alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kristian Thorstvedt

Kristian Thorstvedt () er ein norsk fotballspelar, fødd i Stavanger. Han vart norsk meister med Viking FK i 2019 og belgisk cupmeister 2021 med KRC Genk. Erik Thorstvedt er far hans.

Karriere

Klubbspel
Thorstvedt er midtbanespelar og var aktiv for Viking på nivå 2 i 2018 og eliteserien i 2019. 8. desember 2019 var han med om å vinne cupfinalen på Ullevål stadion med 1–0 over FK Haugesund. Sidan nyåret 2020 har han kontrakt med den belgiske klubben KRC Genk. 25. april 2021 spelte han nesten heile kampen då Genk slo Standard Liège 2–1 i den belgiske pokalfinalen.

Landslagsspel
Thorstvedt fekk sin landslagsdebut 18. november 2020. I den såkalla naudlandslags-kampen var han innbytar då Austerrike og Noreg spelte uavgjort 1–1 i Wien. Per 1.1.2022 hadde han delteke i 11 kampar og skåra 3 landslagsmål.

Merittar
Norsk cupmeister: 2019 med Viking FK
Belgisk cupmeister: 2021 med KRC Genk

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kristian Thorstvedt» frå ,  den 21. mars 2022.  
eu-football

Norske landslagsspelarar i fotball
Viking-spelarar
Genk-spelarar
Bakersfield

Bakersfield er ein by i delstaten California i USA. Byen, som vart grunnlagd i 1873, er fylkessete i Kern County. Bakersfield hadde 403 455 ibuarar i 2020, nær 53 % av dei var spanskætta.

Landbruk og olje er dei to største næringane i Bakersfield.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bakersfield, California» frå ,  den 21. mars 2022.

Bakgrunnsstoff

Byar i California
Busetnader grunnlagde i 1873
Fort Wayne

Fort Wayne er ein by i delstaten Indiana i USA. Byen, som vart grunnlagd i 1829, er fylkessete i Allen County.  Fort Wayne hadde 263 886 ibuarar i 2020.

Byen var ein dei store industribyane i det såkalla Rust Belt, framleis sysselset våpenindustrien mange menneske.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fort Wayne, Indiana» frå ,  den 21. mars 2022.

Bakgrunnsstoff

Byar i Indiana
Skipingar i 1829
Samisk sosiolingvistikk

Samisk sosiolingvistikk er den greina av samisk språkforsking som handlar om sosiolingvistiske tilhøve ved dei samiske språka. 

Fram til 1990-talet var fokuset innafor samisk sosiolingvistikk på språkskifte. Etter Fishmans Reversing language shift og Krauss' The World's Languages in Crisis frå 1991 og 1992 har fokuset innafor samisk sosiolingvistikk vore på revitalisering og vilkåra for denne revitaliseringa.

Samisk kodeveksling og språkskifte 

Eit sentralt namn her er Marjut Aikio.

Samisk revitalisering 
Sentrale namn her er Torkel Rasmussen, Jon Todal, Inger Johansen og Annika Pasanen.

Referansar 
 Dorian, Nancy C. 1981. Language death: the life cycle of a Scottish Gaelic dialect. Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
 Fishman, Joshua A. 1991. Reversing language shift : theoretical and empirical foundations of assistance to threatened languages, Multilingual matters. Clevedon: Multilingual Matters.
 Krauss, Michael E. 1992. «The World's Languages in Crisis.» Language 68: 4–12

Bibliografi 

  Aubert, V. (1978). Den samiske befolkning i Nord-Norge/The Lappish Population in Northern Norway. Artikler 107 (Oslo: Statistisk sentralbyra ̊/Statistics Norway).
 Aikio, Marjut. 1988. Saamelaiset kielenvaihdon kierteessä: kielisosiologinen tutkimus viiden saamelaiskylän kielenvaihdosta 1910-1980. Helsinki: Suomalaisen kirjallisuuden seura.
 Aikio, Marjut 1992: Are women  Innovators in the  shift to  a second language? A case study  of  Reindeer Sámi women and men. Issue of International Journal of the Sociology of Language 94:43-61.
 Aikio, Marjut, ja Anna-Riita Lindgren. 1973. Kieliraportit. Saamelaiskomitea. Vol. 46, Saamelaiskomitean mietintö : liite: tutkimusraportit. Helsinki: Valtioneuvosto. Valtion painatuskeskus.
 Friis, J. A. (1861). Ethnografisk Kart over Finmarken. No. 1􏰀5. 10 Bl. Udg. af Videnskabsselskabet i Christiania, med Bidrag af Oplysningsvæsenets Fond 1861􏰀62. 
 Helander, Liisa
 Johansen, Inger 2008:  "Det er ikkje berre berre å koma her å snakke samisk, liksom". Barrieren mange unge sørsamar opplever mot å snakke sørsamisk. Målbryting 9: 111-125.
 Pasanen, Annika 2015: Kuávsui já peeivičuovâ. 'Sarastus ja päivänvalo' : Inarinsaamen kielen revitalisaatio. Suomalais-ugrilainen seura ja Helsingin yliopisto
 Rasmussen, Torkel: “Go ealáska, de lea váttis dápmat” : davvisámegiela etnolingvisttalaš ceavzinnávccaid guorahallan guovtti gránnjágielddas Deanus ja Ohcejogas 2000-logu álggus. PhD-avhandling. UiT.
 Todal, Jon 2002: "-jos fal gáhttet gollegielat" : vitalisering av samisk språk i Noreg på 1990-talet. Universitetet i Tromsø.

Samisk språkforsking
Sosiolingvistikk
Grøn ideologi

Grønn ideologi er ei samling politiske ideologiar som tar utgangspunkt i ei økologisk forståing av røyndommen. Begrepet økologisme er et delvis overlappende begrep. Dei fleste grøne ideologiar er antiautoritære og ikkjevaldelege. 

Denne grøne ideologien (økologisme) er trua på at verken sosialismen eller kapitalismen er den rette vegen. Begge samfunnsformar er baserte på vekst, noko økologistane ikkje anerkjenner. Dei går i staden inn for berekraftig utvikling og økologi, og melder seg ut av den tradisjonelle politiske høgre/venstre-aksen. Dei trur på ein liten stat men sterke lokalsamfunn (i ulik grad), men meiner at ein skal bidrage til fellesskapet så alle kan realisera seg sjølv i balanse med naturen. Ideologien går inn for eit miljøvennleg og økologisk samfunn som er berekraftig men samstundes òg produktivt.

Grøn politisk tenking fekk fyrst innverknad som ei av fleire opprørsrørsler i 1960-åra. Med eit antiautoritært preg blei den radikale miljørørsla eit alternativ til dei marxistiske rørslene på denne tida, og tok mange element av anarkistisk tradisjon opp i seg.

Grønn ideologisk tradisjon var grunnlaget for dei økologiske partia som oppstod på 1980-talet, preget av tenkinga til blant andre Petra Kelly og Murray Bookchin.

I Noreg er grøn ideologi særleg eit grunnlag for Miljøpartiet De Grønne.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Grøn ideologi» frå ,  den 22. mars 2022.  
 

Denne artikkelen bygger på «Grønn ideologi» frå ,  den 22. mars 2022.  
 

Miljøvernparti
Berekraft
Politiske ideologiar
Økologi
Delingsøkonomi
Marcello Mastroianni

Marcello Mastroianni () var ein italiensk skodespelar, kjend for ei rekkje prisvinnande filmroller.

Liv og virke

Bakgrunn 
Mastroianni var fødd i Fontana Liri i Italia. Foreldra hans var fattige bønder. Under andre verdskrigen arbeidde han ein kort periode som teiknar, før han blei send til ein arbeidsleir av tyskarane. Han klarte å rømma, og heldt til resten av krigen i eit vindusrom i Venezia. Etter krigen drog han til Roma, der han på dagtid arbeidde som kontorist, og om kvelden byrja å spela teater.

Filmskodespelar 
Mastroianni hadde filmdebuten sin i 1947 i den italienske versjonen av Victor Hugo si Les Misérables. Frå midten av 1950-åra etablerte han seg som internasjonal stjerne. Han var minneverdig i Federico Fellini-filmen La dolce vita (1960). 

Han var gift med éi kvinne frå 1948 og fram til han døydde. Likevel hadde han fleire omtalte kjærleiksforhold. Mot slutten av 1960-åra med Faye Dunaway, som han trefte under innspelinga av Et sted for elskende. Åra 1971–1975 hadde han eit kjærleiksforhold til den franske skodespelaren Catherine Deneuve, som han fekk ei dotter med.

Filmar i utval

Ærestilvisingar

Vunne 

 David di Donatello
 Beste mannlege hovudrolle
 1964 I går, i dag, og i morgen
 1965 Ekteskap på italiensk
 1986 Ginger og Fred
 1988 Sorte øyne
 1995 Sostiene Pereira
 1983 Carrer David
 1995 Spesial David
 1997 Carrer David (posthum)

 Sølvbandet
 Beste mannlege hovudrolle
 1955 Giorni d'amore
 1958 Hvite netter
 1961 Det søte liv
 1962 Skilsmisse på italiensk
 1986 Ginger og Fred
 1988 Sorte øyne
 1991 Verso sera
 1997 Spesial Nastro d'Argento (posthum)

 Filmfestivalen i Venezia
 Gulløven
 1990 Ærespris
 Beste mannlege hovudrolle
 1989 Che ora è?
 Beste mannlege birolle
 1993 Un, deux, trois, soleil

 Filmfestivalen i Cannes
 Beste mannlege hovudrolle 
 1970 Dramma della gelosia (tutti i particolari in cronaca) 
 1988 Sorte øyne

 BAFTA-prisen
 Beste utanlandske mannlege hovudrolle
 1963 Skilsmisse på italiensk
 1964 I går, i dag, og i morgen

 Golden Globe
 Golden Globe for beste mannlege hovudrolle&nbsp;– Filmmusical eller komedie
 1962 Skilsmisse på  italiensk

 César-prisen
 1993 Ærescésar

Oscar-nominasjonar 

 1963 – Beste mannlege hovudrolle – Skilsmisse på italiensk
 1978 – Beste mannlege hovudrolle – En spesiell dag
 1988 – Beste mannlege hovudrolle – Sorte øyne

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marcello Mastroianni» frå ,  den 22. mars 2022.

Bakgrunnsstoff

Italienske skodespelarar
Skodespelarar frå 1900-talet
Sterling Morrison

Holmes Sterling Morrison Jr. () var ein USA-amerikansk gitarist, mest kjend som opphavleg medlem i rockegruppa The Velvet Underground, der han vanlegvis spelte elektrisk gitar, stundom bassgitar, og stundom song korvokal.

I motsetnad til bandkollegaene Lou Reed, John Cale, Maureen Tucker og Nico, gav aldri Morrison ut eit soloalbum eller gjorde innspelingar under sitt eige namn. Han var likevel eit viktig element av stilen til gruppa som ein gitarist med ein perkussiv og synkopiert spelestil og melodiske soloparti som gav ein kontrast til den improviserte rytme og sologitaren til Lou Reed.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sterling Morrison» frå ,  den 22. mars 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Sologitaristar
Rytmegitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
Musikarar frå New York
USA-amerikanske rockebassistar
The Velvet Underground-medlemmar
Protopunk-artistar
Folk tilknytte The Factory
Nico

Christa Päffgen (), kjend under artistnamnet Nico, var ein tysk songar, låtskrivar, musikar, modell og skodespelarinne. Ho hadde roller i fleire filmar, inkludert Federico Fellini sin La Dolce Vita (1960) og Andy Warhol sin Chelsea Girls (1966).

Etter ynskje frå Warhol song ho på fire songar på debutalbumet til The Velvet Underground, The Velvet Underground & Nico (1967). Samstundeds starta ho ein solokarriere og gav ut Chelsea Girl. Venen til Nico, Jim Morrison, føreslo at ho skulle byrje å skrive sine eigne songar. Ho komponerte så songar på eit harmonium, som ikkje var eit tradisjonelt rockeinstrument. John Cale frå The Velvet Underground arrangerte musikken for ho og produserte The Marble Index, Desertshore, The End... og fleire andre album. 

I 1980-åra turnerte ho mykje i Europa, USA, Australia og Japan. Etter ein konsert i Berlin i juni 1988 reiste ho på ferie til Ibiza og omkom i ei sykkelulukke.

Diskografi

I følgje The Great Rock Discography:

Studioalbum

EP

Konsertalbum

Samlealbum

Singlar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nico» frå ,  den 22. mars 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Tyske rockesongarar
Tyske filmskodespelarar
Tyske modellar
The Velvet Underground-medlemmar
Døde i sykkelulukker
Protopunk-artistar
Harmonium-spelarar
Tyske organistar
Tyske klaverspelarar
Kunstrock-musikarar
Tyske visesongarar
Tyske eksperimentelle musikarar
Avantgarde-komponistar
Avantgarde-klaverspelarar
Avantgarde-musikarar
Folk tilknytte The Factory
Sunday Morning av The Velvet Underground

«Sunday Morning» er ein song av The Velvet Underground. Det er opningssporet på debutalbumet deira The Velvet Underground & Nico frå 1967. Songen vart òg gjeven ut på singel i 1966. Songen er skriven i F-dur.

Innspeling
Seint i 1966 var «Sunday Morning» den siste songen spelt inn for The Velvet Underground & Nico. Han vart tinga av Tom Wilson, som meinte albumet trengde ein song til med solovokal av Nico med potensiale om å bli ein suksessrik singel.

I november 1966 henta Wilson bandet til Mayfair Recording Studios på Manhattan. Songen vart skriven med røysta til Nico i tankane av Lou Reed og John Cale ein søndagsmorgon. Bandet hadde tidlegare spelt songen på scenen med Nico på vokal, men då det var tid for å spele inn songen, var det Lou Reed som song solovokal. Nico song i staden korvokal på songen.

Med mål om å skape ein hit for albumet, har «Sunday Morning» ein langt meir frodig og profesjonell produksjon enn resten av songane på albumet. Ideen om å bruke mykje celesta kom frå John Cale, som fann instrumentet i studioet og valde å bruke det på songen. Han spelte òg bratsj og piano og Sterling Morrison, som normalt var andregitarist, spelte bass, trass i at han mislikte instrumentet.

I følgje Reed vart temaet i songen føreslått av Andy Warhol. «Andy sa, 'Kvifor lagar du ikkje berre ein song om paranoia?' Eg tenkte det var glimrande så eg kom opp med 'Watch out, the world's behind you, there's always someone around you who will call... It's nothing at all' som eg kjenner er den ultimate paranoide saken å sei om at verda bryr seg nok til å sjå deg.»

Mottaking
AllMusic-skribenten Mark Deming skreiv at songen er «draumande pop», den einaste songen av det slaget på albumet.

Medverkande
 Lou Reed – solovokal, sologitar
 John Cale – celesta, bratsj, piano
 Sterling Morrison – bassgitar
 Maureen Tucker – perkusjon
 Nico – korvokal

Coverversjonar
«Sunday Morning» har blitt spelt av mange band og artistar, som Rusty, Villagers, Bettie Serveert, Beck, Chris Coco & Nick Cave, Nina Hagen, James, Oh-OK, Elizabeth Cook, NY Loose, The Feelies, Orchestral Manoeuvres in the Dark, The Queers, Strawberry Switchblade, Wally Pleasant og Matthew Sweet & Susanna Hoffs.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sunday Morning (The Velvet Underground song)» frå ,  den 22. mars 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

The Velvet Underground-songar
Singlar frå 1966
Songar skrivne av Lou Reed
Songar produserte av Tom Wilson
Songar skrivne av John Cale
Songar frå 1966
Verve Records-singlar
Beck-songar
Nick Cave-songar
Nina Hagen-songar
James-songar
Orchestral Manoeuvres in the Dark-songar
Susanna Hoffs-songar
Chula Vista

Chula Vista er ein by i San Diego County i delstaten California i USA. Byen hadde 275 487 ibuarar 2020. Chula Vista vart skipa til by i 1911. 

Byen ligg om lag 12 kilometer sør om sentrum i San Diego by, og omtrent like langt frå landegrensa mot Mexico i sør.

Eitt av USA sine fem heilårsanlegg innretta mot deltaking i olympiske leikar ligg i Chula. Sondre Guttormsen sette her norsk rekord i stavhopp i 2021.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chula Vista, California» frå ,  den 23. mars 2022.

Bakgrunnsstoff

Byar i California
Skipingar i 1911
Arlington i Texas

Arlington er ein by i Tarrant County i delstaten Texas i USA. Byen, som vart grunnlagd i 1876, hadde 394 266 ibuarar i 2020.

Arlington ligg om lag 20 km aust om Fort Worth og vel 30 km vest om Dallas.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arlington, Texas» frå ,  den 23. mars 2022.

Bakgrunnsstoff

Byar i Texas
Skipingar i 1876
Laredo

Laredo er ein by i delstaten Texas i USA. Byen, som vart grunnlagd i 1755, er fylkessete i Webb County. Laredo hadde i kring 262 000 ibuarar i 2019, om lag 95 % er av spansk-amerikansk ætt.

Byen ligg på nordbreidda av Rio Grande, grenseelva mot Mexico.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Laredo, Texas» frå ,  den 23. mars 2022.

Bakgrunnsstoff

Byar i Texas
Skipingar i 1755
Femme Fatale av The Velvet Underground

«Femme Fatale» er ein song av det amerikanske rockebandet The Velvet Underground frå debutalbumet The Velvet Underground & Nico frå 1967, med solovokal av Nico.

Bakgrunn
Songen vart komponert i C-dur. Etter ønskje frå Andy Warhol skreiv frontmannen i bandet, Lou Reed, songen om Warhol-stjerna Edie Sedgwick. I følgje Reed sa Warhol då han spurte om kva han skulle skrive om ho: «Å syns du ikkje ho er ein femme fatale, Lou?», og Reed skriv så «Femme Fatale». 

Songen vart spelt inn med Nico på vokal i Scepter Studios i New York i april 1966 medan studioet var under bygging. Han vart gjeven ut som ei B-side til «Sunday Morning» i desember 1966. Året etter kom han ut på debutalbumet deira, The Velvet Underground & Nico. Eit konsertopptak frå 199 kom ut på Bootleg Series Volume 1: The Quine Tapes som kom i 2001.

Mottaking
AllMusic-kritikaren Mark Deming meinte at «Femme Fatale» var blant dei fire beste songane på albumet. Den amerikanske journalisten Stephen Davis kalla «Femme Fatale» ein vakker song som syner dei levande, konfliktfylte og emosjonelle understraumane i 1966.

Medverkande
 Nicosolovokal
 Lou Reedsologitar, korvokal
 John Calepiano, bass
 Sterling Morrisonsologitar, korvokal
 Maureen Tuckerskarptromme, tamburin

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Femme Fatale (song)» frå ,  den 23. mars 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Singlar frå 1966
Songar frå 1966
The Velvet Underground-songar
Nico-songar
Songar skrivne av Lou Reed
Verve Records-singlar
R.E.M.-songar
Tom Tom Club-songar
Duran Duran-songar
Teenage Fanclub-songar
John Cale-songar
Elvis Costello-songar
Aloe Blacc-songar
Suzanna Hoffs-songar
Venus in Furs av The Velvet Underground

«Venus in Furs» er ein song av The Velvet Underground, skriven av Lou Reed og opphavleg gjeven ut i 1967 på albumet The Velvet Underground & Nico. Songen var inspirert av boka med same namn av Leopold von Sacher-Masoch, og inneheld seksuelle tema som sadomasochisme, bondage og underkasting.

«Venus in Furs» vart òg gjeven ut på singel ved fleire høve, som i 1988 i Storbritannia og som ein konsertsingel i Frankrike og Storbritannia i høvesvis 1993 og 1994. Denne konsertversjonen kom ut i 1993 på konsertalbumet Live MCMXCIII.

Innspeling
«Venus in Furs» var ein av tre songar som vart spelt inn på ny i mai 1966 i TTG Studios i Hollywood, før han kom ut på den endelege miksen av The Velvet Underground & Nico (dei to andre var «Heroin» og «I'm Waiting for the Man»). Arrangementet består av den kakofoniske bratsjen til John Cale og gitaren til Lou Reed stemt i D G C F A C. Gitaristen Sterling Morrison spelte bass på songen, men i følgje Cale, som var den vanlege bassisten i bandet, likte ikkje Morrison å spele på instrumentet. Rytmen består av to basstrommer og ein tamburin, spelt langsamt av Maureen Tucker.

I essayet «Venus in Furs by the Velvet Underground» skriv Erich Kuersten: «Det er ingen intro eller oppbygging i songen. Sporet startar som om du opnar ei dør til ei dekadent  S&M/opium-bule i Marrakesh, eit blaff av luftkondisjonerte Midtausten-vondskap med ein støyande rytme som er den manglande koplinga mellom «Bolero» og Led Zeppelin sin versjon av 'When the Levee Breaks'».

Medverkande
 Lou Reed – solovokal, sologitar, ostrichgitar
 John Cale – elektrisk bratsj
 Sterling Morrison – bass
 Maureen Tucker – tamburin, basstromme

Alternative versjonar

Ludlow Street Loft, juli 1965
Songen var ein av fleire tidlege songar som vart spelte inn av Lou Reed, John Cale og Sterling Morrison i loftsleilegheita si i Ludlow Street i juli 1965. Denne versjonen av songen har eit heilt anna arrangement enn det som kom ut på The Velvet Underground & Nico, og endar med det David Fricke kalla ein «naken, gammalengelsk sørgjesong» i platenotata for Peel Slowly and See. John Cale song solovokal på demoinnspelinga.

Scepter Studios, april 1966
Eit alternativt opptak av songen vart først spelt inn i Scepter Studios i New York City før han vart spelt inn på ny i Hollywood. Dette opptaket av songen vert framført kjappare og teksten varierer noko.

Konsertopptak
Konsertopptak av «Venus in Furs» kom ut på Bootleg Series Volume 1: The Quine Tapes (San Francisco, desember 1969) og på Live MCMXCIII (Paris, juni 1993).

Ettermæle
«Venus in Furs» vert ofte rekna som ein av dei beste songane til bandet. I 2012 rangerte magasinet Paste songen på niandeplassen på lista si over dei 20 beste Velvet Underground-songane, og i 2021 plasserte The Guardian songen på tredjeplassen på lista si over dei 30 beste Velvet Underground-songane.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Venus In Furs (song)» frå ,  den 23. mars 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

The Velvet Underground-songar
Songar skrivne av Lou Reed
Songar frå 1966
Psykedeliske songar
Songar om BDSM
Musikk basert på romanar
I'll Be Your Mirror

«I'll Be Your Mirror» er ein song av The Velvet Underground og Nico. Han kom ut i 1967 på debutalbumet The Velvet Underground & Nico. Han kom ut på singel eit år før i lag med «All Tomorrow's Parties» i 1966.

Lou Reed skreiv songen for Nico, som song solovokal. I følgje biografen Victor Bockris, kom inspirasjonen til songen etter at Nico kom til Reed etter ein konsert i 1965 og sa «Åh Lou, eg skal vere spegelen din.» Songen var ein av favorittsongane til Reed og lydteknikaren på The Velvet Underground & Nico, Norman Dolph.

Mark Deming i AllMusic skildra «I'll Be Your Mirror» som ein «undervurdert kjærleikssong.»

Medverkande
 Nico – solovokal
 Lou Reed – sologitar
 John Cale – bassgitar
 Sterling Morrison – sologitar
 Maureen Tucker – tamburin

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I'll Be Your Mirror» frå ,  den 23. mars 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar om venleik
Songar frå 1966
The Velvet Underground-songar
Nico-songar
Psykedeliske songar
Songar skrivne av Lou Reed
Singlar frå 1966
Verve Records-singlar
Shakespears Sister-songar
Durdle Door

Durdle Door er ein naturleg kalksteinboge på Jurassic Coast nær Lulworth i Dorset i England. Han er i privateiget til familien Welds, som eig 50 km² i Dorset under namnet Lulworth Estate, men er open for allmugen. Namnet «Durdle» kjem av det gamle engelske ord thirl, som betyr 'boring' eller 'å bora'.

Det er blitt spelt inn fleire filmar her, mellom anna Nanny McPhee og Wilde. Staden er òg blitt brukt til musikkvideoar som «Shout» av Tears for Fears og «Saviour's Day» av Cliff Richard.

Durdle Door ligg langs turstien South West Coast Path. Ein kan nå stranda til fots via ein sti og ei trapp.
Man of War Bay ligg like vest for bogen. Også denne har kalksteinsformasjonar kjende som Man O'War Rocks. I vest ligg det ei rekkje av små kalksteinskjer kjende som The Bull, The Blind Cow, The Cow og The Calf.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Durdle Door» frå ,  den 24. mars 2022.  

Naturlege bogar
Engelsk geografi
Dorset
Rekonvalesens

Rekonvalesens (av re- og convalescere, latin for ‘kome til krefter’) er eit tidsrom etter sjukdom, skade eller kirurgiske inngrep der pasienten byggjer opp forma att. Denne perioden er gjerne prega av kvile, men i nyare tid har ein gått over til ein meir aktiv rekonvalesens.

Rekonvalesentheimar er helseinstitusjonar som har som formål å betra  funksjonsnivået til pasientar og bidra til å hindra tilbakefall av sjukdom eller skade.

Kjelder

Medisin
Latinske ord og uttrykk