alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Iivo Niskanen

Iivo Henrik Niskanen () er ein finsk langrennar frå Oulu som vart olympisk meister i lagsprint i 2014 og verdsmeister på 15 km i 2017.

Niskanen fekk sitt gjennombrot under Vinter-OL 2014, der han vann gullmedalje på parstafetten i lag med Sami Jauhojärvi og vart fjerdemann på 15 kilometer. Han tok sin fyrste verdenscupsiger då han vann 15 km klassisk stil i Kuusamo 30. november 2014. To år seinare vann han 15 km klassisk i Kuusamo for andre gong, hans andre triumf i eit verdscuprenn. Under Ski-VM 2017 i Lahti fekk han og Sami Jauhojärvi bronse på parstafetten, to dagar før han sikra seg gullmedaljen på 15 km etter eit framifrå løp.

Også den eldre systera Kerttu Niskanen har hevda seg i toppen av internasjonale langrennstevlingar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Iivo Niskanen» frå ,  den 7. mars 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Finske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Finland
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Finske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Medaljevinnarar under vinter-OL 2018
Finske deltakarar under vinter-OL 2018
Langrennsløparar under vinter-OL 2018
Finske deltakarar under vinter-OL 2022
Langrennsløparar under vinter-OL 2022
Karin Vatne

Karin Vatne () er ein norsk lyrikar frå Skjolden i Luster i Sogn og Fjordane.  I 2008 gav ho ut diktsamlinga Nedtur.

Bibliografi

Bøker

Kjelder 
 

Forfattarar frå Luster
Norske lyrikarar
Knut Johannesson Skaale

Knut J. Skaale, også kalla «Jøra-Knuten», (fødd Knut Johannesson) () var ein norsk fartøybyggjar frå Rosendal i Kvinnherad kommune i Hordaland. Skaale bygde om lag hundre fartøy før han døydde. Han er mest kjend for å ha konstruert jakta «Gjøa», som Roald Amundsen brukte då han segla Nordvestpassasjen tidleg på 1900-talet.

Biografi 
Knut J. Skaale blei fødd på Nes i Rosendal og var son til fartøybyggjar Johannes Jørgensson. Han flytta seinare til Skaala som han sistpå skreiv seg. Kallenamnet «Jøra-Knuten» fekk han fordi han var frå Jørgens-tunet, som var ei vanleg nemning av personar i Kvinnherad. Skaale byrja som læregut hjå Tørris Skaaluren då han var 16 år gamal, og var nokre år i lære. Skaale bygde deretter sin eigen verv attmed Tørris i dagens Skålevika, der han konstruerte alle fartøya sine. I tillegg dreiv han med eit større rydningsarbeid på faren sin gard. Skaale gifta seg med Anna Farteinsdotter og dei fekk éin son, Knut K. Skåla.

Gjøa 
Skaale bygde «Gjøa» etter tinging frå nordlandsskippar Asbjørn Sexe frå Ullensvang, som trengte ei ny jakt. I denne perioden blei Skaale og Sexe godt kjend, og dei korresponderte med kvarandre via brev om skuta og anna virke i kvardagen. Både kona og faren til Skaale blei med i arbeidet med å byggje skuta; blant anna høvla kona delar av kjølen på ho. Han fann mykje av tømmeret ved Bjørgane i Ølve, men masta og rundholtane fekk han hogga på Varaldsøy. Skuta stod klar i 1872 og dei døypte ho «Gjøa» etter kona til Sexe. I 1887 vart ho seld til ein selfangar i Nord-Noreg og det vart lagt ishud på ho. Roald Amundsen kjøpte deretter skuta i 1901 til bruk som ekspedisjonsskip i Arktis.

Død 
I klokkarboka frå Kvinnherad sokn 1873–1900 står det at Skaale døydde av leversjukdom den 05.01.1900 og blei jordfesta den 12.01.1900.

Referansar

Litteratur 
 Nerhus, Hans. Kap. II. I ”Gjøa” : vår verdskjente minneskute. Oslo: Forlaget form og farge, 2. oppl., 1981.
 Statsarkivet i Bergen, klokkerbok for Kvinnherad prestegjeld nr. A2, Kvinnherad sokn 1873–1900.
 Vaage, Erling. «Nyreisingstid 1850–kring 1900». I Kvinnherad band 1, bygdesoga. Rosendal: Kvinnherad bygdeboknemd, 1972.

Norske båtbyggjarar
Folk frå Kvinnherad
Kerttu Niskanen

Kerttu Elina Niskanen () er ein finsk langrennnar frå Oulu som i tida 2014-17 vann to OL-sølv og to VM-bronsar, alle i stafettevlingar. Iivo Niskanen er ein yngre bror.

Niskanen markerte seg mellom verdseliten i langrenn under Tour de ski 2013/14, der ho vann den fjerde etappen; ein 10 km fellesstart. Under Vinter-OL 2014 i Sotsji gjekk ho tredje etappe på det finske laget som fekk sølv på 4 x 5 kilometer stafett etter Sverige og framom Tyskland. Dei andre på laget var Anne Kyllönen, Aino-Kaisa Saarinen og Krista Lähteenmäki. Fire dagar seinare tok ho og Saarinen ein ny sølvmedalje i lagsprinten, slått av det norske paret Ingvild Østberg og Marit Bjørgen. I dei individuelle tevlingane vart Niskanen nummer fire på tremila og sju på 15 km.

Ved Ski-VM 2015 i Falun vart Niskanen nummer fire både på 15 km og 30 km. På stafetten over 4 x 5 km fekk ho og Finland ein bronsemedalje. Same plassering fekk Niskanen i 4 x 5 km stafett då Ski-VM 2017 fann stad på finsk heimebane i Lahti. Her var ein sjetteplasspå 10 km hennar beste individuelle prestasjon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kerttu Niskanen» frå ,  den 8. mars 2017.

Bakgrunnsstoff 
 

Finske langrennsløparar
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Finland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Finland
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Finske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Finske deltakarar under vinter-OL 2018
Langrennsløparar under vinter-OL 2018
Medaljevinnarar under vinter-OL 2022
Finske deltakarar under vinter-OL 2022
Langrennsløparar under vinter-OL 2022
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013
Deltakarar under Ski-VM 2015
Deltakarar under Ski-VM 2017
Alex Harvey

Alex Harvey () er ein kanadisk langrennar frå staten Québec, som vart verdsmeister i lagsprint i 2011 og på 50 km i 2017. Han har dessutan sikra seg eitt VM-sølv og to VM-bronsar i same tidsrommet.

Harvey vann VM-gull på lagsprinten saman med Devon Kershaw under Ski-VM 2011 i Holmenkollen etter å ha spurta forbi norske Ola Vigen Hattestad på oppløpet. Individuelt kom han på femteplassen på femmila i same meisterskapen. To år seinare kneip Harvey bronsemedaljen i sprinttevlinga då Ski-VM 2013 fann stad i Val di Fiemme i Italia. Ved Ski-VM 2015 i Falun kleiv han eitt steg opp på sigerspallen i den same øvinga, einast nordmannen Petter Northug heldt han bak seg. To dagar etterpå tok Harvey bronsemedaljen på 30-kilometeren.    

Under Ski-VM 2017 i Lahti vart Harvey femtemann på tremila. Vel ei veke seinare gjorde han sitt livs løp og tok sitt fyrste individuelle meisterskapsgull, etter å ha vunne spurten i ein rekordsnøgg 50 km i fristil.

Også faren Pierre Harvey var ein internasjonal toppløpar i langrenn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alex Havrey» frå ,  den 8. mars 2017.  
 

Canadiske idrettsutøvarar
Langrennsløparar
Canadiske deltakarar under vinter-OL 2010
Canadiske deltakarar under vinter-OL 2014
Kristin Røymo

Kristin Røymo () er ein norsk politikar for Arbeiderpartiet som har vore ordførar og byrådsleiar i Tromsø frå 2015 til 2019. Ho var i perioden 14. oktober 2015-30. juni 2016 byrådsleiar i Tromsø kommune, fram til byparlamentarismen vart erstatta med formannskapsmodellen som styreform i Tromsø. Røymo vart vald som ordførar 14. oktober 2015, men søkte permisjon same dag for å tiltre som byrådsleiar. Jarle Aarbakke var ordførar under permisjonen.

Oppvekst og utdanning 
Kristin Røymo vaks opp i Helnessund i Steigen kommune, tok vidaregåande utdanning ved Solhaugen videregåande skole i Narvik, og flytta til Tromsø i 1995. Røymo har studert statsvitskap, pedagogikk og psykologi, og har ein mastergrad frå Universitetet i Tromsø i Peace and Conflict Transformatin, MPCT.

Røymo har tidligere jobba ved Færingen Terapeutisk Samfunn, som fagkonsulent og som leiar, ho har jobbet som barnehageassistent, og som fylkessekretær for AUF i Troms. Ho har per januar 2015 permisjon frå stillinga som seksjonsleiar for NAV Arbeidsrådgivningskontor, ved NAV Troms.

Politisk karriere 
Ho er busett i Tromsø, og vart vald inn i kommunestyret for Ap første gong ved kommunevalet i 1999. Røymo var politisk rådgjevar i Utanriksdepartementet i 2001. Ho var ordførarkandidat for Tromsø Arbeiderparti i 2011, og var gruppeleiar den perioden.

Røymo var byrådsleiarkandidat for Tromsø Arbeiderparti i 2015, og vart 14. oktober 2015 vald som ordførar i Tromsø. Ein del av avtalen mellom samarbeidspartia Arbeidarpartiet, Rødt og SV, var å erstatte byparlamentarisme, med formannskapsmodellen som styreform i Tromsø. Partia vart samde om å behalde byrådet fram til 30. juni 2016, som ein overgangsfase.  Røymo søkte derfor om permisjon for å tiltre som byrådsleiar og Jarle Aarbakke var ordførar under permisjonen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kristin Røymo» frå ,  den 8. mars 2017.  

Ordførarar i Tromsø
Ap-ordførarar i Troms
60 damer du skulle ha møtt

60 damer du skulle ha møtt er ei norsk biografisk teikneseriebok frå 2016, skriven av Marta Breen og teikna av Jenny Jordahl. Boka vart utgjeve på Manifest forlag. Forfattarane grunngav boka med at «det var deprimerande å innsjå at historiene om menneskje i så stor grad vert fortalde med kvinner i ei evig birolle». Boka samlar difor «60 namn dei mener burde fått ein større plass i norsk sakprosa». Det er òg laga ein kortstokk til boka.

Kvinnene som vert omtalte 
Personane er lista etter rekkjefylgda i boka. Stikkorda om yrke/rolle er berre rettleiande.

 Camilla Collett, forfattar
 Aasta Hansteen, målar, aktivist
 Sigrid Undset, forfattar
 Lisa Kristoffersen, dyrevernar
 Cathinka Guldberg, sjukepleiegründer
 Fredrikke Marie Qvam, organisasjonsgründer
 Amalie Skram, forfattar
 Ragna Nielsen, skule- og foreiningsgründer
 Gina Krog, røysterettsaktivist
 Hanna Brummenæs og Bertha Torgersen, skipsreiarar i Brummenæs & Torgersen
 Oda Krohg, målar
 Fernanda Nissen, fagforeiningsleiar
 Ellisif Wessel, fotograf og aktivist
 Marie Høeg, fotograf
 Betzy Kjelsberg, fabrikkinspektør
 Katti Anker Møller, sosialpolitikar
 Kristine Bonnevie, professor i zoologi
 Anna Munch, forfattar
 Nanna With, redaktør og forleggjar
 Elsa Laula Renberg, samepolitisk aktivist
 Aasa Helgesen, ordførar
 Cora Sandel, forfattar
 Synnøve Finden, ysterigründer
 Elise Ottesen-Jensen, seksualopplysar
 Pauline Hall, komponist
 Hannah Ryggen, vevkunstnar
 Ingeborg Refling Hagen, forfattar
 Birgit Nissen, journalist og Ravensbrück-fange
 Elisabeth Meyer, fotojournalist
 Åse Gruda Skard, barnepsykolog
 Ingrid Bjerkås, prest
 Nic Waal, psykiater
 Lise Lindbæk, journalist
 Inger Hagerup, forfattar
 Gerda Grepp, krigsjournalist
 Annie Skau Berntsen, sjukepleiemisjonær
 Henriette Bie Lorentzen, lærar og fredsaktivist
 Sonja Henie, skøytelaupar og skodespelar
 Solveig Muren Sanden, teikneserieskapar
 Halldis Moren Vesaas, forfattar
 Gunvor Hofmo, forfattar
 The Dandy Girls, popband (Inger Tragethon, Torill Bakken, Marit Hurum, Anne Skotland)
 Amtmandens døtre, visegruppe (Bente Geving, Kjersti Martinsen, Hege Rimestad, Nina Badendyck, Mette Grindstad, Tina Austad, Ruth Eckhoff)
 Bergljot Hobæk Haff, forfattar
 Karen-Christine Friele, homoaktivist
 Randi Hultin, jazzjournalist
 Ebba Haslund, forfattar
 Radka Toneff, jazzsongar
 Grete Waitz, langdistanselaupar
 Shilan Shorsh, menneskerettsaktivist
 Wenche Foss, skodespelar
 Holmenkollstafetten og kampen for at kvinner kunne delta
 Engebret-rørsla, journalistklubb 1974
 Kvinnene på Våler Skurlag, arbeidskonflikt 1975

Fotnotar 

Norske bøker
Norske teikneseriar
Bøker frå 2016
Sylvi Storhaug

Sylvi Storhaug () er frå Flora kommune i Sogn og Fjordane. Ho har lang erfaring som spesialpedagog, både blant døve born og born med andre behov. I 2012 gav ho ut barneboka Jenta frå havet, som handlar om forfattaren sine barndomsminne frå tidlege år.

Bibliografi

Bøker

Kjelder 
 

Forfattarar frå Flora
Norske barnebokforfattarar
Nordisk språkråd

Nordisk språkråd var eit samarbeidsorgan for dei nasjonale språkråda i dei nordiske landa. Det vart skipa 22. februar 1997 etter at Nordisk språksekretariat vart lagt ned året før. Nordisk språkråd hadde sete i Stockholm, Det vart lagt ned i 2003. Oppgåvene vart av Nordisk ministerråd ført over til Nordplus Språk.

Referansar

Språknormering
Nordisk Ministerråd
Skipingar i 1997
Nedleggingar i 2003
Elisabeth Meyer

Johanne Elisabeth Meyer () var ein norsk fotograf og journalist. Meyer er mest kjend for det fotojournalistiske arbeidet ho gjorde under reisene sine gjennom Iran og India på 1920- og 1930-talet. Arbeida hennar inkluderer nokre av dei fyrste bileta av Mahatma Gandhi.

Virke
Meyer reiste på eiga hand rundt i Iran (Persia) omkring 1929, og kan ha vore den fyrste vestlege kvinna som vitja Iran på denne måten. Det var totalforbod mot fotografering i Iran på denne tida; ho vart arrestert fleire gonger, men slapp unna med åtvaringar. I Tyrkia og Irak fekk ho møte dei øverste leiarane i landa, og vitja blant anna Kemal Atatürk og fekk sjå det private soverommet hans trekt i rosa silke.

I Irak intervjua ho kong Faisal i «hans palé litt utenfor Bagdad». Meyer vitja òg Syria, Mexico og Alaska. I India fekk ho i 1933 hjelp av den unge Indira Nehru til å møte den fengsla Mahatma Gandhi, og Meyer skildra møtet slik: «Enhver annen ville sett latterlig ut i det kostymet, men overfor Gandhi forstummer alt som heter kritikk. Jeg har aldri vært begeistret for ham, men – jeg er totalt omvendt. Han er et av de mest sympatiske mennesker jeg har truffet, han er virkelig en stor mann.»

Bakgrunn
Meyer var fødd i Tønsberg i ein velståande familie. Faren hennar gav ho eit Kodak foldekamera som ho kunne ta med på reisene sine, og det ser ut til å ha vorte starten på den profesjonelle karrieren hennar. Ho vart medlem av Oslo kameraklubb i 1932, og reiste sidan til Berlin i 1937 for å studere fotografi ved Schule Reimann. Her var ho elev av Walter Peterhans og Otto Croy. Ho jobba som assistent for Joszef Pécsi i Budapest før ho drog tilbake til Noreg, der ho oppheldt seg under krigen. Meyer leverte stoff til blant anna National Geographic, Aftenposten og A-magasinet.

Bibliografi 
 1930 – En kvinnes ferd til Persia
 1933 – En kvinnes ferd gjennom India
 1949 – De små og store dyra våre i bilder og tekst

Galleri

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Elisabeth Meyer» frå , den 9. mars 2017.''

Referansar

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Biografi på Preus Museum
 Fotoskattar frå Elisabeth Meyer på NRK.no
 Elisabeth Meyer i Fotografregisteret

Norske fotografar
Folk frå Tønsberg
Mari Saltkjel

Mari Saltkjel () er ein norsk teolog og lærar.  Ho er frå Vågsøy i Nordfjord og arbeider som prest i Den norske kyrkja. Ho er samfunnsdebattant og har engasjert seg særskild for likestilling, både i kyrkje og samfunn.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 

Forfattarar frå Vågsøy
Norske sakprosaforfattarar
Norske prestar
Jolin Tsai

Jolin Tsai  () er ein taiwansk popartist.

Verkliste 
 1019 (1999)
 Don't Stop (2000)
 Show Your Love (2000)
 Lucky Number (2001)
 Magic (2003)
 Castle (2004)
 J-Game (2005)
 Dancing Diva (2006)
 Agent J (2007)
 Butterfly (2009)
 Myself (2010)
 Muse (2012)
 Play (2014)

Turnear 
 J1 World Tour (2004-06)
 Dancing Forever World Tour (2006-09)
 Myself World Tour (2010-13)
 Play World Tour (2015-16)

Taiwanske songarar
Irene Wedvik

Irene Wedvik () er ein norsk forfattar frå Nordfjordeid i Eid kommune. Ho har arbeidd i Arbeidsdirektoratet og Fylkesarbeidskontoret for Oslo og Akershus. I 2007 flytta ho tilbake til Eid.

I 2008 gav ho ut boka Berre kom heim!

Bibliografi

Bøker

Kjelder
 

Forfattarar frå Eid
Norske sakprosaforfattarar
Nina Gavriljuk

Nina Vasiljevna Gavriljuk () er ein russisk tidlegare  langrennar frå Leningrad som vann ni gullmedaljar i 4 x 5 km stafett med Sovjetunionen og seinare Russland. I tida 1987-2003 sikra ho seg i alt elleve VM-medaljar og fire OL-medaljar.

Gavriljuk stod mest heile si lange tid som langrennsløpar i skuggen av utøvarar som Larisa Lazutina, Jelena Välbe,  Ljubov Jegorova og Olga Danilova. Samstundes drog ho nytte av å vere på lag med ei eller fleire av dei i stafettevlingane. Ho var såleis med å vinne VM-gull 1987 og OL-gull 1988, men fekk ikkje gå nokon etappe i meisterskapane i åra 1989-92. Frå 1993 til 2001 var ho derimot fast på Russlands lag i 4 x 10 stafett, eit landslag som vann samtlege sju stafettgull i perioden.

Individuelt tok Gavriljuk si fyrste medalje under vinterleikane 1994 på Lillehammer, der ho vart nummer tre på 15 km. Året etter vann ho to sølvmedaljar då Ski-VM 1995 fann stad i kanadiske Thunder Bay. Både på 5 km og den etterfylgjande jaktstarten vart ho klart slått av landskvinna Larisa Lazutina. Gavriljuk var særleg flink i fristiltevlingar, og sikra seg bronsen i 15 km jaktstart under verdsmeisterskapen 1997 i Trondheim. To år etter tok ho sølvmedaljen i same øvinga ved Ski-VM 1999 i Ramsau, eit lite halvminutt bakom Stefania Belmondo frå Italia.

I tida frå desember 1994 til desember 1999 vann Gavriljuk fem renn i Verdscupen i langrenn.  Gjennom 1995-sesongen sanka ho 840 poeng i verdscupen, noko som gav henne andreplassen, 220 poeng bakom landskvinna Jelena Välbe.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
Ski-VM 1987 i Oberstdorf: Gull i 4 x 5 km stafett
Vinter-OL 1988 i Calgary: Gull i 4 x 5 km stafett
Ski-VM 1989 i Lahti: Nr 5 på 10 km
Ski-VM 1993 i Falun: Gull i 4 x 5 km stafett, nr 8 på 30 km
Vinter-OL 1994 på Lillehammer: Gull i 4 x 5 km stafett, bronse på 15 km
Ski-VM 1995 i Thunder Bay: Gull i 4 x 5 km stafett, sølvmedaljar på 5 km og på 15 km jaktstart
Ski-VM 1997 i Trondheim: Gull i 4 x 5 km stafett, bronse på 15 km jaktstart, nr 4 på 5 km
Vinter-OL 1998 i Nagano: Gull i 4 x 5 km stafett, nr 4 på 5 km
Ski-VM 1999 i Ramsau: Gull i 4 x 5 km stafett, sølvmedalje på 15 km jaktstart og nr 5 på 5 km
Ski-VM 2001 i Lahti: Gull i 4 x 5 km stafett, nr 5 i sprint og nr 8 på 10 km skiathlon
Vinter-OL 2002 i Salt Lake City: Nr 5 på 10 km skiathlon
Ski-VM 2003 i Val di Fiemme: Bronse i 4 x 5 km stafett, nr 9 på 30 km

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nina Gawriljuk» frå ,  den 10. mars 2017.

Bakgrunnsstoff

 Nina Gavrylyuk, olympedia.org

Russiske langrennsløparar
Sovjetiske langrennsløparar
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1988
Russiske deltakarar under vinter-OL 1994
Russiske deltakarar under vinter-OL 1998
Russiske deltakarar under vinter-OL 2002
Olympiske meistrar for Russland
Folk frå St. Petersburg
Daniel Rickardsson

Jan Olof Daniel Rickardsson () er ein svensk langrennar frå Iggesund i Gävleborgs län. Han har i tida 2010-17 vunne to OL-gull i 4 x 10 km stafett med Sverige og til saman sju medaljar i verdsmeisterskap og olympiske leikar. 

Rickardsson vart olympisk meister under Vinter-OL 2010 i Vancouver. Han gjekk den fyrste etappen på det svenske laget som vann 4 x 10 km stafett framom Noreg og Tsjekkia. Dei andre på laget var Johan Olsson, Anders Södergren og Marcus Hellner. Stafettlaget vart tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje (Bragdguldet) for 2010. Både ved Ski-VM 2011 i Oslo og Ski-VM 2013 i Val di Fiemme deltok Rickardsson på Sveriges sølvlag i 4 x 10 km stafett.

Under dei olympiske vinterleikane 2014 i Sotsji vann Rickardsson sitt andre OL-gull då han gjekk andre etappen på Sverige sitt vinnarlag i 4 x 10 km stafett. Lars Nelson, Johan Olsson og Marcus Hellner tok seg av dei andre etappane. I Sotsji vann Rickardsson også ein individuell medalje etter å ha vorte tredjemann på 15 km. Den 8. mars 2014 vann Richardsson femmila i Holmenkollen, hans tredje siger i verdscupen i langrenn og aller største individuelle triumf.

I Ski-VM 2015 i Falun fekk Rickardsson sitt tredje stafettsølv på 4 x 10 km stafett, medan det ved Ski-VM 2017 i Lahti vart bronse på Rickardsson og Sverige i same øvinga.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Daniel Richardsson» frå ,  den 10. mars 2017.  
 

Svenske langrennsløparar
Olympiske meistrar for Sverige
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sverige
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Svenske deltakarar under vinter-OL 2010
Langrennsløparar under vinter-OL 2010
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Svenske deltakarar under vinter-OL 2014
Langrennsløparar under vinter-OL 2014
Svenske deltakarar under vinter-OL 2018
Langrennsløparar under vinter-OL 2018
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013
Deltakarar under Ski-VM 2015
Deltakarar under Ski-VM 2017
Deltakarar under Ski-VM 2019
Nesomimus

Nesomimus var namnet på ei tidlegare definert biologisk slekt av dei fire artane av typiske spottefuglar som lever på Galápagosøyane. Namnet gjekk ut av Clementslista i desember 2009, og dei fire artane blei frå då av lista som medlemmar av Mimus.

Artar 
 Galapagosspottefugl, Mimus parvulus, Galapagos Mockingbird, Gould, 1837, (LC)
 Floreanaspottefugl, Mimus trifasciatus, Floreana Mockingbird, Gould, 1837, (CR)
 Espanolaspottefugl, Mimus macdonaldi, Española Mockingbird, Ridgway, 1890, (VU)
 Sancristobalspottefugl, Mimus melanotis, San Cristobal Mockingbird, Gould, 1837, (EN)

Kjelder

Referansar 

spottefuglfamilien
Fuglar endemiske til Galápagosøyane
Galapagosspottefugl

Galapagosspottefugl (Mimus parvulus) er ein av dei fire spottefuglane i den biologiske slekta Mimus som er endemiske til Galápagosøyane i Ecuador.

Skildring 
Som alle spottefuglar på Galápagosøyane er denne arten langhala og relativt langbeint, med eit slankt, litt nedkurva nebb. Han har medium kroppslengd for slekta si, ca. 25 til 26 centimeter. Kjønna skil seg i kroppsvekta, i gjennomsnitt veg hofuglar ca. 51 gram og hannar 56 gram. Fjørdrakta har nær kvit underside, ein brei, kvit krage, ein framtredande, mørk øyrelapp og strekete overside i brunt og svart. Vengdekkarane har kvite tuppar, synleg som eit kvitt, prikka band når fuglen sit. Dei seks underartane skil seg ein del i fjørdrakta, til dømes har nominatforma ei mørk krone der andre manglar markert krone. 

Galapagosspottefuglen er den mest utbreidde av spottefuglartane på øygruppa; dei lever på dei fleste av dei store øyane og mange av dei mindre øyane i øygruppa. Men arten manglar på øyane Floreana, Espanola og San Cristóbal.

Dette er ein altetande art, han et alt frå frø og virvellause dyr til egg, skilpaddeungar og morkaker frå sjøløver. Forsking tyder på at arten kan vere ein effektiv distributør av invasive planteartar på tvers av øyane; han et meir frukt enn fleire testa artar av darwinfinkar, og frøa som passerer gjennom fordøyingskanalen held seg generelt levedyktige.

Sjølv om arten har eit relativt lite utbreiingsområde og populasjonen aldri har vorte kvantifisert, er galápagosspottefugl skildra som vanleg og bestanden ser ut til å vere stabil.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Galapagos Mockingbird» frå ,  den 11. mars 2017.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

spottefuglfamilien
Fuglar endemiske til Galápagosøyane
Kalat i Pakistan

Kalat eller Qalat (brahui Kalát, urdu قلات, opphavleg arabisk for 'festning') er ein by i distriktet Kalat i Balutsjistan i  Pakistan. 
Byen er også kjend som Kalat-e-brahui og Kalat-e-Sewa.

Kalat utgjer ein eigen tehsil, ei administrativ eining, i distriktet Kalat og er vidare delt inn i ni unions. Byen var hovudstad i khanatet Kalat, som eksisterte frå siste halvdel av 1600-talet fram til 1948. 

Vegsambandet mellom Quetta og Karachi går via Kalat.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kalat (by i Pakistan)» frå ,  den 11. mars 2017.  
 

Byar i Pakistan
Balutsjistan i Pakistan