alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Anne Hathaway

Anne Jacqueline Hathaway () er ein USA-amerikansk skodespelar. Hathaway har vunne Oscar-prisen for beste kvinnelege birolle for rolla som Fantine i filmmusikalen Les Misérables (2012).

Karriere 

Anne Hathaway fekk si første større skodespelarrolle i fjernsynsserien Get Real i 1999. I 2001 spela ho hovudroller i Disney-filmen Prinsesse på prøve, i oppfølgjaren frå 2004 og i Den forheksede Ella same året. Ho spela også inn stemma til hovudpersonen i animasjonsfilmane Katteprinsen (2002) og Sannheten om Rødhette (2005) før ho for alvor tok steget bort frå familiefilmane.

I 2005 spela ho i Havoc og Brokeback Mountain og året etter spela ho mot Meryl Streep i komedien The Devil Wears Prada. Ho har vorte brukt i ein del komediar og romantiske komediar dei siste åra, til dømes Rachel Getting Married (2008), Bride Wars (2009) Valentine's Day (2010) og Love & Other Drugs (2010). I tillegg spela ho stemma til «Jewel» i Rio (2011) og den kvite dronninga i Alice i Eventyrland (2010).

I 2012 spela ho Selina i den tredje av dei nyaste Batman-filmane, The Dark Knight Rises. Same året spela ho «Fantine» i Tom Hoopers filmatisering av musikalen Les Misérables. Det var særleg måten ho framførte songen «I Dreamed a Dream» som skapte internasjonal merksemd. Rollefiguren har her vorte tvunge til prostitusjon for å brødfø seg og dottera si. For å få fram det desperate i scena, gjekk Hathaway kraftig ned i vekt og klipte håret kort. Songen vert framført inni ei kiste som liknar ei likkiste. Christopher Orr frå The Atlantic skreiv at «Hathaway gjev alt ho har, ho tek til i stille sorg før ho byggjer det opp til eit forpint klimaks: ho geispar, ho græt, ho hostar. Dersom du blir lamslått av denne scena, noko mange vil bli, (...) kan dette vera filmen for deg.»  Ann Hornaday i The Washington Post skreiv: «Midtpunktet i ein film som består av berre midtpunkt, høyrer til Anne Hathaway, som som den tragiske heltinna Fantine syng endå eit av dei minneverdige nummera.»

For denne rolla vann Hathaway heile tretti ulike prisar, mellom anna Oscar-prisen, Golden Globe-prisen, BAFTA-prisen og Screen Actors Guild Award.

Verkliste

Filmar

Fjernsyn

Teater

Kjelder 
 Profil og filmografi på The Internet Movie Database
 Engelsk Wikipedia om Anne Hathaway - avsnittet om Les Misérables. Henta inn 28. november 2013.
Delar av denne artikkelen bygger på «Anne Hathaway» frå ,  den 2015.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff

Folk frå New York City
USA-amerikanske skodespelarar
USA-amerikanske songarar
Oscarvinnarar
Amanda Seyfried

Amanda Seyfried () er ein skodespelar, sopransongar og modell frå Allentown i Pennsylvania i USA. 

Amanda Seyfried begynte å jobba som modell allereie som 11-åring, men slutta med det året ho fylte 17. Medan ho framleis var i tenåra tok ho songtimar og studerte opera. Den fyrste skodespelarjobben hennar var ei rolle i såpeserien As the World Turns 1999-2001, som då hadde gått samanhengande på amerikansk fjernsyn sidan 1956. Den fyrste filmrolla hennar var Lindsay Lohan-filmen Mean Girls (2004).

I 2008 fekk ho rolla som Sophie i ABBA-musikalfilmen Mamma Mia!, der ho song fleire ABBA-klassikarar for filmlerretet. Filmen hjelpte henne å bryta gjennom internasjonalt som skodespelar. Ho har seinare spelt hovudrolla i filmane Jennifer's Body (2009), Chloe (2009), Dear John (2010), Letters to Juliet (2010), In Time, samt Raudhette-filmen Red Riding Hood (2011).

I 2012 spela ho Cosette i Tom Hoopers filmatisering av musikalen Les Misérables, med m.a. Hugh Jackman, Anne Hathaway og Eddie Redmayne. Same året spela ho hovudrolla i Gone og året etter i Lovelace.

Kjelder 
 Profil og filmografi på The Internet Movie Database
Denne artikkelen bygger på «Amanda Seyfried» frå ,  den 28. november 2013.  
 

Folk frå Pennsylvania
USA-amerikanske skodespelarar
Sva

Sva (frå norrønt svað, «glatt stad») eller svaberg er eit bert fjell- eller steinparti. Svaberg vart for det meste danna på slutten av siste istida, då den ofte meir enn tusen meter tjukke innlandsisen som dekte Skandinavia for meir enn ti tusen år sidan, smelta bort på relativt få tiår.

Sva er ikkje slipt og polert av sjølve isen, slik det stundom blir forklart, men derimot av enorme mengder smeltevatn under isen. Dette vatnet var fylt med sand, grus og stein som slipte på fjellet, og danna òg jettegryter. Ofte kom smeltevatnet med enormt trykk ut av opningar i isen, og laga, tildels djupe, smeltevassrenner, som nesten alltid opptrer saman med svaberg.

Korleis overflata på eit sva ser ut vil variere etter korleis kvaliteten og strukturen i fjellet er. Harde djupbergarter som granitt og syenitt kan slipast til jamne og glatte flater, medan metamorfe bergarter blir meir ujamne. 

Eit sva har ofte skuringsstriper som viser kva for ein veg isen har rørt seg. I nokre tilfelle kan det vere skuringsstriper i fleire retningar fordi isen skifta rørsleretning mot slutten av istida. Skuringsstripene er laga av stein som var frose fast i sjølve isen, og ikkje av sand- og grusblanda vatn.

Store sva er lett tilgjengelege i kommunane Gjerstad, Nissedal og Drangedal. Bukkesvåna og Kobbersvåna er eit besøk verd. Namnedelen «svå» er fleirtal av «sva» på den lokale dialekten.

Innan fjellklatring bruker ein «sva» om eit glatt fjellparti som er mindre enn 90 grader bratt (loddrett).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sva» frå ,  den 28. november 2013.  
 

Glasiologi
Hølje

Ei hølje er eit lågare parti på ei nedbørsmyr. Høljene har laus botn og opptrer i veksling med høgre tuestrenger. I ei myr som er under oppbygging, vil det vere tilvekst av torvmosar i dei våte høljene.

I høljene veks det mange artar torvmosar. Elles er torvull og rome døme på planteartar som i atlantisk klima veks på høljer med fastmatte, mens ein i høljer med mjukmatte kan finne kvitmyrark og dystarr.

Sjå òg
 Flark

Kjelder

 Asbjørn Moen, Anders Lyngstad og Dag-Inge Øien Kunnskapsstatus og innspill til faggrunnlag for oseanisk nedbørmyr som utvalgt naturtype (PDF)

Akvatisk økologi
Pedologi
Våtmarksområde
Myr
Inselberg

Inselberg (tysk for 'øyfjell') er eit bratt, isolert fjell eller ein ås, oftast med avrunda topp. Det består vanlegvis av gneis, granitt eller anna hard bergart som har vorte ståande igjen etter utstrakt erosjon av mjukare bergarter i landskapet omkring. Dei finst gjerne i tropiske strøk.

Sjå òg 
 kopje
 mesa

Kjelder

Bakgrunnsstoff

 
Geologiterminologi
Steinformasjonar
Fjell
Tyske ord og uttrykk
Jordpyramide

Jordpyramidar er slanke pyramidar eller søyler som er danna i fast morene-masse ved regn-erosjon. Som regel ligg det ein større eller mindre stein på toppen; han har verna pyramiden mot direkte nedbør og gjort det mogeleg å få danna dei ofte ganske merkelege formasjonane.

Kjende jordpyramidar i Noreg er Kvitskriuprestinn i Uladalen i Sel kommune. Verdskjende er jordpyramidane ved Bolzano i Sør-Tirol, som er opptil 30 meter høge.

Kjelder

Erosjonslandformer
Steinformasjonar
Malcolm Young

Malcolm Mitchell Young ()-død 18. november 2017 er ein skotskfødd australsk gitarist som er best kjend som ein av grunnleggjarane av det australske hard rock-bandet AC/DC. Young har vore både rytmegitarist, bakgrunnsvokalist og låtskrivar for bandet. I 2003 blei Young og dei andre AC/DC-medlemmane innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.

Sjølv om veslebroren Angus Young (f. 1955) får meir merksemd enn storebroren, har Malcolm Young blitt skildra som forretningsmannen og hjernen bak AC/DC. Som rytmegitarist er det han som har utvikla mange av gitarriffa og utvikla lydbiletet i AC/DC. Han er gift med Linda Young og har to born med henne.

Kjelde 

Denne artikkelen bygger på «Malcolm Young» frå ,  den 29. november 2013.  
 

Australske gitaristar
Australske låtskrivarar
Lagg

Lagg er eit område langs kanten av ei regnvassmyr eller ombrogen myr med minerotrof vegetasjon. Laggen er flat og med ein frodigare vegetasjon fordi han får tilført mineralrikt grunnvatn frå kantane, medan den sentrale delen av myra berre får tilført vatn frå regnvatn.

Kjelder
Mæhlum, Lars. (2009, 20. juli). Lagg: myrstruktur. I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/lagg%2Fmyrstruktur.

Akvatisk økologi
Våtmarksområde
Løss

Løss er ein type finkorna jord som driv med vinden. Han består ofte av kvarts, feltspat, kalk og andre mineral og inneheld normalt òg organisk material. Løsskorna er kantete og held seg difor lenge i store skråningar utan å rase ned. Små partiklar av løss kan karakteriserast som støv.

Løssjord, har som andre sediment med høgt kvartsinnhold, opphavet sitt i erosjon av den blotta underliggande berggrunnen, ofte i samband med eoliske prosessar. Dette kan til dømes skje mekanisk med hjelp av ein stor ismasse (isbre) der silten transporterast og blir avsett med hjelp av vinden, eller ved at vinden eroderer ned fjellgrunnen. Slik har til dømes løssjorda i Kina vorte til.

Løssområda kan bli fleire hundre meter tjukke, og i visse delar av verda har det vorte bygd bustader i dei.

Løss finst på mange stader i verda, først og fremst i USA, Argentina, Kina, Sentral-Europa, det sentrale Asia, men òg i mellom anna Nord-Afrika og Australia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Løss» frå ,  den 29. november 2013.  
 

Pedologi
Glasiologi 
Sedimentære bergartar
Sediment
Jordtypar
Eoliske landformer
Minerogen myr

Ei minerogen myr eller ei jordvassmyr er ei myr som får vasstilførselen sin dels frå regnvatn og dels frå grunnvatn som har vore i kontakt med mineraljord (minerogent vatn). Han er meir eller mindre næringsrik avhengig av eigenskapane til grunnvatnet. Eit skil mellom soligen myr i hellande terreng der grunnvatnet er i rørsle, og topogen myr der grunnvatnet står stille. Plantesamfunn på minerogen myr vert rekna som minerotrof.

Kjelder
Minerogen myr. (20. juli 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/minerogen_myr.

Våtmarksområde
Mudder

Mudder eller slam er ei type finkorna gjørme som er klebrig, sleip og glatt. Han er danna av vatn og partiklar i leir- og siltstorleik. Dei fleste korna er mindre enn 0,06 mm. Når mudderet tørkar kan det dannast eit fast sediment som kan herdne til mudder- eller slamstein.

Kjelder
Bryhni, Inge. (14. februar 2009). Mudder. I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/mudder.

Akvatisk økologi
Jord
Byggjematerial
Keramiske material
Neoglasiasjon

Neoglasiasjon syner til ei dokumentert avkjøling i klimaet til jorda under holocen etter den siste istida. Neoglasiasjonen kom etter varmetida i holocen, som har vore den varmaste tida på jorda etter istida tok slutt. Neoglasiasjonen har ikkje ei markert, global byrjing, men vart markert lokalt med framstøyt av isbreane. 

I Noreg skjedde dette under den vesle istida litt før år 1750.

Kjelder
Neoglasiasjon. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/neoglasiasjon.

Holocen
Klimahistorie
Vasskjelde

Ei kjelde, ile, olle eller oppkome er ein stad der grunnvatnet kjem fram i dagen. Dei finst ofte i skråningar der eit lag med sand ligg på eit vasstett leirlag eller på fast berggrunn. Vatnet vert reinsa i grunnen, slik at kjeldevatnet ofte er betre drikkevatn enn innsjø- og elvevatn.

Varmekjelder
Varmekjelder eller termer er vatn som kjem frå så store djupner at det vert varma opp av jordvarmen. I vulkanske område kan temperaturen i vatnet kome opp til kokepunktet, som i ein geysir

Mineralkilde 
Ei mineralkjelde inneheld vatn med løyste salt frå dei bergartane det har passert, og vert ofte nytta som mineralvatn. Mange av desse kjeldene, til dømes i Aachen og Bad Ems i Tyskland, Karlovy Vary i Tsjekkia og Vichy i Frankrike er òg varme. I eldre tid vart kjelder rekna som heilage, særleg på grunn av dei helsebringande verknadane dei første med seg, som Olavskjelder.

Springkjelde
Ei springkjelde er ei kjelder der vatnet spring opp frå jordoverflata, ofte med stor fart og med høgt trykk. Dei kan anten vere artesiske brønnar eller geysirar.

Kjelder
 Kilde: sted hvor grunnvann kommer opp. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 29. november 2013 fra http://snl.no/kilde%2Fsted_hvor_grunnvann_kommer_opp.
Springkilder. (15. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 1. desember 2013 frå http://snl.no/springkilder.

Vasskjelder
Drikkevatn
Ferskvassøkologi
Geomorfologi
Hydrologi
Underjordiske elvar
Vassmassar
Ostreabanke

Ostreabankar eller ostrealeire er skjelbankar og leirelag frå postglasial tid i Oslo-området. Under avsetninga låg strandlinja ved Oslo kring 70 meter høgare enn i dag.

Kjelder
Ostreabanker. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/ostreabanker.

Oslofjorden
Geologi i Oslo
Pamukkale

Pamukkale (tyrkisk for 'bomullsborg') er ein verdsarvstad i provinsen Denizli sørvest i Tyrkia. Det ligg varmekjelder og travertiner i byen, som er terrassar av karbonatmineral som er avsett av rennande vatn. 

Den gamle gresk-romerske og bysantinske byen Hierapolis vart bygd på toppen av den kvite «borga», som er kring 2,7 km lang og 600 meter brei og har ei høgd på 160 meter. Ein kan sjå området får åsane ovanom byen Denizli, 20 km unna. 

Turisme er og har vore ein stor industri. Folk har bada i dei naturlege bassenga i tusenvis av år. Så nyleg som på midten av 1900-talet vart det bygd hotell over ruinane av Hierapolis, noko som gjorde stor skade. Ein veg vart bygd frå dalen over terrassane og motorsyklar fekk løyve til å køyre opp og ned fjellsida. Då området fekk status som verdsarvstad vart hotella rivne og vegen fjerna og erstatta med kunstige basseng. Det er ikkje lov å ha på sko på terrassane for å verne avsetningane.

Galleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pamukkale» frå ,  den 29. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Kalkstein
Turistmål i provinsen Denizli
Varmekjelder i Tyrkia
Verdsarv i Tyrkia
Verneområde i Tyrkia
Paternostersjø

Paternostersjø er eit vatn i ei rekkje av innsjøar med ei elv imellom. Denne typen vatn er danna ved erosjon frå isbre, og er vanlege i fjellområde som har vore dekte av is.

Namnet kjem frå «Paternoster», det latinske namnet og byrjinga av bøna «Fader vår». Innsjøane har fått dette namnet fordi dei liknar ei bønnekjede.

Kjelder
Bryhni, Inge. (14. februar 2009). Paternostersjøer, Store norske leksikon. Henta 21. november 2013.
Denne artikkelen bygger på «Paternoster lake» frå ,  den 4. desember 2013.  
 

Brevatn
Glasiale landformer
Polvandring

Polvandring syner til endringa i plasseringa til polane i tilhøve til kontinenta gjennom geologisk tid. Ved paleomagnetiske undersøkingar har det vore mogleg å avgjere den magnetiske plasseringa til polane til ulike tider i historia til jorda. Vandringa til polane er berre tilsynelatande; det er kontinenta (eller jordplatene, sjå platetektonikk) som rører seg. Dei magnetiske polane har heile tida stått ganske nær dei geografiske polane.

Sett frå Europa fann den magnetiske nordpolen seg i kambrium i Stillehavet, han rørde seg så mot kysten av Aust-Asia, gjennom dei nordaustlegaste delane av Asia og ut i Nordishavet. Paleomagnetiske målingar gjort i bergarter på andre kontinent gjev andre polvandringskurver. Dette viser at kontinenta ikkje berre har rørt seg i tilhøve til dei magnetiske polane, men òg i tilhøve til kvarandre.

Kjelder
Polvandring. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/polvandring.

Geodesi
Platetektonikk
Strukturmark

Strukturmark, polygonmark eller rutemark er eit omgrep for overflateformer som vert danna i vassmetta, leirhaldig jord som avvekslande frys og tiner. I leirjord uten steininnblanding dannast tilnærma sekskanta polygon. Dei opptrer òg ved uttørring av leirslam. I steinblanda leirjord dannast steinrender ved utfrysing av stein mot polygonsprekkene. Steinrender dannast på same måte der terrenget er skrått, så jorda flyt i ei særskild retning. Dette vert kalla solifluksjon. Strukturmark vert særleg danna i område der grunnen er frosen året rundt, så vatnet ikkje har høve til å søkke ned i jorda. Særs store polygon eller ruter kan oppstå ved at overflaten sprekk når den frosne jorda og steinen trekkjer seg saman på grunn av sterk kulde.

Kjelder
 Strukturmark. (15. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 29. november 2013 frå http://snl.no/strukturmark.

 
Geomorfologi
Periglasiale landformer
Polygonmark

Polygonmark er tundraområde i høgfjell eller polarstrøk der overflata viser polygonforma mønster, anten av isfylte sprekker eller av lausmateriale sortert av frosten. Polygonmark er ein spesiell type strukturmark.

Kjelder
Polygonmark. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/polygonmark.

Strukturmark
Romeriksbreen

Romeriksbreen er namnet på ein del av innlandsisen som under avsmeltingstida etter den siste istida (for ca. 9000 år sidan) låg over Romerike. Han trekte seg tilbake i rykk, eller trinn, og i kvart av desse vart det like føre isen avsett store breelvterrassar og delta. Grus og grov sand vart avsett nærast isfronten, finare sand og leire lenger vekk. På sandområda (moane) med furuskog er det i dag mange grustak. Leirområda dannar det beste landbruksarealet i flatbygdene på Romerike.

Trinna kallast, frå sør til nord, Bergertrinnet, Jessheimtrinnet, Hauersetertrinnet, Daltrinnet og Minnesundtrinnet. Særleg ved Hauerseter- og Daltrinnet er det mange grytehol som utgjer eit karakteristisk trekk i landskapet. Dei fleste israndavsetningane vart avsett i havet som dengong stod ca 205 m høgare enn no.

Kjelder
 Romeriksbreen. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. november 2013 frå http://snl.no/Romeriksbreen.

Isbrear i Noreg
Geologi i Viken
Romerike
Den siste istida
Ole Anunsen Strøm

Ole Anunsen Strøm () var ein norsk, offiser og politikar frå Skoger i Buskerud. 

Strøm var son til ein gardbrukar i Skoger. Sjølv utdanna han seg til offiser. Han tok fyrst sersjanteksamen ved Norske Jægerkorps Underofficerskole i 1883, fem år seinare tok han eksamen ved ingeniør-underoffiserskulen. Åra 1888-93 arbeidde han på kontoret til ingeniørvåpenet. Frå 1893 budde han på Hvalsmoen i Norderhov, der han hadde ymse posisjonar ved ingeniørvåpenet sin landevernsbataljon. I 1911 vart han utnemnd til kvartermeister ved sappørbataljonen. Strøm var formann for Norges underoffisersforening i 1907-08.

Strøm var medlem av heradsstyret i Norderhov frå 1898, varaordførar 1905-07, og ordførar i Norderhov i åra 1908-16 og 1923-25. Han var stortingsrepresentant for einmannskrinsen Ringerike i Buskeruds amt perioden 1910-12. Strøm representerte Venstre i kommunestyret og Frisinna Venstre på Stortinget. På Stortinget var han medlem i militærkomiteen.

I 1928 vart Strøm Borgardådsmedaljen.

Kjelder
Ola Brænden (red.): Norderhov kommune - Det kommunale sjølstyre 1837-1937-1945. Norderhov kommune 1946 (s. 70-71, digitalisert av Nasjonalbiblioteket)
Tallak Lindstøl: Stortinget og statsraadet 1814-1914. 1ste bind, 2den del. Steen'ske Bogtrykkeri, Kristiania 1914 (s. 842, digitalisert av Nasjonalbiblioteket)
Vilhelm Haffner: Stortinget og statsrådet 1915-1945 - Bind 1 Biografier. Oslo 1949 (s. 50, digitalisert av Nasjonalbiblioteket)

Stortingsrepresentantar frå Frisinnede Venstre
Stortingsrepresentantar for Buskerud
Stortingsrepresentantar 1910-1912
Venstreordførarar i Buskerud
Ordførarar i Norderhov
Medaljen for borgardåd
Kongens fortenestmedalje i sølv
Folk frå Drammen
Folk frå Ringerike
Lesjaverk kyrkje

Lesjaverk kyrkje er ei lafta langkyrkje frå 1964 i Lesja kommune i Innlandet fylke. Den fyrste kyrkja på staden kom i 1695. Denne kyrkja vart flytta og gjenoppført som Lesjaskog kyrkje i 1855. Kyrkjegarden forfall så nokre år før han vart innvigd på nytt i 1941. Dagens kyrkje vart oppført i 1962–64 og innvigd 19. juli 1964. Mykje av inventaret er skore av den lokale treskjeraren Otto Sveen.

Bakgrunnsstoff
 
 
 
 Lesja kommune
 

Kyrkjer i Lesja
Kyrkjer i Nord-Gudbrandsdal prosti
Kulturminne i Lesja
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1964
Lesjaskog kyrkje

Lesjaskog kyrkje er ei lafta langkyrkje som vart oppført som Vår Frelsers kirke på Lesjaverk i 1695, og ein veit ikkje heilt sikkert når kyrkja vart innvigd. Drifta på jernverket vart lagt ned i 1812, og i 1855 vart kyrkja flytta og oppført på Lesjaskog.

Bakgrunnsstoff
 
 
 Lokalhistoriewiki — Lesjaskog kyrkje
 
 Lesja kommune 
 

Kyrkjer i Lesja
Kyrkjer i Nord-Gudbrandsdal prosti
Kulturminne i Lesja
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1690-åra
Viktor Mamatov

Viktor Fjodorovitsj Mamatov () er ein sovjet-russisk tidlegare skiskyttar frå Belovo i Kemerovo oblast. Han vart verdsmeister i den individuelle øvinga under VM i skiskyting 1967, olympisk meister i stafett med Sovjetunionen både i 1968 og 1972 og verdsmeister i same øvinga i tre år på rad; 1969-71.

Aktiv
Mamatov var 29 år gammal då han vann gullmedaljen på 20 km under VM i skiskyting 1967 i austtyske Altenberg, den einaste individuelle øvinga i meisterskapen. Meisterskapen var elles hans fyrste, og han fekk også med seg ein sølvmedalje med Sovjetunionen sitt lag i 4 x 7,5 km stafett, gullmedaljen tok Noreg.

Frå vinter-OL 1968 i Grenoble til og vinter-OL 1972 i Sapporo deltok Mamatov på alle sovjetiske stafettlag i den årlege internasjonale skiskytings-meisterskapen; alle dei fem aktuelle tevlingane enda med gull til Mamatov og dei ulike lagkameratane hans, framom alle i lag med Aleksandr Tikhonov og Rennat Safin. I tillegg til dei to OL-gulla og tre-VM-gulla vann Mamatov bronsemedaljen i den individuelle øvinga under VM 1970 i Östersund, bakom landsmannen Tikhonov og sølvvinnaren Tor Svendsberget frå Noreg.

Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
VM i skiskyting 1967 i Altenberg: Gullmedalje på 20 km, sølvmedalje i stafett
Vinter-OL 1968 i Grenoble: Gullmedalje i stafett, nr 7 på 20 km
VM i skiskyting 1969 i Zakopane: Gullmedalje i stafett, nr 14 på 20 km
VM i skiskyting 1970 i Östersund: Gullmedalje i stafett, bronsemedalje på 20 km
VM i skiskyting 1971 i Tavastehus: Gullmedalje i stafett, nr 6 på 20 km
Vinter-OL 1972 i Sapporo: Gullmedalje i stafett, nr 7 i 20 km

Merknadar

Kjelder
Sportsboken, aktuelle årgangar

Sovjetiske skiskyttarar
Russiske skiskyttarar
Verdsmeistrar i skiskyting
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Medaljevinnarar under vinter-OL 1968
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1968
Skiskyttarar under vinter-OL 1968
Medaljevinnarar under vinter-OL 1972
Sovjetiske deltakarar under vinter-OL 1972
Skiskyttarar under vinter-OL 1972