alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ryensteinen

Ryensteinen er ein runestein frå garden Ryen i Tveit i Kristiansand kommune i Vest-Agder.

Steinen er første gong nemnt i eit brev til Selskabet for Norges Vel frå Nicolay Wergeland i 1811, han hadde då rett nok ikkje sett den med eigne auge. I 1862 meldte Nicolay Nicolaysen at steinen var slegen sund for å mura opp ein skorstein på garden. I 1868 vart muren riven, fragmenta av steinen tekne ut og sende til Universitetets Oldsaksamling. I dag er dei magasinert ved Kulturhistorisk museum. Innskrifta er fragmentarisk, men det som kan lesast er:

 ... i n k u n a r : r a i s t i : s t a i n : þ a n a b r u þ u r s i n

På norrønt vert det: ...ein Gunnarr reisti stein þenna (at) bróđur sin

Og på moderne norsk: « ...ein Gunnar reiste denne steinen til bror sin»

Innskrifta er gjort med såkalte «man-jærske runar» og vert datert til siste halvdel av 900-talet.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Ryensteinen» frå ,  den 25. november 2019.

Bakgrunnsstoff
Magnus Olsen: Norges innskrifter med de yngre runer, bd. III, Aust-Agder, Vest-Agder og Rogaland. Oslo 1954 s. 68 - 73.
 
Kulturminne i Kristiansand
Historie i Kristiansand
Runesteinar i Noreg
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Skafsåsteinen

Skafsåsteinen er ein runestein ved Skafså kyrkje i Tokke kommune i Telemark. Steinen vert datert til ca. 1100.

Steinen er skildra av Hans Jacob Wille i 1790, han stod då ved kyrkjedøra. Same stad stod han då Sophus Bugge vitja staden på 1860-talet. Han kunne då konstatera at steinen ikkje stod der han hadde stått då runene vart rista, og at det ikkje var mogleg å finne den opphavlege staden. I 1892 opplyste Oluf Rygh at steinen låg nede, det gjorde han òg då Magnus Olsen undersøkte han i 1923. I dag er steinen sett opp inne i våpenhuset i kyrkja.

Innskrifta er:

 arnkairs sunir ris(?)u eluþesa (eft)ir þiuþulb (b)roþor koþmontr rist runar þesar auk þeir ontor mrs(?)

Omsett til norrønt vert det: Arngeirs synir reistu hellu þessa eptir þjóđolf brođur. Guđmundr reist runar þessar ok þeir Ǫndottr.

Og på moderne norsk: «Arngeirs søner reiste denne hella etter Tjodolf bror (deira) . Gudmund rista desse runene, han og Ondott.»

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Skafsåsteinen» frå ,  den 25. november 2019.

Litteratur 

 
Runesteinar i Noreg
Kulturminne i Tokke
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Skeisteinen

Skeisteinen er ein runestein som står på Molandsmoen, ca. to kilometer nord for Moland kyrkje i Fyresdal i Vestfold og Telemark. Han har ID nr. 127468 i kulturminnedatabasen til Riksantikvaren.

Molandsmoen er ein flat furumo, og her var det gamle skeidet - staden der folk heldt på dei gamle tradisjonane med hestekappløp og -kampar. Den første skildringa av dette er ved biskop Niels Glostrup ved ei visitasferd i 1618. Tradisjonen vert òg skildra av presten H.J. Wille i 1786. Han nemner òg at plassen der hestekampene fann stad var avgrensa av fire reiste steinar. To av desse steinane er verna, den eine av dem er runesteinen. Innskrifta er:

 þorolv rit
 saskal raþa ru(nar)
 er l(e)r stirebs

På norrønt vert det: þorolfr reit sá skal ráda runar, er lér stígreips.

På moderne norsk vert det: «Torolv skreiv. Den skal rå (desse) runer, som låner stigbøyle (til ein annan)».

Magnus Olsen (d. 1963) argumenterte for at dette går attende på ein gammal straffemetode som er mest kjend som «tremerr». Der vert den som skal straffast sett overskrevs på ein trebukk, med vekter på føtene, og er nøydd til å sitja der for ei viss tid. Vektene vert kalla «stigbøyler», og det er dei det etter Olsen si meining blir sikta til i innskrifta.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Skeisteinen» frå ,  den 25. november 2019.

Bakgrunnsstoff 
 
 

Runesteinar i Noreg
Kulturminne i Fyresdal
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Runesteinane i Skjeberg kyrkje

Runesteinane i Skjeberg kyrkje er to runesteinar i yttermuren på Skjeberg kyrkje i Sarpsborg kommune i Østfold.

Skjeberg kyrkje I 
Dette er ein firkanta stein som står i sørmuren på koret. Steinen er første gong nemnt i eit brev frå sokneprest Andreas Mørch i 1810. I 1816 var M.F.Arendt på staden og laga ei avteikning. Innskrifts vart undersøkt nærare av Oluf Rygh i 1899, og tolkinga hans er:

 þetta hus er u(i)

 kt dtrotne uaro(m)

 ok mođor hans marie

 ok petre postola

På norrønt vert det: þetta hús er vigt Drótni várum ok mođur hans Maríu ok Pétri postola.

I moderne norsk vert det: «Dette hus er vigd vår Herre og mor hans  Maria og apostelen Peter».

Runene skriv seg frå siste halvdel av 1200-talet.

Skjeberg kyrkje II 
Steinen er mura inn i sørausthjørnet av kyrkja. På toppen er det hogd ut eit mannshovud mot aust, på sørsida står innskrifta:

 stein þenna gærđe

 botolfr steinmeistaræ

På norrønt vert det: Stein þenna gerđi Botolfr steinmeistari

Og på moderne norsk: «Denne steinen vart gjort av Botolv steinmeister».

Som Skjeberg kyrkje I er òg denne innskrifta frå seint 1200-tal.

Sjå også
Runesteinar i Noreg

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Runesteinene i Skjeberg kyrkje» frå ,  den 25. november 2019.

Litteratur 

 
Skjeberg
Kulturminne i Sarpsborg
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Skollevollsteinen

Skollevollsteinen er ein runestein med yngre runer frå rundt å 1000, funnen på Skollevoll på Lista. Han vart første gong skildra av biskop Wegener i 1639, då låg han som klopp over ein bekk på garden.  Frå 1865 har steinen vore i samlinga til Universitets Oldsaksamling (no Kulturhistorisk museum) ved Universitetet i Oslo. Steinen er 1,9 meter lang og har ei innskrift med 56 runer i den yngre runerekkja:

 ranuauk:raisti:stain:aftir:akmunt hrabisum:uar sin:skokr:b[arþi]

På moderne norsk vert det: «Rannveig reiste [denne] stein etter Oddmund Ravnsson, mannen sin. Skog rista [runene].»

Sjå også
Runesteinar i Noreg

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Skollevollsteinen» frå ,  den 25. november 2019. 
 oppgav desse kjeldene: 
Skollevollsteinen

Bakgrunnsstoff 

 
 Museumsnr C3612 , katalogtekst  i Portalane til universitetsmusea unimus.no

Kulturminne i Farsund
Runesteinar i Noreg
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Skrivarberget på Stjørdal

Skrivarberget er ein sørvend bergvegg med runer ved gardane Bø og Ystines i Stjørdal kommune i Trøndelag. Han er registrert med nr. ID 56427 i Kulturminnearkivet til riksantikvaren.

Innskriftene er frå 1000- og 1100-talet, og vart undersøkte av Lorentz Diderik Klüwer i 1815, og Martin Friedrich Arendt i 1817. Staden vart undersøkt på nytt av Oluf Rygh i 1864 og -96, og av Aslak Liestøl i 1956. Tolkingane her er etter Liestøl si undersøking.

Innskrift I

 biarurn(u) iftr ristu ru(nar):þisar

 rutsm(a)urkum:uisa:birt(a)lt

På norrønt er det: Biǫrnulfr ristu rúnar þesar. Ruþs mǫrkum visa bert at.

På moderne norsk: «Bjørnulf rista desse runene. Rudsmarkene viser dei tydeleg til». Antakeleg har denne ristninga og den følgjande å gjera med eit eigedomsskifte e.l.

Innskrift II

Denne innskrifta er registrert av både Klüwer og Rygh, men er ikkje funnen att.

 (b)irkr(a)ukþair

som vert tolka til: Bergr ok þeir ristu rúnar þessar.
þeir i dette tilfellet viser attende til innskrift I der Bjørnulf var runeristaren. Meininga vert altså: «Berg og Bjørnulf rista desse runene».

Innskrift III

 undir austanu(æ)r þre orf er gul g..(y)..ninalna (n)iþr

På norrønt vert det: Undin austanverđi horf er gull geymt niu alnar niđr.

Og på moderne norsk: «Under det austre hjørnet er gull gøymt ni alen ned (dvs. under jorda)».

Innskrift IV

Ei fragmentarisk innskrift:

 ohr...

Kan ikkje tolkast.

Innskrift V

Nok ei fragmentarisk innskrift:

 .. istrunar ...

Tyder: «... reist runer ...»

Innskrift VI

Denne innskrifta vart første gongen påvist av Liestøl i 1956:

 her er fefolgu tuntirst .. ni þess(um).

På norrønt er det: Her er fé folgit undir steini þessum.

Som på moderne norsk vert: «Her er gods gøymt under denne steinen.»

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Skrivarberget (Stjørdal)» frå ,  den 25. november 2019.

Litteratur 

 
Kulturminne i Stjørdal
Runesteinar i Noreg
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Stangelandsteinen

Stangelandsteinen er ein runestein som opphavleg stod på garden Stangeland, som i dag er ein bydel i Sandnes kommune i Rogaland. 

I 1649 skildra biskop Wegner ein stor runestein som stod på ein gravhaug på Stangeland. Diverre er han ikkje meir spesifikk når han fortel kvar denne steinen stod, for i 1745 skriv amtmannen Bendix de Fine:

 «Over Stangelands Aaen i Høylands Sogn ligger en Baute-Steen, som til forn har staaet oppe paa en høy ved Lande-Vejen.»

Slik låg han framleis, som klopp over bekken, i 1810. Men i 1888 meldte professor Oluf Rygh at steinen var reist att. Etter det vart steinen flytta på nytt og stod i mange år føre hovudbygninga på Skeianetunet i Sandnes sentrum. Her vart steinen undersøkt av Magnus Olsen i 1951. Han noterer i rapporten at steinen er forvitra i overflata, og er i dårleg stand. 

Ved ny inspeksjon i 1991 vart det konstatert av steinen då var i alarmerande grad forvitra, flak hadde allereie falle av, og delar av innskriften stod i fare for å forsvinna. Den vart henta inn til Arkeologisk museum i Stavanger for stabilisering av tilstanden og generell konservering. Det vart vedteke å setja opp steinen i Sandnes att, men han var enno svært utsett for vidare forvitring. Av den grunnen vart han sett opp att ved inngangen til Sandnes rådhus, der han kunne stå trygt under tak.

Innskrifta er:

 þurbiurn:skalt:raista:stinþanaft:

 siu:þuris:sun:sin:isa:tanmarku:fil

På moderne norsk vert det: «Torbjørn Skald reiste denne steinen etter Sjø-Tore, sonen sin, som fall i Danmark.»

Magnus Olsen daterer runene til siste halvdel av 1000-talet. Han meiner steinen kanskje kan knytast til kong Harald Gråfell si ferd  til Danmark i 970, og at Sjø-Tore har vore ein av dei mange norske som vart drepne saman med Harald i bakhaldet i Limfjorden. Stangelandsteinen er dermed ein av dei særs få runesteinane i Noreg som kan setjast inn i ein konkret historisk kjend kontekst.

Kjelder

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Stangelandsteinen» frå ,  den 25. november 2019.  
 
Kulturminne i Sandnes
Runesteinar i Noreg
Sider utan gjennomgåtte omsetjingar
Filmen Soul

Soul (norsk tittel: Sjel) er ein dataanimert langfilm frå Pixar Animation Studios, distribuert av Walt Disney Studios Motion Pictures. Han er regissert av Pete Docter, produsert av Dana Murray og dei engelske røystene til hovudrollene er spelte av Jamie Foxx, Tina Fey, Questlove, Phylicia Rashad og Daveed Diggs.

Filmen vart tilgjengeleg på strøymetenesta Disney+ den 25. desember 2020.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar
Filmar frå 2020
Filmar frå USA
Pixar-filmar
Bogerud

Bogerud er ein drabantby (bustadsstrøk) søraust for Østensjøvannet og har namnet sitt etter Bogerud gard.

Historie 

Utbygginga av Bogerud kom etter at Østensjøbanen vart forlengd til Bøler i 1958 under prossessen med forlenginga til Bogerud og Skullerud i 1967. OBOS og Ungdommens selvbyggerlag stod for utbygginga av bustadsstrøket. Arkitektane bak bygginga var Thomas Tostrup og Tage Westh Christensen. Den norske Eterfabrikken vart grunnlagd på Bogerud i 1900. Sjølve garden tilhøyrde Laurentius kyrkje og hospital til han vart delt i 1831. Nordre Bogerud som vart frådelt i 1840 følgde seinare med i Bøler område. Søndre Bogerud eksisterer framleis som dagheim.

Etymologi 
Namnet Bogerud kjem frå gardsnamnet Bogerud gard, der Bogerud kan ha opphav frå norrønt bugr, som tyder bog, bukt eller krok. Eventuelt kan bakgrunn for namnet vera ryddinga av bøketre, frå dansk bøg, eller bog. Andre staving rud frå norrønt ruð, har tydinga nyrydningsgård.

Busetnad 
Bogerud «sentrum» utgjer i hovudsak nokre få butikkar. Dei fleste av desse tilhøyrer Bogerudsenteret, som består av Bogerud Tekstil, Kiwi, eit tannlegesenter, sosialkontor, frisørsalong, blomsterbutikk, renseri og eit apotek. Bogerud T-banestasjon er like ved senteret, der det i tillegg er ein Narvesen og ein innvandrarbutikk. 

Dei største gatene på Bogerud er Martin Linges veg, Paal Bergs veg, Bogerudveien og Stallerudveien. Barn som veks opp på Bogerud, går anten på Rustad eller Nøklevann barneskule. På Skullerud ungdomsskule vert desse blanda saman.

Som i dei fleste av drabantbyane i Oslo til aust er Bogerud prega av eit fleirkulturelt miljø, med mange barn og vaksne frå ulike land. I 2018 vart Bogerud gard og Bogerudsletta barnehage bygde om til ein stor og felles miljøbarnehage med solcellepanel på taket.

Kjende personar med tilknyting til Bogerud 

 Rapartisten Arif
 Fotograf Dag Thorenfeldt
 Historikar Lars Thue
 Professor emeritus Magnus Ulleland, i romansk (italiensk) filologi ved Universitetet i Oslo, kunstmalar og namngjeten for omsettinga si av Dantes Den gudommelige komedie.
 Føretakseigar og gründer Egil Undrum med stort lokalt engasjement.

I populærkulturen 

 Hovudpersonane i filmen Lasse & Geir er busette på Bogerud.

Sjå òg 

Bogerud stasjon

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Bogerud» frå ,  den 25. november 2019.  
 
Oslo
Filmen Onward

Onward (norsk tittel: Fremad) er ein amerikansk dataanimert urban fantasyfilm produsert av Pixar Animation Studios for Walt Disney Pictures. Filmen er regissert av Dan Scanlon, produsert av Kori Rae og dei engelske røystene til hovudrollene er gjevne av Tom Holland, Chris Pratt, Julia Louis-Dreyfus og Octavia Spencer. Onward går føre seg i ei forstads fantasy-verd, og følgjer to alvebrør som drar på «eit tokt» for å finne ein trolldom som kan bringe den avlidne faren deira attende.

Filmen hadde verdspremiere den 21. februar 2020 under Berlin International Film Festival, og vart utgjeven i Noreg den 6. mars 2020. Han fekk hovudsakleg positive omtalar frå kritikarar og har tent inn over 68 millionar US-dollar verda over.

Handling 
I ei verd folkesett av fabelvesen er magi daglegdags og magiutøvarar høgt vyrda. Sidan magien er vanskeleg å meistre, samtidig som teknologiske framsteg gjer liva til innbyggjarane enklare, blir bruken av magi etter kvart gløymd bort.

I ein epoke som svarer til moderne tid, bur to alvar i tenåra i byen New Mushroomton: Iandore «Ian »Lightfoot, som manglar sjølvtillit av mangel på ein farsfigur, og Barley Lightfoot, storebroren til Ian og ein ihuga rollespel- og historiefanatikar som lengtar etter å dra på ordentleg eventyr. Faren deira, Wilden, døydde av sjukdom kort tid bør Ian vart fødd og brørne bur saman med mora si, Laurel.

På 16-årsdagen til Ian gjev Lauren brørne ei gåve frå Wilden: Ein magisk stav, ein sjeldan edelstein og eit brev som skildrar ein «visitas-trolldom» som kan gjenopplive Wilden for eitt døgn. Barley prøver å kaste trolldommen til inga nytte, men Ian lukkast med det seinare den kvelden. På grunn av innblanding frå Barley blir berre den nedre halvparten av kroppen til Wilden danna att før edelsteinen smuldrar opp. For å bøte på mistaket drar brørne på «eit tokt» for å finne ein annan edelstein for å kunne utøve trolldommen om att. Mora deira finn ut at gutana er forsvunne kort etter og drar for å leite etter dei.

Rolleliste

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar
Filmar frå 2020
Filmar frå USA
Pixar-filmar
Toy Story 4

Toy Story 4 er ein amerikansk dataanimert filmkomedie produsert av Pixar Animation Studios og utgjeven av Walt Disney Pictures. Det er den fjerde filmen i Toy Story-serien og var regissert av Josh Cooley frå eit filmmanus av Andrew Stanton og Stephany Folsom.

Handlinga i filmen følgjer Toy Story 3, der sheriff Woody, Buzz Lightyear og dei andre leikevenene deira bur med den nye eigaren sin, Bonnie. Filmen hadde norsk kinopremiere den 6. september 2019.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar
Filmar frå 2019
Filmar frå USA
Pixar-filmar
Incredibles 2

Incredibles 2 (norsk tittel: De utrolige 2) er ein amerikansk dataanimert superheltfilm produsert av Pixar Animation Studios og utgjeven av Walt Disney Pictures. Han er oppfølgjaren til The Incredibles frå 2004 og er regissert av Brad Bird.

Filmen hadde norsk kinopremiere den 24. august 2018.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar
Filmar frå 2018
Filmar frå USA
Pixar-filmar
Filmen Coco

Coco er ein dataanimert fantasyfilm frå Pixar Animation Studios. Han er regissert av Lee Unkrich, produsert av Darla K. Anderson og dei engelske røystene til hovudrollene er spelte av Anthony Gonzalez, Gael García Bernal, Benjamin Bratt, Alanna Ubach, Renée Victor, Ana Ofelia Murguía og Edward James Olmos. Handlinga følgjer 12-åringen Miguel som ved eit mistak endar opp i dei daudes land, der han søkjer hjelp frå sin avlidne tippoldefar for å returnere til dei levande att og kunne reversere bannlysinga familien hans har av musikk.

Filmen hadde premiere 22. november 2017 i USA og i Noreg den 2. februar 2018.

Kjelder

Bakgrunnsstoff 
 

Animasjonsfilmar
Filmar frå 2017
Filmar frå USA
Pixar-filmar
Samica

Samica er ein fleirspråkleg og tverrvitskapleg skriftserie som tek for seg språk, litteratur og kultur i Sápmi (Sameland). Han er blitt gjeven ut av Albert-Ludwigs-Universität Freiburg i Tyskland sidan 2014. Redaktørane er litteratur- og kulturforskaren Thomas Mohnike ved Strasbourg universitet og språkforskarane Michael Rießler og Joshua Wilbur ved Freiburgs universitet.

Samica inneheld litterære tekster i opphavleg språkdrakt eller omsetjing, populærvitskaplege tekstar og læremateriale. Tekstane kan vera på tysk, samiske eller andre nordiske språk.

Historie
Skriftserien blei grunnlagd i 2014 som oppfølgjar til Kleine saamische Schriften, som vart publisert av Humboldt-universitetet i Berlin. Michael Rießler har også vore redaktør siden starten av den skriftserien.

Bidrag til finansiering av Samica sine einskilde utgåver vart gjort av m.a. Finska litteratursällskapet, Arjeplog kommune, det norske Sametinget og Norwegian Literature Abroad.

Oversyn over skriftene 

 Grüße aus Lappland / Nils-Aslak Valkeapää, oms. Johanna Domokos & Gruppe Bⁱ. - Freiburg : Skandinavisches Seminar der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg. 2014. ISBN 978-3-9816835-0-9 
 Pitesamisk ordbok : Samt stavningsregler / Joshua Wilbur (red.) - Freiburg : Skandinavisches Seminar der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg. 2014. ISBN 978-3-9816835-1-6
 Skoltesamiske tekster fra Neiden (under utgjeving, 2019)
 Worte verschwinden / fliegen / zum blauen Licht : Samische Lyrik von Joik bis Rap / Johanna Domokos, Michael Rießler & Christine Schlosser (red.), oms. Christine Schlosser - Freiburg : Skandinavisches Seminar der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg. 2019. ISBN 978-3-9816835-3-0 (Tittelen, fritt omsett: «ord forsvinner/ flyr/ til det blå lyset»)
 Johan Turi : Ein Bühnenstück mit einem Joik von Áilloš / Harald Gaski & Gunnar H. Gjengset, oms. Tatjana Krzemien, Anna-Sophia Mäder & Michael Rießler - Freiburg : Skandinavisches Seminar der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg. 2019. ISBN 978-3-9816835-4-7

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Samica» frå ,  den 26. november 2019.  
 

Skipingar i 2014
Samisk litteratur
Fleirspråklege verk
Samisk kultur
Samiske språk
Erwin Schulhoff

Erwin Schulhoff () var ein tsjekkisk komponist og pianist. 

Schulhoff var fødd i Praha i ein tysk jødisk familie. Pianisten og komponisten Julius Schulhoff var ein grandonkel.
Antonín Dvořák oppmuntra Schulhoff til å studera musikk, og han blei elev ved Konservatoriet i Praha som tiåring.

I byrjinga var han inspireret av Claude Debussy, Richard Strauss og Alexander Scriabin. Seinare slo han over i ein neoklassisk stil med element frå jazz og samtidige danserytmar. 

Han skreiv seks symfoniar i svært blanda stil, to operaer, to ballettar, ein klaverkonsert, to strykekvartettar og eit jazz-oratorium. Han etterlèt seg to ufullende symfoniar. 

Schulhoff døydde i Holocaust. Han skal ha døydd av tuberkulose i den tyske konsentrasjonsleiren Wülzburg i Bayern i 1942.

Selected works

5 Etudes de jazz for piano (c.1910–1920)
Violin Sonata No. 1, Op.7 (1913)
Piano Concerto No. 1, Op.11 (1913)
Divertimento for strykekvartett (1914)
Cellosonate (1914)
Strykekvartett No. 0, Op.25 (1918)
Sonata Erotica for solo kvinnerøyst (1919)
Fünf Pittoresken for piano (1919)
 Symphonia Germanica (1919)
Suite for kammerorkester (1921), opphavleg kalla In the New Style, seks dansar
Ogelala, ballett (1922)
Die Wolkenpumpe (1922), songar for bariton, fire treblåsarar og perkusjon
Bassnachtigall for kontrabassun (1922)
Pianokonsert "alla Jazz" (1923)
Fem stykke for strykekvartett (Fünf Stücke für Streichquartett) (1923)
Strykesekstett (1920–24)
Strykekvartett No. 1 (1924)
Pianosonate No. 1 (1924)
Strykekvartett No. 2 (1925)
Concertino for fløyte, fiola og kontrabass (1925)
Symfoni No. 1 (1925)
Pianosonate No. 2 (1926)
Pianosonate No. 3 (1927)
Violinsonate No. 2 (1927)
Sonate for fløyte og piano (1927)
Dobbelkonsert for fløyte, piano og orkester (1927)
6 Esquisses de jazz for piano (1927)
Konsert for strykekvartett og treblåsarorkester (1930)
Flammen, opera (1927–29)
Hot Sonate for altsaksofon og piano (1930)
Suite dansante en jazz for piano (1931)
Symfoni No. 2 (1932) 
Das kommunistische Manifest, oratorium (1932)
 Orinoco (1934), foxtrot
Symphony No. 3 (1935)
HMS Royal Oak (1935), jazzoratorium for forteljar, sopran, tenor, blanda kor og syfhonisk jazzorkester, etter ein tekst av Otto Rombach
Symfoni No. 4 (1937)
Symfoni No. 5 (1938–39)
Symfoni No. 6 Svobody for kor og orkester (1940)
Symfoni No. 7, berre pianodel skriven (1941–42)
Symfoni No. 8, ufullendt, berre pianodel skriven (1941–42)
Divertimento for obo, klarinett og basun
Suite for fiolin og piano
Variations over eit original Dorian-tema og fugato, op. 10, tema, 15 variasjonar og fuge

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Erwin Schulhoff» frå  og «Erwin Schulhoff» frå ,  den 26. november 2019.

Bakgrunnsstoff 

Tsjekkiske komponistar
Komponistar frå 1900-talet
Døde i Holocaust
Francis Poulenc

Francis Jean Marcel Poulenc () var ein fransk komponist og pianist. 

Poulenc var fødd i Paris. Han fikk den første pianoundervisinga av mor si allereie som fireåring, i 1904. Ti år seinare studerte han med den spanske pianisten Ricardo Viñes, som var ein god ven av Claude Debussy og Maurice Ravel. Poulenc hadde suksess i 1917 med Rapsodie Nègre, og han var medlem av den unge franske komponistgruppa «Les Six», som blei danna like etter første verdskrigen. I 1924 oppnådde han vidare åtgaum med balletten Les Biches, som blei uroppført av Sergej Djagilev sitt dansekompani Ballets Russes.

Poulenc er også kjend som korkomponist, både av sakral og profan musikk, gjennom verk som  Quatre motets pour un temps de pénitence (Fire pinsemotettar, 1938-39), Quatre motets pour le temps de Noël (Fire julemotettar, 1951-52), Figure humaine (1943) og Un soir de neige (1944).

Kjelder 

<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Francis Poulenc» frå ,  den 26. november 2019.

Bakgrunnsstoff 
 Verkliste (engelsk): http://imslp.org/wiki/List_of_works_by_Francis_Poulenc

Franske komponistar
Komponistar frå 1900-talet
Folk frå Paris