alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Itinerarium

Itinerarium er ei gammal romersk kartform eller reisehjelpar i form av ei liste byar, landsbyar og andre stoppestader med avstanden mellom dei oppgjevne. Seinare i mellomalderen blei dei brukte av pilegrimar for å vitja valfartsstader som Jerusalem.

Romarriket
Itinerarium kunne omfatta korte reiseruter eller vera eit oversyn over alle dei romerske vegane.

Romerske styresmakter fekk frå tid til anna laga eit fullstendig itinerarium over alle romarvegar.
Julius Cæsar og Marcus Antonius fekk laga det første kjende oversynet i 44 f.Kr. Tre greske geografar, Zenodoxus, Theodotus og Polyclitus, fekk i oppdrag å måla avstander og laga eit slikt oversyn. Arbeidet tok over 25 år. Resultatet var ein stein gravert med det fullstendige itinerariumet som blei laga. Steinen blei sett opp nær Pantheon i Roma. Herfrå kunne reisande og itinerarium-seljarar laga kopiar.

Eit kjent døme på eit itinerarium er Tabula Peutingeriana, ein illustrert versjon frå 1200-talet som er avleidd frå eit kart laga under Marcus Vipsanius Agrippa. Det tek for seg vegane i Kontinental-Europa. 
Itinerarium Antonini Augusti blei laga under keisar Augustus, og inneheld også vegar og stader i Britannia.
Itinerarium Alexandri frå 300-talet er ei liste over erobringane til Aleksander den store.  

Eit døme på kopierte itinerarium er dei fire Vicarello-koppane (eller Cadiz-koppane), fire sølvkoppar som skildrar ruta frå Roma til Cadiz. Dei blei funne ved Bracciano i 1852.

Kristne itinerarium
Seinare i mellomalderen blei itinerarium skildringar av reiseruter til heilage stader, særleg Det heilage landet. Itinerarium Burdigalense frå 333 er eit gammalt overlevande døme på dette. Det skildrer vegen ein pilgrim tok frå Bordeaux til Jerusalem og tilbake, og nemner hendingar knytt til stadene han vitja. Eit anna itinerarium frå seint på same hundreåret, Itinerarium Egeriae, skildrar reisa til ei kvinne identifisert som Egeria, som heldt til i Jerusalem i tre år og vitja fleire viktige religiøse stader. Denne skildringa er meir detaljert enn tidlegare itinerarium, og fortel også om liturgien i tidleg kristendom. 

Seinare itinerarium kunne også ha kart og bilde.

Døme

Merknadar

Sjå òg
Periplus

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Itinerarium» frå ,  den 11. desember 2017.  
 

Kart
Reiseskildringar
Romarriket
Pilegrimsferd
Latinske ord og uttrykk
Hugo Lous Mohr

Hugo Lous Mohr () var ein norsk målar, fødd i Mandal. Han er særleg kjend for sine veggmåleri.

Mohr studerte kunstmåling hos Henrik Sørensen frå 1916 til 1918. Deretter gjorde han studiar i Frankrike, Italia, Spania og Nederland. I 1923-24 utsmykka han Johanneskyrkjas menighetshus i Bergen med freskomåleri. Eit lite tiår seinare, 1932, laga han freskane på korveggen i den nybygde Volds-kyrkja. Sidan arbeidde han 1936-50 med å dekorere himlingane i Oslo domkyrkje, desse takmåleria vert rekna for hovudverket hans.

Mohr måla også uttrykksfulle portrett og særprega landskapsbilete. Nasjonalgalleriet har eit portrett av sonen Bjart, og landskapa Frosset Fjell og Skjærgård. Eitt av måleria hans, Kornskrud, var motiv på 50-kroner-setelen i 1948-66-serien frå Noregs Bank.

Frå 1952 hadde Mohr Statens kunstnarløn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hugo Lous Mohr» frå ,  den 11. desember 2017.  
 

Norske målarar
Marianne Synnes

Marianne Synnes () er ein norsk molekylærbiolog, skuleleiar og politikar frå Vigra, busett i Ålesund. Tingbolken 2017-21 representerer ho Møre og Romsdal og partiet Høgre på Stortinget.

Synnes er utdanna bioingeniør frå Østfold ingeniørhøgskole i 1993. Ei tid var ho forskingsteknikar på Radiumhospitalet i Oslo. I 1996 tok ho hovudfag i cellebiologi ved Universitetet i Oslo og NTNU i Trondheim. Seks år seinare vart ho dr.scient. i molekylær cellebiologi med avhandlinga 'Control of the G1/S transition in fission yeast'. Der etter arbeidde ho som prosjektleiar ved Møreforsking i Ålesund i tre år, til ho vart fyrsteamanuensis ved Avdeling for helsefag på Høgskolen i Ålesund. Frå 2011 til -16 var ho rektor ved Høgskolen i Ålesund og i 2016-17 viserektor ved NTNU, etter Høgskolen i Ålesund vart lagd inn under NTNU.

Synnes er 2015-19 styreleiar i Senter for internasjonalisering av utdanning og er styremedlem i Norges forskningsråd.

Til stortingsvalet 2017 var Synnes partiet Høgre sin andrekandidat i Møre og Romsdal og ho er perioden 2017-21 ein av ni stortingsrepresentantar frå fylket.

Kjelder
Sunnmørsposten av 16. september 2017

Stortingsrepresentantar 2017-2021
Norske biologar
Folk frå Giske
Rolf Lunde

Rolf Schubarth Lunde () var ein norsk målar og bilethoggar, fødd i Moss.

Lunde var son til ein maskinmeister som i 1900 budde og arbeidde i Stavanger. Sjølv gjekk han 1906-08 Kunst- og handverksskulen i Kristiania og var sidan elev 1921 hos Othon Friesz og 1921/22 hos bilethoggaren Antoine Bourdelle i Paris. Til sist elev ved Statens Kunstakademi 1922-23.

Etter ei studiereise i Tyskland, Storbritannia og Frankrike 1925-26 byrja Lunde å lage verk i ein grov og livaktig impresjonistisk stil. Han forma i 1927 ein statue av Ludvig Wiese og brønnskulpturane Slaven og Tårnpetter, alle tre står i Lillehammer. I Nasjonalgalleriet i Oslo finst eit portretthovudd av Einar Flagstad (1925) og Russerinnen (1926), dessutan ein replika av Tårnpetter.

Han døydde på Lillehammer.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957

Norske bilethoggarar
Norske målarar
Lutvann leir

Lutvann leir er ein militærleir som ligg ved Lutvann i Oslo.

I tillegg til Heimevernet sin distriktsstab, HV-02, ligg òg Forsvarets etterretningshøgskule, Etterretningstenesta, Forsvarsbygg og FLO her. 

Heile leiren har felles gateadresse Lutvannsveien 60.

Historikk 
Leiren vart bygd av tyske styrkar i 1942, og i samband med frigjeringa av Noreg i 1945 overtok Milorg leiren. 
Seinare vart det ein teknisk og operativ skule for dei elektroniske sambandsmidla til luftforsvaret, både bakkebaserte og flybaserte. Teknisk radarutdanning vart òg gjennomført her. Frå 1953 heitte skulen Flyvåpenets sambands- og radarskole og frå 1965 Luftforsvarets befalskole for sambands- og radarpersonell.  Skulen vart flytt til Kjevik i 1977 og innlemma i den tekniske skulen som var der tidlegare.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lutvann leir» frå ,  den 11. desember 2017.

Bakgrunnsstoff 
 Meir historisk informasjon om Lutvann leir 
Norske militærleirar
Handball-VM 2005 for kvinner

Verdsmeisterskapen i handball 2005 for kvinner, den 17. i rekka, vart avvikla i tida 5. til 18. desember 2005 i St.  Petersburg i Russland. Til saman 24 land deltok i turneringa. Russland vann meisterpokalen for andre gong etter finalesiger 28-23 mot Romania.

VM-finalen
Finalen mellom semifinalevinnarane Russland og Romania fann stad i Ispalasset i St. Petersburg fremfor 10 500 tilskodarar. Russland dominerte fyrsteomgangen og leia 17-12 ved pause. I andre omgangen kontrollerte russarane kampen inn til sluttresultatet 28-23.

Heile ti av dei russiske spelarane kom på skåringslista. Flest mål skåra Ljudmila Postnova med 7, vidare netta Jelena I. Poljonova 5 gongar, Ljudmila Bodnijeva, Emilija Turej og Irina Poltoratskaja 3, Natalija Sjipilova og Jana Uskova 2, Anna Kurepta, Katerina Marennikova, Jelena Sergejeva, alle 1 gong, medan Anna Karejeva, Oksana Romenskaja og målvaktene Tatjana Alizar og Marija Sidorova vart verande mållause. Irina Bliznova og Polina Vjakhireva måtte sjå finalen frå tribunen.

Romania sin toppskårar var Valentina Ardean Elisei med sju nettkjenningar.

Gilles Bord og Olivier Buy frå Frankrike dømde finalekampen. Dei straffa Russland med seks 2-minuttsutvisingar og Romania med fem.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «2005 World Women's Handball Championship» frå ,  den 11. desember 2017.  
 

 
Handball-VM
Idrettstilskipingar i Russland
Ljudmila Bodnijeva

Ljudmila Valerijevna Bodnijeva () er ein russisk tidlegare handballspelar frå Elista i republikken Kalmykia i Russland som vart verdsmeister med Russland både i 2001 og 2005, og fekk EM-sølv i 2006. Gjennom fleire sesongar vart ho rekna som den beste linjespelaren i verda og vart i 2005 kåra til den beste spelaren i handball-VM.

Bodnijeva var aktiv på Dinamo Volgograd frå 1997 og vart russisk seriemeister med laget i tre år på rad, 1999-2001. I 2003 fekk ho kontrakt med slovenske Krim Ljubljana og spelte meisterligafinalar med Krim i 2004 og 2006, begge finalane enda med tap mot to danske lag.

Frå 2000 til 2012 deltok Bodnijeva i fire europameisterskap: 2000, -02, -04, -06, tre verdmeisterskap: 2001, 2005, 2011, og i Sommar-OL 2012 med det russiske handballandslaget. Ho sikra seg ein EM-bronse i 2000. Der etter vann ho gullmedalje både i 2001 og 2005, etter finaletriumfar mot høvesvis Noreg og Frankrike. Også i 2006 spelte ho meisterskapsfinale mot Noreg, ein EM-finale Russland tapte med 24 mot 27 mål. Bodnijeva fekk linjespelarplassen på All-Star-laget i samtlege fire EM i tida 2000-06, såvel som i VM 2001 og 2005. I den sistnemnde meisterskapen vart ho jamvel kåra til beste spelar i meisterskapen.

Bodnijeva la opp i 2013, etter ti år i Krim Ljubljana.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lioudmila Bodnieva» frå ,  den 11. desember 2017.  
 

Russiske handballspelarar
Verdsmeistrar i handball
LORAN

LORAN (Engelsk: LONG RAnge Navigation) er eit radionavigasjonssystem som brukar lågfrekvente radiosignal frå tre eller fleire stasjonar for å finna posisjonen for eit fartøy eller fly. 

Prinsippet byggjer på same måte som GPS, der posisjonen vert funnen ved å ta tidsdifferansen frå tida eit signal vart sendt ut, til signalet vert motteke.

Den noverande versjonen av LORAN som primært vert brukt er kalla LORAN-C, som opererer på lågfrekvensbandet mellom 90 og 110 kHz. Bølgjelengdene er frå ca. 2,7 til 3,3 km. Ei effektiv halvbølgjedipolantenne må vera halvparten så lang. 

Mange nasjonar, inkludert USA, Japan, Noreg og Russland har hatt LORAN-stasjonar i drift. LORAN vert nytta mindre i moderne tid, mykje grunna den store auken av GPS i den seinare tida. Men LORAN har òg fått ei viktig rolle som backupsystem etter kvart som veikskapar i satellittbasert navigasjon har vorte betre forstått. Dei langbølgja radiosignala kan takast imot under vatn og er difor nyttige for undervassbåtar.

Liste over LORAN-C sendarar. Stasjonar med antennetårn høgare enn 300 m (984 ft) er vist i feit skrift:

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «LORAN» frå ,  den 11. desember 2017.  
 
Antenner
Taktiske atomvåpen

Taktiske atomvåpen er nemninga på kjernefysiske våpen som med lita sprengkraft berre vil vera i stand til å øydeleggja eit mindre område. Dei vil i tilfelle ein militær konflikt berre nyttast mot militære mål i nærleiken av eigne eller allierte styrkar.

Døme på nytte av taktiske kjernevåpen kan vera angrep mot større samlingar av pansra personellkøyretøy eller marinefartøy. Som våpenberarar kan ein nytta rakett, missil, torpedo, granat eller bombe.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Taktiske atomvåpen» frå ,  den 11. desember 2017.  
 

Den kalde krigen
Atomvåpen
Forsvarets stasjon Vardø

Forsvarets stasjon Vardø på Vårberget i Vardø er ein av den norske Etterretningstenesta sine stasjonar i Finnmark. Stasjonens har som hovudoppgåve å operere Globus-radarane som kartlegg bevegelser i luftrommet over Barentshavet og norske interesseområde i nord. Radaren Globus II har òg samla inn informasjon om aktivitet i verdensrommet sidan 2000, men andre har vore aktive sidan 1950-talet. Nokre vardøværingar har klaga på manglande informasjon frå etterretningstenesta.

Sjå òg
Luftforsvarets stasjon Vardø

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Forsvarets stasjon Vardø» frå ,  den 11. desember 2017.  
 

Norsk etterretning
Vardø kommune
Luftforsvarets stasjon Vardø

Stasjonen til luftforsvaret Vardø var ein kontroll- og varslingsstasjon som vart oppretta på Vårberget i Vardø i mars 1952. Då stasjonen vart nedlagd i 1994 var han den austlegaste avdelinga i Luftforsvaret. Stasjonen var ikkje NATO-finansiert som ein del av Nadge-systemet, men rapporterte flytokt inn i dette systemet. 

Nedlegginga kom som ei følgje av at FENRIS-systemet automatiserte den operative drifta, og anlegget vart omgjort til eit radarhovud under Stasjonen til luftforsvaret Sørreisa.  Stasjonen var medan han var i drift oppdelt i tre avdelingar, operasjonsskvadronen, teknisk skvadron og administrasjonsskvadronen, som kvar var leidd av ein major.

Mottoet til stasjonen var «Vakt mot øst», og det militære kallesignalet var «Osborne».
Leiravisa Stormposten, grunnlagt av flysoldat Jon Skolmen, kom ut frå 1962.

Stasjonssjefar

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Luftforsvarets stasjon Vardø» frå ,  den 11. desember 2017.  
 
Skipingar i 1952
Norske nedlagde militæravdelingar
Nedleggingar i 1994
Kronvasall

Kronvasall er ein person som fekk lena sine direkte frå ein keisar eller konge. Kronvasall og vasall må ikkje blandast.

Føydalisme
Handball-VM 2003 for kvinner

Verdsmeisterskapen i handball 2003 for kvinner, den 16. i rekka, vart avvikla i tida 2. til 14. desember 2003 i Kroatia. Til saman 24 land deltok i turneringa. Frankrike vann meisterpokalen etter finalesiger 32-29 mot Ungarn. VM-triumfen var den fyrste for det franske kvinnelandslaget.

VM-finalen
Finalen mellom semifinalevinnarane Frankrike og Ungarn fann stad i Dom sportova i Zagreb framfor 9 000 tilskodarar. Ungarn leia gjennom så å seie heile den fyrsteomgangen og ved pause stod det 11-8. Utover i andre omgangen auka ungararane leiinga til 25-18 og etter 55 minuttars spel leia dei framleis med seks mål. Siste fem minuttane av andreomgang fall det ungarske laget derimot heilt saman og Frankrike klarte utlikne til 28-28 på straffekast i ordinær tids siste sekund. I dei rotete ekstraomgangane var Frankrike best og laget sikra seg pokalen med 32 mål mot 29 for Ungarn.

Ti av dei franske verdsmeistrane kom på skåringslista. Mélinda Jacques skåra 5 mål,  Stéphanie Cano, Myriam Korfanty, Leila Lejeune, Véronique Rolland, Raphaëlle Tervel, alle saman med 4 mål, Estelle Vogein 3, Nodjialem Myaro 2, Sandrine Delerce og Isabelle Wendling 1. I mål stod Valérie Nicolas ein god kamp og ho vart kåra til meisterskapens beste spelar.
 
Bojana Radulovics var kampens dominerande spelar og stod for heile 13 av dei 29 ungarske nettkjenningane.

Islendingane Stefan Arnaldsson og Gunnar Vidarsson dømde finalekampen. Dei straffa Frankrike med seks 2-minuttsutvisingar og Ungarn med åtte. På begge laga fekk ein spelar raudt kort.

Kjelder
ihf.info
nrk.no

 
Handball-VM
Idrettstilskipingar i Kroatia
Valérie Nicolas

Valérie Nicolas () er ein fransk tidlegare handballspelar frå Lampaul-Guimiliau som vart verdsmeister med Frankrike i 2003 og vann VM-sølv 1999 og EM-bronse i 2002 og 2006. Målvakta vann òg Meisterligaen 2006 med danske Viborg HK.

Nicolas spelte 1993-95 på Gagny Paris og 1997-2003 på ES Besançon, med sistnemnde vann ho tre franske seriemeisterskap og like mange nasjonale cuptriumfar. I 2003 tok ho steget over til dansk klubbhandball og gjorde teneste i Viborg HK til 2007, medan ho 2007/08-sesongen spelte på Ikast/Bording. Med Viborg vart ho dansk seriemeister 2004 og 2006, vinnar av EHF-cupen i 2004 og Meisterligaen 2006. I tida 2008-12 var ho aktiv i franske Nice.

Nicolas debuterte på Frankrike sitt landslag i 1995 og spelte 245 landskampar opp til 2008. Ho markerte seg fyrste gongen då Frankrike overraska vertslandet Noreg under VM-finalen 1999 på Lillehammer, der Noreg måtte han ekstraomgangar for å vinne pokalen. Tre år seinare tok Nicolas og Frankrike bronse under EM 2002. Året etter spelte Nicolas ei avgjerande rolle då Frankrike snytte Ungarn for VM-gullet. Etter å ha lege under heile finalekampen i Zagreb, makta Frankrike å sikre seg ekstraomgangar, to ekstraomgangar der Nicolas «stengde» målet og Frankrike vann VM-pokalen med 32 mot 29 mål. Nicolas vart då kåra til beste målvakt i meisterskapen, ein pris ho fekk også i VM 2007. Før den tid var ho i 2006 med å vinne si andre bronsemedalje i eit handball-EM. I alt deltok ho i seks verdsmeisterskap, tre europameisterskap og like mange sommarleikar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Valérie Nicolas» frå ,  den 12. desember 2017.  
   

Franske handballspelarar
Handballspelarar under sommar-OL 2000
Handballspelarar under sommar-OL 2004
Handballspelarar under sommar-OL 2008
Verdsmeistrar i handball
Krinoline

Krinoline er eit avstiva underskjørt for kvinner frå 1800-talet, typisk med form som eit klokkeforma stativ. 
Krinolinen oppstod på 1820-talet og var i bruk til byrjinga av 1870-åra. Motedrakten som blei boren over underskjørtet blei kalla krinoline-kjole eller berre krinoline.

Ordsoge

Ordet krinoline kjem frå fransk crinoline og italiensk crinolino, som igjen er danna av dei latinske orda crinis, 'hår', og linum, 'lin'.

«Krinoline» kan også visa til eit konisk forma understell eller berestativ til mindre kanonar.

Historie

Dei første krinolinane var laga av lerretstoff med innvevd hestehår og renning av lin. Typen er kjend frå ca. 1839. Seinare brukte ein andre stive materiale, som kvalbein, grasrøyr, guttaperka, naturgummi og stål. 

Den populære stålkrinolinen blei introdusert i 1856. Denne var laga av stålringar som blei haldne saman av band og hadde smalnande diameter opp mot midja. R.C. Milliet tok patent på denne typen i Frankrike i april dette året, og i Storbritannia nokre månader seinare. Snart blei slike krinolinar masseprodusert i titusental, og brukt av kvinner frå alle samfunnslag over heile den vestlege verda.

På sitt vidaste kunne krinolinar vera opptil 5,5 meter i omkrins. Frå andre halvdel av 1860-talet byrja krinolinar å bli mindre att, og frå byrjinga av 1870-talet blei dei erstatta av mindre krinolettar og turnyrar (kø eller bakstuss).

Seinare bruk
Krinoline-silhuetten er blitt brukt att fleire gonger på 1900-talet, særleg seint på 1940-talet som følgje av Christian Dior si innføring av «New Look» i 1947. På midten av 1980-talet laga Vivienne Westwood ein såkalla mini-crini, ein kort krinoline som hadde stor innverknad på åttitalsmoten. Designerar som John Galliano og Alexander McQueen utmerka seg med oppdaterte krinolinekreasjonar. Krinolinar har også vore i bruk for ball- og brudekjolar frå 1980-talet og godt innpå 2000-talet.

Sjå òg
 Fiskebeinsskjørt, skjørt som er stiva med fiskebein 
 Vertugade (vertugadin, vertugale), klokke- eller traktforma fiskebeinsskjørt eller vattert hoftekrans frå 1500-talet
 Panier, breie fiskebeinsskjørt på 1700-talet
 Tournure (også kalla kø), pute eller stålstativ for å gje damedrakten større bakdel, 1870- til 1890-talet
 Korsett, stramt snøreliv eller livstykke med spilar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Krinoline» frå , og «Crinoline» frå  den 12. desember 2017.  
 

Franske ord og uttrykk
Kvinneklede
Draktutstyr
Undertøy
Klede frå 1800-talet
Mote på 1800-talet
Oppfinningar frå 1800-talet
Laila Schou Nilsen

Laila Schou Nilsen () var ein norsk idrettsutøvar og næringsdrivar frå Oslo. I tida frå 1935 til 1961 vann ho i alt 101 gullmedaljar i norske meisterskap, 85 av dei i tennis.

Nilsen var den dominerande utøvaren i norsk kvinneidretts barndom. Etter andreplass i noregsmeisterskapen på skeiser 1934, vart ho norsk skeisemeister i 1935, 1937, 1939 og 1940. Både i 1937 og 1938 vart ho verdsmeister på skeiser, i Davos i 1937 etter å ha sett versrekordar på alle fire distansane: 46,4 på 500 m, 1.38,8 på 1000 m, 5.29,6 på 3000 m og 9.28,3 på 5000. Like etter sette ho òg verdsrekord på 1500 m tida 2.38,1. Verdsrekorden på 500 m kom til å gjelde i 18 år.

I 1936 stod alpine greiner på OL-programmet for fyrste gong. Under vinterleikane i Garmisch-Partenkirchen gjaldt kombinasjonen utfor/slalåm, der Nilsen leia etter utforrennet og kneip bronsemedaljen i øvinga. To år seinare vann ho den opne sveitsiske meisterskapen i utfor. Vinteren 1939 vart den fyrste norske meisterskapen i alpint arrangert og Nilsen rann inn til siger i både slalåm og utfor. Same sesongen vann ho utfor og kombinasjonen i Årebragden og slalåmtevlinga i Galdhøpiggrennet. I 1940 vann ho både NM i utfor og slalåm og kombinasjon i Galdhøpiggrennet. Etter verdskrigen vart ho norsk meister i utfor såvel som kombinasjon i 1946 og 1948, og i slalåm i 1947 og 1948.

Nilsen var i 20 år Norges beste kvinnelege tennisspelar. Ho vann sitt fyrste norske tennisgull i 1937 og det siste i 1961. I single-øvinga vann ho 23 NM-titlar. Elles sanka ho 28 gull i doble, 23 i mixed double og dessutan nokre lagmeisterskap.
    
I handballens fyrste år spelte Nilsen på Grefsen IL, eit lag som vann fire norske meisterskap i åra frå 1946 til 1951.

Tennisspelaren Nilsen var etter tur medlem i Grefsen Tennisklubb, Oslo Tennisklub og Njård. I alpine greiner og handball representerte ho Grefsen IL, med ho på skeisebana gjekk i Oslo Skøiteklub sine drakter.

Nilsen var i si tid styremedlem i Norges Idrettsforbund, nestformann 1969-7?. Ho vart tildelt Egebergs ærespris.

Kjelder

Magnus Breili: Sport i navn og tall. Oslo 1971
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

Norske alpinistar
Norske handballspelarar
Norske skeiseløparar
Norske tennisspelarar
Norske idrettsleiarar
Norske deltakarar under vinter-OL 1936
Norske deltakarar under vinter-OL 1948
Vinnarar av Egebergs Ærespris
Folk frå Oslo
Handball-VM 1990 for kvinner

Verdsmeisterskapen i handball 1990 for kvinner, den 10. i rekka, vart avvikla i tida 24. november til 4. desember 1990 i Sør-Korea. Til saman 16 land deltok i turneringa. Sovjetunionen sikra seg meisterpokalen for tredje gong då laget vann finalen mot Jugoslavia 24 mål mot 22.

VM-finalen
Finalen mellom dei to gruppevinnarane i hovudrunda, Jugoslavia og Sovjetunionen, vart spelt i Seoul. Det sovjetiske mannskapet tok kommandoen i kampen og halvvegs i fyrste omgangen leia laget 8-4, ved pause stod det 14-9 til Sovjetunionen. Sovjet-kvinnene kontrollerte kampen utover i andre omgangen til det stod 19-14 på måltavla. Berre seks minuttar seinare hadde Jugoslavia redusert til 19-20. Dei siste 14 minuttane vart målfattige. Sovjet auka til tre måls leiing og vann til sist med siffera 24-22.

Sovjetunionen sin fyrstesjuar bestod av målvakta Svetlana Bogdanova, rykkromspelarane (frå høgre) Svetlana Vydrina 10 mål, Galina Onoprijenko 1 mål og Natalija Morskova 7 mål, kantspelarane Marina Bazanova og Olena Nemasjkalo og linjespelaren Svetlana Prjakhina, alle desse tre stod for 2 nettkjenningar kvar.

Jugoslavia sine mål vart sett inn av kapteinen Svetlana Kitić og Maja Bulatović, begge 6 mål, Dragana Pešić 5 mål, Svetlana Antić 3 mål og Stanica Gole 2 mål.

Ole Christensen og Peter Jørgensen frå Danmark var finaledommarar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Championnat du monde de handball féminin 1990» frå ,  den 13. desember 2017.  
 
ladiesofhandball

Bakgrunnsstoff
 VM-finalen 1990

 
Handball-VM
Idrettstilskipingar i Sør-Korea
Natalija Morskova

Natalija Gennadijevna Morskova, fødd Kirtsjik, () er ein sovjetisk-spansk tidlegare handballspelar frå Rostov-na-Donu i Russland som vart verdsmeister med Sovjetunionen i 1986 og 1990 og vann OL-bronse både i 1988 og 1992.

Morskova var ein hardtskytande rykkromspelar som var aktiv i heimlege Rostselsmasj Rostov frå 1983 til 1991, eit lag som vann Cupvinnarcupenn 1990 og vart sovjetmeister i 1990 og 1991. Ho flytta i 1991 til Spania og spelte dei neste 14 år på Mar Valencia. Med Mar Valencia vann ho Meisterligaen 1997 og 11 nasjonale seriemeistertitlar og 9 cupmeisterskap med.

Morskova deltok på Sovjetunionen sitt landslag under VM 1986, OL 1988, VM 1990, OL 1992 og VM 1993. Både i 1986 og 1990 gjekk landet heilt til topps i turneringa, medan det tok bronse både i Sommar-OL 1988 i Seoul og Sommar-OL 1992 i Barcelona.  Morskova fekk plass på All Star-laget i VM 1986 og OL 1992. I 1998 vart ho spansk statsborgar og representerte Spania i 49 landskampar fram til 2002, ho skåra då i alt 396 mål, nokre av dei i Handball-VM 2001.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Natalia Morskova» frå ,  den 13. desember 2017.  
 

Sovjetiske idrettsutøvarar
Russiske handballspelarar
Spanske handballspelarar
Verdsmeistrar i handball