alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ronny & The Daytonas

Ronny & the Daytonas var eit amerikansk surferockband tidleg i 1960-åra. Medlemmane i bandet var Paul Jensen (vokal, gitar), Thomas Ramey (bass, gitar), Lynn Williams (trommer), Lee Kraft (låtskrivr, gitar) og John «Bucky» Wilkin (òg kalla Ronny) (låtskrivar, gitar, vokal) med bidrag frå andre som Larry Butler (orgel), Ronny Clark og Buzz Cason.

Historie
Gruppa vart skipa i Nashville i Tennessee i 1964 då Bill Justis (mest kjend for hitten «Raunchy») vart manageren deira og skipa Buckhorn Music med hjelp frå mora til Wilkin, Marijohn Wilkin. Dei fekk kontrakt med Mala Records, ein etikett under Bell Records, og det viktigaste bidraget deira var å innføre countrystilen i surferocken. Debutsingelen deira «G.T.O.» frå 1964 nådde fjerdeplassen på Billboard Pop Singles-lista. Singelen selde over ein million eksemplar og bandet fekk gullplate.
Den neste singelen, «Bucket T», nådde 54. plassen på Billboard-lista det same året. 

Etter eit album og ein turné i 1964 fekk Ronny & The Daytonas ein ny hit i 1965 med balladen «Sandy» og eit album som hadde ein liknande countryaktig surferstil. I 1966 byta Ronny and The Daytonas selskap til RCA Records og gav ut ein romantisk ballade kalla «Diane, Diane» og den livlege «All American Girl», som begge vart ein suksess. Bandet turnerte ei kort stund til etter dette før dei vart oppløyst.

I midten av 1980-åra kom bandet saman at i korte perioder. Den siste kjende konserten deira var i New York den 4. juli 1995, og i Woodward Dream Cruise i Michigan i 2000 og 2002.

Diskografi

Singlar
1964
 «G.T.O.» / «Hot Rod Baby» (Mala 481) (#4)
 «California Bound» / «Hey Little Girl» (Mala 490) (#72)
 «Bucket »T«" / »Little Rail Job" (Mala 492) (#54)
1965
 «Little Scrambler» / «Teenage Years» (Mala 497) 	
 «Beach Boy» / «No Wheels» (Mala 503)	
 «Sandy» / «Sandy» (instrumental) (Mala 513) (#27)
 «Bay City» / «Tiger A-Go-Go» (Amy 924) (av Buzz og Bucky, John «Bucky» Wilkin med Buzz Cason)
1966
 «Goodbye Baby» / «Somebody to Love Me» (Mala 525) 	
 «Antique '32 Studebaker Dictator Coupe» / «Then the Rains Came» (Mala 531) 	
 «All American Girl» / «Dianne, Dianne» (RCA 47-8896) (#69)
 «I'll Think of Summer» / «Little Scrambler» (Mala 542) (#123)
 «Winter Weather» / «Young» (RCA 47-9022)
1967
 «Walk in the Sun» / «The Last Letter» (RCA 47-9107)	
 «Brave New World» / «Hold Onto Your Heart» (RCA 47-9253) 	
 «The Girls and The Boys» / «Alfie»  (RCA 47-9435)

Album
1964
G.T.O. (Mala 4001) (#122)
Sandy (Mala 4002)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ronny & The Daytonas» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Rockegrupper frå Tennessee
Surfegrupper
Musikkgrupper frå Nashville
Musikkgrupper skipa i 1964
G.T.O. av Ronny & the Daytonas

G.T.O. er debutalbumet til det amerikanske bandet Ronny & the Daytonas. Det vart gjeve ut i 1964 på Mala Records.

Bakgrunn
Gruppa drog i studio og spelte inn kring 12 songar som hovudsakleg var skriven av John «Bucky» Wilkin, som var son av den kjende countrylåtskrivaren Marijohn Wilkin. Innimellom desse songane spelte dei inn fleire songarr om surfing og bilar av artistar som Chuck Berry og Jan and Dean. Albumet og tre singlar gjekk alle inn på den amerikanske Billboard-lista.

Innhald

Medverkande

Ronny and the Daytonas
 John «Bucky» Wilkin (aka Ronny) – vokal, gitar
 Paul Jensen – gitar, vokal
 Lee Kraft – gitar
 Thomas Ramey – bass, gitar
 Lynn Williams – trommer

Teknisk
 Bill Justis – produsent
 Win Bruder – plateomslag
 Buck Wilkin – fotografi

Salslister

Album – Billboard (Nord-Amerika)

Singlar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «G.T.O. (album)» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1964
Bell Records-album
The Rip Chords

The Rip Chords var ei USA-amerikansk gruppe som bestod av Phil Stewart og Ernie Bringas.  Gruppa vart sidan utvida til fire stemmer, med Columbia-produsenten Terry Melcher og medprodusenten Bruce Johnston (mest kjend om medlem av The Beach Boys). Gruppa vart assosiert med hot-rod-retninga innan surfemusikken på den tida, sjølv om den første singelen deira, «Here I Stand», ikkje reflekterer denne stilen. Dei spelte inn musikk for Columbia Records i Hollywood frå 1962 til 1965. Gruppa fekk fem singlar inn på Billboard Hot 100. Dei er mest kjend for den fjerde singelen sin, «Hey Little Cobra».

Diskografi

Singlar 
 1962–63: «Here I Stand» (Bringas på solovokal) med «Karen» (Stewart på solovokal)
 1963: «Gone» (Bringas på solovokal) med «She Thinks I Still Care» (Bringas på solovokal)
 1963–64: «Hey Little Cobra» (Melcher på solovokal) med «The Queen» (Melcher på solovokal)
 1964: «Three Window Coupe» (Melcher på solovokal) med «Hot Rod U.S.A.» (Melcher på solovokal)
 1964: «One Piece Topless Bathing Suit» (Melcher and Bringas på solovokal) med «Wah-Wahini» (Melcher på solovokal)
 1965: «Don't Be Scared» (Melcher på solovokal) med «Bunny Hill» (instrumental by The Wrecking Crew)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Rip Chords» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkgrupper frå California
Musikkgrupper skipa i 1962
Musikkgrupper oppløyste i 1965
California Sound
Hey Little Cobra

«Hey Little Cobra» er ein song frå 1963 av The Rip Chords. Songen vart produsert av Terry Melcher og Bruce Johnston, som òg song vokal på songen.

Songen låg 14 veker på Billboard Hot 100-lista og nådde ein fjerdeplass,.

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hey Little Cobra» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1963
Singlar frå 1963
Columbia Records-singlar
Songar skrivne av Carol Connors
Songar produserte av Bruce Johnston
Songar produserte av Terry Melcher
The Rip Chords-songar
Semantron

Semantron, «timetromme», er eit opphengd slagbrett, vanlegvis laga av tre (lind eller bøk), men i fleire høve òg av metall, som vart slege på med ein hammar eller ein stokk. Desse innretningane vart nytta i ortodokse kyrkjer i staden for, eller i tillegg til, kyrkjeklokker. Òg i kloster vart det nytta semantron for å kalle til samling og bøn.

Bakgrunnsstoff

Kyrkjeleg interiør
Surf City

«Surf City» er ein song skriven av Brian Wilson og Jan Berry om ein oppdikta surfestad der det finst «to jenter til kvar gut.»Han vart først spelt inn og gjort populær av den amerikanske duoen Jan and Dean i 1963, og singelen deira vart den førsste surfesongen som nådde toppen av singellista i USA.

I 1991, etter å ha flytta til Huntington Beach i California, var Dean Torrence med å overtyde styresmaktene i byen om å offisielt gje byen kallenamnet Surf City.

Jan and Dean-versjonen
Det første utkastet til songen hadde arbeidstittelen «Goody Connie Won't You Come Back Home» og var skriven av Brian Wilson i The Beach Boys. På ei fest med Jan Berry og Dean Torrence, spelte Wilson «Surfin' U.S.A.» for dei på piano. Berry og Torrence føreslo at dei kunne gje ut songen på singel, men Wilson ville ikkje, sidan «Surfin' U.S.A.» var meint for The Beach Boys. Wilson føreslo så at duoen kunne spele inn «Surf City» i staden for og laga ein demo med opninga, verset og refrenget. Wilson hadde mista interessa i songen og trudde ikkje han var i stand til å gjere han ferdig. Berry skreiv seinare songen ferdig,. 

Hal Blaine, Glen Campbell, Earl Palmer, Bill Pitman, Ray Pohlman og Billy Strange spelte på singelen.

Singelen kom ut i mai 1963 og to månader seinare vart han den første surfesongen som nådde toppen av den nasjonael singelista. Han låg på toppen av Billboard Hot 100 i to veker. Singelen kryssa over til Billboard R&B-lista der han nådde tredjeplassen. Singelen gjekk òg inn på den britiske singellista, der han nådde 26. plassen. Før denne singelen hadde Jan and Dean hovudsakleg laga musikk som var inspirert av svart vokalmusikk frå Austkysten. Suksessen med «Surf City» gav dei ein unik stil og identitet som gjorde at dei følgde opp med fem singlar til som nådde Topp 10, inspirert av surfe- og hotrod-livet i Los Angeles.

Manageren til The Beach Boys og faren til Wilson, Murry vart rasande då han meinte at Brian hadde kasta bort ein hit som kunne gått til The Beach Boys. Brian sa seinare i Teen Beat at han var stolt over at ei anna gruppe fekk ein stor hit med ein song han hadde skrive.»

Andre versjonar
 1963 – The Delltones, singel
 1964 - The Rip Chords, Three Window Coupe
 1986 – The Meteors, Surf City
 1989 – Sonic Surf City, Let's Go Surfin
 1993 – Ramones, Acid Eaters
 2001 - The Go-Go's, An All-Star Tribute to Brian Wilson (DVD)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Surf City (song)» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1963
Singlar frå 1963
Jan and Dean-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Ramones-songar
Songar skrivne av Jan Berry
Songar skrivne av Brian Wilson
Liberty Records-singlar
Songar om stader
California Sound
The Lively Ones-songar
The Rip Chords-songar
Drag City

«Drag City» er ein song frå 1963 av Jan and Dean, skriven av Jan Berry, Roger Christian og Brian Wilson. Han skildrar om ein tur til ei dragracing-stripe og låner mange element frå ein tidlegare Jan and Dean-song, «Surf City,» som òg vart skriven av Berry og Wilson. 

«Drag City» vart gjeve ut som tittelsporet på albumet med same namn. Det var den første av dei sju hittane til duoen i 1964, og ha gjekk inn på Topp 10 i USA i januar.

Medverkande

Av kjende musikarar på innspelinga finn ein: 
 Earl Palmer, trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Drag City» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Singlar frå 1963
Songar frå 1963
Jan & Dean-songar
Songar skrivne av Brian Wilson
Songar skrivne av Roger Christian
Songar skrivne av Jan Berry
Liberty Records-singlar
The Rip Chords-songar
The Little Old Lady from Pasadena

«The Little Old Lady (from Pasadena)» er ein song skriven av Don Altfeld, Jan Berry og Roger Christian, og spelt inn i 1964 av popsongarane Jan and Dean. Songen nådde tredjeplassen på Billboard Hot 100-lista i 1964 og toppen av den kanadiske RPM-lista.

Studiomusikarane som spelte på denne innspelingar (som i ettertid vert kalla The Wrecking Crew) bestod av Leon Russell på piano; Tommy Tedesco, Bill Pitman og Billy Strange på gitar; Ray Pohlman og Jimmy Bond på bass; og Hal Blaine og Earl Palmer på trommer. 

Jan & Dean skreiv om teksten frå «The Little Old Lady (from Pasadena)» i 1967 og kalla songen «Tijuana» for ein singel det same året. Teksten handla no om narkotika. «Tijuana» vart omsider gjeven ut i 2010 på albumet deira Carnival of Sound.

Songen vart framført på ein konsert med The Beach Boys i Sacramento Municipal Auditorium den 1. august 1954 for albumet deira Beach Boys Concert. The Beach Boys, og særleg Brian Wilson, var med å skrive fleire av dei store surfehittane til Jan & Dean.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Little Old Lady from Pasadena» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Lyrics of this song

Songar frå 1964
Jan and Dean-songar
The Beach Boys-songar
Singlar frå 1964
Songar om California
Songar om Los Angeles
Songar skrivne av Roger Christian
Songar skrivne av Jan Berry
Nummer-ein-singlar i Canada
Liberty Records-singlar
Songar om kvinner
Rettssak og domfelling av Joshua French og Tjostolv Moland

Rettssaka og domfelling av Joshua French og Tjostolv Moland var ei rettssak som starta som følge av at dei to nordmennane vart arresterte i mai 2009, mistenkt for å ha drepen ein sjåfør som dei hadde hyra - 47-åringen Abedi Kasongo - på 5. mai 2009 i Bafwasende i Tshopo-distriktet i Orientale-fylket i Den demokratiske republikken Kongo -
eller DRC.

French vart arrestert på 9. mai i Epulu game reserve, omlag 200 kilometer frå Kisangani. Moland vart arrestert to dager seinare i Ituri-fylket, nokre hundre kilometer nordaust.

Dei fekk dødsdom av rettens administrator på den 8. september 2009. 

Ei ny rettssak med nye dommarar, fann dei to skuldege - for drap og spionasje - på den 10. juni 2010. Dødsdom fekk dei ein gong til.

Etter rettssaka

Møte mellom diplomater (i DRC)

I 2013, under hans besøk til DRC, foreslo Frankrikes president François Hollande at French og Moland burde flyttast ut av situasjonen i seks-manns-celle i fengselet; fem dagar seinare hadde dei to fangane ei celle på deling (utan fleire fangar). (Storbritannias utenriksdepartement hadde kontakta det franske utenriksdepartementet på forhånd, fordi French er ein britisk statborgar (i tillegg til at han er norsk).)

Dødsfallet til Moland, og French sin lauslating
Tjostolv Moland døde i fengsel (uten å ha bli henretta). Joshua French vart sleppt ut av fengsel i 2017, og kom tilbake til Noreg.

Kjelder

Rettssaker
Kongo
Britisk rhythm and blues

Britisk rhythm and blues var ei musikalsk rørsle som utvikla seg i Storbritannia mellom slutten av 1950-åra og tidleg i 1960-åra, og nådde ein topp i midten av 1960-åra. Perioden overlappa med det breiare britisk beatmiljøet og det meir puristiske britiske bluesmiljøet, men skilde seg musikalsk frå desse med å prøve å etterlikne musikken til afroamerikanske blues- og rock and roll-pionerar som Muddy Waters, Howlin' Wolf, Chuck Berry og Bo Diddley. Miljet la ofte større vekt på gitarar og vart ofte smelt med høgare energi.

Opphavet til rørsla kom frå britisk jazz, skiffle og folk i 1950-åra. I 1958 vitja Muddy Waters Storbritannia og inspirerte nøkkelpersonane Cyril Davies og Alexis Korner til å byrje å spele elektrisk blues og skipe bandet Blues Incorporated, som vart ein slags garanti-institusjon for britiske rhythm and blues-musikarar. Eit blømande miljø med klubbar og grupper oppstod seint i 1950- og tidleg i 1960-åra og fleire band slo etter kvart gjennom kommersielt. Større band innan stil er The Rolling Stones, Manfred Mann, The Animals, The Yardbirds, Them og The Spencer Davis Group, som dominerte britiske og amerikanske salslister frå 1964 etter Merseybeat slo gjennom, og vart sentral i mod-kulturen i Storbritannia og ei ny bølgje av artistar under den britiske bølgja i USA.

FLeire av banda og medlemmane deira vart leiande rockeartistar seint i 1960- og tidleg i 1970-åra og var med å skape psykedelisk rock, progressiv rock og hardrock og gjorde rhythm and blues til ein viktig komponent i denne musikken. I midten og slutten av 1970-åra vart britisk R&B igjen populært gjennom britisk soul og disco, pubrock-miljøet, new wave og mod revival, og har hatt fleire populære periodar sidan slutten av 1980-åra. I 2000-åra vart ein britisk verjson av moderne R&B populært, og sidan seint i 2000-åra har fleire britiske kvinnelege songarar innan soul og R&B ført til snakk om ei ny «britisk R&B-bølgje».

Britiske R&B-hittar
Denne tabellen inneheld innspelingar som gjekk inn på UK Singles Chart tidleg i 1960-åra med britisk grupper. Mange av songane var tidlegare spelt av amerikanske rhythm and blues-musikarar:

Sjå òg
 Bluesrock
 Britisk blues
 Britisk soul
 :Kategori:Britiske rhythm and blues-musikarar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «British rhythm and blues» frå ,  den 9. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
  The Mod Generation: The Rhythm and Blues Scene, essay av Robert Nicholls.

 
Musikksjangrar innan rhythm and blues
Musikk i 1960-åra
Britiske musikkstilar
Den britiske bølgja
Anna (Go to Him)

«Anna (Go to Him)», eller berre «Anna», er ein song skriven og først spelt inn av Arthur Alexander. Versjonen hans kom ut som ein singel på Dot Records den 17. september 1962. Ein versjon vart framført av den engelske rockegruppa The Beatles og inkludert på debutalbumet deira Please Please Me i 1963.

Bakgrunn
I følgje Richie Unterberger, skribent for AllMusic:

Kritikar Dave Marsh rangerer Alexander sin «Anna (Go to Him)» som ein av dei 1001 beste singlane gjennom tidene. Han lovpriste den «lett svingande rytmen,» den seige, synkoperte tromminga, og vokalen til Alexander, særleg byrjinga av refrenget, som indikerer at John Lennon kan ha lært seg å syngje balladar som «In My Life» med å lytte til songane til Alexander.

The Beatles-versjonen

Songen var ein av John Lennon sine personlege favorittar, og vart ein del av det tidlege reperatoaret til The Beatles, og spelt inn for debutalbumet deira i 1963, Please Please Me. Det er den førte songen gruppa gav ut som nemner namnet på ei jente. I USA gav Vee Jay Records ut albumet på Introducing... The Beatles (10. januar 1964) og Capitol Records gav han ut på The Early Beatles (22. mars 1965). Vee Jay gav òg ut «Anna (Go to Him)» på EP-en Souvenir of Their Visit: The Beatles i USA

Bandet spelte inn songen den 11. februar 1963 på tre forsøk. Det tredje forsøket vart masteren. Han vart miksa den 25. februar. George Harrison spelte gitarfrasane på innsppelinga. Floyd Cramer spelte desse frasane på piano på originalutgåva til Alexander.

Dei framførte «Anna (Go to Him)» den 17. juni 1963 på BBC-radioshowet Pop Go the Beatles. Programmet vart sendt 25. juni. Dei framført han ein gong til, 1. august 1963 for programmet som vart sendt 27. august.

Medverkande
John Lennon – vokal, akustisk rytmegitar
Paul McCartney – bass, korvokal
George Harrison – sologitar, korvokal 
Ringo Starr – trommer
Lydteknikar var Norman Smith 
Personell frå MacDonald

Humble Pie-versjonen 
I 1974 spelte Humble Pie inn songen for albumet Thunderbox, det sjuande studioalbumet deira. Deira versjon er meir i ein rhythm and blues-stil med koristane The Blackberries, Carlena Williams, Venetta Fields og Billie Barnum.

Medverkande
 Steve Marriott: gitar, vokal 
 Clem Clempson: gitar 
 Greg Ridley: bass 
 Jerry Shirley: trommer 
 The Blackberries med Carlena Williams, Venetta Fields og Billie Barnum: korvokal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anna (Go to Him)» frå ,  den 10. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Beatles Bible: Anna (Go To Him), 11. februar 1963.
 Humble Pie Thunderbox album : https://www.discogs.com/fr/Humble-Pie-Thunderbox/release/5213692

Songar frå 1962
Singlar frå 1962
Songar skrivne av Arthur Alexander
Arthur Alexander-songar
The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Dot Records-singlar
Songar om kvinner
Humble Pie-songar
Herb Alpert-songar
Roger McGuinn-songar
Ski-NM 1948

Noregsmeisterskapen på ski 1948 i nordiske greiner vart avvikla på Strinda i Sør-Trøndelag 15. februar 1948 og Lillehammer i Oppland tida 26.-29. februar 1948.

Langrenn

15 km

Dato: 28. februar 1948

30 km

Dato: 26. februar 1948

50 km

Dato: 15. februar 1948

4 x 10 km stafett

Dato: 15. februar 1948

Kombinert

Dato: 28./29. februar 1948

Hopprenn

Dato: 29. februar 1948
Stad: Lysgårdbakken

Kjelder
Arbeiderbladet 16.2.1948

Noregsmeisterskap i 1948
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Trondheim
Idrett i Lillehammer
Chains av Cookies

«Chains» er ein song skriven av låtskrivarduoen og den gong ektefellane Gerry Goffin og Carole King og opphavleg spelt inn (men ikkje gjeven ut) av The Everly Brothers. I 1962 vart han ein stor hit for korsongarane til Little Eva, The Cookies (#17 poplista i USA, #7 R&B-lista), og seinare vart han spelt av den engelske rockegruppa The Beatles.

The Beatles-versjonen

Singelen av The Cookies vart ein populær coverlåt for Liverpool-band etter han kom ut i november 1962, og vart ei kort stund spelt på konsertane til The Beatles. Dei spelte han inn 11. februar 1963 på fire forsøk. Det førte viste eg å vere best, så dei brukte dette. Songen kom ut på debutplata deira, Please Please Me. Lennon spelte introduksjonen på munnspel. Musikkskribenten Ian MacDonald kritiserte framføringa til The Beatles og meinte han «hadde nokre ureine tonar» og «mangla spontanitet».  George Harrison song solovokal på Beatles-versjonen, og som fjerde songen på det første albumet deira, var det for mange første gongen dei høyrde Harrison syngje på ein song. 

Dei spelte songen fleire gonger for radioprogramma til BBC, som Side by Side, Here We Go og Pop Go the Beatles. Ingen av desse kom ut på samleplata med BBC-innspelinga frå 1994. Dei kom til slutt ut i 2013 på samleplata On Air – Live at the BBC Volume 2).

Sylvie Vartan-versjonen 

Songen vart omsett til fransk og kalla «Chance». Den franske versjonen vart spelt inn og gjeven ut i 1963 av Sylvie Vartan.

Innhald
EP Sylvie («Chance» / «Il revient» / «Reponds-moi» / «Tous les gens») RCA Victor 76.617 (1963, France)
 A1. «Chance» («Chains»)
 A2. «Il revient» («Say Mama»)
 B1. «Reponds-moi»
 B2. «Tous les gens» («Baby You’re So Fine»)

Medverkande

Cookies-versjonen
Earl-Jean – solovokal
Margaret Ross – korvokal
Dorothy Jones – korvokal
Eva Boyd – korvokal

Beatles-versjonen
George Harrison – solovokal, sologitar
John Lennon – rytmegitar, munnspel, harmonivokal
Paul McCartney – bass, harmonivokal
Ringo Starr – trommer
Lydteknikar var Norman Smith 
Per MacDonald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chains av Cookies» frå ,  den 10. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 

 

Songar frå 1962
Singlar frå 1962
Songar skrivne av Carole King
Songar med tekst av Gerry Goffin
The Everly Brothers-songar
The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Sylvie Vartan-songar
Carole King-songar
Johnny Hallyday-songar
Ask Me Why

«Ask Me Why» er ein song av det engelske rockebandet The Beatles først gjeven ut i Storbritannia som B-sida til singelen «Please Please Me». Han var òg med på debutalbumet deira, Please Please Me.

Komposisjon
Songen var skriven tidleg i 1962 og er i røynda ein song av John Lennon, men vart tilskriven Paul McCartney ogJohn Lennon, slik alle dei originale songane på Please Please Me vart. Paul McCartney sa «Det var John sin originale idé og me sat oss ned og skreiv han i lag, men det var hovudsakleg John sin.» Han vart framført på konsertane deira før dei fekk platekontrakt og var ein av dei songane dei spelte inn under den første innspelinga si for Parlophone i Abbey Road studio to den 6. juni 1962. Songen etterliknar stilen til Smokey Robinson and the Miracles, som Lennon var inspirert av. Den førte gitarfrasen i songen er henta frå The Miracles sin «What's So Good About Goodbye» (1961).

Innspeling

«Ask Me Why» vart opphavleg spelt inn i Abbey Road studio den 6. juni 1962 med trommeslagaren Pete Best. Sidan innspelinga var ein «kommersiell test», vart ikkje nokre av innspelingane den dagen rekna som høvande for utgjeving, og ein trudde lydbanda var blitt øydelagd av EMI. Men to songar overlevde, «Besame Mucho» og «Love Me Do» vart seinare funne på acetat-plater.

Songen vart spelt inn på ny, i lag med «Please Please Me», den 26. november 1962 med Ringo Starr på trommer. The Beatles øvde òg på «Tip of My Tongue», ein annan Lennon- og McCartney-song som dei vurderte som B-sida til «Please Please Me». George Martin meinte derimot at «Tip of My Tongue» framleis var uferdig og gav han til slutt til Tommy Quickly som spelte han inn.

Andre utgjevingar
 Capitol Records, motparten til EMI og Parlophone i USA, avslo først å distribuere musikken til Beatles i USA og «Please Please Me»/«Ask Me Why» vart derfor gjeven ut på Vee-Jay Records den 25. februar 1963.
 Vee-Jay inkluderte «Ask Me Why» på den andre versjonen av Introducing... The Beatles.
 Capitol gav til slutt «Ask Me Why» i 1965 på The Early Beatles då rettane til Vee-Jay opphøyrte.
 Eit konsertopptak frå desember 1962 kom ut på den tyske/britiske versjonen av Live! at the Star-Club in Hamburg, Germany; 1962 i 1977, men var ikkje med på den første amerikanske utgåva. 
 Ein versjon vart spelt inn for BBC den 3. september 1963. Denne kom ut på On Air – Live at the BBC Volume 2 i 2013.

Andre versjonar
Songen vart spelt inn av The Smithereens på albumet deira 2008 B-Sides The Beatles.

Medverkande
 John Lennon – vokal, akustisk rytmegitar
 Paul McCartney – bass, korvokal
 George Harrison – sologitar, korvokal
 Ringo Starr – trommer
Lydteknikar var Norman Smith 
Personell per Ian MacDonald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ask Me Why» frå ,  den 10. mars 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 
 
 
 

The Beatles-songar
Songar frå 1963
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Parlophone-singlar
Vee-Jay Records-singlar
Singlar frå 1963