alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Anatolij Demjanenko

Anatolij Vasyljovitsj Demjanenko () er ein sovjet-ukrainsk tidlegare fotballspelar og -trenar frå Dnepropetrovsk. Forsvarssspelaren var i maneg sesongar lagkaptein i Dynamo Kiev, ein klubb han vann cupvinnarcupen 1986 og over ti nasjonale trofe med. I 1988 spelte han EM-finale for Sovjetunionen mot Nederland.

Karriere

Klubbspel
Demjanenko spelte i 1978 på Dnepr Dnepropetrovsk. Frå 1979 til -90 var han aktiv i Dynamo Kiev. Her var han i mange sesongar ein sentral spelar, mellom anna då Dynamo i mai 1986 for andre gong triumferte i cupvinnarcupen og slo spanske Atlético Madrid 3-0 i finalen i Lyon. Heime i Sovjetunionen vart han seriemeister fem gongar og cupmeister fire gongar med laget frå Kiev.

Etter eit mellomspel i FC Magdeburg og polske Widzew Łódź var Demjanenko i 1992/93 tilbake for ein siste sesong med Dynamo Kiev.

Landslagsspel
Demjanenko spelte 80 landskampar for Sovjetunionen over knappe ni år i tida 1981-90. Han var med i fyrsteellevaren under Fotball-VM 1982 og EM 1988, spelte tre kampar i Mexico-VM 1986 og ein einaste under verdsmeisterskapen i Italia 1990, hans siste landskamp. Høgdepunktet med landslaget kom under europameisterskapen 1988 i Vest-Tyskland der det var siger 2-0 over Italia i semifinalen og tap med same siffera mot Nederland i finalen. Demjanenko skåra seks i alt landslagsmål, mellom anna i debuten. Han var kaptein i 18 kampar, fordelt på to periodar i 1986-87 og 1988-90.

Merittar
EM-sølv: 1988 for Sovjetunionen
Vinnar av cupvinnarcupen: 1986 med Dynamo Kiev
Sovjetisk seriemeister: 1980, 1981, 1985, 1986, 1990 med Dynamo Kiev
Sovjetisk cupmeister: 1982, 1985, 1987, 1990 med Dynamo Kiev
Ukrainsk seriemeister: 1993 med Dynamo Kiev
Ukrainsk cupmeister: 1993 med Dynamo Kiev

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Anatoliy Demyanenko» frå ,  den 3. oktober 2018.  
 
eu-football

Ukrainske fotballspelarar
Dynamo Kiev-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1982
Spelarar i Fotball-VM 1986
Spelarar i Fotball-EM 1988
Spelarar i Fotball-VM 1990
Ardresteinane

Ardresteinane er det moderne namnet på ti biletsteinar som vart funne under golvet i Ardre kyrka på den svenske øya Gotland i Austersjøen då kyrkja vart restaurert i åra 1900 til 1902. Steinane er tidfest til perioden frå 700-talet til 1000-talet e.Kr., og er nå teke vare på av Statens historiska museum i Stockholm. Sju av biletsteinane hadde innskrifter i runer, og det vert rekna med at dei har vore sett saman som ei kiste som kan ha vore nytta som eit slags altar. 

Den største og truleg mest kjende av desse biletsteinane var utan runeinnskrift og har vore frittståande. Steinen har fått nummer åtte i gruppa, tidfest til perioden frå 700-talet til 900-talet. Denne steinen syner mellom anna i øvste biletfeltet ein ryttar på ein hest med åtte bein som har stor likskap med ryttaren på hesten med dei åtte beina på Tjängvidesteinen, som òg er frå Gotland. Vanlegvis vert dette motivet tolka som guden Odin på sin hest Sleipner.

I det store biletfeltet under feltet med guden Odin, avgrensa med frå dette med ein bord, er det mellom dei mange figurane ei framstilling som vert tolka som smia til meistersmeden Volund og hendingane knytt til denne smia, omtalt i Volundkvadet i Den eldre Edda. Dersom tolkinga er rett, har ein altså her ei autentisk heiden framstilling av denne historia. Denne historia har då inngått i mytologien på eit vis som dei andre figurane i dette feltet gjev eit vanskeleg tolkbart innblikk i. Det er difor ikkje uten vidare gitt at framstillinga av myten om tilhøvet mellom Volund og kongefamilien som er å lese i Volundkvadet harmonerer med den framstillinga som er å sjå på steinen, når ein ser alle motiva i biletfelta på steinen i samanheng med kvarandre.

Litteratur
Nylén, Erik & Jan Peder Lamm.1987, Bildstenar (om dei gotlandske biletsteinane), Gidlunds.  ISBN 91-7844-087-4 

Runesteinar i Sverige
Biletsteinar
Gotland
Vikingtida
Cato Guhnfeldt

Cato Guhnfeldt () er ein norsk journalist og forfattar. For Aftenposten har Guhnfeldt dekt mellom anna luftfartstoff sidan byrjinga av 1980-åra, i tillegg til arkeologisk stoff. I bøkene har han særleg skrive om nordmenn i luftkrigen under den andre verdskrigen.

Bibliografi 
 Sagaen om de norske Northrop-flyene på Island : – og ett som ble berget for ettertiden, 1981, Sem og Stenersen. ISBN 82-7046-025-7
 Fornebu 9. april, 1990, Wings. ISBN 9788299219419
 Bomb Gestapo-hovedkvarteret!, 1995, Wings. ISBN 9788299219433
 Marius : skiløper, jageress, krigsfange : Marius Eriksens historie nedskrevet og redigert av Cato Guhnfeldt, 2002, Wings. ISBN 9788299219471
 Nattjager : fra kamp med Norges første pansertog til jakt på Hitlers flyvende bombe. Tarald Weisteens historie nedskrevet og redigert av Cato Guhnfeldt, 2004, Wings. ISBN 9788299219488
 En kvinne ved navn "Truls" : fra motstandskamp til Kon-Tiki / Gerd Vold Hurum ; redigert av Cato Guhnfeldt, 2006, Wings. ISBN 9788299219402
 Spitfire Saga. Pionértid – Bind I, 2009, Wings. ISBN 9788299807104
 Spitfire Saga. Sommeren 1942/Dieppe – Bind II, 2009, Wings. ISBN 9788299807111
 Spitfire Saga. Full innsats – Bind III, 2010, Wings. ISBN 9788299807128
 Spitfire Saga. Mot overtak i luften – Bind IV, 2013, Wings. ISBN 9788299807135
 Spitfire Saga. 132 Wing/Invasjonen; Bind V, 2014, Wings. ISBN 9788299807142
 Spitfire Saga. Felttoget i England/Frankrike/Belgia; Bind VI, 2016, Wings. ISBN 9788299807159
 Spitfire Saga. Felttoget i Nederland/Fred; Bind VII, 2017, Wings. ISBN 9788299807166

Journalistar i Aftenposten
Norske sakprosaforfattarar
Nike, Inc.

Nike, Inc, tidlegare kjent som Blue Ribbon Sport (BRS, 1964–1971). Nike er eit amerikansk multinasjonalt selskap som lagar joggesko, treningsklede og idrettsutstyr. Nike vart grunnlagt 25. januar 1964 av friidrettsutøvaren Phil Knight og trenaren hans Bill Bowerman.  

Selskapet er eit av dei største sportsselskapa i verda, og driv omfattande sponsorverksemd mellom anna igjennom idrettsarrangement og samarbeid med andre merke og kjendisar. Nike har til dømes lenge samarbeida med Apple.  

Nike har hovudkvarter i Washington County i Oregon. Selskapet hadde 74 400 tilsette i 2017.

Namn 
Nike kjem frå ordet Νίκη (IPA naɪki) som er den greske gudinna for siger. Verksemda brukar merkenamn som Nike, Air Jordan, Nike Golf og Team Startar, men brukar òg namn til heleide dotterselskap som Cole Haan, Converse og Hurley International.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nike (selskap)» frå ,  den 3. oktober 2018.  

Føretak skipa i 1972
Joggesko

Joggesko er ein lett sko som finst i mange ulike variantar og vert brukt til mange ulike føremål. Dei kan brukast til kvardagsbruk, til fritidsbruk eller til trening. Joggesko har namnet etter det å jogga, som er ei form for lett lauping, og dei må ikkje forvekslast med laupesko, som er spesialdesigna for lauping.

Joggesko vert som regel laga av plast, kunstlêr og tekstil, og kombinasjonar av desse. Skoa har ein mjuk, og ofte ein fjærande, sole. Skoa kan utstyrast med lisser eller borrelås. Skoa vert laga både for born og vaksne, og er ofte billegare enn spesialkonstruerte laupesko, og fungerer lagleg til lauping eller andre idrettar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Joggesko» frå ,  den 3. oktober 2018.  

Fottøy
Idrettsutstyr
Borrelås

Borrelås er ein festemekanisme som vert brukt for å lukka og halda saman klesplagg, sko, vesker, reimer og anna. Låsen består av to flate stykke som er laga av plast og sydd eller limt fast til kvar sin del av det som skal låsast saman. Det eine stykkjet består av små, tettsitjande og fleksible plastkrokar, det andre er eit motstykke med tilsvarande løkkeforma plasttrådar og hemper. Når ein presser delane saman, hukar krokane seg fast slik at sambandet vert fast, men tøyelig. Ein opnar borrelåsen att ved å rykka dei to stykka frå kvarandre.

Borrelåsane er enklare å handtera enn knappar, hekter, glidelåsar og lisser, og vert difor ofte brukt på ytterklede og sko for barn. Borrelås vert òg ofte brukt for å stramma til fritidsplagg omkring hals, armar og bein. Tidlegare var det gjerne trykknappar på slike klesplagg.

Låsemekanismen har namn etter planta borre (Arctium) der dei modne fruktene har piggar som lett hukar seg fast i dyrepels og klede.

Historikk 
Handelsnamnet på den meste kjende varianten av borrelås er Velcro. Oppfinnaren, sveitsaren namn George dei Mestral, sette ordet saman av velour («fløyel») og crochet («krok»). Han vart interessert i korleis enkelte frø stadig festa seg på klede og dyrepels, og såg at frøa var pigga, men med krokar i staden for spissar. Til dømes endar dekkblada på fruktene på borre i ein skarp krokspiss som hektar seg fast i passreande dyr og menneske forbi slik at plantefrøa vert spreidde. 

Patentet stammar frå 1941, men oppfinninga vart til å byrja med ikkje særleg velsett, sidan dei første materialane hadde dårleg verknad.

Bruk 
I dag finst borrelås på klesplagg, skotøy, vesker, tasker og anna der det er bra å ha ei god kopling som er lett å opna og lukka og som kan verta litt tilpassa i lengd eller vinkel. Borrelåsstrimlar kan kjøpast i metervis i eit utal fargar, og kan verta fast sydd eller limt. Det vanlegaste materialet for borrelås er nylon og polyester. Spesialversjonar med teflon, polyester og glas vert brukt i romfart.

Borrelåsar er lette å festa og opna, noko som gjer dei vanskelege å bruka på stadar med høg strekkbelastning. Skofabrikanter har difor gjerne ført ein festestrimmel gjennom eit firkanta «auge» eller ein smygstol, og lagt strimmelen tilbake derfrå framfor borrelåsfestet. Det meste av belastninga vil då ikkje dra direkte på borrelåsen, slik at han held lukkinga. Intensiv langvarig bruk vil likevel etterkvart slita ut festeevna, slik at låsen kan verta upåliteleg. Krokdelen av borrelåsen kan dessutan slita på andre tøydeler med ullen overflate, til dømes ved maskinvask.

Sjå òg 

 Trykknapp

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Borrelås» frå ,  den 3. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
 Om oppfinnaren George dei Mestral
  
Festemiddel
Delar av klede
Oppfinningar frå 1940-åra
Trykknapp

Trykknapp eller trykklås er eit par skiver av metall som kan verta samanhekta. Dei er festa til klede, vesker og liknande som lukke- og opne-mekanisme i staden for knappar med knappehol, glidelåsar, borrelåsar, hemper, lisser og anna. 

Den eine av dei to skivene har ein sirkulær tapp i midten, den andre har ei fordjuping der tappen passar inn. I denne fordjupinga er det ei lita fjør som sørgjer for at delane blir haldne saman til dei blir løysde frå kvarandre med eit lite rykk. Trykknappar kan festast til klesplagga ved hjelp av eit spesielt verktøy og hamrast på plass. Små trykknappar kan òg syast på plass.

Trykknappar vart først patentert av den tyske oppfinnaren Heribert Bauer i 1885 som Federknopf-Verschluss, ei ny oppfinning for å festa beinkleda til menn.  Andre har tillagt oppfinninga til ein danske som heitte Bertel Sanders. 

Trykknappar vert ofte brukte i barnetøy fordi dei er relativt lette å bruka for barn. I barnetøy som boblejakker og parkdressar er  trykknappane no ofte erstatta med borrelås.

Sjå òg 

 Knapp
 Borrelås

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Trykknapp» frå ,  den 3. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

Festemiddel
Delar av klede
Ford Trimotor

Ford Trimotor var eit tremotors sivilt transportfly, konstruert av William B. Stout hjå Henry Ford. Flyet hadde mange fellestrekk med Fokker sin Model 5-AT og vart produsert frå 1926 av Henry Ford. Produksjonen av flyet heldt på fram til 1933. I løpet av denne tida vart det produsert 198 eksemplar. 

Ford Trimotor var eit populært fly, òg som militærmaskin, og vart selt over heile verda. I motsetnad til dei kjende bilane til Ford, produserte han ikkje sjølv motorane. Den seinare modellen (5-AT) hadde dei sterkare Pratt & Whitney-motorane. Flyet hadde eit skrog av korrugert aluminium (bølgjeblikk), som òg vart nytta på Junkers Ju 52 . På same måte som for bilane og traktorane til Ford var Ford Trimotor fornuftig konstruert og relativt rimeleg og påliteleg for si tid. Den raske utviklinga som fly gjennomgjekk på den tida gjorde likevel at Ford Trimotor relativt raskt vart utdatert. Den overlegne Douglas DC-2 vart konstruert i 1932 og flaug for fyrste gong 17. desember 1932. Dette flyet vart så populært at Ford mista interessa for vidare satsing på utvikling og produksjon av fly. Det skulle likevel ikkje verta Fords siste innsats i flyproduksjon. Under den andre verdskrigen bygde han den største flyfabrikken i verda og produserte tusenvis av B-24 «Liberator» bombefly. Dei var likevel konstruerte av andre.

Ford Trimotor har vunne legendarisk status. Det var arbeidshesten for flyselskapa på den tida. Det vart brukt av polfarere og andre oppdagarar, Richard Byrd kjøpte ein Fokker («Josephine Ford») for sin 15 timar lange (seinare kontroversielle) tur over eller i retning Nordpolen i 1926.

 Det var ein Ford av ein forbetra konstruksjon («Floyd Bennet») som Bernt Balchen førte for Richard Byrd over Sørpolen 19. november 1929.

Museums- og veteranfy 
Det er 18 kjende Ford Tri-motorfly på museum i USA. Ytterlegare to er flygedyktige og vert nytta ved spesielle høve, til filmopptak, ved flystemne o.l.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ford Trimotor» frå ,  den 3. oktober 2018.  
 

 Referansar 

Passasjerfly
Transportfly
Flygaress

Flygaress viser til ein militær flygar som har skote ned minst fem fiendtlege fly. Omgrepet oppstod i den fyrste verdskrigen, då franske aviser skildra Adolphe Pegoud som eit flygaress etter at han vart den fyrste til å skyta ned fem tyske fly.

Flest nedskytingar 

 Erich Hartmann (352 nedskytingar i andre verdskrigen)
 Manfred von Richthofen, «Den raude baronen» (80 nedskytingar i fyrste verdskrigen)

Norske flygaress

Under andre verdskrigen
 Svein Heglund (16 1⁄3)
 Werner Christie (11)
 Helner Grundt Spang (10 1⁄3)
 Martin Gran (9)
 Marius Eriksen (9)
 Nils Kolbjørn Jørstad (6 1⁄3)
 Frederik Sverdrup Fearnley (6 1⁄4)
 Ragnar Doggar (6)
 Rolf Åre Berg (5 3⁄4)
 Helge Sognnæs (5 1⁄2)
 Bjørn Bjørnstad (5 1⁄2)
 Ola Gert Aanjesen (5 1⁄2)
 Helge Mehre (5)
 Åre Austeen (5)
 Olav Djønne (5)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Flyveress» frå ,  den 3. oktober 2018.  

 
Flygarar
Fyrste verdskrigen
Andre verdskrigen
Marius Eriksen

Marius Eriksen () var ein norsk alpinist og jagarflygar.

Andre verdskrigen 

Løytnant Eriksen var jagerflygar i 332 (N) Squadron under andre verdskrigen. Han fekk flygarutdanning ved Little Norway i Canada, etter å ha flykta frå Noreg til Skottland, via Ålesund 5. november 1940 som syttenåring. Han klarte dette ved å lyga om at han var 18 år gammal.  Han skaut ned ni fiendtlege fly og skadde tre. Med meir enn fem nedskotne fly kvalifiserte han seg til nemninga flygaress.

Han vart sjølv skoten ned i sin Spitfire den 2. mai 1943 av Hauptmann Dietrich Wickop frå Jagdgeschwader 1, Woensdrecht utanfor kysten av Nederland, og sat som krigsfange ved Stalag Luft III nær byen Żagań i Polen til frigjeringa i 1945. Wickop måtte sjølv nødlanda med sin Focke-Wulf Fw 190 etter duellen med Eriksen.

Idrett og film 

Eriksen vart norgesmester i slalåm i 1947 og 1948. Han deltok under vinter-OL for Noreg i 1948 i St. Moritz med 20.-plass i utfor og 20.-plass i alpin kombinasjon.

I 1954 debuterte Eriksen som filmskodespelar og hadde rolla som skiinstruktør i komedien Troll i ord av Jon Lennart Mjøen og same år som journalist i Kasserer Jensen av Nils R. Müller. I filmen Slalåm under himmelen (regi Edith Carlmar, 1957) spelar han flygaren på F-84 Thunderjet.

Familie 
Etter krigen dreiv Eriksen eigen sportsbutikk og opna klesbutikken «Bentestova» i Oslo.

Han var son av turnaren Marius Eriksen sr., bror av alpinisten Stein Eriksen, svigerson av Bjarte Ording og far til Beate Eriksen. Den såkalla mariusgenseren er kalla opp etter han.

Prisar og utmerkingar 
Eriksen vart høgt dekorert for krigsinnsatsen. Han mottok den høgaste utmerkinga i Noreg,, Krigskrossen med sverd.
Han vart òg tildelt St. Olavsmedaljen med eikegrein, Krigsmedaljen, Deltakermedaljen og Haakon VIIs 70 års medalje. Han fekk i tillegg den britiske utmerkinga Distinguished Flying Medal, og den amerikanske Silver Star.

Bibliografi 
 Cato Guhnfeldt. Marius: skiløper, jageress, krigsfange. Wings forlag, 2002. ISBN 82-992194-7-7

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marius Eriksen» frå ,  den 3. oktober 2018.  
 

Norske alpinistar
Norske flygarar frå andre verdskrigen
Deltakarmedaljen
Haakon VIIs 70-årsmedalje
St. Olavsmedaljen med eikegrein
Norske deltakarar under vinter-OL 1948
Alpinistar under vinter-OL 1948
Martin Gran

Martin Yngvar Gran () var ein norsk offiser i Luftforsvaret. For sin innsats under andre verdskrig vart han tildelt Krigskrossen med sverd, den høgaste utmerkinga i Noreg.

Krigsinnsats 
Gran deltok etter det tyske angrepet på Noreg 9. april 1940 i kampen mot okkupasjonsstyrkane. Den 7. juni 1940 forlét han Tromsø ombord HMS «Devonshire», den britiske kryssaren som evakuerte kong Haakon og norske regjeringa til Storbritannia. Gran vart send til Canada der han frå 1940 til 1941 gjennomgjekk flyskole ved Little Norway utanfor Toronto. Han vart utdanna jagerflyver og flaug i løpet av krigsåra 345 operative tokt med Spitfire. Under den allierte invasjonen i Frankrike vart Gran sjef for 331. (N) Squadron.

Etter krigen 
Etter andre verdskrigen gjennomførte Gran i åra 1945 til 1946 RAF Staff College. Frå 1947 til 1949 var han flygar i Braathens S.A.F.E før han vende attende til Forsvaret. I Luftforsvaret vart Gran sjef for 332. skvadron og 337. skvadron. Han vart oberstløytnant i 1953 og oberst i 1963. I 1963 var han ved Forsvarets høyskole til og han vart same år sjef for Operasjonsstaben i Luftforsvaret. Dei siste åra av sin karriere i Forsvaret, frå 1968 til 1977, var han stasjonssjef ved Stasjonen i l Mågerø.

Utmerkingar 
I statsråd 9. mars 1945 vart major Martin Gran tildelt Krigskrossen med sverd «for frå 15/6-1944 til 31/1-1945 på ein fremrakende måte å ha ledet 331 (N) Squadron under 134 operasjonsflygingar.I denne tida har avdelinga skote ned 33 tyske fly og dessutan øydelagt store mengder materiell på bakken. Den personlege scoren til majoren er 9 nedskutte fly.»

Gran vart òg tildelt St. Olavsmedaljen med eikegrein , Krigsmedaljen og Deltagermedaljen med rosett og Haakon VIIs 70-årsmedalje. Han vart tildelt den franske Croix dei Guerre med palme og mottok dei britiske utmerkingane Distinguished Flying Cross med to barrar, 1939–1945 Star og Air Crew Europe Star med barre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Martin Gran» frå ,  den 3. oktober 2018.  
 Referansar 

Deltakarmedaljen
Haakon VIIs 70-årsmedalje
Norske flygarar frå andre verdskrigen
St. Olavsmedaljen med eikegrein
Arne Austeen

Arne Austeen () var ein norsk offiser og jagerflygar under andre verdskrigen. Austeen fekk utdanninga si ved Hærens Flygeskole, og ved Little Norway i Canada. Han flaug blant anna Spitfire ved 64 skvadron, 611 skvadron og var skvadronsjef for norske 331 skvadron i 1943-1944. Han vart drepen under eit angrep på marinebåter i Flensburgerfjorden berre få dagar før krigen slutta.

Utmerkingar 
For krigsinnsatsen sin vart Austeen tildelt St. Olavsmedaljen med ekegren, Krigsmedaljen og Haakon VIIs 70-årsmedalje, og dessutan britiske Distinguished Flying Cross.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arne Austeen» frå ,  den 3. oktober 2018.  
 

 Referansar

Litteratur 
 

Haakon VIIs 70-årsmedalje
Norske flygarar frå andre verdskrigen
St. Olavsmedaljen med eikegrein
Ma Kelly's Greasy Spoon

Ma Kelly's Greasy Spoon er det tredje albumet til det engelske rockebandet Status Quo. Det var det første albumet deira etter at dei gav opp den psykedeliske stilen og byrja å eksperimentere med hardrockstilen som skulle bli varemerket deira. Det var òg det siste albumet deira med klaverspelaren Roy Lynes. Albumet kom ut i august 1970, men selde for dårleg til å gå inn på albumlista i Storbritannia.

Bandet byrja å eksperimentere med ein ny stil då dei fekk den australske låtskrivaren Carl Groszmann til å skrive songar for dei. Songen vart «Down the Dustpipe», som ikkje kom med på albumet, men kom ut på singel i mars 1970 med Rossi/Parfitt-songen «Face Without a Soul» frå det førre albumet, Spare Parts, som B-side. Singelen tok media på senga, sidan han skilde seg kraftig ut frå dei tidlegare singlane deira, med ein boogie-shuffle-stil. Singelen nådde 12. plassen på den britiske singellista og låg inne på topp 50 i 17 veker.

I oktober 1970 kom ein annan singel som heller ikkje var med på noko album. Dette var ein song av Rossi og Young kalla «In My Chair», med B-sida «Gerdundula» (skriven i Tyskland av Rossi og Young under pseudonyma Manston og James, med ein tittel som visstnok var inspirert av dei tyske venene deira, Gerd og Ula. Singelen vart ein hit og nådde 21. plassen på den britiske singellista. «Gerdundula» vart sidan spelt inn på ny for det neste albumet deira, Dog of Two Head.

Då dei var på turné same året vart organisten Roy Lynes forelska i ei jente, og valde raskt å forlate bandet for å slå seg til ro med henne.

Innhald

BBC Sessions vart spelt inn i BBC Studio 1, Shepherd's Bush i oktober 1970 for The John Peel Show

Medverkande
 Francis Rossi - gitar, vokal
 Rick Parfitt - gitar, vokal
 Alan Lancaster - bass, gitar, vokal
 John Coghlan - trommer
 Roy Lynes - orgel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ma Kelly's Greasy Spoon» frå ,  den 3. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-album
Musikkalbum frå 1970
Pye Records-album
Billedbladet NÅ

Billedbladet NÅ var eit norsk illustrert vekeblad. Det vart grunnlagd i 1952 av den næringspolitiske opplysingssamskipnaden Libertas. Bladet kom først ut kvar 14. dag og seinare kvar veken. Billedbladet NÅ vart overteke av Ernst G. Mortensens Forlag i 1984, selt til A/S Bladkompaniet i 1993 og nedlagd i 1995. Redaktørar var mellom anna Kjell Lynau (frå 1954 til 1983) og Gunne Hammarstrøm.

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Billedbladet NÅ» frå ,  den 3. oktober 2018.  
 

Skipingar i 1952
Nedleggingar i 1995
Tidlegare norske tidsskrift
Svein Heglund

Svein Heglund () var ein norsk offiser, flygar og ingeniør. Han var det leiande norske flygaresset under den andre verdskrigen med 16 nedskotne tyske fly.

Attende i Noreg etter slutten på krigen hadde han fleire stillingar i samband med Luftforsvarets forsyningskommando (LFK) på Kjeller. Heglund vart i 1970 sjef for Luftforsvarsstaben i Forsvarets overkommando, og i 1974 sjef for LFK. Denne stillinga hadde han til 1982, då han gjekk av med pensjon.

Bibliografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Svein Heglund» frå ,  den 3. oktober 2018.  
 

 Referansar 

Deltakarmedaljen
Norske flygarar frå andre verdskrigen
Dog of Two Head

Dog of Two Head er det fjerde studioalbumet til rockegruppa Status Quo, gjeve ut på Pye Records i 1971. Bandet bestod då av Francis Rossi (omtalt på omslaget som Mike Rossi), Rick Parfitt (omtalt som Ritchie Parfitt), Alan Lancaster og John Coghlan (omtalt som John Coughlan).

I mars 1971 gav bandet ut ein singel som ikkje var på med på albumet, «Tune to the Music» skriven av Rossi/Young. Singelen vart ikkje ein hit. Bandet sette seg så ned for å skrive musikk til eit nytt album. Eit par av songane, som opningssporet «Umleitung» var skriven attende i 1970. Albumet kom ut november 1971.

Ein singel frå albumet, «Mean Girl» av Rossi og Young, nådde 20. plassen på den britiske singellista i april 1973, etter at dei hadde fått sin tredje topp ti-singel der med «Paper Plane» frå det neste albumet deira, Piledriver.

Då «Mean Girl» gjekk inn på lista, valde plateselskapet å gje ut enno ein singel frå dette albumet: ei nyinnspeling av «Gerdundula», B-sida til singelen deira «In My Chair» frå 1970. Denne kom ut i juli 1973, men gjekk ikkje inn på salslista. B-sida til denne singelen var «Lakky Lady» av Rossi og Parfitt, frå det førre albumet deira, Ma Kelly's Greasy Spoon.

Innhald

Medverkande
 Francis Rossi - sologitar, akustisk gitar, solovokal
 Rick Parfitt - rytmegitar, akustisk gitar, piano, korvokal, andre solovokal på «Railroad»
 Alan Lancaster - bass, gitar
 John Coghlan - trommer, perkusjon

Andre medverkande

Bob Young - munnspel
Bruce Foster - piano
Grass - korvokal på «Nanana»

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dog of Two Head» frå ,  den 3. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Status Quo-album
Musikkalbum frå 1971
Pye Records-album
Album produserte av John Schroeder