alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jordan Peterson

Jordan Bernt Peterson () er ein kanadisk psykolog.  

Han har skrive boka Maps of Meaning: The Architecture of Belief.

Han er ein motstandar av Lovforslag C-16 frå 2016 (i Canada), noko som har fått omtale i media; Lovforslaget vart en lovregel den 19. juni 2017, og loven vart gjeldande umiddelbart. Som del av motstanden mot lovforslaget, talte han i ei høyring i Senate committee on legal and constitutional affairs (i Canada) i mai 2017; Han var ein av 24 som vart invitert (til Senatet) for å komme med muntlige synspunkt. Loven heiter An Act to amend the Canadian Human Rights Act and the Criminal Code.

Kjelder

Kanadiske psykologar
LocoRoco 2

LocoRoco 2 er eit hjernetrim-plattformspel utvikla og produsert av Sony Computer Entertainment for PlayStation Portable. Det er ein oppfølgjar til LocoRoco og vart gjeve ut i Europa i november 2008, i Japan desember 2008 og i Nord-Amerika februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell japansk nettstad

Dataspel frå 2008
Plattformspel
Hjernetrimspel
PlayStation Portable-spel
PlayStation 4-spel
Øystein Mikalsen

Øystein Mikalsen () er ein norsk journalist og forfattar. Han vaks opp i Flora og er per 2018 busett i Farsund. Mikalsen har cand.mag med historie, medievitskap og samaliknande politikk som fagområde. Han har jobba som journalist i fleire aviser og som frilans.

Bibliografi

Bøker

Kjelder
Heimesida til Øystein Mikalsen

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Flora
Norske journalistar
Politisk søme

Politisk søme, også kalla politisk korrektheit etter det engelske uttrykket «politically correct, political correctness», er uttrykk som blir brukt, hovudsakleg i nedsetjande tyding, om ulike forsøk på å endre uttrykksformer eller sensurere ytringar som enkelte kan oppleve som støytande eller diskriminerande. Den noverande tydinga av uttrykket vart utbreidd først i USA i åra rundt 1990, og deretter i Vest-Europa og elles i verda.

I Noreg er uttrykket også brukt i nedsetjande tyding om personar som gjennomgåande fremjar lite kontroversielle synspunkt, eller som ukritisk vidareformidlar offentleg godkjente tale- og tenkjemåtar.

Historikk 
Det var særleg etter debatten som følgde utgjevinga av boka The Closing of the American Mind, skriven av Allan Bloom og utgjeve i 1987, at omgrepet political correctnes vart utbreitt i amerikansk samfunnsdebatt. I boka hevdar Bloom at høgare utdanning i USA i etterkrigstida har vorte prega av ei form for kulturrelativisme og ei overdriven openheit overfor andre kulturar, noko som ifølgje Bloom har gjort kritisk tenking omkring både eigen og andre sin kultur vanskeleg eller umogeleg.

Etter debatten om boka til Bloom vart «politisk søme» særleg brukt for å beskrive forsøk på tabuisering av ord, bilete eller tenkjemåtar som potensielt kunne komme til å støyte enkeltpersonar eller grupper. I enkelte samanhengar vart også klassiske verk innan litteratur og film stempla som potensielt støytande, og forsøkt fjerna frå pensum i skoleverket og ved universiteta. Ved å uttrykkje seg politisk korrekt – og ved å unngå politisk ukorrekte uttrykksmåtar – skulle ein hindre og førebyggje diskriminering av mellom anna kvinner, etniske eller religiøse minoritetar, homofile og utviklingshemma.

Kritikarar av politisk søme har i den seinare tida byrja å bruke omgrepet for å skildre det dei ser som trugslar mot ytringsfridommen, og til dels som eit uttrykk for ein falsk eller misforstått radikalisme, etter mønster av analysen i boka til Bloom. Enkelte kritikarar har også gjort eit poeng av å vere politisk ukorrekte i sin måte å uttrykke seg på, for eksempel ved å bruke eldre og ofte nedsetjande uttrykk på minoritetar, nettopp for å provosere fram ein reaksjon frå meiningsmotstandarane.

Sjå òg 
 Eufemisme

Kjelder 

Politikk
Uttrykk
Muharrem İnce

Muharrem İnce () er ein tyrkisk politikar frå det republikanske folkepartiet (CHP). Han blei vald inn til den tyrkiske nasjonalforsamlinga i 2002, 2007, 2011 og 2015. 
I 2018 var han kandidat ved presidentvalet i Tyrkia.

Kjelder

Tyrkiske politikarar
Vénuste Niyongabo

Vénuste Niyongabo () er ein burundisk tidlegare friidrettsutøvar, som i 1996 vart den fyrste OL-medaljør frå Burundi då han vann 5 000-meteren under sommarleikane i Atlanta.

Aktiv
Niyongabo vart fødd i Vugizo i det sørlege Burundi. Han deltok på 1500 m då 1993-VM fann stad i Stuttgart, der han var eit knapt sekund unna å sikre seg finaleplass. I 1994 og -95 var Niyongabo ein av dei beste 1500-meterløparar, med sigrar i fleire store tevlingar. Ved friidretts-VM i Göteborg i 1995 vann han bronsemedaljen på yndlingsdistansen, einast toppløparane Noureddine Morceli og Hicham El Guerrouj sprang fortare.

Til sommarleikane 1996 i Atlanta kom Niyongabo som ein av dei største gullkandidatane på 1500 m. Men der valde å la deltakarplassen på 1500 gå til lagkameraten Dieudonné Kwizera. I staden tevla Niyongabo på 5 000 m, ein distanse han tidleg i juni månad i franske Saint-Denis hadde sett personleg rekord med tida 13.03,2. Nøyaktig to månader etter løpet i Saint-Denis la han i OL-finalen i Atlanta på sisterunda la inn ein spurt ingen klarte fylgje og han enda opp ein gullmedalje få hadde forventa.

Den 22. august 1997 sprang Niyongabo i mål på tida 3.29,1 under eit stemne Brussel, hans aller kjappaste 1500 meter nokon gong. Etter 1997 sleit Niyongabo med skadar. Han nådde aldri opp mot sitt tidlegare bestenivå og la opp etter 2000-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1993 i Stuttgart: Utslått i semifinalane på 1500 m (3.42,3 =nr 14)
VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje på 1500 m – 3.35,5
OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje på 5000 m – 13.07,9, framom Paul Bitok (13.08,1)
VM 1999 i Sevilla: Utslått i forsøka på 1500 m (3.41,8 =nr 28)
OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa på 5000 m (13.49,5 =nr 27)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vénuste Niyongabo» frå ,  den 28. mai 2018.  
 

Burundiske idrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Langdistanseløparar
Olympiske meistrar for Burundi
Nawal El Moutawakel

Nawal El Moutawakel () er ein marokkansk tidlegare friidrettsutøvar som vart olympisk meister på 400 meter hekk. Sidan 1990-åra har ho hatt leiande posisjonar i idrettsorganisasjonar og vore sportsminister i Marokko.

Aktiv
Moutawakel vann både korthekken og langhekken ved afrikameisterskapen 1982 i Kairo. Ho deltok året etter i begge øvingane under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, der ho i langhekktevlinga tok seg til semifinalane og på korthekken rauk ut allereie i forsøket.

Under OL 1984 i Los Angeles gjorde Moutawakel sitt livs løp på 400 m hekk og tok den olympiske gullmedaljen på tida 54,61 sekundar. Ho vart dermed den fyrste kvinna frå eit muslimsk land som vart olympisk meister. I 1987-sesongen sigra ho på langhekken både i universiaden og middelhavsleikane, men gjorde eit svakt løp i verdsmeisterskapen og forsvann frå den internasjonale idrettsarenaen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1983 i Helsinki: Utslått i semifinalane i 400 m hekk (57,10 =nr 12)
OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje i 400 m hekk – 54,61, framom Judi Brown (55,20)
VM 1987 i Roma: Utslått i forsøka i 400 m hekk (57,23 =nr 18)

Politikk
Moutawakel har hatt posisjonar i Det internasjonale friidrettsforbundet sidan 1995. Frå 1998 har ho vore medlem i Den internasjonale olympiske komitéen, styremedlem frå 2012. I 2007 vart Moutawakel utnemnd til sportsminister i Marokko.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nawal El Moutawakel» frå ,  den 28. mai 2018.  
 

Marokkanske idrettsutøvarar
Hekkeløparar
Olympiske meistrar for Marokko
Deltakarar under sommar-OL 1984
Marokkanske politikarar
Paraskevi Tsiamita

Paraskevi Tsiamita () er ein gresk tidlegare friidrettsutøvar frå Volos som vart verdsmeister i tresteghopp i 1999.

Tsiamita deltok ikkje i internasjonale meisterskap før 1998. Under europameisterskapen i Budapest forbetra ho i kvalifiseringa den personlege rekorden kraftig til 14,23 m, i finalen nådde ho 13,90 m og vart nummer ni. Sommaren 1999 var Tsiamita i sitt livs form. Den 1. august landa ho på 6,93 m i ei lengdehopptevling i greske Pátra, hennar livs lengste hopp. 
I tresteg-kvalifiseringa under friidretts-VM 1999 i Sevilla tre veker seinare smelte Tsiamita til med eit hopp på 15,07 m. Like langt  kom ho ikkje i VM-finalen, men eit bestehopp på 14,88 gav henne gullmedaljen i øvinga. Sidan var ho plaga med skadar og gav opp idretten i 2004.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Nr 9 i tresteghopp – 13,90 m 
VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje i tresteghopp – 14,88 m, framom Yamilé Aldama (14,61 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paraskevi Tsiamita» frå ,  den 28. mai 2018.  
 

Greske friidrettsutøvarar
Tresteghopparar
Universell utforming

Universell utforming vil seia å planleggja omgjevnader, produkt, institusjonar og tenester slik at dei kan brukast av så mange menneske som mogeleg. Føremålet kan vera å oppnå like mogelegheiter til samfunnsdeltaking og betra tilgjenget for menneske med nedsett funksjonsevne. 

Universell utforming kan til dømes vera trinnfri tilkomst til transportmiddel og bygningar, personleg service som eit tillegg til sjølvbetening eller teksting av filmar. Universell utforming skil seg frå tilgjenge ved at den ikkje krev spesialløysningar for enkeltgrupper, som til dømes separat inngang for rullestolar. I ei universelt utforma løysning er det hovudløysninga som skal vera brukbar for alle.

Kjelder 
 

Design
Tilgjenge
Politisk ukorrekt

Politisk ukorrekt er eit brettspel utgjeve av Vennerød forlag. Føremålet med spelet er å lage støytande og humoristiske (politisk ukorrekte) setningar ved å lage kombinasjonar av ulike kort. Spelet er basert på det amerikanske brettspelet Cards Against Humanity. Tittelen «Politisk ukorrekt» fungerer som eit motstykke til «politisk korrekt».

På grunn av skjemt med emne som pedofili, dyresex, innavl og valdtekt vart det kontroversar knytt til Politisk ukorrekt, og enkelte forhandlarar valde å trekkje spelet frå varebehaldinga.

Referansar 

Brettspel
Ronnie Lane

Ronald Frederick «Ronnie» Lane () var ein engelsk musikar, låtskrivar og produsent som er mest kjend som bassgitarist og var grunnleggjande medlem i to kjende engelske rockeband: Small Faces (1965–69) og det påfølgjande Faces (1969–73). 

Seinare samarbeidde Lane med andre musikarar, og leia sine eigne band, medan han heldt tett kontakt med dei tidlegare bandkollegaene. Seint i 1970-åra fekk han diagnosen multippel sklerose og fekk hjelp av fleire støttekonsertar og økonomiske bidrag frå vener, tidlegare bandkollegaer og fans. Etter å ha hatt sjukdommen i 21 år døydde han, 51 år gammal.

For arbeidet sitt i Small Faces og Faces, vart Lane posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2012.

Diskografi

Small Faces

Studioalbum
Small Faces (1966)
Small Faces (1967)
Ogdens' Nut Gone Flake (1968)

Faces

Studioalbum
 First Step (1970)
 Long Player (1971)
 A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse (1971)
 Ooh La La (1973)

Solodiskografi

Studioalbum
Anymore for Anymore (1974) UK No. 48
Ronnie Lane's Slim Chance (1974)
One for the Road (1976)
See Me (1979)

Konsertalbm
You Never Can Tell (The BBC Sessions) (1997)
Live in Austin (2000)
Rocket 69 (konsert på tysk TV) (2001)

Samleplater
Kuschty Rye (The Singles 1973–1980) (1997)
Tin and Tambourine (1999)
April Fool (1999)
How Come (2001)
Ain't No One Like (2003)
Just For a Moment (2006)
Ooh La La: An Island Harvest (2014)

Samarbeid
 Happy Birthday (med Pete Townshend) (1970)
 I Am (med Pete Townshend) (1972)
 Mahoney's Last Stand (med Ronnie Wood) (September 1976) Atlantic
 With Love (med Pete Townshend) (1976)
 Rough Mix (med Pete Townshend) (1977) US nr. 45 UK nr. 44
 The Legendary Majik Mijits (med Steve Marriott) (1980)
 Victory Gardens (1991) (med folkeduoen John & Mary)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ronnie Lane» frå ,  den 29. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 "Can You Show Me A Dream av John Hellier og Paolo Hewitt
 
 Slim-chance.co.uk
 

Engelske songarar
Engelske visesongarar
Engelske rockesongarar
Engelske rhythm and blues-songarar
Engelske rockebassistar
Engelske banjoistar
Engelske låtskrivarar
Britiske folkrockmusikarar
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Folk frå Plaistow i Newham
Musikarar frå London
Folk med multippel sklerose
Small Faces-medlemmar
Faces-medlemmar
Døde av lungebetennselse
Rock and Roll Hall of Fame
An Old Raincoat Won't Ever Let You Down

An Old Raincoat Won't Ever Let You Down er debutalbumet til Rod Stewart som soloartist, gjeve ut i Storbritannia i februar 1970. I USA kom albumet ut i november 1969 som The Rod Stewart Album og nådde 139. plassen på den amerikanske Billboard 200. Fleire andre medlemmar av Faces spelar òg på albumet, i tillegg til Keith Emerson, Jeff Beck Group-trommisen Micky Waller og gitaristane Martin Pugh og Martin Quittenton (begge frå Steamhammer).

Mottaking

Albumet fekk positive meldingar frå Fusion, Rolling Stone og Robert Christgau. Christgau meinte albumet var «strålande»,  og det same syntest Greil Marcus i Rolling Stone.

Innhald

Medverkande
Rod Stewart – vokal, gitar på «Man of Constant Sorrow»
Ronnie Wood – gitar, flaskehalsgitar, bassgitar, munnspel på «Dirty Old Town»
Martin Pugh – gitar
Martin Quittenton – akustisk gitar
Mick Waller – trommer
Ian «Mac» McLagan – piano, orgel

Gjestemusikarar 
Mike D'Abo – piano på «Handbags and Gladrags»
Keith Emerson – orgel på «I Wouldn't Ever Change a Thing»
Lou Reizner – vokal på «I Wouldn't Ever Change a Thing»

Teknisk 
Keith «Marcus Keef» McMillan – design, fotografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «An Old Raincoat Won't Ever Let You Down» frå ,  den 29. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Rod Stewart-album
Debutalbum frå 1969
Mercury Records-album
Vertigo Records-album
Album produserte av Rod Stewart
Album produserte av Lou Reizner
Martin Pugh

Martin John Pugh er ein britisk gitarist som vart kjend med bluesrockbandet Steamhammer i 1968, der han var i fem år og spelte på fire album. 

Debutalbumet til Steamhammer i 1969, Steamhammer, gav dei ein liten hit i Europa, «Junior's Wailing». Pugh spelte òg på den første soloplata til Rod Stewart, An Old Raincoat Won't Ever Let You Down.

Etter Steamhammer vart oppløyst i 1973 vart Pugh og Steamhammer-bassisten Louis Cennamo med den tidlegare Yardbirds-vokalisten Keith Relf og trommeslagaren Bobby Caldwell og skipa Armageddon i 1975. Seinare spelte han i rockebandet 7th Order.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Pugh» frå ,  den 29. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske bluesgitaristar
Engelske rockegitaristar
Bluesrock-musikarar
Steamhammer-medlemmar
Lou Reizner

Lou Reizner () var ein plateprodusent, og sjef for den europeiske avdelinga av Mercury Records. Som produsent er han kanskje messt kjend for å produsere dei to første soloalbuma til Rod Stewart, orkesterversjonen av rockeoperaen The Who, Tommy og Rick Wakeman sitt Journey to the Centre of the Earth. Som A&R-sjef signerte han kontrakt med Van der Graaf Generator og arrangerte ein amerikansk avtale for David Bowie.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lou Reizner» frå ,  den 29. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske plateprodusentar
Døde av tjukktarmkreft
Evelyn Ashford

Evelyn Ashford () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Shreveport i delstaten Louisiana. Ho vart olympisk meister på 100 meter i 1984 og vann elles tre OL-gull i 4 x 100 m stafett.

Aktiv
Ashford deltok i sitt fyrste OL i 1976 og sitt siste i 1992. Etter femteplass på 100 m i Montréal 1976 forbetra ho seg dei neste sesongane. Den 24. august 1979 i Montreal sette ho verdsrekord på 200 meter med tida 21,83 sekundar. Sommaren 1980 var ho i verdstoppen både på 100 og 200 meter, men ettersom USA boikotta dei olympiske sommarleikane i Moskva i protest mot at Sovjetunionen hadde invadert Afghanistan, deltok ho ikkje i Sommar-OL 1980.

3. juli 1983 forbetra Ashford verdsrekorden på 100 m til 10,79 sekundar i Colorado Springs, eit høgfjellsstadion i Rocky Mountains. Same dagen sprang ho eit USA-amerikanske stafettlag inn til verdsrekord i 4 x 100 m stafett med tida 41,61 sekundar. Ho var dermed favoritt til å vinne 100 meter i den fyrste verdsmesterskapen i friidrett i Helsinki. I VM-finalen pådrog ho seg muskelstrekk og braut løpet.

Under Sommar-OL i 1984 i Los Angeles var Ashford i ei eiga klasse på 100 meter og vann på ny olympisk rekord, 10,97 sekundar, Alice Brown på andreplassen fekk 11,13. Ashford sprang så ankeretappen for det USA-amerikanske laget. Her sanka ho seg gullmedalje nummer to, etter at nemnde Alice Brown, Jeanette Bolden, Chandra Cheeseborough hadde ført USA i tet på dei tre fyrste etappane. Halvt anna veke etter Sommar-OL var avslutta, flytta Ashford sin eigen verdsrekord på 100 m til 10,76 sekundar i eit stemne i Zürich.

I 1988 var Ashford sjanselaus i å fylgje landskvinna Florence Griffith-Joyner under OL-finalen på 100 meter i Seoul, der Griffith-Joyner fekk notert fabelaktige 10,54 sekundar. Med tida 10,83 kneip Ashford sølvmedaljen, to små hundredels sekund framom Heike Drechsler frå Aust-Tyskland. I 4 × 100 m stafett sprang Ashford ankeretappen på ny, og trass i dårleg veksling vann ho si tredje olympiske gullmedalje, godt hjelpt av Alice Brown, Sheila Echols og Griffith-Joyner.

I sitt siste Sommar-OL, i Barcelona i 1992, vart Ashford slått ut i semifinalane på 100 meter. Derimot fekk ho si tredje gullmedalje på rad i 4 x 100 m stafett, her tok hoseg av startetappen og sidan syrgde Esther Jones, Carlette Guidry og Gwen Torrence for USA-amerikansk triumf, fem hundredels sekund framfor eit mannskap frå det som tidlegare var Sovjetunionen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1976 i Montreal: Nr 5 på 100 m – 11,24
VM 1983 i Helsinki: Nr 8 på 100 m – braut finaleløpet
OL 1984 i Los Angeles: Gull på 100 m – 10,97, og gull i 4 x 100 m stafett 
OL 1988 i Seoul: Sølv på 100 m – 10,83. Gull i 4 x 100 m stafett
VM 1991 i Tokyo: Nr 5 på 100 m – 11,30
OL 1992 i Barcelona: Gull i 4 x 100 m stafett. Utslått i semifinalane på 100 m (11,29 =nr 9)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Evelyn Ashford» frå ,  den 29. mai 2018.  
 

Sprintarar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Deltakarar under sommar-OL 1976
Deltakarar under sommar-OL 1984
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1992
Willi Wülbeck

Willi Wülbeck () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Oberhausen som tevla for Vest-Tyskland. Han vart verdsmeister på 800 meter i 1983.

Aktiv
Wülbeck tok seg til finalen på 800 m ved europameisterskapen 1974, der han vart åttande- og sistemann i feltet på ny personleg rekord. To år etter vart han nummer fire i Sommar-OL 1976, over sekundet bak bronsemedaljøren. Fire år seinare glapp dei olympiske sommarleikane då Vest-Tyskland fylgde USA og boikotta Sommar-OL 1980 i Moskva, grunna Sovjetunionen sin invasjon i Afghanistan.
 
Wülbecks gjorde sitt livs løp då han i den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki den 9. august 1983, vann ein klar siger på 800 meter på tida 1.43,65, tysk rekord også i 2018. Sommaren 1984 var Wülbeck skadd, så OL i Los Angeles gjekk fløyten og han la bort piggskoa.

Frå 1974 til 1983 vann Wülbeck ti strake vesttyske meisterskap på 800 meter.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1974 i Roma: Nr 8 på 800 m – 1.46,3
OL 1976 i Montreal: Nr 4 på 800 m – 1.45,26
EM 1982 i Aten: Nr 8 på 800 m – 1.48,90
VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje på 800 m – 1.43,65, framom Rob Druppers (1.44,20)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Willi Wülbeck» frå ,  den 29. mai 2018.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Vesttyske deltakarar under sommar-OL 1976
Mellomdistanseløparar
Sogndal idrettsråd

Sogndal Idrettsråd (SIR) er ein organisasjon laga for å vera det sentrale organet for all idrett i Sogndal kommune for Noregs idrettsforbund.

Rådet skal koordinera alle saker av felles interesser mellom lag, grupper, idrett og kommune.

Dette inneber:

 Styrke idretten si rolle og rammevilkår i kommunen.
 Gjere prioriteringar på vegner av våre idrettslag.
 Vera ein møteplass og utviklingsarena mellom offentleg og frivillig arbeid.
 Dokumentera og synliggjera det lokale omfanget til idretten.

Idrettslag i SIR 
SIR har 13 tilknytte idrettslag:

 Fjærland Idrettslag
 Sogn Motorsportklubb
 Fjøra Fotballklubb
 Sogndal Idrettslag
 Kaupanger Idrettslag
 Sogndal idrettslag fotball
 Norane Idrettslag
 Sogndal Køyre og Rideklubb
 Sjøspretten
 Sogndal Pistolklubb
 Sogn Fartsfykarlaug
 Studentspretten Sogndal
 Sogn fridykkarklubb
 Fjørland Idrettslag

Dei største idrettslaga er Sogndal idrettslag med 1260 medlemmar, Kaupanger idrettslag (750) og Sogndal idrettslag fotball (900). Dei minste idrettslaga er Sogndal pistolklubb (11) og Sogn fartsfykarlaug (20). Tal er pr. 31.12.2017

Samla tal medlemmar i dei 13 idrettslaga er 4193, av desse er det 1875 kvinner og 2318 menn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sogndal idrettsråd» frå ,  den 29. mai 2018.

Bakgrunnsstoff

Møtereferat og sakspapir ved sogndal.kommune.no
Sogn Motorsportklubb

Fjøra Fotballklubb

Sogndal Idrettslag

Kaupanger Idrettslag

Sogndal idrettslag fotball

Norane Idrettslag

Sogndal Køyre og Rideklubb 

Sjøspretten

Sogndal Pistolklubb

Sogn Fartsfykarlaug

Studentspretten Sogndal

Sogn fridykkarklubb

Idrett i Sogndal
Handbags and Gladrags

«Handbags and Gladrags» er ein song skriven i 1967 av Mike d'Abo, som då var frontmann i Manfred Mann. D'Abo skildra songen som «å sei til ei tenåringsjente at vegen til lukka ikkje er gjennom å vere trendy. Det finst djupare verdiar».

Den originale demoen av songen vart oppdaga i 2004 i skapet til Mo Foster.

Chris Farlowe-versjonen
I november 1967 vart songaren Chris Farlowe den første som gav ut ein versjon av songen, produsert av Mike d'Abo. Han nådde 33. plassen på singellista i Storbritannia for Immediate Records. Songen er arrangert med eit pianoriff av Dave Greenslade i bluesskala. Songen kom ut på Farlow-albumet The Last Goodbye i 1969.

Rod Stewart-versjonen

I 1969 spelte Rod Stewart inn ein versjon for albumet An Old Raincoat Won't Ever Let You Down. Denne versjonen av songen vart arrangert av Mike d'Abo, som òg spelte piano på innspelinga. Songen selde heller dårleg og vart lite spelt på radio i USA, men då han kom ut att på singel i 1972, klarte han å gå in på Billboard Hot 100, og nådde 42. plassen i mars. I 1993 spelte Stewart inn ein live-versjon av songen for MTV Unplugged. Denne versjonen finst på albumet Unplugged...and Seated. 

Sjølv om han aldri vart ein hitsingel for Stewart i Storbritannia, vart han igjen populær då han vart nytta i fjernsynsserien The Office og Stereophonics tok han inn på singellita. Han framførte «Handbags and Gladrags» (med Phil Collins på trommer) som den einaste songen hans på Party at the Palace i 2002.

Chase-versjonen
I 1971 gav Bill Chase og jazzrockfusion gruppa hans Chase spelte inn ein versjon på singel. Han vart òg gjeven ut på debutalbumet deira Chase i 1971. Songen vart sungen av Ted Piercefield.

Stereophonics-versjonen

I 2001 gav det walisiske rockebandet Stereophonics ut ein versjon av songen på singel. Han vart sidan gjeven ut på nyutgjevinga av albumet Just Enough Education to Perform.

Innhald

Medverkande

Stereophonics
 Kelly Jones – solovokal, gitar
 Richard Jones – bassgitar
 Stuart Cable – trommer

Andre
 Scott James – gitar
 Jools Holland's Rhythm and Blues Orchestra

Teknisk
 Production – Laurie Latham, Stereophonics
 Lydteknikar – Latham

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Salstrofé

Utgjevingar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Handbags and Gladrags» frå ,  den 29. mai 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Trilogy Rock: Mike D'Abo Interview (2009)

Songar frå 1967
Singlar frå 1967
Singlar frå 1970
Singlar frå 1972
Singlar frå 1973
Singlar frå 2001
Singlar frå 2002
Songar skrivne av Mike d'Abo
Manfred Mann-songar
Rod Stewart-songar
Chris Farlowe-songar
Stereophonics-songar
Jon English-songar
Engelbert Humperdinck-songar
The Office
Immediate Records-singlar
Mercury Records-singlar
V2 Records-singlar