alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Joe B. Mauldin

Joseph Benson Mauldin jr. () var ein USA-amerikansk bassist, låtskrivar og lydteknikar som var mest kjend som bassist i den tidlege rock and roll-gruppa The Crickets. Mauldin spelte opphavleg kontrabass, men byta seinare til ein Fender Precision-bassgitar. Etter fleire år med The Crickets, vart han lydteknikar i Gold Star Studios, eit studio i Los Angeles som vart ein «hit-fabrikk» for Phil Spector, Brian Wilson og fleire andre rockestjerner i 1960-åra. 

Mauldin vart innlema i West Texas Walk of Fame i Lubbock og Musicians Hall of Fame and Museum i Nashville i Tennessee, som originalt medlem av The Crickets. I 2012 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.

Mauldin døydde av kreft i Nashville i Tennessee, 74 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joe B. Mauldin» frå ,  den 8. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske rockebassistar
The Crickets-medlemmar
Folk frå Lubbock i Texas
USA-amerikanske lydteknikarar
Folk døde av kreft
Rock and Roll Hall of Fame
USA-amerikanske gitaristar
Niki Sullivan

Niki Sullivan () var ein USA-amerikansk rock and roll-gitarist. Han var ein av dei fire originale medlemmane i bandet til Buddy Holly, The Crickets. Han mista interessa etter eit par år i bandet, men gitarspelinga hans vert likevel rekna som ein viktig del av den tidlege suksessen til Holly. Han spelte på 27 av 32 songar som Holly spelte inn i løpet av den korte karriere sin, og var medlåtskrivar på fleire av songane. I 2012 vart Sullivan innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av The Crickets av ein spesialkomité som retta opp mistaket ved å ikkje innlemme The Crickets då Buddy Holly kom inn i æresgalleriet i 1986.

Biografi
Sullivan hadde aldri planlagt ein musikkarriere, men møtte tilfeldigvis Buddy Holly under ein jam i 1957 og Holly bad han om å bli med i bandet. Sullivan var med på versjonen av «That'll Be the Day» som sette Holly og bandet hans, The Crickets, på kartet, og spelte med gruppa på det første albumet, The Chirping Crickets, med klassiske songar som «Oh, Boy! av The Crickets», «Not Fade Away» og «Maybe Baby». Etter fleire kranglar med Holly slutta Sullivan i bandet seint i 1957, like etter dei først hadde spelt på The Ed Sullivan Show. 

Medan han spelte i The Crickets, vart han stundom beden av Norman Petty, produsenten til Holly, om å spele eller syngje kor for andre artistar som spelte inn musikk med Petty. Sullivan spelte sidan inn musikk for Dot Records, men innan 1960-åra kom hadde han gjeve opp musikarkarrieren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Niki Sullivan» frå ,  den 8. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Obituary, obitsforlife.com; accessed March 26, 2015.
 Buddy Holly Lives - A tribute to Niki Sullivan 
 

USA-amerikanske rockegitaristar
The Crickets-medlemmar
Folk frå South Gate i California
Rytmegitaristar
Rock and Roll Hall of Fame
USA-amerikanske songarar
Korvokalistar
Gitaristar frå California
The Picks

The Picks var ein USA-amerikansk vokalkvartett som song for Buddy Holly og The Crickets på ni av dei første tolv Crickets-utgjevingane på Brunswick i 1957, i tillegg til at dei song på Buddy Holly sine soloinnspelingar. Dei originale medlemmane var John Pickering (førstestemme), Bill Pickering (tenor), Alex Pickett (hype man) og Bob Lapham (baryton).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Picks» frå ,  den 8. februar 2018.  
 

Buddy Holly
Musikkgrupper frå Houston
Musikkgrupper skipa i 1956
Buddy Holly av Buddy Holly

Buddy Holly er eit studioalbum av Buddy Holly. Det vart gjeve ut på Coral Records den 20. februar 1958. Albumet inneheld dei fire hitsinglane Holly gav ut på Coral, «Words of Love», «Peggy Sue», «I'm Gonna Love You Too» og «Rave On!». Holly vart akkompagnert av bandet han hadde på den tida, The Crickets.

Somme av nyutgjevingane inneheld songar frå dei neste singlane til Holly, «Early in the Morning» med B-sida «Now We're One», og «Take Your Time», B-sida til singelen «Rave On».

Innhald 

Bonusspor på 1999-utgåva

Medverkande

The Crickets
 Buddy Holly - gitar, vokal
 Joe B. Mauldin - bass
 Jerry Allison - trommer
 Niki Sullivan - rytmegitar

Andre medverkande
 Norman Petty - orgel (spor 3), piano (spor 11)
 Vi Petty - piano (spor 3, 5, 6, 8), celesta (spor 7)
 C. W. Kendall Jr. - piano (spor 3, 10, 12)
 Al Caiola - gitar (spor 11)
 Donald Arnone - gitar (spor 11)
 William Marihe - korvokal (spor 11)
 Robert Bollinger - korvokal (spor 11)
 Robert Harter - korvokal (spor 11)
 Merrill Ostrus - korvokal (spor 11)
 Abby Hoffer - korvokal (spor 11)

Salslister
Singel

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Buddy Holly (album)» frå ,  den 8. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Buddy Holly-album
Musikkalbum frå 1958
Musikkalbum produserte av Bob Thiele
Brunswick Records-album
Musikkalbum produserte av Norman Petty
Lefortovo fengsel

Lefortovo fengsel (russisk Лефортовская тюрьма) er eit fengsel i Moskva som sidan 2005 har vore under jurisdiksjonen til Justisdepartementet i Russland. Det blei bygd i 1881, og har namn etter Lefortovo-distriktet i Moskva der det ligg. 

I løpet av «den store terroren» blei Lefortovo fengsel brukt av NKVD for avhøyr med tortur. Lefortovo var eit berykta KGB-fengsel og undersøkande isolator (russisk СИЗО, следственный изолятор) i Sovjetunionen for arrestasjon av politiske fangar. I 1994 blei det overført til MVD, og frå 1996 til 2005 blei det levert tilbake til FSB, etterfølgjaren av KGB.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Lefortovo fengsel» frå ,  den 9. februar 2018.  
 
Byggverk i Moskva
Fengsel i Russland
Den store utreinskinga

Den store terroren eller den store utreinskinga (russisk Большая чистка) var ein omfattande undertrykkings- og forfølgingskampanje igangsett av Josef Stalin i Sovjetunionen som varte frå 1937 til 1938.   Terroren omfatta utreinskingar innan kommunistpartiet, undertrykking av bønder («kulakkar»), deportasjonar av etniske minoritetar og forfølging av einskildpersonar av diverse andre grunnar, og var prega av omfattande overvaking, utbreidde mistankar om «sabotasje», fengslingar og drap. Estimat over talet på offer varierer frå det offisielle talet på 681 692 til nærare 2 millionar. I vesten vart nemninga «den store terroren» etablert med Robert Conquest si bok med same tittel frå 1968.

Sjå òg 
 Moskvaprosessane

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Den store terroren» frå ,  den 9. februar 2018.  
 
1930-åra i Sovjetunionen
Sovjetunionen
Den norske ambassaden i Moskva

Den norske ambassaden i Moskva ligg i Povarskaja-gata 7 i Moskva sentrum. Leidulv Namtvedt er norsk ambassadør til Russland.

Kvart år er 30 000 russarar innom ambassaden for å søkja om visum. Dette gjer ambassaden til den norske utanriksstasjonen som handterer flest visumsøknader.

Bakgrunn 
Noreg etablerte ein legasjon i Sovjetunionen i 1924, og  Andreas Tostrup Urbye var den første ministeren der. Frå 1927 til 1929 jobba òg den russisktalande Vidkun Quisling her, då legasjonen hadde fått meirarbeidet med å representera britiske interesser. Under andre verdskrigen oppgraderte dei allierte stormaktene statusen til den diplomatiske representasjonane i mindre land og i 1942 vart den norske legasjonen omgjort til ambassade.

Ambassadebygningen 
Noreg overtok ambassadebygningen i Moskva tidleg på 1940-talet, og disponerer bygarden mot at Russland får disponera Drammensveien 74 i Oslo. I 2009 stod ambassadebygningen klar igjen etter tre og eit halvt år med oppussing. I prosessen vart blant anna fasaden ut mot Povarskaja totalrenovert.

Sendemenn og ambassadørar 

1906–1918 Nikolai Prebensen stasjonert i St. Petersburg fram til den russiske revolusjonen
1924–1939 Andreas Tostrup Urbye, blei første norske sendemann til den nye Sovjetunionen
1939–1941 Einar Maseng, sendemann/ambassadør
1942–1946 Rolf Andvord, ambassadør, også sendemann til Teheran
1946–1949 Hans Christian Berg, også sendemann til Teheran
1949–1951 Carsten Jacob Helgeby (døydde sent i 1951, Lars Jorstad var stadfortredar)
1951–1953 Jens Schive
1954–1958 Erik Braadland
1958–1961 Oscar Christian Gundersen
1961–1965 Frithjof Halvdan Jacobsen
1966–1970 Ivar Lunde
1970–1974 Frithjof Halvdan Jacobsen
1975–1979 Petter Graver
1979–1985 Dagfinn Stenseth
1985–1990 Olav Bucher-Johannessen
1990–1994 Dagfinn Stenseth
1994–1999 Per Tresselt
2000–2008 Øyvind Nordsletten
2008–2013 Knut Hauge
2013–2018 Leidulv Namtvedt
2018– Rune Resaland

Kjelder 

  av». Statsbygg. 3. juni 2009 . Arkivert frå   . Vitja 30. september 2009. 
Denne artikkelen bygger på «Noregs ambassade i Moskva» frå ,  den 9. februar 2018.

Bakgrunnsstoff
 Nettstaden til ambassaden

Moskva
Frode Berg-saka

Frode Berg-saka var ei spionasjesak i Russland der norske Frode Berg blei sikta og dømd for spionasjeverksemd. Han er den fyrste nordmannen som er sikta for spionasje i Russland. Han vart sleppt fri i november 2019.

Saka byrja med at den pensjonerte grenseinspektøren i Kirkenes, Frode Berg, vart pågripen og fengsla i Moskva for to månader den 6. desember 2017, skulda for brot på paragraf 276 i den russiske straffelova. Paragrafen handlar om spionasje, og skuldinga gjekk ut på kontakt med ein russar, Aleksej Zjitnjuk, som skulle overlevere løynde dokument med informasjon om den russiske marinen.

Berg vart dømd til 14 år i fengsel i april 2019. Han vart sett i Lefortovo-fengselet i Moskva.

Etter forhandlingar om ei fangeutveksling blei Frode Berg benåda 11. november 2019. Berg og to litauiske statsborgarar, Jevgenij Matjatitsj og Arstid Tamosjait, blei overleverte til Litauen den 15. november 2019. Fleire kjelder melde at Berg og dei to litauarane blei utveksla mot to spiondømde russarar, Nikolaj Filiptsjenko og Sergej Moisejenko, som var blitt dømde til 10 års fengsel i Litauen for spionasje for Russland i 2017 og 2016.

Overleveringa av Berg fann stad på grensa mellom Litauen og Russland. Frode Berg var tilbake i Noreg den 16. november 2019.

Kjelder

Hendingar i 2017
Hendingar i 2018
Hendingar i 2019
Forhold mellom Noreg og Russland
Spionsaker i Russland
Kvinne- og kjønnshistorie

Kvinnehistorie er eit omgrep som oppstod på 1960- og 1970-talet som tek utgangspunkt i kvinner si rolle i historia. På engelsk nyttar ein ofte nyordet herstory («henna historie»), som motsetting til omtolkinga av history («hans historie»). Ordet «historie» kjem frå greske ἱστορία (historia), og har ingenting å gjere med det engelske ordet «his».

Framveksten av norsk kvinne-og kjønnshistorie som fagfelt 
«Vi visste ingen ting om kvinners historie.» Ida Blom om å vere kvinnehistoriker på 70-talet  

Kvinneforskinga oppstod som ein del av den radikale fagkritikken på 1970-talet. Dette vert sett i samband med den kraftige tilstrøyminga av kvinner og menn frå alle sosiale lag til Universitet og Høgskular i same tidsrom. Ulike grupper kom med fagkritikk på eit pensum som var elitistisk i den forstand at det berre reflekterte makthavarane sine verdiar og synspunkt. Kvinnene som for første gong strøymde til høgare utdanning etterlyste ein kunnskap som avspegla begge kjønn. Samstundes førte engasjementet i den nye kvinnerørsla frå 70-talet av til at mange begynte å leite etter kvinner i historia, og etter kvart kom kravet om litteratur og undervisning i kvinner si historie. Etter initiativ frå studentane vart kvinnehistorie eit godkjend særemne ved Universitetet i Oslo (UiO) i 1973, med Gro Hagemann som lærar. Ikkje alle historikarar sette pris på dette, og  Ottar Dahl heldt i 1985 eit innlegg på eit seminar om kvinneforsking ved UiO der han omtalte kvinnehistorie som «løst og fast om kvinner». Same året vart Ida Blom Noregs første professor i kvinnehistorie, dette ved Universitetet i Bergen.

Den språklege vendinga 
Den amerikanske historikaren Joan Wallach Scott publiserte i 1986 artikkelen «Gender: A Useful Category of Historical Analysis», og denne inspirerte norske kvinnehistorikarar ved at ho tydeleggjorde kjønn som meining, makt og skilnad. På 90-talet gjekk kvinnehistorie i Norge over til å bli kvinne-og kjønnshistorie. Dette innebar ei utviding av fokus; Frå kvinner som ein forskingsgjenstand, til kjønn som eit perspektiv. Ein skulle ikkje berre synleggjere fortidas kvinner, men forske på korleis kjønn som ein grunnleggande sosial struktur, meiningsbærande kategori og ei sentral maktrelasjon, bidreg til å forme dei historiske prosessane og aktørane. Denne utviklinga hang saman med, poststrukturalismen og den språklege vendinga. Resultatet blei ei anna form for synleggjeringsprosjekt; nemleg avdekking av den kjønnsmetaforikk som gjennomsyrer tilsynelatande nøytrale omgrep. Scott tala vidare for ei heilskapleg omskriving av historia, med kjønn som perspektiv. Norsk kvinne-og kjønnshistorie som fag omfamna poststrukturalismen, men fortsette også med det opprinnelege prosjektet, å synleggjere det usynleggjorte

Referansar 

Kvinnehistorie
Kjønnshistorie
Historie etter tema
Lake Tekapo

Lake Tekapo er ein tettstad i sørenden av Tekaposjøen på Sørøya på New Zealand. Ved folketeljinga i 2013 hadde han 369 innbyggjarar. Han er ein av fem tettstader i det grisgrendte Mackenzie Basin.

New Zealand State Highway 8 går like gjennom tettstaden - 227 km frå Christchurch og 256 km frå Queenstown. 
Tekaposjøen er eit populært turistmål, og det ligg fleire hotell i tettstaden. Lake Tekapo Airport ligg 5 km vest for tettstaden.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lake Tekapo (town)» frå ,  den 9. februar 2018.

Bakgrunnsstoff

Official Lake Tekapo Tourism Website

Mackenzie District
Busetnader i Canterbury på New Zealand
Karin Enke

Karin Enke () er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå  Dresden i Sachsen som representerte Aust-Tyskland. I tida 1980-88 vart ho olympisk meister tre gongar, sprintverdsmeister seks gongar og femfaldig verdsmeister i firkamp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karin Enke» frå ,  den 9. februar 2018.  
 

Tyske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Natalja Petrusjova

Natalja Anatoljevna Petrusjova () er ein russisk tidlegare skeiseløpar frå Pavlovskij Posad som representerte Sovjetunionen. Ho vart olympisk meister på 1000 meter i 1980, verdsmeister i firkamp 1980 og 1981, europameister 1981 og 1982, samt verdsmeister i sprint 1982.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Natalja Petroeseva» frå ,  den 9. februar 2018.  
 

Sovjetiske skeiseløparar
Russiske skeiseløparar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar i lengdeløp på skeiser
Politisk fange

Ein politisk fange er ein person som er fengsla eller på annan måte frarøva sin handlings- og ytringsfridom. Oftast fordi deira idéar eller reine nærvær, vert vurdert som ei utfordring eller trussel mot styresmaktene. Ein politisk fange er gjerne òg ein samvitsfange.

I mange høve har den politiske fangen gjerne vorte fengsla utan lovbelegg direkte gjennom utenomrettslige prosessar.

Det hender  òg at den politiske fange vert arrestert og dømt  der falske tiltaler, falske prov, og urettvise rettssaker vert brukt for å skjula det faktum at vedkomande er ein politisk fange. Dette er vanleg i situasjonar der utenomrettslig fengsling gjerne ville ført til nasjonal eller internasjonal fordøming for brot på menneskerettane til ein person med avvikande politiske synspunkt. Ein politisk fange kan òg vera ein person som på urettmessig vis har vorte frarøva høvet til kausjon eller prøvelauslating når det er rimeleg å tru at dette hadde vorte gjeve til ein annan person for eit liknande lovbrot, eller at spesielle rettslege tiltak har vorte sett i verk for å forhindra dette.

Spesielt i sistnemnde tilfelle kan det om personen vert vurdert som ein politisk fange eller ikkje, avhenga mykje av subjektive politiske perspektiv eller tolking av bevismaterialet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Politisk fange» frå ,  den 10. februar 2018.

Bakgrunnsstoff
 Amnesty International
 Jericho movement – politiske fangar USA
 Politiske fangar – Russland
 Politiske fangar Puerto Rico 
Menneskerettar
Snarøya

Snarøya (tidlegare Snarøen) er ei halvøy i indre Oslofjord i Bærum kommune i Akershus. Til Snarøya reknar ein no også Halden og Langodden, og grensa går mellom nye Fornebu og det som tidlegare heitte Rolfsøya. Namnet kan koma frå snar ('kratt, småskog') eller at ho var ein snarveg over isen og inn til  Oslo i mellomalderen.

Historie 
På 1500-talet var Snarøya ei øy, avgrensa av det som i dag er Snarøykilen og Hundsundet. Dette var det opphavlege sundet mellom Snarøya og fastlandet, som seinare er vorte fylt igjen. 

På 1600-talet vert «Snarøen gård» omtalt i skriftlege kjelder som ein gard som tilhøyrde krona, med Jon Snarøen som brukar av garden frå 1612 til 1640. Teologen Christian Kølle åtte garden mellom 1770 og 1803. Ved sidan av gardsdrifta dreiv han òg pensjonatskole for gutar frå høgare sosiale lag. 

Valentin Fürst kjøpte garden i 1867 og skipa Snarøen Høvleri (Snarøen Bruk). Dette sagbruket var verksamt til 1907, og tomtene vart deretter utparsellerte til særleg hyttetomter. I 1923 vart garden kjøpt av visekonsulen, målaren og seinare møbelsnikkaren Mario Caprino, og han har vore tilhøyrt denne familien sidan. Filmstudiet til sonen Ivo Caprino vart oppført i to byggetrinn, i 1952 og 1962.

I dag 
Snarøya er etter kvart vorte eit tett utbygd strøk, i hovudsak av bustader og rekkehus, med innslag av bustadsblokker på Rolfstangen frå tidleg på 1950-talet, og dessutan nyare blokkbusetnad. Snarøya har mange populære badeplassar, blant anna Rolfstangen og Halden Brygge. Like utanfor fastlandet på Snarøya ligg Vassholmene. Ytre Vassholmen har naturreservat på sørspissen, og friområde med utleigehytte knytt til seg Kystleden og brygger for allmugen. Indre Vassholmen er bustadsområde med om lag 20 fastbuande, og har ingen offentlege brygger.
Snarøya er òg endehaldeplass for bussrutene 31 (Snarøya – Grorud) og 733 (Snarøya – Rykkinn).   

Snarøya har i dag to skular, ein barneskule og ein ungdomsskule. Barneskulen, Snarøya skule, skulle stå ferdig i 1956, men på grunn av ulike vanskar kunne ein ikkje ta han i bruk før 1958. Skulen har i dag ca. 400 elevar. Ungdomsskulen, Hundsund grendesenter, vart teken i bruk i 2008 og har ca. 230 elevar.

Galleri

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Snarøya» frå ,  den 10. februar 2018.  
 
Halvøyar i Noreg
Strøk i Bærum
Brynjulf Risnes

Brynjulf Risnes () er ein norsk jurist og ekspert på tidlegare Sovjetunionen og russiske tilhøve. 

Risnes har arbeidd som advokat i Oslo sidan 2006. Han pratar godt russisk og har arbeidd med mange saker knytte til nordområda.
Han har bakgrunn frå forvaltning, mellom anna Finansdepartementet, og som forskar ved Norsk utanrikspolitisk institutt (NUPI). 

Brynjulf Risnes spesialiserer seg særleg innan strafferett og spørsmål knytte til immigrasjon. Han har ført saker for norske domstolar på alle nivå og for den europeiske menneskerettsdomstolen i Strasbourg.

Kjelder
http://www.matrix-advokater.no/brynjulf
https://www.advokatenhjelperdeg.no/finn-advokat/brynjulf-risnes/

Norske advokatar
Skeise-VM 1983 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1983 for kvinner fann stad i Karl-Marx-Stadt i dåverande Aust-Tyskland helga 19. og 20. februar 1983. 32 utøvarar frå 12 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod for fyrste gong siden VM 1955 av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3 000 m og 5 000 meter.

Andrea Mitscherlich frå Aust-Tyskland fekk bestetid på dei tre lengste distansane og vart verdsmeister framom tittelforsvarar og landskvinne Karin Enke. Natalja Sjive-Glebova frå Sovjetunionen gjekk den snøggaste 500-meteren.

Skeise-VM 1983 

Dato: 19./20. februar 1983

Kjelder

Lengdeløp på skeiser
Ilja Novikov

Ilja Segejevitsj Novikov () er ein russisk jurist. 

Frå januar 2013 var han deleigar i konsulentselskapet Tenzor Consulting Group. Han har status som advokat, og vart i desember 2017 engasjert i Frode Berg-saka.

Kjelder 
 Илья Новиков на интернет-портале «Что? Где? Когда?»: блоги знатоков, интервью до и после игры и многое другое
 
 Профиль на сайте рейтинга МАК ЧГК
 https://twitter.com/vertiporokh - Профиль Ильи Новикова в Твиттере

Russiske advokatar
Gabi Zange

Gabi Zange, fødd Gabi Schönbrunn, () er ein tidlegare tysk skeiseløpar frå Crimmitschau i Sachsen som representerte Aust-Tyskland. Ho vart europameister i 1981 og nummer to i Skeise-VM 1985, dessutan vann ho tre olympiske bronsemedaljar.

Schönbrunn tok tredjeplassen i europameisterskapen 1981 i Heerenveen. Vinteren 1984 vart ho europameister i Alma Ata før ho sikra austtysk trippelsiger då ho vart nummer tre i skeise-VM i Deventer, slått av verdsmeister Karin Enke og Andrea Mitscherlich. Under Vinter-OL 1984 i Sarajevo fekk ho bronsen på 3000 meter, på ny bak dei same to landskvinnene, men her med Mitscherlich på toppen av sigerspallen. Året etter vart Schönbrunn toar i Skeise-VM 1985, nesten tre tidspoeng etter Mitscherlich. Som Gabi Zange reiste ho heim frå vinterleikane 1988 i Calgary med bronsemedaljar både på 3 000 og 5 000 meter, i begge øvingane bak dobbelt gullmedaljør Yvonne van Gennip frå Nederland og dobbelt sølvmedaljør Andrea Ehrig-Mitscherlich.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 10. februar 2018.  
 

Tyske skeiseløparar
Skeise-VM 1984 for kvinner

Verdsmeisterskapen på skeiser 1984 for kvinner fann stad i Deventer i Nederland helga 28. og 29. januar 1984. 33 utøvarar frå 10 land deltok i stemnet, av dei einast ein frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3 000 m og 5 000 meter.

Karin Enke frå Aust-Tyskland fekk bestetid på dei tre fyrste distansane og vart verdsmeister framom tittelforsvarar Andrea Mitscherlich som sigra på den avsluttande 5 000-meteren.

Skeise-VM 1984 

Dato: 28./29. januar 1984

Kjelder

Lengdeløp på skeiser
Spisskum

Spisskum eller spisskarve (Cuminum cyminum), også kalla spisskummen, er eit krydder som er mykje brukt i asiatisk, arabisk og meksikansk mat. Krydderet er ofte del av krydderblandingar som karri, tacokrydder og garam masala.

Tørka spisskum kan brukast både male til pulver og som heile frø. Smaken er sterk, pirrande og litt beisk. Ved bruk av heile frø er det vanleg å fresa dei litt i ei panne først for å frigjera smaken.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Spisskum» frå ,  den 10. februar 2018.  
 

Krydder
Skjermplantefamilien
Valentina Lalenkova

Valentina Nikolajevna Lalenkova, fødd Golovenkina () er ein ukrainsk tidlegare skeiseløpar frå Sverdlovsk som representerte Sovjetunionen.

Lalenkova høyrde dei til beste sovjetiske skeiseløparane i 0tida 1978-85. Ho vart nummer tre i firkamp-VM 1983 i Karl-Marx-Stadt, slått av arrangørlandet sine utøvarar Andrea Mitscherlich og Karin Enke. Vinteren 1984 kom ho på andreplass i europameisterskapen i Alma Ata, bakom Gabi Schönbrunn frå Aust-Tyskland. Under Vinter-OL 1984 i Sarajevo enda ho som beste på fjerdeplassen på 1000 meter. Til sist i OL-sesongen vart nummer to i Sprint-VM 1984 i Trondheim, atter møtte ho si overkvinne i ein austtysk utøvar, her Karin Enke. 

Lalenkova la opp etter 1985-sesongen.

Kjelder

Sovjetiske skeiseløparar
Mailman, Bring Me No More Blues

«Mailman, Bring Me No More Blues» er ein song skriven av Ruth Roberts, Bill Katz og Stanley Clayton, og opphavleg spelt inn av Buddy Holly i 1957. Songen var ein del av konsertrepertoaret til The Beatles fram til 1962, men vart ikkje offisielt spelt inn av gruppa før i januar 1969 under Get Back-innspelingane.

The Beatles-versjonen
Under Get Back-innspelingane spelte The Beatles inn mange coverversjonar, og mellom anna denne. Songen er ein meir langsam versjon enn den Holly spelte, og la vekt på det triste i teksten, i motsetnad til den meir livlege originalen.

Medverkande
"The Beatles-versjonen"
John Lennon – vokal, gitar
Paul McCartney – vokal, bass
George Harrison – gitar
Ringo Starr – trommer
Frå The Beatles Bible

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mailman, Bring Me No More Blues» frå ,  den 10. februar 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1957
Buddy Holly-songar
The Beatles-songar
Lefty Frizzell-songar