alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Den sentralamerikanske føderasjonen

Den mellomamerikanske føderasjonen var ein føderasjon i Mellom-Amerika som eksisterte frå juli 1823 til rundt 1840. Føderasjonen bestod av dei noverande landa Guatemala, El Salvador, Honduras, Nicaragua og Costa Rica. I 1830-åra slutta òg staten Los Altos (i dag ein del av Guatemala og tildels Mexico) seg til føderasjonen. Den mellomamerikanske føderasjonen blei oppløyst gjennom ein borgarkrig i 1838–1840.

Kort tid etter at Sentral-Amerika erklærte sjølvstende frå Det spanske imperiet i 1821, blei fleire av landa annekterte av Det første mexicanske keisardømet i 1822. I 1823 gjekk landa saman i ein føderal republikk. Frå 1838 til 1840 utvikla det seg ein borgarkrig i føderasjonen, der konservative slost mot liberale og ulike separatistar kjempa for lausriving. Desse gruppene klarte ikkje å overvinna dei idelogiske skilnadane sine, og konføderasjonen blei oppløyst etter ei rekkje blodige konfliktar.

Regjeringsleiarar 
Politiske leiarar:

 Gabino Gavínza (1821-1822)
 Vicente Filisola (1823)

Første regjering (1823):

 Pedro José Antonio Molina Mazariegos
 Antonio Rivera Cabezas
 Juan Vicente Villacorta Díaz

Andre regjering (1823-1824):

 Tomás Antonio O’Horan y Argüello
 José Santiago Milla Pineda Arriaga
 Juan Vicente Villacorta Díaz

Tredje regjering (1824):

 Tomás Antonio O’Horan y Argüello
 Juan Vicente Villacorta Díaz
 José Cecilio del Valle

Fjerde regjering (1824):

 Tomás Antonio O’Horan y Argüello
 José Cecilio del Valle
 Manuel José Arce y Fagoaga

Femte regjering (1824-1825):

 Tomás Antonio O’Horan y Argüello
 José Cecilio del Valle
 José Manuel de la Cerda y Aguilar

Presidentar:

 Manuel José Arce y Fagoaga (1825-1829)
 José Francisco Barrundia y Cepeda (1829-1830), innsett etter at Fagoaga gjekk av. Ikkje folkevald.
 Francisco Morazán Quesada (1830-1834)
 José Gregorio Salazar (1834-1835)
 Francisco Morazán Quesada (1835-1839)
 Diego Vigil (1839), fungerande president, aldri teken i eid.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Den mellomamerikanske føderasjon» frå , og «Federal Republic of Central America» frå  den 30. august 2019.  
 

1830-åra i Nord-Amerika
1820-åra i Nord-Amerika
Forbundsstatar
Salvadoransk historie
Guatemalansk historie
Mellomamerikansk historie
Tidlegare land i Nord-Amerika
Tidlegare land i Sør-Amerika
Anzjela Balakhonova

Anzjela Anatolijivna Balakhonova () er ein ukrainsk tidlegare friidrettsutøvar frå Sjakhtarsk som i 1998 vart den fyrste kvinnelege europameisteren i stavhopping. Året etter vann ho VM-sølv i øvinga.

Aktiv
Balakhonova var ein av dei fremste utøvarane i pionertida for kvinneleg stavhopping. Vinteren 1998 sette ho ny verdsrekord med 4,45 meter då ho vann øvinga ved innandørs-VM i Valencia. Eit lite halvår seinare vann ho gullmedaljen ved europameisterskapen i Budapest med 4,31 m. Under verdsmeisterskapen 1999 forbetra ho europarekorden til 4,55 m og vann sølvmedaljen, gullet tok Stacy Dragila med ny verdsrekord på 4,60 m. I Sommar-OL 2000 kvalifiserte Balakhonova seg greitt til finalen, i finalen rauk ho ut på opningshøgda si, 4,25 m.

Tidleg i juni 2004 forbetra Balakhonova sitt personbeste til 4,57 meter i Jalta. I den olympiske stav-finalen i Aten i august månad vart ho nummer seks etter å ha klart 4,40 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1998 i Budapest: Gullmedalje – 4,31 m, framom Nicole Humbert (4,31 m)
VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 4,55 m, bakom Stacy Dragila (4,60 m)
OL 2000 i Sydney: Nr 12
VM 2001 i Edmonton: Utslått i kvalifiseringa (4,25 m=nr 13)
OL 2004 i Aten: Nr 6 – 4,40 m
VM 2005 i Helsinki: Utslått i kvalifiseringa (4,15 m=nr 17)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anschela Balachonowa» frå ,  den 30. august 2019.  
 

Ukrainske friidrettsutøvarar
Stavhopparar
Europameistrar i friidrett
Det første meksikanske keisardømet

Det første meksikanske keisardømet (spansk El Primer Imperio Mexicano) var monarkiet i Mexico i åra 1821-1823. Det oppstod etter Den meksikanske sjølvstendekrigen. Keisarriket eksisterte berre i 18 månader, frå 21. juli 1822 til 19. mars 1823, og hadde berre ein keisar, Agustín de Iturbide. Landområda til riket omfatta den kontinentale delen av det tidlegare spanske visekongedømet Nueva España, inkludert området styrt av generalkapteinen av Guatemala. 

Etter sjølvstendeerklæringa 27. september 1821 hadde det meksikanske parlamentet som intensjon å oppretta eit samvelde der kongen av Spania, Ferdinand VII, også ville vera keisar av Mexico, men begge landa skulle ha sine eigne lovar og lovgjevande forsamlingar. Om kongen nekta å ta imot tilbodet, sørga loven for at eit medlem av Bourbon-familien kunne overta den meksikanske trona. Kong Ferdinand nekta å anerkjenne sjølvstendet til Mexico, og sa at Spania ikkje ville tillata at nokon annan europeisk prins overtok den meksikanske trona. Etter forslag frå parlamentet blei dermed meksikanaren Agustín de Iturbide keisar av Mexico. 

Då keisarriket braut saman blei Mexico ein republikk, medan Sentral-Amerika braut ut og danna ein ny stat, Den mellomamerikanske føderasjonen.

Sjå òg
Det andre meksikanske keisardømet

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Det første meksikanske keiserriket» frå ,  den 30. august 2019.  
 

Meksikansk historie
Tidlegare land i Nord-Amerika
Skipingar i 1821
nedleggingar i 1823
Gran Colombia

Stor-Colombia (spansk Gran Colombia), eigentleg Republikken Columbia, var ei statsdanning som dekka ein stor del av nordlege Sør-Amerika og ein liten del av sørlege Sentral-Amerika i perioden mellom 1819 og 1831.

Denne kortlivde søramerikanske republikken styrte i stor grad over det tidlegare spanske Visekongedømet Ny-Granada, det som i dag er Colombia, Venezuela, Ecuador og Panamá i tillegg til deler av Costa Rica, Peru, Brasil og Guyana, som blei erklært sjølvstandige frå det spanske monarkiet i 1819 av Simón Bolívar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gran Colombia» frå ,  den 30. august 2019.  
 

1800-talet i Sør-Amerika
Venezuelansk historie
Panamansk historie
Ecuadoriansk historie
Colombiansk historie
Tidlegare republikkar
Tidlegare land i Sør-Amerika
Skipingar i 1819
Nedleggingar i 1831
Visekongedømet Ny-Granada

Visekongedømet Ny-Granada (på spansk Virreinato de la Nueva Granada) var namnet på det spanske koloniale territoriet nord i Sør-Amerika frå 1717/1739 til 1819. Det blei oppretta av Felipe V av Spania og dekte stort sett område som i dag tilhøyrer Colombia, Ecuador og Venezuela i tillegg til delar av Guyana, Panama, Venezuela, Trinidad og Tobago og små delar av Brasil og Peru. Hovudstaden i Ny-Granada var Santa Fé de Bogotá og territoriet var styrt av ein visekonge utnemnd av den spanske kongen. 

Visekongedømet Ny-Granada blei oppretta i 1717 men avvikla igjen i 1724. Det blei så gjenetablert i 1739. Visekongedømet erstatta blant anna det tidlegare Ny-Granada som fram til 1717 var underlagt visekongedømet i Peru.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Visekongedømmet Ny-Granada» frå ,  den 30. august 2019.  
 

Søramerikansk historie
Peruansk historie
Brasiliansk historie
Nicaraguansk historie
Panamansk historie
Guyansk historie
Venezuelansk historie
Ecuadoriansk historie
Colombiansk historie
Tidlegare land i Sør-Amerika
Skipingar i 1717 
Nedleggingar i 1724
Skipingar i 1739
Nedleggingar i 1821
Republikken Ny-Granada

Republikken Ny-Granada var ein sentralstyrt republikk danna av noverande Colombia og Panama og dessutan mindre delar av dagens Ecuador, og  Venezuela. Staten blei skapt i 1830, etter oppløysinga av Gran Colombia. Han blei oppløyst 1858 og erstatta av Den granadiske konføderasjonen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Republiken Nya Granada» frå ,  den 30. august 2019.  
 
1850-åra i Sør-Amerika
Tidlegare republikkar
Tidlegare land i Sør-Amerika
Skipingar i 1830
Nedleggingar i 1858
Den granadiske konføderasjonen

Den granadiske konføderasjonen () var ein kortlivd forbundsrepublikk skipa i 1858 etter  konstitusjonelle endringar i Republikken Ny-Granada. Konføderasjonen bestod av det som seinare kom til å bli landa Colombia og Panama. Han blei erstatta av Dei sameinte colombiske statane etter konstitusjonelle endringar i 1863.

Historie 
Den kortlivde granadiske konføderasjonen var markert av opposisjon frå Colombias konservative parti og Colombias liberale parti, som enda i borgarkrig.  Det var òg ein periode av fiendskap mot den katolske kyrkja, og sterk regionalisme.

Det granadiske konføderasjonen blei skipa gjennom grunnlova frå 1853 i Republikken Ny-Granada, som gav meir sjølvstyre til provinsane. Talet på provinsar blei fordobla til 35 stykke under Manuel María Mallarino (1855–1857), alle med kvar sin provinskonstitusjon.

Grunnlova av 1858 
Under konservative Mariano Ospina Rodríguez vedtok kongressen i Colombia ein ny grunnlov den 22, mai 1858.
Under denne grunnloven blei namnet Den granadinske konføderasjonen nytta, og konføderasjonen bestod av åtte statar.

Meir makt og representasjon blei gjeve til provinsane. Kvar stat kunne ha si eiga lovegjevande forsamling og velja sin eigen president.

Visepresidentsystemet blei avskaffa, og erstatta med ein person utnemnd av kongressen i Colombia.

Presidenten og senatorane kunne veljast til fireårsperiodar, og medlemmer av representanthuset til toårsperiodar.

Konstitusjonen oppgav òg korleis makt og ansvar var fordelt mellom delstatane og sentralregjeringa.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Granadinska konfederationen» frå ,  den 30. august 2019.  

1850-åra i Sør-Amerika
Tidlegare republikkar
Tidlegare land i Sør-Amerika
Skipingar i 1858
Nedleggingar i 1863
Colombiansk historie
Panamansk historie
Tyssefaldene

AS Tyssefaldene eller Aktieselskabet Tyssefaldene er eit kraftselskap som produserer, distribuerer, overfører og omset elektrisk kraft. Tyssefaldene leverer konsesjonskraft til mellom anna Ullensvang kommune.

Tyssefaldene blei stifta i 1906 av Sam Eyde. Han var generaldirektør fram til 1910 da Ragnvald Blakstad tok over. Det første kraftanlegget, Tyssedal kraftanlegg, sto klart i 1908 og var i drift til 1989.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Tyssefaldene» frå ,  den 30. august 2019.  
 

Næringsliv i Ullensvang
Føretak skipa i 1906
Ny-Spania

Ny-Spania (spansk Virreinato de Nueva España) var namnet på det nye spanske koloniale territoriet i Nord-Amerika frå kring 1535 til 1821. Dette territoriet dekka heile det noverande Mexico, Mellom-Amerika til sørgrensa av Costa Rica og delar av noverande USA, blant anna dei noverande statane California, Arizona, New Mexico og Texas, med landekrav lenger mot nord med upresist definerte grenser. Filippinane blei også administrerte som ein koloni som tilhøyrde Ny-Spania.

Etter 1535 blei kolonien styrt av visekongen av Ny-Spania, ein minister utnemnd av kongen av Spania. Visekongen styrte som ein nær sjølvstendig monark av kolonien. Hovudstaden var Mexico by.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ny-Spania» frå ,  den 30. august 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Provinces of New Spain, Worldstatesmen.org
 Mexico's Colonial Era — «Part I: The Settlement of New Spain» , Mexconnect.com
 Index to the DeWitt Colony Region under New Spain , Texas A&M University
 1492 – Middle America, Ibiblio.org (the public's library and digital archive)
 Map of the Border of the King's Dominion in the Northern America, kart tegnet av José de Urrútia og Nicolas de la Fora i 1771

 
Mellomamerikansk historie
Skipingar i 1535
Nedleggingar i 1821
Spansk kolonisering av Amerika
UEFA-cupfinalen i fotball 1977

UEFA-cupfinalen i fotball 1977 stod mellom italienske Juventus FC og spanske Athletic Bilbao og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 4. mai på Stadio Comunale i Torino framfor 54 800 tilskodarar, returkampen 18. mai på San Mamés stadion i Bilbao såg 39 700 frå tribuneplass. Sluttresultatet vart 2-2, Juventus vann pokalen på bortemålsregelen.

Kampane
Opningskampen i Torino enda med 1-0 til heimelaget, med di Marco Tardelli heada eit innlegg frå høgre forbi Bilbao-målvakta i det 15. minutt.

I Bilbao var det Roberto Bettega som gav Juventus leiinga i det 7. minutt, også det ei heading på eit innlegg frå høgre. Javier Irureta utlikna til 1-1 allereie fire minutt seinare. I det 78. av kampen sende Carlos Ruiz heimelaget framom, utan det hjelpte Bilbao til anna enn siger i sjølve returkampen. Sigeren i finalen og UEFA-pokalen hamna likevel hos Juventus.

Laga
For Juventus spelte: Dino Zoff, Antonello Cuccureddu, Francesco Morini, Gaetano Scirea, Claudio Gentile, Marco Tardelli, Romeo Benetti, Giuseppe Furino (kaptein), Franco Causio, Roberto Boninsegna, Roberto Bettega, Sergio Gori, Luciano Spinosi. 

Athletic Bilbao mønstra: José Ángel Iribar, José Ignacio Oñaederra, Agustín Guisasola, Andoni Goikoetxea, Javier Escalza, Javier Irureta, Ángel María Villar, Txetxu Rojo, Dani Ruiz, José Ignacio Churruca, José Ángel Rojo, José Lasa, José Ramón Alexanko, José María Amorrortu, Carlos Ruiz.

Dommarar
Charles Corver frå Nederland var kampleiar i Torino, i Bilbao Erich Linemayr frå Austerrike.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1977 UEFA Cup Final» frå ,  den 30. august 2019.  
 

Fotball i 1977
UEFA-cupfinalen i fotball
Jean-Claude Nallet

Jean-Claude Nallet () er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar frå Champdor i Ain-departementet. Han vart europameister i 400 meter hekk i 1971, to år etter han sprang Frankrike inn til gull i 4 x 400 m stafett under EM 1969. Han vann elles bronsen på 200 m ved EM 1966, sølv på 400 m ved EM 1969 og sølv i 400 m hekk i 1971.

Aktiv
Nallet slo gjennom under europameisterskapen 1966 der han vann bronsemedaljen på 200 meter på tida 21,0, same tid som sølvmedaljøren og eit tidels sekund attom vinnaren, landsmannen Roger Bambuck. I den neste europameisterskapen, i 1969 i Aten, kneip Nallet andreplassen på 400 meter, like bak polske Jan Werner. Til sist i same meisterskapen var Nallet ankermann for Frankrike i 4 x 400 meter stafett. Han tok mot stafettpinnen som leiar og heldt unna for tre andre løparar som kom halsande like bak.

I juli 1970 forbetra Nallet i Colombes sin eigen franske rekord på 400 meter til fyrst 45,4 og deretter 45,1 sekundar. I mellom dei to rekord-forbetringane på 400 meter, sette han fransk rekord i 400 meter hekk med sterke 48,6, ei øving som åra framover vart spesialøvinga hans. Ved europameisterskapen 1971 i Helsinki vann han øvinga på tida 49,15 sekundar, framom Christian Rudolph frå Aust-Tyskland som fekk notert 49,34. Same året kåra sportsavisa L’Équipe Nallet til årets idrettsmann i Frankrike.

I 1974 vart Nallet andremann på langhekken ved EM i Roma, briten Alan Pascoe vann tevlinga på 48,82 sekundar. Nallet si tid 48,94 var fransk bestetid elektronisk, til dess Stéphane Diagana sletta den i 1990. Avslutningsdagen i Roma vann Nallet ein bronsemedalje med det franske laget i 4 x 400 m stafett. Under Sommar-OL 1976 hadde han bestetid av dei utøvarane som vart slått ut i semifinalane på langhekken. I EM 1978 vart han nummer seks i 400 meter hekk.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1966 i Budapest: Bronsemedalje på 200 m – 21,0. Nr 4 i 4 x 400 m stafett 
OL 1968 i Mexico-byen:  Utslått i semifinalane på 400 m (49,01=nr 15). Nr 8 i 4 x 400 m stafett
EM 1969 i Aten: Sølv på 400 meter – 45,81, og gull i 4 x 400 m stafett
EM 1971 i Helsinki: Gull i 400 m hekk – 49,15. Nr 6 i 4 x 400 m stafett 
EM 1974 i Roma: Sølv i 400 meter hekk – 48,94, og bronse i 4 x 400 m stafett
OL 1976 i Montreal: Utslått i semifinalane i 400 m hekk (50,08=nr 9)
EM 1978 i Praha: Nr 6 i 400 m hekk – 50,10

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jean-Claude Nallet» frå ,  den 31. august 2019.  
 

Franske sprintarar
Franske hekkeløparar
Europameistrar i friidrett
Christian Tandberg

Christian Hansen Tandberg () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Modum i Buskerud.

Tandberg var gardbrukarson frå Nykirke i Modum. Sjølv utdanna han seg til underoffiser i feltartilleriet frå 1893. Åra 1896-1901 arbeidde han som politimann i Drammen. Sidan dreiv han slektsgarden heime i Modum. Ved sidan av deltok han i militære øvingar og vart i 1930 utnemnd til løytnant.

Frå 1906 til -12 var Tandberg medlem i skulestyret i Modum. Periodane 1910-16, 1919-28 og 1931-34 var han medlem i heradsstyret, varaordførar 1922-25. Hausten 1933 vart han vald til stortingsmann frå Buskerud som representant for Bondepartiet. På Tinget var han medlem i Administrasjonskomiteen.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1934-1936
Folk frå Modum
Norske gardbrukarar frå 1900-talet
Runkel

Runkel er ein by i Landkreis Limburg-Weilburg sentralt i delstaten Hessen i Tyskland, med ikring 9 300 ibuarar. Byen ligg 138 meter over havet, ved elva Lahn.

Ei øydelagd borg frå 1100-talet ligg på ei høgde i byen.

Fotballspelaren Bernd Hölzenbein er frå Runkel.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Runkel» frå ,  den 31. august 2019.  
 

Byar i Hessen
Beger

Beger eller bekar (norrønt bikarr, frå mellomalderlatin bicarium) er eit rundt drikkekar utan hank og ofte også utan fot. Det blir ofte brukt som drikkekar eller matskål, men kan også visa til ein liten pokal.

Sjå òg 

 bakk
 begerblad
 traktbegerkulturen

Galleri

Kjelder 

Drikkekar
Ord frå norrønt
Skål

Skål eller bolle er eit ope, rundt ilåt som ein kan ha mat eller drikke oppi. Det kan brukast til tillaging, oppbevaring og servering av næringsmiddel. Ei skål er ofte mindre enn ein bolle. Ordet «skål» stammar frå norrønt skál, og er i slekt med orda «skal», «skjel» og «skalle». 

Skåler kan vera laga av menge ulike materiale, som keramikk, porselen, glas, plast eller tre. 

I tillegg til daglegdags bruk kan skåler ha seremoniell tyding som offerskål eller døypefont.

Sjå òg
Snippeskål
Ølbolle

Galleri

Kjelder

Drikkekar
Matkar
Alf Wiig

Alf Kristian Theodor Wiig () var ein norsk biskop og ordførar.

Wiig var fødd i Kristiansund. Han tok teologisk embetseksamen i 1917 og var i åra etterpå knytt til KFUM i Bergen. Han gjorde teneste som sokneprest i Karasjok frå 1923 og Sortland frå 1934, og var òg prost i Hammerfest og Vesterålen. Han var òg ordførar i Karasjok (1932–34).

Etter krigen vart han fylkesprost i Finnmark (1945–1952) med spesielt ansvar for attreisning av  kyrkja sine bygningar og eigedomar. I 1952 vart han først domprost i Tromsø, før han vart oppnemnd til den første biskopen i det nye Nord-Hålogaland bispedømme (1952-1962). Han var pådrivar for den første kvinnelege presten i landet Ingrid Bjerkås (1961). Han vart heidra med Petter Dass-medaljen i 1967. Han fekk òg St. Olavs orden.

Wiig var gift med Margrethe Wiig (1903-2002), forfattaren av den første samiske ABC-boka.

Referansar 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alf Wiig» frå ,  den 31. august 2019.  
 

Folk frå Kristiansund
St. Olavs Orden
Ordførarar i Karasjok
Malangen kyrkje

Malangen kyrkje er ei langkyrkje frå 1853 på Mortenhals i Balsfjord kommune i Troms og Finnmark.

Byggverket er i tre og har 280 sitjeplassar. Kyrkja skal vere teikna av bygdefolket.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Malangen kirke» frå ,  den 1. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Balsfjord og Malangen kyrkjelyd 
 Kyrkjer i Balsfjord kommune

Kyrkjer i Balsfjord
Kyrkjer i Indre Troms prosti
Kulturminne i Balsfjord
Norske kyrkjer frå 1850-åra
1853 i Noreg
Jack Buckner

Jack Richard Buckner () er ein britisk tidlegare mellom- og langdistanseløpar, fødd i Wells i Somerset. Han vart europameister på 5000 meter i 1986 og tok året etter VM-bronsen på same distansen.

Aktiv
Buckner sette personleg rekord på 1500 meter med 3.35,2 ved DN-galan i Stockholm 1. juni 1986. Med landsmenn som Sebastian Coe, Steve Cram og rutinerte Steve Ovett, alle saman i verdstoppen på distansen, valde Buckner å satse på 5 000 meter som sin distanse. Allereie under samveldeleikane i Edinburgh sist i juli månad vart han andremann på halvmila på tida 13,25,8, klart slått i spurten av nemnde Ovett. Ein månad seinare sprang Buckner sitt livs løp då han, etter ei glitrande spurtrunde vann gullmedaljen i europameisterskapen 1986 på tida 13.10,1, ei tid han aldri sidan makta forbetre.

Under verdsmeisterskapen i Roma i 1987 vann Buckner bronsen på 5 000 meter, like bak portugisiske Domingos Castro, ingen av dei to klarte å fylgje temposterke Saïd Aouita frå Marokko på oppløpet. Etter 1988 var Buckner plaga med skade. Han deltok i Sommar-OL 1992 der eit fall i forsøksløpet hindra han å nå finalen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje – 13.10,1, framom Stefano Mei (13.11,5)
VM 1987 i Roma: Bronsemedalje – 13.27,7
OL 1988 i Seoul: Nr 6 – 13.23,8
OL 1992 i Barcelona: Utslått i kvalifiseringa (13.37,1=nr 17)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jack Buckner» frå ,  den 1. september 2019.
Storsteinnes kapell

Storsteinnes kapell er ei langkyrkje frå 1968 på Storsteinnes i Balsfjord kommune. Kyrkja er i tre og har 200 sitjeplassar. Ho vart vigsla av biskop Monrad Norderval 5. mai 1968.

Arbeidet med å byggje kyrkje på Storsteinnes byrja opprettinga av ei kapellforeining i 1965, og allereie to år seinare, i 1967, vart teikningane til bygget godkjende. Kapellet vart teikna av Forsvarets distriktsingeniør for Nord-Norge, som òg teikna Heggelia kapell i Målselv på same tid. Dette gjer at dei to bygga er bortimot identiske.

Altar, altarring, preikestol og døypefont vart laga av folk på yrkesskulen i Tromsø. Vigslinga fann stad om lag tre år etter at kapellforeininga vart stifta. Biskop Nordenval, som vigsla kapellet, sa i sin tale at det måtte «ha skjedd et under at det har gått så fort med å reise dette kapellet.»

I 1998 fekk kapellet altartavle og blyglasvindauge laga av Ulf Dreyer.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Storsteinnes kapell» frå ,  den 1. september 2019.  
 
 
 Ronny Trælvik og Lill-Karin Elvestad: Kirkene i Troms, bind II, Bok i Nord, Finnsnes, 2016. s. 200–205

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Balsfjord og Malangen kyrkjelyd 
 Kyrkjer i Balsfjord kommune

Fotnotar 

Kyrkjer i Balsfjord
Kyrkjer i Indre Troms prosti
Kulturminne i Balsfjord
Norske kyrkjer frå 1968
1968 i Noreg
Mestervik kapell

Mestervik kapell eller Meistervik kapell er ei langkyrkje frå 1968 på Mestervik i Malangen i Balsfjord kommune i Troms og Finnmark. Kapellet er i tre og har 100 sitjeplassar.

Bygget var opphaveleg skule, men vart i 1967 bygd om til kapell etter teikningar av arkitekt Harry Gangvik, som m.a.  har teikna Målselv kyrkje. Kapellet vart vigsla av biskop Monrad Norderval 3. mars 1968.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mestervik kapell» frå ,  den 1. september 2019.  
 
 
Ronny Trælvik og Lill-Karin Elvestad, Kirkene i Troms, Bind II, Bok i Nord, forlag, 2016, s. 194–199

Bakgrunnsstoff 
 
 
 Balsfjord og Malangen kyrkjelyd 
 Kyrkjer i Balsfjord kommune 

Kyrkjer i Balsfjord
Kyrkjer i Indre Troms prosti
Kulturminne i Balsfjord
Norske kyrkjer frå 1968
1968 i Noreg