alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Elephant Moraine

Elephant Moraine er ein isolert morene, 5,5 km lang, 27 nautiske mil vest for Reckling Peak, vest for enden av Mawsonbreen i Victoria Land. Morenen, som i somme rapportar vert skildra som ein iskjernemorene, ligg langs ein lang, small lapp med berr is som strekkjer seg vestover frå Reckling Peak i 60 nautiske mil. Morenen vart oppdaga på amerikanske satellittbilete i 1973 og frå flyfoto tekne samstundes av William R. MacDonald frå United States Geological Survey, som opphavleg skildra morene for William A. Cassidy som ein  «ein mogeleg nunatak med ein kontur som minna om ein elefant.» Fleire feltgrupper frå United States Antarctic Research Program leia av Cassidy leita og fann meteorittar i denne morenen i 1979–80. Det skildrande namnet vart godkjend av Advisory Committee on Antarctic Names i 1989.

Kjelder 

Morenar i Antarktis
Geografi i Oates Land
Loken Moraines

Loken Moraines er ei rekkje morenar som går frå nord til sør, kring 13 km lange og som ligg frå 0,5 to 3,5 km innover frå Windmill Islands, like aust for foten av Clark, Bailey og Mitchell Peninsula. Han vart først kartlagt frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47) og Operasjon Windmill (1947–48). Han vart namngjeven av C.R. Eklund for Olav Loken, norske glasiologar som var eit medlem av Wilkes-stasjonen i 1957.

Kjelder

Morenar i Antarktis
Geografi i Wilkes Land
Pinafore Moraine

Pinafore Moraine er ein morene som strekkjer seg nordaustover frå Carapace Nunatak i Oates Land. Han vart undersøkt av ekspedisjonen frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) til Allan Hills (1964). Namnet er skildrande. Pinafore er engelsk for ein kjole med spenser.

Kjelder

Morenar i Antarktis
Geografi i Oates Land
Reckling Moraine

Reckling Moraine er ein morene som ligg 15 km vest for Reckling Peak, sistnemnde ved enden av Mawsonbreen i Victoria Land. Morenen er ein del av ein lang, smal, berr is som strekkjer seg vestover frå Reckling Peak, og som morenen er kalla opp etter. Namnet vart gjeve då det vart leita og funne meteorittar ved morenen av ei gruppe frå United States Antarctic Research Program (USARP) i 1979-80.

Kjelder

Morenar i Antarktis
Geografi i Oates Land
Two Step Moraine

Two Step Moraine er eit lite område med homogene og fine moreneavsetningar i dei sørvendte morenane ved foten av Two Step Cliffs, som ligg sør på Aleksanderøya i Antarktis. Dei inneheld fuktig jord og to subglasiale vatn og er dekt av store mengder mosar, algar og cyanobakteriar trass i at dei ligg så langt sør. Morenen vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1993 i samband med Two Step Cliffs.

Kjelder

Morenar i Antarktis
Geografi på Aleksanderøya
Antarktisk oase

Ein antarktisk oase er eit stort område som er naturleg fritt for snø og is på det elles isdekte kontinentet i Antarktis.

Geologi
I Antarktis er det i tillegg til fjelltoppar og nunatakar, andre naturlege snø- og isfrie område som ofte vert kalla «antarktiske oasar» eller «tørrdalar». Desse områda er omgjeve av den antarktiske innlandsisen eller i kystområde som ligg mellom innlandsisen og isbremmane.

Antarktis oasar og tørrdalar oppstår i område med visse regionale vêrmønster og geografi. Desse områda har særs låg luftfukt og særs lite nedbør. Sjølv om områda er særs kalde, får dei nok solenergi til at bakken smeltar det vesle av snø som fell i området, eller snøen vert blese bort av dei katabatiske vindane.

Trass i ekstremt tørre tilhøve, veks det somme plantar, i form av mosar og lav i somme antarktiske oasar.

Geografi
Dei største oasane er:

 McMurdo Dry Valleys, kring 4900 km² i Victoria Land
 Cape Hallett, nord i Victoria Land
 Bunger Hills, kring 950 km² i mellom Wilkes Land og Dronning Maud Land
 Holmevika i Mac. Robertson Land
 Vestfold Hills, kring 420 km² i Princess Elizabeth Land
 Larsemannfjella i Princess Elizabeth Land
 Stillwell Hills, kring 96 km² i Kemp Land
 Schirmacheroasen, kring 34 km² på Prinsesse Astrid Kyst i Dronning Maud Land

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Antarktisk oase» frå ,  den 4. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
Riffenburgh, Beau Encyclopedia av Antarctica, vol II (Routledge, New York, 2007, ISBN 0-415-97024-5)

Bakgrunnsstoff
 Om antarktiske oasar og tørrdalar frå British Antarctic Survey
 Bilete frå forskjllige antarktiske oasar og tørrdalar. 

 
Antarktisk geografi
Basissletta

Basissletta er ei lita, slak og isdekt slette mellom Pyramiden og Stamnen, nær sørvestenden av Ahlmannryggen i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og frå flyfoto av Maudheimekspedisjonen (1949–1952), leia av John Schjelderup Giæver.

Kjelder
 

Sletter i Dronning Maud Land
Kronprinsesse Märtha Kyst
Borghallet

Borghallet er ei slak slette på kring , som ligg nord for Borga i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og frå flyfoto av Maudheimekspedisjonen (1949–52).

Kjelder
 

Sletter i Dronning Maud Land
Kronprinsesse Märtha Kyst
Duken

Duken er eit lite, flatt og isdekt område mellom Urnosa og Framranten, nær sørvestenden av Kirwanveggen i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (1949–52) og frå ytterlegare flyfoto 1958–59.

Kjelder 

Sletter i Dronning Maud Land
Kronprinsesse Märtha Kyst
Kikko Terrace

Kikko Terrace er ein klipperik terrasse med ei høgd opp mot 150 m kring 3 km sør-søraust for Solsprettodden. Terrassen vart kartlagt av den japanske antarktisekspedisjonen frå landmålingar og flyfoto frå 1957-62. Den japanske namneforma, «Kikko-ga-hara» og den engelske forma, Kikko Terrace, vart gjevne av Antarctic Place-Names Committee i Japan i 1973.

Kjelder

Sletter i Dronning Maud Land
Kronprins Olav Kyst
Kuvsletta

Kuvsletta er eit lite, flatt og isdekt område mellom Utrinden og Framranten, nær sørvestenden av Kirwanveggen i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og fleire flyfoto (1958–59).

Kjelder

Sletter i Dronning Maud Land
Kronprinsesse Märtha Kyst
Nilsevidda

Nilsevidda er ei isslette som strekkjer seg over kring 46 km, og som ligg nord for Roerkulten i H.U. Sverdrupfjella i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen 1958–59. Han er kalla opp etter Nils Roer, som var landmålar på ekspedisjonen.

Kjelder

Sletter i Dronning Maud Land
Kronprinsesse Märtha Kyst
Otterflya

Otterflya er ei isslette mellom Sigurdsvodene i nord og Muhlig-Hofmannfjella og Drygalskifjella sør i Dronning Maud Land. Ho vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60) og kalla opp etter Otter-flyet nytta på ekspedisjonen.

Kjelder

Sletter i Dronning Maud Land
Prinsesse Astrid Kyst
Showa Flat

Showa Flat er eit lite, flatt område langs nordvestbreidde av Stortjørna aust på Ongul. Han vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957-1962 og namngjeve Showa-taira, truleg i samband med Showa-stasjonen, forskingsstasjonen oppretta av JARE på den nærliggande Aust-Ongul.

Kjelder

Sletter i Dronning Maud Land
Prins Harald Kyst
Skavlsletta

Skavlsletta er eit lite, isdekt område som ligg mellom Svartbandufsa og Tverregga i Kirwanveggen i Dronning Maud Land. Det vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52).

Kjelder

Sletter i Dronning Maud Land
Kronprinsesse Märtha Kyst
Anna Morandi Manzolini

Anna Morandi Manzolini () var ein italiensk anatom og biletkunstnar som tente som professor i anatomi og modellering ved universitetet i Bologna og var internasjonelt kjend for sine anatomiske voksmodellar.

Liv og virke

Anna Morandi var fødd i Bologna som dotter av Carlo Morandi og Rosa Giovannini. Ho studerte teikning og skulptur under Giuseppe Pedretti og Francesco Monti, og blei gjennom dei kjend med anatomen og voksskulptøren Giovanni Manzolini. Dei gifta seg i 1740 og fekk seks barn; to av dei levde opp.

Anna Manzolini lærte seg snart anatomi og hjelpte ektemaken med å dissekera og laga modellar. Ho utvikla nye disseksjonsmetodar, og identifiserte tidlegare ukjende kroppsdelar. Då Giovanni blei sjuk av tuberkulose heldt Anna Manzolini førelesingane hans, og etter at han døydde i 1755 overtok ho heile verksemda. Dette året tilkjende også pave Benedikt XIV henne eit årleg stipend for resten av livet. I 1756 blei ho utnemnd til professor i anatomi ved Vitskapsinstituttet i Bologna, og i 1760 blei ho også utnemnd til modellatrice ('modellmakar'). Gynekologiprofessoren Gianni Galli bad henne førelesa for studentane hans. 

Manzolini var vidkjend i Europa for sine anatomiske voksskulpturar, som mellom anna viste fram nerver, kapillærårer og fosterutvikling. Ho blei medlem av vitskapsakademia i Italia, England og Russland. Anna Manzolini blei også boden til fleire europeiske hoff, mellom anna til Katarina den store i Russland. Blant verka hennar var to byster av henne sjølv og maken i ferd med å dissekera.

Ettermæle
Voksmodellane til Manzolini (kjende som Supellex Manzolinia) blei arketypar for seinare anatomimodellar i pappmasjé som var forløparar for moderne undervisingsmodellar.

Etter at ho døydde blei ei byste av Manzolini plassert i Panteon i Roma. Ei anna byste, laga av henne sjølv, finst i universitetsmuseet i Bologna.

Krateret Manzolini på planeten Venus er kalla opp etter Anna Morandi Manzolini.

Sjå òg
Marie Marguerite Bihéron

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Anna Manzolini» frå ,  den 4. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Jennifer S. Uglow, The Macmillan dictionary of women's biography (1982)

Denne artikkelen bygger på «Anna Morandi Manzolini» frå ,  den 4. mars 2014.

Bakgrunnsstoff

  Rebecca Messbarger: The Lady Anatomist: The Life and Work of Anna Morandi Manzolini (University of Chicago Press, 2010)

Folk frå Bologna
Italienske biologar
Italienske kunstnarar
Kvinner på 1700-talet
Abernethy Flats

Abernethy Flats er ei grusslette inst i Brandy Bay på James Ross Island. Fleire bekkar kryssar sletta og renn inn i kvarandre. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1983 etter Thomas Abernethy, ein kvalskyttar på HMS «Erebus» under utforskinga av desse farvatna i 1842–43.

Kjelder

Sletter i Antarktis
Geografi på James Ross Island
Geografi i Graham Land
Halle Flat

Halle Flat er ei relativt flatt område like sør for Coxcomb Peak i Allan Hills i Oates Land i Antarktis. Det vart undersøkt av New Zealand Antarctic Research Program Allan Hills Expedition i 1964. Dei gav namnet etter Thore G. Halle var den første som undersøkte fossile plantar i Antarktis i 1903 som ein del av dei vitskaplege rapportane til Otto Nordenskjöld under den svenske antarktisekspedisjonen i 1901–04.

Kjelder

Sletter i Antarktis
Geografi i Oates Land
Blackstone Plain

Blackstone Plain er ei lita slette like sør for Harper Point ved nordenden av Saunders Island i Sør-Sandwichøyane. Dette låglandet består av mørk basaltisk lava og i 1964 merka mannskapet på HMS «Protector» seg at det var det einaste området på øya som var fritt for is og snø. Det skildrande namnet vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1971.

Kjelder
 

Sletter i Antarktis
Geografi i Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane
Hatch Plain

Hatch Plain er ei lita slette dekt med avsetningar 1350 meter over havet, aust i Du Toit Nunataks i Read Mountains i Shackletonkjeda i Antarktis. Han vart fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967 og kartlagt av British Antarctic Survey i 1968–71. I samband med at stader i området vart namngjevne etter geologar, vart han namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1971 etter Frederick H. Hatch (1864–1932), ein britisk geolog som skreiv mykje brukte lærebøker om vulkansk og sedimentær petrologi.

Kjelder

Sletter i Antarktis
Geografi i Coats Land
Nostoc Flats

Nostoc Flats er ei lita slette, dekt av algearten Nostoc. Sletta ligg aust for den sørlege fliken av Joycebreen på Scott Coast i Victoria Land. Han fekk dette namnet av New Zealand Geographic Board (NZGB) i 1994.

Kjelder

Sletter i Antarktis
Geografi i Victoria Land
Scott Coast
Vella Flat

Vella Flat er ei kystslette sør for Lake Cole nordvest på Black Island på Ross Archipelago. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1999) etter professor Paul Vella ved geologisk institutt ved Victoria University of Wellington, som undersøkte stratigrafien på Brown Peninsula og Black Island under Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE), 1964-65.

Kjelder

Sletter i Antarktis
Geografi i Ross Dependency
Black Island
The Wallows

The Wallows er eit lågtliggande område 500 meter sør for Berry Head nordaust på Signy Island i Sør-Orknøyane. Området ligg mellom låge ryggar på alle sider og det ligg eit lite ferskvatn i midten. Det vart grovt kartlagt i 1933 av mannskap på Discovery Investigations og kartlagt på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Området vart namngjeve av FIDS fordi store hårfellande elefantsel på Signy Island rulla seg rundt (wallow på engelsk) på sommaren.

Kjelder

Sletter i Antarktis
Geografi på Sør-Orknøyane
Cotton Plateau

Cotton Plateau er eit snødekt platå like aust for munningen av Marshbreen i Queen Elizabeth Range. Det vart namngjeve av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand (1961–62) etter sir Charles Cotton, ein geomorfolog og ekspert på glasiale landformer frå New Zealand.

Kjelder
 

Platå i Oates Land
Festive Plateau

Festive Plateau er ei isdekt platå over 2200 moh, kring 19 km langt og 5,5 km breitt, like nord for Mount Longhurst i Churchill Mountains i Antarktis. Det vart namngjeve av to medlemmar av gruppa ved Darwinbreen under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) som var juledag 1957 på platået.

Kjelder 

Platå i Oates Land
Kelly Plateau

Kelly Plateau er ei isdekt platå, kring 28 km langt og frå 2 til 7 km breitt, på austsida av Churchill Mountains mellom den lågare delen av Earthbreen og Flynnbreen. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser George R. Kelly i U.S. Navy som var øvstkommanderande i U.S. Navy-skvadron VX-6 under Operasjon Deepfreeze 1964.

Kjelder

Platå i Oates Land
Kent Plateau

Kent Plateau er eit isdekt platå, 22 km langt og 7 km breitt, som strekkjer seg nordover frå Mount Egerton og Kiwi Pass til nærleiken av Mount Hamilton i Churchill Mountains. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser Donald F. Kent i U.S. Navy som var logistikkoffiser for admiral Dufek under U.S. Navy Operasjon Deep Freeze I i 1955-56.

Kjelder

Platå i Oates Land
Laird Plateau

Laird Plateau er eit lite platå (over 2400 moh) som ligg 2 km nordvest for Mount Hayter på nordsida av enden av Lucybreen. Det vart oppdaga av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1964–65) og kalla opp etter leiaren for denne geologgruppa i området, Malcolm G. Laird. Det same vart Cape Laird.

Kjelder

Platå i Oates Land
Longhurst Plateau

Longhurst Plateau er eit smalt, snødekt forlenging av polarplatået som ligg like vest for Mount Longhurst i Antarktis. Det stig til 2200 moh., og er kring 37 km langt og 19 km breitt og grensar i sør til øvre Darwinbreen og i aust til McClearybreen. Platået vart kryssa av gruppa som vitja Darwinbreen under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1957-58. Dei namngav det etter nærliggande Mount Longhurst.

Kjelder

Platå i Oates Land
Midnight Plateau

Midnight Plateau er eit kjenneleg, isdekt platå, over 2200 moh, som dannar den sentrale delen av Darwin Mountains. Det er det einaste området med snøakkumulering i Darwin Mountains. Det vart oppdaga av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE) (1962–63) og fekk dette namnet fordi dei vitja platået midnatt den 27. desember 1962.

Kjelder

Platå i Oates Land
Peletier Plateau

Peletier Plateau er eit isdekt platå, kring 37 km langt og 9 km breitt, som dannar den sørlege delen av Queen Elizabeth Range. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kontreadmiral Eugene Peletier i  U.S. Navy som assisterte kontreadmiral George Dufek i førebuinga av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze II i 1956-57.

Kjelder

Platå i Oates Land
Pleasant Plateau

Pleasant Plateau er eit lite, stundom heilt isfritt platå i Antarktis som ligg like vest for Blank Peaks og Foggydogbreen i Brown Hills. Det vart utforska av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE), 1962–63, som namngav det på grunn av fint vêr då dei vitja dette området.

Kjelder

Platå i Oates Land
Reeves Plateau

Reeves Plateau er eit hellande isdekt platå, 15 km langt og 7 km breitt, nord for Bowling Green Plateau og vest for Reeves Bluffs i Cook Mountains. Platået har ei høgd på 1700 m i aust nær Reeves Bluffs and fell til 1400 m i vest. Platået vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN), i samband med Reeves Bluffs.

Kjelder

Platå i Oates Land
Venta Plateau

Venta Plateau er eit lite platå med ei høgd opp mot 1800-2000 m mellom toppen av Isca Valley og Lemanis Valley, 7 km aust for Haven Mountain i Britannia Range. Det vart namngjeve i samband med Britannia av ei geologgruppe frå University of Waikato på New Zealand, 1978–79, leia av M.J. Selby. Venta er eit historisk namn nytta i Romersk Britannia om dagens Winchester.

Kjelder

Platå i Oates Land
Bowling Green Plateau

Bowling Green Plateau er eit lite, men markant isdekt platå ved nordsida av Brown Hills i Cook Mountains. Det vart namngjeve av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE) (1962–63). Professor Charles C. Rich, ein geolog og nestleiar for VUWAE, var tilslutta Bowling Green State University i Ohio.

Kjelder
 

Platå i Oates Land
Ole Kristian Furuseth

Ole Kristian Furuseth () er ein norsk tidlegare alpinist frå Jessheim. Han fekk bronsemedaljen i slalåm under VM i 1991 og tok OL-sølv i same øvinga i 1998. Furuseth vann ni renn i verdscupen i alpine greiner, og sikra seg pokal som beste storslalåmrennar i verdscupen både i 1989 og 1990. Sju gongar vart han norsk meister i alpinbakken.

Aktiv
Furuseth fekk sitt internasjonale gjennombrot i Adelboden i januar 1989, der han vart nummer to i eit storslalåmrenn i verdscupen. I mars same sesongen tok han sin fyrste siger i verdscupen i Furano i Japan, då han gjekk til topps i ei slalåmtevling. Slalåm stod på programmet då han elleve år seinare, i mars 2000 i Bormio, tok sin niande og siste verdscupsiger. Han vart då den fyrste skialpinist med verdscupsigrar i tre ulike tiår. Dei ni verdscupsigrane fordelte seg på tre i storslalåm og seks i slalåm. Han vann i 1989 storslalåm-delen av verdscupen 1989, delt med Pirmin Zurbriggen frå Sveits. Også sesongen etter delte han sigeren i verdscup-storslalåmen, då med Günter Mader frå Austerrike. Den sesongen kom han på andreplassen i den samla verdscupen i alpine greiner.

Under VM 1989 i Vail vart Furuseth nummer seks i slalåm og åtte i storslalåm. To år seinare tok han bronse i slalåm-tevlinga i VM 1991 i Saalbach-Hinterglemm, og kom på fjerdeplass både i storslalåm og super-g. I 1992 vart det ein ny fjerdeplass i slalåm i vinter-OL 1992 i Albertville, ei plasseringa han kopierte i same øvinga under VM 1997 i Sestriere. Til sist kom ein OL-medalje då han sørgde for norsk dobbeltsiger i slalåm under vinterleikane 1998 i Nagano, Hans Petter Buraas tok ein klar siger. 

Furuseth la opp som alpinist i 2002. 

Han vart i 1989 tildelt Morgenbladets Gullmedalje for årets prestasjon i norsk idrett.

Kjelder 
Sportsboken, aktuelle årgangar.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Norske alpinistar
Noregsmeistrar i alpine greiner
Kongepokalvinnarar i skiidrett
Vinnarar av Aftenpostens Gullmedalje
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Noreg
Norske deltakarar under vinter-OL 1992
Alpinistar under vinter-OL 1992
Norske deltakarar under vinter-OL 1994
Alpinistar under vinter-OL 1994
Medaljevinnarar under vinter-OL 1998
Norske deltakarar under vinter-OL 1998
Alpinistar under vinter-OL 1998
Norske deltakarar under vinter-OL 2002
Alpinistar under vinter-OL 2002
Folk frå Ullensaker
Aajege

Aajege er eit sørsamisk språk- og kompetansesenter på Røros. Senteret driv språkopplæring i skolen og som vaksenopplæring, utgir bøker og læremiddel, og held andre kurs innanfor sørsamisk språk, kultur og næring. 
Senteret vart etablert 10. oktober 2005, og avløyste prosjektet «Rørossamisk opplæringsprogram». Toini Elisabeth Bergstrøm er dagleg leiar. Senteret har lokale i Røros vidaregåande skole.

Bakgrunnsstoff 
 

Emne knytte til sørsamar
Kultur i Røros
Samiske språksenter
Sørsamisk språk
Skipingar i 2005
Álttá Sámi Giellaguovddáš

Álttá Sámi Giellaguovddáš er eit samisk språksenter i Alta. Formelt er det eit lutlag, og det vart etablert i oktober 2006. Álttá Sámiid Searvi eig 67 % av lutlaget, og Alta kommune 33%. Senteret blir finansiert av Sametinget og Finnmark fylkeskommune.

Senteret arrangerer vaksenopplæring i nordsamisk.

Bakgrunnsstoff 

 Nettstaden til Álttá Sámi Giellaguovddáš

Samiske språksenter
Skipingar i 2006
Alta kommune
Samisk språk- og kultursenter i Porsanger

Samisk språk- og kultursenter i Porsanger er eit samisk språksenter i Lakselv i Porsanger.

Senteret vart etablert i 1994, som det eldste av dei samiske språksentera. Det held både språkkurs, duodjikurs og song- og dramatiltak. Dagleg leiar er Alf E. Nystad.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Samisk språk- og kultursenter i Porsanger

Samiske språksenter
Skipingar i 1994
Kultur i Porsanger
Byggverk i Porsanger
Gáivuona sámi giellaguovddáš

Gáivuona sámi giellaguovddáš eller Samisk språksenter i Kåfjord er ei kommunal stifting som har som mål å styrke bruken av nordsamisk språk i Kåfjord. Språksenteret vart oppretta i 1994. Dagleg leiar av språksenteret er Karin Mannela.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Samisk språksenter i Kåfjord ved kafjord.kommune.no
 Antonsen, Lene og Siri Broch Johansen 2013: Kåfjord samiske språksenter – erfaringer og minner Samisk. skolehistorie 6. Davvi Girji.

Samiske språksenter
Kåfjord kommune
Skipingar i 1994
Nordsamisk språk
Norske stiftingar
Néa Pendéli

Néa Pendéli (gresk Νέα Πεντέλη) er ein tidlegare kommune i dei nordaustlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Pendéli i periferieininga Nord-Aten i periferien Attikí.

Referansar 

Nea Pendeli
Nea Pendeli
Nea Pendeli