alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rimbareid

Rimbareid er ein gard sentralt i Fitjar kommune. Han grensar til Stordfjella i aust, til gardane Vik og Nesbø i sør, Vestbøstad i vest og til Prestbø og Fitjar i nord. 

Rimbareid barne- og ungdomsskule ligg i dag på området.

Historie
Garden er særs gammal, og det er gjort mange fornfunn som fortel om gammal busetnad og stor velstand. Det ligg ei stor gravrøys på Rimsvarden. Denne er 28 meter i tverrmål og kring 4 meter høg. Røysa vart grave fram kring 1785 av ein gjestgjevar i Folderøyhamn, truleg Jan Nielsen Meyer. Han fann ei steinsett grav med ei helle over. Hella vart lagt på grava til Paul Rimbareid, men er no truleg borte. I grava vart det mellom anna funne eit bronsesverd, som no ligg på Bergen Museum. I 1891 fekk professor Gustavson høyre om sverdet at det i lange tider hadde gått på utlån i bygda og vart nytta mot sjukdommar og til hjelp ved barnefødslar. Tanken var truleg at eit våpen som hadde teke liv, òg kunne gje liv. 

Ei anna røys på garden er 20 meter i tverrmål, medan ei røys på 18 meter i tverrmål er 1 meter høg, der ein fann to graver med kól og brende bein. På eit anna bruk fann ein tre gravrøyser, der den eine var uvanleg høg. Ho er 12 meter i diameter og vart graven ut. I ei røys nedanfor Rimsvarden fann ein to spyd som låg i kross. Elles har ein i gravrøysene funne leirkrukker, glasperler, beinterningar, spelbrikker, beinkam, bjørneklør, sverd, spyd, fisketeinar og ymse tresaker som ei eikefjøl. På garden har ein òg funne to skaftholshakker, og flint- og kvartsittsaker frå steinalderen. 

Garden var i privateige så langt attende ein kjenner til, utanom små område som Fitjarkyrkja eigde. Truleg har kyrkja fått denne parten som bot- eller sælegåve. Parten er ikkje nemnt i Bjørgynjar Kalfskinn, og må såleis ha komen til etter 1350-åra. Dei første brukarane som er nemnt var i skattemanntalet i 1519, då det var to brukarar her, Magnus og Kedel Ibidem.

Namn
Namnet er tolka slik at første delen av namnet kjem frå «rimb» eller «rymb», som tyder ein lang, låg jord- eller grusrygg. Andre delen av namnet tyder eid, og syner til «eidet» mellom Storavatnet i sør og Fitjarvika i nord. Namnet er blitt skrive på mange forskjellige måtar opp gjennom åra, som berre Eide i 1519, til Romereidt i 1590, Remberg i 1605, Rombereød i 1612 og Remmereid i 1646. Slektsnamnet frå garden vert som regel skriven Rimmereid eller Rimmereide.

Kjelder 
 
 Rimbareid på norgeskart.no

Gardar på Fitjar
Johannes Befring

Johannes Befring () var ein norsk misjonær, oberstløytnant i Frelsesarmeen og forfattar frå Stardalen i Jølster kommune i Sunnfjord.

Befring misjonerte i Indonesia og i Indokina (landområde som i dag er delt mellom nasjonane Vietnam, Kambodsja og Laos). Han var redaktør i bladet Krigsropet frå 1944-1958.

Johannes Befring forfatta fleire bøker med religiøse tema og skildringar av befolkning og natur der han misjonerte.

Johannes Befring fekk i 1955 Kongens fortenestemedalje i gull.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder

Referansar

Bakgrunnsstoff
Om Johannes Befring i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Folk frå Jølster
Forfattarar frå Jølster
Kongens fortenestmedalje i gull
Norske sakprosaforfattarar
Galliske venetarar

Venetarar (latin veneti) var ein keltisk stamme som levde ved atlanterhavskysten i dagens Bretagne. Hovudbyen deira var dagens Vannes, som har namn etter dei. Venetarane var dyktige sjøfolk, og dreiv mellom anna handel med Storbritannia. Stammen blei underkua av Julius Cæsar i 56 f.Kr., noko han skildra i Bellum Gallicum.

Kjelder

Keltarar
Fransk historie
Romersk historie
Juha Sipilä

Juha Petri Sipilä () er ein finsk politikar og næringslivsleiar, fødd i Veteli i Mellersta Österbotten. Han var frå 29. mai 2015 til 6. juni 2019 statsminister i Finland.

Sipilä vart vald inn i Riksdagen for Centern i 2011, og tok over som partileiar i juni 2012. Etter å ha leia partiet til valsiger våren 2015, tok han over statsministerposten som leiar av ei koalisjonsregjering beståande av tre sentrum/høgre-parti. Våren 2019 varsla han at regjeringa ville gå av, då den ikkje hadde lukkast endre helsetenestene i landet. Samstundes trekte han seg som leiar av Centern.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Juha Sipilä» frå ,  den 27. oktober 2015.  
 

Statsministrar i Finland
Finske politikarar
Kalevi Sorsa

Taisto Kalevi Sorsa () var ein finsk politikar som var landets statsminister i tre periodar: 1972–75, 1977–79 og 1982-87. Dei to periodane 1975-76 og 1987-89 var han finsk utanriksminister. Frå 1975 til 1987 var Sorsa partileiar for dei finske sosialdemokratane, etter at han i tidsromet 1969-75 var partisekretær i same.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kalevi Sorsa» frå ,  den 27. oktober 2015.  
 

Statsministrar i Finland
Finske politikarar
Another Rainy Day in New York City

«Another Rainy Day in New York City» er ein song skriven av Robert Lamm for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago X (1976). Det var den første singelen gjeven ut frå albumet og nådde 32. plassen på Billboard Hot 100 og andreplassen på Hot Adult Contemporary Tracks-lista. Singelen vart nesten fullstendig ignorert på radio, som i staden spelte albumsporet «If You Leave Me Now». På grunn av dette, slutta Columbia Records å marknadsføre singelen og gav i staden ut «If You Leave Me Now» berre sju veker etter «Another Rainy Day in New York City».

Medverkande 
 Peter Cetera - solovokal, bass
 Terry Kath - korvokal, elektrisk- og 12-strengs akustisk gitarar
 Robert Lamm - korvokal, piano
 Danny Seraphine - trommer
 Laudir de Oliveira - conga, guiro, shakers og wind chimes
 Jimmy Pankow - trombone
 Lee Loughnane - trompet
 Walt Parazaider - tenorsaksofon, fløyte
 Othello Molineaux - steeltrommer
 Leroy Williams - steeltrommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Another Rainy Day in New York City» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1976
Chicago-songar
Singlar frå 1976
Songar skrivne av Robert Lamm
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Songar om New York
Dominic Frontiere

Dominic Frontiere () er ein USA-amerikansk komponist, arrangør og jazz-trekkspelspelar. Han er kjend for å ha skrive kjenningsmelodien og mykje av musikken til den første sesongen av TV-serien The Outer Limits.

Utvalde verk
Fjernsyn
1961: The New Breed
1963: The Outer Limits
1964: Twelve O'Clock High 
1965: Branded
1965: The F.B.I.
1966: The Rat Patrol
1967: The Invaders
1967: The Fugitive
1967: The Flying Nun
1970: The Immortal
1970: The Silent Force
1972: Movin' On
1972: Search
1977: Washington: Behind Closed Doors
1978: Perfect Gentlemen1978: Vega$1982: Don't Go to Sleep1982: Matt HoustonFilm
1960: One Foot in Hell1965: Incubus1965: Billie1968: Hang 'Em High1969: Popi1969: Number One1970: Chisum1971: On Any Sunday1972: Hammersmith Is Out1973: The Train Robbers1975: Brannigan1976: The Gumball Rally1980: Defiance1980: The Stunt Man1981: Modern Problems1985: The Aviator1994: Color of Night''

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dominic Frontiere» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske komponistar
USA-amerikanske filmmusikkomponistar
USA-amerikanske trekkspelarar
USA-amerikanske jazztrekkspelarar
Musikarar frå Connecticut
Musikarar frå California
Baby, What a Big Surprise

«Baby, What a Big Surprise» er ein song skriven av Peter Cetera for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago XI (1977), med Cetera på solovokal. Det var den første singelen frå albumet og han nådde fjerdeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista.

Carl Wilson frå The Beach Boys song korvokal på songen, medan sakofonisten Walt Parazaider spelar fløyte i introduksjonen og trompetisten spelar Lee Loughnane pikkolotrompet.

Sjølv om Chicago XI hadde to mindre singlar til, var «Baby, What a Big Surprise» den siste store singelen til Chicago, før gitaristen Terry Kath omkom i ei ulukke. Det var òg den siste store hitsingelen deira produsert av James William Guercio.

Medverkande
 Peter Cetera - solovokal, orkestrering
 Robert Lamm - piano
 Terry Kath - elektrisk gitarar
 Danny Seraphine - trommer
 Walt Parazaider - fløyte
 Lee Loughnane - pikkolofløyte trompet
 Carl Wilson - korvokal
 Tim Cetera - korvokal
 Jimmy Guercio - orkestrering, akustisk gitar, bass
 Dominic Frontiere - orkestrering

Salslsiter

Andre versjonar
Cetera spelte inn songen på ny som soloartist i 1997 for albumet You're the Inspiration: A Collection.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Baby, What a Big Surprise» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1977
Chicago-songar
Rockeballadar
Softrocksongar
Songar skrivne av Peter Cetera
Songar produserte av James William Guercio
Columbia Records-singlar
Songar frå 1977
Ole Wilhelm Fasting

Ole Wilhelm Fasting () var ein norsk ingeniør og forfattar, fødd i Jølster i Sunnfjord.

Fasting gav ut fleire bøker med skildringar av natur og friluftsliv på Vestlandet. Jakt, turar og opplevingar i naturen med karakteristikkar av sunnfjordingen, og skildringar av embetsmannsmiljøet i Førde er sentrale emne i bøkene. Ole Wilhelm Fasting var overlærar ved Bergen tekniske skole frå 1878-1908. Han var ferdig utdanna ingeniør i 1875 etter studiar i Zürich.

Her er ein smakebit frå Introduktion. i den første skjønnlitterære utgjevinga til Ole Wilhelm Fasting, Fra Jagten her Vesterpaa - del 1, utgitt i 1898:

Der ligger en liden utslaattelade paa et næs ved et stort, blankt fjeldvand. Du sætter dig paa volden en kveldstund og ser udover de birkeklædte strande. Alene. Støl på støl paa den anden side. Lange rader af kjør langsomt sjanglende nedover lierne mod fjøsene. En stanser og rauter udover. Budeierne lokker. Og kvelden siger på.

Bibliografi

Bøker

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder

Referansar

Bakgrunnsstoff
 
 Om Ole W. Fasting i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
 
 
 

Folk frå Jølster
Forfattarar frå Jølster
Forfattarar frå Førde
Norske sakprosaforfattarar
Norske novelleforfattarar
Norske lyrikarar
Norske romanforfattarar
Take Me Back to Chicago

Take Me Back to Chicago er eit samlealbum av Chicago gjeve ut i 1985 av Columbia/CBS Special Products og det første med denne tittelen. I 1990 kom eit anna samlealbum på CBS/Columbia med same tittelen, men med eit anna innhald. Utgåva frå 1985 kom på ei tid då bandet hadde hatt mange hitsinglar og album for Warner Brothers, og bestod av hitsinglar og albumspor som ikkje hadde vore på dei to samlealbuma på Columbia label, medan utgåva frå 1990 inneheldt mange spor som alt var å finne på tidlegare samlealbum. 

Fordi Chicago i 1985 hadde gått over til eit nytt selskap, var ikkje Take Me Back to Chicago direkte autorisert av bandet og derfor ikkje rekna som ein del av den offisielle diskografien. 1990-utgåva av albumet inneheld nesten berre songar av bassisten og songaren Peter Cetera, i staden for ein miks av songar av alle låtskrivarane i bandet, slik 1985-utgåva var. 

1985-versjonen kom ut på LP, kassett og CD, medan 1990-versjonen berre kom på CD. 1985-utgåva selde dårleg og vart heller ikkje godt motteken av kritikarane. Allmusic skreiv om albumet at det var «nok eit meiningslaust samlealbum til overpris av Columbia Records og dette inneheld ikkje ein gong store hittar.»

Tittelsporet

Tittelsporet kom opphavleg ut på Chicago XI i 1978 og vart ein hit i USA og Canada. Singelen kom ut i mai det året og nådde 63. plassen på Billboard Hot 100 og 62. plassen på Cash Box Top 100. I Canada nådde han 66. plassen.  På Adult Contemporary-lista gjekk songen opp til 39. plassen i USA og 21. plassen i Canada.

Innhald

1985-utgåva

1990-utgåva

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Take Me Back to Chicago» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar om Chicago
Chicago-album
Samlealbum frå 1990
Samlealbum frå 1985
Songar frå 1978
Singlar frå 1978
Columbia Records-album
Alive Again av Chicago

«Alive Again» er ein song skriven av James Pankow for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Hot Streets (1978), med Peter Cetera på solovokal. Det var den første singelen frå albumet og han nådde 14. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100 chart. I Canada låg «Alive Again» to veker på 11. plassen.

«Alive Again» var den første singelen til Chicago etter dei avslutta samarbeidet med produsenten James William Guercio. Det var òg den første hitten deira etter dødsfallet til Terry Kath. Donnie Dacus spelte gitar på innspelinga.

Opningsriffet i songen vart nytta under klipp av høgdepunkt av NBA on CBS frå  NBA-sesongane 1979 til 1981.

Lister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Alive Again (Chicago song)» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1978
Chicago-songar
Songar skrivne av James Pankow
Songar produserte av Phil Ramone
Columbia Records-singlar
Songar frå 1978
No Tell Lover

«No Tell Lover» er ein song skriven av Peter Cetera, Lee Loughnane og Danny Seraphine for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Hot Streets (1978), med Cetera og Donnie Dacus på solovokal. Det var den andre singelen deira frå albumet og han nådde 14. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og femteplassen på adult contemporary-lista.

Etter «No Tell Lover» klarte ikkje Chicago å få singlar inn på topp 50 i USA i nesten fire år. Dei klarte det til slutt med den store hitten «Hard to Say I'm Sorry» i 1982.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «No Tell Lover» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1978
Chicago-songar
Rockeballadar
Songar skrivne av Peter Cetera
Columbia Records-singlar
Songar frå 1978
Songar skrivne av Lee Loughnane
Songar produserte av Phil Ramone
Chicago 13

Chicago 13 er det 11. studioalbumet av det amerikanske bandet Chicago, gjeve ut i 1979. Det var oppfølgjaren til Hot Streets og vert ofte slakta av kritikarane. Dette var det siste albumet med sologitaristen Donnie Dacus, som hadde erstatta den avdøde, opphavlege sologitaristen Terry Kath året før. Alle bandmedlemmane medverka med låtskrivar.

Bakgrunn
Etter innspelinga var over i Morin-Heights i Quebec og Hollywood kom Chicago 13 ut i august 1979. Bandet gjekk attende til å nummerere albuma sine og syne logoen sin på framsida. Singelen til Donnie Dacus, «Must Have Been Crazy», kom ut før albumet. Chicago 13 var det første Chicago-albumet utan hitsinglar. Med negative meldingar nådde Chicago 13 berre 21. plassen i USA, men selde til gullplate. Ikkje lenge etter albumet og turneen, fekk Dacus sparken utan noko forklaring på kvifor. 

I 2003 vart Chicago 13 remastra og gjeve ut på ny Rhino Records med ei B-side, Dacus sin «Closer To You» (eit unytta opptak frå Hot Streets-innspelinga), og ein 12-tommarsmiks av «Street Player» som bonusspor. Songane «Street Player» og «Closer To You» hadde tidlegare vore gjevne ut av andre artistar: «Street Player» av Rufus, som spelte han inn før Chicago;  og «Closer» av Stephen Stills, men med Donnie Dacus på solovokal. «Street Player» vart til slutt ein hit, då han vart sampla for både hitten «The Bomb! (These Sounds Fall into My Mind)» av The Bucketheads i 1995 og «I Know You Want Me (Calle Ocho)» av Pitbull i 2009, og til slutt i ein remix i 2013 av dance-produsenten Tradelove.

Innhald

Medverkande
Peter Cetera – bass, solo- & korvokal
Donnie Dacus – gitar, solo- & korvokal
Laudir de Oliveira – perkusjon
Robert Lamm – klaverinstrument, solo- & korvokal
Lee Loughnane – trompet, korvokal
James Pankow – trombone, blåsararrangement
Walter Parazaider – treblåseinstrument
Danny Seraphine – trommer

Andre medverkande
David «Hawk» Wolinski - synthesizer på «Street Player»
Airto Moreira - perkusjon på «Street Player», «Paradise Alley», «Life Is What It Is» og «Run Away»
Maynard Ferguson - trompet på «Street Player»
«P.C. Moblee» - solovokal på «Window Dreamin'» og «Aloha Mama» (Moblee var i røynda Peter Cetera som song i lågt toneleie.

Produksjon
Produsert av Phil Ramone og Chicago
Produksjonsassistent – Michele Slagter
Lydteknikar og miksing av Jim Boyer
Assisternade lydteknikarar: John Beverly Jones, Brad Leigh, Peter Lewis, Nick Blagona, Robbie Whelan og Roger Ginsley
Mastra av Ted Jensen
Plateomslag – John Berg
Logodesign – Nick Fasciano

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Singlar- Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chicago 13» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1979
Album produserte av Phil Ramone
Chicago-album
Columbia Records-album
Fadak

Fadak (arabisk فدك) var ein hageoase i Khaybar, eit landområde nord i Arabia og no ein del av Saudi-Arabia. Han ligg kring 50 km frå Medina, og var kjend for brunnane, daldar og handverk. Då  muslimane slo folket i Khaybar i slaget ved Khaybar, vart Fadakoasen var ein del av område gjeven til den islamske profeten Muhammed, som gav det til dottera, Fatimah.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fadak» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Saudiarabisk historie
Oasar i Saudi-Arabia
Hafar Al-Batin

Hafar Al-Batin (arabisk حفر الباطن, Ḥafar al-Bāṭin) er ein by i Saudi-Arabia i Austprovinsen. Han ligg 430 km nord for Riyadh, 94,2 km frå grensa til Kuwait, og kring 74,3 km frå Irak.  Byen ligg i den tørre dalen Wadi al-Batin, som er ein del av den lengre dalen til elva Wadi Al-Rummah (no tørr), som fører innover mot Medina og som tidlegare munnar ut i Persiabukta.

I 2010 hadde Hafar Al-Batin meir enn 35 landsbyar i forstadane med i alt 389 993 til 600 000 innbyggjarar. Sjølve Hafar Al-Batin hadde kring 270 000 innbyggjarar.

Historie
Frå 638 evt. låg Hafar Al-Batin på ruta i ørkenen som pilegrimane passerte på veg til Mekka for hajj. På den tida var det ikkje noko vatn i dette området, så pilegrimar som reiste frå Irak til Mekka fekk ei langt strekke utan vatn. Under regjeringstida til Uthman (644 CE - 656) klaga mange pilegrimar på vassmangelen og Abu-Musa al-Asha'ari, ein av følgjesveinane til Muhammed svarte med å grave nye brunnar langs ruta i Al-Batin-dalen. Namnet Hafar Al-Batin (arabisk حفر الباطن, «holet i Al-Batin-dalen») kjem av dette.

Klima
Tempepraturane i Hafar Al-Batin varierer frå 4-8 °C på vinterkveldar til 40-45 °C på sommardagar. Klimaet er generelt varmt og tørt, og det regnar berre spreidd om vinteren. 

I Köppen-Geiger sitt klimasystem er klimaet klassifisert som varmt ørkenklima (BWh).

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hafar Al-Batin» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Central Department of Statistics and Informations  
 Saudiarabiske informasjonskjelder
 Otaishan assigned governor of Hafr albatin 2011

Bakgrunnsstoff

Busetnader i Austprovinsen i Saudi-Arabia
Byar i Saudi-Arabia
Busetnader grunnlagde på 600-talet
Hira

Hira (arabisk حراء Ḥirāʾ) eller Hiragrotta (arabisk غار حراء Ġār Ḥirāʾ) er ei grotte kring 3 km frå Mekka, ved fjellet Jabal al-Nour i Hejaz-regionen i dagens Saudi-Arabia.

Grotta er kjend som staden der muslimane trur Muhammed fekk dei første syna sine frå Gud gjennom engelen Jebril (arabisk جِبرِيل ). For kristne er Jebril kjend som erkeengelen Gabriel.

Skildring
Grotta er 4 meter lang og 1-2 meter brei. Grotta ligg 270 meter over havet. Under hajj klatrar kring 5 000 muslimar opp til Hiragrotta kvar dag.. Muslimane reknar derimot ikkje det å vitje grotta som ein viktig del av pilegrimsreisa. Likevel vitjar mange grotta av personleg og andeleg interesse.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hira» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
In pictures: Hajj preparations Pictures #4 and #5 are of Jabal an-Nūr and the Hira cave.

Grotter i Saudi-Arabia
Muhammed
Irqah

Irqah (arabisk عرقة) er ein kommune vest i Riyadh i Saudi-Arabia.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 Irqah kommune 

Riyadh
Busetnader i Riyadh-provinsen
Jalamid

Jalamid (arabisk skrift حزم الجلاميد) er ein by i Saudi-Arabia nær grensa til Irak. 

Det ligg ei fosfatgruve nær Al Jalamid.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jalamid» frå ,  den 28. oktober 2015. 
 
		
Busetnader i Den nordlege grenseprovinsen
Noshaq

Noshaq er eit 7 492 moh høgt fjell på grensa mellom Afghanistan og Pakistan. Fjelltoppen er det nest høgste frittståande fjellet i Hindu Kush-fjella, einast Tirich Mir ragar høgre.

Noshaq ligg mellom Badakhshan-provinsen i Afghanistan og Chitral-distriktet i Khyber Pakhtunkhwa i Pakistan. Nord- og vestsidene vender mot Afghanistan medan sør- og austsidene er i Pakistan. Noshaq er den høgste fjelltoppen i Afghanistan og i det nordaustre hjørnet av landet langs Durand-linje, grenselinja mot Pakistan. Det er det vestlegaste 7000-meter-fjellet på jordkloten. Enklaste tilkomst til Noshaq er frå Chitral i Pakistan.

Japanesarane Toshiaki Sakai og Goro Iwatsubo nådde toppen som dei fyrste i 1960. Dei klatra opp søraustegga frå Qadzi Deh-breen. Normalrute går i dag langs vestegga. Dei polske klatrarane Andrzej Zawada og Tadeusz Piotrowski stod i 1973 for den fyrste vinterbestiginga. Det var fyrste gongen nokon kleiv til topps vinterstid på eit fjell høgre enn 7 000 moh.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Noshaq» frå ,  den 28. oktober 2015.  
 

Fjell i Afghanistan
Fjell i Pakistan
Chris Pinnick

Chris Pinnick () er ein amerikansk gitarist og låtskrivar, truleg mest kjend for arbeidet sitt med bandet Chicago i 1980-1986.

Pinnick vart fødd i Van Nuys i California og byrja å spele gitar då han var sju. Ein av dei første jobbane hans var på Herb Alpert-singelen «Rise,» som gjekk til topps på Billboard Hot 100 i oktober 1979.

Etter gitaristen Donnie Dacus slutta i Chicago seint i 1979, vart Pinnick leigd inn som studiomusikar for albumet Chicago XIV. Han fortsette å turnere med bandet og vart verande andregitarist etter at dei henta inn Bill Champlin for Chicago 16. Då Chicago 17 kom ut i 1984, var Pinnick oppført som fulltidsmedlem i bandet, medan Pinnick sjølv hevda han aldri var medlem. Uansett slutta han i gruppa i 1986 og vart etterfølgd av Dawayne Bailey.

Pinnick har òg arbeidd for Peter Cetera, Chuck Negron, Chet McCracken og Rick Devin.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Chris Pinnick» frå ,  den 29. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

USA-amerikanske rockegitaristar
Chicago-medlemmar
Folk frå Los Angeles
Greatest Hits, Volume II av Chicago

Greatest Hits, Volume II er eit samlealbum til det amerikanske rockebandet Chicago, og det femtande i alt, gjeve ut i 1981.

Bakgrunn
Etter Chicago XIV i 1980, droppa Columbia Records Chicago frå avtalen sin og avslutta den lukrative kontrakten bandet nyleg hadde signert. Bandet hadde byrja å arbeide med David Foster og var i prosessen med å byggje ein ny identitet, men Columbia måtte i følgje kontrakten gje ut eit album til. Selskapet ønskte derfor å følgje opp den særs suksessrike første samleplata frå 1975, Chicago IX - Chicago's Greatest Hits.

Det kom ut i november 1981 og inneheldt i hovudsak songar frå Chicago VIII til Hot Streets i 1978. Etter den tid slutta hittane å kome. Det kom ut like før Chicago uventa fekk liv att i karrieren sin med Chicago 16, og nådde berre 171. plassen i USA. 

Som føregjengaren har Greatest Hits, Volume II sidan blitt overteken av The Very Best of: Only the Beginning frå 2002 og er ikkje lenger i sal.

Innhald

Medverkande
Peter Cetera - elektrisk bass, akustisk gitar, solo- & korvokal
Terry Kath - akustisk gitar, elektrisk gitar, solo- & korvokal
Robert Lamm - piano, klaverinstrument, perkusjon, solo- & korvokal
Lee Loughnane - trompet, flygelhorn, kornett, gitar, perkusjon, korvokal
James Pankow - trombone, perkusjon, korvokal
Walter Parazaider - saksofon, fløyte, klarinett
Danny Seraphine - trommer, perkusjon
Laudir DeOliveira - perkusjon
Donnie Dacus - akustisk gitar, elektrisk gitar, korvokal

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Greatest Hits, Volume II (Chicago album)» frå ,  den 29. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1981
Album produserte av James William Guercio
Album produserte av Phil Ramone
Chicago-album
Columbia Records-album