alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sørnattergal

Sørnattergal (Luscinia megarhynchos) er ein medlem av flugesnapparfamilien og er mest kjend for sin melodiske og varierte song. Han er hekkefugl i sørlege og sentrale Europa, austover til vestre Mongolia og Kina. I Noreg er denne arten ein sjeldan gjest. Sørnattergalen overvintrar i Afrika sør for Sahara.

Skildring 
Sørnattergal liknar nattergalen i fjørdrakt og har same storleik, 16-17 centimeter i kroppslengd. Men sørnattergalen har meir merkbar raudbrunt fargeskjær på halen og overgumpen, har ein lys augering og er i regelen heilt utan flekker og strekar på den lyst beige undersida. Fjørdrakta er elles brun på oversida. Halen er litt avrunda. Kjønna har lik utsjånad. 

Songen er melodisk, med kraftfulle og svært varierande tema. Kjenneteiknet er eit gjentakande innslag av eit bestemt tema, ein plystretone med tiltakande kraft, skildra som «lu lu ly ly li li». 

Hekkehabitatet er i låglandsskog med tett undervegetasjon, vanlegvis nær vatn. Dei kan òg hekke i hagar eller plantasjar. Om vinteren i tørrare områder som savannar med kratt eller sekundær vekstar, framleis nær vatn eller vassdrag. Sørnattergalen trivst best i lågland, i Afghanistan opptil 2300 moh., vinterstid i Afrika opptil 1600 moh.

Utbreiinga for hekking er nordvestlege Afrika, vestlege og sentrale Europa austlege til sentrale Tyrkia og Levanten, Iran, Irak, kaukasusområdet, Kasakhstan og Afghanistan aust til sørvestlege Mongolia og nordvestlege Kina. I Europa hekkar han sør for Fennoskandia, sørvest for Baltikum og Kviterussland. I Storbritannia berre i Sør-England.

Vinterterritoriet ligg i ei relativt smal stripe frå Senegal til Elfenbeinskysten i vest, tvers over Afrika sør for Sahara til Kenya. 

Sørnattergalen er ein uregelmessig gjest i Noreg. Frå 1973 til juni 2018 er det gjort meir enn 50 registreringar, typisk to individ per år, nokre år har ein ingen funn, andre år opp til fire. Dei fleste funn blir gjort i Rogaland fylke med eit tyngdepunkt på Utsira, men arten har blitt registrert i tilsaman 11 ulike fylke. Ein majoritet av registreringane blir gjort i mai månad. Det blir òg ringmerka sørnattergalar i august til oktober månader.

Denne fuglen et mest virvellause dyr, helst maur eller biller, men kan supplere med bær og frukter utanom hekketida.

Populasjonen er har eit usikkert estimat på mellom 43 og 81 millionar vaksne individ og er trudd å vere stabil. Han er kategorisert som livskraftig, LC, av IUCN.

Kjelder  
Denne artikkelen bygger på «Common nightingale» frå ,  den 22. juni 2018.  
 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

flugesnapparfamilienStreiffuglar i Noreg
Kurt Hamrin

Kurt Roland Hamrin (), kjend som Kurre Hamrin, er ein svensk tidlegare fotballspelar frå Stockholm. Han var i årevis Sveriges beste høgreveng og spelte i VM-finalen 1958. Perioden 1956-71 var han aktiv i fem italienske klubblag der han hadde suksess med ACF Fiorentina og AC Milan, med siger i europacupfinalen 1969 som høgdepunktet.

Klubbspel
Hamrin var AIK-spelar fram til 1956. Sommaren 1956 reiste han til Italia og spelte dei to neste sesongane på først Juventus og så Padova. I 1958 vart han overført til Fiorentina, eit lag han spelte på i ni år. Med laget frå Firenze vann han i 1961 både den nasjonale cupmeisterskapen og cupvinnarcupen. Også i 1966 vann Fiorentina og Hamrin den italienske cupen. Etter overgangen til Milan i 1967 vart han seriemeister i 1968 og skåra våren begge måla då Milan vann finalen i cupvinnarcupen med 2-0 over Hamburger SV. Den 28. mai 1969 avslutta han tida i Milan med siger 4-1 over AFC Ajax i finalen i europacupen i fotball. Til sist spelte han 1969-71 på SSC Napoli.

Landslagsspel

Hamrin spelte 20 landskampar for Sverige før han reiste til Italia i 1956. Der etter kom han tilbake på landslaget i VM i fotball 1958 i heimlandet. Her var han ein sentral spelar då Sverige tok seg til VM-finalen mot Brasil. I semifinalen på Nya Ullevi i Göteborg skåra han eit kunstmål då han på eigenhand tok seg gjennom det vesttyske forsvaret og frå dødlinja skrudde ballen i nettet. VM-finalen enda elles med svensk tap 2-5. Sidan spelte Hamrin sju landskampar i tida 1962-65 og enda opp med 32 kampar og 16 mål i landslagsdrakta.

Merittar
Finaletap i verdsmeisterskap: 1958 med Sverige
Vinnar av cupvinnarcupen: 1961 med ACF Fiorentina og 1968 med AC Milan
Italiensk cupmeister: 1961 og 1966 med ACF Fiorentina
Italiensk seriemeister: 1968 med AC Milan
Vinnar av europacupen: 1969 med AC Milan

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kurt Hamrin» frå ,  den 23. juni 2018.  
 
eu-football 

Svenske fotballspelarar
Fiorentina-spelarar
AIK-spelarar
Milan-spelarar
Juventus-spelarar
Padova-spelarar
Napoli-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1958
Hansi Müller

Hans Peter Müller () er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Stuttgart var ein offensiv midtbanespelar som vart europameister 1980 med Vest-Tyskland og fekk VM-sølv i 1982.

Klubbspel
Müller var VfB Stuttgart-spelar frå 1975 til 1982, dei to fyrste sesongane på nivå 2 i serien. Med Stuttgart vart han nummer to i bundesligaen 1979, eitt poeng bakom Hamburger SV. Sommaren 1982 vart han overført til Inter Milan, der han etter kvart var noko skadeplaga. 1984/85-sesongen gjorde han teneste i Como 1907. I 1985 fekk Müller kontrakt med Swarovski Tirol i Austerrike, med laget frå Innsbruck vann han dobbelt, siger i både serie og cup, våren i 1989. Etter seriegull nummer to i 1990 la han opp.

Landslagsspel
Müller landslagdebuterte for Vest-Tyskland i april 1978 og deltok i fire av VM-kampane under verdsmeisterskapen i Argentina i juni månad. Hans store turnering var EM 1980 i Italia der Vest-Tyskland vart europameister etter finalesiger 2-1 mot Belgia, med Müller som playmaker. Under Fotball-VM 1982 i Spania fekk han lite speletid, men kom innpå som innbytar i finalen mot Italia, eit oppgjer som enda med vesttysk tap 1-3. Müller spelte sin landskamp nummer 42 i september 1983. Han skåra 5 mål for Vest-Tyskland.

Merittar
Europameister: 1980 for Vest-Tyskland 
VM-sølv: 1982 for Vest-Tyskland 
Austerriksk seriemeister: 1989 og 1990 med FC Swarovski Tirol
Austerriksk cupmeister: 1989 med FC Swarovski Tirol

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hansi Müller» frå ,  den 23. juni 2018.  
 
eu-football

Tyske fotballspelarar
Stuttgart-spelarar
Inter-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1978
Spelarar i Fotball-EM 1980
Spelarar i Fotball-VM 1982
Annette Abigael Hamilton

Annette Abigael Hamilton (), fødd Palm, var ein norsk eventyrsamlar og forfattar. 

Annette Abigael Palm var fødd i Fredrikshald (Halden) som dotter av skippar Hans Christian Palm og Anne Samuelsen. Ho blei gift med skipskaptein Wilhelm Hamilton, som også dreiv forlag. 

Hamilton var ein aktiv deltakar i det dramatiske selskapet i Fredrikshald, der ho opptredde som skodespelar. 
Under den aktive perioden til det dramatiske selskapet, i 1847, gav ho ut si første bok, ei eventyrsamling. 

Eventyrsamlinga heitte Abigaels Eventyr og Sagn. Gave for Børn og kom ut under pseudonymet Abigael. Ho er ei av dei eldste eventyrsamlingane i Noreg. Boka kom ut på forlaget til ektemannen og blei seld i kommisjon av J.W. Cappelen. 

Som eventyrforfattar må Hamilton reknast blant pionerane innan denne litterære sjangeren. Samlinga byggjer på utanlandske førebilde. Ho inneheld dels tradisjonsstoff og dels dikting. 

Fleire av eventyra er norske folkeeventyr. Eventyr på side 34 er klassifisert som AA-TH-typane 1525R-1653B. Eventyr på side 24-29 er klassifisert som AA-TH type 513,  på engelsk kalla The Land and Water Ship. Forteljingane er sterkt bearbeidde og nokre er heilt fri dikting. Nummer 1, 3, 4, 5 og 6 er eventyr, nr 7 er lause motiv frå soger og eventyr og nr 8-12 skal vera fri dikting.

Verkliste 
Abigaels Eventyr og Sagn. Gave for Børn. Frederikshald, Hamilton, 1847.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Annette Abigael Hamilton» frå ,  den 23. juni 2018.  
 

Norske barnebokforfattarar
Eventyrforfattarar
Eventyrsamlarar
Folk frå Halden
Isco Alarcón

Francisco Román Alarcón Suárez, kjend som Isco, () er ein spansk fotballspelar frå Benalmádena som sidan 2013 har spelt på Real Madrid, ein klubb han har vunne meisterligaen med i 2014, 2016, 2017 og 2018. Han er ein offensiv, dribleflink midtbanespelar som per 23. juni 2018 hadde spelt 30 landskampar for Spania og skåra 10 mål.

Kjelder

 eu-football
 

Spanske fotballspelarar
Real Madrid-spelarar
Málaga-spelarar
Valencia-spelarar
Spanske deltakarar under sommar-OL 2012
Fotballspelarar under sommar-OL 2012
Spelarar i Fotball-VM 2018
Celia Cruz

Celia Cruz () var ein kubansk-amerikansk songar, og ein av dei mest populære latinomusikarane på 1900-talet. Ho selde til 23 gullplater gjennom karrieren. I 1994 blei ho tildelt National Medal of Arts av den amerikanske presidenten Bill Clinton.

Ho er blitt kalla dronninga av salsamusikk (Queen of Salsa) og av latinomusikk (The Queen of Latin Music, og 'guarachasongaren av Cuba' (La Guarachera de Cuba).

Celia de la Caridad Cruz Alfonso var fødd i Havanna som det andre av fire sysken.

Ho var gift med musikaren Pedro Knight frå 14. juli 1962 til ho døydde i 2003.

Ho døydde 16. juli 2003 i Fort Lee i New Jersey i USA.

Album

 2004 Dios disfrute a la Reina
 2003 Regalo del Alma
 2003 Homenaje a Beny Moré
 2002 Unrepeatable
 2002 Hits Mix
 2001 La Negra Tiene Tumbao
 2000 Siempre Viviré
 2000 Salsa
 2000 Habanera
 1999 Celia Cruz and Friends: A Night of Salsa
 1999 En Vivo Radio Progreso, Vol. 3
 1999 En Vivo Radio Progreso, Vol. 2
 1999 En Vivo Radio Progreso, Vol. 1
 1999 En Vivo C.M.Q., Vol. 5
 1999 En Vivo C.M.Q., Vol. 4
 1998 Mi Vida Es Cantar

 1998 Afro-Cubana
 1997 También Boleros
 1997 Duets
 1997 Cambiando Ritmos
 1996 Celia Cruz Delta
 1995 Irresistible
 1995 Festejando Navidad
 1995 Double Dynamite
 1995 Cuba's Queen of Rhythm
 1994 Merengue Saludos Amigos
 1994 Mambo del Amor
 1994 Irrepetible
 1994 Homenaje a Los Santos
 1994 Guaracheras de La Guaracha
 1993 Introducing
 1993 Homenaje a Beny Moré, Vol. 3
 1993 Boleros Polydor
 1993 Azucar Negra
 1992 Verdadera Historia
 1992 Tributo a Ismael Rivera
 1991 Reina del Ritmo Cubano
 1991 Canta Celia Cruz
 1990 Guarachera del Mundo
 1988 Ritmo en el Corazón
 1987 Winners
 1986 De Nuevo

 1986 Candela
 1983 Tremendo Trío
 1982 Feliz Encuentro
 1981 Celia & Willie
 1980 Celia/Johnny/Pete
 1978  Homenaje A Beny More
 1977 Only They Could Have Made This Album
 1976 Recordando El Ayer
 1975 Tremendo Caché
 1974 Celia & Johnny
 1971 Celia Y Tito Puente en España
 1970 Etc. Etc. Etc.
 1969 Quimbo Quimbumbia
 1968 Serenata Guajira
 1968 Excitante
 1967 A Ti México
 1967 Bravo Celia Cruz
 1966 Son con Guaguancó
 1966 Cuba Y Puerto Rico Son
 1965 Sabor y Ritmo de Pueblos
 1965 Canciones que Yo Quería Haber Grabado Prim
 1964  Homenaje A Los Santos
 1961 Canciones Premiadas 
 1959 Mi Diario Musical
 1958 Incomparable Celia
 1958  Cuba's Foremost Rhythm Singer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Celia Cruz» frå , og «Celia Cruz» frå  den 23. juni 2018.

Bakgrunnsstoff
Celia Cruz ved americanhistory.si.edu

Cubanske songarar
USA-amerikanske songarar
Rob Rensenbrink

Pieter Robert Rensenbrink () var ein nederlandsk fotballspelar frå Amsterdam som spelte to VM-finalar for Nederland og vann cupvinnarcupen både i 1976 og 1978 med RSC Anderlecht. Han var ein kreativ venstreveng eller midtspiss, kjend som ein framifrå driblar, presis avsluttar og sikker straffeskytar.

Klubbspel
Rensenbrink spelte 1965-69 på DWS i heimbyen. Sommaren 1969 gjekk han over til Club Brugge i Belgia, der han året etter var med å vinne den fyrste av fem belgiske cuppokalar. I 1971 vart han overført til storklubben RSC Anderlecht i Brussel. I Anderlecht var han den førande krafta og sentral då klubben i tida 1972-76 sikra seg fire nasjonale cuptitlar og to seriegull. Den 2. mai 1976 skåra han to av måla då Anderlecht vann finalen i cupvinnarcupen med 4-2 mot West Ham United. Også året etter nådde Anderlechet cupvinnarfinalen, der det vart tap mot Hamburger SV. Derimot tok Anderlecht ein ny triumf i cupvinnarcupen 1978 ved å slå Austria Wien 4-0 i Paris, etter at Rensenbrink skåra dei to fyrste måla. Med i alt 25 nettkjenningar i Cupvinnarcupen vert Rensenbrink ståande som toppskårar i turneringa som vart avslutta i 1999. Gjennom ni sesongar, 1971-80, skåra han 143 mål på 260 seriekampar for Anderlecht.

Landslagsspel
Rensenbrink spelte 8 landskampar over ein 20-månaders periode i 1968-70, utan å kome på skårongslista. Fyrst i oktober 1973 fekk han sin landskamp nummer ni. Han deltok i alle kampane under Fotball-VM 1974, der han skåra det andre målet då Nederland vann 2-0 over Aust-Tyskland i kvartfinalen. To år seinare var han med då Nederland vann bronse i EM i fotball 1976 etter å ha sigra 3-2 mot Jugoslavia i Zagreb. Størst rolle i det nederlandske landslaget hadde han under verdsmeisterskapen 1978 i Argentina. Han skåra fem mål i meisterskapen, fire av dei på straffespark, men kunne ikkje hindre at vertslandet vann finalen med 3-1 etter ekstraomgangar. Rensenbrink spelte sin 46. og siste landskamp i Chorzów 2. mai 1979. Han skåra  14 landslagsmål.

Merittar
VM-sølv: 1974 og 1978 for Nederland
EM-bronse: 1976 for Nederland
Vinnar av cupvinnarcupen: 1976 og 1978 med RSC Anderlecht
Belgisk cupmeister: 1970 med Club Brugge, 1972, 1973, 1975 og 1976 med RSC Anderlecht
Belgisk seriemeister: 1972 og 1974 med RSC Anderlecht

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rob Rensenbrink» frå ,  den 24. juni 2018.  
 
eu-football

Nederlandske fotballspelarar
Anderlecht-spelarar
Club Brugge-spelarar
Toulouse-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1974
Spelarar i Fotball-EM 1976
Spelarar i Fotball-VM 1978
Jesse Lingard

Jesse Ellis Lingard () er ein britisk-engelsk fotballspelar, fødd i Warrington, som med Manchester United vann FA-cupen 2016 og europaligaen 2017.

Lingard fekk proffkontrakt med Manchester United i 2011, utan å få speletid dei fyrste åra. Frå november 2012 til mai 2015 var han på utlån hos vekselvis Leicester City, Birmingham City, Brighton og Derby County. I FA-cupfinalen 2016 mot Crystal Palace FC fekk Lingard plassen til Juan Mata på midtbana og svarte med å skåre Manchester United sitt vinnarmål i det 110. speleminuttet. Også då Manchester United vann europaligafinalen 2017 med 2-0 over Ajax i svenske Solna kom Lingard på bana som innbytar.

Lingard har sidan landslagsdebuten i oktober 2016 delteke i 13 landskampar for England, dei siste i Fotball-VM 2018.

Merittar
Vinnar av FA-cupen: 2016 med Manchester United
Vinnar av eruopaligaen: 2017 med Manchester United

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jesse Lingard» frå ,  den 24. juni 2018.  
 

Engelske fotballspelarar
Manchester United-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2018
Old Sock

Old Sock er det 21. studioalbumet til Eric Clapton, gjeve ut i 2013. Det inneheld to nye songar, «Gotta Get Over» og «Every Little Thing», i tillegg til coverlåtar. Fleire kjende musikarar spelte på albumet, som Steve Winwood, JJ Cale og Paul McCartney.

Bakgrunn
Albumet inneheld to nye songar («Gotta Get Over» og «Every Little Thing»), og coverlåtar av somme av favorittsongane hans frå barndommen til i dag. Dette var den siste større innspelinga J.J. Cale deltok på før han døydde i juli 2013. Albumet nådde 11. plassen på UK Album Chart og sjuandeplassen i USA. Clapton forklarte i eit intervju med BBC at albumtittelen kom opp i ein samtale med David Bowie. Plateomslaget er ein selfie Clapton tok med iPhonen sin på ferie i Antigua.

Innhald

Medverkande
Eric Clapton – vokal, elektrisk gitar, akustisk gitar, 12-strengsgitar, dobro, mandolin
Doyle Bramhall II – elektrisk gitar, akustisk gitar, slidegitar, mandolin, korvokal
J.J. Cale – gitar og vokal på «Angel»
Greg Leisz – pedalsteelgitar, mandolin
Taj Mahal – munnspel og banjo på «Further on Down the Road»
Willie Weeks – bassgitar, kontrabass
Paul McCartney – kontrabass og vokal på «All of Me»
Matt Chamberlain – trommer
Steve Gadd – trommer
Jim Keltner – trommer
Abe Laboriel Jr – trommer
Henry Spinetti – trommer
Simon Climie – perkusjon, piano
Justin Stanley – clavinet, mellotron, trommer
Walt Richmond – piano, klaverinstrument
Chris Stainton – clavinet, Fender Rhodes, Wurlitzer, Hammond B3-orgel
Steve Winwood – Hammond B3-orgel på «Still Got the Blues»
Tim Carmon – Hammond B3-orgel
Matt Rollings – klaverinstrument
Frank Marocco – trekkspel
Gabe Witcher – fele
Stephen «Doc» Kupka – barytonsaksofon
Joseph Sublett – tenorsaksofon
Nicholas Lane – trombone
Sal Cracchiolo – trompet
Sharon White – korvokal
Michelle John – korvokal
Chaka Khan – gjestevokal on «Gotta Get Over»
Julie Clapton – gjestevokal
Ella Clapton – gjestevokal
Sophie Clapton – gjestevokal
Nikka Costa – gjestevokal
Wendy Moten – gjestevokal
Lisa Vaughan – gjestevokal
Nick Ingman – strykearrangement og dirigent
Isobel Griffiths – strykedirigent
Perry Montague-Mason – leiar for strykarar
Thomas Bowes – leiar for strykarar

Produksjon
Produsentar – Doyle Bramhall II, Eric Clapton, Simon Climie og Justin Stanley.
Innspelt av Simon Climie, Alan Douglas, Steve Price og Justin Stanley.
Assisterande lydteknikarar – Nick Cervonaro, Martin Cooke, Fiona Cruickshank, Joel Evenden, Alex Graupera, Joe Kearns, Paul LaMalfa, Kevin Mills, Harry Rutherford og Kyle Stevens.
Miksa av Simon Climie
Innspeling i Air Lyndhurst Hall og Angel Recording Studios (London).
Master av Bob Ludwig hos Gateway Mastering (Portland, ME).
Produksjonskoordinator og skaffing av musikarar – Debbie Johnson and Shari Sutcliffe.
Plateomslag og fotografi av Eric Clapton
Design – Catherine Roylance, Noiseland Industries.

Salslister og salstrofé

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Old Sock» frå ,  den 24. juni 2018.  
 

Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 2013
Surfdog Records-album
The Breeze: An Appreciation of JJ Cale

The Breeze: An Appreciation of JJ Cale er det 22. studioalbumet til Eric Clapton. Det består berre av songar av J.J. Cale, som døydde året før. Albumet er kalla opp etter Cale-songen «Call Me the Breeze» frå 1972. Albumet vart produsert av Clapton og Simon Climie.

Innhald

Medverkande

Eric Clapton – vokal (spor 1, 2, 4, 6-11, 13, 15 & 16), gitar (all spor), dobro (spor 11)
Tom Petty – vokal (spor 2, 8 & 12)
Mark Knopfler – gitar (spor 3 & 13), vokal (spor 3 & 13)
John Mayer – gitar (spor 4, 7 & 15), vokal (spor 4 & 7)
Willie Nelson – gitar (spor 9 & 14), vokal (spor 9 & 14)
Don White – gitar (spor 3, 5 & 13), vokal (spor 5, 11 & 13)
Reggie Young – gitar (spor 2, 6 & 8)
Derek Trucks – gitar (spor 14 & 16)
Albert Lee – gitar (spor 1 & 11)
David Lindley – gitar (spor 9 & 16)
Don Preston – gitar (spor 3 & 13)
Christine Lakeland – gitar (spor 3), vokal (spor 16)
Mike Campbell - gitar
Doyle Bramhall II – gitar (spor 10)

Greg Leisz – pedalsteelgitar (spor 12 & 14)
Jimmy Markham – munnspel (spor 13)
Mickey Raphael – munnspel (spor 3, 9 & 14)
Michelle John – korvokal (spor 4, 5, 9 & 13)
Sharon White – korvokal (spor 4, 5, 9 & 13)
James Cruce – trommer
Jim Karstein – trommer
Jamie Oldaker – trommer
David Teegarden – trommer
Satnam Ramgotra – tablas
Simon Climie – Wurlitzer elektrisk piano, Hammondorgel, piano, trommeprogrammering, perkusjon, korvokal (spor 9)
Nathan East – bass
Jim Keltner – trommer
Walt Richmond – Wurlitzer elektrisk piano, Hammondorgel, piano

Produksjon
Produsentar – Eric Clapton og Simon Climie
Ekstra produksjon på spor 9 & 14 – Buddy Cannon
Innspelt av Alan Douglas 
Andre lydteknikarar – Tony Castle, Bobby Tis og Ryan Ulyate.
Assisterande lydteknikarar – Jacob Dennis, Joe Kearns, Tim Marchiafava, Derek Parnell og Wendy Seidman.
Miksa av Simon Climie
Master av Bob Ludwig hos Gateway Mastering (Portland, ME).
Studiokoordinator – Debbie Johnson
Kunstnarisk leiar og design – Catherine Roylance
Bilete på framsida – Michael Putland
Illustrasjon på framsida – Yoshiyuki Sadamoto

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Breeze: An Appreciation of JJ Cale» frå ,  den 24. juni 2018.  
 

Eric Clapton-album
Musikkalbum frå 2014
Hyllestalbum
Surfdog Records-album
J.J. Cale
I Still Do

I Still Do er det 23. studioalbumet til Eric Clapton, gjeve ut på det sjølvstendige Bushbranch Records/Surfdog Records. Albumet er ein kombinasjon av nye songar skrivne av Clapton, og nokre klassiske songar og nyare melodiar.

Albumet vart produsert av Glyn Johns, som hadde arbeidd med Clapton på Slowhand (1977) og Backless (1978). Plateomslaget er eit måleri av Clapton av Peter Blake, som òg hadde arbeidd med Clapton tidlegare.

Utgjeving
I Still Do vart annonsert 18. februar 2016. Albumet kom ut som digital nedlasting, på grammofonplate (som to plater) og CD. Albumet kom òg på ei avgrensa vakuumrøyrforma USB og ein CD i ein denim-boks med bonussongar. Bonussonane var mellom anna dei to eksklusive songane «Lonesome» og «Freight Train», i tillegg til ein 45 minuttar lang video med intervju og klipp av innspelinga, konsertopptak og anna, og 10 polaroidbilete av innspelinga.

Innhald

Medverkande
Frå pressemeldinga.

Eric Clapton – gitar · tamburin · vokal
Glyn Johns – plateprodusent
Sir Peter Blake – plateomslag
Henry Spinetti – trommer · perkusjon
Dave Bronze – elektrisk bass · kontrabass

Andy Fairweather Low – gitar · vokal
Paul Carrack – hammondorgel · vokal
Chris Stainton – klaverinstrument
Simon Climie – gitar · klaverinstrument
Dirk Powell – trekkspel · mandolin · vokal

Walt Richmond – klaverinstrument
Ethan Johns – perkusjon
Michelle John – vokal
Sharon White – vokal
Angelo Mysterioso på «I Will Be There» – akustisk gitar · vokal

Salslister

Vekeslister

Årslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Still Do» frå ,  den 24. juni 2018.  
 

Musikkalbum frå 2016
Eric Clapton-album
Album produserte av Glyn Johns
Surfdog Records-album
Påskeprosesjon

Påskeprosesjon er ein kyrkjeleg prosesjon som finn stad i samband med påskehøgtida.
Slike prosesjonar finn gjerne stad under den stille veka innan katolske og ortodokse tradisjonar.

Det er vanleg å halda påskeprosesjon på langfredag i ei rekkje katolske land, som Italia, Portugal, Spania, Malta, Filippinane og i Latin-Amerika.

Ofte blir det halde krossvegsandakt. I prosesjonane kan ein ha med bilde eller skulpturar som minner om lidingssoga. Desse kan anten berast av deltakarar eller førast på utsmykka vogner. 

Prosesjonane blir ofte haldne av religiøse brorskap eller historiske laug.

I nokre katolske område blir det halde påskeprosesjonar gjennom heile den stille veka.
I Sevilla, til dømes, går ulike brorskap i sakte prosesjon frå heimkyrkjene sine til domkyrkja i byen og tilbake. Dei fører med seg religiøse figurar og kan vera kledde i særskilde klede som dekker til heile kroppen, inkludert spisse hattar kalla capirote. Trommer følgjer den langsame, svaiande framfarten deira. Brorskapa kan ha røter tilbake til 1500-talet, 

I gresk ortodoks kristendom blir påskeprosesjonar gjerne haldne på langfredagen. Dette er krossprosesjonar der ein fører eit ikon frå kyrkja, gjennom det lokale området og tilbake til kyrkja att. Ikonet er kjend som epitafios, og syner den daude kroppen til Kristus.

Galleri

Kjelder

Prosesjon
Prosesjonar
Yacht

Yacht (uttalt jåt(t), frå nederlandsk jacht via engelsk) er eit lystfartøy av ein viss storleik. På engelsk kan ordet visa til alle typar lystbåtar.

Yachtar kan drivast med segl, dampmaskin eller motor.

Ordet har same opphav som det til båttypen jakt (nederlandsk jachtschip).

Kjelder

Båtar
Engelske ord og uttrykk
Nederlandske ord og uttrykk
Shir Khan Bandar

Shir Khan Bandar eller Sher Khan Bandar er ein tettstad i Kunduz-provinsen i Afghanistan. Han ligg ved Panj-elva, som dannar grense til Tadsjikistan. Sidan ei ny bru over grenseelva opna i 2007 har Shir Khan Bandar blitt den viktigaste grenseovergangen mellom Afghanistan og Tadsjikistan. 

Shir Khan Bandar er ein grenseby og ei elvehamn ved Panj-elva.
Tidlegare var han kjend som  Qezel Qal'eh. Det nye namnet kom frå Sher Khan Nashir, som var khan for kharotistammen og guvernør for  Kunduz-regionen på 1930-talet.

Byen byrja veksa etter 2000, særleg etter at brua over Panj mellom Afghnaistan og Tadsjikistan blei fullført i 2007. Dette auka handelen mellom Afghanistan og Sentral-Asia med så mykje som 400 lastebilar som kom til Shir Khan Bandar kvar dag, til fordel for lokale forretningsfolk.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Shir Khan Bandar» frå ,  den 24. juni 2018.  
 

Kunduz-provinsen