alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Oddrunn Pettersen

Oddrunn Kristine Helene Pettersen () var ein norsk politikar, fødd i Hadsel i Nordland. Ho var administrasjonsminister eit halvår i 1989 og fiskeriminister 1990-92, samstundes som ho representerte Finnmark og Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1977 til 1993.

Pettersen, som var dotter til ein industriarbeidar, fekk seg jobb som lærar i Berlevåg i 1958 og arbeidde ved Berlevåg skole til 1968. Ho tok då over styrarstillinga ved skulen, og hadde denne til ho vart stortingsrepresentant i 1977. 

Hausten 1975 vart Pettersen vald inn i kommunestyret i Berlevåg. Kommunestyret valde henne til ordførar for 1976-77. Ved stortingsvalet i 1977 kom ho inn på Stortinget for Finnmark og Arbeidarpartiet, og stilte dermed ikkje ved ordførarvalet i heimkommunen same hausten. På Stortinget fekk ho plass i Samferdslekomiteen, men allereie tre månader seinare vart ho i staden vald til formann i Kommunal- og miljøvernkomitéen, i samband med at det vart gjort endringar i samansetjinga av regjeringa Nordli. Ho heldt fram i same komiteen valbolken 1981-85, då som meinig medlem. Frå 1985 til våren 1989 var ho medlem av Samferdselskomitéen.

Den 28. april 1989 kom Pettersen med i den andre Brundtland-regjeringa då ho tok over statsrådposten i Forbrukar- og administrasjonsdepartementet. Ei lite halvår seinare måtte regjeringa forlate statsrådtaburettane. Tilbake i Stortinget vart Pettersen sekretær i Sjøfarts- og fiskerikomitéen. Då Gro Harlem Brundtland danna si tredje regjering 3. november 1990, vart Pettersen den ny fiskeriministeren. Så pass tidleg som 4. september 1992 måtte ho gje frå seg leiarskapen av Fiskeridepartementet til partikollegaen Jan Henry T. Olsen. Siste heile året på Stortinget, 1992-93, var ho medlem av Utanriks- og konstitusjonskomitéen.

Etter Pettersen gjekk ut av Stortinget i 1993 arbeidde ho som leiar av Barentssekretariatet i Kirkenes. Ho døydde i Kirkenes, 65 år gammal.

Kjelder
Stortinget.no - Biografi

Norske fiskeriministrar
Norske forbrukar- og administrasjonsministrar
Statsrådar i Regjeringa Brundtland II
Statsrådar i Regjeringa Brundtland III
Ap-statsrådar
Stortingsrepresentantar for Finnmark
Stortingsrepresentantar frå Ap
Stortingsrepresentantar 1977-1981
Stortingsrepresentantar 1981-1985
Stortingsrepresentantar 1985-1989
Stortingsrepresentantar 1989-1993
Ordførarar i Berlevåg
Ap-ordførarar i Finnmark
Folk frå Hadsel
MF «Osafjord»

M/F «Osafjord», i dag MS «Showboat», var ei bilferje bygd for Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap i 1959.

Ferja vart bygd ved Stord Verft ved Leirvik i Stord kommune og var i drift for HSD fram til 1976 og gjekk hovudsakleg i tre forskjellige ruter i Hardanger og Sunnhordland. 

I oktober 1976 vart ferja seld til Namsos Trafikkselskap. Ferja vart då ombygd og omdøypt MF «Lauvsnes». 

I juni 1983 vart ho seld vidare til Stavanger og vart nytta som transportskip. I 1986 gjekk ho vidare til Oslo, der ho vart ombygd og fekk namnet «Showboat». Under dette namnet hadde ho forskjellige eigarar fram til 2002 og vart nytta til utfluktar i Oslofjorden. I 2002-2003 vart båten renovert i Bergen ved Bergen Mekaniske Verksted i Laksevåg. Sidan 2004 har ho vert nytta til utflukter kring Bergen.

MF «Osafjord» vart seld til West Charter AS i 2019. I 2020 vart skipet selt vidare til Geir Atle Stormbringer etter at West Charter AS gjekk konkurs.
I 2021 kjøpte Pål Aaserud skipet gjennom firmaet Sailr As. Dei fører skipet vidare ved å leie ut til events og blåturar.

Ferjesamband
1959-1962: Ulvik - Brimnes 
1962-1965: Skånevik - Matre - Utåker 
1965-1976: Jektevik - Flatråker - Nordhuglo, med lokalrute til Flakkavåg
1976-1980: Kjerstivika - Seierstad - Salsnes
1980-1982: Kjerstivika - Briksillan

Kjelder

 Skipet.no

Bakgrunnsstoff

Norske ferjer
Båtar frå Vestland
HSD-eigde fartøy
Skip frå 1959
Skip bygde ved Aker Stord
1959 i Noreg
Stortingsrepresentantar 1862-1864

Stortingsrepresentantar 1862-1864 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1862-1864. Lista syner alle som vart valt til Stortinget. Totalt var det 111 representantar frå 42 valkrinsar; 74 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 37 representantar frå 25 bykrinsar.

Landkrinsar

Smaalenenes Amt

Akershus Amt

Hedemarkens Amt

Christians amt

Buskeruds Amt

Jarlsberg og Laurvigs Amt

Bratsberg Amt

Nedenæs og Robygdelagets amt

Lister og Mandals Amt

Stavanger Amt

Søndre Bergenhuus Amt

Nordre Bergenhuus Amt

Romsdals Amt

Søndre Throndhjems Amt

Nordre Throndhjems Amt

Nordlands Amt

Finmarkens Amt

Bykrinsar

Frederikshald

Sarpsborg

Frederiksstad

Moss og Drøbak

Christiania, Hønefoss og Kongsvinger

Gjøvik, Hamar og Lillehammer

Drammen

Kongsberg

Holmestrand

Tønsberg

Laurvig og Sandefjord

Brevik

Porsgrund

Skien

Kragerø

Østerriisøer

Arendal og Grimstad

Christianssand

Flekkefjord

Stavanger

Bergen

Aalesund og Molde

Christianssund

Throndhjem og Levanger

Hammerfest, Tromsø, Vadsø og Vardø

Bakgrunnsstoff
Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste 

 
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Andreas Stoltenberg

Andreas Vincent Stoltenberg () var ein norsk gardbrukar, fyrvaktar og stortingsmann frå Trondenes i Troms.

Stoltenberg var son til ein gardbrukar i Trondenes. Han tok over farsgarden, Årnes, og dreiv denne til 1862. Sidan i livet var han fyrvaktar på Hjertholmen fyr i Lødingen i Nordland.

Stoltenberg hadde mange kommunale verv, og var medlem av fleire kongelege kommisjonar; 1855 om Lofotfisket, 1859 om sildefisket i Nord-Noreg, 1861 om handelen i Finmarken og 1877 om hamnestellet.

Frå 1857 til han døydde i 1877 møtte på fleire av stortinga. Han representerte Finmarkens Amt i 1857, 1859-60, 1862-63 og på omframtstortinga 1858 og 1864. Sidan representerte han Nordland 1865-66, 1874-76 og 1877-sesjonen. Stoltenberg var medlem av næringskomite nr 1 i 1857, 1859-60, 1862-63, 1865-66, 1874-77. På omframtstortinget 1858 var han med i bankkomiteen og i 1864 i komiteen som avgjorde senkinga av innsjøen Øyeren. Frå 1875 var han medlem av Lagtinget. I 1860 var Stoltenberg med i sendelaget som deltok på vegner av Stortinget under kongekroninga i Trondheim.

Stoltenberg drukna under bading på Hjertholmen i 1877.

(Fornamnet Anders som er nytta i Lindstøls verk er feil, alle andre kjelder nyttar Andreas, inkludert kyrkjebøker og folketeljingar.)

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 lokalhistoriewiki
 

Stortingsrepresentantar 1857-1858
Stortingsrepresentantar 1859-1861
Stortingsrepresentantar 1862-1864
Stortingsrepresentantar 1865-1867
Stortingsrepresentantar 1874-1876
Stortingsrepresentantar 1877-1879
Stortingsrepresentantar for Nordland
Stortingsrepresentantar for Finnmark
Ordførarar i Trondenes
Norske gardbrukarar frå 1800-talet
Fyrvaktarar
Folk frå Harstad
Vindharpe

Vindharpe eller eolsharpe er eit gammalt strengeinstrument som bruker vind til å få fram klang. 

Ei vindharpe kan ha ulike utformingar. Vanlegvis har ho rektangulær resonanskasse med lydhol og 5–12 senestrengar av samme tonehøgd og lengd, men med ulik tjukkleik og stramming. Når vinden set strengane i svingingar, kan ein høyra overtonane, og klangsammensetjinga varierer med til- og avtakande vindstyrke. 

Prinsippet for vindharpe var kjend i det gamle Kina, India og i Mellomalder-Europa. I romantikken var instrumentet utbreidd over hele Europa. Det inspirerte ofte diktarar, mellom anna Samuel Taylor Coleridge som skreiv diktet «The Eolian Harp» i 1795.

Vindharpa har også inspirert komposisjonar på andre instrument, som klaverstykka «Vindharpe-slåtten» og «Vindharpe II» av Harald Sæverud, eller Aeolian Harp (1923) av Henry Cowell, eit av dei første stykkene der uvanlege speleteknikkar som å plukka eller slå direkte på pianostrengane blei brukt. Ein etyde av Sergej Ljapunov i 12 études d'exécution transcendante, Op. 11 No. 9, blei kalla Harpes éoliennes (vindharper) av komponisten. «Etyde nummer 1 i A-dur» (i 12 etydar, opus 25) av Frédéric Chopin blir ofte også kalla «Vindharpa».

I nyare musikk nytta mellom anna Jan Garbarek ei vindharpe, laga av Sverre Larssen etter antikke førebilde, på albumet Dis frå 1976.
Det er også blitt laga mange kunstnarisk utforma vindharper som er blitt sett opp ute i naturen eller ved ei vindkjelde som kunstverk med lyd.

Bilde

Sjå òg
Aiolos, vindguden harpa i nokre høve har namn etter

Kjelder

«Vindharpe» (22. juni 2012), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 5. april 2014.

Strengeinstrument
Vind
Rakaposhi

Rakaposhi er eit 7 788 meter over havet høgt fjell i Karakoram, langt nord i Pakistan. Fjelltoppen er den høgste i Rakaposhi-Haramosh-fjella. Den 5 800 meter høge og 20 km breie nordveggen på Rakaposhi er den høgste fjellveggen i verda.

Britane Mike Banks og Tom Patey nådde toppen den 25. juni 1958 som dei fyrste menneska. Dei kleiv opp langs sørvestegga.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rakaposhi» frå ,  den 21. april 2014.  
 

Fjell i Pakistan
Karakoram
Malubiting

Malubiting er eit 7 458 meter over havet høgt fjell i Karakoram i det nordlege Pakistan. Fjelltoppen ligg sentralt i Rakaposhi-Haramosh-fjella, om lag 40 km aust-søraust for Rakaposhi, den høgste toppen i fjellområdet. Fjellmassivet Malubiting består omframt hovudtoppen av tre lågare, alle knapt 7 000 moh. høge, toppar.

Fire mann frå ein austerriksk klatreekspedisjon vart den 23. august 1971 dei fyrste til å nå toppen av Malubiting.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Malubiting» frå ,  den 21. april 2014.  

Fjell i Pakistan
Karakoram
Diran

Diran er eit 7 266 meter over havet høgt fjell i Karakoram i det nordlege Pakistan. Fjelltoppen ligg i Rakaposhi-Haramosh-fjella, om lag 15 km aust for Rakaposhi, den høgste toppen i fjellområdet. 

Tre austerrikske klatrarar nådde toppen av Diran den 17. august 1968. Mellom dei tre var Hanns Schnell, som tre år seinare var mellom fyrstebestigarane av Malubiting, ein annan fjelltopp i Rakaposhi-Haramosh-fjella.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Diran» frå ,  den 21. april 2014.  
 

Fjell i Pakistan
Karakoram
Stolt henrik

Stolt henrik eller stolt-henrik (Blitum bonus-henricus), også kalla stolthenriksmelde og henriksspinat, er ei fleirårig urt i amarantfamilien. Planten har vore brukt til mat i fleire hundre år, men er i dag ofte rekna som ugras.

Stolt henrik er i dag rekna til planteslekta Blitum, medan han tidlegare var rekna til meldeslekta Chenopodium. Planten blir 20–70 cm høg. Han har spydforma blad medan blomsterstanden er høg, smal og aksforma med lite prangande grøne blomar. 

Artsnamnet bonus-henricus tyder 'gode Henrik' og er avleidd av tysk Guter Heinrich som viser til ei godsinna husånd og at planten er blitt nytta som dyremedisin. På fransk og engelsk er planten også kjend som 'gode kong Henrik' (Good King Henry/Harry, Chénopode du bon roi Henri), utan at det er klart kva som er opphavet til dette namnet.

Utbreiing
Ein reknar med at stolt henrik stammar frå fjell nord for Middelhavet og mot Kaukasus. Han er blitt dyrka i store delar av Europa der han ofte veks forvilla. Ein finn han også nordaust i Nord-Amerika. I Noreg veks stolt henrik spreidd på Austlandet og nokre stader på Vestlandet. Han er rekna som nær truga i Noreg.

Bruk
Stolt henrik kan brukast som spinatvekst, kokt eller steikt i rettar som supper eller omeletter, eller saman med potet eller bulgurkveite. Ein kan også eta frøa, som på den amerikanske slektningen quinoa.  I Nordaust-Italia er han ein del av vår-retten pistic der han blir forvella og så steikt i olje med kvitlauk saman med ei rekkje andre planteslag.

Kjelder

«Stolt Henrik - flerårig melde til hagen» , Skogoglandskap.no, henta 4. april 2014.
Stolt Henrik» (31. desember 2013), Store norske leksikon. Fri artikkel henta 4. april 2014.
Chenopodium bonus-henricus, Artsdatabanken, henta 4. april 2014.
«Lungrot», Den virtuella floran
«Good Henry, n.», OED.com

Bakgrunnsstoff

Matplantar
Ugras
Amarantfamilien
HB «Teisten» (1961)

HB «Teisten» var den første hydrofoilbåten for Hardanger Sunnhordlandske Dampskipselskap. Båten vart levert til HSD i juli 1961 frå eit skipsverft i Messina i Italia.  

22. oktober 1969 grunnstøytte «Teisten» på Noreskjær ved Tysnes i Bjørnefjorden på reise frå Ølen til Bergen med passasjerar. Båten vart då kondemnert. 

27. januar 1970 vart båten seld av assurandørane attende til verftet i Messina for å få reparert båten. Han vart seinare sett i fart i Messinasundet som «Freccia di Reggio». I 1990 var han eigd av Aliscafi S.N.A.V. i Messina i Italia.

Kjelder
 Skipet.no

Skip frå 1961
Norske snøggbåtar
Forlis i 1969
Forlis i Vestland
Italienske skip
HSD-eigde fartøy
MF «Fusa» (1949)

M/F «Fusa», seinare MF «Hatvik», var ei bilferje levert for Det Midthordlandske Dampskibsselskab i juli 1949. 

Ferja vart bygt ved Skaalurens Skibsbyggeri i Rosendal. Ferja gjekk inn i ruta Hatvik-Venjaneset fram til 1956, og frå 1956 til 1962 gjekk ho i sambandet Mundheim-Løfallstrand. I januar 1962 vart ferja seld til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap og gjekk attende til ruta Hatvik-Venjaneset. I 1969 vart ho omdøypt MF «Hatvik». Ferja gjekk i rute til 1974. Ho gjekk òg stundom i ruta Skånevik-Utåker-Matre. Somrane 1972 og 1973 vart ferja nytta i ruta Jondal-Tørvikbygd. 

I mai 1974 vart ho seld til Rolf Jostein Trovåg og fekk namnet «Nårasund». Ho gjekk då i rute Daløy-Nåra fram til 1979, då ho fekk namnet «Nåra». 

Kva som skjedde vidare med ferja er usikkert. Ho skal ha søkkt i 1980-åra, men er i mai 2011 framleis registrert i norsk skipsregister.

Ferjesamband
 1949-1956: Hatvik-Eikelandsosen
 1956-1962: Mundheim-Løfallstrand
 1962-1974: Hatvik-Eikelandsosen
 periodar òg Skånevik-Utåker-Matre
 Sommaren 1972 og 1973: Jondal-Tørvikbygd
 1974-1979: Daløy-Nåra

Kjelder
 Skipet.no
 Fjordfähren.de 

Norske ferjer
MDS-eigde skip
HSD-eigde fartøy
Skip frå 1949
1949 i Noreg
Skip bygde ved Skaalurens Skibsbyggeri
Båtar frå Vestland
Daløy-Haldorsneset

Daløy-Haldorsneset er eit ferjesamband i Solund kommune mellom Daløy og Ytre Sula. Ruta vert driven av Fjord1 og tar kring 8 minuttar med 16-17 avgangar kvar dag. 

Ferjesambandet gjekk opphavleg frå Daløy til Nåra på Ytre Sula og opna i 1974. Sambandet knytte Indre og Ytre Solund saman. Det hadde i mange år vorte drive skyssbåt over sundet då fiskaren Rolf Trovåg kjøpte bilferja MF «Fusa» og døypte ho MF «Nårasund». Kommunen og fylke gav støtte til drifta av ferja og i 1979 tok Fylkesbaatane over drifta. Samstundes sette selskapet inn ferja MF «Valsøy», som fekk namnet MF «Nårasund». Denne ferja gjekk i ruta fram til 1992, då ferja MF «Kvinafjord» (opphavleg MF «Møysalen» frå 1968) vart sett inn i ruta. Denne ferja går her enno, òg denne med namnet MF «Nårasund».  

I 2006 vart ferjeleiet på Haldorsneset opna og dette korta ned ferjestrekninga i stor grad. Turen tar i dag kring åtte minuttar. 

I 2010 vart sambandet plukka ut til eit treårig forsøk med gratis ferje.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 Daløy-Haldorsneset minutt for minutt - youtube

Ferjesamband i Vestland
Samferdsle i Solund
Skipingar i 1976
Fylkesbaatane-samband
Fjord1-samband
Él av Lucía

«Él» (spansk for 'han') er ein singel av Lucía. Songen er skriven av Francisco Cepero og Ignacio Román.

Corporación de Radio y Televisión Española valde «Él» internt til å representere Spania i Eurovision Song Contest 1982 i Harrogate i Storbritannia. Songen vart framført på spansk av Lucía, og er skriven av Francisco Cepero og Ignacio Román. Musikken var ein tango som delvis forårsaka ein sensasjon av di tevlinga fann stad i Stobritannia, og mange koplar tango til Argentina, eit land Storbritannia var i krig med på denne tida. I finalen enda Spania på tiandeplass med 52 poeng; ti frå Kypros, åtte frå Israel og Tyrkia, sju frå Vest-Tyskland og Sveits, seks frå Finland, fire frå Belgia og eitt frå Luxembourg og Jugoslavia. Dirigenten var Miguel Angel Verona.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Él (song)» frå ,  den 21. april 2014.  
 
 
 

Singlar frå 1982
Spanske songar
Spanskspråklege songar
Eurovision Song Contest 1982-songar
Spanske Eurovision Song Contest-songar
Spanskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Halo, halo

«Halo, halo» (serbokroatisk «Хало, xало», serbokrotisk for Hei, hei) er ein singel av Aska. Songen er skriven av Aleksandar Ilić og Miro Zec.

Eurovision

Jugovizija 1982
12. mars 1982 arrangerte Jugoslavenska radiotelevizija Jugovizija 1982, den jugoslaviske uttakinga til Eurovision Song Contest 1982 i Harrogate i Storbritannia, i eit fjernsynsstudio i Ljubljana. «Halo, halo» vart framført på serbokrotisk av Aska, og vann til slutt tevlinga med 60 poeng.

Eurovision Song Contest 1982
 
Etter sigeren i Jugovizija 1982 fekk «Halo, halo» representere Jugoslavia i Eurovision Song Contest 1982. Òg her vart bidraget framført på serbokroatisk av Aska. I finalen enda Jugoslavia på 14. plass med 21 poeng; tolv frå Sverige, fire frå Tyrkia, tre frå Danmark og eitt frå Belgia og Kypros. Dirigenten var Zvonimir Skerl.

Kjelder
 
 

Denne artikkelen bygger på «Halo, halo» frå ,  den 21. april 2014.  
 

Eurovision Song Contest 1982-songar
Jugoslaviske Eurovision Song Contest-songar
Serbokroatiskspråklege Eurovision Song Contest-songar
Aska-songar
Songar skrivne av Aleksandar Ilić
Songar skrivne av Miro Zec
Stortingsrepresentantar 1865-1867

Stortingsrepresentantar 1865-1867 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1865-1867. Lista syner alle som vart valt til Stortinget. Totalt var det 111 representantar frå 42 valkrinsar; 73 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 38 representantar frå 25 bykrinsar.

Landkrinsar

Smaalenenes Amt

Akershus Amt

Hedemarkens Amt

Kristians amt

Buskerud Amt

Jarlsberg og Larviks amt

Bratsberg Amt

Nedenes amt

Lister og Mandal amt

Stavanger Amt

Søndre Bergenhus Amt

Nordre Bergenhus Amt

Romsdals Amt

Søndre Trondhjems Amt

Nordre Trondhjems Amt

Nordlands Amt

Finmarkens Amt

Bykrinsar

Fredrikshald

Sarpsborg

Fredrikstad

Moss og Drøbak

Kristiania, Hønefoss og Kongsvinger

Lillehammer, Hamar og Gjøvik

Drammen

Kongsberg

Holmestrand

Tønsberg

Larvik og Sandefjord

Brevik

Porsgrund

Skien

Kragerø

Østerrisør

Arendal og Grimstad

Kristiansand

Flekkefjord

Stavanger

Bergen

Aalesund og Molde

Kristiansund

Trondhjem og Levanger

Tromsø, Hammerfest, Vadsø og Vardø

Bakgrunnsstoff 
Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste

 
Stortingsrepresentantar 1865-1867
Stortingsrepresentantar 1865-1867
MS «Etne»

MS «Etne», i dag «Gem Star», er eit motorskip. Det vart levert i februar 1962 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap. 

Ho vert bygd i Rosendal på Skaalurens Skibsbyggeri. Båten gjekk i fart frå Bergen til Hardangerfjorden og Sunnhordland. «Etne» hadde spiss baug, men ferjelem bak og kunne frakte opp mot 18 bilar. I tillegg kunne ho ta 100 passasjerar. I helgene vart ho ofte nytta som avlastingsferje på diverse ferjeruter. Båten vart forlenga med fire meter i 1972. 

I september 1983 vart «Etne» selt til Stavanger og fekk namnet «Striltun». I 1987 vart ho seld til Karibia og hadde frå 1996 til 2002 Kingstown som heimehamn. Båten var då blitt ombygd og vart nytta som fraktefartøy. Ho vart først omdøypt «Snapper», fekk i 1996 namnet «Bequa Express» og har sidan 2004 heitt «Gem Star». 

Båten er framleis i fart. 

Norske kystrutebåtar
Båtar frå Vestland
HSD-eigde fartøy
Skip frå 1962
Skip bygde ved Skaalurens Skibsbyggeri
1962 i Noreg
Laura Sundal Skorpen

Laura Sundal Skorpen () var ei norsk jordmor, venstrekvinne og sanitetskvinne frå Norddalsfjorden i Flora, kjend for mange som «Solbakkens mor». Ho var drivkrafta bak etableringa av Solbakken arbeids- og sjukeheim i 1960, den første institusjonen for psykisk utviklingshemma i Sogn og Fjordane. I tiåra etter krigen hadde ho ein finger med i mange velferdstiltak i kystbyen Florø.

Jordmor 
Det låg ikkje i dagen at Skorpen skulle verta jordmor då ho vart fødd i Norddalsfjorden i 1898. Jenter skulle stella seg slik at dei vart godt gifte, og elles ikkje stikka seg fram i dei dagar. Men med god hjelp frå distriktslegen, fekk ho plass på Jordmorskulen i Bergen då ho var berre 18 år gamal. Ho skulle helst ha vore myndig, altså 21 år. På den tida herja spanskesjuka i Bergen, og studentane måtte vere med å pleie dei sjuke og bere vekk lik. Laura fekk sjuka sjølv også, men greidde pliktane sine og fullførte utdanninga.

I 1919 kom ho til øya Skorpa som nyutdanna. Etter to år med praksis, vart ho distriktsjordmor. Ho tok imot om lag 2000 barn i si karriere. Som jordmor kom ho tett på familielivet, og ho såg korleis barn som var «annleis skapt» vart gøymde vekk. Det var ei skam å få eit slikt barn, og det vart ofte ei tung bør for familien.

Krigstid 
Laura Sundal Skorpen jobba som jordmor på øyene då krigen kom til landet. Ho fortsette i jobben sjølv om dette innebar at ho måtte reisa i båt medan minene låg og flaut mellom holmar og skjær. Laura deltok i motstandsrørsla under krigen og fekk Heimevernet si fortenestemedalje for dette.

Sanitetskvinne 
Skorpen var engasjert i folkehelsa og vart tidleg med i Kinn Sanitetsforeining. Gjennom foreininga spreidde ho kunnskap om abnorme børn eller åndssvake som dei vart kalla. Ho ville løfta dei fram i lyset og gi både dei og familiane deira eit betre liv. I 1949 vart Sogn og Fjordane Sanitetsforeining skipa, og Laura Sundal Skorpen fekk formannsvervet. Laget jobba blant anna med ideen om å bygga ein «åndssvakeheim», og Laura fekk fylkeslege Blew med seg i planarbeidet. På Solbakken fekk 32 born ein ny kvardag i 1960.

Referansar

Kjelder 
Kvinnestemmer frå Sogn og Fjordane: Laura Sundal Skorpen 
NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon: Leuara Sundal Skorpen
Hamre, Britt (2007) Jordmorutdanning i Bergen : et historisk tilbakeblikk på jordmoryrket. Høgskolen i Bergen.
Intervju med Laura S Skorpen gjort av Floraskulen 

Kvinner frå Sogn og Fjordane
Folk frå Flora
Norske jordmødrer
Aaset søndre

Aaset søndre er eit gardsanlegg i Åmot i Hedmark som ligg i det skå terrenget ned mot elva Åsta i sør og Glomma i aust. Gardsanlegget har ei lang historie som fortel om skogbruksverksemd og storgardsmiljø i Midt- og Sør-Østerdalen. I skriftlege kjelder kan ein følgje Aaset søndre tilbake til skattemanntallet «Gjengjerden» frå 1528. 

Aaset søndre vart freda av Riksantikvaren i 2014. Fredinga omfattar hovudbygningen frå 1800-talet, loftsbygningen frå 1700-talet og stabburet i tre etasjar, i tillegg til eit område rundt garden.

Bakgrunnsstoff 
 

Gardar i Innlandet
Freda bygg i Innlandet
Kulturminne i Åmot
Planetveien 10A, 12 og 14

Planetveien 10 A, 12 og 14 vart oppført på 1950-tallet på Vettakollen i Oslo. Bygningane er teikna av arkitektane Arne Korsmo og Christian Norberg-Schulz. 

Planetveien 12 var Arne Korsmo og Grete Prytz Kittelsen arbeidsheim, og er kjent for fleksible interiørløysingar. 

Eigedomane vart freda av Riksantikvaren i 2014.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 

Freda bygg i Oslo
Kulturminne i Oslo