No Jacket Required

No Jacket Required er det tredje soloalbumet til den engelske musikaren Phil Collins. Det kom ut 25. januar 1985. Albumet er kalla opp etter ei hending i The Pump Room i Chicago, der Collins vart nekta adgang på grunn av kleda sine. Med på No Jacket Required er fleire gjestevokalistar som Helen Terry, Peter Gabriel og Sting. Somme av songane, som «Don't Lose My Number» og «Sussudio», var baserte på improvisasjon. Andre songar, som «Long Long Way to Go», hadde ei politisk melding. «One More Night», «Sussudio», «Don't Lose My Number» og «Take Me Home» vart gjevne ut som singlar og det vart laga musikkvideo til alle. Alle fire singlane gjekk inn på Topp 10 på singellista Billboard Hot 100 og både «Sussudio» og «One More Night» gjekk heilt til topps. Dei tre singlane som vart gjevne ut i Storbritannia nådde alle Topp 20 på singellista. 

Albumet fekk stort sett gode meldingar og fekk ein Grammy Award for årets album i 1985. Stephen Holden frå The New York Times sa at Collins «på stille vis revolusjonerte og utvida rolla til trommene i popmusikken». Rolling Stone-journalist David Fricke sa «Som med platene frå '81 og '82, Face Value og Hello, I Must Be Going!, er ikkje No Jacket Required eit album som ligg å ventar på å bli likt». No Jacket Required vart det mestseljande albumet til Collins og gjekk til topps på salslistene i fleire land, mellom anna USA (der det låg på toppen i sju veker), Storbritannia og Canada. Albumet selde til diamantplate i USA og selde over to millionar eksemplar i Storbritannia med 6× platina. Verda over har det seld over 20 millionar eksemplar. 

Mange av songane, inkludert «Take Me Home» og «Long Long Way to Go», har vorte nytta i episodar av Miami Vice og Cold Case, og «The Man with the Horn» vart skriven om og spelt inn att for episoden «Phil the Shill». «We Said Hello Goodbye» vart spelt inn på ny for filmen Playing for Keeps.

Etter at albumet kom ut la Collins ut på ein suksessrik verdsturné. Mot slutten av turneen fekk Collins mykje ros for framføringa si både i London og  Philadelphia under Live Aid den 13. juli 1985. Under turneen spelte Collins inn ein song med Marilyn Martin for filmen White Nights, kalla «Separate Lives», som gjekk til topps i USA. Remiksar av seks av songane på albumet vart sidan gjeve ut på samlinga 12"ers.

Ved Grammy Award i 1985 var Collins nominert til fem prisar. Han vann prisen får årets album og beste mannlege vokalist. I tillegg delte Collins årets produsent med Hugh Padgham.

Innhald

Medverkande
Musikarar
Phil Collins – vokal på alle songar, trommer på 2–10, perkusjon, synthesizer på 2, Roland 808, Roland 909, Linn trommemaskin, Simmons, vocoder, kalimba, korvokal på 3, 10, bass på 2
David Frank – klaverinstrument på 1, 7, Mini Moog Bass på 1, 7, Oberheim DMX på 1, 7
Daryl Stuermer – gitar på 1–10, klaverinstrument på 4
Lee Sklar – bass på 3–6, 8–11
The Phenix Horns, arranged by Tom Tom 84
Gary Barnacle – saksofon på 4, 7, 8
Don Myrick – saksofon på 5, 9
Arif Mardin – strykearrangement på 5, orkesterintroduksjon på 11
Sting – korvokal på 3, 10
Peter Gabriel, Helen Terry – korvokal på 10
Nick Glennie-Smith – klaverinstrument på 11

Lister

Album

Singlar

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «No Jacket Required» frå ,  den 6. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 

Musikkalbum frå 1985
Phil Collins-album
Årets album i USA
Årets album i Storbritannia
Album produserte av Phil Collins
Album produserte av Hugh Padgham
Virgin Records-album
Atlantic Records-album
Warner Music Group-album
Album spelte inn i heimestudio
Album på toppen av VG-lista
Nummer-ein-album i Storbritannia
Nummer-ein-album i USA
Nummer-ein-album i Canada
Nummer-ein-album i Australia
Nummer-ein-album i New Zealand
Nummer-ein-album i Tyskland
Nummer-ein-album i Sverige
Nummer-ein-album i Sveits