alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
THRAK

THRAK er det ellevte studioalbumet av bandet King Crimson, utgjeve i 1995. Det kom ut etter minialbumet Vrooom frå året før.

Innspeling
Dette albumet vart spelt inn i det «doble trio»-formatet til King Crimson. Bandet hadde to gitaristar, to bassistar og to trommeslagarar, og opningssporet byrjar med alle seks i sentrum av miksen. Etter kvart som sporet held fram vert dei splitta i to trioar (gitar, bass og trommer) der tre går til venstre kanal og tre går til den høgre.

Utgjeving
Albumet kom ut 3. april 1995 og nådde 58. plassen på UK Albums Chart, som det siste albumet deira som nådde lista.
Albumet kom først ut på CD i 1995 og ei ommastra utgåve kom ut i 2002. Ein ny 5.1-kringlyd-miks av Jakko Jakszyk kom ut på CD/DVD-A. Det vart gjeve ut på ny i oktober 2015 i ein ny miks av Jakszyk og Robert Fripp for 40-årsjubileumserien som eige album og som ein del av ei ny plateboks THRAK.

Mottaking

Trouser Press skildra det som «eit absolutt monster, ein intellektuell sekstett med sin presist kontrollerte rockeenergi.»

Innhald

20-årsjubileumsutgåva frå 2015

Medverkande
King Crimson
Robert Fripp – gitar, mellotron, lydlandskap, vokal, produsent
Adrian Belew – gitar, solovokal, produsent
Tony Levin – bass, elektrisk kontrabass, funk fingers, korvokal, produsent
Trey Gunn – Chapman Stick, Warr-gitar, korvokal, produsent
Bill Bruford – trommer, produsent
Pat Mastelotto – perkusjon, produsent

 Teknisk

 David Bottrill – produsent

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Thrak» frå ,  den 16. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Elephant Talk Wiki Home

Musikkalbum frå 1995
King Crimson-album
Album produserte av David Bottrill
Fiskefartøy

Fiskefartøy eller fiskebåt er eit omgrep på alle typar fartøy nytta i fiskeri. Ved utgangen av 2003 var det 9 931 fiskefartøy registrert i Noreg. 2366 var opne båtar og 6915 hadde dekk. Av båtane med dekk var 650 bygd i stål og 6 915 i tre og andre materialar. Dette registeret omfattar båtar som deltar profesjonelt i fiskeria.

Yrkesfiskarane har båtar med ulik storleik og fangstreiskap etter kva for fiske dei deltar i, og kor havgåande fisket er. Dei viktigaste båttypane er:
 Ringnotsnurpar for havgåande fiske, typisk etter sild, makrell og lodde.
 Autoline-fartøy for banklinefiske og filetproduksjon, botnfisk.
 Fabrikktrålar for konsumfisk med foredlingsanlegg ombord.
 Industritrålar for fiske etter fiskeslag for oppmaling til olje eller mjøl, -typisk augepål, tobis og kolmule.
 Kystfiskefartøy for ulikt kystfiske etter konsumfisk eller lokal tråling etter reke. Denne fartøygruppa består av mange mindre sjarkar med og utan dekk (25-40 fot) for lokalt kystfiske, men også større, skøyter (40-70 fot). Kystfiskefartøy deltar ofte i fleire ulike sesongbasert fiskeri langs kysten med ulik reiskap.

I tillegg finst det mange fiskebåtar som er eigd og brukt av av hobbyfiskarar og fritidsfiskarar.

Kjelder 

 Karlsen, Kjeldsberg, Sandnes, Hay, Juul (red.): Båten, bruket og fangsten ISBN 978-82-8090-020-3
Denne artikkelen bygger på «Fiskefartøy» frå ,  den 16. juli 2012.

Bakgrunnsstoff

Båttypar
Fiskeri

nv:Tsin naaʼeeł łóó beeʼháʼhaalʼééłiʼ
gd:Bàta-iasgaich
it:Peschereccio
zh:漁船
The ConstruKction of Light

The ConstruKction of Light er det tolvte studioalbumet til det engelske bandet King Crimson, utgjeve i mai 2000 på Virgin.

Bakgrunn
Det var det første studioalbumet til bandet utan Bill Bruford på trommer sidan utgjevinga av Lark's Tongues in Aspic (1973). Det er òg det første utan Tony Levin på bass og Chapman Stick etter han kom med i bandet i 1981. Konseptet med ein dobbel trio som hadde spelt på platene deira i 1990-åra var no redusert til ein kvartett med Robert Fripp, Adrian Belew, Trey Gunn og Pat Mastelotto.

Musikalsk minnar albumet om 80-talsbesetninga, der Mastelotto hovudsakleg spelte elektriske trommer, og Belew, Gunn og Fripp ofte spelte sofistikerte, samanblanda delar, der Belew og Fripp ofte nytta kraftig forvrengde gitarlydar. Men tempoet var ofte meir langsamt enn i 80-talsstilen deira. 

Albumet har òg spor av tidlegare tider, som ein oppfølgjar til det gamle stykket «Larks' Tongues in Aspic», som her er spelt inn som «Part IV». «FraKctured» byrja som den femte delen av «Larks», men vart seinare rekna som tettare til «Fracture», det siste sporet på Starless and Bible Black frå 1974, og fekk derfor nytt namn.

Mottaking 

AllMusic skreiv at bandet «fall til jorda med The ConstruKction of Light [...] Dei klarar ikkje å gjenskape tyngda i den ofte briljante historia si, og dei mest lovande augneblinka på ConstruKction vert kunst under denne tyngda. Det som skuffar mest med ConstruKction er at trass i kor 'progressive' det band-fragmenterte ProjeKct er på papiret, utføringa utelukkande eit tilbakeblikk på tidlegare tider.»

Innhald 
{{sporliste		
| alle songar = 		Adrian Belew, Robert Fripp, Trey Gunn og Pat Mastelotto

Medverkande 
Robert Fripp – gitar, klaverinstrument
Adrian Belew – gitar, vokal
Trey Gunn – Ashbory-bass, Warr-gitar
Pat Mastelotto – trommer, perkusjon

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The ConstruKction of Light» frå ,  den 16. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Tekstar 

King Crimson-album
Musikkalbum frå 2000
The Power to Believe

The Power to Believe er det trettande studioalbumet til bandet King Crimson, utgjeve 4. mars 2003, i lag med minialbumet Happy With What You Have to Be Happy With, som kom ut året før. 

Alternative versjonar av «Eyes Wide Open», «The Power to Believe II» og «Happy With What You Have to Be Happy With» finn ein på EPen Happy With What You Have to Be Happy With EP.

The Power to Believe er det siste King Crimson-studioalbumet så langt (per 2019). King Crimson tok pause i 2009.

Mottaking

The Power to Believe fekk stort sett positive meldingar. Albumet har ein gjennomsnittleg score på 72/100 basert på åtte meldingar på Metacritic. AllMusic hylla aggresjonen på albumet og «den lydmessige fiendskapen», og skreiv «Om den konstanten tonesonderinga til bandet er ein aktiv søken etter det uvitande medvitet av eit klårt yngre og støyande, og meir krevjande publikum, har dei utan tvil klart dette på The Power to Believe -- sjølv meir enn enn med den trippande psykedeliske progen frå den tidlege tida deira.» David Fricke frå Rolling Stone likte kontrasten mellom dei tunge, skremmande periodane og dei fredfulle augneblinka på albumet og konkluderte med at «I møte med krig skapar King Crimson eit håpefullt torebrak.» Mojo skreiv «Dette er eit meir konsistent sett, og forhåpentlegvis ei openberring for yngre metal-fans.» Chris Jones i BBC kalla albumet «rett og slett makelaust». Likevel var det kritikarar som var meir lunkne til The Power to Believe. Pitchfork og Dominique Leone sa «Eg må innrømme at eg kjenner noko av den gamle Crim-magien nokre gonger på albumet, men eg ville lurt meg sjølv om eg trudde det var like potent som det dei skapte i gamle dagar.» Stylus Magazine og Ed Howard kalla The Power to Believe det beste King Crimson-albumet sidan Discipline i 1981, men meinte at det ikkje levde opp til dei tidlegaste utgjevingane deira.

Innhald

Medverkande 
Robert Fripp – gitar
Adrian Belew – gitar, vokal
Trey Gunn – Warr-gitar
Pat Mastelotto – trommer

Salslister

Bakgrunnsstoff 
Tekstar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Power to Believe» frå ,  den 16. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

King Crimson-album
Musikkalbum frå 2003
Sanctuary Records-album
VROOOM

VROOOM er ein EP av bandet King Crimson som kom ut i 1994 i samband med det påfølgjande albumet THRAK som kom ut året etter. 

Alle spora på Vrooom (utanom «Cage» og «When I Say Stop, Continue») kom ut att på Thrak som nyinnspelingar. Thrak-versjonane er miksa på ein måte som klårt skil dei individuelle delane som bandmedlemmane spelar, medan Vrooom-versjonane er spelte inn på eint meir naturalistisk måte.

Innhald

Medverkande
Robert Fripp – gitar
Adrian Belew – gitar, vokal
Tony Levin – bassgitar, Chapman stick
Trey Gunn – Warr-gitar
Bill Bruford – trommer, perkusjon
Pat Mastelotto – trommer, perkusjon

Bakgrunnsstoff
Tekstar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vrooom» frå ,  den 16. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1994
King Crimson-album
Happy with What You Have to Be Happy With

Happy With What You Have to Be Happy With er ein EP av bandet King Crimson som kom ut i 2002, i samband med det påfølgjande albumet The Power to Believe som kom ut året etter.

EP-versjonen av «Happy With What You Have to Be Happy With» er eit refreng lenger enn på albumversjonen. «Eyes Wide Open» er ein akustisk versjon. Alternavie versjonar av desse songane finst på The Power to Believe.

Innhald

Medverkande
Robert Fripp – gitar
Adrian Belew – gitar, vokal
Trey Gunn – Warr-gitar, bassgitar
Pat Mastelotto – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Happy with What You Have to Be Happy With» frå ,  den 16. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2002
King Crimson-album
Sanctuary Records-album
Epitaph av King Crimson

Epitaph er eit 4-dobbelt album med konsertopptak og radioopptak av bandet King Crimson. Albumet kom ut i 1997. Volum 1 og 2 var tilgjengeleg for sal i butikkar og desse inneheldt ein notis med instruksjonar til korleis ein kunne få tak i volum 3 og 4 via postbestilling.

Innhald

Disk ein (72:53)

Disk to (50:29)
Spelt inn 14. desember 1969 i Fillmore West i San Francisco i USA

Disk tre (55:27)
Spelt inn 9. august 1969 i Plumpton Racetrack (ved Ninth National Jazz and Blues Festival) i Streat i Storbritannia

Disk fire(62:47)
Spelt inn 7. september 1969 i Chesterfield Jazz Club i Chesterfield i Storbritannia.

Medverkande
Robert Fripp - gitar
Greg Lake - bassgitar, vokal
Ian McDonald - treblåseinstrument, klaverinstrument, mellotron
Michael Giles - trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Epitaph (King Crimson album)» frå ,  den 16. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå Fillmore East
Plateboksar
Konsertalbum frå 1997
King Crimson-album
Earthbound

Earthbound er eit konsertalbum frå bandet King Crimson, som kom ut i 1972 etter at bandet som spelte inn albumet hadde vorte oppløyst. Det består av den første offisielle konsertopptaket som er gjeve ut av signatursongen deira «21st Century Schizoid Man», og ein lengre versjon av b-sida «Groon», som ikkje finst på studioalbum. Han inneheld òg eit improvisert spor med scat-synging av Boz Burrell.

Lydkvaliteten på albumet er dårleg sidan det vart spelt inn på eit kassettband (eit dårleg opptaksmedium etter standardane i 1972) av lydteknikaren Hunter MacDonald. I følgje tekst i plateomslaget til nyare CD-utgåver står det «konsertopptak på ein Ampex-sterokassett gjennom ein spesialdesigna miksar av Kelsey Morris ... i regnet frå bagasjerommet på ein Volkswagen» Atlantic Records, som var den opphavlege distributøren til King Crimson i Nord-Amerika, nekta å gje ut Earthbound på grunn av den dårlege lyden. Nyare CD-utgåver har ikkje særskild betre lyd sidan opptaket opphavleg vart gjort på ein kassett.

Innhald

Medverkande
Robert Fripp - elektrisk gitar
Boz Burrell - bassgitar, vokal
Mel Collins - barytonsaksofon, mellotron
Ian Wallace - trommer

Andre musikarar
Hunter MacDonald - VCS3

Bakgrunnsstoff
List of fan reviews

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Earthbound (King Crimson album)» frå ,  den 16. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 1972
King Crimson-album
E.G. Records-album
Island Records-album
Polydor Records-album
Virgin Records-album
Absent Lovers: Live in Montreal

Absent Lovers: Live in Montreal er eit dobbelt konsertalbum av bandet King Crimson, som vart spelt inn 11. juli 1984 og gjeven ut i 1998. Opptaket er frå den siste konserten deira på turneen i 1984 og vart den siste framføringa til King Crimson før THRAK-konsertane i Argentina ti år seinare.

Innhald

Medverkande
 Robert Fripp – gitar
 Adrian Belew – gitar, trommer, vokal
 Tony Levin – bassgitar, Chapman stick, synthesizer, vokal
 Bill Bruford – trommer, perkusjon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Absent Lovers: Live in Montreal» frå ,  den 16. juli 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Konsertalbum frå 1998
Doble konsertalbum
King Crimson-album
Alexandra Joner

Alexandra Joner () er ein norsk songar og dansar. Ho er dotter av den norske komponisten og musikaren Sverre Indris Joner og kubanske Barbara Joner.

Joner debuterte med singelen «Sunrise» 4. mai 2012 via produksjonsduoen ELEMENT og Universal Music Group. Ho har tidlegare medverke som dansar og skodespelar i musikkvideoar med songarar som mellom anna Madcon, Justin Bieber, Drake og Quincy Jones.

Alexandra Joner er niese av skodespelaren Johannes Joner og syskenbarn av Knut Joner og Kristoffer Joner.

Diskografi

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alexandra Joner» frå ,  den 16. juli 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Alexandra Joner» frå ,  den 16. juli 2012.

Fotnotar
 

Norske songarar
Norske dansarar
Melodi Grand Prix 2015-deltakarar
Yosef Wolde-Mariam

Samuel Andrea Emanuel Daniel Yosef Wolde-Mariam Theodros Tesfa Golja Michael (), kjend som Yosef Wolde-Mariam, er ein norsk programleiar og den andre halvdelen av rapduoen Madcon med Tshawe Baqwa.

Eurovision Song Contest 2010
Då Eurovision Song Contest 2010 vart arrangert på Telenor Arena i Bærum framførte Madcon songen «Glow» som pausenummer i finalen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Yosef Wolde-Mariam» frå ,  den 16. juli 2012.  
 Dette heter han egentlig 
 

Norske programleiarar
Norske rapparar
Vinnarar av Spellemannprisen
Eurovision Song Contest 2010
Norske The Voice-dommarar
Australsule

Australsule (Morus serrator, før Sula bassana) er ein stor sjøfugl i sulefamilien som hekkar i Australia og på New Zealand. Dette er ein av tre artar i slekta Morus som òg samlar havsule og kappsule.


Skildring 
Australsule har kroppslengd på 89 centimeter og veg 2,3 kilogram i gjennomsnitt. Vaksne har mest kvit farge i fjørdrakta, vengefjørene ved vengespissane og bakkanten av vengen er svarte. Dei sentrale halefjørene er òg svarte. Oversida av hovudet er gult, og nebbet bleikt blågrått, kanta i svart. Dei har lysblå augering.

Unge fuglar har spraglete fjørdrakt i det første leveåret, mørk på oversida og lys under. Hovudet er ein mellomgrått, med eit mørkt nebb. Fjørdrakta vil gradvis gå over til meir kvitt i påfølgjande sesongar før dei er mogne etter fem år.

Hekkehabitatet er på øyane utanfor Victoria, Tasmania og New Zealand. Normalt hekkar dei i store koloniar på øyar nær kysten. Eit stort unntak er ein verna koloni på 5000 par på Cape Kidnappers, Nordøya på New Zealand. Der er òg koloniar på fastlandet på Muriwai og Farewell Spit, sistnemnde staden er på nordvestspissen av Sørøya.

Para kan halde saman over fleire sesongar. Dei utfører omfattande helsingsritual ved reiret, strekkjer nebba og halsen opp og slår nebba forsiktig mot kvarandre. Dei vaksne held seg i hovudsak nær koloniane, medan dei yngre fuglane spreier seg.

Desse fuglane er stupdukkarar og spektakulære fiskarar, dei stuper ned i havet i høg fart. Dietten er hovudsakleg blekksprut og fisk som går i stim nær overflata.

Populasjonen av australsule har vore aukande sidan 1950, sjølv om nokre koloniar har forsvunne og andre har fått redusert i storleik.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Australasian Gannet» frå , den 16. juli 2012
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Morus serrator . Henta frå http://www.birdlife.org den 16. juli 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av australsula hos Internet Bird Collection

Sulefamilien
Fuglar i den australske regionen
Skogpingvin

Skogpingvin, Eudyptes pachyrhynchus er ein mellomstor, svart-kvit pingvin med gul fjørpryd på hovudet. Som hekkefugl er han endemisk til New Zealand, men kan òg treffast på streif i australske farvatn. 


Skildring 
Skogpingvinen blir ca. 60 cm høg og veg i gjennomsnitt 3,7 kilogram, varierande i området 2 til 6 kg. Han har mørk, blågrå overside med eit mørkare hovud, meir mørkgrått på kinn og strupe og kvit underside. Den kraftige, gule augebrynstripa strekkjer seg over auget og fell ned mot nakken. Dei fleste fuglane har 3-6 kvitaktige striper i ansiktet. Nebbet er middels kraftig og har oransje farge.

Dei hekkar små, lause koloniar som kan ha mindre enn 10 par. Hekkeplassane ligg i tjukk kystskog eller i hòler eller bergsprekker i steinete terreng nær havkanten i sørvestre New Zealand. Koloniar finst på Codfish Island ved Stewart Island/Rakiura, på sjølve Stewart Island, langs Fiordland og sørlege Westland District, dei fleste på øyar. 10 % av populasjonen lever i området ved Jackson Bay. Fuglar som ikkje hekkar kan spreie seg langt utanfor dette området til subantarktiske øyar. Fuglane spreier seg òg utanom hekkesesongen til t.d. Chathamøyane og til øyar ved sørlege Australia.

Hekkebiologien er sær ved at paret legg to egg, som oftast berre gjev ein unge, og ved at denne sjøfuglen finn reirplass under trerøter og trestammar, i tett buskkratt eller i bergsprekker eller hòler. Hoa legg først eit egg på 99 gram, ca. 4 dagar etter legg ho eit monaleg større egg, 117 gram, og ruginga startar. Begge foreldra rugar på skift, skiftlengda varierer opp til 14 dagar, totalt er rugetida 30-35 dagar. Nokre gonger blir det første egget fjerna, ofte klekker to egg, men det er sjeldan at minste ungen frå det første egget veks opp. Hannfuglen varmar og vaktar ungane i ca. tre veker, og ungane forlèt reirplassen ca. 10 til 11 veker gamle. Den totale hekkeperioden frå egglegging til ungane i kolonien er sjølvstendige er frå juli til tidleg desember. 

Skogpingvinar beitar på byttedyr som er tilgjengelege, det inkluderer blekksprut-artar, kril og eit utval av småfisk. 

Denne pingvinarten har ein estimert populasjon på totalt ca. 2500-3000 kjønnsmodne individ (1997), og er minkande. Populasjonen er splitta opp i ca. 12 grupperingar på 100-200 par kvar. Trugsmål er wekarikse, Gallirallus australis, som er indrodusert til mange øyar med hekkekoloniar av skogpingvinar og er blitt predatorar på skogpingvinegg og ungar. Andre predatorar er innførte pattedyr som hundar og kattar.

Kjelder 
<div class="references-small">
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Eudyptes pachyrhynchus . Henta frå http://www.birdlife.org den 16. juli 2012
 </div>
 Referansar 

 Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av skogpingvinar hos Internet Bird Collection 
 Braswell, T. 2001. Eudyptes pachyrhynchus'' (On-line), Animal Diversity Web. Lest 16. juli 2012 frå http://animaldiversity.ummz.umich.edu

Pingvinar
Fuglar i den australske regionen
Torgny Mogren

Torgny Mogren () frå Hällefors er ein svensk tidlegare langrennsløpar. Han vann verdscupen i langrenn i 1987, og var mellom dei tre beste i til saman fem sesongar. Mogren vart verdsmeister på femmila både under Ski-VM 1991 i Val di Fiemme og på heimebane i Falun to år seinare. I 1988 vart han oympisk meister med Sveriges stafettlag. Mellom 1986 og 1997 vann han ni svenske meisterskap. Mogren tevla for Åsarna IK.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
Ski-VM 1987 i Oberstdorf: Bronsemedalje på 50 km og gullmedalje på 4 x 10 km stafett
Vinter-OL 1988 i Calgary: Gullmedalje på 4 x 10 km stafett
Ski-VM 1989 i Lahti: Sølvmedalje både på 15 km og på 50 km, gullmedalje på 4 x 10 km stafett
Ski-VM 1991 i Val di Fiemme: Gullmedalje på 50 km, bronse på 10 km og sølv på 4 x 10 km stafett
Ski-VM 1993 i Falun: Gullmedalje på 50 km

Gullmedaljar i svenske meisterskap
1986: 15 km, 30 km og 50 km
1987: 50 km
1991: 15 km
1992: 50 km
1993: 50 km
1994: 30 km
1997: 15 km 

Åsarna IK vann elleve svenske meisterskap over 3x10 km stafett i perioden 1985-98. Mogren var med på ti av triumfane, saman med mellom andre Jan Ottosson, Thomas Wassberg, Jyrki Ponsiluoma, Peter og Morgan Göransson.
 
Mogren vart tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje for 1993. Han la opp som langrennar i 2000.

I dag bur han i Mora.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Torgny Mogren» frå ,  den 16. juli 2012.  
 

Svenske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske meistrar for Sverige
Svenske deltakarar under vinter-OL 1984
Langrennsløparar under vinter-OL 1984
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Svenske deltakarar under vinter-OL 1988
Langrennsløparar under vinter-OL 1988
Svenske deltakarar under vinter-OL 1992
Langrennsløparar under vinter-OL 1992
Svenske deltakarar under vinter-OL 1994
Langrennsløparar under vinter-OL 1994
Svenske deltakarar under vinter-OL 1998
Langrennsløparar under vinter-OL 1998
Spøkelse

Spøkelse, med opphav frå mellomnedertysk Spôkenisse (spôken tyder «å gå igjen, å utføre trolldom»), er i folketrua paranormale vesen, døde menneske si sjel som går igjen på jorda i etterlivet. Mogleg grunn til dette seiast til dømes å kunne vere spesielt tragiske og/eller valdelege dødsfall, eller ein stor trong til å fullføre noko ein ikkje fekk gjort før ein døydde. Fenomenet er kjent i alle kulturar, og byggjer på trua om at levende vesen har ei sjel som eksisterer uavhengig av kroppen. Folklore og trusførestillingar omkring spøkelse varierer sterkt i forskjellige kulturar og til forskjellige tider. Historier om spøkelse har til alle tider vore populær underhaldning.

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Spøkelse» frå ,  den 12. september 2012.  
  

 Overtru
 Overnaturlege vesen
Thomas Wassberg

Thomas Lars Wassberg () frå Lennartsfors er ein svensk, tidlegare langrennsløpar. Mellom 1980 og 1988 vann han fire individuelle OL- og/eller VM-gull, samt tre gullmedaljar i stafett. I alt vann han elleve OL/VM-medaljar.

Wassberg vann verdscupen i 1977. Seinare vart han nummer to i same i fire sesongar. Han tevla som medlem av Åsarna IK.

Medaljar i internasjonale meisterskap
Vinter-OL 1980 i Lake Placid: Gullmedalje på 15 km
Ski-VM 1982 i Oslo: Gullmedalje på 50 km
Vinter-OL 1984 i Sarajevo: Gullmedalje på 50 km og på 4 x 10 km stafett
Ski-VM 1985 i Seefeld: Sølvmedalje på 15 km, bronse på 4 x 10 km stafett 
Ski-VM 1987 i Oberstdorf: Gull på både 30 km og i 4 x 10 km stafett, sølv på 15 km og på 50 km
Vinter-OL 1988 i Calgary: Gullmedalje på 4 x 10 km stafett

Gullmedaljar i svenske meisterskap
1979: 15 km og 30 km
1980: 15 km, 30 km og 50 km
1981: 30 km
1982: 15 km
1983: 15 km

Frå 1980 til 1988 vann Åsarna IK med Wassberg på laget sju av dei ni SM-stafettevlingane. Også Jan Ottosson var med på alle stafettlaga, medan Hans Persson (5 gongar) og Torgny Mogren (2) kompletterte dei resterande tremannslaga.

I 1980 vart Wassberg tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje for sitt OL-gull på 15 km, men nekta å ta imot prisen i protest mot at ein annan skiløpar, Sven-Åke Lundbäck, ikkje hadde fått medaljen då han stod for same prestasjonen under vinter-OL 1972. Tidlegare same året fekk han Holmenkollmedaljen.

Bakgrunnsstoff

Wassbergs profil på Sports-reference.com

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thomas Wassberg» frå ,  den 16. juli 2012.  
 

Svenske langrennsløparar
Verdsmeistrar i langrenn
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Olympiske meistrar for Sverige
Svenske deltakarar under vinter-OL 1976
Langrennsløparar under vinter-OL 1976
Medaljevinnarar under vinter-OL 1980
Svenske deltakarar under vinter-OL 1980
Langrennsløparar under vinter-OL 1980
Medaljevinnarar under vinter-OL 1984
Svenske deltakarar under vinter-OL 1984
Langrennsløparar under vinter-OL 1984
Medaljevinnarar under vinter-OL 1988
Svenske deltakarar under vinter-OL 1988
Langrennsløparar under vinter-OL 1988