alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ivan Tsjerezov

Ivan Jurjevitsj Tsjerezov () i Izjevsk i Udmurtia i Russland) er ein russisk skiskyttar. 

Tsjerezov har drive med skiskyting sidan han var 9 år gamal. Tsjerezov har gått på juridisk akademi i Izjevsk og jobba i politiet til april 2005. Han gifta seg 27. august 2004 med Irina. Han vart kåra til Udmurtias beste idrettsmann i ein olympisk sport for 2005.

Tsjerezov fekk sin første verdscup-medalje med ein bronse på fellesstarten i Östersund i 2004/05-sesongen. Han var med på det russiske OL-laget til OL i Torino i 2006, der han var med å ta sølv med stafettlaget.

Kortfatta merittliste 
(per 28. februar 2006)
 Verdscup samanlagt:
 Beste: 18. plass (2004/05)
 Verdsmeisterskap:
 Beste: 26. plass (fellesstart, Hochfilzen 2005)
 Olympiske leikar:
 1 sølv (beste individuelle: 6. plass (sprinten, Torino 2006)
 Verdscuprenn:
 2 bronse

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell heimeside på russisk og engelsk

Russiske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Russland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Russland
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Russiske deltakarar under vinter-OL 2006
Skiskyttarar under vinter-OL 2006
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Russiske deltakarar under vinter-OL 2010
Skiskyttarar under vinter-OL 2010
Deltakarar under VM i skiskyting 2005
Deltakarar under VM i skiskyting 2006
Deltakarar under VM i skiskyting 2007
Deltakarar under VM i skiskyting 2008
Deltakarar under VM i skiskyting 2009
Deltakarar under VM i skiskyting 2010
Deltakarar under VM i skiskyting 2011
Maksim Tsjudov

Maksim Aleksandrovitsj Tsjudov () er ein russisk skiskyttar. Han vart junior-verdsmeister i jaktstart og stafett i 2003. Han tok sin første verdscup-medalje med ein sølv i 20 kilometer i Brezno-Osrblie i desember 2005. Han studerer jus ved det basjkirske statsuniversitetet i Ufa. Han var med på det russiske laget til OL i Torino i 2006, der han deltok i sitt første OL, og fekk gå alle distansane utanom stafetten.

Kortfatta merittliste 
(per 3. februar 2007)
 Verdscup samanlagt:
 13. plass (2005/06)
 Verdsmeisterskap:
 31. plass (jaktstart, Hochfilzen, 2005)
 Olympiske leikar:
 Beste plassering: 9. plass (jaktstart, Torino 2006)
 Verdscuprenn:
 2 sølv, 3 bronse

Russiske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Russland
Russiske deltakarar under vinter-OL 2006
Skiskyttarar under vinter-OL 2006
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Russiske deltakarar under vinter-OL 2010
Skiskyttarar under vinter-OL 2010
Deltakarar under VM i skiskyting 2006
Deltakarar under VM i skiskyting 2007
Deltakarar under VM i skiskyting 2008
Deltakarar under VM i skiskyting 2009
Deltakarar under VM i skiskyting 2010
Deltakarar under VM i skiskyting 2011
Preikestolhytta

Preikestolhytta er ei hytte som ligg i Strand kommune. Hytta vart bygd som turistforeningshytte i 1949, og er eigd av Stavanger Turistforening (STF). Hytta er eit naturleg startpunkt for turar til mellom anna Preikestolen. Om somrane er det fast vertskap på hytta som tilbyd kost (middag) og losji til gjestande. Hytta ligg godt til i høve til turgåing. Det finst òg aktivitet i det 8000 mål store området som STF eig, mellom anna er det fritt fiske, tilgjenge til sandstrand og robåt.

Ved hytta er det 400 parkeringsplassar som vert nytta av både gjestene på hytta og øvrige turistar som skal til Preikestolen. Vegen opp til hytta er 6 km frå riksveg 13. I sesongen går det òg bussar opp, fire gonger dagleg. Bussen køyrer frå Tau via Jørpeland.

Historie 
Hytta vart bygd i 1949 like ved der fjellgarden Vatne var. Det var ikkje veg opp og alt av transport gjekk opp fjellsida ved Lysefjorden. Ein motordriven taubane vart bygd for å letta transport av material, mat og andre naudsynte ting. Skogen i området vart saga opp nede ved vatnet og nytta til bygging av hytta.

I 1961 vart driftsmåten kraftig endra. Då kom den 6 km lange bilvegen på plass og det vart mogleg å gå ein dagstur til Preikestolen.

Bakgrunnsstoff 
 Preikestolhytta
 Stavanger Turistforening

Turisthytter i Rogaland
Byggverk i Strand
Georgina

Georgina og Georgine er kvinnenamn laga av Georg og -ine. 

Namna er svært lite brukte i Noreg, med under tretti brukarar kvar.

Kjende namneberarar 
 Georgina King Lewis (1847–1924), britisk kvekar og filantrop
 Prinsesse Georgine av Liechtenstein (1921–1989)
 Georgina Dufoix (f. 1943), fransk politikar
 Georgina Te Heuheu (f. 1943), newzealandsk politikar
 Georgina Beyer (f. 1957), newzealandsk politikar, verdas første transseksuelle parlamentsmedlem
 Georgina Bouzova (f. 1975), engelsk skodespelar
 Georgina Carolina Verbaan (f. 1979), nederlandsk songar

Bakgrunnsstoff

Sjå og 
 Planteslaget georgine

Kvinnenamn
Førenamn av gresk opphav
Eddafeltet

Eddafeltet er eit oljefelt i Nordsjøen. Feltet ligg i blokk 2/7 på norsk kontinentalsokkel 12 km sørvest for Ekofisk-senteret. Det gjekk føre seg utvinning av petroleum frå feltet i tidsrommet frå 1979 til 1998. Oljeplattforma Edda 2/7 C vart installert på feltet i 1976 med oppstart av produksjonen i 1979. I 1988 vart ein ny modul installert for å handtera produksjonen som kom frå Tommeliten-feltet 11 km vest for Edda.
Plattforma vart stengd ned i juli 1998. 

Frå sommaren 1979 var flotellet «Alexander L. Kielland» forankra like ved Edda-plattforma. Den 27. mars 1980 velta «Alexander L. Kielland». I Alexander L. Kielland-ulukka omkom 123 av dei 212 som var om bord.

Kjelder 
 Kulturminne Ekofisk 
 Olje- og energidepartementet: Fakta norsk petroleumsverksemd 2005. Nettversjon

Sjå òg 
 Edda

Norske oljefelt
Olje- og gassfelt i Nordsjøen
«Alexander L. Kielland»-ulukka

Alexander L. Kielland-ulukka var ei ulukke som hende 27. mars 1980 då flotellet «Alexander L. Kielland» velta ute i Nordsjøen. 123 av dei 212 som var om bord på plattforma døydde under ulukka. Frå sommaren 1979 hadde «Alexander L. Kielland» vore forankra like ved Edda-plattforma Edda 2/7 C på Eddafeltet sør for Ekofisk-senteret.

Forløp 
Kring klokka 18.30 om kvelden kunne dei som var om bord høyra nokre kraftige lydar frå understellet på plattforma. Like etter velta heile plattforma. Bølgjehøgda var på 8–10 meter, og det var sterk storm med orkan i vindkasta. Plattforma, som opphavleg var bygd for å tola bølgjer opp til 30 meter, krenga kraftig. Krenginga var opp til 40° – på kort tid. Berre 20 minutt etter at ein hadde høyrd dei første lydane, låg plattforma opp ned i det iskalde vatnet. Mange av arbeidarane var framleis inne i sjølve plattforma, både i middagssalen og i dei to kinosalane.

Telegrafisten rakk å senda ei kort naudmelding før han sjølv sprang til ein av livbåtane. Frå livbåten tok han, ved hjelp av ein VHF-sendar, kontakt med produksjonsplattforma Edda, og fekk veta at redningsaksjonen allereie var sett i gang. Gangbrua mellom «Edda» og «Alexander L. Kielland» var tidlegare på kvelden teken vekk, noko som var vanleg i dårleg vér, og då var det lite til hjelp at «Edda» låg berre 100 meter unna då ulukka fann stad.

Ulukka skjedde så snøgt at få greidde å få på seg redningsvest eller overlevingsdrakt. Nokre prøvde å nå livbåtane, men mange fall – eller hoppa av fri vilje – ned i det iskalde vatnet. Mannskapet på «Edda» stod hjelpelause og såg på det som hende.

Årsak 
Rett etter ulykka skjøna ein ikkje kvifor plattforma hadde velta. Det var først etter at delar av plattforma hadde vorte undersøkt på land at ein kunne danna seg eit bilete av kva som faktisk hadde vore årsak til ulukka.

Eitt av staga som heldt D-leggen på plass (ei av dei fem stålsøylene med pontongar nedst, som plattforma flaut på) hadde knekt på grunn av ein sprekk. Sprekken var truleg eit resultat av for dårleg arbeid ved verftet i Dunkerque i Frankrike, der «Alexander L. Kielland» vart bygd i 1976. Denne sprekken vart ikkje oppdaga før plattforma vart teken i bruk, og utvikla seg slik over tid. Ved ulykkestidspunktet hadde sprekken spreidd seg til 2/3 av staget, slik at det knekte og trykket på dei andre staga som heldt D-leggen oppe vart for stort.

Sjølv med berre 4 av 5 heile leggar å stå på, skulle plattforma i teorien takla bølgjehøgder høgare enn det var den kvelden. Trass i dette vart det 51 meter høge og 200 tonn tunge boretårnet, og det fire etasjar høge «hotellet» i tillegg til vindkasta, for mykje å halda oppe. Slik byrja plattforma å velta mot den sida der D-leggen opphavleg hadde vore.

Bakgrunnsstoff 
  «"Alexander L. Kielland"-ulykken»  - Kulturminne Ekofisk
 «25 år siden Aleksander Kielland ulykken» 

Alexander L. Kielland
Alexander L. Kielland
1980 i Noreg

no:Alexander L. Kielland-ulykken
Merzbow

Merzbow () er kunstnarnamnet til Masami Akita, ein legendarisk støymusikar frå Japan.

Biografi 
Masami Akita blei fødd i 1956 i Tokyo. Han studerte kunst Tamagawa-universitetet, med hovudvekt på målarkunst. På slutten av 70-talet begynte han å eksperimentere med støy, og gav ut kassettar på «plateselskapet» Lowest Music & Art. Han har eit imponerande lang utgjevingsliste og har jobba med personar som Mike Patton og norske Jazzkammer.

Bakgrunnsstoff 
 
 Merzbow på Myspace

Diskografien til Merzbow  ved oppositerecords.com

Japanske musikarar
Ricco Groß

Ricco Groß () i Schlema i DDR) er ein tysk skiskyttar. Han er ni gonger verdsmeister (fire gonger individuelt, fem stafettar) og fire gonger olympisk meister (i stafett).

Som junior representerte han DDR. Han har vore på elitelandslaget sidan 1990, og har tatt medalje i fem vinter-OL på rad. Gross sin første verdsmeistertittel kom på stafetten i Lahti i 1991. Den første individuelle tittelen vann han på 20 km i Brezno-Osrblie i 1997. I OL var Gross med på å vinna stafettgull tre gonger på rad mellom 1992 og 1998. Dei siste VM-titlane kom i jaktstart og på stafett i Oberhof i 2004.

Gross er gift med Katrin, og har tre søner, Marco (f. 1995), Simon (f. 1998) og Gabriel (f. 2004). Klubben hans er Ski Club Ruhpolding.

Kortfatta merittliste 
(pr. 28. februar 2006)
 Verdscupen samanlagt:
 2 tredjeplassar (2002/03 og 2003/04)
 Verdsmeisterskap:
 9 gull, 4 sølv, 5 bronse
 Olympiske leikar:
 4 gull, 3 sølv, 1 bronse (beste individuelle: sølv på sprint, 1992 og 1994)
 Verdscuprenn:
 9 gull, 21 sølv, 21 bronse

Bakgrunnsstoff 
 Offisielle heimesider på engelsk, tysk og russisk
 

Tyske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Olympiske meistrar for Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Tyskland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Tyskland
Medaljevinnarar under vinter-OL 1992
Tyske deltakarar under vinter-OL 1992
Skiskyttarar under vinter-OL 1992
Medaljevinnarar under vinter-OL 1994
Tyske deltakarar under vinter-OL 1994
Skiskyttarar under vinter-OL 1994
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Tyske deltakarar under vinter-OL 1998
Skiskyttarar under vinter-OL 1998
Medaljevinnarar under vinter-OL 2002
Tyske deltakarar under vinter-OL 2002
Skiskyttarar under vinter-OL 2002
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Tyske deltakarar under vinter-OL 2006
Skiskyttarar under vinter-OL 2006
Deltakarar under VM i skiskyting 1991
Deltakarar under VM i skiskyting 1993
Deltakarar under VM i skiskyting 1995
Deltakarar under VM i skiskyting 1996
Deltakarar under VM i skiskyting 1997
Deltakarar under VM i skiskyting 1998
Deltakarar under VM i skiskyting 1999
Deltakarar under VM i skiskyting 2000
Deltakarar under VM i skiskyting 2001
Deltakarar under VM i skiskyting 2002
Deltakarar under VM i skiskyting 2003
Deltakarar under VM i skiskyting 2004
Deltakarar under VM i skiskyting 2005
Deltakarar under VM i skiskyting 2006
Deltakarar under VM i skiskyting 2007
Jotunheim

Jotunheim eller Jøtunheim (norr. Jǫtunheimr) var i norrøn gudelære staden der jotnar og andre vesen heldt til. Staden skulle finnast utanfor Åsgard og Midgard, og inneheldt borga Utgard. Ei anna oppfatting er at Jotunheim var ein mindre del av Utgard.

Det norske fjellområdet Jotunheimen er kalla opp i moderne tid etter sogestaden, og har ikkje noko med jotneheimane i førkristen mytologi å gjere.

Stader i norrøn mytologi
Jotnar

Jotnar (norrønt jǫtunn, fleirtal jǫtnar; 'etar') var i norrøn gudelære vesen som var fiendar av æser og menneske. Eit anna namn på dei er Rimtussar (Hrymþurs). Jotnane var avkjøme etter Yme og heldt til i Jotunheim, som er ein mytisk stad som ikkje må forvekslast med fjellpartiet Jotunheimen. Andre former av ordet jotun er jøtun, jøtul og jutul. Andre namn på same type skapning er rise, rimtuss, bergtroll. Tussane er rekna som mytologisk nærskylde, sjølv om desse er rekna som langt mindre på storleik i nyare folkeminne. Eit jotunkvinne er ofte kalla ei gyger. 

Av jotnar fanst det to slag. På den eine sida er dei kaoskrefter som lyt overvinnast, medan dei og sit inne med urgamal visdom, og nokre av dei, særskild jotunkvenda, kan vera ovende fagre. Æsene og jotnane er elles i slekt, og Odin rekna morsætta si frå den gamle tusseslekta før Yme vart drepen. Mor hans var Bestla, dotter av jotunen Boltorne. 

Jotnane kan syne seg i mange skap, og skifter gjerne ham. Nokre av dei er gode med seid og synkverving, som Utgardsloke.

Kjende jotnar 
 Narve
 Skade
 Utgardsloke
 Ægir
 Gerd Gymesdotter
 Hyme
 Trym
 Vavtrudne
 Geirrød
 Angerboda
 Loke
 Tjatse

Bakgrunnsstoff
Mattilsynet

Mattilsynet er eit norsk statleg forvaltingsorgan som skal ha tilsyn med plantar, fisk, dyr og næringsmiddel. Det bidreg til å sikra forbrukarar helsemessig trygg mat og trygt drikkevatn.

Mattilsynet blei oppretta i 2004 ved at fire statlege tilsynsetatar (Statens dyrehelsetilsyn, Statens landbrukstilsyn, Statens nærinsmiddeltilsyn og sjømatdelen av Fiskeridirektoratet) og 89 kommunale næringsmiddeltilsyn blei slegne saman.  Føremålet var å skape eit felles og einskapleg tilsyn, med ansvar for heile kjeda frå jord og fjord til bord.  

Mattilsynet har i dag hovudkontor (Oslo), åtte regionkontor og 54 distriktskontor. I alt har etaten om lag 70 kontorstader.

Mattilsynet er underlagt tre departement; Landbruks- og matdepartementet (LMD), Nærings-og fiskeridepartementet  (FKD) og Helse- og omsorgsdepartementet (HOD). Det administrative ansvaret for etaten ligg hos LMD.

Regionane i Mattilsynet

Region Midt (Nord-Trøndelag, Sør-Trøndelag, Møre og Romsdal).
Region Nord (Nordland, Troms og Finnmark).
Region Stor-Oslo (Akershus, Oslo, Østfold).
Region Sør og Vest (Aust-Agder, Vest-Agder, Rogaland, Hordaland, Sogn og Fjordane).
Region Øst (Buskerud, Vestfold, Telemark, Hedmark og Oppland).

Arbeidsområdet til Mattilsynet

Mattilsynet forvaltar alle lovene som handlar om produksjon og omsetnad av mat, det vil seie matkjeda frå jord og fjord til bord. Dette omfattar alle verksemder innan primærproduksjon, næringsmiddelindustri og småskalaproduksjon, importørar, daglegvarebutikkar og alle slag serveringsstader. Mattilsynet har òg tilsyn med veterinærar og anna dyrehelsepersonell, med dei som behandlar biprodukt (til dømes slakteavfall), og med alle som held dyr (også private). Det er også Mattilsynet som fører tilsyn med kosmetikk og kroppspleieprodukt, og med omsetnad av legemiddel utanom apotek. 

Dyrevelferd er eit viktig tilsynsområde. Mattilsynet fører tilsyn med dyrevelferd både i profesjonelle dyrehald og hos private.

Lovverket

Dei viktigaste lovene på Mattilsynet sitt område er: 

Matlova, som skal sikre forbrukarane helsemessig trygg mat og trygt drikkevatn, fremje god helse, samt ivareta miljøvennleg produksjon og hindre spreiing av dyre- og plantesjukdommar. 

Dyrevelferdslova, som skal sikre at dyr, også fisk, blir behandla godt. 

Kosmetikklova, som skal medverke til at kosmetikk og kroppspleieprodukt er helsemessig sikre for menneske og dyr. 

Mattilsynet har vidare også ansvar for lov om veterinærar og anna dyrehelsepersonell (dyrehelsepersonellova), lov om planteforedlerrett (planteforedlerloven) og lov om husdyravl (husdyravlsloven). 

Til alle desse lovene er det utarbeidd forskrifter med meir detaljerte føresegner. Det aller meste av lovene og forskriftene inngår i EØS-avtalen og er felles europeisk regelverk.

Joakim Lystad var administrerande direktør frå etaten blei oppretta til september 2010.

Harald Gjein er administrerande direktør frå juni 2011.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Mattilsynet

mat
norske statsetatar
Skipingar i 2004
Karen Grude Koht

Karen Grude Koht () var ein norsk lærar og forkjempar for kvinnesaka.

Karen Grude var fødd på Brueland i Høyland kommune på Jæren. Ho var dotter av lensmann og gardeigar M. A. Grude og Anna Grude (f. Mossige).  I 1898 vart ho gift med politikaren og historikaren Halvdan Koht, og dei fekk dottera Åse Gruda Skard. Dottera vart psykolog, og arbeidde òg for kvinnesaka.

I 1893 tok Karen Grude Koht litt skolegang heime og på Sandnes, deretter mellomskole på Eikeland.  Med unionsoppløysinga, stemmerett og kvinnesak på dagsordenen blei ho tidleg politisk interessert og gjekk med i Venstre.

Etter eit kortvarig engasjement som huslærar reiste Grude til Kristiania og begynte på Fru Ragna Nielsens skole (1894) med annaneksamen i 1895, etterfølgt av folkeskole (1896) og studieopphald ved Sorbonne i Paris (1898) og Oxford (1908).  

Koht opparbeidde ei sterk interesse for målsaka og språk generelt, og publiserte i Syn og Segn, der ho sat i redaksjonen, og i For Kirke og Kultur (særleg bokmeldingar).  Ho omsette ein del, mellom anna Gjer Heimen din Fager (frå svensk, 1903), Naar Jordi Øydest (frå Rene Bazin, fransk, 1913) og Småkarane mine.  Ein sumarbok for store og små (frå G. Geijerstam, svensk, 1922).  Hennar eiga bok Kvinnearbeid kom ut i 1908, omtrent samtidig som ho tok sekretærrollen i det nystifta Norske Kvinders Nasjonalråd. Deira historie skulle ho seinare skildra i Norske kvinners nasjonalråd 25 år, Steenske Forlag (1929).

Saman med biskop Bernt Støylen gav ho ut skuleboka Mi fyrste bok (1909), etter påtrykk frå Moltke Moe og Nordahl Rolfsen.

Bakgrunnsstoff
 Sigmund Skard: Karen Grude Koht – drag av ein kvinnelagnad, Det Norske Samlaget (1987) ISBN 82-521-2990-0.
  Karen Grude Koht av Anton Aure på aasentunet.no
 Karen Grude Koht med dotter og dotterdotter  på almamatersdotre.no

Målfolk
Norske kvinnesaksfolk
Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Sandnes
Anouar Brahem

Anouar Brahem () er ein tunisisk musikar og komponist. Han spelar den nord-afrikansken lutten oud og er ein nyskapar på instrumentet. Musikken hans har elementar frå klassisk arabisk musikk, folkemusikk og jazz. Utanfor heimlandet er han særleg kjend i jazz-krinsar. I Tunisia blei han kjend på slutten av 1980-talet.

Brahem byrja å studera oud då han var ti, hjå Ali Sitri på det nasjonale musikk-konservatoriet i Tunis. Etter seks år i Paris byrja han som leiar av Ensemble Musical De Ville De Tunis i 1987. I 1991 kom den fyrste plata hans ut på det tyske jazz-merket ECM.

Spelestilen hans blir ofte samanlikna med Rabih Abou-Khalil sjølv om komposisjonane er både opne og mjuke. Oftast nyttar han ei gruppe på tre eller fire musikarar, og endrar alltid samansettinga frå plate til plate. Ein gjennomgåande medmusikar er den tyrkiske perkusjonisten Lassad Hosni. Jan Garbarek var med på plata Madar, Jon Christensen på Khomsa.

Diskografi 
 1991, Barzakh (ECM 1432)
 1992, Conte de l'incroyable amour (ECM 1457)
 1994, Madar (ECM 1515)
 1995, Khomsa (ECM 1561)
 1998, Thimar (ECM 1641)
 2000, Astrakan Café (ECM 1718)
 2002, Le Pas du Chat Noir (ECM 1792)
 2002, Charmediterranéen (ECM 1828)
 2006, Voyage de Sahar 2009, The Astounding Eyes of Rita (ECM 2075)
2014, Souvenance (ECM 2423/24)
2017, Blue Maqams'' (ECM 2580)

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Kjelder 
 Engelsk Wikipedia den 2. februar 2006

Tunisiske musikarar
Jazzkomponistar
Jazzmusikarar
Oud-spelarar
Høyland

Høyland er eit sokn i Sandnes kommune i Rogaland fylke. Det har òg vore ein eigen kommune.

Høyland sokn
Høyland sokn utgjorde heilt frå mellomaldern eit prestegjeld saman med annekset Soma sokn. 
I 1841 vart Soma nedlagt og innlemma i Høyland. Same året vart Høyland nye kyrkje bygd som erstatning for Høyland gamle kyrkje og Soma kyrkje som vart rivne samstundes.
I 1880 vart Sandnes utskilt som eige sokn.
I 1912 vart gardane Forus og Søre Hogstad overførte til høvesvis Hetland sokn og Riska sokn.
I 1967 vart den nordvestlegaste delen (tilsvarande omtrent noverande Lura sokn) overført til Sandnes sokn, samstundes som den vestre delen vart utskild som Gand sokn.
I 1997 vart den nordaustre delen utskild som Hana sokn.
I 2008 vart den søraustre delen utskild som Bogafjell sokn.

Såleis er Høyland sokn no monaleg mindre geografisk utstrekt enn før. I dag omfattar det stort sett bydelane Austrått og Sviland. Det høyrde opphavleg til Jæren prosti, men vart i 1998 ein del av det då nyoppretta Sandnes prosti.

Høyland kommune
Då dei norske kommunane vart skipa ved formannskapslovene i 1837 vart Høyland ein eigen kommune heilt frå byrjinga.
I 1861 vart Sandnes skilt ut som eigen bykommune (ladestad) frå Høyland, som hadde 3 376 innbyggjarar etter frådelinga. 
I 1965 vart Høyland kommune (då med 20 353 innbyggjarar), Høle kommune og austre delen av Hetland kommune innlema i Sandnes kommune.

Kjelder

Arkivverket

Tidlegare kommunar i Rogaland
Sokn i Stavanger bispedømme
Geografi i Sandnes
Historie i Sandnes
Norske kommunar skipa i 1838
Norske kommunar nedlagde i 1965
Jæren
Kozáni

Kozáni (gresk Κοζάνη) er ein by og ein kommune i periferieininga med same namn, der han er hovudstad, i periferien Vest-Makedonía i Hellas.

Byen ligg nord i elvedalen Aliákmonas mellom fjella Piéria, Vérmio, Voúrinos og Áskio, om lag 700 meter over havet. 15 km søraust for Kozáni ligg den kunstige innsjøen Polýfytos. Thessaloníki ligg 120 km mot nordaust.

Administrativ inndeling 

Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Kozáni
 Eaní
 Dimítrios Ypsilándis
 Elimía
 Ellíspondos
Dei fem tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 71 388 innbyggjarar, medan kommunaleininga Kozáni hadde 53 880 og tettstaden med same namn 41 066 innbyggjarar.

Byar og tettstader

Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kozani» frå ,  den 21. september 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (gresk)

Kozani
Kozani
Kozani
Kozani
Kozani
Kozani
Kozani
Aker

For det norske industrikonsernet, sjå Aker-konsernet.

Aker (frå norrønt akr, åker) er eit tidlegare herad i Akershus fylke. Aker kommune vart 1. januar 1948 innlemma i Oslo kommune. Kommunen hadde då 135 000 innbyggjarar og omfatta soknekommunane Ullern, Vestre Aker, Østre Aker og Nordstrand.

Akershus festning, Akershus fylke og det tidlegare lenet og amtet er oppkalla etter Aker, som har vore namnet på ein storgard i nærleiken av Gamle Aker kyrkje i noverande St.Hanshaugen bydel i Oslo. Kyrkja fekk namn etter garden og gav i sin tur namn til soknet og kommunen. Aker omkrinsa Oslo kommune fullstendig. Kyrkjesoknet Aker vart første gong delt i Østre og Vestre Aker i 1861, og i 1906 vart Ullern og Nordstrand utskilt som eigne sogn.

Frå byen Christiania vart skipa i 1624, måtte Aker fleire gonger avstå område til utviding av byen. Første gong då mange gardar vart lagt ut til bymark i 1629. Bymarka låg under den sivile administrasjonen i byen, men høyrde i kyrkjeleg samanheng til Akers sogn. Aker si grense mot Bymarka var på vestsida Skillebekken, på austsida Akerselva. Heile Bymarka og delar av Aker aust for Akerselva vart i 1859 innlemma i byen, og ved ei ny byutviding i 1878 vart grensa flytta der ho gjekk til 1948. Etter at kommunalt sjølvstyre vart innført, bygde Aker herad i 1850-åra sitt administrasjonsbygg på adressa Trondheimsveien 5. Bygget vart fornya i 1941.

Tidlegare kommunar i Akershus
Oslo
Norske kommunar skipa i 1838
Norske kommunar nedlagde i 1948