alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kaija Saariaho

Kaija Anneli Saariaho (fødd Laakkonen, 14. oktober 1952 i Helsingfors) er ein finsk komponist busett i Paris.

Liv og verk 
Kaija Saariaho studerte med avantgardisten Paavo Heininen ved Sibelius-akademiet i Helsingfors. Saman med Magnus Lindberg og andre stifta ho gruppa Open Ears. Deretter heldt fram ho utdanninga, no med Brian Ferneyhough og Klaus Huber i Freiburg im Breisgau. Ho deltok i Darmstädter Ferienkurse og studerte frå 1982 computerstøtta komposisjon og arbeid med lydband og live-elektronikk ved  IRCAM.

På denne tida kom komposisjonar som Verblendungen (1984), eit vekselsspel mellom orkester og lydband, og dessutan Du Cristal (1989) og …à la Fumée (1990), i dei sistnemnde tok ho i bruk live-elektronikk. Under innverknad av spektralmusikk-komponistane  Gérard Grisey og Tristan Murail utvikla Saariaho ein stil pregea av langt uthaldne basstonar og mikrotonale intervall. Eit av hennar best kjende verk, Graal théâtre for fiolinar og orkester (1994–97), er skrive i denne stilen.

Verk av Saariaho blei oppførte ved internasjonale festivalar i London (1989), Jakarta (1989), Paris (1989, 1991) og Wien (1993). I 1999 framførte New York Philharmonic Orchestra under leiing av Kurt Masur komposisjonen hennar Oltra mar for kor og orkester. 

Ved Festspela i Salzburg i år 2000 dirigerte Kent Nagano ei vellukka oppføring av den første operaen hennar, L’Amour de loin. Amin Maalouf skreiv librettoen på basis av trobadoren Jaufre Rude sitt vida. I 2006 blei operaen Adriana Matar uroppført ved Opéra Bastille i Paris og i Lyon 2010 Émilie, også denne med libretto av Amin Maalouf. Kazushi Ono dirigerte.

Prisar og utmerkingar 

 2011 – Léonie Sonnings musikkpris

Viktige verk 

 Verblendungen (1984; orkester)
 Nymphéa (1987; strykekvartet, elektronika)
 Petals (1988; cello,  elektronika)
 Du cristal... (1989; orkester, live-elektronikk)
 ...à la Fumée (1990; solo altfløyte og  cello, orkester)
 Graal théâtre (1994; fiolin, orkester)
 L’amour de loin (2000; opera)
 Orion (2002; orchestra)
 Adriana Mater (2005; opera)
 La Passion de Simone (2006; oratorium/opera)
 Notes on Light (2007; cellokonsert)
 Terra Memoria (2007; strykekvartett)
 Laterna Magica, 2008
 Émilie (2010; opera)

Innspelingar 

 Graal Théâtre – Gidon Kremer; BBC Symphony Orchestra; Esa-Pekka Salonen – Sony SK60817
 L’Amour de loin – Gerald Finley; Dawn Upshaw; Finlands nasjonalopera; Esa-Pekka Salonen – Deutsche Grammophon DVD 00440 073 40264
 Nymphéa – Cikada Strykekvartett – ECM New Series 472 4222

Kjelder 
Referansar

Denne artikkelen bygger på «Kaija Saariaho» frå ,  den 27. januar 2021.  
 

Folk frå Helsingfors
Finske komponistar
Gentianella bellidifolia

Gentianella bellidifolia er ein planteart i bakkesøteslekta som er heimehøyrande på New Zealand.

G. bellidifolia veks på alpin tundra både på Nord- og Sørøya.

Kjelder

Planteliv på New Zealand
Bakkesøteslekta
Khloris

Khloris (gresk Χλωρίς Khlōrís, av χλωρός khlōrós, som tyder 'grøngul', 'lysegrøn', 'bleik' eller 'frisk') er namnet på fleire personar i gresk mytologi. Nokre av desse kan vera same person.

 Nymfa Khloris var ei nymfe guden Zefyros (vestavinden) blei kjær i. Etter at dei blei gifte omforma han henne til ei gudinne, tilsvarande den romerske gudinna Flora. Dei fekk sonen Karpos. Khloris skal ha vore ansvarleg for omformingane av Adonis, Attis, Krokos, Hyakinthos og Narkissos til blomar.

 Khloris av Pylos var gift med Neleus, kongen av Pylos.
 Khloris av Thíva, ei av niobidene (barna til Amphion av Thíva og Niobe).
 Khloris, dotter av Orkhomenos, som blei gift med den synske Ampyx (son av Elatus), og fekk sonen Mopsos, som også var synsk og blei ein av argonautane. Argonautica Orphica gjev henne eit anna namn, Aregonis. In some accounts, she mothered Mopsus by Zeus.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chloris» frå ,  den 27. januar 2021.  
 

Gresk mytologi
Lahti-renna 2021

Dei årlege internasjonale skirenna i Lahti 2021 vart avvikla helga 23. og 24. januar. Norske utøvarar kom til å dominere renna med sine sju sigrar av åtte moglege. Therese Johaug vann det individuelle langrennet for kvinner og gjekk andre etappe for Noregs vinnarlag i 4 x 5 km stafett. Emil Iversen spurta inn til triumf i det individuelle langrennet for menn og tok seg av den andre etappen for Noregs vinnarlag i 4 x 7,5 km stafett. Kombinertløparane Jørgen Graabak og Jarl Magnus Riiber sigra i tomansstafetten og Robert Johansson vann det spesielle hopprennet, dagen etter han var med å vinne laghoppinga for Noregs mannskap. Japanaren Akito Watabe vann det individuelle kombinertrennet.

Menn

30 km skibyte 

Dato: 23. januar

4 × 7,5 km stafett 

Dato: 24. januar

Kombinert

Tomannsstafett (storbakke & 15 km á 10 etappar) 
 
Dato: 23. januar

Kombinert

Skihopping

Hopprenn, storbakke

Laghopping

Kvinner

15 km skibyte 

Dato: 23. januar

4 × 5 km stafett 

Dato: 24. januar

Kjelder
fis.ski 
fis.ski
fis.ski
fis.ski
fis.ski
fis.ski
fis.ski
fis.ski

Idrettstilskipingar i Finland
Sport i 2021
Raised on Robbery

«Raised on Robbery» er ein song skriven av Joni Mitchell og gjeven ut som den første singelen frå 1974 på albumet Court and Spark.

Teksten handlar om ein prostituert som prøver å sjeke opp ein mann som sit aleine på eit hotell.  

Musikkritikaren Sean Nelson rekna «Raised on Robbery» som ein hyllest til 1950-tals rock and roll-songar som «Shake Rattle and Roll» og artistar som Chuck Berry, men syntest ikkje det var særskild overtydande. 

«Raised on Robbery» nådde 50. plassen på Cashbox-lista i USA og 65. plassen på Billboard Hot 100, og 40. plassen på Billboard Adult Contemporary-lista.

«Raised on Robbery» var seinare med i ein videoversjon av konsertalbumet hennar Shadows and Light frå 1980, i tillegg til samleplatene Hits (1996) og Songs of a Prairie Girl (2005).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Raised on Robbery» frå ,  den 27. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Joni Mitchell-songar
Songar skrivne av Joni Mitchell
Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Songar produserte av Joni Mitchell
Asylum Records-singlar
Martin Rønnild

Martin Rønnild () er ein norsk ishockeyspelar. Han har spelt for Storhamar Dragons, Stjernen Hockey og Brynäs IF.

Han er bror til ishockeyspelaren Sander Rønnild.

Kjelder

Norske ishockeyspelarar
Idrettsutøvarar frå Fredrikstad
Simen André Edvardsen

Simen André Edvardsen () er ein norsk ishockeyspelar. Han har spelt for Storhamar Dragons sidan 2014.

Kjelder

Norske ishockeyspelarar
Ishockeyspelarar for Storhamar Hockey
Idrettsutøvarar frå Hamar
Eskild Bakke Olsen

Eskild Bakke Olsen () er ein norsk ishockeyspelar. Han har spelt for Storhamar Dragons sidan 2016. Han er son til Tom Erik Olsen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Eskild Bakke Olsen» frå ,  den 28. januar 2021.  
 

Norske ishockeyspelarar
Idrettsutøvarar frå Hamar
Sander Rønnild

Sander Rønnild () er ein norsk ishockeyspelar. Han har spelt for Stjernen Hockey sidan 2012.

Han er bror til ishockeyspelaren Martin Rønnild.

Kjelder

Norske ishockeyspelarar
Idrettsutøvarar frå Fredrikstad
Lahti-renna 1985

Dei årlege internasjonale skirenna i Lahti 1985 vart avvikla dagane frå 1. til 3. mars 1985. Den norske troppa vart mestvinnande med sine fire triumfar. Tor Håkon Holte gjekk til topps på femmila, Terje Langli var best på 15 km, Geir Andersen vann kombinertrennet og eit stafettlag beståande av Anne Jahren, Brit Pettersen og Marianne Dahlmo gjekk inn til siger på 3 x 5 km. Finlands Matti Nykänen vann det spesielle hopprennet i normalbakken, Andreas Felder frå Austerrike i storbakken. Marie (Johansson) Risby frå Sverige vann 5 km langrenn.

Menn

15 km

50 km

Kombinert

Hopprenn, normalbakke

Hopprenn, storbakke

Kvinner

5 km

3 x 5 km stafett

Kjelder
Sportsboken 85-86. Sportsboken As. Stavanger 1985.

Nordiske greiner
Sport i 1985
Idrettstilskipingar i Finland
Llywelyn den store

Llywelyn den store (walisisk Llywelyn Fawr; IPA: ; født ca. 1172, død 11. april 1240) eller Llywelyn ab Iorwerth var prins (tywysog) av Kongedømet Gwynedd i Nord-Wales og de facto herskar over størsteparten av Wales. Han er også blitt kalla Llywelyn I av Wales og Llywelyn II av Gwynedd, og gjennom ein kombinasjon av krig og diplomati dominerte han Wales i førti år.

Llywelyn var son av Iorwerth Drwyndwn, eldstesonen til kong Owain ap Gruffudd av Gwynedd.
Då han var ung blei Gwynedd styrt av to av morbrørne hans, som hadde delt kongedømet mellom seg etter at Owain døydde i 1170. Som son av den eldste ektefødde sonen til Owain hadde Llywelyn krav på trona, og byrja eit felttog for å vinna makta i riket. I 1200 var han den einaste gjenverande herskaren av Gwynedd. Same året gjekk han med på ein avtale med kong Johan av England, og dei to kongane hadde eit godt forhold dei neste ti åra. I 1205 gifta han seg med Johan si dotter, Joan, og då Johan arresterte Gwenwynwyn ab Owain av Powys i 1208, brukte Llywelyn høvet til å annektera den sørlege delen av Powys. I 1210 braut relasjonane mellom Llywelyn og Johan sammen, og det følgjande året invaderte Johan Gwynedd. Llywelyn blei nøydd til å forhandla, og måtte gje frå seg alle landområda aust for elva Conwy, men ved å alliere seg med andre walisiske prinsar fekk han dei tilbake året etter. Sidan allierte han seg med dei engelske baronane som tvinga Johan til å underteikna Magna Carta i 1215. I 1216 var han den dominerande herskaren i Wales, og arrangerte dette året ei forsamling i Aberdyfi for å dela ut landområde til dei andre walisiske prinsane.

Etter at kong Johan døydde underskreiv Llywelyn Worcester-traktaten med etterfølgjaren hans, Henrik III av England, i 1218. I løpet av dei neste femten åra var Llywelyn ofte involvert i konfliktar med dei engelske fyrstane i grenseområda mellom England og Wales og nokre gonger også med den engelske kongen, men han skipa også alliansar med fleire av fyrstane i grenseområdet. Middle-freden i 1234 blei endne på Llywelyn si krigføring, sidan freden som opphavleg var sett til å vara i to år, stadig blei forlenga med eit år heilt fram til slutten av Llywelyn si regjeringstid. Han heldt stillinga si i Wales fram til ham døydde i 1240, og blei etterfølgd av sonen sin Dafydd ap Llywelyn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Llywelyn den store» frå ,  den 28. januar 2021.  
 

Walisisk historie
Walisiske prinsar
Verdscupen i langrenn 1981/Kvinner

Verdscupen i langrenn for kvinner i 1981-sesongen omfatta 15 tevlingar. Tevlingane tok til 13. desember og vart avslutta 21. mars 1981. Dei ti individuelle renna bestod av sju tevlingar over 5 kilometer, ei over 10 km og to 20-kilometerar. Tre av stafettane gjaldt 3x5 km, to gjaldt 4x5 km.

Renna fann stad i Davos (2) i Sveits, Ramsau am Dachstein (2) i Austerrike, Klingenthal i Aust-Tyskland, Nové Město na Moravě i dåverande Tsjekkoslovakia, La Bresse (2) i Frankrike, Kavgolovo i dåverande Sovjetunionen, Lahti i Finland, Falun (2) i Sverige, Oslo (2) i Noreg og Whitehorse i Canada.

Raisa Smetanina frå Sovjetunionen vann seks renn og vart tildelt FIS-pokalen. Norske Berit Aunli vann to renn og kom på andreplass i turneringa. Barbara Petzold frå Aust-Tyskland og Květa Jeriová frå Tsjekkoslovakia tok kvar sin rennsiger.

Individuelt

Kjelder
Sportsboken 81-82. Dreyer Bok Stavanger. 1981.

Nordiske greiner
1981
Den kinesiske revolusjonen i 1949

Den kinesiske revolusjonen i 1949 var ei rad hendingar som førte til kunngjeringa av Folkerepublikken Kina. Denne fann stad 1. oktober 1949.

Sjå òg
Xinhairevolusjonen

1949 i Kina
Hendingar i 1949
Kinesisk historie
Kina
Ole Edvard Antonsen

Ole Edvard Antonsen () er ein norsk trompetist og dirigent. Han har tidlegare vore tilsett i Oslo Filharmoniske orkester, men har etterkvart arbeidd mest som frilansmusikar og dirigent, det siste særleg for Luftforsvarets musikkorps. Han er internasjonalt anerkjend, og har ofte opptredd som trompetsolist.

Antonsen er aktiv innan eit vidt spekter av sjangrar og spelar musikk innan klassisk, kammermusikk, barokk, jazz og meir popretta stilar. Han har gjeve ut ei rekkje plater og delteke som solist på ei rekkje utgjevingar med andre artistar. For plata Tour De Force vann han Spellemannprisen 1992 i open klasse. Albumet har selt over 140 000 eksemplar i Noreg. I 1995 fekk han Gammleng-prisen i klassen klassisk. 17. august 2007 blei han utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden.

Ole Edvard Antonsen er son av orkesterleiaren Odd R. Antonsen og bror av musikarane Jens Petter og Tom Erik Antonsen.

Diskografi 

 The Virtuoso Trumpet (1989) (med Einar Henning Smebye på piano)
 Tour De Force (1992)
 Trumpet Concertos (1993) (med English Chamber Orchestra og dirigent Jeffrey Tate)
 Popular Pieces for Trumpet &amp; Organ (1994) (med Wayne Marshall på orgel)
 Shostakovich Concerto for Piano and Trumpet (1995) (med Berlin Philharmonic Orchestra, dirigent Mariss Jansons og Mikhail Rudy på piano)
 Read My Lips (1997)
 Twentieth-Century Trumpet (1998) (med Wolfgang Sawallisch på piano)
 New Sound of Baroque (2000) (med broren Jens Petter Antonsen på trompet og TrondheimSolistene)
 Ars Nova (2002) (med Solveig Kringlebotn og Wolfgang Plagge på piano)
 The Golden Age of the Cornet (2007)  (med Kongelige Norske Marines Musikkorps og Ingar Bergby dirigent)
 Nordic Trumpet Concertos (2007) (med Nordiska Kammarorkestern og Christian Lindberg dirigent)
 Landscapes (2008)
 Sommer i lufta (2008 med Bjarne Brøndbo og Luftforsvarets musikkorps)
 Desemberstemninger (2009)

Deltakingar i andre utgjevingar (utdrag) 

 Ut av havet 1990
 With Strings Attached (2002) utgitt av Willem Breuker Kollektief
 Jan van der Roost In Flanders' Fields Vol.39 (2003) musikk av Jan van der Roost
 Absolute (2004)  utgitt av Spanish Brass Luur Metalls
 Frelsesarmeens Juleplate (2004)
 Earthsongs utgitt av Secret Garden (Grace)

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Ole Edvard Antonsen» frå ,  den 29. januar 2021.  
 

Vinnarar av Spellemannprisen
Folk frå Hamar
St. Olavs Orden
Norske trompetistar
Musikarar frå 1900-talet
Musikarar frå 2000-talet
Verdscupen i langrenn 1984/Kvinner

Verdscupen i langrenn for kvinner i 1984-sesongen omfatta 14 tevlingar, av dei 10 individuelle renn og 4 stafettar. Tevlingane tok til 9. desember 1983 og vart avslutta 25. mars 1984. Dei ti individuelle renna bestod av fire tevlingar over 5 kilometer, like mange over 10 km og to 20-kilometerar. Renna fann stad i Reit im Winkl i Vest-Tyskland, Autrans (2) i Frankrike, Sarajevo (4) i dåverande Jugoslavia, Falun (2) i Sverige, Lahti i Finland, Oslo i Noreg,  Štrbské Pleso i dåverande Tsjekkoslovakia og Murmansk (2) i dåverande Sovjetunionen.

Finlands Marja-Liisa Hämäläinen sigra i fire tevlingar og skira seg FIS-pokalen for andre året i rad. Květa Jeriová frå Tsjekkoslovakia vann to tevlingar, medan russiske Raisa Smetanina og dei tre norske langrennarane Berit Aunli, Anette Bøe og Inger Helene Nybråten gjekk inn til siger i eitt renn kvar.

Individuelt

Kjelder
Sportsboken 84-85. Sportsboken As. Stavanger 1984.

Nordiske greiner
1984
Sport i 1984
Europameisterskapen på skeiser 1972/Menn

Europameisterskapen på skeiser 1972 fann stad i Davos i Sveits laurdag 22. og sundag 23. januar 1972. 32 utøvarar frå 13 land deltok i meisterskapen, av dei fem frå Noreg. Dei norske utøvarane var Dag Fornæss, Roar Grønvold, Willy Olsen, Sten Stensen og Magne Thomassen. Deltakarane elles kom frå Austerrike, Belgia, Finland, Frankrike, Italia, Nederland, Polen, Sovjetunionen, Storbritannia, Sveits, Sverige, Vest-Tyskland.

Ard Schenk frå Nederland vart europameister, med god margin til andremann, nordmannen Roar Grønvold. Schenk vann dei tre fyrste distansane, landsmannen Kees Verkerk fekk bestetid på 10 000-meteren.

Skeise-EM 1972 

Dato: 22./23. januar 1972

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Europees kampioenschap schaatsen mannen 1972» frå ,  den 29. januar 2021.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1972
Idrettstilskipingar i Sveits
Lisleherad

Lisleherad er ei bygd og eit kyrkjesokn i Notodden kommune i Vestfold og Telemark. Kyrkjestaden ligg 6 kilometer nord om sjølve Notodden. 719 menneske budde i Lisleherad ved folketeljinga 1950.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1967

Geografi i Notodden
Bygder i Vestfold og Telemark
Fugleslekta Chloris

Chloris (grønfinkar) er ei fugleslekt i finkefamilien som inkluderer fem arter med til saman 20 takson. Slekta sorterer i tribuset Carduelini, som tilhøyrer underfamilien Carduelinae. Artene er utbreidde i Palearktis, dei fleste i Asia.

Artene var tidlegare rekna til slekta Carduelis, men denne viste seg å vera ei polyfyletisk gruppe. Mange arter blei difor flytte til nye slekter, og akkurat desse fem artene viser seg å ikkje eingong vera spesielt nært i slekt med Carduelis. Chloris er no ei monofyletisk gruppe, og gruppa blir rekna som systergruppa til Linurgus.

Inndeling 
Inndelinga og rekkjefølgja hennar følgjer HBW Alive og er i samsvar med Collar, Newton & Bonan (2017). Norske namn på artene følgjer Norsk navnekomité for fugl og er i samsvar med Syvertsen et al. (2008). Namn og skildringar i parentes er ikkje offisielle namn, men berre mellombelse skildringar i påvente av offisielle namn.
 

 Passeriformes, sporvefugler
 Passeri, songfuglar
 Passerida
 Passeroidea
 Fringillidae, finkefamilien
 Fringillinae, (sanne finkar)
 Euphoniinae, (neotropisfinkar)
 Carduelinae, (stillitsfinkar)
 Coccothraustini, (kjernebitarfinkar)
 Drepanidini, (hawaiifinkar)
 Carpodacini, rosenfinkar
 Pyrrhulini, (dompapar og nære slektningar)
 Carduelini, (stillitsar og nære slektningar)
 Haemorhous
 Rhodospiza
 Rhynchostruthus
 Chloris, (grønfinkar)
 C. chloris, grønfink
 C. sinica, orientfink
 C. spinoides, himalayafink
 C. monguilloti, vietnamfink
 C. ambigua, yunnanfink
 Linurgus
 Crithagra
 Linaria
 Acanthis
 Loxia, krossnebbar
 Chrysocorythus
 Carduelis, stillitsar
 Serinus, (iriskar)
 Spinus

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Chloris (zoologi)» frå ,  den 29. januar 2021.  
 

Finkefamilien
Fugleslekter
Planteslekta Chloris

Chloris er ei biologisk slekt av plantar i grasfamilien.
Artar i slekta veks over heile verda, men er vanlegare i tropiske og subtropiske område, og på den sørlege halvkula. Artane kan ha ulik morfologi, men er som regel mindre enn ein halv meter høge. Dei har skjermforma blomestandar.

Slekta har namn etter den greske nymfa Khloris, som er knytt til blomar og våren.

 Artar

 Tidlegare rekna med
Artar som tidlegare er blitt rekna med til Chloris er blitt flytta til andre slekter: Aegopogon Austrochloris Bouteloua Chondrosum Chrysochloa Ctenium Cynodon Dactyloctenium Daknopholis Disakisperma Eleusine Enteropogon Eustachys Gymnopogon Harpochloa Leptochloa Oxychloris Pseudopogonatherum Schoenefeldia Tetrapogon Trichloris

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chloris (plant)» frå ,  den 29. januar 2021.

Bakgrunnsstoff
 Jepson Manual Treatment
 USDA Plants Profile
 Grass Manual Treatment

Planteslekter
Grasfamilien
Fritz Lipmann

Fritz Albert Lipmann () var ein tysk-amerikansk biokjemikar som i 1945 var med om å oppdage ko-enzym A. For denne innsatsen og annan forsking på ko-enzym A vart han i 1953 tildelt Nobelprisen i fysiologi eller medisin, ein pris han delte med Hans Adolf Krebs.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fritz Albert Lipmann» frå ,  den 29. januar 2021.  

Nobelprisen i medisin
Nobelprisvinnarar frå USA
Tyske nobelprisvinnarar
Furtwangen

Furtwangen im Schwarzwald er ein by med ikring 9 000 ibuarar sørvest i delstaten Baden-Württemberg i Tyskland. Byen ligg 879 meter over havet i Schwarzwald. Furtwangen er kjend for sin historiske klokke-industri og det tyske klokkemuseet (Deutsches Uhrenmuseum) ligg i byen.

Større industriverksemder som lagar maskinverktøy og andre spesialprodukt, samt tilbyr kommunikasjonsteknologi, pregar dagens næringsliv i kommunen. Den tekniske høgskulen Hochschule Furtwangen held hus i byen.

Eitt av dei aller fyrste renna i Verdscupen i langrenn for kvinner vart avvikla i Furtwangen vinteren 1979.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Furtwangen im Schwarzwald» frå ,  den 29. januar 2021.  
 

Byar i Baden-Württemberg
Erua

Erua er ein liten stad i Ruapehu District på Nordøya på New Zealand. Han ligg ved New Zealand State Highway 4 like sør for busetnaden National Park. Maorinamnet Erua er sett saman av rua, 'to' og e som blir brukt for tal mellom to og ni.

Staden ligg ved Erua Forest, eit område på 0.07 km² som blir teke var på av Department of Conservation. I denne skogen finst treslag som tawa, rimu, miro og totara. Det verna skogområdet blei etablert i 1930. Jakt er tillate i skogen. 

Erua hadde tidllegare ein stasjon  på jernbanelinja North Island Main Trunk, Han opna 1. april 1908, og var endestasjon på linja frå Auckland fram til Makatote fekk denne rolla seinare same året. Frå 7. januar 1909 gjekk det godstog sørover frå Erua. Staden blei mykje nytta til tømmertransport.

Det blei bygd fire femromshhus og ein 6. klasses stasjon etter George Troup-mønster her i 1908, i tillegg til diverse uthus. Eit kryssingsspor her hadde plass til 49 vogner. Det var eit postkontor ved stasjonen frå 1912 til 1937. Om natta den 30. mai 1921 brann stasjonen ne.  Han blei stengd for generell godstraffik i 1969 og for all trafikk i september 1986. No går det berre ei enkeltlinje gjennom den tidlegare stasjonsstaden.

I dag har området ein enkeltspora sykkelsti.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Erua, New Zealand» frå ,  den 30. januar 2021.  

Geografi i Manawatū-Whanganui
Busetnader i Manawatū-Whanganui
Ruapehu District
Stadnamn av maoriopphav
Lahti-renna 1986

Dei årlege internasjonale skirenna i Lahti 1986 vart avvikla dagane frå 28. februar til 2. mars 1986. Finlands Matti Nykänen vann begge hopprenna og Marjo Matikainen gjekk inn til siger på 5 km i klassisk stil. 15-kilometeren vart vunnen av Torgny Mogren frå Sverige, kombinertrennet av Hermann Weinbuch frå Vest-Tyskland, medan to norske lag syrgde for dobbelsiger i 4 x 5 km stafett, på vinnarlaget gjekk Berit Aunli, Brit Pettersen, Solveig Pettersen og Anne Jahren.

Menn

15 km

Kombinert

Hopprenn, normalbakke

Hopprenn, storbakke

Kvinner

5 km

4 x 5 km stafett

Kjelder
Sportsboken 86-87. Sportsboken As. Stavanger 1986.

Nordiske greiner
Sport i 1986
Idrettstilskipingar i Finland
José Feliciano

José Monserrate Feliciano García (), meir kjend som José Feliciano, er ein puertoricansk musikar, songar og komponist, mest kjend for mange internasjonale hittar, som utgåva si av The Doors-songen «Light My Fire» og julesongen «Feliz Navidad». Musikken hans er kjend for å blande fleire stilar som latinamerikansk musikk, jazz, blues, soul og rock, som regel skapt med den unike, akustiske gitarspelinga hans. Han har ofte spelt ein roleg easy listening som er lett gjenkjenneleg i mange av songane hans.

I USA slo Feliciano først igjennom i 1960-åra, særskild etter albumet Feliciano! nådde andreplassen på albumlista i 1968. Så langt har han gjeve ut over 50 album verda over, på både engelsk og spansk. 

Feliciano er fødd blind.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «José Feliciano» frå ,  den 30. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Offisiell nettstad

Folk frå Lares i Puerto Rico
Blinde musikarar
Grammy-vinnarar
Latin Grammy-vinnarar
Bolero-songarar
Latin pop-songarar
Puertoricanske komponistar
Puertoricanske låtskrivarar
Puertoricanske gitaristar
Puertoricanske songarar
Puertoricanske popsongarar
Latin Grammy Lifetime Achievement Award
Musikarar frå New York City
USA-amerikanske gitaristar
Folk frå East Harlem
John Collier

John Maler Collier () var ein britisk målar knytt til prerafaelittane.

John Collier gjekk i lære hjå Lawrence Alma-Tadema med sjangeraktige framstillingar av antikke motiv. Seinare verka han som folkelivsskildrar og portrettmålar. 
Dei fleste av måleria til Collier følgjer prerafaelittiske ideal om fargeskala, komposisjon og formspråk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Collier» frå ,  den 30. januar 2021.

Bakgrunnsstoff

Britiske kunstnarar
Kunstnarar frå 1800-talet
Kunstnarar frå London
Prerafaelittane