alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Regjeringsbygget i Baku

Regjeringsbygget (aserbajdsjansk Hökumət evi) i Baku er eit regjeringsbygg for forskjellige ministrar i Aserbajdsjan. Bygget ligg ved Neftchiler aveny mot Baku Bulvar ved Azadliqplassen‎. Baksida av bygget går langs den travle Uzeyir Hajibeyov gate i sentrum av Baku. Regjeringsbygget vart oppført for 5500 personar.

Historie

I 1924-1927 vart det planlagd fleire store regjeringsbygg for Baku. I 1934 annonserte sovjetiske styresmakter eit anbod for bygginga av Baku Sovjet-palass (seinare omdøypt Regjeringsbygget). Konkurransen vart vunnen av dei kjende arkitektane Lev Rudnev, V.O. Munts og K. Tkatsjenko (deltakar). Med somme endringar i prosjektet, vart bygginga av Regjeringsbygget utført frå 1936 til 1952. Bygginga førte òg til bygginga av Leninplassen (seinare kalla Azadliqplassen, eller Fridomsplassen) føre byggverket. I 1955 vart det reist eit monument til Vladimir Lenin ved Azadliqplassen, laga av D.M. Garyaghdi. I tillegg til hovudbygget vart det bygd fleire andre bygg i 1960- og 1970-åra kring plassen, som hotella Azerbaijan og Absheron. Leninstatuen vart seinare fjerna av sjølvstenderørsla i Aserbajdsjan etter Svart januar og Leninplassen fekk namnet Fridomplassen (Azadliqplassen).

Etter sjølvstendet
Bygningen husa etter sjølvstendet i 1991 mange organisasjonar og føretak. Etter at bygningen vart renovert, vart alle føretaka flytta til andre stader i byen og kontora vart nytta av statsorganisasjonar. 

I 2006 starta ei renovering av bygg og dette prosjektet var ferdig i 2010. Bygningen ligg i sentrum av Baku og er av dei mest vitja attraksjonane i Aserbajdsjan.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Government House, Baku» frå ,  den 17. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Byggverk i Baku
Baku
Aserbajdsjanske regjeringar
Juan Gris

José Victoriano González-Pérez (), kjend som Juan Gris, var ein spansk målar og bilethoggar. Han levde og arbeidde det meste av livet i Frankrike. Gris er særleg kjend for sine bidrag til å utvikle kubismen.

Liv og gjerning
González-Pérez var føds i Madrid og gjekk to år (1902–04) på Escuela de Artes y Manufacturas i fødebyen, der han lærte teknisk teikning. Året etter studerte han akademisk målarkunst hos målaren José Maria Carbonero.

I 1906 kom han til Paris og orienterte seg mot kunstnarar som Henri Matisse, Georges Braque, Fernand Léger og Amedeo Modigliani. Han kom snart i kontakt med landsmannen Pablo Picasso. Gris såg på ein måte Picasso som lærar og vegleiar, medan Gertrude Stein meiner at «Pablo gladeleg hadde sett mannen fjerna frå kartet».

Gris leverte vitseteikningar til dei fire moroblada som kom ut i Paris på den tida. Frå 1910 begynte han for alvor å måle. To år seinare hadde han utvikla sin eigen variant av kubisme. Han tok utgangspunkt i den analytiske kubismen, men gjekk etterkvart over til den syntetiserande. Saman med vennen Matisse vart paletten meir fargerik og harmonisk, medan Picasso og Braque nærast måla monokromatisk. Mange av arbeida til Gris kan sjåast som stilleben.

I 1924 teikna han scenografien og kostymane til ei av Ballets Russes sine oppsettingar, leia av dansaren Sergej Djagilev.

Gris formulerte sine teoriar om estetikk kring 1924. År 1924 førelas han ved Sorbonne-universitetet om moglegheitene med måleriet (Des possibilités de la peinture). Større separatutstillingar vart halde i Galerie Simon i Paris, Galerie Flechtheim i Berlin, begge i 1923, og Galerie Flechtheim i Düsseldorf i 1925.

Juan Gris døydde i Boulogne-sur-Seine i Paris.

Bakgrunnsstoff 
 The Athenaeum  - Omfattende liste over og bilder av Gris' arbeider
 Web Museum - Biografi og bilder av Gris' arbeider
 OCR'd issues of Le Rire

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Juan Gris» frå ,  den 17. april 2012.  
 

Spanske målarar
Kubisme
Kahurangi nasjonalpark

Kahurangi nasjonalpark er ein nasjonalpark nordvest på Sørøya på New Zealand. Parken vart oppretta i 1996, og har eit areal på 4 520 km². Han er den nest største av dei fjorten nasjonalparkane på New Zealand, og vart danna ut frå den tidlegare North-west Nelson Forest Park.

Kahurangi Point, som vert rekna som grensa mellom West Coast og Tasman, ligg i parken, det same gjer fottur-ruta Heaphy Track og Mount Owen.

Parken vert administrert av Miljøverndepartementet, Department of Conservation. Fotturar, rafting og grotteklatring er populære aktivitetar i parken. Etter å ha vore forbode i mange år, vart terrengsykling tillate på Heaphy Track på prøvebasis for vintrane 2011, 2012 og 2013. I kor stor grad syklinga er til ulempe for fotturistane og dyrelivet, vil avgjera om forsøket vil halda fram eller ikkje.

Vernetiltak 
I tillegg til dei pågåande vernetiltaka til Miljøverndepartementet, er der ein privat samskipnad som tek sikte på «å gjennomføra, i samarbeid med Miljøverndepartementet, ein strategi for å ta vare på eller føra attende trua flora og fauna i nedslagsfeltet til Flora Stream i Kahurangi National Park. Dette vil gje ei rikare oppleving for alle som vitjar dette populære området, og føra til auka verdsetjing og bruk av parken.» «Samskipnaden har no om lag 30 kilometer med fangstlinjer, med feller med 100 meters mellomrom. Eit utryddingsprogram for veps er også på plass. Overvaking av fuglar står òg på foreininga sitt program.»

Sjå òg 
Verna område på New Zealand
Biologisk mangfald på New Zealand

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kahurangi National Park» frå ,  den 17. april 2012.  
 Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Department of Conservation information - Kahurangi National Park

Nasjonalparkar på New Zealand
Buller District
Tasman på New Zealand
Sultan Salman Al-Saud

Sultan bin Salman bin Abdul-Aziz Al-Saud () er ein saudiarabisk pilot som flaug som nyttespesialist i romferjeturen STS-51-G. Al-Saud var den første og så langt den einaste saudiarabaren i rommet. Han var også den første arabaren, den første muslimen og den første kongelege som i rommet. Han er president og styreleiar for den saudiske kommisjonen for turisme og antikvitetar.

Al-Saud er son av Salman bin Abdul-Aziz Al Saud og soneson av kong Ibn Saud.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sultan Salman Al-Saud» frå ,  den 17. april 2012.  
 

Saudiarabarar
Romfararar
Frederiksborghest

Frederiksborghest eller frederiksborgar er ein dansk hesterase.

Raseskildring
Frederiksborghesten er ein allsidig køyre- og ridehest. Alle fargar og avteikn er tillatne, og mankehøgda ligg som regel mellom 160 og 169 cm.

Historie
Etter at den danske kongen Fredrik II skaffa seg Hillerødholm (seinare Frederiksborg) vart det sett i gang stutteridrift på staden. Sonen Christian IV var særs interessert i hesteavl og han kjøpte mellom anna inn spanske hingstar. Det var Christian IV som sette i gang stutteriadministrasjonen på Frederiksborg. Frederiksborghesten er den eldste av nasjonalhesterasane til Danmark, og ein av verdas eldste stambokførte husdyrrasar. I lang tid var frederiksborgarhesten mykje etterspurt i Europa, og mange hestar vart seld utanlands. Frederiksborg-stutteriet var i drift fram til 1876. Stutteriet vart til slutt nedlagt ettersom rasen fekk problem med sjukdom grunna få individ og innavl.

Etterkommarar av hestane frå Frederiksborg levde vidare på landsbygda, særleg på [Bornholm]. Andre rasar, mellom anna jysk hest, oldenburgar, engelsk fullblodshest og tysk trakhenar vart kryssa inn. Etterkommarane til desse hestane er frederiksborgaren slik vi kjenner han i dag, ein litt større og tyngre hest enn den gamle typen.

Førekomst
I dag er det registrert omkring 2000 frederiksborghestar. Om lag 200 hopper og 40 hingstar vert nytta i avl, og der fødast litt under 100 føl i året.
Sjølv om den opphavlege frederiksborghesten er sjeldan i dag, lever blodslinjene vidare i danske varmblodsridehestar og andre hestetypar der frederiksborgarhest har blitt kryssa inn.

Bruk
Frederiksborghesten vart opphavleg avla fram til både ride- og køyrehest.

Kjelder
Store norske leksikon om frederiksborghest
Frederiksborghesten si historie (sida er på dansk)
Foreningen gamle danske husdyrracer om frederiksborghest
Danske husdyrHesterasar
Rayleigh–Bénard-konveksjonen

Rayleigh–Bénard-konveksjonen er konveksjon som skjer ved oppvarming av eit tynt væskesjikt frå undersida der vert danna eit straumingsmønster med sekskanta «celler» kalla Bénardceller, etter den franske fysikaren Henri Bénard som påviste dei i 1900. Slike celler opptrer òg i skymønster i jordatmosfæren.

Kjelder
benardceller. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/benardceller

Bakgrunnsstoff 
 A. Getling, O. Brausch: Cellular flow patterns 
 K. Daniels, B. Plapp, W.Pesch, O. Brausch, E. Bodenschatz: Undulation Chaos in inclined Layer Convection

Konveksjon
Væskedynamisk instabilitet
Bernard Paul Gregory

Bernard Paul Gregory () var ein fransk fysikar.

Han var professor ved École Polytechnique i Paris 1959–1965 og 1971–1977 og generaldirektør for CERN 1966–1970. Kort tid før han døydde vart han på ny vald til generaldirektør for CERN. Han er kjent for arbeida sine innan kjerne- og elementærpartikkelfysikk.

Kjelder
Bernard Paul Gregory. I Store norske leksikon. 

Franske fysikarar
Kjernefysikarar
Folk tilknytte CERN
Berøringselektrisitet

Berøringselektrisitet eller kontaktelektrisitet oppstår i kontaktflata mellom forskjellige material når dei vert ført i direkte kontakt med kvarandre. Kontaktspenninga skuldast at materiale har forskjellig evne til å binde elektron. Effekten er sterkast for isolerande material, som til dømes kunstfiber- og plastmateriale.

Sjå òg 
 Kontaktpotensial

Kjelder
berøringselektrisitet. () I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/berøringselektrisitet

Elektriske fenomen
Bestråling

Bestråling er at ein lekam vert treft av stråler, bølgjer eller hurtige partiklar som skapar fysiske verknader i lekamen. Ved alle former for bestråling vert det overført energi, og lekamen vert meir eller mindre oppvarma. Ved bestråling med kortbølgja (blått, fiolett) eller ultrafiolett lys vil enkelte lekamar sende ut lys med ein annan farge. Dette vert kalla luminescens. Ved bestråling med ioniserande stråling (alfa-, beta- og gammastråling) og nøytron, kan den kjemiske strukturen til stoffet endrast og stoffet kan sende ut radioaktiv stråling.

Kjelder
bestråling. () I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/bestråling

Radiobiologi
Nərgiz Birk-Petersen

Nərgiz Birk-Petersen () er ein aserbajdsjansk programleiar og tidlegare advokat. Ho snakkar aserbajdsjansk, dansk, engelsk og russisk. 

Birk-Petersen var programleiar for Eurovision Song Contest 2012 saman med Leyla Əliyeva og Eldar Qasımov.

Nargiz Birk-Petersen er dotter av matematikaren Maleyka Abbaszadeh, leiaren for den statlege studentopptakskommisjonen i Aserbajdsjan. Ho er gift med Ulrik Birk-Petersen frå Danmark og busett i Dubai med mannen og tre barn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nərgiz Birk-Petersen» frå , den 18. april 2012 og 23. mars 2020.  

Aserbajdsjanske programleiarar
Aserbajdsjanske advokatar
Eurovision Song Contest 2012
Eurovision Song Contest-programleiarar
Aserbajdsjanarar frå 1900-talet
Aserbajdsjanarar frå 2000-talet
Betadesintegrasjon

Betadesintegrasjon eller betastråling (β-stråling) er ein type partikkelstråling frå desintegrasjon av radioaktive stoff eller av radioaktiv nedbryting av atomkjerner i form av ein betapartikkel. Dette finst i to variantar:

 Beta-: Eit nøytron vert omdanna til eit proton ved at den eine nedkvarken i nøytronet sender ut eit elektron og eit antinøytrino og vert omdanna til ein oppkvark
 Beta+: Eit proton vert omdanna til eit nøytron ved at den eine oppkvarken i protonet sender ut eit positron og eit nøytrino og vert omdanna til ein nedkvark.

Betastråling er ein av dei tre vanlegaste formene for radioaktivitet. Radioaktiv stråling omfattar alfa-, beta- og gammastråling, som har fått namn etter dei tre første bokstavane i det greske alfabetet.

Ved betastråling sendar ein nedkvark i eit nøytron ut eit elektron og eit antinøytrino. I eit nøytron er det to nedkvarkar med ladning -1/3 og ein oppkvark med ladning 2/3. Når ein av nedkvarkane har sendt ut elektronet og antinøytrinoet, har han vorte til ein oppkvark med ladning 2/3. Den nye samlinga av éin nedkvark og to oppkvarkar blir kalla eit proton. Altså har eit nøytron vorte til eit proton, eit elektron og eit antinøytrino. Det heile føregår i ein atomkjerne.

Tidlegare visste ein ikkje om antinøytrinoet, og trudde at betastråling berre var ein straum av elektron i stor fart. Men det viser seg at elektrona alltid kjem ut med ulik kinetisk energi kvar gong, og det var eit mysterium før ein forstod at det er summen av den kinetiske energien til antinøytrinoet og elektronet som er konstant.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Betahenfall» frå ,  den 18. april 2012.  
 

Kjernefysikk
Radioaktiv stråling
Betapartikkel

Ein betapartikkel er eit høgenergetisk elektron eller positron. I samband med kjernefysisk spalting (fisjon) sendast det ofte ut betapartiklar (betastråling) saman med alfapartiklar (alfastråling) og gammastråling (særs kortbølgja elektromagnetisk stråling). Produksjonen av betapartiklar vert kalla betahenfall. 

Betapartikkel kjem frå t.d. karbonatomet, der vert skoten inn eit nøytron der det så kjem ut eit elektron frå kjernen. Elektronet kjem frå at eit nøytron i kjernen, som er bygd opp av eit elektron og eit proton, gjev frå seg elektronet som blir sendt ut med stor fart.

Når det sendast ut ein betapartikkel så aukar atomnummeret, sidan det då er eit proton meir i kjernen.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Betapartikkel» frå ,  den 18. april 2012.  
 

Radioaktiv stråling
Radioaktivitet
Judith Rakers

Judith Rakers-Pfaff () er ein tysk journalist og programleiar kjend som Judith Rakers.

Saman med Stefan Raab og Anke Engelke var ho programleiar for Eurovision Song Contest 2011.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Judith Rakers» frå ,  den 18. april 2012.  
 

Tyske journalistar
Tyske programleiarar
Eurovision Song Contest 2011
Eurovision Song Contest-programleiarar
Anke Engelke

Anke Christina Fischer, kjend som Anke Engelke, () er ein tysk komikar, skodespelar, underhaldar, musikar, dubbar, og radioprogramleiar.

Ho har fått ei stjerne på Boulevard der Stars i Berlin.

Eurovision

Eurovision Song Contest 2011
Engelke var programleiar for Eurovision Song Contest 2011 i Düsseldorf i Tyskland saman med Stefan Raab og Judith Rakers.

Eurovision Song Contest 2012
I 2012 las ho opp røystane frå Tyskland under Eurovision Song Contest i Baku i Aserbajdsjan. Før ho byrja med poengopplesinga sa ho, og viste til menneskerettane i Aserbajdsjan: «I natt kunne ingen røyste på sitt eige land. Men det er godt å kunne røyste. Lukke til på reisa, Aserbajdsjan. Europa ser dykk».

Unser Song für Malmö
I 2013 var ho programleiar for Unser Song für Malmö, den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anke Engelke» frå ,  den 18. april 2012.

Fotnotar

Tyske komikarar
Tyske skodespelarar
Tyske musikarar
Tyske programleiarar
Boulevard der Stars
Eurovision Song Contest 2011
Eurovision Song Contest-programleiarar
Slaget ved Kapp Passaro

Slaget ved Kapp Passaro (eller Passero) var nederlaget til den spanske flåten under admiral Antonio de Gaztañeta og Fernando Chacón for ein britisk flåte under admiral George Byng, nær Kapp Passero i Sicilia, den 11. august 1718, fire månader før kvadrupelalliansekrigen formelt vart erklært.

Bakgrunn
Spaningar mellom Spania og Storbritannia var stor. Den 2. august 1718 kravde kvadrupelalliansen med Det tysk-romerske riket, Kongedømet Frankrike, Storbritannia og Dei sameinte Nederlanda at Spania skulle trekkje invasjonsstyrkane sine ut frå Sicilia og Sardinia. Den britiske flåten hadde sett i land ein liten austerriksk armé nær Messina, som kringsette byen som var kontrollert av spanjolane.

Slaget
Den spanske flåten bestod av 26 krigsskip, to brannskip, fire bombefartøy, sju galeiar og fleire andre skip med forsyningar. Flåten segla spreitt og då dei britiske skipa kom til syne vart det i starten ikkje rekna som noko fare, og dei var ikkje klar over ultimatumet til kvadrupelalliansen. Den spanske flåten delte seg i to - dei mindre skipa segla mot kysten, medan dei større skipa møtte britane. HMS «Canterbury», under George Walton vart skild ut i lag med HMS «Arygll», HMS «Burford» og fire andre skip for å setje etter den første gruppa, og kapra dei fleste av dei. Desse kapra spanske krigsskipa vart sidan samla ved Menorca.

Etterverknad
Fire månader seinare, den 17. desember 1718, erklærte Frankrike, Storbritannia og Austerrike krig mot Spania, og starta kvadrupelalliansekrigen. Nederlanda vart med seinare og erklærte krig mot Spania i august 1719. 

Utan at spanjolane klarte å gripe inn, erobra den austerrikske armeen Messina året etter, og øydela dei gjenverande spanske skipa i hamna. Samla sett førte desse hendingane til at den spanske kongen aksepterte vilkåra til kvadrupelalliansen i 1720.

Byng fekk ei fin løn for denne sigeren av kong Georg I av Storbritannia, og fekk full makt til å forhandla med dei forskjellige fyrstane og statane i Italia, på vegner av den engelske krona. Då han kom attende til England i 1721, vart han kontreadmiral for Storbritannia og medlem av Privy Council. Han vart òg adla som Baron Byng av Southill og 1. vicomte Torrington i Devon.

Av skipa som vart kapra i slaget hadde «Principe de Asturias» tidlegare vore det britiske skipet HMS «Cumberland» med 80 kanonar, som vart kapra av Frankrike i 1707 og seinare seld til Spania. Etter slaget ved Kapp Passaro vart ho seld til Austerrike. I 1731 tilbaud britane seg å gje attende dei andre kapra skipa som låg ved Menorca, men dei hadde då forfalle og hogde opp i staden.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Battle of Cape Passaro» frå ,  den 18. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene: Trafalgar and the Spanish Navy (1988)Pattee Byng's Journal 1718-1720 (1950)
 

Konfliktar i 1718
Kapp Passaro 1718
Kapp Passaro 1718
Kapp Passaro
George Byng, 1. vicomte Torrington

Flåteadmiral George Byng, 1. vicomte Torrington, KB PC () var ein britisk marineoffiser og statsmann seint på 1600- og tidleg på 1700-talet. I karrieren sin tente han mellom anna som marineminster under regjeringstida til kong Georg II. Han var far til Pattee Byng, 2. Viscount Torrington, George Byng, 3. vicomte Torrington og admiral John Byng.

Byng kom i ein alder av 15 i marineteneste, men første etter 1688, då han var medverkande til å vinne flåten for Vilhelm III, byrja han å spele ei viktig rolle, og gjorde ved fleire høve teneste som stabssjef. Han vart i 1703 kontreadmiral, 1705 viseadmiral og 1708 admiral. Byng deltok aktivt i kampane under den spanske arvefølgjekrigen. I 1708 dreiv han attende den franske flåten som skulle overføre tronpretendenten til Skottland, og 1715-1716 medverka den godt utførte blokaden av kysten til at pretendenten mislukkast i forsøket sitt på å ta over trona. 

I 1717 fekk Byng kommandoen over den britiske flåten, som etter Karl XII sine samband med Jakob Edward Stuart vart send til Austersjøen med klårt svenskfiendtlege instruksjonar. Det kom derimot aldri til open strid. I 1718 vart Byng, som no var storadmiral og øvstkommanderande for den britiske flåten som vart send til Middelhavet for å øydeleggje den spirande nye spanske sjømakta og tvinge Filip V til å vedta vilkåra til kvadrupelalliansen. Han vann ein lett siger over den neste like store spanske flåten i slaget ved Kapp Passaro og deltok seinare i fredsforhandlingane. Som løn for dette vart Byng medlem av Privy Council i 1721 og vart utnemnd til baron og viscount. Frå 1727 til han døydde Byng marineminister.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «George Byng, 1:e viscount Torrington» frå ,  den 18. april 2012.

Bakgrunnsstoff

Folk frå Wrotham
Britiske admiralar
Britiske marineministrar
Britiske vicomtar
Britar i den spanske arvefølgjekrigen
Wirich Philipp von Daun

Grev Wirich Philipp von Daun () var ein austerriksk feltmarskalk i den spanske arvefølgjekrigen, og fra til den langt meir kjende Leopold Josef Graf Daun. 

Han vart fødd i Wien som son av Wilhelm Graf Daun, som òg var feltmarskalk. Wirich tente i den spanske arvefølgjekrigen under Eugene av Savoie, og utmerkte seg i forsvaret av Torino i 1706. Han kringsetje og erobra òg Gaeta den 30. september 1707.

Etter krigen, i 1713, vart han den første austerrikske statthaldar i Napoli. I 1718 tapte han slaget ved Milazzo under kvadrupelalliansekrigen, då Spain invaderte naboområdet Sicilia.
 
Frå februar til oktober 1725 var han mellombels guvernør i Dei austerrikske Nederlanda. Han skulle førebu ankomsten til den den nye guvenrøren, erkehertuginne Maria Elisabeth av Austerrike, syster til keisar Karl VI av Det tysk-romerske riket. Situasjonen i Dei austerrikske Nederlanda var særs vanskeleg etter vanstyret til den tidlegare fullmektige ministeren Hercule-Louis Turinetti, marki av Prié. Daun nøyt godt av den positive stemninga etter at Prié forsvann. Han utførte ei reform av den militære organiseringa og administrasjonen av Dei sørlege Nederlanda, der han innlemma den eksisterande «belgiske» armeen i keisarstyrkane.
 
Frå 1725 til 1736 var han guvernør i hertugdømet Milano

Von Daun døydde i Wien, og vart gravlagd i Georgskapelle i Augustinerkirche, i lag med sonen sin.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Count Wirich Philipp von Daun» frå ,  den 18. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Folk frå Wien
Austerrikarar i den spanske arvefølgjekrigen
Austerrikske feltmarskalkar
Slaget ved Milazzo i 1718

Slaget ved Milazzo vart utkjempa den 15. oktober 1718 nær byen Milazzo på Sicilia i Italia mellom Spania og Austerrike som ein del av kvadrupelalliansekrigen.

Bakgrunn

Kong Filip V av Spania var frustrert etter tapa av dei italienske områda sine etter den spanske arvefølgjekrigen og hadde invadert Sardinia, som no tilhøyrte Austerrike i august 1717 og Sicilia, som hadde vorte gjeve til hertugen av Savoie, i juli 1718.

Han tok nytta maktvakuumet som oppstod i Frankrike etter at Ludvig XIV døydde, og det at Austerrike var oppteken med den austerriksk-tyrkiske krigen 1716-1718. Den 21. juli 1718 enda derimot krigen mot Tyrkia med freden i Passarowitz og den 2. august førte dette til at kvadrupelalliansen mot Spania vart oppretta, mellom Austerrike, Storbritannia, Dei sameinte Nederlanda og Frankrike. 

Samstundes hadde 30 000 spanjolar under markien av Lede teke heile øya, utanom området kring Messina, som vart kringsett 18. juli. 

Den 11. august gjekk ein britisk flåte under Sir George Byng til åtak og øydela den spanske flåten utan ei krigserklæring i Slaget ved Kapp Passaro. Den 13. oktober sette denne flåten i land ein austerriksk armé, samla ved Napoli av den austerrikske statthaldaren grev Wirich Philipp von Daun nær Milazzo, for å heve kringsetjinga til dei spanske styrkane. Dette førte til slaget den 15. oktober.

Slaget

Austerrikarane gjekk til åtak særs tidleg om morgonen, og overraska spanjolane. Dei to spanske dragonregimenta (Batavia og Lusitania) stoppa åtaket, slik at resten av den spanske armeen fekk tid til å kome i stilling. Begge regimenta vart desimert, men ofringa deira gav Lede høvet til å gjere eit motåtak. Austerrikarane vart pressa attende og spanjolane jaga den flyktande armeen, og påførte dei store tap.

Austerrikarane tapte 1500 mann og 300 vart tekne til fange. Spanjolane mista òg 1500 mann og 200 vart tekne til fangar. Messina vart erobra av spanjolane, men marki de Lede nytta ikkje høvet til å drive austerrikarane fullstendig bort frå øya, og gav dei eit bruhovud kring Milazzo. Dette bruhovudet og den overlegne makta til sjøs etter slaget ved Kapp Passaro, gav austerrikarane høvet til å sende fleire soldatar året etter, noko som førte til slaget ved Francavilla.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Battle of Milazzo (1718)» frå ,  den 18. april 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
Chandler, David G. The Art of Warfare in the Age of Marlborough. Spellmount Limited, (1990). ISBN 0-946771-42-1
BATALLA DE MELAZZO (15 de octubre de 1718) 
 

Milazzo
Milazzo
Slag i kvadrupelalliansekrigen
Konfliktar i 1718