alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sheldon Lee Glashow

Sheldon Lee Glashow () er ein amerikansk fysikar ved Harvard University i Cambridge, Massachusetts. 

Glashow mottok Nobelprisen i fysikk i 1979, saman med Abdus Salam og Steven Weinberg, «for bidraget deira til teorien om foreinleg svak og elektromagnetiske vekselverknader mellom elementærpartiklar, mellom anna føreseiinga av den svake nøytrale straumen»

Glashow vart fødd i New York av jødiske immigrantar frå Russland og vart uteksaminert frå Bronx High School of Science i 1950. Glashow var i same avgangsklasse som Steven Weinberg. Han fekk ein bachelor of arts frå Cornell University i 1954 og ein filosofisk doktorgrad i fysikk frå Harvard University i 1959 under rettleiing frå Julian Seymour Schwinger, nobelprisvinnar i fysikk. Etter uteksamineringa vart Glashow ein del av University of California, Berkeley og jobba som førsteamanuensis frå 1962 til 1966. Han var professor ved MIT i 1974.

Verk 
The charm of physics (1991) ISBN 0-88318-708-6
From alchemy to quarks: the study of physics as a liberal art (1994) ISBN 0-534-16656-3
Interactions: a journey through the mind of a particle physicist and the matter of this world (1988) ISBN 0-446-51315-6
First workshop on grand unification: New England Center, University of New han pshire, April 10–12, 1980 redigert med Paul H. Frampton and Asim Yildiz (1980) ISBN 0-915692-31-7
Third Workshop on Grand Unification, University of North Carolina, Chapel Hill, April 15–17, 1982 redigert med Paul H. Frampton and Hendrik van Dam (1982) ISBN 3-7643-3105-4

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Sheldon Lee Glashow» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå New York City
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Teoretiske fysikarar
USA-amerikanske jødar
Jødiske nobelprisvinnarar
Steven Weinberg

Steven Weinberg () er ein amerikansk fysikar som no er professor i fysikk og astronomi ved University of Texas i Austin. Weinberg mottok Nobelprisen i fysikk i 1979 saman med Abdus Salam og Sheldon Lee Glashow «for bidraga deira til teorien om foreinleg svak og elektromagnetiske vekselverknader mellom elementærpartiklar, mellom anna føreseiinga av den svake nøytrale straumen»

Weinberg fekk ein bachelorgrad frå Cornell University i 1954. Han forlet Cornell og drog til Niels Bohr-instituttet i København. Etter eitt år returnerte Weinberg til Princeton University der han tok ein filosofisk doktorgrad i fysikk i 1957.

Bibliografi 
 Gravitation and Cosmology: Principles and Applications of the General Theory of Relativity (1972)
 The First Three Minutes: A Modern View of the Origin of the Universe (1977, oppdatert med nytt etterord i 1993, ISBN 0-465-02437-8)
 The Discovery of Subatomic Particles (1983)
 Elementary Particles and the Laws of Physics: The 1986 Dirac Memorial Lectures (1987; med [[Richard Feynman|}}
 Dreams of a Final Theory: The Search for the Fundamental Laws of Nature  (1993), ISBN 0-09-922391-0
 The Quantum Theory of Fields (three volumes: 1995, 1996, 2003)
 Facing Up: Science and Its Cultural Adversaries (2001, 2003, [[Harvard University Press|HUP|}}
 Glory and Terror: The Coming Nuclear Danger (2004, NYRB)
Cosmology (2008, [[Oxford University Press|OUP|}}
 Lake Views: This World and the Universe (2010), Belknap Press of Harvard University Press, ISBN 0674035151.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Steven Weinberg» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Weinberg, Steven
Nobelprisvinnarar frå USA
Weinberg, Steven
Folk frå New York City
Medlemmar av Royal Society
USA-amerikanske jødar
Jødiske nobelprisvinnarar
National Medal of Science
Strengteoretikarar
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Teoretiske fysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Fysikarar på 2000-talet
Concord i Massachusetts

Concord er ein by i Middlesex County i Massachusetts i USA. Byen vart grunnlagd i 1635. Byen har ei flatevidd på 261 km² og hadde 17 668 innbyggarar i 2010.

Concord har ein særleg plass i US-amerikansk litteraturhistorie. Mange av dei fremste forfattarane i den US-amerikanske romantikken budde her, mellom dei Ralph Waldo Emerson og Nathaniel Hawthorne. Concord var på den tid kjernestaden for ei nyidealistisk rørsle kjent under namnet transcendentalismen.

Vatnet Walden Pond er berømt, på breidda av dette budde Henry David Thoreau i to år i ei tømmerhytte. Erfaringane hans med det enkle livet, skreiv han om i sitt berømte verk Walden.

Bakgrunnsstoff
 Concord si offisielle webside

Byar i Massachusetts

Denne artikkelen bygger på «Concord (Massachusetts)» frå ,  den 22. februar 2012.
James Cronin

James Watson Cronin () var ein amerikansk fysikar. 

Cronin mottok Nobelprisen i fysikk i 1980 «for oppdaginga av brot mot fundamentale symmetriprinsipp i nedbrytinga til nøytrale K-meson». Han delte prisen med Val Fitch. Dette brotet vart oppdaga i prosessar der nøytrale K-meson desintegrerer.

Han vart professor ved University of Chicago frå 1971, og ved University of Utah frå 1997 der han leiar det såkalla Pierre Auger Project som omfattar måling av kosmisk stråling.

Publikasjonar
Banner, M.; Cronin, J. W.; Liu, J. K.; & J. E. Pilcher. «Measurement of the Branching Ratio K{sub L} → γ γ ∕ K{sub L} → 3π{sup 0}», Palmer Physical Laboratory, Princeton University i United States Department of Energy (gjennom det tidlegare [[Atomic Energy Commission|}}, (12. august 1968).

Banner, M.; Cronin, J. W.; Liu, J. K.; & J. E. Pilcher. «Measurement of the Branching Ratio K{sub L} → 2π{sup 0} ∕ K{sub L} → 3π{sup 0}», Palmer Physical Laboratory, Princeton University, United States Department of Energy (gjennom det tidlegare Atomic Energy Commission), (14. august 1968).

Cronin, J. W.; Frisch, H. J.; Shochet, M. J.; Boymond, J. P.; Mermod, R.; Piroue, P. A.; & R. L. Sumner. «Atomic Number Dependence of Hadron Production at Large Transverse Momentum in 300 GeV Proton--Nucleus Collisions», Enrico Fermi Institute, University of Chicago, Joseph Henry Laboratories, Princeton University, United States Department of Energy (gjennom det tidlegare Atomic Energy Commission), National Science Foundation, (15. juli 1974).

Brun, T. O.; Carpenter, J. M.; Krohn, V. E.; Ringo, G. R.; Cronin, J. W.; Dombeck, T. W.; Lynn, J. W.; & S. A. Werner. «Measurement of Ultracold Neutrons Produced by Using Doppler-shifted Bragg Reflection at a Pulsed-neutron Source», Argonne National Laboratory, University of Chicago, University of Maryland, College Park i University of Missouri, United States Department of Energy, (1979).

Cronin, J. W.; Deshpande, N. G.; Kane, G. L.; Luth, V. C.; Odian, A. C.; Machacek, M. E.; Paige, F.; Schmidt, M. P.; Slaughter, J.; & G. H. Trilling. «Report of the Working Group on CP Violation and Rare Decays», University of Chicago, University of Oregon i University of Michigan, Stanford Linear Accelerator Center (SLAC), Northeastern University, Brookhaven National Laboratory (BNL), United States Department of Energy, (oktober 1984).

Kjelder
Delar av denne artikkelen bygger på «James Cronin» frå ,  den 22. februar 2012.  
James Cronin. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/James_cronin
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Chicago
USA-amerikanske kjernefysikarar
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
National Medal of Science
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Val Logsdon Fitch

Val Logsdon Fitch () er ein amerikansk fysikar ved Princeton University. Fitch mottok Nobelprisen i fysikk i 1980 oppdaginga av brot mot fundamentale symmetriprinsipp i henfallet til nøytrale K-meson. Han delte prisen med James Cronin.

Fitch gjekk ut frå Gordon High School og byrja på Chadron State College der han gjekk i tre år før han vart teken opp i U.S. Army i 1943. Seinare gjekk han ut frå McGill University med ein Bachelorgrad i elektroteknikk i 1948 og fullførte ein filosofisk doktorgrad i fysikk i 1954 ved Columbia University. Under andre verdskrigen var han ein del av Manhattanprosjektet ved Los Alamos. Han er eit medlem av fakultetet ved Princeton University

Publikasjonar
Fitch, V. «Some Notes on Wideband Feedback Amplifiers», Los Alamos National Laboratory i United States Department of Energy (gjennom forgjengeren [[Atomic Energy Commission|}}, (16. mars 1949).
Fitch, V. «A High Resolution Scale-of-four», Columbia University, United States Department of Energy (gjennom forgjengeren Atomic Energy Commission), (25. august 1949).
Fitch, V. L. «CP Violation, Neutral Currents, and Weak Equivalence», Princeton University, United States Department of Energy (gjennom forgjengeren Atomic Energy Commission), (23. mars 1972).
Cester, R.; Fitch, V. L.; Montag, A.; Sherman, S.; Webb, R. C. & M. S. Witherell. «Results on the Performance of a Broad Band Focussing Cherenkov Counter», Princeton University, United States Department of Energy, (1980).

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Val Logsdon Fitch» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk tilknytte Manhattanprosjektet
Folk frå Nebraska
USA-amerikanske kjernefysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Partikkelfysikk
USA-amerikanarar frå andre verdskrigen
Nicolaas Bloembergen

Nicolaas Bloembergen () er ein nederlandsk-amerikansk fysikar og nobelprisvinnar i fysikk. Han vart amerikansk statsborgar i USA i 1958. 

Bloembergen tok sin doktorgrad ved Universitetet i Leiden i 1948. Han vart professor ved Harvard University i 1957. 

Han vart tildelt Lorentzmedaljen i 1978. Bloembergen delte i 1981 Nobelprisen i fysikk med Arthur Schawlow og Kai Siegbahn for arbeidet sitt med laserspektroskopi.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nicolaas Bloembergen» frå ,  den 22. februar 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Nederlandske fysikarar
USA-amerikanske fysikarar
Nederlandske nobelprisvinnarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Professorar ved Harvard University
Nederlandsk-amerikanarar
Medlemmar av United States National Academy of Engineering
Eksperimentelle fysikarar
Optiske fysikarar
Medlemmar av Det franske vitskapsakademiet
National Medal of Science
Lorentz-medaljen
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Fysikarar på 1900-talet
Folk frå Dordrecht
Arthur Leonard Schawlow

Arthur Leonard Schawlow () var ein amerikansk fysikar ved Stanford University i Stanford i California. 

Schawlow mottok Nobelprisen i fysikk i 1981, saman med Nicolaas Bloembergen for bidraga deira til utviklinga av laserspektroskopien. Dei delte den eine halvparten av prispengane, medan den andre halvparten vart tildelt den svenske fysikaren Kai M. Siegbahn for utviklinga hans av den høgoppløyselege elektronspektroskopien.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Arthur Leonard Schawlow» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Westchester County i New York
Fysikarar på 1900-talet
Eksperimentelle fysikarar
Optiske fysikarar
Kenneth G. Wilson

Kenneth Geddes Wilson () er ein amerikansk fysikar. Han vart tildelt Wolfprisen i 1980 og Nobelprisen i fysikk i 1982. Nobelprisen fekk han «for teorien sin for kritiske fenomen ved faseovergangar»

Wilson er utdanna frå Harvard University, og tok ein filosofisk doktorgrad ved California Institute of Technology i 1961 med Murray Gell-Mann som rettleiar. Wilson byrja forskerkarrièren ved Cornell University, der han vart professor i 1970. Sidan 1988 har han vore tilsett som professor ved Ohio State University.

Publikasjonar
Wilson, K.G. «Broken Scale Invariance and Anomalous Dimensions», Stanford Linear Accelerator Center (SLAC,) Stanford University, Laboratory of Nuclear Studies, Cornell University i United States Department of Energy (gjennom det tidlegare [[Atomic Energy Commission|}}, (mai 1970).
Gupta, R.; Wilson, K.G.; & C. Umrigar. «Improved Monte Carlo Renormalization Group Method», Los Alamos National Laboratory (LANL), Cornell University, United States Department of Energy, (1985).
Wilson, K.G.: Problems in physics with many scales of length, Scientific American, August 1979
Wilson, K.G.: The Renormalization group (RG) and critical phenomena 1, Physical Review B, volume 4, 1971, s. 3174
Wilson, K.G.: The renormalization group: critical phenomena and the Kondo problem, Reviews of modern physics, 47, 1975, s. 773-839
Wilson, K.G., og Fisher, M.: Critical exponents in 3.99 dimensions, Physical Review Letters, 28, 1972, s. 240
Wilson, K.G.: Non-lagrangian models in current algebra Physical Review, 179, 1969, s. 1499-1512
Wilson, K.G.: Model of coupling constant renormalisation, Physical Review D,  2, 1970, s. 1438–1472
Wilson, K.G.: Operator product expansions and anomalous dimensions in Thirring model, ibid., s. 1473–77
Wilson, K.G.: Anomalous dimensions and breakdown of scale invariance in perturbation theory, ibid. s. 1478–93
Wilson, K.G.: RG and strong interactions Physical Review D, 3, 1971, s. 1818–46
Wilson, K.G.: Confinement of quarks, Physical Review D, 10, 1974, s. 2445–59

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Kenneth G. Wilson» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Skotsk-amerikanarar
Folk tilknytte Harvard
Wolfprisen i fysikk
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Teoretiske fysikarar
William Alfred Fowler

William Alfred Fowler () var ein amerikansk fysikar. 

Fowler vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1983 for hans teoretiske og eksperimentelle studiar av kjernereaksjonar som er av tyding for dei kjemiske grunnstoffa danninga i universet. Han delte prisen med Subramanyan Chandrasekhar, og fellesnemnaren var  utviklinga til stjernene

Utmerkingar 
 Eddington-medaljen 1978 
 Bruce-medaljen 1979
 Nobelprisen i fysikk 1983

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «William Alfred Fowler» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske astronomar
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Pittsburgh
National Medal of Science
Carlo Rubbia

Carlo Rubbia () er ein italiensk fysikar. Han fekk Nobelprisen i fysikk i 1984 saman med Simon van der Meer «for avgjerande bidrag til det store prosjektet, som førte til oppdaginga av feltpartiklane W og Z, formidlarar av svak vekselverknad».

Rubbia studerte ved Scuola Normale i Pisa og vart uteksaminert ved å utføre eksperiment på kosmisk stråling ved Universitetet i Pisa i 1959. Han flytta deretter til USA der han var rundt eitt og eit halvt år ved Columbia University og utførte eksperiment på nedbryting og den kjernefysiske fangsten av myon. Dette var den første av ei lang rekkje eksperiment som Rubbia har utført innan feltet svak vekselverknad og som kulminerte i det nobelprisvinnande arbeidet ved CERN.

Frå 1989 til 1992 var Carlo Rubbia generaldirektør ved CERN. Han er òg hjernen bak den såkalla Rubbiareaktoren, ein energiforsterkerreaktor som nyttar grunnstoffet thorium som drivstoff. Denne reaktortypen har vore mykje diskutert i norsk media sidan 2005, men spesielt etter sommaren 2006, på grunn av store førekomstar av thorium i Noreg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Carlo Rubbia» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Italienske fysikarar
Italienske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Gorizia
Folk tilknytte CERN
Eksperimentelle fysikarar
Medlemmar av Royal Society
Medlemmar av Det pavelege vitskapsakademiet
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet
Hans Georg Dehmelt

Hans Georg Dehmelt () er ein tysk-fødd amerikansk fysikar som mottok Nobelprisen i fysikk i 1989. Han fekk prisen på bakgrunn av utviklinga av ionefella. Han delte halvparten av prispengane med Wolfgang Paul. Den andre halvparten fekk Norman Ramsey.

Han studerte fysikk ved universitetet i Göttingen og tok doktorgrad i 1950. I 1952 flytta han til USA og Duke University i Nord-Carolina. I 1961 vart han professor ved University of Washington i Seattle.

Saman med Wolfgang Paul utvikla han den såkalla ionefellen, som ein kan nytte for å fange og studere eit enkelt elektron eller ion med høg presisjon.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Hans Georg Dehmelt» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Tyske fysikarar
Nobelprisvinnarar frå USA
Tyske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Görlitz
Tysk-amerikanarar
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Fysikarar på 1900-talet
Tyskarar i andre verdskrigen
Tyske krigsfangar
Wolfgang Paul

Wolfgang Paul () var ein tysk fysikar som i 1989 mottok Nobelprisen i fysikk. Han fekk prisen på bakgrunn av utviklinga av ionefella. Han delte halvparten av prispengane med Hans Georg Dehmelt. Den andre halvparten fekk Norman Ramsey.

Han tok teknisk doktorgrad ved Technische Hochschule Berlin i 1939, og virket som professor i eksperimentell fysikk ved universitetet i Bonn frå 1952.

Saman med Hans Dehmelt utvikla han den såkalla ionefella, som ein kan nytte for å fange og studere eit enkelt elektron eller ion med stor presisjon.

Sjå òg 
 Wolfgang Pauli

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Wolfgang Paul» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Tyske fysikarar
Nobelprisen i fysikk
Tyske nobelprisvinnarar
Fysikarar på 1900-talet
Ralph Waldo Emerson

Ralph Waldo Emerson () var ein USA-amerikansk forfattar og filosof frå Boston i Massachusetts.

Emerson var av presteslekt og avla teologisk eksamen ved Harvard-universitetet i 1826. Åra 1829-32 var han prest i den lokale Unitarian Church, men sa opp i protest i 1832 då han meinte nattverden var grunnlaus.

Han la ut på reise til Europa og vart kjend med engelske romantiske diktarar og knytte vennskap med fleire framståande personar, så som Thomas Carlyle og John Stuart Mill.

I 1835 busette Emerson seg i Concord. Året etter kom verket Nature ut anonymt. Her formulerte han sitt filosofiske syn som danna grunnlag for ei åndshistorisk rørsle kalla transcendentalismen. Tankane i transcendentalismen hadde røter i platonsk filosofi, orientalsk mystisisme, skotsk intuisjonfilosofi og tysk romantikk. Emerson utvikla synspunkta sine gjennom ei mengd foredrag som til sist munna ut i artiklar. Artiklane gjev uttrykk for idealisme, anti-materialisme og optimisme. Fram om alt verka Emerson til ei nasjonal, kulturell og intellektuell oppvakning i USA.

Emerson skreiv også ei rekke dikt. Dikta, men og mange av artiklane, har vorte rekna som vanskeleg tilgjengelege. Lite av Emersons poesi er omsett til norsk, men enkeltdikt gjendikta av Sigmund Skard finst i Under nye stjerner og Framande dikt frå fire tusen år.

Kjelder
Gyldedals store konversasjonsleksikon, 1972

Litteratur
 Hagen, Erik Bjerck. Litteratur og handling : pragmatiske tanker om Ibsen, Hamsun, Solstad, Emerson og andre. Universitetsforlaget, 2000. ISBN 82-00-45429-0

Bakgrunnsstoff
PBS - Ralph Waldo Emerson (Engelsk)

Folk frå Boston
USA-amerikanske forfattarar
Forfattarar frå 1800-talet
Jerome Isaac Friedman

Jerome Isaac Friedman () er ein amerikansk fysikar.

Friedman mottok Nobelprisen i fysikk i 1990, saman med amerikanarane Richard E. Taylor og Henry Way Kendall, for deira banebrytande undersøkingar om sterkt uelastisk spreiing av elektron mot proton og bundne nøytron, som spelte ei avgjerande rolle i utviklinga av kvarkmodellen innan partikkelfysikken. 

Forskinga som førte til Nobelprisen vart i fellesskap utført ved Stanford Linear Accelerator Center (SLAC) ved Stanford i California. I fleire eksperiment mellom 1967 og 1973 brukte dei partikkelakseleratorar for å rette ei stråle av elektron med høg energi mot proton og nøytron. Dei fann at den måten elektrona vert spreidd ved kollisjonane indikerte at både proton og nøytron består av små elektrisk ladde partiklar. Etter kvart vart det klart at desse partiklane motsvarte kvarkane som hadde blitt foreslått av Murray Gell-Mann og George Zweig i 1964.

Friedman tok doktorgrad ved University of Chicago i 1956. Etter å ha undervist ved Stanford University, der han møtte Kendall og Taylor, flytta han til Massachusetts Institute of Technology (MIT) der han vart professor i fysikk i 1983

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Jerome Isaac Friedman» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Professorar ved MIT
Nobelprisvinnarar frå USA
Jødiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Chicago
Medlemmar av United States National Academy of Sciences
Eksperimentelle fysikarar
Panofskyprisen
Henry Way Kendall

Henry Way Kendall () var ein amerikansk fysikar

Kendall mottok Nobelprisen i fysikk i 1990, saman med amerikanarane Richard E. Taylor og Jerome Isaac Friedman, for dei banebrytande undersøkingane deira om sterkt uelastisk spreiing av elektron mot proton og bundne nøytron, som spelte ei avgjerande rolle i utviklinga av kvarkmodellen innan partikkelfysikken. 

Forkningen som førte til Nobelprisen vart i fellesskap utført ved Stanford Linear Accelerator Center (SLAC) ved Stanford i California. I fleire eksperiment mellom 1967 og 1973 brukte de partikkelakseleratorar for å rette ein stråle av elektron med høg energi mot proton og nøytron. Dei fann den måten elektrona vart spreidd på ved kollisjonane indikerte at både proton og nøytron består av små elektrisk ladde partiklar. Etter kvart vart det klart at desse partiklane motsvarte kvarkane som hadde blitt foreslått av Murray Gell-Mann og George Zweig i 1964.

Kendall tok doktorgrad ved Massachusetts Institute of Technology (MIT) i 1955. Han forska ved Stanford University i perioden 1956–61, før han flytta tilbake til MIT i 1967 som professor.

Kendall grunnlag òg Union of Concerned Scientists, ein forening som engasjerer seg i spørsmål innan alt frå global oppvarming og forureining til rakettforsvaret til USA og kjerneenergi.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henry Way Kendall» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

USA-amerikanske fysikarar
Professorar ved MIT
Nobelprisvinnarar frå USA
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Boston
Eksperimentelle fysikarar
Medlemmar av American Academy of Arts and Sciences
Fysikarar på 1900-talet
Richard E. Taylor

Richard E. Taylor () er ein canadisk fysikar.

Taylor mottok Nobelprisen i fysikk i 1990, saman med amerikanarane Jerome I. Friedman og Henry Way Kendall, for deira banebrytande undersøkingar om sterk uelastisk spreiing av elektron mot proton og bundne nøytron, som spelte ei avgjerande rolle i utviklinga av kvarkmodellen innan partikkelfysikken. 

Forskinga som førte til Nobelprisen vart i fellesskap utført ved Stanford Linear Accelerator Center (SLAC) ved Stanford i California. Fleire eksperiment mellom 1967 og 1973 brukte dei partikkelakseleratorar for å rette ein stråle av elektron med høg energi mot proton og nøytron. Dei fann at den måten elektrona vert spreidd på ved kollisjonane indikerte at både proton og nøytron består av små elektrisk ladde partiklar. Etter kvart vart det klart at desse partiklane motsvarte kvarkane som hadde blitt foreslått av Murray Gell-Mann og George Zweig i 1964.

Taylor tok doktorgrad ved Stanford University i 1962, og fram til 1968 inngjekk han i forskarlaget ved Stanford Linear Accelerator Center. Han vart professor ved Stanford i 1970.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Richard E. Taylor» frå ,  den 22. februar 2012.  
 

Kanadiske fysikarar
Kanadiske nobelprisvinnarar
Nobelprisen i fysikk
Folk frå Alberta
Eksperimentelle fysikarar
Fysikarar på 1900-talet
Medlemmar av Royal Society of Canada
Medlemmar av Royal Society
Order of Canada
Medlemmar av United States National Academy of Sciences