alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fatimide-kalifatet

Fatimide-kalifatet (arabisk: الفاطميون, al-Fāṭimiyyūn) var eit sjia-kalifat, som strekte seg over store område av Nord-Afrika, frå Raudehavet i aust til Atlanterhavet i vest. Dynastiet styrte over  Middelhavkysten av Afrika og gjorde etter kvart Egypt til senteret i kalifatet. På det mektigaste omfatta det òg forskjellige område av Maghreb, Sudan, Sicilia, Levanten og Hijaz.

Fatimidane var etterkomarar etter Fatimah, dotter til profeten Muhammed, i følgje fatimidane sjølv. Fatimide-staten tok form blant dei berberske Kutama, folket i Algerie. I 909 grunnla fatimidane den tunisiske byen Mahdia som hovudstaden sin. I 947 flytta dei hovudstaden til Al-Mansuriya. I 969 erobra dei Egypt og grunnla den nye byen Kairo, som vart hovudstad i kalifatet. Egypt vart då det politiske, kulturelle og religiøse senteret i staten. 

Den herskande eliten i staten høyrte til Ismaili-greina av shiismen, og det same gjorde leiarane i dynastiet. Dei var òg ein del av rekkja som var kalifar, som anerkjent av ortodokse muslimar. Derfor er dette ein sjeldan periode i historia der etterkomarar etter Ali, via dottera til profeten, Fatimah (derfor namnet fatimidar), og kalifatet var samla til ein viss grad, utanom den siste perioden av Rashidun-kalifatet under Ali sjølv. 

Kalifatet utøvde ofte stor religionsfridom mot ikkje-ismailiske sekter av islam, i tillegg til respekt for jødane, maltesiske kristne og koptiske kristne. Fatimide-kalifatet skilde seg òg på grunn av den sentrale rolla til berberane i den første oppretta og utviklinga av militære og politiske nivå. 

I løpet av seint på 1000-talet og 1100-talet var Fatimide-kalifatet i nedgang, og i 1171 vart landet invadert av Ṣalāḥ ad-Dīn, som grunnla Ayyubide-dynastiet og innlemma staten i Abbaside-kalifatet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fatimid Caliphate» frå ,  den 19. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Tidlegare land i Asia
Tidlegare land i Europa
Nordafrikansk historie
Middelhavshistorie
Alidane
Muslimske dynasti
Sjiamuslimske dynasti
Egypt i mellomalderen
Algerie i mellomalderen
Maltesisk historie
Sicilia i mellomalderen
Islamsk historie
Ismailisme
Sjiaislam
Tidlegare land i Midtausten
Tidlegare monarki i Afrika
Tidlegare monarki i Asia
Tidlegare monarki i Europa
Mirdaside-dynastiet

Mirdaside-dynastiet var eit dynasti som kontrollerte amiratet Aleppo meir eller mindre samanhengande frå 1024 til 1080. 

Mirdasidane var eit arabisk folk som hadde halde til i det nordlege Syria i fleire hundreår. Dei var sjiamuslimar, men vart tvinga til å konvertere til sunniislam då dei tyrkiske seldsjukkane tok over området. 

Mirdasidane oppnådde sjølvstyre i 1024 og fokuserte på byutvikling, slik at Aleppo blømde i perioden då dei styrte. Mirdasidane var tolerante overfor dei kristne, oppmuntra kristne kjøpmenn i området sitt, og tilsette fleire som vesirar. 

Den første perioden til Mirdaside-dynastiet er prega av konstant trykk frå både Austromarriket og fatimidane i Egypt. Mirdasidane var vasallar under både austromarane og fatimidane fleire gonger og ved hjelp av denne blanda diplomatien og militærmakt, klarte dei å overleve mot desse to stormaktene.

Amirar under mirdasidane

Salih ibn Mirdas, 1024-1029
Shibl al-Daula Nasr, 1029-1038
Fatimidane erobrar Aleppo
Mu'izz al-Daula Thimal, 1042-1057
Aleppo overført til fatmidane
Rashid al-Daula Mahmud, 1060-1061
Mu'izz al-Daula Thimal, gjeninnsett, 1061-1062
'Atiyya ibn Salih, 1062-1065 (berre i Rahba 1065-1071)
Rashid al-Daula Mahmud, gjeninnsett, 1065-1075
Jalal al-Daula Nasr, 1075-1076
Sabiq ibn Mahmud, 1076-1080
Uqailidane tar over  Aleppo

Bakgrunnsstoff
 The Shia Rulers of Banu Ammar, Banu Mardas and the Mazidi

Kjelder
 
Heidemann, Stefan: Die Renaissance der Städte in Nordsyrien und Nordmesopotamien. Städtische Entwicklung und wirtschaftliche Bedingungen in ar-Raqqa und Harran von der Zeit der beduinischen Vorherrschaft bis zu den Seldschuken (Islamic History and Civilization. Studies and Texts 40), Leiden (Brill) 2002.

Muslimske dynasti
Sjiamuslimske dynasti
Herskarar i Syria
 
Emiratet Aleppo
St. Hanshaugen

St. Hanshaugen er eit strok i den administrative bydelen St. Hanshaugen i Oslo. Stroket og bydelen har namn etter haugen og parken St. Hanshaugen. Stroket St. Hanshaugen femnar om parken og områda ikring parken på aust-, sør- og sørvest-sidene, og er i hovudsak tettbygd med bustadblokker, dei fleste frå 1880-1890-åra, i lange og tette rader langsetter gatene.

Til liks med mange strok i Oslo, er grensene mot grannestroka ofte uklare. Det er vanleg at områda langs Geitmyrsveien på strekninga langsetter parken og ned til Bjerregaards gate vert rekna til stroket, og elles vert grensene gjerne trekt etter gatene Bergstien- Ullevålsveien, Stensberggata-Sofies gate-Colletts gate-Ullevålsveien. Men då sjølve haugen St. Hanshaugen med sitt tårn på toppen markerer seg så tydeleg i bybiletet at mange veit kor det er, seier mange at dei bur på St. Hanshaugen jamvel om dei etter gamalt syn på saka bur i eit grannestrok.

I området kring krysset mellom Ullevålsveien og Waldemar Thranes gate ligg det butikkar, kafear og serveringsstader, mellom andre Restaurant Schrøder, som er kjend frå romanar av Jo Nesbø og Bjørg Vik.

Kjelder
Oslo byleksikon,  Oslo 2010, side 491-492. ISBN 978-82-573-1760-7

Strøk i Oslo
Bydel St. Hanshaugen
St. Hanshaugen park

St. Hanshaugen er ei høgde med park på og ikring, som ligg sentralt i Oslos indre byområde, ikkje langt frå Gamle Aker kyrkje. Parken har gjeve namn til strøket ikring og til den administrative bydelen Bydel St. Hanshaugen, som parken ligg i.

Parken vart opparbeidd frå 1850-talet og framover, og var den fyrste parken kommunen tok seg av då tanken om eit offentleg parkvesen byrja gjere seg gjeldande i 1875. Tårnhuset på toppen av St. Hanshaugen, som vart bygd i samband med eit drikkevassbasseng for byen, kan sjåast frå mange kantar av byen. I tidlegare tider vart det heist opp merke etter eit fast system i masta på toppen av tårnet for å gje folk varsel om kva slags vêr som var i vente.

Storleiken på parken er om lag 89 dekar, og han er om lag 800 meter lang i nord-sør-retninga. I indre Oslo er det berre Slottsparken som er større. Parken er avgrensa av gatene Geitmyrsveien mot aust og nord, Colletts gate og Ullevålsveien mot vest, og i sørenden av den vesle plassen Knud Knudsens plass (som fram til 1962 heitte St. Hansplassen). Toppen av haugen, der tårnhuset og drikkevassbassenget ligg, har ei høgd over havet på 83 meter, og dette er nok til å gje eit vidt utsyn over både dei sentrale områda av byen og over omgjevnadene. På taket av drikkevassbassenget ligg eit grunt basseng som berre er til pynt, men som likevel vert nytta som plaskedam av borna i området.

St. Hanshaugen vart opparbeidd som ein promenadepark i landskapsstil (ofte kalla «engelsk stil»), med gangvegar i slyng og bakkar gjennom terrenget, ein kunstig bekk med bru over og ein svanedam i nedste enden, og her er sett opp fleire skulpturar. Det vart opphavleg planta 1275 tre av ulike slag, som no har vorte gamle og store, og i fleire høve har dei måtte hoggast ned og erstattast med nyplantingar. I parken har det stått eit par restaurantbygningar, som seinare vart råka av brann og rivne, og ikkje vart oppattbygde. No er det friluftsservering i sommarhalvåret på ei terasse sør for Festplassen i sørskråninga av haugen.

På Festplassen i sørskråninga ligg det ei scene som tidlegare vart nytta til konsertar og underhaldningsframsyningar under såkalla parkkveldar, og som framleis vert nytta til ymse arrangement, mellom anna ein årleg parkkveld i regi av den kommunale Friluftsetaten, og dessutan fleire andre arrangement. I den seinare tida har det òg vore arrangert årlege festivalar på ettersommaren med friluftsframsyning på scenen av ein av dei gamle og velkjende spelefilmane.

Parkar i Oslo
Bydel St. Hanshaugen
Valkyrkje

Valkyrkje, bokmål valgkirke, viser til dei kyrkjene som blei brukte som vallokale under valet til Riksforsamlinga på Eidsvoll i 1814. Kyrkjene vart nytta fordi dei var det naturlege sentrumet for det offentlege livet dei fleste stader i landet, og fordi prestegjelda var grunneininga i valordninga. 

Ein del av kyrkjene er bevarte. I jubileumsåret 2014 gjekk Riksarkivet og Riksantikvaren saman om merking med blå plakettar og opptrykk av faksimile 
av adresse og fullmakt til desse kyrkjene. 

Mange av kyrkjene har gått tapt sidan 1814. Nokre har brunne, men flesteparten av dei som er borte er rivne og erstatta av nye kyrkjer.

Kjelder 

Feiring av kirkene som arena for våre første nasjonale valg frå Arkivverket
 1814 - våre første nasjonale valg  frå Arkivverket

Denne artikkelen bygger på «Valgkirke» frå , den 19. mai 2014, revisjon

Bakgrunnsstoff 
 Valkyrkjene på NLIs Lokalhistoriewiki

 
Kyrkjer i Noreg
Norsk politisk historie
1814 i Noreg
2014 i Noreg
Frederik Gottschalk von Haxthausen

Frederik Gottschalk von Haxthausen () var ein dansk-norsk general. Han var førstestatsråd - statsminister - og finansminister i Noregs første regjering.

Liv og gjerning 
Haxthausen var son av generalmajor og kommandant på Fredriksten festning Friedrich Maximillian Gottschalk von Haxthausen og Juliane Dorothea von Eldern.

Han kom til Noreg i 1773 som premierløytnant ved Søndenfjeldske Infanteriregiment. I 1779 blei han utnemnd til sjef for det Opplandske infanteriregiment, og budde på Ringnes gard i Stange. I 1788 blei han utnemnd til generalkrigskommissær og gjorde teneste same år i felttoget mot Båhuslen som adjutant for prins Karl av Hessen.

I 1802 vart von Haxthausen direktør for Det militære Institutt - Krigsskolen - i Christiania med rang av generalmajor. I åra 1803 til 1810 budde han i København, men heldt likevel fast på alle sine norske embete. Han vart kommandant på Akershus festning i 1806.

Haxthausen fekk stor innverknad på Kristian Fredrik etter at han var komen til Noreg i 1813. Han deltok ved stormannsmøtet på Eidsvoll 16. februar 1814 og 2. mars blei han utnemnd til førstestatsråd (statsminister) og finansminister i den første regjeringa i Noreg.

Under den svensk-norske krigen i 1814 vart Haxthausen urett skylda for forrædari, og 19. august, fem dagar etter Mossekonvensjonen, ble eigedomen og bustaden hans på løkka Lille Frogner omringa av ei opphissa menneskemengde som knuste rutene i huset og øydela hagen. Haxthausen måtte rømme frå byen og si frå seg stillingane sine. Han vart frikjend av riksretten i 1815 og gjekk ut av teneste i 1817.

Akershus festning gjekk ut av operativt militært bruk i 1814, og Haxthausen var slik den siste operative militære kommandant for festninga.

I 1879 fekk Haxthausen oppkalla ei gate etter seg. Haxthausens gate går frå Frognerveien til Gyldenløves gate langs den gamle søre grensa for Lille Frogner.

Familie 
Frederik Gottschalk von Haxthausen gifta seg med Cathrine Oldenburg (1765–1843) i 1783. Ho var dotter av generalmajor Adam Christopher Oldenburg (1736–1803) og Marie fødd Schøller. Han var far til overhoffmesterinne Louise von Stedingk, hoffdame hos dronning Desideria.

Utmerkingar 
Haxthausen vart utnemnd til kommandør av Dannebrogordenen i 1809 og fekk storkrossen i 1811.

Kjelder

 Aschehougs konversasjons Leksikon, Bind 9, Oslo (1957), H.Aschehoug & co.
 Knut Are Tvedt (red): Oslo byleksikon, Kunnskapsforlaget 2010, side 237 og 333, ISBN 978-82-573-1760-7

Denne artikkelen bygger på «Frederik Gottschalk von Haxthausen» frå , den 19. mai 2014, revisjon

Norske finansministrar
Norske generalar
Dannebrogordenen
Stormannsmøtet på Eidsvoll
Folk frå København
Christian Ditlev Adolph Arenfeldt

Christian Ditlev Adolph Arenfeldt () var ein dansk-norsk offiser.

Arenfeldt kom til Noreg i 1787 da han vart utnemnd til sjef for Jarlsbergske kompagni av 2. smålenske infanteriregiment. I 1789 gjekk han over til det norske jegerkorpset, blei major i 1798, oberstløytnant i vesterlenske infanteriregiment i 1806, oberst og sjef for regimentet og kommandant i Kristiansand i 1811. 

Han deltok ved stormannsmøtet på Eidsvoll 16. februar 1814. I 1814 var han generalmajor med ansvar 
for dei norske styrkane ved utløpet av Glomma. Under vapenkvilen hausten same år hadde han kommandoen over den norske hær.

Familie 
Arenfeldt var gift med Pauline Charlotte Marie Harbou. Dei fekk sju barn, to vaks opp; Andrea fødd i 1790 og Julius Friedrich fødd 1796. Sonen Julius gifte seg med Petronelle Holm og kom inn som eigar av lystgarden Gimle gard i Kristiansand. Garden var i familiens eige fram til 1982 og er no ein del av Kristiansand museum.

Utmerkingar 
Arenfeldt vart riddar av Dannebrogordenen i 1809 og kommandør i 1811. I 1814 blei han
tildelt Sverdordenen av Karl Johan.

Kjelder 

Norske offiserar
Danske offiserar
Stormannsmøtet på Eidsvoll
Dannebrogordenen
Sverdordenen
Folk frå Flensburg
Folk frå Kristiansand
Hamdanidane

Hamdanidane (arabisk حمدانيون Ḥamdānyūn) var eit sjiittisk arabisk dynasti som herska over delar av Nord-Irak og Syria frå 890 til 1004. Dynastiet var grunnlagt av Banū Ḥamdān (), som hevda å nedstamme frå den gamle kristne stamma Banū Taġlib frå Mesopotamia. 

Ḥamdānide-dynastiet vart grunnlagt av Ḥamdān ibn Ḥamdun (derfor ḥamdānidane) då han vart utnemnd av Abbāsīde-kalifen som guvernør for Mardin i det søraustlege Anatolia i 890.

Sonen hans Abd Allah ibn Ḥamdān vart deretter utnemnd til guvernør for al-Mawṣil i dagens Nord-Irak i 906, og i 914 erobra han abbasidehovudstaden Bagdad. Sønene hans vart vidare innsette som guvernørar i al-Mawṣil og Ḥalab. Seinare var Nāṣir ad-Dawlah sitt styre i al-Mawṣil og Diyarbakır så til dei gradene tyrannisk at han vart avsett av sin eigen familie. 

Hamdanidane heldt fram å styre i al-Mawṣil fram til 990, trass i det store nederlaget deira mot buwayhidane i 979. Etter dette var området dei hadde kontrollert i Nord-Irak delt mellom uqaylidane og marwanidane. 

Alī Sayf ad-Dawlah, «Sverdet til riket», herska over Nord-Syria og Ḥalab, der han vart den viktigaste motstandaren mot ekspansjonen til Austromarriket. Hoffet hans var eit kultursenter og fremja arabisk litteratur, men mista statusen sin etter austromarane erobra Ḥalab.

For å stoppe frammarsjen til austromarane vart Ḥalab underlagt dei egyptiske fatimidane, og i 1004 vart ḥamdanidane avsett av dei nye faṭimideherskarane.

Ḥamdanidiske herskarar

Al-Ǧazīra
Ḥamdān ibn Ḥamdun (890-895?)
Al-Ḥusayn ibn Ḥamdān (895-916)
ʿAbd Allah ibn Ḥamdān (906-929)
Nāṣir ad-Dawlah (929-967)
ʿAdid ad-Daulah (967-980)
Abū Ṭahir Ibrahīm ibn al-Ḥasan (989-997)
Abū ʿAbd Allah al-Ḥusayn ibn al-Ḥasan (989-997)

Ḥalab
Alī Sayf ad-Dawlah (945-967)
Saʿd ad-Dawlah (967-991)
Saʿīd ad-Dawlah (991-1002)
Abū Ḥasan ʿAlī (1002–1004)
Abul al-Maʿāli Šarīf (1004–1004)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hamdanidane» frå ,  den 20. mai 2014.  
 

 
Arabiske dynasti
Syria i mellomalderen
Emiratet Aleppo
Irak i mellomalderen
Muslimske dynasti
Sjiamuslimske dynasti
Den Kongelige Mynt

Den Kongelige Mynt eller Mynten vart skipa i 1686 som ein del av Kongsberg Sølvverk.
Verket nytta  sølvet frå gruvene til å produsere mynt. Opphavleg vart det styrt frå København som eit av selskapa til Kongen. Seinare vart det leia av Finansdepartementet før det i 1962 blei 
overført til Noregs Bank.

Den første myntproduksjonsverkstaden i Noreg vart skipa av Kristian IV i Christiania i 1628. Verksemda vart skipa for å lage mynt av sølv frå gruvene i Kongsberg som blei funne i 1623. Dei første åra før 1628 vart sølvet sendt til Danmark for utmynting, men ein fann at det var enklare å leggja produksjonen til Noreg. I 1686 flytta  verksemda til Kongsberg. 

I 1806 vart det lagt ned og alt utstyret selt eller sendt til myntverket i København og lokala selde. Men det starta att på same plassen i 1808. 

I 2001 blei Den Kongelige Mynt skilt ut som eige aksjeselskap heileigd av Noregs Bank. 30. juni 2003 vart
selskapet seld til eit privat aksjeselskap for 44 millionar kroner.

Bygningane
Den Kongelige Mynt er samansett av fleire bygningar; smia, myntverksbygningen og myntmeisterbustaden.
Dei ligg samla på vestsida av Numedalslågen i Kongsberg og har adresse Hyttegata 3. Mynten vart 
freda av Riksantikvaren i 2004.

Norsk Bergverksmuseum held til i lokala.

Kjelder
 Den kongelige mynt på Kongsberg fredet frå Riksantikvaren
 Salget av Den Kongelige Mynt , Noregs Bank 19. juni 2003

Bakgrunnsstoff

Næringsliv i Kongsberg
Myntar
Norske styresmakter
Skipingar i 1686
Nedleggingar i 2003
Kulturminne i Kongsberg
Freda bygg i Viken
High Chaparral

High Chaparral er ein 130 000 kvadratmeter stor moropark i Kulltorp i Sverige. Han blei grunnlagd i 1966.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Moroparkar i Sverige
Jönköpings län
Skipingar i 1966
1966 i Sverige
Det franske mandatet for Syria og Libanon

Det franske mandatet for Syria og Libanon (òg kalla Det franske mandatet for Syria, fransk Mandat français pour la Syrie et le Liban, arabisk الانتداب الفرنسي في سوريا و لبنان al-Intidab al-Firansi fi Suriya wa Lubnan) var eit mandat i Folkeforbundet som vart grunnlagt etter fyrste verdskrigen og delinga av Det osmanske riket.

I løpet av dei to åra etter verdskrigen var over i 1918, og slik det var nedskrive i Sykes-Picot-avtalen som vart signert mellom Storbritannia og Frankrike under krigen, hadde britane kontroll over det meste av det osmanske Mesopotamia (dagens Irak) og den sørlege delen av Osmansk Syria (Palestina og Transjordan), medan franskmennene hadde kontroll over resten av Osmansk Syria (dagens Syria, Libanon, Alexandretta) og andre delar av det søraustlege Tyrkia. Tidleg i 1920-åra vart den britiske og franske kontrollen over desse områda formaliserte i mandatsystemet til Folkeforbundet og Frankrike fekk mandatet over Syria den 29. september 1923, som omfatta område i dagens Libanon og Alexandretta (Hatay) i tillegg til sjølve Syria.

Adminsitrasjonen over regionen under franskmennene vart utført gjennom ei rekkje område, inkludert Det syriske forbundet (1922–24), Staten Syria (1924–1930) og Den syriske republikken (frå 1930), i tillegg til minste statar som Staten Stor-Libanon, Alawittarstaten og Jabal ad-Druze.

Det franske mandatet i Syria varte til 1943, då to land fekk sjølvstende frå mandatperioden, Syria og Libanon, i tillegg til at Hatay vart ein del av Tyrkia i 1939. Franske soldatar forlét Syria og Libanon i 1946.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «French Mandate for Syria and the Lebanon» frå ,  den 21. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Tidlegare land i Midtausten
1900-talet i Syria
1900-talet i Libanon
Regjeringskommisjonen

Regjeringskommisjonen (Regjeringskommissionen) var den mellombels regjeringa i Noreg, som styrte i namnet til kongen under krigsåra 1807–1810. Prins Christian August var president, og Enevold Falsen og grev Herman Wedel Jarlsberg var blant medlemmane i kommisjonen.

Medlemmar

Kjelder

 Riksarkivet via Web Archive
 regjeringen.no
Denne artikkelen bygger på «Regjeringskommisjonen» frå , den 21. mai 2014, revisjon

Norsk politisk historie
Norske Konsertarrangører

Norske Konsertarrangører (NKA), tidlegare Norsk Rockforbund, er ein norsk interesseorganisasjon for konsertarrangørar.

Orgnisasjonen blei stifta i 1982 som Norsk Rockforbund. Han endra namn til Norske Konsertarrangører ved landsmøtet 10. mai 2014. 1. januar 2015 hadde organisasjonen 300 medlemmer, der medlemmene var festivalar, rockeklubbar, bluesklubbar, spelestader, studentsamfunn og rockeverkstader.

Kjerneområde
Norsk Rockforbund har tre kjerneområde: 
 Interessepolitikk
 Kompetansehevande tiltak og arrangørutvikling
 Medlemsservice

Publikasjonar
Norsk Rockforbund har gitt ut fleire publikasjonar:
 Feite Forestillinger – Norsk Rockforbunds lærebok for konsertarrangører
 Sikkerhetshåndboka
 Miljøhåndboken
 There's Gonna be some Rocking! – Lærebok for håndtering av frivillige
 Kunsten å være seg selv  – En identitetshåndbok for konsertarrangører
 Teenage Kicks – Konsertgjennomføring for de under 18 år

Organisasjon
Organisasjonen har eit landsmøte, vedtekter og valgt styre. Hovudtyngda av medlemane er organisert i fire faste fagråd:
 Norsk Bluesunion (NBU) 
 Fagråd for Studentarrangører (FaSt)  
 Fagråd for Rockeklubber (FFR)  
 Norske Rockfestivaler (NRFE) 
Fagråda skal bidra til samarbeid og spissa kompetansebygging innanfor sine arrangørsegment. Modellen bygger på erkjenninga av at medlemane sin samla kompetanse er organisasjonen sin viktigaste ressurs, og at den beste arrangørutviklinga er å la medlemane lære av kvarandre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Norsk Rockforbund» frå ,  den 21. mai 2014.  
Denne artikkelen bygger på «Norske konsertarrangører» frå ,  den 6. oktober 2021.

Bakgrunnsstoff 

Skipingar i 1982
Norske musikkorganisasjonar
Norske interesseorganisasjonar
Hirbnafsah

Hirbnafsah (arabisk حر بنفسه, òg skrive Harb Nafseh eller Harbanafsa) er ein by nordvest i Syria i Hama guvernement, sørvest for Hama. Av stader i nærleiken finn ein Deir al-Fardis i nord, Tumin og al-Rastan i aust, Kisin og Kafr Nan i sør, Talaf i sørvest. I følgje Statistisk sentralbyrå i Syria (CBS), hadde Hirbnafsah eit folketal på 3 574 i 2004. Han er det administrative senteret og den sjette største staden i Hirbnafsah nahiyah («underdistrikt») som består av 26 stader med eit samla folketal på 54 592. Innbyggjarane er hovudsakleg sunnimuslimar.

Den syriske geografen Yaqut al-Hamawi nemnte at Hirbnafsah var «ein landsby under Hims» då han vitja i 1225 under styret til Ajjubide-dynastiet. 

Under den syriske borgarkrigen, som byrja i 2011, hevda opposisjonen at 40 menneske i Hirbnafsa vart drepne etter at den syriske hæren og pro-statleg militssoldatar bomba landsbyen den 6. august 2012. Andre opposisjonskjelder gav talet til å vere 11, inkludert fem barn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hirbnafsah» frå ,  den 21. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Busetnader i Hama-distriktet
Byar i Syria
Al-Hamraa

Al-Hamraa (arabisk الحمراء, òg skrive al-Hamra) er ein landsby nordvest i Syria i Hama guvernement, nordaust for Hama. Av stader i nærleiken finn ein Jubb al-Othman i nordaust, Abu al-Thuhur i nord, Fan al-Shamali i vest, Maar Shahhur i sørvest, Salamiyah i sør og Sabburah i søraust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde al-Hamraa eit folketal på 1 783 i 2004. Han er det administrative senteret og nest største stad i al-Hamraa nahiyah («underdistrikt») som består av 44 stader med eit samla folketal på 32 604 i 2004. 

I 1838 vart al-Hamraa klassifisert som ein khirba («mildertidig landsby») i distriktet Salamiyah. Han ligg nær palasset Qasr ibn Wardan.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al-Hamraa» frå ,  den 21. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Busetnader i Hama-distriktet
Byar i Syria
Masyaf-distriktet

Masyaf (arabisk مصياف, Maṣyāf)  er eit distrikt (mantiqah) i Hama guvernement i Syria. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 169 341. Senteret i distriktet er byen Masyaf.

Inndelingar
Distriktet Masyaf er delt inn i fem underdistrikt eller Nāḥiyaer (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Masyaf nahiyah (ناحية مصياف): folketal 68 184.
Jubb Ramlah nahiyah (ناحية جب رملة): folketal 39 814.
Awj nahiyah: (ناحية عوج) folketal 33 344.
Ayn Halaqim nahiyah: (ناحية عين حلاقيم) folketal 16 502.
Wadi al-Uyun nahiyah: (ناحية وادي العيون) folketal 12 951.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maysaf District» frå ,  den 21. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Masyaf

Masyaf (arabisk مصياف, Miṣyāf) er ein by i Syria i Hama guvernement, kjend for den store mellomalderborga. Han vart nytta av Hashashin som hovudkvarteret deira etter øydelegginga av det førre hovudkvarteret deira, Alamut.

I popkulturen er Masyaf kjend for å vere med i videospelserien Assassin's Creed.

Ruinar av Masyaf-borga

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Masyaf» frå ,  den 21. mai 2014.  
 

Byar i Syria
Busetnader i Masyaf-distriktet