alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kamilleblom

Kamilleblom eller berre kamille er ein art i kamilleblomslekta. Dette er ein eittårig plante som blir 15-60 cm høg. Han er kjenneteikna av ei god lukt som kan minna om eple. 

Ein har brukt kamille til urtemedisin mot ei rekkje plager, særleg knytt til fordøyingssystemet og livmora men også mot ulike smerter, sår, kløe, depresjon og søvnproblem.

Kamille er nasjonalblomen til Russland.

Namn
Ordet «kamille» kjem via latin chamomilla frå gresk khamaimelon, 'jordeple'. Namnet viser til lukta.
Det latinske ordet matrix kan tyda 'livmor', og slektsnamnet Matricaria viser til at planten historisk blei brukt mot ulike gynekologiske plager og i samband med fødsel.

Andre norske namn på planten er tysk kamille, kannelblom, kvitblom og moderurt.

Skildring
Sjølve blomen har gule skivekroner og kvite randkroner.

Alle artane i kamilleblomslekta har blomekorgar som liknar mykje på dei i krysantemumslekta. Artane i  kamilleblomslekta skil seg ut gjennom findelte blad med nesten trådsmale flikar. Blomefestet til kamilleblomeslekta er meir opphøgt og kjegleforma , og hjå kamilleblom er det også holt. Tungekronene  vil etter kvart bøya seg nedover.

Utbreiing
Planten voks opphavleg vilt i Eurasia og Nordvest-Afrika. Han finst no også naturalisert i USA og Australia. Ein dyrkar kamille kommersielt i land som Ungarn, Tsjekkia, Slovakia, Tyskland, Tyrkia, Spania, Egypt og Argentina. I nokre land veks han som ugras i åkrar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kamilleblom» frå ,  den 19. juli 2021.

Bakgrunnsstoff

Kamille – en av våre mest velgjørende urter. Artikkel av Rolv Hjelmstad ved rolv.no.

Medisinplantar
Korgplantefamilien
Nasjonalblomar
Russiske nasjonalsymbol
Ronnie Ross

Albert Ronald Ross () var ein britisk jazz-saksofonist. 

Han var fødd i Kolkata i India av skotske foreldre og flytta til England i 1946. Han byrja å spele tenorsaksofon i 1950-åra med Tony Kinsey, Ted Heath og Don Rendell. Medan han spelte med Rendell byta han til barytonsaksofon. Han spelte på Newport Jazz Festival i 1958 og skipa ei gruppe kalla The Jazz Makers med trommeslagaren Allan Ganley same året. Han turnerte i USA i 1959 og Europa seinare det året med Modern Jazz Quartet. Frå 1961 til 1965 spelte han med Bill Le Sage, og seinare med Woody Herman, John Dankworth, Friedrich Gulda og Clark Terry.

Ross var saksofonlærar for ein ung David Bowie, spelte barytonsaksofon på The Beatles-songen «Savoy Truffle» frå White Album  og fleire år seinare spelte han saksofonsoloen på Lou Reed-songen «Walk on the Wild Side», som var samprodusert av Bowie. Han var òg gjesteartist på fleire album av Matt Bianco. 

Ross døydde av kreft i London, 58 år gammal.

Diskografi

Som leiar eller med-leiar
Double Event (seinare gjeven ut som Stompin' With The Ronnie Ross Quintet - 1958) - Ronnie Ross (alt- og barytonsaksofon), Bert Courtley (trompet, mellofon), Eddie Harvey (piano, trombone), Pete Blanin (bass), Andy White (trommer).
The Swingin' Sounds Of The Jazz Makers (1959) - Ronnie Ross (alt- og barytonsaksofon), Allan Ganley (trommer), Art Ellefson (tenorsaksfon), Stan Jones (piano), Stan Wasser (bass).
Presenting The Bill Le Sage - Ronnie Ross Quartet (April 1963) - Bill Le Sage (piano, vibrafon),  Ronnie Ross (barytonsaksofon), Spike Heatley (bass), Allan Ganley (trommer).
Cleopatra's Needle (1968) -  Ronnie Ross (barytonsaksofon), Spike Heatley (bass), Art Ellefson (tenorsaksfon), Les Condon (trompet), Bill Le Sage (vibrafon og piano), Tony Carr (trommer).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ronnie Ross» frå ,  den 19. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
Leonard Feather og Ira Gitler, The Biographical Encyclopedia of Jazz. Oxford, 1999, p. 571.

 

Britiske jazzsaksofonist
Britiske saksofonistar
Folk frå Britisk India
Folk frå Kolkata
Hn/Kjetil Jamte

Kjetil Jamte (gamalnorsk Ketill jamti, svensk Kettil Jamte) eller Kjetil Onundson var etter soga den fyrste kjende nybyggjaren i Jamteland. Etter Snorre Sturlason var Kjetil son av Onund jarl i Sparbu i Nord-Trøndelag. 

Soga um Håkon den gode og soga om heilag-Olav segjer at Kjetil Jamte for auster yver Kjølen med ei stor mengd folk og buskap. Dei rudde skog og dyrka upp store bygder som seinare skulde få namnet «Jamteland» etter honom. Orsaki til utferdi var at austlandskongen Øystein «den ille» herja so hardt i Trøndelag at mange flydde landet. Snorre skriv ikkje noko um kva tid Kjetil Jamte skal hava livt, men det må hava vore på 700- eller 800-talet.

Snorre skriv:
Øystein, kongen til upplendingane, som sume kallar megtuge, men sume den ille, herja i Trondheim og lagde under seg Øynafylke og Sparbyggjafylke, og sette yvi deim son sin; men trøndine drap han. Kong Øystein fór andre gongen paa herferd til Trondheim og herja rundt umkring og lagde under seg; daa baud han trøndine, kven dei helst vilde hava til konge, trælen hans, som heitte Tore Fakse, eller hunden hans, som heitte Saur. Dei tok hunden, av di dei trudde, at dei so skulde raa seg meir sjølve; dei lét seida tro manns vit i hunden, og han gøydde tvo ord og tala de tridje. Dei gjorde eit halsband og lekkje av sylv og gull, og strakst de vart søylut, so tok hirdmennane hans og bar han paa herdane sine. De vart stelt til eit høgsæte aat han, og han sat paa ein haug, liksom andre kongar, og budde paa Innerøyi og hadde sæte sitt der som dei kallar Saurshaug. De er fortalt, at han fekk banen sin av di, at de kom vargar og tok paa buskapen hans, og hirdmennane eggja han til aa verja eigedomen sin. Han gjekk ned av haugen og fór dit som vargane var, men dei reiv han i sund strakst. Mange andre forunderlege ting gjorde kong Øystein med trøndine. For denne herjingi og ufreden flydde mange hovdingar, og mykje folk flydde fraa odelsgardane sine. Kjetil Jamte, son hans Onund jarl fraa Sparbu, fór aust yvi Kjølen, og ein heil brote folk med honom, og hadde lausøyren og buskapen med seg. Dei rudde skogane og bygde store bygdir der, som sidan vart kalla Jamteland. Soneson hans Kjetil var Tore Helsing; han fór for ei draaps-sak fraa Jamteland og aust yvi skogane, som der ligg, og bygde, og dit søkte mykje folk med han; dette lande kallar dei Helsingland, og de gjeng alt aust til sjøen.

Kjeldor

Bokverk 
 Heimskringla
 Nils-Erik Eriksson, Sägnen om Kettil Jamte och Härjulf Hornbrytare, Jamtlis årsskrift Jämten, 1993

Bakgrunnsstoff 
 Saga om Jamtland på jemtsk.

Folk i Heimskringla
Jämtland
Svenskar frå norrøn tid
Nordmenn frå norrøn tid
Mamajev Kurgan

Mamajev Kurgan er ein bakke på breidda av elva Volga i Volgograd med utsikt over byen. Her stod dei harde slaga om Stalingrad i juli 1942 og februar 1943. I dag er Mamajev Kurgan mest kjend for minnesmerke-komplekset til æra for heltane som slost ved Stalingrad, og kjempestatuen Moderlandet kallar! (). På Mamajev Kurgan er meir enn 35 000 av forsvararane til Stalingrad gravlagde, både i individuelle graver og massegraver.

Siden 2014 har Mamajev Kurgan minnesmerkekompleks vore kandidat til opptak på UNESCO si liste over verdsarv.

Kampane 

Den tyske 6. armé under Friedrich Paulus byrja åtaket på sentrum av Stalingrad den 13. september 1942 med valdsame artilleribeskydninger av Mamajev Kurgan, som på tyske kart var notert som Høgd 102,0. Høgden blei forsvart av den sovjetiske 62. armé under kommando av Vasilij Ivanovitsj Tsjujkov, som måtte flytta hovudkvarteret sitt vekk frå høgda til Tsaritsa. Den 15. september hadde tyskarane erobra høgda, men russane gjekk til motåtak og høgda blei skiftevis erobra fram til den 27. september, då ho blei verande delt mellom styrkane. Den austlege delen av høgda blei halden av 284. infanteridivisjon under leiing av Nikolaj Filippovitsj Batsjuk, i eininga hans var mellom anna snikskyttarane Vasilij Grigorjevitsj Sajtsev og Viktor Ivanovitsj Medvedev. Forsvararane heldt ut til eit sovjetisk motåtak den 26. januar 1943 kom til unnsetting. Slaget veit Stalingrad slutta ei veke seinare med eit totalt tysk nederlag. Slaget hadde flata forma til Mamjev Kurgan og fylt jorda med krutslam, metall og knoklar. Ein kunne tella mellom 500 og 1 200 metallfragment per kvadratmeter. I september hadde den tyske 6. armé avfyrt over 23 millionar skot med rifler og maskingevær, omlag 750 000 mortargranatar, 685 000 tankartillerigranatar og soldatane hadde kasta kring 178 000 handgranatar.

Minnesmerkekomplekset 
Allereie under krigen oppstod ideen om å gjera området om til eit markant minnesmerke. Komplekset er det største av sin arten (18 hektar) knytt til andre verdskrigen. Komplekset blei offisielt opna i 1967 og består av ei heil rekke bygningar, skulpturar, anlegg mv.:

 Inngangspartiet 'Minnet til generasjonane'
 Pyramideforma poppel-alleen
 Plassen for dei ståande døde
 Vegg-ruinen
 Helteplassen
 Monumentale relieff
 Hall for militær berømming
 Sorgplassen
 Hovudmonumentet Moderlandet kallar
 Krigsminnegravplass
 Minnelund ved foten av Mamajev Kurgan

Etter at dei døydde blei mellom anna marskalk Vasilij Ivanovitsj Tsjujkov og Vasilij Grigorjevitsj Sajtsev gravlagde i Mamajev Kurgan.

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Mamajev Kurgan» frå ,  den 19. juli 2021.  

Skipingar i 1967
Sovjetisk kultur
Minnesmerke i Russland
Minnesmerke for andre verdskrigen
Volgograd oblast
Den russiske bjørnen

Den russiske bjørnen () er eit utbreidd symbol for Russland, brukt i vitseteikningar, artiklar og dram frå så langt tilbake som 1500-talet. Ved ulike høve kan han stå for Det russiske imperiet, Sovjetunion og dagens Russland.

Bjørnar i Russland 
Russland har den største brunbjørnbestanden av noko land i verda, med truleg over 100 000 individ.
Rundt 36 000 av dei finst i Europeisk Russland. I resten av Europa bur det rundt 17 000 brunbjørnar. Av dei mange bjørnane som held til i Sibir finst det grupper av dyr som blir svært store, som kamtsjatkabjørn og ussurijbjørn. Det finst også andre bjørneartar i Russland, isbjørn i Sakha, Krasnojarsk, Vest-Sibir og nordeuropeisk Russland, og kragebjørn.

Bjørnar opptrer i russisk folklore og biletkunst. Ein har også fått verkelege bjørnar til å opptre på ulike vis gjennom fleire hundreår. Bjørnar blei trente i å utføra ulike rørsler, gjerne slike som etterlikna folk. Ein kunne også bruka dei til rituale som skulle driva ut vonde ånder. Bruk av bjørnar til å opptre blei forboden i 1867, men bjørnar som underhaldning blei gjenoppliva med bjørnesirkus, der bjørnar mellom anna kjørte motorsyklar, på 1940-talet.
Ein har halde fram med å bruka levande bjørnar som skodespelarar og maskotar. Det er også blitt laga ei rekkje oppdikta bjørnar, som Vinni Pukh, inspirert av Ole Brumm (Winne the Pooh) og OL-maskoten Misja.

Historie 
Bjørnen har ofte blitt brukt som symbol i  Vesten. Bjørnar var lenge knytte til Russland gjennom reiseskildringar, og bjørnen som symbol på Russland oppstod blant britiske karikaturteiknarar og blei seinare utbreidd i USA. Bildet var ikkje alltid smigrande – det kunne visa Russland som «stort, brutalt og klønete».

Bjørnebiletet har likevel også blitt brukt som eit positivt symbol på landet av russarar, særleg på 1900-talet. Bjørnungen Misja som maskot for Sommar-OL 1980 i Moskva brukte til dømes bjørnen som eit søtt og vennleg symbol.

Då Ronald Reagan kjempa for å bli gjenvald som amerikansk president i 1984, brukte han bjørn som motiv i ein kjend reklamefilm kjend som «Bear in the woods».

Etter oppløysinga av Sovjetunionen var det ein del støtte i det russiske parlamentet for å ha ein bjørn på det nye russiske riksvåpenet, men etterkvart gjekk ein tilbake til doubbeltørna frå Tsar-Russland i staden.

Seinare har bjørnen blitt symbol for det politiske partiet Sameint Russland, som har dominert politikken i Russland sidan tidleg i 2000-åra.

Galleri

Bilde frå Russland

Bilde frå land utanfor Russland

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Russian Bear» frå ,  den 19. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Russisk kultur
Bjørnar i kulturen
It's Only Love

«It's Only Love» er ein song av det engelske rockebandet The Beatles, hovudsakleg skriven av John Lennon men tilskriven Lennon–McCartney. Han vart først gjeven ut i 1965 på albumet Help! i Storbritannia og på albumet Rubber Soul i USA.

The Beatles spelte inn «It's Only Love» i EMI Studios  London den 15. juni 1965. Arbeidstittelen til Lennon for songen var «That's a Nice Hat». 

Opptak 2 av «It's Only Love» kom ut på Anthology 2 i 1996, med ein falsk byrjing (det ukomplette opptak 3) redigert inn i starten av sporet.

Medverkande
I følgje Ian MacDonald, utanom der anna er nemnt:

John Lennon – dobbeltspora solovokal, 12-strengs akustisk gitar
Paul McCartney – bassgitar
George Harrison – akustisk gitar, sologitar
Ringo Starr – trommer, tamburin

Andre versjonar
Songen vart ein hit hausten 1981 for Gary U.S. Bonds. Utgåva hans nådde 43. plassen på UK Singles Chart.
Ein versjon av Bryan Ferry kom ut på «Let's Stick Together» i 1976.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «It's Only Love» frå ,  den 19. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 
 

 

Songar frå 1965
Singlar frå 1981
The Beatles-songar
Songar produserte av George Martin
Songar skrivne av Lennon–McCartney
Gary U.S. Bonds-songar
Bryan Ferry-songar
Heart on My Sleeve av Gallagher & Lyle

«Heart on My Sleeve» er ein song skriven og først spelt inn av Gallagher & Lyle i 1976. Det var den andre hitten deira frå albumet Breakaway. Songen nådde topp 10 i Storbritannia, og vart same året ein hit for Bryan Ferry i både Storbritannia og USA frå albumet hans Let's Stick Together.

Salsliste
Gallagher & Lyle

Bryan Ferry

Andre versjonar
 Ringo Starr spelte inn «Heart on My Sleeve» i 1978 på albumet hans Bad Boy.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Heart on My Sleeve (Gallagher & Lyle song)» frå ,  den 19. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Songar frå 1976
Singlar frå 1976
Songar skrivne av Benny Gallagher
Songar skrivne av Graham Lyle
Gallagher and Lyle-songar
Atlantic Records-singlar
A&M Records-singlar
Bryan Ferry-songar
Ringo Starr-songar
Neil Hubbard

Neil Terrence Hubbard () er ein britisk gitarist som har spelt med artistar som Juicy Lucy, The Grease Band, Bluesology, Joe Cocker, Roxy Music, Kokomo, Alvin Lee, B.B. King, Kevin Rowland og Tony O'Malley. Han spelte på den originale utgjevinga av Jesus Christ Superstar.

Hubbard spelte mykje med Bryan Ferry, første gongen under innspelinga som danna Let's Stick Together, der Hubbard spelte gitar på ei nyinnspeling av Roxy Music-songen «Casanova». Hubbgard spelte vidare på Roxy Music-albuma Flesh and Blood og Avalon og spelte på turneane deira i 1980 og 1982, inkludert konsertalbumet Heart Still Beating. Hubbard spelte òg med Ferry på Live Aid og turneane hans i 1988 og 1994-1995. På Ferry sine album spelte han på Boys And Girls, Bête Noire, Taxi og Mamouna.

Diskografi
Med Eddie Harris
 E.H. in the U.K. (Atlantic Records, 1973)

Med Alvin Lee
 In Flight (Columbia, 1974)

Med Bryan Ferry
 Let's Stick Together (E.G. Records, 1976)
 In Your Mind (E.G. Records, 1977)
 The Bride Stripped Bare (E.G. Records, 1978)
 Boys and Girls (E.G. Records, 1985)
 Taxi (Virgin Records, 1993)
 Mamouna (Virgin Records, 1994)
 Olympia (Virgin Records, 2010)
 Avonmore (BMG, 2014)

Med Donovan
 Essence to Essence (Epic Records, 1973)

Med Maggie Reilly
 Elena (EMI, 1996)

Med Robert Palmer
 Double Fun (Island Records, 1978)

Med Joe Cocker
 Joe Cocker (A&M Records, 1972)

Med Paul Young
 Other Voices (Columbia Records, 1990)
 The Crossing (Columbia Records, 1993)

Med B.B. King
 Deuces Wild (MCA Records, 1997)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Neil Hubbard» frå ,  den 19. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske rockegitaristar
Britiske gitaristar
Britiske rhythm and blues boom-musikarar
Musikarar frå Cambridgeshire
Britiske bluesgitaristar
Bluesology-medlemmar
Streetwalkers-medlemmar
Juicy Lucy

Juicy Lucy var eit britisk bluesrockband skipa i 1969. Etter at The Misunderstood vart oppløyst, vart Juicy Lucy skipa av steelgitaristen Glenn Ross Campbell og saksofonisten Chris Mercer. Gruppa fekk seinare inn vokalisten Ray Owen, gitaristen Neil Hubbard, bassist Keith Ellis og trommeslagaren Pete Dobson.

Bandnamnet var inspirert av ein karakter i The Virgin Soldiers (1966) av Leslie Thomas.

Diskografi
 1969 – Juicy Lucy (Vertigo)
 1970 – Lie Back and Enjoy It (Vertigo)
 1971 – Get a Whiff a This (Bronze)
 1972 – Pieces (Polydor)
 1974 – The Best of Juicy Lucy (Island Records) (Compilation album)
 1991 – Who Do You Love – The Best of Juicy Lucy (Anthology) (Compilation album)
 1995 – Here She Comes Again
 1996 – Blue Thunder
 1998 – Pretty Woman (Compilation album)
 2005 – Raiding the Fruit Bowl (EP)
 2006 – Do That And You'll Lose It
 2010 – Rock Hits Collection (Compilation album)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Juicy Lucy (band)» frå ,  den 19. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske bluesrock-grupper
Musikkgrupper skipa i 1969
This Is Tomorrow av Bryan Ferry

«This Is Tomorrow» er ein song av Bryan Ferry, tidlegare solovokalist i Roxy Music. Han kom ut i 1977 som den første singelen frå In Your Mind, det fjerde soloalbumet hans. Det var den tiande singelen til Ferry. B-sida var «As the World Turns», som ikkje var med på albumet. Songen nådde niandeplassen på den britiske singellista og låg ni veker inne på lista.

Bakgrunn
Tittelen «This Is Tomorrow» var inspirert av ei popkunst-utstilling i Whitechapel Art Gallery i London, med Richard Hamilton, som hadde vore lærar for Ferry på Newcastle University.

Medverkande
 Bryan Ferry - solovokal, klaverinstrument 
 Chris Spedding - gitar
 Paul Thompson - trommer
 John Wetton - bassgitar
 David Skinner - piano, klaverinstrument
 Mel Collins - saksofon
 Martin Drover - trompet
 Chris Mercer - saksofon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «This Is Tomorrow (Bryan Ferry song)» frå ,  den 19. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1977
Bryan Ferry-songar
Songar skrivne av Bryan Ferry
Polydor Records-singlar
Songar frå 1977
Tokyo Joe av Bryan Ferry

Tokyo Joe er ein song av Bryan Ferry, solovokalist i Roxy Music. Songen kom ut som den andre singelen frå det fjerde soloalbumet hans, In Your Mind i mai 1977. Det var den ellevte singelen til Ferry. B-sida til singelen, «She's Leaving Home» var ikkje med på albumet. Denne vart opphavleg spelt inn for eit hyllestalbum for The Beatles, kalla «All This and World War II».

Bakgrunn
«Tokyo Joe» handlar om Ferry sin fascinasjon for kino og 'femme-fatale', inspirert av songen Shanghai Lil sungen av James Cagney i Hollywood-musikalen Shanghai Express frå 1932.

Medverkande
 Bryan Ferry - vokal, klaverinstrument
 Chris Spedding - sologitar
 Paul Thompson - Drums
 John Wetton - bassgitar
 David Skinner - piano, klaverinstrument
 Ann O'Dell - strykararrangement

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tokyo Joe (song)» frå ,  den 19. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1977
Singlar frå 1977
Bryan Ferry-songar
Songar skrivne av Bryan Ferry
Polydor Records-singlar
Dyan Birch

Dyan Joan Birch () var ein engelsk songar. 

Birch arbeidde som tenåring i platebutikken til Brian Epstein i Liverpool. I 1969 skipa ho og venene hennar bandet Arrival og flytta til London. Gruppa hadde to britiske hittar i 1970, «Friends» og «I Will Survive», begge med Birch, og spelte på Isle of Wight Festival det året. Gruppa vart seinare utvida og endra stil, og vart til Kokomo, som fekk suksess i London midt på 1970-talet. FLeire medlemmar av bandet vart respeterte studiomusikarar, og Birch vart korsongar på fleire plater av Bryan Ferry, Gloria Gaynor, Frankie Miller, Marianne Faithfull, Manfred Mann's Earth Band og Alvin Lee.

Ho var yngre syster av Pamela Birch frå The Liverbirds.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dyan Birch» frå ,  den 19. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Liverpool
Engelske songarar
Døde av emfysem
Roing under Sommar-OL 1972

Roing under Sommar-OL 1972 i München omfatta 7 båtklassar, alle for menn. 440 deltakarar frå 35 land var påmelde. Tevlingane vart avvikla dagane frå 27. august til 2. september.

Noreg vann ein sølvmedalje i dobbelsculler.

Menn

Singlesculler

Dobbelsculler

Toar utan styrmann

Toar med styrmann

Firar utan styrmann

Firar med styrmann

Åttar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Olympische Sommerspiele 1972/Rudern» frå ,  den 20. juli 2021.  
 

Roing
Sommar-OL 1972
Sport i 1972
Kathrin Klaas

Kathrin Klaas () er ein tysk tidlegare sleggjekastar frå Haiger i Hessen. Ho kvalifiserte seg til ni internasjonale finalar i øvinga, men makta ikkje vinne ein medalje. Fjerdeplassane i VM 2009, EM 2012 og EM 2014 vart hennar beste plasseringar.

Aktiv
Klaas sette personleg rekord med 73,45 m i 2007-sesongen. To år seinare forbetra ho rekorden sin til 74,23 meter i VM-finalen i Berlin og vart nummer 4. I 2010 flytta ho sin personbeste til 74,53 m, året etter nådde ho 75,48 meter ved eit stemne i Ostrava. Etter fjerdeplass i europameisterskapen 2012, presterte Klaas sitt livs lengste sleggjekast i OL-finalen i London. 76,05 meter heldt til femteplass i ei sylskarp tevling. Sidan enda ho på ein ny fjerdeplass i EM 2014 og på ein sjetteplass i VM 2015.

I dei fleste år som aktiv sleggjekastar kom Klaas til å stå i skuggen av den eitt år eldre landskvinna Betty Heidler. Perioden 2007-18 vart Klaas tysk meister i 2014 og 2018, siste året etter at Heidler hadde lagt opp. Elles enda Klaas opp med åtte nasjonale sølvmedaljar i sleggjekasting.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2005 i Helsinki: Utslått i kvalifiseringa (-)
EM 2006 i Göteborg: Nr 6 – 70,59 m
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (64,00 m=nr 28)
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (67,54 m=nr 24)
VM 2009 i Berlin: Nr 4 – 74,23 m
EM 2010 i Barcelona: Utslått i kvalifiseringa (65,82 m=nr 15)
VM 2011 i Daegu: Nr 7 – 71,89 m
EM 2012 i Helsinki: Nr 4 – 70,44 m
OL 2012 i London: Nr 5 – 76,05 m
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (68,34 m=nr 20)
EM 2014 i Zürich: Nr 4 – 72,89 m
VM 2015 i Beijing: Nr 6 – 73,18 m
EM 2016 i Amsterdam: Utslått i kvalifiseringa (64,39 m=nr 25)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i kvalifiseringa (67,92 m=nr 18)
VM 2017 i London: Nr 11 – 68,91 m
EM 2018 i Berlin: Nr 7 – 71,50 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kathrin Klaas» frå ,  den 20. juli 2021.  

Tyske sleggekastarar
Tyske deltakarar under sommar-OL 2008
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2008
Tyske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Tyske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Rita Kirst

Rita Kirst, opphavleg Rita Schmidt, () er ein tysk tidlegare høgdehoppar som representerte Aust-Tyskland. Ho vann øvinga i tre innandørs-EM, utandørs vart ho nummer 4 i tre EM på rad. Schmidt vart fødd i ein landsby i Sachsen-Anhalt som no er riven.

Aktiv
Frå 1967 til 1972 vart Rita Schmidt årleg austtysk meister i høgdehopp, i 1975 tok ho sitt sjuande nasjonale meisterskapsgull. Perioden 1968 til 1974 vann ho tre gongar; 1968, 1969, 1972, høgdetevlinga i den europeiske hallmeisterskapen, i 1970 og 1974 enda ho på tredjeplassen i hall-EM.

Schmidt deltok i Sommar-OL 1968 og vart nummer 5, same plasseringa fekk ho òg i Sommar-OL 1972. Under europameisterskapen 1969 stoppa alle dei fire beste kvinnelege høgdehopparane med 1,83 m som best, Schmidt tok høgda i tredje forsøk og vart den einaste som enda utan medalje. To år seinare hoppa Schmidt like høgt i Helsinki-EM og vart på ny nummer 4. Også i den neste europameisterskapen, i Roma i 1974, kom ho på fjerdeplass, då med 1,89 m, jamhøgt med Sara Simeoni som sette italiensk landsrekord og kneip bronsemedaljen.

Rita Kirst svinga seg over 1,92 meter ved eit innandørs-stemne i Sofia vinteren 1974. Våren 1976 hoppa  ho 1,90 m i Dresden.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1968 i Mexico-byen: Nr 5 – 1,78 m
EM 1969 i Aten: Nr 4 – 1,83 m
EM 1971 i Helsinki: Nr 4 – 1,83 m
OL 1972 i München: Nr 5  – 1,85 m
EM 1974 i Roma: Nr 4 – 1,89 m
OL 1976 i Montreal: Utslått i kvalifiseringa (1,78 m=nr 22)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Rita Kirst» frå ,  den 20. juli 2021.  

Tyske høgdehopparar
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1968
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1972
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976