alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Statsministeren i India

Statsministeren i India er regjeringsleiaren i India, leiar for den utøvande makta i landet og hovudrådgjevar til presidenten i India. 
Stillinga er skildra i den indiske grunnloven og har eksistert sidan India fekk sjølvstende frå Storbritannia i 1947.
Partileiaren for det største partiet i underkammeret Lok Sabha i det indiske parlamentet blir utnemnd til statsminister av presidenten.
Det indiske statsministerembetet byggjer på parlamentarisme, spesifikt Westminstermodellen.

Manmohan Singh frå Kongresspartiet har vore indisk statsminister sidan 22. mai 2004.

Statsministrar frå 1947 til i dag

Sjå òg 
 Presidenten i India
 Visepresidenten i India

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Prime Minister of India» frå , og «Indiens premiärminister» frå  den 26. april 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (pmindia.gov.in)

Skipingar i 1947
 
Indisk politikk
Statsministrar
Tyrkisk i Eurovision Song Contest

Tyrkisk i Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det tyrkiske språket i Eurovision Song Contest. Den fyrste gongen ein song med tyrkisk språk vart framført i Eurovision Song Contest var i 1975 då Tyrkia debuterte med «Seninle bir dakika» av Semiha Yankı. Sidan den gong har tre land delteke med til saman 31 ulike bidrag som har vorte framført heilt eller delvis på tyrkisk; 28 frå Tyrkia, to frå Tyskland og eitt frå Bulgaria. Av landa som kan delta er tyrkisk offisielt språk i Tyrkia og på Kypros.

Bidrag
 I 1993 vart ikkje arrangert nokon semifinale, men ein kvalifikasjonsrunde kalla Kvalifikacija za Millstreet der Bosnia-Hercegovina, Kroatia, Estland, Ungarn, Romania, Slovenia og Slovakia tevla om dei tre siste finaleplassane og ein debut i tevlinga. 
 I 1996 vart det arrangert ein kvalifikasjonsrunde der alle landa, unntatt vertslandet Noreg, deltok. Dei nasjonale juryane gjekk gjennom alle bidraga og valde bort seks bidrag som ikkje fekk delta i tevlinga. Kvalifikasjonsrunden vart ikkje kringkasta på fjernsyn eller radio.

Sjå òg 
 Tyrkisk i Junior Eurovision Song Contest

Kjelder
 Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.

Denne artikkelen bygger på «List of languages in the Eurovision Song Contest» frå ,  den 26. april 2014.  
 

Språk i Eurovision Song Contest
Tyrkisk språk
Lok Sabha

Lok Sabha (hindi ) eller House of the People er underkammeret i det indiske parlamentet (overhuset er Rajya Sabha). Lok Sabha møter i Lok Sabha-romma i parlamentsbygningen Sansad Bhavan i New Delhi.

Lok Sabha har 545 representantar. 543 er valde ved direkteval frå kvar sin valkrins. 131 sete (18,42 %) er reserverte for representantar for dårlegstilte kastar (Scheduled Castes, 84 sete) og dårleg stilte stammar (Scheduled Tribes, 47 sete). I tillegg er det utnemnd 2 representantar for anglo-indarar. 
Den indiske grunnloven opnar for at Lok Sabha kan ha 552 representantar, opptil 530 av dei representantar for statar, opptil 20 representantar for unionsterritoria, og opptil 2 representantar for anglo-indarane.

Dei to største partia i Lok Sabha etter valet i mai 2009 var Kongresspartiet (Indian National Congress, INC), med 198 representantar og Bharatiya Janata Party (BJP) med 112 representantar. Kjønnsfordelinga i 2009 var 485 menn og
59 kvinner.

Den vanlege parlamentsperioden er fem år. Ved unntakstilstand er det mogleg for parlamentet å utvida perioden med opptil eit år. For å kunne veljast til forsamlinga må ein vera minst 25 år gammal og ha indisk statsborgarskap.

Valkrinsane er avgrensa etter innbyggjartalet i kvart område, og byggjer på folketeljingar. Den siste endringa av Delimitation Commission bygde på folketeljinga i 2001. Opphavleg var grensene meint å endrast etter kvar folketeljing, men eit grunnlovstillegg frå 1976 avgrensa endringane for å unngå at område med avgrensa folkevekst på grunn av ønskt familieplanlegging skulle straffast.

Lok Sabha har ein eigen fjernsynskanal, Lok Sabha TV, som har hovudkvarter i parlamentsbygningen Sansad Bhavan.

Den første parlamentsperioden til Lok Sabha byrja 17. april 1952 etter parlamentsvalet halde frå oktober 1951 til februar 1952. Lok Sabha har vore gjennom 15 periodar, den siste etter parlamentsvalet i 2009.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lok Sabha» frå ,  den 26. april 2014.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad for Lok Sabha

Indisk politikk
Skipingar i 1952
Ptilopachus


Ptilopachus er ei afrikansk biologisk slekt av bakkelevande fuglar og i dag medlem av tannvaktelfamilien, Odontophoridae.

Tradisjonelt var klatrehøne einaste arten i Ptilopachus, men basert på genetisk bevis er no òg iturifrankolin ein del av slekta, han var tidlegare vurdert som ein frankolin i Francolinus i fasanfamilien. Studien konkluderer òg med at denne slekta er nærmast knytt til tannvaktlar, Odontophoridae, og kan vurderast som deira einaste afrikanske representant,  men mange taksonomar vil framleis inkludere Ptilopachus i fasanfamilien.

Desse fuglane er ca. 25 centimeter i kroppslengd, begge artar er relativt små, terrestriske fuglar med ein raud augering, nebbrot og bein, og brunleg overside.

Artslista
Ptilopachus i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.     
 Klatrehøne, Ptilopachus petrosus, Stone Partridge
 Iturifrankolin, Ptilopachus nahani, Nahan's Francolin

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ptilopachus» frå ,  den 26. april 2014.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Tannvaktelfamilien
Fugleslekter
Stortingsrepresentantar 1880-1882

Stortingsrepresentantar 1880-1882 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1880-1882. Lista syner alle som vart vald til Stortinget. Totalt var det 114 representantar frå 44 valkrinsar; 76 representantar frå 18 landkrinsar (amt) og 38 representantar frå 26 bykrinsar.

Talet på representantar vart auka frå 111 i foregåande periodar. To nye bykrinsar vart komne til ved at den tidlegare krinsen Tromsø, Hammerfest, Vardø, Vadsø og Bodø no vart delt i  to; Tromsø og Bodø og Hammerfest, Vardø og Vadsø.

Perioden femner det 29., 30. og 31. ordentlege Storting 1880, 1881 og 1882 og det 7. overordentlege Storting i 1882 (omframstorting). Det 29. Storting vart samla 2. februar 1880–23. juni 1880, det 30. 1. februar 1881–22. juni 1881 og det 31. vart samla 1. februar 1882–21. juni 1882. Omframstortinget vart samla 16. januar 1882–31. januar 1882.

Landkrinsar

Smaalenenes Amt

Akershus Amt

Hedemarkens Amt

Christians Amt

Buskeruds Amt

Jarlsberg og Laurvigs Amt

Bratsberg Amt

Nedenæs Amt

Lister og Mandals Amt

Stavanger Amt

Søndre Bergenhus Amt

Nordre Bergenhus Amt

Romsdals Amt

Søndre Trondhjems Amt

Nordre Trondhjems Amt

Nordlands Amt

Tromsø Amt

Finmarkens Amt

Bykrinsar

Fredrikshald

Sarpsborg

Fredrikstad

Moss og Drøbak

Christiania, Hønefos og Kongsvinger

Hamar, Lillehammer og Gjøvik

Drammen

Kongsberg

Holmestrand

Tønsberg

Laurvig og Sandefjord

Brevik

Porsgrund

Skien

Kragerø

Østerrisør

Arendal og Grimstad

Christianssand

Flekkefjord

Stavanger og Haugesund

Bergen

Aalesund og Molde

Christianssund

Trondhjem og Levanger

Tromsø og Bodø

Hammerfest, Vardø og Vadsø

Kjelder
Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste 
 

Denne artikkelen bygger på «Liste over stortingsrepresentanter 1880–1882» frå , den 26. april 2014 revisjon 8438712  
 

 
Stortingsrepresentantar 1880-1882
Stortingsrepresentantar 1880-1882
Sinnataggen

Sinnataggen er det vanleg nytta namnet på ein 83 cm høg skulptur av bronse som Gustav Vigeland har laga og fått plassert mellom fleire andre skulpturar på brua i Vigelandsanlegget i Frognerparken i Oslo. Skulpturen syner ein særs sinna liten gut, og er mellom dei mest vidgjetne einskildskulpturane Vigeland står attom. Truleg var det i 1928 at Vigeland modellerte skulpturen, som vart sett opp i 1940.

Sinnataggen har vore utsett for hærverk fleire gongar, og har og vorte saga ned og fjerna, men har kome til rette att.

Bakgrunnsstoff og kjelder
Om brua i Vigelandsanlegget og skulpturane på brua, på Vigelandsmuseets internettsider. 

Skulpturar i Noreg
Presidenten i India

Presidenten i India (engelsk President of India, hindi , rashtrapati, 'riksherre') er statsoverhovud i Republikken India og øvstkommanderande for det indiske forsvaret.  Medan artikkel 53 i Grunnloven seier at presidenten kan utøva myndigheit direkte, blir all myndigheit som tilhøyrer presidenten med visse unntak utøvd av den sitjande regjeringa med statsministeren i spissen.

Den noverande presidenten er Ram Nath Kovind, som blei svoren inn 25. juli 2017.

Valmåte
Presidenten blir vald av medlemmene i det indiske parlamentet (Lok Sabha og Rajya Sabha) og av dei lovgjevande delstatsforsamlingane (Vidhan Sabha). Valperioden er fem år, og ein sitjande president har lov til å stilla til gjenval. Det blir brukt ein formel for å fordela stemmer slik at det blir balanse mellom folketalet i kvar delstat og talet på stemmer som representantar i delstatsforsamlingane kan gje, og ein likeverdig balanse mellom medlemmer av delstatsforsamlingane og parlamentsmedlemmer. Dersom ingen kandidat får stemmefleirtal blir tapande kandidatar eliminerte frå valet og stemmer for dei blir overført til andre kandidatar, fram til éin kandidat får fleirtal. Visepresidenten blir vald gjennom direkte avstemming der alle representantar i Lok Sabha og Rajya Sabha tek del.

Embetsbustad
Presidenten av India held til i Rashtrapati Bhavan («President-bygningen») i New Delhi. Presidenten har også offisielle embetsbustader i The Retreat Building i Chharabra ved Shimla og Rashtrapati Nilayam i Hyderabad.

Indiske presidentar sidan 1950

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Indias president» frå , og «Indiens president» frå  den 26. april 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad (engelsk)
 Tidlegare presidentar av India ved den offisielle nettstaden

 
 
Presidentar
Stortingsrepresentantar 1842-1844

Stortingsrepresentantar 1842-1844 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1842-1844. Lista syner alle som vart valde til Stortinget. Totalt var det 100 representantar frå 36 valkrinsar; 67 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 33 representantar frå 19 bykrinsar. Tromsø fekk velje representant for fyrste gong, den fyrste byrepresentanten frå Nord-Noreg.

Landkrinsar

Smaalenenes Amt

Akershus amt

Hedemarkens Amt

Christians Amt

Buskeruds Amt

Jarlsberg og Laurvigs Amt

Bratsbergs Amt

Nedenæs og Raabygdelagets Amt

Lister og Mandals Amt

Stavanger Amt

Søndre Bergenhus Amt

Nordre Bergenhus Amt

Romsdals Amt

Søndre Trondhjems Amt

Nordre Trondhjems Amt

Nordlands Amt

Finmarkens Amt

Bykrinsar

Fredrikshald

Moss

Fredriksstad og Sarpsborg

Christiania

Drammen

Kongsberg

Holmestrand

Tønsberg

Laurvik og Sandefjord

Skien og Porsgrund

Kragerø

Østerrisøer

Arendal og Grimstad

Kristiansand

Christianssand

Stavanger

Bergen

Christianssund og Molde

Trondhjem

Tromsø

Kjelder

Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste 

Denne artikkelen bygger på «Liste over stortingsrepresentanter 1842–1844» frå , den 26. april 2014, revisjon12808706

 
Stortingsrepresentantar 1842-1844
Stortingsrepresentantar 1842-1844
Norsk Tekstilarbeiderforbund

Norsk Tekstilarbeiderforbund vart skipa i 1924, og organiserte arbeidarar frå tekstilindustrien. Forbundet gikk inn i Bekledningsarbeiderforbundet i 1969.

Norske fagorganisasjonar
Skipingar i 1924
Nedleggingar i 1969
Bekledningsarbeiderforbundet

Bekledningsarbeiderforbundet vart skipa i 1969, etter ein fusjon mellom Norsk Bekledningsarbeiderforbund, Norsk Tekstilarbeiderforbund og Norsk Skotøyarbeiderforbund. Norsk Skinn- og Lærarbeiderforbund gjekk inn i 1973. Bekledningsarbeiderforbundet organiserte arbeidarar frå tekstilindustrien, konfeksjonsindustrien, skotøyindustrien og skinn- og lêrindustrien.

I 1988 gjekk Bekledningsarbeiderforbundet saman med Norsk Bygningsindustriarbeiderforbund, Norsk Jern- og Metallarbeiderforbund, Norsk Papirindustriarbeiderforbund og Norsk Skog- og Landarbeiderforbund, og skipa det nye Fellesforbundet.

Kjelder 

Bekledningsarbeiderforbundet i Store Norske Leksikon

Tidlegare norske fagorganisasjonar
Skipingar i 1969
Nedleggingar i 1988
Norsk Bekledningsarbeiderforbund

Norsk Bekledningsarbeiderforbund vart skipa i 1892, og organiserte arbeidarar frå konfeksjonsindustrien. Før 1931 var namnet Norsk Skredderforbund. I 1969 fusjonerte Norsk Bekledningsarbeiderforbund, Norsk Tekstilarbeiderforbund og Norsk Skotøyarbeiderforbund, og skipa Bekledningsarbeiderforbundet.

Norske fagorganisasjonar
Skipingar i 1892
Nedleggingar i 1969
Norsk Skotøyarbeiderforbund

Norsk Skotøyarbeiderforbund vart skipa i 1890, og organiserte arbeidarar frå skotøyindustrien. Forbundet gjekk inn i Bekledningsarbeiderforbundet i 1969.

Norske fagorganisasjonar
Skipingar i 1890
Nedleggingar i 1969
Norsk Skinn- og Lærarbeiderforbund

Norsk Skinn- og Lærarbeiderforbund vart skipa i 1909, og organiserte arbeidarar frå skinn- og lêrindustrien. Forbundet gjekk inn i Bekledningsarbeiderforbundet i 1973.

Formenn 
1909-1912 Johs. P. Nilsen
1912-1918 M. Westby
1918-1922 Fritjof Hilton
1922-1938 Johs. P. Nilsen
1938-1960 Axel Eriksen
1960-1972 Wiktor Remme

Kjelder 
 

Tidlegare norske fagorganisasjonar
Skipingar i 1909
Nedleggingar i 1973
Stortingsrepresentantar 1845-1847

Stortingsrepresentantar 1845-1847 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1845-1847. Lista syner alle som vart valde til Stortinget. Totalt var det 102 representantar frå 38 valkrinsar; 67 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 34 representantar frå 21 bykrinsar.

Landkrinsar

Smaalenenes Amt

Akershus amt

Hedemarkens Amt

Christians Amt

Buskeruds Amt

Jarlsberg og Laurviks Amt

Bratsberg Amt

Nedenæs og Raabygdelagets Amt

Lister og Mandals Amt

Stavanger Amt

Søndre Bergenhus Amt

Nordre Bergenhus Amt

Romsdals Amt

Søndre Trondhjems Amt

Nordre Trondhjems Amt

Nordlands Amt

Finmarkens Amt

Bykrinsar

Fredrikshald

Fredriksstad og Sarpsborg

Moss og Drøbak

Christiania og Lillehammer

Drammen

Kongsberg

Holmestrand

Tønsberg

Laurvik og Sandefjord

Porsgrund

Skien

Kragerø

Østerrisør

Arendal og Grimstad

Christianssand

Flekkefjord

Stavanger

Bergen

Christianssund og Molde

Throndhjem og Levanger

Tromsø

Kjelder 

 
 

 Denne artikkelen bygger på «Liste over stortingsrepresentanter 1845–1847» frå , den 27. april 2014 , revisjon 12744817 

 
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Lars Jensen

Lars Jensen () var ein norsk gardbrukar, kyrkjesongar og stortingsmann frå Biri i Oppland.

Lars Jensen var son til husmannsfolk på garden Melum i Biri. Sjølv gjekk han det nyopretta Asker seminar, der han vart den fyrste dimitterte. I 1818, allereie før han var dimittert frå seminaret, fekk han stillinga som kyrkjesongar og lærar i Ringsaker, kyrkjesongar var han heilt til han døydde. Jensen gifta seg til garden Tande i Ringsaker og dreiv denne nokre år, til dess han kjøpte garden Lilleringsaker og flytta dit.

Jensen representerte Hedemarkens amt på Stortinget frå 1833 til 1845. På alle dei ordinære tingsamlingane var han medlem av kyrkjekomiteen, i 1845 av kyrkjekomite nr 1. Han var elles medlem av valkomiteen frå 1836 til 1845, og av kriminallovkomiteen i 1836 og på omframtstortinget 1836-37. Vidare var han i 1842 med i komiteen om embetsgardar og i 1845 av Lagtinget og fullmaktskomiteen.

Jensen døydde på garden sin i Ringsaker sommaren 1852.

Kjelder
Lindstøl, Tallak:Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Stortingsrepresentantar 1833-1835
Stortingsrepresentantar 1836-1838
Stortingsrepresentantar 1839-1841
Stortingsrepresentantar 1842-1844
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Stortingsrepresentantar for Hedmark
Norske gardbrukarar
Folk frå Gjøvik
Folk frå Ringsaker
Engelbrecht Finne

Engelbrecht Finne () var ein norsk byfut og stortingsmann, fødd på Hisøy i Aust-Agder.

Finne var son til ein sorenskrivar. Sjølv gjekk han på Frederiksberg skole i København, uteksaminert 1806, og vart cand.jur. i Christiania i 1815. Deretter arbeidde han som fullmektig hos faren, som var sorenskrivar i Nedenes. Frå 1824 var Finne i fleire år fungerande sorenskrivar i Nedenes, mellom anna då det vart forhandla om å dele Nedenes sorenskriveri. Frå 1835 til 1860 var Finne byfut og byskrivar i Risør.

Finne var varamann til Stortinget 1839 for valkrinsen Østerrisør. Han representerte så valkrinsen på Tinget både i 1842 og 1845, der han var medlem av protokollkomiteen. Ved valtinget til 1848-stortinget bad han seg fri for val.

Han døydde ugift i Risør i 1867.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914
 

Stortingsrepresentantar 1842-1844
Stortingsrepresentantar 1845-1847
Norske futar
Folk frå Arendal
Den anglo-nederlandske traktaten av 1814

London-konvensjonen, eller Den anglo-nederlandske traktaten av 1814, var ein traktat mellom Storbritannia og Nederland som blei underskriven i London 13. august 1814 ved slutten av Napoleonskrigane. 

Avtalen tilbakeførte dei nederlandske koloniane slik dei hadde vore 1. januar 1803, før krigsutbrotet, til Nederland. Unntak frå dette var Kapp det gode håp og dei søramerikanske koloniane Demerara, Essequibo og Berbice, som seinare blei slått saman til Britisk Guiana. Nederlendarane fortsette å ha handelsrettar her. Nederland gav også avkall på Cochin (Kochi) og tilhøyrane område ved Malabarkysten av India i bytte mot Banca (Bangka) utanfor Sumatra og Bernagore (Baranagar) nær Calcutta mot ei årleg avgift. Britane hadde teke kontroll over Ceylon (Sri Lanka) i 1796, og heldt derfor på denne kolonien.

Kvar side blei einige om å bruk 2 millionar pund på å betra forsvara til Nederlanda, med vidare moglege betalingar på opptil 3 millionar pund.

Ei nederlandsk erklæring frå 15. juni 1814 som sa at slaveskip ikkje lenger var velkomne i britiske hamner blei også nemnd i avtalen, vidare at nederlendarar ikkje skulle driva med slavehandel. 

Avtalen blei underskriven av Robert Stewart, Lord Castlereagh, for Storbritannia og Hendrik Fagel for Nederland.
Usemje grunna avtalen førte til nye forhandlingar og den anglo-nederlandske traktaten av 1824.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Anglo-Dutch Treaty of 1814» frå ,  den 27. april 2014.  
 
1814
Britiske avtalar
Nederlandske avtalar
Britisk kolonihistorie
Sandnes kulturhus

Sandnes kulturhus er eit kulturhus i Sandnes i Rogaland. Kulturhuset ligg på Mauritz Kartevoldsplass i Vågen, og vart offisielt opna nyårsaftan 1999. I forkant var det ein lang debatt om kor i byen kulturhuset skulle byggjast. Til slutt valde ein å byggja om det gamle Kamgarnspinneriet inst i Vågen. Kulturhuset vart teikna av arkitektane Knut Hoem og Ole Tonning, medan Ola Lislerud stod for den kunstnarlege utforminga.

Kulturhuset inneheld to salar, kurs- og konferanselokale, bibliotek, restaurant og gjestehamn, i tillegg til ein foaje på 400 m².

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til Sandnes kulturhus
Denne artikkelen bygger på «Sandnes kulturhus» frå ,  den 29. april 2014.  
 

Kultur i Sandnes
Byggverk i Sandnes
Kulturhus
Skipingar i 1999
Monolitten

Monolitten, som tyder «ein (udelt) stein», er namnet på den drygt 17 meter høge steinsøyla av ei einaste blokk Iddefjordsgranitt med til saman 121 uthogde menneskefigurar, som står som det visuelle midtpunktet i Vigelandsanlegget i Frognerparken i Oslo. Monolitten vart modellert i leire av skulptøren Gustav Vigeland og støypt i gips i tre stykkje, som er teke vare på i Vigeland-museet rett attmed Frognerparken. Men figurane vart altså hogd ut av ei einaste steinblokk i samsvar med denne gipsmodellen, og dette vart gjort etter at blokka var sett opp på staden der ho skulle stå. Eit hus med stillas vart bygd kring blokka for å kunne få arbeidet gjort.

Opp til platået der Monolitten står, som er det høgste punktet i Frognerparken, fører ei monumental sirkulær trapp pryda av 36 skulpturgrupper i granitt. Skulpturgruppane er radiært plassert nedover trappa i åtte rader, modellert av Vigeland i åra frå byrjinga av den fyrste verdskrigen og fram til 1926, og sette opp frå 1947 og framover.  Som ei nedre avgrensing av platået er det bygd ein låg balustrade i granitt med åtte breie, vekselvis smale dobbeltportar i smijarn med smijarnsfigurar av menneske i alle aldrar, teikna av Vigeland i perioden 1933 til 1937, men ikkje gjort ferdige før etter at han var avliden, og sett på plass i 1952.

Sjå òg
Vigelandsanlegget

Bakgrunnsstoff
Om monolitten på Vigelandsmuseets internettsider. 

Skulpturar i Noreg
Stortingsrepresentantar 1848-1850

Stortingsrepresentantar 1848-1850 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1848-1850. Lista syner alle som vart valde til Stortinget. Totalt var det 105 representantar frå 38 valkrinsar; 67 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 38 representantar frå 21 bykrinsar.

Landkrinsar

Smaalenenes Amt

Akershus amt

Hedemarkens Amt

Christians Amt

Buskeruds Amt

Jarlsberg og Laurviks Amt

Bratsberg Amt

Nedenæs og Raabygdelagets Amt

Lister og Mandals Amt

Stavanger Amt

Søndre Bergenhus Amt

Nordre Bergenhus Amt

Romsdals Amt

Søndre Trondhjems Amt

Nordre Trondhjems Amt

Nordlands Amt

Finmarkens Amt

Bykrinsar

Fredrikshald

Fredriksstad og Sarpsborg

Moss og Drøbak

Christiania og Lillehammer

Drammen

Kongsberg

Holmestrand

Tønsberg

Laurvik og Sandefjord

Skien

Porsgrund og Brevik

Kragerø

Østerrisør

Arendal og Grimstad

Christianssand

Flekkefjord

Stavanger

Bergen

Christianssund og Molde

Trondhjem og Levanger

Tromsø

Kjelder 

 
 
 Denne artikkelen bygger på «Liste over stortingsrepresentanter 1848–1850» frå ,  den 27. april 2014 , revisjon 12618337

Fotnotar 

 
Stortingsrepresentantar 1848-1850
Stortingsrepresentantar 1848-1850
Jean-de-Dieu Soult

Jean-de-Dieu Soult, 1. hertug av Dalmatia () var ein fransk militærleiar og politisk figur under Napoleon og den franske restaurasjonen. 

Jean-de-Dieu Soult verva seg til hæren som sekstenåring, og var sersjant i  Strasbourg ved då den franske revolusjonen braut ut i 1789. Under krigen som følgde steig han i gradene og blei utnemnd til general av François-Joseph Lefebvre etter slaget ved Fleurus i 1794. Under slaget ved Stokach i 1799 tok han over som divisjonsgeneral for ein såra Lefebrve. 

Napoleon gav han ansvar for den sørlege delen av kongedømet Napoli i 1800. I 1804 var han ein av 18 personar som blei utnemnd til marskalk av Frankrike av keisar Napoleon. Soult utmerka seg under dei sigerfulle slaga ved Ulm, Austerlitz og Jena, og blei utnemnd til hertug av Dalmatia i 1807. I slaga ved Eylau og Heilsberg hadde han mindre hell. Frå 1808 til 1811 kommanderte Soult styrkar i Spania, der han mellom anna kjempa mot britiske styrkar under Arthur Wellesley (seinare hertugen av Wellington) og mot spanske geriljastyrkar.

Under det tyske felttoget i 1813 deltok Soult i slaget ved Bautzen i mai, men vende tilbake til Spania etter det franske nederlaget ved Vitoria. Han blei til slutt driven tilbake og nedkjempa av Wellesley ved Toulouse i april 1814, fire dagar etter at ein overvunnen Napoleon hadde abdisert. 

Under restaurasjonen støtta Soult den gjeninnsette Bourbon-kongen, men under dei hundre dagane til Napoleon i 1815 vende Soult seg til den tilbakevende keisaren og var generalstabsjef for han under slaget ved Waterloo.

Etter å ha blitt landsforvist ved den andre restaurasjonen blei Soult tilbakekalla i 1819, og var statsminister og krigsminister i fleire regjeringar. I 1847 utnemnde kong Ludvig Filip I han til generalmarskalk (Maréchal général des camps et armées du roi). Då Ludvig Filip blei styrta ved februarrevolusjonen i 1848 erklærte Soult seg som republikanar.

I 1854 gav Jean-de-Dieu Soult ut sine Mémoires i tre band.

Kjelder

«Soult, Nicolas-Jean de Dieu, Duc (duke) De Dalmatie» (2011). Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite.  Chicago: Encyclopædia Britannica.

Denne artikkelen bygger på «Jean-de-Dieu Soult» frå , og «Nicolas Jean-de-Dieu Soult» frå  den 27. april 2014.

Bakgrunnsstoff
Military History Encyclopedia on the Web, Soult

Franske regeringsjefar
Franske krigsministrar
Frankrike på 1800-talet
Napoleonskrigane
Franske statsministrar
Franske generalmarskalkar
Franske feltmarskalkar