alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Partita

Partita var opphavleg namnet på eit enkelt instrumentalt musikkstykke på 1500- og 1600-talet, men Johann Kuhnau (Tomaskantor i 1722, etterfølgd av Bach) og seinare tyske komponist (mellom andre Johann Sebastian Bach) nytta det om musikksamlingar, som eit synonym for suite.

Johann Sebastian Bach skreiv partitaer for fleire instrument. Dei for soloklaver publiserte han som Opus 1 (kjend som Klavierübung I). Ein annan suite i H-moll, Ouverture i fransk stil (ofte berre kalla Fransk overture) vert stundom rekna som ein partita.  Bachs partitaer er særs sjeldan kalla «Tyske suitar». 

Bach skreiv òg tre partitaer for solofiolin i 1720, som han slo saman med sonatar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Partita» frå ,  den 25. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene: 
http://www.jsbach.org/bwvs800.html contains the BWV listing including the Partitas (with their tonalities).
 

Musikkformer
Kanoniske variasjonar av «Vom Himmel hoch da komm' ich her»

Kanoniske variasjonar av «Vom Himmel hoch da komm' ich her», BWV 769, er fem variasjonar i kanon for orgel med to manualar og pedalar av Johann Sebastian Bach av julesalmen til Martin Luther med same namn. Variasjonane vart førebudd som ei prøvespeling då Bach skulle inn som det 14. medlemmet av Mizler musikkforbund i Leipzig i 1747. Den originale trykte utgåva frå 1747, vart publisert av Balthasar Schmid i Nürnberg. Ei anna utgåve, BWV 769a, kom ut i seinare signerte manuskript, som òg inneheld seks triosonater for orgel BWV 525-530 og Dei store atten koralpreludia BWV 651–668. I denne seinare utgåva endra Bach rekkefølgja på variasjonane, og flytta den femte variasjonen i midten. 

Den enkle melodien «Vom Himmel hoch» er ein adventssong frå den lutherske kyrkja. Han representer Gud som trår ned til jorda, og melodien fell i enkle steg ned skalaen. Bach syner først melodien i den opphavlege forma og lagar ein elegant kanon. Så set han i gang med fleire minuttar med variasjonar kring temaet, kvar gong i kanon-form, derfor tittelen «kanoniske variasjonar». Den enkle melodien gjer at dei kompliserte kontrapunkta til Bach skin uvanleg godt gjennom. Verket vert rekna som genialt, sjølv for Bach å vere, og er datert til dei siste leveåra hans.

Kjelder 
Delar av denne artikkelen bygger på «Canonic Variations on "Vom Himmel hoch da komm' ich her"» frå ,  den 25. april 2010.

Referansar

Bakgrunnsstoff
Gratis notar på IMSLP

Orgelverk av Johann Sebastian Bach
Musikk i 1747
Julemusikk
Inventionen und Sinfonien

Inventionen und Sinfonien, BWV 772–801, òg kalla 2- og 3-stemte invensjonar, er ei samling på tretti korte klaverkomposisjonar av Johann Sebastian Bach (1685-1750), som består av femten invensjonar (tostemte kontrapunktiske stykke) og femten sinfoniaer (trestemte kontrapunktiske stykke). Dei vart opphavleg skrivne av Bach som øvingar for studentane sine. 

Dei to gruppene er begge arrangerte etter stigande toneart, og kvar gruppe dekkjer femten dur- og mollskalaer.

Invensjonane vart komponerte i Köthen, medan sinfoniane truleg ikkje vart gjort ferdig før byrjinga av Leipzig-perioden.

Media

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Inventions and Sinfonias» frå ,  den 25. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
 Historie og analyse av Bachs invensjonar 

Musikkverk av Johann Sebastian Bach
Cembaloverk

ru:Инвенция (музыка)
Englische Suiten

Englische Suiten, BWV 806–811 («Engelske suitar») er ei samling av seks suitar komponert av Johann Sebastian Bach for cembalo. Dei vert generelt rekna for å vere dei tidlegare av dei 19 suitane Bach skreiv for klaver. Dei andre er seks Französische Suiten (franske suitar), BWV 812-817, seks partitaer, BWV 825-830 og Ouverture i fransk stil, BWV 831.

Historie
Desse seks suitane for klaver meiner ein er dei første Bach komponerte. Opphavleg trudde ein dette var mellom 1718 og 1720, men nyare forsking har vist at dei truleg vart komponert tidlegare, rundt 1715, då komponisten budde i Weimar.

Bach sine engelske suitar syner mindre likskap med den engelske barokke klaverstilen enn dei franske suitane gjer til den franske barokke klaverstilen. Namnet «engelsk» trur ein kjem frå påstanden til Bach-biografen Johann Nikolaus Forkel på 1800-talet om at desse verka kan ha vorte komponert for ein engelsk adelsmann. Det finst ingenting som tyder på dette. Det har òg vorte foreslått at namnet er ei hyllest til Charles Dieupart, som var mest kjend i England. Han skreiv Six Suittes de clavessin som dei Bach sine engelske suitar delvis var baserte på.

Dei seks engelske suitane

Første suite i A-dur, BWV 806
Preludium, Allemande, Courante I, Courante II, Sarabande, Bourrée I, Bourrée II, Gige
Andre suite i a-moll, BWV 807
Preludium, Allemande, Courante, Sarabande, Bourrée I, Bourrée II, Gige
Tredje suite i g-moll, BWV 808
Preludium, Allemande, Courante, Sarabande, Gavotte I, Gavotte II, Gige
Fjerde suite i F-dur, BWV 809
Preludium, Allemande, Courante, Sarabande, Menuett I, Menuett II, Gige
Femte suite i e-moll, BWV 810
Preludium, Allemande, Courante, Sarabande, Passepied I, Passepied II, Gige
Sjette suite i d-moll, BWV 811
Preludium, Allemande, Courante, Sarabande, Gavotte I, Gavotte II, Gige

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «English Suites, BWV 806-811» frå ,  den 25. april 2010.

Bakgrunnsstoff
 

Suitar av Johann Sebastian Bach
Cembaloverk
Jon Jørgensen Reitan

Jon Jørgensen Reitan () var ein norsk lærar, gardbrukar og politikar frå Ålen i Sør-Trøndelag. Aktiv opplysningsmann. Anders Jørgensen Reitan var bror hans.

Reitan var fødd på Nesvollgrubben i Ålen, far hans vart så gardbrukar på Reitan og attåt stiger ved Ålens koparverk. Reitan vart seminarist frå Klæbu seminar i 1859. Han dreiv farsgarden Reitan og var lærar i Ålen frå 1862 til 1888. Ordførar i heradstyret i Ålen i perioden 1863-97. I tillegg til desse omboda var han forlikskommissær i over 40 år. Han stifta 'Aalens sogneselskap' og var formann i selskapet til han døydde, etter over 40 år i leiinga.

Reitan representerte Søndre Trondhjems amt på Stortinget 1883-88. I perioden 1883-85 var han medlem av Lagtinget og næringskomite nr 2. I den andre perioden 1886-88, var han medlem i vegkomiten og i Lagtinget.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1883-1885
Stortingsrepresentantar 1886-1888
Stortingsrepresentantar for Sør-Trøndelag
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Norske lærarar
Norske gardbrukarar
Folk frå Holtålen
Henrik Jonsson Remmen

Henrik Jonsson Remmen () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Romsdals amt.

Remmen var fødd i Veøy prestegjeld. I fylgje folketeljinga 1801 var han «national soldat» og budde då på Øvstedal i Tresfjord sokn av Vestnes. Noko etter kjøpte han seg gard på Remmen i Vestnes og dreiv denne.

Remmen var 3. representant frå Romsdals amt på Stortinget i 1824. Han var medlem av komiteen om handel og næringsfridom. Ved stortingsvalet 1833 var han 1. varamann og i 1836 3. varamann til Stortinget. I 1838 vart han vald til den fyrste ordføraren i Vestnes herad.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 Kyrkjebok for Vestnes, i Digitalarkivet

Folk frå Vestnes
Stortingsrepresentantar 1824-1826
Norske gardbrukarar frå 1800-talet
Andreas Sanne

Andreas Mathias Sanne () var ein norsk jurist, embetsmann og politikar.

Sanne var fødd i Molde. Han var kontorist hos sorenskrivaren i Romsdal i ei ti års tid. I 1834 vart han eksaminert jurist, og året etter sorenskrivarfullmektig i Bamble i Telemark. 1836-39 hadde tilsvarande stilling i Romsdal. Frå 1844 var han undrerretsprokurator i Ålesund. Han var medlem av bystyret i Ålesund 1845-51, ordførar eit par år. Frå 1846 var han med i leiinga av 'Aalesunds Sparebank', direksjonsformann frå 1868.

Sanne representerte Ålesund og Molde på Stortinget 1851 og på nytt i 1854. Sekretær i desisjonskomiteen (nemnda som kontrollerte riksrevisjonen) 1851, formann i same 1854.

Han døydde i Ålesund.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Folk frå Molde
Stortingsrepresentantar 1851-1853
Stortingsrepresentantar 1854-1856
Französische Suiten

Französische Suiten (Franske suitar), BWV 812-817, er ei samling av seks suitar som Johann Sebastian Bach skreiv for klaver (cembalo eller klavikord) mellom 1722 og 1725.. Suitane vart seinare gjeven namnet «Fransk» (først nytta av Friedrich Wilhelm Marpurg i 1762) for å skilje dei frå Englische Suiten. Namnet vart popularisert av Bach-biografen Johann Nikolaus Forkel, som skreiv i biografien sin om Bach frå 1802, «Ein kallar dei vanlegvis Franske Suitar fordi dei vart skriven på ein fransk måte.» Dette er derimot ein upresis påstand. Som dei andre suitane til Bach, følgjer dei i stor grad den italienske forma..

Det finst ikkje noko original manuskript av desse suitane og ornamenteringa varierer frå kopi til kopi.

To tilleggssuitar, ein i a-moll (BWV 818), og ein annan i Ess-dur (BWV 819), er knytt til dei kjende seks suitane i nokre manuskript. Ouverture i fransk stil, BWV 831, som Bach publiserte som den andre delen av Clavier-Übung, er ein suite i fransk stil, men som ikkje er knytt til Franske suitar.

Dei franske suitane

Suite No. 1 i d-moll, BWV 812

Allemande
Courante
Sarabande
Menuett I/II
Gige

Sjølv om suitane 1-4 er typisk datert til 1722, er det mogeleg at denne suiten vart skriven noko tidlegare.

Suite No. 2 i c-moll, BWV 813

Allemande
Courante
Sarabande
Air
Menuett 
Menuett - Trio (i BWV 813a)
Gige

Suite No. 3 i h-moll, BWV 814

Allemande
Courante
Sarabande
Menuett
Trio
Anglaise—Bach kalla opphavleg denne satsen Gavotte (ein dans  som liknar mykje på Angloise). Han kan ha endra namnet fordi satsen manglar den karakteristiske oppslaget til gavotten.
Gige

Suite No. 4 i Ess-dur, BWV 815

Allemande
Courante
Sarabande
Gavotte 
Air 
Gige

Suite No. 5 i G-dur, BWV 816

Allemande
Courante
Sarabande
Gavotte
Bourrée
Loure
Gige

Dei første taktane I denne suiten vart skriven I 1722, men ikkje gjort ferdig før i 1723.

Suite No. 6 i E-dur, BWV 817

Allemande
Courante
Sarabande
Gavotte
Polonese
Bourrée
Menuett
Gige

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «French Suites, BWV 812-817» frå ,  den 25. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 
Franske suitar på Mutopia Project (gratis notar)

Suitar av Johann Sebastian Bach
Cembaloverk
Allemande

Ein allemande (av fransk for 'tysk') er ein av dei mest populære instrumentale danseformene i barokkmusikk og eit standardelement i ein suite.  Opphavleg danna allemanden den første satsen i ein suite, før couranten, men seinare vart det ofte plassert ein annan sats i starten, som eit preludium. 

Allemanden oppstod på 1500-talet (renessansen) som ein todelt taktartdans i moderat tempo, frå dansar som visstnok var populære i Tyskland på denne tida.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Allemande» frå ,  den 25. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Barokkdans
Europeiske dansar
Renessansedansar
Renessansemusikk
Barokkmusikk
Danseformer i klassisk musikk
Courante

Courante [kurˈãt] (fransk for løpande) eller corrente (italiensk) er ein livleg kontrapunktisk dans i todelt takt frå 1600-talet. Han vart som regel nytta som andre satsen i ein suite. 

Den eldre italienske correnten har 3/8- eller 3/4-takt og eit livleg tempo, medan den franske couranten har 3/2- eller 6/4-takt i eit saktare tempo. Den franske couranten er heller ikkje fullt så enkel i utforming og rytmikk. Ofte vart det veksla mellom dei to taktartane i den franske couranten, og han hadde punktert rytmikk og polyfon satshandsaming. 

Courante vart mykje nytta i suitar frå barokken, ofte plassert mellom allemande og sarabande.

Kjelder

Barokkdans
Renessansedansar
Barokkmusikk
Danseformer i klassisk musikk
Verdsmeisterskapen i sjakk 1954

Verdsmeisterskapen i sjakk 1954 vart spela mellom regjerande verdsmeister Mikhail Botvinnik og utfordraren Vassilij Smyslov, begge frå Sovjetunionen, i Moskva frå 16. mars til 13. mai 1954. 

Tvikampen vart spela som best over 24 parti. Viss kampen enda uavgjort 12-12, ville Botvinnik  behalde verdsmeister-tittelen. 

Botvinnik tok ei tidleg leiing, men Smyslov kjempa seg tilbake til ei leiing 6-5 etter 11 parti. Dette var det næraste Smyslov kom verdsmeistertittelen i denne tvikampen. Smyslov vann rett nok det 23. partiet slik at det stod likt før siste runde, men han klarte ikkje å vinne det 24. partiet også. Dermed likt 12-12 etter 24 parti, og Botvinnik beheldt såleis verdsmeister-tittelen.

Resultat

Bakgrunnsstoff

VM i sjakk 1954 hos Chessgames.com, med dei 24 sjakkpartia - vitja 25. april 2010
1954 Verdsmeisterskapa i sjakk hos Graeme Cree sine sjakksider, vitja 25. april 2010

.

Verdsmeisterskap i sjakk
1954 i Sovjetunionen
Sarabande

Sarabande (italiensk sarabanda) er ein dans i tredelt takt. Han er først nemnd truleg i  Sentral-Amerika, og var på 1600- og 1700-talet ein selskapsdans i Spania.

Eldste skriftlege omtalen av dansen me kjenner er frå 1539, då ein dans kalla zarabanda er nemnt i eit dikt skrive i Panama av Fernando Guzmán Mexía. Det ser ut til at dansen vart populær i dei spanske koloniane før han flytta tilbake over Atlanterhavet og til Spania. Medan han vart forboden i Spania i 1583 for å vere uanstendig vart han ofte nemnt i litteraturen for denne perioden, mellom anna av Cervantes og Lope de Vega. 

Sarabanden vart stort sett dansa i eit sakte tempo i 3/2 eller 3/4 takt. Det andre taktslaget vert særleg vektlagt. I barokkmusikken vart dansen ein tradisjonell sats i ein suite, som regel mellom couranten og gigen.

Musikkforma blei gjenoppliva sist på 1800-talet og byrjinga av 1900-talet av komponistar som Debussy og Satie og, i ulik stil, av Vaughan Williams i Job og Benjamin Britten i Simple Symphony.

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Sarabande» frå ,  den 25. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Denne artikkelen bygger på «Sarabande» frå ,  den 10. juni 2010.  
 

Spansk musikk
Barokkdans
Spanske dansar
Barokkmusikk
Hans Synnestvedt

Hans Jørgen Reutz Synnestvedt () var ein offiser, vegmeister og stortingsmann.

Synnestvedt var fødd i Norddal, der faren som var offiser dreiv gard. Han var ei tid pasje ved hoffet i København. Sidan steig han i gradene til kaptein og vart utnemnd til vegmeister for både Romsdals amt og Søndre Trondhjems amt. Han kjøpte garden Årø i Bolsøy i 1809, og budde der sidan. År 1827 vart Synnestvedt land- og sjøkrigskommissær for Trondheim.

Synnestvedt var 1. representant frå Romsdals amt på Stortinget 1815-16. Han var medlem av ti komitear, mellom anna av komiteen for geografisk oppmåling og komiteen som forhandla om matrikkellova.

Han døydde på Hopsøya i Hitra medan han var på embetsreise.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Norske offiserar
Stortingsrepresentantar 1815-1817
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Folk frå Norddal
Menuett

Menuett er ein gammal fransk pardans frå 1600-talet og musikk som passar til denne dansen. Ein menuett går i 3/4-takt og vert dansa med langsame, små steg (pas menus på fransk, som har gjeve opphav til namnet).

Menuetten skal skrive seg frå ein fransk folkedans, branle, som vart dansa i mange former over heile landet frå mellomalderen av. Nokre av desse formene var i 3/4-takt. Den mest kjente varianten var branle de Poitou, som med tida vart kjent under namnet «menuett». Dansen vart lansert i Paris omkring 1660 da Ludvig XIV bygde opp den kongelege balletten sin, delvis etter mønster frå courante.

Menuett er ein grasiøs dans der fire steg blir fordelt på to 3/4-taktar. Frå slutten av 1600-talet vart menuetten fast innslag i dansesuiten, gjerne som siste eller nest siste nummer. At han vert plassert så seint i danserekka seier noko om alderen på dansen i forhold til dei andre.

Menuett som musikkstykke

Menuetten var særs populær og heldt fram frå dansesuiten over i sonate og symfoni. Han danna sistesatsen i sinfoniaen i italiensk opera og tredjesatsen (menuett med trio) i symfonien med fire satsar frå mannheimskulen.

Menuetten har i utgangspunktet ikkje opptakt og vert spelt i eit roleg tempo. I wienerklassisismen høyrer ein derimot ofte at Haydn og Mozart lèt sine symfoni-menuettar starte med opptakt og at dei går raskare enn menuettane frå 1600-talet. Danserytmen og føringa i desse menuettane minner dermed meir om vals eller folkedansen ländler som var særs populære i Austerrike opp mot 1800. Menuetten var dermed vorte ein anakronisme, og Haydn kunne ofte gå over til å kalle tredjesatsen sin ein scherzo.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Menuett» frå ,  den 25. april 2010.

Bakgrunnsstoff
Barokkdans
Fransk dans
Dans på 1600-talet
Dans på 1700-talet
Danseformer i klassisk musikk
Musikk på 1600-talet
Musikk på 1700-talet
Ludvig XIV av Frankrike
Dansen giga

Giga eller gigue er ein livleg barokkdans som har opphav frå den britiske giggen. Han vart importert til Frankrike på midten av 1600-talet og finst vanlegvis som den siste satsen i ein suite. Han er vanlegvis i 3/8-takt, eller liknande taktar som 6/8, 6/4, 9/8 eller 12/16, men det finst òg nokre gigaer som er skrivne i andre taktartar (som til døømes gigaen i den første av Bach ein Franske suitar (BWV 812), som er skriven i 4/4). Dei har ofte ein kontrapunktisk tekstur. Det tredje taktslaget vert ofte lagt vekt på, og gigaen er derfor ein livleg folkedans. Komponistar som har komponert gigaer er mellom andre Johann Sebastian Bach og Georg Friedrich Händel.

Namn 

På 1100-talet fanst ein liten fiolin kalla gigje. Ein av dansane som vart spelt med denne fiolinen fekk snart same namnet.

Sjå òg 
 Gigg (folkedans)
 Loure (langsam giga)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Gigue» frå ,  den 25. april 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Barokkdans
Europeiske dansar
Barokkmusikk
Danseformer i klassisk musikk
Anglaise

Anglaise er ein engelsk kontradans i 2/4-takt og raskt tempo. Han var populær på 1700-talet og fram til midten av 1800-talet og stundom nytta som sats i ein suite. 

Namnet kjem frå fransk for contredanse anglaise, som tyder «engelsk kontradans». I Noreg vart dansen ein folkedans kring 1800 som vart kalla «englis».

Historiske dansar
Danseformer i klassisk musikk
Barokkdans
Engelsk dans
Ole Rasmusson Sollid

Ole Torstein Rasmusson Sollid () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Ørskog.

Sollid var frå garden Nedre Sollid i Ørskog. Han var 1811-18 skulehaldar i heimbygda. Då han slutta som lærar vart han gardbrukar på farsgarden, garden dreiv han til 1861. I 1822 vart han forlikskommissær, eit verv han hadde til han døydde 51 år seinare.

Sollid var valmann ved alle stortingsval i perioden 1833-59, med unnatak av valet til 1856-forsamlinga. På fyrste valmannssamlinga han deltok i, vart han vald til å representere Romsdals amt på Stortinget, sameleis i 1836 og på det overordentlege stortinget 1836-37 og i 1839. Han var medlem av bankkomiteen. Sollid var 1838-39 fyrste ordføraren i Ørskog, og på ny i 1844-45. Han møtte elles mange år i heradstyret.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Ordførarar i Ørskog
Norske gardbrukarar
Folk frå Ørskog
Elling Olsson Valbø

Elling Olsson Valbø (Walbøe), seinare Elling Olsson Lande, (), var ein norsk gardbrukar, byggmeister, eidsvollsmann og stortingsmann frå Ørskog.

Valbø var frå 1780 gardbrukar på farsgarden Valbø i Ørskog. Seinare kjøpte han garden Nedre-Lande i same bygda og flytta dit. Ved sidan av gardsdrifta var han verksam som byggmeister, og bygde mellom anna Innvik kyrkje og åttekantkyrkja på Sjøholt frå 1807 (flytta til Herøy i 1872).. Valbø var også byggmeister for den åttekanta Hareid kyrkje som vart riven i 1877.

Han var forlikskommissær i Ørskog frå 1799 til 1827. I 1814 vart han vald til 3. utsending frå Romsdals amt til riksforsamlinga på Eidsvoll. På riksforsamlinga engasjerte han seg først og fremst i hjartesakene til bøndene. Saman med fem andre bønder gjorde han framlegg om å selje kyrkjegodset og bruke pengane som grunnkapital til ein norsk sentralbank. Den same gruppa av bønder stod også bak eit framlegg om å gjeninnføre og grunnlovsfeste odelsretten. I spørsmålet om sjølvstende kontra union følgde Valbø ein annan utsending frå Romsdals amt, Jens Stub, og stemte med unionspartiet.

Ved valet til det overordentlege stortinget 1814 vart Valbø vald som 2. representant. Stortingsvalet for 1815-16 enda med at han vart 2. varamann (suppleant).

Kjelder
Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
http://www.eidsvoll1814.no/?aid=9061021&selected=9063301

 

Eidsvollmenn
Stortingsrepresentantar 1814
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Norske gardbrukarar
Norske byggmeistrar
Folk frå Ørskog
Georg Wasmuth

Georg Ulrik Wasmuth () var ein norsk offiser og eidsvollsmann.

Wasmuth var fødd i Kristiansund, der faren var kjøpmann. Han vart offiser i 1805, steig til kaptein i Første Trondhjemske Infanteri-Regiment i 1811. Etter å ha kjempa mot svenskane i felttoget i Jemtland i 1808 fekk han Dannebrogordenens hæderstegn.

I  1814 vart han vald til å representere regimentet under riksforsamlinga på Eidsvoll, som 1. utsending. Han slutta seg til Sjølvstendepartiet.

I 1814 budde han på lensmannsgarden Øvre på Ytterøya i Levanger.Han døydde her allereie hausten 1814, 26 år gamal. På seinsommaren hadde han vore med i kampane både i Trøndelag og ved Glomma, og han kan ha døydd av skadar.

17. mai 1914 vart ein minnestein over Wasmuth avduka på kyrkjegarden på Ytterøya.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
  Minnestein over Georg Ulrik Wasmuth frå DigitaltMuseum

Eidsvollmenn
Norske offiserar
Folk frå Kristiansund
Sæmund Vik

Sæmund Halvorsen Vik () var ein norsk lærar, prest og stortingsmann.

Vik var fødd i Kristiansund, oppvaksen i Frei der far hans var gardbrukar. Han vart uteksaminert frå Klæbu seminar i 1853 og vart student i 1857. I 1861 vart han cand. theol. Styrar av den høgare allmennskulen på Røros frå 1863, seks år seinare vart han styrar av ein folkehøgskule på Nordmøre. 1872-76 stiftskapellan i Trondheim, deretter fem år residerande kapellan i Inderøy. Sokneprest i Aure på Nordmøre 1881-84.

Vik vart vald til 5. representant frå Romsdals amt på Stortinget 1883-85. Han var permittert frå 3. mars 1883 og ut sesjonen. I 1884 møtte han på stortinget, i 1885 hadde han sjukdomsforfall.

Etter 1884 budde Vik dels på ein gard han eigde i Orkdal, dels i Trondheim. Han døydde ugift i Kristiania.

Kjelder 
 Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1883-1885
Stortingsrepresentantar for Møre og Romsdal
Stortingsrepresentantar frå Venstre
Norske prestar
Norske lærarar
Folk frå Kristiansund
RS «Havskaaren»

RS 6 «Havskaaren» var ei redningsskøyte som var konstruert og bygd av Colin Archer, Larvik. Ho var av same type som RS «Colin Archer» (RS 1). «Havskaaren» vart bygd i 1894 og kosta kr 8 000. Ho vart finansiert gjennom innsamling ved redningsmarknad i Bodø, og av Boød Kreds av NSSR. "Havskaare" er eit lokalnamn på måsefuglen svartbak. Ved Fulehuk fyrstasjon i Oslofjorden er det og eit skjer som heiter Havskaaren. Då skøyta i 1897 vart stasjonert i Nord-Noreg, vart namnet endra til RS «Nordland». «Nordland» var den første av Redningsselskapet sine skøyter som forliste. Det gjorde ho ved Kjelvik i noverande Nordkapp kommune i Finnmark 10. desember 1900. I svær sjø og vind av orkan styrke fekk ho problem under vending i det tronge hamneinnløpet. Skøyta vart slengd mot land og fekk store skadar. Mannskapet vart redda. «Nordland» vart slept til Sandefjord for reparasjon. Der vart ho øydelagd av brann i mai 1901.

Redningsselskapet reknar at RS «Havskaaren»/RS «Nordland» redda 144 menneske frå ein sikker daude, og assisterte 411 fartøy.

Kjelder 
 Bjørn Foss: Fra seil til vannjet. Historien om redningsskøytene Norsk Maritimt Forlag 2002

Havskaaren
Skip frå 1894
Forlis i 1900
Forlis i Troms og Finnmark
1900 i Noreg