alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Den kambrisk-ordovikiske masseutryddinga

Den kambrisk-ordovikiske masseutryddinga skjedde for om lag 488 millionar år sidan. Det var den første store masseutryddinga i fanerozoikum og utrydda mange armføtingar og konodontar, og reduserte sterkt talet på trilobittartar. Den kambrisk-ordovikiske hendinga enda den geologiske perioden kambrium og var starten på ordovikium i paleozoikum. Den neste hendinga, den ordovikisk-siluriske masseutrddinga, tok livet av 49 % av alle slektene som eksistere på jorda.

Teoriar 
Av teoriar som førte til masseutryddinga er at ei istid batt opp så mykje vatn at dei grunne havområda der det meste av livet eksisterte vart tørrlagde. Ein annan teori er at det vart mangel på oksygen i havet.

Sjå òg 

 Geologisk tidsskala
 Furongium
 Tidleg ordovicium

Litteratur 
 Gradstein, Felix, James Ogg, and Alan Smith, eds., 2004. A Geologic Time Scale 2004 (Cambridge University Press).
 Hallam, A. and Paul B. Wignall, 1997. Mass extinctions and their aftermath (Oxford University Press).
 Webby, Barry D. and Mary L. Droser, eds., 2004. The Great Ordovician Biodiversification Event (Columbia University Press).

Bakgrunnsstoff 
 Klima i tidleg ordovicium

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cambrian–Ordovician extinction events» frå , den 20. august 2008. 
 

Masseutryddingar 
Klimahistorie 
Kambrium
Ordovicium
Den ediacariske utryddinga

Den ediacariske utryddinga var ei mogeleg masseutrydding som fann stad i slutten av den geologiske perioden ediacara for 542 millionar år sidan. Av spor som indikerer dette er at acritarchar, den edicariske bioaten og kalkproduserande dyr forsvann og at det gjekk ei tid før dei kambriske organismane «erstatta» dei. 

Gjennom ediacara er det to hovudgrupper av organismar ein har funne fossil av, den ediacariske bioaten av organismar med blautt ytre, og kalkproduserande organismar med karbonatskjelett. Fordi begge desse forsvann brått samstundes på slutten av ediacara tyder dette på at det hadde ei felles årsak. 

Fossil frå tidleg kambrium, like etter ediacara, viser ein brå auke i organismar som grov tunnelar og eit kraftig aukande biologisk mangfald. Denne hendinga vert kalla den kambriske eksplosjonen. Denne «eksplosjonen» skjedde derimot over tid, og det tyder igjen på at desse nye organismane ikkje berre «erstatta» dei tidlegare organismane og førte til at desse vart utrydda, men at organismane oppstod for å fylle inn ledige nisjar som stod tomme etter ei utrydding av den tidlegare faunaen.

Av geokjemiske funn som tyder på ei masseutrydding er eit fall i δ¹³C (karbon-13) på slutten av ediacara, som ein seinare har sett ved fleire masseutryddingar.

Ein har òg funne ein auke av svartskifer frå slutten av ediacara, som tyder på ein global oksygenmangel. Dette kan ha kome av globale endringar i havstraumane.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «End-Ediacaran extinction» frå , den 21. august 2008. 
 

Masseutryddingar
Proterozoikum
Spektrallinje

Ei spektrallinje er ei mørk eller lys linje i eit elles uniformt og kontinuerleg spektrum, som følgje av eit over- eller underskot av foton i eit smalt frekvensområde, samanlikna med nærliggande frekvensar. 

Spektrallinjer er eit resultat av verknaden mellom eit kvantesystem (vanlegvis atom, men nokre gonger molekyl eller atomkjerner) og enkelte foton. 

Spektroskopi
Emisjonsspektroskopi
Fardal

Fardal er ei bygd i Sogndal kommune i Vestland. Fardal ligg midt i Norane (Noradn), om lag midtveges i Norafjorden. Fardal er både ein liten tettstad heilt nede ved fjorden og Fardal Gard som ligg der hengedalen startar, om lag 70 høgdemeter over fjorden. Namnet Fardal er eit gamalt namn som viser til at det har vore ein ferdselsveg i gamle tider. Namnet Fardal har opphavleg omfatta heile dalen frå sjøen og heilt til fjells, men vert i dag berre nytta om nedste halvdelen. Øvst i dalen, der dalen flatar ut, har i seinare tid blitt kalla Øvstedalen.

Historikk 
Tidlegare hadde Fardal eige postkontor, fleire butikkar, eit sagbruk, ein kassefabrikk og smed. Den siste butikken og postkontoret vart nedlagt midt på 90-talet men Fardal har framleis eige postnummer. Fardal fungerer no mest som ein liten forstad til Sogndal, då dei fleste ikkje jobbar i primærnæringa lenger.

Busetnader i Sogndal
Bygder i Vestland
Sveddalstinden

Sveddalstinden (1042 moh.) er eit fjell i Ørsta på Sunnmøre. Fjellet ligg på vestsida av Romedalen og er lett å nå derifrå. På den andre sida ligg Langedalen. Å gå opp derifrå er ikkje stort vanskelegare. Tett nordanfor ligg Høgehornet.

Kjelder 

Fjell i Ørsta
Fjell på Sunnmøre
Høgehornet

Høgehornet (1040 moh.) er eit fjell i Ørsta på Sunnmøre. Fjellet ligg mellom Romedalen og Langedalen, og rett nord for Sveddalstinden. Det er lett klyving til topps opp nordvestryggen, som kan nåast frå begge dalane. Dette er ein av dei lågare fjelltoppane i Romedalen, men han ruvar bratt og spiss opp frå dalbotnen, derav namnet. I Langedalen heiter toppen Kvasshornet.

Kjelder 

Fjell i Ørsta
Fjell på Sunnmøre
Absorpsjonsspektrum

Absorpsjonsspektrumet til eit stoff syner brøkdelen av innkommande elektromagnetisk stråling som vert absorbert av stoffet over ei rekkje frekvensar. Eit absorpsjonsspektrum er på sett og vis det motsette av eit emisjonsspektrum. 

Alle kjemiske stoff har absorpsjonslinjer ved visse bølgjelengder som samsvarar med skilnadane mellom energinivåa til atombanane. Ein lekam som absorberer blått, grønt og gult lys vil sjå raud ut når ein ser lekamen i kvitt lys. Absorpsjonsspektrumet kan derfor nyttast til å identifisere stoff i ein gass eller ei væske. Denne metoden vert nytta for å finne ut kva stjerner er bygd opp av og andre gasslekamar som ein ikkje kan måle direkte.

Forklaring
Atom og molekyl kan endre tilstand når dei absorberer visse mengder energi. Tilstanden til eit atom er definert ut frå korleis elektrona som krinsar rundt atomkjernen er arrangert. Eit elektron i bane kan verte anslått til eit høgare energinivå ved absorbere nøyaktig eitt foton med energimengd nøyaktig lik energiskilnaden mellom dei to banane. 

Tilstanden til eit molekyl er definert ut frå forskjellige vibrasjons- og rotasjonsmodusar. Desse vibrasjons- og rotasjonsmodusane er kvantivfisert på liknande måte som elektronbanane rundt atoma, og kan verte anslått til eit høgare nivå ved å absorbere eit enkelt foton. 

For både atom og molekyl varer ikkje den anslåtte tilstanden og etter ei tilfeldig tid går atoma og molekyla tilbake til den opphavlege, lågare energitilstanden. I atom går elektrona til ein lågare bane nærare atomet, medan vibrasjons- og rotasjonsmodusane forsvinn for molekylet. I begge tilfellet sender atomet og molekylet ut eit foton. 

Når dette skjer vert ikkje fotonet nødvendigvis sendt ut i same retning som det opphavlege fotonet. For alle tilfelle der gassar ligg mellom ei lyskjelde og observatøren, vil observatøren sjå spalter i spektrumet til lyset som tilsvarer bølgjelengdene til det fotonet som vart absorbert. Desse spaltene oppstår trass i at fotonet vert sendt bort at fordi fotonet som regel vil sendast ut i ein annan retning enn den det opphavleg hadde. Det er statistisk sett usannsynleg at fotonet vil halde halde fram i same retning mot observatøren. Desse spaltene ser ein som svarte linjer i eit spektrum.

Sjå òg
 Spektroskopi

Bakgrunnsstoff
 Solar absorption spectrum
 Visible Absorption Spectrum Simulation

Kjelde
Denne artikkelen bygger på «Absorption spectrum» frå ,  den 21. august 2008.  
 
Denne artikkelen bygger på «Absorpsjonsspekter» frå ,  den 21. august 2008.  
 
Elektromagnetisk stråling
Spektroskopi
Astrokjemi
Stråling
Analytisk kjemi
Vitskapsteknikkar
Fardal Gard

Fardal er ein gard i Sogndal kommune i Vestland, liggande om lag midt i Norafjorden, ein sidearm til hovudarmen av Sognefjorden. 
Garden Fardal strekte seg tidlegare heilt ned frå fjorden og frå Fardøla i vest, til Øskjestrond og Øyre i Aust, opp til Vatlestad oppover i dalen og grensa mot Sogndalsdalen oppå Øyrafjellet. 

Etter oppdelinga er det gardane Fardal (Skakk) som er den første, Fardal (Nils) som er den andre, Alpen liggande heilt oppunder Øyranobbi, Oppheim lenger fram, Bekkedal som ligg ved Øyrabekken frå Øyrafjellet, Fardalshagen (Hagen) framover og Uglane (Ugladn) i bakkane under fjellet.
Ein stor del av dyrkamarka ligg i dalbotn av hengedalen Fardal som består av morenemassar, og ellers av mindre vollar og teigar frametter dalen. Vårstølen (heimstølen) er på Gardsel i inste botnen av dalen, medan sommarstølen (framstølen) er Gautastødl, med utsikt over Middalen i Sogndalsdalen og ned att mot Fardal og vestover mot Fjærlandssete.

Dei to bruka som i dag ber namnet Fardal driv tradisjonell sauedrift med om lag 70-80 vinterfora sau, Alpen driv mjølkedrift med rundt 80 tonn kvote, Oppheim driv med sau og hest og Bekkedal driv med sau. Tidlegare var det blanding av mjølkekyr, sau og fruktdyrking på desse bruka.

Gardar i Sogndal
Motortorpedobåt

Motortorpedobåt (MTB) er eit hurtiggåande, lite krigsfartøy som fører torpedovåpen og har bensin-, dieselmotorar eller gassturbin. MTBar vart utvikla og nytta med stort hell under den første verdskrigen. MTBane var overlegen forgjengaren, den dampdrivne torpedobåten (TB), både i hastigheit og manøvreringsevne. Nemninga missiltorpedobåt har no i stor grad overtatt.

I mellomkrigstida var interessa for desse båtane avgrensa, men utover på 1930-talet auka interessa igjen, og både Tyskland og Storbritannia hadde eit stort tal motortorpedobåtar ved krigsutbrotet i 1939. Noreg hadde bestilt sine første motortorpedobåtar hjå Vosper Ltd i Portsmouth, England, men då Noreg kom med i den andre verdskrigen den 9. april 1940, var desse båtane båtane ikkje levert.

Båttypar
Marine
Mellomordovicium

Mellomordovicium er den andre epoken i perioden ordovicium, og varte frå 472 til 461 millionar år sidan. På denne tida dekte varmt, grunt hav det meste av landområda og inneheldt eit rikt dyreliv. Tradisjonelt har mellomordovicium vorte delt inn i aldrane llanvirn og llandielo, men desse har no vorte erstatta av to nyare aldrar kalla ordovivium III og darriwilium.

Nord-Amerika låg på denne tida på begge sider av ekvator, medan superkontinentet Gondwana nærma seg Sørpolen. Gondwana inkluderte Sør-Amerika, Afrika, India, Antarktis, Australia og Sør-Europa.

Tidleg ordovicium hadde vore dominert av trilobittar, men vart no erstatta av eit meir blanda økosystem, som inkluderte armføtingar, mosdyr, muslingar og pigghudingar. Det var rikt på tabulatkorallar og dei første rugosakorallane oppstod. Planktonliknande graptolittar var framleis mangfaldige og diplograptinar dukka opp. Bioerosjon vart ein viktig prosess, særleg i dei tjukke kalsittskjela til korallane, mosdyra og armføtingane og eit omfattande lag med karbonatbergartar oppstod i denne tida. 

Den tidlegaste kjende virveldyret, ein pansra kjevelaus fisk (Ostracoderm) kalla Arandaspis er funnen i Australia og er datert til mellomordovicium.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Middle Ordovician» frå ,  den 21. august 2008.

Bakgrunnsstoff 
 Verda under mellom og sein ordovicium 
 Mellomordovicium
 GeoWhen Database - Middle Ordovician

 2
Geologiske tidsperiodar
Sein ordovicium

Sein ordovicium, òg kalla øvre ordovicium av geologar, er den tredje epoken i ordovicium og vart frå tida 461 til 443,7±1,5 millionar år sidan. 

På denne tida kolliderte Vest- og Sentral-Europa med Nord-Amerika og danna Laurentia, medan isbrear vart danna på Gondwana, som låg over Sørpolen. Dette førte til eit fall i den globale temperaturen og «ishus»-tilhøve. 

Det meste av livet i denne perioden heldt fram å bløme, men ved og nær enden av perioden var det fleire masseutryddingar som råka hardt plantonliknande grupper som konodontar og graptolittar, samt grupper av trilobittar (agnostida og pytchopariida, som døydde heilt ut og asaphida som vart kraftig redusert). Armføtingar, mosdyr og pigghudingar vart òg hardt råka, medan endoceride blekksprutar døydde heilt ut, bortsett frå frå mogelege sjeldne artar i silur. Den ordovikisk-siluriske masseutryddinga kan gått til på grunn av istida som oppstod i slutten av ordovicium og var ein av dei kaldaste periodane dei siste 600 millionar åra av historia til jorda.

Bakgrunnsstoff 

 Klima i mellom og sein ordovicium 
 Verda under mellom og sein ordovicium 
 Sein ordovicium
 GeoWhen Database - Late Ordovician
 Den ordovikiske masseutryddinga

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Late Ordovician» frå ,  den 21. august 2008.  
 

 3
Geologiske tidsperiodar
Den ordovikisk-siluriske masseutryddinga

Den ordovikisk-siluriske masseutryddinga var den tredje største av fem store masseutryddingar i jorda si historie ut frå kor mange prosent av slektene som døydde ut.

Historie 

Utyddinga skjedde ved grensa mellom periodane ordovicium og silur og markerer grensa mellom desse to. Under hendinga var det fleire markante endringar på biologisk reaktive isotopar av karbon og oksygen og denne kompleksiteten indikerer at det var fleire hendingar som kom tett etter kvarandre, eller ei enkel hending med fleire fasar. 

På denne tida levde dei mest avanserte fleircella organismane i havet og rundt 100 slekter døydde ut, eller om lag 49  % av alle slektene som var til. Armføtingar og mosdyr vart kraftig redusert, samt mange trilobittar, konodontar og graptolittar.

Mogelege årsaker 
Desse utryddingane vert for tida forska på, men teorien som har mest støtte er at han vart utløyst av ei langvarig istid, kanskje den mest alvorlege istida i heile fanerozoikum. Før hendinga vart eit fall i karbondioksid i atmosfæren, som så selektivt påverka dei grunne havområda der dei fleste organismane heldt til. Under ei istid vert mykje vatn i verdshava butte opp i isen, så havnivået under istida fall og fjerna mange økologiske nisjar. Havnivået auka så truleg igjen, før det nok ein gong trekte seg tilbake og tok fleire liv. 

Det kaldare klimaet førte til sterkare djuphavsstraumar og førte oksygen med seg til djuphavet. Det utvikla seg eit dyreliv nede i djupet, men det forsvann raskt då djuphavet igjen vart oksygenfattig. Dei overlevande artane var dei som takla endringane og fylte dei tomme økologiske nisjene som dei utdøydde dyra etterlet.

Gammaglimt-hypotesen 

Enkelte forskarar har føreslått at den første utryddinga kan ha kome av eit gammaglimt frå ei eksploderande stjerne 6000 lysår frå jorda. Eit slikt glimt på berre 10 sekund ville ha fjerna heile ozonlaget på jorda og utsett organismane ved overflata for UV-stråling, som ville ha teke livet av mange artar og ført til eit fall i temperaturen. Sjølv om det ikkje er usannsynleg er det ingen andre spor som tyder på at ei slik hending faktisk har skjedd.

Slutten på hendinga 

Den andre episoden enda då smeltande isbrear fekk havet til å stige og stabilisere seg att. Dette førte til nytt biologisk mangfald hos dei overlevande rekkene.

Sjå òg 
 Perm-trias-hendinga
 Krit-tertiær-hendinga

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Ordovician–Silurian extinction events» frå , den 21. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 Emiliani, Cesare. (1992). Planet Earth : Cosmology, Geology, & the Evolution of Life & the Environment. Cambridge University Press. (Paperback Edition ISBN 0-521-40949-7)

Masseutryddingar
Klimahistorie
Ordovicium
Silur
Tremadocium

Tremadocium er den første internasjonalt godkjende alderen i ordovicium i paleozoikum. Han varte om lag 9,7 millionar år, frå om lag 488,3 ± 1,7 til om lag 478,6 ± 1,7 millionar år sidan. 

Tremadocium starta med at havnivået steig og dekte store landområde. Spor av dette er funne i Austersjøen og indikerer at det var tre eller fire slik hendingar i tremadocium. Dei grunne havområda dekte ein mykje større del av landjorda enn det gjer i dag. 

Grensa som er vald for starten på både tremadocium og ordovicium er særs nyttig. Sidan han samsvarar så bra med førekomstar av graptolittar, konodontar og trilobittar, gjer byrjinga av tremadocium at forskarar ikkje berre kan sette dei forskjellige artane i samanheng til kvarandre, men òg artar som ein fann i lag med dei innanfor same område. Dette gjer det enklare å plassere mange andre artar til andre tider i forhold til byrjinga av ordovicium.

Sjå òg 
 Den kambrisk-ordovikiske utryddinga

Ordovicium
Geologiske tidsperiodar
Floium

Floium, òg kalla arenig, er den andre alderen i ordovicium i paleozoikum. Perioden startar for 478,6 ± 1,7 millionar år sidan og endra for 471,8 ± 1,6 millionar år sidan. Han kjem etter tremadocium og før stadium III.

Alderen vart først kalla arenig av Adam Sedgwick i 1847 då han refererte til bergartar nær Arenig Fawr, i Merioneth i Nord-Wales. 

Floium er markert med ei brå auke i havnivået på jorda. Dette førte til store grunne havområde der dyrelivet treivst og utvikla seg kraftig.

Sjå òg
 Den kambrisk-ordovikiske utryddinga

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arenig» frå ,  den 21. august 2008.  
 

Ordovicium
Geologiske tidsperiodar
Darriwilium

Darriwilium er ein alder i mellomordovicium. Han varte frå 468,1 ± 1,6 millionar år sidan til 460,9 ± 1,6 millionar år sidan. 

Ordovicium
Geologiske tidsperiodar
Middagshornet

Middagshornet er eit fjell på 1091 moh. som ligg rett sør for Barstadvik i Ørsta kommune. På motsett side ligg Romedalen. Toppen er lett å nå frå fleire kantar.

Fjell i Ørsta
Fjell på Sunnmøre
Hirnantium

Hirnantium er den sjuande og siste internasjonalt godkjende alderen i ordovicium i paleozoikum. Han var relativt kort, berre om lag 1,9 millionar år, og vart frå 445,6 ± 1,5 til 443,7 ± 1,5 millionar år sidan. Den første delen av hirantium vart det låge temperaturar og stor isbredanning, samt at havnivået fall kraftig. I den andre delen av hirantium steig temperaturane, isbreane smelta og havnivået kom tilbake til same nivå, eller va litt høgare enn det hadde vore før istida. 

Mange forskarar meiner at denne klimasvinginga førte til ei stor masseutrydding i denne tida. Den ordovikisk-siluriske masseutryddinga var den nest største utryddinga i geologisk historie og om lag 85 % av alle artar (sjødyr) døydde ut. Berre masseutryddinga mot slutten av permtida var større. I motsetnad til mange mindre masseutryddingar var dei langvarige konsekvensane av utryddinga på slutten av ordovicium relativt liten. Etter klimasvinginga gjekk klimaet tilbake til slik det hadde vore og dei artane som overlevde utvikla seg etter kvart til artar som likna dei som hadde eksistert før.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Hirnantian» frå , den 21. august 2008. 
 

Ordovicium
Geologiske tidsperiodar
Polyploid

Polyploid er ei celle og organisme som har meir enn to einsarta sett med kromosom. Polyploide former har namn etter talet på kromosomsett i cellekjerna: triploide (tre sett; 3x) tetraploide (fire sett; 4x), pentaploide (fem sett; 5x), hexaploide (seks sett; 6x) osv.

I planteriket er den ikkje uvanleg med polyploiditet, men dette førekjem nesten aldri hos dyr. Vanlege nyttevekstar som kaffi, bomull, potet og tobakk er tetraploide, dvs. at dei har fire komplette kromosomsett i cellene.

Polyploidi førekjem hos amfibiar i samband med partenogenese (jomfrufødsel).

Dersom kromosoma kjem frå ulike foreldre, blir dette kalla allopolyploidi.

Sjå også 
 Ploiditet

Genetikk

sv:Ploiditet#Polyploiditet
fi:Ploidia#Polyploidia
Urtica ferox

Urtica ferox, kjend som ongaonga, er ei nesle som veks endemisk på New Zealand. Planten, som stundom vert kalla «trenesle», har ein treaktig stamme og uvanleg lange og stikkande nåler, og kan veksa fem meter i høgda. Sjølv den aller lettaste kontakten med planten kan føra til eit smertefullt stikk som kan vera plagsamt i fleire dagar.

I maori-folkeminne heiter det at Kupe skal ha lagt ut talrike hinder for å seinka forfølgjarar som han hadde stole konene frå; og eit av desse var ongaonga.

Ongaonga er den viktigaste næringsplanten til larven til sommarfuglen New Zealand red admiral eller kahukura, Bassaris gonerilla. 

Der er ein rapport om eit dødsfall av menneske etter kontakt med planten—ein lettkledd jeger som (i 1961) døydde fem timar etter å ha gått gjennom eit tett kratt.

Referansar

Kjelder

 Denne artikkelen bygger på «Urtica ferox» frå , den 21. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene:
 
 
 

Planteliv på New Zealand
Giftige plantar
Nesleslekta
Neslefamilien
Diskordans

Ein diskordans er ei gravlagd erosjonflate som ligg mellom to berglag eller strata av forskjellig alder. Dette indikerer at sedimentavleiringa ikkje skjedde samanhengande. Generelt har ofte det eldre laget vore utsett for erosjon i tida før det yngre laget vart lagt oppå, men uttrykket vert nytta om alle slike sprang i sedimentære berglag. Fenomenet vinkeldiskordans vart oppdaga av James Hutton, som fann døme på dette i Jedburgh i 1787 og ved Siccar Point i 1788.

Bergartane over ein diskordans er yngre enn bergartane under (med mindre berglaga har vorte snudd opp ned). Ein diskordans representerer ei tid der det ikkje vart bevart noko sediment i ein region. Den lokale registreringa for tidsintervallet manglar og geologar må nytta andre spor for å finne informasjon om den geologiske historia til området. Tidsintervallet som manglar vert kalla ein hiatus.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Unconformity» frå , den 21. august 2008. 
  oppgav desse kjeldene: 
 American Geological Institute. Dictionary of Geological Terms. New York: Dolphin Books, 1962. 
 U.S. Bureau of Mines Dictionary of Mining, Mineral og Related Terms published on CD-ROM in 1996.

Sjå òg 
 Diskonformitet

Bakgrunnsstoff 

Geologihistorie
Stratigrafi
Roald Aas

Roald Edgar Aas () var ein norsk skøyteløpar.

Roald Aas var gjennom det meste av 1950-talet ein god nummer to i norsk skeisesport - etter Hjalmar Andersen og Knut Johannesen. Han tok ein NM-tittel i 1956; ellers vart han nr. 2 heile sju gonger. Han gjekk for Oslo Idrettslag fram til 1956, då meldte han seg inn i Oslo Skøiteklub.

Han stilte for Noreg i samtlege europa- og verdsmeisterskap mellom 1951 og 1960, og var nesten alltid blant dei ti beste. Han fekk bronsemedalje i eit VM (1958) og to EM (1957 og 1960). Han deltok i tre OL. I Oslo i 1952 tok han bronse på 1500 m, men i OL i Cortina d'Ampezzo vart det ingen topplassering. I Squaw Valley i 1960 gjekk han heilt til topps, og delte gullmedaljen med Jevgenij Grisjin på 1500 m.

Roald Aas var dessutan også ein dyktig syklist, og vann noregsmeisterskap i lagtempo, landevegsritt og 4000 meter banesykling. Etter at han avslutta skøytekarrieren vart han klubbtrenar for Oslo Skøiteklub.

I 1956 vart Roald Aas tildelt Egebergs Ærespris.

Personlege rekordar 
 500 m - 42,3
 1000 m - 1.27,4
 1500 m - 2.10,4
 3000 m - 4.41,7
 5000 m - 8.01,6
 10 000 m - 17.08,2

Referansar

Bakgrunnsstoff 
 Om Roald Aas på SkateResults.com 

Norske skeiseløparar
Norske syklistar
Idrettsutøvarar frå Oslo
Olympiske meistrar for Noreg
Vinnarar av Egebergs Ærespris
Norske deltakarar under vinter-OL 1952
Norske deltakarar under vinter-OL 1956
Norske deltakarar under vinter-OL 1960
Skeiseløparar under vinter-OL 1952
Skeiseløparar under vinter-OL 1956
Skeiseløparar under vinter-OL 1960
Olympiske bronsemedaljevinnarar for Noreg
Medaljevinnarar under vinter-OL 1952
Medaljevinnarar under vinter-OL 1960