alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dennis Elliott

Dennis Leslie Elliott () er ein britisk musikar og kunstnar. Han var den første trommeslagaren i rockebandet Foreigner og spelte med dei frå 1976 til han slutta kring 1992. Han vart så skulptør.

Diskografi

The Shevells
1968: Big City Lights /The Coffee Song  (single)

The Ferris Wheel
1970: Ferris Wheel (album)
1970: Can't Stop Now / I Know You Well (UK single)
1970: Ugly Duckling / I Know You Well (US single)

IF
1970: If 
1970: If 2
1971: If 3 
1972: If 4 
1972: Waterfall 
1995: Forgotten Roads: The Best of If 
1997: Europe '72
2010: Fibonacci's Number - More Live If
2012: If 2 + Live in Liverpool

The Roy Young Band
1973: «Back Up Train» (singel)
1973: «Devil's Daughter» (singel)
1973: «Dig A Hole» (singel) 
1973: «If You Could Only See Me Now» (singel)
2009: The Best Of 50 years (album)

Tony Ashton and Jon Lord
1974: First of the Big Bands

Ian Hunter
1975: Ian Hunter 
1977: Overnight Angels

Foreigner
1977: Foreigner av Foreigner (#4 US)
1978: Double Vision (#3 US, #32 UK)
1979: Head Games (#5 US)
1981: 4 (#1 US, #5 UK)
1982: Records (#10 US, #58 UK)
1984: Agent Provocateur av Foreigner (#4 US, #1 UK)
1987: Inside Information av Foreigner (#15 US, #64 UK)
1991: Unusual Heat
1992: The Very Best ... and Beyond (#123 US, #19 UK)
1993: Classic Hits Live/Best Of Live
2009: Can't Slow Down (#29 US)

Ian Lloyd
1980: Third Wave Civilization

Mick Jones
1989: Just Wanna Hold (singel) (#19 US Rock)
1989: Mick Jones (album)

Museumsutstillingar
Arkansas Art Center, Decorative Arts Museum - Little Rock, Arkansas
Art Museum of South Texas, Corpus Christi, TX
The Charles A. Wustum Museum of Fine Arts - Racine, Wisconsin
Cincinnati Art Museum, Cincinnati, Ohio
The Contemporary Museum of Art - Honolulu, Hawaii
Craft & Folk Art Museum - Los Angeles, California
The Detroit Institute of Arts - Detroit, Michigan
Fuller Craft Museum - Brockton, Massachusetts
Honolulu Museum of Art, Honolulu, HI
Los Angeles County Museum of Art - Los Angeles, California
The Mabel Brady Garven Collection, Yale University Art Gallery - New Haven, Connecticut
The Mint Museum of Craft & Design - Charlotte, North Carolina
Mobile Museum of Art, (formerly, Fine Arts Museum of the South) - Mobile, Alabama
Museum of Arts & Design, formerly The American Craft Museum - New York, New York
Museum of Fine Arts - Boston, Massachusetts
Peabody Essex Museum, Salem, Massachusetts
Racine Art Museum, Racine, Wisconsin
Renwick Gallery of the Smithsonian American Art Museum - Washington, D.C.
The Slater Museum - Norwich, Connecticut
University of Michigan Museum - Ann Arbor, Michigan

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dennis Elliott» frå ,  den 16. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Engelske rocketrommeslagarar
Foreigner-medlemmar
Folk frå Peckham
Engelske biletkunstnarar
If-medlemmar
Spooky Tooth-medlemmar
DS «Clio» (1922)

DS «Clio» (kallesignal LDCR - LDFC) var eit dampskip bygt i 1922 som og lasteskip for Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS).

Historie
Skipet vart bygt ved Danziger Werft & Eisenbahnwerk A/G i Danzig i Tyskland i juni 1922 og lagt opp i påvente av kjøparar. Det Bergenske Dampskibsselskab kjøpte skipet for 216 555 kroner då det vart levert til dei i juni 1923. Skipet gjekk inn i godsfart mellom Vestlandet og Tromsø. 

27. september 1929 gjekk «Clio» på grunn ved Røst, på veg frå Bodø til Bergen. Skipet kom av ved eiga hjelp og gjekk inn til Røst. Dykkarar sjekka båten, men det var ikkje stor skade.  Skipet vart reparert i Bergen. 

Frå august 1931 gjekk skipet i ny rute mellom Oslo og Trondheim, og frå november dette året frå Oslo til Kirkenes. Mot slutten av 1930-åra gjekk skipet òg i vikarruta til Tromsø. 

«Clio» var på veg til Tromsø under invasjonen av Noreg 9. april 1940 og vart aldri teken av tyskarane. I slutten av mai 1940 var skipet komen til Storbritannia og vart så disponert av Nortraship. Her segla skipet i kystfart kring Storbritannia det meste av krigen. Dei seinare krigsåra gjekk skipet mykje i fart mellom London og Hull. I byrjinga av september 1945 segla skipet ein tur til Rouen i Frankrike, og etter ein kort tur attende til England kom det endeleg heim att til Noreg seint i september 1945. Seint i oktober 1945 vart «Clio» det første skipet som tok opp at den faste ruta til Tromsø og Kirkenes. 
 
I september 1946 vart skipet selt til Soc. Anon de Gerance & D'Armement. (Soc Nav. de L'Ouest Africain) i Pointe Noire i Fransk Congo. Her fekk det namnet «Ogooue». I 1948 vart heimehamna flytta til Rouen i Frankrike. I 1951 fekk skipet italienske eigarar då det vart kjøpt av Gaspare Russo i Trapani. Det vart då omdøypt «Gaspare». Dei sette inn ny motor i båten, ein Fiat, og det vart eit motorskip. I 1955 fekk skipet nye, italienske eigarar, då Ubaldo Gennari Fu Torquato & C. kjøpte skipet og gav det namnet «Fulix». Heimehamna var då i Rimini. Nok ein italiensk eigar, Andrea Longobardo i Napoli, kjøpte så skipet i 1962. Her fekk det namnet «Santa Giustina». Nokre år seinare, i1 1965, vart skipet opphogd i Italia.

Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 556 brt, 298 nrt og lasteevna var 550 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 890 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Danziger Werft. Oppgjeven yting var 380 iHk (indikerte hestekrefter) som gav ein toppfart på 9 knop knop.

I 1929 fekk skipet straumlinjeror.

Sjå òg
Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

Kjelder

Norske dampskip
Norske lasteskip
BDS-eigde fartøy
Skip bygde i Danzig
Skip frå 1922
Skip sluttsegla i 1965
Franske dampskip
Franske lasteskip
Italienske dampskip
Italienske lasteskip
Nortraship-fartøy
Tingvallaön

Tingvallaön er ei svensk øy i Värmlands län, omgitt av elvearmene i deltaet til Klarälven. 

På denna øya ligg dei sentrale delane av byen Karlstad, som òg er den eldste delen av byen. Her låg òg forgjengaren til Karlstad, Tingvalla, i mellomalderen. På slutten av 1500-talet vart Karlstad grunlagd på staden til den tidlegare handelsplassen.

Kyrkjestaden 
Det har vore ei kyrkje på øya sidan 1300-talet, opphavleg kalla Tingvalla kyrka. Denne første kyrkja låg der Stadshotellet i Karlstad ligg i dag, altså nede ved den vestre elvegreina ved Västra bron, midt i mot den novarande Värmlandsoperan på den andre sida av elva.

Korleis denne første kyrkja såg ut veit ein ikkje sikkert, ettersom jp brann ned saman med så godt som heile byen i 1616. Det vart reist ei ny kyrkje på same stad, som seinare vart domkyrkje, men denne brann ned i 1719. Den seinare Karlstads domkyrka vart bygd på ein ny stad og innvigd i 1730.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tingvallaön» frå ,  den 16. mai 2020.

Bakgrunnsstoff
 Historiske kart frå www.karlstad.se

Øyar i Vänern
Øyar i Värmland
Karlstad
Historie i Karlstad
Danziger Werft

Danziger Werft und Eisenbahnwerkstätten (polsk Stocznia Gdańska) var eit skipsverft i Danzig (i dag Gdańsk i Polen) i det som då var Fristaden Danzig. Verftet vart skipa i 1919 på staden der tidlegare Kaiserliche Werft Danzig hadde blitt nedstengd etter første verdskrigen.

Verftet hadde fire dokkar opp til 180 meter lange. Det var òg fire flytebrygger med løftekapasitet frå 1400 til 16 000 tonn. Frå 1932 dreiv Fristaden Danzig skipsverftet som The International Shipbuilding & Engineering Co. Ltd. Dagleg leiar for verftet var sidan 1919 Ludwig Noé. Etter 1945 vart verftet slått saman med Gdańsk verft. 

Mange av dei tyske ubåtane nytta under andre verdskrigen vart bygde her.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Danziger Werft und Eisenbahnwerkstätten» frå ,  den 17. mai 2020.  
 

Skipsverft i Tyskland
Føretak skipa i 1921
Tidlegare tyske føretak
Historia til Gdańsk
1921 i Tyskland
Nedleggingar i 1940
Faubourg Saint-Germain

Faubourg Saint-Germain er ein historisk bydel i Paris. Bydelen har namn etter Germanus av Paris, medan Faubourg tyder 'forstad'. Han består av område som no hovudsakleg høyrer til den austlege delen av 7. arrondissement mellom Hôtel des Invalides, Quai d'Orsay og  abbediet Saint-Germain-des-Prés på Rive Gauche. Området var lenge rekna som midtpunkt for dei fornemme aristokratiske samfunnslaga. I dag er han prega av Musée d'Orsay, Palais Bourbon, Musée Rodin, Boulevard Saint-Germain, Rue du Bac og ei rekkje fornemme hôtels particuliers og kafear.

Området fekk bymessig busetnad frå 1600-talet av.

Forfattarar som François-René de Chateaubriand, Honoré dei Balzac, Edgar Allan Poe og Marcel Proust har skildra forstaden inngåande  littererært og som synonym for det høgste sosiale sjiktet i byen. Hannah Arendt skildra området i essayet Faubourg Saint-Germain. Proust sine figurar i kapittelet Sodoma og Gomorra i À la recherche du temps perdu framhevar området som eit døme på rotløysa til den franske assimilerte jødedom.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Faubourg Saint-Germain» frå ,  den 17. mai 2020.  
 
Paris
7. arrondissement i Paris
Arrangert ekteskap

Eit arrangert ekteskap er eit ekteskap der valet av ektefeller blir utført av foreldra eller andre familiemedlemmar eller kjende av dei som skal gifta seg. Denne forma for ekteskap er spesielt vanleg i enkelte arabiske land og i India. I Europa og vesten var arrangerte ekteskap tidlegare vanlege i høgare sosiale lag. 

Det er ein glidande overgang mellom arrangert ekteskap og ekteskap der ektefellane har funne kvarandre sjølv. Nokre gonger kan ein bruka uttryket semi-arrangert ekteskap om ekteskap som i alle fall delvis er inngått med assistansen eller godkjenninga til familien. I vestleg tradisjon var det til dømes lenge vanleg at ein mannleg friar først spurde far til den han ønskte å gifta seg med om løyve til å fri til henne.

Eit arrangert ekteskap som blir gjennomført til trass for at minst éin av partane er motvillige, blir kalla tvangsekteskap. I samfunnsdebatten blir desse omgrepa ofte blanda, og det kan iblant vera vanskeleg å skilja dei frå kvarandre. Eit arrangert ekteskap går først over til å vera eit tvangekteskap når ein eller begge partane blir utsett for press eller tvang for å gå inn i ekteskapet. Medan tvangekteskap er forbode ved lov i Noreg og ei rekkje andre land, er arrangerte ekteskap fullt lovlege.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Arrangert ekteskap» frå ,  den 17. mai 2020.  
 

Ekteskap
Tvangsekteskap

Tvangekteskap er ei form for ekteskap som blir gjennomført mot viljen til minst éin av partane. Ofte kan ein oppfatta tvangekteskap som synonymt med arrangert ekteskap, men sistnemnde treng ikkje nødvendigvis omfatta bruk av tvang.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tvangsekteskap» frå ,  den 17. mai 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Om tvangekteskap ved bufdir.no

Ekteskap
Brotsverk
Katafalk

Katafalk (eigentleg 'skodestillas') er ei forhøgning, likbåre eller kjerre som likkister står og blir frakta på under gravferdseremonien i kyrkja. Ordet kan òg brukast om castrum doloris («lidings-festning») som vanlegvis viser til ein dekorativ bygning eller eit barokt gravminne under store gravleggingar der den daude ligg i open eller lukka kiste.

Sjå òg 

 Likbil, likvogn
 Castrum doloris
 Lit de parade, «paradeseng» der liket av ein kjend person ligg på utstilling

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Katafalk» frå ,  den 17. mai 2020.  
 
Dødsskikkar
Antoinette Deshoulières

Antoinette Deshoulières (døypt 2. januar 1638 som Antoinette Du Ligier de la Garde, død ) var ein fransk diktar.

Antoinette Deshoulières var fødd i desember 1637 eller januar 1638. Ho gifta seg som ung med ein tilhengar av prinsen av Condé. Under namnet Amaryllis skreiv ho ode, epistlar, madrigalar og idyllar som skildra det landlege, enkle og uskuldige livet. Deshoulières skreiv òg dramatiske verk, opptredde med ein satirisk sonett i kampen mot Phèdre av Jean Racine, blei satirert av Nicolas Boileau men hylla av andre som «den tiande musa» eller «den franske Kalliope». Ho heldt lenge på populariteten sin, og Voltaire lovprsa henne, medan Fredrik den store gav ut utvalde dikt av henne.

Deshoulières Oeuvres (2 band, 1749) inneheld òg dikt av dottera Antoinette Thèrèse Deshoulières (1662-1718), som heldt fram i fotspora til mora.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Antoinette Deshoulières» frå ,  den 17. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Svensk forslagsbok. Malmö 1931.
 

Franske diktarar
Forfattarar frå 1600-talet
Kvinner på 1600-talet
Antoinette-Thèrèse Deshoulières

Antoinette-Thérèse Deshoulières () var ein fransk diktar.

Ho var dotter av Antoinette Des Houlières, som også var forfattar. Deshoulières gav ut verka til mor si i lag med sine eigne i to band. Ho skreiv også La mort de Cochon, ein tragi-komedie i Corneille sin stil. Heltane i verket er Cochon, hunden til hertugen av Vivonne, og Grisette, katten til Antoinette des Houlières. Dette verket viser tilknytinga mora og dottera hadde til det franske hoffet. Ho lærte litteratur av mor si, Corneille sjølv og av diktaren Benserade, som kalte henne «Fille d'une merveille et merveille elle-même» ('Dotter av eit under og eit under sjølv'). Ho var medlem av Accademia Galileiana/Académie des Ricovrati, som mor si. Også lik mor si døydde ho av brystkreft. Ho er gravlagd ved Saint-Roch kyrkje i Paris.

Verk 
 Œuvres de Madame Deshoulières et de Mademoiselle Deshoulières. Volume 1 (288 sider) ved Gallica
 Œuvres de Madame Deshoulières et de Mademoiselle Deshoulières. Nouvelle édition augmentée… Volume 2 (378 sider)  på Gallica
Ode, krona av Académie française

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Antoinette Thèrèse Deshoulières» frå ,  den 17. mai 2020.  
 

Forfattarar frå 1600-talet
Franske diktarar
Kvinner på 1600-talet
Majestetskrenking

Majestetbrot eller majestetskrenking er eit brotsverk utført mot eit statsoverhovud eller kongehus.  Det kan ha form av ei ytring eller ei handling. Brotsverket er kjend frå Roma i antikken og fram til moderne tid, men er blitt avskaffa i mange konstitusjonelle monarki.

Innan kyrkjerett blei majestestbrot, med støtte frå pave Innocentius III, sett på som kjetteri, ettersom gjerningen var retta mot Gud. Den tyske keisaren Fredrik II gjorde i 1238 straffa for brotsverket til brenning på bål. Etter dette kom straffa til å inngå i den såkalla keisarretten, og fekk stor speiing i Europa.

Noreg
Ifølgje Christian 5s Norske Lov 1687 skulle ein som var skuldig i brot mot kongen si «Ære, Liv og Gods, den højre Haand af hannem levendis afhuggis, Kroppen parteris og læggis paa Stægle og Hjul, og Hovedet med Haanden sættis paa en Stage». Kongen hadde også ei særstilling etter straffeloven av 1902. Med straffeloven av 2005 blei majestetskrenking ikkje eit eige brotsverk, og monarken er verna mot brotsverk på samle linje som andre borgarar.

I Sverige 

Omgrepet majestätsbrott blei innført i Sverige gjennom 1864 års strafflag. Brotsverket blei avskaffa 1948. 

Brotsverk mot kongen kunne reknast som majestetsbrot eller høgforræderi. Mordforsøk på eit statsoverhovud skulle reknast som høgforræderi, men andre åtak som fornærming eller ærekrenking av statsoverhovudet skulle reknast som majestetbrot. Alle former for vald eller mishandling mot ein kongeleg person førte til dødstraff eller straffearbeid på livstid. Det var reservert kongen sjølv å døma i saka, statsadvokaten fekk ikkje reisa påtale om ikkje eit kungsdrap hadde funne stad.

I Thailand 
Thailand si moderne lovgjeving mot majestetsbrot er ein av dei strengaste i verda. Ein som ytrar seg nedsetjande om monarken risikerer å bli dømt til fengsel i opptil 15 år. I januar 2010 blei den australske forfattaren Harry Nicolaides dømt til tre års fengsel for å i ha håna kong Bhumibol i ein roman. Dommaren gav som grunn for dommen at Nicolaides hadde skildra privatlivet til ein fiktiv prins i romanen, og gjeve inntrykk av at den kongelege makta blei misbrukt i Thailand.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Majestätsbrott» frå ,  den 17. mai 2020.  
 

Strafferett
Høgforræderi

Høgforræderi er ei form for landssvik innan strafferetten i visse land som tek for seg åtak på styresettet til staten, til dømes ved vald eller tvang mot statsoverhovudet eller statlege styresmakter.

I eldre tider var vanlegvis kravet for at nokon kunne straffast for høgforræderis at dei var undersått i landet dei hadde forbrote seg mot, eller av visse grunnar skulda dette landet truskap. Dette er ikkje ein føresetnad i nyare straffelovar mot denne typen brotsverk. Straffa for høgforræderi kan vera dødsstraff (ikkje lenger i Europa), fridomsstraff på livstid eller eit anna lengre tidsrom. Same straffemaksimumet gjeld vanlegvis om gjerningen lukkast eller ikkje. Langvarige førebuinga til høgforræderi og offentlege oppfordringar til dette brotsverket fører vanlegvis med seg straff. Høgforræderibrotsverk mot staten til fordel for ein annan nasjon blir òg kalla landssvik, særleg i samband med krig. Militært landssvik og landssvik i samband med pågåande eller trugande væpna konflikt blir òg kalla krigsforræderi.

Noreg
Norsk straffelov omfattar ikkje omgrepet høgforræderi, men denne typen brotsverk fell under straffeloven kapittel 17 (Vern av Norges selvstendighet og andre grunnleggende nasjonale interesser). Maksimumsstraffen for dei grovaste brota mot denne loven er fengsel i 21 år.

Sverige 
Høgforræderi er ifølge gjeldande svensk rett brot mot tryggleiken til riket med det som føremål å leggja landet under ei framand makt. Forræderibrot kan falla under brot mot Tryckfrihetsförordningen.

I Sverige er straffa styrt av 19. kapittel § 1 i straffeloven:

I den gamle svenske straffeloven fanst ikkje uttrykket høgforræderi, men kapittel 8 § l skreiv om förräderi på ein måte som stort sett svarer til høgforræderiordningar i andre lovverk. Straffa var (til 1921) dødstraff eller straffearbeid på livstid. Ved mindre trugande brotsverk blei denne nedsett til straffearbeid i seks til ti år. Krigsforræderi hadde fram til 1973 dødsstraff som mogleg følgje i krigstid, men denne har aldri blitt brukt. Etter 1973 er alle dødstraffer avskaffa. I dag er straffa i Sverige fengsel på mellom 10 og 18 år (eller livstid). Ved mindre trugande brotsverk er straffa fengsel i mellom 4 og 10 år.

Storbritannia 
I Storbritannia er high treason ulovlege åtak eller forsøk på åtak på monarken si makt og stilling. Til slike brotverk reknar ein samansverjingar for å drepa monarken; seksuell omgang med ektemaken til monarken, med den eldste ugifte dottera til monarken, med ektemaken til tronarvingen; å føra krig mot monarken, hjelpa og støtta fiendane til monarken og dessutan å undergrava den lovlege arvefølgjerekka til den britiske krona.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Högförräderi» frå ,  den 18. mai 2020.  
 

Brotsverk
Landdag

Landdag er namnet på parlamentet i fleire nåverande og tidlegare regionar, særleg tyskspråklege. Opphavleg var landdagane stenderforsamlingar i tyske småstatar, og utvikla seg så til parlament i dei demokratiske statane som oppstod.

Noverande landdagar

I Tyskland 
Parlamentet i dei fleste av dei 16 forbundslanda i Tyskland vert kalla Landtag. Tre forbundsland, dei som er byar, nyttar andre namn, nemleg Abgeordnetenhaus i Berlin og Bürgerschaft i Bremen og i Hamburg.

I Austerrike 
Alle dei 9 forbundslanda i Austerrike har Landtag som lovgjevande forsamling.

I Liechtenstein 
Parlamentet i Fyrstedømmet Liechtenstein vert kalla Landtag og har 25 medlemmar.

I Italia 
Dei to italienske provinsane Trento og Bolzano i Italia har parlament som på tysk ber namnet Landtag, men òg har italienske namn. Bolzano heiter på tysk Bozen og var tidlegare ein del av Austerrike-Ungarn. Over 60 % av innbyggjarane der er tyskspråklege. Trento har òg ein mindre tyskspråkleg minoritet.

Historiske landdagar 
Det har vore mange landdagar i tyskspråklege område heilt frå 14–1500-talet. I tillegg har det funnest nokre landdagar i andre område:

 Parlamentet i den livlandske konføderasjonen frå 1419 heitte landdag.
 Det finske parlamentet heitte frå 1809 til 1919 lantdag.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Landdag» frå ,  den 18. mai 2020.  
 

Tysk historie
Tysk politikk
Barneville-la-Bertran

Barneville-la-Bertran er ein fransk kommune i departementet Calvados i Normandie.
I 2017 hadde han 127 innbyggjarar.

Barneville-la-Bertran ligg nord for Pays d'Auge, rundt 6 km sørvest for Honfleur, 15 km sør-søraust for Le Havre (over Seinen-estuaret) og 10 km nordaust for Deauville. Det meste av kommunen er dyrka mark.

Namn
Fram til 1995 heitte kommunenn berre Barneville. Forma Barnavilla er kjend frå 1062.  Det er avleidd frå det skandinaviske personnamnet Biarn eller Barni og av latinsk villa.

6. november 1995 endra Barneville offisielt namn til Barneville-la-Bertran. Bertran er namnet til adelsfamilien som har halde til her sidan høgmellomalderen.

Kjende folk med tilknyting til kommunen
 Jean Doublet (1655-1728), kaper, døydde i Barneville
 Marie-Catherine d'Aulnoy (1651-1705), forfattar, fødd i Barneville 
 Françoise Sagan (1935-2004), forfattar, budde i herskapshuset Breuil

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Barneville-la-Bertran» frå  og «Barneville-la-Bertran» frå , den 18. mai 2020.  
 

Kommunar i Calvados
Double Vision av Foreigner

Double Vision er det andre studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Foreigner, gjeve ut 20. juni 1978 på Atlantic Records. Det vart spelt inn mellom desember 1977 og mars 1978 og var det einaste Foreigner-albumet som vart produsert av Keith Olsen og det siste spelt inn med bassisten Ed Gagliardi, som sidan vart erstatta av Rick Wills.

Double Vision var det første i ei rekkje innspelingar der talentspeidaren John Kalodner hadde namnet sitt oppført to gonger i plateomslaget, som eit ordspel på albumtittelen. «John Kalodner: John Kalodner» oppstod då produsenten Olsen lurte på korleis han skulle kredittere Kalodner på albumet. Gitaristen Mick Jones kom opp med ideen om å skrive namnet to gonger.

«Tramontane» er det einaste instrumentale sporet Foreginer har gjeve ut på eit studioalbum til no. 

Mick Jones syng solovokal på «Back Where You Belong» og «I Have Waited So Long».

Utgjeving
Albumet nådde tredjeplassen på Billboard 200-lista i USA og selde til platinaplate berre ei veke etter det kom ut. Det har til i dag fått sju gonger platinaplate for eit sal på like over sju millionar eksemplar i USA og i lag med samleplata Records (1982) er det rekna som det bestseljande albumet til Foreigner. I Europa nådde derimot Double Vision berre topp 40 i Stobritannia.

Den første singelen var «Hot Blooded», og kom ut i juni 1978. Singelen nådde tredjeplassen på Billboard Hot 100-lista. I september vart han følgd opp av «Double Vision», som nådde andreplassen på lista. Det var den høgaste plasseringa Foreigner hadde hatt til då. Den tredje og singelen, «Blue Morning, Blue Day», kom ut i desember og nådde 15. plassen på lista.

Innhald

Medverkande

Foreigner
 Lou Gramm – solovokal
Mick Jones – sologitar, akustisk piano, solovokal (4, 8)
 Ian McDonald – gitar, klaverinstrument, blåseinstrument, vokal
 Al Greenwood – klaverinstrument
 Ed Gagliardi – bass, vokal
 Dennis Elliott – trommer

Andre medverkande
 Ian Lloyd – korvokal
 David Paich – strykearrangement

Produksjon
 Produsentar – Mick Jones, Ian McDonald og Keith Olsen.
 Lydteknikarar – David De Vore og Keith Olsen
 Miksing – Jimmy Douglass, Mick Jones og Ian McDonald.
 Mastering - George Marino i Sterling Sound (New York, NY).
 Teknikarar – Troby Laidlaw, Randy Mason, Mac McCollum og Michael McConnell.
 Design og fotografi – Norman Seeff
 Management – Bud Prager i E.S.P. Inc.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Double Vision (Foreigner album)» frå ,  den 18. mai 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Foreigner-album
Musikkalbum frå 1978
Atlantic Records-album
Album produserte av Keith Olsen
Album produserte av Mick Jones
Album produserte av Ian McDonald
Album spelte inn i Sound City Studios