Strictly Personal

Strictly Personal er det andre albumet til Captain Beefheart and his Magic Band. Det kom ut i oktober 1968 som det første albumet på selskapet Blue Thumb Records. Det kom ut nesten eit år etter bandet hadde vore i studio og spelt opp ein oppfølgjar til Safe as Milk i 1967. 

Produsenten Bob Krasnow la til phasing og etterklang-effektar på innspelingane, som sidan har vore tema for mange diskusjonar blant fans og kritikarar.

Historie
Den opphavlege meininga var å spele inn eit album for Buddah Records kalla It Comes to You in a Plain Brown Wrapper (plateomslaget til Strictly Personal kom frå dette opphavlege konseptet). Det vart spelt inn mykje musikk for prosjektet i perioden oktober-november 1967 med Krasnow som produsent. Buddah avviste derimot albumet, som kom ut i ei revidert form året etter. Strictly Personal inneheld nyinnspelte versjonar av songane frå 1967. 

Krasnow la på mykje phasing og etterklang i miksinga av albumet, noko som passa bra med dei populære psykedeliske trendane på den tida. Beefheart fordømde produksjonen. Han sa effektane vart lagt til utan at han visste om det eller godkjende det. Desse kommentarane vart offentlege etter at albumet selte langt dårlegare enn venta. Andre bandmedlemmar har hevda at han i starten gjekk med på å bruke desse effektane. Uansett gav Beefheart ut seinare innspelingar med langt meir enkel og uhandsama lyd. 

Buddah gav ut somme innspelingar frå dei tidlegare innspelingane, i lag med ein tidlegare versjon av «Kandy Korn», som Mirror Man i 1971. Mykje anna materiale frå innspelinga i 1967 har sidan kome ut: samleplata I May Be Hungry But I Sure Ain't Weird (1992) inneheld elleve av dei originale innspelingane henta frå masterlydbanda. Dette albumet har ikkje vore i sal på lenge, men dei elleve spora finst spreidd ut over The Mirror Man Sessions og den noverande utgåva av Safe as Milk. Somme av desse spora vart òg nytta på ei vinylutgåva frå Sundazed i 2008 med den originale tittelen It Comes to You in a Plain Brown Wrapper, men denne utgjevinga er ikkje ein kopi av det originale konseptet eller rekkjefølgja på songane.

Mottaking

Barret Hansen skreiv ei melding i desember 1968 for Rolling Stone, og var usikker på verdien av plata. Han meinte at Beefheart og banda hadde «høvet til å lage det ultimate, kvite bluesalbumet», men at det var «brokete, discom-bobulated freakout-drit» og «flytande lyd» øydelegg potensialet, så det var uklart for han om albumet var eit verk av «den største kvite bluesmannen i verda», «ein kompetent musikar, kapabel av enkelte titaniske augneblink» eller «ein banal artist» med genial produksjon.

Stewart Mason skreiv i ei seinare melding for AllMusic at albumet var strålande, men undervurdert på grunn av statusen miksen til Bob Krasnow har fått. Han meinte at «lydeffektane og phasinga døyver albumet her og der».

Albumet vart stemt fram til 661. plassen i boka til Colin Larkin kalla All Time Top 1000 Albums 3. utgåve (2000).

Innhald

I følgje plateomslaget var alle songane skrivne av Don Van Vliet. Tekstforfattaren Herb Bermann hevda derimot å ha skrive tekstar til songane «Safe As Milk», «Trust Us,» «Gimme Dat Harp Boy» og «Kandy Korn»

Medverkande
Don Van Vliet – vokal, munnspel
Alex St. Clair – gitar
Jeff Cotton – gitar
Jerry Handley – bass
John French – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Strictly Personal» frå ,  den 25. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Barnes, Mike (2000). Captain Beefheart. Omnibus Press. 

 

Captain Beefheart-album
Musikkalbum frå 1968
Blue Thumb Records-album
Album spelte inn i Sunset Sound Recorders