alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Luftskipet R101

Luftskipet R101 var det eine av to britiske stive (rigid luftskip)  som vart bygd i 1929 som ein del av programmet til den  britiske regjering om å utvikla to sivile luftskip, kapable til lang-distanse  rutar innan Det britiske imperiet. Skipet var teikna og bygget av eit team, oppnemnt av luftfartsministeriet. Bygginga føregjekk i konkurranse med eit privat, men regjeringstøttet R100 som vart bygd samstundes. Då det vart bygd var den verda si største  craft med sina 223 meter i lengd og vart ikkje overgått inntil luftskipet «Hindenburg» sju år seinare.

Planlegging og bygging 
Etter prøveflyvninger og etterfølgende modifikasjonar der lengda vart auka med 14 m, havarerte den 5.oktober 1930 i Frankrike under sin jomfrutur til India med tap, 48 av dei 54 ombord. Bland dei omkomne var lufòtfartsminsteren som hadde sett i verk programmet, mange høgare embetsmenn og nærast alle konstruktørar frå Royal Airship Works

Slutten på programmet 

Havariet av R101 sette ein effektiv slutt på dei britiske luftkipsprogrammet. Det var ein av dei vondaste på 1930-talet. Tapet av menneskeliv var høgare enn dei 35 som omkom under Hindenburg-katastrofen i 1937. Den seinare kjende forfattar  Nevil Shute Norway har i sin sjølvbiografi  Slide Rule Autobiography of an Engineer(ikkje omsett til norsk) skildra arbeidd med dei to skip:
Shute karakteriserer R100 som eit pragmatisk og konservativ design og R101 som ekstravagant og over-ambisiøst, men eit mål var å testa ulike tilnærmingar;  R101 var med på å grensesette den eksisterande teknologien. Shute innrømde seinare at mykje av hans kritikk av byggeteamet for  R101 var urettferdig.

Trivia 
Iron Maidens song The Empire of the Clouds frå albumet The Book of Soul sin (2015) er basert på R101s havari.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Luftskipet R101» frå ,  den 10. oktober 2018.

Referansar 

Luftskip
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Sámis

Sámis er eit nordsamiskspråkleg tidsskrift som kjem ut litt oftare enn ein gong i året. Tidsskriftet presenterer seg som eit tidsskrift for samisk skriftkultur, men artikkelutvalet famnar breitt.

Tidsskriftet vart grunnlagt i 2005, redaktør er Harald Gaski, og utgjevar er Sámi fágagirjjálaš čálliid- ja jorgaleaddjiidsearvi.

Bakgrunnsstoff 

 Heimeside for Sámis

Samiske tidsskrift
Norske tidsskrift
Skipingar i 2005
Nordsamiske utgjevingar
Henri Giffard

Henri Giffard () var ein fransk ingeniør og pioner som luftskipskonstruktør.

Giffard var fødd i Paris. Etter avslutta ingeniørstudium i Bourbon vart interessa hans for luftfarkostar vekka.
Då han hadde lukkast i å konstruera ein dampmaskin som berre vog 150 kg og gav 3 hk såg han eit høve i å kombinera Pierre Julliot sin fjørdrivne luftskipsmodel med sin dampmaskin.

Flykroppen vart bygd som ein avlang ballong, spiss i begge ender. Lengda var 43,6 m med ein største diameter på 12,2 meter, den romma 2 500 m³ hydrogengass. I eit reip festa i ballongen hengde han ein gondol kor dampmaskina vart plassert. Ein aksel dreiv frå dampmaskina dreiv ein toblada propell. Lyftekrafta for farkosten var 1 750 [[kg] og den veide 1 420 kg som ga den bæreevne for fører og last, brensel og vatn på 330 kg.

Den 24. september 1852 startet han med luftskipet som no hadde fått namn «Dirigible» frå Paris Hippodrom. Han flaug med ein fart på 8 km/t og kunne under flyvningen utføra svingar på 360 gradar. Etter 27 kilometers flygning landa han heime, i si eiga trapp. På grunn av motvind kunne han ikkje venda attende til Paris luftvegen, men Giffard så at med sterkare motor lå det store høve i hans oppfinnelse.

Han fekk bygd eit større luftskip til Verdensutstillingen i Paris (1878) som kunne bera 40 passasjerar, men allereie i starten eksploderte det. Som ved eit under berget han seg.

På sina eldre dagar fekk Giffard synsproblemer og han valde sin eigen død. Han testamenterte alle sina papir til vitskapens framme. Då Eiffeltårnet vart bygd vart hans namn oppført blant dei 72 fremste franskmenn som fekk sit namn på ei minneplate i tårnet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henri Giffard» frå ,  den 10. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

 Meir om Giffard

Franske ingeniørar
Luftfartspionerar
Hans Torgersen

Hans Torgersen () var ein norsk glasmeister og politikar frå Øvre Eiker i Buskerud som 1977-81 representerte Kristeleg Folkeparti på Stortinget.

Torgersen var son til ein snikkar. Sjølv arbeidde han i Arnesens glassmagasin i Drammen frå 1941 til 1950. Han tok då meisterbrev og dreiv sidan eiga glasmeisterforretning i Drammen i 39 år fram til 1989.

Frå 1960 til 1971 var bystyremedlem i Drammen og var seinare fylkestingsmedlem i Buskerud i to periodar. 1974-78 var han fylkesformann i Buskerud KrF og samstundes landsstyremedlem i partiet. Valperioden 1977-81 var han stortingsrepresentant frå Buskerud med plass i Kommunal- og miljøvernkomiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1977-1981
Folk frå Øvre Eiker
Folk frå Drammen
Max Schmeling

Maximillian Adolph Otto Siegfried Schmeling (), kjend som Max Schmeling, var ein tysk boksar som var verdsmeister i tungvektsboksing 1930–32.

Schmeling var fødd i Klein Luckow i Hollenstedt i Mecklenburg-Vorpommern i Tyskland.
Han vart verdsmeister 12. juni 1930, i ein tittelkamp mot den amerikanske boksaren Jack Starkey, i Yankee Stadium i New York. Dette var ein kamp om den ledige tittelen etter Gene Tunney. Sharkey vart diskvalifisert i fjerde runde etter ha slått for lågt, og dermed vart Schmeling den einaste tungvektsmesteren i boksehistoria som har vunne tittelen etter at motstandaren har vorte diskvalifisert. 

Den 3. juli 1931 forsvarte Schmeling verdsmeistertittelen sin då han vann over den amerikanske boksaren Young Stribling på teknisk knockout i femtande runde i Cleveland.

I returkampen mot Starkey den 21. juni 1932 i New York tapte Schmeling etter femten rundar på poeng, og Jack Starkey vart ny tungvektsmester i boksing. 

Max Schmeling er medlem av International Boxing Hall Of Fame, og har i karrieren som profesjonell boksar vunne 56 kampar, av dette 40 på knockout, 4 har enda uavgjort og 10 med tap. 

Schmeling er ein av dei mest populære idrettsmennenen i TYskland gjennom tidene. I Berlin finst fleirbrukshallen Max-Schmeling-Halle, som er oppkalla etter han.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Max Schmeling» frå ,  den 10. oktober 2018.  
 

Tyske boksarar
Folk frå Niedersachsen
Christopher Stensaker

Christopher Stensaker () var ein norsk politikar, fødd i Trondheim, som 1997-2005 var stortingsrepresentant frå Sør-Trøndelag, vald for Framstegspartiet.

Far til Stensaker var byarkitekt i Trondheim. Sjølv gjekk han militær forskole og yrkeskole. Sidan hadde mange ulike jobbar, så som seljar, butikksjef, sjåfør, maskinførar, bygningsarbeidar, kjølemontør, kokk og fiskar.

Stensaker representerte 1981-97 Framstegpartiet i Sør-Trøndelag fylkesting, frå 1984 som medlem av fylkesutvalet. Valperioden 1988-91 var han i tillegg bystyremedlem i Trondheim. Frå 1997 til 2005 var han vald inn på Stortinget. Den fyrste perioden, 1997–2001, hadde han sete i Samferdslekomitéen, i den andre, 2001–2005, i Utanrikskomitéen.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1997-2001
Stortingsrepresentantar 2001-2005
Folk frå Trondheim
Joe Louis

Joseph Louis Barrow, betre kjent som Joe Louis eller The Brown Bomber () var ein amerikansk boksar siom var verdsmeister i tungvektsboksing frå 1937 til 1949.

Referansar

USA-amerikanske boksarar
Verdsutstillinga i Paris i 1878

Verdsutstillinga i Paris i 1878, (Exposition Universelle) var den tredje offisielle verdsutstillinga som vart halden i Paris. Ho vart halden frå 1. mai til 10. november 1878. Utstillinga feira Frankrike si attreising etter nederlaget i Den fransk-prøyssiske krigen i 1870.

Bygningane på utstillingsområda stod uferdige på opningsdagen sidan den franske regjeringa hadde hatt politiske problem og ikkje hatt særleg tid til utstillinga. Det vart sett inn sterke krefter i arbeidet med ferdigstillinga, og 1. juni var bygningane til utstillinga endeleg ferdigbygde.

Utstillinga var mykje større enn nokon anna utstilling som hadde vorte halden tidlegare. Ho dekte eit areal på 267 km² og hovudbygningen på Marsmarka dekte eit areal på 219 km². Dei franske utstillarane tok opp halvparten av utstillingsplassen, medan resten var delt mellom dei attverande deltakarlanda. Tyskland var den einaste store nasjonen som ikkje deltok i utstillinga.

For høvet var det installert 64 av Pavel Jablotsjkov sine elektriske bogelamper som lyste opp halve Avenue de l'Opéra, Place du Théâtre-Français (dagens Place André-Malraux) og Place de l'Opéra. Lampene vart drivne av Zénobe Gramme-dynamoar.

Over 13 millionar gjester vitja utstillinga, noko som gjorde henne til ein finansiell suksess.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Verdensutstillingen i Paris (1878)» frå ,  den 10. oktober 2018.  
 

Arkitektur i 1878
Hendingar i 1878
Kultur i 1878
Vitskap i 1878
Paris 1878
Dreiebok

Dreiebok er eit detaljert manuskript nytta under innspelinga av ein film. Dreieboka tek utgangspunkt i synopsis og filmmanus, men inneheld også opplysingar om biletutsnitt, kameravinkel, kamerarføring, lydar og lys.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dreiebok» frå ,  den 20. oktober 2018.  
 

Filmproduksjon
Narratologi
Raymond Queneau

Raymond Queneau (21. februar 1903 – 25. oktober 1976) var fransk romanforfattar, poet, dramatiker og matematiker. Forfattar av mellom anna Zazie på metroen og ein av grunnleggjarane av den litterære rørsla kalla «Oulipo» (Ouvroir dei Littérature Potentielle – Systue for potensiell litteratur). Han deltok òg i surrealistrørsla i mellomkrigstida, og var ein av leiaren av rørsla. Ein annan varAndre Breton. Han var òg kjend for sin kyniske humor.

I 1923 vert han kjent med Surrealistrørsla, ei rørsle han var engasjert i heilt til han vart ekskludert i 1930 etter at hans tilhøve til Breton hadde rakna. I mellomtida heldt til han to år i det militære, der han lærde seg arabisk og argot. Under ei ferd til Hellas i 1932 vert han medvitne ved å la det litterære og det munnlege språket gli frå kvarandre; å sameina desse vert frå no av hans overordna litterære prosjekt.

I 1936 publiserer han sin første roman, Le chiendent, som ifølgje han sjølv er eit forsøk på ein litterær illustrasjon sin av Descartes Discours dei la méthode. Hans fyrste litterære suksess fekk han likevel med boka Pierrot monnar ami i 1942. I 1947 kom Exercises  ut, ei bok som fortel same historie med hundre ulike stiluttrykk, Zazie dans le métro, som kom ut i 1959 (utgjeven på Norsk av Solum Forlag i 2004), vart ein bestseljar i Frankrike og vart seinare filmatisert av Louis Malle.

Han gifta seg med Janine Kahn i 1928, og med ho fekk han ein son, Jean-Marie, i 1934. Dei vart verande gift fram hans hustrua døde i 1972.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Raymond Queneau» frå ,  den 10. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Fond sin Queneau, fransk og engelsk
 Raymond Queneau i Bibliothèque nationale de France, fransk
 Raymond Queneau ved Braulio Tavares, engelsk

Døde i 1976
Franske forfattarar
Franske matematikarar
Fødde i 1903
Surrealisme
Den norske ambassaden i Buenos Aires

Den norske ambassaden i Buenos Aires  er ein norsk utanriksstasjon. Ambassaden husar den norske ambassadøren til Argentina med stab. Adressa er Carlos Pellegrini 1427,  2. etasje, C1011AAC, Buenos Aires. Fram til 1957 var utanriksstasjonen ein legasjon, og seinare vart han ambassade.

Etter unionoppløysinga 1905 vart Argentina eitt av dei første landa med norsk utenriksstasjon. Dette vert skipsfarten skulda. Den første ministeren send frå Noreg til Buenos Aires var Søren Andreas Christophersen. Han hadde budd der sidan 1870 og hadde vore norsk-svensk konsul og sendemann og var godt kjend der nede.

Sendemenn og ambassadørar 

 1906–1919 Søren Andreas Christophersen, ulønna minister
 1919–1924 Halvard Huitfeldt Bachke
 1924–1927 Johan Fredrik Winter Jakhelln
 1927–1933 ingen minister, berre ein chargé d'affaires.
 1933–1935 Carl Ferdinand Sandberg
 1935–1941 Rolf Andvord
 1945 Ludvig Cæsar Martin Aubert (ei kort tid)
 1946–1951 Terje Knudtzon
 1951–1958 Reidar Solum
 1958–1963 Julius August Christian Fleischer
 1963–1968 Erik Andreas Colban
 1968–1974 Finn Seyersted
 1974–1979 Knut Aars
 1979–1984 Odd Gerhard Jakobsen
 1984–1987 Åre Kapstø
 1987–1990 Henrik Foss Holo
 1990–1994 Erik Tellmann
 1994–1999  Peter Nicolay Ræder
 1999–2003 Sissel Birgitte Breie
 2003–2007 Gunnar Henrikssøn Lindeman
 2007–2012 Niels Haugstveit
 2012– Janne Julsrud

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Norges ambassade i Buenos Aires» frå ,  den 10. oktober 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff

 Nettstaden til ambassaden (arkivert utgåve)

Norsk utanrikspolitikk
Buenos Aires
Kong Haakon VIIs minnemedalje

Kong Haakon VIIs minnemedalje 1. oktober 1957 er ein medalje som vart innstiftet til minne om den avlidne kongen i høve hans gravlegging. Kong Haakon VIIs gravferd fann stad 1. oktober 1957.

Utførelse 
Medaljen er i gull og sølv og ber på advers Kong Haakons portrett. Kongen er avbilda utan krone etter myntgravør Ivar Throndsens portrett. Portrettet er omgjeve av omskriften «HAAKON • VII •  NOREGS • KONGE •». Revers viser monogrammet til kongen. Medaljongen har ei kongekrone på toppen. Den er opphengt i eit raudt band, som har ein sølvspenne med innskriften «1. OKTOBER 1957».

Tildeling 
Minnemedaljen vart tildelt personar som hadde oppgåver i samband med gravferda til kongen. I gull vart det utdelt 26 medaljar, for det meste til militære. Det vart utdelt 54 sølvmedaljar, 48 av dem til offiserar frå Hæren, Sjøforsvaret og Luftforsvaret, som leidde æresavdelingene ved gravferda.

Rangering 
Medaljen rangerer som nummer 30 i rekkja av offisielle norske utmerkingar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kong Haakon VIIs minnemedalje» frå ,  den 10. oktober 2018.

Referansar 

Norsk monarki
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Den islandske falkeordenen

Den islandske falkeordenen (islandsk: Hin íslenska fálkaorða) er Islands einaste orden. Han vart innstifta 3. juli 1921 av kong Christian 10. av Island. Ordenen vart oppkalla etter motivet i Det islandske riksvåpenet, som i 1903 var endra til å visa ein sølvfalk i blått felt. Ordenen hadde kongen som stormeister, ein posisjon som vart overteken av presidenten på Island etter 1944.

Inndeling 

Den islandske falkeordenen er inndelt i tre gradar der den eine av desse igjen er inndelt i to klasser, til saman fire trinn:

Stórkross
Stórriddarakross með stjörnu
Stórriddarakross
Riddarakross

Stórkross kan òg verta tildelt med kjeda.

Insignium 
Ved innstiftinga fekk ordensteiknet for riddarar ei utforming som likna krossen i Dannebrogordenen. Den kvitemaljerte krossen har ein sentral oval der falken vert avbilda mot blå botn. Krossen var opphengd i ordensbandet ved eit ledd danna av den islandske heraldiske kongekrona. Ved overgangen til republikk i 1944 vart ordensteiknet endra ved at den islandske kongekrona vart erstatta av eit ornament. Ordensstjerna til storriddere er i sølv og har òg midtmedaljon med falken i sølv mot blått. For storkross er ordensstjerna besett med riddarkrossen. Ved innføringa av republikken i 1944 vart kongemonogrammet erstatta av Det islandske riksvåpenet i ordenskjeda. Ordenskjeda består deretter av ledd med blå medaljongar med falken vekselvis med riksvåpenet. 

Ordensbandet er blått med kvite og raude kantar, fargane til det islandske flagget.

Tildeling 
Den islandske falkeordenen vert tildelt både islendingar og utanlandske borgarar for tenester for Island og menneskja. Ordenen vert tildelt av presidenten etter innstilling av eit ordensråd på fem medlemmar. Tildeling skjer vanlegvis 1. januar og 17. juni, men kan òg finna stad på andre datoar. Stormeisteren til ordenen ber storkross med kjeda, elles vert kjeda berre tildelt statsoverhovud av framande land.

Norske innehavarar 
Ei rekkje nordmenn er vorte tildelte Den islandske falkeordenen. Kong Harald V og dronning Sonja er innehavarar av storkrossen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Den islandske falkeorden» frå , den 2. oktober 2018.  

 oppgav desse kjeldene:
Poul Ohm Hieronymussen og Jørgen Lundø: Europæiske ordner i farver, København: Politikens forlag, 1966
Lars Stevnsborg: Kongeriget Danmarks ordener, medaljer og hederstegn. Kongeriget Islands ordener og medaljer, Syddansk Universitetsforlag, 2005, s. 771–780

Bakgrunnsstoff 

Islandske ordenar og medaljar
1+9+8+2

1+9+8+2 (offisiell tittel, i andre kjelder 1982) er det 15. studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, gjeve ut 16. april 1982. Det var det første albumet deira med den nye trommeslagaren Pete Kircher, som nyleg hadde erstatta John Coghlan. Det var òg det første der klaverspelaren Andy Bown vart oppført som fullt medlem av bandet. På dei tidlegare utgjevingane deira var han berre oppført som gjestemusikar, sjølv om han hadde vore sterkt delaktig i bandet i fleire år. 

Albumet kom ut kort tid før dei spelte ein konsert i National Exhibition Centre i Birmingham, føre prinsen av Wales, og merksemda som dette førte med seg hjelpte albumet til topps på albumlista i Storbritannia. Dette vart dermed den fjerde og siste listetoppen deira. Likevel fekk albumet lunken mottaking blant fansen. «Dear John» var den første singelen deira som ikkje var skriven av nokon i bandet og han nådde tiandeplassen på singellista i Storbritannia, medan «She Don't Fool Me» stoppa på 36. plassen.

1982 var 20-årsjubileet til første gongen bandmedlemmane Francis Rossi og Alan Lancaster spelte med kvarandre og summen av tala 1+9+8+2 er 20 (synt som romartala 'XX' under albumtittelen).

Innhald

Dei to konsertopptaka kom òg ut på albumet Live at the N.E.C., som kom ut seinare same året.

Medverkande
Francis Rossi – sologitar, vokal
Rick Parfitt – rytmegitar, vokal
Alan Lancaster – bass, vokal
Andy Bown – keyboard, korvokal
Pete Kircher – trommer, perkusjon

Andre medverkande
Bernie Frost – korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1+9+8+2» frå ,  den 10. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1982
Status Quo-album
Vertigo Records-album
Album spelte inn i Mountain Studios
Pete Kircher

Peter Derek Kircher () er ein engelsk trommeslagar. Frå 1982 til 1985 spelte han i rockebandet Status Quo. I denne perioden spelte han mellom anna på Live Aid og National Bowl, og møtte prinsen av Wales ved ein veldedigheitskonsert for The Prince's Trust i Birmingham NEC, som sidan kom ut i 1982 på albumet Live at the N.E.C..

I 1960-åra spelte han med The Burnettes i lag med Neil Landon som songar og Noel Redding på gitar. Redding spelte sidan bass med Jimi Hendrix. I slutten av tiåret spelte han i bandet Honeybus. I 1970-åra og tidleg i 1980-åra spelte han i bandet Shanghai i lag med Mick Green frå Johnny Kidd and the Pirates, så Liverpool Express, Original Mirrors og til slutt Nolan Sisters før han byrja å spele med Status Quo då John Coghlan slutta der. Etter han slutta i Status Quo i 1985 har han halde ein låg profil og arbeidd noko som låtskrivar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pete Kircher» frå ,  den 10. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-medlemmar
Engelske rocketrommeslagarar
Folk frå Folkestone
Musikarar frå Kent
Dear John av Status Quo

«Dear John» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo i 1982. Han kom ut på albumet 1+9+8+2.

Innhald
 «Dear John» (Jackie McAuley/John Gustafson) (3.12)
 «I Want the World to Know» (Alan Lancaster/Keith Lamb) (3.21)

Salslister

Andre versjonar
Kati Kovács: Hé, Zsolt (1982)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dear John (Status Quo song)» frå ,  den 10. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Status Quo-songar
Singlar frå 1982
Songar frå 1982
Back to Back av Status Quo

Back to Back er det 16. studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, gjeve ut i november 1983.  For første gong i historia til gruppa, inneheld det fire singlar, «Ol' Rag Blues» (9. plass på den britiske singellista), «A Mess of Blues», opphavleg ein hit for Elvis Presley (15. plassen), «Marguerita Time» (3. plassen) og «Going Down Town Tonight» (som nådde 20. plassen i ein noko annleis, nyinnspelt versjon). Sjølve albumet nådde niandeplassen på den britiske albumlista. 

Dette var det siste albumet gruppa spelte inn før dei mellombels vart oppløyst i 1985, og derfor det siste med den originale bassisten Alan Lancaster og trommeslagaren Pete Kircher. Lancaster var medlåtskrivar på den første singelen, «Ol' Rag Blues», i lag med Keith Lamb, frontmann i dei britiske banda The Kase, Sleepy Talk og Mr. Toad og det australske bandet Hush. Lancaster vart sint då produksjonsselskapet nekta å gje ut versjonen med han sjølv på solovokal (som sidan kom ut som bonusspor på ei nymastra utgåve frå 2006) og i staden gav ut ein versjon sungen av Francis Rossi. Han mislikte òg sterkt «Marguerita Time», som han meinte var for popprega for gruppa. Då dei dukka opp på Top of the Pops på BBC for å mime til singelen, vart han erstatta av Jim Lea frå Slade, som òg var på programmet den veka. Framføringa på Top of the Pops var òg kjend for at Rick Parfitt fall oppå trommene til Pete Kircher mot slutten av songen, medan songen heldt fram.

Innhald

Medverkande

Status Quo
Rick Parfitt – gitar, vokal
Francis Rossi – gitar, vokal
Alan Lancaster – bass, vokal
Andrew Bown – klaverinstrument, korvokal
Pete Kircher – trommer, korvokal

Andre medverkande
Bernie Frost – korvokal
Tim Summerhayes – lydteknikar
Steve Churchyard – lydteknikar

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Back to Back (album)» frå ,  den 10. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1983
Status Quo-album
Vertigo Records-album
Ol' Rag Blues

«Ol' Rag Blues» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo frå albumet albumet Back to Back i 1983.

«Ol' Rag Blues» vart opphavleg spelt inn med solovokal av Alan Lancaster, men på den endelege innspelinga som vart nytta for singelen, var det Franis Rossi som song vokal. Keith Lamb skreiv songen i lag med Lancaster.

Innhald

7"-versjonen 
 «Ol' Rag Blues» (Lancaster/Lamb) (2.51)
 «Stay The Night» (Rossi/Miller/Frost) (3.20)

12"-versjonen 
 «Ol' Rag Blues» (Extended remix) (Lancaster/Lamb) (4.50)
 «Stay The Night» (Rossi/Miller/Frost) (3.20)
 «Whatever You Want (Live At The N.E.C.)» (Parfitt/Bown) (4.21)

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ol' Rag Blues» frå ,  den 10. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Status Quo-songar
Singlar frå 1983
Songar frå 1983
Vertigo Records-singlar
Marguerita Time

«Marguerita Time» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo frå albumet Back to Back i 1983. Singelen kom ut i ei dobbeltutgåve til jula det året i lag med «Caroline»/«Joanne».

Bassisten i bandet, Alan Lancaster, har uttrykt sterk misnøye mot songen og at dei spelte han inn.

Songen vart spelt inn på ny i 2014 på det 31. studioalbumet deira, Aquostic (Stripped Bare). 

Dexys Midnight Runners spelte inn songen som B-side til singelen deira, «This is What She's Like». Denne vart gjeven ut som bonusspor på somme utgåver av Too-Rye-Ay.

Innhald
 «Marguerita Time» (Rossi/Frost) (3.27)
 «Resurrection» (Bown/Parfitt) (3.46)

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marguerita Time» frå ,  den 10. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Status Quo-songar
Singlar frå 1983
Songar skrivne av Francis Rossi
Songar frå 1983
Vertigo Records-singlar