alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Molodjozjnaja-stasjonen

Molodjozjnaja (russisk Молодёжная) var ein sovjetisk stasjon i Aust-Antarktis. 

Molodjozjnaja-stasjonen ligg i Thala Hills, 500-600 meter inn frå kysten på sørsida av Alasheyev Bight i Kosmonauthavet, 42 meter over havet. Området kring stasjonen er dstort sett dekt av klipperike ryggar skild av snødekte søkk og innsjøar. Sjøen nr stasjonen er dekt av pakkis det meste av året, opp til 100 km ut frå kysten om vinteren. Vegen til toppen av den massive austantarktiske innlandsisen (Dome A) byrjar 1,5-2,0 km frå kysten. Kheisbreen ligg i 15 km aust for stasjonen og Campbellbreen er omtrent like langt unna mot sørvest.

Klima
Middeltemperaturen varierer frå −19 °C i dei kaldaste månadane (juli-august) til kring 0 °C i januar.

Historie
Han vart opna i februar 1962 og vart nytta til å sende opp meteorologiske sonderakettar. Mellom 25. mai 1969 og 26. desember 1990 vart 1104 M-100-rakettar skotne opp frå Molodjozjnaja-stasjonen. Den 28. februar 1979 vart MMR06-modellen skoten opp frå Molodjozjnaja. Midlane for meteorologisk forsking gjekk nedover i 1980-åra og utsendingane av M-100 tok brått slutt i 1990, og stasjoenn vart lagt ned. 

Det har sidan 2006 vore snakk om å opne stasjonen opp att.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Molodyozhnaya Station (Antarctica)» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Sjå òg
Antarktiskekspedisjonar
Stasjonar i Antarktis
Den sovjetiske antarktisekspedisjonen

Bakgrunnsstoff
 Arktisk og antarktisk forskingsinstitutt 
 Moledezhnaya på Encyclopedia Astronautica
 AARI om Molodjozjnaja-stasjonen
 COMNAP 

Vêrstasjonar
Utpostar i Enderby Land
Sovjetunionen og Antarktis
Russland og Antarktis
Anávyssos

Anávyssos (gresk Ανάβυσσος) er ein tettstad og ein tidlegare kommune søraust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Saronikós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Anávyssos 6 202 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.

Referansar 

Anavyssos
Anavyssos
Anavyssos
Kouvarás

Kouvarás (gresk Κουβαράς) er ein landsby og ein tidlegare kommune søraust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Saronikós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Kouvarás 2 008 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 426 innbyggjarar.

Referansar 

Kouvaras
Kouvaras
Kouvaras
Paleá Fókea

Paleá Fókea (gresk Πάλαια Φώκαια) er ein tettstad og ein tidlegare kommune søraust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Saronikós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Paleá Fókea 3 436 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 2 713 innbyggjarar.

Referansar 

Palea Fokea
Palea Fokea
Palea Fokea
Saronída

Saronída (gresk Σαρωνίδα) er ein tettstad og ein tidlegare kommune søraust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Saronikós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Saronída 2 932 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.

Referansar 

Saronida
Saronida
Saronida
Svetlana Davidova

Svetlana Vladimirovna Davidova  (), gift Svetlana Petsjorskaja, er ein russisk tidlegare skiskyttar. Ho vann sju gullmedaljar i ulike VM i skiskyting, og sigra i 1991 i kampen om verdscup-pokalen.

Aktiv
Davidova fekk i 1989 bronsemedaljen på 15 km i sitt fyrste verdsmeisterskap i skiskyting, og gjekk så andreetappen på Sovjetunionen sitt vinnarlag i 3x7,5 km stafett. Året etter var ho nær ved vinne gull i alle fire øvingane under VM 1990 i Minsk. Ho vart suveren verdsmeister på 15 km og deltok for Sovjets vinnarlag i både stafett og lagtevlinga. På sprintdistansen, som vart flytta til Oslo og avvikla der, skaut ho på seg to strafferundar og måtte sjå seg slått av norske Anne Elvebakk med 3,3 sekundar. I 1991 kopierte Davidova plasseringane i VM med gullmedaljar i stafett i lagtevling, og sølvmedalje på sprinten. Under vinter-OL i 1992 fekk ho OL-sølv på 15 km bakom tyske Antje Misersky. Sidan deltok Davidova i skiskytings-VM 1995, men utan å merke seg ut.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM i skiskyting 1989 i Feistritz: Gull på stafetten og lagkonkurransen, bronse på 15 km
VM i skiskyting 1990 i Minsk og i Oslo: Gull på 15 km, stafetten og lagkonkurransen, sølv på sprinten
VM i skiskyting 1991 i Lahti: Gull på stafetten og lagkonkurransen, sølv på sprinten
Skiskyting under Vinter-OL 1992 i Albertville: Sølvmedalje på 15 km
VM i skiskyting 1995 i Antholz: Nr 14 på 15 km

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Sovjetiske skiskyttarar
Russiske skiskyttarar
Deltakarar under vinter-OL 1992
Neumayer III-stasjonen

Neumayer III-stasjon, kalla opp etter geofysikaren Georg von Neumayer, er ein tysk forskingsstasjon i Antarktis driven av Alfred-Wegener-Institut. Han ligg kring på den kring 200 meter tjukke Ekströmisen fleire kilometer sør for Neumayer II-stasjon. Stasjonen vart sett opp i november 2007. Han flyttar seg med isen kring 200 meter kvart år mot det opne havet.

Etter å ha arbeidd i nesten ti år med prosjektet, kom stasjonen i regulær drift den 20. februar 2009. Stasjonen erstatta Neumayer II-stasjon  og Georg-von-Neumayer-stasjonen som var før den igjen. Den venta levetida til stasjonen er 25 til 30 år og heile prosjektet er estimert å ha kosta 39 millionar Euro.

Stasjonen er løfta 6 meter over overflata og kviler på 16 søyler. Kvar søyle er hydraulisk, slik at stasjonen kan hevast etter kvart som søylene søkk ned i isen. Stasjonen vert løfta 80 til 100 cm kvart år. Stasjonen er heilårleg og dekkjr 210 kvadratmeter, delt inn i 12 avdelingar. Han har soveplass til 40 personar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Neumayer III-stasjonen» frå ,  den 16. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Beschreibungsseite vom Alfred-Wegener-Institut
 realnature.tv Video-, Foto-, und Textberichte über den Aufbau der Station in der Antarktis
 Video  om stasjonen
 Webkamera frå stasjonen

Tyskland og Antarktis
Utpostar i Dronning Maud Land
2009 i Antarktis
Miracle

«Miracle» (engelsk for 'Mirakel') er ein song av Paula Seling & Ovi, gjeven ut 15. januar 2014. Songen er skriven av Phillip Halloun, Ovidiu Cernăuţeanu, Victor Forberg Skogberg og Frida Amundsen, og produsert av Beyond51 i Oslo i Noreg.

Eurovision

Selecția Națională 2014
«Miracle» vart vald ut av Societatea Românǎ de Televiziune til å delta i Selecția Națională 2014, den rumenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Songen var framført på engelsk av Paula Seling og Ovidiu Cernăuţeanu under aliaset Paula Seling & Ovi. Cernăuţeanu skreiv «Miracle» saman med Phillip Halloun, Victor Forberg Skogberg og Frida Amundsen. Bidraget vann tevlinga med 22 poeng; tolv frå juryen og ti frå fjernsynssjåarane.

Etter sigeren i Selecția Națională 2014 vart det klårt at «Miracle» vil representere Romania i Eurovision Song Contest 2014. Songen vil verte framført på engelsk av Paula Seling & Ovi. Romania vil delta i den andre semifinalen og må enda på mellom dei ti beste for å gå vidare til finalen.

Sporliste
Digital nedlasting
 "Miracle" (Single version) – 3:03
 "Miracle" 2014 (Original Radio Edit) – 3:04

Fotnotar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Miracle» frå ,  den 16. mars 2014.  

Selecția Națională 2014-songar
Selecția Națională-vinnarsongar
Eurovision Song Contest 2014-songar
Rumenske Eurovision Song Contest-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Paula Seling-songar
Ovi-songar
Songar skrivne av Philip Halloun
Songar skrivne av Ovidiu Cernăuţeanu
Songar skrivne av Victor Forberg Skogberg
Songar skrivne av Frida Amundsen
Songar produserte av Beyond51
Ekte tofrøbladingar

Eigentlege eller ekte tofrøbladingar (Eudicotyledoneae) er ei gruppe i moderne biologisk systematikk (APG II-systemet frå 2003) som utgjer ein av dei tre store kladane i klassen tofrøblada plantar. Gruppa omfattar rundt 75 000 artar, og utgjer rundt 25 % av alle karplantar på jorda.

Eit avleidd fellestrekk for dei ekte tofrøblada plantane er at dei har pollen med tre opningar i karakteristiske furer. Andre utbreidde fellestrekk er at frøet som oftast gror med to frøblad, og at bladet som oftast har fjør- eller handmønstra nervestrukturar.

Fylogenetisk oversikt 

Inndelinga under viser det ein til no veit om slektskapstilhøva i hierarkisk skrivemåte (familiane som har norske navn er gjevne i parentes):
 Ranunculales (berberisfamilien, jordrøykfamilien, soleiefamilien, valmuefamilien)
 [Gruppe utan namn]
 Sabiaceae
 Proteales (platanar)
 [Gruppe utan namn]
 Buksbomfamilien
 Trochodendraceae
 Tetracentron sinense
 Trochodendron aralioide
 [Gruppe utan namn (core eudicots på engelsk)]
 Gunnerusbladfamilien
 [Gruppe utan namn]
 Santalales (trådurtfamilien)
 Berberidopsidales
 Aextoxicon punctatum
 Berberidopsidaceae
 Streptothamnus
 Berberidopsis
 Asteridae
 [Gruppe utan namn]
 Dilleniaceae
 Caryophyllales (amarantfamilien, frankeniafamilien, hinnebegerfamilien, kaktusfamilien, middagsblomstfamilien, mirakelblomstfamilien, nellikfamilien, portulakkfamilien, slireknefamilien, soldoggfamilien, tamariskfamilien)
 [Gruppe utan namn]
 Saxifragales (bergknappfamilien, sildrefamilien, peonar, ripsfamilien, trollhasselfamilien, tusenbladfamilien)
 Rosidae

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Egentlige tofrøbladede planter» frå ,  den 17. mars 2014.

Bakgrunnsstoff
Spáta-Artémida

Spáta-Artémida (gresk Σπάτα-Αρτέμιδα) er ein kommune på austsida av halvøya Attikí i Hellas, aust for Aten. Han høyrer til periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Administrativ inndeling 
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Spáta-Loútsa
 Artémida
Dei to tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Spata-Artemida
Spata-Artemida
Spáta-Loútsa

Spáta-Loútsa (gresk Σπάτα-Λούτσα) er ein tidlegare kommune aust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Spáta-Artémida i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Spata-Loutsa
Spata-Loutsa
Spáta

Spáta (gresk Σπάτα) er ein distriktsby aust på halvøya Attikí i Hellas og hovudsete i kommunen Spáta-Artémida i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Spata
Oropós

Oropós (gresk Ωρωπός) er ein landsby og ein kommune nordaust for Aten i Hellas. Han høyrer til periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí. Oropós grensar i nordvest mot periferieininga Viotía i Sentral-Hellas.

Administrativ inndeling 
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Oropíi
 Afídnes
 Avlónas
 Kálamos
 Kapandríti
 Malakása
 Markópoulo Oropoú
 Polydéndri
 Sykámino
Dei ni tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen Oropós 33 769 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn 1 111 innbyggjarar.

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Oropos
Oropos
Oropos
Selfie

«Selfie» eller sjølvi er ein type sjølvportrett fotografert av den som sjølv blir avbilda, typisk med mobiltelefon- eller eit anna digitalkamera. Selfiar er uformelle portrett, tekne med kameraet på armlengds avstand eller i ein spegel, og kan ha fleire deltakarar. Dei blir ofte delte på sosiale nettverk og liknande.  

Det norske (særleg nynorske) omgrepet «sjølvi» blei lansert i 2014.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Selfie» frå ,  den 17. mars 2014.  

Fotografi
Internettfenomen
Portrett
Mor Courage og borna hennar

Mor Courage og borna hennar, på norsk òg kalla Mor Godhjarta, originaltittel på tysk Mutter Courage und ihre Kinder,  er eit skodespel skrive av den tyske forfattaren og og teatermannen Bertolt Brecht  i 1938-1939, medan han var flyktning i Sverige. Skodespelet vart oppført for fyrste gong i 1941 på teateret Schauspielhaus Zürich i  Zürich i Sveits, og er seinare vorte spela på mange scener i mange land, medrekna Noreg. Skodespelet er rekna som eit av dei dramatiske hovudverka til Brecht, på line med Tolvskillingsoperaen og Det gode mennesket frå Sezuan.

Handlinga i skodespelet er lagt til Trettiårskrigen på 1600-talet, ein av dei mest øydeleggjande krigane i den europeiske soga. Skodespelet skildrar livet til ei fattig kvinne med namnet Anna Fierling, som har fått kallenamnet Mor Courage. Ho var ein såkalla marketentar, det vil seie at ho dreiv handel med varer til soldatane i felten, og åtte ikkje anna enn varene ho skulle selje og den kjerra ho frakta dei på. På dette fattigslege viset freista ho å gjere krigen til sitt stendig meir innbringande levebrød, men mista alle dei tre borna sine som fylgje av verksemda si. Ho var mor til to vaksne søner og ei stum dotter, Kattrin. Sønene vart verva til krigsteneste, dottera døyr på tragisk vis. Men Mor Courage held fram på ferda si etter å ha mista alt.

Sjølv om Bertolt Brecht har nytta trettiårskrigen som ramme for handlinga, har bodskapen hans vore dagsaktuell og tett knytt til den utviklinga og dei haldningane som leidde til fram til den andre verdskrigen. Skodespelet kan tolkast slik at dei som let seg forføre til å tru at krigen er til deira føremon, vil tape alt som dei har kjært i det forfallet til vondskap som krig eigenleg alltid er. Bertolt Brecht vil med skodespelet sitt få fram det kapitalistiske samfunnets sanne og avskyelege framferd og utnytting av småkårsfolk som krig i røynda alltid står for, og på det viset òg åtvare dei skandinaviske landa, som han hadde teke tilflukt i, mot å take del i desse prosessane.

Omsetjingar til norsk
Bertolt Brecht: Mor Courage og barna hennes, oversatt fra tysk av Ole Grepp og Liv Schøyen. [Oslo] 1995: Den norske bokklubben. ISBN 82-525-2907-0
Bertolt Brecht: Mor Courage og barna hennar, til norsk ved Arnljot Eggen i samarbeid med Ellen Foyn Bruun. Rollehefte. [Oslo 1985]: Det norske teatret
Bertolt Brecht: Skuespill [skodespela Tolvskillingsoperaen; Det gode menneske fra Sezuan; Mor Courage og barna hennes]. Gyldendals lanterne-bøker; 95. Oslo 1968: Gyldendal.

Tysk teater
Bertolt Brecht
Kultur i 1941
Gisela May

Gisela May (fødd 31. mai 1924, død 2. desember 2016) i var ein tysk skodespelar og kabaretsongar fødd i Wetzlar. Ho vart utdanna som skodespalar frå 1942 til 1944 hjå Leipziger Schauspielschule i Leipzig, og er namngjeten i og utanfor Tyskland for tolkingane sine av roller i Bertolt Brechts skodespel, mellom anna for hovudrolla i Mor Courage og borna hennar, og for tolkingane av songane frå skodespela. 

Gisela May har vore engasjert som skodespelar ved scener i Danzig, Dresden, Görlitz, Leipzig, Halle og Schwerin. Frå 1951 har ho arbeidd i Berlin, der ho fyrst var hjå Deutsches Theater Berlin, og frå 1962 og meir enn tretti år framover hjå Berliner Ensemble. Som songar har ho gjesta USA, Australia og fleire land i Europa med visesong, politiske songar og dikt av både Bertolt Brecht, Jacques Brel, Erich Kästner, Hanns Eisler og fleire. Komponisten og pianisten  Manfred Schmitz var i mange år hennar kunstnariske partnar.

Tyske skodespelarar
Tyske songarar
Avlónas i Attikí

Avlónas (gresk Αυλώνας) er ein tettstad og ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Avlónas 5 895 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 5 744 innbyggjarar.

Referansar 

Avlonas
Avlonas
Avlonas
Patriot Hills

Patriot Hills var den einaste private, sesongbaserte leiren i Antarktis. Han vart låg i Heritage Range i Ellsworth Mountains, like ved åsgruppa han fekk namn frå. Han vart driven av Antarctic Logistics & Expeditions LLC (ALE), eit selskap som arrangerte ekspedisjonar til det indre av Antarktis.

I november 2010 flytta ALE drifta til Unionbreen i Antarktis. Union Glacier Camp er den nye basen for operasjonane og Union Glacier Blue-Ice Runway SCGC er den nye rullebanen. Patriot Hills vert nytta som reserverullebane.

Sjå òg
 Antarktiske feltleirar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Patriot Hills» frå ,  den 17. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Utpostar i Antarktis
Utpostar i Ellsworth Land
Flyplassar i Antarktis
Chilensk Antarktis
Ellsworth Mountains
Afídnes

Afídnes (gresk Αφίδνες) er ein tettstad og ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Afídnes 3 642 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 908 innbyggjarar.

Referansar 

Afidnes
Afidnes
Afidnes
Oropíi

Oropíi (gresk Ωρωπίοι) er ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

Referansar 

Oropii
Oropii
Olav Bjaaland

Olav (Olavson) Bjaaland () var ein norsk langrennsløpar og polfarar. Han var ein av dei første fem som nådde Sørpolen på ekspedisjonen til Roald Amundsen i 1911.

Liv og virke 
Omkring hundreårsskiftet var Bjaaland av dei fremste skiløparane i Norge. Han representerte Morgedals IL i Telemark. I 1902 vann han kombinert i Holmenkollen, og fekk Kongepokalen. Han er òg bokført som vinnar av kombinert i klasse B i 1894. I 1909 vart Bjaaland saman med fem andre invitert til Frankrike for å konkurrere med dei fremste skiløparane i Europa. På denne turen møtte han Roald Amundsen som inviterte Bjaaland med på dem planlagde polarekspedisjonen. 

Bjaaland var ei dugande tømrar og handverkar. Han stod bak ei ombygging av sledane brukt på ekspedisjonen frå 88 til 22 kilo uten særleg svekking av styrke og berekraft. I løpet av ekspedisjonen vart Bjaaland fleire gonger brukt i forkant som leiar for hundane. På grunn av skiteknikken sin etterlet han nær perfekt rette spor gjennom terrenget. 

Ekspedisjonen til Amundsen nådde Sørpolen 14. desember 1911. Amundsen let Bjaaland gå først dei siste kilometrane mot det nøyaktige polpunktet som ei ære til ein stor skiløpar, og til Telemark som skisportens vogge. Olav Bjaaland var dermed første mann på polpunktet, ikkje Roald Amundsen.  Bjaaland er likevel ikkje med på dei originale fotografia av gruppa på leiren på Sørpolen (fleire bilete er vel å merke teke frå leiren ca. 9 km. frå polpunktet), ganske enkelt fordi han var fotografen. Kameraet til Amundsen tålte ikkje kulda, så amatørkameraet til Bjaaland måtte gjere nytta. Bjaaland vart tildelt Sydpolsmedaljen.

Bjaaland takka nei til å vere med på den nye ekspedisjonen til Amundsen gjennom Nordaustpassasjen. 

Etter heimkomsten sin frå Sørpolen vart Bjaaland i 1912 tildelt Holmenkollmedaljen. Seinare returnerte Bjaaland til Telemark og starta eigen skifabrikk med pengar han fekk låne av Amundsen. Bjaaland døydde 8. juni 1961 som siste attlevande av dei fem som nådde Sørpolen den 14. desember 1911. Han fekk gravferd på statens kostnad. 

Bjaalands skifabrikk i Kviteseid inngår idag som ein del av museumsanlegget og opplevingssenteret Norsk skieventyr i Morgedal.

Mount Bjaaland 
I november 1911 kom ekspedisjonen forbi eit fjellmassiv med fleire toppar. Amundsen gav ein fjelltopp namnet Mount Bjaaland, etter Olav Bjaaland. Toppen av fjellet er nakent berg, og han ligg 2675 meter over havet. Toppen ligger i den søraustre delen av Amundsenbreen i Dronning Maudfjella. Fleire av toppene i massivet har seinare fått namn etter medlemmene på ekspedisjon.

Sjå òg 
Frammuseet
Polheim

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Olav Bjaaland» frå ,  den 17. mars 2014.

Bakgrunnsstoff 
PDF-fil med vinnarar av Holmenkollmedaljen 
PDF-fil med vinnarar i Holmenkollen siden 1892 
50-årsjubileet for Amundsens ekspedisjon
Biografi på coolatarctica.com 

Norske langrennsløparar
Norske polfararar
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Folk frå Kviteseid
Kongepokalvinnarar i skiidrett
René Magritte

René François Ghislain Magritte () var ein målar frå Lessines i Belgia, vide kjend for sine surrealistiske bilete. Måleriet Biletets forråding frå 1928/29 har oppnådd ein nærast ikonografisk status i modernistisk kunst.

Liv og gjerning
I sine tidlege verk var Magritte mykje påverka av futurismen og kubismen. Saman med den belgiske poeten og collage-kunstnaren Édouard Messens grunnla han i 1925 dei to tidsskrifta Oesophage og Marie, som begge lanserte den belgiske surrealismen. Frå og med det året, påverka av Giorgio de Chirico sine vyar om at «poesien er eineståande jamført måleriet», utvikla Magritte sin personlege stil. Han byrja lage litterære måleri, der dei figurative bileta uttrykte poetiske idear. Dei framviste objekta beheld utsjånaden, men eigenskapane deira vert endra, sameleis med den funksjonen og nytten dei har til dagleg. Bileta varslar noko mystisk og ukjent, eller gjev ei oppleving av meir enn det som er synleg, som i Den truga mordaren frå 1926. For Magritte var det viktigast å vise gåta, å gjere sjåaren merksam på det forunderlege og å skape bilete av det useielege.

Magritte reiste til Paris i 1927, der han budde i tre år og slo seg saman med andre surrealistar. Deretter busette han seg i Brussel og vart der verande resten av livet. Hans såkalla «magiske realisme» endra seg lite gjennom åra, til dømes Biletets forråding(1928-29) som stiller seg tvilande til identiteten gjennom påstanden om at «Dette er ikkje ei pipe»', Menneskets vilkår I (1933) som syner ei røynleg djupne opp mot ein måla illusjon av djup, Trugande ver (1929) og Eldstigen I (1933), Slottet i Pyreneane (1959) og Stormannsgalskap (1961).

Det var fyrst etter andre verdskrigen at Magritte sin kunst vart allment kjend. Den retrospektive utstillinga i 1965 på Museum of Modern Art i New York, samt etterfølgjande store utstillingar i London og Paris stadfesta inntrykket av han som ein av dei viktigaste surrealistiske målarane. Magrittes karakteristiske stil har hatt stort innverknad også på plakatkunst, reklame og grafisk formgjeving.

Han døydde i Brussel.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «René Magritte» frå ,  den 17. mars 2014.  
Denne artikkelen bygger på «René Magritte» frå ,  den 17. mars 2014.

Bakgrunnsstoff

Belgiske målarar
Surrealistiske målarar
Målarar frå 1900-talet
Port-aux-Français

Port-aux-Français er ein forskingsstasjon på Kerguelen i Dei franske sørterritoria sør i Indiahavet og den einaste faste busettinga på øya. Stasjonen ligg ved Morbihanbukta og har kring 60 innbyggjarar kvar vinter. Om sommaren er det meir enn 120 personar her.

Stasjonen vart vald ut på grunn av den skjerma plasseringa som var høvande for ein rullebane som aldri vart bygt. Frå 1955 til 1957 ved hjelp av australsk utstyr, og eit fransk slakteselskap kalla Sidap, vart det bygd ein selfabrikk. Fabrikken opna etter det første bryllaupet på øyane, den 16. desember 1957. Fabrikken vart lagt ned i 1960 og utstyret sendt til Réunion i 2005.

Organisasjon
Port-aux-Français har ei grunn hamn og ein kai for lossing frå forsyningsskip. Stasjonen består mellom anna forskingslaboratorium (biologi, geofysikk), tekniske installasjonar (meteorologi, telekommunikasjon, satellittsporing og meir), og eit lite legesenter.

Klima
Hamna har subarktisk maritimt klima, liknande Reykjavík på Island eller Kodiak i Alaska.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Port-aux-Français» frå ,  den 17. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Geografi på Kerguelen
Busetnader grunnlagde i 1944
1944 i Antarktis
Utpostar i Antarktis
Forskingsstasjonar