alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Einstape

Einstape (Pteridium aquilinum) er ein fleirårig art av bregnar i einstapeslekta. Der finst fleire underartar eller variantar, to av desse veks i Noreg – vanleg einstape og kysteinstape. 

Einstape har opprette stilkar, manglar skjell på bladskafta, og har store blad som er mellom- eller bleikgrøne og heilt likeforma. Blada er 2-3 gongar finna. Den samla bladplata har trekanta form. Høgda er frå 40 cm og opp til 3 m. Sporehusa sit gøymde under bretten ytst på undersida av blada.

Vanleg einstape (P. a. latiusculum) er 40-120 cm høg, og har store, bleikgrøne eller klargrøne bladplater som er trekanta. Bladet gulnar tidleg på hausten, og er nesten horisontalt liggjande. Undersida er berre håra langs kanten og på midtnerven, med bretta ytterkant der sporane sit litt gøymde. Bregnen trivst på mager jord, hogstfelt, myrenger, skogbryn, skrentar, steinete ravinar, og bakkar. Han veks i tette bestandar som ofte tek over terrenget.

Kysteinstape (P. a. aquilinum) er 80-250 cm høg, har store trekanta bladplater, og står på mager kystjord, hei, glissen bjørkeskog og i lauvskog som er steinete og skrinn. Blada er mørkegrøne langt utover hausten, og noko opprette men samstundes litt lutande eller bøygde. Bladundersida er hårete, og den nedste primærfliken er kortare enn den nest nedste. Bladskaftet er ofte om lag berre 1/3 så langt som heile bladplata, med gulgrøne eller lysbrune ugreina stilkar opp til 1 cm i diameter nedst.

Økologi og bruk
Røtene kan gå 50-100 cm ned i marka, og ofte øydeleggje arkeologiske restar i undergrunnen. Samstundes gir bregnane habitat for ei rad møll-artar, fluger og nokre fuglar. Også hoggormen trivst mellom dei.

Dei unge, krøllete skota kan etast som felehovud. Røtene har vore brukte av indianarar i Amerika mot parasittar og bronkitt. Plantane inneheld truleg kreftframkallande stoff, og vert ikkje lengre brukte i diettar.

Den viktigaste hindringa for spreiing av einstape er kulde og høg pH-verdi i jorda. Artane kan finnast i jord med pH-verdiar frå 2,8 til 8,6. Artane brukar allelopati – utsondring av kjemikaliar som hemmar eller heilt hindrar veksten til andre plantar. Einstape kan ta heilt kontroll over eit område etter skogbrann, og planten kan hemme andre plantar sin vekst sjølv ei tid etter at han er fjerna.

Utbreiing
Einstape finst utbreidd i alle verdsdelar unnateke Antarktis, og i alle tempererte og subtropiske miljø. Unnataka er isområde, ørken og tropane. Einstape er ein av dei mest utbreidde artane i verda, og er funnen fossilt frå 55 million år attende. 

Vanleg einstape går opp til 700 moh. på Hardangervidda og 840 moh. i Trysil. Planten veks vanleg i låglandet og elvedalane frå svenskegrensa til midtre Nordland, meir spreidd til Ofoten og isolert i midtre Troms. Underarten veks elles rundt den nordlege halvkula unnateke det austlege Nord-Amerika.

Kysteinstape veks langs kysten av Vestlandet frå Vest-Agder til Stad. I tillegg er der spreidde funn frå Grimstad i søraust til Aukra i nordvest. Denne underarten veks elles i Europa, rundt Middelhavet, og i Afrika.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Einstape» frå ,  den 9. september 2012.  

Bregnar
Plantar i Noreg
Sørsalrygg

Sørsalrygg, tidlegare salflikfugl, Philesturnus carunculatus, (maori tieke), er ein sjeldan og trua trastestor sporvefugl som er endemisk til New Zealand. Arten levde tidlegare i skogshabitat over store delar av begge hovudøyane, men kom bort på grunn av innførte pattedyr. I dag lever arten på ei rekkje små øyar som resultat av innsats for reetablering av arten. Sørsalrygger finst ikkje på hovudøyane.

Skildring 

Sørsalrygger er 25 centimeter og veg 70-80 gram, hannfuglar er tyngst. Heile fuglen har svart glinsande fjørdrakt, med raudbrun framdel av ryggen ('sâl') og raudbrun gump og haledekkarar. Nebb og føter er òg svarte. Ein hudfold som heng ned frå nebbrota er i klår oransje til raud farge. Hos den sørlege underarten har ungfuglar ein gjennomgåande sjokoladebrun til raudbrun fjørdrakt. Hudflikane er små og bleike. Ungfuglar hos den nordlege underarten liknar meir på vaksne, men manglar ei smal gulbrun stripe i fremre skiljet mellom svart og raudbrun sal som vaksne har. Desse fuglane beitar på bakken i skog, hoppar heller enn å flyge, og flyg sjeldan meir enn ca. 50 meter i kvart strekk. 

Dette er fuglar som levde i skog og krattskog over begge hovudøyane. Då europeisk kolonisering tok til, starta ein rask tilbakegang av populasjonen grunna åtak frå innførte rotter, villkattar og mårdyr, slik at arten vart utrydda på Nordøya ca. innan år 1910 og på Sørøya litt seinare. Underarten frå Nordøya overlevde på Hen Island. Underarten frå Sørøya overlevde på småøyar i sør, ved Stewart Island/Rakiura. Populasjonen av begge underartar er i dag livskraftig grunna reetablering av arten på ei rekkje øyar utanom hovudøyane, men mange freistnader på å setje ut fuglar har mislukkast. 

Sørsalryggparet vernar territorium gjennom heile året, dei markerer med song, eit kraftig 'tsjiit te-te-te-te', ofte i duett. Dei byggjer reiret i hole trestammar, bergsprekker eller i tette epifyttar, oftast lågt over bakken. Egglegging kan skje i perioden frå august til mai, og dei legg opp til fire kull i sesongen, kvart på 1-4 egg, oftast 2 eller 3. Forventa levealder er ikkje kjent, men ein kjenner eit individ som blei over 17 år. 

Føda består hovudsakleg av virvellause dyr, supplert med frukt når tilgjengeleg. 

Arten har status som endemisk verna og trua, bestanden estimert til ca. 6000 og 1200 individ for underartane rufusater og carunculatus høvesvis, og er aukande, men avhengig av vernearbeid.

Underartane i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011:
 Philesturnus carunculatus rufusater, opphavleg på Nordøya og nærliggjande øyar
 Philesturnus carunculatus carunculatus, opphavleg på Sørøya

Kjelder 

 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Philesturnus carunculatus. Henta frå http://www.birdlife.org den 9. september 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av sørsalrygger hos Internet Bird Collection

Kokakofamilien
Nordkokako

Nordkokako, Callaeas wilsoni (maori kōkako), er ein sjeldan og trua sporvefugl med storleik som ein liten kråkefugl som er endemisk til New Zealand. Han levde tidlegare i habitat med blanda skog over store delar av begge hovudøyane og over Stewart Island/Rakiura i sør. I dag truleg utdøydd på Sørøya, gjenlevande populasjon lever på få, spreidde stader på Nordøya og på nokre små, nærliggjande øyar.

Skildring 
Nordkokakoar er store sporvefuglar, 38 centimeter og veg 230 gram, har mørk, gråblå fjørdrakt, ei svart maske frå auga og framover. Halen er lang. Nebbet er svart, kraftig og nedbøygd. Beina er òg svarte. Ein hudfold som heng ned frå nebbrota er i klår blå farge på underarten på Nordøya. Underarten på Sørøya hadde oransje hudflik. Kjønna er like og ungfuglane har avdempa farger med svakt lyseraude hudflikar. Desse fuglane spring rundt på bakken heller enn å flyge, og flyg sjeldan over lange distansar. 

Dette er fuglar som lever i skogsområde i lågland med høg blanda barskog som inkluderer hardvedsortar av slekta Podocarpus og andre i gultrefamilien, og elles inneheld stort utval av planteartar. Då europeisk kolonisering tok til, var arten utbreidd i skogshabitat på heile Nordøya, vestlege Sørøya og på Stewart Island. I dag reknar ein dei som utdøydde på Sørøya og på Nordøya er han avgrensa til små skogshabitat, dei sterkaste populasjonane i Urewera Range, Bay of Plenty og King Country. Dessutan finst fuglen i små mengder i Northland, åsane Hunua Ranges søraust for Auckland, i sørlege Waikato og nordlege Taranaki. Det finst små bestandar på Little Barrier Island, Tiritiri Matangi Island og Kapitiøya.

Kokakoparet vernar territorium heile året, hannar vernar det over fleire år. Hoa byggjer reiret høgt, men under trekrona. Egglegging kan skje i perioden frå oktober til desember, og dei legg eitt kull i sesongen, på 2-3 egg. Hofuglane startar hekking når dei er ca. eit år gamle, forventa levealder er ikkje kjent, men ein kjenner eit individ som blei 11 år, truleg kan somme leve i over 20 år. Paret kan synge duett med strofer av orgel eller fløyteliknande tonar. Eit typisk rop er eit langsamt, klårt 'ko-ka-ko-o-o-o' som òg er opphavet til artsnamnet på maori.

Føda består hovudsakleg av blad og frukt med tilskot av virvellause dyr, men dei kan òg ete insekt og mate ungar med insekt. 

Arten har status som endemisk verna og trua, bestanden estimert til ca. 1500 individ og er aukande, men avhengig av vernetiltak. Trugsmål er habitatstap ved hogst og fragmentering av skog, samt av innførte predatorar som rotter og røyskattar.

Underartane i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011:
 Callaeas cinereus wilsoni, Nordøya og nærliggjande øyar
 Callaeas cinereus cinereus, Sørøya, truleg utdøydd

Kjelder 

 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Callaeas wilsoni. Henta frå http://www.birdlife.org den 17. september 2019

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Presentasjon av kokako ved Department of Conservation, New Zealand 

Kokakofamilien
Fuglar endemiske til New Zealand
Stripeflugeskvett

Stripeflugeskvett (Petroica australis) er ein liten sporvefugl i flugeskvettfamilien, Petroicidae. Han er endemisk til New Zealand, lever i habitat med skog over delar av begge hovudøyane og over Stewart Island/Rakiura i sør. Òg på omkringliggande øyar i nord som Little Barrier Island og Kapitiøya. Det er tre underarter som viser variasjon i fjørdrakt. Der er òg skilnader i fjørdrakt mellom kjønna.

Skildring 
På Nordøya er hannfuglen av stripeflugeskvetten mørk, nær svart, men nedre bryst og buk er gråleg og dei har ein liten kvit flekk rett over nebbrota. Hofuglen på Nordøya er litt bleikare med grålege område på strupe og bryst. Fjørene har bleike fjørskaft som gjev inntrykk av striper i fjørdrakta. Underarten på Stewart Island er mykje lik den på Nordøya. På Sørøya har hannfuglar eit tydeleg skilje mellom den mørke oversida og ei lys gul underside og nedre bryst. Også her har hannar ein liten kvit flekk over nebbrota. Hofuglar på Sørøya har gråare bryst med uklåre lysare område. Ungfuglar i alle underartane liknar hofuglar. Stripeflugeskvettar måler 18 centimeter og veg 35 gram.

Stripeflugeskvettar var tidlegare utbreidde over heile Nordøya og Sørøya. På Nordøya er dei i dag utbreidde i eit belte frå Bay of Plenty i nord til Taranaki i sørvest. Utbreiinga på Sørøya er konsentrert i nordvest, nord for Søralpane og austover til Marlborough. Utanom dette finst dei berre i mindre isolerte område på vestlege delar av Sørøya og rundt Dunedin på austkysten. Det finst ein levedyktige bestand på Stewart Island/Rakiura, men han er mest vanleg på Little Barrier Island, Kapitiøya og på nokre område på nordlege Sørøya.

Stripeflugeskvettar er monogame og para held saman frå år til år. Paret vernar territorium heile året, men hannen er mest aktiv i hekketida med song. Songen er høg og klår med ei avtakande setning 'pvii-pvii-pvii'. Egglegging kan skje i perioden frå juli til januar, og dei kan ha opp til fire kull i sesongen, jamvel seks kull om nokre kull går tapt. Kvart kull er på 2-4 egg. Desse fuglane startar hekking når dei er ca. eit år gamle, og forventa levealder har vore rekna til tre år, men ein kjenner eit individ som blei 16 år. 

Føda består hovudsakleg av virvellause dyr, men dei kan òg ete av frukter når dei er tilgjengelege. For det meste tar dei byttet nede på bakken, dei kan sitje på låge greiner og kaste seg ned på bakken når byttet er observert. 

Arten har status som verna endemisk utan å vere trua, og bestanden er minkande grunna habitatstap og innførte predatorar.

Underartane i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011:
 Petroica australis longipes, Nordøya og nærliggjande øyar
 Petroica australis australis, Sørøya 
 Petroica australis rakiura, Stewart Island/Rakiura

Kjelder 
 Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005
 BirdLife International (2012) Species factsheet: Petroica australis . Henta frå http://www.birdlife.org den 9. september 2012

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 Videoar, bilete og lydopptak av stripeflugeskvettar hos Internet Bird Collection

Flugeskvettfamilien
Fuglar endemiske til New Zealand
Vilhelm Hammershøi

Vilhelm Hammershøi () var ein dansk målar frå København. Han måla både portrett, bygningar, landskap og interiør. Særleg kjend vart han for sine, ofte fargefattige, interiørbilete.

Liv og gjerning

Hammershøi var son til ein rik butikkeigar og vart undervist i teikning frå åtteårs-alderen, då han hadde vist eit stort kunstnarisk talent. Mellom 1879 og 1884 vart han utdanna ved Det Kongelige Danske Kunstakademi i København under Frederik Vermehren. Han studerte også under Frederik Rohde, Vilhelm Kyhn og P.S. Krøyer. Hammershøi fekk suksess tidleg, særleg internasjonalt vart han lagt merke til.

Stilen til Hammershøi skilde seg, midt i 1880-åra, lite frå kva andre yngre målarar nytta. Derimot var han i val psykologiske tema forut for si tid, og vart heller alltid forstått av det borgarlege publikum. Eit portrett av systera hans vart i 1885 avvist frå konkurransen om Neuhausens premie. Avvisinga leia etter kvart til at Den frie udstilling kom i stand frå 1891, Hammershøi var ein av stiftarane av denne.

Paletten hans bestod allereie då av ein harmonisk tonalitet av grå og duse fargar, frå mjuk svart til kvitt, noko han meistra som få andre. Interiøra hans frå 1880-åra viser at han også meistra det dramatiske spranget frå intenst mørke til fullt lys. Mange av måleria hans er frå København, og frå heimane hans i Strandgade 30 og seinare Strandgade 25. Figurane i bileta vert ofte sett bakfrå, eller i profil. Her sporar ein påverknad frå Johannes Vermeer.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vilhelm Hammershøi» frå ,  den 9. september 2012.  
 
 

Danske målarar
Målarar frå 1800-talet
Målarar frå 1900-talet
Folk frå København
Jincheng

Jincheng (kinesisk:晋城, pinyin: Jìnchéng) er eit byprefektur søraust i provinsen Shanxi i det nordlege Kina, med grense i sør og aust mot Henan-provinsen. Byprefekturet har eit areal på 9 490 km² med 2,28 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Jincheng omfattar eitt bydistrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og fire fylke (县 xiàn).

Næring
Gruvedrift er ei viktig næring i Jincheng, samt industriar knytte til foredling av minerala.

Samferdsle
Kinas riksveg 207 går gjennom prefekturet, både gjennom sjølve byen Jincheng og gjennom fylka Gaoping og Zezhou. Denne store trafikkåra tek til i Xilinhot i Indre Mongolia nær grensa til Mongolia, går sørover og endar i Hai'an, ein by i Xuwen fylke sør på Leizhouhalvøya lengst sørvest i provinsen Guangdong.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jincheng» frå ,  den 9. september 2012.  
 
Denne artikkelen bygger på «Jincheng» frå ,  den 9. september 2012.  
 

Byprefektur i Shanxi
Xinzhou

Xinzhou (kinesisk: 忻州; pinyin: Xīnzhōu) er eit byprefektur i norddelen av provinsen Shanxi i det nordlege Kina. Prefekturet går tvers over provinsen og grensar i sørvest mot Shaanxi og i nordvest mot Indre Mongolia, samt i aust mot Hebei. Byprefekturet har eit areal på 25 180 km² og i underkant av 3,1 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Xinzhou omfattar eitt bydistrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og tolv fylke (县 xiàn).

Samferdsle
Kinas riksveg 108 går gjennom byprefekturet. Riksvegen tek til i Beijing og fører via Taiyuan, Xi'an og Chengdu sør til Kunming i den sørvestlege provinsen Yunnan. Også Kinas riksveg 208 passerer gjennom området. Han tek til i Erenhot og fører via Jining, Datong og Taiyuan til Changzhi i Shanxi.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Xinzhou» frå ,  den 9. september 2012.  
 

Byprefektur i Shanxi
Ze'ev Friedman

Ze'ev Friedman () var ein israelsk vektløftar.

Sommar-OL 1972
Friedman reiste til München for å delta under sommar-OL 1972 saman med den israelske OL-troppen. 5. september vart han drepen av den palestinske terroristgruppa Svart september i det som seinare vart kjend som München-massakren.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ze'ev Friedman» frå ,  den 9. september 2012.  
 Sports Reference: Ze'ev Friedman 

Folk frå Sibir
Israelske deltakarar under sommar-OL 1972
Vektløftarar under sommar-OL 1972
Myrda OL-deltakarar
Folk myrda med skytevåpen
Folk myrda av Svart september
München-massakren
Myrda idrettsutøvarar
Dnipro

Dnipro (ukrainsk skrift Дніпро), tidlegare Dnepropetrovsk og før det Jekaterinoslav/Katerynoslav, er den fjerde største byen i Ukraina med ein million innbyggjarar. Han ligg ved Dnepr, søraust for den ukrainske hovudstaden Kiev, 
sør i det sentrale området av landet. Dnipro er det administrative senteret i Dnipropetrovsk oblast (provins).

Dnipro er eit viktig industrisenter i Ukraina og var eit av dei største sentra for atomkraft, våpenindustri og romfart i det tidlegare Sovjetunionen. Her låg Juzjmasj, eit stort designbyrå og produsent av ballistiske missil. På grunn av den militære industrien var Dnipropetrovsk ein lukka by fram til 1990-åra.

Andre namn
I 1917 fekk Jekaterinoslav namnet Sitsjeslav av Den ukrainske folkerepublikken, men ein gjekk attende til det gamle namnet alt i 1919.

Namneendringar

Jekaterinoslav 1776–1782, gjenoppretta 1783–1797
Novorossijsk 1797–1802
Jekaterinoslav 1802–1917
Sitsjeslav 1917–1918
Jekaterinoslav (russisk skrift Екатеринослав), Katerynoslav ukrainsk Катеринослав,  1918–1926
Dnepropetrovsk/Dnipropetrovsk  (russisk skrift Днепропетровск). 1926 til 2016

Geografi

Byen ligg på begge sider av Dnepr, ved ein stor sving der elva endrar retning frå nordvest og held fram sørover i Ukraina.

Klima

Om sommaren er Dnipropetrovsk varm (i juli 24-28 ºC, og stundom 32-36 ºC). Vinteren er kald med temperaturar i januar kring -4 til 0 ºC, men når det ikkje er snø og vinden blæs kraftig, kjennest det særs kaldt. 

Klimaet er kontinentalklima og vintrane kan stundom verte særs kalde, ned mot -15 ºC og om sommare særs varm (opp mot 40 ºC).

Historie

Byen vart grunnlagd 1776 av Potjomkin. Han skulle vere midtpunkt for dei områda som var erobra som eit resultat av den endelege underlegginga av dei ukrainske kosakkane i 1775 (storminga av hovudsetet deira Zaporizjzjia Sitsj), og sigeren mot Det osmanske riket i den russisk-osmanske krigen 1768–1775.

Byen fekk namnet Jekaterinoslav til ære for Katarina II av Russland. Han vart omdøypt til Dnepropetrovsk 1726 (seinare Dnipropetrovsk). Byen opplevde ein sterk vekst etter bygginga av Dneproges-dammen i 1932.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dnipropetrovsk» frå ,  den 9. september 2012.

Bakgrunnsstoff
  (russisk) 
 (engelsk) 
 stroitel.dp.ua  — Construction site of Dnipropetrovsk
  (russisk) 
 Photos of Dnepropetrovsk

Byar i Dnipropetrovsk oblast
Lukka byar
Busetnader grunnlagde i 1776
Byar ved Dnepr
Marita Koch

Marita Koch () er ein tidlegare sprintar som representerte Aust-Tyskland. Marita Koch held den gjeldande verdsrekorden på 400 meter sprint på tida 47,60.  Verdsrekorden på 400 meter vart sett under eit verdscupstemne i Canberra i oktober 1985. Sjølv om dette er den einaste verdsrekorden som Marita Koch framleis held i dag, sette ho til saman 15 verdsrekordar i løpet av karrieren sin. Den einaste som har sett fleire verdsrekordar er sprintaren Betty Cuthbert frå Australia. Marita Koch har framleis den europeiske rekorden på 200 meter; 21,71 sekund, men deler denne rekorden med Heike Drechsler.  Marita Koch gifte seg med trenaren sin, Wolfgang Meier, og heiter no Marita Meier-Koch.

Biografi 

I 1978 deltok Marita Koch i EM i friidrett i Praha, der ho tok gull på 400 meter på 48,94 sekund og sette verdsrekord på distansen. Aust-Tyskland tok også gull på 4 x 400 meter stafett med Marita Koch på ein av distansane. Under EM i friidrett 1982 i Athen forbetra ho 400 meterstida til 48,16 og sette dermed endå ein ny verdsrekord, i tillegg til at Aust-Tyskland sette verdsrekord på 4 x 400 meter stafett med 3,19,05. Marita Koch tok gull i begge øvingane også under EM i friidrett 1986 i Stuttgart og presterte dermed å ta gull i dei same to øvingane i tre EM på rad.

Marita Koch vart forhindra frå å delta i sommar-OL 1976 i Montreal grunna skadar. Sidan Aust-Tyskland boikotta sommar-OL 1984 i Los Angeles, vart hennar fyrste og einaste olympiske leikar sommar-OL 1980 i Moskva. Her sprang ho 400 meter på 48,88 sekund, tok gullmedalje og sette ny olympisk rekord. Også i Moskva sprang Koch ein av distansane under 4 x 400 meter stafett for kvinner og vann olympisk sølvmedalje for Aust-Tyskland, bak Sovjetunionen. 

I 1983 var Marita Koch med på VM i friidrett i Helsingfors, der ho kom heim att med fire gullmedaljar. I 100 meter sprint var det landskvinna Marlies Göhr som gjekk av med sigeren, men Marita Koch tok sølv. I 200-meter tok ho gull framfor Merlene Ottey. Koch deltok ikkje i 400 meter under dette meisterskapet, men tok gull til Aust-Tyskland i både 4 x 100 meter og 4 x 400 meter stafett.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Marita Koch» frå ,  den 9. september 2012.

Fotnotar

Bakgrunnsstoff 
 Resultatliste på iaaf.org

Tyske sprintarar
Austtyske idrettsutøvarar
Verdsmeistrar i friidrett
Europameistrar i friidrett
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske sølvmedaljevinnarar for Aust-Tyskland
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1976
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1976
Medaljevinnarar under sommar-OL 1980
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1980
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1980
Galina Tsjistjakova

Galina Tsjistjakova-Beskrovnaja () er ein tidlegare lengdehoppar og tresteghoppar frå Izmajil, sørvest i det noverande Ukraina. I størsteparten av karrieren sin tevla ho for Sovjetunionen. Galina Tsjistjakova held den gjeldande verdsrekorden i lengdehopp med 7,52 meter. Hennar personlege rekord i tresteg er på 14,76 meter.

Karriere 

Galina Tsjistjakova vann lengdehopptevlinga under innandørs-EM i Athen i 1985 med eit hopp på 7,02. Året etter vann ho sølv under EM i friidrett i Stuttgart. Tsjistjakova hoppa 7,09, men austtyske Heike Drechsler hoppa lengre. Den 11. juni 1988 deltok Tsjistjakova i ei tevling i Leningrad, der ho sette verdsrekord i lengdehopp med 7,52. Underleg nok fekk ho ikkje meir enn ein bronsemedalje under sommar-OL 1988 i Seoul seinare same året. Her hoppa ho 7,11 meter.

Tsjistjakova vann fleire medaljar i lengdehopp og tresteg under innandørs-meisterskap, inkludert ein gullmedalje frå innandørs-VM i Budapest i 1989. Etter ein kneoperasjon i 1990 fann ho aldri tilbake til toppformen sin. Fram til no hadde Tsjistjakova representert Sovjetunionen, men ho vart russisk statsborgar ved unionsoppløysinga før ho etter nokre år vart slovakisk statsborgar. I 1995 gjorde ho eit comeback, og representerte Slovakia under sommar-OL 1996 i Atlanta, men kvalifiserte seg ikkje til finalen korkje i lengdehopp eller tresteg. Ho er no busett i Slovakia saman med familien sin.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Galina Chistyakova» frå ,  den 9. september 2012.  
Denne artikkelen bygger på «Galina Tschistjakowa» frå ,  den 9. september 2012.

Bakgrunnsstoff 

 Resultatliste frå iaaf.org

Sovjetiske lengdehopparar
Slovakiske lengdehopparar
Sovjetiske tresteghopparar
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1996