alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nobelprisen i økonomi

Sveriges Riksbanks økonomipris til minne om Alfred Nobel , som regel kalla Nobelprisen i økonomi, er ein pris som blei innstifta i 1969, til trehundreårsjubiléet åt den svenske Riksbanken. Dette er ikkje eigentleg ein Nobelpris, ettersom han ikkje har noka tilknyting til Alfred Nobel sitt testamente. Arvingane hans har konsekvent avvist all bruk av nemninga «Nobelpris» i samband med denne prisen. Utmerkinga følgjer likevel den same utdelingsprosedyren som dei andre prisane, har liknande premiar og prestisje, og blir av mange rekna som ein litt yngre nobelpris.

Kungliga Vetenskapsakademin, som òg deler ut nobelprisane i kjemi og fysikk, vel ut vinnaren. Ein komité med fem til åtte medlemmer mottek nominasjonar frå rundt hundre levande økonomar. Dei vel ut opptil tre kandidatar som Nobelrådet deretter stemmer over.

Sjølv om han er den mest moderne av nobelprisane, har økonomiprisen òg vore den mest einsretta når det gjeld å velja vinnarar. Langt dei fleste vinnarane er europeisk-ætta menn over 60 år, helst tilsette ved prestisjetunge amerikanske universitet. Så langt er det berre éi kvinne som har fått prisen. Tildelingane er òg blitt kritiserte for å favorisera neoliberal økonomi.

Økonomiprisvinnarar 

 1969 - Ragnar Frisch, Jan Tinbergen
 1970 - Paul Samuelson
 1971 - Simon Kuznets
 1972 - John Hicks, Kenneth Arrow
 1973 - Wassily Leontief
 1974 - Gunnar Myrdal, Friedrich von Hayek
 1975 - Leonid Kantorovich, Tjalling Koopmans
 1976 - Milton Friedman
 1977 - Bertil Ohlin, James Meade
 1978 - Herbert Simon
 1979 - Theodore Schultz, Arthur Lewis
 1980 - Lawrence Klein
 1981 - James Tobin
 1982 - George Stigler
 1983 - Gerard Debreu
 1984 - Richard Stone
 1985 - Franco Modigliani
 1986 - James Buchanan Jr
 1987 - Robert Solow
 1988 - Maurice Allais
 1989 - Trygve Haavelmo
 1990 - Harry Markowitz, Merton Miller, William Sharpe
 1991 - Ronald Coase
 1992 - Gary Becker
 1993 - Robert Fogel, Douglas North
 1994 - Reinhard Selten, John Nash Jr, John Harsanyi
 1995 - Robert Lucas Jr
 1996 - James Mirrlees, William Vickrey
 1997 - Robert Carhart Merton, Myron Scholes
 1998 - Amartya Sen
 1999 - Robert Mundell
 2000 - James Heckman, Daniel McFadden
 2001 - George A. Akerlof, A. Michael Spence, Joseph E. Stiglitz
 2002 - Daniel Kahneman, Vernon L. Smith
 2003 - Robert F. Engle, Clive W. J. Granger
 2004 - Finn E. Kydland, Edward C. Prescott
 2005 - Robert J. Aumann, Thomas C. Schelling
 2006 - Edmund Phelps
 2007 - Leonid Hurwicz, Eric S. Maskin, Roger Myerson
 2008 - Paul Krugman
 2009 - Elinor Ostrom , Oliver Williamson
 2010 - Peter A. Diamond, Dale T. Mortensen og Christopher A. Pissarides
 2011 - Thomas J. Sargent og Christopher A. Sims
 2012 - Alvin E. Roth og Lloyd S. Shapley
 2013 - Eugene F. Fama, Lars Peter Hansen og Robert J. Shiller
 2014 - Jean Tirole

Nobelprisen i økonomi
Prisar og utmerkingar
Økonomi
Økonomi
Skipingar i 1969
Norskehavet

Norskehavet er ein del av Atlanterhavet som ligg mellom Nordsjøen, Grønlandshavet, Islandshavet og Barentshavet. Ein undersjøisk kant mellom Island og Færøyane markerer grensa til Atlanterhavet; i nord skil Jan-Mayen-kanten det frå Nordishavet.

Nordsjøen er fiskerik, og ein tek særleg sild, sardin og ansjos der. I tillegg starta ein å vinna ut olje og gass frå havbotnen i 1993.

I Norskehavet og Grønlandshavet søkk overflatevatnet to til tre kilometer ned til havbotnen, slik at vatnet der blir metta med oksygen. Dette vatnet går sørover i ein djup, kald straum langs norskekysten, medan ein annan straum tek kaldt vatn først sørover mot Island og sidan austover, langs polarsirkelen. Nær overflata fyller Golfstraumen Norskehavet med varmt og saltrikt vatn sørfrå, og derfor er det stort sett isfritt heile året.

I norsk petroleumsforvaltning vert grensa på sokkelen mellom Nordsjøen og Norskehavet sett ved 62°N og grensa mellom Norskehavet og Barentshavet ved 71°N. 62 grader nord er om lag ved Stad.

Atlanterhavet
 
Norskekysten
Snorre Sturlason

Snorre Sturlason eller Sturluson (norrønt Snorri Sturluson; ) var ein islandsk hovding, forfattar og skald.

Snorre var to gonger lagmann eller lovseiemann på det islandske Alltinget. Som lagmann hadde han ei maktstilling på Island.
Snorre engasjerte seg mykje i ymse politiske spørsmål. Han vart drepen på grunn av at han stødde eit opprør mot kongen av Noreg, kong Håkon Håkonsson. 

Snorre siglde sommaren 1218 frå Island til Noreg, og var der til 1220. Der gjesta han fyrst Skule Jarl (Skule Bårdsson) over vinteren. Sommaren etter var han i Sverige. Snorre støtta Skule Jarl i kampen mot kong Håkon Håkonsson. 

Andre gong han var i Noreg var frå 1237 til 1239. Snorre vart i denne tida stempla som forrædar, og fekk forbod mot å reisa ut av Noreg. Snorre fór til Island mot kong Håkon sin vilje. Håkon lét Gissur Torvaldson drepa Snorre. Gissur og ein flokk menn tok livet av Snorre den 23. september 1241. Snorre var då på garden sin, Reykholt.

Skrifter av Snorre 
 Heimskringla Norske kongesoger, skrive ned om lag 1220-1235
 Den yngre Edda ei handbok i kunsten å vera skald, skriven ned om lag 1220-1230
 Egilssoga, truleg skrive ned av Snorre om lag 1226. Ei soge om Egill Skallagrimsson.

Mellomalderhistorikarar
Folk frå norrøn tid
Islandske forfattarar
Myrda forfattarar
Norsk historie
Islendingar frå norrøn tid
Islandske historikarar
Anne Jahren

Anne Jahren () i Bærum, er ein tidlegare norsk langrennsløpar. 

Ho var med på Noregs vinnarlag i stafett under OL 1984 i Sarajevo, og vart verdsmeister på 10 km i 1987. Ho representerte Bærums Skiklub.

Bakgrunnsstoff 
 

Norske langrennsløparar
Noregsmeistrar i langrenn
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Noreg
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under vinter-OL 1984
Norske deltakarar under vinter-OL 1984
Langrennsløparar under vinter-OL 1984
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Norske deltakarar under vinter-OL 1988
Langrennsløparar under vinter-OL 1988
Folk frå Bærum
Kvitsøy kringkastar

Kvitsøy kringkastar eller Kvitsøy kringkaster er eit anlegg for kringkasting, eller med andre ord ein stor radiosendar. 
Anlegget vart bygt i åra 1981 og 1982 i Kvitsøy kommune utanfor Stavanger. Kvitsøy kringkastar opna med ny 1.200 kW mellombylgjesendar, jamfør Stavanger kringkastar. Sendaranlegget var då det kraftigaste nord i Europa. I tillegg kom fleire 500 kW kortbylgjesendarar for utsending av kringkastingssendingar til sjøfolk og nordmenn i utlandet, den såkalla utanlandssendinga. 

Antennemasta for mellombylgje er om lag 115 meter høg. Antenna vart plassert rett ved havet på grunn at radiobylgjene vert leia godt over og gjennom havvatnet. Eit problem er vêrlaget rett ved Nordsjøen, med stormar og mykje regn. Ved slike tilhøve er det lett å få rust på installasjonane. I tillegg kan det vera problematisk å oppretthalda ei stabil spenning til driftsstraumen. Til drift av anlegget vart det lagd to særskilde sjøkablar for straum. To kablar vart lagde på grunn av sikring mot straumavbrot. Ved eit høve var det brot på begge kablane, og ein måtte til med straumaggregat. 

Kortbylgjeanlegget avløyste gradvis Fredrikstad kringkastar og vart i slutten av 1980-åra utvida med eit ekstra sendaranlegg i Sveio nord for Haugesund. 

I 2004 vart kortbølgjesendaren på Kvitsøy kringkastar lagt ned, og i 2006 vart mellombølgjesendaren stengd.

Bakgrunnsstoff 

 Bilete og tekniske detaljar 
 Nrk om nedlegginga

Sjå òg 
 Liste over norske kringkastarar

Kringkasting
Samferdsle i Kvitsøy
Byggverk i Kvitsøy
Skipingar i 1982
Norske kringkastarar

Norske kringkastarar er eit oversyn over dei viktigaste kringkastingsanlegga i Noreg.

AM-radio kringkastingssendarar 

 Bergen kringkastar, Askøy. Opna i november 1937. Sendar i Telegrafbygget frå mai 1926.

 Bodø kringkastar, Bodø. Hernesmyra opna i februar 1931. Løp opna i januar 1943. 

 Finnmark kringkastar, Vadsø. Opna i mai 1934. 

 Fredrikstad kringkastar, Øra ved Fredrikstad. Opna i desember 1926.

 Hamar kringkastar, Storhamar ved Hamar. Opna i januar 1927.

 Ingøy kringkaster, Måsøy, 2000 

 Jeløy kringkastar, Jeløy ved Moss. Opna i 1934.

 Kristiansand kringkastar, Valhalla ved Kristiansand. Opna i desember 1930. Flekkerøy opna i desember 1936. 

 Kvitsøy kringkastar, Kvitsøy ved Stavanger. Opna i 1982. 

 Notodden kringkastar, Notodden. Opna i 1926

 Oslo kringkastar, Tryvasshøgda, Lambertseter og Kløfta. Første sendar i 1923. 

 Porsgrunn kringkastar, Borgåsen ved Porsgrunn. Opna i januar 1926. 

 Stavanger kringkastar. Tjensvoll opna desember 1930. Ullandhaug opna i januar 1939. 

 Tromsø kringkastar, Tromsø. Opna i desember 1926. 

 Trøndelag kringkastar, Tyholt i Trondheim. Opna i mai 1930.

 Vigra kringkastar, Vigra ved Ålesund. Opna i desember 1935.

Massemedium i Noreg
Kringkastarar
Lister
Halvdan Koht

Halvdan Koht () var ein norsk historikar og utanriksminister i Johan Nygaardsvolds Arbeidarparti-regjering.

Frå 1935 til 1941 var Koht utanriksminister i regjeringa Nygaardsvold. Etter andre verdskrigen vart han klaga for nøytralitetspolitikken i mellomkrigstida, men det var utanriksminister Koht som avviste det tyske ultimatumet i 1940 og det var han som utforma kong Haakon si erklæring til folket, der han sa nei til tyskarane .

Koht skreiv som historikar i første rekkje om norsk historie, om personar, politikk og sosiale forhold. Historieskrivinga hans var prega både av ein historisk materialisme der han la stor vekt på rolla til klassekampen, og eit organisk historiesyn i tradisjonen etter Ernst Sars der nye samfunnsformer vart forstått i ljos av tidlegare samfunnsformer. 

Halvdan Koht var ihuga målmann, og leiar i Noregs Mållag frå januar 1921 til januar 1925. Han var gift med Karen Grude Koht. Koht sitt sosiale målsyn kjem klart fram i rettskrivingsreforma av 1938, der bokmålet vart kraftig fornorska, og nynorsken vart opnare for nord- og austnorske målføre. Målet for Koht var samnorsk. Han var såleis nestleiar i organisasjonen Østlandsk reising (skipa 1916).

Sjå òg 
 Norske utanriksministrar
 Regjeringa Nygaardsvold

Norske utanriksministrar
Statsrådar i Regjeringa Nygaardsvold
Ap-statsrådar
Nordmenn frå andre verdskrigen
Norske historieprofessorar
Medlemmar og varamedlemmar i Nobelkomiteen
Leiarar av Noregs Mållag
Norske sakprosaforfattarar
Norske litteraturhistorikarar og kritikarar
Folk frå Tromsø
Folk frå Skien
Statsvitskap

Statsvitskap er studiet av politikk og politiske prosessar. Det har ei rekkje ulike fagdisplinar som ofte har utydelege grenser, til dømes samanliknande politikk, offentleg politikk, organisasjonsteori, politisk åtferd, internasjonal politikk og politisk teori. Samtidig ligg statsvitskap nær andre samfunnsvitskapelege fagfelt, som sosiologi, særleg historisk og politisk sosiologi, politisk økonomi og politisk geografi. Fagskila kan her vere små. 

I faghistorien vert ofte klassiske forfattarar som Platon og Aristoteles, og seinare filosofar som Machiavelli, Hobbes og Locke trekt fram. I tillegg til filosofi, har statsvitskapen henta mykje inspirasjon frå statslære, sosiologi og historie. Faget har, slik vi ser det i dag, vokse fram i tradisjonen frå tysk Staatswissenschaft, franske sciences politiques og britisk og amerikansk political science. 

I Noreg vart faget etablert i tida etter andre verdskrigen, og mellom anna var Frede Castberg, Jens Arup Seip, Stein Rokkan og Knut Dahl Jacobsen sentrale i utviklinga dei første tiåra.

Vitskapsteoretisk grunnlag 

Det finst ikkje ei einheitleg vitskapsteoretisk tilnærming innan statsvitskapen. Dette fører til eit metododologisk mangfald, slik ein også kan finne innanfor andre samfunnsvitskapar. Opphavleg var faget tett knytt til historiske og filosofiske framgangsmåtar. Som ei fylgje av den «behavioristiske revolusjonen» i 1950- og 60-åra kom statsvitskapen nærare andre samfunnsvitskaplege disiplinar, og i denne tida vart mellom anna statistiske metodar vanlegare i bruk. Som i andre samfunnsvitskapar vart denne positivistiske trenden møtt av motreaksjonar. Mange hevda fortolkande tilnærmingar og kvalitative metodar var eit betre alternativ for å granske politiske prosessar. Dei ulike metodologiske, epistemologiske og ontologiske skiljelinene gjer at ein i dag har ei rekkje ulike tilnærmingar som eksisterer side om side, blant anna institusjonalisme, teorien om rasjonelle val, marxisme, feminisme, konstruktivisme og postmodernisme.

Litteratur 
 Østerud, Øyvind (2002): Statsvitenskap: Innføring i politisk analyse. Oslo: Universitetsforlaget ()
Oslo-klasse

Oslo-klassen er ein klasse av norske fregattar, nytta av Den Kongelege Norske Marinen.

Hovudoppgåva til Oslo-klassen er å beskytte sjøvegane langs kysten av Noreg. Viktig sjøtransport av personell og utstyr vert beskytta mot åtak frå undervassbåtar, overflateeiningar og fly. Skipa har eit mannskap på 125, og er utstyrt med SSM- og SAM-rakettar, kanonar, torpedoar, antiubåtrakettar og miner, i tillegg til ei rekkje mottiltaksvåpen.

Det vart opphavleg bygd fem fregattar av Oslo-klassen ved Marinens Hovedverft i Horten, og dette var ein del av flåteplanen frå 1960. Fregattane vart bygd i åra frå 1963 til 1966, men dei har blitt moderniserte fleire gongar. Fregattane vart døypte KNM «Oslo», KNM «Bergen», KNM «Stavanger», KNM «Trondheim» og KNM «Narvik». I dag seglar tre av fregattane, KNM «Bergen», KNM «Trondheim» og KNM «Narvik». 

Oslo-klassen er no dei einaste fregattane og eskortefartøya i det norske Sjøforsvaret.

Oslo-klassen skal erstattast av Fridtjof Nansen-klassen, og skal overlappe med desse frå 2005. Siste Oslo-klasse vil truleg segle fram til 2009.

Kjelder 
 Forsvarsnett

Fregattklassar
Norske fregattar
Norske skip frå den kalde krigen
KNM «Bergen»

KNM «Bergen» er ein Oslo-klasse fregatt, og vart levert frå Marinens Hovedverft 15. juni 1967. Skipet har fått namn etter Bergen by, og hadde base på Haakonsvern Orlogsstasjon i Bergen. KNM Bergen vart teken ut av teneste i 2005 og avløyst av KNM «Fridtjof Nansen».

Mottoet for skipet var «Tenk sikkerhet først – vær alltid profesjonell!»

Bakgrunnsstoff 
Heimesida til KNM Bergen

Kjelder 
 Forsvarsnett

Bergen
Bergen kommune
Skip frå 1965
KNM «Horten»

KNM Horten er eit skip i den norske marinen. 

Fartøyet vart bygd ved Horten verft i 1978. Opphavleg var KNM Horten støttefartøy for undervassbåtar og missiltorpedobåtar. I 1985 vart KNM Horten mellombels kongeskip. Frå 1989 var fartøyet skvadronbåt for Skuleskvadronen, som bestod av KNM Hessa, KNM Vigra og KNM Horten.

Seinare har skipet vorte nytta til opplæring av den fyrste besetninga til Nansen-klassen. 

Fakta: 
 Lengd: 87,4 meter
 Breidd: 13, 0 meter
 Djuptgåande: 4,86 meter
 Fart: 15 knop
 Deplasement (fullt utrusta): 2535 tonn
 Deplasement (lett skip): 1697 tonn
 Heimehamn: Haakonsvern Orlogsstasjon

Kjelder 
 Forsvarsnett

Horten
Skip frå 1977
Norske hjelpefartøy
KS «Norge»

KS «Norge» eller Kongeskipet «Norge» er eit skip som er ått av kongen av Noreg. I samband med at Kong Haakon VII vart konge av Noreg i 1905, vart han lovt eit eige kongeskip. Noko slikt skip vart ikkje kjøpt, men etter den andre verdskrigen vart det organisert ei pengeinnsamling. Målet var å gje kongen eit skip som ei folkegåve. I 1947 vart den britiske motoryakten «Philante» kjøpt inn for 1,5 millionar kroner. Båten vart bygd av Camper & Nicolson i Southampton og vart sjøsett 11. februar 1937. Han var opphavleg eigd av flyprodusenten Thomas Sopwith. I den andre verdskrigen vart båten nytta av den britiske marinen til eskortefartøy over Atlanterhavet. Norsk kommando vart heist 17. mai 1948. 

Kong Olav V overtok kongeskipet i 1955, og kong Harald V i 1991.

7. mars 1985 fekk kongeskipet «Norge» store brannskadar då det låg på verkstad ved Marinens Hovedværft i Horten.

No vert KS «Norge» nytta av kongefamilien til offisielle og private reiser i Noreg og i utlandet. Båten er drifta av Sjøforsvaret.

Sjå og 
 Hjuldampskipet «Norge»
 DS «Norge»
 Luftskipet «Norge»
 Panserskipet «Norge»

Kjelder 
 Forsvarsnett
 Sverre Mo: Norske marinefartøy. Bodoni forlag. Bergen 2008

Norge
Det norske kongehuset
Norge
Skip frå 1937
Norske skip
Skip kalla opp etter Noreg
Torghatten

Torghatten er eit fjell sørvest i Brønnøy kommune. Det er, som namnet ymtar om, forma som ein hatt, men det viktigaste kjenneteiknet med fjellet er at det har eit digert firkanta hòl tvers gjennom seg.

Hòlet i Torghatten 
Hòlet er 35 meter høgt, 20 meter breitt, og går 160 meter gjennom fjellet. Det er sti opp dit, og det er mogleg å gå gjennom hòlet.

Folketruforklaring 
Segna om Torghatten seier at det var trollet Hestmannen som laga holet. Hestmannen hadde blitt forgapt i den fagre Lekamøya då han såg henne og sju systrer bada saman. Han rei sørover for å røva henne med seg, men jentene fekk auge på han og flykta. Dei sju systrene trøytna etter ei stund og slengde seg ned nær Alstahaug, der dei blei til stein, men Lekamøya sprang vidare. 

Då Hestmannen vart klar over at han ikkje ville få tak i jenta, la han ei pil i bogen sin og skaut etter henne. Kongen av Sømna, som hadde følgd med på hendingane, kasta hatten sin framfor pila for å berga møya. Hatten med pilhòlet vart til fjellet me ser i dag.

Geologisk forklaring 
Torghatten er laga av ulike bergartar, og dei øvre er hardare enn dei som finst lengre nede i fjellet. Under istida grov is og vatn seg gjennom det lause berget, medan det harde fekk stå i fred. Hòlet er altså ein slags U-dal med lok.

Geografi i Brønnøy
Fjell i Nordland
Norske segner
Turistmål i Nordland
Ula-klassen

Ula-klassen er ein type undervassbåtar (type 210). I den norske marinen avløyste dei Kobben-klassen, som var i drift frå kring 1964–2001. Båtene har diesel-elektrisk framdrift, og har ei offisiell operativ djupn på 250 meter. Dei seks båtane er alle oppkalla etter tidlegare båtar av U-klassen. Dei har alle base på Haakonsvern i Bergen. Bygginga av Ula-båtane var ein del av MDAP, og dei er forventa å vera i aktiv teneste til ut år 2020. Båtane dekkjer pennantnummer S-300 til S-305. Namnet Ula kjem av ubåten KNM Ula (P-66) frå andre verdskrig, som igjen var oppkalla etter losen Ulabrand frå Ula i Vestfold.

 KNM Ula (S-300)
 KNM Utsira (S-301)
 KNM Utstein (S-302)
 KNM Utvær (S-303)
 KNM Uthaug (S-304)
 KNM Uredd (S-305)

Ubåtane vart levert av Thyssen Nordsee Werke frå 1989 til 1992, skal utfasast i 2020. Alle fartøya i Ula-klassen har namn som byrjar på bokstaven u.

Fakta:

Lengd: 59 meter

Breidd: 5,4 meter

Djupte: 4,6 meter
 
Fart: 11 knop oppdykka / 20 knop neddykka

Deplasement: 1040 tonn oppdykka / 1150 tonn neddykka

Framdrift: Diesel-elektrisk

Våpen: Torpedoar

Besetning: 21 +

Sjå òg
Liste over atomubåtar i teneste
Liste over ubåtklassar i teneste

Kjelder 
 Forsvarsnett: Ula-klassen 

Den norske marinen
Norske ubåtar
MTB-kommandoen

MTB-kommandoen har i dag 14 moderniserte missiltorpedobåtar (MTB) i Hauk-klassen. Desse oppgraderte versjonane vert kalla Super-Hauk. I tillegg reknar ein prototypen av den nye Skjold-klassen KNM Skjold, og støttefartøyet KNM Valkyrien som ein del av MTB-kommandoen. Fram mot 2010 vert det bygd fem nye fartøy av Skjold-klassen.

Kjelder 
 Forsvarsnett

Den norske marinen
Skjold-klasse

Skjold-klassen er den siste generasjonen av norske MTB-ar (missiltorpetobåtar). Desse fartøya er under konstruksjon ved Umoe Mandal. Fartøya er luftputekatamaranar, og vil ha ein låg radarprofil. Prototypen til denne klassen er KNM «Skjold» som vart sjøsett i 1999. KNM «Skjold» er under utprøving og utvikling. Den vart òg testa ut av den amerikanske marinen i eitt år. KNM Skjold og Skjold-klassen er rekna for å vere verdas raskaste krigsskip.

Fakta:

Vassfortrenging (deplasement): 273 tonn

Lengd: 47,5 meter

Breidd: 13,5 meter 

Maksfart: 60 knop

Besetning: 16 

Våpen: 8 NSM-missil, OTO Melara 76mm SR-kanon, Mistral luftvermissil, 12,7mm mitraljøse.

Sensorar: Thales MRR-3D-NG varslingsradar, SAABTech Ceros 200 opplysarradar, EDO CS-3701 ESM (radar søkemottakar), Sagem Vigy 20 EO-sensor.

Kommando- og kontrollsystem: DCN/KDA Senit 2000, NORCCIS II

Datalinkar: Link 11 og link 16.

Tidspunkt for kommandoheis:

P961 KNM Storm: april 2008 

P962 KNM Skudd: august 2008 

P963 KNM Steil: desember 2008 

P964 KNM Glimt: april 2009 

P965 KNM Gnist: juni 2009 

P960 KNM Skjold: september 2009

KNM Skjold vil etter ei skipsteknisk ombygging bli overlevert Marinen våren 2006 og vil segle i to år før ho går tilbake til Umoe Mandal for integrasjon av våpensystemet. KNM Skjold vil i dei to åra ho seglast av Marinen bli nytta til ytterlegare utprøving og testing, samt opplæring av personell for manning av seriefartøya.

Kjelder 
 Forsvarsnett

Bakgrunnsstoff 
 Heimesida til Skjold-klassen 
 Uoffisiell heimeside 

Norske patruljefartøy
Norske motortorpedobåtar
Patruljefartøysklassar
Nygaardsvold-regjeringa

Johan Nygaardsvold si regjering var ei regjering utgått frå Arbeidarpartiet. Regjeringa var den andre regjeringa frå Arbeidarpartiet, men var den fyrste som sat i lengre tid. Christopher Hornsrud si regjering i 1928 sat berre i 19 dagar. 

Nygaardsvold danna ei mindretalsregjering etter eit kriseforlik med Bondepartiet. Forliket bygde på felles misnøye med den økonomiske liberalismen Venstre og Høgre stod for, og som ikkje fekk verken arbeidarar eller bønder ut av krisa. 

Regjeringa Nygaardsvold sin politikk, med ein økonomisk aktiv stat, eit meir organisert arbeids- og næringsliv og opprettinga av eit sosialt tryggingsnett, viste seg å vere svært vellykka, særleg på bygdene. Nygaardsvold-regjeringa sikra demokratiet og la i stor grad grunnen til den demokratiske blandings- og forhandlingsøkonomien og velferdsstaten her i landet.

Den språkreforma som kom i 1938, rettskrivinga av 1938, var og eit uttrykk for den demokratiseringa og sosiale utjamninga regjeringa Nygaardsvold stod for, med ei kraftig fornorsking av bokmålet og ei opning av nynorsken for fleire språkdrag i nord- og austnorske målføre. Særleg utanriksminister og målmann Halvdan Koht var sentral i den sosialdemokratiske språkpolitikken på 1930-talet. Riksmålsforbundet mislikte sterkt denne politikken, og samarbeidde jamvel med NS-styret under okkupasjonen for å bli kvitt "det kohtske knot".

Attåt den politikken Nygaardsvold-regjeringa førte, var det og viktig i seg sjølv at ho fekk sitje i fred. Den første arbeidarregjeringa i Noreg, med Christopher Hornsrud som statsminister, fekk berre sitje i to veker i 1928. Johan Nygaardsvold var statsminister i ti år, dei fem siste åra i eksil i London.

Regjeringa vart utnemnd den 20. mars 1935. Regjeringa måtte reisa frå Noreg den 7. juni 1940 etter kapitulasjonen, og kom ikkje attende til landet før nesten to månader etter frigjeringa. London i Storbritannia vart hovudsetet til regjeringa under den andre verdskrigen. 
Av hovudsetet London kom namnet «Londonregjeringa». I London fekk regjeringa preg av ei samlingsregjering. Andre politiske parti og Heimefronten kom med i regjeringa. 

Johan Nygaardsvold og regjeringa kom ikkje attende til Noreg før i slutten av juni 1945. Den 25. juni 1945 utnemnde kong Haakon VII Samlingsregjeringa til Einar Gerhardsen.

Samansetting av regjeringa

Sjå òg 
 Norske regjeringar

Kjelder 
Regjeringa Nygaardsvold hos Regjeringen.no, vitja 15. januar 2010

 
Nygaardsvold
Noreg under andre verdskrigen
Målmann

Målmann er eit ord som kan tyda:

 Ein person som er tilhengjar av norsk målreising og bruker nynorsk .  Ordet kan brukast både om kvinner og menn, som hokjønsform kan ein alternativt nytte målkvinne. I fleirtal kan ein nytte målfolk. Arbeidet kan vere organisert gjennom  målrørsla.

 Ein som står i mål i fleire lagspel der målet er å få eit objekt inn i målet, til dømes fotball, handball, ishockey og rumpeldunk. Den tilsvarande engelske nemninga er «keeper». Ei anna nemning kan vera «målvakt» eller «målvaktar».

Referansar

Yrke
Målrørsla

eu:Atezain (futbola)
mr:गोलरक्षक (फुटबॉल)