alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sverige i Eurovision Song Contest 1958

Sverige debuterte i Eurovision Song Contest 1958 med songen «Lilla stjärna», sungen av Alice Babs. Ein jury på fem personar frå Föreningen Svenska Kompositörer Av Populärmusik (SKAP) valde ut ti finalistar mellom 152 bidrag og laurdag 8. februar 1958 fann dei i samråd med Sveriges Radio (SR) fram til vinnaren, «Samma stjärnor lysa för oss två», skriven av Åke Gerhard. SR fekk overtala Alice Babs til å framføre bidraget. Ho likte ikkje teksten, og SR-tilsett Gunnar Wersén fekk i oppdrag å skriva ein ny. Babs opptråde så i Eurovision Song Contest 1958 med «Lilla stjärna». Originalopphavsmannen til songen, Åke Gerhard, var ikkje nøgd med at songen fekk ny tekst og tittel, og forbød dimed at songen skulle verte gjeven ut som plateopptak. Fyrst etter 36 år fanst songen tilgjengeleg på CD, og då i liveversjonen frå Eurovision Song Contest 1958.

Vinnarbidraget
Åke Gerhard med songen «Samma stjärnor lysa för oss två» vart vald ut til å representere Sverige, men Alica Babs vart overtala av SR til å framføre han i Eurovision Song Contest. Ho fekk òg Gunnar Wersén til å skrive ein ny tekst. Alice Babs framførte dimed «Lilla stjärna» i Eurovision Song Contest 1958.

I Eurovision Song Contest 1958
Sverige starta som nummer fem i finalen og enda på fjerdeplass med ti poeng.

Fotnotar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Melodifestivalen 1958» frå ,  den 1. februar 2011.  

Sverige i Eurovision Song Contest
1958 i Sverige
Land i Eurovision Song Contest 1958
Bagnsmoen

Bagnsmoen er ein sentral del av Sør-Aurdal kommunes tusenårsstad saman med Vangen og Ulekyrkjetomta.
Her er det ein intakt butikk fra 1881, som i si tid skulle vore den største forretninga i Valdres i flg. heftet: «Krambua på Bagnsmoen». Bagnsmoen har ei vakker og sentral beliggenheit, nær Bagn kyrkje med den vakre elva Begna flytande langs Kjørkjevangen. (skrivemåte 1813) Mikkjel Fønhus.

Sør-Aurdal kommune
Expletive Delighted!

Expletive Delighted! er eit album av folkrockbandet Fairport Convention. Det er det einaste albumet deira som berre består av instrumentalmusikk, trass i at det på omslaget står «teksthefte vedlagt».

Ric Sanders, som hadde spelt på somme spor på det førre albumet, Gladys' Leap, vart invitert med i Fairport som fulltidsmedlem, og det same vart Maartin Allcock. Resultatet vart i følgje Dave Pegg, «Rick og Maart skreiv begge ting, og komponerte desse flotte instrumentale stykka. Eg tenkte at me burde gjere noko med ein gong, fange augneblikket. Så vi gav ut eit heilt instrumentalt album, Expletive Delighted. Eg ønskte verkeleg å vise alle kva desse nye karane kunne gjere, kor flinke dei var til å spele ... besetninga tydde at me kunne turnere att, og det gjorde at me hadde nye songar for Cropredy, og det gjorde at det var eit Fairport igjen. Så frå 1986 og framover, var ikkje Cropredy berre ein gjenforeiningsfestival lenger. Vi hadde eit band.»}} Denne nye besetninga varte i elleve år, den mest stabile av alle samansetningane av Fairport fram til då.

Kritikaren i Allmusic skildra Expletive Delighted! som «stundom hyggeleg og stundom særs irriterande», og kritiserte at trommene til Dave Mattacks var altfor tydelege i miksen, medan «Portmeirion» og tittelsporet vart skildra som «like delikate og vakre som noko denne versjonen av bandet har gjort».

Innhald

Medverkande
 Maartin Allcock : gitarar, bouzouki, mandolin
 Jerry Donahue : gitar
 Dave Mattacks : trommer, perkusjon, klaverinstrument
 Simon Nicol : gitarar, vokal
 Dave Pegg :  akustisk & bassgitarar, mandola
 Ric Sanders : fiolin
 Richard Thompson : gitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Expletive Delighted!» frå ,  den 2. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1986
Fairport Convention-album
House Full

House Full: Live at the L.A. Troubadour er eit konsertalbum av Fairport Convention, innspelt i 1970 og gjeven ut i 1986. Det må ikkje forvekslast med Live at the L.A. Troubadour. Albumet er det einaste konsertalbumet til Fairport med Richard Thompson.

Innhald

2001-utgåva

Medverkande
Richard Thompson Vokal, elektrisk gitar 
Dave Swarbrick Vokal, fele, mandolin 
Simon Nicol Rytmegitar, mandolin 
Dave Pegg Bassgitar, mandolin, korvokal 
Dave Mattacks Trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «House Full: Live at the L.A. Troubadour» frå ,  den 2. februar 2011.  
 

Album produserte av Joe Boyd
Fairport Convention-album
Konsertalbum frå 1986
In Real Time: Live '87

In Real Time: Live '87 er eit album av folkrockbandet Fairport Convention. Sjølv om det (særleg ut frå plateomslaget) ser ut til å bestå av konsertinnspelingar, er albumet stort sett spelt inn i The Mill studio i Farnham i Buckinghamshire, med lydar av publikum lagt oppå sidan, visstnok henta frå ein konsert med John Martyn.

«Live '87» av tittelen viser til at songane vart spelte inn «live» i studio, der alle musikarane speler samstundes, og ikkje kvar for seg som ein ofte gjer på studioinnspelingar.

Innhald

Medverkande
 Simon Nicol : vokal, elektrisk & akustisk gitar
 Ric Sanders : fiolin, klaverinstrument;
 Maartin Allcock : vokal, elektrisk & akustisk gitar, bouzouki, bass;
 Dave Pegg : bass, mandolin, trommer, vokal;
 Dave Mattacks : trommer, klaverinstrument

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «In Real Time: Live '87» frå ,  den 2. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fairport Convention-album
Musikkalbum frå 1987
Heyday

Heyday: the BBC Radio Sessions 1968–69 er eit album av det engelske folkrockbandet Fairport Convention som kom ut i 1987. Som tittelen syner til er det liveopptak spelt inn for Top Gear med John Peel.

Innhald

Medverkande
 Ashley Hutchings –  bass
 Martin Lamble – trommer
 Richard Thompson – gitar
 Simon Nicol – gitar
 Ian Matthews, Richard Thompson , Sandy Denny – vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heyday (Fairport Convention album)» frå ,  den 2. februar 2011.  
 

Sandy Denny-album
Fairport Convention-album
Konsertalbum frå 1987
John Barry

John Barry Prendergast () var ein filmmusikkomponist frå York i England. Han er særleg kjend for å ha komponert filmmusikk til elleve James Bond-filmar. I løpet av karrieren har han vunne fem Oscar-prisar for beste originalmusikk, samt fire Grammy Award-prisar. Barry var kjend for omfattande bruk av messingblåsarar i verka sine.

Personleg liv 

Barry vart utdanna ved St. Peter's School i York og tok komposisjonstimar under organisten Francis Jackson. I vaksen alder budde han mange år i Sambandsstatane, lengst på Long Island i New York.  Han var gift til saman 4 gonger, og fekk til saman 4 born.
Den fjerde kona vart han gift med i 1976, og dei heldt saman til han døydde. Han døydde av hjarteinfarkt på Long Island i januar 2011.

Filmmusikk av John Barry (utval) 

 From Russia with Love (1963)
 Man in the Middle (1963)
 Goldfinger (1964)
 Operasjon Tordensky (1965)
 Det hete døgnet (1966)
 Den som lever sist, ler best (1966)
 James Bond i Japan (1967)
 On Her Majesty's Secret Service (1969)
 Diamanter varer evig (1971)
 A Doll's House (1973) (Filmatisering av Et dukkehjem)
 Mannen med den gyldne pistol (1974)
 Robin og Marion (1976)
 The Return of Superman (1979)
 Moonraker (1979)
 Body Heat (1981)
 The Legend of the Lone Ranger (1981)
 Octopussy (1983)
 Med døden i sikte (1985)
 Mitt Afrika (1985) 
 I skuddlinjen (1987)
 Danser med ulver (1990)
 Kodenavn Mercury (1998)
 Enigma (2001)

Kjelder 

 Artikkelen er basert på bokmålswikipedia om John Barry og seksjonen personal life frå Engelsk Wikipedia om John Barry. Henta inn 2. februar 2011.
 Lista over filmmusikk komponert av Barry er frå Barry sin profil på IMDB.

Engelske filmmusikkomponistar
Oscarvinnarar
Folk frå York
James Bond
Grammy-vinnarar
Red & Gold

Red & Gold er eit album av folkrockbandet Fairport Convention frå 1988. 

Noko som var uvanleg var at albumet vart gjeven ut på selskapet Rough Trade, og dette fekk David Fricke, kritikar i Rolling Stone til å kommentere «Det eldste folkrockbandet i Storbritannia som enno eksisterer har allierte seg med det erketypiske indie-punkrock-selskapet! Sjølv for Fairport Convention, som har trassa tid, tidvatn og trauma i jakten på den elektriske folkedraumen, er det å strekkje seg langt.»}} Det einaste Fairport hadde oppdatert seg med sidan sist var at dei nytta MIDI for somme instrument. 

Tittelsporet vart skriven av Ralph McTell og fortel soga om slaget ved Cropredy Bridge som skjedde i 1644 under den engelske borgarkrigen. Staden har sterke band til Fairport Convention og er staden der den årlege musikkfestivalen vert halden. 

Albumet gjekk inn på den britiske albumlista den 28. januar 1989 og låg ei veke på 74. plass.

Innhald

Medverkande
 Maartin Allcock: gitarar, bouzouki, mandolin, trekkspel, keyboard, vokal
 Ric Sanders: fiolin
 Dave Pegg:  akustisk & bassgitarar, vokal
 Dave Mattacks: trommer, perkusjon, klaverinstrument, cembalo
 Simon Nicol: gitarar, vokal, dobro

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Red & Gold» frå ,  den 2. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1988
Fairport Convention-album
The Five Seasons

The Five Seasons er eit album av folkrock-bandet Fairport Convention frå 1990.

Innhald

Medverkande
 Maartin Allcock : gitar, bouzouki, mandolin, trekkspel, keyboard, vokal
 Ric Sanders : fiolin
 Dave Pegg :  akustisk & bassgitarar, vokal
 Dave Mattacks : trommer, perkusjon, klaverinstrument, cembalo
 Simon Nicol : gitarar, vokal, dobro

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Five Seasons» frå ,  den 2. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1990
Fairport Convention-album
Jewel in the Crown

Jewel In The Crown er eit folkrockalbum av Fairport Convention frå 1995. Det vert av mange sett på som den beste plata med besetninga som hadde halde saman sidan innspelinga av Gladys' Leap i 1985. Nokre av songane er originale, men albumet inneheld òg mange andre songar av låtskrivarar som Huw Williams, Ralph McTell og Julie Matthews.

Historie
Albumet vart opphavleg miksa av Fairport sjølv og samarbeidspartnaren gjennom mange år, Mark Tucker, ved Woodworm Studios. Seks spor vart så omarbeidd av den legendariske produsenten Gus Dudgeon. Det var det siste studioalbumet med denne besetninga.

Innhald

Medverkande
 Simon Nicol - solovokal, akustisk og 12-strengs gitar
 Maartin Allcock - elektrisk og akustisk gitar, keyboard, bouzar, bodhran, trekkspel, triangel, korvokal
 Ric Sanders -  fiolin
 Dave Pegg - bassgitar, akustisk bass, elektrisk gitar, mandolin, korvokal
 Dave Mattacks - trommer, perkusjon

Musikkalbum frå 1995
Fairport Convention-album
Album produserte av Gus Dudgeon
Thomas Newman

Thomas Montgomery Newman () er ein USA-amerikansk filmmusikkomponist frå Los Angeles, California.

Karriere 

Thomas Newman kjem frå ein familie av filmmusikarar. Både faren, Alfred Newman, onkelen Lionel Newman, broren David Newman og syskenborna Randy Newman og Joey Newman har drive med musikk, og særskilt filmmusikk.

Thomas Newman gjekk på Yale University før han tok til med filmkomposisjon i 1984. Gjennombrotet kom i 1994 då han komponerte filmmusikken til Little Women og Frihetens regn, og sidan har han komponert filmmusikk til ei rekkje filmar. Framleis har han ikkje vunne Oscar-prisen, sjølv om han har vore nominert 10 gonger. Han har derimot vunne BAFTA-prisen og to Grammy-prisar.

Newman er gift og har tre born.

Filmmusikk av Thomas Newman 

 Reckless (1984)
 Revenge of the Nerds (1984)
 Jumpin' Jack Flash (1986)
 Stekte grønne tomater (1991)
 Whispers in the Dark (1992)
 Duften av kvinne (1992)
 Frihetens regn (1994)
 Little Women (1994)
 Rød rettferdighet (1997)
 Hestehviskeren (1998)
 Meet Joe Black (1998)
 American Beauty (1999)
 Den grønne mil (1999)
 Erin Brockovich (2000)
 Pay it Forward (2000)
 Road to Perdition (2002)
 Oppdrag Nemo (2003)
 Cinderella Man (2005)
 Wall-E (2008)
 Revolutionary Road (2008)
 The Adjustment Bureau (2011)
 Skyfall (2012)

Kjelder 
 Artikkelen er omsett frå Engelsk Wikipedia om Thomas Newman, henta inn 2. februar 2011.
 Lista over filmmusikk er henta frå Thomas Newman på IMDB.

USA-amerikanske filmmusikkomponistar
Folk frå Los Angeles
Grammy-vinnarar
Old New Borrowed Blue

{{Infoboks musikkalbum 
| tittel        = Old New Borrowed Blue
| format        =Studioalbum
| artist      =Fairport Convention 
| utgjeving    = Mars 1996
| innspeling    = September & oktober 1995 i Woodworm Studios i Barford St. Michael og The Mill Theatre i Banbury i Oxfordshire, 30. desember 1995.
| sjanger       =Folkrock 
| lengd      =70:40
| selskap       = Woodworm
| produsent    =Fairport Convention
| kritikk     = *Allmusic  lenkje
| førre  =Jewel in the Crown(1995)
| kronologi = ja
| neste  =Who Knows Where the Time Goes(1997) 
}}Old New Borrowed Blue'' er eit album frå 1996 av folkrockbandet Fairport Convention, sjølv om dei får denne utgjevinga vart kalla «Fairport Acoustic Convention», sidan det var det første heil-akustiske albumet til bandet på 29 år. Albumet vart delvis spelt inn i studio, og delvis under konsertar, og vart spelt inn for å promotere ein turne i USA. Albumet består av coverversjonar, nye songar og klassiske songar frå tidleg i karrieren til bandet. Dave Mattacks, som hadde spelt trommer på tidlegare album, var ikkje med på dette albumet. 

Allmusic roste albumet og sa at «utføringa er utsøkt og vokaliseringa til Simon Nicol og Dave Pegg er usedvanleg».

Innhald

Medverkande
 Simon Nicol: vokal, akustisk gitar
 Ric Sanders: fiolin
 Dave Pegg: akustisk bassgitar, mandolin, korvokal
 Maartin Allcock - akustisk gitarar, bouzar, trekkspel, mandocello, bodhran, korvokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Old New Borrowed Blue» frå ,  den 2. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fairport Convention-album
Musikkalbum frå 1996
Albumet Who Knows Where the Time Goes?

Who Knows Where the Time Goes? er eit album frå 1998 av folkrockbandet Fairport Convention. Det består av ei blanding av studio- og konsertopptak innspelt ved Woodworm Studios i Oxfordshire på The Cropredy Festival 1995 og Fairport Convention Winter Tour 1997.

Biletet på plateomslaget vart teken ved Barford St Michael postkontor i Oxfordshire.

Innhald

Medverkande
 Simon Nicol : gitar, vokal
 Dave Pegg : bassgitar, vokal
 Dave Mattacks : trommer, glockenspiel, klaverinstrument
 Ric Sanders : fiolin
 Chris Leslie : mandolin, fiolin, vokal, bouzouki, gitar
 Martin Allcock : klaverinstrument

med
 Helen Miller : trombone
 Sharron Naylor : korvokal
 Richard Thompson : gitar
 Roy Wood

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Who Knows Where the Time Goes? (Fairport Convention album)» frå ,  den 2. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Musikkalbum frå 1998
Fairport Convention-album
Chris Leslie

Christopher Julien Leslie () er ein engelsk folkrockmusikar. 

I 1969 byrja han å lære seg fele og baserte seg på felespeligna til Dave Swarbrick i Fairport Convention, Peter Knight frå Steeleye Span og Barry Dransfield.

Leslie gjorde den første innspelinga si 16 år gammal med eit Banbury-basert folkrockband og hadde så ein karriere i viseklubbar saman med broren John. Dei spelte inn det første albumet sitt, The Ship Of Time i 1976. I denne perioden spelte han òg fele for The Hookey Band og eit medlem av morris-dansarane i Adderbury. På denne tida vart han òg kjend med Dave Pegg frå Fairport Convention.

1981-1983 studerte Chris Leslie felebygging hos Patrick Jowett på Newark School of Violin Making i Nottinghamshire i England. I dag spelar han på den andre fela han lagde på Newark på scenen med Fairport Convention og andre band. 

Sidan den gong arbeidde han med Whippersnapper, the Albion Band, All About Eve, Simon Mayor og Ian Anderson (frå Jethro Tull). 

I 1997 vart han medlem av Fairport Convention som songar og multi-instrumentalist. Han har spelt inn tre soloalbum, The Flow, The Gift og Dancing Days (2004). Ved første åsyn ser Dancing Days ut til å vere eit Fairport Convention-album med Simon Nicol, Dave Pegg, Ashley Hutchings og Ric Sanders. Ingen av artistane spelar derimot i lag samstundes.

Diskografi 

 The Flow (1997)
 The Gift (1999)
 Dancing Days (2004)

Med Steve Ashley
 The Test of Time (1999),
 Everyday Lives (2001)
 Live In Concert (2006).

Bakgrunnsstoff 
 The Hookey Band 
 Chris Leslie Signature 'F Model' Ozark Mandolin

Folk frå Banbury
Engelske folkemusikarar
Engelske fiolinistar
Fairport Convention-medlemmar
Elektrisk folk-musikarar
Tan Dun

Tan Dun () er ein oscarvinnande kinesisk-amerikansk komponist busett i New York.
Han er særleg kjend for å ha skrive filmmusikk.

Karriere 

Tan Dun vart fødd i Changsha i Hunan-provinsen i Kina. Han studerte ved musikkonservatoriet i Beijing før han flytte til New York i 1980-åra og studerte ved Columbia University. Han er etter kvart vorten kjend for å bruka uortodokse instrument i komposisjonane sine; mellom anna har han skrive eit verk der han berre nyttar papir i ulike former til å laga musikk. I eit anna verk nyttar han vasskåler som perkusjon.

Tan Dun har skrive både symfoniar og operaar. Den fyrste operaen hans, Marco Polo, hadde urpremiere i München i 1996. Operaen Peony Pavilion vart urframført i 1998, Tea: A Mirror of Soul i 2002 og The First Emperor i 2006.

Filmmusikk 

Tan Dun har m.a. skrive filmmusikken til fylgjande filmar:

 Fallen (1998)
 Snikende tiger, skjult drage (2000)
 Ying Xiong eller Hero (2002)
 Ye Yan, eller The Banquet (2006)

Kjelder 

 Artikkelen er basert på Engelsk Wikipedia om Tan Dun, henta inn 2. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 

 Tan Dun på imdb.com
 Offisiell nettstad. 

Oscarvinnarar
Kinesiske komponistar
Kinesiske filmmusikkomponistar
Kinesisk-amerikanarar
Grammy-vinnarar
The Wood and the Wire

The Wood and the Wire er eit album frå 2000 av folkrockbandet Fairport Convention.

Gerry Conway kom attende til Fairport på trommer for første gong sidan 1973,, men det er Chris Leslie som dominerer albumet, som aleine eller i lag med Nigel Stonier skreiv eller song solo på dei fleste songane. Resultatet vart i følgje Allmusic at «det verka som om Leslie har vore ein del av denne gruppa mykje lenger enn tre år». Dave Pegg kommenterte seinare «Nigel Stonier er ein stor produsent, låtskrivar og musikar. Han har verkeleg vore flink til å hjelpe Chris Leslie med songane. Dei to har skrive nokre flotte songar i lag, som verkar å passe Fairport-repertoaret bra.»

Innhald

Medvekande
Gerry Conway : trommer, perkusjon
Chris Leslie : bouzouki, mandolin, vokal, didgeridoo
Simon Nicol : gitar, vokal
Dave Pegg : bass, bassgitar, vokal
Ric Sanders : fiolin

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Wood and the Wire» frå ,  den 2. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fairport Convention-album
Musikkalbum frå 2000
Helsebiblioteket

Helsebiblioteket.no er ein offentleg finansiert nettstad som blei lansert 6. juni 2006 og som gir norsk helsepersonell og studenter gratis tilgang til oppdatert, fagleg kunnskap.

Dette blir gjort ved å

 abonnere på og gi tilgang til elektroniske tidsskrift
 gi tilgang til databaser og kliniske oppslagsverk
 gi tilgang til oppsummert forsking
 samle nettressursar
 skrive eigne aktueltartiklar

Helsebiblioteket.no gir tilgang til ny forsking, oppsummert forsking, nasjonale faglege råd og retningslinjer frå offentlege myndigheiter, rettleiingar, råd og prosedyrar frå anerkjende fagmiljø. Helsebiblioteket inneheld fleire emnesider. Dei mest omfattande er forgiftingar, kvalitetsforbetring, legemiddel, psykisk helse og samfunnsmedisin og folkehelse.

Nettstaden blir finansiert gjennom Statsbudsjettet. Han er driven av Folkehelseinstituttet. Professor dr. med. Magne Nylenna er ansvarleg redaktør for nettstaden.

6. januar 2012 fekk Helsebiblioteket.no Norsk bibliotekforening sin pris Årets bibliotek 2011. Det er første gong prisen gjekk til eit heildigitalt bibliotek.

Helsebiblioteket held til i det gamle Rikshospitalet sin kvinneklinikk, no Domus & Medicus, i Pilestredet park 7 i Oslo.

Helsebiblioteket har frikjøpt sentrale oppslagsverk som Legevakthåndboken, BMJ Best Practice, UpToDate og Micromedex for alle i Noreg.

Helsebiblioteket tilbyr også elektroniske tidsskrift som BMJ (British Medical Journal), JAMA (The Journal of the American Medical Association) og The New England Journal of Medicine (NEJM).

Helsebiblioteket er mykje nytta, både av helsepersonell, studentar og lekfolk.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Helsebiblioteket.no
 Emnesida forgiftninger 
 Emnesida legemidler
 Emnesida psykisk helse
 Emnesida samfunnsmedisin og folkehelse  

Helse
Norske nettstader
Bibliotek i Noreg
Kahytt

Kahytt eller kahytte er ei nemning for opphaldsrom i visse båtar. Opphavleg viste nemninga til ei lita hytte på dekk akterut på båtar eller skip. Seinare var ho brukt med same tyding som lugar eller kabin, altså eit sove- eller opphaldsrom ombord. Ordet kahytt vert no sjeldan brukt, unnateke for opphaldsrommet ombord i småbåtar.

Ordet kahytt kjem frå fransk cajute, ei samanblanding med cahute, som tyder 'rønne'.

Kjelder 

Nynorskordboka 

Båtar
Franske ord og uttrykk
Skipsrom
Armbrøst

Armbrøst (av mellomlatin arcubalista, «bogekastemaskin») er eit gamalt skytevåpen av tre- eller seinare stålboge bygd inn i eit skjefte. Prosjektilet var ei pil, ein bolt eller ei kule. Våpenet vart brukt som krigsvåpen og til jakt. Armbrøsten utvikla seg over tid. Etter kvart kunne han ikkje bli spent ved handkraft, men berre med hjelp av ulike reiskapar, som vinde, tannhjul og liknande.

I fylgje Plinius vart armbrøsten fyrst brukt av fønikarane. I Kina var armbrøst i bruk 200 år f.Kr. I Europa vart han vanleg i bruk frå 1100-talet.

Armbrøsten vart etterkvart teknisk betra, mellom anna ved at strengen ikkje lenger vart frigjort frå spennehaka med handa men ved ein mekanisk avtrekkjarmekanisme. Armbrøsten vart brukt parallelt med bogen gjennom heile brukstida si. Armbrøst som vart brukt av fotfolk, var utstyrt med ein bøyel for foten framme for å lette spenninga. Ein hadde òg svært store våpen for bruk i tårn og liknande.; dei måtte ein spenne med hjelp av eit taljesystem. Ulempa med armbrøsten var låg skottakt. Den største føremonen var stor anslagskraft og han kunne trengje gjennom middelsterkt brystharnisk. Armbrøsten forsvann som krigsvåpen fyrst på midten av 1600-talet, men han var brukt til fangst av kval fram til om lag 1890. I moderne tid har armbrøsten opplevd ein renessanse som rekreasjons- og konkurransevåpen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Skytevåpen
Eurovision Song Contest 1964

Eurovision Song Contest 1964 (ESC 1964) var den niande gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Tivolis Koncertsal i København i Danmark. Finalen fann stad laurdag 21. mars. Italia vann konkurransen med songen «Non ho l'età», framført av Gigliola Cinquetti på italiensk.

Mellom det sveitsiske og belgiske bidraget kom ein demonstrant opp på scenen med ein plakat der det stod «boikott Franco og Salazar», ein protest mot Spanias og Portugals fascistiske statssjefar. Mannen vart eskortert bort frå scena, og fjernsynssjåarane vart vist eit bilete av resultattavla medan dette arbeidet pågjekk. Som med Eurovision Song Contest 1956 er det berre bevart lydopptak frå artistframføringa under konkurransen. Unntaket er eit kort klipp av Gigliola Cinquetti som framførte vinnarbidraget for andre gong. Ein trur at videoopptaka gjekk tapt i ein brann hos Danmarks Radio i 1970-åra.

Portugal deltok i Eurovision Song Contest for fyrste gong dette året og Sverige trekte seg frå konkurransen på grunn av ein boikott frå artistane.

Bidraga

Finale 

 Finalen vart halden den 21. mars 1964 i Tivolis Koncertsal.
 Italia vann konkurransen for fyrste gong.  
 Luxembourg og Frankrike kom på ein delt 4. plass.
 Noreg sitt bidrag, Spiral av Arne Bendiksen, kom på 8. plass.
 Nederland og Belgia kom på ein delt 10. plass.
 Vest-Tyskland, Portugal, Jugoslavia og Sveits kom på ein firedelt 13. plass.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «ESC 1963» og «ESC 1963» frå  og VG.no,  den 2. februar 2011.  
 

Musikk i 1964
Eurovision Song Contest etter år