alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Mourne Mountains

Mourne Mountains eller berre Mournes er ei fjellkjede i County Down søraust i Nord-Irland og av dei mest kjende fjella i landet. Det omliggande området har status som area of outstanding natural beauty (særskild vent naturområde) og er foreslått som den første nasjonalparken i Nord-Irland. Mournes er delvis eigd av National Trust og har mange vitjande kvart år. Det høgaste fjellet er Slieve Donard på 849 meter over havet. 

Fjellområdet er mykje vitja av turistar, vandrarar, terrengsyklistar og fjellklatrarar.

Mournemuren er ein av dei meir kjende landemerka i Mournefjella. Det er ein 35 km lang mur som går over femten toppar, og han vart bygd for å markere eit 36 km² stort område som hovudleverandøren av ferskvatn for Belfast kjøpte på slutten av 1800-talet. Arbeidet med muren starta i 1904 og vart fullført i 1922.

Mange av toppane i Mournefjella har namn som byrjar med Slieve, frå det irske ordet sliabh som tyder 'fjell'. I tillegg til dei kjende toppane som Slieve Donard, Slieve Lamagan and Slieve Muck, er det mindre toppar med meir kuriøse namn som Pigeon Rock, Buzzard's Roost, Brandy Pad, Percy Bysshe, the Devil's Coach Road og Pollaphuca.

Dei høgaste toppane i Mournefjella
Slieve Donard 849 moh.
Slieve Commedagh 767 moh.
Slieve Binnian 747 moh.
Slieve Bearnagh 739 moh.
Slieve Meelbeg 708 moh.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mournefjellene» frå ,  den 1. juli 2011.

Bakgrunnsstoff
Om Mourne Mountains

Fjell og åsar i County Down
Verneområde i County Down
Mournemuren

Mournemuren er ein steingard som vart bygd kring nedslagsfeltet til eit reservoar i Mourne Mountains i Nord-Irland. Han vart bygd mellom 1904 og 1922 av Belfast Water Commissioners. Målet med muren var å stenge ute kyr og sauer som beita i området. Mange meinte det var eit meiningslaust prosjekt, men det gav mange arbeid på denne tida. 

Muren er bygd av naturleg granittsteinar og er i snitt kring 1,5 meter høg og 80-90 cm tjukk med ei lengd på 35 km. Muren passerer over 15 fjell: 

Slievenaglogh (445 m)
Slieve Muck (674 m)
Carn Mountain (587 m)
Slieve Loughshannagh (619 m)
Slieve Meelbeg (708 m)
Slieve Meelmore (684 m)
Slieve Bearnagh (727 m)
Slievenaglogh (586 m)
Slieve Corragh (691 m)
Slieve Commedagh (765 m)
Slieve Donard (850 m)
Rocky Mountain (525 m) *
Slieve Binnian (747 m)
Wee Binnian (460 m)
Moolieve (332 m)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mourne Wall» frå ,  den 1. juli 2011.  
 
 'The Mountains of Mourne, A Celebration of a Place Apart', David Kirk, 2002, Appletree Press Ltd, Belfast
 "The Mournes", Ordnance Survey of Nord-Irland, Crown Copyright, Belfast, 2005

Bakgrunnsstoff 
Bilete, kart og kommentarar om turar rundt muren

Fjell og åsar i County Down
Byggverk i County Down
Mullach nan Coirean

Mullach nan Coirean er eit fjell i Skottland i Mamores-fjella. Det har ei høgd på 939 meter over havet og ligg 8 km nordvest for Kinlochleven. Det er det vestlegaste av ti munro-fjell i Mamores og ein rygg knyt det til Stob Bàn.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mullach nan Coirean» frå ,  den 1. juli 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 The Munros: Donald Bennett et al.: Scottish Mountaineering Trust: ISBN 0-907521-13-4
 

Fjell og åsar i Highland
Mynydd y Betws

Mynydd y Betws er ein ås på grensa mellom Swansea og Carmarthenshire, sør i Wales. 

Det er det høgaste punktet i Swansea og det høgaste området mellom River Loughor og Upper Clydach River. Åsen har ei høgd på 374 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mynydd y Betws» frå ,  den 1. juli 2011.  
 

Geografi i Swansea
Geografi i Carmarthenshire
Fjell og åsar i Sør-Wales
North Berwick Law

North Berwick Law er ein kjegleforma ås ved North Berwick i East Lothian i Skottland. Han har ei høgd på 187 meter over havet. 

Geologsik sett er åsen ein vulkanplugg frå karbontida. 

Kjevebeinet til ein kval var sett opp på toppen. Eit kjevebein hadde stått der sidan 1709, det siste sett opp i 1933. I 2005 raste det saman og vart fjerna. I 2008 vart ein kopi av beinet i glasfiber sett opp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «North Berwick Law» frå ,  den 1. juli 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Åsar i Lothian
Site of Special Scientific Interest i Skottland
North Downs

North Downs er ein rygg av kalksteinsåsar søraust i England som strekkjer seg frå Farnham i Surrey til White Cliffs of Dover i Kent. Dei er forma av elvene Wey, Mole, Darent, Medway og Great Stour, og utgjer den nordlege delen av Weald, med South Downs som «speglbilete» på den andre sida. Det høgaste punktet er Leith Hill sør for Dorking i Surrey, som er 294 moh.

På grunn av den porøse kalksteinen er det lite tre i området, med unntak av nokre område på sørsida. Elles er det tørre dalar, der ein finn ei rekkje små landsbyar.

North Downs ligg innanfor to Areas of Outstanding Natural Beauty (AONBs), Surrey Hills og Kent Downs. North Downs Way National Trail går langs North Downs frå Farnham til Dover.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «North Downs» frå ,  den 1. juli 2011.  
 

Åsar i Kent
Åsar i Surrey
Åsar i Hampshire
North York Moors

North York Moors (òg kalla North Yorkshire Moors) er ein nasjonalpark, oppretta 1952, i det nordlege England. Han er 1436 km² stor, og har eit av dei største heiområda med lyngvekst i Storbritannia. 80 % av området er i privat eige, og 40 % er dyrka mark. På tre sider er det avgrensa av bratte klipper, medan det på austsida når den bratte Yorkshirekysten.

Nasjonalparken er særleg populær blant fotturistar, med eit nettverk av omkring 2300 km stiar som er opne for allmenn ferdsel. Det meste av området elles er òg ope under Countryside and Rights of Way Act 2000. Blant dei mest populære turvegane er Cleveland Way som går rundt heiene og har ei strekning langs kysten, og Lyke Wake Walk, som går rett gjennom hjartet av heiene.

Det er òg høve for sykling, både tur- og terreng-, og riding. Dei bratte klippene i utkanten av parken er populære for hanggliding.

Det er få større busetjingar innanfor parken. Byen Whitby, med nærare 14 000 innbyggjarar, reknast som hovudstaden «til området». Han er forbunde med Middlesbrough via jarnbane gjennom Esk Valley. Denne linja er ved Grosmont forbunde med North Yorkshire Moors Railway, ein av dei mest populære og pittoreske verna jarnbanane i Storbritannia.

Heiene har ikkje endra seg mykje sidan parken vart opna, og blir ofte brukt som bakgrunnsmiljø for britiske filmar og TV-seriar. Den mest kjende er ITV-serien Med hjartet på rette staden. I filmane om Harry Pottar vart North Yorkshire Moors Railway brukt i fleire scener.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «North York Moors» frå ,  den 1. juli 2011.

Bakgrunnsstoff

Nasjonalparkar i England
Geografi i North Yorkshire
Fjell og åsar i Yorkshire
Site of Special Scientific Interest i England
Verneområde oppretta i 1952
Solaris korrigert

Solaris korrigert er ei diktsamling av den norske forfattaren Øyvind Rimbereid, utgjeven i 2004. Samlinga inneheld det lange titteldiktet, og åtte dikt til. Boka mottok Kritikerprisen året ho kom ut og vart utropt til årets dikt av lyttarar og eit kritikarpanel på NRK P2. Ho vart seinare innlemma i ei 2007-utgåve av den norske litterære kanonen.

Titteldiktet, som omfattar 800 vers over 40 sider, er eit episk dikt med eit science fictionmotiv. Eg-forteljaren lever i framtidsbyen Stavgersand i året 2480. Han er operatør for eit lag av robotar som utfører vedlikehald på undersjøiske røyr på havbotnen utanfor kysten av Rogaland. Saman med kvinna Shiri lever han i byområdet organic 14.6. Samfunnet som vert skildra i diktet er eit høgteknologisk univers, prega av klasseskilje og med spor av økologiske katastrofar som har råka delar av jorda.  

Språkleg uttrykkjer eg-personen seg på eit blanda språk med trekk av stavangerdialekt, gammalnorske former, dansk, engelsk og låglandsskotsk. Utypisk for science fiction-sjangeren er ikkje hovudpersonen ein opprørar eller analytikar, men ein enkel arbeidar, med aktive, konkrete draumar om tryggleik og eit godt liv for seg og sin kjære. I løpet av diktet vert det skildra ein situasjon der menneska skal evakuere verda, tilsynelatande gjennom å bli klona («so kan ein modell / af meg lefa der inn, abstract-faktical. / Den ska ku existen long eftr meg»).

Diktet sin tittel kan gi assosiasjonar til Stanislaw Lem sin roman Solaris (1962) og Andrej Tarkovskij si filmatisering av denne, Solaris frå 1972. Visjonsdimensjonen kan føre tankane til Aniara av Harry Martinson, medan det hybride språket minnar om Axel Jensen sine bøker frå Oblidor.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Solaris korrigert» frå ,  den 4. januar 2008. 
 oppgav desse kjeldene:

Solaris korrigert. Øyvind Rimbereid, gyldendal.no

Bakgrunnsstoff
Marius Lien, «Den nye vinen» , Morgenbladet,  25. april 2008. Intervju med Øyvind Rimbereid.

Science fiction
Norske dikt
bøker frå 2004
Norske diktsamlingar
Pap of Glencoe

Pap of Glencoe (skotsk-gælisk Sgurr na Cìche) er eit fjell på nordsida av Glen Coe i Dei skotske høglanda. Det ligg vest på Aonach Eagach-ryggen, like over staden der elva Coe munnar ut i Loch Leven.

Fjellet har ei høgd på 742 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pap of Glencoe» frå ,  den 1. juli 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Milne, Rob, & Hamish Brown (eds), The Corbetts & Other Scottish Hills, Scottish Mountaineering Club Hillwalkers' Guide (The Scottish Mountaineering Trust, 2002). ISBN 0-907521-71-1

Bakgrunnsstoff

Fjell og åsar i Highland
Parliament Hill i London

Parliament Hill («Parlamentsåsen») er eit parkområde i det nordvestlege London, ved Hampstead Heath. Det blir administrert av City of London Corporation, sjølv om det ligg i bydelen Camden. Åsen er omkring 98 meter høg, og det er god utsikt over London og området nord for byen.

Åsen vart tidlegare kalla Traitor's Hill («Forræderåsen»). Det noverande namnet vart gjeve under den engelske borgarkrigen, då troppane til parlamentet okkuperte han.

På folkemunne kallast delar av området Kite Hill («Drageåsen»), fordi mange drageflygarar samlar seg der.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Parliament Hill (London)» frå ,  den 1. juli 2011.  
 

Parkar i London
Åsar i London
Camden
Pen y Fan

Pen y Fan er det høgaste fjellet i Sør-Wales og sør i Storbritannia. Det ligg i Brecon Beacons nasjonalpark. Med ei høgd på 886 meter over havet er det òg det høgaste punktet i Storbritannia sør for Snowdonia-fjella.

Toppen ligg på ein rygg som strekkjer seg frå reservoaret i Talybont-on-Usk til A470. Vest for Corn Du går terrenget slakt nedover til Storey Arms ved A470. Mot aust stuper ryggen bratt ned til eit pass som knyter Pen y Fan med Cribyn. Frå Corn Du går det ein slak rygg sørover til Merthyr Tydfil.

Mange uerfarne klatrarar har mista livet på fjellet på grunn av raskt vekslande vêrforhold. Fjellet blir òg brukt i treninga av britiske spesialstyrker, spesielt i samband med utmarsjen «Fan Dance» under utveljinga til Special Air Service. Òg blant soldatane har det vore fleire dødsfall. Pen y Fan blir difor rekna av mange som den farlegaste toppen i Wales, sjølv om sjølve klatringa ikkje er spesielt teknisk krevjande.

Fjellet består hovudsakleg av glasiær Old Red Sandstone.

Toppen er klassifisert som ein marilyn, hewitt og nuttall.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pen y Fan» frå ,  den 1. juli 2011.  
 

Fjell og åsar i Sør-Wales
Brecon Beacons
Fjell og åsar i Powys
Pendle Hill

Pendle Hill er ein topp som ligg nordaust i Lancashire i England nær byane Burnley, Nelson, Colne, Clitheroe og Padiham, eit område kalla Pendleside. Toppen ligg 557 meter over havet. Det er ein isolert ås, skild frå Penninane i aust og Forest of Bowland i nordvest. Han ligg sørvest for Yorkshire Dales nasjonalpark.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pendle Hill» frå ,  den 1. juli 2011.

Bakgrunnsstoff

Fjell og åsar i Lancashire
Penninane

Penninane er ei låg fjellkjede nord i England, som skil Nordvest-England frå Yorkshire og Nordaust-England.

Dei vert ofte skildra som «ryggraden i England», og dei dannar ei meir eller mindre samanhengande fjellrekkje frå Peak District i Derbyshire, rundt nord- og austenden av Stor-Manchester, gjennom Yorkshire Dales forbi Cumbrian Fells til Cheviot Hills på grensa til Skottland. Nord for Aire Gap går ein arm av Penninane ut vestover til Lancashire, Forest of Bowland, og sør for Aire Gap går ein liknande arm, Rossendale Fells og West Pennine Moors.

Sjølv om det som er nemnd over er den vanlege definisjonen, er ikkje Cheviot Hills strengt tatt ein del av Penninane, sidan dei er skilde frå fjella av Tyne Gap og Whin Sill, der vegen A69 og Hadrianmuren går. 

Penninane er eit viktig nedslagsfelt med mange reservoar som kjelder for fleire store elvedalar. Regionen vert rekna som eit av dei vakraste naturområda i Storbritannia. North Pennines og Nidderdale har status som Area of Outstanding Natural Beauty (AONB, særleg vent naturområde), medan delar av Penninane utgjer delar av Peak District nasjonalpark, Yorkshire Dales nasjonalpark og Northumberland nasjonalpark. Pennine Way, ein lang tursti, går langs heile Penninane og er 429 km lang.

Fjella er ikkje særleg høge, og blir gjerne omtalt som åsar (hills). Den høgaste toppen er Cross Fell aust i Cumbria, på 893 moh.; andre kjende toppar er Mickle Fell (788 moh.), Whernside (736 moh.), Ingleborough (723 moh.), Pen-y-ghent (693 moh.) og Kinder Scout (636 moh.).

Penninane er det viktigaste vasskiljet i det nordlege England, og deler området i ein austleg og ein vestleg del. Elvane Eiden, Ribble og Mersey har alle utspringet sitt i Penninane og renn vestover mot Irskesjøen. På den andre sida finn ein elvene Tyne, Tees, Swale, Aire, Don og Trent som renn mot Nordsjøen.

Geologien er dominert av store førekomstar av sandstein og kalkstein, noko som fører til at det finst mange grotter og underjordiske elver, særleg på austsida. Nokre av desse er blant dei største i England, til dømes gapet ved Gaping Hill (over 107 meter djupt) og Rowten Pot (over 111 meter). Kalksteinen har òg gjekk opphav til nokre uvanlege formasjonar, som kalksteindekket ein finn i delar av Yorkshire.

Landskapet består for ein stor del av høgliggande myrlandskap skilt av fruktbare dalar. I tilhøve til resten av England er folketettleiken generelt låg. Dei viktigaste næringsvegane er sauehold, steinbrot og turisme.

Namnet kjem truleg frå eit keltisk ord, penno, som tyder «ås», men dette er noko usikkert då ein ikkje finn tidlegare referansar til dei enn frå 1700-talet. Det er truleg at namneforma er påverka av Apenninane i Italia, som mange engelske gentlemen vitja i den tida Penninane ser ut til å ha fått det moderne namnet sitt. Òg det namnet blir forklart med same keltiske ord.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Pennines» frå , og «Penninane» frå  den 1. juli 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Arthur Raistrick, 'The Pennine Dales', Eyre Methuen Ltd 1968, ISBN 0-413-26760-1

 

Fjellkjeder i Storbritannia
Preseli Hills

Preseli Hills eller Preseli Mountains (walisisk Mynydd Y Preseli/Y Preselau, òg skrive Presely) er ei åsrekkje nord i Pembrokeshire i Vest-Wales. Dei utgjer ein del av Pembrokeshire Coast nasjonalpark.

Det høgaste punktet i åsane er Foel Cwmcerwyn på 536 meter over havet og her finst mange førhistoriske funn, mellom anna spor etter busetnader frå steinalderen. Ein har funne ut at steinar frå åsane samsvarar med ei som vart nytta til å byggje den indre sirkelen i Stonehenge. Steinane kan ha vorte ført til Stoenhenge-området med isbrear.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Preseli Hills» frå ,  den 1. juli 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell og åsar i Sør-Wales
Geografi i Pembrokeshire
Site of Special Scientific Interest i Wales
Helgö

Helgö (som tyder heilag øy) er ei øy i innsjøen Mälaren i Sverige. Øya er ei av fleire i øykommunen Ekerö i Stockholms län, og er om lag 1,5 km på det breiaste, om lag 5 km lang, og har eit areal på 48 hektar. Den vesle tettstaden på øya har òg namnet Helgö. Det var 141 innbuarar her i år 2005.

Helgö er mest kjend for dei arkeologiske funna som er gjort her. Etter tretti år med utgravingar på Helgö har det kome for dagen gjenstandar som saknar sitt like nokon annan stad i Sverige. Ein stor utgraving var gjort i 1954, og fekk fram spor og gjenstandar etter ein handels- og verkstadsplass som vart etablert i folkevandringstida og gjorde seg gjeldande fram til om lag 750 e.Kr., då den by-liknande handelsplassen Birka vart etablert på den nærliggande Björkö, og tok over. Området, som vert kalla Helgösamhället (Helgösamfunnet) eller Helgöboplatsen, inneheld spor etter sju husgrupper, fem gravfelt og ein  bygdeborg (fornborg) frå 200 til 500 e.Kr.

Den gamla handelsplassen på Helgö tok til å vekse fram om lag år 200, og på 400-talet fanst det gode handverkarar her, slik restane etter gullsmedverkstader og andre verkstader vitnar om. Stordomstida for dette samfunnet har vore folkevandringstida og det som i Sverige kallast vendeltid, perioden 550-800 e.Kr. På 600-talet vart det slutt på handverkarverksemda, mellom anna ei avansert bronsestøyparveksemd.

Det kan tyde på langvegs handelssamband at ein liten Buddhafigur frå Nord-India, ei ause for dåpsritual frå Egypt (båe skal ha vorte lagd på 500-talet), og myntar frå Ravenna, Rom, Bysants og Arabia er blant funna. I restane av eit vikingtidshus vart det òg funne toppen av ein irsk (eller kan hende engelsk) biskopstav, og det har fått somme arkeologar til å tru at folka i huset var kristne. Men buddhafiguren frå 500-talet vart òg funne i det same huset, så det er nok god grunn til å rekne med at folket i huset korkje var kristne eller buddhistar, men nytta  bispestaven og buddhafiguren på måtar som harmonerte godt med den heidne trua og kulten dei framleis held seg til. Difor er det mest truleg at bispestaven har kome til Helgö som resultat av plyndringar i Irland eller England.

Bygdeborgen (fornborgen) ligg på i nærleiken av den gamle handelsplassen, på den austre delen av Helgö. Borgen är 230 x 215 meter stor og ligg 30 – 50 meter over havet, på toppen og sidene av eit berg som stupar bratt ned i søraust, sør, vest og nord. Frå nordaust til søraust er berget mindre bratt, og her har det vore 2-4 meter breie og 0,3-0,5 meter høge murar av naturstein, som no er rast saman. I nærleiken finst fleire røyser og gravfeltet.

Ei anna innretning som har vore sett på som ein bygdeborg (fornborg), men som truleg har fungert som inngjerding for husdyr, ligg på den mellomste delen av Helgö, rett nord for Bockholmssundet.

Bakgrunnsstoff 
Om Helgö på Ekerö kommunes interettside 
Om fornminne på Helgö.
Historiska museet, Stockholm: Toppen av ein biskopstav funne i restane etter eit vikingtidshus på Helgö.

Sjå òg
Birka

Øyar i Mälaren
Arkeologiske funn i Sverige
Stader frå norrøn tid
Quantock Hills

Quantock Hills er ei åsrekkje vest for Bridgwater i Somerset i England. Det høgaste punktet i Quantocks er Wills Neck med ei høgd på 384 meter over havet. Åsane strekkjer seg frå Vale of Taunton Deane i sør og om lag 25 km nordvestover til East Quantoxhead og West Quantoxhead ved kysten av Bristolkanalen. Dei utgjer den vestlege grensa til Sedgemoor og Somerset Levels. 

Åsane omfattar hei, eikeskog, gamle parkområde og jordbruksland. Dei fekk status som Area of Outstanding Natural Beauty, eit særleg vent naturområde, i 1956. 
I 1970 blei eit område på  gjeve status som Site of Special Scientific Interest, ein stad av særleg interesse for vitskapen, for biologi.

Arkeologiske funn i åsane omdattar rundhaugar frå bronsealderen, bygdeborger frå jernalderen og fleire gamle teigsystem.
Funn frå romartida omfattar mellom anna sølvmyntar funne i West Bagborough. 
Diktaren Samuel Taylor Coleridge budde i Nether Stowey frå 1797 til 1799, og har gjeve namn til turstien Coleridge Way. Quantock Hills er populære blant lokale, fotturistar, syklistar og ryttarar.

Ordsoge
Namnet opptrer først i angelsaksiske charter rumdt år 880 som Cantuctun. Tohundre år seinare er det oppgjeve i Domesday Book som Cantoctona og Cantetone. Namnet tyder 'busetnad ved ein kant av åsar'; Cantuc er eit keltisk ord for kant eller sirkel, medan -ton eller -tun er gammalengelsk for busetnad. Det høgaste punktet i åsan heiter Will's Neck, som tyder 'kammen til walisaren', truleg ein referanse frå tida då åsane markerte grensa mellom det veksande saksiske kongeriket Wessex og landområda til dei keltiske britonarane eller «walisarane»i vest. I denne perioden blei det utkjempa eit slag i området.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Quantock Hills» frå ,  den 1. juli 2011 og 31. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Åsar i Somerset
Verneområde i Somerset
Quinag

Quinag er eit fjell i Sutherland i Dei skotske høglanda. Det er i røynda ei lita fjellkjede med fleire toppar. Det høgaste er Sàil Gharbh på 808 meter over havet.

Bakgrunnsstoff
Denne artikkelen bygger på «Quinag» frå ,  den 1. juli 2011.  
 

Fjell og åsar i Highland
Verneområde i Highland
Quiraing

Quiraing er ein jordrasstad på austsida av Meall na Suiramach, den nordlegaste toppen på Trotternish Ridge på Isle of Skye i Skottland. Heile Trotternish Ridge vart forma av fleire jordras, og Quiraing er den einaste delen som framleis er i rørsle.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Quiraing» frå ,  den 1. juli 2011.

Bakgrunnsstoff

Fjell og åsar på Skye
Jordras
Rampisham Down

Rampisham Down er ein bratt kalksteinsås i Dorset Downs, 13 km nordvest for Dorchester vest i Dorset i England. Den høgaste delen av åsen ligg 221 meter over havet. Nordaust for åsen ligg Frome-dalen og landsbyen Rampisham, i sørvest ligg Hooke-dalen og landsbyen Hooke.  

På åsen står ein av hovudsendarane til BBC World Service i Europa. Det står 26 radiomaster på åsen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rampisham Down» frå ,  den 1. juli 2011.  
 

Åsar i Dorset
Rhos Fawr

Rhos Fawr eller Great Rhos er eit fjell i Wales og det høgaste punktet i Radnor Forest.

Toppen er dekt av lyng og ligg 660 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rhos Fawr» frå ,  den 1. juli 2011.  
 

Fjell og åsar i Powys
Fjell og åsar i Midt-Wales
Salisbury Plain

Salisbury Plain er eit kalksteinsplatå sentralt i det sørlege England som dekkjer eit område på 780 km². Det er ein del av Sør-England kalkformasjon og ligg stort sett innanfor grevskapet Wiltshire, med ein liten del i Hampshire.  Sletta er kjend for dei mange arkeologiske funna, mellom anna Stonehenge, eit av dei mest kjende landemerka i England. Sidan området har vore nytta til militærtrening i mange år er området tynt folkesett.

Kjelder
Denne artikkelen byggjer på «Salisbury Plain» frå ,  den 1. juli 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Åsar i Wiltshire
Site of Special Scientific Interest i England
Schiehallion

Schiehallion (skotsk-gælisk Sìdh Chailleann) er eit fjell i Perth and Kinross i Skottland. Schiehallion har eit rikt planteliv, interessante arkeologiske funn og er ein unik stad i vitskapshistoria etter eit eksperiment på 1700-talet for å «vege jorda».

Schiehallion ligg mellom Loch Tay og Loch Tummel, 15 km nord for Aberfeldy i Perthshire. Fjellet har ei høgd på 1083 meter over havet og er isolert frå andre fjell. Fjellet har ei nesten perfekt kjegleform sett frå vest.

Schiehallion vert stundom skildra som senteret i Skottland.

Sidan 1999 er austsida av fjellet eigd av selskapet John Muir Trust.

Schiehallion-eksperimentet 
Schiehallion ligg fråskild frå andre fjellområde og har ein særs regelmessig form. Dette førte til at Charles Mason i 1774 valde dette fjellet som kandidat til eit eksperiment som for første gongen skulle fastlå ein verdi for den gjennomsnittlege tettleiken til jorda og dermed den samla massen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Schiehallion» frå ,  den 1. juli 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell og åsar i Perth and Kinross
Site of Special Scientific Interest i Skottland
Sgairneach Mhòr

Sgairneach Mhòr er eit fjell i Skottland som ligg i ei fjellgruppe nør toppen av Pass of Drumochter. Fjellet ligg 13 km sørvest for Dalwhinnie og 4 km aust for den store Loch Ericht.

Sgairneach Mhòr ligg vest for vegen A9 og har ei høgd på 991 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sgairneach Mhòr» frå ,  den 1. juli 2011.  
 

Fjell og åsar i Perth and Kinross