alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
69 année érotique

«69 année érotique» er ein duett av den franske artisten Serge Gainsbourg i lag med hans dåverande kjæraste Jane Birkin frå albumet deira Jane Birkin/Serge Gainsbourg frå 1969. Songen er ein av dei mest kjende til Gainsbourg og i lag med «Je t'aime... moi non plus» den einaste duetten mellom Gainsbourg og Birkin på plata. 

Songen er ein av dei mest erotisk lada songane på albumet og i Gainsbourg si karriere, og illustrerar Gainsbourg sin kreativitet både musikalsk og tekstmessig. Songen opnar med eit skarpt bassriff som går gjennom store delar av songen, før gitar og trommer kjem inn. Gainsbourg snakkar seg gjennom versa på den karakteristiske måten sin og på andre verset kjem orgel og vibrafon inn. Refrenga er sunge av Birkin og teksten her består berre av tittelen på songen. Strykarar kjem inn på refrenget og songen endrar tilsynelatande tempo og gjev songen eit easy listening-preg. 

Songen vart spelt inn i november 1968 i Studio Chappell i London. Han er arrangert av Arthur Greenslade og produsert av Jean-Claude Desmarty.

Serge Gainsbourg
Jane Birkin
Songar frå 1969
Provinsen Pescara

Provinsen Pescara (italiensk Provincia di Pescara) er ein provins i regionen Abruzzo i Italia. Hovudstaden er byen Pescara. Han har eit areal på 1 225 km² og totalt 295 463 innbyggjarar (2001). Det er 46 kommunar i provinsen og dei største av desse er:

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Province of Pordenone» frå ,  den 15. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 

Abruzzo
Provinsen Matera

Provinsen Matera (italiensk Provincia di Matera) er ein provins i regionen Basilicata ved Tarantobukta i Italia. Hovudstaden er byen Matera. Han har eit areal på 3 447 km² og totalt 204 328 innbyggjarar (2005). Det er 31 kommunar i provinsen.

Dei største kommunane er

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side
 Bilete

Kjelder 

Basilicata
Provinsen Potenza

Provinsen Potenza (italiensk Provincia di Potenza) er ein provins i regionen Basilicata i Italia. Hovudstaden er byen Potenza. Han har eit areal på 6 545 km² og totalt 392 218 innbyggjarar (2005). Det er 100 kommunar i provinsen.

I 272 fvt. vart provinsen erobra av romarane. og dei kalla Basilicata Lucania. På 1000-talet vart området ein del av Hertugdømet Puglia då området var styrt av normannarar, og frå 1200-talet vart det ein del av Kongedømet Napoli. I røynda vart derimot Potenza styrt av ein lokal krigsherre. I 1861 vart provinsen ein del av Italia.

Regionen har gjennom tidene vorte råka av mange jordskjelv og ligg framleis i eit seismisk aktivt område. Byen Potenza er bygd mellom to dalar og vart nesten heilt gjenoppbygd etter eit kraftig jordskelv i 1857. Så etter mange jordskjelv og store øydeleggingar under den andre verdskrigen har området mista mange av dei historiske bygningane sine. Dette gjev inntrykk av ein region med moderne betongbygningar.

Største kommunane 
Dei største kommunane i provinsen er (innbyggjartal frå 2005):

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side

Kjelder 

Basilicata
Provinsen Teramo

Provinsen Teramo (italiensk Provincia di Teramo) er ein provins i regionen Abruzzo i Italia. Hovudstaden er byen Teramo. Han har eit areal på 1 948 km² og totalt 296 063 innbyggjarar (2005). Det er 47 kommunar i provinsen. Teramo grensar til provinsen Ascoli Piceno i regionen Marche i nord, provinsen L'Aquila i sør og sørvest og til provinsen Rieti Lazio i vest. I sør ligg provinsen Pescara og i aust Adriahavet.

Geografi 
Landskapet i provinsen Teramo er dominert av Adriahavet i aust og Appenninane i vest. Provinsen er delt i nord go sør av åsar og dalar som går frå Appenninane og nesten ut til kysten. I tillegg til hovudstaden er dei viktigaste økonomiske sentera Roseto degli Abruzzi og Giulianova med innbyggjartal på litt over 20 000 kvar. 

Toppane til Gran Sasso stig opp i vest, medan Monti della Laga dominerer grenseområda i nord. Den høgaste toppen i Gran Sasso er Corno Grande med ei høgd på 2 912 moh. Her ligg òg Calderonebreen, den sørlegaste isbreen i Europa. I motsetnad til det kuperte og isolerte Gran Sasso-området, har Monti della Laga tjukke skogar, djupe gjel og rullande sider og dalar med flotte fossefall. 

Aust i provinsen ligg det sju strender, dei såkalla «sju søstrene», ved Adriahavet. Her finn ein feriestader med svært fin, kvit sand med mildt middelhavsklima, palmar, furuar og oleander.

Største kommunane
Stand: 1. januar 2009

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side
 Teramo på Abruzzo 2000 
 Gran Sasso nasjonalpark

Kjelder 

Abruzzo
Pescara

Pescara er ein by sentralt i Italia. Han er administrasjonssete i provinsen Pescara i regionen Abruzzo. Byen er delt i to av elva med same namn. I 1926 vart Pescara, delen av byen på sørsida av elva (i provinsen Chieti), og Castellamare Adriatico, delen av byen på nordsida av elva (i provinsen Teramo), slått saman til ein enkelt by, dagens Pescara. Diktaren Gabriele D'Annunzio, som vart fødd her, var sterkt medverkande til samanslåinga.

Historie 

Pescara oppstod før romarane kom til området. Namnet på både byen og elva var i antikken Aternum. Han var forbunde til Roma via romarvegane Via Claudia Valeria og Via Tiburtina. Den største bygningen var tempelet Jovis Aternium. Byen var ei viktig hamn for handel med dei austlege provinsane i Romarriket.

I mellomalderen vart han øydelagd av langobardar (597) og biskopen i byen, Cetteus (Pescara sin noverande vernehelgen), vart skulda for å ha omgått dei kristne grekarane (langobardane var sjølv ariar) og kasta utfor marmorbrua med ein stein festa til nakken. 

I 1095 var Pescara ein rik by med fleire viktig monument og kyrkjer. I 1140 erobra Roger av Sicilia byen og starta med det ein periode der byen fleire gongar vart øydelagd av hærar frå Kongedømet Sicilia. Namnet Piscaria («rik på fisk») vart første gong nemnd på denne tida. 

I 1435 og 1439 erobra Jacopo Caldora byen, og dei neste åra vart Pesacara fleire gonger angripe av venetianarar og seinare, som ein del av det spanske Kongedømet Napoli, vart han omgjort til ein massiv festning. 

I 1566 vart han omleira av 105 tyrkiske galleiar. Byen kjempa hardt imot og osmanarane klarte berre å herja i dei omliggande områda. 

På byrjinga av 1700-talet hadde Pescara om lag 3 000 innbyggjarar, halvparten av dei i Castellammare. I 1707 gjekk austerrikske troppar under hertugen av Wallis sin kommando til åtak på byen, leia av Giovanni Girolamo II Acquaviva. Byen stod imot i to månadar før dei kapitulerte. 

Pescara var alltid ein del av Kongedømet Napoli, bortsett frå ein kort periode under Republikken Napoli i 1798-1799. Derfor gjekk Giuseppe Pronio for Huset Bourbon til åtak på byen. I 1800 vart Pescara erobra av franske troppar og vart ein viktig militærbase for Joseph Bonaparte. Castellammare, som no hadde 3000 innbyggjarar, vart ein eigen kommune. 

I 1814 gjorde Pescara sin Carboneria opprør mot Joachim Murat. 15. mai 1815 skreiv kongen her under ein av dei første grunnlovene i den italienske Risorgimento. Dei neste åra vart Pescara eit symbol på Bourbon sitt valdelege styre, sidan eit av dei mest frykta fengsela til Bourbon låg her. Etter ein øydeleggjande flaum i 1853 vart Pescara frigjort av Giuseppe Garibaldi sin samarbeidspartnar Clemente De Caesaris i 1860. Sju år seinare vart festninga rive ned. 

Dei neste åra var Pescara den største byen i Abruzzi. Den nye byen vart hardt råka under den andre verdskrigen og store delar av han vart gjenoppbygd i ettertid, og vart dermed ein av dei «nyaste» byane i Italia.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Pescara» frå ,  den 5. desember 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Inside Abruzzo 
 Università D'Annunzio 
 Pescara på abruzzi-online.com 

Byar i Abruzzo
Italienske hamnebyar ved Adriahavet
Gerda Ring

Gerda Ring () var ein norsk skodespelar og instruktør. Ho debuterte i 1911 i København, og var knytt til Nationaltheatret i Oslo frå 1912 til 1961. Gerda Ring var blant grunnleggarane og medlemmene av Det Norske Akademi.

Ho var gift med skodespelaren og teaterinstruktøren Halfdan Christensen (1873-1950) og mor til Pelle Christensen (1923-1995) og Bab Christensen (1928-2017), gift med Lasse Kolstad (1922-2012). Gerda var dotter av Thorvald Kirsebom (1856-1911) og forfattaren Barbra Ring (1870-1955).

Prisar og utmerkingar 
I 1956 vart Ring utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden. Ho var også riddar av den svenske Nordstjerneorden, innehavar av Kongens fortenestemedalje i gull og den svenske medaljen Litteris et Artibus.

I 1949/50 fekk ho Teaterkritikarprisen for instruksjonen av Jean Paul Sartres Skitne hender på Nationaltheatret.

Kjelder 

Norske skodespelarar
St. Olavs Orden
Nordstjerneordenen
Litteris et Artibus
Kongens fortenestmedalje i gull
Folk frå Oslo
Bab Christensen

Bab Christensen () var ein norsk skodespelar som verka ved Det Norske Teatret i fleire år.

Christensen dreiv stort sett med teater, men hadde også sporadiske filmroller.

Teaterkunsten fekk ho tidleg inn som dotter av Halfdan Christensen (1873-1950) og Gerda Ring (1891-1999). 

Ho var gift med Lasse Kolstad.

Kjelder

Norske skodespelarar
Skodespelarar ved Den Nationale Scene
Skodespelarar ved Det norske teatret
Skodespelarar ved Nationaltheatret
Folk frå Oslo
Bravo

Bravo (av italiensk bravo, 'kjekk', opphavleg kanskje 'vill, ustyrleg') er eit tilrop som vert bruka for å rose gode prestasjonar. På italiensk kan ein også bruke superlativet bravissimo som tyder særs bra.

Ordet bra har opphav i det franske brave ('tapper, heiderleg') som igjen er lånt frå det italienske ordet bravo. Same rota har òg det forelda bokmåls-adjektivet brav, som tyder modig eller rettskaffen.

Bravo symboliserer bokstaven B i det fonetiske alfabetet til NATO.

Sjå òg 
 Bravo-utblåsinga - på Ekofisk 2/4 B, kalla Bravoplattformen

Kjelder 
 Falk og Torp 1903-06: Etymologisk ordbog over det norske og det danske sprog. Faksimileutgåve ISBN 82-90520-16-6
 Bokmålsordboka

Interjeksjonar
Italienske ord og uttrykk

no:Fonetisk alfabet
sv:Bokstavering
fa:الفبای آوایی
fi:Radioaakkoset
he:אלפבית צלילי
tr:Heceleme alfabesi
uk:Фонетичний алфавіт
Ar

Ar er òg ei forkorting for argon.
Ar (frå fransk av latin area (open plass, flate) er ei eining for flatemål, lik 100 kvadratmeter.  Symbolet for ar er a.

I Noreg vart aret innført som måleeining då meterkonvensjonen vart innført i 1875. 

Eit ar er lik 100 kvadratmeter. Ar er ikkje ei SI-eining, men definert ut frå meteren.

Eininga er lite bruka i norsk daglegliv, vi brukar heller einingane kvadratmeter eller dekar, ettersom det høver med arealstorleiken.

1 ar = 100 m²
10 ar = 1 dekar
100 ar = 1 hektar
10 000 ar = 1 kvadratkilometer

Kjelder
Lov av 12. mai 1875 om metrisk Maal og Vægt

Måleiningar for areal
SI-avleia einingar
Tobokstavsord

en:Hectare#Are
Dekar

Dekar, forkorta daa er ti ar (deka-ar), eller 1000 kvadratmeter.

Då meterkonvensjonen vart innført i Noreg i 1875 vart det bestemt at eit mål skulle reknast til ti ar, slik at desse einingane vart samanfallande.  Dekaret brukast mellom anna når ein gjev opp storleiken på tomter og landbrukseigedommar. 

1 dekar = 1000 m²
1 dekar = 10 ar
10 dekar = 1 hektar
1000 dekar = 1 kvadratkilometer

I motsetnad til hektar, er dekarmålet lite nytta internasjonalt. Unntaka er Noreg og Bulgaria. I tillegg er den gamle ottomanske måleeininga dunum – som blant anna vert nytta i Tyrkia, Israel og Jordan – i nyare tid redefinert til å ha same storleik som ein dekar. Dét er også det greske flatemålet stremma.

Kjelder
Lov av 12. mai 1875 om metrisk Maal og Vægt

Måleiningar for areal
SI-avleia einingar

bg:Декар
ar:ديكار
Walter Garstang

Walter Garstang () var ein britisk zoolog og marinbiolog som hovudsakleg arbeidde med funksjonell biologi av larvestadia til ymse virvellause dyr. Han var òg kjend som ein ivrig amatørdiktar og som ein hissig motstandar av den biogenetiske «lova» til Ernst Haeckel, som hevdar fosterutviklinga speglar evolusjonshistoria.

Han arbeidde som professor ved Lincoln College i Oxford frå 1894 til 1897, arbeidde med fiskeribiologi ved Plymouth til 1902 og var professor ved University of Leeds frå 1908 til 1933.

Arbeid

Forsking 
Walter Garstang var særs interessert i funksjonell anatomi og økologi hjå larvestadia til fleire ulike dyregrupper. Han arbeidde iherdig for det synet at tilpassingar ein såg i larva måtte forståast i seg sjølv heller enn berre ut frå kva følgjer dei får for det vaksne dyret. 

Dette førte til at han kom i konflikt med tilhengarar av Ernst Haeckels biogenetiske lov om at «ontogenien følgjer fylogenien», det vil seie at larve- eller fosterstadia hjå ein art kan sjåast som gjennomleving av tidlegare evolusjonshistoriske stadium. I byrjinga av 1900-talet, då Garstang gjorde mesteparten av arbeidet sitt, var dette synet nesten sett på som ei naturlov. Basert på dei grundige studia Garstang gjorde av ymse evertebratlarvar forstod han at dette ikkje kunne vera riktig, og i 1921 publiserte han den kritiske artikkelen «The Theory of Recapitulation: a critical Restatement of the Biogenetic Law» i Det Linneanske Selskapet i London.

Det var òg her han lanserte omgrepet pedomorfose, som den dag i dag vert brukt om mutasjonar som fører til kjønnsmogningar i dyr som enno ikkje har fått utvikla dei vaksne trekka sine; eit fenomen me mellom anna kjenner frå axolotlsalamanderen og kappedyrgruppa Larvacea. Garstang trudde dette òg gjaldt for opphavet til virveldyra; at ur-virveldyra stamma frå pedomorfe rompetrollarvar av det slaget ein finn hjå kappedyra.

Mange av Garstang sine idear var reine spekulasjonar, og fleire av dei har vorte avkrefta med bruk av molekylære metodar. Ein reknar i dag at rompetrollarva er den opphavlege forma til ryggstrengdyra, og at kroppsplanet til kappedyra er utvikla etter at dei fylogenetiske linjene deira skilde lag med lansettfisken og virveldyra.

Dikting 
I 1951 vart den einaste diktsamlinga til Walter Garstang gjeven ut. Boka fekk tittelen Larval forms - zoological verses og er ei samling av rim- og taktfaste dikt som hovudsakleg tek for seg larveutviklinga og evolusjonshistoria til ulike virvellause dyr. Fleire av dikta vart skrivne for å formidla nye, originale teoriar (m.a. The Ballad of the Veliger or How the Gastropod got its twist, kor han spekulerer i om torsjon hjå sniglar utvikla seg som ei antipredatortilpassing hjå larvane), medan andre berre er skrivne for å formidla fag på ein underhaldande måte. Ein finn òg fleire krasse åtak på Haeckels biogenetiske lov i diktinga til Garstang.

Walter Garstang nytta fleire ulike verseformer, men pentametriske eller tilnærma pentametriske strukturar dominerte.

Kjelder 
 Garstang, Walter: Larval forms - zoological verses Basil Blackwell, Oxford 1962
 Brusca & Brusca: Invertebrates Sinauer Associates 2003

Britiske biologar
Edward O. Wilson

Edward Osborne Wilson () var ein USA-amerikansk biolog oppvaksen i Alabama og Washington D.C., som hovudsakleg er kjend som grunnleggjar av sosiobiologien. Han har òg vore særs viktig i forskinga på maur, i tillegg til å vera ein ivrig talsmann for bevaring av det biologiske mangfaldet.

Hovudverk 
 The Theory of Island Biogeography (1967)
 Insect Societies (1971)
 Sociobiology: The New Synthesis (1975)
 On Human Nature (1978 – vinnar av Pulitzerprisen)
 Biophilia (1984)
 The Ants (1990 – vinnar av Pulitzerprisen), med Bert Holldöbler
 The Diversity of Life (1992)
 Journey to the Ants (1994), med Holldöbler
 Naturalist (1995)
 Consilience: The Unity of Knowledge (1998)
 The Future of Life (2002)

Wilson, Edward O.
Folk frå Alabama
Folk frå Washington, D.C.
Eininga linje

Eininga linje eller line er eit gammalt lengdemål for 1/12 tomme, i Noreg (frå 1836) 2,18 millimeter, ei britisk line var 2,12 mm og ein fransk legne (parisarlinje) var 2,256 mm. I Russland og Estland var ei linje 0,1 tomme. Symbolet for linje var ʹʹʹ når ʹʹ vart brukt som symbol for tomme.

Kjelder 
 Nordiske måleenheter på 17- og 1800-tallet
 Holtebekk, Trygve. (2010, 28. juni). Linje: lengdeenhet. I Store norske leksikon. Henta 12. november 2013 frå http://snl.no/linje/lengdeenhet.

Måleiningar for lengd
Gamle måleiningar
Stian

Stian er eit mannsnamn som kjem frå det norrøne tilnamnet Stígandr, 'vandrar', 'stigar', som og har gjeve namnet Stig.

Kjende namneberarar 

 Stian Grimseth (f. 1972), norsk vektlyftar
 Stian Kristiansen (f. 1972), norsk filmregissør
 Stian Heimlund Skjæveland (f. 1973), norsk kunstnar
 Stian Eckhoff (f. 1979), norsk skiskyttar

Mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Bravo-utblåsinga

Bravo-utblåsninga er ei nemning på ei ukontrollert utblåsing av olje frå eit borehol i Nordsjøen. Boreplatforma heitte Ekofisk 2/4 B, kalla Bravo-plattforma, og utblåsinga skjedde på Ekofiskfeltet.

Den 22. april 1977 skjedde den første ukontrollerte utblåsinga på norsk sokkel i Nordsjøen. Dei profesjonelle brønndreparane Red Adair og Boots Hansen vart leigde inn frå USA for å temja oljebrønnen, og arbeidet fekk mykje merksemd. Etter åtte dagar, den 30. april, klarde dei å få utblåsinga under kontroll.

Bakgrunnsstoff 
 Bravo-utblåsningen  på http://www.kulturminne-ekofisk.no

Petroleumsverksemd i Noreg
Nordsjøen
Industriulukker i 1977
1977 i Noreg
Tveit i Sveio

Tveit er ein stad i Sveio i Vestland. Staden ligg ved Vigdarvatnet. Kan forvekslast med Tveit om lag ei mil aust-søraust, i nærleiken av Erve.

Busetnader i Sveio
Den liguriske republikken

Den liguriske republikken (italiensk Repubblica Ligure) var ein kortvarig fransk klientrepublikk oppretta av Napoleon den 14. juni 1797. Han utgjorde den gamle Republikken Genova, som dekte det meste av regionen Liguria, nordvest i Italia. I juni 1805 vart området annektert av Franrkike og vart ein del av départementet Apennins.

Etter Napoleon sitt fall i 1814 vart Republikken Genova kortvarig gjenopptatt mellom 28. april og 28. juli. Etter Wienerkongressen vart derimot avgjort at den tidlegare republikken skulle gå til Kongedømet Kongedømet Sardinia og vart annektert 3. januar 1815. Den liguriske republikken nytta det tradisjonelle genuesiske flagget, ein raud kross på kvit bakgrunn.

Sjå òg 
 Historiske statar i Italia

Kjelde
STS-2

STS-52 var den andre romturen i det amerikanske romferjeprogrammet og den andre romturen der romferja Columbia vart nytta. Såleis vart Columbia den første bemanna romfarkosten som vart nytta om att fleire gonger.

STS-002
Romutforsking i 1981
STS-3

STS-3 var den tredje romferda i det amerikanske romferjeprogrammet og den tredje romferda med romferja Columbia.

STS-003
Romutforsking i 1982
STS-4

STS-4 var den fjerde romturen i det amerikanske romferjeprogrammet og den fjerde romturen med romferja Columbia.

STS-004
Romutforsking i 1982
STS-5

STS-5 er namnet på ei romferd med den amerikanske romferja Columbia. Det var Columbia si femte ferd og den første operative romferda, etter dei fire testferdene gjort tidlegare. Dei fire astronautane om bord utgjorde det største mannskapet som til då hadde reist med romferja. To kommersielle satellittar vart utplassert. Mannskapet utførte òg nokre eksperiment på denne ferda.

Ei planlagd romvandring måtte avlysast då ein fekk problem med romdraktene som skulle nyttast.

Bakgrunnsstoff 
 STS-5 hjå spaceflight.nasa.gov
 Mannskapet kommenterer ferdsvideo 

STS-005
Romutforsking i 1982
STS-9

STS-9 er namnet på ei romferd med den amerikanske romferja Columbia. Det var den niande romferda det amerikanske romferjeprogrammet og den sjette romferda som nytta romferja Columbia.

STS-009
Romutforsking i 1983
STS-61-C

STS-51-C var den tjuefjerde romturen i det amerikanske romferjeprogrammet og den sjuande romturen med romferja Columbia. Det var første gong ein nytta denne romferja sidan STS-9 og den første gongen att ein afroamerikanar (Charles Bolden) var pilot. Ombord var og den amerikanske politikaren Bill Nelson, den andre sitjande politikaren i verdsrommet. Dette var den siste romferda før Challenger-ulykka som hende 10 dagar etter at Columbia hadde landa.

STS-061-C
Romutforsking i 1986
STS-28

STS-28 var namnet på den trettiande romturen i det amerikanske romferjeprogrammet og den åttande romturen med romferja Columbia. Romferda var ei klassifisert ferd for det amerikanske forsvarsdepartementet og var den første romferda med Columbia etter Challenger-ulykka.

Bakgrunnsstoff 
 STS-28 hjå science.ksc.nasa.gov
 STS-28 Ferdsvideo - utan lyd 

STS-028
Romutforsking i 1989
STS-32

STS-32 er namnet på den trettitredje romferda i det amerikanske romferjeprogrammet og den niande ferda der ein nytta romferja Columbia. Det var første gong at utskytingsplatform 39A vart nytta sidan STS-61-C.

Høgdepunkt 

Columbia vart skoten opp frå Kennedy Space Center den 9. januar 1990. Oppskytinga vart først planlagd til den 18. desember 1989, men vart utsett for å gjere ferdig modifiseringar av utskytingsplatforma. Det andre forsøket på å skyte opp ferja den 8. januar 1990 vart igjen utsett på grunn av vêrforholda. Først dagen etter, kunne romferja forlate jorda.
 
Måla med romferda var å plassere ut den militære kommunikasjonsatellitten Syncom IV-F5 og hente inn eksperimentsatellitten LDEF (Long Duration Exposure Facility). Denne satellitten inneheldt over 50 ulike eksperiment og skulle eigentleg vore henta inn fire og eit halvt år tidlegare, men på grunn av forseinkingar grunna ulykka med romferja romferja Challenger i 1986 lét ikkje det seg gjerast før no og no hasta det. Auka solaktivitet reduserte bana til satellitten og om den ikkje vart henta inn ville den nå atmosfæraen og brenne opp. Innhentinga av LDEF vart filma med eit IMAX kamera, og vart vist i filmen Destiny in Space frå 1994.

Romferja Columbia returnerte til jorda den 20. januar 1990 klokka 01:35:37 PST på rullebane 22 ved Edwards Air Force Base i California. Den 26. januar 1990 vart romferja frakta tilbake til Kennedy Space center.

Bakgrunnsstoff 
 STS-32 hjå science.ksc.nasa.gov 
 Mannskapet kommenterer ferdsvideo 

STS-032
Romutforsking i 1990
STS-35

STS-35 var den trettiåttande romturen i det amerikanske romferjeprogrammet og den tiande romturen med romferja Columbia. Målet med romferda var ASTRO-1, eit romobservatorium som skulle bestå av fire teleskop. Columbia letta frå Kennedy Space Center i Florida den 2. desember 1990.

STS-035
Romutforsking i 1990
STS-40

STS-40 var namnet på ei romferd i det amerikanske romferjeprogrammet, den ellevte romferda med romferja Columbia. Det var eit Spacelab-oppdrag kalla SLS-1 (Spacelab Life Sciences) som var fokusert på biologiske eksperiment.
Columbia letta frå Kennedy Space Center i Florida den 5. juni 1990 og landa ni dagar seinare på Edwards Air Force Base i California.

STS-040
Romutforsking i 1991
STS-52

STS-52 var den femtiførste romferda i det amerikanske romferjeprogrammet og den trettande ferda med romferja Columbia.

STS-052
Romutforsking i 1992
STS-107

STS-107 er namnet på ei romferd med den amerikanske romferja Columbia. Heile mannskapet på sju omkom då romferja kom tilbake til jorda.

Romferja vart skoten opp 16. januar 2003 for å utføyre eksperiment innan mikrogravitasjon, botanikk, materialprosessering, medisin, fysiologi, biologi og fysikk. Då romferja vart skoten opp, lausna ein stor bit av skum frå den utvendige drivstofftanken og skada varmeskjoldet på den venstre vingen. Då romferja Columbia vendte tilbake til jorda etter endt oppdrag, mista ein kontakt med romferja 16 minutt før den planlagde landinga. Videoopptak viste at Columbia gjekk i oppløysning over Texas i ca. 63 km. høgde i ein fart på 5,6 km/s. Både ferja og heile mannskapet gjekk tapt.

Bakgrunnsstoff 
 NASA om STS-107

STS-107
Romfartsulykker
Romutforsking i 2003
La Tchadienne

«La Tchadienne» er nasjonalsongen til Tsjad. Han blei skriven av Louis Gidrol og ei studentgruppe, og tonesett av Paul Villard. Songen har vore i bruk sidan Tsjad fekk sjølvstende i 1960.

Tekst 
Refreng :
Peuple Tchadien, debout et à l'ouvrage!
Tu as conquis la terre et ton droit ;
Ta liberté naîtra de ton courage.
Lève les yeux, l'avenir est à Toi.
ô mon Pays, que Dieu te prenne en garde,
Que tes voisins admirent tes enfants.
Joyeux, pacifique, avance en chantant,
Fidèle à tes anciens qui te regardent.

Refreng

Tchadienne
Tsjad
1480-åra

1480-åra var eit tiår på 1400-talet. I europeisk historie blir dette rekna som mellomalderen.

Hendingar 
Rosekrigane i England tok slutt då Henry Tudor nedkjempa Huset York.

Kultur 
Sandro Botticelli måla fresker i Det sixtinske kapellet.

1400-talet