alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Katten i Oslo

Katten er ei kommunal badestrand ved Bunnefjorden i Bydel Nordstrand, Oslo. Området er skjerma og barnevennleg og har svaberg og grasbakkar i tillegg til toalett, dusj, kran med drikkevatn og kiosk.. Stranda har stupebrett, badetrapp, bord og benkar. Eit nytt toalett- og servicebygg vart bygt ferdig i 2009.

Det er dårleg med parkering i nærleiken av stranda, men det er busshaldeplass på Mosseveien rett ved, og gangsti ned til Katten frå Ljan jernbanestasjon.

Referansar 

Badeplassar i Oslo
Reagens og reaktant

Reagensmiddel (eller reagens) er stoff eller blandingar som ein bruker for å gi ein bestemt kjemisk reaksjon, eller for å sjå om ein reaksjon skjer, ofte med mål om å påvisa eit stoff (påvisningsreagens). Reagenset blir ofte oppløyst i væske (reagensløysning), gjerne i reagensrøyr, og kan sjølv vera i væskeform (reagensvæske).

Reaktantar kallar ein dei stoffa som blir forbrukte i reaksjonen. Sjølv om løysingsmiddel og katalysatorar deltek i kjemiske reaksjonar, blir dei vanlegvis ikkje rekna som reaktantar, fordi dei ikkje blir forbrukte.

I organisk kjemi bruker ein både organiske og uorganiske reagens, eller blandingar, for å gi ein bestemt reaksjon eller kjemisk transformasjon. Vanlege reagens har ofte namn etter dei som først beskreiv reaksjonen, som collinsreagens, fehlingreagens, fentonreagens, grignardreagens, millonreagens, schweizerreagens og tollensreagens.

I analytisk kjemi bruker ein analysereagens til påvisning av eit eller fleire stoff (f.eks. ved fargereaksjon), eller til å måle stoffkonsentrasjonen i løysninga (f.eks. ved kolorimetri).

I biokjemi blir reaktantane (f.eks. enzym) ofte kalla substrat.

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Reagent» frå ,  den 15. november 2019.  
 
 
 

 
Kjemiske reaksjonar
John Greaves

John Greaves () er ein britisk bassgitarist og komponist som var medlem av Henry Cow og som har samarbeidd med Peter Blegvad. Han var òg medlem av National Health og Soft Heap, og har spelt inn fleire soloalbum, som Accident (1982), Parrot Fashions (1984), The Caretaker (2001) og Greaves Verlaine (2008).

Diskografi
 1977 – Kew. Rhone. (Virgin) (med Peter Blegvad og Lisa Herman)
 1982 – Accident (Europa)
 1984 – Parrot Fashions (Europa)
 1991 – La Petite Bouteille de Linge (La Lichère)
 1991 – greaves, cunningham (Eva) (med David Cunningham)
 1995 – Unearthed (Sub Rosa) (med Peter Blegvad)
 1995 – Songs (Resurgence)
 2001 – The Caretaker (Blueprint)
 2001 – On the Street Where You Live (Blueprint) (med Marcel Ballot og Patrice Meyer)
 2003 – The Trouble With Happiness (Harmonia Mundi)
 2004 – Chansons (Harmonia Mundi) (med Elise Caron)
 2005 – Tambien 1–7 (Resurgence)
 2008 – Greaves Verlaine (ZigZag Territoires/Harmonia Mundi)
 2012 – Greaves Verlaine 2 (Cristal/Harmonia Mundi)
 2015 – Verlaine Gisant (Signature/France Musique)
 2015 – Piacenza (Dark Companion)
 2018 – Life Size (Manticore)

Band 
Med Henry Cow
 1973 Legend (Virgin)
 1974 Unrest (Virgin)
 1975 In Praise of Learning (Virgin)
 1975 Desperate Straights (Virgin)
 1976 Concerts (Compendium/Caroline)
 2009 The 40th Anniversary Henry Cow Box Set (Recommended)

Med The Lodge
 1987 Smell of a Friend (Antilles)

Med National Health
 1978 Of Queues and Cures (Charly)
 1982 D.S. Al Coda (Europa)
 2001 Play Time (live 1979) (Cuneiform)

Med Pip Pyle og Philippe Marcel Iung
 2001 The Pig Part (Blueprint)

Som gjest
Med Peter Blegvad
 1983 The Naked Shakespeare (Virgin)
 1985 Knights Like This (Virgin)
 1988 Downtime (Recommended)
 1995 Just Woke Up (Recommended)
 1998 Hangman's Hill (Recommended)

Med Catherine Delaunay
 2011 Sois Patient Car Le Loup (Les Neuf Filles de Zeus)

Med Sophia Domancich
 1991 Funerals (Gimini Music)
 2010 Snakes and Ladders (Cristal/Harmonia Mundi)

Med Julien Lourau
 2005 Fire And Forget (Label Bleu)

Med Michael Mantler
 1987 Live (Watt/ECM)
 1997 The School of Understanding (Watt/ECM)

Med Michael Nyman Band
 1985 The Kiss and Other Movements (EG)

Med Pip Pyle
 1998 Seven Year Itch (Voiceprint)

Med Silvain Vanot
 2009 Bethesda (Coopérative Music/Pias)

Med Robert Wyatt
 1975 Ruth Is Stranger Than Richard (Virgin)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «John Greaves (musician)» frå ,  den 15. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene: 
Cutler, Chris, ed. (2009). The Road: Volumes 1–5 (book from The 40th Anniversary Henry Cow Box Set). Recommended Records.

Bakgrunnsstoff
Heimeside.

Folk frå Prestatyn
Walisiske bassistar
Walisiske komponistar
Canterbury scene
Henry Cow-medlemmar
Elevar ved Pembroke College, Cambridge
Virgin Records artists
National Health-medlemmar
Selwyn Baptiste

Selwyn Baptiste () var ein trinidadisk pioner som introduserte steeltrommer for Storbritannia, og skipa det andre steelbandet i landet i 1967, og som organiserte Notting Hill Carnival i London.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Selwyn Baptiste» frå ,  den 15. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Steelpan-spelarar
Trinidadiske musikarar
Peter Blegvad

Peter Blegvad () er ein USA-amerikansk musikar, songar, låtskrivar og teikneserieteiknar. Han var med å skip det tysk-engelske avant-popbandet Slapp Happy, som sidan ei kort stund vart slått saman med Henry Cow. Han har òg gjeve ut mange solo- og samarbeidsalbum. Han er son av Lenore og Erik Blegvad, som var høvesvis barnebokforfattar og illustratør.

Diskografi

Solo
The Naked Shakespeare (1983, LP, Virgin Records)
Knights Like This (1985, LP, Virgin Records)
Downtime (1988, LP, Recommended Records)
King Strut & Other Stories (1990, LP/CT/CD, Silvertone Records)
Just Woke Up (1995, CD, East Side Digital)
Hangman's Hill (1998, CD, Recommended Records)
Choices Under Pressure (2001, CD, Voiceprint Records)
Go Figure (2017, CD, Recommended Records)
The Peter Blegvad Bandbox (2018, 6xCD boxed set, Recommended Records)
Go Figure (2019, Recommended Records) (Peter Blegvad Quintet)

Bands og prosjekt
Med Slapp Happy
Sort Of (1972, LP, Polydor Records)
Slapp Happy (1974, LP, Virgin Records)
Slapp Happy or Slapphappy (1980, LP, Recommended Records)
Desperate Straights (1975, LP, Virgin Records) as Slapp Happy/Henry Cow
In Praise of Learning (1975, LP, Virgin Records) as Henry Cow/Slapp Happy
Ça Va (1998, CD, V2 Records)
Camera (2000, CD, Voiceprint Records) as Peter Blegvad, Dagmar Krause og Anthony Moore
Live in Japan (2001, CD, F.M.N. Sound Factory)
Med John Greaves og Lisa Herman
Kew. Rhone. (1977, LP, Virgin Records)
Med National Health
Of Queues and Cures (1978, LP, Charly Records) (recitation på «Squarer For Maud»)
Med John Zorn
Locus Solus (1983, LP, Rift Records)
Med The Golden Palominos
Blast of Silence (1986, LP, Celluloid Records)
Med The Lodge
Smell of a Friend (1988, LP, Island Records)
Med Dr. Huelsenbecks Mentale Heilmethode
Dada (1992, LP, Rough Trade Records)
Med John Greaves
Unearthed (1995, CD, Sub Rosa)
Med Andy Partridge
Orpheus – The Lowdown (2003, CD, Ape House)
Gonwards (2012, CD, Ape House)

Bøker (som forfattar/illustratør)

Radiodrama
 guest+host=ghost (2005, BBC Radio 3)
 Use It or Lose It (2011, BBC Radio 3)
 Chinoiserie (2014, BBC Radio 3)
 Eschatology (2014, BBC Radio 3)
 The Eternal Moment (2015, Radio Australia)
 The Right to Write (2016, BBC Radio 3)

Andre
The Book of Leviathan (2001, Overlook)
Headcheese (1994, Atlas Press)
The Bleaching Stream (2011, London Institute of 'Pataphysics)
Kew. Rhone. (2014, Uniformbooks)
Selected Songs by Slapp Happy (2016, Amateur Enterprises) (illustrator)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Peter Blegvad» frå ,  den 15. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Peter Blegvad-biografi. Calyx: The Canterbury Website.

USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske rockesongarar
USA-amerikanske rockegitaristar
USA-amerikanske teikneserieteiknarar
USA-amerikanske illustratørar
Henry Cow-medlemmar
Canterbury scene
Slapp Happy-medlemmar
Georgie Born

Georgina Emma Mary Born er ein britisk akademikar, antropolog og musikar. Som musikar er ho kjend som Georgie Born og mest kjend som medlem av Henry Cow og arbeidet med Lindsay Cooper.

Diskografi
Med Art Bears
Hope and Fears (1978)
Med National Health
Of Queues and Cures (1978)
Med Henry Cow
Western Culture (1979)
The 40th Anniversary Henry Cow Box Set (2009, 9xCD+DVD, Recommended Records, UK)
Med Feminist Improvising Group
Feminist Improvising Group (1979, Cassette, UK)
Med Bruford
Gradually Going Tornado (1980)
Med Stormy Six
Macchina Maccheronica (1980)
Med Mike Westbrook
Bright as Fire (1980)
The Cortege (1982)
On Duke's Birthday (HatART, 1985)
Med Lindsay Cooper
Rags (1981)
The Golddiggers – original soundtrack to the film The Gold Diggers av Sally Potter (1983)
Music for Other Occasions (1986)
Med The Raincoats
Odyshape (1981)
Med Peter Blegvad
The Naked Shakespeare (1983)
Med News from Babel
Work Resumed on the Tower (1984)
Med The Orckestra
«Unreleased Orckestra Extract» (3" CD singel, 2006, Recommended Records, UK)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Georgie Born» frå ,  den 15. november 2019. 

Elevar ved Royal College of Music
Elevar ved University College London
Canterbury scene
Engelske antropologar
Engelske cellistar
Engelske rockebassistar
Henry Cow-medlemmar
Medlemmar av British Academy
Order of the British Empire
National Health-medlemmar
The Orckestra-medlemmar
Phil Minton

Phil Minton () er ein jazz/fri improvisasjon-vokalist og trompetist. 

Han er kanskje mest kjend for den totalt fri improvisasjonsteknikken som han brukar nå han syng med lydar av raping, skrik og gisp.

Diskografi 
 A Doughnut in Both Hands (Rift, 1981)
 Voice of America med Fred Frith, Bob Ostertag (Rift, 1982)
 Ways med Veryan Weston (ITM, 1987)
 The Berlin Station (FMP, 1988)
 Mouthful of Ecstasy (Les Disques Victo, 1996)
 My Chelsea med Noel Akchote, Lol Coxhill (Rectangle, 1997)
 Two Concerts (FMP, 1998)
 A Doughnut in One Hand (FMP, 1998)
 Apples of Gomorrah med John Butcher (GROB, 2002)
 Mopomoso Solos 2002 med Chris Burn, Lol Coxhill (Emanem, 2004)
 Five Men Singing (Les Disques Victo, 2004)
 Constant Comments med Fred Van Hove (FMR, 2005)
 The Enigma Carols (Recorded, 2005)
 Scatter med Pat Thomas (FMR, 2007)
 Tasting med Sophie Agnel (Another Timbre, 2007)
 Slur (Emanem, 2007)
 No Doughnuts in Hand (Emanem, 2008)
 Midhopestones med Michel Doneda (Another Timbre, 2009)
 Fragments of the Cadastre med Michel Doneda (Another Timbre, 2010)
 Anicca (Dancing Wayang, 2011)
 The Knowledge of Its Own Making med Simon Fell (Huddersfield Contemporary, 2014)
 A Doughnut's End (Fataka, 2015)
 Leandre - Minton (Fou, 2017)
 Say Yes. Till nr. (Neos, 2018)
 Ductus Pneumaticus med Torsten Muller (WhirrbooM! 2018)
 Blasphemious Fragments (Rastascan, 2019)

Med Mike Westbrook
 Plays for the Record (Transatlantic, 1976)
 Goose Sauce (Original, 1978)
 Mama Chicago (RCA, 1979)
 Bright as Fire (Original, 1980
 The Paris Album (Polydor, 1981)
 The Cortège (Original, 1982)
 On Duke's Birthday (hat Art, 1985)
 Off Abbey Road (Enja, 1990)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Phil Minton» frå ,  den 15. november 2019.

Bakgrunnsstoff 

Offisiell nettstad

Avantgarde-songarar
Engelske jazztrompetistar
Fri improvisasjon
Solid Gold Cadillac-medlemmar
The Orckestra-medlemmar
D.S. Al Coda

D.S. Al Coda er det tredje og siste studioalbumet til progressiv rock- og jazzfusion-gruppa National Health. Det er ei hyllest til den tidlegare medlemmen Alan Gowen, som døydde av leukemi i mai 1981 og albumet består berre av songar skrivne av han. Dei fleste av desse var ikkje spelt inn før, men «TNTFX» og «Arriving Twice» hadde begge vore på album av den andre gruppa til Gowen, Gilgamesh.

Innhald

Medverkande
National Health
Dave Stewart - Synthesizer, orgel, elektrisk piano
Phil Miller - Elektrisk gitar, akustisk gitar
John Greaves - bassgitar
Pip Pyle - trommer, elektroniske trommer

Andre medverkande
Elton Dean - saxello (1, 4)
Ted Emmett - trompet (1)
Barbara Gaskin - vokal (7)
Jimmy Hastings - fløyte (3, 6, 9)
Amanda Parsons - vokal (7)
Richard Sinclair - vokal (3)
Annie Whitehead - trombone (1)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «D.S. Al Coda» frå ,  den 15. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene: 
http://www.allmusic.com/album/ds-al-coda-mw0000840466

 

National Health-album
Musikkalbum frå 1982
Ishockey-VM 1978

Verdsmeisterskapen i ishockey 1978 vart arrangert i Praha i Tsjekkoslovakia i tida frå 26. april til 14. mai 1978. Meisterskapen vart avvikla som ein seriemeisterskap der dei åtte deltakarlanda møttest til innbyrdes oppgjer i eit gruppespel. Deretter møttest dei fire beste laga på nytt i eitt innbyrdes sluttspel i kampen om VM-tittelen, medan dei fire laga med færrast poeng møttest til spel om plassane 5 til 8. Alle laga tok med seg poenga i gruppespelet til sluttspelet.

Sovjetunionen vart verdsmeister med minimal margin i høve til sølvmedaljør Tsjekkoslovakia. Begge laga tok 18 poeng og innbyrdes spelte dei 7-7, dermed vart gullstriden avgjort med Sovjtunionens 35 plussmål i meisterskapen, mot Tsjekkoslovakias 33. Canada vart nummer tre.

Tabell 1-4

Tabell 5-8

Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Vladislav Tretjak, Aleksandr Pasjkov 
Forsvarar: Valerij Vasiljev, Vladimir Lutsjenko, Vjatsjeslav Fetisov, Gennadij Tsygankov, Jurij Fjodorov, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov 
Løparar: Boris Mikhajlov, Valerij Kharlamov, Aleksandr Maltsev, Vladimir V. Petrov, Aleksandr Golkov, Vladimir Golkov, Jurij Lebedev, Viktor Zjlutkov, Sergej Kapustin, Helmuts Balderis, Sergej M. Makarov.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1978» frå ,  den 16. november 2019.  
 

Ishockey-VM
Sport i 1978
Idrettstilskipingar i Tsjekkoslovakia
Valerij Kharlamov

Valerij Borisovitsj Kharlamov () var ein russisk ishockeyspelar frå Moskva som i tida 1969-79 vann åtte VM-gull og to OL-gull med Sovjetunionen sitt landslag i ishockey. Han og kona hans omkom i ei trafikkulukke ved Solnetsjnogorsk.

Venstrevengen Kharlamov spelte på CSKA Moskva frå 1967 til han døydde. Med laget til sovjet-hæren vart han sovjetmeister heile elleve gongar. Frå 1969 til 1980 deltok Kharlamov i samtlege verdsmeisterskap og olympiske vinterleikar på Sovjetunionens dominerande ishockeylandslag og fekk medalje i alle 14 turneringane (10-3-1). Han vart verdsmeister 1969-71, 1973-75 og 1978-79 og olympisk gullmedaljør i 1972 så vel som i 1976.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Waleri Borissowitsch Charlamow» frå ,  den 16. november 2019.  

Sovjetiske ishockeyspelarar
Russiske ishockeyspelarar
Olympiske meistrar for Sovjetunionen
Magick Brother

Magick Brother er debutalbumet til den progressive rockegruppa Gong, spelt inn i Paris i september og oktober 1969 og gjeve ut i mars 1970 på det franske selskapet BYG Actuel.

Bandet hadde nyleg fått inn bassisten Christian Tritsch, men han kom ikkje inn i tide til å spele på albumet, så songaren, låtskrivaren og gitaristen Daevid Allen spelte bassgitar sjølv. Eit bilete av Allen som spelar bass for albumet er på plateomslaget. Dei nytta seg òg av jazzkontrabassisten Earl Freeman og Barre Phillips, som spelte inn musikk for selskapet på same tid, på tre spor. Dieter Gewissler, som stundom spelte med Gong på denne tida og som normalt spelte fiolin, bidrog òg med noko «fri» kontrabass med boge på to spor. Plateomslaget vart trykt før den endelege rekkjefølgja på songane og titlane deira vart avgjort, så songane «Rational Anthem» (òg kjend som «Change the World») og «Glad To Sad To Say» vart oppførte feil.

Kort tid etter albumet kom ut, heldt bandet den første konserten sin på BYG Actuel-festivalen i den vesle byen Amougies i Belgia den 27. oktober 1969, introdusert på scenen av Frank Zappa.

Innhald

Alle songar er skrivne av Daevid Allen, men òg tilskriven kjærasten Gilli Smyth av rettslege årsaker.

Produsert av Jean Georgakarakos og Jean Luc Young.

Versjoen på CD har ei anna gruppering av spora og andre lengder:

Medverkande
 Daevid Allen –  gitar, bassgitar, vokal
 Gilli Smyth –  space-kviskring
 Didier Malherbe –  fløyte, sopransaksofon
 Rachid Houari – trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Barre Phillips –  kontrabass på 4 & 10
 Earl Freeman –  kontrabass på 8, piano på 9
 Burton Greene –  piano på 8
 Dieter Gewissler –  kontrabass med boge på 2 & 9
 Tasmin Smyth (dotter til Gilli) –  røyst på 1 & 10

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Magick Brother» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Debutalbum frå 1970
Gong-album
Engelske psykedeliske rockealbum
BYG Actuel-album
Gilli Smyth

Gillian Mary Smyth () var ein engelsk musikar som spelte med banda Gong, Mother Gong og Planet Gong og gav ut fleire soloalbum og andre album i samarbeid med medlemmar i Gong. I Gong tok ho ofte scenenamnet Shakti Yoni, og bidrog med dikt og «kviskring frå verdsrommet».

Smyth studerte ved King's College London der ho vart kjend som ein fritalande redaktør i «Kings News», eit universitetsmagasin. Etter ein kort periode som lærar ved Sorbonne (Paris) (der ho vart tospråkleg), byrja ho å framføre dikt med den kjende engelske jazzrockgruppa Soft Machine, som vart skipa av kjærasten og den mangeårige samarbeidspartnaren Daevid Allen, i 1968.

Ho og Allen skipa Gong i lag, ei gruppe som mellom andre inkluderte musikarane Steve Hillage, Pierre Moerlen og Didier Malherbe. Ho er oppført som medlåtkrivar på alle songane på albuma Magick Brother og Continental Circus. Dikta ho proklamerte, særskild på «Radio Gnome Invisible»-trilogien til Gong, opptrer ho som prostituert, katt, mor, heks og ei gammal kvinne, og ho har vore kjend for å ha forskjellige kostyme på scenen for å syne desse personane. Dette vart ein del av ein kultmytologi, som vart skriven inn i seksten av albuma bandet spelte inn. Gong utvikla seg til ein heil familie av ulike band, som Gongmaison og Mother Gong. Mother, soloalbumet til Smyth frå 1978, førte til at ho skipa Mother Gong, etter å ha slutta i det originale bandet i 1975 for å ta seg av borna sine. 

Mother Gong turnerte internasjonalt i 1979-81 og 1989–91, anten på eiga hand eller som oppvarming for artistar som Bob Dylan og Big Brother and the Holding Company. Smyth var òg soloartist og heldt foredrag ved Starwoodfestivalen frå 1992-93. Ho gjorde òg kommentatorstemme for reklamar, spelte inn lydbøker for barn, og andre bøker og dikt, heldt opplæring for kommentatorar, og framførte for mange kvinnegrupper. 

Ho døydde på sjukehuset i Byron Bay den 22. august 2016, 83 år gammal, av lungebetennelse.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Gilli Smyth» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

Elevar ved King's College London
Canterbury scene
Jazzrockmusikarar
Space rock
Døde av lungebetennelse
Gong-medlemmar
Barre Phillips

Barre Phillips () er ein fransk-amerikansk jazz-bassist. Han har vore profesjonell musikar sidan 1960 og flytta til New York City i 1962, og så til Europa i 1967. Sidan 1972 har han vore basert i Sør-Frankrike der han i 2014 skipa European Improvisation Center.

Diskografi

Som leiar
 Alors (Futura, 1970)
 For All It Is (JAPO, 1973)
 Music from Two Basses (ECM, 1971)
 Mountainscapes (ECM, 1976))
 Die Jungen: Random Generators (FMP, 1979)
 Journal Violone II (ECM, 1979)
 Music by... (ECM, 1980)
 Three Day Moon (ECM, 1978)
 Call Me When You Get There, (ECM, 1984)
 Camouflage (Victo, 1989)
 Naxos (CELP, 1990)
 Aquarian Rain (ECM, 1991)
 Etchings in the Air (PSF, 1996)
 No Pieces (Emouvance, 1996)
 Uzu (PSF, 1997)
 Jazzd'aià, (Bleu Regard, 1998)
 Play 'em as They Fall (Eyewill, 1999)
 Trignition (Nine Winds, 1999)
 Journal Violone 9 (Emouvance, 2001)
 Oktober Base Trilouge (3D, 2001)
 After You've Gone (Victo, 2004)
 Angles of Repose (ECM, 2004)
 LDP (PSI, 2005)
 The Iron Stone (ECM, 2006)
 L' Improviste (CD Baby, 2008)
 While You Were Out (CD Baby/Kadima Collective, 2009)
 Everybody Else But Me (Foghorn, 2011)
 End to End (ECM, 2018)

Som sidemann
 Attila Zoller Quartet: The Horizon Beyond (1965)
 Gong: Magick Brother (1969)
 Chris McGregor Septet: Up to Earth,  (Fledg'ling, 1969;2008)
 The Trio featuring John Surman: The Dawn Sessions (1970)
 Terje Rypdal: What Comes After (ECM, 1973)
 Alfred Harth: This Earth! (ECM, 1983) med Paul Bley, Trilok Gurtu & Maggie Nicols
 Time Will Tell med Paul Bley og Evan Parker (ECM, 1994)
 Joe Maneri: Tales of Rohnlief (ECM, 1998)
 Sankt Gerold med Paul Bley and Evan Parker (ECM, 2000)
 Musique Primale med Philippe Festou, ensemble contemporain Yin (sornettes, 2009)
 The Rock on the Hill med Lol Coxhill og JT Bates (nato, 2011)
 No Meat Inside (Facing You / IMR, 2013) kvartett med François Cotinaud, Henri Roger og Emmanuelle Somer

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Barre Phillips» frå ,  den 16. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske jazzkontrabassistar
Avantgarde jazz-musikarar
Fri improvisasjon
Musikarar frå San Francisco
Burton Greene

Burton Greene () er ein frijazzpianist fødd i Chicago, men som er mest kjend for arbeidet sitt i New York City. Han har utforska forskjellige sjangrar, som avantgarde-jazz og klezmer-musikk.

Diskografi

 1964: The Free Form Improvisation Ensemble
 1965: Burton Greene Quartet
 1969: Aquariana (BYG Actuel)
 1971: Mountains (Button Nose)
 1978: Structures: The N.B.G. Trio Live (Circle)
 1978: European Heritage (Circle)
 1979: Variations of a Coffee Machine (Kharma)
 1980: The Ongoing Strings (hat HUT) med Alan Silva
 1992: Klezmokum: Ancient & Newer Roots
 1994: Klezmokum: Jew-azzic Park
 1998: Klezmokum: Re-Jew-venation
 2004: Solo Piano: Live at Grasland
 2006: Burton Greene Trio: Ins and Outs
 2009: Two Voices in the Desert med Perry Robinson (Tzadik)
 2012: Live at Kerrytown House (NoBusiness)
 2012: Parallel Worlds med  Alan Silva (Long Song)
 2014: A 39 Years Reunion Celebration (Studio 234)
 2015: Space Is Still the Place med Silke Röllig (Improvising Beings)
 2015: Free Form Improvisation Ensemble 2013 (Improvising Beings)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Burton Greene» frå ,  den 16. november 2019. 

Avantgarde jazz-musikarar
Frijazz-musikarar
Klezmer-musikarar
Post-bop jazz-musikarar
Musikarar frå Chicago
Jødisk-amerikanske musikarar
Jødiske jazzmusikarar
Strengeplukk

Strengeplukk (tidlegare Strengeplukk & Felegnukk) er eit norsk bluegrassband skipa i Stavanger i 2015.

Bandet spelar fyrst og fremst bluegrass, særleg i den neotradisjonelle stilen til t.d. Kentucky Thunder og tidleg Mountain Heart, men er òg inspirert av progressiv bluegrass som Punch Brothers og Béla Fleck. Elles har gruppa element av norsk folkemusikk, jazz og pop/rock i musikken sin, basert på den varierte musikalske bakgrunnen til bandmedlemmane. Karakteristisk for konsertane deira er at dei alle spelar rundt ein mikrofon om lydforholda på scena tillet det.

Gruppa blei til då dei dåverande jazzstudentane Jakob Folke Ossum (gitar), Nikolai Storevik (fele) og etter kvart Andreas Barsnes Onarheim (mandolin) byrja å lære seg nokre bluegrasslåtar saman på øveromma på Fakultet for Utøvende Kunstfag ved Universitetet i Stavanger hausten 2015. Med eit ynskje om å sette saman ein full bluegrasskvintett kontakta Andreas sin tidlegare bandkamerat i Bjergsted Blågraslaug, Thorbjørn Bilstad Olsen (banjo), og seinare Lasse Gjestrud (kontrabass). Hausten 2016 tok Vidar Starheimsæter over bassrolla.

I 2016 gav dei ut EP-en Strengeplukk & Felegnukk, og i 2018 gav dei ut debutalbumet Fjellvegen (Fjorden Music).

Gruppa er eit av Norges mest aktive bluegrassband og gjer ein del eventjobber i tillegg til vanleg konsert- og turnéverksemd.

Medlemmer 
Andreas Onarheim (mandolin/song)
Nikolai Storevik (fele/song)
Jakob Folke Ossum (gitar/song)
Thorbjørn Bilstad Olsen (banjo/song)
Vidar Starheimsæter (kontrabass/song)

 Tidlegare bandmedlemmer

 Lasse Gjestrud (kontrabass)

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Avisartiklar:

 "Strengeplukk find their niche in Norway" - Bluegrass Today
 "Plateanmeldelse: "Fjellvegen" - Nettavisen
 "Startar turnéen i Stryn" - Fjordingen
 "Briljant, breispektra bluegrass" - Fjordingen
 "Strengeplukk fekk liv i den gamle skulestova" - Sogn Avis 

Norske musikkgrupper
Skipingar i 2015