alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Wictor Esbensen

Wictor Esbensen () var ein norsk sjømann som var kjend for utforskinga i Antarktis i lag med svigerfaren Carl Anton Larsen, som leitte etter stader å drive kvalfangst. Han mista livet då skipet hans sokk under andre verdskrigen.

Tidleg liv
Esbensen var fødd i Vadsø. Då begge foreldra døydde i 1897 vart han adoptert av Larsen-familen og flytta til Sandefjord. I 1907 i Ullern gifta han seg med Elvina Larsen frå Sandefjord, som var dotter til skipseigar og kvalfangar Carl Anton Larsen. Paret slo seg ned i Bærum, og fekk seks born.

Karriere
Esbensen vart utdanna som førstestyrmann og skipskaptein. Han var med på grunnlegginga av Grytviken på Sør-Georgia i lag med Carl Anton Larsen. Esbensen leia Compañía Argentina de Pesca, som organiserte bygginga av Grytviken, den første landbaserte kvalstasjonen i Antarktis, og denne kom i drift i 24. desember 1904. Esbensen Bay er kalla opp etter han.

Då andre verdskrigen braut ut vart Esbensen kaptein på skipet SS «Bjørnvik». Skipet kom seg unna den tyske invasjonen av Noreg den 9. april 1940 då det 3. april låg til kai i Methil i Skottland og gjorde teneste i og kring Storbritannia. Morgonen den 27. januar 1942 var skipet i rute frå Newport til Fowey med drivstoff i ein del av ein konvoi. På grunn av uvêr mista skipet kontakt med konvoien same kvelden og på ettermiddagen dagen etter vart det angripe og søkkt av eit tysk fly utanfor Falmouth.Skipet vart treft av fem bomber og sokk på eit halvt minutt. Det meste av mannskapet forsvann, inkludert Esbensen. Berre førstestyrmannen, ein fyrbøtar og ein skyttar overlevde.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wictor Esbensen» frå ,  den 29. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Norske oppdagarar
Norske antarktisfararar
Norske kvalfangarar
Historia til Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Sør-Orknøyane
Nordmenn falne i andre verdskrigen
Ferguson Bay

Ferguson Bay er ei lita bukt på den vesle øya Morrell i Southern Thule.  Ho er i røynda den einaste trygge ankerplassen i Southern Thule. Det var her det argentinske luftforsvaret sette opp basen Corbeta Uruguay og starta okkupasjonen  (og den einaste busetnaden i heile Sør-Sandwichøyane) frå november 1976 til juni 1982, då britiske militære styrkar dreiv argentinarane bort.

Litteratur

Bukter på Sør-Georgia
Fortuna Bay

Fortuna Bay er ei bukt mellom Cape Best og Robertson Point på nordkysten av Sør-Georgia. Ho vart kalla opp etter «Fortuna», eit av skipa under den norsk–argentinske kvalfangstekspedisjonen under Carl Anton Larsen som deltok under opprettinga av den første permanente kvalstasjonen i Grytviken i Sør-Georgia i 1904–05.

Ocean Harbour ligg 35 km mot søraust, vart tidlegare kjend som «New Fortuna Bay».

Kjelder 

Bukter på Sør-Georgia
Frida Hole

Frida Hole er ei lita bukt som ligg 0,5 nautiske mil søraust for Coal Harbor, langs sørkysten og nær vestenden av Sør-Georgia. Ho vart truleg namngjeven av tidlege kval- og selfangarar som nytta bukta som ankerplass.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Godthul

Godthul er ei bukt mellom Cape George og Long Point på nordkysten av Sør-Georgia mellom Cumberland East Bay og Ocean Harbour. Namnet Godthul går attende til perioden 1905–12, og vart truleg nytta av norske sel- og kvalfangarar som arbeidde i området.

I 1908 etablerte Bryde & Dahls Hvalfangerselskap eit flytande kvalkokeri i bukta, og Godthul var den einaste staden på Sør-Georgia under kvalfangsttida der det ikkje var slakting og koking av kval på land. Det vart bygt kai, eit par skur og eit vassverk på land.

I perioden 1917-22 var den inga verksemd i Godthul, då det flytande kokeriet vart flytta til Sør-Shetlandsøyane. I løpet av 1920-åra gjekk fangsten ned og utstyr til selskapet var i ferd med å bli forelda. I tillegg vart lisensen til selskapet til å drive kvalfangstverksemd på Sør-Georgia i ferd med å gå ut. Drifta i Godthul vart avvikla i 1929. 

Godthul fekk namnet sitt etter ei bukt på øya Veierland i Vestfold.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Godthul» frå ,  den 29. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bukter på Sør-Georgia
Kvalstasjonar på Sør-Georgia
Hamilton Bay

Hamilton Bay er ei lita bukt ved munningen av Salomonbreen på søraustkysten av Sør-Georgia 0,4 nautiske mil nordaust for munningen av Drygalskifjorden. Ho vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951–57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter James E. Hamilton (1893–1957), ein naturalist på Falklandsøyane, som deltok under Discovery Investigations, 1925–28.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Harpon Bay

Harpon Bay er ei bukt som ligg like aust for Mercer Bay sør i Cumberland West Bay i Sør-Georgia. Ho vart først kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Otto Nordenskjöld. Ho vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951–57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter lastefartøyet «Harpon», bygt i 1897, som vart nytta av Compañía Argentina de Pesca i Grytviken frå 1922.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Hercules Bay

Hercules Bay er ei bukt som ligg 1 nautisk mil vest-nordvest for Cape Saunders langs nordkysten av Sør-Georgia. Ho vart namngjeven av norske kvalbåtar etter «Hercules», ein kvalbåt som vitja bukta.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Bikjebukten

Bikjebukten eller Hound Bay er ei bukt mellom Tijuca Point og Cape Vakop langs nordkysten av Sør-Georgia. Namnet «George Bay» og «Hundebugten» har òg vore nedteikna på kart for denne bukta. South Georgia Survey, 1951–52, rapporterte at kval- og selfangarane kalla  «Bikjebugten». Namnet Hound Bay vart foreslått av UK Antarctic Place-Names Committee og er ei engelsk omsetjing av det norske namnet.

Den 21. april 1982 gjekk britiske Special Boat Service i land ved Hound Bay frå helikopter frå HMS «Endurance», og gjorde eit forsøk på å krysse over til dei argentinske stillingane gjennom Sörling Valley til Cumberland East Bay, der dei vart drivne attende av snø og is 22.-24. april.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Falklandskrigen i Sør-Georgia
Isfjorden på Sør-Georgia

Isfjorden (engelsk Ice Fjord) er ein fjord mellom Weddell Point og Kade Point langs sørkysten og nær vestenden av Sør-Georgia. Namnet går attende til kring 1920.

Kjelder

Fjordar på Sør-Georgia
Inner Bay

Inner Bay er ei lita bukt som ligg søraust for The Knob i Elsehul, nær vestenden av Sør-Georgia. Namnet vart første gong brukt på eit kart frå 1931 av Det britiske marinedepartementet.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Iris Bay

Iris Bay er ei lita bukt like sør for Muller Point ved austenden av Sør-Georgia, som ligg 10 km nordvest for Cape Vahsel, langs bukta mellom Cape Vahsel og Cape Charlotte. Namnet «Sandwich Bay», etter John Montagu, 4. jarlen av Sandwich, vart gjeven til bukta mellom Cape Vahsel and Cape Charlotte i 1775 av ein britisk ekspedisjon under James Cook. Namnet vart på seinare kart nytta om den vesle bukta som er skildra her, sidan namnet ein følte ein ikkje trong eit namn for den større bukta. South Georgia Survey, 1951–52, rapporterte at namnet Iris Bay var velkjend for den vesle bukta hos kval- og selfangarar i Sør-Georgia, og at namnet Sandwich Bay ikkje var kjend lokalt, så Iris Bay vart det godkjende namnet.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Bay of Isles

Bay of Isles er ei bukt mellom Cape Buller og Cape Wilson langs nordkysten av Sør-Georgia. Ho vart oppdaga i 1775 av ein britisk ekspedisjon under James Cook og ho fekk dette namnet av han på grunn av dei mange øyane (minst tolv) i bukta. Mange av desse øyane er kalla opp etter lokale fuglar som:

 Albatrossøya (albatross)
 Crescent Island
 Invisible Island
 Mollymawk Island (thalassarche)
 Skua Island (joar)
 Petrel Island (petrellar)
 Prion Island (prion)
 Tern Island (terner)

Området er i lag med Grytviken eit av to turistområde på øya. Av 31 hekkande fugleartar på Sør-Georgia finn ein 17 her i bukta. 

Rosita Harbour ligg på vestkysten av bukta.

Kjelder

 Stonehouse, B (ed.) Encyclopedia of Antarctica and the Southern Oceans (2002, ISBN 0-471-98665-8)

Bukter på Sør-Georgia
Jacobsen Bight

Jacobsen Bight er ei bukt på sørkysten av Sør-Georgia mellom Larvik Cone og Cape Darnley. Namnet  «Sukkertoppbukta» vart nytta av Olaf Holtedahl i 1929 for heile kysten mellom Cape Darnley og Sandefjord, som var nedteikna på kartet hans som éi bukt. Namnet «Zuckerspitzenbucht» vart nytta for den nordvestlege av to bukter på same kysten av Ludwig Kohl-Larsen i 1930. South Georgia Survey, 1951–52, kartla kysten i detalj og stadfesta at det var to bukter. Sidan namnet som kjem frå Mount Sugartop er mistydande (fordi fjellet ikkje er særskild dominerande ved bukta) og ingen av dei eksisterande namna var i bruk lokalt, foreslo UK Antarctic Place-Names Committee i 1957 eit nytt namn. Jacobsen Bight er kalla opp etter Fridthjof Jacobsen (1874–1933), som arbeidde med Compañía Argentina de Pesca i Grytviken, 1904–21, og som seinare vart nestleiar i selskapet.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Jason Harbour

Jason Harbour er ei bukt som ligg vest for Allen Bay på nordsida av Cumberland West Bay i Sør-Georgia. Ho vart kartlagd og namngjeven av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Otto Nordenskjöld. Bukta vart tidlegare vitja av «Jason» med kaptein Carl Anton Larsen, i 1894.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
«Jason»

«Jason» var ei norsk selfangstskute på 495 brt som vart bygt ved Rødsverven (Framnæs Mek. Værksted) i 1881. Ho var rigga som bark og hadde ein mindre hjelpemotor. Skipet var finansiert av forretningsmannen Christen Christensen frå Sandefjord. Ho vart i 1899 seld til Italia og omdøypt «Stella Polare».

I 1888 førte «Jason» Fridtjof Nansen til Grønland i samband med den første dokumenterte kryssinga av øya.

I 1892/93 og 1893/94 vart «Jason» nytta av Carl Anton Larsen på kvalfangstekspedisjonar til Antarktis for Christensens selskap A/S Oceana for å kartlegge kval- og selførekomstar. «Jason» undersøkte i første rekke områda rundt Sør-Georgia og aust for Antarktishalvøya og nådde 68°10' sørleg breidde, det sørlegaste punkt nokre hadde segla i dette området. Den første ekspedisjonen var hovudsakleg interessert i fangst av rettkval, men observerte berre blåkval, finnkval og knølkval. Desse artane hadde ein ikkje tilfredsstillende utstyr for å kunne fange. Det vart derimot teke over 6000 pelssel, og året etter reiste ein ned med fire skip og over hundre mann for å fange meir sel.

Oberservasjonane frå «Jason»-ekspedisjonene førte mellom anna til at Carl Anton Larsen i 1904 etablerte kvalfangststasjonen Grytviken på Sør-Georgia.

«Jason» vart i 1899 seld til den italienske prinsen og oppdagaren Luigi Amedeo av Abruzzi og omdøpt «Stella Polare». Luigi Amedeo leia ein nordpolekspedisjon, og frå Kristiania gjekk ferda til Arkhangelsk, der «Stella Polare» ankra opp 30. juni 1899. Ein overvintringsleir vart etablert på Frans Josefs land, men då hertugen mista to fingrar i løpet av overvintringa, tok kaptein Umberto Cagni over leiinga av sledeturen som nådde 86° 34’ den 25. april 1900, 35–40 kilometer lenger nord enn Nansen sin rekord frå 1895. Den 16. august 1900 starta «Stella Polare» returreisa til Noreg og kom til Tromsø 16. august. I 1902 vart ho stryke frå Lloyd's Register.

Geografiske stader kalla opp etter «Jason» 
Jason Harbour på Sør-Georgia  
Jason Island på Sør-Georgia 
Jason Peak på Sør-Georgia  
Jason Peninsula

Kjelder
Denne artikkelen bygger på ««Jason»» frå ,  den 29. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Litteratur 
C. A. Larsen: «Nogle optegnelser af sæl- og hvalfanger Jason's reise i sydishavet 1893–94», i Det norske geografiske Selskabs Aarbog 1894, s. 115-151.
Louis Amédée de Savoie (Duc des Abruzzes): «Expédition de l’Étoile Polaire dans la Mer Arctique 1899-1900», Paris, coll. Polaires, Économica, 2004

Bakgrunnsstoff 
C. A. Larsens dagbok fra «Jason»s ekspedisjon i 1893/94  Norsk Polarhistorie
 Modell av «Stella Polare» 

Norske barkar
Skip frå 1881
Norsk polarhistorie
Ekspedisjonsfartøy
Kvalbåtar
Polarskuter
Skip bygde ved Framnæs Mekaniske Værksted
King Edward Cove

King Edward Cove er ei verna bukt like sørvest for Mount Duse, på vestsida av Cumberland East Bay i Sør-Georgia. Bukta vart vitja av tidlege selfangarar i Sør-Georgia, vart kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901-04, under Nordenskjold. Ho vart namngjeven kring 1906 etter kong Edward VII av Storbritannia.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Kelp Bay

Kelp Bay er ei lita open bukt like aust-søraust for Doris Bay på nordkysten av Sør-Georgia. Ho er fylt med tang og tare (kelp på engelsk), og det er ikkje mogeleg å ankre opp her. South Georgia Survey, 1951–52, rapporterte at det skildrande namnet var godt kjend lokalt.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Jossac Bight

Jossac Bight (tidlegare òg «Jossac Bite») er ei bukt langs sørkysten av Sør-Georgia mellom Holmestrand and Aspasia Point. Namnet «Jossac Bite» [sic] vart nytta av tidlege selfangarar foer ei bukt søraust for King Haakon Bay, truleg denne bukta. Det samansette namnet «Holmestrand-Hortenbucht» vart seinare nytta av den tyske ekspedisjonen under Kohl-Larsen 1928-29. Det tidlegare namnet er derimot det som har vorte godkjend.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
King Haakon Bay

King Haakon Bay eller King Haakon Sound, er ei bukt på sørkysten av øya Sør-Georgia. Bukta er kring 13 km lang og 5 km brei.

Bukta vart kalla opp etter kong Haakon VII av Noreg av Carl Anton Larsen, som grunnla Grytviken. Queen Maud Bay er kalla opp etter dronning hennar og ligg i nærleiken. 

Cave Cove, som er ein del av bukta, er mest kjend som staden der Ernest Shackleton gjekk i land i mai 1916 etter å ha kryssa havet frå Elefantøya i ein open livbåt under Endurance-ekspedisjonen. Dei slo òg leir ved Peggotty Bluff i bukta.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Endurance-ekspedisjonen
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Larsen Harbour

Larsen Harbour er ei, smal 2,10 km lang bukt i Drygalskifjorden, 2,8 km vest-nordvest for Nattriss Head, ved søraustenden av Sør-Georgia. Ho vart kartlagd av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1911–12, under Wilhelm Filchner. Han namngav ho etter kaptein Carl Anton Larsen, ein norske polfarar i Antarktis, som gjorde fleire oppdagingar i Antarktis. 

Fjella som nesten går i ring rundt bukta vart skildra av fotografen til Ernest Shackleton, Frank Hurley, som  «særs vakre og til og med meir praktfulle enn fjella i Milford Sound».

Niall Rankin-ekspedisjonen på skipet «Albatross», var ei tid her og studerte weddellsel før dei gjekk inn i Esbensen Bay.

Området er fritt for rotter, slik at sørgeorgiapiplerke, petrellar og prionar trivst her. Fjella stuper bratt ned i sjøen og fleire isbrear kalvar ut i sjøen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Larsen Harbour» frå ,  den 29. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 
 
 
 

Bukter på Sør-Georgia
Stader på Sør-Georgia kalla opp etter nordmenn
Bø Museum

Bø Museum ligg på Oterholt i Bø i Midt-Telemark kommune. Det er ei eining under Telemark Museum og er samansett av landhandelen Aaheim med pakkhus, det gamle forsamlingshuset Polen, Åsestugo og eit utstillingslokale som viser fele- og folkedrakthistorie. Oterholt var den fyrste handelstaden og bygdesenteret i Bø, og ligg på veg til Liheia, akkurat der brua kryssar Bøelva. 
Aaheim blei bygd av handelskarane Halvor G. Sisjord (1865-1961) og Halvor H. Sønstebø. Dei kjøpte eigedomen Furuheim på Oterholt i 1896 og bygde straks forretningsgarden Aaheim der den gamle garveriverksemda Brua hadde lege
Kvennøya, ein gamal mølleplass som ligg eit steinkast frå den tidlegare handelstaden, høyrer også til Bø Museum og Telemark Museum.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Telemark Museum

Museum i Vestfold og Telemark
Kultur i Midt-Telemark
Byggverk i Midt-Telemark
Naustroser

Naustrose er ei form for rissa graffiti som finst i gamle kystmiljø i Noreg. Ho er vanlegvis danna av to sirkelbogar (vesica piscis, fiskeblære) med eit loddrett merke i midten. Graffitien førestiller eit kvinneleg kjønnsorgan (vulva). Andre namn på det er «modersmerket» og «sola». Naustroser er å sjå innandørs og utandørs i naust, sjøstuer/rorbuer og gamle trebåtar. Graffitien kan tolkast som eit fruktbarheitssymbol med uttrykk for ønske om godt fiske, eller rett og slett uttrykk for seksuelle fantasiar. 

På Fiskerimuseet på Hjertøya finst to døme på naustrose. Ei er ute, og ei er innomhus. På båthallen som er bygd av delar av eit åttringnaust frå Lyngværet, kan ein sjå ho i bordkledinga i gavlveggen mot aust. Denne er truga, for kledingsbordet er i ferd med å rotne.

I sjøstua frå Daumannsholmen ved Teistklubben er naustrosa skore inn i fyllinga på innsida av døra som går inn i opphaldsrommet. Dette er ei frodig utgåve og plasseringa gjorde ho godt synleg i heile rommet. 

I Vartdalsoga kan ein lese om striden om fiskerimerkinga etter kommunesamanslåinga med Ørsta i 1964. Det vanlege er å ha bokstaven til kommunen føre nummeret, men som ein Vartdalredar sa: «Før denne naustrosa [Ø-en] skal komme på båtane våre, skal eg registrere dei i Ålesund!»

Kjelder 

Norsk kystkultur
Graffiti
Hjertøya

Hjertøya er ei øy i Molde kommune, ti minutt sør for Molde sentrum. 

Øya er smal og om lag 3 km lang. Arealet er 0,42 km². Hjertøya er eit mykje brukt friluftsområde, og det går rutebåt frå Molde i juni, juli og august. På Hjertøya ligg Fiskerimuseet, som er ein del av Romsdalsmuseet. Den tyske biletkunstnaren Kurt Schwitters budde ei tid på øya.

Øyar i Molde
Egil Russøy

Egil Russøy () er ein norsk sosionom og forfattar. Han gav i 2012 ut boka Møtet med Hans Nielsen Hauge : historia om Anna frå Voss og Bertel frå Naustdal. Handlinga tek utgangspunkt i tipp-tipp-tippoldeforeldra til forfattaren, og deira kontakt med Hans Nielsen Hauge. Boka er utgitt på Selja forlag. Egil Russøy er frå Flora kommune.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
 Selja Forlag

Bakgrunnsstoff

Folk frå Flora
Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Flora
National Park på New Zealand

National Park er ein liten busetnad på det sentrale vulkanplatået på Nordøya på New Zealand. Staden er også  kjend som National Park Village, og er den høgstliggjande urbane busetnaden på New Zealand på 825 moh. Som namnet tyder på, grensar han til verdsarvsstaden Tongariro nasjonalpark, den første nasjonalparken på New Zealand, oppretta i 1887. Mot vest ligg Whanganui nasjonalpark.
Frå byen er det storslått utsikt til Mount Tongariro, Mount Ngauruhoe (Domedagsberg i filmtriologien Ringdrotten) og Mount Ruapehu.
  
Byen ligg ved jarnveglinja North Island Main Trunk og nær krysset mellom hovudvegane New Zealand State Highway 4 og 47, midtvegs mellom Raetihi ogTaumarunui og 45 km sørvest for sørbreidda til Tauposjøen. Det er ein køyretur på  20 minuttar til det største skisportsområdet i landet, Whakapapa og 50 minuttar til Turoa, skisportsanlegget i hellingane til den aktive vulkanen Ruapehu.

Turisme er hovudnæringsvegen med 1500 gjestesenger i kommersielle og private hytter.

Om sommaren er staden ein populær inngangsport til nasjonalparkane Tongariro og Whanganui for fotturar, terrengsykling og kajakkpadling. Om vêret tillet det, går det dagleg transport frå National Park Village til Tongariro Alpine Crossing, kjent som ein av dei beste dagsturane i fjellet på New Zealand.

Historie 
Opphavleg hadde busetnaden namnet Waimarino ('stille vatn'). I 1926 gav jarnvegsselskapet New Zealand Railways stasjonen namnet National Park. Dette var for å unngå forveksling med andre stadar med same namn, dessutan var namnet alt kome i vanleg bruk på grunn av nærleiken til Tongariro nasjonalpark.

Då jarnvegslinja Main Trunk Line vart opna i 1908, skapte dette gode tilhøve for tømmerhogst og bygging av sagbruk i dei store skogområda, og 30 sagbruk med tilhøyrande transportvegar kom i drift i området. Då beltetraktorar vart tilgjengelege i 1930-åra, auka hogsten, og stasjonen i National Park hadde ein av dei største lasteplassane for tømmer på New Zealand. I dag er Tongariro Timber den siste sagbruksverksemda i drift ved National Park.

I 1960-åra var National Park endestasjonen for alt tungt utstyr og maskineri for kraftutbygginga i Tongariro (Tongariro Power Scheme Development), og lokale grusvegar vart betydeleg oppgraderte for å ta seg av tungtrafikken.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «National Park, New Zealand» frå ,  den 29. november 2012.

Bakgrunnsstoff 
National Park Village

Busetnader i Manawatū-Whanganui
Lighthouse Bay

Lighthouse Bay er ei lita bukt mellom Cape Crewe og Point Abrahamsen som utgjer den nordlege armen av Cook Bay langs nordkysten av Sør-Georgia. Ho vart kartlagd av mannskap på Discovery Investigations i 1929. Ho fekk truleg dette namnet på den tida fordi eit fyr (ikkje lenger i bruk) stod på det nærliggande Sheep Point.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Little Moltke Harbor

Little Moltke Harbor er ei lita bukt mellom Pirner Point og isklippene i Rossbreen, som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) sør for Moltke Harbor på vestsida av Royal Bay i Sør-Georgia. Ho vart først kartlagd av den tyske gruppa under Det internasjonale polaråret, 1882–83, under Schrader. Namnet Little Moltke, kjem frå nærliggande Moltke Harbor, og vart nytta om denne bukta av selfangarar på Sør-Georgia.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Luisa Bay

Luisa Bay er ei lita bukt som ligg mellom Cape Vakop og Mount Skittle på nordkysten av Sør-Georgia. Ho vart kartlagd av South Georgia Survey, 1951–52, og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter «Luisa», eit av fartøya til Compania Argentina de Pesca som deltok under bygginga av den første permanente kvalstasjon i Grytviken på Sør-Georgia i 1904. Fartøyet er i dag ein holk i King Edward Cove.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Maiviken

Maiviken er ei vik i nordenden av Thatcher Peninsula mellom Cumberland West Bay og Cumberland East Bay i Sør-Georgia. Ho vart kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen. 1901-04, under Otto Nordenskjöld, og kalla Majviken etter maidagen i 1902, dagen då dei gjekk inn i vika. I løpet av åra har den norske stavinga vorte nytta om vika.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Queen Maud Bay

Queen Maud Bay er ei V-forma bukt som ligg like nord for Nunez Peninsula langs sørkysten av Sør-Georgia. Ho vart grovt kartlagd i 1819 av ein russisk ekspedisjon under Bellingshausen, og vart namngjeven før 1922 etter dronning Maud, ektemaken til kong Haakon VII av Noreg, truleg av norske kvalfangarar som opererte langs denne kysten.

Kjelder

Maud
Stader i Antarktis kalla opp etter nordmenn
Mercer Bay

Mercer Bay er ei lita bukt med Geikiebreen i enden ved sørvestenden av Cumberland West Bay i Sør-Georgia. Bukta finst på eit skissert kart over Cumberland Bay av løytnant S.A. Duse under Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901-04. Namnet dukka først opp på eit kart basert på landmålingane til Discovery Investigations i 1926-30. Ho er truleg kalla opp etter kapteinløytnant G.M. Mercer som var kaptein av DI-skipet «William Scoresby», som deltok i merking av kval og oseanografisk arbeid utanfor Sør-Georgia i 1926-27.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Miles Bay

Miles Bay er ei lita bukt på sørsida av Isfjorden på Sør-Georgia. Namnet South Bay vart gjeven til vika av den skotske geologen David Ferguson då han vitja Sør-Georgia i 1911-12. Sidan dette namnet alt var godt kjend som ein arm av Prince Olav Harbor 18 nautiske mil (33 km) unna, tilrådde United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1957 å bruke eit nytt namn for denne bukta. Miles Bay er kalla opp etter kvalbåten «Don Miles», bygt i 1926, som var eigd av Compania Argentina de Pesca i 1934.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia
Morenefjorden

Morenefjorden er ein fjord med eit rev (ei endemorene) over innløpet. Han utgjer vestenden av Cumberland East Bay i Sør-Georgia. Han vart kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen under Nordenskjold, 1901-04, som namngav han på grunn av den store morenen i innløpet.

Kjelder

Fjordar på Sør-Georgia
Morenar
Morsa Bay

Morsa Bay er ei lita bukt 2,5 nautiske mil (4,6 km) aust for Weddell Point, på nordsida av Isfjorden langs sørkysten av Sør-Georgia. Ho vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951-57, og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter kvalbåten «Morsa», som vart bygt i 1929, og seinare eigd av Compania Argentina de Pesca i Grytviken.

Kjelder

Bukter på Sør-Georgia