alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dei tre kongedøma i Kina

Dei tre kongedøma (tradisjonell kinesisk 三國, forenkla 三国, pinyin Sānguó) er ein periode i kinesisk historie som varte frå rundt 220 til 280. 

Keisarriket Kina var etter at Han-dynastiet fall delt i tre større rike: Wei i nord, Wu i sør, og Shu eller Shu Han i vest. Perioden enda med at Wei først erobra Shu og under Jin-dynastiet også overvann Wu i 280.

Både dei siste åra til Han-dynastiet og tida under dei tre kongedøma var blodig og dramatisk. Medan folketeljingar frå slutten av Han-dynastiet omfatta oppimot 50 millionar innbyggjarar i 9,7 millionar hushald, var tala frå Jin-dynastiet berre ein femtedel av dette – 2,5 millionar hushald med 16 millionar innbyggjarar. Medan tapet i hushald og folketal spegler borgarkrig og uro, viser det også til at svært mange truleg hadde forsvunne frå direkte keisarleg kontroll, og i staden høyrde til mektige familiar.

Dei tre kongedøma har inspirert drama og litteratur i Kina, Japan, Korea og Vietnam. Soga om dei tre kongedøma av Luo Guanzhong og ei rekkje andre historiske romanar, legender, syngespel, filmar og fjernsynsdrama er knytt til perioden.

Kjelder

Kinas historie mellom 220-589 (27.02.2013) i Store norske leksikon
Kinas historie (27.02.2013) i Store norske leksikon. 

Denne artikkelen bygger på «Three Kingdoms» frå ,  den 3. juli 2013.

Bakgrunnsstoff

 
Kinesisk historie
Washington Allston

Washington Allston () var ein USA-amerikansk diktar og målar, fødd i Waccamaw i Sør-Carolina. Han var ein pioner i nordamerikansk landskapsmåling. I samtida var han kjend for si eksperimentering med dramatiske motiv og sin dristige bruk av lys og atmosfæriske fargar.

Liv og gjerning
Allston tok eksamen ved Harvard College i 1800. Han reiste deretter til Europa, der han dei neste tre åra studerte kunst ved Royal Academy of Arts i London, ein institusjon som då vart leia av den anglo-amerikanske målaren Benjamin West. Frå 1803 til 1808 besøkte Allston store museum i Paris og deretter i Italia. I Italia møtte han Samuel Taylor Coleridge og dei to vart venner for livet. Samuel Morse, ein av Allstons kunststudentar fylgde han til Vest-Europa i 1811. Etter reisa gjennom Vest-Europa busette han seg i London, der han mottok prisar for bileta sine. I 1813 gav han ut diktverket The Sylphs of the Seasons, with Other Poems.

Allston vart av og til kalla «Den amerikanske Tizian», ettersom stilen hans minte om den store venetianske renessansemålaren. I tillegg nytta han dei same dramatiske fargekontrastane som Tizian. I 1818 reiste Allston tilbake til USA, og budde i Cambridge i Massachusetts til han døydde i 1843, 64 år gammal. Han var onkel til målarane George Whitng Flagg og Jared Bradley Flagg, begge desse gjekk i lære hos Allston.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Washington Allston» frå ,  den 4. juli 2013.  
 

USA-amerikanske målarar
Edward Hicks

Edward Hicks () var ein USA-amerikansk naivistisk målar og kvekar-predikant. Gjennom måleria sine vart han ein framståande representant for kvekarsamfunnet i USA.

Liv og gjerning
Hicks var fødd i Langhorne i Bucks County i Pennsylvania. Mora døydde då han var spedbarn, og han vart sidan oppfostra i ein kvekarfamilie. 13 år gammal byrja han som lærling i ein vognbyggar-verkstad, der han lærte seg dekorasjonsmåling ved å male ornament på vognene. Då han runda 20 år starta han for seg sjølv og dreiv på å dekorere møblar og anna utsmykkingsarbeid.

Då Hicks var 32 år gammal vart han han vald til predikant for kvekarane. Som omreisande predikant trong han inntekter, noko han fekk ved å måle bilete av heimane til folk, i tillegg til den vanlege skiltmålinga. Etter kvart vart han ein etterspurd målar med gode inntekter. Han vart då kritisert for å drive med for «verdslege» aktivitetar og ein periode heldt han opp med målinga. Løysinga for Hicks vart å måle motiv som spela ei rolle for kvekarane, både frå historia deira og bibelske bilete.

Hans best kjende målarverk er dei 62 versjonane av Fredens kongedømme, verk som alle byggjer på bibelversa frå kapittel 11 i boka om profeten Jesaja. Her heiter det at «då skal ulven bu saman med lammet og leoparden ligge hos kjeet, og kalven og den unge løva og gjøfeet skal halde seg i lag, og ein liten gut skal drive dei». I bakgrunnen på mange bilete vert det vist til traktaten mellom William Penn og indianarane, sjølve grunnlegginga av delstaten Pennsylvania.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Edward Hicks» frå ,  den 4. juli 2013.  
 

USA-amerikanske målarar
Advanced Maryland Automatic Network Disk Archiver

Advanced Maryland Automatic Network Disk Archiver (AMANDA), tidlegare kalla Advanced Maryland Automatic Network Disk Archiver er systemprogramvare for å utføra sikkerheitskopiering av data. Amanda køyrer på ein sentral sikkerheitskopitenar og kan ta seg av sikkerheitskopieringa frå fleire klientmaskinar (arbeidsstasjonar, tenarar, osb.) i eit netverk. Klientmaskinane kan nytta ulike operativsystem, som Linux, Unix, OS X, Microsoft Windows (via Samba eller ein Windows-klient), osb. Amanda kan konfigurerast til å nytta magnetband, platelager, eller ulike former for fjernlagring. Sikkerheitskopiane vert lagra som dumpfiler, som på dei fleste system er komrimerte. Amanda er eit avansert system og krev ein god del konfigurasjon. Det høver difor best for store installasjonar, som har administratorar til å ta seg av konfigurasjon og drift.

Refansar 

Sikkerheitskopieringsprogramvare
Open kjeldekode
Johan Jongkind

Johan Barthold Jongkind () var ein nederlandsk målar og grafikar. Han måla kystlandskap på ein eigen og sjølvstendig måte. Stilmessig vert han rekna som ein forløpar til impresjonismen.

Liv og gjerning
Jongkind kom til verda i landsbyen Lattrop i Overijssel-provinsen i Nederland, nær grensa mot Tyskland. Han gjekk i lære på kunstakademiet i Haag, før han i 1846 flytta til bydelen Montmartre i Paris. Der studerte han vidare under målarane Eugène Isabey og Francois-Edouard Picot. To år seinare fekk han stilt ut verk på salongen i Paris, og hausta anerkjenning frå kritikaren Charles Baudelaire og seinare frå Emile Zola. Men han fekk smått med suksess, og leid tidvis av depresjonar som gjerne vart forsterka av stort forbruk med alkohol.

I 1855 busette Jongkind seg i Rotterdam, og heldt seg der dei neste fem åra. Han flytta så tilbake til Paris i 1861 og skaffa seg atelier i bydelen Montparnasse. Nokre av bileta hans byrja så smått å vise glimt av den impresjonistiske stilen han skulle kome til å utvikle. I 1862 møtte han i Normandie kunstnarvener som Alfred Sisley, Eugène Boudin og den unge Claude Monet, som alle tre såg på Jongkind som ein mentor. Året etter stilte Jongkind ut bilete på den aller fyrste utstillinga med måleri som var avvist på Pariser-salongen.

Jongkind flytta i 1878 til småbyen Côte-Saint-André i nærleiken av Grenoble. Der døydde han 13 år seinare og vart gravlagd på den lokale kyrkjegarden.

Stil og motiv
Jongkinds vanlegaste motiv var kystlandskapet, som han måla både i Nederland og i Frankrike. Mange av verka hans skildrar elva Seinen, særleg området nær Notre-Dame-katedralen. Han måla med vassfargar i friluft, for så å bruke desse bileta som skisser til oljemåleria han laga i ateliereret. Måleria hans er karakterisert av kraftig penselføring og sterke kontrastar. Til liks med 1600-talets nederlandske landskapsmålarar komponerte han landskapa sine med ein låg horisont og let himmelen dominere i biletet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johan Jongkind» frå ,  den 4. juli 2013.  
 

Nederlandske målarar
Vakhtang VI av Kartli

Vakhtang VI, òg kjend som Vakhtang den lærde og Vakhtang lovgjevaren (), var ein  georgisk monark frå det kongelege Bagrationi-dynastiet. Han herska over det austgeorgiske Kongedømet Kartli då kongedømet var ein vasall under Persia frå 1716 til 1724. Han var ein av dei viktigaste og mest merkverdige statsmennene i Georgia tidleg på 1700-talet og er kjend som ein dugande lovgjevar, lærd, kritikar, omsetjar og diktar. Regjeringa hans enda då osmanarane invaderte og tvang Vakhtang i eksil til Det russiske imperiet. Russland hadde ei stund att før dei nådde stordomen sin og Vakhtang fekk ikkje støtte hos tsaren for kongedømet sitt og i staden vart han verande i Russland resten av livet. På veg til eit diplomatisk oppdrag for tsarina Anna vart han sjuk og døydde i Sør-Russland i 1737, og nådde aldri fram til Georgia.

Familie
Vakhtang gifta seg i Imereti, vest i Georgia, i 1696, med den tsjerkessiske prinsessa Rusudan (døydde i Moskva, 30. desember 1740). Dei var foreldre til: 
Prins Bakar
Prins Georg
Prinsesse Tamar (1696–1746) som i 1712 gifta seg med prins Teimuraz, den framtidige kongen av Kakheti og Kartli
Prinsesse Anna (Anuka) (1698–1746), som i 1712 gifta seg med prins Vakhushti Abashidze
Vakhtang hadde òg fleire uekte barn, mellom andre
Prins Vakhushti
Prins Paata

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vakhtang VI of Kartli» frå ,  den 4. juli 2013. 
 oppgav desse kjeldene:
The Cambridge History of Iran: Volume 6, the Timurid and Safavid Periods, edited by Peter Jackson, Stanley I Grossman, Laurence Lockhart: Reissue edition (1986), Cambridge University Press, ISBN 0-521-20094-6, page 318.
 Kings of Kartli at The Royal Ark.
Iranian-Georgian Relations in the 16th- 19th Centuries in Encyclopædia Iranica.
Ronald Grigor Suny, The Making of the Georgian Nation: 2nd edition (December 1994), Indiana University Press, ISBN 0-253-20915-3, page 54.
This article incorporates text from the Penny Cyclopædia of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge, a publication now in the public domain.

Bakgrunnsstoff

Kongar av Georgia
Bagrationi-dynastiet
Georgiske historikarar
Georgiske forfattarar
Georgiske diktarar
Katolikos av heile Armenia

Katolikos av heile Armenia (georgisk Ամենայն հայոց կաթողիկոսներ) er den øvste biskopen og den andelege leiaren for den nasjonale kyrkja i Armenia, Den armensk-apostoliske kyrkja, og den armenske diasporaen i verda.  I følgje segnet førte apostlane Judas Taddeus og Bartoloemeus kristendommen til Armenia i det første hundreåret. Gregor lysbringaren vart den første katolikosen i Armenia etter at nasjonen hadde gjort kristendomen offisiell religion i 301 e.Kr. Setet til katolikosen og det administrativet hovudkvarteret til den armenske kyrkja, er moderkyrkja av Edzjmiatsin, som ligg i byen Vagharshapat.

Den armenske apostoliske kyrkja er ein del av den austleg-ortodokse kyrkja som ikkje godtar og følgjer avgjersler tekne av konsilet i Khalkedon. Ho omfattar den Den koptisk-ortodokse kyrkja av Alexandria, Den etiopisk-ortodokske kyrkja, Den syrisk-ortodokse kyrkja, Den malankarisk-ortodoks-syriske kyrkja og Den eritreisk-ortodokse kyrkja.

Den noverande katolikosen er Karekin II.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Catholicos of All Armenians» frå ,  den 4. juli 2013.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Austleg-ortodokse biskopar

Primatar i Den armenske-apostoliske kyrkja
Asdvadzadur

Katolikos Asdvadzadur () var ein armensk geistleg som var katolikos (øvste leiaren) for Den armensk-apostoliske kyrkja mellom 1715 og 1725.

Som katolikos sikra han ein allianse med den kristne Peter den store av Russland mot den stadig aukande muslimske makta til Det osmanske riket og Persia før Den russisk-persiske krigen.

Han er gravlagd ved St. Hripsime-kyrkja i Echmiadzin.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Asdvadzadur of Armenia» frå ,  den 4. juli 2013.  
 

Katolikosar av Armenia
Døde i 1725
Den kaspiske flotiljen

Den kaspiske flotiljen (russisk Каспийская флотилия, Kaspijskaja flotilja) er den eldste russiske militære flotiljen, stasjonert i Kaspihavet. Han fekk Ordenen av den raude fanen i 1945.

Den kaspiske flotiljen vart oppretta i november 1722 i Astrakhan etter ordre frå Peter den store. Han vart leia av admiral Fjodor Apraksin og deltok i den russisk-persiske krigen 1722–1723 og Den russisk-persiske krigen 1804-1813, og assisterte den russisk armeen i erobringa av Derbent og Baku under Den persiske ekspedisjonen 1796. Etter Gulistan-traktaten i 1813 vart flotiljen den einaste attverande i Kaspihavet. Baku vart den viktigaste basen i 1867.

Flotiljen deltok aktivt i den russiske revolusjonen for den raude armeen. Under den andre verdskrigen 1941-1945 sikra flotiljen viktige skipsruter for soldatar, militært utstyr og forskjellig last, særleg under slaget ved Stalingrad og slaget om Kaukasus.

Av kystforsvarsstyrkar og marineinfanteri er desse nemnde:
727. sjølvstendige marineinfanteribataljon forlagt i Astrakhan
414. sjølvstendige marineinfanteribataljon forlagt i Kaspijsk
46. sjølvstendige kystforsvarsmissilbataljon forlagt i Kaspijsk

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Caspian Flotilla» frå ,  den 4. juli 2013. 
 

Skipingar i 1722
Den russiske marinen
Russiske flåtar
Kaspihavet
Fjodor Apraksin

Grev Fjodor Matvejevitsj Apraksin () var ein av dei første russiske admiralane og styrte i Estland og Karelia frå 1712 til 1723, generaladmiral (1708), leiar for Det russiske admiralitetet frå 1718 og kommandant over Austersjøflåten frå 1723.

Biografi
Syster hans var gift med tsar Fjodor III av Russland i 1681, og tente han og sidan etterkomaren Peter. I 1692 vart Apraksin guvernør i Arkhangelsk, den viktigaste hamnebyen i Russland på den tida, og bygde skip som kunne stå imot uvêr, til stor glede for tsaren. I 1697 oversåg han bygginga av den første russiske flåten ved Voronezj. Han vart den første russiske guvernøren i Azov i 1700. 

Under den store nordiske krigen vart han sendt til Moskva, der han hadde ansvaret for myntpressinga og våpenfabrikken. I 1708 vart han øvstkommanderande i Ingermannsland for å forsvare den nye hovudstaden St. Petersburg mot svenskane, som han grundig slo, før han erobra Viborg i Karelen. 25. februar 1710, 48 år agmmal, vart han den tredje russaren nokon gong som vart adla. 

Apraksin vart øvstkommanderande for Svartehavet under Prut-felttoget (1711). I mars 1710 kommanderte han omleiringa av Viborg. Han tok den svenske festninga i juni og vart utpeikt guvernør over dei erobra provinsane (Estland, Ingermannsland og Karelen). Han kommanderte den russiske marinen under erobringa av Helsingfors i 1713 og støtta erobringa av Finland frå sjøen og det store slaget ved Gangut (1714). Same året assisterte han tsaren i å bygge ei ny hamn i Revel. Tidlegare, i 1712, forhandla han med Tyrkia, som endra med øydelegginga av Taganrog og overgjevinga av Azov til osmanarane.

Frå 1710 til 1720 leia han personleg åtak mot Sverige, herja landet nådelaust og tvang fram freden i Nystad, der dei baltiske provinsane vart overgjeve til Russland. For dette vart han gjort til senator og generaladmiral i imperiet. 

I 1715 kom Apraksin i unåde hos tsaren etter å unngått å følgje ordrar og korrupsjon i admiralitetet. Etter ei kort undersøking fekk han ei bot og vart sendt for å styre Estland. I 1719 leia han det russike sjøtoktet i Bottenviken. Under den russiske-persiske krigen 1722-1723 klarte Apraksin så vidt å unngå eit attentatforsøk av tsjetsjenarar.

Det siste oppdraget til Apraksin var til Revel i 1726 for å forsvare byen mot eit venta åtak frå britane, som hadde eit dårleg forhold til Russland i byrjinga av regjeringstida til Katarina I.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fyodor Apraksin» frå ,  den 4. juli 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Robert Nisbet Bain, The Pupils of Peter the Great (London, 1897).
 
 

Russiske senatorar
Russiske admiralar
Russisk adel
Andreasordenen
Aleksander Nevskij-ordenen
Russarar i den store nordiske krigen
Gandsja

Gandsja (aserbajdsjansk Gəncə) er den nest største byen i Aserbajdsjan med kring 315 000 innbyggjarar. Han heitte Jelisavetpol under Det russiske imperiet. Byen tok attende det originale namnet Gandsja i 1920 då han vart innlemma i Sovjetunionen. Namnet vart i 1935 igjen endra til Kirovabad og hadde dette namnet fram til 1989 under perestrojka.

Historie

Gandsja vart grunnlagd kring 859-860 av Mohammed Khaled, ein arabisk guvernør i regionen under kalif Al-Mutawakkil. Historisk var byen ein viktig by i Sør-Kaukasus og var ein del av Sassanideriket, Seldsjukkarriket, atabegane av Aserbajdsjan, Khwarezmid-imperiet, Ilkahnatat, Timurideriket, jalayiridane, Qara Qoyunlu, Ak Koyunlu, Safavide-, Afsharide-, Zand- og Qajar-rika i Persia/Iran, men ofte lokalt styrt av khanar og hertugar av Ganja-khanatet. Ganja er òg fødestaden til den kjende diktaren Nizami Gandsjavi

Klima

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ganja» frå ,  den 5. juli 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Aserbajdsjan
Tahmasp II av Persia

Tahmasp II () var ein av dei siste safavide-herskarane av Persia (Iran). Tahmasp var son av Husayn av safavidane, sjahen i Iran på den tida. Då Husayn vart tvungen til å abdisere av afghanarane i 1722, ønskte prins Tahmasp å ta over trona. Han flykta til Tabriz der han oppretta eit styre. Han fekk støtte av sunni-muslimar i Kaukasus, i tillegg til fleire Qizilbash-folk (inkluder afsharane, under kontroll av den framtidige iranske herskaren, Nader Shah). Tahmasp vart etter kvart anerkjent av både Det osmanske riket og Russland, som begge var redde for at kvar andre skulle få for mykje innverknad i Iran. Sjølv mughal-vesiren Asaf Jah I er kjend for å ha støtta Tahmasp II i keisarhoffet til keisaren Muhammed Shah.

I 1729 hadde Tahmasp mista kontroll over det meste av landet. Han vart avsett av den framtidige Nader Shah i 1732 til fordel for sonen sin, Abbas III; begge vart drepne ved Sabzevar i 1740 av Nader Shah, den eldste sonen til Reza-qoli Mirza.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tahmasp II» frå ,  den 5. juli 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Lawrence Lockhart, Nadir Shah (London, 1938)
The Armenian Rebellion of the 1720s and the Threat of Genocidal Reprisal, Armen Ayvazyan, Yerevan 1997

 

Persiske monarkar
Safavidane
Sjirvan

Sjirvan (aserbajdsjansk Şirvan), òg skrive Shirvan, Sharvan, Shirwan, Shervan, Sherwan og Šervan, er ein historisk region aust i Kaukasus, og framleis er dette namnet i bruk om området i dag. I dag er regionen eit industri- og jordbruksområde i Aserbajdsjan som strekkjer seg frå vestkysten av Kaspihavet og elva Kura og med senter kring Shirvansletta.

Shirvanshah var i mellomalderen tittelen på den persiske herskaren over området. Dei styrte området sjølvstendig eller som vasallar av større rike frå 800 til 1607, då safavidane tok over området.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shirvan» frå ,  den 5. juli 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Aserbajdsjansk geografi
Aserbajdsjan i mellomalderen
Aserbajdsjan i tidleg moderne historie
Iransk historie
Kaukasisk Albania
Alexander Severus av Romarriket

Marcus Aurelius Severus Alexandrus (), kjend som Alexander Severus, 
var den siste romerske keiseren av det severanske dynastiet. Han herska frå 13. mars 222 til 18. mars 235.
Alexander Severus etterfølgde fetteren Heliogabalus etter at denne var blitt drepen. Etter 15 år ved makta blei han sjølv drepen, og militæranarkiet i Romarriket braut ut.

Alexander var fødd i Arca Caesarea i den romerske provinsen Syria som Marcus Julius Gessius Bassianus Alexianus. Både han og keisaren før han, Heliogabalus,  var barnebarn av den  mektige Julia Maesa. Ho overtalte Heliogabalus til å utropa fetteren sin til cæsar og etterfølgjar. Han endra då namnet sitt frå Bassianus til Alexander.

Etter drapet på Heliogabalus blei den trettenårige Alexander utropt til keisar av Pretoriangargaden, og seinare godkjend av senatet. Mor hans Julia Avita Mamaea utnemnde gode rådgjevarar og stod elles for mykje av styret.

Under Alexander Severus blei nokre av dei siste store byggearbeida i Roma før Diokletian utført. Han bygde  Aqua Alexandrina, den siste akvedukten i det gamle Roma for å føra vatn til det utvida badet bygd av Nero og utvida under han.

Romarriket var prega av stadige mytteri under Alexander Severus si regjeringstid. Rådgjevaren hans Ulpianus blei drepen framfor keisaren under opptøyar i Roma. Fleire av offiserane hans i provinshærane blei drepne av opprørske soldatar.

Då Sasanide-dynastiet voks i Persia marsjerte keisaren mot dei. Han skal ifølgje nokre rapportar ha vunne sigrar, men romarhæren fekk seinare store tap og måtte venda attende. I 232 gjorde legionane i Syria opprør og utropte ein Taurinus til keisar. Alexander Severus slo ned opprøret og Taurinus drukna i Eufrat då han flykta. Keisaren vende tilbake til Roma i triumf i 233.

Året etter truga germanske stammar i Gallia. Då Alexander Severus ville kjøpa fred (eller tid) frå dei blei dette sett på som umilitær oppførsel. Legionærane valde seg ein ny keisar, Maximinus Thrax, og Alexander Severus blei drepen saman med mor si ved Moguntiacum (Mainz). Han var 27 år gammal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alexander Severus» frå ,  den 5. juli 2013.  
 

Romerske keisarar
Nikolai Schei

Nicolai Schei () var ein norsk jurist og embetsmann frå Førde i Sunnfjord. Frå 1945 til 1971 var han fylkesmann i Sogn og Fjordane, og han er blant anna kjend for arbeidet med å revidere kommunegrensene i Noreg.

Familie
Foreldra til Nikolai Schei var lensmann Per Schei (1872–1960) og Johanne Schei (1874–1963). Han gifta seg med med Othilia Helberg Christensen, dotter av fylkesmann Ingolf Elster Christensen og Else Marie Helberg. Bror til Nikolai Schei var Andreas Schei.

Utdanning
Nikolai Schei vart uteksaminert frå Bergen Handelsgymnasium i 1919, tok examen artium som privatist 1925 og vart cand.jur. i 1928.

Arbeid
Nikolai Schei jobba som lensmannsbetjent hjå faren og kontorbetjent ved Bergen skifterett fram til han fullførte examen artium. Ved sidan av studier i jus jobba han som arkivarassistent i Justisdepartementet. Etter dette jobba Nikolai Schei som dommarfullmektig hjå sorenskrivaren i Sunnfjord, fylkesfullmektig i Møre og Romsdal (1929–31) og i Oslo og Akershus fylke (1931–34), som sekretær i Akershus fylkesskattestyre, inspektør i det nyoppreta Riksgjeldsmeklingsinstituttet (1934-39), og sjef for Provianterings- og rasjoneringsdirektoratet i det nyoppretta Forsyningsdepartementet (1939-1945).

Då Noreg i 1945 igjen vart fritt etter 2. verdskrig vart Schei fyrst rådmann for Forsynings- og gjenreisingsdepartementet før han i september 1945 vart utnemnd til fylkesmann i Sogn og Fjordane. Denne stillinga hadde Nikolai Schei til ha pensjonerte seg i 1971.

Schei-komiteen
Nikolai Schei vart i 1946 formann i Kommuneinndelingskomiteen av 1946, betre kjend som Schei-komiteen. I perioden 1946 til 1962 publiserte komiteen ein rapport på 18 band. Innstillingane frå komiteen la blant anna grunnlaget for ei stortilt kommunesamanslåing. Talet på kommunar i Noreg vart redusert frå 747 (1930) til 454 (1967).

Verv og utmerkingar
Nikolai Schei var med i Dansk–norsk samarbeidsfond 1945–54, styret i Direktoratet for fiendtlig eiendom, styret for A/S Årdal Verk, rådet for Nansenskolen og Norges industriforbunds meglingsutvalg, samt utvalet for funksjons- og skatteutjevningsspørsmål 1969–75.

Nikolai Schei var kommandør med stjerne av St. Olavs Orden, kommandør av 1. klasse av den danske Dannebrogordenen og av den svenske Nordstjärneordenen og fekk storkors av den islandske Falkeordenen.

Kjelder
Alkunne: Nikolai Schei
Rolf Normann Torgersen, Store Norske Leksikon: Nikolai Schei
Kjerstin Risnes, Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane: Schei-komiteen på nett

Fylkesmenn i Sogn og Fjordane
Folk frå Førde
COROT

COROT eller CoRoT (frå Convection, Rotation and planetary Transits) er eit romteleskopprosjekt leitt av den franske romfartsorganisasjonen  CNES med bidrag frå ESA. Teleskopet har ein spegeldiameter på 27 centimeter. Føremålet med teleskopet var å leita etter  ekstrasolare planetar gjennom å sjå etter varisjonar i ljosstyrken frå einskildstjerner. 

Teleskopet vart skote opp 27. desember 2006 frå Bajkonur-kosmodromen i Kasakhstan. Kontakten med COROT vart mist i november 2012, og 24. juni 2013 vart det kunngjort at ingeniørane hadde gjeve opp å få kontakt med teleskopet.

I juni 2013 var 32 av planetkandidatane til COROT stadfeste som sanne planetar.

Kjelder 
 Summary - ESA-nettstaden til COROT
 Retirement for planet-hunting space probe - spacedaily.com

CNES
ESA