alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Thornton Wilder

Thornton Niven Wilder ()var ein amerikansk forfattar.

Wilder var diplomatson og budde store delar av barndomen sin i Kina. Den eldre broren hans, Amos, og deira tre yngre systrer, Charlotte, Isabel og Janet, var òg forfattarar med ein viss suksess. Wilder hadde òg ein tvillingbror, men han døydde under fødselen.

Wilder byrja å skrive skodespel medan han gjekk på The Thacher School i Ojai i California, der han ikkje fann seg til rette og vart mobba av medelevane sine som over-intellektuell. Ifølgje medelevane hans vart han etterlate til seg sjølv og gøymde seg i biblioteket, samstundes som han lærde å distansere seg frå audmjukingane og skilnadene.

Etter å ha tenestegjort i kystvakta under første verdskrigen, byrja han på Oberlin College før han byrja på Yale University. Seks år etter han var uteksaminert frå Yale, i 1925, utkom den første romanen hans, The Cabala. I 1927 kom boka som gav han kommersiell suksess, The Bridge of San Luis Rey og gav han hans første Pulitzer (i 1928). Denne kom på norsk under tittelen Broen San Luis Rey i 1929.

I åra 1930 til 1937 underviste han på University of Chicago. I 1938 og 1943 vann han igjen Pulitzer-prisen, denne gongen for drama for skodespela sine Our Town i 1938 og The Skin of Our Teeth i 1942.

Under andre verdskrigen tenestegjorde han i luftvåpenet og mottok fleire utmerkingar. Etter krigen underviste han i fleire år på University of Hawaii og i lyrikk ved Harvard. Trass i at han fortrinnsvis såg på seg sjølv om ein lærer og sekundært som forfattar, fortsette han å skrive heile livet sitt.

Wilder vart i 1956 utnemnd til den tyske ordenen Pour le Mérite für Wissenschaften und Künste. I 1957 mottok han Friedenspreis des Deutschen Buchhandels (dei tyske bokhandlarane sin fredspris) og Presidentens fridomsmedalje (Presidential Medal of Freedom) i 1963. I 1967 vann han National Book Award (den nasjonale bokprisen) for romanen The Eighth Day. Han døydde medan han sov, i Hamden i Connecticut, der han hadde budd saman med systera si Isabel i mange år.

Wilder har òg skrive komedien The Merchant of Yonkers frå 1938, som kom i ny utgåve under tittelen The Matchmaker i 1954, og som danna grunnlaget for den verdskjende operetten Hello, Dolly!

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thornton Wilder» frå ,  den 6. august 2011.  
 

USA-amerikanske forfattarar
Presidentens Fridomsmedalje
Pour le Mérite
Pulitzerpris-vinnarar
Folk frå Madison
Tomas N'evergreen

Tomas N'evergreen () er ein dansk songar. Saman med Christina Chanée  representerte han Danmark i Eurovision Song Contest 2010. Dei kom på 5. plass i 2. semifinale og på 4. plass i finalen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tomas N'evergreen» frå ,  den 6. august 2011.  
 

Folk frå Aarhus
Danske songarar
Dansk Melodi Grand Prix-deltakarar
Dansk Melodi Grand Prix-vinnarar
Danske Eurovision Song Contest-deltakarar
Eurovision Song Contest 2010-deltakarar
Daniel Bedingfield

Daniel Bedingfield () er ein newzealandsk songar. Han er bror til Natasha Bedingfield og Nikola Rachelle, som også er songarar.

Utgjevingar
Album
 2002: Gotta Get Thru This
 2005: Second First Impression

Singlar
 2002: Gotta Get thru This
 2003: If you're not the one
 2003: Never gonna leave your side
 2003: I can't read you
 2005: Wrap my words around you
 2008: The one

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Daniel Bedingfield» frå ,  den 6. august 2011.  

Folk frå Auckland
Newzealandske songarar
Brit Award-vinnarar
Gisken Wildenvey

Gisken Wildenvey () var ein norsk forfattar. Ho oppgav sjølv 1895 som fødselsåret sitt, men var truleg to år eldre, ifølgje biografi til Tom Lotherington om Herman Wildenvey.

Ho var dotter av gardbrukar Anton Lauritz Andreassen og Inger Martha Jentoft Petersen. Sju år gammal vart ho sett bort til pleieforeldre på Fiskenes i Andøy. Ho brukte òg mellomnamnet Kramer, som ho tok etter den nye mannen til mora. Namnet Gisken hadde ho fått av Herman.

Ho gifta seg 4. februar 1912 med Herman Wildenvey, og levde saman med han. Frå 1927 budde dei i Hergisheim i Stavern.

Ho debuterte med boka Bedaarere i 1925. Ho er mest kjend for dei fire dels sjølvbiografiske bøkene om Andrine. Ho mottok Gyldendals legat i 1965. I erindringsboka Kjærlighet varer lengst (1975) skildrar ho samlivet med Herman.

Gisken Wildenvey er gravlagd på Æreslunden på Vår Frelsers Gravlund i Oslo.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Gisken Wildenvey» frå ,  den 6. august 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Wildenvey-selskapet

Norske romanforfattarar
Vinnarar av Gyldendals legat
Folk frå Vågan
Norske forfattarar av erindringsbøker
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Jokerteikn

Jokerteikn vert nytta for å vise til eitt eller fleire vilkårlege teikn, mellom anna i filnamn og tekststrengar. Ved hjelp av jokerteikn kan ein få fleire søkeresultat samstundes for liknande namn eller tekstar, eller ein kan finne det ein er på jakt etter sjølv om ein berre huskar delar av eit namn eller ein streng.

Når ein gjev eit filnamn, representerer eit spørsmålsteikn (?) eitt vilkårleg teikn, medan ein asterisk (*) representerer ei kva for eit som helst mengd (òg null) vilkårlege teikn. Døme:

 *.ogg – samsvarar med alle filer med namn som sluttar på .ogg
 ab?.txt – samsvarar med t.d. abc.txt og abd.txt, men ikkje t.d. abcd.txt
 test.* – samsvarar med alle filer som byrjar med test., uansett suffiks, t.d. test.h og test.cpp

I SQL tyder eit prosentteikn (%) ei kva for eit som helst mengd vilkårlege teikn, medan ei understreking (_) tyder eitt teikn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jokertegn» frå ,  den 6. august 2011.  
 

Filformat
Mønstersamanlikning
Sverre Wilberg

Sverre Wilberg () var ein norsk skodespelar som er mest kjend frå rolla si som kriminalinspektør Hermansen i Olsenbanden-filmane. Han var ein stor del av karrieren sin tilsett ved Det norske teatret.

Teater
Wilberg vart utdanna ved det kongelege akademiet for drama Royal Academy of Dramatic Art i London mellom 1953 og 1955, og var tilsett ved Trøndelag Teater frå 1955 til 1958. Deretter hadde han oppgåver ved Folketeatret, Chat Noir, Oslo Nye Teater og Fjernsynsteatret. Frå 1971 var han ved Det norske teatret, der han spelte i fleire komediar som blant anna Pære i Ein midtsommernattsdrøm og som Amor i Geir Sveaas si oppsetning av Holberg sin Ulysses von Itachia. Han har òg spelt i realistiske stykke som blant anna direktøren i Stiftelsen av Antonio Buero Vallejo, fleire Brecht-karakterar, samt klassikaroppgåver som Kreon i Evripides sin Medea. På 1980-talet gjorde han seg merka som Gud i Goethe sin Faust og som Claudius i Hamlet.

Wilberg virka 42 år i norsk teaterliv, og dei siste 25 åra var han knytt til Det Norske Teatret der han spelte meir enn 100 ulike roller

Film og TV
Wilberg filmdebuterte i 1959 i 5 loddrett, og har ved sidan av rolla som Hermansen i 12 Olsenbanden-filmar, spelt i Smuglere (1968), Skulle det dukke opp flere lik, er det bare å ringe (1970) og Kamilla og tyven (1988). Han hadde den siste filmrolla si i Markus og Diana frå 1996. På TV har han blant anna vore å sjå i eit par gjesterolle i komiserien Mot i brøstet. Han var òg med i episoden Vinterferie av komiserien Fleksnes fataliteter. Episoden har likevel aldri vorte vist på TV, men er tilgjengeleg på DVD. Mot i brøstet-episoden I Søtaste Laget som Sverre Wilberg spelte doktor i, har seinare vorte tileigna  han.

Filmografi (film og TV)

Andre roller
Han har òg ei rolle i høyrespelet God aften, mitt navn er Cox: Den lille heksen.

Bakgrunnsstoff

Dagbladet: Sverre Wilberg er død

Folk frå Fredrikstad
Norske skodespelarar
William Wilberforce

William Wilberforce () var ein britisk filantrop og politikar for tory-partiet. Han var medlem av Underhuset frå  1780 til 1825. I ungdomen sin var han nær venn av William Pitt den yngre og forfekta radikale handlingar til mellom andre parlamentsreformar og katolsk emansipasjon. Frå 1815 inntok han meir konservative standpunkt. Frå 1787 arbeidde han utretteleg for å få oppheva slavehandel og slavehald i dei britiske koloniane. 1807 vart det vedteke forbod mot slavehandel, medan forbodet mot slavehold kom først ein månad etter han var død.

Kjelder

Engelske politikarar
Britiske velgjerarar
Tory-medlemmar
Gravlagde i Westminster Abbey
Folk frå Kingston upon Hull
Marit Wiklund

Marit Wiklund () er ein norsk bilethoggar og teiknar. Ho har utført uttrykksfulle portretthovude av mellom andre Kjell Askildsen og Thomas Mürer (1975), ofte i betong, og har henta motiv frå mellom anna arbeidslivet (Tunnelarbeidere, 1980). Nasjonalmuseet/Museet for samtidskunst i Oslo eig to av skulpturane hennar. Av offentlege arbeid har ho mellom anna utført ei portrettstøtte i bronse av Edvard Grieg, oppført på Grev Wedels plass i Oslo (1993), Kong Olav 5. i Tromsø (1994), Dobbelttak, Granåsen skiarena i Trondheim (1997), bysta av Gunnar Jahn på Bankplassen i Oslo (1998), og relieff av tidlegare fylkesmann Anders Aune i Vadsø i 2008.

Kjelder

Norske bilethoggarar
Folk frå Trondheim
Erling Wikborg

Erling Wikborg () var ein norsk politikar og jurist. Han var leiar for Kristeleg Folkeparti mellom 1951 og 1955, parlamentarisk leiar mellom 1954 og 1961 og var utanriksminister i Lyng-regjeringa i 1963.

Wikborg var cand. jur. frå 1918, og drev eigen advokatforretning i Oslo frå 1923. Spesialfelta hans var sjørett. Firmaet han grunnla eksisterer framleis (som Wikborg Rein i Oslo). Han var stortingsrepresentant for Akershus 1945-1949, og for Oslo 1954-1961. Han var varamedlem av Nobelkomiteen 1. januar 1949-31. desember 1972 fungerande medlem 12. oktober 1965-31. desember 1966 og 28. august 1967-31. desember 1969.

Wikborg var æresmedlem av Kristeleg Folkeparti. Han opplevde det kristne gjennombrotet sitt i samband med den såkalla «Oxfordrørsla» midt på 1930-talet, saman med m.a forfattaren Ronald Fangen og journalisten Fredrik Ramm. Det var i forlenginga av denne røynsla han vart politikar. Som urban akademikar var Wikborg i etterkrigstida noko av ein «framand fugl» i det lågkyrkjelege partiet med røter i den vestlandske venstre-kulturen, og han spelte ei viktig rolle i å utvikle partiet til eit breiare, landsdekkende parti.

Wikborg er far til kunsthistorikaren Tone Wikborg og var svigerfar til forfattar og forleggar Peder W. Cappelen 1955-66.

Kjelder
 
 
Denne artikkelen bygger på «Erling Wikborg» frå ,  den 6. august 2011.  
 

Norske utanriksministrar
KrF-statsrådar
Statsrådar i Regjeringa Lyng
Leiarar for Kristeleg Folkeparti
Stortingsrepresentantar 1945-1949
Stortingsrepresentantar 1954-1957
Stortingsrepresentantar 1958-1961
Stortingsrepresentantar frå KrF
Stortingsrepresentantar for Akershus
Stortingsrepresentantar for Oslo
Norske advokatar
Medlemmar og varamedlemmar i Nobelkomiteen
Folk frå Drammen
Hangursbanen

Hangursbanen var ei taubane på Voss. Bana var ei gondolbane som gjekk sin siste tur sundag 30. august 2015. Dei to gondolane, populært kalla Dinglo og Danglo, var demontert i september 2015, og bana riven for å verte erstatta av ei ny bane etter ein annan trasé med anna utgangs- og endepunkt.

Hangursbanen var eigd av Voss Resort Fjellheisar, som er ein del av Voss Resort.

Bana
Bana hadde eit strekk på 1 126 meter, to master og ei topphøgd på 660 meter over havet. Botnstasjonen låg i Hangursvegen 15, kring 500 meter frå Voss stasjon. Dei to gondolane, med namna Dinglo (raudmåla) og Danglo (blåmåla), hang ved hjelp av eit hjulsystem på kvar sin berekabel, og var festa i kvar sin ende av den same trekkvaieren, slik at dei gjekk samstundes frå høvesvis topp- og botnstasjonen. Namna på dei to gondolane, Dinglo og Danglo, kjem av at dei svaia og dingla fram og attende ved mastekryssing og i vind.

Frå botnstasjonen nytta bana om lag fem minutt til toppstasjonen. Ved full fart kunne bana gå 8 m/s, men til vanleg  var farten er kring 5-6 m/s. Mykje vind tvinga bana til å gå saktare enn dette, og ved for mykje vind må bana stengjast av tryggleiksårsaker.

Driften
Bana var i drift i turistsesongen (1. juni-1. september), og i skisesongen om vinteren. Om sumaren gjekk bana kvar dag frå klokka 10 til 17.

Tidlegare måtte det sitja ein person ved nedre stasjon for å styra gondolbana. Det var då 3-4 personar på jobb, der to var i gondolane, ein styrte bana og ein tok billettar. Ved seinare tids modifikasjonar kunne bana kan styrast av berre ein person ved at berre ein bondol var i drift og den andre gjekk tom. Personen som var på jobb i gondolen vart ofte kalla ein dinglar.

Friluftsaktivitetar
Gondolbana gjekk opp til eit fint turterreng på fjellet Hanguren. Her var det restaurant og kafé. Innover herfrå er det eit flott turterreng både på sumar- og vinterstid. Her kunne ein gå kortare og lengre turar, og DNT-hyttene Tvinnestølen og Volahytta ligg ein god dagsmarsj unna.  Tidlegare var det mogleg å leiga terrengsyklar på toppen, men dette tilbodet vart avvikla. På vinterstid kunne ein nytte gondolbana opp til skianlegget, og ta Hangursheisen eller Hangurstrekket vidare inn i skianlegget. Voss Skiskule tilbyr både utleige av ski- og snøbrettutstyr, og gjev instruksjonstimar. 

Hangursbane var òg mykje brukt av hanggliderar og paragliderar, både sumar- og vinterstid.

Historikk
Bana vart bygd i 1963 av Hordaland Mekaniske Verkstad (HMV) og eit mekanisk verk frå Bern i Sveits.

Bilete av den gamle Hangursbanen og Hangursrestauranten

Bilete av den nye Hangursbanen og Hangursrestauranten

Andre taubaner i Noreg
Ulriksbanen - Bergen
Krossobanen - Rjukan
Fjellheisen - Tromsø
Fjellheisen i Narvik

Bakgrunnsstoff
Ny Hangursbane 
Visitvoss.no - Hangursbanen 

Taubane i Noreg
Samferdsle i Voss
Appenzell Ausserrhoden

Appenzell Ausserrhoden er ein kanton i det nordaustlege Sveits. Kantonen har eit  landareal på 243 km², og hadde 53 316 innbyggarar i 2009. Kantonen grensar til kantonane Appenzell Innerrhoden og St. Gallen. Herisau er hovudstad i kantonen, men domstolen har sete i Trogen.

Geografi 

Landskapet er prega av slake høgdedrag og låge, skogkledde fjell. Over halvparten av areal vert nytta til landbruk. Det høgste fjellet, Säntis, er 2 502 meter over havet, og er trekantonspunkt for dei tre kantonane Appenzell Ausserrhoden, Appenzell Innerrhoden og St. Gallen.

Demografi, språk, religion 
13,2% av innbyggarane er utanlandske statsborgarar. Tysk er dominerande talemål. 51% av folket er protestantar, medan 31% soknar til den romersk-katolske kyrkja.

Kommunar 
Appenzell Ausserrhoden består av 20 kommunar: Bühler, Gais, Grub, Heiden, Herisau, Hundwil, Lutzenberg, Rehetobel, Reute, Schönengrund, Schwellbrunn, Speicher, Stein, Teufen, Trogen, Urnäsch, Wald, Waldstatt, Walzenhausen og Wolfhalden.

Historie 
Appenzell høyrde opphavleg til fyrstedømet St. Gallen, men frigjorde seg og danna i 1411 «volksbund Appendzell». I 1452 gjekk det i allianse med i det sveitsiske eidsforbundet, og frå 1513 har det vore ein fullverdig medlem av forbundet.

Fram til 1597 utgjorde Appenzell Ausserrhoden saman med Appenzell Innerrhoden kantonen Appenzell. Etter reformasjonen vart Appenzell i 1597 delt i to delar, den protestantiske Ausserrhoden og den katolske Innerrhoden. Heilt til 1999 hadde begge status som halvkantonar. Til dess hadde kantonen ei halv røyst under avrøystingar i det sveitsiske stenderrådet. Sidan har kantonen hatt ei røyst, medan dei fleste andre kantonane har to røyster.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Appenzell Ausserhoden» frå ,  den 7. august 2011.

Bakgrunnsstoff 

 Website des Kantons Appenzell Ausserrhoden
Unni Wikan

Unni Wikan () er professor i sosialantropologi ved Universitetet i Oslo.

Wikan har studert sosiologi ved Universitetet i Oslo (1965-66) og sosialantropologi ved Universitetet i Bergen (1967-68). Ho har òg studert arabisk ved American University in Cairo (1968–69). Ho vart dr. philos ved Universitet i Oslo i 1980, og utnemnd til professor i 1987. Ho vart tildelt Fritt Ord-prisen i 2004.

Wikan har vore gjesteprofessor ved fleire utanlandske universitet:

 Harvard University, dept. of social medicine, Boston, 1987 og 1999-2000
 Beersheba universitet, dept. of anthropology i Israel, 1989
 L´école des hautes études ein science sociales (EHESS), dept. of history, Paris, 1996
 London School of Economics (LSE), dept. of social anthropology, 1997

Unni Wikan deltek ofte i offentleg debatt om framande kulturar, spesielt arabiske. Ho er spesialist på islam og Midtausten. Hun uttrykte støtte til den egyptiske presidenten Hosni Mubarak i samband med folkeopprøret i 2011, og meinte at han ville bli sitjande til valet hausten 2011.

Sosialantropololgen Fredrik Barth var hennar mann.

Bibliografi 
 Fattigfolk i Cairo, Gyldendal 1976 og 1995; omsett til engelsk og japansk
 Behind the Veil in Arabia: Women in Oman, Johns Hopkins University Press, 1980, pocketutg. University of Chicago Press, 1995
 I morgen, hvis Gud vil: Kvinneliv i Cairos bakgater, Universitetsforlaget, 1983
 Managing Turbulent Hearts: A Balinese Formula for Living, University of Chicago Press, 1990 
 Mot en ny norsk underklasse, Gyldendal, 1995
 Tomorrow, God Willing: Self-Made Destinies in Cairo, University of Chicago Press, 1996
 Generous Betrayal: Politics of Culture in the New Europe, University of Chicago Press, 2002, omsett til russisk
 For ærens skyld: Fadime til ettertanke, Universitetsforlaget, 2003, omsett til svensk og dansk, under oversettelse til tyrkisk
 Medmennesker: 35 år i Kairos bakgater, Pax, 2004

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Unni Wikan» frå ,  den 7. august 2011. 
'' oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff  

Norske sosialantropologiprofessorar
Professorar ved Universitetet i Oslo
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Folk frå Harstad
Norske antropologar
Mottakarar av Fritt Ords Pris
Bjørn Wiinblad

Bjørn Wiinblad () var ein dansk målar, teiknar og keramikar. Han vart utdanna ved Kunstakademiet i København. 

Wiinblad hadde ein frodig dekorasjonsstil, som mellom anna er inspirert av persisk ornamentikk, som pregar kunsten hans. Frå 1956 samarbeidde han med Rosenthal. Ved sida av keramiske arbeid, fleire servise, platter o.l., laga han fleire plakatar, bokomslag og teaterdekorasjonar, og illustrerte barnebøker med eigne tekstar.

Kjelder

 

Danske målarar
Danske keramikarar
Folk frå København
Øystein Wiik

Øystein Wiik () er ein norsk songar, skodespelar og kriminalforfattar. Han er utdanna ved Statens teaterhøgskole.

Han var tilsett ved Det Norske Teatret frå 1980. I 1988 gjorde han stor suksess som Jean Valjean i oppsetjinga av Victor Hugos Les Misérables, og dette førte til at han fekk spele same rolle på scener i Wien og London i 1989-1990.

To gonger har han delteke i norsk Melodi Grand Prix, ein gong saman med Jahn Teigen (under namnet «To tenorer»). I 1991 utgav han soloalbumet Too Many Mornings. Songs By Sondheim, og i 1993 kom albumet Stage.

Dei seinare åra har han skrive tekstar til musikalar, i samarbeid med komponisten Gisle Kverndokk og dramaturgen Inger Schjoldager. Dei har blant anna skrive ein musikal basert på Sofies verden av Jostein Gaarder, og dessutan Frendelaus, ei familieførestilling basert på den mest kjende romanen til Hector Malot.

Parhestane Wiik/Kverndokk har òg skrive operaen Jorden rundt på 80 dager. Operaen skulle vore den første førestillinga i det nye operabygget i Bjørvika, men vart av tekniske grunnar utsett. Han vart uroppført 21. mai 2010. Same året debuterte Wiik som kriminalforfattar med romanen Dødelig applaus som han vart nominert til Rivertonprisen for. Han har sidan skrive tre kriminalromanar til.

Diskografi
Godspell (1978)
Piaf (1981)
A Chorus Line (1983)
Cats (1985)
Too Many Mornings, Songs By Sondheim (1991)
Tordenskjold (1993)
Stage (1993)
Pavane (1996)
Det er jul (1996)
West End Favoritter, 20 Musical år (1998)
Sophie's World, the Musical (1998)
Sofies verden (1999)

Bibliografi
Dødelig applaus – Kriminalroman (2010)
Slakteren – Kriminalroman (2011)
Hvit panter – Kriminalroman (2012)
Casanovasyndromet – Kriminalroman (2013)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Øystein Wiik» frå ,  den 7. august 2011.

Bakgrunnsstoff
Biografi frå Norsk pop- og rockleksikon
Utgjevingar av Øystein Wiik i BIBSYS Ask

Librettistar
Norske songarar
Norske skodespelarar
Melodi Grand Prix-deltakarar
Håvard Wiik

Håvard Wiik () er ein norsk jazzmusikar, arrangør og komponist, kjent frå fleire innspelingar.

Artistliv 
Wiik debuterte på Moldejazz 1992 i duoen «Wiikrak» med Steinar Raknes. 
I 1994-96 studerte han ved Jazzlinja (NTNU), der han og medstudentar etablerte jazzgruppa Element.  
Etter flytting til Oslo har han medverka i fleire prosjekt:
gruppa Motif (1999-)
Petter Wettre's kvartett 
Odd André Elveland band 
Kirsti Huke kvartett
duoplate med Jens Arne Molvær
spelt med Ola Kvernberg og Stian Carstensen, 
spelt med Wibutee, 
duo med Håkon Kornstad 
oppnådd internasjonalt omdøme gjennom turnear og fleire utgjevingar med jazzgruppa Atomic.  Nyleg tilkom utgjevingar med Mungolian Jet Sets.

Sjølv har han leia Håvard Wiik Trio med Mats Eilertsen (bass) og Per Oddvar Johansen (trommer), til albumet Postures (Jazzland, 2003).

Priser 
2006, Vitalprisen ved Kongsberg Jazzfestival
2005, Årets artist ved SoddJazz
2004, Årets artist ved Moldejazz
1999, «Have no fear»-prisen frå Oslo Jazzradio

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Håvard Wiik» frå ,  den 7. august 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Norske jazzpianistar
Norske jazzkomponistar
Folk frå Kristiansund
Wigwam

Wigwam er ein bustad for fleire algonkinsnakkande indianarstammer. Ordet vart teke av dei engelske kolonistane frå abenakispråket, og kom på trykk for første gong i 1634. Opphavleg viste wigwam til dei kuppelforma og ovale hyttene av forskjellig storleik som vart nytta i den nordlege delen av det austlege skogområdet, hovudsakleg i statane i New England og kring Dei store sjøane. Desse var som regel tekka med sederbark eller bjørkenever over eit rammeverk av samanbundne og avbøygde greiner. Den koniske varianten i det subarktiske området vart òg av og til kalla wigwam i staden for tipi.

Dei vestlege apachane brukte ei liknande kuppelforma hytte, dekt av greiner og strå, som vart kalla wikiup. Wichitaene på prærien budde òg i runde stråhus store delar av året og reisande byrja tidleg å nytte wigwam som fellesomgrep for dei fleste typar indianske bustader.

Kjelder

Tradisjonelle uramerikanske bustader
Hustypar
Algonkinske ord og uttrykk