alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Morhad Amdouni

Morhad Amdouni () er ein fransk mellom- og langdistanseløpar fødd på Korsika. Han vann gullmedaljen på 10 000 meter under EM i friidrett 2018 i Berlin, fire dagar seinare tok han bronsemedaljen på 5 000 meter, på plassen bak gullvinnar Jakob Ingebrigtsen og sølvmedaljør Henrik Ingebrigtsen. Amdouni sine personlege rekordar på 5 000 og 10 000 meter lyder på 13.11,1 og 27.23,3.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Morhad Amdouni» frå ,  den 19. september 2022.  

Europameistrar i friidrett
Franske friidrettsutøvarar
Langdistanseløparar
Mellomdistanseløparar
Inuit Circumpolar Council

Inuit Circumpolar Council (ICC), tidlegare Inuit Circumpolar Conference, er ein internasjonal ikkje-statleg organisasjon som representerer ca. 160 000 inuittar, tsjuktsjarar og yupikfolk frå dei arktiske områda i Grønland, Canada, Alaska (USA) og Tsjukotka (Russland).

ICC har som målsetjing å styrka samhaldet mellom dei arktiske folka, å kjempa for rettane og interessene deira i internasjonale samanhengar, å styrka kulturen, å oppnå full aktiv deltaking i den politiske, økonomiske og sosiale utviklinga i dei respektive heimlanda, å utvikla og kjempa for politiske initiativ til å verna det arktiske miljøet, og dessutan å kjempa for anerkjenninga av rettar for alle urfolk.

I Grønland har ICC kontor i hovudstaden Nuuk. 

I 1996 blei ICC tildelt Nordisk råds natur- og miljøpris.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Inuit Circumpolar Conference» frå ,  den 19. september 2022.

Bakgrunnsstoff 

Inuit Circumpolar Council, Alaska
Inuit Circumpolar Council, Canada
Inuit Circumpolar Council, Greenland
Inuit Circumpolar Council, Chukotka 

Urfolksorganisasjonar
Inuittar
Skipingar i 1980
Bruno Hortelano

Bruno Dominix Hortelano-Roig () er ein spansk sprintar som vart europameister på 200 meter under EM i friidrett 2016. To år seinare sprang han som ankermann Spania inn til bronse i 4 x 400 meter stafett ved EM 2018. Hortelano er pr 2022 spansk rekordhaldar på både 100 m, 200 m og 400 meter med tidene 10,06, 20,04 og 44,69.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bruno Hortelano» frå ,  den 19. september 2022.  

Europameistrar i friidrett
Spanske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Meraf Bahta

Meraf Bahta () er ein eritreisk mellom- og langdistanseløpar som frå 2014 tevla for Sverige. Ho vart europameister på 5 000 meter i 2014 og tok sølvmedaljen på distansen ved EM i friidrett 2016. Bahta sin bestetider er 4.00,4 på 1500 m, 14.49,9 på 5 000 m og 31.08,0 på mila.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Meraf Bahta» frå ,  den 19. september 2022.  

Europameistrar i friidrett
Svenske friidrettsutøvarar
Eritreiske idrettsutøvarar
Svenske langrennsløparar
Svenske mellomdistanseløparar
Tadesse Abraham

Tadesse Abraham () er ein eritreisk langdistanseløpar som tevlar for Sveits. Han vann gullmedaljen i halvmaraton under EM i friidrett 2016 og sølvmedaljen i maraton ved EM i friidrett 2018. Abraham fekk sluttida 2.06.38 då han i 2022 sigra i Zürich maraton.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tadesse Abraham» frå ,  den 19. september 2022.  

Europameistrar i friidrett
Sveitsiske friidrettsutøvarar
Nunavik

Nunavik (inuktitut ᓄᓇᕕᒃ, 'stort land') er eit område nord i provinsen Quebec i Canada. Området hadde 13 188 innbyggarar ved folketeljinga 2016, der dei fleste var inuittar.
Rundt 90 % av dei  innbyggjarane (etter folketeljinga i 2016) i region er inuittar Dei aller fleste bur i fjorten nordlege landsbyar langs kysten og i cree-reservatet Whapmagoostui, nær den nordlege landsbyen Kuujjuarapik.

Det har vore diskutert om Nunavik skal få status som eigen provins eller territorium. Den føreslåtte hovudstaden for dette er  Kuujjuaq.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Nunavik» frå ,  den 19. september 2022.

Bakgrunnsstoff

69°W
57°N
Quebec
Inuittar
Adalbert Kuhn

Franz Felix Adalbert Kuhn () var ein tysk filolog og folklorist fødd i Königsberg in der Neumark (no i Polen). Han døydde i Berlin. Han var far til orientalisten Ernst Kuhn.

Samanliknande mytologi 
Kuhn var grunnleggaren av ein ny skule for samanliknande mytologi, basert på komparativ filologi. Med inspirasjon frå den tyske mytologien til Grimm-brørne, fokuserte han først på tyske historier og legender. Men det var på forskinga hans i språket og historia til dei indo-germanske folka som heilskap at omdømmet hans vart grunnlagt.

Hovudverk 

  (1845), der han freista å beskriva den første sivilisasjonen til dei indo-germanske folka før dei delte seg i forskjellige familiar, ved å samanlikna og analysera den opphavlege tydinga av orda og røtene til felles for dei forskjellige språka
  (1859, som ein del av , 1886)
  (1873), der forfattaren hevda at ein må sjå etter opphavet til mytar i det språklege domenet, med særleg vekt på polyonymi og homonymi.

Frå 1852 gav han ut tidsskriftet  og frå 1862 også . I 1877 blei dei to titlane slått saman til . Sonen Ernst vidareførte arbeidet etter at faren døydde.
Tidsskriftet har halde fram til våre dagar, no med tittelen Historische Sprachforschung.

Andre bøker 

  (1842)
  (Berlin, 1845)
  (Leipzig, 1848)
  (1859)
  (Berlin, 1874)

Litteraturliste 

 August Leskien, «Kuhn, Franz Felix Adalbert», i Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), bd. 17, Leipzig, Duncker & Humblot, 1883, s. 335 f
 Friedrich Wilhelm, «Kuhn, Adalbert», i Neue Deutsche Biographie (NDB), bd. 13, Berlin 1982, Duncker & Humblot, s. 256–257.

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Adalbert Kuhn» frå ,  den 19. september 2022.  

Delar av denne artikkelen bygger på «Adalbert Kuhn» frå ,  den 7. oktober 2022.  

Tyske folkloristar
Lingvistikkhistorie
Ferribybåtane

Ferribybåtane () er tre bronsealderbåtar laga av samansydde eikeplankar som har vorte funne i Ferriby i  East Yorkshire i England. Dette er eit av få båtfunn frå denne tidsepoken i Storbritania. Det er eldste funnet av båtar laga ved samansying av plankane i Europa. Båtborda er samansydde av vidjer laga av barlind.

Den første båten, Ferriby Boat  1, var funnen i 1937. Båtdelen som vart funnen var  1,7 m breid og 13,17 m lang. Plankane var for det meste 3–4 tommar tjukke. Denne båten har vorte datert til mellom 1880 og 1680 f.Kr.

Ferriby Boat 2 som vart funnen i 1940 er datert til mellom  1940 og 1720 f.Kr.

Den tredje som vart oppdaga i 1963, er den eldste, og datert til omlag 2030 f.Kr.

Det har vorte laga replika av Ferribybåtane.

Kjelder

Arne Emil Christensen: Forfedrenes farkoster Norsk skipsbyggerkunst fra de eldste tider, PAX FORLAG A/S, OSLO 2022, ISBN 978-82-530-4310-4

Denne artikkelen bygger på «Ferriby Boats» frå ,  den 19. september 2022.  
Den engelske artikkelen oppgir desse kjeldene:

Forhistoriske båtar
Bronsealderen

Museumsskip
Humber
Bronsealderen i England
Arkeologiske funn i Storbritannia
Cornet de Murat

Cornet de Murat (fransk uttale [kɔʁˌnɛdɘmyˈʁa], av corne-, 'horn' og diminutivt suffiks -et; cornet betyr 'lite horn' ) er eit smått bakverk i hornform frå Murat, ein kommune i Auvergne (den sentrale delen av Frankrike). Cornet de Murat er ei småkake som er vorte rulla i form av eit storfehorn, og er fylt med krem og litt ostemasse piska til krem.

Denne kaka er laga av egg, mjøl, sukker og salt, og vert rulla for hand når ho kjem ut av omnen. For å få den spesielle kjegleforma legg ein kaka på eit perforert bord. Forma er meint å likna horna til raude kyr frå Auvergne, ein rase kalla «salers».

Cornet de Murat kan serverast med forskjellige søte eller salte fyllingar, som kremfløyte, iskrem eller foie gras-mousse.

Cornetfestivalen som byrja i 2004 blir arrangert kvart år i september.Arrangementet tiltrekkjer seg mellom 10.000 og 15.000 besøkande årlig.

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Cornet de Murat) » frå ,  den 19. september 2022.

Bakgrunnsstoff 

Franske bakverk
Fransk mat
Auvergne
Diskobukta

Diskobukta er eit havområde som ligg innanfor øya Disko (Qeqertarsuaq), på vestkysten av Grønland. Ho er den største opne bukta på Vest-Grønland, med ei lengd på 150 km frå nord til sør og 100 km aust til west. Gjennomsnittdjupna er 400 m og gjennomsnittstemperaturem i vatnet er 3,5 °C. Om vinteren er han nede i −1,75 °C, og om sommaren stig han til 12 °C. Although, this is changing, as it has been gradually warming up since 1997.
Ilulissatfjorden, som er på UNESCO si verdsarvliste, munnar ut i Diskobukta. 

Nord for busetnaden Ilulissat og vest for Alluttoqøya går bukta over til Sullorsuaqsundet, som skil Qeqertarsuaq frå Nuussuaqhalvøya.
I sør er kystlina komplisert av fleire skjer og småøyar i Aasiaat-arkipelaget. Qasigiannguit og Ilimanaq er dei største busetnadane i søraustdelen, like sør for utløpet av Ilulissat isfjord.

Soge
Det er usikkert kva tid inuittar fyrst la ut i Diskobukta, men Saqqaqkulturen var på staden mellom 2400 og 900 f.Kr. 

Området rundt Diskobukta blei oppdaga av europearar då Eirik Raude grunnla den norrøne busetninga på Grønland. Bukta skal då ha vore folketom. Vesterbygd, som blei fråflytta på slutten av 1300-talet, utgjorde den viktigaste bastionen for kvalrossfangsten som var hjørnesteinen i den norrøne eksportøkonomien frå Grønland i mellomaldern. Seglasen frå Austerbygd og Vesterbygd til fangstfelta i Diskobukta der kvalrossen heldt til, er som den frå Oslo til Finnmark. Drivis gjer farvatnet farleg; isfjellet som seinare senka «Titanic» kom herfrå.

På fastlandssida av Diskobukta ligg mellom anna byane Ilulissat, Qasigiannguit og Aasiaat, og på Diskoøya ligg Qeqertarsuaq (Godhavn).

Dyreliv

Vatnet i bukta er næringsrikt, og ho husar bentiske og pelagiske fiskar som lodde (Mallotus villosus) og torsk (Gadus morhua). Dette trekk til seg selar som grønlandssel (Pagophilus groenlandicus), klappmyss (Cystophora cristata), ringsel (Pusa hispida) og storkobbe (Erignathus barbatus).

Om våren husar bukta grønlandskval (Balaena mysticetus), knølkval (Megaptera novaeangliae), grindkval (Globicephala melas), spekkhoggar (Orcinus orca) og narkval (Monodon monoceros). Det finst også ulike fuglar som måke, terne, ærfugl, lomvi, krykkje, skarv og havhest. På land rundt bukta finst det også polarrev, polarhare og rype.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Diskobukta» frå ,  den 20. september 2022.  

Denne artikkelen bygger på «Disko Bay» frå ,  den 20. september 2022.

Bakgrunnsstoff 

 www.disko.gl Nettside med informasjon og kart over området rundt Diskobukta.

Grønlandsk geografi
Avannaata kommune

Avannaata er ein kommune på Grønland. Han blei oppretta 1. januar 2018 då Qaasuitsoq blei delt i to, med Avannaata kommune i nord og Qeqertalik kommune i sør. Avannaata har eit areal på 522700 km². I september 2017 hadde den kommande kommunen 10651 innbyggarar. Rådhuset ligg i Ilulissat.

Namnet til kommunen på grønlandsk, Avannaata Kommunia, betyr «den nordlege kommunen».

Verdsarvområdet Ilulissatfjorden ligg i kommunen.

Geografi 
Avannaata kommune grensar til Qeqertalik kommune  i sør. I aust grensar han til Nordaust-Grønland biosfærereservat over innlandsisen, og til Sermersooq kommune.

Byar og bygder 
Det er fire byar i kommunen, Ilulissat, Uummannaq, Upernavik og Qaanaaq, og 23 bygder i kommunen.

 Ilulissat distrikt
 Ilulissat (Jakobshavn)
 Ilimanaq (Claushavn)
 Oqaatsut (Rodebay)
 Qeqertaq (Øya)
 Saqqaq (Solsiden)
 Qaanaaq distrikt
 Qaanaaq (Thule)
 Qeqertat
 Savissivik
 Siorapaluk
 Uummannaq distrikt
 Uummannaq
 Ikerasak
 Illorsuit
 Niaqornat
 Nuugaatsiaq
 Qaarsut
 Saattut
 Ukkusissat
 Upernavik distrikt
 Upernavik
 Aappilattoq
 Innaarsuit
 Kangersuatsiaq (Prøven)
 Kullorsuaq
 Naajaat
 Nutaarmiut
 Nuussuaq (Kraulshavn)
 Tasiusaq
 Tussaaq
 Upernavik Kujalleq (Søndre Upernavik)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Avannaata» frå ,  den 20. september 2022.  

51°W
74°N
Kommunar på Grønland
Skipingar i 2018
Mari Skurdal

Mari Skurdal () er ein norsk lektor, lærebokforfattar og journalist. Frå hausten  2018 har ho vore ansvarleg redaktør i Klassekampen.

Skurdal vaks opp i Oslo, i nedre del av Groruddalen. På gymnas gjekk ho dei  første to åra på Foss skole på Grünerløkka. Siste året gjekk ho på Forsøksgymnaset (FG).

Skurdal er utdanna filolog (cand.philol.) (2004) fra Universitetet i Oslo med hovedfag i engelsk litteratur.

Ho har arbeidd i Oslo-skulen, både i grunnskule og vidaregåande. Ho har og vore med å skrive lærebøker i samfunnskunnskap i Aschehougs «Matriks-serie» for ungdomsskulen.

Skurdal hadde jobba som vaktsjef, nyhendeleiar, redaksjonssjef og featureredaktør i ti år i Klassekampen då ho vart tilsett som redaktør i 2018.

Mari Skurdal er dotter av Narve Trædal, og kusine til politikaren Eivind Trædal.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mari Skurdal» frå ,  den 20. september 2022.  
 Referansar 
 

Journalistar i Klassekampen
Redaktørar for Klassekampen
Folk frå Oslo
Isbrann

Isbrann er skade på planter - ofte gras - på dyrka mark. Isbrann oppstår om våren når vêret skiftar mellom mildvêr og frost. Det legg seg då eit islag over plantene, spesielt der det er søkk i jorda. Solljoset slepp gjennom isen og får plantene til å spira, samstundes som is og vatn hindrar lufttilførsel, slik at plantene vert kvelte. Skader på grunn av isbrann kan reduserast ved drenering.

Referansar 

Jordbruk
Paleo-eskimoiske folk

Paleo-eskimoiske folk, også kjende som pre-Thule og pre-inuittar, var folkeslaga som budde i den  arktiske regionen frå Tsjukotka i dagens Russland til Nord-Amerika og Grønland før moderne inuittar og nærskilde kulturar («eskimoar») kom til. Dei fyrste kjende paleo-eskimoiske kulturane utvikla seg kring 2500 f.Kr., men blei gradvis erstatta i det meste av regionen, og den siste, dorsetkulturen, forsvann kring 1500 e.Kr.

Paleo-eskimoiske grupper inkluderte pre-Dorset; saqqaqkulturen på Grønland (2500–800 f.Kr.);  Independence I- og Independence II-kulturen i  Nordaust-Canada og Grønland (ca. 2400–1800 f.Kr. og 800–1 f.Kr.); Groswater frå Labrador og Nunavik, og dorsetkulturen (500 f.Kr. til 1400 e.Kr.), som spreidde seg over det arktiske Nord-Amerika. Dorset var den siste store «paleo-eskimoiske» kulturen i Arktis før migrasjonen frå aust frå Alaska av Thulekulturen, forfedrane til moderne inuittar .

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Paleo-eskimoer» frå ,  den 21. september 2022.  

Nordamerikanske arkeologiske kulturar
Grønlandsk historie
Historie i Alaska
Historia til Newfoundland og Labrador
Tsjukotka
Independence-fjorden

Independence-fjorden er ein fjord nordaust på Grønland. Han er kring 200 km lang og opptil 30 km brei. Fjorden munnar ut i Wandelhavet i Polhavet. Jørgen Brønlund Fjord er ein mindre sidefjord til Independence-fjorden.

Independence-fjorden har gitt namn til to forhistoriske inuittkulturar, Independence I-kulturen og Independence II-kulturen.

Forsking 

Fjorden og omgjevnadene hans har vore gjenstand for utforsking siden byrjinga av 1900-talet. Den fyrste vitskaplege utforskinga av spora etter førhistoriske busetnader blei gjeven ut av Christian Bendix Thostrup i 1911 under tittelen Ethnographic Description of the Eskimo Settlements and Stone Remains in North-East Greenland.

Forhistorie 
Nord for fjorden, sør i Peary Land, har ein funne spor etter bustader frå Independence I-kulturen. Folk frå denne kulturen har late etter seg reiskapar av stein og bein som vitnar om jakt på blant anna moskusokse og snøhare. Dateringar viser at Independence I-folka budde i området i tida 2400-1800 f.Kr. Ein har gjort liknande funn, daterte til 1800-1300 f.Kr., sør for fjorden. Det er  ukjent om innbyggjarane vandra sørover eller døydde ut på staden.

På liknande vis er det funne spor frå tida 800-200 f.kr. som høyrer til Independence II-kulturen. Opphavleg trudde ein at dei to arktiske kulturane høyrde samen, men den danske polarforskaren og arkeologen Eigil Knuth kunne i 1956 påvisa at der var tale om to ulike kulturar, dels gjennom skilnadane på byggemåten til bustadane, dels ved skilnader i reiskapstypane deira. Bustadene frå Independence II-kulturen er meir samansette i konstruksjonen og større enn bustadene frå Independence I-kulturen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Independence-fjorden» frå ,  den 21. september 2022.

Bakgrunnsstoff 

 Nationalmuseet: Independence I Culture 
 Nationalmuseet: Independence II Culture

Fjordar på Grønland
Wandelhavet

Wandelhavet (også kjent som McKinleysjøen) er eit bihav til Polhavet (Nordishavet) utanfor nordaustkysten av Grønland. Havet strekker seg nordaust for Grønland til Svalbard. Hav lengre nord og nordvest for Wandelhavet er frosne året rundt. Wandelhavet strekker seg så langt vest som Kapp Morris Jesup. Lengre vest går det over i Lincolnhavet. I sør strekker havet seg til Nordøstrundingen på Grønland. I sør grensar Wandelhavet til Grønlandshavet gjennom Framsundet.

Havet er kalla opp etter den danske offiseren Carl Frederik Wandel, som deltok i fleire ekspedisjonar rundt Grønland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wandels hav» frå ,  den 22. september 2022.  

Havområde ved Grønland
Havområde i Nordishavet
Qarmaq

Qarmaq (inuktitut, fleirtal qarmat) er ein type eittromsbustad brukt av inuittar i mellomårstidene. For sentral-inuittar frå Nord-Canada viser det til ein hybrid av telt og iglo, eller telt og torvhus.  For kalaallitar frå Grønland viser qarmaq til veggane i bustaden. Ein bygde desse bustadane om våren og hausten. Dei har eit rundt grunnplan. Alt etter årstid bygde ein underdelen av snøblokker, torv eller stein, reisverket av bein og øverdelen av skinn eller lerret.

Historie 
Qarmaqar blei brukte så tidlig som av Thule-kulturen, hovudsakleg i den kalde årstida. Om vinteren budde dei også i iglo, særleg under reiser, men ein føretrekte qarmaq når det var mogleg. Bustadtypen blei brukt av inuittar fram til 1950-talet.

Bygging 
Å finna den rette staden å reisa ein qarmaq på omfatta ei forståing av den geologiske utforminga av eit område i høve til vêrtilhøva. Menn, kvinner og barn var med på bygginga.

 Snøqarmaq

Menn samla og sette saman steinblokker og rammeverk. I mangel av tømmer var rammeverket vanlegvis laga av bein, gjerne kvalbein. Kvinner og barn samla tundramose til å tetta sprekker, og preparerte skinn for taktekking og ytterkleding. Etter at vintersnøen kom, brukte mennene lange kniver til å skjera opp snøblokker, og plasserte dei i ei  utoverstilt stilling for å gje meir vern. Om det ytre dekselet blei øydelagt av vêret eller av dyr som ulv eller rev, lappa kvinnene det, ofte med numne fingre i den iskalde og biande vinden.

 Torvqarmaq

Sommertelta, som var enkle å transportere, blei erstatta av torvqarmaq om hausten.

Innreiing 
Qarmaqar blei varma og lyste opp av ein seloljelampe eller qulliq. Soveområdet var noko opphøgd, og polstra med karibupelsar.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Qarmaq» frå ,  den 22. september 2022.  

Tradisjonelle uramerikanske bustader
Inuittkultur
Hustypar
Tim Cook

Timothy Donald «Tim» Cook () er administrarende direktør i Apple Inc. Han tok over for Steve Jobs som konsernsjef 24. august 2011, etter å ha jobba for Apple sidan mars 1998.

Tidleg liv 
Cook voks opp i Robertsdale i Alabama og har en grad i «industrial engineering» frå Auburn University i 1982 og ein master of business administration frå Duke University, Fuqua School of Business i 1988. Far hans var skipsverftsarbeidar, medan mora var husmor.

Bakgrunnsstoff 
 Biografi om Tim Cook hos Apple

USA-amerikanske forretningsfolk
Folk tilknytte Apple
Ulf Kristersson

Ulf Hjalmar Ed Kristersson () er ein svensk politikar, siviløkonom og forfattar. Han har sidan den 18. oktober 2022 vore statsminister i Sverige. Tidlegare var han sosialforsikringsminister frå 2010 til 2014.

Bakgrunn 
Kristersson er son av økonom Lars Kristersson (1938-2015) og adjunkt Karin Kristersson (fødd Axelsson 1938). Han vart fødd i Lund, og budde der fram til han vart fem år. Han vaks opp i Torshälla utanfor Eskilstuna.

Kristersson fullførte vidaregåande skule utdanninga i Eskilstuna i 1983. Han utførte dernest verneplikten som troppssjef i Enköping frå 1983 til 1984. Han fór seinare til Uppsala for å studera forretningsøkonomi og samfunnsøkonomi på universitet i Uppsala, der vart han uteksaminert i 1992. I løpet av studiet var han òg aktiv i Södermanlands-Nerikes Nation, og var mellom anna programsekretær. I mai 2013 vart han æresmedlem i Nationen.

Kristersson er busett i Strängnäs, og har vore gift med Birgitta Ed sidan 1991. Paret har tre døtrer saman, alle adoptivborn frå Kina. Birgitta har arbeida som PR-konsulent, men byrja i 2018 på ei utdanning for å verta prest.

Kristersson var marknadsføringsleiar for Timbro Publisher frå 1995 til 1998, parallelt med dette arbeidde han som riksdagsmedlem i riksdagen. I 1994 lanserte han boka Non-working Generation. I boka argumenterte han mot den svenske modellen og velferdsstaten, som han samanlikna med apartheid, og meinte at folk vart pressa inn i passivitet.

Ulf Kristersson arbeidde i perioden frå 2000 til 2002 som kommunikasjonsdirektør for IT-firmaet Connecta i Stockholm.

Kristersson var styreleiar i Adoptionscentrum frå 2003 til 2005.

Han var sosialforsikringsminister i Fredrik Reinfeldts regjering frå 2010 til 2014. 

Den 1. september 2017 annonserte Kristersson at han ynskja å taka over etter Anna Kinberg Batra som partileiar for Moderaterna. Den 21. september 2017 vart han nominert av valkomitéen som den nye partileiaren, og den 1. oktober 2017 tiltredde han i stillinga som partileiar.

Kjelder 

Denne artikkelen byggjer på «Ulf Kristersson» frå ,  den 23. september 2022.  

Elevar ved Universitetet i Uppsala
Fødde i 1963
Fødde den 29. desember
Svenske statsministrar
Kvalstasjon

Ein kvalstasjon er ein stasjon som støttar opp om kvalfangst ved at folk som driv med fangsten bur der, og ved at ein handsamar drepne kvalar der. Denne typen prosessfabrikker fanst gjerne like ved kvalfangstområde. Eit tidleg døme er Smeerenburg ('Spekkbyen') på Svalbard, som blei oppretta rundt 1620 og kunne sysselsetta oppimot 250 menn i høgsesongen om sommaren.

Nokre kvalstasjonar 
 Baffinøya 
 Bequia 
 Bjørnøya
 Cape Cod 
 Deceptionøya 
 Devonøya
 Enterprise Island
 Godthul
 Grytviken
 Husvik
 Hvalfjörður 
 Jan Mayen
 Kekertenøya 
 Ocean Harbour
 Petit Nevis 
 Port-Jeanne-d'Arc 
 Prince Olav Harbour
 Smeerenburg
 Stanley 
 Strømnes

Norske kvalstasjonar

Kjelder

 Delar av denne artikkelen bygger på«Station baleinière» frå ,  den 23. september 2022.
Petit Nevis

Petit Nevis er ei folketom, privateigd øy i Grenadinane i Windwardøyane i Dei små antillane i Karibia. Øya er ein del av Saint Vincent og Grenadinane. Petit Nevis ligg på Grenadabanken, sør for Bequia og nord for Isle à Quatre. Arealet er 0,29 km².

Eit lite samfunn som bur på naboøya Bequia har henta kvalbein på øya for å bruka dei til byggemateriale.

Kjelder 

Delar av denne artikkelen bygger på «Petite Niévès» frå ,  den 23. september 2022.  

Øyar i Saint Vincent og Grenadinane
Grenadinane
Kvalstasjonar