alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Det franske austindiske kompaniet

Det franske austindiske kompaniet (fransk La Compagnie française des Indes orientales eller Compagnie française pour le commerce des Indes orientales) var eit handelsselskap grunnlagd i 1664 for å konkurrere mot Dei britiske og nederlanske austindiske kompania. 

Det vart planlagt av Jean Baptiste Colbert og oppretta med løyve frå kong Ludvig XIV for å gjere handel på den austlege halvkula. Kompaniet oppstod med samanslåinga av tre tidlegare selskap, Compagnie de Chine frå 1660, Compagnie d'Orient og Compagnie de Madagascar. Den første generaldirektøren for selskapet var François Caron, som hadde verka for Det nederlandske austindiakompaniet i 30 år, over 20 av dei i Japan.

Historie 
Den første statsfinansierte franske reisa til Austindia skjedde i 1603 med Paulmier de Gonneville frå Honfleur som kaptein. Den franske kongen Henrik IV gav løyve til det første Compagnie des Indes Orientales, og gav selskapet monopol i 15 år på indisk handel. Denne forgjengaren til Compagnie des Indes Orientales, var ikkje eit aksjeføretak og vart finansiert av staten. Kongen gav òg selskapet evig konsesjon for øya Madagaskar, samt andre område som dei klarte å erobre. 

Selskapet klarte ikkje å grunnleggje ein vedvarande koloni på Madagaskar, men opprette hamner på dei nærliggande øyane Bourbon og Île-de-France (i dag Réunion og Mauritius). I 1719 hadde selskapet etablert seg i India, men var då nesten konkurs. Same året vart Compagnie des Indes Orientales av John Law slått saman med andre franske handelsselskap til Compagnie Perpétuelle des Indes). 

Då Mogulriket vart svekka valde franskmennene å blande seg inn i indisk politikk for å verne interessene sine, hovudsakleg ved at dei danna alliansar med lokale herskarar sør i India. Frå 1741 følgde franskmennene under Joseph François Dupleix ein aggressiv politikk overfor både indarane og engelskmennene til dei omsider vart slått av Robert Clive.

Selskapet klarte ikkje lenger å oppretthalde seg sjølv finansielt og det vart nedlagt i 1769, om lag 20 år før den franske revolusjonen. Kong Ludvig XVI gav i 1770 ut eit edikt som gjorde at selskapet måtte overføre alle eigedommane sine til staten. Kongen sa seg då villig til å betale gjelda og obligasjonane til selskapet, men aksjeeigarane fekk berre om lag 15 % av pålydande verdi av investeringane sine då selskapet vart avvikla i 1790.

Fleire indiske handelsplassar, som Pondicherry og Chandernagore, vart verande under fransk kontroll til 1949.

Kjelder 
<div class="references-small">
 Denne artikkelen bygger på «French East India Company» frå , den 1. januar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Museum i Lorient

Sjå òg 
 Det britiske austindiske kompaniet, grunnlagd i 1600
 Det nederlandske austindiske kompaniet, grunnlagd i 1602
 Det nederlandske vestindiske kompaniet, grunnlagd i 1621
 Det svenske austindiske kompaniet, grunnlagd i 1731
 Det franske koloniriket
 Fransk India
 Lorient

Koloniføretak i India
Skipingar i 1664
Nedleggingar i 1769
Handelsføretak
Franske føretak
Gamleåret seig i hav

«Gamleåret seig i hav» er ein nyårssalme skriven av Elias Blix. 

Med fyrstelina «Gamleaaret seig i Hav» stod salmen alt i første heftet av Nokre Salmar (1869), som nummer to, den gongen med sju vers.

Salmen står med fem vers i Norsk Salmebok på nummer 85, under bolken «Nyårsdag». Salmen er inspirert av dei fyrste kapital i Fyrste mosebok, og denne tidlege Blix-salmen brukar det poetiske verkemiddelet som vart eit særkjenne for Elias Blix, kontrasten lys – mørker. I tilknyting til nyårsdagen som Jesu namnedag, tar salmen opp lyset som ligg i Jesu namn.

Melodien 
I dei fyrste utgåvene av Nokre Salmar er melodireferansen «Rind nu op i Jesu Navn», i utgåva frå 1891 er det vist til melodien «Saligheten er oss nær». I Norsk Salmebok er desse to salmane begge oppførte med ein melodi av Ludvig M. Lindeman, komponert i 1863.

Bakgrunnsstoff 
 Teksten i tre utgåver

Referansar 

Elias Blix
Salmar frå 1800-talet
Nyttår
Det første slaget ved Kapp Finisterre i 1747

Det første slaget ved Kapp Finisterre var utkjempa 14. mai 1747 då 14 britiske linjeskip under admiral George Anson gjekk til åtak på ein fransk konvoi på 30 skip kommandert av Admiral de la Jonquière under den austerrikske arvefølgjekrigen. Britane kapra fire linjeskip, to fregattar og sju handelsskip i eit sjøslag som varte om lag fem timar i Biscayabukta utanfor Kapp Finisterre nordvest i Spania. Ein fransk fregatt, eit krigsskip frå Det franske austindiske kompaniet og dei andre handelsskipa kom seg unna. 

Anson var om bord på «Prince George» og kontreadmiral Sir Peter Warren på «Devonshire». Dei hadde segla frå Plymouth 9. april for å hindre fransk skipsfart. Då Anson oppdaga ein stor konvoi gjorde han signal om danna ei slaglinje, då kontreadmiral Warren mistenkte at fienden alt var på flukt bort frå dei. Han sa frå til admiralen, som så gav signal om å følgje etter. «Centurion» segla raskast og kom først fram til dei bakarste franske skipa, som vart kraftige angripe og to andre skip kom akterut for å gje det franske skipet støtte. Tre engelske skip til kom fram, mellom anna «Devonshire». Franskmennene hadde mange fleire skip og kjempa fram til kl. 19 om kvelden, då alle bortsett frå to av skipa deira var kapra, samt ni av handelsskipa. Franskmennene mista 700 menn, skadde eller drepne, og britane 520. Det vart funne i overkant av £300 000 om bord på krigsskipa, som vart overført til dei britiske. 

Etter sigeren vart Anson forfremma til viseadmiral og vart adla. 

Eit anna slag i same området, det andre slaget ved Kapp Finisterre, følgde i oktober same år.

Involverte skip

Britiske (George Anson) 
Talet bak skipsnamnet er talet på kanonar. 

«Prince George» 90 (flaggskip)
«Devonshire» 66
«Namur» 74 (opphavleg 90)
«Monmouth» 64
«Prince Frederick» 64
«Yarmouth» 64
«Princess Louisa» 60
«Nottingham» 60
«Defiance» 60
«Pembroke» 60
«Windsor» 60
«Centurion» 50
«Falkland» 50
«Bristol» 50
«Ambuscade» 40 (tidelgare franske «Emuscade»)
«Falcon» 10 (korvett)
«Vulcan» 8 (brannskip)

Franske (de la Jonquière) 

«Diamant» * 30/56 - Kapra, seinare søkt
«Philibert» * 30 - Kapra
«Vigilant» * 20 - Kapra 
«Chimère» 36 - Slapp unna 
«Rubis» 52 - Kapra
«Jason» 50 - Kapra
«Sérieux» 64 (flaggskip) - Kapra
«Invincible» 74 - Kapra 
«Apollon» * 30 - Kapra 
«Thétis» * 22 - Kapra
«Modeste» * 18 - Kapra
«Gloire» 40 - Kapra
«Emeraude» 40 - Slapp unna
«Dartmouth» * 18 (tidlegare britisk sjørøvarskip) - Kapra
konvoi på 24 skip eller færre - 6 kapra

Skip markerte med * var frå Det franske austindiske kompaniet

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «First battle of Cape Finisterre (1747)» frå , den 1. januar 2009. 
 

Konfliktar i 1747
Kapp Finisterre I
Franske sjøslag
Britiske sjøslag
Det andre slaget ved Kapp Finisterre i 1747

Det andre slaget ved Finisterre var eit sjøslag som fann stad 25. oktober 1747 under den austerrikske arvefølgjekrigen i Biscayabukta utanfor Kapp Finisterre nordvest i Spania mellom ein britisk flåte på fjorten linjeskip kommandert av admiral Sir Edward Hawke og ein fransk konvoi, verna av ein skvadron på åtte franske linjeskip kommandert admiral Desherbiers de l'Etenduère. Det vart ein avgjerande britisk siger som sette Frankrike ute av spel på sjøen så lenge krigen varte. 

Sjøslaget var mykje likt det første slaget ved Kapp Finisterre den 14. mai 1747.

Franskmennene gjorde heiderleg motstand, og dei gode skipa deira gjorde at dei til ein viss grad klarte å svare mot britane. Britane segla gradvis forbi dei franske skipa og kapra dei. Comte de Vaudreuil på «Intrépide», det første skipet i den franske linja, vendte tilbake for å hjelpe admiralen sin, slik at begge skipa klarte å kome seg unna, men alle dei andre skipa vart kapra. 

Medan krigsskipa var opptekne segla dei franske handelsskipa, verna av Castor (26 kanonar) og «Content» (64 kanonar), som Desherbiers kunne spare, og dei segla vidare til Vestindia. Dei fleste av dei vart derimot avskorne og kapra i dei farvatna. 

Nederlaget gjorde dei franske styresmaktene overbevist om at dei var hjelpelause til sjøs, og gjorde ingen fleire forsøk på å kjempe seg gjennom den britiske blokkaden. Dette gjorde at dei fleste franske koloniane i Vestindia raskt vart utsett for svolt, og fredsforhandlingane gjekk derfor raskt unna. Kong Ludvig lovde å gje tilbake Nederlanda, som franskmennene hadde erobra, mot at dei koloniane fekk vende tilbake til normale tilstandar. Finisterre-slaga hadde òg ein effekt i den komande sjuårskrigen, då Kong Ludvig ikkje klarte å sende nok forsyningar og menn til Ny-Frankrike og resten av dei sårbare koloniane.

Involverte skip

Britiske (Edward Hawke) 

«Devonshire» 64/66 (flaggskip)
«Kent» 74
«Edinburgh» 70
«Yarmouth» 64
«Monmouth» 64
«Princess Louisa» 60
«Windsor» 60
«Lion» 60
«Tilbury» 60
«Nottingham» 60
«Defiance» 60
«Eagle» 60
«Gloucester» 50
«Portland» 50
nokre fregattar
«Weazel» (kanskje ein korvett)

Franske (des Herbieres de l Etenduère) 

«Intrépide» 74 (Comte de Vaudreuil)
«Trident» 64 (Marquis d Amblimont) - Kapra
«Terrible» 74 (Comte du Guay) - Kapra
«Tonnant» 80 (flaggskip )
«Monarque» 74 (de la Bédoyère) - Kapra
«Severn» 50/56 (du Rouret de Saint-Estève) - Kapra
«Fougueux» 64 (du Vignau) - Kapra
«Neptune» 70/74 - Kapra
«Castor» 26
«Content» 64
konvoi på 252 skip

References 
 Denne artikkelen bygger på «Second battle of Cape Finisterre (1747)» frå , den 1. januar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 A History of the French Navy (1973)
 

Konfliktar i 1747
Kapp Finisterre II
Franske sjøslag
Britiske sjøslag
Systemteknikk

Systemteknikk eller systemarbeid er eit tverrfagleg fagområde som tek for seg planlegging, gjennomføring og oppfølging av store prosjekt. Emne som logistikk, kvalitetskontroll står òg sentralt.
Henri-François des Herbiers-l'Étenduère

Henri-François des Herbiers, marquis de l'Étenduère () var ein skvadronleiar i den franske marinen. Far hans var òg kaptein og han gjekk inn i marinen alt som tiåring. Her steig han forholdsvis raskt i gradene og vart løytnant i 1706, kaptein i 1727 og skvadronleiar i 1745.

Han deltok i slaget ved Vélez-Málaga i 1704 og vart teken til fange ved Gibraltar i 1705. Frå 1712 til 1716 var han på tokt i India, og i 1720- og 1730 åra i Canada. Han utmerkte seg i det andre slaget ved Kapp Finisterre i 1747 under den austerrikske arvefølgjekrigen. Han var der førar for åtte linjeskip og møtte tjueto britiske fartøy under Edward Hawke. Han mista nesten alle linjeskipa, men konvoien på 252 skip som han verna, klarte å kome seg unna.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Henri-François des Herbiers, marquis de l'Estenduère» frå , den 1. januar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Michel Vergé-Franceschi, La Marine française au XVIII, Paris, Sedes, 1998.	
 

Franske offiserar
Franskmenn i den austerrikske arvefølgjekrigen
Edward Hawke

Edward Hawke, 1. Baron Hawke () var ein britisk offiser i Royal Navy.

Han vart fødd i London og gjekk inn i marinen i 1720, men var aldri ute for kamphandlingar før slaget ved Toulon i 1744. Under den austerrikske arvefølgjekrigen vart han forfremma til kontreadmiral i 1747 og same året kapra han seks skip frå ein fransk skvadron i Biscayabukta under det andre slaget ved Kapp Finisterre. I sjuårskrigen erstatta Hawke admiral John Byng som kommandant i Middelhavet i 1756. 

Han blokkerte Rochefort i 1757 og i 1757 leia han ein blokade på Brest i seks månader. Då flåten til Hawke vart drive bort av ein storm, nytta den franske flåten høve og segla frå hamna under Hubert de Brienne-Conflans. 20. november 1759 følgde han dei franske krigsskip og under eit uvêr vann han slaget ved Quiberonbukta, som i lag med sigeren til Edward Boscawen ved Lagos fjerna franskemennene som ein invasjonstrugsel. 

Han pensjonerte seg og fekk æresgraden viseadmiral i Storbritannia i november 1765. Han vart adla i desember 1766 og vart baron i 1776.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Edward Hawke, 1st Baron Hawke» frå , den 1. januar 2009. 
 

Britiske baronar
Britiske admiralar
Britar i den austerrikske arvefølgjekrigen
Britar i sjuårskrigen
Charles Knowles

Charles Knowles () var ein britisk marineoffiser.

Han hadde vore kaptein på forskjellige krigsskip i åtte år, då han våren 1746 vart utpeikt som guvernør i Louisbourg. Han var misnøgd med tilhøva på fortet i Louisbourg og klaga til hertugen av Newcastle. 30. november 1747 fekk han igjen kommando på havet. 8. mars 1748 kapra han fort Saint Lous de Sud i Haiti med flaggskipet sitt «Cornwall». Like etter, 12. mai 1748, vart han forfremma til kontreadmiral av raud orden.

12. oktober 1748 kjempa Knowles i sjøslaget ved Havana mot ein spansk skvadron. Sjølv om eitt spansk skip vart kapra og eit anna skadd, vart ikkje slaget den store sigeren som britane hadde håpa på. Knowles vart skulda for dårleg leiarskap og vart ført til England og stilt for krigsrett. Resultatet vart ein reprimande for den dårlege taktikken han hadde nytta.

I 1749 vart Knowles sendt til Jamaica, der han vart guvernør fram til 1752.

I 1757, under sjuårskrigen mot Frankrike, var Knowles nestkommanderande under admiral Edward Hawke (1705-81) i Rochefort-toktet, der britane gjekk på land ved Rochefort i Frankrike. Toktet var mislukka og Knowles fekk etter dette ikkje kommando over skip igjen. Han vart full admiral i 1758, og admiral av kvit orden i 1770. Dette året trekte Knowles seg tilbake frå marinen og aksepterte ein avtale med Katarina av Russland om føre marinen hennar i krigen mot Tyrkia. Han tente i den russiske marinen til 1774.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Charles Knowles» frå , den 1. januar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Blupete
 

Britiske admiralar
Guvernørar på Jamaica
Britar i den austerrikske arvefølgjekrigen
Britar i sjuårskrigen
Andrés Reggio

Andrés Reggio () var ein offiser i den spanske marinen. 
Han gjekk tidleg inn i marinen og deltok i invasjonen av Mallorca i 1715. Han tenestegjorde òg i felttog mot Sardinia i 1717 og Sicilia i 1718 som kaptein. På Sicilia medverka han i slaget ved Kapp Passaro mot britane, der skipet hans kom bort frå dei andre spanske skipa og han måtte overgje seg. I 1720 vart han send til Amerika, men vendte i 1730 tilbake til Middelhavet, der han tok del i gjenerobringa av Oran i 1732. Han vart utnemnd som direktør ved det maritime institutet i Ferrol i 1740, men etter berre ein månad vart han igjen send til Amerika. Her vart han sjef for dei marine styrkane i Vestindia og Ny-Granada og starta bygginga av eit arsenal i Havanna i 1741. I 1746 vart han forfremma til generalløytnant.

I det siste året av den austerrikske arvefølgjekrigen forsvarte han Havanna mot åtaket til Charles Knowles, men saka kom for krigsretten fordi slaget hadde skjedd få månader etter Aix-la-Chapelle-traktaten i 1748, då det vart fred mellom Storbritannia og Spania. Han vart derimot frikjend sidan han berre hadde prøvd å forsvare Havanna mot Knowles. I 1749 returnerte han ein siste gong til Spania, der han vart forfremma til generalkaptein.

Sjå òg 
 Krigen om øyra til Jenkins

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Andrés Reggio» frå , den 1. januar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 El Panteón de Marinos Ilustres. Juan Cervera y Jácome, Ministerio de Marina, 1926.
 Enciclopedia General del Mar. Garriga, Carlos Martínez-Valverde y Martínez, 1957.
 

Spanske offiserar
Spanjolar frå 1600-talet
Spanjolar frå 1700-talet
Militære frå 1700-talet
Old Bahama Channel

Old Bahama Channel er eit sund nordaust for Cuba og Sabana-Camagüey-øyane og sør for Bahama Banks. Sundet er om lag 160 km langt og 20 km breitt. 

Old Bahama Channel deler dei nordlegaste områda av Dei vestindiske øyane i nesten to like store område. Nord og nordaust for sundet ligg Great Bahama Bank og Bahamas, og i sør ligg sandbanken rundt Cuba. Old Bahama Channel grenser heilt i nordvest til Floridasunda via to armar rundt Cay Sal Bank, Santaren-kanalen og Nicholas-kanalen. Sundet vert rekna for å munne ut i aust mellom Kapp Maysi på Cuba og Inagua på Bahamas. Stundom vert det djupe havområdet mellom Hispaniola og Puerto Rico òg rekna som ein del av sundet. Den smalaste delen av Old Bahama Channel er mellom 22° og 23 °N, der det stort sett er smalare enn 20 km.

Dei spanske handelsrutene til koloniane deira gjekk opphavleg gjennom Old Bahama Channel, men seinare vart Floridasunda rekna som eit tryggare alternativ.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Old Bahama Channel» frå ,  den 1. januar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Sund i Karibhavet
Internasjonale sund
Namnet Kristen

Kristen eller Christen er norske former av namnet Kristian,  frå latinsk christianus, som tyder 'kristen'.  I Noreg er namnet eit mannsnamn, i engelsktalande land kan namnet òg verte bruka som kvinnenamn.

I Noreg har Kristen namnedag 14. mai.

Bruken av namnet i Noreg
Bruken av namnet gjekk jamt attende gjennom heile 1900-talet.
I folketeljinga i 1801 vart 6831 personar manntalsførte med namnet i skrivemåtane  Chresten, Chrissten, Christeen, Christen, Cresten, Kresten, Kristen

I folketeljinga i 1900 vart 5297 manntalsførte med namnet i formene Chresten, Chrissten, Christeen, Christen, Cresten, Kresten, Kristen
  
I 2008 er det 951 som har Kristen til første fornamn, 229 heiter Christen.

Kjende personer med namnet
Christen Mølbach (1766-1834), Eidsvollsmann
Christen Tidemand (1779-1838), norsk stortingsmann
Kristen Nygaard (1926-2002), norsk politikar
Kristen Gislefoss (f. 1954), norsk meteorolog
Kristen Skjeldal (f. 1967), norsk langrennsløpar

Sjå òg:

  Folketeljingar i Digitalarkivet

Andre kjelder:
 Olav Veka 1991:  Namneboka, Det Norske Samlaget ISBN 82-521-3604-4

Kristen
Kristen

id:Kristen (disambiguasi)
pt:Kristen
Karl August av Waldeck og Pyrmont

Karl August Friedrich av Waldeck og Pyrmont () var fyrste av Waldeck og Pyrmont og kommandant for dei nederlandske styrkane under den austerrikske arvefølgjekrigen.

Han var andre son av Friedrich Anton Ulrich av Waldeck-Pyrmont og Louise av Zweibrücken-Birkenfeld.. I 1728 døydde faren og den eldre broren Kristian Filip, så han vart den nye fyrsten. 

I den austerrikske arvefølgjekrigen vart han utpeikt som kommandant av den nederlandske armeen av statsgeneralen av Nederlanda, som ei motvekt til Vilhelm IV av Orange, som var heilt avhengig av svigerbroren hertugen av Cumberland.

Den nederlandske armeen under Waldeck vart slått i slaget ved Fontenoy, slaget ved Rocoux og slaget ved Lauffeld. 

I 1746 vart han feltmarskalk i Det tysk-romerske riket.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Karl August, Prince of Waldeck and Pyrmont» frå , den 1. januar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Den italienske utgåva av artikkelen
 Genealogy Euweb
 

Nederlandske generalar
Tyske fyrstar
Fyrstar av Waldeck og Pyrmont
Austerrikske feltmarskalkar
Nederlendarar i den austerrikske arvefølgjekrigen
USS «Enterprise» (CV-65)

USS «Enterprise» (CV-65) er eit tidlegare amerikansk hangarskip som var aktivt frå 1961 til 2017. Det var det første atomdrivne hangarsskipet i verda og det åttande skipet i USA si flåte som ber namnet USS «Enterprise». USS Enterprise hadde base i Norfolk i Virginia. 

Kjølen vart lagt den 4. februar 1958, og sjøsatt den 24. september 1960. USS «Enterprise» vart tatt inn i aktiv teneste den 25. november 1961. Skipet hadde base i Naval Station Norfolk i Virginia. 
Den andre basen var Naval Air Station Alameda fram til denne stengde i 1997.

Det 342,3 meter lange fartøyet er framleis eit av verdas største skip. Opphavleg var det meint som det første av ein serie på seks skip, men produksjonskostnadene vart langt større enn forutsett. Dei øvrige fem skipa vart aldri bygde, så USS «Enterprise» var det einaste skipet i si klasse.

Det siste toktet til skipet byrja 10. mars 2012 og enda 4. november 2012. Det blei deaktiveert den 1. desember 2012 og gjekk gjennom ein 48 månader lang deaktiveringsprosess som gjorde at det ikkje kunne brukast for militære føremål meir. «Enterprise» vart offisielt teke ut av teneste den 3. februar 2017, etter 55 års bruk.
Det var lenge det eldste skipet i US Navy som framleis var i teneste, om ein ser bort frå USS «Constitution» frå 1700-talet.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Enterprise
Skip frå 1960
USA-amerikanske skip frå den kalde krigen
USA-amerikanske skip frå Vietnamkrigen
Charles Emil Lewenhaupt

Charles Emil Lewenhaupt den eldre () var ein svensk general. Han var son av greve og generalløytnant Carl Gustaf Löwenhaupt og grevinne Amalia Wilhelmina von Königsmarck. I ein alder av 16 år drog Lewenhaupt inn til nederlandsk militærteneste der han vart forfremma til kaptein i 1709. Året etter gjekk han inn i svensk teneste, der han etter kvart vart forfremma til oberstløytnant og deltok i slaget ved Gadebusch i 1712.

I 1720 gifta han seg med Beata Cronhielm etter å ha fått sonen Charles Emil Lewenhaupt den yngre (1721-1796). I 1722 vart Lewenhaupt forfremma til generalmajor. Ved ståndsriksdagen til Sverige i 1741 vart han ein faktor i avgjersla til den russisk-svenske krigen mot det russiske keisardømet. I løpet av krigen, den 20. juni 1743, vart Lewenhaupt dømd til døden på grunnlag av for dårleg utført teneste og leiing under krigen. Sjølve avrettinga vart sett til den 20. juli, men vart seinare utsett til 30. juli. Son til Lewenhaupt med same namn og ei mindre gruppe klarte derimot å frigjere han, men Lewenhaupt vart fanga om bord eit fartøy nær Stockholm i retning mot Gdańsk. 

Den 4. august 1743 vart dommen gjennomført, og Lewenhaupt vart halshogd ved Norrtull i Stockholm.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Charles Emil Lewenhaupt» frå , den 1. januar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Svenskt biografiskt handlexikon, 1906 (tilgjengeleg i nettversjon på Project Runeberg: http://runeberg.org/sbh/b0042.html)
 

Svenske generalar
Svensk adel
Folk avretta ved halshogging
Folk frå Stockholm
Slaget ved Hennersdorf

Slaget ved Hennersdorf fann stad 23. november 1745 i Katholisch-Hennersdorf (i dagens Polen) under den austerrikske arvefølgjekrigen. Prøyssarane under Fredrik II slo saksarane under general Buchner.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Schlact bei Hennersrdorf» frå , den 1. januar 2009. 
 

Slag i den austerrikske arvefølgjekrigen
Prøyssiske slag
Saksiske slag
Slaget ved Hennersdorf
Slaget ved Havanna i 1748

Slaget ved Havanna var eit sjøslag mellom ein britisk karibisk skvadron og ein spansk skvadron med base nær Havanna. Etter fleire avbrotne åtak, klarte britane å drive spanjolane tilbake til hamna si etter å ha kapra «Conquistador», og rent viseadmiralen sitt skip på land, der skipet eksploderte. Begge kommandantar, Charles Knowles og Andrés Reggio fekk reprimandar av sine respektive styresmakter på grunn avslaget, førstnemnde for ikkje å ha teke heile flåten sin i bruk og teke alle dei spanske skipa.

Involverte skip 
Talet på kanonar står oppført etter skipsnamnet.

Britane (Charles Knowles) 

«Cornwall» 80 (flaggskip)
«Lenox» 70 (Charles Holmes)
«Tilbury» 60 (Charles Pawlet)
«Strafford» 60 (David Brodiê)
«Warwick» 60 (Innes)
«Canterbury» 60 (Clarke)
«Oxford» 50 (Edmundo Toll)

Spanske 

«Africa» 70/74 (flaggskip 1, Andrés Reggio)
«Invencible» 70/74 (flaggskip 2, Benito Spínola)
«Conquistador» 60/64 (Tomás de San Justo)
«Dragón» 60/64 (Manuel de Paz)
«Nueva España» 60/64 (Fernando Varela)
«Real Familia» 60/64 (Marcos Forastal)
«Galga» 30/36 (Pedro de Garaycoechea)

Bakgrunnsstoff 
 The Battle of Havana

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Battle of Havana (1748)» frå , den 1. januar 2009. 
 

Slaget ved Havanna
Slag i den austerrikske arvefølgjekrigen
Havanna
Spanske sjøslag
Britiske sjøslag
Ryddesag

Ryddesag er ei motorsag med eit roterande sagblad, eller knivar, i enden på eit røyr, som vert nytta for å rydda bort uønskt vegetasjon. Motoren sit i bakkant av røyret, som heng i ein meis som gjer det lettare å bera saga. 

Ryddesager vert brukte til å rydde vekk kratt og småbuskar før skogplanting, og til å rydde bort uønskt vegetasjon i skogplantefelt.

Produsentar 
 Hitachi
 Husqvarna Group
 Husqvarna 
 Jonsereds
 McCulloch
 Makita
 Stihl
 Stiga
 Yamabiko Corporation:
 Echo

Bakgrunnsstoff 
 Meisingset, H.E., Verneutstyr ved ungskogpleie!, Skogsnorge.no.

Sjå òg 
 Grastrimmar

Motorsager