alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mørk materie

Mørk materie er ei nemning innan astrofysikk for materie som ikkje gjev frå seg eller reflekterer nok elektromagnetisk stråling til at ein kan sjå det direkte. I staden kan ein utleia at materien finst gjennom gravitasjonseffekten han har på synleg materie.

Fysisk kosmologi
Partikkelfysikk
Fysikk utover standardmodellen
Celestmekanikk
Eksotisk stoff
Uløyste problem i astronomi
Teoretisk fysikk
Uløyste problem i fysikken
Mørke
Abrasiv

Eit abrasiv eller eit slipemiddel er eit materiale, ofte eit mineral, som vert brukt til å slipa med. Ordet har samanheng med abrasjon. Abrasiv slitasje er slitasje som kjem av friksjon når to material med ulik hardleik vert gnidne mot einannan.

På norsk vert ordet abrasiv gjerne brukt i samband med sandblåsing og liknande operasjonar, der ein reingjer og sliper med trykkluft eller vatn som er tilsett eit slipande stoff. For å skjera eller slipa i metall, glas, betong og andre harde material, er det vanleg å bruka diamant, smergel eller sand. Abrasivet kan som sagt verta påført arbeidsstykket under trykk eller frå ei slipeskiva eller slipepapir. Vatn kan òg vera eit sjølvstendig slipemiddel, men vert då ikkje kalla eit abrasiv.

Ei fil verkar på same måten som eit abrasiv, men er ikkje rekna som eit abrasiv fordi ho eigenleg skjer i materialet med riller.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Abrasive» frå ,  den 15. februar 2008.  
 
 caplex.no

Materiale
Maskinfag
Slipemiddel
Trollveggen

Trollveggen er ein loddrett vegg i fjellmassivet Trolltindane i Romsdalen, nær Åndalsnes i Møre og Romsdal. Trollveggen er den høgaste vertikale fjellveggen i Europa med eit fall på 1100 meter på det meste. På det brattaste skyt toppen av fjellveggen 50 meter ut frå botn av veggen. 

Bergarten av gneis og veggen består av store formasjonar av hjørnestykke, konkave tak og sprekksystem og i toppen ei rekkje tindar og spir langs toppen. Berget er forholdsvis laust og ofte fell det steinar ned den enorme fjellveggen. Ei rekkje steinras hausten 1998 endra fleire av klatrerutene. 

Trollveggen er eit prestisjetung mål for fjellklatrarar og BASE-hopparar. I 1984 mista Carl Boenish, «faren» til basehopping, livet i Trollveggen, kort tid etter han sette verdsrekord for det høgaste basehoppet nokon gong. Basehopping frå Trollveggen har vore ulovleg sidan 1986. Trollveggen er det høgaste rette fjellet i Europa.

Klatrehistorie 

Trollveggen vart først klatra i 1965 av eit norsk og eit britisk lag samstundes. Det norske laget bestod av Ole Daniel Enersen, Leif Normann Petterson, Odd Eliassen og Jon Teigland, som nådde toppen ein dag før britane Tony Howard, John Amatt, Tony Nicholls, Bill Tweedale, som oppretta den mest populære klatreruta, Rimmonruta.

Første gong veggen vart klatra om vinteren var i mars 1974 då eit polsk lag brukte 13 dagar på å klatre Franskeruta. I 1979 vart veggen friklatra for første gong av dei lokale klatrarane Hans Christian Doseth og Ragnhild Amundsen.

I dag er det 14 ruter langs veggen, men fleire av desse vart øydelagd eller endra under raset i 1998.

BASE-hopping 

Trollveggen er ein kjend stad for basehopping og var ein av pionerstadane for sporten i 1980-åra, før norske styresmakter gjorde det ulovleg 25. juli 1986. På denne tida var ikkje fallskjermutstyret tilpassa basehopping og mange av hopparane måtte finne utgangspunkt med prøve-og-feile-metoden. Dette gjorde at mange mista livet i løpet av kort tid. Redningsaksjonane var ofte umogelege med helikopter, og redningsmannskap måtte klatre veggen med stor fare for eige liv. Dei risikable redningsaksjonane var truleg delaktig i forbodet. Trass i forbodet er det framleis mange basehopparar som tar sjansen på store bøter og tap av utstyr for å hoppe utfor veggen, og i tida etter forbodet er det fleire som har mista livet.

Sjå òg 
 Kjerag

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Troll Wall» frå , den 21. februar 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Anne Grete Nebell and Bjarte Bø, Klatring i Romsdal, 1999.''

Bakgrunnsstoff 

 Klatreruter i Trollveggen
 Tony Howard: Classic Norway. Climbs, Scrambles & Walks in Romsdal 
 John Amatt om den først klatringa av Rimonruta
 Dødsfall i Trollveggen

Klipper i Noreg
Fjell i Rauma
Fjell i Romsdal
Turistmål i Møre og Romsdal
Limburg i Nederland

Limburg er ein provins i Nederland og ligg heilt sør i landet. Han grensar til Belgia i sør og delvis i vest, Tyskland i aust og dei nederlandske provinsane Noord-Brabant i vest og Gelderland i nord. Administrasjonssenteret er Maastricht.

Historie 
Limburg har eit namn som kjem frå festningsbyen Limbourg, som ligg ved elva Vesdre i Ardennane, som i dag er i den belgiske provinsen Liège. Byen var i mellomalderen sete for hertugdømet Limburg, som strekte seg inn i Maas regionen nord for byen Liège. Området som i dag utgjer den nederlandske Limburg var derimot ikkje ein del av denne eininga, men var delt mellom fleire statar, inkludert hertugdømet Brabant, hertugdømet Jülich, hertugdømet Geldern og bispedømet Liège, i tillegg til hertugdømet Limburg. Eit resultat av denne delinga er framleis synleg i dag i form av alle dialektane som vert tala i dei forskjellige kommunane. 

I mange hundreår skifta Limburg stadige eigarar på grunn av den strategiske plasseringa. Romarriket, Spania, Preussen, Habsburgmonarkiet og Frankrike har alle styrt Limburg. I 1673 gav Ludvig XIV av Frankrike personleg styrkane sine ordre om å omleire Maastricht. Under omleiringa forsvann ein av brigadegeneralane hans, grev Charles d'Artagnan og han vart sein are ein stor karakter i Dei tre musketerane av Alexandre Dumas den eldre (1802–1870). Limburg var òg åstad for mange slag under åttiårskrigen (1568–1648) der Dei sameinte Nederlanda til slutt dreiv ut spanjolane. Dei fleste innbyggjarane i Limburg støtta spanjolane sidan dei var katolikkar. 

Etter napoleonskrigane vart Det sameinte kongedømet Nederland oppretta i 1815. Det vart oppretta ein ny provins kalla Maastricht, etter administrasjonssenteret. Den første kongen, Vilhelm I ønska ikkje at namnet Limburg skulle forsvinne og insisterte på å endre namnet på provinsen til dette. 

Då belgiarane reiv seg laus frå kongedømet etter den belgiske revolusjonen i 1830 var provinsen Limburg først nesten heilt under belgisk styre. Etter Londontraktaten i 1839 vart provinsen delt i to og den austlege delen gjekk til Nederland, medan den vestlege delen gjekk til Belgia, ei inndeling som framleis eksisterer i dag.

Kommunar 
Limburg består av følgjande 33 kommunar:

Geografi 
Dei sørlege områda av provinsen skil seg ein god del ut frå resten av landet og er ein av dei få regionane som har åsar. Det høgaste punktet i Nederland, Vaalserberg, ligg på grensa mellom Nederland, Belgia og Tyskland. Den viktigaste elva er Maas, som renn gjennom heile provinsen frå nord til sør. Overflata i Limburg er stort sett forma av avleiringar frå Maas og består av elveleie, frodig leirjord og store avleiringa av grus. I nordlege område, lenger borte frå elveleia, der jordsmonnet består av sand og torv. Store byar i provinsen er hovudstaden Maastricht i sør, og storbyområda Sittard-Geleen og Heerlen.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side
 Kart over provinsen 
 Maastrichttraktaten
 Bilete frå Maastricht

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Limburg (Netherlands)» frå , den 15. februar 2008. 
 

Provinsar i Nederland
Rock Around the Bunker

Rock Around the Bunker er eit musikkalbum av den franske artisten Serge Gainsbourg frå 1975. Gainsbourg nyttar her svart humor og albumet er ein slags musikal med Nazi-Tyskland og den andre verdskrigen som tema, det heile pakka inn i 50-tals rock ’n’ roll og pop. 

Gainsbourg var jøde og måtte sjølv gå med den gule jødestjerna i Paris under krigen. Serge Gainsbourg var næraste for ein «riksprovokatør» å rekne i Frankrike, noko han klarte til gagns med dette albumet. Albumet opnar med «Nazi Rock», ein rask rock'n'roll-låt der kordamene syng tittelen på songen om og om igjen mellom tekstlinjene til Gainsbourg. Songen «Eva» omhandlar korleis Eva Braun syng «Smoke Gets in Your Eyes» medan ho og Hitler er til sengs, og at dette gjer han sprø. Songen etter er Gainsbourg si utgåve av denne songen som i denne samanhengen gjev ein heilt andre assosiasjonar. Andre songar er «Yellow Star» og «S.S. in Uruguay».

Innhald 
Alle songar er av Gainsbourg, bortsett frå der andre er nemnd. 

 «Nazi Rock» - 3:10
 «Tata Teutonne» - 2:48
 «J'Entends des Voix Off» - 2:05
 «Eva» - 3:13
 «Smoke Gets in Your Eyes» (Harback, Kern) - 3:28
 «Zig Zig avec Toi» (Sieg Sieg avec toi)- 3:39
 «Est-Ce Est-Ce Si Bon?» (SS si bon ?) - 3:16
 «Yellow Star» - 1:40
 «Rock Around the Bunker» - 3:25
 «S.S. in Uruguay» - 2:16

Medverkande 
 Alan Parker - Sologitar
 Judd Proctor - Elektrisk gitar
 Brian Odgers - Bass
 Dougie Wright - Trommer
 Alan Hawkshaw - Piano
 Jim Lawless - Perkusjon
 Kay Garner, Jean Hawker, Claire Torry - Koristar

Fotnotar 

Serge Gainsbourg
Musikkalbum frå 1975
Ballblomfluger

Ballblomfluger (Chiastocheta) er ei slekt fluger som hovudsakleg er kjende som symbiontar med ballblom. Vaksne fluger pollinerar blomane, medan larvane er avhengige av ballblomfrø for å overleva. Dette er eit døme på obligat mutualisme - eit samliv mellom artar der ingen av partane kan overleva utan den andre.

Artar 
 Chiastocheta dentifera
 Chiastocheta inermella
 Chiastocheta lophota
 Chiastocheta macropyga
 Chiastocheta rotundiventris
 Chiastocheta setifera
 Chiastocheta trollii

Kjelder 
Fauna Europaea

Fluger
Santiago Carillo

Santiago Carillo () var ein spansk politikar som var generalsekretær i kommunistpartiet (Partido Comunista de España) frå 1960 til 1982. Han var først medlem i sosialistpartiet (Partido Socialista Obrero Español), men vart medlem i PCE under Den spanske borgarkrigen, i 1936. 

Etter borgarkrigen flykta han til Paris. Han var 38 år i eksil, mesteparten av tida i Frankrike. 

Han vart leiar i PCE i 1960. I 1968, då sovjetiske styrkar invaderte Tsjekkoslovakia, byrja Carillo å distansere partiet frå Moskva. 

Han vende attende til Spania i 1976 etter at Francisco Franco var død. I lag med Georges Marchais og Enrico Berlinguer lanserte Carillo eurokommunismen på eit møte i Madrid i 1977. 

Carillo spela ei viktig rolle i den vellykka overgangen til demokrati i Spania. Han vart vald inn i nasjonalforsamlinga ved vala i 1977, 1979 og 1982. Dette året måtte han gå av som partileiar etter eit dårleg val for partiet. I 1985 vart han og nokre tilhengarar ekskluderte frå PCE. Dei danna ei ny moderat kommunistisk gruppe, men denne vart ikkje nokon suksess, og gruppa gjekk i 1991 inn i PSOE. 

I 2005 vart han gjeven eit æresdoktorat ved Det autonome universitetet i Madrid. Høgrevridde kommentatorar kritiserte dette sterkt, og høgreekstremistar laga bråk ved seremonien, noko som i sin tur vekte motreaksjonar i mainstream-media. 

Carillo skal i 1991 ha sagt: «Kommunistrørsla har fullført den historiske syklusen sin, og det gjev inga meining å prøve å forlenge denne.»

Verk 
 "Adónde va el Partido Socialista? (Prieto contra los socialistas del interior)" (1959)
 "Después de Franco, ¿qué?" (1965)
 "Problems of Socialism Today" (1970)
 "Eurocomunismo y Estado" (1977) English edition: Eurocommunism and the State, Lawrence and Wishart, 1977, ISBN 0-85315-408-2
 "El año de la Constitución" (1978)
 "Memoria de la transición: la vida política española y el PCE" (1983)
 "Problemas de la transición: las condiciones de la revolución socialista" (1985)
 "El año de la peluca" (1987)
 "Problemas del Partido: el centralismo democrático" (1988)
 "Memorias" (1993)
 "La gran transición: ¿cómo reconstruir la izquierda?" (1995)
 "Un joven del 36" (1996)
 "Juez y parte: 15 retratos españoles" (1998)
 "La Segunda República: recuerdos y reflexiones" (1999)
 "¿Ha muerto el comunismo?: ayer y hoy de un movimiento clave para entender la convulsa historia del siglo XX" (2000) 
 "La memoria en retazos: recuerdos de nuestra historia más reciente" (2004)

Sjå òg 
 Eurokommunisme
 Den spanske borgarkrigen

Kjelde 
Den engelskspråklege wikipediaen, art. Santiago Carillo.

Carillo, Santiago
Carillo, Santiago
Samfoto

Samfoto biletbyrå representerer arkivbilete frå ei rekkje norske og nordiske frilansfotografar. Byrået har kontor i Oslo. Biletsamlinga omfattar meir enn 300 000 bilete; av desse er 250 000 presenterte på Internett (pr. nov. 2009).

Historie 

Samfoto blei stifta av ei gruppe fotografar i 1976, ut frå eit ønske om å skape eit fotograf-styrt biletbyrå. Utover på 1980- og 1990-talet vart meir enn 100 norske fotografar knytte til byrået. I 1988 innleidde foreininga Norske Naturfotografer samarbeid med byrået, og i 1989 vart kvinnelege fotografar frå gruppa Hera med i Samfoto-arkivet. I åra 2000–2001 blei arkivdrifta lagt om frå distribusjon av fysiske bilete til digitale, og Samfoto-arkivet blei lagt ut på Internett.

Bakgrunnsstoff 
 Samfoto 
 Norske Naturfotografer

Norske fotografibyrå
Skipingar i 1976
Knut Øysteinsson Lurås

Knut Øysteinsson Lurås, () var ein vidgjeten spelemann frå Tinn i Telemark. Han var den førande tradisjonsberaren på Hardingfele i dei traktene før Myllarguten og Håvard Gibøen. Han var lærar for dei båe.

Knut var son av folkeføraren og bygdehovdingen Øystein Ingusland, som hadde vore bandsmann og ven av Kristian Lofthus. Han og brørne hans, Øystein og Tomas, dreiv og med rosemåling og for vidt land og strand. Knut Lurås var visstnok den første i Telemark som var over til Vestlandet og henta spel, mellom anna frå Nils Rekve.

Rikard Berge meinte at Luråsen var den første som freista å hevja bygdemusikken opp på eit nasjnalt nivå, og auka den kunstnarlege mona i slåttespelet. Han var i mange bygder og møtte spelemenn, og la etter seg mykje påverknad i Valdres, gjennom møte med spelemannen Jørn Hilme.

Dei første vandreslåttane kan ha kome til Telemark gjennom Knut. Han skal mellom anna ha ført springaren Nordfjordingen til Telemark. Elles er det gangar-spelet han er best hugsa for, og det finst ei rekkje gangarar som ber namnet hans, for det meste i 6/8-takt. Knut bytte og mykje slåttar med numedølen Pål Løytnantsdreng.

Knut Lurås var elles kjend som ein hard kritikar og kjeftause. Det var ikkje støtt greitt å leva med dei råkande replikkane han gav frå seg. Dette kan vera ei årsak til at han miste livet i eit slagsmål på Kongsberg i 1843, og er gravlagd under skytterbanen der.

Kjelder
 Kyrkjebok for Atrå sokn i Tinn, 1815-53. 

Lurås, Knut
Lurås, Knut
Lurås, Knut
Lurås, Knut
Kristtorn

Kristtorn eller beinved (Ilex aquifolium) er ei av 400 arter i familien kristtornfamilien (Aquifoliaceae). Det er eit eviggrønt tre som veks som underskog på fuktig, ikkje sur skogbotn i Vest- og Sør-Europa, Nordvest-Afrika og Sørvestasia. Kristtorn er eit typisk varmekrevjande treslag og i Noreg veks kristtorn langs kysten frå Kragerø til Smøla i nord. Treet veks opp til 15 cm kvart år og kan bli opp til 10 m høgt og 3 meter i diameter på solvarme, lune stader med næringsrik, laus og djup moldjord. Kristtorn toler skugge og veks spreitt i furuskogar og edellauvskogar, men blomstring og bærsetting skjer berre når lyset slepp til. Treet toler saltpåverknad og finst ofte i strandkratt. Kristtorn er kommuneblomster for Lyngdal, og pregar kommunevåpenet til Stord.

Kristtorn er Noregs einaste eviggrøne lauvtre. Stamma er opphavleg grøn, men blir grå til lysebrun ettersom den veks. Blada er 5-8 cm lange 4-5 cm breie, djupgrøne, stive, tjukke og lêraktige, og har skarpe torner i bladkanten. Dei er vekselvis motsett, og hos eldre tre manglar ofte tornene. Han- og hoblomar vert utvikla på kvart sitt tre; Blomane er kvite med fire viker og sit i bladhjørna. På blømande greiner manglar ofte tornene unnateke i spissen. Eit fåtal tre set både hann- og hoblomar.

Frukta er raude kulerunde bær som er 6-10 mm i diameter og inneheld fire frø. Sjølv om bæra vert modne seinhaustes er dei svært harde og bitre og er ikkje mat for fugl før frosten har gjort dei mjukare. Bæra er giftige for menneske.

Under bakken har kristtorn ei tjukk pelerot som går djupt ned. Smårøtene er samanfiltra og ligg rett under overflata.

Dyrking og bruk 
Kristtorn var kjent som ei plante med magiske eigenskapar og blei brukt av europeiske druidar.

Planta har i dag sitt viktigaste bruksområde som hage-, park- og dekorasjonsplante. Kristtorn er populær som julepynt, spesielt i dekorasjonar og kransar. Kristtorn vart før òg brukt som juletre og som erstatning for palmeblad når ein skulle pynta kyrkjene til påske. Kommersiell hausting har lange tradisjonar og skjer i dag i Sunnhordland og Ryfylke, både til eksport og innanlands bruk.

Den kvite, harde veden er etterspurt til treskjering og er for eksempel ofte brukt i kvite sjakkbrikker. Den var tidlegare viktig til spolar i skytteler for maskinveving ettersom det er ein tett hard ved som kan polerast svært glatt slik at tråden ikkje hektar seg opp. På grunn av dei harde eigenskapane er beinved eit anna vanleg namn på kristtorn.

Bæra er mat for trastefuglar og vert lettare fordøyeleg etter fleire omgangar med frost og opptining. Vintertid gjev dei pigga buskane vern for småfuglar mot rovfugl. Einskilde sommarfugllarvar lever spesielt på kristtorn.

Bæra har lågt giftinnhald men kan gje kvalme, oppkast og diaré om mennesket et dei. Planta blir delvis brukt naturmedisinsk som helsebringande te og brekkmiddel.

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Lauvtre
Kristtornfamilien
Juleplantar
Hekkplantar
Enrico Berlinguer

Enrico Berlinguer () var ein italiensk politikar, og han var generalsekretær i Det italienske kommunistpartiet, Partito Comunista Italiano, frå 1972 til sin død.

Berlinguer var fødd i Sassari, på Sardinia. Han gjekk inn i kommunistpartiet og den antifascistiske motstandsrørsla i 1943. Han vart vald inn i sentralkomiteen i partiet i 1945 og i sekretariatatet året etter. I 1947 vart han leiar for ungkommunistane. 

Etter invasjonen i Tsjekkoslovakia i 1968 vart han svært kritisk til Sovjetunionen. Som partileiar var han kjend som den mest uavhengige av dei europeiske kommunistleiarane. Han leidde partiet ved valet i 1976, då det fekk meir enn 30 % av stemmene, og gjekk inn for eit «historisk kompromiss» mellom dei to store i italiensk politikk, kommunistpartiet og kristelegdemokratane (DC). Han hadde drege den slutninga av kuppet mot Salvador Allende i Chile i 1973 at berre venstrekreftene i PCI og sosialistpartiet PSI var for veike til åleine å halde seg ved makta over tid. Eit kompromiss med kristelegdemokratane, som dominerte politikken ved hjelp av den katolske kyrkja, var derfor naudsynleg. Men paven (Paul VI) sette seg beint imot alt samarbeid mellom DC og kommunistane, det same gjorde USA, så dette vart ikkje noko av. Då dei Raude Brigadane drap kristelegdemokraten Aldo Moro, som for øvrig var for samarbeid med kommunistane, sette den politiske spenning bom for idéen. Berlinguer var elles ein hard motstandar av dialog mellom det politiske livet og terroristane. 

I 1975 foreslo Berlinguer overfor dei kommunistiske partia i Spania og Frankrike ei uavhengig linje i forhold til Sovjetunionen. Dette vart eurokommunismen, og dei tre partia kritiserte etter dette ikkje berre utanrikspolitikken men òg innanrikspolitiske tilhøve i dei kommuniststyrte landa i aust. I 1976 gjekk Berlinguer ope inn for eit pluralistisk system, og i 1981 erklærte han i eit intervju at epoken som starta med den russiske revolusjonen no var over. 

Berlinguer døydde brått av hjarteattakk rett før valet til Europaparlamentet i 1984, der PCI fekk 33,3 % av stemmene, medan DC fekk 33,0. 

Enrico Berlinguer meinte sidan slutten av 1960-åra at den sovjetiske samfunnsmodellen ikkje kunne innførast i vestlege land, og invasjonane i Tsjekkoslovakia i 1968 og i Afghanistan i 1979 viste etter hans syn at Sovjetunionen alltid sette eigne geopolitiske interesser føre sosialistiske prinsipp. Han sette òg i gang ei politisk utvikling i PCI som gjorde at partiet vart integrert i det politiske livet i Italia, også som regjeringsparti, i 1990-åra – under namnet Demokratisk Venstreparti.

Enrico Berlinguer har ein spesiell plass i historia til kommunismen, på grunn av den uavhengige linja han følgde.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Enrico Berlinguer» frå , den 15. februar 2008.

Bakgrunnsstoff 

Berlinguer, Enrico
berlinguer, Enrico
La Sinistra – L'Arcobaleno

Venstresida – Regnbogen (La Sinistra – L'Arcobaleno), er ein venstreorientert føderasjon av politiske parti i Italia, som vart offisielt lansert i desember 2007. Målet til samanslutninga er å sameine dei italienske venstrepartia i ei einskapleg blokk, tilsvarande som sentrum-venstre har gjort med skipinga av Det italienske demokratiske partiet (Partito Democratico).

Føderasjonen består av fire parti:
 Rifondazione Comunista (PRC)
 Partito dei Comunisti Italiani (PdCI)
 Dei italienske Grøne (FV)
 Sinistra Democratica (SD)

Det er førebels (våren 2008) uklart kva skipinga av denne venstreføderasjonen vil få å seie for italiensk politikk, då dei fire partia som er med, er usamde i ei rekkje saker, og dessutan i kva symbol og namn samanslutninga skal ha i framtida.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til La Sinistra – L'Arcobaleno

Kjelde 
Den engelskspråklege wikipediaen, art. «The Left – The Rainbow».

Italienske politiske parti
Venstresosialistar og reformkommunistar
Skipingar i 2007
Jon Kjos

Jon Kjos, og kalla Jon Kvammen eller Jon Vestafe, var ein spelemann frå Åmotsdal i Telemark. Han levde frå 1754 til 1826, og var ein av dei førande i si tid. Jon var ein av dei første lærarane til Myllarguten.

Jon var forpaktarspelemann. Dette tyder at han hadde kongeleg løyve til å spela, og spela i over hundre bryllaup i Telemark. 

Myllarguten var gjetargut for Jon, og stal seg til å låne fela hans. Då Jon skjøna kva som budde i guten, tok han Tarjei i lære. Slåttane Myllaren fekk frå Jon Kjos, vart heitande "Kjoseslåttane" seinare. Søster av Jon vart gift til Tinn, og han fekk nemninga "Jon Vestafe" der, av di Åmotsdal ligg vest av Tinn.

Nedskrivne kjoseslåttar 

 Kongsbergfenta

 Soteroen eller og Kjosekrullen.

 Ligangaren, Hardingfeleverket nr 123, er skrive ned etter Torkjell Haugerud. Hans Hansson Flatland lærde slåtten av Myllarguten i 1860.

 Gangaren Kvamshallingen, nr 148. Namnet er knytt til Jon (Kvammen), og slåttane med det namnet kan knytast beint til tradisjonslina etter han.

 Gangaren Kjos-Hjasen, nr 156, slåttekrinsen Røyskatten, er ei minning om Jon Kjos. Slåttenamnet finst i formene etter Olav R. Berge, Olav Groven og Halvor Bråten.

 Springaren Sønnstaulen er stundom og kalla Kjosen etter Jon.

 Springar etter Jon Vestafe, som Edvard Grieg skreiv ut for klaver i sin opus 72. Knut Dale hadde slåtten etter Håvard Gibøen. Høyrer til slåttekrinsen Bøheringen.

 Vestafe`en, ein springar knytt til slåttekrinsen Igletveiten.

Kjos, Jon
Kjos, Jon
Kjos, Jon
Kjos, Jon
Mic City Sons

Mic City Sons er det tredje og siste albumet til Heatmiser. Albumet vart gjeve ut 29. oktober i 1996 på plateselskapet Caroline Records, som er eit merke hjå Virgin Records.

Innhald

 "Get Lucky" (Elliott Smith)
 "Plainclothes Man" (Elliott Smith)
 "Low-Flying Jets" (Neil Gust)
 "Rest My Head Against the Wall" (Neil Gust)
 "The Fix is In" (Elliott Smith)
 "Eagle Eye" (Neil Gust)
 "Cruel Reminder" (Neil Gust)
 "You Gotta Move" (Elliott Smith)
 "Pop in G" (Elliott Smith)
 "Blue Highway" (Neil Gust)
 "See You Later" (Elliott Smith)
 "Half Right" (hidden track) (Elliott Smith)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mic City Sons» frå ,  den 11. november 2021.  
 

Heatmiser-album
Musikkalbum frå 1996