alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Trau

Trau er eit avlangt, uthola kar eller fat av tre. Det er oftast laga av ein kløyvd, uthola stokk.
Trau har blitt brukt som matkar, til matlaging, foring av dyr og oppbevaring.

Historie
I Osebergskipet blei det funne fire trau. Det største er 2,2 meter langt og 56 cm breitt, medan det minste trauet i osebergfunnet er 9 x 5 cm.
Det største trauet frå Osebergskipet har truleg vore brukt til baking, og i botnen blei det funne restar av rugmjøl.

Bruk
I hushaldninga har ein hatt bruk for mange trau i ulike storleikar til ulike bruksområde.

Bakstetrau
Ved baking kunne ein bruke et bakstetrau til å kna deigen i og til oppbevaring av deigen under heving.

Drøftetrau
Etter tresking skulle kornet reinsat for småhalm og angner. For den siste finreinsinga, drøftinga, blei kornet lagt i eit drøftetrau. Ein tok litt av gongen og stilte seg i låvedøra eller ein annan stad der det var litt vind slik at støv og agnar bles bort når kornet blei kastet i vêret.

Grauttrau
Trau brukt til å eta graut frå.

Grisetrau
Grisetrau er brukt både som nemning på eit stort trau brukt til slakting og salting av kjøt og om kar til mat og drikke for gris. Kar til mating av gris blir også ofte kalla grisetro. Den siste typen kan både vera laget av ein uthola stokk, samanspikra bord eller av keramisk materiale.

Kaffitrau
På 1800-talet og ei god stund utover 1900-talet var det vanleg å kjøpa rå kaffi som ein så brende og mol heime. Kaffen kunne brennast i ei jerngryte om ein ikkje hadde eigen kaffibrennar. Etter brenninga kunne ein hella dei varme kaffobønene over i eit kaffitrau for avkjøling. På grunn av varmen fekk kaffitrauet eit belegg av svart kull innvendig, og det passa derfor ikkje til bruk for annan mat.

Mjølketrau
Mjølketrau har vore brukt til å sila mjølk i og til å setja bort mjølk for at fløyten skulle flyta opp og skiljast frå mjølka eller til oppbevaring av mjølk eller rømme til surning. På 1800-tallet ser det ut til at vide, lagga mjølkeringer var det vanlegaste å bruka til dette, men trau er nok det eldste karet til slik bruk.

Ostetrau
Ostetrau er brukt til å røra ut brunost i og til gjæring av pultost.

Smørtrau
Trau til å vaska, salte og elta smør i etter kinninga. Om ein hadde eige trau til dette, var det gjerne litt breiare enn trau som blei brukt til mjølk.

Soptrau
Soptrau viser til trau ein brukte til å bara ut sop og boss i.

Spontrau
Spon er eit gammelt ord brukt om treskeier. Ordet heng saman med det engelske ordet spoon, og spontrau blei brukte til å ha treskeier i mellom måltida.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Trau» frå ,  den 31. august 2019. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
 Reinton, Lars (1969): Til seters. Norsk seterbruk og seterstell. Oslo.
 Stigum, Hilmar (1974): «Trug»: Atikkel i Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder. Oslo. Bind 18, spalte 711.
 Visted, Kristoffer og Stigum, Hilmar, (1951): Vår gamle bondekultur. Oslo.
 Østby, Jon Birger (1984): Nomenklatur for melkestell. Med tegninger av Torill Sand. Oslo.

Ilåt
Treting
Matkar
Portland Parish

Portland Parish er eit parish (tilsvarande fylke) på Jamaica som ligg nordaust på øya. Det grenser til Saint Thomas i sør og Saint Mary i vest, og har kyst mot Det karibiske havet i nord og aust. Administrasjonssenteret er byen Port Antonio.

Fylket er 820 km² stort og har eit folketal på 70 067.

Det er eit landleg område og det blir dyrka mykje banan, kokosnøtt, brødfrukt, kaffi, mango og ackee her, både for eksport og lokal bruk. Portland omfattar ein del av Blue Mountains, og maroon-samfunn som Moore Town og Charles Town.

Ein rekner ofte Port Antonio som ei vogge for jamaikansk turistindustri. Andre større busetjingar er St. Margaret's Bay og Buff Bay.

Folk frå Portland

Nanny of the Maroons, også kjend som Granny Nanny, eller Queen Nanny, er knytt til fylket gjennom busetjingar som Nanny Town og Moore Town
 Errol Flynn (1909–1959), amerikansk filmstjerne som busette seg i fylket. Kona hans, Patrice Wymore Flynn, budde her ut livet. 
 Edward Baugh (f. 1936), forfattar og akademikar
 Roy Reid (f. 1937), målar
 Patrick Allen (f. 1951), generalguvernør

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Portland Parish» frå ,  den 3. september 2018.  
 

Parish på Jamaica
Lamadyr

Lamadyr (Lamini) er ei biologisk gruppe av søramerikanske kameldyr. Ho omfattar fire nolevande artar fordelt på to slekter, lama- og vikunjaslekta. 
Lamadyra er endemiske for den nye verda.

Lamadyr har ikkje kjønnsdimorfisme. Dei skil seg frå dei andre kameldyra kamel og dromedar ved å ha ein tett og lang pels.

Fordøyingssystemet til lamadyr er unikt i høve til andre kameldyr. Det er spesielt innretta på å fordøya særskilde gifter som finst i det naturleg kosthaldet deira. Vidare manglar dei galleblærestruktur.

Moderne mtDNA-studium tyder på at lamadyr blei domestiserte for mellom 7 000 og 6 000 år sidan, alpakka frå vikunja og lama frå guanako.

Guanako og vikunja er dei einaste ville kameldyrartene i Sør-Amerika. Dei stammar truleg frå ein felles progenitor som levde for kring 2-3 millionar år sidan.
Dei fire nolvande artane kan para seg og danna fertilt avkom.

Slekter og artar 
 Kameldyr (Camelidae)
 Camelini
 Kamelar (Camelus)
 Baktriakamel (C. bactrianus)
 Dromedar (C. dromedarius)
 Lamini (Lamoid)
 Lamaslekta (Lama)
 Lama (L. glama)
 Guanako ((L. guanicoe)
 Hemiauchenia †
 Hemiauchenia edensis †
 Hemiauchenia gracilis †
 Hemiauchenia guanajuatensis †
 Hemiauchenia macrocephala †
 Hemiauchenia minima †
 Hemiauchenia vera †
 Palaeolama †
 	Palaeolama mirifica †
 Pleiolama †
 Vikunjaslekta (Vicugna)
 Alpakka (V. pacos)
 Vikunja (V. vicugna)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lamadyr» frå ,  den 3. september 2018.  
 

Kamelfamilien
Hans Jacob Nilsen

Hans Jacob Nilsen () var ein norsk skodespelar og teatersjef frå Fredrikstad.

Nilsen debuterte i 1922 i ein turne med Fru Inger til Østraat. Han fekk sitt gjennombrot på Centralteatret i 1928 som Falk i Kjærlighedens Komedie og arbeidde på Nationaltheatret i tida 1928–33. Seinare markerte han seg som ein nytenkjande instruktør og teatersjef ved Det Norske Teatret i Oslo (1933–34 og 1946–50), Den Nationale Scene i Bergen (1934–39) og Folketeatret (1952–55) i Oslo. Før andre verdskrigen sette Nilsen i Bergen mellom anna opp Bøddelen av Pär Lagerkvist, Vår ære og vår makt av Nordahl Grieg og Insektliv av Karel Čapek. Krigsåra var han flyktning i Sverige, arbeidde då ved Fri norsk scene. Mellom hans banebrytande oppsetjingar på Det Norske Teatret var både Jeppe på Bierget og Peer Gynt, sameleis med Brand på Folketeatret. Skodespelaren Nilsen stod for lysande rolletolkingar som Hamlet på Nationaltheatret i 1946, Peer Gynt på Det Norske Teatret i 1948 og Othello på Folketeatret i 1955. 

Nilsen filmdebuterte i 1934 i Syndere i sommersol. Særleg markerte han seg som den fortvilte Berger i Tancred Ibsens To levende og en død (1937) etter Sigurd Christiansens roman. I 1951 både regisserte og spelte Nilsen hovudrolla i filmatiseringa av Dei svarte hestane av Tarjei Vesaas.

Kjelder
Hans Jacob Nilsen i Store norske leksikon

Norske skodespelarar
Norske teatersjefar
Folk frå Fredrikstad
Pitkairnsk

«Pitkairnsk» kan òg referera til Pitcairnøyene.

Pitkairnsk (Pitkern) eller norfolk (Norfuk) er eit kreolspråk som er ei blanding av 1700-talsengelsk og tahitisk. Det er offisielt språk på Pitcairn og Norfolkøya. Språket vert tala av over 580 menneske på Norfolkøya, og fleire andre stadar, blant anna i Australia og på New Zealand av utvandrarar frå Pitcairn og Norfolkøya.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Pitkairnsk» frå ,  den 4. september 2018.  
 

Pidgin- og kreolspråk
Språk i Australia
Språk i Storbritannia
Språk på New Zealand
Niuisk

Niuisk kan òg referera til noko(n) knytt til Niue

Niuisk (ko e vagahau Niuē) er eit polynesisk språk, og tilhøyrer den malayopolynesiske gruppa av dei austronesiske språka. Det er nærskyldt med tongansk, og mindre likt andre polynesiske språk som maori, samoansk og hawaiisk.

Niuisk vert snakka av 2 027 menneske på Niue (nesten heile folkesetnaden) viser tal frå 1998, men språket vert òg snakka på Cookøyane, New Zealand og Tonga, for det meste av utflyttarar frå Niue. Til saman vert språket snakka av omkring 8 000 menneske, altså bur dei fleste talarane på andre stadar enn Niue, der språket er heimehøyrande. Dei fleste innbyggjarane på Niue er tospråklege, med engelsk som det andre språket sitt.

Tidleg på 1990-talet budde 70 prosent av dei som snakka niuisk på New Zealand.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Niuisk» frå ,  den 4. september 2018.

Bakgrunnsstoff

 Basiskunnskapar i niuisk (engelsk, niuisk)

Niue
Språk på New Zealand
Einskildspråk
Eva Lange

Eva Marie Lange () var ein norsk teiknar, grafikar og kunstmålar, fødd i Arendal, død på Hvaler. Ho var elev av kunstnaren Carl Victor Lind i Horten i perioden 1959–1960; hospitant på litografisk verkstad ved Statens Håndverks- og Kunstindustriskole i Oslo under Karl Høgberg og Chrix Dahl i perioden 1963–1965, Eystein Hanche-Olsen i perioden 1977-1979, og ved Statens Kunstakademi i Oslo i åra 1965-1969 under Aage Storstein og Alf-Jørgen Aas.

Eva Lange var opphavleg teiknar som nytta eit naturalistisk formspråk, men tok til å arbeide med grafikk då ho studerte på Statens Håndverks- og Kunstindustriskole. Då ho i samarbeid med Victor Lind arbeidde med ulike dekorasjonsprosjekt, vart ho interesserte i å uttrykke seg i abstrakte former i glas, og debuterte i 1967 på Haustutstillinga med eit materialbilete. Ho var med i kunstnarkollektivet Gras, som eksisterte mellom årsskiftet 1969/70 og hausten 1973

Ho har hatt ei lang rad separat- og kollektivutstillingar i fleire land, og er innkjøpt til fleire offentlege kunstgalleri og privatsamlingar i Noreg og utlandet.

I 1989 busette ho og sambuaren seg på eigedomen «Knatten» på Asmaløy i Hvaler kommune, i huset etter forfattarane Annemarta og Johan Borgen. Her arbeidde ho og skipa dessutan til framsyningar av biletkunst og framføringar av poesi og musikk. Ho var med på å skipe Hvaler Kunstforening, og har vore leiar av foreininga og av skulpturprosjektet StenKunstHvaler i Ytre Hvaler nasjonalpark på Røsshue på Kirkøy.

Kjelder
Eva Lange i Norsk kunstnerleksikon I−IV, utgjeve 1982–1986
Eva Langes internettsider -2014
snl.no:Eva Lange

Norske grafikarar
Norske målarar
Norske teiknarar
Jon Lennart Mjøen

Jon Lennart Mjøen () var ein norsk skodespelar og sceneinstruktør frå Oslo, bror til Fridtjof Mjøen og Sonja Mjøen. 

Jon Lennart Mjøen fekk sin debut ved Søilen Teater i Oslo. Sidan var han tilsett eitt år ved Det Nye Teater, også Oslo, og like lenge ved Trøndelag Teater i Trondheim. Periodane 1938–41 og 1944–59 var han i fast jobb på Centralteatret. Til sist arbeidde han på Oslo Nye Teater frå 1959 til –67. Mjøen var aktiv som instruktør både med komediar og realistisk dramatikk. Han utmerkte seg som rollefiguren Higgins i Pygmalion og spelte Hero i Generalprøven av Jean Anouilh.

Mjøen filmdebuterte i 1942. Han spelte større og mindre roller i mellom andre Kranes konditori (1951) og Stevnemøte med glemte år (1957), ein film etter Sigurd Hoel sin roman som han også regisserte, og i 1964 komedien Pappa tar gull.

Kjelder

Norske skodespelarar
Folk frå Oslo
Magesekk

Magesekken, eller ventrikkelen, er den delen av fordøyingssystemet som kjem etter spiserøyret. Det er den rommelegaste delen av fordøyingskanalen. Magesekken er forma som ei sterkt krumma, noko flatklemt pære og sit i den andre enden av spiserøyret i høve til munnhola. Hjå vaksne menneske har magesekken eit volum på ca. 50 ml når han er tom, men han utvider seg til ca. 1,5 liter når ein har ete. I ekstreme tilfelle kan han utvida seg til å romma 4 liter.

I veggene til magesekken sit det musklar (magemusklane) og små celler (kjertelceller) som skil ut magesaft, ei sur væske (pH 1-3) som består av saltsyre (pH 0,9), enzym (pepsin) og vatn. Den sure magesafta nøytraliserer det basiske spyttet som blei tilført maten i munnhola. Enzyma i magesafta bryt ned store molekyl til mindre einingar, samtidig som rørslene til magemusklane (gjerne kalla peristaltiske rørsle) elter og fordeler maten. Denne blir så send porsjonsvis ut gjennom den nedste muskelringen i magesekken, kalla portnaren. Pepsinenzymet byrjer å spalta protein til aminosyrer. Dette går vanlegvis føre seg i 3-4 timar, før den no tyntflytende blandinga gradvis blir tilført byrjinga av tynntarmen (tolvfingertarmen).

Vatn, alkohol og ein del legemiddel (som barbiturat og salisylsyre), kan takast opp i blodet via slimhinna i magesekken, men elles må stoffa i maten ut i tynntarmen før kroppen kan gjera seg nytte av næringsstoffa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Magesekk» frå ,  den 4. september 2018.  
 

Meltingsapparatet
Frankisk

Frankisk er ei gruppe germanske språk eller dialektar som blei tala i Frankarriket i noverande Nord-Frankrike og det tyske Rhinlandet frå 300- til 700-talet.
Språket er lite dokumentert, men danna opphav for  mange lånord i gammalfransk. Frankiske dialektar tala i Nederlanda utvikla seg til gammalnederlandsk, som utvikla seg til mellomnederlandsk på 1100-talet.

Det rekonsturerte frankiske namnet for frankisk er *. 
Frankisk som tala før karolingartida er hovudsakleg rekonstruert frå gammalfranske lånord og frå gammalnederlandske nedteikningar frå 500- til 1100-talet. Ein runeinskripsjon på ei sverdslire, Bergakker-inskripsjonen frå ca. 425–450, kan vera eit døme på frankisk. Eit anna er ei formulering frå Den saliske lova frå tidleg 500-tal, brukt til å fri ein liveigen:

Maltho thi afrio lito
Eg seier, eg frir deg, halv-frie.

Desse språkdøma er også blitt kalla gammalnederlandske.

Merknadar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Frankish language» frå ,  den 4. september 2018.

Vestgermanske språk
Tidlegare språksteg
Frankarar
Einskildspråk
Nederlandsk språk
Hege Riise

Hege Riise () er ein norsk tidlegare fotballspelar og seinare -trenar frå Lørenskog som vart olympisk meister i 2000 og europameister 1995 med Noreg. I 1995 vart ho kåra til Årets Kniksen.

Klubbspel
Riise spelte på Setskog-Høland til 1999, bortsett frå 1996-97 då ho gjorde teneste i japanske Nikko Securities. Med Setskog-Høland var ho med å vinne NM-cupen i 1992 og med Nikko vann ho både den japanske serien og cupen i så vel 1996 som 1997. I 2000-sesongen vart ho Asker SK-spelar og lukkast då sikre seg NM-tittel nummer to. Seint i 2000 fekk Riise kontrakt med Carolina Courage i USA, eit lag ho førte til nasjonal cuptriumf i både 2002 og 2003. Etter ho reiste heim til Noreg spelte ho på Team Strømmen i 2005 og 2006.

Landslagsspel
Midtbanedirigenten Riise spelte 188 landskampar på det norske landslaget i tida 1990-2004, og noterte seg for 58 skåringar. Særleg utmerkte ho seg under Fotball-VM 1995 i Sverige, der ho var ei førande kraft bak den norske sigeren og vart kåra til den beste spelaren i turneringa. Også i seinare internasjonale meisterskap var ho ein sentral spelar for Noreg, med ei framifrå evne som spelstyrar og pasningsleggar.

Merittar
Olympisk meister: 2000 med Noreg
Verdsmeister: 1995 med Noreg
Europameister: 1993 med Noreg
EM-sølv: 1991 med Noreg
OL-bronse: 1996 med Noreg
Noregsmeister: 1992 med Setskog/Høland, 2000 med Asker SK
Japansk seriemeister: 1996 med Nikko
Japansk cupmeister: 1996 og 1997 med Nikko
USA-amerikansk seriemeister: 2002 med Carolina Courage
USA-amerikansk cupmeister: 2002 med Carolina Courage

Trenar
Riise hadde arbeidd for LSK i fleire år, før ho frå 2019 er ho lagsjef (sjefstrenar) i klubben.

Kjelder

Norske fotballspelarar
Olympiske meistrar for Noreg
Folk frå Lørenskog
Gøril Kringen

Gøril Kringen () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Stjørdal som vart olympisk meister med Noreg under Sommar-OL 2000 i Sydney. Ho var ein innsatsfull forsvarsspelar.

Kringen var aktiv i Trondheims-Ørn frå 1990 til ho la opp i 2005. Perioden frå 1993 til og med 2003 var ho med om å vinne sju cupfinalar og sju seriemeisterskap for topplaget frå Trondheim.

I tida 1995-2001 spelte Kringen 72 landskampar, utan nokon gong å kome på skåringslista. Ho deltok i Fotball-EM 1997 og 2001, i den siste turneringa var ho lagkaptein, og ho var med i Fotball-VM 1999 og Sommar-OL 2000. Under sommarleikane i Sydney var Kringen midtstoppar og kaptein for det norske mannskapet som vann OL-finalen mot USA på såkalla «golden goal».

Merittar
Olympisk meister: 2000 for Noreg
Seriemeister: 1994, 1995, 1996, 1997, 2000, 2001 og 2003 med Trondheims-Ørn
Noregsmeister: 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001 og 2002 med Trondheims-Ørn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gøril Kringen» frå ,  den 4. september 2018.  
 

Norske fotballspelarar
Olympiske meistrar for Noreg
Folk frå Stjørdal
J. Geils

John Warren Geils Jr. (), kjend som J. Geils eller Jay Geils, var ein USA-amerikansk gitarist. Han var mest kjend som leiaren i The J. Geils Band.

Geils voks opp i New York City og vart interessert i jazz og blues. Etter å ha flytta til Massachusetts for å studere, skipa han The J. Geils Blues Band medan han framleis gjekk på Worcester Polytechnic Institute. Etter å ha fjerna ordet «Blues» frå namnet sitt, gav bandet ut debutplata si i 1970, og spelte soul- og rhythm and blues-påverka rock gjennom det meste av 1970-åra, før dei vart meir pop i 1980-åra. Etter at bandet vart oppløyst i 1985, slutta Geils å spele fast og byrja med restaurering av bilar han deltok i billøp med, men dreiv stundom med musikkproduksjon. Han fortsette å spele sporadiske turnear med resten av bandet i 2000- og 2010-åra. Geils døydde av naturlege årsaker den 11. april 2017, 71 å gammal, i heimen sin i Groton i Massachusetts.

Diskografi

Som Jay Geils
 Bluestime med Magic Dick (Rounder, 1994)
 Little Car Blues med Magic Dick (Rounder, 1996)
 Jay Geils Plays Jazz! (Stony Plain, 2005)
 Jay Geils, Gerry Beaudoin and the Kings of Strings featuring Aaron Weinstein (Arbors, 2006)
 Toe Tappin' Jazz (North Star, 2009)

Som New Guitar Summit
 New Guitar Summit (Stony Plain, 2004)
 New Guitar Summit: Live at the Stoneham Theatre (2004)
 Jazzthing II med Randy Bachman (2007)
 Shivers (Stony Plain, 2008)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «J. Geils» frå ,  den 4. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske jazzgitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
Sologitaristar
USA-amerikanske rockesongarar
Bluesrock-musikarar
Folk frå Far Hills i New Jersey
The J. Geils Band-medlemmar
Elevar ved Worcester Polytechnic Institute
Musikarar frå Massachusetts
Magic Dick

Richard Salwitz (), kjend som Magic Dick, er ein amerikansk musikar mest kjend or å spele munnspel i The J. Geils Band. I tillegg til munnspel spelte Salwitz trompet og saksofon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Magic Dick» frå ,  den 4. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske bluesmunnspelspelarar
USA-amerikanske munnspelspelarar
Jødiske amerikanske musikarar
Folk frå New London i Connecticut
The J. Geils Band-medlemmar
Seth Justman

Seth Justman () er ein USA-amerikansk klaverspelar som er mest kjend som medlem av rockebandet The J. Geils Band.

Han skreiv mange av songane til bandet i lag med songaren Peter Wolf, og skreiv mellom anna den største hitten deira «Centerfold» aleine.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Seth Justman» frå ,  den 4. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Geils Files

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
USA-amerikanske organistar
Jødisk-amerikanske musikarar
Musikarar frå Washington, D.C.
The J. Geils Band-medlemmar
The J. Geils Band av The J. Geils Band

The J. Geils Band er debutalbumet til det amerikanske rockbandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1970.

Albumet består av rockeversjonar av klassiske bluessongar av artistar som Otis Rush («Homework»), Walter Price («Pack Fair and Square») og John Lee Hooker («Serves You Right to Suffer»), gamle Motown-songar («First I Look at the Purse») og somme originale songar. Albumet består av rock and roll på ei tid då visesongen byrja å bli særs populær. 

«First I Look at the Purse» er ein av songane i Nick Hornby-boka 31 Songs.

Innhald

Medverkande
Peter Wolf - solovokal
J. Geils - gitar
Magic Dick - munnspel
Seth Justman - klaverinstrument
Danny Klein - bass
Stephen Bladd - trommer

Produksjon
Produsentar: Dave Crawford, Brad Shapiro
Lydteknikarar: Jay Messina, Geoffrey Haslam

Salslister
Album - Billboard (USA)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The J. Geils Band (album)» frå ,  den 5. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The J. Geils Band-album
Debutalbum frå 1970
Atlantic Records-album
The Morning After av The J. Geils Band

The Morning After er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1971. 

Som debutalbumet består albumet av rockeversjonar av blues, soul og rein rock and roll. Albumet inneheld ein del fleire originale songar enn debutalbumet, i tillegg til eit par coverlåtar, som Don Covay sin «The Usual Place». Songen «Cry One More Time» vart seinare spelt inn av Gram Parsons på debutalbumet hans.

Innhald

Medverkande
Peter Wolf - solovokal
J. Geils - gitar
Magic Dick - munnspel
Seth Justman - klaverinstrument
Danny Klein - bass
Stephen Bladd - trommer

Produksjon
Seth Justman - produsent
Bill Szymczyk - produsent, lydteknikar
George Marino - digital nymastring

Salslister
Album - Billboard (USA)

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Morning After (The J. Geils Band album)» frå ,  den 5. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The J. Geils Band-album
Musikkalbum frå 1971
Album produserte av Bill Szymczyk
Atlantic Records-album
Bloodshot av The J. Geils Band

Bloodshot er det tredje studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1973. Det var det kommersielle gjennombrotet for bandet og nådde tiandeplassen på Billboard 200-lista i USA - ei plassering dei ikkje slo før i 1981 med albumet Freeze Frame. Singelversjonen av «Give it to Me», som hadde ein heilt anna slutt enn albumversjonen og nådde 30. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100 og 15. plassen på Cash Box Top 100.

Originale eksemplar av Bloodshot i USA kom på raud vinyl i staden for den vanlege svarte fargen, og brukte den raude etiketten til Atlantic Records frå 1950-åra. Bandet fortsette å bruke desse gamle etikettane til Atlantic i forskjellige fargar på kvart album så lenge dei var på selskapet.

Innhald

Medverkande
Peter Wolf – solovokal
J. Geils – gitar
Magic Dick – munnspel
Seth Justman – klaverinstrument
Danny Klein – bass
Stephen Bladd - trommer

Andre medverkande
Mike Hunt – saksofon

Production
Bill Szymczyk – produsent, lydteknikar
Allan Blazek – assisterande produsent
 George Marino – digital nymastring
Juke Joint Jimmy – assistent
 J. Geils – arrangør
Richard Mantel – design
 David Gahr – fotografi

Salslister
Album – Billboard 200 200 (USA)

Singar – Billboard Hot 100 (USA)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bloodshot (album)» frå ,  den 5. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

The J. Geils Band-album
Musikkalbum frå 1973
Album produserte av Bill Szymczyk
Atlantic Records-album
Give It to Me av The J. Geils Band

«Give it to Me» er ein song av det amerikanske rockebandet The J. Geils Band. Det var den første singelen deira som nådde topp 30 på singellista i USA. Singelen vart henta og korta ned frå albumet Bloodshot, der han er avslutningssporet. Songen vart skriven av songaren Peter Wolf og klaverspelaren Seth Justman.

Salslister

Vekeslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Give It to Me (The J. Geils Band song)» frå ,  den 5. september 2018.  
 

Singlar frå 1973
The J. Geils Band-songar
Songar frå 1973
Songar skrivne av Peter Wolf
Songar skrivne av Seth Justman
Songar produserte av Bill Szymczyk
Atlantic Records-singlar