alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jobriath av Jobriath

Jobriath er debutalbumet til den amerikanske glamrockartisten Jobriath, gjeve ut i 1973. 

Dave Thompson i Allmusic skreiv om albumet: «Storslått, grandiost, obsessivt, anmassande, bråkete, pretensiøst -- du kan bruka heile livet på å bla gjennom synonymordboka og likevel aldri setja fingeren på alt som gjer debuten til Jobriath til den legenda det er. Ein del av problemet er sjølvsagt omdømmet -- etter 20 år med å ha blitt hamra ut som hypen som øydela glamrocken i USA, er Jobriath i dag æra like mykje for statusen sin som homofil. Fjernar ein alt rundt så sit du framleis igjen med eit album som fortener all heider. Sjølvsagt er det rock -- «World Without End» og «Earthling» er til og med funkrock, og skuggar på smart vis David Bowie sine «Fame» og «Stay» slik at ikkje kan la vere å lure - men det er så mykje meir enn det. Røysta til Jobriath ligg ein stad mellom vaudeville og operatisk; tekstane hans oser av pantomime, romvesen og filmstjerner, og arrangementa hans får Queen til å høyrast ut som eit underpresterande garasjeband. Nokre år seinare kom Meatloaf til ta eit liknande grep om det store overskotet og tena ein million. Jobriath laga ein kvernstein, men parallellane er like tydelege. Storslått og grandiost, obsessivt og overberande, tidleg og pretensiøst – det er Jobriath. Kva anna forventa du?»

Plateomslaget vart fotografert av Shig Ikeda.

Innhald

Medverkande
Jobriath - vokal
Billy Schwartz - gitar
Steve Love - gitar
John Syomis
Andy Munson - bass
Ken Bichel - klaverinstrument
Peter Frampton - gitar
Carl Hall - korvokal
Tasha Thomas - korvokal
Rhetta Hughes - korvokal
Heather Macrae - korvokal
Zenobia - korvokal
Peggy Nestor
Gerhard

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jobriath (album)» frå ,  den 13. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1973
Jobriath-album
Album produserte av Eddie Kramer
Elektra Records-album
Creatures of the Street

Creatures of the Street er det andre studioalbumet til glamrockartisten Jobriath. Det kom ut i 1974 på Elektra Records. Albumet vart sett saman frå innspelingar for det førre albumet hans. Av høgdepunkt på albumet finn ein lystige «Ooh La La», den nesten viseaktige «Scumbag» og orkestersongane «Dietrich/Fondyke» og «Movie Queen».

Blant gjestemusikarane på albumet er Chris Peterson, som var vokalist på Frank Zappa-albumet Waka/Jawaka.

«Scumbag» nemner restaurantkjeda Zum Zum, som igjen inspirerte til referansen til «Zom Zom's» i Gary Numan-songen «Down in the Park.»

Innhald
Alle songane skrivne av Jobriath.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Creatures of the Street» frå ,  den 13. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Jobriath-album
Album produserte av Eddie Kramer
Elektra Records-album
Haderslev

Haderslev er ein by på Sønderjylland i Danmark. Byen, som har 22 032 ibuarar (2021), er administrasjonssenter i Haderslev kommune.

Haderslev er handels- og industrisenter, samt garnisonsby. Byen har eit tysk mindretal som har eiga kyrkje, skule og bibliotek. Domkyrkja er ei av Danmarks mest praktfulle gotiske bygningar, bygt på 1200-talet, ombygt i det 14-hundreåret til ei einskipa kyrkje i teglstein.

Byen oppstod kring midten av 1100-talet og fekk kjøpstadsrettar i 1292. Byens eldste historie er nært knytta til slottet Haderslevhus. Haderslev låg under tysk styre 1864–1920.

Haderslev er venskapsby med Sandefjord.

Kjelder

Haderslev i Store norske leksikon

Bakgrunnsstoff

Byar i Region Syddanmark
Haderslev kommune
Peter Collett Solberg

Peter Collett Solberg () var ein norsk politikar og næringsdrivar frå Skoger i Buskerud. Han var stortingsrepresentant frå 1898 til 1906 for det konservative partiet Høgre.

Solberg, som var son av Svend Solberg, vart cand.jur. i 1888. Han lærte elles språk og handel utanlands, i så vel Tyskland, som Frankrike og England. Han gifta seg med ei dotter av den rike trelasthandlaren Andreas F. Kiær og vart i 1890 tilsett i familiefirmaet And.H. Kiær & Co. i Fredrikstad. Saman med slektningar tileigna Solberg seg ei rad store skogeigedomar og mykje skogindustri i Noreg, Sverige og Russland. Frå 1890-åra bygde Solberg også opp Norsk Elektrisk Brown Boveri (NEBB) i hovudstaden, eit firma han var styreformann for til han døydde i Oslo.

Solberg var stortingsmann 1898-1906 frå Fredrikstad. Dei fyrste tre sesjonane på Tinget var han medlem i Sosialkomiteen, dei neste tre sesjonane sekretær i same komiteen. Sidan var han medlem i Jarnbanekomiteen 1903/4 og 1905/6. Elles var han bystyremedlem i Fredrikstad frå 1905 til 1907.

Kjelder

Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1898-1900
Stortingsrepresentantar 1901-1903
Stortingsrepresentantar 1904-1906
Folk frå Drammen
Folk frå Fredrikstad
Dennis Vareide

Dennis Mikal Stabell Vareide () er ein norsk youtubar, realitydeltakar og programleiar.

Biografi 
Saman med Preben Fjell stod han bak kanalen «PrebzOgDennis», ein YouTube-kanal med over 250 000 abonnentar og 209 millionar avspelingar per 1. mai 2020.

Vareide gjekk film- og fotolinja ved Jeløy Folkehøyskole i 2010.

Vareide vart kjend i 2010 då han lasta opp ein trailer for videospelet Minecraft som vart den offisielle traileren til spelet og har over 150 millionar avspelingar per 3. januar 2021,. Vareide laga seinare ein ny trailer for spelet som overtok som den offisielle traileren i mange år.

August 2017 hadde filmen Prebz og Dennis: The Movie premiere. Filmen følgjer Prebz og Dennis gjennom diverse stunt og påfunn. 15. januar 2018 lanserte Vareide boka Kongen av Gutterommet saman med Webjørn S. Espeland. I boka vart det klart at Vareide og dei andre bak kanalen «Prebz og Dennis» gjekk vidare til andre prosjekt, og at produksjon på kanalen ville bli lagd ned i mars 2018. Han lastar framleis opp videoar til sin eigen kanal «Dennis Vareide» i tillegg til gamingkanalen «Mikal», som per 25. desember 2020 hadde  abonnentar og  visingar. Han jobba tidlegare som vaktsjef i NRK og teknologireporter i TV 2.

Media 
Vareide var deltakar i 2. sesong av reality-programmet Farmen kjendis, som gjekk på TV 2, og vart vald som førstekjempe fjerde veke, men tapte mot Stian Thorbjørnsen i øksekast.

I oktober 2017 gjekk Dennis Vareide til sivilt søksmål for ærekrenking mot Benjamin Foss, kjend som Tappelino. Saka gjekk i Oslo tingrett i januar 2018 og måtte haldast i sal 250 på grunn av mange frammøtte tilskodarar. Foss prosederte sjølv og meinte det var fordi han ikkje har råd til forsvarar. Advokat for Vareide var Jon Wessel-Aas. Dommar var Kim Heger. Oslo tingrett dømde saksøkte for ærekrenkingar og til å betala oppreisning på 50 000 kroner i tillegg til saksomkostingar på 90 000 kroner. Retten la vekt på at det på ingen måte gjaldt andre juridiske reglar for den typen videoar eller for YouTube eller andre sosiale medium generelt og at ein ikkje kunne komma unna å urettmessig skulda nokon for straffbare forhold under dekke av at det var satire.

Vareide deltok våren 2019 i TV 2-programmet Kjendis søker kjæreste. I 2021 deltok han i sesong 17 av Skal vi danse på same kanal.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Dennis Vareide» frå ,  den 14. april 2022.

Bakgrunnsstoff 
 Dennis Vareide på YouTube

Skal vi danse-deltakarar
Youtubarar frå Noreg
Norske internettkjendisar
Preben Fjell

Preben Prebz Thomassen Fjell () er ein norsk tidlegare youtubar. Saman med Dennis Vareide dreiv han den norskspråklege YouTube-kanalen PrebzOgDennis. Kanalen hadde omtrent 250 000 abonnentar og 175 000 000 visningar då det i januar 2018 vart kunngjort at kanalen skulle leggast ned.

Biografi 
Fjell og Vareide møttest på Jeløy Folkehøyskole. Etter å ha hatt kvar kanalane sine på YouTube, starta dei ein felles kanal hausten 2012.

August 2017 hadde filmen Prebz og Dennis: The Movie premiere. Filmen følgjer Prebz og Dennis gjennom diverse stunt og påfunn.

Etter at PrebzOgDennis vart lagt ned i 2018 har han jobba som digital marknadsførar, innhaldsprodusent og radiovert. Fram til hausten 2021 var han fellesskaps- og innhaldsmanager for nettlesaren Vivaldi.

Hausten 2020 vart han tilsett i selskapet som utviklar av matematikkspelet Numetry.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Preben Fjell» frå ,  den 14. april 2022.

Bakgrunnsstoff 

 PrebzOgDennis på YouTube

Folk frå Øygarden
Youtubarar frå Noreg
Norske internettkjendisar
Randulle

Sander Austad Dale (), betre kjend som Randulle, er ein norsk youtubar som er med i YouTube-nettverket Splay Noreg. Han driv ein av Noregs største spelkanalar på YouTube med litt over  abonnentar på kanalen sin.

Biografi 
Dale har drive mange YouTube-kanalar, men per 2021 driv han kanalane Randulle og Dulle. Han har vore nominert i ei rekkje kategoriar i Gullsnutten, mellom anna Årets nykommar 2016 og 2017 og Årets gamer 2016 og 2017, som han vann i 2018. Han legg for det meste ut spelvideoar, men tidvis publiserer han òg vloggar. Majoriteten av innhaldet hans er fotballrelatert.

Den 5. mars 2019 annonserte Odds Ballklubb på nettsidene sine at Dale hadde signert ein treårsavtale med klubben og at han frå og med då skulle representera klubben som e-sportsutøvar i turneringar. Han gav seg som speler i Odd desember 2019. I april 2020 kommenterte han FIFA-turneringa ePL Invitational saman med Kasper Wikestad på TV 2 Play.

Etter sommaren 2021 gjekk han til TV 2 der han lagar programmet VAR-rommet, samtidig som at han er med i nokre av fotball sendingane til TV 2 Sporten, mellom anna Gullballen-sendinga i 2021.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Randulle» frå ,  den 14. april 2022.

Bakgrunnsstoff 
 Randulle på YouTube

Youtubarar frå Noreg
Norske internettkjendisar
Norske programleiarar
Folk frå Skien
Byar i Aserbajdsjan

Dette er ei liste over byar i Aserbajdsjan sortert etter folketal.

Byar i Aserbajdsjan

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Liste over byer i Aserbajdsjan» frå ,  den 31. desember 2021.  

 
Aserbajdsjan
Aserbajdsjan
Aserbajdsjansk geografi
Suzi Quatro av Suzi Quatro

Suzi Quatro er det første studioalbumet til den amerikanske musikaren Suzi Quatro. Plata kom ut i oktober 1973 på Rak Records i fleire land, men kom ut på Bell Records i USA og Canada, EMI Records i Japan og Columbia Records i somme europeiske land. Det fekk tittelen Can the Can i Australia.

Albumet fekk god kritikk og selde godt verda over. Det nådde topp 50 på albumlistene i mange land, med 32. plass på den britiske albumlista, fjerdeplassen i Tyskland, femteplassen i Nederland og andreplassen i Australia. Plata fekk òg noko suksess i USA der det nådde topp 150. Singelen «Can the Can», som var med på albumet i dei fleste land, vart den største hitten til Quatro, og gjekk til topps på salslistene i fleire land i Europa og i Australia, og nådde 56. plassen i USA i 1976 då han vart gjeven ut på ny nokre år seinare. Ein annan singel frå albumet, «48 Crash», vart òg ein suksess og nådde topp 10 i fleire land, inkludert Storbritannia der han nådde tredjeplassen. 

Elvis Presley-songen «All Shook Up» vart gjeven ut på singel i USA og nådde 85. plassen på Billboard-lista. Quatro sa seinare at Presley sjølv hadde kontakta ho og sagt at versjonen hennar var «den beste sidan hans eigen versjon».

Mottaking
Village Voice-kritikaren Robert Christgau sa «hennar eigne songar er ikkje i nærleiken av eitt-riff-rocken til dei to Chapman-Chinn-singlane, særskild «48 Crash», og sist gong eg vart tent på noko som berre kler seg i lær var før John Kay byrja å repetere seg sjølv.» Seinare gav Dave Thompson for AllMusic gav albumet fire og ei halv stjerne og skreiv at «Suzi Quatro er framleis eit av dei mest nakne, seksuelle albuma i heile glamrock-epoken – og ei av dei hottaste debutane det tiåret.»

Innhald

Original britisk utgåve
Alle songane skrivne av Suzi Quatro og Len Tuckey, utanom der andre er nemnde. 

	

Dei fleste utgåvene av albumet utafor Storbritannia inneheldt «Can the Can». Seinare var «Can the Can» òg med på britiske utgåver.
«Rockin' Moonbeam» var ikkje med på albumet i somme land, inkludert USA og Canada, der heller ikkje «Get Back Mamma» var med. «Can the Can» vart inkludert i staden.

Medverkande
 Suzi Quatro - bass, solovokal
 Len Tuckey - gitar, slidegitar, korvokal
 Alastair McKenzie - elektrisk piano, piano, Mellotron, korvokal
 Dave Neal - trommer, korvokal

Produksjon
 Lydteknikar – Pete Coleman
 Mastering av – Chris Blair
 Produsent – Mike Chapman, Nicky Chinn 
 Fotografi – Gered Mankowitz

Salslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Suzi Quatro (album)» frå ,  den 15. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Debutalbum frå 1973
Suzi Quatro-album
Rak Records-album
Album produserte av Mike Chapman
Rolling Stone av Suzi Quatro

«Rolling Stone» er debutsingelen til Suzi Quatro som soloartist, gjeven ut i 1972. Namnet hennar vart feilstava Susie Quatro på det første trykket. Singelen vart ikkje ein suksess, utanom i Portugal, der han gjekk til topps på singellista.

Bakgrunn
Det var den første solosingelen til Qustro og kom ut etter ho flytta frå USA til Storbritannia. I USA hadde ho alt gjeve ut to singlar med kvinnegruppa The Pleasure Seekers.

B-side, «Brain Confusion (For All the Lonely People)», var skriven av Quatro og vart opphavleg spelt inn medan ho var ein del av The Pleasure Seekers. The Pleasure Seekers vart til Cradle. Då Mickie Most såg Quatro framføre songen med Cradle valde han å signere ho som soloartist. Versjonen av songen på denne singelen er ei nyinnspeling med Quatro og studiomusikarar.

Songen «Rolling Stone» vart opphavleg skriven av Phil Dennys, som laga arrangement for bandet Jade. Teksten vart omskriven av Hot Chocolate-frontmannen Errol Brown (og Quatro sjølv, men det var ikkje oppført) slik at dei passa betre for Quatro.

Medverkande
Suzi Quatro – bass, solovokal
Peter Frampton – gitar
Micky Waller – trommer
Errol Brown – korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rolling Stone (Suzi Quatro song)» frå ,  den 15. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene: 

Debutsinglar frå 1972
Songar frå 1972
Songar skrivne av Errol Brown
Songar produserte av Mickie Most
Suzi Quatro-songar
Nummer-ein-singlar i Portugal
RAK Records-singlar
Can the Can

«Can the Can» er ein song av den amerikanske musikaren Suzi Quatro. Det var den andre singelen hennar og den første som gjekk til topps på den britiske singellista, der han låg ei veke i juni 1973. Han nådde òg toppen av listene i fleire land i Europa og i Australia. I 1976 nådde singelen òg 56. plassen på Billboard Hot 100 i USA. Singelen vart gjeve ut på ny i Storbritannia med «Devil Gate Drive» som B-side i 1984, men nådde ikkje då singellista. Singelen gjekk igjen inn på den britiske singellista i 1987 på 87. plassen. 

Singelen gjorde Quatro til den første kvinnelege bassisten som vart ei stor rockestjerne og braut dermed ein barriere for kvinner i rocken.

«Can the Can» vart skriven og produsert av Mike Chapman og Nicky Chinn.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Sal og salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Can the Can» frå ,  den 15. april 2022.  
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Singlar frå 1976
Suzi Quatro-songar
Nummer-ein-singlar i Australia
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Nummer-ein-singlar i Sveits
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
RAK Records-singlar
Songar produserte av Mike Chapman
Songar skrivne av Mike Chapman
Songar skrivne av Nicky Chinn
48 Crash

«48 Crash» er ein song av Suzi Quatro og den tredje solosingelen hennar, gjeven ut etter «Can the Can». Songen kom ut på debutalbumet hennar, Suzi Quatro. Det kom seinare ut i 1995 på albumet What Goes Around. Singelen nådde tredjeplassen i Storbritannia i juli 1973 og gjekk til topps på singellista i Australia, for ei veke. Han nådde òg andreplassen i Tyskland, og gjekk inn på listene i andre europeiske land.

«48 Crash» vart skriven og produsert av Mike Chapman og Nicky Chinn. B-sida «Little Bitch Blue» var skriven av Quatro og Len Tuckey og produsert av Mike Chapman and Nicky Chinn.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «48 Crash» frå ,  den 15. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1973
Songar frå 1973
Nummer-ein-singlar i Australia
RAK Records-singlar
Songar produserte av Mike Chapman
Songar skrivne av Mike Chapman
Songar skrivne av Nicky Chinn
Suzi Quatro-songar
Len Tuckey

Richard Leonard 'Len' Tuckey () er ein engelsk musikar, låtskrivar, komponist og plateprodusent. I ein karriere på over 40 år har Tuckey vore gitarist for The Chasers og The Riot Squad før han vart medlem av The Nashville Teens.
Han vart kjend tidleg i 1970-åra som sologitarist for Suzi Quatro. Han var medlåtskrivar på fleire av songane til Quatro, inkludert hittar som «Mama's Boy».

I 1976 gifta han seg med Suzi Quatro. Dei fekk to barn i lag og vart skilde i 1992.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Len Tuckey» frå ,  den 15. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske plateprodusentar
Engelske rockegitaristar
Engelske låtskrivarar
Sologitaristar
Quatro av Suzi Quatro

Quatro er det andre studioalbumet til den amerikanske musikaren Suzi Quatro, gjeve ut i oktober 1974 på Rak Records, med unntak av USA og Canada (der albumet kom ut på Bell Records), Japan (EMI Records) og fleire land i Europa (Columbia Records).

Albumet vart ein suksess i fleire område, og toppa den australske albumlista. Plata gjekk òg inn på topp 50 i USA. «Devil Gate Drive» vart ein stor hit og gjekk til topps i Storbritannia og Australia, og vart den andre førsteplassen hennar i desse to landa. Singlane «The Wild One» og «Too Big» vart òg hittar, der førstnemnde nådde topp 10 i både Storbritannia og Australia, og sistnemnde nådde topp 20. 

«The Wild One» vart nytta i Floria Sigismondi-filmen The Runaways frå 2010.

Innhald

Britisk utgåve

«Devil Gate Drive» var inkludert på albumet i dei fleste land, men ikkje på den første britiske utgåva. «Friday» var ikkje med på den amerikanske utgåva av albumet. 
I somme land, som i Storbritannia og USA, inneheldt albumet eit langsamt arrangement av «The Wild One» i staden for singelversjon på albumet.

Medverkande
 Suzi Quatro – solovokal, bassgitar
 Len Tuckey – gitar, korvokal
 Alastair McKenzie – klaverinstrument, korvokal
 Dave Neal – trommer, korvokal

Salslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Quatro (album)» frå ,  den 15. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikkalbum frå 1974
Suzi Quatro-album
Album produserte av Mike Chapman
Rak Records-album
Hit the Road Jack

«Hit the Road Jack» er ein song skriven av rhythm and blues-artisten Percy Mayfield og spelt inn av Ray Charles. Songen nådde toppen av den amerikanske singellista i 1961, og vann ein Grammy-pris for beste Rhythm and Blues-innspeling, og vart ein av signaturlåtane til Charles.

Bakgrunn
Songen var skriven av Percy Mayfield, som først spelte inn songen i 1960 som ein acappella-demo sned til musikksjefen Art Rupe. Han vart kjend etter at han vart spelt inn av Ray Charles i lag med The Raelettes-vokalisten Margie Hendrix.

Charles si innspeling låg to veker på toppen av Billboard Hot 100 i oktober 1961. Han låg òg fem veker på toppen av R&B Sides-lista, og vart dermed den sjette Charles-singelen som klarte det. Songen er rangert på 387. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. 

The Chantels gav ut ein svarsong, «Well, I Told You», som nådde 29. plassen.

Salslister og salstrofé

Salslister

Salstrofé

The Stampeders-versjonen
I 1976 gav det kanadiske bandet The Stampeders ut ein versjon av songen frå albumet Steamin''' med DJ Wolfman Jack. Songen nådde sjetteplassen i Canada og 40. plassen i USA.

KjelderDenne artikkelen bygger på «Hit the Road Jack» frå ,  den 15. april 2022.  oppgav desse kjeldene:''

Songar frå 1960
Singlar frå 1961
ABC Records-singlar
Songar på toppen av Billboard-lista
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Paramount Records-singlar
Ray Charles-songar
Songar skrivne av Percy Mayfield
The Animals-songar
Jerry Lee Lewis-songar
The Easybeats-songar
Suzi Quatro-songar
Conway Twitty-songar
Loretta Lynn-songar
Willie Nelson-songar
John Farnham-songar
Pentatonix-songar
Olivia Newton-John-songar
Jools Holland-songar
 387
A Shot of Rhythm and Blues

«A Shot of Rhythm and Blues» er ein song skriven av Terry Thompson og først spelt inn av den amerikanske soulsongaren Arthur Alexander. Han vart opphavleg gjeven ut i USA i 1961 og i Storbritannia året etter som B-sida til «You Better Move On».

I tillegg til å ha  Rhythm and Blues i tittelen er songen i seg sjølv ein R&B-song.

Andre versjonar
Johnny Kidd & the Pirates gav ut songen på singel i 1962 med Johnny Kidd på vokal, Mick Green på sologitar, Johnny Spence på bass og Frank Farley på trommer.

Denne songen og «Some Other Guy» vart ein standard i 1960-åra i Mersey-miljøet, særskild på Cavern Club, og vart spelt av Cilla, Sam «T-Bird» Jensen, The Beatles og Gerry and the Pacemakers.

The Beatles spelte inn «A Shot of Rhythm and Blues» tre gonger for BBC BBC i 1963 med John Lennon på solovokal kvar gong. Ein av versjonane finst på albumet albumet Live at the BBC, gjeve ut i 1994. Kritikaren Robert Christgau kalla denne ein av Beatles sine beste coverversjonar.

I juli 1963 spelte Cilla Black inn songen på den første innspelingsøkta hennar i Abbey Road Studios. Eit opptak frå denne økta finst på albumet The Abbey Road Decade: 1963-1973, gjeve ut i 1997.  

Dave Edmunds spelte inn songen i 1975 på albumet hans Subtle as a Flying Mallet. Ein kan òg høyre denne i Stardust.

Van Morrison og Linda Gail Lewis framførte songen i 2000 på albumet deira You Win Again.

Songen vart spelt av Flamin' Groovies på samlealbumet deira, Flamin' Groovies Collection.

Buffalo spelte songen i 1972 under tittelen «Just a Little Rock and Roll».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «A Shot of Rhythm and Blues» frå ,  den 15. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1961
Songar frå 1961
Arthur Alexander-songar
Dot Records-singlar
The Beatles-songar
Van Morrison-songar
Cilla Black-songar
Suzi Quatro-songar
Flamin' Groovies-songar
Gerry and the Pacemakers-songar
Johnny Kidd and The Pirates-songar
The Osmonds-songar
Chris Spedding-songar
Your Mamma Won't Like Me

Your Mamma Won't Like Me er det tredje studioalbumet til den amerikanske musikaren Suzi Quatro. Det kom ut i mai 1975 på Rak i fleire land, men kom ut i USA på Arista Records. Plata markerte ei endring i hardrockstilen hennar frå dei to førre albuma Suzi Quatro og Quatro, mot ein meir funk-basert rockestil. 

Tittelsporet nådde 31. plassen på den britiske singellista i februar 1975. Den andre singelen til bandet, «I Bit off More Than I Could Chew», nådde òg lista, og nådde 54. plassen på den britiske singellista. «Michael» vart gjeven ut på singel i somme land, inkludert Australia, der han gjekk inn på topp 100. Albumet nådde albumlistene i fleire land, med ei topp 50-plassering i Tyskland, Noreg og New Zealand, i tillegg til at det nådde 146. plassen i USA. 

Albumet inneheld ein coverversjon av Little Willie John sin «Fever». Dette var den siste plata hennar med Alistair Mackenzie på klaverinstrument og Mike Deacon erstatta han etter dette. I 2012 vart albumet gjeve ut på ny og digitalt ommastra på 7T's Records i Storbritannia, i lag med dei andre studioalbuma hennar. Denne utgåva kom med bonusspor og nokre sjeldne fotografi.

Innhald

Salslister

Medverkande
 Suzi Quatro - solovokal, bassgitar
 Len Tuckey - sologitar, korvokal
 Dave Neal - trommer, korvokal
 Alistair Mackenzie - klaverinstrument, korvokal
 Bud Beadle - saksofon
 Chris Mercer - saksofon
 Mick Eve - saksofon
 Steve Gregory - saksofon
 Ron Carthy - trompet
 Pete Coleman - lydteknikar
 Mike Chapman - produsent
 Nicky Chinn - produsent

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Your Mamma Won't Like Me» frå ,  den 15. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Suzi Quatro-album
Rak Records-album
Album produserte av Mike Chapman
Musikkalbum frå 1975