alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Art Tatum

Art Tatum () var ein amerikansk jazzpianist. Han fekk musikkundervisninng gjennom skulen i heimbyen Toledo, og var ein gjengangar på byen sine musikkscener før han fylte 20 år. 

Tatum hadde svært dårleg syn frå ung alder. Det betra seg noko etter kirurgiske inngrep, men vart seinare forverra då han fekk juling i tenåra.

30- og 40-talet 
I 1932 reiste han til New York by der han spelte inn si første soloplate året etter. Resten av dette tiåret heldt han til i Cleveland i Chicago og i Hollywood. Han vitja England i 1938, grunnla ein trio saman med Tiny Grimes og Slam Stewart i 1943. Etter dette gjorde han stort sett klubbjobbar, i New York og Los Angeles.

Innspelingane på 50-talet 
I 1953 signerte han ein platekontrakt med Norman Granz, og dei gav ut ei rekkje soloplater i serien The Genius of Art Tatum i tillegg til plater saman med andre, musikarar som Lionel Hampton, Buddy DeFranco, Ben Webster, Benny Carter og Roy Eldridge.

No var Tatum etablert som ein jazzpianist i toppklassen.

Spelestil 

Art Tatum sa sjølv at Fats Waller var førebiletet hans. Han var ingen aktiv komponist, men heldt seg til eit sett med jazzstandardar. Desse vart spelt inn på plate, og utvikla vidare på konsert, ofte berre med små nyansar endra. Han valde sjeldan raske tempo i framføringane sine, men la inn så mykje ornamentering at det gav eit inntrykk av at han alltid spelte raskt. Kvar konsert var ulik den førre, Tatum la inn små harmoniske endringar, akkorderstatningar og uvanlege intervall. 

Han fekk etterkvart ein stor tilhengarskare i det etablerte musikkmiljøet, med artistar som Coleman Hawkins, Charlie Parker og nærast alle jazzpianistane.

Slutten 

Innspelingane med Granz vart Art Tatum sine siste. Han heldt fram med å turnere, men helsa svikta — truleg på grunn av diabetes kombinert med eit stort dagleg inntak av alkohol. Han døydde av nyresvikt få veker før han skulle fylle 47 år.

Art Tatum døydde før han fekk dokumentert musikken sin skikkeleg for ettertida. Det finst ei rekkje innspelingar, men både lyden og pianoet er av dårleg kvalitet.

Kjelder

Fotnotar 

USA-amerikanske jazzpianistar
Folk frå Ohio
Døde av nyresvikt
Bill Evans

Sjå òg saksofonisten Bill Evans.

Bill Evans () var ein amerikansk jazzpianist. Han er av dei mest beundra og spelte jazzmusikarane i epoken etter bebopen.

Oppstarten 

Han studerte klassisk piano og fiolin frå ung alder, spelte i danseband i tenåra og heldt sin første konsert i New York by rundt 1950. Etter militærtenesta byrja han å jobbe med ei rekke musikarar som Don Elliot og Tony Scott. I 1956 vart det gjeve ut to sentrale innspelingar, Jazz Workshop med George Russel — der Evans briljerte på «Concerto for Billy The Kid» — og hans eigen debut som soloartist, New Jazz Conceptions.

Evans og Miles Davis 

Han samarbeidde kort med Charles Mingus (på plata East Coasting, 1958) før han innleia samarbeidet med Miles Davis. Deltakinga på innspelinga av Kind of Blue (1959) var med på å dra Miles Davis i retning av den modale jazzen.

Davis skal ha beundra Evans sin impresjonistiske stil. Dette var uvanleg i ei tid der dei fleste jazzpianistane spelte i ein meir funky stil. 

Kind of Blue vart likevel både starten og slutten på samarbeidet mellom dei to. Bill Evans hadde slutta i Miles-bandet allereie før innspelinga grunna sitt narkotikaproblem.

Evans og Scott LaFaro 

I 1959 danna Evans ein trio saman med bassisten Scott LaFaro og trommisen Paul Motian. LaFaro sitt virtuose bass-spel, Motian sitt rolege driv på trommene og Evans sine polyfoniske harmoniseringar på pianoet var eit høgdepunkt i karriéren til Bill Evans. Dei spelte inn ei rekke studio- og live-plater, blant anna musikken til den legendariske live-LPen Sunday at the Village Vanguard. LaFaro døydde i ei trafikkulukke i 1961, berre ti dagar etter innspelinga av dette albumet. Bill Evans trekte seg då tilbake og heldt ikkje konsertar før mange månader etter ulukka.

Trioformatet og komposisjonane 

I 1963 danna Bill Evans ei ny gruppe saman med Larry Bunker og Chuck Israels. Evans heldt seg stort sett til trioformatet livet ut, i triogrupper med Eddie Gomez og Marty Morell, Gomez og Eliot Zigmund, Bassisten Michael Moore og Philly Joe Jones og til slutt Marc Johnson og Joe LaBarbera. 

Han komponerte ei rekke verk. Waltz for Debby er hans mest kjende. Denne var med frå starten og han slutta aldri med å spele han. Andre sentrale komposisjonar var Turn Out The Stars, Very Early og Re: Person I knew.

Han hadde òg si eiga liste med favorittar frå standardrepertoaret, som han utvida litt over tid.

Slutten 

Bill Evans si kroppshaldning ved pianoet — hendene nærast flate ut på tangentane, ryggen bøygd og med andletet nærast ned i tangentane — skapte eit inntrykk av ein inneslutta person. Dette kan skuldast bruken av narkotika, både heroin og seinare kokain.

Trass i sviktande helse, spelte Evans til siste slutt. Det finst innspelingar gjort i dei siste dagane før han døydde.

Kjelder 
 

USA-amerikanske jazzpianistar
Folk frå New Jersey
USA-amerikanske jazzbandleiarar
USA-amerikanske jazzkomponistar
Grammy-vinnarar
Grammy Lifetime Achievement Award
Miles Davis
Komponistar frå 1900-talet
Billy Higgins

Billy Higgins () var ein amerikansk jazztrommeslagar. Han spelte i rythm & blues- og rockegrupper i Los Angeles i 1950-åra, før han innleia samarbeid med musikarar som Don Cherry og Ornette Coleman.

Han heldt seg travelt oppteken i California på 60- og 70-talet, og på 80-talet var han ein ettertrakta studio- og live-trommeslagar. Han opptredde ofte med artistar som Cedar Walton, Clifford Jordan og Sam Jones.

Higgins vart til slutt prega av dårleg helse, han gjekk gjennom to levertransplantasjonar. I dei siste åra spelte han ofte med Charles Lloyd, og dei siste konsertane deira er gjevne ut på både CD og DVD.

Kjelder 
 

USA-amerikanske jazztrommeslagarar
Folk frå Los Angeles
Bud Powell

Bud Powell () var ein amerikansk jazzpianist, rekna for å vere mellom dei sentrale pianistane i bebopen.

Han deltok ikkje på dei tidlege sentrale bebop-innspelingane, men han synte fram sin særeigne spelestil på sine første innspelingar som leiar i 1947: Med ei perkussiv og eksplosiv høgrehand (fleire har hevda at Powell var pianistane sitt svar på Charlie Parker) og ei venstrehand som forsiktig markerte akkordane med overraskande pausar og dissonansar.

Bud Powell sleit med store mentale problem store delar av livet, problem som vart styrkte av eit misbruk av alkohol og heroin. Han skal etterkvart ha oppført seg så merkeleg at sjølv Charlie Parker, som heller ikkje var kjend for sin gode oppførsel, nekta å ha han med seg i bandet sitt. 

Han reiste til Paris i 1959, der han vart verande i fem år. Han returnerte til USA i 1964, der han var lova arbeid. Han var då sjuk av tuberkulose. Han skulle returnere til Paris, men det gjorde han aldri. Han heldt ein mislukka konsert i Carnegie Hall i 1965. Året etter døydde han av tuberkulose.

Kjelder

Fotnotar

USA-amerikanske jazzpianistar
Musikarar frå New York City
Dečanska Bistrica

Dečanska Bistrica (serbisk Дечанска Бистрица; albansk Bistrica e Deçanit) er ei elv i Kosovo. Elva er 53 km lang og ei sideelv til Kvite Drin frå høgre. 

Namnet på elva Bistrica, tyder «klårt vatn» på serbisk. 

Dečanska Bistrica spring ut frå sørsida av fjellet Bogićevica, ein del av fjellkjeda Prokletije. Elva renn nord for fjellet Đaravica, det høgaste i Kosovo (2656 moh). Elva snur søraust nord for fjella Koprivnik og Strečoka, der ho har grave ut ei djup kløft (Dečanska klisura). Etter kløfta renn elva forbi mellomalderklosteret Visoki Dečani, som står på verdsarvlista til UNESCO. Elva held fram austover, i eit særs tett folkesett område nær den vesle byen Dečani og landsbyane Istinić, Beleg, Brdlić, Vranovac og Jablanica, før ho munnar ut i Kvite Drin. 

Den øvre delen av elva vert nytta til vasskraftproduksjon (6,5 MW), medan den nedre delen til ein viss grad vert nytta til vatning.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Dečanska Bistrica» frå , den 26. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 

Decanska Bistrica
Đetinja

Đetinja (serbisk Ђетиња) er ei elv vest i Serbia, ei 75 km lang kjeldeelv til Zapadna Morava.

Jernbanelinja Beograd-Bar går gjennom Đetinja-dalen.

I følgje ei segn straffa osmanarane, som ein gong styrte her, dei lokale innbyggjarane ved å ta barna deira og kaste dei i elva. Elva vart då kalla Đetinja rijeka, som på den lokale dialekten tyder «barneelva».

Đetinja spring ut frå nordsida av Zlatibor i det vestlege Serbia. Frå kjelda til munningen renn ho austover, gjennom den vesle Kremna-senkinga mellom Tara og Zlatibor. Đetinja har grave ut ei 8 km lang og 300 meter djup kløft. Ved landsbyen Vrutci vart elva demd opp i 1986 og den kunstige Vrutcisjøen vart skapt. Det finst òg eit lite vasskraftverk ved Đetinja i byen Užice, som er det eldste i Serbia teikna etter prinsippa til Nikola Tesla i 1899.

Den største sideelva hennar er Skrapež, og mindre enn ein kilometer lenger nede renn ho saman med Golijska Moravica og dannar Zapadna Morava.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Đetinja» frå , den 26. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Elvar i Serbia
Dragovištica

Dragovištica eller Dragovishtitsa (serbisk Драговиштица; bulgarsk Драговищица) er ei elv søraust i Serbia og vest i Bulgaria med ei lengd på 63 km. Ho er ei sideelv til Struma. 

Dragovištica starta der elvane Božička reka og Ljubatska reka renn saman ved den vesle byen Bosilegrad søraust i Serbia, 787 meter over havet. Ho munnar ut i Struma nær landsbyane Razhdavitsa og Shipochano i Bulgaria.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Dragovištica» frå , den 26. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
 

Elvar i Serbia
Elvar i Bulgaria
Drenica

Drenica (serbisk Дреница; albansk Drenica) er ei elv i Kosovo med ei lengd på 50 km. Ho er ei sideelv til Sitnica frå høgre. Heile elva renn gjennom Kosovo og har gjeve namn til regionen med same namn.

Drenica spring ut frå sentrale område av fjellet Crnoljeva. Det ligg fleire store landsbyar i dalen, og den vesle byen Glogovac. Like før ho munnar ut i Sitnica nær byen Kosovo Polje, deler ho seg i to greiner. Elva høyrer til nedslagsfeltet til Svartehavet og har sjølv eit nedslagsfelt på 447 km².

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Drenica River» frå , den 26. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Elvar i Kosovo
Galaţca

Galaţca er ei sideelv til Bega i Romania. Ho spring ut i Romania og renn inn i Serbia. 

Elvar i Romania
Elvar i Serbia
Ayyám-i-há

Ayyám-i-há er eit tidsrom i bahaikalenderen som både verker som skotdagar og er ei høgtid for bahaiar. Dei fire eller fem skotdagane fell mellom den 18. og 19. månaden i bahaiåret og frå 26. februar til 1. mars i den gregorianske kalenderen, slik at dei to kalendrane alltid er synkroniserte.

Ayyám-i-há er farsi for 'há-dagane', der há er ein arabisk bokstav som tilsvarer latinsk H. Bokstaven står for Gud som er større enn alle kjenneteikna sine – desse kjenneteikna har gjeve namn til dei 19 månadane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ayyám-i-há» frå , den 26. februar 2009. 
 

Bahai-høgtider
Giucoşin

Giucoşin er ei sideelv til Galaţca. Ho spring ut i Romania og kryssa grensa til Serbia, der dei to elvane renn saman. 

Elvar i Romania
Elvar i Serbia
Mother’s Little Helper

«Mother’s Little Helper» er ein song av The Rolling Stones. Han kom først ut på den britiske utgåva av albumet Aftermath frå 1966.

Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards og spelt inn i Los Angeles frå 3. til 8. desember 1965. Songen omhandlar dei mørkare sidene av misbruk av reseptbelagt medisin hos husmødre. 

Songen er basert på folkeleg akkordar og eit austleg-aktig gitarriff som høyrest ut som ein sitar.

Songen vart gjeve ut på singel i USA og nådde åttandeplassen på Billboard-lista i 1966.

Medverkande
 Mick Jagger – solovokal, perkusjon
 Keith Richards – akustisk gitar, elektrisk 12-strengs slidegitar, korvokal
 Brian Jones – akustisk gitar
 Bill Wyman – bassgitar
 Charlie Watts – trommer
 Jack Nitzsche – Nitzsche-Phone

Salslister

Andre utgåver
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Polyphonic Size, Liz Phair og Tesla. 

The Simpsons-episoden «Brother’s Little Helper» er eit ordspel på songtittelen.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Mother's Little Helper» frå , den 26. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Rolling Stones-songar
Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Songar om narkotika
London Records-singlar
Songar skrivne av Jagger/Richards
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Lady Jane

«Lady Jane» er ein song av The Rolling Stones frå albumet deira Aftermath frå 1966. Songen har ein atmosfære frå Elisabeth-tida i teksten og Brian Jones på dulcimer. Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards. På studioutgåva er det ingen trommer, men då songen vart spelt på konsertar, som på konsertalbumet Got Live If You Want It! frå 1966, spelte Charlie Watts trommer. 

Songen vart gjeve ut som B-sida til «Mother’s Little Helper» i Amerika. Det var ein av få singlar av the Rolling Stones i Amerika der begge songane nådde Topp 40 på Billboard Hot 100. «Mother’s Little Helper» nådde åttandeplass og «Lady Jane» 24. plass. Songen vart spelt på konsertar i 1966 og 1967, samt fjerde gongen dei spelte på the Ed Sullivan Show. Songen er ein av mange tidlege Stones-songar frå Brian Jones-tida som ikkje har vorte spelt på konsertar etter han døydde.

På albumet Tonight’s the Night av Neil Young frå 1975 har Young «lånt» melodien frå «Lady Jane» på songen «Borrowed Tune» («Lånt melodi»).

Medverkande
 Mick Jagger – solovokal
 Keith Richards – akustisk gitar
 Brian Jones – dulcimer
 Jack Nitzsche – cembalo

Salslister

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Lady Jane» frå , den 26. februar 2009. 
 

Rolling Stones-songar
Songar frå 1966
Songar skrivne av Jagger/Richards
Barokkpop-songar
London Records-singlar
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Out of Time av The Rolling Stones

«Out of Time» er ein song av The Rolling Stones, first gjeven ut på den britiske utgåva av albumet Aftermath i 1966. Ei kortare utgåve kom ut i USA i 1967 på albumet Flowers. Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards. 

Han vart spelt inn av den engelske songaren Chris Farlowe og gjeve ut på singel. Singelen var produsert av Mick Jagger og nådde førsteplassen i Storbritannia 28. juli 1966.

Ei anna utgåve av songen dukka opp på samlealbumet Metamorphosis i 1975, der instrumentsporet var frå Chris Farlowe-utgåva, men med Mick Jagger på vokal. Denne utgåva vart òg gjeve ut på singel og nådde 45. plass i Storbritannia.

Andre utgåver 
Både Manic Street Preachers og The Ramones er av andre artistar som har spelt inn «Out of Time».

Medverkande (Rolling Stones-utgåva) 
 Mick Jagger – solovokal
 Keith Richards – gitar, korvokal
 Brian Jones – marimba, gitar, orgel, korvokal
 Bill Wyman – bassgitar
 Charlie Watts – trommer

 Ian Stewart – orgel
 Jack Nitzsche – piano

Medverkande (Chris Farlowe-utgåva) 
Chris Farlowe – vokal
Joe Moretti – gitar
Big Jim Sullivan – gitar
Jimmy Page – akustisk gitar
Albert Lee – akustisk gitar
Ricky Chapman – bassgitar
Pete Solley – piano
Andy White – trommer, perkusjon
Mick Jagger – korvokal
Arthur Greenslade – strykearrangement

Salslister
The Rolling Stones-versjonen

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Out of Time (The Rolling Stones song)» frå , den 26. februar 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

Rolling Stones-songar
Singlar frå 1966
Songar frå 1966
Decca Records-singlar
Nummer-ein-singlar i Storbritannia
Songar skrivne av Jagger/Richards
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Songar produserte av Mick Jagger
Singlar frå 1975
Ramones-songar
The Bee Gees-songar
Chris Farlowe-songar
Ingjerd

Ingjerd er eit norsk kvinnenamn avleidd frå det norrøne Ingigerðr, som er danna av orda ingwia, 'vigd til Ing', og gerðr, 'inngjerding, vern'. Nærskylde former er Ingegerd, Ingegjerd og Inger.

Ingjerd har namnedag den 26. februar.

Namnet har vore brukt i Noreg på heile 1900-talet med ein topp på andre halvdel av 1940-talet, då over 0,16%  av nyfødde jenter kunne få namnet. I 2009 var det 1 374 norske kvinner som heitte Ingjerd. Namnet er svært sjeldan utanfor Noreg.

Namneberarar 
 Ingjerd Helén (f. 1946), norsk songar, fødd som Ingjerd Dahl
 Ingjerd Schou (f. 1955), norsk politikar (H)
 Ingjerd Oda Mantor (1958-2008), norsk operasongar
 Ingjerd Hoëm (f. 1960), norsk professor i sosialantropologi
 Ingjerd Egeberg (f. 1967), norsk skodespelar
 Ingjerd Pytte Sagli (f. 1967), norsk styrkelyftar

Kjelder 

 Delar av denne artikkelen bygger på «Ingjerd» frå , den 26. februar 2009. 
 

Kvinnenamn
Førenamn av norrønt opphav
Namn knytte til norrøne gudar
Namn knytte til vern
19th Nervous Breakdown

«19th Nervous Breakdown» er ein song av The Rolling Stones. Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards, men det ryktast at han vart skriven av Jagger sin dåverande kjæraste, Chrissie Shrimpto.

Songen vart skriven under den amerikanske turneen deira i 1965, og vart spelt inn under innspelinga av albumet Aftermath mellom 3. og 8. desember 1965 ved RCA Recording Studios i Hollywood i California. Songen handlar om ei vanskeleg og bortskjemt jente som ikkje klarar å nyte livet. Mick Jagger har fortalt at han først kom opp med tittelen og så skreiv teksten ut i frå den. Songen vart gjeve ut på singel 4. februar 1966 og nådde andreplassen både i USA, Noreg og Storbritannia. På VG-lista låg han fire veker på andreplassen, heile tida bak The Beatles sin «Michelle». 

Det hypnotiske riffet til Brian Jones under versa er ei hyllest til Bo Diddley-songen «Diddley Daddy». Diddley hadde ein stor innverknad på stilen til Stones. Songen er òg kjend for den såkalla «stupbombande» bass-linja til Bill Wyman mot slutten av songen. 

Tom Verlaine, sologitar og låtskrivar i Television, har fortalt at då han høyrte songen som ungdom inspirerte det han til lære seg gitar.

Medverkande
Mick Jaggersolovokal
Keith Richardselektrisk gitar, korvokal
Brian Joneselektrisk gitar
Bill Wymanbassgitar
Charlie Wattstrommer

Salslister

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «19th Nervous Breakdown» frå , den 26. februar 2009. 
  oppgav desse kjeldene:

Rolling Stones-songar
Singlar frå 1966
Songar frå 1966
Decca Records-singlar
London Records-singlar
Nummer-ein-singlar i Tyskland
Songar skrivne av Jagger/Richards
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Sprengstoff

Sprengstoff er eit eksplosiv eigna til sprenging fordi det kan utvida seg kraftig over kort tid. Dei er typisk kjemisk ustabile stoff som har lett for å reagera og kan avgje mykje energi raskt. Dette skjer vanlegvis i samband med varmeutvikling, store trykkendringar og typisk eit lysglimt og/eller ein høg lyd når stoffet eksploderer. 

Ein bruker sprengstoff mellom anna til å sprenga vekk fjellmasse i samband med utbygging, gruveverksemd og liknande, og i militær samanheng til sabotasje og inni sprengvåpen som bomber og granatar.

Ein sats er ein lett tenneleg eller eksplosiv blanding som mellom anna vert nytta i fyrverkeri, tennammunisjon og på fyrstikker.

Døme på sprengstoff 
 Dynamitt
 Nitroglyserin
 Trotyl (TNT, TriNitroToluen)
 Plastisk sprengstoff
 Slurry
 Cordit
 Gelignit

Sjå òg 
 Ammunisjon

 
Eksplosiv
Kjemiteknikk
Pyroteknikk
Have You Seen Your Mother, Baby, Standing in the Shadow?

«Have You Seen Your Mother, Baby, Standing in the Shadow?» (ofte forkorta til «Have You Seen Your Mother Baby?») er ein song av The Rolling Stones. Han kom først ut som singel i september 1966 og seinare på det britiske samlealbumet Big Hits (High Tide and Green Grass).

Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards og vart spelt inn på seinsommaren 1966. Dette var første gongen Stones nytta blåsarar på ein song, og han er ein av dei første songane nokon gong som nyttar seg av feedback frå gitarane. 

Singelen nådde femteplass i heimlandet og niandeplass i USA. I Noreg kom songen opp til sjetteplass, og låg berre tre veker inne på Topp 10. B-sida var den bluesaktige «Who’s Driving Your Plane?» med Brian Jones på munnspel. Omslaget på singelen viste bandet utkledd i kvinneklede. Peter Whitehead filma ein musikkvideo til songen, ein av dei første musikkvideoane nokon gong.

Medverkande
Mick Jagger – vokal, klapping
Keith Richards – gitar, korvokal, klapping
Brian Jones –  gitar
Bill Wyman – bassgitar, korvokal
Charlie Watts – trommer
Jack Nitzsche – piano, tamburin
Studiomusikarar – trompet

Salslister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Have You Seen Your Mother, Baby, Standing in the Shadow?» frå ,  den 26. februar 2009.

Bakgrunnsstoff
Songteksten

Rolling Stones-songar
Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Decca Records-singlar
London Records-singlar
Songar skrivne av Jagger/Richards
Songar produserte av Andrew Loog Oldham
Lill

Lill er eit skandinavisk kvinnenamn med opphav i kjælenamn, anten danna av det norrøne ordet lítill, 'liten', eller som ei kortform av namn som byrjar på Lill-, som Lillian eller Lillebil. Nærskylde former er Lilla, Lillan, Lille og Lilly.

Lill kan òg vera eit slektsnamn.

Lill har namnedag den 27. februar.

Bruk 
Bruken av namnet i Noreg tok til å veksa rundt i siste halvdel av 1910-åra. Han voks til ein topp rundt 1970, då over 0,30 % av nyfødde jenter fekk namnet. Lill er vanleg i samansetjingar med andre namn, som «Lill-Kristin» eller «Eva-Lill». Medan det i 2009 var 3 126 norske kvinner som hadde Lill som første førenamnet, var det berre 386 som hadde det som einaste førenamn.

Bruk 
 Lill Egede Nissen (1909-1962), norsk skodespelar
 Lill-Babs (f. 1938), artistnamn for den svenske songaren Barbro Svensson 
 Lill Lindfors (f. 1940), finlandssvensk songar og skodespelar
 Lill-Kristin Sæther (f. 1983), norsk golfspelar

Kjelder 

 nordicnames.de
 Delar av denne artikkelen bygger på «Lill» frå , den 26. februar 2009. 
 

Kvinnenamn
Slektsnamn
Førenamn av norrønt opphav
Nordiske førenamn
Kortnamn
Diminutiv
Anssi Koivuranta

Anssi Koivuranta () er ein finsk kombinertløpar og skihoppar. Han representerer klubben Kuusamon Erae Veikot, og nyttar ski frå Fischer.

Meritt 
Ski-VM
 Bronsemedalje på normaldistanse under Ski-VM 2007

Verdscupen
 6 sigrar
 7 andreplassar
 8 tredjeplassar

Bakgrunnsstoff 
 
 Utøvarprofil hjå FIS 

Finske kombinertløparar
Finske skihopparar
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Finland
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Finske deltakarar under vinter-OL 2006
Kombinertløparar under vinter-OL 2006
Finske deltakarar under vinter-OL 2010
Kombinertløparar under vinter-OL 2010
Finske deltakarar under vinter-OL 2014
Skihopparar under vinter-OL 2014
Deltakarar under Ski-VM 2005
Deltakarar under Ski-VM 2007
Deltakarar under Ski-VM 2009
Deltakarar under Ski-VM 2011
Deltakarar under Ski-VM 2013
Christoph Bieler

Christoph Bieler () er ein kombinertløpar frå Austerrike. Bieler representerer skiklubben HSV Absam-Bergisel, og er ein del av det austerrikske laget Nationalmannschaft. Han nyttar forøvrig ski frå Atomic.

Meritt 

Verdscupen
 5 sigrar
 3 andreplassar
 7 andreplassar

Bieler var med å ta gull for Austerrike i kombinert under Vinter-OL 2006 i Torino.

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad
 Utøvarprofil hjå FIS 

Austerrikske kombinertløparar
Verdsmeistrar i kombinert
Olympiske meistrar for Austerrike
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Austerrike
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 1998
Kombinertløparar under vinter-OL 1998
Medaljevinnarar under vinter-OL 2002
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2002
Kombinertløparar under vinter-OL 2002
Medaljevinnarar under vinter-OL 2006
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2006
Kombinertløparar under vinter-OL 2006
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2010
Kombinertløparar under vinter-OL 2010
Medaljevinnarar under vinter-OL 2014
Austerrikske deltakarar under vinter-OL 2014
Kombinertløparar under vinter-OL 2014