alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Willem Barents

Willem Barents (f. kring 1550 på den vestfrisiske øya Terschelling i Nederland,  på Novaja Semlja i dagens Russland) var ein frisisk-nederlandsk sjøfarar og oppdagar, på slutten av 1500-talet. Barentshavet, Barentsøya, Barentsburg og Barentsregionen er oppkalla etter han. På nederlandsk heitte han Barentsz, ei forkorting av Barentszoon

Biografi 
Lite er kjend om livet til Barents før ekspedisjonane mot nord.

Første ekspedisjonen (1594) 
I 1594 sigla han ut frå Amsterdam med to skip for å leita etter Nordaustpassasjen frå Europa og nordom Sibir fram til Stillehavet og det austlege Asia. Han nådde vestkysten av Novaja Semlja og fylgde han nordover, men vart tvungen til å gjera vendereis rett før han nådde nordspissen av øya. Det andre skipet, ført av Cornelis Nay, hadde meir hell med seg. Skipet sigla gjennom Vajgach-stretet, og kom inn i Karashavet.

Andre ekspedisjonen (1595) 
^Året etter leia Barents ein ny ekspedisjon, denne gong med sju skip. Dei sigla mot stretet mellom det sibirske fastlandet og Vajgach-øya, men dei var for seint ute til å finna ope hav. Dei kom til munningen av Petsjoraelva og handla der med samojedar.

Tredje ekspedisjonen (1596-97), Barents døydde 
Den tredje ekspedisjonen hans (1596-97) slo òg feil, og enda med at Barents døydde. Denne gongen hadde han to skip, ført av kapteinane Jan Rijp og Jacob van Heemskerk. På utreisa oppdaga han Bjørnøya og Spitsbergen. Men ved Spitsbergen kom skipa vekk frå kvarandre. Barents sitt skip, ført av Heemskerk, sette seg fast i isen etter å ha runda nordspissen av Novaja Semlja. Mannskapet vart nøydd til å overvintra på Novaja Semlja og måtte rive ned overbygget på skipet for å få nok tømmer til ei hytte. Då skipet ikkje kom seg laus frå isen tidleg i 1597 måtte dei legge av stad i to opne båtar den 13. juni. Dei fleste klara seg, og vart tekne opp av Jan Rijp sitt skip ved Kolahalvøya nær Murmansk. Men Barents sjølv døydde den 20. juni.

Anna 
Historia om den skrekkelege overvintringa på Novaja Semlja vart skildra av tømmermann på skipet, Gerrit de Veer. Han vart med dette den første som skildra det uvanlege atmosfæriske fenomenet som no er kjend som Novaja Semlja-effekten. Han skildra den 24. januar 1597 ein soloppgang, to veker tidlegare enn forventa, og så tidleg at det ikkje skulle vera mogleg på denne breiddegrada. Det var ikkje før i 1998 at ein fann ei forklaring på dette fenomenet, som var ei arktisk luftspegling.

I 1871 vart hytta der Barents og mannskapet hans overvintra attfunne av den norske kvalfangaren Elling Carlsen. Hytta var ikkje skadd, og nederlendarane kalla det for Het Behouden Huys (det bevarte huset). Mange av gjenstandane derifrå er tekne vare på i Haag. I 1875 vart ein del av skipsjournalen funnen. Frå 1993 til 1995 vart hytta grundig undersøkt av arkeologar frå Russland og Nederland. Frå det nederlandske Rijksmuseum og frå Universiteit van Amsterdam).

Bakgrunnsstoff 

 Terschelling Museum 't Behouden Huys
 Barents and "Saved House" relics

Nederlandske oppdagarar
Nederlandske sjøfolk
Fødde i 1550-åra
Døde av skjørbuk
Anja Hjelseth

Anja Kristin Salte Hjelseth () er president i Nordiska Centerungdomens Förbund (NCF) sidan august 2006. Ho kjem frå Ulefoss i Telemark.

Hjelseth var visepresident i NCF i eitt år før ho vart vald til president. Elles har ho hatt ei rekke partipolitiske verv i Senterungdomen, både på landsplan, i fylkeslaget og lokalt. Frå valet i 2003 sit ho i Telemark fylkesting og Nome kommunestyre for Senterpartiet. Ho har òg vore styremedlem i Telemark søndagsskolekrins i to år.

Til dagleg er Anja Hjelseth student ved Noregs Handelshøgskole.

Kjelder 
 Nomekvinne nordisk president , Varden 15. august 2006
 
 Personleg kommunikasjon

Lokalpolitikarar i Nome
Sp-politikarar i Telemark
Tillitsvalde i Senterungdomen
Politiske rådgjevarar i Regjeringa Stoltenberg II
Politiske rådgjevarar frå Sp
Folk frå Nome
Idrettslaget Sandviken

Idrettslaget Sandviken er eit idrettslag frå Sandviken i Bergen. Idrettslaget driv med handball og fotball i alle aldrar, og har eit kvinnelag i Toppserien. Idrettslaget har nær 800 medlemmar og ca. 45 lag. Klubben held til sentralt i Sandviken, på Stemmemyren, som er eit av Bergens mest nytta idrettsanlegg.

Fotball

Spelarstallen til laget i Toppserien
Endra 18. august 2020
Nora Gjøen-Gjøsæther, spelar nummer 1, målvakt
Sandra Stavenes, nr. 21
Oda Marie Hove Bogstad, nr. 23
Synne Vatshelle Raa
Marte Bjelde Hjelmhaug
Ingrid Østervold Stenevik
Guro Bergsvand
Ingrid Marie Karlsen Spord
Kristina Herfindal Grøndal
Anna Lan Meland Lysebo
Sanne Bolette Dale Lekven
Vilde Hasund
Lisa Fjeldstad Naalsund
Vilde Drange Veglo
Madeleine Veivåg
Ida Holm Neset
Mathilde Sangolt
Ingrid Ryland
Marina Heggernes Jensen
Elise Kristine Alsaker Kvinge
Kennya Kinda Esther Cordner
Maria Dybwad Brochmann

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Idrettslaget Sandviken si vevside

Idrettslag i Bergen
Fotballag i Bergen
Idrettslag skipa i 1945
Fotballag skipa i 1945
Sport i Noreg i 1945
Korgballag i Noreg
Kongepokalvinnarar
Bergenhus
Liungen Idrettsforening

Liungen Idrettsforening er eit idrettslag frå Lier. Dei hadde med eit fotballag i Toppserien for kvinner frå 2001 til 2006. I 2007 trekte dei laget sitt frå 1. divisjon på grunn av dårleg økonomi.

Bakgrunnsstoff 
 Liungen si vevside
 Kort historikk på fxt.no 

Idrettslag i Viken
Fotballag i Viken
Lier kommune
Rosenborg Ballklub Kvinner

{{Infoboks fotballag |
  lag = Trondheims-Ørn |
  fulltnamn = Trondheims-Ørn |
  kallenamn = Ørn |
  grunnlagt  = 1917 |
  heimebane   = Rosenborg grasbane |
  kapasitet =   |
  styreleiar = Turid Innstrand |
  trenar  =  Gøril Kringen |
  liga   = Toppserien |
  anna = 2005  Nr. 4 i  Toppserien |
  mønster_va1=|mønster_k1=|mønster_ha1=|
  venstrearm1=FDDC57|kropp1=FDDC57|høgrearm1=FDDC57|shorts1=1E49A8|sokkar1=1E49A8|
  mønster_va2=|mønster_k2=|mønster_ha2=|
  venstrearm2=1E49A9|kropp2=1E49A8|høgrearm2=1E49A8|shorts2=FFFFFF|sokkar2=FFFFFF|
}}
Rosenborg Ballklub Kvinner, tidlegare Trondheims-Ørn, er eit norsk fotballag. Klubben vart stifta i Trondheim 18. mai 1917. Kvinnefotball kom i gang i 1972. 

Kvinnefotball-laget er eit av dei mestvinnande laga i Noreg:

 Cupmeister 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001 og 2002
 Seriemeister 1994, 1995, 1996, 1997, 2000, 2001 og 2003

Dermed har dei vunne The Double 4 gonger.

Spelarstall 
Endra 4. juni 2020

, målvakt
, målvakt
, målvakt

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Trondheims-Ørn si vevside

Fotballag i Trondheim
Skipingar i 1917
Stend jordbruksskule

Stend jordbruksskule er ein jordbruksskule med ca.250 elevar på Stend i Fana som ligg sør i Bergen kommune. Skulen tilbyr studieretningar innan naturbruk, idrett og allmennfagleg påbygging. Skulegardsbruket er blant dei største aktive gardsbruka i Hordaland fylke. Sidan 1950-talet har namnet vore Stend Jordbruksskule, men namnet har også vore Stend landbrugsskole og Hordaland Landbruksskule.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad 
 Arkiv etter Stend jorbruksskule (1866-2010) på Arkivportalen
 Bergen byleksikon, om Stend jordbruksskule

Vidaregåande skular i Bergen
Skipingar i 1866
Melbourne

Melbourne er hovudstad i delstaten Victoria og den nest største byen i Australia. Med eit folketal på om lag 4 millionar (est. 2006) er han den sørlegaste byen i verda som har over ein million innbyggjarar.

Kystbyen er kalla opp etter den britiske statsministeren William Lamb, den andre Viscount Melbourne, som var busett nær landsbyen Melbourne i Derbyshire.

Kjende folk frå Melbourne 
 Arthur J. Rees (1872–1942), forfattar av kriminal- og fantasybøker
 Charles Ulm (1898–1934), luftfartspioner
 Ron Clarke (1937–2015), friidrettsmann
 Daevid Allen (1938–2015), diktar, gitarist, songar, låtskrivar og musikar
 John Williams (fødd 1941), klassisk gitarist
 Trevor Lucas (1943–1989), folkemusikar
 Debbie Flintoff-King (fødd 1960), friidrettsutøvar
 Lisa Gerrard (fødd 1961), musikar, songar og komponist
 Flea (fødd 1962), bassist, trompetist og sporadisk skodespelar
 Kylie Minogue (fødd 1968), songar, låtskrivar og skodespelar
 Cate Blanchett (fødd 1969), skodespelar, filmprodusent og teaterregissør
 Dannii Minogue (fødd 1971), songar, låtskrivar, skodespelar, TV-personlegdom, TV-dommar og motedesigner
 Steven Hooker (fødd 1982), stavhoppar
 Avraam Papadopoulos (fødd 1984), gresk fotballspelar
 Christine Nesbitt (fødd 1985), skeiseløpar
 Andrew Nabbout (fødd 1992), fotballspelar

Bakgrunnsstoff 

Byar i Australia
Vertsbyar for sommar-OL
Busetnader grunnlagde i 1835
Hamnebyar i Oseania
Sørlegaste punkt
Byar i Victoria
Geir Sindre Breivik

Geir Sindre Breivik () er ein norsk tekstforfattar og standupkomikar. 

Breivik kjem frå den vesle bygda Gjerdsbakkane på Dimnøya.
Han er utdanna journalist.

Breivik byrja med standup-komikk i 2003. Han er medarrangør av den årlege Skjemtegaukfestivalen i Ulsteinvik.

Tekstforfattar 
 2004 - Nitimen (NRK P1)
 2005 - Reiseradioen (NRK P1)
 2005 - Trond Viggo og Samfundet 2 (NRK)
 2005 - 2006 Rikets Røst med Otto Jespersen (TV2)
 2005 - Grandiosaland (bok) - Medforfattar
 2006 - 2010 Golden Goal (TV2)
 2007 - Snabbgrabbar (TVNorge)
 2007 - Norges Herligste (TVNorge)
 2008 - Sladder (TVNorge)
 2009 - Anne Kat ser på TV (NRK1)
 2009 - Hallo i Uken (NRK P2)
 2011 - 2012 - Kåsør (NRK Møre og Romsdal)
 2012 - Kan Morten Ramm fylle Spektrum? (TV2)
 2012 - 2014 - Underholdningsavdelingen (NRK1)
 2014 - 2015 - Golden Goal (TV2)
 2016 - Underholdningsavdelingen (NRK1)
 2018 - OL-Kveld (TVNorge)
2019 - Alle mot En (NRK1)
2019 - Gullruten (TV2)

Redaktør 
 2014-2015 - Golden Goal (TV2)
 2016 - Sølvrekka (TV2)
 2017 - Norges Beste (TV2)
 2017-2018 - Otto Har Fått Nok (TV2)
2019-2020 - Praktisk Info med Jon Almaas (TVNorge)

Produsent 
 2009 - Anne Kat ser på TV (NRK1)

Bakgrunnsstoff 
 Heimesida til stå-opp komikaren og tekstforfattaren Geir Sindre Breivik 
Instagram
 Skjemtegaukfestivalen 
 Internet Movie Database

Norske komikarar
Norske journalistar
Folk frå Ulstein
Mosterøy

Mosterøy er ei øy og eit sokn i Stavanger kommune. Mosterøy sokn har òg vore ein eigen kommune og er kjend for Utstein kloster som ligg på Klosterøy, nørdst i soknet. Europaveg 39 går over Mosterøy, som del av Rennfast-sambandet. Sjølve øya har 945 innbyggjarar (2013) og eit areal på 12 km².

Mosterøy sokn 

Mosterøy sokn har 1 944 innbyggjarar (2013) og eit areal på 23 km².

Mosterøy var frå mellomalderen delt på Askje sokn og Utstein kloster sokn. Askje omfatta øyane Bru og Sokn, vestre delen av Åmøy og søre delen av Mosterøy, mens Utstein kloster omfatta Klosterøy, Fjøløy og nordre delen av Mosterøy. 1899 vart dei to sokna slegne saman, og Mosterøy sokn vart skipa. Frå 1997 høyrer soknet til Tungenes prosti.

Mosterøy herad 
Mosterøy var ei tid namn på ein kommune i Rogaland fylke, med Askje som kommunesenter. 
Mosterøy vart skild ut frå Rennesøy herad i 1884. Den omfatta då dei tre sokna Askje, Utstein kloster og Kvitsøy og hadde 1 309 innbyggjarar. 
I 1923 vart så Kvitsøy skild ut som eigen kommune. Mosterøy hadde etter frådelinga 745 innbyggjarar.
I 1965 vart Mosterøy, då med 817 innbyggjarar, innlemma att i Rennesøy kommune. 
Frå 1. januar 2020 vart heile tidlegare Rennesøy kommune med  Mosterøy ein del av Stavanger kommune.

Kjelder

Historie i Stavanger
Tidlegare kommunar i Rogaland
Sokn i Stavanger bispedømme
Øyar i Stavanger
Norske kommunar skipa i 1884
Norske kommunar nedlagde i 1965
V.G. Bogoraz-Tan

V.G. Bogoraz-Tan (Vladimir Germanovitsj Bogoraz) () var ein russisk etnograf og lingvist. Som ung levde han frå 1889 til 1899 ikkje langt frå Jakutsk i Sibir, etter ei landsforvising, og studerte språk og levevilkår til folka han budde hos, tsjuktsjiane. 

I 1901 flykta Bogoraz-Tan frå Russland til USA, budde i New York, og var kurator ved American Museum of Natural History. Han drog attende til Russland i 1904
Etter oktoberrevolusjonen i 1917 vart Bogoraz-Tan ein sentral person i Leningradskolen innanfor etnologi: Dei kravde at etnologane skulle kunne språket til folka dei studerte, og kjenne livsvilkåra godt. I åra 1924-1936 var han leiar for Komitet Severa.

Bibliografi 

 Bogoraz, V.G. 1904: The Chukchee (3 band). Leiden : Brill. 3 bind.
 Bogoraz, V.G. 1913: The Eskimo of Siberia. Leiden: E.J. Brill og New York: G.E. Stechert.
 Bogoraz, V.G. 1917: Koryak texts. American ethnological society ; 5.  Leyden, 1917.

Litteratur 

 Gernet, Katharina 1999: V. G. Bogoraz (1865-1936): Eine Bibliographie. (104 s.) Mitteilungen des Osteuropa-Instituts München 33. ISBN 3-921396-45-X
Tatarstan

Tatarstan (tatarsk: Татарстан Республикасы eller Tatarstan Respublikası; russisk: Республика Татарстан eller Татария) er ein delrepublikk i Russland, og eit av dei russiske føderasjonssubjekta. I 2010 hadde republikken 3 786 400 innbyggjarar. Hovudstaden er Kazan, og sidan 2010 har Rustam Minnikhanov vore president.

Geografi 
Tatarstan ligg på den aust-europeiske sletta, om lag 800 kilometer aust for Moskva. Elvene Volga og Kama møtest her. Andre store elver er Belaja og Vjatka, som begge renn ut i Kama. Republikken strekkjer seg 290 kilometer frå nord til sør, og 460 kilometer frå aust til vest. Han er 67 836 km², og er omtrent like stor som Hedmark, Oppland og Buskerud til saman. Landskapet er hovudsakleg flatt, med nokre låge høgdedrag. 90 % av arealet ligg under 200 meter over havet. 16 % er skogkledd. 

Klimaet er kontinentalt, middeltemperaturen er -14 grader celsius i januar og 19 grader celsius i juli.

Republikken har store oljeressursar.

Folkesetnad 
Dei største byane i Tatarstan er hovudstaden Kazan (1 144 000 ibuarar), Naberezjnyje Tsjelny (513 200), Nizjnekamsk (234 000) og Almetjevsk (146 400).

Majoritetsbefolkninga er tatarar, men russarane utgjer ein stor minoritet. Offisielle språk er russisk og tatarsk. Ved folketeljinga i 2010 var den etniske samansetjinga:
 Tatarar: 53,2 %
 Russarar: 39,7 %
 Tsjuvasjar: 3,1 %

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Tatarstan sine offisielle heimesider  på russisk, tatarsk og engelsk.

Republikkar i Russland
Russiske føderasjonssubjekt
Jon Lilletun

Jon Lilletun () var ein norsk politikar som representerte Kristeleg Folkeparti, der han òg var nestleiar i 12 år. Han vart fødd i tidlegare Vossestrand kommune, no innlemma i Voss. 

Før han vart heiltidspolitikar arbeidde han mellom anna som handelsmann, kommunal ungdomskonsulent, kultursjef og tiltakskonsulent. Han var vararepresentant på Stortinget i tida 1981–1985, og vart innvald frå Vest-Agder fylke i 1989. Lilletun var statsråd i Kyrkje-, utdannings- og forskingsdepartementet i Sentrumsregjeringa frå 1997 til 2000. Han var gjennom fleire av sine stortingsperiodar KrF sin representant i kyrkje- og undervisingskomiteen, der han var leiar frå 1993 til 1997. 

Då Kjell Magne Bondevik danna si andre regjering i 2001, samarbeidsregjeringa, gjekk Lilletun inn som parlamentarisk leiar for KrF på Stortinget, ei stilling han hadde til han vart sjukmeld i 2005. 

Etter stortingsvalet i 2005 vart Lilletun KrF sin representant i presidentskapet på Stortinget, som visepresident i Lagtinget. Lilletun tok etter valet hausten 2005 fatt på si fjerde periode som stortingsrepresentant for KrF innvald frå Vest-Agder. 

Våren 2005 gjekk han ut i permisjon på gunn av sjukdom, og Sigmund Kroslid møtte som vara.

Regjering 
 17. oktober 1997–17. mars 2000 statsråd Kyrkje-, utdannings- og forskingsdepartementet i regjeringa Bondevik I.

Stortingets presidentskap 

 2005–2006 visepresident i Lagtinget.

Stortingskomitear 
 1989–1993 medlem av Kyrkje- og undervisingskomiteen frå 8. november 1990.
 1989–1993 medlem av Kommunal- og miljøvernkomiteen til 8. november 1990.
 1989–1993 varamedlem av Kontrollkomiteen.
 1993–1997 varamedlem av Den utvida utanrikskomiteen.
 1993–1997 leder av Kirke-, utdannings- og forskingskomiteen.
 1997–2001 medlem av Næringskomiteen frå 22. mars 1990.
 2001–2005 medlem av Utanrikskomiteen.
 2001–2005 medlem av Den utvida utanrikskomiteen.
 2001–2005 medlem av Valkomitéen.
 2005–2006 medlem av Utanrikskomiteen.

Bakgrunnsstoff 
 
 Kvar nynorskbrukar har mykje å takke Jon Lilletun for på http://www.aasentunet.no

Norske kyrkje- og undervisningsministrar
Statsrådar i Regjeringa Bondevik I
KrF-statsrådar
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Stortingsrepresentantar 1993-1997
Stortingsrepresentantar 1997-2001
Stortingsrepresentantar 2001-2005
Stortingsrepresentantar 2005-2009
Stortingsrepresentantar for Vest-Agder
Stortingsrepresentantar frå KrF
Folk frå Voss
Bill Stewart

Bill Stewart () er ein amerikansk trommeslagar, rekna som ein av dei fremste i sin generasjon.

Stewart voks opp i Iowa og studerte musikk ved William Patterson University i New Jersey. Etter studiane flytta han til New York, der han etterkvart byrja å spele i John Scofield sin kvartett. Han har seinare spelt med kjende musikarar som Maceo Parker, Lee Konitz, Michael Brecker og Pat Metheney. Stewart starta også ein trio med organisten Larry Goldings og gitaristen Peter Berstein. Nokre av innspelingane med dette bandet har vorte gjeve ut under bandnamnet Bill Stewart Trio. I tillegg har han gjeve ut fleire plater med andre besetningar.

Bakgrunnsstoff 
 Drummer's World - side med bilde og videoar

USA-amerikanske jazztrommeslagarar
Folk frå Iowa
Jeff «Tain» Watts

Jeff «Tain» Watts () er ein amerikansk trommeslagar. 

Watts vart først kjend som trommeslagar i Wynton Marsalis sitt band i 1980-åra. Spelestilen hans var påverka av trommeslagarar som Tony Williams og Elvin Jones, og han spelte ei viktig rolle i å knyte Marsalis musikk opp til dei klassiske innspelingane Miles Davis gjorde i 1960-åra. Han har seinare spelt med mellom andre Branford Marsalis, Betty Carter og McCoy Tyner. Han har også gjeve ut fire plater som bandleiar.

Diskografi 
 Megawatts (2004, innspelt i 1991)
 Citizen Tain (1999)
 Bar Talk (2002)
 DeTAINed at the Blue Note (2004)

Bakgrunnsstoff 
 All About Jazz  - intervju

Watts, Jeff «Tain»
Folk frå Pittsburgh
Chick Webb

Chick Webb, eigentleg William Henry Webb, () var ein amerikansk jazztrommeslagar og storbandleiar. 

Han var fødd i Baltimore, og vart som barn pukkelrygga og kortvokst, på grunn av tuberkulose. Lækjaren hans rådde han til å byrje å spele trommer for å lindre stive ledd. Dette vart starten på ei framgangsrik musikkarriere. Til trass for dei fysiske hindringane vart han ein av jazzens største trommeslagarar. Som 17-åring byrja han å spele med artistar som Duke Ellington og Johnny Hodges. Han var veldig talentfull og beundra av mange samtidige trommeslagarar.

Webb døydde i 1939 på grunn av tuberkulose, berre 34 år gamal. Vokalisten Ella Fitzgerald tok etter hans død over orkesteret.

Bakgrunnsstoff 
 Chick Webb: Baltimore's Jazz Giant  - biografi

USA-amerikanske jazztrommeslagarar
Folk frå Baltimore
Dave Weckl

Dave Weckl () er ein omtykt trommeslagar. 

Idolet til Weckl var den legendariske trommeslagaren og storbandleiaren Buddy Rich, og han fordjupa seg i jazzstudiar på University of Bridgeport i Connecticut. Han har likevel gjort seg mest til merke innan fusion-sjangeren, og karrieren hans starta i fusionmiljøet i New York på byrjinga av 1980-åra. Han vart tidleg lagt merke til, og spelte etterkvart med artistar som Paul Simon, Madonna, George Benson, Michael Camilo og Anthony Jackson. Det han i ettertid er mest kjend for frå denne perioden, er likevel arbeidet han gjorde med Chick Corea sitt Elektric Band frå 1985 til 1991.

Weckl spelte med Corea i sju år. I denne perioden spelte han inn mange album, både med Elektric Band og med Corea sitt Akoustic Band. Samtidig gjorde han mange studioinnspelingar og innspelingar med GRP All-Star Big Band. I 1990 gav han ut den første plata som bandleiar, Master Plan, for selskapet GRP. Etter han slutta i Corea sitt band har han spelt særleg mykje i bandet til gitaristen Mike Stern, i tillegg til å halde fram solokarriera. 

Det er særleg i trommemiljøet Weckl har fått mykje merksemd. Han har nytta dette til å produsere ei rekkje instruksjonsvideoar og bøker, og han har samarbeidd med ulike selskap som produserer signaturmodellar av ulikt trommeutstyr.

Diskografi 

Dave Weckl:
 1990 Masterplan (GRP records)
 1992 Heads Up (GRP records)
 1994 Hard Wired (GRP records)

Dave Weckl Band:
 1998 Rhythm of the Soul (Stretch records)
 1999 Synergy (Stretch records)
 2000 Transition (Stretch records)
 2001 The Zone (Stretch records)
 2002 Perpetual motion (Stretch records)
 2003 Live (and very plugged in) (Stretch records)
 2005 Multiplicity (Stretch records)

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside for Dave Weckl

Weckl, Dave
Tony Williams

Tony Williams () var ein amerikansk jazztrommeslagar.

Williams voks opp i Boston, der han tok timar hjå trommeguruen Alan Dawson frå ein ung alder. Allereie tidleg i tenåra hadde han spelejobbar kring byen, og han vart fast medlem i Jackie McLean sitt band som syttenåring. Nokre månader seinare vart han med i Miles Davis sin kvintett, med Herbie Hancock, Ron Carter og Wayne Shorter. Dette bandet stod heilt sentralt i utviklinga av jazzmusikken i 1960-åra, og tromminga til Williams var ein essensiell del av lydbiletet. I denne tida spelte rytmeseksjonen også inn plater utan Davis, og Williams var i tillegg med på den klassiske Eric Dolphy-utgjevinga «Out to Lunch».

Den pur unge trommeslagaren fekk, saman med Elvin Jones, æra for å føre jazztromminga vidare frå bop-stilen som Kenny Clarke og Max Roach hadde utvikla dei føregåande tiåra. Dei viktigaste endringane i høve til den eldre stilen gjekk ut på måten dei braut opp pulsen og det tradisjonelle swingmønsteret ved mellom anna å bruke polyrytmiske figurar og ved å endre måten hihaten vart nytta i kompinga. Williams vart kjent for å kunne spele særs høglytt og med enorme tekniske ferdigheiter, og han hadde eit repertoar av improvisasjonsidear tilsynelatande utan grenser. Stilen dei skapte, har halde seg som den viktigaste tradisjonen i måten moderne jazztrommer vert spelt i dag.

Williams heldt fram med Davis til 1969, då han grunnla Life Time-trioen med gitaristen John McLaughlin og organisten Larry Young. Bandet har seinare vorte omtala som det første store fusion-bandet. Etter dei hadde spelt inn tre plater som fekk varierande mottaking, braut bandet opp. Williams heldt fram ei stund i trioformatet saman med gitaristen Alan Holdsworth. Han forsvann så frå rampelyset nokre år, før han mot slutten av 1970-åra på nytt spelte med den gamle rytmeseksjonen til Davis i bandet V.S.O.P. I midten av 1980-åra starta han eit nytt band, som spelte inn plater og turnerte fram til han uventa døydde i 1997, som fylgje av ein hjarteinfarkt under ein operasjon.

Bakgrunnsstoff 

 Biografi, bilete og videoar av Tony Williams på Drummerworld

Williams, Tony
Folk frå Boston
Bjørg Lødøen

Bjørg Lødøen () var ein norsk kunstmålar og komponist frå Oslo. Lødøen studerte måling ved Statens Håndverks- og Kunstindustriskole frå 1951 til 1954 og ved Kunstakademiet frå 1957 til 1961. Ho var òg kjend for å ha laga musikk i samarbeid med Rolf Aamot til filmane hans for kino og fjernsyn.

Utstillingar 
 Kunstnerforbundet, Oslo 1961, måleri og teikningar.
 Oslo Kunstforening , Oslo 1966, måleri.
 Kunstnernes Hus - Permanenten, Oslo 1973, måleri.
 Porsgrunn kunstforening , 1973, måleri.
 Kunstnernes Hus, Oslo 1976, måleri, samarbeid med Rolf Aamot.
 Bergen Kunsthall, 1994, samarbeid med Rolf Aamot.
 Galleri Bjerke, Oslo 1996.
 Oslo rådhus, (måleri, storskala), 1999.
 Kongsvinger kunstforening , 1999, måleri og akvarellar.
 Anders Svor-museet, Hornindal, Nordfjord, 2000, måleri og akvarellar.

Utvalde verk

TV

 «Visuelt» (1971); musikk:Rolf Aamot/musikkinnspeling: Bjørg Lødøen og Rolf Aamot.
 «Progress» (1977); musikk:Rolf Aamot/musikkinnspeling: Bjørg Lødøen og Rolf Aamot.
 «Puls» (1986), 3. sats; musikk:Rolf Aamot/musikkinnspeling: Bjørg Lødøen og Rolf Aamot.
 «Medusa» (1986), et bilettonedrama av Bjørg Lødøen og Rolf Aamot; der Lødøen medverka som skodespelar.

Kino 
 
 «Kinetisk Energi» (1967-68), musikk:Rolf Aamot/musikkinnpeling: Bjørg Lødøen og Rolf Aamot.
 «Vision - en film om Gustav Vigeland»" (1969); musikk:Rolf Aamot/musikkinnspeling: Bjørg Lødøen og Rolf Aamot.
 «Strukturer» (1970); musikk:Rolf Aamot/musikkinnspeling: Bjørg Lødøen og Rolf Aamot.
 «Actio» (1980); musikk:Rolf Aamot/musikkinnspeling: Bjørg Lødøen og Rolf Aamot.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Bjørg Lødøens
 Nettstaden til Rolf Aamot

Litteratur 
 Norsk kunstnerleksikon, bind 2, Oslo 1983.

Lødøen, Bjørg
Lødøen, Bjørg
Kunstnarar frå Oslo