alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Trollhummarar

Trollhummarar (Galatheidae) er ein familie krepsdyr med særs lange klør. Trass i namnet er dei ikkje i særleg nær slekt med hummarfamilien; dei høyrer til anomurene og er såleis nærskylde eremittkrepsar og trollkrabbar. I norske farvatn finst fleire artar, mellom anna 5 i slekta Galathea.

Kjenneteikn 
Trollhummarar har vanlegvis relativt flate kroppar med brei og fura hale. Ryggskjoldet er som regel ovalt, med eit framtredande og spisst pannehorn. Dei har stor halevifte som vanlegvis er bøygd opp under cephalothorax og stundom vert nytta til symjing. Det første paret gangbein er sterkt forlenga (ofte lenger enn sjølve kroppen) og er utstyrt med eit par lange klør. Som regel er det femte paret gangbein gøymd under ryggskjoldet i gjellekammeret, noko som gjer at trollhummarar kan sjå ut som dei berre har åtte gangbein.

Dei største trollhummar-artane kan bli ca 15 cm lange, men dei fleste av dei er mindre.

Levesett 
Trollhummarar finst både på ganske grunt vatn og ned til over 600 m djupn. Dei finst under mange slags botntilhøve, ein del av artane er kaldtvasskorallrevartar. Ein trudde lenge at trollhummarane fanga byttet sitt frå bakhald i holer med dei lange klørne sine, men nyare observasjonar har vist at dei kan bruka dei til å fanga fisk som sym forbi reva dei står på.

Mat 
Det vert ikkje drive aktiv fangst av trollhummarar, men krinakrabben (Galathea strigosa) vert ofte teken som bifangst i krabbe- og hummarteiner. Smaken skal vera god.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Frank Emil Moen & Erling Svendsen: Dyreliv i havet - nordeuropeisk marin fauna
 Tysk og engelsk wikipedia

Krepsdyr
Anomurar

Anomurar (Anomura) er ein infraorden tifotkreps som omfattar ei rekkje vidt ulike krepsdyr i mange ulike habitat. I norske farvatn er dei representert med fire familiar: Eremittkreps, trollkrabbar, trollhummarar og porselenskrabbar.

Kjenneteikn 
Anomurar har, som alle andre tifotkreps, ti gangbein. Det siste av desse er derimot ofte gøymd under ryggskjoldet, inne i gjellekammeret der det vert nytta til å halda gjellene reine. Dette trekket skil dei frå ekte krabbar, som har ti velutvikla gangbein som alle vert nytta til å gå med.

Systematikk 
Anomurane vert delt inn i fire overfamiliar:

 Galatheoidea
 Galatheidae (trollhummarar)
 Chirostylidae 
 Porcellanidae (porselenskrabbar)
 Aeglidae (ei lita gruppe ferskvassanomurar frå Sør-Amerika)
 Kiwaidae (Kiwa hirsuta, ein nyoppdaga art som stundom vert kalla «pelshummar»)
 Hippoidea
 Hippidae
 Albuneidae
 Blepharipodidae
 Lomisoidea
 Lomisidae (Lomis hirta)
 Paguroidea
 Coenobitidae
 Diogenidae
 Lithodidae (trollkrabbar)
 Paguridae (eremittkreps)
 Parapaguridae
 Parapylochelidae
 Pylochelidae

Krepsdyr
Eremittkreps

Eremittkreps er ein familie tifotkreps som manglar både ytre skal og tydeleg segmentering på bakkroppen. Dei fleste artane kompenserar for dette ved å bu i tomme sniglehus, men somme nyttar òg sjøanemoner eller svampar som vern mot rovdyr. Hjå denne familien er høgre klo større enn venstre, og dei siste to para gangbein er reduserte.

Sjølve ordet «eremitt» kjem frå gresk eremos, som tyder 'einebuar'. Dette spelar på at eremittkrepsen meinast å leva åleine, noko som vanlegvis ikkje stemmer. Dei fleste artane i denne familien har nemleg utvikla mutualistiske former for symbiose med ein eller fleire andre artar - til dømes vert den vanlege norske bernhardkrepsen (Pagurus bernhardus) ofte funnen med sjøanemoner, hydroidar, svamp eller mangebørstemakk.

Bakgrunnsstoff

Krepsdyr
Dalmål

Dalmål er ei svensk dialektgruppe som vert tala i landskapet Dalarna (unnateke Idre og Serne som har norsk øysterdalsmål). Gruppa kan verte dela i eigenlege dalmål, som vert tala omkring sjøen Siljan; og bergslagsmål, som vert tala i sør, og som har mange likskapar med dei i aust grensande sveamåla.

Eit kjent dalmål er det eigenlege dalmålet Elvdalsk.

Nordgermanske språk
Tsjuktsjisk

Tsjuktsjisk eller luoravetlansk er eit tsjukotko-kamtsjatkisk språk som blir tala av tsjuktsjarar i Russland.

Ortografi 

Tsjuktsjisk blir skrive med det kyrilliske alfabetet, med tre bokstavar som ikkje finst i den russiske versjonen av alfabetet, nemleg bokstavane ӄ ԓ ӈ,

Det moderne alfabetet for tsjuktsjisk:

Grammatikk

Morfologi

Substantiv 

Substantiv i tsjuktsjisk blir bøygd i ti kasus. Substantiva er delt inn i tre bøyingsklasser, alt etter fleirtal finst berre for absolutiv (1. deklinasjon), obligatorisk for alle kasus (2. deklinasjon), eller valfritt i ikkje-absolutive former (3. deklinasjon). Skilnaden er eit resultat av animasitetshierarkiet.

1. deklinasjon: fellesnamn som refererer til andre ting og omgrep enn menneske

2. deklinasjon: eigennnamn som refererer til menneske, fellesnamn som refererer til eldre slektningar, pronomen som refererer til menneske

3. deklinasjon: fellesnamn som refererer til andre menneske enn eldre slektningar

тумгын "kamerat".

Kjelder 

 А.П. Володин, П. Я. Скорик 1997: Чукотский язык. i: Языки мири. Палеоазиатские языки. Москва. s. 23-39

Bibliografi 

 Асиновский А.С. Консонантизм чукотского языка. Л., 1991.
 Богораз В.Г. Луораветланский (чукотский) язык // Языки и письменность народов Севера. М.; Л., 1934, ч. 3.
 Богораз В.Г. Луораветланско-русский (чукотско-русский) словарь. М.; Л., 1937.
 Вдовин И.С. Очерки истории и этнографии чукчей. М.; Л., 1965.
 Володин А.П. Проспект описания грамматики керекского языка (чукотско-камчатская группа) // Языки народов Сибири. Грамматические исследования. Сборник научных трудов. Новосибирск, 1991.
 Инэнликей П.И. Словарь чукотско-русский и русско-чукотский. Л., 1987.
 Молл Т.А., Инэнликэй П.И. Чукотско-русский словарь. Л., 1957.
 Недялков В.П. Императив в чукотском языке // Императив в разноструктурных языках. Тезисы докладов конференции: Функционально-типологическое направление в грамматике. Повелительность. Л., 1988.
 Скорик П.Я. Грамматика чукотского языка. М.; Л., 1961, ч. 1; 1977, ч. 2.
 Скорик П.Я. Очерки по синтаксису чукотского языка. Инкорпорация. Л., 1948.
 Скорик П.Я. Структура предложения в чукотском языке // Структура предложения в языках различных типов. Палеоазиатские языки. Л., 1984.
 Скорик П.Я. Чукотский язык // Языки народов СССР. Л., 1968, т. 5.
 Bogoras W. Chukchee // Handbook of American Indian Languages / Ed. by F. Boas. Washington, 1922.
 Comrie B. Degrees of Ergativity: Some Chukchee evidence // Ergativity / Ed. by F. Plank. London, 1979.
 Kampfe H.-R. u. Volodin A.P. Abriss der tschuktschisches Grammatik auf der Basis der Schriftsprache. Wiesbaden, 1995.
 Nedyalkov V.P. Degrees of Ergativity in Chukchee // Ergativity / Ed. by F. Plank. London, 1979.

Bakgrunnsstoff 

 Morfologisk analyseprogram for tsjuktsjisk (endeleg tilstandsautomat)

Tsjukotko-kamtsjatkiske språk
Einskildspråk
AbiWord

AbiWord er eit teksthandsamingsprogram lisensiert under GNU General Public License. Det er tilgjengeleg i fleire språk, blant anna norsk, og er tilgjengeleg under GNU/Linux, Windows og Mac OS.

Bakgrunnsstoff 
 www.abisource.com

Fri programvare
Linux-programm
Teksthandsaming
Johannes og Longin Jarengskije

St. Johannes og Longin Jarengskije er to helgenar i den ortodokse kyrkja, som begge levde på 1500-talet. Dei var munkar i klosteret Solovetskij Spaso-Preobrazjenskij i ei tid då St. Filipp var igumen ved dette klostret. Under St. Filipps leiing hadde Johannes og Longin strenge fastetider og bøner, oppfylte alle igumenen sine oppgåver, og litt om gangen voks dei andeleg. 

I 1561 drog Johannes og Longin til Tver oblast i ærend for klosteret. På vegen tilbake storma det på Belojesjøen, båten kantra og Johannes og Longin omkom. Etter ei tid vart kroppane deira oppdaga om lag 125 km frå klosteret ved munningen av elva Sosnovka som om dei framleis var i levande live, og dei vart plasserte i kapellet til mirakelmannen St. Nikolaj ved tettstaden Jarenga.

Etter ei stund dukka det opp teikn på deira heilagskap, for sjuke vart lækja nær leivningane deira. Seinare vart det grunnlagd eit kloster på staden der dei heilage munkane vart gravlagde. I 1625 melde Ilija Telov, som var ein munk ved klosteret i Jarenga, til patriark Filaret (Feodor Romanov) om mirakla som hadde skjedd ved grava til St. Johannes og Longin. Bevisa for dei mirakuløse hendingane vart grundig etterforska og godkjend. 15. juli 1638 vart leivningane flytta til ein nybygd katedral ved klosteret. Til ære for denne hendinga vart minnefestdagen til St. Johannes og St. Longin Jarengskie fastsett til den 16. juli.

Minnefestdagar for St. Johannes og Longin Jarengskije 
 16. juli (3. juli i den julianske kalenderen)

Kjelder 
 Ortodoks kalender
 Erkebiskop Filaret (Gumlevski). Zjitija svjatykh, tsjtimykh Pravoslavnoju Tserkovju. Ijul. Sankt Petersburg., 1900, s. 38-40.
 Protopopov D.I. Zjitija svjatykh, tsjtimykh Pravoslavnoju Rossijskoj Tserkovju, a takzje tsjtimykh Gretsjeskoj, Tserkovyju, juzjno-slavjanskikh, gruzinskikh i mestno tsjtimykh v Rossii. Mesjats Ijul. Moskva, 1885, s. 41-44.
 Solovetskij Paterik. Moskva, 1914.

Ortodokse helgenar
Tomm Kristiansen

Tomm Kristiansen () var ein norsk journalist og forfattar.

Kristiansen var fødd i Eidsberg. Han byrja i NRK i 1979, og han har som NRK-tilsett arbeidd for Dagsnytt i København, korrespondent i Harare frå 1990 til 1994 og leiar for Utenriksredaksjonen.

I 1995 fekk Kristiansen Den Store Journalistprisen for arbeidet sitt.

I 2006 slutta han i NRK og begynte som medierådgjevar for Salva Kiir, president i Sør-Sudan og visepresident i Sudan.

Bibliografi
 Blant Vårherres klovner (1983)
 Det gode håp (1993) 
 Mor Afrika (1994) 
 På Parfymefloden og andre reiser (1995) 
 Mandelas land. En fortelling om frihet (1996) 
 Mørk Safari. Beretningen om Henry M. Stanley (1998) 
 Høvdingen (1999) 
 Mannen fra Nasaret (2000) 
 Langs myrraveien (2002)
 Afrika – en vakker dag (2006)
 Utenriks – hendelser verden ikke må glemme (red.) (2008)
 Presidentens mann (2009)
 Cape Town – i regnbuens tid (2011)
 Jesus – opprører og fredselsker (2013)
 Da Gud skiftet mening : Femti år som forandret kirken, med Trond Bakkevig, Cappelen Damm (2018)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tomm Kristiansen» frå ,  den 16. august 2007.  
 

Norske journalistar
Programleiarar for NRK
NRK-journalistar
Norske forfattarar
Folk frå Eidsberg
Alaskayupik

Alaskayupik (også kalla yupik, yup'ik, or sentralyup'ik) er eit yupikspråk i den eskimoisk-aleutiske språkfamilien. Språket blir snakka i dei vestlege og sørvestlege delane av Alaska. Både målt etter talarar og etter medlemer i den etniske gruppa er alaskayupik det største språket snakka av urfolk i Alaska. 

Omtrent 14 000 av dei omtrent 23 000 sentralalaskiske yupikane snakkar språket. Yupik er førstespråk for ungane i ca. 17 av dei 68 yupiklandsbyane. Desse ligg hovudsakleg langs det nedre løpet av Kuskokwim-elva, på Nelson-øya og langs kysten mellom desse.

Alaskayupik har fem hovuddialektar:
 Vanleg sentralyupik
 Norton Sound-yupik
 Hooper Bay-Chevak-cupik
 Nunivak-cupik
 Egegik-yupik

Skrift

Ei eiga stavingsskrift for språket, yugtunskrift, blei utvikla av yupiktalaren Uyaquq rundt 1900. I dag blir språket nesten utelukkande skrive med latinske bokstavar.  På 1960-talet utvikla Irene Reed og andre ved Alaska Native Language Center ein praktisk ortografi. Tidleg på 1970-talet blei eit tospråkleg utdanningsprogram innført i fire yupiklandsbyar i Alaska. Sidan er det gjeve ut fleire verk på yupik eller yupik og engelsk, som ei omfattande ordbok og ein undervisingsgrammatikk av Steven Jacobson, ein roman av Anna Jacobson og fleire samlingar av soger og liknande.

Fonologi 

* l og y er ikkje frikativar, fonetisk sett, men l oppfører seg som (dei andre) frikativane i systemet. y oppfører seg som ein frikativ i dei andre eskimoskpråka. 

Frikativar (og l) blir ustemt rett før og etter ein plosiv.

Geminate (lange) konsonantar blir ikkje skrive med dobbel konsonant, slik dei t.d. blir i grønlandsk, men med einsom i namnet Yup’ik. Dette blir skrive med dobbel p i grønlandsk,. juppik.

Yup'ik har tre vokalar, a i u, som også kan vere lang, aa ii uu, pluss ein schwa /ə/ skrive e. Vokalane i u blir senka til [e o] framfor ein uvular konsonant q eller r eller framfor bakre a. Til skilnad frå grønlandsk blir ikkje dei senka variantane skrive med e eller o.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Yup'ik language» frå ,  den 1. mai 2017.

Litteratur 

 Jacobson, Steven A. 1998: Yup'ik dialect atlas and study. Alaska Native Language Center, University of Alaska Fairbanks
 Jacobson, Steven A. 2001: A practical grammar of the St. Lawrence Island/Siberian Yupik Eskimo language . Fairbanks, Alaska : Alaska Native Language Center, College of Liberal Arts, University of Alaska
 Krauss, Michael E. (red.) 1985: Yupik Eskimo prosodic systems : descriptive and comparative studies / edited by Michael Krauss. Alaska Native Language Center research papers no. 7. Fairbanks, Alaska : Alaska Native Language Center, University of Alaska
 Reed, Irene 1977: Yup'ik Eskimo grammar  Alaska Native Language Center, University of Alaska

Bakgrunnsstoff 
 Alaska Native Language Center: Central Alaskan Yup'ik

Yupik-språk
Språk i USA
Einskildspråk
Stev

Eit stev er eit vers eller omkved frå norsk folkedikting som har fire linjer. Steva kan delast inn i fleire underkategoriar. Ordet stev kjem frå verbet å stave, eller substantivet stav, som peikar mot talet på tunge stavingar i verset (all bunden form har tunge og lette stavingar).

Gamalstev 
Gamalstev vert rekna som den eldste stevtypen. Versemålet har to rim, på andre og fjerde lina. Forma er vanleg i mange mellomalderballadar og er difor spreidd over heile Skandinavia, Island, Irland og Storbritannia. Ein reknar med at forma skriv seg frå verseforteljingar frå mellomalderen som vart omsette til norrønt omkring 1300. Gamalsteva vart truleg dansa til. 

Eit typisk gamalstev kan minne om eit ordtak, eller dei er rester av viser som er forsvunne for lenge sidan. Draumkvedet er gjennomført sunge på dette versemålet, likeeins Bendik og Årolilja.

Døme:

Det stend ei bjørk i Lanjeiseini
som lavar av adde greinir
Mange spørje, men ingen veit
Om Lanjeiskjempun er heimi 
(Setesdal)

Nystev 
Nystev vert rekna som ei mykje yngre form. Denne forma har fastare versrytme og rimar parvis: A-A, B-B. Desse steva vart mykje nytta til dikt ved spesielle høve og er vanlege i stevjing eller stevleik. Versemålet har vore nytta av nyare diktarar, som til dømes Aasmund Olavsson Vinje i diktsyklusen Storegut, av Aslaug Vaa og av Ivar Aasen.

Døme:

Til lags åt alle kann ingjen gjera
det er no gamalt og vil so vera
eg tykkjer stødt at det høver best
å hjelpa den som det trengjer mest.

Slåttestev 
Slåttestev er vers, stubbar eller viser som er dikta på slåttemelodiar. Her vart rytmen forma av slåtten og oppstod når slåtten vart tulla, om det ikkje var spelemann til stades, og songaren ville brigde med tekst (jmfr. joik). Somme gongar voks steva til heile slåttestev-viser. Visa eller stevet tok ofte namn etter slåtten eller spelemannen slåtten kom frå. Mange av dei lengre visene handla om Myllarguten, eller han er nemnd i teksta. Andre spelemenn, som Hølje Plassen eller Olav Napper kunne òg få slike viser knytt til slåttar dei hadde spela. Vandreslåttar som Hopparen har ofte ei lang rekkje stev knytt til seg, ofte variert over same lesten.

Døme:

Har du'kje hoppa, så hoppa du vel no,
var du'kje galen, så flaug du'kje so,
har du'kje vore i Hjartdal på Tho,
sulla, lulla, lulla-dio
(etter hallingen «Hopparen», som finst over hele hardingfeleområdet)

Sjå òg 
 Dikt

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Stev» frå ,  den 16. august 2007.  
 

Dikt
Norsk folkedikting
Amatør

Ein amatør (av fransk amateur, jfr. latin amare, elske) er ein person som utøver ein kunstart, ein idrett eller eit fag av interesse eller som hobby, og ikkje på yrkesmessig, profesjonelt vis.

Amatørar innan vitskap 
Mange amatørar har kome med viktige bidrag til vitskapen, som til dømes Joseph Fourier, Charles Darwin og Benjamin Franklin.

Amatørar innan ingeniørfag 
Mange av dei som utviklar open kjeldekode er amatørar, på det viset at dei utfører arbeidet på fritida utan betaling.

Amatørar innan idrett 
Omgrepet amatør spelte ein stor rolle innan idretten fram til 1980-talet, då mange idrettstevlingar var reserverte for amatørar. Viktigast i så måte var dei olympiske leikane. Denne strenge inndelinga mellom amatørar og profesjonelle tok form på 1800-talet. Den som tok imot pengar for idrettsprestasjonar kunne bli stengd ute frå amatørtevlingar for ei viss tid eller på livstid. Når mange idrettsutøvarar fekk tilsetjing som offiserar eller anna vart det ofte oppfatta som ein freistnad på å omgå dette regelverket.

Yrke
Kunst
Idrett
Hobbyar
Franske ord og uttrykk
DS «Orion»

DS «Orion» (kallesignal JQLF) var eit dampskip bygt i 1874 som passasjer- og lasteskip og det niande skipet til Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS). Det 
vart bygd ved H Murray & Co i Port Glasgow i Skottland for 85 000 spesidalar.

Med sine 681 bruttotonn og 180 fots lengd var DS «Orion» det største skipet til BDS då det vart levert.

Historie
Skipet vart levert i september 1874 og gjekk inn i ruta mellom Hamburg og Nord-Noreg. Skipet vart derimot forfølgd av uhell og sokk allereie på ein av dei første turane sine, den 5. desember 1874 ved Meløyvær. Det var vinter, og ein kunne ikkje heva skipet før våren etter, då det vart slept til Bergen for reparasjon. Dette var ikkje den einaste ulykka med «ulukkeskipet», som det vart kalla. 

Etter kvart som ein ny generasjon skip kom i fart i Hamburgruta, vart «Orion» etter kvart overført til kystruta mellom Oslo og Hammerfest. 

Omkring 1888/89 låg skipet ved Bergens Mekaniske Verksted for ombygging. Ein skulle fornye innreiinga, bygge nytt dekkshus av jern og byte inn ein ny compound-maskin på 529 iHk. Under ein test eksploderte den eine kjelen og skadde maskinbesetninga som var om bord. Etter avtale med Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab var det Bergenske sin tur til å setje inn eit skip i hurtigruta frå 1. juli 1989 og gamle «Orion» vart då sendt til Trondheim. Den første turen i hurtigruta gjekk torsdag 7. juli det året. 

Frå juli 1898 segla «Orion» saman med , før hurtigruta frå 1. oktober dette året vart utvida med ein rundttur i veka mellom Bergen og Tromsø. Bergenske og Nordenfjeldske hadde ein avtale om å segle hurtigruta anna kvart år. I juli 1899 kom «Orion» inn i ei fast rute mellom Hammerfest og Vardø med to rundtturar i veka. Om vinteren gjekk ruta til Tromsø. Dei neste åra gjekk skipet fast i ruta på Finnmark. Hausten 1902 vart skipet ført til Laxevaag Maskin & Jernskibsbyggeri i Bergen, der et fekk ein ny triple-ekspansjonsmaskin på 750 ihk, og gjekk attende i Finnmarksruta då det stod klart i juli 1903. 

12. desember 1903 var «Orion» på veg austover og nær Makkaur, mellom Makkaur og Syltefjord, braut det ut brann på 2. plass midtskips då ein oljelampe velta. Branne spreidde seg raskt til forskipet. Sju av besetninga omkom i brannen, medan dei andre kom seg i livbåtane. Det utbrende vraket vart slept til Vardø. 

A. Meling kjøpte vraket på ein auksjon for 9000 kroner og det vart slept til Stavanger der vart hogd opp. Den nye dampmaskina og kjelen vart kjøpt attende av Bergenske og seinare sett inn i det nye hurtigruteskipet .

Kjelder
 Dag Bakka Jr. Hurtigruta - Sjøvegen mot nord ISBN 82-91258-08-2
 

Norske dampskip
BDS-eigde fartøy
Skip bygde i Skottland
Skip frå 1874
Forlis i 1903
Forlis i Troms og Finnmark
Historie i Båtsfjord
Hurtigruten AS

Hurtigruten AS, tidlegare Hurtigruten Group ASA og Hurtigruten ASA, er eit norsk reiarlag som mellom anna opererer Hurtigruta. Selskapet vart stifta som Hurtigruten Group ASA 1. mars 2006 ved samanslåinga av Troms Fylkes Dampskibsselskap og Ofotens og Vesteraalens Dampskipsselskab, med hovudkontor i Narvik. 
Eigaren av reiarlaget er Silk Bidco AS, der hovudaksjonæren er det London-baserte investeringsselskapet TDR Capital.

Selskapet skifta namn til Hurtigruten ASA 26. april 2007. 2. februar 2015 fekk skifta Hurtigruten ASA namn til Hurtigruten AS, og hovudkontoret vart flytta til Tromsø. HRG har omtrent 3 400 tilsette, og driv og mellom anna USA og Sør-Amerika. Selskapet driftar 11 hurtigruteskip langs norskekysten. Fram til 2008 dreiv selskapet òg ferjer og snøggbåtar i Nordland, Troms og Sunnmøre, men selskapet Torghatten Nord tok over ferjene og snøggbåtane i Nordland og Troms dette året. Hurtigruten AS har òg skip i cruise i Antarktis.

Hurtigruteskip 
 MS «Fram» 
 MS «Midnatsol» 
 MS «Trollfjord»
 MS «Finnmarken»
 MS «Nordnorge»
 MS «Polarlys»
 MS «Nordkapp»
 MS «Nordlys» 
 MS «Richard With» 
 MS «Kong Harald»
 MS «Vesterålen»
 MS «Lyngen»
 MS «Lofoten» (går inn for MS «Nordnorge» når dette er seg på vintercruise i Antarktis)
 MS «Nordstjernen»

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad
 Kvar er hurtigruta no? 

Hurtigruta
Næringsliv i Narvik
Samferdsle i Narvik
Næringsliv i Tromsø
Norske reiarlag
Føretak skipa i 2006
2006 i Noreg
Alkyonídesbukta

Alkyonídesbukta (gresk Κόλπος Αλκυονίδων, Kólpos Alkyonídon), òg kalla Alkionidesbukta, er ei bukt lengst inn på nordsida av Korintbukta. Sundet er om lag 20 til 25 km langt og 20 km breitt. Det strekkjer seg frå Egósthena til Kapp Trákhilos frå aust til vest og frå Mikrá Stráva til Kapp Trakhilos frå nord til sør. 

Det er tre periferieiningar som grensar til bukta, Korinthía i sør, Attikí i aust og Viotía i nord. Bortsett frå Mégarasletta i søraust er det fjell som ligg rundt bukta. Desse fjella er mellom anna Jeránia i sør, Patéras og Kitherónas i aust og Karámboli i nord. Av strender i bukta finn ein Mikrá Stráva, Stráva, Mavrolímni, Káto Alepokhóri, Egósthena, Alykí og Korínis. 

Det går ingen ferjeruter i denne bukta. Alkyonídesøyane, ligg lengst vest. Desse øyane inkluderer Daskalió, Prasonísi og Zoodókhos Pigí. Fleire øyar, som Foniás og Makrónisos ligg heilt i nord. I nord ligg òg Kouvéli i Domvrénabukta.

Mindre bukter 

 Khinoúbukta, sør
 Psáthabukta, søraust
 Egósthenabukta, aust
 Livadóstrasbukta, nordaust
 Domvrénabukta, nordvest

Stader langs bukta 

 Sør:
 Mikrá Stráva
 Stráva
 Søraust:
 Mavrolímni
 Ejiroúses
 Káto Alepokhóri
 Aust:
 Egósthena
 Nordaust:
 Ájos Vasílios
 Nord:
 Kalamári
 Alykí
 Nordvest:
 Paralía Korínis

Kjelde 

Alkyonidesbukta
Alkyonidesbukta
Alkyonidesbukta
Alkyonidesbukta
Ártabukta

Ártabukta, òg kalla Amvrakiabukta (gresk Αμβρακικός κόλπος, Amvrakikós Kólpos), er ei bukt i Det joniske havet nordvest i Hellas. Ho er om lag 40 km lang og 15 km brei og er den største lukka bukta i Hellas. Byane Préveza, Árta, Amfilokhía (tidlegare kjend som Karvasarás) og Vónitsa ligg langs kysten.

Inngangen til bukta er gjennom eit 700 meter breitt sund mellom den antikke byen Actium (gresk Άκτιο, Áktio eller Άκτιον, Áktion) i sør og Préveza i nord. Ein tunell går mellom dei to byane. Bukta er forholdsvis grunn og langs kysten ligg det mange myrer, og store delar av dei er ein del av ein elvemunning. Elvane Loúros og Árakhthos munnar ut i bukta, og derfor er bukta varmare og mindre salt enn Det joniske havet. Ein straum renn frå bukta og ut i havet. Bukta er rik på multe, sjøtunge og ål. 

Bukta har fått namnet sitt frå byen Árta, medan det alternative namnet har fått namnet sitt frå den antikke byen Ambrakia som ligg nær kysten der Árta i dag ligg. 

Frå det greske sjølvstendet i 1832 til den andre balkankrigen i 1913 danna delar av bukta grensa mellom Kongedømet Hellas og Det osmanske riket.

Restane av fleire antikke byar ligg ved kysten: Actium ved inngangen, der det kjende slaget ved Actium vart utkjempa i 31 fvt.; Nikopolis, Argos Ippatum, Limnaea og Olpae.

Kjelde 

 James Wolfe, «Observations on the Gulf of Arta, Made in 1830» Journal of the Royal Geographical Society of London 3:77-94 (1833) at JSTOR

Artabukta
Artabukta
Artabukta
Artabukta
Artabukta