alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Bo Diddley Is a Gunslinger

Bo Diddley Is a Gunslinger er det femte studioalbumet til den amerikanske rock and roll-pioneren Bo Diddley, gjeve ut i desember 1960 av Checker Records. Albumtittelen kjem av at første songen på albumet heiter «Gunslinger» og at Bo Diddley på plateomslaget er kledd i Western-klede. Songane på Bo Diddley Is a Gunslinger vart spelte inn frå oktober 1959 til februar 1960. Fleire spor av interesse er «Sixteen Tons» som Diddley var meint å framføre på The Ed Sullivan Show, tittelsporet og «Diddling» (ein instrumental mellom gitar og saksofon).

Songar

Gunslinger
Denne songen var opphavleg gjeven ut på singel av Checker i november 1960. B-sida til singelen, «Signifying Blues», vart aldri gjeven ut på albumet. Songen har ein Bo Diddley-rytme.

Ride on Josephine
«Ride on Josephine» er ein rock and roll-song med korvokal og piano anten av Otis Spann, Lafayette Leake eller Billy Stewart. Songen er blitt spelt av George Thorogood & The Destroyers, Sleepy LaBeef og Eric Sardinas.

Sixteen Tons
Bo Diddley vart beden om å framføre «Sixteen Tons» på The Ed Sullivan Show, men framførte «Bo Diddley» i staden for. Sidan «Sixteen Tons» er ein countrysong gjev det albumet ei anna kjensle.

Cadillac
Songen «Cadillac» har med Gene Barge på tenorsaksofon, og har blitt spelt av The Kinks, The Downliners Sect, New Colony Six, og sungen som ein duett av Van Morrison og Linda Gail Lewis. Cadillac var òg namnet på gitaren som er på plateomslaget.

Andre songar og stilar
Songen «Googlia Moo», og «No More Lovin'» og andre gjev albumet ei doo-wop-kjensle.<ref name="AM">{{cite web |first=Bruce|last=Eder |title=Bo Diddley Is a Gunslinger [Bonus Tracks] > Review |url= |publisher=Allmusic |accessdate=11. juli 2017}}</ref>

Innhald

MedverkandeI følgje Allmusic''
Bo Diddley – solovokal, sologitar
Jerome Green – maracas, korvokal
Willie Dixon – bass
Bobby Baskerville – bass
Jesse James Johnson – elektrisk bass
Billy Downing – trommer
Clifton James – trommer
Lafayette Leake – piano
Otis Spann – piano
Billy Stewart – piano
Peggy Jones – rytmegitar, korvokal
Gene Barge – tenorsaksofon
Johnny Carter – korvokal
Harvey Fuqua – korvokal
Lily «Bee Bee» Jamieson – korvokal
Gloria Morgan – korvokal
Nate Nelson – korvokal
Leonard Chess – produsent
Andy McKaie – produsent for nyutgjeving
Vartan – kunstnarisk leiar

Salslister
Albumet låg ei veke inne på UK Album Charts den 9. november 1963 på ein 20. plass.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bo Diddley Is a Gunslinger» frå ,  den 11. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bo Diddley-album
Musikkalbum frå 1962
Checker Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Leonard Chess
Album produserte av Phil Chess
Album produserte av Bo Diddley
Dødsmaske

Dødsmaske er ei avstøyping av ansiktet til ein person utført kort tid etter at dei har døydd. Dei er ofte blitt laga av gips, voks eller metall.

Ofte blei avstøypinga gjort i bivoks, som ein så trakk trukket forsiktig av ansiktet. Forma blei så fylt med leire eller liknande som då likna det opphavlege ansiktet. 

Tidlegare var det vanleg å laga dødsmasker av ansikta til kjende personar. Skikken var mest utbreidd i seinmellomalderen, men var også i bruk på 1800- og 1900-talet. Dødsmasker kunne vera utgangspunkt for skulpturar av den dei framstilte.

Under den franske revolusjonen laga Marie «Madame» Tussaud dødsmasker av framståande personar som var blitt avretta.

Kopiar av dødsmaska til L'Inconnue de la Seine (fransk for «den ukjende kvinna frå Seinen») var eit vanleg innslag på veggen til kunstnarar i bohemmiljøa i Paris etter 1900. Maska var inspirasjon for mange litterære verk.

Sjå òg
Gravmaske, masker laga til ein person til gravlegginga, også kalla dødsmaske

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Dødsmaske» frå ,  den 11. juli 2017.

Bakgrunnsstoff
 The International Life Cast Museum
 Laurence Hutton Collection of Life and Death Masks 

Dødsskikkar
Andlet
Charwell-elva

Charwell er ei elv nordaust på Sørøya på New Zealand. Ho har utspringet sitt i Seaward Kaikoura Ranges, og ho munnar ut i Conway-elva, den tradisjonelle grensa mellom Marlborough og Canterbury. I elvedalen har det vore drive sauehald.

På 1910-talet føreslo jarnvegsverket på New Zealand å byggja ei jarnvegslinje gjennom ei rekkje elvedalar, mellom desse den til Charwell-elva, for å binda Parnassus og Kaikoura saman som ein del av Main North Line.  Arbeidet med denne linja starta ved at det vart lagt ut spor i eit stykke av elvedalen til  Leader-elva, men den første verdskrigen gjorde slutt på anleggsarbeidet. Då det vart teke opp att, valde ein ei meir austleg linje langs kysten i staden.

Referansar 

Denne artikkelen bygger på «Charwell river» frå ,  den 11. juli 2017.  
 

Charwell River
Canterbury på New Zealand
Marlborough på New Zealand
Campylobacter jejuni

Campylobacter jejuni er ein spiralforma gramnegativ bakterie. Han kan valda gastroenteritt og er den vanlegaste årsaka til bakterievalda diaresjukdomar på verdsbasis. Etter infeksjon kan han òg valda sjukdomar som Guillain-Barré-syndrom, reaktiv artritt og irritabel tarm-syndrom.

Ei sekvensering av genomet til C. jejuni vart publisert i 2000. Det var på  basepar og hadde ingen innsetjingssekvensar eller sekvensar knytte til bakteriofagar, og hadde særs få repeterande sekvensar. Genomet vart estimert til å koda for 1 654 protein.

Kjelder 

Proteobacteria
Hartvig Nissen

Ole Hartvig Nissen () var ein norsk skulehaldar og embetsmann frå Melhus. Han var frå 1850-åra ein leiande skulemann i Noreg.

Nissen var son til ein prest. Etter han vart student frå katedralskulen i Trondheim, tok han andreeksamen og var huslærar heime i Melhus. Der etter studerte han filologi ved universitetet i København og tok så i 1843 filologisk embetseksamen i Christiania. Same året starta han opp ein latin- og realskule i den norske hovudstaden. I 1849 starta han i tillegg opp ein jenteskule. I tida 1850-54 var han dosent i pedagogikk ved praktisk-teologiske seminaret, ei tid også konsulent for skulesaker i Kyrkjedepartementet.

I åra frå 1854 til -65 dreiv Nissen skulane sine, samstundes som han hadde stor innverknad på utviklinga av det norske skulesystemet gjennom ymse offentlege komitear. Mellom anna var han ein pådrivar då 11 av 14 norske «høiere skoler» vart omdanna til latin- og realskular. Frå 1865 var han ekspedisjonssjef i skuleavdelinga i Kyrkjedepartementet. Han var formann 1865 i ein kommisjon om det «høiere skolevæsen» og 1871 i ein kommisjon om allmugeskulen i byane. 

Frå 1872 var Nissen rektor ved Kristiania katedralskole, men døydde allereie vinteren 1874.

Kjelder
Lindstøl, Tallak: Stortinget og Statsraadet 1814-1914. Kristiania, 1914

Norske skulefolk
Folk frå Melhus
Thorvald Meyer

Thorvald Meyer () var ein norsk forretningsmann frå Kristiania.

Meyer var son til ein trelasthandlar, Jacob Peter Meyer, og Ingeborg Marie Barth Muus. Gjennom arv og trelasthandel vart han ein rik mann. I 1850-åra kjøpte han store areal mellom Akerselva og Trondheimsvegen i Kristiania. Han selde desse areala ut att til tomter og var sidan ein av dei rikaste personane i heile Noreg.

Meyer var gift med Annichen Mathea Tofte, dotter til Oslos fyrste ordførar, Andreas Tofte. Han vart far til fire jenter som i si tid gift med fire av dei rikaste kaksane og mektigaste karane i den norske hovudstaden: Ingeborg (1843–1882), gift med Herman S. Løvenskiold, Mathea («Thea») (1846–1922), gift med Christian H. Schweigaard, Ragnhild (1849–1937), gift med Axel Heiberg, og Mathilde («Mimi») (1852–1932), gift med Herman Wedel-Jarlsberg.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

Norske forretningsfolk
Folk frå Oslo
Lars A. Meyer

Lars Aagaard Meyer () var ein norsk forretningsmann frå Nesna. Han var far til Hans A. Meyer.

Meyer var son til ein handelsmann og dreiv sjølv handel på Viholmen i Nesna frå 1854. I 1860 busette han seg på Mo i Rana, der han dreiv han fram ei mangslungen forretningsverksemd. L.A. Meyer var ei av dei største forretningane i Nord-Noreg som handla mykje med folk i dei svenske grenseområda. Forretninga var kjend i heile Noreg, ikkje minst for sin handel med nordlandsbåtar og trematerial.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

Norske forretningsfolk
Folk frå Nesna
Folk frå Rana
Johnny Carter

Johnny Carter () var ein amerikansk doo-wop- og R&B-songar. Han var med å starte The Flamingos og var medlem av The Dells. Begge gruppene er innlemma i Rock and Roll Hall of Fame, så Carter er ein av få som er oppteken i æresgalleriet fleire gonger. Han kom med i The Dells då han erstatta Johnny Funches i 1960 og vart verande eit aktivt medlem i gruppa fram til han døydde. 

Carter døydde av lungekreft i Harvey i Illinois, 75 år gammal.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Johnny Carter (singer)» frå ,  den 11. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Døde av lungekreft
USA-amerikanske songarar
Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske R&B-musikarar
The Flamingos-medlemmar
Rock and Roll Hall of Fame
Ragnvald Moe

Ragnvald Moe () var ein norsk filolog og byråkrat frå Bergen. Hans Mo var far hans.

Moe var lærar i heimbyen. Han vart cand.philol. frå Universitetet i Oslo i 1900. Frå 1904 til 1909 var han amanuensis ved Universitetsbiblioteket. I 1910 fekk han stillinga som sekretær i Den norske Nobelkomiteen, sidan 1928 direktør i Nobelinstituttet til han vart pensjonert i 1946.

Moe gav i 1932 ut boka Le prix Nobel de la paix et l'Institut Nobel norvégien: rapport historique et descriptif.

Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

Norske filologar
Folk frå Bergen
Harvey Fuqua

Harvey Fuqua () var ein USA-amerikansk rhythm-and-blues-songar, låtskrivar, plateprodusent og plateselskapssjef. 

Fuqua grunnla R&B/doo-wop-gruppa Moonglows i 1950-åra. Han er kjend som ein av nøkkelpersonane i utviklinga av selskapet Motown i Detroit i Michigan. Gruppa hans gav Marvin Gaye ein start på sin musikkarriere. Fuqua og kona hans på den tida, Gwen Gordy, distribuerte den første hitsingelen til Motown, Barrett Strong sin «Money (That's What I Want)», på selskapet sitt, Anna Records. Fuqua selde seinare Anna Records til broren til Gwen, Berry Gordy, og vart låtskrivar og sjef i Motown. Han var nevø av Charlie Fuqua i Ink Spots og onkelen til filmskaparen Antoine Fuqua.

Diskografi

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Harvey Fuqua» frå ,  den 11. juli 2017.

Bakgrunnsstoff 
 
 
 The Fuqua's Foundation for the S.T.A.R.S. 

Afroamerikanske musikarar
Musikarar frå Kentucky
Motown
USA-amerikanske soulmusikarar
Afroamerikanske songarar
USA-amerikanske plateprodusentar
USA-amerikanske låtskrivarar
The Moonglows-medlemmar
Rock and Roll Hall of Fame
Bo Diddley (1962)

Bo Diddley er eit studioalbum av den amerikanske rock and roll-pioneren Bo Diddley frå 1962. Det må ikkje forvekslast med samlealbumet med same namn frå 1958. Dette albumet kom ut på Checker i august 1962 og inneheld Willie Dixon-klassikaren «You Can't Judge a Book by the Cover», som vart gjeven ut på singel i juli 1962.

Suksess i Storbritannia
I Storbritannia vart Bo Diddley gjeve ut av Pye International Records. Den britiske utgåva nådde 11. plassen på UK Albums Chart. Suksessen til albumet kom etter ein britisk turne Diddley hadde byrja i starten på året i lag med The Everly Brothers, Little Richard og The Rolling Stones.

På grunn av suksessen til albumet i Storbritannia, var det mange britiske band som spelte inn songar frå albumet.

Innhald

Medverkande 
Musikarar
Bo Diddley – solovokal, sologitar
Jerome Green – maracas, korvokal
Peggy Jones – rytmegitar, korvokal
Frank Kirkland – trommer
Clifton James – trommer
Willie Dixon – bass

Produksjon
Ralph Bass – produsent
Phil Chess – oversyn
Ron Malo – lydteknikar
Don Bronstein – plateomslag

Lister
På  UK Albums Chart nådde Bo Diddley 11. plassen den 2. november 1963. Albumet nådde 117. plassen på Billboard Top LP's-lista i USA.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bo Diddley (1962 album)» frå ,  den 11. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bo Diddley-album
Musikkalbum frå 1962
Checker Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Ralph Bass
14. armékorps

14. armékorps er ei operasjonell eining i Nordflåten eller OSK Nord med hovudkvarter i Murmansk.

Manøverelement

200. motoriserte infanteribrigade, lokalisert i Petsjenga
80. motoriserte infanteribrigade, lokalisert i Alakurtti
 99. taktiske gruppe forlagt til Kotelnijøya
 NN. Taktisk gruppe forlagt til Rogatsjovo på Novaja Semlja i Arkhangelsk oblast
 NN. Taktisk gruppe forlagt til Aleksandra land på Frans Josefs land i Arkhangelsk oblast
 NN. Taktisk gruppe forlagt til Sedovøya på Severnaja Zemlja i Krasnojarsk kraj

Referansar

Russiske arméar og armékorps
Vidjajevo

Vidjajevo (russisk skrift Видяево) er ein lukka by i Murmansk oblast på Kolahalvøya. 
Han hadde 5 771 innbyggjarar ved folketeljinga i 2010 og  6 307 i 2002.

Vidjajevo heitte før Uritsa (Урица) etter elva like ved, men vart den 6. juli 1964 omdøypt til Vidjajevo etter ubåtkaptein Fjodor Vidjajev. Vidjajevo er kjend som hamna for den forliste ubåten «Kursk».

Bakgrunnsstoff 
http://vidyaevo.mylivepage.ru/wiki/61/89 

Lukka byar
Murmansk oblast
Jar i Bærum

Jar er eit strok aust i Bærum kommune, like vest for Lysakerelva, som er grensa mellom Oslo og Bærum. Namnet Jar, som opphavleg var namnet på ein gard (gnr. 38), kjem av det norrøne ordet jaðarr, som tyder kant, og som truleg syner til at Jar ligg på av kanten av den djupe elvedalen som Lysakerelva går i her. Området vart bygd ut på 1920- og 1930-talet med frittliggjande einebustader på store tomter. Frå 1970-talet har stroket vorte fortetta med fleire einebustader på dei store tomtene, slik at stroket framleis er dominert av villaer.

T-banelina Kolsåsbanen og trikkelina Lilleakerbanen går gjennom området, og har den felles haldeplassen Jar.

Fotnoter

Strøk i Bærum
Rajon

Rajon er eit uttrykk for nokre administrative distrikt i land i fleire post-sovjetiske land. I mellom anna Russland og Ukraina er det ei undereining til oblast (og kraj) og det kan då samanliknast med kommune. I andre land, som Aserbajdsjan, er det ei administrativ eining på eit nivå tilsvarande oblast, og kan då samanliknast med fylke.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rajon» frå ,  den 12. juli 2017.  
  

Administrative område
Sovjetunionen
Russiske ord og uttrykk
You Can't Judge a Book by the Cover

«You Can't Judge a Book by the Cover» er ein song frå 1962 av rock and roll-pioneren Bo Diddley. Han vart skriven av Willie Dixon og var den siste hitten til Diddley. I motsetnad til dei meir kjende songane hans, har ikkje «You Can't Judge a Book by the Cover» ein Bo Diddley-rytme. Ei rekkje andre musikarar har spelt inn songen.

Originalsongen
«You Can't Judge a Book by the Cover» er ein 16-taktsblues som Allmusic skildra «med ein rytme som uimotståeleg og vill, men nærmar ein veldig rask gå-rytme enn den vanlege Diddley-rytmen».  Teksten til Willie Dixon omhandlar ei rekkje metaforar for ting du ikkje kan døme etter korleis det ser ut.  

I 1962 nådde songen 21. plassen på Billboard si R&B-liste og 48. plassen på Billboard Hot 100.

Seinare utgåver
«You Can't Judge a Book by the Cover» har blitt spelt av mange andre artistar, ofte med forskjellige titlar, som «You Can't Judge a Book by Its Cover» or «You Can't Judge a Book by Looking at the Cover». Ei tidleg utgåve av The Rolling Stones spelte inn ei demoinnspeling av songen i oktober 1962. I 1963 spelte The Yardbirds med Eric Clapton inn eit konsertopptak av songen ved Crawdaddy Club i London under innspelinga om vart gjeven ut på Sonny Boy Williamson and The Yardbirds. I 1964 vart songen framført på tyske Beat-Club av The Syndicats, med gitaristen Steve Howe. I 1966 spelte visesongaren Tom Rush for albumet Take a Little Walk with Me. I 1966 gav garasjebandet Shadows of Knight ut songen på debutalbumet deira, Gloria. The Monkees spelte inn ein versjon for albumet Live 1967 med vokal av Mike Nesmith. Den 26. januar 1972 spelte Jerry Garcia og Howard Wales ein kjapp versjon av songen på ein konsert i Symphony Hall i Boston.

Seinare versjonar vart gjevne ut av Cactus (1970 Cactus), Long John Baldry på albumet Everything Stops for Tea i 1972, The Beat Farmers (2003 Live at the Spring Valley Inn, 1983) og The Fabulous Thunderbirds (1992 Hot Stuff). Hank Williams jr. spelte songen i ein duett med Huey Lewis i 1986 på albumet, Montana Cafe, og Roy Buchanan (med Delbert McClinton) (2011 Alligator Records 40th Anniversary Collection). The Strypes spelte ein versjon i 2012 på debut-EP-en Young Gifted & Blue. Kenny Wayne Shepherd Band' spelte songen på albumet Goin' Home i mai 2014.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «You Can't Judge a Book by the Cover» frå ,  den 12. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1962
Singlar frå 1962
Bo Diddley-songar
The Yardbirds-songar
Songar skrivne av Willie Dixon
Checker Records-singlar
Rolling Stones-songar
Tom Rush-songar
The Monkees-songar
Cactus-songar
Long John Baldry-songar
Hank Williams jr.-songar
Patti LaBelle-songar
Knut Reiersrud-songar
Kapp Nemetskij

Kapp Nemetskij (russisk Мыс Немецкий - Mys Nemetskij, tyder 'Tyskeneset') er eit nes i Russland nær grensa til Noreg (Sør-Varanger). Neset ligg nordvest på Fiskarhalvøya i Petsjenga kommune i Murmansk oblast, og er det nordlegaste punktet i den europeiske, kontinentale delen av Russland. På neset er det berre ein meteorologisk innsamlingsstasjon og eit fyrtårn.

Fotogalleri

Referansar

Nes i Russland
Murmansk oblast
Ralph Bass

Ralph Bass () var ein USA-amerikansk rhythm-and-blues-produsent og talentspeidar for fleire sjølvstendige plateselskap. Han var ein pioner innan å byggje bru mellom afroamerikansk musikk og amerikansk popmusikk. Gjennom karrieren sin arbeidde han for Black & White Records, Savoy Records, King Records, Federal Records og Chess Records, og spelte inn musikk med somme av dei fremste afroamerikanske musikarane, som Etta James, Sam Cooke, James Brown, Earl Bostic, og grupper som Platters og The Dominoes. Bass vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1991 som ikkje-utøvar.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Ralph Bass» frå ,  den 12. juli 2017.

Bakgrunnsstoff  
 «Ralph Bass,» Answers.com ()
 «Ralph Bass' Junior Jazz», The Classic Jazz Gitar , Mike Kremer (webmaster)
 «House Resolution 218: Ralph Bass Memorial,» and «Summary of HR 218», Illinois House of Representatives, 90th General Assembly (1997–1998)
 «Toller Cranston's 'The Ice Show'» Internet Broadway Database
 «Inside Beyonce’s Private World» (reference to Ralph Bass's granddaughter, Shauna Bass), OK!, December 5, 2008 
 

Folk frå Bronx
Rock and Roll Hall of Fame
Blues Hall of Fame
USA-amerikanske plateprodusentar
Don Bronstein

Donald S. «Don» Bronstein () er ein USA-amerikansk fotograf frå Chicago.

Bronstein var den første fotografen i staben til magasinet Playboy. Han fotograferte òg jazz- og bluesartistar, særleg for plateselskapa Chess og Argo. Mange av bileta hans vart nytta på plateomslag og han er tilskriven på over 241 omslag, mellom andre People av Barbara Streisand, som han vann ein Grammy for.

Medan han var på jobb for Playboy i Acapulco, døydde Bronstein av eit hjarteinfarkt.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Don Bronstein» frå ,  den 12. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

USA-amerikanske fotografar
USA-amerikanske jødar
Folk frå Chicago
Soupou kandja

Soupou kandja (også kalla til dømes soupe kandia eller  soupkànj) er ein senegalesisk gryterett laga med okra og palmeolje og servert med ris.

Soupou kandja er ein type rett som på wolof blir kalla , 'to gryter', det vil seia ein lager retten i ei gryte og risen i ei anna.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Soupe kandia» frå ,  den 12. juli 2017.

Bakgrunnsstoff

 Aminata Sow Fall, Un grain de vie et d'espérance, Truffaut, Paris, 2002. ISBN 2-9516614-5-2

Senegalesisk mat
Gryteretter
Super Blues

Super Blues er eit studioalbum frå 1967 av ei bluessupergruppe som bestod av Bo Diddley, Muddy Waters og Little Walter. Albumet kom ut i både mono og stereo på Checker Records i juni 1967. Eit oppfølgjar kalla The Super Super Blues Band med Howlin' Wolf i staden for Little Walter kom ut seinare.

Bakgrunn
Albumet vart produsert av Ralph Bass for Chess Records, sjølv om Marshall og Phil Chess var til stades på innspelinga og vart tilskriven med oversyn. Lydteknikarar på innspelinga var Doug Brand og Ron Malo.

Songane på albumet var fleire av dei mest kjende songane til musikarne, som Bo Diddley sin «I'm a Man», Muddy Waters sin «I Just Want to Make Love to You» og Little Walter sin «My Babe».

Innhald

Original album

Medverkande 
I følgje omslaget
Bo Diddley – vokal, gitar
Muddy Waters – vokal, gitar
Little Walter – vokal, munnspel
Sonny Wimberley – bassgitar
Frank Kirkland – trommer
Buddy Guy – gitar
Otis Spann – piano
Cookie Vee – tamburin, vokal
Ralph Bass – produsent
Ron Malo – lydteknikar
Doug Brand – lydteknikar
Don Bronstein – plateomslag
Leslie Sims – plateomslag
Vartan – kunstnarisk leiar for nyutgåve

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Super Blues» frå ,  den 12. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Checker Records-album
Musikkalbum frå 1967
Muddy Waters-album
Bo Diddley-album
Little Walter-album
Album produserte av Ralph Bass
Samarbeidssalbum
A Man Amongst Men

A Man Amongst Men er det siste studioalbumet til bluesmusikaren Bo Diddley med gjestemusikarar som Ron Wood, Keith Richards og Jimmie Vaughan. Det vart gjeve ut av Atlantic i 1996. Albumet nådde åttandeplassen på Billboard Top Blues Albums-lista og fekk blanda kritikk av kritikarane.

Innhald

Medverkande
Bo Diddley - vokal, gitar
Garry «Philosopher G» Mitchell - vokal
Tom Major - trommer
Dave Keyes - piano, Hammond B-3 orgel, synthesizer
Nunzio Signore - gitar
Jerry Portnoy - munnspel
Richie Sambora - gitar
Dave Bronze - bass
Wayne P. Sheehy - trommer
Mike Vernon - basstromme, maracas, tamburin, claves, panner, treblokker
John Rosenberg - gitar
Debby Hastings - bass
Margo Lewis - Hammond B-3 orgel

Produksjon
Innspelt i Big House NYC
 Produsert av Mike Vernon
Martin Brass - lydteknikar
Ken Feldman - assisterande lydteknikar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «A Man Amongst Men» frå ,  den 12. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Bo Diddley-album
Album produserte av Mike Vernon
Musikkalbum frå 1996
Atlantic Records-album
Rock and Rollin' with Fats Domino

Rock and Rollin' with Fats Domino, i Europa kalla Carry On Rockin', er debutalbumet til R&B-pianisten og vokalisten Fats Domino frå 1955. Det inneheld fleire av hittane hans og andre materiale, som seinare skulle bli hittar. Albumet nådde 17. plassen på Billboard Pop Albums-lista. Ein trur at det har blitt produsert av lydteknikaren Bunny Robyn fordi det på omslaget står «A Robyn Recording».

Utgjeving
Albumet vart først gjeve ut på Imperial Records med tittelen Carry on Rockin''' i november 1955 og seinare med tittelen Rock and Rollin' With Fats Domino. Det er gjeve forskjellige datoar for nyutgjevinga. The Great Rock Discography indikerer at Imperial 9009 kom ut med alternativ tittel i oktober 1956 og mars 1957, men Domino-biografien Blue Monday indikerer april 1956.

Då Domino avslutta kontrakten med Imperial i 1963 for å gå til Paramount, heldt Imperial rettane til dette og fleire andre av albuma til Domino, og gav det ut på LP så seint som i 1981. Det har sidan blitt gjeve ut i lag med eit anna tidleg Domino-album, Million Sellers By Fats, som Rock and Rollin' with Fats Domino/Million Sellers by Fats''.

Songar
Sjølv om det var det første albumet til Domion, hadde R&B-pianisten spelt inn singlar i sju år før albumet kom ut. Albumet var sett saman av hitsinglane til Domino, i tillegg til somme songar som etter kort tid skulle bli hitsinglar, som «Ain't That a Shame» (Nr. 1 på Black Singles, Nr. 10 Pop Singles), «All by Myself» (Nr. 1 på Black Singles), «Poor Me» (Nr. 1 på Black Singles), «Bo Weevil» (Nr. 5 på Black Singles, Nr. 35 på Pop Singles) og «Don't Blame It On Me» (Nr. 9 på Black Singles), men hadde ikkje med «Don't You Know» (Nr. 7 på Black Singles), «I Can't Go On» (Nr. 6 på Black Singles) og «Thinking of You» (Nr. 14 på Black Singles).

Innhald

Medverkande
Fats Domino – piano, vokal
Bunny Robyn – antatt produsent

References 
Denne artikkelen bygger på «Rock and Rollin' with Fats Domino» frå ,  den 12. juli 2017. 
 oppgav desse kjeldene:

Fats Domino-album
Debutalbum frå 1955
Imperial Records-album
Engelskspråklege album