alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
December av The Moody Blues

December er det sekstande og siste studioalbumet til det engelske rockebandet The Moody Blues. Albumet bestod av julemusikk og kom ut i 2003. Det var det første albumet deira sidan The Magnificent Moodies med songar som ikkje var skrivne av bandet sjølv. Det var òg det første albumet med gjestefløytist Norda Mullen og det første etter Ray Thomas slutta i bandet.

Innhald

Medverkande
 Justin Hayward: vokal, gitar
 John Lodge: vokal, bassgitar
 Graeme Edge: trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Danilo Madonia: tangentinstrument, sekvensar
 Norda Mullen: fløyte

Salslister

Album

Kjelder

The Moody Blues-album
Britiske julemusikkalbum
Musikkalbum frå 2003
Universal Records-album
Odilon Redon

Bertrand-Jean Redon (), betre kjend som Odilon Redon, var ein fransk målar, grafikar, teiknar og pastellist. Verka hans vert rekna til symbolismen.

Liv og gjerning
Redon vart fødd inn i ein rik familie i Bordeaux i Aquitaine. Han starta å teikne som barn. Femten år gammal begynte han på formelle studiar i teikning. Faren insisterte på at han måtte studere arkitektur, men han klarte ikkje opptaksprøvene til arkitektstudiet. Dermed fekk han i 1864 høve til å gå i lære hos kunstmålaren Jean-Léon Gérôme. Vel heimkomen til Bordeaux byrja han å arbeide med skulptur, og med silketrykk og litografi.

I 1870 slutta Redon seg til hæren for å delta i den fransk-prøyssiske krigen. Mot slutten av krigen flytta han til Paris, der han nesten utelukkande arbeidde med kolteikning og litografi. Først i 1878 fekk arbeida hans noko større vellæte. Året etter publiserte han sitt første album med litografi, med tittelen Dans le Rêve.

Redon var ganske ukjend inntil 1884, då kultromanen tittelen À rebours (=Mot naturen) av Joris-Karl Huysmans kom ut. Historia handla om ein dekadent aristokrat som samla på teikningar laga av Redon.

I 1890-åra føretrekte Redon pastell- og oljemåleri som medium. Han stilte ut i lag med Nabisgruppa i 1899. I 1903 vart han tildelt Æreslegionen.  Populariteten steig då ein katalog over etsingar og litografi kom ut i 1913.

Redon døydde i Paris den 6. juli 1916.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Odilon Redon» frå ,  den 11. mai 2012.  
 

Franske målarar
Symbolistiske målarar
Postimpresjonisme
Magidepartementet

Magidepartementet er ei fiktiv styresmakt i Harry Potter-serien. Det skal liggje under London i England. Departementet styrer magisamfunnet, og magiministeren som leier departementet svarar tik statsministeren i den ikkje-magiske verda. Magiministeren gjennom store delar av Harry Potter-serien er Kornelius Bloeuf.

Avdelingar 
 Avdelinga for magiske idrettar og leikar
 Avdelinga for magisk transport
 Avdeling for internasjonalt magisamarbeid
 Avdelinga for oppsyn og kontroll med magiske vesen
 Avdelinga for magiske uhell og katastrofar
 Avdelinga for magisk justis
 Mysterieavdelinga

Andre magidepartement nemnt i serien 
 Det norske magidepartementet
 Det bulgarske magidepartementet
 Det tyske magidepartementet

Kjelder 
 Rumpeldunk gjennom tidene av J.K. Rowling
 www.harrypotter.wikia.com

 Harry Potter
Smalnebbdukkpetrell

Smalnebbdukkpetrell (Pelecanoides urinatrix), er ein dukkpetrell og medlem av ordenen stormfuglar. Han er ein av fire svært like alkeliknande små sjøfuglar som lever på den sørlege halvkula. Dei har hekkeutbreiing på øyar utanfor Sør-Afrika og i det sørlege Indiahavet, i Sør-Atlanteren, på øyar og holmar utanfor New Zealand og søraustlege australske øyar.

Skildring 
Smalnebbdukkpetrell er ein liten, tjukkfallen petrell, typisk 20 centimeter i lengd med typisk vekt på rundt 130 gram. Fjørdrakta har svart overside, skittenkvit underside og han har eit svart nebb. Vengene har tynne kvite striper. Andletet og halsen kan vere meir brunt enn svart. Beina er blå. Dersom ikkje denne fuglen er observert svært nært, er han nesten umogleg å skilje frå kortnebbdukkpetrell, men kortnebbdukkpetrellar har langt lysare fjører på undersidene av vengene enn smalnebbdukkpetrell. Det er berre små skilnader storleik, kortnebbdukkpetrellar er ca. 2 cm kortare i kroppslengd. Nebbet er litt mindre og smalare enn på kortnebbdukkpetrellar.

Smalnebbdukkpetrell har utbreiing til havs mellom breiddegradane 35 og 55 grader sør, for det meste omkring øyar. Dei beitar på kontinentalsokkelen i hekkesesongen, rørslene deira i utanom hekkesesongen dårleg kjente, og i kva grad det spreier meir allment er ikkje kjent. Som andre medlemmer av familien fangar dei byttedyra ved vengdriven dukking, og er i stand til å dukke ned til 60 meter. Dietten av denne arten er dominert av krepsdyr. Beiting skjer i havet nær kysten, men nokre gonger på djupare pelagisk sone utanfor hekkesesongen. 

Para dannar monogame band. Hekkekoloniane er store, og det er omtrent eitt reir per kvadratmeter. Vanlegvis finn dei reirplassar vegetasjonsdekte bakkar, tidvis òg på flat mark. Reirhòlet er ein ca. 50 cm lang kanal i bakken med eit kammer nedst som kan vere fora med tørka gras. Hoa legg eit enkelt egg, og dei rugar egget i 53-55 dagar. Ungen er flygeferdig først etter 45-59 dagar. Begge foreldra tar omsut for ungen, som er meir grå i fjørdrakta enn vaksne. Den forventa levealderen er 6,5 år.

Populasjonen er estimert til om lag 16 millionar individ (2004) og er minkande.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Common Diving Petrel» frå , den 12. mai 2012
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Pelecanoides urinatrix. Henta frå http://www.birdlife.org den 12. mai 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av smalnebbdukkpetrell  hos Internet Bird Collection

Stormfuglfamilien
Kortnebbdukkpetrell

Kortnebbdukkpetrell (Pelecanoides georgicus) er ein dukkpetrell og medlem av ordenen stormfuglar. Det er ein av fire svært like alkeliknande små sjøfuglar som lever pelagisk på den sørlege halvkula. Dei har utbreiing i Sør-Atlanteren og øyar av dei sørlege Indiahavet, på øyar og holmar utanfor New Zealand og på søraustlege australske øyar.

Skildring 
Kortnebbdukkpetrell er ein liten, tjukkfallen petrell, 180-220 mm  i lengd og veg rundt 90-150 gram. Fjørdrakta har svart overside, skittenkvit underside og han har eit svart nebb. Vengene har tynne kvite striper. Andletet og halsen kan vere meir brunt enn svart. Beina er blå. Dersom ikkje denne fuglen er observert svært nært, er han nesten umogleg å skilje frå smalnebbdukkpetrell. Kortnebbdukkpetrellar har langt lysare fjører på undersidene av vengene enn smalnebbdukkpetrell.  Det er berre små skilnader storleik.

Kortnebbdukkpetrellar beitar primært på planktoniske krepsdyr, spesielt kril, men vil òg ete småfisk og unge blekksprutar.  Dei er kjente for dugleiken til å dukke. Kortnebbdukkpetrell har vorte registrert ned til 48,6 meter, meir typisk 20  m.

Han hekkar i koloniar på subantarktiske øyar, på Sør-Georgia i Sør-Atlanteren og på Prince Edwardøyane, Crozetøyane, Kerguelen-øyane og Heard- og McDonaldøyane i det sørlege Indiahavet. På New Zealand hekkar han på Codfish Island. Dei spreier seg sirkumpolart til omkringliggande havområde og streiffuglar har vorte registrert ved Falklandsøyane og Australia. 

Hekkesesongen er oktober-februar. Hoa legg éit egg som dei rugar i 44-52 dagar. Ungane er flygedyktige etter 43-60 dagar. Truslar mot kortnebbdukkpetrell inkluderer joar, kattar og rotter. Dei er utdøydde på Auckland-øyane fordi new zealand-sjøløva øydela reira. Populasjonen er estimert til om lag 15 millionar individ (2004) og er minkande.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «South Georgia Diving Petrel» frå , den 12. mai 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av kortnebbdukkpetrell hos Internet Bird Collection 

Stormfuglfamilien
Typografisk horunge

Ein horunge er i typografien ei utgangslinje (det vil seia sistelinje i eit avsnitt) som står øvst på ei side eller i ei spalte utan å fylle heile linjebreidda. 

Nemninga «fransk horunge» blir tilsvarande brukt om ei innrykkslinje (førstelinje i eit avsnitt) som hamnar nedst på ei side. 

I norsk typografi forsøker ein å unngå horungar, men franske horungar er aksepterte.

Etymologi
Omgrepet kjem frå tysk «Hurenkind», og ordet kan ha samanheng med at fenomenet er uønskt.

For å unngå det belasta ordet «horunge», bruker nokre typografar nemningar som lause linjer, farlause linjer eller foreldrelause linjer.

Kjelder

Typografi>&skrift

Horunge
Magellandukkpetrell

Magellandukkpetrell (Pelecanoides magellani), ein liten alkeliknande sjøfugl, medlem av stormfuglfamilien i den biologiske ordenen stormfuglar. Det ein av fire svært like dukkpetrellar som alle lever på den sørlege halvkula. Denne arten finst rundt kysten av det sørlegaste Sør-Amerika, innanfor både Chile og Argentina.

Magellandukkpetrell er den mest distinktive arten i familien, og den enklaste å identifisere på sjøen. Som andre dukkpetrellar, er det ein kompakt fugl, hovudsakleg svart over og kvit under, og liknar i form og storleik til ein alkekonge. Kroppslengda er ca. 20 cm med vengespenn på 32 cm, og han veg i gjennomsnitt 134 gram. Han er den einaste arten med kvite frynser på vengdekkarane og armsvingfjørene, og har eit skarpt definert andletmønster. Med ein god observasjon på havet kan han derfor skiljast frå slektningane sine. Kjønna er like, men ungane manglar dei kvite kantane på fjørene.

Desse fuglane hekkar i koloniar på øyar. Hoa legg eit kvitt egg i ei hòle i torv eller mjuk jord. Dei er nattaktive i hekkekoloniane. Populasjonen er estimert til 10 000 - 500 000 vaksne individ.

Kjelder 
 Denne artikkelen byggjer på «Magellanic Diving Petrel» frå , den 12. mai 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Videoar, bilete og lydopptak av magellandukkpetrellar hos Internet Bird Collection 

Stormfuglfamilien
Samisk Programråd

Samisk programråd er eit råd som har til oppgåve å vurdere og evaluere programtilboda til NRK Sápmi. Rådet kan også handsame klager frå publikum om program eller programtilbod. Leiaren i Samisk programråd sitt også i Kringkastingsrådet.

Medlemer i Sameradioens programråd for perioden 2013 - 2017:

 Katri Sarak Somby, Sirma - leder. Personleg vara: Ellen Cecilie Triumf
 Klemet Erland Hætta, Kautokeino. Personleg vara: Håkon Isak Vars
 Vidar Andersen, Tromsø. Personleg vara: Jens Petter Kåven
 Steinar Pedersen, Tana. Personleg vara: Robert Greiner
 May Jønsson Botnvik, Sunndalsøra. Personleg vara: Ann-Jorid Henriksen

Kjelder
 FAD om Samisk programråd
 Ap si pressemelding om oppnemning 

Samiske massemedium
NRK
Ernst Stückelberg

Ernst Stückelberg () var ein sveitsisk målar, ein av dei mest populære i samtida. Mellom dei mest kjende verka hans er freskane i Tellskapellet i Uri og portrettet Jenta med øgla frå 1884.

Liv og gjerning
Stückelberg vart fødd inn i ei aristokratisk familie i Basel. Etter faren døydde tidleg, tok ein arkitektonkel ansvar for utdanninga hans. På gymnaset vart Stückelberg undervist i teikning av Hieronymus Hess. Etter avslutta skulegang gjekk han i lære hos portrettmålaren Johann Friedrich Dietler i Bern. År 1850 studerte han ved akademiet i Antwerpen under Gustave Wappers. Frå 1853 studerte han så i tre år ved kunstakademiet i München, der han i 1855 laga eit av sine mest kjende historiemåleri: Melchtal ber heim den blinda faren.

Åra 1856 til -59 budde og arbeidde Stückelberg i Roma. I 1860 flytta han til Zürich, der han møtte og vart venn med Rudolf Koller, Gottfried Keller, Friedrich Vischer og Conrad Meyer. Frå 1862 budde han i Basel.

Stückelberg kjøpte i 1871 villaen Erismannshof i Basel, der han måla ei mengd freskar. I 1877 vann han konkurransen om å dekorere Tellskapellet ved Urnersee. Kapellet vart innvigd 24. juni 1883 og Stückelberg og vart utnemnd til æresdoktor på universitetet i Zürich. Parallelt med arbeidet på Tellskapellet måla Stückelberg i 1883, på oppdrag frå Peter Conradin von Planta, eit av sine mest kjente verk: Den siste riddaren av Hohenrätien. Etter systera hans døydde i 1890 laga Stückelberg få verk.

Stückelberg viste arbeida sine både på nasjonale og internasjonale utstillingar og mottok fleire prisar og heidersteikn. I 1901, på hans syttiande bursdag, opna ei jubileumsutstilling i Kunsthalle Basel.

Stückelbergs kunst var underlagt ein strengt hierarkisk orden, med sjanger-, portrett - og landskapsmåling i rekkefylgje. Biletkunsten hans vart skildra som ærleg, modig og folkeleg.

Bakgrunnsstoff

Denne artikkelen bygger på «Ernst Stückelberg» frå ,  den 12. mai 2012.  
 

Sveitsiske målarar
Målarar frå 1800-talet
Folk frå Basel
Gary Brooker

Gary Brooker, MBE, () er ein engelsk songar, låtskrivar, pianist og ein av grunnleggarane av rockebandet Procol Harum.  Brooker vart medlem av Order of the British Empire i 2003 for det veldedige arbeidet sitt. 

Brooker vart kjend gjennom innspelingane sine med Procol Harum, der særleg samarbeidet med Keith Reid var vellukka. I 1967 stod dei bak suksessen «A Whiter Shade of Pale». Etter at bandet vart oppløyst i 1977, starta Brooker ein solokarriere og har vore gjestemusikar med blant andre Paul McCartney, George Harrison, Tim Renwick, Frankie Miller, Mickey Jupp, The Hollies, Alan Parsons Project, Allan Clarke, Kate Bush, Bill Wyman og Eric Clapton.

I 1996 spelte han i filmen Evita med Madonna, Jonathan Pryce og Antonio Banderas. Etter at Procol Harum vart samla att i 1990-åra starta bandet å turnere, noko dei framleis gjer i dag. Brooker er det einaste originale medlemmet att i bandet.

Diskografi

Soloalbum
1979: No More Fear of Flying
1982: Lead Me to the Water
1985: Echoes in the Night
1996: Within Our House  (konsertalbum)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Gary Brooker» frå , og «Gary Brooker» frå  den 12. mai 2012.

Bakgrunnsstoff
ClassicBands.com - Procol Harum

Engelske songarar
Engelske pianistar
Engelske låtskrivarar
Musikarar frå London
Procol Harum-medlemmar
Keith Reid

Keith Reid () er ein engelsk låtskrivar som har skrive tekstane til alle songane Procol Harum skreiv og spelte inn. I mange år har han budd i USA. 

Sjølv om han ikkje song eller spelte instrument for bandet, vart Reid rekna som ein særs viktig del av den langvarige suksessen til bandet i lag med vokalist og låtskrivar Gary Brooker. I lag skreiv dei nesten alle songane til bandet. 

Han skreiv òg tekst for debutalbumet til den franske songaren Michel Polnareff i 1966. Reid sette sidan opp sitt eige managementfirma, Full House, arbeidde på eit skodespel og flytta til Manhattan i 1986. Han var òg medlåtskrivar på John Farnham-songen «You're the Voice», som kom i 1986.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Keith Reid» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Procol Harum.com om Keith Reid
Procol Harum-tekstar av Keith Reid

Folk frå Welwyn Garden City
Procol Harum-medlemmar
Engelske låtskrivarar
Geoff Whitehorn

Geoffrey Charles «Geoff» Whitehorn () er ein engelsk gitarist og låtskrivar, som har vore medlem av If, Crawler og Procol Harum.

Whitehorn starta karrieren sin i det britiske jazzrockbandet If i det som var den tredje og siste besetninga deira i 1973. Han spelte inn det første soloalbumet sitt, Whitehorn i 1974. I 1976-1979 spelte Whitehorn i band Crawler (tidlegare kjend som Back Street Crawler), og erstatta Paul Kossoff då han omkom. 

I 1991 vart han med i bandet Procol Harum, og har sidan den gong vore gitaristen i bandet. 

Whitehorn har medverka på innspelingane til andre band og artistar som Bad Company, Jethro Tull, Kevin Ayers, Elkie Brooks, The Who, Roger Waters, Manfred Mann's Earth Band, Paul McCartney, Billy Ocean og Paul Rodgers. I 2007 turnerte han med Elkie Brooks i Storbritannia.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Geoff Whitehorn» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Procol Harum.com om Geoff Whitehorn

Engelske gitaristar
Engelske låtskrivarar
Musikarar frå London
Procol Harum-medlemmar
André Derain

André Derain () var ein fransk målar, ein av forgrunnsfigurane i fauvismen. Mellom 1906 og 1909 arbeidde Derain etter same linje som Georges Braque og Pablo Picasso, til dømes i Badande kvinner (1906), men han let seg aldri påverke av kubismen.

Liv og gjerning 
Derain var fødd i Chatou i Île-de-France. Han studerte 1898/99 ved Académie Camillo i Paris under leiing av Eugene Carrière. Sidan arbeidde han i lag med Maurice de Vlaminck i Chatou og deretter i Collioure med Henri Matisse.

I 1905 stilte han og fleire andre ut bilete på Salon d'Automne. Ein kunstkritikar karakteriserte salen der bileta var hengt opp, som «Villdyrburet» (Le cage des fauves), noko som gav namn til kunstnargruppa fauvistane.

Derain fekk i mars 1906 i oppdrag av kunsthandlaren Ambroise Vollard å reise til London og lage ein serie bilete med motiv derifrå. Gjennom 30 bilete skapte han Londonportrett ulikt alt som til då var laga av til dømes James Whistler eller Claude Monet. Desse byportretta er mellom dei mest populære verka hans. I måleriet The Pool of London (1906) brukar han ein neoimpresjonistisk teknikk, noko han seinare vende tilbake til.

I 1907 begynte Derain å arbeide med skulptur og flytta til Montmartre for å vere nær Picasso og andre. Også afrikansk kunst begynte å inspirere han. Han leverte tresnitt i primitivistisk stil til diktdebutboka til Guillaume Apollinaire, L'enchanteur pourrissant (1909), og illustrasjonar til ei diktsamling av Max Jacob i 1912. Omtrent på den tid begynte kunsten hans å bli prega av studiane han av dei gamle meistrane. Formene vart strengare og fargane meir avdempa.

Han vart tidleg innkalla til teneste under den første verdskrigen og vart dimittert først i 1919. Den kunstnariske aktiviteten vår dei åra låg, men han rakk å levere illustrasjonar til André Bretons første bok: Mont de Piete.

Mellomkrigstida gav Derain rolla som gjenskapar av klassisismen og det tradisjonelle. Han laga scenografien til balletten La Boutique fantasque for Sergej Djagilev, leiar av Ballets Russes. Med den suksessen bak seg fekk han fleire tilsvarande oppdrag.

Derain fekk Carnegieprisen i 1928 og hadde utstillingar i London, Berlin, Frankfurt, Düsseldorf, New York City og Cincinatti.

Under den tyske delokkupasjonen av Frankrike under andre verdskrigen vart Derain flittig oppvarta av tyske offiserar som såg han som representant for fransk kultur. Han slapp å hamne på lista over entartet kunst og tok imot ein invitasjon til eit offisielt besøk i Tyskland. Det nazistiske propagandamaskineriet utnytta dette og viste han fram som ein kollaboratør, noko han fekk svi for etter krigen.

Derain døydde 1954 i Garches i Hauts-de-Seine i Île-de-France.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Andre Derain» frå , den 12. mai 2012.

Bakgrunnsstoff 

Franske målarar
Fauvisme
Målarar frå 1900-talet
Matt Pegg

Matthew «Matt» Pegg () er ein engelsk musikar og bassgitarist. 

Pegg er sonen til bassisten i Fairport Convention og Jethro Tull, Dave Pegg. Han har fleire gonger spelt i staden for faren på turnear med Jethro Tull og har òg spelt inn musikk med Francis Dunnery, Ian Brown og Chris Difford.

Sidan 1993 har Pegg vore medlem av Procol Harum og har turnert fast med dei sidan den gong.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Matt Pegg» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Procol Harum.com om Matt Pegg

Engelske bassistar
Procol Harum-medlemmar
Josh Phillips

Josh Phillips () er ein engelsk hammonorganist og plateprodusent. Han har arbeidd med The Crazy World of Arthur Brown og The (Kenney) Jones Gang.

I 1993 starta han å turnere med Procol Harum og har sidan 2004 vore fast medlem etter at Matthew Fisher slutta.

Bakgrunnsstoff
Procol Harum.com om Josh Phillips

Engelske klaverspelarar
Engelske organistar
Folk frå Kent
Procol Harum-medlemmar
Geoff Dunn

Geoff Dunn () er ein engelsk trommeslagar. 

Frå 2002 til 2007 spelte han trommer i Manfred Mann's Earth Band. Før dette spelte han med Van Morrison og var med på album som Too Long In Exile, A Night in San Francisco, Days Like This and The Healing Game.

Han er i dag medlem av Procol Harum, og speler på livealbuma deira One Eye to the Future – Live in Italy 2007, The Spirit of Nøkken og MMX.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Geoff Dunn» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå London
Engelske trommeslagarar
Procol Harum-medlemmar
Manfred Mann's Earth Band-medlemmar
Oslogjengen

Oslogjengen var ei motstandsgruppe i Noreg under andre verdskrigen som dreiv sabotasjeverksemd i perioden 1943 til 1945.

Medlemmar

Gruppa stod for fleire militære oppdrag under krigen. Mellom anna "Operasjon Mardonius" (1943) og aksjonen mot Arbeidstenesta sine lokale i Oslo (1944). Manus og Gram dreiv òg propagandaverksemd gjennom «Operasjon Derby» og åtak på tyske skip gjennom «Operasjon Bundle». Oslogjengen stod òg for likvidasjonen av sjefen for tryggingspolitiet i Noreg, Karl A. Marthinsen, 8. februar 1945. Denne likvideringa vart utført av gruppeeininga «Buzzard», som bestod av Aubert og Hop. 

Då kongefamilien kom tilbake til Noreg 7. juni 1945, fekk Oslogjengen ansvar for tryggleiken deira. Dette vart påskjønna med  H.M. Kongens Erindringsmedalje med spenne «1940–1945». Gram, Stenersen og Tallaksen vart alle påskjønna med Krigskrossen med sverd post mortem.

Kjelder

Noreg under andre verdskrigen
David Knights

David John Knights () var den første bassisten i Procol Harum. Han spelte bass på den store hitten «A Whiter Shade of Pale».  Han var i bandet lenge nok til å vere med på tre album. Han forlet bandet i 1969 og vart erstatta av Chris Copping. 

Han har sidan starta bandet Ruby, som gav ut eit album før dei vart oppløyst. Han har òg produsert ein singel for Mickey Jupp-bandet Legend. I dag er han forholdsvis lite aktiv i musikkindustrien.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «David Knights» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
[ David Knights] på Allmusic 
David Knights-side på procolharum.com

Engelske bassistar
Procol Harum-medlemmar
Matthew Fisher

Matthew Charles Fisher () var ein engelsk organist, songar og låtskrivar, og spelte hammondorgel på den store hitsingelen «A Whiter Shade of Pale» av Procol Harum i 1967.

I tillegg som langvarig medlem av Procol Harum, var han produsent for blant andre Robin Trower, James Dewar og Tir Na Nog og hadde òg ein solokarriere, der han særleg var populær i Hellas. Songen hans «Why'd I Have To Fall In Love With You» frå 1980 vert framleis rekna som ein klassikar der. Fisher slutta Procol Harum i 1969 etter det tredje albumet deira A Salty Dog, som han òg produserte, kom ut. Han kom inn att i bandet i 1991 og spelte inn musikk og turnerte med bandet, men gav seg att i 2004.

Fisher var med og skreiv og spelte på filmmusikken til avantgardefilmen Separation i 1968.

Han spelte òg orgel og piano med Prairie Madness i 1972, Screaming Lord Sutch i 1972 og David Bowie-turneen i juni og juli 1972 med The Spiders from Mars.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Matthew Fisher» frå ,  den 12. mai 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 MatthewFisher.com 
 Matthew Fisher's fan page – at procolharum.com

Procol Harum-medlemmar
Engelske organistar
Engelske pianistar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Addiscombe
Ambrogio Lorenzetti

Ambrogio Lorenzetti eller Ambruogio Laurati, fødd omkring 1290 i Siena og død omkring 1348 i Siena, var ein italiensk målar som arbeidde i Siena; truleg var han elev av Duccio.

Liv og gjerning
Saman med den eldre broren Pietro Lorenzetti laga Ambrogio Lorenzetti ein del freskar og altartavler med religiøse motiv, i hovudsak i Siena og Assisi. Det første beviset på eksistensen av eit timeglas finst i eit av måleria hans; Allegori over god regjering (1338). Han døydde sannsynlegvis av byllepest.

Lorenzetti sameina målarstilen i Siena med den florentinske kunsten. Han makta å utvikle motiva og stilen til Giotto og Simone Martini. Kjenneteikna på hans tidlege verk er klare og faste former, samt rein og skarpt attgjevne fargar. Dei seinare arbeida hans viser ei romoppfatning som er nær ei perspektivisk framstilling.

I Palazzo Pubblico i Siena utførte Lorenzetti arbeid i Sala dei Nove, og han laga freskar i loggiaen og i Sala del Mappamondo.

Utvalde verk
 «Madonna lactans» (omkring 1330)
 Allegori over god regjering (1338)
 Tronande Madonna med barnet, englar og helgenar (omkring 1340)
 Jesus vert boren fram i tempelet (1342)

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ambrogio Lorenzetti» frå ,  den 12. mai 2012.  
 

Italienske målarar
Fødde i 1290-åra
Døde i 1340-åra