alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Aksel Konrad Mikkola

Aksel Konrad Mikkola () var ein norsk småbrukar, landhandlar og politikar frå Neiden i Sør-Varanger. Han var stortingsrepresentant for Finnmark og Arbeidarpartiet i tida frå 1934 til 1945.

Mikkola var son til ein småbrukar. Etter han i 1913 tok eksamen ved J. C. Claussens handelsskule i Bodø arbeidde han som handelsbetjent i Kirkenes. I 1918 dreiv han ein landhandel ved Neiden kapell og frå 1920 også småbruket Mikkelsnes ved osen av Neidenelva. Dessuten var han ekspeditør for Dampskipsselskapet Finnmark Fylkesrederi.

Mikkola var heradsstyremedlem i Sør-Varanger frå 1922 til 1937. Hausten 1933 vart han den fyrste med finsk innvandrarbakgrunn som vart vald til stortingsmann. På Tinget var han perioden 1934-36 medlem i Skog- og vassdragskomiteen. Etter attval i 1936 var han 1937-45 medlem i Landbrukskomiteen. Under okkupasjonen var han i oktober 1944 ein av dei som rømde til fjells då dei tyske okkupasjonsstyrkane trekte seg tilbake i Finnmark. Både før og etter okkupasjonen var han medlem i skulestyret og formann i jordstyret i Sør-Varanger.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar 1937-1945
Folk frå Sør-Varanger
Groblad

Groblad (Plantago major) er ein fleirårig planteart i maskeblomfamilien. Planten blir 5–30 cm høg og har eggrunde blad og lange aks med små, grågrøne blomar med fiolette pollenknappar.

I fuktig vêr blir frøa klebrige, noko som bidreg til spreiing ved at dei kleber seg til skosålar og dyreføter.

Groblad er vanleg i Noreg, og veks ved vegar og tun og på havstrender.

I folkemedisin er blada blitt brukt som omslag på sår, noko som har gjeve planten namnet groblad. Han er også blitt brukt mot bronkitt, luftvegskatarr og blærelidingar.

Kjelder

Viltveksande plantar i Noreg
Kjempeslekta
Medisinplantar
Johan Ludvig Johannesen

Johan Ludvig Johannesen () var ein norsk kommunearbeidar frå Lilleby i Borge i Østfold, stortingsmann for Arbeidarpartiet 1934-45.

Far hans arbeidde på sagbruk. Han tok sjølv til sagbruksarbeidar i Fredrikstad og Borge og var inn i mellom steinhoggar. Frå 1917 var han kommunearbeidar i Fredrikstad.

Johannesen var medlem i Fredrikstad bystyre periodane 1910-19, 1925-33 og i 1945, varaordførar 1931-33. Elles var han medlem i forliksrådet 1915-18 og skulestyret 1920-22. Hausten 1933 vart han vald til å representere dei fem kjøpstadene i Østfold og Akershus på Stortinget, attvald i 1936. Fyrste treårsbolken var han medlem i Protokollkomiteen og sidan sekretær i komiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1934-1936
Stortingsrepresentantar 1937-1945
Folk frå Fredrikstad
Stornesle

Stornesle (Urtica dioica) er ein fleirårig plante i nesleslekta som er kjend for «brennande» blad og stengel.
Planten er også kjend som brennesle, brenn-nesle og brennenesle.

Skildring

Brennesle blir omlag 30-200 cm høg. Ho har motsette, grovtagga blad og lysegrøne blomar som heng i knippe frå bladhjørna. Stengel og blad har brennhår som sprøyter ut ei giftig væske når den skjøre, glasaktige spissen blir broten av.

Blomestanden er opprett. Det finst ulike hann- og hoplanter av nesla.

Brennesle veks på næringsrik jord, og er ein indikatorplante for nitrogenrik jord.

Bruk 

Brennesle kan etast og er blitt brukt til suppe, stuing og som krydderurt. Ho kan også brukast til ulike retter som polenta, pesto og puré. 

I albansk matlaging er unge nesleblad ein del av fyllet i börek, saman med andre urter og ris. I gresk matlaging bruker ein unge blad på liknande vis, som fyll for hortopita, ein variant av  spanakopita der ein bruker ville vekstar i staden for spinat til fyll.

Nesle er også brukt ein del til ost, mellom anna til ostetypen Cornish Yarg og til å smaksetja visse typar gaudaost.

I folkemedisinen har nesle vore brukt som middel mot mange sjukdommar. I Hardanger blei til dømes avkoket brukt mot utvendig kløe og hundebitt, rota mot tannverk, og pulverisert til strøpulver på sår. Innvendig blei avkoket tke for brystverk, astma, hoste og fleire sjukdommar.

Dei sterke, tynne bastfibrane i plantestenglane har vore brukt til å laga nett, lette tørkle og stivare nettelduk.

Ein kan også utnytta mineralinnhaldet ved å bruka planten til kompostering eller nesleuttrekk. 

For å nytta nesla til mat eller medisin kan ein samla plantedelar med saks og plastpose, eventuelt med hanskar. Brenninga forsvinn etter kontakt med kokande vatn.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Stornesle» frå ,  den 25. november 2017.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Arne og Anna-Lena Anderberg: Den virtuella floran, Naturhistoriska riksmuseet 
 Helsenyt.com: Brændenælde
 Rolv.no: Stornesle/brennesle

Nesleslekta
Neslefamilien
Matplantar
Medisinplantar
Krydder
Viltveksande plantar i Noreg
Fiberplantar
Nesleslekta

Nesleslekta (Urtica) er ei planteslekt i neslefamilien. Plantane i slekta kan «brenna» om ein rører blada eller stenglane deira, og dei er derfor ofte kjende som  brennesler, brenn-nesler og brennenesler.
Slekta omfattar rundt 50 artar.

Nesler har motsette, grovtagga blad og lysegrøne blomar som heng i knippe frå bladhjørna. Stengel og blad har brennhår som sprøyter ut ei giftig væske når den skjøre, glasaktige spissen blir broten av.

I Noreg veks to nesleartar, stornesle (U. dioica) og smånesle (U. urens).

Artar

Det finst ei lang rekkje artar ein har plassert innan nesleslekta, men mange av desse er synonym, særleg for stornesle, som har fleire underartar.

Artar i nesleslekta med naturlege hovudutbeiingsområde:
Urtica andicola Webb
Urtica angustifolia Fisch. ex Hornem. Kina, Japan, Korea
Urtica ardens Kina
Urtica aspera Petrie Sørøya på New Zealand
Urtica atrichocaulis Himalaya, sørvestlege Kina
Urtica atrovirens vestlege middelhavsland
Urtica australis Hook.f. Sørøya på New Zealand og kringliggande subantarktiske øyar
Urtica cannabina L., vestlege Asia frå Sibir til Iran
Urtica chamaedryoides (heartleaf nettle), søraustlege Nord-Amerika
Urtica dioica L. 1753 (stornesle eller brennesle), Europa, Asia, Nord-Amerika
Urtica dioica subsp. galeopsifolia Wierzb. ex Opiz (fen nettle eller stingless nettle), Europe. (Av og til rekna som eigen art, Urtica galeopsifolia.)
Urtica dubia (large-leaved nettle), Canada
Urtica ferox G.Forst. (ongaonga eller tree nettle), New Zealand
Urtica fissa China
Urtica gracilenta (mountain nettle), Arizona, New Mexico, vestlege Texas, nordlege Mexico
Urtica hyperborea Himalaya frå Pakistan til Bhutan, Mongolia og Tibet i høgda
Urtica incisa Poir (scrub nettle), Australia, New Zealand
Urtica kioviensis Rogow. Aust-Europa
Urtica laetivirens Maxim. Japan, Nordaust-Kina
Urtica linearifolia (Hook.f.) Cockayne (creeping eller swamp nettle), New Zealand
Urtica mairei Himalaya, sørvestlege Kina, Nordaust-India, Myanmar
Urtica massaica Africa
Urtica membranacea Poir. ex Savigny middelhavsland, Azorane
Urtica morifolia Poir. Kanariøyane (endemisk)
Urtica parviflora Himalaya (lågare område)
Urtica peruviana D.Getltman Peru
Urtica pseudomagellanica D.Geltman Bolivia
Urtica pilulifera (Roman nettle), Sør-Europa
Urtica platyphylla Wedd. Kina, Japan
Urtica procera Mühlenberg (tall nettle), Nord-Amerika
Urtica pubescens Ledeb. sørvestlege Russland aust til Sentral-Asia
Urtica rupestris Sicilia (endemisk)
Urtica sondenii (Simmons) Avrorin ex Geltman nordaustlege Europa, nordlege Asia
Urtica taiwaniana Taiwan
Urtica thunbergiana Japan, Taiwan
Urtica triangularisa
Urtica urens L. (smånesle), Europa, Nord-Amerika

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stornesle» frå ,  den 25. november 2017.  

Planteslekter
Neslefamilien
Roseordenen
Lars O. Sæbø

Lars Olsson Sæbø () var ein norsk skomakar som var stortingsmann for Arbeidarpartiet frå 1906 til 1915.

Sæbø var son til ein gardbrukar i Manger. 15 år gammal flytta han til Bergen og gjekk i skomakarlære. Han dreiv så frå 1888 til 1906 eiga skomakarforretning i byen. Frå 1899 var han bystyremedlem, med plass i formannskapet 1907-10. Han var aktiv i fagforeiningsarbeid, i mange år formann i skotøyarbeidarforeininga og med i Samorg-styret for Bergen.

Sæbø representerte einmannskrinsen Sandviken på Stortinget i tida 1906-15. Han var alle åra medlem i Sosialkomiteen. I 1913-sesjonen var han sjukmeld frå 28. januar til 4. april. Ved stortingsvalet 1915 fekk han flest røyster i valkrinsen i fyrste valomgang, men tapte andre valomgang då Høgre-veljarane flokka seg om Venstre-kandidaten Jørgen Blydt.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1907-1909
Stortingsrepresentantar 1910-1912
Stortingsrepresentantar 1913-1915
Folk frå Radøy
Folk frå Bergen
Nettelduk

Nettelduk er eit tekstil laga av fibrar frå stenglane til nesle. På 1700- og 1800-talet var det eit kostbart stoff som ofte blei brukt til gardin. Nettelduk blei vove av fibrane frå vaneig stornesle (Urtica dioica) eller frå den austlege planten Boehmeria nivea. Svært fine bomullstøy blei selde i Europa på 1800-talet under namnet nettelduk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nettelduk» frå ,  den 25. november 2017. 
 oppgav desse kjeldene: Marta Hoffmann: Fra fiber til tøy, 1991
 

Naturstoff
Nesleslekta
Smånesle

Smånesle eller eiternesle (Urtica urens) er ein eittårig plante i nesleslekta med «brennande» blad og stengel. Ho er ein av to nesleartar som veks i Noreg; den andre er stornesle.

Planten har motsette, grovtagga blad og lysegrøne blomar som heng i knippe frå bladhjørna. Stengel og blad har brennhår som sprøyter ut ei giftig væske når den skjøre, glasaktige spissen blir broten av.

Smånesle stammar frå Eurasia og er innført i Nord-Amerika og på New Zealand.
Ein finn gjerne smånesle i gartneri og kjøkkenhagar.

Smånesle er kjent frå langt tilbake i historia. Fruktene av smånesle er funne i Osebergskipet. Albertus Magnus (1192–1280) oppgav at ho brann sterkare enn stornesle.

Kjelder

Nesleslekta
Viltveksande plantar i Noreg
Neslefamilien

Neslefamilien er ein plantefamilie i roseordenen som er utbreidd overalt i tempererte og tropiske strøk. I familien finn ein mellom anna nesle, kinagras og stoveplanten husfred.

Familien inneheld rundt 2625 artar grupper i 53 slekter, ifølgje databasen til Royal Botanic Gardens i Kew og Christenhusz og Byng (2016). Den største slekta er Pilea (500-715 artar), Elatostema (300 artar), nesleslekta Urtica (80 artar) og Cecropia (75 artar). Cecropia omfattar mange plantar som lever i mutualisme med maur.

Dei fleste av plantane i familien er urter. Blada sit spreidd eller motsett. Blomane er som oftast eittkjønna med enkelt, friblada blomedekke, fire blomedekkblad, fire pollenberarar og eitt fruktblad. Pollenberarane sit bøygd inn i blomeknoppane. Når knoppan sprett elastisk opp fyk pollenet ut. Fruktene er nøtter eller steinfrukter. 

I Noreg veks det 2 nesleartar vilt - stornesle (Urtica dioica) og smånesle (Urtica urens).
Nesle er ein medisinurt og matplante.

Slekter

Boehmerieae Gaudich. 1830
Archiboehmeria C.J. Chen 1980 (1 sp.)
Astrothalamus C.B. Rob. 1911 (1 sp.)
Boehmeria Jacq. 1760 (80 spp.)
Chamabainia Wight 1853 (1–2 spp.)
Cypholophus Wedd. 1854 (15 spp.)
Debregeasia Gaudich. 1844 (4 spp.)
Gibbsia Rendle 1917 (2 spp.)
Gonostegia Turcz. 1846 (5 spp.)
Hemistylus Benth. 1843 (4 spp.)
Neodistemon Babu & A. N. Henry 1970 (1 sp.)
Neraudia Gaudich. 1830 (5 spp.)
Nothocnide Blume 1856 (4 spp.)
Oreocnide Miq. 1851 (15 spp.)
Phenax Wedd. 1854 (12 spp.)

Pipturus Wedd. 1854 (30 spp.)
Pouzolzia Gaudich. 1826 [1830] (70 spp.)
Rousselia Gaudich. 1826 [1830] (3 spp.)
Sarcochlamys Gaudich. 1844 (1 sp.)
Cecropieae Gaudich. 1830
Cecropia Loefl. 1758 (70–80 spp.)
Coussapoa Aubl. 1775 (>50 spp.)
Leucosyke Zoll. & Moritzi 1845 (35 spp.)
Maoutia Wedd. 1854 (15 spp.)
Musanga R. Br. in Tuckey 1818 (2 spp.)
Myrianthus P. Beauv. 1804 [1805] (7 spp.)
Pourouma Aubl. 1775 (>50 spp.)
Elatostemateae Gaudich. 1830 
Aboriella Bennet (1 sp.)
Achudemia Blume 1856 

Elatostema J.R. Forst. & G. Forst. 1775 (300 spp.)
Gyrotaenia Griseb. 1861 (4 spp.)

Lecanthus Wedd. 1854 (1 sp.)
Meniscogyne Gagnep. 1928 (2 spp.)
Myriocarpa Benth. 1844 [1846] (18 spp.)
Pellionia Gaudich. 1826 (60 spp.)
Petelotiella Gagnep. in Lecomte 1929 (1 spp.)
Pilea Lindl. 1821 (250 spp.)
Procris Comm. ex Juss. 1789 (20 spp.)
Sarcopilea Urb. 1912 (1 sp.)

Forsskaoleeae Gaudich. 1830
Australina Gaudich. 1830 (2 spp.)
Didymodoxa E. Mey. ex Wedd. 1857 (2 spp.)
Droguetia Gaudich. 1830 (7 spp.)
Forsskaolea L. 1764 (6 spp.)
Parietarieae Gaudich. 1830

Gesnouinia Gaudich. 1830 (2 spp.)
Parietaria L. 1753 (20 spp.)
Soleirolia Gaudich. 1830 (1 sp.)

Urticeae Lamarck & DC. 1806 
Dendrocnide Miq. 1851 (27 spp.)
Discocnide Chew 1965 (1 sp.)

Girardinia Gaudich. 1830 (2 spp.)
Hesperocnide Torr. 1857 (2 spp.)
Laportea Gaudich. 1826 [1830] (21 spp.)
Nanocnide Blume 1856 (2 spp.)
Obetia Gaudich. 1844 (7 spp.)
Poikilospermum Zipp. ex Miq. 1864 (20 spp.)
Touchardia Gaudich. 1847 (1–2 spp.)
Urera Gaudich. 1826 [1830] (35 spp.)
Urtica L. 1753—nettle (80 spp.)
Zhengyia T. Deng, D.G. Zhang & H. Sun 2013 (1 sp.)
Incertae Sedis
Metatrophis F. Br. 1935 (1 sp.)

Galleri

Kjelder

Roseordenen
Plantefamiliar
Blidnesle

Blidnesle (Parietaria judaica) er ei urt i neslefamilien. Planten blir rundt 30 cm høg, og har blomar i grøne centimeterstore nøster. Blada har ikkje brennhår på same måte som brennesle. I staden er han kjenneteikna av klistrande hår.

Blidnesle har motsette blad som er 2-8 cm lange og er mjuke, grøne og ovalforma med spisse endar. Stenglane er raude eller rosa.
Planten har små, lysegrøne blomar som sit i klasar på stengelen.

Planten kjem frå Europa, Sentral- og Vest-Asia og Nord-Afrika.
Han er ein sjeldan gong å finna i Noreg, typisk på avfallsplassar. Han er vurdert som ein ikkje reproduserande framand art.

Blidnesle er mildt giftig for menneske. Plantehåra kan gje ein mild hudreaksjon medan pollenet kan forårsaka allergiske reaksjonar som astma, høysnue, sterk hudirritasjon og augekatarr.
Eit av dei engelske namna for planten er asthma weed.

Kjelder

Blidnesleslekta
neslefamilien
16. SPETSNAZ-brigade

16. SPETSNAZ-brigade (russisk 16-я отдельная бригада специального назначения, forkorta 16-я обрспн, 16. brspn) er ein brigade i det russiske forsvaret. Han vart etablert i Sovjetunionen i 1952 og var i 2017 ein SPETSNAZ-brigade i dei væpna styrkane i Vestre militærdistrikt i Russland.

Samansetjing
Frå 2010 var brigaden samansett med desse elementa:
 Brigadestab i Tambov
 spesialsambandsgruppe i  Tambov
 materialteknisk forsyningskompani i Tambov
 370. SPETSNAZ-gruppe i Tambov;
 664. SPETSNAZ-gruppe i Protasovo (flyplass), Tambov oblast
 585. SPETSNAZ-gruppe i Tambov
 669. SPETSNAZ-gruppe i Tambov

Stridserfaring

Borgarkrigen i Tadsjikistan 
Under borgarkrigen støtta brigaden den russiske 201. motoriserte infanteridivisjonen forlagt til Tadsjikistan.

Borgarkrigane i Tsjetsjenia 
Under dei to borgarkrigane støtta brigaden dei russiske avdelingane i Tsjetsjenia.

Den russisk-georgiske krigen i 2008 
I 2008 støtta brigaden dei russiske avdelingane i Abkhazia, mellom anna ved å øydeleggje eit georgisk forsyningslager.

Referansar

Kjelder 
 http://englishrussia.com/2011/10/24/a-day-with-the-16th-special-forces-brigade/

GRU
SPETSNAZ
 Russiske spetsnazbrigadar
Boehmeria

Boehmeria er ei planteslekt i neslefamilien. Ho omfattar rundt 100 artar av urter, buskar og tre. Dei fleste av artane er tropiske. Arten kinagras (Boehmeria nivea) er ein viktig tekstilplante.

Kjelder

Planteslekter
Neslefamilien
Kinagras

Kinagras (Boehmeria nivea) er ein plante i neslefamilien. Saman med Boehmeria viridis er han ein viktig tekstilplante.
Han har bastceller som er lengre enn hjå nokon annan plante, oftast 10–20 cm og nokre gonger 25 cm. 

Kinagras er ein liten busk som veks vilt i Aust-Asia. Han blir også mykje dyrka i Kina, Japan, India og Indonesia.

Basttrevlane er seige og svært sterke. Dei blir brukt til tauverk eller til tråd, rami, som blir brukt til møbelstoff og anna.

Kjelder

Neslefamilien
Fiberplantar
Søren Lund

Søren Andreas Lund () var ein norsk ingeniør frå Oslo.

Lund vart uteksaminert frå Trondheims tekniske skole i 1876 og studerte 1877–78 ved den tekniske høgskulen i Hannover. Han arbeidde frå 1876 til 1891 i vegvesenet, den siste tida som sjef for ingeniør-avdelinga. Frå 1891 var han tilsett på brukontoret til Norges statsbaner (NSB), fyrst som inspektør og sidan 1898 som leiar. Han hadde då ansvar for fleire 
viktige brubyggingar, mellom dei brua over Norddalsenden på Ofotbanen, steinbruene på Bergensbanen og Haugsfossbrua over Glomma ved Elverum.

Lund var elles i to år redaktør for 'Teknisk ugeblad', nestformann i Polyteknisk Forening og formann i Jernbanernes tekniske forening. Frå 1897 var han formann i den norske avdelinga av det internasjonale forbundet for materialprøving og deltok fleire gongar på kongressane til forbundet.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957

Norske ingeniørar
DOSAAF

DOSAAF (russisk skrift ДОСААФ), fullt namn 'Frivilljug samarbeid med Hæren, Luftforsvaret og Marinen' (russisk Добровольное Общество Содействия Армии, Авиации и Флоту) er ein paramilitær sportsorganisasjon i Russland. Organisasjonen er ført og fremst til for ungdomar som interesserer seg for våpen, bilar og luftfart. I 2017 var organisasjonen atter i vekst og vart leia av generaloberst Aleksandr Petrovitsj Kolmakov, som var sjef for Dei russiske luftlandestyrkane (VDV) frå 2003 til 2007.

Historie

Organisasjonen vart etablert i 1927 som OSOAVIAKhIM.
Frå 1951 til 1991 bar han namnet eller forkortinga «DOSAAF».

Etter oppløysinga av Sovjetunionen vart organisasjonen omdøypt til 'Det russiske forsvarets idrett-tekniske organisasjon', forkorta til ROSTO (russisk Российская оборонная спортивно-техническая организация – РОСТО).

I desember 2009 vart likevel ROSTO attdøypt til DOSAAF Russland.

Organisasjon vart òg verande i nokre post-sovjetiske republikkar, til dømes Kviterussland, sjølv om desse brukar eit anna namn. I Ukraina, til dømes, er motstykket  'Samfunn av bistand til forsvaret av Ukraina'.

Det uttalte målet for samskipnaden er å få til «Patriotisk oppseding av folket og utarbeiding av moral til det å forsvara Moderlandet». Ein metode for å oppnå detta var utviklinga av paramilitær sport. På same tid er det òg ordinær idrett som vert støtta innanfor rama av DOSAAF sine fasilitetar som idrettshallar, stadion og symjebasseng.

Referansar

Kjelder
Heimeside: www.dosaaf.ru

Bakgrunnsstoff
  : 3–13 . August 1941. 

Det sovjetiske forsvaret
Det russiske forsvaret
André Lindboe

André Lindboe () er ein norsk handballspelar frå Larvik som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Sidan 2012? har han spelt på handballaget til Elverum Idrettslag og vunne fem seriemeisterskap med laget. Tidlegare har han vore aktiv i Halsen IF, Larvik HK, IF Fram og Sandefjord TFI. Kantspelaren har pr 1.11.2017 delteke i 59 landskampar og skåra 96 mål.

Kjelder
handball.no

Norske handballspelarar
Folk frå Larvik
Joakim Hykkerud

Joakim André Hykkerud () er ein norsk handballspelar frå Notodden som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Linjespelaren seriedebuterte med heimlege Notodden på lågare nivå og har sidan spelt 20014-11 på Drammen HK og på ny frå 2017. I mellomtida var han vårsesongen 2011 aktiv på danske Bjerringbro, sesongen 2011/12 Kristianstad-spelar i Sverige, medan han frå 2012 til -17 gjorde teneste i tyske Hannover-Burgdorf. Hykkerud har pr 1.11.2017 delteke i 75 landskampar og skåra 71 mål.

Kjelder
handball.no

Norske handballspelarar
Folk frå Notodden
Handball-VM 2017 for menn

Verdsmeisterskapen i handball 2017 for menn vart avvikla i dagane frå 11. til 29. januar 2017 i Frankrike. Til saman 24 land deltok i turneringa. Vertslandet Frankrike vann VM-gull for sjette gong etter finalesiger 33-26 mot Noreg, som sikra seg si aller fyrste VM-medalje.

Finalen
Finalen fann stad på Accorhotels Arena i Paris framfor 15 609 tilskodarar. Frankrike leia 18-17 til pause, men drog i frå i andre omgang og vann med sju måls margin; 33-26. Franske Nikola Karabatić vart toppskårar i kampen med seks nettkjenningar. Andre franske målskårarar var Michaël Guigou, Kentin Mahé, Valentin Porte, alle med fem mål, Redim Nebili (4), Ludovic Fabregas og Daniel Narcisse, begge 2, og Luc Abalo 1.

Norsk toppskårar vart Kent Robin Tønnesen (5), norsk nettsus syrgde også Kristian Bjørnsen, Espen Lie Hansen, Bjarte Myrhol, alle (4), Eivind Tangen (3), Magnus Jøndal (2), Magnus Gullerud, Gøran Johannessen, Christian O'Sullivan og Sander Sagosen, alle (1), for. Torbjørn Bergerud vakta det norske målet, saman med Espen Christensen. Også Joakim Hykkerud, André Lindboe, Magnus Rød og Petter Øverby var med i det norske mannskapet.

Arenaar

Gruppespelet

Gruppe A 

<noinclude>

Gruppe B 

<noinclude>

Gruppe C 

<noinclude>

Gruppe D 

<noinclude>

President's Cup

Plasseringskampar om 21.- til 24.-plass 

Kamp om 23.-plass

Kamp om 21.-plass

Plasseringskampar om 17.- til 20.-plass 

Kamp om 19.-plass

Kamp om 17.-plass

Sluttspelet

Åttandedelsfinalar

Kvartfinalar

Semifinalar

Bronsefinale

Finale

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Handball-Weltmeisterschaft der Männer 2017» frå ,  den 25. november 2017.  
 
Finale-data

Sport i 2017
Handball-VM
Sport i Frankrike
Ola Kaldager

Ola Kaldager () er ein norsk offiser og tidlegare leiar av etterretningsgruppa E 14.

Han vart pensjonert frå tenesta i forsvaret i 2004, og arbeidde deretter for eit privat tryggleiksselskap.

Bakgrunn og karrière 
Kaldager har bakgrunn frå heimevernet og var på sit første utenlandsoppdrag som etterretningsoffiser i den norske styrken i UNIFIL i Libanon i midten av 1980-åra. I midten av 1990-åra fekk Kaldager i oppdrag å etablera etterretningsgruppa E 14 for å støtta norske utenlandsstyrker

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ola Kaldager» frå ,  den 25. november 2017.  
 

Norske offiserar
Helga Hernes

Helga Maria Hernes (opphavleg Helga Marie Jahncke, () er ein norsk statsvitar, Arbeidarparti-politikar og diplomat.

Hernes vart saman med andre tyskarar i området drivne bort og enda som flyktning i Bayern på slutten av den andre verdskrigen.

Hernes har utdanninga si frå USA der ho i 1967 tok mastergraden og i 1970 doktorgraden ved Johns Hopkins University. Frå 1970 til 1980 var Hernes knytt til Institutt for samanliknande politikk ved Universitetet i Bergen og i åra 1974–1975 dreiv ho postdoktorarbeid ved Stanford University. Frå 1980 til 1983 var Hernes forskingsdirektør i Noregs forskingsråd. I to periodar, 1983-1988 og 1989-1990, hadde ho stillinga som forskingsdirektør ved Institutt for samfunnsforsking. I åra 1993 til 1996 var Hernes leiar for forskingsprogrammet CICERO ved Universitetet i Oslo. Frå 1993 til 1998 var ho professor II ved Institutt for statsvitskap same stad. Frå 2004 til 2005 var ho seniorforskar ved NOVA i Oslo og frå 2006 er ho seniorrådgjevar for PRIO. 

Hernes har i si faglege verksemd fyrst konsentrert seg om spørsmål knytt til velferdsstatsforsking  og kvinneforsking. Seinare har merksemda hennar vore rett mot internasjonale tilhøve og multinasjonale selskap. 

Hernes har òg hatt ein politisk og diplomatisk karriere. Ho har to gonger vore statssekretær for Arbeidarpartiet i Utenriksdepartementet, fyrste gong 1988-1989, andre gong frå 1990-1993. Deretter byrja ho sin diplomatiske karriere, fyrst som spesialrådgiver for fredsbevarende operasjonar og fredsbygging i Utanriksdepartementet, etterfylgt av periodar som Noregs ambassadør til Austerrike og Slovakia (1998–2003), og dessutan Sveits og Vatikanet (2002–2004).

Hernes vert ofte sitert for sin typologi over argument for den politiske deltakinga til kvinner, som av mange statsvitere og sosiologar vert rekna som eit viktig tilskot: 
 Rettferdsargument. Kvinner har krav på å få vera med 
 Ressursargument. Røynslegrunnlaget til kvinner, som ofte er ulikt frå menn sitt, utgjer ein ressurs for samfunnet
 Interesseargument. kvinner og menn har ofte ulike og ofte motstridande interesser 
Hernes har vore gift med professor og statsråd Gudmund Hernes.

Utmerkingar 
I 1993 vart Helga Hernes æresdoktor ved Universitetet i Tromsø og i 2003 ved Stockholms universitet. Hernes vart i 2002 utnemnd til kommandør av Den Kongelege Norske Fortjenstorden.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Helga Hernes» frå ,  den 25. november 2017.  
 

Den Kongelege Norske Fortenesteorden
Norske statsvitskapsprofessorar
Statssekretærar frå Ap
Æresdoktorar ved UiT Noregs arktiske universitet