alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
The Song Remains the Same

«The Song Remains the Same» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin. Songen opnar albumet deira Houses of the Holy frå 1973.

Oversyn
Songen inneheld mange lag med gitar av Jimmy Page, spela på ein Gibson EDS-1275 dobbelhalsa 12-strengsgitar på konsertane, og vokal av songar Robert Plant. Dette var plant si hyllest til verdsmusikk, og synte trua hans om at musikk er universell. 

Songen var opphavleg ein instrumental med arbeidstittelen «The Overture», før Plant skreiv tekst til han. Han var då ei kort stund kjend som «The Campaign» før bandet kom fram til «The Song Remains the Same». I eit intervju med Guitar World i 1993, diskuterte Page oppbygginga av songen: 

Dei sette opp farten på vokalsporet til Plant noko på albumet. 

Bandet spela først songen på konsert i Japan i 1972. Piratkopiopptak frå turneen viser at songen då enno ikkje hadde tittel, og Plant introduserte songen som «Zep». Som på albumet glei songen seinare direkte over i «The Rain Song». «The Song Remains the Same» var opningssongen på den amerikanske turneen i 1977 og konsertane i 1979, men vart droppa frå setlista i 1980. Songen vart òg framført på attforeingskonserten til Led Zeppelin i O2 Arena i London den 10. desember 2007.

«The Song Remains the Same» er med i konsertfilmen (og det tilhøyrande albumet) med same namn. 

Songen vart òg gjeven ut på singel i Thailand med «The Ocean» og «Dancing Days» som B-side.

Medverkande
 Robert Plant - solovokal
 Jimmy Page - elektrisk gitar
 John Paul Jones - bassgitar
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1991: Dread Zeppelin (5,000,000)
 1995: Dream Theater (A Change of Seasons EP, medley)
 1997: Jason Bonham Band (In the Name of My Father - The Zepset)
 2000: Dennis Caplinger (Bluegrass Forever)
 2000: various artists (Pickin' on Zeppelin: A Tribute)
 2007: Led Zepagain (Led Zepagain II: A Tribute to Led Zeppelin)
 2007: Letz Zep (Letz Zep II: Live in London)
 2008: Gov't Mule (Holy Haunted House [konsert 2007])

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Song Remains the Same (song)» frå ,  den 26. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7
 

Songar frå 1973
Led Zeppelin-songar
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av Robert Plant
Songar produserte av Jimmy Page
Songar om musikk
Metasongar
Over the Hills and Far Away av Led Zeppelin

«Over the Hills and Far Away» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet Houses of the Holy i 1973.

Oversyn
Jimmy Page og Robert Plant skreiv opphavleg songen i 1970 i Bron-Yr-Aur, ei hytte i Wales der dei kvilte ut etter ein slitsam turne i Nord-Amerika.

Page spelar ein 6-strengs akustisk gitar i introduksjonen med ein melodi som liknar «White Summer». Page repeterer temaet med ein 12-strengs akustisk gitar i samklang. Vokalen til Plant kjem så inn. Den akustiske gitaren bygger seg opp i eit crescendo før Page sin elektrisk gitar, trommene til John Bonham og bassen til John Paul Jones kjem inn. 

Instrumentalpartia før versa og i mellomspelet står fram som eit døme på det tette samspelet mellom Jones og Bonham. Etter det siste verset tonar rytmen ut, før ein kan høyre nokre akkordar av Jones på cembalo.  Dei siste åtte taktane spelar òg Page pedalsteelgitar.

Songen vart gjeven ut som den første amerikanske singelen frå Houses of the Holy og nådde 51. plass på Billboard Hot 100-lista. 

Led Zeppelin spela ofte songen på konsertane sine. Konsertopptaket frå How the West Was Won, ein kombinasjon av konsertane den 25. og 27. juni 1972, var den andre offentlege framferda med songen. Bandet spela songen i 1972 og ut 1979. Han vart ikkje spela på den siste turneen deira i Europa i 1980.

Medverkande
 Robert Plant – vokal
 Jimmy Page – gitarar
 John Paul Jones – bassgitar, mellotron, cembalo
 John Bonham – trommer

Andre versjonar
 2000: Kokoo (Super-Nova)
 2002: Purdymouth W.V. (Just Don't Kiss Her)
 2002: Nikki Boyer (Livin', Lovin', Played: A Tribute to Led Zeppelin)
 2003: various artists (A Bluegrass Tribute: Pickin' on Led Zeppelin, Volume II)
 2004: Hampton String Quartet (HSQ Rides Again)
 2005: Led Zepagain (A Tribute to Led Zeppelin)
 2006: Michael Armstrong (Rockabye Baby! Lullaby Renditions of Led Zeppelin)
 2006: Bustle In Your Hedgerow (Live at Abbey Pub, 8.6.06)
 2007: The Boys from County Nashville (The Celtic Tribute to Led Zeppelin: Long Ago and Far Away)
 2008: Gov't Mule (Holy Haunted House [konsert 2007])
 2008: Snowblynd (Misty Mountain Hop: A Millenium Tribute to Led Zeppelin)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Over the Hills and Far Away (Led Zeppelin song)» frå ,  den 26. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Bakgrunnsstoff
«Over the Hills and Far Away» på ledzeppelin.com

Singlar frå 1973
Led Zeppelin-songar
Songar produserte av Jimmy Page
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av Robert Plant
Atlantic Records-singlar
The Crunge

«The Crunge» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet Houses of the Holy i 1973. Han vart òg gjeven ut som B-side til «D'yer Mak'er».

Oversyn 
Songen utvikla seg frå ein jam i studio. John Bonham starta rytmen, John Paul Jones kom inn på bass, Jimmy Page spela eit funk-gitarriff (og ein akkordsekvens han hadde eksperimentert med sidan 1970), og Robert Plant starta å synge. 

Songen er ein leik med funkstilen til James Brown, på same måte som «D'yer Mak'er» var eit eksperiment med reggae. Sidan dei fleste tidlege studioinnspeilngane til James Brown vart spela inn utan at dei øvde noko særleg på songane først, gav han ofte retningslinjer til bandet i songen, som til dømes «take it to the bridge» - mellomspelet i songen. Plant refererer til dette i slutten av denne songen då han spør «Where's that confounded bridge?». Songen inneheld òg referansar til songar skriven av Otis Redding, særleg «Respect» (seinare meir kjend med Aretha Franklin) og «Mr. Pitiful».

Før 1975 vart «The Crunge» berre spela på konsertar som ein del av medleyen med «Whole Lotta Love» og i 1972 som ein del av «Dazed and Confused». Eit døme på dette finst på How the West Was Won. På turneen i USA i 1975 vart derimot songen framført fleire gonger, ein funk-jam som knytte «Whole Lotta Love» til «Black Dog» mot slutten av konserten.

Bassisten John Paul Jones reknar dette som ein av favorittsongane hans av Led Zeppelin

Songen vart gjeven ut som singel i Uruguay i 1973 med «D'yer Mak'er» som B-side.

Taktart 
Noko av humoren i songen kjem av dei stadig endrande taktartane James Brown nytta. Ein måte å telje taktane i songen er: 

Intro: 
1 x 9/8 

Del 1: 
7 x 9/8 (eller 4/8 + 5/8) 
1 x 8/8 (eller 4/8 + 4/8) 
Del 2: 
3 x 4/4 
1 x 5/8 
1 x 2/4 
3 x 4/4 
1 x 5/8 
1 x 2/4 
3 x 4/4 
1 x 2/4 
1 x 2/8 

så går ein attende til Part 1, og det heile vert repetert.

Medverkande 
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar, synthesizer
 John Bonham - trommer

Andre versjonar

Albumversjonar 
 2004: The Bacchus Brothers (Funky! Alien! Booty!)
 2005: Joshua Redman (Momentum)
 2008: Gov't Mule (Holy Haunted House [konsert 2007])

Samplingar 
 1985: Double Dee and Steinski («Lesson 3: The History of Hip-Hop Mix»)
 1989: De La Soul («The Magic Number»)
 1997: Fatboy Slim («Going out of My Head»)
 1998: Jurassic 5 («Lesson 6: The Lecture»)
 2005: Devil May Cry 3: Dante's Awakening

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Crunge» frå ,  den 26. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7
 

Songar frå 1973
Led Zeppelin-songar
Singlar frå 1973
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av John Bonham
Songar skrivne av John Paul Jones
Songar skrivne av Robert Plant
Songar produserte av Jimmy Page
Atlantic Records-singlar
Dancing Days

«Dancing Days» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet Houses of the Holy i 1973. Han vart spelt inn i Stargroves i 1972. Han var inspirert av ein indisk melodi Jimmy Page og Robert Plant høyrde då dei reiste til Bombay.

Songen vart den første frå albumet som vart gjeven ut for å bli spelt på radio av Atlantic Records. Han vart første gong spelt den 24. mars 1973 på BBC Radio One.

Songen vart spela på konsertar lenge før albumet kom ut. Første gong var i Seattle den 19. juni 1972 der songen vart spela to gonger, den siste gongen som ekstranummer. Ein versjon finst på konsertalbumet How the West Was Won. Etter at Houses of the Holy kom ut vart «Dancing Days» spela lite på konsertar, bortsett frå ein akustisk versjon i 1977 i USA. 

Songen vart gjeven ut som singel i Frankrike (med «Over the Hills and Far Away») og Sør-Afrika (med monoutgåva av songen som B-side). Ein EP vart òg gjeven ut i USA i lag med «D'yer Mak'er», «The Song Remains the Same» og «The Crunge».

Medverkande 
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar, orgel
 John Bonham - trommer

Andre versjonar 
 1989: H.P. Zinker (...And There Was Light EP)
 1993: Bad Livers (The Song Retains the Name II)
 1995: Stone Temple Pilots (Encomium: A Tribute to Led Zeppelin)
 1998: Morgaua Quartet (Destruction: Rock Meets Strings)
 1999: Kelly Hansen (The Song Remains Remixed: A Tribute to Led Zeppelin)
 2002: Stereofeed (The String Quartet Tribute to Led Zeppelin)
 2005: Hampton String Quartet (Take No Prisoners!)
 2006: The Rockies (The Music of Led Zeppelin)
 2007: Vanilla Fudge (Out Through the in Door)
 2007: Blackjack (Live [2006])
 2007: Razed in Black (The Many Faces of Led Zeppelin [remix])
 2008: Gov't Mule (Holy Haunted House [konsert 2007])
 2008: John Wetton & Geoff Downes (Led Box: The Ultimate Led Zeppelin Tribute)
 2008: David Wayne (Songs of Yesterday)

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Dancing Days» frå ,  den 26. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Led Zeppelin-songar
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av Robert Plant
Singlar frå 1973
Songar produserte av Jimmy Page
Atlantic Records-singlar
Songar frå 1973
Songar om dansing
Stone Temple Pilots-songar
D'yer Mak'er

«D'yer Mak'er» (vert på britisk uttalt på same måte som «Jamaica», ) er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin, frå albumet Houses of the Holy i 1973.

Oversyn
Songen var meint å imitere reggae frå Jamaica som dukka opp tidleg i 1970-åra. Songen kom til under ei øving i Stargroves i 1972, då trommeslagar John Bonham starta å slå ein rytme som minna om doo-wop frå 1950-åra, og så endra litt på tempoet, slik at ein fekk ein reggae-liknande rytme. Den særeigne trommelyden vart skapt ved at tre mikrofonar vart plasserte i god avstand frå trommene til Bonham.

«D'yer Mak'er» er ein av få Led Zeppelin-songar der alle dei fire medlemmane er tilskrivne som låtskrivarar. På plateomslaget er òg Rosie and the Originals tilskriven, ein referanse til doo-wop-påverknaden i songen. 

Denne songen, i lag med «The Crunge», vart først ikkje teken seriøst av mange lyttarar, og somme kritikarar gav desse to songane hard kritikk. I eit intervju i 1977 refererte Page til den negative responsen:

Led Zeppelin-bassist John Paul Jones har uttrykt at han mislikar songen og indikerte at det starta som ein spøk og vart ikkje tenkt nøye nok gjennom. «D'yer Mak'er» har med tida fått respekt hos kritikarane og har etter kvart vokse til ein Led Zeppelin-klassikar. Då albumet kom ut ønskte Robert Plant å gje ut songen som singel i Storbritannia. Atlantic Records gjekk så langt som å sende promo-utgåver til DJar. Songen vart gjeven ut i USA, der han nådde 20. plass i desember 1973, men aldri i Storbritannia.

Songen vart aldri framført i sin heilskap på konsertane til Led Zeppelin, men ein kunne høyre bitar av han under «Whole Lotta Love» på den nordamerikanske turneen i 1975, og under «Communication Breakdown» i Earl's Court same året.

Uttalen av tittelen
Namnet på songen kjem frå ein gammal engelsk vits, som ikkje gjev mykje meining på norsk: «My wife's gone to the West Indies.» (kona mi har dratt til Vestindia) «Jamaica?» (som har liknande uttale som «D'you make her?», som tyder «tvinga du ho?») «No, she went of her own accord» (nei, ho reiste frivillig). Under eit intervju i 2005 snakka vokalist Robert Plant om songen og sa at han syns det var morosamt når folk uttalte tittelen som «Dire Maker».

Lovord

Medverkande
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar, piano
 John Bonham - trommer

Andre versjonar

«D'yer Mak'er» er spela inn av fleire andre artistar og omsett til fleire språk, mellom anna portugisisk. Han vart mellom anna spela av Eek-A-Mouse, Sheryl Crow, Bon Jovi og Stefani Germanotta (som seinare vart Lady Gaga).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «D'yer Mak'er» frå ,  den 26. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7
 

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Singlar frå 1995
Atlantic Records-singlar
Led Zeppelin-songar
Reggae rock-songar
Sheryl Crow-songar
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av John Bonham
Songar skrivne av John Paul Jones
Songar skrivne av Robert Plant
Songar produserte av Jimmy Page
Nøkleblomfamilien

Nøkleblomfamilien er ei plantefamilie i gruppa tofrøbladingar. Artane har undersitjande femtalblomster med røyrforma beger og samblada krone som ofte er forma som ei trekt. Frukta er ein kapsel med mange frø.

Slekter som finst i Noreg
Primula
Androsace
Lysimachia
Trientalis

Slekter utanom Noreg 
Bryocarpum
Cortusa
Dionysia
Dodecatheon
Hottonia
Kaufmannia
Omphalogramma
Pomatosace
Soldanella
Stimpsonia

Nyare systematikk har gjort at fleire slekter som vart plasserte i denne familien har vorte plassert i andre familier.

Slekter som ikkje lengre vert plassert i nøkleblomfamilien
Glaux
Anagallis
Centunculus

Kjelder
Svensk Wikipedia.
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Plantefamiliar
Ericales
Marianøkleblom

(Mari) nøkleblom eller marianøkleblom (Primula veris) er ei plante i nøkleblomfamilien. Ho blir også kalla marinøkkel, men dette kan også visa til ein bregneart.

Marianøkleblom er utbreidd i Europa og Asia.  Planta vert kring 15 cm høg og har dunhåra blad som med eitt går over i eit breitt vengkanta bladskaft. Blomsteren mørkgul i midten, om lag 1 cm brei. Ho blømer kring mai månad i bakkar og småskog, oftast på kalkrik grunn. 

Planta veks vilt i Noreg frå søre Østfold nordover til Åmot og Trysil i Hedmark, Nord-Aurdal og Øyer i Oppland; langs kysten er ho vanleg nordover til Romsdalen og meir spreidd i Trøndelag. Ho finst også forvilla frå hagar nord til Finnmark.

Kjelder

 Primula veris i artsdatabanken.no
Johannes Lid: Norsk-svensk-finsk flora. Det Norske Samlaget, 1985.

Denne artikkelen bygger på «Gullviva» frå ,  den 26. mars 2011.

Bakgrunnsstoff

Plantar i Noreg 
Nøkleblomfamilien
Custard Pie

«Custard Pie» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet Physical Graffiti, frå 1975. Teksten til den riff-tunge songen hyllar bluesongar frå Robert Johnson-tida, særleg «Drop Down Mama» av Sleepy John Estes, «Shake 'Em On Down» av Bukka White og «I Want Some Of Your Pie» av Blind Boy Fuller.

Songteksten kan stundom vere noko vanskeleg å forstå, men som mange andre songar på albumet er dei full av seksuelle referansar. I dette tilfellet refererer «Custard Pie» (krempai) til det kvinnelege kjønnsorganet og songen inneheld òg mange referansar til oralsex: Your custard pie, yeah, sweet and nice / When you cut it mama, save me a slice og chewin' a piece of your custard pie.

«Custard Pie» inneheld ein wah-wah-solo av gitarist Jimmy Page, som vart spela gjennom ein ARP-synthesizer. John Paul Jones spelar òg elektrisk clavinet på songen medan vokalist Robert Plant spelar munnspel.

Songen vart aldri spela på konsertane til Led Zeppelin bortsett frå delar av songen under det akustiske settet på konserten i Houston i 1977. 

Page spela songen på hans Outrider-turne, medan Page and Plant spela heile songen nokre gonger i 1996 under turneen deira for No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded. I 1999 spela Page igjen songen, denne gongen med The Black Crowes, og ein versjon av dette finst på albumet Live at the Greek.

Songen vart gjeven ut på singel i Thailand med «Boogie with Stu» og «Trampled Under Foot» som B-sider.

Medverkande
 Robert Plant - vokal, munnspel
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar, clavinet
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1995: Helmet med David Yow (Encomium: A Tribute to Led Zeppelin)
 1998: L.A. Guns (Hollywood Rehearsal)
 1999: Eric Gales (Whole Lotta Blues: Songs of Led Zeppelin)
 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (Live at the Greek)
 2002: Derek Trucks, Eric Gales, & Matt Tutor (All Blues'd Up: This Ain't No Tribute to Rock & Roll's Finest)
 2005: Hampton String Quartet (Take No Prisoners!)
 2006: Greg Reeves & Erica Stock (Dub Tribute to Led Zeppelin)
 2007: Frankie Banali & Friends (24/7/365: The Tribute to Led Zeppelin)
 2007: Zepparella (Pleasing Pounding)

Samplingar
 1986: Beastie Boys («Time to Get Ill»)
 1988: Robert Plant («Tall Cool One»)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Custard Pie» frå ,  den 26. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene:
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Songar frå 1975
Led Zeppelin-songar
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av Robert Plant
Songar produserte av Jimmy Page
The Rover

«The Rover» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet Physical Graffiti frå 1975.

Songen var opphavleg meint som ein akustisk song, og vart skriven i Bron-Yr-Aur i 1970 og så spelt inn i Stargroves under innspelinga av Houses of the Holy i 1972. Bandet valde å ikkje ta han med på Houses of the Holy og han kom etter kvart med på det neste studioalbumet, Physical Graffiti. På denne tida hadde han fått ein langt tyngre stil med fleire studio-lydspor, som Jimmy Page spelte inn i 1974.

«The Rover» vart aldri spela i sin heilskap på konsertane til led Zeppelin, men spelte stundom opninga av songen før «Sick Again» i 1977.

Songen vart gjeven ut som singel i Thailand i 1975 med «Trampled Under Foot» som B-side.

Medverkande
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1995: Dream Theater (A Change of Seasons EP, medley)
 1996: Marq Torien (The Songs Remain Remixed: A Tribute to Led Zeppelin)
 1999: Great White (Great Zeppelin: A Tribute to Led Zeppelin)
 1999: Van Halen (Golden West Ballroom: Live 1976 [recorded live 1976])
 2002: Primal Fear (The Music Remains the Same: A Tribute to Led Zeppelin)
 2007: Zepparella (Live at 19 Broadway)
 2007: Ex Voto (The Many Faces of Led Zeppelin [remix])
 2007: various artists (A Tribute to Led Zeppelin: The Essential Collection)
 2010: Phish konsert 2010. LivePhish release.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Rover (song)» frå ,  den 26. mars 2011. 
 oppgav desse kjeldene: 
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7
 

Led Zeppelin-songar
Songar frå 1975
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av Robert Plant
Songar produserte av Jimmy Page
Songen Houses of the Holy

«Houses of the Holy» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet Physical Graffiti i 1975. Songen er ein rockesong i middeltempo med tung bass og eit særeige gitarriff av Jimmy Page. Ein kan høyra knirkinga frå trommepedalen til John Bonham gjennom heile songen. 

Tekstmessig er songen ei hyllest til Led Zeppelin-konsertane, der «Houses of the Holy» viser til spelestadane der bandet spelte. Trass i dette har songen aldri vorte spela på konsertar av bandet.. Robert Plant spela songen med Band of Joy under soloturneen sin i 2010. 

Sjølv om songen heiter «Houses of the Holy», finst ikkje denne på albumet Houses of the Holy. Han var opphavleg meint for dette albumet, men fjerna då bandet fann ut at han ikkje passa inn.

Plateprodusent Rick Rubin har sagt om songen: «Det er ein funk-jam med ein verkeleg interessant jazz-aktig akkord. Det er ein av dei meir kjenslemessige songane deira. Og det er den einaste Led Zeppelin-songen der dei brukar det som høyrest ut som ei kubjølle.»

Songen vart gjeven ut på singel i Italia der han nådde 27. plass.

Medverkande
 Robert Plant - vokal
 Jimmy Page - gitarar
 John Paul Jones - bassgitar
 John Bonham - trommer

Andre versjonar
 1989: Fool Killers (The Song Retains the Name) 
 1993: Folkadelic (The Song Retains the Same II)
 2006: Joe Lesté (World's Greatest Metal Tribute to Led Zeppelin)
 2006: Jean Synodinos (Breathe)
 2006: The Rockies (The Music of Led Zeppelin)
 2006: Greg Reeves & Erica Stock (Dub Tribute to Led Zeppelin)
 2007: Interface (The Many Faces of Led Zeppelin [remix])
 2007: various artists (A Tribute to Led Zeppelin: The Essential Collection)
 2008: Pat Travers (Led Box: The Ultimate Led Zeppelin Tribute)

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Houses of the Holy (song)» frå ,  den 26. mars 2011.  
 
Lewis, Dave (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, ISBN 0-7119-3528-9
Welch, Chris (1998) Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, ISBN 1-56025-818-7

Songar frå 1975
Led Zeppelin-songar
Songar om seksualitet
Songar skrivne av Jimmy Page
Songar skrivne av Robert Plant
Songar produserte av Jimmy Page
Swan Song Records-singlar
Tre kløfter-demninga

Tre kløfter-demninga (forenkla kinesisk: , tradisjonell kinesisk: , pinyin: Chángjiāng Sānxiá Dàbà) ligg i Kina (30.827° N 111.000° E) og er eit av verdas største vassmagasin. Det ligg langs verdas tredje lengste elv, Chang Jiang. Vassmagasinet dekker området som heiter dei tre kløftene, som ligg mellom byane Yichang og Fuling. 40 km nedanfor demninga ligg eit anna stort reservoar, Gezhoubademninga, tett ved Yichang.

Bygginga av demninga til vassmagasin var ferdig 1. juni 2006. Vassmagasinet er 660 km langt og lagrar i snitt 39,3 kubikkilometer vatn. Vatnet i demninga skal årleg produsere om lag 85 TWh. I dag består dammen av 32 hovudgeneratorar, kvar på 700 MW. Kraftverket skal stå heilt ferdig i løpet av 2011. Når dammen vert fullt operativ vil han ha ein samla installert effekt på 21 515 MW (21,5 GW), ei yting tilsvarande effekten i 150 'alta-kraftverk'. Demninga som skapar vassmagasinet er 101 meter høg og 2 309 m lang. Ved basen er demninga 115 meter tjukk, mot 40 meter på toppen (krona).

 
Bygginga av demninga tok 10 år, og var svært omdiskutert. For å gje plass til vassmagasinet har både den omkringliggande naturen og menneska i området måtte vike. 13 mindre byar har vorte flytta for å gje plass til vassmagasinet. Til saman 5,5 millionar menneske vart tvinga til å reise frå dei neddemnde områda. Mange av dei som har måtte finne nye heimar, har vorte flytta til øya Chongming nord for Shanghai. 

I tillegg til kraftproduksjon skal anlegget hindre dei årlege flaumane langs Chang Jiang. Gjennom det 20. hundreåret omkom i kring 400 000 menneske i største skadeflaumane.

Kjelder
 Denne artikkelen bygger på «De tre kløfters demning» frå , den 26. mars 2011. 
 

Elvar i Kina