alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Primitivisme

Primitivisme er trua på at livet var betre eller meir moralsk i den tidlege fasen av menneskeheita og mellom primitive folkeslag, og sidan gradvis har forverra seg med veksten av sivilisasjon.

I biletkunsten er det fleire og ulike tilvisingar av omgrepet primitivisme. Ein bruk refererer til kunsten til anten førhistoriske eller hos ikkjevestlege folkegrupper. Brukt i den samanhengen vert ord som primitiv eller primitivisme ofte vist i hermeteikn. Dette for å vise noko ibuande unøyaktig ved bruken, eller ein etnosentrisk synsstad. Ein annan type primitivisme er arbeid gjort av kunstnarar som kan vere sjølvlærde. Ein tredje førekomst av primitivisme refererer til lån av visuelle skjema frå ikkjevestlege eller forhistoriske folk. Paul Gauguin sin bruk av tahitiske motiv i måleria er eit døme på den siste praksisen.

Lån frå primitiv kunst har vore viktig for utviklinga av moderne kunst. Omgrepet «primitivisme» er ofte brukt om andre profesjonelle målarar som arbeider i stil med naiv kunst eller folkekunst, som Mikhail Larionov, Paul Klee og Sergej Zagrajevskij.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Primitivism» frå ,  den 16. april 2011.  
 

Kunsthistorie
Stilartar
Slave to Love

«Slave to Love» er ein song av Bryan Ferry. Det var den første singelen den tidlegare Roxy Music-songaren gav ut i 1985 frå albumet Boys and Girls, og ein av dei mest populære solosongane hans. Singelen kom ut 28. april 1985 og låg ni veker på singellista i Storbritannia, der han nådde tiandeplassen. I Noreg nådde singelen femteplassen på VG-lista og låg seks veker på lista. B-sida til singelen var instrumentalen «Valentine». Det vart òg gjeven ut ein 12" miks av singelen. 

Over to månader seinare framførte han songen på Live Aid på Wembley Stadium i London.

Med på songen er Neil Hubbard og Keith Scott på sologitar, Dire Straits-medlemmet Guy Fletcher på klaverinstrument, Omar Hakim på trommer og Tony Levin på bassgitar.

Musikkvideo
Ein musikkvideo vart regissert av Jean-Baptiste Mondino med den svenske modellen Christine Bergström, den franske modellen Laurence Treil, den nederlandske modellen Marpessa Hennink, Jillian King, Fabrice Langlade, Olivier Poivre og Richard Teophile.

Innhald

7"
 «Slave to Love»
 «Valentine» (Instrumental)

12"-singel: E.G. Records / FERRx 1 881873-1
 «Slave to Love» (Special 12" Re-Mix) – 5:56
 «Slave to Love» (Instrumental) – 4:23
 «Valentine» (Instrumental) – 4:00

Salslister

Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Tony Hadley, Willy DeVille, Elan Atias, Jimmy Scott, Martha Wainwright og Dan Kelly og Róisín Murphy

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Slave to Love» frå ,  den 23. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1985
Bryan Ferry-songar
Gwen Stefani-songar
Róisín Murphy-songar
Songar skrivne av Bryan Ferry
Musikkvideoar regisserte av Jean-Baptiste Mondino
Songar frå 1985
Martha Wainwright-songar
Kefaloniá prefektur

Kefaloniá prefektur (gresk Νομός Κεφαλληνίας, Nomós Kefallinías) var fram til 2010 eit prefektur i Hellas i periferien Dei joniske øyane. Hovudstaden i prefekturet var Argostóli på Kefaloniá. Prefekturet omfatta dei to store øyane Itháki og Kefaloniá og ein del mindre øyar.

Administrativ inndeling

Frå 2011 blei det tidlegare prefekturet delt i dei to periferieiningane Itháki og Kefaloniá.

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell side 

Kefalonia
 
Kefalonia
Bissau

Bissau er hovudstaden i Guinea-Bissau. Han hadde i 1997 eit innbyggjartal på 241 000, og ligg ved utlaupet til elva Geba. Byen er ein viktig hamneby, med utførsla av kopra, palmeolja, ris og meir. Han har ei internasjonal lufthamn, eit universitet og eit forskingsinstitutt.

Bissau vart grunnlagd i 1687 av portugisarane og hadde på 17- og 1800-talet stor slavehandel. Byen tok over for Bolama som hovudstad i Portugisisk Guinea. Han fekk store skadar under ein oppreist i 1998, og nesten heile folkesetnaden flykta frå byen.

Kjelder
 

Byar i Guinea-Bissau
Hovudstader i Afrika
Taxi av Bryan Ferry

Taxi er det åttande studioalbumet til Bryan Ferry, tidlegare solovokalist for Roxy Music. Albumet kom ut på Virgin Records i april 1993 over fem år etter det førre albumet hans, Bête Noire. Dette var det tredje soloalbumet til Ferry etter Roxy Music vart oppløyst i 1983. Albumet selde godt og fekk god kritikk, og nådde andreplassen i Storbritannia, der det selde til gullplate.

Den første singelen, «I Put a Spell on You», var den einaste topp 20-hitten i Storbritannia, med ein 18. plass på lista. Den andre singelen, «Will You Love Me Tomorrow», nådde 23. plassen. Den tredje og siste singelen, «Girl Of My Best Friend» nådde 57. plassen på lista.

Produksjon og innspeling
Taxi er eit coveralbum (sjølv om siste sporet «Because You’re Mine» er ein original). Då Ferry vart spurt om albumet sa han at «Sidan eg byrja å arbeide på Taxi har alt gått bra for meg. Dei siste to åra har vore kjempefint, men eg hadde tre eller fire dårlege år. Då eg gjorde Taxi-albumet var det starten på å få ting riktig igjen. Berre å få gjort noko raskt og effektivt var særs gledeleg. Få noko eg likte ferdig og gå attende til å syngje att, kome seg bort frå mi eiga skriving for ei stund var ein bra ting.»

Mottaking
AllMusic-kritikaren Ned Raggett skreiv: «Taxi syner ein moden Bryan Ferry, elegant og kontrollert, særs mykje på linje med den generelle karrieren hans sidan 1979 ... den handsama vokalen til Ferry, som vart gjort merkeleg flat og komprimert, forsterka den nysgjerrige stemninga.» Entertainment Weekly-skribenten David Browne skreiv om albumet: «Få av nyinnspelingane har den dekadente, muntre entusiasmen coveralbuma hans i 70-åra hadde. Men det er greitt, sidan Ferry har eit anna mål: vakkert uhyggeleg stemningsmusikk for den kjærlege vampyren i oss alle.» Rob Sheffield gav albumet tre stjerner og skreiv at «Taxi er ei samling av gjennomgåande kvalitet, som varierer frå 'Amazing Grace' til 'All Tomorrow's Parties.'»

Innhald

Medverkande
Henta frå platenotata.

 Bryan Ferry – solovokal, piano, orgel, heks, synthesizer, strykarar
Andre medverkande
 Robin Trower – gitar
 Neil Hubbard – gitar
 David E. Williams – rytmegitar
 Michael Brook – gitar
 Andy Newmark – trommer
 Steve Ferrone – trommer
 Michael Giles – trommer
 Nathan East – bassgitar
 Steve Pearce – bassgitar
 Greg Phillinganes – vibrafon, strykarar, synthesizer, munnspel
 Chris Stainton – Hammondorgel
 David Sancious – Hammondorgel
 Andy Mackay – altsaksofon
 Maceo Parker – altsaksofon
 Mel Collins – tenorsaksofon
 Flaco Jiménez – trekkspel
 Luís Jardim – perkusjon
 Carleen Anderson – korvokal
 Richard T. Norris - programmering

Teknisk
 Richard T. Norris, Sven Taits - lydteknikar
 Bob Clearmountain - miksing
 Bryan Ferry, Nick de Ville - kunstnarisk leiar
 Anton Corbijn - fotografi

Salslister
Album

Singlar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Taxi (Bryan Ferry album)» frå ,  den 16. april 2011 og 24. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Musikkalbum frå 1993
Bryan Ferry-album
Reprise Records-album
Nagano

Nagano er ein by i prefekturet Nagano i Chūbu på øya Honshu i Japan. Byen er kjend for å ha vore arrangør for vinter-OL 1998.

Nagano ligg i eit område med mange åsar og bakkar. Byen hadde om lag 378,000 innbyggjarar i 2006, og er m.a.o. ikkje blant dei største byane i Japan. Her ligg eit universitet frå 1949, og det er både tre- og silkeindustri i byen. Den største attraksjonen i Nagano er buddhisttemplet Zenkō-ji frå 600-talet. Templet er eitt av dei få gjenverande pilgrimsmåla i Japan.

Både jarnbane og vegnettet er godt utbygd frå byen, og innanriksflyplassen Matsumoto Airport ligg ikkje langt unna.

Kjelder 

 Engelsk Wikipedia om Nagano, henta inn 16. april 2011.

Byar i Japan
Kobe

Kobe er ein hamneby i prefekturet Hyōgo i Kansai på øya Honshu i Japan. Kobe er den sjette største byen i Japan med over 1,5 millionar innbyggjarar. Kobe ligg ved Osaka-bukta, 3 mil vest for Osaka.

Jordskjelvet 

I 1995 vart Kobe råka av eit kraftig jordskjelv som målte 6,8 på Richter-skalaen. Over 6,400 menneske miste livet, og m.a. vart hamneanlegget øydelagt. Hamneanlegget vart gjenoppbygd etter jordskjelvet.

Næringsliv 

Det er mykje industri i Kobe; dette omfattar både tungindustri, moteindustri og næringsmiddelindustri. Her ligg fleire universitet og ymse høgskular, fleire store parkar, eit akvarium og fleire museum.

Transport 

Verdas lengste hengebru, Akashi-Kaikyo-brua, som opna i 1998, går frå Kobe og ut til øya Awaji. Både vegnettet og jarnbanen er godt utbygd, og det finst fleire flyplassar i nærleiken.

Kultur 

Ved Kobe ligg også dei varme kjeldene Arima Onsen. Byen er også vidgjeten for eit spesielt oksekjøt frå Kobe. Ein jazzfestival vert halden her kvart år, det finst mange ulike idrettslag frå Kobe, m.a. ein eigen golfklubb og segleklubb.

Kjelder 

 
 Engelsk Wikipedia om Kobe, henta inn 16. april 2011.

Byar i Japan
Guatemala by

Guatemala by (spansk Ciudad de Guatemala) er hovudstaden i Guatemala. Med eit innbyggjartal på 942 300 i kjernen og om lag 2 millionar med kringliggjande område inkluderte, er han den største byen i Mellom-Amerika. Byen ligg på ei grøderik høgsletta 1490 meter over havnivået, mellom vulkanane Fuego, Agua og Pacaya.

Guatemala by vart grunnlagd i 1776 og vart den tredje hovudstaden i landet etter Ciudad Vieja og Antigua. Byen har fleire universitet - det eldste frå 1676.

Bakgrunnsstoff

Kjelder 
 

Byar i Guatemala
Hovudstader i Nord-Amerika
Børt-Erik Thoresen

Børt-Erik Thoresen () var ein norsk TV-personlegdom, visesongar, musikar, låtskrivar og skodespelar frå Dovre. Thoresen var bror til Åse Thoresen. 

Thoresen spelte både gitar og fiolin. Han platedebuterte i 1954, og gjorde mellom anna innspelingar med systera. Frå 1964 til 1968 jobba han som skodespelar, mest på Rogaland Teater, men også på Det Norske Teatret. Han spelte ofte i musikalar og operettar.

Han vart tilsett i underhaldningsavdelinga i NRK i 1968 og laga ei rekkje program rundt norsk folkemusikk og gamaldans. Frå slutten av 80-talet til 1992 jobba han ved Opplandsradioen på Lillehammer. Han var gift med operasongarinna Aase Nordmo Løvberg.

Plateinnspelingar
 1966: Hei huskom i hei - utgitt på plateselskapet Nor-Disc 
 1966: Viser ved peisen - med Åse Thoresen, Triola
 1969: Folkelige viser - med Åse Thoresen, Triola
 1974: Ekko fra Dombås - Triola
 1975: Børt-Erik Thoresen med nogo attåt - samleplate
 1978: Hjembygdas melodi - Triola
 1977: En visebukett - med flere artister, Philips
 1984-1988: Glade minner 1 – 3 (Glad Musikk) - med Åse Wentzel og Gunnar «GP» Pedersen
 1997: Børt-Erik Thoresen valser og viser seg..  - samleplate
Bøker
 Viser ved peisen, Oslo 1978: Cappelen
 Ekko fra Dombås (ca. 1960)

Kjelder
 Artikkelen byggjer på bokmålswikipedia om Børt-Erik Thoresen, henta inn 16. april 2011.''
 Biografi i Norsk pop- og rockleksikon fra 2006

Programleiarar for NRK
Norske visesongarar
Norske låtskrivarar
Norske skodespelarar
Folk frå Dovre
Baruch S. Blumberg

Baruch Samuel Blumberg () var ein USA-amerikansk lækjar, nobelprisvinnar og president i American Philosophical Society. Blumberg vann nobelprisen i medisin i 1976 saman med Daniel Carleton Gajdusek.

Biografi 

Blumberg voks opp i Brooklyn, New York City. Han fullførte doktorgraden sin i 1957 ved Balliol College i Oxford i England. I 1976 fekk han så nobelprisen «for sine oppdagingar rundt nye mekanismar til opphavet og utspreiinga av infeksjonssjukdomar.» Frå 1964 har han vore medlem i Fox Chase Cancer Center i Philadelphia.

Blumberg har identifisert fleire farlege virus gjennom karrieren sin. Eitt av desse er Hepatitt B-viruset, som han også har utvikla ein vaksine mot. 

Sidan 1977 har han vore universitetsprofessor i medisin og antropologi ved University of Pennsylvania, og frå 1989 til 1994 var han Master of Balliol College i Oxford. Frå 1999 til 2002 var han direktør ved NASA Astrobiology Institute.

Kjelder 

 Engelsk Wikipedia og bokmålswikipedia om Blumberg, henta inn 16. april 2011.

USA-amerikanske legar
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i medisin
Folk frå New York City
Georgetown i Guyana

Georgetown er den største byen og hovudstaden i Guyana. Han hadde i 2004 235 000  innbyggjarar og ligg ved utlaupet til elva Demerara ved Atlanterhavet. Byen ligg under havnivået og er verna av dike. Brorparten av handelen i landet går gjennom hamna i byen. Her finst tekstilindustri, sukkerfabrikkar og det vert fiska etter reker. Byen er endepunktet for to jarnbanestrekkjer langs kysten og har eit universitet frå 1963.

Georgetown vart grunnlagd av britar i 1781. Byen vart seinare okkupert av franskmenn og nederlendarar fram til 1812. I byen er det ei anglikansk domkyrkja i tre frå 1889, og er med ei høgd på 44 meter mellom dei høgste trebygningane i verda.

Kjelder

Bakgrunnsstoff

Byar i Guyana
Hovudstader i Sør-Amerika
Tegucigalpa

Tegucigalpa er hovudstaden i Honduras og ligg i innlandet om lag 900 meter over havnivået. Byen har vakse saman med Comayagüela og hadde rundt 1 186 400 innbyggjarar i 2002. Byen har ei domkyrkja frå 1700-talet og to universitet - det eldste frå 1847. 5 kilometer sør for Tegucigalpa ligg den internasjonale lufthamni Toncontín.

Tegucigalpa vart grunnlagd i 1578 som ein gull- og sylvgruveby. Byen har vore hovudstad sidan 1880.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
 

Byar i Honduras
Hovudstader i Nord-Amerika
All Tomorrow's Parties

«All Tomorrow's Parties» er ein song av The Velvet Underground, skriven av Lou Reed og gjeven ut på debutalbumet til gruppa i 1967, The Velvet Underground & Nico.

I følgje Reed kom inspirasjonen til songen frå då Reed observerte Andy Warhol-klikken og han skildra forskjellige folk ved the Factory på denne tida. «Eg såg Andy. Eg såg Andy observere alle andre. Eg kunne høyre folk sei dei mest fantastiske ting, dei sprøaste ting, dei morosamaste ting, dei tristaste ting». Songen vart favoritten til Andy Warhol av The Velvet Underground.

Ei forkorta utgåve av songen vart gjeven ut som singel i juli 1966 med «I'll Be Your Mirror» som b-side. Songen er om lag halvparten så lang som albumversjonen. Songen nådde ikkje singellista.

Innspeling
Songen vart spelt inn i Scepter Studios i New York i april 1966. Han har eit pianomotiv spelt av John Cale, hovudsakleg basert på tonegrupper. Det var ein av dei første popsongane som nytta handsama piano.

Nico syng solovokal.

Andre versjonar
Både Nico og Lou Reed har spelt inn soloversjonar av songen. Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Jun Togawa, Apoptygma Berzerk, Ass Ponys, Buffalo Tom, Japan, Bauhaus, Jeff Buckley, Icehouse, Los Tres, The Method Actors, Nick Cave and the Bad Seeds, the Oysterband, Tom Robinson, Kikka Sirén, Simple Minds, Siouxsie and the Banshees, Rasputina, Kendra Smith, Bryan Ferry, June Tabor, Johnette Napolitano, Iron and Wine, Deerhoof, Hole, The Music Tapes, Ordo Rosarius Equilibrio og Black Tape for a Blue Girl.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «All Tomorrow's Parties» frå ,  den 16. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

The Velvet Underground-songar
Songar frå 1966
Singlar frå 1966
Eksperimentelle rockesongar
Psykedeliske songar
Lou Reed-songar
Nick Cave-songar
Bryan Ferry-songar
Siouxsie and the Banshees-songar
Simple Minds-songar
Mamouna

Mamouna er det niande studioalbumet til Bryan Ferry, gjeve ut på Virgin Records i september 1994. Det var det første albumet til Ferry med originale songar på sju år og han brukte seks år på å skrive songane og spele dei inn, under arbeidstittelen Horoscope. Albumet nådde 11. plassen på UK Albums Chart og 12. plassen på VG-lista i Noreg. 

Albumtittelen referer til ein by i Marokko kalla Mamouna som tyder «trygg» på arabisk. 

Fleire av dei tidlegare bandmedlemmane hans i Roxy Music spelte på albumet, inkludert Brian Eno som slutta i bandet i 1973.

Mottaking
I ei melding for AllMusic skreiv kritikaren Ned Raggett om albumet: «Det er somme songar verdt å merke seg  ‘The 39 Steps’ har ei noko truande stemning ved seg, som høver med tanke på den filmatiske referansen i tittelen. Ferry /Eno-samarbeidet ‘Wildcat Days’ syner noko av dei gamle synth-smeltande glimta til Eno. Totalt sett er Mamouna behageleg utan å vere involverande.»

Innhald

Medverkande

 Bryan Ferry – solovokal, synthesizer, piano
 Phil Manzanera – gitar på spor 1 og 7. 
 Robin Trower – gitar på spor 6
 Maceo Parker – altsaksofon på spor 2. 
 Nile Rodgers – rytmegitar på spor 2, 6 og 9. 
 Carleen Anderson – korvokal
 Nathan East – bassgitar utanom spor 4. 
 Pino Palladino – bassgitar på spor 4
 Guy Pratt – wah-bass på spor 5 og 6
 Brian Eno – lydar
 Steve Ferrone – trommer
 Guy Fletcher – synthesizer
 Neil Hubbard – gitar
 Luke Cresswell – perkusjon på spor 2
 Luís Jardim - perkusjon på spor 3
 Neil Jason – dyrelydar
 Chester Kamen – gitar
 Andy Mackay – altsaksofon på spor 8
 Mike Paice – altsaksofon på spor 7
 Richard T. Norris – sløyfer, programmering
 Steve Scales – perkusjon
 Jeff Thall – gitar
 Yanick Etienne – korvokal på spor 5 og 6
 Paul Johnson –  korvokal på spor 6
 Fonzi Thornton – korvokal
 David Williams – gitar, korvokal
 Jhelisa Anderson – korvokal

Teknisk
Johnson Somerset – assisterande produsent
Sven Taits – lydteknikar
Richard T. Norris – ekstra lydteknikar
Bob Clearmountain – miksing
Bob Ludwig – mastering
Bryan Ferry, Nick de Ville – kunstnarisk leiar
James Ward – måleri
Steven Cassidy – fotografi

Salslister
Album

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mamouna» frå ,  den 24. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1994
Bryan Ferry-album
Capitol Records-album
As Time Goes By av Bryan Ferry

As Time Goes By er det tiande studioalbumet til den engelske songaren Bryan Ferry. Det kom ut i 1999 og består av pop- og jazzstandardar. Albumet nådde 16. plassen på den britiske albumlista og selde til gullplate for over 100 000 selde eksemplar i Storbritannia. Albumet nådde 23. plass i Noreg. 

Det var produsert av Ferry i lag med Rhett Davies, som hadde arbeidd med Ferry sidan dagane i Roxy Music.

Mottaking
AllMusic-skribenten Stephen Thomas Erlewine skreiv om albumet: «På overflata verkar det som eit steg til sides for Ferry, men til sjuande og sist er det heilt i tråd med hans arbeid. Det er sant at det ikkje er eit stort album i den større samanhengen, men det er lett å bli forført av den uformelle elegansen.» The A.V. Club-kritikaren Keith Phipps skreiv at «resultata er både føreseielege og spanande, musikalsk smakfullt, men like kjenslemessig rått som gode manerar tillet.»

Innhald

Medverkande

 Bryan Ferry - solovokal, synthesizer, arrangement
 Phil Manzanera - gitar
 Alan Barnes - klarinett, tenorsaksofon
 Nicholas Bucknail - klarinett
 Wilfred Gibson - fiolin
 Bob Hunt - trombone
 Chris Laurence - bassgitar
 Andy Newmark - trommer
 Anthony Pleeth - cello
 Frank Ricotti - perkusjon
 John Sutton - trommer
 Enrico Tomasso - trompet
 Hugh Webb - harp
 Gavyn Wright - fiolin
 Peter Lale - bratsj
 Boguslaw Kostecki - fiolin
 Jose Libertella - bandoneon
 Luis Stazo - bandoneon
 Paul Clarvis - trommer
 Philip Dukes - bratsj
 Colin Good - piano, musikalsk leiar, arrangement
 Anthony Pike - klarinett
 Jim Tomlinson - klarinett, altsaksofon
 Richard Jeffries - bassgitar
 Malcolm Earle Smith - trombone
 Abraham Leborovich - fiolin
 James Sanger - programmering
 Robert Fowler - klarinett
 Martin Wheatley - banjo
 Timothy Lines - klarinett
 David White - klarinett
 Nils Solberg - gitar
 David Woodcock - fiolin
 Cynthia Millar - ondes martenot

Teknisk
 Robin Trower - assosiert produsent
Mark Tucker - lydteknikar
Steve Pelluet - assisterande lydteknikar
Chris Dibble, Sven Taits - ekstralydteknikar
Nick de Ville, Bryan Ferry - kunstnarisk leiar
Bogdan Zarkowski - kunst
Mike Owen - fotografi

Salstrofé og salstal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «As Time Goes By av Bryan Ferry» frå ,  den 24. juli 2021. 
 oppgav desse kjeldene:

Bryan Ferry-album
Musikkalbum frå 1999
Album produserte av Rhett Davies
Virgin Records-album
Coveralbum
Tradisjonelle popalbum
As Time Goes By

«As Time Goes By» er ein song skriven av Herman Hupfeld i 1931. Han vart mest kjend i 1942 då han vart sungen av Sam (Dooley Wilson) i filmen Casablanca. Songen vart stemnd fram til 2. plass på lista til AFI over dei 100 beste songane i film. Han har vorte nytta som fanfare for Warner Bros. Pictures sidan 1998.

Historie
Herman Hupfeld skreiv «As Time Goes By» for Broadway-musikalen Everybody's Welcome i 1931. I det originale showet vart han sungen av Frances Williams. Han vart spelt inn same året av fleire artistar, mellom andre Rudy Vallee.

Songen vart spelt inn på ny i 1942 i filmen Casablanca, sungen av Dooley Wilson i lag med pianist Elliot Carpenter og høyrt gjennom filmen som eit leiemotiv. Wilson klarte ikkje å få spelt inn ein singel av songen før det vart musikarstreik, noko som førte til at studioet gav ut Vallee-versjonen frå 1931 på ny og gav han ein hitt i 1942.

Den kjende opningslinja, «You must remember this...», er i røynda starten på refrenget på songen i den originale utgåva. Wilson song ikkje dei første versa i Casablanca, men dei seinare innspelingane har følgd denne versjonen, slik at det første verset i røynda er ukjend for folk flest.

Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar, som Billie Holiday, Engelbert Humperdinck, Bing Crosby, Perry Como, Frank Sinatra, Harry Nilsson, Julio Iglesias, Johnny Nash (43. plass på Billboard-lista i 1959), Carly Simon, Tony Bennett, Jane Monheit, Rod Stewart, Jimmy Durante, Gal Costa, Sammy Davis, Jr., Bryan Ferry, Barbara Streisand, Bob Dylan, Willie Nelson, Jimmy Durante, Vera Lynn, Andy Williams, Barry White, Tom Waits, The Duprees, ZZ Top, Widespread Panic og Johnny Mathis.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «As Time Goes By (song)» frå ,  den 16. april 2011.  

Jazzsongar
Songar frå 1931
Shirley Bassey-songar
Barbra Streisand-songar
Billie Holiday-songar
Frank Sinatra-songar
Perry Como-songar
Willie Nelson-songar
Harry Nilsson-songar
Johnny Mathis-songar
Rod Stewart-songar
Bryan Ferry-songar
Engelbert Humperdinck-songar
Bing Crosby-songar
Julio Iglesias-songar
Carly Simon-songar
Tony Bennett-songar
Sammy Davis Jr.-songar
Neil Diamond-songar
Bob Dylan-songar
Vera Lynn-songar
Barry White-songar
Tom Waits-songar
ZZ Top-songar
The Way You Look Tonight

«The Way You Look Tonight» er ein song frå filmen Swing Time, opphavleg framført av Fred Astaire. Han vann Oscarprisen for beste song i 1936. Songen vart sungen til Ginger Rogers som Penelope «Penny» Carroll av Astaire-rolla John «Lucky» Garnett medan Penny vaskar håret sitt i rommet ved sidan av, og kjende seg alt anna enn vakker. Songen var skriven av Jerome Kern med tekst av Dorothy Fields, og har vorte ein standard. Fields sa seinare: «Første gong Jerry spelte melodien for meg gjekk eg ut og starta og gråte. Utgjevinga tok livet av meg. Eg klarte ikkje å stoppe, han var så vakker.»

Andre versjonar
Billie Holiday spelte inn songen same året som filmen kom ut. Han vart òg spelt av Frank Sinatra i 1964, Doris Day, Johnny Pace, Tony Bennett, Ella Fitzgerald, Andy Williams, Chad & Jeremy, Bryan Ferry, Olivia Newton-John, Johnny Maestro, Phil Collins, Harry Connick, Jr., Rod Stewart, Dexys Midnight Runners, James Darren, Michael Bublé, Sal Viviano, Steve Tyrell, Westlife, Joey McIntyre, Maroon 5, Ray Quinn, Kris Allen, Elena Bennett og i 1930-åra som ein duett mellom Bing Crosby og den dåverande kona Dixie Lee. Songen vart òg ein hitt for The Lettermen i 1961, då han nådde 13. plass på Billboard Hot 100.

Jazzpianisten Art Tatum har spelt inn ein instrumentalversjon av songen i 1990.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Way You Look Tonight» frå ,  den 16. april 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Jazzstandardar frå 1930-åra
Songar frå 1936
Singlar frå 1961
Fred Astaire-songar
Frank Sinatra-songar
Ella Fitzgerald-songar
Tony Bennett-songar
Bryan Ferry-songar
Rod Stewart-songar
Bing Crosby-songar
Popstandardar
Oscarvinnarar
Neil Diamond-songar
Doris Day-songar
Olivia Newton-John-songar
Phil Collins-songar
Michael Bublé-songar
Westlife-songar