alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Maria Parr

Maria Parr () er ein barnebokforfattar frå Fiskå i Vanylven.

Maria Parr har mastergrad i nordisk litteratur ved Universitetet i Bergen, og studerer no ved Høgskulen i Volda
 
Parr debuterte i 2005 med den kritikarroste barneboka Vaffelhjarte, som vart nominert til Brageprisen og fekk Nynorsk barnelitteraturpris og den nederlandske barnebokprisen Zilveren Griffel. Boka er omsett til fleire språk. I 2009 gav ho ut boka Tonje Glimmerdal som var selt til fem land før ho kom på norsk, og som ho fekk Brageprisen for i 2009. Brageprisen fekk ho og i 2017 for  Keeperen og havet. I 2011 vart Vaffelhjarte filmatisert for NRK.

Bøker 
 Vaffelhjarte, barnebok, 2005
 Tonje Glimmerdal, barnebok, 2009
 Keeperen og havet, barnebok, 2017

Prisar 
 Nynorsk barnelitteraturpris 2005, for Vaffelhjarte
 Sokneprest Alfred Andersson-Ryssts fond 2006, for Vaffelhjarte
 Zilveren Griffel 2008 for Vaffelhjarte
 Ole Vig-prisen 2009 for Vaffelhjarte og Tonje Glimmerdal
 Brageprisen 2009 for Tonje Glimmerdal
 Teskjekjerringprisen 2009
 Kritikarprisen for beste bok for born eller ungdom 2009 for Tonje Glimmerdal
 Nynorsk barnelitteraturpris 2009 for Tonje Glimmerdal
 Melsom-prisen 2010
 Årets nynorskbrukar 2010
 Guro Sandsdalens litteraturpris 2010
 LUCHS 2010, Die Zeits sin pris for beste barnebok i Tyskland, for Tonje Glimmerdal 
 Kulturprisen for Vanylven 2011
 Sigmund Skard-stipendet 2013
 Brageprisen 2017 for  Keeperen og havet

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 «Maria Parr» av Erle Stokke på Allkunne
 Bokekspedisjonen: Maria Parr – Vanylven NRK-program frå 2019
 Presentasjon av Maria Parr på nettstaden til Samlaget
 Janne Karin Støylen: «Maria Parr: – Les for borna!», Nynorskopplæring nr. 2, 2008
 Utgjevingar av Maria Parr i Oria

Norske barnebokforfattarar
Nynorskforfattarar
Folk frå Vanylven
Vinnarar av Kritikerprisen
Vinnarar av Brageprisen
Vinnarar av Melsom-prisen
Vinnarar av Nynorsk barnelitteraturpris
Vinnarar av Teskjekjerringprisen
Oransje

Oransje, branngul eller raudgul er ein farge som inngår i fargespekteret. Ein reknar den oransje delen av spekteret omtrent frå 590 til 625 nanometer og har farge som skalet på ein appelsin.
Ordet kjem frå fransk orange, som kan bety både 'appelsin' og 'oransje farge'. Det er henta frå italiensk arancia som igjen har ordet frå arabisk, persisk og opphavleg frå sanskrit. 

I estetikken er oransje rekna til dei varme fargane.
Oransje er ein sekundærfarge som ein får ved å blanda primærfargane gult og raudt.

Oransje som symbol
I nasjonal symbolikk kan oransje brukast for å markera tilhøyrigheit til Holland og Nederland. I Nord-Irland er den nederlandske nasjonalfargen blitt brukt av unionsvennlege protestantar til minne om Vilhelm av Oranien. I Ukraina blei fargen frå presidentvalkampmaterialet til Viktor Jusjtsjenko symbolet på den fredelege revolusjonen i landet. I Israel tok jødiske nybyggjarar i bruk fargen frå «den oransje revolusjonen» i Ukraina som symbolfarge i si kamp mot flytteplanane til Sharon-regjeringa. 

Oransje er den offisielle fargen til Liberaldemokratene i England, dei konservative partia Partido Popular i Spania og sosialdemokratane i Portugal, og hindunasjonalistane Bharatiya Janata Party (BJP) i India. 

Buddhistmunker i theravada-tradisjonen ber ofte safran- eller oransjefarga tøy.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Oransje» frå , den 12. februar 2016

Bakgrunnsstoff

Farger
Franske ord og uttrykk
Regnboge
Mona Evjen

Mona Evjen () er ein norsk friidrettsutøvar frå Bodø. Evjen var i mange år den beste kvinnelege sprinteren i Noreg, og i tillegg til total dominans på 100 meter og 200 meter, hevda ho seg også godt på 400 meter. Med heile 21 individuelle NM-titlar er ho ein av dei mestvinnande friidrettsutøvarane i Noreg, og ho har nesten like mange stafettgull. Hennar personlege bestetid på 200 meter stod i 2009 framleis som norsk rekord. I tillegg var Evjen med på laga som framleis held noregsrekordane på 100, 200 og 400 meter stafett.

Trass suksessen i Noreg nådde Evjen aldri heilt opp i internasjonal samanheng, og kom aldri lenger enn til ein semifinale i EM i 1982.

Etter at friidrettskarrieren var over busette Mona Evjen seg i Stavanger, og har mellom anna jobba som rådmann i tidlegare Rennesøy kommune.

Personlege rekordar

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Mona Evjen» frå , den 19. januar 2010. 
 

Folk frå Bodø
Norske friidrettsutøvarar
Turkis

Turkis (på engelsk kalla turquoise som er ein grønaktig nyanse av cyan) er ein farge som inngår i fargespekteret, med bølgjelengder rundt 500-520 nm. Ordet «turkis» har opphav i tyrkisk, og tyder 'stein'. Den er komplementærfarge til raudt, og kan i additive fargesystem bli danna av like mengder grønt og blått. I norsk vert vanlegvis berre lyse nyansar kalla turkise, mens mørkare nyansar vert kalla blågrøne.

Merk at turkis er ein nyanse av cyan og er knytt til fargen på edelsteinen turkis. På norsk blir turkis ofte forveksla med cyan som er ein av fargane som blir bruka i det subtraktive fargesystemet CMYK.

I estetikken er turkis rekna til dei kalde fargane.

Farger

tr:Turkuaz
yi:טורקיז (קאליר)
Nils Faarlund

Nils Petter Faarlund () er ein norsk sivilingeniør og vegleiar i friluftsliv. 
Faarlund vart fødd og voks opp på Vestgarden Fårlund i Østre Toten, ein eigedom han sidan har teke over. 
Han grunnla i 1967 Norges Høgfjellsskole i Hemsedal. I 1972 fekk han og i gang friluftsliv som høgskolestudium ved Norges Idrettshøgskole.
Faarlund har vore svært oppteken av fjellredning, og har vore Norges Røde Kors sin delegasjonsleiar til IKAR (Internationale Kommission für alpines Rettungswesen) frå 1974 til 2007.

I høve 70-års dagen i 2007 vart han heidra med festskrivet VEGLEDEREN Et festskrift til Nils Faarlund. Ei bok på meir enn 300 sider.

I 2008 utnemnde Kongen han til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden for innsatsen han har gjort for den frivillige og profesjonelle redningstjenesta. 

I 2009 fekk han Den Norske Friluftslivsprisen

Fotnotar 

 Denne artikkelen bygger på «Nils Faarlund» frå , den 22. august 2009. 
 

St. Olavs Orden
Folk frå Østre Toten
Kanne

Kanne er eit ilåt ein kan skjenka med, og eit gammalt norsk holmål.

Mål 
Holmålet kanne kan ha ulik storleik:

 For smør, tran og øl er ei kanne brukt om mål som svarte til ein bolle, det vil seie omkring 2,7 liter — til dømes seier kjelder frå Sunnfjord på 1500-talet at ei tønne tran tok 45 kanner, og ei kanne tok 12 merker, og i Nord-Noreg var ei kanne smør (12–16 merker) vanleg utrusting til lofotfisket. Denne måleininga kan også kallast «bondekanne».

 1 kanne brennevin var rekna rundt 2 liter; 1 kanne vin var lik to potter, etter dagens mål nøyaktigare utrekna til 1,93 liter.

 Som kornmål i Hardanger og Nordhordland var 1 kanne truleg lik 1/48 tønne, det vil seie 4,05 liter.

Ilåt 

Skjenkekanner eller mugger kan brukast til ulike væsker. Dei har som regel ein tut til å skjenka av og hank til å bera og halda i. Mange kanner har også lok. Kanner av ulike utformingar kan brukast til drikke, som øl, te og kaffi. Det finst kanner med særskilde eigenskapar: Ei termokanne eller tv-kanne er ei kanne med termoseigenskapar. Ei trakte- eller trektekanne er del av ein kaffitraktar.

Kanner kan også brukast til andre væsker, som bensin- eller jerrykanne til bensin og vasskanne til å frakta vatn og vatna med.

Kjelder 
 Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder, Rosenkilde og Bagger 1956/1978
 Kanne i Historisk leksikon
 
 

Gamle måleiningar
Ilåt
Måleiningar for volum
Drikkekar
Eininga anker

Anker er eit gammalt rommål for væsker. I Noreg var ein anker rekna lik 40 pottar, tilsvarande 38,6038 liter, men storleiken har variert gjennom tidene og mellom ulike distrikt. Det gjekk seks anker i eit oksehovud. I andre land varierte storleiken mellom kring 32 og 45 liter. 

Ordet har opphav i mellomalderlatin anceria som tyder 'lite kar' og anker vart òg nytta om ei mindre tønne eller tønneliknande behaldar (mellom anna til vin).

Kjelder 
 Nynorskordboka

Gamle måleiningar
Måleiningar for volum

en:Dutch_units_of_measurement#Volume
Oksehovud

Oksehovud er eit gammalt holmål særleg bruka for flytande varer som vin, brennevin, øl, eddik og oljer. Samhøvet mellom oksehovud og andre rommål var i regelen slik: 1 oksehovud = 1/4 fat = 1/2 pipe = 1 1/2 amme = 2 tønner = 6 anker = 240 potter 

Ved lov av 28. juli 1824 vart storleiken fastsett til eit mål som i dag tilsvarer 231,6 l. Storleiken har variert gjenom historia.

Ordet har opphav i nederlandsk okshoofd frå engelsk hogshead som tyder 'grisehovud'. Hogshead var lik 63 gallon, som i Storbritannia er 286 liter og i USA 238,5 liter.

Kjelder 
 Oksehode i Historisk Leksikon
 Oksehovud i Nynorskordboka

Gamle måleiningar
Gamle måleiningar
Måleiningar for volum
Nederlandske ord og uttrykk
Signy

Signy er eit kvinnenamn av norrønt opphav. Det har namnedag den 23. august.

Det norrøne Signý er sett saman av sígr, 'siger', og nýr, 'ny'. Signe er eit avleidd namn.

I 2009 var det 861 norske kvinner som heitte Signy. Namnet var mest brukt på første halvdelen av 1900-talet.

Namneberarar 
 Signy Arctander (1895–1971), norsk statistikar
 Signy Fardal (f. 1961), norsk redaktør 
 Signy Coleman (f. 1960), USA-amerikansk skodespelar
 Signy Irene Vabo (f. 1963), norsk forfattar

Kjelder 
 

Kvinnenamn
Norrøne førenamn
Namn knytte til siger
Namn knytte til eigenskapar
Signe

Signe er eit kvinnenamn av norrønt opphav. Det har namnedag den 23. august.

Signe er avleidd av Signy. Det norrøne Signý er sett saman av sígr, 'siger', og nýr, 'ny'. 

I Noreg var namnet særleg mykje brukt rundt 1900. Frå rundt 1895 til rundt 1910 fekk over 1,5 % av nyfødde jenter namnet. I 2009 var det 6 178 norske kvinner som heitte Signe.

Namneberarar 
Signe Skabo Lund (1868–1950), norsk komponist, pianist og pedagog
Signe Bergman (1869–1960), svensk kvinnesaksforkjempar
Signe Swensson (1888–1974), norsk lege og politikar
Signe Seim (f. 1929), norsk lærar og forfattar
Signe Toly Anderson (1941–2016), USA-amerikansk songar
Signe Øye (f. 1945), norsk stortingspolitikar
Signe Olaug Pedersen (f. 1959), norsk forfattar
Signe Trosten (f. 1970), norsk skiskyttar

Kjelder 

Kvinnenamn
Norrøne førenamn
Namn knytte til siger
Namn knytte til eigenskapar
Selihót

Selihót (hebraisk סליחות‎, seliḥót), òg skrive selichot, er ei nemning på fleire jødiske tilgjevingsbøner. Dei blir sagt på fastedagar og i tida fram til dei store høgtidene rosj hasjaná og jom kippúr.

I sefardisk jødedom tek selihót-tida til den 2. elúl. I askenasisk tradisjon byrjar ho som regel laurdagskvelden før rosj hasjaná.

Jødiske bøner
Lilla

Lilla er ein farge som inngår i fargespekteret. I vitskaplege samanhenger vert ordet fiolett bruka om lys med ei viss bølgelengd, medan lilla vert bruka om om alle blandingar mellom raude og blå bølgelengder. Den fiolette delen av spekteret er frå 380 til 430 nanometer, og er dermed det mest kortbølga lyset menneskeauga kan oppfatte. Lys med bølgelengder kortare enn 380 nm er usynleg og vert kalla ultrafiolett stråling. I regnbogen er fiolett det inste av fargebanda.

Fargelære
Ved subtraktiv fargeblanding, som for eksempel når ein blandar måling, får ein lilla farge ved å blande raudt og blått.

Fiolett utgjer ei utfordring for TV- og PC-skjermar som brukar RGB-systemet for fargegjengiving, sidan skjermen ikkje vutståler lys med så kort bølgelengd (den kortaste er blå). Alle førekomstar av fiolett må derfor byttast ut med lilla.

I estetikken er lilla rekna til dei kalde fargane.

Symbolikk
I liturgisk samanheng vert fiolett bruka i samband med sorg og bot.

Ordsoge 
Lilla er lånt gjennom det franske ordet lilas frå arabisk lilac, som tyder syrin. Ordet fiolett er lånt frå fransk.

Referansar 

 Denne artikkelen bygger på «Lilla» frå , den 22. august 2009. 
 

Farger
Arabiske ord og uttrykk
 
Regnboge
Indigo

Indigo er ein mørk blåfiolett farge som ein kan utvinne frå indigoplanten Indigofera anil. Ordet indigo er lånt frå spansk og tyder 'indisk'. Fargen har fått namnet sitt fordi naturleg indigo vert utvunne i Bengal i Aust-India. Indigofargen er med i fargespekteret og har bølgjelengder rundt 500-520 nm. Han er rekna blant dei sju fargane i regnbogen. 

Fargestoffet er funne brukt i band hos mumiar i Egypt. Syntetisk indigo kom på marknaden rundt 1900 og vert i dag mellom anna bruka til farging av dongeri.

Indigo i kulturen 
«Indigo» er namnet på ein mann kledd i indigofarga klede i barnetv-serien om Gullars.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Indigo» frå , den 22. august 2009. Bokmålsartikkelen oppgjav som kjelde:
 Bertsch McGrayne,Sharon: Prometheans in the lab, McGraw-Hill, 2002, ISBN 0-07-140795-2 

Farger
Planteprodukt
Regnboge
Barndomsminne frå Nordland

«Barndomsminne (Frå Nordland)», med førstelina «Aa eg veit meg eit Land», er ein song skriven av Elias Blix. Diktet vart fyrste gongen publisert usignert i avisa Den 17de Mai 13. august 1896 og publisert i bokform for første gong i Elias Blix si Salmar og Songar i 1900.

Originalversjonen har åtte vers. Han er sidan trykt i mange songbøker, mellom anna i Mads Bergs Skulesongbok. Der er tonen ein norsk folketone som høver med versemålet slik songen opphavleg er skriven. Meir kjend er tonen som vart skriven av Adolf Thomsen i 1901, med dei kjende repetisjonane i omkvedet. Med denne tonen vert første verset av songen som er kalla «Nord-Noregs nasjonalsong» sungen før alle heimekampane til Fotballklubben Bodø/Glimt.

Bakgrunnsstoff 
 Teksten

Kjelder 
 Anders Aschim - Blixblog

Fotnotar 

Norske songar
Elias Blix
Aksla

Aksla er byfjellet i Ålesund, også kalt Ålesundshaugen. Det går langs etter Nørvøya frå byparken i vest til Fagerlia i aust. Det har fått namnet etter likskapen med kroppsdelen aksel, skulder. På høgaste punktet, som er 189 moh., er det bygt eit steintårn, Rundskue. På Aksla ligg serveringsstaden Fjellstua. Frå Fagerlia til Fjellstua er det 3,5 km å gå. Ein kan også gå Borgernes Vei frå Fagerlia bak fjellet til Byparken.

Kjelder 
 Harald Grytten: Byleksikon I Litt om mye i Ålesund Sunnmørsposten Forlag 1997

Bakgrunnsstoff

Aksla ved Kartverket

Geografi i Ålesund
Fjell i Møre og Romsdal
Krohnåsvegen

Krohnåsvegen er ei gate i Fana i Bergen som går mellom Lagunevegen ved Lagunen Storsenter og Bjørnevegen. Vegen er om lag 750 m lang. 

Gata fekk namn i 1961 etter Krohnåsen sør for vegen, som igjen er kalla opp etter Krohn-slekta som eigde området frå 1765 til 1872. 

Tidlegare gjekk Krohnåsvegen frå Fanavegen og gjennom heile Laguneparken og Lagunen Storsenter. Vegen gjennom Laguneparken skifta namn til Lagunevegen. Delar av Krohnåsen ligg langs Apeltunvatnet og var tidlegare ein del av traseen til jernbanelinja Osbanen, som gjekk mellom Nesttun og Os. Denne delen av vegen er i dag ein del av nasjonal sykkerute 1.

Knutepunkt 
 Lagunevegen
 Avkjørsel til Øvre Krohnåsen. 
 Bjørnevegen

Kjelder 
 

Vegar i Fana
Øvre Krohnåsen

Øvre Krohnåsen er ei gate i Fana i Bergen som strekkjer seg oppover bustadområdet Krohnåsen mellom Apeltun og Rådal. Vegen er ein avstikkar frå Krohnåsvegen og er om lag 700 meter lang.

Knutepunkt 
 Krohnåsvegen
 Endepunkt på Stendafjellet.

Vegar i Fana
Bjørnevegen i Bergen

Bjørnevegen er ei gate på Apeltun i Fana i Bergen. Heile gata går på den tidlegare traséen til Nesttun-Osbanen frå Sætervegen og sørover langs Apeltunvatnet til Krohnåsvegen. Vegen er om lag 1,2 km lang og er ein del av nasjonal sykkerute 1. Det meste av vegen er framkommeleg for bil, men er stengd for andre enn gåande og syklistar like før han går over i Krohnåsvegen.

Namnet vart vedteke i 1961. Fleire vegar i dette området har òg dyrenamn.

Knutepunkt 
 Sætervegen
 Avkjørsel Bevervegen
 Avkjørsel Ekornvegen
 Avkjørsel Nordre Otervegen
 Avkjørsel Otervegen
 Arm til Sætervegen (150 m)
 Arm til Sætervegen (150 m)
 Krohnåsvegen

Kjelder 
 </

Vegar i Fana
Otervegen i Bergen

Otervegen er ein blindveg på Apeltun i Fana i Bergen, på nordsida av Apeltunvatnet. Vegen er ein avstikkar vestover frå Bjørnevegen mot Apeltunvatnet og er om lag 200 meter lang, med ein 150 meter lang avstikkar. Vegen er omgjeve av bustadhus. 

Namnet vart vedteke i 1961 og fleire andre gater i området har òg dyrenamn.

Knutepunkt 
 Bjørnevegen
 150 meter lang avstikkar
 Avkøyrsel Nordre Otervegen (stengd for køyretøy)
 Endepunkt

Kjelder 
 

Vegar i Fana
Nordre Otervegen

Nordre Otervegen er ein veg på Apeltun i Fana i Bergen. Han er ein blindveg sørover frå Bjørnevegen og ligg i eit busdtadfelt like nordom Otervegen på nordsida av Apeltunvatnet. Vegen er om lag 220 meter lag ned ein 60 meter lang avstikkar mot vest. 

Namnet vart vedteke i 1979. Fleire andre vegar i området har òg dyrenamn.

Knutepunkt 
 Bjørnevegen
 Arm vestover (60 m)
 Otervegen (gjennomkjørsel stengd)

Kjelder 
 

Vegar i Fana
Ekornvegen i Bergen

Ekornvegen er ein veg i Fana i Bergen. Han går frå Sætervegen og ein boge tilbake til Sætervegen. Vegen er om lag 650 meter lang og går gjennom eit villaområde. 

Namnet vart vedteke i 1970 og har som fleire andre vegar i området eit dyrenamn.

Knutepunkt 
 Sætervegen
 Avstikkar mot vest (60 m)
 Avstikkar mot aust (40 m)
 Arm til Bjørnevegen (40 m)
 Avstikkar mot sør (40 m)
 Avstikkar mot søraust (40 m)
 Sætervegen

Kjelder 
 

Vegar i Fana
Ragnvald Blix

Ragnvald Blix () var ein norsk avis- og karikaturteiknar. Han er særleg kjend for sine antinazistiske teikningar frå 2. verdskrigen.

Liv
Ragnvald Blix vart fødd i Oslo, med foreldra Emma og Elias Blix. Han vart redaktør av skjemtebladet Tyrihans i 1901, medarbeidar i Simplicissimus i München mellom 1907 og 1918 og redigerte og teikna til det nordiske satiremagasinet Exlex i då det kom ut mellom 1919 til 1921. Han slo igjennom internasjonalt i Paris i 1905 med ein serie parodiar av kjende kunstverk i Louvre Le Voile tombe, samla utgjevne i 1908. 

Under 2. verdskrigen leverte Ragnvald Blix anti-nazistiske teiknngar under signaturen Stig Höök i den svenske avisa Göteborgs Handels- och Sjöfartstidning, der den liberale Torgny Segerstedt var redaktør. Mange av desse teikningane vart utgjevne i bøkene Stig Höök 1942–44 (1944) og De fem årene (1945) og vart kjende og kjære i Noreg etter krigen. Ragnvald Blix teikna seinare til fleire nordiske aviser, mellom anna det norske Dagbladet, der han med bitande ironi kommenterte samtidas politiske hendingar i ein rask og presis strek og med eit nært samspell mellom tekst og teikning.

Ragnvald Blix er kanskje mest kjend for teikninga «Til audiens hos Hitler» der Vidkun Quisling vitjar føraren i Berlin. Quisling strekkjer ut armen til nazihilsen og seier: «Jeg er Quisling». Dørvakten spør: «Og navnet?». Teikninga stod på trykk 29. januar 1944 og bidrog til at namnet Quisling vart ei internasjonal nemning for ein landsforrædar. 

Blix var gift med danske Ida Louise Christine Witzke (1901-1990). Ragnvald Blix døydde i København i 1958. Då Ida Blix døydde i 1990 oppretta ho eit minnefond og ein kunstpris, Blixprisen, gjennom testamentet sitt.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Ragnvald Blix» frå , den 22. august 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Typisk Stig Höök-teikning 
 Biografi i dansk kunstnerleksikon

Norske teiknarar
Elias Blix
Nordmenn frå andre verdskrigen
Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Bevervegen i Bergen

Bevervegen er ein veg i Fana i Bergen som går i slynge mellom Harevegen og Bjørnevegen på nordsida av Apeltunvatnet. Vegen er om lag 180 meter lang og går gjennom eit villaområde. 

Namnet vart vedteke i 1957. Fleire andre vegar i området har òg dyrenamn.

Knutepunkt 
 Harevegen
 Arm sørover (55 m)
 Arm austover til Bjørnevegen (40 m)

Kjelder 

 

Vegar i Fana
Harevegen i Bergen

Harevegen er ein veg i Fana i Bergen. Han går frå Sætervegen og sørover til Skjoldskiftet, der Nestunvegen, Fanavegen og Osvegen møter kvarandre. Det er ikkje gjennomkjørsel frå Harevegen til Skjoldskifte, berre gang- og sykkelsti. Vegen er om lag 500 meter lang. Den komande Bybanen i Bergen er venta å ha trasé langs Harevegen. 

Namnet vart vedteke i 1958 og har dyrenamnet som fleire andre vegar i området.

Knutepunkt 
 Sætervegen
 Avkjørsel Bevervegen
 Avkjørsel Søndre Beverveien
  (5 m)
 Endepunkt Skjoldskiftet

Kjelder 
 

Vegar i Fana
Sætervegen i Bergen

Sætervegen er ein veg i Fana i Bergen. Han går mellom Fanavegen og søraustover til krysset ved Apeltunvegen og Smøråsvegen. Vegen er om lag 1 km lang og går hovudsakleg gjennom eit villaområde. 

Namnet vart vedteke i 1947.

Knutepunkt 
  Fanavegen
 Avkjørsel Harevegen
 Arm nordover (150 m)
 Kryssar Bjørnevegen
 Arm søraustover (140 m)
 Arm austover (40 m)
 Arm sørover (50 m)
 Avkjørsel Ekornvegen
 Arm nordaustover (50 m)
 Arm nordaustover (50 m)
 Arm nordaustover (65 m)
 Arm sørvestover (90 m)
 Avkjørsel Ekornvegen
 Arm nordaustover (40 m)
 Arm nordaustover (80 m)
 Arm austover (180 m)
 Arm vestover (60 m)
 Arm austover (110 m)
 Avkjørsel Bjørnevegen
 Arm sørvestover (200 m)
 Apeltunvegen/Smøråsvegen

Kjelder 
 

Vegar i Fana
Dådyrvegen

Dådyrvegen er ein blindveg i Fana i Bergen som går frå Hjortevegen til Apeltunvegen. Vegen er stengd om lag halvvegs for gjennomkjørsel mellom Hjortevegen og Apeltunvegen. Vegen er opp under 300 meter lang. 

Namnet vart vedteke i 1960, og som mange andre vegar i området har han fått dyrenamn.

Knutepunkt 
 Hjortevegen
 
 Apeltunvegen

Kjelder 
 

Vegar i Fana
Wairoa

Wairoa er ein by på Nordøya på New Zealand. Det er den nordlegaste byen i regionen Hawke's Bay, og han ligg på nordbreidda av Hawke Bay ved munningen til elva Wairoa River og vest for Mahiahalvøy. Byen ligg 70 km nordaust for Napier, og like langt sørvest frå Gisborne.

Av dei tidlegaste busetnadane i området var ein kvalfangststasjon og ein handelsstasjon, som for det meste handla med Phormium. Det opphavlege namnet til byen var Clyde, men dette vart snøgt endra for å unngå samanblanding med Clive nær Napier og Clyde på Sørøya. Den nordlege delen av byen vert enno kalla North Clyde. Byen voks fram under Newzealand-krigane, då han var ein garnisonsby.

 
Ved folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i byen 4 272. 

Wairoa er ein produksjonsby og tenesteby for landbruket rundt. Byen er òg sete for Wairoa District Council. Wairoa District omfattar den nordlege halvdelen av havbukta, og strekkjer seg frå Mahiahalvøya til Waikaremoanasjøen, og sør til munningen av Waikareelva. Distriktet hadde eit folketal på 8 481 ved folketeljinga i 2006. Flatevidda til distriktet er 4 119,18 km². 

Wairoa ligg ved riksvegen State Highway 2, som knyter han saman med Gisborne i nordaust og Napier i sørvest. 
Byen har samband med sentrale delar av Nordøya gjennom State Highway 38 som går frå Wai-O-Tapu via Murupara og Frasertown til Wairoa, og samband til Rotorua via Te Urewera og Waikaremoanasjøen.

Referansar 

 Denne artikkelen bygger på «Wairoa» frå , den 23. august 2009.

Bakgrunnsstoff 
 Wairoa i-SITE Informasjon for tilreisande. 
 Offisiell heimeside til Wairoa District Council.

Hawke's Bay
Distrikt på New Zealand
Byar på New Zealand
Dalsfjord fyrmuseum

Dalsfjord fyrmuseum er eit museum som har som hovudoppgåve å dokumentere og formidle den sosiale historia til dei som har vore med å byggje fyr, lykter, merke, fortøyingsfeste og hamner langs norskekysten. Det vart skipa i 1993. Museet ligg i Dravlaus i Volda, og er tilslutta Stiftinga Sunnmøre Museum. Dalsfjord fyrmuseum var offisielt opna i nye lokalar 8. november 2012.

Bakgrunnsstoff 
 Dalsfjord fyrmuseum - heimeside 

Stiftinga Viti
Volda kommune
Museum i Møre og Romsdal
Museum skipa i 1993
1993 i Noreg
Wairoa-elva i Hawke's Bay

Wairoa River renn sørover i 65 km frå innlandet innan for austkysten til Nordøya på New Zealand, vest for Gisborne, før ho renn ut i den nordlege delen av Hawke Bay ved byen Wairoa. Elva har eit stort nedslagsområde som òg omfattar innsjøen Lake Waikaremoana. Ei av dei største tilførslene hennar er Waiauelva.

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Wairoa River, Hawke's Bay» frå , den 23. august 2009. 

Hawke's Bay
Elver på New Zealand