alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Humboldt-Universität zu Berlin

Humboldt-universitetet i Berlin er det eldste universitetet i Berlin. Det vart grunnlagt 16. august 1809 etter opptak frå den liberale prøyssiske utdanningsreformatoren og språkvitaren Wilhelm von Humboldt, og byrja verksemda i 1810.

Mange av dei største tenkjarane i Tyskland har undervist på universitetet, mellom anna filosofane Johann Gottlieb Fichte og Friedrich Schelling, teologen Friedrich Schleiermacher, filosofen Georg W. F. Hegel, rettsteoretikaren Friedrich Carl von Savigny, filosofen Arthur Schopenhauer og fysikarane Albert Einstein og Max Planck. Universitetet vart òg vitja av grunnleggjarane av den marxistiske teorien Karl Marx og Friedrich Engels. (Den ellevte Feuerbachtesen til Karl Marx pryder i dag den verna inngangshallen: «Filosofane har til i dag berre tolka verda ulikt, men det det kjem an på er å forandre ho.») Andre kjende personar som har studert der er diktaren Heinrich Heine, den seinare rikskanslaren Otto von Bismarck og den tyskfødde franske politikaren Robert Schumann, som var utanriksminister i Frankrike og president for Europaparlamentet. Totalt 29 nobelprisvinnarar har studert ved universitetet.

Hovudbygningen ligg i sentrum av Berlin, i paradegata Unter den Linden. Dei fleste institutta ligg i nærleiken av hovudbygningen, men bygningane for naturvitskap ligg ved Adlershof, sør i Berlin.

Byggverk i Berlin
Universitet i Tyskland
Skipingar i 1809
O

O (o) er den femtande bokstaven i det latinske og det greske alfabetet (O, o). Bokstaven stammar frå fønikisk skrift. I semittisk syner bokstaven til ei form for aspirasjon, ein skarp strupelyd som liknar 'alef (sjå A), men er kraftigare. Bokstaven heiter på hebraisk ayin og tyder «auge». Teiknet var òg eit symbol for auge. Grekarane tok bokstaven i bruk for vokalen o, til å byrje med både for lang og kort o-lyd. Seinare laga dei ei omdanna form, Ω eller ω, for lang o-lyd og plasserte han sist i alfabetet og kalla han «o mega» eller «stor o». Til skilnad vart o, no berre nytta for kort o og kalla «o mikron», som tyder «liten o».

På norsk vert o dels uttalt som lukka o (til dømes rom) og dels som å (til dømes kopp). Berre den eldre runerekka har eit særleg o-teikn, medan dei yngre runene nyttar same teiknet for u og o. 

O kan stå for:
 ein blodtype
 grunnstoffet oksygen
 ein kode innan astronomi som viser at ein asteroide blei oppdaga mellom 16. juli og 31. juli

O som slektsnamn 
O (også skrive Oh) er eit japansk slektsnamn, 王 med kanji/kinesisk skrift. I Kina finst etternamnet som Wang. Dei fleste japanarar med O som etternamn slektar på kinesarar.

O er òg namnet på eit slott i Mortrée-kommunen i Normandie. Herskarane over slottet brukte O som slektsnamn. Den mest kjende av desse er François d'O, som var ein favoritt til Henri III av Frankrike.

På Irland dannar O' eit farsnamn: O'Neill tyder sonen til Neill.

Anna 
 Historien om O er ein kjend erotisk roman

Kjelder

Det latinske alfabetet
Japanske slektsnamn
Franske slektsnamn
Golma

Golma (lokal uttale: /"gåłmå/, dativ /"gåłmåinn/ el. /"gåłmainn/) er ei øy lengst vest i tidlegare Tustna kommune.

Øya ligg vest for Tustna som ho har brusamband med og nordaust for Kristiansund. 

Golma er, sett frå Tustna, ei halvøy ved fjære sjø og ei eiga øy ved flo sjø.

Tustna
Øyar på Nordmøre
Sukhmani

«Sukhmani» (panjabi ਸੁਖਮਨੀ sukhamanī) eller «Sukhmani Sáhib» er ein filosofisk song i den heilage boka til sikhane, Guru Granth Sahib.  Songen vart skriven av Guru Ardjan på 1500-talet og finst på sidene 262 til 295 i tradisjonelle utgåver av Guru Granth Sahib.  Musikken er i gauri-ragaen.

Sukhmanien er ein av dei viktigaste og mest heidra songane i boka.  Sikhar ser på han som den andre utvidinga av grunnidéane i «Mul Mantra», etter Djapdji Sáhib, som er den første.  Namnet sukhmani tyder bokstavleg «det som gjer hugen glad».  Songen skildra den skiraste idéen av Gud som menneska kan skjøna, og måten for å nå han.  

Sukhmanien er delt inn i 24 delar.  Kvar av desse inneheld eit kort vers, sjalok, og ein asjtapadi, ein song av åtte vers med ti linjer.  Dei religiøse og filosofiske idéane sukhmanien handlar om utviklar seg over desse 24 delane.  Dei første tre er om Nām, Gud sitt namn.  Sukhmanien seier at å tenkja på Gud og syngja Guds namn er vegen til velnøye i livet og frelse etter livet.  Å syngja Guds namn hjelper menneska i det daglege livet og førebur sjela for spirituell vekst.  Livets ulykker kan ikkje skada ein som syng Guds namn med kjensle og misser seg sjølv i gudshug:

Den høgaste av alle religionar
er det å syngja Gud sitt namn
Den beste av alle handlingar
er det å gjenta Gud sitt namn
Den venaste flekken i allheimen
er hjartet gjennomsyrt av Gud sitt namn

Dei neste tre songane (asjtapadi 4, 5 og 6) talar om menneske.  Menneske har fått mange gåver frå Gud, som dei bør bruka.  I staden for å bli sjølvkjære og opptekne av den materielle verda, må menneska takka Gud for alt han har gjeve, og bruka dei til Guds ære og det gode livet.

Songane 7–20 talar om heilage menneske.  Det er gjennom heilage menneske at vanlege menneske kan nå Gud.  Dei heilage er ikkje dei største vitskapsmenn, dei best kjende prestane, dei mest ortodokse brahminane eller dei mest asketiske helgenane.  Vanlege folk som gjer alt dei bør i det daglege livet og «lever som ein lotusblome, uskada av verda si ureinleik» er heilage.  Ein kan forsterka dei spirituelle yteevnene ein har ved å vera saman med heilage folk.  Saman med dei vert eit vanleg menneske òg mindre oppteke av sanselege og lekamlege ting.  Dei kan leia ein vekk frå sjølvsentrering til å overgje seg til Gud.  Desse songane talar deretter om korleis ein som vil nå Gud bør leva.

Dei fire siste songane skildrar Gud.  Dei diskuterer korleis universet vart skapt, og korleis Gud stig over og sameinar alt som finst.  Det er frå han at alt som er godt i verda og i menneske kjem.  Gud vernar alle, til og med dei som frivillig går vekk frå han.  Han finst i kvar plass og kvar ting.  Dei som er ekte søkjarar veit at menneske kan aldri skjøna han, og dei gjev han ære for alle dei vedunderlege han har skapt.  Sukhmanien sluttar med å seia at dei som les sukhmanien og prøver å leva i samsvar med han skal få helse, visdom, fred og opplysing; dei skal verkeleg nå Gud.

Sikh-bøner
Sikhisme
Onsdag

Onsdag, midtvekedag eller mekedag er dagen som kjem midt i arbeidsveka, i tidlegare tid midt i sjølve veka. 
Dagen er kalla opp etter den norrøne guden Odin på germanske språk, og etter guden Merkur på dei romanske. 

På gamalengelsk vart Odin kalla Woden. Derav namnet Wednesday på engelsk. På tysk har namnet Mittwoch, midtveke, erstatta det eldre namnet Wodanstag. På liknande vis finst ordet «mekkdag» (frå norrønt miðvikudagr, ‘midtvekedag’) framleis i eldre nordmørsdialekt og på Island blir dagen kalla miðvikudagur.

Kvekarane føretrekk å kalla dagen den fjerde dagen, heller enn å bruka det heidenske namnet.

Særskilde onsdagar 
 Oskeonsdag, førti dagar før påske (minus sundagar), markerer byrjinga på fastetida.

Vekedagar
Klippfisk

Klippfisk eller kleppfisk er fisk, vanlegvis av torskefamilien, som er salta og deretter flattørka. Klippfisktørking vart oppfunnen av spanske fiskarar ved Newfoundland som trong ein god konserveringsmetode for å kunna frakte med seg fisk attende til marknaden i Spania. Metoden kom til Noreg mot slutten av 1600-talet med Jappe Ippes.

Anna 
Klippfisken som heraldisk motiv finst i kommunevåpenet for tidlegare Tustna kommune. Etter samanslåinga av Tustna og Aure til éin kommune den 1. januar 2006 inneheld nye kommunevåpenet òg ein klippfisk.

Sjå òg 
 Bacalao
 Saltfisk
 Tørrfisk

Bakgrunnsstoff 
 Norsk Klippfiskmuseum - Milnbrygga (Kristiansund)
 «Kleppfisk» på Lokalhistoriewiki.no

Sjømat
Tørka mat
Salta mat
Karbonadesmørbrød

Karbonadesmørbrød er ein smårett som er vert bydd fram på mange ulike serveringsstadar i Noreg, til dømes på vegkroer, ferjer og vertshus, men også på hovudstadsrestaurantar som Theatercaféen. Kalde karbonadesmørbrød høyrer også ofte med i ulike cateringmenyar, og det har vorte eit vanleg innslag på sjukehusmenyar, ofte til dømes som kveldsmat på laurdagar.

Tillaging 
Som underlag for smørbrødet brukar ein ei skive brød, ofte ein kneippbrødvariant. Loff vert òg nytta. Brødskiva smørjer ein med meierismør og så legg ein på eit blad grøn salat, gjerne crispisalat eller ei blanding med til dømes litt ruccolasalat. Det er vanleg å nytta rapidsalat. Så legg ein karbonaden på og pyntar med mjuksteikt lauk, tomatbåtar, sylteaugurk og persilledusk.

Ein variant er å servere karbonadesmørbrød med speilegg, då er tomatketsjup attåt. I Trøndelag er det vanleg å servera karbonadesmørbrødet med ertestuing og steikte poteter attåt.

Matkvalitet 
Avgjerande for kvaliteten på karbonadesmørbrødet er karbonaden. Det som vert servert på enklare serveringsstadane er som oftast heilfabrikata, det vil seie at dei kjem ferdiglaga frå kjøttindustrien. Av stadar med litt høgare kvalitet må ein kunna venta at dei lagar eigne ferske karbonadar, helst også at dei nyttar heimebakt brød.

Om ein lagar sine eigne karbonadar av karbonadedeig eller kjøttdeig av til dømes vilt og brukar grønsaker til, kan eit karbonadesmørbrød vera både eit godt og sunt måltid.

Kjelder

Norsk mat
Snøggmat
Smørbrød
Flatbrød

Flatbrød er tynne leivar av brød steikt av ein usyra deig av mjøl og væske. 
Flatbrød er eit spesielt norsk produkt som elles berre finst i Nord-Sverige og Nord-Skottland.

Alle slag mjøl kan brukast til å laga flatbrød, men havre og bygg er vanlegast. Dette er ofte blanda med rug, potet eller ertemjøl. Væska er oftast vatn, men mjølk kan òg stundom brukast.

Flatbrød er kjent sidan slutten av 1000-talet. Det blei tradisjonelt bakt på gardane, før fabrikkproduksjon gradvis tok over på 1900-talet.

Bruk 
Flatbrødet kan etast tørt saman med middagsmaten eller knusast og lagast til soll. 
I tradisjonelt norsk kosthald blir flatbrødet gjerne bruka som tilhøyr til middagen — til dømes saman med spekemat, kjøtsuppe eller saltfisk.

Tradisjonell baking 
For å baka flatbrød kjevler ein deigen tynt ut og steiker han på takke. Tjukkleiken skal vera nokre millimeter og diameteren på dei runde leivane er typisk rundt 60 cm. Flatbrødutkjevling var inga enkel sak og gjorde bakstekjerringa populær og etterspurd.

Flatbrød vart bakt på gardane i samband med lefsebaksten. Oppskrifta kunne variere lokalt når det gjaldt tilhøvet mellom dei ulike mjølsortane, men det måtte vere ei viss mengd kveitemjøl i for å halde blandinga saman.

Lagring 
Tradisjonelt vart dei lagra i stablar på stabbur eller loft.
Det var haldbart i minst eit år, om ikkje lengre, og det vart ikkje så lett skjemt som mjøl kunne bli.

Dersom flatbrødet hadde trekt til seg fukt under lagring kunne det strøast opp eller skjerpast.

Industriell produksjon 
Flatbrød vart frå tidleg på 1900-talet òg framstilt industrielt og selt pakkevis. Dette inneheld ofte litt meir grovfiber enn det heimebakte. Ein av dei kjente flatbrødfabrikkane i Noreg er Vestfold Flatbrødfabrikk som ligg på stasjonsbyen Barkåker i Tønsberg. Eit av dei mest selde flatbrøda er Mors flatbrød frå Stabburet.

Liknande bakverk

Lefse 
Lefse vart bakt og lagra på same viset som flatbrød, men i motsetnad til flatbrødet blir fukta like før bruk slik at det blir mjukt.

Ertebrød 
På austlandet har òg ertebrød eller erterbrød bakt med ei tilsetjing av mjøl male av gule erter vore populært. Erterbrød blir produsert kommersielt av Holmen Crisp i Noreg.

Potetflatbrød 
I potetflatbrødet er hovudingrediensen potet med litt mjøl.

Tunnbrød 
Norske flatbrød inneheld i utgangspunktet ikkje gjær eller bakepulver — i motsetnad til dei fleste variantane av svenske tunnbröd.

Knekkebrød 
Knekkebrød er grovare og tjukkare enn flatbrød. Svenske og finske fabrikantar leverer mange variantar av desse, men ein kan framleis finne norsk flatbrød i butikkhyllene.

Sjå òg 
 Knekkebrød
 Lefse
 Massá
 Tunnbrød

Bakgrunnsstoff

Flatbrødmerke 
 Erterbrød & Potetflatbrød fra Holmen Crisp
 Mors flatbrød 
 Korni flatbrød
 Ideal flatbrød 
 Rørosflatbrød

Kjelder 

Norsk mat
Flate brød
Bakverk
Norsk tradisjonsmat
Landbrukshistorie
Morfevs

Morfevs (gresk Μορφεύς) eller Morfeus er ein gresk gud for søvn og særleg draumar. Han er son av Hypnos, søvn, og har sjølv tusen søner som står for dei ulike andleta til draumane. 

Morfevs er meir ein litterær enn ein religiøs gud. Han er nemnd i Odysseen av Homer og i Metamorfosar av Ovid

Etter antikken
I The Faerie Queene av Edmund Spenser frå 1590 blir det fortald at Morfevs bur på ei seng av elfenbein i ei mørk hòle pynta med valmuar.

Det narkotiske stoffet morfin er kalla opp etter Morfevs.

Moderne utgåver
Morfevs opptrer også i moderne populærkultur, mellom anna i teikneserien The Sandman av Neil Gaiman, boka The Last Olympian av Rick Riordan, filmen The Matrix, fjernsynsserien Xena Warrior Princess og dataspelet God of War: Chains of Olympus.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Morpheus» frå ,  den 6. mai 2010.

Bakgrunnsstoff

Greske gudar
Romerske gudar
Søvn
Majones

Majones er ein kald, tjukk saus som er ein emulsjon av eggeplommer og matolje. Eggeplommene gjev sausen ein lys gul farge. Matolja som vert brukt, kan vera soyaolje eller ei anna smaksnøytral vegetabilsk olje. I tillegg til egg og olje er det eddik eller sitronsaft og salt og krydder i majones. Majones er ein svært feit saus som kan innehalda opp mot 80 prosent feitt. Matvareindustrien lagar også lettmajonesar, men også dei vil ha ein høg feittprosent.

Det finst fleire ulike teoriar om kva tid majones fyrste gong vart laga, men navmet kjem truleg frå det spanske "salsa mahonesa", som tyder saus frå Mahón (by på den spanske øygruppa Balearane). Sausen har minst vore kjend sidan på midten av 1700-talet, og er truleg langt eldre enn det òg.

Majones er grunnlaget for ei rekkje andre kalde sausar, til dømes remulade, og for mange påleggssalatar, til dømes italiensk salat.

Kalde sausar
Eggeretter
Gurdvara

Ein gurdvara eller gurduara (panjabi ਗੁਰਦੁਆਰਾ [gurduārā], ਗੁਰਦਵਾਰਾ [gurdvārā], frå «gurū» (ein lærar) og «dvārā» (ei dør)) er eit tempel for sikhar. Gurdvaraer inneheld først og fremst den heilage boka Guru Granth Sáhib. Den mest vidkjende gurdvaraen er Harmandir Sáhib, mest kjend som «Det gylne tempelet» i Amritsar i Panjab i India. Folk av alle religiøse bakgrunnar er velkomne i gurdvaraene så lenge dei tek av seg skorne og dekkjer hovudet føre dei går inn i dei heilagare delane av gurdvaraen. Folk som nettopp har røykt eller drukke alkohol kan bli nekta å komma inn.

Særtrekk 
Dei fleste gurdvaraene har desse særteikna:

Nisján Sáhib (sikh-fana) 
Nisján Sáhib er ei trekanta oransje fane med ein khanda (sikh-emblem) midt på fana. Ordet «nisján» tyder ‘merke‘ eller ‘symbol’.

Darbár Sáhib (hovudrommet) 
Darbár Sáhib er ein sal som inneheld Guru Granth Sáhib — den heilage boka. I dei fleste nyare gurdvaraer er dette ein stor sal som kan romme hundrevis av menneske. Meinigheita sit normalt rett på det teppedekte golvet. Føre ein går inn i Darbár Sáhib må alle taka av seg skorne og dekkje hovudet. Ein går inn roleg og med respekt til tronen der Guru Granth Sáhib er plassert. Der står ein så føre Den heilage skrifta, seier stille bøner, ofrar nokre myntar og bukkar audmjukt for Guru Granth Sáhib. Sikhane behandlar Den heilage skrifta si som ein levande lærar eller guru. Dette teiknet på respekt skal ikkje sjåast på som tilbeding, ettersom sikhar berre har lov til å tilbeda Den einaste Gud, som sikhane kallar Vaheguru.

Langár (matsalen) 
Langáren er ein stor sal der fellesmåltid blir serverte. Ein del gurdvaraer har bord og stolar, men i dei fleste er det vanleg at gjestene sit på golvet.

Satjh khand (den skire staden) 
Satjh khand, eller ‘den skire staden’, ‘Paradiset’/‘Himmelen’, blir bruka som namn på det rommet der Den heilage boka kviler om natta — på liknande vis som Toráen kviler i hekhálen i jødiske synagogar når han ikkje er i bruk.

Andre rom 
Gurdvaraer har gjerne òg kjøken, vaskerom og liknande. Nokre av dei større gurdvaraene har òg gjestekvarter med bad for overnattingsgjester.

Sjå òg 
 Dei ti sikh-guruane

Bakgrunnsstoff 
 «Gurdwara» på SikhiWiki

 
Sikhisme
Sakralbygg
Ord frå panjabi
Harmandir Sáhib

Hari Mandir, Harmandir Sáhib eller Sri Darbár Sáhib — mest kjent under tilnamnet Det gylne tempelet — er sikhismens heilagaste stad og valfartsmål for sikhar frå heile verda. Denne gurdvaraen vart bygd av den femte sikh-guruen, guru Ardjun, for å hyse Guru Granth Sáhib, sikhane si heilage skrift.

Forhistorie 
Opphavleg var denne staden eit lite vatn i ein skogslund. Reisande og heilage folk kom åt denne staden for meditasjon og kvile. Staden var kjend for roa og det reine og gode vatnet.

Vatnet vart utvida og eit lite samfunn sett opp under leiing av den fjerde sikh-guruen, Guru Ram Das (guru 1574–1581). Under leiing av den femte sikh-guruen, Guru Arjan (guru 1581–1606) vart Harmandir Sáhib bygd. Den muslimske helgenen Hazrat Mian Mir Dji frå Lahore la ned grunnsteinen av Harmandir Sáhib i desember 1588, og bygningen vart fullført i 1601. Tempelet har fire inngangar — eit symbol på toleranse og openheit.

Tempelet vart attoppbygd i 1803 av maharaja Randjit Singh. Kuppelen, som har form som ein lotusblome som vender ned mot jorda, seiest å vera dekt av heile 100 kilo gull. Slik denne gurdvaraen ligg no, er han omgjeven av ein dam kjend under namnet Sarovar.

Operation Blue Star 
På 1980-talet opplevde India fleire terroriståtak frå sikhar som ville danna sin eigen stat, Khalistan. Den indiske hæren slo hardt ned mot opprørarane. I 1984 forskansa leiaren for separatiastane, Jarnail Singh Bhindranwale, og ei rekke tilhengjarar seg i Det gylne tempelet.

Etter ordre frå den daverande indiske statsministeren, Indira Gandhi, gjekk den indiske hæren til åtak på tempelet den 5.–6. juni 1984. Målet var å sikre det indiske styret i Panjab og å taka Jarnail Singh Bhindranwale til fange. Separatistleiaren døydde under åtaket. Indira Gandhi vart seinare drepen av livvaktene sine, som var sikhar, som hemn for aksjonen. Dette førte igjen til valdelege hemnåtak mot uskuldige sikhar fleire stader i landet.

Bakgrunnsstoff 
 harmandirsahib.com
 «The Golden Temple» frå punjabonline.com 
 «The Golden Temple» frå Sikhnet.com

Gurdvaraer
Sikhisme
Amritsar
Panjab i India
Pilegrimsmål
Sakralbygg i India
Trafikanten

Trafikanten er eit servicesenter for kollektivtrafikken i Oslo og Akershus. Hovudsenteret ligg på Jernbanetorget i Oslo og er hovudlokala til eigarselskapet Oslo og Akershus Trafikkservice AS. Dei har òg eit informasjonskontor på Oslo lufthamn, og dei driv ei internettside.

I tillegg til å informera om kollektivtrafikken i hovudstadsområdet, driv selskapet med kortsal, utleige av lokaler og utvikling og distribusjon av informasjonssystem.

Bakgrunnsstoff 

Trafikanten sine heimesider

Byggverk i Oslo
Kollektivtransport i Noreg
Samferdsle i Viken
Samferdsle i Oslo
Skipingar i 1986
Stokkasjøen

Stokkasjøen er ei lita bygd på Helgelandskysten, sør i Nordland fylke. Bygda ligg nord for Vistenfjorden i Vevelstad kommune. Næraste flyplass ligg i Sandnessjøen (Stokka). 

Stokkasjøen har samband med ferjeruta Forvik-Tjøtta, dette er vanlegaste reisemåte for å komme dit. Stokkasjøen grensar mot Visthus, som det også er mogleg å reise med hurtigbåt frå. 

Geografi i Vevelstad
Bygder i Nordland
Åge Storhaug

Åge Storhaug () var ein norsk turnar frå Klepp kommune på Jæren. Han fekk sylvmedalje i sprang i Europameisterskapen i 1965. I perioden 1961–1971 vann han alle seks nordiske meisterskap, og han vart noregsmeister heile fjorten gonger. Åge Storhaug turna for Klepp Turnforening. I perioden 1974–1983 var han trenar for det norske herrelandslaget i turn. 

I 1965 vart han tildelt Morgenbladets Gullmedalje. 
I 2001 vart han utnemnd til æresmedlem i Norges Gymnastikk- og Turnforbund.

Storhaug fekk Kongens fortenestmedalje i gull i 2008.

Kjelder 

Norske turnarar
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Kongepokalvinnarar i turn
Kongens fortenestmedalje i gull
Norske deltakarar under sommar-OL 1960
Norske deltakarar under sommar-OL 1964
Folk frå Klepp
Arnold Eidslott

Arnold Olav Eidslott () var ein norsk arbeidsmann og lyrikar frå Ålesund, som frå 1986 mottok Statens æresløn. Han var sivigerfar til biskop Solveig Fiske.
 
Eidslott var son til ein stuert og voks opp i Skarbøvika i Ålesund. Sjølv arbeidde han som telemontør mest heile sitt yrkesaktiv. 

Frå han debuterte som forfattar i 1953, gav Eidslott ut nærare 30 diktsamlingar. Sentralt i diktinga hans står den kristne bodskapen, formidla gjennom eit konservativt bokmål. Forfattarskapen vart gradvis meir påakta, og Eidslott vert i dag rekna som ein fornyar av norsk religiøs litteratur. Han var medlem av Det Norske Akademi for Sprog og Litteratur.

Verkliste 
 Vinden taler til den døve – dikt (1953) 
 Vann og støv – dikt (1956) 
 Kronen av røk – dikt (1959)
 Av dynd og Amazonas – dikt (1963) 
 Manes – dikt (1965) 
 Memento – dikt (1967) 
 Elegisk om sirkus – dikt (1970) 
 Ved midnatt da havet sank – dikt (1971) 
 Rekviem for Lasarus – dikt (1973) 
 Veien til Astapovo – dikt (1976) 
 Det forlatte øyeblikk – dikt (1978) 
 Den tause ambassadør – dikt (1980) 
 Flukten til katakombene – dikt (1982) 
 Adam imago Dei – dikt (1984) 
 Dikt i utvalg – (1986)
 Advarsel i kode – dikt (1987) 
 De navnløses kor – dikt (1989) 
 Under San Marcos murer – dikt (1991) 
 Lyset over den dømte – dikt (1993) 
 Pax Christi – dikt (1995) 
 Passchendaeles ruiner – dikt (1998) 
 Nettene under Kapp Horn – dikt (2000) 
 Davids nøkkel – dikt (2001)
 Arameisk i Roma – dikt (2002)
 Koret over Forum Romanum – dikt (2004)
 Lyset fra Bach – dikt (2006)
 Vinden blåser dit den vil – dikt (2008)
 Postludium – dikt (2012)

Prisar 
 Gyldendals legat 1963
 Det Norske Akademis Pris 1983
 Aschehougprisen 1983
 Statens æresløn frå 1986
 Doblougprisen 1992

Bakgrunnsstoff 
 Radiointervju med Eidslott på nrk.no
 Presentasjon av Arnold Eidslott på nettstaden til Gyldendal Norsk Forlag 
 Utgjevingar av Arnold Eidslott i BIBSYS

Bokmålsforfattarar
Forfattarar frå Møre og Romsdal
Norske forfattarar
Norske lyrikarar
Folk frå Ålesund
Vinnarar av Doblougprisen
Vinnarar av Gyldendals legat
Vinnarar av Aschehougprisen
Ernst Orvil

Ernst Orvil (fødd () døypt Ernst Nilsen, var ein norsk lyrikar, forfattar og dramatikar frå Oslo. Tankar knytt til Sigmund Freud si psykoanalyse kan finnast att i diktinga til Orvil. 

Orvil var frå Oslo. Han studerte ved NTH i Trondheim utan å fullføra studia, men blei i staden forfattar på heiltid frå 1932.

Verkliste 
 Birger – roman (1932)
 Irene – (1933)
 Rita og hennes menn – roman (1934) 
 Birgit slåss – roman (1935) 
 Menneskebråk – roman (1936) 
 Hvit uro – (1937) 
 Inspirasjon – roman (1938) 
 Bølgeslag – dikt (1940) 
 Maksimum – roman (1945) 
 Synøve selv – roman (1946) 
 Kommer du til meg – dikt (1947) 
 Befrielse - tre skuespill: Fru Sylvia; Under trollhammen; Rødt lys – (1948) 
 Siri og hennes bror – roman (1949) 
 Rita og hennes menn – (1950) 
 Lekende liv – noveller (1950) 
 Sol over stupene – dikt (1951)
 Leken går videre – roman (1952) 
 Syngende sommer – dikt (1953) 
 Slørene faller – dikt (1955) 
 Tre kvinner – skuespill (1955) 
 Monument – roman (1956) 
 Lisbet – dikt (1957) 
 Flyktige dager – dikt (1959) 
 Invitt til døden – skodspel (1959) 
 Røde omriss: – noveller (1960)
 Skyer for solen – roman (1961) 
 Skudd under månen – skuespill (1961)
 Farende år: – dikt (1962) 
 Kontakt: – dikt (1964) 
 Skinnende skygger: – noveller (1965) 
 Invitt til lyst – skuespill (1966) 
 Idyller: nitten sentimentale sanger og dertil noen vers om lys og mørke mellom mennesker – (1967) 
 Tilstrekkelig : to noveller og et fornuftig mellomspill – (1969)
 Brekasjer – dikt (1970) 
 Nok sagt – dikt (1972) 
 Balanse – noveller (1973) 
 I og for seg – dikt (1975) 
 Onkel Ferdinands diamant – skuespill (1976)
 Reflekser: en novelle i replikker: historien om det evig fiendtlige – (1977)
 Balanse – (1977)
 Slyng – noveller (1978) 
 Kjærlighetsdikt – (1978) 
 Nær nok – dikt (1980) 
 Forventning – dikt (1981) 
 Invitt til vellyst – dikt i utval (1982) 
 Videre – dikt (1982) 
 Allikevel – noveller (1983) 
 Gjenstridige dimensjoner – dikt (1984) 
 Siste dikt'' – etterlatte skrifter (1988)

Prisar 
 Gyldendals legat 1946
 Aschehougprisen 1979
 Riksmålsforbundets litteraturpris 1984

Norske forfattarar
Norske lyrikarar
Vinnarar av Aschehougprisen
Vinnarar av Gyldendals legat
Forfattarar frå Oslo