alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Marsh Cirque

Marsh Cirque er ein dalbotn sør i Mount Hercules i Olympus Range i Antarktis. Dalbotnen er 2 km brei og er dekt av ein isbre. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter Bruce D. Marsh, ein geolog, i avdelinga for geovitskap og planetologi ved Johns Hopkins University i Baltimore. Han var forskar for United States Antarctic Program (USAP) ved Basement Sill i McMurdo Dry Valleys i sju feltsesongar i perioden 1995-2005.

Kjelder

Dalbotnar i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Marshall Cirque

Marshall Cirque er ein isfyllt dalbotn, 2 km brei, som ligg 2 km sørvest for Kienle Cirque på vestsida av White Island i Ross Archipelago. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1999) etter Dianne L. Marshall ved geofysisk institutt ved University of Alaska, Fairbanks, som undersøkte vulkansk og seismisk aktivitet ved nærliggande Mount Erebus i 1981-82 og 1982-83.

Kjelder

Dalbotnar i Ross Dependency
White Island
Martin Cirque

Martin Cirque er ein markant dalbotn, 3,5 km nordvest for Mount Newall i Asgard Range, som ligg i sørveggen av Wright Valley mellom Dentonbreen og Nichols Range. Dalbotnen er 2 km brei og ligg 850 moh. Han er nesten heilt isfri. Botnen vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1997) etter Craig J. Martin, som var 10 år i Antarktis i samband med bygging og ingeniørprosjekt ved Siple, Sørpolen og McMurdo-basen og forskjellige feltleirar i McMurdo Dry Valleys frå 1977. Frå 1989 var han direktør og ingeniør i  Antarctic Support Associates (ASA), med ansvar for oversyn over bygging og vedlikehald som direkte støtta amerikansk forsking i Antarktis.

Kjelder

Dalbotnar i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Misthound Cirque

Misthound Cirque er ein dalbotn i austsida av Haskell Ridge i Darwin Mountains. Han er typefunn for Misthound Coal-målingar, ein formasjon i Beacon Sequence i Darwin Mountains. Han fekk dette namnet av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE), 1962–63, på grunn av ein uhyggeleg tristheit og ofte tåkefylt botn av dalbotnen, med mange steinblokker med rare formar som minnar om store hundar.

Kjelder

Dalbotnar i Oates Land
Mosley-Thompson Cirques

Mosley-Thompson Cirques er ein dalbotn kalla opp etter Ellen Stone Mosley-Thompson, som var glasiolog ved Byrd Polar Research Center i Ohio State University. Sidan 1974 har dr. Thompson analysert isprøvar frå Antarktis frå Sørpolen, Siple-stasjonen og Plateau Remote Camp.

Kjelder

Dalbotnar i Victoria Land
Scott Coast
Mudrey Cirque

Mudrey Cirque er ein dalbotn mellom Northwest Mountain og West Groin sør i Asgard Range i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Michael G. Mudrey jr. som var geolog for United States Antarctic Research Program (USARP) i Dry Valley Drilling Project i tre sesongar i Victoria Land 1972-75.

Kjelder

Dalbotnar i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Peel Cirque

Peel Cirque er ein dalbotn med isbrear oppom sørvestdelen av Roberts forlandsbre, som ligg nordaust på Aleksanderøya i Antarktis. Han vart fotografert frå lufta av Ronne Antarctic Research Expedition (RARE) i 1947, kartlagt frå flyfotografi av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1959 og kartlagt av British Antarctic Survey (BAS), 1973-77. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1980 etter dr. David Anthony Peel, som var glasiolog i BAS frå 1968 og som arbeidde på Aleksanderøya, i åra 1975 og 1976.

Kjelder

Dalbotnar på Aleksanderøya
Pentecost Cirque

Pentecost Cirque er ein dalbotn mellom Hawkins Cirque og Dean Cirque på sørsida av Olympus Range i McMurdo Dry Valleys. Dalbotnen opnar sør til Øvre Wrightbreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter John S. Pentecost, som var helikopterpilot for United States Antarctic Program (USAP) i sju feltsesongar frå 1997-98.

Kjelder

Dalbotnar i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Punchbowl Cirque

Punchbowl Cirque er ein dalbotn i den sørlege delen av Shipton Ridge, kring 1 km sørvest for Roscolyn Tor i Allan Hills i Oates Land. Han vart undersøkt av ekspedisjonen frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) til Allan Hills (1964) som gav det skildrande namnet.

Kjelder

Dalbotnar i Oates Land
The Quadrangle

The Quadrangle er eit isdekt område (i røynda ein dalbotn) lukka på tre sider av ein fjellryggs, men open i sør, som ligg mellom Mount Umbriel og Venusbreen aust på Aleksanderøya i Antarktis. The Quadrangle vart først kartlagt av Directorate of Overseas Surveys frå satellittbilete tekne av NASA i samarbeid med U.S. Geological Survey. Botnen fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee etter forma si, ein firkant.

Kjelder

Dalbotnar på Aleksanderøya
Riptide Cirque

Riptide Cirque er ein dalbotn i sørveggen av Eastwind Ridge like vest for Mount Naab i Convoy Range i Victoria Land. Isfall ved toppen av botnen fører is til Towlebreen. Det er eit av fleire namn i Convoy Range knytt til sjøfart. Namnet vart nytta av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) i 1989-90 for å skildre den raske isstraumen ned til Towlebreen.

Kjelder

Dalbotnar i Victoria Land
Scott Coast
Roberts Cirque

Roberts Cirque er ein dalbotn med ein bratt fjellvegg som ligg like vest for Zurn Peak langs den sentrale nordveggen i Toney Mountain i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av United States Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–71 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter John H. Roberts III i US Navy, som var generalintendant på Sørpolstasjonen vinteren 1974.

Kjelder

Dalbotnar i Marie Byrd Land
Slackwater Cirque

Slackwater Cirque er den vestlegaste dalbotnen i Eastwind Ridge som er knytt til den vestlege «daude» enden av Towlebreen i Convoy Range i Victoria Land. Det kjem så lite is frå Eastwind Ridge ut i dalbotnen at han nesten ikkje medverkar i det heile til vestenden ved Towlebreen og bogeforma supraglasiale morenar driv rundt i dalbotnen. Han fekk dette namnet av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) i 1989-90 for å skildre den langsame isstraum i dalbotnen.

Kjelder

Dalbotnar i Victoria Land
Scott Coast
The Stage

The Stage er ein markant morenedekt amfi (ein dalbotn) mellom West Aisle Ridge og Central Aisle Ridge på nordsida av Renegarbreen på Scott Coast i Antarktis. Golvet i dalbotnen ligg 1000 moh og er relativt flat. Botnen vart vitja av feltgruppa til D. N. B. Skinner frå New Zealand Geological Survey 1977–78, som foreslo namnet, sidan han sett frå den nedre Renegarbreen ser ut som eit amfiteater og ein scene (stage på engelsk).

Kjelder

 

Dalbotnar i Victoria Land
Scott Coast
Starbuck Cirque

Starbuck Cirque er ein merkverdig dalbotn, 7 km brei, mellom foten av Tentacle Ridge og Mount Hughes i Cook Mountains. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Michael J. Starbuck, som var kartograf i United States Geological Survey (USGS) som i lag med Roger A. Barlow opererte seismometeret og Doppler-satellittmottakarstasjonar ved Sørpolen vinteren 1992. Medlemmar av det amerikansk-newzealandske laget slo saman sine geodetiske nettverk i McMurdo Dry Valleys-området sommaren 1996-97.

Kjelder

Dalbotnar i Oates Land
Strawberry Cirque

Strawberry Cirque er ein halvsirkelforma isdekt dalbotn i Antarktis, 2 km brei, ved sørenden av Macdonald Bluffs i Miller Range. Han ligg i klippene på nordsida av enden av Argobreen der denne møter Marshbreen. Han fekk dette namnet av Ohio State University Geological Party i 1967–68, fordi granittklippene i dalbotnen har ein lys rosa- til raudfarge i visse lyssettingar.

Kjelder

Dalbotnar i Oates Land
Teasdale Corrie

Teasdale Corrie er ein dalbotn kring 750 m frå aust-vest og 500 m frå nord til sør, som ligg kring 600 m nord-nordaust for Cinder Spur. På nordsida ligg høge klippeframspring frå Dunikowski Ridge. Dalbotnen vart feilaktig trudd å vere ein vulkanventil  då isen trekte seg attende. Han inneheld ei rekkje små vatn i sør som får vasstilførsel frå smeltevatn dei mildare årstidene. Botnen er kalla opp etter Andrew Teasdale, som var feltassistent i British Antarctic Survey for dr. J.L. Smellie frå januar til april 1996.

Kjelder

Dalbotnar på Sør-Shetlandsøyane
Geografi på King George Island
Walker Cirque

Walker Cirque er ein markant isbrefylt dalbotn i Antarktis som ligg på vestsida av enden av McClearybreen i Cook Mountains. Dalbotnen opnar til Darwinbreen nær toppen og er kalla opp etter Carlton Walker, som var vedlikehaldsleiar ved Sørpolstasjonen for United States Antarctic Program (USAP).

Kjelder

Dalbotnar i Oates Land
Radioresepsjonen

Radioresepsjonen (ofte forkorta til RR) er eit radioprogram som byrja på NRK P3 og frå hausten 2014 blei send på NRK P13. Dei faste programleiarane er Steinar Sagen, Tore Sagen og  Bjarte Tjøstheim. Fyrste sending av programmet blei kringkasta 2. januar 2006.

Historie 
Ideen til Radioresepsjonen kom til under ein middag dei tre hadde ein seinsommardag i 2005. NRK meinte fyrst at det ville bli rotete om dei tre radiopratarane skulle vere på lufta samtidig, men leiinga i NRK skifta meining etter at dei laga ein pilot og fordelt rollar: Steinar Sagen som programleiar, Bjarte Tjøstheim som «sprø sidekick» og Tore Sagen som teknikar og «betrevitar». Etter å ha vore gjennom namn som Papaya, Tokyo, Bitteliten by og Radiohuset, blei dei einige om å kalle programmet for Radioresepsjonen. I plassen for å kalle programmet for eit humorprogram, laga dei sjangerbeskrivinga «lettbeint underhaldning», og dei laga læresetninga «en feit, en lang og en gammel mann prøver å lage radioprogram på P3». Programmet har hatt fleire lengre opphald, og har ein ny pauseperiode frå desember 2013 til hausten 2014.

Radioresepsjonen andre plassar enn på radio 
I 2010 kunne ein sjå Radioresepsjonen på TV, i programmet Radioresepsjonen på TV. Dessutan har dei hatt fleire sceneshow, det fyrste på Quartfestivalen i 2006. I 2008 og 2009 var dei på Hovefestivalen med liknande show. Dei har tatt med «radioresepsjonens postkasse» (postkasse, postkasse) til scena, og i mai 2010, hadde dei show på Rockefeller i Oslo, der dei spelte jinglar saman med Kringkastingsorkesteret, og mellom anna Bjørn Eidsvåg, Ingrid Olava og Lene Elise Bergum. 

Radiopratarane har skrive boka Den relativt store boka om Radioresepsjonen om programmet, og gitt ut DVD-en Den relativt store DVD-en om Radioresepsjonen, med klipp frå P3TV. I tillegg, var Radioresepsjonen det fyrste radioprogrammet i Noreg til å få sin eigen mobil-app, ein oneliner-app med korte vitsar som lyttarar har sendt inn til programmet.

Prisar 
Radioresepsjonen har vunne prisen «Årets radionavn» under Prix Radio i 2008, 2009, 2010, 2012 og 2013, i tillegg til prisen for beste programleiar/programleiarteam i 2010, 2012 og 2013. Dei har òg vunne Ut-awards-prisen for «Beste radioprogram» i 2008 og 2011.

Kjelder 

Om Radioresepsjonen på wikipedia.no

Radioprogram
Radioprogram i NRK
Norske radioprogram
Jean-Marc Nattier

Jean-Marc Nattier () var ein fransk rokokkomålar av portrett og landskap, fødd og død i Paris. Han er særleg kjend for sine tallause kvinneportrett.

Liv og gjerning

Nattier var son til ein målar, også mor hans dreiv med måling. Sjølv vart han lært opp av faren og ein morbror, allereie 18 år gammal vart han teken opp i det franske kunstakademiet. 25 år gammal vart han vide kjend for å ha laga teikningane til nokre populære koparstikk. I 1715 reiste han til Amsterdam og møtte tsar Peter den store, og måla portrett av tsaren og tsarinaen. Eit tilbod om å verte med til Russland, takka han nei til.

Dei neste åra arbeidde Nattier også med landskapsmåleri. I 1720 var han ein av dei som gjekk dundrande konkurs etter den økonomiske stats-kollapsen i Frankrike. Dermed måtte han konsentrere seg om den langt meir lukrative portrettmålinga. Gjennom fleire tiår var han portrettmålar for den franske eliten, med kongefamilien på toppen. Nattier er kjend for sine forfina, men gjenkjennelege portrett av unge kvinner, pg for å ha skapt mote med å nytte ein klassisk bakgrunn i portretta. Han utmerkte seg som ein meister i å gjengi glansen i ulike typar av tøy.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jean-Marc Nattier» frå ,  den 3. mars 2014.

Bakgrunnsstoff

Franske målarar
Rokokkomålarar
Målarar frå 1700-talet
Kunstnarar frå Paris
Dreary Isthmus

Dreary Isthmus er ein låg, smal hals, eller eid, som heng fast i Brown Peninsula og det låge moreneområdet nord for Mount Discovery på Scott Coast i Victoria Land. Han vart namngjeven skildrande av Advisory Committee on Antarctic Names (1999) etter den mørke og triste utsjånaden til eidet.

Kjelder 

Eid i Antarktis
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
Johnson Neck

Johnson Neck er eit relativt lågt, isdekt eid, som går mellom Dott ishaug til austsida av Pioneer Heights i Heritage Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det vart kartlagt av United States Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1961–66 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Douglas J. Johnson, ein meteorolog ved Byrd-stasjonen i 1965.

Kjelder

Eid i Antarktis
Geografi i Ellsworth Land
Muskeg Gap

Muskeg Gap er eit lågt eid ved nordenden av Sobral Peninsula i Graham Land. Eidet gjer det mogeleg å reise langs kysten og unngå ein lang omveg rundt halvøya. Det vart kartlagt frå landmålingar av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) (1960–61) og namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter den kanadiske traktoren «Muskeg».

Kjelder

Eid i Antarktis
Geografi i Graham Land
Nordenskjöld Coast
Parvomay Neck

Parvomay Neck er eit 5 km langt og 1,55 to 3,5 km breitt isdekt eid mellom Discovery Bay i nordaust og Shopski Cove og Yankee Harbour i sørvest, mellom nordvestlege og søraustlege delar av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.

Fjellet er kalla opp etter byen Parvomay sør i Bulgaria.

Kjelder
 Bulgarsk antarktisk stadnamnregister.  Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk), Grunnleggande data  (på engelsk)
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Geografi på Greenwich Island
Bulgaria og Antarktis
Eid i Antarktis
The Waist

The Waist er eit eid mellom Herbert Plateau og Foster Plateau nord i Graham Land. Det vart fotografert av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) i 1956-57 og kartlagt frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960.

Kjelder

Eid i Antarktis
Geografi i Graham Land
Danco Coast
Austbanen

Austbanen er ein midtmorene i isbreen mellom Vestre Petermannkjeda og Midtre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet, med opphav frå Svarttindane og som går 22 km nordover. Han vart først grovt kartlagt frå flyfoto av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen mellom 1938 og 1939. Han vart kartlagt av Maudheimekspedisjonen frå 1956 til 1960 frå flyfoto og landmålingar. Vestbanen, er ein morene som går parallelt 11 km mot vest.

Kjelder
 

Morenar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Bremøtet

Bremøtet er eit lite moreneområde på nordvestsida av Zwieselhøgda, ved enden av staden der isbreen frå Humboldtsøkket møter Parisbreen i Wohlthatmassivet. Han vart først kartlagt frå flyfoto av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen i 1938–39. Morenen vart kartlagt på ny frå flyfoto og landmålingar av Maudheimekspedisjonen i 1956–60.

Kjelder
 

Morenar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Furdesanden

Furdesanden er ein morene som strekkjer seg 31 km frå nord til sør langs vestsida av Conradfjella i Orvinfjella i Dronning Maud Land i Antarktis. Han vart oppdaga og fotografert av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen i 1938–39. Morenen vart kartlagt av Noreg frå flyfoto og landmålingar under Maudheimekspedisjonen i 1956–60.

Kjelder

Morenar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Henrysanden

Henrysanden er ein liten morene på nordvestsida av Bjerkenuten i Conradfjella i Dronning Maud Land i Antarktis. Han vart kartlagt av Noreg frå flyfoto og landmålingar av Maudheimekspedisjonen i 1956–60 og kalla opp etter Henry Bjerke, ein mekanikar på ekspedisjonen, 1957–59.

Kjelder

Morenar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Melsanden

Melsanden er ein morene ved nordenden av Kurzefjella i Orvinfjella i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60.

Kjelder

Morenar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Sandeidet

Sandeidet er ein morene som dekkjer overflata mellom Gråkammen og eit lite bergframspring like nordvest, i Vestre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet. Han vart først kartlagt frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen i 1938-39 og kartlagt på ny frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60.

Kjelder

Morenar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Grautfatmorenen

Grautfatmorenen er ein stor morene som ligg i Grautfatet nord i dei sentrale Humboldtfjella i Dronning Maud Land. Han vart oppdaga og først kartlagt av Den tyske antarktisekspedisjonen i 1938–39, som namngav dalbotnen. Morenen vart namngjeven i samband med Grautfatet av den sovjetiske ekspedisjonen som tok flyfoto av staden i 1961.

Kjelder

Morenar i Dronning Maud Land
Humboldtfjella
Tvireita

Tvireita er ein morene, kring 9 km lang, som består av to nesten parallelle delar som verkar å flyte saman når dei går nordaustover, aust i Mendeleevbreen i Payerfjella i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60 .

Kjelder

Morenar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Vestbanen i Dronning Maud Land

Vestbanen er ein midtmorene i Humboldtsøkket, som spring ut nær Zwieselhøgda og går 21 km nordover langs vestsida av Petermannkjedene i Wohlthatmassivet. Han vart først kartlagt frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen i 1938-39, så kartlagt på ny av den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60 og namngjeve «Vestbanen». Morenen går parallelt til Austbanen som ligg 11 km austover.

Kjelder

Morenar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Sandbakken

Sandbakken er eit område med morenar som ligg 3,5 km nordvest for Gråhorna, på vestsida av Vestre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet. Han vart først kartlagt frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen i 1938-39. Han vart kartlagt på ny frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60.

Kjelder

Morenar i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Bowsprit Moraine

Bowsprit Moraine er ein midtmorene, 19 km lang, utanfor nordaustpunktet på Elkhorn Ridge, der Towlebreen og Northwindbreen møter Frybreen i Convoy Range i Victoria Land. Namnet er eit av fleire i Convoy Range som er knyttt il sjøfart. Den kartlagte forma på morenen stikk fram som ein baugspryd ut frå enden av Elkhorn Ridge. Han vart namngjeven av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Programme 1989–90 .

Kjelder 

Morenar i Ross Dependency
Geografi i Victoria Land
Chain Moraines

Chain Moraines er nokre morenar som ligg 5 km nordvest for Skew Peak der isen frå Rimbreen, Sprocketbreen og Mackaybreen møter kvarandre, og omfattar morenane på vestsida av Rimbreen i Victoria Land. Namnet vart godkjend av New Zealand Geographic Board i 1995 og syner til ei sykkelkjede etter at fleire stadnamn i området har eit sykkeltema.

Kjelder
 

Morenar i Ross Dependency
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
Flotsam Moraines

Flotsam Moraines er nokre morenar som går nordaustover frå Mount Morrison, og fanga i iskvervlar mellom Midshipbreen og is frå lokale isbrear i i Prince Albert Mountains i Victoria Land i Antarktis. Dei fekk dette namnet i 1989–90 av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Program i samband med plasseringa nær Jetsam Moraine og fordi all supraglasiale morenar «flyt» oppå breisen, og driv på liknande måte som vrakgods (flotsam and jetsam på engelsk).

Kjelder 

Morenar i Ross Dependency
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
Hells Gate Moraine

Hells Gate Moraine er ein morene ved Hells Gate, ved enden av Evans Cove på kysten av Victoria Land i Antarktis. Morenen strekkjer seg sørover til Hells Gate frå nærliggande Vegetation Island og Cape Confusion. Han vart kartlagt og namngjeven av den nordlege gruppa under Terra Nova-ekspedisjonen, i samband med Hells Gate.

Kjelder

Morenar i Ross Dependency
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
Jetsam Moraine

Jetsam Moraine er ein tynn, buktande midtmorene som går 11 km frå eit punkt nær Mount Razorback og i ein boge forbi nordaustsida av Black Pudding Peak i Prince Albert Mountains i Victoria Land i Antarktis. Kurva markerer kontakten mellom Bensonbreen og Midshipbreen. Han fekk dette namnet av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Programme 1989–90  i samband med plasseringa nær Flotsam Moraines og fordi all supraglasiale morene «flyt» på breisen, og driv på liknande måte som vrakgods (flotsam and jetsam på engelsk).

Kjelder

Morenar i Ross Dependency
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
Knobhead Moraine

Knobhead Moraine er ein kjenneleg morene med store blokker nord for Knobhead i Quartermain Mountains i Victoria Land. Han går nordover mellom Cavendish Rocks og vestenden av Kukri Hills som ei midtmorene i nedre Taylorbreen. Morenen vart oppdaga av løytnant Albert B. Armitage i Royal Navy Reserve, nestkommanderande for Discovery-ekspedisjonen, 1901–04, som namngav det i samband med Knobhead.

Kjelder

Morenar i Ross Dependency
Geografi i Victoria Land
McMurdo Dry Valleys
Shipwreck Moraine

Shipwreck Moraine er ein omfattande morene i ein dal ved sidan av Bensonbreen, mellom Black Pudding Peak og Mount Brogger i Prince Albert Mountains i Victoria Land. Han vart namngjeven av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) i 1989-90 (leia av Trevor Chinn) til minne om ei hending på staden. På veg ned til morenen hamna motorsleden over blåis som var dekt av eit tynt lag med snø, og glei sidelengs ned bakken og velta, slik at mannskapet ombord og alt utstyr vart kasta rundt.

Kjelder

Morenar i Ross Dependency
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
The Strand Moraines

The Strand Moraines er ein gammal sidemorene ved Koettlitzbreen, avsett langs ytterkanten av Bowers forlandsbre på vestkysten av McMurdo Sound i Victoria Land. Han vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04) og først kalla «The Eskers». Morenen fekk nytt namn av Scott for å syne til at det var ein morene og ikkje ein rullesteinås (esker).

Kjelder

Morenar i Ross Dependency
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
Swithinbank Moraine

Swithinbank Moraine er ein markant midtmorene i Shackletonbreen. Han strekkjer seg nordover frå Matador Mountain. Han vart namngjeven av den sørlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961–62) etter Charles W. Swithinbank, eit medlem av glasiolog- og landmålingsgruppa frå University of Michigan til dei store breane som munnar ut i Rossisen i 1960-61 og 1961-62.

Kjelder

Morenar i Ross Dependency
Dufek Coast
Dart Moraine

Dart Moraine er eit område med ei brun morene som strekkjer seg 13 km sør for Radok Lake og Pagodroma Gorge og vest for Flaggstone Bench, ved austenden av Aramis Range i Prince Charles Mountains. Han vart fotografert av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i 1956. Denne morenen vart kryssa mange gonger i januar–februar 1969 av J. Dart, ein radiotelegrafist med gruppa frå ANARE som slo leir ved Radok Lake på veg til flylandingsstripa som vart nytta til å sende forsyningar til leiren.

Kjelder 

Morenar i Antarktis
Geografi i Mac. Robertson Land
Dovers Moraine

Dovers Moraine er ein grov morene som strekkjer seg frå nord til sør i 3 km, avsett ved austenden av hovudmassivet på Heardøya like aust for Stephensonbreen. Han vart kartlagt i 1948 av Australian National Antarctic Research Expeditions og vart namngjeven av dei etter Robert G. Dovers, ein geolog og sjefslandmålar i gruppa. Små busetnader vart oppretta nær begge endane av denne morenen av amerikanske selfangarar som henta olje frå elefantselar i perioden 1858–82.

Kjelder 

Morenar i Antarktis
Geografi på Heard- og McDonaldøyane