alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Telt

Telt er ein bygning laga av duk, skinn eller liknande som er spent opp over stenger og som ein kan leggja saman og flytta som det trengst. Det finst telt i ei rekkje ulike utformingar og storleiker til mange ulike føremål. Ein kan bruka dei til bustad, næringsdrift, utstillingar, større forsamlingar og anna.

Typar 
Menneske har brukt telt i svært lang tid. Dei har særleg vore vanlege og vidareutvikla blant nomadar. Ein kjenner til teltbruk frå dei gamle assyrarane, nordamerikanske urfolk, samar og sibirske nomadar.
Frå slike kulturar kjem ulike telttypar som jurt, lavvo, tipi og wigwam. Til slike telt har ein brukt naturmateriale som skinn, filt, duk eller matter av plantemateriale.

I dag kan ein bruka telt i samband med friluftsliv og ferie. Til fotturar og liknande finst det små, lette telt ein lett kan bera med seg. Fjelltelt av god kvalitet har yttertelt av vasstett nylon og innertelt av stoff som slepp gjennom fukt, slik at ein ikkje får problem med kondens. Til bilcamping finst det større hustelt, gjerne med fortelt. 

Telt kan brukast som midlertidig opphaldsstad i militær samanheng eller i flyktningeleirar. 

Ein kan bruka telt til å setja opp midlertidige buer på festivalar og marknader. Større telt kan brukast til folkeforsamlingar, til dømes festar, møte, utstillingar og sirkus.

Kulturell tyding 

Telt er viktige i jødisk historie. Første Mosebok nemner Jabal, som var «stamfar til dei som bur i telt og held buskap.»
Andre Mosebok skildrar teltheilagdommen, eller tabernakelet, som blei brukt til å husa paktkista. Denne skal vera av «ti teltdukar [...] av fint, tvinna lin og purpurblått, purpurraudt og karmosinraudt stoff [med] kjerubar i kunstvevnad.»
Deretter skulle ein ha elleve jamstore «dukar av geiteragg til eit telt over bustaden.»

Stormogulane i India, som nedstamma frå nomadar, hadde reisande hoff som ein sette opp omfattande teltbyar for. Leirane hadde toetasjes telt for keisaren, markert med skarlagensraude skiljeveggar, eit avsondra teltområde for haremet, og store baldakinar for kongelege audiensar. Det fanst også telt for adelege, soldatar, arbeidarar, musikarar og for ulike føremål som å husa våpen, klede, hestar og elefantar, alle plasserte etter fastlagde planar.

Mot slutten av 1700-talet byrja «den store oppvakninga» i USA. Her slo folk seg ned i teltleirar for å oppleva utandørs preiker og kristenliv.
Etterkvart blei det vanleg å halda vekkingsmøte i store telt.

Kjelder 

 
Bustader
Friluftsliv
Turutstyr
Holmenkollrennet 1963

Holmenkollrennet 1963 fann stad dagane 14. til 17. mars 1963 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 14. mars

50 km 

Dato: 16. mars

Kombinert 

Dato: 15.-16. mars

Hopprenn 

Dato: 17. mars

Kvinner

10 km

Kjelder
Arbeiderbladet 15. mars 1963
Arbeiderbladet 18. mars 1963

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1963
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Undereventyr

Undereventyr er eventyr med magiske eller overnaturlege innslag, som troll eller vette.
I Aarne-Thompson sitt klassifikasjonssystem har desse eventyra nummer 300 til 749.

Nokre norske døme på undereventyr er «Kvitebjørn kong Valemon» (AT 425), «Kari Trestakk» (AT 510AB) og «Askeladden og de gode hjelperne» (AT 513).

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Tilnærmingar til undereventyr ved Gullvekta

Eventyr
Novelleeventyr

Novelleeventyr eller romantiske eventyr er ein type eventyr med fleire episodar som liknar undereventyr i oppbyggingar, men har lite eller inkje overnaturleg eller fantastisk innhald. I staden kan dei innehalda mirakuløse samantreff og usannsynlege løysingar.
I Aarne-Thompson-systemet har novelleventyra nummer frå 850 til 999.

Nokre norske novelleeventyr er Ikke kjørende og ikke ridende (AT 875), Prinsessen som ingen kunde målbinde (AT 852) og Askeladden som fikk kongsdatteren til å løgste seg (AT 852).
Mange eventyr frå 1001 natt er også novelleeventyr.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 «Prinsessen som ingen kunne målbinde» ved runeberg.org
 «Askeladden som fikk kongsdatteren til å løgste seg» ved runeberg.org

Eventyr
Dyreeventyr

Dyreeventyr er ei form for eventyr der dyr har hovudrollene og handlar som menneske.
I Aarne-Thompson-systemet har dyreeventyra nummer frå 1 til 299.

Dyreeventyra er gjerne korte, med ein enkel struktur. Mange av dei kan minna om fablar.

Dyreeventyr er blant dei mest populære eventyra på norsk, og mange er kjende i ei rekkje variantar. Nokre av dei er «Reveenka», «Hvorfor bjørnen er stubbrumpa» og «Slipp granrot og ta i revefot».

Kjelder

Bakgrunnsstoff
«Hvorfor bjørnen er stubbrumpa» 
«Slipp granrot og ta i revefot»

Eventyr
Holmenkollrennet 1964

Holmenkollrennet 1964 fann stad dagane 12. til 15. mars 1964 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 12. mars

50 km 

Dato: 14. mars

Kombinert 

Dato: 13.-14. mars

Hopprenn 

Dato: 15. mars

Kvinner

10 km

Kjelder
Arbeiderbladet 13.3.1964
Arbeiderbladet 16.3.1964

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1964
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Kald suppe

Kald suppe er ein supperett som ein gjerne serverer kald.

Nokre døme på slike supper er gazpacho, okrosjka, naengguk og mange fruktsupper.

 
Supper
Hedonisme

Hedonisme er ein teori innan verdilære som hevdar at nyting er det einaste som er ibuande godt og at smerte er det einaste som er ibuande dårleg.

Kjelder

Filosofi
Religion og livssyn
Friedrich Schlegel

Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel () var ein tysk forfattar og filosof. Saman med broren August Wilhelm von Schlegel og Novalis (Friedrich von Hardenberg) var han frontfigur for Jena-romantikken.

Friedrich Schlegel var fødd i Hannover og studerte ei tid jus i Göttingen og i Leipzig. Ganske snøgt gjekk han over til å arbeide som frittståande forfattar og filosof. Særleg var han oppteken av litteraturen. Han er mest kjend for sine tankar om «progressiv universalpoesie» – om «Mischgedicht»et, som han også gjerne kalla det – ein slags altomfattande sjanger, som i seg sjølv var den einaste og beste leia mot å nå det evige i det flyktige. Det er denne indre trongen som knyter Schlegel til det romantiske kunst- og livssynet.

Romantikk er for Schlegel nærare bestemt kjernen i det, som skil seg frå det antikke, og det nyantikke; det klassisistiske og nyklassisistiske – ved ikkje å ha noko eintydig mål eller ideal. Eintydige mål og ideal er uvesentlege for Schlegel, for han er det det som stiler mot det ikkje-eksisterande, det umåtelege og mangleta, kunsten skal streve mot.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Friedrich Schlegel» frå ,  den 11. januar 2019.  
 

Tyske forfattarar
Tyske filosofar
Michelle Phillips

Michelle Phillips () er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og skodespelar. Ho vart kjend som vokalist i kvartetten The Mamas & the Papas midt i 1960-åra. Ho fekk seinare suksess som skodespelar i film og fjernsyn i 1970-åra. 

Ho kom frå Long Beach i California og voks opp i Los Angeles og Mexico by i lag med faren, som var enkemann. Ho arbeidde som modell i San Francisco, der ho møtte og gifta seg med John Phillips i 1962, og i lag skipa dei vokalgruppa The Mamas & the Papas i 1965. Bandet slo gjennom med populære singlar som «California Dreamin'» og «Creeque Alley», som Phillips var med å skrive. Dei gav ut fem studioalbum før dei vart oppløyste i 1970. Michelle Phillips er det einaste medlemmet frå bandet som framleis er i live. Med John Phillips fekk ho dottera Chynna Phillips, som er songar.

Etter The Mamas & the Papas vart oppløyst og ho skilde seg frå John Phillips, gjekk over til å bli skodespelar og spelte i The Last Movie (1971) før ho fekk rolla som Billie Frechette i filmen Dillinger (1973). For denne rolla vart ho nominert til ein Golden Globe. Ho spelte sidan i mange filmar i 1970-åra som Ken Russell sin Valentino (1977), Natacha Rambova og thrilleren Bloodline (1979). Ho gav ut det første og einaste soloalbumet sitt, Victim of Romance, i 1977.

Phillips vart ein av dei faste skodespelarane i serien Knots Landing frå 1987 til 1993, der ho spelte Anne Matheson. Sidan har ho spelt i komedien Let It Ride (1989) og den psykologiske thrilleren Scissors (1991).

Diskografi

Solo
Victim of Romance (1977)

Solosinglar

Filmar

Film

Fjernsyn

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Michelle Phillips» frå ,  den 11. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 
 Michelle Phillips på Billboard
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske popsongarar
Folk frå Long Beach i California
Rock and Roll Hall of Fame
The Mamas & the Papas-medlemmar
Jill Gibson

Jill Gibson () er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar, fotograf, målar og bilethoggar. Ho er mest kjend for samarbeidet sitt med Jan & Dean og som medlem av den suksessrike rockegruppa The Mamas & the Papas i 1960-åra. Ho var ein av hovudfotografane på den historiske Monterey Pop Festival i 1967.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jill Gibson» frå ,  den 11. januar 2019.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske fotografar
USA-amerikanske biletkunstnarar
The Mamas & the Papas-medlemmar
USA-amerikanske målarar
If You Can Believe Your Eyes and Ears

If You Can Believe Your Eyes and Ears er debutalbumet til The Mamas & the Papas frå 1966. I 2003 vart det rangert på 127. plassen på Rolling Stone si liste over dei 500 beste albuma gjennom tidene, og steig til 112. plassen på den reviderte utgåva frå 2012. 

Heile stereomiksen av albumet finst på All the Leaves are Brown (2001), ei dobbel CD-utgåve av dei fire første albuma deira og forskjellige singlar, i tillegg til på The Mamas & the Papas Complete Anthology (2004), ein CD-boks med fire plater. Monomiksen av albumet kom ut på vinyl med nymastra lyd på Sundazed Records i 2010, og på CD året etter. 

If You Can Believe Your Eyes and Ears kom ut med fem forskjellige omslag.

Mottaking
Albumet fekk gode meldingar i Rolling Stone, der kritikaren Rob Sheffield skreiv «The Mamas and the Papas feira all synd og snusk som var i Los Angeles i 1960-åra med folkemusikkaktige harmoniar, akustiske gitar og songar som fortalte undersøkande sinn langt meir enn dei ønskte å vite. Og her fekk dei alt til å høyrast ypparleg ut.». Bruce Eder skreiv på Allmusic at albumet «omfamna folkrock, pop/rock, pop og soul, og synte den same omsorga for platene sine som The Beatles.» Han la til at det skein sterkare enn andre album av The Mamas and the Papas, dels fordi det kom ut før kranglinga som gjekk ut over dei seinare albuma deira. Albumet vart inkludert i Robert Dimery-boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Innhald

Medverkande
Denny Doherty – vokal
Cass Elliot – vokal
John Phillips – vokal, gitar
Michelle Phillips – vokal
P.F. Sloan – gitar, vokal
Larry Knechtel - klaverinstrument
Hal Blaine – trommer
Joe Osborn – bassgitar
Bud Shank – fløytesolo på «California Dreamin'»
Peter Pilafian – elektrisk fiolin
Lou Adler – plateprodusent
Bones Howe – lydteknikar
Guy Webster – fotografi

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «If You Can Believe Your Eyes and Ears» frå ,  den 11. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

The Mamas & the Papas-album
Debutalbum frå 1966
Album produserte av Lou Adler
Dunhill Records-album
 112
Nyrenessanse

Nyrenessanse er ein stilretning innan historismen med ei blomstringstid mellom 1840 og 1880. Han nytta formspråket frå renessansen, og bygde på den sterke renessanseinteressa innan kunst- og historieoppfatning som naturleg følgde begeistringa for gotikken.

Meir enn andre såkalla neo-stilar fekk stilen si særskilde nasjonale utforming med blomstring i Tyskland, der han blei boren av sterke nasjonale, historiske interesser, ikkje minst etter felttoget mot Frankrike 1870–71. Ein hovudfigur innan stilretningen var Gottfried Semper som var professor i Dresden og seinare i Zürich. Både som teoretikar og som arkitekt fekk han stor innverknad, ikkje minst på norske arkitektstudentar, som på denne tida nesten alle studerte i Tyskland. På grunn av det nære sambandet med dette kulturmiljøet blei denne neo-stilen med pussa fasader med renessanseornament den mest framherskande i dei større byane i Noreg.

I Europa blei nyrenessansen avløyst av nybarokk og art nouveau i 1890-åra, i Noreg av drakestilen omtrent samtidig, sjølv om han levde vidare i arkitekturen i 1890-åra i ein dansk-hollandskprega variant med raud tegl og meir eller mindre ekte sandsteinsband.

Kjelder

Stilartar
Arkitektoniske periodar
Christiania torv

Christiania torv er eit gammalt torg og kulturminne i Oslo. Det ligg i Kvadraturen, mellom Rådhusgata og Øvre Slottsgate. Rundt torget ligg mellom anna Rådmannsgården, Gamle rådhus og Anatomigården. Midt på torget står fontena Christian IVs hanske av Wenche Gulbransen.

Historie 
Christiania torv blei torg i hovudstaden etter Oslo torg i Gamlebyen. Som torget i Gamlebyens torg fekk det nye torget domkyrkje (Hellig Trefoldigheds kirke, 1639) og rådhus (1641). På torget stod også gapestokken og vassposten for byen. 

Torget blei utforma etter eit mønster som var vanleg i renessansebyplanar, og som først blei brukt i Livorno i 1570-åra. Det blei laga ved at ein spara ut kvadrat i hjørna av alle fire kvartala i eit gatekryss. Den kvadratiske forma var ikkje fullstendig, ettersom Hellig Trefoldigheds Kirke i nordvestre kvadrant tok opp ein stor del av arealet som ideelt sett burde ha vore torgområde, medan resten var del av kyrkjegarden. 

I motsetnad til Oslo torg hadde ikkje Christiania torv lang levetid som sentralplass. Domkyrkja blei riven etter ein brann i 1686, og ei ny domkyrkje blei oppført utanfor byvollane ved det seinare Stortorvet. Eit halvt hundreår seinare flyttet også magistraten i byen frå Gamle rådhus til eit nytt rådhus i Rådhusgata. I 1736 blei torghandelen flytta frå det gamle torget i Kvadraturen til det nyanlagte Stortorget framfor domkyrkja. Samtidig blei den årlege Christiania-marknaden  flytta. 

Namnet Christiania Torv blei vedtatt i 1958 med referanse til at området var den første og sentrale torgplassen i Christiania.
I 2003 fekk Christiania Torv Oslo kommunes pris for god byarkitektur.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Christiania Torv (Oslo)» frå ,  den 12. januar 2019.

Bakgrunnsstoff
 Oslo kommunes pris for god byarkitektur / Oslo bys arkitekturpris for 2003 til Christiania Torv

Torg i Oslo
Kvadraturen i Oslo
Oslo Bys arkitekturpris
Kulturminne i Oslo
Oslo sentrum
Holmenkollrennet 1965

Holmenkollrennet 1965 fann stad dagane 12. til 15. mars 1965 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 11. mars

50 km 

Dato: 13. mars

Kombinert 

Dato: 12.-13. mars

Hopprenn 

Dato: 14. mars

Kvinner

10 km

Kjelder
Arbeiderbladet 12. mars 1965
Arbeiderbladet 15. mars 1965

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1965
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Nevado del Ruiz

Nevado del Ruiz (spansk uttale [neβaðo ðel ˈrwis]), òg kjent som Cumanday på språket til urfolket, er ein vulkan i det andinske vulkanbeltet i Colombia med eit toppunkt på over 5300 moh.
Han ligg på grensa mellom departementa Caldas og Tolima, omtrent 129 kilometer vest for hovudstaden Bogotá. Det er ein stratovulkan som består av mange lag lava som alternerer med herda vulkansk oske og andre pyroklastiske bergartar. Nevado del Ruiz har vore aktiv i ca. to millionar år sidan tidleg pleistocen eller sein pliocen, med tre store eruptive periodar. Den vulkanske kjegla ein ser i dag vart danna i løpet av noverande utbrotsperiode, som byrja 150 tusen år tilbake i tid. 

Vulkanen genererer vanlegvis utbrot med snøgt flytande straumar av varm gass og faste partiklar eller steinar kalla pyroklastisk straumar. Desse utbrota valdar ofte massive gjørmeskred, laharar, som utgjer trugsmål mot menneske og miljø. Verknaden av eit slikt utbrot aukar sidan den varme gassen og lava smeltar snø og is på vulkansida, og blandar store mengder vatn inn i straummassen. Den 13. november 1985 utløyste eit lite utbrot ein enorm lahar som gravlagde og øydela byen Armero i Tolima. Talet på omkomne blei estimert til 25 000. Denne hendinga vart seinare kjend som Armero-tragedien - den mest dødelege laharen i historisk tid. Liknande, men mindre døyelege hendingar skjedde i 1595 og 1845, beståande av små eksplosive utbrot etterfølgt av ein stor lahar. Vulkanen er ein del av Los Nevados nasjonalpark, som òg inneheld fleire andre vulkanar. Toppen av Nevado del Ruiz er dekt av isbrear. Vulkanen held fram å utgjera eit trugsmål mot dei nærliggande byane og landsbyane, og det er anslått at opptil 500 000 menneske bur i ein risikosone og kan vere i fare ved framtidige utbrot.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Nevado del Ruiz» frå ,  den 12. januar 2019.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Henrik Svendsen Sør-Amerikas mest fryktede vulkan er våknet til live Blogg på forskning.no, henta 12. januar 2019
 

Vulkanar i Colombia
Fjell i Colombia
The Mamas & the Papas av The Mamas & the Papas

The Mamas & the Papas er det andre studioalbumet til The Mamas & the Papas, gjeve ut i 1966. Albumet nådde fjerdeplassen på den amerikanske Billboard 200-lista og 24. plassen i Storbritannia. Den første singelen frå albumet, «I Saw Her Again», klatra til femteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og 11. plassen på UK Singles Chart. «Words of Love» kom ut som den andre singelen i USA og nådde femteplassen der. I Storbritannia vart han gjeven ut som ei dobbel A-side med «Dancing in the Street» (ein coverversjon av hitten til Martha and the Vandellas frå 1964) og nådde 47. plassen der. 

Etter det vart oppdaga at gruppemedlemmen Michelle Phillips hadde eit forhold med Gene Clark i The Byrds, braut det ut krangling i bandet og Phillips fekk sparken frå gruppa 4. juni 1966. I juni vart ein ny songar henta inn for å erstatte ho. Jill Gibson var kjærasten til produsenten Lou Adler på den tida og hadde alt sunge på fleire Jan and Dean-album.

Biletet for framsida av omslaget var alt tatt, der Michelle Phillips var godt synleg. Dunhill fekk Gibson til å stille seg opp nøyaktig slik Michelle hadde gjort og la så det nye biletet over biletet av Phillips. Men dei tok så ei avgjersle om å ta eit heilt nytt bilete med den nye besetninga, og endre albumtittelen til Crashon Screamon All Fall Down.  Fleire tusen eksemplar av denne utgåva vart sende ut til radiostasjonar og distribusjonsselskap, men då Michelle kom attende til gruppa like før albumet kom ut, vart det originale omslaget og den opphavlege tittelen henta attende. Eksemplar av den sjeldne Crashon-utgåva går i dag for høge summar mellom samlarar. 

Albumet vart først gjeve ut på CD i 1988 og heile albumet finst på All the Leaves Are Brown, ei samling av dei fire første albuma deira.

Innhald

Medverkande
Denny Doherty - vokal
Cass Elliot - vokal
John Phillips - vokal, gitar
Michelle Phillips - vokal
Jill Gibson - vokal
Hal Blaine - perkusjon
Larry Knechtel - orgel, piano
Joe Osborn - bassgitar
«Doctor» Eric Hord - gitar
Tommy Tedesco - gitar
P. F. Sloan - gitar
Peter Pilafian - elektrisk fiolin
Ray Manzarek - orgel, piano på «No Salt on Her Tail»

Teknisk
Lou Adler - produsent
Dayton «Bones» Howe - lydteknikar
Henry Lewy - lydteknikar
Bowen David - assisterande lydteknikar
Jimmie Haskell - strykearrangement på «I Saw Her Again»
Gene Page - blåsararrangement på «My Heart Stood Still»
Guy Webster - fotografi
George Whiteman - kunst

Salslister

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «The Mamas & the Papas (album)» frå ,  den 12. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene: 

The Mamas & the Papas-album
Musikkalbum frå 1966
Album produserte av Lou Adler
Dunhill Records-album
Christiania Glasmagasin

Christiania Glasmagasin er ei norsk butikkverksemd som går tilbake til 1739.

Dette året blei Det Kongelige Norske Compagni skipa. Denne verksemda gjekk konkurs og fekk nye eigarar i 1750. Ho tok til å spesialisera seg på glasvarer frå Biri, Hurdal og Hadeland. I 1757 byrja verksemda detaljhandel i ei bu på det seinare Jernbanetorget i Oslo. Då jernbanen skulle byggjast ut i 1862 flytta utsalet til Stortorget.
Verksemda leiga lokale som tidlegare hadde husa postkontor, men kjøpte garden nokre år seinare og endra då på fasaden. Dette bygget frå 1778 blei rive, og i 1899 blei dagens Glasmagasinet-bygning reist ved arkitekt Harald Olsen.

I 2014 kunngjorde verksemda at ho kom til å flytta ut frå bygningen ved Stortorget.
I staden driv ho fleire butikkar i heile Noreg, og netthandel.

Kjelder 

Bibliografi
 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, ISBN 978-82-573-1760-7

Skipingar i 1793
Norske føretak
P.F. Sloan

P.F. «Flip» Sloan () var ein USA-amerikansk poprocksongar og låtskrivar. Han hadde stor suksess i midten av 1960-åra og skreiv, spelte og produserte hittar for artistar som Barry McGuire, The Searchers, Jan and Dean, Herman's Hermits, Johnny Rivers, The Grass Roots, The Turtles og The Mamas & the Papas. Mange av songane hans vart skrivne i lag med Steve Barri. Dei mest suksessrike songane hans som låtskrivar var tre topp 10-hittar: Barry McGuire sin «Eve of Destruction» i 1965, Johnny Rivers «Secret Agent Man» i 1966 og Herman's Hermits sin «A Must to Avoid» i 1966.

Hitsongar som låtskrivar

Diskografii

Solo

Singlar

Album
 Songs of Our Times (1965 – Dunhill)
 Twelve More Times (1966 – Dunhill)
 Measure of Pleasure (1968 – ATCO)
 Raised on Records (1972 – Mums)
 Serenade of the Seven Sisters (1994 – Pioneer)
 Child of Our Times: The Trousdale Demo Sessions 1965–1967 (2001 – Varese Sarabande)
 Sailover (2006 – Hightone)
 Here's Where I Belong The Best Of The Dunhill Years 1965-1967 (2008 – Ace)
 My Beethoven (2014 – MsMusic)

Med Steve Barri

Singlar

Album
 Tell 'Em I'm Surfin''' – The Fantastic Baggys (1964, Imperial)
 The Surfing Songbook – Rincon Surfside Band (1965, Dunhill)
 The Surfing Songbook – Willie and the Wheels (1965, RCA) (identical release)
 Where Were You When I Needed You – The Grass Roots (1966, Dunhill)
 Let's Live for Today'' – The Grass Roots (1967, Dunhill)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «P. F. Sloan» frå ,  den 12. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske folkegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar frå New York City
Jødisk-amerikanske musikarar
USA-amerikanske popsongarar
Døde av kreft
The Mamas and the Papas Deliver

Deliver er det tredje albumet til The Mamas & the Papas, gjeve ut i 1967. Det nådde andreplassen på Billboard «Top Pop»-albumlista for 1967. Tre av singlane på albumet gjekk inn på «Pop Singles»-lista i USA: «Dedicated to the One I Love» på andreplassen, «Creeque Alley» på femteplassen og «Look Through My Window» på 24. plassen.

Albumet kom først ut på CD i 1988 og heile albumet kom ut på All the Leaves Are Brown, ei samling av dei fire første albuma deira. 

Albumtittelen var ein intern spøk i gruppa, sidan innspelinga hadde kome i gang kort tid etter Cass Elliot hadde annonsert at ho var gravid med dotter si, Owen. På grunn av skamma det var på denne tida for ugifte mødrer, vart både svangerskapet og fødselen halde løynd for ålmenta og albumet var meint å implisere at Elliot og dei andre hadde «fødd» eit nytt album.

Innhald

Medverkande
Denny Doherty - vokal
Cass Elliot - vokal
John Phillips - vokal, gitar
Michelle Phillips - vokal
Hal Blaine - trommer, perkusjon
Larry Knechtel - klaverinstrument
Jim Horn - fløyte, saksofon
Joe Osborn - bassgitar
«Doctor» Eric Hord - gitar
P.F. Sloan - gitar
Gary Coleman - perkusjon, bjøller, marimba

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Mamas and the Papas Deliver» frå ,  den 12. januar 2019.  
 

The Mamas & the Papas-album
Musikkalbum frå 1967
Album produserte av Lou Adler
Dunhill Records-album