alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Berlin-Charlottenburg

Charlottenburg er ein bydel (Ortsteil) som i dag er del av bydelen (Bezirk) Charlottenburg-Wilmersdorf i Berlin. 

Charlottenburg var opphavleg ein sjølvstendig by vest for Berlin, men gjekk i 1920 inn i Berlin. Charlottenburg feira i 2005 300-års jubileum.

Historie 

I mellomalderen var her slaviske og tyske jordbruksbusetnader. 

I 1695 fekk seinare dronning Sophie Charlotte eit område i gåve av mannen sin kurfyrsten og den seinare kong Fredrik I av Preussen kor ho fekk reist sommarslottet Lützenburg. I 1705 fekk busetjinga kring slottet namnet Charlottenburg og samstundes bystatus. Slottet skifta med det same namn til Schloss Charlottenburg. Fleire av dei prøyssiske kongane hadde Charlottenburg som sin hovudresidens, mellom anna Fredrik Wilhelm II. (Preussen) og son hans Friedrich Wilhelm III. (Preussen). Etter nederlaga til Preussen ved slaga ved Jena og Auerstedt i 1806, var Charlottenburg tatt av franskmennene og Napoleon residerte sjølv ei tid ved Schloss Charlottenburg.

Charlottenburg blei etterkvart ei attraktiv adresse som tiltrakk seg velståande berlinarar. Viktige industriselskap, som Siemens og Schering slo seg i 1870-åra ned i Charlottenburg, og i tiåra deretter følgde ein eksplosiv folkevekst. Charlottenburg utvikla seg til ein velregulert storby, med mellom anna det verdskjente kjøpesenteret KaDeWe.

I 1884 etablerte seg her ein teknisk høgskule som seinare blei til Technische Universität. I 1893 nådde Charlottenburg 100 000 innbyggarar, og fekk dermed formelt status som storby. I 1910 var innbyggartalet kome opp i 306.000. Ved den store bysamanslåinga i 1920, blei Charlottenburg ein del av Stor-Berlin.

Etter andre verdskrigen var særleg dei østlege delane av Charlottenburg hardt råka av krigshandlingane. Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche låg i ruinar, og i staden for å bli restaurert blei kyrkjeruinen ståande som eit minne om krigen. Området kring Kurfürstendamm utvikla seg raskt til det nye sentrumet for Vest-Berlin, då det historiske sentrum av Berlin blei liggande i den austlege sektoren som låg under Sovjetunionen.

Bakgrunnsstoff 

 Offizielle Website des Bezirksamts Charlottenburg-Wilmersdorf
 Geschichte Charlottenburgs im Bezirkslexikon

Bydelar i Berlin
Postvesen

Postvesen er ein organisasjon som distribuerer brev, tidsskrift og pakkar, som med eit fellesnamn vert kalla «post». Det norske postvesenet vert kalla Posten Norge.

Sjå òg 
 E-post

Kommunikasjon
Råvare

Råvarer eller råstoff er varer som ikkje er foredla, men kan brukast som grunnlag for vidare produksjon. Typiske døme er matvarer som korn, grønsaker, frukt og fisk, tømmer, bomull, kol, råolje, malm, metall og så vidare.

Sjå òg 
Primærnæringar

Kjelder
Vare

Vare eller handelsvare kan vera ein fysisk gjenstand som vert selt eller kjøpt, som til dømes ei råvare eller eit industriprodukt som ein bil, eller det kan vera ein rett (ein lisens) til å nytta programvare. 

Handel
Personbil

Personbil er ein bil for transport av personar, med totalmasse under 3500 kg og opp til 8 passasjerplassar. For å føra personbil må ein ha førarkort klasse B.

Oppbygging 
Moderne personbilar har sjølvbærande karosseri, ofte av sedan, kombi eller stasjonsvogn-typen og uavhengig hjuloppheng. SUV-ar vert òg nytta som personbilar. Dei fleste personbilar har frontmontert bensin eller dieselmotor. Nokre få er el- eller hybridbilar. Framhjulsdrift er mest utbreidd, men det finst òg personbilar med bakhjulsdrift eller firehjulsdrift. Manuell girkasse er mest utbreidd, men ulike former for automatkassar er òg vanlege.

Utbreiing 
Personbilar vert nytta både av privatpersonar og som firmabilar.

Sjå òg 
 Sedan
 Kombibil
 Stasjonsvogn
 Varebil
 Sportsbil
 SUV

Bilar
Fraktbåt

Fraktbåt er ein båt som vert nytta for å frakta varer av ymse slag langs kysten. Omgrepet har ingen klår definisjon og kan syna til alt frå små fraktbåtar til store frakteskip. Det finst eit utal med variantar og spesialship som kan plasserast i denne kategorien.

Båttypar
Fraktefartøy
Posten Noreg

Posten Noreg AS er eit norsk heileigd statleg konsern, organisert som eit aksjeselskap som vart skipa i 2002. Selskapet har ansvar for postgangen i Noreg. Konsernet driv også godsfrakt og anna. Posten er ein av dei største selskapa i Noreg med verksemd over heile landet. Tone Wille har vore konsernsjef i Posten sidan oktober 2016, medan Anne Carine Tanum har vore styreleiar sidan 2022.

Posten driv både med levering av fysiske sendingar og tilbyr elektroniske tenester, som Digipost. Leveransane kan skje både ved eigne bod og gjennom alliansepartnarar. Posten utfører tenester både for privatpersonar og føretak. Dei fleste kundane held til i Norden, men gjennom samarbeidspartnarar kan Posten tilby tenester over heile verda.

Soge 
Posten Noreg er eit av dei eldste og største statlege selskapa i Noreg. Selskapet har sine historiske røter attende til det postverket som vart skipa av Kristian IV av Danmark-Noreg i 1647. Posten Noreg hadde eit postmonopol fram til 2016, på grunnlag av at ein ville ha tilnærma likt posttilbod i heile landet.

Saman med dotterselskapa CityMail og CityMail Danmark deler Posten Noreg ut post til 5,2 millionar husstandar i Skandinavia, og er det nordiske postselskapet som når ut til flest medlemmar. Posten har også kjøpt opp ein god del mindre transportselskap, mellom anna NorCargo og Box, som i likskap med CityMail no opererer under namnet Bring.

Konsernet omsette i 2006 for 23,7 milliardar kroner. Verksemda utfører vel 23 000 årsverk, har 10.000 postbod og sjåførar, der 2.000 er landpostbod.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Posten Norge» frå ,  den 22. april 2011.

Bakgrunnsstoff

Posten Norge AS i Store norske leksikon

Skipingar i 2002
Postvesen i Noreg
Norske føretak
Bring

Bring er eit norsk post- og logistikkselskap med verksemd i og utanfor Norden. Bring blei skipa som eiga merkevare i 2008, og var eit resultat av Posten Norge sin vekststrategi og satsing i den nordiske marknaden, det blei òg lettare å sjå skilnaden på den tradisjonelle postverksemda, som heldt fram under merkenamnet Posten, og godsverksemda innanfor Bring.

Tenester 
Bring har eit nordisk distribusjonsnettverk og internasjonale samarbeidspartnarar som leverer sendingar uansett vekt eller storleik, med bil, båt, fly eller tog til mottakaren i heile verda, inklusiv bod- og ekspressleveransar. Lagerløysingar og transporttenester til oljeservicebransjen er òg ein del av verksemda.
 Bring Cargo – Nasjonal og internasjonal godstransport med bil, båt, fly eller tog
 Bring Express – Bod- og ekspressleveransar
 Bring Frigo – Temperaturregulert logistikk av matvarer
 Bring Parcels – Pakkedistribusjon
 Bring Supply Services – Fjerdeparts logistikkløysingar
 Bring Warehousing – Lagerløysingar for dei fleste typar produkt
 Bring Mail – Lokal, nasjonal eller nordisk distribusjon av brev, varer og reklame for selskap
 Bring Citymail – Industriell post for selskapskundar i Sverige
 Bring Dialog – Kundedialog og CRM

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bring» frå ,  den 22. april 2011.

Bakgrunnsstoff

Skipingar i 2008
Postvesen
Norske føretak
Aleksandr Grin

Aleksandr Grin (eigentleg Aleksandr Stepanovitsj Grinevskij, ) var ein russisk forfattar. Han er særleg kjend for sine romantiske romanar og noveller, som finn stad i eit fantasiland med eit slags europeisk eller latinamerikansk miljø. Dei fleste av tekstene hans handlar gjerne om havet, eventyret eller kjærleiken. Sjølv om han er populær i Russland, er han lite kjend utanlands.

Liv og gjerning
Grinevskij var fødd i Slobodskoj i Kirov oblast, der far hans levde i eksil. Faren hadde delteke i det polske opprøret i 1863. Sjølv fullførte han i 1896 utdanninga si i Vjatka. Deretter gjekk han til Odessa og byrja eit liv som landstrykar. Han slo seg gjennom livet med ei rekke yrke, mellom anna som gullvaskar i Ural, soldat, sjømann og fiskar. Ofte var han utan arbeid og måtte gå og betle. Lite grann økonomisk hjelp fekk han av faren.

Etter at han hadde gått inn i den russiske hæren, melde han seg inn i det dåverande forbodne sosialrevolusjonære partiet. For aktiviteten som agitator hamna han i fengsel. Det var i dei dagar han byrja skrive dei fyrste novellene sine, i 1906 vart den fyrste prenta i ei avis. Same året vart han på ny hekta i St. Petersburg, og vart han dømt til fire års forvising til Tobolsk-regionen. Då det var nokså enkelt å rømme frå forvisingar, reiste Grin etter kort tid tilbake til St. Petersburg. Der levde han i skjul. Han vart arrestert på ny i 1910 og vart forvist til Arkhangelsk regjeringsdistrikt. Der budde han i landsbyen Kegostrov, der han også gifta seg. I 1912 vende han tilbake til St. Petersburg og vart skilt frå kona si. For det meste publiserte Grin noveller i dei åra.

Viktigaste delen av dei større verka til Grin vart skrivne etter oktoberrevolusjonen. I den fyrste halvdelen av 1920-åra var han ein populær forfattar i Sovjetunionen. Han gifta seg på ny i 1921, og frå 1924 budde ekteparet i Feodosija ved Svartehavet. Grunna innhaldet i ein av romanane sine kom han i konflikt med Sovjetunionens kommunistiske parti. Manuskripta han seinare sende til forlaga vart ikkje godkjende, og han og kona levde i armod. Samstundes var livet prega av alkoholisme og tuberkulose.

Skriftene hans er populære i dagens Russland. Litteraturen er fantastisk og magisk til det absurde, det siste er særleg framherskande i novellene hans. Slåande er dei mange velklingande og assosiative, fritt påhitta person- og stadnamna.

Grin slo seg i 1930 ned i Staryj Krym, døydde der to år seinare av magekreft.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alexander Grin» frå ,  den 22. april 2011.  

Russiske forfattarar
Forfattarar frå 1900-talet
Stasjonsvogn

Stasjonsvogn er ein bil som fungerer både som personbil og varebil ved at bakseta kan leggast ned slik at ein får like stort lasterom som i ein liten varebil. I motsetnad til varebilar har stasjonsvogner vindaugo rundt heile karosseriet. Stasjonsvogner er populære familiebilar, men vert òg nytta av sjølvstendige næringsdrivande og andre som har bruk for meir fleksibel bagasjeplass enn i ein sedan.

Sjå òg 
 Personbil
 SUV
 Varebil
 Minibuss

Bilar

fr:Type de carrosserie#Break
Bankbuss

Bankbuss er ein buss som er innreidd for å fungera som bankfilial og som køyrer rundt til grissgrendte bygder, for at innbyggarane skal sleppa å reisa inn til næraste tettstad for å få utført banktenester. Tidlegare var det mange bankbussar i Noreg, men fleire vart lagt ned i 2000-åra. Den siste bankbussen driven av Luster Sparebank, vart lagt ned i mars 2008. Sparebanken Sogn og Fjordane la ned bankbusstilbodet sitt i desember 2011.

Bankbussar blei erstatta av nye tenester som betalingskort, brevgiro, nettbank og liknande.

Kjelder 

Bussar
Bankverksemd
Russebuss

Russebuss er ein buss som russ, avgangselevar i vidaregåande skule,  nyttar til transport og «kulturelle aktivitetar» i samband med feiringa av at dei er ferdige med skulen. Slike bussar, som er privat eigd av einskilde elevar, vanlegvis fleire i lag, er ofte utstyrte med aggregat og kraftige høgtalarar for å spela høg musikk.

Bussane er som oftast utrangerte rutebussar som er ombygde og restaurerte, og kostnadene med både ombygging, utstyring og drift av dei er store.

Sjå òg 
 Russebil
 Russefeiring

Bussar
Minibuss

Minibuss er ein liten buss, som Statens vegvesen i Noreg klassifiserer til motorvogn med ei lengd på makismalt 8 m for persontransport med 9-16 passasjerplassar i tillegg til førarplassen . For å føra minibuss krevst det førarkort klasse D1.

Kjelder

Sjå òg  
 Personbil
 Sjukebil
 Varebil
 Lastebil

Bussar

sv:Minibuss
Bergingsbil

Bergingsbil er ein bil som vert nytta for å dra opp bilar som har kjøyrt av vegen, eller for å transportera bilar som kjøyrbare. Lette bergingsbilar er ofte bygd på sjassiet til lette lastebilar, medan større bergingsbilar er bygd på lastebilchassi.

Lette bergingsbilar 
Lette bergingsbilar har ofte tippbar platt med plass til ein person- eller ei kassevogn. For å trekkja bilar opp på platten vert det nytta vinsj, med trekkkraft frå 30 til 50 kN.

Tunge bergingsbilar 
For å berga lastebilar, vogntog og bussar vert det nytta tunge bergingsbilar. Slike bilar må av og til trekkja vogntog som har køyrt av vegen opp bratte skråningar og er utstyrte med kraftige vinsjar, ofte med trekkraft på 200 til 350 kN. Køyretøya som skal bergast har ofte større masse enn bergingsbilen. Bergingsbilane er difor utstyrte med hydraulisk støtteføter som vert set ned i vegbanen. Nokre gongar er det naudsynt å nytta fleire bergingsbilar for å få vogntog inn på vegen. Mobilkraner vert òg nytta av og til.

Lastebilar og bussar er for store til at dei får plass på eit lasteplan, så dei vert slepa etter bergingsbilen. Ofte vert framhjula plassert på eit hydraulisk bom, slik at dei kan lyftast frå vegbanen. Ein treng då ikkje nokon til å styra det havarerte køyretøyet.

Galleri 

Bilar
Taking Tiger Mountain (By Strategy)

Taking Tiger Mountain (By Strategy) er det andre soloalbumet til Brian Eno. Det var produsert av Eno og kom opphavleg ut på Island Records i november 1974. I motsetnad til det førre albumet, Here Come the Warm Jets, nytta Eno eit band med fem medlemmar og færre gjestemusikarar. I same periode produserte Eno albumet til Robert Calvert, Lucky Leif and the Longships. Dei flest musikarane på Taking Tiger Mountain var òg involvert i dette prosjektet Gitarist og medlåtskrivar Phil Manzanera, som hadde spelt med Eno i Roxy Music, medverka òg på albumet. For å hjelpe til med produksjonen av albumet utvikla Eno og Peter Schmidt instruksjonskort kalla Oblique Strategies for å hjelpe den kreative prosessen på albumet. 

Albumet nådde ikkje salslistene, men fekk mykje omtale i rockepressa.

Produksjon
Albumet var produsert av ei rekkje postkort av ein kinesisk revolusjonsopera kalla Taking Tiger Mountain by Strategy. 

For å hjelpe seg under innspelinga av albumet, utvikla Eno og venen Peter Schmidt ei rekkje instruksjonskort, Oblique Strategies. Han let korta diktere den neste handlinga under innspelinga. Eno og Schmidt utvida etter kvart korta til over 100 forskjellige «dilemma», som vart nytta på nesten alle hans framtidige innspelingar og produksjonar.  

Kjernegruppa av musikarane på albumet bestod av Manzanera frå Roxy Music, Brian Turrington og Freddie Smith frå The Winkies, og tidlegare Soft Machine-vokalist Robert Wyatt. Fleire gjestemusikarar spelte på fleire av songane. Av desse finn ein Andy Mackay frå Roxy Music, og Portsmouth Sinfonia, eit orkester der Eno ein gong hadde spelt klarinett. Filosofien til orkesteret var at alle kunne vere med så lenge personen ikkje hadde erfaring med instrumentet personen spelte i orkesteret. Trommeslagar Phil Collins gjesta òg på albumet, etter at Eno hadde hjelpt til med produksjonen av Genesis-albumet The Lamb Lies Down on Broadway.

Utgjeving og mottaking
Det vart ikkje gjeve ut singlar frå albumet og det nådde ikkje lista i verken Storbritannia eller USA. Som det førre albumet til Eno, Here Come the Warm Jets, fekk det generelt god kritikk. I 1975 vart Taking Tiger Mountain (By Strategy) stemnd fram som eit av dei beste albuma i 1974 i Village Voice sin Pazz & Jop-undersøking.

Innhald

Medverkande
 Brian Eno – vokal, elektronikk, slangegitar, tangentinstrument
 Phil Manzanera – gitar
 Brian Turrington – bassgitar
 Freddie Smith – Trommer
 Robert Wyatt – perkusjon, korvokal

 Andre gjester
 Portsmouth Sinfonia – strykarar på «Put a Straw Under Baby»
 Randi and the Pyramids – kor på «The True Wheel»
 The Simplistics – kor på «Back in Judy's Jungle» og «Taking Tiger Mountain»
 Andy MacKay – blåsarar på «The Fat Lady of Limbourg»
 Phil Collins – ekstra trommer på «Mother Whale Eyeless»
 Polly Eltes – vokal på «Mother Whale Eyeless»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Taking Tiger Mountain (By Strategy)» frå ,  den 22. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Brian Eno-album
Glamrock-album
Lars Bjarne Marøy

Lars Bjarne Marøy () var ein norsk skribent og målmann. Marøy var medarbeidar i bladet Vestmannen, der han seinare tok over som bladstyrar (frå 2000 til 2002). Frå 2002 tok han til å skriva i bladet Målmannen, som han gav ut saman med Olav Torheim. Han var leiar for Vestlandske Mållag i ein tiårsperiode (1994-2004), og ein pådrivar for revitaliseringa av høgnorskrørsla på 1990-talet. Marøy har skrive eit hopetal med målpolitiske artiklar som er vortne publiserte i Vestmannen, Målmannen og på høgnorskportalen sambandet.no.

Kjelder 

Vestmannen nr. 8 1991, nr. 2 2000 og nr. 2 2002.
 http://sambandet.no/maalmannen/

 

Målfolk
Cheyenne Woods

Cheyenne Nicole Woods () er ein amerikansk golfspelar. Ho er niesa til golfspelaren Tiger Woods. Den første trenaren hennar av farfaren Earl Woods.  

Cheyenne Woods spelte golf for Xavier College Preparatory og vann Arizona 5A State Championships i 2006 og 2007. Fram til ho gjekk ut frå Wake Forest University i 2012 spelte ho golf for Demon Deacons. Ho vann over 30 amatør-turneringar. I april 2011 vann ho turneringa Atlantic Coast Conference (ACC). 

I 2012 byrja Woods å spela profesjonell golf. Ho kvalifiserte seg til U.S. Women's Open i 2012 og debuterte profesjonelt ved LPGA Championship. Hennar første profesjonelle siger var i SunCoast Ladies Series i august 2012.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cheyenne Woods» frå ,  den 22. april 2011 og 14. mai 2015.  
 

Folk frå Arizona
USA-amerikanske golfspelarar
Futurisme

Futurisme ( italiensk futuro, «framtida») var opphavleg ei italiensk kunstrørsle frå 1909 til 1914 som stamma frå kubismen. Sjølv om futuristane avviste kubismen, fanst ein samanheng mellom dei to stilartane. Kunstnarmiljø i Russland skapte seinare sin eigen variant av futurisme, ofte kalla for kubofuturisme, ei tilvising til både kubisme og futurisme.

Futurisme i ulike land

I Italia og Frankrike
Enkeltelement som går att i futurismen er fart, kraft, aggresjon, kraftleidningar, framgang og ny teknologi. Den italienske forfattaren Filippo Tommaso Marinetti kom med det første futuristmanifestet i Le Figaro i Paris den 20. februar 1909. Manifestet såg for seg ei framtid driven av strid, angrep og rørsle, med fokus på arbeidarrørsler, over til revolusjon og anarki.

Mellom 1909 og 1920 dukka opp fleire slike manifest. 11. februar 1910 underteikna Umberto Boccioni, Carlo Carra, Gino Severini, Luigi Russolo og Giacomo Balla Manifesto dei pittori futuristi. 2. april same året kom dei med eit nytt manifest, eitt for det tekniske måleriet. Marcel Duchamp presenterte i 1911 sitt oppsiktsvekkande Nu descendant l'escalier for kubistvenene sine i Puteaux. Boccioni skreiv i 1912 eit Manifesto tecnico della scultura futurista, medan  arkitekten Antonio Sant'Elia sitt Manifesto dell'architettura futurista vart publisert i 1914. 

I februar 1912 heldt futuristane si store utstilling i Paris, ei ny følgde etter i den andre halvparten av 1913. Begge vart utstilt i fleire storbyar i Europa.

Det musikalske uttrykket for futurisme vart kalla brutalisme. Komponisten Balilla Pratella skreiv fleire manifest for futuristiske musikk, det første i 1910.

Futurismen vart kortliva. Rørsla gjekk i oppløysing då Italia i april 1915 vart med i første verdskrigen. Mellom dei mest kjende futuristkunstnarane finn ein Gino Severini, Giacomo 
Balla, Umberto Boccioni, Carlo Carra, Luigi Russolo og Marcel Duchamp.

Futurisme i Russland
Frå 1912 til midten av 1920-åra blomstra futurismen i Russland, særleg i litteraturen og med poesien i fremste rekke. Den russiske futurismen voks fram som ein reaksjon på den då dominerande skulen, russisk symbolisme. For russiske futurisme var det særleg viktig å motstå alle gjeldande standardar og konvensjonar kring danning, syntaks, staving og rytme. Det poetiske ordet kom atter i sentrum, med vilkårlege og avleia ord.

Poetane Igor Severjanin, Velimir Khlebnikov, David Burljuk og Vladimir Majakovskij var alle mellom dei leiande russiske, litterære futuristane. Mellom målarane peikar Kasimir Malevitsj og Pavel Filonov seg ut.

Kultur på 1900-talet
Skipingar i 1909
Kunsthistorie
Another Green World

Another Green World er det tredje studioalbumet til den britiske musikaren Brian Eno. Det var produsert av Eno og Rhett Davies og opphavleg gjeven ut på Island Records i september 1975. Som han hadde gjort på dei førre soloalbuma, arbeidde Eno med fleire gjestemusikarar, mellom andre Phil Collins, John Cale og Robert Fripp. Albumet markerte ei ny musikalsk retning for Eno og ved å nytte instruksjonkorta Oblique Strategies for rettleiing, inneheld albumet færre tekstbaserte rockesongar og la større vekt på instrumentale stykke, mange utan hjelp av gjestemusikarar. Den mørke humoren i tekstane er òg endra til meir draumeaktige og forvirra songar. 

Albumet nådde ikkje listene verken i USA eller Storbritannia, men vart godt tekne imot av kritikarane.

Produksjon
Another Green World vart spelt inn i Island Studios i London i løpet av juli og august 1975. Brian Eno rekna opphavleg det nye albumet som eit eksperiment og gjekk inn i studio utan å ha skrive noko på førehand. 

Eno har med seg fleire gjestemusikarar, men i motsetnad til dei to førre albuma, arbeidde han meir aleine på fleire av songane og på sju av songane spelte han alle instrumenta sjølve, inkludert gitar og perkusjon. Av gjestemusikarane finn ein Phil Collins, som spelte trommer på Tiger Mountain, og Brand X-medlem Percy Jones. Robert Fripp, som arbeidde med Eno på (No Pussyfooting) og Here Come the Warm Jets, spelte soloen på «St. Elmo's Fire». Eno bad Fripp om å improvisere ein lynrask gitarsolo som skulle etterlikne den elektriske ladinga mellom to polar på ein Wimshurst-maskin.

Mottaking
Another Green World vart gjeven ut i september 1975 og gjekk inn på salslistene i verken USA eller Storbritannia. Albumet fekk hovudsakleg positiv kritikk. Den negative meldingane fokuserte på mangelen på rockesongar samanlikna med dei to førre albuma.

Pitchfork plasserte albumet på 10. plass på lista si over dei beste albuma frå 1970-åra. Rolling Stone plasserte albumet på 433. plass på si liste over dei 500 største albuma gjennom tidene.

Innhald

Medverkande
 Brian Eno — vokal, synthesizer, bassgitar, gitar, perkusjon, trommemaskin, piano, tangentinstrument, Hammond og Farfisa orgel, Yamaha-basspedalar, lydeffektar, produsent
 John Cale — bratsj på «Sky Saw» og «Golden Hours»
 Phil Collins — trommer, perkusjon på «Sky Saw», «Over Fire Island» og «Zawinul/Lava»
 Robert Fripp — elektrisk gitar på «St. Elmo's Fire», «I'll Come Running» og «Golden Hours»
 Percy Jones — bandlaus bass på «Sky Saw», «Over Fire Island» og «Zawinul/Lava»
 Roderick Melvin — Fender Rhodes piano, piano på «Sky Saw», «I'll Come Running» og «Zawinul/Lava» 
 Paul Rudolph — bass, bassgitar, gitar, skarptromme on «Sky Saw», «I'll Come Running» og «Zawinul/Lava»
 Brian Turrington — bassgitar, piano på «Everything Merges With the Night»

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Another Green World» frå ,  den 23. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 

 
 
 
 
 
 

Musikkalbum frå 1975
Brian Eno-album
Album produserte av Brian Eno
Album produserte av Rhett Davies
 429
 338