alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Roberto Baggio

Roberto Baggio () er ein italiensk tidlegare fotballspelar frå Caldogno i provinsen Vicenza. Mellom 1988 og 2004 spela han 56 landskampar for Italia. Han var då med på å vinne VM-bronse i 1990 og VM-sølv fire år seinare. Baggio var ein angrepsspelar kjend som ein kreativ playmaker med ein finslipt teknikk og gode frispark.

Klubbspel
Baggio debuterte i juni 1983 for Vicenza, som då spelte i Serie C. I 1985 fekk han kontrakt med Fiorentina men fekk lite speletid dei to fyrste sesongane. Gjennombrotet kom i 1988/89-sesongen. Våren 1990 var han ein sentral spelar då klubben frå Firenze tok seg til finalen i UEFA-cupen. 

Straks etter UEFA-cuptapet vart han overført til Juventus. Gjennom fem sesongar var han den viktigaste spelaren i Juventus, særleg dyktig var i 1993, då han vart kåra til både Europas og verdas beste fotbalspelar. Deretter spelte han i to sesongar for AC Milan. 1997/98-sesongen skåra han 22 seriemål for Bologna. I 1998 reiste han tilbake til Milano, for to sesongar hos Inter. Han avslutta med fire sesongar for Brescia. Etter 18 sesongar i italiensk toppfotball la han opp i mai 2004.

Landslagsspel
Den 16. november 1988 spelte Baggio sin fyrste landskamp då Italia i Roma vann 1-0 over
Nederland. På det italienske landslaget deltok han i tre verdsmeisterskap i fotball. I sitt første VM, som vart arrangert i heimlandet, kom Baggio inn som eit friskt pust og skåra to mål.

Under VM i fotball 1994 i USA tok Italia seg til finalen, mykje takk vere avgjerande skåringar signert Baggio. Finalen mellom Brasil og Italia enda 0-0. I den avsluttande straffeskytinga skaut Baggio langt over og utanfor det brasilianske målet på det avgjerande straffesparket, dermed hamna VM-pokalen i Brasil. I tida etter USA-VM fekk han få kampar på landslaget, fyrst under VM 1998 fekk han mykje speletid. 

I 1998 deltok Baggio i sitt siste VM, og var på ny ei viktig brikke i det italienske laget. Våren 1999 spelte han han sin nest siste landskamp for Italia, den siste fekk han fem år seinare då heimelaget og Spania spelte uavgjort i ein vennskapskamp i Genova. Totalt spela Baggio 56 landskampar for Italia og skåra 27 mål. Han er den einaste italienaren som har skåra mål i tre verdsmeisterskap.

Han la opp som fotballspelar våren 2004.

Merittar
VM-sølv 1994
VM-bronse 1990
Vinnar av UEFA-cupen 1993 med Juventus
Italiensk seriemeister 1995 med Juventus
Italiensk seriemeister 1996 med AC Milan
Italiensk cupmeister 1995 med Juventus
Gullballen 1993

Italienske fotballspelarar
Bologna-spelarar
Brescia-spelarar
Fiorentina-spelarar
Inter-spelarar
Juventus-spelarar
Milan-spelarar
Vicenza-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1990
Spelarar i Fotball-VM 1994
Spelarar i Fotball-VM 1998
The Wash

The Wash er ei stor bukt på austkysten av England. Ho ligg på grensa mellom Norfolk og Lincolnshire, og dannar eit estuar av fleire elver som renn ut her: Witham, Welland, Nene og Great Ouse. Med ei lengd på kring 30 km og ei breidd på kring 20 km er The Wash det største estuaret i Storbritannia. 

The Wash er eit viktig naturområde, og omfattar fleire naturreservat. Store mudderflater og saltmyrer er viktige trekk- og overvintringsområde for ei rekkje fuglar, som tjeld, myrsnipe og tundralo. Gråsel lever og ynglar her.

Byar som Skegness, Boston, King's Lynn og Hunstanton ligg ved The Wash.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Wash» frå , og «The Wash» frå  den 5. april 2015.  
 

Engelsk geografi
Norfolk
Lincolnshire
Nordsjøen
Jakob Walnum

Jakob Rosted Suur Walnum () var ein norsk prest og omstreifarmisjonær frå Grimstad. 

Walnum tok examen artium i 1870, vart cand.theol i 1877 og tok praktisk-teologisk eksamen i 1880. Han tok over som sokneprest i Leikanger etter fetteren Jakob Sverdrup i 1884.

Jakob Walnum var formann i Midtre Sogns Indremisjon, Sogns Kreds af Søndagsskoler og den nyoppretta krinsen for totalavhaldsarbeidet. Jakob Walnum engasjerte seg sterkt for omstreifarane. Han var ei sterk drivkraft bak etableringa av Sogns Barneheim i 1891. Walnum forlet prestekallet i 1897 for å gå inn i arbeidet for dei heimlause på heiltid. Same året skipa han Den norske omstreifermisjon, og vart foreininga sin fyrste generalsekretær.

Kjelder 
 
  

Folk frå Grimstad
Norske prestar
Norske misjonærar
Bulldoggklemme

Bulldoggklemma er ein fjørbelasta forceps med fin spiss. Den blir brukt i ulike kirurgiske inngrep for å klemme av blødande blodkar og oppnå hemostase. Kjeven er ofte polstra med gummi for å minske skade på åreveggen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bulldogs forceps» frå ,  den 5. april 2015.

Bakgrunnsstoff 

Medisinske klemmer
Kuletong

Ei kuletong (eller eit tenaculum) er eit kirurgisk instrument og ein type forceps. Instrumentet er samansett av ein smal og spiss krok i begge endar som er festa til eit handtak. På kvar side av handtaket finst fleire hekter for å låse instrumentet. Kuletonga blir i hovudsak brukt for å gripe og halde vev og blodårer under ulike kirurgiske inngrep. Instrumentet blir også brukt for å stabilisere livmorhalsen og livmora ved innsetjing av spiral.

Namnet kjem av di tonga ofte blei brukt til å trekke ut våpenkuler og andre prosjektil frå opne sår.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tenaculum» frå ,  den 5. april 2015.

Bakgrunnsstoff 

Medisinske klemmer
Aortaklemme

Ei aortaklemme er eit kirurgisk instrument som blir brukt i hjartekirurgi for å klemme av livpulsåra og dimed skilje systemkretsløpet frå blodstraumen som går ut av hjartet.

Klemma blir ofte brukt for å reparere koarktasjon av livpulsåra. Hjå nyfødde er det vanleg å byrje med reseksjon av blodåra før ein lukkar ho med primær anastomose. Klemming av livpulsåra fører i røynda til iskemi, fordi ein stengjer ute systemkretsløpet. Bruken av shunt kan minske risikoen for paraplegi og andre komplikasjonar, særleg viss inngrepet held fram i meir enn 25 minutt, eller viss det distale (fjerne) trykket i livpulsåra nærmar seg 50–60 mmHg.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Aortic cross-clamp» frå ,  den 5. april 2015.  
 

Medisinske klemmer
Primas

Primas (av latin primus, 'den første') er ein kyrkjetittel som kan brukast om den øvste geistlege i eit land eller ei kyrkjeavdeling.

I den katolske kyrkja har enkelte erkebiskopar tittelen «primas». I den anglikanske kyrkja har erkebiskopen av York tittelen «Primate of England», medan erkebiskopen av Canterbury blir kalla «Primate of all England».

Kjelder

«Primas: den øverste geistlige» (14. februar 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 5. april 2015.

Kyrkjelege titlar
Den anglikanske kyrkja
Den katolske kyrkja
Ord av latinsk opphav
Kiosk

Kiosk er ein butikk i mindre format. Ein kiosk har eit avgrensa vareutval. Det er fleire typar kioskar. Det er gatekjøken, som satsar på hurtigmat som pølser og hamburgarar. Det er videokioskar som i tillegg til sal av mat sel og leier ut filmar. Det er bladkioskar som har eit stort utval av norske og utanlandske blad, aviser og magasin, men også litt bøker.

Sjå òg
Bu

Bakgrunnsstoff 

Handelsstader
Bygningar
Sverre Daae

Sverre Daae () var ein norsk prest som var sokneprest i Leikanger frå 1923 til 1960.

I 1917 avla han teologisk embetseksamen ved Universitetet i Oslo, og var prest i Nidaros bispedøme fram til han kom til Leikanger i 1923. Under krigen tok tyske offiserar i bruk prestegarden som bustad. I 1945 vart Sverre Daae stilt for retten, skulda for landssvik, og frådømd embetet. Han anka og vart frikjend i 1952, og heldt fram som prest i Leikanger til han vart pensjonist i 1960. Den tidlegare Leikangerpresten Anders Daae (1789-1816) var bror til Sverre Daae sin tippoldefar.

Det var Sverre Daae som tok initiativet til å restaurera den gamle Leikangerkyrkja, som var modernisert til det ugjenkjennelege i 1872. Arbeidet som tok til midt på 1920-talet varde gjennom heile prestegjerninga hans. Stundom låg presten i strid med museumsdirektør Heiberg om gamalt inventar som med tida var kome i museet sine hender, men på imponerande vis fekk han attende mesteparten til kyrkja si eige. Kyrkja vart restaurert innvendig i 1936 og utvendig i 1955. Forutan å vera mannen som tilbakeførte kyrkja til fordums prakt, var Sverre Daae ein fargerik og godt likt prest som etterlét seg mange gode historier i bygda.

Kjelder 
 
 Allkunne 

Norske prestar
Gerhard Geelmuyden

Gerhard Geelmuyden () var sokneprest i Leikanger frå 1750 til 1764. 

Gerhard Geelmuyden var kjøpmannsson frå Bergen. Han gifta seg i 1738 med Barbara Marie Leganger. 
Geelmuyden starta karrieren som personellkapellan under svigerfar Iver Iversen Leganger. Han sikra seg expectance (fyrsterett) på kallet i 1745, og tok såleis over då svigerfaren gjekk bort fem år seinare. 

Geelmuyden bygde den staslege hovudbygningen på Leikanger prestegard i 1752. Denne var i bruk fram til 1911, då han vart flytt til Norsk Folkemuseum på Bygdøy. Som prest var Geelmuyden middelmådig og kranglevoren, og kan ikkje reknast blant biskopane Pontoppidan og Tidemand sine favorittar. Personellkapellan Jørgen Johan Ibsen måtte rømma prestegarden grunna Geelmuydens «voldsomme adferd mod ham».

Kjelder 
 

Norske prestar
Folk frå Bergen
Nominasjonane til Nordisk råds litteraturpris frå Sverige

Nominasjonane til Nordisk råds litteraturpris frå Sverige vert gjort av ein nasjonal komité på tre personar.

Sidan 1962 har Nordisk råd årleg delt ut Nordisk råds litteraturpris for eit skjønnlitterært verk skrive på språket til eit av dei nordiske landa. Frå Sverige har det heilt frå starten i 1962 vore nominert to kandidatar kvart år, og svenske forfattarar har vunne prisen til saman 16 gonger, inkludert den første.

Nominasjonane til Nordisk råds litteraturpris frå Sverige 

Vinnarar utheva med feit skrift.

Kjelder 

Svensk litteratur
Nordisk råds litteraturpris
Myggnett

Myggnett er eit finmaska nett som kan brukast til å halda mygg og andre insekt utanfor eit visst område, til dømes ein soveplass. Myggnett kan til dømes brukast i teltopningar, rundt senger eller i vindauge eller dører. I tillegg til å fjerna irritasjon frå myggar kan dei bidra til å verna mot mygg-overførte sjukdommar som malaria, dengue, gulfeber og ulike typar encefalitt, som vestnilfeber.

Døme

Sjå òg
malaisetelt

Kjelder

Myggar
Smittevern
Søvn
Charles Kingsley

Charles Kingsley () var ein engelsk geistleg, universitetsprofessor, historikar og romanforfattar. Han var knytt til såkalla «muskulær kristendom» og chartisme, og til områda West Country og nordaustlege Hampshire i England. Kingsley er særleg kjend for den patriotiske boka Westward Ho! (1855) og barneboka The Water Babies (1863).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charles Kingsley» frå ,  den 5. april 2015.  
 
Nessheim, Ragnhild. «Charles Kingsley»  (14. februar 2009). Store norske leksikon.

Bakgrunnsstoff

Engelske forfattarar
Britiske historikarar
Britiske barnebokforfattarar
Katapult

Katapult er ein kastemaskin som kan senda eit prosjektil over ein større avstand ved hjelp av ein kastearm. Katapultar blei brukt som beleiringsskyts i oldtida og mellomalderen. Maskinen blei funnen opp i det gamle Hellas.

Ein katapult er danna av ein trebjelke med ein ende innspent mellom to samansnodde tau. Desse kan spennast meir når bjelken blir trekt ned i horisontal stilling ved hjelp av eit vindespel. Når så bjelken blir frigjort, dreier han seg med valdsam kraft oppover og framover til han blir stoppa av eit tverrtre. Prosjektila (stein eller metallkuler) blir lagt på den frie enden av bjelken og slynga ut i krumme banar. Med katapult kunne ein slynga prosjektil på fleire hundre kilo opptil 600 meter. 

Ordet «katapult» kjem av latin catapulta, frå gresk katapeltēs (καταπέλτης) av kata, 'nedover' og pallō, 'kasta, slynga, svinga'.

Katapulttypar
Ballista
Blide
Onager

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Catapult» frå ,  den 6. april 2015.

Bakgrunnsstoff
Prosjektilvåpen
Teknologi i antikken
Teknologi i mellomalderen
Nestlé

Nestlé, Société des Produits Nestlé S.A., er eit internasjonalt selskap og verdas største næringsmiddelselskap. Selskapet blei grunnlagd i 1866 av Henri Nestlé. Hovudkontoret ligg i Vevey i Sveits.

Nestlé eig fleire varemerke for mellom anna kaffi, sjokolade, iskrem og godteri, barnemat og morsmjølkerstatning, frukostblandingar, mineralvatn og anna. Namnet Nestlé har ofte ein tilbaketrekt plass på varene, medan merkevarenamna som Nescafé, Perrier, Bona, Mövenpick eller After Eight er meir framtredande.

Historie

Nestlé blei grunnlagd i 1866 av apotekaren Henri Nestlé (Heinrich Nestle) som Farine Lactée Henri Nestlé lk.A. I 1867 byrja Henri Nestlé å tilverka mjølkepulver som blei seld som morsmjølkerstatning. Familievåpenet til Nestlé av fuglar i eit reir blei teke i bruk som logo for selskapet. I 1874 blei selskapet aktivt i Tyskland. Same året forlét grunnleggjaren verskemda.

Fusjonar og internasjonal ekspansjon
Nestle byrja utanlandsk tilverking då selskapet opna ein fabrikk i Noreg i 1898. I 1905 fusjonerte selskapet med Anglo-Swiss Condensed Milk Company. I 1929 gjekk sjokoladeprodusentane Peter, Cailler, Kohler og Nestlé saman med Nestlé som namn. Frå 1938 hadde verksemda suksess med sin pulverkaffi – Nescafé. I 1947 gjekk Nestlé saman med Maggi, i 1962 med svenska Findus og i 1971 med Ursina-Franck AG. 

I 1986 lanserte selskapet Nespresso i Sveits. I 1988 kjøpte det den britiske verksemda Rowntree's med varemerka Smarties, After Eight og Kit Kat. Same året kjøpte Nestlé også den italienske pastaverksemda Buitoni.
På 1990-talet blei mineralvatn eit nytt produkt etter kjøp av Perrier og Sanpellegrino.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nestlé» frå ,  den 6. april 2015.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Sveitsiske føretak
Internasjonale føretak
Næringsmiddelprodusentar
Skipingar i 1866
Nestlé
Liston-kniv

Liston er ein type kirurgisk kniv som blir brukt ved amputasjon.

Kniven er oppkalla etter den skotske kirurgen Robert Liston. Liston blei kjend for sine evner i tida før anestesi, der snøggleik spelte ei kritisk rolle med omsyn til smerte og overleving. Kniven var laga av dugeleg metall og hadde ei typisk bladlengd på 15–20 cm. Kirurgiske amputasjonsknivar kom i mange former og variantar, og utviklinga såg markante framsteg mellom 1840 og Den amerikanske borgarkrigen. Desse endringane spegla seg i dei tekniske framstega som utvikla seg hjå kirurgane på denne tida.

Amputasjonsknivar frå 1700 til 1840 er særmerkte ved ei nedovervendt krumming i knivbladet. Fram mot 1870 blei amputasjonsknivane rettare og meir like dei europeiske variantane, slik som Liston-kniven.

Tidlegare knivskaft, særleg dei før 1850, hadde ofte mykje større og tyngre samansetnad. Etter Den amerikanske borgarkrigen i 1865, og slutten av Krimkrigen i 1856, blei dei vanlegare å lage smalare og meir lettvektige knivar.

Mykje av historia om amputasjonsknivar kjenner ein frå den amerikanske boka Handbook of Surgical Operations, som blei skriven under Den amerikanske borgarkrigen av legen Stephen Smith. Boka innehaldt også ei rekkje teikningar.

Liston-kniven er ofte tilknytt Jack the Ripper, fordi den er nemnd i romanen From Hell av Alan Moore og Eddie Campbell.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Liston knife» frå ,  den 6. april 2015.  
 

Medisinske knivar
Peter Thorvik

Peter Olai Sivertsson Thorvik () var ein fiskar, arbeidar, fabrikkdrivar og mangeårig stortingsmann for sosialdemokratane og sidan Arbeidarpartiet, fødd i Dalsfjord på Sunnmøre og busett i Idd i Østfold.

Liv og gjerning
Thorvik var son til ein gardbrukar og fiskar på matrikkelgarden Torvik i Dalsfjord i Volda. Han dreiv sjølv fiske og arbeidde seinare som smed i Statens hamnevesen i åtte år. I 1904 slo han seg ned i Idd i Østfold. Han var maskinist ved steinhoggeri i Iddefjorden i 13 år og seinare seks år driftsstyrar ved Torvfabrikkene som låg ved Aspedammen. Han var vald inn i heradstyret frå 1908, sat i Idd formannskap 1911-37, varaordførar og siste fem åra ordførar i kommunen.

Frå 1922 til 1945 representerte han Østfold fylke på Stortinget, fyrst vald for Norges Socialdemokratiske Arbeiderparti, etter samlinga i 1927 som representant for Arbeidarpartiet. Fram til 1930 var han på Stortinget medlem av Næringskomite nr 1, sidan 1931 av Sjøfarts- og fiskerikomiteen, formann i denne frå 1934. Sesjonen 1939/40 var han odelstingspresident. I den eigenskapen tok han del i dei forhandlingane presidentskapen på Stortinget førte sommaren 1940 med den tyske okkupasjonsmakta.

Åra 1925-47 var han styrar av Noregs Bank si avdeling i Halden. Han var elles ordførar i forstandarskapet i Idd Sparebank.

Kjelder
Stortinget.no
 Avisa Møre, 29. juni 1943

Stortingsrepresentantar 1922-1924
Stortingsrepresentantar 1925-1927
Stortingsrepresentantar 1928-1930
Stortingsrepresentantar 1931-1933
Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar 1937-1945
Folk frå Volda
Folk frå Halden
Stortingsrepresentantar for Østfold
Stortingsrepresentantar frå Ap
Colombiahokko

Colombiahokko, Ortalis columbiana, er ein hokko i slekta Ortalis. Han er ein av dei mest karismatiske artar som er endemiske til Colombia, der han held til skogane i nordlege, sentrale og vestlege delar av det søramerikanske landet, alltid vest for Andes.

Skildring 
Colombiahokko vart skildra i 1906 av den austerrikske ornitologen Carl Edward Hellmayr. I ein tidlegare periode var han klassifisert som ein  underart av buskhokko, Ortalis guttata, men i lys av ulikskapar i vokalisering, morfologiske skilnader og biogeografiske omsyn, har han no blitt anerkjent som sjølvstendig art, 
i Clementslista frå 2011. Mellom anna er han langt større enn underartar av buskhokko og har andre fargetonar i fjørdrakta. Songen skil seg òg ved at Ortalis columbiana har ei 'forstaving' som buskhokko manglar: 'cha, chachalac'.

Kjenneteikn
Denne hokkoen måler i gjennomsnitt 55 cm i lengd. Fjørdrakta har eit fargemønster med overside i gråbrunt med oliven tone; undersida er lysare, undergump brunraud. Bryst og nakke har skjelmønster med lyse fjørkantar, med lågaste buk i kvitt. Halen er brun, men har raudt på undersida. Beina er rosa, nebbet har blåleg fargetone.

Fjørdrakta skil seg monaleg frå buskhokkoen, som har større berr skinnflekk i andletet, litt meir avgrensa område med skjelmønster og meir utprega brunt på oversida. Buskhokkoen er dessutan mindre i kroppsstorleik.

Distribusjon og habitat
Colombiahokko er utbreidd på dei øvre skråningane av Cauca-dalen, nordlegaste utbreiing i sørlege Antioquia-departementet, og Magdalena-dalen frå Cundinamarca til Huila.

Dei attverande populasjonane er avgrensa til fragmenterte flekker av regnskog, skog og kratt i høgder mellom 100 og 2500 moh. Han er standfugl.

Føde
Han lever hovudsakleg av frukt og frø, og bidrar til frøspreiing.

Reproduksjon
Hekkevanane er dårleg kjente. Ein trur hekkinga skjer i februar. Dei byggjer reira sine på tregreiner, omgjeve av vegetasjon. Kullet kan vere på to egg.

Vern
Frå 1800-talet har habitatet for denne arten gjennomgått omfattande avskoging  til landbruk, avskoginga har vore nesten totalt etter 1950 i midtre og øvre Magdalena og Cauca. Arten kan observerast i Forest Reserve Yotoco, som er skildra som «rikelegs» utbreidd i verneområde Caucadalen. Han har vernestatus livskraftig (LC) hos IUCN.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ortalis columbiana» frå ,  den 6. april 2015.  
  
 del Hoyo, J., Collar, N. & Christie, D.A. (2014). Colombian Chachalaca (Ortalis columbiana) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 6. april 2015 
Acosta-Rojas, Diana Carolina, and Dalia C. Barragán-Barrera. 2014. Colombian Chachalaca (Ortalis columbiana), Neotropical Birds Online (T. S. Schulenberg, Editor). Ithaca: Cornell Lab of Ornithology;  Henta den 6. april 2015
BirdLife International (2015) Species factsheet: Ortalis columbiana . Henta frå http://www.birdlife.org den 6. april 2015
Referansar

Bakgrunnsstoff 

hokkofamilien Fuglar endemiske til Colombia
Blåknopphokko

Blåknopphokko (Crax alberti) er kritisk truga hokko som er endemisk til Colombia med utbreiing i nordvestre Sierra Nevada de Santa Marta, og i nokre andre særs små lokalitetar, som til dømes Serrania de San Lucas i Bolívar og ein i Boyacá-departementet.

Blåknopphokko er ein stor hokko, 82-93 cm i lengd og i gjennomgåande svart fjørdrakt. Hannfuglar har kvit undergump og haletipp, hofuglar har raudbrun underside frå bakre buk til undersida av halen. Begge kjønna har lys blå 'cere', hannen har òg blå hudlappar ned frå nebbrota. Begge har lys rosa bein. 

Denne arten er typisk bakkelevande og har habitat i lågland, helst under 600 moh., men kan treffast opp til 1200 moh. Utbreiingsområdet ligg i opphavleg tropiske skog. 

Truleg gjer frukt ut for hovudingrediensen av dietten, men dei kan òg ta meitemark og insekt. 

Hannfuglar har ein song av djupe fire til fem 'hmmm'-ande strofer.

Det finst truleg berre mellom 250 og tusen individ av blåknopphokko, og populasjonen er minkande. Han er klassifisert som kritisk truga (CR) ettersom han er utdøydd i det meste av det opphavelege utbreiingsområdet sitt og området no er innskrenka til 2100 km2. Det føregår framleis ulovleg jakt og eggsanking. Dei er òg truga av minkande habitat ved avskoging.

Kjelder 
 del Hoyo, J., Collar, N. & Christie, D.A. (2014). Blue-billed Curassow (Crax alberti) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 6. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Crax alberti . Henta frå http://www.birdlife.org den 6. april 2015

Bakgrunnsstoff 

hokkofamilien Fuglar endemiske til Colombia
Caucahokko

Caucahokko (Penelope perspicax) er ein fugl i hokkofamilien og er endemisk til Colombia med utbreiing i på særs oppstykka lokalitetar i vestre Colombia, innanfor departementa Valle del Cauca, Cauca, Risaralda og Quindío.

Caucahokko er ein mellomstor til stor hokko, 76 cm i lengd. Den mest framtredande farga i fjørdrakta er djup kastanjebrun: Heile oversida med venger, overgump og hale har denne farga. Nakken, halsen og øvre buk er mørkare med kvite fjørkantar som dannar sjatteringar. 

Habitata til caucahokko ligg typisk mellom 1300 og 2100 moh., somme tider heilt opp mot 2700 moh. I utbreiingsområdet er dette fuktig skog i øvre tropiske og subtropiske sonar. Utbreiinga er innskrenka til ca. 5 % av det tidlegare leveområdet er no på små lokalitetar på vestsida av både vestre og sentrale Andes. 

Caucahokkoar beitar i tre, der dei tar frukt og blomar som gjer ut for det meste av innhaldet i dietten deira. Dei dannar flokkar på typisk 3-6 individ under beiting og er truleg standfuglar. 

Lætet er som for andre hokkoar, høg tuting, men dei har òg andre vokaliseringar for bruk til å sleppe unna farar, til å varsle med, og ein slags song av gjentatte 'sjirivisji, sjirivisji'. 

Caucahokko hekkar sesongmessig i våte periodar mellom september og mars.

Denne hokkoarten har ein estimert populasjon på totalt mellom 350 og 1500 individ, og populasjonen er minkande. Han er klassifisert som truga (EN). Trugsmåla er habitatstap og ulovleg jakt.

Kjelder 
 del Hoyo, J., Collar, N. & Christie, D.A. (2014). Cauca Guan (Penelope perspicax) In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 6. april 2015 
BirdLife International (2015) Species factsheet: Penelope perspicax . Henta frå http://www.birdlife.org den 6. april 2015

Bakgrunnsstoff 

hokkofamilien Fuglar endemiske til Colombia