alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Senhit

Senhit Zadik Zadik (), også kjend som berre Senhit (tidlegare skrive som Senit), er ein italiensk songar. Ho representerte San Marino i Eurovision Song Contest 2011 i Düsseldorf i Tyskland. Ho hamna på 16.-plass av 19 bidrag i den fyrste semifinalen og kvalifiserte seg ikkje til finalen. Senhit skulle ha representert San Marino på nytt i 2020 i Rotterdam i Nederland med songen «Freaky!». 18. mars 2020 avlyste EBU tevlinga på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. Ho skal i staden representere San Marino i Eurovision Song Contest 2021.

Bakgrunn 
Senhit er fødd og oppvaksen i Bologna i Italia av eritreiske foreldre. I slutten av tenåra drog ho utanlands til Sveits og Tyskland og spelte i musikalar som Fame, The Lion King og Hair.

I 2002 drog ho attende til Italia for å starte artistkarrieren sin. Ho slapp debutalbumet sitt, Senit, i 2006 og følgde opp med eit nytt album, Un tesoro é necessariamente nascosto, året etter. Blant singlane på albumet var «La mia cittá é cambiata», «La cosa giusta» og «La faccia che ho». I 2009 slapp Senhit sitt tredje album, det engelskspråklege albumet So High. Same år debuterte ho som tv-programleiar for Urban Charts på HIPHOPTV.

I 2011 representerte ho San Marino i Eurovision Song Contest, som vart arrangert i Düsseldorf. Ho deltok i den fyrste semifinalen tysdag 10. mai med songen «Stand By». Den gjekk ikkje vidare til finalen, etter å ha hamna på 16.-plass i semifinalen.

Same år slapp ho ein ny singel, «Through the Rain», og i april 2012 følgde ho opp med singelen «AOK». I 2014 var ho fast gjest i sundagsprogrammet Domenica Live på den italienske tv-en-kanalen Canale 5. Ho har òg opptredd på klubbar og småscener rundt i om Europa og USA.

I mars 2020 kunngjorde den sanmarinske kringkastaren San Marino RTV at Senhit skulle representere landet på nytt i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. Ho skulle ha delteke med songen «Freaky!». På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlyse tevlinga for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19. Ho skal i staden representere San Marino i Eurovision Song Contest 2021.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Senhit» frå ,  den 10. januar 2021.  
 

Italienske låtskrivarar
Sanmarinske Eurovision Song Contest-deltakarar
Italienske songarar
Eurovision Song Contest 2011-deltakarar
Eurovision Song Contest 2020-deltakarar
Eurovision Song Contest 2021-deltakarar
Deltakarar i OGAE Second Chance Contest
Kanelmotmot

Kanelmotmot (Baryphthengus martii) er ein stor medlem av motmotfamilien som lever i høgvaksen, våt skog i Mellom-Amerika sør til vestlege Ecuador samt i sørvestlege Amazonasbassenget.

Skildring 
Kanelmotmotar er rundt 45 centimeter i kroppslengd, kroppsmassen kan variere i området 146 til 208 gram.
Fjørdrakta er prega av kanelfarga hovud og underside, kraftig grønfarga med blåskjær på overside og overside av halen. Bakre gump og undergump er òg grøn. Dei har ei karakteristisk svart augemaske som eit framhald av det svarte, nedkurva nebbet. Ein liten svart flekk kan vere synleg midt på brystet. Den nordlege underarten har vanlegvis lange sentrale halefjører med form som korte rekkertar, nominatforma i Amasonas manglar rekkert-utsjånaden på fjørene. Kjønna er like, men hoer er litt mindre enn hannfuglar. 

Det finst to underartar med åtskilde leveområde. Baryphthengus martii semirufus lever frå austlege Honduras og sørover langs austsida av Mellom-Amerika over Panama til Colombia, vidare sør langs stillehavskysten av Colombia og Ecuador. B. m. martii lever aust for Andesfjella frå søraustre Colombia til nordre Bolivia og austover til Amasonas-sideelva Tapajós i Brasil. Kanelmotmotar føretrekker høgvaksen, primær, våt, eviggrøn tropisk regnskog, men kan òg finne seg til rette i meir open, gjenreist skog og plantasjar. 

Her lever dei einslege eller parvis av både smådyr inkludert virvellause dyr som insekt samt eit utval av frukt, bær og frø.

Storleiken på populasjonen er estimert til i mellom 5 og 50 millionar kjønnsmodne individ og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig, LC.

Kjelder  
 Master, T. L. (2020). Rufous Motmot (Baryphthengus martii), version 1.0. In Birds of the World (red. T. S. Schulenberg). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.rufmot1.01
Referansar

Bakgrunnsstoff 

motmotfamilien
Amerikaslangehals

Amerikaslangehals (Anhinga anhinga) er ein fugl i gruppa slangehalsar. Han lever i den sørlege delen av Nord-Amerika, i Mellom-Amerika og i den nordlege delen av Sør-Amerika.

Skildring
Amerikaslangehalsen er ca. 85 cm lang og har eit vingespenn på 117 cm. Han veg ca. 1 350 gram. Fuglen er svart, og likner derfor på ein skarv, men slangehalsane kan kjennast igjen på den lange halsen sin som har gjeve dei namnet «slangehals».

Åtferd
Amerikaslangehalsen et fisk, som han dykkar etter. Han mangler gumpkjertel som kan produsera vassavstyøtande olje. Dette gjer at slangehalsen ikkje kan symja slik til dømes skarvar gjer, sidan fjørene trekk til seg vatn som gjer fuglen tyngre.

Status
Amerikaslangehals er verna i USA etter Migratory Bird Treaty Act. Arten er rekna som livskraftig. Ein kjenner ikkje det nøyaktige talet på individ, men fuglane er utbreidde i det  km² store leveområdet sitt.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Amerikaslangehals» frå , og «Anhinga» frå  den 10. januar 2021.  
 

Sulefuglar
Slangehalsfamilien
Fuglar i den neotropiske regionen
Fuglar i Nord-Amerika
Ludwig Reichenbach

Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach () var ein tysk botanikar og ornitolog.

Ludwig Reichenbach var son av Johann Friedrich Jakob Reichenbach, som i 1818 gav ut den første gresk-tyske ordboka, og far til Heinrich Gustav Reichenbach, som også var botanikar og ein anerkjend spesialist på orkidear.

Frå 1810 studerte Reichenbach medisin og naturvitskap ved Universitetet i Leipzig. Han var praktiserande lege frå 1818, og i 1820 blei han utnemnd til direktør for Dresden naturhistoriske museum og professor ved Medisinsk-kirurgisk høgskole i Dresden. Der blei han til 1862. Han blei seinare grunnleggjaren av den botaniske hagen i Dresden (Botanischer Garten der Technischen Universität Dresden), og bidrog til grunnlegginga av Dresden dyrehage. Dei zoologiske samlingane til det naturhistoriske museet blei nesten heilt øydelagde av brann i 1849, men Reichenbach bidrog til å erstatta henne innan få år. Denne samlinga er grunnlaget for dei noverande samlingane til museet.

Reichenbach var ein produktiv forfatter og ein dyktig botanisk illustratør. Arbeida hans er del av verka Iconographia Botanica Seu Plantae criticae (1823–1832, 10 bind.) og Handbuch der speciellen Ornithologie (1851–1854). Ved sitering av dei botaniske namna han er opphav til bruker ein gjerne forkortinga Rchb.

Lundfiol Viola reichenbachiana Jordan ex Boreau har namn etter Reichenbach. Skjellryggsolfugl blir på engelsk kalla Reichenbach's Sunbird, og på latin Anabathmis reichenbachii.

Sjå òg
Takson namngjevne av Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach (kategori)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Ludwig Reichenbach» frå ,  den 10. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 artikkel i Nordisk familjebok, 1915
 

Tyske botanikarar
Tyske zoologar
Europameisterskapen på skeiser 1953

Europameisterskapen på skeiser 1953 vart avvikla på Hamar stadion laurdag 31. januar og sundag 1. februar 1953. 21 utøvarar frå 7 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Sverre Haugli, Finn Hodt, Ivar Martinsen og Roald Aas. Deltakarane elles kom frå Austerrike, Finland, Nederland, Storbritannia, Sverige, Ungarn.

Kees Broekman frå Nederland vart europameister, landsmannen Wim van der Voort kom andreplass og norske Ivar Martinsen vart nummer tre. Broekman var bestemann både på 5 000 meter og 10 000 m, Finlands Toivo Salonen gjekk fortast av alle på 500 m og Wim van der Voort stod for bestetida på 1500 m.

Skeise-EM 1953 

Dato: 31. januar/1. februar 1953

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Europees kampioenschap schaatsen 1953» frå ,  den 10. januar 2021.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1953
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrett i Hamar
Vokalisten David Palmer

David Palmer er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og fotograf, mest kjend som tidlegare medlem av Steely Dan og som tekstforfattar på  Carole King-hitten  «Jazzman».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «David Palmer (vocalist)» frå ,  den 10. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 
 

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
Folk frå Watchung, New Jersey
Denny Dias

Dennis Dias () er ein amerikansk gitarist, mest kjend som tidlegare medlem av Steely Dan.

Karriere
Dias arbeidde med sitt eige band i kjellaren sin i Hicksville i New York, då han sette inn ei annonse i The Village Voice sommaren 1970 etter ein klaverspelar og bassist. Donald Fagen og Walter Becker svarte på annonsen. Dei vart med i bandet hans og byrja raskt å spele eigne songar. Dias sparka resten av bandet og dei tre flytta til California, og fekk inn trommeslagaren Jim Hodder, gitaristen Jeff «Skunk» Baxter og songaren David Palmer før dei gjekk i studio for ABC/Dunhill Records som Steely Dan. Dias var fast medlem av bandet på Can't Buy a Thrill frå 1972 (med ein elektrisk sitarsolo på songen «Do It Again»), Countdown to Ecstasy frå 1973 og Pretzel Logic frå 1974. Etter turneen for Pretzel Logic, valte Becker og Fagen å lyøse bandet opp og bruke studiomusikarar på framtidige album. Sjølv om Dias ikkje lenger var medlem av bandet, fortsette han å arbeide med dei som studiogitarist og var med på Katy Lied i 1975, The Royal Scam i 1976 og Aja i 1977. I 1991 vart han medlem av Toto for sommarturneen deira. Han har òg arbeidd med Wayne Shorter, Wilfrido Vargas og Pete Christlieb. Somme av dei originale songane til Dis vart spelt inn i 1999 for albumet Matter of Time, med Lisa Jason (vokal) og Andy Bergsten (bass) i kjernen av bandet. 

I 2012 spelte Dias med Spanky and Our Gang.  I 2014 spelte han med Denny Dias and Friends.

Diskografi
Med Steely Dan
 Can't Buy a Thrill (ABC, 1972)
 Countdown to Ecstasy (ABC, 1973)
 Pretzel Logic (ABC, 1974)
 Katy Lied (ABC, 1975)
 The Royal Scam (ABC, 1976)
 Aja (ABC, 1977)

Med andre

 Filmmusikken til You've Got to Walk It Like You Talk It or You'll Lose That Beat (1971) med Walter Becker og Donald Fagen, oppført som Denny Diaz
 David Garfield and Friends, Tribute to Jeff (Intercord, 1997)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Denny Dias» frå ,  den 10. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
Steely Dan-medlemmar
Folk frå Hicksville i New York
Walter Becker

Walter Carl Becker () var ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar og plateprodusent. Han var mest kjend for å ha vore med å skipe jazzrockbandet Steely Dan, der han spelte gitar, bass og var låtskrivar.

Becker møtte den framtidige låtskrivarpartnaren Donald Fagen då dei begge studerte ved Bard College. Etter ein kort periode med aktivitet i  New York City, flytta dei to til Los Angeles i 1971 og skipa kjernen av Steely Dan, som dei neste ti åra fekk stor suksess som eit kritikarrost band. Då gruppa vart oppløyst flytta Becker til Hawaii og vart mindre aktiv, og arbeidde stort sett som plateprodusent. I 1985 var han ei kort stund medlem av det engelske bandet China Crisis, og produserte og spelte synthesizer på albumet deira Flaunt the Imperfection.

Becker og Fagen starta opp att Steely Dan i 1993 og vart verande aktiv dei neste tjue åra. Dei spelte mellom anna inn Two Against Nature (2000), som vann fire Grammyprisar. Becker gav ut to soloalbum, 11 Tracks of Whack (1994) og Circus Money (2008). Etter å ha kjempa mot spiserøyrskreft, døydde han 3. september 2017.

Solodiskografi

Som leiar
 11 Tracks of Whack (1994)
 Circus Money (2008)

Som sidemann eller produsent
 1969 Alias Boona, Terence Boylan
 1974 First Grade, Thomas Jefferson Kaye
 1985 Flaunt the Imperfection, China Crisis
 1986 Zazu, Rosie Vela
 1987 Light and Shade, Fra Lippo Lippi
 1989 Diary of a Hollow Horse, China Crisis
 1989 Flying Cowboys, Rickie Lee Jones
 1993 Kamakiriad, Donald Fagen
 1994 Mose the Fireman, John Beasley
 2005 All One, Krishna Das
 2005 Tough on Crime, Rebecca Pidgeon
 2011 Fra Lippo Lippi, Fra Lippo Lippi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Walter Becker» frå ,  den 10. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 

Elevar ved Bard College
Musikarar frå New York
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske rockebassistar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske låtskrivarar
Grammy-vinnarar
Folk frå Forest Hills i Queens
Døde av kreft
Jazzrock-gitaristar
Jim Hodder

Jim Hodder () var ein USA-amerikansk trommeslagar, mest kjend som tidleg medlem av Steely Dan. Etter at han leia det Boston-baserte gruppa The Bead Game, flytta Hodder til Los Angeles for å bli med i den første besetninga av Steely Dan. Han var med på dei tre første albuma deira før han slutta i gruppa i 1974. Han arbeidde sidan som studiomusikar fram til han drukna i eit symjebasseng og døydde i 1990.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jim Hodder» frå ,  den 10. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske rocketrommeslagarar
Døde av drukning
Folk frå Bethpage i New York
USA-amerikanske trommeslagarar
Steely Dan-medlemmar
Gary Katz

Gary Katz er ein USA-amerikansk plateprodusent, est kjend for arbeidet han gjorde på albuma til Steely Dan. Katz har òg vore produsert for mange andre artistar og arbeidd som talentspeidar.

Karriere
Katz arbeidde med The Mamas & the Papas, Steppenwolf og Three Dog Night, og fekk signert platekontrakt med artistar som Jim Croce, Chaka Khan, Rufus og Jimmy Buffett.

Katz er mest kjend som produsent på alle Steely Dan-albuma frå debutalbumet Can't Buy a Thrill i 1972 til Gaucho i 1980. Han produserte òg The Nightfly, det første soloalbumet til Donald Fagen, i 1982.

Katz har òg produsert album for Diana Ross, 10cc, Joe Cocker, The Alarm, Laura Nyro, Rosie Vela, Thomas Jefferson Kaye, Eye to Eye, Love and Money og Marc Jordan. Han var prosjektmanager for det alternative metal-bandet Sevendust i 2005.

Han var ein av to folk ansvarleg for å gje kontrakt til Prince, Dire Straits, Christopher Cross og Rickie Lee Jones for Warner Bros.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gary Katz» frå ,  den 10. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske plateprodusentar
Steely Dan
Roger Nichols

Roger Scott Nichols () var ein amerikansk lydteknikar, produsent og oppfinnar.

Nichols er mest kjend for arbeidet sitt med gruppa Steely Dan og John Denver. Han var òg lydteknikar for ei rekkje andre artistar som Beach Boys, Stevie Wonder, Frank Zappa, Crosby, Stills & Nash, Al Di Meola, Rosanne Cash, Roy Orbison, Cass Elliot, Plácido Domingo, Gloria Estefan, Diana Ross, Bela Fleck & the Flecktones, Rickie Lee Jones, Kenny Loggins, Mark Knopfler, Eddie Murphy, Michael McDonald, James Taylor og Toots Thielemans, blant fleire. Nichols vann i alt åtte Grammyprisar for arbeidet sitt.

I 1978 fann Nichols opp ein digital samplingsmaskin kalla Wendel, som vart brukt til å skape somme av trommelydane på Steely Dan-albumet Gaucho, mellom anna på songen «Hey Nineteen.» Denne teknologien er i dag vanleg. Han fann òg opp og produserte ei atomur av rubidium, gjeven ut under selskapet hans Digital Atomics. Føremålet var å gje ei nøyaktig tidtaking for å betre synkronisere digitalt opptakssystem i studio. 

I mai 2010 fekk Nichols diagnosen bukspyttkjertelkreft, som han døydde av 9. april 2011.

Grammyprisar
1977 «Beste lydteknikk, ikkje-klassisk» Steely Dan Aja
1978 «Beste lydteknikk, ikkje-klassisk» Steely Dan FM
1981 «Beste lydteknikk, ikkje-klassisk» Steely Dan Gaucho
1997 Produsent «beste barnealbum» John Denver All Aboard!
2000 «Best popvokalalbum» Steely Dan Two Against Nature
2000 «Årets album» Steely Dan Two Against Nature
2000 «Beste lydteknikk, ikkje-klassisk» Steely Dan Two Against Nature
2012 Teknisk spesialpris

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Roger Nichols» frå ,  den 10. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske lydteknikarar
USA-amerikanske plateprodusentar
Folk frå Oakland i California
Døde av bukspyttkjertelkreft
Grammy-vinnarar
Dallas av Steely Dan

«Dallas» er den første singelen til Steely Dan. Han vart sungen av trommeslagaren Jim Hodder. Songen kom ikkje ut på debutalbumet deira, Can't Buy a Thrill, men kom ut på den japanske samleplata Steely Dan i 1978. Songen vart spelt inn av Poco i 1975 på albumet deira Head Over Heels.

Medverkande
Donald Fagen – elektrisk piano, piano, korvokal
Walter Becker – bassgitar
Jeff Baxter – pedalsteelgitar, gitar
Jim Hodder – trommer, perkusjon, solovokal
David Palmer – korvokal
Tim Moore – korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dallas (Steely Dan song)» frå ,  den 10. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1972
Steely Dan-songar
Songar skrivne av Donald Fagen
Songar skrivne av Walter Becker
ABC Records-singlar
Debutsinglar
Poco-songar
Do It Again av Steely Dan

«Do It Again» er ein song skriven av Walter Becker og Donald Fagen, og først framført av den amerikanske rockegruppa Steely Dan, som gav han ut som singel frå debutalbumet deira Can't Buy a Thrill i 1972. Singelversjonen er ein forkorta versjon av albumversjonen, der introen og avslutninga er korta ned og orgelsoloen er fjerna. 

Songen gjekk inn på Billboard Hot 100 den 18. november 1972, og nådde sjetteplasen i 1973, som vart den nest høgaste plasseringa Steely Dan klarte med ein singel.

Struktur
«Do It Again» har ein elektrisk sitarsolo av Denny Dias. Soloen på «plastikkorgel» av Donald Fagen vart framført på ein Yamaha YC-30 med ein glidande tonekontroll.

Medverkande
Donald Fagen – Wurlitzer elektrisk piano, plastikkorgel (YC-30) og vokal
Denny Dias – elektrisk sitar
Jeff Baxter – gitar
Walter Becker – bass
Jim Hodder – trommer
Victor Feldman – perkusjon

David Palmer fronta bandet på konsertane deira og song «Do It Again» då gruppa spelte på The Midnight Special i januar 1973. Donald Fagen song vokal på albumversjonen.

Andre versjonar
 I 1980 gav Waylon Jennings ut ein versjon av songen på albumet sitt Music Man.
 I 1983 gav den italienske gruppa Club House ut «Do It Again Medley with Billie Jean,»  ei blanding/medley med Michael Jackson-songen «Billie Jean». Songen nådde 79. plassen i Australia. Han vart seinare framført av den amerikanske studiogruppa Slingshot.
 Den austerrikske songaren Falco spelte inn songen i 1988 på albumet hans Wiener Blut. His version was also released as a single.
 I 1997 gav Paul Hardcastle ut ein versjon på albumet Cover to Cover.
 I 2017 gav Lydia Lunch og Cypress Grove ut songen på albumet deira Under the Covers.

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Do It Again av Steely Dan» frå ,  den 10. januar 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Singlar frå 1972
Songar frå 1972
ABC Records-singlar
EMI Records-singlar
Funkrocksongar
Songar produserte av Gary Katz
Songar skrivne av Donald Fagen
Songar skrivne av Walter Becker
Steely Dan-songar
Falco-songar
Waylon Jennings-songar
Deodato-songar
Richie Havens-songar
Terry Callier-songar
Paul Hardcastle-songar
Tori Amos-songar
Smash Mouth-songar
Lydia Lunch-songar
Bokstaveringsalfabet

Eit bokstaveringsalfabet, ofte misvisande omtala som eit fonetisk alfabet, er ein standardisert måte å bokstavere ord på. Mange språk har sitt eige bokstaveringsalfabet, som tidlegare stod oppslått i telefonkioskar eller telefonkatalogar.

Ved utvalet av ord for dei ulike bokstavane blir det lagt vekt på at dei skal vere så ulike dei andre orda i alfabetet som mogleg.

Ulike bokstaveringsalfabet

Nordiske og andre bokstaveringsalfabet

Tyskspråklege bokstaveringsalfabet 

Tabellen viser dei tyskspråklege bokstaveringsalfabeta i samanlikning med ICAO/NATO-alfabetet:

Bokstaveringsalfabet for andre europeiske språk

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Buchstabiertafel» frå ,  den 10. januar 2021.  

Trådlaus kommunikasjon
Alfabet
Skjeggslangehals

Skjeggslangehals (Anhinga melanogaster) er ein stor vassfugl i tropisk Sør-Asia og Søraust-Asia. Han har ein lang og slank hals med eit rett, spist nebb, og jaktar fisk med kroppen dels under vassoverflata. Han spiddar fisken under vatn, tar fisken opp til overflata, kastar og sjonglerer fisken før han svelgjer fisken med hovudet først. Det meste av kroppen ligg under vasskorpa ved symjing i overflata, og den lange slanke halsen er synleg over vatnet, noko som gjev namnet. Til liks med skarvar har slangehalsar fjør som trekk vatn, og skjeggslangehalsar blir ofte observerte på ein stein eller ei grein med vengene folda ut.

Skildring

Skjeggslangehals er som alle andre slangehalsar ein skarvliknande art som har ein særs lang hals. Kroppslengda er om lag 90 centimeter og dei kan vege ca. 1,1 til 1,8 kilogram. 
Halsen har sterkt utvikla musklar med ein knekk i halsen ved 8. og 9. ryggvirvlar som gjer at han kan bøyast og raskt skyte framover med stor kraft for å spidde fisk under vatn. Nebbkanta av har små innoverpeikande piggar som held fisken fast. Nebbet er rettpeikande og 71–87 mm langt.

Hekkedrakta er dominert av brunt og djupt svart, men med innblanda kvite fjører i vengene. Halsen er brun med langt kvitt strupeområde og ei kvit linje langs kvar side av hovudet. Nebbet er gult. Utanfor hekketida er fjørdrakta mindre kontrastrik, ungfuglar har lysare, meir einsfarga hals og manglar dei kvite stripene bakover frå hovudet.

Utbreiingsområdet er frå vest Indusdalen i Pakistan, austover det meste av India og fastlandet av Søraust-Asia, Sri Lanka, Malaysia, Filippinane og Indonesia vest for Molukkane, men inkludert Sundaøyane og Sulawesi.
Habitatet er innsjøar og elver, i mindre grad ned mot tidevassdammar og estuar ved kystar. Hovudføda er fisk, men dei kan òg ta anna byttedyr i vatn. 

Skjeggslangehalsar er kolonihekkarar, gjerne saman med skarvar. Reiret er bygd av kvistar, ca. to meter over vatnet. Kullet er mest vanleg tre til fem egg  som blir ruga i rundt fire veker. Etter nye sju veker kan ungane flyge. Det tar minst to å før dei er kjønnsmodne, og levetida kan vere over ni år. 
Storleiken på populasjonen er estimert til 22 000 individ og er minkande. Arten er klassifisert som globalt nær truga, NT.

Til nytte for menneske
Dei lange skulderfjørene var ein gong populære  i hattedekorasjonar. 

I nokon delar av det nordaustlege India har slangehalsar i fangenskap blitt brukte av menneske til å fange fisk frå elver. Ein ring er bunden rundt halsen for å hindre at dei svelgjer bytte, akkurat som det blir gjort med skarvfiske i delar av Søraust-Asia.

Kjelder  

Denne artikkelen bygger på «Oriental darter» frå ,  den 10. januar 2021.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

 G. Colombo, Anhinga melanogaster Monaco Nature Encyclopedia. Henta 10. januar 2021
 J. Ning, Anhinga melanogaster Animal Diversity Web, University of Michigan. Henta 10. januar 2021

slangehalsfamilien