alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sjursøya

Sjursøya er eit hamneområde i Oslo. 

Opphavleg var Sjursøya ei kupert og idyllisk lita øy i Oslofjorden, ikkje langt frå land. Men etter anleggsarbeid på 1920- og 30-talet vart øya omgjort til ei landfast utstikkar med kaier og andre innretningar, og kom til å inngå i den hamna som vart bygd sørover langs foten av Ekebergåsen i Oslo mot Bunnefjorden.

I gamal tid budde det ein fiskarfamilie på Sjursøya, og fiskaren sette vanlegvis garna på nordvestsida av øya. Frå 1870-åra og fram til 1920 var det berre sumarhus, sumarvillaer, for velberga osloborgarar på øya, som var blant dei fyrste øyane i Oslofjorden som vart teke i bruk til slikt. Øya hadde ikkje brusamband med fastlandet, og var så strengt privat at ingen uvedkomande fekk gå iland. Eigedomane var skilde frå kvarandre med gjerde. Forfattaren Johan Borgen har skildra livet og tilhøva her i bokverket Barndommens rike frå 1965; i barndommen hans disponerte familien eit av desse sumarhusa.

Hamnevesenet byrja i 1921 å sprengje ned og planere ut heile øya, og fjerna dei tretten villaene som stod der då. Sprenginga og utfyllinga vart gjort som naudsarbeid for å sysselsette arbeidslause, og mange av dei som tok del i dette, var urøynde og utan kunnskap om slikt arbeid. I 1934 var det fylt ut heilt til lands, slik at den no heilt flate øya hadde vorte landfast, og bygginga av kaier tok til.

I dag dominerast Sjursøya av ymse bygningar og innretningar som trengst for moderne lossing og lasting av skip og lagring av lasta. Her er vegar og jarnbanespor, lagerskur, heisekraner og lagerplass for containerar, store siloar for sement, fleire bensin- og oljetankar og dessutan innretningar for å fylle flybensin i tankvogner for å frakta han på jarnbane til Oslo lufthamn, Gardermoen.

Ei alvorleg jarnbaneulukke skjedde på Sjursøya 24. mars 2010, då eit sett på 16 tomme jarnbanevogner for containerar rulla ukontrollert frå Alnabru godsterminal og skiftestasjon i Oslo og ned Loenga-Alnabrulina til Sjursøya, der dei trefte ein bygning. Høgdeskilnaden er om lag 90 meter, og vognsettet hadde stor fart då det trefte bygningen. Tre personar på Sjursøya vart drepe, og fire skadd. 

Geografi i Oslo
Øyar i Oslo
Frederik Johnstrup

Johannes Frederik Johnstrup () var ein dansk geolog. Han gjorde ei stor vitskapleg og administrativ innsats og er kjend for å ha innført istidsteorien i Danmark. Han grunnla Danmarks geologiske Undersøgelse i 1888 og Grønlands geologiske og geografiske Undersøgelse i 1876.

Johnstrup vart bachelor i 1844 og vart professor i mineralogi og naturvitskap ved Sorø Akademi i 1846. Då akademiet vart lagt ned i 1848 vart han assisterande lektor i Kolding. Tre år seinare underviste han i Sorø og i 1866 vart han professor i mineralogi og geologi ved Universitetet i København og Polyteknisk institutt. 

I 1876 leia han ein ekspedisjon til Island for å studere Askja og vulkanane ved Mývatn i lag med Þorvaldur Thoroddsen som guide.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Frederik Johnstrup» frå ,  den 5. september 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Danske geologiprofessorar
Danske paleontologar
Professorar ved Københavns Universitet
Folk frå København
Johan Herman Lie Vogt

Johan Herman Lie Vogt () var ein norsk professor, geolog og petrograf. Vogt var son av legen Olaus Fredrik Sand Vogt (1829–93) og Mathilde Eliza (“Elise”) Lie (1835–93).  Han var far til forfattar og samfunnsøkonom Johan Vogt, ingeniør og embetsmann Fredrik Vogt, politikar og pressemann Jørgen Vogt og geologen Thorolf Vogt. Vogt var dessuten nevø av matematikar Sophus Lie og grandnevø av juristen Jørgen Herman Vogt, og svigerfar til krigshelten Martin Linge.

Johan H.L. Vogt Johan Vogt tok realartium ved Universitetet i 1876 som ein av tolv (169 tok latinartium). På denne tida var det to til seks studentar på bergstudiet. Vogt var cand.min. frå 1880, og vart 27 år gamal tilsett som professor i metallurgi og styrar av det metallurgiske laboratoriet ved Universitetet i Oslo, ei stilling han hadde 1886-1912. Då NTH vart etablert i 1911 vart Vogt den første professoren til høgskulen i geologi, og hadde stillinga 1912-29, og han vart etterfølgt av sonen sin Thorolf Vogt. Vogt brukte systematisk metodane i fysikalsk kjemi for å løyse petrografiske problem, eit banebrytande perspektiv som fekk stor tyding for både petrografi og malmgeologi. I følgje Børresens biografi var han «ein pioner innanfor norsk geologi og naturvitskap. Han utvikla teoriane om korleis fysiske og kjemiske prosessar i flytande lava (magma) gav opphav til ulike bergartar, og fekk ein eineståande internasjonal posisjon.»

Vogt høyrde til ein generasjon som la vekt på praktisk tverrfaglegheit og nasjonaløkonomisk nytteverknad av forskinga, og yrkesrolla hans veksla mellom professor, kartlegging og rådgjevande ingeniør eller konsulent. Han samarbeidde tett med kollegaen Waldemar Christofer Brøgger, og verksemda deira blir av Børresen (jfr lenkje) karakterisert slik:
Rapportene var ikke bare holdt i et nøkternt vitenskapelig språk; professorenes politiske industribyggingsprosjekter skinte mang en gang tydelig igjennom: én ting var at en ny bergverks- eller steinindustri ville skape nye arbeidsplasser - det var gjennomgangstonen i nesten alle de positive rapportene. Men det nasjonale argumentet var minst like viktig. Vogt og Brøgger understreket i sine pamfletter svært ofte betydningen av at nye norske selskap skulle utnytte de naturressursene som landet var best forsynt med - stein - og ikke la utenlandske eiere få kloa i norske steinbrudd.

Prisar og utmerkingar 
Vogt blei tildelt Wollastonmedaljen i 1932.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Johan Vogt» frå , den 5. september 2010.

Bakgrunnsstoff 
 Fra Forskningspolitikk, nr 2, 2006  Ein faglegbiografisk artikkel av Anne Kristine Børresen

Professorar ved Universitetet i Oslo
Professorar ved NTH
Norske geologiprofessorar
Folk frå Tvedestrand
John Bernhard Rekstad

For fysikkprofessoren med same namn sjå John Bernhard Rekstad

John Bernhard Rekstad () var ein norsk geolog. Han tok lærareksamen 1887, var lærar ved dei høgare skulane på Røros, Namsos og Lillehammer og 1896–1900 adjunkt ved Bergens katedralskole. Frå 1900 var han første geologen ved Noregs geologiske undersøkingar i Kristiania. Han dreiv særleg med brestudier (han utforska i 1890 og 1891 heile Svartisen) og med istidsavleiringane i Noreg. For Noregs geologiske undersøkingar utførte han geologisk kartlegging, særleg på Vestlandet, i Jotunheimen og i Nordland. Han utgav ei rekkje geologiske avhandlingar.

John Berhard Rekstad var òg ivrig amatørfotograf. Dei geologiske reisene hans skulle føre han rundt om i heile landet og kameraet var alltid med han på tokt. Motivet for fotograferinga var først og fremst å dokumentere geologiske formasjonar, fjell, brear og steinprøvar. Men han fekk òg med seg mange vene stadmotiv og menneska rundt han. Negativsamlinga hans består av 2962 glasplater og planfilmar. Bileta finst på Billedsamlingen, Universitetsbiblioteket i Bergen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «John Bernhard Rekstad» frå ,  den 5. september 2010.

Bakgrunnsstoff
 Billedsamlingen - Universitetsbiblioteket i Bergen

Norske geologar
Folk frå Harstad
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
John Wesley Powell

John Wesley Powell () var ein amerikansk soldat, geolog og utforskar av Vest-USA og direktør for fleire vitskaplege og kulturelle institusjonar. Han er kjend for Powell-ekspedisjonen i 1869 der han reiste ned Green River og Colorado River og var mellom anna då den første europeiske amerikanaren som reiste gjennom Grand Canyon.  

Powell var den andre direktøren i US Geological Survey (1881–1894) og la fram forslag til retningslinjer for utviklinga av det tørre Vesten, etter dei nøyaktige evalueringane han hadde gjort av tilhøva der. Han var direktør i Det amerikanske etnologibyrået ved Smithsonian Institution, der han støtta forsking av lingvistikk og sosiologi.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John Wesley Powell» frå ,  den 5. september 2010.

Bakgrunnsstoff

Bilete av John Wesley Powell
Powell Museum 
John Wesley Powell River History Museum

USA-amerikanske oppdagarar
USA-amerikanske geologar
Folk frå den amerikanske borgarkrigen
USA-amerikanske språkforskarar
John William Dawson

Sir John William Dawson () var ein kanadisk geologi og paleontolog. Han studerte i England og arbeidde i Canada. Han var først professor i geologi og seinare rektor ved Universitetet i Montreal. Han skreiv fleire vitskaplege (geologiske, paleobotaniske og paleozoologiske) og meir populære arbeid. Dawson var ein kjend aktiv anti-darwinist.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
Biografi frå Museum of Nova Scotia 

Kanadiske geologar
Kanadiske paleontologar
Folk frå Nova Scotia
Stortingets samferdslekomité

Stortingets samferdslekomité var ein fagkomité på Stortinget.

Komiteen vart skipa i 1950 med verknad for stortingsperioden 1950-1953. Den overtok saksområde frå to komitear som då vart nedlagde: Post-, telegraf- og kystfartskomiteen og Veg- og jernbanekomiteen.

Komiteen var deretter ein av dei faste komiteane på Stortinget, til den vart lagt ned 30. september 2005. Den vart då erstatta av Stortingets arbeids- og sosialkomité og Stortingets helse- og omsorgskomité

Stortinget.no har opplysingar om alle medlemmer i komiteen frå skipinga i 1950 til den vart lagt ned i 2005.

Kjelder 
 Om komiteen hos Stortinget.no

Samferdslekomiteen
Skipingar i 1950
Nedleggingar i 2005
Tidlegare stortingskomitear
Kaare Høeg

Kaare Høeg () er ein norsk sivilingeniør. Han tok doktorgrad ved Massachusetts Institute of Technology i USA i 1965. Han arbeidde som professor ved Stanford University i USA frå 1968 til 1974, og frå 1974 til 1991 var han administrerande direktør frå Norges geotekniske institutt. Han vart så professor ved Universitetet i Oslo frå 1991. 1974–91. Fra 1991 professor ved Universitetet i Oslo. 

Høeg har mellom anna vore konsulent for mange ingeniørprosjekt innan petroleumsverksemd, vasskraft og vassforsyning i inn- og utland.

Kjelder 

Norske sivilingeniørar
Norske geologiprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Folk frå Drammen
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Kallskaret naturreservat

Kallskaret naturreservat er ein verna geologisk førekomst over Tafjord i Fjord kommune i Møre og Romsdal. 
Verneområdet dekkjer om lag 900 dekar og ligg på rundt 950 moh. Landskapet er kjenneteikna av pilarar av olivin på opptil to meter. Det er sparsamt med vegetasjon på den ørkenaktige raud-gulbrune grunnen. Reservatet er heilt omgjeve av Geiranger-Herdalen landskapsvernområde, og alt ligg innanfor verdsarvområdet Vestnorsk fjordlandskap.

Førekomsten inneheld granat-pyroksenitt og granatperidotitt (feilaktig kalla eklogitt) som dannar lag i olivinstein, dunitt. Bergartane vert rekna som vakre og har høg vitskapleg verdi. Dei vert nytta som referanse for tidlegare publiserte arbeid og vert framleis forska på. Området har ein gulbrun forvitringsfarge. Ein har mellom anna utsikt mot ein høg stake eller ei nål i olivinstein kalla Kallen og eit parti av kvit anortositt. 

I førhistorisk tid har det gått store fjellras ned mot Tafjord.

Kjelder 

Geografi i Fjord
Verneområde i Møre og Romsdal
Det kanadiske skjoldet

Det kanadiske skjoldet (engelsk Canadian Shield eller Laurentian Shield) er ei stor fjellkjedefolding, dekt av eit tynt jordlag, som formar kjernen i den nordamerikanske kratonen. Det er eit djupt, samansett grunnfjellsområde i Aust- og Sentral-Canada, som strekkjer seg nordover frå Dei store sjøane til Nordishavet, og dermed dekker rundt halvparten av landet. Det inkluderer òg mesteparten av Grønland, og strekkjer seg i tillegg inn i USA, til områda Adirondack-fjella og Northern Highland. Det kanadiske skjoldet er U-forma, nesten som ein sirkel, noko som gjev det ein utsjånad i form av eit krigarskjold eller ein gigantisk hestesko.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Det kanadiske skjold» frå , den 5. september 2010. 
 

Kraton
Nordamerikansk geologi
Grønlandsk geologi
Stortingets kommunalkomité

Stortingets kommunalkomité er ein tidlegare fagkomité på Stortinget. 

Den var i verksemd fram til 10. oktober 1972, då Stortingets kommunal- og miljøvernkomité vart oppretta, med dei same medlemmane som i kommunalkomiteen. 

Stortingets kommunal- og miljøvernkomité var i verksemd fram til den var nedlagt i 1993, då Stortingets kommunalkomite på nytt vart oppretta, med ein vesentleg del av saksområdet frå nedlagde komiteen.  

Stortingets kommunalkomité var deretter i verksemd i stortingsperiodane 1993-1997, 1997-2001 og 2001-2005. 

Komiteen vart då på nytt lagt ned, og vart for ein stor del erstatta av den nye Stortingets kommunal- og forvaltingskomité.

Kjelder 
Stortinget.no, vitja 5. september 2010

Bakgrunnsstoff
 Oversikt over alle medlemmer av Stortingets kommunalkomité frå 1945 ved Stortinget.no 

Kommunal- og miljøvernkomiteen
Skipingar i 1972
Nedleggingar i 1993
Tidlegare stortingskomitear
Kompensasjonsdjupne

Kompensasjonsdjupne eller kompensasjonsnivået er eit omgrep i marinbiologi og ferskvassbiologi, og skildrar det vassdjupet der lyset er så svakt at planteplanktonet ikkje har noko netto fotosyntese. Det vil si at mengda karbon tapt ved celleanding er like stor som den mengda som vert knytt opp ved fotosyntesen. Kompensasjonsdjupna skil mellom den eufotiske og afotiske sonen i vatnet.

Forsøk har vist at kompensasjonsdjupna ligg på eit nivå der mellom 0,1 og 1% av sollyset har trengd ned. 

Karbonatkompensasjonsdjupne er djupna i havet der oppløysingsgraden av kalsiumkarbonat (CaCO3) er like stor som tilførsla. Denne likevekta har ein i dag vanlegvis på djupner mellom 3000 m og 5000 m, men dette kan ha endra seg i løpet av historia til jorda. Over kompensasjonsdjupna vil ein finne kalkslam avsett på botn av verdsahava, danna av små kalsiumkarbonatpartiklar som sakte søkk ned frå vassmassane oppfor. Under denne djupna vil kalkpartiklane gå i oppløysing, og i staden finn ein brunt eller raudt djuphavsslam med annan samansetting.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Kompensasjonsdyp» frå ,  den 5. september 2010.  
 

Biologisk oseanografi
Stortingets utvida utanriks- og konstitusjonskomité

Stortingets utvida utanriks- og konstitusjonskomité er ein tidlegare fast komité på Stortinget. 

Den bestod av medlemmane i den vanlege Stortingets utanriks- og konstitusjonskomité, med tillegg av Stortingspresidenten og visepresidenten (viss dei ikkje allereie var medlemmer av komiteen), vidare leiaren i forsvarskomiteen og inntil 11 medlemmar valde av Stortinget etter forslag frå valkomiteen. 

Viktige utanrikspolitiske, tryggingspolitiske og handelspolitiske saker blei drøfta med regjeringa i Stortingets utvida utanriks- og konstitusjonskomité. 

Medan utanriks- og konstitusjonskomiteen kunne beskrivast som ein saksførebuande komité, kunne den utvida utanriks- og konstitusjonskomiten beskrivast som ein konsulterande komité. Her møtte gjerne utanriksministeren, men også forsvars- eller justisministeren for å gjere greie for aktuelle saker. Ved denne konsultasjonsrolla mellom regjering og storting skilde den utvida utanriks- og konstitusjonskomiten seg frå arbeidsmåten i dei andre stortingskomiteane. Den var ein politisk tung komité med mange medlemmer, og møta hadde ein formell hierarkisk struktur. 

Forhandlingane i den utvida komiteen var hemmelege, viss ikkje anna blei bestemt. Det same gjaldt for fellesmøte denne komiteen hadde med andre komitear. Leiaren kunne bestemme at også innkallinga til møtet skulle vere hemmeleg.  Regelen er at møtereferata ikkje skal offentleggerast før etter 30 år. Hemmeleghaldet har fleire gongar blitt kritisert som unødvendig og udemokratisk.

Den utvida utanriks- og konstitusjonskomiteen vart i 1993 vidareført i Stortingets utvida utanrikskomité, og deretter i 2009 i den noverande Stortingets utvida utanriks- og forsvarskomité, som har ei tilsvarande rolle og arbeidsmåte.

Bakgrunnsstoff 
Stortinget.no, om Utanriks- og konstitusjonskomiteen

Fotnotar 

Utvida utanriks- og konstitusjonskomitéen
Norsk utanrikspolitikk
Nedleggingar i 1993
Tidlegare stortingskomitear
Jordkjernen

Jordkjernen kan vise til

 den indre kjernen til jorda
 den ytre kjernen til jorda
Den indre kjernen

Den indre kjernen til jorda er den indre og varmaste delen av jorda. Han er om lag 1220 km i radius og berre 70 % av radiusen til månen. Ein trur at han består av ei blanding av jern og nikkel og kan ha ein temperatur liknande overflata til sola.

Den indre kjernen roterer raskare enn resten av jorda, slik at han kvart år vinn ein kvart omdreiing. Dette kan vere ei av årsakene til jordmagnetismen.

Oppdaging
Seismologen Inge Lehmann oppdaga at det fanst ein indre kjerne som skilde seg frå den faste ytre kjernen i 1936 ved hjelp av observasjonar frå seismiske bølgjer skapt av jordskjelv.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Inner core» frå ,  den 5. september 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Strukturen til jorda
Fjelltjæreblom

Fjelltjæreblom (Silene suecica) er ei fleirårig urt i nellikfamilien. Han har ei amfi-atlantisk utbreiing. Arten har tidlegare vore klassifisert som Lychnis alpina.
Planta vert kring 10 cm høg og har snaue blad og stengel utan limringar. Oftast er heile planta raudfarga.

Fjelltjæreblom blomstrar kring juli månad i beitemark og grus til fjells, særleg der det er tunge metall i jorda. Han veks ofte heilt ned til sjønivå. Planta finst i alle fjelltrakter i Noreg. Ho er funnen opp til 1900 m i Jotunheimen.

Kjelder

Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Fjällnejlika» frå ,  den 5. september 2010.  

Viltveksande plantar i Noreg
Nellikfamilien
Den ytre kjernen

Den ytre kjernen til jorda er eit flyande lag som er om lag 2260 km tjukt og består av jern og nikkel mellom den faste indre kjernen og mantelen. Den ytre grensa ligg om lag 2890 km under jordoverflata. Overgangen mellom den indre kjernen og den ytre kjernen ligg om lag 5150 km under jordoverflata. 

Temperaturen i den ytre kjernen varierer frå 4400 °C i dei ytre områda til 6100 °C nær den indre kjernen. Eddystraumar i denne væska av jern og nikkel i den ytre kjernen trur ein påverkar magnetfeltet til jorda. Den ytre kjernen har ikkje høgt nok trykk til å vere i fast form, så han er flytande sjølv om han har liknande oppbygging som den indre kjernen. Ein finn òg svovel og oksygen i den ytre kjernen. 

Utan den ytre kjernen ville livet på jorda ha vore ganske annleis. Konveksjon i det flytande metallet i den ytre kjernen skapar jordmagnetismen. Dette magnetfeltet strekkjer seg fleire tusen kilometer utover få jorda og verne jorda frå solvinden. Utan dette magnetiske feltet ville solvinden ha råka jordatmosfæren direkte og ville over tid ha brote ned atmosfæren heilt, slik at det ikkje kunne ha eksistert liv på overflata.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Outer core» frå ,  den 5. september 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Strukturen til jorda
Knut S. Heier

Knut Sigurdson Heier () var ein norsk geokjemikar og professor fødd  i Bærum. 

Heier tok cand.real. i 1954 og doktorgraden i 1960. I 1968 vart han professor i geokjemi ved Universitetet i Oslo. Han var direktør for Noregs geologiske undersøking frå 1974 til 1994, og frå 1979 var han òg professor i geologi ved Universitetet i Trondheim (no NTNU). Heier deltok i Apollo-prosjektet, der han gjorde analysar av steinprøvar frå månen.

Kjelder

Norske geologiprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Professorar ved NTNU
Folk frå Bærum
Kompetanse i hydrologi

Kompetanse i hydrologi er eit mål for den største steinen eller partikkelen som kan transporterast med vatnet i ei elv.

Kjelder

Hydrogeologi
Gullris

Gullris  (Solidago virgaurea) er ei urt i korgplantefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing.

Planta vert kring 40 cm høg, og har korger som er 7-8 mm lange med flat krans av om lag ti kantkroner.

Gullris blomstrar kring juli månad i bakkar og open skog. Plana er vanleg i heile Noreg. Ho er funnen opp til 2090 meter over havet i Jotunheimen.

Kjelder
Svensk Wikipedia.
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Bakgrunnsstoff

Viltveksande plantar i Noreg
Korgplantefamilien
Stortingets kontroll- og konstitusjonskomité

Stortingets kontroll- og konstitusjonskomité er ein fagkomité på Stortinget. Den handsamar mellom anna saker knytte til kontroll av regjeringa og konstitusjonelle spørsmål.

Kontroll- og konstitusjonskomiteen skal gå gjennom og gje innstilling til Stortinget om: Statsrådets protokollar mv., jf. Grunnlova § 75 bokstav f, mellom anna regjeringa si melding om embetsutnemningar, regjeringa si årlege melding om oppfølgjinga av stortingsvedtak som inneheld ei oppmoding til regjeringa, og om handsaminga av private forslag som er vedteke sende over til regjeringa til utgreiing og fråsegn, dokument frå Riksrevisjonen, og andre saker om Riksrevisjonen si verksemd, meldingar frå Sivilombodsmannen om forvaltinga, og andre saker om ombodsmannen si verksemd, meldingar frå Stortingets kontrollutval for etterretnings-, overvakings- og sikkerheitsteneste, og andre saker om utvalet si verksemd, og rapportar frå stortingsoppnemnde  granskingskommisjonar.

Kontroll- og konstitusjonskomiteen avgjer i det enkelte tilfellet om den skal legge utkast til innstilling fram for nokon fagkomité til fråsegn før innstillinga blir endeleg avgjeven.

Komiteen handsamar vidare grunnlovssaker, vallovgjeving, løyvingar til Stortinget og til Det Kongelige Hoff.

Komiteen kan foreta dei undersøkingar i forvaltinga som den ser som naudsynt for Stortinget sin kontroll med forvaltinga. Slik beslutning kan gjerast av ein tredjedel av komiteen sine medlemmar. Før komiteen sjølv gjer slike undersøkingar, skal vedkomande statsråd varslast, og oppmodast om å skaffe  fram dei opplysningane komiteen ønskjer. Komiteen skal kome med innstilling om dei sakene den tek opp til handsaming.

Ein tredjedel av komiteen sine medlemmar kan krevje at det det blir halde komitéhøyring i kontrollsaker etter § 21 .

Komiteen fastset nærmare reglar for sitt sekretariat, mellom anna om sekretariatet sine  arbeidsoppgåver, og korleis dei enkelte medlemmane i komiteen kan bruke sekretariatet.

Kontroll- og konstitusjonskomitéen sine medlemmar i stortingsperioden 2009-2013 
Kontroll- og konstitusjonskomitéen har følgjande medlemmer
 Leiar: Anders Anundsen, Framstegspartiet.
 Første nestleiar: Ola Borten Moe, Senterpartiet.
 Andre nestleiar: Martin Kolberg, Det norske Arbeidarparti.
 Medlem: Bendiks H. Arnesen, Det norske Arbeidarparti.
 Medlem: Per-Kristian Foss, Høgre.
 Medlem: Trine Skei Grande, Venstre.
 Medlem: Ulf Erik Knudsen, Framstegspartiet.
 Medlem: Hallgeir Langeland, Sosialistisk Venstreparti.
 Medlem: Marit Nybakk, Det norske Arbeidarparti.
 Medlem: Hans Olav Syversen, Kristeleg Folkeparti.
 Medlem: Øyvind Vaksdal, Framstegspartiet.

Fotnotar

Kjelder 
Komiteen si nettside

Kontroll- og konstitusjonskomitéen
Konkordans i geologi

Konkordans i geologi er ei parallell lagstilling i ein sedimentserie.

Kjelder

Geologi
Korrelasjon i geologi

Korrelasjon i geologi er ei samanlikning og parallellisering av mineralførekomstar, bergartar, avleiringar, fossil, geologiske aldrar, landskap og liknande i forskjellige førekomstar eller geografiske område. Ein ønskjer med korrelasjon å finne innbyrdes samsvar, likskapar eller skilnader og slik finne korleis noko har oppstått kva det er samansett av, alder og liknande.

Kjelder

Geologi
Laurits Bjerrum

Laurits Bjerrum () var ein dansk-norsk geoteknikar som vart uteksaminert som ingeniør ved Danmarks Tekniske Højskole i 1941. I 1952 tok han doktorgrad i Zürich i 1952 på ei undersøking av skjerfastleiken til leire. Frå 1951 og framover var han direktør for Norges Geotekniske Institutt, som han leia frå det vart grunnlagd.

Kjelder

Norske geologar
Danske geologar
Folk frå Vesthimmerlands