alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Asparuhov most

Asparuhov most er ei bru i Varna ved Svartehavet i Bulgaria, som knyter bydelen Asparauhovo saman med resten av byen på andre sida av kanalen mellom Svarteahvet og Varnasjøen.

Brua er 2,05 km lang, 50 meter høg og veg 3 200 tonn. Ho har 38 pålar, som kvar ber 2 400 tonn. Brua er svært trafikkert og meir enn 10 000 kryssar ho i døgeret. 

Ein byrja bygginga av brua i 1973, etter at ein måtte utvida kanalen mellom Varnasjøne og havet. Opninga av brua skulle opphavleg skje 30. september 1976, men brua vart ferdig før tida og vart opna 8. september av Todor Zjivkov. Samtidig vart den nye kanalen under brua opna 1. september. 

Etter 20 år utan reparasjonar, byrja ein å restaurere brua mellom 1996 og oktober 1998, men brua vart ikkje opna på ny før 17. september 1999, ein dato langt etter dei opphavlege planane. 

I dag er ikkje Asparuhov most berre ei viktig transportåre, men òg ein stad for tilhengjarar av ekstremsport sidan brua er ein ideell for strikkhopping.

Kjelder 
 Varna.info.bg. Asparuhov most 
 Panoramabilde av Asparuhov most 

Denne artikkelen bygger på «Asparuhov most» frå ,  den 26. august 2020.  
 

Bruer i Bulgaria
Fritt frambygg-bruer
Bruer opna i 1976
1976 i Bulgaria
Bebresj viadukt

Bebresj viadukt er ei bjelkebru på motorovegen Hemus (eller A2) i Bulgaria. Ho ligg i Vitinja-passet i Balkanfjella, om lag 60 km aust for Sofia i ei høgd 1 050 meter over havet. Brua vart opna i 1985 og vart teikna av D. Dragoev, P. Mintsjev and Y. Todorov frå Moststroj AD. 

Viadukten er 720 m lang og har 12 spenn, som kvar er 60 meter lange. Ho stig 120 meter over bakken på det høgaste, og vert rekna som den høgaste brua på Balkan og i Bulgaria. Brua er ein ynda stad for strikkhopping på grunn av den store høgda over bakken.

Kjelder 
 Bebresj viadukt på Structurae

Denne artikkelen bygger på «Bebresh Viaduct» frå ,  den 11. mars 2007.  
 

Bruer i Bulgaria
Viaduktar
Bruer opna i 1985
1985 i Bulgaria
Belenski most

Belenski most eller Bjala bru er ei bogebru over elva Jantra nord i Bulgaria, om lag 1 km frå landsbyen Bjala i provinsen Ruse. Ho vart rekna som ei stor bragd under gjenoppbygginga av Bulgaria på midten av 1800-talet. 

Brua vart konstruert mellom 1865 og 1867 av den bulgarske arkitekten Kolju Fitsjeto etter ordre frå den tyrkiske statsmannen Mithat Pasha. Ho er 276 m lang og 6 m brei, med 14 bogar som kvar har ei seglingshøgd på 12 meter og dekorert med relief av dyr. Brua er laga av lokal kalkstein og kalksteinsmørtel. 

Belenski most vart skada under ein flaum i 1897, og om lag 130 meter av brua vart øydelagd. Ho vart rekonstruert mellom 1922 og 1923 med armert betong, men den opphavlege forma var uendra. 

Brua er ikkje eigna for moderne biltrafikk, og ei ny bru er bygd ved sida av den gamle (om lag 40 meter frå) for å ta seg av trafikken.

Bruer i Bulgaria
Bogebruer
Bruer opna i 1867
1867 i Bulgaria
Betongbruer
Pokritija most

Pokritija most (Покрития мост) er ei overbygd bru ved byen Lovetsj i Bulgaria. Brua kryssar elva Osam, og knyter saman den gamle (Varosja) og den nye delen av Lovetsj, og er kanskje det mest kjende landemerket i byen. 

I 1872 vart den gamle brua over elva nesten heilt øydelagd av ein flaum, og den lokale politisjefen gav ordre om at den vidkjende bulgarske byggjemeisteren Kolju Fitsjeto skulle byggje ei ny bru. Fitsjeto valde personleg materiale for trebrua, og alle innbyggjarane i Lovetsj medverka i byggeprosessen. Dei fattigare arbeida, medan dei rikare donerte pengar og betalte arbeidarane. Brua stod ferdig ferdig i 1874.

Den opphavlege brua hadde ei lengd på 84 meter og husa 64 butikkar. Ho vart derimot fullstendig øydelagd av ein brann natt til 3. august 1925. Ei meir moderne bru vart konstruert i 1931, men denne vart bytta ut med ein rekonstruksjon av Kolju Fitsjeto sitt design i 1981-1982. Den noverande brua er 106 meter lang og har 14 butikkar. Arktitekten bak denne brua var Zlatev.

Bruer i Bulgaria
Overbygde bruer
Bruer opna i 1874
1874 i Bulgaria
Trebruer
Djavolski most

Djavolski most er ei bogebru over elva Arda i Bulgaria. Ho ligg 10 km frå den bulgarske byen Ardino i Rodopifjella, og er ein del av eldgamal veg som knyter saman låglandet i Thrakia med den nordlege kysten av Egearhavet.

Ein er ikkje sikker på når Djavolski most vart bygd, og forskjellige kjelder seier alt frå 1300-talet til tidleg på 1600-talet. Brua er den største og mest kjende av sitt slag i Rodopifjella, er 56 meter lang og har tre bogar. Ho har òg fleire små hol i dei små bogane slik at ein kan lese av vassnivået i elva. Djavolski most er 3,5 meter brei, og hovudbogen er 11,5 meter høg. 

Brua vart erklært eit kulturminne 24. februar 1984.

Bilete

Kjelder 

 Journey.bg. Djavolski most
 Glavatarski han.com Djavolski most 

 Denne artikkelen bygger på «Dyavolski most (bridge)» frå , den 11. mars 2007. 

Bruer i Bulgaria
Bogebruer
Namn knytte til djevelen
Vennskapsbrua Giurgiu-Ruse

Vennskapsbrua Giurgiu-Ruse eller meir vanleg Donau-brua (bulgarsk Дунав мост, Dunav most) er ei fagverksbru av stål over Donau, som knyter den sørlege breidda i Bulgaria til den nordlege breidda i Romania mellom byane Ruse og Giurgiu. 

Brua opna 20. juni 1954 og var teikna av V. Andreev. Brua er 2,80 km lang, og er den einaste brua så langt over Donau mellom Bulgaria og Romania. Anna trafikk over elva førgår ved hjelp av ferjer. Brua har to etasjar, ein for veg (to felt), og ein for jarnbane, i tillegg til fortau for fotgjengarar. Det tok to og eit halvt år å byggje brua med hjelp frå Sovjetunionen. Vennskapsbrua Giurgiu-Ruse hadde lenge grensekontrollar på kvar side av brua. Etter 1. januar 2007 vart det ikkje lenger utført tollkontroll, og passkontroll vert berre utført ein stad av anten det bulgarske eller rumenske politiet, sidan grensa er ei indre grense i EU. Grensekontrollen vart heilt fjerna då Bulgaria og Romania vart ein del av Schengenavtalen.

Fagverksbruer
Bruer i Bulgaria
Bruer i Romania
Donau
Bruer opna i 1954
1954 i Bulgaria
1954 i Romania
Internasjonale bruer
Mustafa Pasja bru

Mustafa Pasja bru eller Starijat most (Старият мост) (Den gamle brua) er ei bogebru over Maritsa i Svilengrad, sør i Bulgaria. Ho vart opna i 1529, og er representativ for tidleg osmansk arkitektur. Brua er eit av symbola på Svilengrad, og er ei av årsakene til framgangen byen har hatt gjennom hundreåra. Ho er om lag 300 meter lang, 6 meter brei, og har 20 bogar. 

Ein flaum øydela nokre av bogane i 1766, og ein rekonstruksjon stod ferdig i 1809.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Old Bridge, Svilengrad» frå ,  den 11. mars 2007.  
 

Bruer i Bulgaria
Bogebruer
Bruer opna i 1529
1529 i Bulgaria
Biševo

Biševo (italiensk Busi) er ei øy i Adriahavet, som høyrer til Kroatia. Ho ligg ligg ved den dalmatiske halvøya, 5 km sørvest for øya Vis, og har eit areal på 5,8 km², og 19 innbyggjarar (i 2001). Øya består av kalkstein, og det høgaste punktet er Straženica på 239 m. På midten av øya er det dyrkande marker, medan nordsida av øya er dekt av furuskog, og sørsida av kratt eller berr stein. Sjøen rundt er rik på fisk. Hovudnæringa på øya er vindyrking og fiske.

Eit benediktinarkloster vart grunnlagd på Biševo i 1050 av Ivan Grlić (italiensk Giovanni Gherlich) frå Split, men det vart 200 år seinare forlate på grunn av trugselen for sjørøvarar. Kyrkja av St. Silvester er bevart nær ruinane av klosteret.

Der kysten er bratt er det mange grotter, og den mest vidkjende er Den blå grotta, som har vore tilgjengeleg sidan 1884, og som ein berre kan kome inn i med båt. Ho er 18 meter lang, 6 meter djup og 6 meter høg. Inngangen til grotta er berre 1,5 meter høg og 2,5 meter brei. Frå klokka 10 til 13 skin sollyset gjennom opninga av grotta, og reflekterer frå den kvite havbotn, slik at lyset i grotta vert blåfarga, og lekamar i vatnet sølvfarga.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Biševo» frå ,  den 11. mars 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Biševo på croatia-beaches.com
 Biševo på croatiatouristcenter.com 
 Biševo på nautic-apartments.com 
 Artikkel om Biševo

Bisevo
Tyrifjord videregående skole

Tyrifjord Videregående skole er ein vidaregåande skule skule som ligg i Hole kommune i Viken. Skulen høyrer til adventistsamfunnet, og kristentru er difor ein viktig del av skulemiljøet.

På TVS kan ein velje mellom treårig studiespesialiserande og toårig yrkesfagleg opplæring. På studiespesialiserande opplæring har ein retningane realfag, samfunnsfag og økonomi og språkfag. På yrkesfagleg opplæring har in toårig helse- og sosialfag-linje med retning helsefagarbeidar. Skulen har også allmennfagleg påbygging etter gammal reform. Allmennfagleg påbygging gjev studiekompetanse på lik linje med studiespesialiserende opplæring, og kan takast på eitt år. S

På skulen kan ein bu på internat eller vere dagelev.

Rektor ved skulen er Styrkår Dramstad.

Bakgrunnsstoff 
 Nettstaden til skulen

Vidaregåande skular i Viken
Hole kommune
Skipingar i 1958
Anders Frihagen

Anders Rasmus Frihagen ()  var ein norsk politikar og bankmann.
Han var statsråd i Nygaardsvoldregjeringa frå 1939 til 1945.

Frihagen var frå Åheim i Vanylven. Han avla eksamen ved Volda lærarskule i 1914 og var deretter eitt år lærar på Volda millomskule og gymnas. Gjekk sidan befalskurs før han studerte jus ved universitetet i Kristiania. Etter juseksamen i 1922 arbeidde han to år i Finansdepartementet. 1924-36 var han inspektør i Bank- og Sparebankinspeksjonen. I 1936 vart han sjef for den nyoppretta statlege industribanken.

Hausten 1939 vart arbeidarpartimannen Frihagen utnemnd til handelsminister. Våren 1940 fylgde han regjeringa heile vegen til Tromsø. Då regjeringa forlet landet i juni, vart Frihagen beordra til Stockholm. Mars 1942 vart han overflytta til London, der han nokre månader etter vart tildelt posten som forsyningsminister.

Sommaren 1945 gjekk han tilbake til direktørstillinga i Den norske Industribank og hadde denne til 1957. 1951-62 var han også direktør for Bankinspeksjonen. I fleire år var han styreformann i A/S Sydvaranger og sidan i A/S Frionor.

 Handelsminister 2. oktober 1939–7. juni 1940
 Regjeringa sin representant i Stockholm 7. juni 1940– april 1942 (Konsultativ statsråd : 7, juni 1940–7. oktober 1943)
 Forsynings- og gjenreisingsminister 1. oktober 1942–25. juni 1945

Kjelder 
 Store norske leksikon

Norske handelsministrar
Statsrådar i Regjeringa Nygaardsvold
Ap-statsrådar
Folk frå Vanylven
Kelly Clarkson

Kelly Brianne Clarkson () er ein amerikansk songar fødd i Texas. Ho var med i fyrste sesong av American Idol i 2002, og vann heile konkurransen. Då ho deltok i World Idol, vart ho likevel slått av Kurt Nilsen.

Kelly Clarkson er den idol-artisten som har hatt størst suksess i verda, om ein ser på platesal. Debutsingelen hennar, «A Moment Like This», kom rett inn på førsteplassen på US Billboard Hot 100 og laga ny rekord for det høgaste hoppet til førsteplassen i historia til topplista. Singelen blei den som selde mest i USA i 2002.

Diskografi 
 2003 – Thankful
 2004 – Breakaway
 2007 – My December
 2009 – All I Ever Wanted
 2011 – Stronger
 2012 – Greatest Hits - Chapter 1
 2013 – Wrapped In Red
 2015 – Piece by Piece

Bakgrunnsstoff 
Offisiell nettstad
 Kelly Clarkson Web

USA-amerikanske songarar
Folk frå Fort Worth
USA-amerikanske Idol-deltakarar
Idol-vinnarar
World Idol-deltakarar
Raudt

Raudt (R) er eit norsk sosialistisk parti. Partiet var stifta i 2007, etter at Arbeidaranes Kommunistparti (AKP) og Raud Valallianse (RV) var avvikla for å samle kreftene på ytste venstrefløy i Noreg i eit nytt politisk parti. Raud Ungdom heldt fram som ungdomsorganisasjonen til partiet Raudt.

Bjørnar Moxnes er partileiar frå 2012. Marie Sneve Martinussen og Silje Josten Kjosbakken er høvesvis første og andre nestleiar. Benedikte Pryneid Hansen er partisekretær. Leiaren i Raud Ungdom er Tobias Drevland Lund.

Ved stortingsvalet i 2017 vart leiaren i partiet, Bjørnar Moxnes, vald inn frå Oslo. Raudt fekk 2,4 prosent av stemmene på landsplan, mot 1,3 prosent i 2013. I Oslo fekk partiet 6,3 prosent, mot 3,2 prosent i 2013.

Politisk plattform 
Raudt har kamp mot forskjells-Noreg som si hovudsak. Partiet er ei samanslåing av Raud Valallianse (RV) og Arbeidernes Kommunistparti (AKP). Raudt er eit revolusjonært, sosialistisk parti. Målet til partiet er å skapa eit samfunn utan utbytting og undertrykking, og som byggjer på rettferd og solidaritet.

Raudt har sin historiske ideologiske bakgrunn i marxismen og maoismen. Partiet kallar seg ikkje kommunistisk, slik forløparen AKP gjorde. Mange medlemar kjem òg frå andre politiske miljø og tradisjonar, mellom anna har den trotskistiske organisasjonen Internasjonale Sosialistar slutta seg til partiet.

Historie 
I samband med skipinga av det nye partiet vart Raud Valallianse og Arbeidernes Kommunistparti lagde ned. Raud Ungdom held fram som ungdomsorganisasjonen til partiet. Det var 260 delegater til stades under skipingsmøtet på Håndverkeren i Oslo. Namnet «Raudt» vart valt med 128 stemmer mot 71. Andre framlegg til namn var Raudt Val og Solidaritet. Fram til oktober 2007 brukte partiet formelt namnet Raud Valallianse, på grunn av retningslinene i vallova.

Ved fylkestingsvalet i 2007 fekk RV/ Raudt 2,1 % av røystene, og gjorde sitt beste lokalval nokon gong sidan RV vart skipa. RV/ Raudt fekk i 2007 sin første ordførar i Risør kommune, der Knut Henning Thygesen vart vald i direkteval. Partiet har likevel ikkje slått gjennom på landsbasis i så stor grad som ein hadde håpa, trass i stor entusiasme rundt sjølve partidanninga og mange nye medlemar og sympatisørar. Det har vorte trekt fram fleire moglege årsaker til dette, mellom anna intern strid i partiet og den aukande blokkdanninga i rikspolitikken som følgja av det raudgrøne regjeringssamarbeidet. Ved stortingsvalet i 2009 oppnådde Raudt 1,3% av røystene. Dette var ein framgang frå dei siste vala, men stod likevel ikkje i stil med forventningane i partiet. Heller ikkje i Raudt sine satsingsfylke, Oslo og Hordaland, vart resultatet godt nok, og partiet fekk inkje stortingsmandat.

Partiet er frå 2017 for første gong representert på Stortinget, då  partileiar Bjørnar Moxnes vart vald inn for Oslo. Dei har representantar i fleire fylkesting og kommunestyre. Partiet har ingen ordførarar, men fire varaordførarar.

Valhistorikk

Leiing

Partileiarar 
 2007–2010 Torstein Dahle
 2010–2012 Turid Thomassen
 2012– Bjørnar Moxnes

Referansar

Bakgrunnsstoff 

 
Norske politiske parti
Sosialistiske parti
Skipingar i 2007
Brijuni

Brijuni eller Brioni er ei gruppe av tolv små øyar i Adriahavet, som høyrer til Kroatia. På andre sida av Fažanasundet ligg halvøya Istria på vestkysten av Kroatia. Den største øya, Veli Brijun (5,6 km²), ligg 2 km utanfor kysten. Øyane er kjend for å vere svært naturskjønne og er ein feriestad og ein nasjonalpark i Kroatia.

Historie
Brijuni hadde fleire romerske busetnadar i antikken, men opp til seint på 1800-talet vart øyane stort sett nytta for steinbrota sine, som hadde vore i drift i fleire hundreår. Øyane høyrte til Venezia frå mellomalderen, og stein frå øyane vart brukt til å byggje palass og bruer i byen. Øyane vart ein del av Napoleon sine Illyriske provinsar.

I 1815 vart øyane ein del av Kongedømet Austerrike, som seinare vart Austerrike-Ungarn. Under denne perioden forsynte steinbrota på øyane stein til Wien og Berlin. Då det vart oppretta ein marinebase i hamna i Pula, førte austerrikarane opp ei solid festning på øya Brioni, i lag med mindre festningar på nokre av dei andre øyane.

Den austerriksk-ungarske marinen drog bort frå festninga, og i 1893 kjøpte den wienske forretningsmagnaten Paul Kupelwieser heile halvøya og oppretta ein eksklusiv feriestad. Det vart bygd hotell av første klasse, restaurantar, strender, eit kasino, ein marina og området vart den fremste feriestaden langs den austerrikske rivieraen. Kupelwieser oppretta og ein seglregatta, ein golfbane og fleire musikk- og litteraturhendingar. Øyane vart ein populær feriestad for den øvre klassen i Wien, og vart vitja av fleire i kongefamilien, den rike europeiske eliten og aristokratar.

I 1918, etter den første verdskrigen, vart Brioni ein del av Italia. Karl Kupelwiser, son av grunnleggjaren, prøvde å oppretthalde feriestaden, men etter den økonomiske krisa på 1920-talet, gjekk han konkurs og tok sjølvmord. I 1930 tok den italienske staten over drifta av øyane.

I 1945, etter den andre verdskrigen, vart Brijuni ein del av Jugoslavia, og kommunistleiaren Josip Broz Tito, gjorde øyane om til sin personlege sommarresidens. Den slovenske arkitekten Jože Plečnik teikna ein paviljong for Tito. Nesten 100 utanlandske statsleiarar vitja Tito på øyane hans, i tillegg til filmstjerner som Elizabeth Taylor, Richard Burton, Sophia Loren, Carlo Ponti og Gina Lollobrigida. Tito døydde i 1980, og i 1983 vart øyane erklært ein nasjonalpark av Jugoslavia.

I 1991 fekk Kroatia sjølvstende, og gjorde øyane om til eit internasjonalt konferansesenter. Fire hotell på Veli Brijun vart opna på nytt, i tillegg til ein safaripark, som inneheld dyr som vart gjeve til Tito. Den internasjonale poloturneringa, som går tilbake til Karl Kupelwieser si  tid i 1924, vart gjenoppretta i 2004.

Kjelde

Bakgrunnsstoff
Brijuni nasjonalpark 
Brijuni Polo Classic
Brijuni bilder

Øyar i Kroatia
Nasjonalparkar i Kroatia

lt:Brijuni nacionalinis parkas
hu:Brioni Nemzeti Park
Saxe Bjørkedal

Saxe Bjørkedal () var ein viktig norsk tradisjonsberar for trebåtar og båtbygging.

Han vart fødd i Bjørkedalen i Volda kommune, og lærte båtbygging i tradisjonen der.
Han dreiv aktivt granskingsarbeid på gamle trebåtar og rekonstruert fleire.

Dei viktigaste rekonstruksjonsarbeida:
 Bygde oppatt eit fjørefar av gamal båtmaterial som vart funne på sjøbud i Nupen, Hallebygda, Sande. Noko nytt material vart sett inn.
 Bygde oppatt sunnmørottring av gamal båtmaterial som vart funnen på naustvegg på Viddal, Ørsta. Ferdig 1991. Noko ny material vart sett inn
 Rekonstruerte og laga modell av sunnmørsjekt (som vart bygd i full storleik i 2000, Anna Olava) ut frå sjøbudmaterialar funne på Håkonsholmen, Ulstein

I 2002 fekk Saxe Bjørkedal Kongens Fortenestemedalje i gull for det store og viktige arbeidet han hadde gjort for norsk kystkultur. 
Han bygde mange båtmodellar. Nokre av dei er brukte til kyrkjeskip. Likeeins bygga han feler, og var spelemann.

Han var bror til Sigurd Bjørkedal.

Saxe Bjørkedal var busett i Flora kommune

Bakgrunnsstoff 
 Kongens gull til Saxe Bjørkedal 

Folk frå Flora
Folk frå Volda
Kongens fortenestmedalje i gull
Norske båtbyggjarar
Čiovo

Čiovo (italiensk Bua) er ei lita øy i Adriahavet utanfor kysten av Kroatia med eit areal på 28,8 km² (lengd 15,3 km, breidd opp til 3,5 km) og eit folketal på 4 455 (2001). Den høgaste toppen på øya er 218 m (Rudine, italiensk Monte Bua).

I løpet av eit år fell det normalt 900 mm nedbør her.

Čiovo ligg sentralt i Dalmatia, og vernar byen Trogir og Kaštelabukta. Bortsett frå Trogir ligg det fleire landsbyar på øya Arbanija (Arbania) , Žedno (Nogaro) , Okrug Gornji (Cerchio Superiore), Okrug Donji (Cerchio Inferiore), Slatine (Arona) og Prizidnica (Bua) .

Vegetasjonen er typisk for Middelhavet, og består stort sett av krattvegetasjon (steineik, myrt, burot, einer osv.). På nordsida (som er utsett for boravinden) er det skog av furu og sypress. Det er rikt jordbruk på øya, og det vert dyrka oliven, fiken, mandel, vin og sitrusfrukter.

Historie 

I mellomalderen hadde Čiovo mange landsbyar og var ein stad for spedalske. Ein har funne spor av den før-romanske kyrkja av St. Peter nær Slatine. Mellomalderkyrkja St. Mavro og den før-romanske kyrkja Jomfru Maria nær sjøen (Gospa pokraj mora) er bevart i Žedno. Folketalet auka på Čiovo auka på 1400-talet då flyktningar flykta frå ottomanarane.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Čiovo» frå ,  den 11. mars 2007.  
 

Ciovo
Hofgeismar

Hofgeismar er en by i den tyske delstaten Hessen med rundt 16.000 innbyggjarar. 
Byen ligg rundt 25 km nord for Kassel.

Byen er nemnd første gong nemnd i eit skjøte frå 1082, som Hovegeismari.

Han har fleire mellomalderbygg, mellom anna ei kyrkje frå 1100-1300-talet og rådhuset frå 1300-talet.

Bakgrunnsstoff

Bakgrunnsstoff

byar i Hessen
byar i Tyskland
Hessen
Magnar Åm

Magnar Åm () er ein norsk komponist. 

Han er utdanna organist og kantor frå det dåverande Bergen Musikkonservatorium (no Griegakademiet), og har studert komposisjon med Ketil Hvoslef i Bergen og Ingvar Lidholm ved Kungliga Musikhögskolan i Stockholm. Han har Statens garantiinntekt. Han er busett i Volda, der han i tillegg til komponistverksemda òg arbeider med barne- og ungdomskor. Der har han i fleire år vore dirigent for ungdomskoret Digitalis, der hovudtyngda av repertoaret har vore nyare musikk, deriblant fleire verk av Åm sjølv. Oder 2006 han vann den europeisk komponistenpris i Berlin for sitt musikkstykke „‘tisn’t the snow falling, it’s us leaving the ground“. Han vart tildelt Arne Nordheims komponistpris for 2009. 

Magnar Åm er son til skulestyraren og forfattaren Olav Åm.

Antydning

Bakgrunnsstoff 

Åm, Magnar
Folk frå Leikanger
Folk frå Trondheim
Folk frå Volda
Melodi Grand Prix 1969-låtskrivarar
Drvenik Mali

Drvenik Mali er ei øy i Adriahavet utanfor kysten av Kroatia. Ho ligg utanfor Dalmatia, vest for Drvenik Veliki, 8 nautiske mil frå Trogir. Ho har eit areal på 3,3 km², og eit folketal på 54 (2001). Kysten er ujamn og sjøen rundt øya er grunn, og derfor passande for fiske. Det høgaste punktet på øya er 79 meter høgt. Hovudnæringane på øya er jordbruk (stort sett oliven), fiske og turisme.

Kjelder 

Øyar i Kroatia
Drvenik Veliki

Drvenik veliki (av og til kalla Drvenik veli) er ei øy i Adriahavet utanfor kysten av Kroatia. Ho ligg utanfor Dalmatia, nordvest for Šolta, og 1,8 km frå fastlandet. Arealet hennar er 12,07 km², og ho har eit folketal på 168 (2001). Det høgaste punktet er 178 meter høgt. Den største busetnaden på øya er Drvenik, og øya vart først busett på 1400-talet. I kroatiske nedskrivingar frå 1200-talet vert øya kalla «Gerona» eller «Giruan». Hovudnæringane på øya er jordbruk, fiske og turisme. Kysten av øya består av mange sand- og grusstrender.

Kjelder 

Øyar i Kroatia
Dugi Otok

Dugi Otok (kroatisk for «Lang øy») er ei øy i Adriahavet utanfor kysten av Kroatia. Ho ligg utanfor Dalmatia, vest for Zadar.

Ho er den største og austlegaste av Dei zadariske øyane, og har fått namnet sitt frå den karakteristiske forma (ho er 45 km lang og 5 km brei). Det høgaste punktet strekkjer seg opp mot 300 meter, og mange av dei høgareliggande områda er dekte av strandfuru. Vestkysten er høg og kupert, og mange av landsbyane ligg tett i tett på austsida. Desse er mellom anna Sali, den største, og Božava, Dragove, Soline, Brbinj, Luka, Polje, Verona, Savar, Veli Rat, Zaglav og Žman. Ein naturpark, Telašćica dekkjer den sørlege delen av øya, og ligg ved sida av nasjonalparken Kornati. I landsbyen Veli Rat ligg det eit flott fyr.

Fiske er ein av hovudnæringane her, men før i tida vart det òg produsert salt. Den vakre øya med middelhavsklima og italiensk kultur får få turistar. Olivenolje, fiken, ost og vin i lag med sjømat utgjer ein stor del av dietten til dei fastbuande. Det ligg fleire romerske ruinar på øya.

Øyar i Kroatia
Cabimas

Cabimas er både ein by og ein kommune i delstaten Zulia, i Venezuela. Byen blir òg kalla La Cenicienta, 'Askepott'. Han er hovudbyen for petroleumsproduksjonen ved Maracaibosjøen.

Kommunen grensar i nord mot kommunar Santa Rita og Miranda, i vest til Maracaibosjøen, i aust mot delstaten Falcón og i sør mot kommunar Simón Bolivar og Lagunillas.

Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Cabimas» frå , den 5. november 2010.

Bakgrunnsstoff 

Byar i Venezuela