alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Nr.91 Stomperud

Nr.91 Stomperud er ein teikneserie som vart starta i 1937. Forbildet var den svenske teikneserien 91:an Karlsson, laga av Rudolf Petersson. Det var Ernst G. Mortensen, grunnleggar av Norsk Ukeblad, som stod bak den norske varianten. Stomperud var å finne i Norsk Ukeblad første gong 24. april 1937. Det var Ernst Gervin, tekstforfattar til serien til 1950, som gav hovudpersonen namnet August Stomperud. Frå 1951 til 1972 var det Odvar Strand, hovudkonsulent i Ernst G. Mortensens forlag, som skreiv teksten. Den første teiknaren var truleg Thorbjørn Weea, men og Rudolf Petersson sine teikningar vart nytta i Norsk Ukeblad. Weea teikna Stomperud til 1960. Frå 1961 til 1973 teikna Odd Jørgensen. Den som har teikna serien lengst er Leif Isaksen. Han assisterte Odd Jørgensen med Stomperudteikninga. Frå 1973 overtok han åleine. Han har og skrive tekst. Frå 2005 har Håkon Aasnes teikna.

Hovudpersonen i teikneserien er August Stomperud frå Sørum i Akershus. Han er soldat i infanteriet. Andre viktige figurar er Nr. 87 og Petra. 87 er Stomperud sin konkurrent, på dei fleste område, og ven. Petra er hushjelp til kapteinen og kjærasten til Stomperud.  Ein anna fast figur er sersjanten. Han har 91 og 87 respekt for. Offiserane obersten, kapteinen, majoren og fenriken klarer dei stort sett å kome seg unna.

Stomperud har vore fast teikneserie i Norsk Ukeblad. Stomperud har og vore eit populært julehefte. Det har kome sidan 1938, unnateke eit par år under krigen. Nokre julehefte har vore opptrykk av tidlegare utgåver.

Kjelder
Haakon W. Isachen: Ingen jul uten Juleheftene Egmont serieforlag 2004

Julehefte
Norske teikneseriar
Bear Grylls

Edward Michael Grylls, kjend som Bear Grylls () er ein britisk eventyrar, forfattar og programleiar. Han er best kjend frå Discovery Channel-serien Mann mot natur.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bear Grylls» frå ,  den 18. desember 2011.  
 

Britiske eventyrarar
Britiske forfattarar
Britiske programleiarar
Mann mot natur

Mann mot natur (originaltittel Man vs. Wild, òg kalla Born Survivor: Bear Grylls, Ultimate Survival og Survival Game) er ein Discovery Channel-serie om overlevingsteknikkar der ein fylgjer Bear Grylls og kamerateamet hans når dei reiser til ugjestmilde og vanskelege stader på jorda for eit menneske å vere strand på.

Grylls vert etterlate med eit kamerateam på ein plass langt frå sivilisasjonen, og har som oppdrag å finne menneske. I løpet av tida han brukar på dette visaren han ulike måtar å meistre situasjonar på, konstruere overnattingsstader, og dessutan å finne mat og vatn. Stader som han har vore på inkluderer mellom anna Saharaørkenen, isbrear på Island, den Sibirske tundraen og regnskogen i Ecuador.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mann mot natur» frå ,  den 18. desember 2011.  
 

USA-amerikanske fjernsynsseriar
Rafael Casanova

Rafael Casanova i Comes () var ein katalansk jurist, og støttespelar for erkehertug Karl av Austerrike som tronpretendent til krona Spania under den spanske arvefølgjekrigen. Han vart borgarmeister i Barcelona og øvstkommanderande i Catalonia under omleiringa av Barcelona fram til han vart skadd i kamp då han kommandert eit motåtak med den militsen i Barcelona ved San Peter-fonten den siste dagen av omleiringa, 11. september 1714. Han vart frisk etter skadane etter krigen og heldt fram kampen mot absolutisme som advokat, og det er vorte hevda at han skreiv boka Record de l'Aliança feta a Jordi Augusto de la Gran Bretanya der Catalonia krever at England oppfyller Genova-traktaten.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Rafael Casanova» frå ,  den 18. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 VV.AA. (Various Authors, 2006): Catalunya durant la Guerra de Successió. Barcelona: Ara Llibres
 BAKER, J: Deplorable History of the Catalans : from their first engaging in the war, to the time of their reduction with the motives, declarations, and engagements, on which they first took arms, the letters, treties, .... London, 1714
 BAKER, J: The Case of the Catalans considerd. London, 1714
 MANONELLES, M.: The Huset Lords and the ‘Case of the Catalans’ SERRET, C. (1996): Rafael Casanova i Comes, Conseller en Cap. San Baudilio de Llobregat: Ayto. de San Baudilio de Llobregat.
 

Folk frå Bages
Spanske generalar
Spanjolar i den spanske arvefølgjekrigen
Guido von Starhemberg

Guido Wald Rüdiger, greve av Starhemberg () var ein austerriksk militæroffiser.  

Han var syskenbornet til Ernst Rüdiger von Starhemberg (1638-1701), den kjende kommandanten i Wien under den tyrkiske omleiringa i 1683, og var adjutanten hans under striden. Guido følgde syskenbarnet sitt, og seinare prins Eugene av Savoie, i slaga mot tyrkarane. 

I den spanske arvefølgjekrigen kjempa Starhemberg i Italia og Spania. Mellom 1706 og 1708 var han øvstkommanderande for keisararmeen i Ungarn, og leia operasjonane mot opprøra til Frans II Rákóczi. I 1708 vart han utpeikt som øvstkommanderande for austerrikarane i Spania. 

I lag med James Stanhope klarte han å erobre Madrid i 1710, etter sigrar i Almenar og Saragossa.

I desember vart han tvungen til å forlate byen på grunn av mangel på støtte hos folket i Madrid for den Habsburgske tronpretendenten. Etter nederlag i slaget ved Brihuega og slaget ved Villaviciosa (1710), trekte han seg attende til Catalonia, der han vart statthaldar, då erkehertug Karl reiste attende til Austerrike.

Etter freden i Utrecht (1713), gav erkehertug Karl, no keisar Karl VI, han ordre om å forlate Catalonia. Han trekte seg attende med soldatane sine til Genova på engelske skip. 

Då han døydde i 1737 var han guvernør i Slavonia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Guido Starhemberg» frå ,  den 18. desember 2011.  
 

Statthaldarar i Catalonia
Austerrikarar i den spanske arvefølgjekrigen
Austerrikske feltmarskalkar
Folk frå Graz
Austerrikarar i den store tyrkiske krigen
Hendrik van Nassau-Ouwerkerk

Hendrik van Nassau-Ouwerkerk (engelsk: Henry, Count of Nassau, Lord of Overkirk, fransk Henry de Nassau d'Auverquerque) () var ein nederlandsk general og tremenning til kong Vilhelm III av England og hans hoffstallmeister. Som lord av Ouwerkerk og Woudenberg i Nederland vart han av engelskmennene kalla «Lord Overkirk» eller «Count Overkirk».

Han var fødd i Haag som son av Louis av Nassau-Beverweerd (den uekte sonen til Maurice of Nassau, fyrste av Oranien) og kona hans Isabella van Hoorn. Han vart døypt der den 16. desember 1640. Han fekk tittelen greve av Nassau (graaf van Nassau) av keisar Leopold I i 1679, og vart med i invasjonen til Vilhelm III av England i 1688. Han vart så utpeikt til hoffstallmeister året etter. Han budde i London, mest kjend ved Overkirk House, som seinare vart ein del av 10 Downing Street. 

Overkirk var ein av hetugen av Marlborough sine mest tiltrudde generalar, og førte venstreflanken i armeen til Marlborough i både Ramillies og Oudenarde. Han vart feltmarskalk av den nederlandske armeen i 1704.

Overkirk døydde den 18. oktober 1708 i Roeselare i dagens Belgia og er gravlagd i Nassau-LaLecq-krypten i Ouderkerk aan den IJssel i Nederland. Enka hans, France van Aerssen van Sommelsdijck budde i Overkirk House fram til ho døydde i 1720. Dei etter let seg åtte born

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Henry de Nassau, Lord Overkirk» frå ,  den 18. desember 2011.  
 

Huset Oranien-Nassau
Nederlendarar i den spanske arvefølgjekrigen
Nederlandske offiserar
Folk frå Haag
Nederlandsk adel
Vilhelmittar i den vilhelminske krigen i Irland
Victor Amadeus II av Sardinia

Victor Amadeus II () var hertug av Savoie frå 1675 til 1730. Han hadde òg titlane marki av Saluzzo, hertug av Montferrat, prins av Piemonte, greve av Aosta, Moriana og Nizza. Ludvig XIV av Frankrike arrangerte ekteskapet hans for å halde ein fransk påverknad i hertugdømet, men Victor Amadeus braut likevel raskt bort frå påverknaden til Frankrike. Då faren døydde i 1675, tok mora over som regent i namnet hans, sidan han då berre var ni år gammal, og hadde makta de facto fram til 1684 då Victor Amadeus nekta ho å styre staten vidare. Etter å ha kjempa i den spanske arvefølgjekrigen, vart han konge av Sicilia i 1713, men vart tvungen til å endre tittelen og i staden verte konge av Sardinia som dei direkte etterkomarane hans krev som ein del av kongedømet Italia. Victor Amadeus etterlet seg mange kulturelle inntrykk i Torino då han bygde om kongepalasset i Torino, Venariapalasset, Palazzina di caccia of Stupinigi samt bygde Superga-basilikaen der han er gravlagd.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Victor Amadeus II of Sardinia» frå ,  den 18. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Storrs, Christopher: War, diplomacy and the rise of Savoy, 1690-1720, Cambridge University Press, 1999, ISBN 0521551463
 Symcox, Geoffrey: Victor Amadeus II: absolutism in the Savoyard State, 1675-1730, University of California Press, 1983, ISBN 9780520049741

Bakgrunnsstoff

Fyrstar av Piemonte
Folk frå Torino
Sicilianske monarkar
Prinsar av Savoie
Huset Savoie
Sardinske kongar
Hertugar av Savoie
Italiensk adel
Italienske kongelege
Hertugar av Aosta
Monarkar som abdiserte
Omleiringa av Kehl i 1703

Omleiringa av Kehl i 1703 var ei hending i den spanske arvefølgjekrigen der franske styrkar kommandert av Duc de Villars erobra festninga til Det tysk-romerske riket i Kehl, ovanfor Strasbourg ved Rhinen. Omleiringa starta 20. februar 1703 etter at Villars tidleg på året hadde forlate vinterkvarteret. Festninga, som vart forsvart av 3500 soldatar under Ludvig Vilhelm, markgreven av Baden-Baden, kapitulerte den 10. mars.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Siege of Kehl (1703)» frå ,  den 18. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Martin's History of France
 

Kehl (1703)
Kehl (1703)
Kehl (1703)
Konfliktar i 1703
1703 i Tyskland
1703 i Frankrike
Slaget ved Höchstädt

Det første slaget ved Höchstädt vart utkjempa 20. september 1703, nær Höchstädt i Bayern, og resulterte i ein siger til Frankrike og Bayern under marskalk Villars mot den austerrikske general Limburg Styrum.

Opptakt
Den 5. september hadde hovudstyrken til keisaren under markgreve Ludvig Vilhelm av Baden-Baden teke fristaden Augsburg, og truga Bayern frå vest. Ludvig av Baden hadde etterlate ein styrke på 16 000 mann under Styrum nord for Donau, som flytta austover og nådde Höchstädt den 19. september. Villars og kurfyrste Maximilian II Emanuel av Bayern flytta armeen sin på 17 000 mann for å avskjere denne styrken, og gav ordre til ein annan fransk styrke på 7 000 mann under d'Usson nær Dillingen om å gå til åtak bakfrå.

Slaget
Denne planen mislukkast nesten då d'Usson gjekk til åtak for raskt og armeen hans, som var i mindretal, vart pressa attende av Styrum. Men Villars og Maximilian Emanuel nådde akkurat fram i tide, og gjekk til åtak på keisararmen, før dei kunne gå attende i stillingane sine. Det var berre på grunn av heroisk motstand av baktroppen under Leopold I av Anhalt-Dessau at Styrum kunne redde armeen sin og nå Nordlingen.

Austerrikarane tapte 5 000 mann, hovudsakleg som krigsfangar, 37 kanonar og det meste av armetoget. Franskmennene og bayerane tapte 1 000 mann.

Eit år seinare vart det andre slaget ved Höchstädt utkjempa, kjend på engelsk houvdsakleg som slaget ved Blenheim.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Höchstädt» frå ,  den 18. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Kart over slaget (tysk)

Slaget ved Hochstadt
Franske slag
Bayerske slag
Austerrikske slag
Slag i den spanske arvefølgjekrigen
1703 i Tyskland
1703 i Austerrike
1703 i Frankrike
Nokon kjem til å komme

Nokon kjem til å komme er eit skodespel av den norske forfattaren Jon Fosse, utgjeve i 1996. Stykket var det første Fosse skreiv, hausten 1992 og vinteren 1993, men blei korkje utgjeve eller oppført før i 1996, då som det tredje av stykkja hans; etter Og aldri skal vi skiljast (1994) og Namnet (1995). Nokon kjem til å komme hadde urpremiere på Det norske Teatret i 1996 og blei utgjeve av Samlaget same året.

Handlinga i stykkjet er, som i dei fleste av Fosse, knytt til et nokre fåe personar, med vage personkarakteristikkar. Stykkjet opnar med at Ho og Han, som begge er «halvmiddelaldrende» kjem til eit gammalt hus ved havet, som dei har kjøpt og ønskjer å busetje seg i, for å realisere forholdet sitt. Kort tid etter at dei er komne får paret vitjing av Mannen, ein eldre, einsleg mann som både er nabo og den som har seld huset til dei. Mannen er i og for seg harmlaus, men paret sin potensielle uro og engsting blir projisert mot han, og gjer han til «en katalysator for kjærlighet, død og seksualitet». Stykket har ein open slutt, kvar det framleis er usikkert om forholdet mellom Ho og Han kan reddast.

Ulike oppsetningar har presentert stykket som ein psykothriller, som eit stykkje om angst, eller som eit stykkje om erotikk.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nokon kjem til å kome» frå ,  den 18. desember 2011.

Fotnotar

Norske skodespel
bøker frå 1996
Skodespel frå 1900-talet
Jon Fosse
Symjefuglar

Symjefuglar, latin Natatores, var i tidlegare taksonomi ein underklasse av fuglar. Gruppa samla artar med symjeføter.


Liste over grupper som var rekna som symjefuglar 
 Andefuglar, Anseriformes
 Lommar, Gaviiformes
 Dukkarar, Podicipediformes
 Stormfuglar, Procellariiformes
 Suler, skarvar og fregattfuglar, Suliformes
 Måsar, Laridae
 Terner, Sternidae
 Saksenebbar, Rynchopidae
 Jofamilien, Stercorariidae

Kjelder 
  digital versjon, s. 495-497, Nasjonalbiblioteket, lest 6. mars 2021
 svømmefugler. (15. september 2020) I Store norske leksikon. Henta frå http://snl.no/svømmefugler 6. mars 2021

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 

Fuglar
Stige

Stige (av norrønt stigi, stegi) er ein reiskap med fleire trinn som ein kan klatra opp eller ned med. Ein stige kan vera av stivt materiale, som tre, metall eller plast, eller noko meir fleksibelt, som ein taustige eller leider. Stigen kan også vera fastmontert ein stad, til dømes på ein bygning, eller vera flyttbar. Ein bruker stigar mellom anna til vask og vedlikehald, arbeid i høgda ute og inne, og som tilgangsmåte, men også til leik og underhaldning.

Utforming
Vanlegvis er stigar utforma av to parallelle stenger eller tau med tverrstenger eller tau imellom, men i andre utformingar kan ein bruka ein enkeltstolpe med trinn utover, eller ein planke med klatrehòl i. Dei kan ha berre nokre få trinn, som bassengstige eller trappestige, eller mange trinn, og brukast til store høgder. Ein kan mellom anna laga stigar av tre, bambus, metall, glasfiber og plast. 

Stigar med tau i sidene heng frå eit feste øvst. Stive stigar kan anten ha eit slikt øvre feste, vera fastmontert på ein vegg, eller stå sjølv på eit jamnt, solid underlag. Desse er stødigare for brukaren enn mjuke stigar.

Ofte er stigar flyttbare, og dei kan òg vera samanslåbare, anten som ei gardintrapp som kan opnast til ei A-form, eller med forlengande parallelle stykke. Dette gjer stigen meir handterleg når ein vil flytta han enn om han var slått ut. Andre stigar kan vera fastmonterte inni eller utanpå bygningar og på tak.

Bruk
Ein bruker gjerne stigar til midlertidig arbeid som tak- eller vindusvask, handsaming av gardin, målararbeid og vedlikehald av tak og pipe.

Stigar kan òg brukast til å ta seg fram ved, utanpå eller inni byggverk der det er meir passande eller praktisk enn andre framkomstmåtar. Nokre bustader og lokalsamfunn, til dømes i bratte fjell og klipper, har ein gjerne brukt stige for å nå. Andre stader der ein kan bruka stige er til dømes siloar og liknande lager eller tårn, større fartøy som skip, eller klatrestativ på leikeplassar. Stigar kan òg brukast som rømmings- eller tilkomstveg om vanlege vegar er sperra, til dømes ved brann.

Stigar i tru og kultur

Ei utbreidd form for folketru seier at det medfører ulukke å gå under ein stige som står lent inntil ein vegg. Dette kan også reknast som sunt folkevett, ettersom den som går under stigen anten kan få noko i hovudet frå den som står oppå, eller fordi han kan koma til å skubba til stigen. Det er vidare blitt forklart at ein stige som står slik og danner ein trekant symboliserer treeininga, som ein så fornekter ved å gå under stigen.

I jødisk og kristen tradisjon er himmelstigen eller jakobsstigen blitt eit viktig symbol etter at patriarken Jakob såg ein slik stige opp til himmelen som englar gjekk opp og ned på. Himmelstigen er eit viktig ikonmotiv i ortodoks kristendom.

«Stige» blir òg brukt i overført tyding, som i «rangstige», «karrierestige» og liknande. Ein musikalsk skala kan òg kallast «tonestige». Namnet på det kjende italienske operabygget La Scala i Milano tyder 'stigen', men har ikkje samanheng med musikkuttrykket.

Sjå òg
Kran
Stillas
Trapp

Kjelder

10 eksempler på hverdagens overtro ved religion.dk

Bakgrunnsstoff

{{autoritetsdata{{
Reiskapar
Opp- og nedstiging
Nasjonalfarge

Nasjonalfarger er farger brukt som nasjonalsymbol for eit land. Mange statar og nasjonar har formelt vedteke eit sett med fargar som deira offisielle «nasjonalfarger», medan andre har de facto nasjonalfarger som har vorte godt kjende gjennom populær bruk. Nasjonalfargene kan brukast i ulike samanhengar, som i nasjonalflagg og ved idrettstilstellingar.

Nasjonalfarger

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «National colours» frå ,  den 19. desember 2011.  

Nasjonalsymbol
Fernando Paggi

Fernando Paggi () var ein sveitsisk dirigent og musikar. Han var dirigent for Radio Monte Ceneri Orchestra og var òg dirigent for Eurovision Song Contest 1956, Eurovision Song Contest 1961 og Eurovision Song Contest 1964.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fernando Paggi» frå ,  den 19. desember 2011.  
 

Sveitsiske dirigentar
Sveitsiske musikarar
Eurovision Song Contest 1956
Wolf Mittler

Wolf Mittler () var ein tysk radioprogramleiar og journalist. Han har mellom anna vore kommentator for Vest-Tyskland under Eurovision Song Contest 1956.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wolf Mittler» frå ,  den 19. desember 2011.  
 

Tyske programleiarar
Tyske journalistar
Eurovision Song Contest 1956-kommentatorar
Eurovision Song Contest 1957-kommentatorar
Eurovision Song Contest 1958-kommentatorar
Eurovision Song Contest 1960-kommentatorar
Eurovision Song Contest 1961-kommentatorar
Tyske Eurovision Song Contest-kommentatorar
Wilfred Thomas

Wilfred Thomas () var ein australsk songar, låtskrivar og fjernsyn- og radioprogramleiar for British Broadcasting Corporation. Han var mellom anna kommentator for Storbritannia under Eurovision Song Contest 1956, sjølv om landet ikkje deltok i tevlinga.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wilfred Thomas» frå ,  den 19. desember 2011.  
 

Australske songarar
Australske låtskrivarar
Australske programleiarar
Eurovision Song Contest 1956-kommentatorar
Britiske Eurovision Song Contest-kommentatorar
Flyskrekk

Flyskrekk eller aviatofobi er frykta for å reise med fly, helikopter eller andre luftbårne mekanismar. Dette kan skuldast at varigheten av ei flyulukke ofte er lenger enn den i til dømes ei bilulukke.

Fobiar
Kamphandlinga 2. mai 1707

Kamphandlinga 2. mai 1707, òg kjend som Beachy Head, var eit sjøslag i den spanske arvefølgjekrigen der ein fransk skvadron under Claude de Forbin hindra ein stor britisk konvoi eskortert av tre linjeskip under kommandør Baron Wylde. Kamphandlinga starta då tre franske skip, «Grifon», «Blackoal» og «Dauphine», forankra seg til HMS «Hampton Court», tok livet av kapteinen hennar, George Clements, og kapra skipet. «Mars» med 60 kanonar, styrt av Claude Forbin, gjekk så til åtak på HMS «Grafton» og då dei franske skipa «Blackoal» og «Fidèle» kom til, tok dei livet av kapteinen Edward Acton, og tok dette skipet òg. Konvoien vart spreidd og det siste britiske eskorteskipet, HMS «Royal Oak», vart hardt råka og med 12 fot vatn innanbords klarte det å kome seg unna ved å gå på land nær Dungeness. Dagen etter vart «Royal Oak» slept frå staden det stranda, ned til The Downs.

Franskmennene tok 21 handelsskip, i tillegg til to 70-kanonars linjeskip, og førte dei alle til Dunkerque.

Slaget 
Den 1. mai sette ein stor konvoi av stad mot Vestindia, verna av tre linjeskip. Dei segla ut frå the Downs og var kring 18 n.m. vest for Beachy Head, då dei møtte den franske skvadronen frå Dunkerque, kommandert av Claude de Forbin. Skvadronen bestod av sju linjeskip og seks kaperskip. Slaget byrja då tre franske skip, «Grifon», «Blackoal» og «Dauphine», forankra seg til HMS «Hampton Court», tok livet av kapteinen hennar, George Clements, og kapra skipet. Kommandør Wyld tok fem av dei største handelsskipa inn i linja si og møtte med stort mot åtaket til dei franske skipa. I to og ein halv time kom det tung eld frå begge sider. «Hampton Court» kjempa desperat, men måtte overgje seg. Claude Forbin sitt 60-kanonars «Mars» gjekk så til åtak på HMS «Grafton» og fekk med seg dei franske skipa «Blackoal» og «Fidèle», og skipet vart kapra etter ein halvtime med kanoneld. Wyld sitt HMS «Royal Oak», som hadde 11-12 fot vatn i lasterommet, klarte å komme seg unna med store tap ved å grunnstøyte. Skipet vart sidan slept til The Downs.

Slagordenen

Frankrike 
 «Mars» 60 - Chevalier de Forbin, Chef de Division.
 «Dauphine» 56 - Comte de Roquefeuil
 «Fidèle» 56 - Baron d'Arey.
 «Blackoal» 54 - de Tourouvre
 «Salisbury» 50 - Chevalier de Vezins.
 «Griffon» 50  - Chevalier de Nangis
 «Protée» 50 - Comte d'Illiers.

6 kaperskip

Storbritannia 
 HMS «Royal Oak» 76 - Kommandør Baron Wylde, unnslapp forlis ved stranding.
 HMS «Hampton Court» 70 - Kaptein George Clements, kapra.
 HMS «Grafton» 70 - Kaptein Edward Acton , kapra.

55 handelsskip

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Action of 2 May 1707» frå ,  den 19. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
 Haws, Duncan; Hurst, Alexander Anthony (1985). The Maritime History of the World: A Chronological Survey of Maritime Events from 5 000 B.C. Until the Present Day. Vol I. ISBN 978-0-903662-10-9.
 Allen, Joseph. Battles of the British Navy: from A.D. 1000 to 1840 Bell & Daldy publishing, ASIN B00087UD9S
Troude, O. Batailles navales de la Frankrike, Vol. I.

Konfliktar i 1707
Britiske sjøslag
Franske sjøslag
Sjøslag i den spanske arvefølgjekrigen
Historia til Cornwall
Slaget ved The Lizard

Slaget ved the Lizard (fransk Combat du Cap Lézard) fann stad den 21. oktober 1707 under den spanske arvefølgjekrigen nær Lizard Point i Cornwall med to franske skvadronar under René Duguay-Trouin og Claude de Forbin og ein engelsk konvoi, verna av ein skvadron under kommandant Richard Edwards.

Duguay-Trouin og Forbin var to av dei mest suksessrike franske marinekommandantane og dei hadde påført den allierte handelsflåten store tap.

Slaget
Den 20. oktober 1707 la ein stor handelsflåte på 80 til 130 engelske skip ut frå Plymouth på veg mot Portugal med forsyningar til krigen i Spania. Det var fem engelske eskorteskip under kommandantan Edwards som følgde desse.

Dagen etter, nær Lizard Point, vart dei oppdaga av to franske skvadronar med seks skip i kvar. Teknisk sett var Forbin den øvste franske offiseren, men Duguay-Trouin var meir aggressiv, og skipa hans leia åtaket og påførte mest skade, etter at Forbin hadde oppdaga den britiske konvoien. 

Dette slaget vart nesten ein totalt siger for franskmennene: «Cumberland», «Chester» og «Ruby» vart ekne, men «Royal Oak» kom seg inn til Kinsale med nokre handelsfartøy. «Devonshire» forsvarte seg sjølv i fleire timar mot sju franske skip, før ho tok fyr og eksploderte, berre to av 900 mann overlevde.

Involverte skip

Storbritannia (Richard Edwards)
 HMS «Cumberland» 80 - kapra av «Lys» og «Gloire»
 HMS «Devonshire» 80 - eksploderte
 HMS «Royal Oak» 76 - rømde
 HMS «Chester» 50 , kaptein John Balchen - kapra 
 HMS «Ruby» 50 - kapra

80 til 130 handelsskip

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle at The Lizard» frå ,  den 19. desember 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Allen, Joseph. Battles of the British Navy: from A.D. 1000 to 1840. Bell & Daldy publishing (1872) ASIN: B00087UD9S

Bakgrunnsstoff
Jean et Michèle Polak: "Bibliographie maritime française"

Konfliktar i  1707
Lizard
Lizard
Lizard
Historia til Cornwall