alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Trynøyane

Trynøyane er ei gruppe småøyar og skjer, kring 4 nautiske mil (7 km) i utstrekning, som utgjer den vestlege grensa av Trynevika og Trynesundet ved nordaustenden av Vestfold Hills. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37) og namngjevne av dei. 

Thorshavnekspedisjonen 1934–35 gjekk i land her 20. februar 1935 og oppførte ein  steinvarde og ei tremast. Desse minnesmerka er oppført på lista over historiske stader og kulturminne i Antarktis og er verna i tråd med Antarktistraktaten.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Princess Elizabeth Land
Verneområde i Antarktis
Turner Island

Turner Island er ei øy som ligg 0,5 nautiske mil (0,9 km) nordvest for Bluff Island og 2,5 nautiske mil (4,6 km) vest for Breidneset i Vestfold Hills i Prydzbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart kartlagd på ny av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1957–58) og kalla opp etter P.B. Turner, sambandsoffiser på Davis Station i 1958.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Princess Elizabeth Land
Warriner Island

Warriner Island er ei lita øy som ligg like utanfor vestenden av Breidneset, Vestfold Hills. Ho vart først kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter A. Warriner, sambandsoffiser på Davis Station i 1961.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Princess Elizabeth Land
Norsteholmen

Norsteholmen eller Wyatt Earp Islands er ei lita gruppe øyar og skjer utanfor nordenden av Vestfold Hills, kring 0,5 nautiske mil (0,9 km) nord for Walkabout Rocks. Dei vart kartlagde frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37) og namngjevne av dei. I januar 1939 vart det gjort ei ilandstiging på dei nærliggande Walkabout Rocks frå skipet «Wyatt Earp», som øyane vart kalla opp att etter av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA).

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Princess Elizabeth Land
Zavadovskiy Island

Zavadovskiy Island er ei isdekt øy i West isbrem nær Antarktis. Ho ligg 19 km aust for Mikhaylov Island. Ho vart oppdaga av den sovjetiske ekspedisjonen i 1956 som namngav ho etter Ivan Zavadovskij, nestkommanderande på sluppen «Vostok» under Bellingshausenekspedisjonen i 1819-21.

Øyar i Princess Elizabeth Land
Currituck Island

Currituck Island er ei øy i Antarktis med fleire mindre viker som ligg på nordvestsida av Edisto Channel i Highjump Archipelago. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operation Highjump i februar 1947, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1956 etter USS Currituck, eit hjelpefartøy for sjøfly og flaggskipet til den vestlege innsatsgruppa under U.S. Navy Operation Highjump, Task Force 68, 1946–47. På denne tida trudde ein at norddelen av øya var ein eigen detalj, som fekk namnet «Mohaupt Island», men ein sovjetisk ekspedisjon (1956–57) fann ut at dette var ein del av den større øya.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Queen Mary Land
David Island

David Island er ei isdekt øy som ligg utanfor Davis Peninsula i Shackleton isbrem. Ho har klippeframspring på nord- og austsida. Øya vart oppdaga i november 1912 av Western Base party under Australasian Antarctic Expedition (AAE) under Mawson, og vart namngjeven av han etter professor Sir T.W. David Hunt, eit medlem av AAE rådgjevande komite.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «David Island» frå ,  den 26. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Queen Mary Land
Thomas Island

Thomas Island er ei stor øy i Highjump Archipelago, som ligg nær midten av hovudgruppa av øyar utanfor nordsida av Bunger Hills. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Randolph G. Thomas i U.S. Navy, som var hydrograf i U.S. Navy Operation Windmill, 1947-48.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Øyar i Queen Mary Land
Mill Island

Mill Island er ei isdekt øy, som ligg 40 km nord for Bunger Hills. Mill Island vart oppdaga i februar 1936 av mannskapet på RSS «William Scoresby», og kalla opp etter Hugh Robert Mill.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mill Island» frå ,  den 26. oktober 2012.  
 

Øyar i Queen Mary Land
Billingstad stasjon

Billingstad stasjon er ein jarnbanestasjon på Drammensbanen på Billingstad i Asker kommune. Stasjonen vart opna i 1919 som haldeplass, og har namn etter den tidlegare garden Billingstad, som òg har gjeve namn til stroket Billingstad som stasjonen ligg i. Haldeplassen fekk status som stasjon i 1921,og fekk ein skikkeleg stasjonsbygning då stasjonsbygningen på Skøyen stasjon i noverande Oslo vart flytta til staden i 1920 og bygd om for føremålet. Flyttinga vart gjort i samband at ein ny stasjonsbygning i mur vart sett opp på Skøyen; denne bygningen står der framleis.

Då Drammensbanen vart bygd om til dobbeltspor i 1950-åra, og banen då vart lagt i tunnel aust for stasjonen i staden for å gå i ein sløyfe i lia, vart den noverande såkalla høgstasjonen med ekspedisjonsbygning og plattform mellom dei to spora bygd, teikna av arkitekt Torolf Larsen ved NSBs arkitektkontor i 1958. Denne stasjonen fekk inngang under det eine sporet attmed ein vegundergang, og med både rampe og trapp opp til plattformnivået inne i stasjonsbygningen. Stasjonen ligg 41,2 meter over havet og 17,62 kilometer frå Oslo sentralstasjon. Den tidlegare stasjonsbygningen og eit sidespor for godsvogner er fjerna.

Stasjonen vart frå 1982 rekna som haldeplass, og berre lokaltog stoggar her.

Billingstad stasjon er altså mykje yngre enn Drammensbanen, som vart bygd i 1872. Ein pådrivar for å få til ein stasjon på Billingstad var Inga Falsen Gjerdrum (1863–1934), som er vorte heidra ved å få ein veg på sørsida av jarnbanelina kalla opp etter seg.

Bakgrunnsstoff
Jernbaneverkets opplysningar om Billingstad stasjon 
Norsk Jernbaneklubbs internettside med fotografi frå tidlegare og noverande Billingstad stasjon

Jarnbanestasjonar i Asker
Jarnbanestasjonar på Drammenbanen
Jarnbanestasjonar opna i 1919
1919 i Noreg
Skøyen stasjon

Skøyen stasjon er ein jarnbanestasjon for persontrafikk på Drammensbanen på Skøyen, vest i Oslo, opna i 1872 med namnet Tyskestranden. Frå 1876 til 1903 var namnet Bygdø, ettersom landevegen frå halvøya Bygdøy kom inn her. 

Stasjonen har stor trafikk og er bygd om fleire gongar, seinast i 1998, og har no fire spor og to plattformer med tilgang gjennom inngangar under spora og trapper og ramper opp. Stasjonsbygningen i mur som vart sett opp i 1915-1916 i samband med at Drammensbanen vart bygd om frå eitt spor til dobbeltspor på strekninga, er teke vare på og inkorporert i den noverande stasjonen. Denne bygningen, som erstatta den opphavlege stasjonsbygningen i tre i sveitserstil (som vart flytta til Billingstad stasjon og nytta som stasjonsbygning der), vart teikna av arkitekt Einar Gleditsch hjå NSBs arkitektkontor.  

Skøyen stasjon er endestasjonen i Oslo for fleire lokaltog på liner som kjem inn til byen over Oslo Sentralstasjon, og er knytt beinveges til store areal med oppstillingsspor både i stroket Skøyen – Bestum (fram til den nedlagde Bestun stasjon) og på Filipstad i Oslo.

Bakgrunnsstoff
 Jernbaneverkets opplysningar om Skøyen stasjon

Samferdsle i Oslo
Jarnbanestasjonar i Oslo
Jarnbanestasjonar opna i 1872
Jarnbanestasjonar på Drammenbanen
Jarnbanestasjonar på Askerbanen
All In Your Head

«All In Your Head» er ein song av Lys Assia og New Jack.

Die grosse Entscheidungsshow 2013
I 2012 vart songen valt ut til å delta i ein Internettrøysting, der ein kunne røyste han vidare til finalen i Die grosse Entscheidungsshow, den sveitsiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Songen gjekk ikkje vidare til finalen og fekk heller ikkje representere Sveits i Eurovision Song Contest 2013.

Assia har tidlegare vunne Eurovision Song Contest 1956 og delteke i Eurovision Song Contest 1957 og 1958 for Sveits. Ho har òg delteke i den nasjonale finalen til Vest-Tyskland i 1956 og den nasjonale finalen til Sveits i 2012.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
 
 

Songar frå 2012
Sveitsiske songar
Lys Assia-songar
Songar skrivne av Ralph Siegel
Odd Harrong

Odd Harrong () var ein norsk kunstnar og teikneserieteiknar. 

Harrong starta i 1937 studiar ved Statens håndverks- og kunstindustriskole i Oslo, etter å ha mottatt stipend frå AS Sydvaranger. Han studerte under mellom andre Finn Fåborg og Carl von Hanno, og fann snart sin teknikk i tresnittet. I 1939 debuterte Harrong med ei tresnittutstilling i Oslo Kunstforening, og vart same år medlem av Unge Kunstneres Samfunn.

Odd Harrong heldt ei rekke separatutstillingar med grafikk. Ein stor del av den grafiske produksjonen hans er knytt tematisk til samisk liv og kultur. Bilda syner gjerne kvardagssituasjonar, der folkedrakter, gammer, reindrift, hundehald og natur presenterer den tradisjonelle samiske kulturen.

I 1952 begynte Harrong å utgi fire forskjellige humoristiske teikneseriehefte, mellom dei Harrongs Cowboy Komikk. Seriane vart òg trykte i ulike aviser og magasin, og vart gjerne omtala som «Harrongkomikk». 

Harrong var òg kabaretartist og visesongar. Trass i at kapasitetar som Lalla Carlsen og Bokken Lasson ønskte han til Chat Noir, valde Harrong karrieren som kunstnar.

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Odd Harrong» frå , den 28. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Haroongs komikk

Norske kunstnarar
Norske teikneserieskaparar
Folk frå Sør-Varanger
Sibirsnipe

Sibirsnipe (Calidris tenuirostris) er ein vadefugl i snipefamilien med hekketerritorium i nordaustre Sibir. Han er ein sterk trekkfugl, store mengder trekker til nordre og nordvestre kystområde av Australia, men andre trekker kortare, til Filippinane, sørlege Asia og Australasia. Nokre få trekkfuglar kan dukke opp så langt sør som på Stewart Island/Rakiura sør for Sørøya på New Zealand, og år om anna dukkar det opp streiffuglar i Vest-Europa.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Calidris tenuirostris . Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Langtåsnipe

Langtåsnipe (Calidris subminuta) er ein vadefugl i snipefamilien med hekkeutbreiing spreidd og tvers over nordlege Asia. Ho er ein sterk trekkfugl og overvintrar i Sør-Asia, Søraust-Asia og i Australasia. I Vest-Europa er ho ein svært sjeldan streiffugl.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Calidris subminuta . Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Pygmésnipe

Pygmésnipe (Calidris minutilla) er ein vadefugl i snipefamilien som hekkar på tundra og våtmarker i Nord-Amerika og trekker til området frå sørlege USA til nordlege Sør-Amerika utanom hekkesesongen.

Kjelder 
BirdLife International (2012) Species factsheet: Calidris minutilla. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

snipefamilien
Bonapartesnipe

Bonapartesnipe (Calidris fuscicollis) er ein vadefugl i snipefamilien med hekketerritorium på tundra på arktiske øyar i Alaska og Canada. Bonapartesnipa er ein langdistansetrekkfugl som trekker til atlanterhavskysten av sørlege Sør-Amerika frå sørlegste Brasil til Eldlandet, dessutan på Falklandsøyane. Ho er ein sjaldan gjest i Europa.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Calidris fuscicollis . Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Streiffuglar i Noreg
Gulbrystsnipe

Gulbrystsnipe (Calidris bairdii) er ein vadefugl i snipefamilien med hekketerritorium frå Tsjukotka i Sibir, over Alaska og nordlege Canada til vestlege Grønland. Denne snipa er ein langdistansetrekkfugl som overvintrar i sørlege Sør-Amerika, frå Peru, Chile til Argentina og Uruguay og litt inn i sørlegaste Brasil. Streiffuglar kan dukke opp i Europa.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Calidris bairdii . Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Streiffuglar i Noreg
Alaskasnipe

Alaskasnipe (Calidris melanotos) er ein vadefugl i snipefamilien med eit særs vidt utbreiingsområde for hekking mellom Tajmyrhalvøya og nordre Alaska og Canada. Dette er flyttfuglar, dei fleste overvintrar i Sør-Amerika, men eit fåtal trekker til søraustre Australia, New Zealand, og ein sjeldan gong til Søraust-Asia, Ny-Guinea og Mikronesia.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Calidris melanotos . Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Streiffuglar i Noreg
Klippesnipe

Klippesnipe (Calidris ptilocnemis) er ein vadefugl i snipefamilien med hekking i nordvestre Alaska og i Sibir på vestsida av Beringsundet. Overvintringsområdet er på stillehavskysten av Nord-Amerika, frå Aleutane til California.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Calidris ptilocnemis . Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Tundrasnipe

Tundrasnipe (Calidris ferruginea) er ein vadefugl i snipefamilien. Ho har hekketerritorium i Sibir, omtrent frå Bajdaratskajabukta i vest til Tsjukotka i aust. Utbreiingsområdet utenom hekketida er frå Afrika sør for Sahara til Sør-Asia og Australasia så langt sørvest som til New Zealand. Trekket til Afrika går dels over Europa, i hausttrekket ofte over Noreg. Somme overvintar òg i Sør-Europa.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Calidris ferruginea. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Styltesnipe

Styltesnipe (Calidris himantopus) er ein vadefugl i snipefamilien som hekkar på tundra i Nord-Amerika. Styltesnipa er ein trekkfugl som overvintrar i området frå sørlege Nord-Amerika, Karibia og Sør-Amerika til og med Argentina.

Kjelder 
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Calidris himantopus. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff

Bakgrunnsstoff 

Snipefamilien
Streiffuglar i Noreg
Franz Heinzer

Franz Heinzer () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Schwyz som deltok i verdscupen i alpint i tida 1981-94. Han vart verdsmeister i utfor i 1991, same sesongen vann han utforcupen og super-G-cupen av verdscupen i alpint. Utforcupen vann han også i 1992 og 1993. Totalt gjekk han til topps i 17 verdscuprenn, 15 i utfor og to i den alpine kombinasjonen. Han vann fire sveitsiske meisterskap i utfor, og eitt i super-G.

Aktiv
Heinzer debuterte i verdscupen i alpint i januar 1981, og vart nummer åtte i utforrennet i Kitzbühel i Austerrike. Knappe to månader seinare kleiv han opp på pallen, då han vart nummer tre i utfor i Aspen i USA. Under VM 1982 i Schladming deltok han i utfor og kom på fjerdeplass.

Straks før jul i 1982 tok Heinzer sin fyrste verdscupsiger, i Val-d'Isère vann han den alpine kombinasjonen framom landsmennene Peter Müller og Peter Lüscher. Nokså nøyaktig eitt år seinare var Heinzer tilbake i Val d'Isere, og på ei helg vann han både utforrennet og den alpine kombinasjonen. I utfor var han ein hundredel framom Todd Brooker frå USA og fem hundredelar framom Harti Weirather frå Austerrike, medan han sigra klart over landsmannen Pirmin Zurbriggen i kombinasjonen.

Heinzer fekk nye fjerdeplassar i VM-utfor både i 1985 og 1987. Både i 1987-sesongen og OL-sesongen 1988 kom han på tredjeplass i utforcupen av verdscupen i alpint. Under OL 1988 mislukkast han og noterte ein 15. plass som best. Sesongane 1989 og 1990 heldt han eit lågare nivå.

Frå 1991 var Heinzer sterkt tilbake, og var verdas beste utforrennar i tre år på rad, i 1991 vann han jamvel super-G-cupen av den alpine verdscupen. Hans største meisterskapstriumf kom under VM 1991 i Saalbach-Hinterglemm, då han vann utforrennet.

Under vinter-OL 1994 på Lillehammer deltok Heinzer i utfor. Han hekta skia i startporten og var ute av rennet. Ein månad seinare la han opp.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
1982: Nr 4 i utfor under VM i alpint i Schladming
1985: Nr 4 i utfor under VM i alpint i Bormio
1987: Nr 4 i utfor under VM i alpint i Crans-Montana
1988: Nr  15 i super-G under vinter-OL i Calgary
1989: Nr 11 i super-G under VM i alpint i Vail
1991: Gullmedalje i utfor under VM i alpint i Saalbach-Hinterglemm
1992: Nr  6 i utfor under vinter-OL i Albertville
1993: Nr 10  i utfor under VM i alpint i Morioka

Verdscupsigrar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Franz Heinzer» frå ,  den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
 

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1988
Alpinistar under vinter-OL 1988
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1992
Alpinistar under vinter-OL 1992
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1994
Alpinistar under vinter-OL 1994
Constantin Hansen

Carl Christian Constantin Hansen (), kjend som Constantin Hansen, var ein dansk kunstmålar og ein av personane i den danske gullalderen.
 
Hansen var ein del av gruppa med kunstnarar gjerne omtala som «C.W. Eckersbergs elevar».
 

Han var son av målaren Hans Hansen og kona Henriette, fødd Lie.

Galleri

Referansar

Litteratur
 Hanne Jönsson mfl.: C.W. Eckersberg og hans elever - Udstilling i anledning af 200 året for kunstnerens fødsel 2. januar-10. april 1983, udstillingskatalog fra Statens Museum for Kunst. ISBN 87-7551-021-9

Bakgrunnsstoff


Danske målarar
Den danske gullalderen
Tilsette ved Det Kongelige Danske Kunstakademi
Medlemmar av Det Kongelige Akademi for de Skønne Kunster
Carlo Janka

Carlo Janka () er ein sveitsisk skirennar frå Obersaxen i kantonen Graubünden.

Aktiv
Janka debuterte i verdscupen i alpint i desember 2005, og tok sine fyrste poeng i desember 2006 med ein 20. plass i storslalåm i Alta Badia.

I utforrennet i Lake Louise i Canada 29. november 2008 suste Janka, frå startnummer 65, inn til ein overraskande andreplass. To veker seinare, 13. desember 2008, tok han steget heilt til topps i storslalåmrennet i Val-d’Isère og sikra seg dermed sin fyrste siger i verdscupen. Under alpin-VM i Val-d’Isère i februar 2009 vart han verdsmeister i storslalåm og fekk bronse i utfor. I 2008/09-sesongen vann han også pokalen som bestemann i den alpine kominasjonen av verdscupen.

Janka var i 2010-sesongen den beste skialpinisten i verda. Under vinter-OL i Vancouver vann han gull i storslalåm, kom på fjerdeplass i den alpine kombinasjonen, åttandeplass i super-G og på ellevteplass i utfor. Han vann verdscupen samanlagt og vart nummer to både i storslalåmcupen, utforcupen og kombinasjonscupen.

I 2011 vart han nummer tre i den totale verdscupen, bakom Ivica Kostelić frå Kroatia og sin eigen landsmann, Didier Cuche. Seks gongar kom han på pallen i verdscuprenn, hans einaste siger kom i storslalåm i Kranjska Gora i mars månad. 2012-sesongen vart heller mislukka for Janka, med ei einaste pallplassering.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap

Verdscupsigrar

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carlo Janka» frå ,  den 27. oktober 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Carlo Janka» frå ,  den 27. oktober 2012.  
 

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske meistrar for Sveits
Medaljevinnarar under vinter-OL 2010
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2010
Alpinistar under vinter-OL 2010
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2014
Alpinistar under vinter-OL 2014
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2018
Alpinistar under vinter-OL 2018
Beat Feuz

Beat Feuz () er ein sveitsisk skirennar frå Schangnau i kantonen Bern. Han vart nummer to i verdscupen i alpint 2012.

Aktiv
Feuz debuterte i verdscupen i desember 2006 i Reiteralm, utan å utmerke seg. Sesongane 2008 og 2009 gjekk han skadd. Hans beste plassering i verdscupen 2010 var ein 12. plass i den alpine kombinasjonen i Wengen.

Under sitt fyrste store meisterskap, alpin-VM 2011 i Garmisch-Partenkirchen, vart han nummer ni i utfor. Han fekk sitt gjennombrot som skirennar i utforløypa på Kvitfjell 11. mars 2011. Den dagen vann Feuz utforrennet med fem hundreddels margin til Erik Guay frå Canada. Dagen etter kom Feuz på tredjeplassen i den same løypa.

Gjennom heile 2012-sesongen var Feuz med i tetkampen om verdscuptroféet. Ved sesongslutt stod han med 1 330 poeng, og kom dermed 25 poeng bak verdscupvinnaren Marcel Hirscher frå Austerrike, men var nesten 200 poeng føre tredjemann, nordmannen Aksel Lund Svindal. Feuz vann fire av verdscuprenna, og stod i alt 13 gongar på pallen.

Verdscupsigrar

*Delt med Klaus Kröll

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Beat Feuz» frå ,  den 27. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 

Sveitsiske alpinistar
Shifty Adventures in Nookie Wood

Shifty Adventures in Nookie Wood er eit studioalbum av den walisiske musikaren John Cale. Det kom ut 1. oktober 2012 i Europa og 2. oktober i Nord-Amerika på Double Six Records. Det vart gjeve ut for digital nedlasting, på tjukk vinyl og CD. Dei fleste songane vart spelte inn i studioet til Cale i Los Angeles. På ein song samarbeidde han med Danger Mouse. I september 2011 gav Cale ut EPen Extra Playful. Albumet var det første nye studioalbumet hans sidan blackAcetate i 2005.

Innhald

Medverkande
John Cale − vokal, tangentinstrument, synth, gitar, bratsj, bassgitar
Dustin Boyer − gitar, synth, korvokal
Danger Mouse a.k.a. Brian Burton − jamsession på «I Wanna Talk 2 U»
Michael Jerome Moore − trommer, perkusjon
Joey Maramba − bass

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Shifty Adventures in Nookie Wood» frå ,  den 27. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

John Cale-album
album produserte av John Cale
Musikkalbum frå 2012
Antenna

Antenna er ei lita øy som ligg halvvegs mellom Nesøya  og Aust-Ongul. På Aust-Ongul står ein forskingsstasjon oppretta av Japanese Antarctic Research Expedition (JARE) i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto av JARE i 1957, og gjeve namnet «Antena-jima» (Antenna) av JARE hovudkvarter i 1972.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Antenna Island» frå ,  den 27. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Øyar i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Japanese Antarctic Research Expedition

Japanese Antarctic Research Expedition (JARE) var ei rekkje japansk ekspedisjonar til Antarktis. Under ekspedisjonane vart det oppretta ei rekkje forskingsstasjonar. 

Den første ekspedisjonen oppretta Syowa Station i januar 1957 på Aust-Ongul i Luzow-Holmbukta i Dronning Maud Land. Dei utførte fleire flyturar over området og namngav fleire detaljar i terrenget her. Nokre av desse namna har sidan vorte omsette til norsk, men fleire av detaljane her har framleis japanske namn. 

Mizuho Station vart oppretta i juli 1970 inne på innlandsisen, kring 270 km søraust for Syowa. Denne stasjonen vart lukka i 1987. 

I desember 1984 vart Asuka Station oppretta på isdekket nord for Sør-Rondane. Dome Fuji Station vart oppretta i 1995.

Kjelder
http://www.nipr.ac.jp/english/antarctic-expedition.html 

Antarktiske ekspedisjonar
Japan og Antarktis
Japanske ekspedisjonar
Apollo Island

Apollo Island er ei lita isdekt øy kring 18 nautiske mil aust-nordaust for Blåskimen nordvest i Fimbulisen i Dronning Maud Land. Øya ligg 10 nautiske mil aust-nordaust for staden der dei tre første sørafrikanske SANAE-stasjonane låg. Namnet Apollo vart nytta første gong på eit sørafrikansk kart frå 1969.

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder 

Øyar i Dronning Maud Land
Kronprinsesse Märtha Kyst