alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Waterpipe Beach

Waterpipe Beach er ei flat grusstrand på vestsida av Borge Bay på Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1933 av eit lag frå Discovery Investigations Ho vart kartlagd på ny og namngjeve i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Ei gamal røyrleidning frå ein pumpestasjon ved den sørlegaste innsjøen i Three Lakes Valley fører ned til denne stranda og vart nytta av Tønsberg Hvalfangeri for å fylle vatn på kvalbåtane sine i perioden 1920-30.

Kjelder

Strender i Antarktis
Geografi på Sør-Orknøyane
Read Mountains

Read Mountains er ei fjellrekkje, med Holmes Summit på 1875 moh som det høgaste, aust for Glenbreen sør i den sentrale delen av Shackleton Range. Fjella vart først kartlagde i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og kalla opp etter professor Herbert H. Read, leiar i Scientific Committee og medlem av rådet som planla  Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, 1955-58.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Read Mountains» frå ,  den 10. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Coats Land
Herbert Mountains

Herbert Mountains er ei fjellrekkje på austsida av Gordonbreen i Shackleton Range i Antarktis. Dei vart først kartlagde i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (og kalla opp etter sir Edwin S. Herbert, styrleiar i Finanskomiteen og medlem av rådet som styrte ekspedisjonen, 1955-58.

Kjelder

Fjellkjeder i Coats Land
Shackletonkjeda

Shackletonkjeda er ei fjellkjede i Antarktis. Ho stig opp til Holmes Summit på 1875 moh og strekkjer seg 160 km frå aust til vest mellom Slessor- og Recoverybreen.

Fjellkjeda er kalla opp etter sir Ernest Shackleton, leiaren for den britiske Endurance-ekspedisjonen (eller «Shackleton-ekspedisjonen») 1914-16.

Landmålingar
Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (CTAE), som i 1956 såg fjellkjeda frå lufta, gjorde ei landmåling av den vestlege delen i 1957. US Navy fotografert fjellkjeda frå lufta i 1967. I 1968–69 og 1969–70 gjorde British Antarctic Survey (med base på Halley Station) ytterlegare landmålingar med støtte frå eit C-130 Hercules-fly frå US Navy.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shackleton Range» frå ,  den 10. januar 2013. 

Fjellkjeder i Coats Land
Oppkallingar etter Ernest Shackleton
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Theron Mountains

Theron Mountains er ei fjellrekkje som strekkjer seg 45 km frå nordaust til sørvest med ei høgd opp til 1175 moh på austsida av Filchner isbrem. Dei vart først sett frå lufta i 1956 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (CTAE) og kalla opp etter «Theron», skipet til CTAE i 1955-56.

Kjelder

Fjellkjeder i Coats Land
Filchner-Ronne isbrem
Stader kalla opp etter skip
Hugo Hofstad

Hugo Hofstad () var ein fotballspelar som spela på målvaktsplassen for SK Brann og det norske fotballandslaget.

Hofstad overtok som målvakt for SK Brann etter landsalgsmålvakta Sigurd Wathne. Hofstad var med å vinne noregsmeisterskapen i fotball for menn både i 1923 og 1925. Perioden 1923-26 spela han 12 landskampar for Noreg.

Hofstad var formann i Sportsklubben Brann i 1932 og 1933.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hugo Hofstad» frå ,  den 10. januar 2013.  
 
Denne artikkelen bygger på «Hugo Hofstad» frå ,  den 10. januar 2013.  
 

Brann-spelarar
Norske landslagsspelarar i fotball
Pensacolafjella

Pensacolafjella er ei stor fjellkjede i Antarktis, som strekkjer seg 450 km frå nordaust til sørvest, og består av Argentina Range, Forrestal Range, Dufek Massif, Cordiner Peaks, Neptune Range, Patuxent Range, Rambo Nunataks og Pecora Escarpment. Desse fjella ligg tvers over den store Foundationstraumen og Support Force-breen som renn nordover til Ronne isbrem.

Det vart oppdaga og fotografert den 13. januar 1956 under ein flytur over kontinentet under Operasjon Deep Freeze frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende. Det vart namngjeve av US-ACAN etter Pensacola i Florida, til minne om den historiske rolla til staden i å utdanne flygarar for U.S. Navy. Fjella vart kartlagde i detalj av USGS frå landmålingar og US Navy sine flyfoto, 1956-67.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pensacola Mountains» frå ,  den 10. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Queen Elizabeth Land
Fjellkjeder i Coats Land
Collingwood på New Zealand

Collingwood er ein liten by som ligg i det nordvestlege hjørnet av Sørøya på New Zealand ved Golden Bay.

Geografi 
Collingwood ligg i den vestlege delen i Golden Bay ved munningen til Aorere-elva. I denne byen endar riksvegen State Highway 60.

Historie 
Byen vart frå først av kalla Gibbstown etter den newzealandske politikaren William Gibbs, men fekk seinare namnet Collingwood etter admiral Cuthbert Collingwood, lord Nelson sin nestkommanderande i slaget ved Trafalgar. Under gullrusjåra på 1850-talet vaks folketalet i byen sterkt, og det kom framlegg om å gjera han til den nye hovudstaden på New Zealand. Byen vart sterkt øydelagd av brann i 1859 og på nytt i 1904.

Turisme 
Byen er eit senter for økoturisme på grunn av nærleiken til Kahurangi National Park og Farewell Spit naturreservat.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Collingwood, New Zealand» frå ,  den 10. januar 2013.  
 

Byar på New Zealand
Tasman på New Zealand
Queen Elizabeth Land

Queen Elizabeth Land er den delen av Antarktis som ligg sør for Weddellhavet mellom 20 °V og 80 °V, og strekkjer seg frå Filchner-Ronne isbrem til Sørpolen.  Dette området hadde ikkje offisielt namn før 2012, men det meste av området vart uoffisielt kalla Edith Ronne Land i 1947–68.

Historie 

I høve eit besøk av dronning til Det britiske utanriksdepartementet i London den 18. desember 2012, vart det annonsert at det var eit  stort område i Britisk Antarktis som hadde fått namnet Queen Elizabeth Land etter dronninga.

Skildring 
Queen Elizabeth Land er nesten dobbelt så stort som Storbritannia og i røynda ein sektor av Antarktika, med spissen av sektoren ved Sørpolen. Sektoren grensar i nord til Filchner-Ronne isbrem, i nordaust til Coats Land, i aust til Dronning Maud Land og strekkjer seg vestover til ei linje mellom Sørpolen og Rutfordstraumen, aust for Constellationfjorden. Pensacolafjella, som vart oppdaga i januar 1956, strekkjer seg 450 km frå nordaust til sørvest, sentralt i området.

Reaksjon 
Argentina, som med Argentinsk Antarktis har kravområde som overlappar Britisk Antarktisk, kritiserte namngjevinga og kalla det eit «systematisk åtak» og skildra det som ein «provokasjon» etter den nylege spaninga mellom dei to landa om Argentina sitt krav om Falklandsøyane, som tilhøyrer Storbritannia. Ikkje dess mindre peikte The Guardian på at verken Storbritannia, Argentina eller Chile (som har overlappande kravområde med Chilensk Antarktis) har klart å få global anerkjenning for territorialkrava sine i Antarktis

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Queen Elizabeth Land» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Britisk Antarktis
Regionar i Antarktis
2012 i Antarktis
2012 i Storbritannia
Argentina Range

Argentina Range er ei fjellkjede som ligg 56 km aust for den nordlege delen av Forrestal Range nordaust i Pensacolafjella i Antarktis. Dei vart oppdaga og fotograferte den 13. januar 1956 under US Navy sin flytur over kontinentet frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende.

Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Argentina, som i mange år frå 1955 og frametter dreiv ein forskingsstasjon på Filchner isbrem ved General Belgrano eller Ellsworth-basen. Heile Pensacolafjella vart kartlagde av US Geological Survey i 1967 og 1968 frå landmålingar og frå flyfoto tekne av US Navy i 1964.

Kjelder
 

Fjellkjeder i Queen Elizabeth Land
Pensacolafjella
Dufek Massif

Dufek Massif er eit ulendt, stort sett snødekt fjellmassiv vest for Forrestal Range nord i Pensacolafjella. Det vart oppdaga og fotografert den 13. januar 1956 på ein flytur over kontinentet under Operasjon Deep Freeze frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kontreadmiral George J. Dufek i US Navy, som var ein av kommandørane under operasjonen. Heile Pensacolafjella vart kartlagde av U.S. Geological Survey i 1967 og 1968 frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1964.

Fjellkjeda dekkjer 11 668 km2 og det høgaste punktet er England Peak på 2150 moh.

Dufek Coast, Dufek Head og Dufek Mountain er òg kalla opp etter Dufek. Andre kjende stader i fjellkjeda er Kelley Spur, ein utstikkar 2 nautiske mil aust for Spear Spur på sørsida av Dufek Massif.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dufek Massif» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Fjellkjeder i Queen Elizabeth Land
Pensacolafjella
Neptune Range

Neptune Range er ei fjellkjede, 112 km lang, som ligg vest-sørvest for Forrestal Range sentralt i Pensacolafjella i Antarktis. Fjellkjeda består av Washington Escarpment med tilknytte ryggar, dalar og toppar, Iroquois Plateau og Schmidt og Williams Hills. Ho vart oppdaga og fotografert den 13. januar 1956 under ein flytur over kontinentet under Operasjon Deep Freeze frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende.

Ho vart namngjeven av US-ACAN etter flytypen 2V-2N Neptune som vart nytta under denne flyturen. Heile Pensacolafjella vart kartlagde av USGS i 1967 og 1968 frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1964.

Fjell 
 Astro Peak er ein fjelltopp, 835 moh, 1,5 km vest for Berquist Ridge. Det fekk dette namnet av US-ACAN fordi USGS oppretta ein astronomisk kontrollstasjon på toppen her i 1965-66.
 Mount Dasinger er eit fjell på 1360 moh, 11 km nordaust for Neith Nunatak nord i Neptune Range. Det vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1956-66. Det vart namngjeve av US-ACAN etter løytnant James R. Dasinger i US Navy som var ved Ellsworth-basen vinteren 1958.
 Gillies Rock er ei isolert klippe som ligg 11 km nord for Mount Dasinger. Ho vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1956-66. Klippa vart namngjeven av US-ACAN etter Betty Gillies, radiotelegrafist frå San Diego i California som fleire år frå 1969-70 ordna telefonkoblingar for mannskapa i Thiel Mountains, Pensacolafjella og andre stader i Antarktis.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Neptune Range» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Queen Elizabeth Land
Pensacolafjella
Patuxent Range

Patuxent Range er ei stor fjellkjede i Pensacolafjella og består av Thomas Hills, Anderson Hills, Mackin Table og ymse nunatakar og ryggar knytte saman av Foundation-straumen, Academybreen og Patuxentstraumen. Ho vart oppdaga og delvis fotografert den 13. januar 1956 under ein flytur over kontinentet under Operasjon Deep Freeze frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende.

Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Naval Air Station Patuxent River (ved Cedar Point i Maryland) som ligg på sørsida av munningen av Patuxent River. Fjellkjeda vart kartlagd i detalj av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1956-66.

Thomas Hills 
Thomas Hills ei fjellrekkje, som strekkjer seg over 27 km mellom Foundationstraumen og MacNamarabreen ved nordenden av Patuxent Range. Dei vart namngjevne av US-ACAN etter forslag frå kaptein Finn Rønne, som var leiar ved Ellsworth-basen, 1957. Charles S. Thomas var marineminister, 1954–57, i løpet av dei første åra av Operasjon Deep Freeze.

Fjell 
 O'Connell Nunatak er ein nunatak på 1210 moh. som står 11 km sør-søraust for Mount Murch sør i Anderson Hills. Han vart namngjeven av US-ACAN etter Richard V. O'Connell, som var seismolog ved Amundsen-Scott-stasjonen, vinteren 1967.

 Shurley Ridge er ein delvis snødekt rygg som stikk frå sørvestsida av Mackin Table, 10 km søraust for Snake Ridge. Det vart namngjeve av US.ACAN etter Jay T. Shurley, som var biolog ved Amundsen-Scott-stasjonen, sommaren 1966-67.

 Mount Tolchin på 1730 moh. står 8 km sørvest for Houk Spur heilt sørvest på Mackin Table i sørenden av fjellkjeda. Det vart namngjeve av US-ACAN etter løytnant Sidney Tolchin som var  øvstkommanderande på Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1959.

Mount Warnke på 915 moh. står 5 km nordaust for Martin Peak i Thomas Hills. Det vart namngjeve av US-ACAN etter Detlef A. Warnke, som var biolog ved Palmer-stasjonen, 1966-67.

 Mount Yarbrough er eit ryggforma fjell på 865 moh. som ligg 3,2 km sørvest for Nance Ridge i Thomas Hills på nordsida av fjellkjeda. Det vart namngjeve av US-ACAN etter Leonard S. Yarbrough, ein industriingeniør ved Plateau Station, 1965-66.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Patuxent Range» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Queen Elizabeth Land
Pensacolafjella
Bastien Range

Bastien Range er ei fjellkjede i Antarktis med moderate høgder. Ho strekkjer seg 64 km frå nordvest til søraust på sørvestsida av Nimitzbreen og Sentinel Range i Ellsworth Mountains.

Ho vart namngjeven av US-ACAN etter Thomas W. Bastien, som var ein geolog og leiar for den geologiske undersøkinga av desse fjella 1963-64. Bastien gjorde òg undersøkingar i Ellsworth Mountains i 1961-62.

Kjelder

Fjellkjeder i Ellsworth Land
Ellsworth Mountains
Ellsworth Mountains

Ellsworth Mountains er den høgaste fjellkjeda i Antarktis, og dannar ei 360 km lang og 48 km brei rekkje av fjell frå nord til sør på vestsida av Ronne isbrem. Dei vert kryssa av Minnesotabreen som skil Sentinel Range i nord frå Heritage Range i sør. Førstnemnde er langt høgare og meir spektakulær med Vinson Massif på 4892 moh som det høgaste punktet på kontinentet.

Historie
Fjella vart oppdaga den 23. november 1935 av Lincoln Ellsworth under ein flytur over Antarktis frå Dundee Island til Rossisen. Han gav fjellkjeda det skildrande namnet Sentinel Range. Sentinel tyder «kjennemerke» eller «kjenneteikn» på engelsk. 

Fjella vart kartlagde i detalj av USGS frå landmålingar og flyfotografi frå U.S. Navy, 1958-66. Då det vart klårt av fjella bestod av to fråskilde rekkjer, gav US-ACAN berre den høgare, nordlege delen av fjellkjeda namnet Sentinel Range og den sørlege delen namnet Heritage Range. I tillegg kalla komiteen heile fjellkjeda opp etter oppdagaren.

Klima
Temperaturane i Ellsworth Mountains er i snitt kring -30 °C. Dei beste månadane for ekspedisjonar her er frå november til januar, då det er midtsommar på den sørlege halvkula. Ekspedisjonar hit er likevel vanskeleg og krav anten offentleg vitskapleg støtte eller store økonomiske ressursar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ellsworth Mountains» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 
 Composite Gazetteer of Antarctica

Vest-Antarktis
Fjellkjeder i Ellsworth Land
Filchner-Ronne isbrem
Heritage Range

Heritage Range er ei stor fjellkjede, 160 km lang og 48 km brei, som utgjer den sørlege halvdelen av Ellsworth Mountains i Antarktis, sørover frå Minnesotabreen. Fjellkjeda er kompleks med mange ryggar og fjelltoppar på moderat høgd, skrentar, åsar og nunatakar. Mellom desse ligg isbrear.

Den nordlege delen av fjellkjeda vart truleg først sett av Lincoln Ellsworth då han flydde over området 23. november 1935. Den 14. desember 1959 vart den sørlege delen av kjeda sett for første gong under ein flytur frå Byrd-stasjonen med Edward C. Thiel, J.C. Craddock og E.S. Robinson. Laget landa på ein isbre ved Pipe Peak den 26. desember nordvest i fjellkjeda.

I 1962-63 og 1963-64 utførte University of Minnesota ekspedisjonar som både kartla og gjorde geologiske undersøkingar av fjellkjeda. Heile kjeda vart kartlagd av USGS frå flyfoto tekne under U.S. Navy, 1961-66.

Ho fekk dette namnet av US-ACAN fordi dei forskjellige delane av fjellkjeda har fått namn som er knytt til temaet amerikanske kulturarv.

Sjå òg
Skytrain ishaug

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heritage Range» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Ellsworth Mountains
Fjellkjeder i Ellsworth Land
Walker Mountains

Walker Mountains er ei rekkje med fjelltoppar og nunatakar, som ligg forholdsvis spreidd, men som følgjer ei linje frå aust til vest på Thurston Island. Dei vart oppdaga av kontreadmiral Byrd og medlemmar av U.S. Antarctic Service (USAS) på ein flytur frå skipet «Bear» den 27. februar 1940. Fjella vart namngjevne av US-SCAN etter løytnant William M. Walker, kaptein på US Exploring Expedition-skipet «Island» den 23. mars 1839.

Kjelder

Fjellkjeder i Ellsworth Land
Jones Mountains

Jones Mountains er ei isolert fjellgruppe som går 43 km frå aust til vest ved Eights Coast i Ellsworth Land, kring 80 km sør for Dustin Island i Antarktis. Karta laga av USA 1939-41 synte den omtrentlege posisjonen til fjella i høve til Dustin og Thurston Island, noko som indikerer at dei først vart sett på ein flytur frå skipet «Bear», 27. februar 1940. Fjella finst i det fjerne på flyfoto tekne av US Navy under Operasjon Highjump, 30. desember 1946, og vart observerte frå lufta av Edward Thiel og J. Campbell Craddock, 22. januar 1960.

Namnet vart foreslått av Thiel og Craddock etter dr. Thomas O. Jones (1908-93), ein amerikansk kjemikar som hadde ansvaret for det amerikanske forskingsprogrammet i Antarktis 1958-78.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jones Mountains» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Fjellkjeder i Ellsworth Land
Nicholas Range

Nicholas Range er ei fjellkjede i Antarktis. Fjellkjeda ligg 46 km sørvest for Magnet Bay i Kemp Land. Dei vart oppdaga den 12. januar 1930 under British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition leia av Douglas Mawson og vart kalla opp etter G.R. Nicholas frå Melbourne, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nicholas Range (Antarctic)» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Enderby Land
Nye Mountains

Nye Mountains er ei fjellkjede, 60 km lang og 28 km brei, som går austover frå neset Raynerbreen. Dei vart opdpaga av D. Leckie i løpet av an ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) under ein flytur i oktober 1956. Dei vart namngjevne av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter P.B. Nye, tidlegare direktør i Bureau of Mineral Resources i Australian Department of National Development.

Kjelder

Fjellkjeder i Enderby Land
Raggatt Mountains

Raggatt Mountains er ei gruppe fjelltoppar vestover frå Scott Mountains, som ligg aust for Raynerbreen og nord for Thyerbreen. Dei vart kartlagd av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) frå flyfoto tekne under i 1956. Fjella vart namngjevne av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter dr. H.G. Raggatt, som var ein australsk minister.

Kjelder

Fjellkjeder i Enderby Land
Schwartz Range

Schwartz Range er ei fjellkjede som strekkjer seg frå nordaust til sørvest, 27 km sørvest for Edward VIII Bay i Antarktis. Dei vart oppdaga i november 1954 av R. Dovers og Georges Schwartz i ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) under ein sledetur til Edward VIII Bay. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter Schwartz, som var fransk observatør med ANARE ved Mawson Station i 1954.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Schwartz Range» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjellkjeder i Enderby Land
Tula Mountains

Tula Mountains er ei fjellkjede som ligg like aust for Amundsen Bay i Enderby Land i Antarktis. Dei vart oppdaga den 14. januar 1930 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson og gav dei namnet «Tula Range» av han etter briggen til John Biscoe, Tula som Biscoe segla med då han oppdaga Enderby Land i 1831. Namnet vart endra til «mountains» etter ein sledetur under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1958 av G.A. Knuckey.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tula Mountains» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Fjellkjeder i Enderby Land
Langnabbane

Langnabbane eller Wilkinson Peaks er ei gruppe fjelltoppar i Napier Mountains 8 km søraust for Mount Griffiths og 8 km nordaust for Mount Elkins i Enderby Land.

Oppdaging og namngjeving
Langnabbane vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto tekne av Lars Christensen-ekspedisjonen i 1936–37 og fekk dette namnet av dei. Dei vart vitja i 1961 av eit sledelag frå ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) og fekk det nye namnet av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter B.G. Wilkinson, som var assisterande dieselmekanikar ved Mawson Station i 1961.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wilkinson Peaks» frå ,  den 11. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Fjellkjeder i Enderby Land
Bakkehaugen kyrkje

Bakkehaugen kyrkje er ei arbeidskyrkje i naturbetong som står på Tåsen i Oslo. Ho vart innvigd 20. desember 1959 av biskop Johannes Smemo.
Kyrkja har 320 sitjeplassar. 

Bakkehaugen gård testamenterte tomta kyrkja står på til eit fond i 1936. To år etter vart det lyst ut ein arkitektkonkurranse og Ove Bang vann med sitt forslag. Andre verdskrigen gjorde at bygginga gjekk seint og i 1942 døydde Bang. Kyrkja blei òg for dyr å byggje. Erling Viksjø fekk i oppgåve å modifisere teikningane og i 1958 starta bygginga etter modifiseringane hans. Den kunstnarlege utsmykkinga var ved Kai Fjell og Carl Nesjar. Preikestol og døypefont er teikna av Viksjø.

Kyrkja har to kyrkjeklokker, den eine kallast Martin Luthers klokke, den andre Hans Nielsen Hauges klokke. Begge er frå 1959 og er frå Olsen Nauen Klokkestøperi.

Bakkehaugen kyrkje ved arkitekt Erling Viksjø fekk arkitekturprisen Betongtavlen for 1961.

Referansar

Bakgrunnsstoff
  

Kyrkjer i Oslo
Kyrkjer i Vestre Aker prosti
Kulturminne i Oslo
Arbeidskyrkjer
Norske kyrkjer frå 1959
Betongtavlen
Ullern kyrkje i Oslo

Ullern kyrkje er ei i romansk korskyrkje i stein frå 1903 på eigedomen Holgerslyst på Ullern i Oslo. Eigedomen vart gitt som gåve til kommunen av hoffsjef Herman Severin Løvenskiold. Kyrkja er teikna av Harald Bødtker og vart innvigd 3. juni 1903 av biskop Anton Christian Bang. 

Dei opphavlege teikningane til kyrkja var ved Georg Andreas Bull, stadskonduktøren i Oslo. Desse vart omarbeidd ved arkitekt Johan Storm Munch i 1899 og godkjend av kommunen. Teikningane gjekk tapt same år da garden Munch hadde kontor i brann ned. Oppdraget gjekk difor til Harald Bødtker som nett var tilsett som kommunearkitekt i Aker.

Den korsforma bygningen er dominert av eit kraftig midttårn. Tårnet er firkanta og har tre vindauge på kvar side. Det vert avslutta av eit pyramideforma spir dekt av kopar.

I åra 1939-1941 vart kyrkja restaurert av Domenico Erdmann. 

Ullern kyrkje er rikt smykka ut og har tre galleri. Apsisen i koret er dominert av måleriet Kristi himmelfart som vart utført av Eilif Peterssen i 1908-1909. Det er måla al secco - på tørr murvegg. Måleriet var ei gåve frå statsminister Carl Otto LøvenskioldUnder måleriet er friser laga av Domenico Erdmann. I koret er òg ein bysantinsk baldakin boren av fire søyler i italiensk marmor.

I tverrskipa er Gabriel Kielland kunstnaren bak dei store glasmåleria som førestiller Kristus og evangelistane. Ved hovudinngangen er plassert eit bronserelieff av Wilhelm Rasmussen og i koret eit relieff av Anders Svor.

Preikestolen og døypefonten er begge frå 1903. Døypefonten er i kleberstein og laga av Joh. Grønseth & Co. Sølvfatet og vassmugga som høyrer til er frå gullsmedfirma David Andersen. Da kyrkja vart innvigd i 1903 hadde det eit orgel frå J.H. Jørgensens orgelfabrikk. Dette vart skifta ut med eit orgel frå Åkerman & Lund orgelbyggeri i 1987.

Referansar

Litteratur 
 Alf Henry Rasmussen (red.): Våre kirker - Norsk kirkeleksikon, side 700, Vanebo forlag 1993, ISBN 82-75-27022-7
 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 592-593, ISBN 978-82-573-1760-7

Bakgrunnsstoff
 

Kyrkjer i Oslo
Kyrkjer i Vestre Aker prosti
Kulturminne i Oslo
Norske kyrkjer frå 1903
Sørbråten kapell

Sørbråten kapell ligg på Sørbråten ved Snippen haldeplass i Maridalen ved Oslo. Kapellet vart innvigd 11. september 1948 og tilhøyrde Grefsen menighet, frå 1990 tilhøyrer det Nordberg. Kapellet har 40 sitjeplassar.

Opphavleg vart bygningen reist som ferieheim for snikkarar. Kapellet vart avvigsla og bygget selt i 2013.

Kjelder 
 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 556, ISBN 978-82-573-1760-7

Fotnotar

Kyrkjer i Oslo
Norske kyrkjer frå 1948
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Maridalen