alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Lois McMaster Bujold

Lois McMaster Bujold () er ein amerikansk forfattar av science fiction og fantasy, fødd i Columbus i Ohio.

Bujold er best kjent for serien om Miles Vorkosigan, som føregår rundt tusen år inn i framtida. Miles er dels funksjonshemma, men blomstrar som interstellar spion og admiral til leige frå planeten Barrayar. Dei første bøkene i denne serien var godt planta i romopera, med slag, konspirasjonar og tvistar på handlinga. I seinare bøker har det gått meir mot detektivhistorier, men Bujold har òg skrive romanse. 

Lois Bujold er kjent for psykologisk innsikt og komplekse karakterar. Ho er ein av dei meir prisgjevne forfattarane på hennar felt, med fire Hugo-prisar for beste novelle. «The Mountains of Mourning» og «Paladin of Souls» vann både Hugo-prisen og Nebula-prisen.

Verk

Vorkosigan-sagaen 
Serien vart først utgjeven utan å vere kronologisk. Seinare kom samlebøker, der romanane vart gjevne ut i ei rekkjefølge som passar betre med handlinga. Nokre av romanane er hamna i fleire samlingar.

Omnibus-bøker:
 Cordelia's Honor (inneheld Shards of Honor, Barrayar)
 Young Miles (inneheld The Warrior's Apprentice, "The Mountains of Mourning", The Vor Game)
 Miles, Mystery, and Mayhem (inneheld Cetaganda, Ethan of Athos, "Labyrinth")
 Miles Errant (inneheld "The Borders of Infinity", Brothers in Arms, Mirror Dance)
 Miles, Mutants and Microbes (inneheld Falling Free, Diplomatic Immunity, "Labyrinth")
 Miles in Love (inneheld Komarr, A Civil Campaign, "Winterfair Gifts")

 Vorkosigan's Game (Ute av trykk - inneheldt The Vor Game, "The Mountains of Mourning", "Labyrinth" og "The Borders of Infinity" samt rammehistoria for samlinga Borders of Infinity)

Fantasy-romanar 
 1993 - The Spirit Ring 
 sett til Chalion-universet]:
 2001 - The Curse of Chalion 
 2003 - Paladin of Souls (Oppfølgar til The Curse of Chalion) Fekk Hugo Award og Nebula Award
 2005 - The Hallowed Hunt 
 The Sharing Knife:
 2006 - Beguilement 
 2007 - Legacy 
 2008 - Passage 
 2009 - Horizon

Bakgrunnsstoff 
 Bujold Nexus – heimesida til Bujold
 IBDoF – offisielt forum (forfattaren er også av og til med og diskuterer)
 The Mountains of Mourning på «Baen Free Library» 

USA-amerikanske forfattarar
Science fiction-forfattarar
Forfattarar av fantastisk litteratur
Folk frå Ohio
Golanhøgdene

Golanhøgdene er eit landområde i Levanten, mellom Syria, Israel, Jordan og Libanon. Området ligg strategisk til på det nordaustlege platået av Jordandalen og med utsyn over store delar av det nordlege Israel. Landskapet stig frå sør mot nord, der fjella er opptil 2200 moh. Området er spesielt viktig for vasstilførselen til Jordanelva og Gennesaretsjøen. Årsnedbøren lengst mot nord er forholdsvis høg, over 1000 mm i året. Dei viktigaste næringsvegane i området er jordbruk, med hovudvekt på epledyrking og vinproduksjon.

Golanhøgdene høyrte til det franske mandatområdet Syria i perioden etter den første verdenskrigen til 1941, då det vart ein del av det uavhengige Syria. Etter den israelsk-arabiske krigen 1948–49 befesta syrarane Golan og skaut på busetnader i Jordandalen nedanfor. Under seksdagarskrigen i 1967 okkuperte Israel storparten av Golanhøgdene. Etter krigen i 1973 vart det etablert ei buffersone mellom israelske og syriske styrkar under overvaking av dei sameinte nasjonane, gjennom fredsstyrken United Nations Disengagement Observer Force (UNDOF). I tilknyting til den syriske borgarkrigen vart det i november 2012 skote frå begge sidene over Golan.

1176 km2 av Golanhøgdene vart reelt, men ikkje formelt, annektert av Israel i 1981. Det okkuperte territoriet i området kom under israelsk sivil lovgjeving og administrasjon - etter å ha vore militært administrert frå 1967. Israelsk tilbaketrekking frå området har vore ein føresetnad frå Syria for ein framtidig fredsavtale med Israel.

Før den israelske okkupasjonen budde det 147 600 menneske av svært variert etnisk-religiøs bakgrunn i området. Majoriteten var arabiske sunnimuslimar, men befolkninga inkluderte også alawittar, armenarar, sirkassarar, drusarar, kurdarar, turkmenarar i tillegg til omkring 9000 palestinske flyktningar. Storparten av befolkninga flykta etter okkupasjonen. I 2004 budde det vel 20 000 syrarar, dei fleste drusarar i det annekterte området; omkring 14 000 er jødiske settlarar.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

israelsk geografi
syrisk geografi
Seksdagarskrigen
Omstridde område i Israel
Omstridde område i Syria
Den israelsk-syriske grensa
Riftdalen
Vulkanplatå
Vulkanfelt
Den fruktbare halvmånen
Fotoapparat

Fotoapparat, fotografiapparat eller kamera er eit mekanisk apparat som gjennom ei linse fangar inn lys på ein film, som seinare kan framkallast til eit bilete på fotopapir. Nye digitale fotoapparat har i staden for film ein digital prosessor som lagrar fotografiet på ei minnebrikke. Viktige funksjonar med eit fotoapparat er blendaropninga på linsa, som avgjer mengda lys som kjem inn og lukkartida som avgjer kor lenge kameraet skal sleppe inn lys på filmen.

Sjå òg 
 Fotograf
 Fotografi
 Digitalfotografi
 Fotomanipulasjon

Bakgrunnsstoff 

 
Biletkunst
Fototeknologi
Tjednbarden

Springaren Tjednbarden er mykje nytta i Buskerud og Valdres. Slåtten er lett attkjenneleg, og i Hallingdal er dette ein av dei få slåttane mest utan ristetak. I Hallingdal er slåtten rekna som ein særs god danselått.

Namnet Tjednbarden skriv seg frå Gol, frå ein gard som elles er kjend som Kinneberg. Slåtten skal vera knytt til denne staden. I Numedal er han kjend som Jarand Surtelia (spela av Olav K. Bratås), og i Valdres under namnet Låtten hass Svein i Sygarde (mellom anna etter Torleiv Bolstad). Slåtten har truleg opphav i nedre Numedal eller i Krødsherad, der den knappaste forma er å finne. I Telemark finst slåtten i tradisjon etter Johannes Dale, som mest truleg fekk slåtten gjennom farfaren Knut Dale, som møtte spelemenn frå Numedal. Melodien i slåtten har noko likskap med tona til Å kjøre vatn å kjøre ved.

Variantgruppa 

Slåtten har registreringsnr 515 i Hardingfeleverket. Alle slåttane går attende på same grunnforma. Dei tre formene frå Ål er alle frå same kjelda, Ola Dekko. Slåtten kan ha kome til Hallingdal frå Krødsherad, noko som og gjeld for valdresforma. Alle hallingdalsformene har elles eit opningstak som ikkje er nytta i Numedal og Krødsherad. Dette taket finst og i Valdres i variert form, noko som kunne tyde på at slåtten har vandra til Valdres gjennom Ulrik Jensestogun, som og nytta slåtten. 

 a: Jårån Surtelia, etter Hellik Juveli, Flesberg . Nedskrift Sven Nyhus 1975. Juveli hadde slåtten etter Ole Nærlieie frå Flesberg. Denne forma minner mykje om ein tvibeitslått, og den einaste som tek oppatt taket frå kvinten på grovstrengen. Slåtten er spela inn av Olav K. Bratås. Jårån Surtelia var ein glup dansar frå Værås i Flesberg. 

 b: Eldhusen, etter Johan Kleven, Krødsherad . Nedskrift Truls Ørpen 1925. Kleven hadde slåtten etter faren Gamle-Kleven. Denne forma er den mest einfelte i gruppa. 

 c: Tjednbarden, etter Odd Bakkerud, Nes i Hallingdal . Nedskrift Sven Nyhus 1976. Bakkerud hadde slåtten etter Knut Bakkerud og Kristen Eidal. Slåtten er for det meste lik den forma som elles er nytta i Hallingdal.

 d: Tjednbarden, etter Ola Dekko, Ål . Nedskrift Arne Bjørndal 1920 (B 222). Denne forma er noko mindre utbrodert enn variant d, og ein kan tydeleg sjå taka som er sams med forma frå Numedal. 

 e: Tjednbarden, etter Sevat Sataøen, Ål . Nedskrift Eivind Groven 1963 etter opptak i NRK (G 1431). Sataøen hadde slåtten frå Ola Dekko.

 f: Tjednbarden, etter Jens A. Myro, Ål . Nedskrift Sven Nyhus 1975. Myro hadde slåtten frå Sevat Sataøen.

 g: Tjednbarden, etter Ola Li, Øystre Slidre . Nedskrift Truls Ørpen 1953 (Ø 358). 

 h: Svein i Sy-garde, etter Torleiv Bolstad, Øystre Slidre . Nedskrift Sven Nyhus 1974.

Norske slåttar
Elsantindane

Elsantindane eller Elsandtindane er ei ca 2,5 km lang taggete egg der toppunktet er 1398 moh i Ørsta på Sunnmøre. Fjellet ligg aust for Hjørundfjorden, sør for bygda Trandal og nord for bygda Urke. Andre namn på fjellet er Memorgonshornet og Greidekammen. Også det siste namnet viser til den sylskarpe, taggete egga som går frå toppunktet og vestover mot fjorden. Briten H. Rowse Armstrong og sogningen Johannes Vigdal tok turen til topps den 17. juli 1899.

Kjelder 

 Sunnmørsalpane 1999, Statens kartverk
 Standal, Helge J, Jon Hagen og Gunnar Wangen: Fotturar på Sunnmøre, side 167-168, Iriss Forlag, 1999, ISBN 82-992081-2-2

Bakgrunnsstoff 
 Hjørundfjordportalen: Knut Hustad: Tur til Elsandtindane i august 2008, vitja 17. mai 2009

Fjell i Ørsta
Fjell på Sunnmøre
Evangeline Lilly

Nicole Evangeline Lilly () er ein kanadisk skodespelar og modell, mest kjend for rolla som Kate Austen i den amerikanske TV-serien Lost.

Kanadiske skodespelarar
Johannes Vigdal

Johannes Hansen Vigdal () var ein norsk lærar, kyrkjesongar, gardbrukar og fjellførar. Han var frå garden Nedre Vigdal i Jostedalen i Luster kommune i Sogn. Frå 1877 var han tilsett som lærar i Solvorn i Hafslo, også i Sogn. Han kjøpte eit gardsbruk på Valaker og dreiv dette ved sidan av lærargjerninga.

Fjellklivaren 
I 1881 vart han spurd av den britiske fjellklatraren William Cecil Slingsby om han ville vere med som fjellførar. Vigdal skal då ha svart at han var villig å fylgje Slingsby kvar det skulle vere. Same sommaren besteig dei Knutsholstinden, Hellstugutinden og Mjølkedalstinden. I dei to neste tiåra var Vigdal ein leiande førar i norske fjell. Mange britar som søkte jomfruelege fjell, hyrte ofte Vigdal til sine turar. Saman med skotten Charles W. Patchell gjekk han mange nye ruter til tallause fjelltoppar i Jotunheimen. Sommaren 1897 var Vigdal med på fleire fyrstebestigningar på Sunnmøre, alle saman med ein eller to britar. Vigdal hadde ry som ein framifrå klippeklatrar.

Referansar

Vigdal, Johannes
Vigdal, Johannes
Vigdal, Johannes
Vigdal, Johannes
Kjerringa

Kjerringa er ein fjelltopp i Ørsta på Sunnmøre. Han er 1130 m høg. Toppen ligg mellom seterdalane Mosdalen/Langedalen i vest og Romedalen i aust. Fjelltoppen, som også vert kalla Kjerringtinden, er lett å nå frå begge seterdalane. Enklast frå aust. Han er godt synleg både frå Ørsta-byen og frå Årsetdalen. Tre britar, H.C. Bowen, W.P. Haskett-Smith og Charles W. Patchell var på toppen den 17. august 1903.

Fjell i Ørsta
Fjell på Sunnmøre
Kolesovskijøya

Kolesovskijøya er ei øy i Aust-Sibir-havet. Ho ligg nær kysten, sør for Konetsjnajakanalen og 13 km aust for munningen til elva Indigirka.

Kolesovskijøya er mykje mindre og berre 4 km lang. Ho er 0,7 km brei og ligg 4 km nordvest for Kolesovskaja Otmel, særs nær kysten. 

Bukta der Kolesovskijøya ligg er ein aude stad med lange vintrar og bukta er dekt av fleire meter tjukk is i opp til 250 dagar av året. Ho er berre isfri frå tidleg i juni til oktober. Området rundt Kolesovskijøya vert meir livleg om sommaren då det vart drive kommersiell fiske i havet her. 

Administrativt høyrer Kolesovskijøya til republikken Sakha i Russland. Øyane er kalla opp etter Kolesovo, den næraste byen.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kolesovsky Island» frå , den 3. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Geografisk data
 Plassering
 Bilete

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Aust-Sibir-havet
Sakha
Kolesovskaja Otmel

'Kolesovskaja Otmel er ei øy i Aust-Sibir-havet. Ho er 6,3 km lang og 1,4 km brei, og ligg søraust for Kolesovskijøya.

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Aust-Sibir-havet
Sakha
Kolgujev

Kolgujev (russisk о́стров Колгу́ев) er ei øy i Nenetsia i Russland, søraust i Barentshavet (aust for Petsjorahavet) nordaust for Kaninhalvøya. Øya er nesten sirkelforma og har ein diameter på 80 km og er  stor. Det hgøaste punktet på øya er 50 meter over havet. Dei store våtmarkene består av mange myrer og moreneåsar dekte av vegetasjon ein typisk finn i tundra.

Det er berre ein busetnad på øya, Bugrino, som ligg på søraustkysten. Nenetsarar utgjer den største folkegruppa og livnærer seg på fiske og reinsdyrhald. Det er òg funne olje og naturgass på øya.

Rapport frå Trevor-Battye 
Øya vart utforska i 1894 av den britiske naturforskaren Aubyn Trevor-Battye. Han gjekk i land i juni med ein assistent og hadde planar om å vere ein månad der for å studere dyrelivet, særleg fuglar. På grunn av mekaniske problem med fartøyet og ein misforståing vart dei etterlatne på øya i 12 veker. Han gav ut ein rapport om naturhistoria og topografien til Kolgujev i Ice-bound on Kolguev (Trevor-Battye 1895). Boka inneheldt observasjonar av nenetsarane (som han kalla samoyed), som førte reinsdyra sine til øya om sommaren for å la dei beite og for å fange gås som dei kunne handle med i Russland. Trevor-Battye reiste til slutt frå øya med desse reinsdyrgjetarane i september 1894 og måtte reiste heilt frå Petsjora til Arkhangelsk. Han skildra denne lange reisa i «A Northern Highway of The Tsar» (Trevor-Battye 1898).

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Kolguyev» frå , den 3. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Trevor-Battye, Aubyn. (1895). Ice-bound on Kolguev, Constable, London, 1895.
 Trevor-Battye, Aubyn. (1898). A Northern Highway of The Tsar, Constable, London, 1898.

Bakgrunnsstoff 
 Vêr på Kolgujev

Øyar i Russland
Nenetsia
Barentshavet
Øyar i Arktis
Bjørkehornet

Bjørkehornet er ein fjelltopp i Ørsta kommune på Sunnmøre. Toppen ragar 1430 m.o.h. og er ein nordleg del av fjellmassivet Storhornet ved Bjørke (1599 m.o.h.). Matrikkelgarden Bjørke ligg ved fjellfoten. Britane George H. Goodman og Hubert Congreve var på toppen 2. august 1896.

Kjelder 

Fjell i Ørsta
Fjell på Sunnmøre
Skolopender

Skolopendrar eller enkeltføtingar (Chilopoda) er ei gruppe (klasse) mangefotingar. Dei er aktive jegerar som fangar byttet sitt med kraftige giftkjertlar, og lever på landjorda over heile verda. Gruppa vert delt i fem ordenar som til saman omfattar rundt 3 300 beskrivne artar. I Norden har ein funne 38 av dei, i fire ordenar.

Kjenneteikn 
Skolopendrane er avflata ovanifrå og vert kjenneteikna ved ein lang, segmentert kropp med eit hovud, eit kjevefotsegment, ein del kroppssegment og eit endesegment. Kvart kroppssegment ber eit einskild par bein, noko som avhengig av art og alder gjev dyra mellom 15 og 181 par bein. I Norden har ein ikkje funne eksemplar med meir enn 83 par.

Bakgrunnsstoff

Leddyr
Geithornet

Geithornet er eit 1460 m høgt fjell i Ørsta kommune på Sunnmøre. Fjellet ligg nord for fjelldalen Langesæterdalen og sør for Gullmorbreen. Turistføraren og båtbyggjaren Lars Jansen frå Olden i Nordfjord føretok fyrstebestigninga saman med to britar, C. og E. Hopkinson, den 27. august 1888.

Kjelder 

Fjell i Ørsta
Fjell på Sunnmøre
Klovtinden

Klovtinden er ein 1274 m høg fjelltopp i Ørsta på Sunnmøre. Toppen ligg mellom seterdalane Rognstøyldalen og Kvistaddalen, sidedalar til hovuddalføret Bondalen. For å nå heilt til topps må det skarpklatring til. Klovtinden var den av fjelltoppane i Ørsta som vart fyrstebestige sist. Denne fann stad 16. august 1936. Dei tre som klatra til topps var Per Devold, Rolf Haffner og Helge Hagen.

På mange kart har Klovtinden vorte kalla Kopphonnet, men det er namnet på ein markant fjellrygg nord for toppen av Klovtinden.

Fjell i Ørsta
Fjell på Sunnmøre
Det store arktiske statlege naturreservatet

Det store arktiske statlege naturreservatet (russisk Большой Арктический государственный природный заповедник; Bolsjoj Arktitsjeskij posudarstvennyj prirodnyj zapovednik) er eit naturreservat i Krasnojarsk kraj i Russland. Med eit areal på  er reservatet det største i Russland og Eurasia, og eit av dei største i verda. 

Det vart grunnlagd 11. mai 1993 av Resolusjon nr. 431 frå dei russiske styresmaktene. Naturreservat i Russland vert kalla zapovednik.

Øyane i Karahavet som høyrer til Det store arktiske statlege naturreservatet har ei overflate på . Av øyane her finn ein Kirovøyane, Voroninaøya, Izvestij TSIK-øyane, Arktitsjeskij Institut-øyane, Sverdrupøya, Ujedinenijaøya og fleire andre mindre øyar. Denne delen representerer om lag heile det naturlege og biologiske mangfaldet på øyane i den austlege delen av Karahavet i Nordishavet.

Mange dyr og planter held til i naturreservatet utan å verte forstyrra av menneske. Av dyr i reservatet finn ein isbjørn, fjellrev, snøugle, reinsdyr og kvitkval.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Great Arctic State Nature Reserve» frå , den 3. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Naturreservat
 Bilete på bigartic.ru
 unep-wcmc.org

Bakgrunnsstoff 
 Wild Russia:  & 

Naturreservat i Russland
Krasnojarsk kraj
Staven

Staven er eit 1517 m høgt fjell i Ørsta kommune på Sunnmøre. Fjellet reiser seg bratt opp frå seterdalen Norangsdalen.

Fjell i Ørsta
Fjell på Sunnmøre
Melicytus ramiflorus

Melicytus ramiflorus ( māhoe eller whitey-wood) er eit tre i fiolfamilien som er endemisk (stadeige) på New Zealand.

Skildring

Tret kan veksa seg opp til ti m høgt med ein stamme på opptil 60 cm i diameter. Treet har glatt bork og skjøre kvistar. Dei mørkegrøne blada er 5–15 cm lange og 3–5 cm breie, kantane har fine taggar (dette er ikkje så synleg hjå unge plantar). Plantane er tvikjønna, og dei små blomane er gullege på farge, mellom tre og fire mm i diameter, og står i buntar rett ut frå nakne greiner. Blomane har ein sterk og behageleg lukt. Bæra har iaugefallande fiolett farge når dei er mogne, fasongen er meir eller mindre sfærisk, og diameteren mellom tre og fire mm. Bløminga finn stad seint på våren (på den sørlege halvkula)- og held fram innpå sommaren inntil bæra kjem seint på sommaren eller også om hausten.

Bæra på dette treet vert etne av ei rekkje fuglar, mellom desse maoridue, (kererū) (Hemiphaga novaeseelandiae), spurvefuglane tuihonningetar (Prosthemadera novaeseelandiae) og kvithovudmohua (Mohoua albicilla), medan gekkoar av arten Naultinus også har vorte observerte å supplera insektdietten sin med desse bæra.
Māhoe finst over alt i skogar i låglandet på New Zealand, og er ofte å sjå i regenererande skogområde.

Undergrupper 
I tidlegare granskingar er det vorte påvist fire undergrupper av M. ramiflorus: subsp. ramiflorus på New Zealand, subsp. oblongifolius på Norfolk Island, subsp. fastigiata på Fiji og subsp. samoensis på Samoa og Tonga. Seinare studiar, særleg ved Art Whistler, har indikert at alle desse undergruppene skulle danna eigne artar.

Bakgrunnsstoff 

 New Zealand Plant Conservation Network, URL: Melicytus ramiflorus

Litteratur 
 L. Cockyane and E. Phillips Turner, 1943, The Trees of New Zealand. Government Printer.
 John Dawson and Rob Lucas, 2000, Nature Guide to the New Zealand Forest. Godwit.
 Donald R. Drake, Walter A. Whistler, Timothy J. Motley, og Clyde T. Imada, 1996, Rain Forest Vegetation of 'Eua Island', Kingdom of Tonga. New Zealand Journal of Botany, 1996, Vol. 34: 65-77.
 A.L. Poole and N.M. Adams, 1963, Trees and Shrubs of New Zealand. Government Printer.

Kjelder 

 Denne artikkelen bygger på «Melicytus ramiflorus» frå , den 3. august 2008. 

Planteliv på New Zealand
Melicytus
Andre Bergdølmo

André Bergdølmo () er ein norsk tidlegarefotballspelar fødd i Oslo. Han er er juniortrenar for Sarpsborg 08 Fotballforening.

Han var forsvarsspelar og er mest kjend for sine sesongar i Lillestrøm Sportsklubb og Rosenborg Ballklub. I tida 1997-2005 spelte Bergdølmo 63 landskampar for Noreg. Etter han la opp som aktiv har han prøvd seg som fotballtrenar.

Fotballspelar
Bergdølmo starta fotballkarrieren i Skjetten SK, og gjekk derifrå til Lillestrøm i 1991, der han skapte seg eit namn som ein av ligaens mest talentfulle sidebackar. Han spelte seks sesongar på Åråsen, før han våren 1997 gjekk til Rosenborg under særs kontroversielle omstende. Bergdølmo sa at han ville leggje opp for å arbeide med andre ting, for så heilt uventa å skrive under for Rosenborg. Han debuterte på landslaget seinare same året.

Bergdølmo vann fire seriemesterskap som Rosenborg-spelar, og var i den norske troppen under EM-sluttspelet i 2000, der han spelte alle kampane til Noreg. Etter EM gjekk han til den nederlandske toppklubben Ajax. I Ajax vart han omskulert til midtstoppar (men var framleis back på landslaget), og vart nederlandsk ligameister og cupmeister i 2002. Same året fekk han Kniksenprisen, som Noregs beste fotballspelar dette året.

Sommaren 2003 gjekk Bergdølmo til den tyske klubben Borussia Dortmund, der han spelte to sesongar, før han skreiv under for FC København sommaren 2005.

Klubbkampar og -mål 

* Berre seriekampar.

Kjelder 

 
Norske landslagsspelarar i fotball
Lillestrøm-spelarar
Rosenborg-spelarar
Strømsgodset-spelarar
Norske fotballspelarar i Tyskland
Borussia Dortmund-spelarar
Norske fotballspelarar i Nederland
Ajax-spelarar
Norske fotballspelarar i Danmark
FC København-spelarar
Idrettsutøvarar frå Oslo
Spelarar i Fotball-EM 2000
Kolosovykhøyane

Kolosovykhøyane (russisk остров Колосовых, Ostrov Kolosovykh) er ei øygruppe i Karahavet utanfor kysten av Sibir. Dei fleste øyane i øygruppa er berre nokre få kilometer frå Tajmyrhalvøya. Den største øya i øygruppa er Kolosovykhøya. 

Øygruppa ligg nær kysten, like nord for den vesle Kolosovykhhalvøya, som nesten er ei øy i seg sjølv. Øyane ligg mellom 74° 45' og 75° N og mellom 85° og 87° 30'E. Geologisk høyrer Kolosovykhøyane til Mininaskjera, som inkluderer Plavnikovyjeøyane lenger sør. 

Havet omkring Kolosovykhøyane er islagt om vinteren og klimaet er hardt med lange vintrar. Sjølv om sommaren er det pakkis i området rundt øyane. 

Øyane høyrer til Krasnojarsk kraj i Russland og er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa.

Historie 
I 1937 organiserte Det arktiske og antarktiske forskingsinstituttet i Sovjetunionen ein ekspedisjon for å utforske Nordaustpassasjen i Karahavet. Dei fann leivningane etter Vladimir Rusanov sin mislukka ekspedisjon i 1912-1913 på «Gerkules» på «Popova-Tsjuktsjina-øya» vest for Kolosovykhøya ved 74° 56'N og 86° 18'E.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kolosovykh Islands» frå , den 3. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Naturreservat
 Albert Hastings Markham. Arctic Exploration, 1895
 Armstrong, T., The Russisks in the Arctic, London, 1958.
 Tidlege sovjetiske ekspedisjonar
 Russiske ekspedisjonar i Arktis

Sjå òg 
 Karahavet
 Tajmyrhalvøya 

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Karahavet
Krasnojarsk kraj
Øygrupper i Nordishavet
Koljutsjin

Koljutsjin (russisk Остров Колючин) er ei lita øy i Tsjuktsjarhavet i Tsjukotka autonome okrug i Russland. Ho ligg ikkje langt frå kysten, berre 11 km nord for Tsjukotkahalvøya. Ho ligg ved 67° 28' N og 174° 37' E.

Øya er berre 4,5 km lang og 1,5 km på det breiaste. Ho er dekt av tundravegetasjon og det er ein liten tsjuktsjisk busetnad på sørsida av øya kalla Koliutsjino.

På fastlandet ligg busetnaden Nutepelmen, nord for Rypatynonelgynlagunen og sør for Pyngopilgynlagune. Koljutsjinskajabukta lenger sør er kalla opp etter Koljutsjin.

Historie 
I september 1933 vart den sovjetiske isbrytaren Tsjliuskin knust av pakkisen nær Koljutsjin. Passasjerane og mannskapet vart redda via lufttransport i ein dramatisk redningsaksjon leia av kaptein Vladimir Voronin og Otto Schmidt.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Kolyuchin Island» frå , den 3. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 Armstrong, T., The Russisks in the Arctic, London, 1958.
 Tidlege sovjetiske ekspedisjonar
 Russiske ekspedisjonar i Arktis 
 Bilete av dyr på Koljutsjin

Øyar i Arktis
Øyar i Russland
Tsjuktsjarhavet
Tsjukotka