alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kayleigh

«Kayleigh» er ein song av det britiske neo-progressive rockebandet Marillion frå 1985. Songen nådde andre plassen på den britiske singellista. Han er den mest suksessrike singelen til bandet og nådde òg Topp 10 i Irland, Noreg og Frankrike. «Kayleigh» er den einaste songen til bandet som gjekk inn på Billboard Hot 100 i USA og nådde ein 74. plass der i 1986.

Songen vart mykje spelt på radio i Storbritannia og bandet framførte songen på fjernsynsprogram som Wogan og Top of the Pops. Songen er òg med i videospelet Grand Theft Auto IV på den fiktive radiokanalen Vice CIty FM og i filmen Late Night Shopping.

Musikkvideoen vart spelt inn i Berlin, der albumet Misplaced Childhood, som songen er henta frå, vart spelt inn. I videoen kan ein sjå Tamara Nowy, ei tysk kvinne som sidan gifta seg med songaren Fish, og Robert Mead, guten ein kan sjå på album- og singelomslaget.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Kayleigh» frå ,  den 11. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Musikkvideo på YouTube
Konsertopptak frå 1987 på YouTube

Marillion-songar
Singlar frå 1985
Songar frå 1985
Rockeballadar
Jingzhou

Jingzhou (荆州; pinyin: Jīngzhōu) er eit byprefektur sør i provinsen Hubei i det sentrale Kina, der det har ei lang grense mot Hunan-provinsen.  Byprefekturet har eit areal på 14 168 km² og knapt 5,7 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Jingzhou omfattar to bydistrikt (区 qū), tre byfylke (市 shì) og tre fylke (县 xiàn).

Geografi
Jingzhou har eit vidt forgreina nett av kanalar og innsjøar, der det ligg på Jianghanslettta langs dei midtre strekningane av storelva Chang Jiang. Nedstraums Chang Jiang i aust ligg Wuhan, provinshovudstaden, i vest er byen Yichang, Trejuva, samt den kjempestore bykommunen Chongqing.

Soge
Den antikke byen Jingzhou er i dag er det sentrale byområdet i Jiangling fylke, eitt av fylka i dagens byprefektur Jingzhou. Med si plassering langs Chang Jiang har staden/området vore militærstrategisk viktig sidan tidleg historisk tid.

Ying, som ligg i dagens byprefektur, var i 411 år hovudstad for kongar i staten Chu i dei historiske tidsaldrane Vår- og haustannaltida og Krigarrika-tida under Zhou-dynastiet (1046-256 før vår tid).

Under Nord- og Sør-dynasti-tida var Jingzhou hovudstad for Liang-dynastiet. Medan han under Fem dynasti og ti kongerike-tida var hovudstad for staten Nanping.

Samferdsle
Kinas riksveg 207 går gjennom prefekturet, både gjennom byen Jingzhou og fylket Gong'an. Denne viktige trafikkåra tek til i Xilinhot i Indre Mongolia nær grensa mot Mongolia, leiar derifrå sørover og endar i Hai'an, ein by som ligg i Xuwen fylke sør på Leizhouhalvøya i provinsen Guangdong.

Kinas riksveg 318 passerer gjennom området. Han tek til  i Shanghai og fører mellom andre innom Wuhan og Chengdu på sin veg inn i Tibet og Lhasa, vidare til grensebyen Zhangmu og grensestasjonen mellom Kina og Nepal.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jingzhou» frå ,  den 11. september 2012.  
 

Byprefektur i Hubei
Lynnwood i Pretoria

Lynnwood er ein forstad til Pretoria i Sør-Afrika. Den ligg aust for sentrum i Pretoria.

Bakgrunnsstoff 
 Lynnwood på sa-venues.com
 Lynnwood på Google maps

Pretoria
Sørafrikansk geografi
Byar i Sør-Afrika
Idrettsskolen Numedal folkehøgskole

Idrettsskolen Numedal folkehøgskole er ein frilynt folkehøgskule i Rollag kommune i Viken fylke. Skulen har plass til kring 100 elevar fordelt på 4 internat og er eigd av Rollag kommune. 

Skulen vart etablert i 1906, og da fokuserte skulen på landbruksutdanning. I 1986 valde skulen å satse utelukkande på idrett. I 2003 selde Buskerud fylkeskommune skulen til Rollag kommune, som dermed vart den einaste kommunen i landet som eig og driv ein folkehøgskule.

Linjefag ved skulen: 
 Dans
 Fotball
 Idrett
 Jibbing
 Høgpuls - helse
 LinjeX

Bakgrunnsstoff 
Idrettsskolen Numedal folkehøgskole

Rollag kommune
Folkehøgskular i Viken
Idrett i Viken
Skipingar i 1906
Sibirsk dverghamster

Sibirsk dverghamster  (Phodopus sungorus) er ein art i slekta dverghamster i hamsterfamilien. Han vert og kalla djungarisk dverghamster. Eit spesielt kjenneteikn hjå denne arten er ei mørkare stripe som går langs ryggen. Denne er lettast å leggja merke til om vinteren når pelsen er kvit. Om sommaren er pelsen grå. Arten finst i nokre delar av Kasakhstan og Mongolia.

Hamsteren er vanleg å halda som kjæledyr i Europa og Nord-Amerika.

Kjæledyr
Gnagarar
Krementsjuk

Krementsjuk (ukrainsk Кременчу́к, russisk Кременчу́г,  Krementsjug) er ein viktig industriby i Poltava oblast (provins) sentralt i Ukraina. Han tener som det administrative senteret i Krementsjutskyj rajon (distrikt), og sjølve byen er eit eige rajon i oblastet. Han ligg ved breidda av Dnepr.

Historie

Krementsjuk vart visstnok grunnlagd i 1571. Namnet Krementsjuk består av dei to orda «kremen» - chert (eit mineral) fordi byen ligg på ei enorm chert-plate og «tsjuk» - frå det ukrainske «tsjuju»  (eg høyrer) - eit rop som rormenn svarte då folk ropte «Kremen!» for å åtvare fartøy mot chert-stryka då dei sigla ned Dnepr. Ei alternativ forklaring er at Krementsjuk er tyrkisk for ei lita festning. Byen låg ved den sørlege enden av den farbare delen av Dnepr og vart derfor eit viktig handelssenter og utover 1600-talet ein rik kosakkby. I 1625, ved Kurukovesjøen i Krementsjuk, vart freden i Kurukove signert mellom kosakkar og polakkar.

Under andre verdskrigen (1939-1945) leid Krementsjuk kraftig under den tyske okkupasjonen. Meir enn 90 % av bygningane i byen vart jamna med jorda i løpet av krigen og den store jødiske folkesetnaden i byen vart utsletta. 29. september 1943 vart byen frigjort frå nazistane og denne dagen har sidan vorte feira som bydagen. Byen kom seg raskt etter krigen, men manglar i dag den arkitekturmessige sjarmen og det ukrainske preget (i staden for det russiske) som systerbyen Poltava har.

Kjelder 
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Kremenchuk» frå ,  den 12. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad (ukrainsk)
 Bilete av Krementsjuk (ukrainsk)/(engelsk) 

Byar i Poltava oblast
Busetnader grunnlagde i 1571
Byar ved Dnepr
Finduilas

Finduilas er namnet på ei alvisk kongedotter i J.R.R. Tolkiens legendarium, og spelar ei rolle i forteljinga Narn i hín Húrin. I Silmarillion er ho dotter av Orodreth, bror av Finrod.

Silmarillion

Finduilas av Nargothrond, dotter av Orodreth, er nært knytt til soga om Túrin Turambar. Då Túrin kom til Nargothrond, vart Finduilas snøgt hugteken i han, sjølv om ho hadde vore trulova med alven Gwindor før Nirnaeth Arnoediad. Túrin berga Gwindor, og desse kom saman attende til Nargothrond. Tankane til Finduilas krinsa om Túrin av di Gwindor var nedbroten og tydeleg svekka etter pinsla i fangenskapen til Morgoth. Túrin på si side fatta at Finduilas gjerne ville vera nær han, men gav ho aldri meir enn venskap.

Då Nargothrond fall, lova Túrin å berge Finduilas frå øyding og fangenskap, men draken Glaurung kom i vegen og trollbatt han, slik at ropa hennar om hjelp ikkje nådde fram. Han vart løyst etter nokon tid, og hasta nordetter for å finne ho, noko som førte han til skogen Brethil. Her fekk han høyre at ein flokk orkar hadde bunde Finduilas til eit tre, og drepe ho med eit spjut gjennom brystet. Skogmennene i området jaga orkane, men ho var alt døyande, og det siste ho fekk sagt var: "Sei Mormegil frå meg at Finduilas er her". Skogmennene haugla ho på ein stad dei seinare kalla Haudh-en-Elleth (grava til alvemøya). Túrin fall i uvit på grava hennar.

Utviklinga av soga

Finduilas hadde ein plass i soga om Túrin frå starten av, og er soleis nemnt i dei tidlege utgåvene av Silmarillion, og i vers-versjonen av Húrin-kvadet frå 1926. I The Book of Lost Tales har ho namnet Failivrin, og er dotter av Galweg (forteljinga om Turambar og Foalokë). Namnet Failivrin/Faelivrin overlevde inn i Silmarillion som det tilnamnet Gwindor gav Finduilas på grunn av det lyse håret hennar.

J.R.R. Tolkien

pl:Lista Calaquendich#Finduilas
Geddy Lee

Gary Lee Weinrib () betre kjend som Geddy Lee, er ein kanadisk musikar, mest kjend som solovokalist, bassist og klaverspelar for den kanadiske rockegruppa Rush. Lee vart medlem av Rush i september 1968, etter å ha vorte invitert inn av barndomsvenen Alex Lifeson. Han erstatta då bassist og frontmann Jeff Jones.

Lee er ein prisvinnande musikarar og stilen, teknikken og dugleiken hans på bassgitar har inspirert mange rockemusikarar som Cliff Burton frå Metallica,  Steve Harris frå Iron Maiden, John Myung frå Dream Theater, Les Claypool frå Primus, Frank Bello frå Anthrax, Jason Newsted frå Voivod, Juan Alderete frå The Mars Volta og Tim Commerford frå Rage Against the Machine.

I tillegg til låtskrivinga, arrangementa og konsertane med Rush, har Lee spelt med mange andre band, som Rocket Science. Det første soloalbumet til Lee, My Favourite Headache, kom ut i 2000.

I lag med bandkollegaene i Rush - gitarist Alex Lifeson og trommeslagar Neil Peart – vart Lee Offiser i Order of Canada i 1996. Trioen vart det første rockehandet som vart æra på denne måten, som ei gruppe. Lee er rangert på 13. plass av Hit Parader på lista deira over dei 100 beste Heavy Metal-vokalistane gjennom tidenen.

Prisar
 Bass «Hall of Fame» – Guitar Player Magazine
 6 gongar vinner: «Best Rock Bass» – Guitar Player Magazine
 1993 – «Best Rock Bass Player» Bass Player kåra av lesarane 
 1994 – Juno Hall of Fame
 1996 – Offiser av «the Order of Canada», saman med bandkollegaer Alex Lifeson og Neil Peart

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Geddy Lee» frå ,  den 12. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Rush - offisiell side

Kanadiske bassistar
Kanadiske songarar
Kanadiske klaverspelarar
Kanadiske låtskrivarar
Kanadiske jødar
Folk frå Toronto
Officers of the Order of Canada
Rush-medlemmar
Skeivnebblo

Skeivnebblo, Anarhynchus frontalis, er ein mellomstor medlem av lofamilien, Charadriidae, endemisk til New Zealand. Dette er einaste fuglearten i verda som har ein sidelengs vridd nebbspiss. Nebbtuppen er alltid vridd mot høgre. Populasjonen hekkar på Sørøya, dei er flyttfuglar som overvintrar på Nordøya.

Skildring 

Skeivnebbloa er med lengd på 20 centimeter og 60 gram i vekt litt større enn til dømes sandlo. Fjørdrakta har kvit underside av kropp og venger, kvit strupe og panne. Krone, hette og oversida er oskegrå. Det svarte, vridde nebbet er langt til lo å vere, auga er svarte og beina er grågrøne. I hekkedrakt får dei eit mørkt, tydeleg teikna belte tvers over brystet, hannen litt breiare enn hoa. Brystbandet er heilt eller delvis borte utanom hekketida. 

Vinterstid finn ein skeivnebbloa spreidd langs kysten av Nordøya, ofte i flokkar på over 100 fuglar og ein stor del av bestanden i havbukta Firth of Thames. Fåtalige lever òg på Sørøya, til dømes på Farewell Spit.

Hekkeområdet ligg i Canterbury og indre Otago, inne i innlandet sentralt på Sørøya, her hekkar dei langs elvebreidder som Rakaiaelva. Nokre få hekkar ved innsjøar som Tekaposjøen. Hoa legg to egg på rein grus utan vegetasjon. Rugetida er ca. 30 dagar og begge kjønn tar del i ruginga. Dei fleste fuglane blir hekkefuglar i andre leveåret og det eldste kjente individet av skeivnebblo blei over 16 år. 

Det sære nebbet til skeivnebbloer hjelper dei i å grave fram virvellause dyr og larver som ligg under steinar, for det meste artar som er knytt til vatn. Dette kan vere vårfluger, steinfluger, døgnfluger og biller. Når dei beitar på mudderbankar er det ulike krepsdyr som er byttedyra. Utanom hekketida er dei sosiale og dannar flokkar ved beiting og kvile. Dei kan òg flyge tett og synkronisert.

Dette er ein sjeldan og verna art, bestanden er estimert til 4500-5000, (år 2003) og er minkande.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Anarhynchus frontalis. Henta frå http://www.birdlife.org den 9. september 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av skeivnebbloer hos Induet Bird Collection

Lofamilien
Fuglar endemiske til New Zealand
Nyzealandbeltelo

Nyzealandbeltelo, Charadrius bicinctus, er ein liten vadefugl og mellomstor medlem av lofamilien, Charadriidae, med hekkeområde avgrensa til New Zealand. Storparten av populasjonen er flyttfuglar som overvintrar i Australia. Utsjånaden har likskap med dei andre medlemmene av den biologiske slekta Charadrius, inkludert sandlo i Eurasia, men nyzealandbelteloa har mange variantar av fjørdrakta avhengig av tida på året, kjønn og alder.

Skildring 
Nyzealandbelteloa er med lengd på 20 centimeter og 60 gram i vekt litt større enn til dømes sandlo. Felles for alle variantar av fjørdrakta er kvit underside av kropp og venger, kvit strupe, gråbrun farge på overside og hovud. Nebbet er kort i grå farge, auga svarte og beina er svakt gulgrøne. I hekkedrakt får hannfuglar eit mørkt, tydeleg teikna belte tvers over brystet og litt lengre ned på brystet eit andre, breiare, raudbrunt band. Ein hannfugl i hekkedrakt har dessutan ein kvit flekk i panna med et tynnt svart band over flekken på framhovudet. Han har òg ei smal svart stripe på undersida av auga. Hoa i hekkedrakt liknar, men banda på strupe og bryst er bleikare, markeringane på hovudet er utydelege med gulbrun flekk i panna. Når nyzealandbelteloa ikkje har hekkedrakt er kjønna like, men varierande. Det meste av markeringar i drakta er borte, men litt av øvste brystbandet kan stå att. Unge, flygedyktige fuglar har ei drakt som liknar ikkje-hekkedrakta, men her er heile hovudet, strupen og øvre halsen farga utydleg lysbrun til brun.

Ein finn nyzealandbelteloa på begge hovudøyane og på mindre øyar som Stewart Island/Rakiura, Chathamøyane og Aucklandøyane. Dei mest brukte hekkeområda ligg høgt i innlandet, sentralt på Sørøya; i Canterbury og i Mackenzie-bassenget hekkar dei langs elvebreidder som til dømes Rakaiaelva, og på strender langs innsjøar. Andre delar av populasjonen hekkar langs kysten. I hovudregel er det fuglane som hekkar i innlandet som er flyttfuglar. Utanom hekketida er føretrekte habitata til denne fuglearten strender, mudderbankar eller estuar, og av og til grasmark. Dei beitar i flokkar. 

Nyzealandbelteloer beitar på eit stort utval av virvellause dyr, både artar på land og vasslevande artar. Dei kan supplere med bær. Som andre loer nyttar dei ein kjapp springe-og-pause teknikk når dei plukkar bytte på sandstrender. 

Denne arten vernar eit territorium i hekketida og hekkar parvis. Reira er enkle, berre nokre steinar, skjel eller anna samla med ei senking i midten der hoa vanlegvis legg 3 egg. Dei fleste fuglane blir hekkefuglar i første leveåret og det eldste kjente individet av nyzealandbeltelo blei over 10 år. 

Arten har status som verna utan å vere trua, og bestanden er estimert til ca. 50 000 individ (2005), dei fleste på Sørøya.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av nyzealandbelteloer hos Induet Bird Collection

Lofamilien
Fuglar i den australske regionen
Alex Lifeson

Aleksandar Živojinović (), betre kjend som Alex Lifeson, er ein kanadisk musikar, mest kjend som gitarist i det kanadiske rockebandet Rush. Sommaren 1968 starta Lifeson bandet som skulle verte Rush i lag med ven og trommeslagar John Rutsey, og bassist/solovokalist Jeff Jones, som kort tid etter vart erstatta av noverande frontmann Geddy Lee. Han har vore eit viktig medlem av bandet sidan den gong. 

For Rush spelar Lifeson elektrisk og akustisk gitar, og andre strengeinstrument som mandola, mandolin og bouzouki. Han syng òg korvokal på konsertane deira og spelar stundom tangentinstrument. Det meste av karrieren sin har Lifeson spelt for Rush, men han har òg drive med andre aktivitetar. Lifeson er deleigar i baren og restauranten The Orbit Room i Toronto og har flysertifikat.

I lag med bandkollegaene Geddy Lee og Neil Peart, vart Lifeson offiser i Order of Canada den 9. mai 1996. 

Lifeson vart av musikkmagasinet Rolling Stone kåra til den 98. beste gitaristen gjennom tidene.

Prisar 
 Best Rock Talent av Guitar for the Practicing Musicians i 1983
 Beste rockegitarist av Guitar Player Magazine i 1984 og mai 2008
 Nest beste rockegitarist i 1982, 1983, 1985, 1986
 Guitar for the Practicing Musicians Hall of Fame, 1991
 1996 – Offiser i Order of Canada, i lag med Geddy Lee og Neil Peart
 Most Ferociously Brilliant Gitar Album (Snakes & Arrows) – Guitar Player Magazine, mai 2008

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Alex Lifeson» frå ,  den 12. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Kanadiske gitaristar
Sologitaristar
Folk frå Toronto 
Rush-medlemmar
Order of Canada
Neil Peart

Neil Ellwood Peart () var ein kanadisk musikar og forfattar. Han var trommeslagar og tekstforfattar for rockebandet Rush. Peart fekk mange prisar for spelinga si og var kjend for den tekniske dugleiken og uthaldande stilen sin.

Peart voks opp i Port Dalhousie i Ontario (i dag ein del av St. Catharines). Då han vart voksen dreiv han frå band til band i området med ønske om å spele trommer på fulltid. Etter ein mislukka periode i England for å konsentrere seg om musikken sin, reiste Peart heim, der han vart medlem av eit lokalt band i Toronto, Rush, sommaren 1974.

Tidleg i karrieren hans hadde stilen til Peart djupe røter i hardrock. Han var mest inspirert av trommeslagarar som Keith Moon og John Bonham, trommeslagarar som var fremst i det britiske hardrockmiljøet. Etter kvart prøvde han å etterlikne jazz- og storbandmusikarane Gene Krupa ogBuddy Rich. I 1994 vart Peart ven og elev hos jazzinstruktøren Freddie Gruber. Det var på denne tida Peart starta å endre stilen sin med å ta inn element av jazz og swing. 

I tillegg til å vere musikar var Peart òg forfattar og har publisert fleire memoarar frå reisene sine. Peart var òg den fremste tekstforfattaren til Rush. I tekstane for Rush har han skrive om universelle tema og forskjellige tema som science fiction, fantasy og filosofi, samt verdslege, humanitære og liberale tema. Alle dei fem bøkene hans er reisebøker, men ein får òg innblikk i livet hans.

Prisar
Peart har fått følgjande prisar hos lesarane av magasinet Modern Drummer:

 Hall of Fame: 1983
 Best Rock Drummer*: 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 2006, 2008
 Best Multi-Perkusjonist*: 1983, 1984, 1985, 1986
 Best Percussion Instrumentalist: 1982
 Most Promising New Drummer: 1980
 Best All Around: 1986
 1986 Honor Roll: Rock Drummer, Multi-Percussion
 Best Instructional Video: 2006, for Anatomy of A Drum Solo
 Best Drum Recording of the 1980s, 2007, for "YYZ" from Exit...Stage Left

 Beste innspelte framføring:
 1980: Permanent Waves
 1981: Moving Pictures
 1982: Exit...Stage Left
 1983: Signals
 1985: Grace Under Pressure
 1986: Power Windows
 1988: Hold Your Fire
 1989: A Show of Hands
 1990: Presto
 1992: Roll the Bones
 1993: Counterparts
 1997: Test for Echo
 1999: Different Stages
 2002: Vapor Trails
 2004: R30
 2007: Snakes & Arrows

I lag med kollegaene i Rush, Lee og Lifeson, vart Peart offiser i Order of Canada i 1996. Peart was inducted into the Canadian Songwriter Hall of Fame along with bandmates Lifeson and Lee.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Neil Peart» frå ,  den 12. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell side

Kanadiske trommeslagarar
Kanadiske låtskrivarar
Order of Canada
Rush-medlemmar
Folk frå Toronto
Kanadiske forfattarar
John Rutsey

John Howard Rutsey () var ein av grunnleggjarane av det kanadiske progressive rockebandet Rush saman med Jeff Jones og Alex Lifeson. Han var trommeslager i bandet frå våren 1968 til juli 1974. Rutsey spelte trommer på den første singelen til bandet, «Not Fade Away» og det første album deira, Rush. Han slutta i bandet fordi han ikkje hadde lyst til å turnere, samt på grunn av problem med diabetes. Rutsey døydde 11. mai 2008 av eit hjarteinfarkt.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Rutsey» frå ,  den 12. september 2012.  
 

Kanadiske trommeslagarar
Folk frå Ontario
Rush-medlemmar
Jeff Jones

Jeff Jones er ein kanadisk bassgitarist. bassist og vokalist frå London i Ontario i Canada, mest kjend som originalmedlem av det progressive rockebandet Rush. Han starta bandet saman med Alex Lifeson og John Rutsey sommaren 1968. Dei spelte berre éin konsert saman, før Jones forlet bandet og vart erstatta av Geddy Lee i september 1968. 

Jones vart i 1970 medlem av gospel/rock-bandet Ocean, som hadde suksess med singelen «Put Your Hand in the Hand» i Canada og USA i 1971. Ocean vart oppløyst i 1975. På slutten av 1970-talet var han bassist og vokalist i Toronto-bandet Stingaree, der han spelte saman med Brian MacLeod og Bernie LaBarge på gitar og vokal, Doug «Skip» Layton på trommer og Larry Hamel (som seinare vart erstatta av Don Harriss) på piano og vokal. Stingaree vart oppløyst i 1978, seks månader etter at MacLeod forlet Stingaree for å bli med i bandet Cilliwack. Jones spelte bass på LaBarges hitlåt «Dream Away» i 1981.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Jeff Jones» frå ,  den 12. september 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Jeff Jones si offisielle side

Kanadiske bassistar
Rush-medlemmar
Rush av Rush

Rush er debutalbumet til det kanadiske progressive rockebandet Rush og vart utgjeve i 1974.

Den første utgjevinga til Rush viser ganske stor inspirasjon frå hardrock/blues-sjangeren. Som tilhengjarar av band som Led Zeppelin og Cream henta dei mykje inspirasjonen frå desse banda, noko som skin igjennom på albumet.

På grunn av trongt budsjett måtte innspelinga av albumet føregå seint på kvelden, i den såkalla «daudtida». Sidan få band ynskte å bruke studio om kvelden, var kostnadane for å nytte studioet billegare då. Dette er eit kjent fenomen blant «stigande» rockestjerner. Eit døme på dette er rockebandet Queen som måtte gjere som Rush på det første albumet sitt.

Den opphavlege Rush-trommeslagaren John Rutsey trekte seg rett etter utgjevinga av dette albumet på grunn av diabetes og mangel på lyst til å turnere. Han vart erstatta med Neil Peart som då deltok på turneen for førsteutgjevinga. Trommeteknikken til Peart og hans sans for å skrive meningsfylte tekstar viste seg å vere avgjerande for stilen til Rush, som til dømes på det andre albumet til bandet, Fly by Night.

Opphavleg vart plata gjeve ut på plateselskapet Moon Records, og har vorte ganske populær blant samlarar. Etter 1000 utgjevne album signerte Rush for plateselskapet Mercury Records og har utgjeve album hos desse sidan.

Innhald

Medverkande
 Geddy Lee – solovokal, bass
 Alex Lifeson – gitar
 John Rutsey – trommer, perkusjon

Lister

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rush (Rush album)» frå , og «Rush (album)» frå  den 12. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Debutalbum frå 1974
Anthem Records-album
Mercury Records-album
Fly by Night

Fly by Night er det andre studioalbumet utgjeve av det kanadiske progressive rockebandet Rush og vart utgjeve i 1975. Albumet vart spelt inn på Toronto Sound Studio.

Dette var det første albumet der Neil Peart var med som trommeslagar. I tillegg til å ta på seg jobben som trommeslagar vart han òg bandet sin tekstforfattar. Peart leia bandet inn i ein stil med tekster som blant anna omhandla litteratur. Døme på dette er «By-Tor & the Snow Dog» og «Rivendell». Sistnemnde omhandlar ein stad skildra i J.R.R. Tolkien-bøkene Hobbiten og Ringdrotten. Det første sporet på albumet, «Anthem», er inspirert av tekster av den amerikanske filosofen og forfattarinna Ayn Render. Songane «Fly by Night» og «Making Memories» skal visstnok handle om bandet sine opplevingar under den første turneen deira.

Fly by Night vart det første albumet med Terry Brown som produsent.

Innhald

Side ein

Side to

Medverkande
 Geddy Lee – bass, klassisk gitar, vokal
 Alex Lifeson – akustisk og elektrisk gitar
 Neil Peart – trommer og perkusjon

Lister

Salstrofé

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Fly by Night (album)» frå , og «Fly by Night» frå  den 12. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Rush-album
Musikkalbum frå 1975
Anthem Records-album
Mercury Records-album
album produserte av Terry Brown