alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Tordisfeltet

Tordisfeltet er eit oljefelt på Tampenområdet i Nordsjøen som ligg mellom Snorrefeltet og Gullfaksfeltet. 

Frå juni 1994 har Gullfaks C- oljeplatformen motteke og handsama petroleum frå Tordisfeltet. I tillegg til hovudstrukturen Tordis, vert feltet utgjort av strukturane Tordis Øst (1998), Borg (1999) og Tordis Sørøst (2001). Utvinninga av petroleum skjer med installasjonar på havbotnen. Det er bygd ut med ein sentral havbotnmanifold som er knytt til Gullfaks C. Til denne manifolden er det knytt sju separate satellittbrønnar og to havbotnrammer. Brønnstraumen blir overført til Gullfaks C i to røyrleidningar. Vatn til vassinjeksjon kjem i ein røyrleidning frå Gullfaks C. 

Statoil er operatør for Tordisfeltet. Feltet vart bygd ut av det tidlegare norske oljeselskapet Saga Petroleum

Kjelder 
 Olje- og energidepartementet: Fakta norsk petroleumsverksemd 2005. Nettversjon
 Fakta om Tordis  på http://www.statoil.com
 Tordisfeltet  - Petroleumskartet, Norsk Oljemuseum
 Tordis feltet Konsekvensutredning Saga 1991 Oljedirektoratet
 Fakta om Tordisfeltet  Oljedirektoratet

Norske oljefelt
Olje- og gassfelt i Nordsjøen
Det israelske arbeidarpartiet

Det israelske Arbeidarpartiet eller Avoda (frå hebraisk העבודה Ha'Avoda, 'Arbeid') er eit sentrum-venstre politisk parti i Israel. Det er eit sosialdemokratisk  og sionistisk parti, og er medlem i Den sosialistiske internasjonalen (SI) og observatør i Det europeiske sosialistpartiet (PES), der også Det norske Arbeidarpartiet er med.

Historie
Partiet vart skipa i 1968 då [partia Mapai, Ahdut HaAvoda og Rafi slo seg saman. 
 
Mapai vart eit viktig parti blant jødane i Palestina gjennom sambandet med den mektige jødiske fagrørsla Histadrut. Partiet skipa òg to væpna grupper, Hashomer og Haganah. Leiaren var David Ben-Gurion, som òg vart første statsministeren i Israel etter staten vart oppretta. 

Partiet dominerte israelsk politikk til det tapte for høgrepartiet Herut/Likud i 1977. Det samarbeidde lenge med det venstresosialistiske partiet Mapam, Det sameinte Arbeidarpartiet. Men Mapam gjekk imot samarbeidet Avoda innleidde med høgresida i 1984, og vart eit opposisjonsparti til venstre. Mapam gjekk sidan inn i venstrepartiet Meretz (Kraft), no Meretz-Yachad, Det israelske sosialdemokratiske partiet (som likevel er til venstre for Avoda). 

Etter Avoda hadde vunne valet i 1992, kom Osloprosessen. Yitzhak Rabin var statsminister men vart myrda av ein høgreekstremist etter at høgresida i landet hadde ført ein langvarig hatefull kampanje mot fredsprosessen og statsministeren. Etterfølgjaren Shimon Peres tapte for Likud i 1996. Ehud Barak vann valet i 1999 med felleslista Eitt Israel, men vart etterfølgd av Ariel Sharon som statsminister i 2001 i ei ny samlingsregjering der Avoda mellom anna fekk utanriks- og forsvarsministeren. 

I 2003 gjekk Yossi Beilin og nokre andre på venstresida i partiet ut, og slutta seg til Meretz i Meretz-Yachad. Etter mykje kritikk gjekk Avoda ut av Sharon-regjeringa i 2003, og tapte valet same året. Etter dette gjekk Avoda saman med det nye sosialistiske partiet Am Ehad (Ein Nasjon), mest fordi leiaren der, Amir Peretz, også var leiar i Histadrut. I desember 2004 vart Avoda med i Sharon-regeringa igjen, for å gjennomføre tilbaketrekkinga frå Gaza. I november 2005 vart Amir Peretz vald til ny leiar i Avoda, og han drog partiet ut av regjeringa igjen. Ved valet i mars 2006 vart Avoda nest størst, etter det nye sentrumspartiet Kadima. Under Amir Peretz har Avoda vorte meir sosialdemokratisk igjen, med klårare avstand til marknadsliberalismen på høgresida, etter at det i nokre år har vore nokså avideologisert og «blairistisk», det vil seie sosial-liberalt. 

Når det gjeld den manglande fredsprosessen, har Amir Peretz sagt litt motstridande ting, både at Osloprosessen ikkje er død, men òg at heile Jerusalem må vere israelsk. Det ser ut til at Avoda går inn i ei koalisjonsregjering med Kadima og andre sentrumsparti etter valet i 2006.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Israeli Labor Party» frå ,  den 13. mai 2018.  
 

Sosialistiske parti
Sosialdemokratiske parti
Arbeidarrørsla
Israelske politiske parti
Skipingar i 1968
Janez Drnovšek

Janez Drnovšek () var ein slovensk politikar og tidlegare president i Slovenia, frå 2002 til 2007. Han har òg vore statsminister i Slovenia og president i Jugoslavia.

Drnovšek vart fødd i Celje i det som då var den slovenske delrepublikken i Jugoslavia. Han er utdanna økonom med doktorgrad frå universitetet i Maribor i 1986. Han har arbeidd i eit bygningsfirma, i bank og som økonomisk rådgjevar ved den jugoslaviske ambassaden i Kairo. I 1986 vart han vald som delegat til parlamentet i Slovenia og også det jugoslaviske parlamentet. I 1989 vart det for første gong heldt frie val i Slovenia til plassen som Slovenia sin representant til Jugoslavia sitt kollektive presidentskap og Drnovšek vann valet. Han vart dermed den første fritt valde medlemen i presidentskapet. På denne tida rullerte posten som formann i presidentskapet, og dermed president i Jugoslavia, mellom dei ulike delrepublikkane for eit år om gongen. I 1989 var det Slovenia sin tur til å ha presidenten, og Drnovšek vart dermed president i Jugoslavia, frå 15. mai 1989 til 15. mai 1990. Han var på denne tida framleis medlem i kommunistpartiet.

I 1991 erklærte Slovenia sjølvstende, og ein kort krig braut ut mot den jugoslaviske hæren. Drnovšek leia forhandlingane på øya Brioni som enda med våpenstillstand og tilbaketrekking av dei jugoslaviske styrkane. Etter at Slovenia vart sjølvstendig har han vore ein av dei mest framtredande politikarane i landet. I 1992 vart han leiar av partiet Slovenias Liberale Demokrati (Liberalna Demokracija Slovenije - LDS), og i april same året vart han statsminister i Slovenia. Han fokuserte på økonomiske reformer og privatisering. I hans tid som statsminister starta prosessane med å oppnå slovensk medlemskap i NATO og EU. Han sat som statsminister til 2002, med nokre få månaders avbrot i 2000. I 2002 gjekk han òg av som partileiar. Ved presidentvalet 10. november og 1. desember 2002 vart han vald til president med 44,4 % i første valrunde og 56,5 % i andre runde. I 2006 forlet han partiet LDS. Han stilte ikkje til attval i 2007, og gjekk av då perioden hans var over, den 23. desember 2007.

Janez Drnovšek var skild og hadde to born. Han var veganar.

Drnovšek døydde i 2008 i heimen sin i Zaplana.

Slovenske presidentar
Statsministrar i Slovenia
Jugoslaviske presidentar
Jugoslavias kommunistforbund

Jugoslavias kommunistforbund (serbokroatisk Savez komunista Jugoslavije (SKJ), slovensk Zveza komunistov Jugoslavije (ZKJ), makedonsk Sojuz na Komunistite na Jugoslavija (SKJ)) blei danna i 1919, og fekk frå starten stor støtte i delar av folket. Partiet gjorde det så godt under valet i 1920 at det året etter blei forbode, noko det var heilt til etter andre verdskrigen, da det blei statsberande parti. Den første leiaren var Filip Filipovic, og partiet heitte første året Jugoslavias sosialistiske arbeidarparti (kommunistane) - SRPJ(k) - før det på andre kongressen sin i 1920 skifta namn til Jugoslavias kommunistiske parti KPJ. Partiet oppstod ved sameining av dei radikaliserte sosialdemokratiske partia i dei ulike delane av det som no var blitt (det første) Jugoslavia.

Frå 1937 var Josip Broz Tito leiar i Jugoslavias kommunistiske parti. Under hans leiing stod partiet i brodden for den anti-fascistiske partisanrørsla under krigen og for skipinga av den føderative jugoslaviske staten etter frigjeringa i 1945 ("Det andre Jugoslavia").

Jugoslavia var i hovudsak blitt frigjort med eigne krefter, noko som gjorde at landet greidde å halde seg utanfor sovjetisk dominans etter krigen. Partiet blei i samband med brotet med dei stalinistiske partia omdøypt til Jugoslavias Kommunistforbund (SKJ/ZKJ). Dette skjedde på kongressen i 1952.

Kommunistforbundet var statsberande også ettar at Tito døydde i 1980. Men utover 80-talet begynte disintegrasjonen både av den jugoslaviske staten og partiet som hadde halde den saman. Store spenningar oppstod, særskilt mellom det reformvennlege slovenske kommunistpartiet, leidd av Milan Kučan og det stadig meir etnonasjonalistiske serbiske kommunistpartiet, leidd av Slobodan Milošević. Den endelege oppløysinga kom 23. januar 1990, då delegasjonane frå Slovenia og Kroatia forlet den 14. ekstraordinære partikongressen. Sidan skifta delane i dei ulike republikkane namn og kalla seg sosialistiske eller sosialdemokratiske, såleis mellom anna Det sosialdemokratiske partiet i Bosnia og Herzegovina - Sosialdemokratane, Det sosialdemokratiske partiet i Kroatia og Sosialdemokratane i Slovenia. Det finst også nokre mindre kommunistiske grupper.

Sosialistiske parti
Kommunistiske parti
Jugoslavia
Jugoslavisk historie
Skipingar i 1919
Radikale Venstre

Det Radikale Venstre er eit sosialliberalt politisk parti i Danmark. Radikale Venstre er med i Den liberale internasjonale og er søsterparti av Venstre i Noreg. Partiet vart grunnlagt 21. mai 1905. Formannen er Margrethe Vestager. Ved det siste folketingsvalet, i 2011, fekk partiet 9,5 % av røystene og 17 plassar i Folketinget (av 179), og vart dermed fjerde størst. Dette var det beste valresultatet for partiet sidan 1973.

Politikk 
Før folketingsvalet i 2005 markerte Radikale Venstre seg i valkampen mellom anna med sterk motstand mot det som det såg som den framandfiendtlege politikken til den sitjande Venstreregjeringa til Anders Fogh Rasmussen. Det gjekk mellom anna sterkt imot restriksjonane på familiegjenforening med utanlandske ektefellar som regjeringa har innført.

I 2006 vedtok partiet ein framtidsstrategi som det kalla «En anden vej». Der ville partiet framstå som eit reelt alternativ, uavhengig av både den høgreorienterte regjeringa til Fogh Rasmussen og Sosialdemokratane. Partiet avviste samarbeid med Fogh Rasmussen, og ville køyra fram Marianne Jelved som sin statsministerkandidat ved neste folketingsval.  Denne strategien førte ikkje til suksess.

Partiet sin ungdomsorganisasjon heiter Radikal Ungdom af 1994.

Historie

Valresultat for Radikale Venstre 
{|
|-
|Val til Folketinget 1960-2007

Partileiarar 
 Jørgen Hald, 1905-1914
 Kr. Tovborg Jensen, 1914-1920
 Anders Larsen, 1920-1921
 Ole Troelsen, 1921-1922
 Erik Scavenius, 1922-1924
 N.P. Andreasen, 1924-1929
 Martin Sørensen, 1929-1936
 N.C. Andersen, 1936-1937
 Hans Jeppesen, 1937-1960
 Helge Pedersen, 1960-1964
 Søren Bjerregaard, 1964-1971
 Asger Baunsbak-Jensen, 1971-1974
 Gunnar Skov Andersen, 1974-1976
 K. Helveg Petersen, 1976-1978
 Thorkild Møller, 1978-1993
 Margrethe Vestager, 1993-1997
 Johannes Lebech, 1997-2000
 Lone Loklindt, 2000-2001 (fungerande)
 Søren Bald, 2001-

Statsministrar frå Radikale Venstre 
 Carl Theodor Zahle, 1909-1910 og 1913-1920
 Erik Scavenius, 1942-1943
 Hilmar Baunsgaard, 1968-1971

Bakgrunnsstoff 
 Partiet sine heimesider

Danske politiske parti
Liberale parti
Sentrumsparti
Skipingar i 1905
Matti Vanhanen

Matti Taneli Vanhanen () er ein finsk journalist og politikar (frå Centern). Han var statsminister i Finland frå 2003 til 2010.

Frå 1980 til 1983 var Vanhanen leiar for Centerns ungdomsförbund. Frå 1985 til 1991 jobba han i avisa Kehäsanomat, som sjefredaktør frå 1988. I 1991 vart han vald inn i den finske riksdagen.

Vanhanen vart først forsvarsminister då Anneli Jäätteenmäki danna regjering våren 2003. Då Jäätteenmäki gjekk av etter berre eit par månader vart Vanhanen statsminister og partileiar.

Ved presidentvalet i 2006 var Vanhanen Centern sin kandidat. Han kom på tredje plass i første valomgangen med 18,6 % av røystene. I andre valomgang gav han si støtte til Samlingspartiet sin kandidat Sauli Niinistö. 

Sidan juni 2019 har han vore talsmann for riksdagen i Finland, tilsvarande stortingspresident i Noreg. 

Vanhanen er totalfråhaldsmann. Han er skild og har to born.

Bakgrunnsstoff 
 Matti Vanhanen si heimeside

Finske politikarar
Statsministrar i Finland
Finske journalistar
Halldór Ásgrímsson

Halldór Ásgrímsson () var ein islandsk politikar som var statsminister på Island frå 15. september 2004 til han gjekk av 5. juni 2006. Han har leia Framsóknarflokkurinn («Framstegspartiet», det islandske sentrumspartiet) sidan 1994.

Ásgrímsson studerte mellom anna i Noreg, på NHH i Bergen. Han sat nesten uavbrote i Alltinget sidan 1974, og var dermed lenge den som hadde sete lengst i Alltinget blant representane der.

Halldór Ásgrímsson hadde fleire mange ministerpostar, mellom anna fiskeriminister (1983 til 1991), justis- og kyrkjeminister (1988 til 1989), minister for nordisk samarbeid (1985 til 1987) og utanriksminister (1995 til 2004). Han var også generalsekretær for Nordisk Ministerråd frå 2007 til 2013.

Fotnotar 

Islandske statsministrar
Islandske politikarar
Kanteletar

Kanteletar er eit folkediktingsepos samla av Elias Lönnrot, det blir som regel rekna som Kalevalas «søsterverk». Dikta i Kanteletar er skrive på kalevalaversemål.

Kanteletar kom ut som tre band i 1840 under namnet Kanteletar taikka Suomen Kansan Wanhoja Lauluja ja Wirsiä («Kanteletar eller det Finske Folkets Gamle Songar og Salmar»). Lönnrot fekk grunnlaget til samlinga på han på innsamlingsferda si i 1838 møtte diktsongaren og kvedaren Mateli Kuivalatar ved breidda av Koiterejärvi, og skreiv ned dikta hennar.

Project Gutenberg har inkludert Kanteletar i samlinga si.

Bakgrunnsstoff 
 Kanteletar  i Project Gutenberg. 

Kalevala
Maki

Maki (מק"י) er Det israelske kommunistpartiet. Maki er eit akronym for Ha'Miflaga Ha'Komunistit Ha'Ysraelit, og partiet vart danna i 1948 av restane av Det palestinske kommunistpartiet innanfor grensene av den nye staten Israel. Partiet var ikkje sionistisk, men anerkjende Israel. Det meinte òg at dei palestinske arabarane hadde rett til å skipe sin eigen stat, i samsvar med FN-fråsegna om deling av landet. Partiet høyrde til Den kommunistiske verdsrørsla og støtta Sovjetunionen. Maki fekk mellom tre og seks plassar i det israelske parlamentet Knesset frå starten til 1965. 

På grunn av dei stalinistiske rettssakene mot jødiske kommunistar i Tsjekkoslovakia, braut det prosovjetiske venstresionistiske arbeidarpartiet Mapam med Sovjetunionen i 1953. Då gjekk somme Mapam-medlemer over til Maki, med Moshe Sneh i brodden. Men i 1965 kløyvdest Maki mellom ei i hovudsak jødisk gruppe leidd av Sneh som var kritisk til den stadig meir fiendtlege sovjetiske politikken overfor Israel, og ei gruppe av i hovudsak israelske arabarar, som gjekk ut og skipa Rakah, «Den nye kommunistlista». Rakah vart anerkjent av Sovjetunionen som det «offisielle» israelske kommunistpartiet. 

Etter dette var Maki svekt, og hangla vidare til det gjekk inn i venstrepartiet Ratz i 1984. Dette gjekk i sin tur saman med to andre venstreparti og grunnla Meretz nokre år seinare. 

Rakah vart sett på som eit «arabisk» parti sjølv om det vart leidd heilt til slutten av 1980-åra av jødiske Meir Vilner. I 1977 danna partiet valalliansen Hadash, Den demokratiske fronten for fred og likskap, saman med andre ikkje-sionistar. I 1989 endra Rakah offisielt namnet sitt tilbake til Maki og er framleis den leiande krafta i Hadash, som regelmessig vinn mellom tre og seks seter ved val til Knesset.

Kjelde 
 «Communist Party of Israel» på Engelsk Wikipedia

Bakgrunnsstoff 
 Heimesidene til Maki

Israelske politiske parti
Sosialistiske parti
Kommunistiske parti
Skipingar i 1948
Mapam

Mapam – Det sameinte arbeidarpartiet – var etterkomaren etter venstrefløya av det sionistiske arbeidarpartiet Poale Sion i Russland. Det vart danna i 1948 ved samanslåinga av dei sosialistiske gruppene Hashomer Hatzair og Achdut Ha'Avoda, og var ein aktiv deltakar i israelsk politikk til 1990-åra. Det representerte venstrefløya av kibbutzrørsla og etterfølgde på denne måten Hashomer Hatzair som hadde vore aktiv sidan 1920-åra. 

Mapam var opphavleg prosovjetisk, til rettssakene mot leiande jødiske kommunistar i Tsjekkoslovakia i 1953 og Mapams utsending i den tsjekkoslovakiske hovudstaden vart påstått å vere med i ei sionistisk samansverjing med desse. Sidan utvikla Mapam seg i meir sosialdemokratisk retning. Ei gruppe av Mapam-medlemer med Moshe Sneh i brodden reagerte på brotet med Sovjetunionen med å gå over til Maki, kommunistpartiet. 

Mapam vart med i regjering saman med Mapai (no Avoda, Det israelske arbeidarpartiet) frå 1955. I 1969 gjekk dei eit steg vidare og vart med i ein fast valallianse med Arbeidarpartiet. Men i 1984 gjekk Mapam ut av denne alliansen og ut av regjeringa i protest mot at Avoda med Shimon Peres i brodden skipa ei samlingsregjering med høgrepartiet Likud. 

I 1992 skipa Mapam det nye freds- og venstrepartiet Meretz saman med venstregruppene Ratz og Shinui. Dette sekulære og demokratisk-sosialistiske partiet heiter no Meretz-Yachad. 

Ein av dei mest kjende Mapam-profilane opp gjennom tida er Simha Flapan (1911-1987), som er mest kjend for å ha gitt ut boka The Birth of Israel, Myths and Realities.

Kjelder

Sosialistiske parti
Venstresosialistar og reformkommunistar
Israelske politiske parti
Tidlegare politiske parti
Skipingar i 1948
Bø Sommarland

Bø Sommarland er ein familiepark i Bø i Telemark. Parken opna i 1985, og har vatn og bading som hovudtema. I 2004 hadde parken 221 000 besøkande, og ein omsetnad på 59 mill. kroner.

Bø Sommarland tilhøyrer det spanske konsernet Parques Reunidos, som også eig moroparken Tusenfryd.

Kjelder 

 Offisiell nettstad

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell nettstad

Moroparkar i Noreg
Turistmål i Vestfold og Telemark
Kultur i Midt-Telemark
Skipingar i 1985
Cola

Cola er ein søt leskedrikk (brus) med ein raud-brunleg farge. Drikken inneheld kolsyre og om lag 110-130 mg koffein per liter. Cola har namnet sitt etter kolanøtta, som opphavleg var koffeinkjelda i cola. Ein får drikken i fleire variantar, mellom anna som light (med mindre sukkerinnhald), koffeinfri, med sitron- eller vaniljesmak med meir.

Ulike Cola-merke 
 Coca-Cola
 Pepsi
 Ubuntu Cola
 Royal Crown Cola
 Jolly Cola
 Jolt Cola
 Virgin Cola
 Mecca-Cola

Norske Cola-merke 
 Happy Cola
 isi-Cola

Bakgrunnsstoff 

Brus
Kola

For drykkjen, sjå cola. For halvøya sjå Kolahalvøya.

Kola (russisk Ко́ла, nordsamisk Guoládat, skoltesamisk Kuâlõk) er ein by i Murmansk oblast i Russland med om lag 11 000 innbyggjarar. Han ligg ved munningen til elvane Kola og Tuloma, 12 km sør for Murmansk. Kola er den eldste byen på Kolahalvøya. 

Distriktet Kolo vart først nemnt i russiske kjelder i 1264. Området vart folkesett av pomorar, som bygde fortet Kola i 1565. Svenskene klarte ikkje å innta fortet under den svensk-russiske krigen mellom 1590 og 1595. På 1600-talet blømde byen som eit utgangspunkt for pomorane sine ekspedisjonar til Spitsbergen og Novaja Semlja.

Sjølv om Kola fekk bystatus i 1784 så gjekk byen tilbake etter at Russland fekk tilgang til Austersjøen. Byen vart brukt av tsarane som ein eksilstad og vart brend ned til grunnen under krimkrigen, då eit britisk krigsskip bombarderte byen i tjue timar. Som følgje av øydelegginga vart senteret for distriktet flytt frå Kola til Kem. Den øydelagde byen vart seinare overskugga av den nærliggande byen Murmansk, som Kola no vert rekna som ein forstad til.

Sjølv om jordvoller og grøfter frå den opphavlege festninga framleis eksisterer, så er det viktigaste landemerke i Kola katedralen som vart bygd 1800–1809 og den kan ha vore den første bygningen i stein på Kolahalvøya. Andre attraksjonar er Pomormuséet og Murmasji, det nordlegaste spaet i Russland.

Kjelder 
 Delar av denne artikkelen bygger på «Kola» frå , den 1. februar 2009.

Bakgrunnsstoff 

 Om Kola på Mojgorod.ru

Busetnader grunnlagde i 1565
OpenCola

OpenCola er eit cola-merke som er unikt fordi oppskrifta er fritt tilgjengeleg. Alle kan lage drikken, og alle kan endre og betre oppskrifta, så lenge dei òg lisensierer ho under GNU General Public License. 

OpenCola var opphavleg meint som marknadsføring for prinsippet rundt open kjeldekode, men ideen slo an og 150 000 boksar blei selt. Det Toronto-baserte selskapet Opencola, grunnlagt av Grad Conn, Cory Doctorow og John Henson, blei derfor betre kjent for den nye drikken enn for programvarene dei utvikla.

Bakgrunnsstoff 
 Oppskrift på OpenCola

Cola
Brokskjelv

På nordmøring talar ein om å ha brokskjelv (utt. broksjölv) når ein er så redd at ein skjelv i broka.

Nordmøring
Uttrykk
Piggsvinfamilien

Piggsvinfamilien er ein familie av insektetarar som omfattar fleire artar både i Europa, Asia og Afrika.

Piggsvin har ein svært spiss snute. Dei har ein ganske rund kropp der håra har form som kjempestore piggar. Dei kan rulle seg saman med hovud og bein under ryggen og piggane stikkande opp. Då er dei nærmast heilt utan trussel frå rovdyr.

Piggsvin et insekt og små virvellause dyr, men og små virveldyr, som slangar og amfibiar, og plantemateriale.

Piggsvinet er kjend for å gå i dvale om vinteren, gjerne under haugar av lauv. Det har faktisk hendt at ein har kunna høyre at det snorkar.

Namnet piggsvin vert og brukt om dyr som har ein liknande utsjånad, men som ikkje er i slekt med dei eigentlege pinnsvina. Desse dyra er holepiggsvin og trepiggsvin, som er to ulike typar gnagarar, og maurpiggsvin, som er eit kloakkdyr.

 
Piggsvindyr
Idol

Idol (gresk eidelon, 'bilete') tyder eigentleg gudebilete som ein dyrkar som ein avgud. Omgrepet vert ofte brukt med same tyding som ideal.

Religiøse omgrep
Greske ord og uttrykk

da:Idol (gudebillede)
ca:Ídol
de:Abgott
el:Είδωλο
es:Ídolo
fr:Idole
ko:우상
it:Idolo
nl:Afgod
pl:Idol (wyobrażenie)
pt:Ídolo
ro:Idol
ru:Идол
sr:Идол
Koalisjonen av viljuge

Koalisjonen av viljuge (frå engelsk: Coalition of the Willing) er ei nemning på dei statane som saman med USA gjekk inn i Irak i 2003. Statane som var med på invasjonen av Irak i 2003 hadde ikkje mandat frå SN, og vart førelagde falske prov på at Saddam Hussein hadde s.k. masseøydeleggingssvåpen.

Irak
USA
Idol Noreg

Idol: Jakten på en superstjerne er eit norsk fjernsynsprogram på kanalen TV2, basert på det populære britiske programmet Pop Idol. Programmet skildrar formålet sitt i undertittelen «jakta på ei superstjerne». I Idol vert vanlege menneske invitert til å synge i ein audition i fleire byar. Eit panel på tre til fire domarar inviterer nokre av deltakarane til å delta vidare i programmet. Deltakarane vert færre og færre ved at det vert gjennomført fleire songprøver, der berre nokre deltakarar går vidare. Etterkvart er det opp til fjernsynssjåarane å avgjere kven som skal gå vidare, ved å stemme på sine favorittar ved hjelp av telefon og SMS.

Vinnarar 
 2003: Kurt Nilsen
 2004: Kjartan Salvesen
 2005: Jorun Stiansen
 2006: Aleksander Denstad With
 2007: Glenn Lyse
 2011: Jenny Langlo

Bakgrunnsstoff 
 Offisiell heimeside for Idol 2006
 Fanside for Idol 2006 

N
Idol
Idol