alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Majadahonda

Majadahonda er ein kommune i Spania, 16 km nordvest for Madrid i Regionen Madrid. Han ligg 743 meter over havet og har kring 65 000 innbyggjarar. 

Han vart grunnlagd på 1200-talet, opphavleg som ein jordbrukslandsby. Det fann stad kraftige slag her under den spanske borgarkrigen. I dag aukar folketalet raskt på grunn av nærleiken til Madrid.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Majadahonda» frå , den 15. november 2009. 
 

Byar i Regionen Madrid
Busetnader grunnlagde på 1200-talet
Rivas-Vaciamadrid

Rivas-Vaciamadrid er ein kommune der elvane Jarama og Manzanares renn saman i Regionen Madrid i Spania. Han ligg om lag 20 km frå sentrum av Madrid og har kring 65 000 innbyggjarar (2008). 

Dei siste åra har kommunen vore ein av dei som har vokse raskast i Spania, og har vokse frå kring 500 innbyggjarar i 1980-åra til over 60 000 i dag. Folketalet er venta å stige til over 100 000 i 2014. Han grenser i nord til Madrid og San Fernando de Henares, i sør til Arganda del Rey og San Martín de la Vega, i aust til Mejorada del Campo og Velilla de San Antonio og i vest til Getafe og Madrid (bydelen Villa de Vallecas.)

Trass i den kraftige vekstren, er om lag tre fjerdelar av kommunen park- og naturområde med mange innsjøar og rikt plante- og dyreliv.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rivas-Vaciamadrid» frå ,  den 15. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad 

Byar i Regionen Madrid
Valdemoro

Valdemoro er ein by og ein kommune sør i Regionen Madrid i Spania. Han ligg 27 km frå hovudstaden i storbyområdet til Madrid. 

Kommunen har vokse kraftig dei siste åra og har i dag opp mot 60 000 innbyggjarar (2008). Dette har ført til kraftig utbygging i kommunen med transport, utdanning, sanitærinstallasjonar, helse og underhaldning.

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad
Turistinformasjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Valdemoro» frå ,  den 15. november 2009.  
 

Byar i Regionen Madrid
Collado Villalba

Collado Villalba er ein by og ein kommune i Regionen Madrid i Spania. Han ligg 39 km nordvest for Madrid, hovudstaden i landet, 917 meter over havet. Han har kring 60 000 innbyggjarar.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 15. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Regionen Madrid
Aranjuez

Aranjuez er ein by sør i Regionen Madrid i Spania. Han ligg der elvane Tajo og Jarama renn saman, og har kring 55 000 innbyggjarar. Byen ligg 48,8 km sør for alle spanske vegars nullpunkt, Puerta del Sol i Madrid, og 45 km frå sentrum av Toledo.

Aranjuez er kjend for Palacio Real de Aranjuez, eit av dei gamle kongepalassa med store hagar. Tajodalen har hatt omfattande jordbruk sidan mellomalderen og jordbæra frå Aranjuez er kjende gjennom heile Spania.

Den spanske komponisten Joaquín Rodrigos (1901-1999) mest kjende verk, Concierto de Aranjuez, vart skrive dels i inspirasjon over hagen til det kongelege palasset i Aranjuez.

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettside
Bilete av Aranjuez

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aranjuez» frå ,  den 15. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Byar i Regionen Madrid
Arganda del Rey

Arganda del Rey er ein kommune i Madrid i Spania med om lag 50 000 innbyggjarar.

Historie
Ein kjenner til busetnader her sidan arabarane var på Den iberiske halvøya, men det er funne arkeologiske spor frå romartida. 

På 1000-talet vart Arganda erobra av dei kristne, men han hadde ikkje særleg med innbyggjarar før 1300-talet. Fram til 1581 høyrte Arganda til erkebispedømet Toledo. Filip II gav staden landsbystatus, men økonomiske problem i kommunen førte til at staden vart seldt til hertugen av Lerma i 1613. 

Kommunen voks på grunn av vinindustrien og fekk jernbanesamband til Madrid i 1843. På starten av 1900-talet vart det oppretta sukkerplantasjar her. Dette var starten på industrialiseringa og ein kraftig folkevekst.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arganda del Rey» frå ,  den 15. november 2009.  
 

Byar i Regionen Madrid
Arona på Tenerife

Arona er ein by sør på øya Tenerife i Kanariøyane i Spania. Han ligg 81 km frå Santa Cruz de Tenerife, hovudstaden på øya. Han har kring 75 000 innbyggjarar og har vokse kraftig dei siste åra på grunn av turistindustrien. Storbyområdet kring byen har kring 120 000 innbyggjarar i lag med Adeje og San Miguel de Abona. I kommunen finn ein turiststader som Los Cristianos, Playa de las Americas, Costa del Silencio og Las Galletas.  Her ligg òg Punta Salemas, det sørlegaste punktet på Tenerife. 

Området var tynt folkesett då øya vart folkesett. Ei kyrkje vart bygd her på 1600-talet og mot slutten av 1700-talet fekk området status som eit kyrkjesokn. Hovudnæringa fram til 1900-talet var fiske og jordbruk, inkludert kochenille, bananer og kveg. Det var òg eit lite dagbrot i fiskelandsbyen Los Cristianos på 1800-talet. 

Etter kvart som staden vart ein turistdestinasjon utover 1900-talet har folketalet auka kraftig. Om lag 60 % av innbyggjarane jobbar i dag i turistindustrien.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Arona,Tenerife» frå , den 15. november 2009.

Bakgrunnsstoff 

 Turistinformasjon 

Byar på Kanariøyane
Tenerife
Telde

Telde er ein kommune aust på øya Gran Canaria i Kanariøyane i Spania. Han er den nest største kommunen på øya med rundt 100 000 innbyggjarar. 

Nabokommunane er Las Palmas de Gran Canaria, Ingenio, Valsequillo og Santa Brígida.

Atlanterhavet ligg i aust og jordbruksområde dekkjer framleis sentrale og austlege områda, medan resten av kommunen er fjellendt. Gran Canaria internasjonale flyplass ligg i kommunen. 

Fram til 1980-åra var jordbruk den dominerande industrien. I nyare år har hovudnæringa vore private føretak og turisme.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Telde» frå , den 15. november 2009. 

Kommunar på Gran Canaria
Byar på Kanariøyane
Busetnader grunnlagde i 1350-åra
Skipingar i 1351
Santa Lucía de Tirajana

Santa Lucía de Tirajana er ein kommune søraust på øya Gran Canaria i Las Palmas på Kanariøyane i Spania. Santa Lucía de Tirajana er ein forstad til Las Palmas de Gran Canaria med kring 60 000 innbyggjarar. Santa Lucía de Tirajana ligg i fjella og dalområda søraust på øya med store grøne skogar. I nord ligg meir aude landområde, medan jordbruksområde og byområdet ligg i søraust. Hovudnæringane er jordbruk og turisme.

Kultrminne

Den arkhaeologiske funnstaden La Fortaleza er rekna som ein eigedom av kulturell interesse. Dette er eit vulkansk byggverk med ei rekkje holer brukte av innfødde til bustader og gravleggingar.

Kommunen har ni vassmøller frå 1800-talet, bygde på elva Riego de la Zarcilla. Mange av dei var i drift fram til 1970-åra. Deretter forfall mange av dei. To møller som blei brukte til å laga olivenolje og gofio (rista maismjøl ein ofte rører oppi kaffi) blei erklærte eigedommar av kulturell interesse i 2003. Olivenoljemølla blei privat restaurert i 2004. Styresmaktene på Gran Canaria reparerte gofio-mølla i 2003.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Santa Lucía de Tirajana» frå , den 15. november 2009 og den 10. august 2020. 

Byar på Kanariøyane
Kommunar på Gran Canaria
Arrecife

Arrecife er ein by på aust på øya Lanzarote på Kanariøyane i Spania, og har vore hovudstaden på øya sidan 1852. Byen har fått namnet frå klippen på stranda i byen. Like ved byen ligg Arrecife lufthamn.

Byen har kring 50 000 innbyggjarar. Han ligg sør for Haría, aust for Tinajo og nordaust for Yaiza. Arrecife er òg den største hamnebyen på øya med samband til dei andre øyane, samt Europa og Afrika. 

Hovudnæringane i byen er jordbruk, forretningar og turisme. Atlanterhavet ligg i aust og søraust, fjella i nord, åsane i vest og jordbruksområda domerinerer resten av kommunen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Arrecife» frå , den 15. november 2009. 

Lanzarote
Byar på Kanariøyane
Busetnader grunnlagde i 1798
San Bartolomé de Tirajana

San Bartolomé de Tirajana er ein spansk kommune på øya Gran Canaria i provinsen Las Palmas på Kanariøyane. Han er den sørlegaste kommunen på øya. Nabokommunane er Tejeda, Vega de San Mateo, Valsequillo, Agüimes, Santa Lucía de Tirajana og Mogán.

Kommunen er den største kommunen på Kanariøyane ut frå areal. Med 333 km² dekkjer han nesten ein tredjedel av øya. 
Byen San Bartolomé de Tirajana ligg kring 850 meter over havet, men det meste av folkesetnaden i kommunen bur langs kysten.  
Innbyggjartalet er 51 260 (per 2008). 

Hovudnæringa er forretningar, jordbruk og turisme.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «San Bartolomé de Tirajana» frå , den 15. november 2009. 

Byar på Kanariøyane
Kommunar på Gran Canaria
Den amerikanske sjølvstenderesolusjonen

Den amerikanske sjølvstenderesolusjonen, gjerne kalla Lee-resolusjonen, er eit vedtak som vart fatta av den andre amerikanske kontinentalkongressen etter eit framlegg gjort av Richard Henry Lee frå Virginia. Teksten i resolusjonen vart grunnlag for utforminga av Den amerikanske sjølvstendeerklæringa av 4. juli 1776. Resolusjonen kravde lausriving frå det britiske imperiet, og vart første gong lagt fram for kongressen 7. juni 1776. Teksten vart seinare innarbeidd i den fulle sjølvstendeerklæringa.

Bakgrunn

Krava om sjølvstende for dei amerikanske koloniane vart gradvis styrkte etter at den amerikanske sjølvstendekrigen braut ut i 1775. I kontinentalkongressen vart krava målbore først og fremst av John Adams og Samuel Adams, båe frå Massachusetts, og Richard Henry Lee frå Virginia. Krava om sjølvstende vart og styrkt etter at Thomas Paine kom med skriftet Common Sense på vinteren 1776. 

Virginiakonvensjonen møttest i mai 1776, og den første resolusjonsteksten vart lagt fram og vedteke her 15. mai. Lee la fram resolusjonen på vegner av Virginia i kongressen 7. juni.

Teksten

Resolusjonen let slik: 

Det kjem fram av denne teksten at vedtaket er kome i stand for å gjera det mogleg å hente militær og økonomisk hjelp frå andre makter enn Storbritannia, til dømes Frankrike, som ikkje ville ha blanda seg i ei innanrikspolitisk sak. 

Resolusjonsforslaget vart stødd av John Adams, mellom andre. Kongressen var i det store og heile ikkje budde på å stø opp under lausrivingstanken enno, av di mange delegatar frå ei rekkje koloniar ikkje hadde røysta over forslaget i sine eigne forsamlingar. Avrøystinga vart difor oppsett i tre veker, medan dei som tala for sjølvstende arbeidde for å få dei ulike delegatane over på si side. I mellomtida vart det sett ned ein komité på fem mann for å forfatte ei lengre fråsegn, bygd på resolusjonen, slik at ei formell erklæring låg framme til røysting når tida var mogen. På dette tidspunktet skjøna alle at full lausriving var einaste løysing for koloniane. Den lengre fråsegna vart for det meste skriven av Thomas Jefferson og lagt fram for kongressen 28. juni 1776.

Avrøysting

Den lengre fråsegna låg på vent medan delegatane drøfta sjølve resolusjonen i endå nokre dagar. 2. juli vart resolusjonen vedteke av 12 av dei 13 koloniane. New York avstod frå røysting av di staten ikkje hadde fått bod frå si eiga forsamling denne dagen. Dei slutta seg til veka etter. 

Etter å ha røysta over resolusjonen, gjekk kongressen gjennom erklæringa, og gjorde nokre brigde i den opphavlege teksten før delegatane godkjende teksten 4. juli 1776. 

Dagen før skreiv John Adams til kona si, Abigail Adams at den andre dagen i juli skulle haldast i minne med stor høgtid i alle år sidan. Det vart til at den store dagen som vart mint, blei den fjerde, dagen for godkjenning av den endelege fråsegna.

Den amerikanske sjølvstendekrigen
Skipingar i 1776
Grevskap i Storbritannia

Grevskapa i Storbritannia (counties) er administrative, seremonielle og geografiske einingar, tilsvarande fylke i Noreg. Storbritannia er delt inn i fire «heimland», «home nations», som er England, Wales, Skottland og Nord-Irland. Desse har sine eigne adminsitrative inndelingar som i større eller mindre grad har erstatta dei historiske grevskapa. 

Nord-Irland vart i 1973 inndelt i distrikt, som ofte er mindre enn dei tidlegare grevskapa, og Skottland og Wales har sidan 1996 vore inndelt i kommunar som kan vere større, mindre eller like store som dei historiske grevskapa. Visse av desse vert framleis kalla counties, men det har ingen praktisk tyding. Grevskapa vart erstatta av regionar i Skottland alt i 1975, men hadde ein liknande struktur som dei samtidige grevskapa i England og Wales. 

Berre i England er grevskapa enno den hovudsaklege inndelingsforma, men storbyområde (metropolitan counties) har sidan 1974 erstatta grevskapa rundt dei største byane. Etter ei reform i 1990-åra har visse einingskommunar (unitary authorities) vorte innført, som i vsse område erstatta grevskapa som administrativ eining. Liknande einingar fanst tidlegare mellom 1888 og 1974 og vart då kalla county boroughs, som i dag framleis vert nytta som namn på enkelte av kommunane i Wales. 

Innanfor England, Nord-Irland, Skottland og Wales har det altså variert gjennom historia kva som har vorte rekna som grevskap. Grevskapa har frå tid til annan utgjort den øvste undernasjonale inndelinga i Storbritannia og har vorte nytta til forskjellige føremål, som til dømes statthaldarar, landregistrering og postvesen.

England

Nord-Irland

Skottland

Wales

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «List of counties of the United Kingdom» frå ,  den 15. november 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Administrative område i Storbritannia
Mæland I

Mæland I var det første byrådet i Bergen kommune leia av Monica Mæland, samansett av Høgre, KrF og Venstre, Byrådet vart vald i bystyret i Bergen 27. oktober 2003, og sat fram til 29. oktober 2007. Byrådet vart etterfølgt av Mæland II-byrådet.

Monica I-byrådet var det andre byrådet i Bergen etter at parlamentarismen vart innført i 2000. Byrådet overtok etter Ap, KrF, V og Sp-byrådet som vart leia av Anne-Grete Strøm-Erichsen.

Byrådane 
Mæland I-byrådet var samansett av byrådsleiar og fire fagbyrådar.
 Monica Mæland, Høgre, byrådsleiar
 Henning Warloe, Høgre, byråd for finans, kultur og næring; nestleiar i byrådet
 Lisbeth Iversen, KrF, byråd for byutvikling
 Hans-Carl Tveit, V, byråd for oppvekst
 Trude Drevland, H, byråd for helse og sosial

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Profilsida til Monica Mæland på nettsida til Bergen kommune
 Politikarregisteret til Bergen kommune 

Politikk i Bergen
Mæland II

Mæland II er det andre byrådet i Bergen kommune leia av Monica Mæland, og er samansett av Høgre og KrF. Fram til 28. april 2009 var også Frp ein del av byrådet. Byrådet vart vald i bystyret i Bergen 29. oktober 2007.

Monica II-byrådet er det tredje byrådet i Bergen etter at parlamentarismen vart innført i 2000. Byrådet overtok etter Mæland I-byrådet.

Endringar i byrådet 
Mæland II vart danna som eit fleirtalsbyråd samansett av Høgre, Frp og KrF. Etter usemje i byrådet om ein bompengesøknad for vidare finansiering av samferdsleprosjektet Bergensprogrammet, valde dei to Frp-representantane i byrådet, Liv Røssland og Øistein Christoffersen, å trekkje seg 28. april 2009. Bergen bystyre gjorde endringar i byrådet 25. mai 2009. Det vart også gjort endringar i byrådet etter at Henning Warloe og Tomas Moltu trekte seg frå byrådet 28. september 2009. Desse vart erstatta av Harald V. Hove og Filip Rygg.

Byrådane 
Mæland I-byrådet er samansett av byrådsleiar, med eiga fagavdeling, og fire byrådar.
 Monica Mæland, Høgre, byrådsleiar og byråd for kultur, kyrkje og idrett
 Lisbeth Iversen, KrF, byråd for byutvikling, næring og klima; nestleiar i byrådet
 Christine B. Meyer, Høgre, byråd for helse og inkludering
 Harald V. Hove, Høgre, byråd for finans, konkurranse og eigarskap
 Filip Rygg, KrF, byråd for barnehage og skule

Tidlegare byrådar 
 Henning Warloe, Høgre, byråd for kultur, næring og idrett
 Tomas Moltu, KrF, byråd for barnehage og skule
 Liv Røssland, Frp, byråd for helse og inkludering
 Øistein Christoffersen, Frp, byråd for byutvikling og bydelar

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettsida til byrådet i Bergen kommune
 Politikarregisteret til Bergen kommune 

Politikk i Bergen
Sunnylven IL

Sunnylven Idrottslag er idrettslaget i Sunnylven på Sunnmøre. Laget vart skipa den 16. januar 1901. Heimebana åt fotballaget er Hellesylt Stadion.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad for Sunnylven IL

Fotballag frå Sunnmøre
Stranda kommune
Skipingar i 1901
Pioneer 0

Pioneer 0 (dessutan kjend som Thor-Able 1) var ein amerikansk romsonde som var meint å skulle krinsa rundt månen. Han vart freista skoten opp 17. august 1958 av United States Air Force. Dette var einaste sonden i Pioneer-programmet som vart skoten opp av det amerikanske luftforsvaret sidan romfartsorganisasjonen NASA etter kvart vart danna. Sonden var den fyrste freistnaden av noko land på å få ein sonde utanfor jordbane.

77 sekund etter oppskytinga ved ei høgd på 16 kilometer vart sonden øydelagd ved at fyrstetrinnet eksploderte.

Etter planen skulle Pioneer 0 ha nytta 2,6 dagar på ei ferd til månen der sonden ville ha sett seg inn i ein bane som skulle ha vart rundt 2 veker.

Mellom instrumenta Pioneer 0 hadde med seg var eit infraraudt TV-kamera. Sonden vog 38,1 kilogram.

Kjelder 
 Pioneer 0 - NSSDC

Pioneer-programmet
Romutforsking i 1950-åra
Utforskinga av månen
United States Air Force
Natalja Gontsjarova

Natalja Sergejevna Gontsjarova () var ein russisk avantgardemålar (kubofuturisme), klesdesignar, forfattar, illustratør og scenograf.

Liv og gjerning

Natalja Gontsjarova vart fødd i landsbyen Nagajevo nær Tula i Russland i 1881. Fyrst studerte ho skulptur ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur, men hoppa over til målarstudiet i 1904. Ho var sterkt inspirert av dei enkle framstillingane i russisk folkekunst. I sine eigne verk etterlikna ho folkekunsten samstundes so ho baka inn trekk frå fauvismen og kubismen. Saman med ektemannen Mikhail Larionov utvikla ho rayonismen. Dei to vart dei viktigaste stamfedrene i den prerevolusjonære russiske avantgarden som organiserte utstillinga Eselhalen i 1912, og som stilte ut saman med Der Blaue Reiter i München same året.

Eselhalen vart oppfatta som eit målretta brot med vesteuropeisk kunst, og for etableringa av ein sjølvstendig russisk skule innan moderne kunst. Likevel er påverknaden frå russisk futurisme lett påviseleg i Gontsjarovas seinare måleri. Opphavleg oppteken av ikonmåling og det enkle og endeframme i russisk folkekunst, vart Gontsjarova berømt i Russland for sine futurist-verk så som Syklisten og hennar seinare rayonist-arbeid. Som leiande mellom Moskvas futuristar organiserte ho og ektemaken provoserande førelesingskveldar, mykje i same gata som sine italienske motstykke. Gontsjarova var også involvert i grafisk design, ho skreiv og illustrerte ei bok i ein futuristisk stil.

Gontsjarova var medlem av den tyske avantgarde-gruppa Der Blaue Reiter frå ho vart danna i 1911. I 1915 byrja ho å teikne ballettkostymar og designe oppsetjingar i Geneve. Designen til balletten Liturgi tok ho til med i 1915. Sergej Djagilev hyra inn Gontsjarova, Léonide Massine og Igor Stravinskij til forarbeidet med Liturgi. Ho flytta til Paris i 1921 der ho utforma fleire scenekulissar til Sergej Djagilev og Ballets Russes.

Gontsjarova vart fransk statsborgar i 1939, og døydde i 1962 i Paris.

Ymse
Gontsjarova sitt måleri Epleplukking frå 1909 vart 2007 auksjonert bort i London for 9,8 millionar US-dollar. Dette var den høgste prisen nokon gong for eit måleri måla av ei kvinne. Året etter, 2008, gjekk eit anna bilete av Gontsjarova for ein enno høgre pris. Eit stilleben frå 1912 kalla Blomane vart seld for 10,8 millionar US-dollar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Natalia Goncharova» frå ,  den 15. november 2009.  
 

 Russiske målarar
 Folk frå Tula oblast
Pottemakeri

Pottemakeri er det å tilverkna leire til ulike gjenstandar, kalla keramikk. Ein som lagar slike gjenstandar blir kalla pottemakar eller keramikar. Eit pottemakeri kan også vera verkstaden til ein pottemakar.

Pottemakeri er ein av dei eldste teknologiane og kunstformene me kjenner til. Det er kjend frå store delar av verda, og er framleis ein viktig industri i dag.

Metodar 
Innan pottemakeri er hendene viktigaste reiskapene til å arbeida med og forma leira. Det er også utvikla ulike hjelpemiddel, der dreieskiva er særleg viktig. Ei slik skive er eit rørleg underlag for leira som skal formast, og gjer det mogleg å laga jamn og symmetrisk keramikk.

Soge 
Det har vore laga keramikk sidan eldre steinalder, og teknikken er truleg funne opp fleire ulike stader. Den eldste keramikkgjenstanden som er funne er «Venus frå Dolní Věstonice», ein rundt 26 000 år gammal gravettien-kvinnefigur funne i Tsjekkia. Dei eldste krukkene er 17 500-18 300 år gamle og er funne i Yuchanyan-hòla i Kina. Under ubaidperioden, for 8 000-6 000 år sidan, blei dreieskiva funne opp i Mesopotamia.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Krukmakeri» frå , og «Pottery» frå  den 15. november 2009.  
 
 No. 359: The Dolni Vestonice Ceramics
 'Oldest pottery' found in China

Bakgrunnsstoff 

Keramikk
Handverk
Produksjon
Steintøy

Steintøy kan også visa til keramiske koppestell.

Steintøy er keramikkprodukt av eldfast leire. Det blir brend to gonger, første gongen ved temperaturar ved undt 1000 til 1100 °C. Terrakotta, fajanse, majolika og flintgods er døme på keramikktypar kalla steintøy. Steingods er keramikk brend ved høgare temperaturar som er mindre porøst.

Steintøy inneheld meir kalk og er dermed meir porøst enn keramikktypar som steingods og porselen. Utan glasur vil det sleppa gjennom vatn.

Kjelder

Keramikk

de:Steingut
Täschhorn

Täschhorn er eit 4 491 meter høgt fjell i Wallis-Alpane i Sveits, ovanom Saas-Fee i kantonen Valais. Täschhorn ligg i fjellrekka Mischabel. Av fjelltoppane i Wallis-Alpane over 4000 m er Täschhorn eit av dei som er vanskelege å nå til topps på. Grunna den krevjande normalruta (Mischabelgrat) vert fjelltoppen klatra relativt sjeldan.

30. juli 1862 var fyrste gongen nokon kleiv til topps på Täschhorn. Stefan og Johann Zumtaugwald, John Llewelyn Davies, J.W. Hayward og Peter-Josef Summermatter steig opp nordvestsida (Kinflanke), rett frå landsbyen Randa.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Täschhorn» frå ,  den 15. november 2009.  
 

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Valais
Alphubel

Alphubel er eit 4 206 meter høgt fjell i Wallis-Alpane i Sveits, i kantonen Valais. Fjellet høyrer til i fjellrekka Mischabel.

Dei fyrste som kleiv til topps på den flate fjelltoppen var Leslie Stephen, T. W. Hinchliff og fjellførarane Melchior Anderegg og Peter Perren. 9. august 1860 starta dei frå Täsch og via søraust-egga og skaret Alphubeljoch nådde dei toppen.

Normalruta i dag går opp austsida av fjellet. Ein lettare, men lengre tur går langs ruta som fyrstebestigarane nytta.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Alphubel» frå , den 15. november 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Alphubel på SummitPost
 wiki/view/Alphubel Alphubel på Mount Wiki

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Valais