alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Naltsjik

Naltsjik (russisk На́льчик, kabardinsk Налшык, balkarisk Нальчик) er hovudstad i Republikken Kabardino-Balkaria i Russland. Byen ligg på 480 moh på nordsida av Kaukasus, rundt 1400 km søraust for Moskva. I 2007 hadde han om lag 270 000 innbyggjarar.

Historie 

Naltsjik-området var busett av innfødde balkarar og kabardinarar så langt tilbake som 1743, men dagens by stammer frå tidleg på 1800-talet, da det ekspanderande keisardømet Russland bygde eit fort der i 1818. Ein militær busetnad vart grunnlagt på staden i 1838. Naltsjik vart verande relativt lite viktig til etter oktoberrevolusjonen, då han i 1921 fekk bystatus og vart administrativt senter for Den kabardinske autonome oblasten.

Under den andre verdskrigen var Naltsjik okkupert av tyske styrkar frå 28. oktober 1942 til 3. januar 1943. Byen vart sterkt skadd under konflikten.

Økonomi 
Naltsjik er ein forvaltningsby og er eit politisk og kulturelt sentrum for Republikken Kabardino-Balkaria. Han er òg eit industrisenter for republikken, med verksemder innan metallurgi, lettindustri, produksjon av byggematerial og maskinbygging). Byen er òg kjend som ein kurstad på grunn av sine varme kjelder og klåre fjelluft.

Utdanning 
Naltsjik har følgjande høgare utdanningsinstitusjonar: 
 Kabardino-Balkaria statlege universitet
 Kabardino-Balkaria forretningsinstitutt
 Det nordkaukasiske statlege kunstinstituttet
 Kabardino-Balkaria statlege jordbruksakademi.

Bakgrunnsstoff 
 Informasjon om Naltsjik (russisk)
 Kart over Naltsjik  (russisk)

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Naltsjik» frå , den 30. november 2008. 

Busetnader grunnlagde i 1818
Sterlitamak

Sterlitamak (russisk Стерлитама́к) er den nest største byen i republikken Basjkortostan i Russland med om lag 270 000 innbyggjarar.

Han vart grunnlagd i 1766 ved breidda av elva Belaja som ei hamn for transport av salt som vart grave ut lenge oppe i elva. I dag er han eit viktig senter for produksjon av kjemikaliar.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Sterlitamak» frå , den 30. november 2008. 

Busetnader grunnlagde i 1766
Fager er den himmel blå

«Fager er den himmel blå» er Anders Hovden si omsetjing av N.F.S. Grundtvigs julesong «Dejlig er den Himmel blå». 

Originalteksten vart skriven i desember 1810 under tittelen «De Vise fra Østen», og var Grundtvigs fyrste salme. Originalversjonen hadde 19 vers, i 1853 redigerte Grundtvig salmen til sju vers, slik vi kjenner han frå dei nyare norske salmebøkene. Det finst mange melodiar til salmen, men i Noreg er han mest kjend under ein melodi frå ca 1840, av Jacob Gerhard Meidell.

Anders Hoven omsette salmen til nynorsk i 1900. Han er trykt i Nynorsk salmebok på nr. 673, og i Norsk salmebok på nr. 93 og 94.

Kjelder 
 Kristen sang og musikk (Runa forlag, 1962)

Bakgrunnsstoff 
 Dansk tekst i versjon frå 1810 og 1853

Julesongar
Salmar frå 1800-talet
Dzerzjinsk

Dzerzjinsk (russisk Дзержи́нск) er den nest største byen i Nizjegorod oblast i Russland langs elva Oka, 400 km aust for Moskva. Byen er eit viktig senter for russisk kjemisk industri og var inntil nyleg ein lukka by.

Historie 

Byen vart grunnlagd i 1920 med namnet Rastjapino. I 1930 vart namnet endra til dagens namn, kalla opp etter Feliks Dzerjinski, den første leiaren til tsjekanane.

I 1941 vart fabrikken Kaprolactam (eller Caprolaktam) organiske glasfabrikk for produksjon av kjemiske våpen oppretta. Produksjonen var først og fremst lewisitt med giftverknad frå innhaldet av arsen trioksid og sennepsgass. I tillegg vart det produsert hydrogencyanid og fosgen.

Produksjonen av stridsgass stoppa i 1945. Det meste av lageret vart da grave ned på fabrikkområdet. Sennepsgass-fabrikken vart demontert i 1994, men produksjonen av lewisitt var framleis ikkje avslutta i 1998.

Dei viktigaste fabrikkane har vore Korund (oppretta 1915), som den første fabrikken i Russland som produserte cyanid. Denne er framleis i drift. Andre har vore Kaprolaktam, Tsjemmasj (i drift, mekanisk utstyr), Syntez (produserer no elektronikk), Oka, Java, Orgsitilen, Orgstetslo (produserte tidlegare glasartiklar til fly) og Zarja. Ein fabrikk kalla opp etter Sverdlov er plassert under bakken i den vestlege delen av byen. Dette er truleg det største anlegget i Dzerzjinsk . Produksjonen er av eksplosivar og er framleis i drift. 

Konsortiet Kaprolactam er omorganisert og produserer no kjemisk utstyr, saltsyre, etylenoksid, polymerkuler og plastartiklar. Gjennom ein joint-venture-avtale med tyske Wella AG omfattar produksjonen òg såpeartikler, akrylglas og bildelar.

Forureining 

Byen er vorte utpeikt av Blacksmith Institute til ein av de ti verst forureina stadane i verda, med tal som at gjennomsnittleg venta levealder er 42 år for menn og 47 år for kvinner. Instituttet estimerer at 300 000 tonn kjemisk avfall i perioden 1930 - 1998 vart disponert på miljømessig uheldige måtar. Konsekvensen er at grunnvatnet, som òg er den viktigaste drikkevasskjelda, no inneheld høge konsentrasjonar av dioksin og fenolar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Dzerzjinsk» frå , og «Dserschinsk» frå  den 30. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader grunnlagde i 1920
Lukka byar
Nærøy i Sogn

Nærøy er eit kyrkjesokn i Indre Sogn prosti og femner Nærøydalen, Nærøyfjorden og den delen av vestsida av Aurlandsfjorden nordom Nærøyfjorden som høyrer til Aurland. Soknekyrkja ligg på Bakka og heiter Bakka kyrkje. Ho stod ferdigbygd i 1859. I 1855 vart Nærøy sokn skild ut frå Undredal sokn. Grunnen til dette var at mesteparten av soknelemene budde ved Nærøyfjorden og Nærøydalen og den lange og til dels uframkomlege kyrkjevegen folk hadde vinterstid, men òg at den ørvesle Undredal stavkyrkje ikkje kunne romme så stor del av folket i soknet som lova kravde. Bakka vart vald som kyrkjestad fordi grenda ligg midt i soknet.

Nærøy er òg ein grunnkrins i Aurland kommune. Ved folketeljinga i 2001 budde det 122 personar i Nærøy grunnkrins.

Kjelder 
 SSB: Kart som viser tettstader og grunnkrinsar i Aurland kommune

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Nærøy sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket

Aurland kommune
Sokn i Indre Sogn prosti
Bratsk

Bratsk (russisk Братск) er ein by i Irkutsk oblast i Russland. Han ligg på vestsida av det enorme Bratsk-reservoaret i elva Angara, rundt 470 km nordvest for Irkutsk. I 2007 hadde han om lag 250 000 innbyggjarar.

Historie 
Bratsk vart grunnlagt av russiske nybyggjarar i 1631 som ei festning. Fleire tretårn frå 1600-talsfortet er no utstilt på Kolomenskoje-godset i Moskva. Den raske utviklinga til byen starta på midten av 1950-talet med bygginga av det store (4500 MW) vasskraftverket i Angara.

Økonomi og næringsliv 
Bratsk vasskraftverk er den viktigaste næringa i byen. Av øvrig industri i byen finn ein eit aluminumsverk og ein tremassefabrikk.

Miljøproblem 
Bratsk var av Blacksmith Institute sin «Dirty Thirty», dei tretti mest forureina stadane i verda.

Inntil nyleg var Bratsk-reservoaret - som er eit av dei største i verda - drikkevasskjelde for mange nærliggande byar. Men etter at tonnevis av kvikksølv vart funne på botn av reservoaret vart innbyggjarane åtvara og bede om å unngå reservoaret for ein kvar pris. Men på grunn av dei økonomiske problema i Russland vert reservoaret framleis nytta til fiske av hardt pressa lokale innbyggjarar. I følgje Jurij Udodov, leiar for Den føderale økologi-komitéen i Irkutsk oblast, så har dette området «den høgaste utsleppsmengda av metallisk kvikksølv i heile Sibir.» Mengda av kvikksølvforureining i bakken rundt den nærliggande den kjemiske fabrikken Usolje tilsvarar halvparten av den globale produksjonen av kvikksølv i 1992.

Bratsk er erklært ein økologisk katastrofesone. Bratsk aluminiumsverk har forureina omgjevnadane sine i så stor grad at byen Tsjikanovskij vart evakuert i 2001 på grunn av gjentatte helsemessige kriser.

Transport 
Bratsk ligg ved BAM (Bajkal-Amur Magistrale)-jernbanen. Bratsk lufthamn ligg 25 km nord for byen.

Utdanning 
Høgare utdanningsinstitusjonar i byen er Bratsk statlege tekniske universitet og ei avdeling av Irkutsk statlege universitet.

Sjå òg 
 Bratsk vasskraftverk

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Bratsk» frå , den 30. november 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Busetnader grunnlagde i 1631
Stedje

Stedje er eit kyrkjesokn i Sogn prosti. Det femner kommunesenteret Sogndalsfjøra og området oppover Sogndalsdalen. Soknet grensar til Hafslo sokn i nordaust, Fjærland sokn i nordvest, Leikanger sokn i sørvest, Norum sokn i sør og Kaupanger sokn i aust. Soknet har ei kyrkje, Stedje kyrkje frå 1867. Ho erstatta Stedje stavkyrkje frå kring 1200. Stedje-kyrkja er omtala i Sverresoga der det vert fortald at birkebeinarane svidde av Stedje, men sparde kyrkja.

Kjelder 
 SSB: Kart som viser tettstader, delområde og grunnkrinsar i Sogndal kommune

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Om Stedje sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket

Sogndal kommune
Sokn i Indre Sogn prosti
Orsk

Orsk (russisk Орск) er ein by i Orenburg oblast i Russland. Den ligg ved elva Ural, heilt sør i Uralfjella. Han hadde i 2007 like under 250 000 innbyggjarar og er den nest største byen i Orenburg oblast.

Historie 
Orsk vart grunnlagt under den russiske koloniseringa av Sør-Ural. Den første busetnaden vart grunnlagt av ein ekspedisjon leia av Ivan Kirillov, som ei festning ved Preobrazjenskajafjellet på venstre breidd av elva Jaik (som i dag heiter Ural). Festninga Orsk, som opphavleg heitte Orenburg, gjorde elva Ural til grenselinje for den russiske staten. I 1739 vart namnet på festninga offisielt endra til Orsk.

I 1861 vart festninga nedlagt og vart ein stasjon under Orenburg-kosakkane sin arme. I 1865 fekk Orsk bystatus og vart sentrum for Orenburg-regionen.

Byen voks dramatisk frå og med 1870-talet. Folkesetnaden var hovudsakleg sysselsett innan handel med kveg og korn, vidareforedling av jordbruksprodukt og forskjellige kunstformer og handverk. Mange kvinner var involvert i veving av dei kjende Orenburgsjala. Innan 1913 var folkesetnaden i Orsk på over 21 000. Under den russiske borgarkrigen, frå 1918 til 1919, motstod Orsk ein tre månader lang blokkade og hamna fire gonger på forskjellig side under kamphandlingane.

På 1930-talet starta bygginga av store industrielle verksemder som utnytta dei rike mineralførekomstane i regionen.

Økonomi 
Orsk er det viktigaste industrisenteret i Orenburg oblast. Dei viktigaste industriane er metallurgi, maskinbygging, oljeforedling, næringsmiddel- og lettindustri. Dei viktigaste verksemdene er Juzjuralnikel, Orsknefteorgsintez og Juzjuralmasjzavod.

Bakgrunnsstoff 
 Orsks historie (russisk)
 Orsks advertisement  (russisk)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Orsk» frå , den 30. november 2008. 
 

Busetnader grunnlagde i 1735
Gravferd

Gravferd er ein seremoni knytt til at nokon er død. Ho er ofte bygd opp rundt det å gje slepp på leivningane til personen, til dømes ved at dei blir lagt i ei grav eller kremert. Ei gravferd kan i mange høve ha religiøst innhald, men det finst òg sekulære seremoniar knytt til døde. Gravferda kan brukast til å minnast den avdøde på, og kan vera ein viktig del i ein sørgjeprosess. Ho kan også vera ein måte å visa status på, til dømes ved å vera påkosta og ha stort oppmøte av folk, eller det motsette.

I eldre tid sa ein at ein «drakk gravøl», og sjølv om ein ikkje lengre drikk øl i gravferder er det framleis nokre som seier  «gravøl» i staden for «gravferd».

Norske gravferdsreglar 
Reglane om gravferd og kremasjon er i Noreg lovfesta i gravferdslova. Kremasjon kan berre skje på visse vilkår, og skal gjerast i eit krematorium. Etter § 12 skal gravferda skje seinast ti dagar etter dødsfallet. Dersom avdøde er kremert, er fristen 6 månader. Om ikkje dei næraste slektningane sørgjer for gravferda, ligg ansvaret til kommunen. Desse avgjer òg om kyrkja eller andre trudomssamfunn skal medverke ved gravferda. 

Dersom den avdøde skal bli kremert eller gravleggjast ein annan stad, skjer den kyrkjelege seremonien ved ei bisetjing.

Ei grav er freda i tjue år; etter den tida kan ho nyttast til ny gravlegging. Ei urne kan setjast ned i ei kistegrav sjølv om fredningstida ikkje er gått ut. Kyrkjegarden kan ha vedtekter om lengre fredingstid. 

I Den norske kyrkja er det fastsett ein eigen liturgi for gravferd.

Sjå og 
 Gravøl
 Vake

Bakgrunnsstoff 
 Gravferdslova
 Gravferd – livets avskjed ved Den norske kyrkja
 Gravferd ved Human-Etisk Forbund

Dødsmarkeringar
Gravlegging
Gregorios Thaumatourgos

Gregorios Thaumatourgos, St. Gregorius av Neocæsarea eller Mirakelmannen Gregorius () er ein kristen helgen som blei fødd i Niksar (i dagens Tyrkia).

Han blei etter kvart biskop i byen. Før han blei ordinert bad Gregorios inderleg til Gud og jomfru Maria, og fekk eit syn av jomfru Maria og evangelisten Johannes som lærte han korleis ein skulle vitna om Treeininga. Seinare blei denne læra utvikla av mellom anna Basilios den store, Gregor av Nazianz og Gregor av Nyssa. Grigorij døydde omkring 266-270 e.Kr.

Minnefestdager for St. Anatolios 
 17. november (i den julianske kalenderen)

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Ortodokse helgenar
Katolske helgenar
Greske biskopar
Angarsk

Angarsk (russisk Анга́рск) er ein by i Irkutsk oblast i Russland. Han ligg ved elva Angara, rundt 40 km nordvest for Irkutsk. I 2007 hadde han om lag 240 000 innbyggjarar. 

Angarsk vart grunnlagt i 1948 som ein industriell busetnad og fekk bystatus 30. mai 1951.

Økonomi og næringsliv 

Næringslivet i Angarsk består av oljeindustri, maskinbygging, metallhandsaming, treforedling, kjemisk industri og petrokjemi. Angarsk har den største industrisonen i den asiatiske delen av Russland. Angarsk er òg ein av hovudbyane i det russiske atomprogrammet.

Transport 
Byen ligg ved den transsibirske jernbanen. Innanfor bygrensene består kollektivtransporten av trikk, bussar og rutetaxi.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad for Angarsk (russisk)
 Byforvalting
 Angarsk på MojGorod.ru
 Kart over regionen

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Angarsk» frå , den 30. november 2008. 
 

Busetnader grunnlagde i 1948
Nizjnevartovsk

Nizjnevartovsk (russisk Нижнева́ртовск) er den nest største byen i Khanty-Mansia i Russland. Han ligg på høgre sida (nordsida) av elva Ob, rundt 400 km aust for Khanty-Mansijsk. I 2007 hadde han om lag 240 000 innbyggjarar. 

Byen vart grunnlagt i 1909, men utviklinga til storby skaut først fart på 1960-talet, etter oppdaginga av oljefeltet Samotlor, som er det største i Russland. Han fekk bystatus i 1972. 

Nizjnevartovsk er eit senter for den vestsibirske oljeregionen og er ein av dei rikaste byane i Russland. 

Nizjnevartovsk lufthamn, 4 km vest for byen, er av dei travlaste i heile Sibir.

Om vinteren kan temperaturen falle til −50 °C og innbyggjarane byggjer fleire isparkar med skulpturar i snø og is, pg leikeområde for barna. Om sommaren stig temperaturen til +35 °C.

Bakgrunnsstoff 

Busetnader grunnlagde i 1909
Så går vi rundt om en enebærbusk

«Så går vi rundt om en enebærbusk» er ein songleik som ofte er bruka på juletrefestar. Folket stiller seg opp i ein stor ring, hand i hand. Så syng ein teksten, medan ein med rørsler demonstrerer handlinga i songen. Ofte plar dei som leikar skifte retning mellom kvart refreng.

Songen er kjend frå Danmark og Noreg, og er omtalt i Danmarks sanglege frå 1931 og i Bernt Støylen: Norske barnerim og leikar frå 1899. 

Leiken stammar kanskje frå England, der han er kjend som «Here We Go Round the Mulberry Bush». Skikken med å danse rundt tre, er eldgammal.

Kjelder 
 Sverre Mogård Larsen (1997): Leik- og sangtradisjon på Helgeland fra 1. halvdel av 1900-tallet. ISBN 82-7866-004-2

Bakgrunnsstoff 
 Norsk tekst 

Julesongar
Songleikar
Novorossijsk

Novorossiysk (russisk skrift Новоросси́йск; tsjerkessisk Цӏэмэз, Ts'emez) er ein by sør i Russland med den største russiske hamna ved Svartehavet i Krasnodar kraj. Han er ein av få byar som i Sovjetunionen fekk tittelen helteby. I 2007 hadde han om lag 230 000 innbyggjarar.

Historie 
I antikken låg det ein gresk koloni kalla Bata ved breidda av Tsmessbukta som spesialiserte seg på kornhandel. Han er nemnd i verka til Strabon og Ptolemaios. Genovesiske handelsmenn frå Ghisolfi-familien opprettheldt ein handelsplass her i mellomalderen. 

Sidan 1722 vart bukta kommandert av den osmanske festninga Sujuk-Qale eller Soğucak. Etter at kysten her vart avstått til Russland i 1829 etter den russisk-tyrkiske krigen grunnla admiralane Mikhail Lazarev og Nikolaj Rajevskij ein austleg base for svartehavsflåten i 1838. Han vart kalla opp etter provinsen Novorossija og hamna vart ein viktig del av kystforta kalla Svartehavslinja, som strekte seg sørover til Sotsji.

På det meste av 1800-talet utvikla Novorossisjk seg raskt og vart hovudstaden i Svartehavet gubernija, det minste i Det russiske riket, i 1896. Frå 26. august 1918 til 28. mars 1920 var Novorossijsk det viktigaste senteret for Denikin sin kvite arme og den kortvarige republikken Novorossija. Mange av dei kvite rømde frå Novorossijsk til Konstantinopel.

I 1942 vart byen okkupert av tyske Wehrmacht, men ei lita eining sovjetiske sjømenn forsvarte ein del av byen kalla Malaja Zemlja i 225 dagar, før han vart frigjeve av den raude armeen den 16. september 1943. Det heroiske forsvaret av hamna av ei sovjetiske sjømennene gjorde at dei hadde kontroll over bybukta og dermed hindre tyskarane i å nytte hamna til laste i land forsyningar. Novorossijsk fekk for dette tittelen helteby i 1973.

I 2003 signerte president Putin eit dekret for å byggje ein ny marinebase for svartehavsflåten i Novorossijsk.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Novorossiysk» frå , den 30. november 2008. 
 

Hamnebyar i Russland
Heltebyar
Busetnader grunnlagde i 1838
Territorium i Republikken Genova
Nizjnekamsk

Nizjnekamsk (russisk Нижнека́мск, tatarisk-kyrillisk: Түбән Кама, tatarisk-latinsk: Tübän Kama) er ein by i Republikken Tatarstan i Russland. Han ligg rundt 180 km aust for Kazan. I 2007 hadde han om lag 225 000 innbyggjarar. 

Han vart grunnlagt i 1961 som ein urbanliknande busetnad kalla Nizjnekamskij, i samband med bygginga av Nizjnekamskneftekhim petrokjemiske industrikompleks. Han fekk bystatus i 1966, under det nye namnet Nizjnekamsk. Han er framleis eit viktig senter for den petrokjemiske industrien.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Nizjnekamsk» frå , den 30. november 2008.

Bakgrunnsstoff 

Busetnader grunnlagde i 1961
Prokopjevsk

Prokopjevsk (russisk Проко́пьевск) er ein by i Kemerovo oblast i Russland. Han ligg rundt 170 km sør for Kemerovo. I 2007 hadde han om lag 215 000 innbyggjarar. 

Han vart grunnlagt i 1918 som busetnadane Prokopjevskij, danna av dei eksisterande landsbyane Monastyrskoje (grunnlagd 1731) og Prokopjevskoje. Han fekk bystatus i 1931 under det noverande namnet. 

Prokopjevsk er eit av dei viktigaste sentra for utvinning av kol i Kuznetskbekkenet (Kuzbass).

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Prokopjevsk» frå , den 30. november 2008. 
 

Busetnader grunnlagde i 1918
Rybinsk

Rybinsk (russisk skrift Ры́бинск) er den nest største byen i Jaroslavl oblast i Russland. Byen ligg ved samløpet mellom elvene Volga og Sjeksna. Innbyggertal: 222 653 (folketelling 2002).

Tidleg historie 
 

Rybinsk er ein av dei eldste slaviske busetnadane ved Volga. Staden vart første gong nemnd i krøniker i 1071, som Ust-Sjeksna, dvs. «Sjeksnas munning». I løpet av dei neste fire hundreåra vart busetnaden vekselvis referert til som Ust-Sjeksna eller Rybansk. Etter 1504 vart han nemnd i dokument som Rybnaja Sloboda (omsett «fiskarlandsbyen»). Namnet vert forklart med det faktum at busetnaden forsynte hoffet til fyrsten i Moskva med utsøkt stør. 

På 1600-talet, då slobodaen drog fordel av Muscovy Company sin handel med Vest-Europa, vart han velståande nok til å bygge fleire steinkyrkjer, der berre ei er bevart til i dag. Meir gammal arkitektur finst i området, mellom anna den siste tre-spira kyrkja (i Aleksandrovklosteret) og familien Usjakov sin familiegravstad på Openberringsøya).

Gullalderen 
På 1700-talet levde slobodaen framleis godt på Volgahandelen. Katarina II innvilga byrettar til Rybnaja Sloboda og gav han eit nytt namn, som byen Rybinsk. Byen var ein stad der frakt vart omlasta frå store Volga-fartøy, til mindre båtar som var i stand til å ferdast på det grunne Mariinsk kanalsystemet, som knytte det russiske innlandet saman med Austersjøen. Med ein folkesetnad på 7000 handterte byen Rybinsk dagleg opp til 170 000 sjøfolk og opp til 2000 elvebåtar. Den lokale elvehamna vart derfor kalla «lektersjauarane sin hovudstad». 

Som handelshovudstad i øvre Volga trekte Rybinsk tidlegare mange utlendingar, som bygde ei luthersk kyrkje og ein imponerande romersk-katolsk katedral, etter sigande den høgaste ved Volga.

1900-talet 
Under sovjettida heldt Rybinsk fram ei imponerende serie med nye namn, og endra namn heile fire gonger: til Sjtsjerbakov (etter Aleksandr Sjtsjerbakov) i 1946, tilbake til Rybinsk i 1957, til Andropov (etter Jurij Andropov) i 1984 og igjen tilbake til Rybinsk i 1989. 

Dei viktigaste industriane i dagens Rybinsk er produksjon av flymotorar og eit vasskraftverk.

Folk
Målaren Boris Grigorjev var frå Rybinsk.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Rybinsk» frå , den 30. november 2008.

Bakgrunnsstoff 

 Offisiell nettstad for Rybinsk
 Rybinsk online, uoffisielt nettstad

Byar ved Volga
Den gylne sirkelen i Russland
Undredal

Undredal er ei bygd i Aurland kommune i Vestland og eit kyrkjesokn i Indre Sogn prosti. 
Bygda Undredal ligg ved vestsida av Aurlandsfjorden, nedst i Undredalsdalen, omtrent midt mellom innlaupet til Nærøyfjorden og der Aurlandsfjorden svingar skarpt sørvestover til Flåm. 
Staden er kjend for Undredal stavkyrkje og geitosten som vert produsert på Undredal stølsysteri på stølen Melhus. 
Bygda hadde eigen barneskule fram til 2006, men no går ungane frå Undredal på barneskule i Flåm og ungdomsskule på Aurlandsvangen. 
Staden har daglegvarebutikk med post i butikk.

Undredal er òg ein grunnkrins i Aurland kommune. 
Ved folketeljinga i 2001 budde det 112 personar i Undredal grunnkrins. 
Grunnkrinsen femner i tillegg til Undredal, Undredalsdalen og tilliggjande område til grensa mot Hordaland, òg nordlegaste delen av kommunen på austsida av Aurlandsfjorden.

Samferdsle 
Undredal fekk vegutløysing i 1988. 
Fylkesveg 601 går frå Undredal oppover Undredalsdalen til Langhuso der han møter Europaveg 16 som fortset vestover gjennom Gudvangatunnelen til Gudvangen inst i Nærøyfjorden, og derfrå om Voss til Bergen. 
Det er knappe to mil frå Undredal til Gudvangen. 
Austover går E16 gjennom Flenjatunnelen til Flåm og derfrå vidare til Aurlandsvangen, Lærdal og Austlandet. 
Frå Undredal er det 13 kilometers køyring til Flåm og 21 kilometer til kommunesenteret Aurlandsvangen. Passasjerbåten som går mellom Flåm og Gudvangen går innom Undredal når det er passasjerar som skal av eller på der.

Undredal kyrkjesokn 
Undredal er eit kyrkjesokn i Sogn prosti. Soknekyrkje er Undredal stavkyrkje som i fylgje åringsdatering kan vere frå midten av 1100-talet. Fram til 1855 høyrde òg noverande Nærøy sokn til Undredal sokn.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Undredal grendalag og bygdeutvikling
 Trude Knutzen: «Bygda Undredal» på nettstaden til Sogn og Fjordane Fylkesarkiv
 Åsmund Ohnstad: «Stølen Langhuso i Undredalsdalen» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
 Om Undredal sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Om postkontoret i Undredal på poststaddatabasen til Postmuseet på Maihaugen
 Eldre fotografi frå Undredal på nettstaden til Nasjonalbiblioteket 

Bygder i Vestland
Aurland kommune
Sokn i Indre Sogn prosti