alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kravlenisse

Kravlenissene er ein dansk juletradisjon. Han er ei avbilding av ein julenisse på papp som ein kan henga opp på veggar eller møblar som julepynt.

Allereie i byrjinga av 1900-talet hadde nokre teiknarar laga nisse-utklippsark, og i 1920-åra teikna Alfred Schmidt nissar til glede for borna på Krebs' skule, der sonen hans var styrar.

Men det var den danske julenisseteiknaren Frederik Bramming som i 1947 fann på å kalla utklippsark med små pappnissar for «kravlenisser». Han teikna dei to første arka med kravlenissar som kom ut i 80 000 eksemplar. Det blei ein stor suksess, og allereie året etter fanst det mange ulike utgåver av kravlenissane.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kravlenisse» frå ,  den 26. november 2020.  
 

Julepynt
Julenissen
Danske oppfinningar
Oppfinningar frå 1900-talet
Handball-NM 1996/97 for kvinner

Noregsmeisterskapen i handball 1996/97 for kvinner vart vunne av  Bækkelagets Sportsklub etter finalesiger 27 – 26 over Larvik Håndballklubb.

Semifinalane
Byåsen IL – Bækkelaget SK  16 – 19 og 22 – 25 (38–44)
Larvik HK – Stabæk IF  31 – 21 og 24 – 14 (55–35)

Finalen
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum sundag 23. februar 1997 framfor 7 291 tilskodarar. Bækkelaget var det førande laget i den fyrste omgangen og leia 15 – 14 ved pause. I den andre omgangen hadde Larvik føringa til to minutt stod att. Då utlikna Bækkelaget. 25 sekund før fløyta lydde, vart Anja Andersen matchvinnar for oslolaget med di ho gjorde sitt tolvte mål og fastsette sluttresultatet til 27 – 26.

For Bækkelaget netta Anja Andersen 12 gongar. Kjersti Grini skåra 5 mål, Camilla Andersen (4), Susann Goksør og Hege K. Kvitsand (2, begge), Sahra Hausmann og Siv Heim Sæbøe (1, begge). Heidi Tjugum var målvakt.

Larvik-måla kom frå Annette Tveter (8), Lina Olsson (6), Kristine Duvholt (4), Lene Lillevik (3), Tonje Larsen (2), Kristine Moldestad (2), Vibeke Nesse (1).

Dommarane Bjørn Erik Børresen og Øyvind Togstad straffa Bækkelaget med tre 2-minuttutvisingar og raudt kort, Larvik fekk to 2-minuttsutvisingar.

Kjelder
Arbeiderbladet 24. februar 1997

Handball i Noreg
Idrettstilskipingar i Oslo
Indre sognemål

Indre sognemål er namn på dialekta som vert snakka i Indre Sogn, utan Jostedalen. 

Det indre sognemålet høyrer inn under dei sørvestlandske målføra og er i nær slekt med vossamål og hardingmål. Dialektane er alle sørvestlandske a-mål, der alle infinitivar endar på a. Dei har også omfattande bruk av diftongar, å - ao.

Sjå òg
Sognemål

Kjelder

Vestlandske målføre
Indre Sogn
Handball-NM 1998/99 for kvinner

Noregsmeisterskapen i handball 1998/99 for kvinner vart vunne av Bækkelagets Sportsklub etter finalesiger 25 – 21 over Larvik Håndballklubb.

Semifinalane
Byåsen IL – Larvik HK  25 – 29
Bækkelaget SK – Nordstrand IF  39 – 16

Finalen
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum laurdag 13. februar 1999 framfor 6 934 tilskodarar. Laga låg likt til 8 – 8, deretter rykte Bækkelaget ifrå til 14 – 8. Ved pause stod det 16 – 11 på måltavla. I den andre omgangen kontrollerte oslolaget kampen inn til firemålssiger 25 – 21.

Bækkelaget sitt meisterlag bestod av Cecilie Leganger, Monica Kyvåg, Hong Jeong-Ho (5), Gitte Madsen (3), Anja Andersen (8), Sahra Hausmann (3), Siv Heim Sæbøe (2), Kari Anne Hole (2), Lise Larssen (1), Stine Steen (1) og Mette Ruud Johansen. 

Larvik-måla kom frå Lina Olsson (8), Cathrine Haakestad (4), Kristine Duvholt (2), Kristine Moldestad (2), Katja Nyberg (2), Heidi Flaatnes (1), Birgitte Sættem (1), Line Eftang (1).

Dommarane Rune Forbord og Ole Jørstad straffa Bækkelaget med fire 2-minuttutvisingar og Larvik med fem.

Kjelder
Dagsavisen 14. februar 1999

Handball i Noreg
Idrettstilskipingar i Oslo
Dei tolv juledagane

Dei tolv juledagane er ein del av kyrkjeåret i dei fleste kristne kyrkjene.  I mange vestlege kyrkjer dekkjer omgrepet same tidsrom som julekrinsen, frå juledagen 25. desember til og med heilagetrekongarsaftan 5. januar. For mange kyrkjesamfunn (som den anglikanske og den lutherske kyrkja) er dei tolv dagane identisk med juletida, men for andre, som den katolske kyrkja, varer kyrkjetida lengre enn dei tolv dagane.

I 567 fastla kyrkjemøtet i Tours dei tolv juledagane som ei heilag høgtid til å feira, med faste i advent som ei plikt for å førebu seg til feiringa. Ifølgje historikarar som Christopher Hill og William J. Federer blei dette gjort for å koordinera bruken av den julianske kalenderen i det vestlege Romarriket med dei månebaserte kalendrane ein nytta i dei austlege provinsane av riket.

Kyrkjemøtet merka seg at dagane mellom fyrste juledag og Kristi openberringsdag alle var festdagar for ulike helgenar, slik at munkar ikkje trengte fasta på desse dagane. Dei fyrste tre dagane av året skulle vera fylt av bøn og soning, slik at truande kristne skulle la vera å ta del i dei ville og heidenske markeringane av nyttårfeiringa. Det fjerde kyrkjemøtet i Toledo i 633 gjekk inn for ein streng faste i desse dagane, lik fastetida før påske.

I England i mellomalderen var dette ein periode av uavbroten festing, med eit klimaks på den tolvte dagen, Twelfth Night, som tradisjonelt markerte enden på juletida. I tudortida blei denne siste dagen kulturlet befesta då William Shakespeare brukte han som bakgrunn for eit av dei best kjende stykka sine, Twelfth Night. Ofte blei det vald ut ein Lord of Misrule til å leia julefeiringa. Julesongen «Twelve Days of Christmas» viser også til desse dagane.

Sjå òg 

 Romjul

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Jultolften» frå ,  den 26. november 2020.  
 

Denne artikkelen bygger på «Twelve Days of Christmas» frå ,  den 27. november 2020.  
 
Kyrkjeåret
Jul
Talet 12
Fjelljamne

Fjelljamne (Diphasiastrum alpinum, tidlegare Lycopodium alpinum) er ein plante i divisjonen kråkefotplantar. Han liknar andre i jamneslekta men er mindre og har meir kompakte skot. Skota er bleikgrøne, 4-8 cm lange og kryp langs marka. Fjelljamne veks ofte på heiterreng til fjells i Norden.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fjällummer» frå ,  den 27. november 2020.

Bakgrunnsstoff

 Fjällummer i Den virtuella floran

Kråkefotfamilien
Viltveksande plantar i Noreg
Skeise-VM 1984 for menn

Verdsmeisterskapen på skeiser 1984 for menn vart avvikla på Ullevi i Göteborg helga 25. og 26. februar. 34 utøvarar frå 14 land deltok i meisterskapen, av dei tre frå Noreg.

Oleg Bozjev frå Sovjetunionen vart verdsmeister med god margin til Andreas Ehrig frå Aust-Tyskland. Nederlandske Hilbert van der Duim, som gjekk kvikkaste 500-meteren, vart tredjemann i meisterskapen. Vinnarane av dei hine enkeltdistansane vart Geir Karlstad frå Noreg på 5000 meter, verdsmeister Bozjev på 1500 m og austerrikaren Michael Hadschieff på 10000 m.

Skeise-VM 1984 

Dato: 25./26. februar 1984

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround mannen 1984» frå ,  den 27. november 2020.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1984
Idrettstilskipingar i Sverige
Skeise-VM 1985 for menn

Verdsmeisterskapen på skeiser 1985 for menn vart avvikla på Hamar stadion helga 16. og 17. februar. 34 utøvarar frå 14 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg.

Hein Vergeer frå Nederland vart verdsmeister med god margin til tittelforsvararen, Oleg Bozjev frå Sovjetunionen. Bestetid på enkeltedistansane presterte Gaétan Boucher frå Canada på 500 meter, Vergeer på 5 000 m, Bozjev på 1500 m og norske Geir Karlstad på 10 000 m.

Skeise-VM 1985 

Dato: 16./17. februar 1985

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround mannen 1985» frå ,  den 27. november 2020.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1985
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Hamar
Flagglenke

Flagglenke eller flaggirlander er ein girlander med flagg på. Ein slik girlander med nasjonalflagg er tradisjonelt brukt som julelenke på juletre i Danmark og Noreg.  Den danske tradisjonen med flagg på juletreet stammar frå 1800-talet og blei særleg populær etter det danske nederlaget i den dansk-tyske krigen i 1864.

Ein kan også bruka flagglenker ved feiring av fødselsdagar, nasjonaldagar og liknande.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Flagguirlande» frå ,  den 27. november 2020.  
 

Tradisjonar
Julepynt
Lenke
Juletre
Provinsar i Bulgaria

Provinsane i Bulgaria (bulgarsk област, oblast) utgjer ei administrativ inndeling i Bulgaria. Det er 28 provinsar, som igjen er delte inn i 265 kommunar. Alle provinsane har namn etter den byen som er hovudstad i regionen.

Referansar 

Administrative inndelingar i Bulgaria
 
Bulgaria
Jesus (fleirtyding)

Jesus kan visa til:

Jesus Kristus, jødisk predikant og religiøs leiar vidt rekna som ein messias
Namnet Jesus, eit fornamn

Geografi
Fort Jesus, ein festning i Kenya
Jesús på Ibiza, ein landsby på Ibiza
Jesús, ein landsby i Tortosa i Spania
Jesús i Paraguay, ein by i Paraguay
Jesús i Peru, ein by i Peru
Île Jésus, hovudøya i byen Laval, nord for Montreal
Jesús distrikt, eit distrikt i kantonen Atenas i provinsen Alajuela i Costa Rica

Kultur
«Jesus», song av rockebandet Queen
Jesus Christ Superstar, ein musikal av Tim Rice og Andrew Lloyd Webber
Verdscupen i langrenn 1990/Menn

Verdscupen i langrenn for menn i 1990-sesongen omfatta 11 individuelle tevlingar og 5 stafettar. Tevlingane tok til 9. desember 1989 og vart avslutta 12. mars 1990. Dei 11 individuelle renna bestod av fire tevlingar over 15 kilometer, fem over 30 km og to 50-kilometerar. Renna fann stad i Salt Lake City (2) i USA, Calgary (2) i Canada, Moskva i Sovjetunionen, Olivone i Sveits, Val di Fiemme (2) i Italia, Reit im Winkl i Vest-Tyskland, Lahti (2) i Finland,  Trondheim og Vang (2) i Noreg, Örnsköldsvik (2) i Sverige.

Norske Vegard Ulvang gjekk til topps i verdscupen, utan å vinne eit einaste enkeltrenn. Han vann FIS-pokalen med minst mogleg margin til Gunde Svan frå Sverige, som elles vann tre enkeltren. Det same gjorde tredjemann i turneringa, norske Bjørn Dæhlie. Christer Majbäck frå Sverige, Jochen Behle frå Vest-Tyskland, Vladimir Smirnov og Aleksej Prokurorov, begge Sovjetunionen, og norske Terje Langli, sigra i kvart sitt enkeltrenn.

Individuelt

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Skilanglauf-Weltcup_1989/90» frå ,  den 28. november 2020.  
 

Nordiske greiner
1990
Namnet Jesus

Jesus er eit latinsk mannsnamn danna av gresk Iesoûs (Ιησους), som igjen kjem frå det arameiske namnet Jēšūaʿ (ישׁוע) eller hebraiske Jəhōšūa‘ (יְהוֹשֻׁעַ) eller Jōšūa‘ (יֹשׁוּעַ) ‘Gud bergar meg’. 

Namnet er særleg kjend gjennom Jesus frå Nasaret, men stammar frå eit vanleg jødisk namn. Etter utbreiinga av kristendommen er det blitt eit vanleg namn i nokre kristne kulturar, men omfatta av namnetabu i andre. I Noreg har det lenge vore ulovleg å gje Jesus som førenamn, medan det derimot har vore vanleg i mange katolske land. Derimot har det hebraiske namnet Jəhōšūa‘/Jōšūa‘ med same opphav vore ein del brukt i forma Joshua på engelsk og Josva på norsk. Tilnamnet «Kristus» kjem frå gresk Khristos og tyder 'den salva'.

Variantar på ulike språk
På fleire germanske og fleire andre språk skriv ein namnet «Jesus». På andre språk kan namnet vera:

Kjende namneberarar
 Jesus Ben Sira (verka i 2. hundreåret f.Kr.), forfattaren av Siraks bok
 Jesus Kristus, Guds son ifølgje Det nye testamentet
 Jesus bar Abbas, kjend som Barabbas, forbrytar lauslaten av Pontius Pilatus i staden for Jesus Kristus
 Jesus ben Ananias (d. ca. 73), jødisk nasjonalist nemnd av  Josefus

 Jesús Malverde (1870–1909), meksikansk forbrytar og folkehelt
 Jesús Enrique Helguera (1910–1971), meksikansk kunstnar
 Jesus Morente (f. 1971), spansk flamencogitarist
 Jesús Navas (f. 1985), spansk fotballspelar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jesus (name)» frå ,  den 28. november 2020.  
 

Mannsnamn
Førenamn av arameisk opphav
Førenamn av hebraisk opphav
Førenamn av gresk opphav
Namn frå Bibelen
Namn knytte til kristendommen
Førenamn av latinsk opphav
Skeise-VM 1986 for menn

Verdsmeisterskapen på skeiser 1986 for menn vart avvikla i Inzell i delstaten Bayern i Vest-Tyskland helga 15. og 16. februar. 37 utøvarar frå 19 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg.

Hein Vergeer frå Nederland forsvarte meistertittelen, hardt pressa av Oleg Bozjev frå Sovjetunionen. Bozjev var bestemann på 500 m og 1500 m, Vergeer vann 5 000 m og norske Geir Karlstad sette verdsrekord på 10 000 meter.

Skeise-VM 1986 

Dato: 15./16. februar 1986

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround mannen 1986» frå ,  den 28. november 2020.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1986
Idrettstilskipingar i Vest-Tyskland
Diskografien til Linda Ronstadt

Diskografien til Linda Ronstadt består av 24 soloalbum og eit konertalbum, i tillegg til ei rekkje samlealbum og 63 singlar. Ho spelte inn tre album med folkrockbandet The Stone Poneys og har fleire samarbeid med andre artistar.

Studioalbum

1960- og 1970-åra

1980-åra

1990- og 2000-åra

Julemusikkalbum

Konsertalbum

Samarbeid

Samlealbum

Singlar

1960- & 1970-åra

1980s

1990-åra

Andre singlar

Samarbeid

Gjestesinglar

B-sider på salslistene

Musikkvideoar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Linda Ronstadt discography» frå ,  den 28. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Diskografi
 01
Diskografiar
Stone Poneys

Stone Poneys (òg The Stone Poneys og The Stone Poneys With Linda Ronstadt) var ein folkrocktrio skipa i Los Angeles og bestod av Linda Ronstadt på vokal, Bobby Kimmel på rytmegitar og vokal og Kenny Edwards på sologitar. Platene deira inneheld den første hitten til Ronstadt, ein versjon av Mike Nesmith sin «Different Drum». Sjølv på dette tidlege stadiet, framførte Ronstadt ei eklektisk blanding av songar, ofte frå undervurderte låtskrivarar, i lag med ei rekkje gjestemusikarar. 

Bandet gav ut tre album: The Stone Poneys; Evergreen, Volume 2 og Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III. Alle tre albuma kom ut på CD i 1990-åra. 

Bandet spelte opphavleg visesongar på kafear i Los Angeles og hadde ein stil som ikkje var langt unna Peter, Paul and Mary.

Diskografi

Album

Singlar

Promosinglar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stone Poneys» frå ,  den 28. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Stone Poneys

Folkrockgrupper frå California
USA-amerikanske musikalske trioar
Linda Ronstadt
Musikkgrupper frå Los Angeles
Musikkgrupper skipa i 1965
Musikkgrupper oppløyste i 1968
The Stone Poneys av The Stone Poneys

The Stone Poneys er det første studioalbumet til The Stone Poneys, utgjeve 30. januar 1967. Om ein ser bort frå den tidlegare singelen So Fine», som var produsert av Mike Curb i 1965, var dette albumet den første offisielle innspelinga til Linda Ronstadt. Om det var meininga eller ikkje syner fotografiet på framsida bandet som ein moderne versjon av Peter, Paul and Mary og fleire av songane vart sungen med liknande tredelt harmonisong.

Utgjeving
Albumet kom ut på Capitol den 30. januar 1967 i både monolyd og stereo. 

I mars 1975 gav Capitol ut albumet på ny under namnet The Stone Poneys Featuring Linda Ronstadt, etter at Linda Ronstadt hadde slått gjennom som soloartist med Heart Like a Wheel. Originalalbumet gjekk ikkje inn på albumlistene, men denne nyutgjevinga nådde 172. plassen på Billboard-lista. 

Songane på albumet heller meir mot visesida enn rockesida av av folkrock-stilen. Kenny Edwards omtalte desse innspelingane: «Den første plata var i røynda berre bass, trommer og oss. Med ønskte noko som likna det me gjorde på scenen, med ein rytmeseksjon i tillegg. Eg trur ikkje me vart spelte på radio i det heile tatt.»  

Dei fleste av songane på albumet vart skrivne av bandmedlemmane Bobby Kimmel og Kenny Edwards i lag. Edwards skreiv «Back Home» aleine. Kimmel og Edwards hadde alt skrive songar i lag før Ronstadt flytta til Los Angeles. Sjølv om song mykje harmonivokal gjennom karrieren - mellom anna i lag med Dolly Parton og Emmylou Harris, skilde desse tidlege songane seg frå det Ronstadt kom til å spele seinare i karrieren, sidan dette var i lag med to menn.

Innhald

Medverkande

Bobby Kimmel – vokal, gitar
Kenny Edwards – vokal, gitar
Linda Ronstadt – vokal, fingercymbal
Jimmy Bond – bass, gitar
Pete Childs – gitar
Cyrus Faryar – bouzouki, gitar
John T. Forsha – gitar
Billy Mundi – trommer
Tom Wood - vokal, rytmegitar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Stone Poneys (album)» frå ,  den 28. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Stone Poneys-album
Debutalbum frå 1967
Linda Ronstadt-album
Musikkalbum produserte av Nick Venet
Capitol Records-album
Bobby Kimmel

Bobby Kimmel () er ein USA-amerikansk musikar og låtskrivar som i nyare tid har spelt i den akustisk visegruppa I Hear Voices. Han har vore aktiv som musikar i over 50 år og var med å skipe Stone Poneys i lag med Linda Ronstadt og Kenny Edwards.

Diskografi

Singlar
 The Stone Poneys - «Sweet Summer Blue and Gold» med «All the Beautiful Things» (utgjeve 1/67) – #45-1024 Capitol Records
 The Stone Poneys - «One for One» med «Evergreen» (utgjeve 6/67) – #5910; Capitol Records
 The Stone Poneys - «Different Drum» med «I've Got to Know» (utgjeve 9/67) – #2004; (#13) Capitol Records
 The Stone Poneys - «Up to My Neck in High Muddy Water» med «Carnival Bear» (utgjeve 3/68) – #2110; (#93) Capitol Records
 The Stone Poneys - «Some of Shelly's Blues» med «Hobo» (utgjeve 5/68) – #2195; Capitol Records

Album
 The Stone Poneys - The Stone Poneys av The Stone Poneys – (utgjeve 1/67) Capitol Records
 The Stone Poneys - Evergreen, Volume 2 – (utgjeve 6/67) (#100) Capitol Records
 The Stone Poneys - Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III – (utgjeve 4/68) Capitol Records
 The Stone Poneys - The Stone Poneys Featuring Linda Ronstadt – (utgjeve 3/75, nyutgjeving av fyrstealbumet)  (#172) Capitol Records
 The Floating House Band - The Floating House Band - (utgjeve 1972) Takoma Records
 4 Corners - 4 Corners
 4 Corners - 4 Corners Live at McCabes
 BK Special - BK Special (utgjeve 2007)
 BK Special - Hope Springs (utgjeve 2010)
 I Hear Voices! - I Hear Voices! (utgjeve 2013)
 I Hear Voices! - I Hear Voices with Strings (utgjeve 2015)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bobby Kimmel» frå ,  den 28. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Tucson
USA-amerikanske folkrockmusikarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar frå Arizona
Jimmy Bond

James Edward Bond Jr. (), kjend som Jimmy Bond, var ein USA-amerikansk kontrabassist, arrangør og komponist, som spelte med mange leiande artistar innan jazz, blues, folk og rock mellom 1950-åra og 1980-åra. 

Han har mellom anna spelt med Charlie Parker,  Thelonious Monk, Gene Ammons, Chet Baker, Ella Fitzgerald, Sonny Rollins og George Shearing i 1950-åra.

Han flytta til Los Angeles i 1959 og vart fast bassist på nattklubben Renaissance på Sunset Boulevard, der han spelte med Ben Webster. Art Pepper, Jim Hall og Jimmy Giuffre, og var i studio med Paul Horn. Frå 1962 vart han studiomusikar i Los Angeles. Frå då og fram til tidleg i 1970-åra, og stundom inn i 1980-åra, spelte han på hundrevis av innspelingar innan både jazz, rock, pop, folk og gospel. Han vart ein av medlemmane i The Wrecking Crew, ei gruppe studiomusikarar som ofte arbeidde for Phil Spector. Andre musikarar han spelte med var mellom andre Randy Newman, Frank Zappa, Tim Buckley, The Jazz Crusaders, Nina Simone, Lightnin' Hopkins, Jimmy Witherspoon, Linda Ronstadt, Henry Mancini, Lou Rawls, Tony Bennett og B.B. King.  Han arbeidde òg gradvis meir og meir som arrangør i lag med produsentane Nik Venet, David Axelrod og andre, i tillegg til at han komponerte og arrangerte jinglar for radio.

Diskografi
Med Curtis Amy
Groovin' Blue (Pacific Jazz, 1961) med Frank Butler
Med Earl Anderza
Outa Sight (Pacific Jazz, 1962)
Med Chet Baker
Chet Baker Sings (Pacific Jazz, 1956)
Med Louis Bellson
Big Band Jazz from the Summit (Roulette, 1962)
Med Tim Buckley
Goodbye and Hello (Elektra, 1967)
With Terry Gibbs
That Swing Thing! (Verve, 1961)
Med Joe Gordon
Lookin' Good! (Contemporary, 1961)
Med Lightnin' Hopkins
Lightnin' Strikes (Verve Folkways, 1966)
Something Blue (Verve Forecast, 1967)
Med Paul Horn
Something Blue (HiFi Jazz, 1960)
The Sound of Paul Horn (Columbia, 1961)
Med The Jazz Crusaders
Freedom Sound (Pacific Jazz, 1961)
Lookin' Ahead (Pacific Jazz, 1962)
The Festival Album (Pacific Jazz, 1966)
Med Irene Kral
Wonderful Life (Mainstream, 1965)
Med Julie London
Feeling Good (Liberty, 1965)
Med Brownie McGhee og Sonny Terry
Down South Summit Meetin' (World Pacific, 1960) med Lightnin' Hopkins og Big Joe Williams 
A Long Way from Home (BluesWay, 1969)
 I Couldn't Believe My Eyes (Bluesway, 1969 [1973])
Med Frank Morgan
Frank Morgan (Gene Norman Presents, 1955)
Med Gerry Mulligan
If You Can't Beat 'Em, Join 'Em! (Limelight, 1965)
Feelin' Good (Limelight, 1966)
Med Nina Simone
Little Girl Blue (Bethlehem, 1959)
Nina Simone and Her Friends (Bethleham, 1959)
Med Art Pepper
Smack Up (Contemporary, 1960)
Intensity (Contemporary, 1960)
Med Jim Sullivan
U.F.O. (Monnie, 1969)
Med Gerald Wilson 
You Better Believe It! (Pacific Jazz, 1961)
Moment of Truth (Pacific Jazz, 1962)
Med Jimmy Woods
Awakening!! (Contemporary, 1962)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jimmy Bond (musician)» frå ,  den 28. november 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske musikkarrangørar
USA-amerikanske studiomusikarar
Musikarar frå Philadelphia
USA-amerikanske jazzkontrabassistar
USA-amerikanske kontrabassistar
Jazzmusikarar frå Pennsylvania
Cyrus Faryar

Cyrus Faryar () er ein USA-amerikansk visemusikar, låtskrivar og plateprodusent. 

Han starta karrieren sin på kafear i Hawaii og flytta seinare til Sør-California, der han var aktiv i fleire grupper. Då Dave Guard slutta i The Kingston Trio spurte Guard Faryar om å bli med i den nye gruppa hans, The Whiskeyhill Singers. Etter The Whiskeyhill Singers vart oppløyst flytta Faryar til San Diego for å spele med andre visemusikarar. Han var så på Hawaii, der hna var med å skipe Modern Folk Quartet, og produserte to plater med sin eigen neo-folk-musikk.

Diskografi 
1967: The Zodiac: Cosmic Sounds
1971: Cyrus
1973: Islands

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cyrus Faryar» frå ,  den 28. november 2020.  
 

Folk frå Teheran
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Modern Folk Quartet-medlemmar
Whiskeyhill Singers-medlemmar
Foreninga samiske forfattere

Foreninga samiske forfattere, også Searvi sámi girječálliide, Siebrre sáme girjjetjállijda er ei foreining for samiske skjønn- og faglitterære forfattarar. Foreininga vart danna i 2019 som ein reaksjon på at Sámi Girječálliid Searvi same år presiserte medlemskrava sine berre for fortattarar som skreiv på samisk. Denne nye foreininga er open for alle samiske forfattarar, uansett kva språk dei skriv på.

Den første leiaren av foreininga er Irene Larsen.

Referansar

Samisk litteratur
Samiske organisasjonar
Skipingar i 2019
Norske kulturorganisasjonar
Annok Sarri Nordrå

Annok Sarri Nordrå () var ein samisk forfattar frå Kiruna i Sverige. Ho var gift med den norske forfattaren Olav Nordrå, og dei budde for det meste i Oslo. Ho skreiv bøkene sine på norsk og svensk.

Trilogien Ravnas vinter (1973), Fjellvuggen (1975) og Avskjeden med Saivo (1981) fortel om «en samejentes oppbrudd fra hjemstavn og samisk tradisjon, og om hvordan hun integreres i storsamfunnet uten at røttene i det samiske helt går tapt.»

Annok Sarri Nordrå har òg skrive boka Lapplandraderingar (1989) på svensk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Annok Sarri Nordrå» frå ,  den 29. november 2020.

Litteratur 

 Jernsletten, Kristin 1999: Going to the city : ghosts inn the fictional life of a native woman : Annok Sarri Nordrå's Ravnas vinter. Hovudoppgåve, allmenn litteraturvitskap, Universitetet i Tromsø.

Norskspråklege forfattarar
Svenskspråklege forfattarar
Samiske forfattarar
Forfattarar frå 1900-talet
Forfattarar frå 2000-talet