er ein referanse til Woody Guthrie-songen «Pretty Boy Floyd».

Bakgrunnsstoff 
 Teksten

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Talkin' New York» frå , den 17. oktober 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1962
Songar skrivne av Bob Dylan
Bob Dylan-songar
USA-amerikanske folkrocksongar
Bluesrock-songar
Songar om New York
Songar produserte av John Hammond
In My Time of Dying

«In My Time of Dying» er ein tradisjonell gospelsong som fleire gonger er spelt av rockeartistar sidan tidleg i 1960-åra. Den første kjende innspelinga av songen var med tittelen «Jesus Make Up My Dying Bed» innspelt av blues-gospel-gitaristen Blind Willie Johnson i perioden 1927-1930. «Jesus Goin' A-Make Up My Dyin' Bed» er nemnd i historikaren Robert Emmet Kennedy sin Black Cameos, som kom ut i 1924. Han skriv at songen vart spelt av gatemusikantar i Louisiana, og songen vert òg nemnd i Index to Negro Spirituals av Cleveland Library. I dag er ikkje utgåva til Johnson registrert nokon stad og han er offentleg eigedom. Charlie Patton si utgåve vart kalla «Jesus is a Dying-Bed-Maker» «In My Time of Dying» er òg spelt av mellom andre Shocking Blue, Martin L. Gore, John Cougar Mellencamp, The Be Good Tanyas, Jeff Lang, Bob Dylan og Led Zeppelin.

Bob Dylan-utgåva 
Songen vart meir kjend i popverda då Bob Dylan spelte ei utgåve av songen på debutalbumet Bob Dylan i 1962. Her heitte songen «In My Time of Dyin'».

Dylan si utgåve er truleg basert på Joshua White si innspeling frå 1933.

Led Zeppelin-utgåva 
«In My Time of Dying» er den lengste studioinnspelinga til Led Zeppelin og avsluttar side ein på dobbelplata Physical Graffiti frå 1975 med ei lengd på 11:05. Det er ingen lange instrumentalparti, trass i den lange lengda.

Jimmy Page spelte ein sjeldan gong slidegitar. John Paul Jones spelte bandlaus bass, medan den kraftige trommelyden til John Bonham vart spelt inn på same måte som på «When the Levee Breaks» frå fjerdealbumet deira.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «In My Time of Dying» frå , den 17. oktober 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
 Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed og Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Songar frå 1927
Blind Willie Johnson-songar
Bluessongar
Gospelsongar
Bob Dylan-songar
Led Zeppelin-songar
Songar produserte av Jimmy Page
Songar om død
Columbia Records-singlar
Kvern (fleirtyding)

Kvern kan vera:

 Kaffekvern
 Kjøttkvern
 Kornkvern (mylne)
 Mandelkvern

Sjå òg 
 Mølle fleirtyding
Kaffikvern

Kaffikvern er ei kvern som vert nytta for å mala brende kaffibønner til høveleg store bitar før kaffien vert koka eller trekt. Ei kaffikvern kan vere manuell eller elektrisk.

Sjå òg 
 Kaffi

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Kjøkenutstyr
Kaffi
Kverner
Kjøttkvern

Kjøttkvern er ein kjøkenreiskap som vert nytta for å mala kjøtt, for å laga pølse, kjøttdeig og liknande.

Bakgrunnsstoff 

Kjøkenutstyr
Mandelkvern

Mandelkvern er ein kjøkenreiskap som vert nytta for å mala opp mandlar og andre nøtter.

Kjøkenutstyr
Kverner
Nøtter
Mandlar