alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Trinn i geologi

Trinn eller terrassar i geologi er trappetrinnsaktige avsatsar i terrenget, men vert særleg nytta om avleiring med horisontal overflate, danna ved at ein del av ein fjord, innsjø eller sakte rennande elv er blitt fylt opp til vasspegelen med sediment (grus, sand eller leire). I Noreg finst vanlegvis terrassar i fleire trinn oppover frå munningen av elva i fjordar og lågtliggande innsjøar. Ved dei forskjellige stadia i landhevinga etter siste istida vart det danna oppfyllingar (deltaer), som seinare er blitt heva opp over vassflata og gjennomskoren og tært bort av elvane, slik at det no berre finst rester av dei som terrasser langs dalsidene. Terrasser kan ein òg finne ved gravinga til bølgjeslag og avleiringa av grus på rullestein ved stranda.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Terrasser (geologi)» frå ,  den 20. november 2013.  
 

Fluviale landformer
Glasiale landformer
Geomorfologi
Gravberget kyrkje

Gravberget kyrkje er ei kyrkje på Finnskogen i Våler kommune i Innlandet. Kyrkja vart teikna av Magnus Poulsson og er forma om lag som eit grantre. Ho vart i si tid finansiert av Borregaard, som eig mykje av skogen i området.

Kyrkjesalen er utsmykka av Thorstein Rittun og Per Frogner.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Våler i Innlandet
Kyrkjer i Solør, Vinger og Odal prosti
Kulturminne i Våler i Innlandet
Norske kyrkjer frå 1955
Magnus Poulsson
Åsnes Finnskog kyrkje

Åsnes Finnskog kyrkje er ei langkyrkje frå 1861 ved Vermundsjøen i Åsnes kommune (Innlandet), om lag 25 km aust for Flisa. I byrjinga vart kyrkja kalla Gretviken. Ho vart utvida i 1911–12 under leiing av Martin O. Bråten.

I 1896 til 1918 vart det på grunn av plassmangel nytta ein kyrkjegard litt lengre nord kalla Nordre gravplass eller Nordre gravlund. Sidan har ein fylt på jord og utvida kyrkjegarden rundt kyrkja.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 
 

Kyrkjer i Åsnes
Kyrkjer i Solør, Vinger og Odal prosti
Kulturminne i Åsnes
Norske kyrkjer frå 1861
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Gjesåsen kyrkje

Gjesåsen kyrkje er ei langkyrkje frå 1863 eit stykke nord for Flisa i Åsnes kommune i Innlandet. Kyrkja er av tre og har om lag 300 sitjeplassar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 

Kyrkjer i Åsnes
Kyrkjer i Solør, Vinger og Odal prosti
Kulturminne i Åsnes
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1863
Arneberg kyrkje

Gjesåsen kyrkje er ei langkyrkje frå 1878 eit stykke nord for Flisa i Åsnes kommune i Innlandet. Kyrkja er av tre og har om lag 300 sitjeplassar.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Artemisia.no — Arneberg kirke
 

Kyrkjer i Åsnes
Kyrkjer i Solør, Vinger og Odal prosti
Kulturminne i Åsnes
Norske kyrkjer frå 1878
Henrik Nissen
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Åsnes kyrkje

Åsnes kyrkje er ei krosskyrkje frå 1744 i utkanten av Flisa i Åsnes kommune i Innlandet fylke. Dette er den tredje kyrkja som ber dette namnet. Dei to førre stod på litt andre plassar i bygda. Det er kor i austre krossarm og kyrkjestove i nordre.

På kyrkjegarden er ein minnebauta over slaget ved Trangen (25. april 1808). I samband med slaget vart fangar haldne i forvaring i kyrkja ei natt. Dødsofra etter slaget vart gravlagde på kyrkjegarden her.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 

Kyrkjer i Åsnes
Kyrkjer i Solør, Vinger og Odal prosti
Kulturminne i Åsnes
Norske kyrkjer frå 1744
Krosskyrkjer i Noreg
Anne-Lise Berntsen

Anne-Lise Berntsen () var ei norsk sopransongarinne frå Eggedal i Sigdal kommune. Ho song innanfor mange ulike sjangrar, både opera, samtidsmusikk, kabaret og barokkmusikk. Komponisten Nils Henrik Asheim skildra røysta hennar som «ei særprega stemme som du kjente att med éin gong, med enormt omfang og djupn. Ho har heile tida og i heile livet sitt jobba for å bruka den på nye måtar, ikkje berre for opera. Til og med arabisk song lærte ho seg.»

Karriere 

Anne-Lise Berntsen vart lova ei lysande framtid allereie i ungdommen, og vart kalla «die kleine Flagstad». Ho reiste til Salzburg for å studera song ved musikkakademiet Mozarteum, men braut av studia. Seinare tok ho dei opp att, og studerte då både i Århus, Haag og London. I 1978 heldt ho sine konsertdebutar i Oslo og Århus. 

I 1982 prøvesong ho heilt tilfeldig ved Operahögskolan i Stockholm, og vart oppteken på høgskulen. Ho debuterte i ein opera ved Kungliga Teatern i 1984, og same året song ho Pierrot Lunaire av Arnold Schönberg ved Festspela i Bergen. Ho var tilsett ved Kungliga Teatern 1984-87. Gjennombrotet som operasongar kom i Stockholm fire år seinare, i rolla som «Turandot» i Puccini-operaen med same namn. I 1989 song ho hovudrolla i Ariadne på Naxos av Richard Strauss ved Stora teatern i Göteborg, i 1990 spela ho Maria i Wozzeck av Alban Berg ved Det kongelige teater i København. I 1992 var ho Carmen i Puccini-operaen same staden. Fyrste gongen ho opptredte på Den Norske Opera var i 1991, i Jenúfa av Leoš Janáček. 

I tillegg til dei allereie nemnte, song Berntsen verk av Wagner, Händel og Britten m. fl. Ho gav ut fleire soloplater frå 1980-talet og utover, og opptredde i konsertsalar i  både Europa, Japan og USA. I seinare år har ho arbeidd som songpedagog ved NTNU i Trondheim. 

I 1994 gjekk ho inn i samarbeidet «Engleskyts» saman med Nils Henrik Asheim. Prosjektet resulterte i to musikkalbum med folketonar, salmar og orgelimprovisasjonar. Dei heldt ofte konsertar saman frå 1994 og heilt til ho gjekk bort. 

Anne-Lise Berntsen var busett i Vardø dei siste åra av livet sitt, der ho m.a. heldt årlege kurs i song og klarinett for nordiske og russiske musikkstudentar. Eitt av dei siste prosjekta ho var involvert i, var operaen Kiberg-Odysseen av komponisten Trygve Brøske. Operaen tek for seg skjebnen til finnmarkspartisanane og skal framførast under Festspela i Nord-Noreg i 2014. Etter ei tid med sjukdom døydde Berntsen i november 2013, 69 år gamal.

Prisar og utmerkingar 

 1999: Gammleng-prisen i kategorien for klassisk
 2004: Tildelt Statens garantiinntekt for kunstnarar.

Bakgrunnsstoff 

 Dagsavisen, 05.11.12: Hild Borchgrevink: "Å bli seg selv." Nekrolog over Anne-Lise Berntsen. Vitja 20.11.13 
 Anne-Lise Berntsen si offisielle nettside

Fotnotar 

Folk frå Sigdal
Norske songarar
Norske operasongarar
Sopranar
Differensialtermisk analyse

Differensial termisk analyse (forkorta DTA) er ein metode for termisk analyse av eit fast stoff. Metoden går ut på at stoffet ein skal studere, og tilstanden ikkje-reaktiv referanse, gjennomgår identiske termiske syklusar, medan ein registrerer temperaturskilnader mellom stoffet og referansen. Denne temperaturskilnaden vert registrert med tida, eller mot temperaturen sjølv. Endringar i stoffet kan sporast ved å samanlikna det med referansestoffet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Differential thermal analysis» frå ,  den 20. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Vitskapsteknikkar
Analytisk kjemi
Debye–Scherrer-metoden

Debye–Scherrer-metoden er ein metode til identifikasjon av krystallinske stoff og består i å registrere røntgenrefleksar frå eit krystallpulver på ein fotografisk film. Metoden vart utarbeidt av Peter Debye og Paul Scherrer i Göttingen i 1915.

Utføring 

Pulveret kan til dømes festast med vaselin til ein tynn glasstift som blir plassert i sentrum av eit sylindrisk kamera. Vanlege kameradiametrar er 5,73, 9,00 eller 11,46 cm. Ein monokromatisk røntgenstråle blir send mot preparatet, som roterer under eksponeringa.

Teori 

I pulveret vil det alltid vere partiklar som har ein slik orientering at røntgenstrålen (med bølgjelengd λ) kan reflekterast frå bestemde gitterplan, som har innbyrdes avstand d, når innfallsvinkelen Θ tilfredsstiller Braggs lov: nλ = 2d sin Θ. Dei reflekterte strålane dannar kjegleflater med toppvinkel 2Θ. På ein utbretta filmstrimmel får ein boga linjer. Ein kan måle vinkelen og intensiteten for den einskilde refleksen og avgjere gitterplanavstanden d. Ut frå dette kan ein i prinsippet avgjere krystallstrukturen for stoffet. No brukar ein likevel éinkrystallmetoder til desse avgjerslene.

Bruk 

Debye-Scherrer-metoden er viktig til identifikasjon av krystallinske fasar, idet linjemønsteret på filmen er karakteristisk for det einskilde sambandet (omtrent som fingeravtrykk).

For andre typar røntgenpulvermetoder sjå Guinier-kamera, Gandolfi-kamera og røntgendiffraktometer.

Kjelder
Debye–Scherrer-metoden. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/Debye%E2%80%93Scherrer-metoden.

Røntgenkrystallografi
Goniometer

Eit goniometer er eit instrument til å måle vinklane mellom krystallflater. 

Anleggs- eller kontaktgoniometer består av to linjalar som er knytte saman med eit ledd. Linjalane vert lagt mot kvar krystallflate og vinkelen blir lesne av på ein skala. Eit refleksjonsgoniometeret gjev nøyaktigare målingar og kan brukast på særs små krystall.

Kjelder
Raade, Gunnar. (14. februar 2009). «Goniometer». I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013.

Dimensjonsinstrument
Laboratorieutstyr
Guinierkamera

Eit guinierkamera er eit type røntgenkamera som blir brukt ved pulveropptak. Det vart utvikla 1939 av den franske krystallografen André Guinier. I tilhøve til eit Debye–Scherrer-kamera gjev det betre oppløysing for same kameradiameter og blir brukt ved presisjonsmålingar av celleparameterar.

Kjelder
Guinierkamera. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/guinierkamera.

Røntgenkrystallografi
Hemiedri

Hemiedri, hemimorfi og holoedri er nemningar frå geometrisk krystallografi. Den mest symmetriske krystallklassen i kvart av dei sju krystallsystema har dei største mengdene til systemet ekvivalente krystallflater og blir kalla holoedrisk. Dei klassane som berre har den halve mengda flater kallast hemiedriske, og dei som har den halve mengda flater og samtidig polare aksar (det vil sei at krystallflatene er ulike ved dei to motsette endane av ein symmetriakse) kallast hemimorfe. Den holoedriske forma er ein diheksagonal bipyramide med 24 ekvivalente flater, den hemiedriske er ein heksagonal bipyramide, og den hemimorfe ein diheksagonal pyramide, kvar med 12 ekvivalente flater.

Kjelder
Hemiedri, Hemimorfi Holoedri. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/hemiedri%2C_hemimorfi_holoedri.

Krystallografi
Holokrystallinsk

Holokrystallinsk er eit omgrep nytta om magmatiske bergarter som utelukkande består av krystall, utan glasaktig grunnmasse. Det motsette er holohyalin (av holo- og 'glas'), ei bergart som berre består av glas (jfr. obsidian). Ein hyalin bergart har delvis glasaktig struktur.

Kjelder
Holokrystallinsk. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/holokrystallinsk.

Krystallar
Miller-indeks

Miller-indeksar er eit notasjonssystem i krystallografi for plan i krystallgitter.

Ein famile av gitterplan vert avgjort av tre heiltal, h, k, og ℓ, som er Miller-indeksane.  Dei vert skrivne (hkℓ), og kvar indeks syner til eit plan ortogonal til ei retning  i basis av resiprokt gitter-vektorar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Miller index» frå ,  den 20. november 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Miller index description with diagrams 

Krystallografi
Indikatriks

Indikatriks er i krystalloptikken ein geometrisk figur som representerer brytingsindeksen til ein krystall som funksjon av svingeretninga til lyset. For ein optisk isotrop krystall er indikatriks ei kule, for ein optisk einaksa krystall ein rotasjonsellipsoide og for ein optisk toaksa krystall ein treaksa ellipsoide.

Kjelder
Indikatriks. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/indikatriks.

Krystallografi
Isomorfi i krystallografi

Isomorfi er innan krystallografi tilhøvet at stoff med analog kjemisk samansetnad ofte òg viser analoge krystallformer. Isomorfi er eit sentralt omgrep i krystallkjemi og vart først skildra av Eilhard Mitscherlich i 1819.

Kjelder
 Raade, Gunnar. (2009, 14. februar). Isomorfi: krystallografi. I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/isomorfi%2Fkrystallografi.

Krystallografi
Klinoakse

Klinoakse er den aksen i det monokline systemet som blir stilt skrått (a-aksen). Uttrykk som klinoamfibol og klinopyroksen syner til monokline amfibolar og pyroksenar, i motsetnad til ortoamfibol og ortopyroksen, som er rombiske.

Kjelder
Klinoakse. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/klinoakse.

Krystallografi
Krystallakse

Krystallaksar eller krystallografiske aksar er dei tre (eller fire) hovudretningane i aksekrossa til krystallsystema. Lengdene av einingsvektorane i desse retningane er akselengdene. Det einingsvolumet som blir definert ved einingsvektorane, blir kalla ei elementærcelle, og representerer den minste repetisjonseininga i krystallen.

Sjå òg  
 krystallografi

Kjelder
Krystallakser. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/krystallakser.

Krystallografi
Krystallklasse

Krystallklassar er ei inndeling av krystalla som svarar til 32 moglege punktgrupper med ulike kombinasjonar av symmetrielement, som rotasjonar eller refleksjonar

Det finst uendelege mange tredimensjonale punktgrupper, men den krystallografiske avgrensinga til endelege familiar av generelle punktgrupper fører til at det berre finst 32 krystallografiske punktgrupper eller klassar. Desse 32 punktgruppene er identiske til dei 32 typane morfologiske (ytre) krystallinske symmetriar som Johann Friedrich Christian Hessel kom fram til i 1830.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Crystallographic point group» frå ,  den 20. november 2013.  
 
Krystallklasser. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/krystallklasser.

Symmetri
Krystallografi
Diskrete grupper
Mikrokrystallinsk

Mikrokrystallinsk vert nytta om eit material som heilt eller delvis består av krystall som er så små at dei berre kan sjåast med mikroskop. Bergartar eller mineralaggregat, metalliske materialar, polymerar, voks og andre stoff er ofte mikrokrystallinske.

Kjelder
Mikrokrystallinsk. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/mikrokrystallinsk.

Mineralogi
Petrologi
Polymorfi

Polymorfi (frå gresk og tyder mange former) er evna eit kjemisk stoff har til å ha meir enn ei form og krystallstruktur, og samstundes bestå av dei same atoma, ha den same gassforma og danne dei same løysingane. Desse kan i tillegg til å ha ulik form og krystallstruktur òg ha andre kjemiske og fysiske eigenskapar. Når eit kjemisk stoff dannar ulike krystallstrukturer vert variantane kalla polymorfar. Døme på dette er markasitt og svovelkis som begge har FeS2 som kjemisk formel. Når eit grunnstoff dannar polymorfe sambindingar slik som karbon gjer med minerala grafitt og diamant, og jern gjer med dei ulike formene ferritt (alfa-fase) og austenitt (gamma-fase) vert dei òg kalla allotropar. Nokre gonger nyttar ein omgrepet dimorfi når stoff opptrer i berre to former.

Sjå òg

Allotropi
Krystallografi

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Polymorfi (krystallografi)» frå ,  den 20. november 2013.  

 

Materiallære
Krystallografi
Polytypi i mineralogi

Polytypi er ei form for polymorfi av éin-dimensjonal karakter. Hos stoff med sjiktgitterstruktur kan dei einskilde laga i strukturen vere stabla på kvarandre i ulik orientering, slik at kvar identisk lagpakke kan bestå av éit eller fleire enkeltlag. Polytype variantar finst til dømes hos molybdenitt, kaolinmineral (kaolinitt, dickitt, nakritt) og hos glimmerar. Nemningar som muskovitt 1M eller 3T tyder høvesvis ein éit-lag muskovitt med monoklin symmetri og ein tre-lag muskovitt med trigonal symmetri.

Kjelder
Polytypi. (2011, 20. oktober). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/polytypi.

Krystallografi
Mineralogi
Pseudosymmetri

Pseudosymmetri er ein tilsynelatande høgare symmetri hos ein krystall, til dømes ved at to akselengder er nesten like lange eller at ein vinkel berre er ubetydelig ulik frå 90° (sjå krystallografi og krystallsystem). Pseudosymmetri kan òg opptre ved tvillingdanning (sjå mimesi og tvillingkrystall).

Kjelder
Pseudosymmetri. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 20. november 2013 frå http://snl.no/pseudosymmetri.

Krystallografi
Drevsjø kyrkje

Drevsjø kyrkje er ei langkyrkje i Engerdal kommune i Innlandet. Bygget vart innvigd som kapell i 1848 og utvida i 1887.

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 
 Engerdal kommune 
 

Kyrkjer i Engerdal
Kyrkjer i Sør-Østerdal prosti
Kulturminne i Engerdal
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1848
Tufsingdalen kyrkje

Tufsindalen kyrkje er ei langkyrkje i Os kommune i Innlandet fylke. Kyrkjegarden vart teken i bruk i 1914, og eit gravkapell vart oppført i 1918. Dette vart utvida og teke i bruk som kyrkje i 1920 og fekk påbygd galleri i 1923.

Litteratur

Bakgrunnsstoff 
 Kyrkjesøk — Tufsingdalen kirke 
 Kyrkjene i Os kommune
 

Kyrkjer i Os
Kulturminne i Os
Langkyrkjer i Hamar bispedømme
Norske kyrkjer frå 1920
Ringblom

Ringblom (Calendula officinalis) er ein eitt- eller toårig plante i korgplantefamilien kjenneteikna av gule eller oransje blomar med mange kronblad. Ringblom er ein utbreidd hageplante som finst i mange variantar.

Ringblome stammar truleg frå sørlege Europa, men har vore dyrka i lang tid og har forvilla seg ei rekkje stader.

Planten blir opptil 60 cm høg og har lansettforma, lyst grøne blad. Blomane kan vera enkle eller fylte, og fargane kan variera frå raudoransje til lysegul. Dei opnar seg mest når det er varmt og sola skin.

Planten kan etast og er blitt brukt som legeurt gjennom tidene. Ein har også brukt blomane som plantefarge for klede, mat og til kosmetikk.

Bakgrunnsstoff

 NIFAB – Nasjonalt informasjonssenter for alternativ behandling (UiT)

Kjelder

RINGBLOMST, Calendula officinalis i Urtekildens planteleksikon, rolv.no
Marigold, botanical.com
Calendula officinalis Fiesta Gitana Group, rhs.org.uk

Korgplantefamilien
Urter
Medisinplantar
Jacques Ibert

Jacques Ibert (), fullt namn Jacques-François-Antoine Ibert, var ein fransk komponist som kan knytast til nyklassisismen.

Liv
Jacques Ibert var fødd og døydde i Paris. Han studerte musikk ved konservatoriet i Paris og i Italia. 
Studiane hans blei avbrotne av første verdskrigen, då han tenestegjorde som marineoffiser.
I 1919 vann han Prix de Rome for kantaten «Le Poète et la fée», noko som gav han høve til å bu og arbeida i  Villa Medici, det franske akademiet i Roma. Her skreiv han den populære symfoniske suiten Escales (1922). I 1937 blei Ibert utnemnd til direktør for Det franske akademiet i Roma, ei stilling han hadde fram til 1960. Under andre verdskrigen blei musikken hans bannlyst av Vichy-regimet, og han måtte etterkvart reisa i eksil til Sveits.

I 1955 blei Ibert utnemnd til styrar for Réunion des Théâtres Lyriques Nationaux, som var ansvarleg både for Opeaen i Paris og Opéra-Comique. Helsa gjorde at han måtte trekka seg frå stillinga etter mindre enn eit år. Kort tid etter blei han vald inn til Académie des Beaux-Arts. Han døydde i Paris.

Verk

Ibert komponerte musikk fram til rundt 1960. Han skreiv musikk innan dei fleste sjangrar: Orkesterverk, opera,  kammermusikk, klavermusikk, songar, kormusikk og filmmusikk. Populære verk var den symfoniske suiten Escales (1922), operaen Angélique (1926) og kammerorkesterverket Divertissement (1930).

Av andre komposisjonar kan nemnast Le Roi d'Yvetot (1928), L'Aiglon Cardinal (1937, med Arthur Honegger), La Ballade de la geôle de Reading (1921, eit symfonisk dikt etter Oscar Wilde, som ballett i 1947), Escales (1922, ballettutgåve i 1948), konsert for fløyte og orkester (1934), Concertino da camera for altsaksofon og 11 instrument (1934), Symphonie concertante for obo og strykere (1951) og ein strykekvartett frå 1942.

Jacques Ibert sin musikk er blitt skildra som vital og vittig, med sterkare lyriske drag i seinare verk. Han var ein dyktig instrumentator og er kjend for sine fargerike orkesterverk.

Kjelder

«Jacques Ibert», Encyclopædia Britannica, britannica.com. Vitja 21. november.
Jacques Ibert (14. februar 2009), Store norske leksikon. Henta 21. november 2013. 

Franske komponistar
Operakomponistar
Folk frå Paris
nyklassisismen
Neoklassisistiske komponistar
Kragerø tingrett

Kragerø heradsrett blei skipa i 1897 ved at Drangedal, Sannidal og Skåtøy blei frådelt Bamble heradsretts domssokn og lagt saman med Kragerø kjøpstad, som fram til då hadde hatt eigen byfut. Domssoknet svarte såleis til dei noverande kommunane Kragerø og Drangedal. I 2002 vart nemninga endra til Kragerø tingrett. 

Kragerø tingrett blei nedlagd i 2007 og lagt til Skien og Porsgrunn tingrett, noverande Nedre Telemark tingrett.

Kjelder

Tingrettar i Noreg
Kragerø kommune
Drangedal kommune
Bamble heradsrett

Bamble heradsrett hadde opphavleg eit domssokn som svarte til Bamble futedømme, det vil seie dei noverande kommunane Drangedal, Kragerø (unntatt den gamle bykjernen), Bamble, Siljan, Porsgrunn (unntatt området nord for Skienselva) og austre delen av Skien (tidlegare Gjerpen herad).

Etter kvart blei grensene endra fleire gonger. Porsgrunn blei frådelt då staden fekk kjøpstadrettar i 1807, og det same skjedde med Brevik i 1845. Eidanger og Gjerpen blei frådelt og lagt til det nyoppretta Gjerpen heradsrett i 1866. I 1897 blei også Kragerøbygdene (Sannidal og Skåtøy) og Drangedal frådelt ved skipinga av Kragerø heradsrett. Til gjengjeld fekk domssoknet tilbake Eidanger og Brevik.

Ved kommunesamanslåingane i 1964 blei ikkje grensene til domssoknet endra, og Bamble domssokn kom derfor til å omfatte kommunane Bamble og Porsgrunn, med unntak for Porsgrunns gamle byområde. I 1974 blei Bamble heradsrett nedlagd og lagt in under byfutembetet i Skien og Porsgrunn, noverande Nedre Telemark tingrett.

Kjelder

Tingrettar i Noreg
Kragerø kommune
Drangedal kommune
Bamble kommune
Porsgrunn kommune
Skien kommune
Siljan kommune
Régie autonome des transports parisiens

Régie autonome des transports parisiens, vanlegvis kalla RATP, er eit offentleg selskap av såkalla industriell og komersiell type (EPIC) som står for ein stor part av den kollketive persontransporten i Paris og mellom byen og forstadene til byen. Selskapet driv dei seksten linene på Metroen i  Paris, ei stor mengd bussliner, fem av trikkelinene i byen og i regionen Île-de-France, (den sjette trikkelina vert drive av det statlege jarnbaneselskapet SNCF), og dessutan delar av linene A og B av det ekspresstognettet i Parisområdet som vert kalla RER (réseau express régional).

RAPT driv verksemda i medhald av årlege kontraktar med Syndicat des transports d'Île-de-France (STIF), som er den styresmakta som organiserer kollektivtransporten i regionen Île-de-France.

RATP vart skipa 1. januar 1949, og tok over for selskapa Compagnie du chemin de fer métropolitain de Paris (CMP) og Société des transports en commun de la région parisienne (STCRP), som til dess hadde stått for T-banedrifta og den kollektive busstrafikken i Paris. Fram til 1944 var det private føretak som tok seg av desse oppgåvene.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side
Sporvognsrejser: Régie Autonome des Transports Parisiens (RATP)

Paris
Metroen i Paris
Skipingar i 1949
Tinn heradsrett

Tinn heradsrett blei oppretta i 1920, då Øvre Telemark østfjelske heradsrett blei oppløyst, då den hurtig veksande Tinn kommune (då utan Hovin sokn) kom til å utgjere eit eige domssokn. Allereie i 1937 blei domstolen nedlagd og slegen saman med Heddal heradsrett, slik at Tinn og Heddal heradsrett - noverande Aust-Telemark tingrett - blei skipa.

Kjelder

Tingrettar i Noreg
Tinn kommune