alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Elise Thorsnes

Elise Hove Thorsnes () er ein norsk fotballspelar frå Leikanger i Sogn. Ho spelar på Avaldsnes idrettslag (2020).

Ho har pr 15.7.2017 spelt 105 landskampar for Noreg og skåra 16 mål. Thorsnes var innbytar i EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

Thorsnes spelte på Kaupanger IL i 2004-05. Ho melde seg så inn i Arna-Bjørnar og var aktiv der åra 2006-08. Sidan vart det fire sesongar i Røa IL og to sesongar hos Stabæk IF. Frå 2015 har ho spelt på Avaldsnes IL. Både i 2006, 2011 og 2013 vart ho toppskårar i Toppserien. 

Thorsnes fekk sin landslagdebut 10. mai 2006, men kom ikkje med i VM-troppa 2007. Derimot var ho med i Sommar-OL 2008, EM 2009, VM 2011. Ho var innbytar i EM-finalen 2013 mot Tyskland, der ho ikkje var langt unna å utlikne den tyske 1-0-leiinga, noko som elles vart sluttresultatet. Etter Fotball-EM 2013 har landslagsleiinga ofte vald å nytte angrepsspelaren Thorsnes på venstrebacken. Ho spelte i alle dei fire norske kampane under VM i fotball 2015.

Merittar
EM-sølv: 2013
Noregsmeister: 2009 og 2010 med Røa IL
Seriemeister: 2009 med Røa IL

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elise Thorsnes» frå ,  den 16. juli 2017.  
 

Norske fotballspelarar
Folk frå Leikanger
Buzkashi

Buzkashi (frå persisk buz-kašī som tyder 'geitedraging') er ein idrett frå Sentral-Asia der spelarar til hest tevlar om å få kontroll over kroppen til ei geit eller ein kalv. Det er rekna som ein nasjonalsport i Afghanistan.

Spelet er kjend under fleire ulike namn, som kirgisisk ulak tartiş''' (улак-тартыш), kasakhisk kokpar (кокпар) og tyrkisk kökbörü eller gökbörü. 
Det kan førast tilbake til dei nomadiske forfedrane til sentralasiatane, som var dyktige ryttarar. Mongolar skal til dømes ha kunna stela husdyr frå fiendar i fart, utan å gå av hesten. Ei soge om opphavet til buzkashi er at sporten oppstod som ei trening for å motstå slike raid.

Buzkashi kan ha fleire ulike former og reglar.
Det finst to hovudformer som er kjende som tudabarai og qarajai. Tudabarai er ei enklare form der målet med spelet er å plukka opp kalven frå ein runding og få han med seg vekk medan ein held seg klar av dei andre spelarane. Qarajai går ut på å ta med seg kalven rundt eit mål på ei side av banen og tilbake til laget sitt skåringsområde.

Reglar

Spelet er røft og har tradisjonelt hatt få reglar, til dømes berre mot å bruka pisken mot ein motspelar eller dytta han av hesten med vilje. Banet, talet på spelarar og oppførsel kan dermed variera. I eit spel kan kvar spelar tevla for seg sjølv eller ein kan vera på lag. Banen kan vera ein naturleg arena, som eit dalsøkk eller ei elv, eller ein kan ha oppmålt bane.

Standardiserte afghanske reglar
Reglane blir berre følgde i områda rundt Kabul.

 Banen er kvadratisk med kvar side på 400 meter.
 Ein har to lag med 10 ryttarar på kvart.
 Berre fem ryttarar frå kvart lag kan spela i ein omgang.
 Kvar omgang varer i 45 minutt.
 Mellom dei to omgangane har ein ein pause på eit kvarter.
 Ein dommar styrer spelet.

Moderne reglar i Kirgisistan

 Banen er regulær med ei kortside på 80 meter og ei langside på 200 meter.
 Ein har to lag med 10 ryttarar på kvart.
 Berre fire ryttar frå kvart lag kan vera på bana til eikvar tid. 
 Spelarar og hestar kan byttast ut. 
 To store mål (kazan) med ein diameter på 3,6 meter og ei høgd på 1,5 er plasserte på motsette sider av banen.
 Ein skårer mål ved å få dyret i målet til motstandaren.
 Dyret blir lagt i midten av bana att etter målskåring.

Det er ikkje lov å ri mot tilskodarane eller å få hjelp frå dei under spelet. 

Ryttarar
Meisterspelarar er heltefigurar som blir kalla chapandaz''. Spelarane trener styrke og teknikk frå ung alder, men treng også mykje erfaring. Ein del buzkashikjennarar meiner ein først kan vera ein meisterspelar etter fylte førti.

Hestar

Ein god hest er minst like viktig som ein god ryttar. Buzkashi-hestar må vera både raske og uthaldande. I Afghanistan bruker ein to typar - tartarhesten frå Baghlan, Kunduz, Samanga, Takhar og Badakhaahan, og habash-hesten frå Turkistan-slettene som strekkjer seg frå Mazar-e Sharif til Maimana.

Sjå òg
 Pato, ein liknande argentinsk sport
 Polo, eit opphavleg persisk spel der ein slår ein ball frå hesteryggen

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Nasjonalidrettar
Hestesport
Slippin' and Slidin'

«Slippin' and Slidin' (Peepin' and Hidin')» er ein R&B/rock 'n' roll-song framført av Little Richard. Låtskrivarane som var oppført var Little Richard, Edwin Bocage (Eddie Bo), Al Collins og James Smith.

Al Collins spelte først inn songen som «I Got the Blues for You», så endra Eddie Bo songen i 1956 og kalla han «I'm Wise». Innspelinga til Bo kom ut som singel på Apollo Records. Little Richard endra litt på songen same året og nytta tittelen «Slippin' and Slidin'». Versjonen hans kom ut på debutalbumet hans, Here's Little Richard. Han spelte inn fleire versjonar for Specialty fram til februar. I 1956-versjonen vart gjeven ut som B-sida til «Long Tall Sally». Richard spelte inn songen igjen for Vee Jay i 1964 og Modern i 1965 (live). Ein annan versjon kom ut på ein Modern-singel, og ein trur denne kom frå ei innspeling for Vee Jay. 

«Slippin' and Slidin'» var tiittelen på ein song skriven av Maxwell Davis og framført av Calvin Boze and His All Stars, og kom ut i mai 1951 på Aladdin Records (3086).

Medverkande
Little Richard – vokal, piano
Lee Allen – tenorsaksofon
Alvin «Red» Tyler – barytonsaksofon
Frank Fields – bass
Earl Palmer – trommer
Edgar Blanchard – gitar

Andre versjonar
 Songen vart spelt av  Dickie Pride i 1959.
 The Rivingtons spelte inn ein versjon på debutalbumet Doin' the Bird i 1962. Dei spelte òg inn «Long Tall Sally» for dette albumet.
 Songen vart spelt av Buddy Holly på albumet Reminiscing, og både hans og Little Richard-versjonen var på jukeboksen til John Lennon.
 Ralph Williams/The Marauders spelte inn ein versjon i 1964.
 The Beatles jamma ein versjon i Twickenham under Get Back-innspelinga. 
 John Lennon spelte inn sin versjon av songen i 1975 på albumet Rock 'n' Roll og framførte songen på Old Grey Whistle Test i april 1975.  
 Billy «Crash» Craddock spelte songen i 1973 på albumet Mr. Country Rock.
 Johnny Winter spelte songen i 1969 på albumet Second Winter.
 Otis Redding gav ut songen på albumet Tell the Truth, innspelt i 1967 og posthumt gjeven ut i 1970. 
 Maureen Tucker gav ut songen på albumet Playin' Possum i 1982.
 Den brasilianske songaren Raul Seixas skreiv ein portugisisk tekst til songen, kalla «Não fosse o cabral». Denne kom ut på Raul Seixas i 1983.

I tillegg spelte The Band ein konsertversjon av songen i dokumentarfilmen Festival Express. 

The Adventures of Super Mario Bros. 3 inneheld ein versjon av songen i episoden «The Beauty of Kootie».

Songen vert nytta i filmane The Delinquents (1989) og Casino (1995).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Slippin' and Slidin'» frå ,  den 16. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1956
Rhythm and blues-songar
Little Richard-songar
Billy «Crash» Craddock-songar
Buddy Holly-songar
Songar om New Orleans
Songar skrivne av Little Richard
Songar produserte av Robert Blackwell
Johnny Winter-songar
9P140 URAGAN

9P140 «URAGAN» er ein sovjetisk rakettkastar i kaliber 220 millimeter som vart teken i bruk i 1975.
Hovudkonstruktør var Aleksander Nikitovitsj Ganitsjev, og basismodellen er montert på køyretøyet ZIL-135. Våpenet er samansett av 16 røyr som er lada med rakettar og vert avfyrte som ei salve på 20 sekund. Kvar rakett veg 280 kilo, og det trengst 4 mann til å operera våpenet.

Referansar

Russiske rakettkastarar
Sjølvdrive artilleri
2A65 MSTA-B

2A65 MSTA-B er ein sovjetisk felthaubits som må slepast med eit kjøretøy (typisk av typen KAMAZ-63501) og har eit kaliber på 152 millimeter. Maksimal skotvidde er 28900 meter med rakettassisterte granatar. MSTA-B har vore nytta under konflikta i Ukraina.

Kjelder

Taua artilleri
Sovjetisk militærutstyr
Jenny, Jenny

«Jenny, Jenny» er ein song frå 1957 av Little Richard og Enotris Johnson, og spelt inn og gjeven ut av Little Richard. Songen kom ut på debutalbumet Here's Little Richard og singelen nådde tiandeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100 og andreplassen på Hot Rhythm and Blues Singles-lista.

Richard spelte inn songen for Cosimo Matassa sitt J&M Studios i New Orleans, som hadde vore selskapet til Richard sidan september 1955. Med på innspelinga var mellom andre trommeslagaren Earl Palmer og saksofonistane Lee Allen og Alvin «Red» Tyler.

Richard spelte inn att songen tre gonger i karrieren. Den første nyinnspelinga var i 1966 for Modern-albumet The Incredible Little Richard Sings His Greatest Hits - Live!, konsertalbumet Little Richard's Greatest Hits: Recorded Live! i 1967 og albumet Little Richard Live i 1976 med ein ny nyinnspelt studioversjon.

Medverkande
Little Richard: vokal, piano
Lee Allen: tenorsaksofon
Alvin «Red» Tyler: barytonsaksofon
Earl Palmer: trommer
Frank Fields: bass
Edgar Blanchard: gitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jenny, Jenny» frå ,  den 16. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1957
Soul-songar
Little Richard-songar
Songar skrivne av Little Richard
Songar produserte av Robert Blackwell
Songar frå 1957
The Sonics-songar
Little Richard av Little Richard

Little Richard (gjeve ut som Volume 2 i Storbritannia) var det andre studioalbumet til Little Richard, gjeve ut i 1958.

Innhald

Mottaking
Opningssporet på side to, «Good Golly Miss Molly» vart oppført på 94. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Little Richard (album)» frå ,  den 16. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1958
Little Richard-album
Engelskspråklege album
Specialty Records-album
Musikkalbum produserte av Robert Blackwell
Songen By the Light of the Silvery Moon

«By the Light of the Silvery Moon» eller «By the Light of the Silv'ry Moon» er ein populær song. Musikken vart komponert av Gus Edwards og teksten skriven av Edward Madden. Songen vart publisert i 1909 og først framført på scenen av Lillian Lorraine. Det var ein av ei rekkje måne-relaterte Tin Pan Alley-songar i denne tida. 

Songen har blitt brukt i mange fjernsynsseriar og filmar. Ein film med same namn kom i 1953 med Doris Day i ei av rollene.

Parodi
Billy Murray spelte songen «Stand Up and Sing for Your Father an Old Time Tune» i 1923. Teksten er ein parodi på «By the Light of the Silvery Moon», og omhandlar ein gammal mann som meinte songen var overflatisk.

Innspelingar
 Billy Murray og Haydn Quartet spelte inn songen 22. desember 1910. 
 Ada Jones i mai 1910.
 Fats Waller and His Rhythm, vokal og piano av Fats Waller med Deep River Boys. Spelt inn i New York City den 13. juli 1942.
 Doris Day for albumet By the Light of the Silvery Moon i 1953. 
 Etta James, 1957
 Jimmy Bowen gav ut ein versjon av songen som B-sida til singelen «The Two Step» i 1958. Denne nådde 50. plassen på den amerikanske poplista.
 Gene Vincent for albumet Gene Vincent Rocks and the Blue Caps Roll, Capitol Records, 1958
 Little Richard, Specialty Records, 1958
 Kidsongs, 1995

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «By the Light of the Silvery Moon (song)» frå ,  den 16. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1909
Songar med musikk av Gus Edwards
Songar med tekst av Edward Madden
Doris Day-songar
Jimmy Bowen-songar
The Muppets-songar
Etta James-songar
Gene Vincent-songar
Little Richard-songar
Songen Baby Face (1926)

«Baby Face» er ein populær song. Musikken vart komponert av Harry Akst og teksten skriven av Benny Davis. Songen vart publisert i 1926. Same året gjekk Jan Garber til topps med songen. 

Ein instrumental versjon av songen vart nytta i 1933 i filmen Baby Face med Barbara Stanwyck i hovudrolla.

Innspelingar
«Baby Face» er blitt framført og spelt inn av mange artistar gjennom åra, mellom andre Al Jolson. 

I 1958 nådde Little Richard 12. plassen på R&B-lista og 41. plassen på poplista med sin versjon av songen. Han vart òg ein stor hit i Storbritannia der han nådde andreplassen på singellista i januar 1959. 

I 1962 spelte Bobby Darin inn ein versjon av songen. 

I 1967 vart eit refreng miksa med Hallaluja-refrenget i Thoroughly Modern Millie.

I 1974 framførte Paul McCartney and Wings songen på piano i One Hand Clapping. Han framførte seinare songen på Secret-turneen i 2007. 

Seint i 1975 spelte discogruppa Wing and a Prayer Fife and Drum Corps inn ein versjon av songen som nådde andreplassen på disco-lista. Denne versjonen nådde òg 32. plassen på soul-lista og 14. plassen på Hot 100 vinteren 1976. I Storbritannia nådde singelen 12. plassen i februar 1976 og låg sju veker inne på Topp 50. 

Ein versjon sungen av Muppet Chickens finst på albumet The Muppet Show 2. 

Andre kjende innspelingar av songen er gjort av:

 Julie Andrews
 Eddie Cantor
 Jo Ann Castle
 Bing Crosby
 Tiny Hill
 Mitch Miller
 Sal Mineo
 The Muppets
 Marie Osmond
 Elis Regina
 The Revelers
 Vampire Rodents
 Roberta Sherwood
 Whispering Jack Smith
 Tiny Tim
 Billy Vaughan
 Bobby Vee

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Baby Face (1926 song)» frå ,  den 16. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1926
Singlar frå 1958
Singlar frå 1976
Singlar frå 1983
Little Richard-songar
Whispering Jack Smith-songar
Discosongar
Songar med musikk av Harry Akst
Songar skrivne av Benny Davis
Bobby Darin-songar
Wings-songar
Julie Andrews-songar
Bing Crosby-songar
The Muppets-songar
Tiny Tim-songar
The Kinks-songar
Hey-Hey-Hey-Hey!

«Hey-Hey-Hey-Hey» eller «Hey-Hey-Hey-Hey! (Goin' Back to Birmingham)» er ein song skriven og framført av Little Richard. Songen vart spelt inn 9. mai 1956 i New Orleans i Louisiana, med Bumps Blackwell som produsent.

Historie
I 1955 spelte Little Richard in to forskjellige versjonar av «Kansas City» av Jerry Leiber og Mike Stoller: ein den 13. september (produsert av Bumps Blackwell), og ein av 29. november (med fem vokalist og Art Rupe som produsent). Den første versjonen, som ligg tett opp til originalinnspelinga frå 1952 av Little Willie Littlefield for dei første to versa, vart ikkje gjeven ut før i november 1970, på samlealbumet Well Alright! Den andre versjonen, som var ei kraftig omarbeiding av Little Richard (særleg det nye refrenget som startar med «Hey, hey, hey, hey; Hey baby, hey child, hey now») kom ut i mars 1959 på The Fabulous Little Richard og i april 1959 på singel etter suksessen til Wilbert Harrison-hitten.

«Hey-Hey-Hey-Hey» vart spelt inn seks månader etter den andre versjonen av «Kansas City», og nytta det same refrenget. Men, då «Hey-Hey-Hey-Hey» vart gjeven ut i 1958—berre tilskriven Richard Wayne Penniman (Little Richard) som låtskrivar—oppfatta publikum det som ei tidlegare innspeling enn «Kansas City».

I 1964 gav The Beatles ut albuma Beatles for Sale (i Storbritannia) og Beatles VI (i USA) med ein versjon av «Kansas City» basert på utgåva til Little Richard. Dei hadde spelt songen så tidleg som 5. september 1962 i Cavern Club i Liverpool, og i desember det året på Star-Club i Hamburg.) Advokatar som representerte forlaget til Little Richard, Venice Music, saksøkte og hevda at Beatles-innspelinga òg var basert på «Hey-Hey-Hey-Hey». Derfor vart plateetiketten endra til «Medley: (a) Kansas City (Leiber/Stoller) (P)1964 Macmelodies Ltd./KPM; (b) Hey, Hey, Hey, Hey (Penniman) Venice Mus. Ltd. (P)1964.» Dette kom trass i at då Little Richard spelte inn «Kansas City» i november 1955, så var «Hey-Hey-Hey-Hey» verken skriven eller spelt inn.

Medverkande
 Little Richard – vokal, piano 
med:
 Lee Allen – leiar, tenorsaksofon
 Alvin «Red» Tyler – barytonsaksofon
 Edgar Blanchard – gitar
 Ernest McLean – gitar
 Frank Fields – bass
 Earl Palmer – trommer
Songen kom ut i januar 1958 som B-sida til singelen «Good Golly, Miss Molly» og i juli 1958 på Little Richard.

Andre versjonar

«Hey-Hey-Hey-Hey» vart spelt inn som «Going Back To Birmingham» av Ten Years After i 1974 på albumet Positive Vibrations. Bob Seger spelte inn ein versjon av songen under same innspelinga då han spelte inn Fats Domino sin «Blue Monday» i 1989 for Road House. Seger sitt opptak kom ikkje ut før i 2011, då han kom ut på singel og albumet Ultimate Hits: Rock and Roll Never Forgets. 
Songen vart spelt av The Libertines på radio i september 2003. The Jim Jones Revue spelte songen i 2008 for debutalbumet sitt og framførte han på mange av konsertane sine.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hey-Hey-Hey-Hey!» frå ,  den 16. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1958
Songar produserte av George Martin
Songar produserte av Robert Blackwell
Little Richard-songar
The Beatles-songar
Bob Seger-songar
Ten Years After-songar
950. rakettkastarregiment

950. rakettkastarregiment er eit regiment i det russiske forsvaret som er underlagt 2. kombinerte armé og skal gi eldstøtte til denne arméen. Regimentet er forlagt til Totskoje og har 24 x 9P140 URAGAN rakettkastarar.

Artilleristøtte på arménivå i Russland
244. artilleribrigade

244. artilleribrigade (russisk 244-я гвардейская артиллерийская Витебская Краснознамённая, орденов Кутузова и Александра Невского бригада; dette tyder 244. Garde Vitebsk Raude Fane med Kutuzovs og Aleksander Nevski orden) er ein artilleribrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 11. armékorps. Han er forlagt til Kaliningrad..

Referansar

Artilleristøtte på arménivå i Russland
Astrocytt

Astrocyttar er gliaseller som finst i heile sentralnervesystemet, der dei er den mest talrike selletypen. Hjå pattedyr er mellom 20 til 40 % av alle seller i hjernen astrocyttar. Dei hjelper nerveseller i sentralnervesystemet å verka som dei skal, og har her ulike roller; mellom anna danning av synapsar, danning og vedlikehald av blod-hjernebarrieren og regulering av stoffskifte. Astrocyttar kan tala både med kvarandre og nerveseller.

Astrocyttar vert grovt delte inn to kategoriar; protoplasmiske (funne i kvit substans) og fibra astrocyttar (funne i grå substans), men ein kan dela astrocyttar inn etter form i minst ni kategoriar.

Astrocyttar svarar på alle former for skade og sjukdom i sentralnervesystemet. Dei går då gjennom endringar kalla reaktiv astrogliose og vert til reaktive astrocyttar. Reaktive astrocyttar er ei ymsande gruppe seller som mellom anna kan ha ulikt genuttrykk, ulik selleform og ulik signaloverføring.

Mihály Lenhossék introduserte nemninga astrocytt i 1895 i den andre utgåva av læreboka si, eit namn som var inspirert av stjerneforma til denne selletypen.

Kjelder 

Sentralnervesystemet
Gliaceller
Humane celler
Vardøtunnelen

Vardøtunnelen er ein 2 892 meter lang undersjøisk vegtunnel under Bussesundet på europaveg 75 i Vardø kommune i Finnmark, mellom Svartnes på fastlandet og Steilneset på Vardøya. Tunnelen er byen Vardøs vegsamband til fastlandet. Det lågaste punktet i tunnelen ligg 88 meter under havet, og største stigninga er 8 %.

Bygginga tok til i 1979, og tunnelen vart teke i bruk den 22. desember 1982 som den fyrste undersjøiske tunnelen i Noreg. Tunnelen vart offisielt opna 16. august 1983 av kong Olav V.

Undersjøiske tunnelar
Vegar i Vardø
Vilhelm Lyng

Georg Vilhelm Lyng () var ein norsk professor i filosofi, fødd i Suldal, som særleg var påverka av tankar frå Nikolai Frederik Severin Grundtvig, Søren Kierkegaard og Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Lyng arbeidde med og underviste i filosofifaget ved Universitetet i Kristiania frå 1858 til han døydde.

Liv og gjerning
Lyng var son til ein sokneprest. Fram til 17-årsalderen vart han førebudd universitets-studiane av faren. Han vart student i 1845 og tok i desember 1851 filologisk embetseksamen med laud. Lyng studerte under Marcus Jacob Monrad og vart som denne ein tilhengar av filosofien til tyskaren Hegel. I 1853 fekk Lyng Kronprinsens gullmedalje for sitt svar på ei universitets-oppgåve om Forskjellen mellom  Platons og Aristoteles's Psychologi. Frå 1852 til -55 var Lyng lærar og medstyrar av Heltbergs latinskule i Kristiania.

Lyng var frå 1858 universitetsstipendiat i filosofi, men budde og studerte i åra framover ofte lange periodar i København og Berlin. I 1867 vart han dr. philos. ved Universitetet i Kristiania gjennom avhandlinga Studier over Schellings Philosophi, der han la vekt på å vise samanhengen mellom det tidlege og det seine Schelling-ske system.

Frå februar 1869 var Lyng professor i filosofi og førelas sidan mykje om filosofihistorie, religionshistorie, naturfilosofi og antikk gresk filosofi, særleg over enkelte av Platons dialogar. I feriane reiste han ofte til Tyskland og Frankrike og fór frå universitet til universitet. Her lytta han til førelesningar og samtalte med professorar om filosofiske problem. 

Påverknaden frå Grundtvig kjem tydeleg fram i dei religions-filosofiske verka Hedenskabets Levnetsløb frå 1866 og Grundtvigianismen og Skrifttheologien frå 1872. Lyngs hovudverk er likevel Grundtankernes System (1882-87), eit trebandsverk der han gav «ei noggrann utgreiing om den hegelske log[ikk]... verket var ein freistnad på å få liv att i den hegelske filos[ofi].»

Ymse
A.O. Vinje, som ikkje hadde mykje til overs for tysk romantisk filosofi, var til stades på den fyrste prøveførelesinga til Lyng i september 1867. I ein artikkel i bladet Vort Land av 8. september 1867 skriv han at «Eg sat so anløgd (fristet til at læ) den heile Tid, at eg var rædd for at vekkja Forargelse i den store Salen full af Folk. Eg kan ikki for det, men naar eg høyrer dette tysk-philosophiske Tatermaal framsagt med Aalvor og full Tru paa det, so hever det sama komiske Magt over meg som det beste Skjemtedigt».

Notar

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1957
Denne artikkelen bygger på «Georg Vilhelm Lyng» frå ,  den 17. juli 2017.  
 

Norske filosofiprofessorar
Fredrik Stang Lund

Fredrik Stang Lund () var ein norsk jurist frå Kristiania, statsråd 1895-98. Han var dotterson til statsminister Frederik Stang.

Lund var son til ein prest. Han vart utdanna cand.jur. frå universitet i 1881 og fekk offentleg stipend til å studere vidare i Berlin og München. Han var høgsterettsadvokat frå 1885.

Lund var i fleire år medlem i Kristiania bystyre, og vart ordførar i kommunen i 1895. Då Francis Hagerup danna si fyrste regjering i oktober 1895, vart Lund utnemnd til sjef for Revisjonsdepartementet. Etter å ha gjort teneste ved den norske statsrådsavdelinga i Stockholm i 1896/97, var han sjef for Arbeidsdepartementet til regjeringa gjekk av i februar 1898. Både før og særleg etter han var statsråd vart Lund ofte med i komitear og kommisjonar oppretta av det offentlege.

I 1908 var Lund mellom stiftarane av Den norske Saksførerforening, og var formann i foreininga frå 1916 til han døydde.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske juristar
Ordførarar i Oslo
Norske juristar