alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Campsie Fells

Campsie Fells er ei rekkje åsar i det sentrale Skottland som strekkjer seg frå aust til vest frå Denny Muir til Dumgoyne, i Stirlingshire. Dei sørlegaste delane av åsane strekkjer seg inn i East Dunbartonshire. Det høgaste punktet i åsane er Earl's Seat som er 578 meter over havet. Åsane ligg oppfor landsbyane Strathblane, Blanefield og Lennoxtown i sør, Killearn i vest og Fintry i nord. Fintry Hills ligg lenger nord, Kilpatrick Hills ligg i vest og Kilsyth Hills i aust. 

Namnet kjem frå ein av åsane i rekkja, Campsie. Elva Carron spring ut i Campsies.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Campsie Fells» frå ,  den 21. juni 2011.  
 

Åsar i Stirling
Geografi i East Dunbartonshire
Chungking Mansions

Chungking Mansions er ein bygning som ligg i 36-44 Nathan Road i bydelen Tsim Sha Tsui i Kowloon i Hongkong. Bygningen er kjend for å tilby nokre av dei billegaste alternativa for overnatting i Hongkong. Bygningen er i utgangspunktet eit bustadskompleks, men inneheld mange små gjestehus som tilbyr billeg overnatting, i tillegg til butikkar, etestader og andre tenester.
Den uvanlege atmosfæren i bygningen er blitt samanlikna med den til den tidlegare Kowloon Walled City.

Folk av ulike etniske opphav held til eller treffer kvarandre her, særleg folk som stammar frå Sør-Asia, Midtausten og delar av Afrika som Nigeria.
Det blir drive kjøp og sal av ymse elektronikk, som mobiltelefonar og datamaskiner, klede og krydder her.

I kulturen
Chungking Mansions inspirerte tittelen og miljøet i filmen Chungking Express (1994) av Wong Kar-wai. Wong voks opp i bydelen, og såg på Chungking Mansions som ein metafor for heile Honkong.

I krimromanen 9 Dragons av Michael Connelly dreg detektiven Harry Bosch frå Los Angeles til Kowloon i Hongkong på leite etter ei forsvunnen dotter. Chungking Mansions er skildra av ein perosn i romanen som eir «postmoderne Casablanca i éin bygning.»

Galleri

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Chungking Mansions» frå ,  den 11. oktober 2019.

Bakgrunnsstoff
 Chungking Mansions 

Hongkong
Shonen Knife

Shonen Knife er ei kvinneleg rocke-gruppe frå Osaka i Japan, stifta i 1981.

Medlemmar 
Nåværande medlemmar
Naoko Yamano – vokalist, gitarist (1981–)
Ritsuko Taneda – bassist (2006–)
Emi Morimoto – trommeslagar (2010–)
Tidlegare medlemmer
Atsuko Yamano – trommer, vokal, bass (1981–2008)
Michie Nakatani – bass, vokal, keyboard(1981–1999)
Mana Nishiura – trommer (2001–2004)
Etsuko Nakanishi – trommer, vokal (2005–2010)

Album 
1982: Minna Tanoshiku
1983: Burning Farm
1984: Yama-no Attchan
1986: Pretty Little Baka Guy
1991: 712
1992: Let's Knife
1993: Rock Animals
1996: The Birds & the B-Sides
1997: Brand New Knife
1998: Happy Hour
2000: Strawberry Sound
2002: Heavy Songs
2003: Candy Rock
2006: Genki Shock!
2007: fun! fun! fun!
2008: Super Group
2010: Free Time

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad
Oslo Mållag

Oslo Mållag er eit lokallag i Noregs Mållag. Laget arbeider for bruken av nynorsk og dialekt i hovudstaden. 

Oslo Mållag ligg under Fylkesmållaget Vikværingen.

Bakgrunnsstoff

Noregs Mållag
Kultur i Oslo
Georgskross

Georgskross eller jørgenskross er krossar knytte til heilage Jørgen (Georg), og finst i litt ulike utformingar. Særleg i Skandinavia kan det visa til ein likearma kross der armane smalnar tydeleg innover mot midtpunktet. Krossen kan også ha rette armar der det eine paret kan vera lengre enn det andre. Georgskrossen er ofte raud på kvit botn.

Bruk
Ei rekkje flagg og andre heraldiske symbol bruker ein eller fleire georgskrossar. Det er kjend frå det engelske og georgiske flagget. Den rette krossen er utgangspunkt for flagget til Storbritannia, det jamaikanske riksvåpenet og flagga til øyar som Alderney, Guernsey, Sark og Sardinia. Det finst også i flagg og våpen for byar som Barcelona, Freiburg, Genova, London, Milano og Montreal. Tidlegare land som Austromarriket under Palaiologos-dynastiet og kongeriket Asturias har også nytta krossen i flagg. Den smalnande georgskrossen finst også som ordensteikn for nokre fortenesteordenar. Krossen er også brukt i ulike logoar, varemerke, segl og andre kjenneteikn og mønster. 

Georgskrossen er ordensteikn for George Cross, Hosebandordenen, Kvite rose orden og den russiske Sankt Georgsordenen.

Liknande krossar
Den likearma georgskrossen kan minna om maltesarkrossen, men dette har innhakk ytst på krossarmen. Ein finn også likande  utskrådde krossar i fylkesvåpenet til Rogaland og kommunevåpenet til Klepp og utbøygde krossar i våpenskjolda til Nord-Trøndelag og Verdal.

Den rette utgåva av krossen liknar gresk kross og genfkross, men skil seg frå desse ved at georgskrossen går heilt ut til sidekantane av eit flagg eller skjold («gjennomgåande») medan dei to andre ikkje gjer det («svevande»).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Georgskors» frå ,  den 22. juni 2011.  
 
«Georgskors» i Den Store Danske

Heilage Jørgen
Krossar
Heraldiske symbol
Hai He

Hǎi Hé (海河), tidlegare også Bai He) er ei 1 329 km lang elv i Kina og renn mellom anna gjennom Tianjin og ut i Bohaibukta. Elva har eit nedslagsfelt på i kring 319 000 km². Vassføringa er omtrent den halve av Huang He eller 1:30 av Chang Jiang.

Elvane som renn gjennom Beijing er del av dette elvesystemet. Ved Tianjin vert Hai He gjennom Keisarkanalen knytt til både Huang He og Chang Jiang.

Opp gjennom historia har landskapet rundt elvas nedre løp endra seg, dels som følgje av at den  større elva Huang He gjennom hundreåra har avleira stendig større område, og dels grunna omdirigeringar for å betre skipsfarten langs Keisarkanalen. Tidlegare hadde fire andre elvar, Wei He, Ziya He, Yongding He og Bai He, kvar sine elvemunningar. For å garantere stabil seglbarheit langs Keisarkanalen vart vatnet frå desse leia inn i Hai Hes nedre elveløp.

Litteratur
Domagalski, J.L., et al. (2001). Comparative water-quality assessment of the Hai He River basin in the People's Republic of China and three similar basins in the United States [U.S. Geological Survey Professional Paper 1647]. Reston, VA: U.S. Department of the Interior, U.S. Geological Survey.

Elvar i Kina
Hebei

Denne artikkelen bygger på «Hai He» frå ,  den 22. juni 2011.
Bekkasinar

Bekkasinar er ei biologisk slekt Gallinago av 17 fugleartar i snipefamilien, Scolopacidae. Dei er karakteriserte av eit særs langt, tynnt nebb og kamuflasjefarga fjørdrakt. Gallinago-bekkasinar har ein nesten verdsomspennande distribusjon. Saman med kvartbekkasin, einaste medlemmen i slekta Lymnocryptes, utgjer  Gallinago-bekkasinar alle artar med det norske fellesnamnet bekkasin.

Skildring 
Bekkasinar søkjer etter virvellause dyr i gjørme med det lange nebbet i ei symaskinrørsle. Nebbet til bekkasinen er kjenslevart til det ekstreme gjennom ei rekkje tynne nervetrådar som høyrer til det femte paret av nervar. Dei går nesten til spissen og endar umiddelbart under den mjuke underhuda i ei rekkje av celler. Dei gjev denne delen av overflata av overnebbet ein bikakeliknande utsjånad. Dermed blir nebbet eit mykje ømfintleg føleorgan, og med hjelp av dette, er dei samstundes i stand til å identifisere kva slags objekt dei treffer når dei søkjer i jord og gjørme, jamvel om desse objekta er heilt ute av syne.

Dei fleste bekkasinar har særeigne fluktspel, vanlegvis gjeve ved daggry eller skumring, der dei pressar luft på tvers av ytre stjertfjør for å skape vibrasjonar som dannar lydar under korte stup i lufta.

Taksonomi 
Bekkasinar er ein del av snipefamilien Scolopacidae. Dei 17 typiske bekkasinane i slekta Gallinago er dei næraste slektningane av rugder, medan dei mindre slektene Coenocorypha og Lymnocryptes representerer tidlegare divergensar i bekkasin-rugde-kladen. 

Kvartbekkasin, Lymnocryptes, er avgrensa til Asia og Europa. Liknande fuglar, dvergrugder i slekta Coenocorypha, finst berre på dei ytre øyane i New Zealand. Dei tre artane av riksesniper liknar òg bekkasinar, men er ikkje nært relatert til dei typiske bekkasinar, og er plassert i sin eigen familie, Rostratulidae.

Artslista 
Gallinago-bekkasinane i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010  med norske namn etter Norske navn på verdens fugler. 
Fjellbekkasin, Gallinago solitaria
Japanbekkasin, Gallinago hardwickii
Himalayabekkasin, Gallinago nemoricola
Dobbeltbekkasin, Gallinago media
Indianarbekkasin, Gallinago delicata
Enkeltbekkasin, Gallinago gallinago
Søramerikabekkasin, Gallinago paraguaiae
Punabekkasin, Gallinago andina
Edelbekkasin, Gallinago nobilis
Kjempebekkasin, Gallinago undulata
Nordandesbekkasin, Gallinago jamesoni
Sørandesbekkasin, Gallinago stricklandii
Keisarbekkasin, Gallinago imperialis
Sibirbekkasin, Gallinago stenura
Bajkalbekkasin, Gallinago megala
Afrikabekkasin, Gallinago nigripennis
Madagaskarbekkasin, Gallinago macrodactyla

Kjelder 
Første versjon av denne artikkelen bygger på «Snipe» frå , den 22. juni 2011

Bakgrunnsstoff 
 Videoar av bekkasinane hos the Internet Bird Collection

Snipefamilien
Fugleslekter
Limosa

Limosa er ei biologisk slekt av fire spovar, med lange, svakt oppeikande nebb og lange bein. Dette er sterkt trekkjande vadefuglar i snipefamilien som dannar store flokkar på kysten og i elvemunningar om vinteren.

Dei kan skiljast frå Numenius-spovar som har kraftig nedkurva nebb, og frå bekkasinsniper som har korte bein. Vinterdraktene er ganske fargelause, men tre artar har raudleg underside i hekketida. Hoene er vesentleg større enn hannane.

Dei lange, diskret oppeikande nebba deira tillèt dei å sondere djupt i sanden etter vasslevande makk og blautdyr. Limosa-spovane vitjar hyppig tidevassona i strandlinja, hekkar i nord om sommaren og migrere sørover om vinteren. I vinterkvartera flokkar dei saman der maten er rikeleg. Ein hofugl av lappspove innehar rekorden for lengste registrerte flyging utan stopp.

Artslista 
Limosa-spovane i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010  med norske namn etter Norske navn på verdens fuglar. 
 Svarthalespove, Limosa limosa
 Svartvengspove, Limosa haemastica
 Lappspove, Limosa lapponica
 Kanelspove, Limosa fedoa

Kjelder 
 Første versjon av denne artikkelen bygger på «Godwit» frå , den 22. juni 2011

Bakgrunnsstoff 
 Videoar av spovar hos the Internet Bird Collection

Snipefamilien
Fugleslekter
Spovar

Spovar eller spuar (frå norrønt spói ) er  fellesnamn for tolv artar av store vadefuglar i to biologiske slekter. Slekta Numenius har åtte artar karakterisert av lange, slanke, nedkurva nebb og spraglete brun fjørdrakt. Dei fire artane i slekta Limosa liknar, men har rett, eller svakt oppbøygd nebb. Alle artane er trekkfuglar og samla har dei ei verdsomspennande utbreiing.

Artslista
Spovar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010  med norske namn etter Norske navn på verdens fugler. 

Slekt Numenius
Dvergspove, Numenius minutus
Eskimospove, Numenius borealis
Småspove, Numenius phaeopus
Alaskaspove, Numenius tahitiensis
Austspove, Numenius madagascariensis
Smalnebbspove, Numenius tenuirostris
Storspove, Numenius arquata
Langnebbspove, Numenius americanus

Slekt Limosa
Svarthalespove, Limosa limosa
Svartvengspove, Limosa haemastica
Lappspove, Limosa lapponica
Kanelspove, Limosa fedoa

Kjelder

Snipefamilien
TV Globo

Rede Globo de Televisão eller berre Rede Globo er det største TV-nettverket i Brasil, grunnlagt i 1965 av journalisten Roberto Marinho. Selskapet er ått av Organizações Globo.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Fjernsynsnettverk
Skipingar i 1965
Brasilianske føretak
Den ortodokse kyrkja i Noreg

Den ortodokse kyrkja i Noreg er representert med kyrkjelydar både under Det økumeniske patriarkatet i Konstantinopel og Moskvas og heile Russlands patriarkat, det serbiske patriarkatet og nokre andre. Det var i 2008 ni ortodokse prestar og ein diakon som budde fast i Noreg.

Den russiske ortodokse kyrkja i Noreg 
Etter oktoberrevolusjonen grunnla ei gruppe russiske emigrantar ei ortodoks kyrkjelyd i Oslo, «Hellige Nikolai menighet», men denne er ikkje underlagt Moskvapatriarkatet.  Kyrkjelyden har heile tida vore underlagt erkebiskopen for russiske kyrkjelydar i Vest-Europa med sentrum i Paris, som igjen er ein del av Det økumeniske patriarkatet i Konstantinopel. 

«Hellige Treenighet Kirkeforening» vart danna i 2002 for å bidra til å gjere trua og tradisjonane til den russisk-ortodokse kyrkja tilgjengelege for norskspråklige. Foreininga er òg eit kontaktpunkt for norskspråklege i dei russisk-ortodokse kyrkjelydene i Noreg.

I Noreg er det tre kyrkjelydar underlagt Moskvapatriarkatet:  

 Kyrkjelyden Heilage Olga
«Hellige Olga menighet» (Moskvas og heile Russlands patriarkat) i Oslo har Vår Frelsers ortodokse kirke.  Presten i Oslo forrettar òg gudstenester i kapellet som er vigd til Heilage Nikolai i Tromsø bymisjon sine lokaler. (Prest Kliment Huhtamäki)

 Kyrkjelyden Kristi åpenbaringsmenighet
«Kristi åpenbaringsmenighet» i Bergen har St. Sunniva kapell, men har òg halde til i Mariakyrkja. Presten i Bergen held òg stundom gudstenester i Stavanger. 

 Kyrkjelyden Heilage Irina 
«Hellige Irina menighet» i Stavanger feirar gudstenester i den katolske St. Svithuns kirke i Stavanger.

 Kyrkjelyden Heilage Trifon
Biskopen av Murmansk og Montsjegorsk har ansvaret for den russisk-ortodokse kyrkjelyden i Kirkenes, «Hellige Trifons menighet»

Ortodoks kristendom i Noreg
Wikisource

Wikisource er eit Wikimedia-prosjekt som tilbyr frie digitaliserte kjeldetekstar på ulike språk. Prosjektet inneheld hovudsakleg originaltekstar, men òg ein del brukarlaga omsetjingar.

Wikisource blei starta i 2003 og blei etterkvart delt i utgåver med ulike kjeldespråk. Først ute var hebraisk, i august 2004, som med eige skriftsystem skrive frå høgre mot venstre hadde særskilde tekniske krav. Prosjektet blei endeleg delt opp i ulike språk i 2005. Det norske Wikisource-prosjektet blei starta i juni 2006 og kalla Wikikilden.

I juni 2011 hadde det engelske Wikisource-prosjektet over  tekstar. Det var eitt av tre prosjekt med over  sider; dei andre to var det russiske og det japanske prosjektet. Norske Wikikilden hadde over 900 tekstar.

Bakgrunnsstoff
Hovudside for alle Wikisource-prosjektar
 Wikikilden på norsk
 Wikisource på svensk
 Wikisource på dansk
 Wikisource på engelsk
 Wikisource på tysk
 Wikisource på fransk

Sjå òg
Google Books
Prosjekt Gutenberg
Prosjekt Runeberg

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wikisource» frå ,  den 23. juni 2011.  
 
Hva er Wikikilden? ved Wikikilden, vitja 23. juni 2011
wikisource.org, vitja 23. juni 2011

Wikimedia
Digitale bibliotek
Steinvendarar

Steinvendarar er to fugleartar i den biologiske slekta Arenaria i snipefamilien. Dei er mykje nærskylde til småsniper i slekta Calidris.

Skildring
Begge fuglane er karakteristiske mellomstore vadefuglar, ca 22-25 centimeter lange. Dei er hekkefuglar i høy-Arktis, og er trekkfuglar. Desse tettbygde, kraftige fuglane har sterk nakke og nebb godt eigna til beiteteknikken dei nyttar. Som namnet tilseier, desse artane kan lett snu steinar eller tang på jakt etter skjulte virvellause dyr. Dei er sterkt knytt til kysten, og føretrekk steina strender framfor sand, og er ofte funne saman med andre vadarar som fjøreplytt.

Utsjånaden deira er slåande i flukt, med kvite flekker på rygg, venger og hale.

Artar
Arten steinvendar, Arenaria interpres, har ei sirkumpolar utbreiing, og er ein langdistansetrekkfugl, overvintrar på kysten så langt sør som Sør-Afrika og Australia. Han er derfor eit vanleg syn på kysten nesten overalt i verda.

I hekkedrakta er dette ein prangande fugl, med eit svart-kvitt hovud, kastanjefarga rygg, kvit underside og raude bein. Den grålege vinterfjørdrakta er eigenleg brun over og kvit under.

Dette er ein generelt tillitsfulle fuglar og er opportunistiske i søk etter føde. I motsetnad til dei fleste andre vadarar kan dei leve av avfall, og har ein fenomenal liste over moglege matkjelder, inkludert kokos.

Læte frå arten er ein stakkato 'tøkk-tøkk-tøkk'.

Arten steinvendar er ein av artane som vert omfatta av avtalen Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds, (AEWA).

Svartsteinvendar, Arenaria melanocephala, har ein liknande struktur som sin meir utbreidde slektning, men har svart overside og bryst, og kvit underside. Han har ei mykje meir avgrensa rekkjevidd enn steinvendar, hekkar i vestlege Alaska, og overvintrar hovudsakleg på stillehavskysten av USA.

Kjelder
<div class="references-small">
Første versjon av denne artikkelen byggjer på «Turnstone» frå , den 23. juni 2011.

Bakgrunnsstoff

Snipefamilien
Fugleslekter
Sirkumpolar utbreiing

Sirkumpolar utbreiing er eit utbreiingsområde hjå ein art eller ei biologisk gruppe som er meir eller mindre samanhengande rundt enten nord- eller sørpolen. Utbreiingsområdet kan ligge både i den tempererte og i den kalde sona. I ei snever tyding kan det visa til artar med utbreiing innanfor polarregionane.

Nokre døme på sirkumpolare dyreartar er rein, isbjørn, fjellrev, snøugle, snøsporv, praktærfugl, ringgås og fjelljo i nord, og weddellsel og adeliepingvin i sør. Nokre nordlege sirkumpolare vekstar er harerug, polarreddik, raudsildre og strandarve.

Sjå òg
Sirkumboreal utbreiing

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Cirkumpolär (biologi)» frå ,  den 6. juni 2017.  

Biogeografi
Belize City

Belize City er ein by i Belize med om lag 50 000 innbyggjarar. Han ligg ved munningen av Belize-elva i Det karibiske havet, og er den viktigaste hamnebyen i landet. Belize City er òg eit økonomisk og industrielt senter i Belize. Han var hovudstad i dåverande Britisk Honduras fram til 1970, då denne blei flytta til Belmopan etter store orkanøydeleggingar ni år tidlegare.

Belize City blei grunnlagd av britar som Belize Town på 1600-talet i ein liten mayaby kalla Holzuz. Byen blei også heim for ei stor gruppe afrikanarar som var henta inn som slavar.

Byen var ei naturleg utskipingshamn for tømmeret av mahogni, kampeche og ziricote som blei vunne ut i området. Det voks fram sagbruksindustri og fiskeforedling her.

Byen har typisk karibisk arkitektur. Han blei hardt råka av dei orkanane «Hattie» i 1961 og «Greta» i 1978. Skadane etter Hattie førte til flyttinga av hovudstadentil Belmopan i 1970.

Belize City har universitet og den einaste internasjonale flyplassen i Belize.

Kjelder

byar i Belize
Tidlegare hovudstader
Belizeelva

Belizeelva er ei 290 kilometer lang elv i Belize. Ho har gjeve namn til Belize City og gjennom den til landet Belize. Ho renn gjennom meir enn ein fjerdedel av landet. Belizeelva er også kjent under namnet «Den gamle elva». 

Belizeelva har opphav i Guatemala der elvane Mopan og Macal renn saman. Ho renn gjennom ein elvedal som hovudsakleg består av tropisk regnskog. Ho snor seg langs den nordlege enden av Mayafjella tvers over den sentrale delen av landet og renn ut i Det karibiske havet ved Belize City. 

Ho er farbar opp til grensa til Guatemala, og var ei viktig transportåre for handel og transport mellom kysten og innlandet i Mayariket fram til 900-talet og i koloniserte Belize til inn på 1900-talet. Elva er framleis brukt til tømmertransport, særleg mahogni.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Belize River» frå ,  den 23. juni 2011.  
Denne artikkelen bygger på «Belizeelva» frå ,  den 23. juni 2011.  
 

Elvar i Nord-Amerika
Belize
Hei

Hei er ei landskapsform prega av plantar som lågtveksande buskar og kratt, stive grastypar, lyng, lav og mose. Heiar har som regel surt jordsmonn. Landskap av denne typen finst ei rekkje stader i verda. Dei kan vera menneskeskapte gjennom at menneske eller husdyra deira har halde skog unna, eller vera danna utan innverknad fra menneske.

Sjå òg 
 Heidning
 Lynghei
 Setesdal Vesthei Ryfylkeheiane landskapsvernområde

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Skråningslandformer
Shangrao

Shangrao (forenkla kinesisk 上饶, pinyin Shangrao) er eit byprefektur som ligg i den nordaustlege delen av provinsen Jiangxi i Kina. Shangrao hadde i følgje 2010-folketeljinga 6 579 714 innbyggarar.

Shangrao ligg heilt i vest av dei wu-talande områda, i dei fleste kringliggande fylka snakkar dei gan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shangrao» frå ,  den 24. juni 2011.  
 

Jiangxi
Xinyu

Xinyu er eit byprefektur som ligg vest-sentralt i Jiangxi i Kina. Byprefekturet har eit areal på 3 178 km², og hadde i 2004 eit folketal på 1,11 millionar. Det ligg 135 km sørvest for hovudstaden i Jiangxi, Nanchang. Xinyu stålverk er den største næringsverksemnda i byen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Xinyu» frå ,  den 24. juni 2011.  

Jiangxi
Byar i Jiangxi
Yingtan

Yingtan ('ørnedammen') er eit byprefektur i den austlege delen av provinsen Jiangxi i Kina. Han har eit areal på 18 669 km2 og hadde i 2000 eit folketal på 1 075&nnbsp;000.

Byprefekturet grensar i aust mot provinsen Fujian. Nærleiken til Fujian og til Zhejiang lengre aust, har gjort det til ein strategisk viktig by i hundrevis av år. I dag er Yingtan er stort knutepunkt for jarnbanetransport.

Nær byen Yingtan ligg ferieområdet Longhu Shan som reknar seg som taoismen sin fødestad.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Yingtan» frå ,  den 24. juni 2011.  
 

Jiangxi
Byar i Jiangxi
Fuzhou i Jiangxi

Fuzhou (kinesisk skrift 抚州市, pinyin Fǔzhōu Shì) er eit byprefektur i provinsen Jiangxi i Kina. Fuzhou ligg sør for provinshovudstaden Nanchang. Byprefekturet har eit areal på 18 817 km2 og i 2004 om lag på 3,7 millionar innbyggjarar.

Viktigaste industriane i byprefekturet er næringsmiddel-, tekstil- og bilindustriane.

Byen var tidlegare kjent under namnet Linchuan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fuzhou i Jiangxi» frå ,  den 24. juni 2011.  
 

Jiangxi
Yichun i Jiangxi

Yichun er eit byprefektur nordvest i provinsen Jiangxi i Kina. Byprefekturet har eit areal på 18 669 km², halvparten er skogdekt, vel ein tredjepart er fjell. Totalt bur kring 5,1 millionar menneske i byprefekturet, av desse bur 1,1 million i byområde. 99,5% av folket er hankinesisk.

Landbruk er den viktigaste næringa, næringar basert på trelast og gruvedrift er svært viktig for økonomien. Her finst store reservoar av aluminium, wolfram, gull, sink og kopar. Yichun ligg langs den store jarnbanen som trafikkerar mellom Beijing og Nanchang, hovudstaden i Jiangxi.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Yichun, Jiangxi» frå ,  den 24. juni 2011.  
 

Jiangxi
Byar i Jiangxi
Byprefektur i Kina
Port Moresby

Port Moresby er hovudstaden i Papua Ny-Guinea og ligg på søraustkysten av Ny-Guinea. Byen hadde i 2001 eit innbyggjartal på 254 200. Han er eit administrasjons- og handelssentrum og det største industrielle sentrumet i landet.

I Port Moresby er det internasjonal lufthamn, universitet frå 1966 og børs frå 1995.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 

Papua Ny-Guinea
Hovudstader i Asia
Hamnebyar i Asia
Fylkesveg 163 i Buskerud

Sjå òg fylkesveg 163 (fleirtyding).
Fylkesveg 163 i Buskerud (Klekkenvegen) går mellom St.Hanshaugen i Hønefoss til Klekken i Haugsbygda i Ringerike kommune. Vegen er 4,0 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Hønengata
 Overmannsund bru (ca. 90 m)
 frå Sætrang til  Hagan
 frå Klekken til  Haug kyrkje (0,7 km)
 Klekken i Haugsbygda

Bakgrunnsstoff

 163
Hønefoss
Norderhov
Vegar i Ringerike
Fylkesveg 164 i Buskerud

Fylkesveg 164 i Buskerud går mellom Klekken og Grautbakken i Ringerike kommune. Vegen er 2,2 km lang.

Kommunar og knutepunkt

 Klekken
Endepunkt Grautbakken

Bakgrunnsstoff

 164
Norderhov
Vegar i Ringerike
Fylkesveg 166 i Buskerud

Fylkesveg 166 i Buskerud går mellom Viul og Loeshagen i Ringerike kommune. Vegen er 2,5 km lang.
Vegstrekninga er illgjeten for å ha bratte bakkar.

Kommunar og knutepunkt

 Viul
 Loeshagen

Bakgrunnsstoff

 166
Vegar i Ringerike
Fylkesveg 168 i Buskerud

Fylkesveg 168 i Buskerud går mellom Haug kyrkje og Klekken i Ringerike kommune. Vegen er 702 meter lang.

Kommunar og knutepunkt

 Haug kyrkje
 Klekken

Bakgrunnsstoff

 168
Vegar i Ringerike
Fylkesveg 169 i Buskerud

Fylkesveg 169 i Buskerud går mellom Hønefoss stasjon (via Stabells gate og Storgata) og Kvernbergsund i Hønefoss i Ringerike kommune.

Trasear: Meieriet – Helsehuset (0,9 km), Hønefoss gymnas – Kvernbergsund (0,2 km)

Kommunar og knutepunkt

 Meieriet, Amemannsvegen, ved Hønefoss stasjon
Arm Norderhovsgata til  Stangs gate (0,2 km)
 Helsehuset, Askvegen × St. Olavs gate 
Erstatta av riksveg 35 Stangs Gate

 Stangs Gate/Storgata
 Oslovegen, ved Kvernbergsund

Bakgrunnsstoff

 169
Vegar i Ringerike