alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Oskar Hasselknippe

Oskar Hasselknippe () var ein norsk pressemann og motstandsmann. Han er mest kjend som ansvarleg redaktør i Verdens Gang frå 1953 til han gjekk av med pensjon i 1978. Han er den lengstsittande redaktøren i historia til avisa.

Hasselknippe starta sin journalistiske karriere i avisa Velgeren på Gjøvik i 1931. Seinare jobba han i Ringerikes Blad der han var redaksjonssekretær ved krigsutbrotet i 1940. Han byrja i Verdens Gang ved oppstarten i 1945. Han var reportasjesjef før han vart ansvarleg redaktør. Som pressemann var han svært oppteken av teknologiske nyvinningar. Dette kom til uttrykk både i VG-spaltene og ved den produksjonsmessige utviklinga i avisa. Han stod i spissen for avisa då ho la om til tabloidformat i 1963.

Under andre verdskrigen var Hasselknippe distriktssjef for Milorg på Ringerike, Hadeland og Hallingdal. Han hadde militær bakgrunn frå Luftforsvaret, der han var kaptein.

Bibliografi 

 Olav Selvaag – Mannen med idéene (biografi 1982)
 Slik ble VG til (1985)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Oskar Hasselknippe» frå ,  den 5. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

 Oskar Hasselknippe i Norsk biografisk leksikon
 Oskar Hasséelknippe i Lokalhistoriewiki
 Nekrolog i VG

Journalistar i norske lokalaviser
Medlemmar av Milorg
Folk frå Gjøvik
Verdens Gang
Jens A. Riisnæs

Jens Aksel Riisnæs () er ein norsk frilansjournalist. Han er særleg kjend gjennom radioprogrammet Ut i verden, som han laga for NRK P2 saman med Sverre Tom Radøy mellom frå 1993 til 2009.

Bibliografi 

 12 Magiske Reiser (antologi) (2006)
 Reis! (2006)
 Den store reiseguiden m/ Gunnar Kagge (2005)
 Verdens viktigste byer m/ R. Hatlem (2003)
 Reisens magi (antologi) (2002)
 Verdens viktigste : 229 reisemål for livet (m/R. Hatlem (2000)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jens Aksel Riisnæs» frå ,  den 5. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Intervju i Dagbladet Magasinet

NRK-journalistar
Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Drammen
Gunnar Kagge

Gunnar Gjerdrum Kagge  () er ein norsk Aftenposten-journalist og forfattar.

Kagge er cand. philol. i historie frå Universitetet i Oslo og har 35 års røynsle som journalist. Han skriv for det meste om politikk og økonomi, har arbeidd mykje med popularisering av historie. Frå 2009 hadde han i Aftenposten i fire år vekentlege artiklar om land i heile verda. Han har utgjeve boka Den store ferdguiden (2005) saman med reiselivsguru Jens A. Riisnæs. Han har òg skrive Vårt århundre (2008), ein faktabok om det 20. århundret for barn, fleire vitsebøker og ein «ledelsesbok for dei som vert leidd», Trolla sprekker når du ler av sjefen (2007). Kagge er utdanna historikar ved Universitetet i Oslo. Han er svoren sykkelentusiast og reiser mykje, helst på sykkelsetet for å oppleva historiske stadar.

Sommaren 2016 sykla han åleine tvers over USA i tida før av presidentvalet. Eit viktig føremål med turen over det amerikanske kontinentet var å driva gammaldags, oppsøkjande journalistikk og snakka med lokale folk. Hovudtemaet var det komande presidentvalet i USA.  Undervegs informerte han Aftenposten-lesarane om stemninga blant veljarar langs ruta. I tillegg følgde drygt 4 250 han gjennom Facebook-bloggen «Sykkelgunnar», der han gav daglege dosar med historier og inntrykk, formidla gjennom tekst, bilete og videoinnslag.

Bibliografi 

 Land i verden
 Forbudstid, den norske krigen mot brennevinet
 Den store ferdguiden saman med Jens A. Riisnæs
 Vårt århundre
 Trollet som spekker når du ler av sjefen
 Å sykle USA på tvers

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gunnar Kagge» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

Norske journalistar
Sykling
Bush House

Bush House er eit bygningskompleks i den sørlege enden av Kingsway i London, mellom Aldwych og Strand. Det består av ein sentralbygning og fire fløyer. Eigaren av bygningen er det japanske selskapet Kato Kagaku. HM Revenue and Customs held til i den sørvestlige fløya, medan blant andre Dundas & Wilson har lokale i den sørvestlege fløya.

BBC World Service heldt til i Bush House i 70 år, frå vinteren 1941 til sommaren 2012. Den siste BBC-sendinga frå Bush House gjekk på lufta 12. juli 2012. BBC World Service held no til i Broadcasting House.

Sentralbygget og dei fire fløyene vart oppførte mellom 1923 og 1935, og både oppdragsgiveren, arkitekten og dei første eigarane var amerikanarar. Komplekset har namn etter Irving T. Bush, som fekk byggjeløyve i 1919. Bygget var planlagt som eit stort handelssentrum og vart teikna av Harvey Wiley Corbett. 4. juli 1925 fann opninga stad. I 1929 vart det hevda at bygningen var den mest kostbare i heile verda, etter at det var brukt rundt to millionar pund på bygginga.

Etter at ei landmine førte til skadar på Broadcasting House i London den 8. desember 1940, flytta BBC European Service inn i søraustfløya i Bush House. I 1958 flytta resten av BBC Overseas Service inn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bush House» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

BBC
Byggverk ferdigstilt i 1925
Byggverk i London
Kagge Forlag

Kagge Forlag er eit norsk forlag som vart starta av Erling Kagge i 1996 under namnet Familievenen AS. I 2000 bytta det namn til Kagge Forlag.

Erling Kagge eig 88 prosent av forlaget, medan Arne Hjeltnes, Toppen Bech og Are Herrem eig dei attverande tolv prosenta. I 2013 var omsetnaden på ca. 69 millionar kroner. Forlaget har 33 tilsette.

Forlagssjefar 
 Jorunn Sandsmark, 2018–
 Anne Gaathaug, 2009–2018

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kagge Forlag» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

 Referansar 

Skipingar i 1996
Norske forlag
Forlagshuset Vigmostad & Bjørke

Forlagshuset Vigmostad & Bjørke er eit norsk forlag med hovudkontor i Bergen. I 2014 var det det fjerde største forlagshuset i Noreg.

Selskapet hadde ein samla omsetnad på 966 millionar kroner i 2016, med eit driftsresultat på 50 millionar kroner. I 2013 var omsetnaden til konsernet på 411 millionar kroner, veksten hadde då i stor grad skjedd ved oppkjøp. I 2016 kjøpte det Exlibris Media, NKI Forlag og Pedlex norsk skoleinformasjon. Tidlegare har selskapet kjøpt Schibsted forlag, Piratforlaget og Akademika bokhandel.

Historie 
Forlagshuset Vigmostad & Bjørke vart etablert i 1990 av Arno Vigmostad og Arnstein Bjørke. Forlaget gjev ut bøker for allmennmarknaden med fokus på norsk og omsett skjønnlitteratur og norsk og omsett krim.

Same året vart dotterforlaget Fagbokforlaget etablert. Fagbokforlaget kjøpte Eide Forlag i 2005, som gjev ut bøker for Den norske kyrkja og annan kyrkjeleg litteratur. I forlagshuset inngår òg Johan Grieg AS og Cantando Musikkforlag. I 2012 vart Vigmostad & Bjørke eineeigar av det norske Piratforlaget AS. Piratforlaget vart grunnlagt i 2004 og var fram til 2012 eigd av det svenske Piratförlaget (40 %), Forlagshuset Vigmostad & Bjørke (40 %) og Tine Kjær (20 %).

I 2011 kjøpte Forlagshuset Vigmostad & Bjørke 46 % av aksjane i nettbokhandelen Haugenbok.no, som var den første nettbokhandelen i Noreg, og som sidan 2009 har vore drive som ein rein nettbokhandel. Hausten 2012 kjøpte forlagshuset resten av aksjane i bokhandelen, der det no er eineeigar.

I slutten av mars 2012 vart det kjent at Det Norske Samlaget selde si utdanningsavdeling til Fagbokforlaget, med 15 tilsette og ein forventa omsetnad på 200 millionar kroner. Noko seinare kjøpte dei Tun forlag AS frå Tun Media AS, og deira utgjevingar vart delte mellom Fagbokforlaget og Forlaget Vigmostad & Bjørke.

Forlagshuset Vigmostad & Bjørke overtok i mars 2014 Akademika Bokhandel og Akademika Forlag frå Studentsamskipnaden i Oslo og Akershus (SiO) og Studentsamskipnaden i Trondheim (SiT). SiO og SiT selde 100 prosent av aksjane i Akademika AS til forlagshuset. I mai 2014 kjøpte forlagshuset òg fagbokhandelen Studia AS av Studentsamskipnaden i Bergen (SiB). Campusbok hadde etter dette 54 bokhandlarar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Forlagshuset Vigmostad & Bjørke» frå ,  den 5. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 

 Referansar 

Norske forlag
Skipingar i 1990
Guide

Guide (uttalt: «gaid») er ein kunnig person som viser publikum rundt i til dømes eit museum, i eit kunstgalleri, i historiske bygningar, i ein by eller på ein stad, og gjer greie for det som er verdt å sjå og gjere seg kjent med. Guidane kan vere fast tilsette på museet, galleriet og så bortetter, eller arbeide i firma som organiserer turistreiser, i lokale reiselivslag eller liknande private eller offentlege verksemder, eller arbeide som frilansarar som tek på seg oppdrag etter førespurnad. I mange land er det ofte krav til særleg utdanning og ein form for autorisasjon for å kunne arbeide profesjonelt som guide.

I fleire land kan det i mange høve vere forbode å vitje særskilte kulturminne utan at dette vert gjort i lag med ein guide som er knytt til staden. Då har guiden gjerne monopol på å gjere greie for det som er å sjå, og vil reagere om publikum har med seg sin eigne sakkunnige som meir eller mindre openlyst opptrer som konkurrent.

Guide-bøker
Nemninga guide vert òg nytta om handbøker som er til hjelp for turistar og anna ferdafolk for å finne fram på ukjende stader og få opplysningar om det som er verd å sjå eller vitje der. Dei som mellom anna set pris på gode (og ofte dyre) restaurantopplevingar kan få hjelp av Guide Michelin (Michelin-guiden), og dei som vil sjå seg ikring i verda kan ha nytte av  reiseguidar eller turistguidar (reisehandbøker) som til dømes den australske Lonely Planet.

Bakgrunnsstoff
snl.no: Guide

Turisme
Yrke
Lonely Planet

Lonely Planet Publications, kjend som Lonely Planet eller LP. er eit forlag som gjev ut reisehandbøker om land og byar i heile verda. Desse bøkene vert mykje brukt av ryggsekkturistar. Til og med 2004 hadde forlaget gjeve ut rundt 650 titlar om 118 land med eit årleg sal på ca. 6 millionar guidebøker. Lonely Planet har hovudkontor i forstaden Footscray i Melbourne i Australia.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lonely Planet» frå ,  den 5. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
 King of the Plana, Tony Wheelers intervju med Venkatesan Vembu, Daily News & Analysis
 Wheelers' kommentar på salet til BBC Worldwide
 Radiointervju med Tony Wheeler av Rick Steves

Forlag
Reiseliv
Ryggsekkturisme

Ryggsekkturisme (engelsk backpacking, er ei form for uavhengig reise med minimale utgifter og bagasje. Det er òg ei form for subkultur beståande hovudsakleg av unge reisande som oppdagar verda på eit avgrensa budsjett. Turismeforma omfattar bruk av ryggsekk (framfor koffert) som er lett å bera over lange avstandar eller lengre tidsperiodar, nytte offentleg transport og haiking, billeg losji som ungdomsherberge og vandrarheim, går gjerne over lengre tid enn konvensjonelle ferieturar, og omfattar gjerne ei interesse i å møte lokale  folk og kulturar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ryggsekkturisme» frå ,  den 5. oktober 2018.

Litteratur 

 Johnsen, Siri (1998): Jalan jalan! En sosialantropologisk analyse av backpackere i Nusa Tenggara, Indonesia, hovedoppgave i sosialantropologi, Universitetet i Oslo

Bakgrunnsstoff

 Roadjunky.com, hendingar for reisande, guidar og forteljingar
 Haiketur.no , praktiske tips om dei meste populære reisemåla

Turisme
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Volodimir Bessonov

Volodimir Vasyljovitsj Bessonov () er ein tidlegare fotballspelar frå Kharkiv, mangeårig høgreback som vann cupvinnarcupen 1986 med Dynamo Kiev og som i 1988 spelte EM-finale og same året vart olympisk meister for Sovjetunionen.

Klubbspel
Bessonov var aktiv i Dynamo Kiev i nærare 15 sesongar, 1976-90. Med topplaget frå Kiev vann  han fem sovjetiske seriemeisterskap og like mange nasjonale cuppokalar. Den 2. mai 1986 var han på plass på høgrebacken då Dynamo slo Atlético Madrid 3-0 i finalen i cupvinnarcupen i Lyon. Han avslutta med spel 1990/91 for israelske Maccabi Haifa.

Landslagsspel
Bessonov spelte 85 landskampar for Sovjetunionen i tida 1977-90, skåra fem landslagsmål. Han var med i fyrsteellevaren under Fotball-VM 1982 og i Mexico-VM 1986 og to under verdsmeisterskapen i Italia 1990, hans siste landskampar. Under europameisterskapen 1988 i Vest-Tyskland vart han skadd i semifinalen mot Italia og fekk då ikkje med seg EM-finalen mot Nederland, ein kamp som enda med nederlandsk siger 2-0. Bessonov vann elles ein bronsemedalje då Sovjetunionen under Sommar-OL 1980 slo Jugoslavia i bronsefinalen. Høgdepunktet med landslaget kom hausten 1988 då han vart olympisk meister i fotball, framfor 74 000 tilskodarar på olympiastadion i Seoul vart Brasil påført eit 2-1-tap.

Merittar
OL-gull: 1988 for Sovjetunionen
EM-sølv: 1988 for Sovjetunionen
OL-gull: 1988 for Sovjetunionen
Vinnar av cupvinnarcupen: 1986 med Dynamo Kiev
Sovjetisk seriemeister: 1977, 1980, 1981, 1985, 1986 med Dynamo Kiev
Sovjetisk cupmeister: 1978, 1982, 1985, 1987 med Dynamo Kiev

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Volodymyr Bezsonov» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 
eu-football

Ukrainske fotballspelarar
Dynamo Kiev-spelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-VM 1986
Spelarar i Fotball-EM 1988
Spelarar i Fotball-VM 1990
José Carlos José

José Carlos da Silva José, ofte berre José Carlos, () er ein portugisisk tidlegare fotballspelar frå Vila Franca de Xira. Forsvarspelaren vann cupvinnarcupen 1964 med Sporting Lisboa og tok VM-bronse 1966 med Portugal sitt landslag.

Klubbspel
José Carlos spelte på toppserielaget CUF Barreiro frå 1960 til -62. Dei neste 12 sesongane gjorde han teneste i Sporting Lisboa, der han var med om å vinne tre portugisiske meisterskapstitlar og fire nasjonale cuppokalar. I mai 1964 tok han plass i midtforsvaret då  Sporting vann finalen i cupvinnarcupen 1964, etter 1-0 mot ungarske MTK Budapest i Antwerpen. Han avslutta som aktiv med ein sesong i Braga 1974/75.

Landslagsspel
José Carlos spelte 36 kampar for Portugal i tida 1961-71, utan å skåre. Under Fotball-VM 1966 var han med i semifinalen mot England som enda med tap 2-1 og bronsefinalen mot Sovjetunionen, der Portugal sikra seg bronsemedaljen med eit seint 2-1-mål. Han var lagkaptein i 4 av sine 5 siste kampar.

Merittar
VM-bronse: 1966 for Portugal
Vinnar av cupvinnarcupen: 1964 med Sporting Lisboa
Portugisisk seriemeister: 1966, 1970, 1974 med Sporting Lisboa
Portugisisk cupmeister: 1963, 1971, 1974 med Sporting Lisboa

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «José Carlos da Silva José» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 
eu-football

Portugisiske fotballspelarar
Sporting-spelarar
Toppen Bech

Ellen Åse «Toppen» Bech Langballe  () er ein norsk journalist, redaktør, forfattar og programleiar. Ho vert kanskje hugsa best frå dokumentarserien Herskapelig.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Toppen Bech» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

Kongens fortenestmedalje i gull
NRK-journalistar
Norske redaktørar
Folk frå Oslo
Programleiarar for NRK
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
BBC World Service

BBC World Service er ein divisjon i det britiske medieselskapet BBC som kringkastar internasjonale nyhende over radio på 33 ulike språk til rundt 150 millionar menneskje over heile verda. I likskap med BBCs andre radio- og fjernsynstenester, finansierast BBC World Service gjennom ein kringkastingsavgift.

BBC World Service vart tidlegare produsert i Bush House i London, men vert no send frå Broadcasting House.

BBC
Marie Barch

Marie Barch (), fødd Knudsen, var ein dansk ballettdansar. Ho er ei av dei første namngjevne ballettdansarane i Danmark.  

Barch debuterte på Det Kongelige Teater som fjortenåring i 1758-59-sesongen. I ei tid då dei fleste dansarar kom utanlands frå var Barch ein dansk pioner. Ho er også ein av dei første danske dansarane som blei namngjevne. 

Då ho debuterte var Barch allereie trulova med kollegaen og den seinare ektefellen Carl Vilhelm Barch (1743-1805), som debuterte på same tid. Det er kjend at han hadde fått opplæring frå den italienske balletmeisteren Antonio Como, og det er mogleg ho også hadde det.

Paret hadde stor suksess ved debuten, og blei publikumsfavorittar. Marie blei beundra for evnene sine, og fekk ei fast stilling ved teateret. Marie Barch hadde ein karriere som varte i over førti år. Ho pensjonerte seg først etter 1798-99-sesongen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Marie Barch» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

Danske ballettdansarar
Kvinner på 1700-talet
Airspeed Ltd.

Airspeed Ltd vart grunnlagt i 1931 som Airspeed Aircraft i York England av grunnleggjarane A. H. Tiltman og Nevil Shute. Med seg hadde dei personane som tidlegare hadde arbeidd med bygging av luftskip (Dei tidlegare luftskipa «R100» og «R101»).

Med svak økonomi sleit foretaket seg gjennom 1930-talet. Dets første konstruksjon var Airspeed AS.4 Ferry som vart lansert i april 1932 . Året etter flytta verksemda til Portsmouth der selskapet i 1934 vart slått saman med skipsverftet Swan Hunter & Wigham Richardson Limited og vart til Airspeed Ltd i august same år. I løpet av 1936 vart sportsflyet AS.8 Viceroy konstruert og bygt for å delta i ein interkontinental flykonkurranse.

Den største suksessen for selskapet kom først i 1937 med skuleflyet AS10 Oxford som i stor utstrekking vart brukt av flyvåpen i fleire land for utdanning av flyvere.

Idene til selskapet vart lagd merke til av dei Havilland som i 1940 kjøpte opp  Swan Hunter & Wigham Richardson Limiteds aksjar i selskapet. Under andre verdskrig vart der satsa stort på å byggja glideflyet Horsa. Horsa vart bygd i over 3 800 eksemplar og levert til Royal Air Force og USAAF. Det spelte ei stor rolle under krigen med transport av luftbårne troppar under invasjonen i Frankrike i 1944.

Etter krigen var det ein svak marknad for nye fly, men Airspeed satsa på å byggja om brukte fly frå krigen til sivile føremål. Den svake økonomien gjorde sitt til at dei attverande aksjane vart kjøpt opp av dei Havilland i 1951 og dermed forsvann selskapet som ein sjølvstendig flyfabrikk.

Fly bygde hos Airspeed 
i utval

 Airspeed Oxford
 Airspeed Ambassador
 Airspeed AS.6 Envoy
 Airspeed Horsa
 Airspeed AS.4 Ferry
 Airspeed AS. 8 Viceroy

Føretak skipa i 1931
Australian National Airways

Australian National Airways var eit australsk flyselskap som var verksamt frå 1930 til 1931.

Selskapet vart grunnlagt i 1929 av Charles Kingsford Smith og Charles Ulm. Det byrja operera i januar 1930. Ved oppstarten vart det skaffa fem Avro 618 Ten,  tre-motors fly tilsvarande Kingsford Smith sitt kjende «Southern Cross». Selskapet starta med flyginar på rutene Sydney-Brisbane og Sydney–Melbourne,

Allereie etter eit års drift måtte selskapet avviklast. I løpet av den korte tida hadde to av flya havarert, begge i 1931, eit i mars 1931 i Britisk Malaysia og eit anna i  november 1931 i Dei australske alpane.

Flåte 

 VH-UMF Southern Cloud (havarert mars 1931)
 VH-UMG Southern Star
 VH-UMH Southern Sky
 VH-UMI Southern Moon
 VH-UNA Southern Sun (havarert november 1931)

Då selskapet vart oppløyst vart «Southern Moon» kjøpt av  Ulm som modifiserte flyet for langdistanseflygingar. Dei to andre vart selde til eit anna australsk selskap.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Australian National Airways» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

Tidlegare flyselskap
Australske føretak
Skipingar i 1929
Nedleggingar i 1931
Detektiv-Magasinet

Detektiv-Magasinet var eit norsk vekeblad som kom ut mellom  1928 og 1966. Bladet er mest kjend for sine historier om detektiven Knut Gribb, som er skildra i minst eit tusen historier, og hans kamp mot forbrytarane Thomas Ryer og Olga Barcowa. Detektiv-Magasinet vart utgjeve av Bladkompaniet.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Detektiv-Magasinet» frå ,  den 5. oktober 2018.  
 

 Nils Nordberg, Døden i kiosken: Knut Gribb og andre heftedetektiver. Oslo 2000: Bladkompaniet

Tidlegare norske tidsskrift
Nedleggingar i 1966
Publikasjonar skipa i 1928
Palle Knudsen

Palle Knudsen () er ein dansk baryton-operasongar. Han er opplært på Operaakademiet ved Det Kongelige Teater (1995–1998). Han debuterte i 1998 i operaen Orphée, skriven av Fillip Glass. Han vart framført i Turbinhallane. I 1998 sang han Apollo i Monteverdis opera Orfeo au. Han vart oppført i samband med La Monnaie-operaen, og forestillinga reiste på tur til Ny Jork og Paris. Den 18. november 1999 song han si fysste rolle på Det Kongelige Teater, som fuglefångarbajasen  Papageno, i Mozart-operaen Tryllefløyten.

Bakgrunnsstoff
Palle Knudsen ved operamusica.com

Danske operasongarar
Thomas Ryer

Thomas Ryer er ein fiktiv person frå serien om oslodetektiven Knut Gribb. Han er ein storforbrytar og erkefienden til Gribb. Ryer er forkledingsekspert og meisterskyttar. Sjølv om han har vald ein kriminell løpebane, er han ikkje villig til å drepa nokon, og til trass for at han er Knut Gribbs motstander, har dei ei slag gjensidig respekt for kvarandre.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thomas Ryer» frå ,  den 7. oktober 2018.  
 

Oppdikta skurkar
Folk i kriminallitteratur
Heilage Olga kyrkjelyd i Oslo

Hellige Olga menighet  i Oslo er ein russisk-ortodoks kyrkjelyd knytt til Moskvapatriarkatet. Han har gudstenester i Vår Frelsars ortodokse kyrkje i Akersveien, ved den austre hovudporten til Vår Frelsers gravlund.

I 2015 hadde Heilage Olga menighet registrert drygt 3 000 medlemmar, og i 2017 fekk kyrkjelyden tilskot for 3 206 medlemmar. 
Størstedelen er russisktalande innvandrarar som har kome til Noreg i dei seinare tiåra, men også opphavlege nordmenn og andre nasjonalitetar er representerte. 

Sjølve bygget til kyrkjelyden er kommunalt listeført og står oppført i Registeret til Riksantikvaren over kulturminne.

Hellige Olga menighet  eig også Hellige Olavs kapell på Stiklestad.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hellige Olga menighet - Den russisk ortodokse kirke» frå ,  den 14. oktober 2018.  
 

 Referanser

Bakgrunnsstoff 

Ortodoks kristendom i Noreg
Religiøse samfunn i Oslo