alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Michael Stewart

Michael «Mike» Stewart () var ein amerikansk gitarist og originalt medlem i We Five. Han var bror til John Stewart (1939–2008), som var medlem av The Kingston Trio og seinare ein populær songar og låtskrivar. Han var far til Jamie Stewart, forntmann i den avantgarde gruppa Xiu Xiu. Stewart vart etter kvart ein suksessrik plateprodusent, og ein av dei største suksessane hans var Billy Joel-albumet Piano Man i 1973.

Han forlét musikkindustrien i 1990-åra og vart ein programmerar. Han spelte seinare bass i sonen sitt The Indestructible Beat of Palo Alto (IBOPA).

Stewart døydde 13. november 2002 etter det som vart rapportert som lang tids sjukdom. Sonen Jamie Stewart har sidan fortalt at faren tok sjølvmord.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Michael Stewart (musician)» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske gitaristar
Musikarar døde av sjølvmord
Aleksandra Tsjudina

Aleksandra Georgijevna Tsjudina () var ein sovjetisk idrettsutøvar frå Kramskaja i Belgorod oblast. Storvaksne Tsjudina, ho var 188 cm høg, var ein svært allsidig idrettsutøvar. Ho deltok på høgt nivå i ishockey, basketball, sykling og tennis. Både i friidrett og i volleyball høyrde i fleire år heime i den ypparste verdseliten.

Aktiv

Friidrett
Tsjudina deltok i høgdehopp under friidretts-EM 1946 i Oslo, den aller fyrste internasjonale meisterskapen Sovjetunionen sende ein tropp til. Ho tok sølvmedaljen med resultatet 1,57 m, einast franske Anne-Marie Colchen klarte å svinge seg over 1,60 m. 

Under olympiske leikane i Helsingfors 1952 vann Tsjudina tre medaljar på døgn. Fyrst tok ho sølv i lengdehopp, med 6,04 m vart ho slått av Yvette Williams frå New Zealand med ti centimeter. Dagen etter kasta ho spydet 50,01 m og tok ein ny sølvmedalje, Dana Zátopková frå Tsjekkoslovakia sigra med eit kast på 50,47 m. Til sist klarde ho 1,63 m i høgdehopp, nok til å sikre seg bronsemedaljen.

Tsjudina deltok i mange øvingar i EM i friidrett 1954 i Bern. Det starta med femteplass i spydkast, og heldt fram med femkamp over to dagar. Innimellom øvingane i femkampen tevla i ho lengdehoppfinalen, der ho med 5,93 m tok EM-sølvet. Derette vart ho europameister i femkamp, 41 poeng føre Maria Sander frå Tyskland. Dagen etter at ho vann EM-gull, deltok ho i høgdehopptevlinga og vart nummer seks.

I tida 1945-56 vann Tjsudina fleire meistertitlar i friidrett enn nokon annan i sovjettida. Dei 31 gullmedaljane fordelte seg på 400 m, 80 m hekk, høgdehopp, lengdehopp, soydkast og, flest, i femkamp.

Volleyball
Tsjudina var ein heilt sentral spelar på Sovjetunionen sitt kvinnelandslag i volleyball i over ti år. Med sin spenst og si slagkraft var ho ein framifrå både angrepsspelar og blokkar.

Ho var med å vinne dei tre fyrste verdsmeisterkapane i vollyball i 1952, 1956 og 1960. Dessutan vart ho europeisk meister i volleyball i 1949, 1950, 1951 og 1958.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alexandra Georgijewna Tschudina» frå ,  den 28. august 2014.  
 

Sovjetiske volleyballspelarar
Sovjetiske høgdehopparar
Sovjetiske spydkastarar
Sovjetiske lengdehopparar
Europameistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Nina Ponomarjova

Nina Apollonovna Ponomarjova () var ein sovjetisk-ukrainsk diskoskastar frå Sverdlovsk, som i 1952 vart den fyrste sovjetiske olympiameisteren. Ho vart olympisk meister i diskosøvinga i 1952 og 1960 og europameister i 1954.

Aktiv
Den 20. juli 1952 vann Nina Romasjkova den fyrste olympiske gullmedaljen for Sovjetunionen då ho kasta diskosen 51,42 m under sommar-OL i Helsingfors. Etter sommarleikane forbetra ho i Odessa verdsrekorden til 53,61 m den 9. august. 

I 1954 vart Ponormajova europameister i diskoskast i europameisterskapen i Bern med 48,02 m. To år seinare tok ho bronsemedaljen i dei olympiske leikane i Melbourne med 52,02 m, småskadd og nesten utrena. 

Under sommarolympiaden 1960 i Roma vann Ponomarjova si andre olympiske gullmedalje i diskoskasting. Vinnarkastet målte 55,10 meter. Ho kom så på sjetteplass i friidretts-EM 1962 i Beograd, og vart nummer 11 under sommarleikane i Tokyo i 1964.

Merknadar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nina Apollonowna Ponomarjowa» frå ,  den 28. august 2014.   

Sovjetiske diskoskastarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Medaljevinnarar under sommar-OL 1960
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Turnstiles

Turnstiles er det fjerde studioalbumet av den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeven ut 19. mai 1976. Joel spelte inn albumet dels som ei feiring av at han var flytta heim att til New York City etter ein periode i California. Tre av albuma refererer til New York: «Summer, Highland Falls», «New York State of Mind» og «Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)». Albumet byrjar med «Say Goodbye to Hollywood» (inspirert av The Ronettes-songen «Be My Baby») og inneheld òg «I've Loved These Days», eit underfundig uttrykk for anger etter å ha reist frå dekadansen i Hollywood.

Songane vart opphavleg spelt inn ved Caribou Ranch med medlemmar frå bandet til Elton John og produsert av Chicago-produsenten James William Guercio. Joel var misnøgd med resultatet og sparka Guercio. Han tok så over produsentrolla sjølv og reiste attende til New York, der han spelte inn albumet på ny. Joel brukte då sitt eige turnéband, som bestod av Long Island-musikarane Richie Cannata og alle fire medlemmar av bandet Topper: Liberty DeVitto, Russell Javors, Howie Emerson og Doug Stegmeyer. Turnstiles var den første gongen bandet til Joel spelte med han i studio.

Innhald

På CD-utgåva frå 1998 vart orignalversjonen av «New York State of Mind» med Richie Cannata på saksofon erstatta av versjonen med Phil Woods på det instrumentet, som var med på Greatest Hits Volume 1 & 2 i 1985.

Medverkande
Billy Joel – klaverinstrument, vokal
Ken Ascher – orkesterarrangement
Richie Cannata – saksofon
Liberty DeVitto – trommer
Howie Emerson – elektriske og akustiske gitarar
Russell Javors – elektriske og akustiske gitarar
Mingo Lewis – perkusjon
James Smith – akustisk gitar
Doug Stegmeyer – bassgitar
Phil Woods - saksofon på «New York State of Mind» (berre 1998-utgåva)

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Turnstiles» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Billy Joel-album
Musikkalbum frå 1976
Columbia Records-album
Engelskspråklege album
Mobile Fidelity Sound Lab-album
Say Goodbye to Hollywood

«Say Goodbye to Hollywood» er ein song skriven og framført av Billy Joel for albumet Turnstiles i 1976. Songen vart gjeven ut som snigel med «Stop in Nevada» som B-side. Songen vart først vidare kjend i 1981 då eit konsertopptak frå Songs in the Attic vart gjeven ut som singel med «Summer, Highland Falls» som B-side. Joel skreiv songen etter at han kom attende til New York City i 1975. Han hadde flytta til Los Angeles i 1972 i eit forsøk på å få seg platekontrakt.

Påverknad

Joel har fortalt på forelesningane sine at han skreiv songen med Ronnie Spector og The Ronettes-songen «Be My Baby» i tankane. Joel forklarte at dei to songane har ein særs lik rytme. Då Ronnie Spector fekk høyre om dette spelte ho inn sin eigen versjon av «Say Goodbye to Hollywood» i 1977, kort tid etter Joel gav ut songen på Turnstiles.

Lister

Andre versjonar
Bette Midler spelte inn ein versjon av songen for albumet Broken Blossom (1977). 
Ronnie Spector og E Street Band gav ut songen på singel i 1977.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Say Goodbye to Hollywood» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Billy Joel-songar
Songar frå 1975
Singlar frå 1981
Songar skrivne av Billy Joel
Songar om Los Angeles
Songar produserte av Phil Ramone
Bette Midler-songar
Prelude/Angry Young Man

«Prelude/Angry Young Man» er ein song skriven av Billy Joel for albumet Turnstiles i 1976. Konsertopptak av songen finst på КОНЦЕРТ, 2000 Years: The Millennium Concert, 12 Gardens Live og Live at Shea Stadium: The Concert.  

Den instrumentale «Prelude» varer kring 1 minutt og 45 sekund, og startar med eit raskt, hamrande pianoriff. Songen svingar gjennom forskjellige stiar som Aaron Copland-aktig ballade til funk til ein Southwestern beat. Joel spelar den raske innleiinga sjølv, men tidlegare flytta han songen heilt i starten av konserten, mellom anna fordi det var lettare å klare å gjennomføre songen i adrenalinaugneblinka i starten av eit show, og ikkje etter han alt hadde brent ein del av energien på andre songar i showet. 

Songen glir så over i «Angry Young Man», som handlar om ein ung, militant opprørar som kjempar mot vonde ting i livet trass stadig mislukka hendingar («He refuses to bend, he refuses to crawl / And he's always at home with his back to the wall / And he's proud of his scars and the battles he's lost / And he struggles and bleeds as he hangs on his cross / And he likes to be known as the angry young man»). Songen stiller ein konstrast med den sinte ungdomen og den modne, livstrøytte utsikta, som ein kanskje kan sjå som den unge mannen som eldre nokon som ein gong kjende seg som ein sint, ung mann gjer («I believe I've passed the age of consciousness and righteous rage / I found that just surviving was a noble fight / I once believed in causes too / I had my pointless point of view / And life went on no matter who was wrong or right».)

Sjølv om songen aldri vart gjeven ut som singel vart «Prelude/Angry Young Man» ein populær song blant fansen til Joel og fast på konsertane hans. «Prelude» vart nytta som kjenningsmelodi for det tyske talkshowet Live (1988-1996); og for Grampian Television sitt sommarshow «Summer at Six» tidleg i 1980-åra.

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1976
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Galina Zybina

Galina Ivanovna Zybina () er ein sovjet-russisk friidrettsutøvar som tevla for Sovjetunionen. I tida 1950-66 var ho ein av dei beste utøvarane i verda i kulestøyt, i si fyrste som aktiv også i diskoskast og spydkast. Ho vart olympiameister i kulestøyt i 1952 og europameister i same i 1954.

Aktiv
Zybina tok bronsemedaljen i spydkast i europameisterskapen 1950 med 42,75 m, medan ho i kulestøyt vart ho nummer fire.

Under dei olympiske leikane 1952 i Helsingfors sette Zybina verdsrekord og vart olympisk meister i kulestøyt med 15,28 m. I spydkast vart ho nummer fire.

I europameisterskapen 1954 vann Zybina kuletevlinga med 15,65 m, framom landslagskollegaene Marija Kuznetsova med 14,99 m og Tamara Tysjkevitsj med 14,78 m. Også i diskoskasting gjekk alle medaljane til Sovjetunionen, der Zybina tok bronse med 44,74 m.

Sju veker før sommar-OL 1956 tok til i Melbourne sette Zybina verdsrekord med 16,76 meter i Tasjkent. OL-finalen fann stad den 30. november, der Zybina leia fram til siste omgang. Her forbetra ho leiarresultatet til 16,53 m, men måtte likevel sjå slått av landsmannen Tamara Tysjkevitsj som i sitt siste forsøk støytte kula 16,59 m. 

Etter ein sjuandeplass i OL 1960 i Roma med 15,56 m, vann Zybina ein ny medalje under europameisterskapen 1962 i Beograd. Bak suverene Tamara Press, som sette verdsrekord og vann gull for Sovjetunionen med 18,55 m, og Renate Garisch frå Aust-Tyskland med 17,17 m, tok Zybina bronsemedaljem med 16,95 m. To år seinare vart medaljane i kulestøyt-tevlinga under OL i Tokyo delt på dei same tre utøvarane, og i nett same rekkefylgja. Press vann med 18,14 m framom Garisch med 17,61 m og Zybina med 17,45 m.

I sitt siste internasjonale meisterskap, EM i friidrett 1966 i Budapest, vart Zybina utan medalje. Ho vart nummer fire i kulestøyt med 16,65 m. Den nye stormeisteren i øvinga, landsmannen hennar Nadesjda Tsjisjova, sigra med 17,22 m.

Zybina sette åtte verdsrekordar i kulestøyt frå 1952 til 1956. Sin personlege rekord i øvinga, 17,50 m, presterte ho i 1964. I diskoskast nådde ho 48,62 m i 1955, og i spydkast 54,98 m i 1958.

Merknadar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Galina Iwanowna Sybina» frå ,  den 28. august 2014.  
 

Sovjetiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske kulestøytarar
Sovjetiske diskoskastarar
Sovjetiske spydkastarar
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Sovjetunionen
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under sommar-OL 1952
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1952
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1952
Medaljevinnarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1956
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1956
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1960
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1960
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Sovjetiske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)

«Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)» er ein songs kriven og spelt inn av Billy Joel for albumet Turnstiles i 1976. Det er òg gjeve ut fleire konsertopptak av songen. Han framførte songen på veldedigheitskonsertane The Concert for New York City for offera etter 11. september-åtaket i 2001, og fjernsynsprogrammet Hurricane Sandy: Coming Together for offera etter orkanen Sandy i 2012 og 12-12-12: The Concert for Sandy Relief. I 2012-versjonen vart teksten endra for å passe til skadane orkanen hadde gjort.

Bakgrunn og historie
Turnstiles vart skriven etter Billy Joel kom heim til New York etter å ha budd i Los Angeles i tre år. Fleire av songane er knytte til denne overgangen, mellom anna «Say Goodbye to Hollywood» og «New York State of Mind».

Under eit foredrag i 2001 forklarte Joel at han skreiv songen medan han budde i Los Angeles i 1975, då New York City var ein by full av kriminalitet og sosial uro. Joel sa at folk i Los Angeles, inkludert folk frå New York, gjorde narr av New York og problema deira. Joel tenkte «Om New York er på veg ned sluktet, så reiser eg attende til New York». Han forklarte at songen gjev eit bilete av ein apokalypse i New York, «the skyline tumbling down, this horrendous conflagration happening in New York City.» Joel sa at songen vart kalla «Miami 2017» fordi mange frå New York flyttar til Miami som pensjonistar og forteljaren fortel denne soga til barnebarnet sitt i år 2017 om den gong han var vitne til øydelegginga av New York.

Joel har skildra det som ein «science fiction-song om ein apokalypse i New York som følgje av hendingane i byen i 1970-åra New York var på randen av konkurs og fekk avslått eit bøn om hjelp frå staten. Dette førte til den kjende overskrifta i New York Daily News som sa «Ford to City: Drop Dead».

Etter 11. september 2001

Kort tid etter terroråtaket 11. september 2001 framførte Billy Joel songen på konserten den 20. oktober  2001. Joel sa på slutten av songen, «Eg skreiv songen for 25 år sidan. Eg trudde det skulle vere ein science fiction-song. Eg trudde aldri at det faktisk skulle skje. Men i motsetnad til slutten av songen, me skal ikkje dra nokon stad!» - noko som vart møtt med stor applaus.

Andre versjonar
«Miami 2017» vart spelt inn av Richard Marx i 1993 og gjeven ut som bonusspor på internasjonale versjonar av albumet Paid Vacation.

Konsertopptak

Det finst åtte konsertopptak av songen tilgjengeleg:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Teksten på BillyJoel.com
 

Songar frå 1976
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar om New York
Richard Marx-songar
Richie Cannata

Richie Cannata () er ein amerikansk musikkprodusent, multi-instrumentalist og studioeigar. Han er mest kjend for å ha spelt saksofon i bandet til Billy Joel i lag med  Doug Stegmeyer og Liberty DeVitto. Etter han slutta i bandet i 1981 opna han Cove City Sound Studios i Glen Cove i New York. Artistar som har spelt inn musikk i studioet hans er mellom andre Celine Dion, Billy Joel, Jennifer Lopez og Marc Anthony.

Cannata spelte i bandet til Tommy Shawi midten av 1980-åra, på dei tre første soloalbuma hans.

I midten av 1990-åra turnerte Cannata med The Beach Boys, og spelte saksofon, blåseinstrument og synthesizer. I 2006 kom Cannata attende til Joel, mellom anna for 12 konsetar i Madison Square Garden.

Billy Joel-abum
1976 Turnstiles
1977 The Stranger
1978 52nd Street
1980 Glass Houses
1981 Songs in the Attic
1985 Greatest Hits Volume I & II
1993 River of Dreams
1997 Greatest Hits Volume III

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Richie Cannata» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske saksofonistar
Billy Joel
Musikarar frå New York
Liberty DeVitto

Liberty DeVitto () er ein amerikansk rocketrommeslagar. Han er mest kjend som trommeslagar for Billy Joel, men har òg spelt med NYC Hit Squad og har vore trommeslagar for mange andre artistar.

DeVitto byrja å spele trommer for Billy Joel seint i 1970-åra, og spelte seinare med artistar som Carly Simon, Phoebe Snow, Karen Carpenter, Rick Wakeman, Bob James og Meat Loaf. Etter å ha spelt med Billy Joel i 30 år fekk DeVitto sparken før 2006-turneen til Joel, av ukjende årsaker.

Diskografi
All albuma er for Billy Joel med mindre det står noko anna.

1976 Turnstiles
1977 The Stranger
1978 52nd Street
1980 Glass Houses
1981 Dead Ringer - Meat Loaf
1981 The Burning - Rick Wakeman
1981 Songs in the Attic
1982 The Nylon Curtain
1983 An Innocent Man
1985 Greatest Hits Volume I & II
1985 Spoiled Girl - Carly Simon
1986 The Bridge
1987 КОНЦЕРТ
1989 Storm Front1989  Mick Jones - Mick Jones
1993 River of Dreams1996 Karen Carpenter - Karen Carpenter (Recorded in 1979-80)
1997 Greatest Hits Volume III2001 Chiller Theatre - John Babcock
2007 Queen Anne's Revenge - Sean J. Kennedy
2010 Gargoyles and Weathervanes -The White Ravens
2011 Highlights from Piano Men - The Music of Elton and Billy -Piano Men - The Music of Elton and Billy featuring The Southern Maine Symphony Orchestra
2012 Fresh Socks av The Slim Kings'' -The Slim Kings

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liberty DeVitto» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Drummerworld

Folk frå Brooklyn
USA-amerikanske studiomusikarar
Billy Joel
USA-amerikanske trommeslagarar
Musikarar frå New York
Russell Javors

Russell Javors () er ein amerikansk rockegitarist. Han er mest kjend som rytmegitarist for Billy Joel frå 1976 til 1989.

Karriere

Frå han var 15 år gammal spelte Javors saman med barndomsvenen Liberty DeVitto. Han møtte Doug Stegmeyer på skulen og i lag med Howard Emerson, danna dei bandet Topper.

I lag spelte dei songar som Javors skreiv. Billy Joel la merke til Topper. Joel trengde ein bassist på Streetlife Serenade-turneen. Han inviterte Stegmeyer til å bli med han, og Javors og DeVitto Liberty følgde kort tid etter, og Topper vart Billy Joel Band. Javors spelte rytmegitar med Joel frå 1976 til 1989.

Javors spelte òg gitar på Karen Carpenter sitt album i 1979. Det kom først ut i 1996.

Billy Joel-album
1976 Turnstiles
1977 The Stranger
1978 52nd Street
1980 Glass Houses
1981 Songs in the Attic
1982 The Nylon Curtain
1983 An Innocent Man
1985 Greatest Hits Volume I & II
1986 The Bridge
1987 КОНЦЕРТ
1997 Greatest Hits Volume III''

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Russell Javors» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Long Island
Musikarar frå New York
Billy Joel
USA-amerikanske gitaristar
Rytmegitaristar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske munnspelspelarar
Doug Stegmeyer

Douglas Alan «Doug» Stegmeyer () var ein amerikansk musikar som er mest kjend som bassist og korvokalist for Billy Joel.

Karriere
Doug Stegmeyer møtte Russell Javors på skulen og 15 år gammal spelde dei songar med barndomsvenen Liberty DeVitto. Dei slo seg saman med Howard Emerson og danna bandet Topper.

I lag spelte dei songar som Javors skreiv. Billy Joel la merke til Topper og då Joel trengde ein bassist for Streetlife Serenade-turneen, vart Stegmeyer henta inn i bandet til Joel. Stegmeyer tilrådde Joel til å hente inn  Emerson, Javors og DeVitto for albumet Turnstiles og den påfølgjande turneen. Stegmeyer vart ein del av kjernen i bandet til Billy Joel, og spelte bass på alle studioalbuma frå Turnstiles til The Bridge og konsertalbuma Songs in the Attic og КОНЦЕРТ. I denne perioden vart Stegmeyer kalla «Sersjanten i The Billy Joel Band."

Stegmeyer spelte òg bass for Debbie Gibson og Hall & Oates.

Stegmeyer døydde 25. august 1995 i heimen sin på Long Island då han skaut seg sjølv.

Diskografi
Alle albuma er med Billy Joel.

1976 Turnstiles
1977 The Stranger
1978 52nd Street
1980 Glass Houses
1981 Songs in the Attic
1982 The Nylon Curtain
1983 An Innocent Man
1985 Greatest Hits Volume I & II
1986 The Bridge
1987 КОНЦЕРТ

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Doug Stegmeyer» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske studiomusikarar
Billy Joel
Folk frå Long Island
Musikarar frå New York
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske plateprodusentar
Musikarar døde av sjølvmord
Korgballklubben Tampereen Pyrintö

Tampereen Pyrintö er ein finsk korgballklubb. Heimebana Pyynikin palloiluhalli ligg i byen Tammerfors (finsk Tampere). Pyrintö har 3 finske seriemeisterskap og to sigrar i den finske cupen.

Bakgrunnsstoff 
 Tampereen Pyrintö - klubben sin offisielle nettstad
 Pyrinto Tampere, eurobasket.com

Finland
Korgball
Movin' Out (Anthony's Song)

«Movin' Out (Anthony's Song)» er ein song skriven og framført av Billy Joel. Songen handlar om korleis Joel sterkt mislikar arbeidar- og lågare mellomklassefolk i New York som strevar med å arbeide lange dagar berre for å syne til at alle at dei har «gjort det godt». Figurane det vert sungen opp har stereotypiske, etniske namn (Anthony, Mama Leone, Sergeant O'Leary, Mr. Cacciatore) og arbeidarklassejobbar. Joel meiner det er fåfengt at dei støyter frå seg arbeidsklasserøtene sine (bytar ut ein Chevy med ein Cadillac og kjøper hus i Hackensack i New Jersey) og til slutt er prisen eit «hjarteattak» eller «ein øydelagd rygg». Bilen ein kan høyre mot slutten av songen er bassisten Doug Stegmeyer sin Corvette frå 1960. 

I følgje Joel er ikkje Anthony ein verkeleg person, men heller alle «irar, polakkar og italienarar som prøver å tene til sitt daglege brød i USA». 

«Movin' Out» vart opphavleg gjeven ut i 1977 på albumet The Stranger. Eit konsertopptak vart gjeven ut på 2000 Years: The Millennium Concert.

Broadway-musikalen
Twyla Tharp laga ein Broadway-musikal kalla Movin' Out, som bestod av songar av Billy Joel. Premieren var ved Richard Rodgers Theatre i New York City den 24. oktober 2002, og det vart halde 1307 framsyningar før han lukka i desember 2005. Pianisten og songaren i musikalen var Michael Cavanaugh. Musikalen drog på turné i USA frå 2004 til 2007 med Darren Holden i hovudrolla. Showet vart sett opp på Apollo Victoria Theatre i West End i London den 10. april 2006. James Fox hadde då hovudrolla. Det vart lagt ned tidleg, den 22. mai, på grunn av dårleg bilettsal.

Andre versjonar
Songen er framført av:
 The Format (live)
 Indiebandet The Pale Pacific
 Ska-bandet The Supervillains
 Bethany Joy Galeotti (under 'One Tree Hill Tour').
David Cook på turneen i 2011
 Phillip Phillips på American Idol
Bayside på Covers Volume #1
 Blaine Anderson (Darren Criss) og  Sam Evans (Chord Overstreet) på Glee.

Samplingar
Songen er sampla av The Diplomats på sporet «You Oughta Know» (produsert av The Heatmakerz), og beaten vart nytta av Das Racist på eit spor med same tittel på albumet Shut Up, Dude.

Songen kan høyrast i The Wolf of Wall Street.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Movin' Out (Anthony's Song)» frå ,  den 28. august 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1977
Singlar frå 1978
Billy Joel-songar
Songar skrivne av Billy Joel
Songar produserte av Phil Ramone