alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Brother Love's Travelling Salvation Show

Brother Love's Travelling Salvation Show er det fjerde studioalbumet til Neil Diamond, gjeve ut i 1969. Fire månader etter at tittelsporet nådde 22. plass på singellista i USA, spelte Diamond inn og gav ut ein ny singel, «Sweet Caroline», som nådde fjerdeplassen. Sidan singelen vart så populær vart han lagt til på slutetn av seinare versjonar av plata, som òg fekk nytt plateomslag.

Innhald

Produsentar på plata var Chips Moman (spor 1, 3, 4, 7, 9, 12), Neil Diamond (spor A2, A5, A6, B2, B4, B5, B7), Tom Catalano (spor A6, B7) og Tommy Cogbill.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brother Love's Travelling Salvation Show» frå ,  den 23. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Neil Diamond-album
Uni Records-album
Musikkalbum produserte av Tom Catalano
Songen Brother Love's Travelling Salvation Show

«Brother Love's Travelling Salvation Show» er ein song frå 1969 skriven og framført av Neil Diamond. Songen nådde 22. plass på Billboard Hot 100 i USA.

Historie
Songen fortel soga om Brother Love, ein evangelist som reiser frå by til by for å preike. I midten av songen held Diamond ei preike på typisk evangelistisk måte. 

Somme evangeliske grupper i Sørstatane oppfordra til å boikotte songen og Diamond fordi dei meinte at songen rakka ned på og fornærma evangelistar og den evangeliske rørsla. Då Diamond i eit intervju sa at det var motsett og at han hylla gospelmusikken og den evangeliske stilen å preike og tilbede på. Striden gav seg etter det. 

Den originale singelen er noko forskjellig frå albumversjonen. Bortsett frå at han er i mono, er det lagt på ekstra romklang gjennom heile songen. Stemma til Neil Diamond vart overdubba og skapte ein harmoni. Eit parti på røyrklokker vart lagt til etter frasen «Take my hand in yours...». Uttoninga av songen er lengre med ein tydelegare blåseseksjon og raslande tamburin. Alle versjonane av songen som finst på samleplatene til Diamond har nytta denne miksen. 

The New Rolling Stone Album Guide kallar «Brother Love's Travelling Salvation Show» «genuint vanvittig».

I 1969 song Peggy Lee ein versjon av songen på comebackalbumet sitt, Is that all There Is?. Dolly Parton har spelt songen ved fleire høve.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brother Love's Travelling Salvation Show (song)» frå ,  den 23. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Songar skrivne av Neil Diamond
Neil Diamond-songar
Peggy Lee-songar
Dolly Parton-songar
Sweet Caroline

«Sweet Caroline» er ein softrocksong skriven og framført av Neil Diamond og offisielt gjeve ut 16. september 1969 på singel. Han vart sidan gjeven ut i desember 1972 på konsertalbumet Hot August Night. Det finst tre forskjellige miksar av songen. Den originale mono-versjonen har eit markant orkester og klokkespel, samanlikna med stereoversjonen som vart gjeve ut på albumet Brother Love's Travelling Salvation Show i 1969. Ein tredje versjon var ein miks som først vart gjeve ut på CD-utgåva av His 12 Greatest Hits. Denne versjonen hadde lyden av orkesteret skrudd ned og korvokalen skrudd opp. Uttoninga er òg lengre. Songen nådde fjerdeplassen på Billboard-lista i USA og selde etter kvart til platinaplate for 1 million selde eksemplar.

Hausten 1969 spelte Diamond «Sweet Caroline» på fleire fjernsynsshow. Han nådde sidan åttandeplassen på singellista i Storbritannia i 1971. I 2007 fortalte Diamond at inspirasjonen hans for «Sweet Caroline» var dottera til president John F. Kennedy, Caroline Kennedy, som var elleve år på den tida. Diamond song songen til ho på 50-årsdagen hennar i 2007.

«Sweet Caroline» har vore mykje brukt ved idrettskonkurransar i USA, og har særleg vorte knytt til Boston. On opening night of the 2010 season at Fenway Park, the song was performed by Diamond himself.

20. april 2013, nokre dagar etter Boston-bombinga framførte Neil Diamond songen i lag med publikum føre ein baseballkamp, etterfølgd av eit minutts stille. Songen vart òg spelt føre starten på Hamburg maraton i Hamburg i Tyskland, dagen etter, etterfølgd av eit minutts stille.

Andre versjonar
Victor Wood spelte songen på albumet Mr. Lonely.
Pierre Lalonde song i 1969 ein fransk versjon av songen kalla «Caroline».
Andy Williams gav ut ein versjon i 1969 på albumet Get Together with Andy Williams.
Bobby Womack spelte inn songen i 1972 for albumet Understanding.
Frank Sinatra spelte ein storbandversjon av «Sweet Caroline» i 1974 for albumet Some Nice Things I've Missed.
Me First and the Gimme Gimmes spelte ein punkrockversjon av songen i 1997 på albumet Have a Ball.
 I november 2001 gjekk Dustin the Turkey til topps på den irske singellista med songen. 
 Dave Matthews Band gav ut konsertversjonar av songen på Live Trax, Vol.6: Fenway Park og Live Trax, Vol.9: Live at MGM Grand Garden Arena
 Elvis Presley spelte songen i 1970

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sweet Caroline» frå ,  den 24. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Singlar frå 1971
Singlar frå 2001
Songar skrivne av Neil Diamond
Neil Diamond-songar
Bobby Womack-songar
Andy Williams-songar
Frank Sinatra-songar
Elvis Presley-songar
Nummer-ein-singlar i Irland
Roy Orbison-songar
Touching You, Touching Me

Touching You, Touching Me er det femte studioablumet til Neil Diamond. Det var det første sidan 1966 med songar av andre artistar enn hans eigne. Albumet inneheldt ein stor hit, «Holly Holy» (#6), som alt hadde vorte gjeve ut som singel då albumet kmo ut, og den mindre hitten «Until It's Time for You to Go» (#53). Albumet sjølv nådde 30. plass på Billboard-lista og selde til gullplate. Lee Holdridge lagde arrangementa og var dirigent på albumet. 

Trass i at tittelen på albumet kjem frå teksten til hitten «Sweet Caroline», var ikkje denne songen med på den amerikanske versjonen av albumet, sidan han alt var gjeven ut på Brother Love's Travelling Salvation Show. På den britiske utgåva var «Sweet Caroline» den siste songen på side A.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Touching You, Touching Me» frå ,  den 24. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1969
Neil Diamond-album
Uni Records-album
Musikkalbum produserte av Tom Catalano
Bumerang

Bumerang er eit kastevåpen og leiketøy som vanlegvis er laga av eit bøygd trestykke. Når han blir kasta, sviv han i lufta om sin eigen akse, og kan derfor halda seg flygande lenge. Den mest kjende bumerangtypen vender tilbake til kastaren, men dei fleste bumerangar gjer ikkje dette. Ein kjenner særleg bumerangar frå Australia, der bumerang er eit viktig nasjonalt symbol. Liknande våpen er også blitt laga fleire stader i verda. Ein kan bruka bumerang til jakt og kriging, men også til idrett, leik og musikk.

Ordet «bumerang» er avleidd frå eit aboriginarspråk frå New South Wales, kanskje dharug.
Ein finn ordet wo-mur-rāng i ei engelsk ordliste over klubber frå 1778, medan womrā (kastespyd) og bumarin (bumerang) opptrer i ei seinar ordliste frå George's River i Botany Bay.

Bumerangar finst i mange forskjellige utformingar og storleikar etter kvar føremål dei har og kvar dei kjem frå. Den «typiske» bumerangen som kjem tilbake til kastaren er ein svakt bøygd kastepinne som flyg i ein tilbakevendande boge når han blir kasta. Andre bumerangar kan flyga rett framover og er meint å treffa målet med stor styrke. Særs store bumerangar er ikkje tradisjonelt brukte til kasting, men som slagvåpen. Frå ende til ende kan ein bumerang vera alt frå 10 cm til over 2 meter lang. 

Ein del tradisjonelle bumerangar er pynta med måleri eller utskjeringar som gjev mening til den som laga dei. I dag blir mange pynta bumerangar laga som kunst eller til salg som suvenirar og liknande. Moderne sportsbumerangar er gjerne laga av komposittmateriale og kan ha enkle dekorasjonar.

Medan bruk av bumerang var kjend frå store delar av Australia brukt av aboriginarar der, finst det også døme på liknande kastevåpen frå Afrika (mellom anna Det gamle Egypt), Europa, India og Nord-Amerika.

Kjelder

TRADITIONAL ABORIGINAL MUSIC, aboriginalart.com.au
Traditional Aboriginal Musical Instruments , aboriginalartonline.com
Boomerang , aboriginalartonline.com
Bumerang (2009, 9. mars), Store norske leksikon.

Bakgrunnsstoff

Australsk kultur
Kastevåpen
Perkusjonsinstrument
Idrettsutstyr
Ord og uttrykk frå australske språk
Folkestad skule

Folkestad skule er ein barneskule med 120–130 elevar som ligg ved Oterholt i Bø kommune i Telemark. Skulen underviser frå 1. til 7. trinn og har skulefritidsordning. Skulebygget blir også nytta som grendehus.

Skulen har to bygningar, eitt undervisningsbygg og eitt administrasjonsbygg. Undervisningsbygget har gymsal, skulekjøken, sju klasserom, sju grupperom, musikkrom og bibliotek. I tillegg er det ein SFO-base med eit lite kjøken. Det er også kjellar under delar av byggverket, der det er garderobar, dusjar, lagerrom og tekniske rom. Administrasjonsbygget er den eldste bygningen og vart bygd på 1920-talet. I uteområdet ved skulen er det ballbane og leikeplass.

Kjelder 
 

Barneskular i Vestfold og Telemark
Mr. Bojangles

«Mr. Bojangles» er ein song opphavleg skriven og innspelt av den amerikanske countryartisten Jerry Jeff Walker for albumet hans med same tittel frå 1968. Sidan den gong har songen vorte spelt inn av mange andre artistar, mellom andre countrybandet The Nitty Gritty Dirt Band. Dei gav ut sin versjon i 1970 på albumet Uncle Charlie & His Dog Teddy og på singel. Singelen nådde niandeplassen på Billboard Hot 100 i 1971. Konsertversjonar av songen finst på Walker-albumet A Man Must Carry On frå 1970 og The Best of Jerry Jeff Walker frå 1980.

NGDB-singelen byrjar med eit intervju med Uncle Charlie (med undertittelen «Prologue: Uncle Charlie and his Dog Teddy») som òg ligg føre songen på Uncle Charlie-albumet. Då «Mr. Bojangles» byrja å klatre på listene vart B-sida trykt på ny med same songen utan prologen.

Innhald
Walker har sagt han vart inspirert til å skrive songen etter eit møte med ein gatemusikant i ein arrest i New Orleans og at songen ikkje omhandlar den kjende skodespelaren Bill «Bojangles» Robinson. Walker sa at medan han sat i arresten for drikking på offentleg stad, møtte han ein heimlaus kvit mann som kalla seg sjølv «Mr. Bojangles» for politiet for å skjule identiteten.

Innspelte versjonar
Walker-songen har vorte spelt av mange kjende artistar, som Garth Brooks, Kristofer Åström, Chet Atkins, Hugues Aufray (fransk versjon i 1984), Harry Belafonte, Bermuda Triangle Band, David Bromberg, Dennis Brown, The Byrds, JJ Cale, David Campbell, Bobby Cole, Edwyn Collins, Jim Croce, Jamie Cullum, King Curtis, Sammy Davis Jr., John Denver, Neil Diamond, Cornell Dupree, Bob Dylan, Arlo Guthrie, Tom T. Hall, John Holt, Whitney Houston, Queen Ifrica, Billy Joel, Dave Jarvis, Nina Simone, Elton John, Frankie Laine, Lulu, Rod McKuen, Don McLean, MC Neat, Harry Nilsson, Esther Phillips, Ray Quinn, Mike Schank, William Shatner, Frank Sinatra, Todd Snider, Cat Stevens, Jim Stafford, Radka Toneff, Jamie Walker, Robbie Williams, Buck Fisher, Bebe Neuwirth, Dolly Parton og Helge Schneider.

Komponisten Philip Glass refererer til «Mr. Bojangles» i den minimalistiske operaen Einstein on the Beach. 

Jim Carrey syng songen som ein del av dei tidlege stand up-showa sine og i den første filmen hans, Copper Mountain.

Sammy Davis, Jr song songen på fjernsyn, og det same gjorde William Shatner.

Lister

Jerry Jeff Walker

The Nitty Gritty Dirt Band

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mr. Bojangles» frå ,  den 25. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1968
Singlar frå 1970
Singlar frå 1971
Bob Dylan-songar
Jerry Jeff Walker-songar
Nina Simone-songar
Sammy Davis Jr.-songar
Nancy Wilson-songar
Nitty Gritty Dirt Band-songar
Lulu-songar
Tom T. Hall-songar
Garth Brooks-songar
Chet Atkins-songar
Harry Belafonte-songar
The Byrds-songar
J.J. Cale-songar
John Denver-songar
Neil Diamond-songar
Arlo Guthrie-songar
Whitney Houston-songar
Billy Joel-songar
Elton John-songar
Don McLean-songar
Harry Nilsson-songar
William Shatner-songar
Frank Sinatra-songar
Cat Stevens-songar
Robbie Williams-songar
Dolly Parton-songar
Radka Toneff-songar
Holly Holy

«Holly Holy» er ein song skriven og innspelt av Neil Diamond. Han vart gjeven ut som singel i oktober 1969, og vart ein populær oppfølgjar til «Sweet Caroline», med ein sjetteplass på Billboard Hot 100 i USA i desember. Han selde etter kvart til platinaplate for 1 million selde eksemplar.

Songen hadde eit andeleg fokus, og var påverka av gospel og var i følgje Diamond favoritten hans av songane hadde skrive til då. Han byrjar roleg med akustisk gitar mot ei basslinje, og ein enkel tekst med lange vokalar. Gradvis byggjer arrengementet seg opp med eit temposkifte i mellomspelet og inn kjem eit kor i lag med strykarar. 

«Holly Holy» vart gjeven ut på albumet Touching You, Touching Me i november 1969. Konsertopptak av songen finst på Gold: Recorded Live at the Troubadour frå 1970. 
Seinare opptak finst på Hot August Night (frå 1972) og Greatest Hits: 1966–1992 (frå 1992), i tillegg til forskjellige samleplater.

Ein versjon av Jr. Walker & the All Stars vart ein liten R&B-hit i 1971. Nancy Sinatra spelte songen på showet «Movin' with Nancy on Stage» i 1971. I tillegg har han vorte spelt av UB40.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Holly Holy» frå ,  den 25. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Singlar frå 1971
Neil Diamond-songar
Songar skrivne av Neil Diamond
Junior Walker-songar
Nancy Sinatra-songar
UB40-songar
Star Wars Episode IV: A New Hope

Star Wars Episode IV: A New Hope er ein amerikansk science fiction-film frå 1977 skriven og regissert av George Lucas. Filmen er den fyrste Star Wars-filmen som blei laga, men er no den fjerde i Star Wars-sagaen.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Star Wars Episode IV: A New Hope» frå ,  den 25. august 2013.  

Amerikanske science fiction-filmar frå 1977
Robot-filmar
Star Wars-filmar
Episke filmar
Filmar frå 1977
Amerikanske filmar
Filmar filma i England
Filmar filma i California
Filmar av 20th Century Fox
Tap Root Manuscript

Tap Root Manuscript er det sjette studioalbumet til Neil Diamond, gjeve ut i 1970. Det var eit av dei meir eksperimentelle albuma han spelte inn, med afrikanske lydar og instrument. Albume selde godt og inneheldt fleire hittar som nådde Topp 40. Det tok lang tid før andre artistar synte same interesse i verdsmusikk, som Peter Gabriel sine soloalbum i 1980-åra, My Life in the Bush of Ghosts (David Byrne med Brian Eno) i 1981, til Graceland av Paul Simon i 1986. Uni Records var usikre på om albumet kom til å selje eller ikkje. Det vart ein av dei største suksessane til Diamond fram til då, med hans tredje førsteplass i karrieren, «Cracklin' Rosie».

Innhald

Medverkande
Instrument: Alvin Casey, Andrea Kostelas, Anthony Terran, Armand Kaproff, Arthur Butler, Assa Drori, Benjiman Barrett, A.D. Brisbois, David Burk, David Cohen, Dick Hyde, Donald Menza, Don Peake, Don Randi, Earl C. Palmer Sr., Emil Radocchia, Erno Neufeld, Gareth Nuttycombe, Gary Coleman, Gene Estes, George C. Poole, George Roberts, Hal Blaine, Harry Betts, Harry Bluestone, Harvey J. Newmark, Henry Roth, Henry Sigismonti, Israel Baker, Jack Shulman, Jim Arkatov, James Getzoff, Jan R. Kelley, Jay Migliori, Jesse Ehrlich, Joe Osborn, Joseph Estren, Joseph Saxon, Larry Bunker, Lawrence W. Knechtel, Larry Muhoberac, Lee Holdridge, Lee Shamburger, Lou Klaes, Louie Shelton, Martin Paich, Myron Sandler, Nathan Ross, Nathaniel Rosen, Neil Levang, Oliver Mitchell, Paul Bergstrom, Paul Hubinon, Paul Shure, Randy Cierley, Raymond J. Kelley, M.R. Pohlman, Orville Rhodes, Roger Bobo, Ronald Langinger, Roy V. Caton, Sandra Crouch, Shirley Marcus, Sidney Sharp, Thomas Scott
Song: Alexander Hale, Aubrey Porter, Bill Lee, Billie Barnum, Christopher Hale, Clydie King, Dean Porter, Donald Wyatt, Douglas Schwartz, Dwayne Moody, Ed Wallace, Ekundayo Paris, Evelyn Meyer, Fred Burton, George Bledsoe, Graynston Hale, Gwen Johnson, H.B. Barnum Jr., Jean Sewell, Jessie Kirkland, Joe Greene, John Woodson, Kevin Parker, Lewis Johnson, Mabel Bishop, Marjorie Cranford, Matthews Muhoberac, Merry Clayton, Molly Halloran, Nancy Adams, Oma Drake, Phillip Whigham, Ricky Porter, Sean Engerman, Sherlie Matthews, Sherill Atwood, Stacey Johnson

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tap Root Manuscript» frå ,  den 25. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Neil Diamond's Official Website 
Record Label

Neil Diamond-album
Musikkalbum frå 1970
Uni Records-album
MCA Records-album
Musikkalbum produserte av Tom Catalano
Cracklin' Rosie

«Cracklin' Rosie» er ein song frå 1970 skriven og framført av Neil Diamond for albumet Tap Root Manuscript. Dette var den første songen til Diamond som gjekk til topps på Billboard Hot 100, noko han gjorde i oktober 1970, og den tredjen som selde 1 million eksemplar. Det vart gjennombrotet til Diamond i Storbritannia i 1970 med ein tredjeplass på singellista der. Han nådde òg andreplassen i Australia. 

Singelversjonen gjeven ut av Uni Records i 1970 var i mono, medan albumversjonen på Tap Root Manuscript var i stereo.

Tyding
Songen har ein fengande og dynamisk melodi og arrangement, og teksten ser ut til å handle ei «nattkvinne»:

Oh, I love my Rosie child —You got the way to make me happy.
You and me, we go in style ...Cracklin' Rose, you're a store bought woman
''You make me sing like a guitar hummin' ...

I røynda er Cracklin' Rosie ein type vin. Diamond høyrte ei soge om indianske canadiarar. Stamma deira hadde fleire menn enn kvinner, så dei einsame mennene sat rundt eit bål og drakk vin i lag - noko som inspirerte han til å skrive songen.

Tittelen har òg vorte tolka som ei feilstaving av ein rosévin som er «crackling», altså sprudlande.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Cracklin' Rosie» frå ,  den 25. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1970
Singlar frå 1970
Neil Diamond-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar på toppen av VG-lista
Songar skrivne av Neil Diamond
He Ain't Heavy, He's My Brother

«He Ain't Heavy... He's My Brother» er ein popballade skriven av Bobby Scott og Bob Russell og opphavleg spelt inn av Kelly Gordon i 1969. Songen vart eit år seinare ein stor hitt for The Hollies og igjen same året for Neil Diamond. Han har vorte spelt av mange andre artistar gjennom åra.

Opphavet til songen
Scott og Russell hadde møtt kvarandre ved Johnny Mercer, ein nattklubb i California.  Sjølv om Russell var dødssjuk av lymfom og dei berre møtte kvarandre andlet til andlet tre gonger, klarte dei å skrive songen i lag.

Opphavet til tittelen
The Den første redaktøren i magsinet Kiwanis, Roe Fulkerson, publiserte ein artikkel i september 1924 kalla «He Ain't Heavy, He's My Brother»; men variantar av setninga går heilt attende til minst 1884.

Lister
The Hollies-versjonen, som har med Elton John på piano, vart gjeven ut i Storbritannia den 1. september 1969 og den 1. desember 1969 i USA. «He Ain't Heavy» nådde tredjeplassen i Storbritannia og sjuandeplassen i USA. I lag med songen «Carrie», vart songen gjeve ut på singel på ny seint i 1988 i Storbritannia, etter at han hadde vorte nytta i ein fjernsynsreklame for ølet Miller Lite. Denne gongen nådde han førsteplassen i Storbritannia i september 1988. 

Neil Diamond-versjonen av songen, spelt inn for albumet Tap Root Manuscript, nådde 20. plassen på Billboard «Hot 100 Singles»-lista seint i 1970.

The Justice Collective-versjonen

I 2012 vart ein versjon av songen gjeven ut av ei gruppe musikarar og kjendisar under namnet The Justice Collective, med mellom andre Melanie C, Robbie Williams, Paul Heaton, Paloma Faith, Paul McCartney, Gerry Marsden, Kenny Dalglish, Alan Hansen, Rebecca Ferguson og Beverley Knight for forskjellige veldedige hendingar til minne om Hillsborough-katastrofen. 

Songen gjekk til topps på julelista det året i Storbritannia.

Singelen gav Melanie C hennar 12 førsteplass på lista i Storbritannia og gjorde ho til den einaste kvinnelege artisten som har klart dette i ein kvintett, kvartett, duo og solo og ei gruppe.

Lister

Andre artistar
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Per Gessle, Donny Hathaway, Radka Toneff, Barry Manilow, Paul Carrack, Heine Totland, Bobby Goldsboro, Christer Sjögren, Al Green, Glen Campbell og Cher

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «He Ain't Heavy, He's My Brother» frå ,  den 25. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1969
Singlar frå 1969
Singlar frå 1970
Singlar frå 1988
Singlar frå 2012
The Hollies-songar
Brotherhood of Man-songar
Neil Diamond-songar
Olivia Newton-John-songar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Radka Toneff-songar
Barry Manilow-songar
Paul Carrack-songar
Al Green-songar
Glen Campbell-songar
Cher-songar
The Ultimate Collection: Music + Video – 1991–1996

The Ultimate Collection: Music + Video – 1991–1996 (engelsk for Den ultimate samlinga: Musikk + Video – 1991–1996) er det andre videoalbumet, tredje samlealbumet og det tolvte albumet til den greske songaren Sákis Rouvás. Albumet er sett saman av ein DC og ein DVD, gjeve ut tidleg i 2005 av Universal Music Greece og inneheld 20 hitsongar og 13 musikkvideoar frå hans fem fyrste album gjeve ut under det tidlegare selskapet PolyGram.

Sporliste
CD
"Pár' ta"
"1992"
"Gyrna"
"Min antistékese"
"Yia fantásou"
"Me komméni tin anása"
"Na zíseis moró mou"
"Káne me"
"To xéro íse móni"
"Xékhasé to"
"Aíma, dákrya & idrótas"
"Xaná"
"Éla mou"
"Symplegma Idipódio"
"Grothiá"
"Tóra arkhízoun ta dyskola"
"Áse me na fygo"
"Mi m' agapíseis"
"Afíste tin"
"Pou ke póte"

DVD
"Éla mou"
"Tóra arkhízoun ta dyskola"
"Afíste tin"
"Aíma, dákrya & idrótas"
"Pou ke póte"
"Min antistékese"
"Pár' ta"
"Káne me"
"To xéro íse móni"
"Xékhasé to"
"Xaná"
"1992"
"Mia forá"

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Ultimate Collection: Music + Video – 1991–1996» frå ,  den 25. august 2013.  
 

Samlealbum frå 2005
Sákis Rouvás-album
Album produserte av Níkos Terzís
Album produserte av Aléxis Papadimitríou
Album produserte av Níkos Karvélas
Greskspråklege album
Stones av Neil Diamond

Stones er det sjuande studioalbumet til Neil Diamond, innspelt og gjeve ut i 1971. Det var eit av dei bestseljande albuma i karrieren hans. Dirigentar og arrangørar var Lee Holdridge, Marty Paich and Larry Muhoberac.

Albumet inneheld hitsinglane «I Am...I Said» og «Crunchy Granola Suite», og fleire coverversjonar enn på dei førre albuma hans.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Stones (Neil Diamond album)» frå ,  den 25. august 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Neil Diamond-album
MCA Records-album