alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Back in the U.S.S.R.

«Back in the U.S.S.R.» er ein song frå 1968 av The Beatles, tilskriven Lennon/McCartney, men hovudsakleg skriven av Paul McCartney. Songen opnar dobbeltalbumet The Beatles, ofte berre kalla The White Album. Songen glir rett over i neste song på albumet, «Dear Prudence».

Songen opnar og lukkar med lyden av eit jetfly som landar, og viser til ein «skrekkeleg» flytur tilbake til U.S.S.R. (Sovjetunionen) frå Miami Beach i USA. Songen er dominert av McCartney på piano og sologitarriff og teksten omhandlar kor glad hovudpersonen er for å kome heim at, der «the Ukraine girls really knock me out» og «Moscow girls make me sing and shout». 

Tittelen på songen er ei hyllest til Chuck Berry sin «Back in the U.S.A.», medan refrenget er ei hyllest til «California Girls» av Beach Boys. Songen inneheld òg ein referanse til «Georgia on My Mind» av Hoagy Carmichael. 

«Back in the U.S.S.R.» vart av Parlophone gjeve ut på singel i Storbritannia i 1976 med «Twist and Shout» som B-side.

Problem i bandet 
Under innspelinga The Beatles arbeidde dei fire medlemmene ofte kvar for seg for å halde spaninga seg imellom så låg som mogeleg. 22. august 1968 førte det dårlege humøret til at Ringo Starr forlét studio og annonserte at han hadde slutta i bandet.

«Back in the U.S.S.R.» og «Dear Prudence», dei to første songane på albumet, vart spelte inn utan Starr, og McCartney spelte stort sett trommene på desse. 

Starr kom tilbake nesten to veker seinare den 4. september, då han deltok i filminga av promovideoane til «Hey Jude» og «Revolution».

Medverkande
I følgje Ian MacDonald og Mark Lewisohn:

Paul McCartney – vokal, korvokal, piano, bassgitar, trommer, sologitar, klapping, perkusjon
John Lennon – korvokal, rytmegitar, 6-strengs bass, klapping, trommer, perkusjon
George Harrison – korvokal, rytme- og sologitar, bass, trommer, klapping, perkusjon

Andre versjonar 
Fleire andre artistar har gjort sine utgåver av songen, mellom anna Chubby Checker, John Fred & His Playboy Band, Dead Kennedys, Leningrad Cowboys, Sigourney Weaver, Guns N’ Roses, Type O Negative

Bakgrunnsstoff 
 Allmusic om songen 
 Alan W. Pollack sine notat om songen

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Back in the U.S.S.R.» frå , den 8. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1968
Singlar frå 1969
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Singlar frå 1976
The Beatles-songar
Parlophone-singlar
Songar om Russland
Songar om den kalde krigen
Singlar frå 1987
Apple Records-singlar
Billy Joel-songar
Chubby Checker-songar
Jan & Dean-songar
Dead Kennedys-songar
Paul McCartney-songar
Leningrad Cowboys-songar
Molly Hatchet-songar
Glass Onion

«Glass Onion» er ein The Beatles-song frå dobbeltalbumet The Beatles som vart gjeven ut i 1968. Songen er skriven av John Lennon, men tilskriven på vanleg vis Lennon/McCartney.

«Glass Onion», som vart produsert av George Martin og innspelt den 11. september 1968, er innhaldsmessig ein lang referanse til kjende Beatles-songar som eit svar til alle tilhengjarane som stadig leitte etter skjulte meiningar i tekstane. Essensen, slik Sigmund Freud ein gong sa at «av og til er ein sigar ikkje noko anna enn ein sigar», hos Lennon er at av og til representerer ikkje orda noko anna enn seg sjølv. «Glass Onion», «glaslauken», spelar på eit kjent engelsk slenguttrykk «know one's onions» som på norsk tyder «kunne sine ting». Når Lennon då syng at «The Walrus was Paul» er det ein referanse til songen «I Am the Walrus» der The Beatles opptredde i kostyme og dessuten er påstanden er bevisst løgn, kvalrossen var i røynda John Lennon:

I told you about the walrus and me, man
You know that we're as close as can be, man
Well here's another clue for you all
The walrus was Paul

Referansar til Beatles-songar 
Andre Beatles-songar som vert nemnd i «Glass Onion» er:
 «Strawberry Fields Forever»
 «There's a Place»
 «Within You Without You»
 «I'm Looking Through You»
 «Lady Madonna»
 «The Fool on the Hill»
 «Fixing a Hole»

Om Lennon lukkast i å dempe overivrig analyselyst er ei annan sak. Faktisk kan songen ha hatt ein stikk motsett effekt. Han kom sjølv tilbake til songen nokre år seinare i ein annan song som kommenterte artisten sjølv; «God» på sitt første solo-album: «I was the walrus but now I'm John.»

I dag er Glass Onion vorte eit omgrep for å analysere ein Beatles-song.

Medverkande
 John Lennon – vokal, akustisk gitar
 Paul McCartney – bassgitar, piano, blokkfløyte, vokal
 George Harrison – sologitar
 Ringo Starr – trommer, tamburin
 George Martin – strykearrangement inkludert:
 Henry Datyner – fiolin
 Eric Bowie – fiolin
 Norman Lederman – fiolin
 Ronald Thomas – fiolin
 John Underwood – bratsj
 Keith Cummings – bratsj
 Eldon Fox – cello
 Reginald Kilby – cello
 Personell per Ian MacDonald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Glass Onion» frå , den 8. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten 
 Alan W. Pollack sine notat om «Glass Onion»

Songar frå 1968
The Beatles-songar
Songar om The Beatles
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Phish-songar
Wild Honey Pie

«Wild Honey Pie» er ein kort song av The Beatles, skriven av Paul McCartney, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney. Han vart gjeven ut på det doble albumet The Beatles (White Album) i 1968.

Songen er berre 52 sekund lang og er ein av fleire korte songar på The Beatles. Songen er spesiell fordi McCartney gjorde alt på eiga hand utan at dei andre medlemmane i bandet medverka. George Harrison var på ferie i Hellas då innspelinga skjedde den 20. august 1968. Vokalen til McCartney er lagt på fleire gonger (fleirsporsinnspeling) og han speler alle instrumenta; bass, elektrisk gitar og 12-strengars akustiske gitarar, samt trommer. Teksten er enkel, berre tittelen som vert repetert fleire gonger: Honey Pie – Honey Pie …

McCartney har sagt dette om songen: «Vi var i ei eksperimentell stemning og eg sa, 'kan vi ikkje berre finne på noko?' Eg starta å spele på gitaren gitaren og lagde eit fleirsporseksperiment i kontrollrommet. Det er særs heimelaga, ingen stor produksjon i det heile. Eg berre gjorde dette korte stykket og la på fleirsporsharmoni til han og eit harmoni her og eit harmoni der og bygde han opp skulpturelt med mykje vibrato på gitarstrengane, verkeleg trekte som ein galen i strengane, derfor 'vill' i tittelen.»

Ifølgje McCartney skulle ikkje songen med på albumet, men kona til George Harrison, Pattie Boyd, likte han så godt at dei valde å ta han med. 

Trass i at tittelen er lik, så har songen ingenting å gjere med songen «Honey Pie» frå same album.

Medverkande
Paul McCartney – lead og korvokal, akustisk gitar, basstromme, anna perkusjon
Personell per Ian MacDonald

Andre versjonar 
Songen har vorte spelt av fleire andre artistar: 
 The Pixies i 1988, på deira album Pixies at the BBC som kom i 1998.
 Phish i 2002 på deira Live Phish 13-album.

Bakgrunnsstoff 
 Instrumentering og tekst for Wild Honey Pie 
 Alan W. Pollack om «Wild Honey Pie»
 Sitat om «Wild Honey Pie» og andre spor på The Beatles-albumet

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Wild Honey Pie» frå , den 8. februar 2009. 
 

 

Songar frå 1968
The Beatles-songar
Eksperimentelle popsongar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Pixies-songar
Phish-songar
While My Guitar Gently Weeps

«While My Guitar Gently Weeps» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet The Beatles (White Album) frå 1968. Songen vart skriven av George Harrison, som opphavleg komponerte han på akustisk gitar og ein mellotron. Eric Clapton spelte sologitar på songen med ein Gibson Les Paul.

Songen er rangert på 136. plass på musikkmagasinet Rolling Stone si liste over dei 500 beste songane gjennom tidene. Songen vart òg plassert på sjuande plass på lista deira over dei 100 beste gitarsongane nokon gong.

Komposisjon og innspeling 
I følgje Harrison kom inspirasjonen til «While My Guitar Gently Weeps» etter at han las den kinesiske boka I Ching som, slik han sa, «verka for meg å vere basert på eit austleg konsept om at alle ting er relativt til alt anna, i motsetnad til det vestlege synet om at ting berre er tilfeldige.»

Harrison tok med seg denne tanken til foreldra sin heimstad i Nord-England og skreiv her ein song basert på dei første orda han såg då han opna ei tilfeldig bok. Dei første orda var «gently weeps» og med desse starta han å skrive songen. 

Songen vart møtt med lita til inga interesse frå dei andre Beatles-medlemmane. Nedslått, men ikkje utslått inviterte Harrison venen Eric Clapton til å delta på ei innspeling. Clapton var tvilande, «ingen (utanforståande) spelar nokon gong på ei Beatles-plate!», men Harrison overtalte han. Å ha Clapton med seg tydde to ting for Harrison; eit kort avbrekk frå den interne kranglinga i bandet og ein sjanse for han å fri seg frå å spele førstegitar og heller konsentrere seg om vokal og rytmegitar.
Songen har seinare òg vorte spelt av Clapton, Jeff Healey, Peter Frampton og Spinshank.

Det har vore diskutert om det verkeleg er Clapton som står bak den kjende soloen i «While My Guitar Gently Weeps». Nokre rykte vil ha det til at soloen vart spelt inn på ny og at det ikkje var Clapton-versjonen som kom med på albumet. Harrison sjølv har lagt desse rykta døde: «Så Eric spelte han og eg syntest det var skikkeleg bra. Då vi høyrte på lydbanda etterpå sa han, 'ah, det er eit problem, soloen er ikkje 'beatlesk' nok!' Så vi køyrde han gjennom ADT-en for å 'wobble' han opp litt …»

Medverkande
I følgje Ian MacDonald, Walter Everett og John Winn:

White Album-versjonen
George Harrison – vokal, korvokal, akustisk gitar, Hammondorgel
John Lennon – elektrisk gitar med tremolo
Paul McCartney – harmonivokal, piano, bassgitar
Ringo Starr – trommer, tamburin, kastanjettar
Eric Clapton – sologitar

Anthology 3-versjonen
George Harrison – vokal, akustisk gitar
Paul McCartney – orgel

Bakgrunnsstoff 
 Tekst

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «While My Guitar Gently Weeps» frå , og «While My Guitar Gently Weeps» frå  den 8. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 
 

Songar frå 1968
The Beatles-songar
Songar skrivne av George Harrison
Songar produserte av George Martin
 136
Apple Records-singlar
George Harrison-songar
Eric Clapton-songar
Jeff Healey-songar
Phish-songar
Toto-songar
Paul McCartney-songar
Todd Rundgren-songar
Peter Frampton-songar
Paul Carrack-songar
Santana-songar
Charlie Byrd-songar
Rick Wakeman-songar
Hank Marvin-songar
Greg Lake-songar
Songar om gråting
Happiness is a Warm Gun

«Happiness Is a Warm Gun» er ein song av The Beatles på dobbeltalbumet The Beatles (òg kjend som The White Album). Songen er i hovudsak skriven av John Lennon, men tilskriven Lennon/McCartney. Arbeidstittelen på songen var «Happiness Is a Warm Gun in Your Hand», som var inspirert av ei setning i eit magasin, som var ein parodi på Happiness is a Warm Puppy, ei Knøttene-bok skriven av Charles Schulz i 1962. 

Songen er berre tre minuttar lang, men inneheld fem forskjellige parti. Han startar med ein kort liten melodiøs del («She’s not a girl who misses much …»). Etter kvart kjem trommer, bass og forvrengd gitar inn. Vidare skiftar songen til ein del av ein Lennon-song kalla «I Need a Fix», bygd rundt eit skummelt gitarriff. Denne delen glir over i eit refreng, «Mother Superior jumped the gun».

Den siste delen er i doo-wop-stil der korvokalen består av «bang, bang, shoot shoot». Dei mange delane av songen inspirerte Radiohead og dei tre delane av songen «Paranoid Android» på OK Computer.

Songen skiftar takt fleire gonger. Han startar i 2/4 takt, skiftar til 3/4-takt under «which he gave and donated to the national trust» og til 6/8-takt for gitarsoloen i «I need a fix …»-delen. Dette går så over i 3/4- og 4/4-takt i «Mother Superior …»-biten, før han held fram i 4/4-takt under doo-wop-avsluttinga. 

I følgje Lennon kom tittelen til han frå omslaget på eit våpenmagasin som produsenten George Martin viste han. Lennon sa om dette: «Eg trur han viste meg omslaget på eit magasin som sa 'Happiness Is a Warm Gun'. Det var eit våpenmagasin. Eg syntest det var fantastisk, ein sprø ting å seie. Eit varmt skytevåpen tyder på at du nettopp har skote noko.»

Medverkande 
 John Lennon – solovokal, elektrisk gitar, piano
 Paul McCartney – bass, korvokal, trommer
 George Harrison – sologitar, korvokal
 Ringo Starr – fingercymbal

Andre versjonar 
 Tori Amos, på albumet Strange Little Girls
 Phish, på albumet Live Phish Volume 13
 U2, som B-side til singelen "Last Night on Earth"
 Alanis Morissette, på 1995-1996 Can't Not-turneen
 Joe Anderson med Salma Hayek på filmmusikken til Across the Universe
 Guns N' Roses på Use Your Illusion-turneen.
 The Breeders, på album Pod
 Marc Ribot, på albumet Saints
 Dream Theater, på konsertar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Happiness Is a Warm Gun» frå , den 8. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1968
The Beatles-songar
Songar om lukke
Songar om seksualitet
Songar produserte av Chris Thomas
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Sensur i musikk
Kontroversar i musikk
Tori Amos-songar
U2-songar
Phish-songar
Jon Anderson-songar
Martha My Dear

«Martha My Dear» er ein song av The Beatles frå albumet The Beatles (White Album) frå 1968. Han er skriven av Paul McCartney, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney. Songen vart spelt inn 4 og 5. oktober 1968. 

McCartney har sagt at songen omhandlar musa hans, som i gresk mytologi er dei ni vassnymfene som inspirer menneska til kunstaktivitar, og at stemma i hovudet hans fortalde han kva ord han skulle syngje og kva musikk han skulle spele. Musa til McCartney er altså Martha, men han eigde òg ein sauehund med same namn. Ho skal visstnok ikkje vere tema i denne songen. På eit generelt nivå er likevel songen ein enkel kjærleikssong:

Martha my dear
though I spend my days in conversation
please remember me
Martha my love don't forget me
Martha my dear

Songen har eit barokk-inspirert piano som ein kan høyre gjennom heile songen saman med eit messingorkester. «Martha My Dear» er ein typisk song for The Beatles frå denne perioden, modulert musikk, og jamn og glatt gjennom anslaga.

Medverkande
 Paul McCartney – solovokal, piano, bass, trommer, elektrisk gitar, klapping, blåsar- og strykearrangement
 George Martin – blåsar- og strykearrangement
 Bernard Miller – fiolin
 Dennis McConnell – fiolin
 Lou Sofier – fiolin
 Les Maddox – fiolin
 Leo Birnbaum – bratsj
 Henry Myerscough – bratsj
 Reginald Kilbey – cello
 Frederick Alexander – cello
 Peter Halling - cello
 Leon Calvert – trompet, flygelhorn
 Stanley Reynolds – trompet
 Ronnie Hughes – trompet
 Tony Tunstall – valthorn
 Ted Barker – trombone
 Alf Reece – tuba
Personel per Ian MacDonald og Mark Lewisohn

Bakgrunnsstoff 
 Songtektsten 
 Alan W. Pollacks om «Martha My Dear»

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Martha My Dear» frå , den 8. februar 2009. 
 
 

 

The Beatles-songar
Songar frå 1968
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar om hundar
Slade-songar
Herb Alpert-songar
I’m So Tired

«I’m so Tired» er ein song av The Beatles som vart gjeven ut på albumet The Beatles (ofte kalla The While Album) i 1968. Songen vart spelt inn 8. oktober 1968 og var ein av dei songane dei brukte kortast tid på under innspelinga av albumet. Songen er nesten spelt inn heilt på direkten i studio, og Lennon gjorde om lag 14 forsøk på vokalen før han valde den han likte best. 

Songen er skriven av Lennon, og var inspirert av Yoko Ono.

Medverkande
John Lennon – vokal, akustisk gitar, sologitar, orgel
Paul McCartney – bassgitar, elektrisk piano, korvokal
George Harrison – sologitar
Ringo Starr – trommer
Personell per Ian MacDonald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «I'm So Tired» frå , den 8. februar 2009. 
 

 

The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar frå 1968
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Phish-songar
Blackbird

«Blackbird» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet The Beatles (òg kjend som The White Album). «Blackbird» vart skriven av Paul McCartney, som vart inspirert medan han var i Skottland etter rasehendingane i USA våren 1968.

Musikalsk var McCartney inspirert av Bach sin Bourrée i E-moll, eit kjent klassisk gitarstykke. Songen vart spelt inn 11. juni 1968 i Abbey Road Studios med George Martin som produsent. Songen inneheld berre McCartney på vokal og akustisk gitar, samt ein svak tramperytme. Mot slutten av songen kan ein høyre ein faktisk svarttrost (blackbird på engelsk) som syng i bakgrunnen.

Medverkande
Paul McCartney – vokal, akustisk gitar, lydbandsløyfer, tramping

Andre versjonar 
Mange artistar har spelt denne songen, mellom anna Donovan, Phish, the Grateful Dead, Billy Preston, Kenny Rankin, Keller Williams, Carly Simon, Bonnie Pink, the Guess Who, Arturo Sandoval, Jesse McCartney, Dionne Farris, Crosby, Stills & Nash, Doves, Brad Mehldau, Harpers Bizarre, Bobby McFerrin, Jaco Pastorius, Dave Grohl, John Denver, Drake Bell, Aimee Mann, Dave Matthews Band, O.A.R., Elliott Smith, Justin Hayward, Marillion og Maria João & Mário Laginha.

Bakgrunnsstoff 
 Songteksten

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Blackbird (song)» frå , den 8. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Balladar frå 1960-åra
Songar frå 1968
Folkeviser
The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Songar om fuglar
Songar om rasisme eller framandhat
José Feliciano-songar
Wings-songar
Sarah Vaughan-songar
Jaco Pastorius-songar
Crosby, Stills & Nash-songar
Bobby McFerrin-songar
Bobby Darin-songar
The Waterboys-songar
Paul McCartney-songar
Marillion-songar
Sarah McLachlan-songar
Doves-songar
Phish-songar
David Cassidy-songar
Carly Simon-songar
Judy Collins-songar
Chris de Burgh-songar
Neil Diamond-songar
Herb Alpert-songar
Nilsson-songar
Joan Baez-songar
Petula Clark-songar
Chet Atkins-songar
Dick Hyman-songar
Adrian Belew-songar
Rick Wakeman-songar
The Dandy Warhols-songar
Nikka Costa-songar
Greg Lake-songar
Via Dolorosa

Via Dolorosa (latin «smertevegen») er ei gate i Gamlebyen i Jerusalem. Namnet har opphav i at ein reknar vegen for å vera den Jesus følgde då han bar krosset på vegen til krossfestinga. Den noverande vegen på rundt 600 meter går vest frå Antonia-borga til Gravkyrkja, og er ein mykje brukt pilgrimsveg. Vegen blei fastlagd på 1700-talet, og erstatta då ulike tidlegare variantar. Sidan seint på 1400-talet har det vore fjorten krossvegsstasjonar knytt til vegen. I dag er ni av dei langs sjølve vegen og fem inni Gravkyrkja.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Via Dolorosa» frå ,  den 19. juli 2017.

Bakgrunnsstoff

Kristendom
Jerusalem
Latinske stadnamn
Piggies

«Piggies» er ein song av The Beatles på dobbeltalbumet The Beatles (White Album) frå 1968. Han er hovudsakleg skriven av George Harrison og har ein cembalo i barokkstil og ein strykekvartett – som tar ei uventa vending ved å spele blues. Teksten er ein sosial kommentar om lyst og marknadsgrådigskap.

«Piggies» starta som ein Harrison-song og er òg tilskriven han, men han etterlét songen uferdig. Då mor hans oppdaga han eit år etter, hjelpte John Lennon til med å gjere songen ferdig. I Harrison-boka I Me Mine frå 1982, skriv han at mor hans hjelpte han med ei strofe; What they need is a damn good whacking! Han skriv vidare at songen absolutt ikkje har noko med amerikanske politimenn å gjere, som ofte vart kalla «pigs» på 1960-talet. I tillegg hadde songen eit ekstra vers som ikkje vart nytta:

Everywhere there’s lots of piggies
Playing piggie pranks
You can see them on their trotters
At the piggy banks
Paying piggy thanks
To thee pig brother

Feiltolkingar 
Charles Manson, som feiltolka fleire songar frå Det kvite albumet til å rettferdiggjere morda hans, tok særskild verselinja What they need is a damn good whacking! som forsvar for å gå til åtak på politiet. Då Sharon Tate, Leno og Rosemary LaBianca og andre vart myrda den 9. august 1969, vart knivar og gaflar nytta sidan desse var nemnde i songen. Orda «pig» og «piggy» vart skrivne med blodet til offera på veggane. Harrison vart forskrekka og forferda over at songen hans skulle få ei slik meining.

Eit anna band som har nytta ordet «piggies» på bortimot tilsvarande måte er Death In June. Teksten på tittelsongen knyter seg seg til Manson-drapa i refrenget, All pigs must die, this ain’t August ’69.

Medverkande
I følgje Ian MacDonald:

The Beatles
George Harrison – solo- og harmonivokal, akustisk gitar, korvokal
John Lennon – lydbandefektar, vokalistert grynting, korvokal
Paul McCartney – bass, korvokal
Ringo Starr – tamburin

Andre musikarar
Chris Thomas – cembalo
 Henry Datyner – fiolin
 Eric Bowie – fiolin
 Norman Lederman – fiolin
 Ronald Thomas – fiolin
 John Underwood – bratsj
 Keith Cummings – bratsj
 Eldon Fox – cello
 Reginald Kilbey – cello
George Martin – strykearrangement

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Piggies» frå , den 8. februar 2009. 
 

Songar frå 1968
The Beatles-songar
Songar skrivne av George Harrison
Songar produserte av George Martin
Barokkpop-songar
Satiresongar
Politiske songar
Songar om grisar
Motkulturen i 1960-åra
George Harrison-songar
Phish-songar
Steven Spielberg

Steven Allan Spielberg () er ein amerikansk filmregissør fødd i Cincinnati. Han er kjend for filmar som E.T., Haisommer,Jurassic Park og Schindlers liste.

Han er den finansielt mest suksessrike filmregissøren gjennom tidene. Han har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame. I 2001 vart han utnemnd til Honorary Knight Commander of the Order of the British Empire.

Karriere 
Spielberg er nær ven av den ogso kjende suksessrike regissøren Robert Zemeckis (Forrest Gump, Contact, Beouwolf). Venskapet byrja tidleg då Zemeckis skreiv manus til filmen Unnskyld, hvor er Hollywood?, der Spielberg hadde regien. Seinare produserte Spielberg Tilbake til Fremtiden-trilogien til Zemeckis. Spielberg og Zemeckis produserte saman science-fiction-filmen A.I.: kunstig intelligens (prosjektet som regissøren Stanley Kubrick ikkje fekk gjennomført) der Spielberg tok regien. Spielberg og Zemeckis produserte ogso animasjonsfilmen Monsterhuset saman.

Spielberg har ogso skrive manus til fleire av filmane sine som Nærkontakt av tredje grad og A.I.: kunstig intelligens.

Utvald filmografi

Som regissør 
{| class="wikitable" 
|- bgcolor="#CCCCCC" 
! År !! Film !! Originaltittel 
|- 
| 1971 ||Terror bak rattet || The Duel 
|- 
| 1975 ||Haisommer || Jaws 
|- 
| 1977 ||Nærkontakt av tredje grad || Close Encounters of the Third Kind
|- 
| 1981 ||Jakten på den forsvunne skatten || Raiders of the Lost Ark
|- 
| 1982 ||E.T. || 
|- 
| 1984 ||Indiana Jones og de fordømtes tempel || Indiana Jones and the Temple of Doom
|- 
| 1985 ||Purpurfargen || The Color Purple
|- 
| 1989 ||Indiana Jones og det siste korstog || Indiana Jones and the Last Crusade
|-
| 1992 || Hook ||
|- 
| 1993 ||Jurassic Park || 
|- 
| 1993 ||Schindlers liste || Schindler's List

|- 
| 1997 ||Amistad ||
|- 
| 1997 ||Den Tapte Verden: Jurassic Park || The Lost World Jurassic Park
|- 
| 1998 ||Redd menig Ryan || Saving Private Ryan
|- 
| 2001 ||A.I.: kunstig intelligens || Artificial Intelligence: AI
|- 
| 2002 ||Minority Report || 
|- 
| 2003 ||Catch Me If You Can || 
|- 
| 2004 || Terminalen || The Terminal
|-
| 2005 ||München || Munich
|- 
| 2005 ||Klodenes kamp || War of the Worlds 
|- 
| 2008 || Indiana Jones og krystallhodeskallens rike || Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull|}

 Som produsent 
 1982 E.T. the Extra-Terrestrial 1982 Poltergeist 1983 Twilight Zone: The Movie 1985 Purpurfargen 1987 Empire of the Sun 1989 Always 1991 Et amerikansk eventyr 1993 Schindlers liste 1995 Casper 1998 Redd menig Ryan 1998 The Mask of Zorro
 2001 A.I.: kunstig intelligens 2002 Catch Me If You Can 2004 Terminalen 2005 Memoirs of a Geisha 2006 Brev fra Iwo Jima 2006 Flags of Our Fathers 2007 On the Lot 
 2007 Transformers Som sjefprodusent 
(ikkje kreativt ansvarleg, executive producer)
 1985 Tilbake til fremtiden (Back to the Future)
 2001 Jurassic Park III Som skodespelar 
 1980 The Blues Brothers''

USA-amerikanske regissørar
Order of the British Empire
Hollywood Walk of Fame
Science Fiction Hall of Fame
Folk frå Ohio
Folk frå Arizona
Oscarvinnarar