alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Stemnebøveten

Stemnebøveten på Hisarøy i Gulen kommune er truleg ein del av eit nettverk av vetar (viti, eldvardar, vedvardar) for å varsle ufred i området som låg inn under Gulatinget. Frå Stemnebøveten er det frisikt til Vetefjell på Krakhellenipa ytst i Sognefjorden. Derifrå gjekk det ei varslingsline innover fjorden til Veten ved Bekken, Veten ved Torvund, Vardeneset på Måren, Veteneset på Sæle, Vetehaugen eller Vokeskorane i Vik, Skriki i Norane, Vetanosi, Skar, Okken og Ulvisnubben i Lærdal, Stogonosi og Hugakollen i Vang. Vetane over Filefjell er usikre, men det er lokalisert moglege stader nær gamle tufter på Filefjell. Desse er plassert slik at det er sikt mellom dei langs med ein gammal vegtrase på nordsida av elva. Dette kan vere det gamle vetesystemet, men noko definitivt bevis manglar. Vetastua frå Vetanosi står på Sogn Folkemuseum.

Allereie i Gulatingslova er vetar og vetevakt omtala. Seinare er det komme til vetestuer for de som skulle halde vakt, men desse er ikkje omtalt i Gulatingslova. Vetesystemet i Gulen høyrer til systemet som strekker seg innover Sognefjorden. Gulatinget dekte Sognefjorden, og til og med 1125 høyrde også delar av Valdres og Hemsedal inn under området.

Vetar blir gjerne delt i det som høyrer til stamlinjene for rask varsling, og det som høyrer til nettverk for lokal varsling. Dei som høyrer til stamlinjene har gjerne lange sprang mellom kvar vete, avstanden er rundt  mellom dei einskilde vetane. Dette gjorde det mogleg å tenne dei i rask rekkefylgje og slik sende beskjed om ufred. Desse vetane låg ofte slik til at det ikkje var mogleg å sjå dei nede i dalane, derfor var det lokale vetesystem som varsla lokalt. I de lokale vetesystemene var det typisk  mellom de enkelte vetane og det måtte tennast langt fleire for å sende beskjed over same avstand som for stamlinjene. Stemnebøveten har truleg høyrt til stamlinjenettet.

Bakgrunnsstoff 
 Vetane i Lærdal

Historie i Gulen
Norsk militærhistorie
Svart te

Svart te er ein av fire grunntypar av te. Svart te er meir oksidert enn variantane oolong, grøn te og kvit te, og smaker jamnt over sterkare og inneheld meir koffein enn dei andre variantane.

Svart te er internationalt den vanlegaste typen og er heilt dominerande på verldsmarknaden. Namnet viser til den svarte fargen til dei oksiderte teblada. I Aust-Asia, der te stammar frå, har teen namn etter fargen til den ferdige drikken. Han blir kalla raud te - kinesisk hóng chá (红茶), japansk kōcha, koreans hongcha (홍차). I Kina kan «svart te» visa til pu-erh-te. Over tid har framstillinga av vestleg «svart te» og austleg «raud te» skilt lag, slik at smaken av te laga for dei ulike marknadane er noko ulik. Ein del vestleg te er til dømes laga for å tilsetjast mjølk.

Framstilling 
Etter plukkinga blir blada oksidert. I denne prosessen mistar blada den grøne fargen sin og blir svarte. Deretter blir dei tørka, sortert og pakka. Svart te tapar ikkje smak ved lagring like fort som grøn te, noko som kan vere ei forklaring på den dominerande stillinga internasjonalt. Dei største produsentlanda er i dag India og Sri Lanka.

Tradisjonelt blei teblada rulla saman og oksidert. I dag blir dei ofte skorne i bitar eller knuste, noko som gjer prosessen raskare. Te av samanrulla blad blir framleis framstilt i Kina der dei går under nemninga «kung fu-tear» (som ikkje må blandast ihop med tillagingsmåten med same namn). Ein slik te er lapsang souchong.

Det finst ei rekkje ulike former for svart te, nokre av dei blanda med urter og liknande, som Earl Grey-te.

Tilreiing 
Svart te blir selt som lauste eller mest vanleg i dag, i teposar. Den blir tilreidd gjennom at teen får trekke i særs heitt vatn. Ettersom svarte teblad ofte er i bitar, trekkjer også teen raskare og meir fullstendig enn andre tetypar.  Svart te blir derfor vanlegvis sterkare enn andre tear, men kan som regel òg berre trekkjast éin gong. Jo meir findelte, jo  kortare tid trengst for at teen skal trekke ferdig. Teposar, som vanlegvis inneheld dei mest finknuste blada, treng derfor kortare trekkjetid enn lauste. 

Ein kan tilsetja ulike ingrediensar etter trekkinga, som sukker, sitron eller mjølk.

Bakgrunnsstoff

Kjelder

Lindsey Goodwin, Black Tea Defined , about.com
Qiu Gui Su, Ordering Beverages, about.com

Te
Art Garfunkel

Arthur Ira «Art» Garfunkel () er ein amerikansk songar, diktar og skodespelar, best kjend som eine halvdelen i viseduoen Simon & Garfunkel. Han er særleg kjend for førstestemma på hitsingelen «Bridge Over Troubled Water». I gjennom solokarrieren sin har han i USA hatt ein hit på Topp 10, tre på Topp 20 og seks på Topp 30. I tillegg har han hatt to førsteplassar i Storbritannia. 

Gjennom solokarriera og i lag med Paul Simon har han fått fem Grammy-prisar, mellom anna Lifetime Achievement Award. I 1994 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.

Etter Simon & Garfunkel prøvde Garfunkel seg først med ei filmkarriere tidleg på 1970-talet med roller to av filmane til Mike Nichols, Catch-22 (1970) og Kjødets lyst (Carnal Knowledge, 1971). Han la så ut på ei musikalsk solokarriere, men han skreiv få songar sjølv, og trass i den spesielle stemma hans og enkelte heldige augneblink, selde han skuffande. I 1981 vart han gjenforeint med Paul Simon for ein konsert i Central Park i New York og konsertalbumet The Concert in Central Park og så ein verdsturne. Dei gjekk igjen kvar sine vegar resten av 80-talet før dei har spelt sporadisk i lag utover 90-åra og 2000-talet.

Diskografi 
 Angel Clare (1973)
 Breakaway (1975)
 Watermark (1977)
 Fate for Breakfast (1979)
 Scissors Cut (1981)
 The Art Garfunkel Album (samleplate) (1984)
 The Animals Christmas Album (saman med Amy Grant) (1986) 
 Lefty (1988)
 Garfunkel (1989) (samleplate)
 Up 'til Now (1993)
 Across America (live) (1997)
 Songs from a Parent to a Child (1997)
 Everything Waits to Be Noticed (2002)
 Some Enchanted Evening (2007)

Filmer 
 Catch-22 (1970)
 Carnal Knowledge (1971)
 Bad Timing (1980)
 Good to Go (aka. Short Fuse) (1986)
 Boxing Helena (1993)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Art Garfunkel» frå , og «Art Garfunkel» frå  den 4. november 2010. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 Art Garfunkel på MySpace 
 Offisell Facebook-side

USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske songarar
Grammy-vinnarar
Musikarar frå New York City
Simon & Garfunkel
Niels Alstrup

Niels Alstrup () var ein prest og ordførar frå Gulen kommune i Sogn og Fjordane.

Alstrup var son av klokkar i Gulen, Anders Furnæs, og vart oppkalla etter bygdas høgt akta sokneprest Niels Griis Alstrup Dahl. Niels Alstrup byrja på prestestudiet i 1843 og avlagde teologieksamen i 1850. I perioden 1852–53 sat han som ordførar i Gulen, før han flytta til Bergen.

Ivar Aasen oppheldt seg åtte veker i Eivindvik i 1843 i samband med språkstudia. Her stifta han godt venskap med Alstrup som i lengre tid hadde fått undervising av sokneprest Dahl. Alstrup hadde òg fungert som lærar i lag med faren frå han var 12 år, og aleine frå 15 års alderen. Seinare treftest Alstrup og Aasen fleire gonger hos Alstrup i Christiania.

Alstrup var sokneprest i Namsos frå 1865, seinare i Snåsa. I 1900 var han busett i Bærum, der han døyde seks år seinare.

Referansar 

Ordførarar i Gulen
Norske prestar
Folk frå Gulen
Wednesday Morning, 3 A.M.

Wednesday Morning, 3 A.M. er debutalbumet til den amerikanske viseduoen Simon & Garfunkel, utgjeve 19. oktober 1964. Etter ein tidleg konsert under namnet «Tom and Jerry», fekk dei to kontrakt med Columbia Records seint i 1963. Plata vart produsert av Tom Wilson, medan Roy Halee var lydteknikar. Plateomslaget og etiketten hadde undertittelen exciting new sounds in the folk tradition. Plata vart spelt inn i mars 1964. 

Albumet selde opphavleg dårleg og vart gjeven ut like etter The Beatles hadde slått gjennom. Paul Simon reiste då til England, medan Art Garfunkel heldt fram studiet sitt på Columbia University i New York City. Dei kom saman att seint i 1965. Wednesday Morning, 3 A.M. vart gjeven ut på ny i januar 1966 då fleire radiostasjonar hadde byrja å spele ein nymiksa, elektrisk versjon av songen «The Sounds of Silence», og albumet klatra til 30. plassen på den amerikanske albumlista. Albumet er kanskje mest kjend for den akustiske versjonen av «The Sound of Silence». I 1968 vart albumet òg gjeven ut i Storbritannia i både mono og stereo. 

Songen «He Was My Brother» var dedisert til Andrew Goodman, som var ein ven av duoen og ein klassekamarat av Simon på Queens College. Andrew Goodman arbeide frivillig på Freedom Summer i 1964, men vart bortført og drepen i lag med to andre. 

Heile albumet kom ut i plateboksane Collected Works og The Columbia Studio Recordings (1964–1970).

Biletet på plateomslaget vart teken på undergrunnsstasjonen ved Fifth Avenue og 53rd Street i New York City.

Innhald		

* Paul Kane er eit av psevdonyma til Paul Simon.

Medverkande
 Paul Simon – akustisk gitar, banjo på «Last Night I Had the Strangest Dream», vokal
 Art Garfunkel – vokal
 Barry Kornfeld – akustisk gitar
 Bill Lee – bass

Salslister

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Wednesday Morning, 3 A.M.» frå ,  den 4. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 

Debutalbum frå 1964
Simon & Garfunkel-album
Columbia Records-album
Album produserte av Tom Wilson
Instefjord

Instefjord er ei grend i Gulen kommune i Vestland. Den ligg inst i Risnefjorden, ved munningen av Fjordselva. Mesteparten av busetnaden ligg mellom elva og Europaveg 39, som passerer forbi like austom grenda. Fv1 går frå Instefjord og ut langs vestsida av fjorden til Brekke. 

Oppdrettsanlegga i Instefjord er blant dei største i Noreg og eigaren er Slakteriet Brekke AS.

Kjelder 

Bygder i Gulen
Signalkreps

Signalkreps (Pacifastacus leniusculus) er eit krepsdyr innført til Europa frå Nord-Amerika.

Signalkrepsen er raudbrun til grøn i fargen, vert inntil 20 cm lang og vege opptil 330 gram. Den skil seg frå den opphavlege norske arten edelkreps ved den er mørkare i fargen, skjoldet er tjukkare og er glatt framme ved munnpartiet (taggete på edelkreps), men det tydelegaste teiknet er ein tydeleg lyseblå flekk i leddet på kloa, derav namnet «signalkreps».

Signalkrepsen er berar av eggsporesopp som lever i skalet, og som er årsaka til at edelkreps utviklar krepsepest. Denne sjukdomen kom til Europa på midten av 1800-talet, fyrste gong i eit utbrot i Italia og ti år seinare i Frankrike, og fram mot 1900 spreidde sjukdomen seg nordover til Finland. Ein var lenge usikker på kva som førte til sjukdomen. Ein hadde tidlegare observert at signalkrepsen var resistent mot sjukdomen. Soppen vart beskriven rundt 1903, men først på 1930-talet vart samanhengen slått fast.
Fordi signalkrepsen såg ut til å vere immun mot krepsepest vart arten sett ut i stor skala i Sverige, men kort tid etter vart ein klar over at signalkrepsen var berar av soppen. Av dei opphavlege 30 000 områda med edelkreps i Sverige, er det att berre 1000.

Signalkreps i Noreg
Noreg valde samstundes å ikkje setje ut arten, som det einaste landet i Europa saman med Estland.
Signalkrepsen har også vorte sett ut mange stadar ulovleg, i håp om større avkasting. Men det har seinare vist seg at arten ikkje toler kalde vintrar like godt som edelkreps, noko som ofte resulterer i mykje liten kreps. Det er likevel praktisk talt umogeleg å utrydde signalkreps når han først er introdusert i eit vassdrag.

I Noreg er signalkreps påvist i eit lite vassdrag i Dammane landskapsvernområde ved Brevik i Porsgrunn kommune i 2008, der han raskt vart utrydda. Kort tid etter vart arten observert Øymarksjøen i Østfold, eit vassdrag som er for stort til å gjere forsøk på utrydding. Sumaren 2009 vart signalkrepsen oppdaga dammane på ei golfbane på Ostøya i Bærum, og truleg utrydda ved nedtapping og gift hausten 2009.

Hjå signalkreps lever eggsporesoppen berre i skalet, og spreier seg ved sporar i vatnet. Edelkrepsen har ikkje dei same barriærene skalet, noko som fører til at soppen kan spreie seg vidare til innvolar og nervesystem. Eit av dei fyrste teikna på sjukdom er at krepsen vert dagaktiv, deretter vert balansen øydelagd og krepsen kan også krype opp på land, før han til slutt døyr av sjukdomen. Død kreps spreier store mengder smittestoff i vatnet, som igjen kan bli overført til andre vassdrag ved eksempelvis teiner, fiskeutstyr, tursko eller badetøy. 
Det er framleis usikkert om eggsporesoppen kan overleve i vassdrag utan kreps.

Utsetting av sjukdomsberande arter som signalkreps vert rekna som alvorleg miljøkriminalitet, og har ei strafferamme på fengsel i inntil 6 år.

Bakgrunnsstoff

Tifotkreps
Sounds of Silence

Sounds of Silence er det andre studioalbumet til Simon and Garfunkel, gjeve ut 17. januar 1966. Albumtittelen er berre litt annleis enn den første store hitten deira, «The Sounds of Silence». Songen vart gjeven ut i ei akustisk utgåve på det førre albumet deira, Wednesday Morning, 3 A.M., og seinare på filmmusikkalbumet til filmen The Graduate. Utan at Simon og Garfunkel visste om det, la produsenten av den første, akustiske utgåva av songen på elektriske instrument og trommer med studiobandet til Bob Dylan den 15. juni 1965. Denne versjonen vart gjeven ut på singel i september same året. Seinare vart denne nye utgåva gjeven ut på dette albumet. 

«Homeward Bound» vart gjeven ut på albumet i Storbritannia, men ikkje i USA. Mange av songane på albumet vart skrivne av Paul Simon medan han var i London i 1965. Fleire av desse songane var òg gjevne ut på soloalbumet hans The Paul Simon Songbook, som kom ut i august 1965 i England. Desse songane er «I Am a Rock», «Leaves That Are Green», «April Come She Will», «A Most Peculiar Man» og «Kathy's Song». 

«Richard Cory» var basert på eit dikt av Edwin Arlington Robinson, «Somewhere They Can't Find Me» var i røynda ei omskriving av «Wednesday Morning, 3 A.M.» frå det førre albumet, «We've Got a Groovy Thing Goin'» hadde kome ut som B-sida av «The Sound of Silence» eit par månader før og «Anji» var ein coverversjon av ein instrumental av gitaristen Davey Graham som Simon hadde møtt i England. Den einaste heilt nye Paul Simon-songen på albumet var derfor «Blessed».

Heile albumet vart gjeven ut i plateboksane Collected Works og The Columbia Studio Recordings (1964–1970). 22. mars 2013 vart det annonsert at albumet skulle bevarast av Library of Congress i National Recording Registry, som kalla det «kulturelt, historisk eller estetisk viktig».

Innhald

Produsert av Bob Johnston

Spor 12 produsert av Bob Johnston
Spor 13–15 produsert av Paul Simon, Art Garfunkel & Roy Halee

Innhald på britisk versjon

Salslister

Medverkande
 Paul Simon – solovokal, gitar
 Art Garfunkel – solovokal
 Fred Carter Jr., Glen Campbell, John South – gitar
 Larry Knechtel – klaverinstrument
 Joe Osborn – bassgitar
 Hal Blaine – trommer
 Bob Johnston – produsent

Sounds of Silence vart spelt inn i april, juni og desember 1965 i CBS Studios i New York City og Los Angeles.

«The Sound of Silence» (elektriske instrument)
 Al Gorgoni, Vinnie Bell – gitar
 Joe Mack – bassgitar
 Bobby Gregg – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sounds of Silence (album)» frå ,  den 4. november 2010.  
 

Simon & Garfunkel-album
Musikkalbum frå 1966
Album produserte av Bob Johnston
United States National Recording Registry-innspelingar
Columbia Records-album
Album produserte av Tom Wilson
Homeward Bound

«Homeward Bound» er ein song frå 1966 av Simon & Garfunkel, produsert av Bob Johnston og spelt inn 14. desember 1965. Paul Simon er sagt å ha skrive songen på Ditton jernbanestasjon i Widnes, nordvest i Englnad, då han måtte overnatte der etter at han ikkje nådde toget. Det heng ein plakett på stasjonen i dag til minne om dette. Songen skildrar lengselen etter å dra heim, både til den dåverande kjærasten Kathy Chitty i Brentwood i England og tilbake til USA. Songen gjekk inn på femteplass i USA den 12. februar 1966 og låg på lista i 12 veker. 

Ein konsertversjon av songen finst på samleplata Simon and Garfunkel's Greatest Hits.

Songen er ein av Simon sine signaturlåtar i lag med «The Sounds of Silence», «Mrs. Robinson» og «Bridge Over Troubled Water» og vert ofte spelt på konsertane hans. 

I 1976 spelte Simon og tidlegare Beatles-medlem George Harrison denne songen og Harrison sin «Here Comes the Sun» i ein episode av Saturday Night Live. 

Fleire andre artistar har spelt songen, som The Beau Brummels, Cher, Glen Campbell, Janie Fricke, Davey Graham, Jack Jones, Jack's Mannequin, Petula Clark og Ronan Keating.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Homeward Bound (song)» frå ,  den 4. november 2010.  
 

Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Songar skrivne av Paul Simon
Simon & Garfunkel-songar
Songar produserte av Bob Johnston
Columbia Records-singlar
Songar om turnéliv
Songar om tog
Songar om London
Burl Ives-songar
Richard Barnes-songar
The Beau Brummels-songar
Cher-songar
Petula Clark-songar
Ronan Keating-songar
Jack Jones-songar
Janie Fricke-songar
Glen Campbell-songar
I Am a Rock

«I Am a Rock» er ein song skriven av Paul Simon. Han vart først innspelt av Simon aleine som opningsspor på albumet hans The Paul Simon Songbook som han spelte inn og gav ut i august 1965 i Storbritannia. Paul Simon og Art Garfunkel, som Simon & Garfunkel, spelte inn songen på ny 14. desember 1965 og gav han ut på albumet Sounds of Silence, som dei gav ut 17. januar 1966.

Simon gav songen ut den første versjonen som singel sommaren 1965. Som albumet hans vart ikkje singelen ein stor suksess og er i dag særs sjeldan. Medan Paul Simon turnerte i Europa sommaren 1965, la produsenten av Wednesday Morning, 3 A.M., det første albumet til Simon & Garfunkel, på elektrisk gitar og trommer på den originale, akustiske utgåva av «The Sound of Silence». Han gav denne ut som singel og han byrja å klatre på dei amerikanske salslistene. Då Simon høyrte dette reiste han attende til USA og vart gjenforeint med Garfunkel. Dei gjekk raskt i studio for å spele inn eit nytt album i liknande stil som «The Sound of Silence». Mellom anna spelte dei inn fleire av songane frå Song Book, inkludert «I Am a Rock», på ny. Resultatet vart albumet Sounds of Silence, som duoen gav ut i januar 1966. Albumet nådde 21. plass på den amerikanske albumlista.

Duoen gav så ut «I Am a Rock» som singel seint på våren 1966 og songen nådde 3. plass i USA, den tredje singelen deira på rad som nådde Topp 5 etter «The Sound of Silence» og «Homeward Bound».

Salslister

Vekeslister

Årslister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre The Hollies, The Grass Roots, The Church, The Hated, Red House Painters, Me First and the Gimme Gimmes, Arjen Lucassen, Shelter, April Wine og Shaw Blades.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «I Am a Rock» frå ,  den 4. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Paul Simon-songar
Simon & Garfunkel-songar
Singlar frå 1965
Songar om einsemd
Songar skrivne av Paul Simon
Songar produserte av Bob Johnston
Columbia Records-singlar
Songar frå 1965
The Hollies-songar
Buck Owens-songar
The Dangling Conversation

«The Dangling Conversation» er ein song skriven av Paul Simon og vart først gjeven ut av Simon & Garfunkel i september 1966 som ein singel. Songen nådde 25. plass i USA, men gjekk aldri inn på lista i Storbritannia. Paul Simon var overraska at det ikkje vart ein stor hit, og skulda på tyngda i songen. Han vart ein månad seinare gjeven ut på Simon & Garfunkel-album Parsley, Sage, Rosemary and Thyme.

Temaet i songen er dårleg kommunikasjon mellom to kjærastar. Dei er så forskjellige som diktarane dei les: Emily Dickinson og Robert Frost.

Salslister

Andre versjonar
Joan Baez spelte inn ei utgåve av songen og det vart ein av dei største hittane hennar. Hennar versjon vart gjeven ut på Joan i 1967. 

Les Fradkin har spelt ein dramatisk versjon av songen på Jangleholic i 2006.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «The Dangling Conversation» frå ,  den 4. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
'The Dangling Conversation – Simon & Garfunkel'

Simon & Garfunkel-songar
Songar skrivne av Paul Simon
Singlar frå 1966
Songar produserte av Bob Johnston
Columbia Records-singlar
Songar frå 1966
Joan Baez-songar
Albumet The Graduate

The Graduate er eit album med songar frå filmmusikken til Mike Nichols-filmen The Graduate med mange songar frå folkrockduoen Simon & Garfunkel. Det kom ut 21. januar 1968 og var produsert av Teo Macero. 

Albumet inneheld to versjonar av den kjende «Mrs. Robinson». Ingen av desse er den fulle versjonen som finst på Bookends. Den første er ein instrumental medan den andre er ei kortare utgåve. Songen «The Sound of Silence» vert nytta tre gonger i filmen. 

Albumet gjekk heilt til topps på den amerikanske albumlista.

Innhald

Medverkande
 Paul Simon - solovokal, gitar
 Art Garfunkel - solovokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Graduate (soundtrack)» frå ,  den 4. november 2010.  
 

Filmmusikk
Simon & Garfunkel-album
Musikkalbum frå 1968
Mrs. Robinson

«Mrs. Robinson» er ein song skriven av Paul Simon og først framført av Simon & Garfunkel. Han kom ut på singel i 1968 og gjekk til topps i USA, den andre førsteplassen deira etter «The Sounds of Silence». Ei tidleg utgåve av songen finst i filmen The Graduate frå 1967 og det påfølgjande filmmusikkalbumet, medan heile songen vart gjeven ut på albumet Bookends (1968). Songen gav dei Grammy-pris for «Årets singel» i 1969. Studiotrommeslagaren Hal Blaine spelte på denne og reknar det som ein av favorittsongane sine.

Bakgrunn
I filmen The Graduate har studenten Benjamin Braddock eit forhold til ei eldre, gift kvinne, Mrs. Robinson.  Songen dukkar opp fleire gonger i filmen, men er forskjellig frå den kjende hitversjonen, og fleire gonger høyrer ein berre refrenget. Det var først seinare at Paul Simon og Art Garfunkel spelte inn songen på ny med meir tekst.

I følgje ein artikkel i Variety av Peter Bart i 2005, hadde Nichols vorte besett av musikken til Simon and Garfunkel då han filma filmen. Larry Turman, som var produsent for filmen, gjorde ein avtale med Simon om at han skulle skrive tre nye songar for filmen. Då dei var nesten ferdig å redigere filmen hadde Simon berre skrive ein ny song. Nichols bad han om fleire, men Simon, som stadig var på turne, svarte at han ikkje hadde tid. Han spelte då eit par tonar frå ein ny song han arbeidde på; «Han er ikkje for filmen...det er ein song om tidlegare tider, om Mrs. Roosevelt og Joe DiMaggio og slikt.» Nichols gav Simon råd om at «Han er no om Mrs. Robinson, ikkje Mrs. Roosevelt.»

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Frank Sinatra, Andrew Jackson Jihad, The Nits, James Taylor Quartet, Billy Paul, Kik Tracee, The Lemonheads, Bon Jovi, Charlie Peacock, Casey James,  og Hank Marvin.

Medverkande
 Paul Simon – akustisk gitar, vokal
 Art Garfunkel – vokal
 Hal Blaine – trommer, congatrommer
 Larry Knechtel - bass

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mrs. Robinson» frå ,  den 4. november 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1967
Singlar frå 1968
Simon & Garfunkel-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Grammy Award for Record of the Year
Grammy Hall of Fame Award
Songar skrivne for filmar
Songar skrivne av Paul Simon
Songar produserte av Roy Halee
Songar produserte av Paul Simon
Songar produserte av Art Garfunkel
Columbia Records-singlar
The Lemonheads-songar
Percy Faith-songar
Ray Conniff-songar
Frank Sinatra-songar
Trini Lopez-songar
Louis Prima-songar
Franck Pourcel-songar
Hank Marvin-songar
Bon Jovi-songar
Art Garfunkel-songar
Indigo Girls-songar
Garth Brooks-songar
Chet Atkins-songar
Enoch Light-songar
Booker T. & the M.G.'s-songar
Henry Mancini-songar
Nummer-ein-singlar i Canada