alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ellen DeGeneres

Ellen Lee DeGeneres () er ein amerikansk standupkomikar, skodespelar og talkshowvert. 

Ellen har sidan 2003 hatt sitt eige talkshow, som heiter The Ellen DeGeneres Show. Showet vert mellom anna sendt i Noreg på TV 2 og på TV 2 Bliss. 

Frå 1994 til 1998 spelte Ellen i sitcomserien Ellen, som opphavleg hadde namnet These Friends of mine. Ellen hadde hovudrolla som Ellen Morgan. I sesong fire stod rollefiguren Ellen Morgan fram som lesbisk, i episoden som fekk namnet The Puppy Episode. Det same gjorde Ellen DeGeneres, ved å stadfeste på framsida av Time Magazine, at "Yep, I'm Gay!" Serien blei avslutta etter sesong fem, grunna låge sjåartal. I 2001 spelte Ellen DeGeneres i ein ny sitcom, The Ellen Show. Denne serien vart avslutta etter berre éin sesong. Betty White har mellom anna hatt ei gjesterolle i serien. 

Ellen har leidd ei rekkje prisutdelingar, mellom anna The Emmy Awards og The Academy Awards og vore meddomar i programma So You Think You Can Dance og American Idol. 

Ellen bur i Beverly Hills saman med kona, Portia de Rossi (Portia Lee James DeGeneres), tre hundar og fire kattar. Både Ellen og Portia er veganarar.

USA-amerikanske komikarar
USA-amerikanske skodespelarar
Folk frå Louisiana
Petter Mørch Koren

Petter Mørch Koren (), fødd i Edinburgh, var ein norsk jurist og politikar frå Kristeleg Folkeparti.

Han var justisminister i to periodar:
 I John Lyng si regjering som sat i fire veker frå 28. august til 25. september 1963
 I Lars Korvald si regjering frå 18. oktober 1972 til 16. oktober 1973

Koren var varamedlem i Hedrum heradsstyre 1937–1938 og varamedlem i Oslo bystyre 1947–1951. Han var medlem av Oslo formannskap frå 1951 til 1965. Vidare var han konstituert Fylkesmann i Oslo og Akershus 1966–1970 og fylkesmann same stad 1970–1979.

Han blei uteksaminert cand.jur. frå Universitetet i Oslo i 1932. Etter studieopphald i England 1932–1933 arbeidde han først som sakførarfullmektig og dommarfullmektig. 1938–1940 var han tilsett som sekretær i Handelsdepartementet, frå 1940–1942 sekretær i Sjøfartsdepartementet, frå 1942–1945 byråsjef. Frå 1949 til 1956 var han byråsjef i Handelsdepartementet. Deretter var han byrettsdommar i Oslo byrett fram til 1965.

Han har hatt ei lang rekkje offentlege verv og tillitsverv. Han blei utnemnd til kommandør av St. Olavs orden i 1979.

Han var son til presten Laurentius Stub Koren (1879-1956) og husmor Thordis Andrea Mørch (1881-1965).

Kjelder 
 

Norske justisministrar
KrF-statsrådar
Statsrådar i Regjeringa Lyng
Statsrådar i Regjeringa Korvald
Fylkesmenn i Oslo og Akershus
Norske dommarar
St. Olavs Orden
Nordmenn fødde i Storbritannia
Gustav Sjaastad

Gustav Adolf Sjaastad (), fødd i Skogn, var ein norsk jurist, politikar for Arbeidarpartiet og fylkesmann. 

Han var statsråd i to departement i to regjeringar:
Justisdepartementet (justisminister) i Oscar Torp si regjering frå 15. juni 1954 til 22. januar 1955
Industridepartementet (industriminister) i Einar Gerhardsen si tredje regjering frå 22. januar 1955 til 9. april 1959

Han var stortingsrepresentant for Nord-Trøndelag 1958-61. 

Sjaastad var bondeson, blei cand.jur. i 1926, og dreiv eigen advokatpraksis i Namsos 1927-35 og i Oslo 1935-1945, og var deretter advokat i LO 1945-54.

Han var Fylkesmann i Nord-Trøndelag frå 1959 til 1964.

Sjaastad blei arrestert to gongar under den andre verdskrigen. Han sat på Møllergata 19 frå desember 1940 til mai 1941, og igjen frå februar til mai 1944, og så sat han på Grini til freden i mai 1945.

Han blei kommandør av Nordstjerneordenen i 1960.

Kjelder 
Gustav Sjaastad hos Stortinget.no
 Sjaastad, Gustav Steinkjerleksikonet
 Nordmenn i fangenskap 1940-1945. 2. utg. Universitetsforlaget, 2004.

Norske industriministrar
Norske justisministrar
Ap-statsrådar
Statsrådar i Regjeringa Torp
Statsrådar i Regjeringa Gerhardsen III
Fylkesmenn i Nord-Trøndelag
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar for Nord-Trøndelag
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Ap-politikarar i Nord-Trøndelag
Venstrepolitikarar i Nord-Trøndelag
Lokalpolitikarar i Namsos
Norske motstandsfolk
Norske juristar
Nordstjerneordenen
Elevar ved Universitetet i Oslo
Folk frå Levanger
Portia de Rossi

Portia Lee James DeGeneres () er ein australsk-amerikansk skodespelar kjend under namnet Portia de Rossi.  Ho er best kjend for si rolle som Nelly Porter i TV-serien Ally McBeal, og som Lindsay Bluth Fünke i Arrested Development. I 2010 blei ho aktuell som Veronica Palmer i komiserien Better Off Ted og boka Unbearable Lightness: A Story of Loss and Gain, om kampen hennar mot eteforstyrring. 

Portia de Rossi var fødd Amanda Lee Rogers. Ho blei internasjonalt kjend gjennom filmen Siren frå 1994, og flytta kort tid etter til Los Angeles i USA. Ho var gift med dokumentarfilmskaparen Mel Metcalfe frå 1996 til dei skilde seg 1999. De Rossi stod etterkvart opent fram som lesbisk, og 16. august 2008 gifta ho seg med den kjende komikaren og talkshowverten Ellen DeGeneres.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «» frå , den 26. oktober 2010. 
 

Australske skodespelarar
USA-amerikanske skodespelarar
Folk frå Melbourne
Wenche Lowzow

Wenche Bryn Lowsow () er ein norsk Høgre-politikar og tidlegare rektor ved Trosterud Skole. Ho har tidlegare vore medlem av Høgres sentralstyre, og i perioden 1977-1985 var ho stortingsrepresentant for Oslo. 

Wenche Lowzow tok treårig lærarskuleeksamen frå Hamar (1958) og engelsk mellomfag ved Universitetet i Oslo (1962). Ho arbeidde som lærar ved Lakkegata skole 1958–1969 og som rektor ved Trosterud skole 1969–1977.

Lowzow var medlem av Oslo bystyre 1967–1971 og formannskapet 1971–1975. Ho var vararepresentant på Stortinget i perioden 1969–1977, før ho fekk fast plass og sat to periodar. Ho sat i Justiskomiteen i første periode og i Kirke- og undervisningskomiteen i andre periode på Stortinget.

Lowsow var den fyrste norske stortingsrepresentanten som stod fram som homofil. Dette fann stad på førstesida i Dagbladet i 1979.
Ho inngjekk partnarskap med Karen-Christine Friele i 1993.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 

Stortingsrepresentantar 1977-1981
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar for Oslo
Nils Lofgren

Nils Hilmer Lofgren () er ein amerikansk rockeartistar og låtskrivar. Han er kjend både som soloartist og som medlem av Bruce Springsteen sitt E Street Band, samt tidlegare medlem av Crazy Horse og Grin. Han hadde svensk far og italiensk mor. 

Det første instrumentet til Lofgren var trekkspel i ein alder av fem. Lofgren vart profesjonell musikar i 1970 då han 18 år gammal vart med på innspelinga av albumet After the Gold Rush for Neil Young, der han spelar piano. Lofgren fortsette å ha nær musikalsk kontakt med Young, og deltok på albumet Tonight's the Night og var med på fleire turnear. Han var med i gruppa Grin i åra 1969-1973 som han starta med bassist Bob Gordon, og trommeslagar Bob Berberich. Seinare vart òg Tommy Lofgren med i Grin. I 1972 var han ein kort tur innom Crazy Horse før han starta solokarrieren sin i 1975.

Han byrja i E Street Band i 1984 der han først erstatta Steve Van Zandt. Ved sidan av engasjementet i E Street Band spelar han med sitt eige Nils Lofgren Band.

Diskografi med Grin 
 1971: Grin (Epic)
 1972: 1+1 (Spindizzy)
 1973: All Out (Epic)
 1973: Gone Crazy (A&M)

Diskografi som soloartist 
 1975: Nils Lofgren (A&M)
 1975: Back It Up!! (Live) (A&M)
 1976: Cry Tough (A&M)
 1977: I Came to Dance (A&M)
 1978: Night After Night (A&M)
 1979: Nils (A&M)
 1981: Night Fades Away (Backstreet/MCA)
 1981: Best of Nils Lofgren (A&M)
 1983: Wonderland (Backstreet/MCA)
 1985: Flip (CBS)
 1986: Code Of The Road, Live '85, berre Europa og Japan (A&M)
 1991: Silver Lining (Rykodisc)
 1992: Crooked Line (Rykodisc)
 1993: Every Breath, filmmusikk (Stampede)
 1993: Live On The Test, berre Storbritannia (Windsong)
 1995: Damaged Goods(Pure)
 1997: Acoustic Live (Vision)
 1998: New Lives BBC, berre Storbritannia (HUX)
 2001: Bootleg, 1975, Live (Vision)
 2001: Breakaway Angel, (Vision)
 2003: Nils Lofgren Band Live (Vision)
 2006: Sacred Weapon (Vision)
 2008: The Loner – Nils Sings Neil (Vision)
 2011: Old School

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «» frå , den 26. oktober 2010. 
 

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske pianistar
Steelgitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Crazy Horse-medlemmer
The E Street Band-medlemmer
Folk frå Chicago
Isostasi

Isostasi er eit geologisk omgrep for tendensen jordskorpa har til å gå mot ein tilstand av jamvekt. Som regel vil den ytre, harde litosfæren og den lågare, seigtflytande astenosfæren gå mot jamvekt ved at jordskorpeplatene «flyt» i ei viss høgd som passer tjukna og tettheiten deira. Dette vil seia at ein kan rekna med at vekta av ein bergartsøyle ned til ei djupne på 100 km er den same overalt. Under fjellkjeder som stikk høgt opp vil det vera lette bergartar, og under djupe havområde vil det vera tyngre bergartar. 

Endringar av område, til dømes lette gjennom erosjon eller nedtynging gjennom avsetting av sediment, vil over tid føra til isostatisk senking eller heving mot ei ny jamvekt. Dette er ein prosess som kan taka fleire tusen år. Der landet var isa ned under istidene, har det i ettertid vore isostatisk landheving. I heile Skandinavia har det vore isostatisk landheving sidan siste istida, men størst har han vore der isen var tjukkast: i Ångermanland nord i Sverige. Der har landet stige 800 meter sidan isen trykte det mest ned, og det er rekna det skal stiga 50 - 100 meter til dei neste 10 000 åra. Der isen var tynnare, har det vore mindre isostatisk landheving, og den nye jamvekta er gjerne kome til.

Kjelder
 
 
 «Postglacial landhøjning» frå 
 Denne artikkelen bygger på «Isostasy» frå ,  den 26. oktober 2010.  
 

Geologi
Geodynamikk
Geomorfologi
Kvartærgeologi
Folkeminne

Folkeminne eller folklore er nemningar på kulturelle tradisjonar som er overleverte blant folk i munnleg form. Skikkar, tru og folkedikting som ordtak, folkeviser og vandresoger er døme på folkeminne. Forsking på folkeminne kallar ein folkeminneforsking eller folkloristikk.

Omgrepet «folkeminne» er ei omsetjing av tysk Volkskunde. Den engelske nemninga folklore tyder også eigentleg 'folkekunne'. Denne nemninga blei av W. J. Thoms i 1846 for å avløysa omgrepet popular antiquities.

Sjå og

 Folketru

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Folkeminne» frå ,  den 26. oktober 2010.  
 

 
Folkloristikk
Storr

Storr er ei planteslekt i storrfamilien. Storr er fleirårige plantar, enkle eller i tuver eller med strå i rekkje på krypande jordstengel. Oftast trekanta strå og renneform blad. Einkjønna blomstrar. Hannblomstrar og hoblomstrar på kvar sin plante, eller oftast på same plante og då i same aks, eller i hannaks og hoaks, hannaks øvst og hoaks nedst. Eit støtteblad under kvart aks, og eit dekkskjel under kvar blomster. Artar med normalt reine hoaks kan ha nokre hannblomstrar i hoaks, og somme artar med reine hannaks kan ha nokre hoblomstrar i hannaks. Nøtta er gøymd i eit hylsterforma skjel, fruktgjømmet. Det er berre dette hylstret som er synleg utanfrå. To eller tre arr. Flat nøtt når det er to arr, trekanta nøtt når det er tre arr. Hybridar er vanlege. Hos hybridane kjennest hylstret mjukt når ein klemmer på det, for der er ikkje utvikla noko nøtt i det. Storrartane er det lettast å finne greie på i fruktstadiet.

Kjelder
Svensk wikipedia.
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Plantar i Noreg
storrfamilien
Songen After the Gold Rush

«After the Gold Rush» er ein song av Neil Young frå albumet med same namn frå 1970. I tillegg til After the Gold Rush, finst songen på Decade, Greatest Hits og Live Rust.

Teksten til songen omhandlar miljøet i form av eit draumesyn. Dei tre versa er ofte kategorisert som stykke frå fortida, notida og framtida. Valthornsoloen i midten vert ofte erstatta av ein munnspelsolo frå Young når han spelar songen på konsertar. Linja «Look at Mother Nature on the run in the 1970s» er endra av Young for kvart ti år, slik at han no syng: «Look at Mother Nature on the run in the 21st century».

Songen er spelt av mange andre artistar, mellom anna Prelude i 1974, som fekk ein hit med songen over heile verda. Andre artistar er Thom Yorke, k. d. lang, The Flaming Lips, Michael Hedges og Natalie Merchant. Emmylou Harris, Dolly Parton og Linda Ronstadt spelte songen på albumet Trio II i 1999. Parton spelte òg songen solo i 1996, men ho endra linja «I felt like getting high» til «I felt like I could cry» med løyve frå Neil Young). Thom Yorke spelte stundom songen solo under Radiohead-konsertar i 2003. Songen er òg spelt på konsertar av Tori Amos, Dave Matthews og Nana Mouskouri.

Dolly Parton sa at då ho lagde hennar versjon av songen i lag med Harris og Ronstadt, så lurte dei på kva teksten betydde. Dei ringte Neil Young, men han visste ikkje: «Hm, eg veit ikkje. Eg berre skreiv han. Det kjem an på kva eg tok på den tida. Eg trur kvart vers var noko forskjellig eg hadde teke.»

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «After the Gold Rush (song)» frå ,  den 26. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Diskusjon om meininga til teksten på Thrasher's Wheat

Songar skrivne av Neil Young
Songar produserte av Neil Young
Neil Young-songar
Songar frå 1970
Songar produserte av David Briggs
Songar om verdsrommet
Miljøsongar
Dolly Parton-songar
Linda Ronstadt-songar
Emmylou Harris-songar
Nana Mouskouri-songar
The Flaming Lips-songar
k.d. lang-songar
Nena-songar
Patti Smith-songar
Indriði Sigurðsson

Indriði Sigurðsson () er ein islandsk fotballspelar som spelar i forsvar for Viking i den norske Tippeligaen, og for Island sitt landslag.

Indridi begynte karrieren sin i Reykjavik-klubben KR. Han drog til Noreg som 18-åring for å spela for Lillestrøm. I 2003 drog han vidare til Genk i Belgia, der han vart verande til 2006. Då vende han attende til Noreg og Lyn. I 2009 drog han frå den kriseramma Oslo-klubben til Viking.

Indridi debuterte for Island sitt A-landslag i januar 2000 i ein landskamp mot Noreg. I november 2009 spelte han sin 50. landskamp for Island.

Fotnotar 

Islandske fotballspelarar
Lillestrøm-spelarar
Genk-spelarar
Lyn-spelarar
Viking-spelarar
Bjørn Helge Riise

Bjørn Helge Riise () er ein norsk fotballspelar som har spela for Crystal Palace på andre nivå i den engelske fotballserien og for det norske fotballandslaget.

Riise reiste til Belgia som 18-åring og spelte fotball i to belgiske klubbar før han vende attende til norsk fotball sommaren 2005. Han skreiv då under på ein tre og eit halvt år lang kontrakt med Lillestrøm. 22. juli 2009 signerte Riise for Fulham for ein overgangssum som ein gjekk ut frå var rundt 2 millionar pund.

Riise debuterte for Noreg sitt A-landslag i ein EM-kvalifiseringskamp mot Malta 2. juni 2007. Han skåra det første landslagsmålet sitt mot Bosnia-Hercegovina 17. oktober 2007.

Bjørn Helge Riise er veslebroren til fotballandslagsspelaren John Arne Riise.

{{autoritetsdata}} 
Norske fotballspelarar
Folk frå Ålesund
Aalesund-spelarar
Standard Liège-spelarar
Brussel-spelarar
Lillestrøm-spelarar
Fulham-spelarar
Crystal Palace-spelarar
Only Love Can Break Your Heart

«Only Love Can Break Your Heart» er ein song skriven av Neil Young for albumet After the Gold Rush i 1970. Songen vart visstnok skriven for Graham Nash etter at han gjekk frå Joni Mitchell, sjølv om Young i intervju har vore noko tilbakehalden om dette. Han vart gjeven ut som singel i oktober 1970, og vart den første Topp 40-hitten til Young som soloartist, då han nådde 33. plass i USA. Singelen vart gjeven ut med ein Crazy Horse-versjon av «Birds» (istaden for solopianoversjonen på albumet) som B-side. Denne forvekslinga var visstnok ikkje tilsikta. 

Allmusic skriv: «'Only Love Can Break Your Heart' er den slags song som har ein uforligneleg stil og likevel har ein universell tiltrekning og stemning -- kanskje slik at han nesten verker forslitt; teksten er ein oppdatert versjon av Tin Pan Alley-songar som 'You Always Hurt the One You Love' og den lengtande melodien kjennest som han alltid har vore der, sjølv om ein må leite lenge for å finne han andre stader»

Andre utgåver
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Peter Laughner, Juliana Hatfield, Kathleen Edwards, Elkie Brooks, Mint Juleps, Everlast, Psychic TV, The Corrs, Damien Leith, John Baldry, Gwyneth Herbert, The New Standards, The S.I.G.I.T., Butch Walker og I Blame Coco.

I 1990 spelte det engelske bandet Saint Etienne inn ei utgåve av songen for debutalbumet deira Foxbase Alpha. Andrew Weatherall miksa seinare songen og la vekt på basslinja. Denne remiksen vart gjeven ut som singel og gav bandet den første hitten deira. Lead vokal were by Moira Lambert,. Singelen nådde 39. plass i Storbritannia og 97. plass i USA. Han nådde Topp 10 på Dance-lista i USA.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Only Love Can Break Your Heart» frå ,  den 26. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Singlar frå 1970
Songar om einsemd
Songar skrivne av Neil Young
Neil Young-songar
Songar produserte av David Briggs
Songar produserte av Neil Young
Singlar frå 1978
Elkie Brooks-songar
Debutsinglar frå 1990
Saint Etienne-songar
Songar på toppen av Billboard Dance Club Songs-lista
Reprise Records-singlar
Jackie DeShannon-songar
Stephen Stills-songar
Everlast-songar
The Corrs-songar
Lady Antebellum-songar
Twiggy-songar
Rickie Lee Jones-songar
Natalie Imbruglia-songar
Southern Man

«Southern Man» er ein song av Neil Young frå albumet hans After the Gold Rush. Albumet kom ut i 1970. 

Teksten til «Southern Man» er livleg, og skildrar rasisme mot svarte i Sørstatane. I songen fortel Young historia om ein sørstatsmann (symbolsk for heile Sørstatane) og korleis han mishandlar slavane sine. Young spør innstendig om når Sørstatane skal betale tilbake det dei bygde opp ved hjelp av slaveriet når han syng: «I saw cotton and I saw black, tall white mansions and little shacks. Southern Man when will you pay them back?»

Southernrock-bandet Lynyrd Skynyrd skreiv songen «Sweet Home Alabama» som eit svar til «Southern Man» og «Alabama» frå Young sitt Harvest frå 1972. Young har sagt at han er tilhengjar av både «Sweet Home Alabama» og Ronnie Van Zant, frontmannen i Lynyrd Skynyrd. «Dei spelar han som om dei meiner det», sa Young i 1976. «Eg er stolt over å ha namnet i ein song som denne». Young skal ha spelt «Sweet Home Alabama» på konsertar. For å vise til venskapen deira, har Van Zant ofte hatt på seg ei Tonight's the Night-t-skjorte medan han framfører «Sweet Home Alabama». Crazy Horse-bassist Billy Talbot er òg sett med ein Jack Daniels-aktig Lynyrd Skynyrd-t-skjorte på Neil Young-konsertar, mellom anna på Live Rust-konserten.

Songen vart òg framført i ein over 10 minuttar lang versjon på konsertalbum Four Way Street av Crosby, Stills, Nash & Young i 1970.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Southern Man» frå ,  den 26. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1970
Songar skrivne av Neil Young
Songar produserte av David Briggs
Neil Young-songar
Songar om rasisme eller framandhat
Songar om USA
Crosby, Stills, Nash & Young-songar
The Dave Clark Five-songar
David Allan Coe-songar
Flying Pickets-songar
Oh Lonesome Me

«Oh Lonesome Me» er ein populær song skriven og innspelt av Don Gibson med Chet Atkins for RCA-Victor i Nashville i 1958. Songen toppa country-lista i USA i åtte veker på rad, og nådde 7. plass på Billboard-lista. B-sida var «I Can't Stop Loving You», som har vorte ein standardsong.

Andre utgåver
Det er gjort mange andre utgåver av songen. 

Craig Douglas spelte inn ein versjon i Storbritannia i 1962 på (Decca-etiketten, produsert av Bunny Lewis.. Denne nådde 11. plass i Storbritannia og låg på lista i 11 veker..

Neil Young spelte inn songen i lag med Crazy Horse for albumet hans After the Gold Rush i 1970. Denne versjonen er mykje langsamare enn originalversjonen, og det kan vere vanskeleg å høyre at det er same songen. 

Johnny Cash nådde 13. plass på countrylista med songen i 1961 på, Stonewall Jackson 63. plass i 1970, Loggins & Messina 92. plass i 1975 og The Kentucky Headhunters 8. plass i 1990.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Oh Lonesome Me» frå ,  den 26. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1958
Singlar frå 1958
Rockabilly-songar
Don Gibson-songar
Johnny Cash-songar
Neil Young-songar
Songar skrivne av Don Gibson
Jerry Lee Lewis-songar
The Ventures-songar
The Beau Brummels-songar
Don't Let It Bring You Down

«Don't Let It Bring You Down» er ein song av Neil Young frå albumet hans After the Gold Rush frå 1970. Songen finst òg på Crosby, Stills, Nash & Young sitt konsertalbum Four Way Street frå 1971, samt Young sitt Live at Massey Hall 1971, som kom ut i 2007. 

På konsertutgåva på 4 Way Street seier Young. «Her er ein ny song, han vil garantert 'bring you right down' han heiter 'Don't Let It Bring You Down'. Han starta ganske langsamt før han renn ut i sanden.»

Ander utgåver
Songen er spelt av bandet Sting spelte i før The Police, Last Exit i 1974. Songen er òg spelt av Victoria Williams i 1989, Annie Lennox i 1995, Seal i 2006, Q and Not U, Weeping Tile og Wolfmother.

Neil Young-songar
Songar frå 1970
Songar skrivne av Neil Young
Songar produserte av David Briggs
Songar produserte av Neil Young
Crosby, Stills, Nash & Young-songar
Annie Lennox-songar
Manfred Mann's Earth Band-songar
Jackson Browne-songar
When You Dance I Can Really Love

«When You Dance I Can Really Love» er ein song av Neil Young frå albumet hans After the Gold Rush i 1970. Songen vart òg gjeven ut som singel i USA i 1971 og nådde 93. plass der. 

Produsenten Jack Nitzsche, som seinare arbeidde med Young på Harvest, bidrog med den morsekode-liknande keyboardet i songen. Songen vart òg gjeven ut på konsertalbumet Live Rust  i 1979 med Crazy Horse.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «When You Dance I Can Really Love» frå ,  den 26. oktober 2010.  

Neil Young-songar
Songar frå 1970
Singlar frå 1971
Songar skrivne av Neil Young
Songar produserte av David Briggs
Reprise Records-singlar
Songar produserte av Neil Young
Sauland

Sauland er ei bygd og administrasjonssenteret i Hjartdal kommune i Vestfold og Telemark.

Bygda ligg i dalføret til Hjartdøla vest for Notodden. Her er det jord- og skogbruk, i tillegg til litt småindustri. Frå Sauland går fylkesveg mot nordvest til Tuddal og vidare forbi Gausta til Rjukan. 

Europaveg 134 (Drammen–Haugesund) går gjennom Sauland og Hjartdal mot vest. Ved vegen står Sauland kyrkje, ei krosskyrkje frå 1863.

Sjå òg
 Tettstader i Telemark

Kjelder 
 

Bygder i Vestfold og Telemark
Kommunesenter i Vestfold og Telemark
Geografi i Hjartdal
Ben Keith

Bennett Keith Schaeufele (), betre kjend som Ben Keith, var ein amerikansk musikar og plateprodusent. Han er mest kjend for å ha spelt pedalsteelgitar med Neil Young, Keith var fast i countrymiljøet i Nashville i 1950- og 1960-åra, før han arbeidde med mange rock-, country og popartstar som produsent og musikar i over fire tiår. 

Keith vart fødd i Fort Riley i Kansas før han flytte til Bowling Green i Kentucky. Han flytte så til Nashville der han arbeidde som studiomusikar.

Keith arbeidde først med Neil Young i 1971 på Harvest. Dette samarbeidet skulle vare i nesten 40 år, og Keith spelte på mange Neil Young-album og turnear. 

I tillegg til Young har Keith arbeidd med Terry Reid, Todd Rundgren, Lonnie Mack, The Band, Blue, David Crosby, Graham Nash, Paul Butterfield, J. J. Cale, Linda Ronstadt, Warren Zevon, Ian og Sylvia, Emmylou Harris, Willie Nelson, Waylon Jennings, Anne Murray og Ringo Starr. Han var òg produsent for debutalbumet til Jewel, Pieces of You og har arbeidd som soloartist. Han turnerte med Crosby Stills Nash & Young på turneen deira i 2006. 

Keith døydde av blodpropp i lunga då han var heime hos Young i Nord-California den 26. juli 2010.

Diskografi
To a Wild Rose (En Point, 1984)
Seven Gates: A Christmas Album by Ben Keith and Friends (1994)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ben Keith» frå ,  den 27. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
In Memory of Ben Keith: 1937 – 2010

USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske plateprodusentar
Pedalsteelgitaristar
Folk frå Nashville
Folk frå Kentucky
Crazy Horse-medlemmer