alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Hideharu Miyahira

Hideharu Miyahira () er ein japansk tidlegare skihoppar frå Otaru på Hokkaido. Han fekk sølv i normalbakken og bronse i storbakken under ski-VM 1999, der han også var med på Japan sitt lag som vann sølv i laghopp. Fire år seinare vann han ein ny VM-bronse for Japan i laghopp.

Aktiv
Miyahira debuterte i verdscupen 22. januar 1994 i Sapporo, utan å imponere det minste. Fyrst i 1996/97-sesongen fekk han delta i verdscuprenn utanlands, der ein ellevteplass i Oberstdorf var hans beste prestasjon. Han deltok i skiflygings-VM 1998 i Oberstdorf, men kom derimot ikkje med på laget til vinter-OL 1998 i Nagano. Ein niandeplass i eit verdscuprenn i Sapporo var hans beste plassering i OL-sesongen.

I 1999 var Miyahira derimot i sitt livs form. Under den tysk-austerrikske hoppveka oppnådde han sine første pallplasseringar i verdscupen med tredjeplassar i Innsbruck og Bischofshofen. Han vart også tredjemann samanlagt. I VM 1999 i Ramsau tok han sølv i normalbakken, berre slått av landsmannen Kazuyoshi Funaki. I lagtevlinga i storbakken fekk han eit nytt sølv, då som ein av fire på det japanske hopplaget. Han sikra seg så ein bronsemedalje i storbakken, bak tyskarane Martin Schmitt og Sven Hannawald. I sesongavslutninga i Planica tok han sin fyrste og einaste siger i verdscupen. Denne sigeren sikra han samtidig femteplassen i verdscupen 1999.

Sesongen etter, 2000, var fire femteplassar hans beste resultat i verdscupen. Også dei to neste sesongane sleit han med å nå dei lengdene som den absolutte verdseliten kunne prestere. Utover i 2003-sesongen kunne han atter tevle opp mot dei aller beste i verda, tre gongar kom han på pallplass i verdscupen, med ein andreplass i Willingen som høgdepunkt. Under VM 2003 i Val di Fiemme var Miyahira med på det japanske laget som tok sølvmedalje i laghoppinga, og han vart nummer fire og fem i dei individuelle renna.

Miyahira makta ikkje å hevde seg mellom dei beste i verda i sesongane 2004 og 2005. Etter han ikkje kom med på Japans representasjonslag i 2006, lag han opp som skihoppar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hideharu Miyahira» frå ,  den 14. desember 2012.  
 

Japanske skihopparar
Deltakarar under vinter-OL 2002
Musculus serratus anterior

Musculus serratus anterior (frå latin: serrare - «å sage», anterior - «fremre»), på norsk òg kalla den fremre sagmuskelen er ein muskel som ligg inn mot brystkassa under armhòla, axilla og rører skulderbladet scapula.

Utspring og feste

Han spring ut frå overflata til dei øvste ni eller ti ribbeina på framsida av brystkassa. Han er feste i ribbeina i muskelbuntar som strekkjer seg fram på kvart ribbein, og slik får muskelen den sagtannliknande utsjånaden som gir namnet serratus. Han festar på heile den fremre delen av den mediale skulderbladskanten, margo medialis scapulae, og når han trekkjer seg saman vil skulderbladet bli trekt ut og framover.

Innervasjon

Muskelen får nerveforsyninga si frå n. thoracicus longus. Han kjem frå overarmsflettverket, plexus brachialis, og går ut frå ryggmergen ved C6-C8, det vil seie frå det sjette til det åttande halsryggmergssegment. Han fér heilt inferiort på muskelen før han breier seg inn i muskelen. 

Ved lamming av n. thoracicus longus vil ein ikkje klare å trekkje skulderbladet inn mot baksida av brystkassa om ein skyt fram armane. Det resulterer i venging av skulderbladet, scapula alata.<ref>Nevro-NEL  Scapula alata</ref> Det kan skje etter visse kirurgiske inngrep ved at ein skadar nerven, inngrep slik som fjerning av lymfeknutar i armhòla som er vanleg ved brystkreft. Det kan òg hende om ein ber tunge sekkar over skuldrene. 

Fleire bilete

Sjå ògM. serratus posterior superiorM. serratus posterior inferior''

Kjelder

Serratus anterior
Skulderboge

Skulderbogen (på latin: cingulum extremitas superioris eller cingulum membri superioris) er dei beina som dannar skjelettet i skuldra og som med det knyter saman beina i armen med akseskjelettet. I mennesker er han sett saman av skulderblada, scapulae, kragebeina, claviculae, og den øvste delen av brystbeinet som er kalla brystbeinhandtaket, manubrium sterni. Nokre dyr, slik som fuglar, har enda eit bein i skulderbogen, nemleg os coracoideum. Dette er ikkje det same som mennesket sitt ramnenebb, processus coracoideus.  Nokre pattedyr, slik som hund og hest, har ikkje kragebein, og skulderbladet er da berre festa til resten av kroppen med muskulatur og sener.

Ledda i skulderbogen
Det er fem ledd i skjelettbogen, og av dei så er det berre to av dei som blir kalla ekte ledd:

Hos mennesket er det to ekte ledd i skulderbogen. Det eine er det sternoclaviculære leddet mellom brystbeinet og kragebeinet på kvar sin side. Takka vere ei leddskive, discus articularis mellom dei to leddflatene som ikkje heilt passar inn i kvarandre, så vil leddet verke som eit kuleledd. Leddutslaget er 50° abduksjon, 30° fleksjon og 5° adduksjon, og på grunn av dette er sternoclaviculærleddet viktig i sirkumduksjon av armen.

Det acromioclaviculære leddet er bunde saman med leddband, og det er ikkje noko anna enn musklar mellom skulderbladet og brystkassa. Dette muskulære leddet mellom skuldetbladet og brystkassa gir skuldra stor rørsleutslag samanlikna med bekkenbogen, og ein kan sjå at ein gjennom evolusjonen har ofra skulderstabiliteten for å få større mobilitet i leddet da mennesket reiste seg opp på to bein.

Muskulatur
Musklane som verkar inn i skulderbogen, anten stabiliserande eller ved å røre på beina er:
m. trapezius - trekkjer skulderbladet medialt, oppover og nedover. Stabiliserer.
m. rhomboideus major - trekkjer skulderbladet medialt og oppover. Stabiliserer.
m. rhomboideus minor - trekkjer skulderbladet medialt og oppover. Stabiliserer.
m. levator scapulae - trekkjer skulderbladet oppover. Stabiliserer.
m. serratus anterior - trekkjer skulderbladet framover og utover. Stabiliserer. 
m. pectoralis minor - vippar skulderbladet framover. Stabiliserer.
m. subclavius - stabiliserer.

Sjå og
Skulder
Bekkenboge

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Snl.no sin artikkel om skuldra

Knoklar i skuldra
Skulderledd

Skulderleddet, (på latin articulatio glenoidale eller articulatio humeri), på norsk òg kalla glenohumeralleddet er eit ekte ledd i skuldra som bind skulderbladet til overarmsbeinet.

Det beina leddet
Den laterale vinkel på skulderbladet, angulus lateralis scapulae, er den tjukkaste delen av knokkelen og blir somtid kalla skulderbladshovudet. Ei pæreforma grop på skulderbladet kalla leddskåla eller leddpanna, cavitas glenoidalis, er det som artikulerer mot hovudet til overarmsbeinet, caput humeri. Over og under leddskåla finn ein to beinknutar (tuberculi), tuberculum infraglenoidale og tuberculum supraglenoidale. M. biceps brachii festar i den øvre beinknuten.

To distale knokkelframspring på skulderbladet stabiliserer skulderleddet, nemleg skulderhøgda, acromion, som avsluttar skulderkammen, og ramnenebbet, processus coracoideus. Rett medialt for ramnenebbet finn ein utskjeringa incisura scapulae, kvar n. suprascapularis går gjennom. Kring skulderleddet så kler slimposane (bursae) leddet for å minske friksjonen til bindevevet rundt. Desse sliposane er kalla bursae subacromialis, subcoracoideus, musculi subscapularis et subdeltoidea.

Leddkapselen
Skulderleddet er omkrinsa av ein sterk leddkapsel som er laus inferiort. Det gjer at han utan så altfor mykje kraft kan bli  dislokert nedover. Det lange hovudet til m. biceps brachii går inn under leddkapselen gjennom ei seneskjede før det bind seg fast i tuberculum supraglenoidale på skulderbladet]].

Muskulatur kring leddet
For å stabilisere leddet enda betre ligg fire skuldermusklar kring leddet, kalla skuldermansjetten (rotator cuff). Desse musklane er m. teres minor, m. infraspinatus, m. supraspinatus og m. subscapularis.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Gray's Anatomy: Skulderleddet (engelsk)

Ledd
Gulkroneparakitt

Gulkroneparakitt (Cyanoramphus auriceps), maori kakariki, er ein liten, grøn parakitt. Han er endemisk til New Zealand og lever spreitt på Nordøya, vestlege Sørøya, Stewart Island/Rakiura og på dei subantarktiske Aucklandøyane.

Skildring 
Hannfuglar er ca. 25 centimeter med kroppssvekt på 50 gram, hofuglar er noko mindre, 23 cm og veg 40 g. Gulkroneparakittar liknar mykje raudkroneparakitt, og har som denne ei klår grøngul fjørdrakt. Dei skil seg i farger i panne og andlet, gulkroneparakitt har eit raudt band over nebbet og ut til dei raude auga, over det raude feltet har dei gyllengul panne. Ein raud flekk er synleg på undergumpen, dessutan har dei eit blåfiolett område på vengdekkjarane og på nokre ytre handsvingfjører. Halen er relativt lang. 

På Nordøya lever gulkroneparakittar i skogkledde område mellom anna i sentrale Taranaki, i Tararuafjella og i Raukumarafjella i nord. På Sørøya er dei spreidde over større område frå vestlege Marlborough og sørover vestlege delar av øya til Fiordland, dessutan i Catlins og i Otago i søraust. Dei finst spreidd over den tredje største øya Stewart Island. Utanom dei tre største øyane i landet kan gulkroneparakittar treffast på mindre øyar, til dømes på Great Barrier Island, Little Barrier Island og på Kapiti Island.  Arten lever òg så langt sør som på Aucklandøyane.

Denne parakitten beitar høgt i tre og lever i stor grad av virvellause dyr, særleg skjoldlus, men dessutan plantekost som planteskot, blomar og frø, samt frukt i sesongen. Dei blandar seg ofte med kvithovudmohua eller gulhovudmohua i fleirartsflokkar.

Gulkroneparakittar føretrekk hòle trestammar og greiner til reirplass, dei kan hekke omtrent året rundt. Kullet er vanlegvis på 5-6, maksimum 9 egg. Hoa rugar i 15-20  dagar og ungane kan flyge etter rundt 6 veker. 

Arten har status som nær truga, om fuglane finst over store område er dei ikkje vanlege nokon stader. Storleiken på populasjonen er ikkje talfesta, men er minkande.

Kjelder 
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005 
BirdLife International (2012) Species factsheet: Cyanoramphus auriceps . Henta frå http://www.birdlife.org den 15. desember 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Parakittar
Fuglar endemiske til New Zealand

en:Yellow-fronted Parakeet
Psychedelic Pill

Psychedelic Pill er det 36. albumet til den kanadiske musikaren Neil Young. Det kom ut 30. oktober 2012. Dette var den andre utgjevinga til Neil Young i lag med Crazy Horse i 2012, og det første albumet deira med originale verk sidan Greendale i 2003. Albumet vart lagt ut for gjennomlytting på nettsida til Young den 24. oktober 2012, og spreidd på Internett sam dagen.

Innspeling

Med ei lengd på 87 minuttar er Psychedelic Pill det lengste albumet til Neil Young og det einaste doble studioalbumet. Mange av songane på albumet hadde opphav i lange jammar i lag med Crazy Horse etter Americana var spelt inn. Opningssporet «Driftin' Back» inneheld referansar til dei nye memoarane til Young Waging Heavy Peace og forakta hans for MP3ar innimellom lange instrumentalparti. Songen var heile 27 og eit halvt minutt. Ein av dei andre episke songane på albumet, «Walk Like a Giant» er ein klage over korleis generasjonen hans ikkje klarte å endre verda («We were ready to save the world / But then the weather changed.») Andre stader på albumet minnast han at han lytta til Bob Dylan sin «Like a Rolling Stone» og The Grateful Dead på radio («Twisted Road»), og dei kanadiske røtene hans («Born in Ontario»). The Rolling Stone merka seg at riffet og teksten på tittelsporet på albumet minna om tidlegare songar av Young, som «Cinnamon Girl». Hovudriffet er lånt frå Young sin «Sign of Love». Songen er òg spelt inn med ein «phaser»-effekt som gjer han ei «psykedelisk» kjensle. Den alternative miksen av songen på plata er utan denne effekten.

Mottaking
Samla sett fekk Psychedelic Pill positive meldingar. Rolling Stone gav albumet fire stjerner og sa det har «den irriterande ærlegheita og den brutale overfloda frå dei beste albuma deira» Douglas Heselgrave, for Paste Magazine, sa «Psychedelic Pill kan vere det beste albumet Neil Young har gjort nokon gong med Crazy Horse. Det vil ta fleire år å finne ut.» Dan Stubbs, gav det 8 av 10 stjerner for NME, og skreiv: «to spor her – 'Ramada Inn' og 'Walk Like A Giant' – er av dei beste til Young.» Andre meldingar var mindre sjenerøse, som Chicago Sun-Times som skreiv at albumet «har nokre få glimrande augneblink blant altfor mange typisk torande, flytande og keisame omvegar».

Innhald

Disk ein

Disk to

Medverkande
Neil Young – vokal, gitar
Billy Talbot – bass, vokal
Ralph Molina – trommer, vokal
Frank «Poncho» Sampedro – gitar, vokal

Listeplasseringar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Psychedelic Pill» frå ,  den 15. desember 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Neil Young-album
Crazy Horse-album
Musikkalbum frå 2012
Reprise Records-album
Album produserte av John Hanlon
Mia Gundersen

Mariann Gundersen Leliënhof (), kjend som Mia Gundersen, er ein norsk songar og skodespelar. Ho debuterte som åtteåring ved borneteateret til Rogaland Teater som ekornguten Per og var der til ho starta i ei musikkgruppe 15 år gamal. I 1983 tok ho over som vokalist i musikkgruppa Asfalt som året etter gav ut albumet Få det ud før gruppa vart oppløyst. I 1985 deltok ho i prosjektet All Of Us, Rogaland sitt bidrag til Live Aid, og året etter gav ho ut si einaste soloplate Temptation. Ho deltok i Melodi Grand Prix 1985, 1986 og 1996.

Mia Gundersen er også kjend som skodespelar i Offshore og som domar i Norske Talenter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mia Gundersen» frå ,  den 15. desember 2012.  
 

Norske songarar
Norske skodespelarar
Melodi Grand Prix 1985-deltakarar
Melodi Grand Prix 1986-deltakarar
Melodi Grand Prix 1996-deltakarar
Norske Skal vi danse-deltakarar
Ski-NM 1976

Noregsmeisterskapen på ski 1976 vart halden i januar og mars 1976. Arrangørar var Surnadal IL, Fåvang IL, Rena IL og IL Snøhetta. Hovuddelen av langrennstevlingane vart arrangerte i Surnadal i januar, men nokre langrennsøvingar gjekk på Oppdal i mars. Kombinertrennet og hopprennet i liten bakke vart haldne på Fåvang, og storbakkerennet gjekk for seg på Rena. Skisesongen 1975/76 bar preg av at det vart stelt til OL i Innsbruck i februar.

Kombinert

15 km + normalbakkerenn 

Dato: 10. januar og 11. januar 1976
Stad: Fåvang

Langrenn 
Dei individuelle øvingane hadde intervallstart, medan stafettane hadde fellesstart.

Kvinner

5 km 

Dato: 17. januar 1976
Stad: Surnadal

10 km 

Dato: 15. januar 1976
Stad: Surnadal

20 km (uoffisiell Noregsmeisterskap) 

Dato: 21. mars 1976
Stad: Oppdal

3 x 5 km stafett 

Dato: 18. januar 1976
Stad: Surnadal

Menn

15 km 

Dato: 16. januar 1976
Stad: Surnadal

30 km 

Dato: 18. januar 1976
Stad: Surnadal

50 km 

Dato: 21. mars 1976
Stad: Oppdal

3 x 10 km stafett 

Dato: 19. mars 1976
Stad: Oppdal

Skihopping

Normalbakke 

Dato: 11. januar 1976
Stad: Fåvang

Storbakke 

Dato: 18. januar 1976
Stad: Rena

Kongepokalar 
Grete Kummen, Oddvar Brå, Tom Sandberg og Johan Sætre vart tildelt kongepokalar.

Referansar 

Noregsmeisterskap i 1976
Noregsmeisterskap på ski
Idrettstilskipingar i Trøndelag
Idrettstilskipingar i Innlandet
Idrettstilskipingar i Møre og Romsdal
Idrett i Oppdal
Ringebu kommune
Surnadal kommune
Idrett i Åmot
Vinteridrett 1975/76
Ring ring ring

«Ring ring ring» er ein song av den norske musikkgruppa Pastel. Songen er skriven av Pete Knutsen og Marianne Mørk.

Melodi Grand Prix 1985
«Ring ring ring» deltok i Melodi Grand Prix 1985, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1985 i Göteborg i Sverige, og vart framført på norsk av Pastel. Bidraget enda på tredjeplass med 66 poeng og fekk ikkje representere Noreg.

Kjelder

 
 

Melodi Grand Prix 1985-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Songar skrivne av Pete Knutsen
Songar skrivne av Marianne Mørk
Gammel drøm

«Gammel drøm» var eit av bidraga i Melodi Grand Prix 1985, skriven og framført på norsk av Bjørn Eidsvåg. Sjølv om songen hadde tittelen «Gammel drøm» på fjernsyn, song Eidsvåg «Gammel draum».

Melodi Grand Prix 1985
Under finalen var det fem distrikt og fire fagdommarar som gav poeng til alle bidraga. Bidraget fekk ni poeng frå Stikkan Andersson, åtte poeng frå Anne-Marie David, seks poeng frå Stavanger, fem poeng frå Ronnie Hazlehurzt, fire poeng frå Tromsø og Tony Visconti, tre poeng frå Steinkjer og Elverum og to poeng frå Porsgrunn. «Gammel drøm» fekk til saman 44 poeng og enda på sjuandeplass av totalt ti bidrag. Bjørn Eidsvåg fekk ikkje representere Noreg i Eurovision Song Contest 1985 i Göteborg i Sverige.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 
 

Melodi Grand Prix 1985-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Oh-là-là

«Oh-là-là» var eit av bidraga i Melodi Grand Prix 1985, framført på norsk av Zaz. Songen er skriven av Amund Enger.

Melodi Grand Prix 1985
Under finalen var det fem distrikt og fire fagdommarar som gav poeng til alle bidraga. Bidraget fekk seks poeng frå Ronnie Hazlehurzt, fem poeng frå Elverum, fire poeng frå Anne-Marie David og Stikkan Andersson, tre poeng frå Porsgrunn, to poeng frå Tromsø og eitt poeng frå Tony Visconti, Steinkjer og Stavanger. «Oh-là-là» fekk til saman 27 poeng og enda på niandeplass av totalt ti bidrag. Zaz fekk ikkje representere Noreg i Eurovision Song Contest 1985 i Göteborg i Sverige.

Kjelder
 
 

Melodi Grand Prix 1985-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Love, amour og kjærlighet

«Love, amour og kjærlighet» (engelsk, fransk og bokmål for Kjærleik, kjærleik og kjærleik) var eit av bidraga i Melodi Grand Prix 1985, framført på norsk, engelsk og fransk av Kai Eide. Songen er skriven av Kai Eide.

Melodi Grand Prix 1985
Under finalen var det fem distrikt og fire personar som gav poeng til alle bidraga. Bidraget fekk fire poeng frå Steinkjer, tre poeng frå Tony Visconti, Anne-Marie David, Stikkan Andersson, Ronnie Hazlehurzt og Stavanger og eitt poeng frå Tromsø, Elverum og Porsgrunn. «Love, amour og kjærlighet» fekk til saman 22 poeng og enda på tiande- og sisteplass av totalt ti bidrag. Kai Eide fekk ikkje representere Noreg i Eurovision Song Contest 1985 i Göteborg i Sverige.

Kjelder

 
 

Melodi Grand Prix 1985-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Engelskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Franskspråklege Melodi Grand Prix-songar
II & II

«II & II» var eit av bidraga i Melodi Grand Prix 1985, framført på norsk av Rolf Graf. Songen er skriven av Rolf Graf og B.A. Olsen.

Melodi Grand Prix 1985
Under finalen var det fem distrikt og fire fagdommarar som gav poeng til alle bidraga. Bidraget fekk ni poeng frå Tromsø og Tony Visconti, sju poeng frå Porsgrunn, seks poeng frå Elverum og Stikkan Andersson, fem poeng frå Steinkjer, fire poeng frå Stavanger og to poeng frå Anne-Marie David og Ronnie Hazlehurzt. «II & II» fekk til saman 50 poeng og enda på femteplass av totalt ti bidrag. Rolf Graf fekk ikkje representere Noreg i Eurovision Song Contest 1985 i Göteborg i Sverige.

Kjelder

 
 

Melodi Grand Prix 1985-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Karma av Anita Skorgan

«Karma» var eit av bidraga i Melodi Grand Prix 1985, framført på norsk av Anita Skorgan. Songen er skriven av Anita Skorgan og Lars Kilevold.

Melodi Grand Prix 1985
Songen starta som nummer seks, etter Rolf Graf med «II & II» og før Bobbysocks med «La det swinge». Under finalen var det fem distrikt og fire fagdommarar som gav poeng til alle bidraga. Bidraget fekk til saman 74 poeng og enda på andreplass av totalt ti bidrag. Anita Skorgan fekk ikkje representere Noreg i Eurovision Song Contest 1985 i Göteborg i Sverige.

Kjelder

 
 

Melodi Grand Prix 1985-songar
Norskspråklege Melodi Grand Prix-songar
Heilsarmee

Heilsarmee (tysk for Frelsesarmeen), òg kjend som Takasa (swahili for Rein), er ei sveitsisk musikkgruppe.

Die grosse Entscheidungsshow
15. desember 2012 vann Heilsarmee Die grosse Entscheidungsshow 2013 med 37,54 prosent av røystane. Dei vil dimed representere Sveits i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige med songen «You and Me».

Eurovision Song Contest 2013
Bidraget vil verte framført i éin av dei to semifinalane 14. og 16. mai 2013. 17. desember 2012 annonserte Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) at gruppa måtte endre namn og sceneantrekk for å delta i Eurovision Song Contest av di det ikkje er lov med politiske eller kommersielle bodskap, i dette tilfellet for Frelsesarmeen. 14. mars 2013 bytta gruppa namn til Takasa og vil framføre songen i kvite skjortar og mørke buksar.

Kjelder

Fotnotar

Sveitsiske musikkgrupper
Eurovision Song Contest 2013-deltakarar
Sveitsiske Eurovision Song Contest-deltakarar
You and Me av Heilsarmee

«You and Me» (engelsk for Du og meg) er det sveitiske bidraget i Eurovision Song Contest 2013, framført på engelsk av Takasa. Songen er skriven av Georg Schlunegger.

Die grosse Entscheidungsshow
Finalen i Die grosse Entscheidungsshow vart halden 15. desember 2012 i Kreuzlingen i Austerrike. Songen starta som nummer fem, etter Anthony Bighead med «Do the Monkey» før Nill Klemm med «On My Way». Vinnaren vart røysta fram av fjernsynssjåarane. Bidraget fekk til saman 37,54 prosent av røystene og vann av totalt ni bidrag. Heilsarmee får dimed representere Sveits i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige.

Eurovision Song Contest 2013

Semifinale 2
Songen vil starte som nummer 16, etter Georgia med «Waterfall» av Sopho Gelovani og Nodiko Tatishvili og før Romania med «It's My Life» av Cezar.

Kjelder

Fotnotar

Songar frå 2012
Sveitsiske songar
Engelskspråklege songar
Eurovision Song Contest 2013-songar
Engelskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Sveitsiske Eurovision Song Contest-songar
Cape Agassiz

Cape Agassiz er eit nes aust på Hollick-Kenyon Peninsula, ei smal, isdekt halvøy som strekkjer seg aust frå hovudryggen på Den antarktiske halvøya mellom Mobiloilfjorden og Revellefjorden. Neset er  austenden av ei linje frå Cape Jeremy som deler Graham Land og Palmer Land. Det vart oppdaga i desember 1940 av U.S. Antarctic Service (USAS) som namngav det etter W.L.G. Joerg, ein geograf og polekspert. Etter Joerg sitt ønske vart neset namngjeve på nytt av US-SCAN etter Louis Agassiz, ein internasjonalt kjend amerikansk naturalist og geolog av sveitsisk opphav, som først la fram teorien om kontinental isbredanning (Etudes sur les Glaciers, Neuchatel, 1840).

Kjelder

Nes i Palmer Land
Nes i Graham Land
Bowman Coast
Aguda Point

Aguda Point , òg kalla Eclipse Point, Punta Natho eller Punta Larga, er eit nes på austsida av innløpet til Hidden Bay, på nordaustkysten av Kiev Peninsula i Graham Land. Det vart først kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Adrien de Gerlache, 1897–99. Namnet finst på eit argentinsk kart frå 1957 og er truleg skildrande; «aguda» er spansk for «spiss».

Kjelder
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Nes i Graham Land
Danco Coast
Cape Alexander

Cape Alexander er eit nes på sørenden av Churchill Peninsula og austsida av innløpet til Cabinetfjorden, på austkysten av Graham Land. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) og fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) i desember 1947.

Cape Alexander vart namngjeve frå FIDS etter Rt. Hon. Albert V. Alexander, som var britisk marineminister.

Kjelder

Nes i Graham Land
Foyn Coast
Cape Anna

Cape Anna er eit kjenneleg, svart nes på 280 moh, like vest for Anna Cove, 1,5 km vest for Louise Island og innløpet til Hugershoff Cove og 3,7 km nordaust for Mount Fourcade og som utgjer nordenden av Arctowski Peninsula på vestkysten av Graham Land. Det vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen, 1897–99, og kalla opp etter Mme. Ernest (Anna) Osterrieth, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

Kjelder

Nes i Graham Land
Danco Coast
Argo Point

Argo Point er eit kjenneleg klippenes på 260 moh på austsida av Jason Peninsula, 22 nautiske mil nordaust for Veier Head på austkysten av Graham Land. Det vart truleg oppdaga av Carl Anton Larsen i 1893. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1953 og vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1956. Namnet kjem frå tilknytinga til Jason Peninsula; Jason segla i skipet Argo på leit etter det gylne teppet.

Kjelder 

Nes i Graham Land
Oscar II Coast