alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Petra Felke

Petra Felke () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Saalfeld/Saale i Thüringen som tevla for Aust-Tyskland i spydkast. Ho vart olympisk meister i øvinga i 1988 og sette tre verdsrekordar.

Aktiv
Felke vann spydkasttevlinga under universiaden 1981 i Bucuresti. I 1984 vann ho den fyrste av seks strake nasjonale meistertitlar i spydkast. Etter som Aust-Tyskland boikotta sommarleikane 1984 i Los Angeles deltok ho ikkje OL.

Under eit stemne i Schwerin den 4. juni 1985 forbetra Felke verdsrekorden i spydkast til fyrst 75,26 m og sidan til 75,40 m. Året etter tok ho sølvmedaljen i EM i friidrett 1986 med 72,52 m, der britiske Fatima Whitbread i sitt livs form tok sigeren med 76,32 m i finalen, dagen etter ho hadde teke over verdsrekorden med 77,44 m i kvalifiseringa.

Felke tok tilbake verdsrekorden den 29. juli 1987 i Leipzig med eit kast på 78,90 meter. Ho var likevel sjanselaus mot Whitbread i friidretts-VM fem veker seinare; Whitbread vann gullet med 76,64 m, Felke fekk sølv med 71,76 m.

9. september 1988 vart Felke den fyrste kvinna til å kaste spydet 80 meter, rekordkastet i Potsdam målte nøyaktig 80,00 meter. Under sommar-OL 1988 i Seoul vann Felke gullmedaljen (74,68 m) framom Fatima Whitbread (70,32 m), medan bronsemedaljen gjekk til Beate Koch (67,30 m), også ho frå Aust-Tyskland.

Under friidretts-EM 1990 i Split fekk Felke bronsemedaljen på 66,56 m, slått med ein meter av si landskvinne Karen Forkel som tok sølv, og ytterlegare tolv centimeter av europameisteren, Päivi Alafrantti frå Finland. Året etter, i 1991, måtte Felke i Tokyo sjå seg slått med ti centimeter i kampen om gullmedaljen under VM i friidrett 1991. Xu Demei frå Kina kasta spydet 68,78 m, Felke 68,68 m.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Petra Felke» frå ,  den 11. september 2014.  
 

Tyske spydkastarar
Olympiske meistrar for Aust-Tyskland
Olympiske meistrar i spydkast
Medaljevinnarar under sommar-OL 1988
Austtyske deltakarar under sommar-OL 1988
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1988
Tyske deltakarar under sommar-OL 1992
Friidrettsutøvarar under sommar-OL 1992
Heike Henkel

Heike Henkel () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Kiel i Schleswig-Holstein som tevla i høgdehopp. Ho vann gullmedaljen i øvinga ved EM 1990, VM 1991 og OL 1992.

Aktiv
Heike Redetzky deltok i høgdehopp under Sommar-OL 1984 i Los Angeles og vart nummer 11 med 1,85 m i finalen. To år seinare kom ho på sjetteplass i friidretts-EM i Stuttgart. Same plasseringa fekk ho i VM i friidrett 1987 i Roma, men då etter eit hopp på 1,96 meter. Under Sommar-OL 1988 i Seoul rauk ho etter kvalifiseringa, med knapp margin.

Henkel var den einaste deltakaren som tok seg over 1,99 meter i høgdetevlinga for kvinner under EM i friidrett 1990 i Split. Året etter var ho i framifrå form og tok i august over den tyske rekorden etter Ulrike Meyfarth, då ho i Monaco svinga seg over 2,04 m. Nokre veker seinare vann ho EM-tittelen på suverent vis, vinnarresultatet 2,05 meter gav henne sju centimeters margin til sølvmedaljøren Jelena Jelesina frå Sovjetunionen.

Vinteren 1992 forbetra Henkel den tyske innandørsrekorden i høgdehopp til 2,07 meter. Den 7. august 1992 vart ho i Barcelona olympisk meister med 2,02 m, sterkast konkurranse fekk ho frå rumenske Galina Astafei som stopppa på 2,00 m. Henkel kvalifiserte seg til VM-finalen 1993, men stilte ikkje opp grunna skade. Året etter kvalifiserte ho seg til EM-finalen i Helsingfors, men rauk ut allereie etter 1,85 m. I 1995 mislukkast ho å kvalfisere seg til høgdehoppfinalen under friidretts-VM i Göteborg.

Henkel la opp i 2000.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Heike Henkel» frå ,  den 11. september 2014.  
 

Tyske friidrettsutøvarar
Tyske høgdehopparar
Olympiske meistrar for Tyskland
Deltakarar under sommar-OL 1984
Deltakarar under sommar-OL 1988
Deltakarar under sommar-OL 1992
Kjemisk industri

Kjemisk industri viser til fleire former for industriverksemd der ein forsker på og bruker kontrollerte kjemiske prosessar til å danna ønskte stoff, til dømes drivstoff, gjødsel, medikament, reingjeringsmiddel eller mellomprodukt til vidare industriell bruk. 

Den kjemiske industrien voks fram i lag med den industrielle revolusjonen og utviklinga av moderne kjemi og kjemiteknikk.

Større norske verksemder innan kjemisk industri er mellom anna Norsk Hydro, Dynea, Orkla og Elkem.

Sjå òg 
 Kjemisk anlegg
 Bioteknologiindustri
 Næringsmiddelindustri
 Legemiddelindustri

Kjelder
Lundberg, Nils H. «Kjemisk industri» (19. mars 2009), Store norske leksikon. 
Denne artikkelen bygger på «Kemiske industri» frå ,  den 11. september 2014.

Bakgrunnsstoff 

Kjemisk industri
Industriar
Kjemiske stoff
Industriprosessar
Snakes and Ladders av Gerry Rafferty

Snakes and Ladders er det fjerde studioalbumet til Gerry Rafferty. Det kom ut i 1980 etter suksessen han hadde hatt med dei to førre albuma, City to City og Night Owl. Albumet nådde 15. plassen i Storbritannia, men berre 61. plassen i USA. Albumet vart gjeven ut på CD i 1989, men sletta kort tid etter, og kom først ut på CD igjen i august 2012 som ei dobbelplate i lag med Sleepwalking. Somme av songane har vore tilgjengeleg på samleplater. Ein av songane, «The Garden Of England», vart spelt inn i Beatles-produsenten George Martin sitt AIR studio på Montserrat. Alle songane var skrivne av Rafferty utanom ein – «Johnny's Song» – som var ei nyinnnspeling av ein song som vart gjeven ut av det tidlegare bandet hans, Stealer's Wheel, og ein annan – «Didn't I» – som var ei nyinnspeling av ein song frå Rafferty-albumet Can I Have My Money Back frå 1971.

Songen «Royal Mile» vart gjeven ut som singel i Storbritannia, men nådde berre 67. plassen her og 54. plassen i USA.

Innhald

Medverkande
Gerry Rafferty – vokal, gitar, klaverinstrument
Mo Foster – bass
Ian Lynn – klaverinstrument
Jerry Donahue – gitar
Richard Harvey – synthesiser, blikkfløyte
Bryn Haworth – gitar, slidegitar
Richard Brunton – gitar
Mel Collins – saksofon
Betsy Cook – korvokal
Liam Genockey – trommer
Billy Livsey – piano, klaverinstrument
Raphael Ravenscroft – saksofon
Frank Ricotti – perkusjon
Pete Wingfield – organ
Pete Zorn – bass
Billy Wingfield – piano, Moog synthesiser

Lister
Album

Singel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Snakes and Ladders (Gerry Rafferty album)» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Gerry Rafferty-album
Musikkalbum frå 1980
United Artists Records-album
Bryn Haworth

Bryn Haworth () er ein britisk, kristen songar-låtskrivar, gitarist, og pioner innan jesusmusikk i rock. Han var fødd i Blackburn i Lancashire, og har gjeve ut kring 22 album og fleire singlar sidan 1970-åra, i tillegg til å vore gjestegitarist på mange andre album av rock- og folkeartistar. Han turnerer framleis i Storbritannia, hovudsakleg på små stader, kristne senter og i fengsel. 

Han vart presentert av BBC Radio 1-DJ-en John Peel på showet hans i 1974 og 1975 og har vore to gonger på fjernsyn på BBC Two sitt Old Grey Whistle Test. I 1970-åra var Haworth òg med i det vekentlege ITV-showet «Pop Gospel», presentert av Berni Flint.

I lag med kona Sally, har Haworth drive med mykje musikalsk og evangelisk arbeid i forskjellige fengsel. 

John Ingham skreiv om han i Sounds:
 «. . . om me skal ha Gud-rock, så la det vere Bryn Haworth; han tenkjer først på musikken....du bør ta ein lytt».

Solodiskografi

Album
 Let the Days Go By (1974), Island Records ILPS 9287 
 Sunny Side of the Street (1975), Island Records ILPS 9332
 Grand Arrival (1978)
 Keep the Ball Rolling (1979)
 The Gap (1980)
 12 Classics (1981)
 Pass It On (1984)
 Wings of the Morning (1984, gjenutgjeve 1995)
 Mountain Mover (1986, re-issued 2012)
 Blue and Gull (1989)
 Chronology (1989)
 More Than a Singer (1992)
 The Bryn Haworth Band Live (1993)
 Slide Don't Fret (1995)
 The Finer Things in Life (med Kevin Prosch, 1997)
 Songs & Hymns (1999)
 More Than a Singer / Band Live (dobbel-CD, 2002)
 Water from the Rock (2002)
 Let the Days Go By / Sunny Side of the Street (dobbel-CD, 2004)
 Simply Bryn Haworth (Triple CD, 2005)
 Keep the Faith (2005)
 One Way Ticket (2010)
 Inside Out (2010), ei samleplate for fangar
 Time Out (2014)
 Rebel Man (2015)

Singlar
 «Grappenhall Rag» (1974, Island Records)
 «Give All You Got to Give» (1975, Island Records, WIP 6240)
 «We're All One» (1978, A&M Records, AMS 7361)
 «Woman Friend» (1978, A&M Records, AMS 7371)
 «Come See What Love / Full Day» (1978)
 «Keep the Ball Rolling» (1979)
 «A Real Giveaway» (1979, with Albert Lee, 9 Track Limited Edition Promo)
 «Unchained Melody» (1979)
 «City Boy» (1979)
 «It Could Have Been Me» (1980)
 «Enough is Enough» (2019)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bryn Haworth» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Engelske songarar
Engelske rockesongarar
Engelske gitaristar
Engelske bluesgitaristar
Folk frå Darwen
Slidegitaristar
Pete Zorn

Pete Zorn ()  var ein amerikansk multi-instrumentalist som spela roots-musikk. Han er mest kjend som eit langvarig medlem av bandet til Richard Thompson, der han var korvokalist og spela akustisk gitar, mandolin, saksofon, fløyte og tinnfløyte. Han var òg bassgitarist.

Zorn turnerte ofte med Thompson, men spelte òg med mange andre artistar og grupper som Arizona Smoke Revue, danna av den eldre broren Bill Zorn, Show of Hands, the Phil Beer Band, Elaine Paige, Thomas Anders, Gerry Rafferty, Barbara Dickson og bandet hans WAZ, i lag med Steve Tilston.

Han fekk ein hitt i Storbritannia i 1979 som ein del av Driver 67 med svogeren Paul Phillips med singelen «Car 67». han og Phillips møttest då Zorn kom til London med Fishbaugh, Fishbaugh og Zorn, eit tre mann stort folkrockband fekk kontrakt med CBS Records i London. Fordi han kunne spele mange instrument og har ei stort stemmeregsiter, vart Zorn mykje nytta som studiomusikar med Phillips som produsent i 1970-åra. Etter hitten «Car 67», spelte dei inn eit album kalla Hey Mister Record Man, under namnet Tax Loss. Bill og Conrad Zorn spelte òg.

I 2009 vart Zorn med Steeleye Span på vårturneen deira det året, der han erstatta Rick Kemp som var sjukemeldt.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Pete Zorn» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Pennsylvania
USA-amerikanske saksofonistar
USA-amerikanske fløytistar
USA-amerikanske mandolinistar
USA-amerikanske bassistar
Elektrisk folk-musikarar
Steeleye Span-medlemmar
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske folkrockmusikarar
Sleepwalking av Gerry Rafferty

Sleepwalking er det femte studioalbumet til Gerry Rafferty, gjeve ut i 1982. Det var oppfølgjaren til Snakes and Ladders frå 1980. Albumet var det siste han gav ut for Liberty/United Artists, og det siste på seks år.

Sleepwalking vart produsert av Rafferty i lag med Christopher Neil som sidan vart produsent for Mike + The Mechanics. I motsetnad til dei førre Rafferty-albuma, var det mykje meir bruk av synthesiserar og trommeprogrammering, mellom anna gjort av Christopher Neil, med bidrag frå dei britiske studiomusikarane Hugh Burns, Mo Foster, Liam Genockey, Kenny Craddock, Maurice Pert og Mel Collins.

Albumet vart gjeve ut som eit dobbeltalbum med Snakes and Ladders av EMI i august 2012.

Songen «The Right Moment» frå albumet vart seinare spelt inn av Olivia Newton-John i 1985 for albumet hennar Soul Kiss.

Innhald

Medverkande
Gerry Rafferty – vokal, gitar, klaverinstrument
Liam Genockey – trommer
Christopher Neil – synthesiser, trommeprogrammering
Mel Collins – saksofon
Ian Lynn – klaverinstrument
Alan Clark – klaverinstrument
Kenny Craddock – klaverinstrument
Mo Foster – bass

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sleepwalking (Gerry Rafferty album)» frå ,  den 11. september 2014.

Bakgrunnsstoff

Gerry Rafferty-album
Musikkalbum frå 1982
Album produserte av Christopher Neil
United Artists Records-album
Christopher Neil

Christopher Neil () er ein britisk plateprodusent, låtskrivar, songar og skodespelar.

Han har arbeidd med Celine Dion, a-ha, Cher, Rod Stewart, Paul Young, Gerry Rafferty, Mike + the Mechanics, Marillion, Moody Blues, Shakin' Stevens, Sheena Easton, Bonnie Tyler, Paul Carrack, Amazulu, Morton Harket, Dollar, Toyah Wilcox og mange andre.

Neil starta i midten av 1960-åra som songar med Manchester-gruppa The Chuckles. I 1972 gav han ut soloalbumet Where I Belong på RAK Records.

Han arbeidde som skodespelar i 1970-åra og spelte Jesus i West End-oppsetninga av Jesus Christ Superstar og Ginger i Leaping Ginger ved Royal Exchange Theatre Manchester før han vart plateprodusent på fulltid. I 1976 spelte han i den britiske TV-serien Rock Follies.

Hitsinglar
Christopher Neil har produsert mange songar som har nådd topp 10 på UK Singles Chart eller Billboard Hot 100 i USA:

Sjå òg
 :Kategori:Album produserte av Christopher Neil

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Christopher Neil» frå ,  den 11. september 2014.

Bakgrunnsstoff
 
 

Britiske plateprodusentar
Britiske songarar
Britiske låtskrivarar
Britiske skodespelarar
Alan Clark

Alan Clark () er ein engelsk musikar som var den første klaverspelaren i rockebandet Dire Straits.

Biografi 
Som ung fekk Clark pianotimar, og medan han framleis var elev ved Chester-le-Street gymnas spelte han Hammondorgel på pubar. Han heldt fram ei formel musikalsk utdanning ved Durham Technical College og fekk tilbod om plass ved Guildhall School of Music, men avslo fordi han var klar til å bli profesjonell musikar. Han spelte i ei gruppe kalla Splinter, som fekk kontrakt med George Harrison sitt selskap, Dark Horse, og med Gallagher & Lyle. Han gjorde ein sommarturné med Lindisfarne, mellom anna ved Knebworth. Han spelte òg på fleire songar på Geordie-albumet No Good Woman.

Clark vart med Dire Straits kort tid før dei gav ut Making Movies i 1980, og vart den første klaverspelaren deira. Han vart ein viktig del av bandet og var med på å endre retninga til det enorme bandet dei vart, mellom anna på det fjerdealbumet, Love Over Gold i 1982, men stilen hans er òg tydeleg på konsertalbumet Alchemy. Det kanskje største bidraget hans til bandet var det særs populære Brothers in Arms. Clark heldt fram å arbeide med Dire Straits, og samproduserte det neste albumet On Every Street med Mark Knopfler, før bandet vart oppløyst i 1990-åra.

I 1983 spelte han på Bob Dylan-albumet Infidels, som Mark Knopfler var medprodusent på, og han spelte på det følgjande albumet Empire Burlesque. Clark har òg arbeidd med Knopfler på noko av filmmusikken hans, mellom anna filmen Local Hero, der han òg er med i ein scene i filmen som pianist. Han har òg arbeidd med broren til Mark, David Knopfler på soloalbuma og turneane hans, og han har spelt mykje med Eric Clapton. Han spelte òg på «Orchestra Nights»-konsertane til National Philharmonic Orchestra og Michael Kamen under 24 Nights-konsertane ved Royal Albert Hall i 1990 og 1991. Gjennom tida han var i Dire Straits, var han òg musikalsk leiar for Tina Turner, og han spelte på og arrangerte den store hitten hennar, «Private Dancer». Clark har òg spelt med mange andre artistar, som Bee Gees, Jimmy Nail, Escape Club, Joan Armatrading, Gerry Rafferty, Mick Hucknall, Bill Wyman, Sting, Van Morrison, Sly and Robbie, Shakin Stevens, Roger Daltrey, George Harrison, Elton John, Phil Collins, Bruce Willis og andre. 

I 2001 komponerte Clark musikk for det paranormale showet Most Haunted, og har komponert fleire andre kjenningsmelodiar for fjernsyn og radioreklamar. I 2005 skreiv han og regisserte ein film til minne om Great North Run, kalla The Inspiration.

I november 2005 var Clark medlem av husbandet ved «The Hull Story», ei hyllest til musikken til Alan Hull frå Lindisfarne. Konserten, som fann stad i Newcastle City Hall finst på DVD. 

I 2010 slo Clark seg saman med Dire Straits-medlemmane John Illsley og Chris White ved XRoads-klubben i Roma, og har spelt og turnert md den tyske stjerna Westernhagen.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Alan Clark (keyboardist)» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
The Hull Story information from www.lindisfarne.co.uk

Engelske klaverspelarar
Dire Straits-medlemmar
Folk frå County Durham
Kenny Craddock

Kenny Craddock () var ein engelsk instrumentalist, komponist og produsent. Gjennom karrieren har han arbeidd for artistar som Ringo Starr, Ginger Baker, Billy Bragg, Gerry Rafferty og Alan White. Han samarbeidd med Alan Hull og Lindisfarne, og vart med i gruppa i 1973 og fram til dei vart oppløyst for ei stund i 1975. Han har vore musikalsk leiar for Van Morrison og Mary Black.

Craddock byrja å turnere med Van Morrison tidleg i 1980-åra, og spelte klaverinstrument med han til kring 1985. Craddock skreiv ein song i lag med Morrison, «Before the World», på albumet Too Long in Exile frå 1993.

I 1990-åra spelte han med Colin Gibson på musikken til situasjonskomedien Joking Apart. Craddock spelte sjølv kjenningsmelodien til showet, ein versjon av Chris Rea-songen «Fool (If You Think It's Over)». På denne tida turnerte Craddock med Paul Brady.

Craddock flytta til Portugal i 2001, der han døydde i ei bilulukke etter det første soloalbumet han var ferdig, Mad as the Mist and Snow.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kenny Craddock» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Engelske låtskrivarar
Engelske klaverspelarar
Engelske plateprodusentar
Folk frå Gateshead
Døde i trafikkulukker
North and South av Gerry Rafferty

North and South er det sjette studioalbumet til Gerry Rafferty. Det var det første studioalbumet til Rafferty på seks år og han her igjen saman med produsenten Hugh Murphy. Albumet fekk greie meldingar og vart gjeve ut på LP og CD i 1988. Ein av singlane var «Shipyard Town», som òg vart gjeven ut på fleire samlealbum. Det vart rekna som det beste albumet til Rafferty sidan Night Owl.

Innhald

Medverkande
Gerry Rafferty – vokal, organ, synthesiser, piano, gitar
Mo Foster – bass, bandlaus bass
Andrew White – sopransaksofon
Jerry Donahue – gitar
Bryn Haworth – slidegitar
Geraint Watkins – trekkspel
Arran Ahmun – trommer, perkusjon
Alan Clark – synthesiser, Hammondorgel
Mel Collins – saksofon
Betsy Cook – elektrisk piano
Ken Craddock – synthesiser, Hammondorgel
Ian Maidman – bass
William Malone – strings, arranger
Morris Pert – perkusjon
Davy Spillane – fløyte, sekkepipe
Pete Zorn – bass
Ric Sanders – fele
Gered Mankowitz – photography

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «North and South (album)» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Gerry Rafferty-album
Musikkalbum frå 1988
London Records-album
Andrew White

Andrew White () er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, musikkforskar og forleggar. 
Han speler særleg jazz og R'n'B på saksofon, obo og bass.

Biografi

White var fødd i Washington, D.C., og voks opp i Nashville i Tennessee. Han kom attende til Washington, D.C. i september 1960 for å studere ved Howard University. Han var ferdig der i juni 1964 med ein bachelor i musikk. Han studerte så ved Musikkonservatoriet i Paris i Frankrike.

Som saksofonist byrja White å spele jazz i september 1960 i J.F.K. Quintet. (1961-63). Han spelte seinare med Kenny Clarke (1965), Otis Redding (1967), McCoy Tyner (1970), Elvin Jones (1980-81), Beaver Harris (1983), The Julius Hemphill Saxophone Sextet (1987), The Six Winds Dutch Saxophone Sextet (1999), og i sin eigen Andrew White's ZORROSAX ALLSTARS, saksofonsekstett (2002), i tillegg hundrevis av spelejobbar med andre artistar. 

Som bassist spelte White hovudsakleg med Stevie Wonder, frå 1968 til august 1970, samstundes som han spelte obo i American Ballet Theatre Orchestra. Han var òg bassist for The 5th Dimension, frå  1970 til 1976. Han spelte bass i jazzfusiongruppa Weather Report på albumet Sweetnighter, spelt inn i januar 1973 på Columbia Records.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Andrew White» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
American International Artists 

USA-amerikanske jazzsaksofonistar
USA-amerikanske bassistar
USA-amerikanske oboistar
USA-amerikanske multiinstrumentalistar
Musikarar frå Washington, D.C.
Geraint Watkins

Geraint Meurig Vaughan Watkins () er ein walisisk rock and roll-pianist og trekkspelar som har spelt for artistar som Nick Lowe, Dave Edmunds, Van Morrison, Mark Knopfler, Paul McCartney, Roy St. John og Shakin' Stevens. Han har òg gjeve ut fleire album under sitt eige namn.

Biografi
Watkins var fødd i Abertridwr, nær Caerphilly i Wales. I ungdomen, tidleg i 1970-åra, spelte han i Red Beans And Rice og Juice on the Loose. Bandet Red Beans And Rice tiltrekte seg nok merksemd til at dei flytta til London for å bygge vidare på karrieren sin. Då dei vart oppløyst, spelte Watkins solo på pubar i London og med forskjellige band, som Southside United (som han spelte inn eit album med), the Cable Layers, Klondike Pete and the Huskies og Micky Jupp. Han spelte inn eit soloalbum, Geraint Watkins & The Dominators (1979), produsert av Andy Fairweather Low. Han spelte så som studiomusikar for Dr. Feelgood, Rory Gallagher, Andy Fairweather-Low, The Fabulous Thunderbirds, The Blues Band, Box of Frogs, The Stray Cats, Carl Perkins og Eric Clapton.

I 1980-åra spelte Watkins trekkspel og piano med The Balham Alligators, eit band som spelte musikk frå Louisiana på pubane i London. I 1980-åra spelte han òg fast i bandet til Dave Edmunds. Mellom 1984 og 1989 spelte Watkins piano og trekkspel på fem plater med det nederlandske bandet Normaal. Han song, spelte piano og trekkspel på Klondike Pete and the Huskies-albumet Some of the Fellers i 1981, og sidan i 2010 på Who Axed You. I nyare tid har Watkins spelt med Bill Wyman's Rhythm Kings; og spelt på Nick Lowe-albuma The Impossible Bird (1994), Dig My Mood (1998), The Convincer (2001), Untouched Takeaway (2004) og At My Age (2007); og Van Morrison-albuma Back on Top (1999), Down the Road (2002), Pay the Devil (2006) og Keep It Simple (2008).

I 2009 og 2011 turnerte Watkins med Bill Wyman's Rhythm Kings på klaverinstrument og trekkspel, og turnerte med Peter Green & Friends som klaverspelar i 2010. Watkins turnerte òg med Nick Lowe på klaverinstrument.

Diskografi

 Geraint Watkins & the Dominators (1979)
 Bold as Love (1997)
 Dick Lovejoy's Original Southside United Volume 1 (1998)
 The Official Bootleg (2001)
 The Bootleg after the Bootleg (2001)
 Dial 'W' for Watkins (2004)
 In a Bad Mood (2008)

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Geraint Watkins» frå ,  den 11. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:
 George Martin, Making Music: The Guide to Writing, Performing & Recording - Page 189, W. Morrow, 1983, ISBN 0-688-01465-8
 [http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=4125885 Pianist Geraint Watkins: 'Dial W'''] by David Greenberger at National Public Radio

</div>

Bakgrunnsstoff
«It's Easy To Say 'Bon Temps Rouler" ved youtube.com, frå In a Bad Mood'', 2008, Gulltop AU79CD002

Musikarar frå London
Walisiske multiinstrumentalistar
Walisiske studiomusikarar
Walisiske klaverspelarar
Walisiske songarar
Walisiske låtskrivarar
Walisiske gitaristar
Korvokalistar
Britiske perkusjonistar
Britiske trekkspelarar
Britiske rhythm and blues-musikarar
Britiske bluesmusikarar
Britiske rockepianistar