alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Don't Let Go av Isaac Hayes

Don't Let Go er det fjortande studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut i 1979 på Polydor Records. Albumet debuterte på 39. plassen på Billboard 200.

Innhald

Samplingar
Fleire av songane på albumet er blitt sampla og brukt i andre songar: 
«Don't Let Go»
«Read My Lips» (Original Mix) av Made in London med Abigail Bailey (2007) 
«What Does It Take»
«The Hustle» av Lone Catalysts med Venus Malone (2002)
«Benzoin Gum» av Metal Fingers (2006)
 «Lady of My Dreams» (Original Part 1) av Young Gully (2011)
«Lemon Grass» av Bishop Nehru (2013)
«A Few More Kisses to Go»
 «Tonight's the Night» av Ray Parker jr. (1980)
 «Tonight's Da Night» av Redman (1992)
«Ain't No Fun (If the Homies Can't Have None)» av Snoop Dogg med Nate Dogg, Kurupt og Warren G (1993)
 «Real Hardcore» av Boogie Times Tribe (1993)
 «Fallen Star» av Scientifik (1994)
 «Tonight's the Night» av Blackstreet med Tammy Lucas (1994)
 «Age Ain't Nothing but a Number» (Havok 12" Remix) av Aaliyah (1994)
 «Rough Life» av Shabba Ranks (1995)
 «Young Black Killa» av G.A.T. (1995)
 «Middle of the Madness» av The D.E.E.P. (1995)
 «Budy Bye» (Kenny Dope Super Dub Remix) av Johnny Osbourne (1995)
 «Trailblazing» av The Wiseguys (1996)
 «Flossin'» av Big Mello (1996)
 «Around the World» av J-Flexx med Danny Boy (1996)
 «Brain Washed» av Die Hard (1997)
 «What's the Lick» av Tha Reella (1997)
 «Is There a Heaven 4 a Gangsta?» av Master P (1997)
 «Because I Got a Girl» av Nate Dogg (1998)
 «We Shine» av Da Ruckus med Eminem (1998)
 «Platinum Plus» av Big L med Big Daddy Kane (2000)
 «Life Liquid» av Canibus med Journalist (2000)
 «What's It Gonna Be» av Brian McKnight (2001)
 «The Life» av Alicia Keys (2001)
 «Butterflies» (Track Masters Remix) av Michael Jackson med Eve (2001)
 «Chi Kung» av RZA (2003)
 «Can We Spend Some Time Together?» av Hil St. Soul (2006)
 «Turned Around and Time Warped» av DJ Shadow og Cut Chemist (2008)
 «O.G.» (Original Version) av Snoop Dogg med Nate Dogg (2009)
 «Isaac Haze» av Talent Couture med The Kid Daytona (2011)
 «Mi Sonido» av Vera (2011)
 «Framboise Ménage à Trois» av Speak (2011)
 «Alarm Clock» av SHINee (2012)
 «Rich Porter» (Hood Remix) av Guante Blanco (2012)
 «Nunya (None of Your Business)» av Saigon (2014)
 «One, Two, a Few More» av Pete Rock (2015)
«Someone Who Will Take the Place of You»
«Nowhere to Turn» av Ayatollah (2006)
«Xtreme» av All City med Onyx (1998)
 «Rollin' on the Eastside» av Todd-O (1994)

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Don't Let Go (Isaac Hayes album)» frå ,  den 18. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Isaac Hayes-album
Musikkalbum frå 1979
Engelskspråklege album
Polydor Records-album
Dan O’Brien

Daniel Dion O'Brien () er ein USA-amerikansk tidlegare mangekjempar, fødd i Portland i Oregon. Han vann tikampen i tre verdsmeisterskap i friidrett på rad; Tokyo 1991, Stuttgart 1993 og Göteborg 1995. I 1996  vann han den olympiske gullmedaljen i Atlanta.

Aktiv
O’Brien vann ein suveren siger i tikamp i friidretts-VM 1991 i Tokyo, og sette meisterskapsrekord med 8 812 poeng. Året etter mislukkast han i å kvalifisere seg til OL 1992 i Barcelona då han bomma heilt i stavhopp. Ein månad etter sommarleikane slo han verdsrekorden til briten Daley Thompson, då han i Talence i Frankrike vann ei tevling etter å ha plukka 8 891 poeng. Noteringa var verdsrekord i sju år.

O’Brien forsvarte VM-tittelen i tikamp både i 1993 og i 1995, i begge tevlingane hadde han sterkast konkurranse frå Eduard Hämäläinen frå Kviterussland. Under Sommar-OL 1996 sikra O’Brien seg den olympiske meistertittelen i tikamp, med over hundre poengs margin Frank Busemann frå Tyskland.

Etter 1998-sesongen var O’Brien mykje hemma av skadar.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 8 812 poeng, framom Mike Smith (8 549)
VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje – 8 817 p, framom Eduard Hämäläinen (8 724)
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 8 695 p, framom Eduard Hämäläinen (8 489)
OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje – 8 824 p, framom Frank Busemann (8 706)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dan O’Brien» frå ,  den 18. august 2016.  
 

Friidrettsutøvarar frå USA
Mangekjemparar
Olympiske meistrar for USA
Deltakarar under sommar-OL 1992
Deltakarar under sommar-OL 1996
Royal Rappin's

Royal Rappin's er eit studioalbum av Millie Jackson og Isaac Hayes i lag. Albumet kom ut i 1979 på Polydor Records. Albumet var produsert av Millie Jackson og Brad Shapiro.

Innhald

Medverkande
 Millie Jackson - vokal, produsent
 Isaac Hayes - vokal
 Muscle Shoals Horns - akkompagnement
 The Muscle Shoals Rhythm Section - akkkompagnement
 Brandye - korvokal
 David Van DePitte - strykearrangement
 Carl Marsh - strykearrangement
 Brad Shapiro - produsent
 Lydteknikarar: Joe Neil, Ernie Winfrey, Mike Bradley og George Marino
 Murray Whiteman - kunstnarisk leiar, design
 Mary Beer - design
 Ron Slenzak - fotografi

Samplingar
Somme av songane er blitt sampla av andre artistar: 

«I Want to Be Free (That's the Truth)» av Too Short (1992) 

«Gangsta Gangsta» av Tony Touch med Tego Calderón (2005) 

«Take Advantage» av Verbal Seed med Thesis (2006)
«Pacific» av Poldoore (2012)
«Was?» av pQadrat (2015)

Kjelder
 https://rateyourmusic.com/release/album/millie_jackson_isaac_hayes/royal_rappins/

Musikkalbum frå 1979
Isaac Hayes-album
Millie Jackson-album
Polydor Records-album
Syndfloda

Syndfloda er ein storflaum som er omtalt i Første Mosebok i Bibelen. I forteljinga utslettar Gud alt livet på jorda gjennom ein flaum, bortsett frå menneska og dyra som blir redda i Noahs ark. Etter flaumen sluttar Gud og Noah regnbogepakta, som seier at det aldri skal koma ein liknande flaum.

Den bibelske syndfloda er ei av mange myter om store flaumar eller syndfloder. I dag blir forteljinga som regel tolka som ein allegori, men det har også vore dei som har teke henne bokstaveleg, og ein har til dømes prøvd å finna arkeologiske leivningar etter flaumen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Genesis flood narrative» frå ,  den 19. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Første Mosebok ved Bibel.no:
Kapittel 6, 
Kapittel 7,
Kapittel 8

Fyrste Mosebok
Noah
Flaumar
Jødisk mytologi
Kristen mytologi
Islamsk mytologi
Syndflod

Syndflod (frå lågtysk sintfluot, tysk Sündflut,  'veldig flaum' eller 'vedhaldande, sterk straum') kan visa til langvarig, sterkt regn, ein stor flaum eller til veldig oversvømmingar i mytologien, som Syndfloda i Bibelen.

Syndflodsoger er kjende frå Mesopotamia, som i Gilgamesj-eposet, der Utnapishtim overlever ein storflaum,
soga om Devkalion i gresk mytologi,
Bibelen og Koranen, som omtaler Noah og Noahs ark, 
Puranaene om Manu,
Bergelme i norrøn mytologi
og frå nord- og søramerikansk mytologi.
I ei rekkje av desse overlever nokre menneske i båtar.

Kjelder

Delar av denne artikkelen bygger på «Flood myth» frå ,  den 19. august 2016.  

Flaumar
Syndfloder
Samanliknande mytologi
Ord frå lågtysk
And Once Again

And Once Again er det femtande studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut i 1980 av Polydor Records. Albumet debuterte på 59. plassen på Billboard 200.

Det inneheld to coverversjonar, «It's All in the Game» som opphavleg vart gjort i 1958 Tommy Edwards og «Ain't That Loving You (For More Reasons Than One)» som først vart spelt av Johnnie Taylor i 1967.

Innhald

Samplingar
«Wherever You Are»
 «Live Niguz» av Onyx (1995)
«Mic Stance» (Original Version) av Afu-Ra (1999)
 «Giving You All My Love» av Carl Thomas (2000)
«Haze» av Cyne (2005)
 «Good Música» av Juaninacka, Makei and All Day Green (2007)
«Getting High» av Devin the Dude med Jugg Mugg, Odd Squad og ROB (2008)
«Change Is Gonna Come» av Bishop Lamont med Mike Anthony (2010)
«My Life» av Ultramagnetic Foundation med Fred Beanz (2010)
«Whereva» av Brenk Sinatra (2011)
 «Nada Nos Va a Cambiar» av El Crea (2011)
«Broken» av Freddie Gibbs og Madlib med Scarface (2013)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «And Once Again (album)» frå ,  den 19. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Isaac Hayes-album
Musikkalbum frå 1980
Engelskspråklege album
Polydor Records-album
Lifetime Thing

Lifetime Thing er det sekstande studioalbumet av den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut i 1981 på Polydor Records.

«I'm So Proud» vart opphavleg framført av The Impression i 1964.

Innhald

Medverkande

Musikarar
 Blåsarar og horn arrangerte av Bill Purse (spor: A1, A3 til B3), Isaac Hayes, Lester Snell (spor: A2)
 Rytme og vokal arrangert av Isaac Hayes
 Gitar: Kim Palumu, Otis Williams
 Klaverinstrument: Bill Purse, Isaac Hayes, Jesse Butler, Marvell Thomas, Randy Waldman, Travis Biggs
 Bass: Derek Galbraith
 Trommer: Willie Hall
 Perkusjon: Daniel Zebulon, Glenn Davis
 Harpe: Darlene Henson
 Strykarar: Ben Picone And The Atlanta Strings, Peter Bertolino
 Blåsarar: Skip Lane And The Atlanta Brass
 Korvokal: Deborah Carter, Diane Davis, Diane Evans, Pat Lewis, Rose Williams

Andre
 Produsent: Isaac Hayes
 Lydteknikar: Joe Neil, Mark Harman, Ron Christopher
 Assisterande lydteknikar: Brett Richardson
 Miksing: Isaac Hayes, Joe Neil, Ron Christopher
 Kunstnarisk leiar: Mike McCarty
 Fotografi av: Rick Diamond

Samplingar
«Lifetime Thing»
 «Mulher Da Minha Vida» av Chullage (2001)
«Go All Out» av 9th Wonder og Buckshot (2008)
 «Hey Muma» (Cookin Soul Remix) av Cam'ron and Vado (2011)
 «Life$tyle» av Casey Veggies (2013)

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «Lifetime Thing» frå ,  den 19. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

 https://www.discogs.com/Isaac-Hayes-Lifetime-Thing/release/2514562

Isaac Hayes-album
Musikkalbum frå 1981
Engelskspråklege album
Polydor Records-album
Ljot Torfinnsson

Ljot Torfinnsson, var jarl på Orknøyane, truleg frå slutten av 970-åra, til han døydde omkring 980.
Han er omtala i Orknøyingasoga, i soga om Olav Tryggvason (kap.16), soga om Olav den heilage (kap. 96). Opplysningane er usikre og kan berre i liten grad verifiserast frå andre kjelder.

Liv og lagnad 
I sogene er det opplyst at Ljot var son til orknøyjarlen Torfinn Einarsson (Hausakljuv) og at han hadde fire brør: Arnfinn, Håvard, Lodve og Skule. Han hadde òg to systre om vi ikkje kjenner namnet på. Kvar av systrene fekk ein son som heitte Einar; Einar Klinig (kliningr) og Einar Hardkjeft (harðkjotr).

Etter at broren Håvard døydde ein gong i 970-åra, vart Ljot jarl over Orknøyane og han fekk det omdømet at han var ein stor hovding. Han vart gift med Ragnhild, dotter til Eirik Blodøks, truleg rett etter at han var blitt jarl. Ho hadde då tidlegare vore gift med to av brørne hans, Arnfinn og Håvard, og gjennom intriger teke livet av dei begge. Det er ikkje nemnt i sogene noko om at Ljot fekk born, og det er heller ikkje nemnt noko meir om lagnaden til Ragnhild.

Erobringa av Caithness 
I Orknøyingasoga (kap. 9 og 10) blir det fortalt om Ljot Torfinnsson. Han kom i usemje med broren Skule, og det vart strid mellom dei om kven som skulle styre jarleriket. Skule drog til Skottland, og kongen der (truleg kong Kenneth II) gav han jarlsnamn. På Katanes (Caithness) samla han folk og drog ut til Orknøyane og heldt slag med Ljot. Skule vart overvunnen og rømde attende til Katanes. Der fekk han samla ei stor hær med hjelp frå skottekongen og ein «Magbjod jarl». Skule og Ljot møttest då til eit nytt slag på Dalane på Katanes og der fall Skule. Ljot la då under seg Katanes. I eit seinare slag mot skottekongen på «Skidamyr» (Skitten Moore) fekk òg Ljot siger, og han sikra dermed orknøyjarlen sitt herredøme over Katanes. Men Ljot vart sjølv såra i dette slaget og døydde stutt tid etter. Tidsrekninga er usikker, men truleg døydde Ljot omkring år 980. Det er ein tradisjon at han vart gravlagd ved Stenhouse i Watten (Caithness).

Etter han vart den siste av brørne Lodve Torfinnsson ny jarl over Orknøyane.

Notar

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Orknøyingenes saga omsett av Anne Holtsmark (Oslo 1970)
  Norsk biografisk leksikon B.11, om Ragnhild Eiriksdotter
 Norsk biografisk leksikon9 B. 16 om: Torfinn Hausakljuv (far til Ljot)

Folk frå vikingtida
Folk frå norrøn tid
Jarlar av Orknøyane
900-talet
Ellina Zvereva

Ellina Aleksandrovna Zvereva () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Dolgoprudnyj som representerte Sovjetunionen og seinare Kviterussland. Ho tevla i diskoskasting og vann gullmedaljen i øvinga i OL 2000 og i VM 1995, og VM 2001. Zverevas personlege rekord er på 71,58 meter.

Aktiv
Zvereva enda på femte plass då ho meisterskapsdebuterte under Sommar-OL 1988 i Seoul. Same året sette ho sin personlege rekord i diskoskast på 71,58 m ved ei tevling i Leningrad. Ho vann si fyrste internasjonale meisterskapsmedalje ved EM 1994 i Helsinki der vart nummer to.

Under friidretts-VM 1995 i Göteborg kasta Zvereva 68,64 m og tok sitt fyrste gull, over meteren lengre enn tyske Ilke Wyludda. Året etter kneip Zvereva OL-bronse i øvinga under sommarleikane i Atlanta. I 1997 kompletterte ho medaljesamlinga med eit VM-sølv, gullet gjekk til nyzealandske Beatrice Faumuina.

Zvereva vann gull i diskoskasting både i 2000 og 2001. Hausten 2000 var ho heilt suveren i OL-finalen i Sydney, hennar lengstekast målte 68,40 m, medan toaren ikkje nådde 66 meter. Sommaren etterpå enda ho opphavleg på andreplass under friidretts-VM i Edmonton, men då russiske Natalja Sadova vart diskvalifisert for dopingbruk, tok Zvereva over fyrsteplassen i tevlinga.

Etter 2001-sesongen heldt Zvereva ikkje lenger eit toppnivå med kast over 65 meter. Ho vart utslått i kvalifiseringa under Sommar-OL 2004, og kom på sjetteplass både i EM 2006 og OL 2008. 47 år gammal la ho opp.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1988 i Seoul: Nr 5 – 68,94 m
EM 1990 i Split: Nr 6 – 63,88 m
VM 1991 i Tokyo: Nr 9 – 63,22 m
VM 1993 i Stuttgart: Utslått i kvalifiseringa (nr 16 – 59,84 m)
EM 1994 i Helsinki: Sølvmedalje – 64,46 m, bakom Ilke Wyludda (68,72 m)
VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 68,64 m, framom Ilke Wyludda (67,20 m)
OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje – 65,64 m, framom Franka Dietzsch (65,48 m) 
VM 1997 i Aten: Sølvmedalje – 65,90 m, bakom Beatrice Faumuina (66,82 m)
EM 1998 i Budapest: Nr 4 – 65,92 m
VM 1999 i Sevilla: Nr 10 – 62,75 m
OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 68,40 m, framom Anastasia Kelesidou (65,71 m)
VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 67,10 m, framom Nicoleta Grasu (66,24 m)
OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (nr 15 – 60,63 m)
EM 2006 i Göteborg: Nr 6 – 61,72 m
OL 2008 i Beijing: Nr 6 – 60,82 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ellina Zvereva» frå ,  den 19. august 2016.  
Denne artikkelen bygger på «Elina Swerawa» frå ,  den 19. august 2016.  
 

Belarusiske friidrettsutøvarar
Sovjetiske diskoskastarar
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 1996
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2000
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2004
Belarusiske deltakarar under sommar-OL 2008
Olympiske meistrar for Kviterussland
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Kviterussland
Tore Skeie

Tore Skeie () er ein norsk historikar, sakprosaforfattar og kritikar. Han er kjend som forfattar av artiklar og bøker med tema frå norsk mellomalder.

Skeie debuterte i 2009 med boka Alv Erlingsson. Fortellingen om en adelsmanns undergang på Spartacus Forlag i Oslo, etter å ha vunne konkurransa om det beste historiske bokmanuskriptet som dette forlaget hadde lyst ut. Boka vart særs godt motteke av kritikarane. Den andre boka av Skeie, Jomfruen fra Norge, som kom ut i 2012, fekk likeeins særs god omtale. Denne boka vart nominert til kritikarprisen (Den norske Kritikerprisen for litteratur) i kategorien for sakprosa.

Skeie er òg kjend som spaltist og bokmelder i dagsavisa Klassekampen.

Bibliografi 
 2009 – Alv Erlingsson. Fortellingen om en adelsmanns undergang
 2012 – Jomfruen fra Norge
 2018 - Hvitekrist. Om Olav Haraldsson og hans tid

Bakgrunnsstoff 
 Tore Skeie på Spartacus' presentasjon av sine forfattarar

Norske sakprosaforfattarar
Norske historikarar
U-Turn av Isaac Hayes

U-Turn er det 17.  studioalbumet til den USA-amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut i 1986 av Columbia Records. Det var det første albumet hans på fem år og det første på Columbia Records.

Innhald

Medverkande
 Arrangert av Surface, Vassal Benford, Bernard Jackson
 Produsert av Bernard Jackson, David "Pic" Conley*, David Townsend
 Isaac Hayes - vokal, klaverinstrument, synthesizer
 Bill Mueller - akustisk gitar
 David Conley - synthrommer, synthesizerar
 Bernard Jackson - klaverinstrument, synthesizer, korvokal
 David Townsend - klaverinstrument
 Vassal Benford - strykarar, synthesizerar
 Gerald Jackson - trommemaskin, synthesizer
 Brenda Jones Williams - korvokal
 Myra Walker - korvokal
 Dave Ahlert - lydteknikar
 Kevin Hedge - assisterande lydteknikar
 Bruce Buckhalter - assisterande lydteknikar
 Gregg Mann - assisterande lydteknikar
 Lance McVicar - assisterande lydteknikar
 Tim Reppert - assisterande lydteknikar
 Carlton Batts - mastering
 Matthew «Krash» Kasha - miksing
 Jim Bonafond - miksing

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «U-Turn (album)» frå ,  den 19. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Isaac Hayes-album
Musikkalbum frå 1986
Engelskspråklege album
Columbia Records-album
Adam Nelson

Adam Nelson () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Atlanta i delstaten Georgia. Han vart verdsmeister i kulestøyt under VM 2005 i Helsinki, og vann elles OL-sølv og tre VM-sølv i tida 2000-07. I 2012 vart han tilkjend gullmedaljen ved Sommar-OL 2004, då resultatet til den opphavlege vinnaren vart annullert.

Aktiv

Nelson fekk sitt gjennombrot då han deltok i dei olympiske sommarleikane 2000 i Sydney, der hans 21,21 m gav han sølvmedaljen, åtte centimeter bakom vinnaren Arsi Harju og ein centimeter betre enn tredjemann, John Godina.

Også frå VM 2001 i Edmonton og VM 2003 i Paris reiste Nelson heim med sølvmedaljar. I Edmonton støytte han som lengst 21,24 m, heile 60 centimeter kortare enn sigerherren Godina. I Paris i 2003 vart han lengste støyt målt til 21,26 m, kviterussaren Andrej Mikhnevitsj vann med 21,69 m. Den 18. mai 2002, i sesongen mellom dei verdsmeisterskapane, sette Nelson personleg rekord med 22,51 m under eit stemne i Portland.

Nelson var ein av favorittane i kulestøyt ved Sommar-OL 2004. Han innleia  finalen med å støyte 21,16 m, ukrainske Jurij Bilonoh nådde 21,15 m og låg på andreplass. Også i andre omgang nådde Bilonoh 21,15. Stillinga stod seg til siste omgang, då støytte Bilonog 21,16 m og vart tildelt gullet på betre andrestøyt enn Nelson. Åtte år seinare vart prestasjonen til Bilonoh annullert og Nelson tildelt gullmedaljen.

Også under VM 2005 lukkast Nelson å vinne gull, då med eit lengstestøyt på 21,73 m. To år seinare vann han sitt tredje VM-sølv i Osaka, landsmannen Reese Hoffa vann tevling med eit støyt på 22,04 m.

Nelson deltok i sitt siste store meisterskap i 2011, og vart sjuandemann i VM i Daegu.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje – 21,21 m, bakom Arsi Harju (21,29 m)
VM 2001 i Edmonton:Sølvmedalje – 21,24 m, bakom John Godina (21,87 m)
VM 2003 i Paris: Sølvmedalje – 21,26 m, bakom Andrej Mikhnevitsj (21,69 m)
OL 2004 i Aten: Gullmedalje – 21,16 m, framom Joachim B. Olsen (21,07 m)
VM 2005 i Helsinki: Gullmedalje – 21,73 m, framom Rutger Smith (21,29 m)
VM 2007 i Osaka: Sølvmedalje – 21,61 m, bakom Reese Hoffa (22,04 m)
OL 2008 i Beijing: Nr 11 (20,56 m i kvalifiseringa)
VM 2009 i Berlin: Nr 5 – 21,11 m
VM 2011 i Daegu: Nr 7 – 20,29 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Adam Nelson» frå ,  den 19. august 2016.  
 

Friidrettsutøvarar frå USA
Kulestøytarar
Deltakarar under sommar-OL 2000
Deltakarar under sommar-OL 2004
Deltakarar under sommar-OL 2008
Olympiske meistrar for USA
Love Attack

Love Attack er det attande studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut 20. september 1988 på CBS og Columbia Records. Det inneheld ein ny versjon av Jerry Butler sin «I Stand Accused», som Hayes alt hadde spelt i 1970 på albumet The Isaac Hayes Movement og ein versjon av Billy Joel sin «She's Got a Way». Som på det førre albumet U-Turn, består Love Attack hovudsakleg av synthesizerar og trommemaskinar, og mange av dei same musikarane, som Gerald Jackson og Bill Mueller.

Innhald

Medverkande 
Isaac Hayes – vokal, synthesizerar, akustisk piano, dataprogrammering
Gerald Jackson – synthesizerar, trommemaskinprogrammering
Bill Mueller  – gitar
Ronnie Garrett – bassgitar
Myra Walker og Brenda Jones William – korvokal
Produsert og arrangert av Isaac Hayes
Innspelt og miksa av Ron Christopher
Mastera av Glen Meadows
Plateomslag og fotografi av Allen Weinberg og William Coupon

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Love Attack» frå ,  den 19. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1988
Isaac Hayes-album
Columbia Records-album
Wonderful av Isaac Hayes

Wonderful er eit samlealbum av Isaac Hayes frå 1994. Det består av singlar, konsertopptak og studioopptak som ikkje tidlegare var gjevne ut på studioalbum. Han starta med ein 17 minuttar lang konsertversjon av «Ain't No Sunshine» frå konserten på Wattstax i 1973.

Innhald

Kjelder

Samlealbum frå 1994
Isaac Hayes-album
Lodve Torfinnsson

Lodve Torfinnsson (Hlöðvir) var jarl på Orknøyane, truleg frå omkring 980, til han døydde omkring 991.
Han er omtala i Orknøyingasoga, i soga om Olav Tryggvason (kap.16), soga om Olav den heilage (kap. 96). Opplysningane er usikre og kan berre i liten grad verifiserast frå andre kjelder.

Liv og lagnad 
I sogene er det opplyst at Lodve var son til orknøyjarlen Torfinn Einarsson (Hausakljuv) og at han hadde fire brør: Arnfinn, Håvard, Ljot og Skule. Han hadde òg to systre som vi ikkje kjenner namnet på. Kvar av systrene fekk ein son som heitte Einar; Einar Klining (kliningr) og Einar Hardkjeft (harðkjotr).

Etter at broren Ljot døydde etter slaget ved Skitten Moore, vart Lodve jarl over Orknøyane. Han var den sist overlevande av sønene etter Torfinn Hausakljuv. 

Lodve vart gift med Edna (Audnu), dotter åt ein irsk konge som sogene kallar Kjarval (Kiarvals Irakonungs), og dei fekk sonen Sigurd. Sogene gir få opplysningar om Lodve, men truleg heldt han fast på herredømet over Katanes, som far hans hadde lagt under seg. Han døydde sottedauden og han skal vere gravlagd i Hamn (Huna) på Caithness, nær John o'Groats.

Etter han vart sonen Sigurd Lodvesson ny jarl over Orknøyane.

Namnet Hlöðvir 
Det norrøne namnet Hlöðvir blir oftast omsett til «Lodve» på norsk og Lodve Torfinnsson jarl var kanskje den første personen i norrøn tid som hadde dette namnet. Det  er eit uvanleg namn og ikkje kjent frå tidlegare tider i norrøne kjelder, men det kan ha samanheng med det franske namnet «Louis». I «Fornmanna sögur: eptir gömlum handritum» er namnet Hlöðvir brukt i eit «Sögubrot», der det står om sonen til Karl den Store: Hlöðvir hafði Frakkaland ok konúnga nafn. Det er såleis nærliggande å tenke seg at Torfinn Hausakljuv kalla opp att sonen sin etter den historiske franske kongen Ludvig den fromme (Louis the Pious) som levde i tida 778-840.

Kong Kjarval 
Kjarval Irskekonge (Kjarvalr Írakonungr) er nemnt fleire stader i dei norrøne sogene, og i den islandske landnåmaboka. Han er blitt identifisert som Cerball mac Dúnlainge, konge av Osraige, som døydde i 888 og dermed kan han ikkje ha vore verfar til Lodve jarl. Det kan likevel tenkast at sogeskrivaren meinte å ville opplyse at Edna var ein etterkomar av den irske kongen.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Orknøyingenes saga omsett av Anne Holtsmark (Oslo 1970)
 Sigurd Lodvesson Digre Norsk Biografisk Leksikon

Folk frå vikingtida
Folk frå norrøn tid
Jarlar av Orknøyane
900-talet
Raw & Refined

Raw & Refined er det 20. studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut 23. mai 1995 på Virgin Records, same dagen som Branded. Dette albumet består av instrumentalar, både nye og gamle, men ingen av dei var gjevne ut før.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Raw & Refined» frå ,  den 19. august 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Isaac Hayes-album
Musikkalbum frå 1995
Engelskspråklege album
Virgin Records-album