alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dieter Eilts

Dieter Eilts () er ein tysk tidlegare fortballspelar frå Uptgang-Schott, som frå debuten med Werder Bremen i 1985 til han la opp i 2002, oftast opererte frå ei defensiv midtbanerolle i den nordtyske toppklubben. Han vart europameister 1996 med det tyske landslaget og feira i tida 1991-99 triumfar med Werder både i cupvinnarcupen, bundesligaen og den nasjonale fotballcupen.

Klubbspel
Med det sterke Werder-laget vart Eilts i 1991 tysk cupmeister, etter ein finalekamp der han gav Werder leiinga 1-0 før FC Köln utlikna til 1-1- og det måtte straffeskyting til for å avgjere kven som skulle få DFB-pokalen. Werder vann pokalen med fire fulltreffarar mot tre og var dermed klar for neste sesongs cupvinnarcup. Den 6. mai 1992 vann Werder og Eilts 2-0 over AS Monaco i cupvinnarcupfinalen i Lisboa. I den etterfylgjande 1992/93-sesongen gjekk Werder heilt til topps i den tyske seriemeisterskapen, eitt poeng framfor Bayern München. Både våren 1994 og fem år seinare var Eilts med å vinne den tyske cupfinalen i fotball, i 1994 med 3-1 over Rot-Weiss Essen og i 1999 etter straffeskyting mot Bayern München. I finalen mot Bayern utlikna han som lagkaptein og niande ordinære straffeskytar til 4-4, lagkameraten, målvakta Frank Rost syrgde deretter for Werder-siger etter fyrst å ha skåra mot Bayern-målvakt Oliver Kahn og så stoppa Lothar Matthäus sitt påfylgjande forsøk for Bayern.

Eilts spelte 390 seriekampar for Werder og skåra einast sju seriemål.

Landslagsspel
Eilts landslagsdebuterte mot USA i  Palo Alto i desember 1993 og spelte sin 31. og siste landskamp i Kiev mot Ukraina i juni 1997, utan nokon gong å kome på skåringslista. Han fekk ikkje plass i VM-troppa 1994. Derimot var han i 1996 med på det tyske laget som vann europameisterskapen i England på såkalla «golden goal» mot Tsjekkia.

Merittar
Europameister: 1996 med Tyskland
Vinnar av cupvinnarcupen: 1992 med Werder Bremen
Bundesligameister: 1993 med Werder Bremen
Tysk cupmeister: 1991, 1994 og 1999 med Werder Bremen

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dieter Eilts» frå ,  den 14. juni 2018.  

Tyske fotballspelarar
Werder Bremen-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1996
Marshall-hjelpa

Marshall-hjelpa eller Marshallplanen, offisielt European Recovery Program (ERP),  var eit amerikansk hjelpeprogram for  Europa etter andre verdskrigen. Planen blei vedteken av Kongressen i USA i 1948. Han har namn etter den amerikanske politikaren George C. Marshall, som tok initiativ til planen.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Marshallplanen» frå ,  den 14. juni 2018.  
 
Etterverknader av andre verdskrigen
Europeisk historie
USA-amerikansk historie
Marco Bode

Marco Bode () er ein tysk tidlegare fotballspelar, fødd i Osterode am Harz. Gjennom 14 år frå 1988 til 2002 spelte han i ein offensiv midtbaneposisjon i Bundesliga-laget Werder Bremen, ein fotballklubb der han vann både cupvinnarcupen, bundesligaen og tre gongar den nasjonale cupmeisterskapen. Med det tyske landslaget vart han europameister i 1996 og vann han VM-sølv i 2002.

Klubbspel
Med det sterke Werder-laget vart Bode i 1991 tysk cupmeister, etter ein finalekamp der det måtte straffeskyting til før Werder sikra seg DFB-pokalen på FC Köln sin kostnad. Dermed var Werder klar for Cupvinnarcupen, ei turnering som laget vann etter finalesiger 2-0 over AS Monaco i Lisboa. Den etterfylgjande 1992/93-sesongen gjekk Werder heilt til topps i den tyske seriemeisterskapen, eitt poeng framom Bayern München. Både våren 1994 og fem år seinare var Bode med å vinne den tyske cupfinalen i fotball, i 1994 med 3-1 over Rot-Weiss Essen og i 1999 etter straffeskyting mot Bayern München.

Bode spelte 379 seriekampar og skåra 101 seriemål for Werder i bundesligaen, fleire mål enn det nokon annan Werder-spelar har prestert.

Landslagsspel
Bode deltok i 40 kampar og skåra ni mål for Tyskland landslag mellom debuten i 1995 og avskjeden i Fotball-VM 2002. I 1996 var han innbytar då Tyskland i London vann EM-finalen mot Tsjekkia på «golden goal». Også i Fotball-EM 2000 var han med i den tyske troppa, sameleis i VM i fotball 2002. I VM-finalen 2002 i Yokohama var Bode mellom dei elleve utvalde som møtte Brasil til dyst. Kampen enda med 2-0 til Brasil og landets fjerde VM-triumf, Tyskland (medrekna Vest-Tyskland) gjekk på sitt tredje finaletap i ein verdsmeisterskap.

Merittar
Europameister: 1996 med Tyskland
Vinnar av cupvinnarcupen: 1992 med Werder Bremen
Tysk cupmeister: 1991, 1994 og 1999 med Werder Bremen
Bundesligameister: 1993 med Werder Bremen

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Marco Bode» frå ,  den 14. juni 2018.  
 

Tyske fotballspelarar
Werder Bremen-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1996
Spelarar i Fotball-EM 2000
Spelarar i Fotball-VM 2002
Slava Metreveli

Slava Kalistratovitsj Metreveli () var ein sovjetisk-georgisk fotballspelar fødd i Sotsji, ein av dei sentrale spelarane på Sovjetunionen sitt landslag som i 1960 vann den fyrste europameisterskapen i fotball.

Klubbspel
Metreveli spelte i 1955-56 på Torpedo Gorkij. Frå hausten 1956 gjorde han teneste i topplaget Torpedo Moskva ut året 1962. Med laget frå Moskva var han med å ta dobbeltsiger i 1960 då det vart triumf både i serien og i cupen. Perioden 1963-71 spelte på Dinamo Tbilisi, med dette laget vart han sovjetisk seriemeister i 1964.

Landslagsspel
Høgrevengen Metreveli debuterte på landslaget til Sovjetunionen den 28. september 1958. Framfor 100 572 tilskodarar på Lenin stadion i Moskva skåra han det andre målet då heimelaget slo Ungarn 3-1 i ein EM-kvalifiseringskamp. 10. juli 1960 utlikna han under EM-finalen mot Jugoslavia i Paris til 1-1, eit oppgjer som etter ekstraomgangar enda med 2-1 til Sovjetunionen og landets største stund i fotballsoga. Sommaren 1961 skåra han eitt mål i begge EM-kvalifiseringskampane mot Noreg, etter tap 2-5 i Moskva måtte det norske mannskapet tole 0-3 på Ullevaal stadion. Sidan deltok Metreveli i Fotball-VM 1962 i Chile, men fekk ikkje plass på laget som spelte EM-finale i 1964. Derimot var han med i VM-troppa 1966 i England, og fekk spele i bronsekampen mot Portugal i London som enda med tap 1-2. Metreveli spelte sin 48. og siste landskamp våren 1970 borte mot Bulgaria. Han skåra i alt 11 landslagsmål.

Merittar
Europameister: 1960 med Sovjetunionen
Verdsmeisterskap: Nr 4 med Sovjetunionen i 1966
Sovjetisk seriemeister: 1960 med Torpedo Moskva og 1964 med Dinamo Tbilisi
Sovjetisk cupmeister: 1960 med Torpedo Moskva

Metreveli døydde i Tbilisi.

Kjelder
eu-football

Sovjetiske fotballspelarar
Russiske fotballspelarar
Torpedo Moskva-spelarar
Dinamo Tbilisi-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1962
Spelarar i Fotball-VM 1966
Spelarar i Fotball-VM 1970
Luzjniki stadion

Luzjniki stadion, frå 1956 til 1992 Lenin stadion, er ein nasjonal idrettsarena i Moskva i Russland med plass til 81 000 tilskodarar.

Fotballstadion i Russland
Friidrettsarenaer i Russland
Olympiastadion
Elvesongar

Elvesongar (Locustella fluviatilis) er ein songar i sumpsongarfamilien som hekkar i Eurasia.  Han er ein sterk trekkfugl og overvintrar i eit avgrensa område i sørlege Afrika. Elvesongar er berre ein sjeldan og tilfeldig gjest i Noreg.

Skildring 
Dette er ein songar som synest stor og mørk, ca 14,4 til 16 centimeter i kroppslengd med olivenbrungrå overside gradvis lysare mot undersida. Strupen og brystet har svake, mørke striper, undersida av halen har meir tydelegare grove, lyse tverrstriper. Augebrynstripa er utydeleg. Kjønna er like og ungfuglar krevjande å skilje frå vaksne. Elvesongarar skjuler seg oftast i tett vegetasjon og er vanskelege å observere, men songen vekker merksemd, han er skildra som eit kraftig symaskinaktig læte, på kort avstand med metallisk overtone. 

Hekkeområdet er Sentral-Europa, Aust-Europa, og vestlege Asia. I Europa frå sentrale Tyskland og austover inkludert vestlege Russland. Nordgrensa i Sør-Sverige og Sør-Finland, sørgrensa er Alpane, nordkysten av Svartehavet og Kaspihavet, litt inn i nordvestre Kasakhstan. I Russland forbi Uralfjella omtrent til elva Irtysj. Vinterkvarteret dekker heile Zimbabwe og litt inn i alle tilgrensande land og inkluderer søraustlegaste Namibia. Hekking skjer i habitat med tett og låg vegetasjon, gjerne fuktig område som myrar eller ved elvebreidder.

Mellom 1968 og juni 2018 var det over 250 registreringar av elvesongarar på vitjing i Noreg. Akershus fylke har eit dominerande tal av desse observasjonane, deretter Hedmark og Østfold fylke, elles er det fåtalige observasjonar over heile landet nord til Nordland. Hekking i Noreg er ikkje kjent.

Elvesongarar rører seg nede i vegetasjonen og tar føda frå bakken eller låge plantar. Føda er hovudsakleg insekt, men dei kan òg inkludere små tusenbein og blautdyr.

Populasjonen er estimert til mellom 5 og 14 millionar individ og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

Kjelder 
Referansar

Bakgrunnsstoff 

sumpsongarfamilien
Streiffuglar i Noreg
Back to the Roots av John Mayall

Back to the Roots er eit dobbeltalbum av John Mayall frå 1971 på Polydor. Innspelinga fann stad i både California og London, der Mayall inviterte somme av dei gamle bandmedlemmane sine, mellom andre Eric Clapton og Mick Taylor. Mot slutten av 1980-åra miksa Mayall somme av songane og gav dei ut med anna eldre materiale som Archives to Eighties. Ein utgvida CD-versjon av Back to the Roots inneheld både dei originale og seinare miksane av songane. 

Utanom Mayall, som song og spelte piano og gitar, var musikarane på innspelinga::
 Eric Clapton, Mick Taylor, Harvey Mandel og Jerry McGee på gitar;
 Larry Taylor og Steven Thompson på bass;
 Keef Hartley og Paul Lagos på trommer;
 Johnny Almond på saksofon og fløyte.
For Archives to Eighties spelte Mayall inn ny bass og trommer med Bobby Haynes og Joe Yuele.

Innhald

Medverkande
 John Almond – bassfløyte, saksofon, tenorsaksofon
 Eric Clapton – gitar (på A1, A3, B1, B4, C4, D1)
 Keef Hartley – trommer
 Paul Lagos – trommer
 Harvey Mandel – gitar (på A2, A3, A4, B2, C1, C4, D1, D2)
 John Mayall – gitar (på A3, B2, B4, C1, D1, D4), munnspel, piano, klaverinstrument, vokal
 Jerry McGee – gitar (på A5, D3)
 Larry Taylor – bass
 Mick Taylor – gitar (på A3, B3, C2, C3, C4, D3)
 Steve Thompson – bass (på C2)
 Don «Sugarcane» Harris – fiolin
 Joe Yuele – trommer (på Archives to Eighties)
 Bobby Haynes – bass (på Archives to Eighties)

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Back to the Roots (John Mayall album)» frå ,  den 14. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikkalbum frå 1971
John Mayall-album
Polydor Records-album
Album produserte av John Mayall
Militært skinnangrep

Føremålet med eit Militært skinnangrep (Finte) er å få fienden til å konsentrere forsvaret sitt til den staden som angrepet er retta mot. Til vanleg er eit skinnangrep oppfølgd av eit verkeleg angrep mot ein annan stad i fienden si forsvarslinje som skal ha vorte svekka som fylgje av skinnangrepet. Eit skinnangrep krev direkte kontakt med fienden og utløysing av små stridshandlingar før tilbaketrekking av heile styrken.

Villeiingsoperasjoner nyttast for å få fienden til å:
bruka sine reserver feil
omprioritere eldstøtte
avsløre defensive eldplaner

Referansar

Kjelder
Dictionary of Military and Associated Terms (September 2007) 

Militær villeiing
Militær terminologi
Militærtaktikk
Memories av John Mayall

Memories er eit studioalbum av John Mayall, gjeve ut i november 1971 på Polydor. 

Albumet vart spelt inn med Larry Taylor på bass, og Jerry McGhee frå The Ventures på gitar, som erstatta Harvey Mandel. Han hadde ikkje med seg trommer og heller ikkje Sugarcane Harris på fiolin, etter han hadde spelt på fleire av dei førre albuma. Dermed var det berre ein trio att. Tekstane på albumet er sjølvbiografiske og handlar om oppveksten hans.

Innhald

Medverkande
 John Mayall - vokal, munnspel, rytmegitar, 12-strengsgitar, piano
 Larry Taylor - bassgitar
 Jerry McGee - sologitar, dobro, sitar

Teknisk
John Mayall - produsent, design og kunstnarisk leiar
 Jim Hobson - lydteknikar

Kjelder

Musikkalbum frå 1971
John Mayall-album
Album produserte av John Mayall
Polydor Records-album
Maktdemonstrasjon

Ein militær maktdemonstrasjon er ein militær operasjon med føremål å åtvare ein potensiell fiende (som eit varselskot) eller å vise kapabilitet på slagfeltet dersom provokasjonar skjer.
Militær styrkedemonstrasjon vert som regel utført gjennom eit tilsynelatande angrep mot eit fientleg område som ikkje er viktig. Føremålet kan òg vere villeiing av fienden, men demonstrasjonen skal ikkje søkje kontakt med fienden eller utløysa stridshandlingar.

Referansar

Kjelder
Dictionary of Military and Associated Terms (September 2007) 

Militær villeiing
Militær terminologi
Militærtaktikk
Babo

Eduardo Davalos de Luna, (), betre kjend under artistnamnet Babo, er ein meksikansk hiphop-artist og er grunnleggjaren av gruppa Cartel de Santa. Han har gjeve ut album som Cartel de Santa Vol. I og Vol. II.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Babo» frå ,  den 15. juni 2018.

Bakgrunnsstoff                                                                                                         
Offisiell nettstad

Meksikanske musikarar
Meksikanske rapparar
VM i fotball 1950

Verdsmeisterskapen i fotball 1950 vart avvikla i seks byar i Brasil i tida frå 24. juni til 16. juli 1950. Uruguay vart verdsmeister for andre gong etter å ha sanka flest poeng i finalerunda mellom dei fire landa som vann kvar sitt gruppespel. Meisterskapen, den fyrste sidan 1938, er den einaste som ikkje har vorte avvikla med finale.

13 land deltok i meisterskapen, fordelt på fire innleiingsgrupper med høvesvis fire, fire, tre og to lag. Brasil og Spania vann dei to gruppene med fire lag, Sverige den eine med tre lag, medan Uruguay gjekk vidare til finalerunda etter å ha slått Bolivia 8-0. I finalerunda stod Brasil med fire poeng og Uruguay før den avgjerande kampen, deira innbyrdes oppgjer på Maracanã stadion i Rio de Janeiro den 16. juli. Framfor 199 854 tilskodarar, det høgste registrerte tilskodartalet på ein fotballkamp, sende høgrevengen Albino Friaça vertslandet i føringa to minuttar ut i den andre omgangen. Juan Alberto Schiaffino utlikna for Uruguay i det 66. minutt. 13 minuttar seinare syrgde Uruguays Alcides Ghiggia med eit lågt skot i det høgre hjørnet for at det vart stille på tribunane. Då dommaren George Reader frå England bles i fløyta for full tid, forlet nær 200 000 sorgtyngde brasilianarar Maracanã. Samstundes kunne Sveriges lag på Pacaembu stadion i Sao Paulo juble for bronse etter siger 3-1 over Spania.

Medaljevinnarane
Verdsmeisterlaget Uruguay bestod av Roque Máspoli, Matías González, Obdulio Varela (kaptein), Eusebio Tejera, Schubert Gambetta, Víctor Rodríguez Andrade, Alcides Ghiggia, Julio Pérez, Omar Óscar Míguez, Juan Alberto Schiaffino og Rubén Morán.

Brasil mønstra 	Moacir Barbosa, Augusto da Costa (kaptein), Danilo Alvim, Juvenal Amarijo, José Carlos Bauer, Bigode Ferreira, Albino Friaça, Zizinho Soares, Ademir Menezes, Jair Pinto og Chico Aramburu.

Sveriges bronselag: Karl-Oskar Svensson, Lennart Samuelsson, Erik Nilsson (kaptein), Sune Andersson, Gunnar Johansson, Ingvar Gärd, Egon Jönsson, Bror Mellberg, Ingvar Rydell, Carl-Erik Palmér og Stig Sundqvist.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «1950 FIFA World Cup» frå ,  den 15. juni 2018.  
 
eu-football

 
Verdsmeisterskapar i fotball
Fotball i 1950
Tassen-statuen

Tassen er ein skulptur laga av Solveyg Schafferer (f. 1928) og avduka i 2008. Det finst 12 eksemplar av statuen som står plassert utanfor ulike avdelingar av Helgeland Sparebank.

Skulpturen førestiller ein gut i sydvest og regntøy. Det opphavlege namnet på verket var «Ut i naturen».

Det var opprinnelig lagd 13 skulpturer, 12 «småtasser», mens den 13. skulpturen skil seg ut frå dei andre. Den heter «To barn sittende på en stein». Nå i ettertid er det usikkert hvor mange skulpturer det står rundt på Helgeland, men blei seinast vist at det er 16 stykk plassert utanfor kvar sin Helgeland Sparebank.

Sjå òg

Liste over offentleg utsmykking i Alstahaug kommune

Kjelder

Helgeland
Kultur i Nordland
Juan Alberto Schiaffino

Juan Alberto Schiaffino Villano () var ein uruguayansk-italiensk fotballspelar frå Montevideo som vart verdsmeister i 1950 med Uruguay. Han var elles ein særs kreativ spelstyrar frå sin posisjon som indreløpar i Penarol og seinare på AC Milan. Schiaffino vert rekna som tidenes beste uruguaynske fotballspelar.

Uruguay
Schiaffino debuterte på Penarol i 1943. Perioden 1949-54 var han med å vinne fire seriemeisterskap med laget frå heimbyen. Han fekk sin landslagsdebut i 1946 og spelte alle Uruguays fire kampar under Fotball-VM 1950 i Brasil. I den siste og avgjerande kampen mot vertslandet Brasil skåra han det fyrste av Uruguays to mål i ein kamp som enda med siger 2-1 og Urugyas andre VM-tittel. I 1954 deltok han under verdsmeisterskapen i Sveits der han spelte sin 21. og siste landskamp og skåra sitt 8. og siste landslagsmål i kvartfinalen mot England. Meisterskapen enda med at Uruguay tapte bronsekampen mot Austerrike 1-3.

Italia
Frå hausten 1954 til 1960 spelte Schiaffino på det italienske storlaget AC Milan, eit lag han vann tre ligameisterskap med. Perioden 1954-58 spelte han fire landskampar for Italia, grunngjeve med at farfaren var ein utvandrar frå Liguria. I 1960 gjekk han over til AS Roma. Han la opp i 1962.

Sidan flytta han heim til Montevideo.

Merittar
Verdsmeister: 1950 med Uruguay
Uruguaynsk seriemeister: 1949, 1951, 1953 og 1954 med Penarol
Italiensk seriemeister: 1955, 1957 og 1959 med AC Milan

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Juan Alberto Schiaffino» frå ,  den 15. juni 2018.  
 

Uruguayanske fotballspelarar
Milan-spelarar
Roma-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1950
Spelarar i Fotball-VM 1954
Tønne Huitfeldt (1925–2007)

Tønne Huitfeldt () var ein norsk offiser (generalløytnant) i Hæren. Han hadde ei rekkje sentrale leiarposisjonar i Forsvaret og i NATO.

Andre verdskrigen 
Under andre verdskrigen kom Huitfeldt seg over til Storbritannia via Sveits. Han tenestegjorde i den norske brigaden i Skottland og vart i 1942, berre 17 år gammal, oppteken ved den norske Krigsskolen i London. I 1944 vart han beordra til teneste i 2. bergkompani, der han var troppssjef, og deltok med dette i frigjeringa av Finnmark.

Militær karriere i Noreg og NATO 
Etter krigen heldt Huitfeldt fram i Forsvaret og fekk etter kvart sentrale leiaroppgåver.

Huitfeldt var i Tysklandsbrigaden frå 1948 til 1949. 1954–1955 tok han vidare militær utdanning ved U.S. Army Command and General Staff College. Etter Suezkrisa i 1956 var han sjef for det norske geværkompaniet i SN-styrken i Gaza. Huitfeldt vart i 1960 utnemnd til sjef for Garnisonen i Sør-Varanger. Han var deretter i generalstaben før han i 1964 vart sjef for Krigsskolen. I 1970 studerte han ved Royal College of Defence Studies i Storbritannia.

Huitfeldt vart utnemnd til generalløytnant i 1977. Frå 1977 til 1981 øvstkommanderande i Nord-Noreg. Deretter fekk han ei sentral stilling i Brussel som direktør for NATOs internasjonale militære stab. Huitfeldt sat i denne stillinga frå 1981 til 1985.

Frå 1984 til 1996 var Huitfeldt redaktør for Norsk Militært Tidsskrift. Han var ein aktiv deltakar i den offentlege debatten om forvarsspørsmål.

Utmerkingar 
Huitfeldt var tildelt ei rekkje utmerkingar. For innsatsen under andre verdskrigen mottok han Deltagermedaljen og Haakon VIIs 70-årsmedalje, og dessutan dei britiske utmerkingane France and Germany Star og Defence Medal. For tenesta i UNEF I mottok han SNs ekspedisjonskorpsmedalje. Huitfeldt var Kommandør av St. Olavs Orden, kommandør av den belgiske Leopold IIs orden, av Republikken Italias fortenstorden og av Jugoslavias stjerneorden.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Tønne Huitfeldt (1925–2007)» frå ,  den 15. juni 2018. 
 oppgav desse kjeldene:

Deltakarmedaljen
Haakon VIIs 70-årsmedalje
Norske generalar
Folk frå Oslo
Erwin Koeman

Erwin Koeman () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar frå Zaandam i Nederland. Midtbanespelaren vart i 1988 europameister med Nederland og sanka i perioden 1987-89 som KV Mechelen-spelar pokalar både i den belgiske cupen og serien og den europeiske cupvinnarcupen. I 1991 og vart han seriemeister i heimlandet med PSV Eindhoven. Ronald Koeman er hans yngre bror.

Karriere

Klubbspel
Far til Erwin Koeman spelte i si tid på FC Groningen og han sjølv debuterte med Groningen vinteren 1979. Han fekk 6 seriekampar før han vart overført til PSV Eindhoven der han hadde tre lite lukkelege år. I 1982 var Koeman tilbake i FC Groningen og gjorde tre gode sesongar til han i 1985 fekk kontrakt med KV Mechelen. Med det belgiske laget var han med å vinne den belgiske cupfinalen 1987 med 1-0 over RFC Liège. Våren 1988 var Koeman delaktig i at  KV Mechelen vann cupvinnarcupen 1988 etter finalesiger 1-0 mot Ajax frå Amsterdam. Sesongen 1988/89 vann KV Mechelen den belgiske seriemeisterskapen med fire poengs margin til RSC Anderlecht på andreplass. Sommaren 1990 byrja Koeman på si andre periode i PSV og med klubben frå Eindhoven vart han både i 1991 og 1992 nederlandsk seriemeister. Perioden 1994-98 spelte han ein tredje periode på FC Groningen.

Landslagsspel

Erwin Koeman debuterte på Nederlands landslag i april 1983 og spelte sin 31. og siste landskamp i januar 1994. På landslaget hadde han ei defensiv midtbanerolle i eit mannskap med blendande dyktige medspelarar som til dømes Ruud Gullit, Marco van Basten og Frank Rijkaard. Saman med desse og mellom andre broren Ronald Koeman vart han europameister 1988 etter finalesiger 2-0 over Sovjetunionen. Sine to landslagsmål skåra Erwin Koeman i VM-kvalifiseringskampar mot Kypros i 1985 og Finland i 1989.

Merittar
Europameister: 1988 med Nederland
Vinnar av cupvinnarcupen: 1988 med KV Mechelen
Belgisk seriemeister: 1989 med KV Mechelen
Belgisk cupmeister: 1987 med KV Mechelen
Nederlandsk seriemeister: 1991 og 1992 med PSV Eindhoven

Erwin Koeman var 2008-10 landslagssjef for Ungarn.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Erwin Koeman» frå ,  den 15. juni 2018.  
 
eu-football

Nederlandske fotballspelarar
Nederlandske fotballtrenarar
KV Mechelen-spelarar
Groningen-spelarar
PSV-spelarar
Spelarar i Fotball-EM 1988
Spelarar i Fotball-VM 1990
TD på kaia, Brønnøysund

TD på kaia er ein kiosk ved hurtigrutekaia i Havnegata i Brønnøysund. Han blei etablert i 1971 av Trygve Dybos, og har vore ei viktig servicebedrift i fleire tiår. Bedrifta starta opp som kiosk og venterom, og har utvikla seg til å bli  ein kombinasjon mellom kiosk og restaurant. Bedrifta vert overteke av sønene til Dybos, Jan Reidar- og Bertil Dybos, i 1994 og dei stifta TD til eit aksjeselskap. Den noverande eigaren er Torghatten ASA.

TD sel blant anna kioskvarer, lesestoff, is og grillmat.  I tillegg er dei anerkjente for «kystens beste softis», som er ein attraksjon for dei mange hurtigruteturistane som kjem innom.

Kjelder

Norske føretak
Brønnøysund
Brønnøy kommune