alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Laurvig Strandværft

Laurvig Strandværft var eit skipsverft som låg i Rekkevik ved Larvikfjorden. Verftet vart grunnlagt av firmaet Knutsen & Herlofsen, som dreiv skipsreiarlag og frakt med skip, saman med Colin Archer. Archer stod for ein tredjedel av kjøpesummen. Knutsen & Herlofsen for resten. Bakgrunnen for etablering av verftet var dei gode konjunkturane innan skipsfart i 1870-åra. Det første fartøyet Archer bygde her var truleg skonnerten «Aries» i 1875. Då Knutsen & Herlofsen gjekk konkurs i 1886, overtok Archer heile verftet. Han bygde skip der til 1897. Då selde han størstedelen av området. 

Polarskipet «Fram» vart bygd ved Laurvig Strandværft i 1891-1892. I dag syner ikkje noko att etter verftet.

Kjelder 
 Tore Borch Sannes: Colin Archer skipene Bokhandlerforlaget 1978.

Skipsverft i Vestfold og Telemark
Næringsliv i Larvik
Historie i Larvik
All Aboard the Blue Train

All Aboard the Blue Train er det fjortande albumet til countryartisten Johnny Cash. Det vart fyrst utgitt 15. november 1962 av Sun, og seinare gitt ut på ny i 2003 av Varèse Sarabande, då med seks bonusspor. Omtrent alle songane på albumet var allereie utgitt av Sun på tidlegare LPar og EPar.

Innhald 
Alle songane er laga av Cash, utanom dei som er merkja med komponist.

Bonusspor

Medverkande 
Johnny Cash - Hovudartist, gitar, vokal
Al Casey - Gitar

Anna personell
Sam Phillips - Produsent
Jack Clement - Produsent
Cary E. Mansfield - Reissue produsent
Bill Dahl - Liner Notes, Reissue produsent
Dan Hersch - Digital remastering
Bill Pitzonka - Art Direction, design

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «:en:All Aboard the Blue Train» frå ,  den 12. februar 2012.  
 

Musikkalbum frå 1962
Johnny Cash-album
Album produserte av Sam Phillips
Sun Records-album
Album produserte av Jack Clement
Fischer

Fischer kan visa til:

 Andrew Fischer
 Bobby Fischer
 Heinz Fischer
 Jan Fischer
 Nordal Fischer Wille
 Sven Fischer

 Siehe, ich will viel Fischer aussenden

Namn knytte til yrke
EISCAT Svalbard Radar

EISCAT Svalbard Radar (ESR) er ein radarstasjon, driven av EISCAT, ein internasjonal vitskapleg organisasjon. Stasjonen ligg på Operafjellet på sørsida av Adventdalen, kring 10 km søraust for Longyearbyen på Svalbard. Stasjonen opna 22. august 1996. 

Det står òg ein EISCAT-radar i Tromsø, og i lag har ein med desse to ei kontinuerleg dekning av ionosfæren frå Oslo og nesten til Nordpolen. Radarane måler energistraumar skapt av partiklane i solvinden, som mellom anna skapar polarlys.

Kjelder
EISCAT Svalbard Radar. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/EISCAT_Svalbard_Radar

Byggverk i Longyearbyen
Radar
Farmasi

Farmasi (frå gresk pharmakon, som tyder 'lækjemiddel') er læra om framstillinga av  lækjemiddel, og soleis eit fag som kombinerer kunnskapar i kjemi med dei vitskapane som har med sjukdom, helse og sunnheit hjå menneske og dyr å gjere. 

Nemninga farmasi er òg nytta om dei yrka som krev kunnskap om lækjemiddel for å produsere, kontrollere, levere ut og informere om lækjemiddel og korleis dei virkar, slik det til dømes vert gjort på apoteka. Dei som har godkjend utdanning i faget, vert kalla farmasøytar.

Bakgrunnsstoff

 
Helsevitskap
Greske ord og uttrykk
Blood, Sweat and Tears (album)

Blood, Sweat and Tears er det femtande albumet av countryartisten Johnny Cash. Det vart utgitt i 1963 på Columbia Records. Det er eit konseptalbum der arbeidarane i sambandstatane er tema. "The Legend of John Henry's Hammer" og "Busted" er to av songane på plata. Den siste vart gitt ut som singel, og begge songane var med på Cash si berømte plate, At Folsom Prison, fem år seinare.

Namnet på albumet er inspirert av eit Winston Churchill-sitat, der han seier han kan gi det Engelske folket "nothing but blood, toil, tears, and sweat."

Innspeling 
7. juni 1962 vart den fyrste låten på plata, "The Legend of John Henry's Hammer", spelt inn. 30. og natt til 31. juli 1962 vart "Casey Jones" og "Waiting for a Train" spelt inn. Resten av songane vart spelt inn 21. og 22. august 1962. All innspeling foregjekk i Columbia Recording Studio i Nashville, Tennessee.

Innhald

Medverkande 
 Johnny Cash - Hovudartist, guitar, vokal
 The Carter Family - Kor
 Luther Perkins - Elgitar
 Bob Johnson - Gitar, banjo
 Marshall Grant - Bass
 W.S. Holland - Trommer
 Maybelle Carter - Autoharpe
 Bill Pursell - Piano

Anna personell 
 Frank Jones, Don Law - Produsent
 Vic Anesini - Mastering
 Frank Bez - Fotograf

Listeplassering 
Album - Billboard (Nordamerika)

Singlar - Billboard (Nordamerika)

Kjelder 

 LP Discography entry on Blood, Sweat and Tears
Denne artikkelen bygger på «:en:Blood, Sweat and Tears (album)» frå ,  den 6. februar 2012.  
 

Johnny Cash-album
Musikkalbum frå 1963
Album produserte av Don Law
Columbia Records-album
Konseptalbum
Den tyrkiske rivieraen

Den tyrkiske rivieraen (òg kjend som Turkiskysten) er eit omgrep nytta for å skildre eit område sørvest i Tyrkia som omfattar provinsane Antalya, Muğla og delar av Aydın, det sørlege İzmir og det vestlege Mersin. Kombinasjonen av gunstig klima, varm sjø og meir enn tusen kilometer med kyst langs Egearhavet og Middelhavet, vakker natur og arkeologiske stader trekkjer området til seg mange turistar frå både Tyrkia og utlandet.

Av arkeologiske stader finn ein to av dei sju underverka; ruinane av Mausoleion i Halikarnassos og Artemistempelet i Efesos.

Rivieraen er heimstad for den internasjonalt kjende Blue Voyage, der deltakarane kan nyte ei vekelang reise på guletar, ein seglbåttype frå Tyrkia, til byar frå antikken, hamner, mausoleum og intime strender i mange av dei små vikene.

Kysten vert rekna som eit kulturelt funn med ei blanding av verkelege og mytologiske personar, konfliktar og hendingar, og området er ofte nemnd i segnene til mange kulturar opp gjennom historia. Kysten har vore heimstad for vitskapsfolk, helgenar, krigarar, kongar og heltar, og vore åstad for mange kjende myter. Marcus Antonius av Romarriket skal ha vald Den tyrkiske rivieraen som den vakraste bryllaupsgåva si til Kleopatra av Egypt. St. Nikolas, seinare kjend som julenissen, vart fødd i Demre (i antikken Myra), ein liten by nær dagens Antalya. Herodotos, som vert rekna som den første historikaren, vart fødd i Bodrum (i antikken Halikarnassos) kring 484 fvt. Vulkanfjella vest for Antalya, nær Dalyan, er trudd å ha vore inspirasjon for den mytiske Khimera - den eldpustande monsteret som Bellerofon slo i hel.

Busetnader
Mange byar og landsbyar i området er internasjonalt kjende, som Alanya, Antalya, Bodrum, Çeşme, Fethiye, Kalkan, Kaş, Kemer, Kuşadası, Marmaris og Side.

Stader langs Den tyrkiske rivieren: 

 Adabükü
 Adrasan
 Akbük
 Aksaz
 Akyaka
 Akyarlar
 Alaçatı
 Alanya
 Antalya
 Armutalan
 Aslanbucak
 Bağla
 Beldibi
 Belek
 Beycik
 Bitez
 Bodrum
 Bozburun
 Çamköy
 Çamyuva
 Çayova
 Çeşme
 Çıralı
 Çiftlik
 Dalaman
 Dalyan
 Datça
 Demre
 Didim
 Emecik
 Eşen
 Fethiye
 Finike
 Gazipaşa
 Göcek
 Gökova
 Gömbe
 Göynük
 Gümüşlük
 Gündoğan
 Güvercinlik
 Güzelçamlı
 Hisarönü
 Ilıca
 İçmeler
 Kabak
 Kalkan
 Karadere
 Kaş
 Katrancı
 Kekova
 Kemer
 Kızkumu
 Kiriş
 Kumluca
 Kundu
 Kuşadası
 Kuzdere
 Konyaaltı
 Köyceğiz
 Lara
 Manavgat
 Marmaris
 Milas
 Muğla
 Olympos
 Ortaca
 Ovacık
 Ölüdeniz
 Ören
 Özdere
 Patara
 Seki
 Selimiye
 Side
 Simena
 Söğüt
 Tekirova
 Torba
 Turgutreis
 Turnalı
 Turunç
 Türkbükü
 Ulupınar
 Yalıkavak

Biletgalleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Turkish Riviera» frå ,  den 17. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Tyrkisk geografi
Feriestader i Tyrkia
Det levantinske havet

Det levantinske havet er den austlegaste delen av Middelhavet.

Det levantinske havet grensar til Tyrkia i nord, Syria, Libanon, Israel og Gazastripa i aust, Egypt og Libya i sør og Egearhavet i nordvest. I vest ligg det opne Middelhavet (stundom kalla Libyahavet) og grensa er definert som ei linje frå neset Ra's al-Hilal i Libya til øya Gavdos, sør for Kreta. Den største øya i Det levantinske havet er Kypros. På det djupaste er havet 4384 meter i Pliniusgropa, kring 80 km sør for Kreta. Det levantinske havet dekkjer eit område på 320 000 km.

Den nordlege delen av Det levantinske havet, mellom Kypros og Tyrkia vert kalla Det kilikiske havet. I nord ligg òg dei store buktene İskenderunbukta (nordaust) og Antalyabukta (nordvest).

Leviatan-gassfeltet ligg i dette området under Det levantinske bassenget.

Økologi
Suezkanalen som stod ferdig i 1969, knyter Det levantinske havet til Raudehavet. Raudehavet ligg høgare enn det austlege Middelhavet, så kanalen fungerer som eit tidvassund der vatn frå Raudehavet strøymer ut i Middelhavet. Bittersjøane, som er hypersaline naturlege innsjøar som dannar ein del av kanalen, blokkerte tilførselen av artar frå Raudehavet til Middelhavet i mange tiår, men etter kvart som saltinnhaldet i sjøane vart likt det i Raudehavet, byrja planter og dyr å flytte seg vidare i kanalen og har byrja å kolonisere det austlege Middelhavet. Denne vandringa vert kalla Lessepsvandringa, etter Ferdinand de Lesseps, sjefsingeniøren for kanalen.

Bygginga av Aswan-demninga i Nilen i 1960-åra har redusert tilførselen av ferskvatn og slam til Det levantinske havet. Det har gjort havet relativt saltare og meir næringsfattig enn før, noko som har ført til at det historisk viktige sardinfisket har kollapsa. Dette har igjen vore til fordel for raudehavsartane som er vande til det saltare og meir næringsfattige Raudehavet.

Sjå òg
Levanten

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Levantine Sea» frå ,  den 17. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Study and Analysis of Water Masses Formation in the Levantine Sea 

Havområde i Middelhavet
Cy Young

Cyrus J. Young, kjend som Cy Young, (), var ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Modesto i California som tevla i spydkast. I 1952 vart han den fyrste frå USA som vann OL-gull i spydkasting.

Aktiv
Under OL 1952 i Helsingfors braut Young og landsmannen Bill Miller det finske hegemoniet i spydkast. Miller tok leiinga i fyrste omgang med 72,46 m, framom finnen Toivo Hyytiäinen som kasta 71,89 m. Young, som låg på sjuandeplass med 68,45 m, slengte i andre omgangen spydet 73,78 m, ny olympisk rekord. Med dette kastet overtok han leiinga, ei plassering som heldt seg då stillinga mellom dei fire beste ikkje endra seg sidan i tevlinga. Sidan i sesongen sette han USA-rekord med 78,12 m.

Fire år seinare vann Young sitt einaste USA-meisterskap med det gode resultatet 75,57 m. Han deltok så under OL 1956 i Melbourne, og sette ny olympisk rekord i kvalifiseringa med eit kast på 74,76 m. I finalen skada han eit okle og enda på ellevteplassen, norske Egil Danielsen vann OL-gullet med ny verdsrekord på 85,71 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1952 i Helsingfors: Gullmedalje – 73,78 m, framom Bill Miller (72,46 m)
OL 1956 i Melbourne: Nr 11 – 68,64 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cy Young (athlete)» frå ,  den 17. august 2012.  
 

USA-amerikanske spydkastarar
Olympiske meistrar for USA
Olympiske meistrar i spydkast
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Egearregionen

Egearregionen (tyrkisk Ege Bölgesi) er ein av sju regionar i Tyrkia. 

Han ligg vest i landet og grensar til Egearhavet (Ege Denizi) i vest, Marmararegionen i nord, 
Middelhavsregionen i sør og sørvest og Sentral-Anatolia i aust.

Den totale folkesetnaden i Egearregionen er kring 9,6 millionar.

Provinsar i Egearregionen

 Provinsen Afyonkarahisar
 Provinsen Aydın
 Provinsen Denizli
 Provinsen İzmir
 Provinsen Kütahya
 Provinsen Manisa
 Provinsen Muğla
 Provinsen Uşak

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aegean Region» frå ,  den 17. august 2012.  
 

 
Regionar i Tyrkia
Viktor Tsybulenko

Viktor Sergejevitsj Tsybulenko () var ein sovjetisk-ukrainsk friidrettsutøvar frå landsbyen Veprik i Kiev oblast. Han var i verdstoppen i spydkast i tida 1952-62. Tsybulenko vart olympiameister i øvinga i 1960 i Roma, og fekk EM-sølv i 1962 og OL-bronse i 1956. Fem gongar vart han sovjetisk meister i spydkast.

Aktiv
Tsybulenko debuterte internasjonalt under OL 1952 i Helsingfors. Både her og i EM 1954 i Bern kom han på fjerdeplass. I Bern var han einast 12 cm bak bronsevinnaren, Toivo Hyytiäinen frå Finland. To år seinare, under OL 1956 i Melbourne, tok han bronsemedaljen med eit kast på 79,50 m, i same tevlinga sette norske Egil Danielsen verdsrekord med 85,71 m og vart olympiameister.

Høgdepunktet for Tsybulenko kom under sommar-OL 1960 i Roma, der han deltok i sitt tredje OL. I fyrste omgangen kasta han spydet heile 84,64 m, dermed vann han OL-gull med over fem meters forsprang til sølvvinnaren Walter Krüger, ein aust-tyskar som representerte eit samla Tyskland. Tsybulenko avslutta med å vinne sølvmedaljen under EM 1962 i Beograd, berre slått av landslagskameraten Jānis Lūsis.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1952 i Helsingfors: Nr 4 – 71,72 m
EM 1954 i Bern: Nr 4 – 72,39 m
OL 1956 i Melbourne: Bronsemedalje – 79,50 m
OL 1960 i Roma: Gullmedalje – 84,64 m, framom Walter Krüger (79,36 m)
EM 1962 i Beograd: Sølvmedalje – 77,92 m, bakom Jānis Lūsis (82,04 m)

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Viktor Tsybulenko» frå ,  den 17. august 2012.  
 

Sovjetiske spydkastarar
Ukrainske spydkastarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske meistrar i spydkast
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Pierre de Coubertin

Pierre de Coubertin () er ein fransk baron, pedagog, historikar og grunnleggjar av Den internasjonale olympiske komitéen (IOK). Han var president i IOK frå 1896 til 1925 og stod som ærespresident til han døydde i 1937.

Sommar-OL 1912
De Coubertin deltok i litteratur under sommar-OL 1912 og vann gull for verket «Ode to Sport». Han leverte inn verka som «Georges Hohrod» og «Martin Eschbach» frå Tyskland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pierre de Coubertin» frå , og «Art competitions at the 1912 Summer Olympics» frå  den 17. august 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Pierre de Coubertin» frå , og «Pierre de Coubertin» frå  den 17. august 2012.  

Folk frå Paris
Franske baronar
Franske historikarar
Presidentar i Den internasjonale olympiske komitéen
Medlemmar i Den internasjonale olympiske komitéen
Franske deltakarar under sommar-OL 1912
Meistrar under sommar-OL 1912
Olympiske meistrar for Frankrike
Kongelege OL-deltakarar
Presidentar i Den olympiske organisasjonskomitéen
Keshorn Walcott

Keshorn Walcott () er ein trinidadsk spydkastar som vart olympiameister i øvinga under OL 2012 i London. med eit bestekast på 84,58 m.

Nittenårgamle Walcott sette personleg rekord med 80,11 m i mai 2012 under eit stemne i Havana. 1. juli forbetra han rekorden til 82,83 m i San Salvador. Han deltok så i verdsmeisterskapen for juniorar i Barcelona, der han vart meister med 78,64 m.

I kvalifiseringa til finalen i spydkast under sommar-OL 2012 kasta han 81,75 m og gjekk greitt vidare. I finalen sette han trinidansk rekord med 83,51 m og leia etter fyrste omgang. Han auka leiinga i andre omgangen med eit kast på 84,58 m. Ingen av dei andre finalekastarane klarte sidan å kaste lengre enn Walcott, nærast var Oleksandr Pjanytsja frå Ukraina som i tredje omgang var berre sju centimeter kortare enn Walcotts lengstekast.

Medaljar i internasjonale meisterskap 
 OL 2012 i London: Gullmedalje - 84,58 m, framom Oleksandr Pjanytsja (84,51 m)
 VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiserirnga (78,78 m -nr 19)
 OL 2016 i  Rio de Janeiro: Bronsemedalje (85,38 m)

Kjelder 

 
 
 Denne artikkelen bygger på «Keshorn Walcott» frå , den 17. august 2012. 
 

Trinidadiske idrettsutøvarar
Spydkastarar
Olympiske meistrar for Trinidad og Tobago
Olympiske meistrar i spydkast
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Trinidad og Tobago
Medaljevinnarar under sommar-OL 2012
Trinidadiske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Trinidadiske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Heller

Heller er nemninga på eit naturleg innhola parti i ein bergvegg, slik at berget dannar eit overheng  som folk og fe kan søkje livd under mot regn og snø. Hellerar er kjenneteikna av å vere grunne og med stor opning, slik at dagsljoset normalt går heilt inn til botnveggen, og skil seg på den måten frå dei naturformasjonane som vert kalla holer og grotter. 

Hellerar kan ha oppstått som fylgje av såkalla karstprosessar, det vil seie som resultat av at naturlege kjemiske prosessar har løyst opp berget. Men det mest vanlege er at bårer frå havet har grove ut helleren i ei tid då havet stod høgare, eller at grunnvatn har trengt gjennom svake soner i berget og frose til is som har sprengt ut stein.  Hellerar kan òg ha danna seg under store, nedraste steinblokkar, eller under steinblokkar som isen har flytta under siste istida.

Både i førhistorisk og historisk tid har hellerar vore mykje nytta som faste eller mellombels buplassar eller læger i samband med fangst og fiske, og innhaldet i dei sedimenta som i lange tider har hopa seg opp i mange av hellerane etter langt tids bruk, har gjeve viktig arkeologisk materiale for å kartleggje korleis livet har arta seg i både steinalderen, bronsealderen og seinare tider.
Kølabonn

Kølabonn (uttala 'kølabånn' med tjukk l) er den austnorske nemninga på ein kolbotn, det vil seie ein plass i skogen der det har vorte framstilt trekol ved å varme opp ved i kolmiler (reismiler). Slik har ein gjort det i tida frå 1500-talet og framover, framfor alt frå innpå 1600-talet til fram på 1800-talet. På slike stader kan ein framleis finne spor etter aktiviteten i form av trekol i grunnen og andre restar. Etter lova om kulturminne er kølabonnar eldre enn 1537 freda utan at det trengst særskilde vedtak om freding.

Framstillinga av trekol i kolmiler gjekk føre seg ved at store mengder ved frå skogen ikring vart stabla opp etter eit fastsett system, dekt med granbar og jord, og som fylgje av at noko av veden fekk brenne opp under kontrollert tilgang på luft, vart det varme nok til å setje i gang ein tørrdestilasjon av resten av veden, som på den måten vart omdanna til kol.

Mange kølabonnar er å finne i dei lutene av Vestmarka som ligg i kommunane Asker og Bærum i Akershus, for jarnverka Bærums Verk i Bærum og Dikemark jernverk i Asker trong mykje trekol til jarnproduksjonen då desse verksemdene var i drift frå 1600-talet og framover. Desse verka kunne krevje av bøndene at dei skulle produsere og levere trekol til dei, og trekolbrenninga  og trekoltransporten sette mange menn i arbeid. Kølabonnane vart lagt attmed transportvegane til desse to jernverka, og vart nytta fast i fleire sesongar. Dei har ofte fått namn anten etter han som stod for kolbrenninga, etter namnet på den aktuelle garden, eller etter kjenneteikn ved sjølve staden, til dømes Persbonn etter Per, Ståvibonn etter garden Ståvi og så bortetter.

Tettstaden Kolbotn i Oppegård kommune i Akershus har namnet etter ein kølabonn, slik det avspeglar seg i den lokale tradisjonelle uttalen av namnet.

Litteratur
Larsen, Jan Martin; Stenseng, Jon;  Kittelsen, Kjell H. 2002 [2001]. Vestmarka : seterliv og kølabrenning. Asker og Bærum Historielag: ISBN 82-90095-09-0

Sjå òg
Kolmile
Masomn

Kol
Den internasjonale olympiske komitéen

Den internasjonale olympiske komitéen (IOK; engelsk International Olympic Committee, IOC; fransk Comité international olympique, CIO) er ein internasjonal ikkje-statleg organisasjon, skipa av den franske baronen Pierre de Coubertin 23. juni 1894. Hovudkontoret ligg i Lausanne i Sveits og organisasjonen har i dag 105 aktive medlemmar og 34 æresmedlemmar.

IOK arrangerer Dei olympiske sommarleikane, Dei olympiske vinterleikane, Dei olympiske sommarleikane for ungdom og Dei olympiske vinterleikane for ungdom. Alle leikane vert arrangert kvart fjerde år. Dei 1. olympiske sommarleikane vart arrangert av IOK i den greske hovudstaden Aten i 1896. Dei 1. olympiske vinterleikane vart arrangert i den franske byen Chamonix i 1924. Fram til 1992 vart både sommar- og vinter-OL arrangert same år. IOK flytta dimed vinter-OL med to år for at det skulle verte betre tid til planlegging av leikane. Dei 1. olympiske sommarleikane for ungdom vart arrangert i bystaten Singapore i 2010 og Dei 1. olympiske vinterleikane for ungdom vart arrangert i den austerrikske byen Innsbruck i 2012.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «International Olympic Committee» frå ,  den 17. august 2012.  
 

Den internasjonale olympiske komitéen
Skipingar i 1894
Olympiske leikar
Olympiske leikar for ungdom
Svartehavsregionen

Svartehavsregionen (tyrkisk Karadeniz Bölgesi) er ein av regionane i Tyrkia. Han grensar til Marmararegionen i vest, Sentral-Anatolia i sør, Aust-Anatolia i søraust,  Georgia i nordaust og Svartehavet i nord.

Det bur kring 8,5 millionar innbyggjarar i regionen, og av dette bur 4,1 millionar i byar og 4,3 millionar i landsbyar. Regionen er derfor den einaste regionen i Tyrkia der det bur fleire folk på landet enn i byane. Sjølv om majoriteten er tyrkiarar, bur det òg noko laz-folk og georgiarar i regionen, og i motsetnad til dei same etniske gruppene i Georgia (der dei er georgisk-ortodokse) er dei sunnimuslimar.

Provinsar  

 Provinsen Amasya
 Provinsen Artvin
 Provinsen Bartın
 Provinsen Bayburt
 Provinsen Bolu
 Provinsen Çorum
 Provinsen Düzce
 Provinsen Giresun
 Provinsen Gümüşhane
 Provinsen Karabük
 Provinsen Kastamonu
 Provinsen Ordu
 Provinsen Rize
 Provinsen Samsun
 Provinsen Sinop
 Provinsen Tokat
 Provinsen Trabzon
 Provinsen Zonguldak

Geografi 
Svartehavsregionen har ein bratt, berglendt kyst med elvar som stupar ned smale kløfter frå kystfjella. Nokre større elvar, som skjer seg gjennom Dei pontiske fjella, har sideelvar som renn gjennom breiare dalar. Det går berre få vegar frå kysten og over fjella til det indre av regionen sidan fjella som som varierer frå 1500 til 1800 meter over havet i vest til 3000-4000 meter over havet i aust med Kaçkarfjella, dannar ein nesten ugjennomtrengeleg mur mellom kysten og det indre. Dei høgareliggande fjellsidene på nordvestsida er som regel dekte av tett skog. På grunn av desse naturlege tilhøva har svartehavskysten historisk sett vore isolert frå Anatolia.

Det milde, fuktige maritime klimaet langs svartehavskysten har dannar eit kommersielt lønsamt jordbruk. Frå Zonguldak i vest til Rize i aust vidar den smale kyststripa seg ut fleire stader til frodige, kraftig oppdyrka delta. Samsunormådet er eit stort tobakkproduserande område og i aust er det mange sitruslunder. Aust for Samsun, er området kring Trabzon verdskjend for produksjon av hasselnøtter, og lenger aust i Rize-området er det mange teplantasjar. Alle område som kan oppdyrkast, inkludert fjellsidene der dei ikkje er for bratte, er oppdyrka eller nytta som beitemark. Vestlege område av svartehavsregionen, særleg Zonguldak-området, er eit senter for kolgruvedrift og tungindustri.

Dei nordanatoliske fjella i nord er ei nær ugjennomtrengeleg fjellrekkje som generelt går parallelt til svartehavskysten. I vest er fjella generelt lågare med høgder sjeldan over 1500 meter, men dei stig gradvis austover til høgder over 3000 meter sør for Rize.

Turisme 
Dei som mislikar varmen og fukta om sommaren ved Middelhavet og Egearhavet i Tyrkia, kan rømme til platåa i fjella i Svartehavsregionen, som nesten er permanent dekt av skyer og som får mykje regn med eit rikt dyre- og planteliv med skogar, kratersjøar, fossar, elvar, fjellturar, rafting, kanopadling og vintersport, jakt og fiske.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Black Sea Region» frå ,  den 18. august 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Regionar i Tyrkia
Anatolia
Svartehavet