alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kemisamisk

Kemisamisk er eit utdøydd samisk språk, som tidlegare vart snakka i dei sørlege delane av finsk Lappland. Språket døydde ut på midten av 1800-talet. Det vart skrive med det latinske alfabetet. 

Eit par kemiskamiske joikar er bevart. I 1829 publiserte Jakob Fellman ei lita ordliste over kemisamisk. Fleire kemisamiske dikt er også bevart. På bakgrunn av dei bevarte språkprøvene er det fastslått at kemisamisk høyrde til den austsamiske språkgreina, men slik at den har utgjort ei eiga sørleg grein av denne språkfamiilien, i tillegg til dei to andre. Det næraste slektspråket til kemisamisk er enaresamisk. I Sodankylä- og Savukoski-området er det rundt 500 stadnamn på kemisamisk.

Døme på kemisamisk

Jakob Fellman skreiv ned Fader vår på kemisamisk i Sompio i Sodankylä.

Äätj miin, ki lak täivest. Paisse läos tu nammat. Alda pootos tu väldegodde. Läos tu taattot nou täivest, ku ädnamest. Adde miji täb päiv miin juokpäiv laip. Ja adde miji miin suddoit addagas, nou ku miieg addep miin velvolidäme. Ja ale sääte miin kjäusaussi. Mutto tjouta miin pahast. Tälle tu li väldegodde, vuöjme ja kudne ijankaikisest. Amen.

Presten Olaus Mattsson Sirma (død 1719), som sannsynlegvis var fødd i Kemi lappmark, omsette Johannes Gezelius katekisme til kemisamisk. Boka vart ikkje gjeven ut medan Sirma levde, men finst bevart i handskrift og har vorte publisert av K.B. Wiklund.

Olaus Sirma bidrog også med to dikt til Johannes Schefferus si . Dette er det første diktet hans, «Guldnasas njirozan», ei samisk kjærleikshistorie:

Kemisamisk joik av Olaus (Mattsson) Sirma frå Johannes Schefferus si bok Lapponia. Dette er Olaus Sirmas andre dikt Moarsi favrrot (Orajärvi er finsk, Oarrejávri er nordsamisk for 'ekornsjø'); den sang han når han var langt borte frå ho han var glad i.

Kjelder

Litteratur
 Äima, F, Itkonen, T.I. 1918: Jacob Fellmanin muistiinpanot Sompion ja Kuolajärven lapin murteista. Suomalais-Ugrilaisen Seuran Aikakauskirja 30 p. 1-91.

 Glottolog: Bibilografi over kemisamisk språkforsking

Samiske språk
 Einskildspråk
Utdøydde språk i Europa
 *
Per Nissen

Per Schjelderup Nissen () var ein norsk hærmann og «uvanleg produktiv» kartograf, son til Hartvig Nissen. Han var far til Hartvig Nissen og Kristian Nissen. 

Per Nissen var offiser i det militære frå 1865. Han gjekk seinare den militære høgskulen og gjorde teneste i generalstaben. Samstundes arbeidde han i mange år i Norges geografiske oppmåling, både som avdelingssjef og perioden 1900-06 som direktør.

Frå 1885 til -92 underviste Nissen i militær taktikk ved Krigsskulen. Åra 1897-99 var han grensekommissær då grensa mellom Noreg og Russland vart gått opp. 1899-1900 militær rådgjevar ved statsrådsavdelinga i Stockholm. I 1905/06 arbeidde han som adjutant hos kong Haakon VII. I 1906 utnemnd til generalmajor og brigadesjef i Bergen. Etter han tok avskjed frå hæren i 1912 gav Nissen i 1914 ut Fædrelandet, en Norgesbeskrivelse for landsmænd hjemme og ute. Hovudarbeidet hans, Økonomisk-geografisk atlas over Norge, kom ut i 1921.

Formann fleire år i Norsk Geografisk Selskap.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

Norske hærmenn
Norske generalar
Norske kartografar
Harald Slettebø

Harald Bjarne Slettebø () var ein norsk skulemann frå Eigersund, stortingsrepresentant 1973-77 for Anders Langes Parti.

Slettebø tok artium ved Rogaland landsgymnas i 1941 og cand.real.-eksamen ved Universitetet i Oslo i 1946. Etter eitt skuleår som lektor ved St. Svithuns skole i Stavanger, arbeidde han 1947-59 som lektor ved den 
kommunale høgre allmenskulen i Haugesund. Frå 1959 til 1989 var han rektor ved Stord gymnas.

Slettebø melde seg inn inn i Anders Langes Parti straks etter partiet vart stifta våren 1973. Ved storingsvalet 1973 vart han vald inn på Storinger frå Hordaland fylke. Perioden 1973-77 var han medlem av Justiskomitéen, og 1976–77-sesjonen var han parlamentarisk leiar for Anders Langes Parti, som i 1977 endra namn til Framstegspartiet. Slettebø var seinare medlem i Stord kommunestyre 1980–83 og i Hordaland fylkesting og fylkesutval 1984–87.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Harald Slettebø» frå ,  den 22. september 2018.  
 

Norske skulefolk
Stortingsrepresentantar 1973-1977
Folk frå Eigersund
Folk frå Stord
Handjern

Handjern er samankjeda metallenker som vert brukt til å lenkja hendene til ein person saman.

Handjern er mykje brukt av politi, som bruker dei til å pasifisera eller kontrollera arresterte. Dei kan likeeins brukast av andre som har bruk for å pasifisera folk – til dømes fengselsbetjentar, vektarar, ordensvakter, militærpoliti eller flyselskap.

Vanlegvis består handjern av to metallenker som har ein låsemekanisme, så dei berre kan strammast, men ikkje vert lausna (utan nøkkel). På den måten kan ein stramma dem like nøyaktig så mykje som det er naudsynt for at ein ikkje kan koma fri, og dei passar på alle storleikar handledd.

For det meste vert handjerna brukt til å lenkja henda saman bak på ryggen, men dei kan òg brukast til å lenkja henda saman framfor, eller lenkje dei fast til noko.

Ein særleg variant er bunteband eller strips, som òg ofte henregnes under nemninga handjern, sjølv om dei teknisk sett ikkje er handjern. Dei har same eigenskapar som metallhandjern – dei kan strammast så mykje som det er naudsynt, men ikkje vert lausna. Dei vert ofte brukt av politiet ved pågripingar av større mengder (til dømes ved demonstrasjonar og uro) og òg av flyseskap. Dei alminneligvis berre brukast éin gong, men har den store fordelen at dei ikkje veg så mykje.

Handjern vert ikkje berre brukt av politiet. Den vert òg brukt av tryllekunstnere som til dømes Harry Houdini. Tryllekunstnerne utfører triks, der dei skal få av seg handjerna, nokon gonger på kort tid, eller bak på ryggen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Håndjern» frå ,  den 22. september 2018.  

Politiutstyr
Tryggleiksutstyr
Harry Houdini

Erik Weisz () var ein ungarsk-amerikansk utbrytarartist, tryllekunstnar og stuntutøvar. Han tok kunstnarnamnet Harry Houdini etter Jean Eugène Robert-Houdin. Han har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame. I 1920-åra avslørte han triks utførte av fleire personar som hevda at dei var medium som kunne oppretta kontakt med personar som var døde. Han arbeidde òg med å avsløra triks av personar som hevda at dei var synske.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Harry Houdini» frå ,  den 22. september 2018.

Bakgrunnsstoff 
 The Learned Pig Project - samlar texter av och om trollkarlar
 Harry Houdini på Paranormal.sjå

Hollywood Walk of Fame
Folk frå Budapest
Tryllekunstnarar
Illusjonistar
New York Hippodrome

Hippodrome Theatre, òg kalla New York Hippodrome, var eit teater i New York City frå 1905 til 1939 på Sixth Aveny mellom 43. Street og 44. Street i Theater District i Midtown Manhattan. Det vart kalla for i verdas største teater av byggjarane. Det hadde 5 300 sitteplassar og ein 30 gangar 61 m stor scene. Teateret vart utstyrt med datidens seinaste teknologi innanfor teaterutstyr, herunder ein løftbart vasstank i glas.

Hippodromen vart bygd av Frederick Thompson og Elmer Dundy, skaparane av Luna Park-forlystelsesparken på Coney Island, med stønad frå Harry S. Blacks U.S. Realty, eit av i tidas dominerande eigedom- og byggeselskap, og vart overteke av The Shubert Organization i 1909. I 1933 vart det genåpna som kinoen New York Hippodrome, og vart scenen for Billy Roses musikal Jumbo i 1935. Dei som optrådte i Hippodromen omfatta mange sirkus, musikalske revyar, Harry Houdinis forsvindende elefant, vaudeviller, stumfilm som Neptune's Daughter frå 1914 og Better Vert tima frå 1922 samt 1930-åras film.

Teateret stengde i august 1939 for å rivast. I 1952 opna ein stor, moderne kontorbygning kalla «The Hippodrome Center» (1120 Aveny of the Americas) på same stad.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «New York Hippodrome» frå ,  den 22. september 2018.  
 

 Epstein, Milton. The New York Hippodrome: A Complete Chronology of Performances, From 1905 to 1939. Performing Art Resources, vol. 17-18. New York: Theatre Library Association, 1993. ISBN 0-032610-14-0

Bakgrunnsstoff
 Cinema Treasures (engelsk)

Skipingar i 1905
Nedleggingar i 1939
Coney Island

Coney Island er ei halvøy, tidlegare ei øy, i den sørlege delen av Brooklyn og Queens i New York i USA. Namnet stammar, ifølgje den meste utbreidde teorien, frå den tida dette området var den nederlandske kolonien Nieuw Amsterdam og der det på eit kart frå 1639 er kalla «Conyne Eylandt», eller «Konijn Eiland» med dagens skrivemåte, noko som kan verta omsett med «Kaninøya». Området vart brukt til kaninjakt heilt fram til det vart utbygd som feriestad etter borgarkrigen då Coney Island vart knytt til byen med først med ei jarnbanelinje. Frå 1860-åra var det knytt til trikkesystemet i New York. Det vart òg etablert dampbåtlinje, og strandområdet vart utbygd med hotell. Staden har rundt 60 000 innbyggjarar.

Coney Island er kjent for sine no noko gamle moroparkar og sirkus, badestranda mot Atlanterhavet og den store russisk-amerikanske busettinga. Staden vert òg assosiert med snøggmat og skal vera opphavsstaden til pølse i brød

Moroparkane nådde eit høgdepunkt tidleg på 1900-talet, populariteten dalte etter andre verdskrigen. Etter fleire år med forfall er området vorte revitalisert gjennom opninga av KeySpan Park og andre større utbyggingsprosjekt. KeySpan Park er stadion for det suksessfylte Brooklyn Cyclones, eit Minor League Baseball-lag.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Coney Island» frå ,  den 22. september 2018.

Bakgrunnsstoff

 Coney Island, USA heimeside
 Historieprosjekt
 View of Coney Island

{{autoritetsdata{{
Moroparkar i USA
Tidlegare øyar
New York City
Alicia de Larrocha

Alicia dei Larrocha y de la Calle () var ein spansk pianist og komponist. Ho er blitt kalla ein av dei største pianistane i sin generasjon.

Ho vann fleire Grammy-prisar og ein Fyrsten av Asturias-pris. Ho er blitt gjeven æra for å ha gjort verka til Isaac Albéniz og Enrique Granados meir kjende. I 1995 blei ho den første spanske kunstnaren tl å vinna UNESCO-prisen.

Liv
Alicia de Larrocha  vart fødd i Barcelona i Spania, der ho studerte piano saman med Frank Marshall allereie frå ho var tre år gammal. Då ho var seks hadde ho sin første konsert, og sin første orkesterdebut i ein alder av elleve. I 1947 byrja ho ein internasjonal turne, med ei rekkje pianosolistparti på repertoaret. Ho er mest kjend for sine innspelingar av Enrique Granados og Isaac Albéniz sine verk 

I 1995 var ho ein enno aktiv pianist, men ho måtte gjera visse tilpasninger etter kvart som ho vart eldre. Ho var lita av vekst, under 150 cm høg, og hendene hennar var små for ein pianist.  Dette gjorde at ho blant anna måtte slutta å spela Rakhmaninov.

Ho vann ein Grammy-pris i 1975 og ein i 1992. Då var ho nesten 70 år gammal. I 1994 fekk ho Fyrsten av Asturias' pris for kunst.

De Larrocha trekte seg tilbake frå offentlege opptredenar i oktober 2003, då ho var 80 år gammal, etter ein 76 år lang karriere.
Ho døydde 25. september 2009 på Hospital Quirón i Barcelona i ein alder av 86. Helsetilstanden hadde forverra seg gradvis etter at ho brekte låret to år tidlegare.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alicia de Larrocha» frå ,  den 22. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Intervju med New York Timest

Pianistar
Spanske musikarar
Marilyn French

Marilyn French () var ein amerikansk feministisk forfattar og doktor i litteratur.

Marilyn French vart fødd som Marilyn Edwards i Brooklyn som dotter av E. Charles Edwards og Isabel Hazz Edwards.

Marilyn French var ein akademisk feminist, som skreiv fleire bøker. Ho har uttalt My goal in life is to change the entire sosial and economic structure of Western civilization, to make it a feminist world, (Mitt mål i livet er å endra heile den sosiale og økonomiske strukturen i den vestlege verda, å gjera henne til ei feministisk verd)

I 1950 vart Marilyn French gift med Robert M. French Jr. Med han fekk ho borna Robert og Jamie. Ekteskapet vart oppløyst i 1967.

Boka Kvinner (The Women's Room på engelsk), som kom ut i 1977, følgjer Miram frå ho er jente til eldre kvinne. Boka har kjønnspolitikk i fokus, og Mira opplever saman med veninnene sine å verta undertrykte i ei patriarkalsk verd. 

I 1992 fekk Marilyn French konstatert kreft i matrøyret, og den uhyggelege beskjeden om at ho hadde berre månader att å leva, men likevel skreiv ho boka Season in Hell: A Memoir som er basert på opplevinga med sjukdomen.

Marilyn French døydde 2. mai 2009 på Manhattan i New York City, 79 år gamal. Dødsårsaka var hjartestans.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marilyn French» frå ,  den 22. september 2018.  
 

USA-amerikanske sakprosaforfattarar
Kvinnelege forfattarar frå 1900-talet
Bhairon Singh Shekhawat

Bhairon Singh Shekhawat () var ein indisk politikar som var visepresident i India frå 2002 til 2007. Han trekte seg som visepresident i 2007 etter at han tapte presidentvalet mot Pratibha Patil.

ShekhawatHan var guvernør i heimstaten Rajasthan i tre periodar: Først frå juni 1977 til februar 1980, så frå mars 1990 til desember 1990, og tredje gongen frå desember 1993 til november 1998.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bhairon Singh Shekhawat» frå ,  den 22. september 2018.  
 

Indiske politikarar
Indiske visepresidentar
Folk frå Sikar
Guvernørar av Rajasthan
Dei tolv imamane

Dei tolv imamane er i tolvar-greinene innan sjiaislam (ithnā-ʿashariyyah) dei tolv spirituelle og politiske etterfølgjarane til profeten Muhammed. Innan sjiaislam trur ein generelt på at imamane var dei rettmessige etterfølgjarar av profeten. Ifølge sjiaislam vart dette bestemt av Gud sjølv, og òg føresagt fleire gonger av Muhammed før han døydde. Imamane vert her rekna for å vera ufeilbarlege (maʿsūm) og for å vera voktarar av islam. Dessutan trur shiaer òg på at imamane veit til den indre meining (bātinn) av Koranen.

Den fyrste imamen, ʿAlī, som òg vert kalla Leiar for dei truande (Amīr all-Muʾn-enīmin), var fetter av profeten og gift med den einaste dottera hans som fekk barn, Fatima.

Lista over dei tolv imamane

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tolv Imamer» frå ,  den 22. september 2018.  
 
Islam
Sjiaislam
Maren Splids

Maren Thomasdatter Splids ()) var ei dansk kvinne som blei brend på bålet for trolldom. Ho er seinare blitt kjend som eit av dei best kjende offera for hekseforfølgingar i dansk historie.

Bakgrunn
Maren kom frå i Grimstrup i noverande Esbjerg kommune, der ein reknar med at ho vart fødd kring 1600. Ho gifta seg med Laurids Splid, som skal ha vore frå Holsten og som seinast 1628 var skreddarmeister i Ribe. Paret dreiv også vertshus ved Torvet i Ribe, og tilhøyrde det borgarskapet i byen.

Huset deira, Laurids Splids hus, finst framleis og og er i dag freda.

Hekseanklage 
Då Didrik, ein annan skredder frå Ribe, vart svært sjuk vart Maren Splids anklaga for å ha forheksa han. Dei hadde hatt ein krangel 13 år tidlegare.

Prosessen mot Maren Splids tok til i Ribe Byrett i mars 1637. Ho vart funnen skuldig og brend mellom Galgebakkerne nord for byen den 10. november 1641 . 

Under tortur hadde Maren oppgjeve 6 andre kvinner ho skulle ha vore i «heksekompagni» med. Då desse så vart forhøyrde, angav dei fleire kvinner. I enden vart berre Maren Splids og ei Anne Thomasdatter brende som hekser. 13 andre vart frikjende, men minst fem av dei hadde då sete i fengsel i 5-45 veker. Etterpå byrja heksesakene å ebba ut, og både byrådet og borgarmeisteren gjorde ein stor innsats for å stoppa «heksegalskaben» og redda kvinnene.

Sjå òg 

 Christenze Kruckow
 Hekseforfølgingane

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Maren Splids» frå ,  den 26. september 2018.

Litteratur 

 Historisk Efterretning om de i Ribe Bye for Hexerie forfulgte of brændte Mennesker, XI. Capitel, af David Grønlund (1780/1973)
 Marens Splids - En heks fra Ribe, af G. Holm. Munksgaard (1981)
 Maren - og de andre Satans hekse!, af P. Rieffestahl. Åløkke (1991)
 Danske domme i trolddomssager i øverste instans, af J. C. Jacobsen (1966)
 Djævletro og folkemagi: Trolddomsforfølgelse i 1500- og 1600-tallets Vestjylland, af Kim Tørnsø (1986)
 Mysteriet om Heksen, af Flemming Christian Nielsen (1989)

Folk avretta for trolldom
Folk avretta ved brenning
Avretta danskar
Folk frå Ribe
Folk frå Esbjerg
Kvinner på 1600-talet
Snarøya-ulukka

Snarøya-ulukka var den første flyulukka som ramma norsk sivil luftfart etter andre verdskrigen. Ulukka fann stad berre halvannan månad etter at Det Norske Luftfartsselskap (DNL) hadde starta ruteflyging etter krigen. 

Ein av selskapet sitt Junkers 52/3M, LN-LAB  styrta på Snarøya den 22. mai 1946. 10 passasjerar og besetninga på tre omkom. Ingen på bakken vart skadde. Flyet var ein tidlegare Luftwaffe-maskin. Blant dei omkomne var den kjende motstandsmannen og forfattaren Ronald Fangen og den svenske kunstmålaren Isaac Grünewald.

Ulukkeårsak 
Flyet hadde nettopp teke av frå Fornebu på veg til Stockholm. Under stiginga miste motor nummer ein krafta. Flygarane freista å venda tilbake til flyplassen, men flyet miste høgd, kolliderte med tretoppane og fall ned i ein hage og eit hus i Halden Terrasse 10 på Snarøya

Sjå òg 

 Norske katastrofar og store ulukker

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Snarø-ulykken» frå ,  den 22. september 2018.

Bakgrunnsstoff

 Aviation-safety.net – Ulukkeinformasjon om DNL Ju-52 LN-LAB
Luftfartsulukker i Noreg
Det Norske Luftfartselskap

Det Norske Luftfartselskap er eit tidlegare norsk flyselskap, skipa i 1933. Det var eit av selskapa som fusjonerte til SAS.

Selskapet dreiv innanlandsruter i Noreg frå 1935 etter at reiarlaga Fred. Olsen & Co. og Det Bergenske Dampskibsselskab hadde skote inn kapital. Seinare vart trafikken utvida til Skandinavia. I 1946 vart selskapet reorganisert og formelt skipa på nytt som fylgje av situasjonen under andre verdskrigen, og vart gjort til den norske eigaren i det felles svensk-dansk-norske flyselskapet Scandinavian Airlines System (SAS), som òg vart skipa dette året. I 2001 vart Det Norske Luftfartselskap, som frå 1996 hadde fått namnet SAS Norge, fusjonert med SAS, til liks med det svenske og det danske selskapet som var medeigarar av SAS.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Det Norske Luftfartselskap» frå ,  den 22. september 2018.

Litteratur 
 Bjørhovde, Bjørn; Sturk, Erik, ill. (1997): SAS fly gjennom tidene. Oslo: DNL/SAS historielag.
 Nerdrum, Johan (1988): Fugl Fønix : en beretning om Det Norske Luftfartselskap. Oslo: Gyldendal, ISBN 82-05-16663-3

Bakgrunnsstoff

 DNLs rutetabellar
 Hendingar med DnL-fly 1936-1950

Tidlegare norske flyselskap
Skipingar i 1933
Nedleggingar i 1948
Widerøe-brannen på Fornebu 1964

Widerøe-brannen på Fornebu hende 5. mars 1964. Ein av Widerøes DC-3 var klår for avgang. Flyet stod utanfor hangar 37 (hangaren bygd i eitt med ekspedisjonsbygget) på «Gamle Fornebu» med 15 passasjar og ei besetning på tre. Destinasjonen var Rotterdam.

På grunn vêrforholda var flyet nettopp vorte oversprøyta med av-isningsvæske. Under oppstarten sklei flyet fram eit par meter og venstre propellar traff bensintanken på startaggregatet som antende og i løpet av sekund var heile flyet overtend. Startmekanikaren var lynrask og retta brannslukningsapparatet mot flydøra slik at alle ombord kom seg heilskinna ut.

Ulykkesflyet var LN-PAS, tidlegare eit Braathens-fly, kalla Norse Carrier. Det vart skaffa av Braathen i 1947 og gjekk i mange år i såkalt «sjømannscharter» med daglege turar til Rotterdam og Hamburg. Flyet var nyleg selt til Riis Flyrederi, som hadde leigd det ut til Widerøe på såkalt Dry lease-vilkår.
Brannen utvikla seg så raskt at flyplassens eige brannvesen ikkje klarte å redda det. Det vart seinare brukt som øvingsobjekt for brann og redningstjenesta.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Widerøe-brannen på Fornebu 1964» frå ,  den 22. september 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Informasjon om flyulykken hos Aviation-safety.net
Luftfartsulukker i Noreg
Hendingar i 1964
1964 i Noreg
Teslagrad

Teslagrad er eit dataspel utvikla og utgjeve av den norske spelutviklaren Rain Games. Spelet kom ut på Steam desember 2013, på Nintendo eShop for Wii U i september 2014 og på PlayStation Store på PlayStation 3 og PlayStation 4 i desember 2014 i Europa. Teslagrad bruker Unity game engine, som gjer det lettare for utviklarar å gje ut spelet på ulike plattformer.

Teslagrad er eit plattform-hjernetrimspel i den såkalla metroidvania-stilen, med action-element der magnetisme og andre elektromagnetiske krefter må brukast for å kome vidare i spelet.
 Spelaren styrer ein ung gut som skal avdekke mysteria om det lenge forlatne Tesla Tower. Han hamnar plutseleg midt i ei samansverjing, som involverer ein despotisk konge som har regjert nasjonen med ei jernhand i fleire år. Spelet inneheld nokre kampsegment, kombinert med gåter og presis plattforming. Det går føre seg i ein steampunk-inspirert versjon av det gamle Europa, i ei ikkje-lineær verd med meir enn hundre handteikna miljø. Spelet introduserer ulike oppgraderingar og hjelpemiddel etter kvart som handlinga skrir fram.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Dataspel frå 2013
Eventyrspel
Linux-spel
Macintosh-spel
Metroidvania-spel
Nintendo Switch-spel
Plattform-hjernetrimspel
PlayStation 3-spel
PlayStation 4-spel
PlayStation Vita-spel
Wii U-spel
Windows-spel
Xbox One-spel
Hummelfjell-ulukka

Hummelfjell-ulukka var ei flyulukke som ramma Braathens S·A·F·E den 7. november 1956.

Eit Heron passasjerfly, LN-SUR frå Værnes flyplass ved Trondheim til Fornebu ved Oslo, styrta på Hummelfjell i Hedmark eit par mil sør for Røros. Flyet hadde 10 passasjerer og eit mannskap på to. Ein passasjer og kapteinen omkom. Ulukkesårsaka var uvanlig sterk ising og ein kraftig nedadgående luftstrøm.

Flyulukka fikk stor mediemerksemd ettersom ein av passasjerene var den kjende radiomannen Rolf Kirkvaag. Han heldt håpet oppe hjå dei overlevande med konkurransar og song, og gjekk etter hjelp i den djupe snøen sjølv om han hadde brekt ein ankel. Han nådde fram til folk i grenda Hodalen i Tolga.

Kjelder

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hummelfjell-ulukka» frå ,  den 22. september 2018.

Bakgrunnsstoff

 Aviation Safety Networks omtale
 Ulykken 50 år senere – ein passasjer forteller
 Tilbake på ulykkesstedetMall:Død lenke

Luftfartsulukker i Noreg
Tolga kommune