alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Confederación Nacional del Trabajo

Confederación Nacional del Trabajo (CNT; Den nasjonale arbeidarkonføderasjonen) er ein spansk konføderasjon av anarkosyndikalistiske fagforeiningar. Dei høyrer til International Workers' Association. På [[spansk|kastiljansk] er namnet  AIT - Asociación Internacional de los Trabajadores. Derfor ser ein gjerne initialane CNT og AIT saman på flagg og plakatar. (Sjå bilete).
 
Historisk sett var CNT òg forbunden med Federación Anarquista Ibérica (CNT-FAI).
 
CNT har gjennom heile soga si spela ei stor rolle i den spanske arbeidarrørsla.
  
CNT vart skipa i 1910 i Barcelona i Catalunya. Trass i at organisasjonen i fleire tiår var ulovleg i Spania, under Franco-diktaturet, held CNT i dag fram med å delta i den spanske arbeidarrørsla, og dei fokuserer på prinsippa om arbeidarsjølvstyre, føderalisme og gjensidig hjelp. Føderalisme betyr i denne samanhengen frivillig samarbeid av sjølvstyrte arbeidarkollektiv og kommunar. 

Songen til CNT har sidan 1933 vore «A las barricadas», ein spansk versjon av «Warszawjanka». 

CNT har vorte portrettert i nyare spansk film gjennom Vicente Aranda sin film Libertarias frå 1996, ein film som fokuserer på ei gruppe kvinnelege militssoldatar frå CNT ved Aragon-fronten under den spanske borgarkrigen.

Kjelder 
Den engelskspråklege wikipediaen, art. med same namnet, som lesen 16. desember 2008.

Bakgrunnsstoff 

Anarkistiske organisasjonar
Syndikalisme
Spanske politiske parti
Skipingar i 1910
Eg gjekk meg over sjø og land

Eg gjekk meg over sjø og land er ein tradisjonell songleik som er mykje bruka på juletrefestar. 
Leiken er omtalt i bøkene Danmarks Sanglege frå 1931 og Bernt Støylens Norske barnerim og leikar frå 1899.

Dei som leikar, tar kvarandre i hendene og dannar ring rundt juletreet. Alle syng «Eg gjekk meg over sjø og land, då møtte eg ein gammal mann. Han spurde så, han sagde så: Kor høyrer du vel heime?» Ein forsongar leier svaret, og alle hiv seg med medan dei gjer karakteristiske rørsler: «Eg høyrer heime i klappeland,i klappeland - - og alle dei som klappe kan, dei høyrer heime i klappeland.» Så kan leiken halde fram med trampeland, hoppeland, vinkeland, plystreland og så vidare.

Kjelder 
 Sverre Mogård-Larsen (1997) Leik- og Sangtradisjon på Helgeland fra 1. halvdel av 1900-tallet ISBN 82-7866-004-2

Bakgrunnsstoff: 
 Tunkatten - tekst, melodi og notar

Julesongar
Songleikar
Norske songar
Danske songar
Geir Ellingsrud

Geir Ellingsrud () er ein norsk matematikar og professor ved Universitetet i Oslo. Han var rektor ved universitetet i perioden 2006–2009.

Akademisk karriere 
Ellingsrud vart fil.dr. ved Stockholms universitet i 1983, og har sidan 1992 vore professor i matematikk ved Universitetet i Oslo. I 1988 fekk Ellingsrud «Norges Allmennvitenskapelige Forskningsråds pris for fremragende forskning». Han var redaktør for fagtidsskriftet Acta Mathematica i seks år og ansvarleg redaktør for det populærvitskaplege tidsskriftet NORMAT i fire år.

Rektor ved Universitetet i Oslo 
Ellingsrud stilte som ein av fem kandidatar ved rektorvalet ved Universitetet i Oslo hausten 2005, og profilerte seg under valkampen som delvis kritisk til «Kvalitetsreforma». Samanlikna med dei andre kandidatane, hadde han ein lågmælt stil under valkampen, men han hadde stor støtte hjå fagorganisasjonane på universitetet og enda med å vinne valet. Ellingsrud tiltredde som rektor i januar 2006. Hausten 2008 gjorde han det klart at han ikkje tok attval til ein ny periode våren 2009.

Kjelder 
 Denne artikkelen var opphavleg basert på «Geir Ellingsrud» på Wikipedia på bokmål og riksmål.

Bakgrunnsstoff 
	

Professorar ved Universitetet i Oslo
Rektorar ved Universitetet i Oslo
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Clement Endresen

Clement Endresen () er ein norsk jurist og tidlegare høgsterettsdommar. Han tok cand.jur. ved Universitetet i Oslo i 1974. Han har tidlegare jobba som universitetslektor på same stad, dommarfullmektig i Sandnes heradsrett, advokatfullmektig hjå Regjeringsadvokaten og som partnar i advokatfirmaet Kluge. Han vart utnemnd til høgsterettsdommar i april 2006 og sat fram til 31. oktober 2019. Han er son av Egil Endresen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Clement Endresen» frå ,  den 16. desember 2008.  
 

Norske høgsterettsdommarar
Folk frå Stavanger
Penny Lane

}}
«Penny Lane» er ein song av det engelske rockebandet The Beatles. Songen vart skrive av Paul McCartney, men tilskriven Lennon/McCartney. Songen vart spelt inn under innspelinga av albumet Sgt. Pepper, men vart ikkje ein del av dette albumet. I staden vart han gjeve ut på singel i februar 1967 som ei dobbel A-side «Strawberry Fields Forever». Produsenten George Martin har uttrykt at desse to songane i lag utgjorde den beste singelen som bandet nokon gong gav ut.

Begge songane vart seinare gjevne ut på albumet Magical Mystery Tour i november 1967. I heimlandet Storbritannia er singelen kjend for å ikkje ha nådd førsteplassen, men stoppa på plassen bak Engelbert Humperdinck sin «Please Release Me». Dette kom av at BBC talde dei to songane som to forskjellige singlar, så i røynda selde singelen nesten det dobbelte av det Humperdinck gjorde. I USA og i Noreg gjekk singelen til topps på listene. Songtittelen er namnet på ei gate i heimbyen til bandet, Liverpool. Området rundt gata vert òg ofte kalla Penny Lane.

McCartney og Lennon voks begge opp i dette området og dei møtte kvarandre ved Penny Lane då dei skulle ta bussen inn til byen. Gata er i dag ein turisattraksjon i byen, og gateskiltet vart så ofte stole at styresmaktene i byen til slutt valde å i staden måle gatenamnet på ein bygning. I 2007 var derimot skiltet tilbake på plass.

I 2010 sette musikkmagasinet Rolling Stone songen på 456. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.

Medverkande
I følgje Ian MacDonald:

The Beatles
Paul McCartney – vokal, piano, bass, harmonium, tamburin, effektar
John Lennon – vokal, piano, gitar, congatrommer, klapping
George Harrison – korvokal, sologitar, klapping
Ringo Starr – trommer, handbjølle

Andre musikarar
George Martin – piano, orkesterarrangement
Ray Swinfield, P. Goody, Manny Winters – fløyte, pikkolofløyte
David Mason – pikkolotrompetsolo
Leon Calvert, Freddy Clayton, Bert Courtley, Duncan Campbell – trompet, flygelhorn
Dick Morgan, Mike Winfield – obos, engelsk horn
Frank Clarke – kontrabass

I august 1987 vart pikkolotrompeten Mason brukte på «Penny Lane» og to andre Beatles-songar («All You Need Is Love» and «Magical Mystery Tour») seld på ein auksjon på Sotheby's for 10 846 amerikanske dollar.

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Penny Lane» frå , den 17. desember 2008. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Songen i McSweeneys.net sin serie korte essay om favorittsongar 
 Golden Oldies of Music Video
 St Barnabas Church – Penny Lane 

The Beatles-songar
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar produserte av George Martin
Songar frå 1967
Singlar frå 1967
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Canada
Nummer-ein-singlar i Nederland
Songar på toppen av VG-lista
 449
Parlophone-singlar
Capitol Records-singlar
Songar om Liverpool
Barokk pop-songar
Progressive popsongar
Ralph McTell-songar
Paul McCartney-songar
Judy Collins-songar
Count Basie-songar
Al Di Meola-songar
Songboka

Songboka er tittelen på siste nynorskutgåva av Lars Søraas si songbok for bruk i skule og heim. Utgjevinga av desse songbøkene går attende til 1906, då Lars Søraas d.e. gav ut det første hefte med songar til bruk i skulen. Det heitte Barnesange og sanglege og var laga for bruk dei to første skuleåra. Fram til 1912 gav han ut i alt 12 hefte. I tillegg til det første for første- og andreklassingar, gav han ut fem hefte til på riksmål. Så kom tre hefte i Metodisk veiledning for læraren. Skulesongbokverket vart fullført med Skulesongbok I, II og III, som var landsmålsutgåver.

Lars Søraas hadde tenkt seg til å gi ut ei revidert utgåve på nynorsk, der han ville samle alt til ei bok. Dette rakk han ikkje før han døydde. Sonen Lars Søraas d.y. fullførde dette arbeidet saman med Andreas Rebbestad. Tittelen på denne bok som kom i 1929 var Songbok. Lars Søraas d.y. held fram med å revidere songbøkene, både på bokmål og nynorsk. Siste nynorskutgåva kom i 1960. Den siste på bokmål i 1964. 

Bøkene kom ut under Lars Søraas sit namn, utan å skilje mellom den eldre og den yngre.

Kjelder 
 Norvald Skreien: Lars Søraas far og sønn Oslo 2005

Norske bøker
Skulebøker
Songbøker
Konstruktørmeisterskapen i Formel 1

Konstruktørmeisterskapen i Formel 1 (World Constructors' Championship (WCC)) vert delt ut av FIA til den konstruktøren som har scora flest poeng i løpet av ein sesong. Konstruktørmeisterskapen vart felt ut første gongen i 1958, og gjekk til Vanwall. Regjerande meister er Scuderia Ferrari som vann i 2007.

Dei forskjellige kombinasjonane av bil- og motorfabrikantar som tevlar, vert rekna som konstruktør i meisterskapen. 

Poenga i Konstruktørmeisterskapen vert rekna ut ved å leggja saman poenga som førarane scorar i kvart løp. Fram til 1979 var det berre poenga til den føraren som fekk flest poeng som talde mot Konstruktørmeisterskapen. Det har berre hendt ni gonger at det laget som vann Konstruktørmeisterskapen ikkje også vann Førarmeisterskapen det året. 

Berre 12 forskjellige konstruktørar har vunne meisterskapen, i dei 50 sesongane Konstruktørmeisterskapen har blitt delt ut. Scuderia Ferrari er den mest er mest suksessfulle konstruktøren med 15 titlar, der 6 av dei på rad frå 1999 til 2004.

Berre tre nasjonar har produsert ein vinnande konstruktør. Storbritannia (32 meisterskap), Italia (15) og Frankrike (3). Tel ein vinnande motorprodusent, er det åtte nasjonar. Italia (15 meisterskap), USA (10), Frankrike (8), Japan (6), Storbritannia (6), Australia (2), Luxemburg (2) og Tyskland (1).

Etter sesong

Merknadar 
* - Indikerer som også vann førarmeisterskapen

Etter konstruktør

Etter nasjon

Sjå og 
 Førarmeisterskapen i Formel 1

Formel 1
Andreas Gottlob Rudelbach

Andreas Gottlob Rudelbach () var ein dansk teolog.

Rudelbach vart cand.theol. i 1820 og doktor philos. i 1822. I 1825 stilte han seg som ortodoks lutheranar på Grundtvig si side i strid mot rasjonalistiske teologar.

I 1829 fekk han teneste som superintendent og leiande prest i Glauchau i Sachsen. Frå 1840 utgav han saman med Guericke Zeitschrift für die gesammte lutherische Theologie und Kirche. Her markerte han seg som talsmann for luthersk lære. 

I 1845 vende Rudelbach attende til Danmark, og vart sokneprest i Slagelse 1848. Etter kvart vart han ein skarp kritikar av Grundtvigs syn på kyrkja, spesielt var han motstandar av valsokn (fritt presteval).

Bibliografi 
Eit utval bøker skrivne av C.A. Rudelbach:
 Die augsburgische Confession (1830)
 Savonarola und seine Zeit (1835)
 Reformation, Lutherthum und Union (1839
 Christelig biographie (1846-48; tysk auka utg, 1849-50).
 Den evangeliske kirkeforfatnings oprindelse og princip etc. (1849)
 Om det borgerlige ægteskab (1851)
 Om sognebaandet og om ordinationens væsen (1852)
 Om begrebet folkekirke (1854)
 Kirkefrihedens elementer i den danske statskirkelige ordning og lovgivning siden 1537 (1854)
 Om psalmeliteraturen og psalmebogssagen (1856)

Kjelder: 
 Nordisk familjebok (1916)

Danske prestar
Danske sakprosaforfattarar
Folk frå København
Våpensamlar

Våpensamlar er ein person som samlar på våpen. Ein kan samle våpen på mange ulike måtar, og våpensamlarar vert klassifiserte i fire kategoriar:

Kategoriar 
 Samlarar av registreringsfrie skytevåpen (gevær med modellår frå før 1885 og pistol med modellår frå før 1871)
 Samlarar av registrerte skarpe skytevåpen (vert godkjende av politiet)
 Samlarar av plomberte (deaktiverte) skytevåpen (kan fritt omsetjast)
 Samlarar av blankvåpen (kan fritt omsetjast med unntak av stilettar, batangaknivar og springknivar)

Norsk lov 
For å bli samlar av registrerte skarpe skytevåpen må ein etter år 2000 vere medlem i Norsk Våpenhistorisk Selskap (NVS) og ha løyve av politiet. Samlinga må vere avgrensa innanfor eitt spesifikt historisk, geografisk eller tidsavgrensa område, eller ein kombinasjon av desse. 

Våpensamling vert styrt av våpenloven og våpenføresegna § 2-14:Tillatelse til erverv av skytevåpen til privat samling kan kun gis til medlemmer av Norsk Våpenhistorisk Selskap eller annen våpenhistorisk forening godkjent av Politidirektoratet.

Referansar 

Våpen
Samlarhobbyar
Peter Frampton

Peter Kenneth Frampton () er ein engelsk rockemusikar, songar, låtskrivar og gitarist. Han spelte i banda Humble Pie og The Herd. Det internasjonale gjennombrotet til Frampton kom med konsertalbumet Frampton Comes Alive!. Albumet selde meir enn seks millionar eksemplar berre i USA og gav han fleire hittar. Sidan den gongen har han gjeve ut fleire populære album. Han har òg arbeidd med David Bowie og både Matt Cameron og Mike McCready frå Pearl Jam, blant fleire.

Frampton er mest kjend for hittar som «Breaking All the Rules», «Show Me the Way», «Baby, I Love Your Way», «Do You Feel Like We Do», og «I'm in You». Han har òg spelt seg sjølv i fjernsynsshow som The Simpsons og Family Guy. Frampton er kjend for gitarspelinga si og særleg bruken av talkbox.

Diskografi
Wind of Change (1972)
Frampton's Camel (1973)
Somethin's Happening (1974)
Frampton (1975)
Frampton Comes Alive! (1976)
I'm in You (1977)
Where I Should Be (1979)
Breaking All The Rules (1981)
The Art of Control (1982)
Premonition (1986)
When All the Pieces Fit (1989)
Peter Frampton (1994)
Frampton Comes Alive II (1995)
Now (2003)
Fingerprints (2006)
Thank You Mr. Churchill (2010)
Hummingbird in a Box (2014)
Acoustic Classics (2016)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peter Frampton» frå ,  den 4. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
Folk frå Beckenham
Musikarar frå London
Engelske gitaristar
Engelske songarar
Engelske rockesongarar
Sologitaristar
Humble Pie-medlemmar
Grammy-vinnarar
Engelske rockegitaristar
Engelske bluesgitaristar
Musfuglfamilien

Musfuglar er ei lita gruppe fuglar som ikkje står nært andre grupper, men det kan vere dei står nærare papegøyar enn andre. Musfuglar har derfor fått status som ein orden Coliiformes. I tillegg er gruppa ein familie Coliidae. Distribusjonen er avgrensa til Afrika sør for Sahara, og Coliiformes er einaste ordenen som berre finst på dette kontinentet. I forhistorisk tid hadde dei større utbreiing i og vart tilsynelatande utvikla frå Europa.


Skildring 

Dei er slanke, grålege eller brunlege fuglar med mjuke, hårliknande kroppsfjør. Musfuglar har vanlegvis rundt 10 centimeter kroppslengd, med ein lang og tynn hale på ytterlegare 20-24 centimeter. Vekta kan vere 45-55 gram. Dei beitar i skog og søkjer gjennom lauvverk som gnagarar på jakt etter bær, frukt og knoppar. Denne vanen saman utsjånaden på beina, gjev namn på gruppa. Dei er akrobatiske, og kan hengje opp ned når dei et. Alle artar har sterke klør og reversible ytre tær. Dei har også fjørtopp og kraftig nebb. 

Musfuglar er sosiale og lever i flokkar på om lag tjue i terreng med tynnvaksen skog.	

Desse fuglane byggjer koppforma reir i tre, reira er laga av kvistar med ei kantlinje av gras. Kvart kull er på 2-4 egg. Ungane er ganske utvikla ved klekking og forlèt reiret tidleg for å trene til flying.

Artar 

Musfuglar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.

Slekt Colius
 Brunmusfugl, Colius striatus, Speckled Mousebird, LC, Gmelin, 1789
 Kvitkronemusfugl, Colius leucocephalus, White-headed Mousebird, LC, Reichenow, 1879
 Raudryggmusfugl, Colius castanotus, Red-backed Mousebird, LC, Verreaux & Verreaux, 1855
 Kvitryggmusfugl, Colius colius, White-backed Mousebird, LC, Linné, 1766

Slekt Urocolius
 Blånakkemusfugl, Urocolius macrourus, Blue-naped Mousebird, LC, Linné, 1766
 Raudmaskemusfugl, Urocolius indicus, Red-faced Mousebird, LC, Latham, 1790

Kjelder

Referansar 

 
Fuglar etter klassifisering
Fuglar i den afrotropiske regionen
Preikestolvers

Preikestolvers eller høgtidsvers er eit salmevers som vert sunge på høgtidsdagar, medan presten står på preikestolen. Kyrkjelyden syng verset etter nokre innleiande ord frå predikanten, før han les evangeliet for høgtidsdagen. Kyrkjelyden plar reise seg når dei syng høgtidsverset. Dei høgtidsversa som vert mest bruka i Den norske kyrkja, er skrivne på dansk av Birgitte Cathrine Boye i 1778 og omsette til nynorsk av Elias Blix i 1902.

I salmebøkene frå dansketida 
I Kingos salmebok er det fyrste verset av «Et lidet Barn saa lysteligt» forskrive som preikestolvers frå jul til kyndelsmesse. I sjølve julehelga skulle verset syngjast tre gonger før evangeliet vart lese frå preikestolen.

Tilsvarande er fyrste verset av «Christ stod op af Døde» foreskrive som preikestolvers frå påske til Kristi himmelfartsdag. Verset skulle syngjast tre gonger fyrste, andre og tredje påskedag.

I pinsehelga skulle kyrkjelyden syngje fyrste verset av «Nu bede vi den Helligaand» tre gonger før presten las evangeliet frå preikestolen. 

I Guldbergs salmebok er nær treparten av salmane skrivne av Birgitte Catrine Boye, ho som fekk tilnamnet «kvinna med høgtidsversa». Her er høgtidsverset for jula anten «Syng høyt, min Siel! vær hierteglad» eller «Os er i Dag en Frelser fød», for påska «Han er opstanden! store Bud» eller femte verset av «Hvad er dog Paaske sød og bliid», på Kristi himmelfarsdag «Det er fullbragt! Den faldne Jord» og i pinsa «O lue fra Guds Kierlighed».

I Nokre Salmar 
I femte utgåva av Elias Blix' Nokre Salmar står fire preikestolvers heilt bak i samlinga:

 Jolevers: «I dag er fødd vaar Frelsarmann»
 Paaskevers: «Han er uppstaden, Dyre ord»
 Kvitsunn-Vers: «Du Loge av Guds Kjærleiks-Eld»
 Helgetorsdags-Vers: «Det er fullenda! Fallne Jord»

I dagens norske salmebøker 
I Norsk Salmebok er det ikkje spesielt markert kva for songar som høver som høgtidsvers, men det er vanleg å bruke 
 nr 47/48 på juledagen: «I dag er fødd ein frelsar stor» (evt. nr 5 i Salmer 1997, «Eit lite barn, med frydeskrik»
 nr 177/178 «Han er oppstaden dyre ord» på påskedagen
 nr 215/216 «Du loge av Guds kjærleikseld» på pinsedagen (evt 206/207 «Kom, Heilag Ande, Kristi tolk»)
Desse salmane har det til felles at dei berre har eitt vers, dei går på gamle melodiar og både bokmåls- og nynorskforma er tekne med i salmeboka.

Salmar
Kristen liturgi
Spettefuglar

Spettefuglar, Piciformes, er ein biologisk orden av små til mellomstore fuglar som hovudsakleg har leveområde i skog. Den mest kjente av desse er spettefamilien som inkluderer hakkespettar og nære slektningar. Piciformes inneheld nærare 360 artar i om lag 50 slekter i sju familiar, kor spettefamilien samlar over halvparten av artane.

I hovudregelen er Piciformes insektetarar, med unnatak for skjeggfuglar og tukanar som et frukt for det meste, og voksetarar som er heilt unike blant fuglar fordi dei er i stand til å fordøye bivoks, sjølv om hovuddietten også hos voksetarar er insekt. Nesten alle Piciformes har papegøyeliknande zygotisk fot - to tær framover og to bakover, ei ordning som gjev openberre føremonar for fuglar som nyttar mykje tid på trestammar. Eit unnatak er nokre få artar av tretåa hakkespettar. Fuglane i Piciformes har ikkje dun nokon gong, berre ekte fjør. Dei varierer i storleik frå malaypikulett på 8 centimeter i lengd, og vekt på 7 gram, til gulnebbtukan på 61 cm og 500 gram. Alle hekkar i holrom og får ungar som er lite utvikla ved klekking.

Systematikk 
Jakamarar og dovenfuglar er sett inn i sin eigen distinkte orden Galbuliformes, men mange handsamar dei to familiane som ein underorden av Piciformes, og likestilla med underordenen Pica som samlar skjeggfuglar, tukanar, voksetarar og spettefamilien. Tidlegare var det dessutan semje om å handsame alle skjeggfuglar som ein familie. Men dette viste seg å vere parafyletisk med omsyn til tukanane. Derfor har autoritetar i systematikk skilt ut dei asiatiske skjeggfuglane til ein ny familie Megalaimidae og dei afrikanske til Lybiidae. 

Familiar av spettefuglar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011
 Afrikaskjeggfuglfamilien, Lybiidae
 Asiaskjeggfuglfamilien, Megalaimidae
 Amerikaskjeggfuglfamilien, Capitonidae
 Tukanskjeggfuglfamilien, Semnornithidae
 Tukanar, Ramphastidae
 Voksetarar, Indicatoridae
 Spettar, Picidae

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Piciformes» frå ,  den 17. desember 2008.

Referansar 

Fuglar etter klassifisering
Jakamarfuglar

Jakamarfuglar er ein biologisk orden, Galbuliformes, av små til mellomstore fuglar med lange halar som er nært i slekt med spettefuglar. Dei lever i regionen som inkluderer Sør-Amerika, Sentral-Amerika og delar av Mexico. Dei samlar to familiar, dovenfuglfamilien, Bucconidae og jakamarfamilien, Galbulidae. 

Begge familiane har nært slektskap med spettefuglar, men formar ei eiga evolusjonær utviklingslinje.

Dette er insektetande fuglar som fangar byttet i lufta. Dei er skogsfuglar i lågtliggande område og er hòlerugarar med reir inne i bakken eller i termittuer i skogshabitat.

Det er ulike syn på den taksonomiske handsaminga av denne utvikligslinja. Clementslista versjon 6 nyttar Galbuliformes som ein sjølvstendig orden. IOC World Bird List reknar jakamarar og dovenfuglar som ein underorden Galbulae av ordenen spettefuglar, Piciformes.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Jakamarfåglar» frå , den 25. september 2012.

Referansar 

 
Fuglar etter klassifisering
Olaf Huseby

Olaf Huseby () var ein norsk forleggjar ifrå Systrond i Sogn. Av yrke
var han utgjevar og bokreidar i mange år, både i Oslo
og Sambandsstatane. Han tok lærarskulen på Stord. Der
møtte han Sven Aarrestad, jærbuen som var vinstremann,
målmann og fråhaldsmann. Han hadde lærarpost i Brevik
1876–79, men vart neitta fast stilling av di han skreiv i eit
radikalt blad (Breviks Avis). Han studera bokreidarkunna
i Tyskland og England 1881–83. Då han kom att til Noreg,
skipa han saman med Olaf Olsen (sidan Norli) ein bokhandel
i Oslo. Denne bokhandelen gav ut bøker av Amalie Skram og Arne Garborg. Då Norli var i Paris i studieåri
sine, dreiv Huseby bokhandelen åleine. Etter eit bel braut
Huseby samvinna med Norli og dreiv for seg sjølv. Då sytte
han for å gjeva ut landsmålssalmane hans Elias Blix. I
1903 fór Huseby til Sambandsstatane og sette i gang med
bokreiding i Minneapolis. Han var bladstyrar i eige blad,
Den Nye Heimen. Då han flutte til Morris i Minnesota, gav
han ut både dagblad og vekeblad. Eit tiltak Huseby ikkje 
fullførte, var soga om den norske utvandringa til Amerika.

Kjelder 

 Norsk Årbok 2008
 Utdjupande artikkel om Huseby av Hermund Kleppa på snl.no

Norske forleggjarar
Folk frå Leikanger
Pirelli

Pirelli & C. SpA er ein produsent av dekk og har hovudkontor i Milano i Italia. Selskapet vart etablert i Milano i 1872 av Giovanni Battista Pirelli. Dekka frå Pirelli vart blant anna nytta av Subaru i World Rally Championship.

Ein periode dreiv selskapet også med kabelproduksjon, men denne divisjonen vart seld til Goldman Sachs i 2005.

Bakgrunnsstoff 
 Pirelli & C. SpA, selskapsprofil hos Yahoo

Italienske føretak
Milano
Skipingar i 1872
Norsk Allsang

Norsk Allsang er eit songhefte som Lars Søraas d.y. gav ut på John Griegs Forlag i 1941. Innhaldet var utvalde nasjonale songar. Framsida var illustrert med eit norsk flagg. På tittelbladet skreiv Søraas og :«Måtte dikt og toner vekke et brus av Norsk Sang over landet. Det vil gi styrke og mot.» Ikkje uventa vart heftet forbode og restopplaget inndrege. Ei tid etter kom det ut i sensurert utgåve. No med konturane av eit norgeskart og teikning av ei syngande jente på framsida. Etter at krigen var slutt kom originalutgåva av heftet i fleire opplag. I tillegg var kongesongen «Gud sign vår konge god» trykt på innsida av omslaget.

Kjelder 
 Norvald Skreien: Lars Søraas far og sønn Oslo 2005

Songbøker
Bøker frå 1941