alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Stretch av Scott Walker

Stretch er det niande studioalbumet til den amerikanske songaren Scott Walker. Det kom ut i november 1973, men selde dårleg. Det var det første soloalbumet til Walker for CBS/Columbia etter han gjekk frå Philips Records.

Dei fleste av songane på albumet var coverversjonar, fleire av låtskrivarar Walker hadde spelt songar av før, som Randy Newman og Jimmy Webb. Den einaste nye songen, «Someone Who Cared», vart skriven av albumprodusenten Del Newman. Albumet vart spelt inn i 1973 i Nova Studios i Marble Arch i London. Albumet fekk dårleg kritikk då det kom ut i november 1973. Albumet vart gjeve ut på CD i 1997 av BGO Records i lag med det tiande studioalbumet til Walker, We Had It All, frå 1974.

Mottaking

Stretch fekk dårleg kritikk frå musikkpressa.

Innhald

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stretch (album)» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Scott Walker-album
Musikkalbum frå 1973
Columbia Records-album
How I Got to Memphis

«How I Got to Memphis» er ein song skriven Tom T. Hall og spelt inn av den amerikanske countryartisten Bobby Bare. Han kom ut i august 1970 som den første singelen frå albumet This Is Bare Country.

Mottaking
Ei melding som stod i Billboard kalla songen «mektig Tom T. Hall-materiale, og ein av dei ebste framføringane til Bare.»

Lister
Versjonen til Bobby Bare låg 16 veker på Hot Country Songs-lista, og nådde tredjeplassen.

Deryl Dodd-versjonen

Seint i 1996 spelte Deryl Dodd songen for debutalbumet sitt, One Ride in Vegas. Songen var den andre singelen frå albumet. I staden for ei B-side inneheld resten av singelen klipp frå albumet.

Don Yates frå  Country Standard Time kalla versjonen til Dodd «lidenskapleg».

Lister
Dodd-versjonen låg 20 veker på Hot Country Songs og nådde 36. plass tidleg i 1997.

Andre versjonar
 Scott Walker spelte songen i 1974 på albumet Stretch.
 Rosanne Cash spelte songen i 1982 på albumet hennar Somewhere in the Stars.
 Buddy Miller spelte songen i 1995 på albumet Your Love and Other Lies.
 Solomon Burke spelte songen i 2006 på albumet Nashville.
 JT Lauritsen & The Buckshot Hunters fra Norge, har også en versjon av denne. På albumet Squeezeboxing som kom ut i 2007.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «How I Got to Memphis» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1970
Singlar frå 1970
Singlar frå 1996
Bobby Bare-songar
Scott Walker-songar
Rosanne Cash-songar
Deryl Dodd-songar
Songar skrivne av Tom T. Hall
Use Me av Bill Withers

«Use Me» er ein song skriven og spelt inn av Bill Withers og gjeven ut i 1972 på albumet Still Bill. Han var den nest største hitten i USA, og kom ut i september 1972, og nådde seinare andreplassen på Billboard Hot 100. Songen selde til gullplate.

Innhald 
Songaren klagar over råda han får av venene sine, som verkar å heile tida prøve å snakke songaren ut av romantiske forhold der dei meiner songaren vert «brukt». Men songaren er ikkje i tvil om at han vil halde fram slik tinga er og indikerer at nyt å verte «brukt». 

Til slutt, medan songen tonar ut, innrømmer songaren: «it aint too bad the way you're using me, 'cause I sure am using you to do the things you do».

Bruk i populærkulturen
Songen er nytta som bakgrunnsmusikken Alice Eve set på i filmen She's Out of My League, for ein klinescene på sofaen. 
Han vart nytta i filmen Anchorman: The Legend of Ron Burgundy når hovudrolla møter ei jente på ein fest. 
Han vart nytta i filmen Any Given Sunday når Dennis Quaid si rolle kjem attende som quarterback for the Sharks.
Han vert nytta i den første episoden av HBO-serien The Wire og vert spelt i den første scenen til Orlando's.
Han vart nytta i American Beauty og på filmmusikkalbumet som følgde. 
Han vart nytta i 1997 i filmen Boogie Nights.

Andre versjonar
Mange andre artistar har spelt inn songen, som: 

 Widespread Panic 
 Aaron Neville 
 Fiona Apple 
 Better Than Ezra
 Slash's Blues Ball
 D'Angelo
 Hootie & the Blowfish
 The House Jacks
 Eran James 
 Esther Phillips
 Al Jarreau 
 Grace Jones, i 1981 på albumet Nightclubbing

 Isaac Hayes
 Jim White 
 Kimiko Kasai
 Tenth Avenue North
 Raw Stylus
 Liza Minnelli, i 1973 på albumet The Singer
 Holly Golightly
 Lindsay Mac
 My Brightest Diamond
 Walter "Wolfman" Washington
 Rick Braun from "Kisses in the Rain» (2001)
 Junior Wells

 Fred Wesley & The J.B.'s
 Som ein duett mellom Mick Jagger og Lenny Kravitz
 Som ein duett mellom Alicia Keys og Rob Thomas
 Ben Harper
 Zoobombs
 Rockapella
 Omar
 UGK

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Use Me (Bill Withers song)» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1972
Singlar frå 1972
Bill Withers-songar
Songar skrivne av Bill Withers
Liza Minnelli-songar
Scott Walker-songar
Aaron Neville-songar
Mick Jagger-songar
Lenny Kravitz-songar
Al Jarreau-songar
Grace Jones-songar
Isaac Hayes-songar
Alicia Keys-songar
Ben Harper-songar
We Had It All

{{infoboks musikkalbum
| tittel        = We Had It All
| format       = Studioalbum
| artist      = Scott Walker
| utgjeve    = August 1974
| innspeling    = 1973-1974, Nova Studios, Marble Arch, London
| sjanger       = Pop, country, countrypop
| lengd      = 34:37
| selskap       = Columbia
| produsent    = Del Newman
| førre  = Stretch(1973)
| kronologi = ja  
| neste  = Climate of Hunter(1984)

}}We Had It All er det tiande studioalbumet til den amerikanske songaren Scott Walker. Det kom ut i august 1974, men selde dårleg. Dette var det siste studioalbumet til Walker på ti år, men han var med på ei attforeining av The Walker Brothers i mellomtida.

Fire av ti songar på albumet vart skrivne av Billy Joe Shaver og hadde tidlegare vore gjeve ut på Waylon Jennings sitt Honky Tonk Heroes i 1973. Albumet vart spelt inn i august 1974 i Nova Studios i Marble Arch i London. Albumet kom ut seint i 1974 og fekk generelt dårleg kritikk. Albumet kom ut på ny på CD i 1997 på BGO Records i lag med det førre studioalbumet hans, Stretch'' frå 1973.

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «We Had It All» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Scott Walker-album
Musikkalbum frå 1974
Columbia Records-album
Songen We Had It All

«We Had It All» er ein song skriven av Troy Seals og Donnie Fritts, og opphavleg spelt inn av Waylon Jennings i 1973 på albumet Honky Tonk Heroes. Han har sidan vorte spelt inn av mange andre artistar, som Rita Coolidge, Dobie Gray, Susan Jacks, Willie Nelson, Dolly Parton, the Rolling Stones, Rod Stewart, Tina Turner, Conway Twitty og Dottie West.

Lister

Waylon Jennings

Conway Twitty

Dolly Parton

Dolly Parton spelte inn songen i 1984 for albumet The Great Pretender. Ein miks av songen vart sidan gjeven ut i 1986 på albumet Think About Love, og som singel det same året. Dette var den siste singelen som Parton fekk inn på lista medan ho var på RCA.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «We Had It All (song)» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1973
Singlar frå 1973
Singlar frå 1983
Singlar frå 1986
Waylon Jennings-songar
Conway Twitty-songar
Dolly Parton-songar
Scott Walker-songar
Tina Turner-songar
Willie Nelson-songar
Rolling Stones-songar
Rita Coolidge-songar
Rod Stewart-songar
Conway Twitty-songar
Delta Dawn

«Delta Dawn» er ein song skriven av Larry Collins og Alex Harvey (må ikkje forvekslast med den skotske rockeartisten Alex Harvey), mest kjend som ein countryhit frå 1972 med Tanya Tucker og ein førsteplass for Helen Reddy i 1973.

Tekst
Hovudpersonen er ei falma Southern belle-kvinne frå Brownsville i Tennessee, som 41 år gammal no er besett av minna av ein omflakkande friar som ho møtte for lang tid sidan.

Bakgrunn og innspeling
Den første innspelinga av «Delta Dawn» vart gjort av Harvey for albumet sitt med same namn i november 1971. Sjølv om Harvey varma opp for Helen Reddy på the Troubadour i januar 1972, verkar det ikkje som om Reddy skal ha fanga opp songen då.

Dianne Davidson, som song korsong for Harvey si innspeling var den første artisten som spelte ein coverversjon av songen, og denne nådde lista i 1971-1972. Tracy Nelson, som òg song korsong på Harvey-innspelinga, spelte «Delta Dawn» på konsertane sine. Etter å ha høyrt Nelson synge «Delta Dawn» ved Bottom Line i New York City, byrja Bette Midler å spele songen i repertoaret sitt. Den  Nashville-baserte produsenten Billy Sherrill høyrte Midler synge «Delta Dawn» på The Tonight Show og ønskte å signere kontrakt med ho for Epic Records så ho kunne spele inn songen. Då han fann ut at Midler alt hadde kontrakt med Atlantic Records, spelte Sherrill inn songen med Tanya Tucker som nyleg hadde kome til Epic og Tucker-versjonen kom ut i april 1972 og nådde sjetteplassen på C&W-lista den våren.

Produsenten Tom Catalano laga akkompagnementet for «Delta Dawn», og kopierte meir eller mindre akkompagnementet frå Tucker-versjonen, og trass i at Catalano hadde arbeidd med Helen Reddy, vart songen først tilbydd Barbra Streisand, som avslo. Catalano gav dermed songen til Reddy.

I mellomtida hadde Bette Midler spelt inn «Delta Dawn» for debutalbumet hennar The Divine Miss M, der den bluesaktige versjonen var planlagt som den første singelen. I juni 1973 gav Reddy ut sin versjon på singel, to dagar før Midler, og Midler måtte dermed snu singelen, slik at den opphavlege B-sida «Boogie Woogie Bugle Boy» vart singelen som vart sendt til radiostasjonane. Reddy sin versjon nådde Topp 10 den 18. august 1973 og den 15. september 1973 låg songen på toppen av singellista i USA. I Australia, der Reddy kom frå, låg singelen fem veker på toppen av lista. Versjonen gjekk òg opp til 13. plass på lista i Sør-Afrika hausten 1973. 

The Statler Brothers spelte inn «Delta Dawn» og gav han ut i 1973 på albumet The Statler Brothers Sing Country Symphonies in E Major.

Scott Walker spelte inn songen i 1974 for albumet We Gave It All.

I komiserien Friends syng Monica ein versjon av songen i den 13. episoden i den 9. sesongen.

Lister (Tanya Tucker)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Delta Dawn» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1972
Singlar frå 1973
Helen Reddy-songar
Tanya Tucker-songar
Bette Midler-songar
Scott Walker-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Debutsinglar
Songar produserte av Billy Sherrill
Track Three

«Track Three» (uformelt kalla «Delayed») er ein song skriven og spelt inn av den amerikanske songar-låtskrivaren Scott Walker i 1983. Det var den åttande solosingelen til Walker i Storbritannia og vart gjeven ut i mars 1984 for å marknadsføre comeback-albumet Climate of Hunter. Det vart laga ein stilmessig svartkvit musikkvideo til singelen. Singelen gjekk inn på salslistene. Det var den einaste singelen han gav ut i 19890-åra og den siste som kom ut i Storbritannia.

«Track Three» er òg berre den tredje A-sida som er skriven av Walker. Så langt har Walker berre skrive fire av singlane sine. Dei andre er «Deadlier Than the Male» (1966), «The Electrician» (1978) og «Man From Reno» (1993). B-sida til singelen var den einaste coverversjonen på Climate of Hunter, «Blanket Roll Blues». Denne songen hadde opphavleg vorte framført i filmen The Fugitive Kind i 1959, sungen av Marlon Brando. Teksten er den einaste Tennessee Williams skreiv.

Innspeling og musikk
Walker skreiv «Track Three» i lag med resten av Climate of Hunter i  august og september 1983. Han vart spelt inn i The Town House, EMI og Sarm West Studios frå oktober til desember same året og vart produsert av Peter Walsh og Scott Walker.

Walker valde å gje denne songen, og tre andre på albumet, ein numerisk tittel etter plasseringa på albumet. Dette kom visstnok av at han ikkje ønskte at tittelen skulle prege eller overless songane, slik at ei tekstlinje vart viktigare enn ei anna.

Innhald

Medverkande
 «Track Three»
 Mo Foster - bass
 Brian Gascoigne - klaverinstrument
 Peter Van Hooke - trommer
 Mark Isham - trompet
 Billy Ocean - harmonivokal
 Phil Palmer - gitarar
 Ray Russell - gitarar

 «Blanket Roll Blues»
 Mark Knopfler - gitarar

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Track Three» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Singlar frå 1984
Songar skrivne av Scott Walker
Scott Walker-songar
Pola X av Scott Walker

Pola X er eit filmmusikkalbum til Léos Carax-filmen med same namn komponsert og produsert av den amerikanske songaren Scott Walker. Albumet inneheld òg bidrag frå Smog, Sonic Youth, Fairuz, Nguyên Lê og M. Luobin Wang. Det kom ut 17. mai 1999 og var det første filmmusikkalbumet til Walker.

Albumet vart spelt inn i Paris ved Studios Davout, og i London ved Lansdowne Recording Studio og Air Studios. Det fekk positive meldingar då det kom ut i mai 1999. Dei fleste av komposisjonane til Walker vart sidan gjevne ut på den femte disken på samleboksen 5 Easy Pieces.

Walker følgde opp filmmusikkarbeidet på Pola X med musikk for danseframsyningane  And Who Shall Go to the Ball? And What Shall Go to the Ball? i 2007 for det London-baserte dansekompaniet CandoCo og ROH2-produksjonen av Jean Cocteau sin Duet for One i 2011. Før dette albumet hadde Walker hatt tradisjon for å spele songar frå filmar og medverka med songar til fleire filmar, mellom anna «The Rope and the Colt» i 1969 for Une corde, un colt, «I Still See You» i 1971 for The Go-Between, «Man from Reno» i 1993 for Toxic Affair og «Only Myself to Blame» i 1999 for The World Is Not Enough OST.

Mottaking

Pola X fekk middels til positiv kritikk av dei fleste kritikarane.

Innhald
Alle komposisjonane er skrivne og framførte av Scott Walker utanom der andre er nemnde.

Medverkande
 Jean-Claude Dubois - Dirigent
 Geoff Foster - Miksing
 Paris Philharmonic Orchestra
 Brian Gascoigne - Orkestrering 
 Scott Walker - produsent

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Pola X (soundtrack)» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Scott Walker-album
Filmmusikkalbum frå 1999
Eksperimentelle rockealbum
And Who Shall Go to the Ball? And What Shall Go to the Ball?

And Who Shall Go to the Ball? And What Shall Go to the Ball? er eit album gjeve ut av songaren og komponisten Scott Walker. Albumet var opphavleg bestilt som eit dansestykke for handikappe og ikkje-handikappa dansarar i dansekompaniet CandoCo, koreografert av Rafael Bonachela. Ein video med utdrag frå framføringa kan ein finne på nettsida til CandoCo

Albumet vart gjeve ut i berre 2500 eksemplar.

sporliste 
Alle songar av Scott Walker

Medverkande  

 London Sinfonietta - orkester
 Philip Sheppard - cello
 Alasdair Malloy - perkusjon
 Bradley Grant - saksofon, fløyte
 Andy Findon - saksofon, fløyte
 Peter Walsh - programmering, effektar, lydmanipulasjon
 Mark Warman - orkestrering, programmering, effektar

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «And Who Shall Go to the Ball? And What Shall Go to the Ball?» frå ,  den 3. mai 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 2007
4AD-album
Scott Walker-album
Fasano

Fasano er ein by og ein kommune i provinsen Brindisi i regionen Puglia i Italia. Kommunen har vel 39 000 ibuarar (2012) og eit areal på 128,9 km². Byen Fasano ligg 118 meter over havet, 50 km nordvest for provinshovudstaden Brindisi og like langt søraust for Bari.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Fasano» frå ,  den 3. mai 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Ostuni

Ostuni er ein by og ein kommune i provinsen Brindisi i regionen Puglia i Italia. Kommunen har knapt 32 000 ibuarar og dekker eit areal på 223 km². Byen Ostuni ligg på tre åstoppar, 207 meter over havet og i kring åtte kilometer frå kysten mot Adriahavet.

Næringslivet er basert på turisme og dyrking av oliven og druer.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ostuni» frå ,  den 3. mai 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Mesagne

Mesagne, på lokaldialekta: Misciagni, er ein by og ein kommune i provinsen Brindisi i regionen Puglia i Italia. Kommunen har om lag 27 600 ibuarar (2012) og eit areal på 122 km². Byen Mesagne ligg 72 meter over havet, 15 km sørvest for provinshovudstaden Brindisi.

Næringslivet er basert på turisme og dyrking av oliven og druer.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mesagne» frå ,  den 3. mai 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Grottaglie

Grottaglie er ein by og ein kommune i provinsen Taranto i regionen Puglia i Italia. Kommunen har 32 500 ibuarar og eit areal på 101 km². Byen ligg 133 meter over havet, 23 km aust for provinshovudstaden Taranto.

Økonomien er basert på dyrking av druer og produksjon av keramikk, samt framstilling av olivenolje og ulike frukt-dessertar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grottaglie» frå ,  den 3. mai 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Manduria

Manduria er ein by og ein kommune i provinsen Taranto i regionen Puglia i Italia. Kommunen har i kring 31 000 ibuarar (2012) og eit areal på 197 km².

Manduria, som fekk byprivilegium i 1895, ligg 79 meter over havet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Maduria» frå ,  den 3. mai 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Massafra

Massafra er ein by og ein kommune i provinsen Taranto i regionen Puglia i Italia. Kommunen har 32 500 ibuarar og eit areal på 125 km². Byen ligg 110 meter over havet, fem kilometer nordom kysten mot Tarantobukta og 18 km nordvest for provinshovudstaden Taranto.

Massafra er vide kjend for sine holebustader og ei grottekyrkje med veggmåleri.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Massafra» frå ,  den 3. mai 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Ginosa

Ginosa er ein by og ein kommune i provinsen Taranto i regionen Puglia i Italia. Kommunen har 22 500 ibuarar og dekker eit areal på 187 km². Byen ligg 240 meter over havet, 54 km vest for provinshovudstaden Taranto.

Ved kysten mot Tarantobukta ligg landsbyen Marina di Ginosa. Her overnattar årleg om lag 100 000 turistar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ginosa» frå ,  den 3. mai 2014.  
 

Byar i Puglia
Byar i Italia
Stortingsrepresentantar 1892-1894

Stortingsrepresentantar 1892-1894 er ei liste over stortingsrepresentantane i valperioden frå 1892 til 1894. Stortinget hadde totalt 114 representantar, fordelt med 63 til Venstre, 35 til Høgre og 15 til Moderate Venstre. For ein representant manglar partitilknyting.

Landkrinsar

Smaalenenes Amt

Akershus Amt

Hedemarkens Amt

Kristians Amt

Buskerud Amt

Jarlsberg og Larviks amt

Bratsberg Amt

Nedenes amt

Lister og Mandal amt

Stavanger amt

Søndre Bergenhus Amt

Nordre Bergenhus Amt

Romsdals Amt

Søndre Trondhjems Amt

Nordre Trondhjems Amt

Nordlands Amt

Tromsø Amt

Finmarkens Amt

Bykrinsar

Fredrikshald

Sarpsborg

Fredrikstad

Moss og Drøbak

Kristiania, Hønefoss og Kongsvinger

Lillehammer, Hamar og Gjøvik

Drammen

Kongsberg

Holmestrand

Tønsberg

Larvik og Sandefjord

Brevik

Porsgrund

Skien

Kragerø

Østerrisør

Arendal og Grimstad

Kristiansand

Flekkefjord

Stavanger og Haugesund

Bergen

Aalesund og Molde

Kristiansund

Trondhjem og Levanger

Tromsø og Bodø

Hammerfest, Vardø og Vadsø

Kjelder
Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste 
Denne artikkelen bygger på «Liste over stortingsrepresentanter 1892–1894» frå , den 4. mai 2014, revisjon 10083153 

 
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Stortingsrepresentantar 1892-1894
Fort McHenry

Fort McHenry er ei stjernefestning i Baltimore i Maryland og eit nasjonalmonument i USA. Festninga er best kjend for å ha forsvart seg mot britisk bombardement under slaget om Baltimore som stod den 13-14 september 1814 under 1812-krigen. Hendinga inspirerte Francis Scott Key til å skriva det som blei den amerikanske nasjonalsongen, «The Star-Spangled Banner».

Fort McHenry ligg ved hamna i Baltimore. Den første festninga på staden, Fort Whetstone, blei bygd under den amerikanske sjølvstendekrigen for å forsvara byen mot eit mogleg britisk åtak. Denne festninga var stjerneforma, men laga av jordvollar. Festninga fekk murveggar frå 1798 til 1803, etter at den amerikanske kongressen hadde gått inn for å verna kysten som følgje av Napoleonskrigane. Festningen blei kalla opp etter James McHenry frå Maryland, ein tidleg krigsminister i USA.

Slaget om Baltimore fann stad 13.-14. september 1814, kort tid etter at britane hadde teke og brunne ned viktige delar av Washington. Festninga blei bombardert i 25 timar, men forsvarte hamna i Baltimore. Då Key framleis kunne sjå eit digert amerikansk flagg heist over festninga neste morgon, etter at bombardementet hadde stilna, visste han at slaget var vunne. Kort tid etter skreiv han diktet «The Defence of Fort M'Henry», som seinare blei til nasjonalsongen «The Star-Spangled Banner».

Festninga blei vidare bygd ut frå 1829 til 1842 med større kanonar og høgare etasjar. Under krigen mot Mexico (1846-1848) trente fleire styrkar her. Under den amerikanske borgarkrigen, då Baltimore blei halden av Nordstatane, blei festninga noko brukt som fengsel - for kongressmenn frå Maryland (for å hindra dei frå å stemma for lausriving frå føderasjonen) og for sørstatssoldatar.

Den siste millitæravdelinga, 141st Coastal Artillery Company, forlét Fort McHenry den 20. juli 1912. Under første verdskrigen blei bygningen brukt som sjukehus. Etter krigen blei festninga gjort om til nasjonalpark og restaurert til slik det såg ut på 1800-talet. Festninga har no status som «National Monument and Historic Shrine», og er underlagd National Park Service i USA. Fort McHenry kan vitjast som museum, med omvisingar og demonstrasjonar. Det blir også halde ulike tilstelningar her, som ved «National Flag Day», «Civil War Weekend» og «Defenders' Day».

Kjelder

«O! say can you see,...», nps.gov
«History of Fort McHenry», nps.gov
«Plan Your Visit», nps.gov

Bakgrunnsstoff
 Offisiell nettstad

Nasjonalmonument i USA
Museum i Maryland
Turistmål i Maryland
Baltimore
USA-amerikansk militærhistorie
Byggverk i Maryland