alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Daði Freyr Pétursson

Daði Freyr Pétursson (), kjend som Daði Freyr eller berre Daði, er ein islandsk songar og låtskrivar, busett i Berlin i Tyskland. Han er særleg kjend som frontfigur og hovudvokalist i bandet Gagnamagnið. Bandet vann den islandske tevlinga Söngvakeppnin 2020 med songen «Think About Things» og skulle ha representert Island i Eurovision Song Contest 2020. 18. mars 2020 avlyste  EBU tevlinga på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. I staden skal Pétursson og Gagnamagnið representere Island i Eurovision Song Contest 2021.

Bakgrunn 
Daði vart fødd i Reykjavík, men familien budde sidan i Danmark fram til han var ni år. Då flytta familien tilbake til Island og busette seg i Suðurland, fyrst i Laugaland og sidan i Ásahreppur. Daði gjekk ut frå Fjölbrautaskóla Suðurlands i 2012 og tok sidan ein bachelorgrad i musikk- og ljodproduksjon i Berlin i 2017.

Som ungdom spelte Daði trommar, piano og bassgitar. Han var med i bandet RetRoBot, saman med songaren Gunnlaug Bjarnason og gitaristen Guðmundur Einar Vilbergsson, som han møtte på Fjölbrautaskóla Suðurlands. I 2012 vann RetRoBot den islandske musikktevlinga Músíktilraunir, som er ei musikktevling for nye artistar, og Daði vart kåra til årets elektromusikar på Island. RetRoBot gav ut eitt album, Blackout, året etter.

I 2014 flytta Daði til Berlin, der han byrja å studere musikk- og ljodproduksjon ved dBs Music. Same året byrja han å gje ut musikk under artistnamnet Mixophrygian, og i 2015 gav han ut albumet Forever.

I 2017 deltok Daði og bandet hans Gagnamagnið i Söngvakeppnin, den islandske versjonen av Melodi Grand Prix, med songen «Hvað með það?» («Is this love?»). Bandet hamna på andreplass, bak Svala Björgvinsdóttir. Daði og bandet deltok på nytt i 2020 med songen «Think About Things». Denne gongen vann dei, og bandet skulle representere Island i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. På grunn av koronavirusutbrotet vinteren 2020 vedtok  EBU å avlyse tevlinga. Dette vart gjort for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen COVID-19 i Europa.

I oktober 2020 kunngjorde den islandske kringkastaren RÚV at Daði  og Gagnamagnið skulle representere Island i Eurovision Song Contest i 2021.

Privatliv 
Daði Freyr er gift med musikaren Árnýja Fjóla Ásmundsdóttir (som òg er med i Gagnamagnið). Dei har éi dotter, fødd i 2019.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Daði Freyr Pétursson» frå ,  den 8. januar 2021.  
 

Folk frå Reykjavík
Islandske musikarar
Islandske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2020-deltakarar
Eurovision Song Contest 2021-deltakarar
Deltakarar i OGAE Second Chance Contest
Think About Things

«Think About Things» (islandsk tittel: «Gagnamagnið», norsk omsetjing: datamengda) er ein song frå 2020 av den islandske songaren Daði Freyr Pétursson og bandet hans Gagnamagnið. Songen vart gjeven ut 10. januar 2020 under sin islandske tittel, og den engelske versjonen vann den islandske songtevlinga Söngvakeppnin laurdag 29. februar 2020. Med sigeren vart «Think About Things» det islandske bidraget til Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men tevlinga vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.

Om songen 
Songen er skriven av Daði Freyr Pétursson og har ei islandsk tekst med tittelen «Gagnamagnið», og ei engelsk tekst med tittelen «Think About Things». Dei to tekstene har ulike innhald. Medan den islandske teksta handlar om at bandet Gagnamagnið kjem frå framtida for å redda verda med sin splitter nye dans, handlar den engelske teksta om dottera til låtskrivaren, som vart fødd i 2019. I eit intervju uttala Daði sjølv at han såg på den engelske versjonen som «den verkelege utgåva av songen».

Den islandske versjonen vart gjeven ut 10. januar 2020, medan den engelske versjonen deltok i den islandske songtevlinga Söngvakeppnin, den islandske versjonen av Melodi Grand Prix. I tevlinga deltok låten i den andre semifinalen laurdag 15. februar, og den vann til slutt finalen laurdag 29. februar. Den engelske versjonen vart dimed det islandske bidraget til Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 så EBU seg nøydd til å avlyse tevlinga for å hindra spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19. Island skulle ha delteke i semifinale 2 torsdag 14. mai 2020, men fekk aldri delteke i tevlinga.

Før Eurovision Song Contest 2020 vart avlyst, trekte fans, presse og veddemålsbyrå fram «Think About Things» som ein vinnarkandidat. Då Noreg og Sverige arrangerte alternative Eurovision-finalar i mai 2020, vann «Think About Things» avrøystinga i begge land.

Listeplasseringar 
«Think About Things har teke seg inn på fleire hitlister rundt om i Europa.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Think About Things» frå ,  den 8. januar 2021.  
 

Islandske Eurovision Song Contest-songar
Eurovision Song Contest 2020-songar
Ikkje-deltakande Eurovision Song Contest-songar
Islandske songar
Songar frå 2020
Tempest (1970-åra)

Tempest var ei britisk progrockgruppe som var aktive frå 1972 til 1974. Kjernen i bandet var Jon Hiseman på trommer og Mark Clarke på bass. Dei gav ut to studioalbum før dei vart oppløyste.

Historie
Hiseman og Clarke hadde spelt i lag i Colosseum og skipa Tempest tidleg i 1973. For det første, sjølvoppkalla albumet deira (opphavleg kalla Jon Hiseman's Tempest), bestod besetninga av Allan Holdsworth på gitar og Paul Williams på vokal og klaverinstrument. 

Seinare i den korte soga til Tempest fekk dei med seg Ollie Halsall, som hadde spelt gitar i progrockbandet Patto. Med to gitaristar spelte gruppa ei rekkje konsertar frå og med ein konsert i Golders Green Hippodrome i London i juni 1973, som vart send på BBC og seinare gjeven ut som ei piratkopiplate feilaktig kalla Live in London 1974. Då det andre albumet vart spelt inn, Living in Fear i 1974, var Tempest redusert til ein trio som bestod av Hiseman, Clarke og Halsall, visstnok fordi Holdsworth ikkje ønskte å spele med ein annan gitarist. Bandet vart oppløyst kort tid etter.

I 2007 kom ei dobbel samleplate kalla Under the Blossom med ommastra utgåver av dei to studioalbuma, to tidlegare studioopptak som ikkje var gjevne ut før frå Living in Fear-tida og BBC-opptaka frå konserten i juni 1973 med dei to gitaristane i besetninga.

Diskografi

 Tempest (1973)
 Living in Fear (1974)
 Under the Blossom (2007 - samleplate)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tempest (UK band)» frå ,  den 7. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Britiske progrockband
Musikkgrupper skipa i 1972
Musikkgrupper oppløyste i 1974
Tempest av Tempest

Tempest er debutalbumet til den britiske progrockgruppa Tempest, gjeve ut på Island Records i 1973. Medlemmane Jon Hiseman og Mark Clarke hadde begge spelt i lag i Colosseum, som vart oppløyst i 1971. Seint på hausten 1972 kom dei saman i lag med Allan Holdsworth på gitar og Paul Williams på vokal for å spele inn albumet, som først kom ut som Jon Hiseman's Tempest. Hiseman hadde kontroll over gruppa, skreiv dei fleste tekstane og fungerte som produsent for albumet.

Innhald

Medverkande
Frå plateomslaget: 
Paul Williams: vokal, akustisk gitar, klaverinstrument
Allan Holdsworth: gitar, vokal, fiolin
Mark Clarke: bass, klaverinstrument; vokal på «Grey and Black»
Jon Hiseman: trommer, perkusjon

Teknisk
 Jon Hiseman - produsent
 John Punter - lydteknikar
 Denny Bridges - lydteknikar
 Mati Klarwein - måleri
 Fabio Nicoloi - plateomslag og logo
 Fin Costello - fotografi

Kjelder

Tempest (1970-åra)-album
Island Records-album
Album produserte av Jon Hiseman
Paul Williams (1940-2019)

Paul Williams () var ein engelsk blues- og rockesongar og musikar.

Karriere
Tidleg i karrieren sin vart han medlem av Zoot Money's Big Roll Band på bass og vokal, i lag med gitaristen Andy Summers. Han erstatta så John McVie i John Mayall & the Bluesbreakers, samstundes som han spelte med Aynsley Dunbar og Dick Heckstall-Smith. I 1970 vart han med i bandet Juicy Lucy som  solovokalist og spelte inn albumet Lie Back and Enjoy It. Dette bandet inkluderte den framtidige Whitesnake-gitaristen Micky Moody og var med i filmen Bread i 1971. Williams spelte seinare med Moody på albumet Smokestacks, Broomdusters and Hoochie Coochie Men i 2002.

I 1973 vart han med det progressive rockebandet Tempest, leia av Jon Hiseman på trommer med Mark Clarke på bass og Allan Holdsworth på gitar. Sidan flytta han til USA og vart med i gruppa til Holdsworth kalla I.O.U., som spelte inn tre kritikarroste album, I.O.U., Road Games and Metal Fatigue.

I nyare tid har han spelt med Blue Thunder i lag med David Hentschel.

Diskografi

Som leiar eller medleiar
 Delta Blues Singer (1973)
 In Memory of Robert Johnson (1973)
 Blues and Beyond med Blue Thunder (1998)
 Smokestacks, Broomdusters and Hoochie Coochie Men (2002) med Micky Moody

Med andre artistar
Med Zoot Money
 The All Happening Zoot Money's Big Roll Band at Klooks Kleek (1966)

Med John Mayall
 Looking Back (1969)
 Thru the Years (1971)
 London Blues (1964–1969) (1992)

Med Aynsley Dunbar
 Blue Whale (1971)

Med Juicy Lucy
 Lie Back and Enjoy It (1970)
 Get a Whiff of This (1971)
 Pieces (1972)

Med Dick Heckstall-Smith
 A Story Ended (1972)
 Blues and Beyond (2001)

Med Tempest
 Tempest (1973)
 Under the Blossom: The Anthology (2005)

Med Allan Holdsworth
 I.O.U. (1982)
 Road Games (1983)
 Metal Fatigue (1985)
 Live in Japan 1984 (2018)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paul Williams (1940-2019)» frå ,  den 7. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Tempest (1970-åra)-medlemmar
Engelske rockesongarar
Living in Fear

Living in Fear er det andre og siste studioalbumet til det engelske progrockbandet Tempest, gjeve ut på Island Records i 1974. 

Etter det debutalbumet vart spelt inn året før, fekk bandet med seg gitaristen, Ollie Halsall, som hadde spelt gitar i progrockbandet Patto. I tillegg til Allan Holdsworth hadde bandet då to gitaristar. Dei spelte ei rekkje konsertar sommaren 1973, men då Living in Fear skulle spelast inn var bandet redusert til ein trio med Halsall, Jon Hiseman på trommer og Mark Clarke på bass, visstnok fordi Holdsworth ikkje ønskte å spele med ein annan gitarist. Bandet vart oppløyst kort tid etter.

Innhald

Medverkande
Per plateomslaget: 
Ollie Halsall - gitar, Moog synthesizer, piano, vokal
Mark Clarke - bassgitar, vokal
Jon Hiseman - trommer, perkusjon

Teknisk
Gerry Bron - produsent
Geoff Emerick - lydteknikar
Peter Swettenham - lydbandoperatør
Rob Arrenstein - lydbandoperatør
Mike Vickers - Moog-teknikar
Fin Costello - fotografi
Fabio Nicoli Associates - design

Kjelder

Tempest (1970-åra)-album
Bronze Records-album
Album produserte av Gerry Bron
Colosseum II

Colosseum II var eit britisk progressivt jazzrockband skipa i 1975 av den tidlegare Colosseum-trommeslagaren og bandleiaren Jon Hiseman, i lag med gitaristen Gary Moore.

Historie
Etter at det førre bandet hans, Tempest vart oppløyst, annonserte Hiseman planane hans om eit nytt, ikkje enno namngjeve band i november 1974, men berre Moore vart nemnt som medlem i bandet. Øvingane skulle byrje 1. januar 1975, men ei permanent besetning var ikkje klar før i mai 1975. Blant musikarane som vart vurderte var songaren Graham Bell, klaverspelaren Duncan Mackay og den tidlegare Colosseum- og Tempest-bassisten Mark Clarke. Besetninga vart til slutt fullført av songaren Mike Starrs, klaverspelaren Don Airey og bassisten Neil Murray. Bandet vart orientert mot jazzfusion, mykje driven av gitarspelinga til Moore, som førte til ein langt tyngre lyd enn det originale Colosseum.

Etter skuffande salstal av det første albumet deira, Strange New Flesh, slutta Murray, medan Starrs fekk sparken i juli 1976. Dei fortsette med eit nytt plateselskap og ein ny bassist, John Mole, og ytterlegare to, stort sett instrumentale og kommersielt mislykka album. Dei spelte òg på Variations med Andrew Lloyd Webber, i lag med Julian Lloyd Webber på cello, Rod Argent på klaverinstrument og kona til Hiseman, Barbara Thompson, på fløyte og saksofon. Dette albumet nådde andreplassen på den britiske albumlista.

I august 1978 slutta Moore og vart med att i Thin Lizzy i ein fjerde periode, og broren til Airey, Keith Airey erstatta han på gitar. Planar om eit fjerde album vart ikkje noko av då Don Airey valde å bli med i Rainbow i desember 1978.

Medlemmar
Jon Hiseman – trommer, perkusjon (1975–1978) (d. 2018)
Gary Moore – gitar, vokal (1975–1978) (d. 2011)
Don Airey – klaverinstrument, synthesizer (1975–1978)
Neil Murray – bass (1975–1976)
Mike Starrs – vokal (1975–1976)
John Mole – bass (1976–1978) (d. 2006)
Keith Airey – gitar (1978)

Diskografi

 Strange New Flesh (1976)
 Electric Savage (1977)
 War Dance (1978)

Bakgrunnsstoff

Britiske jazzensemble
Jazzrockgrupper
Musikkgrupper skipa i 1975
Musikkgrupper oppløyste i 1978
John Mole

John Mole () var ein engelsk bassgitarist.

Mole vart fødd i Stratford i London. Mole var medlem av Jon Hiseman-bandet Colosseum II, og arbeidde sidan med andre medlemmar i bandet, som Gary Moore og Don Airey. Han spelte òg med det britiske jazzfunkbandet Morrissey–Mullen seint i 1970-åra, og som studiomusikar for artistar som Barbra Streisand og John Dankworth.

Han vart den faste bassisten for Andrew Lloyd Webber, og spelte mellom anna på Variations, Cats og Starlight Express i 1980- og 1990-åra.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Mole» frå ,  den 7. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene: Obituary in The Bass Player Magazine 2006

 

Engelske gitaristar
Folk frå Stratford i London
Colosseum II-medlemmar
Morrissey–Mullen-medlemmar
Dobbeltørn

Dobbeltørn er ein allegorisk, grafisk og heraldisk figur av ei stilisert ørn med to hovud på kvar sin hals på same kropp, med ei venge til kvar side, eit bein til kvar side og med halefjør rett ned.

Dobbeltørn eller liknande fuglefigurar med to hovud og venger til sidene finst på gjenstandar frå hettittane og kulturar i Midtausten, frå antikken og frå førkolumbiske Amerika. Det er teoriar om at figuren kan ha symbolisert ein altsjåande guddom, fordi han har fire auge og kan fly over menneska. Dobbeltørna skal ha vore brukt som symbol for den romerske guden Jupiter.

Frå seinmellomalderen har figuren vore brukt som symbol på ein keisar. Han er brukt i våpenskjold for tyske, austerrikske og russiske keisarar. Dobbeltørn finst både i offentlege våpen slik som landskapsvåpen, og i private våpen slik som laugsvåpen og slektsvåpen frå mange europeiske land. I skomakarlauget i Oslo (Christiania) sitt segl frå 1822 er det ei dobbeltørn, og ho finst også på segla til fleire danske skomakarlaug. I norske slektsvåpen er det dobbeltørn i skjoldhovudet til skjoldet til slekta Caspary som innvandra rundt 1850 frå Sveits, medan slekta Lund frå Farsund har ei ørn med to halsar utan hovud i 1. felt av skjoldet. I Italia skal visstnok dobbeltørn i skjoldhovudet symbolisera at personen eller slekta var tilhengar av den tysk-romerske keisaren.

Dobbeltørn blir òg brukt som symbol for den ortodokse kyrkja.

Døme på bruk av dobbeltørn

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dobbeltørn» frå ,  den 8. januar 2021.

Bakgrunnsstoff

 Litteratur 
 Oluf Kolsrud: «Handverkarlags-segl fraa Oslo og Christiania», tidsskriftet St. Hallvard, Oslo 1915
 Hans Cappelen: Norske slektsvåpen, Oslo 1969 (2. opplag Oslo 1976)
 Herman L. Løvenskiold: Heraldisk nøkkel, Oslo 1978
 Harald Nissen og Monica Aase: Segl i Universitetsbiblioteket i Trondheim, (Trondheim 1990)
 Carl-Alexander von Volborth: Alverdens heraldik i farver, Politikens Forlag, København 1972 (omsett av Sven Tito Achen)
 Ottfried Neubecker: Heraldik. Kilder, brug, betydning, København 1979 (omsett  og omarbeidd for Skandinavia av Nils G. Bartholdy) 
 Carl-Alexander von Volborth: Heraldry – Customs, Rules and Styles, Dorset, England 1981

Religiøse symbol
Heraldikk
Heraldiske fuglar
Albanske nasjonalsymbol
Austerrikske nasjonalsymbol
Greske nasjonalsymbol
Montenegrinske nasjonalsymbol
Russiske nasjonalsymbol
Serbiske nasjonalsymbol
Jugoslavia
Austerrike-Ungarn
Oppdikta rovfuglar
Mytologiske fuglar
Europameisterskapen på skeiser 1949

Europameisterskapen på skeiser 1949 for menn vart avvikla i Davos i Sveits 5. og 6. februar 1949. 31 utøvarar frå 9 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Hjalmar Andersen, Sverre Farstad, Reidar Liaklev og Odd Lundberg. Deltakarane elles kom frå Austerrike, Frankrike, Italia, Nederland, Storbritannia, Sveits, Sverige, Ungarn.

Norske Sverre Farstad vart europameister framom landsmannen Hjalmar Andersen. Farstad gjekk fortast av alle både på 500 meter og 1500 m, ungararen Kornél Pajor vann 5 000 m og Andersen 10 000 m.

Skeise-EM 1949 

Dato: 5./6. februar 1949

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Europese kampioenschap schaatsen 1949» frå ,  den 8. januar 2021.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1949
Idrettstilskipingar i Sveits
Europameisterskapen på skeiser 1950

Europameisterskapen på skeiser 1950 vart avvikla i Helsinki i Finland 4. og 5. februar 1950. 20 utøvarar frå 6 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Hjalmar Andersen, Sverre Haugli, Reidar Liaklev og Henry Wahl. Deltakarane elles kom frå Finland, Italia, Nederland, Sverige, Ungarn.

Hjalmar Andersen vart europameister og fekk med seg landsmennene Reidar Liaklev og Sverre Haugli på sigerspallen. Hjallis Andersen vann både på 500 meter, 1500 m og 5000 m, sigeren på 10 000 m gjekk til Liaklev.

Skeise-EM 1950 

Dato: 4./5. februar 1950

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Europees kampioenschap schaatsen 1950» frå ,  den 9. januar 2021.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1950
Idrettstilskipingar i Finland
Hatari

Hatari er eit islandsk techno-punkrock performance-band frå Reykjavík. Bandet består av Klemens Hannigan, Matthias Haraldsson og Einar Stefánsson. Bandet har gjeve ut éin EP og fleire singlar, og dei er kjende for sine performance-aktige liveframsyning og BDSM-inspirerte scenekostyme. Hatari skildrar seg sjølve som ein «anti-kapitalistisk-, BDSM-, techno- og performance kunst-gruppe». Hatari vann den islandske musikktevlinga Söngvakeppnin 2019 og representerte Island i Eurovision Song Contest 2019 med songen «Hatrið mun sigra». Bandet hamna på tiandeplass i finalen og vakte oppsikt då dei heldt opp palestinske flagg under avrøystinga.

Bakgrunn 
Hatari vart skipa i 2015 av Hannigan og Haraldsson, og etter kvart slutta Stefánsson seg til gruppa. Dei hadde si fyrste framsyning under festivalen Iceland Airwaves i 2016 og spelte på nytt i festivalen i 2018.

Gruppa gav ut sin debut-EP, Neysluvara, i oktober 2017. EP-en resulterte i to musikkvideoar: «Ódýr» og «X».

Påska 2018 stod gruppa bak «dommedagsfestivalen» Háskar, med artistar, DJ-ar og band frå undergrunnsscena i Reykjavík.

Eurovision Song Contest 2019 
I desember 2018 slapp bandet sin tredje singel, «Spillingardans», og hevda samstundes at dei hadde oppløyst gruppa sidan dei ikkje hadde lukkast med å «få slutt på kapitalismen». I januar 2019 vart likevel gruppa stadfesta som ein av ti deltakarar til den islandske utveljinga til Eurovision Song Contest, Söngvakeppnin 2019. Hatari vann tevlinga 2. mars og representerte Island i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv med songen «Hatrið mun sigra» (hatet vil sigra). I finalen hamna gruppa på tiandeplass av 26 deltakarar.

Bandet fekk stor merksemd under Eurovision Song Contest og truga fleire gonger med politiske stunt. Tevlinga vart dette året arrangert i Tel Aviv i Israel, og Hatari utfordra statsminister Benjamin Netanyahu til brytekamp og kom med fleire andre politiske ytringar. Eurovision Song Contest skal vere ei upolitisk tevling, og arrangøren EBU åtvara bandet om at dei hadde «nådd grensa av kva EBU kunne tolerere». Under avrøystinga i finalen heldt bandet opp banner og skjerf med det palestinske flagget på, og vart møtt med kraftig buing og piping frå publikum. EBU varsla i etterkant av finalen at flagg-stuntet ville «få konsekvensar».

Kort tid etter tevlinga gav Hatari ut ein ny singel, «Klefi/ Samed», saman med den palestinske musikaren Bashar Murad.

Diskografi

EP-ar

Singlar

Utmerkingar og nominasjonar

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Hatari» frå ,  den 9. januar 2021.

Bakgrunnsstoff
 

Islandske musikkgrupper
Islandske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2019-deltakarar
Mike Starrs

Mike Starrs () er ein skotsk vokalist, som flytta til London seint i 1960-åra, der han arbeidde med mindre band. Starrs fekk kontrakt med plateprodusenten Tony Atkins for Marquee Productions og gav ut fleire singlar som selde dårleg. Han vart medlem av Colosseum II i 1975 etter ha blitt oppdaga på ein lokal pub og var med på det første albumet deira, Strange New Flesh i 1976.

Albumet selde ikkje godt, men bandet var alt byrja på ein oppfølgjar då Starrs fekk sparken, då det verka som om kona til eigaren av plateselskapet ikkje likte den teatralske sceneframføringa hans. Colosseum II gav ut to album til, som stort sett var instrumentale, utan Starrs. 

Starrs turnerte i Europa og USA med Colosseum II i 1975–76, og var òg innom ein periode i The Animals. Han flytta så til Hamburg og vart med i Lucifer's Friend, der han tok over til John Lawton, og gav ut albuma Good Time Warrior (1978) og Sneak Me In (1980) med dei, før Lawton kom attende.  again.  He was also involved in tours and albums with the German bands, Toneband and Duesenberg.

I 2002vart han med i Lake under Alex Conti, som ofte turnerte og spelte i 2005 på albumet deira, The Blast of Silence. Han slutta i dette bandet i 2010.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mike Starrs» frå ,  den 8. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Skotske songarar
Folk frå Edinburgh
Colosseum II-medlemmar
Colosseum LiveS – The Reunion Concerts

LiveS  The Reunion Concerts 1994 er eit konsertalbum av Colosseum, gjeve ut i 1995. Det inneheld to songar frå sameiningskonserten deira på Zelt-Musik-Festival i Freiburg i Tyskland og seks spor frå den andre sameiningskonserten på E-Werk i Köln i Tyskland.

I 2003 kom Live Cologne 1994 ut med resten av songane som vart spelte på konserten i Köln i 1994. 

Same året kom det ut ein DVD med heile Köln-konerten under tittelen The Complete Reunion Concert Cologne 1994 (med ein 90-minuttar lang dokumentar kalla «The Story of Colosseum»).

Innhald

LiveS  The Reunion Concerts 1994 

Spor 1 og 8 frå Zelt-Musik-Festival, Freiburg, Tyskland, 24. juni 1994.

Live Cologne 1994

Medverkande 

 Mark Clarke: bassgitar, vokal.
 Dave «Clem» Clempson: gitar, vokal.
 Chris Farlowe: vokal.
 Dave Greenslade: EMU Proteus 2 & Roland U20, Hammondorgel, vibrafon, vokal.
 Dick Heckstall-Smith: saksofonar
 Jon Hiseman: trommer, perkusjon, cymbalar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Colosseum LiveS – The Reunion Concerts» frå ,  den 8. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Colosseum-album
Konsertalbum frå 1994
Konsertalbum frå 2004
Strange New Flesh

Strange New Flesh er debutalbumet til det engelske jazzfusionbandet Colosseum II, utgjeve 19. april 1976 på Bronze Records. 

Albumet kom ut fem år etter at den opphavlege jazzrockgruppa Colosseum vart oppløyst. Trommeslagaren Jon Hiseman starta opp Coloseeum II, som var meir jazzfusionprega enn det originale bandet. Med seg i bandet fekk han gitaristen Gary Moore frå Thin Lizzy og klaverspelaren Don Airey. Debutplata la vekt på gitarspelet til Moore. Songaren i bandet var Mike Starrs med Neil Murray spelte bass. Albumet var produsert av Hiseman. 

I følgje Allmusic var høgdepunktet på albumet «den teknisk prangande, men salig ærbødige oden til Pink Floyd, 'Dark Side of the Moog', ein fin versjon av Joni Mitchell sin 'Down to You' og den funky 'Gemini and Leo'.»

Innhald

Utvida utgåve
Utgjeve i 2005 på Castle Music og igjen i 2012 på Esoteric Recordings utanom dei tre siste spora.

Medverkande
Mike Starrs - vokal
Gary Moore - gitar, vokal
Don Airey - Fender Rhodes piano, flygel, Hammondorgel, Minimoog, ARP Odyssey, Solina String Ensemble, Clavinet
Neil Murray - bass
Jon Hiseman - trommer, perkusjon
John Mole - bass (plate 2, spor 1-10)

Kjelder

Colosseum II-album
Musikkalbum frå 1976
Bronze Records-album
Album produserte av Jon Hiseman