alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dreamer av Supertramp

«Dreamer» er ein song av Supertramp frå albumet Crime of the Century frå 1974. Songen kom ut på singel og nådde 13. plassen på UK Singles Chart i februar 1975. I 1980 kom songen ut på konsertalbumet Paris. Denne konsertutgåvakom ut på singel og nådde 15. plassen på den amerikanske Billboard-lista, 36. plassen på Nederlandsk Topp 40, og heilt til topps på Canadian Singles Chart. «Dreamer» kom òg ut på albumet til Roger Hodgson, Classics Live, spelt inn i 2010.

Bakgrunn
«Dreamer» vart komponert av Roger Hodgson på Wurlitzer-pianoet hans heime hos mora då han var 19 år gammal. På den tida spelte han inn ein demo songen med vokal, Wurlitzer og pappøskjer som perkusjon. Hodgson sa «Eg var nøgd - det var første gongen eg hadde spelt på ein Wurlitzer.» Supertramp spelte inn sin versjon av songen basert på denne demoversjonen.

Bandet framførte songen på BBC-programmet Old Grey Whistle Test i 1974, der ein kan sjå John Helliwell spele på kanten av eit vinglas på toppen av klaverinstrumentet sitt for å få ein viss lydeffekt.

Songen vart nytta i filmane The Parole Officer, Wild Thing og The Adventures of Rocky and Bullwinkle, i tillegg til trailerer for sistnemnde og Robots.

Innhald

1975: 7"-singel
Side ein
 «Dreamer» – 3:33 (skriven av Roger Hodgson)
Side to
 «Bloody Well Right» – 4:26 (skriven av Rick Davies)

1980: 7"-singel

Amerikansk versjon
Side ein
 «Dreamer» (Live) – 3:15 (Hodgson)
Side to
 «From Now On» (Live) – 6:44 (Davies)

Europeisk versjon
Side ein
 «Dreamer» (Live) – 3:15 (Hodgson)
Side to
 «You Started Laughing» (Live) – 3:50 (Davies)

Medverkande
Roger HodgsonWurlitzer elektrisk piano, solovokal
Rick DaviesWurlitzer elektrisk piano, Hammondorgel, solovokal
John Helliwellceleste, glasharpe, korvokal
Bob Siebenbergtrommer, perkusjon
Dougie Thomsonbassgitar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dreamer (Supertramp song)» frå ,  den 12. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Supertramp-songar
Songar om draumar
Songar frå 1974
Singlar frå 1975
Singlar frå 1980
Songar skrivne av Rick Davies
Songar skrivne av Roger Hodgson
Songar produserte av Ken Scott
A&M Records-singlar
John Helliwell

John Anthony Helliwell () er ein engelsk musikar og saksofonist og blåseinstrumentalist for rockebandet Supertramp. Han har òg vore seremonimeister på konsertane til bandet og snakka og spøkt med publikum mellom songane. 
 
Helliwell spelte med The Alan Bown Set, der han erstatta Dave Green i januar 1966 før han kom inn i Supertramp i 1973 i lag med bassist Dougie Thomson, som overtydde Helliwell om å bli med. I 2004 skipa Helliwell bandet Crème Anglaise i lag med Mark Hart, som kom med i Supertramp i 1985. Denne gruppa spelte inn eit sjølvoppkalla debutalbum i 2005. 

I 1987 spelte Helliwell på Pink Floyd-albumet A Momentary Lapse of Reason, der namnet hans var feilskrive som «Halliwell». Dette skjedde etter at Pink Floyd-gitaristen David Gilmour hadde spelt på Supertramp-albumet Brother Where You Bound. Helliwell spelte òg med den franske songaren Jean-Jacques Goldman i 1985 på albumet Positif.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Helliwell» frå ,  den 12. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Heimeside

Engelske klaverspelarar
Engelske rockesaksofonistar
Britiske saksofonistar
Supertramp-medlemmar
Folk frå Todmorden
The Alan Bown Set-medlemmar
Dougie Thomson

Douglas Campbell  «Dougie» Thomson () er ein skotsk musikar, mest kjend som bassist i det engelske rockebandet Supertramp.

Karrieren til Thomson byrja i august 1969 då han vart med i det lokale Glasgow-bandet The Beings. I september 1971 vart han med i The Alan Bown Set der han ei kort stund arbeidde i lag med den framtidige Supertramp-kollegaen John Helliwell. I februar 1972 prøvespelte Thomson for Supertramp, og enda opp med å spele fleire konsertar som vikar. 

I 1973 vart Thomson permanent medlem av Supertramp og hjelpte til i styringa av bandet i lag med managerenDave Margereson. Han overtydde òg John Helliwell om å bli med i bandet. 

Thomson spelte med Supertramp på alle dei kjende albuma deira: Crime of the Century, Crisis? What Crisis?, Even in the Quietest Moments, Breakfast in America, Paris, ...Famous Last Words..., Brother Where You Bound og Free as a Bird.

Thomson har ikkje spelt med bandet sidan pausen dei tok i 1988. Han vart sidan ein forleggjar i musikkindustrien og skapte Trinity Publishing.

Thomson er den eldre broren til Ali Thomson.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dougie Thomson» frå ,  den 12. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Skotske bassistar
Supertramp-medlemmar
Folk frå Glasgow
The Alan Bown Set-medlemmar
Bob Siebenberg

Robert Layne Siebenberg () òg kjend som Bob C. Benberg, er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som medlem av det britiske rockebandet Supertramp, der han spelte trommer og perkusjon. Han var den einaste amerikanaren i Supertramp. Sonen hans, Jesse, var ei stund med i Supertramp då dei gav ut konsertalbumet It Was the Best of Times (1999). 

I 1985 gav Siebenberg ut soloalbumet Giants in Our Own Room.

Før han vart med i Supertramp, var Siebenberg medlem av pubrockbandet Bees Make Honey i Storbritannia, og RHS i USA. 

I 1989 komponerte Siebenberg original musikk for Sierra On-line-videospelet Space Quest III.

Diskografi 

 Bees Make Honey
 1973: Music Every Night
 2003: Back On Track - samlealbum

 Supertramp
 Sidan 1974: sjå diskografien til Supertramp

 Heads Up 
 1989: The Long Shot

 Solo
 1986: Giants In Our Own Room
 2013: Glendale River

 Samarbeid
 1972: Private Parts av Peter Straker
 1981: Solo In Soho av Philip Lynott

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bob Siebenberg» frå ,  den 12. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Folk frå Glendale i California
Supertramp-medlemmar
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske trommeslagarar
Scott Gorham

William Scott Gorham (datoar) er ein USA-amerikansk gitarist og låtskrivar som var ein av dei «doble sologitaristane» i det irske rockebandet Thin Lizzy. Sjølv om han ikkje var med å skipe Thin Lizzy, var han kontinuerleg medlem etter ei prøvespeling i 1974, og kom inn i bandet på ei stund då framtida til bandet var usikker etter at den opphavlege gitaristen Eric Bell og den kortvarige erstattaren hans Gary Moore slutta. Gorham var med Thin Lizzy fram til bandet vart oppløyst i 1984. Han og gitaristen Brian Robertson kom inn i bandet samstundes og markerte starten på den mest kritikarroste perioden deira. I lag utvikla dei den doble sologitarstilen til Thin Lizzy, og song òg begge korvokal. Gorham er det mest langvarige medlemmet i bandet etter dei opphavlege medlemmane Brian Downey (trommer) og frontmannen og bassisten Phil Lynott.

Sidan 1996 har Gorham stundom spelt med Thin Lizzy på gitar og korvokal, i forskjellige variantar av bandet etter at frontmannen Lynott døydde i 1986.

Diskografi

Thin Lizzy
Nightlife (1974)
Fighting (1975)
Jailbreak (1976)
Johnny the Fox (1976)
Bad Reputation (1977)
Live and Dangerous (1978)
Black Rose: A Rock Legend (1979)
Chinatown (1980)
Renegade (1981)
Thunder and Lightning (1983)
Life (1983)
One Night Only (2000)

21 Guns
Salute (1992)
Nothing's Real (1997)
Demolition (2002)

Black Star Riders
All Hell Breaks Loose (2013)
The Killer Instinct (2015)
Heavy Fire (2017)
Another State of Grace (2019)

Andre album
Pat Travers – Putting It Straight (1977)
Phil Lynott – Solo in Soho (1980)
Phil Lynott – The Philip Lynott Album (1982)
Siebenberg – Giants in Our Own Room (1985)
Supertramp – Brother Where You Bound (1985)
Phenomena – Phenomena II: Dream Runner (1987)
Fisc – Handle with Care (1988)
Heads Up – The Long Shot (1989)
Air Pavilion – Kaizoku (1989)
Asia – Then & Now (1990)
Lea Hart – Trapped (1992)
True Brits – Ready to Rumble (1992)
Phenomena – Phenomena III: Innervision (1993)
Far Corporation – Solitude (1994)
Max Bacon – The Higher You Climb (1995)
Psycho Motel – Welcome to the World (1997)
Rollins Band – Get Some Go Again (2000)
Steevi Jaimz – Damned if I Do... Damned if I Don't (2001)
Max Bacon – From the Banks of the River Irwell (2002)
Ricky Warwick – Tattoos & Alibis (2003)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Scott Gorham» frå ,  den 12. juni 2020.

Bakgrunnsstoff

 Scott-Gorham.Com
 

USA-amerikanske heavy metal-gitaristar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Sologitaristar
Musikars from Glendale, California
Thin Lizzy-medlemmar
Black Star Riders-medlemmar
Hyasintara

Hyasintara (Anodorhynchus hyacinthinus) er ein ara i papegøyefamilien. Han høyrer heime i det sentrale Sør-Amerika. Dette er den største ara og den største flygande papegøyearten, berre arten kakapo på New Zealand har større kroppsvekt. Han kan forvekslast med den mindre indigoara. Habitattap og fangst av ville fuglar for dyrehandel har redusert bestanden i naturen, så arten er klassifisert som sårbar i raudlista til IUCN og han er verna av konvensjonen om internasjonal handel med trua artar av vill fauna og flora, CITES.

Skildring 

Med ei kroppslengde målt frå nebb til halespiss på omtrent ein meter er han lengre enn nokon andre papegøyeart.  Vekta er rundt 1,5 kilogram.  Halen er lang og spiss. Fjørene er heilt blå, lysare på oversida. Likevel kan nakkefjørene nokon gonger synast litt grå. Ringen rundt auga til papegøyane og området rett under nebbet er ein sterkt gulfarga.

Leveområdet er både tørre savanneområde og regnskogsområde i austlege Amazonas og i våtmarksområdet Pantanal. 

Størstedelen av hyasintara-dietten er palmenøtter. Dei beitar på ulike artar tilgjengelege i det aktuelle leveområdet, til dømes av slekta Mauritia. Nebbet er ekstremt tilpassa det å knuse harde nøtter for å få tilgjenge på kjernar. Dei kan jamvel ete frukt og sniglar.

Hyasintaraer lever i livslange pardanningar. Hekking skjer i hole tre eller i holar i fjellskrenter i nordaustre Brasil. Kulla er vanlegvis 2 egg, nokre gonger tre, rugetida er rundt fire veker og ungane er i reiret i opptil 110 dagar. Dei hekkar ikkje kvart år, og predasjonen er stor slik at gjennomsnittleg ein unge overlever per kull.

Storleiken på populasjonen er estimert til 6500 individ per 2003 og er trudd å vere minkande. Det er framleis trugsmål mot arten frå jakt, fangst og tap av habitat.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Hyacinth macaw» frå ,  den 13. juni 2020.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

parakittar
Asurara

Asurara (Anodorhynchus glaucus) er ein stor, heilblå søramerikansk papegøye.  Han er ein av tre nokså likt blåfarga artar i den biologiske slekta Anodorhynchus. Arten er klassifisert som strekt truga, moglegvis utdøydd, og var vanleg i utbreiingsområdet i sørlege Sør-Amerika fram til midten av 1800-talet. 

Epitetet glaucus i det vitskapelege namnet er skildrande for farga, det er frå gresk glaukos og tyder 'gråblå'. I språket guaraní er nemninga guaa-obi, guaa er lydhermande og brukast om 'ara'-papegøyar, obi skildrar fargegradienten frå blå til grøn.

Skildring 
Asuraraer er 70-72 centimeter i kroppslengd. Fjørdrakta er bleik turkisblå, hovudet meir gråaktig. Halen er lang og nebbet stort og kraftig. Han har ein gul, berr augering og halvmåneforma gul, hudlapp som grenser til underkjeven.

Denne fuglen levde i nordlegaste Argentina, over grensa til sørlege Paraguay, nordaustlege Uruguay og inn i Brasil. Storleiken på populasjonen gjekk ned gjennom 1800-talet på grunn av fangst og tap av habitat, og det finst berre to observasjonar av ville fuglar frå 1900-talet. Ekspedisjonar av ornitologar til sørvestre Paraguay i løpet av 1990-talet klarte ikkje å skaffe noko bevis for arten. Vidare var det berre dei eldste innbyggarane i regionen som hadde kunnskap om asurara, med arten sist registrert i 1870-åra. Forsvinninga til arten er sannsynlegvis knytt til fangst av levande vaksne for burfuglhandelen og til felling av palmearten, Butia yatay, der nøttene ser ut til å ha utgjort hovudføda. Rydding av palmar skjedde i samband med bureising med storfedrift. Sjølv om det framleis er passande habitat i El Palmar nasjonalpark i den argentinske provinsen Entre Ríos, så vel som Sør-Brasil, har ingen rykte om eksistens av ville asuraraer dei siste tiåra vist seg å vere truverdige. 

Det finst lite informasjon om habitat og levevis for arten, bortsett frå sambindinga med palmearten. Arten vart observert langs elver, men om ein trudde habitatet var knytt til elver kan det vere fordi elver var transportvegen for observatørane. Hekkeplassane var i bratte (fjell)skrenter.

Ein studie frå 2018 som siterer mønster for utrydding av fuglar, den vide øydelegginga av habitatet for arten, og mangelen på stadfesta observasjonar sidan 1980-talet tilrådde å oppliste arten til kritisk trua - moglegvis utrydda.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Glaucous macaw» frå ,  den 13. juni 2020.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

parakittar
Høgdehopparen Steve Smith

Steve Smith () er ein tidlegare høgdehoppar frå Liverpool i Storbritannia. Han er britisk rekordhaldar med 2,38 meter innandørs og 2,37 m utandørs. Smith vann VM-bronse i 1993, EM-sølv i 1994 og OL-bronse i 1996.

Aktiv
Smith flytta gjennom 1991-sesongen sin personlege rekord med 4 centimeter til 2,29 m. Han fekk sitt gjennombrot i 1992, han høgda då sitt personbeste med heile 8 cm. Han kvalifiserte seg til OL-finalen i Barcelona, der han skuffa stort. Ein månad etter sommarleikane vann han høgdehopp-tevlinga ved junior-VM i Seoul med 2,37 meter, ei tangering av juniorverdsrekorden til Dragutin Topić frå 1990. 1993-sesongen var Smith på sitt jamnt høgste nivå. Han vart tredjemann både ved hall-VM i Toronto i Canada den 14. mars, og sidan i verdsmeisterskapen i tyske Stuttgart den 22. august, i begge tevlingane tok han seg over 2,37 m.

4. februar 1994 hoppa Smith 2,38 meter ved eit innandørs-stemne i Wuppertal i Tyskland, hans livs høgste hopp. Ved europameisterskapen 1994 i Helsinki kom han og polske Artur Partyka på delt andreplass, nordmannen Steinar Hoen vart europameister. Både under VM 1995 i Göteborg og under Sommar-OL 1996 i Atlanta noterte Smith seg for 2,35 m i resultatlista. I Göteborg gav det han ein delt fjerdeplass, i Atlanta vart han premiert med ein bronsemedalje.

Ein hælskade førte til at Smith la opp etter 1999-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Utslått i kvalifiseringa (2,20 m=nr 29)  
OL 1992 i Barcelona: Nr 12 – 2,24 m
VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 2,35 m
EM 1994 i Helsinki: Sølvmedalje – 2,33 m
VM 1995 i Göteborg: Nr 4 – 2,35 m
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje – 2,35 m
VM 1997 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (2,26 m=nr 14) 
VM 1999 i Sevilla: Nr 13 (2,26 m i kvalifiseringa)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Steve Smith (British high jumper)» frå ,  den 13. juni 2020.  
 

Britiske høgdehopparar
Britiske deltakarar under sommar-OL 1992
Britiske deltakarar under sommar-OL 1996
Folk frå Liverpool
Konrad III av Det tysk-romerske riket

Konrad III () var den første tyske kongen av Hohenstaufen-dynastiet. 

Konrad var fødd i Bamberg som son av hertug Fredrik I av Schwaben og Agnes av Waiblingen, som var dotter av keisar Henrik IV. I 1116/20 blei han hertug av Franken. Mellom 1127 og 1135 var han motkonge og 1138–1152 tysk konge, konge av romarane og konge av Burgund. Konrad blei aldri krona til keisar, og fortsette å bruka tittelen «konge av romarane» til han døydde.

I 1146 høyrde Konrad Bernhard av Clairvaux preika i Speyer, og han blei samd med kong Ludvig VII av Frankrike om å delta i det andre krosstoget.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Konrad III av Det tysk-romerske rike» frå ,  den 13. juni 2020.  
 

Tysk-romerske keisarar
Folk frå Bamberg
Jaroslav Bába

Jaroslav Bába () er ein tsjekkisk tidlegare høgdehoppar frå Karviná som vann bronsemedaljen i øvinga under Sommar-OL 2004 i Aten.

Aktiv
Under Sommar-OL i Aten var Bába ein av fire utøvarar som tok seg over 2,34 m. Einast svenske Stefan Holm svinga seg over 2,36 m, dermed vart det sølv på Matt Hemingway frå USA og bronse på Bába då sistnemnde hadde fleire riv i tevlinga. Året etter sette Bába den 8. juli livsbeste i høgdehopp då han svinga seg over 2,36 meter i Roma.

Tiåret 2005-15 var Baba medaljekandidat i dei fleste store meisterskapane, utan å lukkast innfri. Han kom på femteplass i verdsmeisterskapane 2005 og 2009, samt i EM 2010. Nærast medalje var han VM 2011 i Daegu og EM 2014 i Zürich, i begge desse tevlingane vart han fjerdemann på same høgda som dei respektive bronsemedaljørane. Han fekk bronse i innandørs-EM 2013 i Göteborg etter å ha klart 2,31 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2003 i Paris: Nr 11 – 2,25 m
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 2,34 m 
VM 2005 i Helsinki: Nr 5 – 2,29 m
VM 2007 i Osaka: Nr 8 – 2,26 m
OL 2008 i Beijing: Nr 6 – 2,29 m

VM 2009 i Berlin: Nr 5 – 2,23 m
EM 2010 i Barcelona: Nr 5 – 2,26 m
VM 2011 i Daegu: Nr 4 – 2,32 m
EM 2012 i Helsinki: Nr 8 – 2,24 m
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (2,21 m=nr 21)
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (2,25 m=nr 14)
EM 2014 i Zürich: Nr 4 – 2,30 m
VM 2015 i Beijing: Nr 7 – 2,29 m
EM 2016 i Amsterdam: Nr 7 – 2,24 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 14 – 2,20 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jaroslav Bába» frå ,  den 14. juni 2020.  
 

Tsjekkiske friidrettsutøvarar
Tsjekkiske OL-deltakarar
Tsjekkiske deltakarar under sommar-OL 2004
Tsjekkiske deltakarar under sommar-OL 2008
Tsjekkiske deltakarar under sommar-OL 2012
Tsjekkiske deltakarar under sommar-OL 2016
Kent Music Report

Kent Music Report var ei vekentleg hitliste over musikksingel og musikkalbum i Australia. Lista vart sett saman av musikkentusiasten David Kent frå mai 1974 til 1988. I 1983 lisensierte musikksamskipnaden Australian Recording Industry Association Kent Music Report, og i juni 1988 etablerte samskipnaden si eiga hitliste, kalla ARIA Charts.  Kent Report heldt likevel fram, og frå 1987 vart lista omdøypt til Australian Music Report (AMR). AMR heldt fram å publisera vekentlege hitlister, men i april 1998 opphøyrde lista, og ARIA Charts vart dermed den einaste nasjonale hitlista i Australia.

Før Kent Report oppstod i 1974, hadde magasinet Go-Set utgjeve ei topp 40-singelliste frå 1966 og ei albumliste frå 1970. Begge listene opphøyrde likevel då Go-Set gjekk inn i august 1974.

David Kent produserte seinare hitlister for Australia for åra 1940–1973. Detta gjorde han ved å henta inn spelelister, mindre hitlister og informasjon frå radiokanalar over heile landet. Desse sette han så saman til ei nasjonal hitliste.

Sjå òg 

 Billboard Hot 100
 ARIA Charts
 VG-lista

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kent Music Report» frå ,  den 14. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 

 Nettstad for David Kents Australian Chart Book 
Australske hitlister
Magasinet RPM

RPM ( og seinare ) var eit kanadisk musikktidsskrift med hitlister over singel og album i Canada. Tidsskriftet vart starta av Walt Grealis i februar 1964, og fekk økonomisk støtte av plateselskap-eigaren Stan Klees. RPM gjekk inn i november 2000.

RPM var ei forkorting for «Records, Promotion, Music» (plateinnspelingar, promotering, musikk). Magasinet kom med ulike titlar medan det eksisterte, mellom andre RPM Weekly og RPM Magazine. RPM publiserte hitlister for ulike format og sjangrar: singlar, moderne vaksenpop, dance, urban, kanadisk rock og countrymusikk. 21. mars 1966 utvida RPM singlelista si frå topp 40 til topp 100. Dette vart igjen redusert til topp 50-liste 6. desember 1980, fram til ho vart omgjort til ei topp 100-liste igjen 4. august 1984. 

Dei første vekene magasinet eksisterte, trykte ikkje RPM nokon riksdekkande hitliste for Canada, men publiserte i staden aktuelle sendetid-lister for dei største radiokanalane i landet. Ei nasjonal hitliste for singlar vart først lansert 22. juni 1964, og den første songen til å toppa lista, var «Chapel of Lóve» med The Dixie Cups. Før RPM etablerte den nasjonale hitlista si, vart CHUM Chart frå Toronto-radiokanalen CHUM rekna som den nasjonale hitlista i landet. RPMs siste nummer 1-singel var «Music» med Madonna.

I dag er Canadian Hot 100 den leiande hitlista for singlar i Canada. Lista vert publisert kvar tysdag av magasinet Billboard og vart lansert 31. mars 2007.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «RPM (magasin)» frå ,  den 14. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 

 

1964 i Canada
Publikasjonar skipa i 1964
Musikktidsskrift
Kanadiske tidsskrift
Recorded Music NZ

Recorded Music NZ (tidlegare Recording Industry Association of New Zealand (RIANZ)) er ein organisasjon som består av plateprodusentar, utgjevarar, og musikarar i New Zealand. Alle plateselskap i New Zealand kan verta medlemmar.

RIANZ fekk mykje kritikk for stillinga si i saka om piratverksemd i New Zealand. Dei støtta implementeringa av seksjon 92a i piratlova. Denne seksjonen krev at alle ISP-ar stenger internettsambandet for dei som er skulda for piratverksemd.

I 2013 vart det slått saman med PPNZ Music Licensing for å verta Recorded Music NZ (RMNZ).

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Recorded Music NZ» frå ,  den 14. juni 2020.

Bakgrunnsstoff 

 
 Offisiell New Zealand Music Chart nettstad
 New Zealand Music Awards nettstad
 Offisiell PPNZ Nettstad
 International Federation of Phonographic Industries nettside

Hitlister
Newzealandsk musikk
Give a Little Bit

«Give a Little Bit» er opningssporet på Supertramp-albumet Even in the Quietest Moments... frå 1977. Songen vart gjeven ut på singel same året og vart ein internasjonal hit. Songen nådde 15. plassen på Billboard Pop Singles-lista. I heimlandet nådde songen 29. plassen på UK Singles Chart. Singelen kom ut på ny i 1992 til inntekt for ein ITV Telethon, men gjekk då ikkje inn på listene. 

Songen er oppført som skriven av Rick Davies og Roger Hodgson, men er i røynda skriven av Hodgson aleine. Hodgson og Davies delte låtskrivarhonorora frå 1974 til 1983, då Hodgson slutta i Supertramp. Songen er prega av dei ringande tonane frå ein 12-strengs akustisk gitar, som vart spelt inn i ein metall- og glasheis i studioet der bandet spelte inn songen. Songen vert òg framført med ein Hohner Clavinet spelt gjennom ein Leslie-høgtalar i mellomspelet. 

«Give a Little Bit» vart først skriven av Hodgson då han var 19 eller 20 år, før han vart introdusert for bandet 5-6 år seinare. Hogdson sa at songen var inspirert av The Beatles-songen «All You Need Is Love».

Innhald

7"-vinylsingel (1977)

CD-singel (1990)

CD-singel (1992)

CD-singel (2012)
Give a Little Bit (med kor)

Salslister

Salstrofé

Medverkande
Roger Hodgson – akustisk 12-strengs gitar, elektrisk 6- og 12-strengs gitar, solo- og korvokal
Dougie Thomson – bass
Bob Siebenberg – trommer, tamburin, maracas, vibraslap
Rick Davies – clavinet, piano, korvokal
John Helliwell – altsaksofon

Goo Goo Dolls-versjonen

I 2004 spelte Goo Goo Dolls inn songen og gav han ut på singel. Denne nådde 37. plassen på Billboard Hot 100-lista i februar 2005. Han vart først (dels) spelt inn i 2001 av gitaristen/solovokalisten Johnny Rzeznik for ein reklame for The Gap der han song songen i lag med andre artistar. Songen opna konsertalbumet Live in Buffalo: July 4th, 2004, og kom seinare ut på albumet Let Love In. I mai 2006 vart versjonen deira av «Give a Little Bit» av American Society of Composers, Authors and Publishers (ASCAP) oppført som ein av dei mest spelte songane i repertoaret til ASCAP i 2005.

Innhald

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Give a Little Bit» frå ,  den 14. juni 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Supertramp-songar
Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Songar skrivne av Rick Davies
Songar skrivne av Roger Hodgson
Songar på toppen av Billboard Adult Top 40-lista
Songar produserte av Rob Cavallo
A&M Records-singlar
Warner Records-singlar
Rockeballadar
Goo Goo Dolls-songar
Singlar frå 2004