alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
NM i alpine greiner 1979

Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1979 vart avvikla dagane 17.-18. februar og 17. mars 1979. Tevlingane i slalåm og storslalåm fann stad i Hakadal i Akershus, utforrenna i Narvik i Nordland.

Menn

Slalåm 

Dato: 17. februar
Stad: Hakadal

Storslalåm 

Dato: 18. februar
Stad: Hakadal

Utforrenn 

Dato: 17. mars
Stad: Narvik

Kvinner

Slalåm 

Dato: 17. februar
Stad: Hakadal

Storslalåm 

Dato: 18. februar
Stad: Hakadal

Utforrenn 

Dato: 17. mars
Stad: Narvik

Kjelder
Sportsboken 79-80. Dreyer Bok Stavanger. 1979.

Noregsmeisterskap i 1979
Noregsmeisterskap i alpine greiner
Idrettstilskipingar i Viken
Idrettstilskipingar i Nordland
Nittedal kommune
FA-cupfinalen i fotball 2016

FA-cupfinalen i fotball 2016 fann stad på Wembley stadion i London 21. mai 2016, med 88 619 tilskodarar på tribunane. Etter 120 minuttars spel kunne kapteinen på Manchester United heve pokalen, då laget frå Manchester hadde sigra med 2-1 mot London-laget Crystal Palace FC.

Kampen
Crystal Palace tok leiinga då innbytaren Jason Puncheon frå skrått hald dunka ballen forbi United-målvakta i det 78. minutt. Tre minuttar seinare utlikna Juan Mata med ein markkrypar frå 8-9 meter, som gjekk via ein Palace-forsvarar. Oppgjeret vart avgjort til Manchester United sin fordel etter 110 minuttars spel. Jesse Lingard ekspederte då ei Palace-klarering i nettet med ein susar av eit volleyskot.

Chris Smalling frå Manchester United vart utvist heilt på tampen av fyrste ekstraomgang, etter to gule kort.

Manchester United stilte med: David de Gea, Antonio Valencia, Chris Smalling, Daley Blind, Marcos Rojo, Michael Carrick, Wayne Rooney (kaptein), Juan Mata, Marouane Fellaini, Anthony Martial og Marcus Rashford. Om lag midtvegs i den 2. omgangen vart fyrst Rojo og så Rashford erstatta av høvesvis Matteo Darmian og Ashley Young, medan Jesse Lingard spelte ekstraomgangane i staden for Mata. 

Dommaren heitte Mark Clattenburg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «2016 FA Cup Final» frå ,  den 23. desember 2018.  
 

Fotball i 2016
Manchester United
FA-cupfinalar
Antonio Valencia

Luis Antonio Valencia Mosquera () er ein ecuadoriansk fotballspelar som sidan 2009 har vore aktiv i den britisk-engelske fotballklubben Manchester United FC. Han er vanlegvis sideback og har sidan landslagsdebuten i 2004 spelt 93 landskampar for Ecuador og skåra 11 mål. Med Manchester United har han vorte ligameister to gongar, vunne FA-cupen 2016 og europaligaen 2017.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antonio Valencia» frå ,  den 23. desember 2018.  
 

Ecuadorianske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Wigan-spelarar
Recreativo de Huelva-spelarar
Villarreal-spelarar
The Bootleg Series Vol. 14: More Blood, More Tracks

The Bootleg Series Vol. 14: More Blood, More Tracks er ei samleplate av Bob Dylan og den tolvte utgjevinga i Bootleg Series, gjeven ut på Legacy Records den 2. november 2018. Samlinga fokuserer på innspelingar Dylan gjorde i september og desember 1974 for albumet Blood on the Tracks, som kom ut i 1975. Samlinga kom ut både på ein enkel CD og ei 6-CD stor luksusutgåve.

Den 20. september 2018, i samband med at samlinga vart annonsert, gav Dylan ut eit alternativ opptak av songen «If You See Her, Say Hello».

Innhald

Standardutgåva

Luksusutgåva
Dagen før lukusuutgåva kom ut, kom dei ei melding på den offisielle nettsida til Bo Dylan om at ein feil gjorde at fire sider frå CD-heftet mangla. Det var mogeleg å laste ned ein PDF med dei manglande sidene..

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Bootleg Series Vol. 14: More Blood, More Tracks» frå ,  den 23. desember 2018.  
 

Samlealbum frå 2018
Samlealbum av Bob Dylan
Columbia Records-album
Demoalbum
Booker T. & the M.G.'s

Booker T. & the M.G.'s er eit amerikansk instrumentalt R&B og soul-band som blei skipa i 1962 i Memphis i Tennessee av Booker T. Jones (orgel, piano), Steve Cropper (gitar), Lewie Steinberg (bass) og Al Jackson jr. (trommer). I 1965 blei Steinberg erstatta med Donald «Duck» Dunn, som var med i bandet til han døydde i 2012. Ein av dei best kjende låtane til gruppa er «Green Onions» frå 1962.

Bokstavane M.G. i bandnamnet er ifølgje den offisielle forklaringa ei forkorting for Memphis Group. Ei anna forklaring er at bokstavane er henta frå bilmerket MG.

Booker T. & the M.G's blei valde inn i Rockens æresgalleri i 1992.

Historie
På 1960-talet var gruppa tonegjevande innan utviklinga av soul-sjangrane southern soul og Memphis-soul. Dei var husband for plateselskapet Stax Records og spelte på ei rekkje av utgjevingane til selskapet, saman med mellom anna  Wilson Pickett, Otis Redding og Bill Withers. Av kjende låtar gruppa har spelt på er mellom anna «Walking the Dog», «Hold On, I'm Comin'», «Soul Man», «Who's Making Love», «I've Been Loving You Too Long (To Stop Now)» og «Try a Little Tenderness». Gruppa har også hatt fleire hitlåtar under sitt eige namn, til dømes «Green Onions», «Time Is Tight», «Hip-Hug Her» og «Hang 'Em High». 

I 1970 spelte dei inn albumet McLemore Avenue, ein instrumentalversjon av The Beatles-albumet Abbey Road. Booker T. & the M.G.'s gav sitt album namn etter gata der Stax Records hadde adresse. Bandet laga også sin eigen Beatles-inspirerte versjon av albumcoveret, med bandmedlemmene som kryssa gata.

Booker T. Jones slutta i gruppa hausten 1970, og ikkje lenge etter forlét også Steve Cropper henne. Dunne og Jackson endra bandnamnet til The MG's, og fortsette saman med Bobby Manuel og Carson Whitsett. I 1973 gav The MG's ut eit sjølvtitulert album, men gruppa blei snart oppløyst på grunn av manglande suksess. I september 1975 var Dunne, Jones, Cropper og Jackson i seriøse diskusjonar om å gjenforeina det «gamle» bandet, men desse planane fekk ein brå stopp då Jackson blei drepen 1. oktober 1975.  

Bandet starta opp på nytt med Dunn, Cropper og Jones med Willie Hall på trommer, før også The MG's blei oppløyst i 1977. Medlemmane i gruppa har sidan spelt saman ei rekkje gonger, før dei blei einige om ei ny gjenforeining i 1994. Sidan har dei nytta ei rekkje trommeslagarar, mellom anna Anton Fig, Steve Jordan og Steve Potts.  

På 1990- og 2000-talet spelte gruppa med artistar som Bob Dylan, Stevie Wonder, Johnny Cash, Eric Clapton og Neil Young.

Diskografi
1962: Green Onions
1965: Soul Dressing
1966: And Now!
1966: In the Christmas Spirit
1967: Hip Hug-Her
1968: Back to Back (konsertalbum)
1968: Doin' Our Thing
1968: Soul Limbo
1969: Uptight (soundtrack)
1969: The Booker T Set
1970: McLemore Avenue
1971: Melting Pot
1973: The MG's (utgitt som The MG's)
1977: Universal Language
1994: That's The Way It Should Be

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Booker T. & the M.G.'s» frå ,  den 24. desember 2018.  

USA-amerikanske musikkgrupper
Skipingar i 1962
Memphis
Rock and Roll Hall of Fame
Atlantic Treaty Association

Atlantic Treaty Association (ATA) er ein paraplyorganisasjon som skal dra saman politiske og militære leiarar, akademikarar og diplomatar som støttar NATO. ATA er likevel ein sjølvstendig organisasjon. ATA blei skipa 18. juni 1954.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Atlantic Treaty Association» frå ,  den 24. desember 2018.  
 

Internasjonale politiske organisasjonar
Paraplyorganisasjonar
Skipingar i 1954
Stockholms blodbad

Stockholms blodbad var dei mange avrettingane som fann stad i Stockholm den 8. og 9. november 1520. Hendingane blei sette i gang like etter kroninga av Kristian II, som etter blodbadet blei kjend som «Kristian Tyrann» i Sverige.
Gjestene ved kroningsfesten blei tilkalla til eit møte på slottet. Erkebiskop Gustav Trolle sitt krav om økonomisk kompensasjon for blant anna rivinga  av Almarestäkets borg førte til eit spørsmal om den tidlegare riksforstandaren Sten Sture den yngre og tilhengjarane hans hadde gjort seg skuldige i kjetteri. Med bakgrunn i kyrkjerett blei nær 100 personar avretta dei følgjande dagane. Blant dei avretta fanst mange frå aristokratiet som hadde støtta Sturepartiet i åra før.

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Stockholms blodbad» frå ,  den 6. november 2019.  
 oppgav desse kjeldene:

 

Dansk historie
Massakrar
Mellomalderen
Svensk historie
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
1520
Hendingar på 1500-talet
Larvesekkdyr

Larvesekkdyr eller halesekkdyr (Appendicularia) er ein klasse av frittsymjande kappedyr. Dei er minst av alle kappedyra og har oftast ein lekam med ei lengd på , og ein hale som er 6-7 gonger so lang. Dei økslar seg kjønna.

Symjehalen til larvesekkdyr er avstiva av ryggstrengen og har sterke musklar og ein nervestreng på ryggsida. Larvesekkdyr skil seg frå sekkdyr og salpar ved at dei vaksne individa liknar på dei unge individa.

Larvesekkdyr nyttar eit hus av cellulose og protein med opningar til å fanga småe organismar som det et. Dette huset vert jamleg bytt ut. Husa til dei fleste artane har diametrar på .

Kjempelarvesekkdyr i slekta Bathochordaeus er stort sett ein storleiksorden større enn dei fleste andre larvesekkdyr og kan ha totale lengder på . Husa deira kan vera større enn 1 meter i den største dimensjonen.

Truleg finst det kring ti artar av larvesekkdyr i norske sjøområde.

Kjelder
Husbåt

Husbåt er eit fartøy med overbygg som kan fungera som bustad. Slike fartøy er ofte bygde for komfort, med mindre krav til framdrift og sjøførleik. Ofte ligg husbåtar permanent til kai. Dei kan også brukast til reiser i samband med ulike næringsvegar, eller til turisme. 

I Aust- og Søraust-Asia finst eigne bydelar med husbåtar. Moderne husbåtar som permanent bustad finst også i til dømes Nederland.

Galleri

Kjelder 

Båttypar
Bustader
Sausalito

Sausalito er ein by i Marin County i San Francisco Bay Area. Han ligg nær den nordlege sida av Golden Gate-brua, 13 km sør-søraust for San Rafael.

Ved folketelljinga i 2010 hadde byen  innbyggjarar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sausalito i California» frå ,  den 25. desember 2018.

Bakgrunnsstoff 
 

Byar i California
Sten Sture den yngre

Sten Sture den yngre, eigentleg Sten Svantesson Sture, (fødd 1493, død 3. februar 1520) var ein svensk riddar og riksforstandar 1512–1520.

Bakgrunn 
Han var son av Svana Nilsson (Sture) av ætten Natt och Dag og hans hustru Iliana Gädda. Sten Svantesson vart slått til riddar av kong Hans av Danmark ved dennes kroning i Stockholm i 1497, altså som barn.

Allereie i tenåra leidde Sten med framgang militære oppdrag i kampen til faren mot kong Hans.

Karriere 
Ved farens død i 1512 overtok han dennes slottslen og fekk allmuen på sin side. Med folk i ryggen utmanøvrerte han kandidaten til riksrådet i riksforstandervalget, Erik Arvidsson Trolle. Trolle vart faktisk formelt valt, men valet vart sett til side og Trolle fekk aldri nyte posisjonen, noko Sten derimot gjorde.

Han tok namnet Sture og kalla seg så Sten Sture (den yngre) og freista å etterstrebe den tidlegare politikken til Sturepartiet - ein allianse med allmuen, arbeidarar og byborgare mot aristokratiet. 

Etter at han fekk avsett leiaren til opposisjonen, erkebiskop Gustav Trolle (son av Erik Arvidsson Trolle), og tok initiativet til riksdagsbeslutningen om riving av Gustav Trolles borg, Stäket. For detta vart han og hans tilhengarar bannlyste av Paven, noko som igjen førte til hendinga Stockholms blodbad.

Den nye unionkongen Christian II freista både i 1517 og i 1518 å invadera Sverige, men vart stoppa i nærleiken av Stockholm i slaget vid Brännkyrka (1518). I januar 1520 kom danskane tilbake til Sverige. Leia av Otte Krumpen rei dei over grensa og inn i Vestergøtland der Sten Sture hadde stilt opp 10 000 mann ved den nordlege breidda av innsjøen Åsunden. Den 19. januar møttest hærane i slaget på Åsunden vid Bogesund. Det aller første skotet frå ein kanon traff og såra Sten Sture hardt, det eine kne vart knust. Då leiaren til svenskane gjekk overende, braut det ut forvirring og den svenske hæren flykta.

Sten Sture vart køyrt med slede til Strängnäs, men døydde den 3. februar på innsjøen Mälarens is under transporten tilbake til Stockholm.

I samanheng med Stockholms blodbad vart Sten Sturas lik grave opp og brunne med dei andre på Stortorget. Hans gravstein står endå på Katarina kyrkjegard på Södermalm.

Han vart gift den 16. november 1511 i Stockholm med Kristina Nilsdotter Gyllenstierna (1494–1559)

Døde i 1520
Fødde i 1493
Svenske regentar
I'm a Loser

«I'm a Loser» er ein song av The Beatles, opphavleg gjeven ut på Beatles for Sale i Storbritannia, og seinare på Beatles '65 i USA. Han vart skriven av John Lennon (men tilskriven Lennon–McCartney), og vart rekna som ei A-side fram til Lennon skreiv «I Feel Fine».

I følgje musikkskribenten Richie Unterberger fortel teksten ei soge om ei romantisk avvising, men er òg ein av dei første Beatles-songane som «ser utover kjærleiken», som «det hyklerske ved å ta på seg eit lukkeleg andlet når verda rundt det fell saman».

Komposisjon
I 1980 sa Lennon at songen var «meg i Dylan-tida mi». Country og Bob Dylan danna grunnlaget for songen. Unterberger sa songen var «kjend for å vere kanskje den første Beatles-songen som var direkte inspirert av Dylan, og dermed nærma visesong og rock seg før folkrocken eksploderte året etter.» Musikkforskaren Alan Pollack sa at songen hadde «ei kraftigare blanding av viseelement enn noko Beatles hadde laga til då».

Innspeling og utgjeving
The Beatles spelte inn songen den 14. august 1964, same dag som «Mr. Moonlight» og «Leave My Kitten Alone». Songen vart spelt inn på åtte forsøk.

Songen kom ut fire månader seinare, men før det vart han send på BBC Radio den 17. november, i lag med tre andre songar frå Beatles for Sale og «I Feel Fine»/«She's a Woman»-singelen.

Han vart òg framført før han kom ut 4. desember 1964.

Medverkande
John Lennon – solovokal, munnspel, akustisk rytmegitar
Paul McCartney – harmonivokal, bassgitar
George Harrison – sologitar
Ringo Starr – trommer, tamburin
Personell ifølgje Ian MacDonald

Andre versjonar
Marianne Faithfull spelte inn songen i 1965 på debutalbumet. Vince Guaraldi spelte inn songen på Live at El Matador i 1966 med Bola Sete. Dennis Tufano og Carl Giammarese spelte denne songen på albumet Tufano & Giammarese tidleg i 1970-åra. I 2004 spelte The Punkles ein versjon av songen på albumet Pistol. Sum 41 og Eels har framført songen på konsertane sine, og sistnemnde gav han ut på Sixteen Tons (Ten Songs). Doug Kershaw spelte inn songen i 1977 på albumet hans Flip, Flop, and Fly. The Buckinghams spelte inn songen i 1997 på albumet deira Places in Five.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I'm a Loser» frå ,  den 25. desember 2018.

Bakgrunnsstoff 

 

The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar frå 1964
Eels-songar
Marianne Faithfull-songar
Dylan går elektrisk

Dylan går elektrisk syner til ei hending i musikkhistoria då Bob Dylan gjekk frå å spele akustisk visesong til elektrisk rockemusikk, noko som var særs kontroversielt i det amerikanske visemiljøet då det skjedde. I 1965 var Dylan den leiande låtskrivaren i det amerikanske visemiljøet.

I mars 1965 gav Dylan ut det femte albumet sitt, Bringing It All Back Home. På den første sida av dette albumet vert Dylan akkompagnert av eit elektrisk band, medan han på side to berre akkompagnerer seg sjølv på akustisk gitar. Den 20. juli 1965 gav Dylan ut singelen «Like a Rolling Stone» i ein rockestil. Den 25. juli 1965 spelte Dylan den første elektriske konserten sin på Newport Folk Festival i lag med gitaristen Mike Bloomfield og Barry Goldberg frå Paul Butterfield Blues Band. Delar av publikum byrja å bua mot Dylan og leiande personar i viserørsla, som Irwin Silber og Ewan MacColl, kritiserte Dylan for å forlate den politiske låtskrivinga og i staden spele med eit elektrisk band. 

I 1963 og 1964 hadde Dylan spelt på Newport Folk Festival til stor suksess i visemiljøet. I 1965 byrja han med tre akustiske songar. Dylan tok ei sponant avgjersle om at han i løpet av konserten skulle spele med eit elektrisk akkompagnement. Dylan var blitt irritert over nokre merknader som festivalleiaren Alan Lomax hadde kome med då han introduserte Paul Butterfield Blues Band tidlegare på festivalen. Dylan tenkte då at om dei ønskte å halde elektriske instrument borte frå festivalen, så skulle han vise dei. Det finst filmklipp av Dylan si framføring på denne Newport-festivalen både i Festival (1967), No Direction Home (2005) og The Other Side of the Mirror: Bob Dylan Live at the Newport Folk Festival 1963–1965 (2007). 

Soga seier at publikum bua på Dylan fordi han spelte elektrisk musikk, medan andre har meint at dei bua fordi lyden var for dårleg og Dylan berre spelte eit fåtal songar før han forlet scenen. Uansett fortsette publikum å bue på Dylan på konsertane hans i 1965 og 1966. Ein av dei mest kjende hendingane er frå Manchester i Storbritannia der eit medlem av publikum roper ut «Judas!» like før Dylan skal spele «Like a Rolling Stone». Dylan svarar «Eg trur ikkje på deg, du er ein løgnar» før han snur seg til bandet og seier «spel jævlig høgt!». Denne hendingar kom med på konsertalbumet Live 1966: The "Royal Albert Hall" Concert i 1998.

Sjå òg
 Highway 61 Revisited
 Blonde on Blonde
 Folkrock

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Electric Dylan controversy» frå ,  den 25. desember 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Guardian.co.uk: "Bob Dylan's return to the scene of the crime", 2. august 2002

Musikk i 1965
1965 i USA
USA-amerikanske musikkhistorie
Bob Dylan
Kontroversar i musikk
Junior Eurovision Song Contest 2019

Junior Eurovision Song Contest 2019 (JESC 2019) var den 17. gongen Junior Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Arena Gliwice i Gliwice i Polen, etter at Roksana Węgiel vann tevlinga i 2018 med songen «Anyone I Want To Be». Dette var fyrste gongen Polen arrangerte Junior Eurovision Song Contest. Finalen vert arrangert 24. november 2019.

Nitten land deltok i tevlinga. Spania vende tilbake til tevlinga, etter å ha sist deltatt i 2006.

Ida Nowakowska, Aleksander Sikora og vinnar av Junior Eurovision Song Contest 2018, Roksana Węgiel, var programleiarar for tevlinga.

Polen vann tevlinga for andre gong, med songen «Superhero», sungen av Wiktoria Gabor. Dette var også fyrste gongen at eitt land har vunnet tevlinga to år på rad.

Arrangørland 
Junior Eurovision Song Contest 2019 vart arrangert i Polen, etter at Polen vann i 2018 med songen «Anyone I Want to Be», sungen av Roksana Węgiel. Dette var fyrste gongen Polen arrangerte tevlinga.

Arena 
Konkurransen vart arrangert i Arena Gliwice, ein idretts- og konsertarena i Gliwice som har ein kapasitet på 17 178 tilskodarar. Hallen vart opna i mai 2018, og er rekna som ein av dei største idrettshallane i Polen.

Deltakande land 
Følgjande land deltok i Junior Eurovision Song Contest i 2019.

Røystegjeving 

 INR: Poeng frå røystegjevinga på internett.

12 poeng frå dei nasjonale juryane

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2019

Fotnotar 

2019
Musikktevlingar i 2019
Snaefell Mountain Railway

Snaefell Mountain Railway er ei elektrisk jarnbane på Man, stifta i 1895. Ho går mellom landsbyen Laxey og toppen av Snaefell, det einaste fjellet på Man. I Laxey har jarnbana samband med Manx Electric Railway (MER), som går vidare til hovudstaden Douglas. Fjelljarnbana er åtte km lang, har ei sporvidd på 1 067 mm og nyttar systemet Fell Incline Railway System for å bremsa i bratte strekningar. Jarnbana er elektrifisert med kontaktleidning på 550 volt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Snaefell Mountain Railway» frå ,  den 25. desember 2018.  
 

Isle of Man
Fjelljarnbaner
Skipingar i 1895
Handball-VM 2019 for menn

Verdsmeisterskapen i handball 2019 for menn vart arrangert i Danmark og Tyskland i dagane frå 10. til 27. januar 2019. Dette var andre gongen Danmark var vertsnasjon og åttande gongen Tyskland var vertsnasjon. Vertslandet Danmark vann VM-gull for fyrste gong etter finalesiger 31–22 mot Noreg. Regjerande meister Frankrike sikra seg bronsen, då dei slo Tyskland 26–25 i bronsefinalen.

Arenaer

Gruppespelet

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

President's Cup

Plasseringskampar om 21.- til 24.-plass 

Kamp om 23.-plass

Kamp om 21.-plass

Plasseringskampar om 17.- til 20.-plass 

Kamp om 19.-plass

Kamp om 17.-plass

Plasseringskampar om 13.- til 16.-plass 

Kamp om 15.-plass

Kamp om 13.-plass

Mellomspelet

Gruppe I

Gruppe II

Sluttspelet

Kamp om 7.-plass

Kamp om 5.-plass

Semifinalar

Bronsefinale

Finale

Sjå òg 
 Handball-VM 2019 for kvinner

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle nettsida til Handball-VM 2019 
 Den offisielle nettsida til IHF

 
Handball-VM
Sport i 2019
Sport i Danmark
Sport i Tyskland
Idrettstilskipingar i Danmark
Idrettstilskipingar i Tyskland
Ski-NM 1939

Noregsmeisterskapen på ski 1939 i nordiske greiner vart avvikla i tida 9.-12. februar i Kristiansand, med Oddersjaa Ski- og Skøyteklubb som arrangør. Hopprennet var avvikla i Tinnheiabakken, der Arnholdt Kongsgård nådde lengst med sine 53 meter i den fyrste av to omgangar.

17 km 

Dato: 11. februar
Stad: Kristiansand

30 km 

Dato: 9. februar
Stad: Kristiansand

Kombinert

Dato: 11.-12. februar
Stad: Kristiansand

Hopprenn 

Dato: 12. februar
Stad: Kristiansand

Kjelder
Arbeiderbladet 10. februar 1939
Arbeiderbladet 13. februar 1939

Noregsmeisterskap i 1939
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Agder
Idrett i Kristiansand
Lawra Somby

Lawra Westerfjell Somby () er ein norsk samisk joikar og poet. Han er mest kjend som éin av dei to frontfigurane i bandet Adjágas. Han har samarbeida med bandet Turdus Musicus, og har hatt ei hovudrolle i stykket Samisk Rebell i den Samiska Teatern.

Lawra Somby har både sørsamisk og nordsamisk bakgrunn. Mor hans, Nanni Mari Westerfjeld, kjem frå Namsskogan i Nord-Trøndelag. Far hans, Ánde Somby, er frå Sirma i Tana.

Kjelder 
Denne artikkelen byggjer på Lawra Somby frå  den 26.12.2018.

Samiske musikarar
Norske musikarar