alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Robin Simon

Robin Simon () er ein britisk gitarist, som var medlem av Ultravox, Magazine og Visage.

I 1975 flytta han til London og vart med i punkpopbandet Ians Radio (seinare kalla Neo) i 1976. Simon kom inn i Ultravox som erstatning for Stevie Shears i 1977. Han var berre med på eitt album, Systems of Romance, i 1978, før han slutta i lag med John Foxx året etter.

I 1980 vart Simon så medlem av Magazine, der han erstatta John McGeoch.. Han var berre med ei kort stund, før han slutta for å spele med John Foxx på albumet Garden. Han heldt fram å spele med Foxx utover i 1980-åra. Seint i 1980-åra vart Simon med i bandet Humania, som var starta av Ultravox-medlemmet Billy Currie, etter at Ultravox vart oppløyst.

Diskografi
Neo
 Live At The Vortex (1977) (samlealbum med ymse artistar)

Ultravox
 Systems Of Romance (1978)

Magazine
 Play (1980)

John Foxx
 The Garden (1981)
 The Golden Section (1983)
 In Mysterious Ways (1985)
 The Golden Section Tour + Omnidelic Exotour (2001) (berre den første CD-plata)

Humania
 Sinews Of The Soul (2006)

Ajanta Music
 And Now We Dream Secret door. (2006)

Visage
 Hearts and Knives  Demons to Diamonds

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Robin Simon» frå ,  den 2. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
The Rolling Stone Encyclopedia of Rock and Roll – 3rd Edition

 

Engelske rockegitaristar
Ultravox-medlemmar
Magazine-medlemmar
Folk frå Halifax i West Yorkshire
Engelske new wave-musikarar
Three into One

Three into One er det første samlealbumet til det engelske bandet Ultravox, gjeve ut i 1979 i USA og i juni 1980 i Storbritannia. Albumet er ei samling av songar frå dei første tre albuma deira, Ultravox!, Ha!-Ha!-Ha! og Systems of Romance, som i lag dannar den første inkarnasjonen av bandet med John Foxx som vokalist, før bandet vart leia av Midge Ure i 1980-åra.

Innhald

Medverkande
Ultravox
Warren Cann - trommer og vokal
Chris Cross - bass og vokal
Billy Currie - fiolin og klaverinstrument
John Foxx - vokal
Stevie Shears - gitar (på spor 1, 2, 3, 4, 5, 9 og 10)
Robin Simon - gitar (på spor 6, 7 og 8)

Andre medverkande
Terry Barham - assisterande lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Three into One» frå ,  den 2. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1979
Ultravox-album
Island Records-album
Dissident

Dissident (frå engelsk, av latin dissidere, 'å vera ueinig' eller 'å avvika') viser til ein person som har ein anna oppfatning og/eller motarbeider den etablerte politikken, læra eller strukturen i eit samfunn eller ein stat. Dissidentar blir ofte verande i landet i staden for å forlata det og gå i eksil. 

Omgrepet kan visa til ein person som strir mot ei rådande religiøs oppfatting. I Polen i reformasjonstida viste det til kyrkjesamfunn utanfor den katolske kyrkja sin universalitet. Striden mellom katolikkane og dissidentane var med på å bidra til oppløysinga av det polske riket.

I Sovjetunionen var Andrej Sakharov og Aleksandr Solzjenitsyn døme på dissidenter, og i Kina har Wei Jingsheng og Liu Xiaobo vore kjende dissidentar.

Sjå òg
Dissentar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dissident» frå  og «Dissident» frå ,  den 2. september 2020.  
 

 
Latinske ord og uttrykk
Politikk
Bertil Reppen

Bertil Reppen () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Brønnøysund. I tida 1975 til 1985 vart han noregsmeister i stavhopp sju gongar og sikra seg elles eitt NM-sølv og ein NM-bronse i øvinga. Reppen var etter tur medlem i Brønnøysund IL, BUL, Kamp-Vestheim og IK Tjalve.

Aktiv
Reppen presterte personbeste i stavhopp sommaren 1975 då han tok seg over 4,71 meter ved eit stemne på Kongsvinger. Seinare i sesongen vann han gullmedaljen i øvinga då NM i friidrett 1975 vart avvikla på Fana stadion i Bergen. To år seinare forbetra han sitt personbeste til 4,72 m i Mo i Rana. Under noregsmeisterskapen 1979 i Larvik vart Reppen norsk meister for andre gong med ny personleg rekord på 4,80 m, årsbeste i Noreg.

I mai og juni 1981 flytta Reppen sin personlege rekord tre gongar, sist til 4,95 meter i eit stemne på Kongsvinger den 25. juni. Same året i august byrja han på ei fem år lang gullrekke, med di han sigra i stavtevlinga i samtlege norsk meisterskap i åra fram til og med 1985. I denne perioden hoppa Reppen for aller fyrste gong, 16. august 1983 i eit nasjonalt stemne på Bislett stadion i Oslo 16. august 1983, over 5,00 meter, ein prestasjon han gjorde omatt både i 1984 og 1985-sesongen. Men noregsrekorden til Wilhelm Sorteberg  frå 1978 på 5,05 m makta han ikkje rikke.

Kjelder
friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske stavhopparar
Noregsmeistrar i friidrett
Arne Lothe

Arne Lothe () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar og politimann frå Sandane i Gloppen kommune. Han vart norsk meister i sleggjekasting i 1967, 1968, 1972, 1973 og 1974. I tillegg vann han i perioden 1964-76 fem sølv- og to bronsemedaljar i norske meisterskap. Lothe var medlem i TIF Viking til 1970, sidan i Idrettslaget Gular.

Aktiv
Lothe kasta over 60 meter fyrste gongen i 1963-sesongen. I ein «landskamp» mellom Vest-Noreg og Island på Aksla stadion i Ålesund smelte han til med 61,60 m. Året etter forbetra han sitt personbeste til 62,00 m i Odda. Same sesongen lukkast han vinne si fyrste NM-medalje, med di han under NM i friidrett 1964 sikra seg bronsen bakom Oddvar Krogh, noregsmeisteren, og Sverre Strandli.

I 1967-sesongen forbetra Lothe den personleg rekorden tre gongar, sist til 62,88 m då vann sitt fyrste NM-gull i Trondheim. Han forsvarte meistertittelen i 1968 og flytta i september personbeste til 62,96 m ved eit internasjonalt stemne på Krohnsminde i Bergen. Dei neste åra vart han sølvmedaljør i tre noregsmeisterskap på rad, 1969-71, desse sesongane var Magne Føleide norsk einar i sleggjekasting.

Lothe gjorde personbeste 11. mai 1971 med 63,32 m då han vart andremann i øvinga i landskampen mot Romania i Constanta. I same byen sette han personleg rekord med 64,26 m i ein ny landskamp mot Romania 22. september 1973, ein rekord han året etter flytta til 64,30 m i Halden. Åra 1972-74 vann Lothe tre NM-gull etter einannan. Han avslutta medaljehausten i NM med sølv i 1975 og 1976, då med Arild Busterud som sin overmann. Den 19. juni 1975 gjorde Lothe sitt livs lengste kast heim på Krohnsminde der sleggja landa etter ei luftferd på 65,16 meter.

Kjelder
friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske sleggekastarar
Folk frå Gloppen
Folk frå Bergen
Noregsmeistrar i friidrett
NM i sykling 1991 på landeveg

Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1991 for menn vart avvikla i Hamar kommune laurdag 22. juni.

Menn, 183 km

Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1991 for kvinner vart avvikla i Hamar kommune sundag 23. juni.

Kvinner, 82 km

Kjelder
Bergens Arbeiderblad 23. juni 1991

Noregsmeisterskap i sykling
Noregsmeisterskap i 1991
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Hamar
Papirkniv

Papirkniv er ein kniv med uskarp egg ein kan bruka til å opna brev, spretta opp uoppskorne bøker eller folda papir med og liknande. Slike knivar kan vera av ulike materiale som tre, metall, plast, bein eller elfenbein. Ofte er skaftet meir dekorert enn bladet. Nokre moderne papirknivar har uttrekkbare blad i eit skaft av plast.

Slike knivar var vanlegare å bruka då bøker ofte blei selde med sider som var blitt folda og ikkje spretta opp. Brevopnar er ein smal variant av papirkniv som er spesifikt laga til å skrjera open ein konvolutt med. Papirknivar er i dag sjeldan i bruk.

Galleri

Sjå òg
Pennekniv

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Paper knife» frå ,  den 3. september 2020.

Bakgrunnsstoff

Knivar
Kontorrekvisita
Pennekniv

Pennekniv er eit knivverktøy som kan brukast til å snitta fjørpennar og å kvessa blyantar med, og i tillegg til å skjera sigarar. Ofte er han i form av ein liten lommekniv, ikkje sjeldan med eit par ytterlegare verktøy, til dømes korketrekkar og neglefil, men lommeknivar med fast blad og futteral finst òg. Lommekniven var, i tillegg til ein bruksgjenstand, òg eit statussymbol. Ikkje sjeldan var skaftet laga av eksklusivt materiale som perlemor eller elfenbein.

Pennekniven var på første halvdelen av 1900-talet ein av dei vanlegaste reklamegåvene. Det blei laga talrike penneknivar med namn og logo til selskap som delte dei ut.

Sjå òg
Blyantkvessar
Papirkniv

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pennkniv» frå ,  den 3. september 2020.  
 

Skrivereiskapar
Knivar
Kontorrekvisita
Heidi Benserud

Heidi Elisabeth Benserud () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Horten. Tida 1976-84 vart ho noregsmeister seks gongar i mangekamp, to gongar i lengdehopp og like mange gongar i 100 meter hekk, samt norsk meister på 200 meter i 1983. Benserud var medlem i Horten IF til 1977, sidan av Fana Idrettslag. Ho er gift med Jan Fjærestad.

Aktiv
Benserud sikra seg 18 medaljar (6-9-3) i hovudmeisterskapen i friidrett. Elles henta ho 9 medaljar i NM i høgde og lengde utan tilløp, dessutan 8 medaljar (6-2-0) i mangekamp. Ho vart norsk meister i lengdehopp i 1976 og 1978, i alt vann ho 7 NM-medaljar i øvinga. Flest medaljar tok ho på 100 meter hekk, etter seks sølvmedaljar på sju år vart ho noregsmeister i øvinga både i 1983 og 1984. Åra 1976, 1978, 1979 vann ho NM-gull i femkamp, medan ho i 1981, 1982 og 1984 sigra i erstattaren sjukamp.

Benserud sine personbeste var 13,43 sekund på 100 meter hekk, 24,23 sekund på 200 meter, 6,32 meter i lengdehopp. Alle desse rekordane er frå 1983. I sjukamp nådde ho i 1984 opp i 5 414 poeng.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Heidi Benserud» frå ,  den 3. september 2020.  
 
friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske hekkeløparar
Norske lengdehopparar
Norske mangekjemparar
Norske sprintarar
Noregsmeistrar i friidrett
Folk frå Horten
Hn/Barkeljod

Barkeljod, eller barke-medljod (glottal konsonant), er ljod som vert frambore ved at røystebandi gjeng saman. Sjølvljod er oftast framborne med barken, men barke-medljod tarv ikkje vera klangføre.

På norsk hev me eitt barkeljod: Den klanglause gnikeljoden [h].

Døme

Kjeldor

 Sivertsen, Eva 1967: Fonologi. Fonetikk og fonemikk for språkstudenter. Oslo, Universitetsforlaget.

Fotnotar 

 Denne teigen byggjer på «Glottaler» frå , og «Glottal consonant» frå  den 3. september 2020.
 

Hn/Mål
Memoar

Memoar er ein norsk ideell organisasjon. Føremålet han er å «fremje ein kultur for å ta vare på og dela munnlege forteljingar om levt liv», Organisasjonen vart stifta i Bergen i 2015. Sidan starten har han vore initiativtakar og deltakar i intervjuprosjekt der føremålet har vore å samla inn munnleg kjeldematerial, avlevera det til offentleg arkiv og gjera det tilgjengeleg på nett. Organisasjonen driv òg kursverksemd for å få fleire frivillige og profesjonelle til å engasjera seg i innsamling av munnleg material. Verksemda er ein kombinasjon av frivillig organisasjonsarbeid og lønt prosjektarbeid. Organisasjonen vert leia av eit styre på fem medlemmar som vert valde av årsmøtet ein gong kvart år. Leiar for stiftelsen har vore Bjørn Enes.

Prosjekt  
 Memoarkonferansen - ein årleg konferanse som samlar akademia, kultursektor og frivillig sektor med utgangspunkt i interessa for munnleg historie og forteljingar om levde liv fortalt av individa sjølv.
 Munnleg historie for alle - eit treårig prosjekt (2019-2022) finansiert av Sparebankstiftelsen DNB med føremål å halda kurs i videointervjuing over heile landet.
 «Vendepunkt 1975» - 10 intervju av personar som arbeidde ved Falconbridge Nikkelverk i tiåra rundt 1975, då nesten eit hundreår med samanhengande vekst i norsk industrisysselsetjing snudde til tilbakegang.  Prosjektet er eit samarbeid med Industri Energi og Norsk etnologisk gransking.
 «Sjøfartsminne» - Intervjuserie i samarbeid med Bergens Sjøfartsmuseum og Bergens Skipperforening. Sjøfolk og andre knytte til seg sjøfartsnæringane fortel sine yrkeshistorier. Opptaka vert gjort i museet med publikum til stades.
 Bergensminne: Sidan sommaren 2015 har Memoar samla munnlig historie om levt liv i Bergen. Sidan 2016 har organisasjonen samarbeidd med Bergen offentlege bibliotek om å drifta eit intervjustudio i biblioteket. Alle innbyggjarar i Bergen kan låna studio gratis.
 «Minnesamlarkurs»:  Memoar gjennomførte hausten 2016 eit utviklingsarbeid saman med Norsk etnologisk gransking og Folkeminnesamlinga for å utvikla eit introduksjonskurs om minnesamling med video. Målgruppe er både profesjonelle og amatørar.
 Krafttak for munnleg historie i Hordaland. Hausten 2017 fekk Memoar middel frå Hordaland fylka for å gjennomføra eit Kulturelt utviklingsprosjekt for å styrkja arbeidet med munnleg historie i Hordaland. Dette prosjektet går i perioden 2016-2020.
 Borregårdsamfunnet er eit samarbeid med Østfoldmuseene om innsamling av munnleg kjeldematerial om Borregård fabrikkar og samfunnet rundt. Prosjektet starta våren 2017.
 Jarnbaneminne er eit samarbeid med Norsk Industriarbeidarmuseum om innsamling av munnleg historie om Rjukanbanen. Prosjektsamarbeidet starta våren 2017.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Memoar» frå ,  den 3. september 2020.

Bakgrunnsstoff 
 memoar.no

Ideelle organisasjonar i Noreg
Skipingar i 2015
Solrun Toft Iversen

Solrun Toft Iversen () er ein norsk dramaturg og teatersjef ved Det Vestnorske Teateret.

Iversen studerte dramaturgi og jobba på teater i Danmark i 15 år før ho begynte å jobbe på Den Nationale Scene i Bergen i 2009, der ho var sjefsdramaturg frå 2011. Frå 2016 til 2017 var ho konstituert teatersjef ved Sogn og Fjordane Teater. I 2017 vart Iversen tilsett som teatersjef ved Hordaland Teater.

Iversen vart vald som ny leiar av Norsk teaterleiarforum (NTLF) i april 2020.

Kjelder 

Norske dramaturgar
Norske teatersjefar
Det Vestnorske Teateret
Dal stavkyrkje

Dal stavkyrkje var forgjengaren til dagens Dal kyrkje i Dalsgrenda aust for Rjukan by. Det ligg føre motstridande påstandar om lagnaden til kyrkja, men det synest å vere semje om at ho var ei stavkyrkje. Ho er fyrste gong omtala som Dalzh kyrkiune den 3. mars 1401. Vidare er Daalz kirkio nemnd i 1498 og Dalis sokn i 1501. Av sistnemnde omtale går det fram at Dal er anneks til Tinn, det vil seie Atrå. Jens Nilssøn visiterte kyrkja i 1595. Omtala slår ikkje fast kor gamal stavkyrkja er, men Lorentz Dietrichson meiner på grunnlag av bevarte portalplankar at ho må ha vore betydeleg yngre enn stavkyrkjene ved Atrå og Mæl. Vidare hevdar han at det går fram av ein synfaringsrapport frå 1668 at det dreier seg om ei stavkyrkje, og denne skal ha likna på Atrå.

Kva skjedde med stavkyrkja? 
Ifylgje Jan Brendalsmo vart skipet i stavkyrkja rive og erstatta med eit tømra skip i 1755, medan Herman Henriksveen hevdar at kyrkja vart erstatta med ei ny kyrkje i 1775. Vidare skjedde ei ombygging i 1842–44. Brendalsmo meiner at koret i stavbygg ved det høvet vart rive og kyrkja utvida mot aust. Dietrichson sine kjelder seier litt imot kvarandre, men det synest som om stavkyrkjeportalen vart teken vare på ved kyrkja etter ombygging eller nybygging, og portalen er òg prega av den omhengslinga av dører som fann stad etter brannen i Grue kyrkje i 1823.

Bevarte gjenstandar frå stavkyrkja 
Den nemnde portalen vart sendt inn til Oldsaksamlinga i 1848, altså ikkje mange år etter ombygginga i 1842–44, og befinn seg framleis der. I Oldsaksamlinga er òg ein treskulptur av Maria og barnet og ein kristusfigur frå eit krusifiks der sjølve krossen vantar.

Galleri

Kjelder 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Telemark (Riksantikvaren, 2016), s. 71–72
 
 

Denne artikkelen bygger på «Dal stavkirke» frå ,  den 3. september 2020.

Bakgrunnsstoff

Fotnotar 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kyrkjer i Tinn
Kulturminne i Tinn
Fen stavkyrkje

Fen stavkyrkje eller Fenes stavkyrkje stod ved garden Søndre Fen eller Fen nedre (gnr. 25) søraust for Ulefoss i Nome kommune i Telemark (frå 2020 Vestfold og Telemark fylke). I dag står ein tidlegare skulebygning på staden.

Kyrkja var vigsla til erkeengelen Mikael den 31. juli i eit ukjent år. I jordeboka til Eystein Aslaksson er Fænes kirkia omtala utan at det er ført prestbol til kyrkja. Ein trur at kyrkja var lagt ned på overgangen mellom 1400- og 1500-talet, sidan ho ikkje er omtala i Povel Huitfeldt si stiftsbok eller i Jens Nilssøn sine visitasskildringar.

Treverk frå kyrkja skal ha blitt brukt til å byggje eit loft på garden, og ein trur at det dreide seg om ei stavkyrkje, uten at skriftlege vitnesbyrd bekreftar dette eksplisitt.

Kjelder 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Telemark (Riksantikvaren, 2016), s. 57–58

Denne artikkelen bygger på «Fen stavkirke» frå ,  den 3. september 2020.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
 
 Holla.no

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Nome
Elias Berdal

Elias Petersson Berdal () var ein norsk forsikringsdirektør, lærar og målmann. Berdal var direktør i Forsikringsselskapet Andvake frå 1919 til 1954, og gjorde ein stor innsats for samfunn og målsak.

Berdal voks opp i Tafjord på Sunnmøre som den eldste i ein barneflokk på sytten. Berdal tok mellomskule på Voss medan foreldra budde i Tysnes, og examen artium i Bergen i 1902. Seinare gjekk han på Krigsskulen før han tok andreeksamen i dåverande Kristiania i 1904 og eksamen ved Elverum lærarskule 1905. Berdal vart så lærar, fyrst ved framhaldsskulen i Alvdal og sidan på Lillehammer. Her vart han forsikringsagent for Andvake i Gudbrandsdalen til laget gjekk inn i 1915. Då laget starta opp att i 1917 byrja Berdal som underdirektør, før han i 1919 steig opp til direktør. Berdal vart sitjande i denne stillinga fram til 1954, og i direktørperioden hans synte rekneskapen overskot kvart einaste år.

Andvake voks seg stort ved å spara, godt hjelpt av den kostnadsmedvitne drifta Berdal stod for. Midt på 1950-talet hadde Andvake ein trygdesum på om lag 150 mill. kr. Ti år seinare hadde denne vokse til 370 mill. kr. I 1920 fekk han skipa eit avdelingskontor på Island under leiing av Helgi Valtýsson. Andvake nytta berre nynorsk i Noreg, og nytta norske seiemåtar og nemningar som seinare har kome i vanleg norsk bruk. Grunna denne innsatsen vart ord som «søknad» for «andragelse» eller «ansøkning» vanleg også på bokmål.

Ved sidan av arbeidet i Andvake var Berdal aktiv i målrørsla. Han var i fleire år medlem av styret til Noregs Mållag, og sat 15 år i styret til Det Norske Teatret (tri av dei som formann). Frå 1923-1965 var han formann i styret for Hulda Garborgs stipendfond, og var medlem av Norsk Måldyrkingslag frå 1937. Han var elles ein aktiv instruktør og formann i både turn- og skyttarlag. Frå 1939 var Berdal direksjonsmedlem i Noregs Bank, men fekk i 1942 sparken til føremon for Fritz Jenssen, den nazistiske ordføraren i Oslo.

For sitt langvarige samarbeid med Island vart Berdal utnemnd til Riddar av Islands falk.

Kjelder 
Grepstad, O. (1999). Berdal, Elias. I Norsk biografisk leksikon (Bind 1 : Abel-Bruusgaard, s. 242-43). Oslo: Kunnskapsforlaget.
Kleiva, I. (1976). Berdal, Elias. I I. Kleiva (Red.), Norddal bygdebøker. band 4: Grunn og gror: kultursoge (s. 377-78). Norddal: Norddal sogenemnd.

Fotnotar 

Norske forretningsfolk
Norske lærarar
Folk frå Tafjord
Målfolk
Den islandske falkeordenen
Einar Osland

Einar Monsson Osland () var ein norsk pressemann og politikar frå Ikjefjord i Sogn. Han var aktiv i partiet Venstre, ordførar 1947-49 i Haugesund og stortingsrepresentant 1950-53 frå kjøpstadene i Vest-Agder og Rogaland.

Osland var son til ein lærar og utdanna seg ved Stord lærarskule. Etter eksamen i 1908 underviste han nokre år i skulen, mellom anna framhaldsskulelærar i Tune i Østfold. Frå 1913 til -15 var han journalist i Drammens Dagblad, deretter i fire år redaktør av Kristiansunds-avisa Romsdalsposten. Perioden 1919-21 arbeidde han i Norsk telegrambyrå. Etter ei kort tid som redaktør for avisa Oplandet på Hamar, tok han i 1921 over som redaktør av Haugesunds Avis, ein jobb han formelt hadde livet ut.

Osland var med i Haugesund bystyre 1925-40 og 1945-55. Perioden 1931-34 var han varaordførar, sodan sat han i formannskapet til 1940. Etter 1945 på ny i formannskapet til 1947, deretter ordførar 1947-49 og så atter i formannskapet til 1951. 1946-47 var han formann i skulestyret i byen.

Gjennom stortingsvalet hausten 1945 vart Osland  vald til 1. vararepresentant til Stortinget frå dei fem kjøpstadene i Vest-Agder og Rogaland fylke; Kristiansand, Mandal, Flekkefjord, Stavanger og Haugesund, vald for Venstre. Stortingsvalet 1949 førte til at han fekk fast tingsete for same valkrinsen. Dei fire åra på Stortinget 1950-53 var han medlem i Militærkomiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1950-1953
Norske redaktørar
Folk frå Haugesund
NM i sykling 1991 i tempo

Noregsmeisterskapen i sykling 1991 i temporitt for menn vart avvikla med individuell tevling 15. juni og lagtempo 16. juni på Elverum i Hedmark.

Menn

50 km temporitt

70 km lagtempo 

Noregsmeisterskapen i sykling 1991 i temporitt for kvinner vart avvikla laurdag 15. juni på Elverum i Hedmark.

Kvinner, 30 km

Kjelder
Bergens Arbeiderblad 17. juni 1991

Noregsmeisterskap i sykling
Noregsmeisterskap i 1991
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Elverum
Hn/Hovud

Hovud er i likamslæra den fremste lùten av likamen hjå dyr når han er budd med munn, heile, høgre sansetol som augo, nos og øyro, opningar til luftvegane og i flestalle høve eigi beingrind eller hovudskalle. Hovudet er oftast tydeleg skilt frå resten av kroppen, so vel som rørleg. Lægre rygglause dyr vantar eit røynlegt hovud, men alle tvosida samsvaruge dyr (bilateria) hev, uråka av storleik.

Hovud veks fram hjå dyr i eit evolusjonært drag kalla kefalisering.

Hovud hjå menneske 
Mannehovudet er ei likamleg eining med hovudskalle, tungebein og den øvste lùten av ryggradi (nakkebein). Umgripet hovudskalle vert oftast nytta for både den nedre kjaken og heileskåli (den øvre lùten av skallen som held på heilen). Ein kann òg skildra hovudskallen som ei samansetjing av heileskåli og andlits-beingrindi (med den nedre kjaken). Det er åtte bein i heileskåli og fjortan i andlits-beingrindi.

Kjeldor 
 «Hode» Store Norske Leksikon

Fotnotar 

 Denne teigen byggjer på «Hovud», og «Head» frå  den 3. september 2020.

Bakgrunnsemne

Høgnorske flokkar
Hn/Likamslæra
Dei 24 historieverka

Dei 24 historieverka (kinesisk skrift 二十四史, pinyin Èrshísì Shǐ, Wade-Giles Erhshihszu Shih) er ei klassisk samling kinesiske historiekrøniker som strekkjer seg så langt attende som skildringar av 3000-talet f.Kr. og fram til Mingdynastiet på 1600-talet. Dei omfattar samanlagt over 3 000 skriftrullar og er blitt laga på oppdrag av ulike herskarar gjennom hundreåra.

Utvikling 
Omgrepet,  og grupperinga i 24 verk, stammar frå året 1775, det 40. regjeringsåret til Qianlong-keisaren. Det var på den tida at det siste verkte, som tok for seg Mingdynastiet, blei gjennomarbeidd. Dette året kom det òg ut ei samleutgåve med alle 24 verka. 

Dei 24 verka tek tilsynelatande for seg kvart sitt dynasti (eventuelt kvar sin delperiode), men dei er ofte overlappande. Her finst opplysingar om veksten og falla til dynastia og om politikk, økonomi, militærvesen og kultur i dei. På systematisk vis skildrar dei dynastiovergangane, viktige personlegdomar, vitskap, teknikk, kunst, litteratur, inndelinga av landet i administrative einingar, lovgjeving og utanrikspolitikk.

Systematikken til verka 
Som regel består historieverka av tre delar:

 Annalen ( : ; :  (kronologi)
 Traktatar ( : ; : ) (t.d. embetsordning, riksgeografi)
 Biografiar ( : ; : ) (som den mest omfangsrike og viktigaste delen)

Dei 24 verka

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «De 24 historieverk» frå ,  den 4. september 2020.

Litteratur 

 Endymion Porter Wilkinson: Chinese history: a manual, Harvard-Yenching Institute monograph series, 0073-084X ; 52, 2000, Harvard University Press, ISBN: 0-674-00247-4

Kinesisk historie
Vest-Sámos

Vest-Sámos (gresk Δυτική Σάμος, Dytikí Sámos) er ein kommune i periferieininga Sámos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Vest-Sámos omfattar den vestlege delen av øya Sámos.

Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2019 ved at ein delte opp den tidlegare kommunen Sámos. Han omfattar desse kommunaleiningane som fram til 2011 hadde vore eigne kommunar.
 Karlóvasi
 Marathókambos

Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

Referansar 

Vest-Samos
Vest-Samos