alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Varangerbotn

Varangerbotn (nordsamisk Vuonnabahta) er ei bygd og administrasjonssenter i Nesseby kommune i Aust-Finnmark i Troms og Finnmark fylke. Staden ligg inst i Varangerfjorden. Grunnkrinsen Varangerbotn hadde 341 innbyggjarar den 1. januar 2017.

Europaveg 6 går gjennom staden, medan Europaveg 75 startar her på veg austover mot Vardø.

Historie

Under andre verdskrigen skipa okkupasjonsmakta ein fangeleir i Vesterelv. 

Dei siste kampane mellom sovjetiske og tyske styrkar i Noreg stod i Varangerbotn den 6. november 1944.

Kultur
Her ligg Varanger samiske museum (samisk Varjjat Sami Musea). Museet viser samisk kultur i Finnmark. Det består mellom anna av Amtsmannsgammen (med båthus, fartøy og samisk handverk) og Isak Saba-huset, barndomshuset til den første samiske representanten på Stortinget. Han vart vald til på Stortinget for Arbeidarpartiet og sat der frå 1906 til 1912.

Kjelder

Bygder i Troms og Finnmark
Geografi i Nesseby
Kommunesenter i Troms og Finnmark
Bugøynes

Bugøynes (finsk/kvensk Pykeijä, nordsamisk Buođggák) er ein stad og det einaste fiskeværet i Sør-Varanger kommune i Troms og Finnmark fylke. Det bur om lag 200 personar i Bugøynes.

Bugøynes vert òg gjerne kalla «Vesle-Finland» (Pikku-Suomi). Den lokale forfattaren Alf Salangi har omtalt henne som «Pikku-Finland».

Historie
Bygda vart folkesett av finske innvandrarar på 1800-talet. Finsk er eit språk som enno er i dagleg bruk i bygda, men etterkvart er det berre blitt eldre folk som snakkar bugøynesfinsk.

Bugøynes er ein av få stader som unngjekk å verte nedbrent av tyske soldatar då dei trekte seg tilbake frå Nord-Troms og Finnmark under den andre verdskrigen. Staden er derfor prega av tett trehusbusetnad. Bugøynes kapell vart innvigd i 1989.

Då fiskebruket vart seld på tvangsauksjon i 1989, averterte folket heile bygda til sals i dei største avisene i landet. Det var eit rop om hjelp. I den seinare tida har kongekrabben vorte ein viktig ressurs for bygda, og har snudd pessimismen til optimisme. Her finst òg slipp og steintak for Statens hamnevesen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Da nesten alle Bugøynes-væringer var finskættede. 6. januar 2020. NRK Kvensk

Busetnader i Troms og Finnmark
Fiskevær i Troms og Finnmark
Geografi i Sør-Varanger
Framfylkingen

Framfylkingen er barne- og familieorganisasjonen til arbeidarrørsla. Tidlegare var Framfylkingen knytt både til Arbeidarpartiet og LO. No er ho berre knytt til LO. Ordet «fylking» finn vi att i ungdomsrørsla Arbeidaranes ungdomsfylking (AUF) 

Arbeidarrørsla starta Framfylkingen som eit fritidstilbod som skulle skilje seg frå dei ulike borgarlege og kristne tilboda, som til dømes speidarane. Ungane skal oppleve samarbeid og samhald framfor konkurranse. Dei ulike laga har vaksne lagleiarar. Framfylkingen er ein plass der barna kan vere med aleine, men der også foreldra gjerne kan vere med. Laga driv med alle slags fritidsaktivitetar, alt etter kva dei barna og dei vaksne vil: Song, teater, friluftsliv, handverk - og politikk. Framfylkingen har ein sterk leirkultur og songkultur. Mellom mange eigne "framsongar" er "Broderringen" hovudsongen: "Kom brødre la oss alle, gå hånd i hånd, fra jord til jord. Høyt skal vårt feltrop gjalle: Gi alle brød! Gi alle sol! Hvert menneske er vår bror og venn. Gjør dagens bør hans skuldre tunge, vi springer til og deler den som framkamerater unge!" 

Framfylkingen var den første barneorganisasjonen som innførte eit medlemsdemokrati der barna var inkluderte. Medlemane vel representantar til Barnas landsmøte, som vedtar kva ungane i Framfylkingen meiner i dei politiske sakene dei er opptekne av. Viktige saker har vore internasjonalt arbeid, kamp mot krig og for barns rettar.

Litteratur 
Paul Engstad Fram i freidig, munter skare : Framfylkingen 50 år  Framfylkingens venner : Tiden , 1984 

LO
Organisasjonar skipa i 1934
1934 i Noreg
Ingjald Frodeson

Ingjald Frodeson var ei konge over skjoldungane i Danmark, i følgje Skjoldungasaga. Han er nemnd i Skjoldungasaga, hjå Saxo Grammaticus, og i Bjarkerimer. Han kan og vera skyldt den Ingeld som er nemnd i kvadet Béowulf. 

Etter Skjoldungasaga er Ingjald rettkomen arving etter kong Frode den store på Sjælland. Ingjalt vert gift med dotter til den svenske jarlen Sverting, men Sverting og sveakongen Jørund svik Frode og drep han. Sverting gjev sidan store gåver til Ingjald, og halvbroren Halvdan Frodeson vert konge i Skåne. Halvdan drep sønene til Sverting. Starkad den gamle rår Ingjald til å skilja seg frå dottera hans Sverting. Denne kona får ein son som heiter Agnar. Halvdan er far til Roar og Helge (far til Rolv Krake). Ingjald drep sidan Halvdan, og tek enkja etter broren til dronning. Sønene han får med henne, er Rørek og Frode.

Saxo 

Saxo Grammaticus fortel at Sverting, her jarl av Saksland, slår seg laus frå daneveldet, og sønene hans gjev han søster si til dronning. Starkad den gamle værar uro, og rår Ingjald til å gå frå dronninga si. Frode, far til Ingjald, er og drepen av Sverting i denne versjonen.

Bjarkerimer 

Ingjald brenn Halvdan, bror sin, inne, og sønene til Halvdan, Roar og Helge, vert løynde for han. Enkja etter Halvdan blir mor til Rørek og Frode. '

Béowulf 

Framstillinga i Béowulf følgjer i grove drag dei andre framstillingane, men det er brøytt om på nokre av namna. Ingeld/Ingjald, er son av Froda(Frode), og trulova med Freawaru, dotter av Hrodgar/Roar. I denne framstillinga er altså ikkje Roar son av bror til Ingjald. Både Ingeld og Frode høyrer til eit anna folk her, dei ikkje anglarar eller daner, men Headubardar (etter Sophus Bugge er dette Langobardar). Froda er drepen i strid med danene, og Ingeld får Freawaru i eit soningsgilde. Med i følgjet hennar er det ein dane, mogleg han som drap Froda. Han syner fram sverdet Froda vart drepen med, og Ingeld vert eggja til å hemne faren. Danen misser livet. Drapsmannen rømer, i otte for at dronninga skal hemne frenden sin.

Widsith har resten av soga: Ingeld går mot Roar med ein hær, og Roar vert omlegra og drepen i kongshalla si - dette skjer etter hovudhandlinga i Béowulf. Ingeld misser livet i kamp med brorsonen hans Roar, Rolv Krake. Ein variant av denne framstillinga finst og i Soga om Rolv Krake.

Snorre 

I Ynglingesoga er det fortald om korleis Åsa, dotter av Ingjald Illråde, eggjar ein kong Gudrød i Skåne til å drepa bror sin, Halvdan. Halvdan er her far hans Ivar Vidfadme. Drapet på ein bror med namnet Halvdan kunne peike mot ein variant av same soga.

Folk frå norrøn tid
Bugøyfjord

Bugøyfjord er ei grend i Sør-Varanger kommune i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke. Ho ligg inst i Bugøyfjorden ved E6. 

I eldre tider var staden ein marknadsplass der samar, finnar og nordmenn møtte kvarandre. Bugøyfjord ble brent ned av tyskarane da dem trakk seg ut av området høsten 1944 under den andre verdskrig.

Det står eit monument av den samiske kunstnaren John Savio, som var frå grenda, her. Monumentet vart laga av bilethoggaren Tore Engen og reist i 2004.

Kjelder 

Bygder i Troms og Finnmark
Geografi i Sør-Varanger
Kjersti Alveberg

Kjersti Alveberg () var ein norsk koreograf og dansar fødd i Oslo som vann ei rekkje norske og internasjonale prisar. Gjennom karrieren sin var ho dansar og koreograf i fleire frie dansegrupper, og som dansar arbeidde ho særleg for Det Norske Teatret.

Alveberg debuterte som koreograf ved Den Norske Nasjonalballett i 1975 og fekk særleg merksemd for Nå frå 1984, som ho året etter fekk Ballettkritikarprisen for. Ho fekk også mykje merksemd for den fyrste heilaftans balletten sin, Volven frå 1989. Ballettane til Alveberg inneheld ofte humor. Utdanninga si har ho frå Ballettinstituttet i Oslo og frå New York, Amsterdam, Paris og London. I tillegg er ho cand.mag. frå Universitetet i Oslo.

Kjersti Alveberg har også laga fleire produksjonar for fjernsyn, der den mest kjende nok er Aske, skodde, støv for vinden (1986) som ho året etter fekk Amanda-prisen for. Andre kjende verk ho stod bak var Rav for Carte Blanche til Festspela i Bergen i 1988, og Volven for Operaballetten i 1989.
Av seinare arbeid ho gjorde som koreograf kan ein nemne Nett no! på Det Norske Teatret i 2002, Hysj! som vart laga til opninga av Nasjonalbiblioteket i 2005 og @lice for Rikskonsertane i 2008.

I 2005 gav ho ut boka Visjoner – øye på dans, der ho fortel om livet sitt som koreograf.

Kjelder 

 Knut Olav Åmås [red.]: «Alveberg, Kjersti» i Hvem er hvem? (Aschehoug, 2008)

Bakgrunnsstoff 

Norske dansarar
Norske koreografar
Kunstnarar frå Oslo
Norske ballettdansarar
Carl Morten Amundsen

Carl Morten Amundsen () er ein norsk teatersjef, dramaturg og sceneinstruktør.

Han er utdanna cand.mag. ved Universitetet i Bergen (1986). Amundsen har vore tilsett som dramaturg ved Den Nationale Scene (1986–1990), Det Åpne Teater (1990–1992) og Nationaltheatret (1993–2000). Sidan 1. januar 2000 har han vore teatersjef ved Teatret Vårt (Regionteatret i Møre og Romsdal). Han har vore leiar i Norsk Teaterlederforum sidan 2004. Amundsen har også arbeidd i utlandet, han var dramatikar ved Carrousel Theater an der Parkaue i Berlin i 1992.

Mellom produksjonane hans er Natt, rett før skogene av Bernard-Marie Koltès ved Torshovteatret i 1996 og Et rom for kjærlighet av Malin Lagerlöf på Teatret Vårt i 2004. Han har også skrive skodespelet Trollspeilet frå 1991.

I 2005 takka Carl Morten Amundsen og to andre kulturpersonar i Molde nei til å stå vakt ved Frelsesarmeen si julegryte grunna organisasjonen si handtering av ei homofilisak.

Kjelder 
 Knut Olav Åmås [red.]: «Amundsen, Carl Morten» i Hvem er hvem? (Aschehoug, 2008)

Fotnotar 

Norske dramaturgar
Norske teatersjefar
Norske regissørar
Folk frå Haugesund
Hordabø kyrkje

Hordabø kyrkje står i Bøvågen i Alver kommune i Vestland fylke, og er ei langkyrkje bygd i tre i 1875. 
Kyrkja heitte fram til 1925 Bø kyrkje.

Kyrkja er teikna av Jacob Wilhelm Nordan.

Det har vore kyrkje på staden sidan mellomalderen, og Bø-kyrkja er nemnd i Bergens kalvskinn frå kring 1350. 
Den fyrste kyrkja ein kjenner til var truleg ei stavkyrkje.

Hordabø kyrkje høyrer til Radøy sokn i Nordhordland prosti.

Kjelder 
 Norges Kirker: «Hordabø kyrkje» på nettstaden til Norsk institutt for kulturminneforsking

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Soga om Hordabø kyrkje (1875–1975) på nettstaden til Radøy sokn 
 «Hordabø kyrkje» på nettstaden scandion.no
 Om Radøy sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
 Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 «Kirkebøker, Hordaland» på nettstaden til Arkivverket 
 Skanna kyrkjebøker frå Hordaland på nettstaden til Arkivverket
 Oversyn over gravminne i Radøy kommune på nettstaden disnorge.no

 

Kyrkjer i Alver
Kyrkjer i Nordhordland prosti
Langkyrkjer i Bjørgvin
Jacob Wilhelm Nordan
Norske kyrkjer frå 1870-åra
Kulturminne i Alver
1875 i Noreg
Stigeren

Stigeren (1919) er det fyrste bindet i den episke kronologien til romanserien Dansen gjenom skuggeheimen av Kristofer Uppdal. Det var også det fyrste bindet Uppdal gav ut etter at han i 1919 tok opp att arbeidet med serien. Handlinga er lagd til dei fiktive Lifjellgruvene, ein stad i Trøndelag, som har vore utan drift og no skal tømmast for vatn og setjast i ny drift. Eit arbeidslag som er samansett av av bygdegutar og ein erfaren gruveslusk vert danna. Tida er truleg rundt 1890.

Hovudpersonen i boka er Arnfinn Landsem, og han er stiger, dvs. arbeidsformann. Ved at undertittelen til boka presenterer han som «Tørber Landsems far» vert det tydeleggjort at Arnfinn er opphavet og byrjinga til det som skal skje framover i romanserien. Tørber Landsem vert etter kvart hovudperson i fire av dei seinare bøkene i serien: Kongen, Domkyrkjebyggaren, I skiftet og Herdsla. Stigeren representerer vilje, kraft og pågangsmot, eigenskapar som Uppdal såg på som karakteristiske for rallartypen. Leif Mæhle karakteriserer dette fyrste bindet som «ei av dei mest intense bøkene Uppdal har skrive», med indre dramatikk og ytre spenning. Kollisjonen mellom alkoholvanane til arbeidarane og avhaldskulturen til bondesamfunnet skaper også situasjonar. I skildringa av Arnfinn sin motgang i ekteskapet med den sytande Petenilla, og av eit mytteri mot han i arbeidsflokken, skaper forfattaren eit bilete av den store rallaren som ein kjempe av mytiske dimensjonar, med store krefter, og eit stort fall. Sonen Tørber, som etter kvart vert ein av hovudpersonane i verket, hissar fyrst arbeidarane opp mot faren, og forsøkjer deretter å verje han. Denne dobbelskapen kan sjåast på som eit fyrste signal om vegval som gjennomgåande leiemotiv i verket.

Uppdal hadde sjølv ein morbror som heitte Arnfinn Landsem, og forfatteren hadde også eigne gruvearbeidarerfaringar frå unge år, då sinkgruva Skrattåsgruva i Egge skulle tømmast for vann og setjast i drift. Dette må sjåast på som bakgrunnsmateriale, for det er neppe noko direkte sjølvbiografisk i handlinga.

Fotnotar 

Dansen gjenom skuggeheimen
Bøker frå 1919
Trolldom i lufta

Trolldom i lufta (1912, 1922 og 1953) er det andre bindet i den episke kronologien til romanserien Dansen gjenom skuggeheimen av Kristofer Uppdal. Det var også den andre boka Uppdal skreiv i den fyrste arbeidsperioden sin med verket. Handlinga vert vanlegvis oppfatta som at ho er lagd til Ålesund, som vert omtala som «byen ved havet», i gjenoppbyggingsperioden etter bybrannen i 1904. Fleire grupper anleggsarbeidarar kjem til byen, lokka av utsiktene til arbeid i samband med gjenoppbygginga. I denne kaotiske perioden lever mange av dei på eit eksistensminimum både fysisk og etisk, og romanen tematiserer mellom anna tilhøvet mellom svik og solidaritet mellom arbeidarane. 

Hovudpersonen Ølløv Skjølløgrinn vart introdusert i det fyrste bindet, Stigeren, som ein av bondegutane som vert gruvearbeidarar. Seinare kjem han att i Domkyrkjebyggjaren, der han vert følgd fram til ei leiarrolle i arbeidarrørsla. Slik sett er også dette bindet ein introduksjon til dei tilhøva som skapte arbeidarklassen, og ei opptakt til klassemedvitet, idégrunnlaget og organiseringa til arbeidarrørsla. Uppdal sitt eige nøkkelord «sjølvbergingsdrifta» peikar på Ølløv sine erfaringar og utviklinga hans: Han forkastar individualismen og retten til den sterkaste, for å finne berging gjennom klassesamhaldet. 

Mot slutten av romanen reiser fire av arbeidarane frå byen, og vert overmanna av ein snøstorm på veg over fjellet. Både i den intense skildringa av den øydelagde byen og av dei valdsame naturkreftene har forfatteren skapt en nærast mytisk dimensjon over prøvingane til menneska.

Fotnotar 

Dansen gjenom skuggeheimen
Bøker frå 1912
Bøker frå 1922
Bøker frå 1953
Vandringa

Vandringa (1923) er plassert som det tredje bindet i den episke kronologien til romanserien Dansen gjenom skuggeheimen av Kristofer Uppdal, men står relativt fritt i høve til dei lange episke linjene i verket elles. Hovudpersonen Øl-Kalle, eigentleg Kal Ølstad, opptrer berre som bifigur i nokre av dei andre binda. Romanen er ein meir tradisjonell utviklingsroman enn dei fleste andre bøkene i verket, og kan lett lesast uavhengig av desse. 

Unge menn sitt oppbrot frå bondesamfunnet og klassereisa deira inn i arbeidarklassen er eit hovudmotiv i heile verket. Likevel vert sjølve oppbrotet og årsakene til dette lite skildra. Denne «proletariseringa av bondeungdom» er likevel hovudmotivet i romanen, som forfattaren sjølv tematiserte som «lausrivinga frå upphavet». Livsferda til Kal Ølstad vert skildra frå femårsalderen, gjennom familien sitt oppbrot frå garden, flytting til byen, tapet av mora, og livet som gjetargut, anleggsarbeidar og til slutt uteliggjar i Kristiania. Romanen fortel både om den individuelle livsreisa hans frå Kal Ølstad til Øl-Kalle, og om den store reisa som familien og bondestanden gjer.

Romanen har eit meir sjølvbiografisk preg enn mange av dei andre binda i serien. Uppdal var sjølv eldste son på garden Opdal i Beitstad, ein gard faren måtte selje då Kristofer var fire år gammal, og familien busette seg deretter i Steinkjer. Sju år gammal miste han mora, og etter at faren stifta ny familie, vart han sett bort i teneste på ulike gardar i Steinkjerområdet. Romanen gjentek også mykje av materialet frå den fyrste prosaboka til Uppdal, novellesamlinga Ved Akerselva (1910), der novellene var skrivne i eg-form. Samanlikna med novellene, har romanen meir stoff frå barndommen til hovudpersonen og familien sitt oppbrot frå garden.

Fotnotar 

Dansen gjenom skuggeheimen
Bøker frå 1923
Kongen av Kristofer Uppdal

Kongen (1920 og 1953) er det fjerde bindet i den episke kronologien til romanserien Dansen gjenom skuggeheimen av Kristofer Uppdal. Det følgjer handlinga og personane frå fyrsteboka Stigeren og skildrar, ifølgje undertittelen, Tørber Landsems ungdom. Den fyrste delen av romanen skildrar barndomsheimen frå Tørber er om lag 12–13 år gammal. Han lever med mora Petenilla og broren Ola etter at faren rømde frå dei etter eit nederlag. Tørber vert sett bort som gardsgutt, men rømmer raskt, og vert omstreifar saman med den legendariske «Kongen» eller «Sulis-Kongen» Halvor Rossvoll, som er omstreifer og rallar og vert ein farsfigur for Tørber. Handlinga følgjer i tid etter bind 1, og går til dels føre seg samtidig med handlinga i bind 2 og siste delen av bind 3.

Romanen skildrar lære- og vandreåra til Tørber, og det er gjennom reisene og samværet med «Sulis-Kongen» at han møter «kraftene i folkedjupet», som er Uppdal sitt stikkord til denne romanen. I eit hovudparti av romanen er Halvor og Tørber på anleggsarbeid i Rjukan, ein stad Uppdal sjølv hadde arbeidd på i perioden 1907–1910. Tørber lærer å kjenne landet, ulike arbeidarmiljø, og han får kjenne fantestempelet det eine året han og Halvor er bufaste for at Tørber skal verte konfirmert. Han får også møte erotikken, hjå ei taterjente, og han er på «eksis», i militærteneste.

«Sulis-Kongen» er ein vitalistisk skildra, erketypisk rallar: sterk, individualistisk, lausriven frå røtene og med ei anarkistisk haldning til det ordna samfunnet. Tørber fangar fyrst opp desse haldningene, men vel etter kvart ein annan retning: Vandretida hadde gjeve han eit kontaktnett og ei livserfaring som han kunne bruke i arbeidarrørsla. Det er eit poeng for Uppdal at den arbeidslivsnære erfaringa som Tørber hadde fått seg, var viktigare enn den boklærde kunnskapen som andre leiaremne i fagrørsla hadde: «No kom han midt uppi fagforeiningsarbeidet. Arbeidarane ymta frampå um å velje han til sin leidar. Ingen kjende arbeidarane kringum landet betre enn Tørber Landsem. Han var det rette til å laga foreiningane til ein stige eller ein veg over til samfundet so han vart farande».

Fotnotar 

Dansen gjenom skuggeheimen
Bøker frå 1920
Bøker frå 1953
Romanen Dansen gjenom skuggeheimen

Dansen gjenom skuggeheimen (1911 og 1921) er det femte bindet i den episke kronologien til romanserien Dansen gjenom skuggeheimen av Kristofer Uppdal. Men ho var den fyrste av bøkene Uppdal gav ut, og ho har gjeve tittel til heile verket. Romanen skildrar møtet mellom eit bygdesamfunn og ei gruppe anleggsarbeidarar som skal føre jernbanelinja fram gjennom bygda. Handlinga går føre seg i løpet av éin sommar, og sjølv om ho ikkje er stadfesta, er det vanleg å tenkje seg at staden er Nord-Trøndelag. Skildringa av anleggsarbeidet kan for den del vere henta frå forfattaren si eiga tid som jernbanearbeidar på Hell-Sunnanbanen rundt 1904.

Møtet mellom dei to kulturane vert fokusert i møtet mellom rallaren Sjugur Rambern og storbondedottera Innbranna Røysing. Forfattaren sin tese er at den skapande krafta til erotikken og kjærleiken kan verke dempande på motsetnader. Skildringa er episk enkel, med klare frontar mellom rallarane og bygdeungdommen, og med tydelege scener: slåstkamp på lokalet, og forsoning på kyrkjetrappa i siste kapittel. Romanen inneheld også ein kunstnardraum: Sjugur målar, og ynskjer å skape eit verk som skal skildre livet og historia til rallaren. Sjølve kunstnardraumen har truleg gjenklang i Uppdal sitt eige ynskje om å formulere det same i skrift, men elles er det ikkje grunn til å lese nokon sjølvbiografi inn i romanen.

Sjugur Rambern vert så vidt introdusert i opningsbindet Stigeren, og er med når trådane vert samla i sistebindet Herdsla. Elles er historia om Sjugur og Innbranna ei bihistorie i romanverket, som særleg utspelar seg i denne boka og i framhaldet Røysingfolke.

Romanen vart filmatisert i 1979 som Rallarblod, i regi av Erik Solbakken, og med Nils Ole Oftebro og Ragnhild Hilt i hovudrollene. Songen «Rallarblod» vart skriven av Hans Rotmo og framført på Heimevernslaget si plate Spællet om Trøndelag (1979).. Musikalen Ei ny tid, som vart framført i Steinkjer i 2005 byggjer også på denne romanen.

Fotnotar 

Dansen gjenom skuggeheimen
Bøker frå 1911
Bøker frå 1921
Mikhail Nesterov

Mikhail Vasiljevitsj Nesterov () var ein russisk kunstmålar, medlem av Peredvizjnikij-gruppa. Han var ein leiande representant for den religiøse symbolismen i russisk målarkunst.

Liv og virke

Nesterov var fødd i Ufa, han voks opp i ein kjøpmannsfamilie der i byen. Allereie under ei vitjing på gymnaset i Ufa tok han til å måle. Etter å ha avslutta gymnaset i 1874 reiste han til Moskva for å ta til ved ein allmennfagleg høgskule.

Landskapsmålar 

Frå 1877 til 1881 og på nytt i åra frå 1884 til 1886 studerte han ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur. Her var han elev hos Vasilij Perov, Aleksej Savrasov og Illarion Prjanisjnikov. I mellomperioden 1881-1884 studerte han ved St. Petersburgs kunstakademi, med Pavel Tsjistjakov til lærar.

Frå 1889 deltok Nesterov i aktivitetane til Peredvizjnikij, medlem av denne rørsla vart han i 1896. I sine tidlege år som kunstnar vart han av alle oppfatta som landskapsmålar.

Religiøs symbolist og portrettmålar 
Med åra tiltok mengda av religiøse motiv i Nesterovs verk, noko som førte til at han kom i konflikt med Peredvizjnikij. Måleriet Den unge Bartolomeus sitt syn frå 1890 vert rekna for å ha innleia symbolismen i russisk målarkunst. Biletet skildrar omvendinga av den russiske mellomalder-helgenen Sergej Radonezjskij.

I tidsrommet mellom 1890 og 1910 levde og arbeidde Nesterov for det meste i Kiev eller i St. Petersburg. Desse åra skapte han og arbeidde han etter tur med freskomåleria i Volodymyrskatedralen i Kiev og med mosaikken i Oppstodekyrkja i St. Petersburg. Seinare var han oppteken med ikonmåling. Han busette seg då i Moskva.

Etter oktoberrevolusjonen, som han som ortodoks kristen var motstandar av, måla Nesterov hovudsakleg portrett. Han portretterte ei heil rekke av personlegdomar innan kultur og vitskap.

Nesterov døydde i 1942 i Moskva. Størstedelen av verka hans er i dag i Det russiske museet, samt i Tretjakovgalleriet. Nokre måleri er i privat eige.

Eit utval verk 
 Einebuaren (Пустынник) (1889)
 Den unge Bartolomeus sitt syn (Видение отроку Варфоломею) (1890)
 Kristi brud (1897)
 Portrett av E. P. Nesterova (Е. П. Нестерова) (1905)
 Det heilage Russland (Святая Русь) (1906)
 Haustlandskap (1906)
 Filosofane (Философы) (1917)
 Portrett av Ivan Pavlov (1935)

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Mikhail Nesterov» frå , den 29. mars 2009.

Bakgrunnsstoff 

Russiske målarar
Peredvizjniki
Fleirkulturell

Fleirkulturell eller multikulturell viser til møtepunkt mellom fleire kulturar. Omgrepa kan visa til samfunn eller miljø der det finst fleire grupper av ulik bakgrunn, enkeltpersonar med erfaring frå fleire kulturar, eller fleirkulturelle produkt som musikk, mat og liknande.

Fleirkulturelle samfunn oppstår vanlegvis gjennom reise og vandring, der ei eller fleire grupper slår seg ned i kortare eller lengre tid i eit nytt område. Særs fleirkulturelle stader kan vera byar i vekst eller område med mykje handel eller stor innvandring. Statar kan vera fleirkulturelle av historiske grunnar, til dømes Belgia, Sveits og ei rekkje tidlegare koloniar som Brasil, Canada, India og Kenya.

Sjå og 
 Fleirspråkleg
 Vandring

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Sosiologi