alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kinesisk kursiv stil

Kursiv stil eller graskrift () er ein kursiv stil av kinesisk kalligrafi og ein av dei fem grunnstilane.

Kursiv stil er raskast å skriva samanlikna med andre kinesiske kalligrafistilar. Dette er fordi teikna er forenkla og kvar strek kontinuerleg er lenkja til ein annan, slik at kvart skriftteikn blir skrive med eit einaste pennestrøk uten at penselen mistar kontakt med papiret.

Den utbreidde nemninga på skriftstilen, grasskrift, kjem av at teiknet 草 normalt tyder gras. Det har òg ei alternativ tyding som handskrift, manuskript, utkast eller skisse, som er den rette tydinga i denne samanhengen.

Stilen utvikla seg under Han-dynastiet (206 f.Kr.–220), då det byrja å bli vanleg å skriva med pensel og blekk. Seinare kom det òg til ein løpande stil, begge utvikla frå normalstilen og frå kansellispråket som tek betydeleg meir tid å skriva. På slutten av 100-talet hadde den kursive stilen modna. Den kanskje mest kjende meisteren som utøvde kursiv stil er Zhang Zhi (d. 192) som var pioner i stilen, og blir kalla «helgenen for kursiv stil» (草聖). Under Tang-dynastiet (618–907) blei den kursive stilen utvikla vidare til å bli meir kraftfull og uhemma. Nokre framifrå utøvarar av denne nyare kursive stile var Huaisu (737–799)  og Zhang Xu, som var dei største utøvarane under dette dynastiet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kinesisk kursiv stil» frå ,  den 6. november 2021. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Lindqvist, Cecilia (1989). Tecknens Rike. Bonnier Fakta AB. ISBN 91-34-50857-0
 Berglund, Lars (1974). Kinesisk kalligrafi. Bo Cavefors Bokförlag. ISBN 91-504-0380-X 
 Anderson, Jonas (VT10). Kalligrafi i Kina. Lunds universitet, Språk och litteraturcentrum. http://lup.lub.lu.se/luur/download?func=downloadFile&recordOId=1731047&fileOId=1731052

Kinesisk kunst
Kalligrafi
Saccoglossus kowalevskii

Saccoglossus kowalevskii er ein kragemakk.

Kjelder 

Kragemakkar
Kalkunkondor

Kalkunkondoren (Cathartes aura) er den kondoren som har vidast utbreiingsområde av alle medlemmar i kondorfamilien, der han er ein av tre artar i slekta Cathartes. Leveområdet spenner frå det sørlege Canada til den sørlegaste spissen av Sør-Amerika. Han er ein åtseletar som lever i ei rekke opne og halvopne område, inkludert subtropiske skogar, buskmark, beitemarker og ørkenar innanfor utbreiingsområdet.

Skildring 

Kalkunkondoren er ein stor fugl, men liten medlem i kondorfamilien med eit vengespenn på 160–183 cm, ei kroppslengde på 64–81 cm, og kroppsmasse på rundt 2 kilogram. Fuglar nord i utbreiingsområdet til arten er gjennomsnittleg større enn kondoren frå neotropane. Kjønna er identiske i fjørdrakt, og nesten like i storleik, i gjennomsnitt er hoer minimalt større. Kroppsfjørene er for det meste brunsvarte, men svingfjørene på vengene ser ut til å vere sølvgråe på undersida, godt synleg i flukt i kontrast til dei mørkare undervengdekkfjørene. Hovudet er lite i forhold til kroppen og har raud, berr hud med få eller inga fjører. Nebbet er relativt kort, kroka og lyst elfenbeinsfarga. Irisane i auga er gråbrune. Beina har rosa hud, kan framstå som lyse og nesten kvite ned mot føtene.

Dette er ein åtseletar og han lever nesten utelukkande på dyrekadaver. Han finn maten sin ved hjelp av skarpt syn og god luktesans, og flyg lågt nok til å lukte dunst frå byrjande rotningsprosessar i daude dyr. Under flukta bruker han termikk for å få løft i lufta, og slår sjeldan med vengene. Dei samlar seg for overnattig i store grupper. Ettersom dei manglar syrinx – stemmeorganet til fuglane – er den einaste vokalisering grynting eller låge kves. Han hekkar i hòler, hole tre eller kratt. Kvart år oppdrar paret vanlegvis to ungar. Han har svært få naturlege predatorar. 

Kalkunkondoren finst i opne og halvopne område over heile Amerika frå Sør-Canada til Kapp Horn, inkludert Karibia og Falklandsøyane. I Canada og USA, unntatt dei søraustlege statane, er han vanlegvis ein trekkfugl som kan trekke så langt sør som Sør-Amerika. Kalkunkondoren er utbreidd over nesten alle amerikanske habitat, men han er oftast funnen i relativt opne område som ligg side om side med skog, som er viktig både for hekking og rasting. Vidare unngår kalkunkondorar generelt lukka skogkledde område som kan hemme evna deira til å flyge og har ein tendens til ofte å favorisere åsområde eller låge fjellområde som gjer det lettare å fange oppdrift med mindre innsats. Dei lever helst under 3000 moh., og vanlegvis langt lågare.

Arten har ein stabil populasjonsstorleik og er kategorisert som livskraftig av IUCN.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Turkey vulture» frå ,  den 7. november 2021.  
 

Referansar

Bakgrunnsstoff 

Kondorfamilien
Crystal Palace FC

Crystal Palace Football Club er ein ein fotballklubb heimehøyrande i London Borough of Croydon, ein bydel i det sørlege London. Klubben vart skipa 10. september 1905 og kom i den engelske ligaen i 1920. Selhurst Park, eit stadion med plass til 25 486 tilskodarar, har vore heimebane sidan 1924. Laget spelar i raude og blå drakter.

Crystal Palace FC har nådd finalen i FA-cupen ved to høve, både i 1990 og 2016 vart det tap. I sin beste ligasesong, 1990/91-sesongen, enda klubben på tredjeplass i fyrstedivisjon bakom Arsenal FC og Liverpool FC.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Crystal Palace F.C.» frå ,  den 7. november 2021.  
 

Engelske fotballag
Fotballklubbar i London
London
Skipingar i 1905
Suter

Suter (Tinca tinca) eller sudre er ein ferskvassfisk i karpefamilien. Han er utbreidd over store delar av Eurasia. 
Han finst innført i Noreg.

Åtferd 

Suteren trist i vatn der bunnen er dekka med organisk materiale, og helst med tett vegetasjon. Han er nattaktiv og et sniglar, mygglarvar og plantedelar. 

Suter kan bli opptil 8 kg, men blir sjeldan større enn 3 kg i Noreg.
Han kan vera grønn eller brun av farge, avhengig av vatnet.

Bruk 
Suter er ein god matfisk med fast kjøt. Skinnet er svært tjukt og fast. Det er blitt brukt til å laga sko av, og fisken er derfor også blitt kalla  «skofisk». Skinnet er dekket av et slim som er blitt brukt som medisin mot feber og gulsott, og i England har han fått nemninga doctor fish.

Til bruk som matfisk er det viktig at suter blir tappa for blod så snart som mogleg for å unngå misfarging av kjøtet og redusert smakskvalitet.

Fiske 
Fisket går gjerne føre seg med ruse eller stong med agn. Fisken har liten munn, og ved agnfisket, som føregår seint om kvelden eller om natta, bruker ein små krokar. Som agn kan ein bruka mais eller meitemark. Den største suteren som er fanga med sportsfiskeutstyr i Norge vog 3,96 kg. Rekorden blei satt i Østeråa 9. juni 2011.

Utbreiing i Noreg

I Noreg er fisken hovudsakleg utbreidd i vatn langs Skagerakkysten, særleg i området rundt Arendal. Arten finst ikkje naturleg i norsk fauna, men er blitt sett ut. Det er dokumentert at det blei sett ut suter i Solborgvannet ved Arendal midt på 1800-talet av gruvearbeidarar frå Tyskland. Han har sidan spreidd seg derfrå, dels naturleg, og dels med hjelp frå menneske.

I Norsk svarteliste 2012 blei suter vurdert til svært høg risiko, blant anna fordi han kan påverka bestandane av stadeigne fiskearter og amfibiar negativt. I Fremmedartslista 2018 var arten nedgradert til høg risiko på grunn av moderat invasjonspotensial og middels økologisk effekt.

I Arendalsområdet blir fisken kalla sudre.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Suter» frå ,  den 7. november 2021.

Litteratur 
 

Karpefamilien
Ferskvassfiskar i Europa
Stiftelsen

Stiftelsen var ei norsk visegruppe som var verksam 1972–75 og 1979–82. Gruppa gjekk først under namnet Loelvens Stiftelse. Mellom gruppas første medlemmer var seinare leksikonredaktør Petter Henriksen, og i andre fasen til gruppa var Kari Bremnes medlem. Andre medlem var Hans M. Borchrevink, Magnus Freberg, Hanne Kristensen.

Stiftelsen gav ut to plater: Kva hjelp det å syngje (Spellemannprisen 1974 i klassa Årets gruppe) og Stiftelsens fristelser (1981). Gruppa deltok i norsk Melodi Grand Prix 1982.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stiftelsen» frå ,  den 7. november 2021.

Bakgrunnsstoff
 mic.no omtale fra Norsk pop- og rockleksikon

Norske visegrupper
Vinnarar av Spellemannprisen
Kva hjelp det å syngje

Kva hjelp det å syngje er eit musikkalbum med Stiftelsen, utgitt i 1974. Dette var bandets første plate. Plata fekk Spellemannsprisen i kategorien Årets gruppe. Tittelen er tatt frå diktet Ordet av Tor Jonsson.

På plata deltar Petter Henriksen, Hans M. Borchrevink, Magnus Freberg, Hanne Kristensen, Leif Jensen, Steinar Ofsdal og Lorentz Reitan.

Sporliste
Side A:
 «Fredmanns epistel nr. 2»
 «Lange dager»
 «Rolandskvadet»
 «Slipsteinsvæilsen»
 «Gjenta (Ho visste ho var ven)»
 «Gjenta gjekk seg opp på ei hø»
 «Ei naki grein»
 «Gjendines bådnlåt»
Side B:
 «Den skyldige»
 «Fredmanns epistel nr. 9»
 «Stolt signill»
 «Pær' foill»
 «På Karlsøy i Troms»
 «Ridum ridum»
 «Ordet»
 «Theodora»

Kjelder

Musikkalbum frå 1974
Norske musikkalbum
Vandrerne

Vandrerne er ei norsk musikkgruppe som har utgangspunkt i Sør-Østerdal og på Hedemarken.

Gruppa har turnert i Danmark, Irland, Skottland og i USA under namnet The Wanderers.

Diskografi 

 Vandrerne (1979, Heilo Musikkproduksjon) – LP og kassett
 På Samma Vegen (1982, Philips) – LP og kassett
 I lævandes LIVE (1984, Heilo Musikkproduksjon) – LP og kassett
 Melodier vi minnes med Vandrerne (198?) – Kassett
 Vandrerne's Beste (1988) – Kassett
 Hemmatt (1994, Tylden & Co) – Kassett og CD
 Songs from the Gravel Roads (2002, Grappa Musikkforlag) – CD
 På samma vegen (2008, Tylden & Co) – CD
 På konsert med Vandrerne (2009, Tylden & Co) – DVD

Kjelder 

Norske visegrupper
Songwriters Hall of Fame

Songwriters Hall of Fame er ei amerikansk ærestilvising for låtskrivarar som blei grunnlagd i 1969 av låtskrivaren Johnny Mercer og musikforleggjarane Ape Olman og Howie Richmond. Det er tilknytt eit galleri til lista som ligg i The Grammy Museum i Los Angeles. I tillegg til lista blir det òg delt ut særskilde prisar.

Johnny Mercer Award 

 1980 – Frank Sinatra
 1981 – Yip Harburg
 1982 – Harold Arlen
 1983 – Sammy Cahn
 1985 – Alan Jay Lerner
 1986 – Mitchell Parish
 1987 – Jerry Herman
 1990 – Jerry Bock & Sheldon Harnick
 1991 – Betty Comden & Adolph Green
 1992 – Burton Lane
 1993 – Jule Styne
 1994 – Irving Caesar
 1995 – Cy Coleman
 1996 – Burt Bacharach & Hal David
 1997 – Alan Bergman & Marilyn Bergman
 1998 – Paul Simon
 1999 – Stephen Sondheim
 2000 – Jerry Leiber & Mike Stoller
 2001 – Billy Joel
 2002 – Michael Jackson
 2003 – Jimmy Webb
 2004 – Stevie Wonder
 2005 – Smokey Robinson
 2006 – Kris Kristofferson
 2007 – Dolly Parton
 2008 – Paul Anka
 2009 – Holland-Dozier-Holland
 2010 – Phil Collins
 2011 – Barry Mann & Cynthia Weil
 2012 –
 2013 – Elton John & Bernie Taupin
 2014 – Kenneth Gamble &amp; Leon Huff
 2015 – Van Morrison
 2016 – Lionel Richie
 2017 – Alan Menken
 2018 – Neil Diamond

Hal David Starlight Award 

 2004 – Rob Thomas
 2005 – Alicia Keys
 2006 – John Mayer
 2007 – John Legend
 2008 – John Rzeznik
 2009 – Jason Mraz
 2010 – Taylor Swift
 2011 – Drake
 2012 – Ne-Yo
 2013 – Benny Blanco
 2014 – Dan Reynolds (Imagine Dragons)
 2015 – Nate Ruess (Fun)
 2016 – Nick Jonas
 2017 – Ed Sheeran
 2018 – Sara Bareilles

Sammy Cahn lifetime achievement award 

 1980 – Ethel Merman
 1981 – Tony Bennett
 1982 – Dinah Shore
 1983 – Willie Nelson
 1984 – Benny Goodman
 1985 – John Hammond
 1987 – Jerry Wexler
 1988 – Dick Clark
 1989 – Quincy Jones
 1990 – B.B. King
 1991 – Gene Autry
 1992 – Nat King Cole
 1993 – Ray Charles
 1994 – Lena Horne
 1995 – Steve Lawrence & Eydie Gormé
 1996 – Frankie Laine
 1997 – Vic Damone
 1998 – Berry Gordy
 1999 – Kenny Rogers
 2000 – Neil Diamond
 2001 – Gloria & Emilio Estefan
 2002 – Stevie Wonder
 2003 – Patti LaBelle
 2004 – Neil Sedaka
 2005 – Les Paul
 2006 – Peter, Paul & Mary
 2012 – Bette Midler

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Songwriters Hall of Fame» frå ,  den 7. november 2021.

Bakgrunnsstoff 

 Songwriters Hall of Fame
USA-amerikansk musikk
Musikkprisar
Skipingar i 1969
Václav II av Böhmen

Václav II av Böhmen () var konge av Böhmen frå 1278 og av Polen frå 1300.

Václav var son av Ottokar II av Böhmen og Kunigunde av Slavonia. Som konge i Böhmen etter at faren døydde la han under seg Schlesien, Kraków og Stor-Polen, og i 1300 let han seg krona som konge av Polen. I 1301 klarte han å få sonen sin Václav  III vald til konge av Ungarn. Regjeringstida til Václav II var ei materiell blømingstid for Böhmen. Samtidig tiltok fortyskinga av landet.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Václav II av Böhmen» frå ,  den 7. november 2021.  
 

Polske monarkar
Kongar av Böhmen
Elin Anna Labba

Elin Anna Labba (nordsamisk Joná Gusttu Elin Ánná; ) er ein samisk forfattar og journalist frå Sverige. Ho har vunne fleire prisar for si fyrste bok Herrene sendte oss hit: om tvangsflyttingen av samene, som beskriv korleis samar blei tvinga til å flytte frå Noreg til Sverige i 1919–1920.

Biografi
Elin Anna Labba vart fødd den 30. november 1980 i Kiruna, der ho også voks opp. Ho flytte til Göteborg og tok utdanning i journalistikk ved Institutt for journalistikk, medium og kommunikasjon ved Göteborgs Universitet. Under studiane arbeidde Labba som journalist for P4 Norrbotten, SR Sápmi ved Sveriges Radio og tidsskriftet Samefolket. Ho vart uteksaminert frå Göteborgs Universitet i 2008.

Etter uteksamineringa har Labba arbeidd som sjefredaktør i Nuorat og som kommunikasjonssjef i Laponiatjuottjudus. I dag arbeider ho som prosjektleiar ved forfattarsenteret Tjállegoahte i Jokkmokk.

I 2020 debuterte ho som forfattar med boka Herrarna satte oss hit: om tvångsförflyttningarna i Sverige, utgjeven på bokmål i 2021 som Herrene sendte oss hit: om tvangsflyttingen av samene.

Prisar og utmerkingar 
I 2020 vart Labba tildelt Augustprisen for boka si Herrarna satte oss hit: om tvångsförflyttningarna i Sverige. I 2021 vann ho Norrlands litteraturpris for same bok.

Bibliografi
Herrarna satte oss hit: om tvångsförflyttningarna i Sverige, Norstedts 2020, ISBN 9789113101682 (svensk)
Hearrát dat bidje min: bággojohtimiid birra, Norstedts, 2020, ISBN 9789113102436 (omsetjing frå svensk til nordsamisk: Lea Simma)
Herrene sendte oss hit: om tvangsflyttingen av samene, Pax, 2021, ISBN 9788253042480 (omsetjing frå svensk til bokmål: Trude Marstein)

I antologiar
Du blir vad du säger: om hatspråk, yttrandefrihet och vikten av ett demokratiskt samtal, red. Henrik Sjöberg, Ingrid Carlberg, Jesper Bengtsson, Norstedts 2021, ISBN 9789113117881 (svensk)
Inifrån Sápmi: vittnesmål från stulet land, red. Patricia Fjellgren og Malin Nord, Verbal 2021, ISBN 9789189155497 (svensk)

Kjelder 

Samiske forfattarar
Svenske journalistar
Niviaq Korneliussen

Niviaq Korneliussen () er ein grønlandsk forfattar.
Korneliussen er fødd i Nuuk og vaks opp i den sørgrønlandske byen Nanortalik. Ho har studert samfunnsvitskap ved Grønlands Universitet i Nuuk, og  psykologi ved Aarhus Universitet.

Det første ho fekk publisert som forfattar var novella «San Francisco», som vart trykt i antologien Ung i Grønland — ung i Verden. Debutromanen var Homo sapienne frå 2014. Han hadde tema om LHBT og Grønland.
Romanen var skriven på grønlandsk og omsett til dansk av forfattaren sjølv.
For romanen vart ho nominert til Nordisk Råds Litteraturpris 2015.
Han har vore oppført som teaterstykke og er omsett til meir enn ti språk.

Korneliussen gav ut romanen Blomsterdalen, på grønlandsk Naasuliardarpi, i 2020. Romanen handlar om sjølvmord mellom grønlandske unge. For denne vann ho Nordisk Råds litteraturpris i 2021. Boka vart og nominert til Politikens Litteraturpris 2020 og Montanas Litteraturpris 2020.

Bibliografi 
  HOMO sapienne - (2014)
 Naasuliardarpi (Blomsterdalen) - 2020

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Niviaq Korneliussen» frå ,  den 7. november 2021.  

Folk frå Nuuk
Grønlandske forfattarar
Vinnarar av Nordisk råds litteraturpris
Nanortalik
Hicksville i New York

Hicksville er eit byområde med status som hamlet i byen Oyster Bay i New York som ligg i Nassau County på Long Island. Ved folketeljinga i 2010 hadde området i Hicksville som ein census-designated place (CDP) eit folketal på .

Valentine Hicks, som var svigersonen av slaverimotstandaren og kvekarpredikanten Elias Hicks, og sjølv etterkvart leiar for Long Island Rail Road, kjøpte land i landsbyen i 1834. Han utvikla dette til Hicksville LIRR-stasjon i 1837. Stasjonen blei brukt til jordbruksvarer, særleg for agurkar for ein Heinz-fabrikk. Etter at plantesjukdom øydela agurkavlinga dyrka jordbrukarane poteter. Staden utvikla seg til ein forstad for New York by då utbygginga skaut fart etter andre verdskrigen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Hicksville, New York» frå ,  den 8. november 2021.  

Oyster Bay i New York
Nassau County i New York
Katharine Hepburn

Katharine Houghton Hepburn () var ein amerikansk teater- og filmskodespelar. Ho held rekorden for flest Oscar-prisar med fire for beste kvinnelege skodespelar. Ho vart nominert tolv gonger, ein rekord som stod til 2003 då Meryl Streep vart nominert for 13. gong. Hepburn har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame. I 1999 vart ho kåra til tidenes største kvinnelege filmlegende av American Film Institute.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Katharine Hepburn» frå ,  den 8. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Hollywood Walk of Fame
Emmy-vinnarar
USA-amerikanske skodespelarar
Benedicta Boccoli

Benedicta Boccoli () er ein italiensk skodespelar som starta karrieren på TV, og som seinare har spelt i fleire filmar og på teater.

Ho er søster til skodespelaren Brigitta Boccoli.

Filmografi

Kino 

 2003: Gli angeli di Borsellino
 2007: Valzer
 2008: Pietralata

Fjernsyn 

 Una donna per amico 3 Rai 1 - 2001
 La Squadra  Rai 3 - 2003
 Incantesimo 8 Rai 2 - 2005

Teater 

 Spirito Allegro, av Noël Coward, regissert av Franco Però - 1992/1993
 Cantando Cantando av Maurizio Micheli, med Maurizio Micheli, Aldo Ralli og Gianluca Guidi - 1994/1995
 Buonanotte Bettina, av Garinei & Giovannini, regissert av Gianni Fenzi, med Maurizio Micheli, Aldo Ralli og Miranda Martino - 1995/1996/1997
 Can Can - musikal av Abe Burrows, regissert av Gino Landi, med Mino Bellei og Corrado Tedeschi - 1998/1999
 Orfeo all'inferno  - opera av Jacques Offenbach - 1999 - Tersicore
 Polvere di stelle, regissert av Marco Mattolini - 2000/2001/2002 - Inspirert av Polvere di stelle av Alberto Sordi
 Le Pillole d'Ercole av Maurice Hennequin & Paul Bilhaud, regissert av Maurizio Nichetti - 2002/2003/2004
 Anfitrione (Plautus), regissert av Michele Mirabella - 2004
 Stalker av Rebecca Gilmann, regissert av Marcello Cotugno - 2004
 Pluto (Aristofanes), regissert av Michele Mirabella - 2004
 Fiore di cactus av Pierre Barillet & Jean-Pierre Grédy, regissert av Tonino Pulci - 2004/2005/2006
 Prova a farmi ridere av Alan Aykbourn, regissert av Maurizio Micheli, med Pino Quartullo - 2006
 The Tempest av William Shakespeare, regissert av Walter Manfrè, med Virginio Gazzolo - 2006 - Ariel (Shakespeare)|Ariel
 Sunshine av William Mastrosimone, regissert av Giorgio Albertazzi, ocg Sebastiano Somma - 2007/2009
 L'Appartamento, av Billy Wilder, regissert av Patrik Rossi Gastaldi, med Massimo Dapporto - 2010
 Vite private, av Noël Coward, med Corrado Tedeschi - 2012-2013
 Dis-order av Neil LaBute, regi Marcello Cotugno, med Claudio Botosso - 2014
 Incubi d'Amore, av Augusto Fornari, Toni Fornari, Andrea Maia, Vincenzo Sinopoli, regi Augusto Fornari, med Sebastiano Somma og Morgana Forcella - 2014
 Crimini del Cuore, av Beth Henley, regi Marco Mattolini - 2015

Galleri

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Benedicta Boccoli» frå ,  den 8. november 2021.

Bakgrunnsstoff 
 

Folk frå Milano
Italienske skodespelarar
Kate Winslet

Kate Elizabeth Winslet () er ein britisk skodespelar og songar. Ho har vunne filmprisar som Oscar-prisen, fire Golden Globe-prisar, tre Screen Actors Guild Awards, to BAFTA-prisar, éin Primetime Emmy Award og éin Grammy Award. Ho er den yngste skodespelaren til å ha fått seks Oscar-nominasjonar, og er ein av få personar som har vunne tre av dei fire store bransjeprisane i USA (Oscar, Emmy, Grammy og Tony). David Edelstein frå magasinet New York har omtalt henne som den «beste engelsktalande kvinnelege skodespelaren frå sin generasjon».

Filmografi 

 1994 – Sorte engler – Juliet Hulme
 1995 – Fornuft og følelser – Marianne Dashwood
 1996 – Hamlet – Ofelia
 1997 – Titanic – Rose DeWitt Bukater
 1999 – Holy Smoke – Ruth Barron
 2001 – Iris – Iris Murdoch
 2004 – Evig solskinn i et plettfritt sinn – Clementine Kruczynski
 2004 – Finding Neverland – Sylvia Llewelyn Davies
 2005 – Romance & Cigarettes – Tula
 2006 – Nedenom og hjem igjen – Rita Malone (stemme)
 2006 – The Holiday – Iris Simpkins
 2006 – Som små barn – Sarah Pierce
 2008 – The Reader – Hanna Schmitz
 2008 – Revolutionary Road – April Wheeler
 2011 – Mildred Pierce – Mildred Pierce (miniserie)
 2011 – Contagion – Dr. Erin Mears
 2011 – Blodig alvor – Carnage – Nancy Cowan
 2013 – Sensommerdager – Adele Wheeler
 2014 – Divergent – Jeanine Matthews
 2014 – A Little Chaos – Sabine De Barra
 2015 – Insurgent – Jeanine Matthews
 2015 – The Dressmaker – Myrtle «Tilly» Dunnage
 2015 – Steve Jobs – Joanna Hoffman
 2016 – Triple 9 – Irene
 2016 – Collateral Beauty – Claire
 2016 – The Mountain Between Us
 2017 – Wonder Wheel
 2019 – Blackbird
 2020 - Ammonite
 2021 - Mare of Easttown

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Kate Winslet» frå ,  den 8. november 2021.

Litteratur 

 Ericsdottir, Margret, Winslet, Kate (2012). The Golden Hat: Talking Back to Autism (engelsk). Simon & Schuster. ISBN 9781451645439.

Bakgrunnsstoff 
 

Grammy-vinnarar
Britiske skodespelarar
Sandra Bullock

Sandra Annette Bullock () er ein amerikansk og tysk filmskodespelar. På den 82. Oscar-utdelinga i 2010 fekk ho ein Oscar for beste kvinnelege hovudrolle for rolla si i filmen The Blind Side, dagen etter at ho hadde fått Razzie-award for dårlegaste kvinnelege skodespelar for rolla si i filmen All About Steve. Ho møtte opp på begge prisutdelingane personleg og var den første som vann både ein Oscar og ein Razzie same år. Bullock vann òg Golden Globe som beste kvinnelege skodespelar i film (drama) for innsatsen i The Blind Side.

Den første viktige filmrolla hennar var i Demolition Man i 1993. Det leidde til gjennombrotet hennar i Speed det følgjande året. Ho har ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.

Filmografi 
Bullock har spelt i over 50 filmar, og har delteke i produksjonen av over 15 verk for film og fjernsyn. Dei ti mest inntenande filmane hennar er:

 Minions (2015)
 Gravity (2013)
 The Blind Side (2009)
 The Proposal (2009)
 The Heat (2013)
 Ocean's 8 (2018)
 Speed (1994)
 A Time to Kill (1996)
 Miss Congeniality (2000)
 The Prince of Egypt (1998)

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sandra Bullock» frå ,  den 8. november 2021.

Bakgrunnsstoff 

 

Folk frå Nürnberg
Tysk-amerikanarar
Hollywood Walk of Fame
USA-amerikanske skodespelarar