alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Alf Saltveit

Alf Saltveit () er ein norsk forfattar, lyrikar, omsetjar og kulturskribent. Han debuterte med diktsamlinga Gneistar i 1982, og har sidan gjeve ut mange bøker.

Saltveit tok examen artium i heimbyen i 1965, og var lærar på Kopervik realskole i eitt år før han tok lærarskulen i Stavanger og vart adjunkt. Sidan har han arbeidd ved Sola ungdomsskole og i grunnskulen i Karmøy og Sveio, før han sommaren 1987 vart forfattar på heltid. 

Han er kanskje mest kjend i Haugesund, men historiene hans veks også rundt omkring i dei næraste byane. I fleire romanar kritiserer han heimbyen, men han har likevel fått ein fast plass med namneplate og foto på stamkaféen nær Rådhusplassen i byen. Sidan debuten i 1982 har han skrive både diktsamlingar, tekstsamlingar, romanar og lokalhistorie. Mange av dei lokalhistoriske artiklane hans er fyrst utgjevne i Haugesunds Avis og har seinare kome i bokform. Han har også redigert lokalhistoriske bøker.

I 1989 gav Saltveit ut Tonen som kom, eit gjendikta utval av dikta til nobelprisvinnaren Seamus Heaney på Solum forlag. Han har også gjendikta Paul Muldoon, Michael Krüger og Carlos Drummond de Andrade.

Saltveit skriv på nynorsk. Han har fått kulturstipenda til både Haugesund kommune og Rogaland fylke.

Bibliografi 
 1982 – Gneistar (Oslo: Fonna. Diktsamling)
 1983 – Vandring (Oslo: Fonna. Diktsamling)
 1986 – Det finst alltid eit startnummer (Oslo: Samlaget. Diktsamling)
 1987 – Kafeen (Stavanger: Dreyer bok. Tekstar)
 1990 – Jordharmoniar (Oslo: Solum. Diktsamling)
 1991 – Ser du havet… (Haugesund: Worum. Tekstar)
 1993 – Til Haugalandet (Haugesund: Worum. Diktsamling)
 1996 – Dikt i utval (Stavanger: Dreyer bok. Diktsamling)
 1997 – Folkeliv og trollskap (Haugesund, Worum. Folkeminne)
 1998 – Heimegrunn: 30 skribentar i Haugesund og Skåre (Haugesund: Worum)
 1999 – 3 presentasjonar (Haugesund: Worum)
 1999 – Vestvarsel og Vistemann (Haugesund: Worum. Folkeminne, historie)
 2000 – Byen 2000 (Stavanger: Dreyer bok)
 2002 – Lykke til – ei dokumentarisk minnebok med og om Martin Nag (Stavanger: Kveldsbel-eika)
 2003 – Hjelpeprest Henrik Hansens visjon (Stavanger: Dreyer bok. Eventyr, monologar, pastorale)
 2004 – Drops for Haugesund (Haugesund: Worum. Diktsamling)
 2005 - Vårherre gjestar Haugesund : dramaroman
 2006 - Frode møter Laotse : samtaler
 2008 - Og så kom Diogenes : anekdotar
 2009 - Stemmeskifte : songar og dikt
 2010 - Knott : strofer og stikk
 2011 - Temperament: Folkelege songar og dikt
 2012 - Katekisme: Oppbyggjelege tekstar

Som gjendiktar 
 1988 – Michael Krüger: Teikna talar eit anna språk (Oslo, Solum)
 1989 – Seamus Heaney: Tonen som kom – dikt i utval (Oslo, Solum)
 1992 – Carlos Drummond de Andrade: Tankar om ordet menneske (Oslo, Solum)
 1994 – Paul Muldoon: Våpenkvile (Oslo, Solum)

Kjelder 
 «Saltveit, Alf» av Torill Borge Horneland hjå Haugesund kommune, innhenta 23. april 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Digitaliserte bøker av Alf Saltveit hjå Nasjonalbiblioteket

Norske forfattarar
Norske lyrikarar
Folk frå Haugesund
Dvorak

For den tsjekkiske komponisten Dvořák, sjå Antonín Dvořák.

Dvorak er eit tastaturoppsett utvikla av August Dvorak og William Dealey på 1920- og 1930-talet. Det mest brukte Qwerty-oppsettet var laga 60 år tidlegare for å unngå at skrivemaskinane hang seg opp. Men Qwerty-oppsettet var ikkje særleg effektivt å skrive med, difor starta Dvorak og Dealey med sitt arbeid. Dei gjorde undersøkinger av det engelske språket slik at dei kunne lage eit meir effektivt tastaturoppsett; «Simplified keyboard», seinare omdøypt til «dvorak».

Ein treng ikkje flytte fingrane så mykje når ein bruker dvorak, naturlege fingerrørsler gjev rolegare og meir behageleg skriving i tillegg til at det går raskare. Ein kan skrive med fleire tastaturoppsett på same måte som ein kan snakke fleire språk.

Det norske dvorakoppsettet  har tatt det engelske og gjort plass til Æ, Ø og Å. Tastaturoppsettet er ikkje like godt tilpassa norsk som engelsk, men òg på norsk vil du oppleve at skrivinga, etter ein omstillingsperiode, går langt lettare enn med vanleg QWERTY.

Dvorak finst òg i variantar for ei hand. Det finst i høgrehandsutlegg og venstrehandsutlegg. Dette er praktisk om ein berre har ei hand tilgjengeleg, eller likar å ha høgre handa på musa eller kaffikoppen.

Bakgrunnsstoff 
 Introducing the Dvorak-layout
 Norsk Dvorak 
 iDvorak: Italian Dvorak layout 

Tastaturoppsett
Det russiske alfabetet

Det russiske alfabetet er ein variant av det kyrilliske alfabetet som i dag blir brukt til å skriva russisk.

I tabellen nedanfor viser norsk transkripsjon Språkrådet sin tilrådde norske transkripsjon. Uttale viser den vanlegaste uttalen av bokstaven i Moskva-russisk, med norsk skrivemåte. For vokalar viser kolonnen uttalen i trykksterk posisjon.

(Ein hugseregel for norsk transkripsjon av russisk er at bokstaven 'h' aldri skal brukast, unntatt i kombinasjonen 'kh'.)

Russisk alfabet
Alfabet

de:Kyrillisches Alphabet#Russisch
Det tsjuvasjiske alfabetet

Det tsjuvasjiske alfabetet er ein variant av det kyrilliske alfabetet som blir brukt til å skriva tsjuvasjisk, språket til den autonome republikken Tsjuvasjia i Russland. Det har fire ekstra bokstavar i høve til det russiske alfabetet: Ӑӑ, Ӗӗ, Ҫҫ, Ӳӳ.

Alfabetet

Det tsjuvasjiske alfabetet fram til 1938 

Det moderne tsjuvasjiske alfabetet har vore i bruk sidan 1938. Tidlegare var eit anna kyrillisk alfabet i bruk, laga i 1873 av skoleinspektøren Ivan Jakovlevitsj Jakovlev.

Her er Jakovlev sitt alfabet:

Kjelder

Tsjuvasjisk alfabet
Alfabet
Utskriven leiande meinig

Utskriven leiande meinig forkorta ULM er den nest lågaste graden i Sjøforsvaret. Det er berre vernepliktige som har denne graden. Det er ein grad som vert gjeven til meinige som har vist seg særs dyktige over tid og/eller har ei ansvarsfull stilling. Dette gjev eit tillegg i løn på ca 14 kroner per dag, populært kalla colatillegg. Graden har ei stor raud krone som distingsjon. Vernepliktige misser denne graden ved dimmisjon frå fyrstegongstenesta. Den tilsvarande grada i Hæren og Luftforsvaret er korporal.

Bakgrunnsstoff 
 Plansje over norske gradar

Sjå òg 
 Korporal

Norske militærgradar
Den norske marinen
Lyriske stykker

Lyriske stykker er ei samling 66 små til mellomstore stykke for solo piano skrivne av Edvard Grieg. Dei vart gjevne ut over ti hefte, frå 1867 til 1901. I samlinga finst fleire av dei best kjende stykka hans, som «Arietta», «Bryllupsdag på Troldhaugen», «Trolltog», «Til vaaren» og «Sommerfugl».

Temaet i det aller første stykket, «Arietta», var ein av komponisten sine favorittmelodiar. Han likte det så godt at han brukte det igjen til å lukke syklusen i det aller siste stykket, «Efterklang» – no i form av ein vals.

Leif Ove Andsnes spelte i 2002 inn ein CD med 24 lyriske stykke på Grieg sitt eige Steinway-flygel frå 1892, på Troldhaugen, komponisten sin villa i Bergen. Andre kjende pianistar som har gjort opptak av stykkene er Walter Gieseking, Emil Gilels og Håkon Austbø. Det finst òg nokre få opptak og pianolarullar av Grieg sjølv som speler stykkene. Desse er gjevne ut på Simax.

Edvard Grieg
Solostykke for piano
Scandium

Scandium er eit grunnstoff med kjemisk symbol Sc og atomnummer 21. Det er eit transisjonsmetall i gruppe 3 og periode 4 i periodesystemet.

Særlege eigenskapar

Bruk 

Metallet kan brukast i legeringar.

Historie 

Lars Fredrik Nilson oppdaga scandium i 1879.

Førekomst

Kjemi 

Scandium har stort sett oksidasjonstrinn 3 i sambindingar.

Isotopar

Tryggleik 

Scandiumpulver er brennbart.

Sjå også 
 Periodesystemet
 Grunnstoffliste
 Isotoptabell

Bakgrunnsstoff 
 WebElements.com - scandium

 
Transisjonsmetall
Grunnstoff
Germanium

Germanium er eit grunnstoff med kjemisk symbol Ge og atomnummer 32. Det er eit halvmetall og er plassert i gruppe 14 i periodesystemet.

Bruk 

Germanium kan brukast som katalysator, i legeringar og som halvleiar.

Sjå også 
 Periodesystemet
 Grunnstoffliste
 Isotoptabell

Bakgrunnsstoff 
 Webelements - Germanium

 
Halvmetall
Halvleiarmateriale
Optiske materiale
Grunnstoff
Bøk

Bøk eller bok (Fagus sylvatica) er lauvtre frå slekta Fagus i bøkefamilien. Bøk veks naturleg nokre få stader i Sør-Noreg.

Skildring 
Blada er lêraktige og ovale med mørkegrøn overside. Dei kan ha takka eller glatte kantar. Blad og frø inneheld alkaloidet fagain.

Bøk kan danna vidstrekte skogar med tre på opptil 40 meter. Eit tre kan bli 2–400 år gammalt.

Bruk 
Bøk gjev eit tungt trevyrke som gjerne søkk i vatnet. Treet er verdifullt og blir særleg brukt til å laga parkett og møblar, men òg til ispinnar og kjøkenreiskapar.

Namnet på treslaget er nært i slekt med bok, og har truleg opphavleg vist til ei plate av bøketre der ein rissa inn runeteikn.

Bøk i Noreg 
Bøk er det treslaget som innvandra sist til Noreg, for om lag 2 000 år sidan. Bøk er svært skuggetolande, og vil i delar av Vestfold, Telemark og Agder danna klimakssamfunn om skogen får skjøtta seg sjølv. Sjølv om det er i desse områda ein finn dei viktigaste bøkebestandane i Noreg, veks verdas nordlegaste bøkeskog i Lindås i Nordhordland. 

Bøk er fylkesblomster i Vestfold.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bøk» frå , og «Beech» frå  den 27. desember 2005 k.  
 
 Etymologi
 Oxford English Dictionary 
 Alf Torp og Hjalmar Falk: Etymologisk ordbok ovr det norske og det danske sprog (1903–1906, faksimileutgåve 1991 Bokklubben Kunnskap og Kultur)

Bakgrunnsstoff 

 Den virtuella floran - bøk
 Nettflora - bøk 
 Botanisk museum 

Lauvtre
Bøkefamilien
Vestfold fylke
Hekkplantar
Skjermplantefamilien

Skjermplantefamilien (Apiaceae) er ein blomefamilie med nesten 3000 
artar. Desse har blad med store bladslirer. Blomane er oftast kvite og er samla i skjermar.

I denne familien finn ein både krydderplantar (til dømes karve, koriander, anis og løpstikke) og svært giftige plantar (til dømes selsnepe og giftkjeks).

Slekter

 Skvallerkålslekta (Aegopodium)
 Angelica
 Kjørvelslekta (Anthriscus)
 Apium
 Cicuta
 Conium
 Koriander (Coriandrum)
 Daucus
 Fennikel (Foeniculum)
 Heracleum
 Pastinakk (Pastinaca)
 Persille (Petroselinum)
 Sium

(lista er ufullstendig)

Bakgrunnsstoff 

Plantefamiliar
 
Apiales
Partido Obrero de Unificación Marxista

Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM, katalansk: Partit Obrer d'Unificació Marxista) var eit politisk parti i Spania i tida rundt den spanske borgarkrigen. Namnet betyr «Arbeidarpartiet for marxistisk sameining», og partiet blei danna ved ei samanslåing av organisasjonane «Kommunistisk venstre» og «Arbeidar- og bondeblokka». Kommunistisk venstre hadde vore rekna som «trotskistane» i Spania, men Lev Trotskij var imot denne samanslåinga. POUM stod i sterk opposisjon til stalinismen. Leiarane for POUM var Andres Nin og Joaquin Maurin. 

POUM var større enn Det spanske kommunistpartiet PCE i Catalunya, og var svært kritisk til folkefrontstrategien. Denne strategien innebar ein allianse med borgarlege krefter, og det måtte etter POUM si meining nødvendigvis underordne arbeidarklassen sin kamp under borgarskapet og dermed hindre utviklinga av den sosiale revolusjonen. POUM gav likevel kritisk støtte til folkefrontregjeringa som blei skipa etter at folkefronten vann valet i 1936, og deltok sjølv i delstatsregjeringa (la Generalidad) i Catalunya etter at general Franco hadde starta borgarkrigen.

Under borgarkrigen fekk POUM sterkt auka tilslutning, og saman med anarkosyndikalistane i CNT (Confederación Nacional del Trabajo) hadde dei støtte av fleirtalet i arbeidarklassen i delar av landet. Militsane til POUM og anarkosyndikalistane var ryggraden i både den sosiale omdanninga og forsvaret mot Franco-fascistane i desse områda. 

Den britiske forfattaren George Orwell, som var medlem i det venstresosialistiske Independent Labour Party (ILP), kjempa i POUM-militsen under borgarkrigen, noko han har skrive levande om i boka Hyllest til Catalonia (Homage to Catalonia), som er gitt ut på norsk.

Spelefilmen Land and Freedom («Land og fridom») av Ken Loach handlar også om ein britisk friviljug som tilfeldigvis hamnar i POUM-militsen, og der opplever både krigen mot Franco-fascistane og korleis POUM våren 1937 blei undertrykt av stalinistane, som ilag med dei borgarlege ville stanse utviklinga av den sosiale revolusjonen.

Sovjetunionen si rolle i den spanske borgarkrigen var ikkje berre den at landet som einaste stormakt støtta den lovlege regjeringa i Spania, men også at Josef Stalin gjennom sine agentar blanda seg inn i forholda bak fronten for å hindre ei sosialistisk utvikling. Dette hang blant anna ihop med hans strev for ein stormaktsallianse med den konservative regjeringa i Storbritannia mot Hitler-Tyskland. Verknaden i Spania var at håpet i arbeidarklassen om verkeleg sosial endring minka, apatien breidde seg, og den spontane kampviljen som hadde stansa Franco sitt kuppforsøk i 1936 blei undergravd i store delar av folket.

Bakgrunnsstoff 
 Engelsk utgåve av Homage to Catalonia

Spansk historie
Spanske politiske parti
Sosialistiske parti
Venstresosialistar og reformkommunistar
Spanske borgarkrigen
Skipingar i 1935
Andrés Nin

Den spanske venstresosialisten Andres Nin, eller Andreu Nin, blei fødd 4. februar 1892 og forsvann 20. juni 1937. 

Han kom frå ein fattig familie i Tarragona, der faren var skomakar og mora småbonde. Nin flytta til Barcelona, arbeidde som lærar og journalist, og slutta seg til Det spanske sosialistiske arbeidarpartiet PSOE i 1917. Han var blant grunnleggjarane av Det spanske kommunistpartiet PCE, og arbeidde sidan i Sovjetunionen, for både den Tredje Internasjonalen (Komintern) og den Raude Faglege Internasjonalen RFI (Profintern). Han blei kjend med Lev Trotskij, og slutta seg til den sovjetiske Venstreopposisjonen mot Josef Stalin og hans støttespelarar. 

Da han kom tilbake til Spania var Nin med og grunnla Kommunistisk Venstre, som var tilknytt den internasjonale Venstreopposisjonen som den no heitte etter at mange av «trotskistane» måtte flykte eller blei utviste frå Sovjetunionen. Nin respekterte Trotskij, men var usamd med han om enkelte ting, mellom anna var Trotskij imot samanslåinga av Kommunistisk Venstre og Arbeidar-og Bondeblokka, som Trotskij såg på som «høgrekommunistar». Nin danna likevel saman med Joaquin Maurin frå Arbeidar- og Bondeblokka partiet POUM i 1935. Partiet markerte seg som eit radikalt, anti-stalinistisk alternativ til Det spanske kommunistpartiet PCE, og kritiserte skarpt Moskvaprosessane da desse tok til i Sovjetunionen. 

Etter Folkefronten vann valet i 1936, og Franco sette i gang den spanske borgarkrigen, organiserte POUM ein sterk milits til forsvaret mot fascismen. Nin blei justisminister i delstatsregjeringa i Catalunya, men blei fjerna etter ei tid på grunn av sovjetisk press. Det same gjaldt andre POUM-medlemmer i offentlege posisjonar. I juni 1937 blei så Nin og mesteparten av leiinga i POUM arresterte av det republikanske politiet. Etter den 20. juni 1937 var Andres Nin sporlaust borte. Ein reknar med at agentar frå det sovjetiske politiske politiet stod bak forsvinninga.

Folk frå den spanske borgarkrigen
Spanske politikarar
Nin, Andres
Arbeidarhistorie
Fødde i 1892
Døde i 1937
Doblougprisen

Doblougprisen er ein litteraturpris som vert delt ut den 17. mai kvart år av Svenska Akademien frå eit fond som vart oppretta i 1938 etter ei testamentarisk gåve frå den norske forretningsmannen Birger Dobloug. Prisen skal fremja norsk og svensk skjønnlitteratur gjennom årlege prisutdelingar til forfattarar eller som tilskot til trykking av skjønnlitterære eller litteraturvitskaplege verk.
Dei norske prisvinnarane vert utpeikte etter innstilling frå Den Norske Forfatterforening. I 2004 var prisen på 70 000 svenske kroner.

Prisvinnarar

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Doblougprisen» frå . Artikkelen er oppdatert frå same kjelda den 23. desember 2014.  
 

Nordiske litteraturprisar
Norske litteraturprisar
Svenske litteraturprisar
Svenska Akademien
Folkefront

Nemninga Folkefront blir vanlegvis bruka om dei alliansane som blei inngått på venstresida i europeisk politikk for å hindre utbreiinga av fascismen i 1930-åra. Desse alliansane i Frankrike og Spania kalla seg sjølve folkefrontar, såleis Front Populaire i Frankrike og Frente Popular i Spania, som begge vann vala i 1936. I Spania førte danninga av folkefrontregjeringa til at høgresida i landet sette i gang borgarkrigen, under leiing av general Franco.

Det var den kommunistiske Tredje Internasjonalen som på kongressen sin i 1935 slo inn på folkefrontstrategien, etter at dei til da hadde avvist alt samarbeid jamvel med andre sosialistiske parti. Folkefronten skulle ikkje berre omfattte arbeidarrørsla ("arbeidar-einskapsfront"), men også anti-fascistiske borgarlege. Kommunistane meinte derfor politikken til folkefrontane måtte halde seg innanfor borgarlege rammer, dei bremsa såleis radikaliseringa av arbeidarklassen i Frankrike i 1936, og stod jamvel i spissen for undertrykkinga av det radikale venstresosialistiske partiet POUM i Spania i 1937.

I etterkrigstida har nemninga folkefront eller liknande også blitt bruka om valalliansar på venstresida, såleis Den demokratiske folkefronten om valalliansen mellom Det italienske sosialistpartiet PSI og Det italienske kommunistpartiet PCI i 1948, og Folke-einskapen (Unidad Popular) om valalliansen som bringa Salvador Allende til makta som folkevald sosialistisk president i Chile i 1970.

Sosialistiske parti
Arbeidarklassen

Arbeidarklassen er den eine av dei to hovudklassane i det moderne samfunnet, det vil seie industrisamfunnet og eventuelt det somme kallar det post-industrielle samfunnet. Den andre er borgarskapet (la bourgeosie, bursjoasiet).

Definisjon 
Definisjonen av dei to klassane er ifølgje Karl Marx si klassiske samfunnsanalyse at arbeidarklassen ikkje eig produksjonsmiddel og derfor er heilt avhengig av å selje arbeidskrafta si for å overleve. Borgarskapet er motsett den klassen som eig produksjonsmiddel i eit kapitalistisk samfunn, pluss nokre privelegerte tilsette dei bruker til å drive (leie) ting for seg. Ofte er direktørar i aksjeselskap både tilsette med privilegium i høve til vanlege tilsette, og deleigarar samtidig. Mellom arbeidarklassen og borgarskapet vil det vere ulike mellomlag, både eit tradisjonelt småborgarskap av bønder og småhandlarar, folk i såkalla «frie yrke» som til dømes advokatar og legar, og høgtlønte funksjonærar i leiande stillingar. Tidlegare blei alle med høgare utdanning (akademikarar) rekna til mellomlaga, men det verkar urimeleg i dag.

Historie 
Den moderne arbeidarklassen oppstod med den industrielle revolusjonen på 1800-talet. Med automatiseringa av industriell produksjon i utvikla land, og utflytting av arbeidsintensiv verksemd til andre delar av verda, har det blitt hevda at samfunn som det norske i dag er post-industrielle (etter-industrielle), og at arbeidarklassen ikkje finst lenger, iallfall ikkje som ein hovudklasse i samfunnet. Mot dette kan det for det første hevdast at industrien framleis er eit berande element for norsk velstand, og for det andre at arbeidarklassen i Marx sin forstand framleis er eit fleirtal i folket, faktisk større enn nokon gong. Dei aller fleste, også dei fleste akademikarar, lever i dag berre av å selje arbeidskrafta si, utan særlege privilegium i høve til andre arbeidstakarar. Derimot kan det hevdast at arbeidarklassen i dag er meir kulturelt samansett enn før.

Samfunnsklassar
Ulrik Fredrik Gyldenløve

Ulrik Frederik Gyldenløve () var son av kong Fredrik III av Danmark-Noreg og Margrete Pape og dermed halvbror av Kristian V. Han var dansk adelsmann og statthaldar i Noreg i tida 1664–1699.

Gyldenløve vart naturalisert adelsmann i 1655. Han vart greve av Larvik i 1671. Gyldenløve var eit namn gjeve til dansk-norske kongar sine born fødd utanfor ekteskap. Greven hadde såleis ikkje arverett til trona. 

Han hadde tre ekteskap: 1. Sofie Urne, 2. Marie Grubbe (1660–1670) og 3. Augusta Antonia av Altenburg.

Gyldenløve gjorde ein stor innsats for Noreg som statthaldar. Han sette i verk ymse reformarbeid, mellom anna innanfor avgifts- og skattelovgjevinga. Han la òg ned eit stort arbeide i styrking av forsvaret, i første rekke ved gjenreising av forsvarsflåta og forsterking av dei norske festningane.

Han synte seg som ein dugeleg feltherre under Gyldenløvefeiden. Etter freden i Lund i 1679 flytta han til København og styrte Noreg derifrå. Etter at kong Kristian V døydde i 1699 fekk han mindre makt og trekte seg ut av statsstyret og flytta til Hamburg. Der han budde han dei siste fem åra av livet sitt og døydde der. Han blei bisatt i Vor Frue kyrkje i København.

Referansar 

Norske statthaldarar
Elefantordenen
Folk frå dansketida
Danske grevar
Danskar frå 1600-talet
Born av danske kongar fødde utanfor ekteskap
Sosialistpartiet i Nederland

Sosialistpartiet (på nederlandsk Socialistische Partij, SP) er eit sosialistisk parti i Nederland. Det blei danna i 1972 som eit maoistisk parti, men forlet i 1991 formelt «marxismen-leninismen» som grunnlag, etter i praksis å ha gått bort frå desse dogmene lenge før. I 1994 fekk partiet sine første parlamentsmedlemmer, og i 1999 fekk det valt sin første medlem i EU-parlamentet, der det no har to. Der høyrer til dei venstregruppa GUE-NGL, Det sameinte europeiske venstre-Nordiske grøne venstre. Etter parlamentsvalet i 2010 var det det femte største partiet i Nederland, med 15 representantar i det nederlandske parlamentet. Leiar er Jan Marijnissen.

Oppslutning ved parlamentsval 1994-2010

Bakgrunnsstoff 
 Engelskspråklege nettsider 

Sosialistiske parti
Nederlandske politiske parti
Venstresosialistar og reformkommunistar
Skipingar i 1972
Maurarar

Maurarane var i oldtida namnet på dei berbiske stammane i Mauretania, som no er Marokko. Seinare vart det namn på arabarane som styrte i Spania og Portugal, og er tydinga ordet gjerne har i dag.

Historie 

Maurarar invaderte først dei visigotiske landa på Iberiahalvøya i 711. Dei fekk herredøme over det meste av landet, men blei stoppa av Karl Martel i 732 då dei prøvde å ta seg over Pyreneane. I 1212 byrja den europeiske gjenerobringa av området, sjølv om det muslimske kongedømet Granada skulle vara to hundreår til, og skapa meisterverk i byggjekunst som Alhambra. Den 2. januar 1492 måtte den siste muslimske leiaren, Boabdil, gje opp Granada til hæren frå det nyleg sameinte spanske kongedømet. Dei gjenverande muslimane måtte konvertera til kristendommen eller forlata riket.

Dei utviste maurarane drog i hovudregel til Marokko, Algerie eller Tunisia, og sette sitt preg på kulturen der. Dei som blei igjen, såkalla moriscos, heldt særleg til i Aragon, Valencia og Andalusia. Desse blei systematisk utviste frå landet på 1610-talet.

Anna 
Den spanske forma av ordet, moros, fekk seinare tydinga afrikanar, det vil seia neger.

Spansk historie
Islamsk historie