alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Don't Answer Me

«Don't Answer Me» er ein song frå 1984 av The Alan Parsons Project frå albumet Ammonia Avenue. Han nådde 15. plassen på Billboard-lista i USA og var den siste singelen deira som nådde topp 20 der. Songen nådde òg 58. plassen i Storbritannia, den høgaste plasseringa ein av singlane deira fekk i heimlandet. Musikkvideoen vart presentert som ein teikneserie, med kunst og animasjon av Michael Kaluta, assistert av Lee Moyer.

Songen
I staden for kunstrock-stilen som Alan Parsons var kjend for vart «Don't Answer Me» laga i stilen til Phil Spector og Wall of Sound-teknikken hans. Eric Woolfson, som var medlåtskrivar på songen, song solovokal, medan Mel Collins spelte saksofonsolo.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Medverkande
Ian Bairnson: akustisk og elektrisk gitar
Colin Blunstone: vokal
Mel Collins: saksofon
Stuart Elliott: trommer, perkusjon
Alan Parsons: produksjon, Fairlight-programmering, lydteknikar
David Paton: bass
Chris Rainbow: vokal
Eric Woolfson: leiande produsent, klaverinstrument, solovokal
Lenny Zakatek: vokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Don't Answer Me» frå ,  den 3. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1984
80-talsballadar
The Alan Parsons Project-songar
Animerte musikkvideoar
Arista Records-singlar
Songar frå 1983
Rockeballadar
Songar skrivne av Eric Woolfson
Songar skrivne av Alan Parsons
Songar produserte av Alan Parsons
Vulture Culture

Vulture Culture er det åttande studioalbum av The Alan Parsons Project, gjeve ut i 1984 (tidleg i 1985 i somme land) på Arista.

Oversyn
Den første sida av vinylutgåva (CD-spor 1-4) består berre av fire minuttar lange popsongar, medan den andre sida er meir variert, frå lett funk i tittelsporet til den lystige instrumentalen «Hawkeye».

Opphavleg var albumet meint å vere den andre plata i eit dobbeltalbum, der Ammonia Avenue var den første. Etter at plata vart delt i to separate album, fekk Vulture Culture ein meir moderne studiohandsaming med hardare trommer og dynamikk. «Sooner or Later» vart av Parsons sjølv skildra som «det tredje forsøket på å få ein ny hit med 'Eye in the Sky'-aktig gitar – 'Prime Time' frå Ammonia Avenue var den andre, som eg meinte sånn sett fungerte betre.»

«Hawkeye» er ein instrumental, men inneheld ei linje frå Monica, ei kvinne som arbeidde i kantina i Abbey Road Studios. Linja ho sa var: «Only what's on the menu».

Dette er et einaste Project-albumet som ikkje har orkestrering av Andrew Powell.

Vulture Culture var det siste Project-albumet spelt inn på analogt utstyr, som dei førre to, men miksa direkte til digitalt masterband.

Utgjeving
I byrjinga av 1985 nådde singelen «Let's Talk About Me» topp 40 i Tyskland (der albumet gjekk til topps), i Sveits (der Vulture Culture nådde andreplassen) og i Nederland. Kommenteringa i songen er lesen av Lee Abrams, på albumet omtalt som «Mr. Laser Beam» (eit anagram av namnet hans).

Vulture Culture vart ein suksess på kontinentet i Europa og Oseania og nådde topp 10 i mange land. I Nord-Amerika vart det ein mindre suksess. Det var det siste albumet til bandet som selde til gullplate.

Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Alan Parsons og Eric Woolfson.

Medverkande
Ian Bairnson – gitar
Colin Blunstone – vokal
Richard Cottle – synthesizer, klaverinstrument, saksofon
Stuart Elliott – perkusjon, trommer
Mr. Laser Beam – vokal, talt part
Alan Parsons – klaverinstrument, programmering, vokal
David Paton – bass, gitar, vokal
Chris Rainbow – vokal
Eric Woolfson – piano, klaverinstrument, vokal
Lenny Zakatek – vokal

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vulture Culture» frå ,  den 4. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

The Alan Parsons Project-album
Konseptalbum
Musikkalbum frå 1985
Album produserte av Alan Parsons
Arista Records-album
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Stereotomy

Stereotomy er det niande studioalbumet av The Alan Parsons Project, gjeve ut i 1985.

Det selde ikkje så godt som føregangaren Vulture Culture, og er strukturert annleis enn tidlegare Project-album med tre lange spor («Stereotomy» er over sju minutt, «Light of the World» over seks og den instrumentalen «Where's the Walrus?» er sju og eit halvt) og to minutt-lange songar til slutt. Albumet vart laga heilt digitalt og både LP- og CD-utgåvene vart koda med tokanals Ambisonic UHJ-format.

Den originale vinylutgåva var annleis frå alle seinare nyutgjevingar. Det hadde eit noko meir utførleg plateomslag, der papiromslaget kom med eit spesielt fargefilter kring seg. Dette filtrerte somme av fargane på omslaget, slik at ein fekk fire forskjellige variantar (to per side). Dette var meint å symbolisere visuell stereotomi. På nyutgjevingar var det berre ein variant. Plateomslaget gjorde at plata vart nominert til Grammyprisen for beste plateomslag. 

Ordet «stereotomy» er teken frå «The Murders in the Rue Morgue» av Edgar Allan Poe. Det refererer til å kutte eksisterande faste former i forskjellige andre former. Det vert nytta som ein metafor for måten kjende folk (songarar, skodespelarar osv.) ofte vert 'forma' av krava kjendistilværet fører med seg.

Stereotomy vart òg Grammynominert i 1987 forr beste rockeinstruental med «Where's the Walrus?»

Stereotomy er siste albumet til Alan Parsons Project med David Paton på bass. Han vart medlem av turnébandet til Elton John.

Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Alan Parsons og Eric Woolfson.

Medverkande
Eric Woolfson – piano, klaverinstrument, vokal
Alan Parsons – ekstra klaverinstrument, produsent
Ian Bairnson – gitar
David Paton – bass
Stuart Elliott – trommer and perkusjon
Richard Cottle – synth og saksofon
The Philharmonia Orchestra, leiar – Christoffer Warren-Green
Orkester arrangert og dirigert av Andrew Powell
Vokal: John Miles, Chris Rainbow, Gary Brooker, Graham Dye, Steven Dye, Eric Woolfson

Salslister

Album

Singlar

I populærkulturen 
Ein kan sjå eit eksemplar av Stereotomy i eit særs kort glimt i filmen The Big Lebowski då Maude ber The Dude sjå gjennom platene hennar. 

«Limelight» vart nytta av NBC Sports for ein musikkvideo i 1986 med New York Mets då dei hadde slått Boston Red Sox og vart meistrar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stereotomy» frå ,  den 4. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

The Alan Parsons Project-album
Konseptalbum
Musikkalbum frå 1985
Album produserte av Alan Parsons
Arista Records-album
Gaudi av Alan Parsons Project

Gaudi er det tiande studioalbumet av The Alan Parsons Project, gjeve ut i 1987. Gaudi syner til Antoni Gaudí, den katalanske arkitekten som laga den kjende bygningen som opningssporet refererer til, Sagrada Família.

I den siste endringa i kjernen av medlemmar i Alan Parson Project, erstatta broren til saksofonisten og klaverspelaren Richard Cottle, Laurie, David Paton på bass. Albumet vart spelt inn i The Grange i Norfolk og Mayfair Studios i London.

Dette var det siste, ekte studioalbumet til Alan Parsons Project, og siste gongen vokalisten Lenny Zakatek song på eit Parsons-album. Sjølv om albumet The Sicilian Defence kom ut i 2014, var det opphavleg spelt inn i 1979 og aldri meint å bli høyrt av publikum. 

Under låtskrivinga for det som skulle bli oppfølgjaren, gjorde Eric Woolfson det om til ein rockeopera, og gav det sidan ut som Freudiana i 1990. Alan Parsons heldt fram som soloartist i 1993 med Try Anything Once, eit album som fullførte den musikalske evolusjonen som starta med dette albumet. 

Ein musikal av Eric Woolfson med same namn er basert på songar frå dette albumet og vart sett opp i 1993 i Tyskland med songar sungne på engelsk. 

Songane «Closer to Heaven» og «Money Talks» vart nytta i ein episode av tredje sesongen av TV-serien Miami Vice, medan «Paseo de Gracia» var i ein episode av femte sesongen.

Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Alan Parsons og Eric Woolfson.

Medverkande
Eric Woolfson – piano, klaverinstrument, vokal
Alan Parsons – synthesizer, programmering, produsent, lydteknikar
Ian Bairnson – gitar
Laurie Cottle – bass
Stuart Elliott – trommer, perkusjon
Richard Cottle – synthesizer, saksofon
John Miles, Lenny Zakatek, Geoff Barradale, Chris Rainbow - vokal
Andrew Powell – orkesterarrangement
John Heley – cello på «La Sagrada Familia»
David Cripp – blåsardirigent på «La Sagrada Familia» og «Paseo de Gracia»
Bob Howes – dirigent for The English Chorale, pauker på «La Sagrada Familia» og «Paseo de Gracia»

Salslister

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gaudi (album)» frå ,  den 4. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

The Alan Parsons Project-album
Konseptalbum
Musikkalbum frå 1987
Album produserte av Alan Parsons
Arista Records-album
Freudiana

Freudiana er ein rockeopera av Eric Woolfson. Det skulle bli det ellevte albumet av The Alan Parsons Project, men under utviklinga vart Eric Woolfson og Alan Parsons usamde. Albumet nyttar mange av dei same medlemmane som spelte i bandet, og mange av dei same gjestevokalistane. 

Alan Parsons byrja seinare på solokarrieren sin med albumet Try Anything Once i 1993, som musikalsk heldt fram retninga som dei hadde på albumet Gaudi i 1987.

Woolfson fekk ideen om musikalen då han undersøkte livet og arbeidet til Sigmund Freud etter han var ferdig med Gaudi. Omkring halvvegs i innspelinga vart Woolfson møtt av Brian Brolly om å utvikle konseptet til ein musikal. Med hjelp av Brolly gjorde Woolfson om Freudiana til ein scenemusikal. Musikalen vart ei suksess, men då det kom til søksmål mellom Brolly og Woolfson om kontrollen over prosjektet, vart musikalen stoppa. Til slutt vann Brolly saka, men albumet vart likevel tilskriven Eric Woolfson og Alan Parsons.

Albumet kom ut i to versjonar: «White Album» og «Black Album». I tillegg, medan «White Album» vart gjeven ut under artistnamnet «Freudiana» og ikkje Eric Woolfson, Alan Parsons eller The Alan Parsons Project, hadde dei første utgåvene namnet «The Alan Parsons Project».

«White Album» kom ut i 1990 på EMI Records. Det inneheld 18 spor med solovokal av Leo Sayer, Kiki Dee, Marti Webb, 10cc-vokalisten Eric Stewart, Frankie Howerd, Gary Howard og The Flying Pickets, i tillegg til dei tidlegare Project-vokalistane Chris Rainbow, John Miles, Graham Dye og Woolfson. Alan Parsons bidrog musikalsk til albumet og var både låtskrivar og produsent, som han hadde vore på alle Project-album. 

Deutsche Originalaufnahme («den tyske originalinnspelinga»), òg kjend som «Black Album», vart spelt inn med rollebesetninga frå musikalen og inneheld materiale frå rockeoperaen. Denne varianten var det første albumet som berre var tilskriven Eric Woolfson som soloartist. Woolfson fortsette sidan å lage fleire musikalar.

Innhald («White Album»)
Alle songar av Eric Woolfson, utanom der andre er nemnde

Medverkande 
 Eric Woolfson – klaverinstrument, vokal, leiande produsent
 Alan Parsons – ekstra klaverinstrument, lydteknikar, produsent
 Andrew Powell – arrangement, orkesterleiar
 Ian Bairnson – gitar
 Laurie Cottle – bass
 Richard Cottle – synthesizer, saksofon
 Stuart Elliott – trommer, perkusjon

Musikalversjon

Freudiana hadde premiere i Theater an der Wien i Wien i Austerrike den 19. desember 1990. Han var produsert av Vereinigte Bühnen Wien. Fra til 18. april 1992 vart det halde 380 framføringar føre 320 000 menneske.

Sceneregissøren var Peter Weck. Dei tyske songtekstane var av Lida Winiewicz. Erik vart spelt av Ulrich Tukur.

Innhald («Black Album»)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Freudiana» frå ,  den 4. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1990
Eric Woolfson-album
The Alan Parsons Project-album
Konseptalbum
Rockemusikalar
Album produserte av Alan Parsons
EMI Records-album
Rockeoperaer
Asiasjuka

Asiasjuka (eller asiainfluensaen) var etter spanskesjuka den nest verste influensapandemien på 1900-talet. Han vart utløyst av influensaviruset A/Singapore/1/57 (H2N2). Asiainfluensaen braut ut i 1957 og hadde antakeleg utspring i Folkerepublikken Kina. Ein rekne med at sjuka i åra 1957–1958 kosta mellom éin og to millionar menneske livet.

Asiainfluensaen vart utløyst av ein virussubtype som ved antigenskift hadde oppstått frå ein kombinasjon av eit menneskeleg virus og eit fjørkrepestvirus.

A/H2N2 smitta lett frå menneske til menneske og forårsaka fram til 1968 årlege nye influensainfeksjonar. Etter dette vart H2N2 «avløyst» av subtype A/H3N2: A/H3N2 forårsaka i 1968 pandemien som går under namnet hongkonginfluensaen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Asiasyken» frå ,  den 4. april 2020.  
 
Hendingar i 1958
Hendingar i 1957
Pandemiar
Virussjukdommar
The Sicilian Defence

The Sicilian Defence er det tolvte studioalbumet til The Alan Parsons Project, gjeve ut i 2014. Det er kalla opp etter siciliansk forsvar, ei kjend sjakkopning. 

Dette var det siste Alan Parsons Project-albumet som kom ut, 24 år etter bandet vart oppløyst. Det vart opphavleg spelt inn i 1979, men var ikkje meint for utgjeving. Bandet sendte det til selskapet sitt, Arista, som eit slags «sjakktrekk», sidan dei meinte dei ikkje fekk nok tid til å lage eit nytt album medan Eric Woolfson forhandla om kontrakten deira, men likevel var kontraktfesta til å levere eit nytt album. Albumet inneheld derfor mest uferdige skisser som aldri vart utarbeidd til ferdige songar. «Kt-KB3» var det første sporet som kom ut frå albumet, då «Elsie's Theme» var med på den ommastra utgåva av Eve i 2008. Det var derfor det einaste sporet på albumet som hadde eit formelt namn som ikkje var knytt til eit sjakktrekk. Titlane på spora følgjer ein særskild variant av denne sjakkopninga.

Innhald
Alle spora komponerte av Eric Woolfson.

Medverkande
Alan Parsons – klaverinstrument, synthesizer, programmering, produsent, lydteknikar
Eric Woolfson - piano

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Sicilian Defence (album)» frå ,  den 4. april 2020.  
 

The Alan Parsons Project-album
Konseptalbum
Musikkalbum frå 2014
Album produserte av Alan Parsons
Arista Records-album
Hongkonginfluensaen

Hongkonginfluensaen eller hongkongsjuka var ein influensapandemi som braut ut i 1968 og ebba ut i 1970. Den kravde rundt 800 000 menneskeliv på verdsbasis. Andre tal går så høgt opp som til to millionar liv.  

Årsaka til pandemien var influensaviruset A/H3N2.

På grunn av den nære slektskapen til asiainfluensaen frå 1957 vart effektane av hongkonginfluensaen mildare, sidan store delar av folkesetnaden hadde eit immunforsvar som framleis hadde antistoff mot den liknande influensatypen H2N2. 

Hongkonginfluensaen oppstod som ein kombinasjon av fugleinfluensa og menneskelege influensavirusar. Dette vert kalla reassortering og resultatet av den genetiske nykombinasjonen vert kalla antigenskift.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hongkongsyken» frå ,  den 4. april 2020.  
 

Hendingar i 1970
Hendingar i 1969
Hendingar i 1968
Pandemiar
Virussjukdommar
Dyresjukdommar
Stefan George

Stefan Anton George () var ein tysk forfattar, framfor alt lyrikar. Han utvikla ein særeigen lyrisk stil, påverka av den franske symbolismen.

George var katolikk og studerte filologi og kunsthistorie. I 1892 byrja han gje ut «Blätter für Kunst», eit tidsskrift han styrte i 27 år. Gjennom denne publikasjonen vart han førar for ein generasjon av unge diktarar og kritikarar som avviste naturalismen. Kunst og dikting skulle stå høgt over kvardagen og fri mennesket frå det materialistiske i tilværet. George sette strenge krav til så vel form, som ordval og innhald. «Diktinga hans var og skulle vera for dei få utvalde.»  Han debuterte i 1890 med diktsamlinga Hymnen, seinare kom mellom andre Der Teppich des Lebens, Der siebente Ring og i 1914 Der Stern des Bundes. Das Jahr der Seele frå 1897 kom ut på bokmål i 2003 som Sjelens år. Elles omsette George verk av Dante Alighieri, William Shakespeare, Charles Baudelaire, J.P. Jacobsen, Henrik Ibsen og Gabriele d’Annunzio.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. V. bandet. 1953

Tyske forfattarar
Lyrikarar
Folk frå Rheinland-Pfalz
Entertainment Weekly

Entertainment Weekly (ofte forkorta EW) er eit amerikansk vekeblad utgjeve av medieselskapet Time Inc. i konsernet Time Warner. Bladet dekkjer film, fjernsyn, musikk, teater, bøker og annan populærkultur. I motsetnad til kjendisfokuserte tidsskrift som People eller Se og hør i Noreg, er fokuset til EW på underholdningsmedia og kritiske omtalar. Til skilnad frå bransjeblad for underhaldningsindustrien som The Hollywood Reporter og Variety, er EW retta mot ålmenta.

Bakgrunnsstoff 
 

Skipingar i 1990
USA-amerikanske tidsskrift
The New Yorker

The New Yorker er eit amerikansk tidsskrift med reportasjar, kulturomtalar av ulike slag, essay, seriar, dikt og fiksjon. Det vert utgjeve ut med 40 nummer i året. 

Tidsskriftet kom ut første gong den 17. februar 1925. David Remnick er noverande redaktør for magasinet.

Bakgrunnsstoff 
 

USA-amerikanske tidsskrift
Skipingar i 1925
Los Angeles Times

Los Angeles Times (ofte kalla LA Times) er ei amerikansk avis utgjeven i Los Angeles i California. Med eit dagleg opplag på 965 633 (2002) er Los Angeles Times den nest største storbyavisa i landet (etter The New York Times). Avisa er eigd av mediekonsernet Tribune Company og vart grunnlagd i 1881.

Bakgrunnsstoff 
 

Aviser i USA
Skipingar i 1881
Næringsliv i California
NM i skiskyting 2015

Noregsmeisterskapen i skiskyting 2015, den 57. i rekka, vart avvikla i Sirdal i Vest-Agder frå onsdag 25.  til sundag 29. mars 2015.

Menn

10 km

15 km fellesstart

20 km

4 x 7,5 km stafett

Kvinner

7,5 km

10 km jaktstart

15 km

3 x 6 km stafett

Kjelder
Agder 27.3.2015
Dagsavisen 28.3.2015
Dagsavisen 30.3.2015

Noregsmeisterskap i skiskyting
Skiskyting
Idrettstilskipingar i Agder
Skiskyting i 2015
Sirdal kommune
Pesta

Pesta er personifiseringa av svartedauden i norsk folketru. Ho har ofte form som ei gammal kvinne, men kan også vera ein mann, eit barn eller ulike dyr. Pesta er særleg kjend frå illustrasjonar av Theodor Kittelsen. I andre europeisk land finst det liknande tradisjonar.

Norsk tradisjon

Svartedauden var det første utbrotet av ein pest-pandemi som ramma Noreg mellom 1349 og 1654. I gamle segner blir namnet særleg brukt om ein sjukdomsdemon i kvinneskikkelse. Ho er gjerne liten, gammal og gråbleik, har svart hengande hår og svarte auge, og er kledd i raud eller blå stakk. Kjerringa gjekk frå gard til gard og førte sjukdommen med seg. I hendene bar ho på ein sopelime og ei rive: der Pesta feia med limen, kom alle til å døy, der ho brukte riva, ville nokon overleva. Skikkelsen kunne òg ha med seg ei stor bok med namna på dei som skulle døy i. Det er fleire førestillingar om skikkelsen. I Setesdal var storedauden eit jentebarn, hos samane var rotto eit barn, ein svart hund eller ein katt. I Tuddal viste sotten seg som ein mann med stav og bok under armen eller ei kone med sopelime. I Vefsn kom sotten til bygda som ein mann og ei kone.

Pesta av Kittelsen
Teiknaren Theodor Kittelsen gjorde figuren kjend som hovudperson i Svartedauen, ei samling teikningar, dikt og segner om pesten i Noreg. Boka fanst som manuskript i 1896 og kom ut i 1900. Kittelsen si «Pesta» var inspirert av ei gammal, bitter kjerring som teiknaren blei kjend med då han budde på Skåtøy utanfor Kragerø og som han omtaler i den anekdotiske Glemmebogen frå 1892. I sjølvbiografien Folk og trold frå 1911 gjentek Kittelsen mellom anna at ho var «værre end selve pesta [...] og saa fik hun navnet». 

Pesta er òg tittelen på det første albumet i teikneserien Solrunns saga skrive av Eirik Ildahl, illustrert av Bjørn Ousland og gjeve ut av Bladkompaniet i 1988.

Andre europeiske tradisjonar

I gresk og kypriotisk tradisjon kan pesten vera personleggjort som ei gammal eller blind kvinne som gjerne er svartkledd. Ho kan ofte opptre saman med ei anna kvinne, som pest og kolera eller som pest og Faousa (byllar/byllepest, hudsår), eller med to andre kvinner som pest, kolera og koppar. I andre kypriotiske tradisjonar opptrer pesten vill og brølande kvinne med laust hår, skite ansikt og ville auge eller som ein dverg. Lekamleggjeringa kan bli nedkjempa av helgenar. Ofte blir den som har vore gjestfri mot kvinnene spart.

I slavisk tradisjon kan «Pesta»  vera ei ung kvinne som dreg rundt i ei vogn. I svensk tradisjonar sjukdommen dukka opp i skikkelsen til eit lite barn saman med ei pestjomfru, eller ein vakker ung mann.

Sjå òg
 Mannen med ljåen, personifikasjonen av døden i europeisk tradisjon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pesta» frå ,  den 5. april 2020.

Bakgrunnsstoff

 «Pesta - Kittelsens femme fatale» i Th. Kittelsen : kjente og ukjente sider ved kunstneren (utgitt i 1999)

Svartedauden
Norsk folkeminne
Personifikasjonar
Sjukdommar i kulturen
Ishockey under Vinter-OL 1994

Ishockey under Vinter-OL 1994 vart arrangert på Lillehammer og Gjøvik i tida frå 12. til 27. februar 1994. Sverige vart olympisk meister i ishockey for aller fyrste gong, etter finalesiger 3-2 mot Canada. Finland vann bronsefinalen med 4-0 over Russland.

Turneringa
12 land deltok i turneringa, som tok til med ei opningsrunde med seks lag likt fordelt på to grupper. Dei fire beste laga i kvar av gruppene gjekk vidare til utslagsspel, der laga fekk kvartfinalemotstandar basert på plassering i gruppene.

Kvartfinalane
 Canada – Tsjekkia 3-2
 Finland – USA 6-1
 Sverige – Tyskland 3-0
 Russland – Slovakia 3-2

Semifinalane
 Canada – Finland 5-3
 Sverige – Russland 4-3

Finalen
 Sverige – Canada 3-2 etter straffeslagstevling, 2-2 etter ekstratid.

Tomas Jonsson sende Sverige i leiinga etter 6.10. Midtvegs i den tredje perioden snudde Canada til 2-1, då Paul Kariya og Derek Mayer skåra etter høvesvis 49.08 og 51.43 minuttars spel. Magnus Svensson utlikna til 2-2 då klokka viste 58.11. Etter 10 mållause tilleggsminuttar var det klart for straffeslagstevling. I denne vart Peter Forsberg kampvinnar då han skåra på Sveriges sjuande forsøk, målvakta Tommy Salo hadde nett stoppa Canadas sjuande straffeskyttar.

9 245 tilskodarar såg kampen i ein fullsett Håkons Hall på Lillehammer, den aller siste tevlinga under dei andre vinterleikane i Noreg.

Sverige sitt meistermannskap
Målvakter: Tommy Salo, Håkan Algotsson, Michael Sundlöv.
Forsvarar: Magnus Svensson, Fredrik Stillman, Tomas Jonsson, Roger Johansson, Kenny Jönsson, Christian Due-Boje, Leif Rohlin.
Løparar:  Håkan Loob, Patrik Juhlin, Jörgen Jönsson, Peter Forsberg, Roger Hansson, Mats Näslund, Jonas Bergqvist, Charles Berglund, Stefan Örnskog, Patric Kjellberg, Niklas Eriksson, Andreas Dackell, Daniel Rydmark.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1994/Eishockey» frå ,  den 5. april 2020.  
 

Vinter-OL 1994
Ishockey
Idrettstilskipingar i Innlandet
Altaskifer

Altaskifer er ein kvartsittskifer som blir utvunnen i nærleiken av Alta. Han er grå av farge og blir nesten svart ved polering. Skiferen er ekstremt hard og er mykje brukt til tak og golv.

Skiferdrift 
Utvinning av skifer går føre seg som dagbrot i fire ulike steinbrot. I Altadalen starta skiferutvinninga i Peska i 1905, Detsika i 1906 og Langvannet i 1920. I Tverrelvdalen starta utvinninga i Stilla i 1928.

Skiferen vert bearbeidd ved brota og ved skiferkaia i Bossekop. Skiferen kan klippast, sagast og slipast.

A-l Alta Skiferbrot eksporterer skifer til kontinentet, og lokalt i Alta er skifer mykje brukt som takstein og heller på golv og inngangsparti.

Geologi 
Altaskiferen vart danna i proterozoikum-æraen, og er ein frå 10 til 20 mm tjukk, finkorna, tett og svært sterk kvartsskifer. Tjukkleiken av utvinnbar skifer varierer frå eit 40 til eit 100 meters tjukt belte.

Geotektonisk tilhøyrer skiferen Nalganasdekket i Kalakdekkekomplekset.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Altaskifer» frå ,  den 5. april 2020.  
 

Alta kommune
Geologi i Troms og Finnmark
Metamorfe bergartar
Grand Est

Grand Est er ein administrativ region i Frankrike. Han blei skipa 1. januar 2016 gjennom ei samanslåing av tre tidlegare regionar: Alsace, Champagne-Ardenne og Lorraine. Fram til september 2016 hiette regionen Alsace-Champagne-Ardenne-Lorraine, fram til det nye namnet blei godkjent. Den største byen og administrasjonsstaden for regionen er Strasbourg.

Inndeling 
Regionen er inndelt i ti departement:

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Grand Est» frå ,  den 5. april 2020.  
 

 
Regionar i Frankrike
Skipingar i 2016