alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Malin Westerheim

Malin Westerheim () er ein norsk skyttar som representerer Krapfoss Sportskytterlag. 

Malin Westerheim har tidlegare delteke i olympiske leikar for ungdom i Singapore sommaren 2010. Ho representerte Noreg under sommar-OL 2012 i London som Noregs einaste kvinnelege skyttar og Noregs yngste deltakar.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Malin Westerheim» frå ,  den 20. august 2012.  
 

Norske skyttarar
Norske deltakarar under sommar-OL 2012
Folk frå Fredrikstad
Skyttarar under sommar-OL 2012
Ring of Fire: The Best of Johnny Cash

Ring of Fire: The Best of Johnny Cash er det sekstande albumet til countryartisten Johnny Cash. Det vart utgitt på Columbia Records i 1963. Dette albumet er ei samling av singlar og ein EP utgitt mellom 1959 og 1963, dei fyrste åra Cash var på Columbia. Plata opnar med ein av dei mest kjende songane hans; Ring of Fire.

Innhald

Medverkande 

 Johnny Cash - Vokal, gitar
 Luther Perkins, Jack Clement, Norman Blake - Gitar
 Marshall Grant - Bass
 Buddy Harman, Morris Palmer, W.S. Holland - Drums
 Bill Pursell - Piano
 Billy Lathum - Banjo
 Maybelle Carter - Autoharpe
 Karl Garvin, Bill McElhiney - Trompet

Listeplassering 

Album - Billboard (Nordamerika)

Singlar - Billboard (Nordamerika)

Kjelder 

 LP Discography entry on Ring of Fire: The Best of Johnny Cash
Denne artikkelen bygger på «:en:Ring of Fire: The Best of Johnny Cash» frå ,  den 7. august 2012.  
 

Johnny Cash-album
Musikkalbum frå 1963
Album produserte av Don Law
Columbia Records-album
The Christmas Spirit

The Christmas Spirit er det syttande albumet, og den fyrste joleplata, til countryartisten Johnny Cash. Det vart utgitt av Columbia Records i november 1963. Albumet inneheld fire jolesongar skrive av Cash, og åtte songar av andre låtskrivarar, blant anna "Blue Christmas", "Silent Night" og "Little Drummer Boy".

Innspeling 
"The Little Drummer Boy" vart spelt inn 14. august 1959. "Blue Christmas", "Silent Night" og "The Christmas Spirit" vart spelt inn 6. juni 1962. "The Gifts They Gave" og "I Heard the Bells on Christmas Day" vart spelt inn 26. mars 1963. "Who Kept the Sheep" vart spelt inn 28. og 29. juni 1963. "Christmas as I Knew It" vart spelt inn 10. juli 1963. Resten av songane vart spelt inn 17. og natt til 18. september 1963. Alle songane vart spelt inn i Columbia Recording Studio (tidlegare Bradley Film & Recording Studio) i Nashville, Tennessee.

Innhald

Medverkande 
 Johnny Cash - Vokal, gitar
 Luther Perkins, Grady Martin, Jack Clement - Gitar
 Marshall Grant - Bass
 W.S. Holland, Buddy Harman - Trommer
 Hargus "Pig" Robbins, Bill Pursell - Orgel, piano
 Maybelle Carter - Autoharpe
 Anita Kerr - Orgel
 Bob Johnson - Fløyte

Listeplassering 
Album - Billboard (Nordamerika)

Singlar - Billboard (Nordamerika)

Kjelder 

 Luma Electronic entry on The Christmas Spirit 
Denne artikkelen bygger på «:en:The Christmas Spirit» frå ,  den 14. august 2011.  
 

Johnny Cash-album
Musikkalbum frå 1963
Columbia Records-album
The Original Sun Sound of Johnny Cash

The Original Sun Sound of Johnny Cash er det attande albumet til countryartisten Johnny Cash. Det vart gitt ut av  Sun Records i 1964 og er ei samling av gamle singlar og uutgitte songar Cash spelte inn medan han var hjå Sun på 50-talet.

Innhald

Bonusspor

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «:en:The Original Sun Sound» frå ,  den 6. februar 2012.  
 

Musikkalbum frå 1964
Johnny Cash-album
Sun Records-album
Album produserte av Sam Phillips
Fredlaus

Fredlaus (Lysimachia vulgaris) er ei fleirårig plante i fredlausslekta i nøkleblomfamilien, som kan bli frå 50 cm opp til 1,5 meter høg. Planta har gule blomstrar med fem halvvegs klokkedannande kronblad, som inst i blomsterbotnen er oransje-raude. Blomstrane sit i dei øvste bladhjørna og oppover heile toppen av stilken. Fredlaus er utbreidd i Sentral-Asia, Kaukasus og Europa. 

Blada er mørkt grøne, spisse og avlange, og står ofte tre og tre i ein krans rundt stengelen. Blada kan òg stå i grupper på to eller fire. Fredlaus trivst opp til 400 moh. på Austlandet og langs kysten der den meir spreidd opp til Møre. Fredlaus liker fuktig mark, enger, myr og sumpområde og fuktig skogsterreng.

Fredlaus liknar mykje på fagerfredlaus (Lysimachia punctata), som har meir bladfylte blomsterkransar, og svartprikka undersider av blada. Blada er òg meir slankt lansettforma. Fagerfredlaus trivst som hageplante og i fuktig mark i skogbryn og på myr og enger.

Planta er nytta som hageplante og det finst ulike kultivarar. I somme land blir ho sett på som ein invasiv art.

Bakgrunnsstoff
 Lysimachia vulgaris i Flora of China
 USDA PLANTS Profile
 

Fredlausslekta
Nøkleblomfamilien
Hageplantar
Gulldusk

Gulldusk (Lysimachia thyrsiflora) er ei fleirårig plante i fredlausslekta i fredlausfamilien. Det er ei opprett plante med opne blomsterstandar. Kvart skot er loddrett og har krossvist motsette, heilranda blad som er lansettforma. Over- og undersida er glatt og lysegrøn. Blomstringa skjer i juni-juli, der dei tette hovuda av små, gule blomstrar sit på lange stilkar i bladhjørna. Frukta mognar godt og spirer villig.

Røtene sit på ein vassrett rotstokk som òg ber éit eller fleire, loddrette skot.

Planta blir 0,30 x 2 m med ein vekst på 30 x 10 cm/år.

Utbreiing
Planta er viltveksande i Noreg og Danmark der ho veks i fuktig mark som kjerr og fuktige enger.

Nøkleblomfamilien
Fredlausslekta
Viltveksande plantar i Noreg
Nikkefredlaus

Nikkefredlaus (Lysimachia ciliata, bokmål nikkefredløs) er ei urteaktig plante i fredlausslekta i fredlausfamilien. Planta har motsette enkle blad og glatte grøne stenglar. Blomstrane er gule.

Planta høyer naturleg heime i Nord-Ameriaa, medrekna det meste av det sørlege Canada og det meste av USA bortsett frå sørvestlege område. Ho er òg dyrka som ei prydplante.
Enkelte stader blir nikkefredlaus sett på som ein invasiv art, men nye rotskott kan lett bli fjerna for å halde plantestorleiken under kontroll.

Kultivarar
Mellom dei mest vanlege kultivarane er:
 Lysimachia ciliata 'Firecracker'
 Lysimachia ciliata 'Purpurea'

Bakgrunnsstoff 
USDA Plants Profile
Photo gallery

Fredlausslekta
Nøkleblomfamilien
Hageplantar
Skogfredlaus

Skogfredlaus (Lysimachia nemorum) er ei urteaktig plante i fredlausslekta i fredlausfamilien.
Han er 10–40 cm lang, har krypande stengel og tynne, lysegrøne blad. Blomane er gule. Arten er fleirårig.

Utbreiing

Skogfredlaus veks naturleg frå vestre og sentrale Europa, Sicilia og Balkan til Kaukasus.
No er arten forvilla på mange plassar i verda.

I Noreg er planta funne på Vestlander. I Sverige er arten sjeldsynt og ein finn den berre i Skåne og Småland. 

Skogfredlaus veks i fuktige lauvskogsområde. Artsnamnet nemorum er avleidd av gresk nemos ('lund') og har tydinga 'som veks i lundar'.

Kultivarar
 Lysimachia nemorum 'Little Sun'
 Lysimachia nemorum 'Pale Star'

Referansar

Bakgrunnsstoff
Den virtuella floran - Skogslysing
 

Viltveksande plantar i Noreg
Fredlausslekta
Nøkleblomfamilien
Hageplantar
Støyping

Støyping er ein produksjonsmetode som går ut på å lage gjenstandar ved å helle flytande materiale inn i tilforma holrom omslutta av eit anna høveleg materiale, ei såkalla støypeform, og late det  størkne eller herde i forma, slik at gjenstandane har fått same skapnad som holrommet når  dei vert tekne ut or forma.

Støyping vert nytta i industriproduksjon og i kunstnerisk verksemd for å lage eit eller fleire like eksemplar av ein gjenstand i det same materialet som originalen, eller som oftast i eit heilt anna materiale. Ved å nytta ein gjenstand av same eller eit anna materiale i den same storleiken, vert forma laga i samsvar med visse metodar, alt etter kva materiale som skal støypast og kva type form som skal lagast. I til dømes skipsbyggingsindustrien vert propellar støypte i legeringar av metall etter originalar, modellar, laga av tre, og skulptørar støyper til dømes sine skulpturar i bronse etter originalar i gips.

Støyping av metallgjenstandar krev at metallet er oppvarma til flytande tilstand for å kunne hellast i forma. Støypejern, stål, aluminium, messing, sink og bronse er dei mest vanlege metalla som vert nytta til støyping. Plast kan òg støypast. Ein type plast vert oppvarma under støypinga, men elles kan plast støypast uoppvarma ved at det er tilsett emne som får plasten til å herde til rett fastleik etter ei tid i forma. Betong og gips herder på liknande vis i forskalinga eller forma som fylgje av den reaksjonen som det tilsette vatnet set i gang i den flytande betong- eller gipsblandinga. Sjokoladeplater er døme på eit næringsmiddel som vanlegvis vert forma ved å støypast.  

Teknikkar for støyping av bronse har vore kjent heilt sidan bronsealderen tok til på dei ulike stadene; somme stader jamvel tidlegare i form av koparstøyping. Den vanlege støypeteknikken i bronsealderen har fått nemninga formstøyping eller  à cire perdue, som er fransk for tapt voks, då holrommet som forma gjenstanden inne i støypeforma vart laga av bivoks som vart fjerna ved å varme opp forma så voksen vart flytande og rann ut. For til dømes å støype dei sylindriske delane til ein bronselur, laga støyparen fyrst ein masiv leiremodell av gjenstanden, dekte denne modellen med bivoks, og laga deretter ei form av leire ikring det heile, men med naudsynte kanalar frå modellen og ut. Ved å brenne denne leireforma på bålet, rann voksen ut medan leira vart hard. Holrommet som oppstod etter voksen, vart fylt med flytande bronse, og forma slege i sund etter at bronsen var størkna. Slik vart det til dømes støypt bronselurar med etter måten tynne veggar, som dei bronselurane som vart funne i ei myr på Revheim i Stavanger kommune i Rogaland i si tid.

Sjå òg
Støyperi

Bakgrunnsstoff 

Metallurgi
Industriprosessar
Skulptur
İzmir

Izmir (tyrkisk İzmir, fram til 1929 Smyrna) er ein stor by heilt vest i Anatolia og den tredje største byen i Tyrkia med 2 783 866 innbyggjarar. Storbyområdet kring Izmir strekkjer seg langs İzmirbukta og innover i landet til nordsida av elva Gediz og aust langs ei elveslette danna av fleire småelvar til meir kupert terreng i sør. I storbyområdet bur kring 3,4 millionar innbyggjarar. Den antikke byen vart kalla Smyrna, (Σμύρνη, Smyrne på gresk).

Byen Izmir består av fleire bydelar. Av desse samsvarar Konak med den historiske Izmir, og Konakplassen er framleis sentrum i byen. Dei andre bydelane som utgjer Izmir er Balçova,  Bayraklı, Bornova, Buca, Çiğli, Gaziemir, Güzelbahçe, Karabağlar, Karşıyaka og Narlıdere. Nesten alle desse har vore eigne byar og landsbyar i tidlegare tider. 

Han er den største eksporthamna og den nest største importhamna i Tyrkia med utførsel av fiken, tobakk, rosiner, bomull og anna. Byen er sete for ei stor årleg internasjonal handelsmesse. Byen har universitet frå 1955. Søraustkommandoen til NATO har hovudkvarteret sitt i İzmir. Her er stor turisttrafikk, mellom anna til dei nærliggande ruinbyane Efesos og Pergamon. Byen har eit arkeologisk museum og Atatürk-museum. Av dei historiske minnesmerka i byen finn ein mellom andre Hisar-moskeen frå 1375, klokketårnet Saat Kulesi oppført til minne om sultanen Abdülhamit, og det romerske teatret frå 54 e.Kr med ei scene i tre etasjar.

Historie
Smyrna vart grunnlagt som gresk koloni 1100 fvt. og meinast å ha vore heimbyen til Homer. 575 fvt. øydela lydarane byen, som vart gjenoppbygd kring 300 fvt. Smyrna hadde ei blomstringstid under romarane, særleg på 100-talet, med rik byggekunst og vitskap. Byen var bysantinsk til 1000-talet, då han vart erobra av seldsjukkane og gjenerobra 1097 under det første krosstoget. Han kom så under sterk genovesisk innverknad. I 1320 vart han igjen erobra av seldsjukkane, men på ny gjenerobra 1344 av krossfararane. Mongolane tok byen i 1403, og han vart så innlema i Det osmanske riket. Smyrna vart herja av jordskjelv og brannar på 1600–1800-talet, men stadig gjenoppbygd. Under den tyrkisken-greske krigen vart Smyrna erobra av grekarane i 1919 og tilfall Hellas ved freden i Sèvres i 1920. Tyrkarane erobra byen i 1922, og gjennomførte ein særs omfattande massakre. Ulike kjelder reknar at mellom 10 000 og 400 000 mista livet. Byen har vore tyrkisk sidan 1923.

Klima
İzmir har eit typisk middelhavsklima med lange, varme og tørre somrar, og milde til kjølige, våte vintrar. Den normale årsnedbøren for Izmir er 706 mm, men 77 % av dette kjem frå november til mars. Det er nesten ingen nedbør i det heile frå juni til august.

Folk frå Izmir
Ece Temelkuran (f. 1973), forfattar, journalist

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Izmir» frå ,  den 21. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 EXPO 2020 İZMİR
 Izmir byportal
 Gamle bilete av Izmir 

 
Byar i Tyrkia
Busetnader i provinsen Izmir
Tyrkiske hamnebyar ved Egearhavet
Byar i den greske antikken
Stader i Tyrkia frå gresk antikk
Romerske stader i Tyrkia
Busetnader grunnlagde i 2. tusenåret fvt.
Smyrna

Smyrna (gammalgresk Σμύρνη eller Σμύρνα) var ein by i antikken som låg sentralt og strategisk til ved kysten av Egearhavet i Anatolia. Byen hadde ei god hamn med gode samband innover i landet, og var i tillegg lett å forsvare. Dette medverka til at Smyrna blømde raskt. Den aitkken byen ligg to stader innanfor den moderne byen İzmir i Tyrkia. Den første staden var truleg grunnlagd av dei opphavlege folka som heldt til her under arkaisk tid som ein av dei viktigaste greske busetnadane i Vest-Anatolia. Den andre vart grunnlagd under Aleksander den store og vart ein storby under tida til Romarriket. Det meste av ruinane som finst i dag er datert til romartida, hovudsakleg etter eit kraftig jordskjelv som råka staden på 100-talet evt. 

For å skilje dei to busetnadane snakkar ein ofte om Gamle Smyrna, som vart grunnlagd kring 1100-talet fvt. og sjølve Smyrna, som var den nye byen grunnlagd kring 300 talet fvt. 

Gamle Smyrna låg på ei lita halvøy knytt til fastlandet via eit smalt eid nordaust i den indre İzmirbukta, ved enden av ei frodig slette og ved foten av Yamanlar. Nye Smyrna utvikla seg seinare i fjellsida av Pagos (i dag Kadifekale) og langs kysten av bukta. 

Kjernen i den seine greske og tidlege romerske Smyrna dannar i dag det store İzmir Agora friluftsmuseum. Det vert i dag drive utgravingar i området.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Smyrna» frå ,  den 21. august 2012.

Bakgrunnsstoff

Busetnader grunnlagde i 2. tusenåret fvt.
Byar i den greske antikken
Stader i Tyrkia frå gresk antikk
Tidlegare busetnader i Tyrkia
Stader i Bibelen
Turistmål i provinsen Izmir

de:Smyrna
pl:Smyrna
Hjartebergblom

Hjartebergblom (Bergenia cordifolia) er ei eviggrøn fleirårig plante i bergblomslekta i sildrefamilien. Ho veks naturleg i Altaj og Mongolia. Arten er ei vanleg hageplante i dei nordiske landa. Mange botanikarar meiner at Bergenia cordifolia ikkje er ein eigen art, men derimot ein variant av arten Bergenia crassifolia, Bergenia crassifolia var. cordifolia (Haw.) Boriss.

Hjartebergblomen har store, rosettstilte og lêraktige blad. Dei er omvendt eggforma med bukta eller svakt tanna rand. Oversida er blank og mørkegrøn, medan undersida er lysegrøn. Blada står på gjennom vinteren og endrar farge frå grøn til rustbrun til brunraud seint på hausten hos nokre sortar. Blomstrane sit samla i opprette blomsterstandar på tjukke stenglar ca. 30 cm over bladrosetten. Kvar blomster er klokkeforma og lyseraud til raudfiolett, avhengig av sorten. Frøa mognar særs sjeldan i Danmark og Noreg.

Planta har ein tjukk, krypande rotstokk like under jordoverflata. På grunn av veksemåten vil bladrosetten hevast lengre og lengre over jorda.

Hjartebergblom blir om lag 30 cm høg, men spreier seg i breidda. (30 x 50 cm/år). 4 planter kan dekke 1 m² på 3 år under gunstige tilhøve.

Etymologi
Artsnamnet cordifolia tyder hjarteforma (cordate) og viser til bladforma.

Utbreiing
Hjartebergblom veks på fuktige og snørike område og i fjellskog i Sentral-Asia (Altaifjella, Mongolia, Sibir).

Kultivarar
 Bergenia cordifolia 'Purpurea.' er den mest vanlege kultivaren.
 Bergenia cordifolia 'Winterglut' (Winter Glow)
 Bergenia cordifolia 'Senior.'
 Bergenia cordifolia 'Bressingham Ruby'

Bakgrunnsstoff
 Artsdatabanken
 Flora of China - Bergenia crassifolia

Referansar

Bergblomslekta 
Stauder
Bursa

Bursa er ein by nordvest i Tyrkia. Han er den fjerde største byen og eit av dei mest industrialiserte byområda i landet. Byen har  innbyggjarar (2011), medan storbyområde har opp under to millionar innbyggjarar. Han ligg 100 km sør for Istanbul og 20 km frå Marmarasjøen. 

Bursa var hovudstad i Det osmanske riket mellom 1326 og 1365. Byen vart omtalt som «Hüdavendigar» (tyder «Guds gåve») i den osmanske perioden, medan Yeşil Bursa (som tyder Grøne Bursa) er eit nyare kallenamn som syner til alle parkane og hagane som ligg i byen, samt dei store skogane i området kring. Bursa vart kalla Prusa i antikken og var hovudstaden i Bithynia (300-talet fvt.). 

Byen er synonym med fjellet Uludağ som ligg nær byen og som har eit kjent skisenter. Mausoleuma til tidlege osmanske sultanar ligg i Bursa og dei mange byggverka bygd gjennom den osmanske perioden er av dei største landemerka i byen. Den frodige sletta kring byen, varmekjeldene, fleire museum, mellom anna eit rikt arkeologimuseum, og ein velordna urban vekst dannar resten av biletet av Bursa. 

Figurane Karagöz og Hacivat frå eit skuggespel var historiske personar som levde og er gravlagde i Bursa. Bursa er òg opphavsstaden til kjende tyrkiske matrettar som İskenderkebab, særleg kandiserte kastanjar, ferskenar og lokum. 

Uludağ universitet ligg i Bursa. Innanfor provinsen Bursa ligg byane İznik (Nikea), Mudanya og Zeytinbağı som er kjende for den lange historia si og viktige monument.

Klima
Bursa ligg i grenseområde mellom middelhavsklima og fuktig subtropisk klima (Köppen si klimaklassifisering: Csa/Cfa). Bursa har varme, fuktige somrar, som varer frå juni til september. Vintrane er kalde og fuktige og den mest regnfulle tida av året. Det kjem stundom snø som ligg på bakken i ei veke eller to. I fjellområda, særleg Uludağ, er det frost og snø kvar vinter, men om sommaren er det behageleg temperatur i fjella.

Bilete frå Bursa

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bursa» frå ,  den 21. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Bursa kommune 
 Turistguide
 Bursa Uludag skisenter 

Byar i Tyrkia
Stader i Tyrkia frå gresk antikk
Byar i den greske antikken
Busetnader langs Silkevegen
Busetnader i provinsen Bursa
Busetnader grunnlagde på 200-talet fvt.
Bergenia

Bergenia eller bergblomslekta er ei planteslekt med om lag 10 artar i sildrefamilien. Den er utbreidd i temperte område  Sentral- og Aust-Asia. Det er evigrøne stauder med kraftige jordstenglar og store, grunnstilte, læraktige blad. Blomstrane er på på bladlause stenglar. Nokre arten blir nytta som hageplantar..

Artane er fleirårige med store blomsterstandar. Dei har ein krypande jordstokk som er stor og tjukk. Blada er alle basale, ofte meir eller mindre vintergrøne, enkle, voksa og ofte læraktige.
Blomatrane er store med fem begerblad. Dei har fem kronblad som kan vere kvite til rosa, raude eller purpur. Frukta er ein kapsel men mange små, brune frø. Artane blir formert gjennom deling av rætene eller ved frø.

Artar

 Bergenia ciliata, med kultivaren Bergenia ciliata 'Superba'
 Bergenia cordifolia - Hjartebergblom- er den mest brukte hageplanta, spesielt kultivaren Bergenia cordifolia 'Purpurea.'  Andre kultivarar er Bergenia cordifolia 'Winterglut' og Bergenia cordifolia 'Senior.'
 Bergenia crassifolia er om lag 30 cm høg. Blada er skjei-forma.  Ein kultivar er Bergenia crassifolia 'Autumn Red.'
 Bergenia emeiensis
 Bergenia ligulata
 Bergenia pacumbis
 Bergenia purpurascens er 30-40 cm høg og har karmine-raude blomstrar. Blada er er ovalforma.
 Bergenia purpurascens var. delavayi er ca. 50 cm høg med små blad og rosaraude blomstrar.
 Bergenia scopulosa
 Bergenia stracheyi med kultivarane Bergenia stracheyi 'Alba' og Bergenia stracheyi 'Afghanica'
 Bergenia tianquanensis

Kjelder

 Flora of China - Bergenia
 Flora of Pakistan - Bergenia
 Guide to Growing Bergenia plants

Bakgrunnsstoff

Sildrefamilien
Bithynia

Bithynia var i antikken namnet på eit landskap nordvest i Anatolia ved Marmarahavet (Propontis) og Svartehavet (Pontos euxeinos). Landet var fruktbart og skogrikt; det utførte skipstømmer, vin og fiken, samt marmor. Innbyggjarane var frygarar, men seinare vandra thrakiske stammer, thynar og bithynar inn. Dei viktigaste byane i området var Nikomedeia, grunnlagd av kong Nikomedes I, Nikaia og Kalkhedon, som var ein gresk koloni. Ei tid stod Bithynia under Lydia, så la Kyros det under Persia. seinare gjorde innfødde herskarar seg sjølvstendige og heldt seg òg mot Aleksander den store og tok kongenamn i 297 fvt. Den mest kjende av dei i fyrstehuset var Nikomedes I, som døydde kring 255 fvt. Riket bestod under etterfølgjarane hans til 74 fvt. Nikomedes IV testamenterte riket sitt til romarane, som under Pompeius organiserte provinsen Pontus og Bithynia. 

Området er i dag ein del av Tyrkia.

Kjelder
 Bithynia. () I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Bithynia

Historiske område i Anatolia
Stader i Tyrkia frå gresk antikk
Tyrkisk historie
Provinsar i Romarriket
Austromerske provinsar
Skipingar i 297 fvt.
Baklava

Baklava er ei fyldig, søt dessertkake som består av lag av filodeig fylt med nøtteblanding og trekt i sirup eller honning. Baklava er ei typisk bakevare frå det tidlegare osmanske riket og er utbreidd i både sentral- og sørvestasiatisk mat.

Baklava finst i mange ulike utformingar. Den første trykte tyrkiske kokeboka, Melceü't-Tabbahin (1844), har fem ulike oppskrifter: Vanleg baklava, baklava med tjukna krem, pynta baklava med kaymak (fermentert, tjukk fløyte), baklava med melon og ris-baklava.

Galleri

Kjelder

«Baklava», turkishculture.org
Denne artikkelen bygger på «Baklava» frå ,  den 21. august 2012.

Bakgrunnsstoff

Dessertar
Tyrkisk mat
Balkansk mat
Mat frå Midtausten
Tyrkiske lånord
Kake
Lahmacun

Lahmacun (armensk լահմաջուն lahmaǰun eller լահմաջո lahmaǰo), frå arabisk لحم بعجين som tyder «kjøt med deig», er ein matrett som består av ein rund, tynn botn toppa med kjøtdeig (som regel av biff eller lam. Lahmacun vert ofte servert med dropar av sitronsaft over og så rulla saman kring grønsaker.

Sjå òg
 Sfiha

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lahmacun» frå ,  den 21. august 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Oppskrift for lahmacun

Armensk mat
Tyrkisk mat
Aserbajdsjansk mat
Irakisk mat
George S. Robertson

George Stuart Robertson () var ein britisk friidrettsutøvar og tennisspelar.

Robertson vart utdanna ved New College i Oxford, der han hadde vunne Gaisford Prize for greske vers i 1894 og Oxford Blue for hammarkast.

Sommar-OL 1896 
Han betalte elleve pund for å reise til Aten for å delta i sommar-OL 1896. Sidan hammarkasting ikkje var ei olympisk grein prøvde han kulestøyt og diskos i staden for. 

I diskos enda han på fjerdeplass med eit kast på 25,20 meter. Dette er det svakaste resultatet i diskos under OL nokon gong. I tennis singel vart Robertson slått ut i fyrste runde. I tennis dobbel samarbeida han med australske Edwin Flack. Dei vann bronse for blanda lag. Robertson hadde forfatta ein ode på gamalgresk som han deklamerte under avslutningsseremonien.

Kjelder

 Sports Reference: George Stuart Robertson

Fotnotar

Britiske friidrettsutøvarar
Britiske tennisspelarar
Britiske deltakarar under sommar-OL 1896
Folk frå London