alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Pram

Pram eller eike er ein båt som er mellom 7 og 12 fot lang og har eit eller to par årar og tollegang. Båten er plattgatta, det vil seia at han har spegel i båe endar. Akterspeglet er størst, forspeglet er liten, halvmåneforma og oftast ca 30 cm i diameter. Båten er bygd opp av bord som er klinka saman med båtsaum og borda er festa til spant og spegl. Typisk for prammar er at dei har eit botnbord og manglar kjøl og botnen er like rund som speglane. Prammar er breiast og djupast litt  attom midten, mens nokre er breiast og djupast litt framom.

Ordsoge 
Ordet pram på gamalnorsk prámr, truleg eit gamalt lånord frå gamalslavisk pramu , som tyder båt. Det er truleg avleia av indogermansk pormo til indogermansk per, som tyder «å setja over». På Vestlandet og i Agderfylka tyder ordet opphavleg ei ferje om forskjellige typar av flatbotna båtar, pråm eller pram.

Frå stokkebåt til pram 
Det vert hevda at prammar er ei vidareutvikling frå stokkebåten som var ein uthola trestokk. På ein del av dei stokkebåtane som er funne og undersøkt, er det ei rad med små hol langs øvre del på kvar side. Det tyder på at det har vore festa ein bordgang oppå kvar av sidene slik at stokkebåten vart ein betre båt og meir tilspissa i framenden. Det vart starten på ei utvikling frå den trauste stokkbåten til ein plattgatta båt utan kjøl. Den opphavlege stokkebåten vart  utvikla til å bli ein båt med eit botnbord som og vart kjøl. I framenden var det festa ei treplate som vart mindre og mindre med tida.

Den norske prammen 
Som robåt er den lett å ro og er fin å sno seg fram i vanskeleg og grunne farvatn og vart ofte brukt til skipsbåt. 
 I Østfold vert ordet eike nytta om pram. Dette fordi det har binding attover til stokkebåten som var ein uthola eikestokk.
 Holmsbuprammen frå Buskerud er den mest avanserte, meir langstrakt og har eit vakkert spring.
 Rundt Trondheimsfjorden vert òg pram kalla skjeis.
 På Hitra vert òg namnet kjoks nytta.
 På Sørlandet er prammen til fiskaren Markus i fylgja forfattaren Gabriel Scott heilt flatbotna, med loddrett fribord og plass til to mål ved og ein roar.
 Normal storleik på prammar i Skagerrak-området er 12-15 fot, men det finst døme på 20 fot.

Dei ulike typane

Norske prammar 
 Holmsbuprammen
 Arendalsprammen
 Braatø-prammen
 Heddalsvattenprammen
 Kragerøprammen
 Lågendalspramamen
 Kjølhalingsprammen
 Eike
 Va-eka
 Fergeeka
 Kokse (kjoks)
 Trau (båt)
 Flatbotning
 Rundbotning
 Tunejolla
 Åfløy

Danske prammar 
 Kåg
 Hjertingpram
 Orøpram
 Fladbåd
 Gudenåkåg

Svenske prammar 
 Flateka
 Innsjǿeka

Nederlansk pram 
 Vlet

Kjelder 
 Molaug Svein: Vår gamle kystkultur (Bind 1), Dreiers Forlag A/S, 1985
 Nielsen Christian: Danska bådtyper, Skib Forlag, 2005 ISBN 87-90374-30-4
 Hole Arne R. : Båter og kystfolk, Aschehoug, 2007 ISBN 978-82-03-23405-7
 Brøgger A. W. og Shetelig Haakon: Vikingeskipene, deres forgjengere og etterfølgere, Dreyer, Oslo 1950
 Gøthesen Gøthe: Skagerrakkysten, Norske Båter, Bind 1, Grøndahl, 1977 ISBN 82-504-0239-1
 Christensen Arne Emil: Gamle norske trebåter. Bevaring og vedlikehold, Grøndahl Dreyer, 1992 ISBN 82-504-1947-2

norske båttypar
båtar
båttypar
Holmenkollmedaljen

Holmenkollmedaljen vert rekna som den høgste utmerkinga innan norsk skisport. 

Ifylgje vedtektene kan medaljen delast ut til skiløparar som i fleire år har oppnådd framifrå resultat i ein eller fleire greiner. Det skal i fyrste rekke takast omsyn til resultat som er oppnådde i dei årlege renna i Holmenkollen.

Vinnarar gjennom tidene

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Holmenkollmedaljen» frå . Han er oppdatert frå same kjelda den 28. april 2017.

Fotnotar 

Norske idrettsprisar
Skipingar i 1895
Holmenkollrenn
Ort

For masseeininga, sjå Eininga ort
Ort, eigentleg 'ein firedel', var brukt som skiljemynt i Noreg på 17- og 1800-talet. Ei ort var lik ein kvart riksdalar eller 24 skilling fra 1620-åra. I det norske myntsystemet av 1816 var 1 speciedaler = 5 ort = 120 skilling, med andre ord gjekk det enno 24 skilling på ei ort. 

Mynten som i perioden 1816-1875 også i offisiell samanheng gjekk under nemninga ort, hadde ikkje dette namnet i myntpreget. Der stod det 24 skilling. På Austlandet var det vanleg å kalle denne myntverdien for mark''.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 24 skilling= 1 ort, utmynta i Kongsberg under kong Kristian VI (1730-1746)

Historisk mynt
Norske myntar
Lærling

Ein lærling er ein person som etter opplæring på vidaregåande skule er i praksis i ei verksemd. Verksemda må vera godkjend for å læra opp folk i det aktuelle faget. I dei fleste fag er læretida to år, og vert avslutta med fag- eller sveineprøve. Om ein står på prøven, får ein fag- eller sveinebrev.

Under læretida får lærlingen løn. Løna er svært låg i byrjinga, men stig kvart halvår, og nærmar seg løna til ein fagarbeidar.

Yrkesfag
Ahmet Necdet Sezer

Ahmet Necdet Sezer () var president i Tyrkia frå 2000 til 2007. Han vart ferdig utdanna som jurist ved universitetet i Ankara i 1962. Etter ein lang juridisk karriere vart han leiar av konstitusjonsdomstolen i 1998. I mai 2000 vart han vald av den tyrkiske nasjonalforsamlinga til den stort sett seremonielle stillinga som president i Tyrkia for ein 7-årsperiode.

Han er gift og har tre born.

Tyrkiske presidentar
Mesometeorologi

Mesoskala meteorologi eller mesometeorologi omhandlar vêrsystem som er mindre enn synoptisk skala, men større enn mikroskala. Den horisontale storleiken til slike system er vanlegvis mellom 10 km og fleire hundre kilometer. Bygelinjer, mesoskala konvektiv samansetting og mesoskala konvektivt system er døme på vêrsystem på mesoskala.

Underklassar 
Mesoskala meteorologi er delt inn i desse underklassane (Orlanski, 1975):
 Meso-gamma 2-20 km, omhandlar fenomen som konveksjon i torevêr og luftstraum over kompleks terreng (på grensa til mikroskala). 

 Meso-beta 20-200 km, omhandlar fenomen som solgangsbris. 

 Meso-alfa 200-2000 km, omhandlar fenomen som bygelinjer, mesoskala konvektive system og små tropiske syklonar. 

Den vertikale snøggleiken er ofte like stor eller større enn den horisontale snøggleiken i vêrsystem på mesoskala på grunn av ikkje-hydrostatiske prosessar.

Sjå òg 
 Romskala

Kjelder 
 Orlanski, I., 1975: A rational subdivision of scales for atmospheric processes. Bulletin of the American Meteorological Society, 56(5), 527-530.
 Fujita, T. T., 1986. Mesoscale classifications: their history and their application to forecasting, in Ray, P. S., ed., Mesoscale Meteorology and Forecasting: American Meteorological Society, Boston, p. 18-35. [presentert 1984; gjeve ut 1986]

 
Meteorologi
Mosin-Nagant-rifle

Mosin-Nagant er eit repetérgevær med kapasitet på fem skot og fast magasin som har vore det militære hovudvåpenet i Russland og fleire andre land sidan slutten av 1800-talet. 

Sidan 1883 drøfta dei i Russland kva for eit gevær dei skulle innføre i den russiske hæren. I 1890 stod valet mellom eitt utvikla av russaren Sergej Mosin og eitt utvikla av belgiaren Leon Nagant. Etter testar i 1891 valde dei Mosin-geværet, som lett kunne modifisérast etter mønster av Nagant sitt forslag. Saman med Mosin-Nagant-rifla vart ein ny randtenningspatron i kaliber 7,62x54 mm innført. 

Opphavleg fanst våpenet i tre versjonar:

 Infanterigevær med 800 mm løpslengd og bajonett
 Dragongevær med 730 mm løpslengd og bajonett
 Kosakkgevær med 730 mm løpslengd utan bajonett

Ein karabin vart innført i 1907, og ein ny karabinmodell i 1938, modifisert i 1944. Ein kjend versjon var skarpskyttarutgåva, som skilde seg frå standardutgåvene ved at hevarmen var nedoverbøygd og kikertsikte montert. 
 
Geværet var til og med andre verdskrigen standardvåpenet i det sovjetiske infanteriet, og vart i ulike versjonar (særleg M91/30 og M38/44) òg innført og til dels laga av dei sovjetdominerte og sovjetallierte landa etter andre verdskrigen. Kina produserte såleis karabinversjonen M38/44 på lisens, som "Type 53". Også i Tsjekkoslovakia og Jugoslavia vart lisensversjonar og vidareutviklingar produserte.

Kjelde 
Tyskspråkleg wikipedia, art. Mosin-Nagant.

Bakgrunnsstoff 

 http://schuetzenverein-dippoldiswalde.de/waffen/mo_na_01.htm 
 http://waffen-der-welt.alices-world.de/infantry_weapons/rifles/index.html
 Mosin-Nagant.net (engelsk)

Skytevåpen
Militære våpen
Rifler
Bergnebb

Ein bergnebb, ei bergnebbe eller ei stinte (Ctenolabrus rupestris) er den minste lippefisken i norske farvatn. Han er vanleg frå vestkysten av Sverige langs norskekysten nordover til Nord-Trøndelag, og sørover til Marokko. Bergnebben er oransje og har ein karakteristisk prikk ved halerota. Normal storleik er 10-12 cm, men individ opp til 18 cm er observert.

Bergnebb vert brukt til å fjerna lus av laks i oppdrettsanlegg. For at dei skal vera til dette føremålet, må munnen vera uskadd, og dei må difor fangast med teiner e.l., ikkje med krok.

Leppefisk
Mauser-rifle M98

Mauser Modell 98 er det mest kjende av alle tyske gevær. Det er ei fem skots repetér-rifle med bolt-sluttstykke og fast innebygd magasin. Det var standardgevær i den tyske hæren i første verdskrigen, så i Reichswehr etter denne, og i karabin-utgåve i andre verdskrigen.
Det tyske standardkaliberet var 8x57 mm med tilføyinga IS.  

Våpenet vart innført i den tyske hæren i 1898. Ti år seinare kom ei noko kortare utgåve. Mauser-konstruksjonen er svært robust og god, og vart eit førebilete for mange andre. Geværet vart produsert i masseomfang i om lag femti år, og vart bruka over mesta heile verda. Så mykje som 100 millionar eksemplar kan ha vorte produserte. Enno i dag er variantar i bruk, først og fremst som sivile pålitelege jaktgevær. 

Dei viktigaste versjonane: 
G98: Grunnversjonen, produsert frå 1898, tysk standardvåpen under første verdskrigen.
K98a: Ein kortare versjon (karabin) som kom i 1908, men som ikkje avløyste den lengre versjonen som standard. 
K98k: Same lengd som K98a. Vart serieprodusert frå 1935 og innført som standardvåpen i Wehrmacht. Over 12 millionar K98k vart produserte før 1945. 

Mauser-gevær vart produserte på lisens i ei rekkje land, blant dei Sverige, Spania, Iran og Chile. Dei skil seg mest i kaliber. 

I Noreg vart etterlatne Mauser-karabinar bruka i Hæren og særleg i Heimevernet etter okkupasjonen var over. Desse våpna fekk etter kvart nye løp i kaliber 7,62x63 mm (.30-06), som var det daverande amerikanske standard-kaliberet. Kongsberg Våpenfabrikk laga òg eigne versjonar, som vart bruka som skarpskyttargevær i militæret og som skyttarlagsvåpen. I det siste tilfellet i kaliber 6,5x55 mm.

Kjelde 
Først og fremst tysk wikipedia, art. K98k.

Bakgrunnsstoff
Russisk våpenside (eng.)
Wehrmachtsleksikon

Skytevåpen
Militære våpen
Rifler

fa:تفنگ برنو
Lee-Enfield-rifle

Lee-Enfield var den britiske hæren si standardrifle frå 1895 til 1956, i ulike variantar. Ho vart òg teken inn av dei britiske koloniane og samveldelanda, blant dei India, Australia, New Zealand og Canada. Dette repetisjonsgeværet har bolt-sluttstykke, magasin som vart ladd ovanfrå og kapasitet på 10 skot. Det vanlegaste kaliberet var kaliber .303 British. 

Sjølv om dette geværet offisielt vart erstatta i Storbritannia av det såkalla L1A1 SLR i 1956, blir Lee-Enfield framleis bruka som tenestevåpen i fleire samveldeland til i dag. Totalproduksjonen er rekna til over 17 millionar, noko som gjer denne rifla til ei av dei mest produserte boltrifler i historia, berre slått av russiske Mosin-Nagant M91/30 og kanskje tyske Mauser M98, litt etter korleis ein reknar.

Kjelde: Engelskspråkleg wikipedia, art. Lee-Enfield.

Repetergevær
Militære våpen
Våpen frå første verdskrigen
Våpen frå andre verdskrigen
Britiske skytevåpen
Interstellar Overdrive

«Interstellar Overdrive» er ein psykedelisk instrumental av Pink Floyd frå albumet deira The Piper at the Gates of Dawn frå 1967. Songen varer nesten ti minutt, men ein lenger versjon vart spela inn tidlegare som filmmusikk for Tonite Let’s All Make Love in London, som kom same året. Albumversjonen er spelt inn 16. mars 1967 med ekstra musikalske tillegg i juni same året. 

«Interstellar Overdrive» var ein av dei aller første psykedeliske instrumentalimprovisasjonane som vart spelt inn av eit rockeband, og vert sett på som Pink Floyd sitt første steg inn i space rock (i lag med «Astronomy Domine»), sjølv om bandet seinare kritiserte dette uttrykket. Songen skildrar godt korleis konsertane til Pink Floyd var på denne tida, men skil seg frå resten av albumet med sin fritt format-struktur. Konsertversjonane av songen hadde mange fleire parti som ikkje vart brukt i versjonen på albumet, og kunne ofte vare meir enn 20 minutt. Då bandet spelte på undergrunnsklubbar i London, som UFO Club, opna dei som regel med denne songen. Songen vart sist spelt på konsertar i 1970, og då som ekstranummer.

Komposisjon 
Opninga av songen er eit fallande gitarriff, som dei forskjellige instrumenta etter kvart spelar med på. Riffet glir gradvis over i improvisasjon i forskjellige modalskalaer, kjappe tonar på Farfisaorgelet og rolege mellomspel. Songen får gradvis mindre og mindre struktur og tempo med rare gitarlydar. Mot slutten av songen går bandet gradvis over til hovudtemaet igjen, som går langsamare og langsamare før songen sluttar. 

Riffet hadde sitt opphav i at manageren til Pink Floyd, Peter Jenner prøvde å nynne ein song han ikkje kunne hugse namnet på (som seinare viste seg å vere Love sin coverversjon av «My Little Red Book»). Barrett følgde nynninga til Jenner med gitaren, og brukte det som grunnlag for melodien i «Interstellar Overdrive».

Andre versjonar 
Det finst fleire andre versjonar av songen. Ein tidlegare versjon vart spelt inn i januar 1967 for filmen Tonite Let’s All Make Love in London, og varer nesten 17 minutt. Særleg dei første partia av songen vert ofte rekna for å vere betre enn albumversjonen, men vert etter kvart meir langtekkeleg. Ein annan versjon som kom seinare vart spelt inn for konsertalbumet Ummagumma, men vart ikkje brukt på grunn av dårlegare lydkvalitet enn dei fire andre songane som hamna på albumet. 

Studioversjonane er òg gjeve ut på samlealbuma Relics og A Nice Pair.

Medverkande
Medverkande per The Piper at the Gates of Dawn.
Syd Barrett – gitar
Roger Waters – bassgitar
Rick Wright – Farfisaorgel
Nick Mason – trommer

med:
Norman Smith – trommevirvel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Interstellar Overdrive» frå ,  den 27. desember 2006. 
 oppgav desse kjeldene:

Pink Floyd-songar
Songar frå 1967
Rockeinstrumentalar
Psykedeliske rockesongar
Eksperimentelle rockesongar
Songar skrivne av Syd Barrett
Songar skrivne av Nick Mason
Songar skrivne av Roger Waters
Songar skrivne av Richard Wright
Songar produserte av Joe Boyd
Instrumentalar frå 1960-åra
Krag-Jørgensen-rifle

Krag-Jørgensen var eit norskkonstruert gevær med kaliber 6,5 mm, patentert i 1887. Geværet har fått namnet sitt etter konstruktørane, felttøymeister og oberst Ole Herman Krag, og korpsbøssemakar Erik Jørgensen. Det var ei tid hovudvåpen i den danske, den norske og den amerikanske hæren. Det blir enno i nokon mon bruka til konkurranseskyting og jakt. 

Krag-Jørgensen-geværet var topp moderne og eit av dei beste armégeværa i si tid. Vekt utan bajonett var 4,0 kg, og patronane vog 23,45 g. Våpenet hadde 6 patronar i magasinet. 

Magasinet låg under kammeret og kunne fyllast frå sida. Ein fordel med magasinløysinga var at ein kunne fylle på ammunisjon utan å lade geværet. Ladinga av magasinet var også rask og enkel, noko som blant anna førte til at Krag-Jørgensen-geværet utmerkte seg i hurtigskytingskonkurransar.
Ein annan fordel med Krag-Jørgensen i strid, var at det hadde ein hendel på låsekassen som sperra for lading av patroner frå magasinet. Soldaten kunne da lade enkeltskot mens fienden var på langt hald, og vente med å bruke patroner frå magasinet til det var nødvendig.

Krag-Jørgensen-geværet vart bruka som hovudvåpen i det norske forsvaret frå 1894 og fram til og med den tyske invasjonen i 1940. Ei tysk dagbok frå aprildagane 1940 fortel at dei norske soldatane var svært dugande til å handtere våpenet sitt. Og dei var treffsikre - noko som òg kanskje kjem av dei gode eigenskapane til geværet sitt kaliber.

Frå 1892 og i ein periode framover vart Krag-Jørgensen-geværet bruka som standardgevær i den amerikanske hæren. Det vart plukka ut som det beste blant 27 andre våpen og sett i lisensproduksjon ved Springfield-fabrikkane under namnet US Magazine Rifle, Model 1892. Over ein halv million vart produserte over ein seksårs-periode.

Den amerikanske hæren gjekk over til Springfieldrifla etter hundreårsskiftet, men Krag-Jørgensen-geværet var i bruk blant anna i vaktteneste fram til andre verdskrigen. Før våpenet vart innført i den amerikanske hæren, var det i bruk i den danske. 

Kritikk av Krag-Jørgensen-geværet går gjerne på at låsen har visse svakheiter. Blant anna kan patronane ikkje ha for sterk lading. Det svenske militærkaliberet kaliber 6,5x55 er såleis for kraftig for Krag-Jørgensen-geværet.
Ei anna svakheit var at låsesystemet med ein hovudklakk framme på sluttstykket gav ujamnt trykk viss patronene blei våte, noko som førte til ei kraftig forskyving av treffpunkt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Krag-Jørgensen» frå ,  den 27. desember 2006.  
 

Skytevåpen
Militære våpen
Rifler
Norske oppfinningar
Norske våpen
Springfield-rifle M1903

Springfield M1903 er eit amerikansk repetérgevær med innebygd magasin for fem skot. Det vart utvikla og produsert av den føderale regjeringseigde våpenfabrikken Springfield Armory i Massachusetts. M1903 byggjer på eit mauserkonsept. Dei første riflene vart leverte til hæren i 1903, men alt i 1906 vart ein ny patron utvikla for dette våpenet. Kaliber .30-06 vart standard geværammunisjon for USA sine militære styrkar til etter andre verdskrigen. 

Springfield-geværet var standardgevær for amerikanske soldatar under første verdskrigen (USA deltok frå 1917), sjølv om mange òg bruka ein variant av det britiske Lee-Enfield-geværet. M1903 var standard tenestevåpen i det amerikanske infanteriet til 1936, da det skulle avløysast av det nye halvautomatiske Garand-geværet. Men sidan det var visse produksjonsproblem med dette, vart M1903 òg mykje bruka under andre verdskrigen, særleg i Stillehavskrigen. Både under andre verdskrigen og under Koreakrigen vart ein variant av M1903 bruka som skarpskyttargevær. 

Kjelde: Tysk wikipedia.

Bakgrunnsstoff 
 Waffen-Wiki 
 world.guns.ru: Springfield M1903 (eng.)

Skytevåpen
Kokse

Ei kokse (ndm. «ko’ks») eller ei prame (ndm. «pra’m») er ein liten, flatbotna robåt hovudsakleg bruka til småærend og lett transport. Typiske særtrekk inkluderer rett framstamn, akterspegl, flat botn med tverrbord og langsgåande kjøl, og eitt par tollepinnar. Lengda er gjerne kring 10–13 fot, men ei noko større og meir grovbygd utgåve for krøttertransport finst òg. Geografisk sett er koksa vanleg på Nordmøre og i Fosen (kysten av Sør-Trøndelag).

Sjå òg 
 pram

Kjelder 
 «Kokse» på Alnakka.net

Norske båttypar
Robåtar
Båtar frå Nordmøre
Fosen
Båtar frå Trøndelag
AG-3

Automatgevær 3 er ein lisensprodusert norsk variant av våpenet G3, som er laga av Heckler und Koch. Kaliberet er 7,62 × 51 mm NATO, som er eit standard-kaliber i NATO.

Magasinet på ein AG-3 har plass til 20 patroner, som kan avfyrast enkeltvis eller i serie, det vil seie halv- eller heilautomatisk.

AG-3 var standardvåpenet for meinige soldatar i det norske forsvaret fram til 2007.

Bakgrunnsstoff

Militære våpen
Automatgevær
Norske skytevåpen
Musikkstykket A Saucerful of Secrets

«A Saucerful of Secrets» er ein instrumental og tittelsporet til albumet med same namn laga av det britiske bandet Pink Floyd i 1968. Sporet varer 11:56 og er komponert av bandmedlemmane Roger Waters, Richard Wright, Nick Mason og David Gilmour. Mykje av songen er eksperimentell og avantgarde med hylande feedback, truande perkusjon og uhyggeleg ordlaus vokal. 

Sjølv om songen står omtalt på omslaget som «A Saucerful of Secrets» hadde enkelte opplag songen delt inn i fire ulike parti: 
 «Something Else» (cymballydar som gradvis aukar i volum og orgel med ekkoeffekt)
 «Syncopated Pandemonium» (trommer, kraftige cymbalar, skrikande gitar)
 «Storm Signal» (klokkeklang og orgel)
 «Celestial Voices» (bass, orgel, mellotron og ordlaus kor)

Stykket var spelt mykje på konsertar av Pink Floyd i perioden frå 1968 til 1972, og i starten vart songen kalla «The Massed Gadgets of Hercules». Ei konsertutgåve vart gjeven ut på albumet Ummagumma i 1969, og ein kan sjå ein versjon av songen på filmen Live at Pompeii: Directors Cut, som av mange vert rekna for å vere den definitive versjonen. I 1969 vart den fjerde satsen «Celestial Voices» tatt med i konsertkonseptet The Man and the Journey som «The End of the Beginning». 

Roger Waters har ein gong fortalt i eit intervju med musikkmagasinet Rolling Stone at songen handlar om eit slag og etterverknadane av slaget. «Something Else» representerer klargjeringa av slaget. «Syncopated Pandemonium» representerer sjølve slaget. «Storm Signal» representerer synet av dei omkomne etter slaget, og «Celestial Voices» representerer sorga etter dei døde. 

Konsertversjonane av songen var ofte ganske forskjellig frå studioversjonen. Cymballyden i byrjinga av songen vart i staden utført på bassen. På «Syncopated Pandemonium»-delen måtte Rick Wright vanlegvis halde seg til Farfisaorgelet sitt i staden for å dundre laus på eit piano som på studioversjonen (med «Pompeii»-versjonen som eit unntak). «Celestial Voices»-delen starta med berre orgel, slik som i studioversjonen, men gradvis kom det til trommer, bass, gitar og ordlaus vokal (av Gilmour). Dette førte til eit kraftig klimaks i songen. På versjonen frå Pompeii er det Waters som slår på cymbalane medan Mason tar seg av trommene. 

Songen representerer den første av ei rekkje lange komposisjonar som etter kvart leidde fram til dei klassiske albuma som The Dark Side of the Moon via «Atom Heart Mother» og «Echoes».

Medverkande
David Gilmour – slidegitar, vokal
Richard Wright – Farfisaorgel, Hammondorgel, Mellotron, piano, vibrafon, vokal
Roger Waters – bassgitar, cymbal
Nick Mason – trommer, chimes

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Musikkstykket A Saucerful of Secrets» frå ,  den 27. desember 2006. 
 oppgav desse kjeldene:

Pink Floyd-songar
Songar frå 1968
Eksperimentelle rockesongar
Rockeinstrumentalar
Songar skrivne av David Gilmour
Songar skrivne av Nick Mason
Songar skrivne av Richard Wright
Songar skrivne av Roger Waters
Pål Breen

Pål Breen () blei direktør i Vålerenga Fotball i desember 2006. Han kom då frå jobben som direktør for Hafslund Sikkerhet Bedrift.

Vålerenga
Sportsundertøy

Sportsundertøy er ei form for undertøy som er spesielt utvikla for å transportera bort sveitte, og vera mest mogleg elastisk slik at det gjev god rørsleevne. Døme på sportsundertøy er jockstrap, suspensorium og sportsbehå.

Undertøy
Idrettsklede