alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sofa av Frank Zappa

«Sofa» er ein song av den amerikanske musikaren Frank Zappa. I 1993, året då Zappa døydde, spelte Steve Vai «Sofa» på hyllestalbumet Zappa's Universe. Denne versjonen vann Grammy-prisen for beste rockeinstrumental i 1994. Dette var den første av Vai sine tre Grammy-prisar.

Utgåver 
Opphavleg vart «Sofa» berre spelt på konsertar og var lenge ein lengre komposisjon i tida då Flo and Eddie song med Zappa og der Mark Volman lata som om han var ein sofa. I 1975 kom «Sofa» ut på albumet One Size Fits All som ein instrumentalversjon og ein vokal versjon (Sofa No.1 og Sofa No.2.) Det er ein stor sofa midt på plateomslaget til One Size Fits All og initialane til albumtittelen, «OSFA» kan omarrangerast og stave «SOFA».  Same året vart «Sofa No.2» gjeve ut som singel og då kalla «Du Bist Mein Sofa». Den same songen som vart kalla «Sofa No. 1» vart kalla «Sofa» og gjeven ut på konsertalbumet Zappa in New York i 1976. På albumet You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 1, inneheld «Sofa #1» vokal og «Sofa #2» er instrumentalversjonen. På både «One Size Fits All» og «You Can't Do That On Stage Anymore, Vol. 1» er «Sofa No./#1» spor nummer 3, medan «Sofa No./#2» endar albumet. Han vart kalla «Divan» på albumet Playground Psychotics. «Sofa» er ein songane Zappa har referert mest til i diskografien sin.

Tekst og tyding

Den vokale versjonen av «Sofa» inneheld tekst på både tysk og engelsk. I følgje kritikarar var det fordi han inneheld tysk at han skilde seg mest ut på plata. Den engelske teksten handlar om forskjellige delar av naturen (himmelen, vatnet og skyene), medan teksten på tysk forklarar korls dei er «spisekroken til sofane i krom» og «alle dagar og alle netter». Alt i alt kom «Sofa» til som følgje av Zappa sin fascinasjon for tyskarar då han turnerte i Europa.

Ya Hozna

«Ya Hozna» frå albumet Them Or Us frå 1984, er hovudsakleg «Sofa No.2» spelt baklengd. Han inneheld òg delar av «Lonely Little Girl» frå We're Only In It For The Money og «Valley Girl»  frå Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch spelt baklengs.

Innhald

7"

A. «Du Bist Mein Sofa» - 2:38 
B. «Stink-Foot» - 4:25

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sofa (Frank Zappa song)» frå ,  den 11. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1975
Singlar frå 1975
Frank Zappa-songar
Songar skrivne av Frank Zappa
Johnny «Guitar» Watson

John «Johnny 'Guitar'» Watson, Jr. () var ein amerikansk blues, soul og funkmusikar og låtskrivar. Han var ein prangande showmann og elektrisk gitarist i same stil som T-Bone Walker, og spelte musikk i 1950- og 1960-åra med ein viss suskess. Han fekk ein ny vår i 1970-åra med disco og funk med hittar som «Ain't That a Bitch», «I Need It» og «Superman Lover». Platekarrieren hans varte nesten i 40 år og den største hitten hans var «A Real Mother For Ya» frå 1977.

Watson døydde av hjarteåtak på scenen i Yokohama i Japan.

Diskografi

Album
 1958 Gangster Of Love (King)
 1963 I Cried For You (Cadet 4056) (med Watson på piano)
 1963 Johnny Guitar Watson (King)
 1964 The Blues Soul Of Johnny Guitar Watson
 1965 Larry Williams Show with Johnny Guitar Watson
 1967 Bad
 1967 In The Fats Bag
 1967 Two for the Price of One
 1973 Listen (Fantasy 9437)
 1975 I Don't Want To Be A Lone Ranger (Fantasy 9484)
 1975 The Gangster Is Back
 1976 Ain't That a Bitch (DJM 3)
 1976 Captured Live
 1977 A Real Mother For Ya
 1977 Funk Beyond the Call of Duty (DJM 714)
 1978 Giant (DJM 19)
 1978 Gettin' Down with Johnny «Guitar» Watson
 1979 What the Hell Is This? (DJM 24)
 1980 Love Jones
 1981 Johnny «Guitar» Watson and the Family Clone
 1982 That's What Time It Is
 1984 Strike on Computers
 1985 Hit the Highway
 1992 Plays Misty
 1994 Bow Wow (Wilma 71007)

Singlar

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Diskografi på Soulful Kinda Music.
 Johnny Guitar Watson på All About Jazz.
 Johnny Guitar Watson på Find A Grave.
 Johnny Guitar Watson Audio Interview at the Internet Archive.

USA-amerikanske bluesartistar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske bluesgitaristar
USA-amerikanske funkgitaristar
Afroamerikanske musikarar
Folk frå Houston
Musikarar som døydde på scenen
Blues Hall of Fame
Fingerstilgitaristar
Gjensidig forståing

Gjensidig forståing er ein slik nærleik mellom to eller fleire språk eller dialektar at talarane av dei kan forstå einannan utan å anstrengje seg eller få ytterlegare opplæring. Den gjensidige forståinga kan vere asymmetrisk når brukarar av det eine språket kan forstå brukarar av det andre lettare enn omvendt. Saman med ei rekkje sosiolingvistiske faktorar er den gjensidige forståinga eit av kriteria som tillèt å skilje mellom eit språk og ein dialekt. Ho kan vere avgrensa til skriftspråket som i portugisisk og spansk – sjølv om skriftlege standardmålformer av desse to språka er veldig like, møter munnleg komunikasjon vanskar på grunn av forskjellige fonetiske system. Indre utviklingar i laupet av språkhistoria kan òg hindre ho som i dansk og svensk, som tillét mykje høgare grad av gjensidig forståing i mellomalderen i forhold til situasjonen i dag. Den gjensidige forståinga opptrer mellom mange språk i verda og er ofte knytt til eit dialektkontinuum mellom dei.

Døme på gjensidig forståelege språk
 afrikaans og nederlandsk — delvis og asymmetrisk (lettare for nederlandsktalande å forstå afrikaans enn omvendt
 dansk, norsk og svensk - asymmetrisk og hovudsakleg i skrift
 slovakisk, tsjekkisk og polsk – fyrste to i veldig stor grad med einannan, med polsk delvis (avgrensa til grunnleggjande konsept)
 tyrkisk, aserbajdsjansk, krimtatarsk og gagausisk — asymmetrisk
 tysk og jiddisk – berre i tale på grunn av bruk av forskjellige skriftsystem.

Referansar

Lingvistikk
Bongo Fury

Bongo Fury er eit album av Frank Zappa og The Mothers og Captain Beefheart frå 1975. Konsertopptaka på albumet vart innspelt 20. og 21. mai 1975 ved Armadillo World Headquarters i Austin i Texas. Spor 5, 6 og 9 (berre introen) er studioopptak spelt inn i januar 1975 (under innspelinga som gav One Size Fits All og det meste av Studio Tan).

Albumet er er det siste som vart spelt inn av bandet Zappa spelte mykje med tidleg på 70-talet, og som spelte på album som Over-Nite Sensation (1973), Apostrophe (') (1974), Roxy & Elsewhere (1974) og One Size Fits All (1975).

Napoleon Murphy Brock sin vokal er på både «Advance Romance» og som ein av tre harmonistemmer på «Carolina Hard-Core Ecstasy». Captain Beefheart syng på fleire songar. Dette var den einaste turneen hans i lag med bandet til Zappa. Han les òg opp «Sam with the Showing Scalp Flat Top» og «Man with the Woman Head». Bongo Fury er òg første gongen Terry Bozzio spelar med Zappa. Han spelte fast med Zappa frå 1975 til 1978.

Innhald 
Alle songane er framførte av Frank Zappa og Captain Beefheart. Alle songane er skrivne av Zappa, utanom der andre er nemnte. Dette er det siste originale Zappa-albumet som vart omtalt som «[The] Mothers [of Invention]».

Medverkande

Musikarar 
 Frank Zappa – sologitar, vokal
 Captain Beefheart – munnspel, vokal, handleposar
 George Duke – klaverinstrument, vokal
 Napoleon Murphy Brock – saksofon, vokal
 Bruce Fowler – trombone, fantastisk dansing
 Tom Fowler – bass, òg dansing
 Denny Walley – slidegitar, vokal
 Terry Bozzio – trommer, fukt
 Chester Thompson – trommer (på «200 Years Old» og «Cucamonga»)
 Robert «Frog» Camarena – vokal på «Debra Kadabra» (ikkje oppført på omslaget)

Produksjon 
 Michael Braunstein – lydteknikar
 Frank Hubach – lydteknikar
 Kelly Kotera – lydteknikar
 Kerry McNabb – lydteknikar
 Davey Moire – lydteknikar
 Cal Schenkel – design
 John Williams – fotografi
 Bob Stone – lydteknikar
 Mike Stone – lydteknikar

Salslister 
Album - Billboard (USA)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Bongo Fury» frå ,  den 11. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Captain Beefheart-album
Frank Zappa-konsertalbum
Konsertalbum frå 1975
DiscReet Records-album
Muffin Man

«Muffin Man» er ein song av Frank Zappa. Han finst som eit konsertopptak på konsertalbumet Bongo Fury frå 1975 i lag med Captain Beefheart (Don Van Vliet). Songen byrjar med eit  studio-innspelt parti med tekst av Zappa og følgjer så med refrenget. Songen var inspirert av eit tradisjonelt barnerim, The Muffin Man. Songen avsluttar bådet dette albumet og samlealbumet Strictly Commercial, og vart òg nytta som siste song på konsertane til Zappa i mange år etterpå. Tonen i songen er blitt samanlikna med stilen til Jimi Hendrix.

Ein alternativ konsertversjon av «Muffin Man» finst på samlealbumet You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6. Songen finst òg på albuma Philly '76, FZ:OZ og Halloween.

Sonen til Frank Zappa, Dweezil, har i lag med Zappa Plays Zappa (ZPZ) , spelt «Muffin Man» på mange konsertar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Muffin Man (song)» frå ,  den 11. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Frank Zappa-songar
Songar frå 1975
Songar skrivne av Frank Zappa
Captain Beefheart-songar
Songar skrivne av Don Van Vliet
Ciro Immobile

Ciro Immobile () er ein italiensk fotballspelar som i 2014 spela for Torino i italiensk Serie A. Han har òg landskampar for Italia. Han vart toppskårar i Serie B med Pescara i 2011/12-sesongen. I 2013/14-sesongen, då han spelte for Torino, vart han toppskårar i Serie A med 22 mål.

Italienske fotballspelarar
Juventus-spelarar
Siena-spelarar
Pescara-spelarar
Genoa-spelarar
Torino-spelarar
Borussia Dortmund-spelarar
Sevilla-spelarar
Lazio-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-EM 2016
Wind Up Workin' in a Gas Station

«Wind Up Workin' in a Gas Station» er den første songen på Frank Zappa-albumet Zoot Allures. Songen vert sungen av Zappa med ein falsk, tysk aksent fordi Zappa var fascinert av den tyske kulturen. På konsertane vart linja «Show me your thumb if you're really dumb» repetert mange gonger, og publikum svarte med å heve begge tomlane opp i lufta. Trass i den pessimistiske teksten vart songen ein favoritt hos fansen. Ein konsertversjon finst på You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6.

Tyding
Tittelen tyder «Enda opp med å arbeide på ein beninsstasjon». Songen går til åtak på det amerikanske skulesystemet og forklarer at sjølv med høg utdanning endar folk likevel opp med dårleg betalte jobbar, som å arbeide på ein bensinstasjon.

Lady Bianca-kontroversen
Solovokalen vert sungen av Bianca Odin, betre kjend under scenenamnet Lady Bianca, som berre var i bandet til Zappa i 1976. Årsaka til at Odin slutta i bandet sa ho i eit intervju:  Etter at Lady Bianca vart songen droppa frå setlista fordi den høge vokalen til Lady Bianca var vanskeleg å etterlikne av andre vokalistar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Wind Up Workin' in a Gas Station» frå ,  den 11. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Frank Zappa-songar
Songar skrivne av Frank Zappa
Songar frå 1976
The Torture Never Stops

«The Torture Never Stops» er ein song av Frank Zappa frå 1976 på albumet Zoot Allures. Andre versjonar av songen finst på Zappa in New York, Thing-Fish, You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 1, You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 4, The Best Band You Never Heard In Your Life, Cheap Thrills, Buffalo, Philly '76 og Hammersmith Odeon. Songen handlar om ein vond prins. På albumet Thing-Fish heiter songen «The Torchum' Never Stops», og hovudpersonen på det albumet er The Evil Prince, som ein referanse til denne songen. «The Torture Never Stops» vart spelt på konsertane til Zappa frå 1975 til 1978 og i 1988.

Songen

Songen debuterte i 1975 med tittelen «Why Doesn't Somebody Get Him a Pepsi?» der nesten ingen av instrumentpartia likna albumversjonen. Songen er sagt å vere ein av dei mørkare songane til Zappa og passar generelt inn i atmosfæren på «Zoot Allures». «The Torture Never Stops» er den mørkaste på albumet med tekstlinjer som «Flies all green and buzzin' in dungeon of despair. Who are'll those people that is shut away down there? Are they crazy? Are they sainted? Are they heroes someone painted?» i lag med kvinnelege stønn i bakgrunnen. Kritikarar hevda at under songen så verkar Zappa roleg, men likevel passiv-aggressiv.  Songen har blitt omtalt som ein referanse til det vonde som skjedde i konsentrasjonsleirane under andre verdskrigen, og kritikarar har sagt at om så er, så er referansen til «eating a steaming pig» smaklaust av Zappa.

Rat Tomago

Ein live solo frå songen, «Rat Tomago», vart gjeven ut i 1979 på albumet Sheik Yerbouti. Som «The Torture Never Stops» inneheld han den same grunnleggande strukturen, basslinja og den kvinnelege stønninga. «Rat Tomago» vart nominert til Grammy-prisen for beste rockeinstrumental i 1979.

Musikarar

Studioversjon
Frank Zappa - gitar, bass, klaverinstrument, solovokal
Terry Bozzio - trommer

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Torture Never Stops» frå ,  den 11. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1976
Frank Zappa-songar
Songar skrivne av Frank Zappa
Find Her Finer

«Find Her Finer» er ein song frå 1976 av Frank Zappa frå albumet Zoot Allures. Songen vart innspelt med leppene til Zappa ekstremøt nær mikrofonen, for å skape ein intim lyd. Roy Estrada syng falsettvokal for å skape ein komisk effekt i songen. Han vart gjeven ut som den første singelen frå Zoot Allures, men selde dårleg, i motsetnad til den andre singelen «Disco Boy». Ein raskare jazzversjon frå eit konsertopptak finst på albumet The Best Band You Never Heard in Your Life. Han vart spelt på konsertar i 1976 og 1988.

Tyding
I følgje songen meiner Zappa den beste måten å overtale ei jente er å syne at du er mindre intelligent enn ho. Han meiner dette kjem av at kvinner ikkje bryr seg om smarte menn, men heller ein romantisk mann. Dette er ein parallell til stereotypien om at men helst vil ha uintelligente kvinner.

Innhald
7"

A».Find Her Finer» - 3:18 
B».Zoot Allures» - 4:18

Musikarar
Frank Zappa –gitar, synthesizer, bass, klaverinstrument, solovokal
 Terry Bozzio – trommer, korvokal
 Andre Lewis –  korvokal
 Roy Estrada – korvokal
 Ruben Ladron de Guevara – korvokal
 Captain Beefheart – munnspel  (omtalt som «Donnie Vliet»)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Find Her Finer» frå ,  den 11. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Frank Zappa-songar
Songar skrivne av Frank Zappa
Songar frå 1976
Disco Boy

Disco Boy er ein song av Frank Zappa frå 1976 på albumet Zoot Allures. Han finst òg på samlealbumet Strictly Commercial.

Ein raskare versjon av songen finst i både filmen Baby Snakes og det tilhøyrande filmmusikkalbumet.

Tyding
Songen handomar om stereotypane som av knytt til disco-tida. Den forfengelege tonen i songen vert fastsett av teksten «Leave his hair alone, but you can kiss his comb.» Teksten «Disco boy, do the bump every night, 'til the disco girl who's really right, gonna fall for your line, and feed you a box full of chicken delight.» indikerer at discoguten ikkje er på jakt etter kjærleik men tilfeldig sex. Teksten «but thank the lord that you still got hands, to help you do that jerkin' that'll blot out your disco sorrow» syner at når han ikkje får jenta han vil ha så kan han alltids onanere. I tillegg til disco handlar songen om korleis Zappa mislikar menn som finn seg sjølv uimotståelege for kvinner.

Rykodisc-utgåva

På Rykodisc-utgåva av albumet, er vokalen på «Disco Boy» miksa annleis og den tre sekundar lange trommemaskinintroen vart kutta ut.

Innhald

Versjon 1:

A».Disco Boy» - 5:28 
B».Ms.Pinky» - 3:40 

Verfsjon 2:

A».Disco Boy» - 5:28 
B».Bird Man» (Herbie Mann) - 3:40

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Disco Boy» frå ,  den 11. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1976
Singlar frå 1976
Frank Zappa-songar
Songar skrivne av Frank Zappa
Komedierockesongar
Ray White

Ray White er ein afroamerikansk vokalist og gitarist, mest kjend som medlem av bandet til Frank Zappa.  Han vart med i bandet til Zappa hausten 1976 og spelte rytmegitar og song, mellom anna mykje harmonivokal med Ike Willis på seinare turnear i 1980 og 1984. Ein kan høyre vokalen til White på Zappa in New York (mars 1978), You Are What You Is (sept. 1981) og andre plater. White er òg med i The Torture Never Stops og Does Humor Belong in Music?, konsertfilmar. I følgje Zappa var White, som var djupt religiøs, ukomfortabel med det atestisiske synet til somme av dei andre bandmedlemmane, noko som førte til at han slutta. 

White har òg spelt i jam-orienterte grupper som KVHW, Don't Push the Clown og Umphrey's McGee, og har i nyare tid spelt med forskjellige artistar frå Michigan, mellom anna tidlegare Rare Earth-trommeslagaren Bob Weaver, og medlemmar av funk/fusion-bandet Generic Produce.

Sommaren 2007 vart Ray White med Dweezil Zappa som spesiell gjesteartist for Zappa Plays Zappa.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ray White» frå ,  den 12. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 United Mutations
 Project Object

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
Bedehus

Bedehus er ein type forsamlingshus som er eigd og drive av kristne organisasjonar. Husa vert brukt til små og store møte og andre arrangement. Slike forsamlingshus vart bygd frå midten av 1800-talet over heile Noreg, og er framleis vanlege over hele landet. Bedehus vert også kalla misjonshus.

Det er i dag rundt 3000 bedehus, misjonshus og kristelege ungdomshus i landet. Halvparten eigast og drivast av lutherske misjons- og ungdomsorganisasjonar innanfor Den norske kyrkja, resten av lokale og frittståande grupper.

Historie
Bedehus var opphavleg samlingshus for kristne (truande) til bøne- og vitnemøte. Seinare vart dei ein stad for vekkingsmøte, bibeltimar og samlingar for dei ulike misjonsorganisasjonane.

Dei første bedehusa vart mest sannsynleg bygd i 1840-åra. Dei første vi kjenner til er i Strand kommune og Hjelmeland kommune i Rogaland. Det første huset som vart kalla bedehus var likevel Hauges Minde i Skien , som vart bygd i 1850 til minne om Hans Nielsen Hauge.

Innreiing
Dei første bedehusa var enkle med trebenkar og utan kunst. Etter kvart kom Kristusbilete på plass. Andre bibelske motiv vart også brukt, samt bilete av viktige menn i bygda, i kyrkja og kjende predikantar. Etter andre verdskrig har mange bedehus vorte større og vakrare.

Kjelder

 Reise i bedehusland – Rogaland, av Johannes Kleppa og Alf Henry Rasmussen, Sambåndet forlag 2003.
 «Misjon og bedehus», av Andreas Ropeid I: Norges kulturhistorie, bd . Aschehoug, 1980
 Bedehus i Rogaland : administrasjon og bruk, av Andreas Ropeid. Norsk etnologisk gransking, 1993
 Bedehus i Østfold, av Kai Ørebech. Lunde Forlag, 2006 ISBN 82-520-4837-4
 Bedehusfolket : ein studie av bedehuskultur i tre bygder på 1980- og 1990-talet, av Olaf Aagedal. Tapir forlag, 2003  ISBN 82-519-1829-4 (Dr.avh.)
 Rapport frå bedehusland, av Olaf Aagedal. Samlaget, 1988 ISBN 82-521-3173-5
Denne artikkelen bygger på «Bedehus» frå ,  den 12. juni 2014.  
 

Kristendom
Misjonering
Sakralbygg
Bedehus
Gustine Hjelmeland

Gustine Gabrielsdotter Hjelmeland () var ein norsk lærar og indremisjonær frå Gaular.

Lærar
Gustine Hjelmeland var yngst i ein syskenflokk på seks som vaks opp på Indre Hjelmeland i Gaular, nær det som no er Førde lufthamn. Mora Nille døydde då Gustine var ung. 

Ikkje alle jenter fekk utdanning i denne tida, men Gustine fekk reise til lærarskulen i Volda, og jobba som grendaskulelærar for elevane frå Bringeland, Hjelmeland og Åse. Hjelmeland gjorde eit sterkt inntrykk som lærar og omsorgsperson.

Då Bygstad sentralskule vart bygd, vart grendaskulane nedlagde og Gustina Hjelmeland arbeidde dei siste yrkesaktive åra sine på den nye skulen.

Heimly
Då brørne flytta ut i 1922 vart familiegarden på Hjelmeland skøytt over på systera til Gustine, Anna Hjelmeland. Etter at faren døydde i 1937, vart garden seld og Heimly bygd – eit stort hus som gav plass både til bustad for systrene, hybel på loftet og eige bedehus med møtesal og småsal. 

Då Heimly vart innvigd som bedehus i september 1940, var det allereie ein viktig samlingsstad for musikklaget. Bedehuset hadde ein stor aktivitet der omreisande forkynnarar frå ulike misjonsgreiner alltid var velkomne. 

Gustine starta Hjelmeland indremisjonslag, Heimly, 9. mars 1940. Ho var leiar for styret i ei årrekkje, dreiv sundagsskulen og kvinneforeininga og starta opp med tradisjonsrike samlingar som barnefest og ungdomsfest ved juletider, 17. mai-fest og basarar. 

Lenge før Gustine døydde i 1984 testamenterte ho Heimly til indremisjonen. Bygningen vart brukt som bedehus heilt fram til 2010 då det vart selt og aktiviteten flytta til Bygstad bedehus.

Kjelder

Gustine Gabrielsdotter Hjelmeland - med misjon og læraryrket som kall, kvinnestemmer.net 
Bjørg Seland: Religion på det frie marked. Folkelig pietisme og bedehuskultur. Avhandling i historie framstilt for dr.philos-graden. Universitetet i Bergen. 2001
Anders Timberlid: Bygdebok for Gaular. Bind 3. 1990

Kvinner frå Sogn og Fjordane
Indremisjon
Norske lærarar
Marco Parolo

Marco Parolo () er ein italiensk fotballspelar som i 2014 spela for SS Lazio i italiensk Serie A. Han har òg landskampar for Italia.

Italienske fotballspelarar
Verona-spelarar
Cesena-spelarar
Parma-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2014
Spelarar i Fotball-EM 2016
Lorenzo Insigne

Lorenzo Insigne () er ein italiensk fotballspelar som i 2014 spela for Napoli i italiensk Serie A. Han har òg landskampar for Italia. I 2014 vart han cupmeister i Italia med Napoli.

Italienske fotballspelarar
Napoli-spelarar
Pescara-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2014
Marco Verratti

Marco Verratti () er ein italiensk fotballspelar som i 2014 spelar for Paris Saint-Germain i fransk Ligue 1. Han har òg landskampar for Italia. Han vart seriemeister i Frankrike med PSG i 2013 og 2014. I 2014 vart han kåra til årets unge spelar i den franske ligaen.

Italienske fotballspelarar
Paris Saint-Germain-spelarar
Pescara-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2014
Kafr Takharim

Kafr Takharim (arabisk كفر تخاريم, òg skrive Kafar Takhareem eller Kfar Takharam) er ein by nordvest i Syria i Idlib guvernement, nord for Idlib. Av stader i nærleiken finn ein Harem i nord, Salqin i nordvest, Abu Talha i vest og Armanaz i sør. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde Kafr Takharim eit folketal på 10 084 i 2004. Byen er òg det administrative senteret i Kafr Takharim nahiyah som består av ni landsbyar med eit samla folketal på 14 772. Innbyggjarane er hovudsakleg sunnimuslimar.

Ibrahim Hananu, ein syrisk nasjonalist som leia den antifranske motstandsrørsla i Aleppo-området i 1919, var fødd i Kafr Takharim. Byen, som Hananu hadde representert i Den syriske nasjonalkongressen, tente som base for opprøret hans. I 1958 vart kommunestyret i Kafr Takharim erstatta av eit kommunestyre som vart utpeikt av regjeringa.

Kafr Takharim har vore åstad for demonstrasjonar mot regjeringa og opplevd vald under den syriske borgarkrigen mot styret til Bashar al-Assad. 1. august 2011 rapporterte aktivistar frå opposisjonen at over 175 menneske i byen vart arresterte og offentleg banka opp før dei vart sende i fengsel av tryggingsstyrkane og regjeringsmilitsen. Frå februar 2012 har Kafr Takharim vore kontrollert av Den frie syriske armeen (FSA). Den 1. oktober 2012 vart tre opprørarar drepne i Kafr Takharim under kampar mot den syriske hæren.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kafr Takharim» frå ,  den 12. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Busetnader i Harem-distriktet
Byar i Syria