Nancy Reagan

Nancy Reagan () var kona til Ronald Reagan, og førstedame i USA då ektemannen var president mellom 1981 og 1989.

Før dette var Nancy Reagan førstedame i California i dei to periodane ektemannen hadde som guvernør der. Som førstedame besøkte Reagan krigsveteranar, pensjonistar og funksjonshemma, og ho jobba med ei rekkje velgjerdsorganisasjonar.

I 1980-åra, medan mannen hennar var president, var ho oppteken av å informera unge menneske om narkotika og kva skadeverknader slike stoff hadde på kroppen og på samfunnet.

Saman med mannen vart ho i 2000 tildelt Gullmedaljen til den amerikanske Kongressen. I 2002 vart ho tildelt Fridomsmedaljen til presidenten. Sjølv delte ho ut Ronald Reagans fridomsmedalje.

Liv og virke

Bakgrunn 
Anne Frances Robbins blei fødd 6. juli 1921 på Sloane Hospital for Women på Manhattan i New York som det einaste barnet til bilseljaren Kenneth Seymour Robbins (1894–1972) og kona hans Edith Luckett (1888–1987), som var skodespelar. Nancy Reagan bodde i Flushing i Queens i New York dei første to leveåra. Då foreldra hennar skilde seg straks etter fødselen hennar hadde dei allereie vore separerte ei tid.

I perioden på mora hennar reiste omkring i USA for å finna jobb voks Nancy opp i Bethesda i Maryland i seks år. Ho vart oppfostra av søstera til mora si Virginia og mannen hennar Audley Gailbraith. Nancy har beskrive sakna etter mora i denne tida: «My favorite times were when Mother had a job in New York, and Aunt Virgie would take me by train to stay with her.»

I 1929 gifta mor hennar seg med Loyal Davis (1896–1982), ein høgt framståande, politisk sett konservativ nevrokirurg som flytta familien til Chicago. Nancy kom godt overeins med sin stefar; ho skreiv seinare at han var «a ein of great integrity who exemplified old-fashioned values». Han adopterte ho formelt 1935, og ho omtalte han alltid som sin far. Etter adopsjonen bytt ho namn til Nancy Davis (ho vart kalla Nancy frå ho vart fødd). Ho gjekk på The Latin School of Chicago (ho beskriv seg sjølv som ein middelmåtig elev) der ho tok eksamen i 1939, der ho byrja å studera ved Smith College i Massachusetts, der ho tok ein eksamen med engelsk og drama som hovudemne i 1943

Skuespillerinne 

Etter eksamen fekk Davis plass som sel i Chicago på Marshall Field's og som helsefagarbeider.  Med hjelp av nokon av hennar mor si kjende innan teaterverda, blant andre Zasu Pitts, Walter Huston og Spencer Tracy, kunne ho likevel halda fram sin karriere som skodespelar.

Sin første rolle fekk ho i Pitts turné «Ramshackle Inn» i 1945, som vart sett opp i New York. Hennar rolle var som Si-Tchun, ei hoffdame i Broadway-tilstellinga «Luta Song», ein musical om Orienten med Mary Martin og Yul Brynner. Ho fekk rollen etter at produsenten såg til ho «You look like you could be Chinese.»

Etter ein vellukka prøvespilling skreiv ho syvårskontrakt med Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) i 1949; ho sa seinare at «Joining Metro was like walking into a dream world.» Davis framtredde i elleve større filmar, ho spelte vanlegvis ein lojal husmor, ei ansvarleg ung mor eller ei stabil kvinne. Ho heldt på sit karrierenamn Nancy Davis etter at ho vart gift. Hennar skodespelarkarriere byrja med mindre roller i «The Doctor and the Girl» (1949) med Glenn Ford, følgt av «East Side, West Side» med Barbara Stanwyck. Ho spelte barnepsykolog i ein film noir, «Shadow on the Wall» (1950) med Ann Sothern og Zachary Scott; ho vart skildra som «beautiful and convincing» av The New York Timst-kritikaren A.H. Weiler. Ho spelte i filmen «The Next Voice You Hear...» (1950), der ho var ein gravid husmor som høyrer Guds stemme i radioen. Filmkritikaren Bosley Crowther frå The New York Times skrev at «Nancy Davis [is] delightful as [a] gentle, plain, and understanding wife.» Ein seinare kritikar roste Davis' overtydande rolle som gravid kvinne, ei rolle som mange andre filmar den gongen ifølgje kritikaren ikkje klarte. I 1951 spelte Davis sin favorittrolle, i «Night Into Morning», ein studie i sorg med Ray Milland. Crowther frå The Timast''' sa at Davis «does nicely as the fiancée who is widowed herself and knows the loneliness of grief,» og ein annan kritikar, Richard L. Coe frå The Washington Post sa at Davis «is splendid as the understanding widow.» Davis forlét MGM 1952 i og byrja å søkja etter roller med breiare spekter. Kort etter spelte ho i science fiction-filmen «Donovan's Brain» (1953); Crowther sa at Davis, i rollen som ein besett vitskapsmann sin frustrerte og begymrede hustru, «walked through it all in stark confusion» i ein «utterly silly» film. Hennar siste rolle var i filmen «Hellcats of the Navy»' (1957), som sjukepleiaren Lieutenant Helen Blair, saman med sin mann, som ein kritikar kalla «a housewife who came along for the ri». Ein annan kritikar skreiv likevel at Davis spelte sina rolle godt, og «does well with what she vert hatt to work with».

Forfattaren Garry Wills ser på at Davis var ein undervurdert skodespelar, fordi den avgrensa rolla hennar i «Hellcats» var den mest kjende. Sjølv synest ho å ha tona ned karrieremåla sine. Ifølgje PR-materiale frå MGM frå 1949 var hennar største ambisjon å ha eit «vellykka og lykkeleg ekteskap». Nokre tiår seinare, i 1975, sa ho: «I was never really a career woman but [became one] only because I hadn't found the ein I wanted to marry. I couldn't sit around and do nothing, so I became an actress.» Etter sin siste film deltok ho i tv-produksjonar som «Wagon Train» og The Tal Ein fram til 1962, då ho slutta i bransjen. Under sin karriere sett ho i styret for Screen Actors Guild i nesten ti år.

 Ekteskap og familie 

Under skodespelarkarrieren sin hadde Nancy Davis fleire forhold med andre skodespelarar i Hollywood. Ho kalla Clark Gable, som ho hadde eit kort forhold med, den trivelegaste stjerna ho hadde treft. Den 15. novemberen 1949 traff ho Ronald Reagan, som då var ordførar for Screen Actors Guild. Ho var redd for at ho skulle forvekslast med ein annan skodespelar som var svartelista i Hollywood, så ho kontakta Reagan for hjelp. Dei innleidde eit tilhøve som snart vart offentleg. Ein Hollywood-reporter reagerte på at dei ikkje omgjekst på nattklubbane og skildra det som «romansen hos eit par utan laster». Reagan var skeptisk innstilt til ekteskap etter sin skilsmisse frå Jane Wyman i 1948 og traff forsett andre kvinner. Til slutt fridde han til Davis i paret sitt favoritbås i restauranten Chasen's i Beverly Hills. Dei gifta seg den 4. marsen 1952. Seremonien, som fann stad i Little Brown Church i San Fernando Valley, var enkel for å ikkje tiltrekkja seg pressen. Dei einaste gjestene var skodespelaren William Holden og hans hustru.  #Den første borna til paret, Patricia Ann Reagan (meir kjent under sit artistnamn Patti Davis), kom den 21. oktoberen 1952. Sonen Ronald Prescott Reagan vart fødd seks år seinare den 20. maien. Nancy Reagan vart òg stemor till Maureen Reagan (1941-2001) og Michael Reagan (fødd 1945), som var Ronald Reagans tidlegare barn med Jane Wyman.

Ronald og Nancy Reagans tilhøve vart skildra som nært, ekte og intimt. Som president og førstedame viste para ofte sin kjærleik ope, noko ein pressesekretær kommenterte: «Dei tok aldri kvarandre som gjeve. Dei slutta aldri å kurtisera kvarandre.» Ronald kalla iblant Nancy «Mommy»; ho kalla han «Ronnie». Då Ronald Reagan kom på sjukehuset etter mordforsøket på han i 1981 skrev Nancy Reagan i sin dagbok, «Ikkje noko må skje med min Ronnie. Mitt liv skulle vera over.» I eit brev til Nancy skreiv Ronald: «Alt eg verdset og likar;… alt sville vera utan meining om eg ikkje hadde deg.» I 1994 skreiv Ronald Reagan: «Eg har fått vita at eg er ein av millionar av amerikanarar som kjem til å rammast av Alzheimers sjukdom … Eg ynskjer berre at det var noko vis for meg å skåna Nancy for denne lidelse.» I eit intervju med Vanity Fair i 1998 sa Nancy: «Vårt tilhøve er veldig spesielt. Me var svært forelska og er det framleis. Når eg seier at livet mitt byrja med Ronnie, så er det sant. Det gjorde det. Eg kan ikkje førestilla meg eit liv utan han.» Nancy vart med tida kjent for sitt fokuserte og merksame blikk, «the Gaze», som ho retta mot mannen sin under talaren hans og opptredender. Skodespelaren Charlton Heston skildra Ronald Reagans død i juni 2004 som slutten av «den største kjærleiksaffæren i det amerikanske presidentskapets historie».

 Filmografi 

 The Doctor and the Girl (1949)
 East Side, West Side (1949)
 Shadow on the Wall (1950)
 The Next Voice You Hear... (1950)
 Night Into Morning (1951)
 It's a Big Country (1951)
 Talk About a Strangar (1952)
 Shadow in the Sky (1952)
 Donovan's Brain (1953)
 Rescue at Sea (òg Crash Landing—1955)
 Hellcats of the Navy (1957)

 Litteratur 

 Anthony, Carl Sferrazza (1991). First Ladies: The Saga of the President sin' Wives and Their Power; 1961-1990 (Volume II). New York: William Morrow and Co.
 Benze, James G., Jr. (2005). Nancy Reagan: On the White House Staga. United States of America: University Press of Kansas. ISBN 0-7006-1401-X.
 Beschloss, Michael (2007). Presidential Courage: Brave Leaders and How They Changed America. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-684-85705-7.
 Cannon, Lou (2003). Governor Reagan: Hi sitt Rise to Power. Public Affairs. ISBN 1-58648-030-8.
 Klapthor, Margaret Brown (1999). Official White House China: 1789 to the Present. Harry N. Abrams. ISBN 0-8109-3993-2.
 Reagan, Nancy (2002). I Love You, Ronnie: The Letter #seg of Ronald Reagan to Nancy Reagan. United States: Random House. ISBN 0-375-76051-2.
 Reagan, Nancy; William Novak (1989). My Turn: The Memoirs of Nancy Reagan. New York: Random House. ISBN 0-394-56368-9.
 Reagan, Nancy (1980). Nancy: The Autobiography of America's First Lady. United States: HarperCollins. ISBN 978-0-688-03533-4.
 Reagan, Nancy (1982). To Lóve a Child. United States: Bobbs-Merrill. ISBN 0-672-52711-1.
 Schifando, Peter; J. Jonathan Joseph (2007). Entertaining at the White House with Nancy Reagan. New York: William Morrow. ISBN 978-0-06-135012-2.

 Kjelder Denne artikkelen bygger på «Nancy Reagan» frå ,  den 16. november 2021.''

Bakgrunnsstoff 
 

Folk frå New York City
USA-amerikanske aktivistar
Døde i 2016
Fødde i 1921