alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Francisco Carrasco

Francisco José «Lobo» Carrasco Hidalgo () er ein spansk tidlegare fotballspelar frå Alcoy. Han var i elleve år venstreveng i FC Barcelona, ein klubb han vann både cupvinnarcupen og den spanske cupen og serien med.

Klubbspel
Carrasco spelte på FC Barcelona frå 1978 til 1989. I mai 1979 var han med då Barcelona etter ekstraomgangar vann cupvinnarcupfinalen med 4-3 mot Fortuna Düsseldorf. Tre år seinare var han med på sin andre triumf i cupvinnarcupen, framfor over 100 000 tilskodarar heime på Nou Camp sigra Barcelona med 2-1 over Standard Liège. Våren i førevegen, 1981, fekk han sin fyrste av tre nasjonale cuppokalar. Sesongen 1984/85 vart han spansk seriemeister då FC Barcelona sanka 53 poeng, heile 10 poeng meir enn Atlético Madrid på andreplassen. Eit år seinare tapte Barcelona og Carrasco europacupfinalen 1986 mot Steaua București etter 0-0 og straffetevling. Då Barcelona ved sesongslutt i 1989 vann cupvinnarcupen for tredje gong, vart Carrasco sitjande på reservebenken. Om sommaren same året vart han overført til franske FC Sochaux, der han var akiv i tre sesongar til 1992.

Landslagsspel
Carrasco var spansk landslagsspelar åra 1979-80, 1983-84 og 1986-88. Han deltok under europameisterskapen både i 1980 og 1984, i den siste meisterskapen klarte han ikkje hindre at vertslandet Frankrike vann 2-0 over Spania i finalen. Carrasco var med til Mexico-VM 1986, solid plassert på reservebenken. Han opptredde i 35 kampar og skåra 5 landslagsmål.

Merittar
EM-sølv: 1984 for Spania
Vinnar av cupvinnarcupen: 1979, 1982, 1989 med FC Barcelona
Spansk cupmeister: 1981, 1983, 1988 med FC Barcelona
Spansk seriemeister: 1985 med FC Barcelona
Tapande finalist i europacupen: 1986 med FC Barcelona

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Francisco Carrasco» frå ,  den 7. oktober 2018.  
 
eu-football

Barcelona-spelarar
Sochaux-spelarar
Spanske fotballspelarar
Spelarar i Fotball-EM 1980
Spelarar i Fotball-EM 1984
Spelarar i Fotball-VM 1986
Leikanger i Selje

Leikanger er ein busetnad og tettstad i Stad kommune i Vestland med . Det står ein steinkross der til minne om Olav Tryggvason, til minne om at han kristna området i 997. Næraste folkehøgskule er Sogndal Folkehøgskule, som ligg eit stykke utanfor kommunen.

Referanser 

Busetnader i Stad
Tettstader i Vestland
Sidama

Sidama eller sidamo er eit språk frå det sørvestlege Etiopia. Det høyrer til den kusjittiske språkgruppa i den afroasiatiske språkfamilien.

Kjelder

Kusjittiske språk
Språk i Etiopia
Einskildspråk
Reitgjerdet sykehus

Reitgjerdet sjukehus var eit psykiatrisk sjukehus på Reitgjerdet/Brøset i Trondheim for farlege og særleg vanskelege sinnslidande menn. Sjukehuset var ein del av kriminalomsorga og vart opna i 1923. Det vart lagt ned 1987.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Reitgjerdet sykehus» frå ,  den 7. oktober 2018.  
 

Skipingar i 1923
Kulturminne i Trondheim
Nedleggingar i 1987
Lepra
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
NM i symjing 1976

Noregsmeisterskapen i symjing 1976 vart avvikla i Fredrikstad i dagane frå 30. juli til 1. august 1976. Meisterskapen omfatta 24 individuelle tevlingar og 6 stafettar, likt fordelt på menn og kvinner.

Menn

100 m fri

200 m fri

400 m fri

1500 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kvinner

100 m fri

200 m fri

400 m fri

800 m fri

100 m rygg

200 m rygg

100 m bryst

200 m bryst

100 m butterfly

200 m butterfly

200 m medley

400 m medley

Kjelder
Sportsboken 76. Dreyerbok Stavanger. 1976.
Denne artikkelen bygger på «NM i svømming utendørs 1976» frå ,  den 7. oktober 2018.  
 

Noregsmeisterskap i 1976
Noregsmeisterskap i symjing
Idrettstilskipingar i Viken
Idrett i Fredrikstad
En hai følger båten

En hai følger båten er ein krimenalroman frå 1939 skriven av Max Mauser, eit pseudonym for Jonas Lie den yngre. Boka vart skriven då Jonas Lie skulle leia Lev Trotskij til permanent eksil i Mexico.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «En hai følger båten» frå ,  den 7. oktober 2018.  
 

Norske romanar
Bøker frå 1939
Avro 748

Avro 748 var eit lite kortdistanse turboprop passasjerfly som vart konstruert av Avro på slutten av 1950-talet. Flyet var meint som ei erstatning for det då aldrande Douglas DC-3, som på den tida var i hyppig bruk på regionale ruter. Avro konsentrerte seg om ytinga, og då spesielt knytt til kortbaneflyging, og fann med det ein nisjemarknad. Totalt vart det bygd 380 fly. Det noko større flyet, BAE ATP, som var ei vidareutvikling av Avro 748, vart utvikla som ein konkurrent til Dash 8, men vart berre produsert i avgrensa mengd.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Avro 748» frå ,  den 7. oktober 2018.

Litteratur 

 Richard J. Church: The Avro 748 - The Full Story of the 748, Andover & ATP, 2017 utgjeve av Air-Britain Publishing ISBN 978-0-85130-492-0

Bakgrunnsstoff 

 Luftfatsdirektorets Avro 748 
Passasjerfly
Avro-luftfartøy
Menstadslaget

Menstadslaget var ein samanstøyt som fann stad 8. juni 1931 på Menstad (mellom Porsgrunn og Skien i Telemark) mellom arbeidarar på den eine sida og politistyrkar og militæravdelingar på den andre.

Bakgrunn 
Menstadslaget var ein del av den største arbeidskonflikten som har vore i Noreg i moderne tid; stor-lockouten i 1931. Lockouten varte frå februar til august det året. 60 000 arbeidarar var utestengd frå arbeidsplassane, og 7,5 millionar arbeidsdagar gjekk tapt. Dei mange konfliktane mellom arbeidarar og arbeidsgjevarar førte fram mot kompromisset hovudavtalen i 1935. NAF avgjorde at løna skulle setjast ned mellom 15 og 20 prosent på grunn av rasjonaliseringspolitikken. LO godtok ikkje dette, og føreslo ein reduksjon av arbeidstida. NAF svara med lockout. Medan lockouten pågjekk lét Norsk Hydro og Union Co. nokre kontraktsarbeidarar utføra ein del arbeid. Dette vart oppfatta som streikebryteri og førte til ei opptrapping av konfliktnivået.

Det vart ei hissig stemning der sekretæren i Arbeidarpartiet, seinare statsminister Einar Gerhardsen, kalla streikebrytarane «skabbdyr» og direktør Bjarne Eriksen i Hydro sa at dette var ein kamp mellom Arbeidarpartiet og samfunnet. Om ettermiddagen 8. juni marsjerte 2 000 arbeidarar, dei fleste organisert i LO-forbundet Norsk Kjemisk Industriarbeidarforbund, til Hydro si utskipingshamn og lasteplass på Menstad, der 100 statspolitifolk passa på kontraktsarbeidarane. Statspolitiet var leia av Jonas Lie den yngre. Det vart ein valdsam samanstøyt der tre politimenn vart alvorleg skadde. Kolstad-regjeringa, der Vidkun Quisling var forsvarsminister, sende eit heilt gardekompani på 145 soldatar frå Oslo, og fire marinefartøy vart sende opp Skienselva for å halda ro og orden, men desse vart aldri sett inn mot arbeidarane. Slaget varte i ca. fem minutt, og fagforeininga gav til slutt opp.

I rettsoppgjeret som følgde, vart 30 av dei streikande tiltalte, og 24 vart dømde til bøter og fengsel inntil tolv månader. Av desse var 16 medlemmar av Norges Kommunistiske Parti, to frå Arbeidarpartiet og 6 partilause.

Den opphissa stemninga må sjåast i bakgrunn av den internasjonale situasjonen med valdelege samanstøytar i mange land, radikaliseringa av fagrørsla i tida etter den første verdskrigen og at svenske soldatar skaut og drap streikande arbeidarar i Ådalen same vår.

Referansar 
Denne artikkelen bygger på «Menstadslaget» frå ,  den 10. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 Johansen, Per Ole Menstadkonflikten 1931, Tiden norsk forlag, 1977
 Arbeiderbevegelsens arkiv: Bilete frå Menstadslaget, gjengjeve i Fri Fagbevegelse
 Fri fagbevegelse''
 Om Menstadslaget
 Lengre artikkel av Per Ole Johansen om Menstadslaget

1931 i Noreg
Norsk arbeidarhistorie
Lockout

Lockout (arbeidsstenging, utestenging) er eit middel i ein arbeidskonflikt der ein arbeidsgjevar hindrar tilsette frå å jobba, i motsetnad til ein streik der tilsette nektar å jobba.

Kjelder
<div class="references-small">
Denne artikkelen bygger på «Lockout» frå ,  den 5. november 2018. 
 oppgav desse kjeldene:  
 

Arbeidslivet.no (LO): Fakta: Streik, lockout og lønnsnemnd (publisert 16. mars 2015) Besøkt 9. april 2015
NHO: Lockout (Arbeidsstengning) Besøkt 9. april 2015
Riksmekleren: Lockout (arbeidsstengning) (publisert 10. juni 2005) Besøkt 9. april 2015

Arbeidskonfliktar
Arbeidsliv
Arbeidsrett
Engelske ord og uttrykk
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Streikebryteri

Streikebryteri er ei ikkjej-uridisk nemning på at ikkje-streikande utfører arbeidsoppgåver som er ramma av streik.

Sjå òg 

 Menstadslaget

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Streikebryteri» frå ,  den 5. november 2018.  
 

Arbeidskonfliktar
Etikk
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Nils-Reinhardt Christensen

Nils-Reinhardt Christensen () var ein norsk teatermann, skodespelar og filmskapar. Han er blant anna kjent frå Stompa-serien, som han omsette og regisserte.

Christensen var instruktør ved Nationaltheatret (1940–47), der han òg var med i fleire oppsettingar (1946–47). Vidare var han ved  Radioteateret og vart sjef ved Trøndelag Teater (1950–51).  Han filmdebuterte 1957, og var formann i Norske Dramatikeres Forbund (1973–85).

Han er bror til pressemannen Christian A.R. Christensen.

Utmerkingar 

 Aamotstatuetten 1964.

Verk 

 Men barna – ? (1945, om skjebnen til krigsborna). Manus. Hørespill
 Min kone er uskyldig (Danmark, 1950).  Skodespelar.
 Ringen om Bastian (1955, om åtferdsvanskar). Manus. Hørespill
 Roser til Monica (1956).  Manus.
 Selv om de er små (1957).  Manus.
 Line (1961).  Regi.
 Et øye på hver finger (1961).  Regi.
 Stompa & Co(1962)
 Den store dagen (1974).  Regi.  Skodespel.
 Stompa, selvsagt (1963)
 Stompa forelskar seg (1965)
 Stompa til sjøs (1967).  Film.
 Psychedelica blues (1969)
 Dobbeltstreken'' (1977).  Skodespel.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Nils-Reinhardt Christensen» frå ,  den 5. november 2018.

Bakgrunnsstoff

 Omtale i Store norske leksikon/Norsk biografisk leksikon

Norske filmregissørar
Norske skodespelarar
Folk frå Skien
Broadcasting House

Broadcasting House ('Kringkastingshuset') er hovudkvarteret til BBC og ligg ved Portland Place i London. Det husar BBC Radio 2, Radio 3, Radio 4, 6 Music og BBC 7.

Bygningen vart opna 14. mai 1932 og er freda. Framfor bygningen står to statuar Eric Gill, «Prospero» og «Ariel» frå Shakespeare sitt skodespel The Tempest.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Broadcasting House» frå ,  den 5. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff 

 

Byggverk i London
Byggverk fullført i 1932
BBC
«Herald of Free Enterprise»

«Herald of Free Enterprise» var eit britisk roroskip som gjekk i linjetrafikk over Den engelske kanalen mellom Zeebrugge i Belgia og Dover i England. Fartøyet var konstruert som eit roro-skip der køyretøy kunne køyra inn eller ut i både baug og atter. Fartøyet vart bygd i 1980 av Schichau Unterweser AG i Bremerhaven i det dåverande Vest-Tyskland.

Den 6. mars 1987 forliste ferja like etter avgang frå Zeebrugge hamn. 193 personar (passasjerar og besetning) omkom i forliset.

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på ««Herald of Free Enterprise»» frå ,  den 7. oktober 2018.  
 
 Etterforskningsrapport etter forliset (engelsk)
Britiske skip
Denis Mukwege

Denis Mukwege () er ein lege frå Den demokratiske republikken Kongo. Han arbeider på Panzi sjukehus i Bukavu, der han har spesialisert seg i å handsama kvinner som er vorte valdtenke. Mukwege er vorte ein av dei leiande ekspertane i verda på korleis ein skal lækja indre fysisk skade forårsaka av gruppevaldtekt. Mukwege vart tildelt Nobels fredspris for 2018.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Denis Mukwege» frå ,  den 5. november 2018.

Litteratur 

 Colette Braeckman: L’Homme qui répare les femmes. Violences sexuelles òg Congo. Le combat du Dr Mukwege. André Versaille éditeur, 2012. ISBN 978-2-87495-194-7
 Birger Thureson: Dei glömda kvinnornas röst

Kongolesarar
Legar
Vinnarar av Nobels fredspris
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Nadia Murad

Nadia Murad Basee Taha () er ein irakisk menneskerettsaktivist av jesidisk bakgrunn.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Nadia Murad» frå ,  den 7. oktober 2018.  
 

Vinnarar av Nobels fredspris
Menneskerettsforkjemparar
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Sakharovprisen

Sakharovprisen for tankefridom er ei internasjonal utmerking. Ho vert delt ut kvar 10. desember av Europaparlamentet til personar eller organisasjonar som kjempar for menneskerettar. Prisen er oppkalla etter den russiske dissidenten, menneskerettsforkjemparen og fredsprisvinnaren Andrej Sakharov. Med prisen følgjer prispengar på 50 000 euro (2013).

Prisvinnarar 

 1988 Nelson Mandela (leiar for ANC) og Anatoli Martsjenko (sovjetisk dissident)
 1989 Alexander Dubček (tsjekkoslovakisk politikar og sentral under Prahavåren)
 1990 Aung San Suu Kyi (opposisjonsleiar i Burma)
 1991 Adem Demaçi (albansk forfattar)
 1992 Las Madres dei la Plaza dei Mayo (argentinsk menneskerettsorganisasjon)
 1993 Oslobodjenje (avis i Sarajevo)
 1994 Taslima Nasreen (forfattar frå Bangladesh)
 1995 Leyla Zana (kurdisk politikar)
 1996 Wei Jingsheng (kinesisk regimekritikar)
 1997 Salima Ghezali (journalist og menneskerettsaktivist frå Algerie)
 1998 Ibrahim Rugova (leiar for Kosovoalbanerne)
 1999 Xanana Gusmão (leiar for sjølvstenderørsla på Aust-Timor)
 2000 ¡Basta Ya! (spansk organisasjon som er kritisk til ETA-terrorismen)
 2001 Izzat Ghazzawi (palestinsk forfattar), Nurit Peled-Elhanan (israelsk akademiker) og Dom Zacarias Kamwenho (erkebiskop av Lubango i Angola)
 2002 Oswaldo José Payá Sardiñas (kubansk regimekritikar)
 2003 Kofi Annan og alle tilsette i SN
 2004 Journalistforbundet i Hviterussland
 2005 Kvinner i kvitt (motstandsrørsle på Cuba), Reporterar utan grenser (pressefridomsorganisasjon) og Hauwa Ibrahim (nigeriansk menneskerettsadvokat)
 2006: Alaksandar Milinkievič (kviterussisk opposisjonsleiar)
 2007: Salih Mahmoud Osman (sudansk menneskerettsadvokat)
 2008: Hu Jia (kinesisk menneskerettsaktivist)
 2009: Memorial (menneskerettsorganisasjon aktiv i Russland og andre tidlegare sovjetrepublikkar)
 2010: Guillermo Fariñas (kubansk regimekritikar)
 2011: Asmaa Mahfouz (Egypt), Ahmed al-Senussi (Libya), Razan Zaitouneh (Syria), Ali Farzat (Syria), Mohamed Bouazizi (Tunisia)
 2012: Jafar Panahi og Nasrin Sotoudeh, iranske menneskerettighetsforkjempere
 2013: Malala Yousafzai, pakistansk aktivist
 2014: Denis Mukwege, kongolesisk lege
 2015: Raif Badawi, saudiarabisk bloggar
 2016: Nadia Murad Basee og Lamiya Aji Bashar, begge tilhøyrande jesidiminoriteten i Irak og tidlegare fangar hos ISIL
 2017: Den demokratiske opposisjonen i Venezuela

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Sakharovprisen» frå ,  den 7. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad (engelsk)
 Talane til prisvinnarane (engelsk)
Europaparlamentet
Ytringsfridomsprisar
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Lett motorsykkel

Lett motorsykkel er ein norsk definisjon på ein motorsykkel der motoren har eit slagvolum på høgst 125 cm³ og ein effekt på høgst 11 kW (14,75 HK). Ein treng førarkort av klasse A1 for å køyra ein lett motorsykkel i Noreg.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Lett motorsykkel» frå ,  den 7. oktober 2018. 
 oppgav desse kjeldene: &nbsp'
 
Forskrift om førerkort m.m. – Lovdata

Motorsyklar
Mopedbil

Mopedbil er eit motorkøyretøy med 3 eller 4 hjul. Køyretøyet er utforma som ein bil, men juridisk sett er det meir ein moped enn ein bil. Det har som regel ein kabin med to sitteplassar. Ein mopedbil kan ha form som ein liten personbil eller ein liten lastebil. Ei engelsk nemning er quadricycle.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Mopedbil» frå ,  den 7. oktober 2018.  
 

Motorkøyretøy
Maskinomsette artiklar som treng gjennomgang
Hålogalandsbrua

Hålogalandsbrua er ei bru under bygging i Narvik kommune i Nordland. Ho skal kryssa Rombaken mellom Karistranda, 2,2 kilometer nordaust for Narvik sentrum, og Øyjord, ti kilometer sør for Bjerkvik. Brua er planlagd opna av statsministeren 9. desember 2018.

Galleri

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Hålogalandsbrua» frå ,  den 7. oktober 2018.

Referansar

Bakgrunnsstoff

 Hålogalandsbrua AS
 Statens vegvesen
 Vegkart

Vegbruer i Nordland
Vegar i Narvik
Cristhian Stuani

Cristhian Ricardo Stuani Curbelo () er ein uruguayansk fotballspelar som i 2014 spela for Espanyol i spansk Primera Division, og på Uruguay sitt landslag.

Uruguayanske fotballspelarar
Reggina-spelarar
Albacete-spelarar
Levante-spelarar
Racing Santander-spelarar
Espanyol-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 2014
Borgarleg vigsel

Borgarleg vigsel er ei form for vigsel (inngåing av ekteskap) som blir utført av ein representant for staten, utan medverknad frå eit religiøst trussamfunn eller anna livssynssamfunn. Ein borgarleg vigsel er altså ein livssynsnøytral seremoni og ei rettsleg handling. 

Medan vigsel innan eit religiøst trussamfunn kan vera avgrensa til berre å vera for medlemmar av samfunnet, er borgarleg vigsel som regel open for alle som har rett til å inngå ekteskap.

Borgarleg vigsel i Noreg
Fram til 2017 var det notarius publicus, dsv. ein domar, dommarfullmektig eller annan tenestemann i tingretten som utførte borgarlege vigslar. Frå 2018 blei borgarleg vigsel eit kommunalt ansvar. Vigselen kan utførast av ordførarar, varaordførarar og andre kommunalt tilsette eller folkevalde slik som kommunestyret avgjer.
Vilkåra for å inngå ekteskap og rettsverknadene av ekteskapsinngåinga i Noreg går fram av Lov om ekteskap frå 1991.

Sjå òg 

 Vigsel
 Unitarisk vigsel
 Humanistisk vigsel

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Borgerlig vigsel» frå ,  den 8. oktober 2018.

Bakgrunnsstoff
 Ekteskapsloven
 Borgarlege vigselsformular
 Felles ekteskapslov for heterofile og homofile

Ekteskap
Norsk rett
Markeringar
Humanistisk vigsel

Humanistisk vigsel er namnet det norske livssynssamfunnet Human-Etisk Forbund brukar om sin vigselsseremoni.

Ekteskapsloven i Noreg vart endra i 2004 slik at Human-Etisk Forbund kunne autorisera eigne vigslarar og gje tilbod om seremonien Humanistisk vigsel. Vigslaren er kontaktpersonen til paret under planlegginga fram mot seremonien.

Human-Etisk Forbund gjennomførte sin første vigsel av dette slaget den 31. desember 2004 og feira dermed 10-årsjubileum nyttårssafta 2014. Det fyrste vigde paret var Kim Friele og Wenche Lowzow.

Sjå òg

 Borgarleg vigsel (livssynsnøytral)
 Unitarisk vigsel
 Ektevigsel
 Ekteskap
 Bryllaup

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Humanistisk vigsel» frå ,  den 8. oktober 2018.  
 

Ekteskap
Markeringar
Enrico Albertosi

Enrico Albertosi () er ein italiensk tidlegare fotballspelar. Målvakta vann VM-sølv i 1970 og EM-pokal 1968 for Italia. På klubbnivå hadde han suksess i både Fiorentina, Cagliari og Milan og vann pokalar i både cupvinnarcupen, Serie A  og den italienske cupmeisterskapen.

Karriere

Klubbspel
Albertosi spelte på AC Fiorentina i Serie A frå 1959 til 1968. Han vann cupvinnarcupen 1961, den aller fyrste i sitt slag, og to italienske cuptitlar med laget frå Firenze. Derimot vart det finaletap mot Atlético Madrid då Fiorentina og Albertosi i 1962 skulle forsvare sigeren i cupvinnarcupen. Perioden 1968-74 vakta han målet til US Cagliari, der han i 1970 var med den historiske sigeren i Serie A for laget frå Sardinia. Dei neste seks sesongane var AC Milan-spelar og var her med om å vinne den nasjonale cupen i 1977 og serien i 1979. I 1980, etter 532 kampar i Serie A, vart han utestengd frå fotballen år for å ha vore delaktig i Totonero-skandalen. Han avslutta 1982-84 med spel på Serie C-laget Elpidiense.

Landslagsspel
Albertosi fekk sin landslagsdebut i 1961 og var med i VM-troppa 1962 til Chile. Likevel måtte han vente til våren 1965 før han vakta Italias mål på nytt. Både under VM i fotball 1966 og i Mexico fire år seinare stod han mellom stengene i alle Italias kampar. I VM-finalen 1970 måtte han plukke ballen ut av målet fire gongar, Brasil vann 4-1 over Italia. Albertosi hadde over mange år stor konkurranse om landslagsplassen frå Dino Zoff. Sistnemnde var målvakt då Italia i 1968 vann EM-finalen på Stadio Olympico i Roma mot Sovjetunionen. Albertosi spelte sin 34. og siste landskamp i juni 1972. Der etter var Zoff fyrstevalet kva gjaldt målvaktsjobben for Italia, Albertosi vart såleis benkeslitar under VM i fotball 1974.

Merittar
EM-gull: 1968 for Italia
VM-sølv: 1970 for Italia
Vinnar av cupvinnarcupen: 1961 med Fiorentina
Italiensk seriemeister: 1970 med Cagliari og 1979 med AC Milan
Italiensk cupmeister: 1961, 1966 med Fiorentina og 1977 med AC Milan

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Enrico Albertosi» frå ,  den 8. oktober 2018.  
 
eu-football

Italienske fotballspelarar
Fiorentina-spelarar
Cagliari-spelarar
Milan-spelarar
Spelarar i Fotball-VM 1966
Spelarar i Fotball-VM 1970
Spelarar i Fotball-VM 1974
Grigorij Potemkin

Grigorij Aleksandrovitsj Potemkin () var ein russisk adelsmann med tittel av fyrste, general/feltmarskalk, statsmann, og frå 1774 de facto ektefelle og med-regent med Katarina den store. Han var så dominerande i sin samtid at det vart sagt at «når han ikkje var til steda ved hoffet, snakka ein ikkje om anna enn han, og når han var til steda, såg ein ikkje anna enn han».

Han er særleg kjent for sin innsats for å folkesetja dei øyda områda i det sørlege Ukraina som kom under russisk kontroll ved Küçük Kaynarca-traktaten av 1774 etter det russisk-tyrkiske krig (1768-1774). Blant byane som vart grunnlagt av Potemkin er Odessa, Kherson, Mykolajiv, Sevastopol og Dnipropetrovsk.

Kjend for faske fasader
Grigorij Potemkin er truleg mest kjend for Potemkins kulisser, som er ei nemning for ein falsk fasade eller overflate for å skjula det verkelege utsjåande, vanlegvis i propagandaføremun.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Grigorij Potemkin» frå ,  den 8. oktober 2018.  
 

Den kvite ørn-ordenen
Døde i 1791
Fødde i 1739
Russisk adel
Russiske generalar
Russiske politikarar
Potemkins kulisser

Potemkinby eller Potemkinkulisse er ei nemning for ein falsk fasade eller overflate for å skjula det verkelege utsjåande, vanlegvis i propagandaøyemed. Slike kulissebyer har òg vorte bygd for å forvirra fiendtlige bombefly, særleg under andre verdskrigen.

Bakgrunn 
Nemninga skal ha kome frå den russiske fyrsten Grigorij Potemkin som før keiserinne Katarina IIs besøk til Krim 1787 sørgt for å byggja opp kulisser av fasadar utan bakgrunn langs dei øyda breiddene av Dnepr som skulle gje eit inntrykk av større velstand og utvikling enn kva det verkeleg var. Slik kunne han gje eit inntrykk av at han hadde kome lengre i utviklinga av den nyleg erobra halvøya under det russisk-tyrkiske krig (1787–1792). 

Historikaren Simon Sebag Montefiore som blant anna har skrivet biografien Potemkin og Katarina den store – ein keiserlig samband, meiner at desse kulissene er ein myte som vart lansert av hans politiske fiendar.

Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Potemkinby» frå ,  den 8. oktober 2018.  
 

Russiske ord og uttrykk
Sopar

Sopar er eit negativt lada slanguttrykk brukt om homofile menn. Det speler på analsex. Andre negativt lada slanguttrykk med same analsexfokuseringa som tidlegare har vore brukt i norsk om homofile menn er pipefeiar og feiar.

Referansar

uttrykk
slang
Skjellsord
Åge Steinset

Åge Steinset () er ein norsk psykolog og biletkunstnar. Han er fødd i Svelgen i Bremanger og busett på Leikanger. Steinset har sidan 1981 delteke fleire gonger på Distriktsutstillinga og i fleire kollektivutstillingar i Galleri Leikvin og Bærum Kunstlag. Han har hatt fleire separatutstillingar ved galleri og kunstforeningar i Sogn og Fjordane. Steinset er innkjøpt av Norsk Kulturråd, Sogn og Fjordane Kunstmuseum og fleire offentlege bygningar i Sogn og Fjordane.

Bibliografi

Bøker

Kjelder
Fylkesleksikon Sogn og Fjordane 

Norske sakprosaforfattarar
Forfattarar frå Bremanger
Forfattarar frå Leikanger