alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Thomas Berthold

Thomas Berthold () er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Hanau som vann VM-gull 1990 og VM-sølv 1986 med Vest-Tyskland.

Klubbspel
Forsvarsspelaren Berthold, vanlegvis sideback, spelte på Eintracht Frankfurt frå 1982 til -87. Dei neste fire åra var han aktiv i Italia, fyrst to sesongar (1987-89) i Hellas Verona og så like lenge (1989-91) i AS Roma. Han avslutta tida i Roma med å skåre eitt mål i finalane i Coppa Italia, for så å kunne heve pokalen som italiensk cupmeister. Berthold reiste deretter heim til Tyskland og spelte 1991-93 i Bayern München, før det vart sju sesongar i VfB Stuttgart. Høgdepunktet i Stuttgart var cuptriumfen 1997, der laget vann 2-0 over Energie Cottbus. Han avslutta proffkarrieren med å spele nokre kampar for tyrkiske Adanaspor i 2000/01.

Landslagsspel
I tida 1985-94 spelte Berthold 62 landskampar for Vest-Tyskland og det samla Tyskland. Han skåra sitt einaste landslagsmål i kamp nummer fem, ein VM-kvalifiseringskamp i Praha der han gav Vest-Tyskland leiinga 1-0 i det 8. minutt over heimelaget Tsjekkoslovakia, kampen enda elles med vesttysk siger 5-1. Under fotball-VM 1986 spelte han samtlege Vest-Tysklands kampar, og var såleis med på finaletapet mot Argentina. Derimot vart han lite nytta i EM i fotball 1988, men var på fast i fyrsteellevaren under fotball-VM 1990 i Italia, der Vest-Tyskland gjekk heilt til topps.

Frå sommaren 1991 var Berthold ute av landslaget til våren 1994. Gjennom resten av året 1994 var han fast på laget, spelte mellom anna alle fem VM-kampane i USA. Ei veke før jul det året tok han i Kaiserslautern på seg den kvite og svarte landslagdrakta for 62. og siste gong, gjestane frå Albania måtte då reise heim med 1-2-tap.

Merittar
Verdsmeister: 1990 med Vest-Tyskland
VM-sølv: 1986 med Vest-Tyskland
Italiensk cupmeister: 1991 med AS Roma
Tysk cupmeister: 1997 med VfB Stuttgart

Kjelder
 eu-football
 

Tyske fotballspelarar
Eintracht Frankfurt-spelarar
Stuttgart-spelarar
Bayern München-spelarar
Verona-spelarar
Roma-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1986
Spelarar i Fotball-EM 1988
Spelarar i Fotball-VM 1990
Spelarar i Fotball-VM 1994
Jana Pittman

Jana Pittmann, seinare Jana Rawlinson, () er ein australsk tidlegare friidrettsutøvar frå Sydney som internasjonalt deltok i 400 meter hekkeløp. Ho vart verdsmeister i øvinga i 2003 og 2007.

Aktiv
Pittman sigra på 400 m hekk i ungdoms-VM 1999 i polske Bydgoszcz, året etter vann ho både 400 m hekk og 400 m flatt under junior-VM i Santiago i Chile.

I 2002 sprang Pittman inn til fyrsteplass på langhekken under samveldeleikane i Manchester. Året etter sett ho personleg rekord med 53,22 sekundar då ho vann gullmedaljen på 400 meter hekk under VM 2003 i Paris. I 2006 var ho heilt suveren då ho i Melbourne forsvarte tittelen som samveldemeister i spesialøvinga.

Under friidretts-VM 2007 i Osaka sprang Pittman heilt ned mot si bestetid på 400 m hekk og tok sitt andre VM-gull på langhekken, framfor tittelforsvararen, russiske Julija Petsjonkina.

Pittman var ei tid gift med den britiske hekkeløparen Chris Rawlinson.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøket (56,76 =nr 17)
VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 53,22, framom Sandra Glover (53,65) 
OL 2004 i Aten: Nr 5 – 53,92
VM 2007 i Osaka: Gullmedalje – 53,31, framom Julija Petsjonkina (53,50)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jan Pittman» frå ,  den 27. september 2016.
Bill Black

William Patton «Bill» Black jr. () var ein USA-amerikansk musikar og bandleiar som er kjend som ein av pionerane innan rock and roll. Black var bassist i den tidlege trioen til Elvis Presley, og danna sidan Bill Black's Combo.

Biografi

Black spelte først for Sun Records tidleg i 1954 som del av eit countryband, Doug Poindexter and the Starlite Wranglers, der gitaristen Scotty Moore òg spelte. Denne gruppa gav berre ut ein singel for Sun, men det var nok til at sjefen i Sun, Sam Phillips, sette Black og Morre saman med Elvis Presley. Som Elvis Presley, Scotty og Bill, gav dei ut fem singlar for Sun i 1954 og 1955, som vanlegvis vert rekna som somme av dei beste rockabilly-songane som nokon gong er spelt inn. Blak var ein viktig del av den tidlege stilen til Presley med sin klaskande kontrabass og sprudlande framferd på scenen. 

Black og Moore arbeidde med Presley fram til 1958, men slutta då dei ikkje vart samde om honorara. Black og Morre hadde fått ein fjerdedel av honrara i starten av karrieren til Presley, men sjøv etter at Presley vart stor stjerne med RCA i starten av 1956, fekk dei berre 200 dollar kvar i veka. Sjølv om Morre seinare arbeidde med Presley igjen, slutta Black heilt og vart med ei gruppe i Memphis som utvikla seg til Bill Black's Combo i 1959. Instrumentalen deira «Smokie» kom ut seinare på året og nådde topp 10. 

Bill Black's Combo heldt seg til stilen dei hadde funne på «Smokie» på dei neste singlane, ein enkel shuffle-rytme, enkelt bluesaktig R&B-riff, og litt orgel og saksofon på toppen. Dei var ikkje særleg nyskapande, men ganske suksessrike, og fekk åtte singlar på topp 40 mellom 1959 og 1962, inkludert «White Silver Sands», «Josephine», «Don't Be Cruel», «Blue Tango» og «Hearts of Stone». Dei instrumentale rockesongane høva bra som bakgrunnsmusikk på barar, klubbar og kafear, og mange av platene deira var å finne i jukeboksar. Dette var medverkande til det gode salet. Dei hadde framleis singlar å topp 100 så seint som i 1964, og det året turnerte dei òg med The Beatles under den første turneen deira i Amerika. 

Black fekk ein hjernesvulst han døydde av i 1965, kort tid før 40-årsdagen.

Diskografien til Bill Black's Combo

Album

 APeaked at #47 in Billboard Country Albums

Singlar

1960-åra

 ANådde òg 82. plassen på den kanadiske singellista.

1970-åra

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bill Black» frå ,  den 27. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Rockabilly Hall of Fame 
 
 Blackie – Bill Black & Elvis
 

USA-amerikanske kontrabassistar
USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske rockabilly-musikarar
Musikarar frå Memphis
Døde av hjernesvulst
Hypersalt innsjø

Hypersalt innsjø viser til ein saltsjø med særs høg konsentrasjon av salt som natriumklorid, høgare enn sjøvatn som ligg på rundt 3,5 % eller 35 gram per liter. Det høge saltinnhaldet gjev større oppdrift i slike sjøar enn i andre. Det finst hypersalte sjøar i alle verdsdelar, særleg i tørre eller halvtørre regionar.

Slike sjøar gjev dårlege levekår til dei fleste organismar, men inneheld særskilde mikroorganismar og krepsdyr som trivst i miljø med høg salinitet. 
Nokre av desse organismane går inn i ein dvaletilstand om dei blir uttørka. Nokre av desse artane skal ha eksistert i over 250 millionar år. 

Den saltaste innsjøen i verda er Don Juan Pond på Antarktika. Volumet ligg på rundt 3000 m³, men endrar seg stadig. Saliniteten i Don Juan Pond ligg på over 44 %, det vil seia 12 gonger så salt som sjøvatn. Den høge saliniteten gjer at sjøen ikkje frys sjølv i temperaturar under −50 °C.  I det kringliggjane området, McMurdo Dry Valleys, finst det fleire store hypersalte sjøar, til dømes Lake Vanda, med ein salinitet på over 35 % (10 gongar saltare enn sjøvatn). Dei er isdekte om vinteren.

Den saltaste sjøen utanfor Antarktis er Assalsjøen i Djibouti,  som har ein salinitet på 34,8 % (10 gongar saltare enn sjøvatn). Den best kjende hypersalte innsjøen i verda er truleg Daudehavet (34,2 % salinitet i 2010), som skil Israel og Vestbreidda frå Jordan. Dette er den djupaste hypersalte sjøen i verda. 
Araruama-sjøen eller -lagunen i Brasil er den største hypersalte sjøen i verda. 

Great Salt Lake er ein annan kjend hypersalt sjø som ligg i Utah i USA. Han har ein overflate som er rundt tre gonger så stor som Daudehavet, men er grunnare og har større variasjon i saltinnhaldet. Salinitetet varierer mellom 5 og 27 %, frå like over til 7,7 gonger saltinnhaldet i sjøvatn.

Sjå òg
 Haloklin
 Halofil
 Saltsjø

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hypersaline lake» frå ,  den 28. september 2016.  
 

Hydrologi
Innsjøar
Harbor LP

Harbor LP er debutalbumet til den finske hiphopartisten tomppabeats. Albumet inneheld 39 mjuke og rolige «beats».

Innhald

Medverkande 
tomppabeats – alle instrument og mastering
Kinorin Sama – cover

Kjelder 

Debutalbum frå 2016
Ole Bugge-Asperheim

Ole Bugge-Asperheim () var ein norsk prest og forfattar frå Årdal. Han tok teologisk embetseksamen i 1871. Våren 1872 reiste Bugge-Asperheim til Amerika der han i 3 år var prest i Rock River i Wisconsin. Sidan var han professor ved den norske synode sitt teologiske seminar til han i 1878 fekk stillinga som den første sjømannspresten i New York. På grunn av helsa søkte Bugge-Asperheim seg etter 2 år tilbake til Norge og vart i 1880 utnemnd til sokneprest i Hjartdal i Telemark. Frå 1884 var han sokneprest i Froland.

Bugge-Asperheim skreiv fleire artiklar i kyrkjebladet Luthersk ugeskrift og i dagspressa, forutan fleire større og mindre skrift.

Bibliografi

Kjelder

 Bygdebok for Årdal Band 2. Kulturbandet . 1978
 Gravminner i Norge

Bakgrunnsstoff
Om Ole Bugge-Asperheim i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Forfattarar frå Årdal
Norske romanforfattarar
Norske sakprosaforfattarar
Norske prestar
Helge T. Offerdahl

Helge Thomassen Offerdahl () var ein norsk apotekar og sakprosaforfattar frå Årdal.

Offerdahl gjekk i apotekarlære i Lærdal 1873-1877 og tok i 1880 apotekareksamen ved Universitetet i Oslo. Etter arbeid ved fleire apotek i Sør-Norge, tok han utdanning i næringsmiddelkjemi i Norge, Sverige og Tyskland. I Bergen vart han lærar og sensor i kjemi, retts- og politikjemikar og kjemisk konsulent ved Bergen Tollkammer. Han skipa Bergen Farmasøitiske Forening i 1895.

Offerdahl gjekk i 1912 i spissen for å skipa De-No-Fa A/S, som baserte seg på framstilling av margarin og andre matvarer av kvalolje. Det var næringskjemikaren Offerdahl som frå 1905 stod for det banebrytande arbeidet med å utvikla margarin av kvaloljen ved å herda feittet. For å overtyda skeptikarane om at kvalolje kunne nyttast som menneskeføde, brukte han seg sjølv som testperson og åt store mengdar kvalfeitt! I katalysatorprosessen vart det også nedfelt nikkel i feittet. Offerdahl åt også 500 mg reint nikkel dagleg i 30 dagar for å vise at det ikkje var skadeleg for menneske. Margarin av kvalfeitt var på store delar av 1900-talet det viktigaste «erstatningssmøret» i hushaldningane.

Offerdahl var medlem av styret i De-No-Fa A/S 1912-1922, og i representantskapet 1922-1938.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval

Kjelder 
 Fylkesleksikon Sogn og Fjordane 
 Bygdebok for Årdal Band 2. Kulturbandet . 1978

Bakgrunnsstoff
 Om Helge T. Offerdahl i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Årdal
Norske apotekarar
D.J. Fontana

Dominic Joseph «D.J.» Fontana () var ein USA-amerikansk musikar. Han er best kjend som trommeslagar for Elvis Presley i 14 år. Han spelte på over 460 RCA-innspelingar med Elvis.

Biografi
Med kallenamnet «D.J.», fekk Fontana jobb i radioshowet Louisiana Hayride som fast trommeslagar. Programmet gjekk kvar laurdagskveld. I oktober 1954 vart han hyrt inn til å spele trommer for Presley, og vart verande i bandet til Elvis dei nesten 14-15 åra. Han spelte mellom anna på fjernsynsprogrammet '68 Comeback Special.

Fontana vart med i eit band (opphavleg sett saman av Sam Phillips utan trommeslagar) som bestod av Scotty Moore (sologitar), Bill Black (bass) og Elvis Presley (rytmegitar), og dei kalla seg «The Blue Moon Boys». Dette bandet spelte på dei fleste hittane til Elvis Presley i 1950-åra, som «Heartbreak Hotel», «Hound Dog», «Don't Be Cruel» og «Jailhouse Rock». Bandet turnerte òg mykje og spelte i lag på fleire TV-show, som The Ed Sullivan Show i 1956 og 1957.

Bandet vart offisielt oppløyst i 1958, men Fontana og Elvis fortsette å spele i lag gjennom 1960-åra. Moore var òg stundom med dei. Moore og Fontana spelte òg i lag utan Presley, mellom anna i 2002 då dei spelte inn «That's All Right (Mama) med Paul McCartney. Etter 1958 spelte aldri Black med bandet igjen. Han døydde i 1965. 

I 1983 gav Fontana ut boka D.J. Fontana Remembers Elvis om åra han spelte med Presley. I 2009 vart Fontana innlemma i Rockabilly Hall of Fame i Nashville, og same året vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i kategorien sidemenn.

Fontana vart spelt av Ed Begley jr. i filmen Elvis (1979) og av Eric William Pierson i miniserien Elvis (2005).

D.J. Fontana døydde heime den 13. juni 2018, etter ei tids sjukdom.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «D.J. Fontana» frå ,  den 28. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
D.J. Fontana si nettside 
D.J. Fontana Phonecasting Channel 
Rockabilly Hall of Fame 
Drummerworld.com

USA-amerikanske trommeslagarar
Elvis Presley
Musikarar frå Louisiana
Ben Speer

Ben Lacy Speer () er ein USA-amerikansk songar, musikar, musikkutgjevar og plateselskapssjef. Han song for The Speer Family det meste av karrieren. Speer vart einare musikkleiar for Gaither Homecoming-programma. Han vart fødd i Double Springs i Alabama, som det yngste barnet til Lena og G.T. Speer (ofte kalla «Mom» og «Dad» Speer for folk innan Southern gospel-musikk), og som opphavleg leia gruppa. I gruppa song òg syskena Brock Speer, Mary Tom Speer og Rosa Nell Speer.

Speer vart innlemma i Gospel Music Association Hall of Fame i 1995, Southern Gospel Music Association Hall of Fame i 1998 og Southern Gospel Piano Roll of Honor i 2002.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ben Speer» frå ,  den 28. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske gospelsongarar
Gospel Music Hall of Fame
Southern gospel-artistar
Responsrate

For eit liknande konsept i spørjeundersøkingar, sjå Svarprosent
Responsrate er i onkologien den prosentsatsen av pasientar med kreft som opplever partiell eller komplett remisjon i respons til behandling. Responsrateforhold er eit nærskyld omgrep som måler effekten av behandling i kliniske studiar. Det er definert som delen av pasientar i ei behandlingsgruppe som opplever betring, dividert med delen av pasientar i ei kontrollgruppe som opplever betring.

Sjå òg 
 dødsrate
 overlevingsrate

Kjelder 

Onkologi
Medisinsk terminologi
Torolv Kandahl

Torolv Kandahl () var ein norsk pressemann og politikar frå Austad i Aust-Agder.

Far til Kandahl var folkeskulelærar frå Breim i Nordfjord, med lærarpost i heimbygda til kona. Kandahl sjølv tok examen artium i 1918 og juridisk embetseksamen i 1926 ved Det Kongelige Frederiks Universitet i Oslo. Jamside studiane var han journalist 1918-19 i Tønsberg Blad og 1919-22 i Morgenbladet, samt stenograf 1922-27 i Stortinget.

I 1928 vart Kandahl tilsett som redaksjonssekretær i osloavisa Aftenposten si politiske avdeling. Han vart fjerna frå stillinga i 1941. Han rømde då landet og tok seg til Storbritannia, der han fekk arbeid på informasjonskontoret til den norske eksilregjeringa. Frå 1942 til 1945 var han sjef for regjeringa sitt informasjonskontor i New York. Etter verdskrigen var han redaktør i Drammens Tidende og Buskerud Blad til 1961.

Perioden 1961-70 var Kandahl sjefredaktør i Aftenposten. Han var oppteken av at Aftenposten skulle vere ei «anstendig avis», og som formann i Norsk Redaktørforening 1950-56 var han arkitekt for Redaktørplakaten. Han var formann i Norsk Presseforbund inntil 1941 og president i Nordmanns-Forbundet 1963–75.

Kandahl var aktiv i partiet Høgre. Han representerte partiet 1934-40 i Aker kommunestyre, siste året i posisjonen som varaordførar. Tingbolken 1950-53 var han stortingsrepresentant frå Buskerud, med plass 1950-51 i Kommunalkomitéen og 1952-53 Samferdslekomitéen. I den tida han var sjefredaktør i Aftenposten, var han også medlem i Høgre sitt sentralstyre.

Kandahl vart i 1975 utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden.

Kjelder

 

Stortingsrepresentantar frå Høgre
Stortingsrepresentantar for Buskerud
Stortingsrepresentantar 1950-1953
Høgrepolitikarar i Akershus
Lokalpolitikarar i Drammen
Høgrepolitikarar i Buskerud
Redaktørar for Aftenposten
Journalistar i Aftenposten
Journalistar i Morgenbladet
Journalistar i norske lokalaviser
Norske journalistar under andre verdskrigen
St. Olavs Orden
Folk frå Lyngdal
Ingvald Haugen

Ingvald Haugen () var ein norsk sjømann,  fagforeiningsmann og politikar frå Hadsel. Han var formann i Norsk Sjømannsforbund frå 1936 til 1958, og stortingsrepresentant frå Oslo i perioden 1945-1949.

Haugen var son til ein småbrukar og fiskar. Han var sjølv fiskar frå han 14 år gammal. I 1914 reiste han til sjøs og var sjømann fram til 1919. 

Frå 1919 arbeidde Haugen som tillitsmann i Sjømannsorganisasjonen, med kontorstad i mellom andre Haugesund og seinare Cardiff. I tida 1927-36 var han nestformann i Sjømannsorganisasjonen, sidan då busett i Oslo. Frå 1936 til 1958 var han formann i Norsk Sjømannsforbund, gjennom krigsåra 1940-45 med base i USA og i Storbritannia. Åra 1950-58 var han også med i eksekutivkomiteen til Transportinternasjonalen.

Haugen var medlem i sentralstyret i Arbeidarpartiet frå 1936 til 1957 og i Kvalrådet 1936-58. Perioden 1945-49 representerte han Arbeidarpartiet på Stortinget, der han var medlem i Post-, telegraf- og kystfartskomiteen.

For innsatsen under andre verdskrigen vart Haugen tildelt den britiske King's Medal for Service in the Cause of Freedom.

Kjelder

Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1945-1949
Norske sjømenn
Norske fagforeiningsleiarar
Folk frå Hadsel
Trond Hegna

Trond Hegna () var ein norsk pressemann og politikar frå Oslo. Han var i 1920-åra medlem av Arbeidarpartiet og seinare Norges Kommunistiske Parti. I mellomkrigsåra var han medlem i organisasjonen Mot Dag, og etter andre verdskrigen var han fleire periodar stortingsrepresentant for Arbeiderpartiet.

Liv og gjerning
Hegna var son til folkeskulelærar. Sjølv studerte han frå 1918 ved Universitetet i Oslo. Han  gjekk då med i Den Socialdemokratiske Studenterforening, eit lag knytt til Arbeidarpartiet. Frå 1921 gav laget ut tidsskriftet Mot Dag og danna organisasjonen med same namn, der Hegna var med frå skipinga.

Han redigerte tidsskriftet frå 1926 til 1928, og var formann i Det Norske Studentersamfund i 1924 og 1936. I åra 1924-25 var han redaktør i Rjukan Arbeiderblad. Då Mot Dag slutta seg til  Norges Kommunistiske Parti i 1927, var Hegna ein periode redaktør for Norges Kommunistblad. Han melde seg ut av partiet i 1929. Mellom 1932 og 1936 var han medredaktør av Arbeidernes Leksikon.

Då Mot Dag vart lagt ned i 1936 melde Hegna og dei fleste andre motdagistane seg inn i Arbeidarpartiet. I 1939-40 var han redaktør av Vestfold Arbeiderblad, før han i 1940 fekk redaktøransvaret i Stavanger-avisa 1ste Mai. 1ste Mai vart stengd nestformann i Arbeidarpartiet si stortingsgruppe.
etter at avisa i september 1940 trykte overskrifta «Ingen nordmann til salgs!». Hegna vart samstundes arrestert og sat så i Grini fangeleir til 1943. Etter verdskrigen var han atter redaktør i 1ste Mai, ei stilling han hadde til 1958.

Frå 1950 til 1965 var Hegna stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet. I den fyrste fireårsperioden var han vald inn frå kjøpstadene i Vest-Agder og Rogaland, sidan frå Rogaland fylke. Bolken 1950-53 var han medlem i Samferdslekomiteen, frå januar 1954 var han formann i Finanskomiteen til han gjekk ut av Stortinget hausten 1965. Frå 1958 var han 
Hegna høyrde til venstrefløya i partiet. Han var med i Arbeidarpartiet sitt landsstyre frå 1949 til 1953. I 1971-72 markerte han seg som motstandar av norsk medlemskap i EEC i 1972, utan at han braut med partiet.

Hegna skreiv ei rekke bøker, alt frå bøker om Sovjetunionen til bygdebøker, og fungerte også som omsetjar av skjønnlitteratur. Sjølvbiografien Min versjon kom ut i 1983.

Kjelder

Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1950-1953
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar 1961-1965
Norske redaktørar
Ready Teddy

«Ready Teddy» er ein song skriven av John Marascalco og Robert Blackwell, og vart først gjort populær av Little Richard i 1956.

Han har sidan blitt spelt av Buddy Holly, The Tornados, Elvis Presley, Tony Sheridan og andre og er ein rock and roll-standard. «Ready Teddy» er ein livleg rock and roll-song. Han vart mest kjend den 9. september 1956 då Elvis Presley framførte han for 60 millionar sjåarar under si første førestilling på The Ed Sullivan Show på CBS. 82,6 % av sjåarane i USA såg sendinga, den største sjåarandelen i amerikansk fjernsynshistorie. Songen vart seinare nytta i Federico Fellini-filmen La Dolce Vita (1960) i ein versjon av den italienske rockaren Adriano Celentano.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ready Teddy» frå ,  den 28. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1956
Singlar frå 1956
Little Richard-songar
Buddy Holly-songar
Elvis Presley-songar
Songar skrivne av Robert Blackwell
Songar skrivne av John Marascalco
Songar produserte av Robert Blackwell
Specialty Records-singlar
Christian L. Jensen

Christian Ludvig Jensen () var ein norsk jurist og politikar. Han var stortingsrepresentant for partiet Høgre i Oslo frå 1937 til -45. Statsråd Christian Jensen var farfar hans.

Far til Jensen var byrettsjustitiarius i Kristiania, og han sjølv vart cand. jur. i 1909. Deretter arbeidde han som dommarfullmektig ved Moss sorenskrivarembete i to år til 1911. I 1912 og -13 studerte han i Tyskland.

Frå 1913 var Jensen fullmektig hos Oslo-advokatane Fredrik Stang Lund og Jens Michael Lund. Etter at han sjølv tok advokaturen i 1917 var han kompanjong i same advokatfirmaet. Han arbeidde i firmaet til 1976. Perioden 1946-63 var han redaktør i Norsk Retstidende.

Jensen var ordførar i Aker kommune frå 1935 til han i 1941 vart avsett av okkupasjonsstyret. Etter den tyske kapitulasjonen kom han tilbake i ordførarombodet våren 1945 og var ordførar ut året. Frå 1937 til 1945 representerte han partiet Høgre på Stortinget. På Tinget var han medlem i Kommunalkomiteen.

Jensen hadde ei lang rekke styreverv og tillitsverv både på nasjonalt og lokalt plan. Han var styreformann i Norges Kommunalbank frå 1945 og for Oslo bymuseum frå 1946. Ei tid var han styreleiar i forsikringsselskapet Eidsvold, og av AS Buskerud Papirfabrikk. På fritida var Jensen ein mykje aktiv friluftsliv-mann, mellom anna styremedlem og 1926-28 formann i Norsk Tindeklub og sidan styremedlem og 1933-40 formann i Den Norske Turistforening. Også formann i Christiania Skiklubb.

Kjelder

Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1937-1945
Norske juristar
Ordførarar i Aker