alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gösta Åbergh

Gösta Åbergh () var ein svensk arkitekt, fødd i Härnösand i Sverige, som har gjort seg kjend i Noreg ved å ha teikna Oslo Konserthus i Oslo

Gösta Åhberg vart utdanna ved Kungliga Tekniska Högskolan i Stockholm, og fekk seg sitt eige arkitektkontor i 1949. Han har teikna fleire offentlege bygningar, til dømes skulebygningar, kunsthallar, bornehagar og bibliotek, men er mest kjend for Oslo Konserthus og for bygningen i Valhallavägen 191-199 i Stockholm, som er rekna som ein av dei venaste bygningane i byen i sin stil.

Bakgrunnsstoff

Svenske arkitektar
Al-Ghab-sletta

Ghabsletta (arabisk سهل الغاب) er ei frodig slette nordvest i Syria. Dalen vart oversymd i fleire hundreår av vatn frå Orontes, som gjorde sletta til eit sumpområde. Ghabprosjektet vart sett i gang i 1950-åra for å drenere dalen og gjere han habitabel og dyrkbar. Dette gav Syria eit område på  med kunstig vatna jordbruksland.

Dalen skil al-Ansariyahfjella i vest frå Zawiyahfjella og platået aust i regionen. Dalen er 63 km lang og 12,1 km brei.

Ghabprosjektet 
Prosjektet starta i 1953 og vert rekna som eit av dei viktigaste hydrologiske prosjekta nord i Syria. På grunn av ei slak helling (0,10 %) i Orontes i området kring Asharnah, gav ikkje elva nok vatn til dei kringliggande områda. Prosjektet drenerte sletta Orontes strøymde over og vart heilt drenert i 1968 og gav 11 000 familiar nytt jordbruksland.

Ghabprosjektet gjorde at store område kunne dyrkast opp og det vart utvikla eit nytt irrigasjonssystem. Systemet omfatta demningar og kanalnettverk for drenering. Store demningar vart bygde i Mhardeh, Zayzun, Qarqur og andre landsbyar.  Dammen ved Mhardeh, bygd i 1961, er 40 meter høg og 200 meter lang og held 65 mill. kubikkmeter vatn. Zeyzoundammen, bygd i 1996, var 32 meter høg og heldt 71 mill. kubikkmeter vatn. Han kollapsa i juni 2002 og 22 menneske mista livet og eit 80 kvadratkilometer stort landområde vart fløymd nedanfor demninga.

Andre fordelar med Ghabprosjektet er utbetringar i kommunikasjonssystema gjennom bygging av vegar og jernbane, som tidlegare ikkje var mogeleg på grunn av myrområda. I tillegg vart det langt mindre malaria sidan det var langt mindre stilleståande vatn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Al-Ghab plain» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Sletter i Syria
Hama guvernement
Idlib guvernement
Sergej Ćetković

Sergej Ćetković () er ein montenegrinsk songar.

Ćetković vart vald internt av Radio televizija Crne Gore til å representere Montenegro i Eurovision Song Contest 2014 med songen «Moj svijet», som han skreiv saman med Emina Jahović.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «31. mars 2014» frå ,  den 11. desember 2020.  

Montenegrinske songarar
Eurovision Song Contest 2014-deltakarar
Eurovision Song Contest 2014-låtskrivarar
Montenegrinske Eurovision Song Contest-deltakarar
Montenegrinske Eurovision Song Contest-låtskrivarar
Paul Ott

Paul Ott () var ein tysk orgelbyggjar som hadde ein stor produksjon av orgler på andre halvparten av 1900-talet, mellom anna for norske tingarar. Det største orgelet han bygde, står i Oslo Konserthus og er frå 1977.

Bakgrunnsstoff 

Orgelbyggjarar
Tyskarar
Atsikí

Atsikí (gresk Ατσική) er ein landsby og tidlegare kommune nord på øya Límnos i periferieininga Límnos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Atsikí inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Límnos.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Atsikí 2 535 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 848 innbyggjarar.

Referansar 

Atsiki
Atsiki
Atsiki
Moúdros

Moúdros (gresk Μούδρος) er ein landsby og tidlegare kommune på den austlege delen av øya Límnos i periferieininga Límnos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Moúdros inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Límnos.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Moúdros 3 925 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 974 innbyggjarar.

Referansar 

Moudros
Moudros
Moudros
Jengish Chokusu

Jengish Chokusu (kirgisisk Жеңиш Чокусу), eller i Kina Tomur Feng (kinesisk 托木爾峰 /托木尔峰), er med sine 7 439 meter over havet det høgste fjellet i Tian Shan og Kirgisistan. Fjellet, som er dekt av isbrear, ligg på grensa mellom Kirgisistan og Folkerepublikken Kina, aust for innsjøen Issyk-Kul og ca. 15 km sør for Khan Tengri, den nest høgste fjelltoppen i Tian Shan.

Toppen av Jengish Chokusu vart truleg nådd fyrste gongen i 1956, då medlemer av ein ekspedisjon leia av Vitalij Abalakov kleiv til topps. Likevel kan det vere at Leonid Gutman, Jevgenij Ivanov og Aleksandr Sidorenko nådde toppunktet allereie 19. september 1938.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dschengisch Tschokusu» frå ,  den 31. mars 2014.  

Fjell i Kirgisistan
Fjell i Kina
Mýrina

Mýrina (gresk Μύρινα) er ein landsby og tidlegare kommune vest på øya Límnos i periferieininga Límnos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Mýrina inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Límnos og er hovudsete i kommunen og periferieininga.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Mýrina 8 006 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 5 711 innbyggjarar.

Referansar 

Myrina
Myrina
Myrina
Myrina
Néa Koútali

Néa Koútali (gresk Νέα Κούταλη) er ein landsby og ein tidlegare kommune sør på øya Límnos i periferieininga Límnos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Néa Koútali inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Límnos.

Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Néa Koútali 2 526 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 442 innbyggjarar.

Referansar 

Nea Koutali
Nea Koutali
Nea Koutali
Kondiás

Kondiás (gresk Κοντιάς) er ein landsby sør på øya Límnos i periferieininga Límnos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Kondiás var hovudsete i den tidlegare kommunen Néa Koútali som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Límnos.

Referansar 

Kondias
Aleppoplatået

Aleppoplatået (arabisk هضبة حلب) er eit lågt, åslendt platå nord i Syria. Det ligg i det nordlege grenseområdet mellom den arabiske plata og den afrikanske plata ved Daudehavsrifta. Platået ligg stort sett innanfor Aleppo guvernement og Idlib guvernement. Aleppo ligg nord på det sentrale platået. 

Aleppoplatået ligg like nord for Palmyra-foldinga. I aust grensa det til Eufratdalen, som skil det frå Jazirahplatået. I vest grensar det til den nordlege halvdelen av Daudehavsrifta, nemleg Orontesdalen. Aintabplatået held fram nordover frå platået til Taurusfjella.

Skildring
Den gjennomsnittlege høgda på platået er 400 meter over havet. Flata heller slakt ned mot sør og aust. Flata er svakt bølgjande med ein høgdeskilnad på 10 til 30 meter. Låglandet er dekt med sediment frå paleozoikum og mesozoikum som har ein gjennomsnittleg tjukkleik 4-5 km over heile flata. 

Frå Eufratdalen stig terrenget og dannar Manbijsletta og fell så igjen til Dhahabdalen aust i Aleppo guvernement. Dhahab drenerer høglandet nord for Bāb og går 50 km frå nord til sør før ho munnar ut i Jabboulsjøen. Vest for Dhahabdalen stig terrenget igjen og dannar fjellet ʻAqīl (Taymar) (534 moh) vest for Bāb og Ḥaṣṣ (550 moh) vest for Jabboulsjøen. Terrenget fell igjen og dannar Quwēqdalen. Quwēq endar i Maṭkh-sumpen (249 moh), det lågaste punktet i Aleppo guvernement. Vest for Quwēq ligg Jabal Simeon. Sør for Jabal Simeon ligg slettene Idlib. Afrinelva renn vest for Jabal Simeon. Vest for Afrin stig landet igjen og dannar Kurd-Dagh. Afrin renn frå nord til sør mellom Jabal Simeon og Kurdarfjella, og så snur vestover til Orontesdalen, og skil Kurdarfjella frå Harimfjella i sør. Ḥārim er skild frå Zawiya i sør av Roujsletta, søm fører til Ghabsletta i Orontesdalen. Høglanda vest på Aleppoplatået vert kalla Belusmassivet.

Den søraustlege delen av platået er ei tørr steppe som dannar nordenden av Den syriske ørkenen. Resten av platået er generelt frodig, særleg i nordvest. Platået er hovudsakleg avskoga, utanom ein spreidd skog på kring 50 km² i austsida av Kurdarfjella ved Aʻzāzsletta. Dei vanlegaste trea i regionen er aleppofuru og eik.

Sjå òg
Aleppo guvernement

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Aleppo plateau» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Aleppo
Aleppo guvernement
Sletter i Syria
Houla

Houla eller Houlasletta (arabisk الحولة, al-Ḥūlāh) er eit område som består av tre landsbyar i Homs guvernement sentralt i Syria, nordvest for byen Homs. Landsbyane, Taldou, Kafr Laha og Tell Dahab har kvar 25–30 000 innbyggjarar. Busetnaden er i røynda ein sunnimuslimsk by omgjeve av alawittlandsbyar. Mange av innbyggjarane i Houla-landsbyane er av tyrkisk opphav.

Houla vart skildra på 1800-talet av den engelskmannen Eli Smith som eit lågtliggande landområde på austsida av al-Ansariyahfjella. Ein av landsbyane, Taldou, ligg i utkanten av Houla. Den største landsbyen i Hoularegionen hadde over 20 000 innbyggjarar i 2004 og heiter Kafr Laha (arabisk كفرلاها).

Den syriske geografen Yaqut al-Hamawi vitja al-Houla i 1226 under Ajjubide-dynastiet og skreiv at staden høyrte til Jund Hims (militærdistriktet Homs).

I mai 2012 vart dei to landsbyane Taldou og al-Shoumarieh utsett for ein stor massakre av sivile og stadige kampar mellom Den frie syriske armeen og Det syriske forsvaret.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Houla» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 

Homs guvernement
Sletter i Syria
Manbijsletta

Manbijsletta (arabisk سهل منبج) er ei stor slette aust på  Aleppoplatået i det nordlege Syria og søraustlege Tyrkia. Sletta ligg langs vestsida av Eufrat og strekkjer seg 140 km frå Nizip til Maskanah, med ei breidde på 15–30 km. Ho ligg innanfor Manbij og Jarābulus-distrikta i Aleppo guvernement i Syria, og Nizip- og Karkamış-distrikta i provinsen Gaziantep i Tyrkia.

Grenser og skildring
Middelhøgda på sletta er kring 400 meter over havet. Ho heller slakt frå aust til vest. Sletta kan delast i ein nordlege og ein sørleg del. Den nordlege delen strekkjer seg frå Nizip til Manbij. Denne delen er omgjeven av Aintabplatået i nord og vest. Elvane Nizip, Merzimen (Bozatlı) og Sajur kryssar sletta frå aust til vest. Sletta er busett av ein tyrkisk folkesetnad i tillegg til arabarar og andre etniske minoritetar. Tyrkarane kalla sletta Barak etter namnet på eit tyrkisk folk. I Syria vert ho kalla den nordlege Manbijsletta.

Den sørlege sletta strekkjer seg frå Manbij til Maskanah. Ho grensar i vest til Dhahabdalen og Jabboulsjøen. I sør går ho over i den tørre steppa i nordlege delar av Den syriske ørkenen.

Det har vore drive jordbruk med kunstig vatning på sletta sidan antikken. Arkeologiske funn frå yngre steinalder har blitt oppdaga i Sajurdalen. Zeugma ved Eufrat er ein stad frå antikken som vart oppdaga i nordenden av sletta.

Sjå òg
Aleppo guvernement

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Manbij plain» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Aleppo guvernement
Gaziantep
Sletter i Syria
Tyrkisk geografi
Søraust-Anatolia
Provinsen Gaziantep
Marj al-Saffar

Marj al-Saffar (arabisk مرج الصفر, Marj Aṣ-Ṣafar) er ei stor slette sør for Damaskus. Marj al-Saffar grensar i nord til høgrebreidda av elva al-A'waj, som flyt frå Hermon til Bahr al-Hijana. Den sørlege delen av sletta grensar til lavasletta Laja. I søraust ligg vulkanområdet Al-Safa som markerer grensa til sletta. Marj al-Saffar grensar i vest til landsbyen Kanakir og i nordvest til lavastraumen (wa'r) Zakiya. Jernbanelinja frå Damaskus til Daraa grensar til Marj al-Saffar i aust.

Marj al-Saffar i militærhistoria
På grunn av god vassforsyning og gode beitemarker har det vorte utkjempa mange slag på Marj al-Saffar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Elisséeff, N. «Mard̲j̲al-Ṣuffar.» Encyclopaedia of Islam, Andre utgåve, bind 6, s. 546–548.
 

Sletter i Syria
Rif Dimashq guvernement
Bouqaia

Bouqaia er ein dal ved Homskløfta i Syria, ved foten av Marmaritaåsane.

Det er blitt gjort mange arkeologiske og paleomiljøundersøkingar i området. Eit arkeologisk funn frå yngre steinalder eller mogelegeins førkeramikktida er Tell Marj som ligg på toppen av ein ås med utsikt over Bouqaia, vest i området. Tell Ezou er eit anna funn lenger aust.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bouqaia» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 ARCHAEOLOGY TO THE WEST OF HOMS (SYRIA) Research by a Syrian-Lebanese-spansk team - Project Website 

Dalar i Syria
Homs guvernement
Ruqqad

Ruqqad er ein wadi som flyt sørvest i Syria. Han munnar ut i Yarmouk og dannar austgrensa til Golanhøgdene.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ruqqad» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Elvar i Syria
Wadi al-Nasara

Wadi al-Nasara (arabisk وادي النصارى, Wādī an-Naṣārá, som tyder «Dei kristnes dal») er ein populært turiststad vest i Syria, nær grensa til  Libanon i Homs guvernement. Dei fleste innbyggjarane i området er kristne (særleg gresk-ortodokse).

Landsbyar i dalen
Marmarita (arabisk مرمريتا)
Al-Hwash (arabisk الحواش)
Zweitina (arabisk الزويتينة)
Muzina (arabisk المزينة)
Nasra (arabisk الناصرة)
Mqaabra (arabisk مقعبرة)
alMishtiaya (arabisk المشتاية)
Blat (arabisk بلاط)
Tanurin (arabisk تنورين)
Anaz (arabisk عناز)
Joir al-Afes (arabisk جوار العفص)
Hab Nimra (arabisk حب نمرة)
`Ash al-Shuha (arabisk عش الشوحة)
`Amar al-Husn (arabisk عمار الحصن)
`Ayn al-Barda (arabisk عين الباردة)
`Ayn al-Ajuzi (arabisk عين العجوز)
`Ayn al-Ghara (arabisk عين الغارة)
Kafra (arabisk كفرا)
Mashta Aazar (arabisk مشتى عازار)
Al-Qllatia  (arabisk القلاطية)
Kayma (arabisk كيمة)
Masraa (arabisk مزرعة)
Muklous (arabisk مقلس)
Bahzina (arabisk بحزينا)
Joineyat (arabisk جوانيات)
Al-Talla (arabisk التل)
Daghla (arabisk دغلة)
Amar
Mishtayeh
Rabah i Syria (arabisk رابح)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Wadi al-Nasara» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Dalar i Syria
Nasara
Jordskjelvet i Antioka i 115

Jordskjelvet i Antioka i 115 skjedde den 13. desember 115 evt. Det hadde ein estimert styrke på 7,5 overflatebølgjemagnitude og ein estimert maksimum intensitet på XI (ekstrem) på Mercalli-skalaen. Antiokia og dei kringliggande områda vart lagt i grus med store tap av liv og verdiar. Det utløyste ein lokal tsunami som øydela hamna i Caesarea Maritima. Den romerske keisaren Trajan vart råka av jordskjelvet, og det same vart etterfølgjaren hans Hadrian. Dei kom unna med små skadar og starta seinare gjenoppbygginga av byen.

Øydeleggingar
Ei forteljing om jordskjelvet vart skriven av Cassius Dio i hans Romersk Historie. Han skildrar Antiokia på den tida som tett folkesett med soldatar og mange sivile som hadde kome frå alle delar av rike, fordi Trajan overvintra der. Jordskjelvet byrja med ein høg, buldrande lyd, etterfølgd av intense ristingar. Store tre vart kasta opp i lufta, og det same vart mange innbyggjarar, noko som skapte store skadar. Store folkemengder omkom av fallande byggverk, og mange vart innesperra. Etterskjelva som følgde i fleire dagar tok livet av mange overlevande, medan andre som var innesperra svelt i hel. Trajan klarte å kome seg unna huset han budde i gjennom eit vindauge og fekk berre mindre skadar. På grunn av faren for etterskjelv, flytta han følgjet sitt til den opne hippodromen.

Byen Apamea vart òg øydelagd av jordskjelvet og Beirut fekk mindre skadar. Tsunamien som vart utløyst av jordskjelvet råka kysten av Libanon, særleg Caeserea og Yavneh. Hamna i Caeserea Maritima vart truleg øydelagd av tsunamien, ei tolking basert på datering av eit halvmeter tjukk tsunamiavleiring funnen utanfor hamna.

Opphavet til dødstalet på 260 000 er uvisst, og verkar berre å finnast i katalogar som er kring hundre år gamle.

Etterverknad
Oppbygginga av Antiokia vart starta av Trajan, men verkar å ha blitt fullført av Hadrian. Trajan fekk reist ein kopi av Tyche av Eutychides ved det nye teateret, til minne om gjenoppbygginga av byen. Nesten all mosaikk som er funnen i Antiokia er datert til etter jordskjelvet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «115 Antioch earthquake» frå ,  den 31. mars 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Casio Dio, Roman History, Book LXVIII, Section 24-25, skildring av jordskjelvet i Antiokia.

0115 Antiokia
0115 Antiokia
Antiokia
Antiokia
Antiokia
Jordskjelvet i Damaskus i 847

Jordskjelvet i Damaskus i 847 skjedde (truleg den 24. november) i 847. Nyare forsking har indikert at jordskjelvet var ein del av fleire jordskjelv som strekte seg frå Damaskus i sør, til Antiokia i nord og Mosul i aust.
Det er estimert at 20 000 menneske mista livet i Antiokia i følgje historikaren Al-Dhahabi på 1200-talet, og 50 000 i Mosul. Ein trur at skjelvet var av dei kraftigaste som har sjedd langs Daudehavsforskastinga.

Andre jordskjelv i 847
Fleire andre byar i Midtausten fekk òg store øydeleggingar i 847, truleg den same dagen (24. november). Jordskjelvet i Antiokia kan ha vore det same som øydela mykje av Damaskus i Syria den 24. november 847. I Damaskus byrja jordskjelvet tidleg om morgenen og skjelva varte til minst midt på dagen. Ein del av Umayyade-moskeen vart øydelagd og minareten fall ned. Bruer og hus kollapsa, og store steinar vart forflytta. Andre byar nær Damaskus vart òg øydelagde, som Darayya.

Det var øydeleggingar i byen Homs (Syria), i Libanon, og i regionen Al-Jazira. Det var òg eit stort jordskjelv i Mosul (no i Irak), der opp til 50 000 menneske vart drepne.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «847 Damascus earthquake» frå ,  den 1. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Damaskus
Provinsen Hatay
Antiokia
Damaskus
847 i Asia
Jordskjelv på 800-talet
Edøy kyrkje

Edøy kirke er ei langkyrkje frå 1885 i Smøla kommune i Møre og Romsdal fylke. Ho er soknekyrkje i Edøy sokn i Den norske kyrkja og ligg i Ytre Nordmøre prosti i Møre bispedømme.

Byggverket er i tre og har 365 sitjeplassar. Byggmeistrar var Jacob og Johan Peter Digre som dreiv med ferdighusproduksjon i Trondheim.

Kjelder

Bakgrunnsstoff
 

Kyrkjer i Smøla
Kyrkjer i Ytre Nordmøre prosti
Langkyrkjer i Møre bispedømme
Norske kyrkjer frå 1885
Kulturminne i Smøla
Axel Ender

Axel Hjalmar Ender () var ein norsk målar og bilethoggar frå Asker.

Ender var frå 1867 til 1971 elev under Julius Middelthun på Tegneskolen i Kristiania. Seinare studerte han ved kunstakademia i Stockholm, 1872-74, og i München, 1875-80. 

Målaren Ender hadde sans for nasjonalromantikken og laga ei rad måleri med idealiserte framstillingar av folkelivet i Noreg. Bilete som Kanefart på Mjøsa, Gjeter møter kjentfolk på vei over fjellet, Sledekjøring på isen, En fin skidag, Høyet lastes på, Besøk på seteren og Mor og barn i Setesdals-drakter er typiske for måleri-produksjonen hans. Frå kring 1900 fann ein verk av Ender att på mangt eit julekort.

Han laga elles altartavler til Åsnes kyrkje (1876), Haug kyrkje i Ringerike (1878), Kampen kyrkje, Østre Porsgrunn kyrkje (1890), Lunner kyrkje (1904), Molde domkyrkje, Holmen kyrkje i Sigdal og Sundby kyrkje i Morsø i Danmark.

Ender laga statuen av Tordenskjold (1891-1901) som står på Rådhusplassen i Oslo, hans kanskje viktigaste verk. Dette arbeidet fekk han overraskande utføre, etter at Anders Svor hadde vunne den utlyste konkurransen. Ender mottok St. Olavs Orden for arbeidet.

Han døydde i Kristiania.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Axel Ender» frå ,  den 1. april 2014.

Bakgrunnsstoff 
 Altertavla «Kvinnene ved graven» i Molde kyrkje i digitaltmuseum.no

Norske bilethoggarar
Norske målarar
Folk frå Asker
Jordskjelvet i Hama i 1157

Jordskjelvet i Hama i 1157 skjedde den 12. august 1157. Namnet er teke frå byen Hama, midt i Syria, som fekk dei største øydeleggingane og tapa i lag med Shaizar. Fleire titusen menneske mista livet i jordskjelvet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jordskjelvet i Hama i 1157» frå ,  den 1. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Hama
1157 Hama
1150-åra i Syria
1157 i Asia
Nina Sundbye

Nina Emilie Sundbye () er ein norsk bilethoggar frå Oslo.

Ho er utdanna 1962-65 ved Statens håndverks- og kunstindustriskole, 1966-68 ved Statens kunstakademi der ho var elev av Per Palle Storm og 1968-70 ved Kungeliga Akademi för De Fria Konstnerna i Stockholm.

Sundbye debuterte på Høstutstillingen i 1967. Ho er mellom anna kjend for skulpturane sine av figurar frå teater og ballett, mellom desse karakterar henta frå Henrik Ibsen sine skodespel, og eventyrfigurar som «Tyrihans» og «Månrenen», den siste av Birgit Cullberg. I Oslo står statuar av Aasta Hansteen og Per Aabel som begge er utforma av Sundbye.

Utvalde arbeid 
 «Poseidongruppen» i Sandefjord
 «Henrik Ibsen» framfor Ibsenmuseet i Oslo
 «De fire vindene» i Haugesund
 «Peer Gynt» ved Universitetet i Oslo
 «Puck», i bronse ved Oppsal skole i Oslo), 
 Skulpturen av Leif Juster utanfor Chat Noir i Oslo
 «Per Aabel som Jean de France» ved Nationalteateret i Oslo
 Utsmykking av Stovner kyrkje og Fjellhamar kyrkje

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nina Sundbye» frå ,  den 1. april 2014.  
 

 Referansar 

Norske bilethoggarar
Folk frå Oslo
Guvernement i Syria

Syria er delt inn i fjorten guvernement eller muhafazat (eintal muhafazah). Guvernementa er delte inn i seksti distrikt, eller manatiq (eintal mintaqah), som vidare er delt inn i underdistrikt eller nawahi (eintal nahia). Nawahi inneheld landsbyar, som er dei minste administrative einingar.

Kvart guvernement vert styrt av ein guvernør, utpeikt av innanriksministeren og godkjend av regjeringa. Guvernøren er ansvarleg for administrasjon, helse, velferd, utdanning, turisme, offentlege arbeid, samferdsle, handel, jordbruk, industri, sivilforsvar og oppretthalde lov og orden i guvernementet. Ministeren for lokal administrasjon arbeider tett med kvar guvernør for å koordinere og ha oversyn med utviklinga av lokale prosjekt. Guvernøren har sitt eit provinsråd, der tre fjerdedelar av medlemmane vert valde av folket for fire år om gangen, medan resten vert utpeikt av innanriksministeren og guvernøren. I tillegg har kvart råd ei utøvande avdeling på seks til ti sentralt utpeikte tenestemenn, som vert vald ut blant dei valde rådsmedlemmane. Kvar tenestemann har ansvar for spesifikke oppgåver.

Distrikta og underdistrikta vert styrte av tenestemenn som vert utpeikt av guvernøren og godkjend av innanriksministeren. Desse embetsmennene arbeider med lokale saker med eit vald distriktråd og tener som mellommenn mellom det sentrale styret og tradisjonelle lokale leiarar, som landsbyhøvdingar, klanleiarar og eldreråd.

Sjå òg
Distrikt i Syria
Byar og landsbyar i Syria

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Governorates of Syria» frå ,  den 1. april 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

 
Undernasjonale område i Syria
Syria
Othon Friesz

Achille Émile Othon Friesz () var ein fransk postimpresjonistisk målar og formgjevar.

Friesz var fødd i Le Havre, der han kom frå ei lang rad av skipperar og skipsbyggjarar. I skuletida møtte han Raoul Dufy, saman studerte det to i 1895-96 på ein kunstskule i Le Havre. Seinare flytta dei til Paris der dei vart kjende med Henri Matisse, Albert Marquet og Georges Rouault. Ei tid måla han som fauvistane, og stilte ut med dei i 1907. Året etter reiste han tilbake til Normandie der han skaffa seg eit eige atelier og tok mot elevar. Ved krigsutbrotet i 1914 verva han seg og deltok gjennom heile verdskrigen. Etter krigen busette han seg i Paris og budde der til han døydde i 1949. Han slutta å nytte dei bjarte fargene til fauvistane, vende i staden tilbake til ein meir tradisjonell og sober palett.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Othon Friesz» frå ,  den 1. april 2014.  
 

Franske målarar