alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Welsh-ponni

Welsh-ponni er ein ponnirase som stammar frå Wales. Rasen er delt inn i fire kategoriar: Welsh Mountain kat. A, Welsh-ponni kat. B, Welsh Cob kat. C og Welsh Cob kat. D.

Skildring

Rasestandarden varierer noko frå kategori til kategori. Storleiken spelar ei viktig rolle for inndelinga.
Welsh mountain kat. A: Opptil 122 cm i mankehøgd.
Welsh-ponni av ridetype kat. B: Opptil 137 cm i mankehøgd.
Welsh-ponni av cob-type kat. C: Opptil 137 cm i mankehøgd.
Welsh cob kat. D: Inga øvre grense.
Dei ulike kategoriane kan kryssast med kvarandre etter visse reglar:
A X B = B
B X C = C
B X D = C eller D (avhengig av høgd)
C X D = C eller D (avhengig av høgd) 
Er foreldra av same kategori vert avkommet også av den kategorien.

Historie
Welsh-ponnien stammar frå små, walisiske fjellponniar. Opp gjennom hundreåra har andre hestetypar blitt kryssa inn, mellom anna arabarhest og hackneyhest. The Welsh Pony and Cob Society vart skipa i 1901 og er den største av dei britiske hesteraseorganisasjonane. Den fyrste stamboka kom i 1902. Opplegget med inndeling i kategoriar kom inn i biletet i 1949.

Førekomst
Welsh-ponnien finst i store delar av verda, også i Noreg.

Bruk
Welsh-ponnien vert for det meste brukt til ride- og køyreponni for barn og unge.

Bakgrunnsstoff
Norsk ponniavlsforening om Welsh-ponni
The Welsh Pony and Cob Society Cymdeithas y Merlod a'r Cobiau Cymreig 

Hesterasar
Britiske husdyr
Andorra i Eurovision Song Contest

Andorra debuterte i Eurovision Song Contest i 2004 og har delteke seg gongar utan å kvalifisere seg til finalen. Andorra var nærast å kvalifisere seg til finalen i 2007, då gruppa Anonymous endte på tolvteplass i semifinalen. I forkant av Eurovision Song Contest 2010 trakk Andorra seg frå tevlinga og har ikkje delteke sidan.

Historikk 
Den lille fjellstaten i Pyreneane hadde i fleire år vist interesse i å deltake i Eurovision Song Contest. I 2004 innførte EBU ordninga med semifinale, og Andorra debuterte i tevlinga gjennom det andorranske almennkringkastaren Ràdio i Televisió d'Andorra (RTVA).

«Fast» semifinalist 
Andorra debuterte i Eurovision Song Contest i 2004 i Istanbul, Tyrkia. Der vart det andorranske bidraget «Jugarem a estimar-nos», av Marta Roure, nr. 18 av 22 deltakarar. Andorra fekk berre 12 poeng - samtlege frå nabolandet Spania.  

Dei fem neste åra klarte aldri Andorra å kvalifisere seg til finalen. I 2007 var Andorra ein av førehandsfavorittane med «Salvem el món» av gruppa Anonymous. Bidraget havna til slutt på ein tolvteplass i semifinalen, berre elleve poeng unna kvalifisering til finalen.  

I desember 2009 kunngjorde RTVA at Andorra ikkje ville deltake i Eurovision Song Contest 2010 av økonomiske grunnar. Andorra har ikkje delteke i Eurovision Song Contest sidan. Andorra har ikke deltatt i konkurransen siden.

Katalansk gjer sin entré 
Med debuten til Andorra vart det katalanske språket nytta for fyrste gong i Eurovision Song Contest. Spania har aldri framført noko av sine bidrag på anna språk enn spansk, fransk eller engelsk. I 1968 ville imidlertid den spanske artisten Joan Manuel Serrat syngje det spanske bidraget «La, la, la» på katalansk. Det ønskte derimot ikkje Francoregimet og bytta han ut med Massiel som framførte songen på spansk. «La, la, la» endte opp med å vinne Eurovision Song Contest, hårfint foran førehandsfavoritten Cliff Richard med songen «Congratulations».

Bidraga

Galleri

Poeng

Finalane

Semifinalane

Referansar

Kjelder 
Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
Andorra i Eurovision Song Contest
Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av artikkelen «Andorra i ESC» frå ,  den 26. august 2020.  

Andorra i Eurovision Song Contest
Land i Eurovision Song Contest
Musikktevlingar
Melodifestivalen

Melodifestivalen er den nasjonale finalen til Sverige i Eurovision Song Contest. Tevlinga har vorte arrangert med ulike namn sidan 1958, med unntak av 1964, 1970 og 1976.

Bakgrunnsstoff

 
Eurovision Song Contest-uttakingar
Flaming av Pink Floyd

«Flaming» er ein song av det psykedeliske rockebandet Pink Floyd og kom ut på debutalbumet deira The Piper at the Gates of Dawn i 1967. Songen, som er skriven av Syd Barrett, er i hovudsak ein barneliknande leik mellom to vener, derfor «Lazing in the foggy dew». Etter David Gilmour vart med i bandet vart songen verande på spelelista deira ei kort stund i 1968.   

Dette var òg den tredje singelen til Pink Floyd i USA. Singelen gjekk ikkje inn på lista. Mono-miksen frå singelen er noko annleis enn andre stereo- eller monoversjonar av songen. Singelen vart gjeven ut i USA i staden for «Apples and Oranges» med «Paint Box» som B-side. Det var den første singelen til Pink Floyd som ikkje vart gjeven ut i Storbritannia. Den andre singelen var «Let There Be More Light».

I songen vert det referert til edderdun, eiderdown. Fleire andre Pink Floyd-songar inneheld òg slike referansar, som «Julia Dream» og «A Pillow of Winds».

Medverkande
Syd Barrett – solovokal, elektrisk gitar, 12-strengs akustisk gitar, vokal perkusjon, opptrekkingsleiketøy
Rick Wright – Hammondorgel, Farfisaorgel, Lowreyorgel, spikerpiano, korvokal, vokal perkusjon, opptrekkingsleiketøy
Roger Waters – bassgitar, glidefløyte, korvokal, vokal perkusjon, opptrekkingsleiketøy
Nick Mason – trommer, fingercymbal, opptrekkingsleiketøy

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Flaming (Pink Floyd song)» frå ,  den 14. februar 2011.  
 

Singlar frå 1967
Pink Floyd-songar
Psykedeliske popsongar
Songar skrivne av Syd Barrett
Songar frå 1967
Kvernkall

Kvernkall er eit vasshjul på ein vertikal aksling, med skråstilte skovlar som vatnet vert leia inn mot. Rørslemengda til vatnet utøver ei kraft på skovlane, som vert omforma til eit dreiemoment som driv akslingen rundt. Effekta vert så nytta til drift av ein kvernstein.

Kvernkallen er utforma med ein loddrettståande trestokk (akslingen), som er opplagra i begge endar. Øvre enden av stokken, som er grannare oppe enn nede, når opp gjennom golvet i kvernhuset. Nedst på stokken er skovlar felt inn. Gjennom ei vassrenne vert vatn leia mot skovlane, som fangar opp vasstrålen frå vassrenna slik at kvernkallen roterer. I øvre enden av stokken er det felt inn ei snelle av jarn som går gjennom eit hol i den underliggande, fastfesta kvernsteinen og endar i eit tverjarn, ei sigle, som er felt inn i den roterande oversteinen.

Kvernkallen var i bruk i Noreg frå tidleg i norsk mellomalder. Kvernhus med kvernkall vart nytta i Noreg til og med 2. verdskrigen. Folk mol då korn illegalt på gardskvernar.

Sjå òg
Vasshjul

Norsk landbrukshistorie
Vassenergi
Apples and Oranges

«Apples and Oranges» er den tredje singelen til Pink Floyd. Han kom ut i 1967 og er den siste singelen deira skriven av Syd Barrett. B-side var «Paint Box», skriven av Richard Wright. Songen omhandlar ei jente som forteljaren møter på supermarknaden. Det er ein av få songar av Pink Floyd som handlar direkte om kjærleik. 

Pink Floyd, i lag med Barrett, mima til songen å den første framsyninga i USA på American Bandstand. Etter at Barrett vart erstatta av David Gilmour vart det spelt inn ein promofilm på ein fruktmarknad i Belgia der Waters mimer til songen. 

Dette var den første singelen deira som ikkje nådde lista i Storbritannia, og det amerikanske selskapet deira, Tower Records gav ut ein annan singel i USA, «Flaming». Waters gav Norman Smith skulda for det dårlege salet: «'Apples and Oranges' vart øydelagd av produksjonen. Det er ein jævla god song.»

Begge sider av singelen var miksa i stereo, men singelen vart gjeven ut i mono. Stereomiksen av «Paintbox» kom sidan ut på Relics i 1971 og begge songane finst i stereo på samlinga Masters of Rock frå 1974. 

Syd Barrett sa sjølv om songen: «Det er ein gladsong med ein snert av jul. Han handlar om ei jente eg såg vandrande rundt i byen, i Richmond.»

Medverkande
Syd Barrett – elektrisk gitar, solovokal
Richard Wright – Hammondorgel, elektrisk piano, piano, korvokal, solovokal (mellomspel)
Roger Waters – bassgitar, korvokal
Nick Mason – trommer, tamburin

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Apples and Oranges (song)» frå ,  den 14. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1967
Pink Floyd-songar
Songar skrivne av Syd Barrett
Songar frå 1967
Columbia Records-singlar
Psykedeliske popsongar
The T.V. Personalities-songar
Jugoslavia i Eurovision Song Contest

Jugoslavia debuterte i Eurovision Song Contest i 1961. Landet deltok kvart år fram til det vart oppløyst i 1992, med unntak av 1977 til 1980 og 1985. Bidraga vart valt i den nasjonale finalen, Jugovizija. I 1989 vann Riva med songen «Rock Me». 

Etter at Slovenia, Kroatia, Makedonia og Bosnia-Hercegovina lausreiv seg frå Den sosialistiske føderale republikken Jugoslavia i 1992, danna dei to attverende landa Serbia og Montenegro Den føderale republikken Jugoslavia. Difor deltok berre Serbia og Montenegro under namnet Jugoslavia i 1992. Dei to landa deltok ikkje att i tevlinga før i 2004 under namnet Serbia og Montenegro. Sidan 2007 har dei to landa delteke kvar for seg, som Serbia og Montenegro. Slovenia, Kroatia og Bosnia-Hercegovina debuterte i 1993, berre to år etter den siste deltakinga som Jugoslavia. Makedonia debuterte i 1998, men forsøkte å få delteke allereie i 1996.

Bidraga

Røystehistorikk

Galleri

Vertskap

Sjå òg
 Serbia og Montenegro i Eurovision Song Contest
 Bosnia-Hercegovina i Eurovision Song Contest
 Kroatia i Eurovision Song Contest
 Montenegro i Eurovision Song Contest
 Nord-Makedonia i Eurovision Song Contest
 Serbia i Eurovision Song Contest
 Slovenia i Eurovision Song Contest

Kjelder
Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
Jugoslavia i Eurovision Song Contest
Denne artikkelen byggjer på «Jugoslavia i ESC» frå ,  den 14. februar 2011.  
 

Jugoslavia i Eurovision Song Contest
Land i Eurovision Song Contest
Musikktevlingar
San Marino i Eurovision Song Contest

San Marino debuterte i Eurovision Song Contest i 2008 og har delteke tolv gongar. I debutåret kom San Marino på sisteplass i sin semifinale som, saman med sisteplassen i 2017, er den dårlegaste plasseringa til landet i Eurovision Song Contest. På elleve forsøk har San Marino berre kvalifisert seg til finalen tre gongar: i 2014, 2019 og sist i 2021. Den beste plasseringa til San Marino er 19.-plassen frå 2019.

Historikk
I juni 2007 kunngjorde den sanmarinske kringkastaren SMRTV dei ønskte å deltake
i Eurovision Song Contest i nær framtid. Fem månader seinare bekrefta kanalen at San Marino skulle delta i Eurovision Song Contest 2008. Deira fyrste bidrag, «Complice» av gruppa Miodio, havna på sisteplass i den fyrste semifinalen med berre fem poeng.

Etter mykje fram og tilbake valde SMRTV å trekkje seg frå tevlinga i 2009 og 2010. Årsaka var ifylgje kringkastaren ein vanskeleg økonomisk situasjon i selskapet.

I 2011 var San Marino tilbake igjen og har delteke kvart år sidan. Den sanmarinske songaren Valentina Monetta deltok tre år på rad og lykkast å få San Marino til finalen på hennar tredje forsøk, 2014. Fram til 2019 var dette den einaste gongen San Marino har delteke i ein Eurovision Song Contest-finale. Monetta var også den fyrste sidan den austerrikske songaren Udo Jürgens i 1966 til å deltake i Eurovision Song Contest tre år i strekk.

Bidrag

Galleri

Røystehistorikk

Finalane

Semifinalane (2008-2021)

Kringkasting, kommentatorar og poengutdelarar

Sjå òg 
 San Marino i Junior Eurovision Song Contest

Referansar

Kjelder
Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
San Marino i Eurovision Song Contest

 Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av artikkelen «San Marino i ESC» frå ,  den 24. august 2020.  
 

San Marino i Eurovision Song Contest
Land i Eurovision Song Contest
DVD-en Ultimate Kylie

Ultimate Kylie er ein DVD utgjeven samstundes med samlealbumet Ultimate Kylie av Kylie Minogue, og inneheld alle musikkvideoane frå studioalbuma hennar. Han inneheld òg ei framføring av «Can't Get Blue Monday Out of My Head» på BRIT Awards i 2002.

Innhald på DVD og CD 
Reklamane for albumet og DVD-en hevda at dei inneheld alle singlane Minogue har gjeve ut i Australia og Storbritannia, noko som ikkje er heilt korrekt. Fleire songar er ikkje med på DVD-en. Frå debutalbumet Kylie vart songane «It's No Secret» og «Turn It into Love» ikkje inkludert, medan det ikkje vart gjeve ut noko musikkvideo til «Turn It into Love». Dei fleste av songane hennar frå Let's Get to It vart utelatne, og berre «Give Me Just a Little More Time» frå det albumet er inkludert på DVD-en.

Sporliste 
«I Should Be So Lucky»
«Got to Be Certain» 
«The Loco-Motion»
«Je Ne Sais Pas Pourquoi» 
«Especially for You»  
«Hand on Your Heart»
«Wouldn't Change a Thing»
«Never Too Late»
«Tears on My Pillow»
«Better the Devil You Know» 
«Step Back in Time» 
«What Do I Have to Do?» (7" Mix)
«Shocked»
«Give Me Just a Little More Time»
«Celebration»
«Confide in Me»
«Put Yourself in My Place»
«Where the Wild Roses Grow»
«Did It Again»
«Breathe»
«Spinning Around»
«On a Night Like This»
«Kids»
«Please Stay»
«Can't Get You Out of My Head»
«In Your Eyes»
«Love at First Sight»
«Come into My World»
«Slow»
«Red Blooded Woman»
«Chocolate»
Ekstra
«I Believe in You»
«Can't Get Blue Monday Out of My Head» (Live at BRIT Awards 2002)

Topplisteplasseringar og sertifisering

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ultimate Kylie (DVD)» frå , den 14. februar 2011.

Bakgrunnsstoff 
Ultimate Kylie (DVD) på Allmusic

Musikkvideoar og DVD-ar av Kylie Minogue
It Would Be So Nice

«It Would Be So Nice» er ein song frå 1968 av rockebandet Pink Floyd, skriven av Richard Wright. Han vart gjeven ut som den fjerde singelen til bandet. Songen vart ikkje med på samleplata Relics frå 1971, og før utgjevinga av The Early Singles i 1992 med boksen Shine On fanst han berre på Masters of Rock. B-sida «Julia Dream» var skriven av bassisten Roger Waters. Denne kom òg ut på The Early Singles.

I følgje ein avisartikkel frå 1968 finst det to versjonar av den originale singelen med noko forskjellig tekst. Soga er at den første teksten hadde ein referanse til den britiske avisa Evening Standard. Det vart sagt at dette vart bannlyst av BBC på grunn av den strenge reklmaeregelen som sa at ikkje noko produkt kunne nemnast med namn. Gruppa vart tvungen til å bruke meir tid på innspelinga og spele inn ein spesialversjon for BBC, der teksten vart endra til «Daily Standard». Denne vertsjonen er den einaste som er gjeven ut på LP og CD. Det er ukjend kor mange kopiar det finst av «Evening Standard»-platene og om dei finst i det heile tatt. Trass i auka publisitet om singelen, vart han lite spelt på radio og gjekk aldri inn på singellista. 

I The Dark Side of the Moon: The Making of the Pink Floyd Masterpiece skriv John Harris om songen: 
Den første innspelinga [Pink Floyd] gav ut etter at Syd Barrett forlet dei var Richard Wright sin nesten uuthaldelege underlege 'It Would Be So Nice,' ein singel med enkel pop-psykedelia, kanskje meir lik musikken til artistar som the Hollies og the Monkees. Som Roger Waters seinare sa, 'Ingen høyrte han fordi han var så elendig.' Waters sin eigen komposisjon var ikkje stort betre. 'Julia Dream', B-sida til singelen, synte mykje av det same problemet: sjølv om bandet ønskte å halde på Syd Barrett-estetikken, var forsøka deira håplaust enkle.

Nick Mason var til og med meir tydeleg enn Waters om kor mykje han mislikte songen, og kalla han «fucking awful».

Ein coververjson av songen finst på det andre soloalbumet til Captain Sensible, The Power of Love.

Medverkande
Rick Wright – dobbelspora solovokal, Farfisaorgel, piano, mellotron, blokkfløyte
David Gilmour – elektrisk gitar, akustisk gitar, korvokal
Roger Waters – bassgitar, korvokal
Nick Mason – trommer

Andre versjonar
Ein versjon av songen fint på Captain Sensible sitt andre soloalbum, The Power of Love.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «It Would Be So Nice» frå ,  den 14. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1968
Pink Floyd-songar
Psykedeliske popsongar
Songar skrivne av Richard Wright
Columbia Graphophone Company-singlar
Songar frå 1968
Kylie Showgirl

Kylie Showgirl er ein konsert-DVD frå den australske songaren Kylie Minogue. Han vart filma under turnen Showgirl: The Greatest Hits Tour den 6. mai 2005 i Earls Court Exhibition Centre i London og utgjeven av EMI i november 2005 i Europa. 

I 2005 vart Kylie Showgirl sertifisert tre gonger platina i Australia, og vart den tiande mest selde musikken-DVD i landet. Året etter vart DVD-en vart sertifisert fire gonger platina.

Sporliste 
«Overture» 
«Better the Devil You Know»
«In Your Eyes»
«Giving You Up»
«On a Night Like This»
«Shocked»
«What Do I Have to Do?» 
«Spinning Around»
«In Denial»
«Je Ne Sais Pas Pourquoi»
«Confide in Me»
«Red Blooded Woman»/«Where the Wild Roses Grow»
«Slow»
«Please Stay»
«Over the Rainbow»
«Come into My World»
«Chocolate»
«I Believe in You»
«Dreams»
«Hand on Your Heart»
«The Loco-Motion»
«I Should Be So Lucky»
«Your Disco Needs You»
«Put Yourself in My Place»
«Can't Get You Out of My Head»
«Especially for You»
«Love at First Sight»

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kylie Showgirl» frå .
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
Kylie Showgirl på Allmusic
Kylie Showgirl på Allmovie

Musikkvideoar og DVD-ar av Kylie Minogue
Coverversjon

Ein coverlåt eller coverversjon (ofte berre forkorta til cover) er ei innspeling eller framføring av ein tidlegare laga song eller musikkstykke.

Den musikalske utforminga blir ofte ein del endra, slik at nyinnspelinga ikkje framstår som ein rein kopi og artisten set sitt musikalske og personlege «merke» på han. Som regel har nyinnspelinga same tekst som originalen, men han kan òg vere gjeve ut på eit anna språk (anten omsett eller med ein heilt annan tekst) eller ein ny tekst på originalspråket. Eit slikt døme er Limp Bizkit sin versjon frå 2003 av The Who-songen «Behind Blue Eyes» frå 1971.

Tidleg på 1900-talet var det vanleg at songar vart spelt inn av ulike artistar for ulike plateselskap.

I dag, der heile verda er éin marknad, er det helst amatørmusikarar som framstår som coverband, sjølv om det er døme på profesjonelle slike, som The Musical Box frå Canada som spelar tidleg Genesis-musikk. Men òg kjende og etablerte artistar fortek coverinnspelingar, høvesvis av songar dei likar særleg godt og gjerne som ei hyllest til originalartisten.

Elles er coverinnspelingar særleg vanleg innan pop-sjangeren.

Om berre delar av ein annan song miksast inn, gjerne i originalversjon, men òg som cover, kallar ein det  sampling. Denne teknikken er særs vanleg innan hiphopsjangeren.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Coverlåt» frå , den 15. februar 2011. 
 

Musikkindustri
Pop
Musikkalbum
Marquee Club

Marquee Club er ein legendarisk musikk-klubb i London i England.

Då han opna i 1958 på 165 Oxford Street var det primært jazz som vart spelt der. The Rolling Stones heldt sin aller første konsert der 12. juli 1962.

60-talet
I 1964 flytta Marquee til den mest kjende plassen, 90 Wardour Street, der dei aller fleste større rockebanda i England spelte dei neste 25 åra. Band som The Moody Blues, The Who, Yes, David Bowie, Jethro Tull, Jimi Hendrix og Pink Floyd spelte der på 1960-talet.

70-talet
The Rolling Stones gjorde eit nytt show der 26. mars 1971 etter 8 år, for å filme ein TV-spesial. Sjølv om det aldri var ein punk-klubb så opptredde fleire punkband der på slutten av 1970-talet og byrjinga av 80-talet; Sex Pistols, The Boys, Eddie and the Hot Rods, The Stranglers, Generation X, London, The Police, The Sinceros, Buzzcocks, The Jam, Joy Division og The Cure var alle og opptredde på scena på Marquee.

80-talet
På 80-talet var Marquee ein viktig arena for New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM). NWOBHM-band som Angelwitch, Diamond Head, Witchfynde and Praying Mantis var faste der, og Iron Maiden vart filma der for dokumentaren «20th Century Box». Dei spelte òg inn konsertalbumet Live!! +one der i 1980.

Marquee var òg ein viktig arena for progressiv rock på tidleg 80-talet. Det var her eit usignert Marillion byrja å byggje seg opp sin fanbase med utselde konsertar. Andre progrock-band som Pendragon, Solstice, Twelfth Night, IQ, Haze, Cardiacs og Liaison spelte òg på klubben.

Hemmelege konsertar
Den historiske klubben har ofte gjort at større artistar har hatt hemmelege framferder, gjerne under falske namn. Artistar som Marillion (under namnet Skyline Drifters og Lufthanser Air Terminal), Prince, Genesis, Iron Maiden, Metallica og Mötley Crüe har alle hatt slike konsertar.

Nyare utvikling
I 1988 vart lokala selte og klubben flytta til større lokale på 105 Charing Cross Road. Det amerikanske progressiv metal-bandet Dream Theater spelte inn sitt første konsertalbum, Live at the Marquee, på denne staden. Lokala vart selde og klubben stengd i 1996.

I 2002 vart klubben igjen opna, denne gongen i Islington, men vart stengd igjen alt 1 2003. Namnet vart igjen brukt på ein ny klubb på 1 Leicester Square midt i turistdistriktet i London i 2004, men klubben vart stengd etter mindre enn 18 månader. I 2007 vart det gjort nok eit forsøk på å opne Marquee CLub, denne gongen Upper Saint Martins Lane i Covent Garden. Han stengde igjen 10. februar 2008.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marquee Club» frå ,  den 15. februar 2011.

Bakgrunnsstoff
 The MarqueeClub.net — Tribute side til gamle Marquee Club

Skipingar i 1958
Konsertstader i London
The Roundhouse

The Roundhouse er ein tidlegare lokomotivstall i Chalk Farm i London i England, som vart omgjort til konsertlokale. Det vart opphavleg bygd i 1847 som ei rundt lokomotivstall (engelsk: roundhouse, som staden har namn etter), ein rund bygning med ein dreieskive for lokomotiva. Det vart berre nytta for lokomotiv i kring ti år, før det i mange år vart nytta som lager. Bygningen stod tom og unytta like før den andre verdskrigen. Han vart opna 25 år seinare som konsertstad og teater, då Arnold Wesker oppretta Centre 42 Theatre Company og omgjorde bygningen til teater. 

Det var her undergrunnsavisa International Times vart lansert i 1966, The Doors spelte den einaste konserten sin i Storbritannia her i 1968 og Greasy Truckers Party i 1972.

Greater London Council gav kontroll over bygningen til Camden London Borough Council i 1983. Centre 42 hadde då gått tom for pengar og bygningen stod tom fram til lokale føretaksmenn kjøpte bygningen i 1996 og han igjen vart nytta som konsertstad. Han vart lukka igjen i 2004 for ei stor ombygging. 1. juni 2006 var Broadwayshowet Fuerzabruta sett opp og opna det New Roundhouse.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «The Roundhouse» frå ,  den 15. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff 
 The Roundhouse

Konsertstader i London
London '66–'67

London '66–'67 er ein EP og ein film med musikken til Pink Floyd med «tapte» spor - ein lang versjon av «Interstellar Overdrive» og «Nick's Boogie». Desse vart opphavleg spelte inn for Peter Lorrimer Whitehead-filmen Tonite Lets All Make Love in London. i 1967 og førstnemnde vart gjeven ut i ei kortare utgåve for filmmusikkalbumet. Han vart opphavleg gjeven ut i full versjon først i 1990 på See for Miles Records-utgåva av filmmusikkalbumet. Dei er dei tidlegaste Pink Floyd-innspelingane som er til sals. 

EPen kom ut i 1995, så på Snapper Music (SMACD924X, 2005) den 13. september 2005, som ein nymastra CD og ein DVD med heile filmen samt klipp frå den originale filmen.

Innhald

DVD
London '66–'67, den originale filmen med heile videoen til «Interstellar Overdrive» og «Nick's Boogie».
Intervju frå 1960-åra med Mick Jagger, David Hockney, Michael Caine og Julie Christie.
Bilete frå London-miljøet frå seint i 60-åra.
Oversyn av regissør Peter Whitehead.

Medverkande
Pink Floyd
Syd Barrett – elektrisk gitar
Roger Waters – bassgitar
Richard Wright – Farfisaorgel
Nick Mason – Trommer, perkusjon

Produksjon
Joe Boyd – produksjon
 John Woods - Lydteknikar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «London '66–'67» frå ,  den 15. februar 2011. 
 oppgav desse kjeldene:

EP-ar frå 1995
Filmar frå 2005
Album produserte av Joe Boyd
Pink Floyd-filmar
Pink Floyd-album

ka:London '66 - '67 (ალბომი)#ფილმი