alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
If Leaving Me Is Easy

«If Leaving Me Is Easy» er ein song av Phil Collins frå albumet Face Value i 1981. Han vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet og nådde 17. plassen i Storbritannia. Han vart ikkje gjeven ut som singel i USA. Collins syng i ein høg falsett i refrenget.

Eric Clapton si rolle
Dette var den første av to singlar med Eric Clapton. Den andre singelen var «I Wish It Would Rain Down» frå det siste albumet til Collins i 1980-åra, ...But Seriously. Clapton spelte òg dobro for «The Roof is Leaking» som ikkje vart nytta i den endelege utgåva.

Konsertversjonar
Collins avslørte under «Making of Face Value»-episoden i Classic Albums at han ikkje ønskte å spele songen på konsertar lenger etter 1985, fordi han mislikte at publikum ropte og skreik i staden for å vere stille under denne songen.

Lister

Medverkande
Phil Collins: Rhodes, trommer, vokal, Prophet
Alphonso Johnson: Bass
Eric Clapton: Gitar
Daryl Stuermer: Gitar
Don Myrick: Altsaksofon
Rahmlee Michael Davis and Michael Harris: Flugelhorn
Strykarar arrangert av Arif Mardin

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «If Leaving Me Is Easy» frå ,  den 6. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1981
Singlar frå 1981
Phil Collins-songar
Songar skrivne av Phil Collins
Songar om skilsmisse
Rockeballadar
Rhythm and blues-balladar
Virgin Records-singlar
Songar produserte av Phil Collins
Songar produserte av Hugh Padgham
Nordiske greiner under vinter-OL 1994

Nordiske greiner på ski under vinter-OL 1994 på Lillehammer bestod av 15 øvingar. Fem av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla både i langrenn, kombinert og skihopping. Langrenssøvingane vart avvikla kring Birkebeineren skistadion, hopprenna i Lysgårdsbakkene.

Langrenn menn

10 km klassisk stil

Dato: 17. februar 1994

10 + 15 km jaktstart

Dato: 19. februar 1994

30 km fristil

Dato: 14. februar 1994

50 km klassisk stil

Dato: 27. februar 1994

4 x 10 km stafett

Langrenn kvinner

5 km klassisk stil

Dato: 15. februar 1994

10 km jaktstart

Dato: 17. februar 1994

15 km fristil

Dato: 13. februar 1994

30 km klassisk stil

Dato: 24. februar 1994

4 x 5 km stafett 

Dato: 21. februar 1994

Kombinert

Normalprogram (Normalbakke/15 km)

Dato: 19. og 20. februar

Lagtevling

Dato: 23. og 24. februar

Skihopping

Normalbakken (K90)

Dato: 25. februar

Storbakken (K120)

Dato: 20. februar

Lag
<div style="float:left;text-align:left;padding-right:15px">

Medaljeoversyn

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nordiske greiner under vinter-OL 1994» frå ,  den 6. februar 2013.  
 
Denne artikkelen bygger på «Olympische Winterspiele 1994/Ski Nordisch» frå ,  den 6. februar 2013.  
 

Vinter-OL
Vinter-OL 1994
1994 i Noreg
Nordiske greiner under vinter-OL
Joachim de Knagenhielm

Joachim de Knagenhielm  () var den første amtmannen i Nordre Bergenhus amt, som var namnet på Sogn og Fjordane fylke frå 1763 til 1919.

Utdanning og tidleg karriere
Joachim de Knagenhielm tok juridisk embetseksamen i København i 1757. Deretter vart han sekretær for ein kommisjon som skulle regulera grensa mot Sverige. Kring 1760 vart han fullmektig hjå stiftamtmannen i Bergenhus. Bergenhus stiftamtmann var eit amt som frå 1662 dekte det tidlegare Bergenhus hovedlen, som tilsvarar fylka Hordaland, Sogn og Fjordane og Sunnmøre i dag.

Nordre Bergenhus amt
Knagenhielm tok sjølv initiativ til å stifte Nordre Bergenhus amt. Han jobba som som fullmektig hjå stiftamtmann i Bergen, Ulrik Fredrik Cicignon, og den aldrande stiftsamtmannen var glad for at Knagenhielm kunne avlaste han. Knagenhielm søkte i 1762 kongen om å få verte fut for den delen av stiftsamtet som galdt den statlege forvaltninga, medan gamlefuten kunne sitje att med det som var knytt til kyrkja. Knagenhielm fekk avslag, men søkte på nytt om å få skilt ut nordre del av amtet som eige amt. I ein alder av 36 år vart han amtmann og busette seg på slektsgodset i Kaupanger. Knagenhjelm sat i dette embetet i åtte år. I 1762/63 hadde han kome i vanskar i samband med inndrivinga av den såkalla ekstraskatten, noko som gjorde at han i 1771 vart forflytta til Bodø. Her vart han seinare utnemnd til fylkesmann i Nordland der han vart verande fram til sin død i 1796.

Familie
Joachim de Knagenhielm var nest eldste son i ein søskenflokk på 12. Familien Knag tok i 1721 over Kaupanger Hovedgård, same året fekk familien tillagt adelsnamnet –hjelm. I 1763 var det søstera, enkefru Wenche von der Lippe Knagenhjelm, som styrte godset etter at mannen kaptein Niels Peterson Sunde var død i 1754. I dei åra broren sat som amtmann, var det ho som dreiv godset ved hjelp av ein forvaltar.

Referansar

Norske amtmenn
Fylkesmenn i Sogn og Fjordane
Fylkesmenn i Nordland
Youngblood av Audrey Horn

Youngblood er det fjerde studioalbumet til det norske hardrockbandet Audrey Horne, gjeve ut 25. januar 2013. 

På dette albumet gjekk bandet eit steg bort frå den tidlegare post-grunge-stilen med songar tydeleg inspirert av hardrock og heavy metal frå 1970- og 1980-åra som Iron Maiden, Deep Purple, Thin Lizzy, Ozzy Osbourne og Led Zeppelin.

Albumet fekk generelt god kritikk.

Innhald

Medverkande

 Toschie: vokal
 Arve Isdal: gitar
 Thomas Tofthagen: gitar
 Kjetil Greve: trommer
 Espen Lie: Bass
 Kim Gulbrandsen: klaverinstrument, korvokal
 The Audrey Barbershop Quartet: korvokal
 Magnet: korvokal
 Jørgen Træen: korvokal
 Iver Sandøy: perkusjon

Kjelder

Musikkalbum frå 2013
Norske hardrockalbum
Norske heavy metal-album
Audrey Horne-album
Hellas i Eurovision Song Contest 2013

Hellas deltok i den andre semifinalen i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Den greske rikskringkastaren Ellinikí Radiofonía Tileórasi (ERT) annonserte 15. januar 2013 at dei hadde inngått ei avtale med den private musikkanalen MAD TV for å arrangere ein nasjonal finale. I tillegg vil MAD TV handtere alle relaterte førebuingar knytte til tevlinga. ERT sa at dei hadde teke dette valet av di dei ikkje hadde sikra seg ei avtala med nokre plateselskap slik som tidlegare år. Bidraget vart valt i den nasjonale finalen, EUROSONG 2013 - a MAD show, 18. februar 2013.

Eurovision Channel ERT powered by MAD
7. februar 2013 skipa ERT og MAD TV ein spesiell 24/7-kanal kalla Eurovision Channel ERT powered by MAD på OTE TV. Kanalen vil verte nytta for å spele musikk frå Eurovision Song Contest, og innehed klipp av bidrag frå 1956 til i dag samt spesielle Eurovision-program.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Greece in the Eurovision Song Contest 2013» frå ,  den 6. februar 2013.

Fotnotar

2013
Land i Eurovision Song Contest 2013
2013 i Hellas
EUROSONG 2013 - a MAD show
EUROSONG 2013 - a MAD show

EUROSONG 2013 - a MAD show var ein gresk musikktevling som vart arrangert 18. februar 2013. Vinnaren fekk representere Hellas i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige.

Finalen
Finalen fann stad 18. februar 2013 i Gazi Music Hall i Aten i Hellas. Tevlinga vart leia av Déspina Vandí og Jórgos Kapoutzídis, og vart send direkte på ET1.

Pausenummer
Elleve songarar og musikkgrupper vil framføre ulike songar i finalen. Élena Paparízou og Vicky Leandros vil framføre songen «Après toi», Alexander Rybak vil synge med Kóstas Martákis, Ruslana med Eléni Fouréïra, Dima Bilan med Demy og Marija Šerifović med Vegas. I tillegg vil Elefthería Eleftheríou som representerte Hellas i 2012 framføre ein song i finalen.

Kjelder

Fotnotar

Greske Eurovision Song Contest-uttakingar
Eurovision Song Contest 2013-uttakingar
2013 i Hellas
Musikk i Aten
Musikktevlingar i 2013
 
EUROSONG - a MAD show
Ole Kristian Grimnes

Ole Kristian Grimnes () er ein norsk historikar, fødd i Tromsø. Han har særleg forska på norsk okkupasjonshistorie 1940-45.

Grimnes avla doktoravhandlinga Et flyktningesamfunn vokser frem. Nordmenn i Sverige 1940–45 i 1969. Gjennom 1970-åra arbeidde han vidare med emne frå åra 1940 til 1945, då Noreg var okkupert av Tyskland. Han gav ut bøkene Hjemmefrontens ledelse i 1979 og Norge under okkupasjonen i 1983. I 1984 kom Overfall den fyrste boka i åttebandsverket 'Norge i Krig, eit samleverk redigert av Magne Skodvin.

Sidan skreiv han Den todelte verden, band 18 i Cappelens verdshistorie, som kom i 1986, medan den frittståande Veien inn i krigen kom året etter. I 2001 kom Sam Eyde. Den grenseløse gründer''.

Grimnes har elles forska på nasjonalismen i nyare, europeisk historie. Han var tilknytt Prosjekt 1905. Dessutan har han studert korleis det norske flagget vart nytta som nasjonalt symbol i perioden frå 1814 til 1905.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Ole Kristian Grimnes» frå ,  den 6. februar 2013.  
 
 SNL

Norske krigshistorikarar 
Medlemmar av Det Norske Videnskaps-Akademi
Folk frå Tromsø
Per Hansson

Per Hansson () var ein norsk journalist og forfattar. Han skreiv ei rekkje bøker om andre verdskrigen og den norske motstandskampen. 

Per Hansson starta som skribent i avisa Vestmar i fødebyen Kragerø. Seinare kom han til andre aviser, dels som journalist, dels med redaktøransvar, inntil han i 1957 byrja i Dagbladet. 

I 1962 trefte Hansson Helge Morset, og igjennom han fekk han høyre om dei lidingane familien til Peder Morset vart utsett for under krigen. Resultatet vart boka Og tok de enn vårt liv, den første av ei rekkje halvdokumentariske forteljingar som alle kom til å få eit stort publikum. I 1965 kom Det største spillet, den av bøkene hans som fekk størst utbreiing, med utgjevingar i 10 land. Boka vart òg filma.  

Kragerø kommune heidra bysbarnet Per Hansson i 2005 ved å gje plassen framfor rådhuset namnet «Per Hanssons plass».

Bibliografi 
Og tok de enn vårt liv (1963)
Det største spillet (1965)
Hver tiende mann måtte dø (1967)
Hvem var Henry Rinnan? (1972)
Mamma Karasjok (1971)
Pantheos: en hypermoderne, gresk tragedie (1971)
Herr Gummistrikk og vesle Henriette (1974)
Oktober 1941 (1976)
Den siste veien: Ola Smedsgaard (1978)
Den farlige våren, skriven saman med Johan O. Jensen (1983)

Priser og utmerkingar 
Gyldendals legat (1967)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Per Hansson» frå ,  den 6. februar 2013.  
 

Norske sakprosaforfattarar
Folk frå Kragerø
Norske journalistar
Norske redaktørar
I Don't Care Anymore

«I Don't Care Anymore» er ein song av Phil Collins frå det andre soloalbumet hans, Hello, I Must Be Going!.

Songen er særs mørk, som mange av dei andre songane på albumet. Songen kan samanliknast med den tidlegare hitsingelen hans, «In the Air Tonight», sidan begge har mektige trommer og enkle synthesizerakkordar og gitarriff, i tillegg til tekstar om sinnet Collins følte etter skilsmissen frå den første kona si. Trommene gjev òg eit godt døme på gated reverb-effekten, som vart nytta mykje av Phil Collins på songane hans gjennom 1980-åra. Under «I Don't Care Anymore» vert det byta mellom «vanleg» trommelyd og gated reverb-effekten. 

Songen vart nytta i ein episode av Miami Vice.

Innhald

7": Atlantic / 7-89877 (US) 
 "I Don't Care Anymore"
 "The West Side"

7": wea / 25.9938-7 (Holland)
 "I Don't Care Anymore"
 "Don't Let Him Steal Your Heart Away"

12": wea / 25-9935 (Holland)
 "I Don't Care Anymore"
 "Don't Let Him Steal Your Heart Away"
 "And So to F [Live]" (6:34)

Lister

Medverkande
Phil Collins - klaverinstrument, trommer, vokal, basspedalar
Daryl Stuermer - gitarar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «I Don't Care Anymore» frå ,  den 6. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Phil Collins-songar
Songar frå 1983
Singlar frå 1983
Songar skrivne av Phil Collins
Songar produserte av Hugh Padgham
Songar om skilsmisse
Westland Tai Poutini nasjonalpark

Westland Tai Poutini National Park ligg ved vestkysten på Sørøya på New Zealand. Han vart oppretta i 1960, hundreåret etter den europeiske busetjinga i Westland District. Parken dekkjer eit areal på 1 175 km², og strekkjer seg frå dei høgaste tindane i Søralpane til ei oppriven og avsidesliggjande kystlinje. Han grensar til Aoraki/Mount Cook National Park oppe i Søralpane.

Inne i parken finst isbrear, innsjøar og tette tempererte regnskogar, så vel som leivningar etter gamle gullgravarbyar langs kysten. Breane Franz Josef og Fox Glacier er to populære turist mål i Westland Tai Poutini National Park. Parken tilbyr jakt på hjort, gemse og himalayatahr, og helikoptertransport fører jegerane til ulendte fjellområde. Den populære turstien Copland Track går oppetter langs elva frå brua over Karangarua River. I tillegg til fjell-landskapa som er synlege frå stien, er det varme kjelder ved Welcome Flat Hut.

I 2010 vart meir enn 4 400 ha lagt til parken. Dette bestod av fleire spreidde område ved parken, dei fleste aust for Okarito Lagoon.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Westland Tai Poutini National Park» frå ,  den 6. februar 2013.

Bakgrunnsstoff 
 Westland Tai Poutini National Park at the Department of Conservation

Nasjonalparkar på New Zealand
Westland District
Skipingar i 1960
Verneområde på New Zealand
Edvard Storm

Edvard Storm () var ein norsk diktar og skulemann, i Noreg kanskje mest kjend for Sinclairvisa, ei vise om slaget ved Kringen. 

Edvard (eller Edward) var son av vågåpresten Johan Mikkelsen Storm og Ingeborg Birgitta Røring. Som tolvåring reiste han frå Vågå til Christiania for skulegang. I  1765 tok han examen artium ved Københavns universitet. Året etter kom han heim att til prestegarden, truleg av omsyn til helsa. Ei tid var han huslærar i Lesja. På denne tida fekk han sterke inntrykk frå norsk natur og folkeliv

Studie i København  
I juli 1769 drog Storm heimanfrå for å studere teologi i København, men han fekk aldri embetseksamen. Økonomien var dårleg, og tida gjekk med til skriving. Då han hadde skrive diktet «Indfødsretten» fekk han 1778 ein årleg heidersgåve på 100 riksdalar frå kongen og like mykje frå arveprinsen. Litt tente han dessutan ved undervising og ved litterært arbeid. 

Edvard Storm var ein ivrig beundrar av den danske diktaren Johannes Ewald, og slutta seg venekrinsen hans. Men han var òg sterkt knytt til Noreg, og han skreiv ni songar på norsk bygdemål, sannsynlegvis i byrjinga av 1770-åra. Desse songane er ein tidleg spire av norsk litteratur på dialekt, og er rekna blant det beste av diktinga til Storm.

Skulemannen Storm  
Storm avslutta i hovudsak diktargjerninga si omkring 1785. Frå no av trer skulemannen fram. I 1786 var han med å stifte «Selskabet for Efterslægten».  Selskapet arbeidde for å stifte ein realskule for born, og i samband med denne vart det halde populære foredrag for eldre born og unge menneske over emne frå ulike vitskapar. Storm forelas fire timar om veka over «Leveklogskab», geografi, dansk språklære og gresk og nordisk mytologi. Då sjølve skulen kom i gang, fekk Storm fullt opp å gjere: Det gjekk ikkje ein dag, utan at han vitja han, anten for sjølv å undervise, eller for å føre tilsyn med undervisinga. Frå 1790]vart han knytt fastare til skulen som ei slags overinspektør. 

Ein månad før han døydde, vart han utnemnd til å vere ein av direktørane for Det kongelige teateret.

Verk
 Bræger, 1774. Komisk heltedikt.
 Adskilligt paa Vers, 1775.
 Infødsretten, 1778. Dikt i 4 songar.
 Fabler og Fortællinger i den Gellertske Smag, 1778.
 Samlede Digte, 1785.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Edvard Storm» frå ,  den 6. februar 2013.  
 
 Dansk biografisk Lexikon

Bakgrunnsstoff 
 Nokre av verka til Storm  ved kalliope.org
 Døleviser ved aasentunet.no 
Digitaliserte bøker av Storm og om Storm hos Nasjonalbiblioteket.

Norske lyrikarar
Folk frå Vågå
Shkumbin

Shkumbin er ei elv sentralt i Albania. Ho er 181 km lang, og renn ut i Adriahavet. Elva er rekna som  den tradisjonelle skiljelinja mellom dei to albanske dialektane toskisk (på sørsida) og gegisk (på nordsida).

Elva har utspring i fjella sørvest for Ohridsjøen, eit stykke frå byen Pogradec. Løpet kryssar nesten hele Albania frå aust til vest. Elva flyt først nordover og deretter mot nordvest, gjennom Qukës og Librazhd, før ho vender mot vest og renn gjennom Polis, Elbasan, Cërrik, Peqin og Rrogozhinë. Shkumbin renn ut i Adriahavet aust for Rrogozhinë og nordvest for Divjakë.

Det latinske namnet på Shkumbin er «Genusus». Lenge utgjorde elva nordgrensa for regionen Epirus. På 400-500-talet danna ho den kulturelle grensa mellom Illyria og Hellas i antikken.

Bakgrunnsstoff

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Shkumbin» frå , og «Shkumbin» frå  den 7. februar 2013.  
 

Elvar i Albania
Digitalt fortalt

Digitalt fortalt er ein nettstad for personlege forteljingar om kulturarv og kulturminne. Dette nasjonale formidlingstilbodet vart lansert 3. februar 2009 som eit ledd i tidlegare ABM-utvikling si satsing i Kulturminneåret 2009. Frå 1. januar 2011 vart ABM-utvikling slått saman med Norsk kulturråd. Kulturrådet har ansvaret for Digitalt fortalt, men brukar og bidragsytarar frå heile landet står for innhaldet. 

Alle registrerte brukarar kan laste opp personlege digitale forteljingar. Ein finn i dag over 3000 forteljingar frå heile Noreg på nettsida, i kategoriar som spenner frå arkeologi og historie via språk, media og teikneseriar til fleirkultur og minoritetar.

Mål
Målet med Digitalt fortalt er:
å bygge opp ein base av forteljingar som viser breidde og variasjon innanfor kulturminne og kulturarv
å legge til rette for at mange og ulike stemmer kjem til orde
meir fokus på og interesse for kulturminne
meir bruk av digitale verktøy og nettformidling innanfor ABM-sektoren (arkiv, bibliotek og museum)

Datasett
Ei digital forteljing inneheld desse data:
sjølve forteljinga - ein kombinasjon av tekst, bilete, animasjon, illustrasjon og lyd.
stadfesting - til kommune, adresse, stadnamn eller koordinatar
eventuelle brukarkommentarar til forteljinga
kategoriar og emneord

Data frå Digitalt fortalt er tilgjengelige via Norvegiana sin API. Dette APIet leverer data om enkeltobjekt i xml, json eller kml-format. Ein stor del har vorte stadfesta med koordinatar (geografiske desimalgrader og UTM 33). APIet er ope.

Bakgrunnsstoff
Digitalt fortalt
Digitalt fortalt i sosiale medium
Facebook
YouTube

Kjelder
Digitalt fortalt
Difi - data.norge.no Digitalt Fortalt

Norske nettstader
Kulturhistorie
Skipingar i 2009
Gregers Krabbe

Gregers Krabbe () var ein dansk adelsmann og diplomat i Kristian IVs teneste. 

I 1651 utnemnde Fredrik III han til statthaldar i Noreg etter Hannibal Sehested. Krabbe sat i embetet til han døydde på Akershus festning.

Referansar

Norske statthaldarar
Elefantordenen
Folk frå dansketida
One More Night av Phil Collins

«One More Night» er ein song av Phil Collins frå det tredje albumet hans, No Jacket Required frå 1985. Songen vart gjeven ut som den første singelen frå albumet Singelen vart òg gjeve ut på samlealbumet Hits i 1998 og Love Songs: A Compilation... Old and New i 2004. «One More Night» vart den andre singelen til Phil Collins som gjekk heilt til topps i USA, etter «Against All Odds», og var den fjerde singelen hans som nådde Topp 10 i Storbritannia med ein fjerdeplass som høgaste plassering. Det var òg den første singelen hans som nådde toppen av adult contemporary-lista i USA.

Historie
Collins leika seg med trommemaskinen sin då han starta å sei refrenget på songen. Resten av songen vart skriven raskt. B-sida til singelen i Storbritannia var «I Like the Way», medan USA fekk «The Man with the Horn».

Musikkvideoen til songen var regissert av Jim Yukich, der Collins spelar piano i ein bar. Han vart filma i ein pub eigd av Richard Branson i London (som videoen for Sussudio).

I populærkulturen
I 1990-åra nytta American Red Cross songen i ein reklame for naudsentera deira. Songen vert òg nytta i opninga av The Color of Money av Martin Scorsese frå 1986.

Innhald

7": Virgin / VS755 (UK)
"One More Night" (Edit) (4:25)
"I Like the Way"

7": Atlantic / 7-89588 (USA)
"One More Night" (Edit) (4:25)
"The Man with the Horn"

12": Virgin / VS755-12 (UK)
"One More Night" (Extended Mix) (6:24)
"I Like the Way"

CD: WEA International / WPCR 2064 (Japan)
"One More Night"
"I Like the Way"

Salslister

Medverkande
Phil Collins: vokal, Roland 808, klaverinstrument, korvokal
Daryl Stuermer: gitar
Leland Sklar: bass
Don Myrick: saksofon
Strykarar arrangerte av Arif Mardin

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 7. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1984
Singlar frå 1984
Songar skrivne av Phil Collins
Phil Collins-songar
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar på toppen av Billboard Adult Contemporary-lista
Nummer-ein-singlar i Canada
Songar produserte av Hugh Padgham
Songar produserte av Phil Collins
Virgin Records-singlar
Balladar frå 1980-åra
Rockeballadar
Sussudio

«Sussudio» er ein song av Phil Collins, gjeve ut som singel i februar 1985. Songen var òg opningssongen på det tredje albumet hans, No Jacket Required, det kom ut i januar same året. Songen vart mykje spelt på MTV i mai og 6. juli nådde både singelen og albumet toppen av salslistene i USA, Musikkvideoen vart filma i ein pub eigd av Richard Branson der Collins spelar songen til ein gjeng som først keiar seg, men så etter kvart byrja å danse.

Soge
Det meste av teksten vart improvisert fram av Collins til rytmen av ein trommemaskin han hadde programmert. «Suss-sussudio» var ord som høvde bra med rytmen. Etter å ha prøvd å finne alternative ord som passa med rytmen, valde Collins å halde på «Sussudio» som òg vart namnet på songen. 
 
Programmeringa av synthesizeren, rytmen og synthbassen vart gjort av David Frank frå The System og blåsearrangementet vart seinare basert på basslinja.

Songen vart kraftig kritisert for at han høyrdest for mykje ut som Prince-songen «1999», noko Collins nekta for.

«Sussudio» var den første singelen frå albumet som vart gjeve ut i Storbritannia, og den andre som vart gjeve ut i USA. I Storbritannia nådde songen 12. plass, medan han i USA gjekk heilt til topps på salslista. Ein remix av songen finst på 12"ers.

Innhald

7": Virgin / VS736 (UK)
"Sussudio"
"The Man with the Horn"

7": Atlantic / 7-89560 (US)
"Sussudio"
"I Like the Way"

12": Virgin / VS736-12 (UK)
"Sussudio» (Extended Remix)
"Sussudio"
"The Man with the Horn"

CD: WEA International / WPCR 2065 (Japan)
"Sussudio"
"Sussudio» (Extended Mix)

Salslister

Medverkande
Phil Collins – vokal, Roland TR-909
David Frank – Roland Alpha Juno synthesizer, Minimoog bass, Oberheim DMX
Daryl Stuermer – gitarar
The Phenix Horns
Don Myrick – saksofon
Louis Satterfield – trombone
Michael Harris – trompet
Rahmlee Michael Davis – trompet
Arrangert av Tom Tom 84

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «en:» frå ,  den 7. februar 2013. 
 oppgav desse kjeldene: 
 Edward Marcus (2012) - The Planetary Patriot and the Day He Went to Palestine - pp 48 ISBN 978-0-9567398-4-1

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1985
Singlar frå 1985
Phil Collins-songar
Songar skrivne av Phil Collins
Songar på toppen av Billboard-lista
Songar produserte av Hugh Padgham
Songar produserte av Phil Collins
Virgin Records-singlar