alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Clapping Music

Clapping Music er eit minimalistisk  musikkstykke komponert av Steve Reich i 1972. Det er skrive for to utøvarar eller grupper som framfører det berre ved hjelp av klapping. Stykket er ein kanon danna av ein enkel rytme som blir klappa av begge utøvarane. Ein av dei fortset med same rytmen gjennom heile stykket, medan den andre gradvis forskyv sin del. Dei to rytmane kjem i utakt og dannar ulike mønster, før dei til slutt er i fase att.

Reich fekk inspirasjon til stykket då han og ensemblet hans var på turne i Europa. Etter ein konsert i Brussel blei dei tekne med på ein flamencokonsert  der dei to artistane mellom anna utførte rytmisk klapping (palmas flamencas). Opptredenen inspirerte Reich til å overføra fasearbeidet han hadde gjort med andre instrument til klapping.
Reich har sjølv sagt at han ønska å skriva eit musikkstykke som ikkje gjorde bruk av noko musikkinstrument anna enn menneskekroppen.

I tidlegare verk, som Piano Phase, hadde dei ulike musikarane gått sakte inn og ut av fase med kvarandre. Clapping Music har meir presise endringar i rytme som endrar fasane frå ein utøvar, medan den andre utøvaren blir verande i den første fasen gjennom heile stykket. Reich har framført stykket ei rekkje gonger, men røpa i eit intervju i 2016 at han alltid hadde utført den første, lettare stemma som ikkje inneber endring av rytmen.

Rytmen ein klappar er ein variant av ein bjøllerytme (bell pattern) i 12/8 takt kjend frå afrikansk musikk, med eit ekstra slag lagt til den gunnleggjande rytmen. Dei to utøvarane klappar i takt i byrjinga av stykket. Etter kvar 8. eller 12. takt flytter den andre klapparen seg ei åttandedelsnote til høgre. Stykket fortsett til denne andre utøvaren har flytta seg 12 åttandedelsnoter slik at han er i takt med den første att, etter 144 taktar.
Det ekstra slaget som er lagt til grunnrytmen gjev eit interessant stykke ut frå den varierte synkoperinga ein oppnår etterkvart som stykket skrid fram.

I 2012 blei det gjeve ut eit autorisert arrangement for solo piano av Clapping Music på albumet Which Way Is Up? av Simon Rackham.

Imagine Dragons brukte Clapping Music som grunnlag for hitten sin «On Top of the World» frå 2012. Songen bruker berre eit sample av verket, og dei ulike rytmane endrar seg ikkje i løpet av songen.

Stykket blei spelt inn for og brukt på ein remix av David Bowie sin song «Love Is Lost». Remixen av James Murphy, kalla «Hello Steve Reich Mix for the DFA», blei gjeven ut som singel i 2013.

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Clapping Music» frå ,  den 22. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 
Reich, Steve. Steve Reich Clapping Music Video Medium . stevereich.com

Steve Reich
Musikk i 1972
Perkusjonsmusikk
The Clapping Song

«The Clapping Song» er ein amerikansk song skriven av Lincoln Chase og opphavleg arrangert av Charles Callello og spelt inn av Shirley Ellis i 1965. 
«The Clapping Song» inneheld tekst frå songen «Little Rubber Dolly», frå 1930-talet, spelt inn av Light Crust Doughboys, og instruksjonar for ein klappeleik.

Songen blei gjeven ut kort tid etter at Shirley Ellis hadde gjeve ut «The Name Game». Han selde over ein million eksemplar, og nådde åttandeplassen på singellista i USA og sjetteplassen i Storbritannia.

Songen vende attende til topplistene i 1982, då versjonen til Belle Stars nådde 11. plass i Storbritannia. Denne versjonen nådde ikkje topplistene i USA, men ein annan versjon av Pia Zadora nådde 36. plassen der i 1983.

Coverversjonar
Det er laga fleire coverversjonar av songen:
 Gary Glitter på tre album: Glitter i 1972, Glam Years 1991 og Gary Glitter i 1995
 Meksikanske Yuri spelte inn ein spansk versjon i 1980 med tittleen «Bailad (The Clapping Song)»
 Skotske Ian Cussick gav ut songen som singel i 1981, frå albumet Hypertension
 The Belle Stars spelte inn songen i 1982
 Pia Zadora spelte inn songen i 1983
 Aaron Carter gav ut ein versjon av songen på  albumet Aaron's Party (Come Get It) frå 2000. Det blei laga ein musikkvideo til han.
 Lil' Kim framførte songen i rolla som Shirley Ellis i NBC-dramaet American Dreams i 2003, og dansa til songen på ABC-showet Dancing With The Stars i 2009
 Mother and The Addicts gav ut ein coverversjon av songen som ei B-side til singelen «Who Art You Girls?» i  2004

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Clapping Song» frå ,  den 22. oktober 2018.  

Songar frå 1965
Songar skrivne av Lincoln Chase
Aaron Carter-songar
Muttur-massakren i 2006

Muttur-massakren, òg kjend som Trincomalee-massakren på NGO-arbeidarar skjedde 4. eller 5. august 2006, då 17 tilsette i den franske internasjonalen uavhengige nødhjelpsorganisasjonen Action Contre la Faim (engelsk: Action Against Hunger, eller ACF) vart skutt på nært hold i byen Muttur, nær Trincomalee. Offera inkluderte 16 srilankiske tamilar og ein srilankisk muslim. Hendinga var eit av dei vondaste angrepa mot humanitære hjelpearbeidarar sidan angripe i 2003 mot SN i Bagdad.

Hendinga 
Då lika vart funnen, hadde byen Muttur vorte erobra av Sri Lankiske regjeringsstyrkar. Det hadde føregått harde kampar mellom regjeringsstyrkane og Tamiltigrane (LTTE) veka før lika vart oppdaga. Lika vart funne liggjande med andleta ned og med skot i hovuda i ein leir for Action Contre la Faim.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Muttur-massakren i 2006» frå ,  den 17. november 2018.

Bakgrunnsstoff
  World concern worker shot dead
   BBC report on the murder of fishermen
  BBC, Military killed aid staff
  ICJ report on Muttur massacre
  IIEG public statement 2007 
  Aid agency concerned about the investigation

Konfliktar i 2006
Massakrar
Srilankisk historie
Dervisj

Dervisj (gjennom tyrkisk frå persisk  darvīsh, 'tiggar') er ein person som høyre til ein religiøs brorskap eller orden (tarika) innan sufi-islam.

«Dervisj» tyder 'fattig' på same måte som det arabiske ordet fakir. Det viser til ei audmjuk og enkel haldning i høve til Gud, ikkje nødvendigvis materiell fattigdom.

Dervisj-livsstilen kan til ein viss grad samanliknas med tiggarmunkar i kristendommen og sadhuar i hinduismen, buddhismen og djainismen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dervisj» frå ,  den 22. oktober 2018.  
 

Sufisme
Ord av persisk opphav
VPK-7829 Bumerang

VPK-7829 Bumerang (russisk Бумеранг, Boomerang) er eit amfibisk Pansra personellkøyretøy med åtte hjul utvikla for Den russiske hæren.

Design 

Panseret, som er keramisk, vil verne mannskapet mot granatsplintar. 8x8 hjul med 750 hk dieselmotor.

Variantar 

 K-16 Bumerang Pansra personellkøyretøy
 K-17 Bumerang Stormpanservogn

Referansar

Pansra personellkøyretøy
Martin Hoffmann

Martin Hoffmann () er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Gommern i Sachsen-Anhalt som vann olympisk gullmedalje med Aust-Tyskland sitt landslag under Sommar-OL 1976 i Montréal og i 1974 cupvinnarcupen med FC Magdeburg.

Klubbspel
Hoffmann var ein kjapp venstreveng på FC Magdeburg frå 1973 til 1985. Han var i denne perioden med om å vinne cupvinnarcupen i 1974, den austtyske ligaen to gongar og nasjonal seriemeister tre gongar.

Landslagsspel
Hoffmann deltok i 66 landskampar for Aust-Tyskland i åra frå 1973 til 1981 og skåra 16 mål. Sommaren 1974 spelte han i alle seks VM-kampane til det austtyske laget då Fotball-VM 1974 fann stad  i Vest-Tyskland, ein meisterskap der han noterte seg for sitt fyrste landslagsmål, då det vart 1-1 mot Chile i gruppespelet. Under dei olympiske sommarleikane 1976 skåra Hoffmann det andre målet då Aust-Tyskland vann OL-finalen med 3-1 over Polen framfor 71 617 tilskodar på Olympic Stadium i Montréal.

Merittar
OL-gull: 1976 for Aust-Tyskland
Vinnar av cupvinnarcupen: 1974 med FC Magdeburg
Austtysk ligameister: 1974 og 1975 med FC Magdeburg
Austtysk cupmeister: 1978, 1979 og 1983 med FC Magdeburg

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martin Hoffmann (Fußballspieler)» frå ,  den 22. oktober 2018.  
 
eu-football

Tyske fotballspelarar
Magdeburg-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1974
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Where Are You Now, My Son?

Where Are You Now, My Son? er eit album av Joan Baez, gjeve ut tidleg i 1973. Den eine sida på albumet inneheld innspelingar Baez gjorde under eit amerikansk bombeåtak mot Hanoi jula 1972. Her kan ein høyre stemmene til Barry Romo, Michael Allen og menneskerettsadvoktaten Telford Taylor, som Baez vitja Nord-Vietnam med i 1972. 

Den andre sida av albumet inneheld songar skrivne av Baez, Mimi Fariña og Hoyt Axton. Desse vart spelt inn i Nashville i januar 1973.

Innhald

Medverkande
Joan Baez – vokal, gitar

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Where Are You Now, My Son?» frå ,  den 22. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Joan Baez-album
Musikkalbum frå 1973
Songar om Vietnamkrigen
Album produserte av Norbert Putnam
A&M Records-album
Gracias a la Vida av Joan Baez

Gracias a la Vida (med undertittelen Joan Baez canta en español) eller Here's to Life: Joan Baez sings in Spanish er eit studioalbum frå 1974 gjeve ut av Joan Baez. Det inneheld hovudsakleg songar spelte inn på spansk (og ein song på katalansk). Baez sa på den tida at ho gav ut albumet som ei «melding om håp til chilenarane som leid under Augusto Pinochet» etter dødsfallet til Salvador Allende. Baez er kjend for kritikken sin av USA-amerikansk innblanding i latinamerikansk politikk, og har turnert og arbeidd for å betre menneskerettar i regionen. Her finn ein songar av dei chilenske musikarane Victor Jara (som vart torturert og drepen etter statskuppet i 1973) og Violeta Parra, som skreiv tittelsporet. Songane kom frå land som Mexico, Cuba, Chile og Spania. 

Ein meir livleg versjon av «Dida» kom ut på albumet Diamonds & Rust, året etter. 

Albumet selde moderat i USA, men vart ein særs stor suksess i Latin-Amerika.

Innhald

Medverkande
Joan Baez - solovokal, akustisk og klassisk gitar
Tommy Tedesco - sologitar
Jim Hughart - kontrabass
Lalo Lindgron - munnspel
Tom Scott - fløyte, treblåseinstrument, strykearrangement
Mariachi Uclatlan (4, 8)
Rondalla Amerindia (13)
Edgar Lustgarten - cello
Milt Holland - perkusjon
Joni Mitchell - vocalimprovisasjon (7)
Jackie Ward Singers, Sally Stevens, Andrea Willis - korvokal (12)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Gracias a la Vida (album)» frå ,  den 22. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene: 
Farber, Nancy (1974). «Joan Baez:  Singing of fewer causes now». People Magazine 4/29/74;54-57.
 

Musikkalbum frå 1974
Joan Baez-album
A&M Records-album
Album produserte av Henry Lewy
Album spelte inn i A&M Studios
Den heilage stolen

Den heilage stolen eller den apostoliske stolen er nemninga for bispedømet Roma og dermed embetet til paven og tenesteapparatet hans.

Den heilage stolen er forskjellig frå Vatikanstaten, som er ein suveren stat med eit territorium. Paven er likevel òg statsoverhovud for Vatikanstaten, og Den heilage stolen tek hand om forvaltinga av staten.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Den hellige stol» frå ,  den 23. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
 

 
Pavedømet
Permanente observatørar i SN
Vatikanstaten
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Garvesyre

Garvesyre, garvestoff  eller tannin er ei gruppe kompliserte organiske sambindingar som finst i plantar og plantedelar.
Dei verner plantar og tre mot beiting og nedbryting frå sopp og bakteriar.

Handelsvaren garvesyre blir vunne ut frå galleple og har kjemisk formel (summeformel) C76H52O46. Garvesyre er lettløyseleg i vatn og verker snerpande (astringerande). Stoffet har stor fellingsevne, blant anna for protein, og er viktig del av naturlege garvestoff.

I vin bidrar garvesyre både til smak og haldbarheit og gjev eit visst snerpande preg om ho finst i større mengder, til dømes i vin som ikkje er ferdiglagra.

Referansar

Esterar
Matvarer
Elisabeth Scheller

Elisabeth Scheller () er ein tysk språkforskar som har spesialisert seg på kildinsamisk leksikografi og sosiolingvistikk.

Ho har studert samisk ved Umeå universitet og er doktorgradsstipendiat i samisk sosiolingvistikk ved UiT Noregs arktiske universitet. 

Ho har teke del i omsetjingsarbeid som nyttar moderne kildinsamisk, som bøkene om Pippi Langstrømpe i samarbeid med Aleksandra Antonova.

Referansar

Bakgrunnsstoff

Kildinsamisk språk
Tyske språkforskarar
Samisk språkforsking
Isop

Isop (Hyssopus officinalis) er ein plante i leppeblomfamilien som er blitt brukt til matlaging og urtemedisin.

Isop dannar ein dvergbusk som blir 30–90 cm høg. Han har eggforma blad somer heile eller rundtanna. Bomane dannar lange aks i toppen av greinene. Dei er som regel blå,men kan også vera rosa eller kvite. Planten har ei stram krydderlukt.

Planten stammar frå Sør-Europa og Vest-Asia. I oldtida blei han brukt i seremoniar,  og ble i oldtiden brukt ved seremonier (nevnt i Bibelen), i nyere tid medisinsk. I folkemedisinen er isop blitt brukt mot nattesveitte, luftvegskatarr, gikt og magetrøbbel.

Han veks forvilla nokre stader i Noreg, på tørre bakkar og knausar.

Blad og blomsar gjev ein bittersøt smak til sitrondrikk og kan også brukast i salatar og grønsaksupper. Urten tar bort transmak frå feit fisk, og er difor eit godt krydder for sild.

Kjelder

Leppeblomfamilien 
Urter
Medisinplantar
Koparstikk

Koparstikk er både nemninga på ein metode for å lage bilete for hand på ei trykkplate av kopar, og nemninga for det biletet som deretter vert laga på papir ved hjelp av denne trykkplata. Koparstikk er såleis ein av fleire grafiske framgangsmåtar for å trykke bilete i mange eksemplar. Det er mellom dei eldste grafiske teknikkane, og har sitt opphav i gullsmed- og våpenkunsten i mellomalderen. Dei eldste koparstikka som kan tidfestast, er frå 1446 og laga i det som no er Tyskland.

Koparstikket er ein djuptrykksteknikk, det vil seie at det er trykksverta som ligg i liner gravert ned i koparplata som festar seg til papiret under trykkinga. Ved hjelp av ei gravstikke, eit jarn med v-forma eller rektangulært tverrsnitt i spissen, vert linene graverte ned i koparplata. Typisk for linene i eit koparstikk, er at dei endar i ein spiss. Djupna og breidda på linene kan endrast ved å variere trykket på gravestikka og vinkelen på ho i høve til plata, og såleis få fram fine og grove strekar på det ferdige trykket. Ved å leggje linene meir eller mindre tett og skravere i kryss, kan ein òg oppnå ulike valørar i motivet. Plata ligg gjerne på ei slags pute for å kunne vriast på når linene skal danne bogar og vinklar.

Langsetter både sidene av den graverte lina lagar det seg ein kant, ein «grat», som skal verte polert vekk før plata vert sett inn med trykksverte. Strekane i det ferdige trykket vert då skarpe og distinkte, i motsetnad til trykk framstilt med den såkalla tørrnålsteknikken, der graten langs linene ikkje vert fjerna. Graten verkar då inn på papiret under trykkinga og gjev streken ein mjukare og meir «lodden» karakter, som mange kunstnarar set pris på.

Trykksverta skal verte klint godt ned i strekane i plata. Deretter skal plata «slåast av», det vil seie at sverta vert tørka vekk frå overflata av plata, slik at det berre er sverte att nede i dei graverte strekane. Når sverta legg seg på papiret under trykkinga, får ein såleis eit spegelvendt bilete av det som vart rissa inn i plata. For kvart einaste trykk må plata smørast inn med ny sverte og deretter «slåast av».

Bakgrunnsstoff
snl.no: Kobberstikk

Grafikk
Khantiar

Khantiar (i eldre litteratur ostjakar) er ei urfolksgruppe frå Sibir i Russland. Dei lever hovudsakleg i den sjølvstyrte regionen Khanty-Mansia, der det også bur mange mansiar. I denne regionen har språka deira khanti og mansi status som offisielle språk saman med russisk.

I den russiske folketeljinga frå 2010 var det  personar som identifiserte seg sjølv som khantiar. Av desse budde  i Tjumen oblast, og av desse igjen heldt  til i Khanty–Mansia og  i Jamalo-Nenets okrug. 873 budde i nabooblasten Tomsk, og 88 i Republikken Komi.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Khanty» frå ,  den 23. oktober 2018.  
 

Folkegrupper i Russland
Khanty-Mansia
Croix des Bouquets

Croix des Bouquets (haitisk kreol: Kwadèbouke) er ein kommune i departementet Ouest i Haiti. Kommunen ligg sør i landet, 18 kilometer aust for hovudstaden Port-au-Prince. Nordaust i kommunen ligg innsjøen Trou Caïman. 

Dei namngjetne kunstnarane Georges Liautaud, Serge Jolimeau,  Murat Brierre og brørne Louis-Juste og Gabriel Bien-Aimé kjem frå Croix des Bouquets. Det same gjeld rapparen Wyclef Jean. 

Kunstmuseet Le Musée Georges Liautaud (Georges Liautaud-museet) ligg i Croix des Bouquets. Det vart opna i januar 2009.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Croix des Bouquets (kommun)» frå ,  den 23. oktober 2018.  
 
Haitisk geografi
American Lutheran Church i Oslo

American Lutheran Church  (ALC) ligg i Fritzners gate 15 på Frogner. Ho er forsamlingskyrkje for den amerikanske lutherske kyrkjelyden i Oslo. Kyrkja har 400 sitteplassar. Ho vart innvigd 11. oktober 1964. Bygget vart teikna av det amerikanske arkitektfirmaet Methri & Mattson.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «American Lutheran Church i Oslo» frå ,  den 23. oktober 2018.

Litteratur 

 
 

Bydel Frogner
Kyrkjer i Oslo
Skipingar i 1964
Diamonds & Rust

Diamonds & Rust er eit studioalbum frå 1975 av Joan Baez. Baez tolka ofte andre sine songar og på dette albumet spelte ho songar skrivne eller spelte av Bob Dylan, Stevie Wonder, The Allman Brothers og Jackson Browne. Diamonds & Rust inneheld òg fleire av hennar eigne songar, inkludert tittelsporet som vart skriven om Bob Dylan. Tittelsporet er òg blitt covra av andre artistar. 

På versjonen hennar av Dylan sin «Simple Twist of Fate» prøver Baez å parodiere Dylan på eine verset. 

Ei anna innspeling av «Dida» kom ut året før på albumet Gracias a la vida. Diamonds & Rust-versjonen av songen var kjappare og vart spelt inn som ein duett med Joni Mitchell.

Innhald

Medverkande

Joan Baez – vokal, akustisk gitar, synthesiserar, arrangement, produsent
Larry Carlton – elektrisk gitar, akustisk gitar, arrangør, produsent
Dean Parks – elektrisk gitar, akustisk gitar
Wilton Felder – bass
Reinie Press – bass
Max Bennett – bass (10)
Jim Gordon – trommer
John Guerin – trommer (10)
Larry Knechtel – piano
Joe Sample – elektrisk piano, hammondorgel
Hampton Hawes – piano (4)
David Paich – piano, elektrisk cembalo
Red Rhodes – pedalsteelgitar
Malcolm Cecil – synthesiserar
Tom Scott – fløyte, saksofon, arrangør
Jim Horn – saksofon
Joni Mitchell – vokalimprovisasjon (10)
Rick Lo Tempio – elektrisk gitar (10)
Ollie Mitchell – trompet
Buck Monari – trompet
Teknisk
David Kershenbaum – produsent
Rick Riggieri – lydteknikar
Henry Lewy – lydteknikar (10)
Ellis Sorkin – assisterande lydteknikar
Bob Cato – design

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Diamonds & Rust» frå ,  den 23. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1975
Joan Baez-album
A&M Records-album
Album produserte av David Kershenbaum
Album spelte inn i Wally Heider Studios
Album spelte inn i A&M Studios
Hampton Hawes

Hampton Barnett Hawes jr. () var ein USA-amerikansk jazzpianist. Han forfatta biografien Raise Up Off Me, som han vann Deems-Taylor-prisen for musikklitteratur i 1975. 

Hawes spelte med fleire av dei leiande jazzmusikarane på vestkysten av USA, som Dexter Gordon, Wardell Gray, Art Pepper, Shorty Rogers og Teddy Edwards. Han spelte med Charles Mingus på albumet Mingus Three i 1957. 

Hawes byrja å bruke heroin då han var kring 20 år gammal og sleit med avhengigheit i fleire år. I 1958 vart han spana på av politiet i Los Angeles, som tenkte at han ikkje ville risikere ein suksessrik musikkarriere og derfor kom til å avsløre leverandøren sin. Hawes vart arrestert for heroinmisbruk på 30-årsdagen sin, men han nekta å samarbeide og vart dømd til ti år i fengsel. I vekene mellom rettssaka og dommen, spelte Hawes inn eit album med negro spirituals og gospelsongar, The Sermon. I 1963 vart han benåda av presidenten John F. Kennedy. 

Hawes fortsette musikkarrieren etter han kom ut av fengsel. Hampton Hawes døydde av hjerneinfarkt i 1977, 48 år gammal.

Diskografi

Som leiar eller medleiar

Som sidemann
Med Gene Ammons
 Gene Ammons and Friends at Montreux (Prestige, 1973)

Med Sonny Criss
 I'll Catch the Sun! (Prestige, 1969)

Med Art Farmer
 On the Road (Contemporary, 1976)

Med Dexter Gordon
 The Hunt (Savoy Records, 1947 [1977])
 Blues à la Suisse (Prestige, 1973)

Med Barney Kessel
 Kessel Plays Standards (Contemporary, 1955)
 Let's Cook! (Contemporary, 1957 [1962])

Med Warne Marsh
 Live in Hollywood (Xanadu, 1952 [1979])

Med Charles Mingus
 Mingus Three (Jubilee, 1957)

Med Blue Mitchell
 Stratosonic Nuances (RCA, 1975)

Med Red Mitchell
 Red Mitchell (Bethlehem, 1955)

Med Art Pepper
 The Early Show (Xanadu, 1952 [1979])
 Surf Ride (Savoy, 1952–1954 [1956])
 Living Legend (Contemporary, 1975)

Med Shorty Rogers 
 Modern Sounds (Capitol, 1951)
 Shorty Rogers and His Giants (RCA Victor, 1953)

Med Sonny Rollins
 Sonny Rollins and the Contemporary Leaders (Contemporary, 1958)

Med Bud Shank
 Bud Shank – Shorty Rogers – Bill Perkins (Pacific Jazz, 1955)

Med Sonny Stitt
 So Doggone Good (Prestige, 1972)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hampton Hawes» frå ,  den 23. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Diskografi
 «Hampton Hawes and the Low Blues» av Ethan Iverson

Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske jazzpianistar
Bebop-pianistar
Hard bop-pianistar
Jazzfunk-pianistar
Jazzfusion-pianistar
Mainstream jazz-pianistar
Folk frå Los Angeles
Soul-jazz-pianistar
West Coast jazz-pianistar
Malcolm Cecil

Malcolm Cecil () var ein britisk jazzbassist og Grammyprisvinnande plateprodusent.

Cecil var fødd i London og var med å skipe ein av dei leiande jazzkvintettane i Storbritannia på slutten av 50-åra, The Jazz Couriers, før han var medlem av fleire britiske jazzcomboar leia av Dick Morrissey, Tony Crombie og Ronnie Scott seint i 1950- åg tidleg i 1960-åra. Seinare vart han med Cyril Davies og Alexis Korner i den originale besetninga av Blues Incorporated.

I lag med Robert Margouleff skipa han duoen TONTO's Expanding Head Band, eit prosjekt som brukte ein unik kombinasjon av synthesizerar som gjorde at dei samarbeidde med og samproduserte fleire av dei prisvinnande albuma til Stevie Wonder tidleg i 1970-åra som Talking Book (1972), Music of My Mind, Innervisions og Fulfillingness' First Finale.

Cecil og Margouleff var òg lydteknikarar på det Wonder-produserte albumet Perfect Angel (1974) av Minnie Riperton.

Den unike lyden deira gjorde dei ettersøkte og dei samarbeidde mellom andre med Quincy Jones, Bobby Womack, The Isley Brothers, Billy Preston, Gil Scott-Heron, Weather Report, Stephen Stills, The Doobie Brothers, Dave Mason, Little Feat, Joan Baez og Steve Hillage.

Solo
1981 Radiance

Med TONTO's Expanding Headband
1971: Zero Time
1972: It's About Time
1996: TONTO Rides Again (compilation of above)

Som sidemann
1961: It's Morrissey, Man! – Dick Morrissey Quartet
1961: The Tony Crombie Orchestra 
1961: Let's Take Five – Emcee Five
1962: Bebop from the East Coast – Emcee Five
1971: Where Would I Be? – Jim Hall Trio
1973: 3+3 – The Isley Brothers
1974: Live It Up – The Isley Brothers
1975: Diamonds & Rust - Joan Baez
1975: The Heat Is On – The Isley Brothers
1976: Harvest for the World – The Isley Brothers
1977: Motivation Radio – Steve Hillage
1978: Secrets – Gil Scott-Heron (med Brian Jackson)
1980: Real Eyes – Gil Scott-Heron
1981: Reflections – Gil Scott-Heron
1982: Moving Target – Gil Scott-Heron
1983: Shut 'Um Down; Angel Dust (singlar) – Gil Scott-Heron
1994: Spirits – Gil Scott-Heron
1996: A Jazzy Christmas – Bill Augustine
2009: A Jazzy Christmas 2 – Bill Augustine
2011: We're New Here – Gil Scott-Heron (med Jamie xx)

Produksjon og anna
Som produsent, programmerar og/eller lydteknikar:

Med Stevie Wonder
1972: Music of My Mind
1972: Talking Book
1973: Innervisions 
1974: Fulfillingness' First Finale
1991: Jungle Fever

Forskjellige
Dave Mason – It's Like You Never Left (1973)
Mandrill – Beast From The East (1975)
Billy Preston – It's My Pleasure (1975)
Billy Preston – Billy Preston (1976)
Blood Donor – Rubber Revolution (1979 – frå albumet Blood Donor)
Savoy Brown – Kings of Boogie (1989 – lydteknikar)
Mark Josephson – Dreamstate (1990)
Pete Bardens –  Watercolours  (2002)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Malcolm Cecil» frå ,  den 23. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske plateprodusentar
Engelske komponistar
Engelske jazzmusikarar
Engelske jazzbassistar
Musikarar frå London