alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Eurovision Song Contest 1965

Eurovision Song Contest 1965 (ESC 1965) var den tiande gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Sala di Concerto della RAI i Napoli i Italia. Finalen fann stad laurdag 20. mars. Luxembourg vann konkurransen med songen «Poupée de cire, poupée de son», framført av France Gall på fransk.

Irland deltok i Eurovision Song Contest for fyrste gong dette året, medan Sverige kom attende etter å ha trekt seg frå konkurransen i 1964.

Bidraga

Finale 

 Finalen vart halden den 20. mars 1965 i Sala di Concerto della RAI.
 Luxembourg vann konkurransen for andre gong.  
 Noreg og Portugal kom på ein delt 13. plass.
 Spania, Vest-Tyskland, Belgia og Finland kom på ein firedelt 15. plass.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «ESC 1965» og «ESC 1965» frå  og VG.no,  den 2. februar 2011.  
 

Musikk i 1965
Eurovision Song Contest etter år
Trollbryggeriet

Trollbryggeriet er eit mikrobryggeri i Liabygda i Stranda kommune på Sunnmøre. 
Bryggeriet starta opp i 2009. Det blir drive av eigarane Kjartan Lied og Jørund Ringset. 
Bryggeriet produserer overgjæra ale med varemerket Slogen.

Stranda kommune
Skipingar i 2009
Norske bryggjeri
Næringsliv i Møre og Romsdal
Gouache

Gouache er ein måleteknikk der ein brukar dekkande vassfargar. Gouache er òg nemninga på eit bilete måla med denne teknikken. Gouache er eit lånord frå fransk og vert uttala «gua´sj» eller «goa´sj». Fransk har henta orda frå det italienske «guazzo» som tyder vassøyle, vassfarge eller lavering.

Måling og teknikk
Gouachemålinga inneheld kvitt fargestoff som gjer fargane matte og dekkande slik at papiret eller underlaget ikkje skin gjennom, slik det gjer med vanleg akvarell- eller lasurmåling. Målinga inneheld fargestoff løyst i vatn og gummi arabicum (lim) som andre vassfargar.

Ei rekke kunstmålarar og illustratørar har brukt, og brukar, denne måleteknikken. Gouachemålinga er reinsleg å arbeide med, då ho er vassløyseleg, og ho gir forholdsvis jamne fargeflater samt at mørkare felt kan dekkast med lys farge. Teknikken eignar seg særleg godt til illustrasjonsoriginalar som skal reproduserast, til dømes til fargesterke plakatar. Det har òg vore vanleg å bruke gouache til fargelegging av plastceller i teiknefilm, der figurane har heildekkande fargar, medan bakgrunnen har vorte påført i ein meir nyanserik akvarellteknikk. Gouache kan delvis erstattast av akrylmåling som er vassløyseleg når ho er våt, men toler vatn når ho har tørka.

Kunstteknikkar
Målarkunst
Vassfarge

Denne artikkelen bygger på «Gouache» frå ,  den 2. februar 2011.
Maksimilian Volosjin

Maksimilian Aleksandrovitsj Kirijenko-Volosjin () var ein framståande representant for den symbolistiske retninga i russisk kultur og litteratur. Han vart kjend som poet og kritikar av litteratur og kunst. Arbeida hans vart utgitt i samtidige tidsskrift tidleg på 1900-talet, mellom anna i «Vesy» (Vekta), «Zolotoje runo» (Det gylne ull) og «Apollon». Han var også kjend for sine briljante omsetjingar av fransk poesi og prosa til russisk.

Liv og gjerning

Volosjin var fødd i Kiev i 1877. Han var elev i nokre få år ved Polivanov og ein skule på halvøya Krim, mor hans kjøpte i 1893 eit landstykke i Koktebel. Etter gymnaset vart Volosjin student ved universitetet i Moskva, nett då den radikale studentrørsla i Russland gjorde seg synleg att.

Volosjin reiste vide i Russland, ofte til fots. I 1900 var han del av ein ekspedisjon som kartla ruta til Orenburg-Tasjkent-jarnbanen.

Seinare i livet måla han akvarellar. Mange av kunstverka er i dag spreidd til mange museum verda rundt. Andre finst i private samlingar i Russland og andre land.

Småbyen Koktebel søraust på Krimhalvøya der Volosjin budde, var til stor inspirasjon for han.  I heimen sin tok Volosjin imot tallause poetar, kunstnarar, skodespelarar, vitskapsmenn og vandrarar. Heimen er i dag omgjort til museum. Berget der Volosjin vart gravlagd, fekk seinare namnet etter han.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Maksimilian Volosjin» frå ,  den 2. februar 2011.  

Russiske forfattarar
Forfattarar frå 1800-talet
Forfattarar frå 1900-talet
Folk frå Kiev
Trykkefridom

Trykkefridom er ein del av ytringsfridomen og inneber rett til å trykkja og spreia informasjon og oppfatningar fritt. Trykkefridom er ein av dei grunnleggjande eigenskapane i demokratiet. Kvar innbyggjar i ein stat der trykkefridomen rår har rett til å spreia meiningane sine i pressa, så lenge dei ikkje bryt nokon annan lov som avgrensar trykkefridomen. Trykkefridomen får likevel ikkje innskrenkast meir enn kva som krevst for å verna om andre rettar, ifylgje dei demokratiske prinsippa.

3. mai kvart år vert den Internasjonale dagen for pressefridom feira, stifta av FN.

Kjelder 

 Artikkelen er omsett frå bokmålswikipedia, 3. februar 2011.

Ytringsfridom
Menneskerettar
Afghanarar

Afghanarar er innbyggjarar av Afghanistan og etterkomarane deira. Ordet «afghan» (dari og pasjto افغان, afḡān) har tradisjonelt vore brukt om pasjtunarar, men kan i dag også visa til dei andre folkegruppene i landet, som tadsjikar, hazarar og usbekar og ei rekkje mindre grupper.

35-55 % av afghanarar har pasjto som morsmål medan 25-50 % snakkar dari (persisk). Dei ulike minoritetsgruppene kan ha usbekisk, turkmensk, urdu, arabisk, balutsji og andre mindre språk som morsmål. Det er vanleg å kunna fleire språk, særleg blant folk som bur i byar.

Det lever rundt 31 millionar afghanarar i Afghanistan eller like over grensa i Pakistan eller Iran. Rundt ein femtedel av desse bur i byar medan resten bur på landsbygda. Her er landbruk den viktigaste levevegen, og fram til 1970-talet var mange afghanarar nomadar eller halvnomadar. Handel og transport er også viktige levevegar.

I andre land bur det mindre tal afghanarar som særleg har drege frå landet på grunn av den urolege stoda der sidan den sovjetiske invasjonen i 1978 og krigane som følgde. Det største talet på afghanarar etter Iran og Pakistan finn ein i Dei sameinte arabiske emirata (ca. 300 000 i 2006), Tyskland (126 334 i 2006) og USA (90 000 i 2013). Ved byrjinga av 2013 var ifølgje SN ein tredel av alle flyktningar i verda afghanarar.

Det store fleirtalet av afghanarar er muslimar. Rundt 80-89 % av befolkninga i Afghanistan er sunnimuslimar, 10-19 % er sjiamuslimar og eit mindra tal er ismailiar. 1 % eller mindre er sikhar, hinduar eller noko anna. Tidlegare religionar blant afghanarar er buddhisme og parsisme. I Nuristan (Hindukush) hadde stammefolk heilt fram til 1890-åra, då dei blei tvangsomvend til islam, eigne religionar som slektar på gammal vedisk gudstru.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Demographics of Afghanistan» frå ,  den 8. september 2014.

Bakgrunnsstoff

Afghanistan
Asiatar
Gerry Conway

Gerald Conway () er ein engelsk trommeslagar og perkusjonist som er mest kjend som trommeslagar i backingbandet til Cat Stevens i 1970-åra, medlem av Jethro Tull i 1980-åra og som medlem av Fairport Convention dei siste åra. Conway har òg arbeidd mykje som studiomusikar. 

Gerry Conway har vore trommeslagar for banda Fotheringay og Eclection. I dei tidlege åra deira nytta òg Steeleye Span Conway som trommeslagar. Conway spelte på den no klassiske songen deira, «Dark-Eyed Sailor». Som studiomusikar har han spelt med Sandy Denny, Shelagh McDonald, Wizz Jones, John Cale, Jim Capaldi og andre. Han har turnert og spelt inn musikk som medlem av bandet til Cat Stevens i seks år.

Diskografi

Med Cat Stevens 
 1971: Teaser and the Firecat
 1972: Catch Bull at Four
 1973: Foreigner
 1974: Buddha and the Chocolate Box
 1974: Saturnight
 1975: Numbers
 1978: Back to Earth
 2004: Majikat

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gerry Conway (musician)» frå ,  den 3. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi på Jethro Tull si offisielle nettside 

Folk frå King's Lynn
Engelske trommeslagarar
Jethro Tull-medlemmar
Fairport Convention-medlemmar
Elektrisk folk-musikarar
XXXV

XXXV er eit album frå 2001 av Fairport Convention med undertittelen «The 35th Anniversary Album».

Innhald

Medverkande
 Simon Nicol – gitar, vokal
 Gerry Conway – perkusjon, trommer
 Dave Pegg – bassgitar, vokal
 Chris Leslie – mandolin, fiolin, vokal, tenor banjo, elektrisk mandolin
 Ric Sanders – fiolin, elektrisk piano, barytonfiolin

Andre musikarar:
 Ian Anderson – fløyte
 Cropredy Crowd – klapping
 Chris Knibbs – trombone
 Julie Matthews – vokal
 Chas McDevitt – trompet
 Anna Ryder – piano, trekkspel, valthorn, vokal, plastikkfløyte
 Mark Tucker – elektrisk gitar, e-bow
 Chris While – vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «XXXV (album)» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Fairport Convention-album
Musikkalbum frå 2001
Over the Next Hill

Over the Next Hill er eit album frå 2004 av bandet Fairport Convention. Det vart skildra av Mojo som «rett og slett det beste albumet deira på 25 år».

Albumet vart spelt inn i løpet av mars og april 2004 i Dave Pegg sitt Woodworm Studio i Barford St. Michael i Oxfordshire. Albumet var det første som vart gjeven ut på det nye plateselskapet til bandet, Matty Grooves.

Innhald

Medverkande
Gerry Conway – Perkusjon, trommer
Chris Leslie – Mandolin, bouzouki, fiolin, ukulele, vokal, fløyte, elektrisk mandolin
Simon Nicol – Gitar, vokal
Dave Pegg – 5-strengsbass, akustisk bass, mandolin, vokal, kontrabass
Ric Sanders – Mandolin, fiolin

med

Anna Ryder - Trekkspel
Chris While - vokal på «Si Tu Dois Partir»
Simon & Hilary Mayor - vokal på «Auld Lang Syne»

Fairport Convention-album
Musikkalbum frå 2004
Sense of Occasion

Sense of Occasion er eit studioalbum frå 2007 av dei britiske folkrockveteranane Fairport Convention. Tittelen kjem av at bandet feira 40-årsjubileum i 2007, sjølv om berre eit original medlem, Simon Nicol, framleis er med i bandet.

Innhald

Medverkande
 Ric Sanders – Fiolin
 Simon Nicol – Vokal, akustisk gitar, elektrisk gitar, 12-strengsgitar
 Gerry Conway – Vokal, trommer, perkusjon, harmonium
 Dave Pegg – Vokal, bassgitar
 Chris Leslie – Vokal, mandolin, bouzouki, fiolin

Musikkalbum frå 2007
Fairport Convention-album
Festival Bell

Festival Bell er eit studioalbum frå 2011 av bandet Fairport Convention. Namnet på albumet er ein referanse til bjølla som ringjer i St Mary's Church i Cropredy i Oxfordshire.

Innhald

Medverkande
Simon Nicol- Vokal, akustisk gitar, elektrisk gitar, ukulelebass
Dave Pegg- Vokal, bassgitar, ukulele
Chris Leslie- Vokal, mandolin, bouzuki, fiolin, portugisisk gitar, ukulele
Ric Sanders- Korvokal, fiolin, ukulele
Gerry Conway- Trommer, perkusjon

Fairport Convention-album
Musikkalbum frå 2011
Paul Warren

Paul Warren () er ein amerikansk blues- og rockegitarist. Han var turnegitarist for den engelske rockeartisten Rod Stewart og den amerikanske artisten Richard Marx. 

Warren starta å spele gitar då han var tolv år gammal, og då han var 17 vart han oppdaga av Norman Whitfield i Motown Records. Kort tid etter vart han ein fast studiogitarist for det kjende studioet. Den først songen han spelte på var «Papa was a Rolling Stone» av The Temptations. Same året vann denne plata fem Grammyprisar.

Sidan har han spelt på mange album og vart ein populær studiogitarist. Då Motown flytta kontor til California i 1973, betalte dei han for å flytte med dei, slik at han framleis kunne spele for dei. Han vart kort tid etter med i gruppa Rare Earth og er tilskriven som medlåtskrivar på tre songar på albumet Back to Earth. Då han slutta som studiomusikar for Motown i 1975, vart han hyrt inn av Ray Manzarek frå The Doors som sologitarist i bandet Nite City. På det andre albumet vart Warren òg solovokalist og skreiv fleire av songane på albumet Golden Days Diamond Night.  Bandet var oppløyst innan det andre albumet kom ut. Warren danna i 1978 bandet Paul Warren and Explorer - og spelte fast på Sunset Strip, og nesten kvar helg på anten the Roxy, Whiskey a Go Go, the Starwood og Madame Wongs i China Town - og mange andre.  Han fekk kontrakt med RSO Records og gav ut det første soloalbumet sitt, One of the Kids i 1980.  Seinare det året vart RSO Records lagt ned og Paul Warren vart arbeidslaus. Han byrja som studiogitarist att i 1981 til 1987, og arbeidde for artistar som The Ventures, Tina Turner og Prism. Han produserte òg musikk i denne tida. 

I 1987 vart han med Richard Marx i byrjinga av karrieren hans, kort tid etter den første songen frå debutalbumet hans kom ut. Warren var musikalsk leiar for Marx dei neste sju åra, før han gav seg i 1994. Warren gjekk raskt vidare som sologitarist for Joe Cocker.  «Have a Little Faith Tour» varte i 18 månader. I 1996 spelte han for den italienske songaren Eros Ramazzotti. Han spelte i 11 år for Ramazotti, før han gav seg i 2005. I mellomtida spelte Warren for Rod Stewart, og heldt fram å spele med Stewart i 11 år. Seint i 2010 gav han ut det første soloalbumet sitt på over eit tiår, kalla Round Trip, med sitt eige band.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paul Warren» frå ,  den 22. april 2016. 
 

Folk frå Michigan
USA-amerikanske gitaristar
Fairport's Cropredy Convention

Fairport's Cropredy Convention (tidlegare Cropredy Festival) er ein årleg festival for folkemusikk og rockemusikk i utkanten av landsbyen Cropredy i Oxfordshire i England. Han har funne stad sidan august 1976. 

Fairport's Cropredy Convention har eit publikum på om lag 20 000 kvar år, og er den største årlege festivalen av sitt slag i Storbritannia. Festivalen har ein enkel scene i botn av ein slak bakke. 

Festivalen byrja som små private konsertar for dei lokale innbyggjarane av folkrockbandet Fairport Convention i juli 1976. Festivalen vart viktig i historia til bandet, då dei heldt farvellkonserten sin her i 1979 for kring 4500 folk. Bandet lovde å kome attende kvart år, og frå den tid har festivalen vorte nytta for årlege gjenforeiningskonsertar med bandet, der både nye og gamle bandmedlemmer deltar på scenen. 

I 1990-åra vart festivalen utvida til to dagar, og frå 2000 har det vore tre dagar. Festivalen finn som regel stad den andre veka i august. Det er framleis medlemmar av Fairport som orgeliserer konserten, og bandet sjølv held avslutningskonserten, som vanlegvis varer over tre timar. 

Av mange kjende artistar som har spelt på festivalen finn ein mellom andre Robert Plant (frå Led Zeppelin), Lonnie Donegan, Procol Harum, Steeleye Span, Eliza Carthy, Yusuf Islam og Oysterband.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fairport's Cropredy Convention» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 Fairport Convention si nettside
 Guide til Cropredyfestivalen 
 Cropredy Festival på eFestivals

Musikkfestivalar i Storbritannia
Engelsk folkemusikk
Skipingar i 1976
Fotheringay

Fotheringay var eit kortliva britisk folkrockband, starta i 1970 av songaren Sandy Denny då ho forlét Fairport Convention. Bandet tok namn etter ein av songane hennar, «Fotheringay» om Fotheringhay Castle, der Maria Stuart sat fengsla. Songen vart opphavleg gjeven ut på Fairport Convention-albumet What We Did on Our Holidays i 1969, det første albumet tiL Denny med gruppa. 

To tidlegare medlemmar i Eclection, Trevor Lucas og Gerry Conway, og to tidlegare mdlemmer frå Poet and the One Man Band, Jerry Donahue og Pat Donaldson (bass), utgjorde resten av bandet. Bandet gav berre ut eitt album medan dei heldt på. Albumet inneheldt fleire songar av Denny, mellom andre «Nothing More», «The Sea» og «The Pond and The Stream», i tillegg til versjonar av Gordon Lightfoot sin «The Way I Feel» og Bob Dylan sin «Too Much of Nothing».  Albumet selde dårleg då det kom ut og Denny var under press til å starte ein solokarriere etter at ho to år på rad vart kåra til den beste songaren i Storbritannia av lesarane i Melody Maker.

Fotheringay vart oppløyst i januar 1971 under innspelinga av det som skulle verte det andre albumet deira. Somme av songane dukka opp på debutalbumet til Denny i 1971, The North Star Grassman and the Ravens. Lucas, Conway og Donahue vart medlemmar i Fairport Convention i 1972 og spelte inn Rosie (der nokre av songane for Fotheringay òg vart nytta). Conway spelte berre på tre songar og byrja som studiomusikar etter dette. Både Conway og Donaldson hadde arbeidd med Richard Thompson. Lucas og Donahue vart verande i Fairport i eit par år. I 1974 kom Denny attende til Fairport og dei spelte inn to album: Fairport Live Convention og Rising for the Moon. Denny, Donahue og Lucas, forlet bandet i desember 1975. Conway kom attende til Fairport i 1997.

I 2008 annonserte Donahue at han prøvde å gjere ferdig det andre albumet til Fotheringay. Resultatet vart Fotheringay 2, som kom ut 29. september 2008.

Diskografi
Fotheringay (Island/A&M, 1970)
Fotheringay 2 (Fledg'ling Records, 2008)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fotheringay» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Fotheringay 2
NEW SANDY DENNY FOTHERINGAY ALBUM 
http://www.thebeesknees.com/?p=106 Fotheringay at Fledg'ling Records

Literatur
No More Sad Refrains: The Life And Times Of Sandy Denny, Clinton Heylin.

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Musikkgrupper frå 1970-talet
Britiske folkrockgrupper
Musikkgrupper skipa i 1970
Musikkgrupper oppløyste i 1971
Fotheringay av Fotheringay

Fotheringay er det sjølvkalla debutalbumet til Fotheringay, som vart danna av Sandy Denny då ho forlet Fairport Convention i 1969. Det var det einaste albumet til bandet før andrealbumet kom ut i 2008. Albumet vart spelt inn i 1970 med tidlegare Eclection-medlem og den framtidige ektemannen til Denny, Trevor Lucas, samt Gerry Conway, Jerry Donahue og Pat Donaldson. Albumet inneheld fem songar av Sandy Denny (ein i lag med Lucas), ein song av Lucas, samt to tradisjonelle songar og to coverversjonar: Bob Dylan sin «Too Much of Nothing» og Gordon Lightfoot sin «The Way I Feel».

Innhald

Medverkande
Sandy Denny - gitar, piano, vokal
Trevor Lucas - gitar, vokal
Jerry Donahue - gitar, vokal
Pat Donaldson - bass, vokal
Gerry Conway - trommer
Linda Thompson - vokal
Todd Lloyd - vokal

Produksjon
Produsent: Joe Boyd
Lydteknikar: Jerry Boys, Todd Lloyd
Illustrasjonar: Marion Appleton
Fotografi: Tony Evans

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fotheringay (album)» frå ,  den 3. februar 2011.

Bakgrunnsstoff
http://www.thebeesknees.com/?p=106 Fotheringay på Fledg'ling Records 

Debutalbum frå 1970
Island Records-album
Album produserte av Joe Boyd
Fotheringay-album
Fledg'ling Records-album
Fotheringay 2

Fotheringay 2 er det andre albumet til gruppa Fotheringay, som vart starta av Sandy Denny då ho forlet Fairport Convention i 1969. Bandet vart kortliva og vart oppløyst i 1971 etter å ha spelt inn, men ikkje fullført alle songane som er på dette albumet. Somme av songane dukka opp på andre plater i tida etter, men ikkje alle songane er gjevne ut før. Albumet vart sett saman av Jerry Donahue, som var gitarist i bandet og han måtte legge til nye lydspor for å fullføre innspelingane.

To av songane på dette albumet («John the Gun» og «Late November») vart spelte inn på ny for det første soloalbumet til Sandy Denny, The North Star Grassman and the Ravens i 1971, medan konsertopptak av andre songar tidlegare har eksistert.

Innhald

Medverkande
Sandy Denny - gitar, piano, vokal
Trevor Lucas - gitar, vokal
Jerry Donahue - gitar, vokal
Pat Donaldson - bass, vokal
Gerry Conway - trommer
Linda Thompson - vokal
Todd Lloyd - vokal

Produksjon
Produsent: Jerry Donahue
Lydteknikarar: John Wood, Jerry Boys, Scott Whitley, Henno Althoff, Justin Fox, Richard Barron, Jerry Donahue
Mastering: Ben Wiseman
Kunstnarisk leiar: David Suff, Phil Smee
Notat i omslaget: Richard Williams

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Fotheringay 2» frå ,  den 3. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
http://www.thebeesknees.com/?p=106 Fotheringay på Fledg'ling Records

Musikkalbum frå 2008
Fotheringay-album
Sandy Denny-album
Island Records-album
Album produserte av Joe Boyd
The North Star Grassman and the Ravens

The North Star Grassman and the Ravens er eit album frå 1971 av den engelske visesongaren Sandy Denny. Denny vart soloartist fordi det tidlegare bandet hennar, Fotheringay, vart oppløyst då produsenten deira Joe Boyd fekk jobb i Warner Brothers i California. Bandet var då halvvegs gjennom innspelinga av det andre albumet sitt, som stod uferdig fram til det kom ut som Fotheringay 2 i 2008.

Denny la så ut på ei solokarriere, som gav ho rykte som ein av dei flottast evisesongarane i Storbritannia. Albumet var bygd rund hennar eigne songar og The North Star Grassman and the Ravens skil seg ut med unnvikande tekstar og uventa harmoniar. To originale songar er frå innspelinga av Fotheringay 2, «Late November» og «John the Gun», som vart omarbeidd for albumet. I tillegg er det seks originale songar og to coverversjonar på albumet, Bob Dylan sin «Down in the Flood» og «Let's Jump the Broomstick» av Brenda Lee.

Dei første songane som vart innspelt var dei tradisjonelle «Blackwaterside» og «Let's Jump the Broomstick» i mars 1971 i Sound Techniques. Innspelinga vart følgd opp månaden etter fram til slutten av mai i Island studios, der albumet vart gjort ferdig med innspelinga av tittelsporet. Fleire songar vart innspelte og forkasta under innspelingane, som «Honky Tonk Women», «Walking the Floor Over You» og den tradisjonelle «Lord Bateman».

Innspelingane starta med Andy Johns ved spakane, men mot slutten var det Denny sjølv i lag med Richard Thompson og John Wood som hadde teke over. Det var John Wood som anbefalte filmmusikkarrangøren Harry Robinson for Denny, og han la på strykarar på «Next Time Around» og «Wretched Wilbur». Robinson laga òg strykearrangement for dei neste soloalbuma til Denny.

«Late November» var inspirert av ein draum og dødsfallet til Fairport-medlem Martin Lamble.

Innhald

Medverkande
Sandy Denny - solovokal, akustisk gitar (2/3/11), piano (1)
Jerry Donahue - elektrisk gitar (1)
Richard Thompson - el. gitar (1-5/7-9), trekkspel (2), vokal (4), akustisk gitar (6-7/9-10), bass (7/11)
Trevor Lucas - akustisk gitar (1/5/8)
Buddy Emmons : pedalsteelgitar (11)
Pat Donaldson : bass (1-3/8-10)
Tony Reeves : bass (4/6)
Gerry Conway : trommer (1-4/6-7/9-11)
Roger Powell : trommer (8)
Ian Whiteman : piano (4-8/10-11), pipeorgel (10)
Barry Dransfield : fiolin (5)
Royston Wood & Robin Dransfield : korvokal (5)
Harry Robinson - strykearrangement (6/9)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The North Star Grassman and the Ravens» frå ,  den 3. februar 2011.
 oppgav desse kjeldene:
 Sandy Denny: The North Star Grassman and the Ravens 

Sandy Denny-album
Debutalbum frå 1971
Album produserte av John Wood
Island Records-album