alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Stewart Copeland

Stewart Armstrong Copeland () er ein USA-amerikansk musikar og komponist. Han var trommeslagar i det britiske rockebandet The Police, og har produsert film- og videospelmusikk, i tillegg til å skrive musikk for ballett, opera og orkester. 

I følgje MusicRadar har Copeland «ein særeigen trommelyd og unik stil som har gjort han til ein av dei mest populære trommeslagarane gjennom tidene.» Han vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av The Police i 2003, Modern Drummer Hall of Fame i 2005 og Classic Drummer Hall of Fame i 2013. I 2016 vart Copeland rangert som den tiande beste trommeslagaren gjennom tidene av Rolling Stone. Han er òg kjend for å ha skrive musikk til videospelserien Spyro.

Før han vart medlem av The Police, var han òg ei kort stund medlem av Curved Air.

Diskografi

Studioalbum

som Stewart Copeland 
 The Rhythmatist (1985)
 The Equalizer and Other Cliff Hangers (1988)
 The Leopard Son (1996)
 From Rumble Fish to Gridlock'd (1997)
 Orchestralli (2004)
 The Stewart Copeland Anthology (2007)

som Klark Kent 
 Klark Kent: Music Madness from the Kinetic Kid (1980)
 Kollected Works (1995)

Filmmusikk
 Rumble Fish (1983)
 Out of Bounds (1986)
 Wall Street (1987)
 She's Having a Baby (1988)
 Talk Radio (1988)
 See No Evil, Hear No Evil (1989)
 The First Power (1990)
 Taking Care of Business (1990)
 Highlander II: The Quickening (1991)
 Riff Raff (1991)
 Wide Sargasso Sea (1993)
 Airborne (1993)
 Raining Stones (1993)
 Surviving the Game (1994)
 Rapa-Nui (1994)
 Fresh (1994)
 Silent Fall (1994)
 SubUrbia (1996)
 Gridlock'd (1997)
 Anna Karenina (1997)
 Four Days in September (1997)
 Good Burger (1997)
 Going All the Way (1997)
 Little Boy Blue (1997)
 Central Station (1998)
 West Beirut (1998)
 Simpatico (1999)
 She's All That (1999)
 More Dogs Than Bones (2000)
 3 Strikes (2000)
 Me, Myself & Irene (2000)
 Boys and Girls (2000)
 I Am David (2003)
 Riding the Bus with My Sister (2005)
 The Game Plan (2007)
The Pirates Who Don't Do Anything: A VeggieTales Movie (2008) (ikkje tilskriven)
 We Are Your Friends (2015)

TV-musikk
 The Equalizer (1985)
 Star Wars: Droids (1985)
 Babylon 5 (Pilot) (1994) 
 The Leopard Son (1996)
 Nickelodeon's The Amanda Show (1999)
 Dead Like Me (2003)
 The Life and Times of Juniper Lee (2005)

Videospelmusikk
 Spyro the Dragon (1998)
 Spyro 2: Ripto's Rage! (1999)
 Spyro: Year of the Dragon (2000)
 Alone in the Dark: The New Nightmare (2001)
 Spyro: Enter the Dragonfly (2002)
 Spyro Reignited Trilogy (2018) (originalmusikk)

Orkestermusikk
 La Notte della Taranta (2004)

Samarbeid
 Mr. Doubles (med Moon on the Water) (1989)
 Animal Logic (med Animal Logic) (1989)
 Animal Logic II (med Animal Logic) (1991)
 The Grand Pecking Order (med Oysterhead) (2001)
 Gizmodrome (med Gizmodrome) (2017)

Lydbøker
Noah's Ark (1990)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Stewart Copeland» frå ,  den 10. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad

USA-amerikanske filmmusikkomponistar
USA-amerikanske rocketrommeslagarar
The Police-medlemmar
Curved Air-medlemmar
Folk frå Alexandria i Virginia
Oysterhead-medlemmar
Gizmodrome-medlemmar
Strontium 90-medlemmar
Peter Wood

Peter John Wood () var ein engelsk klaverspelar. 

I midten av 1960-åra spelte han i det lokale bandet Barney J Barnes & The Intro, som spelte inn musikk for Decca. Han var medlem av Quiver, som vart til Sutherland Brothers & Quiver, og Natural Gas, før han arbeidde tett med Al Stewart, Roger Waters, Cyndi Lauper, Bob Dylan, Lou Reed, Jonathan Kelly, Orion the Hunter og Tommy Shaw.

Han var ein av dei originale medlemmane i «surrogatbandet», på The Wall-turneen til Pink Floyd i 1980 og 1981,  og kan høyrast på konsertalbumet Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980–81.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Peter Wood (musician)» frå ,  den 10. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Engelske rockeklaverspelarar
Engelske studiomusikarar
Engelske låtskrivarar
Folk frå Egham
Airborne av Curved Air

Airborne er det sjette studioalbumet til det engelske progressive rockebandet Curved Air, gjeve ut i 1976. Som dei siste par utgjevingane deira selde ikkje dette albumet særleg godt. Dei gav ut ein singel som ikkje var med på plata, «Baby Please Don't Go» med «Broken Lady», kort tid etter før gruppa vart oppløyst. Trommeslagaren Stewart Copeland skipa så The Police, medan fiolinisten Darryl Way og songaren Sonja Kristina begge starta solokarrierer. Bassisten Tony Reeves og gitaristen Mick Jacques vart begge seinare medlemmar av det halvprofesjonelle bandet Big Chief.

The Police spelte «Kids to Blame» tidleg i karrieren sin, i ein punk-aktig versjon. Stewart Copeland brukte òg om att eit gitarriff frå «Desiree» på solosingelen sin «Don't Care» som han gav ut under namnet Klark Kent.

Bakgrunn og innspeling
Albumet var første gongen Stewart Copeland var låtskrivar. Kring utgjevinga av Midnight Wire lærte han om honorara låtskrivarar fekk, og svarte med å kverne ut songar fram til bandet aksepterte nokre av bidraga hans.

Produsenten Dennis McKay slutta i prosjektet halvvegs gjennom innspelinga, og let bandet produserte dei siste fire songane sjølve.

Mottaking

Allmusic skildra Airborne som eit oversedd album og «ei sterk oppsummering av alt som gjorde gruppa så viktig til å byrje med.» Dei meinte albumet var svakare enn dei først tre, og at det dreiv mot meir generisk 70-talsrock, men meinte òg at «Desiree» og «Heaven (Never Seemed So Far Away)» var like bra som dei beste utgjevingane deira.

Innhald

Medverkande
Curved Air
 Sonja Kristina – vokal
 Darryl Way – fiolin, klaverinstrument
 Tony Reeves – bass, klaverinstrument, kontrabass på «Broken Lady»
 Stewart Copeland – trommer
 Mick Jacques – gitar

Gjestemusikarar
 Robin Lumley – piano på «Broken Lady»
 Alan Skidmore – saksofon på «Hot & Bothered»
 Henry Lowther – trompet på «Hot & Bothered»
 Frank Ricotti – congatrommer
 Jack Emblow – trekkspel på «Broken Lady»
 Bob Sargeant – orgel på «Desiree» og «Kids to Blame»

Teknisk
 Spor 3-5, 7 og 8 produserte av Dennis McKay
 Spor 1, 2, 6 og 9 produserte av Curved Air
 Spor 10 produsert av Tony Reeves

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Airborne (Curved Air album)» frå ,  den 10. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Curved Air-album
Musikkalbum frå 1976
Album spelte inn i Trident Studios
Robin Lumley

Robin Lumley er ein britisk jazzfusion-musikar, klaverspelar, plateprodusent og forfattar, som var medlem av bandet Brand X med trommeslagaren Phil Collins, gitaristen John Goodsall og bassisten Percy Jones. Han er tremenningen til skodespelarinna Joanna Lumley.

Han har òg spelt med artistar som David Bowie og har produsert album for Rod Argent, Bill Bruford og Orleans.

Lumley skreiv boka Tay Bridge Disaster: The People's Story om Tay Bridge som kollapsa i 1879 då eit tog køyrde over ho.

Diskografi

Som leiar
 1975 Peter & The Wolf med Jack Lancaster
 1976 Marscape med Jack Lancaster

Med Brand X
 1976 Unorthodox Behaviour
 1977 Moroccan Roll
 1977 Livestock
 1978 Masques
 1979 Product
 1980 Do They Hurt?
 1982 Is There Anything About?
 1997 Live at the Roxy L.A. 1979
 1998 Missing Period 
 2003 Macrocosm: Introducing...Brand X
 2015 Ronnie Scotts Live 1976
 2016 Rochester 1977

Som sidemann
 1976 Airborne Curved Air
 1977 The Dancer, Gary Boyle
 1980 Breaking through the Ice Age, Ellen Shipley
 1983 Exile, Exile

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Robin Lumley» frå ,  den 11. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Britiske jazzmusikarar
Britiske klaverspelarar
Brand X-medlemmar
Malta i Eurovision Song Contest

Malta debuterte i Eurovision Song Contest i 1971  med songen «Marija l-Maltija», sungen av Joe Grech. Sidan den gong har Malta delteke 34 gongar. Bidraga vert valde gjennom ei nasjonal utveljing, arrangert av allmennkringkastaren PBS. Malta har aldri vunne tevlinga, men har kome på andreplass to gongar; i 2002 og 2005. Malta har kome sist tre gonger; i 1971, 1972 og 2006. Etter innføringa av semifinalar i 2004 har Malta kvalifisert seg til finalen 10 av 18 gongar, seinast i 2021.

Historikk 
Det er den maltesiske allmennkringkastaren PBS som sender Eurovision Song Contest på Malta, og som vel artisten og songen som skal representere landet i Eurovision Song Contest. Malta debuterte i konkurransen i 1971 med songen «Marija L-Maltija», framført på maltesisk av Joe Grech. Malta fekk ein svak start i tevlinga, med sisteplass på sine to første forsøk, i 1971 og 1972. Landet heldt seg borte frå konkurransen dei to neste åra, og kom tilbake i 1975. Det året enda Malta på 12. plass av 19 deltakande land. Malta skulle òg ha delteke i 1974 og 1976, men trekte seg frå tevlinga av ukjende årsaker.

Returen 
Landet hadde ein pause på heile 16 år. Malta forsøkte å få deltake i 1990, men Den europeiske kringkastingsunionen hadde sett ei øvre grense på 22 deltakande land. Året etter valde Nederland å stå over tevlinga, og dimed vart det plass til Malta. Returen vart ein suksess, og Malta enda opp blant dei ti beste åtte år på rad. I 1998 var Malta nær ved å vinna, men vart slått på målstreken av Israel og Storbritannia. Også i 2002 var Malta nær ved å vinna, men måtte gje tapt for Latvia då dei siste poenga kom inn. Malta fekk ein ny andreplass i 2005.

Etter 2005 har Malta hatt liten suksess i Eurovision Song Contest. Maltas tredje sisteplass kom i 2006, og dei fem påfølgjande åra kvalifiserte Malta seg til finalen berre éin gong. Etter 2012 har Malta kvalifisert seg til finalen kvart år, med unntak av 2015 og 2017 . Åttendeplassen i 2013 er Maltas beste plassering dei siste ti åra.

Malta er det mest suksessrike landet som framleis ikkje har vunne Eurovision Song Contest. Det er også eit av landa som har flest deltakingar utan ein siger; berre Kypros har delteke fleire gonger utan å vinna per 2022.

Språk 
Sidan engelsk er eit av dei offisielle språka på Malta, har Malta hatt føremonen av å synga på engelsk. Berre to gonger, i 1971 og 1972, har Malta sunge på maltesisk. I 2000 inneheldt songen «Desire» tre linjer på maltesisk.

Bidraga i Eurovision Song Contest

Røystehistorikk (1975–2019)

Finalane

Semifinalane

Galleri

Sjå òg 
 Malta i Junior Eurovision Song Contest

Fotnotar

Kjelder

Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest

Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av artikkelen «Malta i Eurovision Song Contest» frå ,  den 11. april 2020.  
 

Land i Eurovision Song Contest
Musikk på Malta
Lovechild av Curved Air

Lovechild er det sjuande studioalbumet gjeven ut av Curved Air, sjølv om berre halvparten av songane faktisk vart spelt inn av gruppa. Albumet består av demoinnspelingar spelte inn tidleg i 1970-åra som ikkje tidlegare var gjevne ut. Alle innspelingane vart overvaka av Clifford Adams og det var ein av John O'Hara, to av Eddie Jobson, ein av Kirby Gregory, og fire av Curved Air. Vokalisten Sonja Kristina forklarte opphavet til albumet: «Det albumet var totalt piratkopiering. Dette var demolydband eg hadde laga for Warner Brothers, som brått forstod at eg var det einaste originale medlemmet att i bandet - at det i røynda ikkje lenger var Curved Air slik det hadde vore før. Så Clifford Davis presenterte lydbanda for Warners, som av ulike årsaker valte å ikkje halde fram kontrakten vår.»

I røynda er Lovechild ei «offisiell» piratkopiplate. Verken Warner Brothers eller nokre av bandmedlemmane gav løyve til å gje ut demoane og ingen av medlemmane fekk inntekter av platesalet. Fleire år etter fekk Repertoire Records løyve frå både Warner Brothers og musikarane til å gje ut albumet på ny, og i 2011 kom det ein lovleg versjon med nye notat i plateomslaget. 

Dei fire Curved Air-demoane vart spelte inn etter Air Cut og før bandet vart oppløyst. Jim Russell og Kirby Gregory hadde alt slutta, og vart erstatta på demoinnspelingane av Florian Pilkington-Miksa og den islandske gitaristen Thordur Arnason, som dei andre i bandet berre kalla «Thor».

Plateomslaget er berre framsida av omslaget til Air Conditioning lagt over biletet frå baksida av same album.

Innhald

Medverkande
Sonja Kristina – vokal, akustisk gitar
Eddie Jobson – klaverinstrument (utanom på «Exsultate Jubilate»), fiolin
Florian Pilkington-Miksa – trommer (utanom på «The Flasher»)
Mike Wedgwood – bass (utanom på «The Flasher»)
Thordur Arnason - elektrisk gitar (utanom på «The Flasher»)
Kirby Gregory – elektrisk gitar på «The Flasher»
Jim Russell – trommer på «The Flasher»
John O'Hara – klaverinstrument og arrangement på «Exsultate Jubilate»

Produksjon
Produsert av Clifford Adams
Publisert av C.A.M.
Miksing: Steve Price, assistent: Declan McGoven

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Lovechild av Curved Air» frå ,  den 11. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Curved Air-album
Musikkalbum frå 1990
North Star av Curved Air

North Star er det åttande studioalbumet til Curved Air, gjeve ut 17. mars 2014. Det var det første albumet deira med stort sett nye songar sidan bandet kom saman att i 2008 og det første skikkelege studioalbumet sidan Airborn i 1976.

Bakgrunn og innspeling
Sjølv om gitaristen Kit Morgan er oppført som medlåtskrivar på sju nye songar, hadde han slutta i bandet då innspelinga fann stad og erstatta av Kirby Gregory som var komen attende i bandet.

Tre av songane var tidlegare gjevne ut på dei to første Curved Air-albuma og spelte inn på nytt, i tillegg til ein song frå eit soloalbum av Sonja Kristina. Albumet inneheldt òg tre coverversjonarav andre band: The Police, Snow Patrol og The Beatles.

Innhald
Alle songar skrivne av Harris/Kristina/Morgan/Norton/Pilkington-Miksa/Sax, utanom der andre er nemnde: 
{{sporliste		
| låtskrivar = 	ja
| tittel1          =		Stay Human
| lengd1         = 		 3:50
| tittel2          =		Time Games
| lengd2         = 		 6:23
| tittel3         =		Puppets 
| lengd3         = 		  5:20
| låtskrivar3 = 		Darryl Way, Sonja Kristina
| merknad3 = først gjeven ut på Second Album
| tittel4         =		Images and Signs
| lengd4         = 		 6:44
| tittel5         =		Interplay
| lengd5         = 		 5:41
| tittel6          =		Spider
| lengd6         = 		 4:39
| tittel7          = 		Magnetism
| lengd7         =		 6:32
| tittel8          = 		Colder Than a Rose in Snow
| lengd8         =  		 4:26
| låtskrivar8 = 		Paul Travis, Norma Tager
| merknad8 = først gjeven ut i 1980 på Sonja Kristina| tittel9         =		Spirits in the Material World 
| lengd9        = 		 4:58
| låtskrivar9 = 		Gordon Sumner
| merknad9 = cover av The Police
| tittel10       =  		Old Town News
| lengd10        = 		 5:08
| låtskrivar10 = 		
| tittel11       =  		Situations
| lengd11        = 		 6:14
| låtskrivar11 = 		Darryl Way, Rob Martin
| merknad11 = først gjeven ut på Air Conditioning| tittel12       =  		Chasing Cars
| lengd12        = 		 4:54
| låtskrivar12 = 		Gary Lightbody, Nathan Connolly, Jonny Quinn, Tom Simpson, Paul Wilson
| merknad12 = cover av Snow Patrol
| tittel13       =  		Young Mother
| lengd13        = 		 6:45
| låtskrivar13 = 		Darryl Way, Sonja Kristina
| tittel14       =  		Across the Universe
| lengd14        = 		 4:20
| låtskrivar14 = 		John Lennon, Paul McCartney
| merknad14 = cover av The Beatles
}}

Medverkande
Curved Air
 Sonja Kristina – vokal
 Florian Pilkington-Miksa – trommer
 Kirby Gregory – gitar
 Chris Harris – bassgitar og elektrisk kontrabass
 Robert Norton – klaverinstrument
 Paul Sax – fiolin

Produksjon
 Marvin Ayres – rådgjevar, lydteknikar, vokal lydteknikar
 Beric Wickens - produsent
 Denis Blackham – mastering
 Nuno Fernandes – lydteknikar
 Carl Glover – grafisk design, montasje, fotografi
 Michael Inns – portrett
 Chris Smith – lydteknikar
 Ben Williams – lydteknikar

KjelderDenne artikkelen bygger på «North Star (Curved Air album)» frå ,  den 11. april 2020.  oppgav desse kjeldene:''

Curved Air-album
Musikkalbum frå 2014
Gunnar Heiberg

Gunnar Edvard Rode Heiberg () var ein norsk forfattar og teaterleiar. Han markerte seg særleg som forfattar av skodespel, elles ein framifrå essayist.

Kjelder
snl.no

Norske forfattarar
Norske dramatikarar
Auguste Comte

Isidore Auguste Marie François Xavier Comte () var ein fransk filosof. Han skapte positivismen og vert rekna som ein av grunnleggjarane av moderne sosiologi.

Comte studerte ved den polytekniske skulen i Paris, der han fanga interesse for naturvitskap og av radikale politiske idear. Påverka av filosofen Henri Saint-Simon, som han vart personleg kjend med, fekk han interesse for historie og samfunnsstudiar. Gjennom hovudverket, det seks band store Cours de philosophie positive som kom ut 1830–42, teiknar Comte den historiske utviklinga frå eit opphavleg teologisk stadium, der fenomen vert forklart ved inngrep av «gudar» eller «ånder», vidare til eit metafysisk stadium, der årsakene er «idear» eller «krefter», til det positive eller vitskaplege stadium, basert på nøyaktige observasjonar.

Kjelder
Store norske leksikon

Franske filosofar
First Base av Babe Ruth

First Base er debutalbumet til den engelske rockegruppa Babe Ruth. Det vart produsert av Alan Shacklock og Nick Mobbs i Abbey Road Studios mellom juni og september 1972, og kom ut same året. 

Songen «Wells Fargo» — ein hardrocksong kalla opp etter pengetransportlinja i det gamle veste, med tekstar om denne cowboytida - vart gjeven ut på singel og vart populær på FM-radio i USA.

Albumet selte til gullplate i Canada, og selde godt i USA, medan salstala var skuffande i Storbritannia. Songen «The Mexican» er blitt spelt av mange andre artistar gjennom åra, mellom anna i 1984 av John «Jellybean» Benitez med vokal av Janita Haan. «The Mexican» vart òg miksa inn i tredje sporet på The Dirtchamber Sessions Volume One av Liam Howlett frå The Prodigy i 1999 og covra av GZA i 2015.

Plateomslaget og fotografiet vart laga av Roger Dean.

Innhald

Medverkande
Babe Ruth
Alan Shacklock - gitar, Hammondorgel, perkusjon, vokal
Janita «Jennie» Haan - vokal
Dave Hewitt - bassgitar
Dick Powell - trommer, perkusjon
Dave Punshon - elektrisk piano, klaverinstrument

Gjestemusikarar
Gasper Lawal - conga, bongo, cabasa
Brent Carter - saksofon
Harry Mier - obo
Peter Halling - cello
Clive Anstee - cello
Manny Fox - cello
Boris Rickleman - cello
Jeff Allen - trommer på «The Runaways»

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «First Base (album)» frå ,  den 11. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Babe Ruth-album
Debutalbum frå 1972
Plateomslag av Roger Dean
Harvest Records-album
Album produserte av Alan Shacklock
The Mexican

«The Mexican» er ein song frå albumet First Base frå 1972 av det britiske bandet Babe Ruth.

Songen vart skriven av Alan Shacklock og spelt inn i Abbey Road Studios sommaren 1972. Shacklock skreiv teksten til songen som ein skarpt svar til John Wayne-filmen The Alamo frå 1960, som var full av historiske feil og ikkje synte den menneskelege sida til dei mexicanske soldatane som vart slåtte av styrkane frå Texas i slaget ved The Alamo. Songen har ein drivande trommerytme og funky bass.

Songen interpolerer «Per qualche dollaro in più» av Ennio Morricone, frå musikken til filmen For en neve dollar mer.

Songen har blitt spelt og miksa av mange andre artistar, og vert rekna som ein av dei mest innverknadstunge songane i hiphopkulturen, og var òg populær i tidlege discoklubbar som The Loft.

Medverkande
 Alan Shacklock – sologitar, orgel, perkusjon
 Jenny Haan – solovokal 
 Dave Hewitt – bass 
 Dave Punshon – klaverinstrument, elektrisk piano
 Dick Powell – trommer, perkusjon

Andre versjonar 
 1978: Bombers, ei discogruppe frå Montreal 
 1984: Jellybean med vokal av den originale songaren, Jenny Haan. Denne versjonen nådde toppen av dance-lista i USA.
 1999: Helloween på albumet Metal Jukebox
 2006: Marc Hype & Jim Dunloop med. Sara Bourgeois
 2015: Gza, medlem av hiphopgruppa Wu-Tang Clan
 2020: Stretch & Bobbito, The M19s Band med Mireya Ramos

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Mexican (song)» frå ,  den 11. april 2020. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1972
Songar på toppen av Billboard Dance Club Songs-lista
Singlar frå 1984
Debutsinglar
Harvest Records-singlar
Amar Caballero

Amar Caballero er det andre studioalbumet til den engelske rockegruppa Babe Ruth. 

To medlemmar var blitt byta ut frå debutplata. Ed Spevock var komen inn for Dick Powell på trommer og Chris Holmes erstatta Dave Pushon på klaverinstrument. 

Albumet inneheld ein coverversjon av The Capitols sin «Cool Jerk». 

Allmusic gav berre albumet to av fem stjerner, men skreiv at «om du kan setje tenna i musikken som er rocka med element av klassisk musikk, pakka inn i eit tynt lag med R&B, så bør du sjekke ut dette albumet. Det vil vere givande.»

Plateomslaget vart laga av Hipgnosis.

Innhald

Medverkande
Babe Ruth
 Janita Haan - solovokal
 Alan Shacklock - gitar, celesta (2), elektrisk piano (6), orgel (7), Mellotron (8), perkusjon (1), tamburin (6), vokal (1,5), orkestrering, dirigent (1,2), produsent
 Chris Holmes - klaverinstrument, orgel (3)
 Dave Hewitt - bass, fuzzbass (5)
 Ed Spevock - trommer, perkusjon, pauker (2)

Med
 Dave Punshon - elektrisk piano (1), flygel (5)
 Dave White - fløyte (1)
 Steve Gregory - fløyte (1)
 Brian Warren - fløyte (2)
 Jack Ellory - fløyte (2)
 Duncan Lamont - fløyte (6)
 Keith Christie - trombone (1)
 Ray Premru - trombone (1)
 Ray Harris - trompet (1), flygelhorn (2)
 Bud Beadle - barytonsaksofon (5)
 Steve Gregory - tenorsaksofon (5,7)
 Ron Carthy - trompet (5,7)
 John Georgiadis - fiolin & leiar for strykarane (1,2)
 Raymond Vincent - fiolin (6)
 Gaspar Lawal - perkusjon (1,3), conga (7), vokal (3)
 Nick Mobbs - tamburin (6)
 Angelito Perez - conga & kubjølle & vokal (8)
 Chris Bushen - korvokal (4)

Kjelder

Babe Ruth-album
Musikkalbum frå 1973
Plateomslag av Hipgnosis
Harvest Records-album
Album produserte av Alan Shacklock
Babe Ruth av Babe Ruth

Babe Ruth er det tredje studioalbumet til den engelske rockegruppa Babe Ruth, gjeve ut i 1975 på Harvest Records i Storbritannia og Capitol Records i USA. Albumet nådde 75. plassen på den amerikanske Billboard 200-lista. 

På dette albuemt går dei meir bort frå den progressive rockestilen frå dei tidlegare platene sine og legg til litt soul, visesong og filmmusikk. Dei inkluderte tre coverversjonar på albumet, Curtis Mayfield sin «We People Darker Than Blue», Ennio Morricone sin «A Fistful of Dollars» og «Private Number» av Judy Clay og William Bell. 

Allmusic gav berre albumet to av fem stjerner, men skreiv at «ingenting her ristar jorda eller er nytt, men Babe Ruth er dugandes nok til å alltid levere frå seg eit bra produkt.»

Plateomslaget vart laga av Paul May.

Innhald

Medverkande
Babe Ruth
 Janita Haan - vokal, bjøller
 Alan Shacklock - gitar, Mellotron, Moog, perkusjon, vibrafon, vokal
 Steve Gurl - klaverinstrument, Moog, flygel
 Dave Hewitt - bass, fuzzbass
 Ed Spevock - trommer, perkusjon

Gjestemusikar
 Angelito Perez - conga (3,7)

Kjelder

Babe Ruth-album
Musikkalbum frå 1975
Harvest Records-album
Stealin' Home

Stealin' Home er det fjerde studioalbumet til den engelske rockegruppa Babe Ruth, gjeve ut i 1975 på Capitol Records. Albumet nådde 169. plassen på den amerikanske Billboard 200-lista. 

Albumet kom ut same året som det førre albumet deira, Babe Ruth. Alan Shaclock, som hadde vore produsent, gitarist og hovudlåtskrivar i bandet sidan starten av, slutta etter innspelinga av det førre albumet for fokusere på ein karriere som produsent, og Bernie Marsden frå gruppa Wild Turkey kom med som ny gitarist. Etter dette albumet slutta songaren og frontkvinna Janita Haan og bassisten Dave Hewitt. 

Allmusic gav albumet tre av fem stjerner og skreiv «når dei held seg til stramt strukturerte og overdriven gitarrock, høyrest Babe Ruth verkeleg bra ut.»

Innhald

Medverkande
Babe Ruth
 Janita Haan - vokal, bjøller
 Bernie Marsden - gitar, vokal
 Steve Gurl - klaverinstrument
 Dave Hewitt - bass
 Ed Spevock - trommer, perkusjon

Gjestemusikar
 The Hatfield Symphony Orchestra (4,9)
 Alan Shacklock - arrangør og dirigent (4,9)
 Chrisostomos Karanikis - perkusjon (3,5)

Kjelder

Babe Ruth-album
Musikkalbum frå 1975
Capitol Records-album