alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Geoff Richardson

Peter Geoffrey Richardson () er ein engelsk bratsjist og multiinstrumentalist. Han er mest kjend for arbeidet sitt med Caravan, Murray Head og Penguin Cafe Orchestra.

Biografi
Richardson var opphavleg kunststudent og vart med i bandet Spirogyra i 1972, men bandet vart oppløyst etter kort tid og han gjekk inn i Caravan på bratsj. I midten av 1970-åra byrja han å spele som studiomusikar, mellom andre for Kevin Ayers, Café Jacques, Penguin Cafe Orchestra og The Buzzcocks. Han slutta i Caravan i 1978, men kom attande i 1980, og spelte på The Album.

Seinare i karrieren turnerte han med Murray Head, Penguin Cafe Orchestra og Bob Geldof. Han har òg arbeidd med Murray Head i studio, som Between Us (1979), Innocence (1993) og Pipe Dreams (1996). Han gav ut eit soloalbum, Viola Mon Amour, i 1993, etterfølgd av tre album med det tidlegare Caravan-medlemmet Jim Leverton, Follow Your Heart (1995),  Poor Man's Rich Man (2000) og The End of The Pier Show (2006).

Han har framleis vore aktiv i Caravan opp gjennom åra og fullførte ein kort turné med dei i 2011.

Diskografi

Filmar
 2015: Romantic Warriors III: Canterbury Tales (DVD)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Geoff Richardson» frå ,  den 27. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Canterbury scene
Engelske gitaristar
Engelske fiolinistar
Folk frå Hinckley
Musikarar frå Leicestershire
Caravan-medlemmar
Penguin Cafe Orchestra-medlemmar
John G. Perry

John G. Perry () er ein britisk bassist og songar.

Biografi
Det første bandet til Perry var Gringo, som gav ut eit album i 1971. Etter ein kort periode som turnémusikar for  Spreadeagle vart Perry spurt om å bli med i Caravan, som Gringo hadde turnert med i Storbritannia. Han var i Caravan i 1973 og 1974 og spelte inn eitt studioalbum med dei, For Girls Who Grow Plump in the Night (1973), og eit konsertalbum, Caravan and the New Symphonia (1974). 

Han slutta i Caravan for å bli med i det nye bandet Quantum Jump, leia av klaverspelaren og vokalisten Rupert Hine. I 1976 gav Perry ut det første soloalbumet sitt, Sunset Wading., i lag med Geoff Richardson (Caravan) på bratsj og fløyte, Rupert Hine på klaverinstrument og produksjon, Michael Giles på trommer, Morris Pert på perkusjon og to medlemmar frå det italienske jazzrockbandet Nova. Albumet fekk god kritikk og selde moderat. Den same besetninga spelte inn oppfølgjaren Seabird, men det tok 15 år før dette kom ut. 

Utover i 1970-åra samarbeidde han med Gordon Giltrap og Anthony Phillips på fleire studioalbum, og spelte på album av Kevin Ayers og Curved Air.

I 1978 gjekk han saman med Mick Rogers (ex-Manfred Mann's Earth Band), Clive Bunker (ex-Jethro Tull/Steve Hillage) og Jack Lancaster (ex-Blodwyn Pig) og skipa Aviator, som gav ut eit par album. 

Tidleg i 1980-åra turnerte han med Sally Oldfield og er med på eit av konsertalbuma hennar. Han sltta så å turnere for å konsentrere seg om arkivmusikk.

Diskografi
 Gringo (Gringo, 1971)
 Solid Ground (Dave Elliott, 1973)
 For Girls Who Grow Plump in the Night (Caravan, 1973)
 Caravan and the New Symphonia (Caravan, 1974)
 The Confessions of Dr. Dream and Other Stories (Kevin Ayers, 1974)
 Midnight Wire (Curved Air, 1975)
 Sunset Wading (John G. Perry, 1976)
 Visionary (Gordon Giltrap, 1976)
 Flyaway (Nutshell, 1977)
 Perilous Journey (Gordon Giltrap, 1977)
 Round the Back (Café Jacques, 1977)
 Progress (Michael Giles, 1978)
 Fear of the Dark (Gordon Giltrap, 1978)
 Wise After the Event (Anthony Phillips, 1978)
 International (Café Jacques, 1978)
 Lone Ranger (Quantum Jump, 1976 UK no 1)
 Sides (Anthony Phillips, 1979)
 Aviator (Aviator, 1979)
 Turbulence (Aviator, 1980)
 The Virgin (Adrian Snell, 1981)
 Daybreak (Paul Field, 1983)
 Seabird (John G. Perry, 1995)
 Songs for Oblivion Fishermen (Caravan, 1998)

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «John G. Perry» frå ,  den 27. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske bassistar
Britiske rockesongarar
Folk frå Auburn i New York
Caravan-medlemmar
Curved Air-medlemmar
Saksofonisten Peter King

Peter John King () er ein engelsk jazz-saksofonist, komponist og klarinettist.

Biografi 
Han byrja karrieren i 1959 på Ronnie Scott's Jazz Club i Gerrard Street, London. Han arbeidde med Johnny Dankworth's orchestra frå 1960–1961, og gjekk vidare til storbanda til Maynard Ferguson, Tubby Hayes, Harry South, og Stan Tracey, Brussels Big Band, og Ray Charles på ein europeisk turné.

Han spelte òg i mindre grupper med musikarar som Philly Joe Jones, Zoot Sims, Al Cohn, Red Rodney, Hampton Hawes, Nat Adderley, Al Haig, John Burch, Bill Watrous og Dick Morrissey, Tony Kinsey, Bill Le Sage og songarar som Jimmy Witherspoon, Joe Williams, Jon Hendricks og Anita O'Day. King spelte på filmmusikken til filmen The Italian Job i 1969. He is a member of Charlie Watts' Tentet.

King har spelt på album av popgruppa Everything But The Girl og på North Marine Drive av Ben Watt, som var medlem av gruppa.

Diskografi
 1981: In Hoagland av Hoagy Carmichael/Georgie Fame/Annie Ross
 1982: Bebop Live  (Spotlite)
 1982: New Beginning (Spotlite)
 1983: East 34th Street (Spotlite)
 1984: Hi Fly (Spotlite)
 1988: Brother Bernard (Miles Music)
 1989: New Year's Morning '89 (Fresh Sound) med Tete Montoliu
 1989: Crusade (Blanco Y Negro)
 1989: Tippin' the Scales (Spotlite)
 1994: Tamburello (Miles Music)
 1996: Speed Trap (Ronnie Scott's Jazz)
 1997: Big Blues by Jimmy Witherspoon
 1998: Lush Life (Miles Music)
 2002: Know Where You Are
 2003: Footprints (Miles Music)
 2006: Janus (Miles Music) (spelt inn 1997)

Andre 
 1970: M.F. Horn av Maynard Ferguson
 1985: Mystery av RAH Band

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Peter King (saxophonist)» frå ,  den 27. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Folk frå Kingston upon Thames
Engelske jazzsaksofonistar
Britiske saksofonistar
Engelske jazzklarinettistar
Engelske jazzkomponistar
Engelske komponistar
Post-bop-klarinettistar
Post-bop-saksofonistar
Engelske studiomusikarar
Caravan and the New Symphonia

Caravan and the New Symphonia er eit konsertalbum av Caravan spelt inn 28. oktober 1973 i Theatre Royal i Drury Lane og opphavleg gjeven ut i 1974 på Deram. Bandet heldt konserten i lag med The New Symphonia Orchestra for denne innspelinga, dirigert av Martyn Ford. Det var Ford og bassisten i Caravan, John G. Perry, som førte dei to saman. 

Ei utvida utgåve, der songane var skyfla om på, kom ut i 2001. Denne versjonen skal ha songane i den rekkjefølgja dei vart framført i.

Innhald

Medverkande
Caravan
 Pye Hastings – gitar, vokal
 Geoff Richardson – elektrisk bratsj
 Dave Sinclair – elektrisk piano, orgel, synthesizer
 John G. Perry – bassgitar, vokal
 Richard Coughlan – trommer
 The New Symphonia Orchestra

Korvokal
 Liza Strike
 Vicki Brown
 Margot Newman
 Helen Chappelle
 Tony Burrows
 Robert Lindop
 Danny Street

The New Symphonia
Martyn Ford (dirigent), Richard Studt (leiar), Irvine Arditti, Paul Beer, Ted Chance, Andrew Cauthery, Roger Chase, Lynden Cranham, Michael Crowther, Robin Davies, Rita Eddowes, Liz Edwards, Wilfred Gibson, Lucy Finch, Jo Frohlich, Wilf Gibson, Roy Gillard, Michael Harris, Tony Harris, Jimmy Hastings, Terry Johns, Skaila Kanda, Skaila Kanga, Garry Kettell, Chris Laurence, Helen Liebmann, Stephen May, Donald McVay, Dee Partridge, Geoff Perkins, Morris Pert, Mike Perton, Martin Robinson, Godfrey Salmon, Jan Schlapp,  Colin Walker, Cathy Weiss, Robin Williams, Dave Woodcock, Nick Worters, Gavyn Wright.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Caravan and the New Symphonia» frå ,  den 27. oktober 2019.  

Caravan-album
Konsertalbum frå 1974
Konsertalbum spelte inn i Theatre Royal i Drury Lane
Deram Records-album
Album produserte av Dave Hitchcock
Vicki Brown

Vicki Brown () var ein engelsk pop, rock og klassisk songar.  Ho var medlem av både The Vernons Girls og The Breakaways og var den første kona til songaren og musikaren Joe Brown og mor til songaren Sam Brown.

Arbeid som korvokalist
Muswell Hillbillies - The Kinks (1971)Messin' – Manfred Mann's Earth Band (1973)Caravan and the New Symphonia – Caravan (1974)Sneakin' Sally Through the Alley – Robert Palmer (1974)Another Time, Another Place – Bryan Ferry (1974)Rampant – Nazareth (1974)Tomorrow Belongs to Me – Sensational Alex Harvey Band (1975)Tommy – filmmusikk (1975)Hair of the Dog – Nazareth (1975)Pressure Drop – Robert Palmer (1975)Come on Over – Olivia Newton-John (1976)Let's Stick Together – Bryan Ferry (1976)Better by Far – Caravan (1977)Playmates - Small FacesSurvivor – Eric Burdon (1977)A Single Man – Elton John (1978)
«Part-Time Love» – Elton John (1978 singel)
«I Don't Care» – Elton John (1978 singel)Chappo – Roger Chapman (1979)
«Here Comes That Sound Again» – Love De-Luxe (1979 singel)Gone Troppo – George Harrison (1982)Before I Forget – Jon Lord (1982)Cinema – Elaine Paige (1984)About Face – David Gilmour (1984)Cloud Nine – George Harrison (1987)Miracle - Willy DeVille (1987)Radio K.A.O.S. – Roger Waters (1987)
«You Boyz Make Big Noize» – Slade (1987 singel)Stop! – Sam Brown (1988)

SolodiskografiFrom The Inside (1977)Vicki Brown (1987)Lady of Time (1989) – RCA VictorAbout Love and Life (1990)The Collection (1993)Look at Me (1999)Forever (2001)

Kjelder

<div class="references-small">Denne artikkelen bygger på «Vicki Brown (singer)» frå ,  den 27. oktober 2019.  oppgav desse kjeldene:''

Bakgrunnsstoff

Engelske studiomusikarar
Døde av brystkreft
Musikarar frå Liverpool
Engelske popsongarar
Danny Street

Danny Street  (fødd Joseph Wilson Drysdale ) var ein skotsk songar, studiomusikar og storbandvokalist.

Biografi
Frå november 1962 tok han namnet Danny Street, og var vokalist for Johnny Howard Band, som ofte var å høyre på Easy Beat på BBC radio. Han slutta i dette bandet i 1969 og som soloartist song han ofte med BBC Radio Orchestra, dirigert av Malcolm Lockyer.

Danny Street vart skildra som den britiske Jack Jones. Han var ofte å høyre på BBC Radio-programmet Big Band Special, som byrja å gå i 1979. 

Sidan var han medlem av Cliff Adams Singers som song på Sing Something Simple for BBC Radio 2 i 14 år. Han var òg korvokalist på TV-program som The Two Ronnies, The Val Doonican Show og The Des O'Connor Show.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Danny Street» frå ,  den 27. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Storbandsongarar
Skotske studiomusikarar
Skotske songarar
Cunning Stunts

Cunning Stunts er det sjette studioalbumet til det progressive rockebandet Caravan, gjeve ut 25. juli 1975. Det var det første albumet deira med bassisten, vokalisten og låtskrivaren Mike Wedgwood. Tittelen på albumet er bakvendtsnakk for «Stunning Cunts».

Mottaking

AllMusic skildra albumet som «eit solid, variert og interessant album med mykje karakter.»

Innhald
Side ein

Side to

Medverkande
Caravan
 Pye Hastings – elektrisk gitar og akustisk gitar, vokal
 Dave Sinclair – klaverinstrument, strykearrangement på «No Backstage Pass», blåsararrangement på «Ben Karratt Rides Again» og «Sneaking out the Bare»
 Geoffery Richardson – bratsj, elektrisk gitar, tverrfløyte, fløyte, nattskiftfløyte
 Mike Wedgwood – bassgitar, conga, vokal, Moog-blåsarar på «Stuck in a Hole», strykearrangement på «Lover» og «No Backstage Pass»
 Richard Coughlan – trommer

Andre medverkande
 Jimmy Hastings – blåsearrangement på «Ben Karratt Rides Again» og «Sneaking out the Bare»
 Dave Hitchcock – produsent

Salslister
I USA nådde albumet 124. plassen på Billboard 200-lista i 1975.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Cunning Stunts» frå ,  den 27. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Caravan-album
Musikkalbum frå 1975
Plateomslag av Hipgnosis
Decca Records-album
Album produserte av Dave Hitchcock
Mike Wedgwood

Mike Wedgwood () er ein engelsk bassist og songar.  

Wedgwood vart med i bandet The Overlanders i 1968 etter dei gav ut den største hitten sin, ein versjon av Beatles-songen «Michelle», og vart verande med dei til 1971.

Etter ei tid med Arthur's Mother i 1971–72, gjekk han inn i Curved Air i 1972, og spelte på det tredje albumet deira, Phantasmagoria. Då bandet vart oppløyst, vart han verande med Sonja Kristina og var med å skipe ei ny utgåve av bandet. Dei spelte inn Air Cut (og fire spor som kom ut i 1990 på Lovechild) før dei vart oppløyste i 1973.

Etter å ha spelt i bandet til Kiki Dee på Yellow Brick Road-turneen til Elton John i England, og spelt på Elton-songen «Hard Luck Story», vart han med i Caravan, i 1974 og var med dei fram til 1976, og spelte på albuma Live at Fairfield Halls, 1974 (gjeve ut på Decca i 2002), Cunning Stunts og Blind Dog at St. Dunstans.

Han arbeidde med Gordon Haskell frå 1993 til 1995.

Wedgwood bur i dag i Danmark og arbeidar som soloartist. Han eig og driv Wedgwood Studio i Silkeborg.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Mike Wedgwood» frå ,  den 27. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 Heimeside

Folk frå Derby
Engelske bassistar
Engelske gitaristar
Caravan-medlemmar
Curved Air-medlemmar
Canterbury scene
Kai Øverland

Kai Øverland () var ein norsk røyrleggjar, fagforeiningsleiar og politikar frå Trondheim. Han representerte Sosialistisk Valforbund på Stortinget frå 1973 til han døydde.

Øverland var son til ein glasmeister. Sjølv arbeidde han som røyrleggjar frå 1947 til 1969, der han var han tilsett som oppmålar ved Rørleggernes Forening i Trondheim.

Øverland melde seg inn i Sosialistisk Folkeparti då partiet vart skipa i 1961. Han var sentral for partiet i Sør-Trøndelag, landsstyremedlem i SF fram til 1968. Valperiodane 1968-71 og 1972-75 var han medlem i formannskapet for Trondheim. Lokalt var han elles styremedlem 1964-71 i Trondheim Sporvei, 1968–73 i Trondheim Trafikkselskap og 1972–73 i Trondheim og Omegn Boligbyggelag.

Øverland engasjerte seg mykje i kampen mot norsk medlemskap i EEC. Frå hausten 1973 var han stortingsrepresentant for Sør-Trøndelag og Sosialistisk Valforbund, eit samarbeid mellom Sosialistisk Folkeparti, Norges Kommunistiske Parti og andre venstreorienterte. På Stortinget var han medlem i Kommunal- og miljøvernkomiteen.

Aud Gustad tok over plassen hans i Stortinget.

Kjelder
Stortingsbiografi

Stortingsrepresentantar 1973-1977
Folk frå Trondheim
René van de Kerkhof

Reinier Lambertus van de Kerkhof, nemnd René van de Kerkhof, () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar, særleg kjend for sine år som vengspelar i PSV Eindhoven og på Nederlands landslag. Også tvillingbroren Willy van de Kerkhof var landslagsspelar.

Klubbspel
Kerkhof spelte 1970-73 på FC Twente. Dei neste ti sesongane fram til 1983 gjorde han teneste i PSV Eindhoven, der han perioden 1974-78 var med på å vinne den nasjonale cupturneringa to gongar og seriemeisterskapen tre gongar. Dei suksessrike åra vart avslutta med triumf i UEFA-cupen 1978. Frå 1983 til han la opp i 1989 var Kerkhof aktiv i Hellas, Hong Kong og for klubbar på lågare nivå i heimlandet.

Landslagsspel
Kerkhof fekk sin landslagsdebut i mars 1973. Han var med i VM-troppa 1974, spelte einast den andre omgangen i VM-finalen, ein kamp Nederland tapte 1-2 mot Vest-Tyskland. Under Fotball-VM 1978 i Argentina hadde han og broren Willy meir sentrale roller då Nederland på ny spelte seg til VM-finale og som sist tapte for arrangørlandet. Kerkhof deltok i 47 landskampar, den siste i september 1982. Han skåra fem mål for Nederland.

Merittar
Vinnar av UEFA-cupen: 1978 med PSV Eindhoven
Nederlandsk seriemeister: 1975, 1976, 1978 med PSV Eindhoven
Nederlandsk cupmeister: 1974 og 1976 med PSV Eindhoven
VM-sølv: 1974 og 1978 for Nederland
EM-bronse: 1976 for Nederland

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «René van de Kerkhof» frå ,  den 28. oktober 2019.  
 
eu-football

Nederlandske fotballspelarar
PSV-spelarar
Twente-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1974
Spelarar i Fotball-EM 1976
Spelarar i Fotball-VM 1978
Spelarar i Fotball-EM 1980
Diokletian av Romarriket

Gaius Aurelius Valerius Diocletianus (), fødd Diocles, var romersk keisar som Diokletian frå november 284 til 1. mai 305. Diokletian avslutta perioden kjend som krisa i det tredje hundreåret (235-284). Han etablerte eit autokratisk regjeringssystem, og var ansvarleg for å leggja grunnarbeidet for den andre fasen i historia til Romarriket, kjend som dominatet. Diokletian gjenreiste keisarriket, og reformene hans la i stor grad grunnlaget for at Romarriket skulle overleva i fleire hundreår etter han.

Bakgrunn
Diokletian var fødd i Dalmatia som Diocles eller Diocles Valerius. Han skal ha vore son av ein skrivar eller ein frigjeven slave. Han gjorde karriere som hærførar under Probus, og blei seinare romersk konsul.

Keisar
Då keisar Numerian døydde i 284 utropte offiserane hans Diokletian til ny keisar. I 285 vann han herredømet over heule Romarriket etter å ha sigra over broren tilNumerianus, Carinus. Kort tid seinare delte han regjeringsmakta med ein medkeiser (augustus), Maximianus, og i 293 utnemnde dei kvar ein underkeisar (caesar), Galerius og Constantius Chlorus. Denne styreforma blei kalla tetrarkiet (firemannsvelde).

Deretter gjennomførte Diokletian ei stor provinsreform der riket blei delt inn i nye og mindre provinsar, med auka sivilt byråkrati, medan den militære administrasjonen blei samla i 12 store område (diokesar). Den øvste inndelinga var fire riksdelar, der kvar keisar styrte sjølvstendig. Diokletian fjekk sjølv austedelen med Nikomedeia, Maximianus fekk Italia og Afrika med Milano, Galerius fekk Illyricum og Hellas med Sirmium og Constantius fekk vestdelen med Trier (eller York) som hovudstad. Det borgarlege styret av landet blei helt skild frå det militære. Det romerske senatet tapte tydinga si fullstendig, og Roma blei tilsidesett for Milano.

I 303 byrja Diokletian ei planmessige kristenforfølging over heile riket. Kyrkjer blei stengde, heilage skrifter brende og kristne blei tvinga til å utføra heidenske ofringar. Mange kristne blei drepne, men forfølgingane stogga ikkje framgangen til  kristendommen.

I 305 sa Diokletian og Maximianus frå seg regjeringsmakta, dei to underkeisarane rykka opp til overkeisarar og det blei vald nye underkeisarar. Diokletian levde ut livet i Spalatum i Dalmatia (noverande Split i Kroatia), men opplevde at tronfølgjesystemet hans rakna.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Diokletian» frå ,  den 28. oktober 2019.  
 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Diocletion» frå ,  den 28. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:  
 
 Potter, David S. The Roman Empire at Bay: AD 180–395. New York: Routledge, 2005. Hardcover  Paperback 

Tetrarkiet
Krisa i det tredje hundreåret
Fødde på 200-talet
Døde på 300-talet
Romerske keisarar
Mattersburg

Mattersburg er ein by og ein kommune i distriktet med same namn i forbundslandet Burgenland i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 28,2 km² og nærare 7 500 ibuarar. Byen ligg 256 meter over havet.

Næringsmiddelprodusenten Felix held til i Mattersburg.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Mattersburg» frå ,  den 28. oktober 2019.  
 

Burgenland
Kommunar i Burgenland
Maskespel

Maskespel var ein type lyrisk-dramatiske festspel som blei oppført ved hoff i Europa på 1500- og 1600-talet. Dei omfatta stort sceneutstyr, musikk, dans og deklamasjon. Seinare blei sjangeren avløyst av opera.

Kjelder 

Teaterhistorie
Operahistorie
Teatersjangrar
Kultur på 1500-talet
Kultur på 1600-talet
Blind Dog at St. Dunstans

Blind Dog at St. Dunstans er det sjuande studioalbumet til Canterbury scene-bandet Caravan, utgjeve 23. april 1976.

Albumet har ein lettare stil enn dei tidlegare utgjevingane til Caravan, og syner eit skifte mot kortare og meir popaktige songar. Dette kom av at Pye Hastings dominerte meir på albumet. Han skreiv og song åtte av ni songar. I tillegg erstatta Jan Schelhaas Dave Sinclair på klaverinstrument, og dei gjekk bort frå lange, orgelbaserte instrumentalar mot meir piano og synthesizer.

Både tittelen og plateomslaget har fleire element som er knytte til Canterbury. St. Dunstan var erkebiskop i Canterbury.

Mottaking

AllMusic skildra albumet som «ei stor vending til det verre» og sa at albumet var skadeleg for karrieren til Caravan.

Innhald
Alle songar av Pye Hastings, utanom der andre er nemnde. 

Side ein

Side to

Medverkande
Caravan
 Pye Hastings – vokal (spor 1, 3-9); elektrisk og akustisk gitar
 Geoffrey Richardson – bratsj, elektrisk gitar, tverrfløyte, nattskiftfløyte
 Jan Schelhaas – klaverinstrument
 Mike Wedgwood – vokal (spor 2); bassgitar, conga
 Richard Coughlan – trommer

Andre medverkande
 Jimmy Hastings – fløyte, altsaksofon, tenorsaksofon, klarinett
 David Hitchcock – produsent
 Chanter Sisters – korvokalist, korvokal

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Blind Dog at St. Dunstans» frå ,  den 28. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Caravan-album
Musikkalbum frå 1976
Arista Records-album
Album produserte av Dave Hitchcock
Jan Schelhaas

Jan Russell Schelhaas () er ein engelsk musikar, mest kjend som klaverspelar i Caravan og Camel.

Schelhaas byrja karrieren sin på bass for fleire band i Liverpool, som soulbandet Bernie & the Buzz Band i 1968 før han slo seg til ved klaverinstrument i softrockbandet National Head Band i 1970 med Neil Ford på gitar og det framtidige Uriah Heep-medlemmet Lee Kerslake på trommer. Dei gav ut albumet Albert One i 1971, produsert av Yes-produsenten Eddie Offord, men utan suksess. Neste stopp for Schelhaas var bandet til Gary Moore og innspelinga av albumet Grinding Stone frå 1973. Etter denne innspelinga forlet han Moore og spelte inn soloprosjekt, inkludert ei orgelinnspeling for Thin Lizzy i 1973 på Vagabonds of the Western World.

I juli 1975 vart Schelhaas spurt om å spele klaverinstrument i bandet Caravan etter Dave Sinclair slutta. Jan Schelhaas turnerte verda rundt med dei og spelte inn tre album: Blind Dog at St. Dunstans (1976), Better by Far (1977) og Cool Water, som først kom ut i 1994. Sommaren 1978 hadde Caravan ein pause og Schelhaas aksepterte eit tilbod om å bli med i Camel på verdsturneen deira for albumet Breathless (1978). På denne tida bestod bandet òg av syskenborna Richard Sinclair (bass & vokal) og Dave Sinclair (klaverinstrument) som han alt hadde spelt med i Caravan.

Schelhaas arbeidde med Camel fram til 1981, då han medverka til I Can See Your House from Here frå 1979 og albumet Nude frå 1981.

I 2002 vart Schelhaas igjen spurt om å bli med i Caravan då Dave Sinclair slutta på grunn av musikalske skilnader. Han spelte inn The Unauthorized Breakfast Item med dei same året, i tillegg til ein turné. Sjølv om det var ein pause i bandet frå 2005 til 2010, vart Schelhaas med på det siste albumet deira, Paradise Filter i 2013.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Jan Schelhaas» frå ,  den 28. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske klaverspelarar
Musikarar frå Liverpool
Caravan-medlemmar
The Gary Moore Band-medlemmar
Camel-medlemmar
Better by Far

Better by Far er det åttande studioalbumet til Canterbury scene-band Caravan.

Innhald
Alle songar skrivne av Pye Hastings, utanom der andre er nemnde.

Side ein

Side to

Medverkande
Caravan
 Pye Hastings – vokal, gitar
 Geoff Richardson – bratsj, gitar, fløyte, sitar, mandolin, vokal
 Jan Schelhaas – klaverinstrument, korvokal
 Dek Messecar – bass, korvokal
 Richard Coughlan – trommer, perkusjon

Andre medverkande
 Vicki Brown – vokal på «Give Me More»
 Fiona Hibbert – harpe på «Man in a Car»
 Tony Visconti – blokkfløyte på «The Last Unicorn»; elektrisk kontrabass på «Man in a Car»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Better by Far» frå ,  den 28. oktober 2019. 
 oppgav desse kjeldene:

Caravan-album
Musikkalbum frå 1977
Album produserte av Tony Visconti
Arista Records-album