alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Fruktfat

Fruktfat, fruktskål eller fruktbolle er eit fat, skål eller korg med frisk frukt i. Det kan også vera eit fat laga til slik servering.

Fruktfat kan innehalda heil eller oppskoren frukt. Det kan vera ein måte å oppbevara frukt på, eller dandert som ein rett til servering. Ein kan arrangera fruktfat til fest.
Dei kan også brukast til å gjera mat meir innbydande for sjuke som treng å eta.

I kulturen 
Fruktfat er vanlege motiv for stilleben, på same måte som kompottskåler.

Stader der det blir dyrka mykje frukt kan ein kalla «fruktfat». Til dømes blir Sogn og Fjordane marknadsført som «Noregs fruktfat».
Liknande nemningar er blitt brukte om Hawke's Bay og Hastings på New Zealand.

I overført tyding kan eit fruktfat vera noko som ser vakkert eller innbydande ut. Motsett kan ein seia om noko som ikkje er innbygdane at det «ikkje akkurat er noko fruktfat».

Galleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Oppskrift på fruktfat  ved bama.no

Fruktretter
Sandi Morris

Sandi Morris () er ein USA-amerikansk stavhoppar som i 2016 sette landsrekord med 5,00 meter. Ho vann sølvmedaljen i øvinga både under Sommar-OL 2016 og i verdsmeisterskapane 2017 og 2019.

Aktiv
Morris viste stor framgang i stavhopp i 2015-sesongen. Den 18. juli forbetra ho sitt personbeste til 4,76 m ved eit stemne i Heusden-Zolder i Belgia. I slutten av august kom ho på ein tredelt fjerdeplass i Beijing-VM med 4,70 m. Under dei olympiske leikane i Brasil sommaren 2016 tok Morris og greske Ekateríni Stefanídi, som dei einaste, seg over 4,85 m, begge i andre forsøk. Også 4,80 m klarte begge utøvarane i andre forsøk. Dermed vart deira respektive forsøk på 4,70 m avgjerande for gullstriden; Stefanídi gjekk over den høgda i sitt fyrste hopp, Morris måtte ha to opp på 4,70 og vart vist til sølvplass. Tre veker etter OL-tevlinga presterte Morris sitt livs beste stavhopp, den 9. september svinga ho seg over 5,00 meter i Brussel.

I verdsmeisterskapen 2017 i London vann Morris ein ny sølvmedalje i stavhopp, klart slått av Stefanídi. Også under VM 2019 i Doha enda Morris opp med sølvmedaljen, etter ei svært jamn tevling med Anzjelika Sidorova. Begge låg likt etter 4,90 m, årsbeste for Morris og personbeste for Sidorova. Tevlinga vart avgjort då Sidorova lukkast ta seg over 4,95 meter i sitt siste forsøk.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2015 i Beijing: Nr 4 – 4,70 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølvmedalje – 4,85 m, bakom Ekateríni Stefanídi (4,85 m)
VM 2017 i London: Sølvmedalje – 4,75 m, bakom Ekateríni Stefanídi (4,91 m)
VM 2019 i Doha: Sølvmedalje – 4,90 m, bakom Anzjelika Sidorova (4,95 m)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sandi Morris» frå ,  den 28. september 2019.  
 

Stavhopparar frå USA
Mirela Demireva

Mirela Krasimirova Demireva () er ein høgdehoppar frå Sofia i Bulgaria. Ho vann i 2016 sølvmedaljen i europameisterskapen så vel som i dei olympiske leikane, samt i europameisterskapen 2018.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Mirela Demireva» frå ,  den 28. september 2019.  
 

Bulgarske friidrettsutøvarar
Académie de La Palette

Académie de La Palette, også kalla Académie La Palette og La Palette, var eit privat kunstakademi i Paris som verka mellom 1888 og 1914. Det hadde som mål å foreina fridom med respekt for tradisjon.
Det blei tidleg kjend som eit progressivt kunstakademi. I 1902, med Jacques-Émile Blanche som leiar, var konseptet at «eitkvart forsøk på imitasjon var frå no av forlatne». Frå 1912, då Henri Le Fauconnier og Jean Metzinger tok over leiinga av akademiet, blei Académie de La Palette eit sentrum for avant-garderørsla i det parisiske kunstmiljøet.

Folk knytte til akademiet

Direktørar
Jacques-Émile Blanche
Eugène Carrière
Henri Le Fauconnier

Lærarar

Edmond Aman-Jean
Jean Francis Auburtin
Jacques-Émile Blanche
Eugène Carrière
Pierre Puvis de Chavannes
Charles Cottet
Maurice Denis (?)
George Desvallières
Henri Le Fauconnier
John Duncan Fergusson
Roger de La Fresnaye
Henri Gervex
Charles-François-Prosper Guérin
Jean Metzinger
René François Xavier Prinet
Santiago Rusiñol
André Dunoyer de Segonzac
Lucien Simon
Eugeniusz Żak (Eugène Zak)

Kjende elevar

Yves Alix
Boris Anrep
Alexander Arnshtam
Emily Carr
Marc Chagall
Serge Charchoune
Joseph Csaky
Sonia Delaunay
Maxime Dethomas
Jessica Dismorr
Bernard Dorival
Elisabeth Iwanowna Epstein
Jean Fautrier
Roger de La Fresnaye
Édouard Goerg
Duncan Grant
Marcel Gromaire
Henry Lamb
Aristarkh Lentulov
Gustave Miklos
Vera Mukhina
Vera Nilsson
Amédée Ozenfant
Amédée de La Patellière
Vera Pestel
Ljubov Popova
Alexander Romm
Santiago Rusiñol
André Dunoyer de Segonzac
Varvara Stepanova
Nadezhda Udaltsova
Marie Vassilieff
Marguerite Thompson Zorach
William Zorach
Ignacio Zuloaga

Merknadar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Académie de La Palette» frå ,  den 28. september 2019.

Bakgrunnsstoff
 Jacques-Émile Blanche, Maurice Denis, Correspondance, (1901-1939)

Utdanning i Paris
Kunstakademi
École des Beaux-Arts
18. arrondissement i Paris
15. arrondissement i Paris
5. arrondissement i Paris
 La Palette
Montmartre
Let's See Action

«Let's See Action» er ein song skriven og komponert av Pete Townshend og innspelt av The Who. Han kom ut på singel i Storbritannia i 1971 og nådde 16. plassen på singellista der.

Skildring
Songen er den første av tre singlar som ikkje kom ut på album av The Who, men som var meint for det skrinlagde Lifehouse-prosjektet. Demoutgåva til Pete Townshend finst på det første soloalbumet hans på eit større selskap, Who Came First, som «Nothing Is Everything (Let's See Action)», og er ein lengre versjon enn singelversjonen og inneheld dei ekstra linjene «Rumor has it minds are open. Then rumors fill them up with lies.» Bassgitaristen John Entwistle sa at sporet var Pete Townshend som «prøvde å snakke til ungdommen generelt.» I følgje The Who-biografen John Atkins, tar songen idear frå læra til Meher Baba og omfattar «sjelegransking og bruk av positive impulsar frå det indre.»

B-side
B-sida til singelen var «When I Was a Boy», som var skriven og sungen av John Entwistle. I følgje John Atkins, er songen ein sørgjesong om ein tapt barndom og om å makte vaksenlivet som følgjer.

Utgjeving
Singelen kom ut i Storbritannia 15. oktober 1971. Han nådde 16. plassen på singellista. «Let's See Action» kom òg ut på singel i fleire andre land, men ikkje i USA, der han ikkje om ut før han var med på samlealbumet Hooligans i 1981.
«Let's See Action» vart òg miksa av Jon Astley og Andy Macpherson for plateboksen 30 Years of Maximum R&B i 1994. «When I Was a Boy» kom ut på CD på Polydor-samlinga Rarities 1966–1972 Vol. 1 & 2 og MCA sitt Who's Missing. Let's See Action har òg kome ut på samleplata My Generation: The Very Best of The Who og The Who Hits 50!.

Konsertversjonar
«Let's See Action» vart framført i Royal Albert Hall i 2000 med Eddie Vedder på delt solovokal med Roger Daltrey. Denne framføringa kom sidan ut på konsertalbumet Live at the Royal Albert Hall''.

Medverkande
 Roger Daltrey – solovokal  (vers)
 Pete Townshend – gitar, synthesizer, solovokal (mellomspel)
 John Entwistle – bass, horn
 Keith Moon – trommer
 Nicky Hopkins – piano

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Let's See Action» frå ,  den 28. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who-songar
Singlar frå 1975
Songar frå 1975
Songar produserte av Glyn Johns
Songar skrivne av Pete Townshend
Meaty Beaty Big and Bouncy

Meaty Beaty Big and Bouncy er eit samlealbum med singlar av det britiske rockebandet The Who, gjeve ut i 1971 på Track i Storbritannia og på Decca i USA. Det gjekk inn på den amerikanske Billboard 200-lista den 20. november 1971 og nådde 11. plassen der, og den britiske albumlista den 3. desember 1971, der det nådde niandeplassen. I 1987 rangerte Rolling Stone albumet på 99. plassen på lista si over dei beste albuma frå 1967 til 1987. 

Utanom to songar, «Boris the Spider» og «I'm a Boy», var alle songane på albumet gjevne ut som singlar i Storbritannia. .

Albumet har fått namn etter medlemmane i bandet: «Meaty» er Daltrey, som var i god form på den tida, «Beaty» er Moon, for tromminga si, «Big» er Entwistle, som var ein stor mann og ofte omtalt som «Oksen» og «Bouncy» var Townshend, fordi han ofte hoppa rundt på scenen.

Innhald

Medverkande

The Who
 Roger Daltrey – solovokal
 Pete Townshend – gitar, klaverinstrument, kor- og solovokal
 John Entwistle – bass, kor- og solovokal
 Keith Moon – trommer

Andre medverkande
 Nicky Hopkins – piano på «A Legal Matter»
 Jimmy Page – 12-strengs rytmegitar på «I Can't Explain» 
 Kit Lambert, Shel Talmy – produksjon
 Bill Curbishley, Mike Shaw – albumdesign
 Graham Hughes – fotografi
 Steve Hoffman – mastering for CD

Salslister

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Meaty Beaty Big and Bouncy» frå ,  den 28. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:
 
 
 

Samlealbum frå 1971
Album produserte av Kit Lambert
Album produserte av Shel Talmy
The Who-album
Decca Records-album
MCA Records-album
Polydor Records-album
Track Records-album
Album produserte av Pete Townshend
Album produserte av John Entwistle
Album produserte av Keith Moon
Album produserte av Roger Daltrey
Martina Hrašnová

Martina Hrašnová, fødd Danišová, () er ein sleggjekastar frå Bratislava i Slovakia. Han vann bronsemedaljen i øvinga under verdsmeisterskapen 2009 og tok sølvmedaljen i europameisterskapane 2012 og 2014.

Aktiv
Hrašnová forbetra i 2008-sesongen sitt personbeste med tre meter til 76,82 m, eit kast heilt opp mot verdstoppen i øvinga. Den 16. mai 2009 gjorde ho Trnava sitt livs beste kast då sleggja landa på 76,90 meter. Under verdsmeisterskapen i Berlin tre månader seinare nådde ho 74,79 m og tok bronsemedaljen.

Etter å a vorte mor i 2010 kom Hrašnová tilbake i sleggjeringen. Ved europameisterskapen 2012 i Helsinki kasta ho 73,34 og vann sølv, ein liten meter kortare enn det verdseinar Anita Włodarczyk frå Polen presterte. To år seinare vann dei same to utøvarane nytt sølv og nytt gull då EM 2014 fann stad i Zürich, der skilde det over fire meter mellom dei.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2001 i Edmonton: Utslått i kvalifiseringa (61.26=nr 23)
EM 2002 i München: Utslått i kvalifiseringa (60,28 m=nr 26)
EM 2006 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (62,39=nr 26)
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (68,15 m=nr 13)
OL 2008 i Beijing: Nr 8 – 71,00 m
VM 2009 i Berlin: Bronsemedalje – 74,79 m
EM 2012 i Helsinki: Sølvmedalje – 73,34 m
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (68,41 m=nr 20)
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (68,00 m=nr 20)
EM 2014 i Zürich: Sølvmedalje – 74,66 m
VM 2015 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (67,63 m=nr 19)
EM 2016 i Amsterdam: Nr 7 – 70,62 m
OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i kvalifiseringa (67,63 m=nr 19)
EM 2018 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (66,37 m=nr 18)
VM 2019 i Doha: Nr 9 – 71,28 m

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Martina Hrašnová» frå ,  den 28. september 2019.  
 

Slovakiske friidrettsutøvarar
Tommy av London Symphony Orchestra

Tommy er eit album frå 1972 basert på det originale albumet frå 1969 av The Who, med London Symphony Orchestra dirigert av David Measham til arrangement av Wil Malone. Prosjektet vart leia av Lou Reizner, og opphavleg med Rod Stewart i staden for Roger Daltrey. Eter kvart som Pete Townshend og Daltrey vart meir involverte, vart Stewart si rolle redusert til å syngje «Pinball Wizard».

Studioversjonen av orkesterutgåva av Tommy kom ut i ein plateboks. Det hadde eige plateomslag og nye fotografi, der ein pinball var sjølve hovudmotivet. Det vart designa av Tom Wilkes og Craig Braun, som vann Grammyprisen i 1974 for beste plateomslag.

Innhald
Side ein
1. «Overture» The Chamber Choir, Pete Townshend, London Symphony Orchestra
2. «It's a Boy» The Chamber Choir, Sandy Denny
3. «1921» Graham Bell, Maggie Bell, The Chamber Choir, Roger Daltrey, Steve Winwood
4. «Amazing Journey» The Chamber Choir, Pete Townshend
5. «Sparks» The Chamber Choir
6. «Eyesight to the Blind» skriven av Sonny Boy Williamson II, sungen av The Chamber Choir, Richie Havens
7. «Christmas» Pete Townshend, London Symphony Orchestra and Chamber Choir, Roger Daltrey, Steve Winwood

Side to
1. «Cousin Kevin» The Chamber Choir John Entwistle
2. «The Acid Queen» The Chamber Choir,  Merry Clayton
3. «Underture» The Chamber Choir
4. «Do You Think It's Alright?» Maggie Bell,  Chamber Choir,  Steve Winwood
5. «Fiddle About» Chamber Choir, Ringo Starr
6. «Pinball Wizard»  Chamber Choir, Rod Stewart

Side tre
1. «There's a Doctor I've Found» Chamber Choir, Steve Winwood
2. «Go To The Mirror Boy» fortalt av Richard Harris,  Chamber Choir,  Roger Daltrey,  Steve Winwood,  Wil Malone
3. «Tommy Can You Hear Me?» Maggie Bell, Chamber Choir
4. «Smash the Mirror» Maggie Bell, Chamber Choir
5. «I'm Free» Chamber Choir, Roger Daltrey
6. «Miracle Cure» Chamber Choir
7. «Sensation» Chamber Choir, Roger Daltrey

Side fire
1. «Sally Simpson» Chamber Choir, Pete Townshend
2. «Welcome» Chamber Choir,  Roger Daltrey
3. «Tommy's Holiday Camp» Chamber Choir,  Ringo Starr
4. «We're Not Gonna Take It» Chamber Choir, Roger Daltrey
5. «See Me, Feel Me» (finale frå «We're Not Gonna Take It») Chamber Choir, Roger Daltrey

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tommy (London Symphony Orchestra album)» frå ,  den 28. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Klassiske album frå 1970-åra
London Symphony Orchestra-album
Musikkalbum frå 1972
Join Together

«Join Together» er ein song av det britiske rockebandet The Who som først vart gjeven ut på singel i mai 1972. Songen har sidan blitt framført på konsertane deira fleire gonger og kome ut på mange samlealbum. 

«Join Together» vart opphavleg skriven for det skrinlagde Lifehouse-prosjektet.

Bakgrunn
«Join Together» hadde arbeidstittelen «Join Together With the Band», og var opphavleg meint som ein del av Lifehouse-albumet, før dette vart skrinlagd. «Join Together» var òg påtenkt albumet Rock Is Dead—Long Live Rock!, som heller aldri vart noko av. 

Songen vart spelt inn same dagen som «Relay» og ein demo av «Long Live Rock» i mai 1972. Songaren Roger Daltrey hugsa songen med glede, men òg at han var skeptisk til bruken av synthesizer på songen.

Med tittelen «Join Together» vart songen gjeven ut på singel i 1972 med eit konsertopptak av Marvin Gaye sin «Baby Don't You Do It» som B-side, spelt inn i San Francisco's Civic Auditorium den 13. desember 1971. Singelen vart ein suksess og nådde niandeplassen på den britiske singellista og 17. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100. Singelen var den andre av tre songar frå Lifehouse som ikkje kom ut på studioalbum. Dei to andre var «Let's See Action» og «Relay».

Songen har sidan kome ut på mange samlealbum, som The Singles, The Who: The Ultimate Collection, 20th Century Masters: The Millennium Collection: The Best of The Who og The Who Hits 50!.

Medverkande
Roger Daltrey – solovokal, munnspel 
Pete Townshend – gitar, synthesizer, munnharpe, korvokal
John Entwistle – bass, korvokal
Keith Moon – trommer

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Join Together (song)» frå ,  den 28. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who-songar
Singlar frå 1972
Track Records-singlar
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar produserte av Glyn Johns
MCA Records-singlar
Songar frå 1972
Songar om musikk
Relay av The Who

«Relay» (kalla «The Relay» i USA) er ein song skriven av Pete Townshend, gitaristen i The Who, for det skrinlagde Lifehouse-prosjektet. Songen vart i staden gjeven ut som ein moderat suksessrik singel i 1972. Han var den siste av singlane til The Who som ikkje kom ut på eit album før «Real Good Looking Boy», 32 år seinare.

Bakgrun
«Relay» var opphavleg skriven som ein del av albumet Lifehouse, men songen vart skrinlagd i lag med resten av albumet. I 1972 var songen meint for eit anna skrinlagd album, Rock Is Dead—Long Live Rock!. 

Songen vart spelt inn under same innspelinga som «Join Together» og ein demo av «Long Live Rock» i mai 1972.

«Relay» kom ut på singel seint i 1972, med Keith Moon-songen «Waspman» som B-side. Singelen nådde topp 40 i både Storbritannia og USA, 21. plassen i Storbritannia og 39. plassen på Billboard Hot 100 (og 33. plassen på Cashbox). Singelen var den siste av tre singlar knytte til Lifehouse (men som ikkje kom ut på Who's Next). Dei andre var «Let's See Action» og «Join Together».

«Relay» byrjar med ein gitar som vert køyrt gjennom eit filter på ein ARP-2600-synthesiser.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Relay (song)» frå ,  den 28. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

The Who-songar
Singlar frå 1972
Track Records-singlar
Songar skrivne av Pete Townshend
Songar produserte av Glyn Johns
MCA Records-singlar
Antoine Bourdelle

Émile Antoine Bourdelle () var ein fransk bilethoggar og lærar. I mange år arbeidde han som assistent for Auguste Rodin.

Liv og virke
Bourdelle var fødd i Montauban. Han fekk opplæring i av Alexandre Falguière og seinare Auguste Rodin. 

Gjennom virket som lærar fekk Bourdelle stor innverknad på bilethoggarar frå ei lang rekkje europeiske land, USA og Japan som studerte og fekk rettleiing av han. Blant desse var Aristide Maillol, Alberto Giacometti, René Iché, Germaine Richier og svenskane Bror Hjorth, Carl Frisendahl og Hildur Haggård. Nokre av dei norske bilethoggarane som studerte hjå Bourdelle var Aimée Collett Bang Døhlen, Ingemund Berulvson, Nic Schiøll, Rolf Lunde, Hanna Jessen, Stinius Fredriksen og Ståle Kyllingstad.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Antoine Bourdelle» frå ,  den 28. september 2019.

Litteratur 
 Luigi Carluccio: The sacret and profane in Symbolist art. AGO, Toronto 1969 (utstillingskatalog, Art Gallery of Ontario, 1. november - 26. november 1969).

Franske bilethoggarar
Folk frå Montauban
Fjelberg prestegard

Fjelberg prestegard i Kvinnherad kommune ligg like inntil Fjelberg kyrkje, på nordsida.

Kyrkja og garden har røter attende til mellomalderen. Garden er fyrste gong omtala i 1561. Bygningane er frå tidleg 1700-tal eller seinare. Ti bygningar er freda. Av desse står seks rundt tunet: hovudbygning, bispestove, stabbur, bakeri, vedskjul og utedo. Det finst òg m.a. ein driftsbygning og eit par naust.

Den tidlegare prestegarden drivast av ei stifting og vert nytta til møte, seminar, overnatting o.a.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Kvinnherad
Gardar i Vestland
Byggverk i Kvinnherad
Freda bygg i Vestland
Ann Jansson

Ann Jansson () er ein svensk tidlegare kappgjengar som vann sølvmedaljen på 10 km under EM i friidrett 1986.

Jansson gjekk i 1981 ein kilometer på 47.58,2, ei tid som IAAF godkjende som verdsrekord. Året etter forbetra ho verdsrekorden til 47.49,3. Perioden 1981-87 var Jansson den beste kvinnelege kappgjengaren i Norden og sanka desse åra sju nordiske meistertitlar. Den fyrste meistertittelen sikra ho seg på Frøya laurdag 25. juli 1981, der ho vann med ein margin på 15 sekundar til norske Frøydis Hilsen.

Høgdepunktet for Jansson kom då ho under europameisterskapen 1986 i Stuttgart gjekk inn til sølvmedalje på 10 km, fem sekundar bakom Mari Cruz Díaz frå Spania og like langt framom si eiga landskvinnne Siv Gustavsson på bronseplass.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
1981: Nordisk meisterskap på Frøya: Gullmedalje på 5 km – 23.56
1983: Nordisk meisterskap i København: Gullmedalje på 10 km – 48.27
1985: Nordisk meisterskap i Pori: Gullmedalje på 5 km og 10 km – 22.17 og 46.39
EM i friidrett 1986 i Stuttgart: Sølvmedalje på 10 km – 46.14
1987: Nordisk meisterskap i Gimo: Gullmedalje på 5 km – 22.06
VM i friidrett 1987 i Roma: Nr 11 på 10 km – 46.15

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ann Jansson» frå ,  den 29. september 2019.  
 

Svenske friidrettsutøvarar
Kappgjengarar
Adam Gemili

Adam Gemili () er ein britisk sprintar frå London. Han var europameister 2014 på 200 meter og har elles vunne to EM-gull og i 2017 VM-gull i 4 x 100 meter stafett med ulike britiske mannskap. Gemili sine personlege rekordar på 100 meter og 200 meter er på høvesvis 9,97 og 19,97 sekundar.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Adam Gemili» frå ,  den 29. september 2019.  
 

Britiske sprintarar
Borre prestegard

Borre prestegard ligg nordaust for Borre kyrkje i Horten kommune. Prestegarden og middelalderkyrkja på Borre ligg rett opp for Borrehaugane. Det meste av Borrehaugane ligg på det som var prestegarden sin grunn.

Tunet består av hovudbygning med sidefløy, ein stor driftsbygning og eit par uthus. Hovudhuset er eit toetasjes laftebygg med ståande panel og symmetrisk utforma langfasadar. Forpaktarbustaden er bygd i vinkel på hovudbygningen og er truleg frå same tid. Desse skal vere oppførte i 1769–70, medan Søren Sigvart var sokneprest i Borre. Prestegarden, og særleg forpaktarbustaden, har vore gjennom store endringar, og dei har vorte restaurerte dei seinare åra. Prestebustaden (hovudhuset) stod ferdig høsten 1999 og forpaktarbustaden (sidebygningen) i 2010. Hovudbygning med sidefløy vart freda i 1991.

Borre prestegard er eigd av Opplysningsvesenets fond.

Kjelder 
 
 Opplysningsvesenets fond: Borre prestebolig

Bakgrunnsstoff 

 Vestfold kommune:  Borre 
 

Kulturminne i Horten
Gardar i Vestfold og Telemark
Prestegardar i Noreg
Byggverk i Horten
Freda bygg i Vestfold og Telemark
Songsporv

Songsporv (Melospiza melodia) er ein mellomstor medlem av amerikasporvfamilien med utbreiing frå sørlegaste Alaska med Aleutane sørover til nordlegaste Mexico. Her er han av dei mest talrike fugleartane og med stor tilpassingsevne.

Skildring 
Songsporvar kan ha storleik varierande frå 12 til 17 centimeter. Dette er ein sporv med korte og avrunda venger, lang hale og spinkelt nebb. Fjørdrakta er prega av mørkt strekmønster over brunt på oversida og grått på undersidea. Han har ei smal, lys issestripe omkrinsa av mørk brune kronestriper. Ei mørk mustasjestripe ned mot sidene av brystet er markant.

Leveområdet er i opent eller halvopent område med noko vegetasjon, gjerne nær straumande vatn. Her beitar han på bakken eller nært bakken. Samansetting av føda er mest vegetabilsk i nordvest, lengre sør i meir grad leddyr. 

Storleiken på populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Spontant i Noreg
Det finst ein godkjent observasjon av arten i Noreg, frå Hvaler i Østfold, mai 1975. Songsporvar har dukka opp fåtalig i Storbritannia, Belgia og Nederland.

Kjelder  
Referansar

Bakgrunnsstoff 

amerikasporvfamilien
amerikanske sporvefuglar i Noreg
Alexis Copello

Alexis Copello () er ein kubansk tresteghoppar som sidan 2017 representerer  Aserbajdsjan. Han vann VM-bronsen i øvinga i 2009 og tok sølvmedaljen ved europameisterskapen 2018, begge desse meisterskapane fann stad i Berlin. Copello oppnådde sitt personbeste på 17,68 meter i 2011.

Aktiv
Copello vann i 2009 både ALBA-leikane og Sentral-Amerika/Karibia-meisterskapen, begge tevlingane fann stad i Habana. Same året vart han tredjemann i verdsmeisterskapen i Berlin, einast britiske Phillips Idowu og Portugals Nelson Évora hoppa lengre. Den 17. juli 2011 sette Copello personleg rekord med 17,65 meter ved eit stemne i Avila i Spania. Sju veker seinare vart han fjerdemann i Daegu-VM, før han seint i oktober vann panamerika-leikane.

Frå 2012 var ikkje Copello lengre i stand til å hoppe 17,50 m, slik han hadde vore i fire år. Med bestehopp på litt over 17 meter fekk han ikkje plass i Cuba sine troppar til dei største internasjonale meisterskapane. Frå 2017 representerte han Aserbajdsjan. I ei uvanleg svak trestegtevling under EM 2018 vart han nummer to med moderate 16,93 m.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (17,09 m=nr 13)
VM 2009 i Berlin: Bronsemedalje – 17,36 m
VM 2011 i Daegu: Nr 4 – 17,47 m
OL 2012 i London: Nr 8 – 16,92 m
VM 2017 i London: Nr 5 – 17,16 m
EM 2018 i Berlin: Sølvmedalje – 16,93 m, bakom Nelson Évora (17,10 m)
VM 2019 i Doha: Nr 7 – 17,10 m

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Alexis Copello» frå ,  den 5. oktober 2019.  
 
Denne artikkelen bygger på «Alexis Copello» frå ,  den 29. september 2019.  
 

Cubanske friidrettsutøvarar
Aserbajdsjanske idrettsutøvarar