alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Agape - Agape

Agape – Agape / Love – Love er det 14. albumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1983 på Uniton. I 2004 gav SPV ut albumet på nytt med eitt bonusspor.

Det er åtte musikkstykke på albumet og det lengste er det siste, «Why Do I Fall Asleep».

Innhald

Medverkande 
 Florian Fricke – piano, vokal, perkusjon
 Daniel Fichelscher – gitar, perkusjon, vokal
 Conny Veit – gitar
 Renate Knaup – vokal

Gjestemusikarar
 Frank Fielder
 Jan Lorck-Schierning
 Nina

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Agape – Agape» frå ,  den 9. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

AGAPE-AGAPE, LOVE-LOVE. POPOL VUH - Albums
The Transcendent Music Of Popol Vuh av Gary Bearman (meldingar av kvart album, på engelsk)

Popol Vuh (Tyskland)-album
Musikkalbum frå 1983
Spirit of Peace

Spirit of Peace er det 15. studioalbumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1985 på Cicada. Det første sporet vart nytta av Werner Herzog i dokumentarfilmen hans Gasherbrum - Der leuchtende Berg om Reinhold Messner.

Innhald

Medverkande 
 Florian Fricke – piano, vokal
 Daniel Fichelscher – akustisk gitar
 Renate Knaup – vokal

Gjestemusikarar
 Conny Veit – Elektrisk gitar
 Bernd Wippich – Elektrisk gitar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Spirit of Peace» frå ,  den 9. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 

http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia80.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
http://www.venco.com.pl/~acrux/spirit.htm

Popol Vuh (Tyskland)-album
Musikkalbum frå 1985
Cobra Verde av Popol Vuh

Cobra Verde er det 16. albumet av Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1987 på Milan Records som den originale filmmusikken til Werner Herzog-filmen Cobra Verde med Klaus Kinski. I 2006 gav SPV ut albumet på nytt med eitt bonusspor, som var spelt inn under innspelinga for Popol Vuh-albumet For You and Me i 1991.

Innhald

Medverkande 
 Florian Fricke – piano, synclavier, vokal
 Daniel Fichelscher – gitar, perkusjon, vokal
 Renate Knaup – vokal

Gjestemusikarar
 Kristen Ritter – vokal (på 1)
 Irmgard Hecker – vokal (på 7)
 Kor frå Den bayerske statsoperaen

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 
 http://www.popolvuh.nl/cobraverde 
 http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
 http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia80.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
 http://www.venco.com.pl/~acrux/cobra.htm

Popol Vuh (Tyskland)-album
Filmmusikkalbum frå 1987
Saftdrikk

Saftdrikk er drikkeferdig saft, altså saft utblanda med vatn som blir selt i butikkar og kioskar. I Noreg er kravet til råsaftinnhold minst 8 g i 100 g drikkeferdig vare. Dersom råsaftinnholdet er minst 50% kan produktet kallast nektar. Ferdigblanda, heimelaga drikk av denne typen heiter saftogvann på norsk. 

Drikke
For You and Me

For You and Me er det 17. albumet av Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1991 på Milan Records. I 2006 gav SPV ut albumet på nytt med eitt bonusspor.

Innhald

Medverkande 
 Florian Fricke – piano
 Daniel Fichelscher – gitar
 Renate Knaup – vokal

Gjestemusikarar
 Guido Hieronymus – klaverinstrument, gitar
 Anne-Marie O'Farell – Irish harp (på 2)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «For You and Me» frå ,  den 9. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 
http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia90.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
http://www.venco.com.pl/~acrux/foryou.htm

Popol Vuh (Tyskland)-album
Musikkalbum frå 1991
Physiologus

Physiologus, og kalla Fysiologus, er ei tidlegkristen bok på gresk med ukjend forfattar som skildrar plantar og tre, stein og dyr, mest fabeldyr, på måtar som set dei inn i ein kristen heilskap ved å gje dei vonde eller gode eigenskapar, og soleis gjeve tilvising på korleis mennesket skal finne vegen til frelsa. Verket er ikkje ei vitskapleg skildring av dyreverda i vår tids meining, men legg eigenskapar av meir eller mindre uverkeleg art til dei ulike dyra og fabeldyra som nyttast som døme.

Verket var opphavleg på 48 kapittel, og vert rekna for å ha opphav i Alexandria i Egypt i tida mellom det andre og fjerde hundreåret av vår tidsrekning. Men det vart etter kvart utbreidd i ein mengd ulike versjonar på lokale språk i dei kristne samfunna i Austen og i mellomalderens Europa. Den bysantinske Physiologus vart til dømes inndelt i seks delar, og ein langt meir moraliserande utgåve som vert tillagt kyrkjefaren Den heilage Basilios den store (om lag 330-379), hadde tretti avsnitt. I løpet av mellomalderen vart Physiologus å finne i etiopiske, syriske, arabiske, armeniske, serbiske, rumensk, latinske (om lag år 400), angelsaksiske, islandske, høgtyske, franske, provencalske, italienske og andre språklege versjonar. Mange av dei er illustrerte, som til dømes den islandske versjonen, som det berre er att fragment av.

Dei einskilde avsnitta av Physiologus er vanlegvis ordna slik at det aktuelle dyret eller fabeldyret vert identifisert i eit innleiande parti, etterfølgd av eit formelaktig «Physiologus seier om...», der det vert greie for på kva måte dyret ter seg i ymse situasjonar, og kva dette tyder med omsyn til å skjøne kva den kristne læra går ut på, mellom anna kva som er kristne dygder og kva som er kristne lastar. I somme samanhengar vert jamvel dyret og dyrets framferd samanlikna med Kristus. Ved til dømes ein påstand om at pelikanmora gjev liv til  ungane sine ved å gje dei sitt eige blod å drykkje, illustrerast det kva det hadde å seie for menneska at Kristus døydde som offer for dei og sigra over dauden, og soleis gjere greie for det som kjem rituelt til uttrykk i nattverden. Fugl Føniks, som brenn opp seg sjølv på altaret i solas tempel for å stå opp av sin eigen aske på den tredje dagen, vert på liknande vis å tyde som eit symbol på Kristus som står opp frå dauden.

På bakgrunn av den autoriteten Physiologus fekk hjå dei lærde i mellomalderens Europa, vart det med tida skrive fleire såkalla bestiar som skildra dyr og handlingane deira som allegoriar for Kristus, djevelen, dei kristne dygdene og lastane og så bortetter. Mange av motiva i romansk kyrkjekunst skal difor òg tolkast på bakgrunn av Physiologus eller lokale bestiar. Physiologus har truleg òg gjeve naudsynt autoritet til kunne å nytte i kyrkjeleg samanheng slike dyr, dyremotiv og liknande som hadde meiningsinnhaldet sitt frå den lokale folketrua eller den tidlegare lokale heidendomen, slik det kan sjåast i til dømes skurden på norske stavkyrkjer.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff
Den greske Physiologus i tysk omsetjing. 
Physiologus på nettstaden The Catholic Encyclopedia.

Kunst
Fabeldyr
Manuskript
Bøker frå 100-talet
Biologibøker
Biologihistorie
City Raga

City Raga er det 18. albumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1995 på Milan Records.

Innhald

Medverkande 
 Florian Fricke – piano
 Guido Hieronymus – klaverinstrument, elektrisk gitar
 Maya Rose – vokal

Gjestemusikarar
 Daniel Fichelscher – akustisk gitar (på 5)
 Barnekor frå Kathmandu

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «City Raga» frå ,  den 9. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia90.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
http://www.venco.com.pl/~acrux/cityraga.htm

Popol Vuh (Tyskland)-album
Musikkalbum frå 1995
Shepherd's Symphony - Hirtensymphonie

Shepherd's Symphony – Hirtensymphonie er det 19. studioalbumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1997 på Mystic Records. I 2004 gav SPV ut albumet på nytt med eit anna plateomslag.

Innhald

Medverkande 

Florian Fricke – piano
Guido Hieronymus – klaverinstrument, elektrisk gitar
Frank Fiedler – synthesizer

Bakgrunnsstoff 
 http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
 http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia90.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
 http://www.venco.com.pl/~acrux/shepherd.htm

Popol Vuh (Tyskland)-album
Musikkalbum frå 1997
Kenji Ogiwara

Kenji Ogiwara () er ein japansk, tidlegare kombinertløpar og seinare politikar frå Kusatsu. Han vart verdsmeister i nordisk kombinert både i 1993 og 1997, og tok ein bronsemedalje i kombinertsprinten i 1999. Perioden 1992-95 vann Japan, med Kenji Ogiwara på laget, fire strake gullmedaljar for lag i to olympiske meisterskap og to verdsmeisterskap. Han vann 17 verdscuprenn og fekk i tillegg tolv andreplassar og to tredjeplassar.

Kombinertløparen Tsugiharu Ogiwara var tvillingbror hans.

Aktiv
Kenji Ogiwara debuterte i verdscupen i kombinert på tampen av 1991-sesongen, i sveitsiske St. Moritz vart han nummer ti. Han oppnådde ein fjerdeplass i eit verdscuprenn i Breitenwang i januar 1992, før han kom på sjuandeplass under vinterleikane i Albertville. Den 9. februar gjekk han Japan inn til OL-gull i lagtevlinga i kombinert, dei andre på laget var Reiichi Mikata og Takanori Kōno. Denne gullmedaljen var den fyrste av fire strake til Japan i lagtevlinga. I ski-VM 1993 i Falun paraderte Ogiwara i mål, over tre og eit halvt minutt føre sølvlaget frå Noreg. Både i 1993, under vinter-OL 1994 og i VM 1995 hadde Ogiwara med seg førnemnde Kono og Masashi Abe på laget. I 1995 var tevlinga utvida til å gjelde fire mann, Ogiwara sin tvillingbror Tsugiharu Ogiwara kompletterte då laget.

Kenji Ogiwara vart dobbelmeister i Falun i 1993, då han vann ein overlegen siger i den individuelle kombinertøvinga, han var i mål over halvtanna minutt før sølvmedaljøren Knut Tore Apeland frå Noreg. Han vart så nummer fire i kombinert i vinterleikane på Lillehammer i 1994, og nummer fem i verdsmeisterskapen på ski i Thunder Bay i 1995. Ogiwara vart så i 1997 verdsmeister individuelt for andre gong. Under vinter-OL på heimebane i Nagano i 1998 lukkast han ikkje heilt og måtte nøye seg med ein fjerdeplass individuelt. Heller ikkje i lagtevlinga i kombinert vart det japansk OL-medalje.

Frå 1999 var det to individuelle kombinertøvingar i dei store meisterskapa. Ogiwara vann bronsemedaljen i sprintøvinga under VM 1999 i Ramsau og vart nummer seks i normaløvinga. To år seinare vart han høvesvis nummer fem og sju i dei to øvingane under ski-VM 2001 i Lahti. I sin siste meisterskap, vinter-OL 2002 i Salt Lake City, vart han nummer elleve.

I 1995 vart Ogiwara tildelt Holmenkollmedaljen.

Verdscupsigrar

Kjelder
 Sportsboken, aktuelle årgangar
 

Japanske kombinertløparar
Olympiske meistrar for Japan
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Vinnarar av Holmenkollmedaljen
Knuten

Knuten er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 706 meter over havet.

Referansar 

Fjell på Spitsbergen
Sherdahlfjellet

Sherdahlfjellet er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 785 meter over havet.

Referansar 

Fjell på Spitsbergen
Agnar Lirhus

Agnar Lirhus () er ein norsk forfattar og musikar.

Han har studert klassisk gitar ved Norges musikkhøyskole, allmenn litteraturvitskap og norsk grammatikk ved Universitetet i Oslo og gått forfattarstudiet ved Høgskulen i Telemark. Han spelte tidlegare i bandet Superfamily.

Lirhus debuterte som forfattar med romanen Skogen er grønn i 2005 og har sidan gjeve ut ei diktsamling og fire romanar.

Bøker 
 2005 – Skogen er grønn – Roman
 2006 – Til øya – Roman
 2009 – Mount Tupelo – Roman
 2010 – Affektlære – Roman
 2011 – Oss – Diktsamling
 2013 – Historien om oss – Roman

Prisar og utmerkingar 
 2011 – Bokhandelens forfatterstipend

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Agnar Lirhus på nettstaden til Forlaget Oktober
 Utgjevingar av Agnar Lirhus i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Folk frå Moss
Forfattarar frå Østfold
Norske lyrikarar
Norske musikarar
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2005
Skifertoppen

Skifertoppen er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 761 meter over havet.

Referansar 

Fjell på Spitsbergen
Bogegga

Bogegga er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 903 meter over havet.

Referansar 

Fjell på Spitsbergen
Fjellet Borgen

Borgen er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 701 meter over havet.

Referansar 

Borgen
Bohrryggen

Bohrryggen er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 1 255 meter over havet.

Referansar 

Fjell på Spitsbergen
Niels Bohr
Plutofjellet

Plutofjellet er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 1 462 meter over havet.

Referansar 

Fjell på Spitsbergen
Neptunfjellet

Neptunfjellet er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 1 524 meter over havet.

Referansar 

Fjell på Spitsbergen
Merkurfjellet

Merkurfjellet er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 1 295 meter over havet.

Referansar 

Fjell på Spitsbergen
Pallasfjellet

Pallasfjellet er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 1 600 meter over havet.

Referansar 

Fjell på Spitsbergen
Sylvain Guillaume

Sylvain Guillaume () er ein fransk, tidlegare kombinertløpar frå Champagnole i Jura som vann OL-sølv i øvinga i 1992 og VM-bronse i 1995. I 1998 var han med på Frankrikes bronselag i lagtevlinga under olympiaden i Nagano. Han vann eitt verdscuprenn og stod på pallen fem gongar i same.

Aktiv
Guillaume debuterte i verdscupen i kombinert i 1988 med ein 12. plass i slutten av mars månad. Nokså nøyaktig eitt år seinare gjorde han sin klart beste prestasjon til dess, då han vart nummer fire i Thunder Bay i Canada.

Etter to svake sesongar presterte Guillaume på eit heilt anna nivå då vinterleikane 1992 gjekk av stabelen i heimlandet og Albertville. Her vann han sølvmedaljen i kombinert, landsmannen Fabrice Guy vann rennet og vart olympisk meister. I lagtevlinga vart Frankrike nummer fire. Dei neste to sesongane var Guillaume ikkje i stand til å måle seg mot den ypparste verdseliten i øvinga. Han vart likevel såpass bra som nummer ni under OL på Lillehammer i 1994.

Også i 1995-sesongen hamna han nede på resultatlistene i verdscupen, men overraska stort og tok bronsen under VM 1995 i Thunder Bay, berre norske Fred Børre Lundberg og finske Jari Mantila var betre.

Guillaume vann den 20. januar 1996 sitt einaste verdscuprenn, med Kenji Ogiwara og Knut Tore Apeland på dei neste plassane. I ski-VM 1997 i Trondheim vart han nummer 19. Under OL 1998 i Nagano var Guillaume med på det franske laget som fekk bronse i lagtevlinga. Sjølv kom han på niandeplass i det individuelle rennet undr olympiaden, same plasseringa fekk han i normaløvinga i ski-VM 1999 i Ramsau.

Dei siste tre år han var aktiv, 2000-02, var han på ingen måte i stand til å hamle opp mot verdseliten i kombinert.

Kjelder
 Sportsboken, aktuelle årgangar

Franske kombinertløparar
Deltakarar under vinter-OL 1992
Deltakarar under vinter-OL 1994
Deltakarar under vinter-OL 1998
Sør-Jan

Sør-Jan er den sørvestlege delen av Jan Mayen. Jan er ei forkorting av Jan Mayen.

Referansar 

Jan Mayen
Nord-Jan

Nord-Jan er den nordaustre delen av Jan Mayen. Jan er ei forkorting av Jan Mayen. Det høgaste fjellet på Jan Mayen, Beerenberg, ligg på Nord-Jan.

Referansar 

Jan Mayen
Olonkinbyen

Olonkinbyen er ein liten stasjon på Jan Mayen, og er den einaste busettinga på øya. Stasjonen har til kvar tid ei bemanning på 18 personar, som avtener stasjonen for 6 månader av gongen. Personalet blir bytt ut i april og oktober kvart år.. Det er ingen fastbuande i Olonkinbyen.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 Om Olonkinbyen 
 Bilete fra Olonkinbyen
 Bilete over Olonkinbyen 
 Bilder fra Olonkinbyen 
 Satellittbilete over Olonkinbyen

Jan Mayen
Hans Henrik Rode

Hans Henrik Rode () var ein norsk offiser, son av major Georg Frederik Rode og Wilhelmine Stockfleth.
 Han var far til Frederik Rode.

Etter militær utdanning ved Landkadetakademiet i København fekk han stilling som lærar og offiser ved akademiet i Rendsburg. I 1809 fulgte han prins Frederik av Hessen til Noreg som medlem av generalstaben.

Han var til stades ved stormannsmøtet på Eidsvoll den 16. februar 1814.

Livet til Rode er skildra i ein trilogi av Sissel Lange-Nielsen i 
bøkene Enhjørningen og rosen, Tryllefløyten og Den norske løve. Rode var tippoldefar hennar.

Referansar

Bakgrunnsstoff
Hans Henrich Rode frå Lokalhistoriewiki

Norske offiserar
Stormannsmøtet på Eidsvoll
Folk frå Halden
Susanna Happonen

Susanna Happonen () er ein norsk forfattar og sceneteknikar.

Happonen arbeider ved Hålogaland teater i Tromsø og har gått forfattarstudiet ved Universitetet i Tromsø. Ho debuterte som forfattar i 2013 med diktsamlinga Vi.

Bøker 
 2013 – Vi – Diktsamling

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Susanna Happonen på nettstaden til Forlaget Oktober
 Presentasjon av Susanna Happonen på Litteraturnett Nord-Norge 
 Utgjevingar av Susanna Happonen i BIBSYS Ask

Bokmålsforfattarar
Folk frå Oslo
Folk frå Tromsø
Forfattarar frå Oslo
Forfattarar frå Troms
Norske lyrikarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2013
Gine Cornelia Pedersen

Gine Cornelia Pedersen () er ein norsk forfattar og skodespelar.

Pedersen studerer ved Statens teaterhøgskole. Ho debuterte som forfattar i 2013 med romanen Null, som ho fekk Tarjei Vesaas' debutantpris for.

Bøker 
 2013 – Null – Roman
 2015 – Kjærlighetshistorie - Roman

Prisar og utmerkingar 
 Tarjei Vesaas' debutantpris 2013 for Null

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Presentasjon av Gine Cornelia Pedersen på nettstaden til Forlaget Oktober
 

Bokmålsforfattarar
Norske romanforfattarar
Norske skjønnlitterære debutantar i 2013
Vinnarar av Tarjei Vesaas' debutantpris
Forfattarar frå Oslo
Mount Seddon

Mount Seddon er eit fjell med to toppar skild av eit isdekt skard, 20 nautiske mil (37 km) vest for Mount Stinear på nordsida av Fisherbreen i Prince Charles Mountains. Det vart oppdaga frå ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1957. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter Norman R. Seddon, administrerande direktør i B.P. Australia Ltd. sidan 1957, for at dei støtta ANARE.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Mount Seedsman

Mount Seedsman er eit fjell kring 8 nautiske mil (15 km) aust for Mount Dovers i Athos Range i Prince Charles Mountains. Det vart kartlagd frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions). Det er kalla opp etter D.L. Seedsman, ein elektrikar ved Mawson-stasjonen i 1964.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Peak Seven

Peak Seven er ein fjelltopp 5 nautiske mil (9 km) vest-nordvest for Summers Peak i Stinear Nunataks i Mac. Robertson Land. Det vart oppdaga av den sørlege gruppa til ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1954) leia av R.G. Dovers. Namnet vart gjeve som eit kodenamn i felten og har sidan vorte nytta av seinare grupper.

Kjelder

Seven, Peak
Mount Small

Mount Small er eit delvis snødekt fjell som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) sørvest for Crohn Massif i Porthos Range i Prince Charles Mountains. Det vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto tekne av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions), 1956-65. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter G.R. Small, som var geofysikar ved Wilkes-stasjonen, 1964.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Smith Peaks

Smith Peaks er ei gruppe fjelltoppar som ligg like sør for Mount Hordern i David Range i Framnesfjella. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Det vart kartlagd på ny av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions), 1957–60. og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter F.A. Smith, som var dieselmekanikar ved Mawson-stasjonen, 1957.

Dunlop Peak
Dunlop Peak er ein av Smith Peaks, 1330 moh, som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) sør for Mount Hordern i David Range i Framnesfjella. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter R. Dunlop, forskar på kosmisk stråling ved Mawson-stasjonen i 1959.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Mount Stalker

Mount Stalker er eit fjell nord i Athos Range i Prince Charles Mountains, kring 5 nautiske mil (9 km) nordvest for Farley Massif. Det vart kartlagd frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions). Det er kalla opp etter J.F. Stalker, som var vêrobservatør ved Mawson-stasjonen i 1964.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Stabben i Mac. Robertson Land

Stump Mountain eller Stabben er eit fjell i Antarktis med ei høgd på over 310 meter over havet som ligg kring 2 nautiske mil (3,7 km) sørvest for Byrd Head i Mac. Robertson Land. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeve Stabben. Det omsette namnet vart tilrådd av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA).

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Summers Peak

Summers Peak er det høgaste fjellet (2225 moh) av Stinear Nunataks i Mac. Robertson Land. Det vart oppdaga av den sørlege gruppa til ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1954) leia av R.G. Dovers, som namngav det etter dr. R.O. Summers, militærlege ved Mawson-stasjonen i 1954.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Mount Sundberg

Mount Sundberg er eit pyramideforma fjell sentralt i Thomson Massif i Aramis Range i Prince Charles Mountains. Det vart først vitja i desember 1956 av den sørlege gruppa til ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) leia av W.G. Bewsher. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter G. Sundberg, som var motormekaniker ved Mawson-stasjonen i 1956.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Mount Tarr

Mount Tarr er eit fjell 2,5 km aust-søraust for Mount Creighton i Porthos Range i Prince Charles Mountains. Det vart kartlagd frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1965. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter F. Tarr, flymekanikar med ANARE-gruppa som kartla Prince Charles Mountains i 1969.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Thomson Massif

Thomson Massif er eit massiv i Aramis Range i Prince Charles Mountains med Mount Sundberg og Mount McGregor. Det vart kartlagd frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) tekne i 1956 og 1960. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter R.B. Thomson, øvstkommanderande ved Wilkes-stasjonen i 1962.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Torlyn Mountain

Torlyn Mountain er eit langstrekt fjell med Murray Monolith føre, 6 km aust for Scullin Monolith på kysten av Mac. Robertson Land i Antarktis.

I januar og februar 1931 utforska fleire norske kvalfangarar langs denne kysten, og skisserte området frå fartøya. Dei kalla fjellet opp etter kvalbåten «Torlyn», som fjellet vart sett frå i februar, men kysten vart skissert så tidleg som januar 1931 frå Bouvet II, ein annan norsk kvalbåt. British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson flydde over området i januar 1930 og kom attande for vidare utforsking i februar 1931. Dei kalla fjellet Murray Monolith, som sidan vart nytta om den fremre delen av fjellet.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Tritoppen

Tritoppen er eit fjell med tre toppar, 1350 moh, som ligg 3 nautiske mil (6 km) sør for Mount Hordern i David Range i Framnesfjella. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeve Tritoppen.

Kjelder

Fjell i Mac. Robertson Land
Trost Peak

Trost Peak er ein fjelltopp, 980 moh, som ligg 1,5 nautiske mil (2,8 km) nordaust for Mount Burnett i Masson Range i Framnesfjella. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Det vart kartlagd på ny av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions), 1957–60, og kalla opp etter P.A. Trost, ein fysikar ved Mawson-stasjonen, 1958.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Trost Peak» frå ,  den 10. mars 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Fjell i Mac. Robertson Land