alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Kompott

Kompott er ein rett laga av frukt eller bær som er kokt med sukker. Det er ei form for fruktgraut der frukta ikkje er kokt sund.

Ordsoge 
Ordet kompott kjem frå frå fransk compote, av gammalfransk composte, som er avleidd frå latin composita eller compositus, 'samansett'. Historisk har ordet vist til ulike mattypar laga ved å blanda matvarer, som fisk eller kjøt i eddik eller salt og frukt i vin, sukker eller honning. Kompost, kompositum, komposisjon og komposittmateriale har same opphav. Kompot er ei austeuropeisk nemning for ein drikk laga på same vis som kompott.

På engelsk kan ordet compote visa til kompott eller til ei skål med stett, avleidd av ein type kompottskål.

Tillaging 
Ein kan laga kompott av ulike typar frukt, anten ein type eller fleire saman. Frukta kan vera fersk, frosen eller tørka. Ein kjend type er sviskekompott.
I tillegg til sukker kan ein også tilsetja jamning, til dømes potetmjøl, og smaksstoff som sitrusskal eller krydder. Det finst også oppskrifter med alkohol. Til dømes kan ein bruka tørka frukt som har lege i drikkar som kirsch, rom eller Frontignan.

Servering 
Kompott kan serverast varm eller kald. Mange kompottar blir brukte som dessert, men nokre kan serverast til kjøtrettar på same måte som chutney. 
Ein kan servera kompott med krem, vaniljesaus, iskrem eller liknande.

Kompott kan også brukast som fyll til bakverk eller som tilbehøyr til andre rettar.

Bilete

Sjå òg 
 Hermetisk frukt
 Kompot
 Kissel

Kjelder

Bakgrunnsstoff 

 Kalde dessertar - graut av frukt og bær, kompott, krem, krutong, mousse og pudding ved ndla.no

Fruktretter
Søtmat
Franske ord og uttrykk
Latinske ord og uttrykk
Kompottskål

Kompottskål er ei djup skål til å servera kompott eller anna dessert i. Ho kan vera av glas eller steintøy. Mange kompottskåler har stett.

Kompottskål med stett er kjend som compote, comport eller compotier på engelsk. Ein del slike skåler kan vera større enn porsjonsskåler, og laga for å servera dessert eller frisk frukt i.

Galleri

Kjelder

Bakgrunnsstoff
Kompottskål ved digitaltmuseum.org
Skåler
Servise
Lyngen kyrkje

Lyngen kyrkje er ei krosskyrkje i Lyngen kommune i Troms og Finnmark.

Historie 
Det første gudshuset i Lyngen vart bygd på Karnes i 1731, men flytta til Lyngseidet i 1740. Det var tre årsaker til flyttinga. Det var lettare for presten frå Karlsøy å kome til Lyngseidet, samane i Ullsfjord ville få lettare veg til kyrkja, og på Karnes var det mangel på vatn og ved. I 1770-åra vart det bygd ei ny kyrkje som kosta om lag 230 riksdalar. Det gamle kyrkjebygget vart seld for 16 riksdalar.

Fyrst i 1840–1846 fekk kyrkja den utsjånaden ho har i dag. Ein tysk arkitekt ved namn Lydke kom med teikningar for den omfattande ombygginga. Det gamle tårnet frå 1775 som stod midt på kyrkja, vart rive ned, og eit nytt tårnhus med våpenhus, loft, klokketårn og spir vart bygd i den nygotiske stilen. Kyrkjebygget fekk i tillegg fleire sitjeplassar ved at det vart bygd galleri i to høgder. Kyrkja har i dag 310 sitjeplassar. Grunnmuren er frå då krosskyrkja vart påbyrja i 1770, og det tilbygde sakristiet og tårnhuset har fått same type grunnmur som resten av bygningen. Under krigen nytta tyskarane kyrkja som stall. I dag er kyrkja restaurert og er del av eit lite sentrumsmiljø med ein del eldre trehus på Lyngseidet. I 1951 vart eit dåpshus bygd like ved kyrkja. Dåpshuset skulle vere eit varmt venterom for born som skulle døypast. No vert dåpshuset nytta som kontor.

Kjelder 
 
 
 

Denne artikkelen bygger på «Lyngen kirke» frå ,  den 26. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 
 Lyngen kirke i «Arkitekturguide for Nord-Norge og Svalbard»
 
 
 Lyngen kyrkjelyd om Lyngen kyrkje

Kyrkjer i Lyngen
Kulturminne i Lyngen
Norske kyrkjer frå 1780-åra
Kyrkjer i Nord-Troms prosti
Valkyrkjer i 1814
Krosskyrkjer i Noreg
Věra Pospíšilová-Cechlová

Věra Pospíšilová-Cechlová () er ein tsjekkisk tidlegare diskoskastar frå Litoměřice som vann bronsemedaljen i øvinga under Sommar-OL 2004 så vel som VM 2005.

Aktiv
Pospíšilová vart nummer 6 ved VM 2001 i Edmonton, nummer 4 ved EM 2002 i München og nummer 5 ved VM  2003 i Paris/Saint-Denis. Før verdsmeisterskapen i Paris fekk ho den 6. juli i greske Réthymno opp sitt livs beste diskoskast, eit kast målt til 67,71 meter.

Under dei olympiske leikane i Aten i 2004 tok Pospíšilová-Cechlová bronsemedaljen med eit bestekast på 66,08 meter. Året etter sikra ho seg ein ny bronsemedalje då verdsmeisterskapen 2005 fann stad i Helsinki, Franka Dietzsch frå Tyskland vann då øvinga og olympiameisteren Natalja Sadova tok sølv. Sidan den gongen var femteplassen i Beijing-OL 2008 Pospíšilová-Cechlovás beste plassering i ein stor internasjonal meisterskap.

Věra Pospíšilová-Cechlová er gift med brytaren Jakub Cechl.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
VM 2001 i Edmonton: Nr 6 – 61,47 m
EM 2002 i München: Nr 4 – 62,31 m
VM 2003 i Paris: Nr 5 – 65,55 m
OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 66,08 m
VM 2005 i Helsinki: Bronsemedalje – 63,19 m
EM 2006 i Göteborg: Nr 7 – 60,71 m
VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (57,56 m =nr 21)
OL 2008 i Beijing: Nr 5 – 61,75 m
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (59,52 m=nr 18)
EM 2010 i Barcelona: Utslått i kvalifiseringa (0)
VM 2011 i Daegu: Utslått i kvalifiseringa (53,87 m=nr 23)
EM 2012 i Helsinki: Nr 7 – 60,08 m
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (55,00 m=nr 34)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Věra Pospíšilová-Cechlová» frå ,  den 26. september 2019.  
 

Denne artikkelen bygger på «Věra Pospíšilová-Cechlová» frå ,  den 26. september 2019.  
 

Tsjekkiske friidrettsutøvarar
Diskoskastarar
Rotsund kapell

Rotsund kapell er ei langkyrkje frå 1932 på Rotsund i Nordreisa kommune i Troms og Finnmark. Kyrkja er i bindingsverk og har 240 sitjeplassar.

Historie 
Det vart anlagt hjelpekyrkjegard i Rotsund i 1860, og det melde seg då eit ynske om å byggje ei kyrkje i samband med gravplassen. I 1887 vedtok kommunestyret i Skjervøy, som Rotsund då var ein del av, å byggje kyrkje der, og i 1920 vart det vedteke i ein kongeleg resolusjon at kapellet skulle byggjast. Likevel stod det ikkje klart før i 1932.

Bygginga tok til i februar 1932 og tok berre fem månedar. Kapellet kosta under 40 000 kronar, og av desse var om lag 10 000 samla inn privat. Arkitekt Harald Sund teikna kapellet.

Kapellet vart vigsla av biskop Eivind Berggrav 18. september 1932. Heile 21 born vart døypte i gudstenesta, og nesten tusen menneske møtte opp.

Under andre verdskrigen vart kapellet rekvirert av tyske styrkar og nytta til innkvartering. Altarbildet som var i kapellet, vart skore ned og rulla saman, noko som førte til at det vart øydelagt. Dagens altarbilete er difor ikkje like gamalt som resten av kyrkja. Ramma for biletet har framleis eit kulehol etter den tyske bruken av kapellet. Dette kjem frå eit vådeskudd som gjekk av i kapellet.

Inventar 

 I korboga heng eit krusifiks laga av kunstnaren Oscar Lynum.
 I kapellet er eit eksemplar av Den Resen-Svaningske Bibel, gjeve ut i 1647.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Rotsund kapell» frå ,  den 26. september 2019.  
 
 Ronny Trælvik og Lill-Karin Elvestad, Kirkene i Troms. Bind II, Bok i Nord, Finnsnes, 2016. Side 157–163

Bakgrunnsstoff 
 
 Nordreisa kyrkjelege fellesråd om Rotsund kapell
 Arkitekturguide for Nord-Norge og Svalbard
 
 

Kyrkjer i Nordreisa
Kulturminne i Nordreisa
Norske kyrkjer frå 1932
Kyrkjer i Nord-Troms prosti
Langkyrkjer i Nord-Hålogaland bispedømme
De Casteljau-algoritmen

De Casteljau-algoritmen innanføre numerisk analyse er ein rekursiv algoritme for å rekna ut bézier-kurver eller polynom på bernsteinform.

Algoritmen er tregare enn å rekna ut bézier-kurva direkte, men algoritmen har føremonen med at han er meir numerisk stabil.

Definisjon 
La  vera kontrollpunkta til kurva. 

Det initielle steget i algoritmen er: 

For kvar  reknar ein ut:

Der .

Algoritmen kan illustrerast ved ein trestruktur. Første kolonnen utgjer verdiane for , altså dei initielle verdiane til algoritmen. Andre kolonnen er resultatet av første iterasjon av algoritmen. Det siste punktet algoritmen reknar ut er , altså den siste kolonnen. Dette svarar til bézier-kurva av grad n.

Kvar  er i seg sjølv ei bézierkurve med grad .

Døme 
Me går ut i frå tre kontrollpunkt .

Første iterering:

Andre og siste iterering:

Som er bézier-kurva av grad 2 funnen ut i frå dei gjevne kontrollpunkta .

Kjelder 

Algoritme
Lineær algebra
Kastellet skole

Kastellet skule er ein 1-10 skule i bydel Nordstrand i Oslo. Han stod ferdig i 2004, og det vart dermed etablert ein ny skulekrets mellom Bekkelaget og Nordstrand. Skulen vart bygd for omkring 550 elevar, og hadde i 2010 ca. 610 elevar. Skuleanlegget består av 4 bygg. Bygg A er hovudbygget med administrasjon og spesialrom, Bygg B vert disponert av småskolen og Aktivitetsskulen (tidlegare Skulefritidsordninga/SFO), Bygg C vert nytta av mellomtrinnet og funksjonshemja (Regnbuen), og Bygg D er for ungdomstrinnet.

Skulen sin spesialavdeling Regnbuen er for elevar med ulike funksjonshemningar og har byomfattande inntak. Avdelinga hadde 12 elevar i 2010.

Anlegget er utforma med inspirasjon frå læreplanen L97 og den såkalla Innstillinga til kvalitetsutvalet frå 2003. Han er såleis bygd som ein såkalt baseskule, med hovudsakleg opne og fleksible romløysingar. Det var til å byrja med store støyproblem i særskilde delar av skuleanlegget.

Rektorar 

 2004-2009:  Per Bjarne Ella (til Fyrstikkalleen skule)
 2009-2015:  Torill Røeggen (til Ullern vidaregåande skule)
 2015–2018: Ronny Trogstad
 2018-2019   : Kjersti Svendsen

Referansar 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Kastellet skole» frå ,  den 26. september 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Nettsidene til utdanningsetaten om skulen
 Data og statistikk - MinOsloskole, Oslo kommune. Vitja 5. februar 2018.

Bydel Nordstrand 
Skipingar i 2004
Skular i Oslo
Metaprogrammering

Metaprogrammering er å skriva dataprogram som har evna til å handsama program som sine data. Det tyder at eit program kan utformast for å lesa, syna, analysera eller transformera andre program og til og med endra seg sjølv medan det køyrer.

Språket som eit metaprogram er skrive i vert kalla eit metaspråk. Språk for program som er manipulerte vert kalla objektspråk. Når eit programmeringsspråk sjølv har evna til å vera sitt eige metaspråk vert dette kalla refleksjon. Refleksjon er eit kraftig verktøy i programmeringsspråk som legg til rette for metaprogrammering. I eit språk der språket sjølv er ein førsteklasses datatype  (som i Lisp, Prolog, SNOBOL) er òg veldig nyttig, dette er kjent som homoikonisitet. Generisk programmering nyttar seg av ein slags metaprogrammeringsfunksjonalitet i dei språka som har støtte for det.

Implementeringar 

 «X macros» i programmeringsspråket C
 Templates i programmeringsspråket C++

Makroar 

 Scheme sine hygieniske makroar
 Template Haskell
 MakroML

Programmering
UEFA-cupfinalen i fotball 1981

UEFA-cupfinalen i fotball 1981 stod mellom engelske Ipswich Town og nederlandske AZ 67 frå Alkmaar og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 6. mai på Portman Road i Ipswich framfor 27 532 tilskodarar, returkampen 20. mai på Olympisch Stadion i Amsterdam med 28 500 på tribunane. Ipswich FC vann pokalen med 5 mål mot 4.

Kampane
På heimebane gav John Wark Ipswich leiinga på eit straffespark etter ein halvtimes spel. Etter pausen la Frans Thijssen kjapt på til 2-0. Ti minuttar ut i omgangen netta Paul Mariner og sluttresultatet vart 3-0.

Returoppgjeret i Nederland tok til med at Thijssen skåra for Ipswich i det 4. minutt og Kurt Welzl utlikna for AZ 67 i det 7. minutt. John Metgod sende heimelaget i føringa i det 25. minutt, sju minuttar seinare utlikna John Wark til 2-2. I det 40. minutt var Pier Tol frampå og gav heimelaget leiinga på nytt. I den andre omgangen auka Jos Jonker til 4-2 for AZ 67 i det 73. minutt. Fleire mål kom ikkje, dermed vann Ipswich finalen 5-4.

Laga
Ipswich sitt vinnarlag bestod av Paul Cooper, Steve McCall, Russell Osman, Terry Butcher, Mick Mills (kaptein), Frans Thijssen, John Wark, Arnold Mühren]], Paul Mariner, Alan Brazil, Eric Gates.

For AZ 67 spelte Eddy Treijtel, Hans Reijnders, John Metgod, Ronald Spelbos, Hugo Hovenkamp, Jan Peters, Jos Jonker, Kristen Nygaard, Kurt Welzl, Pier Tol, Kees Kist, Richard van der Meer, Chris van den Dungen,

Dommarar
Adolf Prokop dømde kampen i Ipswich, Walter Eschweiler dømde i Amsterdam. Begge to var frå Aust-Tyskland.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «1981 UEFA Cup Final» frå ,  den 27. september 2019.  
 

Fotball i 1981
UEFA-cupfinalen i fotball
Sjoddi

Sjoddi (frå engelsk shoddy, rakna ullfiller) er eit materiale laga av opprivne filler av ull. Stoffet blir laga gjennom resirkulering ved å riva sund gamle tekstilar av ull slik at ein kan spinna fibrane opp att til nytt garn. Sjoddi har òg blitt brukt som mjukt fyllmateriale og vatt, til dømes i vatteppe, sittemøblar, madrassar, dokker med meir.

Sjoddiindustrien i England oppstod tidleg på 1800-talet og var sentrert i West Yorkshire, kring byane Batley, Morley, Dewsbury og Ossett. Her var det i år 1860 80 firma med 550 arbeidarar som sorterte innsamla ulltekstilar, og desse blei selde vidare til sjoddifabrikkane som det var om lag 130 av i West Riding. Også i Noreg var det ein betydeleg produksjon av sjoddi på slutten av 1800-talet og første halvdel av 1900-talet. 

Ullfibrane i sjoddi er ofte skadde og kortare enn ordinære ullfibrar, og kan då gje ull av dårlegare kvalitet som ikkje er eigna til toving. Sjoddi av førsteklasses ull kan likevel ha ein betre kvalitet enn ny ull som er sett til ein lågare grad ved klassifisering. I midten av viktoriatida var USA og Canada ein stor eksportmarknad for sjoddiull. Ein vanleg bruk av materialet var uniformer for soldatar og tepper.

Ordsoge 
Nemninga shoddy har på engelsk frå rundt 1862 òg hatt ei overført tyding om noko som er av dårleg kvalitet, særleg grunna referanse til den amerikanske borgarkrigen grunna kvaliteten på forsyningar til hæren. Nemninga stammar moglegvis frå eit provinsielt ord frå Yorkshire som har ukjent opphav.

Sjå òg 

 Krøllhår

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Sjoddi» frå ,  den 27. september 2019.  
 
Ull
Tekstilar
Resirkulering
Berge grasfordelar

Berge grasfordelar er ein landbruksmaskin som skal fordele gras i siloar og på den måten spare arbeidskraft. Han vart funnen opp av Erling Norman Berge. Maskinen er produsert av Førde mekaniske industri A/S med elektrisk eller hydraulisk drift. og seld til gardsbruk i heile Noreg.

Oppfinnaren Erling Norman Berge har erfaring som gardbrukar og er frå garden Ytre Berge i Høyanger kommune.

Kjelder

Norske oppfinningar
Jordbruksmaskinar
Veum stavkyrkje

Veum stavkyrkje var ei stavkyrkje på Veum i Fyresdal kommune i Vestfold og Telemark  som vart riven omkring 1727, då ho vart avløyst av ei ny kyrkje. Stavkyrkja stod på den gamle kyrkjestaden ved Kyrkjegardsekra ved Veum sørigard (gnr./bnr. 85/1), eit par kilometer nordaust for dagens kyrkje. Kyrkja frå 1727 stod på same staden som stavkyrkja, medan dagens kyrkje (vigsla i 1863) står lengre mot sørvest.

Kyrkja er omtala i 1483 og elles hos Jens Nilssøn. Ho er skildra som ei stavkyrkje i ein synfaringsrapport frå 1668, der det går fram at kyrkja er i dårleg stand. Frå stavkyrkja er det teke vare på eit par portalplankar. Lorentz Dietrichson seier om dei: «Da imidlertid udskjæringene er meget bedre end de i den til 1370 daterede Tuddals kirke, maa Veum antages at være ikke lidet ældre end denne.» Lite synest elles å vere kjent om korleis kyrkja såg ut. Forutan portalplankane er det teke vare på eit krusifiks og ein altarkalk frå stavkyrkja.

Fotnotar

Kjelder 
 Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Telemark (Riksantikvaren, 2015), s. 109–110

Bakgrunnsstoff 
 

Tapte stavkyrkjer
Tidlegare kyrkjer i Noreg
Kulturminne i Fyresdal
Kyrkjer i Fyresdal
Bø prestegard

Bø prestegard eller Holmen gard ligg nokre hundre meter nordaust for Bø kyrkje, i Prestevegen 4.

Garden skal vere frå før vikingtida. Det er ikke kjend akkurat når han vart prestegard, men prestegardsstatusen er i alle fall stadfesta i 1527. Ei rekkje gardar og gardspartar vart etterhvert lagde under prestegarden, og Bø tettstad ligg på det som var prestegardsgrunn. Prestegardsjorda vart etter kvart delt frå og seld, og sjølve prestegardstunet med hovudbygning, stabbur og hage vart seld i 2006 til Stiftinga Bø Prestegard. Stiftinga har som mål å teke vare på den lokale kulturarven, og garden vert nytta til diverse kulturføremål.

Hovudbygningen og stabburet er freda. Hovudbygningen er sett saman av to tømmerbygg, der det eldste er frå slutten av 1600-talet og det andre frå midten av 1700-talet. Bygningen har utvendig panel frå ca. 1910. Alderen til stabburet er ukjend. Bygningane har vorte endra gjennom åra, og hovudbygningen fekk sveitserpreg på overgangen mellom 1800- og 1900-talet. Stabburet vart restaurert i 2009 og hovedbygningen i 2010.

Referanser

Litteratur 
 Telemark fylkeskommune om Bø prestegard 
 Stiftinga Bø Prestegard

Bakgrunnsstoff 
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Midt-Telemark
Gardar i Vestfold og Telemark
Sør-Aurdal prestegard

Sør-Aurdal prestegard i Bagn i Valdres, i Sør-Aurdal kommune, vart bygd i 1810 av eidsvollsmann og sokneprest Hans Jacob Stabel. Eigedomen med hovudhus og to uthus er freda av Riksantikvaren. Hovedhuset sitt eksteriør er i hovudsak frå Stabel si tid. Særleg imponerande er dei store og dyre empirevindauga. Fleire av vindauga har glas frå 1810. Hovudbygningen er framleis i bruk som prestebustad og vart rehablitert av Riksantikvaren og Opplysningsvesenets fond i samband med grunnlovsjubileet i 2014.

Kjelder 
 
Denne artikkelen bygger på «Sør-Aurdal prestegård» frå ,  den 27. september 2019.  
 
 Magnhild Apeland og Kjell Marius Mathisen: Hans Jacob Stabel og Sør-Aurdal prestegård; i Jørn Holme (red.): De kom fra alle kanter – Eidsvollsmennene og deres hus, Cappelen Damm 2014, s. 195–199. ISBN 978-82-02-44564-5

Bakgrunnsstoff 
 
 Opplysningsvesenets fond: Sør-Aurdal prestebolig i Bagn
 

Prestegardar i Noreg
Kulturminne i Sør-Aurdal
Gardar i Innlandet
Byggverk i Sør-Aurdal
Freda bygg i Innlandet
Académie Colarossi

Académie Colarossi var eit fransk privat kunstakademi. Det blei grunnlagd av den italienske skulptøren Filippo Colarossi, og låg i rue de la Grande-Chaumière nr. 10 i Paris, like i nærleiken av Académie de la Grande Chaumière, som låg i nr. 14 i same gate.

Akademiet blei grunnlagt som eit alternativ til det offentlege École des Beaux Arts, som etter det mange unge kunstnarar meinte var blitt for konservativt.

Académie Colarossi stengde i 1920.

Kjende elevar

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Académie Colarossi» frå ,  den 28. september 2019. 
 oppgav desse kjeldene: 
Akademiet på Prosjekt Gutenberg
 

Kunstakademi
Utdanning i Paris
6. arrondissement i Paris
Skipingar i 1870
Nedleggingar i 1920
Silke Spiegelburg

Silke Spiegelburg () er ein tysk tidlegare stavhoppar frå Georgsmarienhütte i Niedersachsen som vann øvinga i diamantserien (Diamond League) både i 2011, 2012, 2013 og tok sølvmedaljen under EM 2010.

Aktiv
Spiegelburg var tysk meister i stavhopp i 2005, 2006, 2007 og på ny i 2010 og 2012. I 2006 vart ho nummer seks i Göteborg-EM og i 2008 nummer sju under Beijing-OL. Ho avslutta 2008-sesongen med å vinne IAAF-finalen i Stuttgart, der ho tangerte sitt personbeste på 4,70 meter. Både i hall-EM 2009 i Torino og i hall-EM 2011 i Paris kom ho på andreplass med hopp på 4,75 m.

Under VM 2009 i Berlin måtte Spiegelburg nøye seg med fjerdeplassen, på same høgde som sølvmedaljevinnarane Monika Pyrek frå Polen og Chelsea Johnson frå USA. Pyrek og Johnson tok 4,65 m i fyrste forsøk, Spiegelburg fyrst i andre forsøk. Ingen av dei klarte 4,75 m, det gjorde berre polske Anna Rogowska. Spiegelburg stoppa med 4,65 m også under europameisterskapen 2010 i Barcelona. Ho tok då høgda i fyrste forsøk, noko som sikra henne sølvmedaljen framom tre andre utøvarar som også fekk 4,65 m som sluttresultat. 

Spiegelburg vart nummer fire både i EM 2012, Sommar-OL same året og ved VM 2013. Den 20. juli 2012, midt mellom EM og OL, sette ho tysk stavrekord med 4,82 meter då ho vann øvinga ved diamantserie-stemnet i Monaco. Spiegelburg var beste kvinnelege stavhoppar i diamantserien både i 2011, 2012 og 2013. I 2013 kneip ho sigeren i serien frå Yarisley Silva då ho i Zürich med eit hopp på 4,79 meter vann øvinga i det siste stemnet for sesongen.

Spiegelburg la opp etter 2018-sesongen.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2004 i Aten: Nr 13 – 4,20
EM 2006 i Göteborg: Nr 6 – 4,50 m
VM 2007 i Osaka: Nr 12 (4,55 m i kvalifiseringa)
OL 2008 i Beijing: Nr 7 – 4,65 m
VM 2009 i Berlin: Nr 4 – 4,65 m
EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje – 4,65 m, bakom Svetlana Feofanova (4,75 m) 
VM 2011 i Daegu: Nr 9 – 4,65 m
EM 2012 i Helsinki: Nr 4 – 4,50 m
OL 2012 i London: Nr 4 – 4,65 m
VM 2013 i Moskva: Nr 4 – 4,75 m
VM 2015 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (4,45 m=nr 17)
VM 2017 i London: Utslått i kvalifiseringa (4,35 m=nr 14)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Silke Spiegelburg» frå ,  den 28. september 2019.  
 

Tyske stavhopparar
Tyske deltakarar under sommar-OL 2004
Tyske deltakarar under sommar-OL 2008
Tyske deltakarar under sommar-OL 2012
Lisa Ryzih

Elizaveta Ryzih (), kjend som Lisa Ryzih, er ein tysk stavhoppar fødd i Omsk i den dåverande Sovjetunionen. Ho vann EM-bronse i 2012 og tok EM-sølv i 2016.

Aktiv
Ryzih gjorde personbeste med 4,65 m under europameisterskapen 2010 i Barcelona og fekk bronsemedaljen for den prestasjonen. I EM 2014 vart ho nummer fire med 4,60 m, same høgda som sølv- og bronsevinnar stoppa på. To år seinare vann ho sølv med 4,70 m då europameisterskapen 2016 fann stad i Amsterdam. Den 19. juli 2016 sette Ryzih personleg rekord med 4,73 m ved eit stemne i Jockgrim. I mars 2017 kom Ryzih på andreplass ved hall-EM i Beograd med 4,75 meter, personbeste innandørs.

Ryzih vart tysk meister i stavhopp i 2014, 2015 og 2017.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
EM 2010 i Barcelona: Bronsemedalje – 4,65 m
EM 2012 i Helsinki: Nr 7 – 4,40 m
OL 2012 i London: Nr 6 – 4,45 m
VM 2013 i Moskva: Nr 8 – 4,55 m
EM 2014 i Zürich: Nr 4 – 4,60 m
VM 2015 i Beijing: Nr 12 – 4,60 m
EM 2016 i Amsterdam: Sølvmedalje – 4,70 m, bakom Ekateríni Stefanídi (4,81 m)
OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 10 – 4,50 m
VM 2017 i London: Nr 5 – 4,65 m
VM 2019 i Doha: Nr 17 – 4,50 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lisa Ryzih» frå ,  den 28. september 2019.  
 

Tyske stavhopparar
Nikoleta Kyriakopoulou

Nikoleta Kyriakopoulou  () er ein gresk stavhoppar frå Aten. Ho vann bronsemedaljen i øvinga ved europameisterskapen 2012 og i verdsmeisterskapen 2015, i 2018 tok ho sølvmedaljen i EM.

Aktiv
I 2009 sigra Kyriakopoulou i stavhopp då mellomhavsleikane fann stad i Pescara på ny personbeste 4,50 meter. Gjennom 2011-sesongen hadde ho fin framgang og forbetra seg til 4,71 m ved eit stemne i London. Året etter tok ho bronsemedaljen ved europameisterskapen i Helsinki. Den 4. juli 2015 sette ho personleg rekord med 4,83 meter i eit DL-stemne i Paris, nokre veker etter klarte ho 4,80 m i Beijing-VM og vann bronsen bakom Yarisley Silva (4,90 m) og Fabiana Murer (4,85 m). Under EM 2018 i Berlin hoppa Kyriakopoulou på ny 4,80 m og syrgde for gresk dobbeltsiger ettersom landskvinna Ekateríni Stefanídi vann gull.

Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (4,15 m=nr 27)
VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (4,40 m=nr 19)
EM 2010 i Barcelona: Utslått i kvalifiseringa (4,25 m=nr 13)
VM 2011 i Daegu: Nr 8 – 4,65 m
EM 2012 i Helsinki: Bronsemedalje – 4,60 m
OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa  (4,25 m=nr 19)
VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa  (4,45 m=nr 13)
EM 2014 i Zürich: Nr 7 – 4,35 m
VM 2015 i Beijing: Bronsemedalje – 4,80 m
EM 2016 i Amsterdam: Nr 4 – 4,55 m
EM 2018 i Berlin: Sølvmedalje – 4,80 m, bakom Ekateríni Stefanídi (4,85 m)
VM 2019 i Doha: Nr 13 – 4,50 m

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nikoleta Kyriakopoulou» frå ,  den 6. oktober 2019.  
Denne artikkelen bygger på «Nikoleta Kyriakopoulou» frå ,  den 28. september 2019.  

Greske stavhopparar