alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Jim Pepper

Jim Pepper () var ein USA-amerikansk jazzsaksofonist, komponist og songar. Han var av nordameirkansk urfolk-opphav. Han flytta til New York City i 1964, der han vart kjend seint i 1960-åra som medlem av The Free Spirits, eit tidleg jazzrockband i lag med Larry Coryell og Bob Moses. Pepper hadde sidan ein lang karriere innan jazz, og spelte inn kring ti album som bandleiar og mange fleire som soloist. Pepper og Joe Lovano var dei to tenorsaksofonistane i bandet til Paul Motian, som spelte inn tre album i 1984, 1985 og 1987. Motian skildra spelinga til Pepper som «post-Coltrane». Don Cherry var blant dei som oppfordra Pepper til å bruke meir av urfolkkulturen sin i musikken, og dei to samarbeidde mykje. Pepper døydde av lymfom, 50 år gammal.

Diskografi
 Pepper's Pow Wow (Embryo, 1971)
 Comin' and Goin' (Europa, 1983)
 Dakota Song (Enja, 1987)
 Art of the Duo (Tutu, 1988) med Mal Waldron
 The Path (Enja, 1988)
 West End Avenue (Nagal, 1989) med Christoph Spendel, Ron McClure og Reuben Hoch
 Camargue (Pan, 1989) med The Claudine François Trio
 Flying Eagle: Live at New Morning, Paris (1989)
 Remembrance (Tutu, 1990)
 Polar Bear Stomp (Universal, 1991 [2003])
 Afro Indian Blues (PAO, 1991 2006) med Amina Claudine Myers, Anthony Cox og Leopoldo Fleming

Med Everything Is Everything
 Everything Is Everything (Vanguard, 1969)

Med The Free Spirits
 Out of Sight and Sound (ABC, 1967)

Som sidemann
Med Archie James Cavanaugh
 Black and White Raven (BWR, 1980)
Med Marty Cook
 Nightwork (Enja, 1987)
 Red, White, Black & Blue (Enja, 1987)
Med Larry Coryell
 Coryell (Vanguard, 1969)
Med The Fugs
 The Belle of Avenue A (Reprise, 1969)
Med Gordon Lee
 Land Whales in New York (Gleeful, 1982 [1990])
Med Charlie Haden
 The Ballad of the Fallen (ECM, 1983)
Med Sandy Hurvitz
 Sandy's Album Is Here At Last (Verve, 1967)
Med Tony Hymas
 Oyaté (Nato, 1990)
Med Paul Motian
 The Story of Maryam (Soul Note, 1984)
 Jack of Clubs (Soul Note, 1985)
 Misterioso av Paul Motian (Soul Note, 1987)
Med Bob Moses
 Love Animal (Amulet, 1968 [2003])
 When Elephants Dream of Music (Gramavision, 1983)
Med Cam Newton
 Welcome Aliens (Inner City, 1979)
Med Ray and the Wolf Gang
 The Blues Can't Turn You Loose (Gray Cats, 1987)
Med Nana Simopoulos
 Wings and Air (Enja, 1986)
Med Mal Waldron
 Remembering the Moment med Julian Priester, Eddie Moore & David Friesen (Soul Note, 1987)
 Quadrologue at Utopia (Tutu, 1989)
 More Git' Go at Utopia (Tutu, 1989)
Med Peter Walker
 Second Poem to Karmela or Gypsies Are Important (Vanguard, 1968)
Med the World Music Orchestra
 East West Suite (Granite, 1990)

Filmar
Pepper's Pow Wow (1995). Regissert av Sandra Sunrising Osawa.  Seattle, Washington:  Upstream Productions.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jim Pepper» frå ,  den 30. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 
The Encyclopedia of Native Music [University of Arizona Press, 2005], Brian Wright-McLeod

 

USA-amerikanske jazzsaksofonistar
USA-amerikanske saksofonistar
Jazzfusion-musikarar
Avantgarde jazz-musikarar
The Free Spirits-medlemmar
Musikarar frå Portland i Oregon
Døde av lymfom
A Long Time Comin'

A Long Time Comin'  er debutalbumet til det amerikanske rockebandet The Electric Flag, gjeve ut i 1968. Albumet har ei blanding av musikkstilar, som soul, blues og rock, framført med ei blåserekkje. 

Det opnar med ein versjon av bluesklassikaren til Howlin' Wolf, «Killing Floor» og inkluderer ein versjon av Sticks McGhee-songen «Drinkin' Wine, Spo-Dee-O-Dee» som her berre vert kalla «Wine». Albumet inneheld òg «Groovin’ Is Easy» og «Over-Lovin’ You», som kom ut på singel i 1967.

Mottaking

Musikkritikarar har generelt rekna albumet som eit ambisiøst debutalbum. Albumet gjorde det ikkje så godt på salslistene, noko som skuffa Bloomfield stort, etter at han hadde arbeidd stort for dette. Skuffinga hans vart verre då Al Kooper-albumet Super Session, der Bloomfield spelte, nådde mykje høgare på listene enn A Long Time Comin'  trass i at det berre var blitt spelt inn på to dagar.

Innhald

Medverkande
 Mike Bloomfield – sologitar, vokal
 Buddy Miles – trommer, vokal
 Barry Goldberg – klaverinstrument
 Harvey Brooks – bass
 Nick Gravenites – vokal, gitar
 Herb Rich – orgel, vokal, barytonsaksofon, gitar
 Michael Fonfara – klaverinstrument
 Marcus Doubleday – trompet
 Peter Strazza – tenorsaksofon
 Stemsy Hunter – altsaksofon

Andre medverkande
Richie Havens –  perkusjon, sitar
Sivuca –  gitar, perkusjon
Paul Beaver –  klaverinstrument, Moog synthesizer
Leo Daruczek – strykarar
Charles McCracken –  strykarar
Bobby Notkoff – strykarar
Julius Held – strykarar
Joe Church –  perkusjon
John Court –  perkusjon, vokal
Cass Elliot - vokal på «Groovin' Is Easy»

Teknisk
Roy Segal –  lydteknikar
Jim Marshall – fotografi
Joe Church –  produsent
John Court –  produsent

Salslister

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «A Long Time Comin'» frå ,  den 30. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1968
The Electric Flag-album
Columbia Records-album
Mirkovo

Mirkovo (bulgarsk Мирково) er ein landsby og ein kommune i provinsen Sofia i Bulgaria. Kommunen omfattar 11 busetnader, men ingen byar.

Kommunen har eit areal på 208 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 2 540 innbyggjarar, medan sjølve landsbyen hadde 1 664 innbyggjarar.

Dei største busetnadene i kommunen er:

Referansar 

Busetnader i provinsen Sofia
Kommunar i provinsen Sofia
Provinsen Sofia
Nick Gravenites

Nicholas George Gravenites () er ein USA-amerikansk blues-, rock- og visesongar, låtskrivar og gitarist, mest kjend for arbeidet sitt med Electric Flag der han var frontmann, Janis Joplin, Mike Bloomfield og andre viktige band og artistar i 1960- og 1970-åra. Han har stundom spelt under scenenamnet Nick «The Greek» Gravenites og Gravy.

Diskografi

Album
 1968: Long Time Comin''', the Electric Flag
 1969: My Labors 1970: Be a Brother, Big Brother and the Holding Company
 1971: How Hard It Is, Big Brother and the Holding Company
 1972: Joplin in Concert 1973: Steelyard Blues OST 1980: Blue Star (Line Records)
 1981: The Usual Suspects 1982: Monkey Medicine, The Nick Gravenites–John Cipollina Band
 1991: Live at the Rodon, Nick Gravenites og John Cipollina (Music Box)
 1996: Don't Feed the Animals 1999: Kill My Brain 2005: Buried Alive in the Blues (live)

KjelderDenne artikkelen bygger på «Nick Gravenites» frå ,  den 30. desember 2020.  oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff

USA-amerikanske songarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske bluessongarar
Musikarar frå Chicago
Gresk-amerikanarar
Big Brother and the Holding Company-medlemmar
The Electric Flag-medlemmar
Herbie Rich

Herbie Rich () var ein USA-amerikansk multi-instrumentalist frå Omaha i Nebraska. Han var medlem av The New Breed, The Electric Flag og The Buddy Miles Express. Han spelte òg med mellom andre Jimi Hendrix og Mike Bloomfield.

Utvald diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Herbie Rich» frå ,  den 30. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Nebraska Music Hall of Fame website: Herbie Rich

The Electric Flag-medlemmar
Buddy Miles Express-medlemmar
Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske funksaksofonistar
USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske rockesaksofonistar
USA-amerikanske klaverspelarar
Folk frå Omaha i Nebraska
Musikarar frå Nebraska
USA-amerikanske studiomusikarar
Stemsy Hunter

Stemziel «Stemsy» Hunter er ein USA-amerikansk saksofonist og vokalist. I 1960-åra var han medlem av The Electric Flag. Han har òg spelt med Buddy Miles, som medlem av bandet hans. Andre artistar han har spelt med er mellom andre Crackin' og Gil Scott-Heron. Han er eigar av plateselskapet Olive Branch Records, og har arbeidd som plateprodusent.

Diskografi

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stemsy Hunter» frå ,  den 30. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Omaha i Nebraska
Musikarar frå Nebraska
Afroamerikanske musikarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske rockesaksofonistar
USA-amerikanske funksaksofonistar
USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske jazzsaksofonistar
The Electric Flag-medlemmar
Jazzmusikarar frå Nebraska
Pirdop

Pirdop (bulgarsk Пирдоп) er ein by og ein kommune i provinsen Sofia i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Pirdop og landsbyen .

Kommunen har eit areal på 152 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 8 293 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 7 485 innbyggjarar.

Busetnadene i kommunen er:

Referansar 

Byar i provinsen Sofia
Kommunar i provinsen Sofia
Provinsen Sofia
Sivuca

Severino Dias de Oliveira (), med artistnamnet Sivuca, var ein brasiliansk trekkspelspelar, gitarist og songar. I tillegg til at han spelte i heimstaten Paraíba og i byane Recife og Rio de Janeiro, arbeidde han og budde i Paris, Lisboa og New York City i periodar.

Han arbeidde med skandinaviske jazzmusikarar i 1980-åra. Blant dei mest kjende songane hans er «João e Maria» med tekst av Chico Buarque og «Feira de Mangaio», kalla opp etter handverkarmarknadane nordaust i Brasil. Han brukte stundom provisoriske instrument i tillegg til vanlege, og kombinertre tradisjonelle, regionale stilar som forró og choro med jazz, bossanova og klassisk musikk. Sivuca og Hermeto Pascoal, begge multi-instrumentalistar med albinisme, arbeidde i lag og vert stundom forveksla med kvarandre. 

Han flytta til New York City i 1964 og fram til 1976, og arbeidde med Miriam Makeba og Harry Belafonte blant fleire. I 1980-åra spelte han med Ulf Wakenius på Guitars Unlimited (1987) og Sylvia Vrethammar (Rio de Janeiro Blue, 1985; Rendezvois in Rio, 1995).

Han døydde av kreft 14. desember 2006.

Diskografi
 Motivo Para Dancar No. 2 (Copacabana, 1957)
 Motivo Para Dancar (Copacabana, 1958)
 Ve Se Gostas (Odeon, 1959)
 Putte Wickman Meets Sivuca (Swedisc, 1966)
 Golden Bossa Nova Guitar (Reprise, 1968)
 Bossa Nova (Music Hall, 1968)
 Sivuca (Reprise, 1969)
 Rendez-Vous a Rio (Barclay, 1969)
 Joy med Oscar Brown Jr., Jean Paca (RCA Victor, 1970)
 Live at the Village Gate (Vanguard, 1975)
 Gravado Ao Vivo (RCA, 1977)
 Sivuca (Copacabana, 1978)
 Forro e Frevo (Copacabana, 1980)
 Cabelo de Milho (Copacabana, 1980)
 Vou Vida Afora (Copacabana, 1981)
 Forro e Frevo Vol. 2 (Copacabana, 1982)
 Forro e Frevo Vol. 3 (Copacabana, 1983)
 Onca Caetana (Copacabana, 1983)
 Forro e Frevo  Vol. 4 (Copacabana, 1984)
 Sivuca & Chiquinho Do Acordeon (Barclay, 1984)
 Chiko's Bar (Sonet, 1985)
 Som Brasil (Young, 1985)
 Let's Vamos (Sonet, 1987)
 Sanfonae e Realejo (3M, 1987)
 Um Pe No Asfalto, Um Pe Na Buraqueira (Copacabana, 1990)
 One Good Turn (Music Partner, 1992)
 Pau Doido (Kuarup, 1992)
 Enfim Solo (Kuarup, 1997)
 Cada Um Belisca Um Pouco (Biscoito Fino, 2004)
 Sivuca Sinfonico (Biscoito Fino, 2004)
 Terra Esperanca (Kuarup, 2006)
 Sivuca e Quinteto Uirapuru (Kuarup, 2010)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sivuca» frå ,  den 30. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Brasilianske trekkspelspelarar
Folk med albinisme
Døde av kreft
Brasilianske jazzmusikarar
Folk frå João Pessoa i Paraíba
Brasilianske gitaristar
Pravets

Pravets (bulgarsk Правец) er ein by og ein kommune i provinsen Sofia i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Pravets og ti andre busetnader.

Kommunen har eit areal på 317 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 7 569 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 3 829 innbyggjarar.

Dei største busetnadene i kommunen er:

Referansar 

Byar i provinsen Sofia
Kommunar i provinsen Sofia
Provinsen Sofia
Samokov i Bulgaria

Samokov (bulgarsk Самоков) er ein by og ein kommune i provinsen Sofia i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Samokov og 27 andre busetnader.

Kommunen har eit areal på 1 116 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 38 089 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 26 589 innbyggjarar.

Dei største busetnadene i kommunen er:

Referansar 

Byar i provinsen Sofia
Kommunar i provinsen Sofia
Provinsen Sofia
Bobby Notkoff

Bobby Notkoff () var ein USA-amerikansk fiolinist som spelte med The Rockets i 1960-åra og Family Lotus i 1970-åra. Notkoff var òg ein del av Electric Flag i lag med Mike Bloomfield og Buddy Miles.

Utvald diskografi
1967 The Trip [Original Soundtrack] - Electric Flag
1968 A Long Time Comin' - Electric Flag
1968 The Rockets - The Rockets
1969 Everybody Knows This Is Nowhere - album av Neil Young med Crazy Horse.
1971 In My Own Time  album - Karen Dalton
1972 At Crooked Lake - Crazy Horse
1972 Sunset Ride - Zephyr
1972 For the Roses - Joni Mitchell
1978  Crazy Moon - Crazy Horse

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bobby Notkoff» frå ,  den 30. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske fiolinistar
An American Music Band

An American Music Band var det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet The Electric Flag, gjeve ut i 1968. Det opphavlege medlemmet Mike Bloomfield, som hadde starta bandet, var ikkje med på dette albumet.

Oversyn
I 1968 kom albumet ut på Columbia CS 9714. Albumet bestod hovudsakleg av originale songar. Dei spelte ein coverversjon av «Sunny».  Albumet nådde 76. plassen på den amerikanske albumlista. Innan 15. mars, den niande veka albumet låg på Billboard-lista, hadde det falle frå 88. til 107. plassen.

Mike Bloomfield spelte ikkje på albumet sidan han hadde slutta i mai 1968. Herbie Rich hadde ein meir aktiv part på albumet og ein kan høyre orgelsoloane hans på «Hey, Little Girl» og utgåva deira av Bobby Hebb «Sunny» med Buddy Miles på vokal. Rich spelte òg saksofonsolo og song på songen «Qualified», i tillegg til at han spelte saksofonsolo på «My Woman That Hangs Around the House» og tok seg av blåsearrangementet for «Mystery». Buddy Miles var òg meir dominerande og var det einaste medlemmet som var avbilda på framsida av plateomslaget.

Innhald

Medverkande
 Harvey Brooks — bass, gitar, vokal
 Terry Clements — tenorsaksofon
 Marcus Doubleday — trompet
 Virgil Gonsalves — barytonsaksofon, fløyte
 Nick Gravenites — vokal, rytmegitar, perkusjon
 Stemsy Hunter — altsaksofon, vokal
 Buddy Miles — trommer, vokal, gitar på «Soul Searchin'»
 Herbie Rich — orgel, tenorsaksofon, vokal
 John Simon — piano
 Hoshal Wright — gitar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «An American Music Band» frå ,  den 30. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1968
The Electric Flag-album
Columbia Records-album
Album produserte av John Simon
Svoge

Svoge (bulgarsk Своге) er ein by og ein kommune i provinsen Sofia i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Svoge og 37 andre busetnader.

Kommunen har eit areal på 869 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 22 363 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 8 258 innbyggjarar.

Kommunen inngår i storbyområdet til hovudstaden Sofia.

Dei største busetnadene i kommunen er:

Referansar 

Byar i provinsen Sofia
Kommunar i provinsen Sofia
Provinsen Sofia
Iskrets

Iskrets (bulgarsk Искрец) er ein landsby i kommunen Svoge i provinsen Sofia i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 010 innbyggjarar.

Referansar 

Busetnader i provinsen Sofia
Slivnitsa

Slivnitsa (bulgarsk Сливница) er ein by og ein kommune i provinsen Sofia i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Slivnitsa og 12 andre busetnader.

Kommunen har eit areal på 187 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 9 681 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 7 665 innbyggjarar.

Kommunen inngår i storbyområdet til hovudstaden Sofia.

Dei største busetnadene i kommunen er:

Referansar 

Byar i provinsen Sofia
Kommunar i provinsen Sofia
Provinsen Sofia
Tsjavdar i Sofia

Tsjavdar (bulgarsk Чавдар) er ein landsby og ein kommune i provinsen Sofia i Bulgaria. Kommunen omfattar berre landsbyen Tsjavdar.

Kommunen har eit areal på 71 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 1 272 innbyggjarar.

Den einaste busetnaden i kommunen er:

Referansar 

Busetnader i provinsen Sofia
Kommunar i provinsen Sofia
Provinsen Sofia
Tsjelopetsj

Tsjelopetsj (bulgarsk Челопеч) er ein landsby og ein kommune i provinsen Sofia i Bulgaria. Kommunen omfattar berre landsbyen Tsjelopetsj.

Kommunen har eit areal på 44 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 1 473 innbyggjarar.

Den einaste busetnaden i kommunen er:

Referansar 

Busetnader i provinsen Sofia
Kommunar i provinsen Sofia
Provinsen Sofia
Elastic Rock

Elastic Rock er debutalbumet til den britiske jazzfusiongruppa Nucleus, gjeve ut i mars 1970. Det vart spelt inn i januar 1970 og var eit nybrottsarbeid innan den gryande sjangeren jazzrock. Bandleiaren Ian Carr (seinare jazzjournalist og Miles Davis-ekspert) var truleg inspirert av at Davis «gjekk elektrisk» i 1969, men det viktige albumet Bitches Brew hadde ikkje kome ut enno då Elastic Rock vart spelt inn, og i følgje Carr, hadde dei ikkje enno høyrt det mindre rockeprega og elektriske Davis-albumet In a Silent Way frå 1969.

I juli 1970 spelte gruppa komposisjonar frå albumet på Montreux Jazz Festival, og vann førsteprisen. Dei spelte så både på Newport Jazz Festival og på jazzklubben Village Gate.

Innhald
Alle komposisjonar av Karl Jenkins, utanom der andre er nemnde.

Medverkande
Karl Jenkins – obo, barytonsaksofon, elektrisk piano, piano
Ian Carr – trompet, flygelhorn
Brian Smith – tenorsaksofon, sopransaksofon, fløyte
Jeff Clyne – bass, elektrisk bass
John Marshall – trommer, perkusjon
Chris Spedding – akustisk gitar, elektrisk gitar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Elastic Rock» frå ,  den 30. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1970
Vertigo Records-album
Repertoire Records-album
Universal Records-album
Nucleus-album
Album spelte inn i Trident Studios
Skeise-VM 1957 for menn

Verdsmeisterskapen på skeiser 1957 for menn vart avvikla i Östersund i Sverige helga 16. og 17. februar 1957. 39 utøvarar frå 15 land deltok i meisterskapen, av dei seks frå Noreg.

Nordmannen Knut Johannesen vart verdsmeister etter å ha vunne både 5 000 meter og 10 000-meteren. Boris Sjilkov frå Sovjetunionen vart bestemann på 1500 m og nummer 2 i meisterskapen. Hans landsmann Jevgenij Grisjin gjekk fortast av alle på 500 meter.

Skeise-VM 1957 

Dato: 16./17. februar 1957

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround mannen 1957» frå ,  den 30. desember 2020.  
 

Lengdeløp på skeiser
Sport i 1957
Idrettstilskipingar i Sverige
Manaus

Manaus (/ mɑːˈnaʊs /; portugisisk: [mɐˈnaws, mɐˈnawʃ, maˈnaws]) er hovudstaden og den største byen i den brasilianske delstaten Amazonas. Det er den sjuande største byen i Brasil, med ei estimert folkesetting i 2019 på meir enn 2,1 millionar fordelt over eit areal på omtrent 11 401 km2. Byen ligg i det austlege sentrumet av staten, og er sentrum av hovudstadsområdet Manaus og det største storbyområdet i Nord-regionen i Brasil etter bymasse. Det ligg nær samlaupet av elvene Río Negro og Amazonaselva.

Byen vart grunnlagt i 1669 som fort 'São José do Rio Negro'. Han fekk bystatus i 1832 med namnet «Manaus», etter urfolksgruppa i Manaós. 

Manaus ligg i sentrum av den største regnskogen i verda, og heimen til det nasjonale forskingssenteret for Amazonas, det vektigaste senteret for vitskaplege studiar i Amazonas-regionen og for internasjonale berekraftsspørsmål. Byen har ei frihamn og ein internasjonal flyplass. I byen framstiller ein elektronikk, kjemiske produkt og såpe, der er destillasjon og skipsbyggingsindustri. Manaus eksporterer òg paranøtter, gummi, jute og palisanderolje. Han har ein katedral, operahus, zoologiske og botaniske hagar, ein økopark og regionale og urfolksmuseum. Det var gummiboomen som gjorde Manaus til den rikaste byen i Sør-Amerika på slutten av 1800-talet. Mange velståande europeiske familiar busette seg i Manaus og brakte med seg kjærleiken til sofistikert europeisk kunst, arkitektur og kultur. 

Manaus var ein av dei tolv brasilianske vertsbyane for verdsmeisterskapen i fotball, 2014, og dessutan ein av arrangørbyane for sommar-OL i 2016.

Kjelder  
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Manaus)» frå ,  den 31. desember 2020.  

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Byar i Brasil
Brian Smith

Brian Smith () er ein jazzsaksofonist og fløytist frå New Zealand.

Smith lærte seg å spele piano som ung, men var i stor grad sjølvlærd på blåseinstrument. Han spelte i lokale pop- og jazz-grupper før han flytta til England i 1964, der han spelte i Alexis Korner sitt Blues Incorporated. Etter dette spelte han på Ronnie Scott's Jazz Club i 1966-67 og i storbanda til Tubby Hayes (1969) og Maynard Ferguson (1969-74). Han var medlem av gruppa Nucleus frå 1969 til 1982, og spelte med Mike Westbrook (1969), Neil Ardley (1969, 1976), Mike Gibbs (1970), Spontaneous Music Ensemble (1970-71), Keith Tippett (1971), Pacific Eardrum i 1975-76 og Paz i 1976.

I 1982 reiste Smith attende til New Zealand, der han spelte i sin eigen kvartett. Albumet hans Southern Excursions frå 1984 vart kåra til årets australske jazzalbum det året. Han arbeidde med Frank Gibson jr. seinare i 1980-åra med base i Auckland. Albumet hans Moonlight Sax gjekk inn på albumlista i New Zealand.

Diskografi
Southern Excursions (Ode Records (New Zealand), 1984)
Moonlight Sax (Ode, 1990)
Moonlight Sax 2 (Ode, 1991)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Brian Smith (musician)» frå ,  den 31. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Folk frå Wellington
Newzealandske saksofonistar
Jazzsaksofonistar
Nucleus-medlemmar
Centipede-medlemmar
We'll Talk About It Later

We'll Talk About It Later er det andre studioalbumet til den britiske jazzfusiongruppa Nucleus, gjeve ut i mars 1971. 

Det vart spelt inn 21. og 22. september 1970. 

Plateomslaget vart laga av Roger Dean og syner eit bilete, valt ut av Ian Carr, som syner ein republikansk barrikade frå det irske opprøret 1916 i Dublin. Dette var eit tema som gjekk att på tidlege Nucleus-albuma og er referert til i titlane på fire spor på dei tre første albuma deira. På dette albumet heiter eine sporet «Easter 1916». 

Albumet har ein av få songar av Nucleus med vokal, «Ballad of Joe Pimp», sungen av gitaristen Chris Spedding. 

Allmusic skreiv om albumet: «Med Carr sine lange trompet- og flygelhorntonar, Jenkins sin gjennomborande obo og funk-aktige klaverspel, Spedding sin rocka wah-wah-gitar, Smith sin uhemma saksofon og det kraftfulle rytmiske fundamentet til trommeslagaren Marshall og bassisten Jeff Clyne, bør denne utgåva av Nucleus appellere til ein kvar fan av fusion frå seint i 1960- og tidleg i 1970-åra - om det er den britiske Soft Machine-varianten eller den amerikanske Miles Davis-skulen.»

Innhald

Medverkande
 Karl Jenkins - barytonsaksofon, obo, piano, elektrisk piano
 Jeff Clyne - bass
 John Marshall - trommer, perkusjon
 Brian Smith - fløyte, tenorsaksofon, sopransaksofon
 Chris Spedding - gitar, bouzouki, vokal på spor 6. 
 Ian Carr - trompet, flygelhorn

Teknisk
 Pete King - produsent
 Roger Wake - lydteknikar
 Roger Dean - plateomslag

Kjelder

Musikkalbum frå 1971
Vertigo Records-album
Nucleus-album
Plateomslag av Roger Dean
Solar Plexus av Nucleus

Solar Plexus er det tredje studioalbumet til den britiske jazzfusiongruppa Nucleus, gjeve ut i 1971 under namnet «Ian Carr with Nucleus». Alle spora på albumet vart komponerte av Ian Carr. 

Det vart spelt inn 14. og 15. desember 1970. Albumet er basert på to tema, «Elements I & II». Spora «Changing Times» og «Spirit Level» utforskar det første temaet, og «Bedrock Deadlock» og «Torso» det andre.  «Snakeships 'Dream» prøver å slå saman begge tema. Tittelen på denne siste komposisjonen er ein referanse til den vidkjende jazzbandleiaren og dansaren Ken «Snakehips» Johnson.

Innhald

Medverkande
 Karl Jenkins - barytonsaksofon, obo, elektrisk piano
 Jeff Clyne - bass, kontrabass
 John Marshall - trommer, perkusjon
 Brian Smith - fløyte, tenorsaksofon, sopransaksofon
 Chris Spedding - gitar
 Ian Carr - trompet, flygelhorn, arrangør

Gjestemusikarar
 Ron Matthewson - bassgitar
 Chris Karan - perkusjon
 Keith Winter - VCS3-synthesizer
 Tony Roberts - tenorsaksofon - bassklarinett
 Harry Beckett - trompet, flygelhorn (spor 3 og 4)
 Kenny Wheeler - trompet, flygelhorn (spor 1, 2, 5 og 6)

Teknisk
 Pete King - produsent
 Roger Wake - lydteknikar
 B.E. Ltd. - plateomslag

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Solar Plexus» frå ,  den 31. desember 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
Vertigo Records-album
Nucleus-album