alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mammoth-Flint Ridge Cave

Mammoth-Flint Ridge Cave er den største karsthola som er oppdaga i verda. Ho har ei kartlagt passasjelengd på 563 km. Grotta ligg i Kentucky i USA og vart ein nasjonalpark i 1926.

Kjelder
 Mammoth Flint Ridge Cave. (24. november 2011). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014.

Grotter i USA
Geografi i Kentucky
Karstholer
Nasjonalparkar i USA
Marsmeteoritt

Marsmeteorittar er meteorittar ein meiner har kome frå Mars. Av dei over over 61 000 meteorittane som er funne på jorda er 132 av dei blitt funne å stamma frå Mars (2014).

Marsmeteorittane kan inndelast i shergottitar, som er mafiske eller ultramafiske steinar, nakhlittar, som er rike på augitt, chassignittar, ei gruppe på to liknande meteorittar, og uklassifiserte meteorittar.

Mange marsmeteorittar er funne i Antarktis. Ein av desse meteorittane, EETA 79001, har fått namnet shergotitt, og inneheld karbonatmineral og uvanleg mykje karbon, som kan tolkast som opphavleg organisk materiale. 

I 1996 fann forskarar frå NASA forsteina, bakterieliknande strukturar i ein 1,9 kg tung marsmeteoritt kalla ALH 84001 (Allan Hills 84001), frå Antarktis. Denne vart opphavleg henta ut av isen i 1984. Meteoritten er kring 3,9 milliardar år gamal. Han styrta ned på isen i Antarktis for kring 13 000 år sidan.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Maritan meteorite» frå ,  den 28. juli 2018.  
 

Meteorittar
Mars
Mektigheit i geologi

Mektigheit i geologi syner til tjukkleiken av lag, gangar, malmleie eller liknande.

Kjelder
Mektighet: geologi. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/mektighet%2Fgeologi.

Geologi
Mel

Ein mel eller mæl er ein bratt skrent danna i lausmateriale av leire, sand eller grus langs ei elv eller eit vatn. 

Namnet kjem frå det norrøne melr som har samanheng med å «male».

Kjelder

Mel
Erosjonslandformer
Norsk geologisk forening

Norsk geologisk forening driv populærvitskapleg formidling av geologi. Det vart skipa 18. februar 1905 i Kristiania. Det har som føremål å medverke til utvikling av geologisk kunnskap i Noreg. Dei gjev ut Norwegian Journal of Geology (tidlegare Norsk Geologisk Tidsskrift), det populærvitskaplege GEO (Geonytt) og nettavisa GEO Aktuelt. 

Samskipnaden har kring 1300 medlemmer (2005) fordelt på lokalavdelingar i Bergen, Oslo, Stavanger, Trondheim og Tromsø. Samskipnaden representerer Noreg i internasjonalt geologisk samarbeid og arrangerer landsmøter annakvart år. Generalsekretariat er i Trondheim.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Heimeside - geologi.no

Norsk geologi
Norske vitskaplege organisasjonar
Skipingar i 1905
1905 i Noreg
Pteropodslam

Pteropodslam er ei kalkhaldig leire som finst i djuphavet. Leira har omtrent same utbreiingsforhold som globigerinaslam, men inneheld skal av vengesniglar (Pteropoda).

Kjelder
 

Leire
Djuphavet
Rekurrens

Rekurrens er eit omgrep som tyder gjentaking. Det vert mellom anna nytta i geologi.

Kjelder
 Rekurrens. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/rekurrens.

Geologi
Struktur i geologi

Struktur i geologi syner til utsjånaden og fysiske særtrekk ved bergartane, slik dei kan observerast makroskopisk, det vil sei i blotningar. Dette er i motsetnad til tekstur som skildrar utsjånad og fysiske eigenskapar ned til mikroskopisk nivå. Det vertog nytta om særskilde makroskopiske fenomen eller danning i bergart eller berggrunn. 

Studiet av geologiske strukturer som har oppstått ved deformasjon kallast strukturgeologi. Om strukturar i større, regional målestokk nyttast omgrepet tektonikk.

Primære strukturer 

Primære strukturar kan til dømes vere flytestruktur og putestruktur hos lavabergartar og rytmisk lagdeling og kulestruktur hos djupbergartar. Døme på primære sedimentære strukturar er gradert lagning og diagonalsjikting.

Sekundære strukturer 

Sekundære strukturer omfattar til dømes banding og skifrigheit i metamorfe bergartar, i tillegg til forskjellige former for oppsprekking, forskyving og folding.

Kjelder
Struktur: geologi. (15. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/struktur%2Fgeologi.

Strukturgeologi
Variasjonsdiagram

Eit variasjonsdiagram er eit diagram som viser den kjemiske variasjonen i ein magmatisk bergartsserie. Diagrammet får ein fram ved til dømes å plotte vektprosent av eit oksid av eit hovedgrunnstoff (til dømes Na2O, CaO, Al2O3) mot vektprosent av silika (SiO2). Slike diagram vert nytta for å vise det genetiske slektskapet mellom bergartene, og klargjere eventuelle prosessar som har påverka bergartsserien.

Kjelder
Variasjonsdiagram. (20. oktober 2011). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/variasjonsdiagram.

Petrologi
William Smith

William Smith kan vise til:

 William Smith (1756-1835) (1756–1835), britisk politikar
 William Smith (1769-1839) (1769–1839), britisk geolog
 William Smith (f. ca. 1775) (f. ca. 1775), britisk kaptein som oppdaga Sør-Shetlandsøyane i 1819
 William Smith (1813-1893) (1813–1893), britisk leksikograf
 William Robertson Smith (1846–1894), skotsk filolog, fysikar, arkeolog og bibelkritikar
 William Alexander Smith (1854–1914), skotsk søndagsskolelærer og grunnlegger av Guttebrigaden
 William Smith (f. 1876) (1876–?), canadisk skyttar
 William Faulder Smith (1886–1937), britisk landhockeyspelar
 syklisten William Smith, sørafrikansk syklist som deltok i OL 1920
 William Smith (1904-1955) (1904–1955), sørafrikansk boksar
 William Smith (f. 1924) (f. 1924), amerikansk symjar
 William Smith (f. 1928) (f. 1928), amerikansk brytar
 William Smith (f. 1933) (f. 1933), amerikansk filmskodespelar
 William «Will» Smith, hovudpersonen i TV-komedien Fresh Prince i Bel-Air, spelt av Will Smith
Torfinn Haukås

Torfinn Haukås () var ein norsk forfattar frå Høyanger i Sogn. Han gav i perioden 1958 til 1981 ut til saman ti titlar. Meg skal dere aldri få tak i, Søndag i Andorra og Duellen er kriminalromanar, medan Døden på fanget er ei bok om sonen som leid av Krabbes sjukdom.

I 1965 fekk Torfinn Haukås førstepremie for beste novella for film i ein konkurranse skipa til av Den norske bokklubben.

Torfinn Haukås var omsetjar og De levende døde av den amerikanske forfattaren Stephen King var ein av titlane han sette om til norsk.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

Referansar

Kjelder
 
 
 Tidsskrift. Nummer 26. Utgjeve av Historielaget for Sogn. Dikting og diktarar frå Sogn. Ved Andreas Bjørkum og Jarle Bondevik Kaupanger : Historielaget, 1978

Bakgrunnsstoff
 Om Torfinn Haukås i Fylkesleksikon Sogn og Fjordane

Forfattarar frå Høyanger
Folk frå Høyanger
Norske kriminalforfattarar
Norske sakprosaforfattarar
Norske novelleforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Øystein Elgarøy

Øystein Elgarøy () var ein norsk astronom. Han var bror av Jan Elgarøy. 

Elgarøy var dosent i astrofysikk ved Universitetet i Oslo i 1968, og vart professor frå 1983. Sonen Øystein Elgarøy (fødd 1972) er professor på same institutt frå 2005.

Dei viktigaste arbeidsområda hans var solar radioastronomi og solliknande stjerner. Innan desse områda publiserte han fleire avhandlingar og boka Solar Noise Storms (Oxford, 1977). Han gav ut saman med Ø. Hauge lærebøker i astronomi: Det forunderlige univers (1983) og Fra strålende objekter til sorte hull (2 bind, 1989).

Kjelder

Øystein Elgarøy (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014.

Norske astronomar
Astronomar på 1900-talet
Professorar ved Universitetet i Oslo
Norske astronomiprofessorar
Austeuropeisk tid

Austeuropeisk tid, eller Eastern European Time (EET), er tidssona som ligger to timer føre GMT/UTC, og vert dermed gjerne skrive GMT+2 eller UTC+2. Denne blir brukt i nokre europeiske og nordafrikanske land og nokre land i Midtausten. Dei fleste bruker ikkje EET som sommartid.

Bruk 
Eit land brukar EET heile året:
 Libya

Desse landa, deler av land og territorium bruker austeuropeisk tid berre på vinteren:

 Bulgaria
 Egypt
 Estland
 Finland
 Hellas
 Israel
 Jordan
 Kviterussland
 Kypros
 Latvia
 Libanon
 Litauen
 Moldova
 Palestina
 Romania
 Syria
 Tyrkia
 Ukraina

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Østeuropeisk tid» frå ,  den 13. august 2014.  
 

Tidssoner
Morgonpunkt

Morgonpunkt eller austpunkt er det austlege skjeringspunktet mellom himmelekvator og horisonten. Det diametralt motsette punkt i horisonten vert kalla aftanpunktet. Ved jamdøgn står sentrum av solskjeva i ekvator, og sola står følgeleg (når ein ser bort frå refraksjonen) opp i austpunktet og går ned i vestpunktet.

Kjelder
Morgenpunkt. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/morgenpunkt.

Himmelkoordinatsystem
EM i friidrett 2014

Europameisterskapen i friidrett 2014 vart arrangert i Zürich i Sveits frå 12. til 17. august 2014. 1400 deltakarar frå 50 land var påmeld til meisterskapen, der det vart tevla i 47 øvingar; 24 for menn og 23 for kvinner. Det var den 22. europameisterskapen i friidrett, og den andre som vart avvikla i Sveits. I 1954 fann europameisterskapen stad i Bern.

Menn

100 m 

Dato: 13. august

200 m 

Dato: 15. august

400 m 

Dato: 15. august

800 m 

Dato: 15. august

1500 m 

Dato: 17. august

5000 m 

Dato: 17. august

10 000 m 

Dato: 13. august

Maraton 

Dato: 17. august

20 km kappgang 

Dato: 13. august

50 km kappgang 

Dato: 15. august

110 meter hekk 

Dato: 14. august

400 m hekk 

Dato: 15. august

3000 m hinder 

Dato: 14. august

4 × 100 m stafett 

Dato: 17. august

4 × 400 m stafett 

Dato: 17. august

Høgdehopp 

Dato: 15. august

Stavhopp 

Dato: 16. august

Lengdehopp 

Dato: 17. august

Tresteghopp 

Dato: 14. august

Kulestøyt 

Dato: 12. august

Diskoskast 

Dato: 13. august

Sleggjekast 

Dato: 16. august

Spydkast 

Dato: 17. august

Tikamp 

Dato: 12.-13. august

Kvinner

100 m 

Dato: 13. august

200 m 

Dato: 15. august

400 m 

Dato: 15. august

800 m 

Dato: 16. august

1500 m 

Dato: 15. august

5 000 meter 

Dato: 16. august

10 000 m 

Dato: 12. august

Maraton 

Dato: 16. august

20 km kappgang 

Dato: 14. august

100 m hekk 

Dato: 13. august

400 m hekk 

Dato: 16. august

3000 m hinder 

Dato: 17. august

4 × 100 m stafett 

Dato: 17. august

4 × 400 m stafett 

Dato: 17. august

Høgdehopp 

Dato: 17. august

Stavhopp 

Dato: 14. august

Lengdehopp 

Dato: 13. august

Tresteghopp 

Dato: 16. august

Kulestøyt 

Dato: 17. august

Diskoskast 

Dato: 16. august

Sleggjekast 

Dato: 15. august

Spydkast 

Dato: 14. august

Sjukamp 

Dato: 14.-15. august

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Europameisterschaften 2014» frå ,  den 12. august 2017.  

 
Sport i 2014
Zürich
2014 i Sveits
2014
Valerij Brumel

Valerij Nikolajevitsj Brumel, (Валерий Николаевич Брумель) () var ein sovjetisk idrettsutøvar som konkurrerte i høgdehopp. Han vart europameister 1962 og olympisk meister 1964, i tillegg tok han OL-sølv i 1960. Brumel var verdsrekordhaldar i høgdehopp frå 1961 til 1970. Han nytta dykkstilen når han hoppa høgde.

Aktiv
Brumel sette europarekord med 2,17 meter i eit stemne i Moskva den 13. august 1960. Under sommar-OL i Roma knapt tre veker seinare tok han sylvmedaljen med 2,16 m, same høgda som den olympiske meisteren Robert Sjavlakadze, som klarte høgda i fyrste forsøk. Utover i september og oktober 1960 forbetra Brumel europarekorden tre gongar og stoppa på 2,20 m den 25. oktober i Ujgorod. 

I 1961-sesongen sette Brumel den fyrste av seks verdsrekordar i åra fram til 1963; frå 2,23 m til 2,28 m. Rekordhoppet på 2,28 meter vart utført i Moskva 21. juli 1963, og stod som verdsrekord fram til kinesaren Ni Zhiqin klarde 2,29 m hausten 1970.
 
I 1962 vann Brumel gullmedaljen under EM i Beograd, med sluttresultatet 2,21 m slo han sølvvinnaren Stig Pettersson frå Sverige med åtte centimeter. Brumel vart olympisk meister under sommar-OL 1964, då han svinga seg over 2,18 m, same høgda som sølvvinnaren John Thomas frå USA.

Gjennom 1965-sesongen vann Brumel alle tevlingane han deltok i, men vart stygt skadd i ei ulukke med motorsykkel. Sjølv etter 29 operasjonar vart han aldri sidan stand til å måle seg med dei beste. I 1970 hoppa han 2,06 meter, langt under nivået til verdseliten.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1960 i Roma: Sølvmedalje – 2,16 m, bakom Robert Sjavlakadze (2,16 m)
EM 1962 i Beograd: Gullmedalje – 2,21 m, framom Stig Pettersson (2,13 m)
OL 1964 i Tokyo: Gullmedalje – 2,18 m, framom John Thomas (2,18 m)

Kjelder
 Friidrott 61.
 Friidrott 65.

Russiske høgdehopparar
Sovjetiske høgdehopparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Robert Sjavlakadze

Robert Mikhajlovitsj Sjavlakadze, {{georgisk:რობერტ შავლაყაძე}}; russisk Роберт Михайлович Шавлакадзе () er ein sovjetisk friidrettsutøvar frå Tbilisi, som konkurrerte i høgdehopp og vart olympisk meister i øvinga i 1960.

Aktiv
Sjavlakadze sin personlege rekord i høgdehopp var på 2,13 m føre sommarleikane i 1960. I den olympiske finalen i Roma tok han leiinga då han gjekk over 2,14 m i fyrste forsøk. Etter overraskande å ha svinga seg over også neste høgda, 2,16 meter i fyrste forsøk, ny olympisk rekord, tok han den olympiske gullmedaljen. Han vann framom landsmannen Valerij Brumel som også klarte 2,16 m, men fyrst i andre forsøk. Bronsemedaljen gjekk til John Thomas fra USA med 2,14 m.

Under EM 1962 fekk Sjavlakadze bronsemedaljen, etter å ha stoppa på 2,09 m. Sjavlakadzes sin personlege rekord på 2,17 m vart sett i 1964. Under OL 1964 i Tokyo kom han på femte plass.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1960 i Roma: Gullmedalje – 2,16 m, framom Valeri Brumel (2,16 m)
EM 1962 i Beograd: Bronsemedalje – 2,09 m
OL 1964 i Tokyo: Nr 5 – 2,14 m

Kjelder
 Friidrott 61.
 Friidrott 65.

Georgiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske høgdehopparar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Aarseth-Brewington

Aarseth-Brewington er ein komet oppdaga den 16. november 1989 klokka 18.29 av den norske amatørastronomen Knut B. Aarseth. Uavhengig av kvarandre vart kometen òg observert av den amerikanske amatørastronomen Howard J. Brewington nokre timar seinare. Dette var den første norske kometoppdaginga sidan amatørastronomen Olaf Hassel den 16. april 1939 oppdaga ein komet. Han fekk namnet Jurlow-Achmarow-Hassels komet.

Kjelder
Delphin, Inger Lise A. (12. juli 2014). Aarseth Brewington. I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/Aarseth-Brewington.

Kometar
Aberrasjon i astronomi

Aberrasjon er i astronomi ei tilsynelatande forandring i posisjonen til ei stjerne som skuldast verknaden av den endelege lysfarten og rørsla til jorda. 

Dagleg aberrasjon er ein aberrasjonseffekt som kjem av at ein observatør på grunn av jordrotasjonen vert ført i ein sirkel rundt jordaksen. Snøggleiken minkar frå ekvator, der han er 465 m/s, mot polane, der han er null. Forskyvinga er maksimum for ei stjerne i meridianen (0,32ʹʹ cos φ, der φ = geografisk breidd), og retninga er alltid mot aust.

Årleg aberrasjon, oppdaga av J. Bradley i 1728, skuldast jordrørsla rundt sola. Ei stjerne i polen til ekliptikken skildrar ein tilnærma sirkel med radius 20,47ʹʹ; for alle øvrige stjerner er aberrasjonsfiguren ein ellipse der den store aksen er parallell med ekliptikken.

Sekulær aberrasjon skuldast rørsla til solsystemet i verdsrommet, men fordi denne er rettlinja og jamn innafor historiske tidsrom, og derfor fører til ei konstant forskyving, tar ein ikkje omsyn til han i praktisk astronomi.

Kjelder
Aberrasjon: astronomi. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014 frå http://snl.no/aberrasjon%2Fastronomi.

Elektromagnetisk stråling
Astrometri
Stråling
Abu Raihan al-Biruni

Abu Raihan al-Biruni () var ein persisk matematikar, astronom og kulturhistorikar. Han hadde kunne om både gresk og indisk astronomi og hadde vid oversikt over ulike kulturar. Boka hans om India byggjer på erfaringar frå eit langvarig opphald og inngåande studiar av den vitskapelege sanskritlitteratur. Han kan kallast den første samanliknande kulturforskaren i verda.

Kjelder
Abu Raihan Al Biruni. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014.

Persiske mellomalderastrologar
Persiske mellomalderastronomar
Persiske mellomaldergeografar
Persiske mellomaldermatematikarar
Persiske filosofar
Matematikarar på 900-talet
Matematikarar på 1000-talet
Historikarar på 1000-talet
Geografar på 1000-talet
Astronomar på 1000-talet
Muslimske filosofar
Antropologar
Elvar i Libanon

Dette er ei liste over elvar i Libanon. Libanon har 16 elvar. Ingen av dei er farbare. 13 av elvane spring ut på vestsida av Libanonfjella og renn gjennom bratte dalar og ut i Middelhavet. Dei tre andre renn i Beqaadalen.

Kjelder:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «List of Rivers of Lebanon» frå ,  den 14. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Abrahamelva

Abrahamelva (arabisk نهر ابراهيم, Nahr Ibrahim) òg kalla Adoniselva, er ei lita elv i Libanonfjella guvernement i Libanon. Ho renn gjennom byen Nahr Ibrahim før ho munnar ut i Middelhavet. Byen er kalla opp etter elva (nahr tyder elv på arabisk). I dag er ho eit av turistmåla i Libanon. I følgje gresk mytologi var Adonis guden for kjærleik og venleik og vart depen nær elva av eit villsvin sendt av Ares, krigsguden (eller av Ares sjølv forkledd som eit villsvin). I følgje segna flaut blodet til Adonis i elva og farga det raudt i hundrevis av år.

Sjå òg
Apheca
Adonis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Abraham River» frå ,  den 14. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
http://www.ikamalebanon.com/eco_tourism/mount_et/mount_cities_et/nahribrahim.htm

Elvar i Libanon
Turisme i Libanon
Berit Hellem Giil

Berit Hellem Giil () er ein norsk barnebokforfattar frå Høyanger i Sogn.  Giil er utdanna adjunkt, og har vore lærar i grunnskulen i over tjue år.

Bibliografi

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Nettstaden til Berit Hellem Giil

Norske barnebokforfattarar
Forfattarar frå Høyanger
Kvinner frå Sogn og Fjordane
Nynorskforfattarar
Awalielva

Awali (arabisk نهر الأولي, Nahr al-Awalī) er ei fleirårig elv som flyt i det sørlege Libanon. I antikken vart ho kalla Asclepius. Elva er 48 km lang og spring ut i Baroukfjellet i ei høgd på 1492 meter over havet, og Nihafjellet. Awali har to sideelvar, Barouk og Aaray. Awali vert òg kalla Bisri i den øvre delen. Ho flyt nedover vestsida av Libanonfjella og ut i Middelhavet. Awali har ei middelvassføring på 10,1625 kubikkmeter i sekundet og drenerer eit område som dekkjer 294 kvadratkilometer.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Awali River» frå ,  den 14. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Elvar i Libanon
Konkordans i litteratur

Konkordans er nytta i litterær samanheng som ei nemning for bøker som gjev ei alfabetisk oppstilling av ord i litterære verk og liknande, der det vert gjort greie for dei stadene i verket som dei aktuelle orda førekjem, ofte òg med sitat av dei samanhengane orda står i. Konkordansar er til dømes laga for slike heilage skrifter som Bibelen. For den latinske Bibelen vart det laga ein konkordans allereie i mellomalderen.

Oppslagsverk
Hasbanielva

Hasbanielva (arabisk الحاصباني,  al-Ḥāṣbānī) eller Snirelva (hebraisk נחל שניר, Nahal Snir) er ei sideelv til Jordanelva.  
Hasbani får hovudsakleg vatn frå to kjelder i Libanon, Wazzani og Haqzbieh, sistnemnte er ei gruppe kjelder øvst i Hasbani. Hasbani renn 40 km i Libanon før ho kryssa grensa til Israelog renn saman med Banias og Danelva ein stad nord i Israel og dannnar Jordanelva. Omkring fire kilometer nedanfor Ghajar, dannar Hasbani grensa mellom Libanon og Golanhøgdene.

I lag har Wazzani og Haqzbieh ei samla årleg vassføring på 138 millionar m³ per. Kring 20% av Hasbani kjem frå Wazzanikjelda ved Ghajar, nær den libanesisk-israelske grensa, kring 3 km vest for foten av Hermon. Bidraget frå Wazzanikjelda er særs viktig, sidan ho er den einaste som flyt året rundt ut i elva, i både Libanon og Israel.

Bruken av vassressursane i området, inkludert Hasbani, har vore kjelde til konflikt og var ein av faktorane som førte til seksdagarskrigen i 1967. Hasbani vart innlemma i Jordandalen sameinte vassplan, som vart lagt fram i 1955 av den amerikanske utsendinga Eric Johnston. I følgje planen kunne Libanon nytte 35 million kubikkmeter i året av vatnet. Planen vart avslått av Den arabiske ligaen. I staden avgjorde det andre arabiske toppmøtet i Kairo i januar 1964 at ligaen let Syria, Libanon og Jordan byrje eit vassavleiingsprosjekt. Syria starta å bygje ein kanal for å leie vatn frå Baniaselva bort frå Israel og langs fjellsida av Golan mot Yarmoukelva. Libanon skule bygge ein kanal frå Hasbani til Banias og fullføre planen Prosjektet skulle avleiie 20 til 30 millionar kubikkmeter med vatn frå sideelvane til Jordanelva til Syria og Jordan for utvikling av desse landa. Dette førte til ein militær inngripen av Israel, først med stridsvogneld ogs å, då syrarane flytta arbeidet lenger aust, med flyåtak.

I 2001 sette dei libanesiske styresmaktene opp ein liten pumpestasjon med eit 10 cm borehol for å trekke opp vatn for landsbyen Ghajar. I mars 2002 avleidde Libanon òg delar av Hasbani for å gje vatn til landsbyen Wazzani. Dette var i følgje Ariel Sharon ein «casus belli» og kunne føre til krig, og under den andre Libanonkrigen vart pumpestasjonen øydelagd av det israelske forsvaret.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hasbani River» frå ,  den 14. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Elvar i Israel
Elvar i Libanon
Jordanelva
Internasjonale elvar i Asia
Den israelsk-libanesiske grensa
Naturreservat i Israel
Geografi i Nord-distriktet i Israel
Nahr al-Kalb

Nahr al-Kalb (arabisk نهر الكلب, namnet tyder 'Hundeelva') er ei elv i Libanon. Ho renn 35 km frå ei kjelde i Jeita nær Jeitagrotta til Middelhavet.

Historie

Nahr al-Kalb heitte i antikken Lycus
eller Lykos, gresk for 'ulv'. Ein avtale frå 1200-talet fvt. konkluderer med at Ramses II sette Nahr al-Kalb som grensa mellom Egypt og områda til hetittane.

Ei rekkje generalar og erobrarar har gjennom tidene reist monument ved munningen til Nahr al-Kalb. Ramses II, Nebudkanesar, Esarhaddon, Caracalla, og sjølv dei armeane til det moderne Frankrike og Storbritannia har gjort dette.

I 1946 vart det reist eit monument her som feira sjølvstendet til Libanon, som kom i 1943. I 2000 prøvde libanesiske demonstrantar, mellom dei den tidlegare generalen og politikaren Michel Aoun, å reise to nye monument, eit som markerte at israelske soldatar forlét Libanon, og det andre for den venta tilbaketrekkinga av syriske styrkar.

I 2005 vart minnesstelene ved elva oppført på UNESCO sitt Memory of the World.

Sjå òg
Jeitagrotta

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nahr al-Kalb» frå ,  den 14. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Kalb
Turistmål i Libanon
Zahranielva

Zahranielva (نهر زهراني) er ei elv sør i  Libanon. Ho ligg sør for Sidon. Elva gjev vatn til det meste av Jabal Rihane og Nabatiyeh. Ho vert rekna som ei av dei viktigaste elvane i Jabal Rihane-området. Elva renn like ovanom Litani.

Zahranibrua kryssar elva.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Zahrani River» frå ,  den 14. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Elvar i Libanon