alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Emilio Estevez

Emilio Estevez () er ein amerikansk filmskodespelar, manusforfattar og produsent. Han er kjend frå roller i filmar som The Breakfast Club, St. Elmo's Fire,  The Outsiders og westernfilmar som Young Guns.

USA-amerikanske skodespelarar
Folk frå New York
Folk frå New York City
Living After Midnight

«Living After Midnight» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest. Han vart opphavleg gjeven ut på albumet British Steel i 1980, som vart det første gullalbumet deira i USA med meir enn 500 000 selde eksemplar. Songen talar til den hedonistiske, opprørske anda seint i 1970- og tidleg i 1980-åra, og er av dei mest populære songane til bandet. 

I konsertversjonane vert linja «I took the city 'bout one a.m.» stundom endra til den byen eller staden bandet spelar. Til dømes syng Rob Halford på DVD-en Rising in the East «I took the Budokan 'bout one a.m.», som var arenaen dei spelte på i Tokyo i Japan. 

Musikkvideoen vart regissert av Julien Temple og filma i live i Sheffield City Hall, og byrjar med at trommeslagaren Dave Holland spelar lufttrommer. Under gitarsoloen spelar fansen på første rad i lag med gitarar i papp. 

Songen har òg blitt spelt av The Donnas på albumet The Donnas Turn 21 (2001), av Saul Blanch på hyllestalbumet Acero Argentino: Tributo a Judas Priest (2006), av L.A. Guns på Hell Bent Forever: A Tribute to Judas Priest (2008) og av Iron Savior som eit bonusspor på den japanske utgåva av albumet Condition Red (2002). Han vart spelt av Disturbed på Tribute to British Steel (2010) som musikkmagasinet Metal Hammer gav ut. 

Gitarsoloen i songen vert spelt av Glenn Tipton.

Medverkande 
 Rob Halford – vokal
 Glenn Tipton – gitar
 K.K. Downing – gitar
 Ian Hill – bassgitar
 Dave Holland – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Living After Midnight» frå ,  den 19. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1980
Judas Priest-songar
Songar om turnéliv
Songar skrivne av Rob Halford
Songar skrivne av Glenn Tipton
Songar skrivne av K.K. Downing
Hardrock-songar
Songar frå 1980
Columbia Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av Julien Temple
United av Judas Priest

«United» er ein song frå 1980 av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest. Han vart gjeven ut på albumet British Steal og som den siste singelen frå albumet. Songen er skriven på same måte som «Take On the World» frå Killing Machine (Hell Bent for Leather i USA) og vart laga for at publikum skulle syngje eller rope med. 

B-sida til singelen var «Grinder» og singelen nådde 26. plassen på UK Singles Chart. Singelen låg i alt åtte veker inne på lista.

Medverkande 
Rob Halford – vokal
K.K. Downing – gitarar
Glenn Tipton – gitarar
Ian Hill – bassgitar
 Dave Holland – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «United (Judas Priest song)» frå ,  den 19. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1980
Singlar frå 1980
Judas Priest-songar
Hardrock-songar
CBS Records-singlar
Songar skrivne av Rob Halford
Songar skrivne av K.K. Downing
Songar skrivne av Glenn Tipton
Point of Entry

Point of Entry er det sjuande albumet til det britiske heavy metal-bandet Judas Priest. Det kom ut 26. februar 1981. 

I 1980 vart Judas Priest spelt ein del på radio med «Breaking the Law» og «Living After Midnight» frå albumet British Steel. Bandet forfølgde derfor den meir melodiøse, radiovenlege retninga på Point of Entry. 

Etter British Steel-turneen var over sette band i gang med det neste prosjektet. Denne gongen hadde dei nok pengar til å fly utstyret sitt til Ibiza Studios i Spania, og dette gav Point Of Entry ein meir høglydt, kraftigare og meir «konsertaktig» lyd enn på tidlegare Judas Priest-album.

Marknadsføring
Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet: «Heading Out to the Highway», «Don't Go» og «Hot Rockin'», alle med eigne musikkvideoar. Songen «Heading Out to the Highway» har blitt spelt på dei fleste konsertane til bandet sidan han kom ut. «Desert Plains» vart ofte spelt på konsertane deira i 1980-åra og «Hot Rockin'» vert framleis spelt i nyare tid. 

Albumet vart nymastra i 2001 med to bonusspor, ein konsertversjon av «Desert Plains» og «Thunder Road», ein song frå innspelinga av Ram It Down.

Plateomslag
Europa-utgåva av albumet bestod av eit fargerikt omslag med ei futuristisk metallvengje over ein horisont, designa av Roslav Szaybo, som hadde laga alle plateomslaga til bandet medan dei var på CBS. Det nordamerikanske omslaget var forskjellig med eit printa papir som skulle simulere midtlinja på ein veg og kvite pappboksar bakom. Dette vart designa av John Berg hos Columbia Records. Glenn Tipton, ein av gitaristane i bandet sa «Omslaget var forferdeleg, og me skulda managementet vårt fordi dei ikkje brukt nok tid på å finne noko som var bra nok. Det amerikanske omslaget var annleis, men det var enno verre!»

Mottaking

I 2005 vart Point of Entry rangert på 352. plassen på lista til magasinet Rock Hard over dei 500 beste rocke- og metal-albuma gjennom tidene.

Innhald

Salstrofé

|-
!scope="row"| Verdsomfattande sal:
| 
| 1 600 000
|-

Medverkande 
Judas Priest
Rob Halford – vokal
K.K. Downing – gitar
Glenn Tipton – gitar
Ian Hill – bassgitar
Dave Holland – trommer

Produksjon
Produsert av Judas Priest og Tom Allom
Lydteknikar: Louis Austin
Miksa av Tom Allom
Mastra av Ray Staff
Britisk omslag av Rosław Szaybo
Amerikansk omslag av John Berg, fotografi av Art Kane

Lister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Point of Entry» frå ,  den 19. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1981
Judas Priest-album
Album produserte av Tom Allom
Columbia Records-album
Heading Out to the Highway

«Heading Out to the Highway» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest frå albumet Point of Entry frå 1981. Han vart gjeven ut som singel seinare det året. 

Songen inneheld ein dobbel gitarsolo mellom K.K. Downing og Glenn Tipton. 

Songen vart plassert på lista til VH-1 over dei 40 beste køyresongane.

Andre versjonar
Konsertopptak av «Heading Out to the Highway» finst på konsertalbuma Priest...Live! og Live in London.

Songen er spelbar i musikkvideospelet Rock Revolution.

Songen er òg blitt spelt av White Wizzard på den avgrensa utgåva av Over the Top. Songen vart spelt av det alternative metal-bandet Stone Sour på EP-en Meanwhile in Burbank... i 2015.

Mottaking
I USA nådde singelen tiandeplassen på Billboard Top Tracks-lista.

Medverkande 
Rob Halford – vokal
K.K. Downing – gitar
Glenn Tipton – gitar
Ian Hill - bassgitar
Dave Holland – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heading Out to the Highway» frå ,  den 19. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1981
Singlar frå 1981
Judas Priest-songar
Songar skrivne av Rob Halford
Songar skrivne av Glenn Tipton
Songar skrivne av K.K. Downing
Musikkvideoar regisserte av Julien Temple
Columbia Records-singlar
Electric Eye av Judas Priest

«Electric Eye» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest, frå albumet Screaming for Vengeance frå 1982. Han vart gjeven ut som singel seinare på året og har blitt spelt mykje på konsertane til bandet, ofte som opningslåt. 

Benediction og Helloween er andre band som har spelt inn songen. 

«Electric Eye» er nytta i Grand Theft Auto: Vice City Stories og er spelbar i Guitar Hero Encore: Rocks the 80s. I tillegg finst han tilgjengeleg som nedlasting i  Rock Band og vart nytta i den andre traileren for videospelet Brütal Legend.

Medverkande 
Rob Halford - vokal
Glenn Tipton - sologitar
K.K. Downing - rytmegitar
Ian Hill - bass
Dave Holland - trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Electric Eye (song)» frå ,  den 19. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1982
Judas Priest-songar
Singlar frå 1982
Songar skrivne av Rob Halford
Songar skrivne av Glenn Tipton
Songar skrivne av K.K. Downing
You've Got Another Thing Comin'

«You've Got Another Thing Comin'» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest. Han vart gjeven ut i 1982 på albumet Screaming for Vengeance og same året på singel. I mai 2006 rangerte VH1 songen på femteplassen på lista si over dei 40 beste metal-songane gjennom tidene. Det vart ein av signaturlåtane til Judas Priet og i lag med «Electric Eye» og «Breaking the Law» faste nummer på konsertane deira. «You've Got Another Thing Comin» vart først framført på opningskonserten under the Vengeance-turneen i Stabler Center i Bethlehem i Pennsylvania, den 26. august 1982 og har blitt spelt kring 673 gonger i alt til og med Epitaph-turneen i 2012. 

Songen nådde 67. plassen på Billboard Hot 100 den einaste Judas Priest-singelen som gjekk inn på singellista i USA. 

«You've Got Another Thing Comin'» nådd òg 66. plassen i Storbritannia. På den amerikanske Billboard rock-lista nådde songen fjerdeplassen.

Mottaking
Wayne Parry i Associated Press kalla han i lag med «Hell Bent for Leather» og «Living After Midnight» ein av «standardane som andre metal-songane vart målt opp mot».  Greg Prato i AllMusic skreiv at songen vart det store gjennombrotet til Judas Priest i USA.

I andre media
Songen er nytta i fleire videospel, som til dømes Prey; i Grand Theft Auto: Vice City's, Rock Band og Guitar Hero. 

Songen er blitt nytta i komediefilmen  Bad Teacher frå 2011. Songen er òg nytta i ein episode av Californication.

Medverkande 
Rob Halford – vokal
Glenn Tipton – sologitar
K.K. Downing – rytmegitar
Ian Hill – bass
Dave Holland – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You've Got Another Thing Comin'» frå ,  den 19. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1982
Singlar frå 1982
Singlar frå 1988
Judas Priest-songar
Songar skrivne av Rob Halford
Songar skrivne av Glenn Tipton
Songar skrivne av K.K. Downing
Columbia Records-singlar
Musikkvideoar regisserte av Julien Temple
Defenders of the Faith

Defenders of the Faith er det niande studioalbumet til det britiske heavy metal-bandet Judas Priest. Tre songar frå albumet vart gjevne ut som singlar: «Freewheel Burning», «Some Heads Are Gonna Roll» og «Love Bites». Albumet selde til platinaplate i USA.

Innspeling og utgjeving
Defenders of the Faith vart spelt inn i Ibiza Sound Studios på Ibiza i Spania, og miksa frå september til november 1983 i DB Recording Studios og Bayshore Recording Studios i Coconut Grove i Miami. LP- og kassettutgåva av albumet kom ut 4. januar 1984, medan CD-utgåva kom i juli. Ein nymastra CD-versjon kom i mai 2001. Samstunde med at albumet kom ut la bandet ut på turné i Europa, medan dei fleste konsertane vart haldne i Nord-Amerika på våren og sommaren. 

Stilmessig er Defenders of the Faith i same gata som føregjengaren og inneheld ei blanding av korte, kjappe metal-songar med allsongvenlege refreng. Ein finn likevel somme progressive element på songar som «The Sentinel».

Albumet vart raskt ein stor suksess og nådde berre ein plass lågare på den amerikanske Billboard-lista enn Screaming for Vengeance og markerte toppen av den kommersielle suksessen til Judas Priest. Somme kritikarar har hevda at albumet manglar singlar som står ut, som «Breaking the Law» eller «You've Got Another Thing Comin', og at albumet elles liknar på Screaming for Vengeance.

30-årsjubileumsutgåva av albumet (kom ut i mars 2015) kom med ein dobbel CD av ein konsert frå 5. mai 1984 i Long Beach Arena i Long Beach i California under Defenders of the Faith-turneen. Konserten vart opphavleg send på radio.

Plateomslag
Plateomslaget vart laga av Doug Johnson (som òg laga omslaget til Screaming for Vengeance) og syner ein Metallian, ein tiger-liknande skapning med vêr-horn og maskingevær.

Kontrovers
«Eat Me Alive» vart plassert på tredjeplassen på lista til Parents Music Resource Center kalla «Filthy Fifteen», ei liste over 15 songar som organisasjonen meinte var met støytande.  Tipper Gore frå PMRC sa at songen handla om tvungen oralsex. Som svar på skuldingane spelte Priest inn songen «Parental Guidance» på det neste albumet, Turbo.

Marknadsføring
På turneen for albumet spelte bandet alle songane live, med unntak av «Eat Me Alive».

Innhald

Bonuskonsert med 30-årsjubileumsutgåva

Medverkande 
Judas Priest
Rob Halford – vokal
K.K. Downing – gitar
Glenn Tipton – gitar
Ian Hill – bassgitar
Dave Holland – trommer

Produksjon
Produsert av Tom Allom
Lydteknikar: Mark Dodson, assistert av Christian Eser, Bruce Hensal, David Roeder, Ben King og Buddy Thornton
Plateomslag av Doug Johnson, basert på eit konsept av Judas Priest

Lister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Defenders of the Faith» frå ,  den 19. september 2016.  
 

Musikkalbum frå 1984
Judas Priest-album
Album produserte av Tom Allom
Columbia Records-album
Freewheel Burning

«Freewheel Burning» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest, som kom ut i 1984 på albumet Defenders of the Faith. Han vart først gjeven ut som singel frå dette albumet. Songen kom ut seint i 1983, fleire månader før sjølve albumet. 12"-versjonena v singelen inneheld ein lengre gitarintro som ikkje var med på albumversjonen. 

Gitarsoloen i songen vert framført av Glenn Tipton. 

B-sida til singelen er konsertversjonar av «Breaking The Law og «You've Got another Thing Comin'», som vart spelt på US Festival i Glen Helen Park i San Bernardino i California den 29. mai 1983. 

I musikkvideoen til songen kan ein sjå bandet spelt medan ein ung gut spelar ein arkadeversjon av Pole Position.

Andre versjonar
Songen vart òg spelt inn av Fozzy på albumet Happenstance og vart nytta i videospelet Gran Turismo 4.

Medverkande 
Rob Halford - vokal
Glenn Tipton - sologitar
K.K. Downing - rytmegitar
Ian Hill - bass
Dave Holland - trommer

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Freewheel Burning» frå ,  den 19. september 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1983
Singlar frå 1983
Judas Priest-songar
Songar skrivne av Glenn Tipton
Songar skrivne av K.K. Downing
Songar skrivne av Rob Halford
Musikkvideoar regisserte av Julien Temple
Columbia Records-singlar
Speed metal-songar
Some Heads Are Gonna Roll

«Some Heads Are Gonna Roll» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest. Han vart først gjeven ut i 1984 på albumet Defenders of the Faith, og gjeven ut på singel seinare på året. 

Sjølve melodien vart skriven av Bob Halligan jr., som i dag spelar i bandet Ceili Rain.

Den første gitarsoloen i songen vert spelt av Glenn Tipton og den andre av K.K. Downing.

B-sida av singelen var ein konsertversjon av «The Green Manalishi (With The Two-Pronged Crown)», spelt inn på US Festival i Glen Helen Park, nær San Bernardino i California den 29. mai 1983. Han inneheld òg studioversjonen av «Jawbreaker» frå Defenders Of The Faith.

Songen vart plassert på lista over bannlyste songar hos Clear Channel etter 9/11.

Andre versjonar
«Some Heads Are Gonna Roll» vart spelt av bandet Fight or Flight på luksusutgåva av det første albumet deira, A Life by Design?.

Medverkande 
Rob Halford - vokal
K.K. Downing - gitar
Glenn Tipton - gitar
Ian Hill - bassgitar
Dave Holland - trommer

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1984
Singlar frå 1984
Judas Priest-songar
Songar skrivne av Bob Halligan Jr.
Columbia Records-singlar
Moses Kiptanui

Moses Kipkore Kiptanui () er ein kenyansk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 3000 meter hinder tre gongar på rad; 1991, 1993 og 1995. Han sette to verdsrekordar i 3000 m hinder og ein på 5000 meter.

Aktiv
Kiptanui slo gjennom i 1991 då han vann hinderløpet ved fleire såkalla Grand-Prix-stemne. Han toppa sesongen med å verte verdsmeister i øvinga under friidretts-VM i Tokyo, eit lite sekund føre landsmannen Patrick Sang. Året etter lukkast Kiptanui ikkje å kvalifisere seg til Sommar-OL 1992. Derimot sette han i Köln kort etter sommarleikane verdsrekord på 3000 meter med tida 7,28,9, ei rekordtid som stod til Noureddine Morceli slo den i 1994. Tre dagar etter rekordløpet i Köln forbetra Kiptanui verdsrekorden på 3000 m hinder til 8.02,0 under eit stemne i Zürich.

Ved verdsmeisterskapen 1993 i Stuttgart stod gullstriden i 3000 m hinder på ny mellom Kiptanui og Sang, og atter viste Kiptanui seg som ein langt betre spurtar. To år seinare var han aldri truga på sisterunden av hinderløpet under VM 1995 i Göteborg og tok sitt tredje rake gull i øvinga. Tidlegare i 1995-sesongen sette han verdsrekord på 5000 m med tida 12.55,3, og den 16. august 1995 vart han fyrstemann under åtte minuttar på 3000 m hinder, då han i Zürich vann på tida 7.59,1.

Både under Sommar-OL 1996 og VM 1997 kom Kiptanui i mål til sølvmedaljar. I Atlanta-OL hadde han lite å stille opp mot landsmannen Joseph Keter. Ved friidretts-VM 1997 i Aten berga han sølvmedaljen på nøyaktig same tid som bronsevinnar Bernard Barmasai, begge to passerte målstreken 0,2 sekundar etter gullmedaljøren, Wilson Boit Kipketer.

Kiptanui la opp i 2001.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 8,12,5, framom Patrick Sang (8.13,4)
VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje – 8,06,3, framom Patrick Sang (8.07,5)
VM 1995 i Göteborg:Gullmedalje – 8,04,1, framom Christopher Kosgei (8.09,0)
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje – 8,08,3, bakom Joseph Keter (8.07,1)
VM 1997 i Aten: Sølvmedalje – 8,06,0, bakom Wilson Boit Kipketer (8.05,8)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Moses Kiptanui» frå ,  den 19. september 2016.  
 

Kenyanske langdistanseløparar
Kenyanske hinderløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Kenya
Medaljevinnarar under sommar-OL 1996
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 1996
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1996
Lars Ivar Hansen

Lars Ivar Hansen () er ein norsk historikar. Han er spesialist på samisk og nord-norsk historie i mellomalderen og tidleg nytid, han er professor ved Institutt for historie og religionsvitskap ved Universitetet i Tromsø. 

Hansen tok hovudfag i historie ved Universitetet i Oslo ved Ødegårdsprosjektet i 1975. Han har vore historieforskar ved Universitetet i Tromsø sidan 1976. Han tok doktorgrad i 1990 på avhandlinga handel og endringer i det samiske samfunnet 1550 - 1700. Han vart utnemnd til professor i Tromsø i 1991 og har dessutan vore  Professor II i eldre samisk kulturhistorie ved Mellomaldersenteret ved Universitetet i Oslo frå 1994 til 2002.

Hansen har argumentert for at Nord-Noreg best kan skildrast som ein redistributiv nordnorsk hovdingøkonomi i vikingtid og tidleg mellomalder, han har underbygd dette empirisk gjennom nærstudie av samfunnstilhøve i Astafjord. Dette er eit syn som er inspirert av Kåre Lunden og Michael Polanyi. Hansen har undersøkt korleis hovdingane i Bjarkøy/Trondenes gjennom skattlegging og handel tileigna seg prestisjeprodukt som dei utveksla for å byggja alliansar med andre stormenn. I følgje Hansen vart dette systemet nedbygd då kyrkja og kongemakta underla seg finneferda og finneskatten og erstatta det eksisterande skattsystemet med landskyldbasert leilendingsvesen.

Hansen har i om lag 30 år hatt som eit av sine prosjkt å forska på Astafjord i Sør-Troms' historie fram til ca 1730, i det som har vore omtalt som eit av dei meste omfattande lokalhistorie-/bygdebok-prosjekta i landet. Saman med arkeologen Bjørnar Olsen utgav han i 2004 boka «Samenes historie» som tok for seg tida fram til 1750. Boka har vorte rekna som standardverket om eldre samisk historie Ho var første bind i eit påtenkt tobindsverk om samisk historie frå forhistorisk tid fram til notida Saman med Bjørg Evjen redigerte han i 2008 boka «Nordlands kulturelle mangfold: etniske relasjoner i historisk perspektiv» som undersøkte tilhøvet mellom samar og nordmenn i det nordlege Nordland dei siste fire hundre åra. 

I 2015 vart han vald inn i Det Norske Videnskaps-Akademi si gruppe for historie

Kjeldder
Denne artikkelen bygger på «Lars Ivar Hansen» frå ,  den 19. september 2016.

Referansar 

Norske historikarar
Professorar ved UiT Noregs arktiske universitet
Samisk kultur
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Viggo Rossvær

Viggo Helge Rossvær () er ein norsk filosofiprofessor som er professor II ved Universitetet i Nordland og tidlegare var professor i filosofi ved Universitetet i Tromsø (1979-2009). Han tok doktorgraden ved Universitetet i Oslo i 1972 på ei avhandling om Immanuel Kant og Ludwig Wittgenstein. Rossvær var førsteamanuensis i Oslo frå 1968 til 1979 og har sidan vore professor i Tromsø.

Viggo Rossvær har markert seg som ein sterk kritikar av utviklinga til universitetet dei siste åra. Særleg har han kritisert examen philosophicum for å vera eit øydelagt og dogmatisk studium.

Han er gift med filosofiprofessor Hjørdis Nerheim.

Bibliografi 
 Ruinlandskap og modernitet: hverdagsbilder og randsoneerfaringer fra et nord-norsk fiskevær. Spartacus, 1998.
 Filosofiens historie (sammen med Hjördis Nerheim). Aschehoug/Tanum-Norli, 1984.
 Kant og Wittgenstein: metoden hos Kant og den senere Wittgenstein i lys av forholdet mellom transcendental logikk og (logisk) grammatikk. Doktoravhandling, Universitetet i Oslo, 1971.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Viggo Rossvær» frå ,  den 19. september 2016.  
 

Professorar ved UiT Noregs arktiske universitet
Ana Fidelia Quirot

Ana Fidelia Quirot Moré () er ein kubansk tidlegare friidrettsutøvar som særleg utmerkte seg på 800 meter, men òg var ein framifrå 400-meterløpar. Quirot vart verdsmeister på 800 m både under VM 1995 og VM 1997. Ho vann elles sølvmedalje i VM 1991, OL-sølv i 1996 og OL-bronse i 1992, alle på 800 meter. I sine personbeste løp på 800 m og 400 m fekk Quirot notert høvesvis 1.54,44 i 1989 og 49,61 sekundar i 1991.

Aktiv
Quirot vart nummer fire på 800 m i friidretts-VM 1987. To år seinare vann ho 800 m under verdscupen 1989 i Barcelona på tida 1.54,44, den fjerde raskaste tida på distansen nokon gong. Einast verdsrekordhaldar Jarmila Kratochvílová, sovjetiske Nadezjda Olizarenko og kenyanske Pamela Jelimo har sprunge fortare.

Ved friidretts-VM 1991 måtte Quirot sjå seg slått med fem hundredels sekund av sovjetiske Lilija Nurutdinova i ein rekordjamn finale. I OL-finalen året etter Quirot måtte eit steg ned på sigerspallen til bronseplass, klart slått av vinnaren Ellen van Langen frå Nederland og Nurutdinova.

I 1993 vart gravide Quirot alvorleg brannskadd då ein oljekokar i heimen eksploderte, og det ufødde barnet døydde. Etter talrike operasjonar byrja ho å trene att. Under verdsmeisterskapen 1995 sigra ho på 800 m med god margin til dei sterkaste finalemotstandarane. I 1996 kom ho på andreplass under Sommar-OL i Atlanta, eit løp som russiske Svetlana Masterkova vann. Sesongen etter avslutta Quirot sine mange år på friidrettsbana med å forsvare VM-tittelen på 800 m då VM i friidrett 1997 fann stad i Aten.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1987 i Roma: Nr 4 – 1.55,84
VM 1991 i Tokyo: Sølvmedalje – 1.57,55, bakom Lilija Nurutdinova (1.57,50)
OL 1992 i Barcelona: Bronsemedalje – 1.56,80
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 1.56,11, framom  Letitia Vriesde (1.56,68)
OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje – 1.58,11, bakom Svetlana Masterkova (1.57,73)
VM 1997 i Aten: Gullmedalje – 1.57,11, framom Jelena Afanasjeva (1.57,56)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ana Fidelia Quirot» frå ,  den 19. september 2016.  
 

Cubanske friidrettsutøvarar
Mellomdistanseløparar
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 1996
Dibba Al-Hisn

Dibba Al-Hisn er ein eksklave i emiratet Al-Sharjah, eit av sju i Dei sameinte arabiske emirata. Eksklaven ligg ved Omanbukta i aust, og grensar til Dibba Al-Baya i nord og Dibba Al-Fujairah i sør. Han er òg ein geografisk del av Dibba-regionen. Han er den minste av dei tre Dibba-busetnadane og er mest kjend for fiskemarknaden og den gamle festninga, som han er kalla opp etter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dibba Al-Hisn» frå ,  den 19. september 2016. 
 

Busetnader i Sharjah
Tidlegare portugisiske koloniar
Busetnader i Dei sameinte arabiske emirata
Enklavar
Arkeologiske funn i Dei sameinte arabiske emirata