alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rolf Kirkvaag

Rolf Wilhelm Kirkvaag () var ein norsk journalist og programleiar i NRK. Med sin store suksess som programvert i radio og fjernsyn fekk han stjernestatus. Kirkvaag vert rekna av mange som Noregs første kjendis.

Liv og karriere 

Rolf Kirkvaag vart fødd i Oslo, men voks opp i Drammen. Under krigen gjekk han mellom anna på eit lagførerkurs i regi av Arbeidstenesta. Frå frigjeringa var Kirkvaag journalist i Verdens Gang.

Han arbeidde i NRK i periodane 1946–1959 og 1969–1990, fram til 1959, særleg med sport, sidan i underhaldningsavdelinga. Kirkvaag var òg ei eldsjel for ishockeysporten. Han var president i Norges Ishockeyforbund i åra 1964–1966, og visepresident 1962–1964.

Rolf Kirkvaag var den meste populære person i NRKs pionértid. Med sin karakteristiske munnrappe, gentlemansaktige stil vart han svært populær. Hans uhøgtidelege radioshow i 1950-åra samla radiopublikummet og folket på ein eineståande måte. Gatene var nærast folketomme når Kirkvaag var på lufta. Han refererte òg frå mange store idrettsarrangement, leidde fleire direktesendinger frå NRKs «Store Studio» og sidan spørjeprogramma «20 spørsmål» og «Det spørs». «Kom nærmere» vart eit kjent uttrykk.

Etter at han i 1956 overlevde Hummelfjell-ulukka og redda livet etter flystyrten, vart han folkehelt. I 1958 valde Kirkvaag å slutta i NRK etter å ha fått eit tilbod om ein meir lønsam stilling som direktør i det såkalla Dypfrysingskontoret, eit kontor som vart oppretta av selskapa Frionor, Findus, Strømmen Værksted (Isol) og Aanonsen. I Dypfrysingskontoret skulle Kirkvaag jobba for å auke forbruk av frossenmat. I denne jobben fekk han òg leva ut showmannen i seg på møte som kontoret arrangerte for butikkeigarar og husmødre. I løpet av 1960 held han til dømes møte for meir enn 22 000 husmødre der djupfrysing var i fokus. I den første tida som direktør vart Kirkvaag boikotta av NRK, dei frykta at han ville utnytta kringkastinga i reklame. Etter kvart vende han likevel med jamne mellomrom tilbake i radio- og tv-show, blant anna gjesta han Sverige med stor suksess. Frå 1969 og til 1990 jobba han igjen i NRK og laga mellom anna program som Sjonkel Rolf saman med Birgit Strøm og hennar populære dokkefigur «Titten Tei». Han var dessutan leiar i underhaldningsavdelinga i radio frå 1972 til 1985. Etter at han slutta i NRK kommenterte han ein periode kampar frå Ishockey-VM på TV3 saman med sonen Rolf Kirkvaag jr.

Rolf Kirkvaag var far til komikaren Trond Kirkvaag og ishockeyspelaren Rolf Kirkvaag jr. Han vart gift med Sonja (jentenamn Weber) i 1945.

Bøker (utval) 

 1956: Bak mikrofonen
 1980: Kom nærmere!
 1984: Tomm Murstad – en entusiastisk skihistorie
 1990: Miljødetektiv Titten Tei

Sjå òg 

 Filmavisa
 20 spørsmål

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rolf Kirkvaag» frå ,  den 22. september 2018.  
 

Norske komikarar
Folk frå Oslo
Programleiarar for NRK
Braathens

Braathens S·A·F·E eller Braathens South American and Far East Air Transport) var eit norsk flyselskap som vart stifta av skipsreiaren Ludvig G. Braathen.  Selskapet var i drift frå 1946 fram til det fusjonerte med den norske delen av SAS, som då danna SAS Braathens i 2004. Flyselskapet hadde base på Fornebu utanfor Oslo, for så å flytta til Gardermoen. Selskapet vart i mange år eit av dei største føretaka i Noreg, og hadde saman med konkurrenten SAS eit duopol på flyoperasjonar i landet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Braathens» frå ,  den 23. september 2018.

Bakgrunnsstoff

 Flåteoversyn
 Braathens' historie
 Braathens' historie

 
Norsk luftfartshistorie
Tidlegare norske flyselskap
Skipingar i 1946
Nedleggingar i 2004
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
If—

«If—» er eit dikt av den britiske forfattaren og lyrikaren Rudyard Kipling. Det vart skrive i 1895. Diktet uttrykkjer det stoiske mannsidealet frå Viktoriatida, medrekna «The stiff upper lip» som populærkulturen har gjort om til ein typisk britisk dyd. Diktet vart vald til engelsk favorittdikt i ei opinionmåling av BBC i 1995. Det er òg vorte gjenstand for mange parodiar.

Diktet er omsett til ei rekkje språk, inklusive av André Bjerke, som gav det tittelen «Hvis -». Ei anna omsetjing verd å merka seg, er den til burmesisk av Nobels fredspris-vinnaren Aung San Suu Kyi. Kipling-diktet «Mandalay» eller på norsk «Den vei til Mandalay» handlar om landet hennar, som seinare blei kjend som Burma eller Myanmar.

Text

Norsk tonesetting 
Tore Magnus Pettersson har tonesett André Bjerke si omsetjing av diktet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «If—» frå ,  den 23. september 2018.  

Engelske dikt
Rudyard Kipling
Viktoriatida
Kultur i 1895
Ludvig G. Braathen

Ludvig Gustav Braathen () var ein norsk skipsreiar og grunnleggjar av flyselskapet Braathens S:A:F:E.

Braathen skipa reiarlaget Ludv. G. Braathens Rederi ⅍ i 1926. I 1946 grunnla han Braathens S.A.F.E. Selskapet vart selt til SAS i 2001.

Skip eigde av Ludvig G. Braathen 
Tankskip:

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ludvig G. Braathen» frå ,  den 23. september 2018.  
 

Norske gründerar
Norske skipsreiarar
Folk frå Drammen
Flying Enterprise

Flying Enterprise var eit dansk charterflyselskap.

Flying Enterprise A/S vart skipa i juli 1959 av to tidlegare SAS-tilsette, Hans Linde og Finn Nielsen. Dei ynskte å utfordra SAS på chartermaknaden, som SAS då hadde ei negativ haldning til.

Selskapet utførte charterflyingar til dei mest populære reisemåla langs middelhavskysten og til Kanariøyane for svenske og danske turoperatørar. Selskapet gjekk konkurs i 1965 og reiselivskongen Simon Spies kjøpte opp selskapet og starta sitt eige charterseskap under namnet Conair.

Selskapet hadde base på Kastrup ved København.

Flåte 
Flying Enterprise disponerte desse flya:

 5 Canadair C-54, North Star. Ein canadiskbygget versjon av Douglas DC-4
 4 Douglas DC-7

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Flying Enterprise» frå ,  den 23. september 2018.  
 

Skipingar i 1959
Nedleggingar i 1965
Tidlegare flyselskap
Simon Spies

Simon Ove Christian Oglivie Spies () var ein dansk forretningsmann. Han stifta reisebyrået Spies Rejser, og er ofte vorte kalla «Danmarks reisekonge».

Liv og virke

Familiebakgrunn 
Spies vart fødd inn i ein fattig familie  i Helsingør. Far hans, kunstmålaren Willam Spies, var psykisk ustabil og var fleire gonger innlagt i ein psykiatrisk klinikk. Mor hans heitte Emma Spies.

Utdanning og karriere 
Simon Spies var ein strålande begavelse, som frå Københavns Universitet oppnådde å verta både cand.psych. og cand.polit.

Han melde seg i 1942 inn i Danmarks Nationalsocialistiske Arbejderparti, i det føremålet å kunna reisa til Austerrike som den gongen var del av Det stortyske riket og ta seg arbeid der. Han var aldri politisk aktiv innan partiet. 

I 1956 starta han firmaet Spies Rejser som med tida voks og enda med å verta den største turoperatøren i landet av charterreiser og pakketurar. I 1965 kjøpte Spies opp det konkursramma danske charterselskapet Flying Enterprise som var vorte starta i 1959. Dette vart byrjinga på hans eige charterselskap Conair.

Spies er i dag Danmarks største charterturoperatør og ein del av konsernet Thomas Cook Group, no TUI.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Simon Spies» frå ,  den 23. september 2018.

Bakgrunnsstoff

 Spies i årstal
 Simon Spies i Store norske leksikon

Elevar ved Københavns Universitet
Danske forretningsfolk
Janni Kjær

Janni Kjær (), opphavleg Janni Brodersen, er ei dansk forretningskvinne og tidlegare direktør i reisebyrået Spies Rejser.

11. mai 1983 gifta ho seg med den langt eldre reisebyrådirektøren Simon Spies i Holmens kyrkje i København. Etter at mannen døydde i 1984 arva ho firmaet hans, Spies Rejser, og dreiv det vidare. I 1988 gifta ho seg på nytt, då med Christian Kjær. Etter detta heitte ho Janni Spies-Kjær og seinare berre Janni Kjær. 3. januar 1989 kjøpte ho firmaet Tjæreborg Rejser. Spies/Tjæreborg Rejser vart i 1996 selt til engelske Airtours (no Thomas Cook).

Hausten 2008 skilde Janni Kjær seg frå Christian Kjær. Dei har dottera Michala og sonen Christopher saman.

Historia til Janni Kjær vart brukt som ei inspirasjonskjelde til dei første historiene i den norske såpeserien Hotel Cæsar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Janni Kjær» frå ,  den 23. september 2018.  
 

Danske forretningsfolk
TUI

TUI AG (av Touristik Union International Aktiengesellschaft) er eit fleirnasjonalt reiselivskonsern med hovudkontor i Hannover og Berlin. Det er det største fritids- og reiselivsselskapet i verda, og eig reisebyrå, hotell, flyselskap, cruiseskip og butikkar. Konsernet eig seks europeiske flyselskap med over 130 fly.

TUI Norge, som fram til 1. november 2016 heitte Star Tour, og TUI Sverige, fram til 1. november 2016 Fritidsresor, inngår i konsernet.

TUI er notert på Frankfurt- og London-børsen, der det er del av indeksen FTSE 100. Selskapet har opphav i gruveselskapet Preussag AG.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «TUI» frå ,  den 23. september 2018.

Referansar 

Reisebyrå
Internasjonale føretak
TUI Norge

TUI Norge er ein norsk reisearrangør i TUI-konsernet som tilbyr charterreiser og andre typar pakkereiser som cruise og storbyreiser. Selskapet blei skipa i 1973 og heitte fram til 1. november 2016 Startour-Stjernereiser AS, men var kjend som Star Tour.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «TUI Norge» frå ,  den 31. august 2019.  

Reisebyrå
Norske føretak
Skipingar i 1977
Thomas Cook

Thomas Cook () var ein engelsk forretningsmann og grunnleggjaren av det første reisebyrået i verda.

Cook var frå Melbourne i Derbyshire i England. Han vart med i avhaldsrørsla som ung, og i samband med dette organiserte han rimelege «selskapsreiser» for medlemmane. Den første var ei togreise 5. juli 1841 frå Leicester til Loughborough, der 500 britiske avhaldsfolk var med. Han grunnla deretter reisebyrået Thomas Cook and Son. I 1872 organiserte han den første selskapsreisa jorda rundt, som varte i 222 dagar, og tidleg på 1870-talet lanserte han òg dei første reisesjekkane og internasjonale rundreisebilletter.

Særleg Cooks reiser til Austen var populære, og inkluderte alt frå tolk og transportmiddel til telt. Reisebyrået arrangerte til og med pilegrimreiser til Mekka.

Cook-familien var eigarar av reisebyrået fram til 1928.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Thomas Cook» frå ,  den 23. september 2018.  
 

Engelske forretningsfolk
Reiseliv
Reisesjekk

Ein reisesjekk er ein ferdigutfylt pengetilvising påført eit fast beløp på ein utanlandsk valuta. Sjekken kan kjøpast i ein bank i heimlandet og vekslast inn i ein bank eller på eit vekslingskontor i eit anna land. Ved kjøp må kjøparen påføra kvar enkelt sjekk sin eigen signatur under påsyn av utferdaren. Innehavaren påfører igjen signatur ved bruk av kvar enkelt sjekk under påsyn av mottakaran. Sjekkane var tidlegare eit hyppig brukt betalingsmiddel av reisande som ville unngå å ta med store summar i kontantar til utlandet. Ved tap av reisesjekkane kan påført sum refunderast ved å framvisa kjøpskvitteringa, noko som forsikrar innehavaren om at ingen andre løyser inn sjekken.

Dei første reisesjekkane vart utskrivene 1. januar 1772 av London Credit Exchange Company og var gangbare i ni europeiske byar. American Express vidareutvikla systemet i 1891 og selskapet har sidan vorte den største utferdaren av reisesjekkar. I Noreg byrja bankar å selja norske reisesjekkar så seint som i 1977. Desse sjekkane var pålydande 500 kroner og kunne nyttast i Vest-Europa og eit fåtal andre land.

I perioden mellom 1950 og 1990 var reisesjekkar ei av dei viktigaste betalingsformene for turistar på utanlandsreise som ville unngå risikoen ved å bera på seg mykje kontantar. Frå 1990-talet og utover har nytta av reisesjekkar minska monaleg etter at VISAkort har vorte sett på som ein meir praktisk måte å betala på i utlandet. Som følgje av dette har det òg vorte færre forretninger som aksepterer reisesjekkar som betalingsmiddel. I 2005 introduserte American Express reisesjekkar som oppladdbare betalingskort som i større grad òg kan brukast i forretninger og pengeautomatar.

Dei største internasjonale utferdarane av reisesjekkar er American Express, MasterCard, Thomas Cook og Visa. I Noreg er Forex den største aktøren som enno tilbyr kjøp og sal av reisesjekkar. DNB avvikla salet av reisesjekkar i mars 2006. All kjøp og bruk av reisesjekkar i Noreg skal rapporterast til Norges bank.

Sjå òg 

 Eurosjekk

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Reisesjekk» frå ,  den 1. oktober 2018.  
 

Personleg økonomi
Reiseliv
MasterCard

MasterCard er eit fleirnasjonalt selskap med verksemd innan betalingstransaksjonar og då spesielt korttransaksjonar med debet- og kredittkort som ber logoen til selskapet, MasterCard. Selskapet blei skipa i 1966 under namnet Master Charge. Betalingskort til selskapet vert utskrivne av ei rekkje store bankar i alle verdsdelar, det finst brukarstadar i 210 land og territorium og innehavarar av korta kan ta ut kontantar i over to millionar minibankar.

I Noreg har MasterCard fleire utstedarar. Dei aller fleste bankar har høve til å tilby MasterCard-kort til sina kundar, anten produsert sjølv eller frå ein annan leverandør.

Hovudkvarteret til MasterCard ligg i New York i USA.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «MasterCard» frå ,  den 23. september 2018.  
 

Skipingar i 1966
Finansføretak
New York City
Barclays

Barclays plc er eit britisk holdingselskap, som gjennom dotterselskapet Barclays Bank plc driv finansiell verksemd med aktivitetar over heile verda. Barclays plc er notert på London Stock Exchange og New York-børsen. I 2008 omsette Barclays for 2,98 milarer Britisk pund og hadde 148 000 tilsette. Ifølge Forbes Global var det verdas 25. største verksemd i 2000. På heimemarknaden Storbritannia er Barclays Bank den andre største banken, medan den på verdsplan er den fjerde største.

Banken vart grunnlagd av John Freame og Thomas Gould i Lombard Street i London, i 1690. Han har namnet sitt etter James Barclay, som vart partnar i selskapet i 1736. Banken utvida med mellom anna Backhouse's Bank of Darlington og Gurney's Bank of Norwich i 1896. Seinare kom fleire til gjennom oppkjøp. I 1918 fusjonerte Barclays med London, Provincial and South Western Bank og året etter overtok han British Linen Bank. Med etableringa av Barclays Bank of California i San Francisco i 1965 gjekk Barclays inn på det amerikanske marknaden, og i 1986 etablerte han seg i Sør-Afrika. Sidan kom fleire land, slik at Barclays i dag har aktivitetar i Europa, USA, Latin-Amerika, Asia, Afrika og Australia.

Frå 2004 var Barclays ein av hovudsponsorane i Premier League.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Barclays» frå , den 23. september 2018.

Bakgrunnsstoff

Skipingar i 1690
Danny Blanchflower

Robert Dennis Blanchflower, kjend som Danny Blanchflower, () var ein britisk-nordirsk fotballspelar og -trenar frå Belfast, lagkaptein på Tottenham Hotspur-laget som i 1961 vann både FA-cupen og den engelske ligaen. Midtbanespelaren var kjend som ein presis pasningsleggjar med ei særeigen evne til å styre tempoet i ein kamp.

Klubbspel
Blanchflower spelte på nordirske Glentoran frå 1946 til 1949. Etter vel halvtanna år på det engelske andredivisjonslaget Barnsley FC, vart han vinteren 1951 overført til Aston Villa mot 15 000 engelske pund. I mars 1951 fekk han sin debut i engelsk fyrstedivisjon og spelte 148 ligakampar for laget frå Birmingham fram til 1954. Dei neste knappe ti åra var han Tottenham-spelar, etter ein overgang som kosta 3 0000 pund. Blanchflower stod heilt utan meistertitlar då han runda 36 år. Sesongen 1960/61 var han lagkaptein og den beste spelaren då Tottenham Hotspur sikra seg ein historisk dobbelttriumf, siger i ligaen og siger i FA-cupen med 2-0 over Leicester City. Nøyaktig eitt år seinare forsvarte Tottenham FA-cuptittelen på Wembley stadion i London, Blanchflower fastsette då sluttresultatet mot Burnley FC til 3-1 på ei straffe. Vel eitt år etterpå, den 15. mai 1963, møtte Tottenham det spanske laget Atlético Madrid til finale i cupvinnarcupen på Feijenoord stadion i Rotterdam. London-laget imponerte stort og Blanchflower kunne heve pokalen etter ein kamp som enda 5-1. Han la opp våren 1964, 38 år gammal.

Landslagsspel
Blanchflower var landslagsspelar for Nord-Irland frå oktober 1949 til oktober 1962, kaptein på laget frå hausten 1953. Han deltok då Nord-Irland i 1958 tok seg til kvartfinalane under Fotball-VM i Sverige. I kvartfinalen mot Frankrike i Norrköping enda 0-4. Blanchflower var med i 56 landskampar og skåra to landslagsmål, begge på straffespark.

Merittar
Vinnar av cupvinnarcupen: 1963 med Tottenham
Engelsk ligameister: 1961 med Tottenham
Vinnar av FA-cupen: 1961 og 1962 med Tottenham

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Danny Blanchflower» frå ,  den 23. september 2018.  
 
eu-football

Nordirske fotballspelarar
Tottenham-spelarar
Aston Villa-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1958
SS «Flying Enterprise»

SS «Flying Enterprise» var eit skip av C1-B typen bygd i 1944 i USA. Det vart opphavleg døypt «Cape Kumakari» og gjorde konvoiteneste under andre verdskrigen..

I 1947 vart fartøyet selt til det amerikanske reiarlaget Isbrandtsen Company, der namnet vart endra til «Flying Enterprise». Det gjorde frå no av teneste på den nordlege delen av Atlanterhavet dei følgjande fem åra som alminneleg fraktskip.

Då skipet i desember 1951 forlét Hamburg med destinasjon New York, hadde det ei last av bilar, råjern, ei ukjend mengd kontantar, og dessutan ubekrefta radioaktivt materiale på fem tonn for den fyrste amerikanske atomdrevne undervassbåten USS «Nautilus».

Tidlegare var alle skip nagla, men den nye og hurtige teknikk under andre verdskrigen var sveiste skip nytta. Libertyklassen var såleis òg sveiste. Likevel viste det seg at særleg midten av skroget hadde eit problem ved sveising, noko som også galdt «Flying Enterprise». Såleis oppdaga ein den 28. desember i særs hard sjø og ca. 300 sjømil frå England at skipet byrja rakna i skroget, like aktar for overbygningen. Besetninga gjorde mellombelse reparasjonar før ein freista å halda fram seilasen.

Den neste morgonen byrja skipet å krenga kraftig med ei slagside på 45°. Dei avgjorde då  å forlata skipet, og sende opp nødsignal. Det amerikanske troppetransportskipet «General A.W. Greely» og det amerikanske dampskipet «Southland» reagerte og kom til unnsetning. Besetning og passasjerar vart evakuerte og redda, med tap av berre eit menneskeliv. Kapteinen på skipet, den danskfødde Kurt Carlsen, valde å verta ombord. Han nekta å forlata skipet før det anten sokk eller var vorte buksert til ei sikker hamn.

Den engelske slepebåten «Turmoil» kom til den 3. januar og gjorde fleire forsøk på å etablera eit slep, men utan resultat. Neste dag, den 4. januar, fekk Carlsen selskap av styrmannen på slepebåten Kenneth Dancy, og saman fekk dei etablert eit slep og påbyrja buksering med England som destinasjon. På dette tidspunktet var slagsida på skipet mellom 60 og 65°.

Bukseringa var ein suksess, inntil 40 sjømil frå den engelske byen Falmouth. På dette tidspunktet rauk slepetauet. Det vart gjort fleire forsøk på å gjenetablera samband med slepebåten, men alle utan resultat. Krenginga var no omkring 80°, og skipet låg så lågt i vatnet at Carlsen og Dancy såg seg nøydde til å forlata skipet, som sokk den 10. januar 1952.

Seinare har det vore mangfaldige spekulasjonar over kvifor kapteinen heldt ut så lenge. Det har mellom anna vore teoriar om at lasta inneheldt stats- eller militærhemmelege saker.

Det er no kome fram at båten var lasta med zirkonium – eit metall som tyskarane kunne utvinne under annan verdskrig. Det skulle nyttast som ein del av ei brenselcelle i atomreaktoren i den atomdrevne undervassbåten USS «Nautilus».

I 2002, 50 år etter forliset, var ein privat ekspedisjon nede ved vraket. Den kunne konstatera at det var eit hol i sida av skroget, og dessutan at den løynlege lasta var vorten fjerna.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «SS «Flying Enterprise»» frå ,  den 23. september 2018.

Referansar 

Skip frå 1944
USA-amerikanske skip
Kurt Carlsen

Kura Carlsen () var ein dansk-amerikansk sjøkaptein som vart verdskjent i desember 1951 då han i 13 døgn nekta å forlata det havarerte og søkkande skipet sitt, SS «Flying Enterprise».

Carlsen vart sjømann allereie som 14-åring og hadde kommando over eige skip 32 år gammal. Første skipet han var kaptein på var eit Isbrantsen-skip og han vart verande i same reiarlag yrkeslivet ut.

Etter forliset til SS «Flying Enterprise» vart han motteke som ein helt i USA med parade på Broadway. Han fekk òg kommandoen over eit nytt skip med namnet SS «Flying Enterprise 2».

Carlsen døydde 75 år gamal i 1989. Han vart kremert og oska vart strødd over Atlanterhavet.

«Flying Entreprise» 
«Flying Entreprise» var eit libertyskip bygd i 1944 som tilhøyrde reiarlaget Amercan-Export Isbrantsen Line. Skipet var undervegs frå Hamburg til New York lasta med mellom anna rujern og bilar. Utanfor Land's End i Cornwall fekk båten rivner i skroget og byrja søkka.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kurt Carlsen» frå ,  den 23. september 2018.  
 

 Referansar 

Danske sjøfolk
USA-amerikanske sjøfolk
Dansk-amerikanarar
Konfettiparade

Konfettiparade (engelsk ticker-tape parade) er ei form for opptog eller parade som oppstod i USA. Paradeforma er kjenneteikna av at det vert sleppt store mengder papirbitar eller strimlar frå bygningar langs ruta, noko som gjev ein festleg, snøliknande effekt. Opphavleg brukte ein papirstrimlar til telegrafibruk - engelsk ticker tape - til slike paradar, seinare blei spesiallage konfetti meir vanleg. Konseptet oppstod i USA, der det er mest vanleg, og er særleg knytt til New York. Utanfor USA er ticker tape særleg knytt til VM i fotball 1978, som blei halden i Argentina.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ticker tape parade» frå ,  den 30. september 2019.  
 

New York City
Opptog
USA-amerikansk kultur
Stakitt

Stakitt er ein gjerdetype laga av loddrette lekter eller plankar festa til eit par vassrette spikarslag. Lektene er ofte spissa eller utskorne på toppen.

Ordet stakitt kjem via lågtysk frå italiensk og er avleidd frå stecca, 'liten stokk'.

Stakittgjerde er gjerne måla, og kan ofte vera kvite.
Sjølv om dei tradisjonelt er av tre, finst det no også stakittgjerde laga av materiale som PVC.

Kulturell tyding
Stakittgjerde, særleg kvitmåla variantar, har ein ikonisk status i USA som ein del av den ideelle forstadsbustaden. 
I tidlegare tider hadde mange område reglar som kravde at ein hadde kvitt stakitt langs eigedomsgrensene sine. 

I kritikkar av forstadslivet kan stakittgjerdet brukast som eit ironisk symbol, til dømes i filmen Blue Velvet av David Lynch.

Galleri

Historiske bilde

Kjelder

Gjerde
Treting
Olaf B. Løhre

Olaf Bertram Løhre () var ein norsk jarnbanearbeidar og politikar frå Strinda i Sør-Trøndelag, stortingsmann for Det norske Arbeidarpartiet og Norges Kommunistiske Parti.

Far til Løhre var lærar og gardbrukar i Bleiklia i Strinda. Sjølv arbeidde Løhre på farsgarden til 1897. Sidan var han nokre år på anleggsarbeid. Frå 1901 til 1920 var han tilsett i Statsbanene som  sporskiftar og underkonduktør. I 1920 vart han overkonduktør, men vart oppsagt same året, etter han under ein jarnbanestreik fylgde fagforeininga sitt pålegg om å nekte overtid, såleis forlet han toget på Tynset stasjon utan å skifte det vekk frå hovudsporet på stasjonen. Seinare fekk han jobb att i Statsbanene og var ekstrastasjonsbetjent 1924–28 og overkonduktør 1928–40.

Løhre hadde ei rekke tillitsverv i politiske og faglege organisasjonar i Trondheim. Han var også styremedlem i Statsbanenes Konduktørforbund og i Norsk Jernbaneforbund.

Hausten 1921 vart Løhre vald inn på Stortinget frå valkrinsen Trondhjem og Levanger, på Tinget med sete i Lønskomiteen og som nestformann i komiteen 1922-sesjonen. Då Arbeidarpartiet vart splitta hausten 1923 valde han, som eit fleirtal av trønderane, å vere med på danninga av Norges Kommunistiske Parti. Han lukkast ikkje verte attvald til Stortinget i 1924, derimot vart han på ny stortingsmann for NKP i perioden 1928-30, også då med sete i Lønskomiteen. Løhre var elles medlem i Trondheim bystyre 1922–28 og frå 1937 til bystyret vart oppløyst av okkupasjonsstyret i 1941. Under den andre verdskrigen tok Løhre del i kommunistane sin flyktningtransport på Meråkerbanen.

Stortingsmann Ole Ingebrigtsen Soelberg var oldefar til Løhre.

Kjelder
Stortingsbiografi 

Stortingsrepresentantar 1922-1924
Stortingsrepresentantar 1928-1930
Folk frå Trondheim