alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
9A52 Smertsj

9A52 Smertsj (russisk Смерч, 'kvervelvind'), 9K58 Smertsj eller 9A52-2 Smertsj-M er ein sovjetisk tung rakettkastar. Systemet er utforma for å slå ut personell, pansra kjøretøy og mjuke mål mål i konsentrasjonsområde, til dømes artilleribatteri, kommandoanlegg og ammunisjondepot. Rakettkastaren vart lansert tidleg på 1980-talet og gjekk inn i teneste i den sovjetiske hæren i 1989.

Komponentar 
Dei viktigaste komponentane i 9K58 Smertsj-systemet er følgjande:
 Rakettar 9M55 eller 9M528;
 BM 9A52-2 avfyringsrampe;
 TZM 9T234-2 omladingskjøretøy med ei 850 kg kran og 12 ekstra rakettar;
 Automatisert eldkontroll med kommandoplass av typen 1K123 "Vivary";
 Vedlikehaldskøyretøy PM-2-70 MTO-V;
 Arsenalutstyr 9F819;
 Øvingsutstyr 9F827 og 9F840.
Skotvidda er 70 og 90 km med ulike stridshovud utvikla for Smerch rakettkastar.

Køyretøyet 9A52-2 med automatisert eldkontroll har desse fordelane:
 levering av artillerield frå eit stillingsområde langt frå målområdet;
 auke i overlevelsesevne på grunn av redusert tid  i stillingsområdet;
 auka komfort for operatør, spesielt i dårleg vêr og om natta;
 auka sjølvstendig drift på grunn av navigasjon og måleutstyr, noko som gjer systemet høve til å raskt endra stillingar og flytta sjølvstendig;
 reduksjon av mannskap i høve til andre rakettkastarsystem.

Referansar

Denne artikkelen bygger på «9A52 Smerch» frå ,  den 13. august 2017.  
 

Russiske rakettkastarar
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Sjølvdrive artilleri
Sovjetisk militærutstyr
BTR-70

BTR-70 (russisk БТР-70) er eit sovjetisk pansra personellkøyretøy.  Det har åtte hjul og eit lite, konisk tårn føre på vogna.  Mellom andre og tredje settet med hjul er det litt større mellomrom, og der sit ei dør.

BTR-70 er ei vidareutvikling av BTR-60.  Det vart først vist offentleg på ein militærparade i Moskva i 1980.  Hovudskilnadene til føregangaren er at BTR-70 har kraftigare motorar, betre utsyn innanfrå og luke på sida av kjøretøyet for infanteripersonell.

BTR-70 vart utvikla ved designbyrået Dedkov i Gorkij-Arzamaz under namnet Obiekt 60.  Det kom i produksjon i 1972.  Sjølv om produsenten vanlegvis vert oppgjeve til å vera bilfabrikken Gorkij, så vart produksjonen av denne og etterfølgjande BTR-80 gjort på nabofabrikken Arzamas.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «BTR-70» frå ,  den 13. august 2017.

Bakgrunnsstoff 
 Skildring på fas.org (engelsk)

Pansra personellkøyretøy
Anis

Anis (Pimpinella anisum) er ein art i skjermplantefamilien. 
Han er ein eittårig plante som stammar frå dei austlege middelhavslanda. Anis blir dyrka som krydderplante i alle tempererte land. 
Frukta inneheld ei aromatisk olje, og blir brukt som krydder i brød og bakverk eller i anislikørar.
 
I folkemedisinen blei anis i tidligere tider brukt saman med karve i graut til omslag, og i kokt mjølk mot hoste og håsleik. Anisolje blei brukt mot sug for brystet, og var rekna som eit effektivt middel mot hoggormbit.

Kjelder

Krydder
Skjermplantefamilien
Sekretogranin-1

Sekretogranin-1 eller kromogranin B er eit protein i proteinfamilien granin, og det største og minst sure av proteina i familien. Det har vid utbreiing hjå nevroendokrine seller. Det vert kløyvd opp i ulike mindre peptid, som GAWK og sekretolytin, og i alt er 18 potensielle kløyvingssete kjende. Sekretolytin verkar sterkt bakteriedrepande mot gram-negative bakteriar,
og er funne med ei vid utbreiing i sentralnervesystemet i nerveseller og gliaseller.

Sekretogranin-1 er kjent frå dyr som pattedyr, fuglar og froskar. Menneskeutgåva har ei lengd på 677 aminosyrerestar, inkludert eit signalpeptid på 20 restar. Ho har strukturelle likskapar med kromogranin A.

Kjelder 

Protein
Muskat

Muskat eller muskatnøtt (Myristica fragrans) er eit tre i muskatnøttfamilien, og er kjend for frukta si som blir brukt til krydder og parfyme.

Muskatnøtt-treet kjem frå Molukkane og blei tidlegare nesten berre dyrka på Bandaøyane. I dag blir treet dyrka i alle tropiske område, særleg i Søraust-Asia og Karibia. Slekta Myristica omfatter ca. 100 artar, dei fleste i tropisk Asia. Muskatnøttfamilien er i nær slekt med laurbærfamilien. 

Treet er eviggrønt og har einkjønna blomar - hannblomane sit på ett tre og hoblomane på eit anna. Frukta er stor og pæreforma med eit tjukt, kjøtfullt lag kring det valnøttstore frøet. Ved mogning sprekkjer det kjøtfulle laget, og frøet kjem til syne. Det er omgjeve av ei raud, flika frøkappe som blir raudgul eller raudbrun når ho tørker, og utgjer muskatblomme eller macis. Frøskalet innanfor frøkappen omsluttar frøkjernen, som blir kalla muskatnøtt. Eteriske oljer der myristicin er den viktigaste gjev muskatblomme og muskatnøtt ei sterk aromatisk lukt og skarp brennande smak.

Bruk
Innan indonesisk matlaging bruker ein muskatnøtt i ei rekkje retter, særleg i krydra supper som soto, konro, oksehalesuppe, sup iga, bakso og sup kambing. Det blir også brukt i sausen til kjøtretter som semur og europeisk-inspirerte retter som bistik (beef steak), rolade  og bistik lidah. Muskatblomme har ein mildare smak enn muskatnøtt, og blir ofte brukt i dessertar.
Fruktkjøtet frå muskatfrukta blir brukt til å laga søtsaker (manisan) i Indonesia. Ho kan etast våt i ein søt sirupsaus, eller tørka og dekt av sukker i dessertar som manisan pala. Det kan også malast rått til jus eller kokast til ei brunare, søtare saft.

Innan indisk mat bruker ein muskatnøtt både i søte og salte retter, særleg i mughlaimat. Krydderet kan også inngå i små mengder i krydderblandinga garam masala. Malen muskatnøtt kan også røykast i India.
I Malabar-regionen i India blir fruktkjøtet brukt til jus, pickle og chutney.

I europeisk matlaging har ein tradisjonelt brukt muskatnøtt til å krydra kaker og muskatblomme i salte retter. Muskatblomme var gjævare enn muskatnøtt i mellomalderen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nutmeg» frå ,  den 31. august 2017.  
 
Krydder
Muskatnøttfamilien 
Molukkane
Valmueslekta

Valmueslekta (Papaver) er ei planteslekt i valmuefamilien.

Artar (utval)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Valmueslekta» frå ,  den 14. august 2017.

Bakgrunnsstoff 

Valmuefamilien
Planteslekter
Hammersborgtunnelen

Hammerborgtunnelen er ein 220 meter lang aust-vestgåande tunnel i to løp i gatesystemet Ring 1 i Oslo, mellom dei delane av Pilestredet i vest og Hammersborggata i aust som høyrer til Ring 1.

Tunnelen vart bygd i open byggjegrop, og vart opna for trafikk i januar 1990. Han går under eit område med fleire kontorblokker, og under Akersgata, og har den austre munningen liggjande under det «lokket» som utgjer Arne Garborgs plass i Regjeringskvartalet framfor Deichmanske bibliotek. Frå det austgåande løpet i tunnelen er det samband til eit stort parkeringshus i fleire høgder under gateplanet.

Tunnelen har namn etter stroket Hammersborg, som ligg nord for den austre tunnelmunningen.

Kjelder
Oslo byleksikon, femte utgåva, side 230. Oslo: Kunnskapsforlaget. ISBN 978-82-573-1760-7

Tunnelar i Oslo
Gater i Oslo
Epstein-Barr-virus-sellekjerneantigen 1

Epstein-Barr-virus-sellekjerneantigen 1 (EBNA1) er eit protein frå Epstein-Barr-viruset (EBV) med ulike roller, og eit nykelprotein under EBV-infeksjon. Det dannar stabile homodimerar og har eit DNA-bindingsdomene som òg verkar som eit dimeriseringsdomene. Det har òg eit bindingssete for vertsproteina ubikvitin-spesifikk protease 7 (USP7) og kaseinkinase 2 (CK2).

EBNA1 kan binda seg til replikasjonsstartsetet oriP i episomet til Epstein-Barr-Viruset og er det einaste proteinet som tarvst for replikasjon av EBV-episomet ved løynd infeksjon. Det har òg ei rolle ved fråskiljing av episoma ved selledeling. Det festar då episoma til vertskromosoma under mitose ved hjelp av vertsproteinet EBNA1-bindande protein 2 (EBP2).

EBNA1 kan binda seg til sekvensar i menneskegenomet og kan auka mengda av både avskrifter av genet til proteinet survivin og proteinet sjølv i ei selle. Det kan òg auka mengda av mikro-RNA frå let-7-familien.

EBNA1 har òg ei rolle i reguleringa av avskrivinga av gen i EBV-genomet, og kan aktivera avskriving.

Kjelder 

Epstein-Barr-virus
Virusprotein
SPR-2 Rtut-B

SPR-2 Rtut-B (russisk СПР-2 «Ртуть-Б», GRAU-indeks 1L29) er ein jammar for elektronisk krigføring spesielt esla til å få nærleiksbrannrøyr i artillerigranatar til å svikte, slik at granaten eksploderar før han treff målet. Jammaren er montert på eit BTR-70-chassis.

Referansar

Kjelder

(Индекс ГРАУ — 1Л29) — советская станция помех радиовзрывателям боеприпасов. Первоначально разрабатывалась на базе бронетранспортёра БТР-70 во ВНИИ «Градиент», однако в ходе ОКР «Ртуть-Б» станция была переведена на бронетранспортер БТР-80. В такой комплектации станция была принята на вооружение в 1985 году с присвоением индекса СПР-2 «Ртуть-Б». Производилась на ФГУП «Брянский электромеханический завод».

Elektronisk krigføring
Etne kyrkje

Etne kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 2013 i Etne kommune i Vestland fylke. Den nye kyrkja er bygd saman med Enge bedehus.

Kjelder 
 
 NRK om Etne kyrkje
 Dagen, 30. august 2013

Kyrkjer i Etne
Kyrkjer i Sunnhordland prosti
Norske kyrkjer frå 2013
VM i friidrett 2017

Verdsmeisterskapen i friidrett 2017, den 16. i rekka, vart avvikla på olympiastadion i London i Storbritannia i tida frå 4. til 13. august 2017. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 48 øvingar, likt fordelt mellom menn og kvinner. For fyrste gong tevla også kvinnene i 50 kilometer kappgang, om enn berre sju utøvarar tok del i øvinga. Frå 205 deltakarland vart påmeldt 2 034 utøvarar.

Vinnaren av 50 km kappgang for kvinner, Inês Henriques frå Portugal, sette verdsrekord med tida 4.05.56. To nye meisterskapsrekordar kom til i meisterskapen, fyrst flytta Emma Coburn frå USA rekorden til 9.02,5 i 3 000 meter hinder og den siste meisterkapsdagen forbetra verdsrekordhaldaren og vinnaren av 50 km kappgang for menn, franske Yohann Diniz, meisterskapsrekorden til 3.33.12. 

Norske Karsten Warholm vann gullmedaljen i 400 meter hekk og vart dermed den fyrste norske mannlege utøvaren som vart verdsmeister i ei løpsøving. Filip Ingebrigtsen sikra seg bronsemedaljen på 1500 meter. Isabelle Pedersen var 0,01 sekund for seint ute til å ta seg til finalen i 100 meter hekk og enda på niandeplassen i øvinga, nett som i førre VM. Hedda Hynne vart slått ut i semifinalane på 800 m, med tida 1.59,88 vart ho nummer tolv. Karoline Grøvdal kvalifiserte seg til finalen på 5 000 m, der ho plaga av førkjøling braut løpet og dermed enda på 15. og siste plassen.

Menn

100 m 

Dato: 5. august Vind: −0,8 m/s

200 m 

Dato: 10. august Vind: −0,1 m/s

400 m 

Dato: 8. august

800 m 

Dato: 8. august

1500 m 

Dato: 13. august

5 000 m 

Dato: 12. august

10 000 m 

Dato: 4. august

Maraton 

Dato: 6. august

110 meter hekk 

Dato: 7. august Vind: 0 m/s

400 m hekk 

Dato: 9. august

3 000 m hinder 

Dato: 8. august

4 × 100 m stafett 

Dato: 12. august

4 × 400 m stafett 

Dato: 13. august

20 km kappgang 

Dato: 13. august

50 km kappgang 

Dato: 13. august

Høgdehopp 

Dato: 13. august

Stavhopp 

Dato: 8. august

Lengdehopp 

Dato: 5. august

Tresteghopp 

Dato: 10. august

Kulestøyt 

Dato: 6. august

Diskoskast 

Dato: 5. august

Sleggjekast 

Dato: 11. august

Spydkast 

Dato: 12. august

Tikamp 

Dato: 11.-12. august

Kvinner

100 meter 

Dato: 6. august  Vind: +0,1 m/s

200 m 

Dato: 11. august Vind: +0,8 m/s

400 m 

Dato: 9. august

800 m 

Dato: 13. august

1500 m 

Dato: 7. august

5 000 meter 

Dato: 13. august

10 000 m 

Dato: 5. august

Maraton 

Dato: 6. august

100 meter hekk 

Dato: 12. august Vind: +0,1 m/s

400 m hekk 

Dato: 10. august

3 000 m hinder 

Dato: 11. august

4 × 100 m stafett 

Dato: 12. august

4 × 400 m stafett 

Dato: 13. august

20 km kappgang 

Dato: 13. august

50 km kappgang 

Dato: 13. august

Høgdehopp 

Dato: 12. august

Stavhopp 

Dato: 6. august

Lengdehopp 

Dato: 11. august

Tresteghopp 

Dato: 7. august

Kulestøyt 

Dato: 9. august

Diskoskast 

Dato: 13. august

Sleggjekast 

Dato: 7. august

Spydkast 

Dato: 8. august

Sjukamp 

Dato: 5.-6. august

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Leichtathletik-Weltmeisterschaften 2017» frå ,  den 15. august 2017.  
 

2017
Sport i 2017
London
Ramil Quliyev

Ramil Eldar oğlu  Quliyev, eller Gulijev, () er ein aserbajdsjansk friidrettsutøvar frå Baku som sidan 2011 har tevla for Tyrkia. Han vart verdsmeister på 200 meter i 2017 og tok EM-sølv på same distansen i 2016. Quliyev sin personlege rekord på 200 m frå 2015 lyder på 19,88 sekundar. På 100-meteren har han prestert 9,97 i 2017.

Aserbajdsjanske friidrettsutøvarar
Tyrkiske friidrettsutøvarar
Sprintarar
Verdsmeistrar i friidrett
Elijah Manangoi

Elijah Motonei Manangoi () er ein kenyansk mellomdistanseløpar. Han vann sølvmedaljen på 1500 meter i verdsmeisterskapen 2015 i Beijing og gullmedaljen i verdsmeisterskapen 2017 i London. Sommaren 2017 sette han personleg rekord med 3.28,8 då han sigra på spesialdistansen i DL-stemnet i Monaco.

Kenyanske mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Mutaz Essa Barshim

Mutaz Essa Barshim () er ein høgdehoppar frå Doha i Qatar. Han vart verdsmeister i 2017 og forsvarte VM-tittelen i 2019, sommaren 2021 vart han olympisk gullmedaljevinnar i Tokyo. Hans personlege rekord på 2,43 meter er det einast verdsrekordhaldaren Javier Sotomayor med 2,45 m som overgår.

Aktiv
Barshim var ein dei absolutt beste høgdehopparane i verda frå 2012. Under Sommar-OL 2012 var han ein av tre utøvarar som fekk kvar si bronsemedalje. Veker etter sommarleikane presterte han personbeste i Lausanne med 2,39 m. Denne landsrekorden forbetra han den 1. juni 2013 i Eugene i Oregon til 2,40 m. I verdsmeisterskapen 2013 i Moskva måtte han nøye seg med sølv, trass i at han tok seg over 2,38 m.

5. september 2014 vann Barshim høgdetevlinga i DL-stemnet i Brussel på 2,43 meter, ingen andre enn verdsrekordhaldaren hadde hoppa så høgt. Etter fjerdeplass i Beijing-VM 2015, lukkast han vinne sølvmedaljen under OL 2016 i Rio de Janeiro.

Barshim vann gullmedaljen både ved Friidretts-VM 2017 og Friidretts-VM 2019, i den siste meisterskapen var han den einaste som svinga seg over 2,37 meter, årsbeste for hans del. Også under Sommar-OL i 2021 presterte han 2,37 m, noko som gjorde at han italienaren Gianmarco Tamberi kunne dele gullet.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap 
VM 2011 i Daegu: Nr 7 – 2,32 m
OL 2012 i London: Bronsemedalje – 2,29 m
VM 2013 i Moskva: Sølvmedalje – 2,38 m, bakom Bohdan Bondarenko (2,41 m)
VM 2015 i Beijing: Nr 4 – 2,33 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølvmedalje – 2,36 m, bakom Derek Drouin (2,38 m)
VM 2017 i London: Gullmedalje – 2,35 m, framom Danil Lysenko (2,32 m)
VM 2019 i Doha: Gullmedalje – 2,37 m, framom Mikhail Akimenko (2,35 m)
OL i 2021 i Tokyo: Gullmedalje – 2,37 m, delt med Gianmarco Tamberi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mutaz Essa Barshim» frå ,  den 9. juni 2022.  

Qatarske idrettsutøvarar
Høgdehopparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Qatar
Kévin Mayer

Kévin Mayer () er ein ein fransk mangekjempar frå Argenteuil, sidan 2018 verdsrekordhaldar i tikamp med 9 126 poeng. Han vann gullmedaljen i tikampen under friidretts-VM 2017 i London og har elles vunne sølvmedaljen i tikamp-tevlinga i så vel EM i friidrett 2014, som i Sommar-OL 2016 og Sommar-OL i 2021.

Aktiv
Mayer vart fjerdemann i tikampen ved Moskva-VM 2013, etter å ha sett personleg rekord. I Friidretts-EM 2014 forbetra han rekorden sin til 8 521 poeng og fekk sølv. To år seinare flytta han sitt personbeste til sterke 8 834 poeng i Rio de Janeiro, men hamna likevel 59 poeng bak Ashton Eaton i kampen om OL-gullet. Under verdsmeisterskapen 2017 i London sanka Mayer 8 768 poeng og vart verdmeister med solid margin.

15. og 16. september 2018 hadde Mayer fullklaff i Decastar-tevlinga i Talence og sette verdsrekord i tikamp med 9 126 poeng. Etter å ha vore hemma av skadar i eit par år, kom han tilbake og sikra seg eit nytt OL-sølv i tikamp då sommarleikane i Tokyo vart avvikla i august 2021.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap 
OL 2012 i London: Nr 15 – 7 952 poeng
VM 2013 i Moskva: Nr 4 – 8 446 poeng
EM 2014 i Zürich: Sølvmedalje – 8 521 poeng, bakom Andrej Krautsjanka (8 616 poeng)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølvmedalje – 8 834 poeng, bakom Ashton Eaton (8 893 poeng)
VM 2017 i London: Gullmedalje – 8 768 poeng, framom Rico Freimuth (8 654 poeng)
EM 2018 i Berlin: Braut etter andre øvinga
VM 2019 i Doha: Braut etter åttande øvinga
OL i 2021 i Tokyo: Sølvmedalje – 8 726 poeng, bakom Damian Warner (9 018 poeng)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kévin Mayer» frå ,  den 7. mai 2022.  

Franske friidrettsutøvarar
Mangekjemparar
Verdsmeistrar i friidrett
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Frankrike
Hellen Obiri

Hellen Onsando Obiri () er ein kenyansk friidrettsutøvar som deltek i mellom- og langdistanseløp. Ho vart verdsmeister på 5 000 meter i 2017 og i 2019. Obiri har elles to OL-sølv på same distansen og ein VM-bronse på 1500 meter. Obiris personlege rekordar er høvesvis 3.57,0 på 1500 m frå 2014, medan ho kom i mål på 14.18,3 då ho vann 5 000-meteren ved DL-stemnet i Roma i 2017.

Aktiv
Obiri vann bronsemedaljen på 1500 m under VM i friidrett 2013. Frå 2015 satsa ho mest på 5 000 meter, ein distanse ho tok sølvmedaljen på under Sommar-OL 2016. Ved verdsmeisterskapen sigra ho med stor margin på same distansen. To år seinare i Doha forsvarte ho VM-tittelen på halvmila, då etter eit drabeleg spurtoppgjer. På mila enda ho på femteplass. Også under dei olympiske leikane i Tokyo sommaren 2021 sprang Obiri begge langdistansane. På 5 000 m kneip ho sølvmedaljen med 0,01 sekunds margin til tredjemann, fire dagar seinare sette ho personbeste på 10 000 meter med 30.24,2 og vart nummer 4.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2011 i Daegu: Nr 11 på 1500 m – 4.20,2
OL 2012 i London: Nr 12 på 1500 m – 4.16,5
VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje på 1500 m – 4.03,8
OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølvmedalje på 5 000 m – 14.29,7, bakom Vivian Cheruiyot (14.26,1)
VM 2017 i London: Gullmedalje på 5 000 m – 14,34,8, framom Almaz Ayana (14.40,3)
VM 2019 i Doha: Gullmedalje på 5 000 m – 14,26,7, framom Margaret Kipkemboi (14.27,4). Nr 5 på 10 000 – 30.35,8
OL i 2021 i Tokyo: Sølvmedalje på 5 000 m – 14.38,3, bakom Sifan Hassan (14.36,7). Nr 4 på 10 000 m – 30.24,2

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hellen Obiri» frå ,  den 6. mai 2022.  

Kenyanske langdistanseløparar
Kenyanske mellomdistanseløparar
Verdsmeistrar i friidrett
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Kenyanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Emma Coburn

Emma Coburn () er ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Boulder i Colorado som har spesialisert seg i hinderløping. Ho vann gullmedaljen i 3 000 meter hinder under VM i friidrett 2017 i London på ny nasjonal rekord og meisterskapsrekord 9.02,5. I 2016 tok Coburn bronsemedaljen i same øvinga under Sommar-OL i Rio de Janeiro.

Hekkeløparar frå USA
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2012
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2012
USA-amerikanske deltakarar under sommar-OL 2016
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 2016
Medaljevinnarar under sommar-OL 2016
Deltakarar under VM i friidrett 2015
Verdsmeistrar i friidrett
Country Songs for City Folks

Country Songs for City Folks er eit studioalbum av Jerry Lee Lewis som kom ut på Smash i 1965.

Bakgrunn
Etter at Lewis forlét Sun Records i 1963 til fordel for Smash, byrja det som ofte er blitt kalla «villmarksåra» hans, der han konstant turnerte og produserte album som selde dårleg. I 1965 valde produsentane Shelby Singleton og Jerry Kennedy å spele inn eit countryalbum med Lewis kalla Country Songs for City Folks. Songane var versjonar av nyare countrysongar som avveik lite frå originalversjonane. Tidleg i 1960-åra hadde countrystjerner som Marty Robbins, som gav ut Gunfighter Ballads and Trail Songs i 1959, og Lewis sin tidlegare Sun-kollega Johnny Cash, byrja å gje ut ei rekkje album med eit tema, frå og med Ride This Train i 1960. Dei danna eit slags «konseptalbum» innan country og dette skulle Lewis no prøve seg på.

Innspeling
Joe Bonomo skreiv i boka si Jerry Lee Lewis: Lost and Found at årsaka til at det ikkje var originale songar på albumet kom av at ingen låtskrivarar banka på døra hans på grunn av det dårlege platesalet han hadde hatt. Albumet syner likevel framover mot countrystjerna Lewis skulle bli seinare i tiåret. Country Songs for City Folks er kanskje best hugsa for å ha introdusert Tom Jones for songen «Green Green Grass of Home». Etter han høyrde Lewis sin versjon, gjekk han sjølv i studio og spelte inn sin eigen versjon, som vart ein stor internasjonal hit.

Jerry Lee si yngre syster, Linda Gail Lewis, syng på «North to Alaska».

Mottaking
Country Songs for City Folks gjekk ikkje inn på Billboard-lista, men nådde 39. plassen på countryalbumlista då det kom ut igjen under tittelen All Country fire år seinare. Bruce Eder frå AllMusic kallar det «eit forbløffande bra country album», og plukka ut Willie Nelson sin «Funny How Time Slips Away» og Hank Thompson sin «The Wild Side of Life» som høgdepunkta.

Innhald
Side A

Side B

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Country Songs for City Folks» frå ,  den 15. august 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1965
Jerry Lee Lewis-album
Smash Records-album
City Lights

«City Lights» er ein USA-amerikansk countrysong skriven av Bill Anderson. Han vart ein hit to gonger - først i 1958 og igjen i 1975. 

Ray Price spelte inn originalversjonen i 1958, og hans versjon gjekk til topps på countrylista.

Om songen
«City Lights» var ein av dei første store suksessane til Anderson. Han skreiv songen då han var berre 19 år gammal og han vart plukka opp av Ray Price våren 1958, då Price var den dominerande honkytonk-artisten i landet. 

I følgje countryhistorikaren Bill Malone syner «City Lights» personleg isolasjon og «korleis individet vert framandgjort i den anonyme, urbane verda». Price sin «harde, einsame vokal» og Texas shuffle-rytmen (som kjennemerka innspelingane hans frå midten av 1950- til tidleg i 1960-åra) var dominerande i utgåva hans.

Singelen kom ut i juni 1958 og nådde andreplassen på Billboard si Most Played C&W by Disc Jockeys-liste seinare på sommaren. Då Billboard introduserte ei eiga liste for country (kalla «Hot C&W Sides») den 20. oktober, vart «City Lights» den første songen som gjekk til topps på denne lista. Han låg på toppen av lista i 13 veker, den siste veka var 12. januar 1959. I alt låg songen 34 veker inne på lista.

Andre versjonar
Fleire andre artistar har spelt Anderson sin «City Lights» gjennom åra. Ein av dei mest suksessrike versjonane vart gjort av Mickey Gilley, som spelte ein honky-tonk og piano-versjon. Denne gjekk til topps på countrylista i februar 1975. 
Ivory Joe Hunter spelte inn songen i 1959 då han gjekk over til country seint i karrieren sin og versjonen hans nådde 92. plassen på den amerikanske Billboard-lista. 
Debbie Reynolds spelte inn songen i 1960 og denne nådde 55. plassen på poplista. 
Jerry Lee Lewis spelte inn songen i 1965 på albumet Country Songs for City Folks.
Ein versjon av Mel Tillis nådde 67. plassen på Billboard Hot Country Singles-lista i 1989.
Bill Anderson har spelt inn sin eigen versjon av songen. 
Andre som har spelt inn songen er Connie Smith, Rick Trevino, Conway Twitty, Johnny Bush og Dottie West.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «City Lights» frå ,  den 15. august 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

Songar frå 1958
Singlar frå 1958
Singlar frå 1975
Songar skrivne av Bill Anderson
Ray Price-songar
Debbie Reynolds-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Mickey Gilley-songar
Mel Tillis-songar
Songar på toppen av Billboard Hot Country Songs-lista
Songar produserte av Eddie Kilroy
Columbia Records-singlar
Playboy Records-singlar
Connie Smith-songar
Conway Twitty-songar
Dottie West-songar
Willie Nelson-songar