alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Chicago av Graham Nash

«Chicago» (ofte skrive «Chicago / We Can Change the World») er ein song skriven av Graham Nash for det første soloalbumet hans, Songs for Beginners. Songen kom ut på singel og nådde 35. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og 29. plassen på Cash Box Top 100. Det vart den største hitten hans. I Canada nådde «Chicago» 19. plassen. Songen nådde òg femteplassen i Nederland i 1971.

Bakgrunn
Songen refererer til demonstrasjonane mot Vietnamkrigen som fann stad under nasjonalkonventet til Demokratane i 1968 i Chicago og den påfølgjande rettssaka for Chicago Eight, der demonstrasjonsleiarane vart sikta for oppvigleri. Den første linja av songen, «So your brother's bound and gagged, and they've chained him to a chair» (Så bror din er bunden og knebla, og dei har lenkja han til ein stol) syner til Black Panther-leiaren Bobby Seale, den einaste afroamerikanske tiltalte, som var knepla og lenkja til stolen i rettssalen etter fleire protestar mot kjennelsane til dommaren Julius Hoffman. 

Linja «Won't you please come to Chicago just to sing?» syner til at Nash ber bandkollegaene sine Stephen Stills og Neil Young kome til Chicago for å spele ein velgjerdshjelpskonsert for Chicago 8. Refrenget inneheld linja «We can change the world / Rearrange the World».

På konsertalbumet til Crosby, Stills, Nash & Young, Four Way Street (1971), dediserte Nash songen til «Mayor Daley», ein spottande referanse til borgarmeisteren i Chicago, Richard J. Daley, som var notorisk i mot antikrigsdemonstrantar.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Medverkande
Graham Nash–vokal, gitar, piano, orgel, tamburin
Chris Ethridge–bass
Johnny Barbata–trommer, tamburin
Venetta Fields, Sherlie Matthews, Clydie King, Dorothy Morrison, Rita Coolidge–korvokal

Andre versjonar 
 I 1973 spelte det australske bandet Sherbet songen på albumet sitt On with the Show.
 I august 2009 gav David Gilmour ut ein versjon på nettet kalla «Chicago - Change the World», der han song og spelte gitr, bass og klaverinstrument for å skape blest om saka til Gary McKinnon. Han fekk med seg Chrissie Hynde og Bob Geldof, i tillegg til McKinnon sjølv på songen.

Hip hop-sample 
I 1999 sampla Kanye West og Beanie Sigel «Chicago» på singelen «The Truth». I 2003 nytta Westside Connection den same samplinga på singelen «Gangsta Nation».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Chicago (1970 song)» frå ,  den 15. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1971
Songar om Chicago
Protestsongar
Songar skrivne av Graham Nash
Dorian Rudnytsky

Dorian Rudnytsky () er ein amerikansk cellist og komponist. Faren var komponisten og dirigenten Antin Rudnytsky, og mora var sopranen Maria Sokil.

Medan Rudnytsky spelte solokonsertar i 1960- og 1970-åra, og skipa samstundes eit rockeband, New York Rock & Roll Ensemble, i lag med Michael Kamen og Marty Fulterman (i dag kjend som Mark Snow). Dei gav ut seks album i alt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dorian Rudnytsky» frå ,  den 15. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå New York City
Ukrainsk-amerikanarar
USA-amerikanske cellistar
USA-amerikanske rockecellistar
Elevar ved Juilliard School
Joel Bernstein

Joel Bernstein () er ein USA-amerikansk fotograf, gitarist og plateprodusent. Fotografia hans har vore på ei rekkje plateomslag, som After the Gold Rush, 4 Way Street, Rita Coolidge, Wind on the Water, Running on Empty, CSN, Bob Dylan at Budokan, Rust Never Sleeps, Shadows and Light og Hard Promises. Fotografia hans er blitt publiserte i Time, The New York Times og Rolling Stone, blant fleire, og bileta hans har vore utstilte i New York City, San Francisco, Los Angeles og London.
Som gitarist er han mest kjend for å ha spelt med venene sine David Crosby og Graham Nash, både kvar for seg og på Crosby & Nash-platene deira. Han var òg produsent og arkivar med Nash for Crosby, Stills, Nash & Young.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joel Bernstein» frå ,  den 15. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske fotografar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar frå California
Stephen Stills 2

Stephen Stills 2 er det andre soloalbumet til Stephen Stills, gjeve ut på Atlantic Records i 1971. Det nådde åttandeplassen på Billboard 200 og selde til gullplate i USA. Det vart
gjeve ut to singlar frå albumet, som begge akkurat ikkje klarte å gå inn på topp 40 på Billboard Hot 100-lista: «Change Partners» nådde 43. plassen og «Marianne» 42. plassen.

Innhald
Stills hadde alt framført «Bluebird Revisited» på turné med Crosby, Stills, Nash, & Young i 1969. Stills drog ut på The Memphis Horns-turneen sommaren 1971 for å marknadsføre albumet med medlemmar frå The Memphis Horns i lag med CSNY-bassisten Calvin Samuels og CSNY-trommeslagaren Dallas Taylor. Seinare spelte han inn to av songane på albumet på ny: «Singin' Call» i 1991 på albumet Stills Alone og «Word Game» i 2013 for eit album med blues-supergruppa The Rides.

Mottaking

John Mendelsohn frå Rolling Stone skildra Stills som «ein solid annanrangs artist som så mange lågare gjennomsnittsmenneske insisterer på er førsteklasses.» Han skildra vidare musikken hans etter Buffalo Springfield som «femtegrads nytingssjuk». Om Stephen Stills 2 skreiv han «tekstane på Stills 2 er trivielle, kvalmt innbilske og rett og slett støytande om ein annan. Musikken er heilt klar matt og karakterlaus, og produksjonen av heile greia er så langt frå å ikkje vere tapt bak ei vogn at ein må kjempe hardt for å få eit inntrykk av framføringa.»

Innhald

Medverkande
 Stephen Stills — vokal, gitar, klaverinstrument, bass
 Nils Lofgren — gitar, klaverinstrument, korvokal 
 Eric Clapton — elektrisk gitar på «Fishes and Scorpions»
 Paul Harris, Billy Preston, Mac Rebennack — klaverinstrument
 Calvin «Fuzzy» Samuels — bass
 Conrad Isidore, Dallas Taylor — trommer
 Gasper Lawal, Rocky Dijon — congatrommer
 David Crosby, Henry Diltz, Fred Neil som «Fearless Freddy» — korvokal
Jerry Garcia — pedalsteelgitar på «Change Partners» (ikkje oppført)
med The Memphis Horns
 Roger Hopps, Wayne Jackson — trompet
 Jack Helm — trombone
 Sidney George, Ed Logan, Andrew Love — tenorsaksofon
 James Mitchell, Floyd Newman — barytonsaksofon

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stephen Stills 2» frå ,  den 15. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Stephen Stills-album
Atlantic Records-album
Paul Harris

Paul Harris er ein USA-amerikansk klaverspelar og musikar. 

Harris har spelt på mange alubm frå 1960- til 1980-åra med artistar som Stephen Stills, B.B. King, Judy Collins, Grace Slick, Al Kooper, ABBA, Eric Andersen, Rick Derringer, Nick Drake, John Martyn, John Sebastian, John Mellencamp, Joe Walsh, Seals & Crofts, Bob Seger og Dan Fogelberg. I 1970-åra vart han medlem av Stephen Stills-bandet Manassas og seinare i Souther Hillman Furay Band.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Paul Harris» frå ,  den 15. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske rockeklaverspelarar
Souther–Hillman–Furay Band-medlemmar
USA-amerikanske rockepianistar
USA-amerikanske pianistar
Holmenkollrennet 1973

Holmenkollrennet 1973 fann stad dagane 15. til 18. mars 1973 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 15. mars

50 km 

Dato: 17. mars

Kombinert

Hopprenn 

Dato: 18. mars

Kvinner

5 km

Dato: 15. mars

10 km

Dato: 17. mars

Kjelder
Arbeiderbladet 16. mars 1973
Arbeiderbladet 19. mars 1973

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1973
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Gasper Lawal

Gasper Lawal () er ein nigeriansk trommeslagar som bur i London. Som musikar har Lawal skapt ei blanding av nigerianske perkusjonsstilar med rock og jazz..

Lawal har vore ein del av det vestafrikanske musikkmiljøet i Storbritannia sidan tidleg i 1970-åra. Lawal har arbeidd med artistar som The Rolling Stones, Stevie Winwood, Robert Palmer, Joe Cocker, Stephen Stills, Elkie Brooks, The Pogues, Joan Armatrading, Eddy Grant, Hugh Masekela, Barbra Streisand, Elvin Jones, Clancy, Ginger Baker's Air Force, Funkadelic og Dr. John.

Diskogafi

Soloalbum

 Ajomase (Cap Records, 1980)
 Abiosun’ni (Hot Records, 1985)
 Kadara (Globe Style, 1991)

Utval av artistar

 Funkadelic – Funkadelic (Westbound, 1970)
 Graham Bond – We Put Our magick On (Vertigo Records, 1971)
 Stephen Stills - Stephen Stills 2 (Atlantic Records, 1971)
 Graham Bell – Graham Bell (Charisma, 1972)
 Vinegar Joe – Vinegar Joe (Island Records, 1972)
 Atlantis - It’s Getting Better (Vertigo Records, 1973)
 Clancy – Seriously Speaking (Warner Brothers Records, 1975)
 Babe Ruth – First Base (Harvest, 1972); og Amar Caballero (Harvest, 1974)
 Vivian Stanshall – Men Opening Umbrellas Ahead (Warner Brothers Records,1974; Harkit Records, 2010; Poppydisc Records, 2012)
 Clancy – Every Day (Warner Brothers Records, 1975)
 Joan Armatrading – Back to the Night (A&M Records, 1975)
 Camel - Nude (Gamma/Decca, 1981)
 Wishbone Ash - Number the Brave (MCA, 1981)
 The Associates - Perhaps (WEA, 1985)
 Hugh Masekela - Techno-Bush (TELDEC, 1984)
 Icehouse – Measure for Measure (Chrysalis Records, 1986)
 3 Mustaphas 3 – Heart of Uncle (Ace Records, 1989)
 The Pogues - Peace and love (Island Records, 1989)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gasper Lawal» frå ,  den 16. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Ijebu Ode
Nigerianske trommeslagarar
Nigerianske perkusjonistar
Rocky Dijon

Kwasi «Rocky» Dzidzornu () òg kjend som Rocky Dijon, var ein ghanesisk-fødd engelsk perkusjonist. Han spelte på innspelingar med The Rolling Stones, Nick Drake, Ginger Baker, Stevie Wonder, Billy Preston og Joe Walsh. I 1970-åra spelte han mykje med Taj Mahal.

Delvis diskografi
1968 Beggars Banquet (The Rolling Stones)
1969 Five Leaves Left (Nick Drake)
1969 Let It Bleed (The Rolling Stones)
1970 The Road to Ruin (John og Beverley Martyn)
1970 Ginger Baker's Air Force 2 (Ginger Baker's Air Force)
1970 The Answer (Peter Bardens' Village)
1971 Sticky Fingers (The Rolling Stones)
1971 The Real Thing (Taj Mahal)
1971 Happy Just to Be Like I Am (Taj Mahal)
1974 Fulfillingness' First Finale (Stevie Wonder)
1974 Perfect Angel (Minnie Riperton)
1974 Mo' Roots (Taj Mahal)
1975 Music Keeps Me Together (Taj Mahal)
1975 It's My Pleasure (Billy Preston)
1975 The Boys Don't Do It (Hugh Masekela)
1976 Stone Alone (Bill Wyman)
1976 You Can't Argue with a Sick Mind (Joe Walsh)
1976 Music Fuh Ya' (Musica Para Tu) (Taj Mahal)
1977 Brothers (Taj Mahal)
1981 Magic Windows (Herbie Hancock)
1998 Do What You Like (Ginger Baker)
2009 Valleys of Neptune (Jimi Hendrix)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rocky Dijon» frå ,  den 16. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Perkusjonistar
Congaspelarar
Ghanesiske musikarar
Fred Neil

Frederick Neil () var ein amerikansk visesongar i 1960- og 1970-åra. Han fekk ikkje kommersiell suksess som artist og er hovudsakleg kjend gjennom at andre folk har spelt musikken hans - særleg «Everybody's Talkin', som vart ein hit for Harry Nilsson etter han vart nytta i filmen Midnight Cowboy i 1969. Han vart høgt akta blant andre visesongarar i si tid, men han var motvillig mot å turnere og har brukt mykje av dei siste 30 åra på å arbeide for bevaring av delfinar.

Diskografi
1964: Tear Down the Walls (Elektra) med Vince Martin
1965: Bleecker & MacDougal (Elektra), utgjeve på ny i 1970 som  A Little Bit of Rain
1967: Fred Neil (Capitol), utgjeven på ny i 1969 som Everybody's Talkin' 
1967: Sessions (Capitol)
1971: Other Side of This Life (Capitol), live and alternate versions

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fred Neil» frå ,  den 16. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Fanside

USA-amerikanske bluessongarar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske visesongarar
Musikarar frå Cleveland
Folk frå Woodstock i New York
Immigration Man

«Immigration Man» er ein song skriven av Graham Nash og spelt inn av David Crosby og Graham Nash. Songen kom ut på singel i mars 1972, som den første singelen frå debutalbumet til duoen, Graham Nash David Crosby. Singelen nådde 36. plassen på Billboard Hot 100, og er den einaste topp 40-hitten deira som ein duo.

Bakgrunn
Nash skreiv «Immigration Man» om ei hending han hadde hatt i den amerikanske tollen då han prøvde å kome inn i landet. Tollstyresmaktene heldt han attende, og først då folk byrja å kome fram til Nash for å få ein autograf, sleppte Nash gjennom. Men han vart verande sint for måten han var blitt handsama på. Nash vart amerikansk statsborgar i 1978. 

Musikken i «Immigration Man» er mellomrask vestkyst-rock i same stil som Crosby, Stills and Nash eller Buffalo Springfield. Gitarsoloen vert spelt av Dave Mason.

Medverkande
 David Crosby — vokal, elektrisk gitar 
 Graham Nash — vokal, piano
 Dave Mason — elektrisk gitar
 Greg Reeves — bass
 Johnny Barbata — trommer

Produksjon
 Crosby & Nash, Bill Halverson — produsentar
 Bill Halverson, Doc Storch — lydteknikarar
 David Geffen, Elliot Roberts — leiing

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Immigration Man» frå ,  den 16. januar 2019.  
 

Singlar frå 1972
Songar frå 1972
Atlantic Records-singlar
USA-amerikanske folkrocksongar
Protestsongar
Songar skrivne av Graham Nash
Craig Doerge

Craig Doerge () er ein USA-amerikansk klaverspelar, låtskrivar og studiomusikar. 

Han flytta til Los Angeles i midten av 1960-åra for å arbeide som studiomusikar og låtskrivar for A&M Records, og med Jim Keltner og andre på musikk for teiknefilmar. Etter å ha spelt på GTOs-albumet Permanent Damage, slo han seg saman med Judy Henske og Jerry Yester i bandet Rosebud, og seinare gifta han seg med Henske.  Frå tidleg i 1970-åra spelte han på mange innspelingar, mellom andre med Lee Hazlewood og Linda Ronstadt, og han spelte òg inn eit soloalbum for Columbia Records i 1974.

Han skipa The Section, ei supergruppe av studiomusikarar, med Danny Kortchmar, Leland Sklar og Russ Kunkel, som spelte inn tre hovudsakleg instrumentale album tidleg og midt i 1970-åra. Dette bandet fortsette inn i 1980-åra og spelte på innspelingar og turnear med Crosby, Stills and Nash, James Taylor og Jackson Browne.

Doerge var òg låtskrivar i lag med Browne, David Crosby, Paul Williams og andre, og har skrive filmmusikk. I nyare år har han produsert to album for kona, Judy Henske.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Craig Doerge» frå ,  den 16. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske pop-pianistar
USA-amerikanske rockepianistar
USA-amerikanske pianistar
USA-amerikanske organistar
USA-amerikanske klaverspelarar
Musikarar frå Cleveland
Erotisk eventyr

Erotisk eventyr er ei form for eventyr med erotisk eller pornografisk innhald. Innan eventyrklassifiseringa høyrer desse eventyra til i sjangeren skjemteeventyr. 

Erotiske folkeeventyr er truleg like gamle som dei ikkje-erotiske eventyra, men har ofte ikkje vore tekne med i eventyrsamlingar. Asbjørnsen og Moe samla inn ein del erotiske eventyr på ferdene sine, men meinte ikkje dei eigna segfor publisering. Desse såkalla narrationes lubricae («slibrige forteljingar») blei likevel arkivert. Nokre av dei blei trykt på tysk i 1883, og kom ut på norsk på i 1977 som del av samlinga Erotiske folkeeventyr. 

Mange erotiske eventyr lever framleis i munnleg tradisjon som vitsar eller grove forteljingar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Erotiske eventyr» frå ,  den 17. januar 2019.

Litteratur 
Brudenuggen, 1943. Samling av Reidar Th. Christiansens oppskrifter, illustrert av Thorbjørn Egner.
Erotiske folkeeventyr, 1977. Kommentarutgave ved Oddbjørg Høgset av Peter Chr. Asbjørnsens, Moltke Moes og Knut Nauthellas oppskrifter.

Eventyr
Bamboo Airways

Bamboo Airways er eit vietnamesisk flyselskap som byrja flygingar i 2019.
IATA-koden er BH og ICAO-koden BAV.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Bamboo Airways

Skipingar i 2017
Vietnamesiske føretak
Flyselskap
Lygesoge

Lygesoge, lygesaga eller skrøne er ei forteljing som er tydeleg oppspinn, og inneheld utrulege framstillingar av hendingar. Dei nytter ofte overdriving, og kan til dømes ha form som jakt- eller fiskeskrøner. Mange av dei har ein namngjeven, meir eller mindre mytisk person som hovudfigur.

Slike soger kan vera ei form for skjemteeventyr kjend som lygeeventyr. Slike eventyr inneheld gjerne berre ein episode, men kan også setjast saman til lengre forteljingar. Desse eventyra har Aarne-Thompson-nummer 1875–1999.

Nokre kjende skrøner som har fått litterær form er forteljingane om baron von Münchhausen. Lygesoger er kjend frå USA-amerikansk folklore, og har inspirert forfattarar som Washington Irving (i History of New York, 1809) og Mark Twain (i Life on the Mississippi, 1883).

Personar knytte til lygesoger

 Martin Kvennavika, skipperen på Survikjekta

Johnny Appleseed, amerikansk spreiar av eple
Paul Bunyan, ein gigantisk amerikansk tømmerhoggar 
Mike Fink, amerikansk sjømann på Mississippi 
Davy Crockett, amerikansk skyttar

Kjelder 

Eventyr
Litteratursjangrar
Forteljingar
Holmenkollrennet 1974

Holmenkollrennet 1974 fann stad dagane 7. til 10. mars 1974 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 7. mars

50 km 

Dato: 9. mars

Kombinert 

Dato: 8.-9. mars

Hopprenn 

Dato: 10. mars

Kvinner

5 km

Dato: 7. mars

10 km

Dato: 9. mars

Kjelder
Arbeiderbladet 8. mars 1974
Arbeiderbladet 11. mars 1974

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1974
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Manassas av Manassas

Manassas er debutplata til bandet Manassas, som Stephen Stills skipa og dreiv, frå 1972. 

«It Doesn't Matter» vart gjeven ut på singel og nådde 61. plassen på singellista i USA. Bill Wyman frå The Rolling Stones spelte bass på og var medlåtskrivar på «The Love Gangster» og det er blitt sagt at han ønskte å slutte i Rolling Stones for å bli med i Manassas.

Manassas markerte eit comeback hos kritikarane for Stills og Allmusic kalla det eit «sprellande meisterverk» og Rolling Stone sa det var «tryggande å sjå at Stills framleis har god musikk i seg».

Salslister
Albumet debuterte på Billboard Top LP-lista i veka som enda 29. april 1972 og klatra til slutt til fjerdeplassen i juni. Stills delte Topp 10 med eit album av David Crosby og Graham Nash (Graham Nash David Crosby) og eit album av Neil Young (Harvest), som alle spelte i lag i kvartetten Crosby, Stills, Nash & Young.

Albumet med i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Innhald

Medverkande
Stephen Stills - vokal, gitar, slidegitar, piano, orgel, elektrisk piano, clavinet, synthesizer
Chris Hillman - vokal, gitar, mandolin
Al Perkins - pedal steelgitar, gitar, vokal
Paul Harris - orgel, spikerpiano, piano, elektrisk piano, clavinet
Dallas Taylor - trommer
 Calvin «Fuzzy» Samuels - bass
Joe Lala - congatrommer, timbales/perkusjon, vokal

Andre medverkande
Sydney George (på The Raven og The Wilderness) - munnspel
Jerry Aiello (på The Raven og The Wilderness) - piano, orgel, elektrisk piano, clavinet
 Roger Bush - akustisk bass
Bill Wyman (på The Raven og The Wilderness) - bass
Roger Bush (på The Raven og The Wilderness) - akustisk bass
Byron Berline - fele
Jerry Garcia - pedalsteelgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Manassas (album)» frå ,  den 17. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Manassas-album
Debutalbum frå 1972
Atlantic Records-album
Down the Road av Manassas

Down the Road er det andre og siste studioalbumet til bandet til Stephen Stills, Manassas. Albumet kom ut i 1973. 

Albumet fekk ikkje så god kritikk. Rolling Stone var særskild kritisk og sa «det er trist å tenke på at folka som var involvert i å gje dette ut ikkje gav det ut fordi dei var tvungen til det, men fordi dei var stolt av det» Albumet nådde 26. plassen på Billboard-lista og singelen «Isn't It About Time» nådde 56. plassen på Billboard si singelliste.

Innhald

Medverkande
 Stephen Stills - gitar, piano, bass, vokal
 Dallas Taylor - trommer
 Chris Hillman - gitar, bass, mandolin, vokal
 Joe Lala - perkusjon, vokal
 Al Perkins - gitar, pedalsteelgitar, banjo
 Calvin «Fuzzy» Samuel - bass, vokal
 Paul Harris - piano
 Joe Walsh - slidegitar
 Bobby Whitlock - klaverinstrument
 Sydney George - fløyte
 Jerry Aiello - organ
 Charlie Grimes - gitar
 Guille Garcia - perkusjon
 Lachy Espinol - perkusjon
 Pat Arnold - vokal

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Down the Road (Manassas album)» frå ,  den 17. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1973
Manassas-album
Atlantic Records-album
Holmenkollrennet 1975

Holmenkollrennet 1975 fann stad i tida 6. til 9. mars 1975 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 6. mars

50 km 

Dato: 8. mars

Kombinert 

Dato: 8.-9. mars

Hopprenn 

Dato: 9. mars

Kvinner

5 km

Dato: 6. mars

10 km

Dato: 8. mars

Kjelder
Arbeiderbladet 7. mars 1975
Arbeiderbladet 10. mars 1975

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1975
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn
Wild Tales

Wild Tales er det andre studioalbumet til den britiske visesongaren Graham Nash, gjeve ut på Atlantic Records i 1974. Albumet nådde 34. plassen på Billboard 200. Nash meinte at albumet kunne nådd høgare på lista i USA om det ikkje hadde vore for den dårlege støtta og marknadsføringa frå Atlantic Records. Etter den langvarige oppløysinga av Crosby, Stills, Nash & Young seint i 1974 og tidleg i 1975, forlet Nash selskapet og signerte ein avtale for fire album med ABC Records som ein duo med CSNY-partneren David Crosby.

Nash samla saman ei gruppe musikarar som var laust knytte til CSNY-familien, som Johnny Barbata, Tim Drummond, David Lindley og Ben Keith, i tillegg til David Crosby. Andre gjesteartistar var òg Dave Mason, Neil Young (under pseudonymet Joe Yankee) og Joni Mitchell. 

I motsetnad til rapportar som kom seinare, var ikkje den mørkare stemninga på dette albumet inspirert av drapet på den dåverande kjærasten til Nash, Amy Gossage, av broren hennar. Tragedien skjedde meir enn eit år etter albumet kom ut. Nash var derimot nedtrykt etter dei mislukka forholda hans til Joni Mitchell og Rita Coolidge, og av at Crosby, Stills, Nash & Young ikkje klarte å halde saman lenge nok til å gje ut eit nytt album.

Innhald

Medverkande
Graham Nash: akustisk gitar (4,7), elektrisk rytmegitar (1,2,6), elektrisk piano (3,10), piano (8,9), munnspel (3,7,9), vokal
Johnny Barbata: trommer (1,2,3,4,5,6,9,10)
Joel Bernstein: akustisk gitar (2,10)
David Crosby: vokal (3,5,9)
Tim Drummond: bass
Harry Halex: elektrisk piano (5), akustisk gitar (9)
Stanley Johnston: stemmemontasje (6)
Ben Keith: pedalsteelgitar (2,4,5,9), dobro (10)
David Lindley: elektrisk slidegitar (1,6), mandolin (3)
Dave Mason: 12-strengsgitar (7)
Joni Mitchell: vokal (10)
Joe Yankee (eit pseudonym for Neil Young): akustisk piano (5)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wild Tales» frå ,  den 17. januar 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1974
Album produserte av Graham Nash
Atlantic Records-album
Graham Nash-album
Martin Kvennavika

Martin Kvennavika (eller Kvænnavika) er hovudpersonen i ein serie lygesoger skriven av forfattaren, humoristen og fargehandlaren Olaf Berg frå Steinkjer. Desse tekstane vart utgjevne i form av 13 bøker i tidsbolken 1899 til 1922. Utval av tekstane vart utgjevne i 1940, 1951 (fleire opplag), 1958 (teikneserie) og i tre nye bind 2005–2007.

Martin Kvænnavika er skipper på jekta «Survikjekta» frå Mosvik, og sammen med mannskapet sitt opplever han er rad komiske episodar: kappsegling med den tyske keisaren, smøring av jordaksen på Nordpolen, osb. Mykje av humoren er basert på namna og personligheitane til dei ulike karakterane, slik som Simen Elifantus Labanussen Gjeithustrøa, Senæppa Valrianna Tanglusbokta, Frøskatt-Anners Tanglusbokta og Gurru Rasemine Mirakla Pedersdatter Gjeithustrøa.

Bakgrunnsstoff
 kvennavika.no
 
Mosvik
Kultur i Inderøy
Eventyrfigurar
Holmenkollrennet 1976

Holmenkollrennet 1976 fann stad tida 11. til 14. mars 1976 i Oslo.

Menn

15 km 

Dato: 11. mars

50 km 

Dato: 13. mars

Kombinert

Hopprenn 

Dato: 14. mars

Kvinner

5 km

Dato: 11. mars

10 km

Dato: 13. mars

Kjelder
Arbeiderbladet 12. mars 1976
Arbeiderbladet 15. mars 1976

Nordiske greiner
Sport i Noreg i 1976
Idrettstilskipingar i Oslo
Holmenkollrenn