alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Texaco

Texaco (kort for Texas Company) er eit amerikansk petroleumsmerke. Det var eit sjølvstendig oljeselskap fram til 2001, då det fusjonerte med Chevron. Symbolet til selskapet er ei raud eller kvit Texas-stjerne med ein T inni. 

Selskapet blei grunnlagd i 1901 som Texas Fuel Company etter oljefunn i Spindletop ved Beaumont i Texas. I 1905 byrja det operera i Belgia som Continental Petroleum Company. Gjennom fleire tiår kjøpte det opp fleire andre oljeselskap i ulike land, og stod bak ei rekkje bensinstasjonar. Merket er velkjend i USA, Latin-Amerika og Vest-Afrika og noko mindre i Europa.

Texcaco fusjonerte med Chevron i 2001 og danna selskapet ChevronTexaco. I 2005 blei namnet endra til Chevron igjen, med Texaco som eit merke. I juli 2010 blei Texaco-merket fjerna frå  over 1 100 bensinstasjonar i dei midatlantiske statane av USA – Delaware, Indiana, Kentucky, Nord-Carolina, New Jersey, Maryland, Ohio, Pennsylvania, Sør-Carolina, Virginia, Vest-Virginia, Washington D.C. og delar av Tennessee.

I 1995 fusjonerte dei norske og danske Texaco-delane med Norsk Hydro under namnet HydroTexaco, seinare YX energi. Dette selskapet blei selt i 2007 til Reitangruppen.

Kjelder
Denne artikkelen inneheld stoff frå «Texaco» frå ,  den 9. mars 2011.  
Denne artikkelen inneheld stoff frå «Chevron Corporation» frå ,  den 9. mars 2011.

Bakgrunnsstoff

Chevron
Bensinstasjonar
Petroleumsmerke
Skipingar i 1901
Tidlegare oljeselskap
USA-amerikanske petroleumsføretak
Økonomi i Texas
Alexander I av Hellas

Alexander I () var konge av Hellas frå 1917 til 1920 og prins av Danmark. Han var nest eldste son av kong Konstantin I av Hellas og dronning Sofia av Hellas.

Greske kongar
Kongelege frå Aten
Huset Glücksburg
Danske prinsar
Greske prinsar
Bundles

Bundles er eit album frå 1975 av det britiske progrock- og jazz/fusion bandet Soft Machine.

På Bundles var det berre klaverspelaren Mike Ratledge som var det einaste gjenverande medlemmet frå den første besetninga. Gitarist Allan Holdsworth sine bidrag til albumet gjer at det skil seg ut frå tidlegare Soft Machine-album, som ikkje hadde hatt med ein gitarist på sju år, sidan debutsingelen deira.

Dette var det siste studioalbumet med Ratledge som bandmedlem.

Innhald

Medverkande
Roy Babbington – bassgitar
Allan Holdsworth – elektrisk, akustisk og  12-strengs gitar
Karl Jenkins - obo, piano, elektrisk piano, sopransaksofon
John Marshall – trommer, perkusjon
Mike Ratledge – (Lowrey Holiday Deluxe) orgel, (Fender Rhodes) elektrisk piano, (AKS) synthesizer

Andre medverkande
Ray Warleigh – altfløyte og bassfløyte på «The Floating World»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bundles (album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Diskografi på Calyx

Soft Machine-album
Musikkalbum frå 1975
Harvest Records-album
Softs

Softs er det niande studioalbumet til det engelske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1976.

Oversyn
John Etheridge erstatta Allan Holdsworth på gitar kort tid etter at det førre albumet, Bundles, kom ut og Alan Wakeman, syskenbarnet til klaverspelaren Rick Wakeman, tok over på saksofon for Karl Jenkins.  Karl spelte frå no av berre klaverinstrument. Denne endringa var naudsynt fordi det siste originale bandmedlemmet, Mike Ratledge, forlet bandet i mars 1976, før innspelinga starta. Han er likevel med på to songar, men er ikkje rekna som eit bandmedlem. Wakeman og bassisten Roy Babbington forlet gruppa kort tid etter at albumet kom ut og Wakeman var derfor ikkje medlem lenger enn seks månader.

Innhald

Medverkande
Roy Babbington – bassgitar
John Etheridge – akustisk og elektrisk gitar
John Marshall – trommer, perkusjon
Alan Wakeman – sopran- og tenorsaksofon
Karl Jenkins – piano, elektrisk piano, pianette, strykarar og Mini-Moog synthesizer, instrumentering

Andre medverkande
Mike Ratledge – synthesizer på (3, 4)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Softs» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Diskografi på calyx.club.fr

Musikkalbum frå 1976
Harvest Records-album
Soft Machine-album
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Alive & Well: Recorded in Paris

Alive & Well: Recorded in Paris er eit konsertalbum frå 1978 av bandet Soft Machine. Det meste av albumet er konsertopptak frå fire kveldar i Théâtre Le Palace i Paris i juli 1977, men mykje av albumet vart seinare endra litt i studio, og songen «Soft Space» er utelukkande spelt inn i studio, teken frå ein singel frå året før.

Innhald

Medverkande
John Marshall – trommer, perkusjon
Karl Jenkins – piano, elektrisk klaverinstrument, synthesizer
John Etheridge – akustisk og elektrisk gitar
Ric Sanders – fiolin
Steve Cook – bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alive & Well: Recorded in Paris» frå ,  den 9. mars 2011.  
 

Soft Machine-album
Konsertalbum frå 1978
Harvest Records-album
Land of Cockayne

Land of Cockayne er det siste albumet til bandet Soft Machine og kom ut i 1981. På dette tidspunktet var det ingen originale medlemmar igjen i bandet. Tittelen referer til slaraffenland.

Albumet kom saman som eit resultat av fleire prosjekt med dyktige studiomusikarar som Jenkins og Marshall hadde vore involvert i. Det samansette bandet Rollercoaster hadde nyleg spelt inn hyllestalbumet Wonderin''' for Stevie Wonder og ønskte å spele inn eit album til. Mange av musikarane på Cockayne''-albumet spelte på den siste konserten til Soft Machine i heimen til Ronnie Scott i 1984.

Innhald

Medverkande
 Karl Jenkins – synclavier, C.S. 80, Mini Moog, piano, orkestrering
 John Marshall – trommer, perkusjon

 Gjestemusikarar
 Jack Bruce – bass 
 Allan Holdsworth – sologitar 
 John Taylor – elektrisk piano 
 Ray Warleigh – altsaksofon, bass fløyte
 Dick Morrissey – tenorsaksofon
 Alan Parker – rytmegitar 
 Stu Calver – korvokal 
 John Perry – korvokal 
 Tony Rivers – korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Land of Cockayne (album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Soft Machine-album
Musikkalbum frå 1981
EMI Records-album
Album produserte av Mike Thorne
Alexandra av Jugoslavia

Alexandra av Jugoslavia () var dronning av Jugoslavia frå 1944 til 1946. Ho var det einaste barnet til kong Alexander I av Hellas og Aspasia Manos.

Greske prinsesser
Danske prinsesser
Jugoslaviske dronningar
Kongelege frå Aten
Maria av Jugoslavia

Dronning Maria av Jugoslavia () var dronning av Jugoslavia frå 1922 til 1934.  

Rumenske kongelege
Jugoslaviske kongelege
Folk frå Gotha
Joy of a Toy

Joy of a Toy er debutalbumet til Kevin Ayers, eit av medlemmane som starta Soft Machine. Den underlege og unike visjonen er ein klår indikasjon på korleis Soft Machine kunne ha utvikla seg om Ayers framleis hadde vore med. Med seg på albumet har han kollegaene sine frå Soft Machine, Robert Wyatt, Mike Ratledge og Hugh Hopper.

Etter ein Soft Machine-turne i USA med Jimi Hendrix Experience valde Ayers å trekkje seg frå musikkindustrien. Hendrix gav Ayers ein akustisk Gibson J-200 gitar mot han lovde å halde fram å skrive songar. Ayers trekte seg attende til ei lita leilegheit i London der han skreiv og arrangerte heile albumet, som han så presenterte for det nye selskapet til Malcolm Jones, Harvest der vart spelt inn av Peter Jenner for den då store summen av £4000.

Joy Of A Toy inneheld mange av dei mest kjende songane til Ayers, frå «The Lady Rachel» til «Girl On A Swing». Sistnemnde vert framleis spel av andre artistar i dag, som Candie Payne og The Ladybug Transistor. Det varpå Joy Of A Toy at Ayers utvikla den klangfulle vokalen sin, avantgarde songar og ein kjærleik for bisarre instrumenteringar som hadde ringverkander langt inn i 1970-åra og til og med heilt til i dag.

Innhald

Medverkande
Kevin Ayers - Gitarar, bass og vokal
Robert Wyatt - Trommer
David Bedford - Piano, arrangør
Mike Ratledge - Orgel
Hugh Hopper - Bass (1 & 5)
Paul Buckmaster - Cello
Rob Tait - Trommer (6 & 9)
Paul Minns - Obo

samt på «Religious Experience» / «Singing A Song In The Morning» :
Syd Barrett - Gitar (1b)
Richard Sinclair - Bass
Richard Coughlan - Trommer
David Sinclair - Orgel
The Ladybirds - Korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Joy of a Toy» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Kevin Ayers by Richard Williams (Melody Maker Apr 25, 1970)
Joy of a Toy liner notes by Mark Powell (EMI 2003)
Joy of a Toy liner notes by Martin Wakeling (Harvest Sept 2006)

Kevin Ayers-album
Debutalbum frå 1969
Mark kølnsk

Mark kølnsk (eller kølnsk mark) er ei masseeining brukt ved veging av sølv og gull, lik  ½ skålpund eller 16 lodd. 

Opphavleg vart måleeininga brukt i Köln, og derifrå breidde ho seg ved at utmynting av sølvmynt bygde på kølnsk vektstandard.  I Noreg vart kølnsk mark påboden ved veging av sølv og gull ved forordningar av 1514 og 1541.  

Stoleiken på marka tilsvarte vanlegvis 233,85 g, men det ser ut til at ho i Danmark og Noreg først låg nærare 230 g. Forordningar av 1. mai 1683 og 10. jan. 1698 regulerte ei mark kølnsk til 235,18 g ved veging av edle metall. Lov av 28. juli 1824 justerte vekta til 233,994 g.

Sjå òg
Eininga mark
Norsk mark

Kjelder
Mark kølnsk i Historisk leksikon 

Måleiningar for masse
Gamle måleiningar

de:Mark (Gewicht)#Kölner Mark
Shooting at the Moon

Shooting at the Moon er det andre soloalbumet til Kevin Ayers, frå 1970. 

Tidleg i 1970 samla Ayers eit band han kalla The Whole World for å turnere med debutplata Joy of a Toy. Med i bandet var ein ung Mike Oldfield, David Bedford, Lol Coxhill, Mick Fincher, visesongaren Bridget St. John og Robert Wyatt. Etter ein britisk turne tok Ayers the Whole World i studio for å spele inn eit album, produsert i lag med Peter Jenner.

Besetninga produserte ei blanding av idear og eksperiment der to særeigne stilartar dukka fram: Sorglause balladar som «Clarence In Wonderland» og «May I?» side om side med avantgardeksperiment i songar som «Reinhardt and Geraldine» og «Underwater». Albumet har sidan vorte ein bestseljar i katalogen til Ayers. 

Sjølv om The Whole World vart oppløyst kort tid etter albumet kom ut, vart kjernen i bandet med på det neste albumet til Ayers, Whatevershebringswesing. Ayers gav ut ein singel med eksklusive songar på denne tida, «Butterfly Dance» i lag med «Puis Je?» (ein franskspråkleg versjon av «May I?»)

Innhald

Medverkande
Kevin Ayers / Gitar, bass, vokal

The Whole World:
David Bedford / Orgel, piano, trekkspel, marimba, gitar
Lol Coxhill / Saksofon, zoblophone
Mike Oldfield / Bass, gitar og vokal
Mick Fincher / Trommer, perkusjon, flasker og askebeger
Bridget St. John / Vokal
The Whole World Choir / vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shooting at the Moon (album)» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: I’m Just Moonlight’s Lost Disciple - Shooting at the Moon liner notes by Martin Wakeling (Harvest Sept 2006)Shooting at the Moon - original LP notes
 

Musikkalbum frå 1970
Kevin Ayers-album
Randsfjordbanen

Randsfjordbanen er ei jarnbane mellom Drammen over Hokksund, Vikersund,  Hønefoss i Buskerud fylke og Randsfjord stasjon i sørvestenden av Randsfjorden ved Jevnaker i Oppland fylke, opna i 1868.  Endestasjonen låg på vestbreidda av sørenden av Randsfjorden, på den andre sidan av Randselva i høve til dagens Jevnaker tettstad.

Eit sidespor frå Hokksund til Kongsberg vart opna i 1871. Frå Vikersund tok den no nedlagde Krøderbanen (som no er museumsjarnbane) av frå Randsfjordbanen, på Hønefoss tok Bergensbanen mot Roa av mot nordaust og Bergensbanen i retning mot Hallingdal mot nordvest, og på Hen stasjon i nærleiken av Hønefoss tok den no nedlagde Sperillbanen av mot nord.

Opphavleg var Randsfjordbanen smalspora, med ei sporvidd på 1067 mm, men vart opna som normalspora jarnbane, 1435 mm, i 1909. Bana er elektrifisert mellom Hokksund og Hønefoss, på resten av strekninga har det ikkje vore elektrisk drift. 

Etter at Sørlandsbanen vart bygd frå 1920 og framover, kom strekninga mellom Drammen over Hokksund til Kongsberg til å verte rekna som ein part av Sørlandsbanen, slik at Randsfjordbanen frå då av byrja på Hokksund. Då det i 1909 vart bygd ein helt ny trasé på austsida av Randselva for Bergensbanen mellom Hønefoss og Roa, med ein ny stasjon på Jevnaker om lag ein kilometer frå den gamle endestasjonen på Randsfjordbanen, fekk denne stasjonen trafikken av di han låg betre til for Hadeland Glassverk og sagbruka i området.

Persontrafikken heilt fram til Randsfjord stasjon vart lagt ned 26. mai 1968, etter 100 års drift. Mellom Bergermoen og Randsfjord vart all trafikk lagt ned 1. januar 1981, og i 1984 vart skjenegangen på denne strekninga fjerna og bana omgjort til gang- og sykkelveg. Resten av lokaltrafikken på bana tok slutt 7. januar 2001, etter 133 års drift. I dag er det berre strekninga Hokksund – Hønefoss som har regulær trafikk med persontog ved at toga mellom Bergen og Oslo no går denne strekninga i staden for den opphavlege ruta om Roa og over Gjøvikbanen til Oslo. 

 
Jarnbanestrekningar i Viken
Jarnbanestrekningar i Innlandet
Jarnbanestrekningar i Noreg med persontrafikk
Jarnbanestrekningar opna i 1866
1866 i Noreg
Samferdsle i Drammen
Samferdsle i Øvre Eiker
Samferdsle i Modum
Samferdsle i Ringerike
Samferdsle i Jevnaker
Letsie III av Lesotho

Letsie III av Lesotho () har vore konge av Lesotho i tida mellom 1990 og 1995 og sidan frå 1996. Han regjerer som konstitusjonell monark, og har for det meste seremonielle plikter.

Bakgrunn 
Kong Letsie er son av kong Moshoeshoe II og dronning Mamohato. Ved fødselen blei han gjeven namnet Mohato Bereng Seeiso. Han blei seinare katolsk døypt og fekk namnet David.

Letsie er utdanna ved grunnskular i Lesotho og Storbritannia. I 1977 byrja han si vidaregåande utdanning ved Ampleforth College i Storbritannia, som han fullførte i 1980. Han studerte deretter i fire år ved National University of Lesotho, der han i 1984 fekk bachelorgrad i rettsvitskap. 

Etter dette gjennomførte han studium ved universitet i Storbritannia. Han studerte først juss ved University of Bristol frå 1984 til 1986 og deretter utviklingsstudium ved University of Cambridge og landbruksøkonomi ved University of London. Etter studia vende han tilbake til Lesotho i 1989, der han i desember det året blei innsett som første høvding av Matsieng.

Konge
12. november 1990 blei Letsie III konge for første gong etter at faren Moshoeshoe II var blitt tvinga i eksil i 1990. 
Fram til kroninga hadde dronning Mamohato vore regent. Regjeringstida til Letsie III fekk eit avbrot i 1995, då faren kunne venda tilbake og blei gjeninnsett på trona, men han døydde allereie i januar 1996 i ei bilulukke. Dronning Mamohato blei igjen regent før Letsie III blei gjeninnsett som konge 7. februar 1996. Han blei krona i hovudstaden Maseru den 31. oktober 1997.

Kongen vekte oppsikt internasjonalt i 2005 då han, truleg som den første monarken, offentleg lét seg HIV-testa som eit ledd i kampanjen mot sjukdommen i Lesotho.

Familie og arvingar
I 2000 gifta kong Letsie seg med Anna Karabo Mots'oeneng, som då blei dronning av Lesotho. Kongeparet har tre barn:

 Prinsesse Mary Senate Mohato Seeiso, fødd 7. oktober 2001
 Prinsesse M'aSeeiso, fødd 20. november 2004
 Prins Lerotholi David Mohato Bereng Seeiso, fødd 18. april 2007

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Letsie III av Lesotho» frå ,  den 31. mai 2012.  
 

Lesothiske kongelege
Whatevershebringswesing

Whatevershebringswesing er det tredje soloalbumet til Kevin Ayers. 

I 1971 starta Kevin ayers å spele inn det som skulle bli det mest kritikarroste albumet hans, Whatevershebringswesing, i lag med medlemmar frå Gong og det tidlegare backingbandet hans The Whole World. Det vart hylla av NME, Record Mirror og Rolling Stone, og alle dei musikalske ideane Ayers hadde streva å nå sidan han forlet Soft Machine, kom her til sin fulle rett. 

Som med dei fleste Ayers-albuma, var det ei blanding av forskjellige stilartar som møtte lyttaren, men her fungerer det med stor effekt. Tittelsporet med gitaren til Mike Oldfield og harmonivokalen til Robert Wyatt vart ein mal for resten av musikken til Ayers på 70-talet.

Albumet opnar med David Bedford sin «There Is Loving Among Us» med dramatisk strykearrangement. Dette glir over i vignettane «Margaret» og «Oh My», der Ayers set enkle tekstar opp mot gjennomtenkt akkompagnement. «Song From A Bottom of a Well» blandar eit Stockhausen-aktig arrangement med ein kryptisk tekst av Ayers «This is a song from the bottom of a well / There are things down here / I've got to try and tell». «Stranger in Blue Suede Shoes», ein song i stil med tidleg rock and roll, vart ein fast konsertsong for Ayers i åra som kom. 

Mange kritikarar og tilhengjarar har omtalt Whatevershebringswesing som det beste av alle Ayers-albuma. I 2003 kom albumet ut på ny med fire bonussongar.

Innhald

Medverkande
Kevin Ayers / vokal, gitar, bass (6)
David Bedford / klaverinstrument (1,2,5,6,8,12), orkesterarrangement
Mike Oldfield / bass (1,3,4), gitar (5,7)
Dave Dufort / trommer (1,4,5)
William Murray / perkusjon (2,3,7)
Tony Carr / trommer (6,12)
Robert Wyatt / harmonivokal (5)
Didier Malherbe / saksofon (1), fløyte (8)
Gerry Fields / fiolin (3)
Johnny Van Derek / fiolin (2,7)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Whatevershebringswesing» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Live Review by Richard Williams (Melody Maker 18 Apr 1970)
 Album Review (NME Jan 1972)
 Album Review by Alain Dister (Rock & Folk Jun 1972)
 Album Review (Sounds Jan 25, 1972)
 Album Review (Record Mirror Jan 1972)
 Album Review (Rolling Stone Jun 1972)Everything You Do Is True, As Long As You Believe It - Whatevershebringswesing sleevenotes by Martin Wakeling (Harvest Sept 2006)
 

Musikkalbum frå 1971
Kevin Ayers-album
Bananamour

Bananamour er det fjerde studioalbumet til Kevin Ayers og inneheld nokre av dei mest tilgjengelge songane hans, som «Shouting in a Bucket Blues» og den underlege hyllesta til Syd Barrett, «Oh! Wot A Dream». Etter Whatevershebringswesing, samla Ayers saman eit nytt band med trommeslagar Eddie Sparrow og bassist Archie Legget, og skreiv meir direkte tekstar. Det sentrale sporet på albumet er «Decadence», eit knusande portrett av Nico; «Watch her out there on display / Dancing in her sleepy way / While all her visions start to play / On the icicles of our decay / And all along the desert shore / She wanders further evermore / The only thing that's left to try / She says to live I have to die.» Albumet var det siste i den første serien av Ayers-album på Harvest Records.

Innhald

Medverkande
Kevin Ayers / Gitar, vokal
Archie Legget / Bass, harmonivokal, solovokal på spor 3
Eddie Sparrow / Trommer
Steve Hillage / Sologitar på 2
Mike Ratledge / Orgel på 4
Robert Wyatt / Harmonivokal på 8
David Bedford / Orkesterarrangement på 9
Howie Casey / Tenorsaksofon
Dave Caswell / Trompet
Tristan Fry / Cymbal
Lyle Jenkins / Barytonsaksofon
Ronnie Price / Piano
Barry St. John /Vokal
Liza Strike / Vokal
Doris Troy /Vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bananamour» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Original LP sleevenotes
 

Musikkalbum frå 1973
Kevin Ayers-album
Otto av Habsburg

Otto av Habsburg () var ein austerriksk-ungarsk politikar, forfattar og tidlegare kronprins av Austerrike-Ungarn.

Habsburg arbeidde for eit sameint Europa og var mot både nazismen og sovjetisk kommunisme. Mot slutten av livet var han både tysk, austerriksk, ungarsk og kroatisk statsborgar.

Habsburg døydde i Pöcking i Bayern, 98 år gamal, saman med familien sin. Legemet vart gravlagt i Kapusinerkrypten i Wien i Austerrike 16. juli 2011, medan hjartet vart gravlagt i Territorialabbediet Pannonhalma i Pannonhalma i Ungarn dagen etter.

Austerrikske kongelege
Ungarske kongelege
Austerrikske-ungarske kongelege
Kroatiske kongelege
The End of an Ear

The End of an Ear er debutalbumet til Robert Wyatt frå Soft Machine som soloartist.

Bakgrunn
Det vart spelt inn i august 1970, medan han hadde fri frå bandet (som han slutta i året etter). Albumet består hovudsakleg av frijazz og eksperimentell musikk, utan tekst (berre vokaleksperiment av Wyatt), og er eit uvanleg album. Med seg har han Elton Dean frå Soft Machine på saksofon og David Sinclair frå Caravan på orgel. Om lag halve albumet består av ein to delt coverversjon av Gil Evans sin «Las Vegas Tango». «To Carla, Marsha and Caroline (For Making Everything Beautifuller)» er basert på muskkken frå «Instant Pussy», ein song Wyatt først spelte inn solo under ei innspeling for BBC av Soft Machine seint i 1969. Denne songen kom òg ut på det første albumet til Matching Mole.

Innhald

Songtitlane referer til forskjellige folk eller grupper: Mark Ellidge (halvbror til Wyatt), Bridget St. John, Daevid Allen og Gilli Smyth, Nick Evans,  Caravan og Jim Hastings, Kevin Ayers sitt The Whole World, Carla Bley, Marsha Hunt og Caroline Coon.

Medverkande
Robert Wyatt - Trommer, stemme, piano, orgel
Neville Whitehead - Bass
Mark Charig - Kornett
Elton Dean - Alt-saksello
Mark Ellidge - Piano
Cyrille Ayers - Perkusjon
David Sinclair - Orgel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The End of an Ear» frå ,  den 9. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
http://www.hulloder.nl/rw-smd.html#end album info
 

Robert Wyatt-album
Debutalbum frå 1970
Ruth Is Stranger Than Richard

Ruth Is Stranger Than Richard er det tredje soloalbumet til Robert Wyatt.

Bakgrunn
Oppfølgjaren til Rock Bottom, som Wyatt hadde skrive all musikk og tekst til, bestod hovudsakleg av versjonar og arrangement av andre sine songar (anten vener - Phil Manzanera, Fred Frith, Mongezi Feza, tidlegare Wilde Flowers-medlem Brian Hopper - eller påverknader - Charlie Haden) der Wyatt nytta sine eigne tekstar. Bortsett frå «Sonia», spelt inn for singelen «Yesterday Man» i oktober 1974 (med Nick Mason som produsent), er heile albumet spelt inn og miksa i The Manor Studio med Wyatt sjølv som produsent. Mykje av albumet er Wyatt (på solovokal og klaverinstrument) akkompagnert av eit «band» med bassist Bill MacCormick, trommeslagar Laurie Allan og saksofonistane George Khan og Gary Windo, i tillegg til Brian Eno som la til sin idiosynkratiske «anti-jazz»-tøtsj.

Mottaking
Ruth Is Stranger Than Richard kom ut i mai 1975. I motsetnad til forgjengaren Rock Bottom, fekk det blanda kritkk og mottaking. Ruth... var det siste soloalbumet til Wyatt før Old Rottenhat i 1985.

Innhald

Medverkande
Robert Wyatt - vokal, piano, elektrisk piano (Ri4), orgel (Ri2), trommer (Ru2, Ri2)
Brian Eno - gitar (Ri4), synthesizer (Ri4), direct inject anti-jazz ray gun (Ru3)
Gary Windo - bass klarinett (Ri2, Ru2), tenorsaksofon (Ri4, Ru1, Ru3, Ru4), altsaksofon (Ri4, Ru2, Ru4)
Nisar Ahmad «George» Khan - tenorsaksofon (Ri4, Ru4), barytonsaksofon (Ru1, Ru4)
Mongezi Feza - trompet (Ru2)
Fred Frith - piano (Ri1, Ri3, Ri5)
Bill MacCormick - bassgitar (Ri2, Ri4, Ru1, Ru3, Ru4)
John Greaves - bassgitar (Ru2)
Laurie Allan - trommer (Ri4, Ru1, Ru3, Ru4)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ruth Is Stranger Than Richard» frå ,  den 9. mars 2011.  
 

Robert Wyatt-album
Musikkalbum frå 1975