alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dei frie kunstene

Dei frie kunstene eller dei sju frie kunstene (latin septem artes liberales eller berre artes liberales) er den tradisjonelle europeiske danningskanonen som opphavleg bestod av grammatikk, dialektikk og retorikk (språkleg triviume) saman med  aritmetikk, geometri, musikk og astronomi (talkunst-quadrivium).
Omgrepet viser til 'kunster som sømmer seg for ein fri mann'. 

Omgrepet stammar frå oldtida sitt fundament for teologiske studiar. 
Nemninga er omsett frå gresk, der det vart tala om enkyklikos paideia ('fagkrinsutdanning'). Den romerske filosofen Varro hadde i si tid sett opp ni grunnleggjande fag det var krav om å meistre. Boethius grensa av desse til sju tidleg på 500-talet. Før han hadde òg Augustin vore inne på tanken.

Inndeling 

Dei sju kunstene var delte i to hovudbolkar: Quadrivium (fire), og Trivium (tre). Dei fire quadrivia vart rekna som dei gjævaste, av di dei tok føre seg «himmelske» fag: Astronomi, geometri, aritmetikk og musikk. Desse fire var alle matematiske og teoretiske. I mellomalderen var musikkteori eit opphøgd fag, ikkje praktisk utøving av musikk. Desse fire er første gongen fastsette i Platons hovudverk Staten.

Dei tre trivia-kunstane var meir handverksprega: Grammatikk, dialektikk og retorikk. Desse hadde mykje med øving i skrift, formidling og talekunst å gjera. 

Desse sju gjekk opp i filosofi og skolastikk som ei høgare eining. Utover i mellomalderen kom disiplinen musikk til å skifte ståstad, og opp mot renessansen vart praktisk utøving av musikken meir sett saman med retorikken, slik at musikken fjerna seg frå quadrivium og vart meir «triviell».

Dei frie kunstene i høgare utdanning

Dei sjue frie kunstene var dei akademiske faga som fanst i antikken og i mellomalderen fram til renessansen. I nokre land snakkar ein framleis om «dei frie kunstene», på engelsk til dømes som liberal arts, i motsetnad til andre yrkesinnretta eller teknologiske fag.

Namnet på den tidligere opptakseksamenen ved universitet i Danmark og Noreg, examen artium, tyder 'eksamen i (dei frie) kunstene'. Den akademiske tittelen magister artium tyder 'lærar i (dei frie) kunstene', og uttrykket blir også brukt i den nyare tittelen doctor artium («artium» er genitiv av «artes»).

Kjelder

Litteratur 
 Blanshard, Brand (1973): The Uses of a Liberal Education: And Other Talks to Students. Open Court. ISBN 0-8126-9429-5
 Joseph, Sister Miriam (2002): The Trivium: The Liberal Arts of Logic, Grammar, and Rhetoric. Paul Dry Books Inc.
 Parker, H. (1890): «The Seven Liberal Arts» i: The English Historical Review, Vol. V.
 Kitao, T. Kaori; Kenan, Jr., William R. (27. mars 1999): The Usefulness Of Uselessness (PDF). Keynote Address, The 1999 Institute for the Academic Advancement of Youth's Odyssey at Swarthmore College.
 Tubbs, N. (2011): «Know Thyself: Macrocosm and Microcosm» (sammendrag) i: Studies in Philosophy and Education, Volume 30, no.1.

Utdanning
Humaniora
Filosofi
Idéhistorie
Rossi-kodeksen

Rossi-kodeksen er eit manuskript frå 1300-talet som inneheld mykje kjeldemateriale for tidlegmusikk frå den tida. 

For tida er manuset delt i to, og den største bolken kan finnast i Vatikanet, medan ein mindre bolk er i Ostiglia. Kodeksen inneheld 37 musikkstykke, sekulære songar, som trecento-madrigalar, cacciaer og ballataer. Musikkvitskapleg er manuskriptet forvitneleg av di dette er den største einskilde samlinga med verdslege songar frå 1300-talet, og ei svært verdefull kjelde. Manuskriptet hadde originalt 32 foliantar, og av desse er det no atten tilbake. 

Rossi-kodeksen har namnet sitt frå Giovan Francesco de Rossi, som hadde hand om manuskriptet i lang tid. Enkja etter han gav manuskriptet frå seg til jesuittordenen i 1857, og det vart teke vare på i Linz, før det vart teke til Wien. Jesuittane gav samlinga til Vatikanet i 1922. Etter denne tida har det vore gjennomstudert av musikkvitarar, og innhaldet vart gjort kjend. 

Kvar Rossi fekk manuskriptet frå, har vore mykje drøfta. Før 1842 er det få spor etter det. Han skal ha fått det i ein bokhandel i Venezia, men det skal ha vore i eiga til kardinal Domenico Capranica på 1400-talet. Det er ikkje noko i kodeksen som tyder på at Collegio Capranica har ått boka etter kardinalen (men så er og mange sider borte). 

Ein annan lut av kodeksen vart funnen i Ostiglia i 1963. Desse foliantane ser ut til å ha vore nytta som bokomslag av seinare forleggjarar, men tekne vare på.

Tidlegmusikk
Manuskript frå 1300-talet
Jaak Mae

Jaak Mae () er ein estisk langrennar. Han har konkurrert internasjonalt sidan 1993. 

Han har to medaljar frå internasjonale meisterskap: bronsemedalje på 15 km klassisk under Vinter-OL 2002 i Salt Lake City, og sølvmedalje på 15 km klassisk under VM 2003 i Val di Fiemme.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «Jaak Mae» frå , den 16. april 2009.

Bakgrunnsstoff 
 FIS-profil 
 

Estiske langrennsløparar
Olympiske medaljevinnarar i langrenn
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Estland
Estiske deltakarar under vinter-OL 1994
Langrennsløparar under vinter-OL 1994
Estiske deltakarar under vinter-OL 1998
Langrennsløparar under vinter-OL 1998
Medaljevinnarar under vinter-OL 2002
Estiske deltakarar under vinter-OL 2002
Langrennsløparar under vinter-OL 2002
Estiske deltakarar under vinter-OL 2006
Langrennsløparar under vinter-OL 2006
Estiske deltakarar under vinter-OL 2010
Langrennsløparar under vinter-OL 2010
Deltakarar under Ski-VM 1995
Deltakarar under Ski-VM 1997
Deltakarar under Ski-VM 1999
Deltakarar under Ski-VM 2001
Deltakarar under Ski-VM 2003
Deltakarar under Ski-VM 2005
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Den estiske raudekrossordenen

Den estiske raudekrossordenen (estisk: Eesti Punase Risti teenetemärk) er ein estisk orden. Han vart innstifta i 1920 av Raudekrossen i Estland som ei privat utmerking, men vart offisielt anerkjend av estiske styresmakter 6. august 1920. Han vart reformert i 1926 og vart då ein fortenstorden til lønning av humanitær innsats, samt for redningsdåd. Den esitske raudekrossordenen rangerer som den sjette og siste av ordenane i Estland. Ordenen vart ikkje tildelt i dei åra då Estland var innlemma i Sovjetunionen. Han vart gjenoppteken i 1995, etter at Estland på ny hadde vorte sjølvstendig. Ordenen vart sist revidert ved lov i 2007. Presidenten er stormeister for Den estiske raudekrossordenen.

Inndeling 
Den estiske raudekrossordenen har av fem klassar, 1.-5. klasse. I tillegg er ein medalje er tilknytt Den estiske raudekrossordenen.

Insignium 

Ordensteiknet for Den estiske raudekrossordenen er ein raud kross med kvite kantar av emalje på gull. Mellom krossarmane er det plassert gullstrålar. Midtmedaljongen er ein gullfarga «E» på raud botn med ei bord i fargane kvit, svart og blå. På baksida står årstalet «1919» og innskrifta «INTER ARMA CARITAS». Krossen er opphengd i bandet i eit ledd med eit eit fyrtårn som sender ut strålar. Ordensteikna for dei ulike klassane er identiske, men vert borne i utforma band. Ordensstjerna er i sølv og har åtte taggar. Ein variant av ordensteiknet, med det estiske rikvåpenet i midten, er plassert på ordensstjerna. Ordensbandet er blått med blå og kvite striper. Dette er fargane i det estiske flagget.

Tildeling 
Tildeling av ordenen skjer ved presidenten. I perioden 1995 til 2008 er Den estiske raudekrossordenen tildelt 615 personar, medaljen ikkje medrekna. Av desse var 19 tildelingar den fyrste klassen i ordenen. Overrekkingar av ordenen skjer vanlegvis på den estiske nasjonaldagen 24. februar, men kan i særskilde tilfelle også finne stad på andre datoar.

Bakgrunnsstoff

Nettstader 
 The Order of the Estonian Red Cross hjå den estiske presidenten.
 Decorations Act, Passed 19 December 2007  hjå den estiske presidenten.
 Statistika teenetemärkide andmisest Eestis, Riigikantselei.

Litteratur 
 : «Estonia» i Guy Stair Sainty og Rafal Heydel-Mankoo: World Orders of Knighthood and Merit, andre bind, Buckingham: Burke's Peerage, 2006, s. 1108–1110.

Diplomati
Estiske ordenar og medaljar
Skipingar i 1920
Jostein Øvrelid

Jostein Ragnvald Øvrelid () var ein norsk teiknar og bilderedaktør fødd i Førde. 

Øvrelid var teiknar i Nynorsk Vekeblad frå starten i 1934. Han teikna mellom anna serien Ingeniør Knut Berg på eventyr, som kom i bladet frå 1941, og som seinare vart utgiven i hefte. Frå 1949 var han bilderedaktør i Norsk Allkunnebok.

Kjelder 
 «Jostein Ragnvald Øvrelid» i Norsk Allkunnebok - X. bandet, Skuld - Åvik (Oslo: Fonna forlag, 1966).
 Allkunne.no om Øvrelid

Norske teiknarar
Norske teikneserieskaparar
Folk frå Førde
Kultur i 1987

Kultur i 1987 er ei oversikt over hendingar, fødde og døde personlegdomar innan kulturlivet i 1987.

Litteratur

Utlandet

Noreg 
 Tore Hamsun – Rhapsody in Blue

Musikk 
 3. januar: Aretha Franklin blei første kvinne teken inn i «Rock and Roll Hall of Fame».
Kultur i 1985

Kultur i 1985 er ei oversikt over hendingar, fødde og døde personlegdomar innan kulturlivet i 1985.

Litteratur

Utlandet 
 18. november: Teikneseriestripa Calvin and Hobbes, norsk Tommy og Tigern, blei publisert for første gong.

Noreg

Musikk 
 Bandet Guns n' Roses vart oppretta
 A-ha slo gjennom i Europa og USA med songen «Take On Me».
 4. mai: Bobbysocks, representanten for Noreg, vann Eurovision Song Contest med «La det swinge».
 13. juli: Live Aid
Kultur i 1982

Kultur i 1982 er ei oversikt over hendingar, fødde og døde personlegdomar innan kulturlivet i 1982.

Film 
 11. juni: Premiere på Steven Spielberg sin film E.T.

Litteratur

Utlandet

Noreg
John Bauergymnaset

John Bauergymnaset er ein svensk organisasjon, som driv ei rekke friskular. Totalt sett er organisasjonen i dag Skandinavias største friskule med over 10 000 elevar på 28 forskjellige skolar i Sverige. Skolen er oppkalla etter den svenske eventyrteiknaren John Bauer.

Utdanning
Skipingar i 1999
Svenske organisasjonar
Eilert

Eilert, med den eldre skrivemåten Ejlert, er eit mannsnamn av tysk opphav. Det finst også som namnet Eiler.

Namnet er ei frisisk og skandinavisk form av tyske Eckhard, med namnedelar som tyder '[våpen]egg' og 'modig'.

Eilert har namnedag den 18. april i Noreg og den 24. oktober i Sverige.

Det er 385 menn som heiter Eilert i Noreg.

Namneberarar 
 Eiler Holck (1627-1696), dansk baron
 Eiler Christopher Kaasbøll (1682-1754), norsk-dansk prest
 Eilert Waldemar Preben Ramm (1769-1837), norsk offiser og eidsvollsmann
 Eilert Sundt (1817-1875), norsk samfunnsforskar
 Eilert Christian Brodtkorb Christie (1832-1906), norsk arkitekt
 Eilert Adelsteen Normann (1848-1918), norsk målar
 Eilert Falch-Lund (1875-1960), norsk seglar
 Eilert Ekwall (1877-1964), svensk språkforskar
 Ejlert Bjerke (1887-1963), norsk forfattar
 Eiler Jensen (1894-1969), formann i dansk LO
 Eilert Bøhm (1900-1982), norsk turnar
 Eilert Eilertsen (f. 1918), norsk medisinar og lokalpolitikar
 Eilert Stang Lund (f. 1939), norsk jurist
 Eilert Hægeland (1951-2004), norsk komponist og organist

Kjelder 

 norskenavn.no
 Delar av denne artikkelen bygger på «Eilert» frå , den 16. april 2009. 
 

Mannsnamn
Nordiske førenamn
Frisiske førenamn
Namn knytte til våpen
Namn knytte til eigenskapar
Ev'rybody's Gonna Be Happy

{{Infoboks musikkalbum 
| tittel           = «Ev'rybody's Gonna Be Happy»
| gruppe         = The Kinks
| album     = Kinda Kinks (amerikansk utgåve)
| B-side         = «Who'll Be the Next in Line»
| utgjeve       = 19. mars 1965
| format         = Singel
| innspeling       = 22. og 23. desember 1964 ved Pye Studios (No. 2), London
| selskap          = Pye 7N 15813 (UK)Reprise 0366 (USA)
| låtskrivar         = Ray Davies
| produsent       = Shel Talmy
| førre    = «Tired of Waiting for You»  (1965)
| kronologi    = ja
| neste    = «Set Me Free» (1965)
}}
«Ev'rybody's Gonna Be Happy» er ein song skriven av Ray Davies og gjeven ut som singel av det britiske rockebandet The Kinks i 1965. Han var ein oppfølgjar til hitten «Tired of Waiting for You», men der dei tre siste singlane hadde nådd andre- eller førsteplass i heimlandet, nådde denne singelen berre 17. plass. 

Begge sider av singelen vart spelt inn i desember 1964 under same innspeling som B-sida til og den siste finpussen til «Tired of Waiting for You».

Etter at singelen gjorde det dårleg i Storbritannia, gav ikkje Reprise ut singelen i USA med det første. Dei gav han ut seinare som oppfølgjaren til «Set Me Free», men då den neste britiske singelen «See My Friends» vart rekna som enno mindre passande, snudde dei «Ev'rybody...»-singelen og gjorde «Who'll Be the Next in Line» som A-side, fire månader etter han kom ut i Storbritannia. Denne amerikanske utgåva nådde 34. plass på histlista der. 

I tillegg til å singelutgjevinga vart «Ev'rybody's Gonna Be Happy» gjeven ut på den amerikanske utgåva av albumet Kinda Kinks.

 Andre utgåver 
Queens of the Stone Age spelte inn ei utgåve av songen som vart gjeven ut på den japanske utgåva av albumet Songs for the Deaf''.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ev'rybody's Gonna Be Happy» frå , den 16. april 2009. 
 

Singlar frå 1965
Songar frå 1965
The Kinks-songar
Songar produserte av Shel Talmy
Songar skrivne av Ray Davies
Pye Records-singlar
Reprise Records-singlar
Queens of the Stone Age-songar
Set Me Free

«Set Me Free» er ein song skriven av Ray Davies og gjeven ut på singel av The Kinks i 1965. 

Songen startar med eit enkelt togreps gitarriff, ala dei tidlegare singlane «You Really Got Me» og «All Day and All of the Night», men er likevel langt rolegare enn desse to. B-sida, «I Need You», var derimot langt tettare opp til desse to både i tempo og stil.

Salslister
 #9 (Storbritannia)
 #23 (USA)
 #2 (Canada)
 #12(Nederland)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Set Me Free» frå ,  den 7. april 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1965
Songar frå 1965
The Kinks-songar
Songar produserte av Shel Talmy
Songar skrivne av Ray Davies
Pye Records-singlar
See My Friends

«See My Friends» er ein song av The Kinks, skriven av Ray Davies. Han vart gjeven ut som singel i 1965 og nådde tiandeplassen i Storbritannia. Songen er ein av få psykedeliske rockesongane bandet spelte, men til gjengjeld ein av dei første psykedeliske rockesongane nokon gong, og ein av dei første vestlege rockesongane med indisk ragalyd.

Ray Davies har fortalt at songen handlar om saknet etter syster si, som ei stund budde i Ontario i Canada. Då ho kom tilbake frå England vart ho sjuk og døydde av hjartefeil medan ho dansa på ein nattklubb. Like før ho døydde hadde ho gjeve Ray Davies den første gitaren hans som bursdagsgåve på 13-årsdagen hans. Davies fekk også inspirasjon til songen då dei stoppa i Bombay. Davies vitja stranden med jetlag i kroppen ein tidleg morgon, og høyrte fiskarar som song på veg til arbeid.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «See My Friends» frå , den 16. april 2009.

Bakgrunnsstoff
 

The Kinks-songar
Singlar frå 1965
Songar frå 1965
Pye Records-singlar
Songar produserte av Shel Talmy
Songar skrivne av Ray Davies
Noregs sterkaste mann

Noregs sterkaste mann (NSM) er ein årleg strongman-konkurranse der mange av dei sterkaste i Noreg deltek for å kjempe om tittelen Noregs sterkaste mann.

Vanlege øvingar inkluderer:
 Yoke race
 Farmers walk
 Truckpull
 Apollons axel
 Stokkpress
 Vikingpress
 Dekk velt
 Atlas steiner
 Markløft
 Medely (kombinasjon av to eller fleire øvingar)

Idrettstilskipingar i Noreg
A Well Respected Man

«A Well Respected Man» er ein song av det britiske bandet The Kinks. Han kom først ut på den britiske EPen Kwyet Kinks i september 1965. Han vart gjeven ut som singel i USA i oktober og nådde 13. plassen der. Musikalsk markerte han starten på nye retningar for The Kinks med inspirasjon frå britisk varieté-tradisjonar, samt amerikansk rhythm and blues som i seinare songar som «Dedicated Follower of Fashion». Etter at singelen oppnådde suksess i USA, vart han òg gjeven ut som singel i Europa i mars 1966. 

Han var ein av tre songar av The Kinks som vart med på lista til Rock and Roll Hall of Fame over 500 songar som forma rock and roll, i lag med «You Really Got Me» og «Lola». 

Davies komponerte songen baserte på negative opplevingar med overklassen på ein lukusferie han hadde i 1965.

Andre versjonar
Ein norsk versjon av songen vart omsett av Helge Grønhaug som «En veldig respektabel mann» og spelt inn av De musikalke dvergene og Frode Alnæs.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «A Well Respected Man» frå , den 16. april 2009.

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1965
Songar frå 1965
The Kinks-songar
Songar produserte av Shel Talmy
Songar skrivne av Ray Davies
Pye Records-singlar
Reprise Records-singlar
Kinkdom

Kinkdom (stundom kalla Kinks Kinkdom) er eit album av det engelske bandet The Kinks som berre vart gjeven ut i USA i 1965. Som med albumet Kinks-Size bestod det hovudsakleg av songar som ikkje vart gjevne ut på dei tilsvarande britiske albuma. Albumet nådde 47. plass på albumlista. 

Albumet inneheld alle dei fire songane frå den britiske EPen Kwyet Kinks, «Naggin' Woman» som ikkje kom med på den amerikanske utgåva av det førre albumet Kinda Kinks, dei amerikanske singlane «Who'll Be the Next in Line», «See My Friends»/«Never Met a Girl Like You Before» og B-sida «I Need You». «It's Alright» var B-sida til gjennombrotssingelen deira frå 1964, «You Really Got Me»,m en hadde enno ikkje kome ut på eit amerikansk album. «Louie Louie», ein annan song frå 1964, hadde tidlegare vore på Kinks-Size. 

Dette var det siste studioalbumet av The Kinks som berre kom ut i USA. Frå og med det neste albumet, The Kink Kontroversy, var alle albuma deira identiske på begge sider av Atlanteren.

Innhald

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kinkdom» frå , den 16. april 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

The Kinks-album
Musikkalbum frå 1965
Album produserte av Shel Talmy
Reprise Records-album
Minnesmerke

Eit minnesmerke er ein tilverka gjenstand som er varig plassert i det offentlege rommet for å minne om ein person eller ei hending. 

Eit minnesmerke i form av ein bauta eller ei steinstøtte blir også kalla ein minnestein. Eit minnesmerke i form av ei tavle blir også kalla ei minnetavle.

Minnesmerke kan finnast i former som standardiserte skilt, tavler av stein eller bronse på veggar eller murar, som bilethoggarverk i form av relieff, byster eller frittstående statuer i alle stilartar og varige material, eller som byggverk, så som gravhaugar, pyramidar eller mausoleum og anna.

Sjå også
Gravminne
Monument
Verdsarv
Kulturminnevern

 
minne
Mausoleum

Eit mausoleum er eit monumentalt gravmæle reist over ein eller fleire avdøde. Ordet kjem frå Mausoleion, eit veldig gravmæle reist til minne om den persiske satrapen Mausolos av enkja hans Artemisia, kjend som eitt av dei sju underverka i Antikken.

Gjennom tidene har mausoleum særleg vore reist for herskarar og slektningane deira, som pyramidane i Egypt, Taj Mahal frå Mogul-India, Anıtkabir i Tyrkia eller Kumsusan-palasset i Nord-Korea. Etterkvart byrja også høgtståande personar, som adel og rikfolk, reisa mindre mausoleum for seg sjølv. Kulturpersonlegdommar kan også ærast med særskilde mausoleum, som Panthéon i Paris.

I mausoleum kan leivningane av avdøde ligge i sarkofagar, under golvet eller i nisjar i veggane, eller det kan vere urner som er sett inn i eit columbarium.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mausoleum» frå , den 16. april 2009. 
 

Bygningar
Gravstader
Mausoleion

Mausoleion var eit kjempemessig gravmæle som blei reist i Halikarnassos (dagens Bodrum i Tyrkia) til minne om satrapen Mausollos. Det var rekna som eit av verdas sju underverk, og har gjeve opphav til omgrepet mausoleum om imponerande gravmæle.

Mausollos byrja sjølv på gravmælet, men døydde relativt ung. Systera og enkja hans Artemisia den yngre fullførte mausoleet rundt 350 f.Kr. 
Bygget stod på eit høgt fundament kledd med kvit marmor, ei jonisk søylerekkje og oppå dette eit pyramideforma tak. Det blei truleg konstruert av arkitektane Satyrus og Pythius, og skulpturane stod bilethoggarane Bryaxis, Scopas, Leochares og Timotheus for. Arkeologiske funn viser at dei som bygde gravmælet kombinerte tre svært ulike stiltypar - lyciansk, gresk og egyptisk stil.

Gravmælet stod uskadd fram til 1100-talet, men blei øydelagd av jordskjelv i mellomalderen. I 1494 blei det funne i ruinar av Johanittarriddarane. Riddarane brukte så marmoren i tempelet til bygginga av Petersborga i 1522.

Det er framleis mogleg å sjå restane etter mausoleet midt i dagens Bodrum i Tyrkia, men det krev ein god del fantasi å forestille seg korleis det har vore - som med Artemistempelet i Efesos. Funn knytte til gravmælet blei gjort først på 1800-talet av den britiske ambassadøren Lord Stratford. Mykje av utsmykkinga frå Mausoleion, mellom anna statuar av Mausollos og Artemisia, er no i British Museum i London.

Galleri

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Mausoleet i Halikarnassos» frå , den 16. april 2009.

Bakgrunnsstoff 

Arkeologiske funn i Tyrkia
Gresk arkitektur
Tyrkisk arkitektur
Dei sju underverka
Øydelagde landemerke
Karia
Mausoleum
Byggverk frå 300-talet fvt.
The Kink Kontroversy

The Kink Kontroversy er eit album av det engelske rockebandet The Kinks frå 1965. Albumet er ein musikalsk overgang og inneheld både element frå den tidlegaste perioden til The Kinks med blues-inspirerte songar som «Milk Cow Blues» og songar liknande hittane frå 1964-1965, som «Till the End of the Day», og tidlege indikasjonar på den framtidige retninga i låtskrivinga til Ray Davies med songar som «The World Keeps Going Round» og «I'm On an Island». Tittelen på albumet er ein spottande referanse til den dårlege rykte bandet hadde fått i løpet av det siste året med kranglar på scenen og konsertopprør i Europa, som førte til bandet ikkje lenger fekk halde konsertar i USA.

Innhald

Medverkande
Ray Davies – solo- og korvokal, rytmegitar, munnspel
Dave Davies – sologitar, korvokal, solovokal på «I Am Free» og «What's in Store for Me», delt solovokal på «Milk Cow Blues» and «You Can't Win»
Pete Quaife – bassgitar, korvokal
Mick Avory – trommer (spor 1, 2 og 9), perkusjon
Clem Cattini – trommer (spor 3-8, 10-12)
Nicky Hopkins – klaverinstrument
Rasa Davies – korvokal (spor 6 og 9)
Shel Talmy - gitar på «It's Too Late»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Kink Kontroversy» frå ,  den 7. april 2018.  
 

Musikkalbum frå 1965
The Kinks-album
Album produserte av Shel Talmy
Pye Records-album
Till the End of the Day

«Till the End of the Day» er ein song av The Kinks, skriven av Ray Davies og gjeve ut som singel i 1965 og seinare på albumet deira The Kink Kontroversy. 

Singelen avslutta eit særs suksessrikt år for The Kinks. Songen baserer seg rundt powerakkordar, som mange av dei tidlege hittane til bandet, og var den siste bandet gav ut innan denne stilen. Med «Where Have All the Good Times Gone» som B-side nådde songen Topp 10 i Storbritannia. Songen er ikkje like manisk som «You Really Got Me» eller «All Day and All of the Night», men har likevel ein tung rytme frå Mick Avory og start-stopp-gitarar. Ray Davies syng om fridomen han finn i rock and roll-livet, og syng lystig «Yeah, you and me / We live this life / From when we get up / Till we go to sleep at night / You and me we’re free / We do as we please, yeah / From morning, ‘till the end of the day». Mot slutten av songen går songen inn i dobbelt tempo. Songen vart nytta som opningsnummer på konsertane deira framover i mange år.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Till the End of the Day» frå , den 16. april 2009. 
 
 Songen på allmusic.com

Bakgrunnsstoff
 

The Kinks-songar
Songar frå 1965
Singlar frå 1965
Songar produserte av Shel Talmy
Pye Records-singlar
Casino Steel-songar
Ray Davies-songar
Songar skrivne av Ray Davies