alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Gerard ter Borch

Gerard ter Borch (Terborch) () var ein nederlandsk sjangermålar frå Zwolle, aktiv under den såkalla nederlandske gullalderen i målarkunst.

Liv og gjerning
Borch var elev av faren Gerard. Frå seinast 1632 utdanna han seg vidare i Amsterdam, der Willem Cornelisz Duyster kan ha vore ein av læremeistrane hans. Eit par år seinare gjekk han i lære hos Pieter de Molijn i Haarlem, der han i 1635 vart medlem av Sint-Lucasgildet. I Haarlem vart han også påverka av Frans Hals.

Han la ut på lengre reiser til både England, Tyskland og Frankrike. I 1640-41 var han i Roma, der han måla små portrett på kopar av Jan Six og Ei ung kvinne. Han var innom Münster medan Fredskongressen 1646-48 pågjekk, og måla Münster-avtalen vert underskriven.

Borch vart invitert til Madrid, der han fekk oppdrag og vart slått til riddar av kong Filip IV. Han vart rettnok nøydd å reise heim til Nederlanda, truleg vart han utsett for intrigar. Etter ei tid i Haarlem busette han seg i Deventer, der han fekk borgarrett i 1655 og jamvel sete i byrådet.

I måleria til Borch kan ein sjå påverknad frå både Rembrandt og spansk målarkunst av Diego Velázquez. Den spanske hoffportrett-stilen nytta Borch til å lage miniatyrar á la Hans Holbein.

Borch er ein av dei fremste representantane for portrettkunst og sjangermåleri i Nederlanda. Han er korkje djuptloddande eller særleg mangesidig, men er ein meister på sitt vesle og avgrensa område. Figurane hans agerer stillferdig og er noko tilbaketrekte, men er både levande og truverdige som karakterar, Få målarar har så fint som Borch har hatt auge for korleis uttrykket fell til ro i eit ansikt, når personen er oppteken av eitt eller anna, ei dame som musiserer eller skreller eit eple.

Han døydde i Deventer.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Gerard ter Borch» frå ,  den 28. oktober 2012.  

Nederlandske målarar
Målarar frå 1600-talet
Jan van Scorel

Jan van Scorel, () var ein nederlandsk renessansemålar frå landsbyen Schoorl (Scorel) ved Alkmaar i Utrecht. Han var den fyrste nederlandske målaren som studerte i Italia, og tok med seg impulsar derifrå heim til Nederlanda.

Liv og gjerning
Scorel var elev av Willem Cornelisz i Haarlem, Jacob Cornelisz van Oostsanen i Amsterdam og Jan Gossaert i Utrecht. Sidan gjekk han i lære i Nürnberg, der han vart påverka av Albrecht Dürer.

Frå 1522 til -23 budde Scorel i Roma, anten år 1524 eller 1525 reiste han tilbake til Nederlanda. Han var den fyrste av dei viktige nederlandske målarane som gjekk i lære i Italia, og gjennom sine arbeid førte han den italienske høgrenessansen til Nederlanda. Pave Hadrian VI utnemnde Scorel til styrar for kunstsamlingane i Vatikanet. I Roma tok Scorel sterke inntrykk av Michelangelo og Rafael, særleg den sistnemnde.

Scorel arbeidde i både Alkmaar, Gent, Haarlem og til sist i Utrecht. Han brevveksla med svenskekongen Gustav Vasa, som var ute etter verk som Scorel laga. Mellom anna sende han eit madonnabilete og måla gobelengar til kongen.

Verka hans omfattar mellom anna Tolv jerusalempilgrimar, Maria Magdalena, Den heilage familien og Adam og Eva.

Scorel døydde i Utrecht i desember 1562. Mange av verka hans vart brende under ein biletstorm i året 1566.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Jan van Scorel» frå ,  den 28. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff

Nederlandske målarar
Renessansemålarar
Indre Herøy kyrkje

Indre Herøy kyrkje er ei langkyrkje frå 1916 i Tjørvåg i Herøy kommune på Sunnmøre. Det året vart Indre Herøy sokn utskilt frå Herøy sokn. Den gamle kyrkja på Herøya vart riven. Dei to korte tverrarmane  på tårnet gjev kyrkja ein vestfront og den minner også om krosskyrkje.

Indre Herøy kyrkje er i tre og har 375 sitjeplasser.

Kyrkja vart bygd på prestegarden sin grunn. I 1922 vart ho dekorert av Johan Haddal. Han laga rosemålingar med kristne symbol. Kyrkjeklokka frå 1890, og orgelet frå 1899, vart flytt frå den gamle kyrkja. Det vart og ei lysekrone frå 1690, ein messehakel frå 1763 og ein kneskammel.

Altertavla er måla av Even Ulving. Ramma er skoren og måla av Arne Kinsarvik. Ho er frå 1921.

Kjelder 
 Øystein Ekroll og Per Eide:Sunnmørskyrkjene : historie, kunst og arkitektur

Bakgrunnsstoff 
 
 
 
 Herøy kyrkjelege fellesråd

Kyrkjer i Herøy i Møre og Romsdal
Kyrkjer i Søre Sunnmøre prosti
Langkyrkjer i Møre bispedømme
Kulturminne i Herøy i Møre og Romsdal
Norske kyrkjer frå 1916
Madness av Ívi Adámou

«Madness» er ein singel av den kypriotiske songaren Ívi Adámou og den greske songaren Dimitris Domakos. Det er den engelske versjonen av «Fyge», ein greskspråkleg song frå det fyrste studioalbumet hennar, San éna óneiro.

Kjelder

Singlar frå 2012
Kypriotiske songar
Engelskspråklege songar
Ívi Adámou-songar
Philippe de Champaigne

Philippe de Champaigne () var ein flamsk-fransk barokkmålar, ein av dei aller fremste innan fransk målarkunst på 1600-talet.

Liv og gjerning
Champaigne var fødd i Brussel og voks opp der i tronge kår. Han gjekk i lære hos landskapsmålaren Jacques Fouquières. I 1621 flytta han til Paris, der han i lag med Nicolas Poussin arbeidde med å dekorere Palais du Luxembourg. Utsmykkingsarbeidet vart leia av Nicolas Duchesne, Champaigne sin komande svigerfar.

Etter at Duchesne døydde, arbeidde Champaigne for dronningmora Marie de Medici og for kardinal Richelieu. Kardinalen gav Champaigne ei rad oppdrag, målaren dekorerte både kardinalen sitt palass, kuppelen på Sorbonne-kyrkja, samt andre bygningar. I 1648 var Champaigne med på å grunnlegge Académie Royale de Peinture.

Omkring 1640 kom Champaigne under påverknad frå jansenismen. Etter at den lamma dottera hans på mirakuløst vis skal ha vorte lækt ved nonneklosteret i Port-Royal, måla han i 1662 det berømte, men utypiske måleriet Ex-Voto.

Champaigne laga eit veldig stort tal måleri, hovudsakleg religiøse verk og portrett. Tidleg i livet var han påverka av Rubens, seinare vart stilen meir asketisk.

Han døydde i Paris.

Måleri

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Philippe de Champaigne» frå ,  den 28. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff

Flamske målarar
Franske målarar
Målarar frå 1600-talet
Barokkmålarar
Fjellpetrell

Fjellpetrell (Procellaria parkinsoni) er ein sjøfugl i stormfuglfamilien som hekkar på to øyar utanfor Nordøya på New Zealand og trekker til tropiske, austlege Stillehavet utanom hekketida.

Skildring
Dette er ein stor petrell, 46 centimeter og 700 gram i gjennomsnitt. Han er einsfarga mørk brun, nær svart, men drakta blir meir brun med aukande alder, nebbet er skittengult med mørk nebbspiss. 

I den australske vinteren beitar fjellpetrellane i havområdet som strekkjer seg i høgd mellom nordspissen av Peru og sørlege Mexico, dei kan beite nær kysten og vestover i dette området, men vest for Galapagosøyane. Dei fleste fjellpetrellar hekkar på Great Barrier Island, men nokre òg på Little Barrier Island. Hekketida er frå midten av oktober med egglegging hovudsakleg i november og desember. Begge foreldra deltar i ruging i ca. 57 dagar totalt, og ungane er over 100 dagar når dei flyg. Dei kan hekke seks år gamle og kan ha levetid på minst 17 år.  

Basis i føda til fjellpetrellar er blekksprutar, med tillegg av fisk, krepsdyr og andre virvellause dyr. Dei er kjente for å følgje fiskebåtar, men er òg knytt til delfinar i beiteområdet i austlege Stillehavet, spesielt halvspekkhoggarar og Peponocephala electra (melonhovudkval).

Arten er klassifisert som sårbar av IUCN. Trugsmåla har vore introduserte framande dyreartar  som villkattar, og nokre fuglar blir tatt ved linefiske. Estimata for storleiken på populasjonen er ca. 10 000 fuglar i 2005 og stabil.

Kjelder 
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005 
BirdLife International (2012) Species factsheet: Procellaria parkinsoni . Henta frå http://www.birdlife.org den 28. oktober 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

stormfuglfamilien
Gråpetrell

Gråpetrell (Procellaria cinerea) er ein sjøfugl i stormfuglfamilien med sirkumpolar utbreiing over hav, til vanleg i eit belte mellom ca. 25 og 60° sør, men òg nordover langs Perustraumen i Stillehavet til havet utanfor Chile og Peru.

Skildring 
Gråpetrellen er ein stor grå, kvit og brun petrell. Han måler gjennomsnittleg 48 cm i lengd og veg 1000 gram. Han har brungrå overside frå hovud til hale, kvit buk, og undersida av venger og hale er oskegrå. Nebbet er grønleg med svart mellom platene på på nasebora og føtene er grårosa.

Denne arten har hekkeområdet sitt spreidd på mange øygrupper og øyar sirkumpolart i utbreiingsområdet nord for ca. 60° sør. Dei største hekkekolonien er rekna å vere på Antipodesøyane i Stillehavet, ca. 800 kilometer søraust for sørspissen på Sørøya på New Zealand. Det største estimatet der er 53 000 par i 2001. Andre større koloniar er på Gough Island, med over 100 000 fuglar, og på Tristan da Cunha i Sør-Atlanteren. 

Hekkinga føregår i lause koloniar, gjerne blanda med kvithovudpetrellar. Reiret ligg i hòler, frå 1 til 3 meter inn i bakken. På Tristan da Cunha skjer egglegging  i perioden april til juni og den eine ungen i kullet blir flygedyktig frå oktober til desember. Rugetida er mellom 52 og 61 dagar og ungane treng ytterligare 110 dagar eller meir til dei er flygedyktige. Når dei søkjer føde i hekketida kan dei separere seg på kjønn slik at vaksne hofuglar søkjer lengre nord enn hannfuglar.

Føda er som for mange andre stormfuglar, fisk og krepsdyr. Gråpetrellar kan stupdukke frå omkring 3 meters høgd for å fange byttet. Anna vektig næring er utkast av fiskeavfall frå fiskebåtar. 

Arten er klassifisert som nær truga av IUCN. Trugsmåla er introduserte framande dyreartar på hekkeøyane, slik som rotter, men òg linefiske. I ei undersøking i perioden 1988 til 1997 viste det seg at opptil 27 % av fuglane som blei hekta fast på lineonglar var gråpetrellar. Estimata for storleiken på populasjonen er usikre, eit estimat er 400 000 fuglar i 2004. Bestanden er rekna å vere minkande.

Kjelder 
Barrie Heather og Hugh Robertson, The Field Guide to the Birds of New Zealand (revised edition), Viking, 2005 
BirdLife International (2012) Species factsheet: Procellaria cinerea . Henta frå http://www.birdlife.org den 28. oktober 2012.

Referansar

Bakgrunnsstoff 

stormfuglfamilien
Maudheimekspedisjonen

Maudheimekspedisjonen (òg kalla Den norsk-britisk-svenske antarktisekspedisjon, forkorta NBSX eller NBSAE) var namnet på ein norsk-britisk-svensk ekspedisjon til Antarktis under leiing av John Giæver i perioden 1949-1952. Ekspedisjonen vart finansiert og organisert av ein komité av britiske, svenske og norske ekspertar, med professor Harald Ulrik Sverdrup som formann og var den første verkelege internasjonale vitskaplege ekspedisjonen til Antarktis. Store delar av det vestlege Dronning Maud Land vart kartlagt og ekspedisjonen vart ein modell for seinare ekspedisjonar til Antarktis.

Namnet på ekspedisjonen kjem frå overvintringsstasjonen Maudheim (71°03'S, 10°55'V) som vart oppretta i samband med ekspedisjonen. Fleire depot og hytter for overnatting og oppbevaring av utstyr vart reist. Frå desse basane vart det gjort utalde turar, den lengste varte i åtti dagar. Tre av ekspedisjonsmedlemmene omkom 24. februar 1951 då dei under ein testtur med ein overhalt Weasel vart overraska av tåke. Køyretøyet hamna i vatnet då dei for seint oppdaga at over hundre meter av isbremmen hadde kalva. Berre fotografen Stig Hallgren overlevde ulukka, då han etter 13 timar drivande på eit isflak vart redda av kollegaene sine.

Alle ekspedisjonsmedlemmane mottok Maudheimmedaljen.

Ekspedisjonsmedlemmane

Sjå òg 

 Antarktisekspedisjonar
 Quarisen
 Jelbartisen
 Ekströmisen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maudheimekspedisjonen» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Litteratur

Bakgrunnsstoff
 Kart over Maudheim

Dronning Maud Land
Antarktiske ekspedisjonar
1949 i Noreg
1949 i Sverige
1949 i Storbritannia
Storbritannia og Antarktis
Sverige og Antarktis
Noreg og Antarktis
1949 i Antarktis
1950 i Antarktis
1951 i Antarktis
1952 i Antarktis
Norske ekspedisjonar
Norsk polarhistorie
Svenske ekspedisjonar
Britiske ekspedisjonar
Den norske antarktisekspedisjonen 1956–1960

Den norske antarktisekspedisjonen 1956–1960 (NAX) var ein vitskapleg ekspedisjon til Antarktis som vart arrangert i samband med det internasjonale geofysiske året 1957-58. Norsk Polarinstitutt var ansvarleg for gjennomføringa av ekspedisjonen. Direktør på Polarinstituttet, Harald Ulrik Sverdrup, leia førebuingane til ekspedisjonen, medan Sigurd Helle var ekspedisjonsleiar. Det vart først planlagt med ein toårig overvintringsekspedisjon, men det vart seinare vedteke å utvide ekspedisjonen til tre år.

14 deltakarar og 42 grønlandshundar vart frakta til Kronprinsesse Märtha Kyst i Dronning Maud Land med seglskutene «Polarbjørn» og «Polarsirkel» i november 1956. Basen til ekspedisjonen vart lagt 35 km frå kysten og fekk namnet Norway Station, men av deltakarane kalla Fimbul.

Vitskapleg innhald 
Forskingsaktivitetane omfatta:
Meteorologiske målingar og observasjonar
Kartlegging av fjellområdet Fimbulheimen søraust for Norway Station
Glasiologiske undersøkingar
Geologiske undersøkingar
Ozonmålingar
Polarlysundersøkingar
Jordmagnetiske målingar
Tidvassmålingar

Resultat
I tillegg til at det vart samla inn store mengder forskingsdata, hadde ekspedisjonen stor politisk tyding. Det norske territorialkrav i Antarktis kunne berre oppretthaldast ved å vise at ein var til stades der. Ekspedisjonen sikra òg Noreg ein viktig posisjon i forhandlingane i forkant av Antarktistraktaten, som vart signert i desember 1959.

Kong Olav innstifta 3. februar 1960 Antarktismedaljen til minne om ekspedisjonen. Denne vart tildelt 37 personar som var knytt til ekspedisjonen på ulike måtar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Den norske antarktisekspedisjonen 1956–60» frå ,  den 28. oktober 2012.

Bakgrunnsstoff 
Hans-Martin Henriksen: «Den Norske Antarktisekspedisjon 1956-60 – Norway Station»

Norske antarktisekspedisjonen 1956–1960, Den
Antarktisekspedisjonen 1956
Noreg og Antarktis
Dronning Maud Land
Norsk polarhistorie
1956 i Noreg
1956 i Antarktis
1957 i Antarktis
1958 i Antarktis
1959 i Antarktis
1960 i Antarktis
Den sovjetiske antarktisekspedisjonen

Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (SAE eller SovAE, russisk Советская антарктическая экспедиция, САЭ, Sovjetskaja antarktitsjeskaja ekspeditzija) var ein del av Arktisk og Antarktisk Forskingsinstitutt i Den sovjetiske komiteen for antarktiskforsking hos Det sovjetiske vitskapsakademiet.

Sjøfartsdepartementet i Sovjetunionen var ansvarleg for leiinga, logistikken og forsyninga til ekspedisjonane. 

Den første sovjetiske kontakten med Antarktis var i januar 1947 då kvalbåtflåten Slava byrja med kvalfangst i Sørishavet.

Stasjonar
Den første sovjetiske stasjonen i Antarktis, Mirny, vart oppretta nær kysten den 13. februar 1956. I desember 1957 vart ein ny stasjon, Vostok bygt i dei indre områda nær den sørlege geomagnetiske polen.

Årskontinuerlege stasjonar
 Mirny (oppretta 13. februar 1956)
 Vostok (oppretta 16. desember 1957)
 Novolazarevskaya (oppretta 18. januar 1961)
 Molodyozhnaya (oppretta 14. januar 1963)
 Bellingshausen (oppretta 22. februar 1968)
 Leningradskaya (oppretta 25. februar 1971)
 Russkaya (oppretta 9. mars 1980)
 Progress (oppretta 1. april 1988)

Sommarstasjonar
Komsomolskaja (oppretta 6. november 1957)
Pionerskaya (established May 27, 1956)
Druzjnaja I (på Filchnerisen i Weddellhavet)
Druzjnaja II (ved Weddellhavet)

IGY-stasjonar
Stasjonar i bruk under Det internasjonale geofysiske året.
Sovetskaja
Den utilgjengelege pol-stasjonen

Ekspedisjonar

Sovjetunionen dreiv ekspedisjonar til Antarktis frå 1955 til oppløysinga. Etter dette vart dei sovjetiske stasjonane i Antarktis teken over av Russland.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Soviet Antarctic Expedition» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Boczek, B. A. (October 1984) "The Soviet Union and the Antarctic Regime" in The American Journal of International Law, 78(4):834–58
 Voronin, V. I. (1948) "The first Antarctic whaling expedition of the Slava flotilla" in Proceedings of the Soviet Geographical Society, 80(3):213–222
 

Sovjet
Sovjetunionen og Antarktis
Black Island i Ross Archipelago

Black Island er ei øy i Ross Archipelago, like vest for White Island. Ho vart først namngjeven av Discovery Expedition (1901–04) fordi ho var utan snø. Det nordlegaste punktet på øya heiter Cape Hodgson, til minne om Thomas Vere Hodgson .

Det høgaste punktet på øya er Mount Aurora, eit viktig radiolinjepunkt.  På den mindre toppen av Mount Melania står ein viktig bakkestasjon for US Antarctic Program.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Black Island (Ross Archipelago)» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
Ross Island

Ross Island er ei øy danna av fire vulkanar i Rosshavet nær det antarktiske kontinentet, utanfor kysten av Victoria Land i McMurdo Sound.

Geografi

På grunn av vedvarande isdekke, vert øya stundom rekna som ein del av Antarktika. Ho har eit areal på 2460 km²; og berre ein liten del av øya er is- og snøfri. Den sørlegaste aktive vulkanen på jorda, Erebus (3794 moh.), og den sørlegaste sovande vulkanen Terror (3230 moh.), ligg på øya. Dei vart namngjevne av James Clark Ross etter skip hans HMS «Erebus» og HMS «Terror». Det tredje høgaste fjellet på øya er Mount Bird, med Shell Glacier og Endeavour Piedmont Glacier i fjellsidene. Abbott Peak står mellom Mount Erebus og Mount Bird. Gamble Cone står aust på øya. 

Trass i at øya er relativt lita, er ho den sjette høgaste øya i verda.

Oppdaging
Sir James Clark Ross oppdaga øya i 1841, og ho vart seinare kalla opp etter han av Robert F. Scott.

Ross Island vart basen for mange tidlege ekspedisjonar i Antarktis. Ho var og er framleis den sørlegaste øya som er mogeleg å nå til sjøs. Hytter bygde av ekspedisjonane til Scott og  Shackleton står framleis på øya og er i dag bevarte som historiske stader. 

I dag står den newzealandske Scott Base på øya og her står òg den største busetnaden i Antarktis, U.S. Antarctic Program sin McMurdo Station. Greenpeace oppretta World Park Base på øya og dreiv denne i fem år frå 1987 til 1992.

Krav
Ross Island ligg innanfor grensene til Ross Dependency, som er kravområdet til New Zealand i Antarktis.

Dyreliv
Ross Island har ein koloni på kring ein halv million adeliepingvinar.

Sjå òg 

 Composite Antarctic Gazetteer
 Erebus hotspot
 Erebus Ice Tongue
 Antarktiske og subantarktiske øyar

 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 Øyar i New Zealand
 McMurdo Sound

 Rosshavet
 SCAR
 kravområde i Antarktis
 Air New Zealand Flight 901

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Ross Island» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Map of Ross Island and Dry Valleys, NIWA New Zealand

 
Vulkanar i Sørishavet
Øyar i Antarktis
Vulkanar i Ross Dependency
Stader i Antarktis kalla opp etter britar
Oppkallingar etter James Clark Ross
White Island i Ross Archipelago

White Island er ei øy i Ross Archipelago som stikk opp gjennom Ross isbrem like aust for Black Island. Ho vart oppdaga av Discovery Expedition (1901–04) og ho fekk dette namnet av dei på grunn av kappa av snø som dekkjer ho.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «White Island (Ross Archipelago)» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Ross Archipelago

Ross Archipelago er ei øygruppe som i lag med isbremmen mellom dei dannar den austlege og sørlege grensa til McMurdo Sound. Den nordlegaste øya er Beaufort Island, så kjem Ross Island, Dellbridge Islands og Black Island og White Island. Den klassiske rapporten til Frank Debenham, The Physiography av Ross Archipelago frå 1923 skildra  «Brown Island» (no Brown Peninsula) som ein del av gruppa.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ross Archipelago» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
Beaufort Island

Beaufort Island  er ei øy i Rosshavet i Antarktis. Ho er den nordlegaste øya i Ross Archipelago, og ligg 21 km nord for Cape Bird på Ross Island. Ho er om lag 18,4 km² stor og vart først kartlagd av James Clark Ross i 1841. Ross kalla ho opp etter Sir Francis Beaufort, hydrograf i den britiske Royal Navy.

Geografi 
Beaufort Island vart skapt av vulkansk aktivitet og består av basalt. Forma hennar er halvrund og det høgaste punktet er Paton Peak, på 771 moh. Øya har eit variert terreng og habitat. Det meste av vestsida av øya er dekt av ei moderat bratt isfelt med isveggar som er kring 20 m høg mot kysten. Aust- og sørsida av øya er stort sett isfri, men med bratte klipper som stig rett opp frå sjøen. Her er den isfrie bakken slak og har små tjern som sommaren og smeltevatn som renn ut mot kysten.

Økologi 
Beaufort Island har status som eit antarktisk særskild verneområde for å bevare det naturlege økologiske systemet og venre dei varierte og talrike fugleartane. Øya er isolert og vanskeleg å nå, og vert derfor sjeldan vitja av folk. Ho er stort sett uforstyrra av direkte menneskeleg aktivitet, og det har vore færre høve for innføring av eksotiske artar enn andre stader i Rosshavet. Sjølv om det er gjort noko forsking på øya, er ho aldri vorte nøye granska.

Det er ein liten koloni med hekkande keisarpingvinar på sjøisen like nord for øya. Det er ein stor adeliepingvin-koloni på ein strandvoll kalla Cadwalader Beach i sørvestenden av øya. Øya har òg fleire hekkande koloniar med sørjo.

Øya har eit omfattande område med vegetasjon på ein morenebenk 5-7 meter over stranda på nordsida av øya. Morenebenken er opp mot 50 meter brei. Vegetasjonen er dominert av mosearten Bryum argenteum. Det er det mest omfattande og samanhengande område med mosar som ein kjenner til i området kring McMurdo Sound. Det finst òg forskjellige typar algar på øya. Det er ein av dei sørlegaste stadane der ein finn raude snøalgar (Chlamydomonas sp., Chloromonas sp., og Chlamydomonas nivalis). Staden er gunstig med tanke på vegetasjon fordi sommaretemperaturen vert relativt høg. Nordenden av øya ligg verna frå den kalde sønnavinden av høge isklipper, og området får tilført vatn frå isklippene og snøbakkane.

Sjå òg 
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Beaufort Island» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Vulkanar i Sørishavet
Ross Archipelago
Verneområde i Antarktis
Big Razorback Island

Big Razorback Island er den søraustlegaste av Dellbridge Islands, som ligg i Erebus Bay utanfor vestsida av Ross Island. Ho vart oppdaga og namngjeven av British National Antarctic Expedition, 1901–04, under Robert Falcon Scott. Namnet syner til at forma til øya liknar ein stor finnkval (razorback på engelsk).

Sjå òg 
 Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Big Razorback Island» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene: 
 
 

Ross Archipelago
Dellbridge Islands

Dellbridge Islands er ei gruppe på fire øyar som ligg i Antarktis, like sør for Cape Evans og Ross Island.

Øyane i gruppa er Inaccessible Island, Tent Island, Big Razorback Island og Little Razorback Island. Dei er kalla opp etter James H. Dellbridge som var andremaskinist på Discovery Expedition 1900 - 1904, leia av Robert Falcon Scott.

Sjå òg
 Composite Antarctic Gazetteer
 Antarktiske og subantarktiske øyar
 Antarktiske øyar sør for 60 °S
 SCAR
 kravområde i Antarktis

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dellbridge Islands» frå ,  den 28. oktober 2012. 
 oppgav desse kjeldene:
 Dellbridge Islands from the Geographic Names Information System of US Geological Survey

Ross Archipelago