alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Air Tanzania

Air Tanzania Company Limited (ATCL, swahili Kampuni ya Ndege Tanzania) er det nasjonale flyselskapet i Tanzania. Det har hovudbase på Julius Nyerere internasjonale lufthamn i Dar-es-Salaam. Selskapet vart grunnlagt i 1977 som Air Tanzania Corporation (ATC), etter oppløysinga av East African Airways, og har heilt frå starten vore medlem av African Airlines Association (AAA).

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Air Tanzania» frå ,  den 18. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 
 Air Tanzanias flyflåte 
 Air Tanzanias historie

Skipingar i 1977
Tanzania
Flyselskap
South African Airways

South African Airways (SAA) er det nasjonale og det største flyselskapet i Sør-Afrika. Det driv innanrikstrafikk i Sør-Afrika og dessutan utanrikstrafikk til blant anna destinasjonar i Europa og Nord-Amerika. Hovudkontoret ligg i Johannesburg. Admistrerande direktør i selskapet er Monwabisi Kalawe.

Historie 
South African Airways vart grunnlagt gjennom eit statleg kjøp av eit mindre flyselskap, Union Airways, i 1934. Dei fyrste byane selskapet trafikkerte var blant anna Durban og Johannesburg. I 1945 opna den første ruta til Storbritannia.

Selskapet vart medlem i Star Alliance i 2006.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «South African Airways» frå ,  den 18. oktober 2018.  
 

Star Alliance
Flyselskap
Nasjonale flyselskap
Sørafrikanske føretak
Postbanken

Postbanken var ein norsk bank som vart skipa i 1995 ved at dei statseigde verksemdene Postgirokontoret, skipa i 1943, vart slege saman med Norges Postbank, som var skipa som Norges Postsparebank i 1948. Det vart gjeve ei eiga lov for denne nye banken, som vart eigd av det statlege Postverket. I 1999 vart Postbanken teke over av Den norske Bank, som med tida vart ein del av DnB NOR-konsernet. I 2011 vart det slutt for Postbanken som eige namn.

Norges Postbank, som hadde vorte skipa i 1948 med namnet Norges Postsparebank, var òg skipa i medhald av ei eiga lov. Denne lova vart vedteke 10. desember 1948,  og banken var verksam frå 1950. Innskota finansierte både lån til kundane, andre statsbankar og lån til prioriterte samfunnsføremål, særleg samferdsle og skular.

I heile den tida Postbanken og forgjengarane Norges Postbank og Norges Postsparebank var verksame, var det postkontora til Postverket som fungerte ekspedisjonsstadane for banken. I ei tid då dagens elektroniske bank- og betalingsløysingar var utopiske framtidsdraumar, måtte publikum møte opp i banklokala for å setje inn, ta ut og overføre pengar, for alle transaksjonar kravde papirar og underskifter. Innskot og uttak av pengar i banken vart registret i den personlege bankboka til kunden. Meininga med bank på postkontoret var mellom anna at alle skulle ha lett tilgjenge til banktenester. Postverket hadde då eigne postkontor så å seie over alt i Noreg. Det var fyrst utover på 2000-talet at daglegvareforretningar tok over desse tenestene på kontrakt med det som no hadde vorte Posten Norge AS.

På postkontoret vart innskot i postbanken til å byrje med innført i postsparebankbøkene til kundane i form av eit eller fleire postbank-klistremerke med kronebeløp som til saman svarte til innskotssummen, altså etter same prinsipp som frimerke vart klistra på eit brev med det verdet som svarte til portoen for brevet. Seinare vart nytta stempelmaskinar som stempla inn innskotssummen i boka. Den ordinære Postbankboka hadde raudt omslag og var velkjent landet over.

Kjelder
snl.no: Norges_Postsparebank
snl.no: Postbanken

1943 i Noreg
1950 i Noreg
2011 i Noreg
Skipingar i 1943
Føretak skipa i 1950
Tidlegare norske bankar
Julius Nyerere internasjonale lufthamn

Julius Nyerere internasjonale lufthamn (IATA DAR, ICAO HTDA) er hovudflyplassen i Tanzania. Ho tener den største byen i landet, hamnebyen og den tidlegare hovudstaden Dar-es-Salaam. Flyplassen har namn etter den første presidenten i landet, Julius K. Nyerere.

Historie 
Den tyske koloniregjeringa bygde den første flyplassen i Tanganyika i Kurasini sør for Dar-es-Salaam i 1918. Den fekk namnet Mkeja lufthamn.

Ein annan flyplass kjent som Dar es Salaam lufthamn Terminal I vart bygd i Ukonga vest for byen då den første ikkje lenger kunne møta behovet. Denne vart utvida og ein byrja bygga ein ny terminalbygning i 1979. Han vart offisielt opna av Julius Nyerere i oktober 1984.

I oktober 2005 vart Dar es Salaam International Airport (DIA) omdøypt til  Mwalimu Julius Kambarage Nyerere International Airport. 

Tilsaman 3,5 millioner passasjerar nytta flyplassen i åra 1980-2004; eit snitt på   2 770 passasjerar per dag.

I november 2006 vart namnet på flyplassen endra igjen til Julius Nyerere International Airport (JNIA).
I 2006 vart flyplassen nytta av 1 249 419 passasjerar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Julius Nyerere internasjonale lufthavn» frå ,  den 18. oktober 2018.  
 

Flyplassar i Tanzania
Samferdsle i Tanzania
Dar-es-Salaam
Kurasini

Kurasini er eit administrativt område i Temeke i Dar-es-Salaam-regionen i Tanzania. Etter folketeljinga i 2002 hadde området 34 501 innbyggjarar.

Dar-es-Salaam hamn ligg i Kurasini. Oljeterminal her tek imot all råolje til Zambia. Olja vert send gjennom røyrleidningen Tazama til oljeraffineriet i Ndola nord i Zambia. Dette raffineriet forsyner òg Rwanda og Burundi med olje og bensin.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Kurasini» frå , og «Kurasini» frå  den 19. oktober 2018.  
 
Tanzania
Tazama

The Tanzania Zambia Pipeline Ltd (Tazama) er ein oljerøyrleidning som transporterer råolje mellom Dar-es-Salaam hamn i Tanzania og og oljeraffineriet Indeni i Ndola i Zambia.

Oversyn 
Tazama er ein 1 710 km lang oljerøyrleidning som vart teken i bruk i 1968. Han er utforma for å kunna transportera så mykje som 1,1 millionar tonn råolje per år, men i gjennomsnitt transporterer ein berre 600 000 tonn. Leidningen består av ei blanding mellom 8 og 12 tommars (20 til 30 cm i diameter) røyrleidning. For å pumpa olja frå havet og opp til Ndola, som ligg om lag 1 300 moh., trongst det 7 pumpestasjoner. 5 av pumpeanleggea ligg i Tanzania og 2 i Zambia.
Anlegget vart i si tid bygd av det italienske oljeselskapet Snamprogetti og finansiert hovudsakleg av den italienske staten.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tazama» frå ,  den 18. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
Skildring av Tazama-prosjektet (engelsk, PDF) frå Diggers.news

Petroleum
Transport i Zambia
Transport i Tanzania
Ndola

Ndola er den tredje største byen i Zambia, med 475 194 innbyggjarar (førebels folketeljing 2010). Han er provinshovudstad i Copperbelt, og er industrielt og kommersielt sentrum i Koparbeltet, kopargruveregionen i Zambia og Kongo. 
Ndola ligg på ca. 1 300 moh., 320 km nord for den zambiske hovudstaden Lusaka. 

Namnet «Ndola» kjem frå elva Ka Ndola, som har utspring i Kaloko-åsane og renn ut i Kafubuelva.

Historie
På staden der byen ligg budde opphavleg lambafolk, som skal ha kome hit frå noverande Tanzania.
Sjølve byen blei grunnlagd i 1904 av John Edward «Chiripula» Stephenson, seks månader etter Livingstone, slik at han er den nest eldste byen frå kolonitida i Zambia. Ndola byrja som ein innhegna boma og handelsstasjon, noko som la grunnlaget for den administrative og økonomiske stillinga byen har i dag.

I 1907 nådde hovudjernbanelinja til Rhodesia Railways til byen. Passasjerar kunne reisa sørover til Bulawayo, som hadde samband med Cape Town.
Linja blei forlenga inn i Kongo og etterkvart bunden saman med Benguela-jernbanen til atlanterhavshamna Lobito.

I 1961, under Kongokrisa, kræsja eit fly med høgtståande SN-personell ombord, mellom dei generalsekretæren Dag Hammarskjöld, i utkanten av Ndola.

Nasjonale monument

 Slavetreet eller Mukuyu Slave Tree, der arabiske slavehandlarar heldt slavemarknader på 1800-talet. 
 Minnesmerke for Dag Hammarskjöld på vegen mellom Ndola og Kitwe der flyet Hammarskjöld var ombord i kræsja 18. september 1961 
 Chilengwa-sjøen 14 km aust for Ndola blei danna av at berg fall ned i ei underjordisk kalksteinsgrotte, og har lokal kulturell tyding

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ndola» frå ,  den 19. oktober 2018.  

Denne artikkelen bygger på «Ndola» frå ,  den 23. mai 2019.  
 

Busetnader grunnlagde i 1904
Byar i Zambia
Snutebuss

Snutebuss er busskøyretøy med snutemotor i eit frontparti som stod framme, separat frå karosseriet. Fram til byrjinga av etterkrigstida var køyretøy av alle storleikar med dette arrangementet kalla «snutebil», «snutelastebil» og «snutebuss», før motoren vart integrert i eit karosseri.

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Snutebuss» frå ,  den 18. oktober 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff
 Litteratur 

 Erland Egefors, Triangel - De forenede Automobilfabriker A/S Forlaget Motorploven 2009 ISBN 978-87-91427-21-3
 Wolfgang H. Gebhardt, Deutsche Omnibusse - seit 1898 Motorbuch Forlag 2002 ISBN 3-612-02140-4
 Asbjørn Rolseth; Håndverk på hjul Gjøvik Trykkeri 2004 ISBN 82-995890-0-2
 Alan Thomas; Buses, Hamlyn 1982 ISBN 0-600-35004-5

Nettstader
 Bonnet buss i Japan

Bussar
TanZam-vegen

TanZam er ei viktig vegstrekning som går mellom Tanzania og Zambia. Ho vart bygd i fleire etappar i perioden 1968 til 1973. Hovudføremålet med vegen var å gje Zambia tilgAng til hamn, og få etablert ein transportkorridor til Zambia, Malawi og sørlege delar av Den demokratiske republikken Kongo. Vanlegvis vert den 1 753 km lange strekninga mellom Dar-es-Salaam og Kapiri Mposhi rekna som TanZam. Store delar av vegen går gjennom svært kuperte fjellområde, delvis over 2 000 moh.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «TanZam-vegen» frå ,  den 14. oktober 2018.  
 

Transport i Tanzania 
Transport i Zambia
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
EM i symjing 1983

Europameisterskapen i symjing 1983 vart avvikla i Roma dagane frå 22. til 27. august 1983. Aust-Tyskland vann alle kvinneøvingane, i dei individuelle tevlingane sikra dei til og med dobbeltsigrar over heile linja. Vesttyskaren Michael Groß sette verdsrekord på 200 meter butterfly med tida 1.57,05 minuttar.

Menn

100 m fri

200 m fri

400 m fri

1500 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kvinner

100 m fri

200 m fri

400 m fri

800 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kjelder
Sportsboken 83-84. Sportsboken As. Stavanger 1983.

Europameisterskapar
Sport i 1983
1983 i Italia
Raelene Boyle

Raelene Ann Boyle () er ein australsk friidrettsutøvar frå Melbourne som vann tre sølvmedaljar på sprintdistansar under olympiske sommarleikar. I 1968 tok ho sølv på 200 meter, ein prestasjon ho gjentok i 1972, der ho i tillegg vart nummer to på 100-meteren. Boyle sine personelege sprintrekordar på 11,20 sekundar og 22,45 er frå høvesvis Mexico-OL 1968 og München-OL 1972.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Raelene Boyle» frå ,  den 18. oktober 2018.  
 

Australske friidrettsutøvarar
Australske sprintarar
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Australske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Australske deltakarar under sommar-OL 1972
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1972
Medaljevinnarar under sommar-OL 1972
Australske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Engelsk bulldog

Engelsk bulldog (FCI #149) er ein hunderase som også er kjend som britisk bulldog og bulldog. 

«Bulldog» er første gong nemnt i skriftlege kjelder i 1568, men dette kan neppe takast til inntekt for denne hunderasen, men må snarare kallast ei fellenemning for fleire hundetyper på den tida. Likevel reknar ein med at prototypen oppstod omkring år 1600. Ein teori har vore at engelsk bulldog vart alet fram frå kryssingar mellom lokale mastiffer og mops, men dette er omdiskutert. Sistnemnde hunderase kom til Europa seint på 1500-talet. Bulldogtyper er kjent frå oksekampar på 1600-talet, men altså ikkje i den forma engelsk bulldog har i dag.

Ein veit at såkalt old english bulldog vart kryssa med mops på 1800-talet, då rasen kan seiast å ha fått sin endeleg utforming. Resultatet var ein kortare, breiare og meir kompakt hund med eit stort, rundt og breitt hovud med kort og særs kraftig snuteparti. Denne hunden var likevel dårleg eigna som kamphund, i det den mangla snøggleiken. Frå då av vart denne hunden meir å vurdera som ein familiehund, sjølv om den òg kan ha gode eigenskapar som vakthund.

Den første spesialklubben for bulldog vart danna i England i 1878. Den første rasestandarden stammar frå dette miljøet og kom i 1881.

Norsk Bulldog Klubb vart danna i 1919 og vert rekna som ein av Noregs eldste rasehundklubbar. Klubben representerer både engelsk bulldog og fransk bulldog.

Skildring 
Engelsk bulldog er eit massiv og særs kompakt bygd hund med stort hovud og lågt tilsett hale. Breitt tilsette skuldre og brei brystkasse. Øyra er breitt og høgt tilsette, små og hengjande. Auga er mørke, runde og relativt lågt og breitt tilsette. Idealvekta hos hannar er 25 kg, for tisper 23 kg. Skulderhøyden er typisk 39-41 cm. Pelsen er kort, slett og fin i strukturen. Utfargingen er rødlig i mange nyansar, herunder tigret og med kvite innslag.

Lynne og veremåte 
Engelsk bulldog vert rekna som ein energisk, modig og stolt hund, med gode eigenskapar for barnefamiliar. Den knyter gjerne sterke band til eigaren. Rasen treng mykje mosjon og ein tydeleg leiar, men kan godt tilpassast eit liv i byen. Pelsen bør stellast dagleg og hudfoldene må haldast under oppsikt for å unngå irritasjonar i huda, som elles lett kan føra til eksem.

Anna 
I seinare år har rasen vorte kritisert for å vera gjenstand for såkalt ekstremavl. Den vert blant anna stadig meir skrukka, og det er kjent at tispene som regel må føda sit avkom med Keisarsnitt Det siste vert skulda at hovuda til kvalpane er for store til at tispa kan føda på naturleg måte. Rasen er òg kraftig underbit, og det er kjent at den kan ha pustebesvær, spesielt ved overvekt. Rasen er dessutan svært kjenslevar for varme, noko som gøyr desse hundane spesielt utsette for overoppheting i sommarmånadene.

Halfdan Petterøe (1876–1939) valde å bruka ein engelsk bulldog, den såkalte «Petterøe's-bikkja», som ein del av sit varemerke, då han grunnla Petterøe Tobaksfabrik i 1905.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Engelsk bulldog» frå ,  den 18. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Norsk Bulldog Klubb
 Engelskbulldog.no – Nettsamfunn for Bulldogfans

Hunderasar
Britiske husdyr
Pam Kilborn

Pamela Kilborn () er ein australsk tidlegare friidrettsutøvar frå Melbourne som vann bronsemedaljen i 80 meter hekk under Sommar-OL 1964 og og sølvmedaljen i same øvinga ved sommarleikane 1968, i dei sistnemnde leikane sette ho personleg rekord med 11,50 sekundar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pam Kilborn» frå ,  den 18. oktober 2018.  
 

Australske friidrettsutøvarar
Hekkeløparar
Medaljevinnarar under sommar-OL 1964
Australske deltakarar under sommar-OL 1964
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1964
Medaljevinnarar under sommar-OL 1968
Australske deltakarar under sommar-OL 1968
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1968
Folk frå Melbourne
Morogoro

Morogoro er ein by i Tanzania som ligg 200 km frå Dar-es-Salaam og er regionshovudstad i Morogoro-regionen. Ved folketeljinga i 2002 hadde byen 228 863 innbyggjarar.

Byen ligg i nærleiken av Uluguru-fjella. Han er eit landbrukssenter, huser mellom anna Sokoine landbruksuniversitet. Her ligg òg det økonomiske universitetet i Tanzania, IDM (Institute of Development Management). 

Morogoro er ein kjend by innan tanzaniansk musikk. Salim Abdullahs kubanske marimbaband er frå Morogoro, det same var songaren og gitaristen Mbaraka Mwinsheshe. Byen er òg kjend for fotballklubbane sine.

Morogoro er eit knutepunkt for vegane mellom Dar-es-Salaam og hovudstaden i landet Dodoma og mellom Dar-es-Salaam og Mbeya. Det går tog frå Morogoro til Dodoma, Mwanza og Kigoma.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Morogoro» frå ,  den 18. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
Morogoro ved lonelyplanet.com

Byar i Tanzania
Liesel Westermann

Lieselotte Westermann-Krieg, kjend som Liesel Westermann, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Sullingen i Niedersachsen som representerte Vest-Tyskland. Ho vann sølvmedaljen i diskoskasting både under EM 1966, OL 1968 og EM 1971. Westermann sette verdsrekord med 61,26 meter i 1967, ein rekord ho forbetra til 63,96 m i 1996. Sin endelege personlege rekord på 64,96 m oppnådde ho i 1972,

Aktiv
Westermann tok steget opp mot verdseliten i 1965-sesongen, då ho som lengst presterte 55,81 m ved eit stemne i Ludwigshafen. Året etter sette ho personleg rekord med 57,38 m ved europameisterskapen 1966 i Budapest, noko som gav henne sølvmedaljen i tevlinga. Den 5. november 1967 vart Westermann i Sao Paulo den fyrste kvinnelege utøvaren som kasta diskosen over 60 meter med eit kast på 61,26 m. OL-sesongen 1968 forbetra ho seg til 62,54 m i eit stemne i Werdohl i juli, tre månader seinare tok ho sølv under dei olympiske leikane i Mexico med eit bestekast på 57,76 m. Westermann avslo å delta i Friidretts-EM 1969 då den austtyske avhopparen Jürgen May vart nekta å ta del i meisterskapen. Få veker seinare, den 27. september 1969, forbetra ho verdsrekorden til 63,96 m i Hamburg. Ved europameisterskapen 1971 i Helsinki vann ho måtte ta til takke med sølvmedalje, klart slått av sovjetiske Faina Melnik som med eit kast på 64,22 meter også tok over som verdsrekordhaldar. Westermann gjorde sitt livs lengste diskoskast i Zürich den 12. august 1972, med 64,96 m melde ho seg inn i det øvste favorittsjiktet til sommarleikane i München tre veker seinare. I München fekk ho opp eit lengstekast på 62,18 m og vart nummer fem. Ho la opp etter 1975-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 1966 i Budapest: Sølvmedaljen - 57,38 m, bakom Christine Spielberg (57,76 m)
OL 1968 i Mexico-byen: Sølvmedaljen - 57,76 m, bakom Lia Manoliu (58,28 m)
EM 1971 i Helsinki: Sølvmedaljen - 61,68 m, bakom Faina Melnik (64,22 m)
OL 1972 i München: Nr 5 - 62,18 m
EM 1974 i Roma: Nr 7 - 57,40 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Liesel Westermann» frå ,  den 18. oktober 2018.  
 

Tyske diskoskastarar
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Vest-Tyskland
Kapustin Jar

Kapustin Jar (russisk Капустин Яр) er ein russisk rakettbase i Astrakhan oblast mellom Volgograd og Astrakhan. Basen, som ligg inntil Znamensk og gjerne vert kalla ved det namnet, vart opna 13. mai 1946.

Til å byrja med nytta ein teknisk og vitskapleg støtte frå det overvunne Tyskland. Ei stor mengd militære testrakettar er vorten skoten opp frå basen, og dessutan mange satellittar og sondar. Den første raketten vart skoten opp frå basen den 18. oktober 1947 og var ein av dei elleve A-4-rakettar som var vorte erobra frå tyskarane.

Det statlege senteret for forsking og utvikling, GNIIP-8, prøveområde S, vart etablert ved Kapustin Jar i juni 1951. Fem atmosfæriske kjernevåpentestar med kapasitet (10 – 40 kilotonn TNT) vart utførte i 1957–61.

Etter utvidingar vart plassen ein kosmodrom, og har hatt denne funksjonen sidan 1966 (med avbrot 1988-1998). Byen Znamensk vart bygd for forskarane som arbeidde på anlegga, familiane deira og støttepersonell. Dette var ein løynleg by (ZATO) som ikkje var avmerka på ålment tilgjengelege kart.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kapustin Jar» frå ,  den 18. oktober 2018.  
 

Referansar

Astrakhan oblast
Sovjetisk romfart
Militære installasjonar i Russland
Universitetet i Dodoma

Universitetet i Dodoma (engelsk University of Dodoma, swahili Chuo Kikuu cha Dodoma) er eit universitet i Dodoma, hovudstaden i Tanzania.  Universitetet opna i 2007, då 1 000 studentar vart tekne opp i humaniora, utdanning, informatikk og virtuell utdanning. I 2008 opna program for helse og biologi.

Ifølgje Tanzania sin visjon for nasjonal utvikling for 2025  vil universitetet kunna ta imot 40 000 studentar innan diverse akademiske disiplinar. Dette er meir enn dobbelt så mange studentar som i dag studerer ved Universitetet i Dar-es-Salaam.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Universitetet i Dodoma» frå ,  den 19. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 

Dodoma
Universitet i Tanzania
Utdanning i Tanzania
Dhow

Dhow er ein båttype som tradisjonelt vart bygd rundt Arabiahavet og Persiabukta. Han fører eit eller fleire latinske segl, g kan også drivast med årer. Storleiken kan variera frå mindre båtar, 15 til 20 fot, til større havgåande fartøy opp til 300 tonn. Nemninga «dhow» vert ikkje brukt av arabarane, men er truleg ei avleiing frå swahili eller eit gammalt arabisk ord for båt.

Heilt opp til 1960-talet segla det dhower som handelsfartøy mellom Persiabukta og Aust-Afrika. Frakten var for det meste dadlar og tørka fisk til Aust-Afrika og tømmer til landa rundt Persiabukta. Slavar var lenge òg ei viktig handelsvare frå Aust-Afrika til Arabia. 

Det finst mange ulike typar dhowar, blant anna ghanja, boom og battil. Båtane kunne ha skrog med flatt akter, eller med ein akterstamn. Eit døme på dhow med akterstamn er boomen, som var svært vanleg i Kuwait.

Kjelder
Denne artikkelen byggjer på Dhow på Wikipedia på bokmål den 18. oktober 2018

Bakgrunnsstoff
Dhow i Merriam-Webster

Omansk kultur
Båttypar
Johnny Gimble

John Paul Gimble () var ein USA-amerikansk countrymusikar assosiert med Western swing. Gimble vart rekna som ein av dei viktigaste felespelarane i sin sjanger. Han vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1999 i kategorien for tidlege inspirasjonskjelder som medlem av Bob Wills and His Texas Playboys.

Gimble vart posthumt innlemma i Country Music Hall of Fame i 2018.

Gimble spelte i tillegg til Bob Wills i lag med Marty Robbins, Willie Nelson, Merle Haggard, Conway Twitty, Connie Smith, Loretta Lynn, Lefty Frizzell, Ray Price, Willie Nelson, Chet Atkins, Vince Gill, Tanya Tucker og Carrie Underwood.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johnny Gimble» frå ,  den 18. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad

USA-amerikanske countrysongarar
USA-amerikanske låtskrivarar
USA-amerikanske songarar
Musikarar frå Texas
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske countryfelespelarar
Western swing-felespelarar
Folk frå Tyler i Texas
Million Dollar Band-medlemmar
Rock and Roll Hall of Fame
USA-amerikanske countrymandolinistar
Grammy-vinnarar
National Heritage Fellowship
Roy Huskey jr.

Roy Milton Huskey () var ein USA-amerikansk kontrabassist innan country, frå Nashville i Tennessee. Huskey spelte i lag med musikarar som Chet Atkins, Garth Brooks, Johnny Cash, Vince Gill, George Jones, Steve Earle, Doc Watson og mange andre. Faren hans, Roy Madison «Junior» Huskey, var òg ein kjend bassist.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Roy Huskey Jr.» frå ,  den 18. oktober 2018.  
 

Musikarar frå Nashville
USA-amerikanske kontrabassistar
USA-amerikanske bluegrassartistar
Døde av lungekreft
Tommy Jackson

Thomas Lee «Tommy» Jackson jr. () var ein USA-amerikansk felespelar og vert rekna som ein av dei beste felespelarane gjennom tidene. Han spelte på hundrevis av countryplater frå 1940- til 1970-åra, og det er blitt sagt at han «truleg er å høyre på fleire countryplater enn nokon annan musikar».

Alt som barn spelte han fele med Johnnie Wright og Kitty Wells, og spelte som tenåring med Curley Williams og Paul Howard på Grand Ole Opry, før han var haleskyttar i Army Air Corps i andre verdskrigen.

Attende i det sivile i 1946, turnerte han med Whitey Ford og andre før han vart med i orkesteret til Red Foley på The Opry. Han byrja òg å spele som studiomusikar, stundom i lag med ei gruppe som bestod av Jerry Byrd, Louis Innis og Zeke Turner, og vart kjend som det første Nashville studio A-team.  Jackson spelte på mange av Hank Williams sine klassiske innspelingar frå seint i 1940-åra, inkludert «Lovesick Blues». 

I 1950-åra spelte han med Webb Pierce, Faron Young, Ray Price og i 1960-åra med artistar som George Jones og Bill Monroe, då han vart ein av dei mest etterspurde studiomusikarane i Nashville.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tommy Jackson (musician)» frå ,  den 18. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Birmingham i Alabama
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske countryfelespelarar