alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Pilt-Ola

Ole Olsen Songesand (), kjend som Pilt-Ola, var ein norsk eventyrar, driftekar, kremmar,  handelsmann, sildetilverkar, oppfinnar, fabrikkeigar og kyrkjeeigar frå Songesand på nordsida av Lysefjorden i Ryfylke. Han voks opp på garden Bakken vest for Songesand. 

Pilt-Ola var son av Ole Songesandsbaken og Siri Maanen, og hadde elleve sysken.

Han er blant anna kjent for å ha gått til Finnmark til fots for å kjøpa tamrein som han tok med seg tilbake til Ryfylke. Desse dyra er truleg opphavet til villreinstamma i Setesdal-Ryfylke. For å verna reinen brukte han gift for å utrydda ulven i Sør-Noreg, noko han langt på veg klarte.

Kjelde
Om Pilt-Ola ved www.pilt-ola.no

Folk frå Forsand
Everything That Happens Will Happen Today

Everything That Happens Will Happen Today er det andre albumet til David Byrne og Brian Eno, gjeven ut 18. august 2008 på Todo Mundo.

Albumet vart det første samarbeidet deira sidan My Life in the Bush of Ghosts i 1981. Byrne og Eno arbeidde med å blande elektronisk musikk med gospel.. Singelen «Strange Overtones» vart gjeven ut for å promotere albumet og Byrne la ut på turne i 2008 og 2009 med songar frå albumet, samt songar frå det første samarbeidet.

Bakgrunn
Då Byrne og Eno diskuterte ei nyutgjeving av My Life in the Bush of Ghosts i 2006, sa Eno at han hadde nokre songar han mangla tekst og vokal på. Dei hadde snakka om å lage eit album i lag i fleire år, men dette var det første seriøse forsøket deira sidan 1980-åra. 

Det meste av albumet vart laga av dei to på kvar si side av Atlanteren. Dei arbeidde berre i studio i lag ved eit par høve. 

Albumet fekk stort sett positiv kritikk og har ein gjennomsnittleg score på 75 % basert på 24 meldingar hos Metacritic. Albumet vart nominert til tre Grammy Award, for beste alternative musikkalbum, for beste plateomslag og for beste boks eller Special Limited Edition-innpakning. Designer Stefan Sagmeister vann prisen for beste plateomslag.

Innhald

Medverkande
Leo Abrahams – gitar, perkusjon, piano, lirekasse, Dubreq Stylophone, programmering
David Byrne – vokal, sologitar
Brian Eno – bassgitar, korvokal, elektriske trommer, Kaoss Pad, tangentinstrument, gitar, strykarar, programmering, Omnichord piano
Seb Rochford – Trommer
Steve Jones – gitar
Tim Harries – melodibass
Phil Manzanera – tamburgitar
Barry Danielian – blåseinstrument
Brian Eno – bassgitar, backing vokals, 
Steve Jones – rhythm gitar
Dan Levine – blåsarar og arrangement
Dave Mann – blåsarar
Paul Shapiro – blåsarar
Mauro Refosco – pandeiro, shaker, reco reco, bongotrommer, conga, tamburin
Robert Wyatt – trommer
Melanie Hall QC – korvokal
Darla Eno – vokal
Irial Eno – vokal
Jarvis Cocker – gitar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Everything That Happens Will Happen Today» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Heimeside for albumet 

Musikkalbum frå 2008
album produserte av Brian Eno
album produserte av David Byrne
Brian Eno-album
Konseptalbum
David Byrne-album
Small Craft on a Milk Sea

Small Craft on a Milk Sea er eit album frå 2010 av den britiske musikaren og plateprodusenten Brian Eno. Albumet kom ut 19. oktober 2010, først i Japan og månaden etter i USA og Storbritannia. Albumet vart spelt inn i lag med samarbeidspartnarane Jon Hopkins og Leo Abrahams i 2009 og 2010 og vart gjeve ut i mange format.

Musikken for albumet var hovudsakleg improvisert og inspirert av lydane frå filmmusikkalbum.. Somme av songane vart komponerte ved å velje tilfeldige akkordar for visse intervall med improviserte elektroniske parti på toppen av melodien, og så klipt saman til ein skikkeleg song.

Innhald

Medverkande
Leo Abrahams – gitar, laptop og gitaret
Brian Eno – datamaskinar, elektronikk
Jon Hopkins – piano, tangentinstrument, elektronikk

Andre medverkande
Jez Wiles - perkusjon på «Flint March», «Horse», «2 Forms of Anger» og «Dust Shuffle»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Small Craft on a Milk Sea» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Small Craft on a Milk Sea frå Warp Records 

Musikkalbum frå 2010
album produserte av Brian Eno
Brian Eno-album
John Hopkins-album
June 1, 1974

June 1, 1974 er eit konsertalbum frå Rainbow Theatre i London på denne datoen. Albumet er offisielt tilskrive Kevin Ayers, John Cale, Brian Eno og Nico, i tillegg til andre velkjende musikarar som Mike Oldfield og Robert Wyatt, som òg spelte på konserten. Det vert òg uoffisielt kalla ACNE-albumet, altså «Ayers, Cale, Nico, Eno». Bilete på omslaget vart teken av Mick Rock. Det forvirra blikket mellom John Cale (til høgre) og Kevin Ayers (til venstre) kom av at Cale hadde oppdaga Ayers til sengs med kona til Cale kvelden før konserten.

Innhald

Medverkande
Kevin Ayers – vokal (B1-5), gitar (B1-5), bassgitar (A1-2)
Brian Eno – vokal (A1-2), synthesizer (A1-4, B5)
John Cale – vokal (A3), piano (A2), bratsj (A1, B5)
Nico – vokal (A4), harmonium (A4)
Mike Oldfield – sologitar (B4), akustisk gitar (B5)
Ollie Halsall – piano (A1), gitar (A2-3, B4), sologitar (B1-3), akustisk gitar (B5)
John «Rabbit» Bundrick – orgel(A1-3 & B1-5), orgel, piano, elektrisk piano (B1-3)
Robert Wyatt – perkusjon (A1-3 B1-3 + 5)
Doreen Chanter – korvokal (A3)
Archie Leggatt – bassgitar (A1-3 B1-3 + 5)
Eddie Sparrow – trommer (A2&3 B1-3), basstromme (A1), pauke (B5)
Liza Strike – korvokal (A3)
Irene Chanter – korvokal (A3)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «June 1, 1974» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Brian Eno-album
Nico-album
Kevin Ayers-album
John Cale-album
Konsertalbum frå 1974
Trafikkskilt

Trafikkskilt er fysiske markeringar som skal rettleie trafikantar og ellers varsle om spesielle farar, forbod eller påbod. Trafikkskilt kan gjelda alle som ferdast i trafikken. Dersom trafikanten bryt dei restriksjonar eit trafikkskilt markerer kan det føre til bot og tap av førarkort, eller i verste fall fengselsstraff.

Dei fleste skilt er som regel kvadratiske, rektangulære, sirkulære eller trekanta. Fargane på skiltet er varierande, men fargar som til dømes raud, gul og blå går ofte igjen i dei ulike skiltgruppene.

Skiltgrupper 

For at me lettare skal kjenne igjen og forstå betydninga av forskjellige skilt, er dei delte inn i 9 forskjellige skiltgrupper:

 Fareskilt
 Vikeplikt og forkjørsskilt 
 Forbodsskilt 
 Påbodsskilt 
 Opplysningsskilt
 Serviceskilt
 Vegvisingsskilt 
 Underskilt
 Markeringsskilt

Bakgrunnsstoff
Nettsidene til Statens vegvesen med bilete av trafikkskilta og kva dei tyder, og føresegnene som gjeld for dei. 

Informasjon
Symbol
Vegtryggleik
Trafikkskilt
Dream Theory in Malaya: Fourth World Volume Two

Dream Theory in Malaya : Fourth World Volume Two er eit verdsmusikkalbum av Jon Hassell frå 1981. Det er ein «oppfølgjar» til samarbeidet hans med Brian Eno, Fourth World Vol. 1 : Possible Musics, som kom ut året før.

Bakgrunn
Hassell fekk ideen til albumet etter å ha lese ein artikkel av antropologen Kilton Stewart om senoiar, ei urfolkstamme som Stewart først vitja i 1935 i Malaya (i dag Malaysia).

Innhald

Medverkande 
 Jon Hassell – trompet, keramikktrommer, Prophet 5, gong-gong
 Brian Eno – trommer, perkusjon
 Michael Brook – bass
 Miguel Frasconi – perkusjon
 Walter DeMarie – tromme

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dream Theory in Malaya: Fourth World Volume Two» frå ,  den 26. april 2011.  
 

Musikkalbum frå 1981
Jon Hassell-album
Cluster & Eno

Cluster & Eno er eit samarbeidsalbum mellom den tyske elektroniske gruppa Cluster og den britiske ambient-musikaren Brian Eno. Albumet inneheld fleire lette melodiar, ei blanding av den ambiente stilen til Eno og avantgarde-stilen til Cluster.

I juni 1977 slo duoen Hans-Joachim Roedelius og Dieter Moebius seg saman med Brian Eno for innspelinga ved studioet til Conny Plank. Andre musikarar som speler på albumet er Can-bassist Holger Czukay ig Asmus Tietchens på synthesizer.  Eno førte med albumet Cluster ut til eit langt breiare publikum.

Innhald

Medverkande
Hans-Joachim Roedelius
Dieter Moebius
Brian Eno
Holger Czukay – bass
Okko Bekker – gitar
Asmus Tietchens – synthesizer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cluster & Eno» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Plateomslag
 Curry, Russ. A Curious History Of Cluster.
 Waynick, Michael [ All Music Guide review]. 

Brian Eno-album
Musikkalbum frå 1977
Album produserte av Conny Plank
(No Pussyfooting)

(No Pussyfooting) er eit album frå 1973 av dei britiske musikarane Robert Fripp og Brian Eno. (No Pussyfooting) var det første av tre samarbeidsprosjekt mellom dei to og kom ut av dei tidlege lydbandeksperimenta til Eno og Fripp som la elektrisk gitar oppå dette. 

(No Pussyfooting) vart spelt inn i løpet av tre dagar over ein periode på eit heilt år. Det var nært knytt til innspelinga av det første soloalbumet til Eno, Here Come the Warm Jets (1973) og vert rekna som eit av dei første eksperimenta hans med ambient musikk.

(No Pussyfooting) kom ut i november 1973 og gjekk ikkje inn på salslistene verken i Amerika eller Storbritannia. (No Pussyfooting) vart møtt med negative reaksjonar frå deira eige plateselskap, Island Records, som var aktivt imot det. Eno hadde akkurat gått frå Roxy Music og var i ferd med å starte opp ein solokarriere, og managementet hans var i mot at han skulle gje ut to album med så forskjellig stil. Bandmedlemmane i Robert Fripp sitt King Crimson likte heller ikkje albumet. Rockepressa gav albumet heller lite omtale.

Innhald

Medverkande 
Brian Eno – Synthesizer, tangentinstrument, vokal, handsamingar, VCS 3 Synthesizer
Robert Fripp – Gitar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «(No Pussyfooting)» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 

Musikkalbum frå 1973
Brian Eno-album
Robert Fripp-album
album produserte av Robert Fripp
album produserte av Brian Eno
Evening Star

Evening Star er eit album frå 1975 av dei britiske musikarane Robert Fripp og Brian Eno. Plateomslaget er eit måleri av Peter Schmidt.

Dei første tre songane er uforstyrra, lette bandsløyfer av gitar spelt av Robert Fripp og handsama med synthesizer og piano av Brian Eno. Det fjerde sporet, «Wind on Wind», er eit utdrag av soloprosjektet til Eno, Discreet Music, som kom ut etter dette albumet. Eno hadde opphavleg tenkt at Fripp skulle nytte materialet som vart Discreet Music som bakgrunnsmusikk til å improvisere over på konsertar. 

Den andre halvdelen av albumet er eit 28 minuttar langt tamburstykke kalla «An Index of Metals», der gitartonar vert lagt oppå kvarandre i ein loop, med stadig aukande forvrenging etter kvart som stykket utviklar seg.

Innhald

Medverkande
 Robert Fripp – gitar
 Brian Eno – bandsløyfer, synthesizer, piano

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Evening Star (album)» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Brian Eno-album
Robert Fripp-album
Musikkalbum frå 1975
album produserte av Brian Eno
album produserte av Robert Fripp
The Equatorial Stars

The Equatorial Stars er eit album frå 2004 av dei britiske musikarane Robert Fripp og Brian Eno.  Albumet var det første på nesten 30 år som dei to musikarane hadde samarbeidd på sidan Evening Star i 1975.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Equatorial Stars» frå ,  den 26. april 2011.  
 

Brian Eno-album
Robert Fripp-album
Musikkalbum frå 2004
album produserte av Brian Eno
Fareskilt

Fareskilt er trafikkskilt som blir brukt for å varsle om farar som kan vere vanskelege å oppfatte i tide, eller som er vesentleg større enn det ein kan vente ut frå trafikktilhøve, vegutforming eller omggjevnader.

Utforming
Dei fleste norske fareskilt er trekanta med raud kant og svarte symbol på kvit botn. Norske fareskilt brukte til mellombels skilting i samband med vegarbeid har gul botnfarge. På Svalbard finst det eit fareskilt for isbjørn med svart botnfarge.

Norske fareskilt

Bakgrunnsstoff
Informasjon ved Statens vegvesen med bilete av trafikkskilta og kva dei tyder, og føresegnene som gjeld for dei. 

Skilt
Juneau

Juneau er hovudstaden i delstaten Alaska i USA.

Byen har eit totalt areal på 8 430,4 km², mykje meir enn staten Delaware til dømes, og ein folkesetnad som utgjer om lag 32 164 innbyggjarar (2011). Sjølve bykjernen har 17 500 innbyggjarar (2005) på eit område på 31 kvadratkilometer.

Juneau ligg på 58,3 ° nordleg breidde, omtrent det same som for Egersund i Noreg. Han er plassert i Alaska Panhandle, «steikjepanneskaftet», den søraustlege delen av staten. Innanfor USA er Juneau einaste hovudstaden på fastlandet utan vegsamband, han kan berre nåast med båt eller med fly. Det er planlagt å byggje veg, men det er politisk kontroversielt.

Byen har ein gjennomsnittleg dag maksimum temperatur på 18 °C i juli og minimum temperatur -4 °C i januar, og han har mykje vind og nedbør, gjennomsnittleg 2280 mm nedbør i året.

I 1994 var det folkerøysting i Alaska om å flytte hovudstaden til Wasilla nord for den største byen i delstaten, Anchorage. Folkerøystinga forkasta framlegget.

Historie 

Området har vore busett gjennom fleire tusen år av urfolket tlingit. Den 3. oktober 1880 fann Joseph Juneau gull i ein bekk nær dagens by. Saman med Dick Harris reserverte dei eit 0,65 km ² areal med land for seg sjølve med namnet Harrisburg. Informasjon om gullfunnet vart snøgt spreidd over heile regionen og eit fellesskap voks fram. Då staden var stor nok til å rangere som by heldt folket ei avrøysting om bynamnet. Den 14. desember 1881 fekk dei godkjent namnet Juneau.

Fram til 1940 var gruvedrift den største næringa, men under den andre verdskrigen blei fjellanlegget stengt.

Med oljeleidningen Trans-Alaska Pipeline System, i drift frå 1977, fekk byen fekk nye oppgåver.

Kjelder 
 Denne artikkelen starta med ei omsetjing frå «Juneau» frå , den 26. april 2011

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad

Byar i Alaska
Busetnader grunnlagde i 1881
Delstatshovudstader i USA
Make Me Smile (Come Up and See Me)

«Make Me Smile (Come Up and See Me)» er ein song skriven og innspelt av Steve Harley. Han vart opphavleg spelt inn av bandet hans Steve Harley & Cockney Rebel for albumet The Best Years of Our Lives og gjeven ut som singel i 1975. I eit fjernsynsintervju i 2002 fortalte Steve Harley at teksten var retta mot dei tidlegare bandmedlemmane, som han følte hadde forlate han.

Det er spelt inn meir enn 120 coverversjonar av songen, mellom anna av Duran Duran og Erasure.

Steve Harley & Cockney Rebel-versjonen
«Make Me Smile (Come Up and See Me)» var den største hitten til Steve Harley & Cockney Rebel, og selde over ein million kopiar verda over. Han vart den einaste førsteplassen deira på lista i Storbritannia og Irland. i februar 1975.

«Make Me Smile» vart gjeven ut tre gonger i Storbritannia. I 1992 nådde singelen 46. plass og i 1995 nådde han 33. plass etter å ha vorte nytta i ein reklame for Carlsberg.. Ein remiks av songen nådde i juni 2005 55. plass.

Den akustiske gitarsoloen vart opphavleg spelt av Jim Cregan som oppvarming under lydsjekken og fanga på lydband. Han vart seinare nytta då ein skjønte at han gav songen noko ekstra. Andre som medverka på singelen var Marc Bolan på akustisk rytmegitar og Tina Charles på korvokal.

Songen er nytta i filmane The Full Monty (1997), Velvet Goldmine (1998), Best - The George Best Story (2000), Saving Grace (2000) og Blackball (2003). Han vart òg nytta i reklamar for Marks & Spencer i 2006 og ein populær reklame for Norsk Tipping i 2007.

Andre versjonar
Duran Duran spelte ein konsertversjon av songen som vart gjeven ut som B-side til den store hitten deira «The Reflex» i 1984. Denne versjonen vart nytta i filmen Threesome (1994).

Erasure spelte inn «Make Me Smile (Come Up and See Me)» på coveralbumet deira Other People's Songs. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 14. plass på lista i Storbritannia.

Andre artistar som har spelt songen er Suzi Quatro, Nick Barker & the Reptiles (nådde Topp 30 i Australia i 1989), The Wedding Present (nådde 25. plass i Storbritannia i 1990) og Robbie Williams.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Make Me Smile (Come Up and See Me)» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Top of the Pops-framføring av Steve Harley & Cockney Rebel

Singlar frå 1975
Songar frå 1975
Singlar frå 1990
Singlar frå 1995
Erasure-songar
Duran Duran-songar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Nummer-ein-singlar i Irland
Suzi Quatro-songar
I Dig Everything

«I Dig Everything» er ein song av David Bowie. Han vart gjeven ut som singel i 1966. Songen vart opphavleg spelt inn som demo med turnebandet til Bowie, The Buzz, men Tony Hatch var ikkje nøgd med spelinga deira og erstatta dei med studiomusikarar. Songen vart spelt på konsertar i 1966-1967 som ein omskriven versjon av 1-2-3 (seinare Clouds), som Bowie høyrte spele på The Marquee tidleg i 1967.. Singelen selde dårleg og var den siste innspelinga til Bowie for Pye.

Teksten skildrar ein ungdom som kjem til ein by, truleg høg på noko, og spring kring i London og gledar seg over alt han ser. Dette er hans verd, hans by, syng han, og dei som ikkje ser det vakre i slummen og fortaua er anten blinde eller gamle (eller politi). Der «Can’t Help Thinking About Me» handlar om å flytte frå bygda til London, handlar «I Dig Everything» om at guten har kome fram, bur i ein skiten leilegheit, har fleire vener enn mat, sit og røyker og ler av dei eldre folka som er på veg til jobb og er fortapt i bylivet. 

Musikken består av ein latinsk rytme med vaskebrett og bongotrommer, og syner at produsenten Tony Hatch nytta studiomusikar i staden for bandet til Bowie på denne tida, The Buzz. 
Songen vart spelt inn 5. juli 1966 og kom ut 19. august same året. 

Songen vart spelt inn på ny 34 år seinare for albumet Toy, som aldri vart gjeven ut, men Bowie spelte songen ein del på konsertane sine i 1999. 

B-sida til singelen var «I'm Not Loosing Sleep». Tony Hatch hadde berre spelt inn mislukka singlar med Bowie, og prøvde å få han til spele noko som minna om Petula Clark. Til dømes minna korvokalen som syng «too bad!» om refrenget i «Downtown». Songen vart spelt inn same dagen som A-sida, 5. juli 1966.

Medverkande
 David Bowie: vokal, gitar
 Andre musikarar ukjende

Andre utgjevingar
 Songen vart gjeven ut som B-sida til den spanske utgåva av «Can't Help Thinking About Me» i 1972.
 Pye gav ut singelen med bileteomslag i Spania i september 1972. 
 Songen finst òg på samleplatene
 Don't Be Fooled by the Name (Japan)
 The Collection (1985)
 1966 (1988)
 Introspective (1990)
 Early On (1964-1966) (1991)
 I Dig Everything EP (1999)

Andre versjonar
 The Great Imposters - Dollars in Drag: A Tribute to David Bowie. Versjonen deira heitte «I Dig Anything». Songen vart òg spelt inn av Generation X.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «I Dig Everything» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Pegg, Nicholas, The Complete David Bowie, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5
 

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
David Bowie-songar
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Tony Hatch
Do Anything You Say

«Do Anything You Say» er ein song av David Bowie, gjeven ut som singel i 1966. 

Sjølv om songen vart spelt inn med backingbandet til Bowie på denne tida, The Buzz, er singelen den første som berre er tilskriven David Bowie. Songen er ein av dei siste soulaktige songane Bowie skreiv på denne tida. Singelen selde dårleg og nådde ikkje salslista. 

B-sida til singelen var «Good Morning Girl», ein sprudlande, swing-aktig poplåt der Bowie mellom anna driv med scat-synging. Songen er som ei blanding av ein ung Van Morrison, Georgie Fame og the Dave Clark Five-songen «I Need Love».

Medverkande
 Musikarar:
 David Bowie: vokal, gitar
 John Hutchinson: gitar
 Derek Fearnley: bass
 John Eager: trommer
 Derek Bayes: orgel
... og ukjende studiomusikarar

Andre utgjevingar
 Pye gav ut singelen i Storbritannia i september 1972 med «I Dig Everything» som B-side. Dette var eit forsøk på å tene pengar på den nye populariteten Bowie fekk med «Ziggy Stardust».
 Songen finst òg på samlealbuma
 Don't Be Fooled by the Name (Japan)
 The Collection (1985)
 1966 (1988)
 Introspective (1990)
 Early On (1964-1966) (1991)
 I Dig Everything EP (1999)

Andre versjonar
 The Great Imposters - Dollars in Drag: A Tribute To David Bowie

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Do Anything You Say» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Pegg, Nicholas, The Complete David Bowie, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5
 

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
David Bowie-songar
Songar skrivne av David Bowie
Pye Records-singlar
Songar produserte av Tony Hatch
Walt Disney World Resort

Walt Disney World Resort er ein fornøyelsespark i Orlando i Florida i USA som hovudsakleg består av fire store parkar:
Magic Kingdom: Den første parken som vart bygd. Opna i 1971.
EPCOT (Experimental Protype Community of Tomorrow), som igjen er delt inn i:
World Showcase: 11 land har her ulike paviljongar der landet vert presentert i form av bygningar, mat og varer som er spesielle for landet. Nokre land har også eigne attraksjonar som filmar og «rides» som f.eks. ein båttur. Disney har eit utvekslingsprogram der ungdommar frå desse landa arbeider på paviljongen til heimlandet i eitt år. På den norske paviljongen er det om lag 120 ungdommar.
Futureworld
Disney-MGM Studios
Disney's Animal Kingdom

Bakgrunnsstoff
www.disneyworld.com
www.norgespaviljongen.com 

Florida
Moroparkar i Florida
Skipingar i 1971
Can't Help Thinking About Me

«Can't Help Thinking About Me» er sin song skriven av David Bowie i 1965 og gjeven ut som singel under namnet David Bowie & the Lower Third. Dette var den første singelen dei gav ut etter han endra namn frå David Jones til David Bowie, og den første på Pye Records. Singelen var òg den første innspelinga til David Bowie som vart gjeven ut i USA. 

Songen var den første av fleire Bowie-songar om ein landsens gut som flyttar til den livlege London og farane og gledane han møter der. Teksten er i hovudsak ei vag bakgrunnssoge. Songaren har drege heime frå. Han har sverta familienamnet på ein eller annan måte. Han står på togperrongen, seier farvel til kjærasten sin og er både trist og nær ekstatisk samstundes om utsiktene til eit liv heimefrå. Det handlar om blømande narsissisme og sjølv-dramatikk i ungdomsåra. Enkelte biografiforfattarar har indikert at songen er eit farvel til det gamle bandet hans, Lower Third. Bandet vart avslutta, som fortalt av Christopher Sandford, i ein klubb i Bromley der kvart enkelt medlem måtte koble frå instrumenta sine og levere dei over til manageren til Bowie, medan Bowie satt der passivt. 

«Can’t Help Thinking About Me» var, som alle Bowie-singlane på denne tida, mislukka. 

B-sida til singelen var «And I Say to Myself», som var ein slags Sam Cooke-liknande song.

Medverkande
 Musikarar:
 David Bowie: Vokal
 Dennis Taylor: Gitar
 Graham Rivens: Bass
 Phil Lancaster: Trommer

Konsertversjonar
 Bowie spelte overraskande nok songen på VH1 Storytellers i 1999, for første gong på meir enn 30 år.

Andre utgjevingar
 Songen vart gjeve ut på ny av Pye i Storbritannia som ein EP med fire songar i september 1972. Dette var eit forsøk på å tene pengar på den nye populariteten Bowie hadde på denne tida. Plata nådde ikkje listene, men vart eit samleobjekt. 
 Pye gav òg ut singelen med bilete på omslaget i Spania i september 1972, men denne versjonen hadde «I Dig Everything» som B-side. 
 Songen finst òg på samleplatene:
 Don't Be Fooled by the Name (Japan)
 The Collection (1985)
 1966 (1988)
 Introspective (1990)
 Early On (1964-1966) (1991)
 I Dig Everything EP (1999)

Andre versjonar
 The Great Imposters - Dollars in Drag: A Tribute to David Bowie
 Davy Jones' Mannish Ideals - Only Bowie (1995)
 Purple Hearts - Beat That!

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Can't Help Thinking About Me» frå ,  den 26. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
David Buckley (1999), Strange Fascination - David Bowie: The Definitive Story, p. 30 and 50.
 

David Bowie-songar
Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Songar skrivne av David Bowie
Songar produserte av Tony Hatch
Pye Records-singlar
Warner Bros. Records-singlar