alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fylkesveg 473 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 473 (fleirtyding).
Fylkesveg 473 i Oppland går mellom Sandvikberget og Vamsæter i Lom kommune. Vegen er 5,0 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Sandvikberget
 Vamsæter

Bakgrunnsstoff

 473
Vegar i Vågå
Fylkesveg 483 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 483 (fleirtyding).
Fylkesveg 483 i Oppland går mellom Staurust i Lom kommune og Vollungsbru i Skjåk kommune. Vegen går parallelt med riksveg 15 på nordsida av Otta og er 11,0 km lang.

Kommunar og knutepunkt

Endepunkt Staurust

Arm frå Marlo via  Marlosbrue (ca. 90 m) til  Ånstad (0,9 km)
 Vollungsbru

Bakgrunnsstoff

 483
Vegar i Lom
Vegar i Skjåk
Fylkesveg 484 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 484 (fleirtyding).
Fylkesveg 484 i Oppland går mellom Vollungs bru og Skamsar bru i Skjåk kommune. Vegen er 5,8 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Vollungs bru
 Skamsar bru

Bakgrunnsstoff

 484
Vegar i Skjåk
Fylkesveg 485 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 485 (fleirtyding).
Fylkesveg 485 i Oppland går mellom Skamsar bru og Dønfoss bru i Skjåk kommune. Vegen er 9,7 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Skamsar bru
 Dønfoss bru

Bakgrunnsstoff

 485
Vegar i Skjåk
Fylkesveg 486 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 486 (fleirtyding).
Fylkesveg 486 i Oppland går mellom Dønfoss bru og Tuva i Skjåk kommune. Vegen er 13,9 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Dønfoss bru
Kommunal veg frå Tuva til Sota sæter (12,8 km)

Bakgrunnsstoff

 486
Vegar i Skjåk
Fylkesveg 490 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 490 (fleirtyding).
Fylkesveg 490 i Oppland går mellom Dombås og Dombås stasjon i Dovre kommune. Vegen er 410 meter lang.

Kommunar og knutepunkt

 Dombås
Endepunkt

Bakgrunnsstoff

 490
Vegar i Dovre
Fylkesveg 491 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 491 (fleirtyding).

Fylkesveg 491 i Oppland går mellom Brusletta og Li i Dovre kommune. Vegen er 21,2 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Brusletta
 Haugen bru (ca. 70 m)
Arm frå Haugen til  Dovre (0,9 km)
 Hjelle (Dovrebanen)
 Li

Bakgrunnsstoff

 491
Vegar i Dovre
Fylkesveg 492 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 492 (fleirtyding).
Fylkesveg 492 i Oppland går mellom Dovre og Sollia i Dovre kommune. Vegen er 2,6 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Dovre
Kommunal veg frå Sollia til Jønndalen (3,4 km)

Bakgrunnsstoff

 492
Vegar i Dovre
Fylkesveg 497 i Oppland

Fylkesveg 497 i Oppland går mellom Toftemo og Dombfoss bru i Dovre kommune. Vegen er 9,9 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Toftemo
 Dombfoss bru

Bakgrunnsstoff

 497
Vegar i Dovre
Fylkesveg 498 i Oppland

Sjå òg fylkesveg 498 (fleirtyding).
Fylkesveg 498 i Oppland går mellom Hjerkinn og Hjerkinn stasjon i Dovre kommune. Vegen er 432 meter lang.

Kommunar og knutepunkt

 Hjerkinn
Endepunkt

Bakgrunnsstoff

 498
Vegar i Dovre
Det armenske riksvåpenet

Det armenske riksvåpenet inneheld eit våpenskjold delt i fire kvadrantar med symbola til dei fire historiske armenske kongedøma og med eit mindre skjold i midten som syner fjellet Ararat. Ei ørn til venstre og ei løve til høgre vaktar skjoldet. Ved føtene deira ligg ulike armenske nasjonalsymbol.

Historie og symbolikk
Løva blei brukt som symbol i to av dei historiske armenske kongedøma, Artasjisian (190-12 f.Kr.) og Arsjakuni (53-423 e.Kr.), medan ørna var i bruk i dei to seinare, Bagraton (862-1045) og Rubinjan (1187-1375). 

Ararat, som ifølgje Bibelen var staden Noahs ark stranda på ved enden av syndfloda, er eit viktig nasjonalsymbol for landet.

Symbola ved føtene til løva og ørna er:
 Eit kveiteknippe som står for den arbeidssame naturen til nasjonen
 Ein fjørpenn som står for Armenia si kulturelle og intellektuelle arv
 Ei broten kjede som står for fridoms- og sjølvstendetronga
 Eit sverd som bryta kjeda til minne om fridomskampen
 Eit band  for det armenske trikolorflagget.

Armenia tok i bruk dette riksvåpenet då landet fekk sjølvstende som Den demokratiske republikken Armenia i 1918, men mista det då det i 1920 blei del av Sovjetunionen. Etter sjølvstendet i 1991 blei det teke i bruk att.

Tidlegare riksvåpen

Bakgrunnsstoff 
 Armenica.org: side om det armenske riksvåpen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Armenias riksvåpen» frå ,  den 14. juli 2011.  
 

Riksvåpen
Armenia
Armenia
Armenia
Panserskipet «Norge»

Panserskipet «Norge» var eit norsk marinefartøy. Det vart bygd ved skipsverftet Armstrong i Newcastle-on-Tyne i Storbritannia. Skipsskroget vart sjøsett i 1899. Skipet vart bygt ferdig og kom i aktiv teneste i 1901. 

Skipet var 94,6 meter langt og skroget hadde eit deplasement på 4233 tonn.

«Norge» vart senka ved Narvik 9. april 1940 av den tyske jagaren «Bernd von Arnim». Av dei 191 som var ombord, omkom 101 mann.

Kjelder
Sverre Mo: Norske marinefartøy. Bodoni forlag. Bergen 2008

Bakgrunnsstoff

Norske panserskip
Skip frå 1899
Forlis i 1940
Norske skip frå andre verdskrigen
Forlis i Nordland
Krigsforlis i Noreg
Skip kalla opp etter Noreg
Skip bygde i England
Panserskipet «Eidsvold»

Panserskipet «Eidsvold» var eit norsk marinefartøy. Det vart bygd av Armstrong i Elswick i Storbrtannia.  Skipet vart sjøsett i 1899. Det kom i aktiv teneste i 1901. 

Skipet var 94,6 meter langt og skroget hadde eit deplasement på 4233 tonn.
«Eidsvold» vart senka ved Narvik 9. april 1940 av den tyske jagaren «Wilhelm Heidkampf». Av mannskapet på 181 mann,  omkom 175.

Kjelder
Sverre Mo: Norske marinefartøy. Bodoni forlag. Bergen 2008

Eidsvold
Skip frå 1899
Forlis i 1940
Forlis i Nordland
Krigsforlis i Noreg
Arctic Chess Challenge

Arctic Chess Challenge er ei internasjonal sjakkturnering som vart arrangert i Tromsø kvart år i åra 2006-2010. Det første året var namnet Midnight Sun Chess Challenge. Turneringa var ein del av Tromsø Sjakklubb og Norges Sjakkforbund si satsing på å få tildelt Sjakk-OL i 2014. Turneringa hadde aukande deltaking, og i 2010 deltok det 164 spelarar frå 35 land, av desse 25 stormeistrar.

Vinnarar

Bakgrunnsstoff 
 Turneringa si heimeside

Sjakkturneringar i Noreg
Skipingar i 2006
Boakjølsnigel

Boakjølsnigel, også kjend som boasnigel, leopardsnigel og stor nakensnigel, er ein landlevande lungesnigel utan skal. Han stammar frå Sør- og Vest-Europa, men finst ei rekkje stader i verda, mellom anna i Noreg, som framand art.

Snigelen fekk det nye offisielle namnet «boakjølsnigel» i mars 2011.
Han høyrer til gruppa kjølsniglar (Limacidae), noko som vil seia at han har ei forhøging eller «kjøl» langsetter kroppen.

Skildring 
Ein vaksen boakjølsnigel er rundt 10-20 cm lang. Han kan vera nesten einsfarga brun eller ha lys botnfarge med mørke prikkar og striper på kroppen. Kvart individ har ulikt mønster.

Utbreiing
Boakjølsnigel har spreidd seg frå sine opphavlege leveområde i Sør- og Vest-Europa til fleire stader i Afrika, Amerika, Oseania og Europa elles. Ein har observert snigelen over heile Noreg. Det første funnet blei gjort i Larvik i 1870. I USA blei den første observasjonen av snigelen gjort i 1867.

Levevis 
Boakjølsnigel lever på land og finst på fuktige enger, i krattskog og i open lauvskog. Mange stader held han til i område der det bur menneske,  som i hagar og kjellarar.
Han er nattaktiv, og kviler gjerne på same staden kvar dag. Når snigelen vandrar etterlèt han eit tjukk slimspor som iriserar når det tørker.

Snigelen et sopp og plantar, både levande og daude. Han er i eit rovdyr i større grad enn andre nakensniglar. Snigelen et meitemark og andre nakensniglar, og er aggressiv og territoriehevdande. Mellom anna er det blitt rapportert at han angrip og et  brunskogsnigel.

Formeiring

Ein nyklekt snigel bruker minst to år på å bli kjønnsmogen. Kjønnsmogne sniglar parar seg om våren. Snigelen er tvikjønna, slik at alle par av sniglar kan para seg. Ved paring befruktar begge sniglane kvarandre. Dei har innvikla kjønnsorgan som kjem ut frå høgresida av hovudet.

Sniglane parar seg typisk på ein høg stad. Under paringa dannar sniglane ein ring med hovud mot hale, og hovuddelane svulmar opp. Deretter kveilar dei seg saman i ein spiral og formar ein slimtråd som dei blir hengande i under akta. Det kvinnelege kjønnsorganet opnar seg og det mannlege kjem ut  og endrar form og farge.

Etter paringa kan begge sniglane legga hundervis av egg. Vanlegvis døyr sniglane ikkje lenge etterpå.

Bakgrunnsstoff 
 Boakjølsnegl, Limax maximus . Bilde ved bioimages.org.uk
 Limax maximus . Paring ved oregonstate.edu

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Limax maximus» frå ,  den 14. juli 2011.  
 
Delar av denne artikkelen bygger på «Boakjølsnegl» frå ,  den 14. juli 2011.  
 

Kjølsniglar
Dyr i Noreg
Hayle

Hayle (kornisk Heyl) er ein liten by i Cornwall i England. Han ligg ved han sørlege enden av St. Ives-bukta, ved estuaret til elva Hayle. Det korniske namnet tyder «fjord». 

Han var tidlegare ein viktig fiskarby og utskipningshamn for tinn og andre varer. Fleire koparsmeltarar virka i byen, og den austlege delen har namnet Copperhouse etter denne verksemda. Det var òg eit jernstøyperi, som no står i ruinar. 

På 1800-talet hadde det blitt meir lønsamt å eksportere råtinn framfor å smelte det i Hayle, og dermed starta ei nedgangstid for byen. I 1970-åra slutta ein å bruke hamna til større skip, då kostnadane for oppmudring var for høge. 

Viktigaste næringsveg er no turisme. Rundt bukta ligg sandstrender over ei strekning på omkring 5 km. Godrevy fyr er eit viktig landemerke, som skal ha inspirert Virginia Woolf sin To the Lighthouse.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hayle (Cornwall)» frå ,  den 15. juli 2011.  
 

Byar i Cornwall
Hugh Town

Hugh Town er ein by med eit folketal på 1 068 (folketelling 2001), den største busetnaden på Scillyøyane utanfor Cornwall i England. Han ligg på øya St. Marys, som er administrasjonssentrum for øygruppa. 

Hovudnæringen er turisme, og det er fleire attraktive strender ved byen. Han har ferjesamband til Penzance, og det er ein liten flyplass rett utanfor byen med helikoptertrafikk til Penzance og flygingar med 12-seters fly til St Just i Cornwall.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hugh Town» frå ,  den 15. juli 2011.  
 

Byar i Cornwall
Liskeard

Liskeard (kornisk Lys Kerwyd / Lyskerrys) er ein marknadsby i Cornwall. Han ligg ved elva Looe, og var tidlegare administrasjonssenter for distriktet Caradon. Han ligg òg ved jernbanelinja mellom London og Penzance, og ved A38.

Strendane og buktene langs sørkysten av Cornwall er lett tilgjengelege frå Liskeard, medan Bodmin Moor ligg nord for byen.

Før 1885 var byen ein valkrins for parlamentet, med to representantar fram til 1832 og éin frå 1832 til 1885.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liskeard» frå ,  den 15. juli 2011.  
 

Byar i Cornwall
Looe

Looe (kornisk Logh) er ein kystby i Cornwall i England. Han består av to delar, East Looe og West Looe, som ligg på kvar si side av elva Looe. Ei viktoriansk bru med sju bogar kryssar elva mellom dei to delane. 

I West Looe, på kornisk kalla Porthbyghan, finn ein ei kyrkje vigd til St. Nikolas, truleg frå 1300-talet. I East Looe står ein gammal laugshall og ei kyrkje på 1200-talet, vigd til Jomfru Maria.

Før reformlova i 1832 hadde bydelane to representantar kvar i parlamentet, trass i at dei hadde svært få innbyggjarar. Dei var dermed blant dei verste døma på «rotne valkretsar».

Nokre hundre meter utanfor byen ligg Looe Island, ei lita øy med ruinar etter eit kloster frå mellomalderen. Byen er kjent for ein apepark i nærleiken, og for haifiske. 

Jernbanestasjonen er endestasjon for ei sidelinje frå Liskeard.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Looe» frå ,  den 15. juli 2011.  
 

Byar i Cornwall
Penryn

Penryn (kornisk Pennrynn) er ein by i Cornwall i England. Han ligg ved, og har namn etter, elva Penryn. Byen er no praktisk talt ein forstad til Falmouth, men var tidlegare ein viktig hamneby, og eksporterte granitt og tinn. 

Byen vart grunnlagt i 1216, og er dermed ein av dei eldste i Cornwall. Innan 1400-talet hadde han vorte ei viktig hamn. Innan 1600-talet gjekk mykje av handelen med kornisk tinn og kopar over Penryn, og tidleg på 1800-talet vart det anlagt granittbrot ved elva. Store mengder stein vart sendt til byggeprosjekt både elles i Storbritannia og i utlandet. 

Penryn er enno ein travel by, men har verna mykje av det gamle preget sitt. Mange av bygningane er frå tudortida, jakobeisk tid og georgiansk tid, og byen blir rekna som bevaringsverdig nærast i heilskapen sin fordi han har eit unikt bybilete. Eit museum i rådhuset illustrerer historia til byen. 

Delar av Exeter University held til i utkanten av Penryn, og det er planar om å utvide både studiestedet og mengda studentbustader.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Penryn» frå , den 15. juli 2011. 
 

Byar i Cornwall
Busetnader grunnlagde på 1200-talet
Skipingar i 1216
Grimstad-koret

Mannskvartetten Storm, som seinare fekk namnet Grimstadkoret, vart skipa i 1942. Det tok til i ein kameratflokk på Hareid som alle hadde Grimstad til etternamn; ein av dei var Johan H. Grimstad. Under krigen og utetter i åra, kom det fleire og fleire gutar til, og framleis var etternamnet felles, i tillegg var alle i nær slekt. 
Storm vart tidleg kjent som eit godt mannskor, og etterkvart vart fleire av medlemmane dugande solistar. 
Nokre av songarane tok utdanning innan song og musikk.
Koret var fleire gongar i NRK-radio, og i 1961 hadde dei eit 30 minutt langt direktesendt TV-program. Dei har også gitt ut grammofonplater og ein CD.
Grimstadkoret er i gang enno, og tre av dei som skipa Storm i 1942, er framleis med.
I 2007 gav koret ut boka : I songens sitt rike. Storm – Grimstadkoret 1942 – 2007.

Bakgrunnsstoff 

 Kulturminneatlas Møre og Romsdal: Grimstadkoret

Hareid kommune
Norske kor
Musikkgrupper skipa i 1942
Penzance

Penzance (kornisk Pennsans) er ein hamneby i Cornwall i England. Han ligg på austkysten, ut mot Den engelske kanalen. Folketalet er omkring 20 000 (2004), og han er viktigaste byen på halvøya Penwith. 

Penzance fekk bystatus i 1614. Namnet kjem frå kornisk penn (som tyder særleg «hod» og «ende», men òg «landtunge», osb) og sans («heilagt» og «sankt»). Den første s blir uttalt som z, på grunn av «mutasjonssystemet» som blir brukt i kornisk og alle keltiske språk. Penlee House er eit kunstgalleri og museum, som er kjent for samlinga si av måleri av kunstnarar frå Newlynskolen. 

Staden er mest kjend gjennom Gilbert og Sullivan-stykket Piratane frå Penzance, der den fredelege staden vart gjord til heimby for sjørøvarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Penzance» frå ,  den 15. juli 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Penzance (på engelsk)
 Penzance Online (på engelsk)
 Penlee House Gallery (på engelsk)
 The Pirates of Penzance, or The Slave of Duty, eit operastykk (på engelsk)

Byar i Cornwall
Pool

Pool er ein by i Kerrierdistriktet, Cornwall mellom Redruth og Camborne. Cornwall College ligg i byen.

Toglinja Cornish Main Line som går gjennom Cornwall og heilt til London, går innom byen. Det er mange store butikkar og ein marknad mange kjem for å vere med på. South Crofty Mine ligg òg der.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pool» frå ,  den 15. juli 2011.  
 

Byar i Cornwall
Redruth

Redruth (kornisk: Rysrudh) er ein by og eit verdsleg sokn i Cornwall i England. Han ligg omkring halvanna mil vest for Truro og to mil austom St. Ives.

Historisk var Redruth ein liten marknadsby, inntil han byrja å vekse under koparboomen på 1700-talet. Gruvedrifta i Cornwall var mest fokusert på tinn, medan kopar hadde mindre tyding. Med auka behov for kopar under den industrielle revolusjonen vart Redruth, som var omgjeve av større koparførekomstar, raskt eit av dei største og rikaste sentera for gruvedrift i Storbritannia. Folkesetnaden steig påviseleg i denne perioden.

Mot slutten av 1800-talet importerte Storbritannia det meste av koparen det var behov for, og gruveindustrien i Cornwall møtte nedgangstider. Mange av gruvearbeidarane emigrerte til Nord- og Sør-Amerika, Australasia og Sør-Afrika. Den siste kommersielle gruva i Cornwall, South Crofty, låg ved Pool mellom Redruth og Camborne. Han vart stengd i mars 1998.

Folketalet gjekk som følgje av nedleggingane ned, og det verdlege soknet, som omfattar nokre område utanfor sjølve byen, hadde ved folketeljinga i 2001 12 352 innbyggjarar.

Blant kjende innbyggjarar finn ein William Murdoch (1754–1839) som var ein av pionerene innanfor gassdriven belysning. Han budde i Redruth frå 1792, og skal ha brukt gassbelysning i huset sitt, noko som er eit av dei første døma på slik nytte av gass. Skodespelaren Kristin Scott Thomas og trommeslagaren Mick Fleetwood frå Fleetwood Mac vart fødde i Redruth, medan forfattaren og komikaren Rory McGrath voks opp og gjekk på skule der.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Redruth» frå , den 15. juli 2011. 
 

Byar i Cornwall
Saltash

Saltash (kornisk Essa) er ein by i Cornwall, England. Han ligg i han søraustlege delen av grevskapet, på den andre sida av elva Tamar frå Plymouth. 

I angelsaksisk tid låg det fleire små busetjingar i området, der særleg Trematon og Burraton er kjent. Kort tid etter normannarane erobra området i 1066 vart det reist ei festning av typen motte-and-bailey omkring 2 km frå Trematon. Det var slottsherren i Trematon som grunnla marknaden i Saltash på 1100-talet. 

Saltash fekk den første av fleire hamner i fjordane som strekkjer seg inn frå Plymouthsundet. Han fekk difor jurisdiksjon over ferdsel på vatnet i heile dette områdd, ei ordning som heldt seg heilt til 1901. 

Under den engelske borgarkrigen 1642–1646 var det fleire gongane trefningar i Saltash. 

Fleire kjende roarar har kome frå Saltash. Den mest kjende av dei er truleg Ann Glanville, som mellom 1830 og 1850 stilte i ei rekkje konkurransar i ein båt med fire årar rodd av kvinner frå Saltash. Dei vann dei fleste av konkurransane, òg mot mannlege team. 

Det vesle huset som Mary Newman, kona til sir Francis Drake, budde i er verna og står i nærleiken av elva. 

Isambard Kingdom Brunel la ei bru over Tamar ved byen, Royal Albert Bridge. Han stod ferdig i 1859, blir rekna som eit av meisterverka hans.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Saltash» frå ,  den 15. juli 2011.

Bakgrunnsstoff 

Saltash Town Council 

Byar i Cornwall
St Germans

St Germans (kornisk Lannales) er ein landsby i det austlege Cornwall i England. Byen ligg ved elva St Germans River eller Lynher River, ein del av elva og elvemunningen Tamar. Byen har namnet sitt frå Sankt Germanuskyrkja til St. Germans priorinnekloster. Ei praktfull og gammal normannisk kyrkje ligg tilstøytande til eigedomen Port Eliot til den noverande jarl av St Germans. 

Byen var opphavleg ein travel fiskelandsby på 1800-talet. Kaianlegga i St Germans var hektisk oppteke i det siste hundreåret med å laste tømmer, kol og kalkstein. Inntil den andre verdskrigen var vegstein viktig. I dag er kaia heimstaden for seglingsklubben i byen, Quay Sailing Club (QSC), som no er godt etablert og del av livet i byen. 

Byen var ein gong ein av dei såkalla «rotne valkretsane» som valde to medlemmar til Underhuset før det vart reformert ved reformlova av 1832. Som ved mange rotne valkretsar i Cornwall var røysteretten i St Germans avgrensa til nokre få «frimenn» enn til alle innbyggjarar. Det var endå ikkje mange som budde i St Germans. I 1832 var det berre 247 mannlege innbyggjarar, men ei tidlegare folketeljing hadde vist heile prestegjeld (kor valkretsen berre var ein liten fraksjon av) hadde ein reell folkesetnad på 2 404, og det opphavlege forslaget var at St Germans skulle berre miste den eine av dei to underhusmedlemmane, men regjeringa (Whig) avgjorde at tilgjenge av ein tilstrekkeleg folkesetnad i dei omliggande prestegjelda ikkje skulle vere nok for å berge valkretsen frå røysteretten vart fjerna om ikkje ein større del av folkesetnaden alt innanfor grensene til valkretsen, og vedtaket vart endra slik at det fjerna begge underhusmedlemmane frå St Germans. Tory-opposisjonen gjekk til åtak på avgjersla som politisk motivert og St Germans var ein Tory-valkrets. Stemmegjevinga i Underhuset var ein av dei smalaste i alle debattar om reformlover. 

St Germans var opphavleg bispesetet for Cornwall bispedøme før setet vart slått saman med Exeter i 1261. I dag er biskopen av Truro sin stadfortredar kjend som biskopen av St. Germans som følgje av dette, skjønt han har inkje spesiell samband til landsbyen. 

Jernbanestasjonen i St Germans vart opna den 4. mai 1859 på vestsida av St Germans-viadukten (bruveg), 32 meter over kaianlegget. Det er kjend for å ha den best bevarte korniske stasjonsbygningen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St Germans» frå ,  den 15. juli 2011.  
 

Byar i Cornwall
St. Austell

St. Austell (uttalast s'norsel, kornisk Sen Ostell) er ein by i Cornwall, England. Han er administrasjonssenter for distriktet Restormel, og er den største byen i Cornwall etter folketal med i overkant av 21 000 i sentrum; i tillegg kjem nokre verdslege sokn i utkanten som høyrer til byen.

Byen var den første staden i Europa der leire til produksjon av porselen vart teke ut, og det var denne industrien som førte til at han byrja å vekse. Leira vart sendt til Charlestown, som er næraste hamna. Det blir enno teke ut porselensleire, men sidan 1980-åra har næringa hatt nedgangstider.

Turisme har vorte ein stadig viktigare næringsveg. Det som særleg trekkjer tilreisande er strendane i nærleiken, og Eden Project, biosfærer der ein har planter frå heile verda, i eit av dei nedlagde leirtaka.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «St. Austell» frå , den 15. juli 2011. 
 

Byar i Cornwall
St. Ives i Cornwall

St. Ives (Porth Ia på kornisk) er ein kystby i Cornwall i England. Han ligg nord for Penzance og vest for Camborne. Han var tidlegare avhengig av fiske, men er no først og fremst eit turistmål.

Under Bønebokopprøret i 1549 var St. Ives åstad for eit kjent overgrep. Den engelske Provost Marshall kom til byen, og inviterte borgarmeisteren, John Payne, til lunsj på eit vertshus. På førehand bad han borgarmeisteren om å sørgje for at det vart reist ein galge medan dei åt. Etter måltidet gjekk dei saman til galgen, der borgarmeisteren vart hengt fordi han var katolikk.

Byen vart modernisert etter at jarnbanen kom i 1877. Med jarnbana følgde òg den første turismen. Mange av bygningane i sentrum er reist i siste fjerdedelen av 1800-talet.

I 1928 la kunstnarane Alfred Wallis, Ben Nicholson og Christopher Wood grunnlaget for ein kunstnarkoloni som enno finst i St Ives. Ei avdeling av Tategalleriet opna i byen i 1993; Barbara Heptworth Museum med ein skulpturhage er underlagt galleriet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St. Ives (Cornwall)» frå ,  den 15. juli 2011.  
 

Byar i Cornwall
St. Minver

St. Minver (kornisk Sener Menvra) er namnet på eit kyrkjeleg sokn, eit verdsleg sokn og ein landsby nord i Cornwall i Storbritannia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «St. Minver» frå ,  den 15. juli 2011.

Bakgrunnsstoff 
www.stminver-lowlands.org.uk 

Byar i Cornwall
Torpoint

Torpoint (kornisk Penntorr) er ein by i Cornwall i England. Han ligg på den andre sida av Hamoaze i tilhøve til Plymouth. 

Namna til byen kjem frå Tek Point («Tjæreodden»), eit namn som vart gjeve til området fordi ein dreiv med tjæring av skip der. Det vart bygd ei primitiv form for tørrdokk, der skip vart segla inn ved høgvatn slik at dei la seg over på sida og kunne tjærast ved lågvatn. Sjølve byen vart grunnlagt av sir Richard Carew-Pole på 1700-talet. Han voks som ei følgje av at arbeidarar ved verftet i Devonport busette seg der, og mengda innbyggjarar auka endå meir då Royal Navy opna treningsbasen HMS Raleigh på vestsida av byen. 

Torpoint er forbunde med Plymouth og Devonpoint med tre ferjer. Dei trekkjer seg sjølv over ved hjelp av lenkjer. Lenkjene blir søkkt under overflata mellom turar, slik at annan skipstrafikk kjem gjennom sundet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Torpoint» frå , den 15. juli 2011. 
 

Byar i Cornwall
Busetnader grunnlagde i 1774
Truro

Truro (kornisk Truru) er administrasjonssenter for grevskapet Cornwall i England, og einaste by  med status som city i grevskapet. Han er den sørlegaste byen i Storbritannia med status som city. Han var òg tidlegare administrasjonssenter for det tidlegare distriktet Carrick. Byen har kring 17 000 innbyggjarar. 

Trur voks først som eit viktig handelssentrum frå hamna si og vart så ein tinngruveby. Byen er kjend for katedralen sin, Trurokatedralen, som stod ferdig i 1910, brusteinslagte gater, opne rom og georgiansk arkitektur. Det kongelege Cornwallmuseet ligg òg i Truro.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Truro» frå , den 15. juli 2011. 
 

Byar i Cornwall
Busetnader grunnlagde på 1100-talet