alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tatjana Averina

Tatjana Borisovna Averina () var ein russisk skeiseløpar frå Gorkij som representerte Sovjetunionen. Ho vart olympisk meister på 1000 meter og 3 000 meter under Vinter-OL 1976 i Innsbruck og verdsmeister i firkamp 1978 i Helsinki. Averina var gift med skeiseløparen Aleksandr Barabasj, og blei deretter også kjend som Tatjana Barabasj.

Averina deltok internasjonalt frå 1970 og vart nummer tre i Skeise-EM 1971. Både i 1974, 1975 og 1976 kom ho på andreplass i den årlege verdsmeisterskapen i firkamp, slått av høvesvis Atje Keulen-Deelstra frå Nederland, Karin Kessow frå Aust-Tyskland og Sylvia Burka frå Canada. På tampen av 1974-sesongen sette Averina verdsrekord både 1500 m og 1000 m på Medeo-bana i Kasakhstan, rekordar ho forbetra fleire gongar på same bana nær eitt år seinare. Ho forbetra då også 500-meterrekorden, sist til 41,06 sekundar.

Under dei olympiske vinterleikane 1976 i Innsbruck opna Averina med å vinne bronsemedaljen på 1500 m, for deretter å sikre seg  bronse nummer to på 500-meteren. Sidan vann ho gullmedaljen på 1000 m, før ho avslutta medaljehausten gjennom å vinne 3000 meter med minimal margin, fire og fem hundredels sekund framom sølv- og bronsemedaljørane, bronsen gjekk elles til Lisbeth Korsmo. I firkamp-VM 1978 i Helsinki vart Averina verdsmeister framom landskmannen Galina Stepanskaja. Averina deltok i Vinter-OL 1980, utan å utmerke seg.

Kjelder

Russiske skeiseløparar 
Sovjetiske skeiseløparar 
Folk frå Gorkij
Hans Johan Sagrusten

Hans Johan Sagrusten () er ein norsk teolog, prest og diktar. Han er bibelbrukskonsulent i Det Norske Bibelselskap. Han er ein av omsetjarane bak den nyaste norske bibelomsetjinga Bibel 2011.

Sagrusten har gjeve ut diktsamlingane Dua over Jordan (2000), Haustsong (2003) og Evangeliesonettar (2012). I 2014 gav han ut ei bok om dei eldste manuskripta til Bibelen, Det store puslespillet, følgd av Det store puslespelet II (2016). I 2017 gav han ut boka Den skjulte skatten om Aslak Bolts bibel.

Norske teologar
Tindved

Tindved (Hippophaë rhamnoides) er ein busk i  sylvbuskfamilien. Han er 0,5 til 3 meter høg, med vedtornar og smalt avlange blad som er sylvglinsande på undersida. Han har småe, gulgrøne blomar og ertestore, oransjegule frukter, som er særs rike på C-vitamin. Kvistene er seige og sterke og vart nytta til rivetindar. I Asia er tindved ein viktig steppeplante. I Noreg veks tindved på havstrand og i urer frå Trondheim til Ibestad i Troms, og planten er dessutan funnen viltveksande i Lom, Skjåk og Stryn, på havstrand nær Grimstad, og fossil i kalktuff i Øyer. Tindved er vanleg på lyngheiane i Jylland.

Referansar

Kjelder 

Roseordenen
Bær
Plantar i Noreg
Planteliv i Asia
Hovuddirektorat for organisering og mobilisering

Hovuddirektorat for organisering og mobilisering (Russisk:Главное организационно-мобилизационное управление Генерального штаба Вооружённых Сил Российской Федерации (ГОМУ ГШ ВС РФ)) — er 
eit sentralt organ for militær leiing i Russland. Oppgåva til dette direktoratet er å tilpassa organisasjonen gjennomgåande hjå alle militære element samstundes med at dei skal organisere og førebu mobilisering og anna innkalling av vernepliktige i heile Russland. Sjefen for dette direktoratet er underlagt sjefen for Generalstaben i Russland og samstundes ein av dei nestkommanderande i Forsvarsdepartementet i Russland

 Det russiske forsvaret
Hans Møller

Hans Møller () var ein norsk næringsdrivar og stortingsmann frå Gjerpen i Telemark, son til Hans E. Møller.

Hans Møller var handelsstyrar frå ungdomsåra. I 1856 fekk han arbeid som kasserar i sjøforsikringsselskapet i Porsgrunn, styrar av selskapet frå 1867. Frå 1872 var han administrerande direktør i skipsassuranseforeininga «Det norske Lloyd». Han var styreformann i den lokale sparebanken i seks år og styremedlem i mellom anna Skienfjordens kreditbank. 

Møller var medlem i Porsgrunn bystyre 1863-90, ordførar i til saman 18 år. Valbolkane 1871-73 og 1877-79 representerte han Porsgrunn på Stortinget, medlem i Gasje- og pensjonskomiteen den fyrste perioden og formann i same i den andre. I 1891 var han medlem i aksjelovkommisjonen.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1871-1873
Stortingsrepresentantar 1877-1879
Ordførarar i Porsgrunn
Folk frå Skien
Folk frå Porsgrunn
Ole Wilhelm Lund

Ole Wilhelm Lund () var ein norsk offiser og ingeniør, fødd i Horten. Han var son til Bernt og Hedevig Lund og far til Diderich H. Lund.

Etter Lund i 1866 hadde gjennomført ein glitrande eksamen ved Hartvig Nissen sin privatskule i Kristiania, gjorde han teneste i Garden og gjekk ut av Krigsskulen i 1870. Sidan var han 1872-80 jarnbaneingeniør i staten, då vide kjend for å ha leia den fyrste oppmålinga av høgfjellsstrekninga på Bergensbanen. Åra 1883-89 var han lokal direktør for eit engelsk selskap som hadde konsesjon på bygginga av Ofotbanen. Seinare deltok han i bygginga av Sulitjelmabanen og i utskipingskaien for jarnmalm i Narvik. 1891-96 var han arbeidsstyrar i kanalstellet.

Lund gjekk ut av det militære som oberstløytnant. Etter den tid var han engasjert i mange ulike anlegg knytt til jarnbane, vasskraftutbygging og kaibygging. Han var også utanlands, både på studiereiser og som planleggjar. Mellom anna såg han på kva som måtte til skulle det byggjast ein jarnbane frå Mexico-byen til Stillehavet.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
Ole Wilhelm Lund  ved Lokahistoriewiki

Norske offiserar
Norske ingeniørar
Xcas

Xcas er eit offline dataprogram for bruk i matematikk. Xcas er i utgangspunktet eit brukargrensesnitt. Xcas er skrive i programmeringsspråket C++. 
Det er tilgjengeleg for Microsoft Windows, Apple macOS og Linux/Unix.
Xcas kan løyse likningar og løyse differensiallikninger og teikne grafar.

Historie 
Xcas og Giac er eit open kjeldekodeprosjekt  utvikla av ei gruppe leia av Bernard Parisse sidan 2000 ved Joseph Fourier-universitet i Grenoble (Isère) i Frankrike. Xcas og Giac er basert på røynsler frå det tidlegare prosjektet "Erable".

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Matematisk programvare
Eurovision Song Contest 2019

Eurovision Song Contest 2019 (ESC 2019), offisielt 64. Eurovision Song Contest, var den 64. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart arrangert International Convention Center i Tel Aviv i Israel, etter at Israel vann tevlinga i Eurovision Song Contest 2018. Semifinalane var 14. og 16. mai og finalen 18. mai. Programleiarar for Eurovision Song Contest 2019 var Bar Refaeli, Erez Tal, Assi Azar og Lucy Ayoub.

Førtiein land deltok i Eurovision Song Contest 2019. Opphavleg var det førtito land som skulle deltake i tevlinga, men den 27. februar 2019 kom meldinga om at Ukraina hadde trekt seg frå tevlinga. Ukraina skulle opprinneleg deltake i den fyrste semifinalen.

Etter ein røysteprosess basert på eit format med 50 prosent juryrøyster og 50 prosent telefonrøyster, vann Nederland tevlinga for femte gong, med «Arcade» av Duncan Laurence. Sverige vann juryrøystinga, med Nord-Makedonia på andre plass og Nederland på tredje plass. Noreg vann telefonrøystinga, med Nederland på andre plass og Italia på tredje plass. Dette var Nederland sin fyrste siger sidan 1975, då Teach-In vann med songen «Ding-a-dong».

Attendevendande artistar til tevlinga 
Serhat representerte San Marino i Eurovision Song Contest i 2016 med låta «I Didn't Know», og enda på tolvteplass i den fyrste semifinalen.

Tamara Todevska representerte Nord-Makedonia i Eurovision Song Contest i 2008 med låta «Let Me Love You», saman med rapparane Vrtsjak og Adrian. Dei enda på tiandeplass i den andre semifinalen. 

Sergej Lazarev representerte Russland i Eurovision Song Contest i 2016 med låta «You Are The Only One», og enda på tredjeplass i finalen.

Joci Pápai representerte Ungarn i Eurovision Song Contest i 2017 med låta «Origo», og enda på åttandeplass i finalen.

Nevena Božović representerte Serbia i Junior Eurovision Song Contest i 2007, med låta «Piši mi», og enda på tredjeplass i finalen. Seks år seinare deltok ho i Eurovision Song Contest i 2013, som ein del av gruppa Moje 3, med låta «Ljubav je svuda». Dei enda på ellevteplass i den fyrste semifinalen.

Deltakande land

Semifinale 1 
Sytten land vil delta i den fyrste semifinalen 14. mai. Opprinneleg var det atten land som skulle deltake i semifinalen, men den 27. februar 2019 kom meldinga om at Ukraina hadde trekt seg frå tevlinga. Frankrike, Israel og Spania vil framføre sine bidrag og røyste i denne semifinalen.

Semifinale 2 
Atten land vil delta i den andre semifinalen 16. mai. Sveits fekk tildelt plass i denne semifinalen etter ynskje frå den sveitsiske kringkastaren. Italia, Storbritannia og Tyskland vil framføre sine bidrag og røyste i denne semifinalen.

Finalen

Sjå òg 
 Junior Eurovision Song Contest 2019
 OGAE Second Chance Contest 2019
 Adresse Tel Aviv

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

 Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest

Eurovision Song Contest
 
2019
Musikktevlingar i 2019
Skeise-VM 1972 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1972 for kvinner fann stad i Heerenveen i Nederland 4. og 5. mars 1972. 30 utøvarar frå 11 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1000 m, 1500 m og 3 000 meter.

Atje Keulen-Deelstra frå Nederland vart verdsmeister for andre gong, med landskvinna Stein Baas-Kaiser på andreplass. Dianne Holum frå USA gjekk snøggast på 500-meter, medan Keulen-Deelstra fekk bestetider på 1500 m og 1000 m, før Baas-Kaiser sigra på 3 000 meter.

Skeise-VM 1972 

Dato: 4./5. mars 1972

Kjelder

Lengdeløp på skeiser
Refvikvatnet naturreservat

Refvikvatnet naturreservat er eit 520 dekar stort naturreservat sør for bygda Refvik i Kinn kommune.  

«Føremålet med fredinga er å ta vare på eit viktig våtmarksområde med naturleg tilhøyrande vegetasjon og dyreliv, særleg med omsyn til strandsjøen som naturtype og området sin verdi for våtmarksfugl i trekktidene.» Området vart freda 20. desember 1991. Fylkesmannen i Sogn og Fjordane er forvaltingsstyresmakt for området

Refvikvatnet er ein strandsjø som ligg berre fire moh. Den er oppdemt av lausmasser frå havet og er ein naturtype som er svært sjeldan i Sogn og Fjordane, men òg i Noreg. Vatnet er næringsfattig, men har stor verdi som trekk- og overvintringsplass for andefuglar og vadefuglar. Det er påvist 44 fuglearter i området, men det er ønskeleg å gjera fleire undersøkingar for å få betre ornitologiske data frå området.

Referansar 

Naturreservat i Vestland
Verneområde oppretta i 1991
Geografi i Kinn
Sigrunn Kari Stokkenes

Sigrunn Kari Stokkenes () er ein norsk lærar og logoped. Ho er frå Nordfjordeid i Eid kommune. Stokkenes er medlem i Sogn og Fjordane Skrivelag og har hatt tekstar i antologi og blad. Boka "Ord frå deg" inneheld dikt og prosatekstar av eldre og nyare dato. Naturen er ei sterk inspirasjonskjelde for Stokkenes, likeeins eigne opplevingar og medmenneska sine livssituasjonar.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Ord frå deg : dikt og prosatekstar, baksida

Norske lyrikarar
Forfattarar frå Eid
Dagmund Moldestad

Dagmund Moldestad () er ein norsk sjømann og historikar. Han er frå Breim i Gloppen kommune, og busett i Bergen. Moldestad har halvårig kurs i lokalhistorie, grunnfag i jus og bachelor- og mastergrad med vekt på historie.

Bibliografi

Bøker

Kjelder
 Kva skjedde med Paula Andersson?, baksida

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Gloppen
Den internasjonale skilsdomsretten for sport

Den internasjonale skilsdomsretten for sport (fransk Tribunal arbitral du sport, TAS; engelsk Court of Arbitration for Sport, CAS) er ein skilsdomsrett oppretta for å avgjera tvistar innan idrett. Han har hovudkvarter i Lausanne og lokale i New York og Sydney. I tillegg har han midlertidige rettslokale i olympiske vertsbyar.

Domstolen vart oppretta på initiativ frå Juan Antonio Samaranch kort tid etter at han vart vald som president i Den internasjonale olympiske komiteen (IOK). Statuttane for den nye voldgiftsretten vart vedtekne av IOK i 1983, og dei tredde i kraft 30. juni 1984. Ti år seinare vart ein av avgejerdene til skilsdomsretten anka inn for høgsteretten i Sveits, og sjølvstendet til skilsdomstolen vart drege i tvil. Den sveitsiske domstolen konkluderte med at Den internasjonale skilsdomsretten for sport var ein reell skilsdomstol, men påpeikte  samband til IOK. Som ei følgje av dette vart Den internasjonale skilsdomsretten for sport underlagt reformer for å gjera han meir sjølvstendig frå IOK, organisatorisk og økonomisk. Den største reforma var etableringa av Det internasjonale skilsdomsrådet for sport, som overtok IOK si rolle i drifta og finansieringa av skilsdomsretten.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Den internasjonale voldgiftsretten for sport» frå ,  den 11. februar 2018.

Bakgrunnsstoff

Internasjonale domstolar
Sportsorganisasjonar
Den faste skilsdomstolen

Den faste skilsdomstolen (fransk Cour permanente d'arbitrage, engelsk Permanent Court of Arbitration) er ein internasjonal domstol for frivillig løysing av konfliktar mellom statar. Domstolen vart oppretta ved konvensjon i 1899 etter den første fredskonferansen i Haag. Traktaten vart revidert i 1907 etter den andre fredskonferansen i Haag.
Domstolen handsamar no òg saker som har mellomstatlege organisasjonar og private som partar.
I alt 115 statar er medlem av domstolen.  Domstolen held til i Fredspalasset i Haag i Nederland.

Etter skipinga i 1899 vart nordmannen Gregers Gram utnemnd til skilsdommer.   Sidan ein norsk-svensk grensekommisjon i 1897 ikkje vart samde om sjøgrensa ved Grisbådarna, der det var eit rikt hummerfiske, vart saka løyst ved skilsdom av Den faste skilsdomstolen, som fatta vedtaket sitt i 1909.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Den faste voldgiftsdomstolen» frå ,  den 11. februar 2018.

Bakgrunnsstoff
 

Internasjonal rett
Internasjonale domstolar
Permanente observatørar i SN
Hanekamp

Hanekamp er ein dyreidrett der ein arrangerer ein kamp mellom to spesielt oppdretta hanar. Kampar føregår som regel til ein hane døyr eller ikkje kan slost meir, og blir i dag gjerne rekna som ein blodsport som er forboden i mange land.

Kamphanar er særskilde hønsetypar som liknar meir på ville jungelhøns enn mange andre tamhøns.

Historie
Hanekamp er ein særs gammal aktivitet. Ein utbreidd teori om domestiseringa av høns seier at det først og fremst var for denne bruken folk heldt fuglane, og ikkje for egga eller kjøtet.

Hanekamp blei arrangert som folkeforlysting blant grekarar og romarar i antikken. Det var lenge utbreidd i Europa, og er framleis populært i Latin-Amerika, Karibia og Søraust-Asia i samband med veddemål. I dag har fleire land forbod mot arrangement av hanekampar.

Kjelder

Blodsport
Dyreidrett
Høns
Patti Page

Clara Ann Fowler (), mest kjend under scenenamnet Patti Page, var ein USA-amerikansk pop- og countrysongar. Ho var den kvinnelege artisten med flest listetoppar og den bestseljande kvinnelege artisten i 1950-åra, og selde over 100 millionar plater i løpet av ein karrieren som spente over seks tiår. Ho vrt ofte introdusert somm  «the Singin' Rage, Miss Patti Page».

Patti Page definerte på ange måtar tiåret med ærleg, vaksen pop med hittar som «The Doggie in the Window» og «I Went to Your Wedding». Page vart verande på hitlisten til kring midten av 1960-åra.

Karriere
Clara Ann Fowler var fødd i Muskogee i Oklahoma og byrja å syngje profesjonelt på ein radiostasjon i Tulsa og spelte konsertar i helgene på si. Etter at ho vart kalla Patti Page for eit program sponsa av Page Milk, valde ho å ta dette scenenamnet. Page turnerte landet rundt med eit band leia av Jimmy Joy og enda opp i Chicago i 1947, der ho song i ei lita gruppe med Benny Goodman og ho fekk platekontrakt med Mercury. Den første hitten hennar, «Confess» kom et same året og gjorde ho til den første popartisten som overdubba harmonivokal oppå sin eigen solovokal. Etter eit par hitlåtar til, fekk Page den første singelen sin som selde ein million i 1950 med «With My Eyes Wide Open I'm Dreaming». I 1950 fekk ho òg den første førsteplassen sin med «All My Love» som låg fleire veker på toppen av salslista. Det same året gav ho ut den største hitten i karrieren hennar, «The Tennessee Waltz». Denne låg på toppen av salslista i fleire månader, og vart til slutt ein av dei bestseljande singlane gjennom tidene.

I 1952-1953 fekk Patti Page to tore hittar til med «I Went to Your Wedding» og «The Doggie in the Window», som begge låg meir enn to månader på toppen av saslista. Ho fekk sitt eige TV-show, The Patti Page Show, i 1955 og byrja å spele inn album med In the Land of Hi Fi og Manhattan Tower. Page var meir standhaftig mot en nye rock and roll-bølgja enn dei fleste hennar samtidige, og fekk ein stor hit i 1956 med «Allegheny Moon» og «Old Cape Cod» året etter. Page fortsette å få singlar inn på listene til inn i 1960-åra, mellom anna med kjenningsmelodien til filmen Hush, Hush, Sweet Charlotte i 1965. Ho stoppa stort sett å spele inn musikk i 1968, men fortsette å syngje fram til 1990-åra.

Patti Page døydde 1. januar 2013 på ein eldreheim i Encinitas i California, 85 år gammal.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Patti Page» frå ,  den 1. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 

USA-amerikanske songarar
Grammy-vinnarar
Grammy Lifetime Achievement Award
USA-amerikanske countryartistar
USA-amerikanske popsongarar
Tradisjonell pop-songarar
Folk frå Claremore i Oklahoma
Countrymusikarar frå Oklahoma
Otto Luihn

Otto Luihn, fødd Otto Killingland, () var ein norsk pressemann, fødd i Drammen, død i Stockholm.

Luihn arbeidde i ymse arbeidarblad frå 1913. Mellom anna var han 1916-19 redaktør i 1ste Mai i Stavanger. Særleg kjend vart han som redaktør av Arbeider-Magasinet i tida 1927-31. I 1931-32 reiste han rundt om i Sovjetunionen, noko som resulterte i tre bøker om kommuniststaten. Han byrja i 1933 å gje ut tidsskriftet Arbeider-Revy. Attåt sitt virke som gründer hadde Luihn mange tillitsverv i arbeidarrørsla. Under 2. verdskrigen flykta han til Sverige.

Kjelder
 Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1957

Norske journalistar
Folk frå Drammen
Kapun

Kapun er ein hane som er blitt kastrert tidleg i livet. Dette er ein tradisjonell måte å oppnå ein slaktefugl med velsmakande kjøt på, men kapunering er forbode fleire stader, som i Noreg.

Kapunkjøt er saftigare, mørare og betre på smak enn det til andre hanar og høner, både fordi dyra utviklar seg utan kjønnshormon og fordi dei gjerne rører seg mindre enn kjønnsmogne hanar.

Historie
Bruk av kapunar er kjend frå det gamle Kina, Romarriket og Hellas i antikken.
Ein tidleg omtale av kapunering kjem frå den romerske republikken. Loven Lex Faunia frå 162 f.Kr. la ned forbod mot å feit opp høner for å spara på korn. Romarane brukte då kapunar til kjøt i staden. 
Kapunar er også omtalte seinare i mellomalderen, der gastronomiske tekstar omtalar dei som føretrekt fjørfe. Vanlege høns og hanar var rekna som bondekost, medan munkar skal ha føretrekt dei velsmakande kapunane.

I dag blir kapunar særleg produsert i Frankrike, i regionar som Gers og Jura. Dei er ein spesialitet i Bresse, der Chapon de Bresse frå den særskilde hønserasen bressehøns har verna status som appellation d'origine contrôlée.
Ein produserer også mykje kapun i Nord-Italia, som i Piemonte, Friuli-Venezia Giulia, Emilia-Romagna og Marche.  Tidleg på 1900-talet var kapun vanleg som julemåltid i Nord-Italia og Toscana, og var ein sjeldan luksus for bønder og arbeidarfamiliar.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Capon» frå ,  den 2. februar 2018.  
 

Høns
Skeise-VM 1973 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1973 for kvinner fann stad i Strömsund i Sverige 24. og 25. februar 1973. 26 utøvarar frå 11 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1000 m, 1500 m og 3 000 meter.

Tittelforsvarar Atje Keulen-Deelstra frå Nederland vart verdsmeister for tredje gong. Sheila Young frå USA var suverent best på 500-meter, medan Galina Stepanskaja frå Sovjetunionen og Keulen-Deelstra fekk bestetider på høvesvis 1500 m og 1000 m, sigeren på 3 000 meter tok nederlandske Sippie Tigchelaar.

Skeise-VM 1973 

Dato: 24./25. februar 1973

Kjelder

Lengdeløp på skeiser
Monika Pflug

Monika Pflug () er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå München som representerte Vest-Tyskland. Ho vart olympisk meister på 1000 meter i 1972 og sprint-verdsmeister same sesongen.

Pflug vann gullmedaljen på 1000 meter under dei olympiske vinterleikane 1972 i Sapporo, framom Atje Keulen-Deelstra frå Nederland. Vel to veker seinare, enno ikkje fylt 18 år, vart ho verdsmeister i sprint etter fire gode distanseløp i svenske Eskilstuna. Både i 1973 og 1974 enda ho på tredjeplassen i sprint-VM. Åtte år seinare vart ho på ny nummer tre under Sprint-VM 1982 i Alkmaar.

Pflug la opp etter OL-sesongen 1988.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Monika Pflug» frå ,  den 2. februar 2018.  
 

Tyske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Vest-Tyskland
Kappsukkerfugl

Kappsukkerfugl (Promerops cafer) er ein av dei seks fuglearter som er endemiske til fynbos-biomet i Western Cape og Eastern Cape-provinsane i Sør-Afrika.

Skildring 

Kappsukkerfugl er ein grå og brun fugl som er kjenneleg av dei særs lange halefjørene hos hannar spesielt. Hannar er 31-44 centimeter i kroppslengd, og hoa, med kortare nebb og hale, er 25-29 cm lang. Oversida er brun, undersida skittenkvit med svarte striper, gumpen er grøngul og nokre underdekkarar av halefjører er gule.

Eit anna karakteristisk trekk for kappsukkerfuglar er lyden han gjer når han flyg under paringsspel. Dei viktigaste flygefjørene er arrangert på ein slik måte at når fuglen slår vengene sine, vert det laga 'frrt-frrt-frrt'-lydar med det føremålet å tiltrekkje seg make.

Kappsukkerfuglat er utbreidde gjennom chaparral i Sør-Afrika og Cape floraregion der det er blomstrande plantar av slekta Protea i Proteaceae, klokkelyngslekta Erica og andre. Det finst òg i hagar om sommaren når dei fleste Protea ikkje er i blome. 

Dette er spesialiserte nektaretarar. Det lange, tynne nebbet er tilpassa å nå nektar av ei rekkje protea-sortar med den lange børstetunga. Om hovuddietten er nektar, kan dei likevel òg ete edderkoppar og insekt. Dei karakteristiske sterke vindane i Kapp-provinsen kan gjere det vanskeleg å beite, men kappsukkerfuglar har tilpassa seg dette med utviklinga av skarpe klør.

Hekkesesongen for kappsukkerfuglar er om vinteren når tilgangen på føde er rikeleg.

Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Sugarbird» frå ,  den 3. februar 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

sukkerfuglfamilien