alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Reek Point

Reek Point er eit lågtliggande nes av lava heilt nord på Zavodovski Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 og syner til dei vulkanske gassane som siv ut på øya. Reek tyder eim, dunst, os osv. på engelsk.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Resolution Point

Resolution Point er eit nes på nordaustsida av Cook Island i Sør-Sandwichøyane. Neset vart kartlagt i 1930 av mannskapet på Discovery Investigations og er kalla opp etter skipet som kaptein James Cook oppdaga desse øyane med i 1775.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Stader kalla opp etter skip
Rudder Point

Rudder Point er eit høg nes søraust på Leskov Island i Sør-Sandwichøyane. Namnet, som vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971, syner til at neset liknar på eit ror (rudder på engelsk) i motsetnad til Bowsprit Point på andre enden av øya. Bowsprit er det engelske ordet for baugspryd.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Salamander Point

Salamander Point er det nordlegaste neset på Bellingshausen Island i Sør-Sandwichøyane. Neset vart kalla North Point under kartlegginga avøya frå RRS «Discovery II» i 1930, men dette namnet vart endra av  United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 for å unngå forveksling. Det nye namnet kjem av andre stader i nærleiken er kalla opp etter mytologiske dyr. Salamanderen skulle i følgje myta kunne leve i eld.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Sarcophagus Point

Sarcophagus Point er eit nes på søraustsida av Sea Serpent Cove på vestkysten av Candlemas Island i Sør-Sandwichøyane. Neset, med ein rygg av lavaklipper, stenger nesten av Medusa Pool frå sjøen. Det vart kalla «The Sarcophagus» på teiknar av Sea Serpent Cove laga av mannskapet ombord på RRS «Discovery II» i 1930.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Scarlett Point

Scarlett Point er eit nes på vestsida av Phyllis Bay ved sørenden av Montagu Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagd i 1930 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og kalla opp etter E.W.A. Scarlett, regnskapsførar i Discovery Committee.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Shrove Point

Shrove Point er det søraustlege punktet på Candlemas Island i Sør-Sandwichøyane. Det fekk dette namnet av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations fordi dei kartla det på feitetirsdag 4. mars 1930. Feitetirsdag heiter Shrove Tuesday på engelsk.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Sombre Point

Sombre Point er det nordaustlege neset på Saunders Island i Sør-Sandwichøyane. Namnet vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 og syner til den mørke og matte utsjånaden til den basaltiske steinen og oska i nærleiken. Sombre er eit engelsk ord for mørk, trist, dyster osv.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Stench Point

Stench Point er ei markant nes vest på Zavodovski Island i Sør-Sandwichøyane. Neset vart kalla West Bluff i 1930 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations, men dette namnet vart endra for å unngå forveksling. Det nye namnet vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 og syner til dei stinkande, vulkanske gassane som siv ut frå bakken i nærleiken. Stench er eit engelsk ord for stank eller dunst.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Sulphur Point

Sulphur Point er eit markant nes 1,5 nautiske mil (2,8 km) nord for Wordie Point på vestsida av Visokoi Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart først kalla West Bluff av mannskap på Discovery Investigations etter kartlegginga deira i 1930, men dette namnet vart endra for å unngå forveksling med West Bluff på nærliggande Zavodovski Island. Sulphur Point vart tilrådd i 1953 av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC). Bakken her har ein raudaktig farge med strekar og flekkar med svovel (sulphur på engelsk), og ein kraftig svovelgass er merkande for alle som vitjar denne øya.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Swell Point

Swell Point er eit lite, smalt nes 1,2 nautiske mil (2.2 km) sør for Resolution Point på austsida og nær det søraustlegaste punktet på Cook Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagd og namngjeven av mannskap under Discovery Investigations på RRS «Discovery II» i 1930.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Tilbrook Point

Tilbrook Point er eit markant nes heilt nordvest på Cook Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Peter J. Tilbrook som var zoolog under kartlegginga av Sør-Sandwichøyane frå HMS «Protector» i 1964.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Turmoil Point

Turmoil Point er det vestlege neset Bristol Island i Sør-Sandwichøyane. Dette høge neset, med ei høgd på 400 meter og ein snødekt topp, er eit særeige landmerke når ein ser det frå vest. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC). Namnet syner til dei valdsame luftstraumane ein ofte finn kring neset. Turmoil er eit engelsk ord for opprør eller ståk.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Wasp Point

Wasp Point er eit nes midt på sørvestkysten av Thule Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 etter den amerikanske selskuta til kaptein Benjamin Morrell frå Stonington i Connecticut, som vitja øya i 1823.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Wordie Point

Wordie Point er det sørvestlegaste punktet på Visokoi Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagd i 1930 av Discovery Investigations på RRS «Discovery II» og kalla opp etter James M. Wordie.

Kjelder

Nes på Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Amphibolite Point

Amphibolite Point er eit markant, nes 1,5 nautiske mil nordvest for Saunders Point på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart namngjeven av Falkland Islands Dependencies Survey etter kartlegginga deira i 1948–49 på grunn av mykje amfibolitt på dette neset.

Kjelder 

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Anderson

Cape Anderson er eit nes på austsida av innløpet til Mill Cove på sørkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav det etter sekretæren sin, Nan Anderson.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Balin Point

Balin Point er eit nes på nordsida av innløpet til Borge Bay på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd av Discovery Investigations i 1933 og fekk dette namnet i samband med Balin Rocks.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Balin Point» frå ,  den 4. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Barlas

Cape Barlas  er eit nes på nordenden av Fredriksenøya i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga og grovt kartlagd under ein felles seglas av kaptein Nathaniel Palmer og kaptein George Powell i 1821. Det vart vidare kartlagd av Discovery Investigations i 1933 og kalla opp etter William Barlas (1888–1941), som var britisk representant på Deceptionøya og Sør-Shetlandsøyane sommaren 1914-15 og ved Sør-Georgia ved fleire høve 1928-41.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Bennett

Cape Bennett er eit nes heilt nordaust på Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga under den felles seglasen tilkaptein George Powell, ein britisk selfangar i sluppen Dove, og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangar i sluppen James Monroe i desember 1821. Det er kalla opp etter David Bennett frå Wapping i London, som var arbeidsgjevaren til kaptein Powell.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Buchanan Point

Buchanan Point er eit nes 2,5 nautiske mil nordvest for Cape Dundas og 1 nautisk mil søraust for Mackintosh Cove, ved nordaustenden av Laurie Island i Sør-Orknøyane. I 1903 nytta Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under William Speirs Bruce namnet «Cape Buchanan», etter J.Y. Buchanan som var medlem på Challenger-ekspedisjonen 1872–76, om eit nes 3 nautiske mil lenger nordvest, som hadde fått namnet «Cape Valavielle» i 1838 av ein fransk ekspedisjon under kaptein Jules Dumont d'Urville. Samstundes hadde det franske namnet (på engelsk feilstava «Cape Vallavielle») overført til neset som er skildra her. Namnet Cape Valavielle er i dag nytta om neset som d'Urville opphavleg namngav.

Kjelder 

Nes på Sør-Orknøyane
Berntsen Point

Berntsen Point er eit nes på sørsida av innløpet til Borge Bay på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1927 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations, og truleg kalla opp etter kaptein Søren Berntsen, kaptein på «Orwell», som assisterte med å transportere mannskap under Discovery Investigations året etter.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Berntsen Point» frå ,  den 4. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Nes på Sør-Orknøyane
Cheal Point

Cheal Point er eit nes 1 nautisk mil aust-søraust for Return Point, heilt sørvest på Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart først kartlagd i 1933 av mannskap på Discovery Investigations, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Joseph J. Cheal frå Falkland Islands Dependencies Survey, som var generell assistent i 1950 og leiar i 1951 ved basen på Signy Island. Neset markerer den vestlege grensa til trianguleringa Cheal gjorde i juli-september 1950..

Kjelder 

Nes på Sør-Orknøyane
Cleft Point

Cleft Point er eit nes på austsida av Norway Bight på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Neset markerer det vestlegaste punktet på ei øy som er skild frå Coronation Island av eit smalt sund. Det vart derimot kartlagd av Discovery Investigations i 1933 som eit nes på sjølve Coronation Island. Det skildrande namnet kjem av det smale sundet mellom øya og hovudøya og vart gjeven av Falkland Islands Dependencies Survey etter kartlegginga deira frå 1950.

Kjelder 
{{liminn:omsett|en|kjelder=
 

Nes på Sør-Orknøyane
Conception Point

Conception Point er det nordlegaste punktet på Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga on 8. desember 1821 under den felles seglasen til kaptein George Powell, ein britisk selfangar, og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangar. Det vart namngjeven av kaptein Powell.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Conception Point» frå ,  den 4. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Orknøyane
Conroy Point

Conroy Point er eit nes midtvegs langs nordvestsida av Moe Island i Sør-Orknøyane. Det vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter James W.H. Conroy som var ornitolog på Signy Island, 1967–68.

Kjelder 
{{liminn:omsett|en|kjelder=
 

Nes på Sør-Orknøyane
Crown Head

Crown Head er eit nes på austsida av Palmer Bay på nordkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga under den felles seglasen til kaptein George Powell, ein britisk selfangar, og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangar i desember 1821. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1956–58. Namnet (Kroneneset) kjem frå tilknytinga til Coronation Island (Kroningsøya) og vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Crown Head» frå ,  den 4. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Davidson

Cape Davidson er eit nes på den sørlegaste delen av Mackenzie Peninsula og vestsida av innløpet til Wilton Bay, vest i Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under William Speirs Bruce, som namngav ho etter J. Davidson, førstestyrmann på ekspedisjonsskipet «Scotia».

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Davidson» frå ,  den 4. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Orknøyane
Corral Point

Corral Point er eit nes heilt sørvest på Moe Island i Sør-Orknøyane. Det vart grovt kartlagd av Discovery Investigations i 1933. og vart namngjeven av Falkland Islands Dependencies Survey etter kartlegginga deira i 1947. Corral Whaling Co. frå Bergen, eit dotterselskap av Messrs. Christensen and Co., Corral i Chile, opererte kvalkokeriet «Tioga», med dampkvalskuta «Corral» og «Fyr» i Sør-Orknøyane i 1912–13.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Corral Point» frå ,  den 4. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Disappointment på Sør-Orknøyane

Cape Disappointment er eit nes midtvegs langs vestsida av Powell Island i Sør-Orknøyane. Namnet vart opphavleg gjeve til sørenden av Powell Island av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer i 1821. Namnet syner til at dei var motvillige til å ende reisa si austover, noko dei var nøydde til fordi dei hadde lite forsyningar og dårlege vindtilhøve. I seinare år har namnet alltid vorte nytta om neset på vestsida av øya.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cape Disappointment på Sør-Orknøyane» frå ,  den 4. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Nes på Sør-Orknøyane
Deschampsia Point

Deschampsia Point er eit nes på nordvestsida av Signy Island i Sør-Orknøyane, 600 m nordaust for Spindrift Rocks. Det vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1991, etter ei økologisk undersøking av British Antarctic Survey og er kalla opp etter det antarktiske hårgraset Deschampsia Antarctica, som veks i bakkane nær neset.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Deschampsia Point» frå ,  den 4. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Nes på Sør-Orknøyane
Drying Point

Drying Point er eit nes på sørvestsida av Borge Bay, som ligg 400 meter nordvest for Mooring Point på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Namnet finst på eit kart basert på ei kartlegging i 1927 av Borge Bay av eit lag frå Discovery Investigations på «Discovery».

Kjelder 

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Dundas

Cape Dundas er det austlegaste punktet på Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga av av kaptein James Weddell den 12. januar 1823. og vart namngjeven av han til ære for familien Dundas.

Kjelder 

Nes på Sør-Orknøyane
Cape Faraday

Cape Faraday er eit nes på nordenden av Powell Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer på den felles seglasen deira i desember 1821. Namnet kom først på eit kart av Powell frå 1822.

Kjelder 

Nes på Sør-Orknøyane
Findlay Point

Findlay Point er eit nes 2 nautiske mil nordvest for Palmer Bay på nordkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga i desember 1821 under den felles seglasen til kaptein George Powell, ein britisk selfangar, og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangaren, og grovt kartlagd av Powell. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1956–58 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Alexander George Findlay, ein engelsk geograf og hydrograf som samla saman mange nautiske rettleiingar og kart, inkludert for Sør-Orknøyane.

Kjelder 

Nes på Sør-Orknøyane
Foca Point

Foca Point er eit kupert nes på sørsida av innløpet til Express Cove på vestsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter kvalskuta «Foca» frå Compañía Argentina de Pesca, som vitja Sør-Orknøyane i desember 1926.

Kjelder 

Nes på Sør-Orknøyane
Fraser Point

Fraser Point er eit nes mellom Marr Bay og Mackintosh Cove på nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen i 1903 og i 1912–13 av kaptein Petter Sørlle. Det vart kartlagd på ny i 1933 av mannskapet på Discovery Investigations ombord på RRS «Discovery II» som namngav det etter Francis C. Fraser.

Kjelder

Nes på Sør-Orknøyane
Foul Point

Foul Point er det nordlege neset på øya som ligg ved austsida av innløpet til Ommanney Bay på nordsida av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga i desember 1821 under den felles seglasen til kaptein George Powell, ein britisk selfangar, og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangaren. Namnet finst først på kartet til Powell, publisert i 1822.

Kjelder 

Nes på Sør-Orknøyane
Leikanger kommunestyre 2011-2015

Ved kommunevalet 2011 var det fem parti som stilte liste i Leikanger kommune:
 Leikanger SV med Jan Sigurd Haugen som fyrstekandidat
 Leikanger Arbeidarparti med Olav Lunden som fyrstekandidat
 Leikanger Senterparti med Ole Simen Nesdal som fyrstekandidat
 Leikanger Venstre med Trude Risnes som fyrstekandidat
 Leikanger Høgre med Egil Henning Ytrøy som fyrstekandidat

Leikanger KrF hadde ikkje klart stilla liste sidan 2003, og partiet vart formelt lagt ned i 2011. Framstegspartiet, som aldri har vore representert i Leikanger, prøvde tre gonger å skipa lokallag i Leikanger vinteren 2011, men lukkast ikkje. Ei stund såg det ut til at heller ikkje Venstre og Høgre skulle klara det, men dei klarde det kort tid før fristen gjekk ut.

Valkampen 
Dei viktigaste sakene var kraftutbygging og kommunesamanslåing. Kraftutbyggingssaka var i hovudsak avslutta i førre periode, men saka var ikkje avgjord. Dette viste seg m.a. då kommunestyret skulle røysta over eit nytt alt. C våren 2012. Ordførar Olav Lunden stod fram i Sogn Avis og sa at kraftutbygginga måte bli ei av dei sentrale valkampsakene, men på folkemøtet ein månad seinare sa han at saka var ferdig. SV hadde heile vegen hatt eit klårt standpunkt mot kraftutbygging, og heller ikkje Venstre var positive til planane. Arbeidarpartiet, Senterpartiet og Høgre hadde sagt tydeleg ja til kraftutbygging. Senterpartiet har sagt eit tydeleg nei til kommunesamanslåing, medan dei andre partia ynskjer utgreiing av saka. Høgre er tydeleg for samanslåing.

Det nye kommunestyret

Partibyte 
Jarle Andersen, som braut ut av Senterpartiet i 2009, stod denne gongen på Ap-lista. Han vart vald inn i kommunestyret. Susanne Svardal var lei av dragkampane i Ap i kraftutbyggingssaka, og melde overgang til Venstre. Begge kom inn i kommunestyret.

Tobias Dahle valde å bryta ut av Arbeidarpartiet etter internt rot med partiprogrammet. Han melde seg ut av partiet valnatta, etter at vallokala stengde. Han vart vald inn i kommunestyret for Ap, men møtte som uavhengig frå dag ein. Måten han braut ut av partiet vekte mykje misnøya i bygda, og fekk jamvel merksemd i riksdekkjande media. I 2013 melde han seg inn i Høgre.

Saka om Leikanger kraftverk 
Etter synfaringa hausten 2011 kom det fram eit tredje utbyggingsalternativ for Leikanger kraftverk. Alternativet som går under nemninga C, er mykje likt alt. A, men inntaka er flytt 70 m ned i terrenget. Grepet fører til at dei 11 inntaka i alt. A kan reduserast til 6 utan at noko vatn går til spille, då inntaka i alt. C vil liggja nedom samløpet til småelvane som dannar Henjaelvi og Grindselvi. På denne måten vert inngrepa mindre synlege ifrå fjella kring dalføra. Administrasjonen rådde kommunestyret til å fremja alt. C som den beste utbyggingsløysinga, men framlegget fall med 12 mot 5 røyster. Ap, Sp, H og Tobias Dahle heldt fast på alt. A som den beste løysinga.

Kjelder 
 «Leikanger kommunestyre» på nettstaden til Leikanger kommune 
 «Leikanger formannskap» på nettstaden til Leikanger kommune 
 Jan Inge Fardal: «Folkemøte om kraft før valet» i Sogn Avis, 13. juli 2011

Leikanger kommune
Kommunevalet 2011
Martin Höllwarth

Martin Höllwarth () er ein austerriksk tidlegare skihoppar frå Schwaz i Tirol. Han vann to individuelle OL-sølv i 1992 og ei VM-bronse i 2001. Både i 2001 og 2005 var han med på austerrikske firemannslag som vann VM-gull, siste gongen til og med to gullmedaljar. Höllwarth representerte skiklubben SC Mayrhofen.

Aktiv
Höllwarth var ein av dei fyrste austerrikske skihopparane som hoppa med V-stil. I 1991, knapt sytten år gammal, vart han juniorverdsmeister i skihopping. Han debuterte i verdscupen romjula 1991, der han vart nummer fire i opningsrennet i den tysk-austerrikske hoppveka. Straks etter hoppveka fekk han i Predazzo sin fyrste siger i eit verdscuprenn. Seinare i OL-sesongen vann Höllwarth tre sølvmedaljar under vinter-OL 1992i Albertville. I normalbakken kom han bakom landsmannen Ernst Vettori og i storbakken var finske Toni Nieminen dein som overgjekk han. I lagtevlinga fekk Höllwarth sølvmedalje saman med Ernst Vettori, Andreas Felder og Heinz Kuttin.

Dei fem sesongane 1993-97 var Höllwarth sjeldan å finne dei beste på resultatlistene i verdscupen. Berre ein og annan gongen slumpa han til å gjere to gode hopp, og kunne dermed notere seg for nokre få sigrar.

Frå 1998 til 2005 var Höllwarth tilbake mellom dei beste skihopparane i verda. Særleg flink og stabil var han i dei fire siste sesongane i perioden, og både i 2004 og 2005 kom han på femteplassen i verdscupen. Höllwarth vann åtte individuelle verdscuprenn, det fyrste i januar 1992 og det siste i januar 2005. 28 gongar (8-6-14) kleiv han på pallen i verdscuprenn. 

Höllwarth la opp som skihoppar i 2008. Han bur i dag i Mieming.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1992 i Albertville: Sølvmedalje både i normalbakken og i storbakken
VM 1993 i Falun: Nr 16 i normalbakken
VM 1997 i Trondheim: Nr 12 i normalbakken
VM 1999 i Ramsau: Nr 5 i normalbakken
VM 2001 i Lahti: Bronsemedalje i normalbakken og nr 4 storbakken
OL 2002 i Salt Lake City: Nr 14 i storbakken
VM 2003 i Val di Fiemme: Nr 7 i normalbakken
VM 2005 i Oberstdorf: Nr 9 i storbakken

Medaljar i laghopp i internasjonale meisterskap
OL 1998 i Nagano: Bronsemedalje, saman med Stefan Horngacher, Reinhard Schwarzenberger og Andreas Widhölzl
VM 1999 i Ramsau: Bronsemedalje, saman med Horngacher, Schwarzenberger og Widhölzl
VM 2001 i Lahti: Gullmedalje og bronsemedalje; saman med Horngacher, Wolfgang Loitzl og Andreas Goldberger
VM 2005 i Oberstdorf:  To gullmedaljar, begge saman med Loitzl, Widhölzl og Thomas Morgenstern.

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Höllwarth» frå ,  den 4. desember 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Martin Höllwarth» frå ,  den 4. desember 2012.

Bakgrunnsstoff

Austerrikske skihopparar
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Reinhard Schwarzenberger

Reinhard Schwarzenberger () er ein austerriksk tidlegare skihoppar frå Saalfelden i forbundslandet Salzburg. Han vann to bronsemedaljar i laghopp med Austerrike. Den fyrste kom under vinter-OL 1998 i Nagano, den andre året etter i Ramsau under ski-VM 1999 på austerrikske heimegrunn. Hans beste individuelle prestasjon var tredjeplassen i den tysk-austerrikske hoppveka 1995/96.

Aktiv
Schwarzenberger debuterte i verdscupen i Oberstdorf romjula 1994. Han overraska stort ved å vinne rennet, 1,2 poeng framom landsmannen Andreas Goldberger, med tyske Jens Weissflog på tredjeplass. Seinare i sesongen vart han nummer to i eit renn i Kuopio. Han deltok i mars månad i verdsmeisterskapen i Thunder Bay, med ein sjuandeplass i storbakken som beste prestasjon.

Schwarzenberger sigra i nyttårshopprennet 1996 i Garmisch-Partenkirchen, og kom på tredjeplass samanlagt i den tysk-austerrikske hoppveka 1995/96, berre den suverene Jens Weissflog og finske Ari-Pekka Nikkola var betre. Same sesongen vart han nummer ni i verdscupen, hans beste plassering i turneringa.

Saman med Stefan Horngacher, Martin Höllwarth og Andreas Widhölzl vann Schwarzenberger den olympiske bronsemedaljen i laghopp under OL 1998 i Nagano. Året etter, under VM 1999 i Ramsau, fekk dei same fire nye bronsemedaljar i same øvinga.

Etter 1999-sesongen klarte ikkje Schwarzenberger lengre å hevde seg mellom verdas beste skihopparar. Berre sjeldan makta han å kome blant dei ti beste på resultatlista, endå om han deltok i mange renn opp til 2005. Han la opp som skihoppar i 2007.

Verdscupsigrar

Kjelder 
Resultatoversikt hos FIS 
Denne artikkelen bygger på «Reinhard Schawrzenberger» frå ,  den 4. desember 2012.  
 

Austerrikske skihopparar
Deltakarar under vinter-OL 1998