alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kveiterav

Rav er tørka feitt frå kveite. Det er finnane, og den feite randa kring finnane, som vert opphengd og vindtørka. Ein kjenner til at rav har vorte tillaga frå før 1500. Det har vore ei viktig handelsvare. Den feitaste delen av fisken, som er att etter at ravet er fjerna, vert brukt til rekling.

Kjelder 

 Norsk historisk leksikon 2. opplag (1974).

Sjømat
Fiskeri
Tørka mat
Abundantia

Abundantia er ei gudinne eller personleggjering av overflod i romersk mytologi. Ein finn framstillingar av henne på seinare romerske mynstar med overflodshorn som ho auser gåver ut av.

Abundantia blei brukt som symbol på rikdommen keisaren sikra Romarriket. Ein ofra mat og drikke til henne for å få grøde og rikdom. I mellomalderen blei gudinna omtala som Domina Abundia i litteratur. På fransk heitte ho Dame Habonde, seinare Fée Abonde.

Det finst òg ei heilag Abundantia som skal ha døydd i 804.
Asteroiden 151 Abundantia har namn etter gudinna.

Sjå òg
Annona
Copia
Fortuna

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Romerske gudar
Henri de Toulouse-Lautrec

Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa (), kjend som Henri de Toulouse-Lautrec, var ein fransk kunstmålar og litograf. Han er særleg kjend for sine mange plakatar i ei postimpresjonistisk form.

Liv og gjerning 

Tolouse-Lautrec var fødd i Albi sør i Frankrike som son til ein greve, ein eksentrisk adelsmann som etter seiande var «fødd 100 år for seint». Foreldra hans var syskenborn. Dette var ganske vanleg i adelskrinsar, for gjennom gifte med næraste slekta kunne adelen unngå å dele opp formuen.

I barneåra var Toulouse-Lautrec ofte sjuk og veldig svak, som gjorde at han heldt seg innandørs, der han  måla og teikna. Han braut begge beina i barndommen, det venstre då han var 12 år og det høgre då han var 14. Beina vart dårleg lækte, så i vaksen alder hadde han unormalt korte bein. Han var 150 cm høg.

Perioden 1882-85 budde Toulouse-Lautrec i Paris, der han gjekk i lære hos målarane Leon Bonnat og Fernand Cormon. Emile Bernard var ein av medelevane og i 1886 møtte han Vincent van Gogh. Til liks med Edgar Degas søkte han mot delar av kvardagslivet, så som veddeløpsbaner, dansehallar og ulike underhaldningslokale. Han budde nær bydelen Montmartre, der dei store kabaretane viste sine show og bohemmiljøet hadde base. I dag er han aller mest kjend for plakatar til desse showa; sirkus, nattklubbar, kabaretar, ball og racerbaner. Mange av måleria hans er sanselege, men lite idealiserte inntrykk frå underhaldningslivet i Paris. Dei er gjerne måla i tynne oljefargar, men med skarpe konturar. Salong i Rue Moulins frå 1894 er eit døme på målestilen hans.

Stort inntak av alkohol gjennom fleire år førte til at helsa hans vart ringare ut gjennom 1890-åra. Han var ei tid innlagd på sjukehus og budde sidan heime, der mora stelte for han. Toulouse-Lautrec døydde 9. september 1901 i familieslottet Malrome i Gironde i det sørvestlege Frankrike, knapt 37 år gammal.

I ettertid har plakatane og kunsten hans, spesielt frå Moulin Rouge, vore sterkt etterspurd.  Til og med kopiar vert i dag omsett for høge pengesummar.

Musée Toulouse-Lautrec 
I Albi, Henri de Toulouse-Lautrecs fødeby, ligg Musée Toulouse-Lautrec, som er det viktigaste museet for verka hans. Museet har tilhald i den gamle bustaden til biskopane i Albi, Palais de la Berbie.

Filmar 
Toulouse-Lautrec har vorte portrettert i fleire filmar:
 Moulin Rouge (1952) av John Huston, spela av Jose Ferrer
 Moulin Rouge! (2001), spela av John Leguizamo
 Midnight in Paris (2011), spela av Vincent Menjou Cortes

Kjelder
 Denne artikkelen bygger til dels på «Henri de Toulouse-Lautrec» frå ,  den 31. desember 2011.

Bakgrunnsstoff 

Franske målarar
Postimpresjonistisme
Impresjonistiske kunstnarar
Impresjonistiske målarar
Kliment Huhtamäki

Kliment Huhtamäki () er primas av Den russisk-ortodokse kyrkja i Noreg. Han er fødd i Björneborg (Pori) i Finland.

I 1994 fullførte Juha teologistudium i dåverande Zagorsk (Sergijev Posad). Han tok munkeløftet 7. desember 1995.

I 1997 blei han utnemnd til forstandar i Hellige Olga menighet i Oslo. Frå 2005 verka han som prost for Moskvapatriarkatets menigheter i Norge.
Hellige Olga menighet (Moskvas og heile Russlands patriarkat) har hus i Vår Frelsers ortodokse kirke. Presten i Oslo forrettar òg gudstenester i kapellet som er vigd til Heilage Nikolai i Tromsø bymisjon sine lokale.

Kjelder 

Folk frå Björneborg
Den russisk-ortodokse kyrkja
Ortodoks kristendom i Noreg
Kyrkjeklokke

Kyrkjeklokker er ein del av det liturgiske utstyret i kyrkjene. 

Den liturgiske funksjonen til klokkene i evangeliske kyrkjer er:
 å forkynne Guds ære 
 å samle kyrkjelyden til gudsteneste
 å kalle til bønn og forbønn
 å minne om målet om eit evig liv med Gud i himmelen

Ein skil mellom tre ulike måtar å bruke kyrkjeklokkene på:

Ringing er å la sjølve klokka svingje på klokkeakselen. Dette er den mest vanlege måten å bruke kyrkjeklokkene på.
Kiming er å slå i rask takt med kolven mot slagringen på klokka. Kiming blir brukt ved fest og høgtid. 
Klemting er å slå i langsam takt med kolven mot slagringen på klokka. Klemting blir brukt for å markere sorg.

Forringing, vanlegvis ca. 5 minutt med den største klokka, kan bli brukt ei tid før hovudgudstenesta for å kalle til gudsteneste. Like før gudstenesta, blir det ringt med alle klokkene i ca. 5 minutt, dette vert kalla samanringing. På høgtidsdagene til jul, påske og pinse blir det kima til høgmesse.

På høgtidsaftnane, dvs. på julaftan, påskeaftan og pinseaftan, skal kyrkjeklokkne ringje i ca. 5 minutt og kime i ca. 5 minutt avvekslande og med ein pause imellom på 1-2 minutt i til saman ein time, vanlegvis mellom kl. 17 og 18.

Kjelder
 Retningslinjer for bruk av kirkens klokker : Fastsett ved kongeleg resolusjon 26. oktober 1990 i medhald av Grunnlovens § 16

Bakgrunnsstoff
 Nettside om kyrkjeklokker
Kyrkjeleg interiør
Union internationale des associations d'alpinisme

Union internationale des associations d'alpinisme (UIAA, engelsk International Mountaineering and Climbing Federation, dvs «det internasjonale fjellklatrarforbundet») er ein paraplyorganisasjon som samlar over 88 fjellklatrarforbund frå 76 land. Norges Klatreforbund er medlem av UIAA.

UIAA har blant anna tatt på seg oppgåva å utarbeide strenge tryggleiksnormer for fjellsportutstyr, som klatretau, klatreseler, karabinarar og anna utrusting.

UIAA-skalaen 
UIAA-skalaen for gradering av klatreruter gjer det mogeleg å samanlikne ulike fjellruter mot kvarandre med tanke på kor vanskelege dei er å forsere. UIAA-skalaen brukar romartal eller (meir vanleg i Noreg) arabiske siffer og går frå 1 til 11 med stigande vanskelegsgrad med stigande tal, og bruk av pluss og minusteikn for fingradering, slik at til dømes 5÷ er ei lett rute av grad 5 og 5+ ei vanskeleg. Skalaen er open i øvre ende.

UIAA sin toppdefinisjon 
Ein kommisjon har definert 82 firetusenmeterstoppar i Alpane som dei reknar som eigentlege toppar og har laga ei liste over 46 bi-toppar over 4000 meter som ikkje blir rekna som «fullverdige». 

For fjelltoppar under 4 000 meters høgd fint det inga slik liste.

Referansar

Kjelde 
Denne artikkelen bygger på «Union Internationale des Associations d’Alpinisme» frå ,  den 1. januar 2012.

Bakgrunnsstoff 

Internasjonale organisasjonar
Klatring
Skipingar i 1932
Karabinar

Karabinar eller karabinkrok er ein metallring av stål eller aluminium utstyrt med fjørbelasta opningsarm. Ein skrukarabinar har ei skrumuffe for låsing av opningen.

Namnet kjem frå det tyske Karabinerhaken, som tyder «krok for ein karabin» og kjem av at kavaleristar nytta slike ringar til å feste karabinen til bandolæret eller liknande etter at skotet var fyra av slik at dei kunne halde fram med pistol eller blankvåpen.  

I dag blir karabinarar ofte nytta i samband med taubruk, til dømes innan klatring, segling, fallskjermhopping eller til sikringsarbeid innan industri- og anleggsverksemd.

Klatreutstyr
Festemiddel
Tyske oppfinningar
Aiguilles du Diable

Aiguilles du Diable («Djevlenålene») er fem tindar over 4 000 moh som ligg i den franske delen av Mont Blanc-massivet på søraustegga (òg kalla «Djevleegga») av Mont Blanc du Tacul. Tindane  og er frå den høgaste til lågaste L’Isolée (4 114 moh), Pointe Carmen (4 109 moh), Pointe Médiane (4 097 moh), Pointe Chaubert (4 074 moh) og Corne du Diable (4 064 moh).

Brégault, Chevalier og De Lépiney var dei første som klatra Pointe Carmen (1923). I 1925 gjekk Antoine Blanchet og Armand Charlet L’Isolée som dei første, deretter førsteklatra Armand Charlet og Jean Chaubert Corne du Diable og Pointe Chaubert. Til slutt gjekk Antoine Blanchet, Jean Chaubert, Armand Charlet og Devouassoud Pointe Médiane. Dei første som traverserte egga og alle tindane på ein tur var amerikanarane Miriam O’Brien og Robert Underhill med Armand Charlet i 1927.

Bakgrunnsstoff 
Mont Blanc Du Tacul (klatretidsskriftet Alpin)

Fjell i Alpane
Fjell i Frankrike
4000 m-toppar i Frankrike
Lykóvrysi-Pévki

Lykóvrysi-Pévki (gresk Λυκόβρυση-Πεύκη) er ein kommune i dei nordlege forstadane til Aten i Hellas. Kommunen inngår i byområdet til Aten, og høyrer administrativt til periferieininga Nord-Aten i periferien Attikí.

Administrativ inndeling 
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
 Lykóvrysi
 Pévki
Dei to tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Referansar 

Lykovrysi-Pevki
Lykovrysi-Pevki
Brønnøymål

Brønnøymål eller Sørvest-helgelandsk femner målføra i nordre Bindal (nordom Tosen), Sømna, Brønnøy og Vega, endå vegværingsmålet òg har mange drag sams med vefsnmåla. Målet i søre Bindalen vert rekna til namdalsmål. Brønnøymåla skil seg på mange måtar frå Nord-Noreg elles. Tonefallet skil seg frå det nordnorsk, og området er det einaste som har lågtone og ikkje høgtone (forutan innflyttarmålet i Susendalen). Dette er det einaste området i Nord-Noreg der det regelbunde finst korte trykkstavingar. Eit anna særdrag er at så mange ordtypar og bøyningsformer har -i i sluttstavinga.

Målmerke 
Brønnøymålet har mange særeigne målmerke ein elles ikkje finn i Nordland. På mange vis er målet ein overgangsdialekt frå trøndersk til nordnorsk. Nokre målmerke er:

 Jamvekt, men berre delvegs gjennomført.
Brønnøymålet har lågtone. Dette er eit typisk austnorsk målmerke, og er annleis ifrå resten av helgeland som elles har høgtone. Eit unnatak er innflyttarmålet i Susendalen i Hattfjelldalen, som har fleire austnorske innslag enn målføra ikring.
 Der ein i andre målføre har -e på svake kortstava hankjønnsord har det i brønnøymålet utvikla seg -a ifrå den norrøne oblike forma (haga, boga, maga). Ein finn likevel former som har utvikla seg ifrå nominativsforma (hani, tari, hari)
 Gamalnorsk korte stavingar har ofte fått lenging som på vestnorsk.
 Brønnøymålet har eiga ending i bunden fleirtal av inkjekjønnsord, der nordnorsk elles har samanfall med hankjønn. T.d. di huse for Vefsnmål di husan.
 Tjukk-l, både av historisk-l og norrøn-/rð/.
 i-ending i supinum. T.d. fåri, bråti, dråkkji
 Dativ var levande tradisjonelt, både i eintal og fleirtal.

 Dei halvstemde plosivane som er karakteristiske for midt-helgelandsmåla er ikkje å finna i brønnøymålet.
 Apokope er vanlegare i mykje større grad enn i nærområda.
 Brønnøymålet har delt hokjønnsbøying. Dette tyder at hokjønnsord kan få to ulike bøyingar; ei for hokjønnsord som endar på -a (ei visa), og ei for dei som ikkje har ending (ei vik)

Substantivbøying 
Døme på bøyingsverket i brønnøymålet er:

Dativ 
Tradisjonelt Brønnøymål har dativ, både i eintal og fleirtal. Dativ fleirtal er rekna for døyande i målet, men kjem likevel føre i nokon mon. Olaf Olssen skriv at dativ fleirtal berre førekjem i hankjønnord og sterke hokjønnord, i og med at dativendinga fell saman med den bundne eintalendinga.

Døme på dativ:

 Hannj sett næri båt'e. (han sit nedi båten)
 Vont i magå. (Vondt i magen)
 Hannj e itur Svænøy'n. (Han er frå Svenøya)
 Hannj sett i stuån. (Han sit i stua)
 Deser ódyre levi i hav. (Desse udyra lever i havet)
 E frys på fengrå. (Eg frys på fingrane)

Verbbøying 
Brønnøymålet har tradisjonelt kløyvd infinitiv. Overvektsord får jamnast apokope i infinitiv (t.d. å kast), medan jamvektsord held på infinitivsendinga (t.d. å vara). Unnatak er ofte verb som på nynorsk endar på -ja, t.d. tenkji og ønsji for tenkja og ynskja.

Kjelder

Norske målføre
Bindal kommune
Sømna kommune
Brønnøy kommune
Vega kommune
MS «Solundir»

MS «Solundir» er ein hurtigbåt som vart Levert frå Kværner Fjellstrand (1593) som «Leopardo» og sertifisert for 267 passasjer. Levert til Cat Lines i Valencia i Spania. I 1993 vart ho seld til Kristiansund og omdøypt «Ocean Bird». Seinare same året vart ho seld vidare til Fjord1 der ho vart omdøypt til MS «Solundir». 
MS «Solundir» gjekk i ruta Bergen-Flåm om sommaren.

Teknisk informasjon
Byggeår: 1989
Loa: 38.8 m
Br: 9.4 m
Passasjerar: 267
Fart: 39 knop.
Motor: 2 x MTU16V396TB84

Historie
Juli 1989: Levert frå Kværner Fjellstrand (1593)
2010: Lagt i opplag.
Mars 2011: Seld til Afrika, omdøypt «Bekelya», løfta ombord i «Beluga Faith»

Kjelder 

Fjord1-eigde fartøy
Svein Krøvel

Svein Krøvel () var ein norsk prisvinnande filmfotograf som laga spelefilmar og dokumentarar.  Han medverka i over 40 spelefilmar.

Karriere 

Svein Krøvel fekk utdanninga si på slutten av 1960-talet hjå dokumentarfotografen Christer Strømholm. Strømholm hadde kort tid tidlegare starta opp Fotoskolan i Stockholm. Krøvel starta deretter som B-fotograf, m.a. i filmane Olsenbanden - Operasjon Egon (1968), og Smuglere (1968). Frå 1980-talet arbeidde Krøvel som hovudfilmfotograf, og han debuterte i I ungdommens makt (1980).

Svein Krøvel fekk sitt kunstnariske gjennombrot med den prisvinnande X (1986) av Oddvar Einarson. Etter dette har han vore fotograf for ei rekkje norske filmar, m.a. Lars i porten (1984), Karachi (1989), Stella polaris (1993), Markus og Diana (1996), Brent av frost (1997), Bare skyer beveger stjernene (1998), Dei mjuke hendene (1998), Heftig og begeistret (2001), Elling (2001) og Alt for Egil (2004). 

For filmfotograferinga si i Karachi (1989) av Oddvar Einarson fekk Svein Krøvel fagprisen under utdelinga av Amandaprisen i 1989.

I tillegg til samarbeidet med Oddvar Einarson, jobba Krøvel også mykje med filmregissørane Petter Næss og Knut Erik Jensen. Dei seinaste åra var Krøvel også filmfotograf for utanlandske filmar, som den svenske barnefilmen Tsatsiki - Vänner för alltid (2001) og islandske Veðramót (2007).

Krøvel døydde etter kort tids kreftsjukdom i 2011.

Kjelder 

 Foreningen Norske Filmfotografer: Svein Krøvel har gått bort.
 Svein Krøvel på Imdb.com

 Engelsk Wikipedia om Svein Krøvel, henta inn 2. januar 2011.

Vinnarar av Amandaprisen
Norske filmfotografar
Picco Luigi Amedeo

Picco Luigi Amedeo (fransk Pointe Louis Amédée) er ein 4 469 moh. høg fjelltopp i Mont Blanc-massivet som ligg i Aostadalen i Italia. Toppen har fått namnet etter Luigi Amadeo av Savoy.

Det er den høgste toppen som ligg heilt og fullt på italiensk territorium. Den næraste høgare toppen er Mont Blanc de Courmayeur.

Picco Luigi Amedeo når ein ved å traversere Brouillardegga, ei av dei store eggene på Mont Blanc. Toppen blei gått første gong 18. til 20. juli 1901 av G.B. og G.F. Gugliermina med føraren Joseph Brocherel som gjekk frå nordvest. Heile Brouillardegga blei første gong traversert 9. august 1911 av Karl Blodig, Humphrey Owen Jones, Geoffrey Winthrop Young med føraren Josef Knubel. Med dette fullførte Blodig alle firetusenmetrane på den lista han sjølv hadde sett opp.

Picco Luigi Amedeo var ei ubetydeleg høgde på Brouillardegga heilt til 1959 då Walter Bonatti klatra ei vanskeleg rute på den venstre av dei tre store Brouillardpillarane. Etter det blei toppen eit omgrep i fjellklatrarmiljøet.

Referansar

Litteratur 
 Helmut Dumler und Willi P. Burkhardt: Viertausender der Alpen. Nyutgåve Bergverlag Rother, München 1989, ISBN 3-7633-7427-2

Fjell i Alpane
Fjell i Italia
Ludwigshöhe

Ludwigshöhe er ein bitopp på Monte Rosa-massivet som med ei høgd på 4 341 moh. er den sørlegaste firetusenmeterstoppen i Sveits. Frå Ludwigshöhe greinar det seg ut ein sidekam mot sør som går over Schwarzhorn til Vincent-pyramiden og som med fortsettinga i Weißhornkamm deler Gressoneydalen frå Valsesia. Toppen er eit trippelpunkt mellom Valais, Aostadalen og Piemonte.

Den austerrikske militærkartografen Ludwig von Welden med følgje klatra den 25. august 1822 toppen for første gong. Han hadde berre oppmåling som føremål for turen. Sjølv om denne førsteklatringa ikkje blei særskilt akta på med ein gong, blei toppen seinare oppkalla etter Ludwig von Welden.

Litteratur 
 Michael Waeber, Walliser Alpen. Gebietsführer, Bergverlag Rother, München 2003, ISBN 3-7633-2416-X
 Helmut Dumler, Willi P. Burkhardt, Viertausender der Alpen, Bergverlag Rother, München 2001, ISBN 3-7633-7427-2

Bakgrunnsstoff 
Ludwigshöhe på 4000er.de
 Ludwigshöhe på SummitPost

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Italia
Fjell i Valais
Fjell i Piemonte
Fjell i Aostadalen
Internasjonale fjell i Europa
Corno Nero

Corno Nero («Svarthorn») er ein 4 322 meter høg fjelltopp i Monte Rosa-massivet i den italienske delen av Wallis-Alpane.

Toppen ligg på kammen som går sørover frå  Ludwigshöhe til Vincent-pyramiden. Dei næraste stadene er Zermatt i Sveits, og på den italienske sida Alagna.

Historie 
Corno Nero blei første gong klatra 18. august 1873. Klatrarane var Marco Maglionini og Albert de Rothschild med hjelp av fjellførarane Eduard Cupelin og Peter og Nikolaus Knubel.

Ruter 
 Den vanlegaste normalruta er ein bretur med passasjar over fast fjell, og går frå den italienske sida over hytta Gnifettihytta (3.647 moh.) over nordvestflanken og over Zurbriggenjoch til toppen. Ein må då gå på firnsnø i opp til 43° og på det vanskelegaste meistre gradering I på UIAA sin skala. Turen tar i alt 2½–3 timar frå Gnifettihytta.
 Oppstiginga over sørvestflanken og Vincentjoch har ein vanske på I+ på UIAA-skalaen og går i opp til 40° på firn. Òg for denne ruta handlar det stort sett om ein bretur. I alt 2½ time frå Gnifettihytta.

Begge rutene kan gåast på vinteren og våren. Skidepot under toppen.

Litteratur 
 Michael Waeber, Walliser Alpen. Gebietsführer, Bergverlag Rother, München 2003, ISBN 3-7633-2416-X
 Helmut Dumler, Willi P. Burkhardt, Viertausender der Alpen ,Bergverlag Rother, München 2001, ISBN 3-7633-7427-2

Bakgrunnsstoff 
Corno Nero/Schwarzhorn på 4000er.de

Fjell i Alpane
Fjell i Italia
Hurtigruten minutt for minutt

Hurtigruten minutt for minutt var ei 134 timar lang fjernsynssending som vart send direkte på NRK2 og NRK Nett-TV frå klokka 19:45 16. juni til 10:30 22. juni 2011. Programmet fylgde hurtigruteskipet MS «Nordnorge» på ferda frå Bergen til Kirkenes. Sendinga vart meld inn til Guinness rekordbok som den lengste uavbroten direktesende fjernsynsdokumentaren i verda, og vart 5. juli 2011 godteken av Guinness som rekord, med ei registrert tid på 134 timar, 42 minutt og 45 sekund.

Idéen til programmet kom opp på Twitter 27. november 2009 medan NRK2 sendte den sju og ein halv time lange dokumentaren Bergensbanen minutt for minutt.

Prisar
30. april 2012 vann dokumentaren prisen for «mest originale fjernsynsproduksjon» undar Prix Circom. Dokumentaren var nomintert til ein pris under Rose d'Or i Sveits, men vann ikkje. Han var nominert til «beste event» og vann prisen for «årets nyskaping» under Gullruten 2012.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hurtigruten: Minutt for minutt» frå ,  den 2. januar 2012.  
 
 nrk.no - Internasjonal pris til «Hurtigruten - minutt for minutt»
 rosedor.ch - Nominterte

Fotnotar

Norske dokumentarseriar
Hurtigruta
Dokumentarseriar frå 2011
Noregs dokumentarv
Mirakel

Mirakel, òg kalla under, er ei hending som står i strid med det som etter vanleg meining i vedkomande samfunn er rekna som ein mogleg verknad av det som er gjort. Mirakel eller under er det til dømes at eit menneske har evna til å vekke til live folk som har døydd, gjere blinde menneske sjåande, kan vandre på vatnet, kan roe ned stormar ved hjelp av påbod og handrørsler, ikkje sjølv rotnar etter å ha døydd, og mykje anna.

I dei fleste religionar spelar soger om mirakel eller mirakuløse og uforklårlege hendingar ei vesentleg rolle. Mirakel av ymse slag vert mellom anna nytta som prov på at vedkomande som står bak hendinga er guddommeleg eller heilag på eit aller anna vis, avhengig av kva religion det gjeld. Staden der mirakelet har skjedd, vert ofte gjort til ein meir eller mindre viktig pilegrimsstad som det kan bringe lækjedom eller frelse å vitje. I religiøs samanheng er det ofte ein autorativ instans som avgjer om eit påstått mirakel er å sjå på som ekte, og om staden hendinga gjekk føre seg, skal reknast som heilag.

Uforklårlege og mirakelliknande hendingar spelar òg ei stor rolle i folketrua. Men etter det meiningsinnhaldet som ligg i omgrepa mirakel eller under, har ikkje slike hendingar noko med mirakel å gjere.

Bakgrunnsstoff

Religion og livssyn
Folketru
Nett-TV

Nett-TV er ei teneste som gjer fjernsynsprogram tilgjengeleg via Internett. Tenesten er som oftast gratis, men somme fjernsynskanalar har bestemt seg for å leggje det under lisens.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nett-TV» frå ,  den 2. januar 2012.  
 

Internett
Fjernsyn

sv:Webb-TV
ar:التلفاز عبر الإنترنيت
de:Internet-TV
fr:Télévision par ADSL
mk:Интернет телевизија
pt:Televisão via Internet
Grand Pilier d'Angle

Grand Pilier d'Angle er ei høgde på Peutereyegga. Egga strekker seg austfrå og opp til Mont Blanc de Courmayeur. Høgda er 4 243 moh, primærfaktoren 35 meter og sekundærfaktoren 0,7 kilometer. Toppen ligg i den italienske delen av Mont Blanc-massivet i regionen Aostadalen.

Fram til Walter Bonatti og Toni Gobbi klatra sjølve pillaren den 3. august 1957 var toppen berre ei anonym høgde på Peutereyegga, men fekk deretter merksemd i klatremiljøet, og det er opna ei rekke ruter opp nordaustveggen.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Grand Pilier d'Angle på 4000er.de
 North east side of Grand Pilier d'Angle med inntegning av dei ulike rutene opp nordaustsida (summitpost.org )

Fjell i Alpane
Fjell i Italia
Stecknadelhorn

Stecknadelhorn («Knappenålstind») er ei lita høgde på Nadelgrat («Nåle-egg»). På ,grunn av den store høgda (4 241 moh) blir den sett på som ein sjølvstendig firetusenmeterstopp. Stecknadelhorn ligg i Mischabelmassivet i Wallis-Alpane mellom Saas-Fee og Täsch og dermed i Kantonen Wallis i Sveits.

Ein når Stecknadelhorn ved å traversere Nadelgrat. Egga ligg i omtrent nord-sørleg retning over Saas-Fee i aust og Mattertal i vest.

Litteratur 
 Helmut Dumler und Willi P. Burkhardt: Viertausender der Alpen. Bergverlag Rother, München 2001, ISBN 3-7633-7427-2.

Bakgrunnsstoff 
 GoogleMaps für Geokoordinaten
 Stecknadelhorn på 4000er.de
 Stecknadelhorn på summitpost.org
 Nadelgrat på summitpost.org

Fjell i Alpane
Fjell i Sveits
Fjell i Valais
Vincent-pyramiden

Vincent-pyramiden (italiensk Piramide Vincent) er ein 4 215 moh. høg fjelltopp i den sørlege delen av Monte Rosamassivet, knapt ein kilometer sør for den italiensk-sveitsiske grensa. Grensa mellom Aostadalen og Piemonte går over toppen. Det høgste punktet på pyramiden er det austlegaste punktet på Lysgletscher, og i søraustleg retning under toppen flyt Indrengletscher i sørvestleg retning. 5. august 1819 førsteklatra Johann Nikolaus Vincent toppen, som har namnet etter han.

Litteratur 
 Helmut Dumler und Willi P. Burkhardt: Viertausender der Alpen. Bergverlag Rother, München 2001, ISBN 3-7633-7427-2.
 Michael Waeber: Gebietsführer Walliser Alpen, 11. Auflage. Bergverlag Rother, München 1996. ISBN 3-7633-2416-X

Bakgrunnsstoff 
 Piramide Vincent på 4000er.de

Fjell i Alpane
Fjell i Italia