alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Songen Aphrodite

«Aphrodite» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue frå det ellevte studioalbumet hennar, Aphrodite (2010). Songen vart skriven av Nerina Pallot og produsert av Andy Chatterley.

Informasjon 
«Aphrodite» vart skriven av den britiske songar og låtskrivaren Nerina Pallot og produsert av mannen hennar, Andy Chatterley. Songen vart teken med på studioalbumet av same namn, som vart gjeve ut 5. juli 2010. Minogue spelte inn vokal i juli 2009 i London, der ho òg spelte inn songen «Better than Today» for same album. Songen fekk generelt god mottaking frå kritikarar og vart òg teken med på EP-en A Kylie Christmas, som kom ut 1. desember 2010. Han stod òg på spelelista under turneen Aphrodite: Les Folies Tour og vart framført som den første låta.

Komposisjon 
«Aphrodite» er ein dansepopsong som inneheld mange elektroniske element. Minogue skildrar seg sjølv som Afrodite, den greske gudinna for kjærleik, skjønnhet og glede.

Listeplassering 
«Aphrodite» nådde sjetteplassen på topplista i Belgia (Ultratip Flandern) den 26. mars 2011, sjølv om songen vart ikkje utgjeven som ein singel. Songen nådde òg 25.-plassen på Belgian Airplay Chart den 12. mars 2011 og tilbrakte to veker på hitlistene.

Medverkande 
Kylie Minogue – vokal, bakgrunnsvokal
Nerina Pallot – låtskrivar, produksjon, bakgrunnsvokal, gitar
Dave Emery – produksjon
Andy Chatterley – trommer
Stuart Price – produksjon, miksing

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Aphrodite (song)» frå , den 7. februar 2013.
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Den offisielle nettsida til Minogue

Kylie Minogue-songar
Songar frå 2010
Vestre Aker kyrkje

Vestre Aker kyrkje ligg i Ullevålsveien 117 ved Kirkeveien i Bydel St. Hanshaugen i Oslo. 
Kyrkja vart innvigt som soknekyrkje for Aker kyrkjelyd i 12. desember 1855 av biskop Jens Lauritz Arup.

Bygninga 
Kyrkja er ei langkyrkje i nygotikk teikna av Heinrich Ernst Schirmer med ca. 500 plassar etter siste restaurering i 1969. Preikestolen er teikna av Alexis de Chateauneuf ca. 1850 og stod opphavleg i Vår Frelsers kyrkje (Oslo Domkyrkje). Glasmåleria er utført av Bernhard Greve, midtfeltet 1939, sidevindauga 1955. Kyrkja har orgel med 27 stemmar og to kyrkjeklokkar.

Historie 
Då Christiania by kjøpte Aker kyrkje (frå 1861 kalla Gamle Aker kyrkje) av Aker herad i 1852 trong Aker ny soknekyrkje. Før salet var gjennomført vedtok heradsstyret å kjøpe 20 mål tomt frå Isac Muus’ eigedom på Kalvehaugen, der kyrkja blei oppført. Det var strid om namnet, blant andre hevda P.A. Munch at tradisjon tilsa namnet Ullevål kyrkje etter garden den stod på. 

I 1861 vart soknet delt i Austre og Vestre Aker. Frå dåverande Vestre Aker blei Sagene og Uranienborg utskilt i 1880, Ullern i 1906 og Ris og Grefsen i 1937. 

Den andre sokneprest (1871–1875) for kyrkjelyden var Jørgen Moe, kjend som samlar og utgjevar av folkeeventyr. Sidan 2000 har Trond Bakkevig vore prost i Vestre Aker prosti.

I det geografiske nedslagsfeltet til kyrkjelyden budde  menneske per 1. januar 2005.

Ved kyrkja ligg Vestre Aker kyrkjegard, innvigd samtidig med kyrkja, og kyrkjelydshus oppført i 1983.

Kulturminne
Vestre Aker kyrkje er eit kulturminne og har nummer 85816 i Riksantikvarens kulturminnebase.

Litteratur
 Kirkebøe M. C.: Oslo kirker i gammel og ny tid. Land og kirke, 1956
 Oslo byleksikon. Oslo. Kunnskapsforslaget, 2000
 Skjelsbæk, Sverre (red.): Gamle Aker kirke. Akademisk forlag, 1980
 Statistisk årbok for Oslo 2005. Oslo kommune

Bakgrunnsstoff
 Arc Vestre Aker kirke
 Nettstaden til Vestre Aker kyrkjelyd 

Kyrkjer i Oslo
Kyrkjer i Vestre Aker prosti
Kulturminne i Oslo
Heinrich Ernst Schirmer
Nakke

Nakke er ein kroppsdel hjå menneske, dyr og fuglar. Nakken er på baksida av halsen eller mellom bakhovudet og ryggen. Nervene til hjernen går via nakken. Dersom nakken vert skada, kan viktige funksjonar — både fysiske og psykiske — bli lamma eller øydelagt. Ordet nakke vert også brukt i omgrep som nakkesleng og tyrenakke.

Hjå firbeinte dyr ligg nakken over manken og bogen.

Anatomi
Lilleakerbanen

Lilleakerbanen er ei trikkelinje som opna som forstadsbane på eigen trasé over Skøyen fram til Lilleaker i Oslo i 1919, og som no er ei trikkelinje for bytrikken i Oslo fram til Jar i Bærum kommune, der banen møter T-banens linje Kolsåsbanen. Her har trikken sams stasjon med T-banen, men eigne plattformar på grunn av ulik storleik på vognene. Frå Jar går trikken vidare på T-banelinja fram til Bekkestua i Bærum, der trikken har endestasjon på eigne sidespor på T-banestasjonen. Køyrestraumen, som er 750 volt likestraum, får trikken frå kontaktleidning over sporet, òg på den strekninga av T-banelinja der T-banetoga nytter straumskjene.

Soga
Lilleakerbanen var opphavleg ei dobbeltspora linje i nettet til Kristiania Elektriske Sporvei (Blåtrikken), og vart trafikkert med toaksla og moderniserte bytrikkar etter at banen var opna til Lilleaker i 1919. I 1924 vart banen lengd innover i Bærum, fyrst til Bekkestua, deretter til Avløs, der det vart bygd vognhall og verkstad, og i 1930 var banen lengd heilt til Kolsås, men berre som enkeltspora linje. På 1930-talet var denne strekninga gjort dobbeltspora fram til Valler, og fram til Kolsås i 1941.

Lilleakerbanen vart halden utanfor samanslåinga som fylgde av at Oslo kommune i 1924 gjorde gjeldande sin rett til å løyse inn sporvegsselskapa Kristiania Elektriske Sporvei og Kristiania Sporveisselskab (Grønntrikken) og skipa AS Kristiania Sporveier, og selskapet som dreiv Lilleakerbanen fekk namnet Bærumsbanen.

Sjå òg
Bærumsbanen
Kolsåsbanen

Bakgrunnsstoff

Sporvogn
Samferdsle i Oslo
Samferdsle i Bærum
Skipingar i 1919
Utvik sokn

Utvik er eit kyrkjesokn i Nordfjord prosti i Den norske kyrkja. Soknekyrkje er Utvik kyrkje i Utvik. 

Fram til prestegjeldsordninga vart lagt ned i 2004 høyrde Utvik sokn til Innvik prestegjeld. Utvik sokn ligg under Stryn kyrkjelege fellesråd.

Bakgrunnsstoff 
 Om Utvik kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja

Stryn kommune
Sokn i Nordfjord prosti
Innvik prestegjeld

Innvik prestegjeld var eit prestegjeld i Den norske kyrkja. Innvik låg under Nordfjord prosti i Bjørgvin bispedøme.

Fram til og med 1842 femnde Innvik prestegjeld sokna Innvik, Olden, Utvik, Nedstryn, Oppstryn og Loen. Då vart Loen, Nedstryn og Oppstryn skild frå som det nyoppretta Stryn prestegjeld. Frå 1843 til prestegjeldsordninga vart nedlagd i 2004 var det sokna Innvik, Olden og Utvik som utgjorde Innvik prestegjeld.. Prestetenesta i området er frå 2004 leia av prosten i Nordfjord.

Då formannskapslovene vart innførte i 1838 vart Innvik eige formannskapsdistrikt. Innvik prestegjeld hadde frå reformasjonen til og med 1842 i hovudsak same utstrekkinga som Stryn kommune har i dag.

Innvik kyrkje i Innvik var hovudkyrkje i prestegjeldet, og presten hadde bustad på Innvik prestegard. Dei andre soknekyrkjene i prestegjeldet var frå 1842 Utvik kyrkje og Olden kyrkje. Før 1842 høyrde også Loen kyrkje, Nedstryn kyrkje og Oppstryn kyrkje inn under området til Innvik-presten.

Namnet vart på dansk skrive Indvigens prestegjeld og seinare Indviken prestegjeld.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Skanna kyrkjebøker for Innvik i Digitalarkivet
 Geistlig inndelingskart (1979)

Prestegjeld
Stryn kommune
Johan Kvandal

Johan Kvandal () var ein norsk komponist. 

Johan Kvandal var son av komponisten David Monrad Johansen. Han tok organist- og dirigentutdanning ved Musikkonservatoriet i Oslo. I tillegg studerte han komposisjon og teori med Per Steenberg, Arild Sandvold og Geirr Tveitt. Han studerte sidan komposisjon hos Joseph Marx i Wien og Nadia Boulanger i Paris. 

I dei tidlege verka til Kvandal,  som Fem små Klaverstykker, Op. 1 og Syv Sanger, Op. 4, kan ein tydeleg sjå at han vore påverka av dei nasjonale strøymingane på 1920-30-talet. Han var òg opptatt av å kombinere norsk folkmusikk og klassiske former, noko "Sonatine for Piano" Op. 2 og "Norsk Overture" Op. 7 ber tydeleg preg av. Paris-opphaldet (1952–54) fekk avgjerande følgjer for det vidare arbeidet hans. Gjennom studie med Nadia Boulanger og tilgang på det rike  musikkmiljøet i byen, vart  han godt kjend med verka til komponistar som Bartôk, Stravinskij og Messiaen. Dette medførte ein langt større kompositorisk fridom, som etter kvart utvikla seg til ein stil han sjølv karakteriserte som "moderne tonalitet". 

Musikkproduksjonen til Kvandal  omfattar komposisjonar for mange slag ensemble, frå soloinstrument til stort orkester. Sentralt står operaen "Mysterier" basert på Hamsuns roman med same namn. Blant orkesterverka er "Antagonia" Op. 38 (1973) for to strykeorkestre og slagverk, "Konsert for Fiolin og Orkester", Op. 52 (1979), og "Michelangelo Poem" Op. 49 (1977) rekna til dei viktigaste verka hans. Det siste store verket han komponerte var klaverkonsert, Op. 85, som han skreiv for pianisten Håvard Gimse, som har spelt han inn på CD saman med David Monrad Johansens klaverkonsert i Ess-dur.

Kvandal var aktiv både som komponist, organist og musikk-kritikar.

Utgjevingar 
Underet (Bergen Digital, 1989). Med Bergen Domkantori

Referansar
Denne artikkelen bygger på «Johan Kvandal» frå ,  den 8. februar 2013.

Bakgrunnsstoff
 
 mic.no Ballade: Biografi

Norske komponistar
Pionérsvale

Pionérsvale (Hirundo neoxena) er ein liten sporvefugl i svalefamilien. Det er ein art som høyrer heime i Australia og på  nærliggjande øyar, og sjølvintrodusert på New Zealand på midten av 1900-talet. Pionérsvala har stor likskap med kystsvala som ofte har vore betrakta som same arten.

Denne arten hekkar i ei rekkje ulike habitat, hovudsakleg i opne område, område rydda av menneske eller i urbane miljø, men ikkje ørken eller tett skog.  Utbreiinga er i det sørlege og austlege Australia. Den austlege populasjonen er i stor grad trekkfuglar som overvintrar i Nord-Australia. Vestlege fuglar, og dei på New Zealand, er i hovudsak standfuglar.

Skildring 
Pionérsvala har metallisk blåsvart overside, lys grå underside på brystet og buken, og rustfarga panne, hals og øvste brystområde. Ho har ein lang gaffeldelt stjert, med ei rad av kvite flekker på dei einskilde fjørene. Desse fuglane er ca. 15 cm lange, inkludert de ytre halefjørene som er litt kortare hos hoer enn hos hannar. Lætet er ei blanding av kvitter og mjuke songstrofer, og ein skarp fløytetone som varsellyd.

Unge pionérsvaler er brungule og kvite, i staden for raudt på panna og halsen, og har kortare halespyd.

I vinterkvarteret i nordlege Australia overlappar pionérsvala med overvintrande låvesvaler (Hirundo rustica) frå nord, men sistnemnde kan lett skiljast med sitt blå brystband. Pionérsvaler hekkar ofte nær menneskeleg busetjing. Ein ser desse svalene på leidningar, stolpar og anna eigna kvilestader.

Reiret er opent og koppforma gjort av gjørme og gras. Det er festa til ein eigna struktur, slik som ein vertikal fjellvegg eller bygning. Det er fôra med fjører og hår. Kvart kull er på tre til fem egg,  og to kull per sesong er vanleg.

Begge kjønn bidreg i reirbygginga, men hoa rugar aleine. Rugetida er mellom to og tre veker. Begge foreldra syter for ungane, og ungane forlèt reiret etter ytterlegare to til tre veker.

Desse fuglane er svært smidige flygarar, som beitar på insekt i flukta. Ofte flyg dei fort og lågt over bakken på opne felt i store sirklar eller i åttetalsmønster. Dei vil ofte sneie rundt dyr eller menneske i det opne.

Kjelder 

BirdLife International (2013) Species factsheet: Hirundo neoxena. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. februar 2013.

Denne artikkelen bygger på «Welcome Swallow» frå ,  den 8. februar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Svalefamilien
Fuglar i den australske regionen
Spettsporv

Spettsporv (Camarhynchus pallidus) er ein liten sporvefugl i gruppa nemnt som darwinfinkane i tanagarfamilien, Thraupidae. Spettsporvar lever spreidd på dei fleste av Galápagosøyane, frå havnivå opp til høgtliggande område. Dei er mest kjente for å bruke trepinnar som verktøy for å få tak i byttedyr frå holrom i trestammar.

Det engelske namnet på arten er 'Woodpecker finch'. Hakkespettfink har òg vore brukt på norsk.

Skildring 
Spettsporven er ein mellomstor tanagar med storleik som ein gråsporv, kroppssvekta er ca. 23-29 gram. Fjørdrakta er lite iaugefallande lys, gråoliven, og nebbfarga er rosa for ungfuglar, men endrast mot svart når dei blir vaksne fuglar.

Spettsporven er endemisk til Galápagosøyane og er utbreidd på øyar med vegetasjon. Han er mest vanleg i den fuktige sona med eviggrøn skog mellom 300 og 700 moh., i tillegg finn ein spettsporv i mindre mengd under dette nivået der biotopet er tørrare med kaktusar og buskar.

Dietten består av virvellause dyr slik som larver, plukka frå tre og buskar.

Mange spettesporvar dannar monogame og livslange par, men det er òg observert hekking med meir enn ein partnar. Dei vernar eit territorium i hekketida og byggjer eit lite overbygd reir med sideinngang. Kullet er vanlegvis på 3 egg. Klekkinga skjer etter ca. 12 dagar og ungane kan forlate reiret etter 2 veker.

Darwinfink 
Nebbet til spettsporven er spesialisert for habitat og kosthald, jamført med andre darwinfinkar er nebbet relativt langt og spisst for å trekkje ut byttet frå holrom.

Denne fuglearten har blitt kjent som brukar av verktøy, det vil seie små, tilpassa trepinnar eller kaktuspiggar. Spettsporvar kan lirke ut byttedyra frå hòlrom i tre med hjelp av en slik pinne. Det same verktøyet kan brukast mange gonger på mange ulike tre. Forskarar har observert at sporvane kan forkorte pinnen eller piggen for å gjere han meir handterleg. Sporvane kan òg prøve ut ulike pinnar eller piggar på ein stad før dei finn akkurat den rette som kan få ut byttedyret.

I den tørre årstida kan spettsporvar bruke verktøyet i under halvparten av tida dei brukar til å få tak i opp til 50 % av byttedyra. I den våte årstida er byttedyra lettare tilgjengelege, og spettsporven vil då oftast bruke det spesialiserte nebbet til å få tak i byttedyra.

Sittellaer, Daphoenositta er andre fuglar som har liknande evne bruk av verktøy.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Woodpecker Finch» frå , den 8. februar 2013.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 
 BirdLife International (2013) Species factsheet: Camarhynchus pallidus. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. februar 2013.

Tanagarfamilien
Darwinfinkar
Fuglar endemiske til Galápagosøyane
Didier Cuche

Didier Cuche () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Le Pâquier i Neuchâtel. Han vart verdsmeister i super-G i 2009, i tillegg har han tre sølvmedaljar frå tre ulike internasjonale meisterskap. Cuche vart nummer to i verdscupen i alpint i 2011, og vann utforcupen av verdscupen fire gongar (2007, -08, -10 og -11), medan han i 2009 vann storslalåmcupen og i 2011 også super-G-cupen.

Aktiv
Cuche slo gjennom i 1998-sesongen, han kom då på åttandeplassen i verdscupen i alpint og vart nummer fire i utforcupen av verdscupen. Kort tid føre vinterolympiaden vann han i Kitzbühel sin fyrste verdscupsiger. Eit høgdepunkt i sesongen fekk også med sølvmedalje i super-G under OL 1998 i Nagano, slått av Hermann Maier og på same tid som Hans Knauß. Dei neste tre sesongane høyrde han med mellom dei beste skialpinistane i verda, men utan å toppe resultatlistene.

I 2002-sesongen vart Cuche nummer tre i verdscupen i alpint, nummer to i super-G-cupen og kom på fjerdeplass i storslalåmcupen. Også 2003-sesongen var ein stor sesong, med tredjeplass i storslalåm- og femte plass i den totale verdscupen.

Cuche var i sine seks siste år som heilt i toppen i verdseliten. I fire sesongar på rad, 2007-10, vart han nummer tre i verdscupen i alpint og i 2011 hadde han berre Ivica Kostelić frå Kroatia føre seg når alle poenga var talde. Utforpokalen i verdscupen fekk han med seg både i 2007, -08, -10 og -11, storslalåmpokalen i 2009, det året han ikkje vann utforpokalen, og super-G-pokalen sikra han seg i 2011.

Cuche tok bronsen i den alpine verdsmeisterskapen i Åre i 2007. To år seinare vann han gull i super-G og sølv i utfor under VM i alpine greiner 2009. I sitt siste verdsmeisterskap, i Garmisch-Partenkirchen i 2011,  fekk han sølv i utfor.

Cuche la opp som aktiv skirennar i 2012.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
1998: Sølvmedalje i super-G og nr 8 i utfor under vinter-OL i Nagano
1999: Nr 8 i super-G under VM i alpint i Vail
2001: Nr 5 i super-G under VM i alpint i St. Anton
2002: Nr 10 i storslalåm under vinter-OL i Salt Lake City
2003: Nr 4 i utfor under alpin-VM i St. Moritz
2006: Nr 12 i super-G under vinter-OL  i Torino
2007: Bronsemedalje i storslalåm, nr 4 i super-G og nr 6 i utfor under alpin-VM i Åre
2009: Gullmedalje i super-G, sølvmedalje i utfor og nr 6 i storslalåm under alpin-VM i Val-d’Isère
2010: Nr 6 i utfor under vinter-OL i Vancouver
2011: Sølvmedalje i utfor og nr 4 i super-G under alpin-VM i Garmisch-Partenkirchen

Verdscupsigrar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Didier Cuche» frå ,  den 8. februar 2013.  

Sveitsiske alpinistar
Verdsmeistrar i alpine greiner
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sveits
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 1998
Alpinistar under vinter-OL 1998
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2002
Alpinistar under vinter-OL 2002
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2006
Alpinistar under vinter-OL 2006
Sveitsiske deltakarar under vinter-OL 2010
Alpinistar under vinter-OL 2010
Ståle Dyrvik

Ståle Dyrvik () er ein norsk historikar fødd i Vågan i Nordland, oppvaksen i Etne i Hordaland. Han har for det meste forska på norsk historie i tida mellom om lag 1600 og 1814, lokalhistoria for Etne, samt i særemnet historisk demografi. Dyrvik har ho også arbeidd med sosialhistorie og mentalitetshistorie. Han var førsteamanuensis ved Universitetet i Bergen frå 1975 til 1988, sidan professor ved same instituisjonen.

Dyrvik gav i 1968 ut fyrste bandet av fembandsverket Etne-soga, eit verk han fullførte i 1995. Dei fyrste banda var sentrale verk i utviklinga av den bygdesoge-sjangeren. Ut av arbeidet med lokalhistoria i Etne leverte han i 1971 hovudfagsoppgåva Befolkningsutvikling og sosiale tilhøve i Etne prestegjeld 1665–1801.

Bibliografi i utval  
 Etne-soga, bd. 1–5, Bergen 1968–95
 Norge under eneveldet: 1720-1800, 1976
 Den lange fredstiden 1720-1784 bind. 8 i Cappelens Norgeshistorie, 1978
 Historisk demografi. Ei innføring i metodane, 1983 
 Mellom brødre 1780-1830 bind 7 i Aschehougs Norgeshistorie] ISBN 82-03-22020-7, 199
 Truede tvillingriker 1648-1720 bind 3 i firebandsverket Danmark-Norge 1380-1814 ISBN 82-00-12676-5, 1998
 Norsk historie 1625-1814: vegar til sjølvstende bd 3 i serien Norsk historie ISBN 978-82-521-5183-1, 1999
 Den demografiske overgangen Utsyn & innsikt, Samlaget ISBN 82-521-6166-9, 2004
 Året 1814 Utsyn & innsikt, Samlaget ISBN 978-82-521-6570-8, 2005

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ståle Dyrvik» frå ,  den 8. februar 2013.  
 

Norske forfattarar
Norske historikarar
Folk frå Etne
Folk frå Vågan
Brett Borgen

Brett Borgen ()  var ein norsk forfattar. Ho er dotter til Annemarta f. Evjenth og Johan Borgen og mor til Iselin Alme. Ho debuterte som forfattar i 1972 med boka Fra en ikke helt vellykket skuespillerinnes dagbok. 

Ho var først gift med scenografen Gunnar Alme, som er far til hennar to born, og seinare med forfattaren Arne Falck. 

På 1970-talet uttalte ho offentleg at ho hadde lytta seg til kristen tru under preikene til Knut Andersen  i Uranienborg kyrkje i Oslo. Det kristne livssynet har sidan sett preg på mykje av forfattarskapen hennar.

Bibliografi
Fra en ikke helt vellykket skuespillerinnes dagbok (1972)
Se dette menneske (1974) Dikt og kortprosastykker
Istedenfor Lisbeth (1977)
Dualoger med Vår Herre (1977)
Isabella, sorgen og Don Juan en fabel (1977)
En time med Jesus Kristus (1978)
 Femti år igjen å leve (1978)
 Vær så snill'a. Barnebok for voksne (1978)
Den fortapte datter (1979)
 Fanmail til Othilie (1980)
Heltinnen (1981)
Offside (1983)
Intet annet enn kjærligheten tar jeg imot (1984) 
Lillelord og Lady Brett (1985)
For å ta igjen min tapte smerte (1997)

Referansar

Norske forfattarar
Folk frå Oslo
Annemarta Borgen

Annemarta Borgen () var ein norsk forfattar, gift i 1934 med Johan Borgen.

Anne Martha (som namnet var skrive då ho vart døypt) Evjenth vart fødd i Bodø med foreldra advokat Haakon Martin Evjenth og kona Anne Elise Johansen.

Annemarta Borgen er mor til forfattaren Brett Borgen.

Verk 
1974 Urtehagen på Knatten
1982 Rosehagen på Knatten
1983 Fisk fra kjøkkenet på Knatten
1981 Deg (om samlivet med Johan Borgen.)

Referansar

Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Bodø
R.L. Stine

Robert Lawrence Stine (), også kjent som R. L. Stine og Jovial Bob Stine, er ein amerikansk forfattar. Han har skrive fleire hundre grøssarnoveller, derimellom bøkene i seriane Fear Street, Goosebumps, Rotten School, Mostly Ghostly, og The Nightmare Room. R. L. Stine er vorte kalla for barnelitteraturens Stephen King. Nokre av dei andre verka hans femner  Space Cadets-trilogies, to Hark spelbøner, og fleire vitsebøker. Bøkene til R. L. Stine har selt over 400 millionar kopiar i 2008.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «R.L. Stine» frå ,  den 8. februar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 

USA-amerikanske barnebokforfattarar
USA-amerikanske grøssarforfattarar
Folk frå Ohio
Willy Ustad

Willy Ustad () er ein norsk forfattar.

Willy Ustad vart tilsett i Forsvaret 1963–75, deretter mellom anna tilsett ved Aker Verdal. Han debuterte med romanen Ulva fra Huldretjernet (1989), følgt av Ulvetid (1990). Fyrste bok i romanserien Fire søsken kom ut i 1992, og i 2001 vart serien avslutta med bok nummer 42. Han har også skrive fleire kortere seriar (mellom anna Opprør, 7 bind; Journalisten, 9 bind). Vidare har han gjeve ut ungdomsboka Et liv i dødens tid (1998) og ein science fiction-serie for ungdom i 6 bind (Vokterne i 1998 og vokternes hemmelighet i 1999 eller Ukjente makter, 1998–2003).

Seinare utgjevingar er Elvis Olsen lever (2006),  Elvis Olsens åpenbaring (2007) Vokterne (2008) og Mysterier (2009).

Prisar 
Inderøy kommunes kulturpris 2002

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Willy Ustad» frå ,  den 8. februar 2013.

Bakgrunnsstoff 
Cappelen. Om Willy Ustad 
Willy Ustad på txt.no
Ufo Sverige: Omtale av UFO i Norge
Trøndelag Teaters «Formidlingspakke Tyskertøs» utgjeve ved oppsetting av romanen som teaterstykke (PDF)

Norske kriminalforfattarar
Forfattarar av fantastisk litteratur
Science fiction-forfattarar
Norske ungdomsbokforfattarar
Norske romanforfattarar
Norske serieforfattarar
Innvik sokn

Innvik er eit kyrkjesokn i Nordfjord prosti i Den norske kyrkja. Soknekyrkje er Innvik kyrkje i Innvik. 

Fram til prestegjeldsordninga vart lagt ned i 2004 høyrde Innvik sokn til Innvik prestegjeld, og var hovudsoknet i prestegjeldet. 

Innvik sokn ligg under Stryn kyrkjelege fellesråd.

Bakgrunnsstoff 
 Om Innvik kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 Geistleg inndelingskart (1979)

Stryn kommune
Sokn i Nordfjord prosti
Olden sokn

Olden er eit kyrkjesokn i Nordfjord prosti i Den norske kyrkja. Soknekyrkje er Olden kyrkje i Olden. 

I tillegg til den noverande soknekyrkja har kyrkjelyden Olden gamle kyrkje som var soknekyrkje frå 1759 til 1934, medan Ljosheim kapell i Oldedalen er eigd av bygdefolket der. 

Fram til prestegjeldsordninga vart lagt ned i 2004 høyrde Olden sokn til Innvik prestegjeld. 

Olden sokn ligg under Stryn kyrkjelege fellesråd.

Bakgrunnsstoff 
 Om Olden kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
 Geistleg inndelingskart (1979)

Stryn kommune
Sokn i Nordfjord prosti
Vera Holtz

Vera Lúcia Holtz () er ein brasiliansk skodespelar.

Brasilianske skodespelarar
José de Abreu

José Pereira de Abreu Júnior () er ein brasiliansk skodespelar

Benício blei fødd i Santa Rita do Passa Quatro.

Kjelder

Brasilianske skodespelarar
Conrad Bain

Conrad Stafford Bain () var ein filmskodespelar frå Letheridge i Alberta i Canada.

Filmar 

 1956: Studio One
 1978: Diff'rent Strokes 
 1978: Grandpa Goes to Washington 	
 1979: The Facts of Life
 1979: C.H.O.M.P.S.
 1981: Child Bride of Short Creek
 1985: The Love Boat	
 1988: Mr. President
 1990: Postcards from the Edge
 1996: The Fresh Prince of Bel-Air	
 2011: Unforgettable

Kanadiske skodespelarar