alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
OGAE Second Chance Contest 2020

OGAE Second Chance Contest 2020 (OGAE SCC 2020) var den trettifjerde gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Paris, Lille og Limoges i Frankrike, etter at Frankrike vann tevlinga i 2019 med songen «Tous les deux» av Seemone.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2020 måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2020; men om ein hadde vunne ein nasjonal finale fekk ein ikkje delta. Difor deltok ikkje Frankrike i denne tevling, sidan dei ikkje arrangerte ein nasjonal finale.

Tjueto land deltok i OGAE Second Chance Contest 2020. Armenia, Israel, Polen og San Marino (for OGAE Rest of the World) returnerte til tevlinga. Frankrike, Moldova, Spania, Storbritannia, Tyskland og Ungarn, som deltok i 2019, deltok ikkje i 2020-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Sverige vann OGAE Second Chance Contest for sekstande gong, med songen «Kingdom Come» av Anna Bergendahl.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2020
 Junior Eurovision Song Contest 2020

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «OGAE Second Chance Contest 2020» frå ,  den 4. juli 2020.  
 

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2020
Tubular Bells III

Tubular Bells III er det 18. studioalbumet til Mike Oldfield, gjeve ut i 1998 av Warner Music UK. Det var ein oppfølgjar til Tubular Bells frå 1973 og Tubular Bells II frå 1992, og kom ut i høve 25-årsjubileet til det første Tubular Bells-albumet.

Oldfield skapte albumet då han budde på Ibiza, og har sagt at inspirasjonen for somme av dei elektroniske elementa kom frå musikkstilane han høyrde på barane og klubbane på øya.

I motsetnad til Tubular Bells II, har ikkje Tubular Bells III eit mønster frå dei to stykka frå originalen, men refererer i staden til noko musikk frå dette albumet. Til dømes refererer «The Source of Secrets» til «Introduction»-delen på originalalbumet, og «Far Above the Clouds» refererer til «Finale» av  «Tubular Bells (Part One)».

Vokalistar 
Songane «The Source of Secrets», «Jewel in the Crown» og «Secrets» har Amar som vokalist. Oldfield kan høyrast på «Outcast». «The Inner Child» vart sungen av Luar Na Lubre-vokalisten Rosa Cedrón og «Man in the Rain» av den irske visesongaren Cara Dillon.

Mottaking 

Tubular Bells III er det minst suksessrike av dei tre Tubular Bells-albuma, men nådde fjerdeplassen på den britiske albumlista, medan dei to andre toppa lista. Albumet fekk blanda kritikk. Mange kommenterte likskapen mellom «Man in the Rain» og hitten «Moonlight Shadow».

Innhald
Alle spor av Mike Oldfield.

Salslister

Salstrofé og salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tubular Bells III» frå ,  den 4. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Mike Oldfield-album
Musikkalbum frå 1998
Instrumentalalbum
Warner Music Group-album
Oppfølgjaralbum
OGAE Second Chance Contest 2019

OGAE Second Chance Contest 2019 (OGAE SCC 2019) var den trettifjerde gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Udine i Italia, etter at Italia vann tevlinga i 2018, med songen «Il mondo prima di te» av Annalisa.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2019 måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2019; men om ein hadde vunne ein nasjonal finale kunne ein ikkje deltake i OGAE Second Chance Contest.

24 land deltok i tevlinga. Australia deltok for fyrste gong i OGAE Second Chance Contest, medan Kroatia og Moldova (for OGAE Rest of the World) returnerte til tevlinga. Kviterussland, Malta, Polen, San Marino og Sveits, som deltok i 2018, deltok ikkje i 2019-utgåva av OGAE Second Chance Contest. Sjølv om Ukraina trekte seg frå 2019-utgåva av Eurovision Song Contest, kunne dei deltake i denne tevlinga.

Frankrike vann OGAE Second Chance Contest for fyrste gong, med songen «Tous les deux» av Seemone.

Bidraga

Sjå òg 
 Eurovision Song Contest 2019
 Junior Eurovision Song Contest 2019

Referansar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «OGAE Second Chance Contest 2019» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

OGAE Second Chance Contest etter år
Musikk i 2019
Den Danske Ordbog

Den Danske Ordbog er ei ordbok i seks band over dansk i perioden frå ca. 1950 og fungerer som eit framhald av Ordbog over det danske Sprog. Ordboka blir gjeven ut av Det Danske Sprog- og Litteraturselskab, og det siste bandet kom ut i november 2005 (første bandet kom ut i november 2003). Boka inneheld rundt 100 000 oppslagsord.

Den Dansken Ordbog byggjer på eit særs omfattande, elektronisk tekstkorpus på ca. 40 millionar ord. Tekstane som var med i korpuset stamma frå vidt ulike kjelder som spenna frå dagboksoppteikningar frå forskingsprosjekt som Nationalmuseet sitt prosjekt «Vi skriver dagbog» over tekster frå Folketinget og Københavns borgerrepresentasjon til skjønnlitterære tekstar frå ulike forlag. På dette punktet skil Den Danske Ordbog seg markant frå «forgjengaren» Ordbog over det danske Sprog, som hovudsakleg er basert på tekstar frå forfattarar og andre profesjonelle språkbrukarar og såleis ikkje dekker same spreiing i høve til sjangar, stil og dialektar som den moderne etterfølgjaren.

I november 2009 blei ein digital versjon av ordboka tilgjengeleg på internett via ordnet.dk. I 2013 blei det lansert ein app med ordboka. Denne vann i kategorien «Nyheder & Reference» ved Danish App Awards 2013. Appen er gratis å bruka, utvikla både for Google Android og Apple IOS.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Den Danske Ordbog» frå , og «Den Danske Ordbog» frå  den 5. juli 2020.

Bakgrunnsstoff 
 
 Den Danske Ordbog – presentasjon av ordboka (arkivert nettstad)
Bøker frå 2003
Danske ordbøker
Tanja Damaske

Tanja Damaske () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Aust-Berlin som i 1998 vart europameister i spjutkasting.

Aktiv
Damaske enda på sjetteplassen i spjut-tevlinga både under EM 1994 og VM 1995. I 1995 vart ho tysk meister for fyrste gong, ein prestasjon ho gjentok årleg 1997-2000.

År 1997 kasta Damaske spjutet 67,12 meter under VM i Aten og tok bronsen, norske Trine Hattestad vann framom Joanna Stone frå Australia. Den 5. juli 1998 forbetra Damaske sin personlege rekord til 70,10 m då ho vann den tyske meisterskapen i Berlin. Under europameisterskapen i Budapest seks veker etterpå kasta Damaske 69,10 meter og vann gullmedaljen, med stor margin til dei andre to medaljevinnarane, russiske Tatjana Sjikolenko og finske Mikaela Ingberg.

Frå 1999 vart eit nytt spjut teke i bruk i kvinnefriidrett. Med dette spjutet kasta Damaske 66,91 meter i den tyske meisterskapen, førebels verdsbeste. Ein skade gjorde at ho stod over VM 1999 i Sevilla. Også til OL 2000 var ho utteken, melde også då avbod grunna skade.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1994 i Helsinki: Nr 6 – 61,32 m
VM 1995 i Göteborg: Nr 6 – 62,32 m
VM 1997 i Aten: Bronsemedalje – 67,12 m
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje – 69,10, framom Tatjana Sjikolenko (66,92 m)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tanja Damaske» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

Tyske spydkastarar
Europameistrar i friidrett
Guitars av Mike Oldfield

Guitars er det 19. studioalbumet til den engelske musikaren Mike Oldfield, gjeve ut i 1999. Konseptet på albumet var at det berre vart framført av gitarliknande instrument.

Bakgrunn 
Oldfield speler all musikken på albumet sjølv, og nyttar berre gitarar av forskjellige typar. Mellom anna nytta han ein Roland MIDI-utstyrt gitar, som han nytta til å utløyse trommesamplingar og skape strykar-liknande lydar. «Four Winds» består i fire delar, der kvar del er eit musikalsk portrertt av dei fire himmelretningane (nord, sør, aust, vest).

Turneen Live Then & Now 1999 marknadsførte dette albumet og Tubular Bells III.

Innhald

Salstrofé og salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Guitars (Mike Oldfield album)» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Mike Oldfield Discography - Guitars at Tubular.net

Mike Oldfield-album
Musikkalbum frå 1999
Warner Music Group-album
Konseptalbum
The Millennium Bell

The Millennium Bell er det tjuande studioalbumet til den engelske musikaren Mike Oldfield, gjeve ut i 1999. Temaet på albumet er tankar omkring forskjellige periodar i historia. Albumet kom ut like før tusenårsskiftet og fekk namn etter dette og Tubular Bells-serien hans. Oldfield framførte verket på ein konsert i høve nyårsfeiringa 31. desember 1999.

Innspeling, utgjeving og konserten 
Oldfield spelte inn det meste av albumet i heimestudioet sitt, Roughwood Studios i Berkshire, og orkesteret på berre ein dag i Abbey Road Studios i London med London Session Orchestra.

Det var det tredje albumet til Oldfield på berre eitt år, etter Tubular Bells III seint i 1998 og Guitars tidlegare i 1999. Det var det tredje albumet til Oldfield som kom ut på MiniDisc-formatet, etter Tubular Bells og Tubular Bells II, som begge kom på MiniDisc i 1992.

Det vart halde ein gratiskonsert av siste halvdel av albumet, i tillegg til somme eldre spor, i Berlin på nyårsaftan 1999, med eit publikum estimert til kring ein halv million menneske. Denne konserten kom sidan ut på DVD (og seinare CD) under tittelen The Art in Heaven Concert.

Hovudtemaet på The Millennium Bell er eit syn på viktige hendingar gjennom historia og forskjellige sider ved mennesket. Musikalsk er albumet variert, frå majestetiske kor og filmaktig orkestermusikk til new-age-aktige lydlandskap og etniske lydar til sterke pulsar av elektronisk perkusjon.

Innhald

Medverkande
 Mike Oldfield – musikar, komponist og produsent.
 London Session Orchestra
 The London Händel Choir
 The Grant Gospel Choir
 Nicola Emmanuelle – vokal
 David Serame – vokal
 Miriam Stockley – vokal
 Camilla Darlow – vokal
 Andrew Johnson – vokal
 Gota Yashiki – trommer
 Martay – vokal
 Pepsi Demacque – vokal
 Greta Hegerland-Oldfield – forteljing
 DJ Pippi – Arrangement
 Robyn Smith – Dirigent, arrangør
 Ben Darlow – lydteknikar

Salslister

Salstrofé og salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Millennium Bell» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 The Official Mike Oldfield website
 Mike Oldfield Discography – The Millennium Bell at Tubular.net

Mike Oldfield-album
Musikkalbum frå 1999
Warner Music Group-album
Konseptalbum
Tr3s Lunas

Tr3s Lunas er det 21. studioalbumet til den engelske musikaren Mike Oldfield, utgjeve i 2002 på Warner Music med ein bonus-CD som inneheld ein demo for PC-spelet, Tres Lunas.

Bakgrunn

Tittelen 
Tittelen, Tres Lunas er spansk for «tre månar», der bokstaven 'e' er erstatta av talet '3'. Oldfield sa at tittelen kom av ein italiensk restaurant på Ibiza, der han budde på denne tida, kalla Las Dos Lunas, som nyttar to C-forma månar som speglar kvarandre som logo - i tillegg til at spelet Tres Lunas, som vart skapt samstundes med musikken, har tre månar i landskapet.

Innspeling 
Syster til Oldfield, Sally, snakkar på dette albumet. Det førre albumet til Mike Oldfield ho hadde bidrege på var Incantations i 1978. Hovudvokalisten på «To Be Free» er jazzsongaren Jude Sim. Den britisk-asiatiske vokalisten Amar, som først var med på Tubular Bells III syng òg på albumet. Albumet vart spelt inn i studioet til Oldfield, Roughwood Studios, i tillegg til somme partar i Plan 1 Studios i München. 

Saksofonlyden vert framført ved hjelp av ein gitarsynthesizer.

Spelet 
Tres Lunas var det første MusicVR-spelet til Oldfield. Dette vart seinare følgd opp av Maestro. Noko av musikken frå spelet Tres Lunas enda sidan opp på Oldfield-albumet Light + Shade.

Innhald

Medverkande
 Mike Oldfield
 Sally Oldfield – talte ord
 Jude Sim – vokal på «To Be Free»
 Amar – vokal
 Ben Darlow – assisterande lydteknikar
 Philip Lewis – perkusjonsprogrammering (assistent på Plan 1)
 Thomas Süssmair – perkusjonsprogrammering (assistent på  Plan 1)

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tr3s Lunas» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Mike Oldfield-album
Musikkalbum frå 2002
Warner Music Group-album
Tubular Bells 2003

Tubular Bells 2003 er eit studioalbum av Mike Oldfield, gjeve ut i 2003 på Warner Music. Det er ei fullstendig nyinnspeling av debutalbumet til Oldfield frå 1973, Tubular Bells, som kom ut 30 år tidlegare. Så langt er dette det siste av serien av Tubular Bells-album.

Bakgrunn 
Oldfield hadde alltid vore ukomfortabel med originalinnspelinga, fordi han berre hadde fått nokre få veker å spele inn alt saman, og teknologien på den tida var ikkje god nok til å gjere alt han tenkt. Dermed kunne han ikkje rette på feil, og somme instrument var ustemte. Av kontraktsårsaker hadde han ikkje lov å spele inn albumet på nytt før det var gått 25 år. Utgjevinga av Tubular Bells 2003 fann stad det året Oldfield feira 50-årsdagen sin og 30-årsjubileet for originalversjonen. 

Albumet kom ut i fire versjonar: ein Cd i Europa, ein CD i Nord-Amerika og ei DVD-Audio-utgåve. Kopivern på CD-ane førte til mange klagar om folk som ikkje kunne spele av plata, og påstandar om at plata øydela CD- og DVD-spelarar. 

Sidan det vart brukt digital teknologi, høyrest Tubular Bells 2003 meir synthprega og klårare ut enn originalen. Sidan den opphavlege seremonimeisteren frå originalen i 1973, Vivian Stanshall, no var død, fekk Oldfield skodespelaren John Cleese til å introdusere instrumenta i «Finale»-delen.

Ein CD audio/DVD Video-audio 5.1, kom ut i Spania og México.

Innhald

Bonus DVD

Medverkande
 Musikarar
 Mike Oldfield – akustisk og elektrisk gitar, elektrisk bass, trekkspel, Steinway flygel, Farfisa-, Lowrey- & Hammondorgel, synthesizer, klokkespel, pauke, cymbal, tamburin, triangel, røyrbjølle (tubular bells), programmering, produsent
 John Cleese – seremonimeister
 Sally Oldfield – korvokal

 Teknisk
 Ben Darlow – lydteknikar
 Steve Bedford – nytt bilete av framsida
 Trevor Key – originalt framsidebilete
 Andy Earl – bilete på innsida av omslaget
 e-xentric thinking – design

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tubular Bells 2003» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2003
Mike Oldfield-album
Warner Music Group-album
Light + Shade

Light + Shade er det 22. studioalbumet til den engelske musikaren Mike Oldfield, utgjeve som eit dobbeltalbum den 26. september 2005. Det var det første albumet til Oldfield på Mercury Records. Noko av musikken på denne plata var opphavleg blitt nytta, i alternative miksar, i musikken til virtuell røyndom-spel, Tres Lunas og Maestro.

Bakgrunn 
Albumet består av musikk i to forskjellige stemningar. Dei første ni spora er oppførte som «Light» og består av lysare og rolegare stykke, medan den andre halvdelen er kalla «Shade» og har ei mørkare kjensle. Mange av spora på albumet er nye miksar og/eller lengre versjonar av musikk frå videospelet Tres Lunas.

På den offisielle nettsida til Oldfield står det oppført at det òg vart laga ein 5.1-kringlyd miks av albumet, men denne er så langt ikkje kome ut. Fire spor frå Light + Shade vart gjort tilgjengeleg i U-MYX-formatet slik at fansen kunne mikse spora sjølve. 

Spora «First Steps» og «Ringscape» var arrangerte av Robyn Smith. Christopher von Deylen gjestar på «Nightshade». Oldfield betalte for tenesta med å spele gitar på «Morgentau» for Deylen-bandet Schiller.

Sporet «Blackbird» er kalla opp etter ein av motorsyklane til Oldfield, ein Honda CBR1100XX Blackbird.

Sporet «Romance» er ein techno-versjon av eit fragment av eit klassisk gitarstykke frå 1800-talet med same namn.

Innhald

Light

Shade

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Light + Shade» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Mike Oldfield-album
Musikkalbum frå 2005
Mercury Records-album
Music of the Spheres av Mike Oldfield

Music of the Spheres er det 23. studioalbumet til den engelske musikaren Mike Oldfield, gjeve ut i Storbritannia den 17. mars 2008. Albumet var det andre Oldfield gav ut på Mercury Records og det første med klassisk musikk, basert på konseptet om ein himmelsk sfæreharmoni.

Den newzealandske sopranen Hayley Westenra syng på «On My Heart» og den kinesiske pianisten Lang Lang spelar på seks spor. 

Music of the Spheres vart nominert til ein Brit Award for klassisk musikk i 2009.

Innspeling 
I starten var albumet skriven med elektroniske element, som det førre albumet hans, Light & Shade, men etter kvart som albumet utvikla seg, vart det eit orkesterstykke. Singelen «Spheres» er frå det tidlege stadiet av albumet. Oldfield skreiv mykje av musikken i noteprogrammet Sibelius på ein Apple Macintosh. Oldfield skreiv i datamagasinet MacFormat at det var tidkrevande å skrive orkestermusikken for albumet på denne måten, fordi MIDI-timinga og snøggleikane varierte så mykje.

Albumet vart spelt inn med fullt orkester i Abbey Road Studios med Karl Jenkins som dirigent.

Utgjeving 
Utgjevinga av albumet vart forseinka fleire gonger. Albumet var meint å bli det første albumet med klassisk musikk som vart gjeven ut på ein USB-minnepenn, men den ideen vart skrinlagd. Albumet kom òg ut med bonusspor på iTunes.

Music of the Spheres gjekk til topps på den britiske albumlista for klassisk musikk og nådde niandeplassen på den vanlege, britiske albumlista, og vart dermed det mest suksessrike albumet til Oldfield på 2000-talet. Albumet selde til sølvplate i Storbritannia.

Innhald

Standard studioutgåve

Live frå Bilbao

iTunes-utgåve 

iTunes-utgåva inneheld Music of the Spheres, Music of the Spheres – Live from Bilbao og intervju.

Medverkande
 Mike Oldfield – klassisk gitar, produsent og miksing
 Hayley Westenra – vokal
 Lang Lang – piano på spor 1, 2, 3, 5, 6 og 9.
 Karl Jenkins – orkestrering, dirigent og produsent
 Sinfonia Sfera Orchestra

Orkester 
Sinfonia Sfera Orchestra:

Andre medverkande 
 Miles Showell – Mastering at Metropolis Mastering, London
 Simon Rhodes – lydteknikar
 Rupert Christie – Assistant Produsent
 Richard King – lydteknikar

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Music Of The Spheres (Mike Oldfield album)» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Mike Oldfield-album
Musikkalbum frå 2008
Mercury Records-album
Universal Classics and Jazz-album
Album spelte inn i Abbey Road Studios
Man on the Rocks

Man on the Rocks er det 24. studioalbumet til den engelske musikaren Mike Oldfield, gjeve ut 3. mars 2014 på Virgin EMI. Albumet er det andre heile albumet til Oldfield utan instrumentalar og berre kortare songar etter Earth Moving i 1989.

Innspeling og produksjon 
Man on the Rocks vart produsert av Stephen Lipson i lag med Oldfield. Musikarane på albumet er bassisten Leland Sklar, trommeslagaren John Robinson, klaverspelaren Matt Rollings, gitaristen Michael Thompson og songaren Luke Spiller i lag med Oldfield sjølv på gitar. Akkompagnementet vart spelt inn i juni 2013 i Studio D i Village Studios i Los Angeles. Oldfield deltok sjølv på desse innspelingane via Skype. Oldfield spelte òg inn delar av albumet i heimestudioet sitt på Bahamas. 

Det var det første albumet til Oldfield attende på Virgin etter han forlet Virgin Records i 1990-åra. Dette skjedde då Mercury Records UK og Virgin Records vart slått saman eter Universal Music kjøpte EMI.

Utgjeving 
Man on the Rocks kom ut 3. mars 2014 på enkel CD, dobbel CD, dobbel vinyl, farga vinyl, digital nedlasting og i ein plateboks. 

Dei to platene i luksusutgåva inneheld albumet og ei instrumental plate. Plateboksen, som berre kunne kjøpast gjennom den offisielle heimesida til Oldfield, inneheld det same som luksusutgåva, i tillegg til demoar av songane og fire alternative miksar. 

«Sailing» vart gjeve ut på singel og det vart laga musikkvideo til songen.

Mottaking

Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut. Kritikarane skreiv om kontrasten frå dei progressive rockeverka til Oldfield, som Tubular Bells, og dette labumet som gjekk meir mot streit rock. The Guardian kalla albumet «ei nysgjerrig, men sympatisk avleiing frå dei mange laga av new-age-musikk han har laga tidlegare.»

Innhald

Plate 1 
Alle spor skrivne av Mike Oldfield, utanom der andre er nemnde.

Plate 2 - luksusutgåve

Plate 3 - Bonusplate (superluksus utgåve)

Medverkande
 Mike Oldfield – elektrisk og akustisk gitar, bassgitar, korvokal, klaverinstrument
 Luke Spiller – solovokal
 John Robinson – trommer
 Leland Sklar – bassgitar
 Matt Rollings – piano, Hammond B-3
 Michael Thompson – elektrisk og akustisk gitar
 Stephen Lipson – elektrisk og akustisk gitar
 Davy Spillane – fløyte på «Moonshine»
 Paul Dooley – fiolin på «Moonshine»
 Korvokalistar – Bill Champlin, Alfie Silas Durio, Carmel Echols, Rochelle Gilliard, Judith Hill, Kirsten Joy, Jason Morales, Louis Price, Tiffany Smith

Teknisk
 Lydteknikar – Mike Oldfield & Stephen Lipson (Battery Studios); Howard Willing med Chris Owens (The Village Studios); Steve MacMillan (lydteknikar for trommer på «Irene» & «Dreaming in the Wind» i Steak House Studio i LA)
 Produsert av Mike Oldfield og Stephen Lipson

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Man on the Rocks» frå ,  den 5. juli 2020.  
 

Mike Oldfield-album
Musikkalbum frå 2014
Album produserte av Stephen Lipson
Virgin EMI Records-album
Return to Ommadawn

Return to Ommadawn er det 25. studioalbumet til den engelske musikaren Mike Oldfield. Det kom ut 20. januar 2017 på Virgin EMI Records og er ein oppfølgjar til albumet Ommadawn frå 1975. CD/DVD-Audio-utgjevinga inneheld ein 5.1-kringlyd-miks av albumet.

Bakgrunn og innspeling
I mars 2014 gav Oldfield ut det førre albumet sitt, Man on the Rocks, som var ei endring frå dei vanlege lange instrumentalane med new age-aktig musikk og i staden bestod av streite rockesongar med vokal. Då Oldfield skulle byrje på det neste albumet sitt spurte han fansen kva slags album dei ønskte å høyre frå han. Han fann ut at dei fleste ønskte lange, akustiskprega musikk som på dei tre første albuma hans, Tubular Bells (1973), Hergest Ridge (1974) og Ommadawn (1975), og oppfatta sistnemnde som ein særskild favoritt blant fansen. Dette inspirerte Oldfield til å lage ein oppfølgjar til Ommadawn, som han uansett hadde tenkt på ei stund. Albumet Amarok frå 1990 var opphavleg meint å vere Ommadawn II, før materialet «gjekk i ei anna retning» og ideen vart skrinlagd. I tillegg ønskte Oldfield å lage ein oppfølgjar etter at han hadde chatta med den franske musikaren Jean-Michel Jarre, som sa han var fan av Oldfield og ønskte eit samarbeid, men at han rekna musikken hans for å vere «for akustisk». Oldfield sa: «Dette fekk meg til å tenkje. Om nokon som han meiner eg er ein akustisk musikar, så viser det kor viktig den delen av karrieren min har vore.» 

Return to Ommadawn er det første albumet hans sidan Incantations (1978) som følgjer formatet med eitt spor per vinylside, som berre vart kalla «Part one» og «Part two».

Albumet fekk middels god kritikk, og har ein score på 64 av 100 på Metacritic. Albumet gjekk til topps på den spanske albumlista.

Innhald

Medverkande
Mike Oldfield spelte alle instrumenta sjølv.

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Return to Ommadawn» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2017
Mike Oldfield-album
Virgin EMI Records-album
Oppfølgjaralbum
Arenarock

Arenarock  (òg kalla album-orientert rock [AOR], anthemrock, bedriftsrock, papparock, melodisk rock, pomp-rock og stadionrock er ein type rock som oppstod i midten av 1970-åra. Då hardrockband og dei som spelte ein lettare, men likevel skingrande type poprock vart stadig meir populære, byrja grupper å skape songar meint for store publikum, og arenarocken utvikla seg ved å bruke ein meir kommersiell og radiovenleg stil. Musikken var ofte kraftig produsert, med ofte livlege, dramatiske songar og langsame powerballadar, med sterk vekt på melodi og ofte allsongvenlege refreng. Andre kjennetiekn var bruken av gitareffektar og klaverinstrument.

Mange av merkelappane nemnde over er brukt nedsettande, og diskusjonane til kritikarane går ofte inn på spørsmål om musikarane fokuserer for mykje på show-delen og masseappellen enn den kunstnarisk kvaliteten, særskild med tanke på skilnadane mellom dei store lyttarmassane versus andre lyttarar. Interessa i arenarock er stereotypisk rekna som noko kvite menn i arbeidarklassen og middelklassen i Canada og USA høyrer på, som er blitt sitert som grunnlag for nedlatande fordomar over sosial status av somme kritikarar. Musikkstilen er derimot populær verda over, særleg i samband med store turnear.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Arena rock» frå ,  den 5. juli 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 

 

Sjangrar innan rockemusikk
Musikk i 1970-åra