alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
One Hit (to the Body)

«One Hit (to the Body)» er ein song av det engelske rockebandet the Rolling Stones og opningssporet på albumet deira Dirty Work frå 1986.

Innspeling 
Songen er tilskriven songar Mick Jagger, gitarist Keith Richards og gitarist Ron Wood, men vart i hovudsak skriven av Richards og Wood. Begge gitaristane medverka stort til albumet, og Wood var tilskriven ytterlegare tre songar i lag med Jagger og Richards. Wood medverka med den akustiske introduksjonen. Woods nytta Richards sin eigen Martin D-18 frå 1967 under eit forsøk på å finne eit skikkeleg elektrisk gitarriff, men dei valde å halde på den akustiske utgåva. Både Richards og Wood spelte elektrisk gitar på songen, men hovudriffa og soloane vart spelt av Jimmy Page frå Led Zeppelin.

Hardrock-stilen og minimal bruk av instrument kom av at Jagger medverka minimalt på heile albumet. Vokalen til Jagger er likevel kjensleladd og ru, og teksten handlar om eit røft, kjenslemessig forhold, der tittelen viser til eit bokstavleg slag frå ein kjærast.

Korvokalen på songen vart sungen av Richards, Wood, Bobby Womack, Patti Scialfa, Don Covay og kona til produsent Steve Lillywhite, Kirsty MacColl. Songen vart spelt inn fleire gonger gjennom 1985 i Pathé Marconi Studios i Paris og RPM Studios i New York City.

Singel 

«One Hit (to the Body)» vart gjeven ut som den andre singelen på Dirty Work den 16. mai i Storbritannia og 9. mai i USA med songen «Fight» som B-side. Singelen nådde Topp 30 i USA. Musikkvideoen hadde eit tema som tok tittelen på songen bokstavleg, der Jagger og Richards «slost» mot kvarandre. Jagger og Richards var uvener i løpet av det meste av 1980-åra, og striden dei i mellom var på topp i perioden då Dirty Work kom ut.

Salslister

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «One Hit (to the Body)» frå , den 27. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Rolling Stones-songar
Singlar frå 1986
Songar frå 1986
Songar skrivne av Jagger/Richards
Songar produserte av Steve Lillywhite
Songar produserte av The Glimmer Twins
Songar skrivne av Ronnie Wood
Musikkvideoar regisserte av Russell Mulcahy
Harlem Shuffle

«Harlem Shuffle» er ein R&B-song som opphavleg vart skriven og spelt inn av duoen Bob & Earl i 1963, og som seinare vart spelt av Booker T and the MG's, Vigon (1967), Johnny og Edgar Winter (1976) og The Rolling Stones i 1986. House of Pain sampla seinare blåsarane i introen på singelen deira «Jump Around».

Bob & Earl 
Den opphavlege singelen vart arrangert i lag med Barry White og Gene Page og nådde 44. plass på Billboard Hot 100. I 1969 nådde singelen Topp 40 i Storbritannia.. 

I 2003 vart songen rangert på 23. plass av musikkritikarane i The Daily Telegraph på lista deira over dei 50 beste duettane nokon gong..

Salslister

The Rolling Stones 

The Rolling Stones si utgåve, med Bobby Womack på korvokal, kom ut på albumet Dirty Work og nådde femteplassen på Billboard Hot 100 og 13. plass i Storbritannia. Keith Richards hadde sett etter songar han kunne ha med på albumet og arbeidde i lag med Ronnie Wood og Womack, medan dei venta på at Jagger skulle kome tilbake til studioet i Paris etter ein soloturne. Richards vart overraska over at Jagger likte songen, og spelte inn vokalen like etter. Det vart den første coversongen the Stones gav ut på singel frå eit nytt studioalbum sidan 1964. Songen opnar med: 
 

The Rolling Stones spelte inn ein musikkvideo til songen, som kombinerte levande bilete og animasjon.

Salslister

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «en:» frå , den 27. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Rolling Stones-songar
Singlar frå 1963
Songar frå 1963
Singlar frå 1986
Dancerock-songar
Hansa Records-singlar
Nummer-ein-singlar i New Zealand
Songar produserte av Steve Lillywhite
Songar produserte av The Glimmer Twins
Musikkvideoar regisserte av John Kricfalusi
Songar om dansing
Songar om New York
Den andre franske republikken

Den andre franske Republikken vart oppretta etter Februarrevolusjonen, og vara frå februar 1848 til desember 1852, då statsleiaren Louis Napoleon Bonaparte utropa seg sjølv til keisar under namnet Napoleon III. Mange av dei folkerettslege sigrane som var vunne etter februarrevolusjonen vart då sette til side. Louis Napoleon var einaste president under denne republikken, som vara i fem år. Statsleiinga i Frankrike på denne tida vart gradvis meir og meir konservativ. Utviklinga i Frankrike, som elles i Europa, var ein reaksjon på februarrevolusjonen, og ein freistnad på å vinne att tapt kontroll.

Republikken år for år

1849 

Frankrike stødde Austerrike under den italienske sjølvstendekrigen, og var med på å innta Roma for å setja inn att paven. Arbeidaroppstandar vart slegne ned i Frankrike.

1850 

Presidenten byrja å snevre inn på ytringsfridomen og pressefridomen.

1851 

Statskupp i Frankrike 2. desember (Louis Bonapartes 18. brumaire). Frå no rådde presidenten utan regjering og parlament.

1852 

Ny grunnlov vart skriven for Frankrike. Denne sytte for at Louis Bonaparte kunne sitja på livstid. No var han blitt diktator i Frankrike. Lova var ein kopi av konsulatforfatninga frå 1799. Utvida pressesensur og hardare undertrykking.

2. desember 1852 let Bonaparte seg utrope til keisar. Slutten på den andre republikken, opprettinga av det andre franske keisardømet.

Fransk historie
Skipingar i 1848
Nedleggingar i 1852
Jonatan

Jonatan og Jonathan er mannsnamn danna av hebraiske jonatan/jəhonatan (יְהוֹנָתָן/יוֹנָתָן‎), 'gjeve av JHVH' (Gud). 

Namnet er kjend frå Bibelen i soga om David og Jonatan.

Jonathan har namnedag den 29. mars  i Noreg og den 22. desember i Sverige.

Namn i slekt med Jonatan
Jonatan har kortformer som Jon, Jonny, Jonty, Jonno, og i engelskspråkleg tradisjon som Jack, Jay, Jake, Jon Jon eller Nathan og Nate. Nathan er eigentleg eit namn med same opphav som sistedelen av Jonatan.

Namn med liknande tyding er greske Teodor, norske Gudmund og slaviske Bogdan/Bozhidar.

Namneberarar

Jonathan Swift (1667–1745), irsk-engelsk forfattar
Jonathan Edwards (1703–1758), amerikansk teolog
Jonathan Johnson (1866-1953), norsk stortingsmann
Jonatan Netanyahu (1946–1976), israelsk krigshelt
Jonathan Tisdall (f. 1958), norsk sjakkspelar
Jonathan Stone (f. 1960), australsk-norsk fotograf
Jonathan Ive (f. 1967), engelsk industridesignar
Jonatan Johansson (f. 1975), finsk fotballspelar
Jonathan Safran Foer (f. 1977), amerikansk forfattar
Jonathan Santana (f. 1981), søramerikansk fotballspelar
Jonathan Bornstein (f. 1984), amerikansk fotballspelar
Jonathan Pitroipa (f. 1986), burkinsk fotballspelar
Jonatan Tollås (f. 1990), norsk fotballspelar
Jonathan Mensah (f. 1990), ghanesisk fotballspelar

Annan bruk
Jonathan's Coffee-House, kaffistova der børsen i London voks fram
Brother Jonathan, tidleg personleggjeringa av USA

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jonatan» frå , og «Jonathan (name)» frå  den 27. mars 2009.  
 

Mannsnamn
førenamn av hebraisk opphav
namn knytte til Bibelen
Holger

Holger er eit mannsnamn med opphav i det norrøne Holmgeirr, som er sett saman av holmr, 'holme', og geirr, 'spyd'. Holmger er ei eldre dansk og svensk form av namnet. Holkeri er den finske forma.

Holger har namnedag den 30. mars i Noreg og Sverige. Namnet er kjend frå soga om Holger Danske.

I Tyskland var Holger mykje brukt som døypenamn i perioden ca 1940–1980.

Namneberarar 
 Holger Danske, dansk sogehelt
 Holger Sinding (1804 - 1870), norsk stortingsmann
 Holger Hansen (f. 1929), dansk politikar og minister
 Holger Czukay (f. 1938), tysk musikar
 Holger Koefoed (f. 1945), norsk kunsthistorikar 
 Holger Hott (f. 1974), norsk orienteringsløpar
 Holger Badstuber (f. 1989), tysk fotballspelar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Holger» frå , den 27. mars 2009. 
 

Mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Namn knytte til landskap
Namn knytte til våpen
Mixed Emotions

«Mixed Emotions» er ein song av The Rolling Stones frå albumet deira Steel Wheels frå 1989.

Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards medan dei var på ferie i lag på Barbados, og han vart spelt inn i Montserrat frå mars til juni 1989. 

Songen er ein likefram rockesong med Richards, Jagger og Ronnie Wood på gitar. Chuck Leavell spelte gitar og piano, medan Jagger, Richards, Sarah Dash, Lisa Fischer og Bernard Fowler song korvokal. Blåsarane på songen var the Kick Horns medan Luis Jardim spelte perkusjon. Charlie Watts spelte trommer, medan Bill Wyman spelte bass.

Utgjeving 
Songen vart gjeven ut som den første singelen frå albumet i august 1989 og nådde femteplassen i USA, som den siste Rolling Stones-singelen på Topp 10 i USA. I Noreg nådde songen 9. plass. Den livlege songen hadde ein musikkvideo som viste eit smilande Rolling Stones medan dei spelar inn songen. 

B-sida på songen var «Fancy Man Blues», ein bluessong som vart spelt inn under innspelinga av Steel Wheels, men som ikkje kom med på albumet.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mixed Emotions (song)» frå , den 27. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene:  

Rolling Stones-songar
Songar frå 1989
Singlar frå 1989
Songar skrivne av Jagger/Richards
Songar på toppen av Billboard Mainstream Rock-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av The Glimmer Twins
Songar produserte av Chris Kimsey
Rock and a Hard Place

«Rock and a Hard Place» er ein song av the Rolling Stones frå albumet deira Steel Wheels frå 1989. Han var den andre singelen frå albumet og er den siste singelen som nådde Topp 40 på Billboard-lista i USA. 

Songen er tilskriven Mick Jagger og Keith Richards og vart spelt inn i Air Studios på Monserrat og i Olympic Studios i London våren 1989. I plateomslaget til samleplata Jump Back frå 1993 sa Richards at songen vart skriven slik dei gjorde det i dei tidlege åra då dei budde nær kvarandre. Dei møttest på ferie på Barbados med eit par gitarar og eit piano og starta å skrive songar i lag. 

With Jagger song solovokal, Richards Ron Wood og Jagger speler gitar, medan Bill Wyman og Charlie Watts spelar bass og trommer. Matt Clifford og Chuck Leavell spelte keyboard, medan The Kick Horns hadde blåsarar. På korvokal var Lisa Fischer, Sarah Dash og Bernard Fowler.

Utgjeving 
«Rock and a Hard Place» vart gjeven ut som den andre singelen frå Steel Wheels den 13. november 1989. B-sida var ein sakte blues-song kalla «Cook Cook Blues». Singelen nådde 63. plass i Storbritannia og 23. plass i USA. Songen har vorte spelt sporadisk på turnane deira sidan, og eit konsertopptak vart gjeven ut på Flashpoint i 1991.

Salslister

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Rock and a Hard Place (song)» frå , den 27. mars 2009. 
 

Rolling Stones-songar
Songar frå 1989
Singlar frå 1989
Songar skrivne av Jagger/Richards
Musikkvideoar regisserte av Wayne Isham
Songar på toppen av Billboard Mainstream Rock-lista
Songar produserte av The Glimmer Twins
Songar produserte av Chris Kimsey
Almost Hear You Sigh

«Almost Hear You Sigh» er ein song av The Rolling Stones frå albumet Steel Wheels frå 1989.

Songen vart skriven av Mick Jagger, Keith Richards og Steve Jordan, og vart først skriven og spelt inn for det første soloalbumet til Richards, Talk is Cheap, men kom ikkje med der. Eit år seinare spelte Richards songen for Chris Kimsey og Mick Jagger medan dei spelte inn plata på Montserrat frå mars til juni. Jordan er tilskriven etter arbeidet han gjorde med RIchards i 1987 og 1988. 

Jagger endra noko av teksten , men stemninga og melodien er den same i Stones-utgåva. Charlie Watts la til ein tunge basslag til den nyare utgåva med Richards på skarp, karakteristisk rytmegitar. 

Songen vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet i januar 1990. Songen nådde opp til 50. plass på Billboard Hot 100 i USA og gjekk noko høgare i Storbritannia. B-sida på singelen var «Break the Spell» som vart spelt inn på same tid, men som ikkje var på albumet. Musikkvideoen av songen er i svartkvit og viser kvart enkelt bandmedlem på juleferie med familiane sine, og er den einaste musikkvideoen med bandet der ingen av dei er filma samstundes.

Salslister

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Almost Hear You Sigh» frå , den 27. mars 2009. 
 

Rolling Stones-songar
Singlar frå 1990
Songar frå 1989
Songar skrivne av Jagger/Richards
Musikkvideoar regisserte av Wayne Isham
Songar på toppen av Billboard Mainstream Rock-lista
Songar produserte av The Glimmer Twins
Songar produserte av Chris Kimsey
Flashpoint

Flashpoint er eit konsertalbum av det engelske rockebandet The Rolling Stones. Det kom ut i 1991 og bestod av opptak frå 1980 og 1990 under den storstilte Steel Wheels/Urban Jungle-turneen. Det var det første konsertalbumet til bandet sidan "Still Life" (American Concert 1981) frå 1982.

Historie 
Songen inneheld to songar spelt inn i studio, «Highwire» og «Sex Drive», som vart gjeven ut som singel i 1991 og var ein kommentar til Golfkrigen. 

Innhaldet er ei blanding av kjende hittar blanda med nye songar frå Steel Wheels, samt eit par meir obskure songar som «Factory Girl» frå Beggars Banquet (1968) og «Little Red Rooster», som var ein singel frå 1964, her med Eric Clapton som spesiell gjest på gitar. I tillegg inneheldt albumet ei utgåva av «Salt of the Earth» med Axl Rose og Izzy Stradlin frå Guns N' Roses. To songar, «Rock and a Hard Place» og «Can't Be Seen», kom berre ut på CD-utgåva. 

Flashpoint vart det siste albumet The Rolling Stones gav ut på Sony Music, og signerte sidan ein lukrativ avtale med Virgin Records i 1991, der dei fortida framleis er. Albumet var den aller siste utgjevinga med Bill Wyman som bassist. Etter tretti år i bandet valde den 55 år gamle Wyman at ønskte å gjere andre ting. Offisielt forlet han bandet først i januar 1993. Då Wyman forlet bandet vart endeleg Ronnie Wood eit fullt medlem av Rolling Stones og ikkje berre ein løna musikar, 18 år etter han først kom med i bandet. 

Flashpoint vart gjeven ut i april 1991 og vart generelt godt teken imot. Songen «Highwire» vart ein radiohit og albumet nådde sjetteplassen på salslista i Storbritannia, 16. plass i USA og 11. plass i Noreg.

Innhald

CD-utgåve

Vinyl

Medverkande 
 Mick Jagger - vokal, munnspel
 Keith Richards - gitar, korvokal
 Ronnie Wood - gitar
 Bill Wyman - bass
 Charlie Watts - trommer

 Chuck Leavell - keyboard
 Matt Clifford - keyboard og valthorn
 Lisa Fischer - korvokal
 Bernard Fowler - korvokal
 Cindy Mizelle - korvokal
 The Uptown Horns - blåsarar
 The Kick Horns - blåsarar på «Rock and a Hard Place» 
 Eric Clapton - gitar på «Little Red Rooster»
 Tessa Niles - korvokal på «Sex Drive»
 Katie Kisson - korvokal på «Sex Drive»

Rolling Stones-album
Doble konsertalbum
Konsertalbum frå 1991
Album produserte av Chris Kimsey
Highwire

«Highwire» er ein song av the Rolling Stones som vart gjeven ut på konsertalbumet deira Flashpoint frå 1991.

Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards og er ein av få politiske songar som Stones skreiv, ein kommentar om Golfkrigen. Jagger har sagt at songen ikkje er om sjølve krigen, men om korleis krigen starta 

Teksten omhandlar opptakten til krigen og kritiserte politikken som låg bak: 

«Highwire» vart gjeven ut som singel frå albumet 1. mars 1991. Han nådde 29. plass på den britiske singellista, fjerdeplass i Noreg og 57. plass i USA. Det vart laga ein musikkvideo til songen som syner bandet som spelar songen i ein industriell setting.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Highwire (song)» frå , den 27. mars 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 

Rolling Stones-songar
Singlar frå 1991
Songar frå 1991
Songar skrivne av Jagger/Richards
Songar på toppen av Billboard Mainstream Rock-lista
Songar produserte av The Glimmer Twins
Musikkvideoar regisserte av Julien Temple
Torfinn

Torfinn er eit norrønt mannsnamn, samansett av lekkjene Tor (þórr) og Finn ('same'). Namnet har vore vanleg sidan norrøn tid. Namnet kom utor bruk frå 1700-talet av, men fekk oppsving att i moderne tid.

Kjende namneberarar 

 Torfinn Einarsson, (Hausakljuv) jarl på Orknøyane, frå sogetida.
 Torfinn Sigurdsson, (den mektige) jarl på Orknøyane, frå sogetida.
 Torfinn Karlsevne, islending frå sogetida. 
 Torfinn Bjarkøy (f. 1952), tidlegare forbrukarombod
 Torfinn Nag (f. 1956), norsk skodespelar
 Torfinn Hoffart (f. 1961), norsk dirigent og cellist
 Torfinn Opheim (f. 1961), norsk politikar (Ap)

I stadnamn 

 Torfinnsvatnet på Voss
 Torfinnstindane i Vang kommune i Oppland.

Mannsnamn
Norrøne førenamn
Sandnes kyrkje i Masfjorden

Sandnes kyrkje står på Masfjordnes i Masfjorden kommune i Vestland fylke, og er ei tømra langkyrkje frå 1845. 

Kyrkja er teikna av residerande kapellan Eiler Hagerup Holtermann. 
Han støtta seg til typeteikningane til arkitekt Hans Ditlev Franciscus Linstow i arbeidet. 

Kyrkja er soknekyrkje i Sandnes sokn i Nordhordland prosti. 
Dagens kyrkje er truleg den tredje på staden.
Den fyrste kyrkja var truleg ei stavkyrkje.
Ho vart truleg erstatta av ei tømra kyrkje på 1600-talet.
Gamlekyrkja vart riven i samband med bygginga av den noverande kyrkja. 
Grunnen til at dei bygde ny kyrkje var at den gamle var vorten for lita.

Kjelder 
 Norges Kirker: «Sandnes kirke» på nettstaden til Norsk institutt for kulturminneforsking

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Sandnes sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Hordaland» på nettstaden til Arkivverket 
 Alf Strand: Sandnes kyrkje på nettstaden til Masfjorden kommune 
 Skanna kyrkjebøker frå Hordaland på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Masfjorden kommune på nettstaden disnorge.no
 
 

Kyrkjer i Masfjorden
Kyrkjer i Nordhordland prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1840-åra
Kulturminne i Masfjorden
Asio


Asio er ei biologisk slekt av typiske ugler i familien Strigidae. Karakteristisk for utsjånaden for slekta er at desse uglene ber fjørtufsar på hovudet som etterliknar utsjånaden til dyreøyre, men jordugla og grasugla har berre særs små  «øyrefjører».

Slekta vart introdusert av den franske zoologen Mathurin Jacques Brisson i 1760 med hornugle, Asio otus, som typeart. Slektsnamnet Asio er det latinske namnet på ein ugleart med øyre.

Skildring 
Dette er mellomstore ugler, 30-50 cm i kroppslengde med 80-103 cm i vengespenn, hoer er monaleg større enn hannfuglar. Dei er langvenga fuglar, og har rundt andlet med karakteristiske «tallerkenar» rundt auga. Dei har asymmetriske ytre øyre der høgre og venstre øyreopningar er ulike i storleik eller form eller begge delar.

Asio-ugler er hovudsakleg nattlege, men dei med korte øyretufsar er også krepuskulære. Dei fleste artar hekkar på bakken, men hornugla, Asio otus, hekkar i gamle pinnereir gjort av kråkefuglar, inkludert ramnar og skjorer, samt gamle reir av ulike haukar.

Desse uglene jakter over opne marker eller grassletter, og tar hovudsakleg gnagarar, andre små pattedyr og nokre fuglar.

Asio-ugler har representantar over det meste av landområda på jorda og dessutan på øyar som Madagaskar, Hawaii, Galápagosøyane og Karibia. Unntaka er Antarktis og Australia. Jordugla har den vidaste utbreiinga, finst òg i Noreg saman med hornugla. Desse to nordlege artane er dessutan delvis trekkfuglar, rører seg sørover om vinteren frå nordområda, eller vandrar nomadisk på jakt etter betre matforsyningar i år med vanskeleg tilgang på føde. Tropiske Asio-ugler er derimot stort sett standfuglar.

Artsliste 
Asio i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:

 Hornugle, Asio otus, Long-eared Owl, Linné, 1758, (LC)
 Fjellhornugle, Asio abyssinicus, Abyssinian Owl, Guérin-Méneville, 1843, (LC)
 Gassarhornugle, Asio madagascariensis, Madagascar Owl, Smith, A, 1834, (LC)
 Stripeugle, Asio clamator, Striped Owl, Vieillot, 1807, (LC)
 Styksugle, Asio stygius, Stygian Owl, Wagler, 1832, (LC)
 Jordugle, Asio flammeus, Short-eared Owl, Pontoppidan, 1763, (LC)
 Grasugle, Asio capensis, Marsh Owl, Smith, A, 1834, (LC)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Asio» frå ,  den 10. april 2019.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

Uglefamilien
Icel

Icel eller Icil er namnet på den første kongen av Mercia, etter soga skriven av Guthlac den heilage. Han er rekna som oldefar til kong Creoda, og son av ein Éomer, siste kongen over anglarane. Icel førte folket sitt over Nordsjøen til Britannia, der han grunnla kongedømet Mercia. Ætta etter han vart kalla Iclingas eller iclingane. Icel var far til Cnebba.

Datering

Icel skal ha vore verksam i tida mellom 510 og 535, noko som høver med årstalet som er gjeve i boka Flores Historiarum, som skriv om ei hending i 527: Heidningar kom frå Germania og tok land i austre Anglia. Nokre av desse hertok Mercia og heldt mange slag med britane. Ein meiner at året her kan vera 515.

515 er og det året tradisjonen fortel at kong Arthur skal ha falle i slaget ved Badon.

Engelsk historie
Éomer

Éomer eller Eomær var ein konge over anglarane ved Nordsjøen på 400-talet. Han er rekna som stamfar til kongane i Mercia, og far til Icel, første kongen der. Far hans Éomer var Angeltheow.

Ein Éomer er nemnt i kvadet Béowulf, som son av Uffe av Angeln, soneson av Vermund. Denne kan og vera farfar til Éomer av Angeln.

 ..Ypparst av alle Offa vart nemnd
 for gåver og sigrar, geirdjerv mann,
 vide vyrd; med visdom han rådde
 odelen sin. Eomær var son hans,
 hermannshjelpar, Hemmings frende,
 soneson åt Garmund, slagdjerv og mektig -

(omsett av Henrik Rytter).

Dette brotet er ført som prov for at kvadet er dikta til kongane av Mercia, og til ætlingen av Éomer, Offa av Mercia.

J. R. R. Tolkien nytta namnet på karakteren Éomer Eomundsson i boka Ringdrotten.

Engelsk historie
Angeltheow

Angeltheow, alternativt Angletheow, Engengit eller Angenwit, er namnet på ein mytisk konge over Angeln på 400-talet. Han er ættefar til kongane av Mercia, og nemnd i kvadet Béowulf. Etter tradisjonen er han far til Éomer, og son til Uffe av Angeln. Angeltheow høyrer til same ættled som Hengest av Kent, og er rekna som ætling av Odin på fjerde leddet. Ikkje alle kjelder er samde i dette.

Nokre hevdar at Angeltheow er den same som sviakongen Ongentheow, nemnd i Béowulf, som vart drepen i slaget ved Ravneskogen. Namnet knyter han utan tvil til Angeln (lekken Theow tyder det same som tjuv - Angeltjuven). Ei anna tolking knyter han til segna om Angantyr.

Norrøn litteratur
Uffe av Angeln

Uffe, Offa eller Uffo var ein halvmytisk konge av Angeln på 400-talet. Han er skildra inngåande hjå Saxo Grammaticus, som har gjort han til ein tidleg konge av Danmark. Han var son av Vermund og far til Angeltheow. Uffe var oldebarn av Odin i følgje nokre kjelder. Han er og skildra hjå Svein Åkeson

Uffe var den største av kjempene i den angliske kongerekka, og vidgjeten for karsstykka sine.

Holmgang 

Saxo fortel korleis Uffe heldt seg i bakgrunnen det meste av ungdomstida, og tagde til det meste, slik at folk meinte han var både stum og vitlaus. Vermund, far hans, ville gifte han bort til ei dotter av kong Frovin, for at denne skulle hjelpe Uffe med råd når han vart konge sjølv. Freawin vart drepen av ein sveahovding kalla Athisl, og Vermund tok seg av sønene hans, Kete og Vige. Desse to hemna far sin og drap Athisl. Folk som stod ikring, tok til å håne anglarane, sidan dei laut vera to mot ein, i staden for å møte Athisl mann mot mann. Saksarane meinte no at Vermund var for gamal og svak til å rå for Angeln, og gjekk mot dei med ein hær. Dei svivyrde Vermund, som var gamal og blind på denne tida, og kravde at han skulle gå mot saksarkongen i einvig. Då var det Uffe steig fram og sa han skulle gå einsam mot kongen for å hemne den svivyrdinga det var at to hadde gått mot ein mann. Slik ville han vinne att æra for anglarane. 

Møtet hende seg ved Rendsburg, på ei øy i Eider. Han møtte to på ein gong, og vann over dei båe. Kjeldene seier han vann seg stort gjetord, og eit kongerike, ved dette verket. 

Soga minnar om korleis anglarkongedømet på denne tida var pressa frå fleire kantar. Offa av Mercia rekna ættlina si attende til Uffe av Angeln. 

Frovin eller Freawine i soga, og sønene hans, er historisk knytt til kongeætta i Wessex.

Norrøn litteratur