alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Statens byggeskikkpris

Statens byggeskikkpris er ein årleg norsk pris som vert gjeven som honnør for god arkitektur. Prisen kan gjevast til personar eller til private eller offentlege verksemder som har gjeve eit bidrag til monaleg å fornye, utvikle eller heve standarden på den ålmenne byggjeskikken i landet gjennom planlegging eller bygging. Det vert lagt vekt på nye idear og teknologi, at bygningane er tilpassa natur- og kulturlandskapet og dessutan gjer sitt til å skape ein lokal identitet. I den seinare tida er det òg vorte lagt vekt på at det er vald miljøvennlege og energisparande løysingar, og at det er vald utformingar som gjev tilgjenge for alle.

Det er kommunal- og regionalministeren som nemner opp juryen som avgjer kven som skal få Statens byggeskikkpris, og kommunal- og regionalministeren står for overrekinga. Husbanken er sekretariat for juryen.

Byggeskikkprisen vart delt ut for fyrste gong i 1983. Dette året ville juryen berømma god bustadbygging, og prisen gjekk til Hillarhaugen på Stord som omfatta 15 bustader. Seinare har prisen gått til burettslag, skular, museum, bibliotek, kontorbygg, restaureringar og signalbygg som Sametingsbygningen, Hamsunsenteret og Operahuset i Oslo.

I tillegg til Statens byggeskikkpris, finst det òg fleire offentlege lokale byggjeskikkprisar eller arkitekturprisar som er oppretta av kommunar.

Utdelingar

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Statuttane for Statens byggeskikkpris. 
 Litteratur 
Berg, Helle Benedicte (red.) (2007) Forbilder: statens arkitektur-, bymiljø- og byggeskikkpriser 25 år. Oslo, Husbanken. ISBN 9788290122275

Arkitekturprisar
Norske prisar
Skipingar i 1983
Norsk arkitektur
Husbanken

Husbanken, som tidlegare hadde namnet Den Norske Stats Husbank, vart skipa i 1946 og er det sentrale organet til den norske staten for gjennomføringa av bustadpolitikken ved både å administrere tilskottsordningar som til dømes bustønadsordninga, gje lån til bygging, ombygging og utbetring av bustader, og ved dei vilkåra som vert sette for å gje låna. Banken har finansiert meir enn halvdelen av alle bustader i Noreg etter den andre verdskrigen.

Husbanken har hovudkontoret i Drammen, der banken òg har eit regionkontor. Dessutan har banken regionkontor i Oslo, Arendal, Bergen, Trondheim, Bodø og Hammerfest.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad for Husbanken
Lova om Husbanken

Skipingar i 1946
Norsk politikk
Norsk næringsliv
Grill

Grill (frå fransk gril(l), 'steikerist', via engelsk) er eit apparat eller ein reiskap brukt til grilling. Det kan også visa til ein stad der det blir servert grillmat. Ein grill kan vera svært enkel, som ei grillrist som kan leggjast over eit bål eller montert på ein kasse eller gryte til å ha brennstoff i, eller eit større apparat som er bygd opp frå bakken, kan ha lok, fleire rister og anna utstyr, og eventuelt ha tilførsel av gass eller elektrisitet. Omgrepet kan vidare visa til ein steikeomn med eit varmeelement som kan brukast til grilling.

Hovudtypar
Den tradisjonelle grilltypen er ein kolgrill. Denne finst i ei rekkje ulike utformingar og bruker trekol eller grillbrikettar til oppvarming. Desse tenner ein ofte ved hjelp av tennvæske. Kolgrillar må brenna ei viss tid slik at grillen oppnår rett temperatur for grilling. Desse grillane kan lett setja røyksmak på grillmaten, noko som kan vera ønskt eller uønskt.

Gassgrill varmar opp maten ved hjelp av brennande propan- eller naturgass. Denne typen grill kan lett tennast ved å trykka på ein knapp, og treng ikkje langvarig oppvarming. Han set heller ikkje røyksmak på maten. Gassgrillar treng tilgang på gass, typisk frå ein behaldar under grillen.

Elektrisk grill bruker varme frå eit elektrisk varmeelement til å grilla mat. Denne grillen oppnår ikkje like høg varme som dei andre grilltypane, og er avhengig av tilgang på elektrisitet. Det finst også elektriske bordgrillar som trygt kan brukast inne. Også steikjeomnar med girllelement kan reknast som elektriske grillar.

Særskilde typar grill

Eingongsgrill er ein enkel kolgrill laga av ein liten aluminiumskasse med fastmontert rist på toppen og grillkol eller brikettar inni. Grillen brenn ei kort stund og kan ikkje etterfyllast eller tennast på nytt etter å ha blitt sløkt. Grillen passar godt til å ha med seg på tur og til å steika små måltid på, men kan forsøpla naturen og brenna underlaget han står på.

Bilete

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grill» frå ,  den 25. juni 2014.

Bakgrunnsstoff

Eldstader
Kjøkenutstyr
Hageutstyr
Rossano

Rossano er ein by og ein kommune i provinsen Cosenza i regionen Calabria i Italia. Kommunen har i kring 37 000 ibuarar og eit areal på 149 km². Gamlebyen, som vart bygd under romarriket, ligg på ei høgde 270 meter over havet, og om lag 3 km frå Tarantobukta. Dei nyare bydelane er bygd ved foten av gamlebyen, nær ved havet.

Rossano er kjend for sine steinbrot der det vert utvunne marmor og alabast. Ein katolsk erkebiskop har sete i byen, som har ein større katedral og ei borg. To pavar, ein av dei motpave, vart fødde i Rossano i den tidlege mellomalderen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rossano» frå ,  den 26. juni 2014.  
 

Byar i Calabria
Byar i Italia
Rende

Rende er ein by og kommune i provinsen Cosenza i regionen Calabria i Italia. Kommunen har 34 000 ibuarar og eit areal på 54 km². Byen ligg sju kilometer aust for provinshovudstaden Cosenza, og 480 meter havet. 'Università della Calabria' er lokalisert til bydelen Arivacata i Rende.

Byen Rende vart grunnlagd på 500-talet. På 1100-talet bygde dei normanniske herskarane ei borg, der rådhuset i dag held til.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rende» frå ,  den 26. juni 2014.  
 

Byar i Calabria
Byar i Italia
Castrovillari

Castrovillari er by og ein kommune i provinsen Cosenza i regionen Calabria i Italia. Kommunen har vel 22 000 ibuarar og dekker eit areal på 130 km². Byen ligg 362 meter over havet, med vid utsikt til det over 2 000 moh høge fjellet Pollino, det nest høgste massivet i Apenninane. Den største nasjonalparken i Italia, Pollino nasjonalpark, grensar opp mot kommunen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Castrovillari» frå ,  den 26. juni 2014.  
 

Byar i Calabria
Byar i Italia
Acri

Acri er ein by og ein kommune i provinsen Cosenza i regionen Calabria i Italia. Kommunen har vel 21 000 ibuarar og dekker eit areal på 202 km². Byen ligg på tre åstoppar, 720 meter over havet. 

Byen voks fram allereie i førkristen tid.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Acri» frå ,  den 26. juni 2014.  
 

Byar i Calabria
Byar i Italia
Kielkanalen

Kielkanalen (tysk Nord-Ostsee-Kanal) er ein skipskanal som bind saman Austersjøen ved Kiel med Elben ved Brunsbüttel i Ditmarsken. Med 34 879 skipspassasjerar (2012) er han verdas mest trafikkerte kanal. 

Kanalen gjev ei enklare rute mellom Austersjøen og Nordsjøen, eit fartøy sparer 280 nautiske mil (519 kilometer) sammenlikna med å runda Jylland. I dag har kanalen ei fri seglingshøgd på 40 meter og tillèt skip med breidder på opptil 32,5 meter og djupner på 9,5 meter.

Historie 

Kanalen blei laga for å erstatta Eiderkanalen, som ikkje hadde kapasitet til å handtera den stadig aukende dampskiptrafikken. Arbeidet byrja i 1887 under regjeringa til keisar Vilhelm I, og blei innvigd 21. juni 1895 av sonesonen hans, Vilhelm II. Kanalen var opphavleg 67 meter brei og 9 meter djup, men i perioden 1907–1914 bleu han utvida til 102 meters breidd og 11 meters djupne.

Fram til 1948 blei kanalen kalla Kaiser-Wilhelm-Kanal, men etter andre verdskrigen fekk han det meir nøytrale namnet «Nord-Ostsee-Kanal», forkorta NOK av tysk sjøfart. På andre språk bruker ein ofte namnet «Kielkanalen» etter hamna i den nord-austlege enden av kanalen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kielkanalen» frå ,  den 26. juni 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad  (engelsk)
 «Kiel-Canal Transit In 9 Minutes» , film av UNITED CANAL AGENCY.
 Film om eit konteinerskip som går gjennom kanalen. 

Kielkanalen
Kanalar i Tyskland
Transport i Schleswig-Holstein
Skipskanalar
Osumi-halvøya

Osumi-halvøya (japansk 大隅半島, Ōsumi Hantō) er ei halvøy heilt sør på den japanske øya  Kyushu. Det sørlegaste punktet på øya, kapp Sata, ligg her. 

Halvøya har kyst mot Stillehavet i aust og Kagoshima-bukta med Satsumahalvøya på den andre sida i vest. Ho høyrer til Kagoshima prefektur.

I 1914 blei vulkanen Sakurajima ein del av halvøya gjennom eit utbrot som band saman den tidlegare øya med nordvestsida av Osumihalvøya.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ōsumi Peninsula» frå ,  den 26. juni 2014.  
 

Halvøyar i Japan
Kagoshima prefektur
Miljøvennleg

Miljøvennleg er nemninga på slike tiltak som tek særskild omsyn til naturen ved ikkje å skade eller forureine, eller som betrar livstilhøva for menneske, dyr og planter ved å take vare på mangfoldet i naturen. Ofte vert omgrepet miljøvennlig òg nytta om tiltak eller verksemder som skadar naturen mindre enn det som elles er vanleg. Til dømes vert bilar omtala som miljøvennlege dersom utslippa av skadelege avgassar er låge i høve til det som elles er eller har vore det vanlege.

Miljøvern
Grand Galibier

Grand Galibier er ein 3 228 meter over havet høg fjelltopp i dei cottiske Alpane i Frankrike. Fjellet, som er det høgste i Massif des Cerces, ligg på grensa mellom departementa Savoie i nord og Hautes-Alpes i sør. Grand Galibier har to separate toppar, den vestre er 9 meter høgre enn den austre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Grand Galibier» frå ,  den 26. juni 2014.  

Fjell i Alpane
Fjell i Frankrike
New Zealand Great Walks

New Zealand Great Walks er utvalde populære fotturruter på New Zealand. Dei er dei best tilrettelagde rutene på øyene, og går gjennom område med somme av dei vakraste naturtilhøva i landet. Turstiane held ein høg standard, og gjer det lett for turgåarar å nå somme av dei mest naturskjøne villmarksområda på New Zealand.

Hytter for overnatting langs rutene er høveleg plasserte, velutstyrte, og har god kapasitet. Både hyttene og stiane i Great Walks har ein høgare standard enn andre fotturruter i landet. New Zealand Great Walks er svært populære mellom utanlandske tilreisande, delvis fordi dei er tungt marknadsførte av Department of Conservation og turistoperatørar. Fleire av Great Walks har bookingordningar for å styra presset frå tilreisande. Guida turar er tilgjengelege gjennom private operatørar langs fleire av rutene.

Det er inga betaling, og heller ikkje trengst det løyve, for å ferdast på New Zealand Great Walks. Kostnadar og restriksjonar gjeld for overnatting, enten i hytter eller telt.

Oversikt over rutene 
Nordøya
 Lake Waikaremoana Great Walk
 Tongariro Northern Circuit
 Whanganui Journey 

Whanganui Journey i Whanganui National Park er ikkje ein fottur i det heile tatt, men ein kajakktur på den lengst farbare elva på New Zealand. Den er likevel administrert under Great Walks-systemet.

Sørøya
 Abel Tasman Coast Track
 Heaphy Track
 Routeburn Track
 Milford Track
 Kepler Track

Stewart Island/Rakiura
 Rakiura Track

Framtidige utvidingar 

Ein tiande Great Walk, den 45 km lange Paparoa Track er planlagd opna i desember 2019. Dette vil verta det første tillegget sidan det eksisterande nettverket Great Walks vart oppretta i 1993 .

Ei anna turrute, Pike29 Memorial Track, er for tida under utbygging fram til i det minste til desember 2020. Dette vil verta ei siderute til Pararoa-ruta.. Denne ruta er til minne om dei 29 gruvearbeidarane som omkom i Pike River Mine-ulukka i 2010 .
 
I 2018 utlyste Department of Conservation innspel om ein ellevte Great Walk, og finalistane vart:.

 Te Paki Coastal Track i Northland
 Queen Charlotte Track i Marlborough Sounds
 Hump Ridge Track i Coastal Southland

I juli 2019 vart det kunngjort at den 61 km lange Hump Ridge Track skal verta New Zealands ellevte Great Walk. Det er planlagd ei oppgradering av stien og hyttene til ein kostnad av om lag 5 millionar NZD. Målsetjinga er at denne turstien skal gå inn i Great Walks-nettverket i 2022.

Sjå òg 
Fotturisme på New Zealand
Fotturruter på New Zealand 
New Zealand Cycle Trail - opphavleg tenkt som ei separat rute, men vert no ein del av «Great Rides»-systemet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «New Zealand Great Walks» frå ,  den 26. juni 2014.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Offisiell side frå Department of Conservation
New Zealand Tramper - privat vevside

Turstiar på New Zealand
Turisme på New Zealand
Termoli

Termoli er ein by og ein kommune i provinsen Campbasso i regionen Molise i Italia. Kommunen, som ligg nær ved Adriahavet, har i kring 33 000 ibuarar og eit areal på 55,1 km².

Byen var tidlegare ein hamneby basert på fiskeri. I perioden 1965-90 meir enn fordobla folketalet seg. Frå den tid er byen eit mykje søkt mål for italienske familiar på badeferie langs sandstrendene.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Termoli» frå ,  den 27. juni 2014.  
 

Byar i Molise
Byar i Italia
Lucera

Lucera er ein by og ein kommune i provinsen Foggia i regionen Puglia i Italia. Kommunen har i kring 34 000 ibuarar og eit areal på 338 km². Byen, som ligg 219 meter over havet, er sete for ein biskop i den katolske kyrkja.

Vinavl er hovudnæring i Lucera.

Borgarmeistaren er Antonio Tutolo (2020).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lucera» frå ,  den 27. juni 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Nysgjerrig-Per

«Nysgjerrig-Per» er ein song av Per Asplin og Nora Brockstedt frå 1968. Han var skriven av Tor Hultin og Ola B. Johannessen.

Eurovision

Melodi Grand Prix 1968
«Nysgjerrig-Per» deltok i Melodi Grand Prix 1968, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1968 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Per Asplin med eit lite orkester, og så på nytt av Nora Brockstedt med eit stort orkester. Bidraget enda på fjerdeplass med fire poeng; tre frå Trondheim og eitt frå Kristiansand.

Fotnotar

Singlar frå 1968
Norske songar
Norskspråklege songar
Melodi Grand Prix 1968-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Per Asplin-songar
Nora Brockstedt-songar
Songar skrivne av Tor Hultin
Songar skrivne av Ola B. Johannessen
Nordlys av Nora Brockstedt og Per Müller

«Nordlys» er ein song av Nora Brockstedt og Per Müller frå 1968. Songen er skriven av Tor Hultin og Ola B. Johannessen.

«Nordlys» deltok i Melodi Grand Prix 1968, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1968 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Nora Brockstedt med eit lite orkester, og så på nytt av Per Müller med eit stort orkester. Bidraget enda på tredjeplass med ti poeng; tre frå Hamar, to frå Vadsø og Tromsø og eitt frå Stavanger, Kristiansand og Oslo.

Fotnotar

Melodi Grand Prix 1968-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Per Müller-songar
Nora Brockstedt-songar
Songar skrivne av Tor Hultin
Songar skrivne av Ola B. Johannessen
Wilhelm av Albania

Wilhelm av Albania (), opphavleg Wilhelm Friedrich Heinrich, prins av Wied, var statsoverhovud i Albania frå 7. mars til 3. september 1914, då han drog i eksil. Regjeringstida hans blei offisielt avslutta 31. januar 1925 då landet blei erklært republikk. I Albania herska han under namnet Vidi I, men blei også kalla Skanderbeg II, i hyllest til den albanske nasjonalhelten Skanderbeg.

Wilhelm var son av den tyske fyrsten Wilhelm av Wied og Marie av Nederland. Han gifta seg 30, november 1906 med prinsesse Sophie av Schönburg-Waldenburg (1885–1936). Dei fekk to barn.

Wilhelm blei føreslått som albansk fyrste av moster si, den rumenske dronninga Elisabet av Wied, då stormaktene Austerrike-Ungarn, Storbritannia, Frankrike, Tyskland, Russland og Italia skulle finna eit overhovud for det nyleg sjølvstendige landet. Valet av Wilhelm blei annonsert i november 1913, og godkjend av den albanske interimstatsleiaren Ismail Qemali. Då Wilhelm først fekk tilbodet takka han nei, men etter austerriksk press bytta han etterkvart meininga og sa 7. februar 1913 ja til rolla.

21. februar fekk Wilhelm det formelle fyrstetilbodet frå ei gruppe framståande albanarar leidd av Essad Pasha Toptani, og fekk tittelen mbret, 'konge' eller 'fyrste'. 
Han kom til Albania i mars 1914 og slo seg ned i den midlertidige hovudstaden Durrës. Den nye fyrsten utpeikte ei regjering med Turhan Pasha Përmeti som statsminister og hovudsakleg adelege som statsrådar.
Etter kort tid braut det ut opprør blant muslimar i sentrale Albania mot sjefsministeren Essad Pasha, og mot utanlandsk innverknad. Den greske hæren gjekk etterkvart inn i og besette Sør-Albania. 
Vidare tok Essad Pasha imot pengar frå Italia for å gjera opprør og avsetja Wilhelm. Pasha blei arrestert 19. mai 1914 og dødsdømd for landsforræderi, men fekk ved italiensk hjelp dra i eksil til Italia i staden.

Utbrotet av den første verdskrigen førte til endå større problem. Austerrike-Ungarn gjorde krav på albanske styrkar til å kjempa på si side, men Wilhelm nekta og viste til at Albania var erklært nøytralt i London-traktaten av 1913. Dermed mista han pengestøtten frå Austerrike-Ungarn. 3. september 1914, berre seks månader etter å ha kome, forlét Wilhelm landet att og drog til Venezia. I proklamasjonen sin om dette kalla han fråveret sitt midlertidig, men han kom aldri attende. 

Wilhelm gjekk inn i den tyske keisarhæren og kjempa i verdskrigen som «hertug av Kruja», eit namn avleidd frå den albanske byen Krujë. Han gav aldri avkall på den albanske trona, 
Wilhelm døydde i Predeal, nær Sinaia i Romania. Han blei gravlagd i București.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wilhelm, Prince of Albania» frå ,  den 27. juni 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Wilhelm zu Wied:Memorandum on Albania 
A listing of Princes of Wied since 1791 and their descendants

Folk frå Landkreis Neuwied
Albanske monarkar
Folk frå første verdskrigen
Ingenmannsland av Per Müller og Per Asplin

«Ingenmannsland» er ein song av Per Müller og Per Apslin frå 1968. Songen er skriven av Tor Hultin og Ola B. Johannessen.

«Ingenmannsland» deltok i Melodi Grand Prix 1968, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1968 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Per Müller med eit lite orkester, og så på nytt av Per Asplin med eit stort orkester. Bidraget enda på femte- og sisteplass med to poeng; eitt frå Ålesund og eitt frå Stavanger.

Fotnotar

Melodi Grand Prix 1968-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Per Müller-songar
Per Asplin-songar
Songar skrivne av Tor Hultin
Songar skrivne av Ola B. Johannessen
Grillmat

Grillmat er mat tilreidd gjennom grilling og eventuelt tilbehøyr. Ein kan grilla ei rekkje ulike råvarer på forskjellige måtar, og fleire kulturar har sine eigne grillmattradisjonar.

Råvarer ein kan grilla
Kjøt

Ulike typar kjøt er vanlege å ha på grill. Ein kan bruka større kjøtstykke, som steik eller entrecôte, skiver som kotelett, ytre- og indrefilet, mindre kjøtstykke på grillspyd og liknande, og farseprodukt som pølser og burgerar.

Sjømat

Ein kan grilla det meste av sjømat, ofte heile, som fisk og skaldyr, eller i bitar som fiskefiletar, fiskebitar, blekksprutdelar og så bortetter.

Andre dyreprodukt

Ein kan også grilla egg og nokre typar ost, som halloumi og mozzarella.

Grønsaker

Grønsaker kan leggjast rett på grillen, grillast på spyd eller i folie som held på safta deira. Sopp, lauk, tomat, paprika, squash og maiskolbar er nokre grønsaker det er vanleg å grilla. Dei flest rotfrukter som potet, gulrot og pastinakk eigner seg også til grilling.

Frukt

Faste, søte frukter passar godt til grilling og blir då gjerne brukt til dessertar. 
Innpakka i folie kan ein grilla frukt i småbitar eller frukt som lett deler seg. Ananas, appelsin, banan, eple, fersken, mango, melon og pære er døme på frukter det går godt an å grilla.

Kjelder

Grillopskrifter  ved grilljon.no
«Smakfull grillmat, tv2.no
GRØNNSAKER I OLJE BYTTES UT MED GRØNNSAKPAKKER, iform.nu
«Grillmat i påsken» , meny.no
Derrick Riches, «Grilling Fruit», about.com

Bakgrunnsstoff

Mat
Grilling
Akershus barne- og ungdomsråd

Akershus barne- og ungdomsråd (ABUR) er ein paraplyorganisasjon for ca. 50 frivillige barne- og ungdomsorganisasjonar i Akershus med til saman ca. 17 000 medlemmer. ABUR forvaltar fylkeskommunal offentleg støtte til frivillige barne- og ungdomsorganisasjonar i fylket. Organisasjonen fungerer også som kontaktledd mellom organisasjonane, fylkespolitikarane og fylkesadministrasjonen. Styreleiar er Leif Egil Hegdal og nestleiar er Kari Bjørnø Vangen.

Bakgrunnsstoff 
Akershus barne- og ungdomsråd

Norske ungdomsorganisasjonar
Akershus fylke
St. Govan's Chapel

St. Govan's Chapel er eit kapell ved St. Govan's Head i Pembrokeshire sør-vest i Wales.

Kapellet er bygd inn til ei kalksteinsklippe, og bygningen har mål på ca. 6,1 x 3,7 meter med vegger bygd av kalkstein, og består berre av eit rom. 
Størstedelen av kapellet vart bygt på 1200-talet, sjølv om delar av det moglegvis kan vere eldre og stamme frå det 500-talet, då munken Govan flytta inn i ei hòle der kapellet no ligg. Ei legende vil ha det til at heilage Govan er gravlagd under altaret til kapellet, som ligg i austenden av bygningen. Inngangen er via ei dør i nordenden, låge steinbenkar gårlangs nord- og sørveggane, og det er eit tomt oppheng for ei klokke i vestenden. Ein rekner med at skifertaket er av nyare dato samanlikna med resten av bygningen.

Bygningen er tilgjengeleg frå toppen av klippene ved å klatre ned 52 trappetrinn, sjølv om turistaktørar gjerne spreier myten om at det er ulike tal trinn opp og ned om ein tel.

Bygningen vart verna med såkalla Grade I status 2. august 1996. I dag ligg bygningen innanfor skytefeltet til det britiske forsvaret Castlemartin East Firing Range, noko som avgrensar tilgjenget til bygningen når skytefeltet er i bruk og stengt for allmugen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Pembrokeshire
Kyrkjer i Wales
Altunasteinen

Altunasteinen, eller Runinskrift U 1161 i det svenske registeret over runeinnskrifter, er ein bilet- og runestein som står utanfor Altuna kyrka i Enköpings kommun i Uppland. På Altunasteinen er fleire mytologiske motiv innrista. Mellom anna finst det på den eine smalsida eit motiv som har vorte tolka som den heide guden Tor i ferd med å freista å fiske Midgardsormen opp av havet, slik Snorre Sturlason har skildra i Den yngre Edda.

Runeinnskrifta
Innskrifta i runer er omsett slik til moderne svensk: «Vifast. Folkad(?). Gunnar(?) lät resa stenen efter sin far Holmfast och sin bror Arnfast. Far och son blev bägge innebrända. Och Balle och Frösten, Livstens följeslagare ristade.»

Plasseringa av steinen
Steinen står ikkje på den opphavlege staden. Han vart funnen av K.A. Karlinder i 1918, og låg då innmura og overkalka i grunnmuren til eit gravkapell i Altuna kyrka. Karlinder sytte for at steinen vart teke ut og plassert utanfor kyrkja, der han framleis står. Materialet i steinen er granitt.

Bakgrunnsstoff
Riksantikvarieämbetets fotografi av Altunasteinen.
Riksantikvarieämbetet – Fornsök, om Altunasteinen.

Runesteinar i Sverige
Enköpings kommun