alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Rhett Davies

Rhett Davies () er ein engelsk plateprodusent og lydteknikar.

Far til Rhett Davies var trompetisten Ray Davies, men han er ikkje i slekt med Ray Davies frå The Kinks. Davies vart lydteknikar ved Island Records studios tidleg i 1970-åra og den første innspelinga han deltok på var Brian Eno-albumet Taking Tiger Mountain (By Strategy). Davies og Eno worked arbeidde i lag på fleire seinare prosjekt og nytta seg av nyskapande innspelingsteknikkar, særleg bruk av bandsløyfer og trommemaskinar. Han produserte mange andre artistar i 1970- og 1980-åra, men trekte seg attende frå produksjonsarbeidet i 1990-åra.

Arbeid
Davies har produsert og/eller vore lydteknikar på følgjande album: 
Genesis - Selling England by the Pound
Bryan Ferry - Another Time, Another Place, Boys and Girls, Dylanesque, Olympia, The Jazz Age
Roxy Music - Viva!, Manifesto, Flesh and Blood, Avalon, High Road
Trapeze - Hot Wire
Robert Palmer - Sneakin' Sally Through the Alley, Maybe It's Live
Brian Eno - Taking Tiger Mountain, Another Green World, Evening Star, Before and After Science, Ambient 1: Music for Airports, Music for Films
Jim Capaldi - Whale Meat Again
Phil Manzanera - Diamond Head, 801 Live, Listen Now, Primitive Guitars
Camel - Snow Goose, Moonmadness, Rain Dances, A Live Record
The Hollies - Russian Roulette, Crazy Steal
Russ Ballard - Winning
Dire Straits - Dire Straits
Talking Heads - More Songs About Buildings and Food
King Crimson - Discipline, Beat
The B-52's - Wild Planet, Party Mix!
Split Enz - Second Thoughts, Enz of an Era
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Dazzle Ships
Talk Talk - Talk Talk
Icehouse - Measure for Measure
Cock Robin - First Love Last Rites
Til Tuesday - Welcome Home
Wang Chung - Huang Chung

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Rhett Davies» frå ,  den 15. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 
[ Rhett Davies @ Allmusic.com]
 

Folk frå London
Engelske plateprodusentar
Down to the Waterline

«Down to the Waterline» er ein song frå 1978 skriven av Mark Knopfler og først gjeven ut av Dire Straits som den første songen på debutalbumet Dire Straits. Det var òg med på ein demokassett som vart send til Charlie Gillett, som førte til at dei fekk den første platekontrakten sin. Han vart sidan gjeven ut som B-sida til singelen «Water of Love».

Teksten til «Down to the Waterline» handlar om eit kort seksuelt stemnemøte. Cary Darling frå Billboard hyllar songen som overlegen andre kjærleikssongar på side 1 av Dire Straits, som «Water of Love».  I følgje bror til Mark Knopfler og medlem av Dire Straits David, var songen minna til Mark om ein tur langs River Tyne ein kveld med kjærasten då han var tenåring. Darling hyllar teksten som «skarp» men «aldri klisjéfylt». Darling hyllar òg den stemningsskapande tåkeluren som starta songen, Knopfler si «raske fingerplukking og det stramme bandet på songen» Forfattaren Joel McNally skildrar korleis «bandet trer fram ut av tåka» for å starte songen, og skriv at effekten ikkje er «uekte». High Fidelity skreiv òg om songen og det «vare, lidenskaplege, men likevel usentimentale» erotiske bilete.  

Hi-Fi News & Record Review skilrar songen som «bouncy and punchy». The Rolling Stone Album Guide skreiv om den «galopperande rytmen» i songen.  Montreal Gazette-skribenten Bubert Bauch hevda at  «Once Upon a Time in the West», som opna det andre albumet til Dire Straits, Communiqué, minner mykje om «Down to the Waterline», som opna debutalbumet deira.

«Down to the Waterline» vart seinare gjeve ut på konsertalbumet Live at the BBC og på samleplata Money for Nothing.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Down to the Waterline» frå ,  den 15. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Songar skrivne av Mark Knopfler
Dire Straits-songar
Songar frå 1978
Songar produserte av Muff Winwood
Water of Love

«Water of Love» er ein song skriven av Mark Knopfler og opphavleg gjeve ut av Dire Straits på debutalbumet deira i 1978. Han vart òg gjeven ut som singel i somme land, med «Down to the Waterline» som B-sida, som ein oppfølgjar til den første singelen frå albumet, «Sultans of Swing». Singelen nådde 28. plassen på singellista i Nederland. Han nådde òg 54. plassen i Australia. Songen var med på konsertalbumet Live at the BBC og på samleplata More Than Unplugged.

Både «Water of Love» og «Down to the Waterline», i tillegg til «Sultans of Swing», var blant dei fem songane som var med på ein demo Dire Straits sendte til Charlie Gillett, som spelte lydbandet på radioshowet sitt, og førte til at bandet fekk den første platekontrakten sin. Han er ein av dei fire songane på side 1 på albumet Dire Straits som omhandlar ulukkelkege kjærleiksforhold, og forfattaren Michael Oldfield trur at songen handlar om skilsmissen til Mark Knopfler¨på denne tida. Rolling Stone Magazine-skribenten Ken Tucker nytta songen som eit døme på korleis Knopfler blandar smarte linjer med prosaiske. Tucker gjev eit døme på den smarte linja «I need a little water of love» etterfølgd av «You know it's evil when you're living alone», som Tucker reknar som ei tåpeleg linje. I Billboard Magazine skreiv Cary Darling om kor godt ho likte teksten, men kritiserer easy listening-arrangementet som «ikkje klarar å gripe lyttaren». The Rolling Stone Album Guide kommenterte det «nakne, romantiske synet» på denne songen og B-sida «Down to the Waterline», og korleis dette synet står i kontrast til bitterheita i songar som «Sultans of Swing».

«Water of Love» er ein av fem songar som utgjevaren til Knopfler laga countrydemoar av utan samtykke frå Knopfler. Dette førte til at mange countryartistar spelte inn songane til Knofpler. Ein coverversjon vart spelt inn av The Judds, som finst på deira River of Time og vart gjeven ut på singel i Tyskland. Wynonna Judd song ein «nattleg og mystisk» solovokal, og Knopfler sjølv spelte gitar på Judds-versjonen.  Allmusic-kritikaren Thom Jurek skildra songen som «den mest forførande melodien» på River of Time og The Rolling Stone Album Guide hylla den «typisk skarpe» gitarsoloen til Knopfler.  Alex Bollard og Lex Vandyke har òg spelt inn songen.

I boka si My Life in Orange, skriv Tim Guest om at han høyrte på Dire Straits-versjonen av songen og om linja «Water of love, deep in the ground, but there ain't no water here to be found» som eit barn som gøymer seg bak ein sofa og ønsker at «water of love» skal kome til han ein dag.  Hovudpersonen i Caprice Crane-romanen Stupid and Contagious refererer til «Water of Love» som ein song ho ønskjer å høyre sitetert i staden for lyden av eit toalett som spyler ned, i lag med AC/DC sin «Big Balls», ZZ Top sin «Tush», Nirvana sin «Smells Like Teen Spirit» eller Frank Sinatra sin «My Way».

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Water of Love» frå ,  den 15. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1978
Songar skrivne av Mark Knopfler
Dire Straits-songar
Singlar frå 1978
The Judds-songar
Songar produserte av Muff Winwood
Straffesak

Straffesak er nemninga på slike saker som den offentlege påtalemakta reiser mot ein person eller ei verksemd for brot på føresegnene i ei eller fleire lover, der det i den aktuelle lova uttrykkjeleg er sagt at det kan idømmast straff for lovbrotet. I alle land med eit akseptabelt rettssystem er det påtalemakta som må prove at personen eller verksemda har forbrote seg mot lova, både når det gjeld sjølve handlinga og at dei andre vilkåra for å straffe er til stades i samsvar med lova. Som hovudregel skal saka avgjerast av ein domstol, med unnatak for enklare ordningar i mindre alvorlege saker.

I Noreg og andre land er dei fleste straffbare handlingane skildra i ei særskild straffelov. Men i tillegg er det òg i ulike andre lover ofte straffeføresegner for brot på reglane i lova, som til dømes i trafikklovgjevinga, i skattelovgjevinga, i arbeidslivslovgjevinga og lover på fleire andre område.

Sjå òg
Straffeloven

Rettshandheving
Santana

Santana er ei musikkgruppe danna i San Francisco i 1967, kjend for sine mange utgjevingar av såkalla latinrock. Gruppa baserer sin musikk på komposisjonar og gitarspelet til grunnleggjaren, den leiande musikaren Carlos Santana.

Santana vart lagd merke til då gruppa framførte sin versjon av rockemelodien Soul Sacrifice ved Woodstock-festivalen i 1969. Kort etter festivalen fekk gruppa gitt ut sitt fyrste album, også kalla Santana, som  vart ein stor suksess. Dei neste to åra kom dei suksessrike albuma Abraxas og Santana III.

Dei neste åra var det vanleg med skifte av musikarar i Santana. Carlos Santanas aukande interesse for tankane til guruen Sri Chinmoy leia gruppa over meir esoterisk musikk, men utan å fjerne seg heilt frå ein latinamerikansk musikkstil.

Santana har vorte tildelt åtte Grammy-prisar og tre Latin Grammy-prisar. Carlos Santana vart både i 1989 og 2003 tildelt Grammy-prisar som solo-artist.

Gruppa Santana har seldt meir enn 90 million musikkalbum.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Santana (band)» frå ,  den 15. september 2014.  
 

USA-amerikanske rockegrupper
Musikkgrupper skipa i 1967
Grammy-vinnarar
Straffeprosesslova

Straffeprosesslova, eigenleg Lov om rettergangsmåten i straffesaker (Straffeprosessloven), er ei lov som fastsett korleis rettargangen i straffesaker skal gå føre seg. I lova er det gjeve føresegner om kva slags saker som skal til førehaving i domstolane, korleis domstolane skal gå fram i dei sakene dei får, kven som har rettar som part i sakene og kva slag rettar og plikter dei har. I lova er det òg føresegner om bruk av sakkunnige, om arrestasjon og fengsling, ransaking, kverrsetjing, telefonkontroll, heftingar og om forbod som kan ileggjast mot å vitje eller ta kontakt med andre personar.

Straffeprosessen i Noreg skil strengt mellom domstolane og påtalemakta, Her finst ikkje forhørsdommarar av den typen ein har i til dømes fleire andre søreuropeiske land. Kvar av partane, altså både påtalemakta og den som påtalemakta held for å vere lovbrytar, har rett til å uttale seg for ei uavhengig domstol. Det er påtalemakta som skal prove at vilkåra for straff er til stades, og skjer ikkje det, skal vedkomande frikjennast. Det er såleis to partar i straffesaker: Staten ved den offentlege påtalemakta, og tiltalte med sin forsvarar. 

Rettssaka går munnleg for domstolane etter at førebuingane er ferdige, og som hovudregel kan ålmenta vere til stades. Prova i saka blir førte direkte for domstolen under møtet, og domstolen står i utgangspunktet fritt under vurderinga av dei. Det er i norsk rettsprosess soleis ikkje formelle bindingar når det gjeld kva slags prov som skal leggjast vekt på eller sjåast bort frå og nektast å førast for retten, slik det er i mange andre land. Slike protestar i open rett mot vitneprov, kjend frå mellom anna USA-amerikansk straffeprosess og TV-underhaldning, er soleis ikkje vanlege i Noreg.

Bakgrunnsstoff
Straffeprosesslova på Lovadata.

Rettshandheving
Setting Me Up

«Setting Me Up» er ein song skriven av Mark Knopfler. Han vart opphavleg spelt inn av den britiske rockegruppa Dire Straits på debutalbumet deira i 1978, men ikkje gjeven ut som singel. Ken Tucker i Rolling Stone skildra songen som eit «himmelsk nummer» som kombinerer humor med bitterheit, trass i at temaet er eit typisk kjærleiksforhold som har gått skeis. Tucker skreiv at innverknaden til songen vert forsterka av den knurrande tonen i stemma til Knopfler og den country-aktige gitarsoloen. Carly Darling i Billboard Magazine roste rockabillygitaren i songen, men kritiserte teksten.

Songen var med på det doble konsertalbumet til Eric Clapton frå 1980, Just One Night, med Albert Lee på solovokal.  Albert Lee har òg spelt inn songen på albumet Hiding, med korvokal av Don Everly.

«Setting Me Up» er ein av fem songar som utgjevaren til Knopfler gav ut på ein countrydemo, utan samtykke frå Knopfler. Dette førte til at fleire countryartistar spelte inn denne og andre songar av Knopfler. Den amerikanske countrygruppa Highway 101 spelte songen i 1988 på albumet Highway 101² og gav han ut som den tredje singelen frå albumet i januar 1989. Songen nådde 7. plassen på Billboard Hot Country Singles-lista i april 1989.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Setting Me Up» frå ,  den 15. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 

Songar frå 1978
Dire Straits-songar
Songar skrivne av Mark Knopfler
Songar produserte av Muff Winwood
Highway 101-songar
Singlar frå 1989
Songar produserte av Paul Worley
Eric Clapton-songar
Arne Wold

Arne Wold () var ein norsk teiknar og journalist frå Oslo.

Wold vart utdanna ved Statens håndverks- og kunstindustriskole i Oslo i tida 1914-16. Deretter gjekk han i lære ved Chra. Clicháanstalt i to år. I 1922 hadde han eit kortare opphald ved kunstakademiet i Firenze i Italia.

Under signaturen AW hadde Wold frå 1919 til 1974 politiske kommentarteikningar i avisa Nationen. I perioden frå 1922 til 1961 var han kunstkritikar i den same avisa. Han illustrerte elles fleire bøker, julehefte og tidsskrift, mellom anna teikneserien og bygdekomedien Ola Nordigard som vart trykt i Nynorsk Vekeblad i 1941 med tekst av Erling Moen. Arne Wold deltok også på ei rad kollektivutstillingar, også i Tokyo i Japan og i Montreal i Canada.

Wolds illustrasjoar var utført med svart tusj og pensel i ein enkel, direkte og folkeleg stil.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Arne Wold» frå ,  den 15. september 2014.  
 
Norsk Allkunnebok X.

 
Norske illustratørar
Norske teiknarar
Norske journalistar
Lady Writer

«Lady Writer» er ein song av Dire Straits frå albumet Communiqué frå 1979. Då Mark Knopfler vart spurt om kva songen handla om, så sa han at han sat og såg på TV ein dag, og det var ein kvinneleg forfattar på TV og at det var der ideen kom frå. Fordi songen seier at forfattaren «talking about the Virgin Mary», har somme spekulert i om forfattaren er Marina Warner.

I alle land der «Lady Writer» kom ut på singel, hadde han forskjellig omslag.

Lister

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lady Writer» frå ,  den 15. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

Dire Straits-songar
Singlar frå 1979
Songar skrivne av Mark Knopfler
Songar frå 1979
Kviterussland i Junior Eurovision Song Contest

Belarus debuterte i Junior Eurovision Song Contest i 2003 i København i Danmark, med songen «Tantsuj», framført på belarusisk av Volha Satsuik. Belarus er, saman med Nederland, dei einaste landa som har delteke i alle tevlingane i Junior Eurovision Song Contest. Bidraga vart valde gjennom ei nasjonal finale, arrangert av den belarusiske kringkastaren Belaruskaja Tele-Radio Campanija.

Belarus har, i likskap med Malta, vunne Junior Eurovision Song Contest to gongar. Fyrste gongen dei vann var i 2005, med songen «My vmeste», framført på russisk av Ksenija Sitnik. To år seinare, i 2007, vann dei med songen «S druzjami», framført på russisk av Aljaksej Zjyhalkovitsj.

Belarus har arrangert tevlinga to gongar, begge gongane i Minsk Arena i Minsk. Fyrste gongen var i 2010 og andre gongen var i 2018. Helena Meraai, som deltok i tevlinga i 2017, var ein av tre programleiarar i 2018. 20 land deltok i tevlinga, det høgste talet deltakande land i historia til tevlinga.

Bidraga i Junior Eurovision Song Contest

Røystgjeving

Galleri

Vertskap

Sjå òg
 Belarus i Eurovision Song Contest

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Belarus in the Junior Eurovision Song Contest» frå ,  den 15. september 2014.  

Land i Junior Eurovision Song Contest
Vikram Samvat

Vikram samvat er ein av fleire hindukalendrar som blir brukt i India og Nepal. Den vart grunnlagt i år 58 f.Kr. av kong Vikramaditya av Ujjain. 

Kalenderen er basert på rørslene til sola og månen. Det er tolv månader i året og kvar månad blir rekna frå ein fullmåne til den neste. Kvar månad er ca. 29 dagar. Dette fører til at året blir ti eller elleve dager kortare enn solåret. For å korrigere for dette blir det lagt til ein ekstra månad.

For å konvertere eit årstal i vikram samvat til eit årstal i den gregorianske kalenderen så må ein trekke frå 57 eller 58. Ein trekk frå 57 dersom den aktuelle datoen er mellom starten på hinduåret og slutten på året i den gregorianske kalenderen, og 58 ellers.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Vikram Samvat» frå ,  den 16. september 2014.  
 

Kalendrar
Tidsrekning
Sekstiårig syklus

Sekstiårig syklus er nemninga på ein syklus sett saman av 60 teiknkombinasjonar og er den tradisjonelle kinesiske metoden på å nemne år. Kvar kombinasjon er sett saman av dei ti himmelske stammar og av ein av dei tolv jordiske greiner. Kvart år får eigenskapar ut frå kva eigenskapane teikna blir rekna å ha. Dei himmelske stammar har alle eitt av dei fem element og kvar av dei jordiske greinene høyrer saman med eit av teikna i dyrekretsen. Ved å starte frå starten av kvar av dei to seriane og auke begge med ein kvart år får du ein syklus med 60 teiknkombinasjonar som saman står for eit år. Dette er bakgrunnen til at kvart år i den kinesiske kalenderen blir assosiert med eit element og et zodiakdyr. 

De 60 kombinasjonane er:

Sjå og
 Kinesisk kalender

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sekstiårig syklus» frå ,  den 16. september 2014.  
 

Kina
Kalendersystem
Kaliyuga

Kaliyuga (devanāgarī कली युग; 'Kali-tida') er, i følgje hinduskrifter, den siste av dei fire utviklingsfasene verda går gjennom som ein del av yuga-syklusen. Dei andre tidsaldrane er dvaparayuga, tretayuga og satyayuga. Ved slutten av kaliyuga går verda under.

Kaliyuga skal vera den tidsalderen der menneska blir andeleg svekka. I hinduisme blir moral eller dharma ofte representert som ein okse. I Satya Yuga, den første tidsalderen, har oksen fire bein, men i kvar tidsalder blir talet på bein redusert. I Kali er moralen så svekka at oksen berre har ein fot å stå på.

Demonen Kali herskar over denne tidsalderen. Han er erkefienden til Kalki, den tiande og siste avataren til Vishnu. Ifølgje Vishnu Purana er Kali ein negativ manifestasjon som verker for å forårsaka slutten (eller i røynda fornyinga) av universet. Kali er også ei antagonistisk kraft i Kalki Purana. Det blir sagt at mot sutten av tidsalderen vil Kalki koma attende ridande på ein kvit hest og kjempa mot Kali og styrkane hans. Verda vil gå gjennom ein kataklysme som øydelegg alt det vonde, og Shiva vil øyedeleggja universet. Brahma vil så skapa eit nytt univers, og ein ny yugasyklus vil ta til.

I følgje Surya Siddhanta, ei astronomisk avhandling som er utgangspunktet for alle hindu- og buddhist-kalenderar, tok tidsalderen Kali Yuga til ved midnatt (00:00) den 23. januar 3102 f.Kr. i den gregorianske kalenderen.  Same tidspunkt blir òg rekna av mange hinduar for å vere då Krishna forlét lekamen sin. 

Kali Yuga skal vare i 432 000 år. Dei fleste tolkarar av hindu-skrifter meiner verda for tida er i kaliyuga. Nokre meiner òg at vi er i starten på dwaparayuga.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Kali Yuga» frå ,  den 16. september 2014, og «Kali Yuga» frå , den 9. juni 2019.  

Hinduisme
Digitale skilje

Eit digitalt skilje er ein økonomisk eller sosial ulikskap som endrar seg som følgje av at forskjellige grupper i samfunnet får ulik tilgang til teknologi. Ikkje alle menneskje har pengar til datamaskin eller nettilkopling, og ikkje alle har den kunnskapen dei treng for å kople seg opp og halde utstyret gåande.

Noreg i dag 
I Noreg brukar ein skulen til å utbreie og forbetre den digitale kompetansen til befolkninga, og styresmaktene har løyvt store summar for å sikre at barn får bruke datamaskin og Internett i skulekvardagen. Digitale ferdigheiter står på pensum i så å seie alle fag på alle klassesteg. I Noreg i dag handlar ikkje skiljene så mykje om tilgangen til teknologi, men bruksmønsteret ein benyttar. Alle elevar i den vidaregåande skulen må ha tilgang til datamaskin, og får dette dekkja av staten gjennom lånekassen. Difor handlar skiljene meir om både kva kunnskap ein person har om teknologien, og korleis han brukar den.

Kjelder 
Løvskar, Trude. "Informasjonskløfter og digtale skilje". http://ndla.no/nn/node/91540
http://no.wikipedia.org/wiki/Digitale_skiller

Informasjonssamfunn
Informasjonsteknologi
Bane i Libanon

Bane (arabisk بان) er ein landsby i Nord guvernement i Libanon. Han ligg nord i Libanon i Qadishadalen. Bane ligg 1 470 meter over havet og 132 km frå Beirut, 46 km frå Tripoli og 8 km frå sederskogen. 

Bane ligg langs vegen mellom Ehden og Bsharri nord i Qadishadalen. Bane er nemnt i dokument frå 1265.

Det bur kring 15 000 etterkomarar frå Bane i Australia.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bane, Lebanon» frå ,  den 16. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

   

Busetnader i Nord guvernement
Bsharri distrikt
Bekaa Kafra

Bekaa Kafra (arabisk بقاع كفرا) er ein landsby i Bsharri distrikt i nordlege Libanon. Bekaa Kafra ligg like ved Bsharri på andre sida av Kadishadalen. Han er fødestaden til St. Charbel. Bekaa Kafra ligg i ei høgd frå 1450 m til 1620 m og er ein av dei høgastliggande i Libanon. Bekaa Kafra har kring 360 innbyggjarar.

Etymologi 
Namnet Bekaa Kafra kjem frå assyrisk og tyder «Samfunnet på den flate staden».

Kllima 
Bekaa Kafra har eit middelhavsklima med varme, tørre somrar og kalde, snørike vintrar. Temperaturen om vinteren er normalt kring 0 °C i januar og februar, og litt høgare i mars, men kan stundom falle til -12 °C. Temperaturane om sommaren er kring 21 °C, men kan nå over 30 °C i juli og august. Sjølv på sommaren kan temperaturen falle til 7 °C om natta. Om vinteren kan snødjupna stundom verte 3 meter.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bekaa Kafra» frå ,  den 16. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene:

   

Busetnader i Nord guvernement
Bsharri distrikt
Blaouza

Blaouza (arabisk بلوزا, òg skrive Blawza og Blouza) er ein maronittisk kristen landsby i Bsharri distrikt i Nord guvernement i Libanon. Folketalet er kring 3 000, og landsbyen ligg 1 320 meter over havet.

Blaouza ligg i Qannoubinedalen i Qadishadalen, eit område som vart busett for 1 000-1 300 år sidan av maronittiske flyktninga som flykta frå forfølgjing til dei avsidesliggande fjella i Libanon og Syria. I isolasjon bevarte samfunna i Qadishadalen religionen sin, vanane og språket fram til moderne tid. I motsetnad til dei fleste maronittane i Libanon, hevdar innbyggjarane i Blaouza (og Qadishadalen generelt) å vere aramearar og ikkje fønikarar.

Dei fleste landsbyanne i regionen har arameiske namn, og namnet Blaouza kjem frå arameisk for «mandelsletta». Fram til tidleg på 1900-talet, talte dei fleste landsbybuarane arameisk, og som følgje av dette talar innbyggjarane i Blaouza arabisk med ein særeigen aksent.

Kjende innbyggjarar

 Gabriel av Blaouza (fødd kring 1625), maronittisk patriark 1704-1705.

Sjå òg
 Bsharri distrikt
 Kadishadalen
 Maronittar
 Libanon

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Blaouza» frå ,  den 16. september 2014. 
 oppgav desse kjeldene: 

Busetnader i Nord guvernement
Bsharri distrikt
Dimane

Dimane (eller Diman, arabisk الديمان) er ein fjellandsby i Bsharri distrikt i Nord guvernement i Libanon. Han ligg kring 1400 meter over havet, med utsyn over Kadishadalen.

Innbyggjarane i Dimane er libanesiske og følgjer den maronittisk-katolske kyrkja. Vernehelgenen er den heilage Josef, og festdagen hans vert feira 19. mars kvart år.

Sommarbustad for patriarken 
Landsbyen er kjend som sommarbustaden til den maronittiske patriarken, i dag Mar Béchara Pierre Raï. Den første steinen for den noverande bustanden vart lagt 28. september 1899.

Attraksjonar 
Dimane er òg kjend for «Patriarkarhagen» som ligg vest i landsbyenn, og for den eldgamle stien som starta bak kyrkja i landsbyen ned til botnen av Kadishadalen der maronittane leia av patriarken søkte tilflukt i hundrevis av år etter dei arabisk-muslimske invasjonane på 600-talet.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Dimane» frå ,  den 16. september 2014.  
 

   

Busetnader i Nord guvernement
Bsharri distrikt