alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Thorvaldsens Museum

Thorvaldsens Museum er eit enkeltkunstnarmuseum på Slotsholmen i København ved sidan av Christiansborg.

Museet er oppført 1839-1848 etter ei offentleg innsamling i 1837 og er teikna av Michael Gottlieb Bindesbøll. Det vart oppført på fundamentet af Christiansborgs tidlegare vogngard på avfallsplassen Skarnholm.

Det opna 18. september 1848.

Bertel Thorvaldsen døydde fire år før museet stod ferdig. Ei veke før museet opna for publikum, vart kista hans flytta frå Vor Frue Kirke til gravkammeret i museets indre gard.

Thorvaldsens Museum er freda.

Museumsbygget
Bygget er inspirert av den antikke greske arkitekturen og bygd rundt eit indre gardsrom der kunstnaren ligg gravlagd. Det er nemneverdig på grunn av fargebruken både inn- og utvendig. Kvart rom i museet har ein unik takdekorasjon i grotesk stil.
Frisa på yttermuren til museet skildrar Thorvaldsens heimkomst frå Roma i 1838. Ho er laga av målaren Jørgen Sonne. Frisa forfall og vart i 1949-59 trekt av muren og erstatta av ein kopi laga av målaren Axel Salto.

Samling
Museet rommar ei lang rekke av Thorvaldsens verk i mormor og originale gipsmodellar, som vart brukt ved framstillinga av dei endelege marmor- og bronseverka og relieffa. Fleire gipsmodellar er stilt ut i museet. Originalane kan ein i dag sjå i museum, kyrkjer og andre stader rundt om i verda. Museet eig ei lang rekke måleri, antikkar, erotika, teikningar og grafikk, som Thorvaldsen samla, og ei rekke gjenstandar, som Thorvaldsen brukte i arbeidet sitt og i kvardagen.

Kunstverk i samlinga

 Jason med det gylne skinn  1803–1828, statue ;
 Ganymedes med Jupiters ørn av Bertel Thorvaldsen, groupe, 1817 ;
 Les trois Grâces avec Cupidon, groupe, 1817-1818 ;
 Cupidon et Psyché, groupe ;
 Berger au chien, 1800, groupe ;
 Hébe, 1806 ;
 La Nuit avec ses enfants par Bertel Thorvaldsen, Le Sommeil et la Mort, 1815 ;
 Vénus med eplet (ou Vénus Victrix), 1805

Direktørar 
 A.P. Grüner
 Hother Hage
 1932-1963 Sigurd Schultz
 1963-1989 Dyveke Helsted
 1989-2016 Stig Miss
 2017- Annette Johansen

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Thorvaldsens Museum

Museum i Danmark
Byggverk i København
Slotsholmen
Skipingar i 1848
Museum skipa i 1840-åra
1848 i Danmark
Freda bygg i Danmark
Sami Yaffa

Sami Yaffa () er ein finsk  bassist, mest kjend frå tida si i Hanoi Rocks i 1980-åra. Han spelte ein periode i 2000-åra bass i New York Dolls og i Michael Monroe band. Han spelar òg gitar i sitt eige band, Mad Juana.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sami Yaffa» frå ,  den 22. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
MadJuana.com

Finske bassistar
New York Dolls-medlemmar
Hanoi Rocks-medlemmar
Glamrock-musikarar
Finske rockemusikarar
Johnny Thunders

Johnny Thunders () var ein amerikansk protopunkgitarist, songar og låtskrivar.

Han er mest kjend som medlem av New York Dolls i 1970-åra. Han spelte seinare i The Heartbreakers og som soloartist. 

Som idolet Keith Richards levde Johnny Thunders det ulitmate rocke-livet og var dagen lang påverka av dop og spelte tøff, sjuskete gitarrock. Etter at New York Dolls vart oppløyst, var han mykje i pønkmiljøet i New York mot slutten av 1970-åra, både med bandet the Heartbreakers og som soloartist. Thunders spelte musikk fram til han døydde i 1991 av ein heroinoverdose. 

Som Johnny Volume spelte Genzale i bandet Johnny and the Jaywalkers; før han forlet dette bandet for Actress, i lag med framtidige Dolls-medlemmar Arthur Kane og Billy Murcia. Actress vart New York Dolls i 1971 og Genzale kalla seg sjølv då Johnny Thunders. Etter to kritikarroste, men kommersielt mislukka album, gjekk the Dolls frå kvarandre. I 1975 starta Thunders og trommeslagaren i gruppa, Jerry Nolan bandet the Heartbreakers med tidlegare Television-bassist Richard Hell og gitarist Walter Lure. Hell forlet bandet etter kort tid og starta the Voidoids og vart erstatta av Billy Rath. The Heartbreakers var særleg populær blant punkbanda i Storbritannia. 

Thunders gjekk solo i 1978 og spelte inn albumet So Alone med forskjellige rocke- og punkmusikarar, som Steve Jones og Paul Cook frå frå Sex Pistols, Steve Marriott (Small Faces, Humble Pie), Peter Perrett (Only Ones), Paul Gray (Eddie and the Hot Rods, the Damned) og Phil Lynott (Thin Lizzy). Etter albumet kom ut spelte Thunders og Sex Pistols-bassist Sid Vicious i the Living Dead ei kort stund. I 1980-åra gjenforeinte Thunders the Heartbreakers for ei rekkje turnear. Gruppa spelte inn det siste albumet sitt i 1984.

Diskografi

Studioalbum
So Alone – (1978)
In Cold Blood – (1983)
Diary of a Lover – (1983)
Hurt Me – (1983)
Que Sera Sera – (1985)
Copy Cats – (1988)

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Uoffisiell side

Sologitaristar
USA-amerikanske punkrockgitaristar
USA-amerikanske punkrocksongarar
Protopunk-musikarar
Glamrock-musikarar
Glampunk-musikarar
USA-amerikanske gitaristar
New York Dolls-medlemmar
The Heartbreakers-medlemmar
USA-amerikanske låtskrivarar
Jerry Nolan

Jerry Nolan () var ein amerikansk trommeslagar, mest kjend som medlem av New York Dolls og Johnny Thunders and The Heartbreakers.

Han døydde av hjerneslag i 1992.

Diskografi

New York Dolls
New York Dolls - (1973)
Too Much Too Soon - (1974)
Red Patent Leather - (1984)

The Heartbreakers
L.A.M.F. - (1977)
Heartbreaker Live At Max's - 1979
D.T.K. - Live at the Speakeasy - (1982)

The Idols
"You" / "Girl That I Love" - (1979 - single)

Sid Vicious
Sid Sings - (1979)
The Idols with Sid Vicious - (1993)

Jerry Nolan
"Take a Chance" b/w "Pretty Baby" - (1982)

Jerry Nolan and the Plug Uglies
Jerry Nolan and the Plug Uglies - (1991)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jerry Nolan» frå ,  den 22. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
My Life As A Doll  - Village Voice-artikkel av Jerry Nolan

New York Dolls-medlemmar
USA-amerikanske punkrocktrommeslagarar
USA-amerikanske trommeslagarar
Folk frå Brooklyn
Musikarar frå New York City
The Heartbreakers-medlemmar
Protopunk-musikarar
Arthur Kane

Arthur Kane () var ein musikar mest kjend som bassist i New York Dolls.  

Kane vart med på gjenforeiningskonserten til the Dolls i 2004, men kort tid etter vart han sjuk og la seg sjølv inn på sjukehus. Det viste seg at han hadde alvorleg leukemi og døydde etter berre nokre timar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arthur Kane» frå ,  den 22. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske punkrockbassistar
Døde av leukemi
Folk frå Queens i New York
Musikarar frå New York City
New York Dolls-medlemmar
Glamrock-musikarar
USA-amerikanske bassistar
Billy Murcia

Billy Murcia () var ein colombiansk-amerikansk trommeslagar, mest kjend som den opphavlege trommeslagaren i New York Dolls.

Billy Murcia og Sylvain Sylvain gjekk på same skule på slutten av 60-åra og her møtte dei Johnny Thunders. Dei starta eit band i lag kalla The Pox i 1967. Dei eigde og styrte i lag ein klesforretning kalla Truth and Soul. Bandet utvikla seg etter kvart til New York Dolls. Medan dei var på turne i England i 1972 vart Murcia invitert til ein fest der han ved eit uhell tok ein overdose. Han vart lagt i eit badekar og tvangsfora kaffi i eit forsøk på å få liv i han att, men som følgje av dette vart han kvelt og døydde. Han døydde før New York Dolls spelte inn debutalbumet sitt. 

Songen «Time», frå David Bowie-albumet Aladdin Sane, omhandlar mellom anna Murcia og dødsfallet hans.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Billy Murcia» frå ,  den 22. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Bogotá
Colombianske musikarar
USA-amerikanske trommeslagarar
New York Dolls-medlemmar
Gary Powell

Gary Armstrong Powell () er ein britisk trommeslagar. Han er mest kjend som medlem av The Libertines, samt for å ha skipa bandet Dirty Pretty Things i lag med Eddy Grant. Han spelte òg med New York Dolls for konsertane deira i 2004.

Han vart med i He joined The Libertines i 2001 etter å ha møtt Carl Barât og Pete Doherty.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gary Powell» frå ,  den 22. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
 Dirty Pretty Things

Folk frå Birmingham
Engelske trommeslagarar
The Libertines
Kremler

Kremler er soppar i slekta Russula. Dei er kjennelege på traktliknande form og finst i fleire fargar. I likskap med riskene har dei ein sprø konsistens, men dei inneheld ikkje væske slik som riskene. Kremlene er utbreidd med kring 750 artar i temperert og i varmt klima over heile verda. I Norden finst minst 130 artar.

Kremlene omfattar fleire artar som er brukande matsopp, som storkremle, mandelkremle og nøttekremle, men også fleire giftige artar.

Kjelder 
 Wikipedia på bokmål.
 Svensk wikipedia.

Bakgrunnsstoff

 
Slekter i kremleordenen
Personality Crisis

Personality Crisis er ein song av New York Dolls frå debutalbumet deira i 1973. Songen er skriven av David Johansen og Johnny Thunders. 

Songen er ein tidleg punksong og var ein slags kjenningsmelodi i punkmiljøet i New York, før Ramones kom til. Produsent Todd Rundgren la på horn og piano, kanskje for å få songen til å høyrast meir ut som samtidige artistar som Elton John eller T. Rex. Resultatet vart eins til som både Ramones og Bruce Springsteen sidan prøvde å etterlikne. 

Songen vart i 2003 plassert på 267. plass (271. plass i 2010) på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.

Kjelder

Singlar frå 1973
New York Dolls-songar
Songar skrivne av Johnny Thunders
Songar frå 1973
Mercury Records-singlar
Songar skrivne av David Johansen
 271
Sonic Youth-songar
Teenage Fanclub-songar
Todd Rundgren-songar
One Day It Will Please Us to Remember Even This

One Day It Will Please Us to Remember Even This er det tredje studioalbumet til det amerikanske glampunkbandet New York Dolls og kom ut 25. juli 2006 på Roadrunner Records. Det var den første utgjevinga til bandet med originale songar sidan Too Much Too Soon (1974) og det høgast plasserte albumet deira så langt. Tittelen på albumet er ein referanse til til Vergil sin Aeneis, 1.203: forsan et haec olim meminisse iuvabit. 

Det var fleire gjesteartistar på albumet som Michael Stipe, Tom Gabel og Iggy Pop. Ei spesialutgåve av albumet vart gjeven ut med bonusspor «Seventeen» med bluesmusikaren Bo Diddley og DVD med dokumentar om innspelinga av albumet kalla On the Lip.

Albumet nådde 129. plass på albumlista i USA og fekk generelt god kritikk. På Metacritic, som gjev ein normalisert rating opp til 100 av meldingar frå kjende kritikarar, fekk albumet ein score på 75.

Innhald

Medverkande 
David Johansen - vokal
Sylvain Sylvain - gitar
Steve Conte - gitar
Sami Yaffa - bass
Brian Delaney - trommer
Brian Koonin - piano

Andre medverkande
Bo Diddley - gitar på «Seventeen»
Colin Douglas - perkusjon, congatrommer på «Dance Like a Monkey»
Andy Snitzer - saksofon på «Maimed Happiness»
Iggy Pop - vokal på «Gimme Luv and Turn on the Light»
Michael Stipe - vokal på «Dancing on the Lip of a Volcano»
Tom Gabel - vokal på «Punishing World»

Produksjon 
Greg Calbi – mastering
Sebastian Cotron – assisterande lydteknikar
Blake Douglas – Pro Tools-lydteknikar
Jack Douglas – miksing, produsent
Jay Messina – lydteknikar

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «One Day It Will Please Us to Remember Even This» frå ,  den 22. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 One Day It Will Please Us to Remember Even This på Metacritic

Musikkalbum frå 2006
Album produserte av Jack Douglas
New York Dolls-album
Roadrunner Records-album
Cause I Sez So

Cause I Sez So er det fjerde studioalbumet (og det andre etter gjenforeininga) av New York Dolls. Det kom ut 5. mai 2009 på Atco Records. Albumet var produsert av Todd Rundgren, som òg produserte debutalbumet deira. Ein av songane, «Trash», er ei nyinnspeling av ein av songane frå debutalbumet i reggae-stil. Albumet nådde 159. plass Billboard 200.

Mottaking 

Cause I Sez So fekk generelt positive meldingar. På Metacritic, som gjev ein normalisert rating opp til 100 basert på meldingar frå kjende publikasjonar, har albumet ein score på 73, basert på 17 meldingar.

Michaelangelo Matos frå The A.V. Club meinte albumet var «livsstadfestande» totalt sett, medan The Daily Telegraph-kritikaren Andrew Perry sa at The Dolls er «i frekk kreativ helse» på sitt «ryddigaste album nokosinne, og deira mest tankefulle». Jonathan Perry frå The Boston Globe vurderte plata som «klassisk New York Dolls» full av «hjarte, sjel og svimmelheit», og konkluderte: «Johansen si raspande røyst har framleis strukturen til gammalt skoskinn, men mot usannsynlege odds og tidas tann fungerer det på ein eller annan måte vakkert.» Sjølv om han var overraska over den nyvunne forståinga til bandet for «ei rekkje rockestilar som er så forakta av punk», meinte Andy Gill frå The Independent at albumet var «langt betre enn me hadde nokon rett til å forventa». Robert Christgau skreiv for MSN Music og innrømte at det er det første av Dolls-albuma som ikkje er «epokedominerande», men observerte til slutt forløysande kvalitetar: «Ikkje alle songane er innertiarar. Garasjerock-songan er fleire grader meir blues enn den permanent eksploderande protopunken dei gjentar på den avsluttande 'Exorcism of Despair' i tilfelle du skulle gløyma spenninga. Og buddhismen er meir openberr: post-flagellant kultur, eksistens som ei freisting, 'Offering the modern crowd an absolute/Worthy of its nothingness.' Om du har gløymt referanseramma, er det likevel òg ei reggae-nyinnspeling av «Trash». Og til slutt kombinerer tekstane til David Johansen på ein eller annan måte ekstrem skepsis, metafysisk fortviling, romantisk smerte, botnsolide agape og l-u-v.»

Steve Kandell frå Spin var meir kritisk, og såg bort frå Cause I Sez So som «berre moro og harmlaus garasjeblues ... men til sjuande og sist like lite viktig som debutplata deira var essensiell».

Innhald

Medverkande
New York Dolls
David Johansen – vokal
Sylvain Sylvain – gitar
Steve Conte – gitar
Sami Yaffa – bass
Brian Delaney – trommer

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Cause I Sez So» frå ,  den 13. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

New York Dolls-album
Musikkalbum frå 2009
Album produserte av Todd Rundgren
Atco Records-album
Dancing Backward in High Heels

Dancing Backward in High Heels er det femte og siste studioalbumet til New York Dolls. Det kom ut 15. mars 2011 på 429 Records. Dancing Backward in High Heels kan best skildrast som eit steg til sides for hardrock- og  punkstilen bandet var kjend for, til jentegruppestilen frå 1960-åra, ein sjanger som både David Johansen og Sylvain Sylvain har hevda å elske. Musikken består av altså av power-pop og doo-wop i 1960-tals stil. Albumet inneheld vidare ein coverversjon av Leon René-standarden «I Sold My Heart to the Junkman» frå 1946 og «Funky But Chic», som opphavleg kom ut på David Johansen sitt sjølvoppkalla album frå 1978.

Tittelen er ein referanse til skodespelarinna Ginger Rogers.

Medverkande
Dancing Backward in High Heels var produsert av Jason Hill, som òg erstatta Sami Yaffa som bassist i The Dolls for dette albumet. Johansen og Sylvain Sylvain, som var dei to einaste originale medlemmane i New York Dolls att, fekk i tillegg med seg trommeslagaren Brian Delaney, som hadde vore med sidan dei kom saman attt i 2004, i tillegg til den tidlegare Blondie-gitaristen Frank Infante.

New York Dolls
David Johansen – solovokal, munnspel
Sylvain Sylvain – gitar, vokal
Frank Infante – gitar
Jason Hill - bass, vokal
Brian Delaney - trommer

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dancing Backward in High Heels» frå ,  den 13. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2011
New York Dolls-album
429 Records-album
Pretties for You

Pretties for You er debutalbumet til Alice Cooper. På denne tida viste namnet «Alice Cooper» til eit band, ikkje til songaren, sjølv om songaren òg vart kalla Alice Cooper. Musikken har ein psykedelisk smak. Gruppa hadde ikkje enno utvikla den meir konsise hardrockstilen dei vart kjend for. Dei fleste songane på albumet har ein særeigen høglydt og dynamisk rockestil, men få av songane har ein hardrock-kvalitet. Pretties For You fekk dårleg kritikk og selde dårleg. 

Songen «Reflected», den første singelen til Alice Cooper, vart seinare omskriven som «Elected» og gjeven ut på albumet deira Billion Dollar Babies i 1973.

Kunstverket for dette albumet hang på veggen i stova til Frank Zappa. Det originale måleriet vart måla av Ed Beardsley.

Innhald

Medverkande
Alice Cooper – vokal, munnspel
Glen Buxton – sologitar
Michael Bruce – rytmegitar, klaverinstrument, solovokal på «Sing Low, Sweet Cheerio»
Dennis Dunaway – bassgitar
Neal Smith – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pretties for You» frå ,  den 23. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-album
Debutalbum frå 1969
Glen Buxton

Glen Edward Buxton () var ein amerikansk musikar og gitarist i det originale bandet Alice Cooper.

Buxton var med å skrive klassiske rockesongar som «School's Out», «I'm Eighteen», «Elected» og «10 Minutes Before the Worm». Han er med som sologitarist på sju album av bandet Alice Cooper, mellom anna den store hitten Billion Dollar Babies.  

Buxton døydde av lungebetennelse nokre veker før han fylte 50 år. 

I 2003 rangerte Rolling Stone ranked Buxton på 90. plass på lista si over dei 100 største gitaristane gjennom tidene.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Glen Buxton» frå ,  den 23. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Sologitaristar
Alice Cooper-medlemmar
USA-amerikanske gitaristar
Folk frå Ohio
USA-amerikanske låtskrivarar
Michael Owen Bruce

Michael Owen Bruce () er ein amerikansk musikar. Han var gitarist, tangentspelar og korvokalist for det originale bandet Alice Cooper.

Bruce var medlåtskrivar på mange av hittane til bandet. Han skreiv òg nokre songar aleine, og song mellom anna solovokal på «Sing Low, Sweet Cheerio» på det første albumet Pretties For You og «Below Your Means» og «Beautiful Flyaway» på oppfølgjaren Easy Action. 

'Billion Dollar Babies' var namnet på bandet som Michael Bruce grunnla i lag med Mike Marconi, Dennis Dunaway, Bob Dolin og Neal Smith etter at dei gav seg i Alice Cooper i 1974. Dei gav berre ut eitt album før dei gav seg.

Diskografi
In My Own Way (1975)
As Rock Rolls On (1983)
Halo of Ice (Live) (2002)
The Second Coming Of Michael Bruce - Alive and Re-Cooperated (2005)
Be My Lover - Michael Bruce Anthology (2 CD Set) (2010)

Michael Bruce med the Billion Dollar Babies
Battle Axe (1977)
Complete Battle Axe (2002)

Med Alice Cooper
Pretties for You (1969)
Easy Action (1970)
Love It to Death (1971)
Killer (1971)
School's Out (1972)
Billion Dollar Babies (1973)
Muscle of Love (1973)
Alice Cooper's Greatest Hits (1974)
Live at the Whiskey 1969 (1992)
Welcome 2 My Nightmare (2011)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michael Bruce (musician)» frå ,  den 23. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Michael Bruce website archives

Rytmegitaristar
USA-amerikanske gitaristar
USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske klaverspelarar
Alice Cooper-medlemmar
Dennis Dunaway

Dennis Dunaway () var bassgitarist for gruppa Alice Cooper frå 1969 til 1974.
Han var medlåtskrivar på hittar som «I'm Eighteen» og «School's Out». Etter at gruppa Alice Cooper vart oppløyst, spelte han i 'Billion Dollar Babies' i lag med Michael Bruce, Mike Marconi, Dennis Dunaway, Bob Dolin og Neal Smith.

Dennis spelte med Alice Cooper igjen på Welcome 2 My Nightmare som kom ut i 2011.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dennis Dunaway» frå ,  den 23. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske bassistar
Alice Cooper-medlemmar
Folk frå Oregon
Neal Smith

Neal Smith () var trommeslagar for rockegruppa Alice Cooper frå 1967 til 1974. Han spelte på dei tidlege albuma til bandet som Pretties For You og Easy Action, gjennombrotet Love It to Death og dei påfølgjande suksessalbuma Killer, School's Out og Billion Dollar Babies. Det siste albumet hans med Alice Cooper var Muscle of Love.

Billion Dollar Babies var òg namnet som han starta i lag med dei tidlegare Alice Cooper-medlemmane Michael Bruce, Dennis Dunaway og Neal Smith i lag med Bob Dolin og Mike Marconi etter at gruppa Alice Cooper gav seg i 1974. 

Smith har vore eigedomsmeklar i New England sidan tidleg i 1980-åra, men har òg halde fram som musikar. 

Neal Smith spelar på tre songar på Alice Cooper-albumet Welcome 2 My Nightmare frå 2011.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Neal Smith (drummer)» frå ,  den 23. oktober 2011.

Bakgrunnsstoff
Neal Smith - RockNRealtr

Alice Cooper-medlemmar
USA-amerikanske trommeslagarar
Folk frå Ohio
Reflected

«Reflected» er den første singelen til det amerikanske rockebandet Alice Cooper, gjeven ut i 1969 frå albumet Pretties for You. 

Songen selde dårleg og gjekk ikkje inn på listene, men vart omskriven i 1972 som «Elected», som vart den nest mest suksessrike singelen til bandet etter «School's Out». Teksten og melodien til «Reflected» og «Elected» er temmeleg lik. 

B-sida til singelen, «Living», var òg henta frå Pretties for You.

Medverkande
Alice Cooper – vokal, munnspel
Glen Buxton – sologitar
Michael Bruce – rytmegitar
Dennis Dunaway – bassgitar
Neal Smith – trommer

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Reflected (song)» frå ,  den 23. oktober 2011.  
 

Alice Cooper-songar
Singlar frå 1969
Songar frå 1969
Debutsinglar
Psykedeliske songar
Hardrock-songar
Easy Action

Easy Action er det andre studioalbumet til Alice Cooper, gjeven ut av Straight Records i mars 1970. Tittelen kjem frå ei linje i musikalfilmen West Side Story, som var ein av favorittfilmane til bandet. Som med Pretties For You, debutalbumet til bandet frå året før, gjorde ikkje Easy Action det bra verken hos kritikarane eller hos platekjøparane. 

Trommeslagar Neal Smith sa seinare om plateprodusenten David Briggs, «David hata musikken vår og oss. Eg hugsar uttrykket han nytta når han refererte til musikken vår var 'psykedelisk skit'. Eg syns Easy Action hadde for tørr lyd, meir som ein fjernsyns- eller radioreklame, og han bidrog ikkje med noko positivt på noko måte.»

Innhald

Medverkande
Alice Cooper – vokal
Glen Buxton – sologitar
Michael Bruce – rytmegitar, piano, solovokal på «Below Your Means» og «Beautiful Flyaway»
Dennis Dunaway – bassgitar
Neal Smith – trommer
David Briggs – piano på «Shoe Salesman»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Easy Action» frå ,  den 23. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-album
Musikkalbum frå 1970
Album produserte av David Briggs
Love It to Death

Love It to Death er eit album frå 1971 av Alice Cooper. Albumet inneheld hittar som «Ballad of Dwight Fry», «Is It My Body» og ein av kjenningsmelodiane til Cooper, «I'm Eighteen». Etter to mislulkkalaubm var dette albumet Alice Cooper slo gjennom med. Mykje av dette er tilskriven produsenten Bob Ezrin, som reinska opp stilen til bandet med nye idear og gjorde dei meir tilgjengelege, mest merkbart på songen «I'm Eighteen». Songen var opphavleg mykje lenger og i ein meir psykedelisk stil som dei to første albuma til bandet, som inneheldt fleire lengre songar. 

Albumet skapte mykje kontroversar då det kom ut. På dei første utgjevingane stakk tommelen til Cooper ut av buksa hans, og gav ein illusjon av ein penis. Dette førte til at Warner Brothers sensurerte det (det finst fire forskjellige plateomslag til albumet). Tommelen til Alice Cooper og den høgre armen hans vart luftpensla bort på dei sensurerte versjonane. 

I 2003 vart albumet rangert på 460. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene. I 2009 vart det gjeven ut ei audiophile avgrensa CD-utgåve i 24-karat gull av albumet. 

Den første utgåva av albumet vart gjeven ut på Straight Records, eit selskap skipa av Frank Zappa og manager Herb Cohen. Då albumet vart ein suksess hadde det alt vorte gjeven ut på ny av Warner Bros. Records, som var den opphavlege distributøren til Straight.

Love It to Death nådde 35. plass på Billboard-lista i USA. To singlar frå albumet nådde òg lista, «I'm Eighteen» på 21. plass og «Caught in a Dream» på 94. plass.

Innhald

Medverkande
Alice Cooper - Vokal, munnspel
Glen Buxton - Sologitar
Michael Bruce - Rytmegitar, klaverinstrument
Dennis Dunaway - Bassgitar
Neal Smith - Trommer
Bob Ezrin - Klaverinstrument

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Love It to Death» frå ,  den 23. oktober 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Alice Cooper-album
Musikkalbum frå 1971
Album produserte av Bob Ezrin
Album produserte av Jack Richardson
 454