alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Eirik Jensen

Eirik Jensen () er ein norsk tidlegare polititenestemann. 
Frå 2006 til 2011 var han leiar for Oslopolitiets prosjekt X-ray, som var ein spesialinnsats mot   gjengkriminalitet i hovudstaden, utløyst av eit skytedrama på Aker Brygge i august 2006. Desse Oslo-gjengane vart knuste i tida etter.

Han vart i 2014 arrestert og suspendert frå politiet, og seinare åtala for grov korrupsjon og narkotikasmugling i ei sak som vart kjent som Cappelen–Jensen-saka; Jensen vart 18. september 2017 dømd i Oslo tingrett til 21 års ubetinga fengsel for grov korrupsjon, medverknad til narkotikasmugling og ulovleg våpenbesittelse. Jensen hadde før dette, jobba med bekjempelse av organisert kriminalitet i politiet, der han var pådriver for «dialogmodellen» som dreier seg om å skapa tillit og kommunikasjon opp mot kriminelle miljø. Jensen arbeidde aktivt opp mot både gjeng- og mc-miljøet. Han har òg utgjeve ein sjølvbiografi og ein kriminalroman.

Karriere 
Jensen vart utdanna ved Politiskulen til Staten i 1977 og arbeidde først ved Pipervika politistasjon. Han vart etterkvart forfremja til politioverbetjent. Hausten 2006 vart han leiar for innsatsgruppa «X-Ray» i politiet.

Arrestasjon, tiltalt og dom 
Jensen vart arrestert og suspendert frå tenesta i februar 2014 i samband med etterforskningen av narkotikanettverket leida av Gjermund Cappelen, ei sak som vart kjent som Cappelen–Jensen-saka. Jensen vart tiltalt for grov korrupsjon og narkotikakriminalitet i februar 2016. Rettssaka mot han og Gjermund Cappelen starta i Oslo tingrett 9. januar 2017. Jensen erklærte seg «ikkje skyldig». Jensen gjekk av med pensjon frå politiet 1. desember 2016.

Jensen vart 18. september 2017 domfelt i Oslo tingrett for grov korrupsjon, medverknad til narkotikasmugling og ulovleg våpenbesittelse, og dømd til 21 års ubetinga fengsel.

Bokutgivelser 
I 2015 utgav Jensen sjølvbiografien På innsiden: Historia om mitt politiliv på Kagge forlag.

Våren 2016 utgav Jensen saman med Thomas Winje Øijord ein kriminalroman med tittelen Attentatet på Kagge forlag. Spesialenheten har varselet at dei vil ta beslag i framtidige bokinntekter.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Eirik Jensen» frå ,  den 29. august 2018.  
 

Norske politifolk
Rigo Star

Rigobert Bamundele, best kjend som Rigo Star, er ein gitarist og komponist frå DR Kongo busett i Paris. 

Star speler soukousmusikk. Han har spelt med fleire soukous- og verdsmusikkgrupper, mellom anna Papa Wemba si Viva La Musica, Bozi Boziana si Anti-Choc, Kanda Bongo Man, Koffi Olomide, Kelele, Kékélé og Paul Simon. Namnet hans er særleg knytt til den kongolesiske songaren M'bilia Bel, som han samarbeidde med gjennom 1990-talet. Han har også gjeve ut ein del soloverk, mellom anna albumet Attention! frå 1998  med Sam Mangwana på vokal.

Diskografi
(Utval)

Solo
 Got the Feeling (1997)
 Attention! (1998)
 Ne refuse pas (1985)

Med M'bilia Bel
 Phénomène (1988)
 Ironie (1993)

Med Koffi Olomide
 Aia ai ai la bombe eclate

Med Bozi Boziana si Anti-Choc
 Coupe Monte
 Pere Noel Confiance

Med Paul Simon
 The Rhythm of the Saints (1990)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rigo Star» frå ,  den 29. august 2018.  
 

Soukous
Kongolesarar
Musikarar frå Paris
Berlinkongressen

Berlinkongressen var ein internasjonal kongress som blei halden i juni og juli 1878 i Berlin, med representantar for dei seks stormaktene i Europa og Det osmanske riket (Tyrkia). Føremålet med kongressen var å revidera freden i San Stefano mellom Russland og Det osmanske riket frå mars det året, etter krigen mellom desse landa. Under leiing av Otto von Bismarck og Benjamin Disraeli kom konferansen fram til den såkalla Berlinfreden eller Berlin-traktaten.

Kongressen hadde representantar for stormaktene Tyskland, Austerrike-Ungarn, Frankrike, Italia, Storbritannia, Russland og Det osmanske riket.

Avtalen frå kongressen førte til at Romania, Serbia og Montenegro blei erklært uavhengige. Bulgaria blei delt i eit sjølvstendig fyrstedøme som var skattskyldig under Det osmanske riket, og ein provins, Aust-Rumelia, som var underlagt den tyrkiske sultanen.

Russland fekk Bessarabia og eit stykke av Armenia, medan Austerrike fekk rett til å besetja Bosnia og Hercegovina. Storbritannia hadde allereie avtalt ein hemmeleg traktat med Det osmanske riket som sikra dei Kypros.

Russland var særs misnøgd resultatet av Berlinfreden, som gav landet mindre fordelar enn freden i San Stefano. Kongressen skapte misstemning mellom Tyskland og Russland, og førte til alliansen mellom Tyskland og Austerrike i 1879.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Burkhard Asmuss: Der Berliner Kongress 1878. Deutsches Historisches Museum 

Europeisk historie
Berlin
Hendingar i 1878
Politikk i 1878
1870-åra i Tyskland
Opptakten til fyrste verdskrigen
Eirik Jensen-saka

Eirik Jensen-saka er ei norsk straffesak mot politimannen Eirik Jensen og eit kriminelt nettverk 
som inkluderte narkotikasmuglaren Gjermund Cappelen. Saka byrja med at Jensen i 2014 vart arrestert og seinare åtala for grov korrupsjon og narkotikasmugling.

Jensen vart dømd 18. september 2017 i Oslo tingrett til 21 års ubetinga fengsel for grov korrupsjon, medverknad til narkotikasmugling og ulovleg våpeninnehav. Han valde å anke saka til Borgarting lagmannsrett.

Jensen har tidlegare jobba med tiltak mot organisert kriminalitet i politiet, der han var pådrivar for «dialogmodellen» som dreier seg om å skape tillit og kommunikasjon opp mot kriminelle miljø. Jensen arbeidde aktivt opp mot både gjeng- og mc-miljøet. Han har også utgitt ein sjølvbiografi og ein kriminalroman.

Jensen kom i 2015 med ei bok med si side av saka.

Saka i Borgarting lagmannsrett byrja den 28. august 2018 og er venta vare til februar 2019.

Jensen er no bedre førebudd enn i tingretten og meiner at eit løynleg politiprosjekt med teieplikt hadde øydelagt forsvaret sitt i tingretten.

Referansar

Norske rettssaker
Hendingar i 2016
Hendingar i 2017
Narkotikahandel i Noreg
Limfjordstunnelen

Limfjordstunnelen er ein 582 meter lang tunnel i motorvegen Europaveg 45 under Langerak i Limfjorden i Danmark, på strekninga mellom Nørresundby og Aalborg. Tunnelen vart bygd i åra 1964 til 1969, og opna for trafikk 6. mai 1969.

Tunnelen er bygd som to 12 meter breie firkanta røyr med plass til tre filar i kvar retning. Hovuddelen er ein 510 meter lang senketunnel bygd i tørrdokk i fem element om lag ei mil frå tunneltraseen og fløytt på plass. Mot nord er senketunnelen knytt til ei 156 meter lang rampe, medan han mot sør går over i ein 43 meter langt tunnel støypt på staden, og deretter over i ei 156 meter lang rampe. Kvart av dei fem elementa i senketunnelen er 102 meter lange, 28 meter breie og 8,5 meter høge, og har ei vekt på om lag 25 000 tonn.

Kjelder
Vejdirektoratet: Limfjordstunnelen

Vegar i Danmark
Undersjøiske tunnelar
Hans Wilhelm L'Orange

Hans Wilhelm L'Orange () var ein norsk offiser, ein eldre bror til Johan L'Orange.

L'Orange var offiser frå 1889, adjutant hos kong Oscar II frå 1903 til -05. Han var i mange år lærar i taktikk og militær geografi ved den militære høgskulen i den norske hovudstaden. I 1917 vart han forfremja til oberst då han fekk jobb som militærattaché i Paris. Frå 1928 til 1932 var han generalmajor og sjef for 5. divisjon, der etter sjef for 2. divisjon og kommandant på Akershus festning.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957

Norske militære
Aggersundbroen

Aggersundbroen er ei 228 meter lang og 10,4 meter brei vegbru over Aggersund i Limfjorden i Danmark, nordaust for Løgstør.

Brua vart bygd i åra 1939-1942, og opna for trafikk  18. juni 1942. Ho er ei fagverksbru sett saman av to 90 meter lange bogefagverk i betong, bunde saman med ei klaffebru med doble klaffar som kan opnast for skipstrafikken gjennom fjorden. Seglingsbreidda er 30 meter.

Kjelder
Vejdirektoratet: Aggersundbroen 

Betongbruer
Bruer i Danmark
Wilhelm Furtwängler

Wilhelm Furtwängler () var ein tysk dirigent og komponist. 

Under sine tidlegare yrkesår var han tilsett i Breslau, Zürich, München (1907–09), Strassburg (1910–11), Lübeck (1911–15) og Mannheim (1915–20). Frå 1922 samarbeidde han med Wienerfilharmonikarane, Leipzigs Gewandhausorkester og Berliner Philharmoniker,  som han vart sjefsdirigent for på livstid. Han dirigerte òg ved New York Philharmonic (1925–27), Festspela i Bayreuth (1931, 1936–37) og Covent Garden (1937–38). 

I 1936 gav han opp alle oppdraga sine i Tyskland i protest mot at naziregimet bannlyste Mathis der Maler av Paul Hindemith. Arturo Toscanini ville at Furtvängler skulle etterfølgje han ved New York Philharmonic men han valde å ta opp att arbeidet i Tyskland, noko som skadde karrieren hans etter krigen. 

Furtwängler vart kjend for dei frie tempovala sine og skatta tolkingar framfor alt av verk av Beethoven, Brahms og Wagner. Etter bortgangen sin har dirigenten nesten nådd kultstatus, noko ikkje minst det verdsomspennande nettverket av Furtwänglersällskap som finst i dag viser.

Diskografi (utval) 
Wilhelm Furtwängler har gjort ei stor mengd opptak for grammofon. Her kjem berre eit fåtal.

 Wagner, R. Der Ring des Nibelungen. Liveupptagning i Rom 1953. EMI CZS 7 671232  (13 CD).
 Wagner, R. Der Ring des Nibelungen. Liveupptagning från La Scala, Milano 1950. Opera d'Oro OPD 1501 (14 CD).
 Wagner, R., Tristan und Isolde. Philharmonia Orchestra. EMI 7243 5 67621 21 (4CD).
 Wagner, R., Die Walküre. Wiener Philarmoniker. EMI CHS 7 63045 2. (3 CD).
 Beethoven, L. van, Fidelio. Live Salzburg 1950. EMI CHS 7 64901 2. (2 CD).
 Brahms, J., Wilhelm Furtwängler conducts Brahms. Music& Arts CD-4941(4). (4 CD).
 Beethoven, L. van, The 9 symphonies. EMI 7243 5 67496 2 7 (5 CD).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wilhelm Furtwängler» frå ,  den 29. august 2018. 
 oppgav desse kjeldene:
 Pirie, P., Furtwängler and the art of conducting. London: Duckworth, 1980. S. 131-144: Discography.  .
 Åstrand, H. (red). Sohlmans musiklexikon. 2., rev. och utökade uppl. Stockholm: Sohlman, 1976. 3. Fuga-Kammar. S. 25-27. . 
 Taking Sides 
 Thielemann, Christian, My Life with Wagner. New York: Pegasus Books LLC 2016.

Tyske dirigentar
Folk frå Berlin
Peter Marstrander

Peter Elisæus Marstrander () var ein norsk teolog, mangeårig rektor ved Det praktisk-teologiske seminar ved Universitetet i Oslo. 

Prestesonen Marstrander var fødd på Vega. Han vart cand.theol. i 1908 og studerte deretter ved Universitetet i Marburg og Universitetet i Heidelberg. Sidan var han personalkapellan i Fusa 1909-14 og Korskyrkja i Bergen 1914-17.

Frå 1917 var Marstrander knytt til Universitetet i Oslo. Dei fyrste åra, tida fram til 1925, var han universitetsstipendiat i systematisk teologi, samstundes var han frå 1918 også husfar ved Studenterhjemmet. Frå 1926 var han hovudlærar ved Det praktisk-teologiske seminar og frå 1937 til -53 rektor. I 1920-åra gav han fire bøker om ulike sider ved teologien og kristentrua, på hans eldre dagar kom Nattverden og vi, samt samleverket En bok om prekenen.

Kjelder
 Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

Norske teologar
Vitskapleg tilsette ved Universitetet i Oslo
Lars-Gunnar Larsson

Lars-Gunnar Larsson () er ein svensk professor emeritus i finsk-ugriske språk ved Uppsala universitet (1982–2012). 

Larsson disputerte 1981 på ei avhandling om grammatisk oppbygning av de austsjøfinsk språka og mordvinsk, og har mellom anna vitskapleg beskrive og dessutan skapt undervisningsmateriale for ulike samiske språk.

Eit festskrift vart kompilert til Larssons 65-årsdag.

Larssons etterfølgjar på lærestolen i finsk-ugriska er Rogier Blokland.

Referansar

Bibliografi (utval)

Bakgrunnsstoff

 

Samisk språkforsking
Svenske professorar i lingvistikk
Leoben

Leoben er ein by og ein kommune i distriktet Leoben i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 107,7 km² og i overkant av 24 500 ibuarar. Byen Leoben ligg i fjelldalen Murtal, 541 meter over havet. Leoben er eit lokalt industrielt senter med bryggeriet Göss og smelteverket Donawitz som dei største sysselsetjarane.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leoben» frå ,  den 29. august 2018.  
 

Kommunar i Steiermark
Den nordatlantiske virvelen

Den nordatlantiske virvelen i Atlanterhavet er eit sirkulært system av havstraumar som strekkjer seg frå nær ekvator i sør og nordover nesten til Island, og frå austkysten av Nord-Amerika til vestkysten av Europa og Afrika.

Virvelen omfattar mellom anna Golfstraumen i vest, 
Den nordatlantiske straumen i nord, Kanaristraumen i aust og Nordekvatorialstraumen i Atlanterhavet i sør. 
Han er ein av fem stor havvirvlar i verda. Dei andre er 
Den søratlantiske virvelen, Virvelen i Nord-Stillehavet, Virvelen i Sør-Stillehavet og 
Indiahavvirvelen. 

Virvelen er viktig for termohalin sirkulasjon i verdshava, ved at han fører med seg salt vatn vest frå Middelhavet og deretter nordover til det nordatlantiske djupvatnet.
Den nordatlantiske virvelen dannar Sargassohavet, som er kjend for sitt stille vatn og tjukke tangsamlingar.
Virvelen fangar også opp marint avfall i det nordatlantiske søppelflaket, om lag på same måte som i det betre kjende søppelflaket i Stillehavet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «North Atlantic Gyre» frå ,  den 30. august 2018.

Bakgrunnsstoff
 Havstraumar ved miami.edu

Havvirvlar
Havstraumar i Atlanterhavet
Virvel
Edgar Bruun

Edgar Helge Bruun () var ein norsk friidrettsutøvar frå Oslo som i 1938 vann bronsemedaljen i 50 kilometer kappgang under europameisterskapen i Paris. Han var medlem i idrettslaga Frogg og Hero.

Bruun gjekk den 28. juni 1936 inn til verdsbestetid i 50 km kappgang ved eit stemne i Oslo. Tida 4.26.41 galdt som verdsrekord i fem år. Fem veker etter rekordganga i Oslo deltok Bruun på same distansen ved dei olympiske sommarleikane i Berlin, der han med tida 4.34.53 vart femtemann i tevlinga, fire minuttar bakom vinnaren og etter å ha vore «til skogs tre ganger under konkurransen» grunna «trøbbel med maven». To år etter gjekk han i mål som bronsevinnar på 50-kilometeren då Friidretts-EM 1938 fann stad i Paris, 41 sekundar bakom toraren, Herbert Dill frå Tyskland. Bruun var ein av åtte deltakarar i kappgang-tevlinga ved EM i friidrett 1946 i heimbyen, der han opplevde å verte diskvalifisert etter 39 km. I Sommar-OL 1948 vart han fjerdemann på 50 km, nærare fem minuttar unna bronseplassen.

Brunn vann seks norske meisterskapstitlar på 50 kilometer, til saman vann han 20 NM-gull i kappgang på bane og på landeveg.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1936 i Berlin: Nr 5 - 4.34.53
EM 1938 i Paris: Bronsemedalje - 4.44.35
EM 1946 i Oslo: Diskvalifisert
OL 1948 i London: Nr 4 - 4.53.18
OL 1952 i Helsinki:Nr 17 - 4.52.48
EM 1954 i Bern: Nr 9 - 4.52.13

Kjelder
Magnus Breili: Sport i navn og tall, 1971.

Norske kappgjengarar
Folk frå Oslo
Fridtjof Mjøen

Fridtjof Otto Rudolf Greverus Mjøen () var ein norsk skodespelar fødd i Magdeburg, bror til Jon Lennart Mjøen og Sonja Mjøen.

Mjøen debuterte 1927 på Centralteatret i Oslo og arbeidde deretter ved Det Nye Teater, der han også var teatersjef 1936–37. Seinare opptredde han på ulike scener, særleg ved Centralteatret og i lystspel.

Mjøen filmdebuterte i 1928 i Bergenstoget plyndret i natt. Sidan spelte han større og mindre filmroller i 1940- og 1950-åra. Svært populær som hovudfiguren Paul Temple i Radioteatret sine kriminalseriar basert på verk av Francis Durbridge, sendt i Norsk Rikskringkasting i 1952 og 1953.

Kjelder

Norske skodespelarar
Folk frå Oslo
Jan-Olof Ekholm

Jan-Olof Ekholm () er ein svensk forfattar, fødd i Grytnäs i nærleiken av Avesta i Dalarna i Sverige. Han er mest kjend som forfattar av kriminallitteratur, men har òg skrive bøker for born og ungdom, og lettleste bøker for folk med lesevanskar. Bøkene er omsett til fleire språk, mellom anna norsk.

Svenske forfattarar
Svenske kriminalforfattarar
Arnold Mühren

Arnold Johannes Hyacinthus Mühren () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar som vart europameister 1988 for Nederland og vann UEFA-cupen 1981 med Ipswich Town og cupvinnarcupen 1987 med Ajax.

Klubbspel
Etter ein fin sesong i FC Volendam var Mühren knytt til storklubben Ajax i tida 1971-74, der den eldre broren Gerrie Mühren var fast på fyrstelaget. Sjølv fekk han lite speletid og gjekk i 1974 over til Twente, der han vart verande i fire sesongar og fekk sin fyrste meistertittel då laget frå Enschede vann den nasjonale cupfinalen 1977. I 1978 vart han overført til Ipswich Town i England for £150 000. Han var på plass då Ipswich vann UEFA-cupen våren 1981. Sesongane frå 1982 til 1985 gjorde han teneste i Manchester United, der han skåra eitt mål i finalen i FA-cupen 1983. Siste sesongen i United var han ute av fyrste-ellevaren, gjekk så tilbake til Ajax sommaren 1985. Med Ajax Amsterdam vann han den nederlandske cupen i 1986, så vel som i 1987. Høgdepunktet med Ajax var likevel triumfen i cupvinnarcupen 1987.

Landslagsspel

Mühren deltok i perioden 1978-88 i 23 av Nederland sine fotballandskampar og skåra tre mål. Han fekk sin landslagsdebut i Tunis, men møtte vente tre år på sin neste landskamp. I 1981 spelte han fem kampar og skåra to mål i den for Nederland mislukka VM-kvalifiseringa. Etter fire-og-eit-halvt år utanfor landslaget spelte han sine 15 siste landskampar over ein periode på 18 månader i tida fram til EM-finalen 1988. Han høyrde til fyrste-ellevaren i alle fem EM-kampane, finalen som enda med siger 2-0 over Sovjetunionen vart han siste i landslagstrøya.

Merittar
Europameister: 1988 for Nederland
Vinnar av UEFA-cupen: 1981 med Ipswich
Vinnar av cupvinnarcupen: 1987 med Ajax
Nederlandsk cupmeister: 1977 med Twente og 1986, 1987 med Ajax
Engelsk cupmeister: 1983 med Manchester United

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arnold Mühren» frå ,  den 1. september 2018.  
 
eu-football 

Nederlandske fotballspelarar
Ajax-spelarar
Ipswich-spelarar
Manchester United-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1988
Kapfenberg

Kapfenberg er ein by og ein kommune i distriktet Bruck-Mürzzuschlag i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 82 km² og i kring 23 000 ibuarar. Byen ligg ved elva Mürz i Mürztal, 502 meter over havet.

Framstilling av metall har vore ei viktig næring for byen, i det minste sidan 1400-talet. I 1894 starta to brør Böhler å produsere metall av ein kvalitet som oppnådde verdsry, særleg galdt det stål. I dag heiter selskapet Böhler-Uddeholm og er den viktigaste arbeidsgjevaren i området.

I 1970 var Kapfenberg vertskap for europameisterskapen i sjakk for lag, ei turnering Sovjetunionen vann.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kapfenberg» frå ,  den 1. september 2018.  
 

Kommunar i Steiermark
Byar i Austerrike
Bruck an der Mur

Bruck an der Mur er ein by og ein kommune i distriktet Bruck-Mürzzuschlag i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 38,4 km² og i kring 15 900 ibuarar. Byen ligg 468 meter over havet, ved åmotet der elva Mürz renn ut i elva Mura.

Bruck er eit viktig knutepunkt i jarnbanenettet i Austerrike. Byen er fyrst og fremst ein handelsstad, andre vesentlege næringar er metall- og trevareindustri.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bruck an der Mur» frå ,  den 1. september 2018.  
 

Kommunar i Steiermark
Byar i Austerrike
The Progressive Blues Experiment

The Progressive Blues Experiment er debutalbumet til Johnny Winter. The Progressive Blues Experiment kom opphavleg ut på Sonobeat Records i Austin i 1968. Då Winter fekk kontrakt med Columbia Records vart rettane til albumet selde til Imperial Records, som gav ut albumet på ny i 1969. 

Winter spelte her i ein trio med bandet han spelte med i slutten av 60-åra. Dei spelte inn fleire coverlåtar av kjende bluessartistar, som B.B. King («It's My Own Fault»), Sonny Boy Williamson («Help Me») og Slim Harpo («I Got Love If You Want It»).

I 2005 gav Capitol ut ei nymastra utgåve av albumet på CD. Albumet har òg kome ut med tittelen Austin, Texas.

Innhald

Medverkande
Johnny Winter – vokal, sologitar, National-steelgitar, mandolin, munnspel
Tommy Shannon – bass
John «Red» Turner – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Progressive Blues Experiment» frå ,  den 1. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Johnny Winter Story: Progressive Blues Experiment 

Johnny Winter-album
Debutalbum frå 1968
Imperial Records-album
Tommy Shannon

Tommy Shannon () er ein USA-amerikansk bassgitarist, som er mest kjend som medlem av Double Trouble, eit bluesrockband leia av Stevie Ray Vaughan. Han var fødd i Tucson i Arizona og flytta til Dumas i Texas då han var ni, der han byrja som gitarist. 21 år gammal byrja han å spele bass. Han spelte med Johnny Winter på Woodstockfestivalen i 1969. Han kom seinare inn i Double Trouble i 1981 og vart permanent medlem av bandet fram til Vaughan døydde i 1990. Shannon og bandkollega Chris Layton skipa seinare supergrupper som Arc Angels og Storyville.

Shannon vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Double Trouble i 2015.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tommy Shannon» frå ,  den 1. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 

USA-amerikanske bassistar
Musikarar frå Tucson
Rock and Roll Hall of Fame
Double Trouble-medlemmar
Folk frå Dumas i Texas
Johnny Winter av Johnny Winter

Johnny Winter er det andre studioalbumet til Johnny Winter, gjeve ut i 1969. Britiske CBS gav ut albumet med ni spor seint i 1969 i både stereo og mono. Det vart førebudd ei kvadrofonisk utgåve av albumet, men dette vart aldri noko av og miksane er ikkje gjevne ut. 

Albumet kom ut på ny i 2004 med tre bonusspor.

Innhald

Medverkande
Frå Discogs.
Johnny Winter – sologitar, slidegitar, munnspel, vokal
Uncle John Turner – perkusjon
Tommy Shannon – bass
Edgar Winter – klaverinstrument på «I'll Drown in My Tears», altsaksofon på «Good Morning Little School Girl»
Elsie Senter – korvokal på «I'll Drown in My Tears»
Carrie Hossel – korvokal på «I'll Drown in My Tears»
Peggy Bowers – korvokal på «I'll Drown in My Tears»
Stephen Ralph Sefsik – altsaksofon på «I'll Drown in My Tears»
Norman Ray – barytonsaksofon på «I'll Drown in My Tears»
Walter «Shakey» Horton – munnspel på «Mean Mistreater»
Willie Dixon – akustisk bass på «Mean Mistreater»
Karl Garin – trompet på «Good Morning Little School Girl»
A. Wynn Butler – tenorsaksofon på «Good Morning Little School Girl»

Produksjon 
 Johnny Winter – produsent
 Eddie Kramer – produksjonskonsulent
 Marvin Devonish – produksjonsassistent
 Steve Paul – spirituell produsent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johnny Winter (album)» frå ,  den 1. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Johnny Winter-album
Musikkalbum frå 1969
Album produserte av Johnny Winter
Columbia Records-album
Big Walter Horton

Walter Horton, betre kjend som Big Walter (Horton) eller Walter «Shakey» Horton () var ein USA-amerikansk bluesmunnspelspelar. Han var ein roleg og sjenert mann og vert hugsa som ein av dei fremste munnspelspelarane i blueshistoria. Willie Dixon omtalte han ein gong som «den beste munnspelspelaren eg nokon gong har høyrt.»

Han spelte med mange kjende bluesmusikarar og vart blant dei første som vart spelt inn av Sam Phillips og Sun Records i Memphis. 

Han vart posthumt innlemma i Blues Hall of Fame i 1982.

Diskografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Walter «Shakey» Horton» frå ,  den 1. september 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Horton biography by Michael Erlewine
Illustrated Walter Horton discography

Folk frå DeSoto County i Mississippi
Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske bluesmunnspelspelarar
Blues Hall of Fame
Bluesmusikarar frå Mississippi