alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Girl Happy

Girl Happy er det 21. albumet til Elvis Presley, gjeve ut på RCA Victor Records i mono og stereo, LPM/LSP 3338, i mars 1965. Innspelinga fann stad i Radio Recorders i Hollywood, den 10. til 12. juni med ekstra vokalspor av Presley den 15. juni 1964. Albumet nådde åttandeplassen på Top LP's-lista. Det selde til gullplate 15. juli 1999 i USA.

Innhald
Utanom singlane til samlealbumet Elvis' Golden Records Volume 3, var dette det sjette originale Presley-albumet på rad med filmmusikk frå ein av filmane han spelte i. Det vart spelt inn elleve songar og alle vart brukte. «The Meanest Girl in Town» vart opphavleg gjeven ut som «Yeah, She's Evil!» av Bill Haley & His Comets på Decca Records i juli 1964, sjølv om Haley spelte inn sin versjon seks dagar etter Presley. Ein feil i masteringa av musikken førte til at farten på røysta til Presley vart auka fleire gonger. RCA gav til slutt ein rett versjon av tittelsporet i 1991 på samlealbumet Collectors Gold from the Movie Years, men då med eit alternativt opptak. Til slutt vart den riktige versjon med rett snøggleik gjeven ut.

«Do the Clam» vart gjeven ut på singel omtrent ein månad før albumet kom ut, og nådde 21. plassen på Billboard Hot 100 og låg inne på veka i åtte veker. B-sida var eit unytta spor kalla «You'll Be Gone», skriven av Presley med «Memphis Mafia»-medlemmane Red West og Charlie Hodge, og vart spelt inn 18. mars 1962 under innspelinga til Pot Luck with Elvis. Ein variant av Cole Porter-standarden «Begin the Beguine» (etter Porter hadde nekta dei å endre teksten), vart den nye songen utvikla med melodien og teksten til Porter som mal. Songen var ikkje med i filmen, men vart lagt til albumet.

Mot slutten av 1965 gav RCA ut filmmusikk til den tredje filmen til Presley det året, Harum Scarum. Sidan ingen av songane på albumet hadde potensiale som singel, valde RCA ut «Puppet on a String» i lag med den då fem år gamle «Wooden Heart» som årets julesingel. Sjølv om «Puppet on a String» alt var gjeve ut på Girl Happy, klatra songen til 14. plassen på Billboard Hot 100. I 2003 vart Girl Happy gjeve ut på ny på selskapet Follow That Dream i ei spesialutgåve med dei originale songane frå albumet i tillegg til mange alternative opptak.

Medverkande 

 Elvis Presley — vokal
 The Jordanaires — korvokal
 The Jubilee Four, The Carole Lombard Trio — korvokal (på «Do the Clam» og «Wolf Call»)
 Boots Randolph — saksofon
 Scotty Moore, Tommy Tedesco — elektrisk gitar

 Tiny Timbrell - akustisk gitar
 Floyd Cramer — piano
 Bob Moore — kontrabass
 D.J. Fontana, Buddy Harman, Frank Carlson  Hal Blaine — trommer

Innhald

Original release (1965)

Follow That Dream-utgåva (2003)

Lister

Album

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Girl Happy (album)» frå ,  den 30. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Filmmusikkalbum frå 1965
Elvis Presley-album
RCA Records-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Georgie Stoll
The Meanest Girl in Town

« The Meanest Girl in Town», òg kjend som «Yeah, She's Evil!» er ein rock and roll-song skriven av J. Byers. Songen vart spelt inn i juni 1964 av Elvis Presley, som «The Meanest Girl in Town» for filmmusikken til Girl Happy i 1965, og av Bill Haley & His Comets som «Yeah, She's Evil!» for ein singel på Decca Records.

Haley-innspelinga kom ut sommaren 1964. Ho kom ut før Presley si utgåve på Girl Happy, sjølv om Presley faktisk hadde spelt inn sin versjon fleire dagar før Haley: den 10. juni 1964 for Presley, og 16. juni 1964 for Bill Haley & His Comets.

Utgver
Som «The Meanest Girl in Town»
Elvis Presley, Girl Happy (filmmusikkalbum), RCA Victor LSP/LPM 3338, March 1965.

Denne versjonen vart òg spelt inn av The King Normals i 1995. 

Som «Yeah, She's Evil!»
Bill Haley & His Comets, singel The Green Door/Yeah, She's Evil!, Decca Records 31650, 27. juli 1964

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «The Meanest Girl in Town» frå ,  den 30. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Elvis Presley-songar
Bill Haley-songar
Songar frå 1964
Do the Clam

«Do the Clam» er ein amerikansk popsong skriven av Dolores Fuller, Sid Wayne og Ben Weisman. Han vart spelt inn av Elvis Presley i 1965 for filmen Girl Happy. I somme delar av verda vart songen gjeven ut på singel, og han nådde 21. plassen på Billboard-lista i USA. Han vart ein stor suksess i Australia der han nådde fjerdeplassen på salslista. Medlåtskrivaren Dolores Fuller er kanskje mest kjend som kjærasten til hovudrollefiguren i Ed Wood-filmen Glen or Glenda frå 1953.

B-sida til singelen frå 1965 var «You'll Be Gone», skriven av Red West, Elvis Presley og Charlie Hodge i 1962. B-sida nådde 121. plassen på Billboard-lista og 35. plassen på den kanadiske lista. Begge songane var med på filmmusikkalbumet Girl Happy. «You'll Be Gone» var eit forsøk på å skape ein same type song som «Begin the Beguine» etter managementet til Elvis Presley ikkje klarte å få rettane til songen. «You'll Be Gone» er ein av av få songar der Elvis Presley er tilskriven som låtskrivar. 

The Cramps spelte inn songen i 1987 på albumet Rockin n Reelin in Auckland New Zealand. I 1991 vart det laga ein parodi av songen av Dread Zeppelin på songen «Do the Claw».

Bakgrunnsstoff
[ Melding på Allmusic]
 

Singlar frå 1965
Elvis Presley-songar
Songar med musikk av Ben Weisman
Songar skrivne av Sid Wayne
Songar skrivne av Dolores Fuller
Songar frå 1965
The Cramps-songar
Elvis for Everyone!

Elvis for Everyone! er det 23. albumet til Elvis Presley, og er eit samlealbum med innspelingar frå 1954 til 1964. Det vart gjeve ut av RCA Victor i mono og stereo, LPM/LSP 3450, i august 1965. Albumet nådde 10. plassen til Top Pop Albums-lista.

Innhald
Ei planlagt innspeling seint i mai 1963 hadde mislukkast i å produsere eit femte studioalbum i 1960-åra, og innan 1965 hadde Presley utelukkande byrja å fokusere på filmkarrieren og filmmusikken sin. Han hadde ikkje gjeve ut eit skikkeleg studioalbum sidan Pot Luck i juni 1962, men hadde gjeve ut sju singlar som ikkje var knytt til filmar. RA Victor fann opp konseptet med eit «Anniversary Album» for å feire at Presley hadde vore ti år på selskapet, noko som vart Elvis For Everyone. Sidan mai 1963 hadde Presley berre hatt ei innspeling som ikkje var for filmmusikk, i januar 1964, som berre førte til tre songar, to av dei var alt gjevne ut som singlar. Då dei ikkje hadde nye songar sette RCA saman dette albumet med unytta songar frå heilt attende til Sun Records-tida, både frå innspelingar til filmar og vanlege innspelingar. Kanskje fordi albumet var sett saman av restar og tidlegare avviste songar, var dette det første Presley-albumet som selde færre enn 300 000 eksemplar i løpet av tiåret. 

Av songane på albumet var berre «Summer Kisses, Winter Tears», spelt inn for, men ikkje nytta i filmen Flaming Star, og hadde tidlegare vore gjeven ut på EP-plata Elvis by Request. Fleire songar hadde vore med i filmar, men ikkje på plate tidlegare. «In My Way» vart nytta i filmen Wild in the Country i 1961, «Sound Advice» i 1962 i filmen Follow That Dream, og den tradisjonelle napolitanske balladen «Santa Lucia» i 1964 i filmen Viva Las Vegas. Dei andre åtte songane var ikkje tidlegare gjevne ut. På Sun-balladen «Tomorrow Night» vart det lagt til ekstra spor før det hamna på dette albumet. Den originale utgåva av songen vart først gjeven ut på samlealbumet The Complete Sun Sessions i 1987.

RCA hadde panlagt å ta med den ikkje tidlegare utgjevne Sun Records-innspelinga «Tennessee Saturday Night», men trekte songen frå albumet og erstatta han med «Tomorrow Night». 

I 2014 vart Elvis for Everyone  gjeve ut på ny på Follow That Dream i ei spesialutgåve med to plater som inneheldt originalplata og fleire alternative opptak.

Innhald

Originalutgåve

Follow That Dream-utgåva frå 2014

Medverkande

Lister

Album

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Elvis for Everyone!» frå ,  den 30. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Album produserte av Steve Sholes
Elvis Presley-album
Musikkalbum frå 1965
RCA Records-album
Album spelte inn i Sun Studio
Album produserte av Chet Atkins
Album produserte av Sam Phillips
Album produserte av Hans J. Salter
Album produserte av Greg Stoll
Elvis by Request

Elvis By Request er ein EP av Elvis Presley med songar frå filmen Flaming Star, gjeven ut i 1960. 

Innspelinga fann stad 8. august og 7. oktober 1960 i Radio Recorders i Hollywood. Først vart det skrive fire songar for filmen, men «Britches» og «Summer Kisses Winter Tears» vart droppa. Filmmusikken i filmen bestod berre av to songar, «Flaming Star» og «A Cane and a High Starched Collar.» Ein tidleg versjon av «Flaming Star», som nytta arbeidstittelen til filmen, «Black Star,» vart spelt inn av Presley og seinare gjeven ut i 1990-åra. Den langt mørkare teksten i «Black Star»-versjonen meinte somme kommentatorar at David Bowie refererte til i sin «Blackstar».

To månader etter filmen hadde premiere, gav RCA ut EP-plata Elvis By Request – Flaming Star, som nådde 14. plassen på Billboard Hot 100. Han inneheld tittelsporet og ein av dei avviste songane, «Summer Kisses, Winter Tears», i lag med to av Presley sine listetoppar i 1960, «Are You Lonesome Tonight?» og «It's Now or Never». «Summer Kisses» kom seinare ut på samlealbumet Elvis for Everyone fem år seinare, og «A Cane And A High Starched Collar» kom ut på Elvis: A Legendary Performer Volume 2. «Britches» vart først gjeven ut på Elvis: A Legendary Performer Volume 3 i 1979.

Songen «Flaming Star» vart tittelsopret på Elvis Sings Flaming Star, som var tilgjengeleg i butikkar som selde Singer-symaskinar som eit marknadsføringstriks.

Medverkande 
 Elvis Presley – vokal
 The Jordanaires – korvokal
 Howard Roberts – elektrisk gitarar
 Tiny Timbrell – akustisk gitarar
 Jimmie Haskell – trekkspel
 Dudley Brooks – piano
 Myer Rubin – kontrabass
 Bernie Mattinson – trommer

Innhald

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Flaming Star» frå ,  den 30. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

EP-ar frå 1960
Elvis Presley-album
Finders Keepers, Losers Weepers

«Finders Keepers, Losers Weepers» er ein song skriven av Dory og Ollie Jones Josh Bates og spelt inn av Elvis Presley. Songen vart først gjeven ut i 1965 på albumet Elvis for Everyone.

Songen vart òg spelt av Johnny Earl i lag med The Jordanaires i 1992 og Steven Pitman i 2012.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Finders Keepers, Losers Weepers» frå ,  den 30. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:
BMI Work #417093

Bakgrunnsstoff
 

Singlar frå 1965
Elvis Presley-songar
Songar frå 1965
Tomorrow Night av Coslow og Grosz

«Tomorrow Night» er ein song frå 1939 skriven av Sam Coslow og Will Grosz. Same året nådde Horace Heidt 16. plassen på salslista i USA med sin versjon av songen. 

I 1948 fekk Lonnie Johnson ein hit på King Records med songen. Innspelinga bestod av Johnson på gitar og Simeon Hatch på piano. Lonnie Johnson sin versjon nådde toppen av R&B-lista og 19. plassen på poplista..

Lonnie Johnson sin versjon av «Tomorrow Night» vart kjenningsmelodien hans og songen vart utvikla til ein bluesstandard. Lavern Baker fekk ein ny hit med songen i 1956. Songen vart spelt inn av Elvis Presley medan han var på Sun Records. Jerry Lee Lewis spelte òg inn songen medan han var på Sun Records. Bob Dylan spelte inn songen i 1992 på albumet Good As I Been To You.

Versjonar

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tomorrow Night (Coslow and Grosz song)» frå ,  den 30. november 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar frå 1939
Singlar frå 1948
Songar på toppen av Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista
Songar med musikk av Wilhelm Grosz
Songar skrivne av Sam Coslow
Lonnie Johnson-songar
Pat Boone-songar
B.B. King-songar
Brook Benton-songar
Charles Brown-songar
Elvis Presley-songar
Jerry Lee Lewis-songar
Bob Dylan-songar
Tom Jones-songar
Erben Wennemars

Egbert Rolf Wennemars (), kjend som Erben Wennemars, er ein nederlandsk tidlegare skeiseløpar frå Dalfsen. Han vart sprintverdsmeister i 2004 og 2005.

Wennemars kom på tredjeplass i sprint-VM 1998 i Berlin, ei plassering han kopierte i sprint-verdsmeisterskapen 2003 i Calgary. Same sesongen var han tilbake i Berlin ved VM i enkeltløp, der han vann både 1000 m og 1500 m.

Under sprint-VM 2004 i Nagano imponerte Wennemars med to sterke 1000-meterar, noko som gav han VM-gullet framfor kanadiarane Jeremy Wotherspoon og Mike Ireland. Han forsvarte VM-tittelen i Salt Lake City i 2005, også då var Wotherspoon hans sterkaste konkurrent. Frå Vinter-OL 2006 i Torino reiste Wennermars heim med to bronsemedaljar, fyrst fekk han ein "gratismedalje" i lagtempoen, før han vart tredjemann på 1000 meter.

I 2007 deltok Wennemars i firkamp-VM, og på heimebane i Heerenveen enda han på femteplassen. Over ein tiårsperiode, 1999-2008, vann Wennemars elleve 11 medaljar (6-2-3) i ulike VM i enkeltløp.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Erben Wennemars» frå ,  den 30. november 2016.  
 

Nederlandske skeiseløparar
Deltakarar under vinter-OL 1998
Deltakarar under vinter-OL 2002
Deltakarar under vinter-OL 2006
Peter Mueller

Peter Alan Mueller () er ein USA-amerikansk skeiseløpar og -trenar frå Madison i Wisconsin. Han vart olympisk meister på 1000 meter i 1976, og var 2003-09 trenar for det norske skeiselandslaget.

Skeiseløpar
Mueller markerte seg med ein sjetteplass i sprint-VM 1974. To år seinare var han heilt suveren då han vann den olympiske gullmedaljen på 1000 meter under Vinter-OL 1976 i Innsbruck, vinnartida 1.19,32 var over sekundet betre enn det andremann presterte. Ved sprint-VM 1976 i Vest-Berlin kom han på tredjeplass, slått av verdsmeister Johan Granath og sin eigen landsmann, Dan Immerfall. Året etter var det ein annan landsmann, Eric Heiden, som gjekk til topps i sprint-VM i Alkmaar, med nettopp Mueller på ein soleklar andreplass.

I 1979 enda Mueller som fjerdemann i verdsmeisterskapen i sprint, og i OL-året 1980 vart han nummer sju. Under Vinter-OL 1980 på heimebane i Lake Placid skreid han inn til femteplass på 1000 meter. Han la vekk konkurranseskeisen ved sesongslutt.

Skeisetrenar
Mueller var på frå 1980-åra trenar for løparar som Bonnie Blair, Dan Jansen og seinare nederlendarane Marianne Timmer og Gianni Romme. Frå 2003 var han norsk landslagstrenar til han hausten 2009 vart oppsagd, skulda for å ha vore nærgåande mot skeiseløparen Maren Haugli.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Peter Mueller» frå ,  den 30. november 2016.  
 

Skeiseløparar frå USA
Olympiske meistrar for USA
Olympiske meistrar i lengdeløp på skeiser
Medaljevinnarar under vinter-OL 1976
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1976
Skeiseløparar under vinter-OL 1976
USA-amerikanske deltakarar under vinter-OL 1980
Skeiseløparar under vinter-OL 1980
Arabinose

Arabinose (kjemisk formel ) er eit monosakkarid og ein pentose. Det er eit kvitt, krystallinsk stoff med søt smak. Båe dei optisk aktive formene av stoffet finst i naturen. Den høgredreiande L(+)-arabinosen er med i arabinsyre, som vidare er med i gummi arabicum. Dette har gjeve sakkaridet namnet arabinose.

Venstredreiande arabinose finst i urinen ved visse sjukdomstilstandar.

Kjelder 

Karbohydrat
Bertha Garnæs

Bertha O. Garnæs () var ein norsk lærar og rektor. I 1888 skipa ho den private jenteskulen Bertha Garnæs' Handgjerningsskole, der ho var rektor frå starten og fram til 1927 og hald fram som lærar til 1931. Samstundes arbeidde ho som lærar på Garnes Folkehøiskole frå 1987 til 1896.

I 1881 tok Garnæs eit jentekurs på Nordhordland Amtskule i Haus kommune. Året etter kom ho inn på Den Kvindelige Industriskole i Christiania, no Oslo. Der gjekk ho i to år.

Garnæs skipa Bertha Garnæs' Handgjerningsskole i eit leigd lokale i Ytre Arna i 1888. Ho dreiv skulen aleine, og utan tilskot frå det offentlege. Fyrst i 1897 fekk ho hjelp, frå niesa Anna Garnæs. I 1890 flytta ho skulen til Garnes, der ho leigde fyrste etasje i det privatåtte huset «Fredlund». Same år reiste niesa til Christiania, og Garnæs fekk to tidlegare elevar til å hjelpe med undervisninga. Niesa kom attende til skulen i 1991. Ein gong mellom 1900 og 1905 kjøpte Garnæs ein del av garden til sin bror, Rasmus Garnæs. Same dag som unionsoppløysinga, 7. juni 1905, starta ho bygging av ny skule på tomten ho hadde kjøpt. Heller ikkje no fekk ho nokon tilskot til skulen, sett bort i frå 200 kroner frå Haus kommune for året 1901, og 500 kroner frå fylket i perioden 1901 til 1905. Skulehuset fekk namnet «Ljosheim», og stod ferdig same haust. Ho starta opp undervisninga 26. september. I tillegg til skulehuset vart det bygd eit uthus. I 1913 kjøpte ho meir jord, denne gongen av Per Garnes. Ho bygde på både skulehuset og uthuset. Frå 1906 til 1917 fekk ho 1 000 kroner i året frå fylket, noko som auka til 1 500 kroner i 1918, 2 500 i 1921 og 3 000 frå 1922. Tilskota frå kommunen var små, og ho fekk ei tid 50 kroner i året, men i 1929 var det komen opp i 250 kroner. Skulen skulle opphavleg ikkje hatt tilskot frå fylket av di han ikkje var kommunal. I 1927 tok niesa over som rektor, og Garnæs heldt fram som lærar til ho gjekk av i 1931.

Etter at Garnæs døydde kjøpte niesa skulen. Skulen har endra namn ei rekkje gonger sidan starten, og i 1976 vart det bygd eit nytt skulebygg. Frå 1. august 2016 til skuleåret 2016/17 vart avslutta var den skulen Garnæs skipa i 1888 ein av dei tre avdelingane til Arna vidaregåande skule.

Utmerkingar
1. juli 1935 vart ho tildelt Kongens fortenestmedalje i sølv.

Kjelder

Fotnotar

Norske rektorar
Norske lærarar
Kongens fortenestmedalje i sølv
Siamesar

Siamesar er ein katterase som stammar frå Thailand, tidlegare kjend som Siam. Siamesaren er ein av dei eldste katterasane ein kjenner til, med mellomstor, lang og slank kropp og ein særs kort, fin pels utan underpels. Han er som regel maskefarga, det vil seia lys (kvit) på kroppen og mørkare ved snuten, øyra, potane og halen. Augo er blå. 
Halen er lang og avsmalande mot enden. Hovudet smalnar mot snuten i rette linjer, og katten har lang rett nase.

Historie
Den maskefarga siamesarkatten er kjend frå den illustrerte diktsamlinga Tamra maew ('Kattedikt'), som ein reknar med blei skriven frå 1300- til 1700-talet. 
Kattane hadde høg status og blei typisk berre haldne av kongelege eller munkar. Dei ver vernande vesen for buddhisttempel og sjelane til avdøde.

Katten kom til Vesten på slutten av 1800-talet. 
I 1878 mottok den amerikanske presidenten Rutherford B. Hayes den første dokumenterte siamesarakatten i USA, ein katt kalla Siam send av den amerikanske konsulen i Bangkok. I 1884 tok den britiske konsulen i Bangkok, Edward Blencowe Gould (1847–1916), katteparet Pho og Mia med seg tilbake til Storbritannia. Han gav dei i gåve til syster si, Lilian Jane Gould, som seinare var med på skipinga av ein engelsk siamesarkatteklubb i 1901. Kattane fekk tre kattungar i 1885. Familien blei stilt ut ved Crystal Palace-utstillinga same året, og vekte oppsyn gjennom den uvanlege utsjånaden og oppførselen sin. Alle kattungane døydde ikkje lenge etter utstillinga av årsaker som er ukjende i dag. Rundt elleve nye kattar blei innførte gjennom dei neste tiåra, og danna grunnlaget for den britiske stammen av siamesarar. Dei var kjende som «kongskattar frå Siam» (Royal Cat of Siam) ettersom ein meinte dei berre var blitt haldne av thailandske kongelege.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Siamese cat» frå ,  den 1. desember 2016.

Bakgrunnsstoff

Thai cats in the Buddhist temple . Blogg med ei rekkje bilde ved Siamese Cat Legends.

Katterasar
Thailandske husdyr
Harum Scarum

Harum Scarum er eet 24. albumet til Elvis Presley. Det vart gjeve ut av RCA Victor i mono og stereo, LPM/LSP 3468, i november 1965. Albumet inneheld filmmusikken til filmen med same namn frå 1965. Innspelinga fann stad i RCA Studio B i Nashville i Tennessee den 24. til 26. februar 1965. Albumet nådde åttandeplassen på Top LP's-lista.

Innhald
Albumet markerte ei tilbalkevending til å lage filmmusikk for Presley, sjølv om han hadde gjeve ut studioalbumet Elvis for Everyone i 1965. Albumet med songar spelt inn dei siste ti åra, heilt attende til tida i Sun Studios i Memphis, hadde fått ein overraskande hitt verda over med ein fem år gammal gospelsong, «Crying in the Chapel». Presley uttrykte misnøye med kvaliteten på songane og det store presset på dei faste låtskrivarane hans samla saman av Freddy Bienstock — låtskrivarane Giant, Baum og Kaye som aleine hadde skrive 17 av 47 songar på dei fire siste filmmusikkalbuma i løpet av 18 månader. I røynda kunne ein ha pressa nesten kva song som helst inn i historia, inkludert gamle klassikarar. Men så lenge salet heldt fram, gjorde teamet rundt Presley kontroll over opphavsrettane til nye songar skrivne av låtskrivarane til eit rav. På denne tida byrja derimot plate- og kinosalet til Presley å falle. 

Det vart spelt inn elleve songar for Harum Scarum, og alle vart brukte på albumet, medan to songar ikkje vart nytta i filmen. Som med Roustabout vart det ikkje gjevne ut singlar frå albummet. Det kom ut ein singel ein månad seinare, ein song som var att frå 1957, «Tell Me Why» i lag med «Blue River» frå eit avlyst album frå mai 1963. Det var eit illevarslande teikn på det som skulle kome, då singelen berre nådde 33. plassen på Billboard Hot 100, den lågaste plasseringa Presley hadde hatt på lista til då i karrieren.

Presley spelte inn «Wisdom of the Ages» den 24. februar 1965 i RCA studios. Det vart gjeve ut som eit bonusspor på filmmusikkalbumet, i lag med «Animal Instinct», som heller ikkje var med i filmen. The Jordanaires sang korvokal. Filmen og filmmusikken vert rekna som noko av det dårlegaste Presley gjorde. 

I 2003 vart Harum Scarum gjeve ut på ny på Follow That Dream i ei spesialutgåve med originalalbumet og mange alternative opptak..

Medverkande 

 Elvis Presley - vokal
 The Jordanaires - korvokal
 Rufus Long - flute
 Ralph Strobel - obo
 Scotty Moore, Grady Martin, Charlie McCoy - elektrisk gitar

 Floyd Cramer - piano
 Henry Strzelecki - elektrisk bass
 D.J. Fontana, Kenny Buttrey - trommer
 Hoyt Hawkins - tamburin
 Gene Nelson - conga

Innhald

Original release

Follow That Dream-utgåva frå 2003

Lister

Album

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Harum Scarum (album)» frå ,  den 1. desember 2016.

Bakgrunnsstoff
Inforasjon om innspelinga
LPM-3468 Harum Scarum på The Elvis Presley Record Research Database

Filmmusikkalbum frå 1965
Elvis Presley-album
RCA Victor-album
Engelskspråklege album
Album produserte av Fred Karger
Album produserte av Gene Nelson
Henry Strzelecki

Henry Strzelecki () var ein USA-amerikansk studiomusikar i Nashville som spelte med Chet Atkins, Waylon Jennings, Willie Nelson, Eddy Arnold, Bob Dylan, Johnny Cash, Ronnie Milsap, Merle Haggard og mange andre.

Strzelecki var fødd i Birmingham i Alabama og byrja å spele country i tenåra. Han skreiv songen «Long Tall Texan», som vart ein hit for The Beach Boys. Han arbeidde med Chet Atkins i mange år, både i studio og på turné. Han vart rekna som eit av hovudmedlemmane i Nashville A-Team og arbeidde med nesten kvar stjerne som braut gjennom i Nashville frå 1960- til 1980-åra.

I 1987 vart han nominert til årets bassist under Academy of Country Music Awards.

Strzelecki vart råka av ein bil i Nashville den 22. desember 2014 og døydde av skadane 30. desember.

Sjå òg
The Nashville A-Team

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Henry Strzelecki» frå ,  den 1. desember 2016. 
 oppgav desse kjeldene:

Musikarar frå Nashville
USA-amerikanske studiomusikarar
USA-amerikanske bassistar