Seventh Son of a Seventh Son

Seventh Son of a Seventh Son er det sjuande studioalbumet til det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden, gjeve ut i 1988 på EMI i Europa og systerselskapet Capitol Records i USA.

Det vart det første albumet til Iron Maiden med klaverinstrument. Som The Number of the Beast og seinare Fear of the Dark, The Final Frontier og The Book of Souls, gjekk det rett inn på toppen av UK Albums Chart. Det var òg fyrste gongen mange av dei progressive rocke-elementa ein finn på seinare album vart nytta her, med lange spor og uvanlege taktar, som på tittelsporet «Seventh Son of a Seventh Son». I tillegg er albumet eit konseptalbum.

Bakgrunn
Ideen om å basere albumet på folkeminnekonseptet den sjuande sonen av den sjuande sonen kom til bassisten Steve Harris etter han hadde lese Orson Scott Card-romanen Seventh Son. Harris sa «Det var det sjuande studioalbumet vårt og me hadde ingen titlar eller nokre idear klare. Då eg las soga om den sjuande sonen, denne mystiske figuren som visstnok skal ha desse paranormale gåvene, som ein sjette sans og slikt, så var det mest at det var ein god tittel for det sjuande albumet vårt. Men eg rindge Bruce [Dickinson, vokalisten] og me byrja å snakke om å det og ideen berre voks.»

Etter at låtskrivingsbidraga til Dickinson hadde blitt avviste frå resten av bandet på det førre albumet, Somewhere in Time frå 1986, ølte han hadde rolla hans i bandet hadde blitt svekka, og at han «berre hadde blitt songaren, men eg følte entusiasmen voks igjen då Harris forklarte konseptet for meg. Eg tenkte 'For ein god ide! Glimrande!' Og eg var òg glad for at han faktisk ringde meg for å snakke om ideen og spurte meg om eg hadde songar som kunne passe til temaet. Eg sa noko slikt som 'Nei, men vent ltit så skal eg sjå kva eg kan få til.'» Fleire år snakka Dickinson om albumet og sa «me gjorde nesten noko flott, det var berre halvvegs eit konseptalbum. Det var ikkje noko forsøk på å følgje tråden heile vegen gjennom, slik me burde. Seventh Son... har ikkje ei soge. Det handlar om godt og vondt, himmel og helvete, men gjer ikkje alle Iron Maiden-platene det?»

I tillegg til at Dickinson skreiv fleire av songane på albumet, vart òg fleire av songane skrivne som samarbeid, og fem av åtte låtar var samarbeid. I følgje Harris kom dette av at dei «brukte meir tid på å sjekke kva dei andre gjorde, for sikre at soga passa inn og gjekk ein stad». For å sikre at kvar song passa inn i konseptet, teikna bandet opp ei grunnleggjande soge. Harris sa «det gjorde ikkje akkurat låtskrivinga lettare... eg brukte truleg meir tid på å skrive låtar til dette albumet enn eg hadde gjort før. Men låtane me kom opp med, då me til slutt vart samde om å gå for eit fullt utvikla konseptalbum, overraska meg. Det var så mykje betre enn noko av det me hadde gjort på lang tid...»

Stilmessig er byggjer Seventh Son of a Seventh Son vidare på stilar ein først kan høyre på Somewhere in Time, men i dette tilfellet vart synth-effektane skapte av klaverinstrument og ikkje bass eller gitar-synthesiserar. I følgje Dickinson ønskte ikkje bandet å hyre inn ein klaverspelar, og klaverpartia «var stort sett ein-finger-ting frå Adrian Smith, Steve, lydteknikaren eller andre som hadde ein finger ledig på den tida.» Harris likte utviklinga, trass i at plata ikkje selde like godt som føregangaren i USA; «Eg syns det var det beste albumet me hadde gjort sidan Piece of Mind. Eg var veldig glad i det, fordi det var meir progressivt. Eg synst klaverinstrumenta passa inn glimrande—på grunn av musikken som inspirerte meg då eg voks opp, og eg var så forbanna på amerikanarane, som ikkje verka å akseptere dette. Alle sa sidan at det høyrtes europeisk ut. Eg er ikkje så sikker på det. Kva er eit europeisk album? For meg var det berre eit Maiden-album.»

Albumet gjekk rett inn på toppen av UK Albums Chart (det første albumet deira sidan The Number of the Beast) og nådde i tillegg 12. plassen på albumlista i USA. Singlane deira «Can I Play with Madness», «The Evil That Men Do», «The Clairvoyant (live)» og «Infinite Dreams (live)» nådde høvesvis tredje-, femte-, sjette- og sjetteplassen på UK Singles Chart. Smith meinte «Can I Play with Madness» var «den første ordentlege hitsingelen vår.»

For å marknadsføre albumet, heldt bandet ein kveld med fjernsyn- radio- og presseintervju i Borga Schnellenberg i Attendorn i Tyskland, før albumet kom ut, og spelte eit par «hemmelege» klubb-konsertar, under namnet «Charlotte and the Harlots», i Empire i Köln og L'Amour i New York. I mai la bande tut på ein turné, der dei spelte for meir enn to millionar menneske i løpet av sju månader. I august stod bandet øvst på plakaten på Monsters of Rock-festivalen i Donington Park for første gongen, føre eit publikum på 107 000, det største i historia til Donington, og spelte inn konsertvideoen Maiden England i NEC i Birmingham i november. For å gjenskape klaverinstruemnta på scenen, tok bandet med Michael Kenney, bassteknikaren til Steve Harris, på scenen for å marknadsføre turneen., der han spelte på songen «Seventh Son of a Seventh Son» på ein gaffeltruck med scenenamnet «The Count» (ikledd svart kappe og maske).

Seventh Son of a Seventh Son og den påfølgande turneen var siste gongen Adrian Smith spelte med bandet før han kom attende i 1999. Gitaristen slutte under førproduksjonen til det neste albumet deira, No Prayer for the Dying, og var misnøgd med den meir «gate-nivå»-retninga bandet tok og sa «eg trudde me var på veg i riktig retning på dei to førre albuma, og den nye retninga kjendest ikkje rett ut for meg.»

Songar
«The Clairvoyant» var den første songen som vart skriven for albumet. I følgje Steve Harris, var teksten på songen inspirert av dødsfallet til den synske Doris Stokes, då han lurte på om ho kunne føresjå dødsfallet sitt. Harris byrja så å skrive songen «Seventh Son of a Seventh Son», som gav han ideen om lage eit heilt album om ein synsk person.

I følgje Smith, starta songen «Can I Play with Madness» «faktisk som ein ballade eg hadde arbeidd på kalla 'On the Wings of Eagles'. Bruce hadde eit vers for songen, men eg ønskte å endre tittelen til 'Can I Play with Madness.' Eg må innrømme han høyrtes betre ut slik. Så me tok denne og Steve likte han òg. Det var Steve som kom på taktendringa i midten og soloen, som gav songen løftet han trong.» I følgje Dickinson førte biraget til Harris til «ein stor krangel ... Adrian absolutt hata det.»

På dei andre songane på allbumet skreiv Metal Hammer at «Moonchild» er laust basert på Aleister Crowley-romanen med same namn, medan «Infinite Dreams» handlar om ein person som «tryglar ein spiritist om å tyde mareritta hans», medan Sputnikmusic skriv at songen òg handlar om «røyndom, livet etter døden og meininga med livet». Den siste låten, «Only The Good Die Young», avslutta historia og vart sidan nytta i ein episode av TV-serien Miami Vice i 1980-åra. Plata opnar og slutta på same måte med eit kort akustisk stykke med to vers, skriven av Dickinson, som i følgje Sputnikmusic, «peikar fram til ulukke og nederlag for hovudpersonen» og «oppsummerer albumet».

«The Evil That Men Do», «The Clairvoyant» og «Can I Play with Madness» er dei songane som er blitt spelt oftast på konsertane til bandet etter Seventh Tour of a Seventh Tour.

Plateomslag
I følgje Rod Smallwood, manageren til bandet, fekk Derek Riggs, den faste plateomslagsdesigneren til bandet, ei melding som var ulik dei han hadde fått for tidlegare album, å skape «noko enkelt, surrealistisk og jævlig merkeleg». Riggs sa at «dei ønskte nokre av dei meir surrealistiske greiene mine. Det var meldinga eg fekk ... eg hadde lita tid til å lage omslaget, og eg tenkte det var eit rart konsept, så eg laga berre noko basert på det.»

Dickinson var involvert i plateomslaget og sa at han hadde ein idé om eit bilete frå eit polart landskap, som han kan ha fått då han synte Riggs eit stykke av Gustave Doré, so syner forrædarar som er frosne fast i isen i den niande sirkelen i Dante sitt Inferno. Riggs har derimot sagt at settinga vart vald fordi han «kan ha sett ein dokumentar om Nordpolen eller noko slikt ... eg ønskte noko anna enn eit bybiletet og slike ting. Det handla om profeti og om å sjå inn i framtida, og eg ønskte noko fjernt. Og dei så, på baksida, 'Kan du stikke alle dei andre Eddie-ane i isen? Så eg gjorde det.»

Mottaking

Albumet har fått god kritikk sidan det kom ut, og AllMusic har gjeve det 4,5 av 5, og sa at med å tilføre klaverinstrument «hentar dei attende det som stundom manglar i den meir elegante produksjonen frå dei tidlegare albuma» og at det «er av dei beste albuma deira.» Sputnikmusic gav albumet 4 av 5 og sa «bandet har hatt betre plater, som Powerslave og Somewhere in Time», men hevda at «tekstane er dei beste Maiden har skrive.» I 2005 vart albumet rangert på 305. plassen på lista til Rock Hard over dei 500 beste rock- og metal-albuam gjennom tidenen.

Sjølv om Geoff Barton skriv at nyare meldingar har «ein definitiv reaksjon mot at Maiden la veg på prog-rock-tendensane sine» og at «ein kritikar slakta Maiden for Seventh Son... og skulda dei for å ha gått attende til Genesis-aktig progrock frå 1970-åra», så var Kerrang! ekstremt positive då albumet kom ut, og gav det full score og skreiv at «med Seventh Son of a Seventh Son har Iron Maiden gjeve rocken attende retning og stoltheit» og at plata «vil etter kvart bli hylla på lik linje med tidlegare milepålar som Tommy, Tubular Bells og [The] Dark Side of the Moon.»

Innhald

Medverkande 
Henta frå plateomslaget.
Iron Maiden
 Bruce Dickinson – solovokal
 Dave Murray – gitar
 Adrian Smith – gitar, synthesiser
 Steve Harris – bassgitar, string-synthesiser
 Nicko McBrain – trommer, perkusjon

Produksjon
 Martin Birch – produsent, lydteknikar, miksing, lydbandoperatør
 Stephane Wissner – lydteknikar, assisterande lydteknikar
 Bernd Maier – lydteknikar, assisterande lydteknikar
 George Marino – mastering
 Derek Riggs – illustrasjon på omslaget
 Ross Halfin – fotografi
 Rod Smallwood – management, konsept for plateomslag
 Andy Taylor – management
 Hugh Gilmour – design (1998-utgåva)

Lister

Album

Singlar

Fotnotar

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Seventh Son of a Seventh Son (album)» frå ,  den 29. august 2016.  

Musikkalbum frå 1988
Iron Maiden-album
Konseptalbum
Album produserte av Martin Birch
EMI Records-album
Nummer-ein-album i Storbritannia
Nummer-ein-album i Finland