alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Joe Vitale

Joseph Anthony «Joe» Vitale () er ein USA-amerikansk musikar hovudsakleg kjend som trommeslagar, men som òg spelar fløyte, klaverinstrumentist og syng.  Han har spelt med mange kjende artistar attende til 1970-åra.

Biografi

Joseph Anthony Vitale vart fødd i Canton i Ohio og byrja tidleg å spele trommer. Faren var barberar og byta hårklippar mot trommetimar fro sonen.

Han skipa eit kortvarig band med broren og faren, som han kalla «Joe Vitale Trio Band». Vitale starte den offisielle karrieren sin i Ohio med eit band kalla The Chylds. Han gjekk etter kvart inn på Kent State University, og var der under skytinga den 4. mai 1970. Det nasjonale gjennombrotet hans kom då Ted Nugent tok han med på trommer i Amboy Dukes i 1971. Same hausten vart Vitale invitert med av den tidlegare klassekammeraten Joe Walsh til bandet Barnstorm, ei ny gruppe Walsh hadde danna i Colorado. Gruppa spelte to album i lag og Vitale og Walsh byrja eit langvarig partnarskap, sjølv om Barnstorm vart oppløyst i 1974.

Etter oppløysinga spelte Vitale ei kort stund for Michael Stanley Band (før Tommy Dobeck vart hyrt inn), og han spelte inn det første soloalbumet sitt i 1974, Roller Coaster Weekend, produsert av Ron & Howard Albert, med gitar av Walsh, Rick Derringer og Phil Keaggy. Han vart med i Stills-Young Band for Long May You Run. Seinare spelte Vitale mykje med Crosby, Stills & Nash på plate og turné frå og med CSN og fram til 2009. Han har òg produsert og skrive songar for Crosby, Stills & Nash, tillegg til at han har spelt på soloprosjekta til Stephen Stills og Graham Nash.

Samstundes vart venen Walsh med i Eagles og Vitale vart ein del av turnébandet til Eagles på trommer og klaverinstrument, og var med på konsertalbumet Eagles Live frå 1980. Det andre soloalbumet til Vitale, Plantation Harbor, produsert av Bill Szymczyk kom ug i 1981 med Don Felder og Walsh på gitar. Stephen Stills skreiv nokre av songane. Walsh/Vitale-songen «Pretty Maids All in a Row» var med på Eagles-albumet Hotel California. Vitale spelte på Walsh sine soloalbum fram til tidleg i 1990-åra. 

Andre artistar Vitale har spelt i lag med er Dan Fogelberg, Peter Frampton, John Entwistle, Zakk Wylde (Book of Shadows), RAZ-albuma Tough Love & It's All About Me.

I 2008 gav Vitale ut Speaking In Drums.

Diskografi
 Roller Coaster Weekend (Atlantic, 1974)
 Plantation Harbor (Asylum,  1981)
 Speaking in Drums (Hit Records, LLC,  2008)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Joe Vitale» frå ,  den 17. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske rocketrommeslagarar
USA-amerikanske trommeslagarar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske perkusjonistar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songar-låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske bassistar
Bluesrock-musikarar
Folk frå Ohio
Elevar ved Kent State University
Musikarar frå Ohio
Historismen

Historisme er eit omgrep som vart teke i bruk i Noreg på 1950-talet om dei stildraga som gjorde seg gjeldande i andre halvparten av 1800-talet i Europa, inklusive Noreg, kjenneteikna av at gamle, historisk kjende stilartar vart nytta som inspirasjon og førebilete i arkitekturen, i utforminga av inventar, møbel og liknande.

Stilelement frå ulike historiske periodar og kulturkrinsar vart nytta etter fritt val. Til å byrje med vart det aldri nytta ulike stilartar i den same bygningen; det vart bygd hus i ny-romansk stil, ny-gotikk, ny-renessanse, ny-barokk, ny-rokokko og liknande. Men etter kvart vart fleire stilartar nytta samstundes på ulike delar i den same bygningen utan omsyn til heilskapen, såkalla eklektisisme. Difor fekk perioden ord på seg for å vere uttrykk for ei generelle stilforvirring, og ordet stilforvirring vart i ettertida gjort til ei kunsthistorisk nemning for utviklinga i denne perioden. For å nytte ein meir nøytral nemning, vart ordet historisme teke i bruk på 1950-talet etter mønster av den engelske nemninga.

I soga om stilartane har historismen sin kronologiske plass mellom  biedermeier og art nouveau (jugendstil).

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Stilartar
Arkitektoniske periodar
Vestlandsk fjordfe

Vestlandsk fjordfe er ein gammal norsk storferase frå Vestlandet, knytt til området frå Hordaland til Nordmøre.

Historie, kjenneteikn og utbreiing
Vestlandsk fjordfe stammar frå storfeet ein tradisjonelt heldt på Vestlandet. Det blei anerkjent som rase på 1890-talet, og det blei ført stambok over rasen fram til 1920. På starten av 1900-talet prøvde ein å laga lokale underrasar av fjordfeet, der kvar region skulle ala på ein særskild farge og hornanlegg. Dette gjekk ein vekk frå ettersom populasjonane då blei for små. Rasen er i dag kjenneteikna av stor variasjon i farge, størrelse og hornanlegg. Storleiken er likevel ganske jamn, med dei fleste dyra på mellom 400 og 500 kg. 

Vestlandsk raudkolle og vestlandsk fjordfe blei slått saman til éin rase i 1947, særleg på grunn av innalsproblem i fjordfeet. Då ein byrja arbeid med å bevara dei gamle storferasene på 1980-talet, gjekk ein tilbake til å skilja dei to typane som eigne rasar att. I 2006 var det registrert 600 vestlandske fjordfe i kuregisteret. Det finst ei bevaringsbesetning for fjordfeet ved Sogn Jord- og Hagebruksskule i Aurland. 

I regi av  GENO, som formidler oksesæd til inseminering, blir det også formidla sæd av fjordfeet til interesserte bønder.

Så òg 

Dølafe 
Sida trønder- og nordlandsfe
Telemarksfe
Austlandsk raudkolle
Målselvfe
Vestlandsk raudkolle
Norsk raudt fe

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vestlandsk fjordfe» frå ,  den 18. oktober 2015.

Bakgrunnsstoff
http://fjordfe.no/
http://www.skogoglandskap.no/Artsbeskrivelser/vestlandsk_fjordfe 
http://geno.no
Om rasen på NordGen  

Norske husdyr
Storferasar
Vestlandet
Norske kurasar
Richard Simonsen

Simonsen hadde  ankeretappen på 4X400 m stafett  og 2. etappe på 4x100 m stafett i svenskelandskampen i 67.
Richard Simonsen () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar som tevla på sprintdistansane. I tida 1967-71 vann han åtte norske meisterskapstevlingar, fire av dei på 400 meter. Han var medlem IL Vestar og til sist av Kristiansands IF.

Aktiv
Simonsen var eit naturtalent som med mindre trening suste inn i norsk sprintelite i 1963. Han presterte då 10,6 på 100 m, 21,4 på 200 m og 47,9 på 400 meter, særleg imponerande var tidene på 200 m og 400. Dei neste åra hadde han tidmessig lite framgang, og vart ståande litt i skuggen av Carl Fredrik Bunæs.

Våren 1967, medan han studerte til tannlege i USA, forbetra Simonsen persen på 200 m til 21,2 under eit stemne i Minneapolis. Under dem minneverdige landskampen 20.-21. juni 1967, der Noreg med 111 mot 101 poeng vann ein sjeldan siger over Sverige, vann Simonsen både 100 m, 200 m og 400 m, den siste på sterke 47,0 og sprang på ankeretappane Noreg inn til siger på 4 x 400 m og 2. etappe. Der fekk han vist sine evner i kamp mann mot mann, då det «er som stafettløper han har høstet størst berømmelse».

I åra fram til 1971 var Simonsen den klare einaren i Noreg på 200 m og 400 m. Han flytta den personlege rekorden på 400 m til 46,7 sekundar i 1970, eitt tidels sekund bakom noregsrekorden til Bunæs. Under EM i friidrett 1971 i Helsinki sprang han Noreg inn til norsk landslagsrekord på 4 x 400 m stafett i kvalifiseringa, og til åttandeplass i finalen. Laget, som bestod av Steinar Mo, Gøte Lundblad, Per Rom og Simonsen, er det einaste mannlege norske stafettlaget som har kvalifisert seg til ein stor meisterskapsfinale. Tida dei opnådde, 3.06.67. er framleis, 50 år seinare, gjeldande norsk rekord i øvinga. Simonsen la opp etter 1972-sesongen.

Medaljar i norske meisterskap
 1963: Sølvmedaljar på 100 m – 10,8, og på 200 m – 21,8
 1965: Sølvmedalje på 100 m – 10,4 og bronsemedalje på 200 m – 21,7
 1967: Gullmedaljar på 200 m – 21,4 og på 400 m – 47,7
 1968: Gullmedalje på 400 m – 48,7, framom Steinar Mo (48,8)
 1969: Gullmedalje på 400 m – 47,3, framom Hans Kristian Sætrum (48,8)
 1970: Gullmedaljar på 100 m – 10,8, 200 m – 21,7, og 400 m – 47,8
 1971: Gullmedalje på 200 m – 21,6, og sølvmedalje på 100 m – 10,7

Kjelder
 friidrett.no

Norske friidrettsutøvarar
Norske sprintarar
Eagles Greatest Hits, Vol. 2

Eagles Greatest Hits, Vol. 2 er det andre samlealbumet til Eagles. Det inneheld mange av dei største hittane deira som ikkje er på Their Greatest Hits (1971–1975), som «Hotel California», signaturlåten deira. Albumet kom ut i 1982, då bandet var oppløyst. Same året gav Don Henley og Glenn Frey begge ut dei første soloalbuma sine. 

Samlinga består av åtte spor frå Hotel California og The Long Run, i tillegg til «After the Thrill Is Gone» frå One of These Nights, og «Seven Bridges Road», singelen frå Eagles Live frå 1980 Albumet selde over 11 millionar eksemplar berre i USA.

Innhald

Medverkande
Don Felder – vokal, gitarar
Glenn Frey – vokal, gitarar, klaverinstrument
Don Henley – vokal, trommer
Bernie Leadon – vokal, gitarar (berre spor 10)
Randy Meisner – vokal, bassgitar (spor 1, 4, 6, 8, 10)
Timothy B. Schmit - vokal, bassgitar (spor 2, 3, 5, 7, 9)
Joe Walsh - vokal, gitarar, klaverinstrument, (alle utanom spor 10)

Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Eagles Greatest Hits, Vol. 2» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1982
Eagles-album
Album produserte av Bill Szymczyk
Asylum Records-album
Elektra Records-album
Plateomslag av John Kosh
The Very Best of the Eagles

The Very Best of the Eagles er det femte samlealbumet til Eagles. Det kom opphavleg ut i Europa, Australia og New Zealand den 11. juli 1994 på Elektra Records. Albumet vart mastra på ny og gjeve ut att i mai 2001 med dei same songane, men i ei anna rekkefølgje. 

Samlealbumet vart ikkje gjeve ut i USA, men vart ein suksess i andre delar av landet og hamna på topp 10 i ni land, selde til gullplate i sju land og platina i tre.

Innhald

Originalutgåve

2001-utgåva

Medverkande 
Glenn Frey – gitarar, klaverinstrument, vokal
Don Henley – trommer, perkusjon, gitarar, vokal
Bernie Leadon – gitarar, banjo, vokal
Randy Meisner – bass, vokal
Glyn Johns – produsent, lydteknikar
Don Felder – gitarar, vokal
Bill Szymczyk – produsent, lydteknikar
Joe Walsh – gitarar, klaverinstrument, vokal
Timothy B. Schmit – bass, vokal
Jim Ed Norman – strykearrangement, piano

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Very Best of the Eagles» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Samlealbum frå 1994
Samlealbum frå 2001
Eagles-album
Elektra Records-album
Asylum Records-album
Album produserte av Glyn Johns
Album produserte av Bill Szymczyk
Get Over It av Eagles

«Get Over It» er ein song av Eagles som vart gjeven ut som singel etter ein fjorten år lang pause. Det var og den første songen som vart skriven av Don Henley og Glenn Frey då bandet kom saman att. «Get Over It» vart spelt første gongen under Hell Freezes Over-turneen deira i 1994. Det var òg den første singelen deira som nådde Topp 40 i USA på fjorten år, med ein 31. plass på Billboard Hot 100. Han nådde òg fjerdeplassen på Billboard Mainstream Rock Tracks-lista.

Medverkande
Don Henley: solovokal, trommer
Glenn Frey: sologitar, rytmegitar, korvokal
Don Felder: sologitar, rytmegitar
Joe Walsh: Slide gitar
Timothy B. Schmit: bassgitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Get Over It (Eagles song)» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Eagles-songar
Singlar frå 1994
Songar skrivne av Glenn Frey
Songar skrivne av Don Henley
Songar produserte av Bill Szymczyk
Love Will Keep Us Alive

«Love Will Keep Us Alive» er ein song skriven av Jim Capaldi, Paul Carrack og Peter Vale. Han vart først framført av Eagles i 1994, under Hell Freezes Over-turneen deira med solovokal av bassist Timothy B. Schmit.

I følgje plateomslaget til ei samleplate frå 2003, vart songen skriven då Carrack og Schmit planla å danne eit band seint i 80- eller tidleg i 90-åra. Dette vart aldri noko av, så Schmit føreslo songen for Eagles då dei kom saman att. 

Sjølv om songen aldri formelt vart gjeven ut som singel og ikkje gjekk inn på Billboard Hot 100-lista i USA, låg han tre veker på toppen av Billboard adult contemporary-lista tidleg i 1995 og låg op 22. plass på Billboard'''s Hot 100 Airplaylista. I Storbritannia nådde «Love Will Keep Us Alive» 52. plassen på UK Singles Chart.

Utanom albumet Hell Freezes Over, finst songen påSelected Works 1972-1999 og The Very Best Of.

Paul Carrack spelte inn songen i 1996 for albumet Blue Views.

I 2011 spelte Paul Carrack og Timothy B. Schmit inn songen i London med Royal Philharmonic Orchestra, og gav han ut i Storbritannia på selskapet til Carrack. 

Andre versjonar
«Love Will Keep Us Alive» vart òg spelt inn av Capaldi og Dave Mason og igjen av Carrack (duett med Lindsay Dracass) i 2007 på albumet Old, New, Borrowed and Blue''.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love Will Keep Us Alive» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1994
Eagles-songar
Songar skrivne av Jim Capaldi
Songar skrivne av Peter Vale
Paul Carrack-songar
Rockeballadar
Songar frå 1994
Geffen Records-singlar
New York Minute

«New York Minute» er ein song skriven av Don Henley, Danny Kortchmar og Jai Winding. Henley gav ut songen i 1989 på albumet The End of the Innocence. Singelen nådde femteplassen på Adult Contemporary-lista i USA året etter, men berre 48. plassen på Billboard Hot 100.

Pino Palladino spelar bandlaus bass på songen, medan Toto-medlemmane David Paich, spelar piano og skrive strykearrangementet, og Jeff Porcaro spelar trommer. Take 6 syng korvokal på songen.

Songen vart spelt inn av Eagles på Hell Freezes Over i 1994 og av Herbie Hancock i 1995 på albumet The New Standard. I 1998 spelte den danske songaren Sanne Salomonsen inn songen i lag med Chris Minh Doky. John Wetton spelte songen i 2015 på konsertalbumet New York Minute.

Songen er nytta i ein episode av The West Wing kalla «Somebody's Going to Emergency, Somebody's Going to Jail,» som var kalla opp etter ei linje i songen. Han vart òg nytta i ein episode av Friends kalla «The One with Two Parts, Part Two».

Songen vart nært knytt til 11. september-åtaka og vart mykje spelt på radiostasjonar på den tida. 

Songen er blitt sampla av New York-rapperen French Montana. Nicki Minaj sampla òg songen i «NY Minute».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «New York Minute» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1989
Songar om New York
Songar skrivne av Danny Kortchmar
Songar skrivne av Don Henley
Songar om sjølvmord
Rockeballadar
Don Henley-songar
Eagles-songar
Herbie Hancock-songar
Sanne Salomonsen-songar
Songen The Heart of the Matter

«The Heart of the Matter» er ein song av den amerikanske songaren Don Henley frå det tredje studioalbumet hans, The End of the Innocence (1989). Songen er skriven av Henley, Mike Campbell og J.D. Souther, og produsert av Henley, Campbell og Danny Kortchmar. Songen vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet og nådde 21. plassen på Billboard Hot 100 og andreplassen på Mainstream Rock Tracks-lista tidleg i 1990. I 1994 spelte Henley og resten av Eagles, ein akustisk versjon av songen på ein konsert. Songen kom ikkje med på konsertalbumet Hell Freezes Over, men er med på konsert-DVDen. 

Songen vart sidan spelt inn av den amerikanske soulsongaren India.Arie i 2006 på det tredje studioalbumet hennar Testimony: Vol. 1, Life & Relationship. Versjonen hennar av songen er nytta i den andre episoden av Brothers & Sisters, kalla «An Act of Will», og i ein trailer for filmversjonen av Sex and the City. Han er òg nytta i ein kort augneblink i ein scene i filmen.

Lister

Don Henley-versjonen

India.Arie-versjonen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Heart of the Matter (song)» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1989
Singlar frå 1990
Singlar frå 2006
Don Henley-songar
India Arie-songar
Rockeballadar
Songar skrivne av Don Henley
Songar skrivne av J.D. Souther
Songar skrivne av Mike Campbell
Scott Crago

Scott Francis Crago () er ein amerikansk studiomusikar og trommeslagar, låtskrivar og produsent, mest kjend for samarbeidet med Eagles sidan 1994. Han har òg spelt med andre artistar som Venice, Sheryl Crow, Bonnie Raitt, Bryan Adams, Stevie Nicks, Jackson Browne, Paul Simon, Stevie Wonder, Bob Seger og Chris Isaak. Utanom trommeslagar har han òg skrive songar og arbeidd som produsent.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Scott Crago» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene: 
AngelFire.com (Photo)
Alex Solca (Photographer)

Bakgrunnsstoff
Modern Drummer Article
Rhythm Magazine Article

USA-amerikanske trommeslagarar
Folk frå Greenfield i Massachusetts
Timothy Drury

Timothy Drury () er ein amerikansk klaverinstrumentist, gitarist og vokalist. Han spelte klaverinstrument i Whitesnake fram til September 2010. Han er son av skodespelaren James Drury.

Gjennombrotet hans kom då han spelte klaverinstrument for Don Henley på End of the Innocence-turneen hans i 1989. Sidan den gongen har han spelt med mange kjende musikarar og band som Eagles, Don Felder, Bryan Adams, Melissa Etheridge og Stevie Nicks.
Han var medlåtskrivar på Don Henley-singelen «Everything is Different Now», og Stevie Nicks-songen «That Made Me Stronger», som var produsert av Sheryl Crow.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Timothy Drury» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

USA-amerikanske klaverspelarar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
Whitesnake-medlemmar
Jakoruda

Jakoruda (bulgarsk Якоруда) er ein by og ein kommune i provinsen Blagoevgrad sørvest i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Jakoruda og sju andre busetnader. Byen ligg ved elva Mesta i Rodopifjella, 26 km vest for Velingrad. 

Jakoruda fekk bystatus 9. september 1964. Tidlegare var han offisielt rekna som ein landsby.
Fleirtalet av innbyggjarane i byen er bulgarske muslimar (pomakar), medan resten for det meste er ortodokse kristne.

Kommunen har eit areal på 339 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 10 731 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 5 792 innbyggjarar.

Busetnader i kommunen
Dei største busetnadene i kommunen er:

Kjende personar frå Jakoruda
Emilia Maslarova, bulgarsk minister

Utmerkingar
Yakorudabreen på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis er kalla opp etter Jakoruda.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Yakoruda» frå ,  den 18. oktober 2015.

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Uoffisiell nettstad  (bulgarsk)

Byar i provinsen Blagoevgrad
Kommunar i provinsen Blagoevgrad
Provinsen Blagoevgrad
Selected Works: 1972–1999

{{Infoboks musikkalbum 
| tittel        = Selected Works: 1972–1999
| format        = Samlealbum
| artist      = Eagles
| utgjeve    = 14. november 2000
| innspeling    = 1972–1999
| sjanger       = Rock
| lengd      = 239:09
| selskap       = Elektra / Wea
| produsent    =
| førre  = Hell Freezes Over(1994)
| kronologi = ja  
| neste  = The Very Best Of(2003)
}}Selected Works: 1972–1999 er ein plateboks av Eagles, som kom i 2000. Boksen består av fire plater med dei største hittane deira, albumspor, konsertopptak som ikkje tidlegare var gjevne ut og eit hefte på 44 sider. Samlinga tar for seg heile perioden frå debutplata i 1972 med Eagles'' til millenniumskonserten deira i 1999.

Innhald

Plate ein: The Early Days

Plate to: The Ballads

Plate tre: The Fast Lane

Plate fire: The Millennium Concert (A Night to Remember)

Lister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Selected Works: 1972–1999» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Eagles-album
Samlealbum frå 2000
Elektra Records-album
The Very Best Of av Eagles

The Very Best Of (gjeve ut som The Complete Greatest Hits i Storbritannia, Australia og New Zealand) er eit dobbelt samlealbum av Eagles som kom i 2003.

Albumet inneheld spor frå dei to tidlegare samlealbuma til Eagles, (Their Greatest Hits (1971-1975) & Eagles Greatest Hits, Vol. 2), i tillegg til andre singlar som ikkje var med på dei to første samlingane, album spor og ein ny song, «Hole in the World».

The Very Best Of vart òg gjeven ut som ein avgrensa tre plater stor samling der den tredje plata var ein bonus-DVD med video for songen «Hole in the World» og eit klipp som syner filminga av videoen og «Backstage Pass to Farewell 1."

Albumet nådde tredjeplassen på Billboard 200 den 8. november 2003. Det låg 62 veker inne på lista og selde over tre millionar eksemplar i USA. I desember 2007 hadde albumet vore 325 veker på Irish Album Charts. I Storbritannia nådde albumet 27. plass på albumlista, men gjekk inn att på lista i 2006 då det nådde niandeplassen.

Sporliste

Medverkande 
Glenn Frey – gitar, piano, klaverinstrument, perkusjon, synging
Don Henley – trommer, perkusjon, gitarar, vokal
Randy Meisner – bassgitar, gitarar, gitarrone, vokal 
Bernie Leadon – gitarar, banjo, mandolin, pedal steelgitar, vokal 
Don Felder – gitarar, klaverinstrument, synthesizers, vokal 
Joe Walsh – gitarar, klaverinstrument, organ, synthesizer, vokal 
Timothy B. Schmit – bassgitar, vokal 

Andre medverkande
Steuart Smith – gitarar (song 16 på plate to)
Scott Crago – trommer, perkusjon (songane 14–16 på plate to)
Willie Hollis – piano (songane 14–16 på plate to)
Jim Ed Norman – piano, strykearrangement (songane 4, 13, 15 på plate ein og songane 2, 4 på plate to)
David Sanborn – altsaksofon (song 8 på plate to)
Al Perkins - pedalsteelgitar (song 10 på plate ein)

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Very Best Of av Eagles» frå ,  den 18. oktober 2015. 
 oppgav desse kjeldene:

Eagles-album
Samlealbum frå 2003
Album produserte av Glyn Johns
Album produserte av Bill Szymczyk