Even in the Quietest Moments...

Even in the Quietest Moments… er det femte studioalbumet av det engelske rockebandet Supertramp, gjeve ut i april 1977. Det vart hovudsakleg spelt inn i Caribou Ranch Studios i Colorado med ekstra lydspor, vokal og miksing i The Record Plant i Los Angeles. Dette var det første albumet til Supertramp med lydteknikaren Peter Henderson, som kom til å arbeide med bandet på dei neste tre albuma.
 
Even in the Quietest Moments… nådde 16. plassen på Billboard Pop Albums-lista i 1977 og i løpet av få månader hadde det blitt den første gullplata deira i USA (500 000 selde eksemplar eller meir). I tillegg vart «Give a Little Bit» ein topp 20-singel i USA og nådde 29. plassen på UK Singles Chart. Medan «Give a Little Bit» vart ein stor hit, vart både «Fool's Overture» og tittelsporet òg ein del spelt på radio. 

I 1978 vart Even in the Quietest Moments… rangert på 63. plassen på lista til The World Critic Lists, der kjende rockekritikarar og DJ-ar stemte over dei 200 beste albuma gjennom tidene.

Bakgrunn og innspeling
Sjølv om alle songane er oppførte som skrivne av Rick Davies og Roger Hodgson i lag, var det Davies som skreiv «Lover Boy», «Downstream» og «From Now On», medan Hodgson skreiv «Give a Little Bit», «Even in the Quietest Moments», «Babaji» og «Fool's Overture».

Davies sa om «Lover Boy» at «eg var inspirert av reklamar i herremagasin som forklarte korleis du skulle sjekke opp kvinner. Du veit, korleis du ber om få dette tilsendt og du er garantert å lukkast. Om du ikkje har lege med minst fem kvinner dei neste to vekene, så får du pengane attende.» Bob Siebenberg sa at «Rick hadde arbeidd på 'Lover Boy' ei stund og kom til slutt opp med den lange, midtre seksjonen. Eg berre høyrde det som ein verkeleg langsam, verkeleg solid rytme, for å gje songen ein dynamikk under alt der andre, fordi songen i seg sjølv er verkeleg mektig og han trengde noko verkeleg solid under seg.»

Det meste av «Even in the Quietest Moments» vart skriven under ein lydsjekk for ein konsert i Tivoli i København. Davies og Hodgson arbeidde på dei forskjellige delane av songen, der Hodgson sat ved ein Oberheim string-synthesiser og Davies sat ved trommene. Davies sa om musikken: «Han byrjar som ein standardmelodi og så heng han seg på ein slags ein-akkords-progresjon eller kanskje me kan kalle det ein digresjon. Det er ein sak der hundrevis av lydar kjem inn og går ut, som ein slags collage.» Hodgson sa om teksten: «Det er ein slags delt kjærleikssong – det kunne vere til ei jente eller det kunne vere til Gud.»

«Downstream» vert framført av Davies aleine på vokal og piano, og vart spelt inn på eitt forsøk. Siebenberg har skildra songen som favoritten hans på albumet «fordi han er så personleg og rein.»

«Fool's Overture» hadde hatt arbeidstittelen «The String Machine Epic», og i følgje John Helliwell: «Kom han hovudsakleg frå eit par melodiar som Roger hadde kome med på ein synthesizer me brukte på scenen.» Hodgson har sagt at teksten i røynda er utan meining, og forklarte : «Eg likar å vere vag, og likevel seie nok til at tankane til folk gjer opprør.»

Albumet er unikt i diskografien til Supertramp sidan ingen av songane vart framførte med Wurlitzer elektrisk piano. Det vart derimot nytta eit Fender Rhodes-piano under ein kort del i «From Now On».

Plateomslag
Plateomslaget syner eit faktisk snødekt piano og ein stol i eit naturskjønt fjellandskap. Eit piano vart frakta til Eldora Mountain Resort (eit skiområde nær Caribou Ranch Studios)—som fekk stå der over natta og fotografert etter det var falle nysnø. Notearket på pianoet, som har tittelen «Fool's Overture», er i røynda «The Star-Spangled Banner».

Mottaking

I Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) skreiv Robert Christgau at, i motsetnad til det meste av progressiv rock, som er «pretensiøs bakgrunnssøppel som er altfor vanskeleg å ignorere», er dette albumet «smålåten bakgrunnssøppel som høyrest bra ut når det sklir inn i øyra.»

Allmusic gav albumet middels omtale og kalla det «elegant, men noko absurd, vittig, men på ein måte obskurt», og la til at det «legg meir vekt på melodi og forsiktige teksturar enn tidlegare Supertramp-album.» Dei kritiserte at albumet ikkje var «heilstøpt», men utpeikte «Give a Little Bit», «Lover Boy», «Fool's Overture» og «From Now On» som gode songar.

Innhald
Alle songane er oppførte som skrivne av Rick Davies og Roger Hodgson. Under står dei faktiske låtskrivarane på kvar song.

Medverkande

Supertramp
 Rick Davies – piano (1, 2, 4, 6, 7), clavinet (1), orgel (3, 6), Wurlitzer EP200 elektrisk piano (6), Moog og Oberheim synthesizer (2, 3, 5, 7), Melodica (6), solo- (2, 4, 6) og korvokal
 Roger Hodgson – 12-strengsgitar (1, 3), elektrisk gitar (1, 2, 5, 6), piano (5, 7), pumpeorgel (7), Elka synthesizer (7), solo- (1, 3, 5, 7) og korvokal;
 John Helliwell – saksofon (1, 2, 5, 6, 7), klarinett (3, 5, 7), korvokal;
 Dougie Thomson – bassgitar (alle utanom 4);
 Bob Siebenberg (oppført som Bob C. Benberg) – trommer og perkusjon (alle utanom 4).

Andre medverkande
 Gary Mielke – Oberheim-programmering

Produksjon
Supertramp –  produsentar, orkesterarrangement
Peter Henderson –  lydteknikar
Russel Pope –  lydteknikar
Tom Anderson –  assisterande lydteknikar, remiksing
Tom Likes –  assisterande lydteknikar
Steve Smith –  assisterande lydteknikar
Geoff Emerick –  miksing lydteknikar
Frank DeLuna –  mastering på original LP
Greg Calbi –  ommastring
Jay Messina –  ommastring
Gary Mielke –  programmering
Michel Colombier, Supertramp –  orkesterarrangement
Mike Doud –  kunstnarisk leiar og design
Kenneth McGowan –  fotografi
Bob Seidemann –  fotografi

Salslister

Vekeslister

Årslister

Salstrofé og salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Even in the Quietest Moments...» frå ,  den 14. juni 2020.  
 

Supertramp-album
Musikkalbum frå 1977
A&M Records-album
Album produserte av Rick Davies
Album produserte av Roger Hodgson