alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Storhertug

Storhertug (italiensk granduca, tysk Großherzog) er ein fyrstetittel som har rang mellom konger eller kurfyrster og hertugar.

Cosimo I av Medici, hertug av Firenze, var den første fyrsten som tok tittelen storhertug. Han fekk han tildelt i 1569 av pave Pius V. Før første verdskrigen var over vart denne vørdnaden innehatt av statsoverhovudet i Luxemburg (sidan 1815) og dessutan av seks tyske fyrstar, nemleg herskarane i Hessen-Darmstadt og Baden (sidan 1806), Sachsen-Weimar, Mecklenburg-Schwerin og Mecklenburg-Strelitz (sidan 1815) og dessutan Oldenburg (sidan 1829). Kongen av Preussen bar tittelen storhertug av Nedre Rhen og Posen, medan keisaren av Austerrike bar tittelen storhertug av Toscana og Krakow.

Sjå òg
Storfyrste

Bakgrunnsstoff 

 
Adelstitlar
Marki

Marki (frå fransk marquis) er ein arveleg høgadeleg tittel i fleire europeiske land og dei tidlegare koloniane deira. Tittelen blir òg brukt tradisjonelt til å attgje kinesiske og japanske titlar av tilsvarande rang.

I dei fleste landa som brukar tittelen er markitittelen under hertug og over greve/jarl. Ei kvinne som er tittelinnehaver eller er gift med ein marki blir kalla ei markise. Forma «markisinne» vert nokre gonger bruka feilaktig på norsk, men finst på svensk og nederlandsk.; i nokre tilfelle blir dette òg brukt om dottera til ein marki.

Historie

Den opphavlege tittelen var den tyske Markgraf, markgreve, som vart brukt i Det tysk-romerske riket. Dette var ein greve som kontrollerte grenseområde (frå marker, germansk for «grense»). Fordi grenseområda var både viktige og meir krevjande å styre enn andre område fekk dei utvida fullmakter, og vart dermed ståande over vanlege grevar.

Frå omkring 1300, moglegvis tidlegare, vart tittelen teken i bruk i England, men då utan tydinga «greve i grenseområde». Dermed hadde markitittelen som ein eigen tittel mellom greve/jarl og hertug oppstått.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marki» frå ,  den 22. april 2012. 
 

 
Adelstitlar
Franske ord og uttrykk
Markgreve

Markgreve er ein adelstittel som opphavleg vart gjeven av den tysk-romerske keisaren til grevar som hadde len ved grensene (marker på tysk) til grensa og skulle forsvare desse. Tittelen tilsvarar marki, men vart i Tyskland mykje nytta av suverene fyrstar, til dømes markgrevane av Brandenburg og Baden. Desse suverene fyrstane hadde rang over titulære fyrstar. 

Tittelen er òg vorte nytta i Danmark-Noreg, men berre to gonger, av Hugo Octavio Accoramboni i Firenze som vart utnemnd til markgreve av Lister (Lista) i 1709, og året etter, da Francisco de Ratta i Bologna var utnemnd til markgreve av Mandal.

Kjelder

markgreve i Store norske leksikon

 
Adelstitlar
Storfyrste

Storfyrste er ein herskartittel som først og fremst er blitt nyttar om storhertugar i Aust-Europa. Opphavleg uttrykte tittelen at innehavaren hadde suverenitet over andre fyrstedøme. Tittelen «storfyrste av Finland» inngjekk i perioden 1581-1809 som ein del i den svenske kongetittelen.

Sjå òg
Storhertug
Knjaz

 
Adelstitlar
Richard Temple, 1. vicomte Cobham

Richard Temple, 1. vicomte Cobham PC () var ein britisk soldat, feltmarskalk og Whig-politikar. Han var som eigar av Stowe House og for å tene som politisk mentor for den unge William Pitt.

I militæret utmerkte han seg under felttoga til Hertugen av Marlborough i den spanske arvefølgjekrigen, særleg under omleiringa av Lille i 1708.

Då kong Georg I tok over trona, gav han Temple forskjellige adelstitlar, først baron Cobham i 1714, så vicomte av Cobham og baron Cobham i 1718. Cobham vart Privy Councillor i 1716.

I 1719, under kvadrupelalliansekrigen leia han 4000 soldatar i eit raid på den spanske kysten, der han erobra Vigo og okkuperte byen i ti dagar før han trekte seg attende.

Som politikar støtta Temple Whig-partiet, og han vart Lord Lieutenant av Buckinghamshire og guvernør på Jersey (1723–1749). I 1742 vart han feltmarskalk.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Richard Temple, 1st Viscount Cobham» frå ,  den 22. april 2012.
 oppgav desse kjeldene:
Matthew Kilburn, ‘Temple,  Richard, first Viscount Cobham  (1675–1749)’, Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, Sept 2004; online edn, Oct 2005, accessed 17 Aug 2010.
N. A. M. Rodger, Command of the Ocean: A Naval History of Britain, 1649-1815 (Penguin Books, 2006).
Basil Williams, The Life of William Pitt, Earl of Chatham (London: Longmans, Green, and Co., 1914).
Permanent Lieutenants of Buckinghamshire

Britiske feltmarskalkar
Britiske parlamentsmedlemmer
Guvernørar av Jersey
Britiske vicomtar
Cape Farewell på New Zealand

For neset på Grønland, sjå Kapp Farvel

Cape Farewell (Kapp Farvel) er eit nes på New Zealand, og det nordlegaste punktet på Sørøya. Det ligg rett vest for Farewell Spit. Neset vart oppdaga av Abel Tasman, og gjeve namn av den britiske oppdagaren  kaptein James Cook i 1770 - det var det siste dei såg av landet då dei starta reisa heim att.

Det er eit av dei minst vitja større nesa på New Zealand, på grunn av at det ligg så avsides. «Klippetoppturen» (Clifftop walk), som tek to til tre timar kvar veg langs høgdedraga ved kysten austover, bind området saman med starten av Farewell Spit, og der er fantastisk utsikt mot Tasmanhavet på ei side, mot sanddynene i nordaust og mot dei ruvande klippene og dei berglendte landskapa langs strendene på austsida.

Geologi 

Neset og klippene er bygde opp av kvartssandsteinarter frå sein krittid. Erosjonen av klippene til fin sand som vert boren bort av havstraumane har danna Farewell Spit lenger aust.

Referansar 

 
Denne artikkelen bygger på «Cape Farewell, New Zealand» frå ,  den 22. april 2012.  
 

Tasman på New Zealand
Farewell
Slaget ved Kapp St. Vincent i 1719

Slaget ved Kapp St. Vincent var eit mindre sjøslag i kvadrupelalliansekrigen, utkjempa 21. desember 1719 nær Kapp St. Vincent mellom ein skvadron på tre britiske linjeskip under kommandør Philip Cavendish og ein skvadron med dei spanske linjeskipa «Tolosa», «Hermiona» og «Guadalupe» under Don Rodrigo de Torres sendt frå Santander til Cádiz for å unngå at han vart kapra av den engelsk-franske styrken som patruljerte Biscayabukta.

Den spanske skvadronen, som hadde kapra ein britisk fregatt og ein korvett få dagar før slaget, tvinga den britiske flåten til å trekkje seg attende til Gibraltar med store tap etter ein fem timar lang kamp. Dei nådde fram til Cádiz den 2. januar 1720. Pedro Messía de la Cerda, framtidig kaptein på linjeskipet «Glorioso», under den kjende reisa der dei første gull frå Spansk Amerika til Spania, og statthaldar i Ny-Granada, tok del i kamphandlinga på eit av dei spanske skipa.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Battle of Cape St. Vincent (1719)» frå ,  den 22. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske sjøslag
Spanske sjøslag
Slag i kvadrupelalliansekrigen
Konfliktar i 1719
Den russisk-persiske krigen (1722–1723)

Den russiske-persiske krigen, 1722-1723, av russiske historikarar kalla Det persiske felttoget til Peter den store, var ein krig mellom Russland and Persia (Iran), utløyst av at tsaren ønskte å utvida makta til Russland i regionane kring Kaspihavet og Sør-Kaukasus for å hindre at rivalane deira, Det osmanske imperiet, fekk kontroll over regionane no når safavidane vart gradvis svekka. 

Før felttoget sikra Peter I av Russland ein allianse med den georgiske kongen Vakhtang VI av Kartli og med katolikosen av Armenia Asdvadzadur. Desse kristne herskarane søkte støtte hos russarane i konfliktane deira med Persia og det ekspansjonistiske Osmanske riket.

I juli 1722 gjekk om lag 22 000 russarar og kosakkar ombord i den nybygde kaspiske flotiljen leia av admiral Fjodor Apraksin frå Astrakhan. Dei vart seinare møtt av om lag 22 000 kavaleristar og kosakkar som marsjerte over land frå Tsaritsyn.  Den 23. august 1722 erobra den russiske armeen Derbent sør i Dagestan. Men denne hausten tvinga stormar i Kaspihavet Peter den store til å vende attende til Astrakhan og etterlet russiske garnisonar i Derbent og Svjatoj Krest. I september 1722 slo Vakhtang VI leir ved Ganja med ein samla georgisk-armensk armé av 40 000 for å slutte seg til det russiske felttoget, men etter å ha fått meldingar om at Peter I hadde dradd nordover for vinteren, vendte dei attende til Tbilisi i november. 

I desember 1722 erobra den russiske armeen og marinen, under generalmajor Mikhail Matjusjkin, tok Rasht og i juli 1723 heldt dei fram til Baku, som dei erobra. Suksessen til russarane og den tyrkiske invasjonen av dei persiske områda i Sør-Kaukasus våren 1723 tvinga Tahmasp II til å signere ein fredsavtale i St. Petersburg, der han overgav Derbent, Baku, og dei persiske provinsane Sjirvan, Gilan, Mazandaran og Astrabad til russarane den 12. september 1723. 

I 1735, like før den russisk-tyrkiske krigen, gav tsarina Anna Ioannovna alle dei annekterte områda attende til Persia som eit vilkår for å opprette ein allianse med persarane mot Det osmanske riket.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Russo-Persian War (1722–1723)» frå ,  den 22. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
Great Soviet Encyclopedia
The Armenian Rebellion of the 1720s and the Threat of Genocidal Reprisal
[http://users.erols.com/mwhite28/wars18c.htm#7YrW''

Konfliktar i 1722
Konfliktar i 1723
Russisk-persiske krigar
Aserbajdsjan i tidleg moderne historie
Safavidane
Terapiriding

Terapiriding var opphavleg eit omgrep som vart nytta om riding som behandling, rekvirert av lege. Ein ridefysioterapeut har ansvaret for behandlinga. I seinare tid har også riding og samvær med hestar breidd om seg som terapi for menneske med psykiske problem, autisme eller andre vanskar. Ikkje all riding for folk med funksjonshemming er terapiriding. I ridekonkurransar vert ryttarar med funksjonshemming delt inn i klassar etter kor alvorleg funksjonsnedsettinga er.

Bakgrunnsstoff
Om riding for funksjonshemma hos NRYF 
Hester lærer kvinner med spiseforstyrrelser nærhet, Dagbladet.no 02.04.2012

Hestesport
Hestar
Arbeidsdyr
Loppe

Lopper (Siphonaptera) er ein orden av vengelause insekt som lever som utvendige parasittar ved å suga blod av pattedyr og fuglar. Munndelane deira er utvikla for å stikka gjennom hud og skinn og suga ut blod. 

Det finst rundt 2 500 ulike loppeartar, og dei lever i alle verdsdelar. Rundt 55 finst i Noreg.

Skildring
Lopper har ein flattrykt kropp sett frå sidene og er 1–8 mm lange. Hovud, kropp og bein har torner og hår som peiker bakover. Dei har følarar i groper på sidene av hovudet. Mange artar har punktauge medan andre er augelause. Føtene er kraftige og kan brukast til å hoppa.

Liv og utvikling 

Lopper legg mellom nokre hundre og fleire tusen egg. Egga blir klekte etter 2–18 dagar. Larven har bitande munndeler og langstrekt kropp med eit par skyvevorter på undersida av siste bakkroppsledd. I løpet av 13–15 dagar går larven gjennom tre hudskifte og oppnår ei lengd på 4–5 mm. Lopper har fullstendig forvandling og må gjennom eit puppestadium før dei blir vaksne og kjønnsmodne (imago).    

Paringa finn stad etter at dei har kome ut av puppeskalet, og hannen døyr kort tid etter. Hoa treng blod for å laga egg, men begge kjønna syg blod.

Levesett

Loppelarvar lever i reir, bol eller bustaden til vertsdyra sine. Dei et tørre organiske rester og blodhaldige ekskrement frå vaksne lopper. Lopper spesialiserer seg på bestemte bustader, men mange kan veksla mellom vertsdyr. Rovdyr kan til dømes ha lopper som stammar frå byttet deira.

Lopper som vektorar  
Lopper kan overføra ormar som bendelorm og rundorm. Svartedauden blei overført frå gnagarar til menneske av ei loppe (Xenopsylla cheopis).

Systematisk inndeling 

 Flygande insekt 
 Neoptera 
 Eumetabole insekter 
 Holometabole insekter 
 Mecopteriformia
 Antliophora
 Orden Lopper, (Siphonaptera)
 Underorden Ceratophyllomorpha
 Overfamilien Ceratophylloidea
 Familien Ceratophyllidae
 Familien Leptopsyllidae
 Familien Ischnopsyllidae
 Familien Xiphiopsyllidae
 Underorden Hystrichopsyllomorpha
 Overfamilien Hystrichopsylloidea
 Familien Hystrichopsyllidae
 Familien Chimaeropsyllidae
 Overfamilien Macropsylloidea
 Familien Macropsyllidae
 Overfamilien Stephanocircoidea
 Familien Stephanocircidae
 Underorden Pygiopsyllomorpha
 Overfamilien Pygiopsylloidea
 Familien Lycopsyllidae
 Familien Pygiopsyllidae
 Familien Stivaliidae
 Underorden Pulicomorpha
 Overfamilien Pulicoidea
 Familien Hectopsyllidae
 Familien Pulicidae
 Menneskeloppe Pulex irritans
 Overfamilien Malacopsylloidea
 Familien Malacopsyllidae
 Familien Rhopalopsyllidae
 Overfamilien Vermipsylloidea
 Familien Vermipsyllidae 
 Overfamilien Coptopsylloidea
 Familien Coptopsyllidae
 Overfamilien Ancistropsylloidea
 Familien Ancistropsyllidae

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Lopper» frå ,  den 22. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Ottesen, P.S. (red.) 1993. Norske Insektfamilier og deres artsantall. NINA utredning 055, 40 sider.''

Bakgrunnsstoff 

 Tree of Life - Lopper, (Siphonaptera). Engelskspråkleg nettstad med bilete.
 Norsk Entomologisk forening

 
Insekt
Parasittar
Finsk hest

Finsk hest er ein kaldblodshest med opphav i Finland.

Skildring
Finsk hest er ein mellomstor, sterkbygd hest. Raud er den vanlegaste fargen, ofte med lysare man og hale. Rasen er allsidig, og vert delt inn i fire typar etter storleik og bruksområde; trekkhesttype, ridetype, travtype og ponnitype. Bruksprøver vert systematisk nytta i avlsarbeidet. I Finland vert mellomstore, mellomtunge hestar som finsk hest og fjording kalla universalhest.

Historie
Stamboka til den finske hesten går tilbake til 1907. På 50-talet var det så mange som 400.000 finske hestar, men etter mekaniseringa av jordbruket sokk talet til 14.100 i 1987. Talet på hestar tok seg opp att på grunn av at bruken som ridehest og travhest auka.

Førekomst
Finsk hest finst over store delar av verda.

Bruk
Opphavleg vart rasen brukt i jordbruk og skogbruk, men i dag er det mest vanleg å bruke han til rekreasjonsriding og travsport.

Kjelder
Om finsk hest i Store Norske Leksikon
Delar av denne artikkelen bygger på «Finnhorse» frå ,  den 23. april 2012.

Hesterasar
Finland
Finske husdyr
Jonathan Coulton

Jonathan Coulton () er ein USA-amerikansk folkrockar og låtskrivar. Han er særleg kjend for songen Code Monkey, og for temalåtane Re: Your Brains og Still Alive.

Coulton syng og spelar gitar, banjo og ukelele på låtane sine. Dei fleste låtane hans dreiar seg om livsavgjerande utfordingar, som til dømes ein mann som utviklar seg til ei ape og farane med bakteriar. Coulton har laga kjenningsmelodien «Still Alive» til spelet Portal og songen «Want You Gone» i oppfølgjaren Portal 2. Låten Re: Your Brains er med i spelet Left 4 Dead 2.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jonathan Coulton» frå ,  den 23. april 2012.  
 

USA-amerikanske musikarar
Musikarar frå New York City
Freden i Wien i 1738

Freden i Wien eller Wien-traktaten vart signert den 18. november 1738. Han enda den polske arvefølgjekrigen. Med vilkåra i avtalen måtte Stanisław Leszczyński sei frå seg krava sine på den polske trona og respektere August III, hertug av Sachsen. Som kompensasjon fekk han i staden hertugdømet Lorraine og Bar, som vart gjeven til Frankrike då han døydde. Han døydde i 1766. Frans Stefan, som då var hertug av Lorraine, fekk i staden den ledige trona i storhertugdømet Toscana, den siste frå Medici-familien hadde døydd i 1737. Frankrike godtok òg den pragmatiske sanksjonen i freden i Wien. I ein annan del av avtalen vart kongedømet Napoli og Sicilia avstått av Austerrike til hertug Karl av Parma og Piacenza, den yngre sonen til kong Filip V av Spania. Karl måtte så avstå Parma til Austerrike, og gje opp krava sine om trona i Toscana.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Treaty of Vienna (1738)» frå ,  den 23. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Den polske arvefølgjekrigen
Wien 1738
Wien 1738
Wien 1738
Wien 1738
Avtalar frå 1738
Russiske avtalar
Wien 1738
Storhertugdømet Toscana

Storhertugdømet Toscana (italiensk Granducato di Toscana, latinsk Magnus Ducatus Etruriae) var ein sentral italiensk monarki som eksisterte frå 1569 til 1859 (med nokre avbrot), og erstatta Hertugdømet Firenze. Hovudstaden i storhertugdømet var Firenze. Før huset Lorraine tok over makta, var Toscana nominelt ein stat i Det tysk-romerske riket fram til freden i Westfalen i 1648.

Storhertugdømet vart først styrt av huset Medici fram til denne familien døydde ut i 1737. Under Medici blømde Toscana. Sjølv om det ikkje var like internasjonalt kjend som den gamle republikken, kunne det vise til eineståande økonomisk og militær suksess under Cosimo I og sønene hans, fram til regjeringstida til Ferdinando II, då økonomien i staten byrja å verte svekka. Staten nådde eit høgdepunkt under Cosimo III. Det einaste framsteget til Medici-familien i den siste tida før dei døydde ut, var at dei vart opphøgd til kongelege av den tysk-romerske keisaren i 1691. Den eldre greina av Medici-linja døydde ut i 1737. 

Frans Stefan av Lorraine, ein etterkomar av Medici-slekta, avløyste familien og tok over trona. Toscana vart styrt av ein statthaldar, Marc de Beauvau-Craon, i heile regjeringstida hans. Etterkomarane hans styrte, og heldt til i, storhertugdømet fram til 1859, berre avbroten av Napoleon Bonaparte som gav Toscana til huset Bourbon-Parma. Etter at det napoleonske systemet kollapsa i 1814, vart storhertugdømet gjenoppretta. Dei sameinte provinsane i Sentral-Italia, ein klientstat i Kongedømet Sardinia-Piemonte, annekterte Toscana i 1859. Toscana vart formelt annektert til Sardinia i 1860, etter ei folkeavsetmming, der 95 % av stemmarane støtta forslaget.

Bakgrunnsstoff
Information on Medici Family Members
The Papal Bull that created the Grand Duchy

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grand Duchy of Tuscany» frå ,  den 23. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Storhertugdømet Toscana

Austerriksk historie
Hertugdømet Kurland og Semigallen

Hertugdømet Kurland og Semigallen (latinsk Ducatus Curlandiæ et Semigalliæ, polsk Księstwo Kurlandii i Semigalii, tysk Herzogtum Kurland und Semgallen, latvisk Kurzemes un Zemgales hercogiste) er namnet på eit hertugdøme i Baltikum som eksisterte frå 1562 til 1569 som ein vasallstat i Storhertugdømet Litauen og frå 1569 til 1726 i Det polsk-litauiske samveldet. Det vart innlemma i Det polsk-litauiske samveldet i Sejm i 1726, men 27. mars 1795, vart det annektert av Det russiske imperiet i den tredje delinga av Polen.

Namnet vart òg gjeven til ein kortvarig stat frå 8. mars til 22. september 1918. Det var planar om at denne staten skulle verte ein del av Det sameinte baltiske hertugdømet, underlagt Det tyske riket, men dette vart ikkje noko av då Tyskland overgav Baltikum mot slutten av første verdskrigen. Området vart ein del av Latvia mot slutten av krigen.

Hertugar av Kurland 
 Gotthard Kettler, 1561–87
 Friedrich (1587–1642) og Wilhelm Kettler (1587–1616)
 Jacob Kettler, 1642–82
 Friedrich Casimir Kettler, 1682–98
 Friedrich Wilhelm Kettler, 1698–1711
 Ferdinand Kettler, 1711–37
 Ernst Johann Biron, 1737–40
 Ludvig Ernst av Braunschweig-Lüneburg, 27 juni-6 desember 1741
 Rådet til hertugen, 1740–58
 Karl av Sachsen, 1758–63
 Ernst Johann Biron, 1763–69
 Peter von Biron, 1769–95
 Tsaren av Russland, 1795–1917

Sjå òg 
 Hertuginne av Kurland
 Bispedømet Kurland
 Kurland
 Livland
 Semigallen

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Duchy of Courland and Semigallia» frå ,  den 23. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Ceaser, Ray A., Hertugdømet Kurland , University of Washington, juni 2001.
 Plakans, Andrejs (1995) The Latvians: A Short History, Hoover Institution Press.

Bakgrunnsstoff 
 Kurland
  Kurland 1641-1795
 Flagget til Kurland 
 Die Kurländische Ritterschaft 
 Ritterschaften der Familie in Kurland

Historiske regionar i Latvia
Anna av Russland

Anna I av Russland () var regjerande tsarina av Russland frå 1730 til 1740.

Vegen til trona 
Anna var dotter av Ivan V av Russland. Ho var òg niese til Peter den store. Han fekk henne gift med hertug Fredrik Vilhelm av Kurland i november 1710, men på heimreisa frå St. Petersburg i januar 1711 døydde mannen hennar av overeting. Anna fortsette å regjere som hertuginne av Kurland (no vestre Latvia) frå 1711 til 1730 med den russiske residenten, Peter Bestusjev, som rådgjevar. Ho gifta seg ikkje etter mannen hennar døydde, men fiendane hennar skulda henne for ein affære med grev Biron i mange år.

Tsarina 
Då den russiske tsaren Peter 2. døydde, utnemnde Russlands høge råd under fyrst Dmitrij Galizine Anna til tsarina i 1730. Dei hadde håpa at ho ville føle seg i gjeld til adelen for den uventa lukka si og berre vere ei nikkedokke. I voner om å etablere eit konstitusjonelt monarki i Russland overtalte dei henne til å skrive under dokument som reduserte makta hennar. Men desse viste seg å berre vere små hindringar for henne, og snart hadde ho etablert seg som ein autokratisk herskar ved å bruke populariteten frå garden og lågadelen.

Anna mistrudde russiske adelsmenn, og heldt dei borte frå alle maktposisjonar. I staden gav ho dei til baltiske tyskarar. Ho hadde særleg tillit til Ernst Johann von Biron, som fekk stor tyding for utanrikspolitikken til Russland. Ho allierte Russland med den tysk-romerske keisar Karl VI, og gjorde kurfyrst Fredrik August II av Sachsen til konge av Polen etter den polske arvefølgjekrigen. I 1736 angrep ho Det osmanske riket, men Karl slutta separatfred med tyrkarane og tvinga Anna til å gjere det same. Styret hennar markerte byrjinga på den store territorielle ekspansjon til Russland inn i Sentral-Asia.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Anna av Russland» frå ,  den 23. april 2012.

Bakgrunnsstoff 
 The "Conditions" of Anna Ivanovna's Accession to the Throne, 1730
 Bayov Alexei Konstantinovich (1906) Русская армия в царствование императрицы Анны Иоанновны. Война России с Турцией в 1736-1739гг.  ved Runivers.ru i Djvu-format (på russisk)

Folk frå Moskva
Russiske tsarinaer
Russiske storhertuginner
Huset Romanov
Hertuginner av Kurland
Kvinnelege herskarar på 1700-talet
Infante Manuel av Ourém

Grev Infante Manuel av Ourém eller Manuel José Francisco António Caetano Estêvão Bartolomeu () var ein portugisisk infante (prins), og son av Peter II, konge av Portugal, og kona hans Marie-Sophie av Neuburg. Han var bror til kong Johan V av Portugal.

Manuel levde eit eventyrleg liv. 18 år gammal sneik han seg ombord eit engelsk skip på veg til Nederland. Broren, kong Johan V, gav ordre om at han skulle vende heim att, men han høyrde ikkje på han og reiste til Paris og sidan til Tyskland. 

1. august 1716 tilbaud han tenestene sine til prins Eugene av Savoie, i kampen mot tyrkarane i Ungarn. Der kjempa han fire dagar seinare i slaget ved Petrovaradin der han vart lett skadd, men utmerkte seg. Han deltok òg i jakta på dei flyktande tyrkarane og kringsetjinga og erobringa av Timişoara.

I 1717 var han offisielt i den austerrikske armeen og kjempa under prins Eugene i erobringa av Beograd. 

Etter freden i Passarowitz fekk han tittelen Maréchal de camp. Etter krigen reiste han frå hoff til hoff og levde livet, noko som inspirerte fleire forfattarar i samtida hans. 

I 1728 var han ein av kandidatane til å gifte seg med den rike Maria Zofia Sieniawska med støtte av Habsburgarane i eit forsøk på å få ei sterk stilling i Polen, før det nye kongevalet. Han vart til og med føreslått som ny konge av Polen i 1733, då den polske arvefølgjekrigen braut ut.

Året etter vendte han attende til Portugal, der han levde resten av livet i Quinta de Belas i Lisboa, og førte eit sosialt aktivt liv omgjeven av forfattarar og kunstnarar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Infante Manuel, Count of Ourém» frå ,  den 23. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Kandidatar for den polske trona
Folk frå Lisboa
Portugisiske prinsar
Huset Braganza