alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Axel Heibergbreen

Axel Heibergbreen i Antarktis er ein dalbre som er 48 km lang og som fell ned frå store høgder på Det antarktiske platået og ut i Rossisen mellom Herbert Range og Mount Don Pedro Christophersen i Dronning Maudfjella.

Denne store isbreen vart oppdaga i november 1911 av Roald Amundsen, som kalla han opp etter Axel Heiberg, ein norsk forretningsmann som støtta mange norske polekspedisjonar. Amundsen nytta denne breen på veg opp til polplatået då han som førstemann nådde Sørpolen.

I motsetnad til store utløpsbrear som Beardmore-, Shackleton- og Livbreen, er Axel Heibergbreen i røynda ein fjellbre, avskoren frå platået av ein doleritt-kant og får berre is frå uvanleg mykje snøfall i sitt eige nedslagsfelt. Han har eit høgdefall på over 3000 meter over berre 30 km, det meste på berre litt over 11 km.

Sjå òg 
 Beardmorebreen

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Dronning Maudfjella
Amundsen Coast
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Baldwinbreen

Baldwinbreen er ein brei isbre som flyt austover frå eit stort isfall ved skrenten vest for Mount Rosenwald og munnar ut i Shackletonbreen sør for Mount Heekin. Han vart oppdaga og fotografert av U.S. Navy Operation Highjump (1946–47) på flyturane den 16. februar 1947, og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter sersjant George E. Baldwin i United States Marine Corps, som var fotograf på Flight 8A.

Kjelder
 

Isbrear i Ross Dependency
Dufek Coast
Barnebreen

Barnebreen er ein bratt isbre i Antarktis som flyt ned frå vestsida av Mount Erebus og endar på vestsida av Ross Island, mellom Cape Barne og Cape Evans der han dannar ein bratt isvegg. Han vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, 1901–04, under Robert Falcon Scott, og namngjeven av Nimrod-ekspedisjonen, 1907–09, under Ernest Shackleton, etter det nærliggande Cape Barne, som igjen er kalla opp etter Michael Barne frå Sotterley i Suffolk som var nestleiar på Discovery-ekspedisjonen.

Kjelder
 

Isbrear i Ross Dependency
Geografi på Ross Island
Baronickbreen

Baronickbreen er ein isbre som ligg 11 km sørvest for Mount Cocks i Royal Society Range, og som flyt inn i Skeltonbreen i vest. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1963 etter Michael P. Baronick frå U.S. Navy skvadron VX-6, som overvintra ved McMurdo Sound i 1956 og var i Antarktis fleire somrar.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Hillary Coast
Barrettbreen

Barrettbreen er ein isbre som flyt frå nordsida av Prince Olav Mountains, kring 28 km lang, som flyt mellom Longhorn Spurs og Gabbro Hills til Rossisen. Han vart namngjeven av den sørlege gruppa under New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (1963–64) etter Peter J. Barrett, ein geologi i gruppa.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Dufek Coast
Bartlettbreen

Bartlettbreen er ein sidebre, kring 50 km lang og 9 km brei ved snuten, som flyt nordaust frå Nilsen Plateau og ut i Scottbreen like nord for Mount Gardiner. Han vart oppdaga i desember 1934 av den geologiske gruppa under Byrd Antarctic Expedition under Quin Blackburn, og namngjeven av Richard E. Byrd etter kaptein Robert A. Bartlett frå Brigus på Newfoundland, ein kjend sjømann og oppdagar i Arktis som tilrådde at ekspedisjonen skaffa seg «Bear», ei polarskute som vart kjøpt og av Byrd omdøypt «Bear of Oakland».

Kjelder  

Isbrear i Ross Dependency
Amundsen Coast
Beardmorebreen

Beardmorebreen i Antarktis er ein av dei største dalbreane i verda med ei lengd på 200 km og ei breidde på 40 km. Han fell kring 2200 meter frå Det antarktiske platået til Rossisen og grensar til Commonwealth Range i Dronning Maudfjella på austsida og Queen Alexandra Range i Dei sentrale transantarktiske fjella i vest.

Isbreen er ein av hovudrutene gjennom Dei transantarktiske fjella til det store polplatået på andre sida, og var ei av dei tidlege rutene til Sørpolen trass i den bratte hellinga.

Isbreen vart oppdaga og klatra av Ernest Shackleton under Nimrod-ekspedisjonen i 1908. Sjølv om Shackleton måtte snu før han nådde Sørpolen, viste han at det var mogeleg å nå polen denne vegen, og vart den første som sette fot på polplatået. I 1911–1912 drog Robert Falcon Scott og lagmedlemmane frå Terra Nova-ekspedisjonen opp Beardmorebreen og nådde Sørpolen. Dei kom derimot ein månad for etter Roald Amundsen og gruppa hans, som hadde vald å gå opp den tidlegare ukjende Axel Heibergbreen.

Beardmorebreen vart namngjeven av Shackleton etter sir William Beardmore, ein skotsk industrileiar og ekspedisjonssponsor fødd i 1856.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Shackleton Coast
Dufek Coast
Beaverbreen ved Rossisen

Beaverbreen er ein isbre som er 24 km lang, og som drenerer kystsida av Queen Alexandra Range like nordvest for Mount Fox og munnar ut i Rossisen ved McCann Point. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand (1959–60) etter Beaver-flyet City of Auckland, som kræsja i området i januar 1960.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Beaver Glacier (Ross Ice Shelf)» frå ,  den 21. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Isbrear i Ross Dependency
Shackleton Coast
Bertogliobreen

Bertogliobreen er ein isbre som er 13 km lang, og som flyt frå Conway Range austover mellom Cape Lankester og Hoffman Point til Rossisen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959–63, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser Lloyd W. Bertoglio i U.S. Navy som var sjef på McMurdo-basen vinteren 1960.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Hillary Coast
Berwickbreen

Berwickbreen er ein sidebre som er 25 km lang, og som flyt søraust mellom Marshall Mountains og Adams Mountains og ut i Beardmorebreen ved Willey Point. Han vart namngjeven av Nimrod-ekspedisjonen, (BrAE) etter HMS «Berwick», eit fartøy som løytnant Jameson B. Adams frå ekspedisjonen hadde tent på. Kartet under Terra Nova-ekspedisjonen og nokre seinare kart forskuvar posisjonen til Berwickbreen og Swinfordbreen. Sistnemnte ligg 22 km sørvestover, og der Swinfordrbeen ligg.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Bingleybreen

Bingleybreen er ein isbre som er 15 km lang i Queen Alexandra Range, og flyt sør frå Mount Kirkpatrick, Mount Dickerson og Barnes Peak og ut i Beardmorebreen like nord for Adams Mountains. Han vart namngjeven av Ernest Shackleton av Nimrod-ekspedisjonen, etter Bingley i England, heimstaden til Shackleton-familien.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Shackleton Coast
Blackwallbreen

Blackwallbreen er ein sidebre som er 15 km lang, og som drenerer ein del av vestsida av Nilsen Plateau. Han flyt nordvest langs nordaustsida av Hansen Spur og saman med Amundsenbreen. Namnet vart nytta av feltgruppene frå Ohio State University både i 1963–64 og 1970–71  ved Nilsen Plateau. Alle bergveggane kring denne breen har ein svartaktig farge.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Bondesonbreen

Bondesonbreen er ein isbre som er kring 13 km lang, og som flyt nord langs austsida av Benson Ridge til den nedre delen av Robbbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå tellurometermålingar (1961–62) og frå marinen sine flyfoto (1960), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter W. Bondeson. Han var kaptein på USNS «Private John R. Towle» i løpet av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1964 og 1965.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Shackleton Coast
Bowinbreen

Bowinbreen er ein sidebre som er 9 km lang, og som flyt nordaust mellom Sullivan Ridge og Fulgham Ridge og ut i Ramseybreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kommisæren C.F. Bowin i U.S. Navy som var Operasjon Deepfreeze i 1965 og 1966.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Dufek Coast
Bowmanbreen

Bowmanbreen er ein isbre i ein djup dal og er 75 km lang. Han flyt ned frå polarplatået mellom Quarles Range og Rawson Plateau i Dronning Maudfjella og ut i Rossisen like vest for Amundsenbreen. Han vart oppdaga i desember 1929 av eit geologisk lag under Byrd-ekspedisjonen leia av Laurence Gould, og vart namngjeven av Richard E. Byrd etter Isaiah Bowman, ein eminent geograf som var rektor ved Johns Hopkins University i 1935–49, og direktør i American Geographical Society i 1915–35.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Amundsen Coast
Brandaubreen

Brandaubreen er ein brei sidebre, 9 km lang, og som flyt vestover frå eit isskilje mellom Haynes Table og Husky Heights og ut i Keltiebreen like vest for Ford Spur. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant James F. Brandau i U.S. Navy som var ein pilot med skvadron VX-6, Operasjon Deepfreeze 1964 og 1965.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Dufek Coast
Brunnerbreen

Brunnerbreen er ein smal isbre med bratte sider som er 3,5 km lang, og som heller ned vestsida av Cumulus Hills mellom Landry Bluff og Halfmoon Bluff og ut i Shackletonbreen. Han vart namngjeven av Texas Tech Shackleton Glacier Expedition (1964–65) etter sersjant Donald R. Brunner, eit medlem av flyavdelinga til U.S. Army som assisterte ekspedisjonen.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Dufek Coast
Burgessbreen

Burgessbreen er ein isbre som er 13 km lang, og som flyt nordvest gjennom Otway Massif og ut i Mill Streambreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Robert W. Burgess, ein forskar i US Antarctic Research Program på ionosfæren ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1963.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Shackleton Coast
Byrdbreen i Ross Dependency

Byrdbreen er ein stor isbre i Antarktis, kring 136 km lang og 24 km brei, som drenerer eit stort område av polarplatået og som flyt austover mellom Britannia Range og Churchill Mountains før han munnar ut i Rossisen ved Barnefjorden.

Han vart namngjeven av NZ-APC etter kontreadmiral Byrd i US Navy, ein amerikanske antarktisfarar.

Sjå òg
 Isstraum
 Isbrear i Antarktis
 Isstraumar i Antarktis

Kjelder

Isbrear i Ross Dependency
Isstraumar i Antarktis
Hillary Coast
Oates Land
Trópea

Trópea (gresk Τρόπαια) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Arkadía i periferien Peloponnes i Hellas. Trópea inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Gortynía.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Trópea 2 887 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 506 innbyggjarar.

Referansar 

Tropea
Tropea
Tropea
Kaapvaalkratonet

Kaapvaalkratonet er eit kraton eller ei grunnfjellsplate som dekker Limpopoprovinsen lengst nord i Sør-Afrika. Kratonet er ei kontinentalplate av ein kontinental type som utgjer ein del av Kalaharikratonet, og som inneheld dei eldste kjende bergartane og mikrofossila i verda med dateringer på opptil 3,6 milliardar år. Kaapvaalkratonet har eit areal på 1,2 millionar kvadratkilometer. Det er åtskilt frå Zimbabwekratonet i nord av Limpopobeltet. I sør og vest er Kaapvaalkratonet avgrensa av proterozoiske fjellkjeder. I aust er kratonet avgrensa av vulkanske bergarter frå juratida som tilhøyrer Lebombomonoklinen. Kaapvaalkratonet består av granittiske grønsteinar og tonalittiske gneisar som er gjennomskorne av granittiske plutonar. Bergartane er malmførande og inneheld òg metall frå platinagruppa.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 29. april). Kaapvaalkratonet. I Store norske leksikon. Henta 22. januar 2014 frå http://snl.no/Kaapvaalkratonet. 

Kraton
Afrikansk geologi
Kalaharikratonet

Kalaharikratonet er eit kraton eller ei grunnfjellsplate som dekker store delar av Sør-Afrika.

Kalaharikratonet er eit kontinentalt subkontinent som består av fleire mindre kraton: Kaapvaalkratonet, Zimbabwekratonet, Limpopobeltet, og Namaquabeltet. Kalaharikratonet har vore stabil i 2,3 milliardar år og inneheld dei eldste kjende bergartane og mikrofossila i verda.

Kjelder
 Askheim, Svein. (2009, 28. oktober). Kalaharikratonet. I Store norske leksikon. Henta 22. januar 2014 frå http://snl.no/Kalaharikratonet. 

Kraton
Sørafrikansk geologi
Historiske kontinent
Kambuiskifer

Kambuiskifer er metamorfe gullførande skifrar i Sulafjella og Kangari, Kambui, Nimini og Gori Hills i søraustlege Sierra Leone.

Kambuiskifer består av grønstein som utgjer mesteparten av Kambui-gruppa. Grønsteinsbelta består av ei nedre eining av ultrabasiske lavaer og basiske putelavaer. Over lavaene ligg sedimentære bergarter med tuff.

Kambuiskifrane vart avsett i prekambriumtida og intrudert av seinare vulkansk aktivitet. Lagrekkja utgjer hovudførekomsten for gull og andre mineral i Sierra Leone.

Kjelder
Kambui schists. I Store norske leksikon. Henta 22. januar 2014 frå http://snl.no/Kambui_schists. 

Sierraleonsk geologi
Skifer
Den kulturelle skulesekken

Den kulturelle skulesekken (DKS) er ei nasjonal satsing som skal bidra til at alle skuleelevar i Noreg får møte profesjonell kunst og kultur av alle slag. Den kulturelle skulesekken er eit samarbeidsprosjekt mellom kultur- og opplæringssektoren på nasjonalt, regionalt og lokalt nivå, og omfattar alle skular i Noreg. Fylkeskommunen har ansvar for koordineringa regionalt, men kommunane har også høve til å utvikle sitt eige program. Det er stor variasjon i korleis skulesekken vert organisert på regionalt og lokalt nivå.

Målsetjing 
Måla for Den kulturelle skulesekken skal vere:
 å medverke til at elevar i skulen får eit profesjonelt kunst- og kulturtilbod
 å leggje til rette for at elevar i skulen lettare skal få tilgang til, gjere seg kjende med og utvikle forståing for kunst- og kulturuttrykk av alle slag
 å medverke til å utvikle ei heilskapleg innlemming av kunstnarlege og kulturelle uttrykk i realiseringa av skulen sine læringsmål.

Gullsekken 
Gullsekken var den årlige prisutdelinga som er knytt til Den kulturelle skulesekken. Éin skule og éin produksjon vinn kvar sin pris, og vert kåra av ein fagjury.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Oversikt nettsider Den kulturelle skulesekken i fylker og kommunar
 "Kulturell skulesekk for framtida" (Stortingsmelding nr. 8 (2007-2008))
 Kulturrådet - Den kulturelle skulesekken 

Utdanning i Noreg
Norsk kultur
Kystkultur

Kystkultur er eit samleomgrep for det som særpregar livet langs kysten. I Noreg vert omgrepet brukt og oppfatta på fleire ulike måtar: Ofte er det tenkt mest på livet og aktivitetane i tida før utjamninga av livsvilkåra skaut fart for alvor etter krigen. I ein del samanhengar kjem det fram meiningar om at kystkultur er det som skjer på kysten no, medan kystkulturen i fortida er historie og folkeminne.

Kystkultur i Noreg 
Fyrst i relativt ny tid er det semje om at livet langs kysten ikkje var likt livet innover i fjordane og innlandet elles. Allereie her er det uklårt kva som eigentleg er oppfatta som «kystkultur», då mange meiner at mykje av det som tidlegare føregjekk inne i fjordane, var kystkultur.

Det er no i gang innsamling av gjenstandar, arbeidsmetodebeskildringar, forteljingar og anna, hovudsakleg av historisk art, som skal syne kva kystkulturen i fortida besto i. Kulturarrangement som Kystsogevekene og opprettinga av lokale museum i skjergardskommunar er ein del av dette.

Mykje arbeid blir også lagt ned i å ta vare på og restaurere båtar, bygningar, kulturlandskap, husdyrrasar og bruksgjenstandar samt føre kunnskap vidare ved å gje opplæring i gamalt handverk til nye generasjonar.

Fiskeri- og kystdepartementet har ei ordning med finansielle midlar til kystkultur sidan 2003. I 2011 vart det løyvd 9,25 millionar kroner.

Organisasjonen Forbundet KYSTEN, med over 10 000 medlemmar, gjer mykje for å taka vare på gammal og ny kystkultur.

Bakgrunnsstoff
 Nettstaden til Kystverket
 Forbundet KYSTEN si heimeside

Kultur
Megalópoli

Megalópoli (gresk Μεγαλόπολη) er ein distriktsby og ein kommune i periferieininga Arkadía i periferien Peloponnes i Hellas. Megalópoli ligg sørvest for Trípoli og grensar i søraust mot periferieininga Lakonía, i sørvest mot Messinía og i nordvest mot Ilía i periferien Vest-Hellas.

Administrativ inndeling

Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Megalópoli
 Górtyna
 Falesía
Dei tre tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 10 687 innbyggjarar, medan kommunaleininga Megalópoli hadde 7 890 og tettstaden med same namn 5 748 innbyggjarar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Megalopoli
Megalopoli
Megalopoli
Megalopoli
Hengsenga

Hengsenga eller Hengsengen er eit gardstun på Bygdøy i Oslo med flere bygningar  rundt eit tun. Hovudbygninga er ein rødmalt sveitservilla frå 1848–49. Hengsenga er ein del av Bygdøy Kongsgård. Sveitservillaen kan vere teikna av enten Hans Ditlev Franciscus von Linstow eller Johan Henrik Nebelong.

Garden var tidlegare ei løkke i privat eige. Oscar II kjøpte ho i 1880 og innlemma ho i Kongsgården.

Kjelder 

 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 242-243, ISBN 978-82-573-1760-7
Bygdø kongsgård / Hengsengen frå Norsk Folkemuseum
Denne artikkelen bygger på «Hengsengen» frå ,  den 22. januar 2014, 12579498 revisjon

Bakgrunnsstoff

 

Bygdøy
Gardar i Oslo
Kulturminne i Oslo
Górtyna i Arkadía

Górtyna (gresk Γόρτυνα) er ein tidlegare kommune i periferieininga Arkadía i periferien Peloponnes i Hellas. Górtyna inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Megalópoli.

Referansar 

Gortyna
Gortyna
Karýtena

Karýtena (gresk Καρύταινα) er ein landsby i periferieininga Arkadía i periferien Peloponnes i Hellas. Karýtena var hovudsete i den tidlegare kommunen Górtyna, som no er ei kommunaleining i kommunen Megalópoli.

Referansar 

Karytena
Falesía

Falesía (gresk Φαλαισία) er ein landsby og tidlegare kommune i periferieininga Arkadía i periferien Peloponnes i Hellas. Falesía inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Megalópoli.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Falesía 2 077 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 46 innbyggjarar.

Referansar 

Falesia
Falesia
Falesia
Leondári i Arkadía

Leondári (gresk Λεοντάρι) er ein landsby i periferieininga Arkadía i periferien Peloponnes i Hellas. Leondári var hovudsete i den tidlegare kommunen Falesía, som no er ei kommunaleining i kommunen Megalópoli.

Referansar 

Leondari
Tyin-Filefjell skisenter

Tyin-Filefjell skisenter er eit skisenter som ligg på Snaufjellet i Vang kommune i Valdres. Anlegget har 5 heisar og 14 nedfartar med ulik vanskegrad (8 grøne, 3 blå, 2 raude og 1 svart). Området ved skisenteret strekker seg frå 830 til 1282 moh., og har om lag 17 km med nedoverbakke totalt. Høgda over havet sørger for ein lang og stabil vintersesong.

Skisenteret har utleige av ski, skiskule og serveringsstader. Frå toppstasjonen av skiheisen kan ein sjå 35 fjelltoppar på over 2000 meter, av dei ligg 15 toppar i Vang kommune. Tyin-Filefjell skisenter opna for fyrste gong i 1972.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside
 Offisiell Facebook-side

Skisenter i Noreg
Idrett i Innlandet
Skipingar i 1972
Vang kommune
Galdhøpiggen sommerskisenter

Galdhøpiggen sommerskisenter er eit skisenter som ligg på Juvbreen ved foten av Galdhøpiggen i Lom kommune i Innlandet. Anlegget har ein T-krok-heis, med kapasitet på 1200 personar i timen, og éin nedfart som er 1400 meter lang og har 350 meter høgdeforskjell. Bakken er godt eigna til både alpint, telemark og snøbrett.

Ved innkøyrselen er det ein kafeteria med 210 sitteplassar, og avdeling for utleige av alpint utstyr.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside
 Offisiell Facebook-side

Idrett i Innlandet
Lom kommune
Skisenter i Noreg
Tannstongbane

Tannstongbane eller tannhjulbane er ei jarnbane som går i så bratt terreng at motor og bremsesystema på toget må vere utstyrt med eitt eller fleire tannhjul som grip inn i ei tannstong langsetter midten av skjenegangen for at toget skal kunne kome seg opp og ned stigninga på strekninga.

Ulike tannstongbanesystem 
Det finnt ulike system for korleis tannstanga i skjenegangen og drivtannhjula på toga er tillaga. No for tida nytter dei fleste tangstongbanene det såkalla Abt-systemet.

Bakgrunnsstoff

Jarnbane
Jevdokija Meksjilo

Jevdokija Pantelejevna Meksjilo () var ein sovjetisk langrennsløpar frå Gorno-Altajsk i republikken Altaj i Russland. Ho vart olympisk meister under vinter-OL 1964 i Innsbruck, der ho var med på det sovjetiske laget som vann 3x5 km stafett for kvinner. I same leikane tok ho sølv på 10 km.

Meksjilo fekk sin internasjonale meisterskapsdebut i ski-VM 1958 i Lahti. Ho deltok for Sovjetunionen på 10 km og vart nummer åtte. Fire år seinare kom ho på sjetteplassen på den halve distansen under verdsmeisterskapen i Zakopane. Under dei olympiske vinterleikane i Innsbruck nådde ho toppen som skiløpar. I den fyrste langrennstevlinga for kvinner, 10 km, var ho nær ved å vinne OL-gull. Med tida 40.26,6 kom Meksjilo i mål 2,3 sekundar bak landsmannen Klavdija Bojarskikh, og måtte nøye seg med sølvmedalje. Deretter vart ho nummer fire på 5-kilometeren, før ho gjekk andreetappen for Sovjetunionen sitt suverene vinnarlag i 3x5 km stafett. Saman med Alevtina Koltsjina på opningsetappen og Klavdija Bojarskikh på ankeretappen syrgde ho for at sovjetlaget var i mål over to minuttar føre sølvvinnarane frå Sverige. Meksjilo deltok i sitt siste verdsmeisterskap på ski i 1966. I løypene i Holmenkollen vart ho nummer fire i begge dei individuelle tevlingane.

Merknadar

Kjelder
 Sportsboken, aktuelle årgangar.

Sovjetiske langrennsløparar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1964
Langrennsløparar under vinter-OL 1964
Canyonbreen

Canyonbreen er ein smal isbre som er 9 km lang, og som flyt til Rossisen. Han drenerer nordvestsida av Mount Wexler og flyttar seg nordover mellom bratte dalveggar i Separation Range og Hughes Range og flyt saman med isbremmen like vest for Giovinco forlandsbre. Isbreen vart observert frå nærliggande Mount Patrick av New Zealand Alpine Club Antarctic Expedition (1959–60) som gav det skildrande namnet.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Dufek Coast
Cornwallbreen i Ross Dependency

Cornwallbreen er ein isbre i Queen Elizabeth Range, som flyt austover, til sør for Crowell Buttresses, og ut i Lowerybreen. Han vart namngjeven av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand (1961–62) etter engelske Cornwall.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Cornwall Glacier (Ross Dependency)» frå ,  den 22. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Isbrear i Ross Dependency
Shackleton Coast
Cappellaribreen

Cappellaribreen er ein isbre som er 20 km lang i Hays Mountains, og som flyt vestover frå nordvestsida av Mount Vaughan og ut i Amundsenbreen like nord for Mount Dort. Han vart først grovt kartlagt på Byrd-ekspedisjonen i 1928–30, og kartlagt på ny av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Lewis K. Cappellari, som gjorde ionosfæriske studiar ved McMurdo-basen i 1965.

Kjelder 

Isbrear i Ross Dependency
Amundsen Coast
Carlyonbreen

Carlyonbreen er ein stor isbre som flyt aust-søraust frå firnområdet aust for Mill Mountain til Rossisen ved Cape Murray. Han vart kartlagt i 1958 av gruppa som vitja Darwinbreen under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58), og vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee etter R.A. Carlyon, som i lag med H.H. Ayres utgjorde gruppa.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Carlyon Glacier» frå ,  den 22. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Isbrear i Ross Dependency
Hillary Coast
Christybreen

Christybreen er ein bratt sidebre som flyt søraust langs sørvestsida av Breyer Mesa og ut i Amundsenbreen i Dronning Maudfjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Clarence C. Christy, som var verkstadsjef ved Williams Field i McMurdo Sound under U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1967.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Christy Glacier» frå ,  den 22. januar 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Isbrear i Ross Dependency
Amundsen Coast