alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Ioann av Moskva

Ioann av Moskva eller Ioann Moskovskij var ein russisk mirakelmann i Moskva, som var fødd i Vologda. I ungdomen arbeidde han på eit saltkokeri og bar vatn. Han kombinerte hardt arbeid med fastetid og bøn. Seinare kom han til Rostov og byrja å leve som ein Kristi dåre.

Han bar tunge kross på seg og ei stor jernhette på hovudet, og vart derfor kalla «Ioann – den store hetta». I Moskva gjekk han berrbeint og nesten naken sjølv då kulden var på sitt strengaste. Han føresåg store problem for Russland, urolege tider og ein invasjon frå Polen. Han sa: «I Moskva vil det kome mange synlege og usynlege demonar». Han var ikkje redd for å seie sanninga til menneske, uansett kva samfunnslag dei kom frå. Sjølv til tsar Boris Godunov sa han ofte: «Kloke hovud, tenk på Guds hendingar. Gud ventar lenge, men slår sterkt».

Akkurat før han døydde ( 1589) skal Ioann ha fått ei lækjande gåve. Ein gong på vegen frå ein katedral kurerte han ein mann som ikkje kunne røre eine foten: Ioann tråkka på foten som om han ikkje meinte det og foten vart frisk. 

Ioann føresåg sin eigen død og spurte abbeden i Pokrovskij-katedralen (Vasilij-katedralen) om han kunne få ein gravstad.
Han gjorde seg klar til gravferda, tok bort krossa og hetta og kasta kaldt vatn på seg tre gonger. Ioann døydde 3. juli 1589 og vart gravlagd i Pokrovskij-katedralen på Den raude plassen. Under gravferda hans skal eit menneske, som hadde lidd av ein augesjukdom i 20 år, ha vorte kurert. 

Leivningane av Ioann vart oppdaga i 1672 og det vert hevda at nedbrytinga enno ikkje hadde starta. Han vart æra i Moskva som ein stor, synsk mirakelmann.

Minnefestdagar for St. Ioann 
 Oppdaginga av leivningane: 12. juni i den julianske kalenderen, tilsvarande 25. juni i den gregorianske
 3. juli  den julianske kalenderen, tilsvarande 16. juli i den gregorianske

Kjelder 
 Ortodoks kalender

Ortodokse helgenar
Døde i 1589
John Wood

John Wood er ein britisk lydteknikar og plateprodusent. 

Han er mest kjend for sitt arbeid med Incredible String Band, Pink Floyd, Nick Drake, Nico og Squeeze.

Litteratur
 Boyd, Joe (2006). White Bicycles – Making Music in the 1960s, Serpent's Tail. 
 Dann, Trevor (2006). Darker Than the Deepest Sea: The Search for Nick Drake, Da Capo Press.  London.  2006. 

Wood, John
Gaupne gamle kyrkje

For den noverande soknekyrkja i Gaupne, sjå Gaupne kyrkje.

Gaupne gamle kyrkje er ei lafta langkyrkje som avløyste ei stavkyrkje som stod i same området i Gaupne i Luster kommune i Vestland. 
Ho vart bygd mellom 1647–1652, og er eit døme på gammal luthersk stil.

Kyrkja har eit enkelt ytre, noko som var vanleg på den tida kyrka vart bygd, men taket og veggane inn i kyrkja står i sterk kontrast til dette. 
Alle veggane er måla i gult og raudt, og dekorert med blomstrar og drueklasar. 
Det er også måla bilete av alle apostlane. 
Veggane vart dekorert i 1658-60 av Nils målar.

Fleire delar frå stavkyrkja vart nytta om att, til dømes sideplankane i vestportalane. 
Desse er pryda med utskjeringar av ormar og drakar som slyngjer seg om einannan. 
Interiøret er rikt og fargestrålande dekorert. 
Altertavla i kyrkja er ei typisk katekismetavle frå reformasjonstida.

Gaupne gamle kyrkje vert i dag nytta til spesielle markeringar som den årlege olsokgudstjenesta. 

I 1909 var kyrkja gjeven som gåve frå kyrkjelyden til Fortidsminneforeninga. 
Den nye soknekyrkja, Gaupne kyrkje, var då alt teken i bruk.

Sjå òg 
 Kyrkjebygga til Den norske kyrkja i Sogn og Fjordane

Kjelder 
 Margrethe Henden Aaraas og Sigurd Vengen: «Gaupne gamle kyrkje»
 «Gaupne gamle kyrkje» i NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon
 Om Gaupne gamle kyrkje på nettstaden til Fortidsminneforeninga Sogn og Fjordane avdeling

Bakgrunnsstoff 
 Eldre fotografi av Gaupne gamle kyrkje på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
 «Kirkebøker, Sogn og Fjordane» på nettstaden til Arkivverket
 Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og soknegrenser, på nettstaden til Universitetet i Bergen
 
 

Fortidsminneforeningens eigedommar
Freda bygg i Vestland
Kyrkjer i Sogn prosti
Kyrkjer i Luster
Langkyrkjer i Bjørgvin
Norske kyrkjer frå 1650-åra
Kulturminne i Luster
Amitriptylin

Amitriptyline (seld som Sarotex i Noreg, elles som Elavil, Tryptanol, Endep, Elatrol, Tryptizol, Trepiline og Laroxyl) er eit trisyklisk antidepressiv som blir brukt i behandling av depresjonar og i nokon grad også sengevæting og migrene. Stoffet er kvitt og luktfritt, men har smak av lakris. Det er vassløyseleg og blir som regel gjeve i tablettform. Stoffet hemmar gjenopptak av serotonin og noradrenalin.

Bakgrunnsstoff 
 Sarotex i Felleskatalogen

Antidepressiva
Lydteknikar

Ein lydteknikar jobbar med den tekniske sida av lydformidling, til dømes i samband med radio, TV, film, plateinnspeling, konsertar, teater og andre kunstuttrykk. 

Lydteknikaren er med sine verktøy og sin kunnskap om utstyr, instrument og akustikk, ofte i avgjerande grad med på å forme uttrykksforma til artistane. Av verktøy som ein lydteknikar brukar kan nemnast miksebord, digitale og analoge effektar, equalizer og mikrofonar. 

Av og til kan overgangen mellom lydteknikar og musikkprodusent vere uklar. Popgruppa ABBAs lydteknikar, Michael B. Tretow vert for eksempel ofte rekna på linje med berømte plateprodusentar.

Sjå òg 
 Audioingeniør
 Lydopptak
 Audioteknologi

musikkyrke
Audioteknologi
 

es:Ingeniería de audio
he:טכנאי קול
ja:レコーディングエンジニア
Den vesle ungarske sletta

Den vesle ungarske sletta eller Vesle Alföld (ungarsk: Kisalföld, slovakisk: Malá dunajská kotlina, tyrks: Kleine Ungarische Tiefebene) er ei slette på om lag 8 000 km² nordvest i Ungarn, sørvest i Slovakia (Podunajská nížina – Det donauske låglandet) og aust i Austerrike. Ho er ein del av Den pannoniske sletta som dekker det meste av Ungarn.

Geografi 
Sletta grensar til Karpatane i nord, Bakony-Vértes-åsane (ved Balatonsjøen) i sør, og Wien-bekkenet og Alpane i vest. I Ungarn inkluderer ho det meste av fylka Győr-Moson-Sopron og Vas, og dei vestlege delane av Komárom-Esztergom og Veszprém.

Sletta er om lag delt i to av Donau, som deler seg i fleire greiner mellom Bratislava og Komárno og dannar store øyar. Dei største sideelvane i området er Váh, Rába, Rábca og Marcal.

Vesle Alföld er Hanság, Seewinkel, Neusiedlbekkenet, Rábaköz, Szigetköz, Marcalibekkenet, Mosonsletta, Komárom-Esztergom-sletta og Žitný ostrov.

Naboområda Kemeneshát, Sopron-Vas-sletta og Steirisches Hügelland vert stundom rekna som ein del av Vesle Alföld, men ungarske og austerrikske geografar nyttar uttrykket i ei smalare tyding.

Historie 
Sletta har vore eit viktig jordbruksområde sidan steinalderen. Den sørlege delen av ho høyrte til den romerske provinsen Pannonia mellom 1. hundreåret og 400-talet, og vart seinare busett av tyskarar og slavarar, og sidan om lag 900 av ungararar. Frå om lag år 1000 høyrte området til Kongedømet Ungarn. Etter den første verdskrigen vart Vesle Alföld delt mellom Ungarn, Tsjekkoslovakia og Austerrike. I 1990-åra bygde Slovakia store demningar og vasskraftverk ved Gabčíkovo.

Folkesetnad 
Landegrensene følgjer ikkje dei språklege grensene, særleg gjeld dette nord på sletta der ungarar er ein majoritet i dei to sørlegaste distrikta Dunajská Streda og Komárno og ein minoritet i dei andre distrikta. Det finst òg ei mindre gruppe kroatar nær trestatsgrensa. Viktige byar i området er Győr (UN), Komárom (UN), Komárno (SK), Dunajská Streda (SK), Nové Zámky (SK) og Mosonmagyaróvár (UN).

Sjå òg 
 Den store ungarske sletta

Kjelde 

Sletter i Ungarn
Austerriksk geografi
Sletter i Slovakia
Csepel

Csepel (ungarsk Csepel-sziget) er den største øya i Donau i Ungarn. Ho er 48 km lang og 6-8 km brei og har eit areal på 257 km². 

Csepel strekkjer seg frå sør for Budapest og det nordlegaste punktet er bydel 21 i Budapest, òg kalla Csepel. Det meste av øya er tilgjengeleg frå Budapest med undergrunnen. 

Av byar på øya finn ein Ráckeve, Szigetszentmiklós, Szigethalom og Tököl.

Csepel var det første sentrumet for ungarar i området og ein busetnad for stamma Árpád. Øya er kalla opp etter Árpád sin stallkar kalla Csepel. horse groom, Csepel.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Csepel Island» frå ,  den 21. september 2007.  

Øyar i Ungarn
Øyar i Donau
Christian Matras

Christian Matras () var ein færøysk språkforskar og forfattar.

Matras var fødd i Viðareiði heilt nord på Færøyane men gjekk på skule i Tórshavn saman med dei jevnaldrande, seinare forfatterkollegane William Heinesen og Jørgen-Frantz Jacobsen. Han studerte nordisk ved Københavns Universitet, og leverte doktoravhandling i 1933. Frå 1952 var han dosent ved universitetet, før han i 1965 vendte tilbake til Færøyane som professor og leiar av det færøyske fakultetet ved Universitetet på Færøyane.

Arbeida hans omfattar færøysk litteratur-, språk- og kulturforskning. Christian Matras var også kjend for sine dikt, spesielt for naturlyrikken, og for omsetjingar til og frå færøysk.

Matras' første storverk var Føroysk-donsk orðabók = Færøysk-dansk ordbok saman med M. A. Jacobsen i 1928. Sidan har Matras og Jacobsen vore eit synonym for denne klassikaren som kom i nye utgåver i 1961, 1977 og 1995.

Matras utga også viktige utgåvar av Jens Christian Svabos og Johan Henrik Schrøters tidlege verk. Desse var dei første, som skreiv på færøysk og dei var derfor nødt til å sjølv skape ein færøysk ortografi. Denne var meir fonetisk enn den seinare rettskrivinga til Hammershaimb.

Stor innverknad på færøysk litteratur hadde også utgåva av Føroya kvæði : corpus carminum Færoensium, innsamla av Svend Grundtvig og Jørgen Bloch på 1800-talet. Dei færøyske kvada er her dokumentert i 7 bind, og utgjer ein viktig del av den færøyske kulturarva.

Matras omsette fleire bøker til færøysk: Gullivers reiser, Voltaires Candide, bøker av Heinesen og Jørgen-Frantz Jacobsens roman Barbara, som i 1939 blei skriven på dansk, og først i 1972 fanst på heimemålet.

Matras vart tildelt Sokneprest Alfred Andersson-Ryssts fond i 1971.

Matras på norsk 

 Dikt fra Færøyane : eit utvalg dikt. omsett og presentert av Anne-Kari Skarðhamar ; illustrasjonar: William Heinesen. Utgitt av Norsk-færøysk lag, 1993. 120 s.

Sekundærlitteratur 
 W. Glyn Jones: «Nature and Man in Christian Matras's Poetry». I: Scandinavica, XIX, 1980, s. 181-97.
 Anne-Kari Skarðhamar: «'Growing up on the Edge of the Abyss'. Childhood Impressions in the Poetry of Christian Matras». I: Scandinavica, XXXV, 1996, s. 71-104.
 Anne-Kari Skarðhamar: «'Hella, hugur og tið' - tidserfaring i Christian Matras' diktning». I: Nordisk litteratur og mentalitet. 2000, s. 485-92.
 Anne-Kari Skarðhamar: «Det farlige, det frygtelige, det mægtige’. Christian Matras’ naturlyrik». Edda, 2001, s. 396-405.
 Anne-Kari Skarðhamar: Poetikk og livstolkning i Christian Matras' lyrikk : med et tillegg om Matras og færøysk lyrikk. Oslo: Unipub Forl, 2002 (Annales Societatis Scientiarum Færoensis : Supplementum ; 31). Doktoravhandling. - ISBN 82-7477-086-2

Bakgrunnsstoff 
 Rit.fo  (på engelsk og færøysk)
 nynorsk.no - «Æresborgar av Viðareiði»  
 Dag og Tid intervju med Skarðhamar om doktoravhandlinga.

Færøyske forfattarar
Færøyske språkforskarar
Litteraturhistorikarar
Litteraturkritikarar
Stimfisk

Stimfisk er fisk som sym i store, tett organiserte flokkar som oftast vert kalla stimar. Dette gjev dei ei rekkje fordelar; m.a. forsvar mot rovfisk og betre sjanser til å finna både mat og ein make. Det er òg sannsynleg at fisken får ein hydrodynamisk fordel av stiminga; det vil seie at han brukar mindre kreftar på å symja. Døme på stimfisk omfattar mellom anna sild, brisling og makrell.

Akvatisk økologi
Gabriel Fauré

Gabriel Fauré, () var ein fransk komponist, pianist og organist, fødd i Pamiersog død i Paris. Han er spesielt kjend for verka Requiem, Cantique de Racine, Après un rêve, Sicilienne og Pavane.

Verkliste 
 Cantique de Racine, opus 11 tileigna César Franck
 Violinsonate nr 1 A-dur, opus 13 (1875–1876)
 Pianokvartett nr 1 c-moll, opus 15 (cirka 1877–1883)
 Berceuse, opus 16 (1879) (for violin og piano/violin og orkester)
 Romance Bb-dur, opus 28 (cirka 1877)
 Pianokvartett nr 2 g-moll, opus 45 (cirka 1885-1886)
 Requiem, opus 48
 Dolly Suite, opus 56 (1893-1897)
 Shylock Suite, opus 57
 Andante Bb-dur, opus 75 (cirka 1878)
 Messe Basse (cirka 1880)
 Pelléas et Mélisande (Suite), opus 80 (inspirert av Maurice Maeterlincks skodespel med same namn)
 Prélude
 Fileuse
 Sicilienne
 La Mort de Mélisande
 Pianokvintett nr 1 D-moll, opus 89 (cirka 1887-1906) tileigna Eugène Ysaÿe
 Violinsonate nr 2 E-moll, opus 108 (1916)
 Masques et Bergamasques (Suite), opus 112
 Pianokvintett nr 2 C-moll, opus 115 (1921) tileigna Paul Dukas
 Strykekvartett E-dur, opus 121 (cirka 1923)

Bakgrunnsstoff 

Fauré, Gabriel
Fauré, Gabriel
Wehrmacht

Wehrmacht (tysk for 'væpna styrkar', bokstaveleg 'forsvarsstyrke') var namnet på Tyskland sine vepna styrkar i Tyskland i tida frå 1935 til 1945. Wehrmacht var bygd opp av «das Heer» (hæren), «die Kriegsmarine» (marinen) og «die Luftwaffe» (luftvåpenet). Waffen-SS, som starta som ein liten paramilitær seksjon av Heinrich Himmler sin Allgemeine SS, men som voks til nesten ein million under 2. verdskrigen, var ikkje ein del av Wehrmacht, men var underlagt Wehrmacht sin kommando.

Sjå òg 
 Det tredje riket
 NSDAP
 SS

Bakgrunnsstoff 
 Extensive history and information about German armed forces from 1919 to 1945
 The Wehrmacht, the Holocaust, and War Crimes 
 The Wehrmacht: A Criminal Organization? A review of Hannes Heer and Klaus Naumann work on the subject

Det tredje riket
NSDAP
Heinrich Himmler

Heinrich Luitpold Himmler () var kommandanten over Schutzstaffel (SS) og var dermed ein av dei mektigaste mennene i Det tredje riket. Som Reichsführer-SS kontrollerte han SS og til ein viss grad alt tysk politi og alle tryggingsstyrkar, blant anna Gestapo. Som grunnleggjar og kommandant over konsentrasjonsleirane og Einsatzgruppen var Himmler ein av dei sentrale figurane bak holocaust. Kort tid før krigen var slutt prøvde han å få til ein fredsavtale med dei vestlege allierte mot at han slapp rettsforfølging. Seinare i 1945 tok han livet sitt med cyanid då han vart teken som fange av den britiske hæren etter at Tyskland hadde tapt andre verdskrigen.

 Det tredje riket
 NSDAP
 SS

Bakgrunnsstoff 

 Om Heinrich Himmler

Sjå òg 

Det tredje riket
SS
NSDAP-politikarar
Landsberg am Lech

Landsberg am Lech er ein by sørvest i Bayern i Tyskland, om lag 50 kilometer vest for München og 35 kilometer sør for Augsburg. Han er administrasjonsby i distriket Landsberg am Lech og har 27 721 innbyggjarar (2007).

Det var i fengselet i Landsberg am Lech at Adolf Hitler sat fengsla i 1924, og forfatta første halvdelen av Mein Kampf. Fengselscella hans blei ein del av ei nazistisk dyrking, og blei valfartsstad for tilhengjarar under den tyske nazitida.

Det var også her ein av de største leirane for jødiske flyktningar var i funksjon etter andre verdskrigen og fram til hausten 1950.

Kjende personar frå Landsberg am Lech 
 Erwin Neher, nobelprisvinnar
 Dominikus Zimmermann, arkitekt

Byar i Bayern
Depresjon

Depresjon er ei psykisk liding som gjer ein nedstemt og makteslaus i ei så stor grad at det går ut over evna til å fungera normalt. Ein deprimert person kan kjenna seg trist, irritabel, trøytt, umotivert og apatisk — vanlege skildringar av sjukdommen er at ein «ikkje har motivasjon for å gjera noko som helst» eller «føler seg trist utan grunn». Klinisk depresjon kan føra til uavbrotne negative tankar og i nokre tilfelle misbruk av alkohol eller andre stoff, sjølvskading eller sjølvmord.

I daglegtale er det vanleg å snakka om at ein er «deprimert» om ein er særs trist eller skuffa, utan at ein har denne psykiske lidinga. Samstundes kan folk som lir av depresjon ha vanskar med å bli sett på som sjuke — dei kan i staden bli sett på som late, bedd om å ta seg saman og liknande.

Typar 
Depresjonar blir delte inn i reaktive eller endogene typar. 

Ein reaktiv depresjon oppstår etter særskilde belastande hendingar eller endringar i livssituasjonen. Éi form for reaktiv depresjon er den sesongavhengige depresjonen (vinterdepresjon), som kjem av mangel på lys i den mørke årstida.

Ein endogen depresjon oppstår utan at det er mogleg å finna noka tydeleg utløsande hending, og pasienten og terapeuten føler at tilstanden har oppstått utan tydeleg årsak. Dette kan ha samanheng med arv, sosiale tilhøve, psykologiske mekanismar og biokjemiske tilhøve i hjernen.

Ei anna form for depresjon, som er klassifisert som eigen diagnose, er bipolar liding (manisk-depressivitet).

Kjelder 
 Engelsk Wikipedia: «Clinical depression as edited by Absentis at 22:19, 22 September 2007»
 Wikipedia på bokmål og riksmål: Depresjon (sykdom) Revisjon per 19. sep 2007 kl. 21:40
 Pasientboka: «Depresjon, en oversikt»

Bakgrunnsstoff 
 Depresjon og mani  (Helsebibliotekets sider om stemningslidelser)
 Fargeløse dager  (Lommelegen.no, 2003)

Psykiske lidingar og åtferdsforstyrringar
Digital lyd

Digital lyd eller digital audio er eit omgrep som vert nytta om prosessering, lagring og distribusjon av lydmateriale på digital form. Digital lyd stammar frå 1970-talet, då ein tok til å eksperimentere med å konvertere analoge lydsignal til sekvensar av binære tal for å kunne handsama dei med datamaskiner og lagre dei på tape på binær form. Utstyr for digital lyd var opphavleg svært kostbart og vart berre nytta i profesjonell samanheng. Det var fyrst då kompaktplatene kom på marknaden fyrst på 1980 at folk flest vart kjent med digital lyd.

AD- og DA-omformarar for lyd 
For å unngå bruk av steile antialiasing- og antispeilfiltre og for å oppnå eit høgt SNR er 
AD- og DA-omformarane som vert nytta i samband med digital lyd vanlegvis Δ-Σ-omformarar, som nyttar oversampling og støyforming. Medan kompaktplateer (CD) nyttar ei ordlengd på 16 bit og ein sampelrate på 44100 Hz, har det etter kvart vorte vanleg å ta opp musikk med 24-bits AD-omsettarar og med sampelratar på 48, 96, eller 192 kHz.

Redigering av digital lyd 
Lydeditorar vert stort sett nytta for å redigera ein- og to-kanals lydopptak, men nokre lydeditorar kan handsama fleire kanalar. For miksing av fleirsporsopptak og syntetisert lyd vert digitale audioarbeidsstasjonar nytta. Desse kan handsama fleire titals spor samstundes (fleire ti tusen «virtuelle spor») og kan utvidast med modular for analyse eller prosessering.

Komprimering av digital lyd 
Det finst både tapsfrie komprimeringsalgoritmar, som FLAC og MLP, og metodar som fører til tap av kvalitet, som MP3, AAC og Vorbis. Den siste gruppa fjernar noko informasjon for å redusera datamengda, men på ein slik måte at det har så liten innverknad på kvaliteten som mogeleg.

Lagringsmedia for digital lyd 
Digitalt lydmateriale kan lagrast på magnetiske lagringsmedia som digitale bandopptakarar og magnetisk platelager, eller media som CD og DVD. Ulike media høver for ulike bruksområde. Medan magnetiske platelager høver godt til korttidslagring under opptak og redigering, vert optiske media ofte nytta for langtidslagring, arkivering og distribusjon.

Distribusjon av digital lyd 
Digitalt lydmateriale kan distribuerast på optiske media som CD og DVD, kringkastast over radio (DAB) eller pakkesvitsja nett (internett).

Sjå òg 
 Lydteknologi
 Lydsignalhandsaming

Digital lyd
Margaretøya

Margaretøya (ungarsk Margitsziget eller Margit-sziget; òg kalla Margitøya) er ei 2,5 km lang øy med eit areal på 0,965 km² i Donau sentralt i Budapest. 

Øya er stort sett dekt av parkområde og er eit populært rekreasjonsområde for både turistar og lokale innbyggjarar. Margaretbrua går over elva i sør, medan Árpádbrua kryssar elva og øya i nord.

Historie 

Øya vart sannsynlegvis først busett av Johanittarordenen på 1100-talet. Av dei historiske monumenta på øya finn ein ruinane av ei fransiskanarkyrkje frå 1200-talet og ei dominikanarkyrkje og kloster. 

Margaretøya vart tidlegare kalla Kaninøya (Nyulak szigete) og fekk sitt noverande namn etter Margaret av Ungarn (1242–1270), dottera til Béla IV av Ungarn. Øya var dominert av klostersamfunn og kyrkjer fram til 1700-talet, då ho vart vald som tilfluktsstad av palatinarane. Ho vart erklært ein offentleg park i 1908.

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Margaret Island» frå ,  den 23. september 2007.

Bakgrunnsstoff 
 Margaretøya på budapestinfo.hu 
 Fleire bilete av vasstårnet på Margaretøya

Øyar i Ungarn
Øyar i Donau
Nettsamfunn

Eit nettsamfunn er ein samlingsstad på internettet der brukaren kan møte og snakke med andre menneske. Det kan vera så enkelt som ei debattgruppe eller ein nettstad der brukaren kan skrive nyheiter, meiningar, leggje ut filer og liknande. Det finst au leksikon der brukarane sjølv redigerer innhaldet slik som her på Wikipedia.

Norske nettsamfunn
 Biip
 Bloc
 Blink
 FinnEnVenn.no
 Galaksen community - nettsamfunn for ungdom og unge vaksne
 Gaysir - nettsamfunn for homofile, lesbiske, bifile og andre
 Hei! - nettsamfunnet til Dagbladet.no
 Meside.no
 Nettby - nettsamfunnet til VG Nett
 Nettvenn
 Origo.no - A-pressas nettsamfunn
 PartyPop
 Playahead
 Smootown - Nettsamfunn for kristen ungdom
 Spraydate - Sjekkestad
 STATUS
 Underskog - Nettsamfunn om underskogen av norsk musikkliv
 zyphnet

Kjente utanlandske nettsamfunn 

 BookCrossing
 Postcrossing
 Facebook
 Flickr
 Last.fm
 LinkedIn
 MySpace

Sjå au 
Virtuell verkelegheit
Chat
Dataspel
Sosialt nettverk

Internett
 

fr:Réseau social
pt:Rede social#Redes Sociais na Internet
Rekviem

Rekviem eller dødsmesse (latin missa pro defunctis) er ei messe som i Den katolske kyrkja vert sungen for sjelene til dei døde, m.a. dagen etter helgemesse. 

Namnet rekviem skriv seg frå innleiingsorda Requiem aeternam. Den polyfone utforminga fekk rekviem på 1500-talet.

Musikkverk 
Mange komponistar har skrive musikk til rekviemmessa, blant dei mest kjende er
 Hector Berlioz «Requiem» («Grande messe des morts»), opus 5
 Luigi Cherubini «Requiem» i c-moll
 Antonin Dvorak «Requiem», opus 89
 Gabriel Fauré «Requiem» i d-moll, opus 48
 Andrew Lloyd Webber «Requiem»
 Wolfgang Amadeus Mozart «Requiem» i d-moll, K.626
 Giuseppe Verdi «Requiem»

Andre komponistar har gått ut over den liturgiske ramma i den katolske dødsmessa. Mellom dei er
 Johannes Brahms med «Ein deutsches Requiem», opus 45, ein kantate over bibeltekstar med døden som tema. 
 Benjamin Britten med «War Requiem», opus 66. Her kjem solistparti med krigsdikt av Wilfred Owen innimellom dei liturgiske korsatsane. 
 John Rutter har i sitt «Requiem» plassert tekstar frå gravferdsliturgien i The Book of Common Prayer og dei bibelske Salmane mellom dei tradisjonelle liturgiske ledda. 

 Kurt Weill sitt «Berliner Requiem» til dikt av Bertolt Brecht er ei verdsleg rekviem.

Messteksten 
Tekstinnhaldet kan variere noko i ulike rekviemmesser. Eit vanleg innhald er:

Kjelder 
 Kristen sang og musikk Runa forlag 1962
 Tekst mykje etter teksthefte, Faurés Reuiem

Kristen liturgi
Kyrkjemusikk