alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kunstindustrimuseet i Oslo

Kunstindustrimuseet i Oslo, skipa 1876, var eit av dei eldste kunstindustrimusea i Europa. Museet er nedlagt frå 16. oktober 2016. Kunstsamlingane blir flytta til det nye Nasjonalmuseet på Vestbanen, som er planlagt opna i 2020.

Museet hadde samlingar av eldre norsk og internasjonal kunstindustri. Samlingane omfatta mellom anna eldre tekstilkunst med
riksklenodiet Baldisholteppet, norsk sølv, fajanse og glas frå 1700-talet, og dessutan kongelege drakter frå 1896 og framover. I dei seinare åra har vår samtid og nære fortid vore museet sitt viktigaste satsningsområde, noko som har vist seg både gjennom innsamlings- og utstillingsverksemd. Typisk for denne utviklinga var museet si nyaste basisutstilling «Designar og kunsthandverk 1905–2005».

Historie 
Professor Lorentz Dietrichson tok initiativ til skipinga av museet, og dagleg leiar frå starten var Henrik A. Grosch. Han la vekt på innsamling av norsk folkekunst, mellom anna som ledd i arbeidet for å fremje husfliden. Kunstindustrimuseet dreiv i mange år kursverksemd i treskjæring, veving osb. omkring i Sør-Noreg, og museet spela ei sentral rolle ved skipinga av Den Norske Husflidsforening. Samlingane av norsk folkekunst vart for ein stor del overført til Norsk Folkemuseum i 1950-åra.

Museet flytta i 1904 saman med Statens håndverks- og kunstindustriskole i ein monumental bygning i Oslo. Arkitektar for bygget var Adolf Bredo Greve og Ingvar M. O. Hjorth. Utstillingane til museet er enno der, medan biblioteket og kontora i 2005 vart samlokaliserte med dei øvrige institusjonane som inngår i det nye Nasjonalmuseet.

1. juli 2003 vart museet ein del av Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 

Museum i Oslo
Skipingar i 1876
Kulturminne i Oslo
Opphavleg omsett med Apertium
Museum skipa i 1876
1876 i Noreg
Arianna Ulivi

Arianna Ulivi () er ein italiensk songar og medlem i jentegruppa The Peppermints.

Eurovision

Junior Eurovision Song Contest 2014
Ulivi vart vald ut av Radiotelevisione della Repubblica di San Marino til å representere San Marino i Junior Eurovision Song Contest 2014 i Marsa på Malta med Rafaella Perniola, Anita Simoncini, Greta Doveri og Sara Dall'Olio som jentegruppa The Peppermints. Gruppa framførte songen «Breaking My Heart» på engelsk og italiensk, og enda på 15. plass med 21 poeng; åtte frå Italia og eitt frå Malta. I tillegg fekk alle landa tolv poeng for at ingen land skulle stå att utan poeng. Songen er skriven av Luca Medri, Chris Lapolla, Antonello Carozza og The Peppermints.

Fotnotar

Italienske songarar
Sanmarinske Junior Eurovision Song Contest-deltakarar
Junior Eurovision Song Contest 2014-deltakarar
Sanmarinske Junior Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Junior Eurovision Song Contest 2014-låtskrivarar
Sara Dall'Olio

Sara Dall'Olio () er ein italiensk songar og medlem i jentegruppa The Peppermints.

Eurovision

Junior Eurovision Song Contest 2014
Ulivi vart vald ut av Radiotelevisione della Repubblica di San Marino til å representere San Marino i Junior Eurovision Song Contest 2014 i Marsa på Malta med Rafaella Perniola, Anita Simoncini, Greta Doveri og Arianna Ulivi som jentegruppa The Peppermints. Gruppa framførte songen «Breaking My Heart» på engelsk og italiensk, og enda på 15. plass med 21 poeng; åtte frå Italia og eitt frå Malta. I tillegg fekk alle landa tolv poeng for at ingen land skulle stå att utan poeng. Songen er skriven av Luca Medri, Chris Lapolla, Antonello Carozza og The Peppermints.

Fotnotar

Italienske songarar
Sanmarinske Junior Eurovision Song Contest-deltakarar
Junior Eurovision Song Contest 2014-deltakarar
Sanmarinske Junior Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Junior Eurovision Song Contest 2014-låtskrivarar
I pio ómorfi méra

«I pio ómorfi méra», gresk «Η πιο όμορφη μέρα», er ein singel av Sofía Patsalídes, gjeven ut 23. september 2014. Songen er skriven av Stavros Stavrou, Sofía Patsalídes og Aléx Panayí. 3. november 2014 vart singelen gjeven ut på albumet Junior Eurovision Song Contest 2014: Malta.

Eurovision

Junior Eurovision Song Contest 2014

«I pio ómorfi méra» vart vald internt av Radiofonikó Ídrima Kýprou til å representere Kypros i Junior Eurovision Song Contest 2014 i Marsa på Malta. Sofía Patsalídes framførte songen på gresk og engelsk, og enda på niandeplass med 69 poeng; åtte frå Bulgaria og San Marino, sju frå barnejuryen, Sverige og Nederland, fem frå Italia, fire frå Georgia, Slovenia og Montenegro og tre frå Kviterussland og Russland. I tillegg fekk alle land tolv poeng for at ingen skulle stå att utan.

Fotnotar

Kypriotiske songar
Singlar frå 2014
Sofía Patsalídes-songar
Songar skrivne av Sofía Patsalídes
Songar skrivne av Stavros Stavrou
Songar skrivne av Aléxandros Panagís
Greskspråklege songar
Engelskspråklege songar
Fleirspråklege songar
Junior Eurovision Song Contest 2014-songar
Kypriotiske Junior Eurovision Song Contest-songar
Greskspråklege Junior Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Junior Eurovision Song Contest-songar
Fleirspråklege Junior Eurovision Song Contest-songar
Vincenzo Cantiello

Vincenzo Cantiello () er ein italiensk songar.

Eurovision

Junior Eurovision Song Contest 2014
Cantiello vart vald internt av Radiotelevisione italiana til å representere Italia i Junior Eurovision Song Contest 2014 i Marsa på Malta. Han framførte songen «Tu primo grande amore» på italiensk og engelsk, og vann med 159 poeng; tolv frå barnejuryen, San Marino, Slovenia og Montenegro, ti frå Bulgaria, Kroatia, Kypros, Georgia, Ukraina og Malta, åtte frå Armenia, Serbia og Nederland, sju frå Sverige, seks frå Russland og to frå Kviterussland. Songen er skriven av Alterisio Paoletti, Fabrizio Berlincioni, Leonardo de Amicis, Vincenzo Cantiello og Francesca Giuliano.

Dette var fyrste gong Italia deltok i Junior Eurovision Song Contest, og fyrste gong eit land har vunne tevlinga same år som det debuterte. Cantiello sørga òg for Italia sin fyrste siger i ein Eurovision-tevling siden Eurovision Song Contest 1990.

Fotnotar

Italienske songarar
Junior Eurovision Song Contest 2014-deltakarar
Italienske Junior Eurovision Song Contest-deltakarar
Junior Eurovision Song Contest 2014-låtskrivarar
Italienske Junior Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Stortingsarkivet

Stortingsarkivet er eit arkiv med dokument frå Stortinget si politiske, konstitusjonelle og administrative 
verksemd frå 1814 og fram til no. Arkivet omfattar historiske dokument, Stortingets saksarkiv, biletarkiv og ljodarkiv. Mellom anna har arkivet dokument frå Riksforsamlinga på Eidsvoll.

Kjelder

 Om stortingsarkivet på stortinget.no
Denne artikkelen bygger på «Stortingsarkivet» frå , den 28. november 2014, revisjon 12971837

Stortinget
Arkiv i Noreg
Endetarm

Endetarmen eller rektum er den siste lineære porsjonen av tjukktarmen i somme pattedyr. Hjå menneske er den 12–15 centimeter lang, og startar ved rektosigmoideum (enden av sigmoideum), på høgd med antan tredje korsvirvel eller promontorium columnae vertebralis, avhengig av definisjon. I starten har den same kaliber som sigmoideum, men er noko utvida i terminalenden, der den formar ampulla recti. I menneske er endetarmen følgt av analkanalen, før tarmkanalen terminerer ved endetarmsopninga.

Struktur 
Endetarmen er ein del av den nedre tarmkanalen. Den er ei fortsetjing av colon sigmoideum og er kopla til anus. Den følgjer same form som korsbeinet, og endar i eit utvida område kalla ampulla recti. Til skilnad frå tjukktarmen så manglar endetarmen taeniae coli. 

Endetarmen koplar til sigmoideum på høgd med S3 (sjå ryggsøyle), og koplar til analkanalen ved passasjen gjennom musklane i bekkenbotnen. 

Endetarmen har ei rekkje støttestrukturar:
 Bekkenbotnen, forma av musculus levator ani
 Fascia presacralis (Waldeyers fascie)
 Laterale (sideliggande) ligament som er forma av kondensert fascie
 Bukhinne (peritoneum)
 Centrum tendineum perinei

Funksjon 
Endetarmen virkar som ei mellomlagring for avføring. Når endetarmsveggane ekspanderer som følgje av oppfylling vil strekkreseptorarar frå nervesystemet, som finst i endetarmsveggane, stimulere ynsket om å defekere. Viss ynsket ikkje vert oppfylt vil materialet oftast returnere til kolon, der meir vatn blir trekt ut frå avføringa. Utsett defekasjon aukar risikoen for obstipasjon.

Når endetarmen vert full aukar det intrarektale trykket, og veggane i analkanalen blir pressa frå einannan slik at avføringa kan tre inn i kanalen. Når materialet kjem inn i endetarmen vert tarmen kortare, og peristaltiske bølgjer propellerer avføringa ut av endetarmen. Den indre og ytre lukkemuskelen (sfinkter) slepp avføringa ut ved å trekke anusen over avføringa.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rectum» frå ,  den 29. november 2014.  
 
Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:

Meltingsapparatet
Tarmsystemet
Blåsau

Blåsau (Pseudois nayaur), også kjend som bharal, er ein partåa klovdyrart i oksefamilien frå Sentral-Asia. Han er i slekt med sau og geit, og kan reknast som ein mellomting av desse. Blåsau lever vanlegvis over tregrensa i Himalaya, frå Kashmir til vestlege delar av Mongolia.

Blåsau veg sjeldan over 70 kg. Pelsen er kvitaktig til gråbrun og varierer med årstidene. Blåsau har påfallande kvit akterspegel og buk. Sauen har korte bein og lange, tjukke og rette, mørkfarga horn. 

Sauene lever som regel i ei høgd på 2500-5500 moh. og dannar små til ganske store flokkar. Dei et gras, lav og urter. Som regel held dei til på eller ved grassletter nær bratte klipper dei kan flykta til om dei blir truga. Dei finst sjeldan i skog. Enkeltindivid held vakt mot rovdyr som snøleopard og menneske.

Paringstida er i desember til januar. Blåsau går drektige i 160 dagar. Dei føder som regel eitt lam, av og til tvillingar, tidleg om sommaren. Lamma blir avvende når dei er eit halvt år gamle. Sauene er vaksne når dei er eit og eit halvt år.

Lokale namn for sauen er bharal, barhal, bharar og bharut på hindi, na og sna på ladakhi, nabo på spitisk, naur på nepalsk og na eller gnao på bhutansk.

Kjelder
	
«Blåsau» (11. mars 2011), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 24. november 2014.
Pseudois nayaur, iucnredlist.org

Bakgrunnsstoff

Kvegdyr
Sauer og geiter
Dyr i Pakistan
Dyr i India
Dyr i Nepal
Dyr i Bhutan
Dyr i Kina
Dyr i Mongolia
Pattedyr i Asia
Tynnhornsau

Tynnhornsau (Ovis dalli), også kalla «alaskasau» og «dall-sau», er ein type villsau som kjem frå Nord-Amerika. 

Tynnhornsauen er utbreidd frå Alaska til det nordlege British Columbia. Han lever i mindre flokkar i høgfjell og arktiske område, særleg i bratt fjellterreng. 

Sauen har typisk ei kroppslengd på 135–155 cm og skulderhøgd på 93–102 cm. Bukkar veg 90–120 kg medan søyer veg noko mindre. 

Avhengig av underart er pelsen kvit eller svart til grå. Underarten som er svart eller grå har også tydeleg halespegel. Horna er store og snodde, men smalare enn hjå tjukkhornsau. Hornmassen er opptil 8–10 kg.

Kjelder
	
«Tynnhornsau» (5. februar 2014), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 24. november 2014.

Bakgrunnsstoff

Pattedyr i Canada
Pattedyr i USA
Pattedyr i Nord-Amerika
Ovis
Argalisau

Argalisau (Ovis ammon) er ein partåa klauvdyrart i underfamilien Caprinae i oksefamilien som kjem frå fjellområde i Sentral-Asia. Han er rekna som nær truga.

Argali er ein villsau som er stor og kraftig, med ei vekt oppimot 150 kg eller meir for hannar, noko mindre enn hoer. Fargen er gråbrun med lys underside. Sauen har kraftige snodde horn som kan bli opptil 190 cm lange frå rot til spiss. Begge kjønn har horn, hoa noko mindre enn hannan.

Sauen lever i flokkar på 8–10 dyr, og er svært sky. Aragalisau har eit stort utbreiingsområde, men populasjonane lever spreidd og det finst fleire ulike underartar. Klassifikasjonen av desse er ikkje heilt fastlagd, men ein opererer gjerne med ni underartar: O. a. ammon, O. a. collium, O. a. comosa, O. a. darwini, O. a. hodgsoni, O. a. karelini, O. a. nigrimontana, O. a. polii og O. a. severtzovi.

Kjelder

«Argalisau» (12. mars 2014), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 29. november 2014.
Harris, R.B. & Reading, R. «Ovis ammon». The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.3.  Vitja 29. november 2014.

Bakgrunnsstoff

Dyr i Afghanistan
Dyr i India
Dyr i Kasakhstan
Dyr i Kirgisistan
Dyr i Kina
Dyr i Mongolia
Dyr i Nepal
Dyr i Pakistan
Pattedyr i Russland
Dyr i Tadsjikistan
Dyr i Usbekistan
Pattedyr i Asia
Ovis
Såpe

Såpe er ulike reingjeringsmiddel sett saman av feittsyrer og eit sterkt alkalisk stoff, eventuelt tilsett lukt-, farge- eller andre stoff. Såper kan løysast i vatn og brukast til personleg hygiene, reingjering av ting og område, klesvask,  oppvask og anna. Dei kan også brukast i tekstilindustri og i smørjemiddel.

Ei såpe løyst i vatn er ein surfaktant som bryt overflatespenninga til vatnet, og ein emulgator som kan løysa opp feitt og skit som er lite løyseleg i vatn. Såpemolekyla har ein lipofil eller hydrofob del som bind seg til feittet, og ein hydrofil del som bind seg til vatnet. Såpestoffet kan difor dannar miceller som omslutter feittet, og gjer det lett å gni eller skylla vekk. Såpa kan også danna bobler (skum) der veggane er danna av to lag såpe med eit lag vatn imellom, og fanga luft inst.

Kjelder

 «Emulgator: emulgeringsmiddel» (3. august 2009), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 26. november 2014.
 Nesse, Norvald & Gundersen, Nils. «Såpe» (4. september 2014),  Store norske leksikon.
 Page, Alexander «What makes soap foam?», howstuffworks.com

Delar av denne artikkelen bygger på «Soap» frå ,  den 29. november 2014.

Bakgrunnsstoff

  
Reingjering
Reingjeringsmiddel
Verdsminne

Eit verdsminne er eit unikt dokument eller ei samling i eit arkiv eller i eit bibliotek som er av stor verd som dokumentarisk kulturarv. Verda si dokumentarv er listeført av UNESCO i eit internasjonalt register skipa i 1992.

Føremålet med programmet er å verne og formidle verdifulle dokument i arkiv og bibliotek verda over. Dokumenta speglar eit 
mangfald av språk, menneske og kulturar og ein del av minna er svært skjøre og risikerer å verte øydelagt for ettertida. Det finst to lister, ei liste over verdsminne og ei liste over truga verdsminne. Programmet sitt hovudmål er å leggje  til rette for bevaring av verda si dokumentarv, leggje til rette for universell tilgjenge til dokumentarven, og dessutan å fremje eit verdsomspennande medvit om dokumentarvens eksistens og tyding.

Noreg har per 2014 fem oppføringar på lista over verdsminne; Lepraarkiva i Bergen, arkivet til Thor Heyerdahl, Henrik Ibsen: Et dukkehjem, filmen Roald Amundsens sydpolsferd og Sophus Tromholts fotoarkiv.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 
Skipingar i 1992
Roald Amundsens sydpolsferd

Roald Amundsens sydpolsferd er ein norsk dokumentarfilm som inneheld originalopptak av Roald Amundsen frå sørpolekspedisjonen mellom 1910 og 1912. Den blei vist for første gong i 1912, og vart nytta av Amundsen på foredraga hans.

Filmopptaka er på UNESCO si verdsminneliste siden 2005 og er ein del av Noregs dokumentarv.

Filmen er restaurert av Norsk filminstitutt med nyinnspelt musikk.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Roald Amundsens sydpolsferd» frå , den 30. november 2014, revisjon 13523566

Norske filmar
Dokumentarfilmar
Filmar frå 1912
Antarktisk historie
Verdsminne
Noregs dokumentarv
Slektsgard

Familiegard eller slektsgard er ein gard som ein familie eig og driv. Som mange andre familieverksemder og eigedommar går slike gardar ofte i arv frå ein generasjon til ein annan.

Slektsgardar eller familiegardar har vore vanlege i ei rekkje økonomiske system gjennom historia, og er ei vanleg driftsform i Noreg. Dei skil seg frå ulike former for kollektivbruk og større industrijordbruk.

Internasjonalt år for familiegardsbruk 

Ved si 66. generalforsamling utpeikte SN 2014 som internasjonalt år for familiegardar. Den internasjonale mat- og jordbruksorganisasjonen FAO og andre organisasjonar i og utanfor SN-systemet tok del i utforminga av året.

Markeringa av året legg vekt på korleis familiegardsbruk verner om matvaretryggleik, tradisjonelle mattypar og eit balansert kosthald. Slike gardsbruk er også rekna som viktige for biologisk mangfald, lokalsamfunn og lokale økonomiar.

Kjelder

«Bondegård» (14. februar 2009), Store norske leksikon.
«Family Farm», usda.gov

Bakgrunnsstoff
«Den gamle slektsgården er et moderne fenomen», forskning.no

Gardar
Busetnader
Øystat

Øystat er eit omgrep for statar som ligg på ei eller fleire øyar. 47 av landa i verda er øystatar, mellom desse dei fleste mikrostatane.

Øystater kan delast inn i to hovudgrupper. Den første er øystatar som er store, relativt folkerike og vanlegvis ligg i nærleiken av eit kontinent. Desse inkluderer Storbritannia, Irland, Japan, Indonesia, Filippinane, Madagaskar og New Zealand. Desse statane har som regel kulturelle og politiske likskapaer med fastlandsnaboane sine. Statusen som øy har tidvis vore ein viktig fordel som har isolert dei frå invasjon og gjort dei viktige i regional handel på grunn av staden dei ligg og dei maritime ferdigheitene til innbyggjarane. Australia kan plasserast i denne kategorien i vidaste forstand, som ei øy så stor at ho er rekna som eit kontinent.

Mindre øystatar som Komorane, Bahamas, Tonga og Maldivane skil seg ofte svært mykje frå fastlandsstater. Den vesle storleiken betyr vanlegvis at dei har små landbruksområde og få naturressursar. Mange mindre øystatar har i moderne tid blitt trekkplaster for turisme, som i dag ofte er den dominerande næringa.

Nokre øystatar er samla på ei eller to hovudøyar, som Storbritannia, Taiwan, Singapore og Fiji. Andre er spreidde utover hundrevis eller tusenvis av mindre øyar, som Indonesia eller Maldivane. Nokre øystatar deler øyane sine med andre statar. Desse inkluderer Irland/Storbritannia, Indonesia/Papua Ny-Guinea og Haiti/Den dominikanske republikken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Øystat» frå ,  den 30. november 2014.  
 

 
Statar
Hamburgbibelen

Hamburgbibelen (dansk: Hamborgbibelen) er ein handskrive praktbibel i tre band som tilhøyrer Det Kongelige Bibliotek i København. Han inneheld ein serie bilete som beskriv framstillinga av ei handskrive bok anno 1255. Biletserien er teikna inn i initialane; dei store byrjingsbokstavane.

Verket vart framstilt til domkyrkja i Hamburg i 1255. Dei tre banda inneheld 700 blad av pergament, kvar av blada er ein halv meter høgt, og samla har verket ei vekt på 40 kilo. Hamburgbibelen vart kjøpt av Det Kongelige Bibliotek på ein auksjon i 1784.

Hamburgbibelen vart ein del av UNESCO sitt verdsminneprogram frå Danmark i 2011.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Handskrifter frå 1200-talet
Tyske bøker
Dansk kultur
Verdsminne
Bibelmanuskript
Dhoti

Dhoti (hindi धोती, dhōtī) er tradisjonelle indiske klede for underkroppen som særleg er brukt av mannlege hinduar i fleire delar av Sør-Asia. Dhotien er eit drapert klesplagg danna av eit rektangulært stykke bomullsklede som ein festar rundt livet og rundt låra, medan  ein ende blir ført mellom beina og festa i livet att. Dhotien kan derfor minna om lause bukser.

Dhotiar er vanlegvis kvite med ei fargerik bord nedst. Det finst relieff som viser bruk av dhotiaktige plagg av begge kjønn frå første hundreåret f.Kr. Dhoti var eit utbreidd plagg i India fram til midten av 1900-talet. Det blei eit symbol for den indiske frigjeringsrørsla, særleg gjennom Mahatma Gandhi, som etter kvart alltid bar dhoti av sjølvspunnen bomull. Seinare er dhotien både blitt eit formelt plagg brukt ved høgtidgeleg høve, mellom anna av politikarar, og eit bruksplagg for arbeidarar og bønder.

Variantar av plagget finst i sørindisk vesjti og søraustasiatisk sarong og i lungi, som er sydd saman i sida og typisk er meir fargerik. Visse former for kvinneplagget sari kan også festast på måtar som minner om dhotien.

Dhoti kan ofte kombinerast med kurta (indisk kjortel) eller ei skjorte. Ein tradisjonell bruksmåte er med berr overkropp og eit tøystykke over eine skuldra.

Sjå òg
 Sampot, svøypte, usydde bukser for begge kjønn i Kambodsja
 Phanom, svøypte, usydde knebukser for kvinner  i Thailand
 Lendeklede
 Sarong, lungi (longyi), asiatiske skjørt og kiltar
 Sari
 Toga

Kjelder

«dhoti», Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica Inc., 2014. Web. 30 Nov. 2014
«Dhoti», iloveindia.com

Bakgrunnsstoff

Klede for underkroppen
Indiske klede
Draperte klede
Ord frå hindi
Lungi

Lungi (IPA-uttale ) er eit sørasiatisk klesplagg for underkroppen som typisk blir brukt av menn. Ein lungi kan minna om ein sarong, som er eit usydd tøystykke festa rundt livet, men lungien er sydd saman i eine enden slik at han blir meir som eit skjørt. Den øvre delen blir likevel festa i livet på liknande vis som ein sarong, anten knytt eller bretta. Lungiar er som regel laga av bomull og har djupe fargar, ofte i mønster som ruter, striper eller anna.

Lungi er utbreidd i Bangladesh, i fleire delar av India (særleg i aust og sør), på Sri Lanka og i land der det finst sørindiske grupper, som Singapore og Malaysia. Plagget blir særleg brukt på landsbygda og av arbeidarar. I tillegg til å vera bruksplagg kan det også nyttast ved ein del høgtidelege høve.
I Kerala blir plagget kalla mundu og har tradisjonelt vore brukt av kvinner og menn. Her kan det også vera kvitt på farge.

Sarong er ein nær slektning av lungien. Andre avleidde plagg er longyi frå Burma, izaar, som er kjend frå mange arabiske land, og macawis frå Somalia.

Sjå òg
Dhoti
Vesjti
 Longyi

Kjelder

«Lungi», iloveindia.com

Bakgrunnsstoff

Bangladeshiske klede
Indiske klede
Srilankiske klede
Klede for underkroppen
Draperte klede
Ord frå urdu
Hans Heyerdahl

Hans Olaf Halvor Heyerdahl () var ein norsk målar, fødd i Smedjebacken i Dalarna i Sverige. Han var ein viktig føregangsmann for realismen i norsk målarkunst.

Liv og gjerning
Heyerdahl var son til ein ingeniør og voks opp i Drammen. I 1873 tok han til på kunstkulen i Kristiania. Frå 1874 studerte han i lag med Eilif Peterssen ved kunstakademiet i München, der Ludwig Löfftz og seinare Wilhelm Lindenschmit var lærarane hans. Under verdsutstillinga i Paris i 1878 vart Heyerdahl tildelt ein gullmedalje for verket Adam og Eva drives ut fra paradiset, måla i 1877.

Åra 1878 til 1882 arbeidde Heyerdahl i Paris, der han som elev av Léon Bonnat vart påverka av friluftsmåleriet og av naturalismen. Eit hovudverk frå den perioden, Det døende barn, vart i 1882 kjøpt inn av den franske staten. Frå 1882 til -84 var han på studiereise i Italia, der han var i kontakt med den sveitsiske målaren Arnold Böcklin.

Frå midt på 1880-talet laga Heyderdahl fleire strandbilete med sol og svaberg. I Kristiania og Åsgårdstrand pleia han omgang med Christian Krohg, og den unge Edvard Munch. Mange av hans mest ettertrakta bilete syner sommaridyllar ved Oslofjorden. På 1890-talet måla han ei mengd portrett, samstundes som han prøvde ut eit symbolistisk biletspråk.  

Heyerdahl var elles påverka av eldre såkalla klassiske meistrar. Fargebruken i mange av hans verk er prega av varme og vare fargetonar og stor lyskraft, skildringane er gjerne både sjel- og temperamentsfulle.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hans Heyerdahl» frå ,  den 30. november 2014.  
 
Norsk biografisk leksikon

Norske målarar
Folk frå Drammen
Målarar frå 1800-talet
Peter Forsberg

Peter Forsberg () er ein svensk tidlegare ishockeyspelar frå Domsjö i Sverige.

Klubbar
1989/1990-1994/1995 -Modo Hockey
1994/1995 - Quebec Nordiques
1995/1996-2003/2004 - Colorado Avalanche
2004/2005 - Modo Hockey
2005/2006-2006/2007 - Philadelphia Flyers
2006/2007 - Nashville Predators
2007/2008 - Colorado Avalanche
2008/2009-2009/2010 - Modo Hockey
2010/2011 - Colorado Avalanche

Bakgrunnsstoff 

Svenske ishockeyspelarar
Motiv i lovar

Motiv er den delen av eit lovforslag som inneheld opplysningar om bakgrunnen for og føremålet med føreslåtte nye lovbestemmingar med omsyn til rekkjevidde, forståing osb. Ein skil mellom alminnelege og spesielle motiv. Dei sistnemnde har form av særlege merknader til dei enkelte paragrafane i lovutkastet. Uttrykket «motiv» blir ofte også brukt om dei samla forarbeida til ein lov, som referat av forhandlingane i dei lovgjevande forsamlingane. I Norden og i kontinentale land har motiv stor tyding når ein tolker ein lov. I  Storbritannia og lovsystem som byggjer på britisk Common Law blir dei derimot ikkje gjeve slik tyding.

Kjelder

«Motiv» (16. mai 2014), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 1. desember 2014.

Juridisk terminologi
Rettskjeldelære