alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gea Norvegica Geopark

Gea Norvegica Geopark er ein geopark i Noreg. Han er eigd av kommunane Bamble, Kragerø, Larvik, Nome, Porsgrunn, Silje og Skien, samt av fylkeskommunane Telemark og Vestfold. 

Parken vart offisielt opna 16. juni 2008 av næringsminister Dag Terje Andersen, men vart den første UNESCO-godkjende geoparken i Skandinavia då han vart teken opp i European Geoparks Network (EGN) i 2006. Området dekkjer om lag 3000 km². 

Gea Norvegica Geopark har eit stort geologisk mangfald og omfattar mange landskap, geologiske område, geologiske aldrar og er forma av mange ulike geologiske prosessar. Geoparken skal stimulere til formidling av naturvitskap og teknologi og gje auka forskingsinnsats i området. Parken har som mål å samarbeide med universitet i Noreg og i utlandet, samt at han skal medverke til å gjere området meir attraktivt som turistmål.

Kjelder 

Geoparkar
Bamble kommune
Kragerø kommune
Larvik kommune
Lardal
Nome kommune
Porsgrunn kommune
Siljan kommune
Skien kommune
Skipingar i 2008
Geologi i Vestfold og Telemark
Kingston på Jamaica

Kingston er hovudstaden på Jamaica, og med om lag 940 000 innbyggjarar også den største byen i landet. Byen ligg søraust i landet, og har ei naturleg hamn som er beskytta av Palisadoes, ein lang sandbanke. Denne bind saman Port Royal og den internasjonale lufthamna med resten av øya. 

Byen blei grunnlagd i 1693 av engelskmennene, etter at den tidlegare hovudstaden Port Royal blei sterkt skada av eit jordskjelv. Kingston har også blitt ramma av eit kraftig jordskjelv; 14. januar 1907 var eit skjelv årsal til store øydeleggingar og meir enn 1000 menneske omkom. I 1872 blei byen offisielt administrasjonssete for det britiske kolonistyret, og heldt på hovudstadsstatusen då Jamaica blei sjølvstendig i 1962. 

I tillegg til å vere sete for Jamaica si regjering ligg også University of the West Indies, opna i 1948, i Kingston. Byen har også ein teknisk høgskule og ein botanisk hage.

Kingston består av to hovuddelar: Sentrum, med den historiske byen, og New Kingston. I sistnemnde bydel finst ein av dei største turistattraksjonane i byen, Bob Marley-museet, som ligg i reggaelegenda sin heim. Andre attraksjonar er blant anna strendene Hellshire og Lime Cay, National Gallery of Jamaica og Devon House, ein staseleg heim med parkanlegg som ein gong var eigd av den første svarte millionæren på Jamaica. 

Byen er det viktigaste handels- og industristenteret i landet. Det blir eksportert bananar, kaffi, sukker, tobakk og aluminium herfrå. Kingston tek også imot mange cruiseskip. 
Kingston har to flyplassar, Norman Manley internasjonale lufthamn og ei mindre innanrikslufthamn ved Tinson Pen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kingston på Jamaica» frå , den 14. mai 2010. 
 

Jamaica
Hovudstader i Karibia
 
Byar på Jamaica
Kingston

For den amerikanske krimserien frå 1970-talet, sjå TV-serien Kingston
Kingston kan vise til følgjande stadar:


I USA 

 Kingston i Georgia
 Kingston i Massachusetts
 Kingston i Michigan
 Kingston i New Hampshire
 Kingston i New York
 Kingston i Ohio
 Kingston i Oklahoma
 Kingston i Pennsylvania
 Kingston i Rhode Island
 Kingston i Tennessee
 Kingston i Washington

I Australia 

 Kingston på Tasmania
 Kingston i Victoria
 Kingston on Murray, Sør-Australia
 Kingston SE, Sør-Australia (namnet inneheld bokstavane SE for å skilje den frå Kingston on Murray)
 Kingston i Australian Capital Territory
 Kingston på Norfolk Island

I Canada 

 Kingston i New Brunswick
 Kingston i Nova Scotia
 Kingston i Ontario

I Det forente kongerike Storbritannia og Nord-Irland 

 Kingston, Cambridgeshire, England
 Kingston, Devon, England
 Kingston, Dorset, England
 Kingston, East Lothian, Skottland
 Kingston, Hampshire, England
 Kingston, Wight, England
 Kingston, Kent, England
 Kingston, Moray, Skottland
 Kingston Bagpuize, Oxfordshire, England
 Kingston Blount, Oxfordshire, England
 Kingston by Ferring, West Sussex, England
 Kingston by Sea, West Sussex, England
 Kingston Deverill, Somerset, England
 Kingston near Lewes, East Sussex, England
 Kingston on Soar, Nottinghamshire, England
 Kingston on Spey, Moray, Scotland
 Kingston upon Hull, East Riding of Yorkshire, England
 Kingston upon Thames, Stor-London, England

På Jamaica 

 Kingston på Jamaica

Liknande stadnamn 

 Kinston, Alabama
 Kinston, Nord-Carolina (Kingston til 1784)
 Kingstone
 Kington
 Kingtown
 Kingstown
Mathias Rye

Mathias Andreas Rye () var ein norsk sakførar, embetsmann og stortingsmann.

Rye var fødd i København i Danmark, der faren Johan Henrik Rye, då oppheldt seg. Han vart student i 1831, cand. jur. i 1836. Frå 1832 arbeidde han som kopist i finansdepartementet, som fullmektig frå 1841. År 1843 vart han stiftsoverrettsprokurator, tre år seinare høgsterettsadvokat. I 1860 vart han sorenskrivar i Ringerike og byskrivar i Hønefoss. Dette embetet hadde han til han i april 1878 tok avskjed.

Rye var 4. representant for Buskeruds amt på Stortinget 1868-69. På tinget var han medlem av protokollkomiteen.
 
Rye døydde hausten 1878 i Hønefoss. Olaf Rye var ein onkel, Niels Rye eit syskjenbarn.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar for Buskerud
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Norske sorenskrivarar
Folk frå København
Undarheim gard

Undarheim gard på Husnes i Kvinnherad var opphavleg bygt som offisersbustad og stod ferdig i 1824. I ein periode var det sorenskrivarbustad og barndomsheimen til forfattaren Jonas Lie. Seinare kjøpte Christoffer Hoelfeldt Lund og kona Marie huset og sorenskrivargarden og dreiv fram eit mønsterbruk. Dei hadde også jenteskule i eit par tiår. Undarheim gard er i dag eigd av Sør-Norge Aluminium AS, som har restaurert huset. Det blir mellom anna nytta til kunstutstillingar, konsertar, litteraturseminar og andre kulturtilskipingar.

Undarheim gard er eit særmerkt innslag i den moderne industritettstaden Husnes.

Bakgrunnsstoff 
 

Husnes
Gardar i Kvinnherad
Kulturminne i Kvinnherad
1824 i Noreg
Christiania Fusel & Blaagress

Christiania Fusel & Blaagress er ei norsk musikkgruppe som speler bluegrassinspirert folkrock med eit komisk tilsnitt. Gruppa blei starta i februar 1968 av ei gruppe som kjende kvarandre frå Dolphins viseklubb i Oslo. Ho gav berre ut éin singel og eitt album, men har halde fleire konsertar.

Dei første medlemmene, som spelte inn singelen  «Det kjem nok betre tider» / «Mamma vi’kke ha», var:

 Kari Svendsen (banjo, tuba/baryton)
 Gerd Gudding (fele)
 Anne Elisenberg (fele, vaskebrett)
 Fredrik Wibe (bass, vaskebaljebass)
 Kåre Schanche (gitar)
 Øystein Sunde (gitar, mandolin)

Musikarane som var med på albumet Som varmt hvetebrød i tørt gress var:

Anne Elisenberg - banjo
Einar Mjølsnes - fele, hardingfele
Fredrik Wibe - bass, vaskebaljebass
Wiggo Elisenberg - gitar, klarinett, vaskebrett
Øystein Sunde - akustisk og el-gitar, dobro, steel guitar og mandolin

Albumet var det første der ein brukte hardingfele saman med elektrisk gitar. Gruppa si tolking av «Fanitullen» blei særleg godt kjend.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Christiania Fusel & Blaagress» frå ,  den 15. mai 2010.  
 
Historie ved spinner.no
Christiania Fusel & Blaagress ved myspace.no

Bakgrunnsstoff
Historie ved spinner.no
Christiania Fusel & Blaagress ved myspace.no

Norske musikkgrupper
Folkrockgrupper
Musikkgrupper skipa i 1968
RS «J.M.Johansen»

RS 53 «J.M.Johansen» var den første redningskryssaren som vart bygd for Redningsselskapet. Redningskryssaren var resultatet av ein konkurranse Redningsselskapet lyste ut i 1945. Målet med konkurransen var å kome fram til eit redningsfartøy som skulle drivast av motorkraft. Ein av førstepremievinnarane var Richard G. Furuholmen. Han fekk i oppdrag å teikne den nye redningskryssaren. Fartøyet vart kontrahert ved Standard Båtbyggeri i Drammen i januar 1946. Problem, med mellom anna å skaffe materialar, gjorde at «J.M.Johansen» først vart sjøsett 14. oktober 1948. Han vart overlevert til Redningsselskapet 27. mars 1949. «J.M.Johansen», som var 23,77 meter lang, er det lengste trefartøyet som har vore i Redningsselskapet sin flåte. Huda var av eik. Dekket var av pitchpine. Det meste av dei andre trematerialane var eik.

Dette nykonstruerte fartøyet som fekk ein betydeleg høgre byggepris enn tidlegare redningsfartøy, var ei gåve frå væreigar 	Julius Marencius Heiberg Johansen. Som så mange andre redningsfartøy fekk «J.M.Johansen» namn etter gjevaren.

Seglføringa på «J.M.Johansen» var mesan og ei mindre fokke. Desse vart mest brukte som støttesegl. Hovudframdrifta kom frå to Wichmann dieselmotorar på 100/120 hk. Ein 8 tonns dieseltank gav ein aksjonsradius på 10 døger. Farten var 10,5 knop, og besetninga var på 6 mann. 

«J.M.Johansen» vart bygd for å kunne hjelpe fiskeflåten i fjerne farvatn. I 1949 var kryssaren sikringsfartøy under overfart og fiske for fleire fartøy som deltok i torskefiske på Vest-Grønland. Ved Nord-Island fekk eit av fiskefartøya, MK «Teistevoll», motortrøbbel. I nærmare to døger freista «J.M.Johansen» å berge kuttaren. Til slutt måtte dei gi opp fartøyet. Mannskapet på 17 vart redda.

Mannskapet på «J.M.Johansen» fekk Emile Robins belønning for denne redninga. 

På tilbaketuren frå Grønland slepte redningskryssaren ei fiskefartøy til Tórshavn på Færøyane, ein distanse på 
630 nautiske mil.

Under teneste for Redningsselskapet redda «J.M.Johansen» 70 menneske frå ein sikker daude. 84 fartøy fekk assistanse.

Kjelder 
 Bjørn Foss: Fra seil til vannjet. Historien om redningsskøytene Norsk Maritimt Forlag 2002

Bakgrunnsstoff 
 

J.M.Johansen
Skip frå 1949
Kalkunar

Kalkunar (Meleagris) er ei biologisk slekt av to store  artar av nolevande hønsefuglar. Ein art, kalkun, Meleagris gallopavo, òg kjent som villkalkun, har naturleg leveområde i skog i Nord-Amerika og Mellom-Amerika. M. gallopavo er same arten som tamkalkun, opphavleg domestisert frå ein underart i sørlege Mexico. Den andre arten, M. ocellata, kjent som flekkalkun, lever i skogshabitat på Yucatán-halvøya.

Kalkunar er klassifisert i fasanfamilien og taksonomisk orden Galliformes, hønsefuglar. 
 Arten kalkun, M. gallopavo, har vengespenn på 1,5 til 1,8 meter og er dei klårt største fuglane i opne skogar i leveområdet. Som hos andre hønsefuglar er hofuglen mindre av vekst og er mykje mindre fargerik enn hannfuglen. Hannen har stort, fjørlaust, raudleg hovud og raud hals, kjøttfulle lappar som heng frå undersida av nebbet, og ein kjøttfull utvekst som heng frå oversida av nebbet. 

 Flekkalkun, M. ocellata, er mykje mindre fuglar enn arten kalkun. Kroppsfjøra av begge kjønn har ei blanding av bronse og grønt iriserande farger. Begge kjønna hos flekkalkun har blått hovud med noko oransje eller raude knutar, som er mest tydeleg på hannar. Hannane har òg ei kjøttfull blå krone dekt med knutar, nodular.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Turkey (bird)» og «Wild Turkey» frå , den 16. mai 2010, og på «Ocellated_Turkey» den 30. mai 2010.

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av kalkunar hos Internet Bird Collection.

Fasanfamilien
Fugleslekter
Mauricio Sabillón

Mauricio Alberto Sabillón Peña () er ein honduransk fotballspelar som har spela for Hangzhou Greentown i den kinesiske fotballigaen, og for det honduranske landslaget. Han spelte i ti år, frå 1999 til 2009, for Marathón i Honduras, før han drog til Kina i 2010.

Honduranske fotballspelarar
Geotermisk gradient

Ein geotermisk gradient er temperaturgradienten til jorda nedover i djupna, altså korleis temperaturane aukar med djupna. Denne indikerer at varme strøymer bort frå den varme, indre kjernen. Bortsett frå i grenseområda mellom jordskorpeplater stig temperaturen vanlegvis 25-30 °C per km nedover i grunnen dei fleste stader på jorda.. Globalt reknar ein den gjennomsnittlege geotermiske gradienten til å vere på 24 °C/km.
Strengt tatt syner forstavinga geo til jorda, men omgrepet vert òg nytta på andre planetar. Den indre varmen til jorda kjem frå ein kombinasjon av overskotsvarme etter planeten vart skapt (om lag 20 %) og varme produsert av radioaktiv nedbryting (80 %). Dei største varmeproduserande isotopane i jorda er kalium-40, uran-238, uran-235 og thorium-232. I midten av planeten er temperaturen opp mot 7000 K og trykket kan nå 360 GPa. Sidan mykje av varmen kjem frå radioaktiv nedbryting, trur forskarar at tidleg i historia til jorda, før isotopane med korte halveringstider vart uttømt, så var varmeproduksjonen frå jorda langt høgare. Denne ekstra varmeproduksjonen var to gonger dagens nivå for om lag 3 milliardar år sidan., og ville ha auka temperaturgradientane inne i jorda. Dette førte igjen til at mantelkonveksjonen og platetektonikken vart langt meir aktiv slik at det vart skapt vulkanske bergartar som komatiittar, som ikkje vert danna i dag.

Sjå òg 
 Geotermisk energi

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Geothermal gradient» frå ,  den 16. mai 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Andre kjelder

Geologiske prosessar
Geofysikk
Strukturen til jorda
Geotermisk energi
Geotermometri

Geotermometri er å avgjere temperaturane som geologiske prosessar skjer ved, anten ved direkte eller indirekte metodar. 

Ein kan til dømes avgjere kva for nokre temperaturvilkår mineral og bergartar har krystallisert, ved hjelp av såkalla geologiske termometer. Ein kan nytte samansettinga og strukturtilstanden hos enkelte mineral eller mineralpar og karakteristiske assosiasjonar av mineral, der ein kjenner forholdet mellom temperatur og trykk hos desse. 

Homogeniseringstemperaturen for væske- eller gass-innesluttingar i mineral kan nyttast som geologisk termometer.

Geobarometri
Geobarometri tyder på same måte å avgjere trykktilhøva som eit mineral eller ein bergart er danna ved, på bakgrunn av studiar over trykkfølsomme reaksjonar.

Kjelder

Metamorf petrologi
Petrologi
Geotravers

Ein geotravers er ei brei undersøking av eit utvalt område der ein samarbeider mellom ulike geologiske og geofysiske fagområde. 

I 1969 byrja eit norsk geotraversprosjekt som varte fram til 1975. Det omfatta ei 150 km brei sone frå svenskegrensa i søraust over Oslofeltet, Molde, Norskehavet og Jan Mayen til Grønland, Lofoten–Vesterålen og det sentrale Trondheimsfeltet.

Kjelder

Geofysikk
Geologi
Valerio Adami

Valerio Adami () er ein italiensk målar. Han er inspirert av engelsk popkunst. Han nyttar mellom anna biletspråket frå massemedia. Bileta hans er gjerne inspirert av teikneseriar, med tydelege fargeflater og svarte konturar.

Kjelder

Italienske kunstnarar
Italienske målarar
Gerard Jakob De Geer

Gerard Jacob De Geer af Finspång () var ein svensk geolog og professor ved Stockholms högskola. Han var òg liberal politikar, representant i Riksdagen og friherre.

Frå 1897 til 1925 var De Geer professor i geologi og frå 1902 til 1910 var han òg rektor ved Stockholms högskola. Etter han gjekk av leia han det geokronologiske instituttet ved høgskulen, som var grunnlagt av han sjølv. De Geer forska innan kvartærgeologi og den fysiske geografien. På fleire ekspedisjonar til Svalbard gjorde han ein stor innsats i utforskinga av denne øygruppa, mellom anna ved å innføre ein fotogrammetrisk kartleggingsmetode.

De Geer studerte strandlinjene i Skandinavia og på Svalbard og kom fram til at skråninga til strandlinjene utover mot kysten kom av at landet hadde vorte pressa ned av innlandsisen under den siste istida og seinare heva seg. I verket Om Skandinaviens geografiska utveckling efter istiden (1896) gav han i populær form ei klår og detaljrik framstilling av korleis landisen smelta og nivåendringane i samband med dette. 

De Geer er opphavsmann til den geokronologiske metoden, som går ut på teljing og oppteikning av årslag (varv) i leire. Ved hjelp av metoden hans har ein kome fram til ei eksakt tisrekning for dei siste ca. 15 000 åra. Hovudverket hans er Geochronologia Suecica (1940) og gjev ei framstilling av metoden og resultata han kom fram til ved hjelp av metoden. Mange av tidsmålingane til De Geer har etter han døydde vorte stadfesta med hjelp av C-14-datering

Sjå òg
Daniglasial
Gotiglasial
Finiglasial

Kjelder

Svenske geologar
Svenske politikarar
Folk frå Stockholm
Arthur Adamov

Arthur Adamov () var ein russisk-fransk forfattar. Han var inspirert av forfattarar som August Strindberg og Bertolt Brecht. I bøkene sine gjekk han til åtak på kapitalismen og forbrukarsamfunnet. 

Adamov har forfatta mellom anna Ping Pong og Paolo-Paoli

Kjelder 
 

Russiske forfattarar
Franske forfattarar
Geysir

Ein geysir er ei naturleg varm kjelde som periodisk har utbrot der varmt vatn og damp vert kasta høgt opp i lufta. Fenomenet er kalla opp etter geysiren Geysir på Island. Ordet tyder «gøyse», «strøyme» eller «sprute» på islandsk.

Utbrota skuldast at grunnvatnet i underjordiske kanalar vert varma opp så mykje at det byrjar å koke. Dette skjer gjerne nær ei størkna smelte nede i djupna. Når dampen utviklar seg skjer det ei brå trykkavlasting i djupna, der vatnet vert støyta eksplosjonsaktig gjennom kanalane. Neste utbrot kjem først når grunnvatnet strøymer til i djupna og vert varma opp igjen.

Tida mellom utbrota kan variere frå nokre minutt til over ein månad, og sjølve utbrotet var gjerne berre nokre få minutt. Korleis utbrota utartar seg kan endre seg raskt, ofte i løpet av få år eller tiår. Dette kjem truleg av små endringar i temperaturtilhøve i dei djupare delane av geysiren.

Geysirar 
Geysirar er sjeldne og eksisterer berre nokre få stader på jorda. Det er seks store geysirområde i verda: Island, Yellowstone nasjonalpark i USA, Taupo Volcanic Zone på New Zealand, Kamtsjatka i Russland, El Tatio i Chile og Umnak Island i Alaska.

Tidlegare fanst det varme kjelder ytterlegare to stader i Nevada, kalla Beowawe og Steamboat Springs, men desse tok slutt i 1980-åra då eit nærliggende geotermisk kraftverk reduserte temperaturen og senka grunnvasspegelen.

Det finst fleire enkeltståande geysirar rundt om i verda, både i California, Peru, Bolivia, Mexico, Dominica, Asorane, Kenya og Japan, men ingen andre større klynger av geysirar.

Kjende geysirar

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 

 
Vulkanske landformer
Hydrotermale ventilar
Permeabilitet i geologi

Permeabiliteten eller gjennomtrengingsevna til eit porøst materiale er eit mål for evna materialet har til å transportere væske eller gass.

Permeabiliteten er ein materialeigenskap som måler konnektiviteten til porene i materialet. Eigenskapen er uavhengig av kva væske som strøymer i materialet, så lenge dette er ei newtonsk væske med laminær straum. Material med gode transporteigenskapar vert sagt å vere (høg)permeable, medan eit materiale som ikkje transporterer væske vert kalla impermeabelt.

Dimensjonen til permeabilitet er lengde² eller areal, og SI-eininga er m². Mykje nytta er òg eininga darcy.

Vanleg brukt symbol for permeabiliteten er  eller .

Bakgrunn 
Permeabiliteten er definert frå Darcylova for væskestraum gjennom eit porøst materiale:

Her er  permeabiliteten,  er volumfluksen,  er væskeviskositeten og  er gradienten til væsketrykket.  

I eit anisotropt materiale vil permeabiliteten kunne vere ulik i ulike retningar, og  slik han inngår i Darcylova vil vere ein tensor. Arbeidet til Lars Onsager viser at tensoren er symmetrisk.

Eigenskapar 
Generelt er det ingen samanheng mellom porøsitet og permeabilitet i eit materiale. Store porer med liten konnektivitet kan gje opphav til høg porøsitet, men låg permeabilitet. Romleg variasjon i eitt og same materiale vil likevel ofte vere korrelert, slik at høgare porøsitet svarar til høgare permeabilitet.   

I sedimentære bergarter er permeabilitet i vertikal retning som oftast vesentleg lågare enn i den horisontale retninga.

Måling 
Eit mini-permeameter kan nyttast til å gje hurtige estimat av permeabiliteten til eit materiale.  Dette er basert på å måle trykkfall over ein gasstraum gjennom materialet, basert på bruk av luft, nitrogen eller helium. Ei måling kan utførast i løpet av få sekund.

Meir nøyaktige målingar må utførast ved hjelp av strøymningseksperiment i eit laboratorium.  Dette kan gjennomførast både med gass eller væske. Ved bruk av gass må ein korrigere for Klinkenbergeffekten.

I oljereservoar vert det utført storskala brønntestar for å estimere permeabiliteten i eit større område rundt brønnen. Ein slik test krev vanlegvis ei til to veker å få gjennomført. 

Permeabiliteten kan òg estimerast indirekte ved korrelasjonar mot andre materialeigenskapar. I oljereservoar kan ulike brønnloggar nyttast som utgangspunkt for å estimere permeabiliteten.

Modell for permeabilitet 

Ein enkel modell for samanhengen mellom permeabiliteten  og mikroskopiske poreparametrar er gjeven ved

hvor
 er ein dimensjonslaus konstant relatert til konfigurasjon av strøymingsvegar
 er ein gjennomsnittleg effektiv porediameter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Permeabilitet (geologi)» frå ,  den 16. mai 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
Bear, Jacob, 1972. Dynamics of Fluids in Porous Media, Dover. — ISBN 0-486-65675-6

Bakgrunnsstoff
http://techalive.mtu.edu/meec/module06/Permeability.htm

Hydrologi
Jordmekanikk
Petroleum
Vassførande sjikt
David Suazo

Óscar David Suazo Velásquez () er ein honduransk fotballspelar som i 2010 spela som spiss for Catania i italiensk Serie A, og for det honduranske landslaget.

Suazo drog til Europa og Cagliari i 1999. Han var med på å vinna Serie B med Cagliari i 2004. I 2006 delte han tittelen som beste utanlandske spelar i Serie A med Kaká. I 2007 gjekk han vidare til toppklubben Inter. Han var med å vinna Serie A med Inter i 2008, men spelte ikkje fast på laget. Etter dette har han vore lånt ut til Benfica og Genoa. Han spelte for Honduras i sommar-OL i 2000.

David Suazo er søskenbarnet til fotballspelaren Maynor Suazo, som har spelt i Noreg for Brann. Eit anna søskenbarn, Hendry Thomas, er også honduransk landslagsspelar.

Honduranske fotballspelarar
Cagliari-spelarar
Inter-spelarar
Benfica-spelarar
Genoa-spelarar
Catania-spelarar