alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Uralsk

Uralsk (kasakhisk: Орал, Oral; russisk: Уральск, Uralsk) er ein by nordvest i Kasakhstan der Uralelva renn saman med Tsjogan nær grensa til Russland. Han ligg på vestsida av Ural og vert derfor geografisk rekna som ein del av Europa. Uralsk har om lag 210 000 innbyggjarar og er hovudstaden i Vest-Kasakhstan oblast. Den etniske samansetjinga er dominert av russarar (54 %) og kasakhstanarar (34 %).

Uralsk er eit jordbruks- og industrisenter og har vore ein viktig handelsstad sidan han vart grunnlagd. Elvetraffikk på Uralelva mellom Kaspihavet og Uralfjella har passert byen i mange hundreår. I dag er han ein stoppestad for jernbanen mellom Europa og vidare inn i Sibir. Det ligg fleire oljefelt rundt byen og fleire andre industribyar.

Historie 
Uralsk vart grunnlagd i 1613 av kosakkar og heitte opphavleg Jaitsk, etter Jaik som var namnet på Uralelva på denne tida. Sidan jaikkosakkane (uralkosakk) haldt med opprørande i striden mellom Stenka Razin og Pugatsjev erklærte tsarina Katarina II den 15. januar 1775 at elva Jaik frå no skulle heite Ural og Jaitsk fekk namnet Uralsk. 

Byen vart erobra av Pugatsjev og festninga vart omleira frå 30. desember 1773 til 17. april 1774. Tsaren sine troppar under kommandør Mantsurov tok byen etter Golytsin hadde tatt Orenburg frå opprørarane. 

Pusjkin vitja byen med venen Vladimir Dahl i september 1833 medan han gjorde undersøkingar for boka si Historia om Pugatsjev sitt opprør og Kapteinens datter. 

Byen vart omleira av kosakkar under den russiske borgarkrigen. Mikhail Frunze, Vasilij Tsjapajev og Georgij Zjukov var med på å forsvare byen. Uralsk fekk namnet Oral etter Kasakhstan sitt sjølvstende i 1991.

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Oral, Kazakhstan» frå , den 18. januar 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 
 Uralsk sin telefonkatalog
 

Byar i Kasakhstan
Heatmiser

Heatmiser var ei alternativ rock-gruppe som kom frå Portland. Gruppa bestod av Elliott Smith (gitar og vokal), Neil Gust (gitar og vokal), Brandt Peterson (bass; vart seinare erstatta av Sam Coomes, og Tony Lash (trommer)).

Neil Gust og Elliott Smith møtte og stifta gruppa saman med Jason Hornick (som gjekk på skule i nærleiken og hadde spelt i ei ungdomsskulegruppe saman med Smith). Hornick si tid i gruppa var kort, mest sannsynleg grunna studia, og snart bestod gruppa berre av Gust og Smith. Begge studerte ved Hampshire College i Amherst i Massachusetts på den tida. På klubbar i nærleiken av Northampton spelte duoen originale songar, og cover-songar av Ringo Starr og Elvis Costello.

Etter at dei var ferdige med skulegonga på Hampshire og returnerte til Portland, omorganiserte Smith og Gust gruppa til å bestå av medlemane dei er kjend for i dag (Brandt Peterson vart erstatta av Sam Coomes i 1994), Tony Lash gjekk på ungdomsskulen saman med Elliott Smith, og spelte fløyte i skulebandet. Han slutta i 1994, før det som skulle bli deira siste turne.

Diskografi

Studioalbum 
 Dead Air (1993)
 Cop and Speeder (1994)
 Mic City Sons (1996)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Heatmiser» frå , den 18. januar 2008. 

USA-amerikanske grupper
Musikkgrupper frå 1990-talet
Rockegrupper
Kostanaj

Kostanaj (kasakhisk skrift Қостанай) er ein by nord i Kasakhstan. Han har om lag 225 000 innbyggjarar og er hovudstad i Kostanaj oblast. 

Kostanaj er rik på historisk kulturarv. Regionsenteret har ein sunnimuslimsk moske, eit universitet, eit regionsmuseum og teater. 

Hovudvegane gjennom byen går vidare til fleire byar i Russland, som Tsjeljabinsk, Magnitogorsk, Troitsk i Tsjeljabinsk, Jekaterinburg, Kurgan og Tjumen. Dei går òg til Astana og Almaty i Kasakhstan.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Kostanay» frå , den 18. januar 2008.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 http://www.kostanay.kz 
 http://www.kostanai.kz
 http://www.kostanay.net/
 Panorama av Kostanaj

Byar i Kasakhstan
Petropavlovsk

For byen på Kamtsjatkahalvøya i Russland, sjå Petropavlovsk-Kamtsjatskij
 

Petropavlovsk (kasakhisk Петропавл, Petropavl; russisk Петропавловск, Petropavlovsk) er ein by i Kasakhstan ved elva Isjim  i Nord-Kasakhstan oblast, der han er hovudstad. Han ligg nær grensa til Russland, om lag 350 km vest for Omsk langs den transsibirske jernbanen. Byen har om lag 195 000 innbyggjarar

Historie 
Han vart grunnlagd i 1752 som eit russisk fort og etter kvart utvikla det seg ein busetnad rundt fortet. Han fekk bystatus i 1807. Petropavlosk var eit viktig handelssenter for silke og tepper fram til den russiske revolusjonen i 1917.

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Petropavl» frå , den 18. januar 2008. 
 

Byar i Kasakhstan
Temirtau

Temirtau (kasakhisk Теміртау, russisk Темиртау) er ein by i Kasakhstan. Han ligg ved elva Nura i Karaganda oblast og har om lag 170 000 innbyggjarar.

Kjelde

 Denne artikkelen bygger på «Темиртау» frå , den 18. januar 2008. 
 

Byar i Kasakhstan
Kyzylorda

Kyzylorda (kasakhisk Қызылорда, tidlegare Kyzyl-Orda) er ein by i Kasakhstan og hovudstad i Kyzylorda oblast med om lag 160 000 innbyggjarar. 

Kyzylorda vart grunnlagd i 1820 som ei festning for Kokand khanat kalla Ak-Mechet. Yaqub Beg var kommandør ved fortet fram til han vart tatt til fange av russiske troppar under general Vasilij Aleksejevitsj Perovskij i 1853. 

Russarane gav fortet namnet Fort Perovskij. Sidan 1867 vart han byen Perovsk og i 1920 Ak-Mechet igjen. 

I 1925 fekk byen namnet Kyzyl-Orda, frå kasakhisk qyzyl («raud») og orda («senter», «hovudstad»)

Bakgrunnsstoff 
 http://www.kyzylorda-city.kz/
 http://www.kyzylorda.kz 
 http://www.kyzylordaforum.com

Kjelde

 Denne artikkelen bygger på «Kyzylorda» frå , den 18. januar 2008. 
 

Byar i Kasakhstan
Abbadidane

Abbadidane var eit arabisk dynasti som herska i Sevilla frå 1023 til 1091. Abbadidane vart grunnlagd då den siste kadien i Sevilla, Abu al-Kasim Muhammad ibn Abbad, erklærte Sevilla uavhengig frå det omajjaddiske kalifatet i Cordoba. Kalifatet vart styrta i 1031. Då sonesonen til Abbad, Muhammad ibn Abbad al-Mutamid var truga av den kristne kongen Alfonso VI av Castilla måtte han ha hjelp frå almoraviden Yusuf ibn Tashfin, fyrsten av Marokko. Yusuf sigra over Alfonso, men vende seg deretter mot el-Mutamid sjølv og erobra Sevilla i 1091 og enda med det abbadid-dynastiet sitt velde.

Kjelder 
 caplex.no
Denne artikkelen bygger på «Abbadid dynasty» frå ,  den 18. januar 2008.  
 

Arabiske dynasti
Muslimske dynasti
Skipingar i 1023
Nedleggingar i 1091
Aktau

Aktau (kasakhisk og russisk Ақтау) er ein by i Kasakhstan. Han ligg på Mangysjlakhalvøya og er ein hamneby ved Kaspihavet. Han er hovudstad i Mangystau oblast vest i landet. 

Aktau har eit byblokk-system og ingen av gatene i byen har namn, men i staden tre nummer.

Historie 
Området rundt Aktau var ein gong busett av skytiarar, men sjølve byen vart først bygd i 1961 som ein liten landsby etter at det vart funne store oljefelt i området. I 1963 fekk Aktau bystatus. Frå 1964 til 1991 heitte byen Sjevtsjenko til ære for den ukrainske diktaren Taras Sjevtsjenko, som ein gong vart send bort hit til denne avsidesliggande staden på grunn av den politiske separatismen hans. 

Aktau hadde tidlegare eit atomkraftverk. Det var i drift frå 1973 til 1999. Kraftverket vart òg nytta til å produsere plutonium og for avsalting av sjøvatnet som vart nytta til drikkevatn for byen. Dei kasakhstanske styresmaktene har planar om å byggje eit nytt atomkraftverk med tida.

Bakgrunnsstoff 
Aqtau.kz  
Vêret i Aktau

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Aktau» frå , den 18. januar 2008. 
 

Byar i Kasakhstan
Kaspihavet

tt:Актау (Баймак районы)
Atyrau

Atyrau (kasakhisk Атырау, tidlegare Gurijev) er ein by i Kasakhstan. Han er hovudstad i Atyrau oblast og ligg om lag 2 700 km vest for Almaty og 350 km aust for den russiske byen Astrakhan.

Geografi 

Atyrau er den største hamnebyen til Kasakhstan ved Kaspihavet og ligg ved elvedeltaet til Uralelva. Atyrau ligg om lag 20 meter under havnivå. Byen vert av mange rekna som ein by som ligg både i Asia og Europa, sidan han vert delt av Uralelva, som ofte vert rekna som grensa mellom Europa og Asia.

Historie 
Det vart bygd eit fort av tre ved elva Jaik, som var det tidlegare namnet på Uralelva, i 1645 med namnet Nizjnij Jaitzkij gorodok («Nedre Jaik fort») av den russiske handelsmannen Mikhajlo Gurijev, som opphavleg kom frå Jaroslavl. Han spesialiserte seg på handel med Khiva og Bukhara. Fortet vart plyndra av uralkosakkar og Gurijev-familien bygd fortet om i stein (1647-62). Tsar Aleksej I av Russland sende ein garnison av Streltsij for å verne fortet frå fleire åtak frå kosakkane. Trass i dette tok kosakken Stepan Razin byen i 1667 og 1668. Fortet vart gradvis mindre viktig og vart fjerna i 1810. Mellom 1708 og 1992 heitte byen Gurijev.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Atyrau» frå , den 18. januar 2008. 

Byar i Kasakhstan
Claudio Abbado

Claudio Abbado () var ein verdskjend italiensk dirigent.

Abbado studerte piano på musikkonservatoriet i Milano, og seinare dirigering i Wien. Han har vore leiar for Wiener Staatsoper og Berliner Philharmoniker, og vart tildelt Ernst von Siemens' musikkpris i 1994.

Referansar

Kjelder 
 caplex.no

Abbado
Ekibastus

Ekibastuz (kasakhisk Екібастұз) er ein by nordaust i Kasakhstan i Pavlodar oblast med om lag 130 000 innbyggjarar. 

Nær Ekibastus ligg det to kolkraftverk, GRES-1 og GRES-2, bygd under sovjettida. GRES-2 har den høgaste skorsteinen i verda med ei høgd på 419,7 meter.

Historie 
Ekibastus har opphavet sitt på 1800-talet då Kosym Psjembajev, ein kasakhstanar frå området, fekk i oppgåve av russiske handelsmenn å leite etter mineralressursar i området. Han fann eit stort kolfelt og markerte staden med to store klumpar med salt. Dette er opphavet til namnet til staden sidan Ekibastuz tyder «to klumpar med salt» på kasakhisk. Feltet vart raskt utbygd med gruver. Landsbyen som etter kvart dukka opp vart tilknytt jernbanesambandet i 1899. 

Både den russiske revolusjonen i 1917 og dei to verdskrigane gjorde at landsbyen vart heilt forlate og først i 1948 byrja ein igjen å vinne ut kol i gruvene, og produksjonen tok seg kraftig opp. Berre i løpet av eitt år frå slutten av 1954 vart det vunne ut ein million tonn med kol. 

Eksibastuz fekk bystatus 12. juli 1957. På denne tida hadde byen om lag 25 000 innbyggjarar. 

I dag er Ekibastuz det største koldagbrotet i verda i det som er eit av dei største kolfelta i verda. Det inneheld framleis meir enn 13 milliardar tonn kol i eit område på 62 km². Altså er det her 74 millionar tonn kol per kvadratkilometer.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Ekibastus» frå , den 18. januar 2008. 
 

Byar i Kasakhstan
85 Io

Må ikkje forvekslast med jupitermånen Io.

85 Io er ein stor mørk hovudbelteasteroide av C-typen. Han er sannsynlegvis ein primitiv lekam med ein karbonrik samansetnad. Likt som 70 Panopaea går han i bane innanfor Eunomia-familien, men har ingenting å gjera med det tidlegare objektet som er opphavet til familien.

Io har ei retrograd banerørsle og ei uregelmessig form.
Han vart oppdaga av C. H. F. Peters den 19. september 1865 og namnsett etter Io, ei av elskarinnene til Zeus i gresk mytologi.

Frå studie av ein stjerneokkultasjon den 10. desember 1995 kom ein fram til at 85 Io hadde ein diameter på 178 kilometer.

Bakgrunnsstoff 
 Formmodell basert på lyskurven

Fotnotar 

Io
Io
Io
86 Semele

86 Semele er ein stor og veldig mørk hovudbelteasteroide. Han er sannsynlegvis samansett av organiske sambindingar. Semele vart oppdaga av den tyske astronomen Friedrich Tietjen den 4. januar 1866. Semele vart hans første og einaste asteroideoppdaging. Han er namnsett etter Semele, mora til Dionysos i gresk mytologi,

Kjelder 

Semele
Semele
Semele
88 Thisbe

88 Thisbe er ein av dei største hovudbelteasteroidane. Han vart oppdaga av C. H. F. Peters den 15. juni 1866 og namnsett etter Thisbe, ei heltinne frå ein antikk romersk fabel. Ein stjerneokkultasjon av Thisbe vart observert 7. oktober 1981. Resultatet frå okkultasjonen indikerte ein diameter på 232 kilometer, ein større diameter enn det ein opphavleg rekna med.

Kjelder 

Thisbe
Thisbe
Thisbe
89 Julia

89 Julia er ein stor hovudbelteasteroide. Han vart oppdaga av den franske astronomen Édouard Stephan den 6. august 1866. Asteroiden var hans første av to asteroideoppdagingar; nummer to var 91 Aegina. Asteroiden er sannsynlegvis namnsett etter sankt Julia av Korsika. 

Ein stjerneokkultasjon av 89 Julia vart observert 20. desember 1985.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Banesimulasjon frå JPL (Java) / Ephemeris

Julia
Julia
Julia
Fugazi

Fugazi er ei innverknadsrik hardcore-gruppe frå Washington DC i USA. Gruppa vart starta i 1987 av Ian MacKaye (vokal, gitar), Joe Lally (bass, seinare også vokal) og Colin Sears (trommer). Sears forlet etter kort tid gruppa til fordel for Dag Nasty, og vart erstatta av Brendan Canty. Etter nokre månader vart gruppa supplert med Guy Picciotto på ekstra gitar og vokal. MacKaye hadde tidlegare vore vokalist i Minor Threat og Embrace, medan Canty og Picciotto begge hadde ei fortid i Rites of Spring, Happy Go Licky og One Last Wish.

Gjennom heile si eksistens har gruppa vore prega av ein gjer-det-sjølv-haldning. Dei har gitt ut platene sine på Dischord Records og avslått fleire tilbod frå store selskap av prinsippielle årsaker, dei lagar ikkje effektar, dei krev at konsertarrangørar skal halde ein låg inngongspris, og dei spelar ikkje konsertar der det er aldersgrense. Dei nektar også å la seg intervjue av blad som har reklame for alkohol og/eller tobakk. I motsetnad til mange andre hardcore-grupper har Fugazi også ein policy på å slå ned på brutal oppførsel blant publikum på dansegolvet, såkalla slam-dance. Denne filosofien har også vist seg på andre måtar, blant anna har gruppa stilt opp for ei rekkje ulike formål. Fugazi har sidan 2002 hatt ein pause.

Musikalsk har Fugazi hatt relativt stor betydning innan hardcore-scena. Gruppa var frå byrjinga av både prega av og ein premissleverandør for emo-hardcore. Gruppa sitt lydbilete har også gjennom heile karrieren vore prega av ulike støybilete og markante brot mellom støyande og rolege parti. Fugazi har også henta impulsar frå andre musikkstilar, som funk, reggae og jazz, sjølv om hardcoren har vore i grunnen heile vegen. Det er likevel ei klar utvikling å spore gjennom bandets utgjevingar, der dei har blitt stadig meir eksperimentielle. Dei fleste tekstane til Fugazi er nokså politiske, men det er også mogleg å merkje ein forskjell på tekstane til dei ulike tekstforfattarane.

Diskografi 
 Fugazi (mini-LP/kassett, 1988)
 Margine Walker (mini-LP/kassett, 1989)
 13 songs (CD, 1989)*
 3 songs (7", 1990)
 Repeater (LP/kassett/CD, 1990)**
 Steady Diet of Nothing (LP/kassett/CD, 1991)
 In on the Kill Taker (LP/kassett/CD, 1993)
 Red Medicine (LP/kassett/CD, 1995)
 End Hits (LP/kassett/CD, 1998)
 Instrument (VHS/DVD, 1999)
 Instrument Soundtrack (LP/kassett/CD, 1999)
 Furniture + 2 (7"/CD, 2001)
 The Argument (LP/CD, 2001)
*Består av Fugazi og Margine Walker.
**CD-versjonen også med 3 songar.
Alle platene er gjevne ut på Dischord Records.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fugazi» frå ,  den 19. januar 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Fugazi si heimeside hos Dischord — diskografi og tilstøytande grupper.
 Southern distribution  — Informasjonsside om gruppa, inkludert nyheiter.
 Dischord Records — Fugazi sitt plateselskap.
 WorldofFugazi.org — fanside
 Eternal Vigilance is the Price of Fugazi  — Copper Press 9 (2002)

USA-amerikanske rockegrupper
Musikkgrupper skipa i 1987
Torolv Solheim

Torolv Solheim () i Oslo) var ein norsk lektor, historikar, forfattar, sosialøkonom og polikar. Han var sentral i Sosialistisk Folkeparti, blant anna som formann frå 1969 til 1971.

Utdanning 
Torolv Solheim var elev ved Firda gymnas (1929), tok statsøkonomisk eksamen ved Universitetet i Oslo (1933) og aktuareksamen (1939).

Politisk verksemd 
I lag med Viggo Hansteen og Jacob Friis tok han initiativ til Kommunistisk Studentergruppe (1932), og var redaktør for tidsskriftet til gruppa "Kringsjå", frå 1938 til 1939. Han var i NKP (1940-45), men etter usemje med Peder Furubotn gjekk han over til DNA (1945-52). På 1950-talet var Solheim i opposisjon til DNA sin utan- og innanrikspolitikk; han meinte DNA vart servil i høve til USA og mccarthyismen. Etter skipinga av Sosialistisk Folkeparti var han formann i fylkeslaget i Telemark, og representerte partiet i bystyret i Porsgrunn frå 1963 til 1971. På splittingslandsmøtet i 1969 vart han partiformann til Finn Gustavsen overtok i 1971. Solheim fylgde med inn i Sosialistisk Venstreparti i 1974, men melde seg ut i 1985.

Motstandsmann under andre verdskrigen 
Torolv Solheims var i 1942 med på å starte den illegale avisa "Alt for Norge«. Vinteren 1943-44 heldt han til på NKP si sentralforlegning i Valdres, og der skreiv han artiklar til dei illegale avisene åt partiet. Etter usemje med leiaren i NKP, Peder Furubotn, drog han på ettervinteren 1944 attende til Vestlandet der han vart ein av dei leiande i »Vestlandske Frihetsråd« - det eneste regionale fridomsrådet med suksess. Han redigerte då òg avisa »Gjallarhorn".

Yrkesliv 
Frå 1949 til 1952 var Torolv Solheim direktør for Fiskarlaget verft AS Stongjordanlegget. Han dreiv så ein periode sagbruk i Sønderled ved Risør før han i 1959 vart lektor, fyrst i Breivik, seinare ved Porsgrunn gymnas, der han underviste fram til 1974.

Fossegrimen 
Torolv Solheim var redaktør for fleire tidsskrift, men det mest sentrale var «Fossegrimen» som han starta i 1954 og dreiv for eiga hand fram til han la ned bladet i 1968. Fossegrimen var bygd på målpolitisk, sosialistisk og nasjona grunn. Det stod i opposisjon til politikken åt DNA, ikkje minst i utanrikspolitikken, men òg til leiande krinsar mellom venstresosialistar i Oslo. Bladet var viktig ved å gje plass til artiklar av til dømes Georg Johannesen, Dag Seierstad, Per Mauseth, Kjell Cordtsen og Dag Halvorsen. Også skjønnlitterære forfattarar som Olav H. Hauge, Axel Jensen, Einar Økland og Tor Obrestad nytta tidsskriftet.

Utgjevingar 
 Samtidsprofilar (1964). Eigne artiklar frå Fossegrimen (tidsskrift)
 Vestavær (1967). Eigne artiklar frå Fossegrimen (tidsskrift)
 I solnedgangstider (1976). Erindringer fra den andre verdenskrig.
 En strilekrønike (1978). Om strilefolket.
 Epistlar. Frå det skjulte Norge (1987)
 Det norske lynnet. Humor frå Edda til gate og grend (Samlaget, 1997)

SF-politikarar
NKP-politikarar
Målfolk
Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Hordaland
Nordmenn frå andre verdskrigen
Folk frå Radøy
Koksjetau

Koksjetau (kasakhisk Көкшетау, Köksjetau) er ein by nord i Kasakhstan i Akmola oblast med om lag 125 000 innbyggjarar (1997).

Byen vart grunnlagd i 1824 og namnet tyder «himmelfarga fjell». Byen har noko lettindustri som matproduksjon. I regionen vert det produsert ein viss grad av kveite og andre avlingar. Det er gruvedrift etter gull nord for byen.

Koksjetau har ein flyplass med flyruter til Almaty og Petropavlovsk. Byen er òg knytt til jernbanenettverket i Kasakhstan og Russland.

Astana, den nye hovudstaden i Kasakhstan, ligg om lag 300 km søraust for Koksjetau. Byen er kjend for den fine naturen og og turiststadane, som t.d. Burabaj.

Bakgrunnsstoff 

 www.kokshetau.narod.ru
 www.akmo.kz 
 www.kokshetau.kz

Kjelde

 Denne artikkelen bygger på «Kokshetau» frå , den 19. januar 2008. 
 

Byar i Kasakhstan
Rudnyj

Rudnyij (kasakhisk Рудный) er ein by i Kasakhstan i Kostanaj oblast. Han har 110 500 innbyggjarar.

Notar 

Byar i Kasakhstan
Taldykorgan

Taldykorgan (kasakhisk Талдықорған) er ein by i Kasakhstan. Han er hovudstad i Almaty oblast med om lag 120 000 innbyggjarar. Dei fleste av innbyggjarane er kasakhstanarar. 

Talydkorgan har ei lufthamn og jernbanestasjon med ruter til fleire kasakhstanske og russiske byar.

Litteratur 
 Bozdaqtar. Taldyqorghan oblysy, 1995, ISBN 5-89800-067-4

Bakgrunnsstoff 
 Taldyk.com
 Сайт г.Талдыкорган 
 ПОРТАЛ города Талдыкоргана

Kjelde 

 Denne artikkelen bygger på «Taldykorgan» frå , den 19. januar 2008. 
 

Byar i Kasakhstan
Michael Halliday

Michael Halliday, ofte M.A.K. Halliday (), var ein britisk-australsk lingvist som utvikla den språkvitskaplege skulen som er kalla systematisk-funksjonell lingvistikk. Halliday har hatt mesteparten av yrkesaktiviteten sin i Australia ved universitetet i Sydney. 

Hallidays tilnærmingar har hatt påverknad på fleire norske lingvistar, til dømes Kjell Lars Berge, Eva Maagerø og Elise Seip Tønnessen.

Australske språkforskarar
Britiske språkforskarar
Dzjezkazgan

Dzjezkazgan (kasakhisk Жезқазған, russisk Джезказган) er ein by i Kasakhstan i Karaganda oblast med om lag 100 000 innbyggjarar. Han ligg ved eit reservoar i elva Kara-Kengir. 

55 % av innbyggjarane er kasakhstanarar, 30 % russarar og resten ukrainarar, tyskarar, tsjetsjenarar og koreanarar

Byen vart grunnlagd i 1938 for å utnytte dei rike koparførekomstane i området. I 1973 vart eit stort metallurgikompleks bygd søraust for byen for å smelte kopar. Av andre naturressursar i området finn ein mangan, jern og gull.

Kosmodrom Bajkonur ligg 400 km sørvest for byen, og ein tradisjon er at kvar einaste kosmonaut plantar eit tre i Sejfulin-gata i Zjezkazgan som eit symbol på at han skal kome trygt heim att. 

Byen har jernbanesamband til Karaganda og flysamband til Almaty.

Bakgrunnsstoff 
 Bilete av byen

Kjelde

 Denne artikkelen bygger på «Zhezkazgan» frå , den 19. januar 2008. 
 

Byar i Kasakhstan
Oddvar Nes

Oddvar Sigmund Nes () var ein norsk professor i nordisk språkvitskap, særleg nynorsk, ved Universitetet i Bergen.

Det meste av den faglege produksjonen til Oddvar Nes fell innom namnegranskinga, og han har særleg arbeidt med etymologiske spørsmål. Det kjem til uttrykk alt i magistergradsavhandlinga hans i germansk målvitskap, «Studiar i dei eldste nordvestlandske fjordnamna». Nes har vidare arbeidt med leksikografi, dialektar og fonetikk. 

Saman med Jarle Bondevik og Terje Aarset har Oddvar Nes stått bak Ivar Aasen-selskapet, og dei tre har sidan 1992 stått føre eit omfattande vitskapleg arbeid med å gje ut dei etterlatne skriftene åt Ivar Aasen, med notar, innleiingar og kommentarar.

Oddvar Nes har vore namnekonsulent for fylkeskartkontora i Sogn og Fjordane og Hordaland, og var namnekonsulent for Vestlandet. Han har i tillegg vore redaktør for tidsskriftet Namn og Nemne (1984-2004).

Oddvar Nes var tilsett ved Universitetet i Bergen frå 1964 til han gjekk av ved aldersgrensa som 70-åring i 2008. Han fekk i 2009 kongens fortenestmedalje i sølv for innsatsen sin.

Litteratur 
 Akselberg, Gunnstein og Jarle Bondevik (red.) 1998. «Ord etter ord. Heidersskrift til Oddvar Nes 27. desember 1998.» Bergen: Norsk Bokreidingslag.
 Nes, Oddvar. 2008. «Nes om namn. Heidersskrift til Oddvar Nes på 70-årsdagen 27. desember 2008.» Redigert av Gunnstein Akselberg og Ole-Jørgen Johannesen og med bibliografi redigert av Jarle Bondevik og Ole-Jørgen Johannesen. Bergen: Norsk Bokreidingslag.

Referansar 

Norske språkforskarar
Professorar ved Universitetet i Bergen
Folk frå Volda
Kongens fortenestmedalje i sølv