alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jagger/Richards

Jagger/Richards er eit låtskrivarpartnarskap som består av Mick Jagger og Keith Richards, og som har skrive dei fleste songane til The Rolling Stones.

I tillegg til at dei var eit låtskrivarpartnarskap, har dei òg produserte eller medproduserte fleire Rolling Stones-album under psevdonymet The Glimmer Twins.

Manageren deira Andrew Loog Oldham ønskte at dei skulle starte å skrive eigne songar etter at dei hovudsakleg spelte andre sine songar. Den første songen dei skreiv var «As Tears Go By», som dei så gav til Marianne Faithfull. Den første songen dei skreiv som vart gjeven ut som A-side for Rolling Stones var «Tell Me (You’re Coming Back)», frå debutalbumet deira. Songen kom berre ut i USA, der han nådde 24. plass på lista der. Den første sjølvskrivne singelen deira i Storbritannia var «The Last Time» som kom ut i februar 1965.

Sjølv om dei fleste songane tilskriven Jagger/Richards var samarbeid, var nokre av songane som var tilskriven partnarskapet, var somme songar i praksis skrivne aleine, som Jagger med «Sympathy for the Devil» og «Brown Sugar» og Richards med «Happy» og «Before They Make Me Run». Dette er mykje likt partnarskapet Lennon/McCartney, der songane deira òg var skriven i lag eller nærast kvar for seg. 

Ofte har Jagger fokusert på teksten, medan Richards har fokusert på musikken, særleg dei første åra, medan dette har jamna seg meir ut dei siste åra.

Bakgrunnsstoff 
 Den offisielle diskografien til The Rolling Stones
 http://www.timeisonourside.com/songwriting.html
 http://www.uncut.co.uk/music/the_rolling_stones/special_features/8652

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Jagger/Richards» frå , den 14. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

The Rolling Stones
Engelske låtskrivarar
Låtskrivargrupper
Keith Richards

Keith Richards () er ein engelsk gitarist, låtskrivar, songar, plateprodusent og eit av medlemmane i The Rolling Stones. Som gitarist er Richards mest kjend for hans innovative teknikk som rytmegitarist. I 2003 vart Richards rangert som den tiande beste gitariste gjennom tidene av musikkmagasinet Rolling Stone

I lag med Mick Jagger i låtskrivarpartnarskapet Jagger/Richards har Richards skrive og spelt inn hundrevis av songar. Fjorten av dei er på lista til magasinet Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.

Gitarist 
Richards vert rekna som ein av dei viktigaste og mest markante innan rock 'n' roll. Sjølv voks han opp med å lytte til mellom andre Chuck Berry, Muddy Waters og Jimmy Reed, alle kjend for sin rytmiske spelestil. Sjølv om han av mange vert kalla «Mr. Rock 'n' Roll» står han bak mange av The Rolling Stones' meir kjende balladar, som «Angie» og «Wild Horses».

I 1988 kom den første soloplata Talk is Cheap ut, ei plate han såg seg «nøydd» til gje fordi Stones var meir eller mindre oppløyst. Plata vert stundom nemnd i musikkblad som ei av de mest undervurderte platene gjeve ut sidan 1980-talet. Musikken ber preg av Richards mange stilretningar, frå cajun og soul til rock 'n' roll og R&B. Ein av songane er soul-balladen «Make No Mistake», som seinare vart nytta i Sopranos-serien.

I 2006 fall Richards ned frå ei palme på Fiji og fekk store hovudskadar. Han vart frakta til New Zealand der han vart operert. Operasjonen var vellukka, men førte til at europaturneen til The Rolling Stones i 2006 vart utsett nokre månader.

Skodespelar 
Keith Richards hadde ei rolle i Pirates of the Caribbean 3: At the Worlds End, der han spelte far til kaptein Jack Sparrow. Johnny Depp, som spelte Jack Sparrow, har sagt at rollefiguren hans var inspirert av Keith Richards.

Album 
 Talk is Cheap (1988)
 Live At the Hollywood Palladium (konsert, 1991)
 Main Offender (1992)

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettside
 Rolling Stones: Keith Richards 
 Rolling Stone Magazine: 100 Greatest Guitarist of All Time

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Keith Richards» frå , og «Keith Richards» frå  den 15. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

The Rolling Stones
Engelske gitaristar
Engelske låtskrivarar
Engelske skodespelarar
Ivor Novello-prisvinnarar
Charlie Watts

Charles Robert «Charlie» Watts () var trommeslagar i The Rolling Stones, og var i lag med Mick Jagger og Keith Richards einaste medlem som var med heilt frå starten av og fram til han døydde i 2021. Watts vart stundom kalla «The Wembley Whammer», eit tilnamn han fekk av Mick Jagger under ein konsert. 

Han var òg ein bandleiar innanfor jazz og gav ut fleire album som Charlie Watts Orchestra og Charlie Watts Quintet på 1980- og 1990-talet. 

I 1960 starta han å spele i lag med Alexis Korner og starta etter kvart sitt eige band, Blues Incorporated. I januar 1963 vart han overtydd til å verte med i The Rolling Stones.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Charlie Watts» frå , den 15. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 
 / GiggingDrummer Charlie Watts 
 Charlie Watts and the Tentet
 Rolling Stones: Charlie Watts 

The Rolling Stones
Engelske trommeslagarar
Jødiske musikarar
Hermann Starheimsæter

Hermann Starheimsæter () er ein norsk forfattar.

Biografi 

Han debuterte i 1980 med diktsamlinga Lungeblæretre. Han har sidan gjeve ut tre diktsamlingar til, ei novellesamling og to barnebøker. Den tospråklege dikt/fotoboka Steinskuggar/Stoneshadows (1991) som han gav ut saman med fotograf Jens Hauge og omsetjar Robin Fulton, vert av mange rekna som eit høgdepunkt i sin sjanger. Dei seinare åra har Hermann Starheimsæter markert seg mest som romanforfattar. For sin fyrste roman, den gripande barneskildringa Han gjorde det (1990) fekk han fleire prisar. Han har sidan gjeve ut fire romanar til, og utvida sitt formelle og språklege register for kvar bok. I romanane sine skildrar Starheimsæter gjerne det pressa sinn, samanbrot, abnorme sjelstilstandar. Ikkje minst gjeld dette dei to siste romanane hans, Nordvegen (2003) og Nattbussen (2007). Desse bøkene er dei fyrste i ein større serie om språk og galskap.

Blant litteraturkritikarar er Hermann Starheimsæter kjent for si evne til å skildra sansingar og 'mimoseaktige' sinnsstemningar. Han får ofte ros for sine språklege kvalitetar. «Språkleg kraftverk» er ord som vart brukt om siste boka hans.

Starheimsæter er busett i Sykkylven.

Bibliografi

Bøker

I bøker - eit utval

I tidsskrift - eit utval
 Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Utmerkingar 

 Sunnmørsprisen 1990 for Han gjorde det, roman
 Mads Wiel Nygaards legat 1990
 Melsom-prisen 1991

Referansar

Bakgrunnsstoff 
Om Hermann Starheimsæter i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
Nettstaden til Hermann Starheimsæter
Utgjevingar av Hermann Starheimsæter i Oria.no

Norske romanforfattarar
Norske barnebokforfattarar
Norske lyrikarar
Norske novelleforfattarar
Folk frå Lærdal
Folk frå Sykkylven
Vinnarar av Melsom-prisen
Forfattarar frå Lærdal
Nynorskforfattarar
Kroppsspråk

Kroppsspråk viser til kommunikasjon utført ved hjelp av kroppsstillingar og -rørsler, brukt i staden for, eller i samband med verbalt språk, lydar og andre kommunikasjonsmåtar. Kroppspråk kan vera både medvite og ikkje. Det kan brukast av menneske og dyr, men omgrepet viser oftast til menneskeleg bruk. For menneske er mykje av kroppspråket tillært, og tydingane av det kan vera ulike i ulike kulturar.

Ein kan lett gje uttrykk for kjensler gjennom kroppspråk, til dømes gjennom reaksjonar som latter, gråt, slag eller spark mot ein gjenstand eller at ein kryp saman. I nokre høve vil kroppsspråket uttrykka noko anna enn det verbale språket. Kroppsspråk kan også vera til hjelp om ein ikkje snakkar same språk.

Mennesket sitt kroppsspråk

Ansikt 
Ansiktsuttrykk er ein viktig del av mellommenneskeleg kommunikasjon. Korleis ein bruker auga, om ein møter blikket til den ein snakkar med og held det eller ikkje, om ein blinkar med auga eller blunker med eitt av dei, kan gje ulike signal, avhengig av situasjon. Eit direkte og fokusert blikk kan til dømes tyda på interesse, medan ein som ikkje møter blikket kan vera uinteressert eller usikker, eller berre følgja ei norm som seier at ein ikkje skal møta blikk. Tårer i auga kan tyda på at ein er rørt.

Munnen kan gje ulike signal, som smil, som truleg er ei vidareføring av apesignalet med å visa tenner som teikn på at ein ikkje er farleg. Ein rett, samanknipen munn kan tyda på avvising, om ein væter leppene med tunga kan det tyda på at ein er usikker. Ein open munn kan derimot vera eit signal om at ein er overvelda eller overraska.

Hender 

Som ansiktet kan hendene vera ein viktig del av kommunikasjonen. Dei kan brukast til å gestikulera for å understreka noko, men også til å fingra med noko eller røra fjeset eller andre kroppsdelar. Hender kan vera del av formalisert kommunikasjon gjennom handslag og andre helsingar, knipsing, klapping, peiking og vinking.

Hender kan også brukast til å røra ein annan og dermed raskt uttrykka omsorg, kjærleik, makt eller aggressjon.

Kroppsstilling 
Kroppshaldninga kan seia noko om korleis ein føler seg til rette i ulike høve. Ei rett og breibeint stilling kan framstilla nokon som sjølvsikker eller trugande. Ei lenande stilling kan visa at ein er avslappa. Ein kan uttrykka redsle eller usikkerheit ved å krypa saman – trekka skuldrene opp, kryssa armane eller føtene om ein sit.

Ikkje berre kvilestillingar, men også korleis ein rører seg, om ein går roleg eller spring kan også vera delar av kroppspråket. Ein kan springa på ein lett og glad måte, eller som i ei panisk flukt.

Sjå òg 
 Dans
 Miming
 Teiknspråk

Bakgrunnsstoff 

 
Sosialpsykologi
Kommunikasjon
Meitemakk

Meitemakk og beitemakk (eller -mark) er leddmakkar som lever i jorda. Dei høyrer til familien Lumbricidae og det er over 6000 ulike artar. Meitemakkar grev seg gjennom jorda, noko som drenerer og lufter henne, og er viktig for jordkvaliteten.

Skildring 

Meitemakkar har ikkje auge, men lysømfintlege celler (fotoreseptorar) i huda, særleg på fremre delen av kroppen. Han pustar med huda.

Levevis 
Meitemakken lever av organisk materiale, som rotnande planterester. Dei dreg med seg dødt lauv ned under bakken, og er dermed med på å tilføra jorda ekstra næringsstoff. Makkane grev og lager gangar som gjer at det kjem luft ned i jorda, noko som er nyttig for plantane som veks der. Meitemakkar trivst best i feit, fin matjord, men dei finst nesten overalt, også i ganske sandhaldig eller sur skogsjord.

Norske arter 
Det er 11 artar av meitemakk i Noreg. Den lengste kan bli 30 cm.

 Stubbemeitemakk (Dendrobaena rubidus)
 Mosemeitemakk (Dendrobaena octaedra)
 Grøn meitemakk (Allolodophora clorotica)
 Skogmeitemakk (Lumbricus rubellus)
 Stor meitemakk (Lumbricus terrestis) - den største norske arten, kan bli omtrent 30 cm lang. 
 Blå meitemakk (Octolasion cyaneum)
 Rose meitemakk (Aporrectodea rosea)
 Lang meitemakk (Aporrectodea longa)
 Grå meitemakk (Aporrectodea caliginosa)
 Kompostmeitemakk (Eisenia foetida)
 Bekkemeitemakk (Eiseniella tetraedra)

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Meitemarker» frå , den 15. februar 2009. 
 

Leddmakk
Sigfred

Sigfred er eit norsk mannsnamn av norrønt eller gammalhøgtysk opphav. Det er danna av norrøne sigr eller gamalhøgtyske sigu, som betyr 'siger', og norrøne friðr, 'kjærleik, fred' eller 'vern', eller gamalhøgtysk fridu, 'fred'. 

Sigfrøðr og varianten Sigrøðr er norrøne former av namnet, medan Sighrødh er ei gammalsvensk form. Sigfried er ei tysk form av namnet, medan Sigfrid, som på norsk hovudsakleg er eit kvinnenamn, er former brukte på mellom anna svensk og tysk.

Sigfred har norsk namnedag den 15. februar.

I 2009 var det 306 norske menn som heitte Sigfred.

Kjende namneberarar 
 Sigfrid Karg-Elert (1877–1933), tysk komponist
 Siegfried Sassoon (1886–1967), engelsk dikter og forfattar
 Sigfred Pedersen (1903–1967), dansk diktar og viseforfattar
 Sigfred Taubert (1914–2008), tysk forleggar
 Siegfried Fischbacher (f 1939), tysk artist kjend frå showet Siegfried & Roy
 Sigfred Eriksson, svensk skodespelar

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Sigfred» frå , den 15. februar 2009. 
 

Mannsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Førenamn av gammalhøgtysk opphav
Sigbjørn

Sigbjørn er eit mannsnamn av norrønt opphav, sett saman av norrøne sigr, som betyr 'siger', og bjǫrn, 'bjørn'. Sebjørn er ei anna form av namnet, medan Sibbe er ei kortform.

Sigbjørn har norsk namnedag den 15. februar.

Namnet Sigbjørn er mest utbreidd i Noreg, samanlikna med andre land. Det har særleg vore gjeve ved midten av 1900-talet. Rundt 1950 kunne opptil 0,15% av gutar få namnet. I 2009 var det 2020 norske menn som heitte Sigbjørn.

Kjende namneberarar

Sigbjørn Steinarsson Helle (1815-1899), norsk stortingsmann
Sigbjørn Obstfelder (1866–1900), norsk forfattar
Sigbjørn Bernhoft Osa (1910-1990), norsk folkemusikar
Sigbjørn Hølmebakk (1922-1981), norsk forfattar
Sigbjørn Heie (f. 1945), norsk forfattar
Sigbjørn Johnsen (f. 1950), norsk politikar (Ap)
Sigbjørn Gjelsvik (f. 1974), norsk politikar (Sp)
Sigbjørn Hjelmbrekke (f. 1979), norsk målmann

Oppdikta
«Sibbe fra Sandnes», rollefiguren til Kristian Valen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sigbjørn» frå ,  den 15. februar 2009.  
 

Mannsnamn
førenamn av norrønt opphav
førenamn av gammalhøgtysk opphav
Namn knytte til bjørnar
namn knytte til siger
Labråten

Labråten er ein plass og eit hus i Hvalstaddalen («Kunstnardalen») på Hvalstad i Asker kommune i Viken fylke. Staden er særleg kjend av di kunstnarparet Arne og Hulda Garborg budde der frå 1898 til 1934. 

Eigedomen vart selt til Asker kommune av arvingane, og er no ein del av Asker Museum, Valstads samlinger, som Labråten ligg rett attmed.

Labråten var ein sentral møtestad for ekteparet Garborgs intellektuelle venner, den såkalla Askerkretsen. Mellom dei kjende kunstnarane og likestillingsforkjemparane som møtte der, var Harriet Backer, Kitty Kielland, Fernanda Nissen, Marta Steinsvik, Tilla Valstad, Sophie Werenskiold, Rasmus Løland, Rasmus Steinsvik og Kitty Wentzel. I si tid vart Labråten kalla Målkroken av di så mange målfolk kom på vitjing.

Kjelder 
Internettsidene for Asker Museum, Valstads samlinger: Labråten.
Fidjestøl, Alfred. 2014. Frå Asker til Eden : historia om askerkretsen 1897-1924. Oslo: Samlaget. ISBN 978-82-521-8459-4
Nilsen, Karl, 2019 (1979), Blant kunstnere i det gamle Asker, 2. utgåva, redigert at Randi Gunderson Malm, Asker og Bærum Historielag, ISBN 978-82-90095-23-4

Bakgrunnsstoff 
 

Museum i Asker
Arne Garborg
Kunstnarheimar
Kulturminne i Asker
Freda bygg i Viken
Hulda Garborg
Descent of Man

The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex (Opphavet til menneskja) er ei bok av Charles Darwin, først utgjeven på engelsk i (1871). Boka vart omsett til dansk av Jens Peter Jacobsen og utgjeven på Gyldendals forlag i 1874, under tittelen Menneskets Afstamning og Parringsvalget. 

I den verdskjende boka The Origin of Species (1859) unngjekk Darwin nøye å meir enn antydningsvis presentere teoriar om korleis mennesket hadde utvikla seg. I staden skreiv han denne boka om menneskeleg utvikling, der han presenterte teoriane sine om seksuell seleksjon.

Bakgrunnsstoff

Kjelde 
 Denne artikkelen bygger på «Människans härledning och könsurvalet» frå , den 15. februar 2009. 
 

Evolusjon
Britiske bøker
Charles Darwin
Bøker frå 1871
Juliane

Juliane, Julianne, Juliana og Julianna er kvinnenamn, hokjønsformer av mannsnamnet Julius, opphavleg eit romersk slektsnamn, og av det nærskylde namnet Julian.

Juliane har namnedag den 16. februar. Julia og Julie er nærskylde namn.

Bruken av namnet i Noreg 
 Ved folketeljinga i 1801 var 186 kvinner registrerte med namnet Julian(n)a eller Juian(n)e 
 Ved folketeljinga i 1900 var 1620 registrerte med i formene Juliana, Juliane, Juliania, Julianna, Julianne, namnet var særleg populært i Nordland
 I 2008 har nær 1100 kvinner Julian(n)e til første fornamn, medan vel 150 kvinner heiter Julian(n)a.

Kjende namneberarar 
 Juliane Marie av Danmark og Noreg (1729–1796), tyskfødd dansknorsk dronning 
 Juliane Werding (f. 1956), tysk songar og viseforfattar
 Julianne Moore (f. 1969), amerikansk skodespelar
 Dronning Juliana av Nederland (1909–2004)

Annan bruk 
 816 Juliana, ein asteroide

Kjelder 
 Folketeljingar i Digitalarkivet
 Olav Veka 1991: Namneboka, Det Norske Samlaget ISBN 82-521-3604-4

Bakgrunnsstoff 

Kvinnenamn
Førenamn av latinsk opphav
Filibuster

Filibuster (frå nederlandsk vrijbuiter, fribyttar, om fransk, spansk og engelsk) kan anten tyde sjørøvar eller ein representant i ei nasjonalforsamling som prøver å utsette eller gjere umogeleg eit vedtak, ved hjelp av endelause talar eller tilleggsforslag.

Uttrykket er særleg kjend frå politisk verksemd i USA og Canada. I USA vart filibuster som parlamentarisk hindringspolitikk forboden i kongressen i 1911, han vert enno bruka i senatet.

Kjelde 
 Store Norske Leksikon: Filibuster
 Halvdan Koht i Norsk Allkunnebok

Politikk i USA
Jill

Jill er eit kvinnenamn spesielt bruka i engelskspråklege land, ei kortform av Gillian, den engelske forma av namnet Juliane. Dette er ei hokjønsform av namnet Julius, opphavleg eit romersk slektsnamn.

Jill har namnedag 16. februar.

Bruken av namnet i Noreg 
 Ved folketeljinga i 1801 var ingen mannalsførte med dette namnet
 Ved folketeljinga i 1900 var ei kvinne oppført med Jil som første fornamn, ho budde i Hjelmeland i Rogaland. 
 I 2008 har 504 kvinner Jill til første fornamn

Kjende namneberarar 
 Jill Barklem (f. 1951), britisk forfattar

Sjå òg:

Kjelder 
 Folketeljingar i Digitalarkivet
 Olav Veka 1991: Namneboka, Det Norske Samlaget ISBN 82-521-3604-4

Kvinnenamn
Førenamn av norrønt opphav
Ronnie Wood

Ronald David «Ronnie» Wood () er ein engelsk rockegitarist og bassist som er mest kjend som ein av medlemmene i The Rolling Stones og Faces.

På 60-talet spelte Wood både i The Birds, The Creation og The Jeff Beck Group (som bassist). Saman med Rod Stewart, som var vokalist i sistnemnde band, vart han med i The Small Faces i 1969. Gruppa skifta same år namn til The Faces, og hadde forholdsvis stor suksess fram til bandet vart oppløyst i 1975. Då hadde Wood alt starta å spele med The Rolling Stones etter at Mick Taylor hadde forlate bandet i 1974. I The Rolling Stones har han etter kvart utvikla eit særs godt samspel med Keith Richards.

Som låtskrivar har Wood heilt klart kome i skuggen av Mick Jagger og Keith Richards i The Rolling Stones. Han har riktig nok vorte tilskriven som låtskrivar saman med «The Glimmer Twins» på nokre få songar, men det skjedde på 80-talet, då Stones knapt kan seiast å ha vore på sitt beste. 

Sjølv om Wood er best kjend som gitarist i the Stones, har han òg gjeve ut fleire soloalbum, utan at nokre av dei har vorte suksessar. Best kjend av dei eigne songane hans er nok «Seven Days» frå albumet Gimme Some Neck (1979) – ein song han fekk av Bob Dylan. Han har òg gjeve ut det reine instrumentalalbumet Mahoney's Last Stand (1976) saman med bassisten i The Faces, Ronnie Lane.

Album

Med The Birds 

 These Birds Are Dangerous (1966)

Med The Jeff Beck Group 

 Truth (1968)
 Beck-Ola (1969)

Med The Faces 

 First Step (1970)
 Long Player (1971)
 A Nod Is as Good as a Wink...To a Blind Horse (1971)
 Ooh La La (1973)
 Coast to Coast: Overture and Beginners (Live) (1974)
 Snakes And Ladders: The Best of Faces (1976)
 The Best of the Faces: Good Boys... When They're Asleep (1999)
 Five Guys Walk into a Bar... (2004)

Med Ronnie Lane 

 Mahoney's Last Stand (1976)

Soloalbum 

 I've Got My Own Album To Do (1974)
 Now Look (1975)
 Gimme Some Neck (1979)
 1234 (1981)
 Live at the Ritz (1988) (Ronnie Wood, Bo Diddley)
 Slide on This (1992)
 Slide on Live: Plugged in and Standing (1994)
 Live and Ecletic (2000)
 Not For Beginners (2002)
 Live at Electric Ladyland (2002)
 Always Wanted More'' (2003)

Med The Rolling Stones 

Sjå diskografien til The Rolling Stones frå 1976 og framover (frå og med Black and Blue).

Bakgrunnsstoff 
 Rolling Stones - Ronnie Wood  
 Offisiell nettside

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ron Wood» frå , og «Ronnie Wood» frå  den 15. februar 2009. 

The Rolling Stones
Engelske gitaristar
Engelske bassistar
Engelske låtskrivarar
Engelske songarar
Brian Jones

Lewis Brian Hopkin Jones () var ein engelsk gitarist, og eit av medlemmane som var med å starte The Rolling Stones. Jones var kjend som ein multiinstrumentalist med eit moteriktig modimage. 

I the Stones var Jones andre gitarist etter Keith Richards frå starten i 1962 og fram til 1969, berre dagar før han drukna i sitt eige basseng. Jones var kjend for å vere særs intelligent og som barn interesserte han seg tidleg for jazz- og bluesmusikk.

Det var Jones som grunnla The Rolling Stones då han sette inn ei annonse i eit magasin, der han søkte etter musikarar til ei ny R&B-gruppe og det var han som gav bandet namnet deira, som han tok frå ein song av Muddy Waters. Jones tilførte the Stones ein unik stil og blanda inn fleire uortodokse instrument i bandet, som var uvanlege for denne tida. Jones var òg den som lærte Mick Jagger å spele munnspel. Imaget til Jones inspirerte ikkje berre Jagger og Richards, men òg andre artistar som Jim Morrison i The Doors. 

Han hadde eit forhold til Anita Pallenberg, men ho forlet han til fordel for Keith Richards, noko som førte til at Jones fekk psykiske problem og hadde vanskeleg med å konsentrere seg om å spele inn musikk eller gjere konsertar. Det siste albumet Jones medverka på var Let it bleed. 

Jones sa farvel til bandet etter at Jagger, Richards og Charlie Watts hadde vitja heimen hans og dei gav han beskjed om at det var best om dei heldt fram utan han. Kort tid etter omkom han i sitt eige symjebasseng på Cotchford Farm. Stones hadde planlagt ein konsert i Hyde Park i London, som skulle vere berre to dagar etter dødsfallet til Jones. Då dei fekk vite om dødsfallet avgjorde dei å halde konserten som ei hyllest til Jones. 

Jones vart gravlagd i Cheltenham. Bill Wyman og Charlie Watts frå Stones var til stades på gravferda. I 1999 hevda Anna Wolin, som var kjæraste med Jones då han døydde, at han vart myrda av ein bygningsarbeidar, som visstnok tilstod dette på dødsleiet sitt. Dette har sidan vorte avvist.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Brian Jones» frå , og «Brian Jones» frå  den 15. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

The Rolling Stones
Engelske gitaristar
Reza Rezaee

Reza Rezaee  () var ein norsk-iransk politikar.

Han sat i bydelsutvalet i Sagene bydel og sat som bystyremedlem i Oslo bystyre i 2003–2007. Tidlegare representerte han SV, men sit no i bydelsutvalet som uavhengig sosialist.

Ved kommune- og fylkestingsvalget i 2011 stod Rezaee på 3. plass på Raudts liste i Oslo.

I 2007 vart han vald inn i styret til Noregs Mållag.

Fotnotar 

Raudt-politikarar i Oslo
SV-politikarar i Oslo
Målfolk
Nordmenn av iransk opphav
Politikarar frå Oslo
Ian Stewart

Ian Andrew Robert Stewart () var ein skotsk pianist og organist og ein av dei opphavlege medlemmane av The Rolling Stones. Han måtte forlate bandet alt i mai 1963 fordi manageren meinte han hadde ein utsjånad som ikkje høvde seg for eit tenåringsband. Stewart heldt likevel fram å spele for dei som pianist og arbeidde for dei som turnemanager til han døydde. For dette vart han rekna som den «sjette Rolling Stone», sjølv om han ikkje var offisielt medlem og vart rekna som viktig for bandet både musikalsk og personleg. Dei mest kjende bidraga hans til Stones er songar som «Let It Bleed», «Brown Sugar», «Dead Flowers», «Sweet Virginia» og «Honky Tonk Women».

Stewarthar òg spelt for andre artistar som Led Zeppelin på «Rock and Roll» og «Boogie With Stu», der Stu er den som Led Zeppelin song om.

Mot slutten av 1970-åra og starten av 1980-åra danna Stewart eit boogie-woogie jazz-band, Rocket 88, saman med Charlie Watts på trommer, Alexis Korner på gitar og Jack Bruce på bass.

Stewart døydde av hjarteattakk den 12. desember 1985 med han sat på venterommet til legen. 

Etter at Stewart døydde sa Mick Jagger: «Eg vil verkeleg sakne han. Stu var den einaste fyren vi prøvde å tilfredsstille. Vi ville at han skulle akseptere songane me lagde og spelte. Vi ville at han skulle like det.»

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ian Stewart» frå , og «Ian Stewart» frå  den 15. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

The Rolling Stones
Skotske pianistar