alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Peder Tonning

Peder Tonning () var ein norsk postmeister, tollar og stortingsmann frå Stryn, busett på Steinvågnes i Borgund og Ålesund.

Liv og gjerning
Tonning var son til ein handelsmann og proprietær i Stryn i Nordfjord. Han fekk arbeid som postmeister i Borgund på Sunnmøre, der han i krigsåra 1807-1814 var divisjonssjef for dei lokale styrkane i prestegjeldet. I 1812 byrja han som postmeister i nyoppretta stilling i ladestaden Ålesund. Frå 1832 var han i tillegg til postmeister også leiar av tollkontoret i byen. Han var i over to tiår medlem av forlikskommisjonen i heradet.

Tonning vart sommaren 1814 vald til fyrsterepresentant for Romsdals Amt til Stortinget. Både til tingsamlinga 1818 og til Stortinget 1821-22 var han fyrste varamann til tinget, og møtte i 1821 frå den 20. mars og i 1822 frå den 28. september. I 1821 var han medlem av sju stortingskomitear, mellom andre om hummarfisket, om korntoll og om tollbud i Stavanger. Tonning var i 1823 med i stortings-deputasjonen som i 1823 reiste til Stockholm. Han var på ny stortingsmann i 1830, medlem av tollkomiteen og komiteen om skattlegginga i kjøpstadene.

I 1837 vart Tonning den fyrste ordføraren i Borgund herad. To år seinare døydde han. Han var farfar til Peder Elibert Tonning.

Kjelder
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske embets- og tenestefolk
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar 1821-1823
Stortingsrepresentantar 1830-1832
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Ordførarar i Ålesund
Folk frå Stryn
Folk frå Ålesund
Eolisk landform

Eoliske landformer er landskapstrekk som anten er skapt av den eroderande eller byggande effekten til vind. Denne prosessen skjer ikkje berre på jorda, men er òg observert på andre planetar, som Mars.

Terminologi
Ordet kjem frå Æolus, den greske vindguden, og sonen til Helen og nymfa Orseis, og bror til Dorus, Xuthus og Amfiktyon.

Mekanisme

I eoliske prosessar transporterer og avset vinden sedimentpartiklar. Eoliske landskapsformer oppstår i område der vinden er hovudårsaka til erosjon. Partiklane som vert avsette har storleik som sand, silt og leire. Partiklane vert innblanda i lufta i ein av fire prosessar. Kryping skjer når partiklane rullar eller glir langs overflata. Løfting skjer når ein partikler stig opp frå overflata på grunn av Bernoullieffekten. Om luftstraumen er turbulent vil større partiklar verte transportert i ein prosess kalla saltasjon. Støyttransport skjer når ein partikkel i rørsle treff ein annan partikkel, slik at den andre partikkelen flyttar seg.

Erosjonslandformer
Vinderoderte landformer vert sjeldan bevarte på jordoverflata utanom i tørre regionar. Andre stader vil vatn på overflata vaske bort dei eoliske landformene. Det finst fleire typar landformer som er tilknytte erosjon: ventifaktar, yardangar og tørre innsjøar.

Sjå òg

Barchan
Blowout
Desert pavement
Sanddyne
Erg
Løss
Médanos
Playa
Sandås

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aeolian landform» frå ,  den 26. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Erosjonslandformer
Erosjonssyklus

Ein erosjonssyklus er heving og seinare nedsliting av eit fjellområde til eit sletteland (peneplan) i høgd med havet. Viss landflata blir heva att, byrjar ein ny syklus. Teorien om syklisk erosjon vart utvikla av William Morris Davis i 1889, som skilde mellom eit ungt, mode og gammalt stadium i landskapsutviklinga.

Kjelder
Erosjonssyklus. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/erosjonssyklus.

Geomorfologi
Fluviomarin

Fluviomarin (frå latinsk for «elv») er eit omgrep i geologi nytta om avleiringar avsett der ei elv renn ut i havet.

Kjelder
Fluviomarin: geologi. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/fluviomarin%2Fgeologi.

Sedimentologi
Solifluksjon

Solifluksjon, jordsig eller jordflyting er ei langsam gliding av finkorna jordartar på hellande marker, særleg i høgfjells- og polarstrok. Kvar gong jorda tinar etter frost, vil ho vere vassmetta og sige litt nedover med tyngdekrafta. I skråningar med solifluksjon blir jordlaget ofte liggjande i karakteristiske valkar eller tungeformer avgrensa av ein markert front nedst. Viss jorda er steinrik, kan stein- og finmateriale skilje seg frå kvarandre i parallelle striper nedover hellinga, ei slags strukturmark.

Kjelder
Solifluksjon. (2009, 22. juli). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/solifluksjon.

Geologiske farar
Geomorfologi
Frostforvitring

Frostforvitring er mekanisk forvitring der vatn trengjer inn i sprekkar i berggrunnen og sprenger han i stykke ved frysing. Frostsprenginga kjem av at vatnet utvidar seg 9 % når det går over frå flytande til fast form. Frostsprenginga blir først effektiv når temperaturen i berget fell til kring - 5 ºC og alt vatnet er frose. Stadige temperatursvingingar omkring 0 °C har liten verknad. Frostsprenging skapar blokkmark og urer, og er årsak til steinsprang.

Kjelder
Frostsprengning. (2009, 22. juli). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/frostsprengning.

Forvitring
Vassis
Geomorfologi

Geomorfologi er vitskapen om formene på jordoverflata og korleis dei oppstod. Geomorfologi forklarar landformene ut frå strukturen til jordskorpa og den geologiske historia, og klassifiserer dei ulike landskapstypane. I geomorfologien reknar ein med ei utvikling frå unge landskap, med markert relieff, til gamle, med flate, avrunda former.

Sjå òg 
 erosjonssyklus

Kjelder
Geomorfologi. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/geomorfologi.

 
Geovitskap
Landskap
Fysisk geografi
Sel kyrkje

Sel kyrkje er ei lafta krosskyrkje frå 1742 på Selsverket i Sel kommune i Innlandet. Det er den tredje kyrkja i Sel, men dei to førre stod ved Romundgard i Nord-Sel.

Altartavla er skoren av Eistein Guttormsson Kjørrn og vert gjerne rekna som hans hovudverk.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Kunsthistorie.com — Sel kirke
 Sel kyrkjelege fellesråd 
 

Kyrkjer i Sel
Kyrkjer i Nord-Gudbrandsdal prosti
Kulturminne i Sel
Krosskyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1740-åra
Heidal kyrkje

Heidal kyrkje er ei lafta krosskyrkje i Heidal i Sel kommune i Innlandet. Dette er den fjerde kyrkja i Heidalen. På kyrkjegarden står dessutan Bjølstadkapellet eller Bjølstadkyrkja, som var kyrkje nummer to (kor og sakristi rekonstruert) og vart gjenreist her i 1964. Kapellet har portalvangar med dyreskurd som er noko av det eldste bevarte i landet.

Heidal kyrkje er utforma for å likne mest mogleg på den førre kyrkja, som var frå 1754 og brann i 1933. Denne kyrkja hadde inventar som var skore av Jakob Klukstad.

Kyrkjegarden har mange gamle gravminne av kleberstein.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Heidal historielag om Bjølstadkyrkja
 Sel kirkelige fellesråd 
 

Kyrkjer i Sel
Kyrkjer i Nord-Gudbrandsdal prosti
Kulturminne i Sel
Krosskyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1941
Garmo kyrkje

''For stavkyrkja sjå Garmo stavkyrkje

Garmo kyrkje er ei lafta langkyrkje frå 1879 i Lom kommune i Innlandet. Denne kyrkja avløyste Garmo stavkyrkje, som sidan er flytta frå Systun Garmo til Maihaugen på Lillehammer.

Kyrkja er utsmykka med akantus i tradisjonell stil av lokale kunstnarar, ikkje minst Reidar Nyrnes.

Bakgrunnsstoff
 
 
 
 Lom kommune— Garmo kyrkje 
 

Kyrkjer i Lom
Kyrkjer i Nord-Gudbrandsdal prosti
Kulturminne i Lom
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1879
Jacob Wilhelm Nordan
Dhol

Dhol er ei sylindrisk, tosida tromme kjend frå store delar av Sør-Asia. Tromma finst i mange storleikar, men eit vanleg mål er ei lengd på om lag ein halvmeter. Ho er tradisjonelt laga av ein uthola del av ein trestamme med trommeskinn av lêr. Trommeskinna har noko ulik tjukkleik og ulike tonar. Ein speler som regel på tromma med to trommestikker, ei tjukk og bøygd stikke i bassenden og ei tynnare, mjuk stikke i den andre. 

Ein bruker typisk dhol til folkemusikk og til fleire folkedansar. Tromma er velkjend frå Panjab, særleg i samband med bhangra. I Assam finst fleire mindre dholtypar, som jai dhol og bihu dhol.
Gujaratiar bruker dhol til dansen garba og pasjtunar til attan.

Dhol (ḍhol) stammar truleg frå dohol, ei persisk tromme som var vanleg ved mogulhoffet. Trommer med liknande namn og av liknande type er kjende frå Armenia, Iran og Sentral-Asia.

Sjå òg
Dholak

Kjelder

Pete Locket, «The Punjabi Dhol» , drumdojo.com, 2001.
The Oxford Encyclopaedia of the Music of India, Oxford University Press. Print Publication Date: 2011, ISBN-13 9780195650983  Published online: 2011 Current Online Version: 2012 eISBN 9780199797721

Afghanske musikkinstrument
Bangladeshiske musikkinstrument
Indiske musikkinstrument
Pakistanske musikkinstrument
Trommer
Isflåmannen

Isflåmannen er eit naturfenomen i Årskogdalen, Nordre Vartdal, Ørsta kommune, Møre og Romsdal. 960 m.o h. Frå tid til annan kan det høyrest smell frå fjellet, samtidig som det blir skote vatn ut frå fjellveggen Isflåa i ein lang stråle. Fenomenet har usikker årsak, men opptrer tilsynelatande i samband med passasje av lågtrykk, og kan såleis henge saman med vekslande trykk på vassamlingar i holrom i fjellet.

Ørsta kommune

Kjelde: Store norske leksikon, Geografi, Norges Geografi, Møre og Romsdal
Jacques-François-Joseph Saly

Jacques-François-Joseph Saly () var ein fransk bilethoggar som arbeidde i Danmark frå 1754 til 1772. Han var òg professor og
direktør ved det nyoppretta Kunstakademiet 1754 til han søkte avskjed i 1771. Han forlét Danmark i 1774.

Hans mest kjende verk er rytterstatuen av Frederik V på plassen ved Amalienborg som er tatt opp i Danmarks kulturkanon.

Referansar 

Franske bilethoggarar
Danske bilethoggarar
Personar med verk i den danske kulturkanonen
Folk frå departmentet Nord
Guyot

Ein guyot er eit undersjøisk vulkanfjell med flat topp. Den første vart oppdaga av amerikanske marinefartøy i Stillehavet under andre verdskrigen og seinare kalla opp etter naturforskaren Arnold Guyot (1807–84). Ein kjenner no hundrevis av guyotar. Frå den flate havbotnen, ofte på ca. 3000 til 4000 meter djup, ragar dei opp som isolerte, avkutta kjegler. Toppflata synest å vere danna ved bølgjeabrasjon, men ligg likevel på ca. 1000 meter djup.

Guyotane har med andre ord sokke etter danninga. Funnet av guyotane førte, saman med andre submarine observasjonar, til hypotesen om havbotnspreiing: botnen av verdshava spreier seg eller glir bort frå midthavsryggane i retning inn mot kontinenta i samband med platetektonikk. Vulkanane følgjer med underlaget, som gradvis søkk medan det rører seg mot kontinenta. Dette stemmer med at dei guyotane som ligg nær kontinentet, har sokke meir enn dei som ligg midt ute i verdshava.

Kjelder

Fysisk oseanografi
Platetektonikk
Undervassfjell
Fylkesarkiv

Fylkesarkiv er ein arkivinstitusjon som er oppretta og vert drifta av ein fylkeskommune. Fylkesarkiv samlar inn og tek vare på arkivmateriale og anna kulturarvmateriale frå fylket. Det er seks fylkesarkiv i Noreg.

Historie
Det eldste av dei seks fylkesarkiva er Aust-Agder-arkivet (i dag ein del av Aust-Agder kulturhistoriske senter) som vart oppretta i 1958. Det yngste er Vestfoldarkivet, oppretta i 1997. Dei øvrige fylkesarkiva vart etablert på 1980-og 90-talet: Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane i 1986 (prøveordning frå 1983), Hordaland fylkesarkiv i 1991, Fylkesarkivet i Oppland i 1995.

Det er i dag fylkesarkiv i desse fylka: 
 Oppland: Fylkesarkivet i Oppland
 Nordland: Arkiv i Nordland 
 Sogn og Fjordane: Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
 Hordaland: Hordaland fylkesarkiv
 Aust-Agder: Aust-Agder kulturhistoriske senter
 Vestfold: Vestfoldarkivet

Organisering
Fylkesarkiva er oppretta av fylkeskommunane som også er eigarar. Ein fylkesarkivar leiar eit Fylkesarkiv. 

Fylkesarkiva er i hovudsak fylkeskommunale institusjonar, som regel underlagt fylkeskommunen si kulturavdeling, men kan og ligge direkte under fylkesrådmannen som i Oppland. I Aust-Agder og Vestfold er fylkesarkiva slått saman med musea og er organisert som interkommunale selskap, med fylkeskommunen som største eigar.

Fylkeskommunar som ikkje har oppretta eigne fylkesarkiv, er som regel medlem av eit interkommunalt arkiv (IKA) som tek seg av fylkeskommunen sine lovpålagte depotoppgåver.

Oppgåver
Fylkesarkiva arbeider breitt på arkivfeltet. Dei er for det første depotinstitusjonar for fylkeskommunane, og tek seg av fylkeskommunane sine lovpålagte depotoppgåver som spesifisert i Arkivlova. Fylkesarkiva oppbevarar dei eldre arkiva etter fylkeskommunane sine sentraladministrasjonar og eksterne verksemder som vidaregåande skular. Fylkesarkiva oppbevarer også arkiv etter institusjonar som fylkeskommunen tidlegare har hatt ansvar for, som barnevernsinstitusjonar, rusomsorgsinstitusjonar, heimar for psykisk utviklingshemma osb. 

Dei fleste fylkesarkiva jobbar også aktivt med privatarkiv frå sitt fylke, som til dømes arkiv etter bedrifter, organisasjonar og privatpersonar. I tillegg jobbar dei ofte med foto, film, lyd, stadnamn, folkemusikk, minnemateriale m.m. Fylkesarkiv driv aktiv formidling av arkiv og historie med utgangspunkt i institusjonen sine samlingar.

Fleire av fylkesarkiva har ei kommunearkivordning (interkommunalt arkiv), og er difor depotinstitusjon for kommunane i sitt fylke. Dei fleste fylkesarkiva driv og med aktiv rådgjeving innanfor arkivdanning.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fylkesarkiv» frå ,  den 27. november 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Heimeside for Arkiv i Nordland 
 Heimeside for Aust-Agder kulturhistoriske senter
 Heimeside for Hordaland fylkesarkiv 
 Heimeside for Fylkesarkivet i Oppland
 Heimeside for Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
 Heimeside for Vestfoldarkivet
 Lov om arkiv av 4. desember 1992, med forskrifter

Arkiv i Noreg
Atle Sponberg

Atle Sponberg () er ein norsk fiolinist og orkesterleiar frå Gjøvik. Han er kunstnarisk leiar for orkesteret Gjøvik Sinfonietta og konsertmeister i Kringkastingsorkesteret. Han spelar på ein fiolin som vart laga av Giovanni Battista Guadagnini i Milano i 1752.

Atle Sponberg spelar ofte fiolinmusikk av dei største klassiske komponistane, Bach, Mozart, Beethoven og Brahms med fleire. Han vert mykje brukt som solofiolinist, og har vore solist med dei største norske orkestra. Han har turnert både i Europa, USA og i Australia. Sponberg er lidenskapeleg oppteken av å spela argentinsk tango, gjerne komponert av Astor Piazzolla. Hausten 2013 heldt han tangokonsert med TrondheimSolistene, Per Arne Glorvigen, Steinar Haugerud og Sverre Indris Joner, der dei framførte verk av Piazzolla og Carlos Gardel. Han har også fleire plateutgjevingar bak seg.

Hausten 2012 ytra Atle Sponberg med fleire ønskje om å etablera eit Orkester Innlandet med sentrum i Gjøvik for å gjera byen til eit musikksentrum i området. Målet var å koma inn på statsbudsjettet med orkesteret. Året etter fekk Gjøvik Sinfonietta utvida mannskap slik at Innlandet Filharmoniske Orkester vart skipa. Gjøvik Sinfonietta skifta samtidig namn til Innlandet Sinfonietta. Det nye orkesteret har som mål å dekkja heile Innlandet, både Hedmark og Oppland.

Prisar og utmerkingar 

 Gammleng-prisen 2006 i klassen for klassisk/ kunstmusikk.
 KORK-prisen 2006

Kjelder 
Bokmålswikipedia om Atle Sponberg, henta inn 27. november 2013 

Fotnotar 

Folk frå Gjøvik
Norske fiolinistar
Anne Marit Jacobsen

Anne Marit Jacobsen () er ein norsk skodespelar.

Biografi 

Anne Marit Jacobsen scenedebuterte i 1969 på Nationaltheatret i Stein Mehrens Narren og hans hertug, der ho spela Rikke. Frå og med 1970 har ho vore tilsett ved Nationaltheatret. Opptredenen hennar som Hedvig i Vildanden av Ibsen vart send på fjernsyn same året. Seinare har det vorte mange roller, både på film, fjernsyn, teater og revy. Talentet hennar spenner vidt og ho har spela i teaterstykke av alle slag. Ho har opptredt i verk av både Holberg, Wilde, Dostojevskij, Tsjekhov, Shakespare, Dario Fo og samtidsdramatikarar som Kaj Munk og Åge Rønning. I 1989 opptredde ho med førestillinga Lilli Valentin av Willy Russel, som bestod av ein monolog for éi kvinne på scena.

I 1986 sendte NRK fjernsynsshowet  «Hilde? På TV?!» som var skreddarsydd til underhaldningstalentet hennar. Showet vart NRKs bidrag til tevlinga i Montreux som kåra beste og løgnaste TV-program.

Nokre av dei best kjende film og fjernsynsrollene hennar er Marikken i Marikkens bryllup (1972), Petrine i Reisen til Julestjernen (1976), Tante Petra i Ole Aleksander Filibom-bom-bom (1998) og Anna Nedrebø i fjernsynsserien Vestavind (1994). Dei siste åra har ho vore å sjå som Elsa Mork i Sejer - Svarte sekunder (2006), Liv i komiserien Etaten (2006), Hilde Henningsen i Hvaler (2008-2010), og filmrollene som Jill i Kong Curling (2011) og Tante Inger i Som du ser meg (2012). I 2010 laga ho ei teaterførestilling om diktaren Hans Børli.

Anne Marit Jacobsen har også opptredd som jazzsongar og framført tradisjonell folkemusikk.

Ho er dotter av songarinna Randi Heide Steen og brordotter av Harald Heide-Steen. Harald Heide-Steen jr. var syskenbarnet hennar.

Prisar og utmerkingar 

 1997: Per Aabels ærespris
 2003: Komiprisen 2003 i klassen beste kvinnelige artist, revy og komedie for sin rolle som lady Bracknell i Hvem er Ernest?
 2003: Aase Byes legat
 2004: Oslo bys kunstnerpris
 2005: Grenseløs kommunikasjon (utdelt av Telenor) 
 2006: Gammleng-prisen i klassa for scenisk verksemd og teater.
 2006: Gullruten for beste kvinnelege skodespelar for Sejer - Svarte sekunder.
 2016: Amandakomiteens ærespris for sin mangeårige karriere på scene, film og TV.
 2017: Kommandør av St. Olavs Orden for «sin fremragende innsats som skuespiller».

Kjelder 

, henta inn 27. november 2013.

Fotnotar 

Folk frå Oslo
Norske skodespelarar
Bøverdal kyrkje

Bøverdal kyrkje er ei lafta åttekantkyrkje frå 1864 i Bøverdalen i Lom kommune i Innlandet. Erik Pedersen Rusten, som bygde kyrkja etter teikning frå arkitekt Jacob Wilhelm Nordan var òg pådrivar for kyrkjebygging og stod for ein del av inventaret. Kyrkja vart restaurert i 1952.

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 
 Lom kommune — Bøverdal kyrkje 
 

Kyrkjer i Lom
Kyrkjer i Nord-Gudbrandsdal prosti
Kulturminne i Lom
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1864
Alfred Janson

Alfred Janson () var ein norsk komponist, pianist og trekkspelutøvar. Han voks opp på Tjølling i Vestfold der han budde med familien til han var åtte år gamal. Sidan han var 18 har familien hatt hus på Lahelle i Sandefjord.

Biografi 

Alfred Janson studerte komposisjon under Finn Mortensen og utdanna seg innan musikk både i Darmstadt og ved Kungliga Musikhögskolan i Stockholm. Han var mest oppteken av jazz i 1950-åra, men frå byrjinga av 60-åra tok han til å komponera meir klassiske verk. Eit vendepunkt var klaverkomposisjonen November 1962. I 1991 var han festspelkomponist ved Festspela i Bergen. 

Han var ein politisk markert komponist i 1970-åra, då han m.a. laga ein komposisjon for å minnast det fascistiske kuppet i Chile. Han komponerte eit verk til Arne Treholt ved arrestasjonen hans, og Den Konservative Studenterforening demonstrerte utanfor ved urframføringa.  I godt vaksen alder tok Alfred Janson til å spela trekkspel att. "Trekkspel gjer folk lukkelege", seier han og kritiserer dei som meiner trekkspel er eit tarveleg instrument som ikkje er høgverdig nok.   På 70-årsdagen hans i 2007 vart det urframføring av det musikalske verket hans, En bibelhistorie. Verket vart utgjeve på plate i 2010, der sonen og skodespelaren Teodor Janson er forteljarstemma medan Oslo Sinfonietta spelar musikken. Janson vann Edvard-prisen for verket i 2008.

Utvalde verk 

 Patrice Lumumba for piano, bass og trommer (1961)
 November 1962, for piano (1962)
 Vuggesang for sopran og 48 strykere (1963)
 Konstruksjon og hymne for symfoniorkester (1963)
 Kanon for kammerorkester og lydband (1965)
 Tema for blanda kor, orgel, piano og slagverk (1966)
 Nocturne for blanda kor, to celli og to slagverkgrupper (1967)
 Mot solen ballettmusikk på bestilling frå Festspela i Bergen (1969)
 Valse triste (1970) Kollasj over norsk kulturdebatt. 
 Et fjelleventyr opera, skrive til Den Norske Opera (1973)
 Forspill konsert for fiolin og orkester (1975)
 Strykekvartett (1978)
 Errotikk og Pollitikk (suite for blanda kor og orgel med rytmeboks, 1983) Tekst av Arild Nyquist.
 Vinger for kor og ymse instrument (1983)
 Mellomspill for orkester (1985)
 Tre songar av Ebba Lindqvist for blanda kor (1986)
 Nasjonalsang (1988)
 Livsfrise for cello, kor og orkester (1999)

Prisar og utmerkingar 

 1966: Beste ikkje-hollandske verk i komposisjonskonkurransen ved Bilthoven-festivalen for  "Konstruksjon og hymne" 
 1988: Lindemanprisen
 2008: Edvard-prisen for En bibelhistorie
 2010: Gammleng-prisen i open klasse

Kjelde 

, henta inn 27. november 2013.

Fotnotar 

Norske jazzmusikarar
Norske komponistar
Norske pianistar
Norske trekkspelarar
Skjåk kyrkje

Skjåk kyrkje er ei lafta krosskyrkje frå 1752 i Skjåk kommune i Innlandet. Jakob Klukstad har skore altartavle, preikestol og korskilje til denne kyrkja, der ein òg finn ei rekkje votivtavler.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 
 

Kyrkjer i Skjåk
Kyrkjer i Nord-Gudbrandsdal prosti
Kulturminne i Skjåk
Krosskyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1750-åra
Havbotnskorpe

Havbotnskorpe er ein del av litosfæren til jorda som flyt i havbassenga, i motsetnad til kontinentalskorpene som består vesentleg av landfaste, tjukkare delar av litosfæren. Havbotnskorpa er tynnare enn kontinentalskorpa, generelt mindre enn 10 km og maksimalt 30 km tjukk, og har ein gjennomsnittlig tettleik på omtrent 3,3 gram per kubikkcentimeter. Det er viktig å merke seg at tektoniske plater kan bestå av både havbotnskorpe og kontinentalskorpe, og at grenser mellom plater òg kan gå midt over ein av typane jordskorpe.

Havbotnskorpe består primært av mafiske bergartar som er tunge og rike på jern og magnesium (sima), slik som til dømes bergartane basalt, diabas og gabbro. Til samanlikning består kontinentalskorpe (sial) i større omfang òg av silikat og aluminium, med lettare ofte felsiske bergartar som granitt, gneis, sandstein, kalkstein og slamstein.

Sjå òg
Tektonisk plate
Platetektonikk

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Havbunnsskorpe» frå ,  den 28. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Platetektonikk
Strukturen til jorda
Den hercynske orogenesen

Den hercynske fjellkjedfoldinga eller den variskiske fjellkjedefoldinga var ein orogenese eller fjellkjedefolding der jordskorpa vart pressa saman i karbon- og permtida ved slutten av oldtida til jorda for 360–250 millionar år sidan. Nedslitne restar av dei hercynske fjellkjedene opptrer i eit belte gjennom Europa frå sørlege Irland og Storbritannia (Devonshire, Cornwall), til det europeiske fastlandet i Bretagne, Ardennene, Schwarzwald, Vogesane og Massif Central. Utanfor Europa er dei kjent i Uralfjella og Novaja Zemlja, i eit belte frå Kaspihavet til Kina og i Appalachane i USA. På nordsida av foldesona, og mellom greinene til sona, vart det i karbon danna store sedimentfylte basseng med tjukke lag av kol, særleg i Vest-Europa og USA.

Kjelder
Hercynske Fjellkjedfoldning. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/hercynske_fjellkjedfoldning.

Orogenese
Europeisk naturhistorie
Devontida
Karbontida