alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Thick as a Brick 2

Thick as a Brick 2, forkorta TAAB 2 og med undertittelen Whatever Happened to Gerald Bostock?, er eit album av frontmannen i Jethro Tull Ian Anderson, gjeve ut i 2012 som ein oppfølgjar til Thick as a Brick, det kritikarroste konseptalbumet til Jethro Tull frå 1972. Albumet nådde 55. plass på Billboard-lista i USA. 

I følgje Anderson fokuserer TAAB 2 på Gerald Bostock, ein fiktiv gut som vart omtalt som tekstforfattar på det originale albumet, førti år seinare. «Eg lurar på kvar den åtte år gamle Gerald Bostock gjer på i dag. Finst framleis den oppdikta avisa?» Albumet presenterer fem forskjellige, hypotetiske livshistorier for Gerald Bostock, der han har vorte ein grådig finansmann, ein homoseksuell heimlaus mann, ein soldat i Afghanistan, ein skinnheilag evangelist, og ein heilt vanleg mann med barn og kone som driv ein butikk på hjørnet. Mot slutten av albumet ser alle dei fem historiene ut til å gli saman i same slutt i trist einsemd. I mars 2012, for å følgje opp den oppdikta avisa (The St Cleve Chronicle and Linwell Advertiser) frå plateomslaget til den originale plata, vart det sett opp ei nettavis kalla StCleve: http://www.stcleve.com/.

Mottaking

Albumet nådde 55. plass på den amerikanske albumlista og 13. plass på den tyske lista, 12. plass i Finland, 19. plass i Austerrike, 30. plass i Noreg, 31. plass i Sveits, 74. plass i Canada, at #35 on the UK charts , 76. plass i Nederland og 99. plass i Spania.

Innhald
Den originale Thick as a Brick bestod av berre ein einaste lang song, delt inn i to spor, medan TAAB 2 er delt inn i 17 forskjellige songar fordelt på 13 spor (somme merka som medleyar).

DVD 

Ein DVD vart òg annonsert med følgjande innhald: 

5.1 kringlyd av heile albumet (miksa av Steven Wilson)
Dokumentar om innspelinga av albumet (25 min.)
Intervju med Ian Anderson om albumet
Intervju med Steven Wilson
Tekstopplesing (25 min.)
Kunst

Medverkande
Musikarar
 Ian Anderson – vokal, fløyte, akustisk gitar
 David Goodier – bassgitar, klokkespel
 Scott Hammond – Trommer, perkusjon
 Florian Opahle – elektrisk gitar
 John O'Hara –  Hammondorgel, piano, tangentinstrument
 Pete Judge – trompet, valthorn, tenorhorn, tuba
 Ryan O'Donnell – vokal 
Produksjon
 Steven Wilson – miksing
 Mike Downs – lydteknikar
 Peter Mew – mastering

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Thick As a Brick 2» frå ,  den 19. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Annonaseringa til Ian Anderson
 Promovideo for Thick As a Brick 2
 Avisa St. Cleve, Linwell, and Little Cruddock (tidlegare St. Cleve Chronicle)

Ian Anderson-album
Musikkalbum frå 2012
Konseptalbum
Chrysalis Records-album
album produserte av Ian Anderson
Sirkus Eliassen

Sirkus Eliassen er eit band frå Bodø som er samansett av brørne Magnus og Erik Eliassen. Dei debuterte sommaren 2011 med låten «Hjem til dæ», som vart A-lista på NRK P3 og låg høgt oppe på listene hos WiMP og Spotify. Ni månader seinare kom tredjesingelen «Æ vil bare dans» som selde til ti gongar platina, og som dei blant anna opptredde i Senkveld, Lydverket og Skal vi danse med. Gruppa deltok i Melodi Grand Prix 2013 med songen «I Love You Te Quiero».

Diskografi

Singlar

Referansar

Bakgrunnsstoff
Sirkus Eliassen på Facebook
Sirkus Eliassen på Instagram
Sirkus Eliassen på Musicnodes
Sirkus Eliassen på SoundCloud
Sirkus Eliassen på Twitter
Sirkus Eliassen på YouTube

Norske musikkgrupper
Musikkgrupper skipa i 2011
Kultur i Bodø
Melodi Grand Prix 2013-deltakarar
Syskenduoar
Jarnsaksa

Jarnsaksa er i norrøn mytologi ei jotnekvinne som er dotter av havgudane Rån og Æge. Dei ni døtrene deira er dei ni møyane som vart mødrer til guden Heimdall.

Jarnsaksa får barnet Magne saman med Tor. Magne har enorm styrke, og berre tre dagar gamal reddar han Tor i kampen mot kjempa Rungne. Magne er den einaste som greier å lyfta foten til Tor vekk frå foten til Rungne.

Kjelder 

, henta inn 20. september 2012.
 Tysk wikipedia om Jarnsaksa

Norrøn mytologi
Stigfossbrua

Stigfossbrua er ei bru over Stigfossen i Trollstigen. Fylkesveg 63 går over brua. Brua og vegen vart opna av kong Haakon VII 31.juli 1936. Arbeidet med brua byrja i 1933, og murarbeidet vart utført i 1934 og 1935. «Stigfossbrua 1935» er prega inn i ein av stabbesteinane.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Vegbruer i Møre og Romsdal
Vegar i Rauma
Bruer opna i 1935
1935 i Noreg
Bajazz Bigband

Bajazz Bigband er eit amatørstorband i Oslo. Bandet vart etablert i 1977 og har full storbandbesetning med 17 faste medlemer. Besetninga består av fem saksofonar (alt (2), tenor (2) og bariton), fire trompetar, fire tromboner og komp (gitar, bass, piano og trommesett). 

Storbandet speler mykje til dans, men held også jamleg konsertar, og har samarbeidd med artistar og komponistar som Erik Eilertsen, Håvard Fossum, Julie Dahle Aagård og Øyvind Brække. Bandet har delteke på festivalar som Balejazz, Sandvika Storbandfestival og Storbandfestivalen i Halden.

Kjelde 

Norske storband
Norske jazzgrupper
Naukisk

Naukisk yupik (også kalla naukisk) er eit yupikspråk i den eskimoisk-aleutiske språkfamilien. Språket blir snakka på Tsjuktsjihalvøya i Russland. Det er eit av dei fire yupikspråka.

Lingvistisk ligg naukisk mellom sibirsk yupik og alaskayupik.

Kjelder

Fotnotar

Litteratur
 Jacobson, Steven A. 2005: History of the Naukan Yupik Eskimo dictionary with implications for a future Siberian Yupik dictionary. Études Inuit/ Inuit Studies 1–2

Bakgrunnsstoff 
Ethnologue

Yupik-språk
Språk i Russland
Einskildspråk
Tuihonningetar

Tuihonningetar (Prosthemadera novaeseelandiae) er ein sporvefugl som er  endemisk til New Zealand. Han er ein av dei største medlemmene i den mangfaldige honningetarfamilien.

Namnet på maori er tūī, og tui har òg blitt det vanlege trivialnamnet på engelsk.

Skildring 
Denne fuglen ser tilsynelatande heilt svart ut, bortsett frå to små kvite fjørduskar på strupen og ei lite, kvitt vengeband. Ved nærare ettersyn kan ein observere at tuihonningetaren har falma, brunare flekker på ryggen og flankane, ein fleirfarga iriserande glans som varierer med lysvinkelen i farger som grønt, blåfiolett, og bronse. Små, kvitskafta fjører på nakken og sidene av halsen dannar ein bleika krage. Nebbet er svart og svakt nedkurva. Kroppslengda er 30 centimeter, hannar er tyngst ca. 120 gram og hoer 90 g, elles er kjønna like.

Tuihonningetarar blir rekna å vere svært intelligente. Nett som papegøyar har dei evna til å imitere menneskeleg tale tydeleg, og vart tidlegare trena av maoriar til å etterlikne kompleks tale. Tuihonningetarar er òg kjente for sin støyande, uvanlege og individuelle læte, som kombinerer maorihonningetar-liknande tonar med klikk, latter, knaking, stønn og peselydar. Delar av songen er høgfrekvent og berre delvis hørbar for menneske. I tillegg til individuelle variasjonar finst det regionale variasjonar i lætet. 

Nektar er den normale dietten, men dei supplerer ofte med frukt og insekt, meir sporadisk med pollen og frø. Spesielt populær er dei to newzealandske plantane i slekta Phormium, der nektaren nokre gonger gjærar. Dei er dei viktigaste pollinatorane av Phormium, kowhai, Clianthus (kaka-nebb) og nokre andre plantar. Blomane av dei nemnte treslaga har form som  svarar til tuihonningetaren sitt kurva nebb, eit døme på mutualisme. 

Hannar kan vere svært aggressive, jagar alle andre fuglar, store og små, frå territoriet deira med støyande læte. Dette gjeld spesielt for andre tuihonningetar når ein har funne eit tre med god føde. Hoa byggjer reiret og legg typisk 3 egg i november til desember. Ho rugar aleine og matar ungane aleine den første tida, etter det bidreg òg hannfuglen med føde.

Tuihonningetarar lever over det meste av hovudøyane på New Zealand, på Stewart Island/Rakiura og Chatham-øyane. Andre populasjonar har spreidd seg nord til på Raoul Island i Kermadec-øyane, og sør til Auckland-øyane. Dei er sjeldne på Sørøya aust for Søralpane og på Chatham-øyane. Populasjonen har falle monaleg sidan den europeiske busetjinga tok til, hovudsakleg som eit resultat av omfattande øydelegging av habitat og predasjon frå pattedyrartar.

Likevel er ikkje arten rekna som trua og han har truleg gjort framgang på nokre område, planting både i byar og rurale område kan ha gjeve tilgang på føde året rundt. Populasjonen er estimert til 3 500-15 000 individ, og er minkande.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Tui (bird)» frå ,  den 20. september 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Honningetarfamilien
Fuglar endemiske til New Zealand
Takson namngjevne av Johann Friedrich Gmelin
Chris Stewart

Christopher «Chris» Stewart () er ein engelsk musikar, forfattar og gardbrukar. Han var den første trommeslagaren i Genesis.

Liv og virke
Stewart gjekk på skulen med Tony Banks og Peter Gabriel og dei tre spelte i lag i skulebandet The Garden Wall, og danna seinare eit band i lag med skulevenene Mike Rutherford og Anthony Phillips, kalla Anon. Dette bandet utvikla seg til Genesis i januar 1967. Stewart er med på dei to første singlane til bandet, «The Silent Sun»/«That's Me» og «A Winter's Tale»/«One-Eyed Hound». Sjølv om det finst fleire demoar frå tida Stewart var med i Genesis på Genesis Archive 1967-75, er han ikkje tilskriven som trommis på nokre av desse. Peter Gabriel ser ut til å ha spelt trommer på nokre og resten er utan trommis. 

Jonathan King, som produserte den første plata til bandet, bad Stewart om å slutte i bandet sommaren 1968 fordi han ikkje var god nok. Han vart erstatta av John Silver. Stewart slo seg ned og kjøpte ein gard i Alpujarras i Andalucia i Spania der han framleis bur og jobbar. I 2007 vart han kommunepolitikar her.

Han har skrive sjølvbiografiane Driving Over Lemons: An Optimist in Andalucia (1999) og oppfølgjarane A Parrot In The Pepper Tree og The Almond Blossom Appreciation Society (2006) om gardsarbeidet sitt i Spania. 

Han har skrive sjølvbiografiane Driving Over Lemons: An Optimist in Andalucia (1999) og oppfølgjarane A Parrot In The Pepper Tree (2002) og The Almond Blossom Appreciation Society (2006) om gardsarbeidet og livet sitt i Spania. 
Three Ways to Capsize a Boat: An Optimist Afloat tek for seg båtliv.

Last Days of the Bus Club (2014) handlar om at dottera dreg vekk for å gå på universitet, og livet til han og kona på garden etterpå.

Verkliste
1999: Driving Over Lemons: An Optimist in Andalucia (ISBN 0-9535227-0-9)
2002: A Parrot In The Pepper Tree (ISBN 0-9535227-5-X)
2006: The Almond Blossom Appreciation Society (ISBN 0-9548995-0-4) 
2009: Three Ways to Capsize a Boat: An Optimist Afloat ()
2014: Last Days of the Bus Club ()

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chris Stewart (author)» frå ,  den 20. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Biografi

Engelske forfattarar
Engelske trommeslagarar
Genesis-medlemmar

ja:クリス・スチュワート
John Silver

Jonathan (John) Silver () var den andre trommeslagaren for det engelske rockebandet Genesis. Han erstatta Chris Stewart sommaren 1968 og deltar på det første albumet deira, From Genesis to Revelation, og på plateboksen Genesis Archive 1967-75. Han slutta i bandet i august 1969 og vart erstatta av John Mayhew.

I 1973 spelte Anthony Phillips, Mike Rutherford og Phil Collins spelte inn ein song tileigna Silver, kalla «Silver Song». Denne songen finst på album av Phillips.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «John Silver» frå ,  den 20. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske trommeslagarar
Engelske jødar
Genesis-medlemmar
John Mayhew

John Mayhew () var den tredje trommeslagaren (samt perkusjonist og vokalist) for det engelske rockebandet Genesis. Han erstatta den tidlegare trommisen John Silver i august 1969. Han er med på albumet Trespass samt plateboksen Genesis Archive 1967-75. Han vart i august 1970 erstatta av Phil Collins.

Det var lite som var kjend om kvar Mayhew forsvann etter han slutta i Genesis. Honorara hans for Trespass vart ikkje henta og det var spekulasjonar om at han var død eller sakna. I 1982 flytta han til Australia der han jobba som snikkar. 

I 2006 deltok han på ein Genesis-konvensjon i London i lag med Anthony Phillips og Steve Hackett, og spelte trommer med dette bandet på «The Knife».

Mayhew døydde av hjarteproblem i Skottland i 2009, dagen før han fylte 62 år. Han hadde då arbeidd her som møbelsnikkar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Mayhew» frå ,  den 20. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
2006 interview with John Mayhew

Engelske trommeslagarar
Genesis-medlemmar
Folk frå Ipswich
Mick Barnard

Mick Barnard er ein britisk gitarist. Han var gitarist i det britiske rockebandet The Farm og ei kort stund i Genesis då Anthony Phillips slutta i bandet. Han spelte 30 konsertar med bandet frå 3. november 1970 til 10. januar 1971, før han var erstatta av Steve Hackett.

Tony Banks sa om Barnard:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 20. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske gitaristar
Genesis-medlemmar
Steve Hackett

Stephen Richard «Steve» Hackett () er ein britisk songar, låtskrivar og gitarist. Han vart kjend som medlem av den britiske progrockgruppa Genesis, som han spelte i frå 1970 til han slutta i 1977 for å starta ein solokarriere. Hackett medverka på seks studioalbum med Genesis, tre konsertalbum og sju singlar.

I 1986 var Hackett med på å starte supergruppa GTR med gitaristen Steve Howe frå Yes og Asia. Gruppa gav ut eit album kalla opp etter bandet, og dette nådde 11. plass på Billboard 200 i USA og gav dei hitsingelen «When the Heart Rules the Mind». Då Hackett forlét GTR i 1987 vart bandet oppløyst. 

Etter å ha slutta i GTR fortsette Hackett solokarrieren sin og har gjeve ut album og turnert fast sidan den gong. Han har vore innom mange musikkstilar som progressiv rock, verdsmusikk og klassisk. Spelestilen hans har inspirert gitaristar som Eddie Van Halen, Alex Lifeson og Brian May. Han vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Genesis i 2010.

Diskografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steve Hackett» frå ,  den 20. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad
Offisiell Facebook-side
The Steve Hackett Appreciation Society

Genesis-medlemmar
Engelske låtskrivarar
Engelske gitaristar
Sologitaristar
Progressive rockegitaristar
Engelske klassiske gitaristar
Rock and Roll Hall of Fame
Folk frå Pimlico
Cowboy Style

«Cowboy Style» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue frå albumet hennar Impossible Princess frå 1997. Han vart utgjeven som singel i august 1998. Songen vart utgjeven av Mushroom Records berre i Australia fordi platekontrakten med Deconstruction Records for Storbritannia og Europa ende etter den føre singelen til Minogue, «Breathe».

Songen var den siste singelen frå Impossible Princess og nådde nummer 39 på topplista i Australia. Singelen inneheld det sjeldne sporet «Love Takes Over Me», som tidlegare berre var utgjeve  på 7"-singelen «Some Kind of Bliss».

Format og sporliste 
Australsk CD-single
«Cowboy Style» (Radio Edit) – 3:51
«Love Takes Over Me» (Single versjon) – 4:09
«Cowboy Style» (Video)

Australsk CD promo
«Cowboy Style» (Radio Edit) – 3:51
«Love Takes Over Me» (Single versjon) – 4:09

Andre offisielle versjonar
«Cowboy Style» (Fever 2002 Tour Studio Version)

Topplisteplasseringar

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Cowboy Style på Allmusic

Kylie Minogue-songar
Songar frå 1997
Singlar frå 1998
Songar skrivne av Kylie Minogue
Ray Wilson

Ray Wilson () er ein skotsk musikar, mest kjend som vokalist i post-grunge-bandet Stiltskin og i Genesis mellom 1996 og 1998. Han har gjeve ut åtte soloalbum (inkludert fem konsertalbum) og fem album med banda sine. 

Wilson starta i eit band kalla Guaranteed Pure i 1990. Dei gav ut eit album kalla Swing Your Bag. Han vart så medlem av Stiltskin som gav ut eitt album og hadde ein stor hitt med singelen «Inside».

Wilson er truleg mest kjend som vokalist i Genesis frå 1996 til 1998 etter at Phil Collins offisielt slutta i mars 1996. Wilson vart offisielt annonsert som ny songar i Genesis i juni 1997. Det einaste albumet dei spelte inn med Wilson, ...Calling All Stations..., kom ut same månaden og nådde Topp 10 i mange land. Dei turnerte Europa vinteren og våren, men ikkje i Amerika på grunn av dårleg platesal der. Etter dette annonserte bandet at dei kom til å ta ein lengre pause og Wilson forlét bandet. 

Wilson spelte sidan inn albumet Millionairhead som eit soloprosjekt kalla Cut_. I 2003 gav han ut eit soloalbum under sitt eige namn, kalla Change. Året etter gav han ut albumet The Next Best Thing og i 2006 gav han ut eit Stiltskin-album kalla She.

Diskografi

Solo 
Studio
2003 Change - #88 Germany
2004 The Next Best Thing
2008 Propaganda Man
 2013 Chasing Rainbows
 2016 Song for a Friend
 2016 Makes Me Think of Home
 2021 The Weight of Man

Konsertalbum
2002 Live and Acoustic (tidlegare kalla «Unplugged»)
2005 Ray Wilson Live
2006 An Audience and Ray Wilson (limited edition CD and download)
2009 Genesis Klassik
2009 Ray Wilson and the Berlin Symphony Ensemble, Genesis Classic
2011 Genesis Classic: Live In Poznań

Guaranteed Pure 
1993 Swing Your Bag

Stiltskin 
Studioalbum
1994 The Mind's Eye 
2006 She
2011 Unfulfillment

Konsertalbum
2007 Stiltskin Live

Genesis 
1997 Calling All Stations - #2 UK, #54 U.S.

Cut_ 
1999 Millionairhead

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ray Wilson (musician)» frå ,  den 20. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Skotske songarar
Genesis-medlemmar
Folk frå Dumfries
Nir Zidkyahu

Nir Zidkyahu () er ein israelsk trommeslagar. Han spelte trommer for Genesis i 1997 på delar av albumet deira Calling All Stations, og på den påfølgjande turneen deira i 1998. 

I 2001 spelte han trommer på gjennombrotsalbumet til John Mayer, Room for Squares.  Sidan då har han spelt trommer for mange artistar, som Jason Mraz, Joss Stone, Alana Davis, Flaw og Chris Cornell.

Zidkyahu vart nytta av selskapet Toontrack til å spele inn trommesamplingar for det virtuelle trommeprogrammet deira.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nir Zidkyahu» frå ,  den 20. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Israelske trommeslagarar
Folk frå Rishon LeZion
Nick D'Virgilio

Nick D'Virgilio er ein amerikansk trommeslagar og multiinstrumentalist, ofte kalla berre NDV, og mest kjend som tidlegare medlem av progrockbandet Spock's Beard. Han var òg ein av to trommeslagar som erstatta Phil Collins i Genesis på albumet Calling All Stations i 1997. Han har spelt for mange andre artistar som Tears for Fears og Mystery, og er offisielt medlem av Big Big Train.

D'Virgilio var trommeslagar i Spock's Beard sidan tidleg i 1990-åra og han vart òg songaren i bandet i 2002 då Neal Morse forlét bandet. Han slutta sjølv i bandet i 2011.

Diskografi

Soloalbum
 Karma (2001)
 Pieces (EP) (2011)

Med Spock's Beard

Studioalbum
 The Light (1995)
 Beware of Darkness (1996)
 The Kindness of Strangers (1998)
 Day for Night (1999)
 V (2000)
 Snow (2002)
 Feel Euphoria (2003)
 Octane (2005)
 Spock's Beard (2006)
 X (2010)

Med Genesis
 Calling All Stations (1997)

Med  Mike Keneally Band
 A Fair Forgery of Pink Floyd (2003) (Astronomy Domine)
 Dog (2004)

Med Big Big Train
 The Difference Machine (2007)
 The Underfall Yard (2009)
 Far Skies Deep Time (2010)
 English Electric (2012)

Rewiring Genesis
 A Tribute to the Lamb Lies Down on Broadway (2008)

Med Mystery
The World is a Game (2012)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nick D'Virgilio» frå ,  den 21. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske trommeslagarar
Genesis-medlemmar
Folk frå California
Daryl Stuermer

Daryl Mark Stuermer () er ein amerikansk musikar som speler gitar og bass for Genesis under konsertane deira, og sologitar for Phil Collins på dei fleste turneane og soloalbuma hans.

Stuermer spelte på fire album av jazzfiolinisten Jean-Luc Ponty. Seint i 1977 vart Stuermer anbefalt som erstattar for Steve Hackett i Genesis. Han spelte ikkje på studioalbuma til bandet, men var med på gitar og bass under turneane deira fram den tid og fram til 1992, og igjen i 2007. På studioalbuma til Genesis i denne perioden spelte Mike Rutherford både bass og gitar. Stuermer spelte òg gitar for Phil Collins gjennom heile karrieren hans frå 1982. Stuermer har òg vore med på å skrive songar i lag med Collins.

Stuermer har spelt inn åtte soloalbum.

Diskografi

Soloalbum

Med Jean-Luc Ponty

Med George Duke

Med Joan Armatrading

Med Frida Lyngstad (ABBA)

Med Tony Banks (Genesis)

Med Mike Rutherford (Genesis)

Med Philip Bailey

Med  Phil Collins

Med Genesis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Daryl Stuermer» frå ,  den 21. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske gitaristar
Genesis-medlemmar
Folk frå Milwaukee
Vestregionen

Vestregionen er eit regionalt samarbeidsorgan på friviljug basis som er sett saman av fylkeskommunane Akershus og Buskerud og til saman 16 kommunar vest for Oslo som reknar seg som ein sams og samanhengande region, sjølv om dei høyrer til i kvart sitt av i dei fire fylka Akershus, Buskerud, Oppland og Vestfold. Ordføraren og rådmannen i kvar av kommunane representerer kommunane i dette samarbeidsorganet, som vart skipa i 1992 som eit samarbeid mellom dei to kommunane Bærum og Asker i Akershus fylke og dei tre kommunane Drammen, Røyken og Hurum i Buskerud fylke, og dei to fylkeskommunane som desse kommunane høyrde til. Samarbeidet vart utvida i 2004 med kommunane Jevnaker i Oppland, Hole, Ringerike, Øvre Eiker, Nedre Eiker og Lier i Buskerud, og Svelvik og Sande i Vestfold. I 2010 kom òg kommunane Sigdal, Krødsherad og Modum i Buskerud fylke med i samarbeidet.

Samarbeidorganet Vestregionen står mellom anna for den periodiske kunstutstillinga og kunstnarpresentasjonen kunst rett vest, og har i perioden 2009 – 2011 dessutan arbeida med å auke kunnskapen og vurdere røynslene i samanheng med å få redusert energibruken i kommunale bygg, å få til miljøsertifisere kommunale verksemder, redusere utslepp av klimagass frå kommunale køyretøy, og å utvikle eit energi– og klimagassrekneskap for kommunale verksemder. 

Vestregionen er ei nemning som ofte vert nytta i andre samanhengar òg, som til dømes for den luten av Akershus fylke som ligg for seg sjølv vest for Oslo og femnar om dei to kommunane Asker og Bærum.

Bakgrunnsstoff
Internettsida for Vestregionen
Internettsida for kunst rett vest

Akershus fylke
Buskerud fylke
Vestfold fylke
Oppland fylke
Chester Thompson

Chester Cortez Thompson () er ein amerikansk trommeslagar og studiomusikar.

Thompson vart kjend som studiomusikar og starta så å turnere med Frank Zappa i 1973-1974 og på albumet Weather Report Black Market (1976). Han spelte på Zappa-album som Roxy & Elsewhere (konsertopptak 8-10.12.1973 & 8.5.1974), You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2 (Live in Helsinki i Finland 22–23.9.1974, utgjeve 1988) og One Size Fits All (1975).

Han var turnétrommeslagar for Genesis frå 1977 til 2007. Han kom inn i bandet då frontmannen Peter Gabriel slutta og den dåverande trommeslagaren Phil Collins tok over rolla til Gabriel som songar. Collins spelte derimot framleis trommer i studio, så Thompson spelte berre på konsertane til bandet. Chester er med på konsertalbuma deira Seconds Out (1977), Three Sides Live (1982), The Way We Walk Volume 1 (1992) & Volume 2 (1993) og Live Over Europe 2007. Han valde å ikkje vere involvert i Calling All Stations-turneen i 1998 då bandet ikkje inviterte han i studio då Collins slutta i bandet.

Thompson har òg arbeidd med Phil Collins på soloturneane hans, og har i tillegg spelt på Steve Hackett-albuma Please Don't Touch (1978) og Watcher of the Skies: Genesis Revisited (1996). Seinare spelte han på album med Tony Banks. Han var med på å starte bandet Fire Merchants med Brand X-gitarist John Goodsall og bassist Doug Lunn. Chester spelte òg med Santana i 1984.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chester Thompson» frå ,  den 21. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske trommeslagarar
Genesis-medlemmar
Folk frå Baltimore
Weather Report-medlemmar