alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tussa IKT AS

Tussa IKT AS er eit heileigd dotterselskap av Tussa Kraft AS. Tussa IKT AS produserer og sel kommunikasjonsprodukt og IT-tenester. Tussa IKT AS sitt breibandsnett dekkjer heile søre Sunnmøre, og selskapet har ei offensiv fibersatsing mot privatmarknaden og bedriftsmarknaden. Parallelt med dette blir det satsa sterkt på IT-tenester til næringslivet, primært i Møre og Romsdal og Sogn og Fjordane. Tussa IKT AS har hovudkontor i Hovdebygda i Ørsta, og avdelingar i Ålesund og Dragsund.

Kjelder 
 Tussa

Tussa
Tussa-24 AS

Tussa-24 AS er eit norsk selskap som verker som sals- og marknadsselskap for Tussakonsernet, skipa i 2001. Det driv med service-, marknads- og salstenester for om lag 32 000 kundar. Tussa-24 AS yter salstenester både i bedriftsmarknaden og i privatmarknaden. 

Tussa-24 AS er eit dotterselskap som er heileigd av morselskapet Tussa Kraft AS. Selskapet har hovudkontor i Dragsund i Herøy kommune, og hadde 27 tilsette i desember 2010. Selskapet er delt inn i seksjonar for marknad, sal og ettermarknad.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Tussa

Tussa
Skipingar i 2001
Enøk-senteret AS

Enøk-senteret AS er eit kompetansesenter innan klima, energi og energirelaterte område. Hovudprodukta er informasjon og rådgjeving til energibrukar innan bygg, anlegg og transport. Enøk-senteret har hovudkontor i Ørsta med avdelingskontor i Ålesund, og hadde 31.12.2016 sju tilsette. 

På 1990-talet vart det etablert til saman 17 enøk-senter kring i fylka i Noreg. Endra økonomiske føresetnadar gjorde at dei fleste av desse vart nedlagde. Enøk-senteret AS i Ørsta gjekk gjennom ei omstilling, og arbeider no med energiøkonomisering over heile landet. Selskapet er eigd av Nordplan.

Kjelder 
 Tussa
 enøk-senteret.no

Fotnotar 

Ørsta kommune
Tussa
Det andorranske riksvåpenet

Det andorranske riksvåpenet vart godkjent i 1969 og er sett saman av eit skjold som er delt i fire felt.

Dei fire felta representerer høvesvis byen Seo de Urgel i Spania (i raudt ein gull mitra med sølvkant), byen Foix i Frankrike (i gull tre raude søyler), kongedømet Aragón (i gull fire raude søyler), og den franske provinsen Béarn (i gull to gåande raude oksar).

Under skjoldet står nasjonaldevisa til Andorra: «Virtus Unita Fortior». Sett om frå latin: «Sameina dyd er sterkare». 

Utforming av av våpenet byggjer på tradisjonar attende til 1150.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Andorras riksvåpen» frå ,  den 25. mai 2011.  
 

Riksvåpen
Andorra
Andorra
Det andorranske flagget

Det andorranske flagget vart ført inn i 1866. Det erstatta eit tidlegare tofarga flagg i raudt og gult. Det noverande flagget vert av somme attribuert til Napoleon III av Frankrike. 

Flagget er sett saman av ein vertikalt delt trikolor med blått felt mot stonga, gult i midten og raudt ytst, med det andorranske riksvåpenet i sentrum.

Det skal vere tilfeldig at det andorranske flagget er meir eller mindre identisk med flagga til Moldova, Romania og Tsjad.

Sjå òg
Det andorranske riksvåpenet

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Andorras flagg» frå ,  den 25. mai 2011.  
 

Flagg
Andorra
Det aserbajdsjanske flagget

Det aserbajdsjanske flagget er sett saman av tre horisontale linjer i fargane blå, raud og grøn rekna ovanfrå, med ein kvit halvmåne og ei åttetagga stjerne midt på den raude linja. Dei åtte taggane på stjerna representerer dei åtte greinene av det tyrkiske folket, og tyrkarane er også symboliserte ved den blå fargen. Den grøne fargen representerer islam, og den raude står for framgang og utvikling. Flagget vart offisielt teke i bruk 5. februar 1991. Eit liknande flagg var også i bruk seint på 1910-talet, fram til Aserbajdsjan vart annektert av Sovjetunionen.

Under Sovjet-perioden hadde Aserbajdsjan fire ulike flagg. I perioden 1921–1937 eit raudt flagg med dei kyrilliske bokstavane ССРА (SSRA) i gull i det øvre venstre hjørnet. Deretter fekk flagget hammar og sigd, og bokstavane vart bytte til AzSSR skrivne med latinske bokstavar. I 1940 vart dei latinske bokstavane bytte ut med dei kyrilliske АзССР (AzSSR).  Den siste utgåva av flagget vart vedteken 7. oktober 1952 og var raud med ei tynn blå stripe nedst. Bokstavane vart fjerna, og i staden vart omrisset av ei stjerne plassert over hammaren og sigden.

Den nest høgaste flaggstonga i verda står i Baku, hovudstaden i Aserbajdsjan. På flaggstonga heng verdas største flagg. Flaggstonga er 162 meter høg, medan flagget måler 70 x 35 meter og veg 350 kg.

Sjå òg 
 Det aserbajdsjanske riksvåpenet

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Aserbajdsjans flagg» frå ,  den 25. mai 2011.

Bakgrunnsstoff

Asiatiske flagg
Europeiske flagg
Flagg
Det aserbajdsjanske riksvåpenet

Det aserbajdsjanske riksvåpenet vart godkjent i si noverande form 1992. Den demokratiske republikken Aserbaijdsjan hadde eit liknande riksvåpen frå 1918 til oppløysinga i 1920. Våpenet er sirkulært og har ein raud flamme som sentralmotiv over eit stort sylv oktagram Rub el Hizb (۞) med gull ramme. Mellom kvar av spissane i den store stjerna er det mindre gull oktagrammar.

Flammesymbolet spelar på tydinga av namnet til landet: «Landet åt den evige elden». Bakgrunnsfargane er dei same som i nasjonalflagget. Under våpenet ligg ei eikegrein og eit kveiteaks.

Våpenet åt Sovjetrepublikken

Riksvåpenet åt den sosialistiske sovjetrepublikken Aserbajdsjan vart vedteke 1937, og er forma etter mønster av det sovjetiske riksvåpenet. Det viser ein oljeboringsrigg, ein soloppgang, hammar og sigd og ei raud stjerne. Våpenet er omkransa av kveiteaks og bomullsplantar og har øvst eit band med teksten "Proletarar i alle land, samein dykk!" i russisk og aserbajdsjansk: Бүтүн өлкəлəрин пролетарлары, бирлəшин! og Bütün ölkələrin proletarları, birləşin!.

Lenger ned har bandet teksten «Den sosialistiske sovjetrepublikken Aserbajdsjan» på russisk og azeri.

Sjå òg
Det aserbajdsjanske flagget

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aserbajdsjans riksvåpen» frå ,  den 25. mai 2011.

Bakgrunnsstoff

Aserbajdsjan
Riksvåpen
António Luís de Sousa

António Luís de Sousa, 4. greve av Prado og 2. marki av Minas () var ein portugisisk general og generalguvernør i Portugal.

Han var son av Dom Francisco, den første Marquês das Minas og den andre kona hans, D. Eufrásia Filipa de Lima.

Frå ung alder var han meint for ein militærkarriere. 14 år gammal var han til stades i lag med faren i slaget ved Elvas-linjene. Året etter kjempa han mot spanjolane nord i Minho, og vart ein general i 1665 etter erobringa av Guarda.

Etter freden i Lisboa vart han militær guvernør i Minho i fråvær av faren, som vart send som ambassadør til Roma. Han tok tittelen Marquês das Minas då faren døydde i 1674.

Mellom 1684 og 1687 var han generalguvernør i Brasil. Han måtte gjenopprette freden etter vanstyret til føregangarane hans, og vart konfrontert med ein alvorleg epidemi i provinsen Bahia.

I 1687 vendte han attende til Portugal og vart utpeikt som krigsrådgjevar.

Den spanske arvefølgjekrigen
Då den spanske arvefølgjekrigen (1702–1715) braut ut, støtta kong Peter II av Portugal først Frankrike, men den 16. mai 1703, signerte Portugal og Storbritannia Methuen-traktaten, som gjorde portugisarane og engelskmennene til allierte. De Sousa vart send til grensa for å førebu den portugisiske armeen for krig, men i 1704 var det den fransk-spanske styrken som gjekk til åtak først. Invasjonen vart stoppa på grunn av mangel frå støtte frå Madrid, og dei allierte invasjonane av Barcelona og Gibraltar, samt motstanden organisert av Sousa (som vann eit mindre slag nær Monsanto).

I oktober 1704 vart den første invasjonen av Spania sett i gang under Henri de Massue, 1. jarl av Galway og markien av Minas. Målet var å erobre Badajoz og slik opne ein andre front for å støtte Peterborough i Catalonia.  Forholdet mellom dei to allierte kommandantane var derimot dårleg, og det same vart samhandlinga. Det var derfor ikkje vanskeleg for den erfarne franske kommandanten de Tessé å drive attende invasjonen.

I 1706 vart de Tessé slått nær Barcelona og det vart tydeleg at grensa til Portugal var uverna. Minas nytta høvet og marsjerte heile vegen til Madrid, og gjekk forbi Badajoz. Den tøffaste motstanden møtte han i Alcántara, der garnisonen på 4200 stod imot i fem dagar før dei kapitulerte. Armeen til hertugen av Berwick var i nærleiken, men var ikkje sterk nok til å risikere eit slag.

Den 28. juni 1706 gjekk den portugisiske armeen inn i Madrid og erkehertug Karl vart erklært konge av Spania. Det vart derimot snart klart at dei allierte i Madrid var særs isolert. Folkesetnaden var fiendtleg innstilt og hertugen av Berwick avskjerte kommunikasjonslinjene til Portugal og Aragon. Dei valde derfor å forlate Madrid og slå seg saman med dei allierte styrkane i Valencia. Hertugen av Berwick venta på dei og påførte dei eit knusande nederlag i slaget ved Almansa.

Portugisiske generalar
Grevar av Prado
Markgrevar av Minas
Portugisarar i den spanske arvefølgjekrigen
Det saudiarabiske flagget

Det saudiarabiske flagget er eit grønt flagg med kvite symbol. Sentralt på flagget står den muslimske truvedkjenninga i thuluth-skrift, under denne er det plassert eit rett sverd. Flagget blei teke i bruk som nasjonalflagg i si noverande form den 15. mars 1973. Det blir nytta på land og til sjøs som statsflagg og orlogsflagg. 

Flagget har storleikstilhøvet 2:3. Det er likt på begge sider; baksida skal ikkje vera spegelvendt.

Soge
Eit grønt flagg med den muslimske  truvedkjenninga på blei brukt av wahabittane frå slutten av 1800-talet. Tidlege variantar kunne også ha ei kvit stripe ved stangsida av flaggduken. Sverdet kom med i 1902 då Ibn Saud blei konge av Nejd som symbol for hans innsats og erobringar. Flagget, som også fanst i variantar med kvit stripe og to krosslagde sverd, blei vidareført då kongedømet Saudi-Arabia blei skipa i 1932.

Sverdet var opphavleg krumma, men i 1973 blei det fastsett at sverdet skal vera rett.

Symbolikk
Grønt skal ha vore fargen profeten Muhammed føretrekte, og er rekna som eit symbol på islam. Også kvit er rekn som ein viktig farge i islam, han kan stå for fred og reinleik.

Bruk
Ettersom truvedkjenninga er heilag set saudiarabarane strenge krav til korleis flagget kan handsamast. Det blir heist frå høgre side. Det skal aldri flaggast på halv stang eller snuast vertikalt. 

Då FIFA planla å laga ein fotball med flagga til alle deltakarlanda ved VM i 2002, protesterte Saudi-Arabia, ettersom dette ville medføra at ein sparka til truvedkjenninga.

Handelsflagg
Saudi-Arabias handelsflagg består av ein grøn duk med nasjonalflagget innsett i kantonen og skilt frå den øvrige flaggduken ved ein kvit kant. Også dette flagget er i størrelsesforholdet 2:3.

Orlogsflagg
Saudi-Arabia fører no nasjonalflagget også som orlogsflagg. Tidlegare skilte orlogsflagget seg frå nasjonalflagget ved eit blått felt ved stonga der det var innsett eit emblem for sjøforsvaret. Dette merket finst framleis i orlogsgjøsen som blir nytta på saudiarabiske marinefartøy.

Kongeflagg
Kongeflagget er som nasjonalflagget men med tillegg av riksvåpenet, eit merke med ei palme og to krosslagde sverd, i gult i nedre hjørne ved stanga.

Likande flagg
Grønt og kvitt er vanlege fargar i nasjonalflagge til arabiske og muslimske land Det pakistanske flagget er grønt og kvitt med muslimske symbol som det saudiarabiske, medan det libyske flagget er heilt grønt. Den muslimske truvedkjenninga inngår òg i det afghanske flagget. Mutawakkil-kongedømet Nord-Jemen brukte eit raudt flagg, først med truvedkjenninga og seinare med eit krumma sverd som motiv.
 
Det saudiarabiske flagget er eitt av tre nasjonalflagg som har ulik fram- og bakside. Dei andre er paraguyanske og  det moldoviske flagget.

Bakgrunnsstoff
Saudi Arabias flagg  frå Flags of the World
Historia til Saudi Arabias flagg  frå Flags of the World

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Saudi-Arabias flag» frå ,  den 25. mai 2011.

Fotnotar

Flagg
Saudi-Arabia
Elling Wold

Elling Eriksson Wold () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Sør-Aurdal i Oppland. Han representerte Venstre.

Wold var son til ein gardbrukar. Han tok sjølv over farsgarden i 1868 og dreiv han vidare til han skøytte han over på son sin. Wold var medlem av heradsstyret i Sør-Aurdal frå 1868 til -99, og på ny 1904-07. Ordførar var han periodane 1870-81, 1883-91, 1893-98 og 1904-07. Han var valmann frå 1869 til skipnaden vart avvikla etter stortingsvalet i 1903. Frå 1876 til -99 var han forlikskommissær, heldt fram i ombodet frå 1903. Kasserar i sparebank 1868-79 og styrar av Bagn spareforening 1876-82. Åra 1902-03 var han medlem av representantskapet i Noregs Bank. 

Wold representerte Kristians amt på Stortinget frå 1892 til 1903 og Valdres krins perioden 1906-09. Han møtte første gongen på Stortinget den 12. mars 1888, som varamann og i staden for Walter Scott Dahl. På tinget fekk han sete i justiskomiteen. Som fast representant frå 1894 var han på alle stortinga medlem av budsjettkomiteen, sekretær 1898-1903 og 1906-09. Elles var han med i Lagtinget 1895-1903 og 1906-09, som sekretær dei to siste valbolkane. Også medlem av komiteen om manntalslova 1898-1900, av valkomiteen 1900-03 og 1908-09. I 1903 var han med i deputasjonen Stortinget sende til opninga av Ofotbanen.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske gardbrukarar frå 1800-talet
Norske gardbrukarar frå 1900-talet
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Stortingsrepresentantar 1898-1900
Stortingsrepresentantar 1901-1903
Stortingsrepresentantar 1907-1909
Folk frå Sør-Aurdal
Det saudiarabiske riksvåpenet

Det saudiarabiske riksvåpenet er eit emblem med ei grøn daddelpalme over to kryssa krumsablar. 
Det har hatt si noverande utforming sidan 1950, og er skildra i grunnloven av 1992, §4.

Palma og sablane har vore brukt som statssymbol i Saudi-Arabia sidan 1930-talet. Palma står for landbruk og oasar i ørkenen. Dei to sablane kan symbolisera unionen av Hijaz og Nedsjd. Ibn Saud av Saudi-Arabia kalla seg frå 1926 «konge av Hijaz, Nedsjd og kringliggjande område».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Saudi-Arabias riksvåpen» frå ,  den 25. mai 2011.

Bakgrunnsstoff

Riksvåpen 
Saudi-Arabia
Ole Fossum

Ole Nilssen Fossum () var ein underoffiser, gardbrukar og stortingsmann frå Øvre Eiker. Han representerte Venstre.

Fossum var son til ein gardbrukar. Han tok sersjanteksamen og avanserte til furer, stod i militær teneste frå 1856 til -66. Frå 1858 til 1889 var han gardbrukar. Etter 1887 var han vaktmeister ved Hokksund distriktsfengsel. Elles var han fattigforstandar i Øvre Eiker i tolv år og forlikskommissær i mange år.

Fossum var 4. representant frå Buskeruds amt på Stortinget 1892-94. Han var medlem av Lagtinget, 1892-93 av justiskomiteen og 1894 av sosialkomiteen. I 1892 var han permittert frå 25. juli.

Han døydde i Drammen i 1910.

Kjelde 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1892-1894
Folk frå Øvre Eiker
Thore Foss

Thore Torkildsson Foss () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Bjelland i Vest-Agder. Han representerte Venstre.

Foss var son til ein gardbrukar. Åra 1858 til -66 var omgangsskulelærar. Sidan var han gardbrukar på farsgarden. Tida 1873-1901 var han medlem av heradsstyret, og ordførar i 23 år. Han var forlikskommissær 1890-1906, og 1885-96 medlem av amtsutvalet, samt 1890-94 av amtsskulestyret. I tillegg var han medlem av kommisjonen om folkeforsikring og sjukeforsikring.

Foss representerte Lister og Mandals amt på Stortinget 1892-1906 og heldt fram som representant for krinsen Mandal til han døydde. Han var medlem av konstitusjonskomiteen 1892-97, sekretær i Odelstinget 1895-1900, medlem av valkomiteen 1898-1913, av vegkomiteen 1898-1913 (formann 1900-13), av fullmaktskomiteen 1898-1913. Frå 1900 til han døydde i 1913 var han medlem av Lagtinget, president 1900-03 og 1906-13. Elles var han medlem av komiteen om Mjøsreguleringa og i 1911 av spesialkomiteen om valdgift. I 1903 var han medlem av deputasjonen Stortinget sende til opninga av Ofotbanen.

Han døydde i Kristiania i 1913.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske gardbrukarar frå 1800-talet
Norske gardbrukarar frå 1900-talet
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Stortingsrepresentantar 1898-1900
Stortingsrepresentantar 1901-1903
Stortingsrepresentantar 1904-1906
Stortingsrepresentantar 1907-1909
Stortingsrepresentantar 1910-1912
Stortingsrepresentantar 1913-1915
Folk frå Marnardal
Arnt J. Einum

Arnt Jonsson Einum () var ein norsk gardbrukar, lensmann og stortingsmann frå Horg i Sør-Trøndelag. Han representerte Venstre.

Einum var son til ein gardbrukar. Han tok over farsgarden i 1876 og var i tillegg lensmann i Horg frå 1900. Frå 1882 til 1900 var han ordførar i Horg, eit tid var han medlem av amtsutvalet og han var med i amtsskulestyret. Forlikskommissær 1892-1909 og revisor for overformynderiet 1898-1909. Styreformann i den lokale sparebanken frå 1885

Einum representerte Søndre Trondhjems amt på Stortinget frå 1892 til -97. Han var heile tida medlem av gasje- og pensjonskomiteen, 1895-97 også av Lagtinget.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1895-1897
Folk frå Melhus
Periferieininga Øyane

Periferieininga Øyane (gresk Περιφερειακή Ενότητα Νήσων, Periferiakí enótita Níson) er ei av dei åtte periferieiningane i periferien Attikí. Ho vart oppretta ved den administrative reforma i 2010, og var tidlegare ein del av prefekturet Pireus.

Periferieininga er sett saman av kommunane (nummer på kartet)
Salamína (10)
Angístri (2)
Éjina (3)
Póros (9)
Trizinía (12)
Ýdra (13)
Spétses (11)
Kýthira (6)

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferieininga er:

Referansar 

Øyane
Øyane
Nils Nilsen Enge

Nils Nilsen Enge () var ein lærar, gardbrukar, lensmann og stortingsmann frå Birkenes i Aust-Agder.

Enge var lærar i heimbygda i ni år, og frå 1840 lærar og kyrkjesongar i Eide. Frå 1848 var han gardbrukar på Enge i Eide. Han var lensmann i Eide frå 1849 og frå 1861 til 1883 i Sande i Vestfold. Frå 1883 budde han i Drammen der han var oppteken av bankverksemd. Under tida i Eide var han medlem av heradsstyret og forlikskommissær.

Enge var stortingsrepresentant for Nedenes og Robygdelagets amt 1848-60 og for Jarlsberg og Larviks amt 1862-73 og 1877-82. Han var medlem, sekretær og formann i ei rekke komitear. Mellom anna var han sekretær i 1848 for adressekomiteen, i 1851 for trykkekomiteen, i 1854, 1857 og 1859-60 for justiskomite nr 2. Heile tida frå 1857 til 1869 var han sekretær for Stortinget, men på omframstortinget 1864 møtte han i berre to dagar. Han var også sekretær for komiteen om fordelinga av representantar i 1857, for fullmaktskomiteen 1859-60, 1862-63, 1865-71, for valkomiteen 1862-63, 1865-71, og for jarnbanekomiteen 1871-73. Perioden 1880-82 og på omframstortinget 1882 var han president i Lagtinget, 1880-82 formann i vegkomiteen.

Enge var elles medlem av fleire statsoppnemnde kommisjonar. I 1858 av den kongelege kommisjon om skysslova, 1860 om jurylova, 1869 av skattelova, 1879 om leiglendingsskipnaden, og 1884 om Noregs Bank 1884. År 1859 var han med i departementskomiteen om tilhøvet mellom grunnlova og jurylova. Også medlem av den parlamentariske skattekommisjonen av 1877.

Enge døydde i Drammen i 1886.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1848-1850
Stortingsrepresentantar 1851-1853
Stortingsrepresentantar 1854-1856
Stortingsrepresentantar 1857-1858
Stortingsrepresentantar 1859-1861
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Stortingsrepresentantar 1865-1867
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar 1871-1873
Stortingsrepresentantar 1877-1879
Stortingsrepresentantar 1880-1882
Stortingsrepresentantar for Aust-Agder
Stortingsrepresentantar for Vestfold
Norske gardbrukarar
Norske lærarar
Folk frå Birkenes
Hans Christian Jahnsen

Hans Christian Jahnsen () var ein skipsbyggjar, gardbrukar, lensmann og stortingsmann frå Tjølling.

Jahnsen var son til ein leiglendingsbonde. Sjølv lærde han seg til skipsbyggjar på Hortens Verft, der han var skipsbyggmeister frå 1850 til 1872. Samstundes var han gardbrukar på Kaupang i Tjølling. Frå 1873 var han lensmann i Tjølling.

Jahnsen var medlem av heradsstyret i Tjølling i mange år, ei tid som ordførar. Han var forlikskommissær frå 1874 og valmann seks gonger. Perioden 1880-82 var han 2. representant frå Jarlsberg og Larviks amt på Stortinget og 1882 på omframstortinget. På tinget var medlem av justiskomiteen.

Jahnsen døydde på garden sin i Tjølling i 1901.

Kjelde 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1880-1882
Henri de Massue

Henri de Massue, Marquis de Ruvigny, sidan jarl av Galway PC () var ein fransk hugenott, soldat og diplomat som var ein viktig person i engelsk teneste i niårskrigen og den spanske arvefølgjekrigen.

Biografi
Massue vart fødd i Paris.  Han vart soldat og tente i den franske hæren under Turenne, som tykte høgt om han. Truleg på grunna av dei engelske sambanda sine (mora var engelsk) vart han i 1678 vald ut av Ludvig XIV til å føre hemmelege forhandlingar for ein avtale med Karl II, eit vanskeleg oppdrag han utførte i stil. Han etterfølgde faren som general for hugenottane og avviste tilbodet til Ludvig om å halde fram i embetet då Ludvig oppheva ediktet frå Nantes. I 1690 drog han i eksil og gjekk inn i teneste for Vilhelm III av England som generalmajor. Han måtte då sei frå seg eigedomane sine i Frankrike.

I juli 169 utmerkte han seg i slaget ved Aughrim og i 1692 var han ei stund øvstkommanderande i Irland. I november dette året vart han Viscount Galway og Baron Portarlington og fekk fleire eigedomar i Irland. I 1693 kjempa han i Neerwinden og vart skadd. I 1694, som generalløytnant, vart han send for å kommanderte den engelske delen som assisterte hertugen av Savoie mot franskmennene, og samstundes støtte dei kriseråka valdensarane. I 1695 skifta Savoie side og den italienske halvøya vart nøytralisert, og styrken til Galway vart trekt attende til Nederland. Frå 1697 til 1701, ein kritisk periode i irsk historie, hadde jarlen av Galway (han vart forfremma til dette i 1697) i praksis kontroll over irske affærar som irsk rettspresident.  Etter nokre år der han trekte seg attende, vart han i 1704 utpeikt til å kommandere dei allierte styrkane i Portugal, ei stillinga han styrte med ære og suksess fram til slaget ved Almanza i 1707 der Galway, trass i at han var dugande og påpasseleg, vart slått av hertugen av Berwick.

Galway skrapte saman ein fersk arme som han fekk kommando over, sjølv om han no var svak. Han utmerkte seg med personleg mot i kamp. Marquis de Bay slo han i slaget ved La Gudina. Etter dette trekte han seg tilbake frå det aktive livet. Den siste tenesta hans var i 1715, då han vart send som ein av rettspresidentane i Irland under jakobittaropprøret. Sidan dei fleste eigedommane hans i Irland og alle dei franske eigedomane var tapt for han, gav parlamentet han ein pensjon på 1500 pund i året. Han døydde ugift og den irske adelskapen med han.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Henri de Massue, Earl of Galway» frå ,  den 25. mai 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 

 

Folk frå Paris
Britiske generalar
Hugenottar
Franskmenn i den spanske arvefølgjekrigen
Franskmenn i niårskrigen
Irske jarlar
Massue
Sepp Maier

Josef Dieter Maier () er ein tidlegare vesttysk landslagsmålmann. Han spelte for klubben Bayern München. Han hadde tilnamnet Die Katze aus Anzing.

Tyske fotballspelarar
Målvakter i fotball
Spelarar i Fotball-VM 1970
Spelarar i Fotball-EM 1972
Spelarar i Fotball-VM 1974
Spelarar i Fotball-EM 1976
Spelarar i Fotball-VM 1978
Bayern München-spelarar