alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Wirth Peninsula

Wirth Peninsula  er ei brei, isdekt halvøy, 20 nautiske mil (37 km) lang, mellom Eltanin Bay og Fladerer Bay i Ellsworth Land i Antarktis. Ho vart kartlagd av United States Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1961-66. Ho vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Laurence Wirth, kaptein på USNS «Eltanin» på turar i  Antarktis, september 1966-november 1967.

Kjelder

Halvøyar i Ellsworth Land
Trinityhalvøya

Trinityhalvøya er nordenden av Den antarktiske halvøya, som strekkjer seg nordaustover kring 130 km frå ein linje mellom Cape Kjellman og Cape Longing. Fleire forskjellige namn har vorte nytta av kartmakarar dei siste hundre åra (Trinity Land, Palmer Land, Land of Louis Philippe) for denne delen av Den antarktiske halvøya. Det tilrådde namnet kjem frå Trinity Land, gjeve av Edward Bransfield i løpet av januar 1820 (etter Trinity Board), sjølv om ein ikkje er heilt sikker på kva område han gav dette namnet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Trinity Peninsula» frå ,  den 5. januar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Composite Gazetteer of Antarctia – ID 14958: Trinityhalvøya

 *
Halvøyar i Antarktis
Namn knytte til Treeininga
Sørhavsjo

Sørhavsjo (Stercorarius antarcticus) er ein sjøfugl i jofamilien. Han er spreidd sirkumpolart på den sørlege halvkula, lever pelagisk og hekkar på subantarktiske øyar, søraustre Argentina og Den antarktiske halvøya. 


Skildring 

Sørhavsjoen er den største joarten, er kraftig bygd, har ei kroppslengd på 52 til 64 centimeter og kroppssvekt på 1200 til 2100 gram der hofuglane er dei tyngste. Han er sjokoladebrun over det heile, unntaka er bronsjegule flekkar i nakken og iaugefallande kvite «blink» på over og undersida av vengen. Det kraftige nebbet er nedbøygd i enden, nebb og føter er svarte. 

Hekkar sirkumpolart på subantarktiske øyar inkludert Aucklandøyane og Chathamøyane, Campelløyane, Stewart Island/Rakiura, Fiordland på Sørøya på New Zealand og andre øyar i landet; på søraustre kysten av Argentina, Falklandsøyane, Tristan da Cunha og Gough Island. Dei hekkar dessutan så langt sør som på Ballenyøyane i Sørishavet, ein del av Ross Dependency.

Sørhavsjoar overvintrar i Sør-Atlanteren og spreitt på sørlege hav. Nokre av dei som hekkar lengst nord, på Tristan da Cunha og Gough Island og i territoriet til New Zealand kan vere stasjonære, dei som hekkar lengst sør trekker nordover, mange til havet sør for Australia.

Når sørhavsjoar lever til havs trur ein dei lever av fisk, joar som kjem til kystar supplerer med åtsel og kan stele føde frå skarvar og måsar. På Chathamøyane er føda om vinteren sett saman av langhalsar og breinebbkvalfugl. I hekketida er føda hovudsakleg ungar og egg av andre fugleartar slik som pingvinar, dei lever og av åtsel, avfall frå sel og dei jagar og drep vaksne petrellar og kan lagre restar av fuglekroppar i dynger. 

Mange sørhavsjopar på øyar i New Zealand vernar eit territorium heile året. Det er observert at to hannar og ei ho, og opptil sju fuglar vernar eit territorium på nokre øyar, men andre stader er parvis hekking mest vanleg. Reira er lagd som ei forsenking i bakken fora av vegetasjon. Kullet er vanlegvis på 2 egg. Klekkinga skjer etter ca. 30 dagar og ungane får mat av foreldra til dei kan flyge etter ca. 6-9 veker og vidare opp til 10 veker etter det igjen. Dei er 5-14, typisk 8 år når dei blir hekkefuglar, og lever gjerne til dei er over 20 år. 

Arten er ikkje trua, og bestanden er estimert til ca. 13 000-14 000 par (1996), og er trudd å vere stabil.

Underartar med utbreiing 
 Stercorarius antarcticus lonnbergi, hekkar på Den antarktiske halvøya, sirkumpolart på subantarktiske øyar inkludert Aucklandøyane og Chathamøyane, Fiordland på Sørøya på New Zealand og andre øyar i landet.
 Stercorarius antarcticus antarcticus, hekkar på søraustre kysten av Argentina, på Falklandsøyane, overvintrar utanfor Sør-Amerika.
 Stercorarius antarcticus hamiltoni, hekkar på Tristan da Cunha og Gough Island.

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005 
 Del Hoyo, J.; Elliot, A. & Christie D., ed (1996). HBW 3 - Species accounts: Brown Skua (Catharacta antarctica)  Barcelona: Lynx edicions. ISBN 84-87334-20-2.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Jofamilien
Fuglar i Sørishavet og Antarktis
Fuglar i Atlanteren
Fuglar i Oseania
San Marino i Eurovision Song Contest 2012

San Marino deltok i Eurovision Song Contest 2012 i Baku i Aserbajdsjan med songen «The Social Network Song (OH OH - Uh - OH OH)», framført på engelsk og italiensk av Valentina Monetta.

Uttaking

Artist
Den sanmarinske kringkastaren Radiotelevisione della Repubblica di San Marino (SMRTV) stadfesta 14. mars 2012 at Valentina Monetta ville representere San Marino i Eurovision Song Contest 2012 i mai.

Song
I eit fjernsynsprogram med Valentina Monetta 16. mars 2012 vart «Facebook, Uh, Oh, Oh (A Satirical Song)» presentert som det sanmarinske bidraget.

Diskvalifikasjon
Det vart seinare annonsert at songen bryt regel 1.2.2. (g), som seier:

Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) stadfesta at San Marino måtte teksten og tittelen til songen eller velje ein ny song før 23. mars.

Ein ny versjon av songen med tittelen «The Social Network Song (OH OH - Uh - OH OH)» vart presentert 22. mars.

I Eurovision
Sidan berre dei fire store og vertslandet var direktekvalifisert til finalen måtte San Marino kvalifisere seg i éin av dei to semifinalane.

Semifinalen
Senit starta som nummer elleve i den fyrste semifinalen 22. mai 2013. San Marino fekk til saman 31 poeng og enda på 14. plass av totalt 18 bidrag. Kvart land kunne gje maks tolv poeng til ein song, og berre dei ti beste landa gjekk vidare til finalen. Sjølv om landet ikkje gjekk vidare til finalen fekk dei sin beste plassering sidan debuten i 2008.

Finalen

Kjelder

Fotnotar

2012
Land i Eurovision Song Contest 2012
2012 i San Marino
Svend Aspås

Svend Halvorsen Aspaas () var ein norsk byggmeister, arkitekt og kyrkjebyggar. Han leia mellom bygginga av dei store åttekantkyrkjene i stein: Røros kyrkje, Vang kyrkje (Ridabu) og Sør-Fron kyrkje. For Stor-Elvdal kyrkje var han og arkitekt.

Svend Aspaas kom tidleg til Røros koparverk. Som 17-åring byrja han i lære som smiegut og seinare vart han underbyggmeister og frå 1803 overbyggmeister ved koparverket. Han vart i 1769 sendt til Kongsberg for å få meir opplæring i gruvebygging, i 1784 var han og Falun. Der lærte han seg bruk av slaggstein som byggemateriale. 

For generalveimester nordenfjelds, oberstløytnant Nicolai Frederik Krohg, konstruerte han fleire bruer, og han sette opp damanlegg i Bymarka ved Trondheim for Ila mølle.

Kyrkjebyggjar
Ved byggingen av Røros kyrkje i 1779-84, kom han i 1780 med som leiar av murarbeidet, etter at arbeidet var påbegynt av murmester Mohr fra Trondheim. Aspaas har truleg ikkje å ha delteke i utforming av kyrkja. Aspaas leia oppføringa av den åttekanta Sør-Fron kyrkje i Gudbrandsdalen i perioden 1786-92. Folket i Fron kjente godt tilhøva på Røros gjennom handel med korn, og dei fekk i 1786 Aspaas til å lage eit overslag over materialbruken ved ei steinkyrkje. Hans kunnskap om muring av høge murar var naudsynt for dette arbeidet og hans kunnskap om konstruksjon av bruer kom til nytte ved oppføring av den enorme takkonstruksjonen. Som takk for arbeidet gav bygdefolket Aspaas eit sølvbeger ”for Froens Hovedkirkes hældige Bygning”.

Vang kyrkje (Ridabu) ved Hamar vart bygd i 1806-10 med sokneprest Abraham Pihl som arkitekt. Pihl måtte dra på eit lengre oppdrag for kongen, og Aspaas var det naturlege valget for å overta Pihls oppgåve som utførande byggmester.

Den enaste kyrkja som Aspaas sikkert var både arkitekt og byggmeister for er Stor-Elvdal kyrkje. Han leverte teikning og modell til kyrkja i 1807 og leia sjølv arbeidet som ikkje vart fullført før Aspaas døde. Kyrkja i Stor-Elvdal er i si hovudform ei sterkt forenkla utgåve av Røros kyrkje, eller helst Tynset kyrkje som førebilete, men med sentraltårn som Sør-Fron kyrkje.

Svend Aspås skal og ha vore arkitekt for Støren kyrkje. Harry Fett gav også Aspaas æra for Buvik kyrkje og Svatsum kyrkje, sjølv om Støren og Buvik også vart rekna som utført av ein elev av Aspaas.

Sonen Runar Aspaas skal ha teikna den åttekanta Tolga kyrkje.

Bakgrunnsstoff 
Anders Reitan Ålen, 1936.
Kåre Hosar: Sør-Fron kirke. Lokal bakgrunn og impulser utenfra. Magisteravhandling Univ. i Oslo 1988
Kåre Hosar og Arne Fauske: Sør-Fron kyrkje 1792-1992, 1992
Norsk biografisk leksikon: Svend Aspaas 

Norske arkitektar
Norske byggmeistrar
Folk frå Holtålen
Preben Munthe

Preben Hempel Munthe () var ein norsk økonomiprofessor, forfattar og riksmeklingsmann, fødd i tidlegare Aker kommune i Oslo. Han var son av bibliotekaren Wilhelm Munthe.

Biografi 

Mesteparten av levetida si budde Preben Munthe i Oslo. Han utdanna seg innan sosialøkonomi i Oslo og Stockholm og vart cand.oecon ved Universitetet i Oslo i 1946. I 1946 vart han tilsett som høgskulestipendiat ved Norges Handelshøyskole i Bergen, seinare vart han forfremja til dosent. Etter studieopphald i USA og Storbritannia fekk han graden dr.oecon ved NHH i 1961, og vart utnemnd til professor i distribusjonsøkonomi ved UiO same året. Denne stillinga hadde han fram til han gjekk av med pensjon i 1992. 

Preben Munthe forfatta mykje viktig faglitteratur innan sosialøkonomi. Han opparbeidde seg dessutan mange verv i løpet av karrieren. Frå 1965 - 1974 hadde han bistilling som riksmeklingsmann, og han fekk høge stillingar i ei rekkje store verksemder i Noreg, t.d. Norsk Hydro, Freia, Aschehoug, Bergen Bank, IBM og Nora Industrier samt Institusjonen Fritt Ord. Frå 1959 til 1983 var han også konsulent for Nobelkomitéen, og frå 1985 til 2000 var han kanslar for St. Olavs Orden.

Prisar og utmerkingar 

 1971: Kommandør av St. Olavs Orden
 1974: Medlem i Det Norske Videnskaps-Akademi

Kjelder 

 NBL-artikkel om Preben Munthe, skriven av Arnljot Strømme Svendsen

Fotnotar 

Norske økonomiprofessorar
Folk frå Oslo
Professorar ved Universitetet i Oslo
Sosialøkonomar
Riksmeklarar
St. Olavs Orden
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Norske sakprosaforfattarar
Stor-Elvdal kyrkje

Stor-Elvdal kyrkje også kjent som Stor-Elvdal kirke er ei åttekanta kyrkje frå 1821 i Stor-Elvdal kommune i Innlandet.

Byggverket er i tømmer og har 600 plassar. Det er bygd i perioden 1809-1921 i empirestil.

Svend Aspås var arkitekt for bygget og leia sjølv byggearbeidet før han døydde. Kyrkja i Stor-Elvdal er i si hovudform ei sterkt forenkla utgåve av Røros kyrkje, eller helst Tynset kyrkje som førebilete, men med sentraltårn som Sør-Fron kyrkje.

Det er bygd i perioden 1809-1921 i empirestil og har barokkorgel. Stor-Elvdal kyrkje var truleg utgangspunkt for utforming av Tolga kyrkje teikna av Rasmus Svendsen Aspås. Far Svend Aspås leverte teikningar til Stor-Elvdal kyrkje i februar 1807 og fekk for det 9 riksdalar i honorar. Aspås var frå før kjend for arbeidet på Røros kyrkje og Vang kyrkje - begge desse store bygga var i mur. Aspås kom til Stor-Elvdal i juli 1807 og byrja byggearbeidet. Arbeidet stansa opp i 1812 på grunn av den vanskelege situasjonen i landet, og tok til att i 1819. På det meste var 18 mann i arbeid. I løpet av 1809 var tømringa med tak og tårn ferdig. I 1819 vart det sett inn glasvindauge, og det vart sett opp spir og detaljar i smijern. Innreidingsarbeidet vart i hovudsak utført i løpet av 1820. Klokkene kom opp i 1821 og kyrkja vart innvigd 21. september 1821 med prost Andreas Wulfsberg i spissen. Dørene gikk opphavleg innover slik det var vanleg, men etter brannen i Grue kyrkje i 1822 vart dørene snudd slik at dei slo utover. I 1829 vart kyrkja måla innvendig som siste trinn i byggearbeidet. Kostnadane ved bygget vart delt på gardbrukarane som betalte i tømmer eller kontante pengar. I tillegg til frie materialar og pliktarbeid, kosta bygget 2674 specidaler i direkte utlegg. Kyrkja er utforma som ein litt langstrakt åttekant med tilbygg for sakristi og våpenhus på kortveggene.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Stor-Elvdal
Kyrkjer i Sør-Østerdal prosti
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1821
Kulturminne i Stor-Elvdal
Hospitalskyrkja

Hospitalskyrkja også kjent som Hospitalskirken er ei kyrkje i Trondheim. Kyrkja har alltid høyrt til Trondhjems Hospital. Den vart oppført i 1705 og erstatta ei mellomalderkyrke på same stad. Den er den første av dei omkring 60 oktogonale kyrkjene i Noreg (dei fleste i tømmer som Hospitalskyrkja). Bygget er teikna av Johan Christopher Hempel som mellom anna òg stod for Bakke kyrkje på Møllenberg. 

Hospitalskyrkja var truleg modell for Norddal kyrkje på Sunnmøre etter at byggmeisteren for Norddal kyrkje i «nærleiken» av Trondheim fann ei kyrkje han likte.

Kjelder
 Rolf Grankvist (red.). Nidaros Kirkes Spital 1277-2006, Trondhjems Hospitals kirke 300 år 1706-2006. Tapir Akademisk Forlag, Trondheim 2006. ISBN 82-519-2116-3

Bakgrunnsstoff 
 Kyrkjesøk
 
 

Kyrkjer i Trondheim
Åttekanta kyrkjer i Noreg
Norske kyrkjer frå 1700-åra
Kyrkjer i Nidaros Domprosti
Kulturminne i Trondheim
Landskapsmåleri

Landskapsmåleri er biletleg skildring av naturformasjonar som fjell, dalar, elvar og skog, særleg der hovudmotivet viser eit vidt syn med elementa arrangert i ein samanhengande komposisjon. I andre måleri kan ein landskapsbakgrunn for figurar også vere ein viktig del av biletet. Himmelen er nesten alltid med i eit landskapsmåleri, og vêret er ofte eit element i komposisjonen. Detaljerte landskap som eit eige fagområde finst ikkje i alle kunsttradisjonar. Dei to viktigaste tradisjonane frå vestlege måleri og kinesisk kunst, går tilbake godt over tusen år i begge tilfella. Landskapsfotografi har vore  viktig sidan det 19. hundreåret.

Historie
 

Dei tidlege kunstformene skildrar lite som eigentleg kan kallast landskap, sjølv om bakkelinjer og indikasjonar på fjell, tre eller andre naturformasjonar nokre gongar er med i biletet. Dei fyrste "reine landskapa" utan menneskelege figurar er freskomåleri frå det minoiske Hellas rundt 1500 f.Kr. Jaktscener i Nildeltaet frå Egypt i oldtida, kan gje ei sterk kjensle av landskap, men det vert lagt vekt på forma på plantar, menneske og dyrefigurar og ikkje på landskapet. Ein del romerske landskapsmåleri frå det første hundreåret f.Kr. og framover har overlevd, særleg freskomåleri som dekor i rom har vort bevart i arkeologiske byar som Pompeii, Herculaneum og andre stader, og som mosaikk. 

Den kinesiske tradisjonen med blekkmåleri, shan shui ("fjell-vatn"), der det einaste teiknet på menneskeliv vanlegvis er ein vismann, eller eit glimt av hytta hans, brukar landskapet som bakgrunn for å framheve individet. Landskapskunst frå perioden fått status som klassisk og har vorte mykje etterlikna i kinesisk målarkunst.

Både den romerske og den kinesiske tradisjonen viser ofte store panorama av imaginære landskap. Ofte vert uttrykket forsterka av ei rekke spektakulære fjell; i Kina gjerne med fossefall, og i romarriket gjerne med hav, innsjøar eller elvar. Desse vart ofte nytta for å bygge bru over gapet mellom ei forgrunnsscene med figurar og den vide utsikta.

Døme på vestlege måleri

Kjelder

 Hugh Honour og John Fleming, A World History of Art, 1. utg. 1982 & seinare utg., Macmillan, London, sider viser til paperback-utg. frå 1984 ISBN 0-333-37185-2

Denne artikkelen bygger på «Landscape art» frå ,  den 5. januar 2013.

Bakgrunnsstoff
Chinese Landscape Painting 
Learn Painting demonstrations  
Landscape 
Landskapsmaleri på Store Norske Leksikon. 

Kunst
Ainospråk

Aino (på aino アイヌ イタク, aynu itak; japansk アイヌ語, ainu-go)  er det tradisjonelle språket til ainoane på  Hokkaido (Nordøya) i Japan. Språket vart tidlegare også brukt nord på Honshu og på Kurilane og sør på Sakhalin i noverande Russland. 

Aino er rekna som eit isolert språk, det vil seie eit slektskap med andre levande språk. Vi kan iblant sjå det gruppert i lag med  dei paleosibiriske språka. Aino har mange ord til felles nivkhisk, men den mest utbreidde meininga er at dette skyldast opptak av lånord. Aino har også tatt opp mange lånord frå japansk. Tilsvarande har japansk tatt opp lånord frå aino. Den japanske lingvisten Shichiro Murayama har ut frå ordtilfang og kulturelle fellestrekk forsøkt å knyte aino til dei austronesiske språka.

Bruk 
Aino har dei siste tiåra vore eit sterkt truga språk. Dei fleste som sjølv reknar seg blant ainoane, snakkar japansk til dagleg. Det skal vere om lag 100 brukarar i byen Nibutani, men av desse var det på slutten av 1980-talet berre om lag femten som brukte språket i daglegtalen.  Kor mange som snakkar aino i dag, er vanskeleg å slå fast. Det er i dag fleire som snakkar aino som andrespråk enn som førstespråk. Ifølgje nettressursen ethnologue.com var det i 1996 15 000 ainoar i Japan, 15 av desse hadde aino som førstespråk.

Ei rørsle for å revitalsiere aino og aktivt motverke nedgangen i talet på ainotalarar, har resultert i at fleire har lært seg aino som andrespråk.

Fonologi 

Stavingsstrukturen i aino er KV(K), det vil seie at den første lyden i stavinga alltid er ein konsonant, mens sluttkonsonanten ikkje er obligatorisk.  Det finst få konsonantkombinasjonar.

Språket har fem vokalar:

Konsonantar:

 Kombinasjonen  blir realisert fonetisk som .
  blir uttalt som  framfor  samt sist i stavingar.
 Affrikaten  har både ein tona og ein postalveolar allofon. 
 Dialektal variasjon: Sachalin-dialekten realiserer stavingsfinalt  som .

Typologi og grammatikk 

Aino er eit SOV-språk og bruker postposisjonar. Subjektet og objektet blir vanlegvis markert ved hjelp av postposisjonar. Substantiv kan setjast saman, og hovudordet blir plassert sist. Verba er inndelte i transitative og intransitive verb, og avleiingar blir danna av ulike affiks.

Skrift 

I offisiell rettskriving bruker aino ein tilpassa variant av det japanske alfabetet  katakana, men også latinsk alfabet blir brukt. Tidsskriftet Ainu Times kjem ut i  begge skriftsystema. I latinsk ortografi stavar ein  c og  y;  skriv ein anten som eit likskapsteikn (=), om den glottale klusilen står mellom vokalar (som i a=sapte), eller som ein t framfor ein konsonant, eller ved at konsonanten doblast (som i cotca eller hoyuppa, dette liknar systemet i transkribert japansk). Øvrige fonem skriv ein med same bokstavar som fonetisk skrift.

Munnleg dikting 

Ainofolket har ein rik munnleg tradisjon av heltesegner. Språket i desse segnene har tatt vare på mange arkaiske språktrekk.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ainu (språk)» frå ,  den 5. januar 2013.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Ethnologue si side om aino 
 Radioleksjonar i aino  – frå Sapporo TV 
 Ainoordliste 

Isolerte språk
Språk i Japan
Einskildspråk
Paleosibirske språk
Laotisk

Laotisk er offisielt språk i Laos og blir dessutan, i form av dialekten isan, snakka av ein tredjedel av folket i Thailand. Laotisk er eit tonalt språk.

Laotisk er nærskyld med thai, skilnaden mellom desse språka kan jamførast med skilnaden mellom svensk og norsk.

Dialektar
Laotisk kan delast i fem hovudmålføre:

 Vientianelaotisk (Vientiane)
 Nordleg laotisk (Luang Prabang)
 Nordaustleg laotisk (Xieng Khouang)
 Sentrallaotisk (Khammouan)
 Sørleg laotisk (Champasak)

Ein sjette dialekt blir isan-språket i Thailand.

Alfabetet 
Språket blir skrive med laotisk skrift. Alfabetet liknar gammaldags thai-skrift, og er tufta på det det gamle thailandske alfabetet. Ein skilnad er at ein har fjerna mange likelydande bokstavar som thai-skrifta har behelde.

Bruk
Laotisk blir bruka av om lag 3 millionar menneske i Laos, og av knapt 200 000 i Thailand og Kambodsja. 800 000 har laotisk som andrespråk. Bibelen vart omsett til laotisk i 1932. Mellom ein og to tredelar av folket i Laos kan lese og skrive.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lao» frå ,  den 5. januar 2013.

Bakgrunnsstoff
Omniglot sin artikkel om laoalfabetet

Taispråk
Laos
Språk i Laos
Einskildspråk
Språk i Thailand
Språk i Kambodsja
Albena Peninsula

Albena Peninsula (Poluostrov Albena) er ei halvøy som strekkjer seg 13 km aust frå vest og er 9 km brei, heilt aust på Brabant Island i Antarktiske Arkipel i Antarktis. Ho grensar til enden av Listerbreen i nord, og Hill Bay i sør. Halvøyar endar ved Spallanzani Point i aust.

Albena Peninsula er kalla opp etter den bulgarske feriebyen Albena.

Kjelder
 Albena Peninsula. SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Halvøyar i Graham Land
Geografi i Antarktiske Arkipel
Bulgaria og Antarktis
Arctowski Peninsula

Arctowski Peninsula er ei halvøy i Antarktis. Ho er 24 km lang frå nord til sør, og ligg mellom Andvord Bay og Wilhelmina Bay på vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen, 1897–99, under Adrien de Gerlache. Halvøya er kalla opp etter Henryk Arctowski frå den ekspedisjonen, foreslått av Advisory Committee on Antarctic Names.

Kjelder
 

Halvøyar i Graham Land
Danco Coast
Arrowsmith Peninsula

Arrowsmith Peninsula er ei halvøy kring 65 km lang på vestkysten av Graham Land, vest for Forelbreen, Sharpbreen og Lallemandfjorden og nordvest for Bourgeoisfjorden, med Detusse Bay som ligg i nordvest. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1955-58 og kalla opp etter Edwin P. Arrowsmith, guvernør på Falkland Islands.

Kjelder
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
 

Halvøyar i Graham Land
Loubet Coast
Barison Peninsula

Barison Peninsula er eit stort sett isdekt halvøy som strekkjer seg 19 km nordvest frå Graham Coast i Graham Land i Antarktis. Ho er 12 km brei mellom Beascochea Bay i nordaust og Leroux Bay i sørvest. Området vart truleg vitja av Belgica-ekspedisjonen under Adrien de Gerlache 1897-99 og den franske ekspedisjonen 1903-05 under Jean Charcot.

Halvøya vart namngjeven av Den chilenske antarktisekspedisjonen 1973-74 for kaptein Eduardo Barison Roberts, kaptein på ekspedisjonen marinefartøyet «Yelcho».

Kjelder
 SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Halvøyar i Graham Land
Graham Coast
Belitsa Peninsula

Belitsa Peninsula (bulgarsk полуостров Белица, ‘Poluostrov Belitsa’) er ei 13 km brei halvøy 8,5 km nordvestover frå Trinityhalvøya på Den antarktiske halvøya. Ho grensar til Bone Bay i nordaust, Charcot Bay i sørvest and Bransfield Strait i nordvest. I vest ligg Cape Kjellman og i nord Notter Point.

Halvøya er kalla opp etter byen Belitsa sørvest i Bulgaria.

Kjelder

 Bulgarsk antarktisk stadnamnregister. Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data in English)
 SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

Halvøyar i Graham Land
Geografi på Trinityhalvøya
Bulgaria og Antarktis
Bermel Peninsula

Bermel Peninsula er ei kupert, fjellendt halvøy, kring 24 km lang og 11 km brei mellom Solbergfjorden og Mobiloilfjorden på Bowman Coast i Graham Land i Antarktis. Halvøya er 1670 moh ved Bowditch Crests og omfattar Yule Peak, Mount Wilson, Campbell Crest, Vesconte Point, Wilson Pass, Rock Pile Peaks, Miyoda Cliff og Rock Pile Point.

Halvøya ligg langs ruta utforska og fotografert frå lufta av sir Hubert Wilkins, 1928, og Lincoln Ellsworth, 1935, og vart først kartlagd av bilete frå Ellsworth av W.L.G. Joerg i 1937. United States Antarctic Service utforska området frå bakken, 1939–41, og posisjonerte halvøya omtrentleg. USAS fotografert òg halvøya frå lufta i 1940 og kalla ho «The Rock Pile» eller «Rock Pile Point». USBGN godkjende namnet Rock Pile Point for halvøya i 1947, men avgjersla vart så trekt attende. Halvøya vart verande utan namn kring 40 år før UK-APC i 1993 gav ho namn etter Peter F. Bermel, som var medlem av U.S. Advisory Committee on Antarctic Names, 1979-94 (styreleiar, 1993–94).

Bakgrunnsstoff 

Halvøyar i Graham Land
Bowman Coast
Briggs Peninsula

Briggs Peninsula er ei lita halvøya på vestsida av Inverleith Harbour på nordaustkysten av Île Anvers i Antarktiske Arkipel. Det nordaustlege neset på halvøya vart kartlagd i 1927 av mannskap på RRS «Discovery» under Discovery Investigations som namngav det Briggs Point etter matrosen A.C. Briggs, som deltok under kartlegginga. Flyfoto synte at det ikkje var noko utprega nes på denne staden og namnet vart i staden nytta om heile halvøya av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959.

Kjelder
 

Halvøyar i Graham Land
Geografi i Antarktiske Arkipel