alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Infanterimerket

Infanterimerket vart innstifta i 1928, og er eit merke for feltmessige ferdigheiter. Føremålet med merket er å stimulere militært og sivilt personell til gjennom årlege prøver å halde vedlike ferdigheiter som løping i terreng, skyting, avstandsbedømming, måloppdaging, meldeteneste og orientering.

Prøva til infanterimerket omfattar 12-15 km løp i vekslande terreng (lende), delvis i merkt løype, delvis som fri orientering. I den merka del av løypa skal det vere lagt inn 4 infanteriprøver: 
skyting (eventuelt handgranatkasting) 
melding
avstandsbedømming
måloppdaging

Sjå òg
 Norske dekorasjonar

Norske militære heidersteikn
Skipingar i 1928
Feltidrettsmerket

Feltidrettsmerket er eit norsk militært dugleiksmerke.

Merket blir først og fremst teke og delt ut på rekruttskolen.Det blir stilt krav til soldaten sin dugleik mellom anna på 3000 meter, 60 meter, push-ups, hang-ups og sit-ups.

Sjå òg
 Norske dekorasjonar

Norske militære heidersteikn
Dugleiksmerke

Dugleiksmerke er nemninga på synlege teikn på at ein person har oppnådd fastsette krav innan ein idrett, disiplin eller liknande øving. Det synlege teiknet på kvalifikasjon kan vere ein medalje, merke, nål, pokal, plakett, statuett eller liknande. 

Krava som må oppfyllast for å kvalifisere til eit dugleiksmerke er som regel definert og fastsett av ein organisasjon og kan i nokre tilfelle vere internasjonale.

Føremålet med dugleiksmerke er som regel å allment stimulere til aktivitet innan eit gitt felt, og i tillegg heve dugleiksnivået til dei som er aktive innan ein idrett eller ei øving.

Kjente norske ferdighetsmerke
Det militære skarpskyttarmerke
Det militære marsjmerke
Det militære skimerke
Infanterimerket
Feltidrettsmerket
Det militære femkampmerke
Det frivillige Skyttervesens dugleiksmerke
Norges idrettsforbunds idrettsmerke
Norges Svømmeforbunds «Den store havhesten»
Norges Skytterforbunds NAIS-merke
Skyttarmerket

Utmerkingar
Carl Otto Løvenskiold

Carl Otto Løvenskiold () var ein norsk marineoffiser, gods- og verkseigar og politikar, fødd i Christiania. Han var i 1884 Noregs statsminister i Stockholm. Severin Løvenskiold og Herman Wedel Jarlsberg var bestefedrene hans.

Løvenskiold reiste i unge år til sjøs. Eksamen frå sjøkadettakademiet 1858, året etter vart han sekondløytnant i marinen. Han tenestegjorde i marinen til 1875. Fem år tidlegare hadde han vorte trekt inn i drifta av Løvenskiold-godset, tok etter kvart over leiinga etter far sin. 1881 fekk han bygt patrisiarhuset Vækerø i Ullern i dåverande Aker, budde der sidan.

Frå 1882 var Løvenskiold i fleire år medlem av heradsstyre og formannskap i Aker. Han var ei tid preses i Selskabet for Norges Vel.

Våren 1884 vart Løvenskiold utnemnd til statsminister i Stockholm i det kortliva «aprilministeriet», leia av Christian Schweigaard. Ved stortingsvalet 1885 vart han vald til 4. representant for Jarlsberg og Larvik amt, valet vart forkasta med 72 røyster mot 35.

Seinare var Løvenskiold stortingsrepresentant i tre periodar 1888-97 for Høgre, vald frå Akershus. Han var heile tida medlem av Lagtinget, samt 1889-91 medlem av konstitusjonskomiteen og 1892-97 av landbrukskomiteen. Frå 8. mai 1896 var han grunna sjukdom permittert ut sesjonen.

Løvenskiold vart i 1889 utnemnd til riddar av St. Olavs orden, forfremja til kommandør i 1899 og tildelt storkors i 1912 «for almennyttig virksomhed». Han bar også storkors av den svenske Vasaordenen.

Han døydde på eigedomen sin i 1916.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff
regjeringen.no: biografi
 

Norske statsministrar i Stockholm
Stortingsrepresentantar 1889-1891
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Stortingsrepresentantar for Akershus
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Norske godseigarar
Norske offiserar
St. Olavs Orden
Folk frå Oslo
Det militære skarpskyttarmerke

Det militære skarpskyttarmerket er eit dugleiksmerke for skyting med personleg våpen (gevær, maskingevær, pistol eller maskinpistol). Skyttarmerket vart stifta i 1861 som ein «Skydepremie». Merket har som føremål å stimulere skyteinteressa mellom militære og sivile skyttarar, og gjennom årlege skyteprøver å halde skytedugleiken oppe hjå befal og mannskap i dei ståande styrkane, Heimevernet og mobiliseringsstyrkane. 

Merket er utforma med to krosslagde gevær over ein bunden laurbærkrans med eit raudt felt innanfor kransen. I toppen er riksvåpenet. Merket finst i valørane gull, sølv og bronse i tillegg til ein medalje i gull. Medaljen har same utforming som merket, men er større og heng i eit raudt og gult band. Det er spesifikke krav til alle valørane både når det gjeld dugleik og tal på år ein må gjennomføre prøver for kvalifisere seg.

Sjå òg 
 Norske dekorasjonar

Norske militære heidersteikn
Skipingar i 1861
Samfunnskontrakt

Samfunnskontrakten er eit omgrep brukt innan politisk filosofi. Omgrepet blir brukt om ein tenkt kontrakt inngått av menneske i ein opphavleg statslaus og fri tilstand (naturtilstanden), der menneska i varierande grad (avhengig av kva for ein filosof det er som drøftar teorien) avgir fridom til ei felles statsmakt. Med naturtilstanden som utgangspunkt freistar dei ulike filosofane å forklare kvifor det er i eit individ si rasjonelle eigeninteresse å oppgje fridom for å oppnå dei fordelane som ei statsmakt vil gje. Det vil også vere ein del av teorien kva plikter statsmakta, til dømes kongen, har overfor menneska. Og kva menneska kan gjere viss statsmakta ikkje oppfyller sine plikter. 

Thomas Hobbes, John Locke og Jean-Jacques Rousseau er gjerne dei mest kjende filosofane som har skrive om dette. I tillegg kjem moderne filosofar som John Rawls.

Politiske teoriar

sv:Kontraktualism
da:Social kontrakt
ar:عقد اجتماعي
de:Vertragstheorie
et:Ühiskondlik leping
en:Social contract
es:Contrato social
fr:Théories du contrat social
ko:사회 계약
he:אמנה חברתית
lt:Socialinis kontraktas
nl:Sociaal contract
ja:社会契約
pl:Umowa społeczna
pt:Contrato social
simple:Social contract
fi:Yhteiskuntasopimus
yi:געזעלנשאַפֿטלעכער טשאַרטער
Skomvær fyr

Skomvær fyr ligg på øya Skomvær i Røst kommune  i Nordland. Det 31,7 meter høge fyrtårnet i støypejarn vart påbyrja i 1886. Fyrlyset vart tent i oktober 1887. I 1978 vart fyret automatisert og Skomvær vart avfolka.

Skomvær fyr ligg i Røstøyan landskapsvernområde. I sommarhalvåret går det båtturar til Skomvær.

Kunstnaren Theodor Kittelsen budde i to år frå 1887 på Skomvær fyr då svogeren var fyrvaktarassistent der.

Skomvær fyr gav i 1890 namn til seglskuta «Skomvær». Seinare fekk redningsskøytene «Skomvær II» og «Skomvær III» namn etter seglskuta.

Sjå òg 
 Fyr i Noreg

Kjelder 
 Ove Arne Olderkjær:Norske fyr. Ei reise langs kysten.Oslo 2004.

Bakgrunnsstoff 
 

Fyr i Nordland
Freda bygg i Nordland
Kulturminne i Røst
Samferdsle i Røst
Byggverk i Røst
Gevær

Gevær er eit tohands skytevåpen med langt løp berekna for langhaldsskyting (til dømes over 100 meter). Gevær kan anten ha glattbora løp (til dømes haglegevær) eller rifla løp (til dømes riflegevær).

Opphav 
Ordet gevær kjem av det tyske ordet «gewehr» i tydinga verje, ei nemning på eit våpen nytta av den einskilde soldat. Nemninga indikerte ikkje kva for våpentype det gjaldt. Tidlegare kan ein ha meint «sidegevær», som kårde, sabel og liknande eller «kortgevær». Dei første handhaldne kanonane som var opphavet for arkebusen tok til å dukke opp alt på 1200-talet. Frå midten av 1400-talet vart desse utforma slik at vi no kan kalle desse dei første gevær; med tenningslås, kolbe og løp. Dei blei nytta fram til førstninga av 1600-talet. Den vart erstatta av musketten som vart nyta frå 1500-talet og fram til dei vart erstatta av rifla på midten av 1800-talet.

Gevær i Noreg 
Ein veit ikkje visst når gevær første gongen vart fyrt av i Noreg, men ein veit at gevær var mellom våpena då sjørøvaren  Bartolomeus Voet plyndra Bergen i 1429.

Det mest kjente norske geværet er Krag-Jørgensen M/1894, som var standardgevær i det norske forsvaret frå 1894 fram til andre verdskrig. Forløparen var Jarmann M/1884, som òg var norsk.

Typar 
Ein har i dag desse typane gevær:
 Glattbora gevær (gevær utan løpsrifling)
 Rifle (gevær med løpsrifling)
 Karabin (kort gevær)
 Haglegevær (grovkalibra gevær som skyt hagl)
 Automatgevær (rifle med heilautomatisk eld)
 Maskingevær (tyngre automatgevær)

Maskinpistol blir ikkje rekna som eit gevær, heller ikkje en pistol, men som ein eigen klasse imellom desse.

Bruk 
Gevær kan nyttast til jakt, skytesport og militært bruk. Til jakt og sportsskyting nyttar ein repetergevær eller halvautomatisk gevær, fordi heilautomatiske skytevåpen er forbode til alt anna enn militær bruk. Halvautomatiske gevær med militært utsjånad er òg forbodne til jakt, ifølge våpenlova.

Referansar

 
Jaktvåpen
Skytevåpen
Tyske ord og uttrykk
Lomen stavkyrkje

Lomen stavkyrkje er ei stavkyrkje med heva midtrom som ligg i bygda Lomen i Vestre Slidre kommune i Innlandet. Ved hjelp av årringsdatering er kyrkja datert til 1179. Dei første skrivne kjeldene som omtaler kyrkja er frå 1325 og 1334.

Kyrkja blei seinare bygd om og gjort større i 1779.  Ho gjekk ut av dagleg bruk i 1914 då den nye Lomen kyrkje var ferdig om lag 2 km lenger nord.

Innvendig er kyrkja støtta på fire stavar, ho har tre utskårne portalar, arkadar og søylekapitel.

Under den siste restaureringa av kyrkja blei det utført ei arkeologisk utgraving, og 71 gjenstandar blei funne, blant anna delar av smykke og myntar. Nokon av myntane stamma frå 1100-talet.

Litteratur 
Bugge Gunnar & Mezzanotte Bernadino. (1994) Stavkirker. Oslo. s. 45, ISBN 82-504-2072-1.

Bakgrunnsstoff 
 Lomen stavkyrkje hjå Riksantikvaren. 
 Lomen stavkyrkje i Stavkirke.org. 
 Lomen Church i Valdres Samband. (engelsk)
 
 

Norske stavkyrkjer frå mellomalderen
Kyrkjer i Vestre Slidre
Freda bygg i Innlandet
Norske kyrkjer frå 1100-talet
Kulturminne i Vestre Slidre
Kyrkjer i Valdres prosti
Christian Selmer

Christian August Selmer () var ein norsk statsminister, jurist og konservativ politikar.

Selmer var fødd i Fredrikshald, der faren var kjøpmann. Han vart student i 1837 og cand. jur. i 1842. Deretter var han sorenskrivarfullmektig fram til 1846, før han i to år var kopist i dels finans-, dels justisdepartementet. Han var sakførarfullmektig frå 1848, underrettssakførar i Drammen frå 1850. Frå 1862 vart han byfut same staden.

1871-74 var Selmer 2. representant frå Drammen på Stortinget. Han var medlem av justiskomite nr 1, formann i komiteen 1874. Sommaren 1874 gjekk inn i statsrådet. Han var fyrst justisminister, seinare indreminister fram til 1880. 

Hausten 1880 danna Selmer eit nytt ministerium. Under den politiske striden om statsrådars tilgang til Stortinget vart Selmer-ministeriet sett under riksrettstiltale. 27. februar 1884 dømde riksretten Selmer til å ha sitt «embete forbrutt», fyrst og fremst for å ha frårådd sanksjon i statsrådssaka. 11. mars gjekk Selmer av. Deretter vart Selmer frådømt embetet sitt. 8. april same året vart han konstituert generalauditør for hær og marine.

Selmer døydde på Bygdøy i Kristiania i 1889.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske statsministrar
Norske revisjonsministrar
Norske innanriksministrar
Norske justisministrar
Høgrestatsrådar
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Stortingsrepresentantar 1874-1876
Stortingsrepresentantar for Drammen
Serafimerordenen
Folk frå Halden
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Erik Møinichen

}}
Erik Røring Møinichen () var ein norsk statsråd og amtmann.

Møinichen var fødd i Trondheim, der far hans var byfut. Han tok eksamen artium ved katedralskulen i Trondheim i 1816 og vart cand. jur. i 1824. Frå 1827 arbeidde han i Justisdepartementet, som byråsjef frå 1831. 1837-42 var han ekspedisjonssekretær i Revisjonsdepartementet. Han var amtmann i Akershus frå 1842 til 1855.

I si tid som amtmann vart Møinichen fleire medlem av utval nedsett av statsleiinga. Han var 1845 medlem av ein kongeleg kommisjon om kommunikasjon, med særleg blikk på spørsmålet om jarnbane mellom Christiania-Øyeren-Mjøsa. År 1850 reiste han til England og forhandla med jarnbanebyggjarar om bygginga av bane mellom Christiania og Mjøsa. 1846 var han på fengselskongressen i Frankfurt am Main, og 1852 var han medlem av ein kongeleg kommisjon om utviding av hovudstaden.

Møinichen var ordførar i Christiania 1842-43. År 1851 var han 3. representant frå Christiania og Lillehammer på Stortinget. Han var formann i justiskomiteen og medlem av både lovkomiteen og jarnbanekomiteen. Frå 15. juli var han medlem av Lagtinget.

Møinichen vart utnemnd til statsråd i januar 1855 og styrte dei neste femten åra ulike departement. Han leia Revisjonsdepartementet 1855 og 1868-1869, Finans- og tolldepartementet 1856-57, 1858-59, 1861-62, 1865-66 og 1869-70, Justis- og politidepartementet 1857, 1857-58 samt 1866-67, Postdepartementet 1860-61 og 1861, Marine- og postdepartementet 1863-64, og hadde sete ved statsrådsavdelinga i Stockholm 1855-56, 1859-60, 1862-63, 1864-65 og 1867-68.

Møinichen vart 1859 utnemnd til riddar av St. Olavs orden for «fortjenestefull Embedsvirksomhed». Etter han gjekk av som statsråd, busette han seg i Dresden. Der døydde han i 1875.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff
 

Norske statsrådar 1814-1884
Norske finansministrar
Norske justisministrar
Norske revisjonsministrar
Stortingsrepresentantar 1851-1853
St. Olavs Orden
Gustav Gjøs

Gustav Christian Gjøs () var ein svensk-norsk målarmeister og stortingsmann.

Gjøs var fødd i Lorumland i Sverige. Faren hans innvandra til Noreg, slo seg ned i Fredrikshald som handelsmann. Sjølv gjekk han i målarlære hos broren, kunstmålaren Ferdinand Gjøs i Christiania, vidareudanna seg i København og var frå 1828 målarmeister i Fredrikshald.

Frå 1837 var Gjøs medlem av det fyrste bystyret i Fredrikshald, medlem i bystyret til og med 1849. År 1851 representerte han Fredrikshald på Stortinget, der han var medlem av bankkomiteen.

Gjøs døydde i Berg i Østfold i 1889.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1851-1853
Stortingsrepresentantar for Fredrikshald
Norske målarar
Folk frå Halden
Stokkalandsmarka

Stokkalandsmarka  er ein tettstad som ligg ved Vigrestad i Hå kommune på Jæren. Tettstaden ligg ved eit industriområde der det vert laga betong, ymse metallmateriale og beleggingsstein. Tettstaden ligg òg ved Haugstadskogen som opphavleg vart planta til å bremsa vinden og til ved.

Stokkaland står på 100-årsplanen til Hå kommune for utbygging.

Geografi i Hå
Tettstader i Rogaland
Tidsskriftet Norsk Landbruk

Norsk Landbruk er eit magasin om landbruk som vert utgjeven tolv gonger i året av forlaget Tun Media i Oslo.
 
Marianne Røhme er sjefredaktør i bladet per 2005. I 2007 vart Dag Idar Jøsang konstituert redaktør.

Bakgrunnsstoff
 Norsk Landbruk på nett

Norske tidsskrift
Norsk landbruk
Finn Kaas

Finn Knutinge Kaas () var ein norsk agent, angjevar, torturist og frontkjemper for nazistane i Noreg andre verdskrigen. Han var tilknytt Sicherheitsdienst (SD) og Sicherheitspolizei (SIPO).

Biografi
Finn Kaas vart fødd på Nesodden. Han vart tilsett som aspirant i politiet i 1939 etter å ha gått ut av middelskulen. Då tyskarane gjekk til åtak på Noreg i 1940 meldte han seg inn i Nasjonal Samling. Han byrja å arbeide for Sicherheitsdienst i Oslo i 1941, der han etter kvart vart utnemnd til sersjant (Hauptscharführer).
Kaas utmerka seg som provokatør; han utgav seg som motstandsmann, noko som gjorde at han fekk innpass i fleire illegale grupper. På denne måten stod han bak nokre av landets største og mest alvorlege opprullingane av illegalt arbeid, mellom anna overslaga mot Englandsfarten i Ålesund i 1941. Etter aksjonane mot Englandsfarten, då motstandsrørsla vart klar over det han gjorde, verva han seg som frontkjempar på Austfronten frå 1941 til 1944. 

Han gjekk inn i Den norske legionen og tenestegjorde i 3./SS-Frw. Legion Norwegen og fekk graden SS-Unterscharführer der. For dette vart han sommaren 1943 påskjønna med Jarnkrossen av 2. klasse. Han gjekk på eit førebuingskurs for opptak på SS-Junkerschule i Bad Tölz, men han vart ikkje oppteken som elev. Han byrja difor seinare i SIPO, der han vart svært aktiv som torturist.

Under krigen vart det gjort fleire forsøk på å likvidere Finn Kaas. I november 1944 fekk Leif Kjemperud frå Osvaldgruppa  i oppdrag om å likvidere Kaas i bustaden hans i Gabrielsgate. Planen var å skyte Kaas idet han skulle opne ei blendingsgardin. Oppdraget vart mislykka, då det var ei dame - og ikkje var Kaas som dukka opp i vindauget. Motstandsmennene vart så skotne på av tyske offiserar som stod på staden, men kom seg unna. Eit anna forsøk vart utført 4. desember 1944, då det vart svogeren og kollegaen Reidar Voigt som vart drepen, og ikkje Kaas. 
Etter krigen freista Kaas å gøyme seg blant tyske soldatar på Haslemoen, kor han vart arrestert. I landssvikoppgjeret vart han fyrst dømt til døden. Domen vart stadfesta av Høgsterett i 1947, men av di han hadde vore så samarbeidsvillig med å oppgje sine tidlegare oppdragsgjevarar, vart domen omgjort til livsvarig fengsel. 

Laurdag 2. november 1957 vart Finn Kaas, saman med Kaare O. Hagen og Håkon Odding gjevne nåde av kong Olav V i statsråd. Dei var dei aller siste SIPO-agentane som vart sleppte laus og dei som òg hadde sona lengst av dei som vart dømte for landssvik.
Kaas vart utvist til Tyskland same dag han vart prøvelauslaten, av di han hadde teke tysk statsborgarskap medan han tenestegjorde som frontkjempar. 
Han busette seg i Bremen og arbeidde som forretningsmann. Han døydde i Delmenhorst i Niedersachsen 13. mars 2007, 89 år gamal.

Fotnotar

Nordmenn frå andre verdskrigen
Dømte krigsforbrytarar
Folk frå Nesodden
Christian Bretteville

Christian Zetlitz Bretteville () var ein norsk offiser, embetsmann og politikar. 

Bretteville var fødd i Stavanger. Han vart student i 1821 og cand. jur. i 1826. Frå 1828 var han tilsett i Finansdepartementet, byråsjef 1836. 1839 var han ekspedisjonssekretær i avdelinga for det indre og 1840 for finansane. Frå 1842 var han borgarmeister i Christiania.

Bretteville var ordførar i hovudstaden 1841-42. På Stortinget 1848 representerte han Christiania og Lillehammer, der han var medlem av budsjettkomiteen og formann i komiteen om den dansk-tyske krig og om statslån, medlem av komiteen om pengekrisa og skattestellet i byane.

Våren 1850 fekk Bretteville plass i statsrådet som sjef for Finansdepartementet, seinare styrte han Indredepartementet i fleire periodar frå 1854 til han døydde i 1871. Han var konstituert statsminister i Stockholm frå 16. desember 1858 til juni 1859 og atter ei tid i 1861.

Bretteville mottok storkors av St. Olavs Orden i 1863. Han døydde 1871 i Christiania med han var indreminister.

Brettevilles gate i Oslo er kalla etter han.

Kjelde
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske statsrådar 1814-1884
Norske finansministrar
Norske innanriksministrar
Stortingsrepresentantar 1848-1850
St. Olavs Orden
Folk frå Stavanger
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Emil Aubert

Michael Conrad Sophus Emil Aubert () var ein norsk jurist og embetsmann.

Aubert var fødd i Christiania, far hans var offiser (generalmajor). Han vart student frå katedralskulen i hovudstaden i 1828 og cand. jur. i 1835. I studieåra var han medlem av krinsen omkring Henrik Wergeland. Tida 1836-41 var han sorenskrivarfullmektig, frå 1841 prokurator ved stiftsoverretten i Bergen. Frå 1847 var han i fem år sorenskrivar i Lofoten og Vesterålen, medan han frå 1852 var amtmann i Nordre Bergenhus, busett i Lærdal. 1860-66 var han borgarmeister i Trondheim. Sorenskrivar på ny, 1866-72, då i Nordre Jarlsberg.

1846-47 reiste Aubert, med offentleg stipend, i England, Skottland, Frankrike, Belgia og dei prøyssiske rhinprovinsane for å studere juryvesenet i desse landa. Etter reisa gav han ut det omfattande arbeidet Om mundtlig rettergang og edsvoren (1849).

Aubert var i 1851 stortingsrepresentant for Nordlands amt. Han var sekretær av justiskomite nr 1 og medlem av lovkomiteen. På omframstortinget 1864 møtte han for Trondheim og Levanger som varamann for Hans Peter Jenssen, medlem av Lagtinget.

Han døydde 1872 i Sande i Vestfold.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff 
 NRK Sogn og Fjordane – Fylkesleksikon

Fylkesmenn i Sogn og Fjordane
Stortingsrepresentantar 1851-1853
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Norske amtmenn
Norske sorenskrivarar
Norske juristar
Politikarar frå Oslo
Jørgen Knudsen

Jørgen Christian Knudsen () var ein skipsreiar, fabrikkeigar og politikar frå Høgre. Statsminister Gunnar Knudsen var bror hans.

Knudsen var fødd ved Arendal, far hans var skipsreiar. I yngre år var han tre år i England og Frankrike. Saman med broren Gunnar overtok hans så skipsreiarforretninga og skipsbyggeri etter faren. Då firmaet vart oppløyst i 1889, dreiv han vidare på eiga hand som skipsreiar og fabrikkeigar.

Mange år medlem av Porsgrunn bystyre, i fleire år ordførar.

Knudsen var stortingsrepresentant for Porsgrunn i periodane 1880-88, 1892-1900 og 1903-06. Grunna sjukdom møtte han ikkje i 1896. Han var medlem av justiskomiteen 1880-85 og næringskomite nr 2 1886-88. Perioden 1892-95 og 1897 var han medlem av justiskomiteen. Medlem av militærkomiteen 1898-1900, og valkomiteen og fullmaktskomiteen 1898-1903. Formann i jarnbanekomiteen 1903-06 og i arbeidsløysekomiteen 1904, president i Odelstinget 1906. Han var medlem av kroningsdeputasjonen 1906.

Knudsen døydde 1922 i Porsgrunn.

Kjelder 
 
 
 

Stortingsrepresentantar 1880-1882
Stortingsrepresentantar 1883-1885
Stortingsrepresentantar 1886-1888
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Stortingsrepresentantar 1898-1900
Stortingsrepresentantar 1904-1906
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Ordførarar i Porsgrunn
Medlemmar og varamedlemmar i Nobelkomiteen
Norske skipsreiarar
Folk frå Arendal
Claus Daae

Claus Nils Holtzrod Daae () var ein norsk prest og stortingsrepresentant.

Daae var son til soknepresten Iver Munthe Daae i Fana, og vart student 1825 frå katedralskulen i Bergen. Den yngre broren Jens Kobro Daae var også prest.  Han reiste til hovudstaden og vart cand. theol. i 1828. Dei neste åra livnærte han seg som alumnus ved det filologiske seminaret og som notarius ved det teologiske fakultetet. År 1834 vart han utnemnd til sokneprest på Stord, eit embete han hadde i 27 år. Då seminaret på Stord vart oppretta i 1838, fekk Daae stilling som både forstandar og fyrstelærar. I 1861 vart han sokneprest for Vår Frue kyrkje i Trondheim og 1865 ved Domkyrkja i Bergen. Same året vart han utnemnd til stiftsprost.

Daae var 4. representant på Stortinget for Søndre Bergenhus amt i 1848. Han var  formann i kyrkjekomite nr 2. 1848-61 var han ordførar i Stord.

Han døydde i Bergen i 1896.

Kjelde
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1848-1850
Norske prestar
Politikarar frå Bergen