alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Discovery Bay

Discovery Bay er ei bukt på nordsida av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane. Denne bukta har vore kjend for to selfangarar i området sidan kring 1821. Ho vart kartlagd og namngjeven i 1935 av mannskapet på Discovery Investigations ombord på RSS «Discovery II».

Den chilenske antarktisekspedisjonen i 1947, under kaptein Federico Guesalaga Toro, valde å kalle bukta Bahía Chile fordi den første permanente antarktisbasen til Chile, Base Soberanía, i dag Capitán Arturo Prat Base, vart bygt her.

Kjelder 

Bukter på Greenwich Island
Guayaquil Bay

Guayaquil Bay er ei bukt på nordkysten av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis mellom Agüedo Point og Orión Point. Bukta vert nytta av skip som går inn til den ecuadorske antarktisbasen Pedro Vicente Maldonado 560 m sør-sørvest for Orión Point. Området vart vitja på 1800-talet av selfangarar som opererte frå nærliggande Clothier Harbour. 

Øya er kalla opp etter byen Guayaquil i Ecuador som den andre ecuadorske antarktiskekspedisjonen drog ut frå.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Greenwich Island
Bothy Bay

Bothy Bay er ei lita bukt på nordvestsida av Fildes Peninsula på King George Island. Innløpet er 0,7 nautiske mil søraust for Square End Island og bukta har ei brei strand med låge klipper i nordaust og sørvest. Namnet vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1977, og kjem av ei primitiv steinhytte (bothy) som vart bygd av selfangarar på 1800-talet ved bukta.

Kjelder 

Bukter på King George Island
Collins Harbour

Collins Harbour er ei bukt på sørkysten av King George Island like aust for Fildes Peninsula i Sør-Shetlandsøyane. Namnet finst på eit kart av den skotske geologen David Ferguson, som grovt kartla bukta i 1913–14, men namnet kan vere eldre.

Bellingshausen Station ligg her.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Collins Harbour» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter på King George Island
King George Bay

King George Bay er ei bukt på sørkysten av King George Island 10 km mellom Lions Rump og Turret Point i Sør-Shetlandsøyane. Ho vart namngjeven den 24. januar 1820 for kongen av Storbritannia under ein britisk ekspedisjon under Edward Bransfield.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «King George Bay» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter på King George Island
Legru Bay

Legru Bay er ei bukt på sørkysten av King George Island like nordaust for Martins Head i Sør-Shetlandsøyane. I 1908-10 gav Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot bukta eit nes her namnet «Cap Legru» som no har fått namnet Martins Head.

Kjelder

Bukter på King George Island
Maxwell Bay

Maxwell Bay er ei bukt som ligg mellom King George Island og Nelson Island i Sør-Shetlandsøyane. Fildes Strait ligg på nordvestsida av bukta og er omgjeve av skjer. Bukta og sundet vart òg kalla Maxwells Straits av den britiske selfangaren James Weddell i 1822–24, etter løytnant Francis Maxwell som tente med Weddell i 1813–14. Namnet vart endra og berre nytta om bukta av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maxwell Bay» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter på King George Island
Sherratt Bay

Sherratt Bay er ei bukt mellom Cape Melville og Penguin Island på sørsida av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Bukta var kjend for og grovt kartlagd av selfangarar som arbeidde i området tidleg i 1820-åra. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Richard Sherratt, kaptein på «Lady Trowbridge» frå Liverpool som forliste utanfor Cape Melville den 25. desember 1820. Sherratt fekk tida til å gå fram til han vart redda med å lage eit unøyaktig, men historisk interessant kart over Sør-Shetlandsøyane.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på King George Island
Barclay Bay

Barclay Bay er ei bukt som ligg mellom Cape Shirreff og Essex Point på nordsida av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane.  Namnet finst på eit kart frå 1825 av ein britiske selfangstekspedisjon under James Weddell.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Barclay Bay» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter på Livingston Island
Brunow Bay

Brunow Bay er ei 2,33 km brei bukt som trengjer 1,5 km søraustsida av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Bukta går inn mellom Samuel Point og Vazov Point, og i nordvest ligg enden av Macybreen.

Vika vart namngjeven av UK-APC i 1958 etter Benjamin J. Brunow, kaptein på skonnerten «Henry», ein av båtane til James Byers frå New York som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820-21, og som opererte frå Yankee Harbor på Greenwich Island i nærleiken.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
 

Bukter på Livingston Island
False Bay på Livingston Island

False Bay er ei bukt som ligg mellom Barnard Point og Miers Bluff på sørsida av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Ho vart truleg først vitja og kartlagd av kaptein Nathaniel Palmer i november 1820, og vart truleg gjeve dette namnet fordi vika kunne forvekslast med den nærliggande South Bay, der Johnsons Dock vart vitja av tidlege selfangarar.

Kjelder 

Bukter på Livingston Island
Emona Anchorage

Emona Anchorage (Zaliv Emona) er ei bukt i den indre delen av South Bay på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som vert nytta som ankringsplass for skip som vitjar den bulgarske basen St. Kliment Ohridski. Ho ligg mellom Hespérides Point og Smolyan Point og er over 100 meter djup på det djupaste. 

Emona er namnet på ein landsby og eit nes, Emine, langs kysten av Svartehavet i Bulgaria.

Sjå òg
 St. Kliment Ohridski-basen
 Bulgarian Beach
 Livingston Island

Kjelder
Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Livingston Island
Bulgaria og Antarktis
Hero Bay

Hero Bay er ei bukt på nordsida på Livingston Island mellom Cape Shirreff og Williams Point i Sør-Shetlandsøyane. Namnet «Blythe Bay» vart opphavleg nytta om ei lita buk på søraustsida av Desolation Island på kartet til George Powell frå 1822 publisert av Richard Holmes Laurie, men vart feilaktig overført til denne bukta i 1930-åra. Denne feilen er no retta og denne bukta fekk nytt namn. Hero Bay er kalla opp etter den amerikanske sluppen «Hero», under kaptein Nathaniel B. Palmer, som var eit av fartøya i selfangstflåten til Pendleton frå Stonington i Connecticut, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820–21.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Livingston Island
Moon Bay

Moon Bay er ei 7 mi brei bukt mellom Edinburgh Hill og Renier Point, på austsida av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Half Moon Island ligg i bukta.  Moon Bay var kjend for selfangarar i området så tidleg som 1821. Ho vart kartlagd på ny av Discovery Investigations-personell i 1935.

Kjelder

 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica

Bukter på Livingston Island
New Plymouth på Livingston Island

New Plymouth er ei bukt med lange strender langs breidda, som ligg sør for Start Point og mellom Rugged Island og vestenden av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  

Bukta er kalla opp etter Plymouth i England. Namnet var nytta av tidlege selfangarar og kan førast attende til minst 1822. Det er i dag brukt internasjonalt.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Livingston Island
Porlier Bay

Porlier Bay (bulgarsk залив Порлиер, Zaliv Porlier) er ei 3 km brei bukt som trengjer 1,6 km inn på nordkysten av Ioannes Paulus II Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Ho ligg mellom Punta del Medio og Black Point.  Området vart vitja tidleg på 1800-talet av engelske og amerikanske selfangarar.

Øya er kalla opp etter kaptein Rosendo Porlier, kaptein på det spanske skipet «San Telmo» som forliste utanfor øya i 1819. Vraket vart funnen i denne bukta.

Kjelder

 Bulgarsk antarktisk stadnamnregister. Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data in English)
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Livingston Island
Bulgaria og Antarktis
South Bay på Livingston Island

South Bay er ei 11,6 km brei bukt som trengjer 12,5 km sørkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Bukta is som ligg nordvest for False Bay og aust for Walker Bay, og har innløp mellom Hannah Point og Miers Bluff.

South Bay var kjend for både amerikanske og britiske selfangarar så tidleg som 1820, og namnet har vore i internasjonal bruk i over 100 år.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Livingston Island
Vasilev Bay

Vasilev Bay er ei bukt på nordkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Bukta er ein del av Hero Bay mellom Siddons Point og Bezmer Point.

Vika er kalla opp etter Nikola Vasilev (f. 1949), lege ved St. Kliment Ohridski-basen sommaren 1993/94.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Livingston Island
Walker Bay på Livingston Island

Walker Bay er ei bukt som ligg mellom John Beach og Hannah Point langs sørkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1958 etter John Walker, kaptein på selfangaren «John» som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820-21 og som hjelpte George Powell med skildringar og skisser av den sørlege kysten for kartet hans frå 1822.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Livingston Island
Blythe Bay

Blythe Bay er ein ankerplass på søraustsida av Desolation Island, som ligg nord for Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.  Bukta grensar til Craggy Island i nordaust, Desolation Island i nordvest, Miladinovi Islets i vest og Wood Island i sør.  

Vika var kjend for amerikanske og britiske selfangarar som Blythe Bay så tidleg som 1821. I 1930-åra vart namnet nytta om ei stor bukt mellom Williams Point og Cape Shirreff (i dag Hero Bay). Denne feilen vart retta opp og namnet Blythe Bay er no slik det opphavleg var. Ho er truleg kalla opp etter Blythe (i dag Blyth) i England, heimstaden til William Smith som rapporterte å ha oppdaga Sør-Shetlandsøyane i 1819.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
 

Bukter på Sør-Shetlandsøyane
Clothier Harbour

Clothier Harbour er ei 1,5 km brei bukt som trengjer 1 km inn på nordkysten av Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis mellom Hammer Point i nordaust og  Onogur Islands i sørvest. Hamna vart nytta som ly for amerikanske selfangstskuter i 1820-21.

Bukta vart oppdaga, kartlagd og namngjeven av amerikanske selfangarar etter fartøyet «Clothier» under kaptein Clark, som sokk her i desember 1820.

Sjå òg
 Robert Island
 Sør-Shetlandsøyane

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Geografi på Robert Island
Bukter på Sør-Shetlandsøyane
Osogovo Bay

Osogovo Bay (Osogovski Zaliv) er ei bukt i Antarktika kalla opp etter regionen Osogovo vest i Bulgaria. Ho grensar til sørkysten av Rugged Island, Astor Island, og vestkysten av Byers Peninsula sør for Laager Point på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Frå sjøen har bukta innløp mellom Benson Point og Devils Point.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Osogovo Bay» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bukter på Sør-Shetlandsøyane
Primero de Mayo Bay

Primero de Mayo Bay er ei bukt på sørvestsida av Port Foster på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Ho vart kalla «Bahia 1 de Mayo» eller «Bahia Primero de Mayo» av Den argentinske antarktisekspedisjonen, 1942–43. etter «1 de Mayo», eit ekspedisjonsfartøy som vitja Deceptionøya i 1942 og 1943. Ho sokk utanfor kysten av Argentina den 5. februar 1944.

Kjelder
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Sør-Shetlandsøyane
Deceptionøya
Telefon Bay

Telefon Bay er ei lita bukt på nordvestsida av Port Foster på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Telefon Ridge ligg kring bukta. Namnet finst på kartet til Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot, 1908–10, og er kalla opp etter skipet «Telefon», som låg her medan det venta på reparasjonar.

Kjelder

 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Bukter på Sør-Shetlandsøyane
Stader kalla opp etter skip
Pote

Pote er ei støytdempande tråpute som finst på undersida av labbane til pattedyr rekna for å vere tågjengarar. Ein labb har fleire potar.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «pote» frå ,  den 30. november 2012. 

Foten
Labb

Labb er den delen av foten pattedyr som ikkje er hovdyr trakkar ned på. Både tågjengarar og solegjengarar har labbar.

Labbane hos dyr har som regel tær, som kan vere utstyrt med klør. Hos nokre kattedyr kan klørne trekkast inn i eit hylster som vernar dei når dei ikkje er i bruk.

Labbane på tågjengarar sit eit stykke nedanfor hælen (bakbein) eller olbogen (frambein). Dei er ustyrt med støytdempande tråputer på undersida. Desse putene vert kalla «potar». Døme på tågjengarar er kattedyr og hundedyr.

Solegjengarane trakkar ned på heile foten, frå hæl til tåspiss, og tråputa vert kalla ein «fotsole». Døme på solegjengarar er bjørnar og halvbjørnar. Primatar er også solegjengarar, men dei har føter i staden for labbar.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «labb» frå ,  den 30. november 2012. 
 «Labb»  i Nynorskordboka

Foten
Norske Kunstforeninger

Norske Kunstforeninger er ein paraplyorganisasjon for dei allmenne kunstforeiningane og kunstlaga i Noreg. 170 kunstforeiningar og kunstlag er medlemmer i organisasjonen (2014).

Historikk 

Organisasjonen vart for første gong stifta som Norske Kunstforeningers Landsforbund i 1934. 16 kunstforeiningar var medlemmer frå starten av, og hovudmålet til landsforbundet var å sende utstillingar ut på vandring. Forbundet sende mellom anna ei utstilling med grafikk av Munch på turné. Grunna dårleg økonomi vart landsforbundet oppløyst i 1949.

Etter fleire initiativ utover på 1970-talet for å få etablert eit landsomfattande samarbeidsorgan, vart Norske Kunstforeningers Landsforbund oppretta igjen i 1978. 

I åra sidan 1978 har Norske Kunstforeninger nesten dobla medlemstalet sitt, til 176 i 2012. Frå å ha starta med frivillig innsats dei første åra, har Norske Kunstforeninger i dag ein administrasjon med fleire tilsette.

Oppgåver og administrasjon 

Formålet til Norske Kunstforeninger er å arbeide for at flest mogleg får tilgang til profesjonell kunst. Norske Kunstforeninger skal ivareta interessene medlemmene gjennom tilrettelegging for kunstformidling, og arbeide for best mogleg rammevilkår for kunstforeiningane/kunstlaga.

Medlemslaga kan søkje Norske Kunstforeninger om økonomisk stønad til prosjekt, transport av kunst og utstyr til utstillingslokala. Norske Kunstforeninger arrangerer kurs og seminar, og tilbyr vandreutstillingar. Organisasjonen gjev ut medlemsbladet KUNST PLUSS tre gonger i året. Norske Kunstforeninger deler årleg ut Norske Kunstforeningers debutantpris i samband med Høstutstillingen.

Administrasjonen held til i Oslo, og har fem tilsette. Organisasjonen mottek statleg driftsstønad gjennom Norsk kulturråd.

Medlemsblad 

KUNST PLUSS er medlemsbladet som vert gjeve ut av Norske Kunstforeninger. Kunsttidsskriftet kjem ut tre gonger per år, i eit opplag på .

Medlemslag 

Dei første kunstforeiningane i Noreg vart stifta på 1830-talet, etter inspirasjon frå dei tyske kunstforeiningane. Christiania Kunstforening vart etablert i 1836 og Bergens Kunstforening i 1838. I vedtektene for dei første norske kunstforeiningane stod det at dei hadde som formål å vekkje kjærleik for biletkunst, og arbeide for å fremje norsk kunst. Medlemmene betalte kontingent, arrangerte utstillingar og medlemslotteri. Kunstforeiningane var opne for alle som ynskte medlemskap. 

Kunstforeiningane er framleis medlemsorganisasjonar, og dei fleste er basert på frivillig drift. Om lag 20 kunstforeiningar har tilsett personale, og driv som profesjonelle visingsarenaer. 

Medlemslaga til Norske Kunstforeningers har samla ca 32 000 medlemmer. Rundt 600 000 publikummarar besøkjer dei vel 1000 utstillingane årleg, og det vert omsett kunst for om lag 44 millionar kroner.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Offisiell heimeside: www.kunstforeninger.no
Nettside KUNST PLUSS: www.norskekunstforeninger.no/arkivkunstpluss.cfm 

Norske tidsskrift
Norske kulturorganisasjonar
Norske Kunstforeningers debutantpris

Norske Kunstforeningers debutantpris på 50 000 kroner vert delt ut årleg til ein debutant på Statens Kunstutstilling, Høstutstillingen. Formålet med prisen er å løfte fram og synleggjere yngre, uetablerte samtidskunstnarar i Noreg. Prisen set også søkjelys på det viktige samspelet mellom samtidskunstnarar og kunstforeiningar. Ofte fungerer nettopp kunstforeiningane som eit springbrett for unge kunstnarar, og saman gjer dei ny kunst tilgjengeleg for publikum over heile Noreg.

Prisen vart for første gong delt ut i 2010, og vart i perioden 2011–2014 delt ut i samarbeid med detalj- og engros-salsfirmaet NorgesGruppen.

Prisvinnarar 
 2010: Gunvor Nervold Antonsen, Barovessjan
 2011: Serhed Waledkhani, Flukt
 2012: Marthe Elise Stramrud, Livingroom Poetics
 2013: Susanne Kathlen Mader, Hendelser i stor høyde
 2014: Heidi Kennedy Skjerve, "Plan"
 2015: Sebastian Makonnen Kjølaas, I’m So Oily / A Puzzle Building Muscle, Cyber-fun in the Algorithm Gravy / Powerhouse on the Rooftop og It’s Mega-personal / Training to Become a Train
 2016: Karin Blomgren, Gjennomgang
 2017: Anna Christina Lorenzen, An Uncut Line (Eques)
2018: Arild Våge Berge, The Gravity of a Lake Focused Into One Point (2) og Unstable Monuments 1
2019: Tiago Bom, República
2020: Admir Batlak, A New Tomorrow 2, 3 & 5

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 www.kunstforeninger.no

Norske kunstnarprisar
Skipingar i 2010
Hello Goodbye av Erik Segerstedt og Tone Damli

«Hello Goodbye» er ein song av den svenske songaren Erik Segerstedt og den norske songaren Tone Damli. Songen er skriven av Robin Fredriksson, Mattias Larsson og Måns Zelmerlöw.
 
Erik Segerstedt og Tone Damli deltok med «Hello Goodbye», framført på engelsk, i Melodifestivalen 2013, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Bidraget starta i den andre semifinalen og enda på fjerdeplass. Dei gjekk vidare til andresjansen, enda på femteplass, men gjekk ikkje vidare til finalen, og fekk heller ikkje representere Sverige.

Listeplasseringar

Fotnotar

Melodifestivalen 2013-songar
Engelskspråklege songar i Melodifestivalen
Songar skrivne av Robin Fredriksson
Songar skrivne av Mattias Larsson
Songar skrivne av Måns Zelmerlöw
Maury Bay

Maury Bay er ei isfyllt bukt på kysten like aust for Cape Lewis. Ho vart kartlagd av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William L. Maury, løytnant på briggen «Porpoise» under US Exploring Expedition (1838-42) under løytnant Charles Wilkes.

Bukter i Wilkes Land
Brown Bay

Brown Bay er ei vik like søraust for Casey Station på Bailey Peninsula på Budd Coast. Ho vart fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47, Den sovjetiske antarktisekspedisjonen, 1956, og Australian National Antarctic Research Expeditions, 1956. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter A.M. Brown, overingeniør med Antarctic Division i Melbourne, eit medlem av laget som planla og hadde oppsyn med bygginga av Casey Station.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Brown Bay» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter i Wilkes Land
Davis Bay

Davis Bay er ei bukt, 19 km brei, mellom Cape Cesney og Lewis Island. Ho vart oppdaga frå «Aurora» av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1910-14) under Douglas Mawson, og vart namngjeven av Mawson etter kaptein John King Davis, kaptein på «Aurora» og nestkommanderande av expedition.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Davis Bay» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Bukter i Wilkes Land
Eyres Bay

Eyres Bay er ei bukt som ligg mellom vestsida av Browning Peninsula og fronten av Vanderfordbreen i sørenden av Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter fenrik David L. Eyres i U.S. Navy som var ved Wilkes Station i 1958.

Kjelder 

Bukter i Wilkes Land
Henry Bay

Henry Bay er ei lita bukt i austenden av Sabrina Coast i Antarktis med Henry Islands som ligg vest i bukta. Bukta vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Wilkes Henry, ein sjøkadett på sluppen «Vincennes» under US Exploring Expedition (1838-42) under løytnant Charles Wilkes.

Kjelder

Bukter i Wilkes Land
O'Brien Bay

O'Brien Bay er ei bukt som ligg mellom Bailey Peninsula og Mitchell Peninsula på Budd Coast. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Clement E. O'Brien som var sambandsoffiser under U.S. Navy Operasjon Windmill då det vart oppretta astronomiske kontrollstasjonar på Windmill Islands i 1948.

Bukter i Wilkes Land

en:O'Brien Bay
Paulding Bay

Paulding Bay er ei bukt langs kysten av Antarktis like vest for Clark Point. Dei ytre delane av bukta grensar til Moscow University isbrem og Voyeykov isbrem. Ho vart kartlagd av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto tekne av USN Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James K. Paulding som var sekretær i marinen under Martin Van Buren. Paulding hadde tidlegare tent som agent i U.S. Navy for New York og var ein viktig person i utrustinga av US Exploring Expedition (1838-42) under løytnant Charles Wilkes.

Kjelder

Bukter i Wilkes Land
Penney Bay

Penney Bay er ei stor bukt som strekkjer seg frå Robinson Ridge til Browning Peninsula, på austsida av Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy (USN) Operasjon Highjump, 1946-47. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard L. Penney, som var ornitolog og biolog ved Wilkes Station i 1959 og 1960.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 30. november 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bukter i Wilkes Land
Perry Bay

Perry Bay er ei open isfyllt bukt kring 12 nautiske mil (22 km) brei, på kysten mellom Freeman Point og ei avstumpa halvøy som endar ved Cape Keltie. Ho vart skissert på kart frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47). Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant O.H. Perry på sluppen «Peacock» under US Exploring Expedition (1838-42) under Wilkes.

Bukter i Wilkes Land
Newcomb Bay

Newcomb Bay er ei verna bukt mellom Clark Peninsula og Bailey Peninsula i Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump i februar 1947. I februar 1957, leia oseanografen Willis L. Tressler eit lag frå USS «Glacier» (AGB-4) for å kartlegge bukta. Namnet vart foreslått av Tressler etter løytnant Robert C. Newcomb i U.S. Navy som var navigatør på skipet og ein del av landmålarlaget. 

På nordsida av Newcomb Bay ligg Wilkes Station, medan Casey Station ligg på sørsida.

Bukter i Wilkes Land
Porpoise Bay

Porpoise Bay er ei isfyllt bukt kring 145 km brei på kysten av Antarktis mellom Cape Goodenough og Cape Morse. US Exploring Expedition (1838-42) under Charles Wilkes som gav namnet «Porpoise Bay», etter USEE-briggen ««Porpoise»», til ei større bukt kring 66 °S, 130 °E. US-ACAN identifiserte Porpoise Bay basert på kartet til Wilkes (1840) og G.D. Blodgett sitt kart frå 1955 basert frå flyfoto teken under USN Operasjon Highjump (1946-47). Namnet vart gjeven til den større bukta som ligg like sørvest for å oppretthalde det originale namnet til Wilkes.

Porpoise Basin () er ein havbasseng, nær Porpoise Bay. Porpoise Canyon () er ei underjøisk kløft kring 500 km frå Porpoise Bay og ei av dei største kløftene i kontinentalmarginen i Wilkes Land .

Bukter i Wilkes Land