alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fylkesveg 355 (fleirtyding)

Fylkesveg 355 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 355 (primær fylkesveg i Telemark)
Fylkesveg 355 i Akershus
Fylkesveg 355 i Finnmark
Fylkesveg 355 i Nordland
Fylkesveg 355 i Troms
Fylkesveg 355 i Østfold

Fylkesvegfleirtyding
Fyresdal flyplass

Fyresdal flyplass ligg rett nord for tettstaden Fyresdal i Fyresdal kommune i Vestfold og Telemark.

Flyplassen vart opna 23. september 1967 og hadde ei stund landingar frå Fjellfly og Cimberair.

Flyplassen er godkjent for småfly med inntil ni passasjerar og vekt inntil 5700 kg. ENFY er berre godkjent for operasjonar i dagslys. Det var tidlegare rullebanelys, men dette er ikkje lenger i bruk. I 2009 er Fyresdal Aeroklubb stifta, og har avtale med kommunen om drift av flyplassen. 

AVGAS er ikkje tilgjengeleg. Nærmaste flyplassar med Avgas: ENSN (Skien, Geiteryggen), ENNO (Notodden), ENCN (Kristiansand, Kjevik), ENGK (Arendal lufthamn, Gullknapp). Det finst ein Statoilstasjon 300 meter frå hangarområdet.

Bakgrunnsstoff 
Fyresdal Aeroklubbs Twitterfeed om banestatus
Fyresdal på Norskeflyplasser.no

Flyplassar i Vestfold og Telemark
Samferdsle i Fyresdal
Skipingar i 1967
Fylkesveg 401 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 401 (fleirtyding)
Fylkesveg 401 i Telemark går mellom Verpe og Øvre Birtedalen i Fyresdal kommune. Vegen er 26,4 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Verpe
 Snarteland bru (Dalåni, ca. 60 m)
 Tveitbrua (Fardøla, ca. 25 m)
 frå Løkedalen til fylkesgrensa ved Nesvatn (16,0 km) →  (Aust-Agder) til  Javenesmoen i Åmli kommune
Skogsbilveg frå Øvre Birtedalen til Midttjønn
Skogsbilveg frå Vestbukta til fjellgården Kvipt.
Endepunkt Finnkjeddingsåti

Bakgrunnsstoff

 401
Vegar i Fyresdal
Fylkesveg 271 i Aust-Agder

Sjå òg fylkesveg 271 (fleirtyding).
Fylkesveg 271 i Aust-Agder går mellom Javenesmoen i Åmli kommune og fylkesgrensa mot Telemark ved Nesvatn. Vegen er 40,9 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Javenesmoen
Endepunkt fylkesgrensa ved Nesvatn →  (Telemark) til  Løkedalen i Fyresdal kommune →

Bakgrunnsstoff

 271
Vegar i Åmli
Fylkesveg 271

Fylkesveg 271 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 271 i Aust-Agder
Fylkesveg 271 i Finnmark
Fylkesveg 271 i Hordaland
Fylkesveg 271 i Oppland
Fylkesveg 271 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 271 i Troms

Fylkesveg 271
Fylkesveg 402 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 402 (fleirtyding)
Fylkesveg 402 i Telemark går mellom Løkedalen i Fyresdal kommune og fylkesgrensa ved Nesvatn. Vegen er 16,0 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Løkedalen
Endepunkt fylkesgrensa ved Nesvatn →  (Aust-Agder) til  Javenesmoen i Åmli kommune

Bakgrunnsstoff

 402
Vegar i Fyresdal
Fylkesveg 404 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 404 (fleirtyding)
Fylkesveg 404 i Telemark går mellom Hegglandsgrend og Libru i Fyresdal kommune. Vegen er 12,7 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Hegglandsgrend
Endepunkt Libru

Bakgrunnsstoff

 404
Vegar i Fyresdal
Fylkesveg 405 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 405 (fleirtyding)
Fylkesveg 405 i Telemark går mellom Veum/Øyane og Aslestad i Fyresdal kommune. Vegen er 14,8 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Veum/Øyane
Endepunkt Aslestad

Bakgrunnsstoff

 405
Vegar i Fyresdal
Fylkesveg 803 i Telemark

Sjå òg fylkesveg 803 (fleirtyding)
Fylkesveg 803 i Telemark går mellom Krossli og Bandaksli i Tokke kommune. Vegen er 7,9 km lang.

Kommunar og knutepunkt

  Krossli
Endepunkt Bandaksli

Bakgrunnsstoff

 803
Vegar i Tokke
Fylkesveg 803

Fylkesveg 803 finst i fleire fylke i Noreg:

Fylkesveg 803 i Nordland
Fylkesveg 803 i Sør-Trøndelag
Fylkesveg 803 i Telemark
Fylkesveg 803 i Vest-Agder

Fylkesvegfleirtyding

nb:Fylkesvei 803 (andre betydninger)
Nytt i Ukas forlag

Nytt i Ukas forlag held til i Ålesund og gjev i hovudsak ut bøker som har lokalhistorisk og -kulturell interesse.

Forlaget er eigd av Media Vest AS, som har som hovudoppgåve å gje ut den fulldistribuerte gratisavisa Nytt i Uka i Ålesund og omlandskommunane.

Per oktober 2010 har Nytt i Ukas forlag gjeve ut 15 titlar, mellom dei:

 Giske kyrkje (av Elias Giske)

 Jonas Peson maleren (av Harald Grytten)

 Luftkrigen på Sunnmøre (av Jan Olav Flatmark, assistert av Harald Grytten og bildekunstner Terje Olsen

 Det kjærlige blikket – fem sunnmørsmalere (av Harald Grytten)

 Fredsbarn (av Gro Røsth)

 Fugl Føniks – Ålesund opp av aska (Bind 3 i bybranntrilogien av Harald Grytten)

 Ålesund brenner – Byen under ild og aske (Bind 2 i bybranntrilogien av Harald Grytten)
	
 Viltre gutt – Byen som brente (Bind 1 i bybranntrilogien av Harald Grytten)

 Bybranntrilogien samla: Viltre gutt, Ålesund brenner, Fugl Føniks, og dessutan eit hefte med arkitektteikningar. (Av Harald Grytten)

 Tre malere i by og bygd (av Harald Grytten)

 Et regiment i krig og fred – IR 11, 1911-1995 (av Hans Olav Brevig)

 Da freden kom til Ålesund (av Jan Olav Flatmark og Harald Grytten)

 Ålesund og ålesunderne i sol og regn – sett fra krakken min" (av Harald Grytten)

Bakgrunnsstoff 
 Nytt i Uka
 Nytt i Ukas forlag

Forlag
Ålesund kommune
Media Vest AS

Media Vest AS gjev ut Nytt i Uka i Ålesund. Dette er ei av dei aller eldste gratisavisene i Noreg. Ho vart starta allereie i  1985, etter at Sunnmøre Arbeideravis (SA) gjekk konkurs. Verksemda står òg bak Nytt i Ukas forlag. Aksjemajoriteten i Media Vest AS ligg hos tre av dei tilsette, som per oktober 2010 åtte omkring 86 prosent av aksjane.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Nytt i Uka
 Nytt i Uka forlag

Norske medieføretak
Ålesund kommune
Nytt i Uka

Nytt i Uka er ei fulldistribuert avis (gratisavis) for husstandane i Ålesund og nabokommunane Hareid, Sula, Sykkylven, Giske, Skodje, Haram, Ørskog, Stordal og det meste av Vestnes. Ein distribuerer òg avisa til poststadene Tomrefjord, Vestnes og Liabygda. Avisa kjem ut kvar onsdag i eit opplag på 40 000 eksemplar, og er dermed den avisa som har størst opplag per utgåve mellom Bergen og Trondheim.

Eigarselskapet Media Vest AS vart skipa av fem av dei tilsette etter konkursen i Sunnmøre Arbeideravis i august 1985, og Nytt i Uka var på gata berre ei veke etter konkursen. Eigarskapen ligg i dag i hovudsak hos tre av dei tilsette, som til saman har omkring 86 prosent av aksjekapitalen.

Nytt i Uka har kome ut jamt sidan 1985, og er dermed ei av dei aller eldste gratisavisene i Noreg. Omsetjinga i 2009 var ca. 15,7 millionar kroner. Avisa har 12–13 tilsette.

Media Vest AS og Nytt i Uka er mellom dei åtte prosent av verksemdene i Noreg som har den høgaste kredittvurderinga, AAA-rating, hos Dun & Bradstreet.

Media Vest AS driv òg Nytt i Ukas forlag som ein integrert, men liten del av verksemda. Per 2010 har forlaget gjeve ut 16 titlar, i all hovudsak av lokalhistorisk og -kulturell art.

Den daglege leiaren i Media Vest AS er Berit Fugelsø Nilssen, medan Øyvind Johan Heggstad er redaktør i Nytt i Uka.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Nytt i Uka
 Nytt i Ukas forlag

Norske aviser etter namn
Aviser i Møre og Romsdal
Norske gratisaviser
Ålesund kommune
Skipingar i 1985
Lassie

Lassie er ein oppdikta hund av rasen langhåra collie. Hunden er ein kjend og kjær figur over store delar av verda, frå fleire filmar, TV-seriar og bøker opp igjennom åra.

Britisk-amerikanske Eric Knight skreiv dei første sogene om Lassie, først ei novelle og sidan boka Lassie Come-Home frå 1940. Boka skildrar korleis ein Yorkshire-familie blir tvungen til å selja collien sin under den store depresjonen, og korleis ho kjemper seg tilbake til dei gjennom mange vanskar.

Soga om Lassie blei filmatisert i 1943. Collien Pal hadde hunderolla i filmen, og opptrådde seinare som Lassie i seks oppfølgjarar og på rodeotilstellingar og marknader rundtom i USA. Ein tv-serie om Lassie byrja i 1954, og i løpet av dei neste 19 åra spelte Pal og etterkomarane hans den talentfulle hunden. Nye filmar kom til i  1978, 1994 og 2005.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «» frå ,  den 28. oktober 2010.  
 

Oppdikta hundar
Hollywood Walk of Fame

he:לאסי חוזרת הביתה
Homegrown av Neil Young

Homegrown er eit countryrockalbum av Neil Young som aldri vart gjeven ut. Det var så nært utgjeving at det vart laga plateomslag til det. Men i siste liten valde Neil Young å droppe Homegrown og i staden gje ut Tonight's the Night. Young har fortalt at han hadde ein avspelingsfest for Homegrown og Tonight's the Night var på same lydbandet. Han valde å gje ut Tonight's the Night etter den lyttinga «på grunn av den samla styrken og kjensla i albumet», og fordi  Homegrown «var veldig nedstemt».

Albumet var hovudsakleg akustisk og mange av songane vart spelt solo av Young med gitar og munnspel. Det var òg ganske personleg og synte mange av kjenslene til Young etter at brotet med kjærasten Carrie Snodgress. Young har sagt at «Homegrown den manglande lenkja mellom Harvest, Comes a Time, Old Ways og Harvest Moon.»

Dei neste få åra vart fleire av songane frå dette albumet gjeven ut på andre album: «Pardon My Heart» på Zuma, «Star of Bethlehem» på American Stars 'N Bars, «Love Is a Rose» og «Deep Forbidden Lake» på Decade og «Little Wing» og «The Old Homestead» på Hawks & Doves. Songen «Homegrown» vart spelt inn på nytt med Crazy Horse på American Stars 'N Bars, og det same vart «White Line» for Ragged Glory. Teksten til «Florida» låg over teksten på plateomslaget til On the Beach. Songen «Barefoot Floors» vart spelt inn av Nicolette Larson på albumet hennar Sleep, Baby, Sleep.

I motsetnad til andre ikkje-utgjevne samlingar frå denne perioden, som Chrome Dreams, er ikkje Homegrown gjeven ut i sin heilskap som piratkopi.

Songar spelte inn under innspelingar
«Homegrown»
«Vacancy»
«Homefires»
«Try»
«Star of Bethlehem»
«Little Wing»
«The Old Homestead»
«Pardon My Heart»
«Love Art Blues»
«Separate Ways»
«Deep Forbidden Lake»
«Love is a Rose»
«Daughters»
«We Don't Smoke It»
«White Line»
«Give Me Strength»
«Frozen Man»
«Tie Plate Yodle #3»

Ein er ikkje sikker på kva 10 songar av desse som vart valt ut for albumet. Young hadde òg andre songar som «Mediterranean», «Through My Sails», og «Hawaiian Sunrise» (aka «Maui Mama»), samt songar som «Human Highway», «Pushed it Over the End» og «Traces» som var meint for eit album med Crosby, Stills, Nash & Young. Dei sistnemnte skal derimot ikkje har vore planlagt for Homegrown.

Medverkande
Elliot Mazer produserte innspelinga. Av musikarar på album fann ein mellom andre Tim Drummond, Karl T. Himmel, Levon Helm, Robbie Robertson, Emmylou Harris, Ben Scribner og Ben Keith.

Kjelder 
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Homegrown (Neil Young album)» frå ,  den 28. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Neil Young-album
Album produserte av David Briggs
Nicolette Larson

Nicolette Larson () var ein amerikansk songar som er mest kjend for versjonen sin av Neil Youngs «Lotta Love» i 1978. Dette var debutsingelen hennar og nådde åttandeplassen på den amerikanske singellista. I 1985 skifta ho fokus til meir country-orientert musikk og nådde country-lista i USA seks gonger, mellom anna med «That's How You Know When Love's Right», ein duett med Steve Wariner.

Ho vart fødd i Montana og gjekk på skule i Kansas City i Missouri. Ho slo seg etter kvart ned i San Francisco, der ho arbeidde i ein platebutikk. Etter kvart byrja ho å synge lokalt og i 1975 fekk ho syngje for Commander Cody på albumet deira Tales From the Ozone. Ho song òg korvokal for Commander Cody-album i 1977 og 1978. 

Larson arbeidde med Emmylou Harris på albumet hennar Luxury Liner i 1977, og Larson fekk vise seg fram på songen «Hello Stranger». Harris møtte då Linda Ronstadt og dei vart vener. Våren 1977 var Larson på besøk hos Ronstadt i Malibu då naboen Neil Young ringte ho og spurte om ho kunne anbefale ein kvinneleg songar, og Ronstadt anbefalte Larson. Young kom over til Ronstadt for å møte Larson: «Neil song gjennom alle songane han nyleg hadde skrive, om lag tjue stykk. Vi song harmoni med han og han var nøgd».

Veka etter song Ronstadt og Larson vokal for Young sitt American Stars 'n Bars, og i 1977 inviterte Young Larson til Nashville for å syngje på Comes a Time. Dette samarbeidet førte til at Larson fekk eigen platekontrakt med Warner Brothers. Debutalbumet hennar, Nicolette kom ut i 1978. Det var produsert av Ted Templeman. Det nådde 15. plass på albumlista i USA og singelen «Lotta Love», som var skriven av Neil Young, nådde åttandeplass. 

Larson spelte inn mange album gjennom 80-åra og første halvdel av 90-talet, samstundes som ho song gjestevokal for mange andre artistar. 

Ho døydde 16. desember 1997 i Los Angeles av cerebralt ødem etter at levra hennar braut saman.

Diskografi

Album

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nicolette Larson» frå ,  den 28. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Minneside for Nicolette Larson
Speler i lag med Neil Young (Farm Aid 1986)

USA-amerikanske countryartistar
USA-amerikanske songarar
Folk frå Montana
Døde av ødem
Like a Hurricane

«Like a Hurricane» er ein song skriven av Neil Young i 1975 og først gjeven ut på albumet American Stars 'N Bars i 1977.

Historie
Songen vart skriven i juli 1975 med venen og naboen i La Honda, Taylor Phelps i baksetet på bilen hans, då Neil Young ikkje kunne synge på grunn av ein operasjon på stemmebanda. Songen er driven fram av den aggressive gitaren som er varemerket til Young, og har vorte spelt på nesten alle turneane til Young etter han kom ut. Songen finst òg på samlealbuma Decade og Greatest Hits og på konsertalbuma Live Rust, Weld og Unplugged. Den sistnemnde utgåva vert spelt på eit pumpeorgel. 

Ei forkorta utgåve av «Like a Hurricane» vart gjeven ut som singel den 8. august 1977, med «Hold Back the Tears» som B-side.

Andre versjonar
 Theresa Andersson syng songen i filmen New Orleans Music in Exile, som følgjer hendingane etter orkanen Katrina.
 Roxy Music spelte songen og gav han ut på konsertalbuma The High Road og Heart Still Beating.
 The Mission gav songen ut som den andre singelen deira. 
 Jay Farrar spelte songen på konsertalbumet Stone, Steel, & Bright Lights. 
 Heather Nova spelte songen konsertalbuma Maybe An Angel (Japan) og Truth & Bone (Tyskland).
 Placebo har spelt delar av songen på konsertar. 
 Jeff Healey spelte songen på albumet Mess of Blues.
 Adam Sandler spelte songen på Late Show with David Letterman føre Covered, A Revolution in Sound.
 Randy Bachman og Burton Cummings spelte songen på albumet deira Bachman-Cummings Jukebox i 2008.

Musikarar
 Neil Young - sologitar og solovokal
 Frank «Poncho» Sampedro - Stringman-synthesizer og korvokal
 Billy Talbot - Bassgitar og korvokal
 Ralph Molina - Trommer og korvokal

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Like a Hurricane (Neil Young song)» frå ,  den 28. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1975
Singlar frå 1977
Neil Young-songar
Reprise Records-singlar
Songar skrivne av Neil Young
Songar produserte av David Briggs
Songar produserte av Neil Young
Crazy Horse-songar
Roxy Music-songar
Decade

Decade er eit trippelt samlealbum av Neil Young, som kom ut i 1977, i dag på to CDar. Det inneheld 35 av songane til Young spelte inn mellom 1966 og 1976, og fem av dei var fram til då ikkje gjevne ut før. Albumet nådde 43. plass på den amerikanske albumlista.

Historie
Songane på albumet var vald ut av Young sjølv og han skreiv handskrivne notat om kvart spor. Nesten alle albuma hans er representerte, bortsett frå Four Way Street og Time Fades Away.  Av tidlegare ikkje-utgjevne songar finn ein «Down to the Wire» med pianisten Dr. John og Buffalo Springfield, frå det forkasta albumet Stampede, «Love Is a Rose» var ein mindre hit for Linda Ronstadt i 1975, «Winterlong» var ein gammal song, som Pixies seinare spelte inn, og «Campaigner» var ein song som var kritisk til Richard Nixon.  Songen «Long May You Run» er ein annan miks enn den ein finn på album med same namn, med harmonivokal av Crosby, Stills & Nash før David Crosby og Graham Nash forlet innspelinga. 

I mange år var Decade det einaste samlealbumet til Neil Young. I 1993 kom samlinga Lucky Thirteen, men denne dekte berre perioden 1982-1988. Det var først i 2004 at Reprise Records gav ut ei enkel plate med dei mest kjende songane hans, kalla Greatest Hits. Gjennom 1980- og 1990-åra lovde Young tilhengjarane sine at det skulle kome ein oppfølgjar kalla Decade II, men denne ideen vart skrinlagd då Young i staden byrja på den mykje meir omfattande antologien Archives, som dekte heile karrieren hans i form av ein boks.

Alternativ tidleg versjon
Opphavleg var det meininga at Decade skulle kome ut i 1976, men vart trekt tilbake i siste liten av Young. Det vart lagt på hylla til året etter, då to songar frå den opphavlege sporlista var fjerna (ein konsertversjon av «Don't Cry No Tears» frå Japan i 1976 og ein konsertversjon av «Pushed it Over The End» frå 1974). I tillegg vart kommentarane om desse to songane og albumet Time Fades Away fjerna.

Mottaking
Albumet vart hylla som eit av dei beste samlealbuma for ein rockeartist og som ein mal for bokssamlingar som skulle kome utover i 1980-åra og framover. Men i den første utgåva av Rolling Stone Illustrated History of Rock and Roll og den påfølgjande artikkelen i 1983 Rolling Stone Record Guide, nyttar kritikar Dave Marsh dette albumet til å skulde Young for å med vilje prøve å skape ein mytologi av seg sjølv. Magasinet har sidan fjerna denne artikkelen frå nyare utgåver av Illustrated History.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Decade (Neil Young album)» frå ,  den 28. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Artikkel på  Thrashers Wheat

Samlealbum frå 1977
Neil Young-album
Reprise Records-album
Album produserte av Neil Young
Album produserte av David Briggs
Album produserte av Elliot Mazer
Lotta Love

«Lotta Love» er ein song av Neil Young frå albumet Comes a Time frå 1978. 

Nicolette Larson, som song harmonivokal på albumet til Young, spelte inn ei utgåve av songen som debutsingelen sin. Singelen nådde 8. plass på den amerikanske singellista. Singelen vart òg ein hit i Australia (11) og New Zealand (22).

Larson samarbeidde med Young på American Stars 'n Bars, og ein dag køyrte ho i lag med Young i bilen hans då dei høyrte på ein kassett med demoen av «Lotta Love». Young sa at songen var hennar om ho ønskte han. Larson si utgåve av «Lotta Love» har strykarar, blåsarar og ein fløytesolo, og presenterte songen som optimistisk. 

Singelen til Larson kom ut omtrent samstundes med albumet til Neil Young, fordi albumet vart utsett ei stund. Singelen hennar vart derfor halde tilbake i tilfelle Young sjølv kom til å gje songen ut som singel. Han gav derimot berre ut songen som B-side til songen «Comes a Times». 

Det vart òg gjeven ut ein lengre discoversjon av singelen til Larson. 

Ei konsertutgåve av songen vart gjeven ut på konsertalbumet til Larson, Live at the Roxy i 1978. Ei konsertutgåve med Neil Young vart gjeven ut på Live Rust i 1979.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Lotta Love» frå ,  den 28. oktober 2010.  
 

Songar frå 1978
Singlar frå 1978
Singlar frå 1979
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Neil Young-songar
Nicolette Larson-songar
Debutsinglar
Songar skrivne av Neil Young
Warner Bros. Records-singlar
Crazy Horse-songar
Michael Des Barres

Michael Philip Des Barres, Marquis Des Barres () er ein engelsk skodespelar og musikar. I Noreg er han mest kjend som karakteren Murdoc i TV-serien MacGyver. Des Barres har vore vokalist i glamrock-bandet Silverhead frå 1972 til 1974. Han danna bandet Detective saman med Michael Monarch i 1975. Des Barres fekk også opptre saman med bandet Power Station under Live Aid-konserten i Philadelphia i 1985. 

Tidleg på 1990-talet vart Des Barres invitert av Roger Taylor, John Deacon og Brian May for å etterfølgje Freddie Mercury som hovudsongar i gruppa Queen. Des Barres takka nei, då han meinte at han sjølv ikkje var den rette typen til å erstatte Freddie Mercury. 

Des Barres har spelt i fleire TV-seriar, mellom anna Frasier, Ellen, Nip/Tuck, Bones. Til saman har han spelt i over 30 filmar, og i over 100 TV-serie episodar. 

Michael Des Barres og ekskona Pamela Des Barres har ein son, Nicholas Dean Des Barres (fødd 30. september 1978).

Britiske skodespelarar
Britiske musikarar
Musikarar frå London
Four Strong Winds

«Four Strong Winds» er ein song skriven av Ian Tyson tidleg i 1960-åra. Han vart først spelt inn av The Brothers Four i 1963 og så av Ian and Sylvia på eit album med same namn i april 1964.. Songen gjorde det bra på listene i Canada.

Songen er ein melankolsk ettertanke om eit mislukka forhold. Songaren uttrykket ønske om å kanskje kome saman med denne personen igjen ein gong i framtida, men innser at forholdet mest truleg er over.

Denne klassiske visa er spelt av mange artistar, som Neil Young på albumet hans Comes a Time i 1978. Young spelte òg songen i lag med The Band på den kjende The Last Waltz-konserten deira. Andre artistar som har spelt songen er Sarah McLachlan, Hank Snow, The Seekers, Judy Collins, the Chad Mitchell Trio, Bob Dylan, Marienne Faithfull, The Searchers, Teenage Fanclub, John Denver, Bobby Bare, The Brothers Four, The Kingston Trio, Trini Lopez, Waylon Jennings, Chad and Jeremy, The Tragically Hip, Joan Baez, Vanity Fare,  Johnny Cash og The Carter Family. Songen var ein hit for Bobby Bare i 1964. Han var òg ein stor hit i Noreg i 1966 med den norske versjonen «Mot ukjent sted» av The Vanguards og ein stor hit i Sverige i 1967 med den svenske versjonen «Mot okänt land» av The Hep Stars.

I 2005 kåra lyttarane av CBC Radio One songen til den største kanadiske songen gjennom tidene.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Four Strong Winds» frå ,  den 28. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 «Four Strong Winds» i The Canadian Encyclopedia

Songar frå 1963
Bob Dylan-songar
Johnny Cash-songar
Neil Young-songar
Bobby Bare-songar
The Searchers-songar
Ingerid Stenvold

Ingerid Stenvold () er ein norsk journalist og programleiar i NRK. Ho kjem opphavleg frå Finnfjordbotn i Lenvik i Troms. I dag (2010) er ho nyheitsankar i Dagsrevyen på NRK1. 

Stenvold sin karriere starta i NRK i 2001, som nyheitsjournalist i NRK Troms. I 2004 starta ho å jobba i NRK Sport. Ho dekte Sommar-Ol i Beijing i 2008. Ho har leia TV-aksjonen i 2006 og i 2007. Somrane 2007 og 2009 var ho programleiar for Sommeråpent. I 2008-2009 var ho programleiar for musikkprogrammet Lydverket på NRK. I 2010 byrja ho som nyheitsankar i Dagsrevyen på NRK. 

Det har vorte ein del diskusjon rundt Stenvold, sidan ho fekk lov til å bruka dialekt i staden for offisielt bokmål eller nynorsk i Dagsrevyen. 

Stenvold har tidlegare vore aktiv langrennsløpar, men ein skade i ryggen sette ein stoppar for karrieren hennar.

Deltaking
 2006:  TV-aksjonen (programleiar)
 2007:  TV-aksjonen (programleiar)
 2007:  Sommeråpent (programleiar)
 2008:  Sommar-OL 2008 (reportar)
 2008:  Lydverket (programleiar)
 2009:  Lydverket (programleiar)
 2009:  Sommeråpent (programleiar)

Folk frå Lenvik
Programleiarar for NRK
NRK-journalistar
Okko Kamu

Okko Tapani Kamu () er ein finsk dirigent og fiolinist. Kamu tok til med fiolinstudiar ved Sibelius-akademiet då han var 6 år. Då han var 19 år gamal vart han tilsett som alternerande andrefiolinist i orkestret til den finske nasjonaloperaen og vart seinare konsertmeister (1966–68). Sjølv om Kamu var sjølvlært som dirigent vann han i 1969 den fyrste internationale Herbert von Karajan konkuransen i Berlin, noko som førte til engasjement hjå fleire av dei store orkestra i Europa, USA, Israel og Japan. 

Kamu var sjefsdirigent for symfoniorkestret til finsk radio frå 1971 til 1977, dirigent og kunstnerisk leiar for Oslo-filharmonien frå 1975 til 1979, kunstnerisk leiar for Helsingfors stadsorkester 1981–1988 og sjefsdirigent for symfoniorkestret til nederlandsk radio i tidsbolken 1983–1986. Kamu har dirigert fleire uroppføringar, mellom anna verk av Aulis Sallinen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Okko Kamu» frå ,  den 28. oktober 2010.  
 

Finske dirigentar
Folk frå Helsingfors