alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Carl Wieman

Carl Edwin Wieman () er ein amerikansk fysikar.

Wieman vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 2001, saman med tyskaren Wolfgang Ketterle og landsmannen Eric Allin Cornell, for oppnåinga av Bose-Einstein-kondensasjon i fortynna gassar av alkaliatom og for tidlege fundamentale studiar av eigenskapane til kondensat.

I 1924 gjorde den indiske fysikaren Bose viktige teoretiske berekningar på lyspartiklar. Han sendte resultata til Einstein, som utvida teorien til ein viss type atom. Einstein føresåg at dersom ein kjøler ned ein gass av slike atom ved særs låge temperaturar, ville alle atoma brått samlast i lågast mogeleg energitilstand. Prosessen liknar den når væskedråpar dannast frå ein gass, og kallast derfor kondensasjon (Bose-Einstein-kondensasjon).

Først i 1995 lukkast Cornell og hans medarbeide å oppnå denne ekstreme materietilstanden. Cornell og Wiemann fekk deretter fram eit rent kondensat på rundt  rubidiumatom ved 20–nK (nanokelvin), dvs 0,000 000 02 grader over det absolutte nullpunktet.

Uavhengig av arbeidet til Cornell og Wiemans, gjorde Ketterle tilsvarende eksperiment på natriumatom. Kondensatet som han lukkast i å framstille inneheldt meir atom og kunne derfor brukast til å undersøke fenomenet nærmare. Ved hjelp av to separate kondensatorar, som fekk ekspandere inn i kvarandre, kunne ein få fram særs tydelege interferensmønster. Dette eksperimentet viste altså at kondensaten inneheldthelt koordinerte atom.

Wieman tok doktorgrad i fysikk ved Stanford University i 1997, og er professor i fysikk ved University of Colorado.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carl Wieman» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Fysikkprofessorar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Benton County i Oregon
Optiske fysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Medlemmar av Optical Society
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Raymond Davis jr.

Raymond Davis jr. () var ein amerikansk kjemikar. Han tok doktorgrad i kjemi ved Yale University i Connecticut i 1942, og var professor ved Department of Physics and Astronomy ved University of Pennsylvania.

Davis jr. vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 2002 «for banebrytande innsats innan astrofysikken, spesielt for deteksjon av kosmiske nøytrinoar». Han delte halvparten av prispengane med japanaren Masatoshi Koshiba, medan den andre halvparten vart tildelt amerikanaren Riccardo Giacconi.

Raymond Davis jr. konstruerte ein nøytrinodetektor som bestod av ein stor tank med 600 tonn væske, plassert djupt nede i ei gruve. I løpet av tretti år lukkast han i å fange totalt  nøytrinoar frå sola og kunne dermed bevise at solenergien kjem frå fusjon. I ein annan gigantisk detektor, kalla Kamiokande, kunne ei gruppe forskarar leia av Masatoshi Koshiba stadfestet resultatet til Davis.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Raymond Davis, Jr.» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Washington, D.C.
Døde av Alzheimers
Enrico Fermi-prisen
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
National Medal of Science
USA-amerikanske kjemikarar
Wolfprisen i fysikk
Elevar ved Yale University
Panofsky-prisen
Comstock-prisen i fysikk
Masatoshi Koshiba

Masatoshi Koshiba () er ein japansk astrofysikar. Koshiba mottok Nobelprisen i fysikk i 2002 «for banebrytande innsats innan astrofysikken, spesielt for påvisinga av kosmiske nøytrinoar». Han delte halvparten av prispengane med amerikanaren Raymond Davis jr., medan den andre halvparten vart tildelt amerikanaren Riccardo Giacconi for banebrytande bidrag til astrofysikken, som har førte til oppdaginga av kosmiske røntgenkjelder».

Koshiba vart uteksaminert frå Universitetet i Tokyo i 1951 og fekk ein filosofisk doktorgrad i fysikk ved Universitetet i Rochester i New York, i 1955.

Bakgrunnsstoff  
 Nobelprize.org, Masatoshi Koshiba - Curriculum Vitae

Japanske fysikarar
Japanske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Aichi
Wolfprisen i fysikk
Medlemmar av Det bangladeshiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Panofsky-prisen
Riccardo Giacconi

Riccardo Giacconi () er ein italiensk fysikar og pioner innan røntgenastronomi. Han avla doktorgraden sin ved universitetet i Milano i 1954.

Giacconi mottok Nobelprisen i fysikk i 2002 for den banebrytande innsatsen sin innan astrofysikken, som har førte til oppdaginga av kosmiske røntgenkjelder. Han mottok halvparten av prispengane, medan amerikanaren Raymond Davis jr. og japanaren Masatoshi Koshiba delte den andre halvparten.

For å oppdage kosmisk røntgenstråling, som vert absorbert av jordatmosfæren, trengst det eit instrument plassert i rommet. Giacconi konstruerte eit slikt instrument. Han oppdaga den første røntgenkjelda utanfor solsystemet vårt og vart den første som kunne konstatere at universet har ein røntgenstrålande bakgrunn. Giacconi konstruerte òg dei første romteleskopa, som har blitt brukt til å ta nye og skarpere bilete i røntgen av universet.

Prisar (utval) 
 – Karl Schwarzschild-medaljen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Riccardo Giacconi» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

 Italiensk-amerikanarar
USA-amerikanske fysikarar
Italienske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Italienske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Genova
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
USA-amerikanske astronomar
National Medal of Science
Wolfprisen i fysikk
Royal Astronomical Society sin gullmedalje
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Astronomar på 1900-talet
Astronomar på 2000-talet
Vitalij Ginzburg

Vitalij Lazarevitsj Ginzburg, russisk skrift Виталий Лазаревич Гинзбург () var ein russisk fysikar.

Ginzburg tok doktorgrad i fysikk ved Universitetet i Moskva i 1940. Han var tidlegare sjef for teorigruppa på P.N. Lebedev Physical Institute i Moskva.

I 1937 gifta han seg med Olga Zamsja. I 1946 gifta han seg igjen, med Nina Ginzburg, som hadde vore eitt år i fengsel etter falske anklagar for å ha prøvd å myrde Josef Stalin.

I 2003 mottok han Nobelprisen i fysikk for banebrytande innsats innan teorien for superleiarar og superfluid. Han fekk halvparten av prispengane, medan russiske Aleksej Abrikosov og britiske Anthony J. Leggett mottok den andre halvparten. Han har òg mottatt Wolfprisen i fysikk.

Ginzburg døydde 8. november 2009 på grunn av hjerteinfarkt. Han vart gravlagt 11. november 2009 i Novodevitsjijgravstaden i Moskva.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Vitalij Ginzburg» frå ,  den 22. februar 2012.  

Russiske fysikarar
Russiske nobelprisvinnarar
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Moskva
Medlemmar av Royal Society
Leninprisen
Fysikarar på 1900-talet
Medlemmar av Det sovjetiske vitskapsakademiet
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Elevar ved Universitetet i Moskva
Det sovjetiske kjernevåpenprogrammet
Lomonosov-medaljen
Leninordenen
Russiske astronomar
Russiske jødar
Jødiske vitskapsfolk
Russiske oppfinnarar
Sovjetiske fysikarar
Stalinprisen
Superleiing
Wolfprisen i fysikk
Teoretiske fysikarar
Anthony James Leggett

Anthony James Leggett () er professor i fysikk ved University of Illinois og har vore det sidan 1983. Leggett er respektert som ein verdsleiande aktør i teorien for lågtemperaturfysikk, og pionerarbeidet hans innan superfluid vart æra med Nobelprisen i fysikk i 2003.

Han er medlem av National Academy of Sciences, og han vart adla av dronning Elizabeth II i 2004 «for sine arbeid innan fysikk». Han har statsborgarskap både i USA og Storbritannia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anthony James Leggett» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Britiske fysikarar
Professorar frå USA
Britiske professorar
Nobelprisvinnarar frå USA
Britiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå London
Engelsk-amerikanarar
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av American Physical Society
Medlemmar av Royal Society
Wolfprisen i fysikk
David Gross

David Jonathan Gross () er ein amerikansk fysikar. Han fekk Nobelprisen i fysikk i 2004 saman med Frank Wilczek og David Politzer «for oppdaginga av asymptotisk fridom i teorien for fargekrafta».

Gross vart fødd i Washington i ein jødisk familie og han voks opp i USA. Far hans var Bertram Myron Gross (1912–1998). Gross fekk ein bachelorgrad og mastergrad frå det hebraiske universitetet i Jerusalem i Israel, i 1962. Han tok videre ein filosofisk doktorgrad ved University of California, Berkeley i 1966 under rettleiing av Geoffrey Chew.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «David Gross» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Washington, D.C.
USA-amerikanske jødar
Partikkelfysikarar
Teoretiske fysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Frank Wilczek

Frank Wilczek () er ein amerikansk fysikar. Med H. David Politzer og David Gross fekk han Nobelprisen i fysikk i 2004 for oppdaginga deira av asymptotisk fridom i teorien for fargekraft.

Han tok Master of Arts i matematikk ved Princeton University i 1972 og doktorgrad i fysikk same stad 1974. Han har arbeidt ved Institute for Advanced Study ved Princeton University og ved Kavli Institute for Theoretical Physics i Santa Barbara og sidan professor i fysikk ved Massachusetts Institute of Technology.

Publikasjonar
Quark Description of Hadronic Phases  [PDF]
Continuity of Quark and Hadron Matter  [PDF]
High Density Quark Matter and the Renormalization Group in QCD with Two and Three Flavors  [PDF]
Color-Flavor Locking and Chiral Symmetry Breaking in High Density QCD  [PDF]
Fermion Masses, Neutrino Oscillations, and Proton Decay in the Light of SuperKamiokande  [PDF]
Quantum Field Theory  [PDF]
Riemann-Einstein Structure from Volume and Gauge Symmetry  [PDF]
A Chern-Simons Effective Field Theory for the Pfaffian Quantum Hall State  [PDF]

Bøker 
 Fractional Statistics and Anyon Superconductivity, December 1990
 Geometric Phases in Physics, December 1988
 Longing for the Harmonies, April 1989

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Frank Wilczek» frå ,  den 22. februar 2012.  
 Frank Wilczek. (14.05.2009) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Frank_wilczek

Bakgrunnsstoff 
http://web.mit.edu/physics/facultyandstaff/faculty/frank_wilczek.html 
http://mitworld.mit.edu/video/78/ 
http://www.slac.stanford.edu/spires/find/hep/www?rawcmd=find+a+wilczek%2Cf&FORMAT=WWW&SEQUENCE=

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Long Island
Partikkelfysikarar
Teoretiske fysikarar
Medlemmar av American Association for the Advancement of Science
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Lorentz-medaljen
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
John C. Mather

John Cromwell Mather () er ein amerikansk astrofysikar og kosmolog. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 2006 saman med George F. Smoot «for oppdaginga deira av forma til svarte lekamer og anisotropien i den kosmiske mikrobølgjebakgrunnsstrålinga»

Mather gjekk ut frå Newton High School i Newton, New Jersey, i 1964. Han tok videre ein Bachelorgrad i fysikk ved Swarthmore College i 1968 og ein filosofisk doktorgrad i fysikk ved University of California, Berkeley i 1974. I perioden 1974-76 var han postdoktor ved Columbia University Goddard Institute for Space Studies

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «John C. Mather» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 
 nobelprize.org, Kungliga Vetenskapsakademients pressemelding

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Roanoke
USA-amerikanske astronomar
Medlemmar av American Physical Society
Goddard Space Flight Sentral
NASA-folk
Elevar ved University of California, Berkeley
Tilsette ved University of Maryland, College Park
Medlemmar av Optical Society
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Dannie Heineman-prisen for astrofysikk
George Smoot

George Fitzgerald Smoot III () er ein amerikansk astrofysikar og kosmolog. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 2006 saman med John C. Mather. Dei mottok prisen for oppdaginga av den kosmiske mikrobølgjebakgrunnsstrålingens svartlekamform og anisotropi.

Han fullførte sin Ph.D. ved Massachusetts Institute of Technology (MIT) i 1970 og har frå 1970 vore forskar ved Lawrence Berkeley National Laboratory. Smoot gjorde sine første forsøk på å måle temperaturskilnader i den kosmiske bakgrunnsstrålinga i 1976 og greidde da å bestemme farten til jorda gjennom bakgrunnsstrålinga ved hjelp av utstyr plassert i eit U2 rekognoseringsfly. Han vart seinare leiar for den delen av COBE-prosjektet som dreidde seg om å måle temperaturskilnader i den kosmiske bakgrunnsstrålinga. Smoot annonserte i 1992 at forskningsgruppa hans hadde greidd å måle temperaturvariasjonar i strålinga som hadde oppstått omtrent 400 000 år etter big bang. Han mottok Nobelprisen i fysikk i 2006 saman med John C. Mather.

Prisar og utmerkingar (utval) 
 – Nobelprisen i fysikk
 – Albert Einstein-medaljen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «George Smoot» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 
nobelprize.org, Kungliga Vetenskapsakademiens pressemelding

USA-amerikanske astronomar
USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Albert Einstein-medaljen
Folk frå Duval County i Florida
Folk frå Franklin County i Ohio
Kosmologar
Elevar ved Massachusetts Institute of Technology
Tilsette ved University of California, Berkeley
Astronomar på 1900-talet
Astronomar på 2000-talet
Peter Grünberg

Peter Grünberg () var ein tysk fysikar. Han fekk Nobelprisen i fysikk for 2007 saman med Albert Fert for arbeidet sitt med nanoteknologi. Grünberg oppdaga i 1988 GMR-effekten, som på 1990-talet drastisk auka lagringskapasiteten på harddiskaar. Alle moderne datamaskinar bygger på denne teknologien.

Grünberg studerte i Frankfurt og Darmstadt, der han tok doktorgraden i 1969 under Stefan Hüfner. Han var tre år ved Carleton-universitetet i Canada. Frå 1972 arbeidde han ved Forschungszentrum Jülich. I 1984 vart han Privatdozent og i 1992 professor ved universitetet i Köln. Han gjekk av med pensjon i 2004, og var sidan gjesteforskar ved Forschungszentrum Jülich.

I 1998 fekk Grünberg presidanten sin framtidspris for arbeidet sitt med GRM-effekten, og i 2006 vart han utnemnd til «årets europeiske oppfinnar» i kategorien universitet og forsking av Europakommisjonen. I 2007 fekk han Deutsche Physikalische Gesellschafts Stern-Gerlach-medalje og seinare same år Wolfprisen. 19. april 2007 fekk han Japan-prisen saman med Albert Fert; prisutdelinga skjedde i nærvær av det japanske keiserparet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peter Grünberg» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 
Kungliga vetenskapsakademiets pressemelding om Nobelprisen i fysikk 2007
Grünbergs hemsida på Forschungszentrum Jülich

Tyske fysikarar
Tyske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Plzen
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Wolfprisen i fysikk
Fortenestordenen til forbundsrepublikken Tyskland
Makoto Kobayashi

Makoto Kobayashi () er ein japansk fysikar som er mest kjend for arbeidet sitt med CP-brot. Han delte halvparten av prispengane frå Nobelprisen i fysikk i 2008 saman med Toshihide Maskawa «for oppdaginga av opphavet til den brotne symmetrien som føreseier eksistensen av minst tre kvarkefamiliar i naturen». Den andre halvparten av prispengane vart tildelt Yoichiro Nambu «for oppdaginga av mekanismane for spontant symmetribrot i subatomær fysikk».

Etter å ha fullført doktorgraden sin ved universitetet i Nagoya i 1972 jobba Kobayashi med forsking som førsteamanuensis på partikkelfysikk ved universitetet i Kyoto. Der arbeidde han for det meste med å forklare CP-brot i standardmodellen for partikkelfysikk. Kobayashi arbeidde frå 1979 ved akseleratoranlegget High Energy Accelerator Research Organization (KEK), der han vart professor i 1989 og professor emeritus i 2006. 

I 2008 vart Kobayashi tildelt Japans Order of Culture i ein seremoni som vart heldt på Tokyo Imperial Palace.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Makoto Kobayashi» frå ,  den 22. februar 2012.  
 
Makoto Kobayashi. (05.10.2011) I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/Makoto_kobayashi

Bakgrunnsstoff 

Japanske fysikarar
Japanske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Nagoya
Teoretiske fysikarar
Toshihide Maskawa

Toshihide Maskawa () er ein japansk fysikar som er mest kjend for arbeidet sitt med CP-brot og for at han vart tildelt ein fjerdedel av Nobelprisen i fysikk i 2008 på grunn av oppdaginga hans av «opphavet til broten symmetri som indikerer eksistensen av minst tre familier av kvarkar i naturen». 

Han vart uteksaminert frå Nagoya University i 1962 og vart tildelt ein doktorgrad i partikkelfysikk frå same universitet i 1967. Ved universitetet i Kyoto på byrjinga av 1970-talet samarbeidde han tett saman med Makoto Kobayashi med å forklare broten symmetri – òg kjend som CP brudd – i standardmodellen for partikkelfysikk. Maskawa og Kobayashis teori krevde at der var minst tre generasjoner av kvarkar, ein føreseiing som vart stadfesta eksperimentelt fire år seinare med oppdaginga av botnkvarken.

Maskawa var direktør for Yukawa Institutt i for teoretisk fysikk i Japan mellom 1997 og 2003. Han er òg professor emeritus ved Kyoto University og professor ved Kyoto Sangyo University.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Toshihide Maskawa» frå ,  den 22. februar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Japanske fysikarar
Japanske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Nagoya
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Teoretiske fysikarar
Charles K. Kao

Charles K. Kao () er ein pioner innan utvikling og bruk av fiberoptikk innan telekommunikasjon. Kao blir allment rekna som grunnleggaren av fiberoptikk. Han vart tildelt halvparten av Nobelprisen i fysikk for 2009 på grunn av sin «banebrytande innsats vedrøyrende overføring av lyset innan optisk fiber for kommunikasjon». 

Han fullførte vidaregåande opplæring i 1952 ved St. Joseph's College i Hongkong. Han gjorde studiane sine på lågare grad innan elektroteknikk ved University of Greenwich og tok bachelorgrad ved University of London.

Kao var visekanslar ved det kinesiske universitetet i Hongkong frå 1987 til 1996. Etter han slutta ved CUHK i 1996 tok Kao ein 6 månader lang pause ved Imperial College London Department of Electric and Electronic Engineering.

Kao jobba deretter som styreformann og administrerande direktør i Transtech Services Ltd, eit telekommunikasjon konsulentselskap i Hongkong. Han var òg grunnleggar, styreformann og administrerande direktør i ITX Services Limited. Frå 2003 til 2009 var Kao uavhengig styremedlem og medlem av Revisjonskomiteen av Neste Media. 

Sidan 1991 har Kao vore uavhengig styremedlem og medlem av revisjonskomiteen i Varitronix International Limited som ligg i Hongkong. I 2000 grunnla Kao Independent Schools Foundation Academy (ISF), som ligg i Cyberport i Hongkong. 

Kao vart diagnostisert med Alzheimers sykdom tidleg i 2004 og utvikla talevanskar. Kao og kona han ønskte å donere ein del av premiepengane han vart tildelt i samband med Nobelprisen til forsking på aldring og omsorg.

Kao vart i 2010 utnemnd til riddarkommandør av Order of the British Empire for fortenestene innan fiberoptikk og kommunikasjon.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Charles K. Kao» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Nobelprisvinnarar frå USA
Britiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Order of the British Empire
Medlemmar av Det kongelege svenske vitskapsakademiet
Kinesiske nobelprisvinnarar
Kinesiske fysikarar
Britiske fysikarar
Willard Boyle

Willard Boyle () var ein kanadisk fysikar og Nobelprisvinnar. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 2009 saman med George E. Smith for oppfinningen av CCD-brikken. Smith og Boyle delte den eine halvparten av prispengane, medan Charles K. Kao vart tildelt den andre halvparten.

Boyle vart i 2010 utnemnd til companion av Order of Canada.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Willard Boyle» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

 Kanadiske fysikarar
Kanadiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Order of Canada
Folk frå Nova Scotia
George E. Smith

George E. Smith () er ein amerikansk fysikar og Nobelprisvinnar. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 2009 saman med Willard Boyle «for oppfinninga av ein halvleiarkrins – CCD-sensor». Smith og Boyle delte den eine halvparten av prispengane, medan Charles K. Kao vart tildelt den andre halvparten «for banebrytande arbeid innan overføring av lys i fiber for optisk kommunikasjon».

Smith fekk ein bachelor of science ved University of Pennsylvania i 1955 og ein filosofisk doktorgrad ved University of Chicago i 1959 med ei avhandling på berre tre sider. Han jobba ved Bell Labs i Murray Hill i New Jersey, frå 1959 og fram til han gjekk av i 1986. Her ledet han forskinga på nye laser- og halvleiarkomponenter.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «George E. Smith» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Biografi om George E. Smith

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå New York
Andre Geim

Andre Konstantin Geim () er ein russisk–nederlandsk–britisk fysikar og materialvitar. Han er oppdagar av karbonmaterialet grafén, og har òg gjennomført eksperiment med magnetisk levitasjon som fekk ein frosk til å levitere. Dette eksperimentet førte til at han vart tildelt Ig Nobelprisen i 2000, saman med Michael Berry.

Andre Geim vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 2010, saman med Konstantin Novoselov for oppdaginga av materialet grafén.

Geim avla doktorgraden sin ved instituttet for faststoffysikk innan Det russiske vitskapsakademiet. Han vart seinare professor ved Radboud universitet i Nijmegen i Nederland, og har sidan 2001 virka som professor ved University of Manchester. Han er medlem av Royal Society.

I 2010 vart Geim gjort til kommandør av Den nederlandske løves orden for medverkinga si til vitskapen i Nederland. 

Geim vart i 2012 utnemnd til Knight Bachelor. Han vart dermed adla og fekk rett til å føre tiltaleformen sir føre namnet sitt.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Andre Geim» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Andre Geims nettside ved University of Manchester

Russiske fysikarar
Nederlandske fysikarar
Russiske nobelprisvinnarar
Nederlandske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Britiske nobelprisvinnarar
Britiske fysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet