alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Laurentius Borchsenius

Laurentius Borchsenius () var ein dansk-norsk embetsmann og stortingsmann.

Borchsenius var fødd i Brømme på Sjælland i Danmark. Han vart student i Slagelse i 1789, cand. jur. i 1793. Åra 1792-98 var han tilsett i det danske rentekammeret i København. Han vart fut i Inderøy i Nord-Trøndelag i 1798. Dette embetet hadde han til 1803, då han vart fut i Øvre Romerike. Tolv år seinare vart han sorenskrivar i same Øvre Romerike, ein posisjon han hadde i 28 år, til 1843. 

Borchsenius var 3. representant frå Akershus amt på Stortinget 1815-16. Han var då sekretær i Lagtinget, og medlem i ni komitear. Attåt var han medlem av riksretten mot Haxthausen. Også i 1818 var han innvald, men grunna sjukdom møtte han ikkje. Seinare var han 1. representant frå amtet i tre påfylgjande storting; 1827, 1830, 1833. I 1833 var han visepresident i Stortinget og medlem av Lagtinget. Han var og formann i justiskomiteen. På det overordentlege storting 1828 var han medlem av Lagtinget og tre stortingskomitear. På Stortinget i 1830 vart han vald til president, men vart friteken. I staden var han visepresident i Lagtinget og formann i fullmaktskomiteen og i komiteen for gasje- budsjett-, pensjons- og skattevesen. 1833-valet sa han frå seg, noko som vart godteke mot to stemmer. På Stortinget 1836 var han 2. representant frå amtet. Han var då medlem av Lagtinget og han sat i riksretten. Det overordentlege storting 1836-37 var siste tingsamlinga Borchsenius tok del i.

Borchsenius budde i Ullensaker den tida han var sorenskrivar. Han døydde der året etter han gjekk av frå embetet.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar 1827-1829
Stortingsrepresentantar 1830-1832
Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar for Akershus
Norske sorenskrivarar
Nordmenn av dansk opphav
Aljaksandr Kultsjy

Aljaksandr Mikalajevitsj Kultsjy () er ein kviterussisk fotballspelar. Han har spela for Rostov i den russiske fotballigaen, og for det kviterussiske landslaget. Han har spelt det meste av karrieren sin, sidan 1997, for diverse russiske fotballklubbar. I 2009 tok han rekorden for flest landskampar for Kviterussland.

Belarusiske fotballspelarar
Dinamo Moskva-spelarar
Sjinnik Jaroslavl-spelarar
Tom Tomsk-spelarar
Rostov-spelarar
Føreåbit

Førebisk eller føreåbit er eit tidleg morgonmåltid. I gamal tid var føreåbit det fyrste måltidet på norske gardar. Gardsfolk stod opp i fire- femtida (nokre gongar i to-tretida) om morgonen og arbeidde på «fastande hjarta» fram til firiåbit, som ein skulle vera ferdig med kl. 5. Vanlege rettar til firiåbit var potetkake, åkostkake, hellekake, bakels og brød.

Merknadar

Sjå òg 
 Åbit

Referansar 

Måltid
Morgon
Norsk bygdekultur
Norsk matkultur
Raúl Albiol

Raúl Albiol Tortajada () er ein spansk fotballspelar som har spela i forsvar for Napoli og det spanske landslaget. Han vart seriemeister i Spania med Real Madrid i 2011/12-sesongen. I 2003/04-sesongen vann han UEFA-cupen med Valencia. I 2008 spelte han i to av Spania sine seks EM-kampar då dei vart europameistrar i fotball. Han var med i Spania sin tropp til fotball-VM i 2010 då Spania vart verdsmeistrar, men utan å spela i nokon av kampane. I 2012 var han med i troppen då Spania vart europameistrar, men igjen utan å komma på banen i nokon av kampane.

Spanske fotballspelarar
Valencia-spelarar
Getafe-spelarar
Real Madrid-spelarar
Napoli-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 2008
Spelarar i Fotball-VM 2010
Spelarar i Fotball-EM 2012
Spelarar i Fotball-VM 2014
Dugurd

Dugurd var eit føremiddagsmåltid ein åt i Norden i eldre tid. I nyare tid kan det også brukast om morgonmat, frukost.

Namnet stammar frå norrønt dagverðr eller dǫgurðr, og har dermed ein motsats i eftasverd og nattverd. Det blei også kalla durmål, dagverd eller davre, det siste ordet finn ein også på dansk, særleg dialektar som jysk.

Det gamle bondemåltidet blei gjerne ete i 10-tida, mellom morgonmat og middag eller nonsmat. Tidspuktet varierte ulike stader i landet. Ein vanleg rett i Noreg var vassgraut.

Kjelder

«Davre» i Salmonsens konversationsleksikon

Referansar 

Måltid
Frukost
Nattvord

Nattvord var det siste måltidet på norske gardar i gamal tid, og vart ete kl. 8. Ifølgje Inge Krokann var det vanleg å eta kaldgraut med tjukkmjølk attåt. Om vinteren var det òg nytta sprengt mjølk (løypsund). Det vart òg ete hellekake åttåt, og nokre gongar vart det ete ølost, mysmørsupe og mjølkgryn.

Kjelder 

Måltid
Kveld
Bilete

Bilete (eller bilde) kan syna til:

 fotografi
 måleri
 teikning
 symbol
 omskrivande uttrykk
 bilete i optikk

Abstraksjon
Toccata og fuge i d-moll, BWV 538

Toccata og fuge i d-moll, BWV 538, er eit orgelstykke av Johann Sebastian Bach. Som den meir kjende BWV 565 har BWV 538 òg tittelen Toccata og fuge i d-moll, men vert ofte omtalt ved kallenamnet Dorisk - ein referanse til at stykket er skriven med eit forteikn (ingen svarte tangentar) som ikkje er vanleg for d-moll-nøkkelen og i staden ser ut til å indikere ein dorisk kyrkjetoneart.

Dei to stykka er ganske musikalsk forskjellige. Som Fantasia og fuge i c-moll, BWV 562, er han nesten monotematisk. Han opnar med ein motorisk, sekstandenote-tema som held fram nesten utan stopp til slutten av stykket og inneheld uvanlege utførlege concertato-effektar. Bach noterte til og med dei manuelle endringane for organisten, noko som var uvanleg i dei dagar, og i tillegg uvanleg for Bach å vere. 

Fugen, skriven i eolisk i staden for den doriske tonearten, er lang og kompleks og består av eit heller gammaldags tema. Fugen i BWV 538 er særs lik fugen i BWV 540. Dei inneheld begge eit alla breve-tempo, begge nyttar heilnotar og forkorta halvnotar, med ein rytme som består av konstante åttandedelsnotar, i staden for ein konstant sekstandedelsnote, som ein finn i dei fleste av fugene til Bach. Dei nyttar begge kromatisisme og harmoniske forhaldningar. 

Bach komponerte dei fleste av orgelverka sine i Weimar, der han arbeidde mellom 1708 og 1717.

Sjå òg 
 Toccata og fuge

Bakgrunnsstoff 
 
 
Lyd frå den doriske Toccata og Fuge spelt på eit virtuelt orgel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Toccata and Fugue in D minor, BWV 538» frå ,  den 23. april 2010.  
 
Orgelverk av Johann Sebastian Bach
Fuger
Musikk i 1710-åra
Toccata og fuge

Toccata og Fuge kan syne til fleire klassiske komposisjonar

av Johann Sebastian Bach 
 Toccata og fuge i d-moll, BWV 565 - den mest kjende «Toccata og Fuge», for orgel
 Toccata og fuge i d-moll, BWV 538 - òg kalla Dorisk, for orgel
 Toccata og fuge i F-dur, BWV 540 - for orgel
 Preludium og fuge i E-dur, BWV 566 - for orgel
 Toccata, adagio og fuge i C-dur, BWV 564 - for orgel
 Fleire toccataer og fuger på Bach-Werke-Verzeichnis

Av Dieterich Buxtehude
 Toccata og Fuge i F-dur - for orgel

Fuger
Teikning

Teikning i kunstnarisk meining er eit bilete framstilt ved rette og krumme linjer, ofte utført på papir ved hjelp av blyant, tusjpenn, teiknekol, fargestift eller anna, og kan vere ein meir eller mindre realistisk attgjevnad av motivet, fri fabulering osb.

Nemninga teikning vert òg nytta i ikkje-kunstneriske samanhengar om slike framstillingar på papir, folie etc. som syner korleis bygningar, vegar, jarnvegar, maskinar, gjenstandar og andre produkt skal byggjast eller framstillast. Slike teikningar (tekniske teikningar, konstruksjonsteikningar osb.) vert laga i ein oppgjeve målestokk etter fastsette normer for at dei lett kan lesast og nyttast av fagfolk for å utforme produktet, bygningen etc. Ordet teikning vert dessutan nytta om mønsteret i pelsen på dyr, som til dømes om dei stripene tigrar og sebraer har i pelsen, dei flekkane som mange kyr og hundar har, og i ymse høve dessutan synonymt med underskrift, som til dømes i form av teikning av aksjar, det vil seie å melde seg som kjøpar av aksjar, eller i form av underteikning av eit brev eller dokument, det vil seie å skrive namnet sitt under teksten i dokumentet for å gjere teksten bindande for seg.

Ei teikning av den kunstnariske typen skil seg frå eit måleri ved at strekene som utgjer teikninga ofte berre dekkjer ein liten del av flata som det er teikna på. Det finst mange ulike kategoriar av teikningar, som karikaturteikningar, teikningar av landskap, personar og ting.

Teikneflater  

Mange spesielt intresserte teiknarar kjøpar gjerne eit teiknebrett, som gjev eit godt underlag for papiret eller anna materiale som det vert teikna på. Det mest vanlege å teikne på er papir av til dømes desse papir-typane:
 Akvarellpapir
 Bøttepapir
 Syrefritt papir
 Teiknepapir
 Layoutpapir
 Blåpapir
 Rutepapir 
 Japanpapir
 Innpakningspapir
 Skrivemaskinpapir
 Kalkérpapir

Papiroverflata kan også varie mellom fint, middelst eller grovt. Dei fleste papir-materiala kan brukast til teikning.

Teiknereiskapar 
 Blyant
 Grafittstift
 Fargeblyantar

Pennar
Teknisk penn
Kulepenn
Tusjpenn

Pastell
Vasslauslege pastellar
Pastelkritt (tørrpastell)
Pastellblyant
Feittstifter (oljepastell)
Pastellfargestifter

Kol

Trekol (av mellom anna seljekvister)
Kolblyant
Komprimert trekol
Gummipensel (brukt til å gni/spreie kol utover istaden for med fingeren)

Teikneteknikkar 
Her er ei oversikt over nokre teikneteknikkar:
Gniteteknikk
Skravering
Skissering

Stilisering
Å stilisere eit motiv kan til dømes vere å fjerne detaljar frå motivet. Motivet kan vere stilisert som mellom anna:
 Tilnærma naturalistisk
 Kontur
 Kontur og detaljar
 Tekstur
 Geometriske former

Sjå òg 
 Bilete
 Måleri

Kjelder 

 Avansert: tegning trinn for trinn av Marie-Claire Isaaman.
 Tegne-male: Et komplett kurs av Brain Bagnall.
 Teikning Form Farge av Britt Ring Amundsen.

Bakgrunnsstoff

 
Biletkunst
Toccata og fuge i F-dur, BWV 540

Toccata og fuge i F-dur, BWV 540 er eit orgelverk av Johann Sebastian Bach. Ein trur at toccataen vart komponert etter 1714 og fugen før 1731. Somme forskarar trur at Bach slo dei saman frå tidlegare eksisterande verk og skapte dette verket.  

Dei fleste orgelverka til Bach vart skriven då han var i Weimar (1708-1717). I løpet av denne perioden utvikla komposisjonsstilen hans seg særs mykje, særleg med tanke på fritt komponerte preludium eller toccataer og fuger. 

BWV 540 vart publisert kvar for seg på 1700-talet. Mange meiner at toccaten vart skriven på ei anna tid enn, og truleg etter, fugen, noko som gjer at mange framfører dei to stykka kvar for seg. Begge dei to satsane vert rekna som meisterverk og kanskje den beste verket til Bach innan toccata- og fuge-sjangeren. 

Det er mogeleg at toccaten vart skriven for eit anna orgel enn det Bach nytta i Weimar. Den høgaste pedaltonen i stykket fanst ikkje på dette orgeleg. Ein fann det derimot i Weissenfels og i ei anna kyrkje i Köthen. Stykket er omfattande og varer heile 450 taktar. 

Fugen er i røynda ein dobbelfuge som presenterer ein sterk kontrast til den føregåande toccataen.

Sjå òg 
 Toccata og fuge

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Toccata i F og den skjulte tydinga

Orgelverk av Johann Sebastian Bach
Fuger
Musikk i 1710-åra
Det øvste hovudkvarteret for dei allierte styrkane i Europa

Allied Command Operations (ACO) er ein av dei to overkommandoane i NATO sin militære kommandostruktur. Den andre er Allied Command Transformation.

Hovudkvarteret til ACO ligg i Casteau, nord for den belgiske byen Mons, og er av historiske grunnar kjent som Supreme Headquarters Allied Powers Europe (SHAPE). Øvstkommanderande for ACO har, også dette av historiske grunnar, tittelen Supreme Allied Commander Europe (SACEUR), og er også sjef for Sambandsstatane sin U.S. European Command.

Kjelda
Denne artikkelen bygger på «Allied Command Operations» frå ,  den 23. april 2010.  
 
caplex.no

NATO
Skipingar i 1951
Stor fantasi og fuge i g-moll, BWV 542

Stor fantasi og fuge i g-moll, BWV 542, er eit orgelpreludium og ein fuge av Johann Sebastian Bach. Verket har fått tilnamnet «Stor» for å skilje det frå den tidlegare Liten fuge i G-moll, som er kortare. 

Ein har funne bevis på at Bach komponerte og skreiv om Fantasi og fuge i g-moll for orgel, som ei prøvespeling for ein organiststilling i Hamburg i 1720. Bach fekk ikkje jobben, men verket har overlevd og generasjonar av organistar sidan har rekna det som eit av dei største orgelverka.. Dei to delane av BWV 542 (fantasien, stundom kalla preludium, og fugen) trur ein er komponert kvar for seg. Fugen vart truleg komponert medan Bach var i Weimar (1708-1717) og fantasien då han var i Köthen (1717-1723, men om prøvespelingsteorien er rett, ikkje seinare enn 1720).

Det vart transkribert for piano av Franz Liszt som S.463.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Great Fantasia and Fugue in G minor, BWV 542» frå ,  den 23. april 2010.

Referansar

Bakgrunnsstoff
 

Orgelverk av Johann Sebastian Bach
Fuger
Musikk i 1710-åra
Preludium og fuge i a-moll, BWV 543

Preludium og fuge i a-moll, BWV 543 (ei alternativ utgåve har nummeret BWV 543a) er eit orgelverk av Johann Sebastian Bach frå tida han var i Weimar (1708-1717). Det er den siste inkarnasjonen av Bachs cembalofuge i a-moll, BWV 944, komponert i 1708.

Verket er ikkje like kjend som andre orgelverk av Bach, men det vert likevel rekna som like bra som dei beste av dei.

Preludiet er massivt, dramatisk, med eit tungt, kroamtisk fallande tema, som vert enno tyngre når pedalane kjem inn midtvegs i stykket. Mot slutten av sjølve fugen er det ein oppeldna passasje med utvungen ikkje-fugeliknande orgelvirtuositet.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 

Orgelverk av Johann Sebastian Bach
Fuger
Videoteknologi

Videoteknologi er teknologien som ligg til grunn for opptak, redigering, overføring og framsyning av video. For analog video er dette analog elektronikk, analog signalhandsaming og kommunikasjonsteknologi, medan det for digital video er digital elektronikk, digital signalhandsaming og digital kommunikasjonsteknologi.

Analog videoteknologi 
Analoge videosignal vert representerte i form av analoge signal. Fleire ulike format har vore nytta. Dei vanlegaste formata er NTSC, PAL og SECAM. Landbasert kringkasting av videosignal (fjernsyn) nytta ulike former for modulasjon for å plassera radiosignalet i tildelt frekvensområde (fjernsynskanal). PAL og NTSC nyttar kvadratur amplitudemodulasjon og SECAM nyttar frekvensmodulasjon for videosignalet  . Lydsignalet vert FM-modulert (PAL og NTSC) eller AM-modulert (SECAM). Kringkasting av analoge videosignal over satellitt (satellittfjernsyn) nytta FM-modulasjon av videosignalet.

HD-MAC var eit europeisk analogt høgdefinisjonsformat som berre i lita utstrekning vart sett i drift før det vart forbigått av digital videoteknologi. HD-MAC var eit hybrid system som nytta analog koding av videoinformasjonen og digital koding av lydinformasjonen.

Digital videoteknologi 
Digitale videosignal vert representerte i form av binære ord. For å redusera datamengda vert signalet komprimert, slik at ein treng mindre lagringsplass og mindre overføringskapasitet. Det finst fleire ulike kompimeringsalgoritmer. Nokre av dei vanlegaste er dei ulike MPEG-algotitmene . 

Ved overføring av digital video har ein større moglegheit for å tilpassa modulasjonen til kanalen enn for analog video. Ved overføring via kabel har ein som oftast eit stort signal-til-støy-tilhøve og det vert nytta digital kvadratur amplitudemodulasjon (QAM). For kringkasting via satellitt er signal-til-støy-tilhøvet mykje mindre og det vert nytta kvadratur fasemodulasjon (QPSK), som er meir robust mot støy enn QAM. For landbasert kringkasting er multibaneinterferens eit problem, så det vert nytta COFDM. Strauming av digital video over pakkesvitsja nett er ein distribusjonsmetode som aukar i omfang.

Referansar

Sjå òg 
 Fjernsyn
 Audioteknologi

Signalhandsaming
Film- og videoteknikk
Kalander

Ein kalander (av gresk κύλινδρος, kylindros, «sylinder») er eit valseverk med fleire valsar som stort sett er monterte over kvarandre, og som vert brukt i papir-, plast-, gummi- og tekstilindustrien. Føremålet er å jamne ut, prege eller lage ei remse av stoffet, i ein kalandreringsprosess.

Kjelder 
«Kalander» hjå Store norske leksikon, innhenta 23. april 2010 (lisensiert under CC-SA-BY).

Papir
Plast
Gummi
Tekstilindustri
Greske ord og uttrykk
Preludium og fuge i Ess-dur, BWV 552

Preludium og fuge i Ess-dur eller 'St. Anne', BWV 552, er eit omfattande orgelverk av Johann Sebastian Bach og eit av dei beste døma på Bachs bruk av religiøse symbol. Verket vert kalla St. Anne-fugen fordi dei første taktane i fugen liknar den første linja i salmen St Anne (melodien til 'Å Gud, vårt vern i farne år'). Ein kjenner ikkje til at Bach skal ha kjent til denne britiske salmen av William Croft, som på denne tida ikkje vart sungen utanfor Dei britiske øyane.

Verket vart publisert i Del III av Bachs Clavier-Übung (tyder «Klaverøving»), som først vart publisert i september 1739. Dette var den første store publikasjonen til Bach.

Referansar

Orgelverk av Johann Sebastian Bach
Fuger

en:Clavier-Übung III#Prelude and fugue BWV 552
Fantasi og fuge i c-moll, BWV 562

Fantasi og fuge i c-moll, BWV 562 er eit relativt kort stykke skriven for orgel av Johann Sebastian Bach. Stykket vart komponert medan han var i Weimar og så seinare utvida med ein fuge, truleg av Bach sjølv, seinare i livet hans. Stykket har ein interssane, tung appoggiatura-aktig harmoni.

Komposisjon
Bach vart hyrt av hertugen i Weimar, Wilhelm Erst, i 1709 som organist og medlem i hofforkesteret. Han vart særleg oppfordra til å utnytte det unike talentet sitt på orgel. I perioden i Weimar voks ryktet hans som organist og mange studentar vitja han for å lære teknikkane hans. Komponisten skreiv òg mange av dei største orgelverka sine i denne perioden, som Toccata og fuge i d-moll, BWV 565 og Preludium og fuge i E-dur, BWV 566. Fantasi og fuge i C-moll vart påbyrja i denne perioden, som ein enkel fantasi. Fugen vart lagt til i 1745, mest truleg av Bach, men kanskje òg av ein av studentane eller sønene hans. Stykket er eit av verka til Bach der det har gått veldig lang tid mellom når dei forskjellige satsane er skrivne.

Analyse
Heile stykket varer mindre enn seks minuttar, og består av ein 81 taktar lang fantasi og ein uferdig fuge på berre 27 taktar. Fantasien har ein imponerande struktur og lyd, ei kjensle som vert skapt av det ein takt lang framkallande temaet i stykket, som stundom glir over i nye idear. Sjølv pedalbassen vert nytta til å spele dette temaet. Temaet inneheld mange appgiaturaer som gjev stykket ei lett virtuos kjensle. Fugen er skriven i 6/4-takt og nyttar ein enkel åttandedels rytme. Stykket endar brått i midten av den 27. takten.

Sjå òg
Orgelverk av Johann Sebastian Bach

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fantasia and Fugue in C minor, BWV 562» frå ,  den 24. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Orgelverk av Johann Sebastian Bach
Niels Aall

Niels Aall () var ein norsk godseigar, kjøpmann, stortingsmann og statsråd.

Aall var fødd i Porsgrunn, der far hans dreiv trelasthandel. Etter fleire års utanlandsopphald, Frankrike og England, der han lærte seg språk og handelskunnskap, slo Niels Aall seg ned som kjøpmann i Skien. Frå 1810 var han rådmann i Skien og Porsgrunn.

2. mars 1814 vart han av Kristian Fredrik utnemnd til regjeringsråd, og sjef av 4. departement, som tok seg av handels- og tollvesenet. 19. mai 1814 vart han medlem av provianterinsgkommisjonen og føretok straks etter, saman med sorenskrivar Wilhelm F. K. Christie og Marcus Gjøe Rosenkrantz ei reise til England for å underhandle om Noregs sjølvstende, til inga nytte. I lag med statsråd Jonas Collett avslutta han Mossekonvensjonen i Moss 14. august. 28. november tok han avskjed som statsråd. Han var medlem av Stortinget 1815-16 som 1. representant frå Bratsberg amt. Han var då visepresident i Stortinget, og ei tid president i Lagtinget. Medlem av ni komitear, formann i komiteen for finans-, skatte-, bank- og pengestellet.

Aall overtok Ulefos Hovudgard med tilhøyrande skogar etter far sin. Under vanskelege konjunkturar overlet han eigedommen til sonen Hans. Han budde så ei tid på garden Brekke ved Skien, men flytta seinare tilbake til Ulefoss, der han døydde.

Aall var bror til eidsvollsmennene Jørgen Aall og Jacob Aall. Han var onkel til stortingsmennene Nicolai Cappelen og Ulrik Cappelen. Severin Løvenskiold var syskjenbarnet hans.

Utmerkingar
Aall var innehavar av St. Olavs Orden og Nordstjerneordenen.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske handelsministrar
Norske statsrådar 1814-1884
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar for Telemark
St. Olavs Orden
Nordstjerneordenen
Norske godseigarar
Folk frå Porsgrunn
Toccata, adagio og fuge i C-dur, BWV 564

Toccata, adagio og fuge i C-dur, BWV 564 er eit orgelverk av Johann Sebastian Bach, komponert i 1708 i Weimar. Det signerte manuskriptet har berre tittelen «Toccata i C-dur», men stykket har vorte kjend under den fulle tittelen. Verket er av unik blant orgelverka til Bach ved at ein har eit sakte parti mellom forspelet og fugen, sjølv om han leikt med ideen i mange år. Preludium og fuge i C-dur BWV 545 finst i ei tidlegare utgåve (transponert til H-dur) som seinare dukka opp som ein sakte sats frå ein orgelsonate i C-dur. 

Sjølv om melodien er laga fullt og heilt av Bach, er opninga av toccataen liknande strukturen og stilen i opninga av Preludium, fuge og chaconne i C-dur (BuxWV 137) av Dietrich Buxtehude, som Bach hadde vitja berre nokre få år tidlegare go som inspirerte Bach musikalsk til ein viss grad på denne tida. Etter den overlessa, improvisasjonsliknande opninga, glir verket over i ein kontrapunktisk del med nokre få korte tema i concertato-stil, der det vert veksla mellom full og forholdsvis sparsommeleg tekstur, som samsvarar tutti- og sologrupper i concerto grosso. Adagioen er skriven i to heilt forskjellige seksjonar. Den første er ein lett, arie-liknande melodi for høgrehanda over eit enkelt akkordakkompagnement, medan den andre og mykje kortare dele er markert Grave, og legg vekt på kromatiske progresjonar, forhaldningar og dissonans.

Fugen er bygd på eit påfallande, sterk fiolinistisk tema i 6/8 og går tilbake til den concerto-liknande stilen frå toccataen, med særs frie, glimrande parti og ein virtuos kadens på slutten.

Sjå òg 
 Toccata og fuge

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Toccata, Adagio and Fugue in C major, BWV 564» frå ,  den 24. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Gratis notar frå classical-scores.com
 

Orgelverk av Johann Sebastian Bach
Fuger
Musikk i 1708
Olav Bruvik

Olav Bruvik () var ein norsk fagforeiningsleiar og politikar for Arbeidarpartiet. 

Olav Bruvik var statsråd og sjef for Sosialdepartementet (sosialminister) i Einar Gerhardsen si tredje regjering frå 18. februar 1961 til han døydde.

Olav Bruvik var fødd i Haus. Han tok Statens husindustriskole på Haus i 1929, og arbeidde som smed frå 1930 til 1935. Han var deretter stolstillarlærling ved Arna Fabrikker 1935-1937, gjekk på Lennings Texstiltekniske Institutt i Norrköping 1937-1938, og arbeidde så som stolstillar ved Arna Fabrikker 1938-1944.

Han blei med i motstandsrørsla under den andre verdskrigen, og fekk deltakarmedaljen i 1945.

I 1945 vart han nestformann i Norsk Tekstilarbeiderforbund, og var så formann frå 1949 til han døydde i 1962. Han var også medlem i sekretariatet i LO 1953-1961.

Verv  
Tillitsverv i fagrørsla:
Medlem styret i Tekstilinternasjonalen 
Medlem forretningsutvalet i Arbeidernes Opplysningsforbund 

Tillitsverv i parti:
Formann Ytre Arna Arbeiderungdomslag 1935-1937 
Formann Haus herads Arbeiderparti frå 1945 
Formann Framfylkingens venner frå 1958 
Varamedlem Det norske Arbeiderparti sitt sentralstyre 1959-1961 
Medlem styret for Oslo Arbeidarparti 

Offentlege verv:
Medlem Bransjerådet for tekstilindustrien 1949-1962 
Varamedlem Direksjonen for Noregs Bank 1953-1962 
Medlem Målsettingsutvalget 1955-1956

Litteratur 
Bruvik, Olav: Tillitsmannen i tekstil, Oslo 1957
Bruvik, Olav: Fagorganisasjonen viser vei. Fagorganisasjonen og det moderne samfunn, Oslo 1962

Kjelder  
 

Norske sosialministrar
Ap-statsrådar
Statsrådar i Regjeringa Gerhardsen III
Norske fagforeiningsleiarar
Politikarar frå Bergen