alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Donausletta

Donausletta (slovakisk Podunajská rovina, tysk Donauebene) er dei sørvestlege, flatare delane av Donaulåglandet i Slovakia.

Sletta grensar til Donauåsane og strekkjer seg om lag langs linja Bratislava – Senec – Sereď – Nové Zámky – Patince.

Ho har oppstått av greinene til Donau (Vesle Donau og andre) og av dei sørlege elvane Váh, Nitra og Žitava. Sletta består av store mengder grus frå Donau og andre elvar i området. Denne grusen er dekt med løss og andre særs rike jordsmonn.

Donau dannar her eit unikt kontinentalt deltasystem av meanderar og gamle elvefar. Området mellom ein av desse greinene, Vesle Donau, og Donau heiter Žitný ostrov, den største elveøya i Europa. Žitný ostrov er eit myrlendt område med mange naturlege og kunstige innsjøar. Dreneringa av området vart bevisst endra då Gabčíkovo-demninga vart bygd i Donau. Žitný ostrov har vore eit verna område sidan 1978.

Området har mange lysningar i skogen, vatn og myrplanter og dyreliv. Det finst eit stor underjordisk vassreservoar, og dei på Žitný ostrov er av dei største i Sentral-Europa. Varme kjelder finst i Komárno, Štúrovo og Patince.

Området har det varmaste og tørraste klimaet i Slovakia. Dette og den frodige jorda gjer området til eit ideelt jordbruksområde. Kveite, sukker, raudbete, sukkermais, grønsaker og tobakk vert dyrka her. Dyrking av frukt og vindruer er òg viktig.

Dei viktigaste byane i området er den slovakiske hovudstaden Bratislava (Donausletta startar nedanfor Bratislava slott sentralt i Bratislava), Galanta, Sereď, Dunajská Streda, Komárno og Nové Zámky.

Det finst mange små verneområde på Donausletta, som Ostov Kopáš i Bratislava eller Vlčianske mŕtve rameno, Čičovské mŕtve rameno. Verna myrområde som det unike Šúrområdet i Svätý Jur. Zlatná na Ostrove er habitat for stortrapper.

Området vert òg nytta som rekreasjonsområde om sommaren med innsjøar som Zlaté piesky i Bratislava og Slnečné jazerá i Senec, eller dei varme kjeldene i Dunajská Streda, Veľký Meder og Diakovce.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Danubian Flat» frå ,  den 5. april 2009.  

Sletter i Slovakia
Det donauske låglandet

Det donauske låglandet eller Donau-låglandet (slovakisk Podunajská nížina) er ein liten del av Den vesle ungarske sletta (slovakisk Malá dunajská kotlina) i Slovakia, mellom Donau, Dei vesle Karpatane og alle andre delar av Dei vestlege Karpatane.

Geomorfologisk dannar det eit samanhengande område i lag med Neusiedl-bekkenet (Neusiedler Becken) i Austerrike og Győr-bekkenet (Győri-medence) i Ungarn.

Låglandet er ei omfattande tektonisk senking fylt med lag frå neogen opp til ei høgd på mellom 100 og 350 meter. 

Låglandet består av to område: 
 Donauåsane i nord
 Donausletta i sør

Mange urbane og andre busetnader ligg i dette området, som hovudsakleg er eit jordbruksområde. Byane Topoľčany, Nové Zámky, Komárno, Levice, Dunajská Streda og Galanta er administrasjonssenter. Dei er industrisenter og senter for handsaming av jordbruksprodukt (møller, bryggeri osb.). Gamle vinområde (Svätý Jur, Pezinok, Modra) og kurstader (Piešťany, Dudince) finst òg på låglandet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Danubian Lowland» frå , den 5. april 2009. 
 

Sletter i Slovakia
Kaldmathøgtida

Kaldmathøgtida er ei austasiatisk feiring markert i Kina, Korea og Vietnam. Ho finn stad like før den klare og lyse høgtida (qingming), og er ei vårhøgtid der ein feirar nytt liv. Bortsett frå i skotår ligg høgtida på den 5. april i den vestlege kalenderen, den 105. dagen etter vintersolkverv (dongzhi).

Namnet på høgtida viser til at ein tradisjonelt ikkje gjorde opp eld då, og berre åt kald mat. Det kinesiske namnet på høgtida er hánshíjié (pinyin, 寒食節 på tradisjonelt og 寒食节 på forenkla kinesisk). På koreansk er ho kjend som hansik og på vietnamesisk som Tết Hàn Thực.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Cold Food Festival» frå , den 5. april 2009. 

Kinesisk kultur
Koreansk kultur
Vietnamesisk kultur
Vårfestar
Den austslovakiske sletta

Den austslovakiske sletta (slovakisk Východoslovenská rovina) er den lågare, flate delen av Det austslovakiske låglandet. 

Viktige byar på sletta er Trebišov, Michalovce, Veľké Kapušany, Kráľovský Chlmec og Sobrance

Sletta er vidare delt inn i områda: 
 Trebišovská tabuľa
 Malčická tabuľa
 Iňačovská tabuľa
 Závadská tabuľa
 Sobranecká rovina 
 Senianska mokraď
 Medzibodrocké pláňavy 
 Kapušianske pláňavy
 Laborecká rovina
 Ondavská rovina
 Latorická rovina
 Bodrocká rovina 

Sletta er hovudsakleg dekt av løss, elvesediment, løssleire og sand. Fleire vulkanske formasjoner ligg spreidd rundtom på sletta, som Chlmecké kopce eller Tarbucka. 

Viktige elvar er Bodrog og sideelvane Ondava, Laborec, Latorica, Uh og Topľa. Eit system av dike og dreneringskanalar er bygd som flaumvern. Her finst òg vasskjelder under jorda. Kald svovelhaldig, surt vatn vert nytta i kurstaden Sobrance. 

Jordbruksland dominerer Latoricasletta, der Latorica naturpark ligg. Enger, myrområde, sumpskogar er verna habitat i naturreservata (Latorický luh I og II, Zemplínska jelšina). Sjeldne vass- og myrplanter er òg verna i Tajba-reservatet.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Eastern Slovak Flat» frå , den 5. april 2009. 
 

Sletter i Slovakia
Det austslovakiske låglandet

Det austslovakiske låglandet (slovakisk Východoslovenská nížina) er ein del av Den ungarske sletta (slovakisk Veľká dunajská kotlina) i Slovakia.

Geomorfologisk er låglandet ein del av Tiszalåglandet (Tiszamenti síkság) i Ungarn, Det transkarpatiske låglandet (Zakarpats'ka nyzovyna) i Ukraina og sletta Câmpia Someşului i Romania.

Den tektoniske lågare delen er 94-100 meter over havet og er fylt av tjukke lag frå neogen.

Låglandet består av to område: 
 Dei austslovakiske åsane i vest og nord. 
 Den austslovakiske sletta i midten, aust og sør.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Eastern Slovak Lowland» frå , den 5. april 2009. 

Sletter i Slovakia
Bratislavský lesný park

Bratislavský lesný park eller Bratislava skogspark er ein «skogspark» (i røynda ein skog) i Bratislava i Slovakia, ved foten av Dei vesle Karpatane. Parken vert styrt av Bratislava Byskogar, ein ideell organisasjon. 

Parken dekkjer eit område på 27,3 km² og 96 % av parken er dekt av skog. I parken finst naturleg plante- og dyreliv som snok, steinkreps, grevling, raudrev, mufflon, naverlønn og hyllebær. Elva Vydrica spring ut frå parken.

Bakgrunnsstoff 
 Kart

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Bratislavský lesný park» frå , den 5. april 2009. 
 

Bratislava
Slovakisk geografi
Turistmål i Slovakia
Irene

Irene er eit kvinnenamn som kjem frå gresk Irini (Ειρηνη) som betyr 'fred'. Irene har namnedag den 5. april i Noreg, Sverige, Danmark og Finland etter heilage Irene av Thessaloniki. Eirene var namnet på ei gresk gudinne, personleggjeringa av fred.

Andre former av namnet er Airin, Eirin, Iren, Irina, Irini og Irinja. Ira, Ire, Iri, Irja, Irkko, Iru og Reeni er kortformer. Ireneus er eit mannsnamn danna av Irene.

Namneberarar 
 Irène Joliot-Curie (1897–1956), fransk vitskapskvinne
 Irene Larsen (f 1964), norsk diktar
 Irene Dalby (f 1971), norsk symjar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Irene» frå , den 5. april 2009. 
 

Kvinnenamn
Førenamn av gresk opphav
Namn knytte til fred
Namn knytte til kristendommen
Blatnicadalen

Blatnicadalen (slovakisk Blatnická dolina) er ein karstdal i fjellkjeda Store Fatra i Slovakia. Dalen har tilkomst frå landsbyen Blatnica langs ein grusveg. Det meste av dalen er tett skogkledd med enkelte klippeformasjonar av kalkstein og dolomitt. Den mest kjende delen av dalen er klippevindauge i den nedre delen. Frå botn av dalen kan ein klatre opp til fjella Ostrá og Drieňok.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Blatnica Valley» frå , den 5. april 2009. 
 

Slovakisk språk
Eirin

Eirin er eit kvinnenamn med fleire moglege opphav. Det kan vera ein variant av Irene, som tyder 'fred', danna av det nordiske kvinnenamnet Eir, som også tyder 'fred' eller 'nåde', eller ein variant av Erin som er ei avleiing av irsk Eireann, 'Irland'.

Eirin har namnedag den 5. april i Noreg.

Namneberarar 

 Eirin Faldet (f. 1944), norsk politikar
 Eirin Kristin Sund (f. 1967), norsk politikar
 Eirin Jansen (f. 1978), norsk skodespelar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Eirin» frå , den 5. april 2009. 
 

Kvinnenamn
Førenamn av gresk opphav
Førenamn av norrønt opphav
Førenamn av irsk opphav
Namn knytte til fred
Namn knytte til folkegrupper
Eiril

Eiril og Eirill er kvinnenamn avleidd av Eirhild, som har opphav i dei norrøne orda eir, 'nåde, fred' eller 'lindring', og hildr, 'slag, kamp'. 

Eiril har namnedag den 5. april i Noreg.

Namnet er sjeldan, og er svært lite brukt utanfor Noreg. Det er truleg nyskapt på 1900-talet. Det er ingen personar med dette namnet, eller variantar av det, i dei norske folketeljingane frå 1801, 1865, 1875 og 1900.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Eiril» frå , den 5. april 2009. 
 

Kvinnenamn
Førenamn av norrønt opphav
Namn knytte til fred
Namn knytte til strid
Egill Reimers

Egill Reimers (), fødd og død i Bergen, var rekna som ein av dei mest markante arkitektane i Bergensområdet i første halvdel av 1900-talet. Reimers var ferdig utdanna som arkitekt ved Technische Hochschule, München i 1902, og arbeidde først ved Stadskonduktøren sitt kontor i Bergen, før han i 1904 starta eigen praksis. Reimers har i sine arbeid nytta alt frå jugendstil via nyklassisisme til funksjonalisme. Gjennom heile produksjonen viser verka hans ei forankring i byggetradisjonen i Bergen.

Verk
Bygningen i Vetrlidsallmennigen 4 (1904) og Turnhallen (Danseteateret) i Sigurdsgate 6 (1908) har begge tydeleg preg av jugendstil. I 1908 teikna han sitt eige hus Kirkeveien 6, eit tidleg eksempel på den kommande nasjonalromantikken. Villaen i Formanns vei 42 er rekna som eit fint eksempel på bergensstilen i dette området. Villaen i Øvre Kalfarlien 42 (1915) voks opp av terrenget og er ein forløpar til Bergensskulen. Konsertpaleet (1918) var opphavleg konsertsal med 1200 sitjeplassar, men vart ombygd til fire kinosalar i 1981. 

Statsarkivet i Bergen, Årstadvegen 22 (1918-1921) er rekna som eit av hovudverka hans. Bygget viser tydeleg spor etter arbeidet til Egill Reimers med restaureringa av Selje kloster, i tillegg til at det er inspirert av det gamle stiftsarkivet på Klosteret, og andre gamle steinbygningar i Bergen. Han mottok Houens fonds diplom for dette bygget i 1924. Reimers teikna Historisk Museum (Dei kulturhistoriske samlingane) etter ein reguleringskonkurranse i 1918. Bygget stod ferdig i 1927. For Universitetet i Bergen teikna han Geofysisk institutt (1928-51). Andre sentrale bygg av Reimers er Tinghuset i Bergen frå 1928, innvia i 1933. I 1930 teikna Reimers garasjen for brødbilane til Smith Sivertsens bakeri. Det bygget er rekna som det første funksjonalistiske bygget oppført i Bergen.

Sport
Egill Reimers var med på det norske gullaget med seglbåten Heira II (12 meter) ved Sommar-OL i Amsterdam/Antwerpen i 1920. Dei andre ombord var Arthur Allers, Martin Borthen, Johan Friele, Kaspar Hassel,  Christen Wiese, Erik Ørvig, Olaf Ørvig og Thor Ørvig.

OL-medalje
1920  Antwerpen -  Gull i segling, 12-meters klasse type 1919

Norske arkitektar
Norske seglarar
Houens fonds diplom
Olympiske meistrar for Noreg
Medaljevinnarar under sommar-OL 1920
Norske deltakarar under sommar-OL 1920
Seglarar under sommar-OL 1920
Folk frå Bergen
Det estiske riksvåpenet

Det estiske riksvåpenet er samansett av tre heraldiske blå leopardar med raude tunger på eit gullfarga skjold, omgjevne av eikegreiner. Sentralmotivet er henta frå det danske riksvåpenet, etter dansk overherredømme på 1300-talet. Parlamentet i den sjølvstendige estiske republikken vedtok riksvåpenet 19. juni 1925. Då Estland igjen vart sjølvstendig i 1990, vart riksvåpenet gjeninnført ved ei lov av 6. april 1993.

Den estiske sosialistiske sovjetrepublikken 
Riksvåpenet til republikken vart bytta ut då Estland var okkupert av Sovjetunionen frå 1940. Det viser ei oppstigande sol, framheva ved solstrålar, dei kommunistiske symbola hammar og sigd og den raude stjerna omgjevne av kornaks og ein kvist frå eit nåletre. Aksa og kvisten er omgjevne av eit band med tre tekstar: «Eesti NSV» for Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik, Den estiske sosialistiske sovjetrepublikken; «Пролетарии всех стран, соединяйтесь!» for Proletarar i alle land, samein dykk på russisk; «Kõigi maade proletaarlased, ühinege!», same motto på estisk.

Riksvåpen
Estland
Estland
Devínporten

Devínporten eller Hainburgerporten (ungarsk Dévényi kapu, slovakisk Devínska brána, tidlegare latinsk Porta Hungarica, i Austerrike Hainburger Pforte ) er ein naturleg port i Donaudalen på grensa mellom Slovakia og Austerrike. Formasjonen startar nedanfor Bratislava slott og er 11,5 km lang og 2-7 km brei. Sjølve porten starta nedanfor Devín slott og endar nær Hundsheimer Berg i Austerrike, på høgrebreidda i Donau. 

I Slovakia er porten ein del av Dei vesle Karpatane.

Området har vore busett sidan førhistorisk tid og fleire borger er bygd her, som Hainburg borg, Devín borg og Bratislava slott.

Passau, Devínporten og Jernporten deler Donau inn i fire særskilde delar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Devín Gate» frå , den 5. april 2009. 
 

Slovakisk geografi
Austerriksk geografi
Bratislava
Gaderdalen

Gaderdalen (slovakisk Gaderská dolina) er ein lang dal i fjellkjeda Store Fatra i Sentral-Slovakia. Dalen ligg mellom fjella Tlstá og Ostrá. Oppfor botnen av sidedalen Selenec vert Gaderdalen kalla Dedošová.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gader Valley» frå , den 5. april 2009. 
 

Slovakisk geografi
Obec

Obec er det tsjekkiske og slovakiske ordet for kommune (både i Tsjekkia, Slovakia og i utlandet). Han er den minste administrative eninga som vel representatar. Ein obec består av matrikkelområde (katastrální území/katastrálne územia). Obec kan ha fleire mindre område, som eigne landsbyar, men som er styrt frå andre landsbyar eller byar. 

I lovenen til Tsjekkia og Slovakia er ikkje ein by ("město/mesto") strengt tatt ein kommune (obec) - ein by er ein tidlegare obec som har fått bystatus etter å ha oppfylt visse krav.

Sjå òg
okres
opština
kommune

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Obec» frå ,  den 5. april 2009.  
 

Tsjekkisk geografi
Slovakisk geografi

de:Gemeinde (Slowakei)
Podtatranská kotlina

Podtatranská kotlina er eit bekken nord i Slovakia som er ein del av Fatra-Tatra-området i Dei indre vestlege Karpatane.

Podtatranská kotlina strekkjer seg frå aust til vest og er om lag 80 km lang og rundt 10 km brei. 

Området grensar til 
 Tatrafjella i nord
 Spišská Magura i nordaust
 Levočaåsane i aust
 Kozie chrbty i søraust
 Låge Tatra i sør
 Store Fatra i sørvest
 Chočské vrchy i nordvest

Bekkenet er delt inn i tre område: Liptovská kotlina (Liptovbekkenet), Popradská kotlina (Popradbekkenet) og Tatranské predhorie (Tatra Piemonte).

Grensene mellom dei tre nemnde bekkena er òg vasskilja i området: Váh drenerer den vestlege delen, og munnar ut i Donau, som munnar ut i Svartehavet, og Poprad drenerer den austlege delen og munnar ut i Dunajec og Wisła, som munnar ut i Austersjøen.

Den gjennomsnittlege høgda på bekkenet er 700-800 meter over havet. Det lågaste punktet er nær Ružomberok på 475 moh og det høgaste nær Štrba på rundt 900 moh.

Opphavleg var området skogkledd, men er i dag avskoga for å nyttast til jordbruk. 

Av byar i området finn ein Ružomberok, Liptovský Mikuláš, Liptovský Hrádok, Svit, Poprad, Kežmarok, Spišská Belá og Podolínec.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Podtatranská kotlina» frå , den 5. april 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Delar av tilsvarande artikkel på Tysk Wikipedia 
 

Slovakisk geografi
Lääne maakond

Lääne maakond eller Läänemaa er eit av dei 15 fylka i Estland. Det ligg vest i landet og grensar til Austersjøen i nord, Harju maakond i nordaust, Rapla maakond i aust, Pärnu maakond i sør og øyfylka Saare maakond og Hiiu maakond i vest.

2,0 % av folkesetnaden i Estland bur i Lääne maakond.

Kommunar 
Fylket er delt inn i tolv kommunar, der éin av dei er bykommunar og elleve landkommunar.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Lääne maakond (på estisk)

 
Fylke i Estland
Petseri maakond

Petseri maakond eller Petserimaa var eit tidlegare fylke i Estland som vart oppretta i 1920. Men sidan 1944 har størstedelen av det vore administrert som ein del av Pskov oblast, fyrst av Russiske SFSR og frå 1991 av, av Russland.

Historie 
Setoane, eit finsk folkeslag som er i slekt med estarane, reknar heile det historiske fylket Petseri maakond som sitt heimland. Dei russiske innbyggjarane i Petseri maakond var hovudsakleg gammaltruande som snakka ein mellomting mellom russisk og kviterussisk. På midten av 1400-talet, vart eit av dei viktigaste russisk-ortdokse klostera, Pskovo-Petsjerskij-klosteret grunnlagt i området.

I det siste året av den fyrste verdskrigen, frå februar til desember 1918, vart hovudstaden i fylket, Petsjory, okkupert av tyske styrkar. Byen vart deretter overteken av estiske styrkar den 29. mars 1919, som ein del av den estiske sjølvstendekrigen. Gjennom den russisk-estiske Tartu-traktaten fekk deretter Estland Petsjory og området rundt, Setomaa-regionen. Petsjory fekk namnet Petseri og området vart heitande Petseri maakond.

Under den andre verdskrigen vart Petseri maakond okkupert av den tyske hæren mellom august 1941 og 11. august 1944, og deretter av sovjetstyrkar under framstøtet deira mot Nazi-Tyskland. Sovjetstyresmaktene annekterte Petseri maakond til Russiske SFSR i 1944. I 1991, etter at Sovjetunionen braut saman, fremja Estland eit krav om få området tilbake, slik det var sagt i Tartu-traktaten. Estland gav opp dette kravet i november 1995.

Estland har skrive under på den estisk-russiske grensetraktaten av 18. mai 2005. I innleiinga står det at den tidlegare traktaten om statsgrensa delvis vert oppheva, i samanheng med paragraf 122 i den estiske grunnlova.

Fotnotar 

Tidlegare fylke i Estland
Tice

Tice er eit våtmarksområde som er restar av elva Tisza sine gamle elvefar i dagens Latorica verna landskapsområde langs elva Latorica i Slovakia.

Tisza eksisterte for tjuetusen år sidan. Tice og andre område som står på lista til Ramsarkonvensjonen, utgjer hovuddelen av Latorica verna landskapsområde. Her finn ein sjeldne planter og dyr, særleg vassfuglar og amfibiar.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Tice» frå , den 5. april 2009. 

Slovakisk geografi
Turiecbekkenet

Turiecbekkenet (slovakisk Turčianska kotlina; ungarsk Túróci-medence, tysk Turzbecken, latinsk Pelvis Thuroczae) ligg nord i det sentrale Slovakia. Ho grensar til fjellkjedene Store Fatra i aust, Vesle Fatra i vest og nord, samt Žiar og Kremnicafjella i sør. Elva Turiec renn over heile bekkenet og munnar ut i Váh nær Vrútky. Dei største byane er Martin, Vrútky (begge i Martin distrikt) og Turčianske Teplice (i Turčianske Teplice distrikt).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Turiec Basin» frå , den 5. april 2009. 
 

Slovakisk geografi
Záhorie

Záhorie (ungarsk Erdőhát) er ein region vest i Slovakia som grensar til Dei vesle Karpatane i aust og elva Morava i vest. Sjølv om det ikkje er ein administrativ region, er han ein av 21 offisielle turistregionar i Slovakia. Záhorie omfattar regionane Bratislava region (Malacky distrikt og Záhorská Bystrica i Bratislava), Trnava region (Senica og Skalica districts) og Trenčín region (sør i Myjava distrikt). Regionendannar òg grensa mello Slovakia, Tsjekkia og Austerrike.

Namn 
Namne «Záhorie» tyder «Landet bak fjella» og viser til De vesle Karpatane som skil Záhorie frå resten av Slovakia.

Folkesetnad 
Det bur om lag 170 000 innbyggjarar i området. Byar i regionen er Brezová pod Bradlom, Gbely, Holíč, Malacky, Senica, Skalica, Stupava og Šaštín-Stráže.

Innbyggjarane taler ein særeigen slovakisk dialekt som liknar dialekten i Mähren, og innbyggjarane vert kalla záhoráci.

Miljø og økologi 
Enkelte delar av Záhorie er verna med Záhorie verna landskapsområde, det første låglandet som har denne statusen i Slovakia. Landskapsområdet dekkjer 275,22 km² og er delt inn i to fråskilde delar, ein nordaustleg og ein vestleg. Dei vesle Karpatane verna landskapsområde og Biele Karpaty verna landskapsområde ligg delvis i Záhorie.

Galleri

Bakgrunnsstoff 
 Záhorie på Slovakia.travel
 Záhorie  på enjoyBratislava

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Záhorie» frå , den 5. april 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Záhorie
Tradisjonelle regionar i Slovakia
Lääne-Viru maakond

Lääne-Viru maakond eller Lääne-Virumaa er eit av dei 15 fylka i Estland. Det ligg nord i landet, på sørkysten av Finskebukta, og grensar til Ida-Viru maakond i aust, Jõgeva maakond i sør og Järva og Harju maakond i vest.

4,9 % av folkesetnaden i Estland bur i Lääne-Viru maakond.

Kommunar 
Fylket er delt inn i 15 kommunar, der 2 av dei er bykommunar og 13 landkommunar.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Lääne-Viru maakond  (på estisk)

 
Fylke i Estland
Pärnu maakond

Pärnu maakond eller Pärnumaa er eit av dei 15 fylka i Estland. Det ligg i den sørvestlege delen av landet og grensar til Lääne og Rapla maakond i nord, Järva og Viljandi maakond i aust, Latvia i sør og Rigabukta i aust.

6,6 % av folkesetnaden i Estland bur i Pärnu maakond, som har det største arealet av fylka i Estland.

Kommunar 
Fylket er delt inn i 21 kommunar, der 2 av dei er bykommunar og 19 landkommunar.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Pärnu maakond (på estisk)

 
Fylke i Estland
Grunnbeløpet i folketrygda

Grunnbeløpet i folketrygda (vanlegvis forkorta til G) blir brukt som grunnlag for å rekne ut norske trygde- og pensjonsytingar. Regelverket kan for eksempel seie at ei yting skal vere på 3G, eller at ein person ikkje har rett på ei gitt yting dersom vedkomande har anna inntekt over 2G. G blir også brukt for å rekne ut pensjonspoeng.

Størrelsen på grunnbeløpets blir vedtatt av Stortinget på bakgrunn av forhandlingar i det årlege trygdeoppgjeret. Dette skjedde første gong då folketrygda blei oppretta i 1967. Beløpet blei då sett til 5400 kroner. Seinare er det regulert 1–3 gongar årleg. Frå 1. mai 2008 tilsvarer 1G 70 256 kroner per år.

Stortinget har vedtatt retningsliner for reguleringa av grunnbeløpet. Det er eit mål at beløpet skal ha same utvikling som løn for yrkesaktive, og i perioden 2003-07 var gjennomsnittleg vekst både i G og årsløn for alle grupper 4,2 prosent per år.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Grunnbeløpet i folketrygda» frå ,  den 5. april 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Oversikt over grunnbeløpets nåværende og historiske størrelser 

Rettsvitskap
Trygd
Pensjon

en:Pensions in Norway#State pensions (Alderspensjon)
Freden i Nystad

Freden i Nystad er namnet på den fredsavtalen som vart inngått mellom Sverige og Russland i 1721 i byen Nystad (fi: Uusikaupunki) i Finland, og dermed avslutta den store nordiske krigen. Sverige hadde då alt gjort fred med dei andre motstandarane i Stockholm og Frederiksborg.

Under krigen hadde Peter I av Russland okkupert alle dei svenske områda på austsida av Austersjøen: Ingermanland, der den nye russiske hovudstaden St. Petersburg vart grunnlagd i 1703, Svensk Estland og Svensk Livland, som kapitulerte i 1710 og Finland. I Nystad anerkjende Fredrik I av Sverige formelt overføringa av Estland, Livland, Ingermanland og Søraust-Finland (Kexholmslän og delar av Karelia) til Russia i byte mot to millionar sølv-dalar, medan det meste av Finland vart gjeven attende til Sverige.

Nystad markerte eit avgjerande skifte i maktbalansen i Europa. Det svenske imperiet var over, Sverige gjekk inn i fridomstida, medan Russland hadde oppstått som eit nytt imperium.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Treaty of Nystad» frå , den 18. desember 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Nystad
Estisk historie
Nystad
Nystad
Avtalar i 1721